cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Mia Farrow
Traxectoria
Farrow é filla de John Farrow, un director de cinema australiano, e da actriz irlandesa Maureen O'Sullivan, a Jane de "Tarzan". Ambos os pais eran católicos practicantes e Mia, nada baixo o nome María de Lourdes Villiers-Farrow nos Ánxeles, tivo unha crianza católica. Creceu principalmente en Beverly Hills, no condado dos Ánxeles, e usualmente viaxaba cos pais durante a realización das súas películas.
O seu debut no cinema foi nunha curtametraxe de 1947 xunto á súa nai; este trataba sobre nais famosas e os seus fillos. Na década de 1950, apareceu no documental educativo sobre a Guerra Fría: Duck and Cover.
Carreira
Farrow apareceu en máis de corenta películas e gañou numerosos premios, incluíndo o Globo de Ouro (e sete nomeamentos a tal premio), tres nomeamentos aos Premios BAFTA, e gañou o premio a mellor actriz no Festival Internacional de Cinema de San Sebastián. Recibiu o rol principal na película Rosemary's Baby o 1968.
Formigueiro
Un formigueiro é o conxunto de galerías e compartimentos onde viven as formigas. Por extensión, chámase tamén formigueiro ao conxunto de formigas. O topónimo galego Formigueiro pode referirse a:
Varlaam Sheptytskyi
Varlaam Sheptytskyi (en Варлаам Шептицький; en Barlaam Szeptycki), nado como Vasyl Sheptytskyi (en Василь Шептицький; en Bazyli Szeptycki) o 3 de febreiro de 1647 en Voshchantsi (hoxe Ucraína) e finado o 5 de abril de 1715, foi un eclesiástico greco-católico, bispo de Lviv dende 1710 até o seu pasamento.
Traxectoria
Vasyl Sheptytskyi naceu o 3 de febreiro de 1647 en Voshchantsi, fillo de Oleksandr Zakharii Sheptytskyi e de Eva, de apelido de solteira Litynskyi. Foi educado nunha escola católica, e en 1664 entrou no skit de Maniava onde foi tonsurado monxe e tomou o nome de Varlaam. O 26 de febreiro de 1668 foi elixido arquimandrita do mosteiro de Univ, e dita elección foi aprobada polo rei Xoán II Casimiro o 19 de marzo. En 1701 foi abade do mosteiro de Vitsyn. Foi amigo do voivoda Adam Mikołaj Sieniawski.
Xunto ao bispo Yosyf Shumlianskyi participou activamente a prol da Unión de Brest na eparquía de Lviv. Tomou parte no coloquio de Lublin de 1680, e o 26 de marzo de 1681 fixo unha confesión de fe católica xunto con outros sacerdotes no Sejm.
Foi elixido bispo de Lviv o 21 de xaneiro de 1710, e o 15 de xuño foi consagrado polo metropolita Yurii Vynnytskyi. Finou o 5 de abril de 1715 e foi enterrado na catedral de san Xurxo de Lviv.
Lepilemur microdon
O Lepilemur microdon é unha especie de lepilemur que, como tódolos outros lémures, é endémico de Madagascar. Vive na densa selva chuviosal do sueste de Madagascar, nos parques nacionais de Ranomafana e Andringitra. Foi descrito en 1894 e considerouse como unha subespecie ou sinónimo taxonómico do lémure saltador común (L. mustelinus) durante a meirande parte do século XX. Os estudos filoxenéticos non só consolidan o seu status como especie distinta, senón que tamén indican que é o único lepilemuridae do leste de Madagascar, tendo unha relación máis achegada coas especies occidentais que coas orientais.
Catherine Lloyd Burns
Catherine Lloyd Burns nada o 19 de abril de 1961 en Nova York, é unha actriz estadounidense coñecida polo seu papel de Caroline Miller na serie de televisión Malcolm in the Middle.
Manuel Vidán
Manuel Vidán Torreira, nado en Santiago de Compostela o 21 de febreiro de 1924 e finado na Coruña o 29 de xullo de 2019, foi un filólogo e historiador galego.
James L. Brooks
James Lawrence Brooks, nado en Nova York o 9 de maio de 1940, é un director, produtor e guionista estadounidense.
Manuel Vidán
Traxectoria
miniatura|La Saudade, [[Editorial Galaxia|Galaxia, 1953, inclúe artigos en galego e castelán de Ramón Piñeiro, Domingo García-Sabell, Lois Tobío Fernández, Xoán Rof Carballo, Francisco Elías de Tejada, Xesús Alonso Montero, Manuel Vidán e Francisco Fernández del Riego.]] Catedrático de latín de ensino medio. Formou un grupo con outros mozos do seu tempo como Xosé Luís Franco Grande, Ramón Lugrís, Gonzalo Rodríguez Mourullo, Baldomero Cores ou Francisco Otero Guldrís, que deu orixe á Xeración das Festas Minervais. Colaborou na tradución ao galego da Biblia e traduciu textos de Platón. Publicou traballos académicos e de investigación sobre a historia da lingua galega. Colaborou en La Voz de Galicia nas seccións "A nosa fala" e "Verbalia".
James L. Brooks
Traxectoria
En 1979 comezou a traballar no cine, nese ano escribiu e coproduciu o filme Starting Over. En 1983 produciu, escribiu e produciu A forza do cariño, que gañou tres Óscar. Baseou o seu seguinte filme Broadcast News nas súas propias experiencias xornalísticas, recindo dúas candidaturas aos Óscars. O seu traballo de 1994 I'll Do Anything non tivo boas críticas e As Good as It Gets (1997, coescrito con Mark Andrus) foi un éxito de portelo. Non realizou outro filme ata 2004, Spanglish. En 2010 foi a estrea do seu sexto filme How Do You Know. Brooks tamén produciu e axudou a Cameron Crowe en Say Anything... (1989) e Wes Anderson e Owen Wilson en Bottle Rocket (1996).
Brooks volveu á televisión en 1987 como o produtor executivo de The Tracey Ullman Show e contratou a Matt Groening para crear unha serie de curtas animadas para o programa, que acabaron por ter a súa propia serie independente The Simpsons en 1989, que gañou numerosos premios e que despois de máis de vinte anos aínda se segue a producir. Brooks tamén coproduciu e coescribiu a adaptación ao cine The Simpsons Movie (2007)
Ao longo da súa carreira Brooks recibiu 47 candidaturas aos Emmy, gañando 20.
Cardiomegalia
Clasificación
A cardiomegalia pode afectar a un ou ambos ventrículos ou aurículas. Habitualmente clasifícase do seguinte xeito:
Tratamento
O tratamento da cardiomegalia ha de enfocarse a tratar a causa que a provoca. Así, se se determina que a cardiomegalia está a ser causada por unha insuficiencia cardíaca, o tratamento ha de ser o específico para esta doenza, isto é, diuréticos, IECAs, digoxina etc. A cirurxía é en ocasións unha solución válida.
O sonoro maxín
O sonoro maxín é unha banda xurdida en Ourense no verán de 2007 na xuntanza de músicos dos grupos Lamatumbá e Cinnamon Gum.
Traxectoria
Estréanse en Ourense, a súa cidade natal, o 30 de decembro e percorren durante o 2008, 2009 e 2010 toda a xeografía galega con máis de 150 concertos nos que puideron compartir escenario con grupos como Manu Chao & Radio Bemba Sound System, Shantel & Bucovina Club Orkestar, Tonino Carotone, Los Delinqüentes, La Troba Kung-Fú ou Che Sudaka. Remataron o 2010 cunha xira por Portugal que os levou desde a setentrional Chaves ata a meridional Tavira pasando por Amarante ou Péso da Regua.
No 2011 prepararon e gravaron o seu primeiro disco, A onda sonora (chega do interior), nos Garate Studios (País Vasco), contando coa produción de Kaki Arkarazo e o deseño de David Rubín. O disco sae á luz en abril de 2012. Froito da presentación do álbum, en 2013 realizan unha xira polo norte de Alemaña, chegando a tocar en Hamburgo e Kiel, onde compartiron escenario co músico francés Syrano. No 2014 foron o grupo galego convidado ao Mercat de Música Viva de Vic (Cataluña). En abril de 2017 publícase o seu novo álbum de estudio Sete Dezasete, producido polo músico e produtor catalán Marià Roch. En maio reciben o IV Premio Martín Codax da Música ao mellor grupo galego na categoría "Reggae/Ska/Mestizaxe"
Membros
Os membros da formación son:
Soto de la Vega
Soto de la Vega é un concello español da provincia de León (Castela e León). A súa poboación é de 1.769 habitantes (INE 2011).
Spiroudome
O RTL Spiroudome, oficialmente Palais des sports du Pays de Charleroi, é un pavillón polideportivo situado na cidade valoa de Charleroi, Bélxica.
Manufactura real
As manufacturas reais eran instalacións industriais que se fundaron por iniciativa dos monarcas absolutos durante o Antigo Réxime, como resultado da aplicación da política mercantilista. Moitas delas dedicábanse á fabricación de obxectos de luxo, para o consumo en primeiro lugar dos propios palacios reais.
Spiroudome
Caraterísticas
Inaugurado en 2002, ten capacidade para 6.300 espectadores. Alberga os encontros como local do Spirou Charleroi, equipo que compite na Ligue Ethias, máxima competición do baloncesto belga. Tamén é usado eventualmente en partidos da Euroliga. De 2004 a 2008 o recinto acolleu as finais da ULEB Cup. A parte de encontros de baloncesto o pavillón tamén acolle partidos de tenis.
Manufactura real
A xustificación, dentro da teoría proteccionista, é impedir a saída de recursos do país, pois os obxectos de luxo, de non ser así, se terían que comprar no exterior, co que a balanza de pagamentos se resentiría. A emulación dos costumes do rei faría que as clases altas o imitasen e así se obtiña un público consumidor maior (incluso fóra das fronteiras francesas).
A chegada a España da dinastía Borbón no século XVIII fai que se aplique o modelo de Colbert nas Reales Fábricas: Real Fábrica de Cristales de La Granja, Porcelana del Buen Retiro ou a posterior de La Moncloa, Real Fábrica de Tapices, Real Fábrica de Relojes, Real Fábrica de Sedas de Talavera de la Reina, Real Fábrica de Paños de Guadalajara —denominada de Sarguetas, é dicir, teares: Real Fábrica de Sarguetas de San Carlos—, Real Fábrica de Hilar Sedas a la Piamontesa, en Murcia, Real Fábrica de Paños de San Fernando de Henares, Real Fábrica de Paños de Brihuega, Real Fábrica de Hilados y Tejidos de Algodón de Ávila, ás que hai que sumar as que se dedican a producións estratéxicas, como as armas (Real Fábrica de Armas de Toledo, Real Fábrica de Artillería de La Cavada —fundada anteriormente, en 1622—, Fábrica de Armas de Trubia), ou de artigos de gran consumo cuxo comercio monopoliza o Estado como regalías: tabaco (a Real Fábrica de Tabacos de Sevilla, a Real Fábrica de Tabacos de La Coruña e a de Madrid), augardente, naipes etc.
A Real Compañía de Hilados de Algodón del Principado de Cataluña (1771) estivo na orixe da industria téxtil catalá (indianas) e terminou constituíndose na organización patronal privada Fomento del Trabajo Nacional.
José Iglesias Ramilo
José Iglesias Ramilo, nado en Valadares en 1956, é un compositor e director de bandas musicais de Galicia.
Traxectoria
Naceu nunha familia numerosa e aficionada á música, xa que o seu pai e algúns dos seus irmáns formaron ou forman parte da Unión Musical de Valladares. Con dez anos, Ramilo comezou os seus estudos musicais en dita agrupación, e un ano máis tarde pasou a formar parte dela como músico na especialidade de clarinete baixo. Por aquel entón, Alfonso Méndez, que dirixía a banda nese momento, deixáballe dirixir algún pasodobre nas festas, e, en 1971, cando cumpriu os catorce anos, pasou a dirixir a formación definitivamente. Foi o primeiro director da banda en saír da propia canteira de músicos propios da banda.
Estudou nos conservatorios da Coruña e Madrid. En 1978 conseguiu aprobar as oposicións como suboficial músico do exército de Terra, na especialidade de óboe. Porén, en 1985, decide renunciar á súa praza para adicarse de cheo á dirección da Unión Musical de Valadares, á escola desta banda e mais á dirección da coral do centro cultural desta parroquia.
Obras
Entre as súas propias composicións están os pasodobres "Centenario", "Al paso de la banda" ou "Centro Cultural". Tamén escribiu marchas de procesión como "El buen pastor" ou xotas galegas como "Troulada" e "Os romeiros".
Dende que José Iglesias Ramilo está ao cargo da dirección da Unión Musical de Valadares, a banda realizou as súas primeiras gravacións de son en CD e casete, as cales contan con máis de 20 000 vendas.
Recoñecementos
En 1996, logo de 25 anos como director do conxunto, o Centro Cultural de Valadares e mais a formación musical deste, organizáronlle un acto na súa honra.
En 1998, a proposta do alcalde Manuel Pérez Álvarez, foi nomeado Vigués distinguido polo seu labor musical na parroquia de Valadares.
Premios
Baixo a súa dirección, a banda conseguiu diversos premios:
Liminka
Liminka (en sueco Limingo) é un municipio de Finlandia situada na rexión de Ostrobotnia do Norte. En 2018 a súa poboación era de 10 154 habitantes. A superficie do termo municipal é de 651,71 km2, dos cales 14,71 km2 son auga. O concello ten unha densidade de poboación de 15,94 hab./km².
Limita cos concellos de Kempele, Lumijoki, Muhos, Oulu, Siikajoki, Siikalatva, Tyrnävä e Vaala, todos eles na súa mesma rexión.
O concello é unilingüe en finés.
Lingua waray-waray
Os verbos copulativos waray
O waray-waray, coma outras linguas filipinas, non ten un equivalente exacto para o verbo copulativo ser. En tagalo, por exemplo, a frase "Siya ay maganda" (Ela é fermosa) ten a palabra ay, que ao contrario da crenza popular, non funciona como un verbo copulativo atributivo predicindo maganda (fermosa), e para o seu suxeito Siya (el ou ela). A función do ay no tagalo é preferiblemente o de marcador de inversión da frase, o que é considerado como unha forma literaria, pouco común no tagalo falado. A mesma frase pode ser dita coma Maganda siya, co mesmo significado.
A lingua waray-waray en comparación ao tagalo pode expresar "Ela é fermosa" coma "Mahosay hiya" ou ben algunhas veces "Mahosay iton hiya" (iton funcionando coma un artigo definido de hiya, ela), pois o waray-waray non ten un verbo copulativo de tempo presente. Coma nas outras linguas filipinas, os atributos son usualmente representados cun predicado inicial e non teñen un verbo copulativo. Coma por exemplo na orde desta frase en galego.
"Este é un can" traducida ao waray:
O predicado Ayam (can) é colocado antes do suxeito ini (este); obsérvase que non está presente ningún verbo copulativo. Outro exemplo:
En galego: "Esta é a Wikipedia Waray/Leyte-Samar Visayan". O predicado Amo ini está mal traducido como "Este aquí" pero o resto da frase cambia de suxeito, marcada pola partícula an. A palabra amo non é apenas usada en Leyte Waray-Waray. En Samar, asya (este) emprégase coma artigo posesivo.
A pesar do debate en relación co verbo copulativo en waray-waray, hai estruturas gramaticais coma magin (ser), an magin/an magigin (será ou tornará), e an nagin (tornouse) do mesmo xeito que o galego fai uso dos verbos copulativos:
Diverxencias de ortografía
Canto á Sanghiran San Binisaya ha Samar ug Leyte (Academia da Lingua Visaya de Samar e Leyte), formulou e recomendou o emprego dunhas determinadas normas ortográficas, pero finalmente nunca chegaron a ser amplamente difundidas e por tanto non hai unha ortografía oficial xeralmente aceptada. En efecto, hai dúas formas de escribir a mesma palabra (polo xeral limitadas só a diferenzas nas vogais), tales coma:
Uso
O waray-waray é unha das dez linguas rexionais recoñecidas oficialmente en Filipinas, usada no goberno local e regulada pola Comisión da Lingua Filipina (en waray: Komisyon ha Yinaknan nga Filipino). É falada especialmente na rexión das Visayas Orientais, coma tamén nalgunhas partes de Mindanao, Masbate, Sorsogon e Manila, lugares onde teñen emigrado os waraies. Hai un número pequeno de filipinos fora do país, especialmente nos Estados Unidos, que falan esta lingua. O waray-waray é bastante usado na radio e na televisión. Un bo exemplo é a versión rexional do programa de noticias filipino TV Patrol para Visayas Orientais, da TV Patrol Tacloban, que transmite en waray-waray. Hai tamén unha canle rexional que emite os seus programas en waray-waray, o An Aton Channel operado polo DYVL. Con todo, é raro ver medios impresos nesta lingua xa que moitos dos xornais rexionais publícanse en lingua inglesa. O waray-waray tamén é usado nas celebracións da eucaristía ou en misas da Igrexa Católica na rexión. Tamén hai á venda Biblias publicadas nesta lingua.
Hoxe en día moitos falantes defenden o emprego do waray-waray.
Sons
A lingua waray ten dezaseis consoantes:. E tres vogais principais: a, i , e u. e.
Os Números
Só se empregan os números do un ó dez en waray-waray. De once en diante, a pesar de existiren na lingua nativa, empréganse actualmente só os números en castelán.
Algunhas palabras e frases comúns
Abaixo algúns exemplos en lingua waray falada no centro de Tacloban e nas súas áreas máis próximas:
John McBain
John Paul McBain (nado o 23 de abril de 1965 en Nova Jersey) é un guitarrista estadounidense que tocou en Monster Magnet, Wellwater Conspiracy, Hater e estivo tamén na primeira formación de Queens of the Stone Age, ademais de contribuír nas Desert Sessions. No ano 2006 lanzou o seu primeiro álbum en solitario, The In-Flight Feature, a través do selo Duna Records (propiedade de Brant Bjork).
Principado teocrático de Montenegro
O Principado teocrático de Montenegro ou Principado-Bispado de Montenegro (en montenegrino e en serbio Владикат Црна Гора, Vladikat Crna Gora) foi un Estado teocrático que comprendía o estado montenegrino que existiu desde 1516 a 1851. Xurdido do bispo de Cetinje (bispos ortodoxos serbios, máis tarde metropolitanos) cando renunciou á soberanía otomá e transformou o bispado de Cetinje a un protectorado ruso de facto, gobernando polos píncipes-bispos (Vladika).
Hassanal Bolkiah
Hassanal Bolkiah Mu'izzadin Waddaulah, nado en Bandar Seri Begawan o 15 de xullo de 1946 é Sultán de Brunei dende o 5 de outubro de 1967. Tamén é o primeiro ministro e ministro de defensa e economía.
Principado teocrático de Montenegro
A súa historia comeza con Danilo Šćepčević (Daniel Šćepčević), un bispo de Cetinje ao que se uniron varios clans de Montenegro na loita contra o Imperio otomán, que ocupara a maior parte do sueste de Europa. O Vladika Danilo foi o primeiro príncipe-bispo da Casa Petrovic-Njegoš, que ocuparía o cargo de metropolitanato de Cetinje até 1851, cando Montenegro se converteu nun Estado laico (Principado) baixo Danilo Petrović-Njegoš.
Xa o fora antes, durante un breve período (1767-1773), unha monarquía, cando o impostor Estevo o Pequeno postulouse como emperador de Rusia e coroouse a si mesmo como Señor de Montenegro.
Antecedentes
Os serbios converteron aos montenegrinos nos seus vasalos (1215), e aínda que estes lograron un período de independencia baixo a dinastía dos Balsas (1360-1421), o país quedou finalmente sometido a Venecia.
Porén, a influencia de Venecia (1421-1709), ao igual que a posterior ocupación turca, produciuse fundamentalmente na costa e territorios periféricos, mentres que o interior das montañas permaneceu inaccesíbel.
Os seus habitantes e cantos alí se refuxiaron foron gobernados durante este período polo Consello de Metropolitanos ortodoxos de Cetinje, converténdose así, grazas a este goberno teocrático, nun símbolo da resistencia eslava fronte ao xugo otomán.
Establecemento
Despois da caída do principado de Zeta en 1498, Montenegro foi incorporado ao Imperio otomán. En 1514, Montenegro foi declarado como un estado separado (Sanjak de Montenegro), polo sultán Bayezid II. O primeiro Bei do Sanjak foi un fillo de Ivan Crnojević, Skanderbeg Staniša Crnojević, que se converteu o islam e ocupou o cargo entre 1514 e 1528. A pesar da crueldade que lles atribúe a historiografía, os otománs non tiñan ningún poder real en Montenegro. O verdadeiro poder estaba en mans de clans serbios. Desde 1534 en adiante só se menciona, en Montenegro, a casa de Crnojević.
O ano 1516 produciuse un cambio na constitución de Montenegro que moitos historiadores consideran que asegurou a súa supervivencia como Estado independente. O último representante da dinastía dos Crnojević retirouse a Venecia (casara cunha veneciana) e conferiu a sucesión aos bispos de Cetinje. En Montenegro, a posición do vladika, como era coñecido o príncipe-bispo, trouxo estabilidade ao liderado neste país. O vínculo entre Igrexa e Estado, moi condiderado aos ollos dos campesiños, deu unha forma institucionalizada de sucesión que impediu que se convertera nunha cuestión de competencia entre clans menores e excluía a posibilidade de establecer alianzas cos turcos.
Desenvolvemento posterior
miniatura|150px|O Vladika Danilo I de Montenegro (Danilo Petrović-Njegoš). miniatura|150px|Icona de [[Petar I Petrović Njegoš, Vladika Pedro I de Montenegro, San Pedro de Cetinje.]] miniatura|150px|[[Danilo Petrović-Njegoš, Danilo I Príncipe-Bispo de Montenegro (1851–1852), Príncipe de Montenegro (1852–1860).]]
Nos anos posteriores os vladikas procedían de familias diferentes e eran elixidos por asembleas populares. De acordo con Petar I Petrović Njegoš (San Pedro de Cetinje), "o Vladika é un montenegrino exemplar, como foron os primeiros Vladikas, e non pode ser máis que un montenegrino nado nunha das mellores familias Montenegro." Un escritor de renome da historia de Montenegro sinalou: "Os Vladikas eran verdadeiros líderes espirituais e populares do pobo de Montenegro. O Vladika foi un gardián da fortaleza espiritual e a autoconciencia das persoas, baseada na fe e a tradición de heroísmo e gloriosos antepasados... os Vladikas gobernaban non pola forza bruta, senón mediante oracións, a persuasión e la influencia puramente moral. E todos os montenegrinos recoñecían a autoridade suprema da fe e a igrexa na que os Vladikas e as persoas eran un. Era unha especie de irmandade espiritual".
A institución da soberanía teocrática e as persoas que ocuparon a través dos séculos seguintes foron clave para a independencia de Montenegro, a súa identidade nacional e a unidade, fronte ás antigas divisións tribais. Rodeado polo Imperio otomán, enclavado nas montañas ao redor do monte Lovćen, Montenegro mantivo a súa soberanía grazas á dirección dos Vladikas.
O goberno teocrático do Consello de Bispos de Cetinje asentouse aínda máis ao formarse o Estado feudal encabezado polo metropolita Danilo Petrović-Njegoš (1696-1735), metyropolita de Cetinje, que fixo hereditario o poder político-relixioso para a súa familia, proclamándose a si mesmo "vojevodič srpskoj zemlji" (Duque da Terra Serbia), ao tempo que o utilizou como arma de persecución contra os musulmáns.
Paulatinamente fixéronse frecuentes as sublevacións antiotomás, entre as que destaca a de 1683.
Mentres que Serbia se debatía entre a debilidade das súas estruturas internas e a pretensión de converterse nunha gran potencia eslava, o principado de Montenegro mantiña o seu tradicional papel de baluarte antiturco. Gobernados polos bispos de Cetinje, que se sucedían de tío a sobriño, os pouco máis de 100.000 habitantes do montañoso territorio levaban unha existencia moi primitiva, agrupados en clans virtualmente independentes e a miúdo enfrontados.
Con Pedro II (1830-1851) realizáronse as primeiras reformas: substitución da tradicional asemblea de clans por un Senado de 12 membros, establecemento dun exército regular, introdución da imprenta, centralización administrativa etc.
Fin do Principado teocrátrico
O sucesor de Pedro II, Danilo I (Daniel I, 1851-1860), deu un paso decisivo ao renunciar á xerarquía eclesiástica, abandonar os hábitos e secularizar o principado, centralizando o poder político. Convertido en hospodar, promulgou unha Constitución en 1852 e introduciu algunhas reformas liberais. Apoiado por Napoleón III conseguiu asestar un duro golpe á dominación turca (1858), rexeitando unha invasión dos otománs, co que a causa independentista do país deu un novo avance.
Nicolao I asumiu o título de rei en 1908. Interveu nas guerras balcánicas, e na I Guerra Mundial participou ao lado da Entente.
Francisco Otero Guldrís
Francisco Otero Guldrís, nado en Santiago de Compostela o 19 de setembro de 1928 e finado en Vigo o 21 de setembro de 2019, foi un avogado e xornalista galego.
Traxectoria
Licenciado en Dereito e Graduado Social. Formou un grupo con outros mozos do seu tempo (Xosé Luís Franco Grande, Ramón Lugrís, Gonzalo Rodríguez Mourullo, Baldomero Cores e Manuel Vidán) que deu orixe á Xeración das Festas Minervais. Colaborou en La Voz de Galicia, El Correo Gallego, La Noche e Opinión Gallega. Estableceuse en Vigo como letrado e redactor de El Pueblo Gallego, e en 1978 foi elixido presidente da Asociación da Prensa de Vigo. Colaborou na Gran Enciclopedia Galega Silverio Cañada.
Vida persoal
Casou con Nieves e tivo cinco fillos: Francisco Abel, José Ángel, Carmen Rosa, Nieves Pilar e Emma. Foi soterrado no cemiterio de Pereiró.
San Martiño de Anllo, Sober
San Martiño de Anllo é unha parroquia do concello de Sober, na comarca da Terra de Lemos, na provincia de Lugo. Segundo o IGE, no ano 2007 tiña unha poboación de 211 habitantes, 105 eran homes e 106 eran mulleres.
Marilyn Monroe
miniatura|252px|dereita|Sinatura de Marilyn Monroe. Marilyn Monroe, de nome real Norma Jeane Mortensen, nada nos Ánxeles o 1 de xuño de 1926 e finada na mesma cidade o 5 de agosto de 1962, foi unha actriz, modelo e cantante estadounidense. Converteuse nun importante sex symbol, protagonizando un bo número de exitosos filmes durante a década de 1950 e principios da de 1960, chegando a ser unha das actrices de Hollywood máis famosas de todos os tempos.
Iniciou a súa carreira como modelo fotográfica e a partir de 1946 comezou a interpretar pequenos papeis en películas de baixo custo. Os primeiros papeis destacados interpretounos nas películas A xungla do asfalto (1950) e Todo sobre Eva (1950). Empezou a ser coñecida mundialmente despois de protagonizar o musical Os cabaleiros prefírenas loiras (1953) e aparecer no número inaugural da revista Playboy.
Interpretou o papel principal nas comedias How to Marry a Millionaire (Como casar cun millonario, 1953), The Seven Year Itch (1955) e Bus Stop (1956), e grazas ao éxito de público destas películas, comezou a ser considerada como unha das actrices máis rendibles da industria cinematográfica. O seu maior éxito comercial foi Some Like it Hot (1959), filme polo que gañou o Globo de Ouro á mellor actriz de comedia.
Foi considerada unha das mulleres máis atractivas da historia da sétima arte, pero a súa explosiva beleza condicionouna artística e emocionalmente, obrigándoa a proxectar unha imaxe sedutora e superficial que encubría a súa personalidade real, sensible e inestable desde a infancia. Estivo casada co escritor James E. Dougherty de 1942 a 1946, co xogador de béisbol Joe DiMaggio, en 1954, e logo co dramaturgo Arthur Miller, entre 1956 e 1962.
Georgi Parvanov
Georgi Sedefchov Parvanov (en búlgaro: Георги Първанов), nado o 28 de xuño de 1957 é un político búlgaro, que foi Presidente de Bulgaria dende o 22 de xaneiro de 2002 ata o 22 de xaneiro de 2012. Membro do Partido Socialista Búlgaro.
Marilyn Monroe
Monroe faleceu o 5 de agosto de 1962 por mor dunha sobredose de barbitúricos, en circunstancias nunca esclarecidas. A primeira hipótese que manexou a xustiza estadounidense foi a do suicidio, pero nunca puido ser corroborada.
O American Film Institute considéraa a sexta mellor estrela de cine feminina de todos os tempos.
Primeiros anos
miniatura|Certificado de nacemento de Marilyn Monroe, nacida como Norma Jeane Mortenson en 1926. A súa nai foi Gladys Pearl Baker (de apelido de nacemento Monroe, nada o 27 de maio de 1902 e finada o 11 de marzo de 1984), quen casou co noruegués Edward Mortenson e, pouco despois de separarse, descubriu que estaba embarazada. O 1 de xuño de 1926 naceu nos Ánxeles a súa filla Norma Jeane Mortenson, segundo consta no rexistro civil para que non fose ilexítima, e chamada Norma Jean Baker na práctica. Gladys, que traballou como cortadora de negativos na produtora de cine RKO Pictures, non podía manter a súa filla por problemas económicos e emocionais e deixouna ao coidado dun matrimonio adoptivo: Albert e Ida Bolender, residentes en Hawthorne (California). Cando Gladys puido conseguir unha casa propia levou consigo a Norma Jeane, pero isto só durou uns meses, debido aos devanditos problemas emocionais e deixou a súa filla a cargo da súa mellor amiga, Grace McKee.
Ingreso no medio artístico e estrea no cine (1944-1947)
miniatura|esquerda|Marilyn Monroe traballaba como técnica na fábrica de municións [[Radioplane cando foi fotografada no seu traballo para a revista Yank, the Army Weekly, en 1944.]] Mentres traballa na fábrica, un fotógrafo retratouna no seu posto de traballo. Sen sabelo, descubrira á que despois sería Marilyn Monroe. Ela, pola súa parte, logrou traballar como modelo e foi portada de ducias de revistas. Mais o seu traballo como modelo era algo que non gustaba ó seu marido e este obrigouna a elixir entre o seu matrimonio ou a súa carreira. En 1946, Norma divórciase e preséntase a varios castings. Foi contratada por un dos executivos da 20th Century Fox para traballar como extra de cine durante seis meses. Foi el quen lle propuxo o nome artístico de Marilyn Monroe: Marilyn pola actriz Marilyn Miller e Monroe por ser o apelido de solteira da súa nai. Nos seus primeiros papeis interpretou a unha telefonista no musical The Shocking Miss Pilgrim e a unha camareira en Dangerous Years. A escasa aceptación que estes filmes recibiron da crítica e do público fixeron que o seu contrato non fose renovado en 1947.
Contrato con Fox e revelación como actriz (1949-1952)
En 1948, Monroe asinou un contrato semestral con Columbia Pictures para interpretar a bailarina Peggy no musical Ladies of the Chorus. O filme non tivo moito éxito, polo que o seu contrato foi rescindido. Porén, a partir de entón só apareceu en filmes producidos pola 20th Century Fox, despois de asinar un novo contrato a seis anos en 1949. Participou cun breve papel na comedia Love Happy dos Irmáns Marx, e en 1950 interpretou a Angela, a amante dun avogado, no filme policíaco A xungla do asfalto. Nese mesmo ano, tamén participou en Todo sobre Eva, protagonizada por Bette Davis, onde interpretou a Claudia Caswell, unha actriz de teatro. Por ámbalas dúas interpretacións recibiu críticas positivas.
En febreiro de 1951, inscribiuse nas clases nocturnas de arte e literatura da Universidade de California. Nese ano interpretou papeis secundarios en varios filmes de baixo orzamento como Home Town Story, As Young as You Feel e Love Nest. As perspectivas da súa carreira comezaron a mellorar cando actuou ás ordes de Fritz Lang en Clash by Night (1952), cun elenco que incluía a Barbara Stanwyck, Paul Douglas e Robert Ryan. Novamente recibiu boas críticas, e pouco despois actuou en We're Not Married, comedia onde traballou xunto a Ginger Rogers e Zsa Zsa Gabor, e en Don't Bother to Knock, un filme de suspense onde interpretaba a unha neneira perturbada á que vixía Richard Widmark. Foi o seu primeiro papel protagonista, pero non obtivo o éxito agardado. En Monkey Business, dirixida por Howard Hawks, actuou con Cary Grant e Ginger Rogers, amosando, por primeira vez, a que sería a súa imaxe definitiva: melena curta ondulada nun loiro platino. Poucos anos antes, sometérase a unha rinoplastia.
Consagración (1953-1954)
miniatura|235px|Marilyn Monroe interpretando a canción Diamonds are a girl's best friends no filme [[Os cabaleiros prefírenas loiras (1953).]] En 1953, despois de participar en filmes de baixo orzamento, a actriz tivo un papel protagonista: Rose en Niagara. E foi porque o daquela presidente da 20th Century Fox, Darryl F. Zanuck, llo pediu. Así foi como Marilyn Monroe substituíu a Anne Bancroft e conseguiu críticas dispares: uns dixeron que non estaba á altura do papel e outros quedaron eclipsados pola súa beleza. Os famosos cadros de Andy Warhol sobre Marilyn teñen como modelo unha imaxe promocional deste filme.
En 1954, a actriz apareceu no filme de Otto Preminger, River of No Return, xunto cos actores Robert Mitchum, Rory Calhoun, Tommy Rettig e Murvyn Vye. Era un western no que ela interpretaba o papel dunha cantante de saloon que coñece a un afouto vaqueiro, co que vive distintas aventuras. O filme obtivo críticas negativas e non foi ben na recadación. Nese mesmo ano actuou en There's No Business Like Show Business, unha comedia musical onde compartiu escena con Ethel Merman, Donald O´Connor e Mitzy Gaynor. O filme recibiu críticas negativas e non tivo moi boa recadación. Posteriormente, rexeitou traballar con Frank Sinatra por non estar de acordo co argumento da mesma e co salario que recibiría. Isto fixo que o estudio para o que traballaba a suspendese durante un breve lapso temporal no que permaneceu afastada da actuación, aínda que realizou presentacións como cantante no Xapón para entreter as tropas estadounidenses.
Vida persoal
miniatura|Monroe e Joe DiMaggio cando casaron en xaneiro de 1954. Monroe casou tres veces, rematando tódolos matrimonios en divorcio. O primeiro marido foi James Dougherty, o segundo Joe DiMaggio e o terceiro Arthur Miller. Tamén se di que estivo brevemente casada co escritor Robert "Bob" Slatzer, así como que tivo romances con John e Robert Kennedy. Marlon Brando, na súa autobiografía Songs My Mother Taught Me, dixo que tivo unha relación con ela, e que quedaron como amigos ata a súa morte. Durante os seus matrimonios sufriu dous abortos prematuros e un embarazo ectópico. Rumoreábase que Monroe e DiMaggio estaban a reconciliarse cando Monroe morreu.
Monroe tivo unha longa experiencia coa psicanálise. Estaba en análise con Margaret Herz Hohenberg, Anna Freud, Marianne Rie Kris, Ralph Greenson (quen a atopou morta) e Milton Wexler.
Cinema
Monroe foi caracterizada por:
Televisión
Monroe foi caracterizada por:
Teatro
Monroe foi caracterizada por:
Música
Monroe foi caracterizada por:
Tributos
Troy Talton e Donald Kinder escribiron unha canción, titulada "Marilyn", despois da súa morte en 1962. Foi gravada por Talton e foi lanzada como un sinxelo por Crest Records.
Glenn Danzig, da banda de rock Misfits (que deben o seu nome ó derradeiro filme de Monroe) lanzaron unha canción chamada "Who Killed Marilyn?" en 1981.
Filmografía
miniatura|dereita|200px|O príncipe e a corista, 1957. miniatura|155px|dereita|Estrela no [[Paseo da Fama de Hollywood.]] miniatura|200px|dereita|The Seven Year Itch, 1954.
Aparicións televisivas
Como convidada
Sena de Luna
miniatura|Vista de Sena de Luna Sena de Luna é un concello español da provincia de León (Castela e León). A súa poboación é de 418 habitantes (INE 2011).
Sariegos
miniatura|Situación do concello na provincia de León Sariegos é un concello español da provincia de León (Castela e León). A súa poboación é de 5.170 habitantes (INE, 2021).
Connetta
Connetta é o sétimo álbum da cantante xaponesa Ami Suzuki, lanzado ó mercado o día 21 de marzo do ano 2007, baixo o selo avex trax e producido por Max Matsuura. Este álbum contén sete singles. As outras cancións son colaboracións con Hideki Kaji, Nothern Bright, Scoobie Do, Ayano Tsuji, e outros. Este álbum non tivo tanto éxito como o anterior.
Kurayoshi
Kurayoshi (倉吉市, くらよしし, Kurayoshi-shi) é un concello da prefectura de Tottori no Xapón. Está situado no centro da prefectura, ao leste da area da provincia histórica de Hōki da prefectura, na parte noroeste da rexión de Chuugoku, na illa de Honshu. Ten 272,15 km² de superficie e unha poboación de 51.021 habitantes (2009) e unha densidade de poboación de 187 hab./km².
A cidade de Kurayoshi foi fundada pola fusión de 2 concellos de vila e 7 concellos de aldea do distrito de Tōhaku no ano 1953.
O concello de Kurayoshi limita cos concellos de Kōfu, de Kotoura, de Hokuei, de Yurihama, de Misasa (son da prefectura de Tottori); e de Maniwa (da prefectura de Okayama).
Galactosidase
Unha galactosidase é un encima do grupo das glicósido hidrolases que cataliza a hidrólise do enlace que une os restos O-galactosil (enlace glicosídico coa galactosa) a outras moléculas liberando monosacáridos.
Tipos
As galactosidases clasifícanse en dous grupos segundo o tipo de enlace (alfa ou beta) sobre o que actúen. Aos dous grupos asígnaselle o mesmo número da Comisión de Encimas:. Poden ser: miniatura|center|503px|Reacción dunha β-galactosidase.
Blaise Compaoré
Blaise Compaoré, nado en Ouagadougou o 3 de febreiro de 1951, é un político de Burkina Faso, presidente do seu país desde o 15 de outubro de 1987. Fundador do partido gobernante, o Congreso para a Democracia e o Progreso.
José María Olazábal
José María Olazabal Manterola, coñecido tamén como Txema Olazabal, nado en Hondarribia o 5 de febreiro de 1966 é un golfista vasco e un dos principais golfistas europeos das últimas dúas décadas.
Traxectoria
No seu palmarés inclúense dúas chaquetas verdes ao vencer no Masters de Augusta nas edicións de 1994 e 1999. Ademais participou en 7 ocasións na Ryder Cup (1987, 1989, 1991, 1993, 1997, 1999 e 2006), gañando catro delas co combinado europeo (1987, 1989, 1997 e 2006), sendo un dos compoñentes máis destacados do equipo ao longo da súa historia, tanto polo número de participacións como no número e porcentaxe de puntos obtidos.
Santiorxo, Sober
San Xurxo de Santiorxo é unha parroquia do concello de Sober, na comarca da Terra de Lemos, na provincia de Lugo. Segundo o IGE, no ano 2007 tiña unha poboación de 74 habitantes, 41 eran homes e 33 eran mulleres.
Celso Albelo
Celso Albelo, nado en Santa Cruz de Tenerife en 1976, é un tenor español.
Traxectoria
Nacido en Santa Cruz de Tenerife, recibiu as súas primeiras leccións de canto con Pilar Castro Palazón, ingresando posteriormente no Conservatorio Superior de Música da súa cidade con Isabel García Soto e na Escola Superior de Música Raíña Sofía de Madrid con Tom Krause e Manuel Cid, perfeccionándose máis tarde con Carlo Bergonzi na Accademia de Busseto.
En 2006 debutou co personaxe do Duca di Mantova de Rigoletto (Verdi) en Busseto, xunto a Leo Nucci. Logo cantou no Teatro alla Scala de Milán (Pagliacci), no Gran Teatro La Fenice de Venecia (L’elisir d’amore) , e no Rossini Opera Festival de Pésaro (Stabat Mater), na Accademia de Santa Cecilia en Roma (Guillaume Tell) , no Teatro Verdi de Trieste (Don Pasquale, Les pêcheurs de perles, Maria Stuarda), o Carlo Felice de Xénova (Don Pasquale), no Comunale de Boloña (I puritani), o Verdi de Salerno (Lucia di Lammermoor, I puritani), o Lirico de Cagliari (Falstaff, L’elisir d’amore), o Festival das Termas de Caracalla de Roma (Rigoletto), o Massimo Bellini de Catania (Maria Stuarda), o Teatro Real de Madrid (Rigoletto), el Pérez Galdós de Las Palmas de Gran Canaria (La Sonnambula , L’elisir d’amore), o Teatro Campoamor de Oviedo, o Festival de Ópera da Coruña (Rigoletto, Don Pasquale, I puritani , La Fille du régiment ), o Festival Castell de Peralada (Don Pasquale), o Opernhaus de Zürich (Rigoletto, Don Pasquale, La Juive, Gianni Schicchi, Maria Stuarda), o Festival de Ópera de Savonlinna (I puritani), o Festspielhaus Baden-Baden (La Sonnambula), o Ópera de Toquio (Lakmé), Ópera de Montecarlo (Rigoletto), a Ópera de Hamburgo (L’elisir d’amore) e o Concertgebouw de Ámsterdam (Guillaume Tell).
Repertorio
Outras obras do seu repertorio:
Premios
Celso Albelo foi galardoado nos Premios Ópera Actual 2008, o Oscar da Lírica da Fundación Verona per l’Arena (2010) e o Premio Lírico Teatro Campoamor 2010 na categoría Cantante revelación.
Agnosticismo
dereita|miniatura|200px|[[Thomas Henry Huxley, quen acuñou o termo "agnóstico".]] O agnosticismo é unha doutrina filosófica segundo a cal o entendemento humano non pode coñecer o absoluto, senón só o fenomenal ou relativo.
Orixe do termo
A lectura da pasaxe de Paulo de Tarso no que alude á inscrición "A un Deus descoñecido" que viu nun altar de Atenas (Act. 27:23) suxeriulle a Thomas Henry Huxley o emprego desta palabra, agnosticismo (1869), co significado oposto ao de "gnosticismo", método de especulación vago e teosófico moi xeneralizado na Igrexa primitiva.
O agnosticismo limita o noso coñecemento ás manifestacións e transformacións da materia e a enerxía e rexeita todo coñecemento de existencia espiritual, ora divina, ora humana. Acepta as conclusións da ciencia e a experiencia sensorial e rexeita, como conxectura carente de fundamento, toda afirmación referente ao non visible.
O agnóstico adoita diferenciar entre «coñecer» e «crer». Para el, unha persoa relixiosa distínguese dunha atea polo feito de que o relixioso «cre que Deus existe» e o ateo «cre que deus non existe». Así, o agnóstico apártase da postura de crenza indicando que uns e outros (relixiosos e ateos) «cren» na existencia ou inexistencia dunha entidade superior, mentres que el a «descoñece».
Aínda así, a historia parece demostrar que gran parte do agnosticismo relixioso tende en último termo ao escepticismo.
Variedades e controversias
En definitiva sempre se chegará á conclusión de que este descansa na teoría subxectiva do coñecemento e soamente pode ser refutado mediante a demostración de que o noso coñecemento da realidade é xenuíno e seguro.
Xacobinismo
Orixinario da revolución francesa, o termo xacobinismo, tamén chamado xacobismo, tivo unha significación diferenciada e evolutiva ao longo dos tempos. Orixinalmente, un xacobino era un membro do Club Xacobino, club masónico francés con representación nos Tres Estados e, despois, na Asemblea Nacional Francesa.
Historia e características
No seu inicio, nos finais do século XVIII en Francia, a expresión era xeralmente aplicada de forma pexorativa a calquera corrente de pensamento que, para quen aplicaba o termo, fose defensora de opinións revolucionarias extremistas ou radicais. O termo era en xeral lanzado por persoas que defendían a democracia, contra esquerdistas radicais que cravaban a ditadura paradoxalmente para impor pola forza a propia democracia. Os primeiros xacobinos, setecentistas, eran pequenos burgueses aínda moi ligados ás súas orixes rurais e pobres, con pensamentos políticos e sociais radicais (querían o exterminio dos nobres).
Recibiron a denominación de xacobinos pois se reunían inicialmente no Convento de Santiago dos dominicos (do nome Santiago ou Xacobo, que en latín é Santus Iacobus e en francés Saint-Jacques). Os seus membros defendían mudanzas máis radicades que os xirondinos: eran contrarios á Monarquía e querían implantar unha República. Ese grupo era apoiado por un dos sectores máis populares de Francia - os sans-cullotes - e, xuntos, loitaron por outras mudanzas sociais despois da revolución. Sentábanse á esquerda do salón de reunións.
Aurícula esquerda
miniatura|250px| 1. [[Endocardio 2. Miocardio  3. Epicardio  4. Pericardio  5. Cámaras cardiacas  6. Aurícula dereita   7. Aurícula esquerda  8. Ventrículo dereito  9. Ventrículo esquerdo 10. Válvulas cardiacas  11. Válvula mitral  12. Válvula aórtica  13. Válvula pulmonar  14. Válvula tricúspide  15  Arteria aorta  16. Arteria pulmonar  17. Veas pulmonares  18. Vea cava superior   19. Vea cava inferior]]
A aurícula esquerda ou atrio esquerdo é unha das catro cavidades cardíacas (dúas aurículas e dous ventrículos). Recibe sangue venoso osixenado procedente dos pulmóns a través das veas pulmonares (catro en total). Despois, bombea o sangue cara ao ventrículo esquerdo, do que está separado pola válvula mitral. Durante a vida intrauterina comunícase coa dereita a través do forame oval. Tras o nacemento, péchase. A súa persistencia é unha patoloxía grave.
Condución térmica
Os metais, debido á súa elevada condutividade térmica, son excelentes medios de propagación de calor. Os gases e algúns sólidos, que posúen baixa condutividade térmica, son pésimos medios de propagación de calor.
En fluídos (líquidos e gases) tamén ocorre transferencia de calor por condución, porén nestes o aumento da temperatura provoca unha alteración na densidade do fluído na parte máis quente, o que provoca un movemento macroscópico. Ese desprazamento que xorde entre a parte do líquido máis quente e a máis fría aumenta a velocidade de transporte de enerxía térmica. A este fenómeno dáselle o nome de convección.
Pódese determinar o fluxo de calor transportado por condución pola Lei de Fourier:
A expresión de arriba aplícase ao caso unidimensional, cando hai gradiente de temperatura só na dirección x. En caso de que se coñezan as temperaturas de dúas superficies específicas e se queira calcular o fluxo de calor por condución entre elas, basta integrar a ecuación de arriba, que toma a forma:
A constante k, é a condutividade do material. Entre dúas substancias a que teña condutividade maior conseguirá transferir unha cantidade maior de calor, dada para unha mesma diferenza de temperatura.
Meire, Allariz
Meire é unha parroquia situada no leste do concello de Allariz. Limita coas parroquias allaricenses dos Espiñeiros, Folgoso, Allariz (Santiago), Allariz (Santo Estevo) e Requeixo de Valverde e co concello de Xunqueira de Ambía.
Poboación
Segundo o IGE, en 2015 tiña 93 habitantes (45 homes e 48 mulleres), o que supón un aumento con respecto ano ano 2006, cando tiña 87.
Rosende, Sober
San Miguel de Rosende é unha parroquia do concello de Sober, na comarca da Terra de Lemos, na provincia de Lugo. Segundo o IGE, no ano 2007 tiña unha poboación de 105 habitantes.
Meire, Allariz
Poboación
No nomenclátor da Xunta recóllense catro lugares da parroquia (A Acea, Fondevila, O Rial e A Tellada), mentres que nas estatísticas actuais do IGE outórgaselle poboación soamente a tres entidades: A Acea, O Rial e Meire, con 35, 20 e 38 habitantes respectivamente.
Rosende, Sober
Atópase a 3 km ao oeste da vila de Sober, a uns 673 m de altura, na beira esquerda do río Cabe.
Xentilicio
O seu xentilicio é rosendino.
Economía
O sector primario, dedicado á gandaría bovina criada para consumo e a cría porcina, xunto coa agricultura orientada ao cultivo da vide, son as fontes de ocupación da poboación. En Rosende hai unha adega destinada a elaborar viños mencía e godello, incluídos no consello da denominación de Orixe Ribeira Sacra e clasificados na subzona regulada da ribeira do Miño.
Outras actividades do sector dos servizos están asociadas á Escola de Hostelería da Fundación Belarmino Fernández, no pazo de Ribas, ou á Casa Grande de Rosende, establecemento de turismo rural integrado na rede Pazos de Galicia.
Patrimonio
A igrexa parroquial foi reconstruída en diversas ocasións. O edificio orixinal pertencía ao mosteiro de San Miguel de Rosende, da orde de San Bieito e existente polo menos desde 1246, dependente como priorado do mosteiro de Santo Estevo de Ribas de Sil. Do primitivo edificio consérvanse restos románicos decorativos na torre campanario, mentres que o anexo do antigo priorado presenta unha balconada de estilo señorial. No interior gárdase un interesante retablo maior de estilo rococó con dúas alturas.
A casa grande de Rosende, tamén coñecida A Casa das Señoritas, é un pazo que data do ano 1511. Foi rehabilitada a finais do século XX e na actualidade funciona como casa de turismo rural. De sobria fachada destaca a súa torre, a solaina que da cara a un patio traseiro e o seu coidado interior.