cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Simone Veil
Retirada progresiva da vida pública
Unha sondaxe realizada polo Ifop en 2010 presentaba a Simone Veil como "a muller preferida polos franceses" cunha nota de 14,5 puntos sobre vinte. alt=|esquerda|miniatura|Logo da UDI.|160x160px Presentouse do lado de Jean-Louis Borloo no congreso fundador da Union des démocrates et indépendants (UDI), en outubro de 2012. O 25 de novembro de 2017 foi presentado o primeiro carné de afiliación á UDI, a nome de Simone Veil.
Pola súa banda, a xornalista Nadia Daam afirmou daquela, de modo mais categórico, que Simone Veil estaba "fisicamente e mentalmente eivada" e que o seu estado de saúde non lle permitía ser dona das súas decisións.
Presidenta da Fundación pola memoria da Shoá
De 2001 a 2007 presidiu a Fundación pola memoria da Shoá, da que foi despois presidenta de honor.
Exemplo de resiliencia, aceptou a proposta realizada por Alain Genestar, director de Paris Match, de regresar a Auschwitz con cinco dos seus netos o 22 de decembro de 2004.
Foi moi difundida a súa oposición a unha iniciativa educativa en relación coa Shoá anunciada por Sarkozy en 2008. Esta iniciativa, cuxa posta en marcha estaba prevista para o curso 2008/2009, implicaba o apadriñamento de vítimas do Holocausto por parte do alumnado de idades comprendidas entre os nove e os dez anos. En relación a este proxecto, Simone Veil declarou:
As críticas a esta iniciativa gobernamental foron numerosas, e se ben inicialmente estaba pensada como unha actividade a realizar de xeito individual, foi modificada posteriormente dando maior liberdade ao profesorado para integrar estes contidos, mediante actividades colectivas realizadas en cada clase.
O 31 de outubro de 2007 publicouse a súa autobiografía, titulada Une vie. A obra foi traducida a máis de 15 linguas e no ano 2017 xa se venderan máis de 302 000 exemplares. Este libro acadou o premio literario Les Lauriers Verts (na categoría Devoir de mémoire) en 2009. Nel Simone Veil dá, entre outras, a súa opinión sobre os dous procesados en Francia pola súa colaboración cos nazis: Paul Touvier e Maurice Papon. Deste último afirma que nunca expresou o máis mínimo remorso pola morte dos nenos e nenas durante as deportacións.O 31 de outubro de 2007 publicouse a súa autobiografía, titulada Une vie. A obra foi traducida a máis de 15 linguas e no ano 2017 xa se venderan máis de 302 000 exemplares. Este libro acadou o premio literario Les Lauriers Verts (na categoría Devoir de mémoire) en 2009. Nel Simone Veil dá, entre outras, a súa opinión sobre os dous procesados en Francia pola súa colaboración cos nazis: Paul Touvier e Maurice Papon. Deste último afirma que nunca expresou o máis mínimo remorso pola morte dos nenos e nenas durante as deportacións. O 31 de outubro de 2007 publicouse a súa autobiografía, titulada Une vie. A obra foi traducida a máis de 15 linguas e no ano 2017 xa se venderan máis de 302 000 exemplares. Este libro acadou o premio literario Les Lauriers Verts (na categoría Devoir de mémoire) en 2009. Nel Simone Veil dá, entre outras, a súa opinión sobre os dous procesados en Francia pola súa colaboración cos nazis: Paul Touvier e Maurice Papon. Deste último afirma que nunca expresou o máis mínimo remorso pola morte dos nenos e nenas durante as deportacións.
Membro da Academia francesa
alt=|miniatura|Sede da Academia Francesa. Outro recoñecemento á súa acción pública foi a súa elección como membro dos "Inmortais". O nove de outubro de 2008, convidada por Maurice Druon e François Jacob, Simone Veil presentou a súa candidatura á cadeira décimo terceira da Academia francesa, a que fora de Pierre Messmer, Jean Racine e Paul Claudel. O 20 de novembro foi elixida en primeira volta con 22 votos a favor de 29 (cinco en branco e dous marcados cunha cruz). Foi deste xeito a primeira muller que ingresou na Academia francesa. Jacques Chirac fíxolle entrega da súa espada de académica o 16 de marzo de 2010, no Senado. Trátase dun sabre lixeiro con data do século XIX, realizado polo escultor checo Ivan Theimer. Sobre a súa espada de inmortal graváronse o número de matrícula que lle tatuaran no brazo en Auschwitz, o 78651, e tamén os lemas da república francesa e da Unión Europea: Liberté, Égalité, Fraternité e ''In varietate concordia. ''
Simone Veil foi recibida baixo a Cúpula, sede da Academia Francesa, o 18 de marzo de 2010, en presenza do presidente da república, Nicolas Sarkozy, protector da Academia, e dos seus predecesores Valéry Giscard d'Estaing (membro da Academia francesa dende 2003) e Jacques Chirac. No momento da cerimonia de recepción, militantes en contra do aborto protestaron nas proximidades do Institut de France. Jean d'Ormesson pronunciou o discurso de entrada e Simone Veil o eloxio ao seu predecesor, o ex primeiro ministro Pierre Messmer.
Últimos anos, morte e enterro
Tras o pasamento do seu home e da súa irmá en 2013, Simone Veil retirouse da vida pública. En agosto de 2016 tivo que ser hospitalizada por síndrome de desconforto respiratorio do adulto. Simone Veil faleceu no seu domicilio parisiense da praza Vauban o 30 de xuño de 2017, a poucas horas do seu nonaxésimo aniversario. Segundo indicou o seu fillo Pierre-François, a última palabra que ela pronunciou antes de morrer foi "grazas".
Diversas personalidades de todo o espectro político, como Nicolas Dupont-Aignan, Christian Estrosi, Yves Jégo, Bernard-Henri Lévy, Florian Philippot, Laurence Rossignol ou mesmo Inna Shevchenko promoveron a petición da súa inhumación no Panteón de París. A asociación feminista Politiqu'elles lanzou unha petición que solicitaba que fose trasladada o Panteón e tiña recollidas máis de 11 0000 sinaturas o 2 de xullo de 2017, mentres que outra iniciativa acadaba as 120 000 sinaturas o mesmo día. Porén, dúas das súas netas, Déborah (de 30 anos) e Valentine (de 23) consideraban, o 3 de xullo de 2017, que esta perspectiva: "non estaba na orde do día" e que aínda que atopaban "extremadamente conmovedor" o movemento a favor da entrada dos restos da súa avoa no Panteón, os seus avós "non haberían de estar contentos de ser separados logo da súa vida en común.
Non obstante, varios medios de comunicación recordaron que o traslado ao Panteón non era necesariamente sinónimo de inhumación e que podería colocarse unha simple placa conmemorativa co seu nome, como xa se fixera no caso de Aimé Césaire.
Entre as homenaxes que lle renderon a Simone Veil no estranxeiro, a do presidente alxerino Abdelaziz Bouteflika recordou "a proximidade e solidariedade que esta gran muller (…) trasladou ao pobo alxerino durante a terrible traxedia nacional que este viviu", permitindo ós alxerinos prisioneiros dos franceses "escapar do golpe da guillotina". Angela Merkel, chanceleira federal de Alemaña, louvou o seu compromiso durante décadas no "proceso de unificación europea". miniatura|Os Inválidos. O 5 de xullo celebrouse unha homenaxe nacional nos Inválidos  onde se lle renderon honores militares en presenza do presidente da república  Emmanuel Macron  e dos seus predecesores: Nicolas Sarkozy e François Hollande, xunto con Bernadette Chirac en representación do seu marido Jacques Chirac. Estiveron presentes o primeiro ministro Édouard Philippe, e os seus predecesores Édith Cresson, Alain Juppé, Lionel Jospin, Jean-Pierre Raffarin, Dominique de Villepin, François Fillon, Manuel Valls e Bernard Cazeneuve, membros do goberno, exministros e exministras como Ségolène Royal, Dominique Strauss-Kahn, Marisol Touraine, François Baroin, Rachida Dati, Michèle Alliot-Marie, Renaud Donnedieu de Vabres, Jean-Louis Borloo, Nathalie Kosciusko-Morizet, Roselyne Bachelot e Arnaud Montebourg así como outros membros do parlamento e varios xefes de goberno estranxeiros como o belga Charles Michel, o luxemburgués Xavier Bettel e o búlgaro Boïko Borissov; a alcaldesa de París Anne Hidalgo; os membros da Fundación pola memoria da Shoá; os membros da Academia Francesa e outras personalidades dos medios, como Alain Delon ou Claude Chirac. Valéry Giscard d'Estaing non estivo presente neste acto nin no posterior traslado dos restos ao Panteón. Por solicitude da familia de Simone Veil, a cerimonia foi aberta ao público en xeral.
Ao rematar a homenaxe o presidente da república anunciou que, de acordo coa familia, Simone Veil repousaría "xunto co seu esposo no Panteón de París."
Ela foi a primeira personalidade da Quinta República francesa que foi aceptada tan rapidamente no Panteón logo do seu pasamento. É a quinta muller cuxos restos mortais repousan no panteón: precedérona Marie Curie, Germaine Tillion, Geneviève de Gaulle-Anthonioz e Sophie Barthelot.
O enterro tivo lugar no cemiterio de Montparnasse, onde foi soterrada á beira do seu home, Antoine Veil, morto en abril de 2013. O gran rabino de Francia, Haïm Korsia, presidiu a cerimonia. Simone Veil solicitara que se pronunciase o kaddish sobre a súa tumba. Foi recitado polos seus fillos Jean e Pierre-François, acompañados por Haïm Korsia e Delphine Horvilleur, rabina liberal que simbolizaba, ós ollos dos seus fillos, o combate da súa nai pola emancipación feminina. Marceline Loridan-Ivens, antiga deportada e amiga de Simone Veil, tamén tomou a palabra.
Entrada no Panteón de París
Durante o 29 e 30 de xuño de 2018, os cadaleitos do matrimonio Veil, que foran exhumados do cemiterio de Montparnasse, expuxéronse no Memorial da Shoá, no IV arrondissement de París. A cerimonia de entrada no Panteón celebrouse o 1 de xullo. Simone Veil converteuse na quinta muller en entrar no Panteón de París.
O presidente da república pronunciou a continuación un discurso durante aproximadamente media hora. A continuación o coro da armada francesa e a soprano Barbara Hendricks interpretaron La Marseillaise. miniatura|200x200px|Exposición dos cadaleitos do matrimonio Veil no interior do Panteón de París.|alt=|esquerda
Os cadaleitos, cubertos pola bandeira francesa e portados por oito gardas republicanos cada un, fixeron a súa entrada pola porta monumental do Panteón ao son dun só de violoncello da Suite nº 5 de Johann Sebastian Bach. Fixérono en presenza do presidente Emmanuel Macron e da súa muller, os dous fillos aínda vivos do matrimonio Veil: Jean Veil e Pierre-François Veil, e os descendentes destes.
Os cadaleitos descansaron na nave do Panteón ata que o día 2 de xullo foron colocados na sexta cova da cripta, preto de Jean Moulin, André Malraux, René Cassin e Jean Monnet.
Premios e recoñecementos
O 1 de xaneiro de 2009 foi promovida de maneira directa á distinción de grande oficial da Orde da Lexión de Honor. Segundo o Le Figaro, o código da Lexión de Honor e da Medalla militar foi modificada por petición expresa de Roselyne Bachelot e co visto e prace do Nicolas Sarkozy unhas semanas antes da promoción de Simone Veil, para que puidese acceder directamente a esta distinción sen ter que pasar polos graos inferiores. Ela rexeitara esta distinción nos anos 90 por motivos persoais.
Desde o ano 2009, Simone Veil foi tamén membro do xurado do Premio para a prevención dos conflitos entregado anualmente pola Fundación Chirac.
Recibiu tamén o premio Heinrich Heine en 2010. Ese mesmo ano recibiu o premio europeo dos dereitos civís dos Sinti e os ciganos polo seu compromiso a favor destas dúas minorías.
Numerosas universidades e grandes escolas de Europa, América do Norte e de Israel outorgáronlle a Simone Veil o título de doutora honoris causa e outros diplomas honoríficos:
Homenaxes
O Parlamento Europeo rendeulle homenaxe en 2011 renomeando a praza contigua ás instalacións do parlamento en Bruxelas como Ágora Simone Veil. Dende 2017 o Parlamento Europeo conta en Estrasburgo co espazo expositivo Parlamentarium Simone Veil, que reproduce os contidos do centro de visitantes Parlamentarium de Bruxelas. miniatura|Estación de metro Europe - Simone Veil.|alt=
Tras a morte de Simone Veil o 30 de xuño de 2017, a alcaldesa de París, Anne Hidalgo, comunicou que contaba con propoñer ao Consello de París que se lle dedicase "un lugar importante da capital." O 31 de outubro anunciouse que sería proposto para votación do Consello de París que a praza de Europa pasase a ser a praza de Europa-Simone Veil. O lugar inaugurouse o 28 de maio de 2018. A estación de metro Europa foi renomeada igualmente Europa - Simone Veil.
En xullo de 2018 acuñáronse 15 millóns de exemplares dunha moeda conmemorativa de 2 euros co seu retrato.
Profecía
miniatura|[[Nostradamus, un profeta francés de sona internacional.]] Unha profecía é unha afirmación clarividente sobre o futuro, ben dunha forma xeral ou nun campo específico. Non obstante, hai unha diferenza entre profecía e predición: Unha predición é unha afirmación que se emprega para reforzar unha teoría de acordo a un proceso lóxico, mentres que unha profecía non está ligada a un razoamento na previsión do resultado predito e a súa inspiración é de orixe divina.
Maximiliano I de México
Ferdinand Maximilian Joseph von Habsburg-Lothringen, nado o 6 de xullo de 1832 en Viena e finado o 19 de xuño de 1867 en Santiago de Querétaro, foi arquiduque de Austria e príncipe de Hungría e Bohemia, mais renunciou aos seus títulos para converterse no emperador Maximiliano I de México, quen encabezou o Segundo Imperio Mexicano, entre 1863 e 1867.
Traxectoria
Era irmán do emperador de Austria, Francisco Xosé e curmán de Pedro II do Brasil. Casado coa princesa Carlota de Bélxica, tamén coñecida como emperatriz Carlota de México. Foi persuadido polo emperador francés Napoleón III e por realistas mexicanos a aceptar a coroa do Imperio Mexicano acabado de fundar (1864-1867).
A Aventura de Maximiliano de Habsburgo - como foi chamada no México - non pasou dun triste episodio de intereses creados, inxenuidade e desespero. Os conservadores viron na súa persoa a posibilidade de manter un sistema político que lles era cómodo e que lles parecía seguro por contar co apoio de Francia, de Inglaterra e da Santa Sé. O arquiduque austríaco, pola súa parte, de certo modo condenado a ser sempre o irmán do emperador de Austria, aceptou o papel que lle era ofrecido desempeñar nun país completamente descoñecido para el e sumido nunha profunda crise política.
miniatura|Execución do emperador Maximiliano, en [[1867. Óleo sobre tea de Édouard Manet (1866-1868).]]
Debido ás súas tendencias liberais, logo perdeu o apoio dos conservadores. Foi o punto de mira das hostilidades dos seguidores de Benito Juárez, os republicanos, ao ordenar a execución sumaria dos seus líderes (1865). A única protección de Maximiliano era a presenza de tropas francesas; cando estas se retiraron (1866-1867), el asumiu persoalmente o comando dos seus soldados. Após un cerco en Santiago de Querétaro, foi capturado, aprisionado, xulgado por unha corte marcial e fusilado xunto cos seus xenerais Tomás Mejía e Miguel Miramón.
Coa súa morte, a pretensión ao trono mexicano foi reivindicada por dous ramos distintos. Os Habsburgo-Itúrbide, por pedimento dos netos do primeiro emperador de México Agustín de Iturbide.
miniatura|Deseño da execución do emperador Maximiliano e dos seus xenerais, [[Tomás Mejía e Miramón, que foron executados por un pelotón de fusilamento en Santiago de Querétaro, en México, o 19 de xuño de 1867.]]
Gwendoline Konie
Gwendoline Chomba Konie, nada en Lusaca o 9 de outubro de 1938 e finada na mesma cidade o 14 de marzo de 2009, foi unha escritora, diplomática e política de Zambia. Foi embaixadora do seu país en Escandinavia, as Nacións Unidas e Alemaña. En 2000 formou o seu propio partido político e en 2001 foi candidata á presidencia de Zambia.
Traxectoria
Naceu na por entón Rodesia do Norte, protectorado británico. Estudou na Universidade de Cardiff, en Gales, e na Universidade Americana en Washington, D.C., nos Estados Unidos de América. Doutorouse en Socioloxía pola Universidade de Warwick.
En 1962 foi elixida por Evelyn Dennison Hone, gobernador xeral de Rodesia do Norte, para ser membro do Consello Lexislativo. Antes de aceptar, ela consultou con Kenneth Kaunda e finalmente aceptou o cargo. Formouse en Asuntos Exteriores e entre 1974 e 1977 foi Embaixadora en Suecia, Dinamarca, Noruega e Finlandia. En 1977 foi nomeada representante permanente de Zambia ante as Nacións Unidas, e en 1979 pasou a ser secretaria permanente do Ministerio de Turismo de Zambia. Despois da perda de porder de Kenneth Kaunda, seguiu traballando como diplomática co presidente Frederick Chiluba até 1997, e foi nomeada embaixadora en Alemaña.
Nas eleccións xerais de 2001 foi candidata á presidencia de Zambia ppolo Partido Social Democrático, que fundara en agosto de 2000 co foco posto en problemática social infantil e feminina.
Como escritora, o seu poema "In the Fist of your Hatred" foi incluído en 2007 en The Penguin Book of Modern African Poetry. O texto é un escrito contra a arrogancia masculina.
Tras a súa morte no Hospital MKP Trust de Lusaca, recibiu un funeral de estado. .
César Cambeiro
César Cambeiro Quintela, nado en Caldebarcos, Carnota, o 4 de xaneiro de 1958, é un actor e actor de dobraxe galego.
Traxectoria
Actuou no teatro en obras de Anton Chekhov, Roberto Blanco Torres, Samuel Beckett e Alfonso Daniel Rodríguez Castelao entre outros. Na televisión comezou as súas aparicións en Os outros feirantes (1989) e máis tarde destacou polo seu papel en Terra de Miranda.
Conta cunha ampla experiencia tanto en cine coma en televisión e teatro.
Chitlin' circuit
Chitlin' circuit era o nome co cal se coñecían a un conxunto de locais dos Estados Unidos (como por exemplo o Cotton Club ou o Victory Grill) no cal os músicos, actores e calquera outro tipo de artistas e intelectuais afroamericanos eran libres de expresarse e exhibirse no período da segregación racial estadounidense.
O nome deriva de chitterlings, un prato a base de tripas de porco guisado ou en sopa, consumidos como entrante na soul food, o conxunto dos pratos tradicionais da comunidade afroamericana dos estados confederados.
En pouco tempo, o Chitlin' Circuit converteuse nunha especie de canteira de talentos na que artistas con azos de converterse en estrelas farían os seus primeiros pasos. Neste tipo de locais comezaron como Louis Jordan, Cab Calloway, Duke Ellington, James Brown, BB King, Jimi Hendrix, Nina Simone, Ray Charles, Aretha Franklin, The Supremes, Ike & Tina Turner, George Benson, Dr. Lonnie Smith, Gladys Knight & the Pips, Otis Redding, The Isley Brothers e mesmo expoñentes da corrente máis comercial da música "black" como Patti LaBelle e The Jackson 5.
Imos indo
Imos indo é o título do segundo CD do grupo eumés Iriadona. Foi editado no ano 2010. A produción e os arranxos son de Iriadona.
Marriage Story
Marriage Story é un filme estadounidense de 2019 escrito, dirixido e producido por Noah Baumbach. Está protagonizado por Adam Driver e Scarlett Johansson, xunto con Laura Dern, Alan Alda, Ray Liotta, Azhy Robertson, Julie Hagerty, Merritt Wever e Wallace Shawn nos papeis secundarios. O filme conta a historia dun matrimonio (Johansson e Driver) que se enfrontan a un duro proceso de divorcio.
Epístola
Epístola é calquera texto que teña forma de carta (mesmo os diarios poden ser considerados en certa maneira epístolas). A súa estrutura ten certas características particulares: un destinatario (ficticio ou real) diferente do lector, unha función e estratexia comunicativa máis próxima á coloquial etc.
Exemplos de epístolas son as epístolas da Biblia ou o libro de grande éxito editorial 84, Charing Cross Road (e de diarios, o Diario de Anne Frank ou Diario de Adriann). Un exemplo na literatura galega é a obra Cartas a Lelo de Xosé Neira Vilas.
Liubomyr Huzar
Liubomyr Huzar (en Любомир Гузар), nado en Lviv o 26 de febreiro de 1933 e finado o 31 de maio de 2017, foi un arcebispo e cardeal ucraíno, arcebispo maior da Igrexa Católica Bizantina Ucraína entre 2001 e 2011.
Traxectoria
Liubomyr Huzar, fillo de Yaroslav e Rotyslava, de apelido de solteira Demezuk, naceu en Lviv o 26 de febreiro de 1933, onde cursou a súa educación básica. Durante a segunda guerra mundial a familia tivo que deixar Ucraína, e inicialmente trasladouse a Austria, continuando Liubomyr os seus estudos en Salzburgo. En 1949 emigrou cos seus pais aos Estados Unidos. Estudou Filosofía no Seminario Católico Ucraíno de San Basilio até 1954 e Teoloxía na Universidade Católica de América.
Foi ordenado sacerdote da exarcado apostólico de Stamford o 30 de marzo de 1958 polo seu bispo, Ambrosii Senyshyn. Inicialmente traballou como profesor no seminario de Stamford, exercendo o seu ministerio en Kerhonkson, Soyuzivka e Ellenville. Ao mesmo tempo ampliou os seus estudos no eido filosófico na Universidade de Fordham, graduándose en 1967. En 1969 marchou a Roma onde se doutorou en Teoloxía pola Pontificia Universidade Urbaniana, cunha tese baixo a dirección de Janez Vodopivec co título "Andrej Sheptycky, Metropolitan of Halych 1900-1944: a pioneer of Ecumenism".
En 1972 entrou no mosteiro de San Teodoro dos estuditas en Grottaferrata, e o 24 de xuño de 1973 profesou como membro da orde dos Monxes Estuditas Ucraínos. O 2 de abril de 1977 foi ordenado bispo por Yosyf Slipyi no mosteiro estudita de Castel Gandolfo. A consagración foi realizada en segredo por mor das sospeitas de Slipyi de que a Santa Sé estaba a evitar calquera enfrontamento coas autoridades soviéticas, e Slipyi decidiu asegurar o futuro da Igrexa ucraína coa consagración de tres bispos.
O mesmo Slipyi nomeouno en 1978 arquimandrita do mosteiro de San Teodoro e responsable dos mosteiros estuditas fóra de Italia. Por outra banda, entre 1973 e 1984 foi profesor da Pontificia Universidade Urbaniana. O 22 de febreiro de 1996 foi nomeado bispo titular de Nisa in Lycia, e o 2 de abril seguinte foi nomeado exarca arquiepiscopal de Kíiv-Vyshhorod. Porén, ao pouco tempo, o 14 de outubro foi nomeado bispo auxiliar de Lviv, onde estaba a sé arquiepiscopal.
O 25 de xaneiro de 2001 o Sínodo da Igrexa Católica Ucraína elixiuno como arcebispo maior de Lviv, e confirmado polo papa Xoán Paulo II ao día seguinte. O mesmo papa creouno cardeal o 21 de febreiro seguinte, co título de Cardeal-Presbítero de Santa Sofia a Via Boccea.
O 29 de agosto de 2005 a sé arquiepiscopal maior foi trasladada a Kíiv, tomando entón o título de “Arcebispo Maior de Kíiv-Galicia”. Renunciou ao goberno da Igrexa ucraína o 10 de febreiro de 2011. Logo da súa renuncia continuou a súa actividade como figura pública.
Premios e distincións
Foi nomeado doutor honoris causa en Letras Humanísticas pola Universidade Católica de América en 2007.
Sam & Dave
Sam & Dave foi un dúo estadounidense de soul e R&B que actuou entre 1961 e 1981. A voz de tenor era a de Samuel David Moore (nado como Samuel David Hicks o 12 de outubro de 1935), e barítono/tenor era Dave Prater (9 de maio de 1937 – 9 de abril de 1988).
Nostradamus
miniatura|dereita|Michel Nostradamus Nostradamus, nado o 14 de decembro de 1503 e finado o 2 de xullo de 1566, foi un médico e consultor astrolóxico provenzal de orixe xudía. Está considerado un dos máis célebres autores de profecías. A súa obra profética foi publicada por vez primeira en 1555.
Boa parte dos seus seguidores afirman con rotundidade que Nostradamus foi quen de predicir todas as catástrofes do mundo, dende as acontecidas na súa época até as do vindeiro ano 3797 da nosa era, data en que supuxo que terá lugar a fin do mundo. Así mesmo, o autor colaborou coa aristocracia francesa, elaborando horóscopos para a raíña Catarina de Medici, predicindo sorprendentemente a morte do rei Henrique II e, ao cabo, sendo asignado como médico da corte real por Carlos IX.
Trofeo Teresa Herrera 2012
A 67ª edición do Trofeo Teresa Herrera celebrouse na Coruña o 11 de agosto de 2012 a partido único. O campión foi o Deportivo da Coruña, derrotou ao Atlético de Madrid, logrando o seu 17º título.
Fitoxeografía
miniatura|250px|Mapa fitoxeográfico de Europa. A fitoxeografía, ou xeobotánica, é a disciplina que estuda a distribución xeográfica das plantas, constitúe unha parte da bioxeografía. Os primeiros traballos fitoxeográficos tiveron a súa base nas nocións desenvolvidas por Charles Flahault e Henri Gaussen.
Unión septada
miniatura|dereita|Unión septada na mosca [[Drosophila.]] As unións septadas son un tipo de unión intercelular que se encontra entre células epiteliais de invertebrados, que ten un aspecto que lembra a unha escada visto con microscopio electrónico. As células epiteliais que as posúen están unidas por finos septos perpendiculares entre as membranas de dúas células veciñas, que abranguen a separación de 15 a 20 nm entre as células. Estes septos poden ser rectos (unións septadas lisas) ou estar pregados. Crese que proporcionan forza estrutural e permiten a función de barreira para a difusión de solutos a través do espazo intercelular na parte lateral das células. Considéranse en parte análogas ás unións herméticas de vertebrados, e teñen a súa mesma función de barreira paracelular, aínda que entre ambas hai tamén bastantes diferenzas; por exemplo en composición e en posición, xa que as unións herméticas están na parte apical lateral das membranas, e as unións septadas están na parte basal lateral, e tamén en funcións adicionais que teñen as unións septadas, que non exercen as unións herméticas, como o control do crecemento e forma celular no desenvolvemento. En realidade, as funcións das unións herméticas de vertebrados exércenas varios tipos de unións intercelulares nas moscas, o cal indica que as funcións e vías de sinalización destas unións conserváronse, pero reagrupáronse de diferentes xeitos en distintos tipos de unións ao longo da evolución. Polo menos as de Drosophila melanogaster, conteñen, entre outras, proteínas do tipo das claudinas, igual que as unións herméticas. Aínda que as unión septadas se encontran só en invertebrados, algúns invertebrados teñen nas súas células tanto unións herméticas coma unións septadas.
La Solana
La Solana é un municipio de España, na provincia de Cidade Real, comunidade autónoma de Castela-A Mancha. Ten unha superficie de 134,18 km² cunha poboación de 16.039 habitantes e unha densidade de 119,53 hab/km².
Tradición
Unha das principais tradicións que se conservan en La Solana é o cultivo do azafrán. Este cultivo chegou a España coa invasión árabe no século VIII.
En La Solana este cultivo remóntase ao século XVIII. O cultivo da rosa do azafrán levaba a cabo por multitude de familias de La Solana. Outras tradicións case perdidas son os seguintes oficios: a cerámica, a forxa, o esparto, as fouces, as botas de viño e moitos máis como os muíños de pedrelo e aceite, froitos secos e lápidas funerarias.
San Cristovo das Viñas, A Coruña
San Cristovo das Viñas é unha parroquia que se localiza na parte central oeste do concello da Coruña. Segundo o padrón municipal (INE) en 2014 tiña 5443 habitantes (2608 homes e 2835 mulleres) distribuídos en 11 entidades de poboación, o que supón un aumento en 250 habitantes en relación ao ano anterior.
Moitos núcleos de poboación históricos da parroquia (A Sardiñeira, Vioño, O Ventorrillo, Outeiro etc.) foron absorbidos pola localidade da Coruña para os efectos de nomenclátor, non sendo contabilizados nas estatísticas oficias da parroquia a pesar de estaren situados dentro dela. Tamén acontece isto mesmo co Polígono de Elviña –cuxa maior parte se atopa na parroquia de San Cristovo e non na de Elviña, a pesar de que o seu nome indique o contrario–.
A parroquia de San Cristovo das Viñas pertenceu ao antigo concello de Oza ata 1912, data na que o devandito foi anexionado polo concello da Coruña.
Huesca
Huesca (en aragonés: Uesca, en galego antigo: Osca , oficialmente Huesca/Uesca) é unha cidade española, capital da provincia de Huesca e da Plana de Uesca, situada ao norte da comunidade autónoma de Aragón. O xentilicio correspondente a esta cidade é o de oscense.
Xeografía
Huesca está situada a suroeste da súa provincia, en territorio do Somontano pirenaico, caracterizado por pequenas elevacións, aínda que ás veces abruptas (os mallos), que alternan con chairas e depresións. Nunha destas, chá e feraz,regada polo río Isuela, érguese a cidade ("Hoya de Huesca").
O clima é mediterráneo continentalizado.
Historia
En época prerromana, os ilerxetes ocupaban a rexión oscense. A cidade denominábase Bolskan, e cuñaba moeda no século II a.C.
Durante o século I a.C., con o nome de Osca, era xa unha cidade plenamente romanizada. Foi capital da Hispania de Sertorio, revirada contra a República Romana. Suponse que Sertorio morreu nesta cidade.
Foi elevada á categoría de municipio por Augusto no ano 30 a.C., máis dependente con todo de Cesaragusta. Plinio o Vello sitúa Osca na rexión que chama Vescitania. Probabelmente é a mesma cidade que Estrabón cita como Ileoscan. Creuse que tiña minas de prata, cousa que o Pde. Flórez puña en dúbida.
250px|miniatura|esquerda|Vista de Huesca desde a catedralLogo da etapa visigoda e da invasión árabe, Osca pasou a ser controlada polos musulmáns, que a chamaron Wasqa. Fronteira enfronte dos reinos cristiáns do norte, foron insistentes os intentos de asedio que sufriu, o que tornou a cidade nunha base militar de primeiro rango.
No ano 1094 o rei cristián, Sancho III de Aragón, tentou, unha vez máis, tomar Huesca, construíndo preto o castelo de Montearagón, pero morreu dunha setada, cando realizaba un recoñecemento da muralla. Dous anos logo, na primavera de 1096, un exército cristián, liderado polo rei Pedro I, asediou a cidade durante seis meses. Huesca foi entregada ao rei Pedro, o 26 de novembro de 1096, que trasladou a capital do reino de Aragón para a cidade. Porén, cando en 1118, o rei Afonso o Batallador, tomou Zaragoza, Huesca deixou de ser a capital, pois a cidade recentemente tomada seríao desde entón.
Ogrobe, Andrade, Pontedeume
Ogrobe é un lugar da parroquia de Andrade no concello coruñés de Pontedeume na comarca do Eume. Tiña 46 habitantes no ano 2010 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 24 eran homes e 22 eran mulleres.
Huesca
Historia
Durante a guerra civil, Huesca caeu en mans dos militares sublevados. Os intentos das tropas republicanas por retomala varias veces, foron inútiles, a pesar de dominar a próxima Montearagón.
Ogrobe, Andrade, Pontedeume
O CEIP Andrade que recolle alumnos desta parroquia e limítrofes, está radicado neste lugar.
Aerograma
miniatura|250 px|O primeiro aerograma iraquí emitiuse en [[1933.]] Un aerograma é unha carta que se envía por correo aéreo sen necesidade de sobre. Os aerogramas teñen unha tarifa diferente da do resto dos envíos postais.
Mareas cidadás
As mareas cidadás son un tipo de formación política creado para as Eleccións municipais de 2015 en Galicia. Aínda que poden tomar a forma xurídica de partido político, coalición ou agrupación de electores caracterízanse pola diversidade de membros e de asociacións que as compoñen. Os candidatos se elixen por votación directa e se someten a votación todas as decisións importantes tomadas no concello ou na formación durante toda a lexislatura. Por funcionalidade, pode ser que decisións pequenas as tomen directamente un grupo máis reducido de traballo.
Formas xurídicas
miniatura|[[Martiño Noriega foi elixido alcalde de Santiago de Compostela por Compostela Aberta.]] Un partido político é unha formación política con entidade propia e xurídica ao que a lei lle permite realizar accións que unha agrupación non podería. Unha agrupación de electores é unha formación política constituída por un conxunto de cidadáns para unha determinada causa e unha determinada zona. Ás agrupacións de electores non se lles permite formar coalicións para ningún fin, nin sequera poden ligarse na súa circunscrición electoral para acceder ás deputacións. Nas deputacións os seus votos serán contados de maneira individual, para o repartimento de escanos.
Diferenzas con outras formacións políticas
A diferenza principal cunha coalición de partidos, é que os partidos que estean no seu interior non teñen ningún poder, son as persoas co seu voto individual as que deciden. Unha coalición pode decidir que cada partido teña un voto independentemente do número de persoas que o conformen.
En xeral, teñen como características:
Mareas en Galicia
Listaxe por provincia e orde alfabética de concello.
Eccema
Un eccema ou dermatite eccematosa é un conxunto de afeccións dermatolóxicas, caracterizadas por presentar lesións inflamatorias diversas tales como: eritema, vesículas, pápulas e exudación.
Tamén se usa ou se aplica este termo para dermatite causadas por contacto cunha substancia para a cal se sensibilizou o paciente (eccema de contacto).
O eccema xeralmente preséntase como reacción a algunha alerxia.
Terminoloxía
Ás veces úsase o termo "eccema" como un tipo ou caso particular da dermatite, a "dermatite eccematosa". Porén, o eccema (eczema) e a dermatite son tratados polo International Disease Dictionary como sinónimos, e están referidos de L20 a L30:
Isabel, Illas Salomón
A Provincia de Isabel (tamén escrita Ysabel) é unha das provincias das Illas Salomón. A provincia tiña unha poboación de ao redor de 35.257 en 2020, principalmente concentrada na illa principal, a illa de Santa Isabel. A capital da provincia é Buala na illa de Santa Isabel, que ten liña aérea programada a Honiara en Solomon Airlines desde o aeroporto de Fera, na illa de Fera, a 15 minutos en barco de Buala.
A provincia ten unha economía dominada pola agricultura de subsistencia con plantacións ocasionais para cultivos comerciais como a copra, e por actividades de talla de arbores. A provincia é raramente visitada polos turistas debido á mala infraestrutura, á falta de estradas, hoteis, asistencia médica moderna e a malaria endémica. A maioría das zonas teñen unha "Casa de descanso", unha casa na que os hóspedes poden buscar aloxamento para unha ou dúas noites, pero moitos residentes están dispostos a recibir visitantes durante a noite.
Divisións administrativas
A provincia de Isabel subdivídese nos seguintes barrios:
Illas
Papatura F'a Papatura Ite
Consello Escolar do Estado
O Consello Escolar do Estado é un órgano consultivo do goberno español para a proposta de medidas de cara a decisións políticas referentes ó ensino e para a participación dos sectores afectados no ensino. Estivo presidido pola pedagoga Marta Mata até o 2006. Creouse por lei orgánica 8/1985 que regula o dereito é educación. Actualmente (2012) está presidido por Francisco López Rupérez.
Salmonela
Salmonella é un xénero bacteriano formado por bacilos gramnegativos, anaerobios facultativos, con flaxelos perítricos que rodean ó microorganismo e non desenvolve esporas. Son bacterias móbiles que producen sulfuro de hidróxeno. Non fermentan glicosa nin lactosa.
É un axente zoonótico de distribución universal. Transmítese por contacto directo ou contaminación cruzada durante a manipulación, no procesado de alimentos ou no fogar, tamén por vía sexual.
Microbioloxía
Son bacterias gramnegativas. Crece con facilidade no medio de cultivo ágar sangue formando colonias de 2 a 3 milímetros. En laboratorios de microbioloxía clínica íllase con medios selectivos, Selenito, Hektoen, SS ou XLD, para inhibir o crecemento doutras bacterias patóxenas e da flora intestinal saprófita.
A taxonomía de Salmonella é complicada. Actualmente hai dúas especies dentro do xénero: Salmonella bongori (previamente subespecie V) e S. enterica, que se divide á súa vez en seis subespecies.
Cada subespecie á súa vez, está conformada por diversos serotipos, e ata a actualidade foron identificados máis de 2.500.
Patoxenia
Produce gastroenterite, cun período de incubación de entre 5 horas e 5 días, diarrea e dor abdominal. A través das feces do enfermo elimínanse gran cantidade de bacterias; e febre entérica, cun período de incubación de 7 a 28 días, causante da dor de cabeza, febre, dor abdominal e diarrea, erupción máculo-papulosa en peito e lombo. Os enfermos presentan un período de convalecencia entre 1 e 8 semanas.
As persoas curadas eliminan Salmonella durante máis dun ano.
Nós Pobra
Nós Pobra é unha formación política asemblearia de ámbito municipal da Pobra do Caramiñal que se presentou como agrupación de electores ás eleccións municipais de 2015 para as que celebrou primarias nas que se elixiu a Xosé Lois Piñeiro como cabeza de lista. Logrou catro concelleiros con 1563 votos (27.4%) nun consistorio no que o Partido Popular perdeu a maioría absoluta e no que Nós Pobra accedeu ao goberno co apoio do PSdeG e do BNG.
William Dampier
William Dampier, nado en East Coker, Somerset o 5 de setembro de 1652 e finado en Londres en marzo de 1715,  foi un capitán de barco inglés, ocasional bucaneiro e corsario, que tamén foi un salientable escritor, botánico e observador científico.
Traxectoria
Foi o primeiro británico en explorar e cartografar as costas de Nova Holanda (agora Australia) e de Nova Guinea. Circunnavegou o mundo dúas veces, e mesmo puido completar unha terceira sendo o primeiro home en realizar esta fazaña.
Diana e Michael Preston, na Pirate of Exquisite Mind [Un pirata de mente exquisita], descríbeno como o máis grande explorador-aventureiro mariño británico, ou polo menos, entre os isabelinos (en particular, Sir Francis Drake e Sir Walter Raleigh) e James Cook. Aínda que tamén descrito polo naturalista Alex George como «o primeiro historiador natural de Australia», Dampier é relativamente pouco coñecido en Australia, e aínda menos coñecido no seu país natal.
Fillo dun granxeiro de Somerset, enrolouse ós 17 anos nun buque mercante. En 1673 entrou na Royal Navy coa axuda dos seus coñecementos de navegación. A bordo do Royal Prince combateu contra os holandeses. Logo partiu cara a Xamaica en 1674, onde exerceu diversos traballos duros e volveu a Inglaterra, onde casou.
Primeira circunnavegación
miniatura|300x300px|Carta da New Voyage Round the World, publicado en 1697 por Dampier. A costa de Mosquitos está marcada cunha estrela. Dampier e o seu asociado, o cirurxián e bucaneiro Lionel Wafer, describiron os pobos miskitos no período 1690-1700. Estes grupos tribais, a miúdo mesturados con escravos fuxitivos, formaron unha cultura distinta na rexión costeira, ás veces formando alianzas cos piratas contra as autoridades españolas nos séculos XVI-XVIII. En 1678 participou en tripulacións con bucaneiros en terras españolas de América Central, visitando dúas veces a baía de Campeche. Isto conduciu á súa primeira circunnavegación: de 1679 a 1681 formou parte da tripulación do bucaneiro Bartholomew Sharp, que abordou gran número de barcos españois e saqueou moitas poboacións incluíndo Portobelo. En 1679 acompañou un ataque a través do istmo de Darién, en Panamá, e capturaron os barcos españois na costa do Pacífico dese istmo. Na costa de Chile capturaron o San Pedro cunha rica carga de viño, pólvora e 37.000 reais da oito e arrasaron os asentamentos españois no Perú antes de regresar ó Caribe. A entrega dunhas cartas de navegación que contiñan importante información proporcionou ós homes de Sharp o perdón de Carlos II.
Dampier dirixiuse a Virxinia, onde en 1683 se comprometeu co corsario John Cooke (ou Cook). Cook entrou na Pacífico vía o Cabo de Fornos e pasou un ano atacando as posesións españolas no Perú, as illas Galápagos (Ecuador), e México. Esta expedición recolleu os bucaneiros e barcos que atopaba ó seu paso, até chegar a ter unha frota de dez buques. En México Cook morreu, e a tripulación elixiu un novo líder, o capitán Edward Davis (1680-88). Dampier foi transferido ó barco do capitán Charles Swan, o corsario Cygnet, e o 31 de marzo de 1686 navegaban a través do Pacífico para tecer unha emboscada ó galeón de Manila, en dirección ás Indias Orientais, facendo escala en Guam e Mindanao.f Cando Swan decidiu abandonar a persecución ó estar curtos de provisións, a tripulación amotinouse e abandonárono, con outros 36 homes, en Mindanao. O resto de corsarios navegaron a Manila, Poulo Cóndor, a China, as illas das Especias, e Nova Holanda (Australia).
Máis tarde, ese mesmo ano, mediante acordo, el e dous compañeiros foron abandonados nunha das illas Nicobar. Obtiveron unha pequena canoa que modificaron despois de envorcar por vez primeira e logo despois de sobrevivir a unha gran tormenta no chamado «Acheen» (Aceh) en Sumatra. Tras diversas aventuras Dampier volveu a Inglaterra en 1691 polo cabo de Boa Esperanza, sen cartos, pero en posesión dos seus diarios. Tamén tivo como fonte de ingresos ó famoso príncipe tatuado Jeoly, e á súa nai, dous indios que adquirira como escravos e que posteriormente expuxo en Londres, o que tamén o fixo máis coñecido, mentres o seu libro estaba a imprimirse.
A expedición do Roebuck 1699-1701
miniatura|300x300px|Carta da zona cartografiada polo HMS Roebuck en 1699. A publicación destes diarios como New Voyage Round the World [Nova viaxe arredor do mundo] en 1697 foi unha sensación popular creando interese no Almirantazgo Británico. En 1699 déuselle a Dampier o mando da HMS Roebuck cun encargo do Almirantazgo, por inferencia do rei Guillerme III e a raíña María II, que reinaban de maneira conxunta. A súa misión era explorar a costa oriental de Nova Holanda, o nome dado polos neerlandeses a Australia, e a intención de Dampier era viaxar alí a través do cabo de Fornos. esquerda|miniatura|201x201px|O HMS Roebuck, barco de William Dampier. A expedición partiu cara ó cabo de Fornos o 14 de xaneiro de 1699, demasiado tarde na tempada, e achegouse a Nova Holanda, vía cabo de Boa Esperanza. Seguindo as rutas neerlandesas ás Indias, o 26 de xullo de 1699 Dampier chegou á illa Dirk Hartog na boca do que el chamou baía Shark, na costa de Australia Occidental. Desembarcou e elaborou o primeiro rexistro detallado coñecido da flora e a fauna de Australia. As imaxes considéranse polo seu secretario James Brand. Dampier despois seguiu a costa nordés, alcanzando o arquipélago Dampier e logo a baía LaGrange, xusto ó sur do que agora se chama baía Roebuck, sempre tomando notas e recollendo e coleccionando espécimes, incluíndo moitas cunchas. Dende alí puxo rumbo ó norte, a Timor. Logo navegou cara ó leste e o 3 de decembro de 1699 bordeou a illa de Nova Guinea, que pasou polo norte. Navegando ó leste, trazou as costas do sueste das grandes illas de Nova Hanover, Nova Irlanda e Nova Bretaña, cartografando o estreito de Dampier, entre estas illas (na actualidade parte do arquipélago de Bismarck) e a grande illa de Nova Guinea. Na ruta detívose para recoller espécimes cunha parada que resultou nunha colección de moitas ameixas xigantes.
O seu barco estaba podrecido, cun carpinteiro ó parecer inepto, e Dampier viuse obrigado a abandonar o seu plan de explorar a costa oriental de Nova Holanda cando soamente percorrera menos de cen millas. En perigo de afundir, tratou de facer a viaxe de regreso a Inglaterra, pero o HMS Roebuck naufragou o 21 de febreiro de 1701 fronte á illa Ascensión, no Atlántico, a metade de camiño entre África e América. Mentres estaba ancorado augas dentro, o barco comezou a facer auga, e aínda que tentaron reparalo, o carpinteiro só fixo que a cousa empeorase. Como resultado, o buque foi guindado a terra. A súa tripulación quedou abandonada alí durante cinco semanas antes de ser recollidos o 3 de abril por un barco da Compañía Británica das Indias Orientais, estando de regreso en Inglaterra en agosto de 1701.
Aínda que moitos traballos se perderon co HMS Roebuck, Dampier foi quen de salvar moitas novas cartas das costas e os seus informes dos ventos alisios e as correntes nos mares de Australia e Nova Guinea. Tamén conservou algúns dos seus espécimes.
Ó seu regreso, Dampier foi sometido a un consello de guerra por crueldade. Na viaxe de saída, Dampier levaba como tripulante a George Fisher, que foi expulsado da nave e encarcerado no Brasil. Fisher volveu a Inglaterra e queixouse do seu tratamento ó Almirantazgo. Dampier escribiu unha irada reivindicación da súa conduta, pero foi declarado culpable, retirado o seu salario da viaxe e expulsado da Royal Navy.
Escribiu un relato da expedición de 1699–1701, que titulou A Voyage to New Holland [Unha viaxe a Nova Holanda], e que se publicou en Londres en dúas partes en 1703 e 1709.
Segunda circunnavegación
En ruta, atacaron sen éxito a un buque francés, pero capturaron tres pequenos barcos españois e un buque de 550 toneladas.
O Cinque Ports quedou separado do St George na costa do Pacífico das Américas e afundiuse un mes despois (despois de deixar a Alexander Selkirk (1676–1721) en terra, abandonado nunha illa deshabitada no arquipélago Juan Fernández por queixarse das condicións de navegación ó seu capitán Thomas Stradling). Selkirk foi rescatado despois de permanecer só dende 1704 até 1709. Crese que neste feito baseouse Daniel Defoe para escribir o seu Robinson Crusoe.
Terceira circunnavegación
Dampier convenceu ó inglés Woodes Rogers (1679–1732) para levar a cabo unha expedición como corsarios, xa que coñecía ó seu pai. Rogers, co apoio financeiro de moitos comerciantes de Bristol, conseguiu fretar en 1708 dúas fragatas, o Duque e a Duquesa, e contratou a Dampier como navegante principal no Duque, do que el ía como capitán. Esta viaxe foi máis exitosa e nel rescataron a Selkirk o 2 de febreiro de 1709.
A expedición regresou a Inglaterra e ancoraron no Támesis o 14 de outubro de 1711, tras acumular case £ 200.000 (máis de 20 millóns de libras de 2009) de ganancias. Os investidores non estiveron de acordo na repartición das ganancias e estabelecéronse varios preitos. Dampier morreu en Londres en 1715, antes de recibir a súa parte.
Premio Nacional de Literatura de Cataluña
O Premio Nacional de Literatura da Generalitat de Cataluña (en catalán, Premi Nacional de Literatura de la Generalitat de Catalunya) é un galardón literario que, desde 1995, concede a Generalitat de Cataluña aos escritores que máis destacaran pola súa traxectoria na literatura catalá.
O xurado que outorga os premios está presidido polo conselleiro de Cultura da Generalitat. A entrega do premio lévase a cabo nunha cerimonia que se celebra en calquera punto da xeografía catalá, e é presidida polo Presidente da Generalitat.
Este premio forma parte do conxunto dos Premios Nacionais da Generalitat de Cataluña, que se conceden en nove categorías máis: cine, danza, fomento do catalán, xornalismo, patrimonio cultural, música, teatro, artes plásticas e cultura popular.