cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Osijek
Comunicacións
O aeroporto de Osijek, desde marzo de 2008, posúe ligazón internacional co de Colonia-Bonn en Alemaña. A autoestrada comunican a cidade coas principais autoestradas croatas e a través delas coa importante vía pan-europea 5c; estaba prevista a inauguración do enlace para novembro de 2008. O ferrocarril une Osijek coas principais cidades croatas, e cómpre indicar que hai servizos decote entre Budapest e Saraxevo que paran na estación da cidade. O seu porto fluvial é un dos máis importantes do leste europeo, dentro da conca do Danubio.
Internamente está provista dunha rede de tranvía, modernizada recentemente, que constitúe a única operativa de Croacia, xunto coa de Zagreb.
Luis Pérez Guitián
Traxectoria
Sobriño de José e Antonio Guitián García. Estudou Dereito na Universidade de Santiago de Compostela, licenciándose en 1872. Afiliado ao Partido Liberal, foi Xuíz municipal e alcalde de Monforte de Lemos entre 1887 e 1890. Foi pai do tamén alcalde Julio Pérez Orozco.
Kiteretsu, o primo listo de Nobita
Kiteretsu, o primo listo de Nobita (orixinalmente Kiteretsu Daihyakka) é unha serie creada por Fujio F. Fujiko (tamén creador de Doraemon). É unha serie de animación protagonizada por un neno chamado Eiichi (Kiteretsu, para os seus amigos), membro dunha ancestral familia xaponesa autora dun popular dicionario de inventos. O cativo adícase a realizar inventos para solucionar problemas, seus e dos seus amigos Miyoko, Tongari e Gorila. Tamén dispón dun robot mascota creado por el mesmo chamado Korosuke.
Situación
O programa está ambientado na irreal Hyōno-chō, que está situada nunha localización ambigua que posúe estación de tren, un centro comercial... Debido a que o Seibu Railway, un ferrocarril eléctrico, aparece na serie, crese (e especulouse) que a situación desta é nalgún sitio na área "Musashino" de Toquio. A irreal cidade lindeira de Urano-chō é onde vive a tía de Miyoko. No anime, Miyoko fala un dialecto atribuído á dita cidade.
A irreal Hyakujōshima é onde se atopa a casa de vacacións da familia de Tongari. Unha familia de granxeiros vive alí e cóidalles o lugar. A illa é escasamente poboada dado que a poboación marchou a Toquio ao estaren os dous puntos conectados por avións e transbordador.
Na serie foron mencionadas dús escolas: Hyōno e a Universidade de Takao. O primeiro é o colexio público ao que acoden Kiteretsu e os seus amigos. Durante as vacacións, as cociñeiras da cafetería usan a escola para dar clases de piano.
Non se sabe se a Universidade de Takao é privada, concertada ou pública. Benzo foi capaz de entrar na Universidade despois de intentalo seis veces durante a serie. Dez anos despois de que a serie comezara, Kiteretsu, Miyoko e Tongari entraron a estudar nesta Universidade.
Côtes-d'Armor
Côtes-d'Armor (22) (en bretón: Aodoù-an-Arvor) é un departamento francés situado na Bretaña. Até 1990 o departamento chamouse Côtes-du-Nord.
Ligazóns externas
Páxina do Conseil Géneral de Côtes-d'Armor
The Ghost Writer
The Ghost Writer (O escritor pantasma) é un filme de coprodución franco-xermano-británica dirixido polo director de cine polonés nacionalizado francés Roman Polanski e baseado na novela de Robert Harris O poder na sombra. Polanski obtivo por esta película o Oso de prata ao mellor director no Festival Internacional de Cine de Berlín do 2010.
Sinopse
Un escritor (Ewan McGregor) é contratado por un ex-primeiro ministro británico (Pierce Brosnan), trala morte en estrañas circunstancias do seu predecesor, para que lle escriba as súas memorias, no momento en que o político é acusado polo Tribunal Internacional de Xustiza de amparar detencións ilegais de sospeitosos de terrorismo e a súa posterior entrega á CIA. Empeza nese momento unha perigosa investigación na que o escritor pon en perigo a súa propia vida e a través da cal Polanski aproveita para tratar a guerra do Iraq dende unha óptica diferente, incidindo nas súas relacións con opacos movementos políticos que se remontan sorprendentemente atrás no tempo e que deslexitiman as democracias europeas convencionais.
Kili Poyi
Kili Poyi (en കിളി പോയി) é un filme indio de 2013 en lingua malayalam dirixido por Vinay Govind. Está protagonizado por Asif Ali, Aju Varghese, Sampath Raj, Raveendran e Sreejith Ravi. Foi producido por SJM Entertainments e escrito por Joseph Kurian, Vivek Ranjit e Vinay Govind. Conta coa música e os temas de Rahul Raj.
Contraforte
miniatura|dereita|Contrafortes na [[Basílica de San Martiño de Mondoñedo.]] En arquitectura, un contraforte é unha forma prismática, especie de columna, acaroada a un muro, que serve para reforzar os puntos de apoio de arcos ou trabes, ou ben ao mesmo muro ou parede pola parte exterior dun edificio. Os pesados contrafortes das construcións románicas contrastan cos estilizados das góticas.
No gótico aparece un contraforte composto, que consta de botarel e arcobotante.
Mestura asfáltica
miniatura|275 px|dereita|Aplicación dunha mestura asfáltica Unha mestura asfáltica é unha combinación de asfalto e agregados minerais pétreos en proporcións exactas. As proporcións relativas destes minerais e o seu tamaño determinan as propiedades físicas da mestura, que serán diferentes segundo o uso ou lugar onde se aplique.
A mestura asfáltica debe ser resistente ás accións dos axentes atmosféricos como a chuvia ou sarabia e ós cambios de temperatura. Outra característica fundamental é a resistencia á abrasión, xa que o uso principal deste produto industrial é a pavimentación de vías, pistas de aterraxe, superficies deportivas, etc.
As principais vantaxes das mesturas son:
As mesturas asfálticas poden ser confeccionadas en plantas fixas ou móbiles con equipos fabricados para tal fin. Segundo as propiedades e espesores da capa, considérase que achegan capacidade estrutural ó pavimento.
703
Véxase tamén
Historia ano a ano
Galería de imaxes da casa do concello da Coruña
Casa do concello da Coruña
704
Véxase tamén
Historia ano a ano
Esquilo
miniatura|Busto de Esquilo Esquilo (en grego antigo: Αισχύλος, Aiskhúlos, Aiskhúlos) nado en Eleusis (Ática) no 525 a. C. e finado en Gela en 456 a.C., foi un dramaturgo da Antiga Grecia. Predecesor de Sófocles e Eurípides, é considerado como o creador da traxedia grega.
Vida
Naceu en Eleusis, onde se celebraban os misterios de Éleusis. Pertencía a unha nobre e rica familia de terratenentes. Na súa mocidade foi testemuña do fin da tiranía dos Pisistrátidas en Atenas. Foi un dos «Maratonianos»; loitou nas guerras promovidas contra os Persas na batalla de Maratón -490, nas de Salamina -480 e, posiblemente, na de Platea.
Gus Grissom
Virgil Ivan "Gus" Grissom, nado en Mitchell, Indiana, o 3 de abril de 1926 e finado o 27 de xaneiro de 1967, foi un astronauta estadounidense que formou parte das misións Mercury-Redstone 4 e Gemini 3.
Esquilo
Vida
Algunha das súas obras, como Os persas -472, e Os sete contra Tebas -467, son o resultado das súas experiencias de guerra. Foi, tamén, testemuña do desenvolvemento da democracia ateniense. N´Os suplicantes -490, pode detectarse a primeira referencia que se fai do poder do pobo, e a representación da creación do Areópago, tribunal encargado de xulgar aos homicidas. N´As Euménides -478, apóiase a reforma de Efialtes -462, transferencia dos poderes políticos do Areópago ao Consello dos cincocentos.
Gus Grissom
Traxectoria
Grissom graduouse en enxeñería mecánica pola Universidade Purdue. Recibiu as súas ás como membro da Forza Aérea en marzo de 1951. Acadou o rango de tenente coronel, voou en 100 misións de combate na guerra de Corea. Ao seu regreso aos Estados Unidos, en 1952, foi nomeado instrutor de avións a reacción en Bryan (Texas). En agosto de 1955 entrou no Instituto Tecnolóxico da Forza Aérea na base Wright-Patterson, en Ohio. En outubro de 1956 deu clases na escola de pilotos de proba da base Edwards, volvendo a Wright-Patterson en maio de 1957 como piloto de probas.
Esquilo
Vida
Acusóuselle de revelar os misterios de Eleusis, polo que foi xulgado e posteriormente absolto.
Viaxou a Siracusa (Sicilia), invitado polo tirano Hiéron, para o que produciu As mulleres de Etna na honra da nova cidade de Etna que este fundara, e puxo, de novo, en escena, Os persas. Tras a representación da Orestíada -458, volveu visitar Sicilia, onde morreu en Gela, entre -456 e -455.
Gus Grissom
Traxectoria
Virgil Grissom faleceu o 27 de xaneiro de 1967 durante unha proba en terra da cápsula Apollo ao incendiarse o seu interior e non poder escapar. En honor aos astronautas falecidos a proba sería denominada Apollo 1.
Esquilo
Vida
Tivo un fillo, Euforión, que, coma el, foi un poeta tráxico.
Escribiu 82 pezas (algunhas fontes cífranas en 90), conseguiu a súa primeira vitoria en composición dramática no -484, sendo os seus rivais Pratinas, Frínico e Quérilo de Atenas. Só foi vencido por Sófocles no ano -468.
Da importancia da súa obra dá fe o feito de que se permitise que as súas obras fosen representadas e presentadas no agón («certame») nos anos posteriores á súa morte, xunto ás dos dramaturgos vivos; unha honra excepcional xa que era costume que as obras dos autores falecidos non se puidesen presentar no agón.
De toda a súa obra só se conservan sete pezas, seis delas premiadas, e substanciosos fragmentos doutras tantas. A pesar da importancia da súa obra, no seu epitafio Esquilo non foi recordado como poeta ou dramaturgo, senón polo seu valor na batalla de Maratón:
Texto grego orixinal:
Morte e a súa predición
Pouco antes da súa morte, o oráculo vaticinoulle que morrería esmagado por unha casa, polo que decidiu residir fóra da cidade. Curiosa e traxicamente, faleceu ao ser golpeado pola casca dunha tartaruga que un crebaosos soltara desde o aire.
Características xerais
Os persas (-472), Os sete contra Tebas e As suplicantes son dramas de dous actores xa que foi Esquilo o que introduciu o segundo actor en escena, diminuíndo a intervención dos coros, e facendo posible o diálogo e a acción dramática. Os diálogos principais son fundamentalmente entre personaxes e coro cunha gran variedade de esquemas estruturais e un ritmo de acción máis ben lento. Este é un dos trazos principais do arcaísmo do teatro de Esquilo.
Na Orestíada (Agamenón, As coéforas, e As euménides), Esquilo dispón de skene, de ekkylkema, de mechane e dun terceiro actor, como vemos na escena do Agamenón na que aparecen nun agón Agamenón e Clitemnestra, estando presente, en silencio, Casandra.
O interese central dos dramas de Esquilo áchase, principalmente, na situación e no seu desenvolvemento, máis que nos personaxes. O personaxe que foi máis traballado polo autor é Clitemnestra na Orestíada.
Os coros esquileos case sempre gozan dunha personalidade forte e peculiar, as súas palabras, xunto á música e a danza, contribúen a chamar a atención sobre os profundos temas do teatro de Esquilo, determinando o ton de todo o drama. Os coros esquileos teñen, frecuentemente, unha importancia substancial sobre a acción. As Danaides e as Erinias son, de feito, as principais protagonistas dos seus dramas.
O estilo lírico de Esquilo é claro pero cunha forte tendencia ao arcaico e con trazos hómericos. Sobresaen, ao presentar modelos de linguaxe e de imaxes, metáforas, símiles, campos semánticos determinados, elaborándoos ata os detalles máis mínimos e manténdoos ao longo de todo o drama ou da triloxía.
Tamén é audaz, e está dotado dunha grande imaxinación á hora de aproveitar os aspectos visuais dos seus dramas. O contraste entre o vestido da raíña persa ao entrar na súa carroza e a volta de Xerxes vestido só de farrapos; a caótica entrada do coro en Os sete contra Tebas; As Danaides de aspecto africano, vestidas exoticamente, o seu enfrontamento cos soldados exipcios, a alfombra púrpura que levará a Agamenón á morte, As Erinies en escena, a procesión que conclúe na Orestíada etcétera, demostran o seu dominio da técnica teatral e a escenografía.
Temas e elementos fundamentais
O sufrimento humano é o tema principal no teatro esquizofrenico, un sufrimento que leva o personaxe ao coñecemento (recordar a máxima do pathei mathos, o coñecemento a través do sufrimento) e que non está rifado cunha forte crenza na xustiza final dos deuses. Na súa produción o sufrimento humano ten sempre causa directa ou indirecta nunha acción malvada ou insensata que conduce á desgraza dos protagonistas pero que pode ser herdada polos mesmos. É fundamental, a este respecto, a forza do genos, da herdanza da culpa e dos lazos de sangue, que provoca que as faltas dos antepasados sexan herdadas polos protagonistas míticos actuais como ocorre co enfrontamento entre Atreo e Tiestes que empaña as existencias de Agamenón, Existo e, posteriormente, de Orestes. Polo tanto, nalgunhas ocasións, trátase de vítimas indirectas que, ás veces, incorren elas mesmas nunha culpa maior ou menor, pero das que moitas son completamente inocentes.
MetroValencia
Logo do MetroValencia.|250px|miniatura|dereita MetroValencia é a marca comercial coa que a empresa pública Ferrocarrils de la Generalitat Valenciana (FGV) que opera as liñas de metro e tranvía da cidade de Valencia e a súa área metropolitana.
Esquilo
Temas e elementos fundamentais
Un elemento clave no teatro esquileo é a substitución, na escena final, da persuasión en lugar do emprego da violencia; como vemos na Orestíada. Case sempre, os deuses, son severos e implacables e os mortais atópanse prisioneiros, sen esperanza, a pesar de poderen elixir como afrontar o seu propio destino. Nas súas últimas producións, sobresae un concepto diferente da divindade, como ocorre na Orestíada onde os deuses do Agamenón e de Coéforos se converten en Euménides, en responsables e afectuosos protectores dos mortais que o merecen.
Temporal
Co termo temporal podémonos referir:
MetroValencia
Coa inauguración da liña 1, o 8 de outubro de 1988, converteuse na terceira rede de metro que se formou en España, logo das de Madrid e Barcelona. Actualmente é a cuarta en número de usuarios, logo das de Madrid, Barcelona e Bilbao.
Esquilo
Temas e elementos fundamentais
Esquilo está moi interesado na vida comunitaria da polis e todas as súas obras conservadas teñen aspectos visiblemente políticos. Parece ser un grande opositor da democracia (nas suplicantes a decisión do rei demórase por causa da consulta popular, o que supón un gran risco para a supervivencia do seu pobo), un mundo no que os seus elementos aparecen por primeira vez en As suplicantes. En todos os dramas de Esquilo aparece o contraste entre o individuo potente e dedicado aos seus intereses, así como ao control do estado, e os seus actos, frecuentemente irresponsables, ameazan con arruinalo, e a comunidade, que debería ter o control de si mesma e as accións colectivas destas aseguran a salvación xeral.
MetroValencia
Os trens das liñas 1, 2, 3, 5, 7 e 9 de MetroValencia dispón do sistema de condución automática ATO (Automatic Train Operation) en 25,3 quilómetros subterráneos do sistema.
Historia
A actual rede de Ferrocarrils de la Generalitat Valenciana en Valencia é herdeira da antiga rede de ferrocarrís suburbanos de Valencia, coñecida popularmente como o Trenet de Valencia, que unía a capital coas poboacións próximas. Devandita rede de vía estreita fora construída no seu maior parte durante o final do século XIX, e foi xestionada sucesivamente pola Sociedade Valenciana de Tranvías, máis tarde por Compañía de Tranvías e Ferrocarrís de Valencia e finalmente por Ferrocarrís Españois de Vía Estreita.
A modernización da antiga rede, durante os anos 80 do século XX, e a súa ampliación e conversión nun moderno ferrocarril metropolitano, deron orixe á rede de MetroValencia que na actualidade (2009) dispón de tres liñas de metro e dous de tranvía en superficie. Coa inauguración das liñas subterráneas 1 e 2, Valencia converteuse na terceira cidade española en pór en marcha un servizo de metro.
En xullo de 2006 produciuse o cuarto accidente máis grave do mundo así como o terceiro na historia ferroviaria de España, con 43 mortos e 47 feridos.
Futuro da rede
thumb|right|300px|Futuro plano da rede de MetroValencia.
Temporal
Para a expresión lingüística do tempo, véxase tempo gramatical.
Fortune Faded
"Fortune Faded" é un sinxelo da banda estadounidense de rock alternativo e funk rock Red Hot Chili Peppers. Foi lanzado en 2003 coma sinxelo, coincidindo coa saída do Greatest Hits.
Lista de cancións
CD single (2003)
CD version 2 (2003)
Maximino Magariños
Traxectoria
A sinatura do Concordato entre a Igrexa católica e o estado español no ano 1851, e a promulgación da Lei de 1860 pola cal a administración se comprometía a reconstruír igrexas, provocou o crecemento dos obradoiros de imaxineiros. O pai de Maximino Magariños tiña un destes talleres en Santiago de Compostela, e foi naquel ambiente no que dou os seus primeiros pasos no oficio. Academicamente formouse coa axuda da Sociedade Económica de amigos do País, acadando mais tarde unha bolsa coa que ampliou estudos en Madrid.
Obra
Con influenzas historicistas e tradicionais, a súa obra encádrase no estilo ecléctico do seu tempo. Os seus retablos relixiosos, tallados en nogueira, castiñeiro ou cedro, mesturan estilizacións prerrafaelistas con formulas barrocas. Traballou sobre todo na contorna compostelá, aínda que tamén ten obras de interese na zona de Vigo e Pontevedra. Algúns exemplos son:
Lotarinxia
miniatura|dereita|300px|A Lotarinxia corresponde ao territorio en verde entre o Mar do Norte e Italia, segundo o Tratado de Verdún
Lotarinxia é o nome que se lle deu ao territorio do Imperio Carolinxio que lle correspondeu ao emperador Lotario I, fillo de Luís o Piadoso e neto de Carlos o Grande, despois do Tratado de Verdún no ano (843).
Xeografía histórica
Tal territorio era unha longa franxa de terra que se estendía desde o Mar do Norte até a Península Italiana e ficaba comprendida entre os territorios que corresponderan aos seus irmáns: Francia occidental para Carlos o Calvo e a Francia oriental ou Xermania para Luís o Xermánico. A Lotarinxia inicial cubría o que é hoxe:
Repartimento da Lotarinxia
Estes territorios encaixaban dificilmente entre si, de xeito que tras a morte de Lotario (855) foron repartidos entre seus tres fillos:
Esquilo
Obra
miniatura|Aeschyli Tragoediae septem, 1552
Lotarinxia
Lista de monarcas
A partir de Henrique I o título real ficou asociado ao emperador do Sacro Imperio, entanto a administración do territorio foi asignada aos duques da Alta e Baixa Lorena.
A Lotarinxia na Idade Moderna
Xa no século XVI, durante o reinado do emperador Carlos V volveron a axuntarse moitas daquelas terras baixo unha soa coroa que, ao abdicar Carlos e retirarse para o Mosteiro de Yuste, foron desgregadas do Imperio Xermánico, ao deixarllas en herdo ao seu fillo Filipe II, rei de España, que gobernaba a única potencia do momento capaz de mantelas unidas. Novamente quedou demostrada a artificiosidade de tal unión.
Finistère
Finistère (29) (en bretón: Penn-ar-Bed) é un departamento francés situado na Bretaña.
Ligazóns externas
Conseil Géneral du Finistère
Moimenta e Montouto
Moimenta e Montouto é unha freguesía do concello de Vinhais no distrito de Braganza.
Nesta freguesía sitúase un dos contrafortes do Penedo dos Tres Reinos, que outrora marcaba a fronteira entre os Reinos de Portugal, León e Galicia.
Na aldea de Carvalhas localízase un antigo paso fronteirizo de Portugal con España, onde aínda se erguen en ambos os lados da raia os antigos postos dos guardas fronteirizos.
O Batán, Meis, Meis
O Batán é un lugar da parroquia de Meis no concello pontevedrés de Meis, na comarca do Salnés. Tiña 23 habitantes no ano 2016 segundo datos do IGE, dos que 13 eran mulleres e 10 homes, o que representa un descenso continuado respecto ós anos 2010, cando tiña 27 veciños, e 2005, cando eran 28.
The Chemical Brothers
The Chemical Brothers é un grupo de big beat inglés, formado por Tom Rowlands e Ed Simons. Nomeado inicialmente The Dust Brothers, tiveron que mudar ao seu actual nome por mor de disputas legais cos orixinais Dust Brothers americanos.
Satenta
Satenta é unha banda de punk en galego formada no 2015 en Valga, cuxo nome está inspirado na forma en que a xente maior pronuncia certos números, neste caso o 70.
Inicios
Nos primeiros ensaios comezaron a tocar uns temas que tiña Andrés a medio facer, así como a compoñer algún tema novo e a preparar algunha cover. Estes tempos estiveron marcados polas ausencias de Pablo por motivos persoais, as cales fixeron que a evolución do grupo fose lenta. Xa no 2017 e con varios temas propios rematados gravan a demo Lavado Rápido, que incluía O Estrume, Cabrón, Pan con Punk e Pantallas. En setembro dese ano chégalles a oportunidade de tocar no Festivalo de Manselle, compartindo cartel con Secho, Noite Fechada e Nao, no que sería o seu primeiro concerto e dándose a coñecer cos seus propios temas, así como con versións de grupos como Guns N' Roses, The Clash, Blink-182 ou The Offspring.
No 2018, Pablo Potel deixa a banda, xa que, por motivos académicos decide irse a Dinamarca. Isto deixa ao grupo sen voz e cun futuro incerto. O seu sitio ocúpao o valgués, aínda que suízo de nacemento, Jonatan Losas "Pascolo", que entra en Satenta como novo vocalista. Con esta formación aséntaste o grupo e ten presenza en varios festivais coma o III Oeste Rock, o II Festiaguiño ou o Mat-Fest.
Xa non quedan Señores
No 2019 gravan, no estudio Treboada na Coruña, un EP chamado Xa non quedan Señores, sendo o seu primeiro traballo de estudio. Este EP inclúe os temas Dame Cambio, Escapar, Pantallas, Os de Sempre, NTK+, San Xoán, e Señores, e foi publicado o 9 de novembro dese mesmo ano. Con motivo desta publicación, programan varios concertos de presentación durante os seguintes meses, dos cales só poden realizar dous debido a que, en xaneiro do 2020, Cobi vese na obriga de deixar a banda por motivos laborais.
Deste xeito o grupo atópase sen batería, situación que se lle complica aínda máis coa chegada da pandemia da COVID-19.
Universally Speaking
"Universally Speaking" é un sinxelo da banda estadounidense de rock alternativo e funk rock Red Hot Chili Peppers. Foi o quinto e último sinxelo do seu álbum By the Way.
Yosefu Asajirō Satowaki
Yosefu Asajirō Satowaki (里脇 浅次郎, Satowaki Asajirō), nado o 1 de febreiro de 1904 en Shittsu, Xapón, e finado o 8 de agosto de 1996 en Nagasaki, foi un bispo xaponés da Igrexa Católica. Foi como arcebispo de Nagasaki entre 1968 e 1990, e foi creado cardeal polo papa Xoán Paulo II en 1979.
Traxectoria
Satowaki naceu en Shittsu, localidade da prefectura de Nagasaki, e estudou no seminario de Nagasaki, na Pontificia Universidade Urbaniana en Roma e na Universidade Católica de América de Washington, D.C. Cando era seminarista en Roma, foi quen convidou ao frade franciscano conventual polonés Maximiliano Kolbe a ir ao Xapón como misioneiro. Foi ordenado sacerdote o 17 de decembro de 1932, e estivo destinado na arquidiocese de Nagasaki. Foi tamén administrador apostólico de Taiwán entre 1941 e 1945, e reitor do seminario de Nagasaki entre 1945 e 1947.
As Penas, Candai, Outeiro de Rei
As Penas é un lugar da parroquia de Candai no concello lugués de Outeiro de Rei, na comarca de Lugo. Segundo o IGE, en 2013 tiña 9 habitantes (4 homes e 5 mulleres).
Yosefu Asajirō Satowaki
Traxectoria
O 25 de febreiro de 1955, foi nomeado bispo de Kagoshima por Pío XII, e recibiu a consagración episcopal o seguinte 3 de maio por mans do arcebispo Maximilien de Fürstenberg. Participou no Concilio Vaticano Segundo, e posteriormente foi nomeado arcebispo de Nagasaki en 1968.
O papa Xoán Paulo II creouno cardeal co título de Cardeal-Presbítero de Santa Maria della Pace no consistorio do 30 de xuño de 1979.
Os Edreiros, Esteiro, Cedeira
Os Edreiros é un lugar da parroquia de Esteiro no concello de Cedeira na provincia da Coruña. Tiña 18 habitantes no ano 2007 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 9 homes e 9 mulleres, o que supón un aumento con relación ao ano 2003 cando tiña 13 habitantes.
Vinhais
Vinhais é un concello portugués pertencente ao distrito de Braganza, Rexión Norte, subrexión de Alto Trás-os-Montes e da antiga provincia de Trás os Montes e Alto Douro. Ten 694,68 km² e 10.646 habitantes (2001).
O concello está subdividido en 26 freguesías ; limita ao norte e ao oeste con Galicia, ao este co municipio de Braganza, ao sur con Macedo de Cavaleiros e Mirandela e ao oeste con Valpaços e Chaves.
Freguesías
miniatura|right|300px|Freguesías do concello de Vinhais. Desde a reorganización administrativa de 2012/2013, o concello de Vinhais está dividido en 26 freguesías:
Historia
A ocupación humana deste territorio data de tempos ancestrais, tal como se pode verificar polos numerosos vestixios arqueolóxicos que se poden encontrar nesta rexión: inscricións rupestres, edificacións de tipo dolménico e fortificacións castrexas. Esta antigüidade é reiterada polo Abade de Miragaia:
"O chão desta vila e desta paróquia foi ocupado desde tempos remotíssimos, como se infere da lenda ou história da igreja de S. Facundo, que a tradição diz ter sido fundada no tempo dos Godos. (...) Também por aqui se demoraram os Romanos, pois ao norte da vila, no monte da Vidueira, se encontraram em 1872 muitas moedas romanas bem conservadas (...)".
Preto de Vinhais foi encontrada unha lápida coa seguinte inscrición: JOVI / O.M. / LOVIIS / IAIIX / VOTO / LAP (Lovesia dedicou por voto e con xeneroso ánimo ao grande Xúpiter).
Crese que a primeira poboación de Vinhais foi construída nun outeiro, próximo á marxe dereita do río Tuela, pero ao norte do sitio actual, ou no monte da Vidueira, ou, aínda, no monte Ciradela ou Ciradelha, na Serra da Coroa. Estas suposicións xustifícanse polo achado de moedas romanas, vestixios de edificacións da antiga cidade romana de Veniatia e da calzada romana que unía Braga a Astorga (Asturica Augusti).
Vinhais foi nos seus comezos un castro de poboamento galaico, transformado polos romanos en castro galaico-romano, coa súa fortaleza (ópido). Certamente, os suevos ou os visigodos cercaron a localidade de murallas e, coa expulsión dos musulmáns, Vinhais quedou arrasada, tendo sido repoboada na época da dominación dos reis Sancho II e D. Afonso VI. Este repoboamento foi continuado polos primeiros reis portugueses, especialmente con Afonso Henriques, Sancho I (O Povoador), Afonso II e Sancho II.
Vinhais recibeu foro de Afonso III, o 20 de maio de 1253, o cal foi outorgado polo monarca Manuel I, o 4 de maio de 1512.
No contexto da Crise de 1383-1385 en Portugal, cando Xoán I de Castela invadiu Portugal en 1384, o castelo de Vinhais foi un dos moitos que izaron a bandeira castellana, recusando, así, obediencia ao Mestre de Avis, futuro João I de Portugal.
No século XVII, Vinhais sufriu bastante coa Guerra da Restauración, debido á súa localización xeográfica, tal e como conta Pinho Leal, en Portugal Antigo e Moderno:
Este acontecemento ficou gravado nunha inscrición que, aínda hoxe, se pode ver na parede dunha casa que o defensor de Vinhais (Estêvão de Maris) fixo:
Pontevedra Athletic Club
O Pontevedra Athletic Club foi un equipo galego de fútbol fundado en novembro de 1918 na cidade de Pontevedra, coa fusión do Pontevedra Sporting Club e o Club Deportivo Pontevedra. Disputaría os seus encontros como local no Campo de Pasarón e vestía zamarra granate e pantalón branco.
Antecedentes
O primeiro equipo da cidade de Pontevedra foi o Pontevedra Sporting Club, fundado no ano 1905, que xogaba no Campo da Xunqueira. Vestía camisa branca e pantalón negro e sobre todo disputaba encontros amigábeis contra equipos de Vigo (Fortuna de Vigo, Vigo FC, Exiles FC ou Español FC), Vilagarcía de Arousa, Marín ou inclusive Santiago de Compostela.
Polas súa filas pasaron xogadores coma o defensa Edmundo Nóvoa, que gañou a Copa do Rei de 1908 como reforzo do Real Madrid, ou Otero, o primeiro futbolista galego internacional nos Xogos Olímpicos de Antuerpen.
Nos primeiros anos da década de 1910 xorden gran número de clubs na cidade do Lérez, coma o Vitoria FC (1907), o Gimnasio FC (1909, dependente do Sociedade Liceo Gimnasio que organizaba a Copa de Pontevedra), o Lérez FC, o Artístico FC, o Quiroga FC, o Progreso FC, o Colón FC, o Deportivo FC ou o Atlántico.
En 1914 nace un equipo de entidade similar ao Sporting Club, o Club Deportivo Pontevedra, que xogaba en Campolongo, campo que chegou a compartir co propio Sporting Club. Neste equipo xogaba entre outro Luís Casas Pasarín, que sería un histórico xogador do Celta de Vigo e internacional coa Selección de fútbol de Galicia e de España
Porén os dous club de maior importancia da cidade non tardaron en pensar na fusión, que se formalizou en novembro de 1918, dando lugar ao Pontevedra Athletic Club.
O Marco, Meis, Meis
O Marco é un lugar da parroquia de Meis no concello pontevedrés de Meis, na comarca do Salnés. Tiña 34 habitantes no ano 2016 segundo datos do IGE, dos que 20 eran mulleres e 14 homes, o que representa un aumento respecto ós anos 2010, cando tiña 27 veciños, e 2005, cando eran 28.
Irving Thalberg
Irving Grant Thalberg, nado en Nova York o 30 de maio de 1899 e finado en Santa Monica (California) o 14 de setembro de 1936, foi un produtor estadounidense das primeiras décadas do cine. Era coñecido como "The Wonder Boy" (o mozo marabilla) pola súa xuventude e pola súa habilidade para escoller bos guións, seleccionar os actores axeitados, contratar o mellor equipo e, sobre todo, facer rendibles todos os filmes nos que participou.
Jim Carroll
James Dennis "Jim" Carroll, nado en Manhattan o 1 de agosto de 1949 e finado ibídem o 11 de setembro de 2009, foi un autor, poeta e músico punk estadounidense. Carroll é coñecido pola súa obra autobiográfica de 1978 The Basketball Diaries, a cal inspirou o filme de 1995 Diario dun rebelde, protagonizado por Leonardo DiCaprio no papel de Carroll.
Irving Thalberg
Fíxose dono de todas as facetas da produción nunha época en que o director era considerado o máximo responsable do filme. Faleceu vítima da súa fráxil saúde aos 37 anos tras alterar e consolidar a figuras do produtor.
Traxectoria
Fillo de inmigrantes xudeus alemáns, Thalberg naceu en Brooklyn, Nova York, en 1899. De saúde fráxil, xa de neno tivo problemas de corazón e outras doenzas que o acompañaron toda a súa vida. Tras completar os seus estudos en 1919, conseguiu traballo na sucursal de Nova York da Universal Pictures, onde exerceu de secretario do fundador do estudio, o seu tío Carl Laemmle, dono dos estudios. Aos 21 anos xa era produtor executivo do estudio en Universal City, o estudio de produción de Universal en California.
En 1922 gañou a súa reputación de controlador absoluto cando comezou unha batalla con Erich von Stroheim, un dos grandes directores da época, pola duración de Foolish Wives, para logo despedilo fulminantemente do seu filme Merry-Go-Round. Tamén pasou a controlar cada aspecto de The Hunchback of Notre Dame (1923). Dous anos máis tarde, á idade de 25 anos, uniuse a Louis B. Mayer para converterse en vicepresidente e xefe de produción de Metro-Goldwyn-Mayer (MGM), o novo grande estudio nado en 1924 da fusión corporativa entre Metro Picture Corporation (fundada en 1915), Goldwyn Picture Corporation (fundada en 1917), e Louis B. Mayer Pictures (fundada en 1918).
Durante a década seguinte, Thalberg produciu e supervisou decenas de filmes sen aparecer el na ficha técnica, xa que o poder da creación e o seu resultado final, eran máis importantes para el que o recoñecemento do público. Precursor da figura do produtor controlador, Thalberg apareceu nunha época en que o director aínda estaba considerado o responsable final do filme, invertendo esa tendencia da historia do cinema.
O maior éxito de Thalberg á fronte de MGM foi The Big Parade, de King Vidor, e ata o seu ataque ao corazón de 1932, Thalberg orixinou, reescribiu, escolleu o elenco e montou gran parte dos filmes da MGM das décadas de 1920 e 1930, incluídos Ben-Hur (1925), The Big Parade (1925), The Broadway Melody (1929), Mata Hari (1931) ou Tarzan the Ape Man (1932), entre outras moitas.
Tras coñecer a actriz Norma Shearer, casou con ela en 1927 e tivo dous fillos, Irving Jr. (1930–1988) e Katherine (1935–2006). Tralo nacemento do seu segundo fillo, Shearer pensou en retirarse, mais o seu home estaba obsesionado en convertela na maior estrela da pantalla.
Morte
Thalberg andaba a traballar na preprodución de A Day at the Races (1937) e Marie Antoinette (1938), cando enfermou o 8 de setembro de 1937, cun prognóstico de catarro, que foi seguido de febre e diagnóstico de pneumonía. A súa saúde non o resistiu e faleceu de pneumonía o 15 de setembro aos 37 anos en Santa Monica.
O enterro de Irving Thalberg tivo lugar o 17 de setembro, cunha cerimonia no Wilshire Boulevard Temple. Ducias de estrelas do cinema, miles de persoas e os grandes magnates da industria (Louis B. Mayer, Adolph Zukor, os irmáns Jack e Harry Warner) reuníronse para despedilo. Foi enterrado no Gran Mausoleo do Forest Lawn Memorial Park en Glendale (California), onde descansa a carón da súa dona Norma Shearer, na cripta Norma Shearer Arrouge. Na lápida de Thalberg pódese ler "My Sweetheart Forever" (Meu cariño para sempre).
Legado
Dende 1937 outórgase na cerimonia dos premios Óscar o Premio en memoria de Irving Thalberg (Irving G. Thalberg Memorial Award), destinado a premiar personaxes especialmente importantes no mundo da produción cinematográfica, e que consiste nun pequeno busto do propio Thalberg.
22 de decembro
O 22 de decembro é o 356º día do ano do calendario gregoriano e o 357º nos anos bisestos. Quedan 9 días para finalizar o ano.
Nacementos
miniatura|125px|dereita|Giacomo Puccini. miniatura|125px|dereita|Álvaro Cunqueiro.
Mortes
miniatura|125px|dereita|Andrés do Barro.
Outros
Os 366 días do ano
Hystrix cristata
Hystrix cristata é unha especie de roedor porco espiño da familia Hystricidae.
Simshar
Simshar é un filme maltés de 2014 dirixido por Rebecca Cremona. Foi escollido como candidato de Malta para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 87ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado. Foi a primeira vez que Malta presentou un filme neste galardón. O filme conta a historia do incidente de Simshar.
Fee Reega
Fee Reega, nada en Balingen o 2 de xuño de 1988, é unha cantautora alemá.
Traxectoria
dereita|miniatura Comezou a estudar literatura rusa en Berlín. Tivo unha bolsa Erasmus para estudar Belas Artes na Universidade Europea de Madrid, e despois estableceuse en Asturias, primeiro na aldea de Morvís (Rozaes, Villaviciosa) e despois en Uvieu e Xixón.
É cantante e compositora da banda postpunk Captains xunto a David Baldo, e do grupo alemán de folk-rock psicodélico Dead Hands. Colaborou de xeito habitual con Pablo Und Destruktion e Nacho Vegas.
En 2014 publicou La Raptora. Nese disco acompañárona Pablo Und Destruktion (guitarra eléctrica, coros), Héctor Tuya (guitarra acústica), Sara Muñiz (viola), Luis Rodríguez (baixo), Miguel Herrero (batería e trompeta), El Abominable Javolf de la Münster (piano, violonchelo, acordeón) e Fernando (violíns). No ano 2017 publicou o disco Sonambulancia, gravado e mesturado por Ibán Pérez en Estudio Terraforma (O Hío) e masterizado por Rafael Martínez del Pozo en Grabaciones de Campo. A banda que a acompaña está composta por Dani Donkeyboy (guitarra), Javier Bejarano (guitarra), Ibán Pérez (batería, trompeta), Niko Jones (baixo), Dave Tunstall (contrabaixo) e Xosé Ramón Rocha (cello).
Ponga
miniatura|dereita|80px|Escudo de Ponga miniatura|dereita|125px|Localización de Ponga en Asturias
Ponga é un concello de Asturias, España, sito na zona oriental da comunidade. En 2006 contaba cunha poboación de 694 habitantes. A cabeceira municipal é a localidade de San Xuan/San Juan de Beleño.
Xeografía
O municipio de Ponga ocupa unha área de 205,98 km2. Sito en terreo montuoso, con elevacións como a Peña Ten, con 2.142 msnm. Os seus límites son: ao norte cos concellos de Piloña e Parres, ao leste con Amieva e máis León, ao oeste con Caso e Piloña e ao sur, de novo con León. miniatura|esquerda|250px|Beleño, capital de Ponga
Parroquias
O concello está consttuído polas seguintes freguesías:
Astérix en Bretaña (filme)
Astérix en Bretaña (en Astérix chez les Bretons) é un filme franco-dinamarquesa de 1986 dirixido por Pino Van Lamsweerde. Foi o quinto filme de Astérix e o derradeiro de Dargaud Films.
Alves Redol
António Alves Redol, nado en Vila Franca de Xira o 29 de decembro de 1911 e finado en Lisboa o 29 de novembro de 1969, foi un escritor considerado como un dos expoñentes máximos do Neorrealismo portugués.
Traxectoria
António Alves Redol, criado no Ribatejo, presenciou desde mozo as precarias condicións de vida do home rural, o que máis tarde, irá refletir de forma preponderante na súa escrita.
Fillo dun comerciante de pequeno porte, na infancia soñaba facerse médico, mais, influenciado polo seu avó e dada a admiración que foi nutrindo polos xornalistas e escritores, pasou a aspirar a unha vida dedicada ás letras. O pai, no entanto, pretendía para o fillo unha carreira no comercio, mandando António Alves Redol frecuentar o Curso Comercial, no Colexio Arriaga. Ao redor dos 14 anos comezou a enviar as súas prosas para os xornais.
Aos 15 anos pasou a traballar como vendedor de mercearías e, máis tarde, de tecidos. Ao fin de pouco máis dun ano, corría o ano de 1929, parte para Angola, exercendo, primeiramente, a función de obreiro en Luanda e despois na agricultura, nunha facenda do interior, co obxectivo de conseguir novas e mellores perspectivas de vida futura. Con todo, depara, nesa rexión, cunha intensa situación de miseria e pobreza que o fai regresar á metrópole.
Cando regresa a Portugal, emprégase nunha casa comercial de automóbiles, pneumáticos e lubrificantes. Ao mesmo tempo dá clases de Lingua Portuguesa a título particular. Comeza a convivir con intelectuais de esquerda e súmase aos ideais do Partido Comunista Portugués e do Movemento de Unidade Democrática, contrapóndose, vehemente, á coxuntura política da época, traendo á tona diversas cuestións “esquecidas”.
En virtude da súa convivencia coas pésimas condicións de vida das capas rurais e de vivenciar dobremente esas condicións (na infancia e na xuventude), volveu o seu ollar para a dimensión social, máis especificamente, para as cuestións de reivindicación de mudanza social. A esa altura, reafirmou a súa vocación para a escrita. Creou a Sección “De sol a sol”, no xornal O Diabo, en que pasa a publicar textos voltos para as tensións sociais, contrapóndose, así, aos ideais de explotación dos réximes totalitarios.
Luiza Nelma Filius (2002) sinala o feito de a crise económica da década de 1920 ocasionar unha serie de problemáticas sociais, tales como: desemprego, fame, miseria e, sobre todo, a crise do capitalismo. Diante dese cuadro, xorden os regimes totalitarios (no solo portugués, o Salazarismo), iniciando unha intensa represión, censura e exploración das clases minoritarias.
Tendo como pano de fondo ese contexto, xorde o Neorrealismo, unha literatura de cuñho político, que se opón, vehementemente, á opresióno dos réximes totalitarios. Xorde, así, un novo concepto de arte nunha perspectiva de consciencialización, acompañada de novo papel social para o artista mentres defensor da sociedade que busca mellorías a partir da ampliación da visión de mundo. De entre os autores que defenden unha creación literaria de denuncias das condicións de explotación do pobo (a súa gran diversidade), está Alves Redol
Anabela de Oliveira Figueiredo sinala o feito de a obra de Redol estar directamente ligada ás cuestións económicas, políticas, sociais e culturais relativas ao mundo do autor. Ou sexa, os seus escritos vóolvense para unha perspectiva de cuño social, primando, sobre todo, pola crítica ao Réxime de Salazar, transformando as súas obras en instrumento de intervención social. Un aspecto que ilustra isto é o feito dese autor non se restrinxir ao uso de historias de ficción, mais, por enriba de todo, botar man de historias que inciden na realidade social circundante. Algunhas desas temáticas que até entón eran ignoradas.
Geosynchronous Space Situational Awareness Program
Geosynchronous Space Situational Awareness Program ou GSSAP, tamén coñecido como Hornet, é un sistema clasificado de satélites de recoñecemento estadounidense.
Alves Redol
Traxectoria
En vista diso, Redol sofre represión pola ditadura militar, chegando até a ser prendido e torturado. Ao botar man desa postura de preocupación social, toma como base algúns ideais do marxismo e do socialismo, empregándoos na súa escrita os presupostos de autores revolucionarios clásicos tales como: Marx, Engels, Lenin, Lefebre, Bukharin e Georges Friedmann. E, á luz deses escritores adeptos do Marxismo e do Socialismo, Redol pasa a abordar as condicións de vida dos traballadores que vivían á marxe da sociedade por conta dunha explotación deshumana. Por tanto, retrata os diversos profesionais rurais e urbanos (destacando os seus moitos grupos), as súas angueiras do día a día e, sobre todo, as súas pésimas condicións de vida no transcurso do capitalismo.
We Came as Romans
We Came as Romans é un grupo musical estadounidense de metalcore con orixe en Troy, Míchigan. Formado en 2005, o grupo pasou por múltiples cambios na súa formación, e asinou con SharpTone Records en 2016. O grupo publicou dous EPs, Demonstrations (2008) e Dreams (2008), e cinco álbums de estudio, To Plant a Seed (2009), Understanding What We've Grown to Be (2011), Tracing Back Roots (2013), We Came as Romans (2015) e Cold Like War (2017).
Alves Redol
Traxectoria
Moitos aspectos expostos na obra de Redol reflicten as súas vivencias particulares. Partindo dese presuposto, non só presentaba as penurias ás que era sometido ese pobo, mais, sobre todo, evidenciaba a súa natureza. Con iso, as personaxes do novelista, en xeral, son presentadas, de forma que as súas individualidades sexan expostas. Con todo, reflexionan un todo na mesma condición. Iso, de certa forma, evidencia unha dicotomía (individual vs colectivo). Nalgúns casos, até establece comparacións entre o animal e o home, en vista das pésimas condicións de vida deste último. Porén, ao presentar esa faceta, bota man dunha crítica e dun discurso velado, en función da represión política. Isto é, polo feito de a literatura estar silenciada por conta da opresión, e adecúa a súa linguaxe, escribindo de forma non explícita. Noutras palabras, el revela a súa preocupación social, as súas ideoloxías subxacentes e os seus non ditos, por intermedio dunha linguaxe nin sempre obxectiva e directa. Destácase, aínda, o feito de o autor traballar en constante renovación do seu estilo de escrita.
A obra de Redol é amparada por unha perspectiva social, primando a abordaxe de aspectos sociopolíticos e económicos, focalizando, en especial, personaxes que reflexionan sobre a diversidade dos grupos da sociedade portuguesa (rural e urbana). A pesar das súas obras seren pautadas dunha perspectiva de unión de factores, elixindo como obxecto de estudo a novela, a dramaturxia, obras voltas para nenos e mozos, destaca, sobre todo, a temática da preocupación social, evidenciando a desigualdade intensa na distribución da encaixes. De aí provén a súa importancia en canto escrito neorrealista. Non só por “iniciar unha nova estética literaria no século XX”, mais, sobre todo, por volver o seu ollar para o sufrimento do pobo [a cuestión da explotación a que eran sometidos as persoas das clases baixas, condicións de vida, miseria, fame, prostitución etc.]
D.O.A.
D.O.A. é unha banda de hardcore punk canadense procedente de Vancouver formada en 1978. Está considerada como unha das "fundadoras" do hardcore punk, xunto con Black Flag, Bad Brains, Teen Idles e Minor Threat. O seu segundo álbum Hardcore '81 foi considerado por moitos a primeira referencia real da segunda corrente americana do punk, coñecida como hardcore. O cantante e guitarrista Joey "Shithead" Keithley é o único membro fundador que permaneceu na banda durante toda a súa carreira. Porén, o baixista orixinal Randy Rampage estivo coa banda na súa etapa máis recente e tocou en dous dos tres últimos álbums, a pesar de que non pertence á formación actual. D.O.A. adoita editar a súa música a través do selo de Jello Biafra Alternative Tentacles Records, e lanzaron un álbum con Biafra chamado Last Scream of the Missing Neighbors.
Alves Redol
Opinións sobre Alves Redol
miniatura|Alves Redol Moitos críticos literarios e autores expresaron as súas opinións sobre o autor, entre eles, Mário Dionísio que prologou a obra Barranco de Cegos (Alves Redol: 1961) cos seguintes dicires: "...Novela do Ribatejo, si, e o máis completo libro que se escribiu sobre unha rexión que xa entusiasmara Garrett e interesara Ramalho. Novela dunha familia poderosa e dun mundo que en torno a ela e baixo ela gravita, de campesiño, varinos, valadores. Mais novela tamén dunha época e dun país. Fundamentalmente, de cegos que conducen cegos para o barranco, na imaxe de S. Mateus, e do esforzo máis ou menos cego, denodado e violento, para evitalo en balde.Quen son os cegos? Os políticos dun goberno que cede perante as desordes dos tempos (industria, camiños de ferro, liberalismo) en vez de reaxir con dureza, como pensa Diogo Relvas."
Geosynchronous Space Situational Awareness Program
Características
O sistema foi desenvolvido en segredo pola Forza Aérea e a empresa Orbital Sciences para proporcionar capacidade de recoñecemento cerca da órbita xeoestacionaria. Os satélites GSSAP usan o bus GeoStar-1 e dispoñen de sensores electroópticos cos que recoller información doutros satélites en órbita. Os GSSAP poden manobrar para achegarse ou alonxarse doutros satélites. O primeiro par de satélites GSSAP foi lanzado en 2014 mediante un Delta IV.
Alves Redol
Opinións sobre Alves Redol
A autora de contos e poesías para o público adulto e infantil Matilde Rosa Araújo di: “Xulgo que toda obra de Alves Redol vive na raíz dun profundo respecto de amor polos dereitos do Home. E, necesariamente, polos dereitos do neno.”
D.O.A.
D.O.A. sempre mantivo unha postura anarquista e é coñecida polas súas abertas opinións políticas e por ter actuado para multitude de causas benéficas, sobre todo en temas relacionados co racismo, a globalización, a liberdade de expresión e o medio ambiente.
Alves Redol
Opinións sobre Alves Redol
Arquimedes da Silva Santos expresa a súa opinión sobre Redol: “... a calidade doutra súa arte, hoxe tan raramente cultivada, a da amizade. Sentímola, compañeiros de Vila Franca, cando promovía reunións de lectura e reflexión na súa casa, prestándonos libros, levándoos a colaborar en xornais e revisadas, ou organizando sesións culturais, paseos e visitas a museos, aproximando persoas de distintas estratos socioeconómicos, de rurais e cidadáns, de embarcadizos ribatexanos a universitarios lisboetas, nunha convivencia de comuñón.”
D.O.A.
O seu fundador Joe Keithley, na actualidade dedica gran parte do seu tempo a traballar co seu selo Sudden Death Records, que abrangue varios aspectos relacionados coa música.