cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Rudyard Kipling
Carreira como escritor
Coa chegada de Josephine, a cabana quedoulles pequena, e a parella mercou catro hectáreas nunha aba rochosa sobre o río Connecticut, onde fixeron casa de seu. Kipling chamoulle Naulakha en honra a Wolcott, desta vez co nome escrito correctamente. Durante este illamento en Vermont, publicou ademais do Libro da Selva, a colección de historias curtas Os días de traballo, a novela Capitáns afoutos (1897), os libros de poesía Sete mares e as Baladas de barracón, ademais de Mandalai e Gunga Din. Tamén comezou a sentir a resposta do público, e recibía moitas cartas de lectores, fundamentalmente nenos.
En febreiro de 1896 nace a segunda filla da parella, Elsie. Nese mesmo ano comezou o preito co seu cuñado Beatty Balestier, a quen lle compraran a leira, que os acusaba de irregularidades na adquisición. Os xulgados danlle a razón a Kipling, pero en maio o seu cuñado, peneque, o intenta agredir na rúa. Deteñen o cuñado, pero Kipling decide recoller todas as súas pertenzas e marchar dos Estados Unidos. Volta a Inglaterra en setembro, á cidade de Torquay na costa de Devon. Neste tempo Kipling xa tiña certa sona, e é cando publica os dous poemarios Recesivo en 1897, e A carga do home branco (1899) de carácter claramente imperialista. Tamén escribiu neste tempo Stalky e compañía, unha colección de historias onde relata as súas experiencias colexiais.
Ao ano seguinte trasládanse a Rottingdean, Sussex, onde lles nace o primeiro fillo home, John. A comezos de 1898 viaxaron a Suráfrica para as súas vacacións do inverno. Grazas á súa sona como poeta do imperio foi recibido por algúns dos políticos máis importantes da Colonia do Cabo, incluídos Cecil Rhodes, sir Alfred Milner, e Leander Starr Jameson. Á volta en Inglaterra, Kipling escribiu poemas en apoio da causa británica na guerra dos Bóer e na súa visita a Suráfrica a principios de 1900, colaborou coa publicación de poemas no xornal militar The Friend, para as tropas británicas de Bloemfontein. Nunha visita aos Estados Unidos en 1899, Kipling e Josephine contraeron a pulmonía, que lle causou a morte á filla.
O cumio da súa carreira
Durante a súa vida, Kipling xa rexeitara tres importantes galardóns: ser cabaleiro da Orde do Imperio Británico, a Orde do Mérito, e o Poet Laureateship, que é o premio nacional de poesía británico. Pero en 1907 aceptou o premio Nobel de Literatura, que lle outorgaba a Academia Sueca "en consideración ao poder de observación, a orixinalidade da imaxinación, a virilidade das ideas e o talento notable para a narración que caracteriza as creacións deste famoso autor". Kipling foi o primeiro británico en recibir o Nobel de Literatura, o 10 de decembro de 1907, malia que algúns británicos fixeran campaña por escritores máis liberais, como Thomas Hardy, George Meredith, ou Algernon Swinburne.
En 1909 escribe Accións e reaccións, en 1910 escribe en Recompensas e fada que inclúe o seu poema máis famoso, If (Se), probablemente inspirado nos políticos surafricanos Rhodes e Jameson. En colaboración coa súa filla Elsie compuxo unha obra de teatro chamada A sentinela do porto que foi estreada en Londres pero que colleitou poucas postas en escena. Nos inicios da primeira década do século XX, Kipling alerta o seu rei, Xurxo V de que se achegaba unha gran guerra. Todos o toman como unha mostra de reaccionarismo patriótico, pero anos despois estoura a primeira guerra mundial, onde falece, na primeira batalla en que participa (Loos) o seu fillo John, con 18 anos. Con rabia publica artigos de guerra, recollidos en dous pequenos textos baixo os títulos de A nova armada en adestramento e Francia en guerra, textos que foron censurados polo contido irónico en contra dos estrategas da Tripla Entente.
No ano 1917 únese á War Graves Commission, un grupo de persoas que se encargaba de tramitar a chegada de cadáveres dos combatentes, de enterralos con todas as honras e de coidar das tumbas. Neste labor coñece persoalmente o rei Xurxo V. Publica Unha diversidade de criaturas, unha colección de historias escritas antes do inicio da guerra e dúas historias do ano 1915, unha delas, Mary Postgate, considerado tamén como un dos mellores contos de Kipling.
Entre 1919 e 1930 segue publicando historias e contos, a maioría con temas da primeira guerra mundial, coma o chamado The Servant a Dog, unha serie de historias que retrataba a vida dunha familia do rural inglés vista desde o punto de vista dos cans. A súa última publicación, Límites e renovacións, é unha especie de documento incriminatorio contra algúns escritores.
Nos últimos anos da vida, o matrimonio segue a viaxar logo de que a súa filla Elsie casara con George Bambridge, capitán do exército irlandés. O 18 de xaneiro de 1936, como consecuencia dunha hemorraxia interna, falece, e é soterrado na abadía de Westminster.
Obra
Estas son algunhas das principais obras de Kipling, que produciu ademais numerosos contos, poemas e artigos dispersos.
Kipling e o cine
- O filme The Jungle Book 2 é a continuación de The Jungle Book de 1967, pero non está baseado na obra de Kipling.
Benjamin Constant, Brasil
Orixe e nome
A poboación orixinal da área son os ticunas e na cidade o Museo Magüta está dedicado á súa lingua e cultura. Os xesuítas estableceran un asentamento estable de ticunas, denominado Javari, contra o ano 1750 e alí os portugueses instalaron un destacamento militar e un rexistro fiscal e desprazaron en 1766 para un lugar próximo que ofrecía mellores condicións, chamado Tabatinga. Entre 1880 e 1890 fundáronse varias poboacións como Esperança e Remate de Males e en 1898 creouse o municipio de Benjamin Constant, recibindo o seu nome en homenaxe ao militar brasileiro Benjamin Constant Botelho de Magalhães, un dos iniciadores do movemento do 15 de novembro de 1889 que proclamou a República no Brasil. O municipoi incorpourse en 1901 ao de São Paulo de Olivença restaurándose en 1904 malia que de novo entre 1930 e 1931
Localización
Sitúase no suroeste amazonense, distante de Manaus 1118 km en liña recta e 1638 vía transporte fluvial, subindo o ríio Solimões e o río Javari.
Clima
O seu clima é tropical chuvioso e húmido. Segundo datos do Instituto Nacional de Meteoroloxía (INMET), a menor temperatura rexistrada en Benjamin Constant foi de, o 18 de xullo de 1975, e a maior de , o 1 de outubro de 2005. A maior precipitación rexistrada en 24 horas foi de 168 milímetros, o 7 de xaneiro de 2007. Nun mess, o maior volume de chuvia observado foi de milímetros en xaneiro de 1967.
Castor (foguete)
miniatura|[[Castor 120 usado como primeira etapa do foguete Taurus XL co que se intentou lanzar o satélite OCO.]] Castor comprende toda unha familia de foguetes usados ben como etapa doutros foguetes ou como aceleradores de foguetes maiores.
Cantelle
O topónimo galego Cantelle pode referirse a:
Conferencia Oeste (NHL)
A Conferencia Oeste (en inglés Western Conference, e en francés Conférence de l'Ouest) é unha das dúas conferencias nas que se dividen os equipos da National Hockey League (NHL). A Conferencia Oeste foi creada en 1974 baixo o nome de Conferencia Clarence Campbell, e dende o realiñamento de 2013 está formada por 15 equipos agrupados en dúas divisións: a Pacific Division e a Central Division. O campión da conferencia recibe o Clarence S. Campbell Bowl.
Orixes: West Division (1967-74)
En 1967, despois de 24 anos con seis equipos na liga, a NHL decidiu aumentar o número de equipos a doce. Todos os novos equipos quedarían na West Division, e os play-offs separados garantían que sempre un dos equipos, que gañaría o Clarence S. Campbell Bowl, xogaría a final da liga contra un dos "Original Six" que quedaron na East Division. Porén, tres derrotas seguidas dos St. Louis Blues fixeron á liga mudar na tempada 1970-71 para que as semifinais foran cruces entre equipos do Leste e do Oeste. No mesmo ano, a adición de dous novos equipos na liga fixo que un dos orixinais, os Chicago Black Hawks, mudásense ao Oeste. Finalmente, na Tempada 1972-73 da NHL o Atlanta Flames uniuse á liga.
Conferencia Campbell (1974-93)
Na tempada 1974-75, tívose en conta a xeografía norteamericana para un realiñamento dos equipos. O Oeste pasaría a denominarse Conferencia Campbell, en homenaxe ao presidente da NHL responsable polo aliñamento, Clarence S. Campbell. A conferencia tería dúas divisións, Patrick (en homenaxe a Lester Patrick, adestrador dúas veces campión cos New York Rangers) e Smythe (en homenaxe a Conn Smythe, expropietario dos Toronto Maple Leafs). Orixinalmente, todos os equipos reorganizáronse nos playoffs segundo o rendemento da tempada regular (con excepción dos catro gañadores da división, que se converteron en cabezas de chave).
1981–1993
En 1981 realizouse un novo realiñamento xeográfico, tentando reducir os gastos en desprazamentos, facendo que cada conferencia xogara entre si, co Clarence S. Campbell Bowl sendo entregado ao campión da conferencia homónima. As divisións do oeste pasaron a ser Smythe e Norris (coa Patrick pasando para á outra conferencia).
Leste e Oeste
En 1993, xa cunha liga de 24 equipos e cunha nova expansión á vista, realizouse un realiñamento que rebautizou ás conferencias e divisións con nomes xeográficos.
1998-2012
Coa entrada dos Nashville Predators, os equipos foron realiñados en seis divisións nas dúas conferencias.
Realiñamento de 2013
Despois da mudanza dos Atlanta Thrashers a Winnipeg viuse a necesidade dun novo realiñamento. Sumando as reclamacións sobre os gastos de viaxes e horarios televisivos prexudiciais causados por diferenzas de fusos horarios, a NHL decidiu realiñar as conferencias en dúas divisións, conservando os nomes Pacific e Central. Os novos Winnipeg Jets reubicáronse no Oeste, mentres que os Detroit Red Wings e os Columbus Blue Jackets pasaron ao Leste, que pasou a ter 14 equipos.
Campións do Clarence S. Campbell Bowl
A seguinte táboa amosa o número total de campionatos acadados por cada club dende que se creou o Clarence S. Campbell Bowl en 1967. En letra grosa o campionatos conseguidos dende que o trofeo é entregado ao campión da Conferencia Oeste, e dicir, os acadados dende 1974:
Estación de Bobadilla
A estación de Bobadilla é unha estación de tren de Adif situada na localidade de Bobadilla, no municipio de Antequera, na provincia de Málaga, comunidade autónoma de Andalucía. É un importante nó ferroviario da rede no que conflúen tres trazados. Conta con servizos de media distancia operados por Renfe. Cumpre tamén funcións loxísticas.
A súa estación homóloga para servizos de alta velocidade é a estación de Antequera-Santa Ana.
Longa distancia
Nesta estación efectuaban parada, ata a súa supresión, os Alaris que unían Barcelona con Málaga e o tren Estrella Málaga-Bilbao, que nos seus últimos anos circulaba principalmente en época festiva. Actualmente esas relacións cóbrenas trens que circulan polas liñas de alta velocidade.
Media distancia
O tráfico ferroviario de viaxeiros da estación fórmano os trens de media distancia. Bobadilla permite conexións directas con Sevilla, Málaga, Granada e Alxeciras. Ata o verán de 2013 tamén estaba enlazada con Córdoba vía Puente Genil, ata que a liña foi suprimida. A frecuencia dos trens é relativamente alta, especialmente entre Sevilla e Málaga. Servizos de Media Distancia
Isehara
Isehara (伊勢原市, いせはらし, Isehara-shi) é un concello da prefectura de Kanagawa no Xapón. Está situado ao sur da rexión de Kantō e no centro da prefectura, na parte leste da illa de Honshū. A súa superficie é de 55,52 km² e a poboación de 100.965 habitantes (2009) e ten unha densidade de poboación de 1.820 h/km².
O concello de Isehara limita cos concellos de Hadano, de Hiratsuka e de Atsugi.
Jednotka
miniatura|Logotipo actual da primeira canle eslovaca pública Jednotka en versión de alta definición. Jednotka (en galego, "a un") é unha canle da televisión pública de Eslovaquia que pertence ao ente público de radio televisión RTVS. Na actualidade o ente público forma parte do conglomerado de radiotelevisión pública eslovaca chamado '''3. multiplex. '''
Historia
miniatura|Oficinas centrais da canle en [[Bratislava.]] Esta canle comezou as súas emisións o 3 de novembro de 1956 desde Bratislava co nome de ČST e foi a primeira canle de Checoslovaquia. A partir de 1962 emitiu desde Košice e desde o ano 1966 desde a cidade de Banska Bystrica. Desde o día 1 de xaneiro de 1993 e ata o ano 2004 foi coñecida a canle como STV1. O nacemento desta canle vén a raíz da transformación da primeira canle chescoslovaca (entón chamada F1).
Canles irmás
O ente público de televisión eslovaca RTVS só ten unha canle máis, chamada Dvojka (en galego "a dous"), que antigamente era coñecida co nome de STV2). Ata o ano 2011 había outra canle chamada Trojka (en galego "a tres") que foi pechada por razóns económicas de contención de gastos da corporación radiotelevisa eslovaca.
Emisión
Esta canle de televisión pódese sintonizar na TDT, nunha plataforma de pagamento no satélite Thor e tamén nas respectivas plataformas de cable eslovacas.
Series estranxeiras
miniatura|A presentadora de televisión eslovaca Adela Banášová.
Henk Alkema
Henk Alkema, nado o 20 de novembro de 1944 en Harns (Frisia) e finado en Utrecht en 2011, é un compositor e profesor de música neerlandés.
Traxectoria
Alkema estudou no Koninklijk Conservatorium na Haia con Léon Orthel, e despois de 1976 con Willem Frederik Bon. Despois de graduarse realizou xiras como pianista de jazz e foi compositor e pianista para a radio e televisión neerlandesa e mais tamén foi cofundador e compositor do grupo de teatro Honelulu. En 1978 entrou como profesor na Muziek Pedagogische Akademie en Ljouwert e desde 1983 foi docente no conservatorio de Utrecht.
Ramón Villapol Valea
Ramón Villapol Valea foi alcalde de Trabada por Coalición Popular entre 1983 e 1987.
Galícia Esporte Clube
O Galícia Esporte Clube é un club de fútbol brasileiro, da cidade de Salvador, en Baía. Fundouse o 1 de xaneiro de 1933 e actualmente compite na Segunda División da Liga baiana de fútbol.
Historicamente ligado á comunidade galega de Salvador, é un dos clubs baianos máis antigos, e foi o primeiro equipo en gañar tres veces seguidas o Campionato Baiano. Ten un estadio propio, o Estadio Santiago de Compostela, coñecido popularmente como Parque Santiago, pero acostuma a xogar como local tamén no Estadio de Pituaçu. O maior rival do club é o Ypiranga, da mesma cidade, co que disputa o Clásico de Ouro.
Historia
O Galícia Esporte Clube foi fundado o 1 de xaneiro de 1933 por emigrantes galegos, sendo o seu primeiro presidente Eduardo Castro Iglesias. O seu escudo inclúe a bandeira de Galicia e a cruz de Santiago.
Ao ano seguinte da súa fundación converteuse no primeiro club brasileiro en enfrontarse á selección brasileira. Foi o 7 de setembro de 1934 no antigo Campo da Graça e o resultado foi unha goleada por 10 goles a 4 para a canarinha. Waldemar de Brito marcou cinco dos goles da selección, mentres que Armandinho fixo catro, sendo o outro obra de Leônidas da Silva. Os goles do Galícia, adestrado por Manoel Rabello, foron anotados por Job (3) e Vareta.
Converteuse pronto nun dos mellores equipos do estado e catro anos despois da súa fundación conquistou o seu primeiro Campionato Baiano, despois de gañar 11 dos doce partidos da liga. Poucos anos despois converteuse no primeiro equipo en gañar o Campionato Baiano tres anos seguidos, en 1941, 1942 e 1943. Ademais foi subcampión en 1935, 1936, 1938, 1939, 1940, 1944, 1945 e 1948. Naquela época destacaban no equipo xogadores como Vareta, Maneca, Thiago, Braguinha Jr, Vevé ou Palito, ademais dalgúns galegos como Talladas ou Macoco.
Aínda volveu conseguir tres subcampionatos baianos máis, en 1980, 1982 e 1995. Ademais o subcampionato de 1980, onde destacaban futbolistas como Washington, Pirulito, Esquerdinha ou Robson, deulle ao club a oportunidade de disputar por primeira vez na súa historia o Campionato Brasileiro de Primeira División, chamado naquel momento Taça de Ouro. Naquel campionato de 1981 o equipo conseguiu pasar a primeira fase pero caeu eliminado na segunda, despois de quedar encadrado nun grupo de catro no que se clasificaron o Vasco da Gama e o CSA. Volveu á máxima categoría en 1983, quedando eliminado na primeira fase despois de non lograr ningunha vitoria.
Entre 1995 e 1997 competiu na Terceira División brasileira e en 1999 o equipo descendeu á Segunda División do Campionato Baiano. Tras tentar sen éxito volver á Primeira División baiana nas dúas seguintes tempadas, o club decidiu suprimir o seu equipo profesional e pasou a competir só en categorías inferiores. Catro anos despois, en 2006, o equipo volveu participar no Campionato Baiano profesional. No seu regreso á Segunda División rematou terceiro, insuficiente para ascender pois só o facía o primeiro, e na seguinte tempada acabou segundo despois de perder a final contra o Feirense. Finalmente o club logrou volver á máxima categoría baiana en 2013, despois de acabar como campión da Segunda División con Sérgio Veloso como adestrador e con Alemão como máximo goleador do campionato.
O equipo permaneceu catro tempadas na Primeira División Baiana e competiu na Serie D brasileira en 2016, pero volveu descender á Segunda en 2017. Dende entón non volveu conseguir o ascenso e en 2020 desistiu de participar no campionato por problemas económicos. Volveu á competición en 2022, obtendo o sétimo posto na Serie B do Campionato Baiano.
Estadio
Durante os seus primeiros anos xogou no antigo Campo da Graça, utilizando despois o Fonte Nova e o Estadio de Pituaçu, ata que o club construíu o seu propio campo, o Estadio Santiago de Compostela, máis coñecido como Parque Santiago, inaugurado en 1995. O estadio conta cunha capela dedicada ao Apóstolo Santiago, patrón de Galicia.
Con todo, o equipo principal continuou xogando os seus partidos no Pituaçu de maior capacidade, mentres que no Parque Santiago xogan outros dos equipos do club. No 2012 xogou os seus partidos no Estadio Junqueira Ayres, volvendo ao ano seguinte ao Pituaçu.
Escudo
O escudo do club está composto por unha franxa diagonal azul sobre fondo branco, imitando a bandeira de Galicia, coas iniciais do nome do club e a Cruz de Santiago no centro.
Uniforme
Ao longo da súa historia o club tivo diferentes deseños nos uniformes, pero sempre cunha cor común: o azul. O equipamento máis coñecido é o formado por camiseta azul e pantalóns brancos, mais o club utilizou tamén camisetas imitando o escudo e a bandeira de Galicia, isto é, cunha franxa diagonal azul sobre fondo branco, e tamén coas cores invertidas, franxa diagonal branca sobre fondo azul. Outro dos deseños que foi utilizado varias veces, como no último campionato baiano gañado polo equipo en 1968, é o de raias verticais azuis e brancas.
En 2019, durante a presidencia de Manolo Muiños, fillo de emigrantes galegos da Lama, o club chegou a un acordo co Pontevedra CF para lucir o escudo do club pontevedrés na súa camisola.
Himno
O himno do club foi composto por Francisco Icó da Silva e foi gravado polo Inema Trio.
Marca comercial
miniatura|250px|Unha marca da empresa [[BMW.]] Unha marca comercial, ás veces demnominada simplemente marca, é unha identificación comercial primordial e/ou o conxunto de varios identificadores cos que se relaciona e ofrece un produto ou servizo no mercado.
Características
É un erro común confundir o concepto de logo como un sinónimo de marca, sendo a principal diferenza para unha marca que esta debe ser construída máis alá da representación visual que identifica a unha empresa ou organización.
Un logo pode ser a msma marca, ou ser o identificador principal da mesma en conxunto con outros signos como o nome único, unha frase de venda, grafismos secundarios, iconografía, ton de comunicación etc.
Cómpre subliñar que non todo logo cualifica para ser denominado marca, mentres que unha marca debe no seu sistema comercial máis mínimo non prescindir dun logo.
Outros artigos
Brand Marca Marque (marketing) Marca
Antonio Aguilar Correa
Antonio Aguilar Correa, Marqués de la Vega de Armijo, nado en Madrid o 30 de xuño de 1824 e finado na mesma cidade o 13 de xuño de 1908, foi un político español, Presidente do Goberno de España entre 1906 e 1907.
Foi Grande de España, Marqués de la Vega de Armijo dende 1847, Marqués de Atos, Conde de la Bobadilla e vizconde de Pegullal. Tamén foi cabaleiro do Vélaro de Ouro e da Orde Pontificia de Cristo.
Traxectoria
Comezou aos 30 anos unha dilatada carreira política que o levaría a exercer destacados cargos públicos durante máis de medio século. Foi elixido deputado por vez primeira en novembro de 1854 pola circunscrición de Córdoba, cando, durante o Bienio Progresista, se celebraran comicios para formar Cortes Constituíntes. Militou na Unión Liberal fundada por Leopoldo O'Donnell, de quen se converteu moi logo en seguidor e quen, a súa vez, nomeouno gobernador civil de Madrid (1858) e varias veces ministro nos seus segundo e terceiro gabinete: foi deste xeito ministro de Fomento entre 1861 e 1863, de Gobernación desde xaneiro de 1861 ata 1863 e, de novo, desempeñou o cargo de ministro de Fomento entre 1865 e 1866.
Falecido O'Donnell en 1867, Vega de Armijo pasou as filas políticas do xeneral Francisco Serrano Domínguez, co que participou na preparación da Revolución de 1868, que destronou a Isabel II, iniciando o Sexenio Democrático. Embaixador en Francia en 1874, desde o comezo da Restauración militou en grupos que conformaron o Partido Liberal, que lideraba Práxedes Mateo Sagasta. Este nomeouno tres veces ministro de Estado (máximo responsable da diplomacia española): entre 1881 e 1883, desde 1888 ata 1890 e entre 1892 e 1893. A máis, foi Presidente do Congreso en 1898, 1899, desde 1901 ata 1903, e, por último, en 1905.
Durante o reinado de Afonso XIII foi presidente do goberno a partir do 4 de decembro de 1906, entre dous gabinetes liderados respectivamente por Segismundo Moret e por Antonio Maura. A súa breve xefatura gobernamental - apenas un mes, ata o 25 de xaneiro do 1907 - limitouse a aprobar os orzamentos xerais para 1907. No ano seguinte Aguilar faleceu.
O Marqués de la Vega de Armijo presidiu as reais academias da Historia, e máis a de Ciencias Morales e Políticas.
Programa internacional de avaliación do alumnado
PISA é o acrónimo de Programme for International Student Achievement ("Programa internacional de avaliación do alumnado"), un estudo internacional comparativo da avaliación do rendemento do alumnado posto en marcha pola OCDE. Tenta saber en que medida os xoves de 15 anos se achan preparados para se enfrontaren aos retos da vida adulta.
Características
Os mozos desta idade achéganse ao final da súa escolaridade obrigatoria e PISA examina as competencias en tres ámbitos: a lectura, as matemáticas e as ciencias. Este estudo realízase cada tres anos e de cada vez dáselle máis relevancia a unha destas tres competencias. Así, no 2000 foi a lectura, no 2003 as matemáticas, no 2006 as ciencias e no 2009 de novo a lectura. No ano 2003 introducíuse un compoñente máis, a resolución de problemas. O primeiro ano participaron 43 países industrializados, en 2003 foron 41 e calcúlase que para o 2006 serán 58. En cada país as probas realízanas entre 4.500 e 10.000 alumnos.
O instrumento de avaliación son unha serie de exercicios que se contestan con papel e lapis nun tempo de dúas horas. Nunha sesión de avaliación participan varias quendas de alumnos que respostan a preguntas distintas. As preguntas agrúpanse en unidades. Cada unidade consta dun texto introdutorio que presenta unha situación da vida real seguido dunha ou varias preguntas.
O formato das preguntas pode ser fechado ou aberto. As preguntas fechadas adoptan a forma de resposta múltiple nas que o alumno ha de escoller unha só das opcións que se lle presentan (normalmente catro). As preguntas abertas contéstanse redactando ou calculando a resposta nun espazo aberto.
As preguntas fechadas poden ser cualificadas automaticamente. As abertas hanno de ser manualmente por expertos. Para unificar os criterios de cualificación existen unhas instrucións pormenorizadas que se distribúen a todos os países.
As puntuacións posíbeis oscilan entre 0 e 3 puntos por cada pregunta, sempre en números enteiros. A maior parte das preguntas, entre elas todas as de resposta fechada, teñen unha puntuación máxima de 1 punto. Boa parte das preguntas abertas reciben unha puntuación máxima de 2 puntos e algunhas 3, en razón da riqueza da resposta segundo os criterios.
Scuderia Toro Rosso
A Scuderia Toro Rosso, ou simplemente Toro Rosso, e ás veces diminuído na escrita como STR, é un equipo de Fórmula 1 que corre baixo bandeira italiana, propiedade de Red Bull e do ex-piloto Gerhard Berger ó 50%. O seu nome ("Escudería Touro Vermello" en galego) é unha clara alusión ós primeiros e á escudería Red Bull Racing, xa que é o seu equipo - B. O seu Xefe de Equipo é Franz Tost e o seu Director Técnico é Alex Hitzinger.
A creación da escudería
Aínda que oficialmente a andaina da Scuderia Toro Rosso comezou cando se fixo oficial o 10 de setembro de 2005, a venda de Minardi a Red Bull Racing por 73.7 millóns de dólares , houbera durante moito tempo ruxe ruxes sobre a venda da escudería italiana, que Paul Stoddart, o seu dono, sempre se encargou de desmentilos. Porén, pouco tempo antes da venda, filtrouse á prensa que Dietrich Mateschitz, patrón de Red Bull Racing, estaba interesado en mercala, e que durante Gran Premio de Bélxica de 2005, celebraríase unha reunión entre representantes dos dous equipos, na que a operación finalmente se cristalizaría. Xa nese GP, o acordo foi anunciado.
Nese mesmo acordo, nunha cláusula do contrato especificábase que a escudería non podería abandonar as instalacións de Faenza até, polo menos, o 2008. Porén, unha fonte interna da marca de bebidas enerxéticas confirmou que marchaban a Inglaterra, información desmentida polo propio Mateschitz a fináis de setembro.
O 1 de novembro Red Bull Racing tomou o control da escudería e a bautizou como Squadra Toro Rosso após barallar varios nomes como Red Bull Rookie, pero 22 días despois se decide cambialo a Scuderia Toro Rosso, xa que o termo italiano Squadra refírese máis a equipos de fútbol que a escuderías de automobilismo.
O mesmo día 1 de novembro, se anuncia que Franz Tost, antigo xefe de operacións de BMW Motorsport, será o Xefe de Equipo da escudería. Porén, o 19 de decembro Giancarlo Minardi, fundador de Minardi, abandonaba a nova escudería por "falla de puntos en común" cos novos dirixentes do equipo.
A tempada de 2006
miniatura|dereita|300px|[[Vitantonio Liuzzi, a bordo do STR1 durante o Gran Premio do Canadá de 2006.]] A tempada de 2006, a primeira que a escudería italiana disputaba, comezou dunha maneira moi polémica por mor tanto do chasis como do motor.
O 6 de decembro de 2005, fontes da escudería confirmaban que o italiano Vitantonio Liuzzi e mailo estadounidense Scott Speed serían os pilotos oficiais do STR1, mentres que o suízo Neel Jani sería o terceiro piloto. Nesa tempada, foron a escudería coa media de idade máis baixa de toda a grella, con só 23 anos. No tramo final do 2006, o cadro de directivos do equipo completábase coa contratación de Alex Hitzinger como novo Director Técnico, contratación feita oficial o 27 de setembro.
O campionato comezaba coa escudería situándose nos postos medios da grella, a pesar de ter, a priori, o motor máis potente. No seu GP de debut, o de Bahrain, remata Liuzzi de undécimo e Speed de décimo terceiro. Na primeira metade da tempada, finalizaron constantemente entre os postos 9 e 15 en cada cada carreira, agás naquelas nas que a retirada foi inevitábel (dous veces Liuzzi e tres Speed). Porén, no décimo evento da tempada, o GP dos Estados Unidos celebrado o 2 de xullo, chega o mellor resultado do ano da escudería, un oitavo posto conseguido por Liuzzi que lles da o primeiro punto da historia do equipo.
Na segunda parte da tempada, coincidindo co desenvolvemento por parte do resto das escuderías de motores que se acercaban xa ás 20000 rpm, os resultados empeoraban pouco a pouco, rematando nas oito carreiras restantes entre o décimo e o décimo oitavo posto, con dous abandonos de Liuzzi incluídos.
O campionato remataba coa escudería no 9º posto de 11 cun único punto, mentres que no Campionato de Pilotos Luizzi finalizaba 19º con ese punto, e Speed 20º co palmarés baleiro.
A tempada de 2007
No Campionato Mundial de 2007, o novo STR2, contou con motores Ferrari 057.
No que ós pilotos respecta, aínda non están confirmados, pero Gerhard Berger declarou que lle gustaría contar de novo con Vitantonio Liuzzi e con Scott Speed. Ademais, Robert Doornbos, confirmou unha oferta da escudería para se-lo piloto de probas.
A tempada de 2015
miniatura|dereita|Os dous Toro Rosso de Carlos Sainz e Max Verstappen no Gran Premio de Malaisia de 2015.
O 26 de novembro de 2014, Jean-Éric Vergne anunciou que deixaría Toro Rosso logo de 3 tempadas, e dous días máis tarde, Toro Rosso confirmou que Carlos Sainz sería o compañeiro de Max Verstappen para a tempada 2015.
No Gran Premio de australia de 2015, Sainz clasificou oitavo mentres o seu compañeiro de equipo Max Verstappen clasificou 12º. Sainz terminou noveno e obtivo dous puntos no seu debut e Verstappen retirouse debido a un fallo no motor.
A tempada de 2016
Ao finalizar a tempada, despois do Abu Zabi, anunciouse que Toro Rosso revisaría a súa colaboración con Ferrari para a tempada 2016. Toro Rosso utilizou os motores Ferrari de 2007 a 2013 durante a era V8 de aspiración atmosférica. O 4 de xaneiro de 2016 anunciouse que Toro Rosso adoptaría unha distancia entre eixes máis longa para o novo coche STR11 debido á unidade de potencia Ferrari 060 e unha caixa de cambios que requiría un espazo para acomodar a MGU-K na parte traseira do motor (semellante ao Marussia MR03 que tiña unha distancia entre eixes máis longa: uns 3700 mm). Despois dun polémico accidente en Rusia Kvyat volveu a Toro Rosso desde Red Bull e Max Verstappen tomou o seu lugar.
A tempada de 2017
thumb | Carlos Sainz no [[Gran Premio do Reino Unido de 2017.]] Durante o Gran Premio de Mónaco de 2016, anunciouse que a Scuderia Toro Rosso retomaría a súa colaboración con Renault para. O equipo mantivo a Sainz e Kvyat como pilotos.
O 15 de setembro de 2017, anunciouse que Toro Rosso firmara un contrato de varios anos co fornecedro de motores Honda que rompera os seus acordos con McLaren logo de tres anos.
Resultados completos na Fórmula Un
† Brendon Hartley recibiu o número 39 para o Gran Premio dos Estados Unidos de 2017 antes de seleccionar o número de carreira permanente. * Tempada en progreso.
Monoprazas
A seguinte galería mostra os diferentes modelos que usou Toro Rosso na Fórmula 1.
2016-
Johan Hegg
Johan Hans Hegg, nado en Estocolmo o 29 de abril de 1973, é un actor e músico sueco, é o actual vocalista da banda sueca Amon Amarth.
Traxectoria
Interesouse polos viquingos ós nove anos e é el quen escribe as letras da banda onde se cantan ideas moi arraigadas a estes, aínda que Johan sempre dixo que é ateo. Considera como maior influencia os vocalistas Ronnie James Deu, Bruce Dickinson, Ozzy Osbourne, Lemmy Kilmister, Thomas Such, James Hetfield, Chuck Billy, Quorthon, Jeff Becerra, John Tardy, Chuck Schuldiner e Chris Barnes.
Cícladas menores
330px|dereita As Cícladas menores ou Pequena Cícladas (Μικρές Κυκλάδες) é un conxunto de illas no mar Exeo, no interior do arquipélago das Cícladas. Atópase ao sur-este de Naxos e componse de 32 illas e rochas. As illas principais son Ano Koufonisi, Kato Koufonisi, Irakleia, Schoinoussa, Donousa e Keros. a maior delas é Irakleia cunha superficie de 18 km² e a máis poboada é Ano Koufonisi cunha poboación de 399 habitantes, de acordo co censo de 2011. Só catro delas están habitadas, Ano Koufonisi, Irakleia, Donousa e Schoinoussa. O illote de Kato Antikeri ten tamén dous habitantes. Administrativamente, as illas pertencen ao concello de Naxos e Cícladas menores, separadamente dos illotes de Ano e Kato Antikeri que pertencen ao municipio Amorgos.
Historia
Durante a última glaciación a maior parte das illas do Cícladas uníronse nunha gran masa de terra. Despois de que o nivel do mar subiu no ca. 9.000 aC o Exeo inundou a masa para formar as moitas pequenas illas e adquirir a súa forma moderna. As Cícladas menores están habitadas desde o Idade de Pedra. As illas prosperaron durante a primeira Idade de Bronce, cando apreceu a cultura das Cícladas. A illa de Keros foi un dos sitios máis importantes da cultura das Cícladas e deu o seu nome ao primeiro período da cultura das Cícladas, coñecido como cultura Keros-Syros. As illas poboáronse a partir de entón. Nas illas, sobre todo Schoinoussa e Irakleia atópanse as ruínas da antigüidade clásica e o período romano. En tempos medievais e modernos as illas sufriron da piratería. Polo tanto, ás veces as illas foron despoboadas e foron colonizadas de novo polos pastores que partiron de Amorgos. Desde o século XI a maior parte das illas das Cícladas menores consideráronse como propiedade do Mosteiro Hozoviotissa en Amorgos. O mosteiro, aínda hoxe ten grandes áreas de propiedade nas illas. As illas a día de hoxe foron desenvolvidas como destino turístico. Son famosas pola súa vida serena e tranquila.
Carnac
Carnac, Karnag en bretón, é unha vila do departamento de Morbihan, no sur da Bretaña. É particularmente famosa polos seus alineamentos de menhires; máis de 4.000 menhires e dolmens atópanse no territorio do concello.
Juan Armada Valdés
Juan Bautista Vicente María de Ávila Armada Valdés, marqués de Figueroa, nado na parroquia xixonesa de San Salvador de Deva o 27 de outubro de 1823 e finado en Figueroa (Abegondo) o 27 de febreiro de 1910, foi un militar e político galego.
Traxectoria
Fillo de Juan Antonio Armada Mondragón Guerra (marqués de Santa Cruz de Ribadulla) e María del Rosario Benita Fernanda Valdés Ramírez de Jove (condesa de Canalejas). Coronel de artillería. Foi deputado no Congreso polo distrito de Santiago de Compostela (1857-1865), A Estrada (1864-1865), e novamente Santiago de Compostela (1865-1871).
Vida persoal
Casou con Ramona Losada Miranda (marquesa de Figueroa) e foi pai de Juan Armada Losada Concepción Armada Losada e Joaquina Armada Losada, que casou con Miguel Gil Casares.
ICESat
ICESat (acrónimo de Ice, Cloud, and land Elevation Satellite) foi un satélite artificial da NASA lanzado o 13 de xaneiro de 2003 mediante un foguete Delta II desde a base Vandenberg da Forza Aérea.
Características
ICESat, baseado no bus BCP-2000, foi inxectado nunha órbita inicial de 586 km de perixeo, 594 km de apoxeo e 94 graos de inclinación orbital. Foi deseñado para determinar, mediante un láser altímetro, a masa das capas polares e a forma en que contribúen ó cambio do nivel dos océanos para axudar a modelar o comportamento futuro das capas de xeo e o nivel do mar. Como misión secundaria, o satélite mediu a altura das capas de nubes e a súa estrutura vertical, mediu a cantidade de aerosois na atmosfera, cartografiou a superficie terrestre e mediu a rugosidade, reflectividade e alturas da cuberta vexetal, das capas de neve e do xeo mariño.
O satélite alimentábase mediante paneis solares que proporcionaban 350 vatios de potencia de media. Os datos gardábanse nunha grabadora de estado sólida de 56 Gb de capacidade, suficiente para rexistrar 24 horas de datos, e transmitíanse mediante un enlace en banda X a unha velocidade de ata 40 Mbps.
ICESat foi desorbitado o 30 de agosto de 2010.
Instrumentos
ICESat levaba a bordo un único instrumento: un láser altímetro denominado GLAS polo seu acrónimo en inglés (Geoscience Laser Altimeter System) que funcionaba emitindo pulsos cunha duración de 4 nanosegundos a lonxitudes de onda de 1064 nanómetros, correspondente ao infravermello, ou 532 nanómetros, correspondente a luz verde. Os fotóns reflectidos desde a Terra eran recollidos polo telescopio dun metro de diámetro de ICESat. GLAS emitía pulsos 40 veces por segundo, iluminando áreas de superficie de 70 metros de diámetro a intervalos de 170 metros.
A Toxeira
O fitónimo A Toxeira pode referirse a:
BMW Sauber
Debutou na tempada de 2006 tras comprar Sauber en, de onde viña o nome, que se mantivo como un xesto de amabilidade en referencia ao pasado da escudaría dirixida por Peter Sauber, que posuía o 20% das accións da escudaría e que seguiu na disciplina do equipo como consultor de Credit Suisse e de Petronas , dous dos principais patrocinadores do equipo; mentres que Willy Rampf era o Enxeñeiro Xefe e o Xefe de Equipo era Mario Theissen.
Logo de catro tempadas, BMW decidiu retirarse da Fórmula 1 por motivos económicos. Peter Sauber retoumou o control da escudaría e a pesar de que a marca de coches teutoa non pedira a entrada para o, o equipo logrou a 13º praza para a tempada, e aínda que continúa a competir co mesmo nome por motivos legais, considérase unha continuación da antiga Sauber.
Antecedentes de BMW na Fórmula 1
miniatura|esquerda|235px|Brabham-BMW BT54 de. Após case 30 anos de competición en Fórmula 2 en varias etapas, e participacións esporádicas dos seus monoprazas en Fórmula 1 nos Grandes Premios de Alemaña de 1952, 1953 e en 1968 , en BMW anunciou a súa entrada na máxima categoría automobilística como fabricante de motores turbo para Brahbam, debutando en 1982 co M12/13 e gañando na súa primeira participación o GP do Canadá. En xa eran tres as escudarías que levaban propulsores de BMW, con ATS e Arrows. En asina un contrato con Benetton, debutante na categoría, engadíndose á lista de escudarías cos seus motores, e en, anuncia a súa retirada da Fórmula 1 para o final dese ano. Porén, a historia do BMW M12/13 non remataba aquí, pois Megatron mercou os dereitos para que Arrows puidera seguir utilizándoos, até que en os motores turbo foron prohibidos polas regulacións da FIA. Este motor foi o primeiro en acadar os 1000 cabalos de potencia, chegando aos 1400 con especificacións de cualificación.
dereita|235px|miniatura|[[Juan Pablo Montoya no Williams FW.26 de 2004, cun motor BMW.]] En 1997, BMW anuncia un acordo de cooperación con Williams para desenvolver un coche, sendo BMW a encargada do motor e Williams do chasis. Este traballo conxunto levaríaos á vitoria nas 24 Horas de Le Mans de 1999 co BMW V12 LMR. Após este éxito, o acordo ampliouse no, cando BMW desenvolveu o propulsor E41 V10 para Williams. O contrato, con distintos motores desenvolvidos, durou até o, crebándose por mor dunha degradación evidente nas relacións entre ámbalas dúas entidades , a pesar de que o acordo estaba asinado até 2009. Durante este tempo, Williams conseguiu dez vitorias en carreira, tendo o pico máximo de rendemento no campionato de 2003, cando Juan Pablo Montoya disputoulle ó título a Michael Schumacher case até a derradeira carreira dun ano no que Williams - BMW remataría segundo no Campionato de Construtores.
Sauber
miniatura|esquerda|300px|[[Heinz-Harald Frentzen pilotando o Sauber C22 en .]] Sauber foi unha escudaría suíza fundada por Peter Sauber, que xa construía e competía cos seus propios coches desde a década dos 70. Antes da súa participación en Fórmula 1, estivo a competir nas 24 horas de Le Mans, onde acadou a vitoria en 1989; e en varias series de Sport Prototipos, gañando o Campionato Mundial de Sport Prototipos en 1989 e 1990. As tres vitorias acadáronse co mesmo coche, o Sauber C9 con motor Mercedes M119 5.0L Turbo V8, que foi o máis exitoso que xamais construíu a escudaría.
Debutou en F1 en, onde ficou competindo 12 anos, até que foi mercado por BMW. Disputaron a súa primeira tempada co Sauber C12 con motores Ilmor baixo o nome de Sauber V10, que foi pilotado por Karl Wendlinger e por JJ Lehto, conseguindo os seus dous primeiros puntos no seu primeiro Gran Premio, o de Gran Premio de Suráfrica de 1993, e atinxindo a final de tempada o 7º posto no Campionato de Construtores con 12 puntos. En xa correron con motores Mercedes, colaboración que só durou un ano, xa que en  e, coa entrada de Dietrich Mateschitz como novo accionista maioritario, pasaron a utilizar motores Ford.
Desde até, o equipo utilizou motores e caixas de cambios construídos por Sauber Petronas Engineering, unha empresa constituída con ese único fin. Porén, estes motores eran realmente construídos a partir dos mesmos deseños que os de Scuderia Ferrari, chegando a haber incluso enxeñeiros da escudaría italiana como empregados desa empresa. foi o ano máis exitoso da escudaría en F1, acadando o 4º posto no Campionato de Construtores con 21 puntos, co Sauber C20 pilotado por Nick Heidfeld e Kimi Räikkönen. De datan os dous maiores activos do equipo, o túnel de vento máis tecnolóxicamente avanzado do momento, e o supercomputador Albert, utilizados ambos para labores de aerodinámica.
A creación da escudaría
miniatura|esquerda|300px|[[Sauber F1|Sauber C24 de, o derradeiro chasis desenvolvido pola escudaría suíza antes da súa venda a BMW.]] Os antecedentes de BMW Sauber remóntanse aos comezos da tempada de 2005, cando saltaron rumores sobre a posibilidade de que BMW subministrara motores a outra escudaría alén de Williams. De feito, o 22 de febreiro de 2005, Sir Frank Williams confirmaba que os motores ían ser tamén vendidos a Sauber, información desmentida dous días despois por Peter Sauber e por Mario Theissen, responsábeis de Sauber e de BMW Motorsport respectivamente. Estas declaracións, e mais os pobres resultados que a escudaría inglesa estaba a lograr no, comezaron a facer ver posíbeis distanciamentos entre BMW e Williams, e incluso houberon rumores de ruptura.
A comezos de maio, saltaron os primeiros rumores sobre a posibilidade de que o trato con Sauber fora alén do planeado anteriormente, da venda de motores. Xa a mediados dese mes ficaba bastante claro que as relacións entre BMW e Williams estaban a pasar por un pésimo momento, cunha evidente falta de comunicación, e ataques públicos desde os responsábeis da escudaría inglesa. Un dos motivos que levou a esta ruptura foi a negativa desde Williams á petición de BMW de participar na investigación do chasis.
O 22 de xuño de 2005, anunciábase oficialmente a compra de Sauber por BMW, decisión que foi finalmente tomada na mesma madrugada do día do anuncio. Nese momento, Sauber era propiedade do banco suízo Credit Suisse, que tiña un 63.25% das accións da escudaría, aínda que Peter Sauber era quen tomaba as decisións malia que só era dono do 36.75% restante das accións, pois as que posuía incluían o voto maioritario. . Poco tempo após mercar a escudaría, BMW comezaba un plan de expansión que incluía a modernización das instalacións de Hinwil da nova escudaría e a construción dalgunhas novas, e a contratación de máis de cen novos traballadores , malia que estas instalación fican baixo a dirección dunha compañía suíza independente asociada a BMW. O 14 de novembro, anunciábase o nome definitivo da escudaría e a súa inscrición na FIA, manténdose o nome do antigo equipo suízo, Sauber. En palabras de Theissen "Isto reflicte a integración do equipo, dirixido por BMW pero cunha base de case 300 empregados de Sauber". Tamén ficaron antigos patrocinadores de Sauber, como a propia Credit Suisse ou Petronas, aos que se uniron Intel e O2.
Aínda quedaba resolver o tema dos motores de Williams. Coa creación desta nova escudaría por parte de BMW, dábase por suposto que o contrato que os unía ía crebarse, e así rematou por ser: o 15 de agosto confirmouse o acordo entre Williams e Cosworth para os propulsores do ano.
Tempada de 2006
300px|miniatura|esquerda|[[Jacques Villeneuve co F1.06 nuns adestramentos privados no Circuíto de Cheste en febreiro de 2006.]]
A primeira incógnita desvelouse pouco a pouco, e non sen incerteza nin rumores previos (especulouse cun grande número de pilotos, como Pedro Martínez de la Rosa, Mika Häkkinen , Michael Schumacher , Giancarlo Fisichella , Heikki Kovalainen , Mark Webber ou Dan Wheldon ) mais o 16 de setembro de 2005 confirmábase a elección de Nick Heidfeld , e o 1 de decembro anunciábase a permanencia de Jacques Villeneuve , quen xa pilotara para Sauber, como pilotos titulares. Especialmente dificultosa foi a presenza de Villenueve no coche, pois BMW non concordaba moito con mantelo na súa disciplina, cousa que tivo que facer por motivos contractuais. O terceiro piloto foi Robert Kubica, tal e como se anunciou o 20 de decembro.
Precisamente ese GP foi o primeiro de Robert Kubica como piloto en carreira, substituíndo a Villeneuve, que no Gran Premio de Alemaña da fin de semana anterior sufriu un accidente que non lle permitiu disputalo. Foi descualificado após rematar sétimo en carreira porque o monopraza pesaba dous quilogramos menos do obrigatorio de forma inintencionada. Ao día seguinte, BMW Sauber anunciaba o despido de Villeneuve e a súa substitución polo piloto polaco, pasando Sebastian Vettel a exercer de terceiro piloto.
Aínda que no GP de Turquía Kubica non puntuou por unha elección equivocada de pneumáticos e Heidfeld por un accidente na primeira curva, en Italia, Kubica acadou o segundo podio da escudaría e o seu primeiro persoal , chegando a liderar a carreira algunhas voltas durante as entradas a boxes. Xa en China, os dous puntos conseguidos por Heidfeld puxeron os cimentos dun quinto posto no Campionato de Construtores, que se viu confirmado pola retirada dos dous monoprazas de Toyota no Brasil, o derradeiro da tempada.
Ao final da tempada o equipo acadou 36 puntos, 23 de Nick Heidfeld, noveno no Campionato de Pilotos, 7 de Jacques Villeneuve, décimo quinto, e 6 de Robert Kubica, décimo sexto.
Tempada de 2007
miniatura|esquerda|300px|[[Nick Heidfeld pilotando o F1.07 no Gran Premio de Gran Bretaña de 2007.]] A tempada de 2007 resultaba nun comezo moi prometedora para a escudaría teutoa  , vistos os resultados do seu primeiro ano na categoría.
O 19 de outubro de 2006, BMW Sauber confirmou os seus pilotos para este ano, mantendo a Nick Heidfeld e a Robert Kubica como condutores titulares, mentres que Sebastian Vettel seguiu a ser o terceiro piloto , após un tanteo sen éxito feito a Christijan Albers. Asemade, o 21 de decembro anunciábase a fichaxe de Timo Glock como segundo piloto de probas. Canto o monopraza, o F1.07, cun motor BMW P86/7, utilizou pneumáticos Bridgestone após Michelin decidira deixar a competición na categoría. A súa presentación fíxose o 16 de xaneiro de 2007 en Valencia, España.