cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Aerodramus brevirostris
Características
Mide de 13 a 14 cm de lonxitude e, coas ás despregadas semella unha media lúa ou un búmerang. O seu corpo é delgado, e a cola está lixeiramente bifurcada. É, en moitos aspectos, unha salangana típica, coas ás longas e estreitas que lle permiten facer un voo rápido, e cunha boca ancha e un pico pequeno rodeado de serdas para atraparen insectos en voo. As súas patas son moi curtas, o que impide que a ave pouse no chan ou en superficies horizontais, pero lle permiten aferrarse a superficies verticais.
Hábitat e distribución
A especie reprodúcese en colonias no Himalaia e no sueste asiático. Algunhas das súas poboacións son migratorias.
Encóntrase en Bangladesh, Bután, a China, a India, en Myanmar, Nepal, na República Democrática Popular Lao, Tailandia e Vietnam. Ademais, visita Malaisia, aínda que non se reproduce alí.
Estado de conservación
A especie é común, polo que a UICN considera o seu status como LC (pouco preocupante), Pero a salangana de Xava, Aerodramus brevirostris vulcanorum, de considerarse como especie separada, está ameazada de extinción. Encóntrase só en volcáns activos en Xava, con catro lugares de asentamento definidos e cinco probábeis, pero non confirmados. Birdlife International estima un total de menos de 400 aves nas localidades coñecidas. Dado que esta forma aniña nas fendas dos cráteres, que en todas as localidades coñecidas son de volcáns activos, crese que as súas colonias son susceptíbeis de extinción periódica.
Eleccións á Xunta Xeral do Principado de Asturias de 2011
Precampaña
O Partido Popular proclamou como candidata a Isabel Pérez-Espinosa, concelleira de Oviedo, a proposta do PP de Asturias, descartando así a Francisco Álvarez-Cascos para encabezar as listas. Este, tras abandonar o PP, afiliouse ao partido Foro Asturias, creado arredor da súa persoa, sendo posteriormente proclamado como candidato á presidencia do Principado.
Pola súa parte, Izquierda Unida decidiu que o seu candidato á presidencia fora de novo o seu coordinador xeral, Jesús Iglesias Fernández. A candidatura foi avalada pola presidencia de IU de Asturias e ratificada polo Consello Político da coalición en Asturias. Así mesmo, mantivo a súa coalición con Los Verdes de Asturias.
Finalmente, Bloque por Asturies, que se presentara ás eleccións con IU nas dúas eleccións autonómicas anteriores, presentouse en coalición con Unidá Nacionalista Asturiana, con Rafael Palacios como cabeza de lista.
Eleccións
O día 29 de marzo, o Boletín Oficial do Principado de Asturias e o Boletín Oficial do Estado publicaron o «Decreto 3/2011, do 28 de marzo, do Presidente do Principado, polo que se convocan eleccións á Xunta Xeral do Principado de Asturias». De acordo a este decreto, as eleccións celebraríanse o 22 de maio e os 45 deputados repartiríanse segundo o padrón de habitantes a 1 de xaneiro de 2010, do seguinte xeito: 34 pola circunscrición central, 6 pola occidental e 5 pola oriental. A campaña electoral, de 15 días de duración, empezou o 6 de maio e terminou o día 20.
Candidaturas
Os partidos, federacións e coalicións presentaron as súas candidaturas do 13 ao 18 de abril, de acordo á lei electoral autonómica, e foron publicadas o 20 de abril. O día 25 foron proclamadas pola Xunta Electoral Provincial de Asturias e publicadas no BOPA.
En total presentáronse 18 candidaturas, o número máis alto até a data. 16 delas concorreron polas tres circunscricións, mentres que Frente Nacional-MSR só o fixo pola central e Unificación Comunista de España unicamente pola oriental. O elevado número de candidaturas débese ás escisións no PP (FAC, IDEAS e URAS), á fragmentación do comunismo asturiano e aos novos partidos que se presentan por primeira vez, como UPyD.
Sondaxes electorais
As distintas sondaxes electorais, con estimación dos deputados obtidos polas candidaturas, publicadas polos medios de comunicación foron: Nota: 1-Corresponde a un, entón, hipotético partido de Francisco Álvarez-Cascos
Resultados
As tres [[circunscricións electorais de Asturias, cos seus correspondentes números de deputados para o ano 2011.|miniatura|right]]
Tras o escrutinio dos votos presenciais e por correo, na noite do 22, a candidatura máis votada era a socialista. Esta vitoria en número de votos ocorría, ademais, nas dúas circunscricións laterais, mentres que na central a máis votada foi a candidatura de Foro Asturias, liderada por Francisco Álvarez-Cascos. Debido a isto, Foro Asturias obtería 16 deputados por 15 do Partido Socialista, o peor resultado da súa historia en Asturias. O Partido Popular tamén obtería o seu peor resultado en Asturias, perdendo a metade dos seus deputados na anterior lexislatura e quedándose en 10. Por último IU-Los Verdes repetirían o resultado do 2007, 4 deputados, naquela ocasión en coalición co Bloque por Asturies. Os catro deputados obteríaos na circunscrición central, a pesar de obter máis do 3% dos votos válidos emitidos nas outras dúas circunscricións, mínimo legal establecido para poder optar ao repartimento de escanos. Non obstante, nas circunscricións oriental e occidental, o baixo número de deputados (5 e 6, respectivamente) fai que non sexa suficiente con superar dita cifra para asegurar a asignación dun deputado.
O mércores 25, a Xunta Electoral do Principado de Asturias realizou o escrutinio dos 3.265 votos recibidos dos asturianos residentes no estranxeiro. O seu reconto non modificou a asignación provisional de escanos, sendo a candidatura socialista a máis votada. A Federación Socialista Asturiana denunciou publicamente o extravío de 5.000 votos de emigrantes, pois 8.477 deles solicitaran exercer o voto.
Os resultados definitivos das candidaturas que obtiveron representación son:
aOs 4 de IU.
b Respecto á coalición IU-BA-VERDES en 2007.
Por circunscricións
a Respecto á coalición IU-BA-VERDES en 2007.
Elección do Presidente do Principado
O luns 11 de xullo comezou a sesión de investidura para a elección do Presidente do Principado de Asturias. O único candidato presentado foi Francisco Álvarez-Cascos, de Foro Asturias. O resto de grupos parlamentarios renunciaron a presentar candidatos. Este feito supuxo a certeza de que Álvarez-Cascos saería elixido como presidente.
Na votación efectuada o día seguinte, Álvarez-Cascos non obtivo a maioría absoluta. O venres 15 de xullo foi elixido presidente ao obter maioría simple dos votos, os do seu grupo parlamentario. Os deputados do resto de partidos abstivéronse, permitindo a investidura de Cascos.
Protrombinase
O complexo protrombinase é un complexo proteico que consta do factor Xa (unha serina protease) e o factor Va (un cofactor proteico), que intervén na coagulación do sangue. O complexo ensámblase en membranas con fosfolípidos cargados negativamente en presenza de ións calcio. O complexo protrombinase cataliza a conversión da protrombina (factor II), un cimóxeno inactivo, a trombina (factor IIa), unha serina protease activa. A activación da trombina é unha reacción crítica na fervenza de coagulación do sangue, que funciona regulando a hemostase no corpo. Para producir trombina, o complexo protrombinase cliva dous enlaces peptídicos na protrombina, un situado despois da Arg271 e outro despois da Arg320. Aínda que o factor Xa pode activar a protrombina sen estar asociado ao complexo protrombinase, a taxa de formación de trombina é varias veces inferior nesas circunstancias. O complexo protrombinase pode catalizar a activación da protrombina a unha velocidade que é 3 x 105 veces máis rápida que co factor Xa só. Así, cómpre a formación do complexo protrombinase para unha eficaz produción de trombina activada e tamén para unha correcta hemostase.
Activación dos precursores das proteínas
Tanto o factor X coma o factor V circulan no sangue como precursores inactivos antes da súa activación pola fervenza de coagulación. O cimóxeno factor X inactivo consta de dúas cadeas, unha cadea lixeira (de 136 residuos) e unha cadea pesada (de 306 residuos). A cadea lixeira contén un dominio N-terminal con ácido γ-carboxiglutámico (dominio Gla) e dous dominios de tipo EGF (EGF1 e EGF2). A cadea pesada consta dun péptido de activación N-terminal e un dominio serina protease. O factor X pode ser activado tanto polo complexo factor VIIa-factor tisular da vía extrínseca de coagulación coma polo complexo tenase da vía intrínseca. O complexo tenase intrínseco está composto polo factor IXa e o factor VIIIa. O péptido de activación é liberado cando o factor X é activado a factor Xa, pero as cadeas pesada e lixeira permanecen enlazados covalentemente despois da activación.
O factor V circula como un procofactor dunha soa cadea, que contén seis dominios: A1-A2-B-A3-C1-C2. A trombina activa o factor V ao clivar e eliminar o dominio B. Outras proteases tamén activan o factor Va, mais esta clivaxe é realizada principalmente pola trombina. Despois da clivaxe, o factor Va contén unha cadea pesada, composta polos dominios A1 e A2 e unha cadea lixeira que consta dos dominios A3, C1 e C2. As cadeas lixeira e pesada do factor Va están ligadas por medio dun ión metálico divalente, como o calcio.
Ensamblaxe do complexo
A ensamblaxe da protrombinase empeza coa unión dos factores Xa e Va con fosfolipidos cargados negativamene na membrana plasmática. Os factores activados Xa e Va únense ás membranas plasmáticas de diversos tipos celulares, como monocitos, plaquetas e células endoteliais. Tanto o factor Xa coma o Va únense á membrana independentemente, pero ambos únense a sitios que son mutuamente exclusivos. Tanto o factor Xa coma o Va asócianse coa membrana polas súas cadeas lixeiras, e o factor Xa únese polo seu dominio Gla de maneira dependente do calcio e o factor Va por medio dos seus dominio C2 e C1. Unha vez unidos á membrana plasmática, os factores Xa e Va asócianse rapidamente nunha proporcios estequiométrica de 1:1 para formar o complexo protrombinase. A ensamblaxe do complexo protrombinase é dependente do calcio. Cando se asocian co complexo protrombinase, a eficiencia catalítica do factor Xa multiplícase por 300 000 en comparación coa súa eficacia por separado. Os factores Xa e Va interaccionan estreitamente entre si cando se asocian coa membrana plasmática. Ademais, o factor Va unido a membranas proporciona unha forte vantaxe catalítica ao complexo protrombinase. O factor Va reforza a afinidade do factor Xa pola a membrana e tamén incrementa o kcat do factor Xa para protrombina. O factor Va tamén diminúe a Km da reacción ao potenciar a unión da protrombina ao complexo protrombinase.
Actividade
O complexo protrombinase completamente ensamblado cataliza a conversión do cimóxeno protrombina á serina protease trombina. Especificamente, o factor Xa cliva a protrombina en dous lugares, despois da Arg271 e da Arg320 na protrombina humana. Como hai dous eventos de clivaxe, a activación da protrombina pode proceder por dúas vías. Nunha das vías, a protrombina é clivada primeiro na Arg271. Esta clivaxe produce o fragmento 1•2, que comprende os primeiros 271 residuos, e o intermediario pretrombina 2, que contén os residuos 272 a 579. O fragmento 1•2 é liberado como péptido de activación e a pretrombina 2 é clivada á súa vez na Arg320, rendendo trombina activa. As dúas cadeas formadas despois da clivaxe na Arg320, denominadas cadeas A e B, están enlazadas por unha ponte disulfuro na trombina activa. Na vía alternativa para a activación da trombina, a protrombina é clivada primeiro na Arg320, producindo un intermediario cataliticamente activo chamado meizotrombina. A meizotrombina contén un fragmento 1•2 cadea A ligado á cadea B por unha ponte disulfuro. A clivaxe subseguinte da meizotrombina polo factor Xa na Arg271 dá lugar ao fragmento 1•2 e mais trombina activa, que consta das cadeas A e B ligadas por unha ponte disulfuro. Cando a trombina é xerada polo factor Xa en solitario, predomina a primeira vía e a protrombina é clivada primeiro trala posición Arg271, producindo pretrombina 2, que é clivada seguidamente despois da Arg320. Porén, se o factor Xa actúa como un compoñente do complexo protrombinase, a favorecida é a segunda vía, e a protrombina é clivada primeiro despois da Arg320, producindo meizotrombina, a cal é clivada despois da Arg271 para producir trombina activa. Así, a formación do complexo protrombinase altera a secuencia de clivaxe de enlaces da protrombina.
Inactivación
O factor Va é inactivado despois da clivaxe pola proteína C activada. A proteína C activada cliva o factor Va tanto na súa cadea lixeira coma na pesada. A clivaxe da cadea pesada reduce a capacidade do factor V para unirse ao factor Xa. A proteína C acivada interacciona estreitamente e exclusivamente coa cadea lixeira do factor Va, e esta interacción é independente do calcio. O factor Xa pode axudar a previr a inactivación do factor Va ao protexer o factor Va da proteína C activada. É probable que o factor Xa e a proteína C activada compitan por sitios similares do factor Va. O factor Xa é inhibido polo sistema antitrombina III/heparina, que tamén actúa inhibindo a trombina.
Papel en enfermidades
As deficiencias de calquera dos compoñentes do complexo da protrombinase son moi raras. A deficiencia do factor V, tamén chamada parahemofilia, é un raro trastorno hemorráxico recesivo autosómico cunha incidencia aproximada de 1 en 1 000 000 de persoas. A deficiencia de factor X conxénita é tamén extremadamente infrecuente, e estímse que afecta a 1 de cada 1 000 000.
Unha mutación puntual no xene que codifica o factor V pode orixinar un trastorno de hipercoagulabilidade chamado factor V de Leiden. No factor V de Leiden, unha substitución de nucleótidos G1691A causa unha mutación de aminoácidos R506Q. O factor V de Leiden incrementa o risco de trombose venosa por dous mecanismos coñecidos. Primeiro, a proteína C activada normalmente inactiva o factor Va ao clivar o cofactor en Arg306, Arg506 e Arg679. A mutación factor V de Leiden na Arg506 orixina o factor Va resistente para a inactivación pola proteína C activada. Como resultado desta resistencia, a vida media do factor Va no plasma increméntase, resultando nun aumento da produción de trombina e un incremento do risco de trombose. En segundo lugar, baixo condicións normais, se o factor V é clivado pola proteína C activada en vez de pola trombina, pode servir como cofactor para a proteína C activada. Unha vez que se une ao factor V, a proteína C activada cliva e inactiva o factor VIIIa. Porén, a forma mutada do factor V presente no factor V de Leiden, serve como un cofactor menos eficiente para a proteína C activada. Así, o factor VIIIa é inactivado menos eficientemente no factor V de Leiden, incrementando máis o risco de trombose. De feito o factor V de Leiden é a causa máis común da trombose herdada.
Nos Estados Unidos estimouse a frecuencia da mutación do factor V de Leiden en distintos grupos de poboación. O factor V de Leiden heterocigoto preséntase aproximadamente no 5% da poboación branca dos Estados Unidos e o factor V de Leiden homocigoto encóntrase en menos dun 1% desa poboación. O factor V de Leiden é moito máis común en individuos de descendencia do norte de Europa e nalgunhas poboacións procedentes de Oriente Medio. É menos común nas poboacións hispanas, e raro nas poboacións de orixe africana, asiática ou nos nativos americanos. O factor V de Leiden é un importante factor de risco para o tromboembolismo venoso, que é unha, trombose venosa profunda ou unha embolia pulmonar. De feito, o factor V de Leiden heterocigoto incrementa o risco de tromboembolismo venoso recorrente nun 40%.
Fármacos anticoagulantes
A inhibición do factor Xa prevén a activación da trombina, impedindo así a formación de coágulos. Deste xeito, o factor Xa é utilizado como diana directa ou indirecta de varios fármacos anticoagulantes. Por exemplo, o fármaco Fondaparinux é un inhibidor indirecto do factor Xa. O Fondaparinux únese á antitrombina III e activa a molécula para a inhibición do factor Xa. De feito, o Fondaparinux causa un incremento da afinidade da antitrombina III polo factor Xa, e este incremento da afinidade multiplica por 300 o efecto inhibidor da antitrombina III sobre o factor Xa. Unha vez que a antitrombina III se une ao factor Xa, o Fondaparinux libérase e pode activar outra antitrombina. Outros fármacos que inhiben indirectamente o factor Xa é Idraparinux. O Idraparinux tamén se une á antitrombina III, pero multiplica só por 30 a afinidade comparado co Fondaparinux. O Idraparinux ten unha vida media máis longa que o Fondaparinux e pode administrarse a menores doses, mentres que o Fondaparinux debe ser inxectado diariamente.
Rivaroxaban e Apixaban son inhibidores directos do factor Xa. Ambos únense ao sitio activo do factor Xa, sen importar se o factor Xa está unido formando o complexo protrombinase ou na súa forma libre. Estes inhibidores directos do factor Xa poden ser administrados oralmente, como tamén o Dabigatran etexilate que é un inhibidor directo da trrombina.
Fondaparinux, Rivaroxaban, Apixaban, Dabigatran etexilate e Endoxaban son utilizados actualmente como fármacos anticoagulantes aprobadas pola FDA. O desenvolvemento de Idraparinux foi interrompido pola compañía farmacéutica.
Eleccións á Xunta Xeral do Principado de Asturias de 2011
Elección do Presidente do Principado
O BOE do 16 de xullo de 2011 publicou o cesamento de Vicente Álvarez Areces como presidente do Principado e o nomeamento de Francisco Álvarez-Cascos. O mesmo día tomou posesión do cargo no edificio da Xunta Xeral, coa presenza de Rosa Aguilar, ministra de Medio Ambiente e Medio Rural e Mariño, que presidiu o acto, por deferencia de Cascos. O seu primeiro discurso oficial como presidente tivo un marcado carácter rexionalista asturiano, citando dúas veces a Asturias como «país».
Primeira División de Wáter-polo
A Primeira División de Wáter-polo e a segunda competición española de wáter-polo trala División de Honor. Dispútase en forma de liga regular, onde tódolos equipos enfróntanse dúas veces entre si. Ao rematar a tempada, os dous primeiros equipos na táboa calificatoria ascenden á División de Honor de Wáter-polo, e os dous últimos promocionan á Segunda División.
Galería de imaxes do Rosal
Galería de imaxes do concello do Rosal, na provincia de Pontevedra.
Goierri
Goierri é unha comarca de Guipúscoa, en Euskadi. Está situada na zona meridional da provincia, no límite con Áraba e Navarra. Limita ao oeste con Debagoiena, ao norte con Urola Kosta e ao leste con Tolosaldea.
Galisteu Fernandiz
Galisteu Fernandiz Galisteu foi un xograr do século XIII.
Traxectoria
Sábese que era un xograr pola posición que ocupa nos cancioneiros. Carolina Michaelis propuxo que debía de ser un xograr leonés, dunha cidade chamada Galisteo. António Resende de Oliveira sostén que foi un xograr galego activo a mediados do século XIII, baseándose na colocación dentro dos cancioneiros. Xosé Antonio Souto Cabo sitúao nunha localidade chamada Galisteu no municipio de Gondomar.
Obra
Consérvanse seis obras, cinco son cantigas de amigo e a restante é unha cantiga de amor. .
Liña lateral
right|300px|miniatura|A liña lateral nun tiburón.
As liñas laterais comunmente son visíbeis como tenues liñas que percorren cada lado do peixe, desde as proximidades do opérculo (estrutura que cobre as branquias) até a base da cola.
Algunhas veces partes deste órgano están modificadas para poder actuaren como electrorreceptores, órganos que detectan impulsos eléctricos. É posíbel que vertebrados como os tiburóns usen tamén as liñas laterais para detectaren campos magnéticos.
Por outra parte, a maioría das larvas e algúns adultos de anfibios que permanecen continuamente na auga tamén posúen este órgano, mentres que algúns crustáceos e cefalópodos teñen órganos similares.
Teito de vidro
Nos estudos de xénero, denomínase teito de vidro ou teito de cristal á limitación velada do ascenso laboral das mulleres no interior das organizacións. Trátase dun teito que limita as súas carreiras profesionais, difícil de traspasar e que lles impide seguir avanzando. É invisíbel porque non existen leis ou dispositivos sociais estabelecidos e oficiais que impoñan unha limitación explícita na carreira laboral ás mulleres.
Historia e características
O termo «teito de vidro» (o orixinal en inglés é «glass ceiling barriers») apareceu por primeira vez nun artigo do Wall Street Journal en 1986 nos Estados Unidos. O artigo describía as barreiras invisíbeis ás que están expostas as mulleres traballadoras altamente cualificadas que lles impedían alcanzar os niveis xerárquicos máis altos no mundo dos negocios, independentemente dos seus logros e méritos.
A partir de entón, varios estudosos da socioloxía describiron este concepto como referido ao traballo feminino dado que as mulleres representan a metade da poboación mundial, mais ocupan unha porcentaxe desproporcionadamente baixa dos cargos directivos. Está presente en autores como Carr-Ruffino (1991), Lynn Martin (1991), Davidson e Cooper (1992), Morrison (1992), Holloway (2002), entre outros.
O teito de vidro está construído sobre a base de trazos que son difíciles de detectar, por iso non se ve e chámase de vidro. Esta barreira invisíbel aparece cando as mulleres se achegan á parte superior da xerarquía corporativa e bloquéalles a posibilidade de avanzar na súa carreira profesional cara a cargos de nivel xerencial e executivo.
dereita|miniatura|400x400px|Media das ganancias de homes e mulleres co mesmo nivel de educación Aínda que o concepto foi orixinariamente utilizado para analizar a carreira laboral das mulleres que tiveran altas cualificacións nos seus traballos grazas á súa formación educativa superior e non podían ascender porque se topaban con esa superficie superior invisíbel ou teito de vidro, a metáfora rapidamente se estendeu para referirse aos obstáculos que impiden o avance das minorías en xeral: sexan minorías raciais, relixiosas, por orientación sexual, por nacionalidade, etc.
As investigacións realizadas pola «Federal Glass Ceiling Commission» do Departamento de Traballo dos Estados Unidos indican que onde hai mulleres e minorías nas altas esferas, a súa compensación económica salarial sempre é menor.
Segundo o Instituto Alemán de Investigación Económica, en 2010, só o 2% dos membros de consellos de dirección de todas as empresas alemás eran mulleres.
Algunhas investigadoras, como Holloway, sosteñen que estas diferenzas se deben tanto ao sexismo como a antigas tradicións que vinculan as expectativas dos docentes segundo o xénero.
Diversas investigacións desde entón dedicáronse a pescudar por que tan poucas mulleres chegan aos cargos xerenciais ou de poder e por que é tan escasa a cantidade de mulleres no campo das ciencias.
En moitas situacións a sutil barreira que frea o acceso das mulleres a altos postos e á súa promoción profesional, explícase polo seu duplo papel de mulleres e nais. Un estudo comparativo realizado entre profesionais coa mesma traxectoria e distinto xénero mostra como a maternidade -sen estar prohibida ou desaconsellada por ningún organismo ou empresa "oficialmente"- termina sendo unha barreira. Ao ser as nais as principais responsables da crianza e as mulleres as encargadas das tarefas domésticas -no Estado Español o 70% dos labores domésticos son realizados por mulleres- isto é un freo á súa promoción; e varóns con igual percorrido (formación universitaria, posgraos, desenvolvemento profesional) ao non dedicar o mesmo tempo, dedicación e responsabilidade á tarefa da crianza, terminan ascendendo con máis facilidade. Así, entre moitas mulleres a decisión entre promoción e/ou maternidade termina por ser un dilema.
Outros artigos
Chan pegañento
Charles Greeley Abbot
Charles Greeley Abbot, nado o 31 de maio de 1872 e finado o 17 de decembro de 1973, foi un astrofísico e astrónomo estadounidense, secretario da Smithsonian Institution entre 1928 e 1944.
Traxectoria
Langley especializouse en experimentos aeronáuticos, mentres Abbot actuaba de feito como o director do observatorio desde 1896. Á morte de Langley en 1906 Abbot converteuse no director. Abbot desenvolveu unha técnica para obter un valor máis axeitado para a constante solar, establecéndoa en 1.93 cal/cm²/min (1353 w/m². é o valor actual). Abbot deseñou e construíu aparellos para medir a radiación solar, como un bolómetro que serviu para medir o interior da coroa solar no eclipse de 1900 en Wadesboro, Carolina do Norte.
Estudos
miniatura|120px|Charles G. Abbot en 1934 Abbot, como Langley, pensaba que a radiación solar era variable e que esa variabilidade podía alterar o tempo. Investigou na procura desas variacións, agardando que se puideran utilizar nas predicións meteorolóxicas e mesmo pensou que as detectara, dunha orde do 3 ó 10%. Non obstante as investigacións modernas indican que non existe esa variabilidade, agás pequenas variacións debidas ás manchas e erupcións solares. Abbot completou o mapa do espectro infravermello solar, tamén estudou a natureza da transmisión atmosférica e da absorción.
Un cráter da Lúa leva o seu nome.
Bisonte americano
O bisonte americano (Bison bison), tamén denominado erroneamente búfalo, é unha especie de gran mamífero artiodáctilo da familia dos bóvidos (Bovidae).
Características
O bisonte americano ten unha lonxitude de até 3 m, e unha alzada de até 1,90 m de altura na cruz, e un peso de 450 a 1.350 kg. A súa pelaxe é mesta, de cor parda escura durante o inverno, e máis liviá e de color parda clara durante o verán. Tanto os machos como as femias teñen pequenos cornos curvos, que usan como defensa e para loitar, os machos, na época de celo. O cornos son menos prolongados que os do bisonte europeo. miniatura|250px|esquerda|Animación dun bisonte de 1887. Fotos de [[Eadweard Muybridge.]]
A mediados do século XIX ocupaban unha ampla zona de Norteamérica, nas planicies do norte de México, os Estados Unidos e o Canadá, desde o Gran Lago do Escravo (nos Territorios do Noroeste, no Canadá) até México, e desde o leste de Oregón até os montes Apalaches, formando grandes rabaños de até 100.000 individuos no inverno.
A colonización do Oeste americano levouno ao bordo da extinción, recuperándose posteriormente algo a súa poboación, que vive hoxe protexida en Parques Nacionais e Reservas, en estado de semidomesticidade.
Reintroduciuse nas planicies do norte de México, esperándose unha pronta recuperación da especie onde adoitaba pastar en séculos anteriores.
Distínguense dúas subespecies: o bisonte de planicie (Bison bison bison) e o bisonte de bosque (Bison bison athabascae) do Canadá.
O bisonte americano na cultura nativa
miniatura|300px|esquerda|Bisonte americano.
Até o século XVII o bisonte americano percorría plácida e abundantemente os territorios do norte do continente norteamericano. O chamado coloquialmente búfalo era venerado por moitas das tribos nativas. Nalgunhas nacións indíxenas a caza deste animal era acompañada dun gran respecto e admiración polas súas calidades e en agradecemento por todos os beneficios que achegaba. Dise que no momento da morte do bisonte o cazador amerindio acercábase a inhalar o seu último alento como forma de absorber espiritualmente as súas virtudes. Foi coñecido como "dador de vida", pois todo deste animal era utilizado. miniatura|160x160px|Bisonte americano no [[Dólar de prata American Buffalo|dólar American buffalo (2001)]] Os usos incluían alimentación, abrigo, indumentaria relixiosa, combustíbel (secábanse as dexeccións ao sol) e materiais de construción (as peles usábanse, ademais de para vestir, para construír as tendas). O bisonte albino ou búfalo branco é unha deidade, aínda presente no século XXI; por exemplo, entre os síux e os lakota, os líderes espirituais están atentos para excluílos da cacería, pois é un ser respectado, venerado e admirado de acordo coa lenda da "Muller Búfalo", de Dakota.
Á chegada dos españois a América era tal a cantidade de bisontes que os conquistadores encontraron nas grandes praderías norteamericanas, que chamaron á extensa rexión limitada polas Montañas Rochosas ao oeste, e os montes Apalaches ao leste, "Llanos de Cíbola", e foi a esa rexión á que se dirixiu Francisco Vázquez de Coronado en busca das míticas Sete Cidades de Cíbola.
A matanza do bisonte e o seu regreso ás grandes chairas
miniatura|225px|Cerca do exterminio: montaña de cranios de bisonte (ca. [[1870). Os seus ósos pulverizados vendíanse como fertilizante.]] A cacería do bisonte americano precipitouse despois da chegada dos ingleses á costa leste do continente, pois o valor das peles era bastante elevado e funcionou como un catalizador para a matanza de miles de animais.
Cando as nacións nativas foron desprazadas, o bisonte americano foi masacrado até case a súa extinción no século XIX, quedando só 750 espécimes contra 1890.
Hoxe en día, máis de 250.000 (dos 350.000 bisontes que quedan) críanse para consumo humano. A súa carne ten menos graxa e colesterol que a carne de vacún.
O ano 2009 o goberno dos Estados Unidos doou crías e algúns exemplares adultos ao goberno mexicano para a súa reintrodución neste país (un total de 23 bisontes, 20 femias e 3 machos, provenientes de Dakota do Sur e Colorado. A día de hoxe, a Área natural protegida El Uno en Janos, Chihuahua conta con bisontes en completa liberdade, dos que 43 xa naceron na reserva.
O bisonte americano é o mamífero emblema do estado norteamericano de Wyoming.
Cyhra
Cyhra é un supergrupo sueco de heavy metal formado no ano 2017. Os integrantes do grupo son o vocalista Joacim "Jake E" Lundberg (ex-Amaranthe), o guitarrista Jesper Strömblad (ex-In Flames), o batería alemán Alex Landenburg (ex-Annihilator, ex-Axxis, Kamelot), e o guitarrista finés Euge Valovirta (ex-Shining).
Sinxelo
'''
Urola Kosta
Urola Kosta é unha comarca costeira de Guipúscoa, en Euskadi. Limita ao norte co mar Cantábrico, ao leste con Donostialdea, ao sur con Urola Erdia e ao oeste con Debabarrena.
Aitor Urresti
Aitor Urresti González, nado en Bilbao o 15 de xaneiro de 1975, é un enxeñeiro industrial e político vasco de Equo, partido polo que foi candidato á lehendakaritza nas Eleccións ó Parlamento Vasco de 2012. Foi coportavoz de Equo Euskadi e dende novembro de 2014 é membro da Comisión Executiva Federal de Equo.
Actividade profesional
Enxeñeiro industrial especializado en enerxías renovables, traballa como profesor na Universidade do País Vasco e investiga o almacenamento de calor mediante materiais de cambio de fase para a integración da enerxía solar na edificación e a industria.
Activismo social
Participou en agrupacións sociais de distinto ámbito: democracia participativa, dereitos humanos, pacificación, débeda externa, cooperación, etc. Recentemente formou parte de “Fracking EZ Araba” e representa a Equo na asemblea antifracking de Bilbao chamada “Fracking EZ Bizkaia”. Estas plataformas están organizadas co propósito de que non se empregue o sistema de fractura hidráulica para a obtención de gas no País Vasco polos danos que provoca ó subsolo e ós acuíferos.
Mammillaria spinosissima
Mammillaria spinosissima é unha especie de cacto pertencente á familia Cactaceae, endémico de Guerrero e Morelos, en México. O seu hábitat natural son os áridos desertos. Estendeuse polo mundo como planta ornamental.
Descrición
Mammillaria spinosissima medra de xeito cilíndrico. O talo é de cor azul-averdada de até 30 centímetros de longo e de 6 a 7 centímetros de diámetro. Está arrodeado de espiños. As axilas son un chisco lanosas e en pico. As costelas son afiadas até frouxamente cónicas de 4 a 5 milímetros de longo. As areolas son curtas, arredondadas, máis adiante núas. Os 10 a 30 espiños radiais son de 2 a 18 milímetros de longo. Os 2 a 17 espiños centrais son un pouco máis fortes e de 1 a 2 centímetros de longo, de cores moi diferentes; que poden ir da abrancazada, amarela, rubí, vermella, até a marrón escura. As flores que aparecen en grilanda son de 2 centímetros de longo. Os pétalos externos son de cor rosa amarronada cun bordo vermello. Os froitos son de cor parda avermellada ou averdados. As sementes son de cor parda.
Taxonomía
Mammillaria spinosissima foi descrita por Charles Lemaire e publicado en Cactearum aliquot novarum 1: 4. 1838. thumb|esquerda|As flores da Mammillaria spinosissima Mammillaria: nome xenérico que foi descrito por vez primeira por Carl von Linné coma Cactus mammillaris en 1753, nome derivado do latín mammilla = tubérculo, en alusión aos tubérculos que son unha das características do xénero.
spinosissima: epíteto latíno que significa "a máis espiñenta".
Dave Fridmann
Dave Lawrence Fridmann, nado en Buffalo, Nova York, é un produtor musical e músico estadounidense. Fridmann é ademais propietario dos Tarbox Road Studios fundados en 1997 en Cassadaga, Nova York.
Carreira
A partir de 1990 engargouse de coproducir a meirande parte dos lanzamentos de Mercury Rev e The Flaming Lips. Tamén traballou con artistas como Weezer, Saxon Shore, Neon Indian, Wolf Gang, Ammonia, Ed Harcourt, Sparklehorse, Café Tacuba, Creaming Jesus, Elf Power, Mogwai, Thursday, Longwave, Mass of the Fermenting Dregs, The Delgados, Low, Phantom Planet, Gemma Hayes, Goldrush, Tapes 'n Tapes, Hopewell, Black Moth Super Rainbow, Number Girl, Jed Davis, Zazen Boys, Sleater-Kinney e Clap Your Hands Say Yeah. Recentemente traballou nos últimos discos de MGMT, Neil Finn, The Cribs, OK Go, Tame Impala, Lord Huron, Baroness, Spoon e Interpol.
No ano 2001 Fridmann foi incluído na lista da revista Mojo dos 100 Sonic Visionaries e foi descrito como "o Phil Spector da era do rock alternativo". En 2007 gañou un Grammy polo seu traballo no álbum de The Flaming Lips At War With The Mystics. En 2010 tres dos discos producidos por Fridmann foron incluídos na lista dos 100 mellores álbums da década da Rolling Stone: Oracular Spectacular de MGMT, Yoshimi Battles The Pink Robots de The Flaming Lips, e The Woods de Sleater-Kinney.
Arciprestado do Incio-Santalla de Rei
O Incio-Santalla de Rei foi un arciprestado pertencente á Diocese de Lugo, que se formou en 2006 coa fusión dos arciprestados de Santalla de Rei e O Incio, por falta de sacerdotes, e desapareceu coa reestruturación de 2010.
Parroquias
Pertencentes ao antigo arciprestado do Incio
Lama de Mena, Negrelos, Rodeiro
Lama de Mena é un lugar da parroquia de Negrelos, no concello pontevedrés de Rodeiro, na comarca do Deza. Segundo o INE, no 2008 tiña 5 habitantes (3 homes e 2 mulleres), o que supón unha diminución de 8 habitantes con respecto ao ano 2000.
Toponimia
O orónimo provén do latín, e indica un lugar con lama ou lodo.
A Chabola, Albán, Coles
A Chabola é un lugar da parroquia de Albán no concello ourensán de Coles na comarca de Ourense. Tiña 26 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 17 eran homes e 9 mulleres.
Arctino de Mileto
Arctino de Mileto foi un poeta épico grego de fama lendaria que nacera, segundo a tradición, en tempos da 9ª olimpíada, é dicir entre -744 e o -741.
Traxectoria
Dicíase que foi discípulo de Homero, aínda que Dionisio de Halicarnaso o consideraba como o poeta coñecido máis antigo. Fanías de Ereso afirmou que fora derrotado por Lesques de Pirra nunha competición. Arctino é un dos chamados «poetas cíclicos» e compuxo a Etiópida e o Saqueo de Troia, que contribuíron a engrosar o ciclo troiano. Tamén lle atribúen a Titanomaquia.
Estes poemas perdéronse, aínda que se conservan breves fragmentos, ademais de resumos dos dous primeiros na Crestomatía atribuída a Proclo, neoplatónico do século V.
A Etiópida (Αιθιοπις), en cinco libros, chámase así por Memnón, o rei etíope que foi aliado dos troianos despois da morte de Héctor. De acordo con Proclo, este poema continúa a serie de narracións con que acaba a Ilíada.
A Etiópida empeza co anuncio da chegada da amazona Pentesilea para combater en axuda dos troianos e conclúe coa morte e o funeral de Aquiles, e a disputa entre Áiax Telamonio e Odiseo polas súas armas.
O Saqueo de Troia (Iliupersis) narra os acontecementos do final da guerra concernentes ao Cabalo de Troia, Sinón e Laocoonte, a toma da cidade e a marcha dos gregos provocada polo enfado de Atenea ante o rapto de Casandra a mans de Áiax de Oileo. A Pequena Ilíada, normalmente atribuída a Lesques de Pirra, encheu o espazo narrativo entre a Etiópida e o Saqueo de Troia.
Milan Ohnisko
Milan Ohnisko, nado en Brno (daquela pertencente a Checoslovaquia) o 16 de xullo de 1965, é un poeta e editor checo.
Tivo a súa propia casa editorial e libraría, e na actualidade traballa de editor freelance.
Obra
A poesía de Ohnisko é unha mestura de técnicas naíf que usan palabras con punchlines altamente racionais, e un neodecadente sentido da traxedia e quixotismo dun intruso a loitar coa corrente principal. A miúdo usa e mestura naifismo, ironía, humor e o absurdo.
Polyprion
Polyprion (do grego πολύς polýs, "moito", "numeroso" e πρίων príōn, "serra", en alusión ás prominentes aletas espiñentas) é o xénero tipo da familia dos polipriónidos (Polyprionidae), peixes actinopterixios da orde dos perciformes (Perciformes).
Clasificación
O xénero comprende as catro especies seguintes:
Eslavos meridionais
Os eslavos meridionais (ou eslavos do sur, ou sudeslavos) son a ramificación do sur dos pobos eslavos que viven nos Balcáns: Bulgaria e os países da antiga Iugoslavia.
Orixe dos eslavos
Pouco é o que se coñece sobre a orixe e as primeiras etapas da historia dos pobos eslavos. A súa historia antes do século V só pode ser presumida por estudos arqueolóxicos e lingüísticos do preindoeuropeo. Gran parte do que sabemos acerca da súa historia despois do século VI procede de obras de historiadores bizantinos.
Na súa obra De Bellis, Procopio (ca. 500 – ca. 565) retrata os sclavini (supostos eslavos) como individuos infrecuentemente altos e fortes, cunha pel bronceada e o pelo rubio (avermellado), que tiñan unha vida accidentada e primitiva, vivindo en chouzas, adoito moi distantes unhas das outras e cambiando a miúdo o seu lugar de residencia. Non eran gobernados por un único líder, pero durante moito tempo vivían nunha "democracia".
Xoán de Éfeso (ca. 506 - 585), na súa Historia eclesiástica, retrata os eslavos como persoas extremadamente violentas. Esta información é desmentida no traballo Strategikon, tratado da arte miliitar redactado polo emperador bizantino Mauricio I (539 - 602), que describe os eslavos como un pobo numeroso pero desorganizado e sen líder, resistente ás adversidades e que non permitía que fosen escravizados nin conquistados. A falta de comprensión pode ser atribuída á sucesión matrilineal practicada entre os eslavos do sur.
Construían as súas casas en bosques, nas beiras dos ríos e en terras húmidas.
Xordanes afirma que os eslavos "teñen as súas patrias no Danubio, non lonxe da beira norte". Informacións posteriores sobre os primeiros Estados eslavos e a interacción dos eslavos cos gregos proveñen da obra De Administrando Imperio ("Sobre a administración do Imperio") do emperador Constantino VII Porfiroxénito (905 - 959), as compilacións Os milagres de San Demetrio, a Historia de Teofilacto Simocatta e os Annales Regni Francorum ("Anais do Reino dos Francos").
A partir das fontes clásicas e das evidencias arqueolóxicas, formuláronse diversas hipóteses algo vagas que sitúan o seu hábitat primitivo nalgún punto das vastas chairas que se estenden entre os ríos Elba e Dniéper. Arqueólogos polacos e checos localizan o seu berce nun amplo espazo da Europa oriental, limitado de oeste a leste polo Vístula e o Dniéper e, ao sur, polos contrafortes setetrionais dos Cárpatos. Alí, ao longo da Idade de Bronce, as xentes da cultura de Trzciniec e da súa sucesora, a puxante cultura lusaciana dos Campos de Urnas, configuraran un substrato étnico no que, conforme a estas teses, sería posíbel rastrexar a orixe dos pobos eslavos.
Migracións
miniatura|300px|Expansión dos pobos eslavos. miniatura|300px|Países actuais de maioría eslava e co polo menos unha lingua eslava como lingua oficial. {{legend|#7cdc87|Pobos eslavos occidentais}} {{legend|#008000|Pobos eslavos orientais}} {{legend|#004040|Pobos eslavos meridionais}}
A chegada das invasións escitas desde Ucraína, no século VIII a.C., propiciaría a emigración dalgúns grupos, tanto cara ao oeste, até contactar cos xermanos na rexión do Río Elba, como cara o leste, cara ás concas do Dnister e o Pripiat, onde se converteron en veciños de escitas e sármatas, pobos nómades das estepas do sur da actual Rusia.
Os especialistas aprecian nestes primitivos eslavos orientais fortes influencias helenas e iranias, procedentes dos contactos cos seus veciños nómades e, a través deles, coas colonias gregas do mar Negro. As conxecturas sobre este proceso foron tan variadas como, en xeral, carentes de base.
Pero sexa cal for a orixe dos eslavos, o certo é que, nos primeiros séculos da nosa era, constituían un conxunto de tribos sedentarias, denominadas no século I por Plinio o Vello e Tácito veneti (vénetos), que falaban unha mesma lingua e compartían un similar grao de desenvolvemento cultural, e cuxa organización social estaba abandonando a etapa xentilicia para dar paso a unións territoriais máis ou menos estábeis, nas que o goberno das asembleas tribais perdía terreo en beneficio dos xefes militares e dunha aristocracia terratenente favorecida pola lenta introdución do sistema escravista.
No ano 375 os hunos, nómades de orixe turco-mongol que acababan de atravesar os Urais procedentes da Siberia meridional, destruíron o reino xermano e estableceron sobre as súas ruínas un novo imperio que alcanzaría o seu apoxeo con Atila, a mediados do século V, para desaparecer rapidamente á súa morte. Os movementos de pobos desencadeados por estas invasións afectaron aos eslavos, que iniciaron unha lenta diáspora. Neste pobos eslavos pódense distinguir tres grupos:
Migracións dos eslavos do sur
Os grupos máis meridionais, fuxindo das devastacións provocadas polos nómades ou aproveitando os espazos baleiros que deixaban as migracións doutros pobos, dispersáronse desordenadamente, tendencia favorecida pola inestabilidade das súas dúas grandes unións tribais, os antes, establecidos na Ucraína occidental, e os esclavenos, situados máis ao oeste, na actual Moldavia. Iso explica, sen dúbida, a existencia no século VI dunha Croacia Branca no sur da actual Polonia, ou dunha Serbia Branca, a patria dos sorabos, localizada no leste de Alemaña, entre os ríos Weser e Oder.
Tras a caída do Imperio romano e o abandono de varias tribos xermánicas das zonas que ocupaban para trasladarse ao sur, xunto a unha explosión demográfica, as distintas comunidades que constituían a etnia eslava trasladáronse por todo o continente europeo.
Puza, Negrelos, Rodeiro
Puza é un lugar da parroquia de Negrelos, no concello pontevedrés de Rodeiro, na comarca do Deza. Segundo o INE en 2008 tiña 6 habitantes (4 homes e 2 mulleres), o que supón unha diminución con respecto ao ano 2000 canto tiña 8 habitantes.
Estación de Barcelona-Sagrera
A estación de Barcelona-Sagrera ou Sagrera-TAV é unha estación de ferrocarril actualmente en construción na cidade de Barcelona. A estación situarase no barrio de La Sagrera, un dos que conforman o distrito barcelonés de Sant Andreu, preto da estación de proximidades e os talleres de Sant Andreu Comtal. Por mor da proximidade entre estas dúas estacións, Sant Andreu Comtal situarase máis lonxe cara ao norte e aproveitarase para remodelala.
A apertura da estación está prevista para 2016, cun custo total de 667 millóns de euros, que pagará o Ministerio de Fomento. Non só é necesario construír a estación, senón conectala coa Barcelona-Sants, cuxo túnel de conexión está actualmente en construción, e conectala coa L.A.V. Barcelona-Fronteira francesa.
A nova estación
A nova estación da Sagrera, ocupará unha superficie de 320.000 m², estará soterrada e será un intercambiador organizado en diversos niveis onde confluirán os servizos do AVE e TGV, longa distancia, rexionais, dúas liñas de proximidades, liñas 4, 9 e 10 do Metro e autobuses urbanos e interurbanos.
Primeiro nivel
No primeiro nivel situarase o vestíbulo da alta velocidade con zona comercial e despachos de billetes. Tamén estará o gran patio de conexións, o corazón intermodal da estación, co acceso principal desde o lado montaña de La Sagrera.
Segundo nivel
No segundo estarán as plataformas de 400 metros de longo das 10 vías do AVE, a estación de buses e o viario soterrado para vehículos.
Terceiro nivel
Na terceira planta situarase o vestíbulo de rodalies con dous niveis. Un, con entrada desde o lado mar do parque de Sant Martí e conexión coas plataformas do AVE. Outro, e principal, con acceso aos trens a través dun gran atrio e espazo comercial e de despachos de billetes. Neste nivel situaranse así mesmo os catro aparcadoiros previstos con 2.500 prazas e o acceso ao vestíbulo das liñas de metro.
Cuarto nivel
Na cuarta e última planta colocaranse as catro plataformas de 240 metros con oito vías de ancho ibérico para as liñas R1 (L'Hospitalet-Mataró), a R2 (Sant Vicenç de Calders-Maçanet-Massanes) e a liña rexional R11 (Barcelona-Cerbère).