cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Memoria
Memoria a curto prazo
A memoria a curto prazo, crese que se basea principalmente nun código acústico para almacenar a información, e en menor medida nun código visual. Conrad (1964) descubriu que os suxeitos de proba tiñan máis dificultade para lembrar as coleccións de palabras acusticamente semellantes (por exemplo, can, pan, man, sán, chán).
Porén, notificouse que algúns individuos son quen de lembrar grandes cantidades de información, de forma rápida, e ser capaz de lembrar a información en cuestión de segundos.
Memoria a longo prazo
150px|miniatura|[[Olin Levi Warner, Memoria (1896). Librería do Congreso Thomas Jefferson Building, Washington, D.C.]]
A almacenaxe na memoria sensorial e na memoria a curto prazo ten unha capacidade e duración estritamente limitada, o que quere dicir que a información está dispoñible soamente durante un determinado período de tempo e non se retén indefinidamente. Pola contra, a memoria a longo prazo almacena cantidades de información meirandes durante unha duración potencialmente ilimitada (ás veces durante toda unha vida). A súa capacidade é inmensurablemente grande. Por exemplo, unha persoa pode memorizar un número de sete díxitos durante uns segundos antes de esquecelo, o que suxire que este foi almacenado na memoria a curto prazo. Pola contra, pódense memorizar números de teléfono durante anos grazas á repetición; esta información estaría almaceada na memoria a longo prazo.
Mentres a memoria a curto prazo codifica a información acusticamente, a memoria a longo prazo codifícaa semanticamente: Baddeley (1966) descubriu que despois de 20 minutos, os suxeitos testados tiñan moita dificultade en recuperar coleccións de palabras con significados semellantes (ex. cova, furna, fenda...).
A memoria a curto prazo apóiase en patróns transitorios da comunicación neuronal, dependendo das rexións do lóbulo frontal (especialmente dorsolateral codia prefrontal) e do lóbulo parietal. As lembranzas a longo prazo, polo contrario, son mantidas por cambios máis estables e permanentes nas conexións neuronais amplamente estendidas por todo o cerebro. O hipocampo é esencial (para aprender nova información) para a consolidación da información tanto a curto prazo como a longo prazo, aínda que non semella que poida almacenar información por si mesmo. Sen o hipocampo, os novos recordos non poden ser almacenados na memoria a longo prazo, e habería un moi curto intervalo de atención. Por outra banda, poden estar involucrados no cambio de conexións neuronais por un período de tres meses ou máis despois da aprendizaxe inicial. Unha das principais funcións do sono crese que é a consolidación da información, xa que varios estudos amosaron que a memoria depende das horas de sono entre o adestramento e a posta en práctica. Ademais, os datos obtidos a partir das imaxes neuronais amosaron patróns de activación no cerebro ao durmir semellantes aos rexistrados durante a aprendizaxe das tarefas do día anterior, o que suxire que os novos recordos poden afianzarse a través de tal adestramento.
Modelos
Os modelos de memoria achegan representacións abstractas de como se cre que funciona a memoria. Abaixo atópanse diferentes modelos propostos cronoloxicamente por diversos psicólogos. Compre ter en conta que existe controversia en se hai diversas estruturas de memoria, por exemplo, Tarnow (2005) afirma que o máis probable e que exista só unha estrutura de memoria de entre 6 e 600 segundos.
Modelo de Atkinson-Shiffrin
dereita
O modelo de multialmaceamento (tamén coñecido como modelo de memoria de Atkinson-Shiffrin) foi recoñecido por primeira vez en 1968 por Atkinson e Shiffrin.
O modelo de multialmaceamento foi criticado por mor da súa sinxeleza. Por exemplo, a memoria de longa duración crese que en realidade está formada por múltiples subcompoñentes como a memoria episódica e procedural. Propón tamén o adestramento como o único mecanismo polo que a información pode eventualmente chegar ao almacenamento de memoria a longo prazo, porén a evidencia amosa que o ser humano e quen de lembrar cousas sen adestramento.
O modelo tamén amosa todos os almacenamentos de memoria como unha única unidade mentres que a investigación neste eido amosou resultados diferentes. Por exemplo, a memoria a curto prazo pode ser dividida en unidades diferentes, como a información visual e a información acústica. Isto comprobouse no estudo dun suxeito nomeado KF. KF posuía danos cerebrais e tiña problemas coa súa memoria a curto prazo. Tiña problemas con cousas como os números falados, letras e palabras e sons significativos (tales como o timbre e gatos miañando). Outras partes da memoria a curto prazo foron afectados, como a vista (fotos).
Sabugos, Padornelo, Pedrafita do Cebreiro
Sabugos é un lugar da parroquia de Padornelo no concello lucense de Pedrafita do Cebreiro, na comarca dos Ancares. Segundo o padrón municipal (INE 2013) ten 20 habitantes (13 homes e 7 mulleres).
Christoph Ernst Friedrich Weyse
Christoph Ernst Friedrich Weyse, nado o 5 de marzo de 1774 en Altona e finado o 8 de outubro de 1842 en Copenhague, foi un organista e compositor danés.
Traxectoria
Enviado a Dinamarca ós 15 anos, estudou con Johann Abraham Peter Schulz en Copenhaguen. En 1794 colleu o posto do organista na igrexa reformada da cidade e en 1805 pasou á Igrexa Libre. Autor de singspieles, Te Deum, misereres e cantatas e 7 sinfonías.
Mursego
Mursego é o proxecto musical da compositora e violoncellista vasca Maite Arroitajauregi, nada en Éibar (Guipúscoa) en 1977.
Traxectoria
É graduada en violoncello pola Escola de Música de Vitoria. Participou como cellista noutros proxectos musicais do País Vasco, como Japan Gora, Napoka Iria, Kokein, Miztura, Lisabö, Kashbad, Anari ou Manett. Entre os elementos que utiliza nas súas composicións, ademais do cello, atópanse o loop station, chiflo, pratos chineses, frauta de émbolo, theremín, pandeireta, ukelele, autoarpa, rimas, palmas e voz.
Aínda que a súa principal formación provén da música clásica, tamén recibiu influencia de grupos de música popular e rock, como Hello Cuca, Lida Damunt, Fugazi, Pixies, Sonic Youth, Atahualpa Yupanqui, Víctor Jara, Mikel Laboa ou Matt Elliott. Tamén compuxo a banda sonora de diversos proxectos cinematográficos.
CentOS
CentOS (Community ENTerprise Operating System) é unha distribución Linux libre e gratuíta, tipo empresarial, mantida pola comunidade de plataforma informática funcional e compatible de fonte astualizade baseada en Red Hat Enterprise Linux (RHEL). En xaneiro de 2014, CentOS anunciou un acordo con Red Hat mentres sexa independente de RHEL.
Agnese Nano
Ligazóns externas
Perfil en IMdB
Federación Española de Rugby
A Federación Española de Rugby é o ente reitor do rugby en España, con sede en Madrid. As súas funcións son organizar as diversas competicións nacionais de liga e copa, tanto masculinas como femininas, nas modalidades de rugby a 15 e rugby a 7, e artellar ás seleccións nacionais.
Trala fundación dos primeiros clubs de rugby en Cataluña a comezos da década dos anos 20, foi creada a Federación Catalá de Rugby. De seguido ocorreu o mesmo en Castela, e xurdiu a necesidade de fundar unha federación a nivel nacional para organizar un Campionato de España entre os diversos campións rexionais. Deste xeito, a "FER" naceu o 1 de agosto de 1923. En 1934 integrouse na FIRA, e en 1988 entrou na IRB.
Dende 2014 está presidida por Alfonso Feijoo García, que foi reelixido en 2016 e 2020.
Presidentes
Fundada en Barcelona en 1923, o primeiro comité directivo da Federación Nacional de Football-Rugby estivo presidido por Baldiri Aleu, persoeiro introductor deste deporte en España e fundador en 1921 do primeiro club do país, a Unió Esportiva Santboiana. Esa entidade organizou o primeiro Campionato de España de Rugby cuxa final tivo lugar o 13 de maio de 1926 no terreo de xogo do club decano. Baixo a Federación Nacional estaban a Federación Catalana e a Federación Centro. A comezos de 1927 a Federación Centro pasou a ser a Unión Española de Rugby presidida por Enrique Gutiérrez, funcionando paralelamente á Federación Nacional, co obxectivo principal de organizar o primeiro encontro internacional da Selección de rugby de España, que se enfrontou a Francia o 26 de maio dese ano 1927 en Madrid, sendo Enrique Gutiérrez o seleccionador. A Federación Nacional non reconoceu a aquel equipo como unha verdadeira selección nacional, sendo certo que tódolos xogadores agás un eran de equipos de Madrid. Finalmente, en xaneiro de 1928 as dúas entidades (Federación Nacional e Unión Española) se fusionaron formando a actual Federación Española, ficando Enrique Gutiérrez na presidencia.
A seguinte lista amosa a serie de persoas que tenen ocupado a presidencia da Federación Española de Rugby:
Licenzas
A Federación Española de Rugby contaba con 299 clubs federados e 34.232 licenzas entre xogadores, adestradores e árbitros na tempada 2016-17. Por federacións territoriais salientan:
Letras y Deportes
Letras y Deportes foi unha revista editada en Vigo en 1909.
Historia e características
Revista literaria e deportiva, apareceu en 1909. Estaba dirixida por Miguel de Zárraga. Eran os seus redactores o propio director Miguel de Zárraga, Humberto Cuíñas, Avelino Rodríguez Elías e Herberto Blanco Rodríguez. Cesou probablemente co número vinte.
Temple, Padornelo, Pedrafita do Cebreiro
Temple é un lugar da parroquia de Padornelo no concello lucense de Pedrafita do Cebreiro, na comarca dos Ancares. Segundo o padrón municipal (INE 2013) ten 14 habitantes (7 homes e 7 mulleres).
Descolonización de América
miniatura|dereita|Independencias americanas. A descolonización de América refírese ao proceso polo cal as colonias europeas no continente americano se independizaron das potencias coloniais que conquistaran os seus territorios. A descolonización de América iniciou un proceso de descolonización mundial que se completou no século XX dando orixe aos Estados modernos.
Estadio Ciudad de Lucena
O Estadio Ciudad de Lucena é un estadio de fútbol español da cidade andaluza de Lucena (Córdoba), e serve como localía ao Lucena CF. Inaugurado en 2010, ten capacidade para 5.000 espectadores e é de céspede artificial.
Stenotrophomonas
Stenotrophomonas é un xénero de bacterias gramnegativas. As súas especies poden ser organismos comúns do solo (S. nitritireducens) ou patóxenos humanos oportunistas (S. maltophilia). A taxonomía molecular do xénero aínda está pouco clara.
Simone Pepe
Simone Pepe, nado en Albano Laziale (Roma, no Lacio), o 30 de agosto de 1983, é un exfutbolista italiano que xogaba de centrocampista.
Traxectoria
Empeza xogando na canteira do AS Roma. O salto ao fútbol profesional deuno no ano 2002 co Lecco Calcio, e logo disputando unha inesquecible tempada co Teramo Calcio chegou directamente á Serie A co US Palermo. Logo de varios cambios de equipos no 2006 fichou polo Udinese Calcio, co que se consolidou na Serie A de Italia e converteuse nun dos dianteiros referencia do campionato. Durante a tempada 2008-09 puido debutar na copa da UEFA e na selección italiana.
Gemeinsame Normdatei
miniatura|Captura de pantalla do sistema GND O Ficheiro Integrado de Autoridades (Gemeinsame Normdatei) ou GND é un ficheiro de autoridades internacional para a organización de nomes persoais, títulos temáticos e entidades corporativas para catálogos. Emprégase principalmente para a documentación en bibliotecas e en museos e arquivos. A entidade responsable do GND é a Biblioteca Nacional Alemá, en cooperación con diversas redes de bibliotecas rexionais na Europa de fala alemá. O sistema GND está baixo a licenza Creative Commons Zero (CC0).
A especificación GND fornece unha xerarquía de entidades de alto nivel e subclases, útiles nas clasificacións das bibliotecas, e un sistema para a identificación sen ambigüidades de elementos únicos.
Tornouse operacional en abril do ano 2012, e integra o contido doutros ficheiros de autoridades que dende entón xa non están en uso:
Vilanova, Padornelo, Pedrafita do Cebreiro
Vilanova é un lugar da parroquia de Padornelo no concello lucense de Pedrafita do Cebreiro, na comarca dos Ancares. Segundo o padrón municipal (INE 2013) ten 2 habitantes (un home e unha muller).
Vítor Vaqueiro
Vítor Vaqueiro Foxo, nado en Vigo o 4 de agosto de 1948, é un escritor e fotógrafo galego.
Traxectoria
Estudou Ciencias Químicas na Universidade de Santiago de Compostela e despois duns anos (até 1986) de exercicio docente de matemáticas no ensino medio decidiu dedicarse á fotografía, en torno á cal impulsou numerosas actividades. Foi cofundador do colectivo fotográfico Canbranco e do Centro de Estudos Fotográficos. Entre os anos 2007 e 2011 foi diretor do Arquivo Pacheco. Tamén foi profesor das materias de Fotografía, Fotoxornalismo, Dirección de Fotografía e Proxecto Audiovisual na facultade de Ciencias da Comunicación da USC.
En 2020 recibiu a letra E, de escritor, outorgada pola AELG en Santiago.
Emirato de Ras al-Khaimah
O emirato de Ras al-Khaimah (en árabe: رأس الخيمة ) é un do sete emiratos que integran os Emiratos Árabes Unidos. É o único dos emiratos que non se integrou na federación no ano 1971 senón ao ano seguinte (11 de febreiro de 1972). Localízase na fronteira con Omán ao norte da península arábiga. É gobernado polo xeque Saud bin Saqr ao-Qasimi. A súa poboación é duns 250.000 habitantes e a cidade está dividida en dúas barrios principais por un arroio. Os barrios son o Antigo Ras Al Jaimah e Nakheel. Anteriormente, a cidade era coñecida como Julfar.
A cidade alberga o Aeroporto Internacional de Ras al-Khaimah.
O seu porto noutros tempos foi refuxio de piratas coñecidos como os “Yoasmis”, caendo en decadencia pola presenza da armada inglesa. Os portugueses ocuparon este territorio no ano 1649, pero aos poucos anos abandonárono pola súa extrema pobreza. Entón os piratas conquistárono novamente como base, pero os ingleses bombardearon o seu capital no ano 1809. En 1853 asinouse un acordo de paz coas tribos de todo o territorio. Os últimos xeques reinantes foron: Salin-ao-Qasami (1920 – 1948) e Mohamed-ao-Qasami (1948 – 1996).
No seu libro de 1989 Ningún cisne (no poema titulado Mil), o escritor Manuel Rivas incluía unha referencia a Ras al-Khaimah como lugar remoto ao que se podía facer unha chamada de teléfono.
Economía
esquerda|miniatura|180x180px|Moeda española [[Real de 8 de Carlos III que circulou en Ras al-Khaimah con reselo que contiña o debuxo dun vaso e o nome do territorio en árabe.]] Debido á precariedade da súa económica, e carecendo de moedas de ouro e prata suficientes en circulación, no ano 1779 permitiuse a circulación de moedas estranxeiras en todo o territorio. Para iso utilizouse un punzón que contiña o debuxo dun vaso coa inscrición en árabe “Ras al Khaimah”. Coñécense moedas de Real de 8 españolas, 5 francos franceses, talers de María Teresa de Austria e rupias inglesas con este curioso reselo.
Como é un dos emiratos que non producen petróleo, Ras al Khaimah centrouse en desenvolver o seu sector industrial.
A súa economía centrada na prestación de servizos, favorecen os investimentos internacionais. A combinación de seguridade e confidencialidade está garantida para os empresarios. O seu sistema fiscal, favorece a instalación de empresas estranxeiras, que funcionan como holdings sen permiso para comerciar no mercado nacional e exencións no pago de impostos locais. Pódense abrir contas bancarias en entidades locais, realizar investimentos libres de impostos e obter hipotecas para investir en activos dos Emiratos Árabes Unidos. Igualmente se poden obter Visas de empreg. Cando dispoñen de autorización, este tipo de empresa pode posuír propiedades en zonas francas dos EAU.
As persoas físicas están exentas de tributar por impostos da renda, vendas ou riqueza. Non se cobran impostos corporativos. Ademais, non hai controis de cambio, retención nin impostos de importación ou exportación.
Fabio Grosso
Fabio Grosso, nado en Chieti o 28 de novembro de 1977, é un exfutbolista italiano. Xogaba de defensa, e xogou coa selección de fútbol de Italia. Ostenta o título de Cabaleiro Oficial da Orde ao Mérito da República Italiana. O seu derradeiro club como xogador foi a Juventus F.C., onde xogou de 2009 a 2012. Dende o 2018, é o adestrador do Hellas Verona F.C.
Christian Dior
Christian Dior, nado en Granville o 21 de xaneiro de 1905 e finado en Montecatini (Italia) o 24 de outubro de 1957, foi un deseñador de moda francés.
Traxectoria
Christian Dior foi educado polo servizo diplomático na École des Sciences Politiques de París. Logo, comezou a traballar na industria da moda. Dior fixo esbozos para Robert Piguet, o gran deseñador parisiense da época.
En 1946, apoiado polo magnate téxtil (Marcel Boussac, o "rei do algodón"), estableceu o seu principal casa de costura en París. En vinte anos expandió o seu negocio a 15 países e empregaba a máis de 2.000 persoas.
Dior é especialmente coñecido polo estilo "New Look" de 1947 (sobrenome dado por unha xornalista americana): ombreiros torneados, cintura fina cunha saia ampla en forma de corola a vinte centímetros do chan. Os seus modelos representan a elegancia clásica, dando valor a unha imaxe feminina. Despois da súa morte, a casa Dior continuou con outros deseñadores, Yves Saint Laurent, Marc Bohan, Gianfranco Ferré, John Galliano, Raf Simons e Maria Grazia Chiuri.
Fuerzas Armadas Peronistas
As Fuerzas Armadas Peronistas (FAP) foi unha organización guerrilleira arxentina creada en 1968 baixo o liderado de Envar El Kadri (Cacho). A súa aparición produciuse cunha fracasada acción armada realizada en Taco Ralo, Tucumán. Un dos seus actos máis sonados foi o asasinato de Dirk Kloosterman, secretario xeral do Sindicato de Trabajadores Mecánicos (SMATA-CGT). As FAP deixaron de existir de feito en 1980 coa morte da maioría dos seus dirixentes.
Historia
Nunha entrevista realizada en 1996 o líder das FAP, Envar El Kadri, explicaba deste xeito a orixe da organización, nunha experiencia de guerrilla rural en Taco Ralo, Tucumán:
En 1968 as FAP instalaron un campamento integrado por 14 guerrilleiros (13 homes e unha muller) denominado "El Plumerillo", na localidade de Taco Ralo, provincia de Tucumán, co fin de realizar adestramento militar. O 19 de setembro o grupo foi sorprendido pola Policía de Tucumán que detivo á totalidade dos seus integrantes.
STS-9
STS-9 foi unha misión do transbordador espacial Columbia lanzada o 28 de novembro de 1983 desde a rampla 39A do Centro de Lanzamento de Cabo Cañaveral.
Características
STS-9, con seis astronautas a bordo, foi lanzada co laboratorio europeo Spacelab por primeira vez na bodega de carga para facer experimentos en microgravedade. A tripulación estaba formada polo comandante John W. Young, o piloto Brewster H. Shaw, os especialistas de misión Owen K. Garriott e Robert A. R. Parker e os especialistas de carga Byron K. Lichtenberg e Ulf Merbold.
Fuerzas Armadas Peronistas
Historia
As FAP reapareceron en 1969 e 1970 con varias accións de guerrilla urbana.
STS-9
Características
Durante a misión o módulo Spacelab albergou experimentos sobre física atmosférica e observación da Terra, física de plasma, astronomía e física solar e ciencia de materiais e biolóxicas. Foi a primeira vez en que seis persoas viaxaron ao espazo no mesmo vehículo.
O transbordador regresou a terra na Base Edwards da Forza Aérea o 8 de decembro de 1983. Durante a aterraxe dúas das tres unidades xeradoras de enerxía auxiliares prenderon lume.
Fuerzas Armadas Peronistas
Historia
No ano 1971 as FAP sufriron unha división debido á cal foron expulsados os integrantes dun amplo sector liderado por Eduardo Moreno, Ernesto Villanueva, o sacerdote Soler e Alejandro Peyrou. Este sector integrouse entón a Montoneros.
O 22 de maio de 1973 as FAP asasinaron o dirixente sindical Dirk Kloosterman secretario xeral do Sindicato de Trabajadores Mecánicos (SMATA-CGT).
Viborazo
O "Viborazo", tamén coñecido como "segundo Cordobazo" foi unha folga con protesta social masiva ocorrida en marzo de 1971 en Córdoba (Arxentina), en oposición ao gobernador militar da provincia pertencente á ditadura militar gobernante coñecida como Revolución Arxentina. Formou parte doutros levantamentos similares como o rosariazo, cordobazo, mendozazo etc.
Os feitos
En marzo de 1971 o goberno militar do xeneral Roberto Marcelo Levingston designou como novo interventor da provincia de Córdoba ao dirixente conservador Camilo Uriburu.
A CGT declarou unha folga activa contra a intervención. Uriburu declarou entón publicamente que: A CGT respondeu convocando a un novo paro xeral para o 12 de marzo que se transformou nunha insurrección xeral que tomou o control dunhas 500 mazás da cidade de Córdoba. Houbo manifestacións, barricadas, fogueiras, incendios, saqueos e enfrontamentos entre traballadores e estudantes con forzas represivas da Policía Provincial e da Policía Federal.
Pola noite, Uriburu felicitou aos efectivos da Policía Federal pola súa eficiencia na tarefa de "desalojar a la víbora del barrio Clínicas", clásica area de residencia estudantil e un dos epicentros das loitas do período.
A gravidade dos feitos produciu a renuncia do interventor Uriburu ao día seguinte. Ese día o tradicional diario local, La Voz del Interior, publicou unha caricatura que mostraba unha víbora coméndose ao interventor Uriburu.
Adolfo Atienza Landeta
Adolfo Atienza Landeta, nado en Madrid o 1 de decembro de 1927 e finado o 9 de xullo de 2008 na mesma cidade, foi un futbolista español. Xogaba de extremo dereito.
Traxectoria
Pese a iniciarse no fútbol na súa cidade natal, no barrio de Tetuán de las Victorias e no Club Deportivo Cuatro Caminos, pronto emigrou a Galiza aos 14 anos de idade, ao ser destinados seus pais, mestres, a Santiago de Compostela.
Con 15 anos debuta en 1ª Rexional co Club Arenal, tres anos despois na tempada 1947-48 ficha polo Club Santiago da Terceira División, equipo máis importante da cidade compostelá. Porén militaría pouco tempo no equipo xa que no mes de decembro de 1947 ficha polo Celta de Vigo dirixido por Ricardo Zamora, para ser cedido ao Club Berbés de Vigo debido á gran competencia do equipo céltico.
Ao ano seguinte debuta en Balaídos en Primeira División contra o FC Barcelona.
Nesta primeira etapa en Vigo de seis tempadas, sempre en primeira división, anota 45 goles en 109 encontros.
Estas cifras fan que sexa convocado aos adestramentos da Selección española de fútbol en seis ocasións, aínda que non chegaría a debutar en partido oficial. Tamén chamaría a atención do Real Madrid, que o ficha no verán de 1953 por 600 000 pesetas e a cesión do extremo Guasí.
O extremo madrileño militaría no equipo branco ata o ano 1955 coincidindo coa chegada de Alfredo Di Stéfano, disputando 25 encontros e logrando 8 tantos.
Da disciplina merengue pasaría ao UD Las Palmas e posteriormente ao Real Jaén.
O 6 de setembro de 1958 Adolfo Atienza regresa ao Celta a cambio do traspaso de Alvarín e a cesión de Bolitos ao club andaluz.
Esta segunda etapa en Vigo non foi tan brillante como a primeira rematando co descenso do equipo ao final desa tempada. A seguinte campaña no Celta, a 1959-60 sería a última do xogador madrileño na disciplina, abandonándoa antes de rematar a tempada.
Rematou a súa carreira futbolística na SD Ponferradina.
Persoal
Era irmán do tamén futbolista Ángel Atienza, coñecido como Atienza II.
Celtic Park
O Celtic Park é un estadio de fútbol da cidade escocesa de Glasgow. Foi inaugurado en 1892 e serve de localía ao Celtic FC. Tamén é coñecido coma Parkhead por estar chantado nesa avenida e como The Paradise ou simplemente Paradise grazas ós bos momentos que alí puideron pasar moitos seareiros. O estadio ten unha capacidade de 60.355 prazas todas elas de sentar sendo o estadio con meirande capacidade da Escocia e o segundo do Reino Unido en canto a clubs se refire.
O que foi trocando ó longo destes máis de cen anos que o Celtic leva xogando no actual Celtic Park foi o número dedicado ás bancadas. De feito, o récord de asistencia ó campo rexistrouse no 1 de xaneiro de 1938 cunhas 92.000 persoas metidas no estadio nun Old Firm, é dicir, nun partido disputado contra o Rangers.
A última remodelación ata os nosos días data do 1995.
Tetrápodos
Os tetrápodos (Tetrapoda) (do grego τετραπόδηs tetrӑpódēs, latinizado tetrapoda, "de catro pés, ou de catro patas") son unha superclase de animais vertebrados con catro extremidades empregadas no desprazamento ou a manipulación. Dado que os anfibios, réptiles, mamíferos e aves son tetrápodos (incluíndo as píntegas ápodas e serpentes, por cuestións taxonómicas), o termo é especialmente útil para describir os membros máis primitivos do grupo, que irradiaron dende os sarcopterixios (peixes de "aletas lobuladas") aos primeiros anfibios do período devoniano.
Taxonomía
O seguinte é un esquema taxonómico parcial:
Evolución
miniatura|center|600px|Evolución dos tertrápodos. A especialización evolutiva dos vertebrados no Devoniano superior levou a peixes sarcopterixios como Panderichthys a teren descendentes como Eusthenopteron, que podía respirar aire e vivía en pantanos superficiais; a Tiktaalik, cuxas aletas similares a patas podían levalo ocasionalmente a terra firme, e que precedeu aos primeiros anfibios tetrápodos, como Acanthostega, cuxos pes tiñan oito dedos; e Ichthyostega, que desenvolveu membros fortes que lle permitiron deambular por terra. Os sarcopterixios, peixes de aletas lobuladas, evolucionaron cara a formas actuais como o fósil vivente celacanto.
Children of Men (banda sonora)
Children of Men ten dúas bandas sonoras, unha delas foi composta polo británico John Tavener, e a outra con varias cancións de música popular.
Banda sonora
Varias das cancións que se escoitan durante o filme, como "Total State Machine" de Test Dept, "Omgyjya Switch7" de Aphex Twin, "Anti War Dub" de Digital Mystikz, "War Dub" de Pinch e "Life in a Glasshouse" de Radiohead non están incluídas na banda sonora. Ademais, as cancións "Map of the Problematique" de Muse, "Gimme Shelter" de The Rolling Stones e "Hoppípolla" de Sigur Rós foron empregadas en anuncios de televisión e tráilers pero non aparecen no filme. A canción de Jarvis Cocker "Running the World" é interpretada nos créditos finais.
Fragments of a Prayer from the Motion Picture "Children of Men"
A banda sonora, Fragments of a Prayer, foi composta por John Tavener e estreada polo selo Varèse Sarabande.
O director Alfonso Cuarón describe o "Fragments of a Prayer" de Tavener como "un comentario espiritual no canto dun apoio narrativo." A banda sonora conta coa mezzo-soprano Sarah Connolly e a súa voz é usada como un poderoso motivo musical. Ó contrario que moitos compositores, Tavener non fixo a banda sonora sobre o filme, senón sobre o guión.
A poesía de William Blake aparece na letra de "Eternity's Sunrise", unha obra de Tavener que fora previamente escrita e dedicada á Princesa Diana despois da súa morte.
"Mars" de Gustav Holst é empregada no filme pero non aparece nos álbums. "Eternity's Sunrise" aparece no filme de Oliver Stone "Savages".
As nosas cancións. Vol. 1
'As nosas cancións. Vol. 1' é un disco recompilatorio cos éxitos do grupo de folk galego A Quenlla, publicado en 1997.
Escocés
Escocés é calquera cousa pertencente a Escocia ou ós escoceses; tipicamente, emprégase nos seguintes sentidos:
Escocès Scots Peuple écossais Шотландский язык
Edith Wharton
Edith Wharton, de solteira Edith Newbold Jones, nada en Nova York o 24 de xaneiro de 1862 e finada en Saint-Brice-sous-Forêt (Francia) o 11 de agosto de 1937, foi unha escritora e deseñadora estadounidense. En 1921 converteuse na primeira muller en gañar o premio Pulitzer.
Primeiros anos
Naceu nunha familia adiñeirada que lle proporcionou unha sólida educación privada. Combinou a súa privilexiada posición cun natural enxeño para escribir novelas e relatos, que destacaron polo seu humor, carácter incisivo e escaseza de acción narrativa. Así mesmo, traballou en diversas publicacións.
En 1885, á idade de vinte e tres anos, Edith casou con Edward (Teddy) Robbins Wharton, doce anos máis vello ca ela. Divorciáronse en 1913 polas repetidas e públicas infidelidades do seu marido, que a afectaron mental e fisicamente. Durante algúns anos, ao final do seu tumultuoso e infeliz matrimonio, mantivo un idilio con William Morton Fullerton (1865–1952), xornalista estadounidense que traballaba no diario The Times. Fullerton era bisexual e alternaba a súa relación coa escritora cun romance con Lord Ronald Coller, raxá de Sarawak.
Éxitos de crítica e primeira guerra mundial
Dende fins do século XIX, Wharton produciu un gran número de novelas, libros de viaxes, relatos (entre os que destacan algúns contos de pantasmas memorables) e poemas. En 1902 publicou unha novela histórica titulada The Valley of Decision. A crítica considera como a súa primeira gran novela The House of Mirth (1905), unha historia que ironiza sobre a aristocracia financeira neoiorquina da que ela mesma era un membro destacado.
Edith Wharton era unha grande admiradora da cultura e da arquitectura europea, o que a fixo cruzar o Atlántico un total de 66 veces antes de morrer.
En 1907 estableceuse definitivamente en Francia, onde foi discípula e amiga de Henry James. Primeiro instalouse en París e a partir de 1919 nas súas dúas casas de campo, Pavilion Colombe na próxima Saint-Brice-sous-Forêt e no antigo convento de Sainte-Claire le Château en Hyères ao sueste de Francia.
Desta época destaca a súa novela curta Ethan Frome, unha tráxica historia de amor entre persoas correntes ambientada en Nova Inglaterra, que se publicou en 1911. En opinión de moitos críticos, este libro alcanza, pola súa sinxeleza, unha universalidade que non teñen as súas novelas de sociedade.
Ela vivía na moi de moda Rue de Varenne en París cando comezou a primeira guerra mundial e empregando as súas altas conexións co Goberno francés, conseguiu permisos para viaxar en motocicleta polas liñas da fronte. Wharton describiu esa experiencia nunha serie de artigos que posteriormente se recompilaron no ensaio Fighting France: From Dunkerque to Belfort (1915).
Durante a guerra tamén traballou para a Cruz Vermella cos refuxiados, polo que o goberno francés lle outorgou a cruz da Lexión de Honra. O seu labor social foi moi extenso; Wharton dirixiu salas de traballo para mulleres desempregadas, celebrou concertos para dar traballo a músicos, apoiou hospitais para tuberculosos, e fundou os American Hostels para axudar aos refuxiados belgas. En 1916, editou un volume titulado The Book of the Homeless reunindo escritos, ilustracións e partituras dos máis grandes nomes do mundo da creación artística do momento. Ao acabar a guerra, volveu aos Estados Unidos, país que non volveu pisar.
Foi membro da Academia Americana das Artes e as Letras (1926) e do Instituto Nacional das Artes e as Letras. O goberno dos Estados Unidos concedeulle a medalla de ouro deste último Instituto Nacional en 1924, e foi a primeira muller en alcanzar tal distinción.
Últimos anos
Foi amiga e confidente de moitos intelectuais do seu tempo. Henry James, Francis Scott Fitzgerald, Jean Cocteau e Ernest Hemingway foron convidados seus nalgunha ocasión. Tamén foi unha boa amiga do presidente Theodore Roosevelt.
Continuou a escribir até o seu falecemento en Saint-Brice-sous-Forêt, na rexión de Île-de-France, preto de París. Está enterrada no cemiterio de Gonards en Versalles.
A súa última novela, The Buccaneers quedou inconclusa no momento da súa morte. Marion Mainwaring terminou a historia despois dun minucioso estudo das notas e a sinopse que Wharton deixou escritas. A novela foi publicada en 1938 na súa versión incompleta e en 1993 na definitiva.
Estilo literario
Unha das características de moitas das súas novelas é o frecuente uso da ironía. Crecendo na clase alta da sociedade da preguerra, Wharton converteuse nunha das máis astutas críticas deste grupo social. Mostrou nalgunhas das súas obras como The House of Mirth ou A idade da inocencia a estreiteza de miras e a ignorancia da alta sociedade a través dun hábil uso da ironía.
Wharton adoitaba usar o vocabulario e dicción propios desta clase social neoiorquina nas súas prácticas rituais e costumes como recurso para mostrar o particular da súa existencia. Precisamente o coñecemento persoal que tiña dese grupo social fixo que os seus escritos de ficción fosen verídicos, case ensaios sobre os usos e convencionalismos dunha parte da sociedade que permanecía oculta para o gran público. Iso si, os seus escritos gozan de gran fondura psicolóxica no retrato das súas personaxes, en especial en situacións nos que a boa compostura indicaba que debían quedar silenciados e que grazas á destreza literaria de Wharton, abren as súas mentes aos lectores.
Fuerzas Armadas Revolucionarias (Arxentina)
As Fuerzas Armadas Revolucionarias (FAR) foron unha organización armada irregular da Arxentina formada a finais da década do 60, e cuxo cedo ideal era adestrarse e unirse ás guerrillas rurais iniciadas polo Che Guevara en Bolivia.
Historia e organización
Os seus membros proviñan maioritariamente dunha fractura producida no interior da Federación Juvenil Comunista (a "Fede") do Partido Comunista da Arxentina. A súa ideoloxía orixinal de base era polo tanto o marxismo-leninismo, pero cun aditamento latinoamericanista, inspirado na prédica e xeito de actuar deste referente revolucionario.
Entre os seus primeiros xefes e fundadores é imprescindible mencionar a Carlos Olmedo, recoñecido como referente ideolóxico da organización (morto o 3 de novembro de 1971, no que se deu en chamar "El combate de Ferreyra" (barrio industrial de Ferreyra na cidade de Córdoba, provincia de Córdoba).
En 1967, en plena ditadura de Juan Carlos Onganía e ante o asasinato do Che a mans do Exército Boliviano, a agrupación ingresa nun debate interno dedicándose fundamentalmente a reformularse o seu futuro, lograr a expansión numérica de membros, e introducirse en novas formas de loita como a guerrilla urbana, proceso que dura ata que se produce o Cordobazo en maio de 1969.
De aí en diante, e tomando como influencias ideolóxicas e metodológicas as de Tupamaros, conforman unha organización político militar que incorpora membros rapidamente, orientada fundamentalmente á loita contra a ditadura militar da autoproclamada Revolución Arxentina.
Primeira operación militar pública
Aínda que o 26 de xuño de 1969 as FAR incendian trece supermercados Minimax en Bos Aires, en repudio á visita de Nelson Rockefeller, esa operación non foi asinada pola organización, aínda que si recoñecida pouco tempo despois. É o 30 de xullo de 1970, ás 14.45, cando un comando das FAR realiza a súa primeira operación militar pública na zona norte do Gran Bos Aires. A operación militar foi planificada por Roberto Quedo (Negro), Carlos Olmedo (Germán) e Marcos Osatinsky (Lucio) e conducida sobre o terreo por Carlos Olmedo. A operación, denominada "Gabriela", incluíu o asalto á sucursal do Banco Provincia, ocupación do destacamento de policía e recuperación das armas, ocupación da oficina de ENTEL, e a ocupación da estación de ferrocarril. Durou en total 11 minutos, participaron 36 combatentes (12 mulleres e 24 homes) que se replegaron ordenadamente en cinco camionetas e tres autos previamente roubados para esa acción.
Este impactante operativo marcou o inicio dun despregamento considerable das FAR, en tanto que lles permitiu lograr unha expansión de medios materiais e novos adeptos que engrosaron as súas filas. Participaron a partir de entón e durante os anos seguintes en numerosos e sonados atentados e secuestros extorsivos a empresarios e personalidades, algúns executados conxuntamente con outras organizacións armadas irregulares, como o Ejército Revolucionario del Pueblo. Nese tempo foron definiendose politicamente máis próximos ao Peronismo Revolucionario e Montoneros.
Desde principios de 1972, e sobre todo nos meses previos e posteriores aos feitos coñecidos como o Masacre de Trelew, estas dúas organizacións armadas debatían a súa unificación.
En outubro de 1973 Montoneros e FAR fusiónanse definitivamente, actuando en diante baixo o nome unificador da primeira. Os principais dirixentes de FAR: Roberto Perdía ("Pelado Carlos"), Marcos Osatinsky (Lucio), Roberto Quedo (Negro), Julio Roqué (Lino, Mateo ou Martín), entre outros, pasaron así mesmo a ocupar cargos de mando en Montoneros logo da unificación.
Ramón Somoza Álvarez
Traxectoria
Gandeiro. En 1930 participou na reorganización da Agrupación Socialista de Monforte de Lemos. Participou na folga xeral revolucionaria de 1934 e foi procesado. Liberado grazas a amnistía decretada tralo triunfo do Frente Popular nas eleccións de febreiro de 1936, foi recibido en San Clodio de Ribas de Sil xunto con Juan Tizón Herreros e Eduardo Amador Corzo. Foi designado concelleiro de Monforte polo gobernador civil o 15 de marzo. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 fuxiu ao monte. Foi capturado o 11 de xullo de 1938. Foi asasinado con José Rodríguez Silvosa o 13 de xullo de 1938 en Seixo de Castroncelos (A Pobra do Brollón) durante un traslado.
Vilaverde, Padornelo, Pedrafita do Cebreiro
Vilaverde é un lugar da parroquia de Padornelo no concello lucense de Pedrafita do Cebreiro, na comarca dos Ancares. Segundo o padrón municipal (INE 2013) ten 10 habitantes (7 homes e 3 mulleres).
Período orientalizante
Coñécese como período orientalizante á etapa que viviron as distintas rexións de Grecia dende finais do século VIII a. C. e durante o século VII a. C. O nome do devandito período provén da influencia que pobos máis orientais -como Fenicia e o Imperio Asirio na súa derradeira etapa-, que amosan os novos materiais (tecidos, marfís), manufacturas e técnicas artísticas gregas durante este período. En ocasións considérase a este período como unha etapa de transición á Época Arcaica.
Comezos do período orientalizante
A finais do século VIII a. C., o aumento demográfico grego levoulles a iniciar un proceso de colonización polo Mediterráneo. Esta expansión colonial levoulles a tomar contacto con outros pobos mediterráneos e a intensificar a súa actividade colonial, moi estragada trala Idade Escura.
Estes contactos introducen en Grecia novos materiais e técnicas artesanais que permitirán desenvolver a cerámica, a escultura e a arquitectura.
Creta será unha das primeiras áreas en acusar o influxo oriental a través de tecidos, marfís etc. A mostra máis famosa desta influencia será unha serie de escudos votivos atopados no santuario de Zeus na cova do Ida polas súas escenas de clara inspiración asiria.
Arquitectura do período orientalizante
A arquitectura grega desta época comeza a amosar o que será o patrón arquitectónico clásico. Os templos comezan a planta rectangular, desaparecendo a ábsida típica de etapas anteriores e comezando o esquema típico con pronao, cella e opistódomo.
Entre os exemplos máis coñecidos deste período destacan o templo de Apolo en Thermon (mediados do século VII a. C.), que substitúe ao megaron de época anterior. Outro gran templo de finais do século VII é o templo de Hera en Olimpia, ou Hereo, así como o templo A de Prinias en Creta.
Rexionalización segundo a cerámica
A forma de datación máis empregada para analizar o período orientalizante é, do mesmo xeito que para as épocas anteriores, a cerámica. Con todo durante esta época, en contraste coa relativa homoxeneidade do período xeométrico, a cerámica grega vaise diversificar segundo a rexión póndose á cabeza da produción a cerámica corintia, cuxo estilo se coñecerá como estilo protocorintio.
Tamén terán un importante desenvolvemento as producións áticas, as cales coñeceranse como de estilo protoático. Deste estilo desenvolveranse a cerámica de figuras negras, primeiro, e a cerámica de figuras vermellas despois.
Proteus mirabilis
miniatura|Proteus mirabilis que aparece como un bacilo gramnegativo na [[tinguidura de Gram vista con microscopio de campo brillante a un aumento de 1000x.]] Proteus mirabilis é unha bacteria gramnegativa con forma de bacilo anaerobia facultativa. Presenta mobilidade enxameante (móvense coordinadamente na superficie das placas forman colonias con determinadas figuras de círculos concéntricos) e actividade de urease. P. mirabilis causa o 90% de todas as infeccións por Proteus en humanos. Está amplamente distribuída no solo e auga.
Diagnose
Unha mostra de urina alcalina é un posible signo de P. mirabilis. Pode diagnosticarse no laboratorio pola súa característica mobilidade de enxameamento, e a incapacidade de metabolizar a lactosa (en placas de ágar MacConkey, por exemplo). Tamén produce un claro cheiro a peixe.
Doenzas
Este bacilo ten a capacidade de producir altos niveis de urease, que hidroliza a urea a amoníaco (NH3), polo que fai que a urina se volva máis alcalina. Se non se trata, esta alcalinidade pode orixinar a formación de cristais de estruvita, carbonato de calcio, ou apatita, o que ten como resultado a formación de cálculos renais. As bacterias poden encontrarse nos cálculos, e estas bacterias que están axexando agochadas nos cálculos poden reiniciar a infección despois dun tratamento con antibióticos. Unha vez que se desenvolven os cálculos, co tempo estes poden crecer dabondo como para causar obstrución e insuficiencia renal. As especies de Proteus poden tamén causar infeccións, septicemias e pneumonías, principalmente en pacientes hospitalizados.
Tratmento
P. mirabilis xeralmente é susceptible á maioría dos antibióticos excepto a tetraciclina e a nitrofurantoína, pero do 10 ao 20% das cepas de P. mirabilis son tamén resistentes a ampicilina e cefalosporinas de primeira xeración.
Características
P. mirabilis pode utilizar a urea. Produce o gas sulfuro de hidróxeno, e forma películas claras sobre medio de crecemento. É móbil, xa que posúe flaxelos peritricos, e coñécese pola capacidade de enxamearse. Atópase xeralmente nos tractos intestinais humanos. P. mirabilis non é patóxena en coello de Indias ou polos. É salientable a capacidade desta especie de inhibir o crecemento de cepas non relacionadas, o que ten como resultado unha liña macroscopicamente visible de redución do crecemento bacteriano onde se intersectan dúas cepas que se enxamean. Esta liña denomínase liña de Dienes en honor do seu descubridor Louis Dienes.
Probas bioquímicas que se realizan a este organismo, e resultado:
Mission: Impossible
Mission: Impossible é unha serie de televisión estadounidense creada e producida por Bruce Geller. Relata as historias dun equipo secreto do goberno coñecido como Impossible Missions Force (IMF). Na primeira tempada, o equipo é liderado por Dan Briggs, interpretado por Steven Hill; Jim Phelps, interpretado por Peter Graves, toma o relevo para o resto das tempadas.
François Hennebique
miniatura|dereita|Mansión familiar en [[Bourg-la-Reine.]]
François Hennebique, nado en Neuville-Saint-Vaast o 26 de abril de 1842 e finado en París o 7 de marzo de 1921, foi un enxeñeiro, arquitecto e construtor francés.
De formación autodidacta, foi inventor dun sistema de construción con formigón armado que permitiu a rápida difusión deste material en Europa a principios do século XX.
Grand Palais
miniatura|dereita|Grand Palais. O Grand Palais des Beaux-Arts, tamén chamado Grand Palais des Champs-Elysées e popularmente coñecido como Grand Palais, que en galego se traduce como Gran Palacio das Belas Artes ou Gran Palacio, é un edificio singular da cidade de París, situado nos Campos Elisios, no VIII arrondissement, conformando unha contorna monumental conxuntamente co Petit Palais e a Ponte Alexandre III. Comezou a construírse en 1897 para albergar a Exposición Universal de 1900 celebrada do 15 de abril ao 12 de novembro daquel ano, tras un complexo proceso de xestación no que participaron varios arquitectos, no mesmo lugar onde se emprazaba previamente o Palacio da Industria, realizado para a Exposición de 1855.
Ácido N-acetilmurámico
O ácido N-acetilmurámico ou MurNAc é un monosacárido orixinado pola unión por enlace éter do ácido láctico coa N-acetilglicosamina. É un aminoazucre acetilado e un azucre ácido, xa que leva un grupo amino (acetilado por incorporación dun grupo -CO-CH3) e un grupo carboxilo (COOH). Forma parte do peptidoglicano da parede celular bacteriana, que está constituído por unidades alternantes do ácido N-acetilmurámico e de N-acetilglicosamina, xunto con péptidos (que se unen aos residuos de ácido láctico do ácido N-acetilmurámico).
Importancia clínica
Na parede celular das bacterias Chlamydia non se detecta ácido murámico (e, por tanto, non teñen ácido N-acetilmurámico), o cal é unha excepción entre as bacterias. Isto ten importancia clínica porque é a razón pola que a penicilina non é efectiva no tratamento da infección por estas bacterias. No seu lugar utilízanse inhibidores da síntese de proteínas como a doxiciclina ou a azitromicina.
A síntese do ácido N-acetilmurámico é inhibida pola fosfomicina, un antibiótico obtido a partir de certas especies de bacterias do xénero Streptomyces.
Ismael Ramos
Ismael Ramos Castelo, nado na Picota (Mazaricos) o 8 de abril de 1994, é un poeta e escritor galego.
Traxectoria
Dende 2020 é profesor de Lingua Castelá e Literatura no ensino público.
É autor da plaquette Hábitat/Interferencias (XVI Premio Francisco Añón, 2013), do diálogo A ferida (2013, con María do Cebreiro), do libro de contos A parte fácil (Xerais, 2023) e de tres poemarios: Os fillos da fame (XVIII Premio Johán Carballeira, 2016), Lumes (2017) e Lixeiro (2021).