cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Moeda de 5 centavos de dólar Buffalo
O "asunto Hobbs"
Logo de comunicar por escrito a súa decisión, MacVeagh foi informado de que a Hudson & Manhattan Railroad Company, que segundo Hobbs recibira con entusiasmo o seu detector de falsificacións, o retiraba do servizo por insatisfactorio. A decisión do secretario non puxo fin aos esforzos da Hobbs Company, xa que a empresa apelou mesmo ao presidente Taft. Mais, con só dúas semanas restantes do seu mandato, o presidente non estaba disposto a deter a produción da nove moeda —que comezara xa o 18 de febreiro—. MacVeagh escribiu ao secretario de Taft, Charles D. Hilles, nestes termos: "certamente Hobbs obtivo desta Administración todo o tempo e a atención que calquera Administración podería permitirse darlle a unha corporación industrial". O historiador numismático e comerciante de moedas Q. David Bowers describiu o asunto Hobbs como "moita palla e pouco gran dunha empresa cuxos dispositivos non funcionaban ben, nin sequera coas moedas de cinco centavos Liberty Head".
Bernard Leach
Anos temperáns (Xapón)
En 1913 tamén redactou portadas para Shirakaba e "Fyūzan". Atraído polo filósofo e estudoso da arte prusiano, o doutor Alfred Westharp, que daquela vivía en Pequín, Leach mudouse alí en 1915. Tomou o nome 李奇聞(por "Leach"), pero regresou ao ano seguinte ao Xapón. Foi no ano 1919, cando o mozo Hamada Shōji visitou a Leach por primeira vez. El recibira un forno de Kenzan, construíuno no xardín de Yanagi e chamouno Tōmon-gama. Agora establecido como oleiro, decidiu mudarse a Inglaterra.
Moeda de 5 centavos de dólar Buffalo
Lanzamento e produción
As primeiras moedas que se distribuíron entregáronse o 22 de febreiro de 1913, cando o presidente Taft presidiu a cerimonia de colocación da primeira pedra do Monumento Nacional ao Indio Americano en Fort Wadsworth, Staten Island, Nova York. O monumento, un proxecto do magnate dos grandes almacéns Rodman Wanamaker, nunca chegou a construírse, e o lugar pasou a ocuparse por un estribo da ponte Verrazano-Narrows. A Casa da Moeda enviou corenta moedas de cinco centavos para a cerimonia, a maioría das cales se distribuíron entre os xefes nativos americanos que participaron. O pagamento polo traballo de Fraser aprobouse o 3 de marzo de 1913, o derradeiro día completo do Goberno de Taft. Ademais dos 2.500 dólares acordados, Fraser recibiu outros 666,15 dólares polo traballo extra e os gastos ata o 14 de febreiro.
Bernard Leach
Anos temperáns (Xapón)
En 1920, antes de marchar, fixo unha exposición en Osaka, onde coñeceu ao oleiro Kawai Kanjirō. En Tokio organizouse unha exposición de despedida.
De volta en Inglaterra
miniatura|Un estante no[[:en:Leach_Pottery|Leach Pottery museum and gallery, St Ives, Cornwall]] Leach regresou a Inglaterra en 1920 por invitación de Frances Horne. Horne estaba a establecer un Gremio de Artesanía dentro da existente colonia de artistas de St Ives en Cornualla. Por recomendación dun amigo da familia, Edgar Skinner, contactou con Leach para suxerirlle que se convertese no oleiro deste grupo. Leach e a súa muller Muriel estiveron acompañados polo mozo Hamada Shoji e, logo de identificar un sitio axeitado xunto ao río Stennack nos arredores de St Ives, os dous estableceron o Leach Pottery en 1920. Construíron un forno de escalada tradicional xaponés ou " Noborigama (登 り 窯) ", o primeiro construído en Occidente. O forno foi mal construído e foi reconstruído en 1923 por Matsubayashi Tsurunosuke (1894-1932).
En 1934, Leach e Mark Tobey viaxaron xuntos por Francia e Italia, para despois navegar desde Nápoles a Hong Kong e Shanghai, onde separaron a compañía, Leach dirixiuse ao Xapón.
Moeda de 5 centavos de dólar Buffalo
Lanzamento e produción
Coa moeda xa en produción, Barber supervisou o ritmo ao que se gastaban os cuños, xa que era responsabilidade do seu Departamento de Gravado subministrar cuños de traballo ás tres cecas que se encargarían da súa produción: Filadelfia, Denver e San Francisco. O 11 de marzo de 1913, escribiu a Landis, superintendente da Ceca de Filadelfia, e comentoulle que os cuños se estaban a desgastar tres veces máis rápido que coa anterior moeda de 5 centavos Liberty Head, en tanto que o seu departamento se esforzaba en producir suficientes cuños novos para satisfacer a produción. Ademais, a data e a indicación do valor facial eran os puntos da moeda máis suxeitos a desgaste, e Landis temía que estes datos chegasen a ser inapreciables. O gravador Barber propuxo revisións, que Fraser aprobou tras recibir mostras. Estes cambios ampliaron a lenda FIVE CENTS e cambiaron o terreo sobre o que se erguía o bisonte, dun outeiro a un terreo chan. Segundo os datos recompilados polo historiador numismático David Lange dos Arquivos Nacionais, os cambios ao que se coñece como tipo II —sendo as orixinais o tipo I— en realidade diminuíron a vida útil do cuño. O novo secretario do Tesouro, William G. McAdoo, quería máis cambios na moeda, pero Fraser pasara a outros proxectos e non estaba interesado modificar outra vez a súa moeda de 5 centavos. O grosor dos números da data incrementouse gradualmente, o que os fixo máis duradeiros, mais o problema nunca se abordou con éxito completo e moitas moedas cuñadas nos anos posteriores teñen a data desgastada.
Bernard Leach
De volta en Inglaterra
Leach uniuse formalmente á fe bahá'í en 1940. Unha peregrinación aos santuarios bahá'í en Haifa, Israel, durante 1954 intensificou a súa sensación de que debería facer máis para unir Oriente e Occidente regresando a Oriente "para tratar con máis honestidade de facer o meu traballo alí como bahá'í e como artista. . . "
Moeda de 5 centavos de dólar Buffalo
Lanzamento e produción
En 1916 introducíronse pequenos axustes no deseño da moeda de 5 centavos. Déuselle máis énfase á palabra LIBERTY e desprazouse lixeiramente; malia isto, moitas das emisións de Denver e de San Francisco da década de 1920 amosan unha débil cuñaxe desa palabra, especialmente a emisión de Denver de 1926. Por outra banda, Bowers pon en dúbida que se realizase algún cambio no retrato do anverso, en tanto que Walter Breen, na súa obra de referencia sobre as moedas dos Estados Unidos, afirma que Barber alongou lixeiramente o nariz do indio. Segundo Breen, porén, ningunha destas modificacións serviu de axuda, xa que a moeda rara vez se atopou ben cuñada e o deseño sufriu un desgaste considerable durante o resto da súa tiraxe. O corno e a cola do bisonte tamén presentaron problemas de cuñaxe, e de novo as emisións de Denver e de San Francisco da década de 1920 en xeral, e a de 1926-D en particular, amosaron a maior propensión a estas deficiencias.
Bernard Leach
De volta en Inglaterra
Leach promoveu a cerámica como unha combinación de artes e filosofías occidentais e orientais. O seu traballo centrouse na cerámica tradicional coreana, xaponesa e chinesa, en combinación con técnicas tradicionais de Inglaterra e Alemaña, como cerámica e esmalte de sal. Vía a cerámica como unha combinación de arte, filosofía, deseño e artesanía, mesmo como un estilo de vida maior. A Potter's Book (1940) definiu a filosofía e as técnicas artesanais de Leach; pasou por moitas edicións e foi o seu avance para o recoñecemento.
Moeda de 5 centavos de dólar Buffalo
Lanzamento e produción
miniatura|260x260px|Exemplar sen a data visible, que amosa os efectos da circulación sobre a moeda de 5 centavos Buffalo.
Bernard Leach
Midlife
dereita|miniatura| Pota de sopa cuberta de lixiviación Leach defendía formas simples e utilitarias. Popularizado na década de 1940 tras a publicación do libro A Potter's Book, o seu estilo tivo influencia duradeira sobre a contra-cultura e o deseño moderno en Norteamérica durante os anos 1950 e 1960. A cerámica de Leach produciu unha variedade de cerámica feita a man "estándar" para o público en xeral.
Moeda de 5 centavos de dólar Buffalo
Lanzamento e produción
A peza cuñouse por decenas de millóns nas cecas de Filadelfia, Denver e San Francisco durante o resto da década de 1910. En 1921 comezou unha recesión, e o ano seguinte non se cuñaron moedas de cinco centavos. A cuñaxe máis baixa da serie foi a de 1926-S, con 970.000 exemplares, a única combinación de data e ceca cunha tiraxe inferior a un millón. A segunda cuñaxe máis baixa da serie foi a de 1931 da Ceca de San Francisco (1931-S); a principios do ano esta ceca cuñara só 194.000 unidades e, de feito, non había necesidade de cuñar máis, pero a directora en funcións da US Mint, Mary Margaret O'Reilly, ordenou á Ceca de San Francisco que cuñase máis para evitar o acaparamento das moedas e, utilizando os materiais dispoñibles, incluída a fundición de moedas de cinco centavos gastadas, San Francisco achou metal suficiente para cuñar 1.000.000 de pezas máis en 1931.
Bernard Leach
Midlife
Moitos oleiros de todo o mundo foron aprendices na cerámica de Leach e difundiron o estilo e as crenzas de Leach. Entre os seus asociados e aprendices británicos figuran Michael Cardew, Katherine Pleydell-Bouverie, David Leach (o seu fillo; os seus netos tamén son ceramistas), Janet Darnell (con quen Leach casou en 1956) e William Marshall. Outro dos seus alumnos en St Ives foi William Worrall, que se converteu en artesán xefe do gremio de artesanía de Chalice Well en Glastonbury. Entre os seus aprendices americanos figuran Warren MacKenzie (que tamén influíu en moitos oleiros na súa docencia na Universidade de Minnesota), Byron Temple, Clary Illian e Jeff Oestrich. Tivo unha grande influencia no oleiro neozelandés Len Castle, que viaxou a Londres para pasar un tempo traballando con el a mediados dos anos cincuenta. Outro aprendiz foi un oleiro indio Nirmala Patwardhan que desenvolveu o chamado esmalte Nirmala baseado nunha técnica chinesa do século XI. Moitos dos seus aprendices canadenses compuxeron a escena cerámica da costa oeste canadense durante a década de 1970 en Vancouver. O oleiro chipriota Valentinos Charalambous adestrouse con Leach en 1950-51.
Moeda de 5 centavos de dólar Buffalo
Lanzamento e produción
Unha variedade moi coñecida da serie é a coñecida como "de tres patas" de 1937-D, na que falta unha das patas do bisonte no reverso. Breen conta que esta variedade foi causada por un prensista, o Sr. Young, da Ceca de Denver, que ao tratar de eliminar as marcas dun cuño do reverso, causadas polo contacto dos cuños entre si, eliminou ou debilitou en gran medida accidentalmente unha das patas do animal. Cando os inspectores da Casa da Moeda descubriron e cancelaron aquel cuño, xa se cuñaran milleiros de pezas e xa se mesturaran con outras moedas para a súa distribución.
Bernard Leach
Midlife
Leach foi fundamental, xunto con Muriel Rose, na organización da única Conferencia Internacional de Alfareiros e Tecedores en xullo de 1952 no Dartington Hall, onde estivera traballando e ensinando. Incluíu exposicións de cerámica e téxtiles británicos desde 1920, arte popular mexicana e obras de participantes na conferencia, entre elas Shoji Hamada e a alfareira da Bauhaus con sede nos Estados Unidos Marguerite Wildenhain. Outro contribuínte importante foi o esteticista xaponés Soetsu Yanagi, autor de The Unknown Craftsman. Segundo Brent Johnson, "O resultado máis importante da conferencia foi que axudou a organizar o moderno movemento de cerámica de estudo dando voz ás persoas que se converteron nos seus líderes ... deulles a [Leach, Hamada e Yanagi] o estatuto de celebridade ... [mentres ] Marguerite Wildenhain xurdiu de Dartington Hall como a oleira artesanal máis importante de América."
Moeda de 5 centavos de dólar Buffalo
Lanzamento e produción
Outra variedade salientable é a de 1938-D/S, causada por cuños cunha marca de ceca S (San Francisco) que foron repunzonados cun D para seren utilizados na Ceca de Denver. Aínda que o curso real dos acontecementos é incerto, Bowers está convencido de que a os cuños foron repunzonados para evitar que se desperdiciasen, tendo en conta que non se cuñarían os 5 centavos en San Francisco en 1938, pero si en Denver, e xa se sabía que se introduciría un novo deseño para o ano seguinte. O caso do 1938-D/S foi a primeira marca de ceca repunzonada coñecida de calquera moeda estadounidense, o que causou gran entusiasmo entre os numismáticos cando a variedade saíu á luz en 1962.
Gosnold, Massachusetts
Gosnold é unha vila do condado de Dukes no Estado estadounidense de Massachusetts. No Censo de 2010 tiña unha poboación de 75 habitantes cunha densidade de 0,21 persoas por km².
Moeda de 5 centavos de dólar Buffalo
Lanzamento e produción
Cando a moeda de 5 centavos Buffalo levaba en circulación o mínimo de 25 anos exixido pola lei para o cambio, foi substituída sen apenas discusión nin protesta. Os problemas da duración do cuño e da débil cuñaxe nunca se resolveran, e os responsables da Casa da Moeda avogaron pola súa substitución. En xaneiro de 1938, a Casa da Moeda anunciou un concurso aberto para o deseño dunha nova moeda de cinco centavos, co busto do primeiro presidente, Thomas Jefferson, no anverso e a súa residencia Monticello no reverso. En abril, anunciouse que o artista gañador do concurso para o deseño da nova moeda fora Felix Schlag.
Bernard Leach
Anos tardíos
Seguiu producindo obras até 1972 e nunca rematou a súa paixón por viaxar. Seguiu escribindo sobre cerámica incluso despois de perder a vista. O Museo Victoria e Albert de Londres realizou unha importante exposición da súa arte en 1977. A cerámica Leach segue aberta hoxe, acompañada dun museo que exhibe moitas pezas de Leach e os seus alumnos.
Moeda de 5 centavos de dólar Buffalo
Lanzamento e produción
As derradeiras moedas de cinco centavos Buffalo foron cuñadas en abril de 1938 na Ceca de Denver, a única que as produciu ese ano. O 3 de outubro de 1938 comezou a produción das moedas de cinco centavos Jefferson, que se puxeron en circulación o 15 de novembro.
Gosnold, Massachusetts
Atópase nas coordenadas ﻿41º26 '43N 70º51'30 O. Segundo a Oficina do Censo dos Estados Unidos, ten unha superficie total de 363.04 km², da cal só 34.15 km² corresponden a terra firme (nas illas Elizabeth) e (90.59%) 328.89 km² é auga.
Bernard Leach
Libro de Edmund de Waal
Edmund de Waal, ceramista británico e profesor na Universidade de Westminster, aprendeu olaría con Geoffrey Whiting, discípulo de Leach, na King's School de Canterbury. Mentres estaba no Xapón, de Waal traballou nunha monografía de Leach, investigando os papeis e revistas de Leach na sala de arquivos do Museo de Artesanía Folclórica Xaponesa.
Moeda de 5 centavos de dólar Buffalo
Deseño
Nunha entrevista radiofónica de 1947, Fraser falou acerca do seu deseño:
Anverso
O rostro do indio que domina o deseño do anverso de Fraser era unha composición de varios nativos americanos reais. Breen sinalou —antes da aparición do dólar Sacagawea— que o deseño de Fraser fora o segundo e último deseño de moeda estadounidense que presentaba un retrato realista dun indio, despois do deseño de Bela Pratt de 1908 para as moedas de ouro de 5 dólares e de 2½ dólares. miniatura|O xefe [[síux Cola de Ferro (Ca. 1898-1900). ]] A identidade dos nativos americanos que Fraser utilizou como modelos é algo incerta, xa que Fraser contou historias diversas e non sempre coherentes durante os corenta anos que viviu despois de deseñar a moeda. En decembro de 1913, escribiulle ao director da Casa da Moeda Roberts que "antes de facer a moeda de cinco centavos fixera varios retratos de indios, entre eles Cola de Ferro [ oglala: Siŋté Máza; inglés: Iron Tail], Dúas Lúas [ cheyenne: Éše'he Ôhnéšesêstse; inglés: Two Moons] e un ou dous máis, e é probable que reflectise características deses homes na cabeza das moedas, aínda que o meu propósito non era facer un retrato, senón un tipo". miniatura|295x295px|O xefe [[Pobo cheyenne|cheyenne Dúas Lúas (1907). ]] En 1931, John Dúas Pistolas, fillo do derradeiro xefe da tribo dos Pés Negros, reclamou tamén ser un dos modelos do anverso da moeda. Para intentar pór fin á reivindicación, Fraser escribiu que utilizara tres indios para a peza, entre eles "Cola de Ferro, a mellor cabeza india que lembro; o outro era Dúas Lúas, e o outro non o lembro". No entanto, en 1938 Fraser declarou que os tres indios foran "o síux Cola de Ferro, o kiowa Árbore Grande (kiowa: Ado-ete; inglés: Big Tree), e o cheyenne Dúas Lúas". Malia os esforzos do escultor, seguiu recibindo preguntas sobre a identidade do modelo indio ata a súa morte en 1953.
Bernard Leach
Libro de Edmund de Waal
O libro de De Waal sobre Bernard Leach publicouse en 1998. Describiuno como "o primeiro estudo" desmitificador "de Leach". Anotou que Leach non falaba xaponés e ollaba en só unha gama estreita de cerámica xaponesa.<references group="Sub"/>(1) Leach non dominaba a lingua xaponesa, pero o que é máis importante, era un artista culto con moito ollo, traballando no Xapón durante dez anos, moito máis tempo que calquera outro home das 'Art and Crafts' occidentais. (2) Cando Leach chegou ao Xapón en 1909, a olería cotiá xa desaparecera, debido á produción industrial de vaixela. Naquel momento, o seu amigo Yanagi e outros intentaban salvar expresamente este patrimonio, comezando o movemento Mingei (folclore). Máis tarde na súa vida, pero moito antes de que aparecese o libro de de Waal, Leach pasou dez anos traducindo ao inglés o libro de Yanagi The Unknown Craftsman, xunto con amigos xaponeses.
Gosnold, Massachusetts
Segundo o censo de 2010, había 75 persoas residindo en Gosnold. A densidade de poboación era de 0,21 hab./km².
Foi fundada como municipio en 1864 e debe o seu nome ao descubridor para os europeos das Illas Elizabeth en 1602. que os indíxenas chamaban con outros nomes.
Moeda de 5 centavos de dólar Buffalo
Anverso
Non obstante, John Big Tree, un actor de orixe seneca chamado realmente Isaac Johnny John, afirmou tamén ser o modelo da moeda de Fraser e fixo moitas aparicións públicas como o "indio da moeda de 5 centavos" ata a súa morte en 1967 aos 90 anos. Mesmo chegou a ser identificado como o modelo da moeda nos informes dos servizos de noticias sobre a súa morte, e aparecera como tal na convención da Asociación Numismática de Texas en 1966. Logo do seu falecemento, a Casa da Moeda dos Estados Unidos declarou que o máis probable era que non fose un dos modelos da moeda de 5 centavos. Houbo tamén outros reclamantes: en 1964, o senador por Montana Mike Mansfield escribiu á directora da Casa da Moeda, Eva B. Adams, para lle preguntar se Sam Resurrection, un choctaw, era un dos modelos, ao que Adams respondeu: "segundo os nosos arquivoa, o retrato é un retrato robot; houbo moitos reclamantes desta honra, todos os cales son sen dúbida sinceros na crenza de que o seu rostro é o que adorna a moeda de 5 centavos".
Reverso
Segundo Fraser, o animal que aparece no reverso é un bisonte americano chamado Diamante Negro. Nunha entrevista publicada no New York Herald o 27 de xaneiro de 1913, citábase a Fraser dicindo que o animal, ao que non lle daba nome, era un "exemplar típico e greñoso" que atopou no zoolóxico do Bronx. Fraser escribiu máis tarde que o modelo "non era un búfalo das chairas, senón nada menos que Diamante Negro, o animal máis contrario do zoolóxico do Bronx. Estiven de pé durante horas [...] Negouse en redondo a permitirme obter vistas laterais del e amosoume obstinadamente a súa face frontal a maior parte do tempo". Porén, Diamante Negro nunca estivo no zoolóxico do Bronx, senón que viviu no de Central Park ata que foi vendido e sacrificado en 1915. A cabeza montada de Diamante Negro aínda se conserva e mesmo se exhibiu en convencións numismáticas. A colocación dos cornos de Diamante Negro difire considerablemente da do animal que aparece na moeda, o que fai dubidar de que Diamante Negro fose realmente o modelo de Fraser. Outro candidato, citado por Bowers, é Bronx, un bisonte que durante moitos anos foi o líder da manda de bisontes do zoolóxico do Bronx.
Durante unha entrevista co escultor Beniamino Bufano gravada en 1965, este declarou que "fixo" e "deseñou o búfalo" para a moeda, cando era aprendiz de Fraser.
Controversia coa denominación
Desde a súa creación, a moeda coñeceuse en inglés como Buffalo nickel ("níquel Búffalo" ou "moeda de 5 centavos Buffalo"), o que reflicte a forma coloquial nos Estados Unidos para se referir ao bisonte norteamericano. Dado que a peza está cuñada en cuproníquel, cuxa composición é de 75 % de cobre e 25 % de níquel, o destacado numismático Stuart Mosher opúxose a esta nomenclatura na década de 1940, escribindo que non estaba seguro de "por que se lle chama 'níquel búfalo', aínda que o nome é preferible a 'cobre bisonte'". A publicación numismática de maior tiraxe, Coin World, denomínaa Indian Head Nickel ["moeda de 5 centavos Cabeza India"], en tanto que R. S. Yeoman se refire a esta moeda no seu Red Book como Indian Head ["Cabeza India"] ou Buffalo type ["tipo Buffalo"]".
Reutilización do modelo
A partir de 2006, a Casa da Moeda dos Estados Unidos comezou a emitir anualmente unha moeda de investimento de 50 dólares cuñada en ouro puro e co peso dunha onza troy, utilizando unha lixeira modificación do tipo I do modelo creado por Fraser. Estas moedas prodúcense na Ceca de West Point, en Nova York. Extraordinariamente, a emisión de 2008 desta serie ampliouse tamén a outros valores e pesos inferiores, con idéntico deseño, que abranguían as moedas de 25 dólares (½ onza), 10 dólares (¼ onza) e 5 dólares (1⁄10 onza).
Tiraxes anuais
Na seguinte táboa reflíctense as tiraxes anuais da moeda de 5 centavos de dólar Buffalo en cada unha das tres casas de moeda onde se produciu, entre 1913 e 1938:
Ricardo Vidal
Ricardo Vidal Rodríguez, nado en Pasarela (Calo, Vimianzo) en 1950, é un ex piloto de rallys e preparador de vehículos galego. Competiu durante anos no Campionato de Galicia de Rally e nos anos 70 fundou o equipo de competición AR Vidal. É pai dos pilotos Amador e Ricardo Vidal e tío do copiloto Francis Lema.
Traxectoria
Comezou traballando nun taller de barcos en Cereixo aos catorce anos de idade e tras traballar noutros talleres da Coruña e estudar formación profesional como torneiro marchou a Suíza. Alí traballou en General Motors e Ford e ao pouco tempo volveu a Galicia. En 1975 comezou a montar en Pasarela AR Vidal, que abriu as súas portas en xaneiro de 1976 como un taller mecánico principalmente de camións e tractores Barreiros e coches Simca e Dodge, e que se foi especializando cos anos na preparación de coches de competición, sendo da marca Peugeot os primeiros.
Os coches preparados por Vidal gañaron o Desafío Peugeot do Campionato de España de Rallys nos anos 1994, 1995, 1996 e 1999, pilotados por Sergio Vallejo, Manuel Muniente, Miguel Fuster, e Roberto Solís respectivamente. Nesa época tamén competía el mesmo, principalmente no Campionato de Galicia. Comezou cun Peugeot 205 Rallye e correu tamén cun Peugeot 309 GTI e un Peugeot 106 XSI. Correu tamén no Campionato de Galicia de Autocross, rematando subcampión en 2004.
Nos anos 2000 pasou a preparar coches de Mitsubishi, como os do peruano Ramón Ferreyros ou o portugués Rui Madeira, que competiron no Campionato do Mundo con coches de AR Vidal e lograron varios podios no grupo N. Outro dos pilotos que conduciron os coches de Vidal foi o seu fillo Amador, que gañou en 2004 o Desafío Peugeot e que se puxo á fronte do equipo tras a retirada do pai. Amador gañou anos despois o Campionato de España de Rallys de Terra en dúas ocasións, mentres que o seu outro fillo, Ricardo, tamén corre en rallys.
O Temperán, Valeixe, A Cañiza
O Temperán é un lugar da parroquia de Valeixe, no concello pontevedrés da Cañiza, na comarca da Paradanta.
Toi, khto proishov kriz vohon
Toi, khto proishov kriz vohon (en Той, хто пройшов крізь вогонь) é un filme ucraíno de 2011 dirixido por Mykhailo Illienko. Foi escollido como candidato de Ucraína para o Óscar ó mellor filme internacional na 85ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Rodaxe
A maior parte da rodaxe tivo lugar en Ucraína entre 2008 e 2010. Rodouse en Kíiv, na rexión da capital, incluíndo o campus estudantil de Rzhyshchev, en Kamianets-Podilskyi e os seus arredores. Usaron as ruínas de edificios antigos e unha maqueta de avión. Unha escena foi filmada nas montañas na fronteira da Arxentina e Chile.
As Tesoureiras, Valeixe, A Cañiza
As Tesoureiras é un lugar da parroquia de Valeixe, no concello pontevedrés da Cañiza, na comarca da Paradanta.
A Torre, Valeixe, A Cañiza
A Torre é un lugar da parroquia de Valeixe, no concello pontevedrés da Cañiza, na comarca da Paradanta.
Bartholomew Gosnold
miniatura|300x300px|Pintura de 1858 de Albert Bierstadt "Gosnold en Cuttyhunk, 1602". Bartholomew Gosnold ( Grundisburgh, Suffolk, 1572 – Jamestown ,22 de agosto de 1607) foi un avogado, explorador e corsario inglés que fundamental na fundación da Virginia Company of London e de Jamestown na América colonial. A Preservation Virginia, unha asociación para a preservación de antigüidades de Virxinia, considérase «forza motriz da colonización de Virxinia». Gosnold liderou ademais a primeira expedición europea lembrada ao Cabo Cod. Descubriu para os ingleses as illas Elizabeth, que daquela recibían nomes indíxenas. En homenaxe a el nomearon a vila e municipio de Gosnold, nas Elizabeth.
Iliuziya strakhu
Iliuziya strakhu (en Ілюзія страху; en Иллюзия страха) é un filme ucraíno en lingua rusa de 2008 dirixido por Oleksandr Kiriyenko. Está baseado na novela homónima de Oleksandr Turchynov. Foi escollido como candidato de Ucraína para o Óscar ó mellor filme internacional na 81ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado
Os actores rusos desempeñaron os papeis principais. O filme estreouse simultaneamente en Ucraína e Rusia o 4 de decembro de 2008. En 2008, creouse a dobraxe en ucraíno para a distribución no país.
Mitoloxía exipcia
O seu desenvolvemento e influencia perduraron máis de tres mil anos, variando loxicamente a través do tempo; polo tanto, un artigo ou mesmo un libro, só pode resumir a multitude de entidades e temas deste sistema complexo de crenzas. A variada iconografía exipcia é moi diferente da grega ou romana: na mitoloxía exipcia moitas deidades son representadas con corpo humano, e cabezas doutros animais.
Historia
As ideas relixiosas dos antigos exipcios tiveron dúas fases:
Os sacerdotes dos templos principais comezaron a organizar esta multitude de deuses e a explicar as súas relacións, a creación do mundo, as crecidas do Nilo etc., ideando e sistematizando as crenzas na denominadas teoloxía heliopolitana, tebana etc., que se reflicten nos Textos das Pirámides ou no Libro dos Mortos, aos que seguiu a redacción doutros similares. miniatura|250x250px|[[Geb, na zona inferior, con Shu e Nut.]] A súa visión está baseada no seu propio país, terra fértil xunto a un río e cun deserto arredor. Polo tanto, o mundo para eles dividíase en tres rexións:
Xénese
miniatura|203x203px|Imaxe de Amón, en Karnak. As principais divindades estaban organizadas en cinco grupos diferentes:
Durante a época de influencia helénica sobre Exipto, o que perdurou con máis vigor foi a tríada: Osiris, Isis e Horus; e o seu inimigo Seth, tal como se ejemplifica na "Lenda de Osiris e Isis". A tríada asimilara moitos dos cultos e deidades anteriores, e cada deus era adorado no seu preferente lugar de veneración: Osiris en Abidos, Isis en Dendera e Horus en Edfu. Mesmo nesta etapa, continuaba a fusión, con Osiris como un aspecto de Horus (e viceversa), dirixíndose paulatinamente cara ao monoteísmo. Con todo, o monoteísmo, ou henoteísmo, xurdira con anterioridade, fugazmente, no século XIV a.C., cando Akhenatón tentara dar prioridade ao culto de Atón, na forma de disco solar, aínda que foi violentamente rexeitado posteriormente polo clero e o pobo exipcio.
Segundo o Canon Real de Turín, varios deuses gobernaron Exipto: Ptah, Ra, Shu, Geb, Osiris, Seth, Thot, Maat e Horus, cada un durante períodos de tempo inmensos. Despois, reinaron os Shemsu Hor durante 13 420 anos, antes de que xurdise a primeira dinastía de faraóns. Así, os predecesores de Menes ocuparon o trono exipcio durante 36 620 anos.
Vida despois da morte
A crenza inicial na inmortalidade dos deuses e dos faraóns, posteriormente estendida ao resto dos exipcios, significou que se practicase o embalsamamento e a momificación, para poder conservar a integridade do individuo na vida futura. Ademais crían que se á persoa lle faltaba algunha parte do seu corpo non iría á outra vida.
O espírito dos exipcios
Os antigos exipcios consideraban que o espírito humano estaba conformado polo Ba, o Ka e o Aj.
Os exipcios crían que Anubis conducía o espírito dos defuntos cara ao lugar do xuízo, a "sala das dúas verdades". Alí, o corazón do morto, que era o símbolo da moralidade do defunto, se pesaba nunha balanza, comparándoo cunha pluma que representaba o Maat, o concepto de verdade, harmonía e orde universal. Se o resultado era favorable, o defunto era levado ante Osiris en Aaru. Porén, Ammit, "o devorador de corazóns", que era representado como un ser mestura de crocodilo, león e hipopótamo, destruía os corazóns que recibisen unha sentenza negativa, impedindo a súa inmortalidade.
As palabras xustas
O Libro dos mortos era unha serie de 190 fórmulas máxicas adaptadas ás circunstancias particulares de cada individuo, que se depositaban xunto ao defunto ou se gravaban nos muros da tumba para facilitar a súa viaxe pola Duat. Ademais, contiña as palabras axeitadas para utilizar no xuízo: as "palabras xustas". Un dos mellores exemplos do Libro dos Mortos é o Papiro de Ani, creado ao redor de 1240 a.C., que ademais de textos contén moitas imaxes de Ani e da súa esposa na súa viaxe a través do mundo dos mortos.
Os Xuíces da Duat
Os 42 xuíces da Duat son: Ahí, Am Khaibit, An Af, An Hetep ef, Arfi Em Khet, Ari Em Abef, Basty, Desem Besek, Desem Snef, Fenti, Hept Khet, Heref Haf, Her Uru, Hetch Abhu, Kenemti, Khemiu, Maa Antuf, Neb Abui, Neb Heru, Neb Maat, Neba, Nefertum, Neha Her, Nehebkau, Neheb Nefert, Nekhenu, Qerrti, Ruruti, Sekhriu, Sera Kheru, Sertiu, Set Qesu, Shet Kheru, Ta Retiu, Tcheser Tep, Tem Sepu, Tenemiu, Tutu, Uamenti, Uatch Rekhit, Usekh Nemmt e Utu Nesert.
O período monoteísta
miniatura|251x251px|Akhenatón e a súa familia venerando a Atón, en Akhetatón ([[Amarna).]] Un intervalo curto de monoteísmo (Atonismo) tivo lugar baixo o reinado de Akhenatón, enfocado na deidade exipcia do sol, Atón. Akhenatón proscribiu a veneración doutros deuses e construíu unha nova capital, Akhetatón (Amarna), arredor do templo de Atón.
Despois da caída do faraón de Amarna, o panteón exipcio orixinal perdurou como fe dominante ata a chegada do cristianismo copto e, posteriormente, á imposición do islam, aínda que os exipcios continuaron a ter relacións con outras culturas monoteístas como cos hebreos. Sorprendentemente, o pobo exipcio apenas opuxo resistencia á difusión do cristianismo, explicado en ocasións pola afirmación de que Xesús de Nazaret, era orixinalmente un sincretismo vinculado principalmente a Horus, e a Virxe María representaba a Isis.
Henoteísmo e outras teorías
Algúns exiptólogos consideran este culto máis próximo ao henoteísmo. Varios eruditos, sobre todo aqueles con tendencias relixiosas xudeocristiás, opinan que é incorrecto ver este período como monoteísta, e indican que os exipcios non adoraba a Atón, senón á familia real como parte do panteón dos deuses, quen recibirían a súa enerxía divina de Atón. Outros consideran que Moisés e Akhenatón eran a mesma personaxe.
Influencias externas
Exipto mantivo relacións comerciais ou bélicas cos pobos fronteirizos de Nubia, Libia e Canaán en diversos períodos. Tamén foi influído polos gobernantes gregos tolemaicos, que reinaron en Exipto durante 300 anos. Finalmente foi incorporado ao Imperio Romano, gobernado inicialmente por Roma e posteriormente desde Constantinopla, ata a conquista árabe.
Período hicso: dinastía XV e dinastía XVI
Tralo derrubamento do Imperio Medio comezou o denominado Segundo Período Intermedio. Durante esa época, no delta do Nilo xurdiron os gobernantes hicsos (inmigrantes asiáticos), que dominaron Exipto persoalmente, ou mediante mandatarios vasalos (dinastía XV e dinastía XVI). Foi o auxe do deus Seth, posteriormente deostado trala expulsión dos hicsos.
Período libio: dinastía XXII a dinastía XXIV
Exipto tivo durante moito tempo lazos con Libia. Despois da morte de Ramsés XI, o sumo sacerdote de Amón Herihor, tomou o control de Exipto ata que foi substituído sen signos evidentes de loita evidente polos reis libios da dinastía XXII. O primeiro rei desta dinastía, Sheshonq I, serviu como xeral baixo os mandatarios da dinastía XXI. Sábese que designou o seu propio fillo para ser sumo sacerdote de Amón, unha ocupación que previamente era un cargo hereditario.
Período tolemaico (304 a 30 a.C.)
Comezou con Tolomeo I Sóter e rematou con Cleopatra VII. Tolomeo I Sóter "Salvador", fundou a dinastía tolemaica, que gobernou Exipto uns 300 anos. Os tolomeos promoveron o culto a Serapis, deidade sincrética de Osiris e Apis. Varios reis tolemaicos adoptaron o costume exipcio de casar coas súas irmás, e moitos gobernaron conxuntamente coas súas esposas.
Período romano (30 a.C. a 639 d.C.)
Teodosio ordenou pechar todos os templos pagáns no século IV. Só se mantivo aberto o afastado templo de Isis en Filae ata o ano 535, en que o mandou pechar Xustiniano I e ordenou encarcerar todos os seus sacerdotes. Este foi o final de máis de tres mil anos de relixión exipcia.
Valeixe, Valeixe, A Cañiza
Valeixe é un lugar da parroquia de Valeixe, no concello pontevedrés da Cañiza, na comarca da Paradanta.
Wikipedia en serbio
Esta versión da enciclopedia contén artigos e  usuarios, dos cales  son activos.
Julio Gallego Losada
Julio Gallego Losada, nado en Samos en 1927 e finado no mesmo concello o 12 de xaneiro de 2023, foi un político galego.
Traxectoria
Encabezou a candidatura de Coalición Galega á alcaldía de Samos nas eleccións municipais de 1983, obtivo a maioría absoluta e foi elixido alcalde. Finou en Samos o 12 de xaneiro de 2023.
Vida persoal
Casou con Rosalía Moure e foi pai de Julio Gallego Moure.
A Veiga de Chan, Valeixe, A Cañiza
A Veiga de Chan é un lugar da parroquia de Valeixe, no concello pontevedrés da Cañiza, na comarca da Paradanta.
O Casal, Salcedo, Pontevedra
O Casal é un lugar da parroquia de Salcedo no concello de Pontevedra, na provincia de Pontevedra. Segundo o IGE, en 2022 tiña 65 habitantes (28 homes e 37 mulleres).
Anna Tarrés
Anna Tarrés Campà, nada en Barcelona o 19 de outubro de 1967, é unha exnadadora e adestradora de natación sincronizada e política catalá. Foi a seleccionadora e máxima responsábel do equipo español de sincronizada entre 1997 e 2012. Dende novembro de 2015, dirixe o equipo ucraíno. Dende o 17 de xaneiro de 2018 é deputada no Parlamento de Cataluña na XII lexislatura pola coalición electoral Junts per Catalunya.
Traxectoria
En 1979 comezou a practicar esta disciplina no Club Kallipolis e seis meses despois xa disputaba o Campionato de España. Axiña se converteu na mellor nadadora da época, participando nos Xogos Olímpicos de 1984 e no Campionato Mundial de Natación de 1986. En 1988 retirouse, disposta a popularizar a natación sincronizada.
Seleccionadora nacional
En 1994 entrou a colaborar coa RFEN e en 1997 púxose á fronte da selección española de sincronizada. Baixo a súa dirección, como directora técnica e seleccionadora, España acadou catro medallas olímpicas e cincuenta e dúas medallas en total entre as tres grandes competicións (Xogos Olímpicos, Mundiais e Europeos), situando a España entre as potencias mundiais desta disciplina.
O 6 de setembro de 2012, foi destituída do cargo de seleccionadora após dunha chamada do presidente da real federación española de natación, Fernando Carpena Pérez, tres meses antes do cesamento do seu contrato. Dende aquela, sucedéronse as polémicas sobre as súas supostas malas prácticas coas nadadoras nos adestramentos a raíz das declaracións de quince exnadadoras, entre as que destacan: Paola Tirados, Laura López Valle e Cristina Violán. Posteriormente, esas quince exnadadoras da selección española de natación sincronizada publicaron unha carta aberta baixo o título "Cuando se puede evitar un mal es necedad aceptarlo", na que denunciaban as supostas técnicas de adestramento antideportivas empregadas por Anna Tarrés. Na carta que esas nadadoras presentan, afirman ter sufrido malos tratos por parte de Anna Tarrés, sendo humilladas cos seus comentarios. Tarrés afirmou que as acusacións eran falsas.
Tarrés denunciou a Carpena por despido improcedente e o xuíz condeouno a indemnizar á adestradora con 383 300 euros.
Proxectos posteriores á súa destitución
Trala súa destitución, coordinou as categorías inferiores da disciplina de sincronizada do Club Natación Kallipolis de Barcelona. Tralo Campionato Europeo de Natación Berlín 2014, o equipo francés de natación sincronizada fichouna como asesora nas rutinas de equipo, como encargada de montar as coreografías e preparar as nadadoras do equipo francés para o mundial de Kazan 2015. En novembro de 2015 comezou a traballar como asesora artística no equipo ucraíno de sincronizada para axudar na preparación do equipo e do dúo ucraíno para os Xogos Olímpicos de 2016. Tralos Xogos Olímpicos de Río 2016, encargáronlle un proxecto coas xemelgas chinesas Tinting e Wenwen Jiang que consistía en preparalas para o campionato nacional chinés de natación sincronizada para que estas volvesen representar o seu país internacionalmente despois de catro anos. Proxecto que cumpriu xa que o conseguiron no campionato mundial de Budapest 2017, no que foron subcampioas do mundo.
Cuttyhunk
A illa Cuttyhunk é unha illa dos Estados Unidos. Está situada no arquipélago das illas Elizabeth, no condado de Dukes, no Estado de Massachusetts, na parte leste do país, a 600 km ao nordeste da capital, Washington, DC. Abarca 2.0 quilómetros cadrados. As súas coordenadas son 41.41677°N 70.93559°O
O punto máis alto da illa é 41 metros sobre o nivel do r. Mide e 1.7 km de norte a sur e 2.2 km de leste a oeste.
O clima é continental. A temperatura media é 10 °C. O mes máis caloroso é agosto, con 20 °C de media, e febreiro o máis frío, con -4 °C. A precipitación media é de 1,475 milímetros ao ano. O mes máis chuvioso é decembro, con 203 mm de chuvia, e o máis chuvioso setembro, con 74 milímetros.
Foi descuberta para os ingleses por Bartholomew Gosnold; daquela Cuttyhunk e outras illas das Elizabeth e as Martha's Vineyard recibían nomes indíxenas.
Faa yeung nin wa
Faa yeung nin wa (en 花樣年華) é un filme de Hong Kong e Francia de 2000 escrito, producido e dirixido por Wong Kar-wai, e protagonizado por Tony Leung e Maggie Cheung. Estreouse no Festival Internacional de Cinema de Cannes de 2000 o 20 de maio, conseguindo a aclamación da crítica e un nomeamento á Palma de Ouro; Leung gañou o premio ao mellor actor (sendo o primeiro actor de Hong Kong en conseguilo). Foi escollido como candidato de Hong Kong ó Óscar ó mellor filme internacional na 73ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Sinopse
A acción desenvólvese en Hong Kong en 1962. Chow Mo-Wan, redactor xefe dun diario local, aluga un cuarto nun apartamento o mesmo día que Su Lizhen, secretaria dunha compañía navieira. Son veciños e por motivos de traballo as súas respectivas parellas déixanos sós durante certo tempo. A pesar de ter unha rendeira e uns veciños amigábeis, Chow e Su atópanse a miúdo sós nos seus cuartos e traban amizade.
Chow descobre que as súas respectivas parellas manteñen unha relación extramatrimonial e a partir dese día comezan a pasar máis tempo xuntos, reconfortándose o un coa presenza do outro. Segundo a súa relación se volve máis íntima e a xente comeza a darse de conta, cada un intenta persuadir o outro para que non abandone a súa parella.
Cistite intersticial
miniatura|Vexiga urinaria masculina e feminina. A cistite intersticial ou síndrome da vexiga dolorosa é unha doenza de causa descoñecida que se caracteriza por un aumento da frecuencia urinaria, a sensación de non poder conter a urina e a urxencia de miccionar o máis axiña posible. Tamén coexiste, xunto a estes síntomas, a dor na zona perineal ou abdominal. Todos estes síntomas prodúcense en ausencia dunha infección urinaria. Igual que moitas das patoloxías de etioloxía descoñecida, o diagnóstico é de exclusión e baseado en síntomas do paciente.
Causa
As causas da cistite intersticial son descoñecidas.
Síntomas
Os síntomas da cistite intersticial inclúen:
Tratamento
Dado que non se coñecen as causas da doenza, non existe un tratamento específico da enfermidade.
As opcións terapéuticas abranguen o tratamento médico, cirúrxico ou o cambio no estilo de vida.
En canto aos hábitos, recoméndase evitar o alcohol, a cafeína, as froitas da familia dos cítricos ou as comidas picantes, pois semella que estes compoñentes poden agravar a irritación da vexiga urinaria. O exercicio físico, e en especial os exercios do chan pélvico de Kegel, poden ser útiles. Outras medidas non farmacolóxicas inclúen a redución do estrés ou a psicoterapia.
Cores, Abalo, Catoira
Cores é un lugar da parroquia de Abalo no concello pontevedrés de Catoira, na comarca de Caldas.
Freixeiro, Abalo, Catoira
Freixeiro é un lugar da parroquia de Abalo no concello pontevedrés de Catoira, na comarca de Caldas.
A Costa, Salcedo, Pontevedra
A Costa é un lugar da parroquia de Salcedo no concello de Pontevedra, na provincia de Pontevedra. Segundo o IGE, en 2022 tiña 5 habitantes (3 homes e 2 mulleres).
Dúo tradicional
O dúo tradicional, ou dúo de gaita e tamboril, é unha agrupación musical galega formada pola gaita e o tambor.
Características
Na música tradicional galega a gaita foi, até o século XVIII, un instrumento principalmente solista. Así se deduce da revisión da iconografía histórica onde, de apareceren acompañados, os gaiteiros fano sempre por músicos de frauta e tamboril. Estes instrumentistas, documentados na Península Ibérica desde o século XII, tocaban unha frauta de tres furados xunto a un pequeno tambor que penduraban do pulso da man esquerda. É probábel que as referencias na documentación escrita da Idade Moderna os tamborileiros que tocaban xunto as gaitas, fagan referencia a este tipo de músicos. Estes acompañantes foron paulatinamente abandonando a frauta, conservando unicamente o tamboril, até orixinar o tradicional dueto de gaita e tamboril. Paralelamente ao uso deste pequeno tambor utilizouse tamén outro de maiores dimensións e orixe militar, que se penduraba do ombreiro cunha correa, ou da cintura cun gancho. Da evolución destes dous modelos de instrumento xurdiu o tambor moderno empregado hoxe para o acompañamento da gaita de fol en Galiza.
A aparición das bandas de música na sociedade galega de mediados do século XIX, introduciu na música popular nova instrumentación. Un destes instrumentos, a caixa, chegou a substituír case totalmente o tamboril, pasando a ocupar o seu lugar a carón do gaiteiro. Porén, o tambor foi mantido pola corrente folclórica galega iniciada polos coros galegos a fins dese mesmo século, e volveu a popularizarse na década de 1920 coa aparición dos cuartetos tradicionais, a imaxe dos gaiteiros de Soutelo. Hoxe en día é máis frecuente entre os grupos folclóricos o emprego do tambor que o da caixa, se ben esta goza cada vez de maior recoñecemento.
Chuen jik sat sau
Chuen jik sat sau (en 全職殺手) é un filme de Hong Kong de 2001 producido e dirixido por Johnnie To, escrito, producido e dirixido por Wai Ka-fai, e tamén producido e protagonizado por Andy Lau. O filme estreouse o 3 de agosto de 2001. Foi escollido como candidato de Hong Kong ó Óscar ó mellor filme internacional na 74ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
O Souto da Vila, Abalo, Catoira
O Souto da Vila é un lugar da parroquia de Abalo no concello pontevedrés de Catoira, na comarca de Caldas.
O Condado, Abalo, Catoira
O Condado é un lugar da parroquia de Abalo no concello pontevedrés de Catoira, na comarca de Caldas.
A Corredoira, Catoira, Catoira
A Corredoira é un lugar da parroquia de Catoira no concello pontevedrés de Catoira, na comarca de Caldas.
A Viñavella, Valeixe, A Cañiza
A Viñavella é un lugar da parroquia de Valeixe, no concello pontevedrés da Cañiza, na comarca da Paradanta.
A Veiga, Abalo, Catoira
A Veiga é un lugar da parroquia de Abalo no concello pontevedrés de Catoira, na comarca de Caldas.
Monstro da lagoa
Monstro da lagoa é un ser mitolóxico galego que case non se sabe nada do seu aspecto, xa que vive no fondo da auga e esconde un tesouro (ese tesouro é unha campá de ouro), e cando a auga se pecha el escondese. .
O Cruceiro, Salcedo, Pontevedra
O Cruceiro é un lugar da parroquia de Salcedo no concello de Pontevedra, na provincia de Pontevedra. Segundo o IGE, en 2022 tiña 129 habitantes (62 homes e 67 mulleres).
Voditel dlya Very
Voditel dlya Very (en Водитель для Веры; en Водій для Віри; Vodiy dlya Viry) é un filme de 2004 escrito e dirixido polo ruso Pavel Chukhrai. É unha coprodución entre Rusia e Ucraína e está ambientado en 1962 en Sevastopol, Ucraína. O filme gañou numerosos premios rusos, incluíndo a mellor película no Festival de Cinema de Sochi. Foi escollido como candidato de Ucraína para o Óscar ó mellor filme internacional na 77ª edición dos premios, mais a orixe do filme dividida en dous países provocou que fose rexeitada debido a unha norma que estabelece: "O país remitente debe certificar que o talento creativo dese país exerceu o control artístico do filme".
A Esculca, Salcedo, Pontevedra
A Esculca é un lugar da parroquia de Salcedo no concello de Pontevedra, na provincia de Pontevedra. Segundo o IGE, en 2022 tiña 125 habitantes (57 homes e 68 mulleres).
José Pichel Calvelo
Traxectoria
No franquismo foi nomeado alcalde de Coristanco nos anos cincuenta. Permaneceu no posto ata a súa morte en 1972. Morreu aos 57 anos.
Vida persoal
Casou con María Barca Fernández e foi pai de Carmen, Josefa, José, Fernando, Celia, Digna, Marí-Sol e Manuel Pichel Barca.
Cabalo pantasma
Noutras culturas:
Compórtanse exactamente igual que os anaskelades gregos, que son burriños sobrenaturais que medran se alguén quere montalos, vólvense altos coma montañas e descabalgan os xinetes. Probablemente, é unha manifestación do diaño burleiro.
A Ponte, Catoira, Catoira
A Ponte é un lugar da parroquia de Catoira no concello pontevedrés de Catoira, na comarca de Caldas.
David Vázquez Vázquez
David Vázquez Vázquez, tamén coñecido como Pinancho, nado en Pesqueiras (Chantada) o 27 de abril de 1971, é un cámara, realizador e director galego.
Traxectoria.
Técnico de son polo CEV de Madrid e mestrado en Dirección e Realización de Cine Vídeo e Televisión en FUNIBER de Barcelona.
Traballou en CTV para a TVG e como Xefe Técnico en Televinte Chantada. Realizou vídeos para Balneario Mondariz, John Deere, Syngenta, Vía Romana, Centro de Lourizán, Consorcio de Turismo Ribeira Sacra, UUAA etc. Creou a empresa Pinancho Audiovisuais. É tamén adegueiro na Ribeira Sacra co viño Antonio do Nicho.
As Gabeiras, Catoira, Catoira
As Gabeiras é un lugar da parroquia de Catoira no concello pontevedrés de Catoira, na comarca de Caldas.
Gulfstream IV
O Gulfstream IV (tamén coñecido como G-IV ou GIV) e derivados é unha familia de reactores bimotores usados principalmente como avións executivos. A familia foi deseñada e construída por Gulfstream Aerospace, unha compañía de General Dynamics baseada en Savannah, Xeorxia, dende 1985 ata 2018. O avión está impulsado por dous turboventiladores Rolls-Royce RB.183 Tay.
Tras a entrega do derradeiro G450, máis de 900 GIV/GIV-SP/G450 foran producidos. Ese último G450 foi entregado o 19 de xaneiro de 2018 tras 365 entregas en 12 anos desa variante, rematando así 30 anos de produción e sendo substituído polo G500.