cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Baía Falsa
Descrición e localización
As costas leste e oeste da baía son bastante rochosas, mesmo montañosas; a costa norte está constituída por unha praia areosa bastante longa e de declive suave. Este perímetro norte é o inicio da zona coñecida como Baixas do Cabo, bastante urbanizada debido á proximidade do centro da Cidade do Cabo. A baía ten unha lonxitude máxima de 30 quilómetros.
Historia do nome
A baía foi descuberta polo portugués Bartolomeu Dias en 1488, que a chamou "o golfo entre montanhas". Logo, na época da colonización, os mariñeiros confundírona coa baía da Mesa (Table Bay, en inglés) situada máis ao note, ao bordo da cal foi fundada a Cidade do Cabo. De feito, para o retorno dos mariñeiros do leste, incluíndo as Indias Orientais Neerlandesas, a forma do cabo Hangklip é máis ou menos similar ao da punta do Cabo, un promontorio situado cerca do cabo da Boa Esperanza. Desta confusión naceu o actual nome de baía Falsa, é dicir, a False Bay.
miniatura|centro|500px|Vista de satélite da rexión do [[Cabo da Boa Esperanza; en primeiro plano a península do Cabo, e a baía Falsa detrás del.]]
Frádegas, Santa Mariña do Castro de Amarante, Antas de Ulla
Frádegas é un lugar da parroquia de Santa Mariña do Castro de Amarante no concello lugués de Antas de Ulla na comarca da Ulloa. Segundo o IGE, en 2011 tiña 33 habitantes (19 homes e 14 mulleres).
Cobie Smulders
Jacoba Francisca Maria "Cobie" Smulders, nada o 3 de abril de 1982 en Vancouver, é unha actriz e modelo canadense coñecida por interpretar a "Robin Scherbatsky" na serie de televisión How I Met Your Mother.
Betis Deportivo Balompié
O Betis Deportivo Balompié é un club de fútbol español da cidade de Sevilla. É o primeiro equipo filial do Real Betis Balompié. Foi fundado en 1962 e xoga no grupo IV da Segunda División B.
Dende 1991 ata 2017, foi coñecido coma Real Betis Balompié B, ata que o club verde-branco decidiu recuperar a denominación que xa tivera de 1976 a 1991.
Estadio
O Betis B xoga na Cidade Deportiva Luis del Sol, inaugurada en 1997. O campo principal ten unha capacidade de 3.560 espectadores.
Porcupine Tree
Porcupine Tree é unha banda inglesa de rock progresivo formada na cidade de Hemel Hempstead no ano 1987 polo cantante e guitarrista Steven Wilson. Ao longo da súa carreira, o grupo publicou nove discos de estudio flutuando entre diversos xéneros, tales como o rock progresivo, o rock psicodélico, a música ambiental e, máis recentemente, o metal progresivo, xénero co que acadaron o maior éxito comercial grazas a álbums como In Absentia (2002), Deadwing (2005) ou Fear of a Blank Planet (2007). Fóra da súa participación con Porcupine Tree, Wilson traballou con multitude de grupos e artistas, tanto como produtor como músico de sesión, e encabezou outras dúas bandas: Blackfield (xunto co músico israelí Aviv Geffen) e No-Man (xunto co inglés Tim Bowness).
Joaquín González González
Joaquín González González, nado en Ousende (O Saviñao) en 1954, é un político galego do PPdeG.
Traxectoria
Gandeiro de profesión. Nas eleccións municipais de 1991 encabezou a candidatura do PPdeG á alcaldía do Saviñao e foi elixido alcalde cos votos dos catro concelleiros populares e un da CNG, pois PSdeG-PSOE con catro edís e BNG con tres, non chegaron a un entendemento por diferenzas para designar ao alcalde e repartir as áreas municipais. Nas municipais de 1995 foi elixido alcalde con maioría absoluta. Volveu ser elixido alcalde, nas sucesivas eleccións, sempre con maioría absoluta.
Os Píos, Santa Mariña do Castro de Amarante, Antas de Ulla
Os Píos é un lugar da parroquia de Santa Mariña do Castro de Amarante no concello lugués de Antas de Ulla na comarca da Ulloa.
Os Píos
Co topónimo Os Píos podemos facer referencia a:
Formia
Formia é un concello da costa tirrena italiana da rexión do Lacio, provincia de Latina, con arredor de 35 758 habitantes. Esténdese por unha área de 73 km², cunha densidade de poboación de 490 hab./km². Linda cos concellos de Esperia, Gaeta, Itri, Minturno e Spigno Saturnia.
Historia
dereita|miniatura|Torre octogonal de Castellone. Formia foi fundada polos Laconi e baixo o nome grego de Ὁρμίαι (hormiai), despois en latín Ormiae. Xa na época da república romana pasou a ser chamada Formiae.
Marcus Tullius Cicero foi asasinado na Vía Appia na periferia da vila no ano 43 a.C., e a súa tumba aínda é recoñecible. Na vila naceu o santo Erasmo de Formia, mártir, finado sobre o ano 303 durante as persecucións de Diocleciano.
Logo da caída do Imperio Romano de Occidente, Formia foi saqueada polos bárbaros e a poboación dispersouse en dous burgos, baixo o dominio de Gaeta. Carlos II de Anjou construíu un castelo na barriada costeira, Mola di Gaeta. O outro barrio, Castellone, ten un castelo erixido a mediados do século XIV por Onorato I Caetani, conde de Fondi.
Anatoli Papanov
Anatoli Dmitrievich Papanov (en ruso Анато́лий Дми́триевич Папáнов), nado en Viazma o 31 de outubro de 1922 e finado en Moscova o 5 de agosto de 1987, foi un actor e director de teatro ruso da época soviética.
Traxectoria
Seu pai, Dmitri Filippovich Papanov era un militar destinado no cruzamento ferroviario de Viazma, entón parte da gubernia de Smolesk. Súa nai, Elena Boleslavovna Roskovskaia era unha modista polaca que ao casar se converteu á fe ortodoxa. Seu pai formaba parte dunha compañía teatral de afeccionados organizada por Nikolai Plotnikov e na que tamén actuaba Evgenia Luchesarskaia, antiga actriz nos teatros imperiais e dona do comandante da gornición de Viazma. Cando as pezas requirían nenos, Anatoli e súa irmá botaban unha man saíndo a escena.
Festas de San Froilán de Lugo
miniatura|dereita|A asociación cultural [[Cántigas e Frores nunha actuación durante as festas de San Froilán de 2011.]] As festas de San Froilán teñen lugar en Lugo entre o 4 e o 12 de outubro. Xiran arredor do 5 de outubro, día en que o santoral católico conmemora o día de San Froilán. Foron proclamadas de Interese Turístico Nacional polo Ministerio de Industria e Turismo en 2006. Na actualidade son organizadas exclusivamente polo Concello de Lugo.
Anatoli Papanov
Traxectoria
En 1930, a familia trasladouse a Moscova. De mozo traballou nunha fábrica e con 17 anos principiou a estudar na escola de teatro no club da fábrica Kauchuk que organizaron actores do Teatro Evgeny Vakhtangov e que dirixía Vasilii Kuza, a quen Papanov consideraba o seu primeiro mestre. En 1937 apareceu por primeira volta nun filme, un pequeno papel como mariño en Lenin v oktyabre e logo aparecu noutros filmes como extra. En 1941 durante o inicio da guerra na URSS Papanov incorporouse á fronte como sarxento primeiro ao mando dun pelotón artillería antiaérea. O 22 de marzo de 1942 nunha acción preto de Khárkiv cercárono as tropas inimigas e resultou ferido, con feridas graves na perna dereita e a perda de dúas dedas. Pasou seis meses nun hospital, logo con 21 anos declárono discapacitado de terceiro grao e durante uns anos tivo que usar cachaba.
Festas de San Froilán de Lugo
Evolución
As festas de San Froilán están consideradas, en palabras de Álvaro Cunqueiro como "as máis belas do outono galego". Son as últimas de importancia que se celebran no ano en Galicia.
Anatoli Papanov
Teatro e cine
En 1943 voveu a Moscova e ingresou no Instituto Estatal de Artes Teatrais Lunacharski, estudou so a guía de Vasili e Maria Orlov, do Teatro Artístico de Moscova. Entre as súas compañeiras de clase estaba Nadezhda Karataeva, con quen casou en 1945. Tras rematar os estudos en 1946 marchou a Klaipeda coa súa muller e os seus antigos compañeiros de curso como a compañía estable do recentemente reaberto Teatro Dramático de Klaipeda, o primeiro papel que interpretou na cidade lituana foi o de Sergei Tyulenin da peza Molodaya gvardiya, baseada na novela homónima de Fadeyev. En 1948 volveu a Moscova para se integrar no elenco do Teatro Académico da Sátira por suxestión do director Andrei Goncharov, e alí actuou durante case corenta anos en cincuentas montaxes. Algunhas desas obras graváronse para a televisión.
En cine o seu primeiro grande éxito foi en 1964 no papel do xeneral Serpilin no filme Zhivye i myortvye de Aleksandr Stolper baseado nunha novela de Konstantin Simonov, quen gabou a súa interpretación. En 1966 Eldar Ryazanov estreou Beregis Avtomobilya, no que Papanov compartía protagonismo co seu amigo Andrei Mironov, con Mironov como un moderno contrabandista, e Papanov como seu sogro, un veterano de guerra que se moquea del o tempo todo. A popularidade da parella levou en 1968 a Leonid Gaidai a elixilos para a comedia Brilliantovaïa rouka encarnando un par de contrabandistas que tentan quitarlle a "escaiola de diamantes" do heroe. O filme vírono máis de 76 millóns de espectadores no ano da súa estrea, converténdose no terceiro filme soviético máis popular de todos os tempos. En 1971, Gaidai escolleu de novo á parella para a súa adaptación da novela de Ilf e Petrov 12 stulyev mais despois optou por outros actores e foi na adaptación que realizou Mark Zakharov para a televisión da novela onde a parella se reuniu por derradeira volta.
Festas de San Froilán de Lugo
Evolución
A celebración comezou sendo relixiosa. No ano 1600, a diocese de Lugo estableceuna como festa eclesiástica, con misa solemne e obrigatoria, cinco anos antes de que San Froilán (832-905) fose declarado oficialmente patrón da cidade e da diocese. No 1754, a celebración relixiosa foi acompañada por outra popular. Este ano está considerado como o de inicio das festas como se coñecen hoxe en día.
Anatoli Papanov
Teatro e cine
Actuou en máis de setenta producións cinematográficas. Tamén foi moi recoñecido o seu labor como actor de voz para animación, participando en máis de cen producións, en especial salienta o lobo, protagonista de Nu, pogodi!, que se converteu en emblema do propio actor.
Festas de San Froilán de Lugo
Evolución
Inicialmente, chamáronse feiras e festas de San Froilán, pero o aspecto de feira de gando foise perdendo cos anos. No século XXI, este aspecto feiral tradúcese nun desfile de gando polo centro da cidade e un salón multisectorial, chamado Expolugo, que se celebra no pazo de feiras e congresos. As casetas do polbo son tamén unha reminiscencia do tempo en que o San Froilán era unha inmensa feira.
Anatoli Papanov
Teatro e cine
En 1987 dirixiu unha montaxe da peza Posledniye, drama de Gorki, e como crente quixo completar a obra cunha pregraria, e para evitar posibles prohibicións inseriu unha gravación de radio co cantante de ópera Fedoror Chaliapin executando unha oración
Festas de San Froilán de Lugo
Evolución
Esta transformación dende unhas feiras populares a unha festa grande evidenciouse tamén nos lugares de celebración e na colocación das casetas e barracas, motivo de polémica veciñal cada ano. As feiras celebráronse a carón da muralla, na zona coñecida como A Mosqueira (unha das máis significativas do monumento), pero foron trasladándose cara á contorna do parque de Rosalía de Castro. No século XXI, as atraccións grandes sitúanse nas costas do Parque; as pequenas, nos seus arredores, e os vendedores ambulantes, entre a contorna desta zona verde e a Praza Maior.
Datas
O San Froilán, como é coñecido popularmente, ten unha serie de datas significativas, que se repiten ano tras ano.
Peculiaridades
O San Froilán ten varias cousas que o distinguen, ademais da permanencia de certo sabor rural nas celebracións.
Casetas do polbo
miniatura|Caseta do Polbo. Dende o 1 de outubro, se non antes, funcionan unhas casetas de madeira nos bancais do parque Rosalía nas que se come esencialmente polbo, que é preparado por un grupo de polbeiras en caldeiros situados enfronte destas barracas. Son tamén coñecidas como "garigolos".
"O polbo", que é o nome popular que recibe, é unha das tradicións máis acendradas das festas. Son habituais as comidas de empresas ou de grupos, ademais das colas para comer nos días máis salientables das festas.
As casetas tamén foron cambiando de localización, igual que as barracas. Outro dos cambios afectou á construción, pois pasaron de ser simples casetas a auténticos restaurantes temporais, con todo tipo de servizos.
Un terceiro cambio afectou ao xeito de adxudicación. Inicialmente, o Concello sacaba á poxa ano a ano o dereito a instalar casetas ou caldeiros. Despois de diferentes polémicas, mesmo con pelexas durante o acto de poxa, a comezos do século XXI acordouse que a adxudicación sería por cinco anos. Os donos das casetas son normalmente hostaleiros da cidade, que xa gardan as barracas prefabricadas dun ano para outro.
Pelúdez
miniatura|Os Pelúdez. A mestura entre rural e urbano que manteñen as festas de San Froilán, un dos aspectos que as distingue, tradúcese en Pelúdez. Trátase dun personaxe de ficción creado nas páxinas do xornal El Progreso en 1938 e que se mantén ata a actualidade. Pelúdez é un home da aldea que se vai vivir a Lugo durante todas as festas, e vai contando o que ve e encontra dun xeito humorístico e retranqueiro. O personaxe acabou transcendendo as páxinas do xornal e converteuse en todo un símbolo do San Froilán. Ten unha estatua na Praza da Constitución, aos pés da Mosqueira, e un grupo de actores dálle vida tanto durante o pregón como noutras datas significativas das festas.
Creado por Antonio de Cora Sabater, os que principalmente recrearon as súas peripecias foron Trapacero (pseudónimo de Xosé Trapero Pardo, que lle deu un toque chairego) e Cora (apelido de José de Cora Paradela, da familia propietaria do xornal), que é o que se ocupa do personaxe dende comezos dos anos 90. O primeiro Pelúdez ía en soidade ás festas, pero en diferentes etapas foi aumentando a familia: a súa muller, Filomena; o seu fillo, Peludeciño; a nora, Vanessa; o neto, Harrisonciño, e a consogra, Reborita das Arieiras.
Música
miniatura|dereita|Grupo galego actuando no San Froilán 2011, cabo da [[Muralla de Lugo#Portas|porta de Santiago (diante da fachada da catedral).]] O primixenio San Froilán, co seu carácter feiral, só contemplaba a música tradicional, ben con bandas, ben con gaitas. Porén, dende finais do século XX empezou a gañar importancia a música moderna, ata se converter nun dos pratos fortes das festas na actualidade. O número de concertos e a calidade das actuacións son un dos aspectos que máis interese espertan entre os lugueses.
Os primeiros concertos do San Froilán celebráronse xa recuperada a democracia, a finais dos anos 70 do século XX. Durante os nove días de San Froilán, pódense ver na cidade actuacións de grupos ou solistas de actualidade.
Neste senso, as marcas de asistencia están no concerto que o brasileiro Carlinhos Brown ofreceu no San Froilán de 2004 e no do dúo Amaral nas festas de 2009. O primeiro xuntou a unhas 15.000 persoas e o segundo, a unhas 30.000.
Incidencias
Nos seus máis de dous séculos de historia, o San Froilán ten vivido varias vicisitudes fóra do normal. Velaquí algunhas das máis recentes:
Caios de Morant
Caios de Morant é un grupo insular en mar a fóra a 51 km ao SSE fronte a Morant Point, Xamaica. Son un dos grupos insulares exteriores pertencentes a Xamaica, os outros son os Caios de Pedro. Están situados en e constan de catro pequenos illotes agrupados moi xuntos ao longo do bordo sueste de Morant Bank, un banco de forma crecente relativamente extenso de coral de máis de 7 km de lonxitude, que ascende desde 1000 m. A superficie de Morant Bank é de aproximadamente 100 km. A superficie sumada dos catro caios é de só 16´0 hectáreas. Os caios de Morant son baixos, na súa maioría deshabitados, visitados estacionalmente polos pescadores e en fronte de arrecifes moi expostos sobre os que o mar rompe constantemente.
Flora e fauna
As illas teñen escasa vexetación e son unha zona de nidificación de tartarugas mariñas e tartarugas. Os ovos de aves mariñas e o guano recóllense periodicamente.
illotes
Cay-North East, en, divídese ás veces en tres partes, o mar lévase a area que as conectan. Hai unha aldea de pescadores, establecida polo Ministerio de Agricultura xamaicano, con varias cabanas e un depósito de auga no lado sur do caio. Hai un faro en Breezy Point, o punto máis oriental do caio e de Xamaica.
Cay noroeste
Cay South-East, en, atópase a 1´9 km ao SSW de Caio Nordés. As linguas de area, que se estenden dende os seus extremos, alteran a súa forma coas estacións do ano, no verán, a lingua SW é barrida e deposítase no lado oestedo caio.
South-West Cay (South Cay), en, atópase a 1´6 km ao suroeste de South-East Cay. Unha cornixa rochosa que se estende desde o caio é usada como peirao.
Piñeiro
Os piñeiros son árbores coníferas (raramente arbustos) perennes pertencentes ao xénero Pinus, da familia Pinaceae, a única da subfamilia Pinoideae, e xa que logo abrangue diversas especies, a maior parte delas nativas do hemisferio norte. O piñeiro presenta unha ramificación frecuentemente verticilada e máis ou menos regular.
Son hoxe en día comúns na paisaxe galega, maiormente por mor das reforestacións efectuadas nos séculos XIX e XX sobre uceiras, fragas e carballeiras para o aproveitamento principalmente madeireiro. Con todo o piñeiro bravo (Pinus pinaster) pódese considerar unha especie autóctona, sendo ademais xunto co carballo e o toxo un dos símbolos botánicos do país, que incluso aparece referenciado no himno.
Características
A copa pode ser piramidal ou redondeada e, nas árbores adultas, ancha e deprimida. Os macroblastos presentan follas escuamiformes sen clorofila, mentres que os braquiblastos son moi curtos, cunha vaíña membranosa de escamas e están rematados por entre dúas e cinco follas lineares ou aciculares, con dúas ou máis canles resiníferas cada unha. Os conos masculinos desenvólvense na base dos gromos anuais. Os estróbilos ou 'piñas' presentan escamas persistentes: as tectrices son rudimentarias e inclusas, e as seminíferas acostuman presentar unha protuberancia ou embigo na súa parte externa (apófose). Maduran bianual o trienalmente. As sementes son aladas coa testa máis ou menos lignificada. Ás veces son comestíbeis (piñóns).
Os piñeiros teñen catro tipos de follas que van aparecendo progresivamente na planta.
miniatura|250px|esquerda|[[Piñeiro manso (Pinus pinea)]] Os piñeiros son monoicos, é dicir, conteñen órganos masculinos e femininos (conos) na mesma árbore. Os conos machos son pequenos, de 1 a 5 cm de ancho, e só aparecen durante un curto período (normalmente na primavera; nun número reducido de especies, no outono), ata que caen cando o seu pole se dispersa. Os conos femininos botan de 1,5 a 3 anos (dependendo da especie) madurecendo e, logo da polinización, a fertilización aínda pode durar un ano máis. Na súa madurez, os conos femininos teñen de 3 a 60 cm de ancho. Cada cono ten numerosas follas protectoras dispostas en espiral, e cada unha delas contén dúas sementes fértiles. As follas protectoras mais próximas á base do cono son pequenas e estériles, sen sementes.
O ritmo de crecemento en espiral das pólas e das agullas e as proporcións das piñas seguen a proporción do número de Fibonacci.
A maioría das sementes son pequenas e teñen ás para que as disperse o vento (anemofilia), pero algunhas son maiores e posúen unicamente unha á vestixial co que teñen que ser dispersadas polas aves (Nucifraga caryocatactes, Nucifraga columbiana, Gymnorhinus cyanocephalus...) ou por esquíos. A madurez do cono chega, por regra xeral, cando se abre e libera as sementes, pero nas especies onde as aves son os vehículos de propagación (p.ex. Pinus albicaulis), é o animal quen debe fender o receptáculo do cono para abrilo. Noutras especies, que dependen de incendios forestais para a súa reprodución, o lume abre unha gran cantidade de conos depositada ao longo dos anos asemade que destrúe a árbore-nai, co que se repoboa o bosque.
Descrición
O xénero foi descrito en 1753 por Linneo na súa obra Species Plantarum.
Etimoloxía
O nome científico Pinus, deriva do latín pinus, "piñeiro".
Clasificación
250px|miniatura|Plantación comercial de Pinus palustris
Sección Cembra
Subsección ''Cembra
Subsección ''Flexilis
Sección Cembroides
Subsección Cembroides
Subsección Balfouriana
Subsección Gerardiana
Distribución
Os piñeiros desenvólvense ben nos solos acedos e algúns tamén nos solos calcarios; a gran maioría require solos ben drenados, é dicir, máis ben areentos, pero algunhas especies como o Pinus contorta son tolerantes á drenaxe escasa e ao apozamento do solo. Como xa se mencionou, algunhas especies só producen rebentos logo de incendios forestais, como o Pinus canariensis, mentres que o Pinus muricata necesita lume para rexenerar as súas poboacións, que declinan engorde cando non se rexistran incendios. Tamén hai varias especies adaptadas ás condicións climáticas extremas impostas polas elevadas latitudes.
Numerosas especies cultívanse desde moi antigo polos piñóns ou con fins ornamentais ou forestais, o que dificulta o establecemento das súas áreas orixinais. Con todo, estas son as especies máis comúns, distribuídas polos continentes.
Galicia
En Galicia atopamos unha especie que se pode considerar propia, o piñeiro bravo (Pinus pinaster), crese que a orixe podería centrarse en Portugal e incluso na beiramar das Rías Baixas. Hoxe atopamos, porén, diferentes especies, as máis das veces froito das reforestacións do século XIX e XX. Entre estas salientan o piñeiro rubio (Pinus sylvestris) e o piñeiro insigne (Pinus radiata). En xardinaxe son comúns diferentes especies. Non é raro atopar dende a antigüidade piñeiros mansos (Pinus pinea) coma ornamentais preto das igrexas, en pazos e casas grandes.
Uso
Os piñeiros son as especies comercialmente máis importantes para a produción de madeira nas rexións temperadas e tropicais do planeta. Moitos deles son utilizados como materia prima para a produción da celulosa, que se emprega na fabricación de papel. A razón principal é que o piñeiro é unha madeira de rápido crecemento. Ademais tamén pode plantarse cunha gran densidade poboacional e a caída das súas agullas produce un efecto alelópatico en plantas doutras especies, ou sexa, as follas inhiben o crecemento doutras plantas, o que provoca unha redución na competición por auga, luz e nutrientes nos piñeirais. Un exemplo típico é o do Pinus radiata D. Don.
A resina dalgunhas especies é importante fonte de brea da cal se extrae trementina e outros aceites esenciais. Algunhas especies teñen sementes comestíbeis que se poden cociñar ou asar. Algunhas especies úsanse como árbores do Nadal e as súas piñas (conos con piñóns) e ramos empréganse adoito en decoracións. Moitos piñeiros úsanse tamén como plantas ornamentais en parques e xardíns, en especial as especies ananas. Tamén existe unha longa tradición oriental, especialmente na China e no Xapón, e ben difundida entre as culturas occidentais modernas, de cultivar miniaturas artísticas das máis diversas especies de piñeiros, os bonsais, un termo emprestado do xaponés.
Mar y Tierra
Mar y Tierra foi unha publicación periódica, voceiro da federación nacional de industria pesqueira da Confederación Nacional do Traballo. A súa cabeceira estaba deseñada por Álvaro Cebreiro.
Historia e características
Veu substituír a Redención Marítima. O primeiro número, editado o 1 de xaneiro de 1932, foi impreso na Coruña e dirixido por José Villaverde Velo, coa axuda do patrón Manuel Montes. Posteriormente a súa redacción mudouse a Vigo, sendo dirixido por Manuel Fandiño Ricart, coa axuda de José Campos, Eduardo Collado, Dalmacio Bragado e o propio Manuel Montes. Na revista colaboraron militantes como Vicente Vales Lorenzo.
Distribuíase por todo o litoral español, pero tivo periodicidade irregular, por mor das dificultades económicas dos sindicatos mariñeiros, derivadas dos conflitos laborais. Mantívose até mediados de 1933.
Antón Louro
Antonio Louro Goyanes, coñecido como Antón Louro, nado en Lira o 15 de marzo de 1952, é un político galego do PSdeG-PSOE.
Traxectoria
Foi deputado no Parlamento de Galicia dende 1997 ata 2004, así como Secretario de Organización do PSdeG-PSOE dende 1998 a 2004 baixo o mandato de Emilio Pérez Touriño. En 2004 renuncia a ambos cargos para encabezala candidatura socialista da provincia de Pontevedra ao Congreso dos Deputados nas Eleccións Xerais do mes de marzo, sendo escollido deputado e posteriormente presidente da comisión de Fomento. Nas eleccións municipais de 2007 foi número 2 da candidatura socialista no Concello de Pontevedra, encabezada por Teresa Casal, así como candidato á presidencia da Deputación de Pontevedra. Foi escollido concelleiro e asumiu a área de Promoción Económica no goberno bipartito entre BNG e PSdeG, se ben non consigueu a presdiencia da Deputación por un escaso marxe de votos. Continuou como deputado no Congreso e volveu encabezala candidatura socialista por Pontevedra nas Eleccións Xerais de 2008, volvendo a ser escollido deputado.
Vida privada
Está casado e ten unha filla.
Altiplano Cundiboyacense
miniatura|250px|Mapa do altiplano. miniatura|250px|Paisaxe típica do altiplano, preto de [[Arcabuco, Boyacá.]] O Altiplano Cundiboyacense é unha meseta alta que se atopa na Cordilleira Oriental dos Andes colombianos, abranguendo partes dos departamentos de Cundinamarca e Boyacá. O altiplano corresponde co antigo territorio dos muiscas. O Altiplano Cundiboyacense comprende tres rexións chás distintivas; a sabana de Bogotá, os vales de Ubaté e Chiquinquirá e os vales de Duitama e Sogamoso. A altitude media do altiplano é de 2 600m por riba do nivel do mar, pero varía entre os 2 500m e os 4 000m.
O altiplano é o lugar onde se encontraron os tres conquistadores españois Gonzalo Jiménez de Quesada, Sebastián de Belalcázar e Nicolás de Federmann en 1538 despois da fundación hispánica de Santafé de Bogotá no lugar onde se atopaba a vila muisca de Bacatá. É un lugar arrodeado de numerosas montañas, na metade da Cordilleira Oriental. No sur, atópase a sabana de Bogotá, a chaira máis extensa de Colombia, tamén limita co Ermo de Sumapaz. Polo norte, limita coas montañas de Santander, polo leste limita coa cordilleira que a separa de Piedemonte llanero e polo oeste coa cordilleira que o separa do Valle del Magdalena.
Cidades do altiplano
Sobre o altiplano atópanse as cidades de Bogotá (capital de Colombia, do Distrito Capital e do departamento de Cundinamarca), Tunja, capital do departamento de Boyacá e distrito histórico, cultural e universitario e Zipaquirá, a cidade salineira de Colombia e posuidora da Catedral de Sal, a primeira das sete marabillas de Colombia.
Os lugares máis importantes do altiplano son:
Vicerreinado de Nova Granada
O Vicerreinado de Nova Granda (en Virreinato de Nueva Granada), tamén coñecido como Vicerreinado de Santafé ou Vicerreinado do Novo Reino de Granada, foi unha entidade territorial, integrante do Imperio Español, estabelecida pola Coroa (1717-1723, 1739-1810 e 1816-1819) na derradeira fase da colonización española de América. Foi creado polo rei Filipe V en 1717 dentro da nova política dos borbóns e suspendido en 1723, por problemas financeiros, sendo reinstaurado en 1739 até que o movemento independentista o disolve de novo en 1810. En 1815, foi reconquistado polo exército do rei Fernando VII, sendo novamente restaurado, até que o exército libertador logrou a súa independencia definitiva do poder español en 1819.
A capital do vicerreinado foi Santafé (Bogotá). O escudo de armas do vicerreinado foi herdado por Bogotá, que o conserva como insignia.
Santa Mariña, Santa Mariña do Castro de Amarante, Antas de Ulla
Santa Mariña é un lugar da parroquia de Santa Mariña do Castro de Amarante no concello lugués de Antas de Ulla na comarca da Ulloa. Segundo o IGE, en 2011 tiña 53 habitantes (25 homes e 28 mulleres).
Óscar Latas Alegre
Óscar Latas Alegre, nado en Samianigo en 1968, é un historiador e escritor aragonés, especializado na historiografía da lingua aragonesa. É membro do Consello d'a Fabla Aragonesa e traballa como técnico de cultura da comarca do Alto Gállego.
Traxectoria
Escritor en aragonés recibiu premios en diversos concursos altoaragoneses. Entre a súa obra salienta o poemario Ortensia de Chudas, unha colección de vinte poemas escritos nun coidado e puído aragonés de trazas ansotanas co que o autor serrablés chega aos lectores con gran frescura lingüística. Logrou unha mención no premio Arnal Cavero que outorga o Goberno de Aragón "polo dominio lingüístico, polo seu ritmo poético e polo ton intimista". En prosa publicou Pétalos de febrero en Bordeus e en 2011 gañou o premio Arnal Cavero, coa novela ''Chuegos florals. Repuis d'asperanza y malinconía'', pola "variedade de estilos, rexistros e temas que se axuntan nunha obra narrativa de gran sensibilidade e modernidade".
Entre a súa produción ensaística destaca o estudo Misión lingüística en el Alto Aragón de Jean-Joseph Saroïhandy e diversos artigos sobre o aragonés nas revistas Alazet, Fuellas, Luenga e Fablas e Rolde como "Enrebesatos istoricos d'o toponimo Samianigo" (1999), "Tres nuebos poemas de Cleto Torrodellas" (2000), "Clases de aragonés en a Unibersidá de Barcelona: Odón Apraiz, 1933" (2000), "Joaquín Costa e a Pastorada de Capella" (2001), "Repui d'unatro bocabulario aragonés d'o sieglo XIX: Moner y Siscar" (2002), "R. Mª Azkue e l'aragonés en 1930: literatura popular chesa e o bocabulario ansotano d'Aznárez (2004), Os bocables recullitos por J. Saroïhandy en Zanui (2005), El aragonés en la revista Jacetania" (2006), "Bocabulario de pastors sobrarbencos, seguntes A. Schmitt" (2006), "Bozes de Torla, seguntes l'Atlas Linguistique et Ethnographique de la Gascogne" (2007), "Un villancico en aragonés del siglo XVII: «Escuchen al montañés», de Francisco Solana" (2010), "Cartas d'Antoni Maria Badia i Margarit con Veremundo Méndez Coarasa" (2010), "Los primeros estudios desde Cataluña sobre el aragonés" (2014), "Enrique Bordetas Mayor (1867-1938): cuatre lletras inéditas en fabla rivagorzana" (2015) ou o "Los pioneros extranjeros en la investigación del aragonés y del catalán de Aragón" (2020).
Orencio Pérez
Orencio Pérez González, nado en Trabazos (Castro Caldelas) en 1928 e finado en Vigo o 20 de setembro de 1998, foi un xuíz galego.
Traxectoria
Licenciado en dereito pola Universidade de Santiago de Compostela opositou e obtivo a praza de secretario de xulgado. Despois de traballar en Vigo, conseguiu entrar como xuíz na década dos oitenta e foi destinado a Mataró, onde aprendeu catalán e ditou sentenzas nesa lingua. A principios da década dos noventa, foi destinado a Vigo, onde foi un dos pioneiros do emprego do galego nos xulgados desa cidade. Foi un dos fundadores da Asociación de Funcionarios para a Normalización Lingüística.
Ten unha praza dedicada en Vigo e un monumento en Castro Caldelas.
Enrique Pérez Losada
Enrique Pérez Losada, nado no Saviñao o 24 de xuño de 1930, é un avogado e político galego do PSdeG-PSOE.
Traxectoria
Fillo de Ramón Pérez Vispo, republicano perseguido por militar no PSOE e na UGT. Coa morte do ditador afiliouse ao PSOE. Nas primeiras eleccións democráticas encabezou a candidatura do PSdeG-PSOE á alcaldía do Saviñao e foi elixido alcalde co apoio do concelleiro do BN-PG. Nas municipais de 1983 volveu encabezar a candidatura do PSdeG e foi elixido alcalde con maioría absoluta. Nas municipais de 1987 a pesar de gañar as eleccións, non obtivo a maioría absoluta e os concelleiros do PPdeG, para evitar a súa reelección, votaron polo concelleiro nacionalista Xosé Manuel Rodríguez Martínez, que resultou elixido alcalde. Continuou encabezando a lista socialista ata 1999 e en 2001 deixou o cargo de concelleiro e a actividade política. Foi presidente do Círculo Saviñao.
La Luz
La Luz foi o nome de varias publicacións:
Xosé Manuel Rodríguez Martínez
Xosé Manuel Rodríguez Martínez, nado en Escairón (O Saviñao) en 1940, é un político galego do BNG.
Traxectoria
Estudou nas Universidades de Santiago de Compostela e Salamanca, participando nas loitas estudantís universitarias dos anos 64 e 68. Durante o franquismo formou parte da primeira dirección dos Comités de Axuda á Loita Campesiña. Impulsor do Sindicato Agrario Galego-Comisións Labregas na comarca sur de Lugo dende 1975. Militante da UPG, foi concelleiro no Saviñao dende 1979. Nas eleccións municipais de 1987 encabezou a Candidatura Independente do Saviñao e foi elixido concelleiro. Foi elixido alcalde grazas ao apoio dos cinco concelleiros de Alianza Popular, que o votaron para impedir que lograse a maioría o PSOE. En 1989 foi substituído por unha moción de censura encabezada por Castor Montes Suárez. Posteriormente foi portavoz do grupo municipal do BNG ata o 2011. Foi candidato ao Congreso polo BNG na provincia de Lugo nas eleccións xerais de 1993 e 2000. Animador da vida sociocultural no Saviñao a través da asociación "Xan de Forcados".
Amores perros
Amores perros é un filme dirixido por Alejandro González Iñárritu, e producido en México. Xunto con 21 Grams e Babel forma a "Triloxía da morte" e catapultou internacionalmente a carreira do seu protagonista, o actor Gael García Bernal. O filme é unha representación da división entre as clases na sociedade mexicana, xa que nos amosa as características da clase baixa, da media e da traballadora.
Sinopse
Cidade de México: un fatal accidente automobilístico afecta traxicamente a tres persoas. Octavio, un mozo adolescente, decide fuxir con Susana, a muller do seu irmán. El Cofí, o seu can, convértese no medio para conseguir os cartos que precisan para poder escapar xuntos. Ó mesmo tempo, Daniel, un home de 42 anos, deixa á súa esposa e ós seus fillos para vivir con Valeria, unha fermosa modelo. O mesmo día en que ambos festexan a súa nova vida, o destino fai que Valeria sexa protagonista do tráxico accidente.
Iniciativa Cidadá de Boiro
Iniciativa Cidadá de Boiro (IC Boiro) é un partido político de ámbito municipal de Boiro rexistrado o 13 de febreiro de 2003 e dirixido por Manuel Velo Velo que fora alcalde socialista entre 1983 e 1995 e que fora expulsado do PSOE en 2002.
Nas eleccións municipais de 2003 logrou 1044 votos (9,04%) e un concelleiro, o propio Velo, o cal conformou un tripartito co BNG e o PSdeG e ocupou a segunda tenencia de alcaldía e a concellería de turismo. En setembro de 2006 Velo é expulsado do goberno tras diversas discrepancias. Nas eleccións seguintes, de 2007 pasou a 1175 votos (10,57%) e dous concelleiros, situándose na oposición e sen ser chave de goberno, dado que nacionalista e socialistas sumaron maioría por si sós. No 2011 baixou a 690 votos (6,37%) e un concelleiro. Isto, sumado á maioría absoluta lograda polo PP, supuxo que Velo non tomase posesión da súa acta de concelleiro e fose substituído por Begoña Díaz.
Porén, Velo concorreu de novo como cabeza de lista no 2015, subindo a 958 votos (10,04%) e dous concelleiros, sendo a terceira forza política e superando por primeira vez ó PSdeG. No 2019 baixa a 692 votos (6,78%) e un concelleiro, sendo chave de goberno e votando a favor do candidato do PSdeG, xunto co resto de grupos de esquerda, José Ramón Romero García. Porén, este decidiu non establecer ningún pacto e gobernar en minoría, cousa na que Manuel Velo non concordaba, ante o cal, e sumado ó cansazo de tantos anos en política, propiciou a súa dimisión como concelleiro en marzo de 2021, sendo subsituído por José Antonio Castro García.
Ligazóns externas
Web oficial de IC Boiro
La Luz (Vigo)
La Luz foi un semanario editado en Vigo en 1921.
Historia e características
Subtitulado Órgano de la Liga de Defensores de Vigo, apareceu en maio de 1921. Fundado por Herberto Blanco Rodríguez, estaba promovido por esa entidade. Estivo dirixido por José Carbonell Alsina.
Metal progresivo
O metal progresivo é un xénero musical que fusiona o heavy metal e o rock progresivo, xurdido a finais da década dos 80 con grupos como Watchtower, Queensrÿche ou Fates Warning. Queensrÿche foi o primeiro grupo en situar o metal progresivo no panorama musical mundial grazas a popularidade da canción "Silent Lucidity", pero foi Dream Theater a banda que revolucionou o xénero en 1992 coa publicación de Images and Words. Desde entón xurdiron moitas fusións entre o metal progresivo e outros subxéneros do heavy metal, como o death metal progresivo (grazas a Opeth, Death ou Cynic), o black metal progresivo (con grupos como Enslaved), o thrash metal progresivo (cuxo máximo expoñente foi Voivod, ademais dos mencionados Watchtower) ou o power metal progresivo (Symphony X ou Kamelot).
Y en eso llegó Fidel
Y en eso llegó Fidel é unha canción do compositor cubano Carlos Puebla composta despois do triunfo da Revolución cubana en homenaxe ao seu comandante en xefe Fidel Castro.
Temática
Carlos Puebla foi chamado o "trobador da revolución cubana". As súas letras son cantos favorables ao socialismo identificándoo cun ideal nacional. Nesta letra eloxia a figura de Fidel. A loa vén determinada pola comparación reiterada co anterior réxime de Fulgencio Batista.
Estrutura métrica
A canción estrutúrase en catro estrofas formadas por dúas redondillas octosílabas (abba) cada unha, nas que o primeiro verso de ambos se repite en cada estrofa. A rima é asonante nalgunhas, consonante noutras. O coro é de dous versos irregulares-eneasílabo e endecasílabo. Este tipo de versificación é común no autor.
Vilariño, Santa Mariña do Castro de Amarante, Antas de Ulla
Vilariño é un lugar da parroquia de Santa Mariña do Castro de Amarante no concello lugués de Antas de Ulla na comarca da Ulloa. Segundo o IGE, en 2011 tiña 17 habitantes (6 homes e 11 mulleres).
Erro, Navarra
Erroibar (en éuscaro batua; Erroiberra en éuscaro de Erro) ou Valle de Erro (en castelán) —oficialmente Erro— é un concello de España, na provincia e comunidade autónoma de Navarra, de área 144,28 km² cunha poboación de 809 habitantes (2014) e densidade de poboación de 5,61 hab/km². A súa capital é Lintzoain.
Núcleos de poboación
O concello divídese nas seguintes entidades de poboación, segundo o nomenclátor de poboación publicado polo INE (Instituto Nacional de Estadística). Os datos de poboación refírense ao ano 2014.
Política
Composición da corporación municipal dende 1987
Escudo
O escudo de armas do val de Erro ten o seguinte brasón:
Faro, Portugal
dereita
Faro é unha cidade portuguesa, de 41.307 habitantes (ano 2006). É a capital do Distrito de Faro, da rexión, subrexión e da antiga provincia do Algarve
miniatura|220px|dereita|Edificio do concello
É sede dun municipio con 201,31 km² de área e 58.051 habitantes (2001), subdividido en 6 freguesías. O municipio limita ó norte e oeste co municipio de san Brás de Alportel, ó leste con Olhão, ó oeste con Loulé e ó sur co océano Atlántico.
As freguesías de Faro son:
Guy Môquet
A familia Môquet
Guy Môquet era fillo de Prosper Môquet, un sindicalista ferroviario e deputado comunista polo distrito 17 de París. Dado que o Partido Comunista Francés fora disolto polo seu apoio ao Pacto Molotov-Ribbentrop, Prosper foi arrestado o 10 de outubro de 1939 e posteriormente expulsado do seu cargo e enviado a un campo de concentración francés na Alxeria.
Biografía
Guy Môquet era un fervente militante das xuventudes comunistas, coñecido no seu círculo pola súa afección a escribir poemas e a súa habilidade en varias disciplinas deportivas.
É arrestado con dezaseis anos o 15 de outubro de 1940 na estación de metro parisiense Gare de l'Est por tres policías franceses en aplicación do decreto chamado Lei Daladier contra a propaganda comunista. É enviado ao campo de Châteaubriant, onde entra en contacto con outros militantes comunistas.
Correspondencia
Durante todo o seu período de detención en Châteaubriand, Guy Môquet mandou unha considerable cantidade de correspondencia á súa familia próxima. O seu escrito máis famoso é o poema que adicou aos seus pais e irmáns na véspera da súa execución e que comeza así:
"Ma petite maman chérie,
mon tout petit frère adoré,
mon petit papa aimé,
"¡Miña naiciña querida,
irmanciño meu adorado,
papaíño meu amado
Vou morrer!"
Tamén son coñecidas as liñas dirixidas a unha moza do campo de mulleres lindeiro que din:
"Ma petite Odette, Je vais mourir avec mes 26 camarades, nous sommes courageux. Ce que je regrette est de n'avoir pas eu ce que tu m'as promis"
Tradución:
Igrexa de Lokrume
A igrexa de Lokrume (sueco: Lokrume kyrka) é unha igrexa medieval luterana en Lokrume, na illa sueca de Gotland, pertencente á diocese de Visby.
Guy Môquet
Correspondencia
"Miña pequena Odette,
Igrexa de Lokrume
Historia e arquitectura
A igrexa de Lokrume ten unha historia que se remonta ata polo menos o século XII. A parede norte da nave do presente edificio é dese século, e partes da parede norte do coro tamén son da mesma época. Porén, reconstrucións posteriores cambiaron a forma da igrexa e xa non queda nada da primeira igrexa románica que había no lugar. Durante o segundo cuarto do século XIII levantouse a meirande parte do coro actual, estando inspirado en igrexas de Visby. Pouco despois construíuse o resto da nave e a sancristía. A derradeira fase da reconstrución foi durante a década de 1270, cando a torre románica anterior foi substituída pola presente. A igrexa reconstruída inaugurouse no ano 1277.
Guy Môquet
Correspondencia
''Vou morrer cos meus 26 camaradas, somos valentes. Do que me laio é que non terei o que me prometeras"''
Conmemoracións
O 22 de outubro de 1944, primeiro cabodano dos fusilamentos trala liberación de Francia, O Partido Comunista Francés|PCF organiza a primeira cerimonia de conmemoración, á que asisten varias forzas da Resistencia. As cerimonias repetíronse anualmente a partir de entón, mais dende 1947, a causa da guerra fría, rompeuse a unidade en dous bandos, o "oficial" e o comunista, que pasaron a render tributos separados. Volveríanse a unir en 1981.
Igrexa de Lokrume
Historia e arquitectura
Internamente, a igrexa está escasamente decorada por frescos da década de 1270. Durante unha restauración levada a cabo entre 1957 e 1962 atopáronse fragmentos de frescos do século XV baixo capas de pintura branca, pero estaban demasiado danados como para ser restaurados. Os frescos da sancristía son do século XVIII. O retablo é de 1707, mentres que o púlpito é da segunda metade do século XVII. A igrexa ten ademais unha cruz triunfal de ao redor do ano 1200 e unha pía bautismal de finais do século XII, realizada polo artista coñecido como Majestatis. No coro hai un banco feito de partes que datan dos séculos XIII e XVII. Tamén no coro atópase a tumba dun xuíz chamado Gervid Lauks, e que data do ano 1380.
Guy Môquet
Conmemoracións
En París, o acto principal do 22 de outubro consiste nunha reunión ante a casa da familia Môquet na rúa Baron de París.
Unha rúa do distrito 17 e unha estación de metro foron bautizadas na súa honra en 1946. Fóra de París hai varios edificios e rúas co nome de Guy Môquet, entre eles un instituto en Châteaubriant e un estadio en Drancy.
O nome de Guy Môquet foi evocado por Nicolas Sarkozy na campaña que o levaría á presidencia de Francia. Marie-George Buffet, candidata apoiada polos comunistas, protestou contra o que consideraba unha utilización indebida da súa memoria. Mesmo na súa investidura volveu a nomea-lo provocando a lóxica controversia.
A súa historia, en cine
A súa morte recóllese na curtametraxe La Lettre, sendo Môquet interpretado polo actor francés Jean-Baptiste Maunier.
Narodne pesme
Os narodne pesme ("cancións/poemas populares" en serbocroata) son poemas narrativos populares tradicionais dos Balcáns baseados en acontecementos históricos creados por individuos dunha sociedade analfabeta, ou semi, e conservados na tradición oral.
Foron publicados por vez primeira polo erudito serbio Vuk Stefanović Karadžić no século XIX, que pasou boa parte da súa vida recolléndoos dos guslari, cando aínda existían moitos destes bardos itinerantes.
Existen nove ciclos épicos destes poemas. O máis famoso é o ciclo de Kosovo, un conxunto de baladas e lais compostas a raíz da batalla de Kosovo (1839), cando os serbios foron derrotados polos turcos. Hai un ciclo anterior ao de Kosovo que trata de mitos e lendas e un ciclo de Marko Kraljević, que trata fundamentalmente dos feitos dun guerreiro semi-lendario con ese nome. O cuarto ciclo principal (o máis recente) inclúe todos os poemas relacionados coa loita contra os turcos durante o século XIX. Os outros cinco teñen como temas, un os nobres serbios e os seus conflitos após a batalla de Kosovo até fins do século XV, outro as fazañas dos hajduks (guerrilleiros-bandidos) contra os turcos e os outros tres a loita dos montenegrinos, bosníacos e dálmatas contra as potencias invasoras.
Manuel Paz Varela
Traxectoria
miniatura|page=311|Discurso de Manuel Paz Varela sobre o Dr. Pedro Recio de Agüero, personaxe do [[Don Quixote da Mancha|Quixote.]] Fillo de Gerardo Paz Casas, ordenanza da Deputación de Pontevedra, e Carmen Varela Carballo. Estudou Maxisterio, traballou como mestre e custeou os estudos de Medicina na Universidade de Santiago de Compostela, que rematou en 1899. En 1904 obtivo a praza de oficial médico da Armada Española por oposición, exerceu na Mariña durante un tempo e solicitou a separación do servizo. Trasladouse ao Porriño e obtivo a praza de médico municipal de Mos en 1907. Fixo estudos sobre Eça de Queirós e publicou o libro La comedia lusitana. Colaborou en Crónica de la Asamblea Pedagógica y Exposición Escolar, La Integridad, El Progreso, El Lince e El Pueblo Gallego. Utilizou o pseudónimo Xan d'Outeiro para as súas colaboracións na prensa. Foi vicepresidente da sección de literatura do Ateneo de Vigo. Deixou escritas tres novelas en portugués.
Narodne pesme
Os nove ciclos constitúen un dos corpus de poesía oral existentes máis notorios. Colócanse á par das baladas homéricas.
Manuel Paz Varela
Recoñecementos
O concello do Porriño dedicoulle unha rúa.
Vida persoal
Casou con Enriqueta Domínguez Rodríguez, e foi pai de cinco fillos.
Faro (construción)
Faro de [[Laxe|200px|miniatura]] miniatura|dereita|200px|Faro do fin do mundo en Ushuaia, na Arxentina. miniatura|dereita|200px|Faro de estaca de Bares
Un faro é unha torre dotada modernamente dun foco potente, cun facho de luz visible a quilómetros de distancia, co obxecto de axudar á navegación marítima.
Utilizados desde a antigüidade, cando se acendían fogueiras ou grandes luces de aceite (de oliva ou de balea), os faros foron concibidos para avisar aos navegantes que se estaban a aproximar á terra, ou de porcións de terra que irrompen mar adentro.
Cristino Álvarez Herrera
Cristino Álvarez Herrera, nado na Coruña o 26 de outubro de 1947 e finado en Madrid o 19 de xaneiro de 2018, foi un xornalista galego especializado en gastronomía, coñecido polo pseudónimo de Caius Apicius, co que asinou os seus artigos, reportaxes e críticas nesta materia.