cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Emblema de Taiwán
O emblema de Taiwán é un dos símbolos oficiais do país, e foi adoptado oficialmente en 1928. Serve como deseño para a Bandeira da República da China e como emblema do Kuomintang (KMT).
O símbolo está composto por doce raios do Sol branco representando os doce meses e as doce horas tradicionais chinesas (时辰shíchen), cada unha das cales corresponde a dúas horas modernas (小时xiǎoshí, significado literal: "Pouco shi") e simboliza o espírito de progreso.
Copa de Europa de rugby 2011-2012
A tempada 2011-2012 da Heineken Cup é a 17ª edición da máxima competición continental do rugby europeo. O número de equipos participantes é de 24, igual que nas tempadas anteriores, divididos en 6 grupos de 4, para afrontar a primeira rolda da competición. Tralas 6 xornadas correspondentes a esta primeira rolda, comezarán os cuartos de final e semifinais, a un encontro, e a final. A primeira xornada disputouse nos días 11, 12 e 13 de novembro de 2011, e a gran final terá lugar o 19 de maio de 2012, no Twickenham Stadium de Londres.
Este ano Francia achega 6 equipos ó torneo, Inglaterra 7, Gales 3, Irlanda 4, Escocia 2 e Italia 2. 270px|miniatura|dereita|Países con equipos na Heineken Cup.
Equipos
Este ano Inglaterra ten 7 representantes no torneo xa que o ano anterior foi campión da European Challenge Cup un equipo deste país, o Harlequins. Pola súa banda, Irlanda ten 4 representantes, xa que o ano pasado o campión deste torneo foi o Leinster Rugby. O resto dos países teñen o número de representantes previsto na organización da European Rugby Cup.
Fase de grupos
A fase de grupos comezou o 11 de novembro de 2011 e rematou o 22 de xaneiro de 2012. Os 24 equipos dividíronse en 6 grupos de 4. Cada equipo tivo que disputar 6 encontros, 3 como local e outros 3 como visitante. Dos 24 equipos só 8 poderían pasar á fase de cuartos de final. Estes 8 equipos serían os 6 campións de grupo e os restantes 2 equipos con máis puntuación.
O desenvolvemento da fase de grupos foi do seguinte xeito:
Os Scarlets compartiron o liderado do grupo durante as 2 primeiras xornadas, pero Munster Rugby desfíxose dos galeses nos seus dous enfrontamentos particulares, acadando a súa praza para os cuartos de final matematicamente na xornada 5.
Edinburgh Rugby e Cardiff Blues venceron tódolos encontros agás un dos seus encontros particulares, dominando o grupo en parella, e acadando ámbolos dous o pase a cuartos de final. O equipo escocés fíxoo como líder do grupo, e o galés fíxoo por puntuación.
Despois dun empate na primeira xornada, Leinster acadou 5 vitorias seguidas, conquistando de xeito matemático o seu pase para cuartos de final na 5ª xornada ó derrotar a Glasgow.
Nun grupo caracterizado pola presenza dun equipo tan feble como Aironi, os restantes 3 equipos acadaron unha alta puntuación, sendo a última xornada a que decidiu se Clermont ou Leicester acompañaban a Ulster nos cuartos de final.
Saracens e Biarritz loitaron pola primeira posición deste grupo até a 5ª xornada, na cal houbo un enfrontamento particular entre os dous equipos, que rematou cunha decisiva vitoria do conxunto inglés.
Toulouse e Harlequins chegaron á derradeira xornada con todo en xogo. Toulouse caeu fronte a Gloucester, pero a sorpresa saltou cando paralelamente Harlequins non era quen de gañarlle a un Connacht moi inferior.
Fase final
Os encontros das eliminatorias finais lévaronse a cabo nos seguintes días e cos seguintes resultados:
Este resultado supuxo para Leinster Rugby o 3º título da Heineken Cup nos últimos 4 anos, confirmando o seu dominio a nivel de clubs no panorama europeo.
Bernal de Bonaval
Bernal de Bonaval foi un segrel galego do século XIII.
O seu nome aparece por veces como Bernaldo ou Bernardo. Mantiña vínculos co mosteiro de San Domingos de Bonaval, pertencente á vila de Santiago de Compostela. A súa actividade poética desenvolveuse nas cortes de Fernando III e de Afonso X. Mantense fiel ás tradicións líricas pretrobadorescas, en detrimento dos modelos provenzais. Consérvanse 19 cantigas súas, 10 delas de amor, 8 de amigo e a última é unha tenzón feita con Abril Pérez.
Cantigas de amor
miniatura|page=29|[[Cancioneiro Colocci-Brancuti]]
Trilladeira mediterránea
Taxonomía
Anteriormente integrábase, canda outras especies do xénero Microtus, no xénero Pitymys (considerado actualmente como subxénero). Esta distinción baseábase en razóns bioxeográficas, ao ter evolucionado a partir de especies que ocupaban áreas meridionais de Eurasia e Norteamérica, mentres o resto das especies de Microtus teñen unha orixe máis boreal.
Características
É un arvicolino de pequeno tamaño, aínda que algo máis robusto que a corta dos prados (Microtus lusitanicus). Ten hábitos subterráneos, que se fan patentes, na redución dos ollos, as orellas e na presenza de pelos curtos e flexibles. A pelaxe é dun ton pardo amarelento, aínda que varía segundo a área de distribución; é característico desta especie a aparición nos flancos dunha banda ocre moi marcada que fai evidente a separación entre o dorso e o ventre.
Distribución
É unha especie tipicamente ibérica, aínda que tamén aparece en áreas do sueste de Francia. Ocupa a maior parte da Península Ibérica, excepto a porción noroccidental, gran parte da Cornixa Cantábrica e algunhas áreas do Pireneo Oriental. A súa distribución e a de Microtus lusitanicus solápanse nunha ampla área desde Zamora até o norte de Navarra.
Hábitat
É unha especie de espazos abertos e con influencia mediterránea, tanto naturais como agrícolas, condicionado á existencia de solos estables, húmidos, fáciles de escavar e con abundante cobertura herbácea. Localízase desde o nivel do mar até os 3.000 metros de altitude en Serra Nevada.
Aínda que non experimenta explosións demografícas periódicas, pode alcanzar densidades moi altas en condicións favorables.
Depredación
Os seus hábitos subterráneos constitúen unha estratexia defensiva bastante eficaz, aínda que é unha das presas máis habituais da curuxa común (Tyto alba), que captura sobre todo exemplares xuvenís e subadultos en dispersión.
Júlio Pomar
miniatura|200px| Júlio Pomar por [[Bottelho ]]Júlio Pomar, nado en Lisboa en 1926 e finado na mesma cidade o 22 de maio de 2018, foi un pintor portugués.
Acudiu á escola superior de Belas Artes de Lisboa e de Porto. Realizou exposicións principalmente en Lisboa e París, tendo feito a súa derradeira exposición individual en 1947 no Porto. Foi o principal escultor do Neorealismo portugués, de 1945 a 1957, seguindo por outros camiños en épocas posteriores. A súa obra máis famosa da fase neorrealista é O Almoço do Trolha (1946-1950).
Lugares da Fonsagrada
miniatura|dereita|[[Casa do concello da Fonsagrada.]] Galicia → Parroquias de Galicia → Lugares de Galicia → Lugares da Fonsagrada
Nesgo (estatística)
En estatística, o erro sistemático, tamén chamado nesgo ou biés (ver sección Terminoloxía), é aquel que se produce de igual modo en todas as medicións que se realizan dunha magnitude. Pode estar orixinado nun defecto do instrumento, nunha particularidade do operador ou do proceso de medición etc. Contraponse ao concepto de erro aleatorio.
Terminoloxía
A RAG non dá unha solución terminolóxica para denominar este concepto en galego. Nas linguas da nosa contorna parece haber unha duplicidade entre un termo máis descritivo (erro sistemático en portugués, error sistemático en castelán, erreur systématique en francés, systematic error en inglés), e outro máis popular (viés en portugués, sesgo en castelán,  biais en francés, bias en inglés).
Partido Parlamentario Irlandés
miniatura|250px|Charles Stewart Parnell, fundador do Partido Parlamentario Irlandés. O Partido Parlamentario Irlandés (en inglés Irish Parliamentary Party (IPP), máis coñecido como Irish Party ou Home Rule Party; en irlandés, Páirtí Parlaiminteach na hÉireann) foi un partido político nacionalista irlandés fundado en 1882 por Charles Stewart Parnell.
Nesgo (estatística)
Fontes do erro sistemático nas ciencias experimentais
No deseño e elaboración dun estudo para a investigación clínica, pode haber diversos erros sistemáticos:
Este erro non está relacionado co tamaño da mostra. Está implícito no deseño do estudo, e resulta difícil de corrixir na fase analítica. Determina o que se coñece como validez interna do estudo.
Erro sistemático vs. erro aleatorio
Os erros de medición poden dividirse en dous tipos, erro aleatorio e erro sistemático. O erro aleatorio está sempre presente nunha medición. É causado por flutuacións impredicíbeis na lectura dos aparellos de medida ou na interpretación do experimentador, e aparece como diferentes resultados para unha mesma medición. Pode ser estimado comparando varias medidas, e reducido grazas ao uso da media. O erro sistemático, porén, non pode ser descuberto deste xeito porque sempre desvía os resultados na mesma dirección, aínda que é posíbel evitalo se se descobre a súa causa.
Fernando de Santiago
Fernando de Santiago y Díaz de Mendívil, nado en Madrid o 23 de xullo de 1910 e finado, tamén en Madrid, o 6 de novembro de 1994, foi un militar español, destacado durante os últimos anos do franquismo que chegou a ser presidente interino do Goberno de España en xullo de 1976.
Traxectoria
Estudou na Academia General Militar de Zaragoza, cando Franco fora o seu director. Durante a década de 1920 participou na Guerra do Rif e, posteriormente, loitou a prol do bando sublevado durante a Guerra Civil Española (1936-1939). Até o seu ascenso a tenente xeneral prestou servizos en varios postos da milicia. Xa diplomado de Estado Maior, foi profesor e, máis tarde, director da Escola Superior do Exército. miniatura|Tumba do xeneral de Santiago no Cemiterio de Santo Xusto de Madrid. O 4 de marzo de 1971 sucedeu ao xeneral José María Pérez de Lema como gobernador xeral do Sáhara Español. Alí, o seu primeiro traballo foi restaurar a confianza da poboación nativa no réxime colonial español, un ano despois do levantamento de Zemla (17 de xuño de 1970). Máis tarde conseguiu para o goberno saharauí unha maior autonomía interna, manifestada nunha carta do xeneral Franco (20 de febreiro de 1973) na que este prometía converter en lexislativa unha institución até entón soamente consultiva como a Yemaá. O propio xeneral de Santiago transmitiu esta misión ao presidente da asemblea, Khatri Ould Said Ould Joumanien, pero non foi até despois da súa substitución polo xeneral Federico Gómez de Salazar y Nieto (24 de abril de 1974) cando se publicou un estatuto político acerca da autonomía interna do Sáhara. Por entón, de Santiago pasara xa a ocupar un posto de importancia no Centro Superior de Estudos da Defensa (CESEDEN).
Na Transición, durante o primeiro goberno da Monarquía (12 de decembro de 1975) o, daquela, presidente do goberno Carlos Arias Navarro non tardou en nomealo vicepresidente para Asuntos da Defensa e ministro sen carteira. Asumiu interinamente a presidencia de goberno do 1 ao 3 de xullo de 1976 até a toma de posesión de Adolfo Suárez, sucesor de Arias e foi ratificado no seu cargo de vicepresidente da Defensa (1976).
Mg
Mg pode referirse a:
mg pode referirse a:
Fernando de Santiago
Traxectoria
En xuño de 1983, foi arrestado durante unha semana por pedir, mediante un artigo periodístico no diario El Alcázar, a liberación dos arrestados no golpe do 23-F.
Condecoracións
Franco lle concedeu o ingreso na Orde de África coa categoría de Gran Oficial, e o 22 de setembro de 1976 recibiu a Gran Cruz da Orde de Cisneros.
José Torres Paz
José Torres Paz, nado en Cerdedo e finado en Alba o 11 de agosto de 1936, foi un político galego.
Traxectoria
Pertenceu á Agupación Socialista de Cerdedo, da que foi elixido presidente da directiva en xaneiro de 1935, e membro da Sociedad de Agricultores de Cerdedo. Foi oficial do concello e concelleiro republicano. Integrante do "Comité de Emerxencia" que, en xullo de 1936, se significou en Cerdedo na defensa da legalidade republicana. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 agochouse canda Francisco Varela Garrido e outros compañeiros no monte do Seixo (cova do Outeiro das Aveas). Cando visitaba o seu fogar, foi delatado por un veciño falanxista, detido e conducido ao cuartel da Garda Civil de Cerdedo. A noite do 11 de agosto de 1936 membros da Guardia Cívica e falanxistas de Cerdedo conducirono xunto con José Cortizo González e Manuel Garrido "o Negro" a un punto da estrada Pontevedra-Compostela, á altura do lugar de Alba. Alí foron asasinados e os seus corpos abandonados nunha gabia da estrada. Deron por morto a Manuel Garrido, mais deu sobrevivido.
Xans
dereita|miniatura|Xans, segundo unha intelixencia artificial. dereita|miniatura|Igrexa de San Martiño de Valongo. As Xans son pantasmas ou dobres de persoas vivas que só poden ser vistas nas encrucilladas polos vedoiros e os aturuxados. A procesión das Xás ou procesión das Xans é unha crenza popular da mitoloxía galega, semellante á Santa Compaña, coa diferenza que que non son as pantasmas dos mortos as que van nela, senón as pantasmas dos vivos. Esta crenza está documentada en Valongo (Cortegada), en Muros e na Arnoia.
Características
As Xans gardan unha estreita relación coa Santa Compaña. Algo que diferencia estas dúas lendas é que, polo xeral, a Santa Compaña utilizaba a aparición dunha ringleira de encarapuchados con aspecto de pantasma e vestidos de negro cuxa función era a de simplemente visitar ou ben poñer en aviso unha próxima defunción, pero non está rexistrado na lenda das Xans que estas ánimas en pena tivesen a misión de anunciar as mortes do lugar.
Marchan en dúas ringleiras e levan un cadaleito. Canto máis á beira do cadaleito vaian os membros das ringleiras, máis axiña morren. Quen atopa esta procesión, vea, mais non a sente. O encontro dáse case sempre nas encrucilladas dos camiños, onde é costume deterse cos defuntos para que os cregos boten responsos. Se o que a atopa é amigo dos que van na procesión, o único que lle fan é levalo polo aire a outra parte; se é inimigo, danlle unha grande malleira e arrástrano polas silveiras.
Son poucas as persoas que ven a procesión das Xás, pois para iso precisa posuír unha destas condicións: que o padriño de quen a ve rezase mal o credo cando o bautizaron, ou ben que o crego cambiase os santos óleos confundindo os da extrema unción cos do bautismo. Tal erro pódese remediar bautizándose de novo.
L'Argentera
L'Argentera é un concello de Cataluña, pertencente á provincia de Tarragona. Está localizado na comarca de Baix Camp.
Xans
As Xans en Valongo
Segundo a tradición oral, polas noites contra as doce ou unha da mañá, víase ao redor da igrexa de San Martiño de Valongo unha ringleira de xente con vestimenta de cor negra, que adoitaba ser unha túnica, que levaban unha candea acesa na man e daban voltas á construción relixiosa. A maioría dos habitantes deste lugar pensaban que se trataba de mortos con pecados, ánimas en pena que lle debían algo a este mundo e debido a isto seguían nel. Outra xente culta pensaba que esta procesión estaba composta por xente que facía promesas e non as cumpría polo que tiña que ir a modo de penitencia a facer este tipo de percorrido nocturno. Ambas as crenzas son claramente parte dunha tradición cristiá fortemente arraigada que acompaña o pobo galego até mediados do século XX. Segundo unha lenda recollida por Dolores Gardón Gardón, en Valongo dicíase que un rapaz puxo en dúbida a crenza de que os compoñentes das Xans eran mortos ou mortas, xa que un día baixou á capela cando se fixo de noite. O neno agochouse entre o millo dunha plantación próxima á capela e agardou a que a procesión comezase. Cando viu os encarapuchados dirixiuse ata preto dun deles e, a toda velocidade, deu un chimpo e sacoulle a carapucha, nese mesmo intre recibiu unha labazada e foi de contado para a súa casa. Ao día seguinte dispúxose a contarlle o que el fixera á súa nai, que lle respondeu abraiada explicándolle que se trataba de ánimas doutro mundo, e como fora quen de facer tal cousa, ao que o rapaz respondeu: "Eu non sei se serían deste mundo ou do outro, pero deume unha labazada tan grande, que estiven toda a noite mirando as estrelas!" En lugares próximos, o mito das Xans era interpretado dunha maneira diferente da que o facían os veciños e veciñas de Cortegada. Dise que As Xans é unha procesión de pantasmas, pero que, neste caso, diferénciase da Santa Compaña por estar formada por vivos. Cóntase que formaban dúas ringleiras e portaban un só cadaleito. Interpretábase que os participantes nesta procesión ían morrendo segundo o preto que se atoparan do cadaleito, os que camiñaban máis lonxe podían vivir como moito 3 ou 4 anos máis.
As Xans en Muros
En Muros e arredores tamén existe o mito das Xans, onde reciben o nome de Ánimas. Á diferenza da Santa Compaña non amosan sinais físicos logo destes encontros nocturnos nin gardan lembranza da súa participación na procesión.
Ácido carboxiglutámico
O ácido carboxiglutámico (ou a súa base conxugada carboxiglutamato) é un aminoácido pouco común que se introduce nas proteínas por medio dunha modificación postraducional consistente nunha carboxilación dun residuo de ácido glutámico. Esta modificación encóntrase, por exemplo, en factores de coagulación e outras proteínas da fervenza da coagulación do sangue. Esta modificación introduce unha afinidade polos ións calcio. Na fervenza da coagulación do sangue, a vitamina K é necesaria para introducir gamma-carboxilacións nos factores de coagulación II, VII, IX, X e proteína Z.
Síntese
Na biosíntese do ácido \gamma-carboxiglutámico, extráese o protón \gamma (gamma) do ácido glutámico, e seguidamente engádese CO2. O intermediario da reacción é un \gamma-glutamil carbanión.
Esta rección é catalizada por unha carboxilase que require vitamina K como cofactor. Non se sabe exactamente como participa na vitamina K, pero hipotetízase que un residuo libre de cisteína da carboxilase converte a vitamina K nunha base forte activa que á súa vez extrae un hidróxeno do carbono \gamma do ácido glutámico. Despois, engádese o CO2 ao carbono \gamma para formar o ácido \gamma-carboxiglutámico.
Dominio Gla rico en ácido gamma-carboxiglutámico
No dominio Gla rico en ácido gamma-carboxiglutámico hai varios residuos de gamma-carboxiglutamato (Gla). Este dominio encóntrase en varias proteínas, como os factores de coagulación X, VII, IX, e XIV, as proteínas S e Z dependentes de vitamina K, a protrombina, transtiretina, osteocalcina, proteína Gla da matriz (MGP), inhibidor da inter-alfa tipsina cadea pesada H2, e na proteína 6 específica da detención do crecemento (Gas6). O dominio Gla é responsable da alta afinidade de unión a ións calcio.
Papel na coagulación do sangue
Os residuos de ácido gamma-carboxyglutámico desempeñan un importante papel na coagulación. Os sitios de alta afinidade polo calcio do dominio Gla do factor IX, que é unha serina protease do sistema de coagulación, median parcialmente na unión do factor IXa ás plaquetas e na activación do factor X. Ademais, cando hai unha lesión mecánica na parede dun vaso sanguíneo, un factor tisular asociado á célula queda exposto e inicia unha serie de reaccións encimáticas localizadas na superficie da membrana. Os residuos Gla dirixen parcialmente a activación e unión dos encimas da coagulación circulantes e cimóxenos a esta superficie exposta da membrana plasmática. Especificamente, os residuos Gla son necesarios para a unión do calcio e para expoñer rexións de unión hidrofóbicas da membrana. A falta destes residuos Gla ten como resultado a imposibilidade da coagulación ou mesmo a anticoagulación, o cal pode orixinar diatese hemorráxica ou trombose.
Palazuelos de la Sierra
Palazuelos de la Sierra é un concello español da provincia de Burgos (Castela e León). A súa poboación é de 66 habitantes (INE 2012).
Si
Si pode ser:
Space Jam
Sinopse
Bugs Bunny e os seus amigos desafían ós Nerdlucks (un grupo de pequenos extraterrestres) a un partido de baloncesto para decidir se os Looney Tunes permanecen na Terra ou se converten na maior atracción dun parque de atraccións de Montaña Tontolandia, nunha afastada galaxia. Os Nerdlucks teñen unha arma secreta monstruosa ó seu favor: apoderáronse das mellores cualidades das estrelas da NBA (como Charles Barkley e Patrick Ewing) converténdose en súper monstros. Pero o equipo dos Looney tamén ten unha arma secreta, o mellor xogador deste ou doutro universo: Michael Jordan.
Personaxes
As voces dos Nerdlucks son as de Jocelyn Blue (Pound), Charity James (Blanko), June Melby (Bang), Catherine Reitman (Bupkus) e Colleen Wainwright (Nawt); as voces dos Monstars son as de Darnell Suttles (Pound), Steve Kehela (Blanko), Joey Camen (Bang), Dorian Harewood (Bupkus) e T. K. Carter (Nawt).
Máis-menos
O sinal máis-menos é un símbolo matemático empregado con distintos significados tamén noutros campos. Outro símbolo relacionado con este é o menos-máis (∓).
Historia
Unha versión do signo, coa palabra francesa "ou", aparece nunha obra de Albert Girard de 1626 e o signo na forma moderna foi empregado por William Oughtred en Clavis Mathematicae, en 1631.
Usos
En Matemáticas indica que un número ou unha expresión pode tomar dous valores, un positivo e un negativo, como na solución da ecuación x2 = 1, que é x = ±1, é dicir, x = +1 ou x = –1.
Nalgúns casos emprégase para resumir dúas ecuacións, como na fórmula para resolver ecuacións de segundo grao: : que describe as dúas solucións da ecuación ax2 + bx + c = 0.
Do mesmo xeito as dúas fórmulas trigonométricas poden resumirse con
En Estatística e outras ciencias experimentais indica o erro aleatorio ou erro nunha medida, no caso da estatística a miúdo o desvío estándar.
En xadrez o símbolo ± indica vantaxe para o xogador branco, mentres o símbolo ∓ representa vantaxe para o xogador negro.
Cl
Cl pode referirse a:
El Amigo del Pueblo (1868)
El Amigo del Pueblo foi un periódico editado na Coruña en 1868.
Historia e características
Subtitulado Periódico de la tarde, tiña como lema "Todo por el pueblo y para el pueblo. ¡Viva la revolución!". Apareceu o 17 de outubro de 1868. Publicábase os luns, xoves e sábados. Periódico de carácter político, estaba redactado por Eduardo Vázquez Taboada, Romualdo Real e Luis Tettamancy.
Lipase pancreática
miniatura|dereita|Complexo da lipase pancreática coa colipase de porco (azul) e un pequeno inhibidor (arriba á esquerda). A lipase pancreática, tamén chamada triacilglicerol lipase pancreática, é un encima segregado polo páncreas, que actúa no intestino delgado, e é a principal lipase que hidroliza os lípidos da dieta durante a dixestión no aparato dixestivo humano. Converte os triglicéridos (triacilglicerois) que se encontran nas graxas e aceites da dieta en monoglicéridos (monoacilglicerois) e ácidos graxos libres, ao cortar dous dos enlaces éster entre o glicerol e os ácidos graxos (deixando intacto o enlace co ácido graxo central). O encima pertence á familia das triglicérido lipases.
A diferenza doutros encimas pancreáticos, que están inactivos no páncreas e son activados por clivaxe proteolítica cando chegan ao duodeno (por exemplo o tripsinóxeno), a lipase pancreática é segregada na súa forma madura, aínda que só realiza unha catálise eficiente se está presente no duodeno o encima colipase. A colipase pancreática únese ao dominio C-terminal non catalítico da lipase, o que a estabiliza na súa conformación activa e aumenta a hidrofobicidade do sitio activo. Á súa vez a colipase debe ser activada pola tripsina.
Nos humanos a lipase pancreática está codificada no xene PNLIP do cromosoma 10.
Importancia para o diagnóstico
A lipase pancreática segrégase ao duodeno. Normalmente a súa concentración no soro sanguíneo é moi baixa, pero cando hai un trastorno extremo da función pancreática, como na pancreatite ou no adenocarcinoma pancreático, o páncreas pode comezar a autolisarse e a liberar ao soro encimas pancreáticos como a lipase, polo que o seu nivel no soro aumenta. Medindo as concentracións de lipase pancreática no soro, pode diagnosticarse a pancreatite aguda.
Familia da lipase pancreática (triglicérido lipases)
A familia das triglicérido lipases (número EC 3.1.1.3) está formada polos encimas lipolíticos que hidrolizan os enlaces éster dos triglicéridos, á que pertence a lipase pancreática. É unha familia amplamente distribuída en animais, plantas e procariotas.
Existen polo menos tres isoencimas específicos de tecidos nos vertebrados superiores, o pancreático, o hepático e o gástrico/lingual. Estas lipases están estreitamente relacionadas unhas con outras e coa lipoproteína lipase (EC 3.1.1.34), a cal hidroliza os triglicéridos nos quilomicrons e lipoproteínas de moi baixa densidade (VLDL).
A rexión máis conservada en todas estas proteínas está centrada arredor dun residuo de serina, que participa, xunto cun residuo de histidina e outro de ácido aspártico, nun sistema de relevo de carga. Esta rexión está tamén presente nas lipases de procariotas e na lecitín-colesterol aciltransferase (EC 2.3.1.43) (LCAT), que catliza a transferencia de ácidos graxos entre a fosfatidilcolina e o colesterol.
Proteínas humanas que conteñen este dominio
LIPC; LIPG; LIPH; LIPI; LPL; PLA1A; PNLIP; PNLIPRP1; PNLIPRP2; PNLIPRP3;
Bibliografía
Este artigo contén textos de InterPro IPR013818 en dominio público.
Isabel García Adánez
Isabel García Adánez, nada en Madrid o 9 de setembro de 1972, é unha destacada tradutora do alemán ao español.
Traxectoria
É licenciada en Filoloxía Alemá e Española e doutora en Filoloxía Alemá, así como diplomada en Piano e en Teoría musical.
Traduciu un número importante de autores de expresión xermanófona, fundamentalmente dos séculos XIX e XX, tales como Theodor Fontane, Heinrich Heine, Thomas Mann, Arthur Schnitzler, Joseph Roth ou Klaus Mann.
Traballou así mesmo na tradución de obras dramáticas e cinematográficas, como Good Bye, Lenin! ou Das Testament des Dr. Mabuse.
Rexurdimento (revista)
Rexurdimento foi unha revista editada en Betanzos entre 1922 e 1923.
Historia e características
Subtitulado ''Boletín quincenal. Órgao dos intereses mariñáns'', apareceu o 1 de agosto de 1922. Estaba dirixida por Salvador Mosteiro Pena e relacionada coa Irmandade Nazonalista Galega. Incluíu temas sociopolíticos, crítica literaria e unha sección de noticias de Portugal e Irlanda. Tamén aparecían recensións e colaboracións literarias de nacionalistas betanceiros. A revista expón as ideas reintegracionistas de Mosteiro. Interrompeu a edición o 16 de outubro de 1922 polo traslado do seu director a Madrid, e reapareceu en xaneiro de 1923 como órgano oficial da Irmandade Nazonalista Galega (cambiou o subtitulo a Ógao da I.N.G.) controlada por Vicente Risco desde Ourense. Entre os seus colaboradores figuraron José Veiga Roel, Luís Cortiñas Díaz, Tomás López da Torre, M. F. Barreiro, Carlos Peña, Manoel Roel, Ramón Cabanillas, Antón Villar Ponte, Leandro Carré, Víctor Casas e Xaime Quintanilla. Cesou a súa publicación en xullo de 1923.
John Devoy
John Devoy (en inglés) ou Seán Ó Dubhuí (en irlandés), nado en Kill, condado de Kildare (Irlanda) en 1842 e finado en Nova York (Estados Unidos) o 29 de setembro de 1928, foi un revolucionario feniano irlandés.
Traxectoria
En 1858 uniuse á Irmandade Republicana Irlandesa. En 1865 organizou a fuga da prisión de James Stephens e en 1866 foi condenado a 15 anos de prisión por tentar recrutar fenianos entre os soldados ingleses. Debido aos numerosos motíns que organizou en diversas prisións británicas, foi deportado en 1871.
En 1871 emigrou aos Estados Unidos, onde organizou o Clan na Gael, sendo tamén redactor do New York Herald. En 1875 organizou a fuga de seis fenianos da prisión de Fremantle, en Australia Occidental, a bordo do buque Catalpa. En 1879 viaxou a Irlanda, onde se encontrou con Charles Kickham, John O'Leary e Michael Davitt, dando soporte dende 1880 á campaña da Guerra da Terra dirixida por Charles Steward Parnell.
A pesar do seu escepticismo, deu soporte económico aos Voluntarios Irlandeses dende 1914, grazas á petición de Patrick Pearse, así como á visita a Alemaña de Roger Casement. Tamén deu soporte económico ao Alzamento de Pascua de 1916, a pesar de ter moi pouco protagonismo. En 1919 volveu visitar Irlanda convidado polo Dáil Éireann, e en 1921 deu soporte ao Tratado Anglo-Irlandés. Morreu na pobreza en Nova York.
Maria Helena Vieira da Silva
250px|miniatura|dereita|Fundación Arpad Szenes-Vieira da Silva, Lisboa. Maria Helena Vieira da Silva, nada en Lisboa o 13 de xuño de 1908 e finada en París o 6 de marzo de 1992, foi unha pintora portuguesa, naturalizada francesa en 1956.
Traxectoria
Filla do embaixador Marcos Vieira da Silva, Maria Helena demostrou interese polas artes dende pequena. Aos once anos comezou a estudar pintura e deseño na Academia de Belas Artes de Lisboa e, motivada pola escultura, estudou Anatomía na Facultade de Medicina de Lisboa.
En 1928 estableceuse en París, onde estudou pintura con Fernande Léger, e traballou con Duffrene e Waroquier. Alí coñeceu o seu futuro marido, o tamén pintor Árpád Szenes, de procedencia húngara, con quen casou en 1930. Vieira da Silva realizou numerosas viaxes á América Latina para participar en exposicións, como en 1946 no Instituto de Arquitectura do Brasil (IAB).
Debido ao feito de ser o seu marido xudeu e de ela ter perdido a nacionalidade portuguesa, eran oficialmente apátridas. Decidiron entón vivir durante un tempo no Brasil, durante a segunda guerra mundial e no período de posguerra. No Brasil entraron en contacto con importantes artistas locais, como Carlos Scliar e Djanira.
Vieira da Silva adicouse á ilustración e escritura de libros para rapaces. Kô et Kô, les deux esquimaux, é o título dunha historia para rapaces inventada por ela en 1933.
A partir de 1948 o estado francés comezou a adquirir as súas pinturas, e en 1956 tanto ela como o seu marido obtiveron a nacionalidade francesa. En 1960 o Goberno francés outorgoulle a súa primeira condecoración, en 1966 foi a primeira muller en recibir do Grand Prix National des Arts e en 1979 converteuse en dama da lexión de honra francesa.
Obra
Contra finais dos anos 1950, Vieira da Silva adquirira renome internacional polas súas composicións densas e complexas, influenciadas por Paul Cézanne, coas súas formas fragmentadas, as súas ambigüidades espaciais e unha paleta de cores relacionado co cubismo e coa arte abstracta.
Está considerada como unha das artistas máis importantes da arte abstracta da posguerra, aínda que a súa pintura non sexa puramente abstracta. As súas obras aseméllanse por veces a cidades labirínticas ou mesmo a estantes de biblioteca, alegorías dunha demanda eterna do coñecemento e do absoluto.
Vieira da Silva expuxo as súas obras a través do mundo e gañou un premio de pintura na bienal de São Paulo en 1961.
Distincións e recoñecementos
Para honrar a memoria do matrimonio de pintores, foi creada en novembro de 1994 a Fundación Arpad Szenes-Vieira da Silva, na cidade de Lisboa.
En homenaxe a Vieira da Silva saíu un selo co deseño dunha das súas obras, que foi emitido polos correos franceses en 1993 (co valor de 5 francos).
Miguel Solís
Miguel Solís Cuetos, nado en San Fernando (provincia de Cádiz) o 27 de marzo de 1816 e finado en Paleo (Carral) o 26 de abril de 1846 foi un militar español.
Traxectoria
Foi educado na escola dirixida polo presbítero Feliú, un home ilustrado e de ideas liberais, o que motivou o peche da escola por orde do goberno absolutista do rei Fernando VII.
Ingresou na Mariña en 1829 cunha praza de garda na Real Armada, superando con brillantez os exames de ingreso e permanecendo ata 1836, cando tras unha carreira nos bergantíns Guadalete e Perla e no navío Soberano acadou o grao de alférez de navío, e en breve, o de capitán de artillería de mariña. Durante as guerras carlistas pasou ó corpo de terra. Loitou contra o bando carlista en Aragón, onde acadou o grao de capitán e tenente coronel e pola súa actuación posterior en Molina de Aragón (1840) e participou nos levantamentos esparteristas de 1840 e 1842, polo que acadou o ascenso a segundo comandante e xusto antes da caída da Rexente María Cristina logrou -por mediación do seu tío e protector, Evaristo San Miguel, por entón Capitán xeneral de Madrid- o ascenso a coronel, que non obstante non lle sería recoñecido.
En 1842 ingresou no corpo do Estado Maior, sendo destinado a Donostia, onde se atopa cando estalou o pronunciamento de 1843, pero sendo contrario á sublevación, regresou a Madrid.
Revolución de 1846
Miguel Solís encabezou un levantamento liberal en 1846, ó mando do Segundo Rexemento de Zamora, que se iniciou en Lugo o 2 de abril, xa que rexeitara facelo na Coruña para evitar ter que ser o que tivese que arrestar ó xeneral Puig Samper, polo que sentía un aprecio persoal. A este pronunciamento sumáronse tropas de Santiago de Compostela, Vigo e Pontevedra, as destas dúas últimas cidades baixo o mando de Leoncio Rubín de Celis. O día 15 reuníronse en Santiago os presidentes das xuntas locais establecidas pouco atrás para constituír con carácter provisional a Xunta de Goberno de Galicia, da que Pío Rodríguez Terrazo foi designado presidente e Antolín Faraldo, secretario. Rubín e Solís foron nomeados mariscais de campo, pero a elección de Solís como Capitán xeneral de Galicia o 22 de abril, co mando supremo sobre todos os exércitos sublevados, provocou que Rubín se retirara da revolta, aínda que segundo algúns autores, e a raíz da súa actuación posterior, é posíbel que xa tivera decidido desvincularse da sublevación. miniatura|Igrexa de Santo Estevo de Paleo, onde foi fusilado Solís. O 23 de abril, na batalla de Cacheiras, Solís foi derrotado polas tropas de José Gutiérrez de la Concha. Refuxiouse en Santiago de Compostela, pero terminou entregándose ás tropas leais. Foi xulgado en Carral e fusilárono no adro da igrexa de Paleo. O 27 de abril rendíanse os sublevados de Lugo e poñíase fin á sublevación.
Cu
O termo cu pode estar referido a:
Dinosaucers
Dinosaucers é unha serie de debuxos animados de ciencia ficción creada por DiC Entertainment, emitida orixinalmente nos Estados Unidos de América no ano 1987. En Galicia emitiuna a TVG en 1990.
Sinopse
Un grupo de dinosauros evolucionados extraterrestres, os Dinosaucers, chegan á Terra dende o seu planeta de orixe chamado Reptilón, que se encontra na mesma órbita da Terra pero no lado oposto do sol, tentando achar unha solución que evite a destrución do seu planeta.
Contactan cun grupo de mozos humanos, que será denominado como o Dinoescuadrón Secreto, que tentarán axudalos. Porén comezan a xurdir problemas ó seguilos outro grupo de dinosauros extraterrestres, os Tyrannos, que chegan co propósito de conquistar a Terra.
Airexe, Salgueiros, Monterroso
Airexe é un lugar da parroquia de Salgueiros no concello lucense de Monterroso, na comarca da Ulloa. Segundo o padrón municipal (INE 2013) ten 11 habitantes (6 homes e 5 mulleres).
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, o lugar da igrexa.
Palazuelos de Muñó
Palazuelos de Muñó é un concello español da provincia de Burgos (Castela e León). A súa poboación é de 60 habitantes (INE 2012).
Pobo galés
Os galeses (cymry), son unha nación e grupo étnico nativo de Gales. A súa lingua nativa é o galés, que pertence á familia de linguas célticas insulares, e foi historicamente falada en toda Gales. O seu devanceiro, o britano foi falada en toda a illa de Gran Bretaña. Antes do século XX, unha gran cantidades de galeses falaban só galés, con escasos ou nulos coñecementos do inglés. Malia que o galés se mantivo como a lingua predominante nalgunhas áreas do país de Gales, particularmente no norte e no oeste, o inglés é a lingua predominante en case todo o país. Porén, un número significativo de galeses, mesmo os que viven en áreas predominantemente de fala inglesa son falantes de galés en diversos graos.
Mesmo que a lingua galesa e os seus devanceiros foron falados na actual Gales dende antes da incursión romana en Britania, o historiador John Davies suxire que a orixe da "nación galesa" procede dos séculos IV e V, após a marcha dos romanos. O termo "pobo galés" aplícase ós habitantes de Gales e á xente con devanceiros galeses que se identifican cunha orixe e unha herdanza cultural.
No 2016, unha análise xeográfica dos apelidos galeses levada a cabo polo Goberno Galés descubriu que unhas 718 000 persoas (arredor do 35% da poboación galesa) ten un apelido de orixe galesa, comparado co 5,3% no resto do Reino Unido, o 4,7% en Nova Zelandia, o 4,1% en Australia e o 3,8% nos Estados Unidos, o cal representan 16,3 millóns de persoas neses países que teñen cando menos algún devanceiro galés.
Tordo real
O tordo real (Turdus pilaris) é un paxaro da familia dos túrdidos que se reproduce en zonas boscosas e arbustivas do norte de Europa e Asia, que en Galicia é unha ave invernante pouco común. É unha especie moi migratoria, e moitos dos exemplares do norte trasládanse ao sur durante o inverno. Inverna en grandes cantidades nas illas británicas (onde uns poucos exemplares tamén se reproducen), e no sur de Europa, norte de África e Próximo Oriente. É omnívoro, e come unha ampla variedade de moluscos, insectos e miñocas de terra en verán e bagas, cereais e outras sementes en inverno.
Adoitan nidificar en pequenas colonias, posiblemente como protección contra os predadores. Constrúen o niño nunha árbore, no que poñen cinco ou seis ovos. Os polos son alimentados polos dous proxenitores e abandonan o niño pasados quince días. Poden criar dúas roladas na parte sur da súa área de distribución, pero só unha máis ao norte. As aves migrantes e invernantes a miúdo forman grandes bandadas, frecuentemente en compañía de tordos rubios.
O tordo real ten unha lonxitude duns 25 cm, cun píleo, pescozo e mitra grises, un dorso marrón puro, ás e cola escuras e parte inferior da á branca. O peito e flancos teñen moitas manchas. O peito ten un ton avermellado destinguido e o resto das partes inferiores son brancas. Os sexos son similares en aparencia pero as femias son lixeiramente máis marróns. Os machos teñen unha canción simple e a ave fai varias chamadas guturais en voo e de alarma.
Etimoloxía
A especie foi descrita por Linnaeus na súa obra Systema naturae (1758) co seu actual nome científico. O nome Turdus pilaris procede de dúas palabras distintas que significaban 'tordo'. Non se recoñecen subespecies.
Taxonomía
No xénero Turdus hai unhas 65 especies de tordos de tamaño medio a grande, caracterizadas por ter cabezas arredondadas, ás longas e bicudas e xeralmente cancións melodiosas. Aínda que os dous tordos europeos, o tordo común e o tordo charlo, separáronse temperanmente da liñaxe euroasiática de Turdus despois de que estes se espallasen polo norte de África, o tordo real descende de devanceiros que colonizaron as illas do mar Caribe desde África e despois chegaron a Europa desde América.
Descrición
O tordo real é doadamente recoñecible coa súa cabeza, caluga e mitra grises lousa, dorso marrón escuro, cola anegrada e peito con moitas manchas. En voo, as súas cobertoiras da parte inferior da á son brancas e as axilares son conspicuas. A áspera chamada de voo de tipo "tsac tsac" é tamén distintiva.
A fronte e píleo do macho son grises azulados e cada pluma ten unha banda central negra amarronada. Os loros e rexións debaixo do ollo son negros e teñen unhas liñas claras débiles sobre os ollos. As cobertoiras do oído, caluga, parte de atrás do pescozo e mitra son grises azlados, xeralmente cunha liña branca preto do talo de cada pluma da mitra. As escapulares e plumas do manto son castaas escuras con liñas centrais escuras e puntas claras. Teñen catorce plumas na cola, cada unha cun extremo agudo, as dúas máis externas son lixeiramene máis curtas que as outras orixinando unha cola arredondada. Son negros amarronadas, con barras máis escuras pouco marcadas visibles con certa luz. A beira externa de cada pluma da cola é gris preto da base e o par externo de plumas ten un bordo branco estreito na beira interna. O queixo, gorxa e peito superior son de cor beixe crema con liñas intensas e manchas de cor negra amarronada. A parte inferior do peito é de cor branca crema cun ton beixe cada vez menos intenso e con menos manchas e a barriga é igualmente de cor branco crema, con manchas restrinxidas á parte máis superior. As primarias son negras amarronadas co bordo de ataque beireado de gris e o bordo interno das plumas externas gris preto da base, mentres que as plumas internas están beireadas de marrón preto da base. As secundarias son similares, pero beireadas de castaño no bordo de ataque. As cobertoiras das ás superiores son negras amarronadas e similares ás primarias externas na coloración das marxes. As axilares e cobertoiras das ás inferiores son brancas e as cobertorias da parte que está baixo a cola teñen bases e marxes marróns agrisados escuras e centros e extremos brancos. O peteiro é forte, facendo unha curva lixeira e unha amosega preto da punta. É de cor amarelo laranxa en inveno, e a mandíbula superior é algo amarronada e ambas puntas da mandíbula negras amaronadas. No verán ambas as mandíbulas do peteiro do macho son amarelas. O iris é marrón escuro e as patas e pés son marróns. A lonxitude media do adulto é de 25 cm, a lonxitude das ás é de 14,5 cm e a lonxitude tarsal é de 3,5 cm.
A femia é moi similar ao macho, pero as partes superiores son algo máis amarronadas e as plumas do píleo teñen liñas centrais negras máis estreitas. A gorxa e peitos son máis claros con marcas máis pequenas e en menor número. O peteiro é similar ao peteiro do macho en inverno. O xove é de cor máis clara que adulto con liñas de cores claras nas plumas que teñen liñas escuras nos adultos. O xove adopta a súa plumaxe adulta despois da súa primeira muda no outono.
A chamada desta ave faina principalmente en voo e é un áspero "tsak tsak tsuk". O mesmo son, pero máis suave, faino máis ocasionalemnte cando os individuos se xuntan nas árbores. Cando está incomodado ou alarmado emite varios sons de advertencia que lembran os do tordo charlo (Turdus viscivorous). O macho ten unha canción bastante feble que canta na estación reprodutora. É unha mestura dunhas poucas frases como as do merlo (Turdus merula) intercaladas con asubíos, chíos guturais e notas de chamada. Cántaa en voo e tamén desde as árbores e unha versión tenue desa canción con máis notas de trilos é cantada por un grupo de aves en pousadeiros comunais.
Distribución e hábitat
miniatura|esquerda|Tordos reais en inverno miniatura|esquerda|Tordos reais en fronte dunha fiestra O tordo real é unha especie migratoria cunha distribución paleártica. Reprodúcese no norte de Noruega, norte de Suecia, Finlandia, Bélxica, Alemaña, Suíza, Austria, a República Checa, Eslovaquia, Hungría, Polonia e Siberia cara ao leste ata Transbaikal, o río Aldán e as montañas Tian Shan no noroeste da China. No inverno a súa área de distribución esténdese polo oeste e sur de Europa e Norte de África, aínda que non é común na rexión mediterránea. As poboacións do leste migran a Anatolia, Israel, Irán e noroeste da India e ás veces ao nordeste da India. É unha ave que chega errante a Islandia, Groenlandia, Spitsbergen, as illas Canarias, as illas Baleares, Madeira, Córsega, Sardeña, Sicilia, Malta e Chipre. O voo do tordo real é lento e directo. Dá varios fortes batidos de ás e despois pecha as ás brevemente antes de volver a batelas. É moi gregario, bastante tímido e asústase doadamente no inverno e é máis afouto e ruidoso na estación reprodutora. Cando un grupo está nunha árbore tenden a mirar na mesma dirección, mantendo unha constante charla. Cando buscan alimento no chan, a miúdo en asociación cos tordos rubios, o grupo avanza a favor do vento, e cada ave fai unha pausa cada pouco para erguerse e mirar arredor antes de volver a alimentarse. Cando están alarmados vanse voando e o grupo de alimentación volve formarse noutro sitio. En zonas boscosas non vagan polo sotobosque como fan os merlos ou os tordos comúns, senón que se pousan en zonas abertas en arbustos e ramas altas. Póusanse socialmente, ás veces en setos crecidos e matogueiras ou arbustos, pero máis xeralmente no chan. Sitios comúns son as zonas de herbas bastas entre arbustos ou matas de xuncos, en plantacións xoves, en restroballos e nos sucos dos campos arados.
Hábitat
No verán os tordos reais frecuentan zonas boscosas mixtas de bidueiros, amieiros, piñeiros, piceas e abetos, a miúdo preto de marismas, páramos ou outras zonas abertas. Non evita a veciñanza dos humanos e poden verse en áreas cultivadas, hortas, parques e xardíns. Tamén habita en tundras abertas e ladeiras de montañas sobre a liña de árbores. No inverno, os grupos de tordos charlos encóntranse principalmente en campo aberto, terras agrícolas, hortas e zonas boscosas. Son nómades, e roldan por onde hai unha abundancia de bagas e insectos. Posteriormente no ano trasládanse a zonas de pasto e campos cultivados.
miniatura|Tordos reais comendo vermes
Alimentación
O tordo real é omnívoro. O alimento de orixe animal da súa dieta inclúe caracois e lesmas, miñocas, arañas e insectos como escaravellos e as súas larvas, moscas e saltóns. Cando maduran as bagas no outono cómenas en grandes cantidades. Os froitos de estripeiros, acivros, Sorbus, teixos, xenebreiros, Rosa canina, Cotoneaster, Pyracantha e Berberis son tamén preferidos. Máis avanzado o inverno comen mazás que tirou o vento, nabos nos campos e cereais e sementes. Cando estes están exhaustos ou en tempo particularmente malo, as aves poden trasladarse a marismas ou incluso ás costas onde poden encontrar moluscos.