cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Francisco Maseda García
Traxectoria
Cursou Bacharelato e Peritaxe Mercantil na Coruña. Desenvolveu a súa vida profesional nos negocios familiares de Casa Maseda, Carpintería Maseda e Hotel Ribanova. No franquismo foi nomeado alcalde de Ribadeo en 1943, tomando posesión o 15 de outubro. Cesou no cargo en febreiro de 1964. Despois impulsóu a construción de viviendas da Cooperativa Santa Cruz, foi presidente do Ribadeo F.C. e da Asociación Amigos da Gaita Galega.
Recoñecementos
O Concello de Ribadeo deulle o seu nome a unha praza da vila en 1998.
Vida persoal
Casou con Felisa García Bolaño e foi pai de Francisco e Mª Carme Maseda García.
Paula Ojea
Paula Ojea Fernández-Colmeiro, nada en Nigrán en 1983, é unha enxeñeira e ceramista galega. En 2019 recibiu o Premio Nacional de Artesanía na categoría de Premio Produto.
Traxectoria
Paula Ojea comezou a facer cerámica de nena no taller municipal de Nigrán, onde tivo a Emilia Guimeráns como profesora. Estudou enxeñería de camiños,canais e portos na Universidade da Coruña e posteriormente traballou en Nova York como enxeñeira de estruturas. Tras realizar un máster en sostenibilidade e transporte en Londres marchou a Barcelona, onde traballou nunha compañía adicada ao deseño e montaxe de torres para turbinas eólicas.
Recoñecementos
En 2019 obtivo o recoñecemento na categoría de produto nos Premios Nacionais de Artesanía que convoca o Ministerio de Industria, Comercio e Turismo.
Síndrome do restaurante chinés
A síndrome do restaurante chinés, tamén coñecida como síntoma de glutamato monosódico, é un conxunto de síntomas que poden incluír dor de cabeza (xaqueca), rubor, sudación e sensación de presión na boca ou na cara. Durante un tempo pensouse que o glutamato monosódico aditivo (GMS) é a causa, pero esta hipótese parece infundada. Os estudos científicos non deron probas concluíntes de que esta sexa a orixe. A síndrome ten este nome porque está asociada á inxestión de alimentos preparados nos restaurantes de cociña chinesa, onde o glutamato é un condimento frecuente. Na maioría dos casos os síntomas non son graves e pódense reducir tomando vitamina B6.
Orixe do termo
Os primeiros casos ocorreronna década de 1960 nos Estados Unidos, onde hai moitos restaurantes que usan moito glutamato monosódico. En abril de 1968, o doutor Robert Ho Man Kwok escribiu unha carta ao New England Journal of Medicine, acuñando o termo "síndrome do restaurante chinés" afirmando:"Experimentei unha rara síndrome cada vez que comín nun restaurante chinés, especialmente nun que serve comida do norte da China. A síndrome, que adoita comezar entre 15 e 20 minutos despois de comer o primeiro prato, dura unhas dúas horas, e sen o efecto resaca. Os síntomas máis destacados son o entumecimiento na parte posterior do pescozo, que irradia gradualmente a ambos os brazos e as costas, debilidade xeral e palpitacións..."
Controversia científica
A pesar da percepción de que o glutamato monosódico é a causa dos síntomas, esta asociación nunca se demostrou en condicións rigorosamente controladas, mesmo en estudos con persoas que estaban convencidas de que eran sensibles ao composto. Realizáronse mostras de placebo para rastrexar as causas en diferentes experimentos e, a pesar diso, non houbo conclusións determinantes.
O Cango, Silvela, Friol
O Cango é un lugar da parroquia de Silvela no concello lucense de Friol na comarca de Lugo.
Alternative TV
Alternative TV (ás veces coñecida como ATV) é unha banda inglesa formada en Londres no ano 1977. O autor Steve Taylor escribiu: "Alternative TV foi pioneira nos ritmos reggae no punk e despois pasou a redefinir as regras musicais".
Campelo, Silvela, Friol
Campelo é un lugar da parroquia de Silvela no concello lucense de Friol na comarca de Lugo.
Busto, Silvela, Friol
Busto é un lugar da parroquia de Silvela no concello lucense de Friol na comarca de Lugo.
Os Carrelos, Silvela, Friol
Os Carrelos é un lugar da parroquia de Silvela no concello lucense de Friol na comarca de Lugo.
Lucio Munacio Planco
Lucio Munacio Planco (en latín, Lucius Munatius Plancus), nado no 87 a.C. e finado no 15 a.C., foi un militar e político do final da República Romana e do comezo do reinado de Augusto.
Foi cónsul con Lépido no 42 a.C. e, durante a Guerra civil de Perusia, estivo á expectativa coma os outros legados de Marco Antonio, deixando a Lucio Antonio cercado e obrigado a renderse. Tamén foi procónsul entre o 40/39 a.C. en Asia e no 36 a.C., en Siria durante a Guerra romano-pártica do 40 ao 33 a.C. Aínda que apoiou a Marco Antonio e Cleopatra, delatounos a Octaviano na véspera da derradeira guerra civil da República Romana. Foi un dos homes máis importantes do comezo do principado de Augusto e converteuse en censor con Emilio Lépido Paulo no 22 a.C. Ademais, durante o seu goberno na Galia, fundou as colonias romanas de Lugdunum (Lión) e Augusta Raurica (Augst, en Suíza).
Representou un exemplo clásico dos políticos que conseguen sobrevivir a base de cambiar, constantemente, de lealdades e de bandos.miniatura| A moderna estatua de Lucio Munacio Planco en [[Basilea (que data de 1580).]]
Familia
Proviña dunha familia de notables italianos. O seu pai tamén se chamaba Lucio Munacio Planco, así como o seu avó e o seu bisavó, o primeiro cidadán romano da familia. O alcume (cognomen) da súa familia, "Plancus", significa "pé plano".
Naceu no 87 a.C. quizais en Tibur, cidade coa que a súa familia tiña vínculos privilexiados. Puido ter dous irmáns, un Caius, adoptivo e un Tito co agnomen Byrsa, e outro parente chamado Tito Munatio Planco. O seu sobriño Marco Ticio, partidario de Marco Antonio, foi quen deu a orde de executar a Sexto Pompeio e, finalmente, unírase a Octavio antes de Actium polo que foi recompensado cun consulado no 31 a.C.
Tivo un fillo, tamén chamado Lucio Munatio Planco. Ademais, foi o bisavó de Munatia Plancina quen xunto co seu marido, Cneo Calpurnio Pisón, foi acusada de ter asasinado a Xermánico, o sobriño e fillo adoptivo do emperador Tiberio.
Legado de César
esquerda|miniatura| Busto de [[Xulio César, Nápoles.]] Coñécese pouco sobre os inicios da súa carreira antes dos idos de marzo. Foi oficial de Xulio César durante a Guerra das Galias e a Guerra Civil contra Pompeio. Aparece no 54 a.C., no inverno entre os belgae e, despois, entre os carnutos. Volve aparecer nas fontes, no 49 a.C., loitando en Hispania contra os xenerais de Pompeio e onde atopou dificultades. Despois, durante o 47 e 46 a.C., acompañou a César en África.
No 45 a.C., converteuse en prefecto de Roma, nomeado polo ditador César quen, daquela, estaba en Hispania e quizais combinou o posto coa maxistratura de pretor urbano. A partir de entón converteuse tamén nun membro do colexio de Epulones. Tamén obtivo o proconsulado da Galia Comata durante o ano 43 a.C. e César, quen tiña o poder de designar futuros maxistrados, tamén o elixiu para o consulado do 42 a.C.
Cando César foi asasinado o 15 de marzo do 44 a.C., Munacio Planco estaba en Roma. Pronunciou un discurso a favor da paz civil, o 17 de marzo despois de Marco Antonio e Cicerón. O Senado confirmouno como procónsul da Galia para o ano seguinte e á espera dun novo consulado.
Gobernador da Galia
Levantou tropas e dirixiu unha expedición a Recia con tres lexións, durante a cal foi recibido co título de imperator. No 43 a.C., como gobernador na Galia, fundou as colonias romanas de Lugdunum (Lión) e Augusta Raurica (actual Augst en Suíza, non moi lonxe da fronteira franco-alemá) e, en xuño, un escrito da súa man a Cicerón permite para dar fe da existencia da aldea de Cularo (Grenoble).
Ese mesmo ano, foi solicitado por Marco Antonio, quen intentou apoderarse da Galia Cisalpina, gobernada por Décimo Xunio Bruto Albino e por Cicerón, que quería impedir o seu control por Marco Antonio. Tivo fortes lazos co partido do Senado e fixo ofertas de paz que foron rexeitadas por Cicerón. En contacto con ambos a principios do 43 a.C., Planco enviou cartas conciliadoras ao Senado en marzo e asegurou a Cicerón o seu apoio, poñendo as súas cinco lexións ao servizo da causa republicana. Mais a situación de Marco Antonio, derrotado durante a guerra civil de Módena, mellorou grazas a Publio Ventidio Baso e, de súpeto, Lépido e Asinio Polión uníronse de contado a Marco Antonio, até o punto de que este reuniu o exército máis grande de Occidente. Polión serviu de intermediario, aínda que os dous homes tiñan malas relacións, pero conseguiu reconciliar a Marco Antonio e a Planco, de tal xeito que este, tras pensalo moito, rematou por se unir a Marco Antonio. A seguir, un dos conspiradores, Décimo Xunio Bruto, que fora enviado polo Senado para perseguir os restos do exército de Marco Antonio, atopándose en inferioridade numérica, tentou escapar mais foi capturado e asasinado.
Partidario de Marco Antonio
Durante a proscrición do 43 a.C., varios dos seus parentes foron incluídos na lista de proscritos, o seu irmán foi executado sen que el intervise, e tamén foron proscritos varios rivais de Tibur, a cidade da súa familia. Ademais, defendeu a Lucio Xulio César e a un tal Sergius. A finais dese mesmo ano, 43 a.C., celebrou un triunfo sobre os Raeti, ao mesmo tempo que Lépido.
Olafur Eliasson
Olafur Eliasson, nado en Copenhague en 1967, é un artista danés coñecido polas súas esculturas e instalacións a grande escala, realizadas con materiais como a luz e a auga, e polos seus xogos con elementos como a temperatura do aire. En 1995 estableceu Studio Olafur Eliasson en Berlín, un laboratorio para a investigación do espazo. En 2003 Olafur representou a Dinamarca na edición número 50 da Bienal de Venecia; ese mesmo ano instalou The Weather Project na Turbine Hall do Tate Modern en Londres.
Lucio Munacio Planco
Partidario de Marco Antonio
No 42 a.C, os triunviros mantiveron a honra deste homo novus do consulado xunto a Lépido que substituíu a Décimo Xunio Bruto que era o que, inicialmente, estaba previsto. Durante o seu consulado, promulgouse a Lei Emilia-Munatia pola que se regulamentaba a concesión do dereito de cidadanía e as inmunidades. Durante a campaña de Filipos, na Tercera guerra civil da República romana, Planco asegurou o control de Occidente con Quinto Fufio Caleno, outro partidario de Marco Antonio, mentres Lépido controlaba Roma.
Olafur Eliasson
Olafur participou en distintos proxectos realizados en espazos públicos, incluíndo a súa intervención Green River, levada a cabo en varias cidades entre 1998 e 2001. Co arquitecto noruegués Kjetil Thorsen deseñou o pavillón de 2007 da Serpentine Gallery, unha galería londiniense que cada ano encarga a un estudo internacional de arquitectura a creación dun pavillón temporal como marco para outras actividades culturais. En 2008 montou The New York Waterfalls, obra encargada polo Fondo de Arte Pública. Durante a pandemia de COVID-19 o Guggenheim Bilbao fixo unha exposición da súa obra.
Vida e carreira
miniatura|Olafur Eliasson falando da súa exhibición The New York City Waterfalls.
Lucio Munacio Planco
Partidario de Marco Antonio
Arredor do 40 a.C., converteuse en procónsul de Asia. Non se sabe, exactamente, se chegou despois da grande ofensiva dos partos pero tivo que fuxir en canto chegou á súa provincia. Despois, participou nas batallas vitoriosamente libradas por Publio Ventidio Baso contra os partos e foi aclamado co título de imperator bis e foi adorado nunha cidade que sufriu o ataque dos partos dirixido por Quinto Labieno, que estaba refuxiado entre eles. Probablemente permaneceu en Asia ata o 39 a.C. posiblemente tendo como sucesor a Marcus Cocceius Nerva. esquerda|miniatura| Busto de [[Cleopatra VII, 40/30 a.C., Altes Museum de Berlín.]]
A seguir, marchou con Marco Antonio a Exipto, participando nas súas festas con Cleopatra. El foi o árbitro do desafío que ela lle botou a Antonio para consumir unha fortuna nunha soa comida. Planco declarouna vencedora ao disolver en vinagre unha magnífica perla dun dos seus pendentes e parouna cando estaba a piques de face-lo mesmo co outro. Daquela, Planco estaba no cume da súa relación con Antonio e Cleopatra.
Olafur Eliasson
Primeiros anos e educación
Aos 15 anos presentou a súa primeira exposición individual, onde exhibiu debuxos de paisaxes nunha pequena galería alternativa en Dinamarca. Con todo, Olafur considera a súa participación en grupos de breakdance, a mediados da década de 1980, a súa primeira expresión artística. Máis tarde, xunto a dous dos seus amigos, formou un grupo musical chamado The Harlem Gun Crew, co que tocou en clubs durante catro anos.
Lucio Munacio Planco
Partidario de Marco Antonio
Durante as expedicións de Marco Antonio en Armenia e Partia para vingar a morte de Craso, foi nomeado procónsul de Siria en substitución de Caio Sosio. Sexto Pompeio, outro dos proscritos, foi executado baixo as ordes do seu sobriño Marco Ticio, mais os historiadores modernos debaten se actuou por iniciativa do seu tío Planco ou de Marco Antonio.
Olafur Eliasson
Primeiros anos e educación
En 1987, o seu avó paterno suicidouse; ese mesmo ano, o seu pai foi hospitalizado por alcoholismo. Olafur regresou a Islandia para axudar a coidar a súa media irmá de dous anos de idade, Anna Viktoria; foi entón cando decidiu comezar a súa formación na Real Academia Danesa de Belas Artes, onde estudou desde 1989 até 1995. En 1990, grazas a unha concesión da academia, Olafur partiu a Nova York onde comezou a ler textos sobre fenomenoloxía e psicoloxía da Gestalt e a traballar como asistente para o artista Eckhart en Williamsburg, Brooklyn.
Lucio Munacio Planco
Partidario de Marco Antonio
Por xuño ou xullo do 32 a.C., Marco Ticio e o seu tío abandonaron o bando de Marco Antonio e declaráronse a favor de Octavio. Segundo o antigo biógrafo Plutarco, os dous homes cambiaron de bando porque foron menosprezzados por Cleopatra VII ao rexeitar participar na guerra. Quizais a verdadeira razón da súa deserción sexa o seu oportunismo. No pasado, foran amigos de Cleopatra e, apartir dese momento, os dous homes foron considerados "os máis viles adoradores da raíña". Durante a preparación militar e a propaganda bélica, Planco e o seu sobriño tiveron dúbidas sobre a vitoria de Marco Antonio e isto, sen dúbida, empurrou ao vello cónsul e ao seu sobriño a desertar. Quizais a súa decisión estivese influenciada tamén polas liortas dos outros principais partidarios de Marco Antonio, polas relacións, cada véz, máis frías entre Planco e o triunviro, e polo feito de que Marco Antonio descubrise malversacións por parte de Planco.
Partidario de Octavio Augusto
miniatura| Estatua de [[Octavio Augusto|Augusto denominado "de Prima Porta", I século a.C., Museo Chiaramonti, Vaticano, Roma.]] Os dous desertores relataron a Octaviano todo tipo de anécdotas sobre os "esplendores de Alexandría" de Antonio e Cleopatra que resultaron útiles e foron empregadas pola propaganda de Octaviano. Sobre todo, revelaron o contido do testamento que Marco Antoine depositara na casa das vestais. Daquela, Octaviano, de xeito totalmene ilegal, apoderouse del e develou o seu contido como unha táctica para facer un labor propagandístico en contra de Marco Antonio. Este afirmaba no testamento, e baixo xuramento, que Cesarión era realmente o fillo de César e deixaba un considerable legado aos fillos de Cleopatra, e pedía ser enterrado en Alexandría. Deste xeito, a propaganda de Octaviano, presentaba a Marco Antonio como unha especie de príncipe oriental e estranxeiro de Roma, polo que, Octavio podía presentarse como o verdadeiro defensor de Roma e Italia.
Olafur Eliasson
Carreira artística
En 1996, comezou a traballar con Einar Thorsteinn, un arquitecto experto en xeometría e amigo de Buckminster Fuller. A primeira peza que crearon xuntos foi chamada 8900054, unha cúpula de aceiro inoxidable de 9.14 metros de ancho e 2.13 metros de altura, deseñada para ser vista coma se estivese a crecer desde o chan; a ilusión está ben lograda e a peza parece ter moito maior desenvolvemento e estrutura baixo a superficie. O coñecemento de Thorsteinn da xeometría e o espazo integrouse na produción artística de Olafur, aparecendo, a miúdo, nos seus pavillóns, túneles e proxectos de cámara escura.
Lucio Munacio Planco
Partidario de Octavio Augusto
Segundo Suetonio, foi Planco quen suxeriu a Octaviano que adoptase o título de "Augusto", en lugar de "Rómulo" como "o segundo fundador de Roma". Así, Planco, aparece como unhas figuras máis relevantes do principado e, por exemplo, recibiu a dedicatoria dunha oda de Horacio, nunha serie que incluía a Augusto, Agripa, Mecenas e Virxilio.
Olafur Eliasson
Carreira artística
Como profesor da Universidade das Artes de Berlín, Olafur Eliasson fundou o Instituto de Experimentos Espaciais (Institut für Raumexperimente, IfREX), inaugurado en abril de 2009.
Lucio Munacio Planco
Partidario de Octavio Augusto
No 22 a.C., Augusto designou a Planco e a Emilio Lépido Paulo como censores. Foron os derradeiros censores designados porque o seu exercicio foi moi contestado por toda a comunidade política da época que os acusaron de ilexitimidade e incompetencia. Ó asumi-lo posto o primeiro día, a plataforma na que debían subir, derrubouse e, a seguir, os dous censores houberon renunciar ao cargo por mor dese mal agoiro.
Olafur Eliasson
Ventilator
Un dos primeiros traballos de Olafur consistiu en ventiladores eléctricos oscilantes colgados do teito. Ventilator (1997) era un conxunto de ventiladores que balanceaban en diferentes direccións e xiraban no seu propio eixo. Quadrible light ventilator mobile (2002-2007) consta dun reflector e catro ventiladores que insuflan aire ao redor da sala de exposicións mentres escanea todo cun cono de luz. miniatura|The weather project no [[Tate Modern.]]
Lucio Munacio Planco
Partidario de Octavio Augusto
Augusto tamén involucrou a Planco no seu programa de reconstrución en Roma e, este, restaurou o templo de Saturno. Cómpre sinalar, non obstante, que acometeu esta restauración ao día seguinte do seu triunfo do 43 a.C. pero que a obra non rematou até despois de Actium. A dedicatoria honrou o triunfo de Italia (represntada por Octaviano) sobre Oriente (Antonio e Cleopatra) e encádrase no contexto ideolóxico da nova época dourada, o século de Augusto.
Olafur Eliasson
The weather project
The weather project (O proxecto do clima) foi instalado na Tate Modern de Londres en 2003 como parte da popular Serie Unilever. A instalación ocupou a galería Turbine Hall.
Lucio Munacio Planco
Partidario de Octavio Augusto
Segundo Plinio o Vello, Asinio Polión estaba a preparar discursos contra Planco, que pretendía publicar despois da morte deste para que non poidese responder. Informado sobre o proxecto, Planco tería replicado:
Olafur Eliasson
The weather project
Olafur utilizou humidificadores para crear unha fina néboa utilizando unha mestura de azucre e auga; outro elemento era un disco formado por centos de lámpadas monocromáticas que irradiaban luz amarela. O teito da sala estaba cuberto cun espello enorme, no que os visitantes podían verse como pequenas sombras negras contra unha masa de luz laranxa. Moitos visitantes deitáronse ou axitaban as mans e as pernas; o crítico de arte Brian O'Doherty describiu isto como os espectadores "intoxicados co seu propio narcisismo, sentíndose elevados ao ceo". Aberto durante seis meses, a obra atraeu dous millóns de visitantes, moitos dos cales repetiron a experiencia. O'Doherty foi positivo sobre a peza da revista Frieze (2003), dicindo que era "a primeira vez que vía un espazo enormemente triste, o cadaleito dun xigante, socializado de forma eficaz".
Lucio Munacio Planco
Partidario de Octavio Augusto
Morreu no ano 15 a.C. en Gaeta. Tanto para os seus contemporáneos como para as fontes antigas posteriores, Munacio Planco representaba, sen dúbida de forma abusiva, a imaxe dun traidor e dun cortesán. Non obstante, mostrou talento militar e político. Dende o eido literario, cómpre admitir que escribía con elegancia e tiña unhas cualidades de oratoria notables. Foi un dos últimos nobres romanos en recibir culto póstumo.
Olafur Eliasson
Instalacións con luces
Olafur desenvolveu diversos experimentos coa densidade atmosférica en espazos expositivos. Room For One Colour (1998) era un corredor iluminado por tubos de mono-frecuencia amarela, os participantes atopábanse nunha habitación chea de luz que afectaba a percepción de todas as demais cores. Outra instalación, 360 degrees Room For All Colours (2002), é unha escultura redonda onde os espectadores perden o seu sentido do espazo e a perspectiva, experimentando seren subsumidos por unha luz intensa. A máis recente instalación de Olafur, de 2010, Din blinde passager (Your blind passenger), encargada polo Museo Arken de Arte Moderna, é un túnel de 90 metros de longo. Ao entrar no túnel, o visitante atópase rodeado pola néboa mesta. Cunha visibilidade de tan só 1.5 metros, deben utilizar outros sentidos para se orientar en relación á súa contorna. Para Feelings are facts, a primeira colaboración de Olafur co arquitecto Yansong Ma, así como a súa primeira exposición na China, na galería Ullens Center for Contemporary Art, Olafur introduciu bancos néboa producida artificialmente e centos de luces fluorescentes instaláronse no teito como unha rede de zonas vermellas, verdes e azuis.
Lucio Munacio Planco
Mausoleo de Gaeta
miniatura| Mausoleo de Plancus en Gaeta. miniatura| Vista interior. Planco foi unha das figuras romanas cuxa tumba sobreviviu e segue a ser identificable, aínda que o seu corpo desapareceu hai tempo. O Mausoleo de Munacio Planco é unha tumba formada por un enorme cilindro hoxe ben reconstruído (e erroneamente atribuído á Virxe María a finais do século XIX), está situado en Gaeta, Italia, nun outeiro que domina o mar e asegura a súa exposición. É semellante ao mausoleo de Augusto e resume a súa traxectoria e as súas pretensións: a decoración é unha mestura de influencias etruscas e helenísticas de Mileto ou Pérgamo e o tema principal fai referencia á idea do triunfo.
Olafur Eliasson
Fotografías de Islandia
A intervalos regulares, Olafur presenta varias fotografías en cor, todas tomadas en Islandia. Cada conxunto de imaxes céntrase nun único tema: volcáns, augas termais ou cabanas illadas no deserto. Na súa primeira serie tentou fotografar todas as pontes do país. Unha serie posterior, en 1996, documentou as consecuencias dunha erupción volcánica baixo Vatnajökull. As súas fotografías adoitan tomarse desde o aire, nun pequeno avión chárter tradicionalmente utilizado polos cartógrafos. Dispostas nunha cuadrícula, as fotografías lembran imaxes dos fotógrafos alemáns Bernd e Hilla Becher.
Lucio Munacio Planco
Mausoleo de Gaeta
Esta tumba leva a seguinte inscrición que resume a súa vida:
Olafur Eliasson
Your black horizon
Este proxecto, unha instalación lixeira encargada para a Bienal de Venecia no Thyssen-Bornemisza, en colaboración co arquitecto británico David Adjaye, mostrouse do 1 de agosto ao 31 de outubro de 2005 na illa de San Lazzaro, preto de Venecia, Italia. No recinto do mosteiro construíuse un pavillón provisional para albergar a exposición, que consistía nunha sala cadrada pintada de negro cunha fonte de luz, unha fina liña de luz continua proxectada nas catro paredes da sala á altura dos ollos, que servía de tabique horizontal. entre a parte superior e a inferior. En xuño de 2007 e até outubro de 2008, o pavillón foi reaberto na illa de Lopud, en Croacia, preto da cidade de Dubrovnik.
Lucio Munacio Planco
Recoñecementos
O 3 de novembro de 2014, os representantes electos da oposición lionesa pediron ao alcalde de Lión que se lle rendese unha homenaxe ao fundador da cidade.
Olafur Eliasson
The New York City Waterfalls
O Public Art Fund encargou a Olafur a creación de catro fervenzas artificiais, chamadas New York City Waterfalls, a obra ten unha altura de 90 a 120 pés, instalouse no porto de Nova York. A instalación foi do 26 de xuño ao 13 de outubro de 2008. Cun orzamento de 15,5 millóns de dólares, foi o proxecto de arte pública máis caro desde a instalación de Christo e Jeanne-Claude ás portas de Central Park.
The Parliament of Reality
Completada o 15 de maio de 2009, esta escultura está situada permanentemente no Bard College, Annandale-on-Hudson, Nova York. A instalación baséase no parlamento islandés orixinal, o Alþingi, un dos primeiros foros democráticos do mundo. O artista imaxina o proxecto como un lugar onde estudantes e visitantes poden reunirse para relaxarse ou discutir ideas. "O Parlamento da Realidade" fai fincapé na negociación como o centro de calquera réxime educativo.
Lucio Munacio Planco
Recoñecementos
Unha placa conmemorativa da fundación de Lugdunum está instalada no xardín do parque que se converteu no Hôtel de Fourvière.
Olafur Eliasson
The Parliament of Reality
A illa artificial está rodeada por un lago circular de 30 pés, 24 árbores e algunhas herbas silvestres. A illa de 100 pés está feita de pedra azul, ten na parte superior un patrón a modo de compás (baseado en liñas de meridianos e gráficos) e ten 30 rochas que crean unha zona exterior para estudantes e público en xeral. A illa está unida á terra por unha ponte de aceiro inoxidable de 20 pés de lonxitude, creando o efecto de entrar nun escenario. As ras adoitan reunirse na illa creando unha agradábel sinfonía.
Colour experiment paintings (2009-)
Para a súa serie Color experiment paintings, que comezou en 2009, Olafur analizou pigmentos, produción e aplicación de cor e pintura para facer unha mestura exacta para cada nanómetro do espectro de luz visible. En 2014, Olafur analizou sete cadros de JMW Turner para crear experimentos de cores de Turner, que reúnen o uso da luz e da cor por parte de Turner.
Harpa
Olafur deseñou a fachada de Harpa, en Reikiavik, unha sala de concertos e centro de conferencias terminada en 2011. En colaboración co seu estudo e Henning Larsen Architects, os deseñadores do edificio, Olafur deseñou unha fachada única con grandes ladrillos e un módulo de doce caras en aceiro e cristal. A fachada reflicte a vida da cidade e a luz e os seus diferentes momentos debido aos movementos do sol e ao tempo. Durante a noite, os ladrillos de vidro están iluminados por luces LED de cores. O edificio foi inaugurado o 13 de maio de 2011.
Your rainbow panorama
miniatura|Your rainbow panorama en AROS, [[Aarhus.]] A súa obra Your Rainbow Panorama consiste nun corredor circular de vidro con todas as cores do espectro. A obra ten un diámetro de 52 metros e está montada a 3.5 metros sobre columnas na parte superior do teito dos AROS Aarhus Kunstmuseum en Aarhus. Abriu as súas portas en maio de 2011. Os visitantes poden camiñar polo corredor e ter unha vista panorámica da cidade.
A construción custou 60 millóns de coroas danesas e foi financiada pola fundación Realdania.
A idea de Olafur foi elixida en 2007, de entre outras cinco propostas nun proceso de licitación por un panel de xuíces. Pola noite, a obra ilumínase desde o interior mediante focos no chan.
Moon
En novembro do 2013, durante "Falling Walls Conference", Olafur presentou, xunto ao artista Ai Weiwei conectado vía web desde Pequín, a súa colaboración Moon, unha plataforma dixital aberta que permite aos usuarios debuxar nunha enorme réplica da lúa a través do seu navegador web. A plataforma é unha declaración a prol liberdade de expresión e da colaboración creativa.
Contact
A partir do 17 de decembro de 2014 ao 23 de febreiro de 2015 en Fondation Louis Vuitton, París. As obras preséntanse como unha secuencia de eventos ao longo dunha viaxe. Movéndose a través de condutos e instalacións amplas, os visitantes convértense en parte dunha coreografía de escuridade, luz, xeometría e reflexións. Durante o camiño, dispositivos ópticos, modelos e un meteorito reflicten as investigacións (aínda en curso) de Olafur acerca dos mecanismos da percepción e a construción do espazo.
Outros proxectos
En 2005, Olafur e o fabricante de violíns Hans Johannsson traballaron no desenvolvemento dun novo instrumento, co obxectivo de reinterpretar a música dos séculos XVII e XVIII utilizando tecnoloxía e estética visual contemporáneas.
En 2006, por encargo de Louis Vuitton, unha obra con lámpadas titulada Eye See You foi instalada nas vitrinas do Nadal das tendas; unha das lámpadas quedou en exhibición permanente na tenda da Quinta Avenida en Nova York. A obra constaba de 400 elementos, cada un composto dunha fonte de luz monofrecuente e un espello parabólico. Todas as ganancias do proxecto foron doadas a 121Ethiopia.org, unha fundación de caridade creada por Olafur e a súa esposa para a renovación dun orfanato.
En 2007, Olafur deseñou o escenario para Phaedra, unha produción da Ópera Estatal de Berlín.
Xunto ás firmas James Corner Field Operations (arquitectura de paisaxe) e Diller Scofidio + Renfro, Olafur deseñou o parque High Line en Nova York. Olafur participaría na creación dunha obra ao aire libre para os Xogos Olímpicos de Verán 2012; con todo, o seu proxecto Take A Deep Breath cun custo de 1 millón de libras, que involucraba a gravación de persoas respirando, foi rexeitado debido a problemas de financiamento.
miniatura|[[Calidoscopio de Olafur Eliasson: Viewing Machine ]]
Exposicións
Olafur presentou a súa primeira exposición individual con Nicolaus Schafhausen en Colonia en 1993, antes de trasladarse a Berlín en 1994. En 1996, expuxo por primeira vez nos Estados Unidos na Galería Tanya Bonakdar. O San Francisco Museum of Modern Art (Museo de Arte Moderna de San Francisco) organizou a primeira gran presentación de Olafur nos Estados Unidos: Take Your Time: Olafur Eliasson, aberta do 10 de setembro de 2007 ao 24 de febreiro de 2008; a exhibición foi organizada pola directora do Museo de Arte Contemporánea de Chicago, Madeleine Grynsztejn (entón Elise S. Haas, curadora de pintura e escultura do SFMOMA), e axudaría a expandir a carreira do artista danés.
A exposición incluíu instalacións específicas, ambientes inmersivos a grande escala: escultura, fotografía e obras especiais vistas como unha sucesión de salas e corredores. A ponte de luz do museo converteuse nunha instalación chamada túnel de cor unidireccional. Tras a súa estrea en San Francisco, a exposición iniciou unha xira internacional para o Museum of Modern Art, o PS1 Contemporary Art Center, Nova York (2008), o Dallas Museum of Art, Texas (2008-09), o Museum of Contemporary Art, Chicago (2009) e o Museum of Contemporary Art, Sydney (2009-10).
Olafur tivo, tamén, importantes exposicións individuais en Kunsthaus Bregenz, Musée d'Art Moderne, París, ZKM (Centro de Arte e Medios de Comunicación), Karlsruhe (2001), Schirn Kunsthalle, Frankfurt (2004); Hara Museum of Contemporary Art, Tokio (2006); o Museo de Arte Contemporánea de Kanazawa, Ishikawa (2009); o Martin-Gropius-Bau, Berlín (2010) e a Fundación Langen, Museumsinsel Hombroich, Neuss (2015). Eliasson, tamén, apareceu en numerosas exposicións colectivas, incluíndo a Bienal de São Paulo, de Istambul (1997), de Venecia (1999, 2001 e 2005) e o Carnegie International (1999).
En 2019, a prestixiosa galería Tate Modern de Londres dedica unha exposición individual á obra de Eliasson, con obras nunca antes vistas no Reino Unido. O artista tamén creou un menú para a ocasión, inspirado nos pratos que cociña no seu estudo de Berlín.
Coleccións
A obra de Olafur está presente en coleccións públicas e privadas como o Solomon R. Guggenheim Museum en Nova York, o Museo de Arte Contemporánea dos Ánxeles e a Fundación Deste en Atenas.
Recoñecementos
A obra The Spiral Pavilion, creada en 1999 para a Bienal de Venecia, hoxe exposta na Kunsthalle Bielefeld, deu a Olafur o Premio Benesse, da Benesse Corporation. En 2004, Olafur gañou o Premio Nykredit de arquitectura e a Medalla Eckersberg de pintura. En 2005 recibiu a Medalla Príncipe Eugen de escultura e en 2006 o Crown Prince Couple's Culture Prize. En 2007, foi galardoado co primeiro Premio Joan Miró da Fundación Joan Miró.
En 2010, Olafur gañou o Premio Quadriga, con todo regresou o recoñecemento un ano máis tarde ao decatarse de que Vladímir Putin sería galardoado en 2011. En outubro do 2013, foi honrado co Goslarer Kaiserring. Ese mesmo ano, Olafur e Henning Larsen gañaron o Premio Mies van der Rohe por Harpa Hall and Conference Center en Reikiavik, Islandia.
O documental do cineasta brasileiro Karim Ainouz, Domingo, gravado desde o seu encontro con Olafur durante o décimo sétimo Festival Videobrasil, estreouse a nivel mundial no Festival Internacional de Cine de Río de Xaneiro en 2014, o DVD foi lanzado no transcurso de 2015.
En 2019 Netflix estreou un capítulo adicado a Olafur Eliasson dentro da serie Abstract: The Art of Design.
Mercado artístico
Olafur está representado por Tanya Bonakdar Gallery en Nova York (desde 1996), a Galería Koyanagi en Toquio, PKM Gallery en Seúl e Pequín, e Neugerriemschneider en Berlín (desde 1994).
Vida privada
Olafur está casado coa historiadora de arte danesa Marianne Krogh Jensen, a quen coñeceu durante a creación do pavillón danés para a Bienal de São Paulo de 1997. Adoptaron os seus dous fillos: o fillo en 2003 e a filla en 2006 en Adis Abeba, Etiopía. A familia vive nunha casa deseñada polo arquitecto Andreas Lauritz Clemmensen en Hellerup, preto de Copenhague; Olafur viaxa comunmente a Berlín. Fala islandés, dinamarqués, alemán e inglés.
O Cibreiro, Silvela, Friol
O Cibreiro é un lugar da parroquia de Silvela no concello lucense de Friol na comarca de Lugo.
A Covariza, Silvela, Friol
A Covariza é un lugar da parroquia de Silvela no concello lucense de Friol na comarca de Lugo.
O Espiño, Silvela, Friol
O Espiño é un lugar da parroquia de Silvela no concello lucense de Friol na comarca de Lugo.
Gjirokastër
Gjirokastër (pronunciase [ɟɪɾokaˈstəɾ] en albanés) ou Gjirokastra (en grego, Αργυρόκαστρο, Argirókastro ; en italiano, Argirocastro; en turco, Ergiri ou Argiri ou Ergeri) é unha cidade de Albania. É a principal cidade do sur do país, e a capital da comarca e distrito homónimos. A importancia de Gjirokastër reside no feito de que é o berce dalgúns dos albaneses máis famosos, como o político Enver Hoxha ou o escritor Ismail Kadare.
Xeografía
Está ao pé do Mali Gjerë, no val do Drin, afluente do Vijosë (Voytsa). Está dominado polo castelo medieval, probablemente veneciano. A cidade é considerada o centro da comunidade grega en Albania.
Urbanismo
Por outra banda, o casco vello da cidade foi declarado museo da cidade durante o réxime comunista. En 2005, a UNESCO declarou a cidade museo de Gjirokastër Patrimonio da Humanidade, como un raro exemplo dunha vila otomá ben conservada construída polos propietarios. A localidade de Berat tamén forman parte dela como parte dos centros históricos de Berat e Gjirokastër.
Historia
A cidade estaba preto da antiga Adrianópolis e toma o seu nome probablemente dunha tribo iliria.
Idade Media
Era unha posesión bizantina e levaba o nome de Argyropolis ("Cidade de Prata", grego Αργυρόπολις) ou Argyrokastron ("Castelo de Prata", grego: Αργυρόκαστρον). En 1205, converteuse no déspota de Epiro.Pasou aos otománs (1417) baixo Baiazet I (Argiri-kasri) e foi a capital do sandjak de Arvanya; menciónase como feudo da familia Zenebissi (Zenebish); en 1506, xa pertencía ao sandjak de Avlonya.
Século XIX
En 1811, estivo durante un tempo en mans de Ali Tepelen. No século XIX, volveu ser a capital de sandjak co seu nome turco de Ergiri, dependente da wilayat de Ioannina e foi un centro de oposición ao dominio otomán. En 1880, acolleu a asemblea (nacionalista) de Gjirokastër.
Século XX
Na guerra dos Balcáns (1912-1913), Grecia reclamou a cidade cando os otománs se retiraron, pero foi concedida a Albania polo Tratado de Londres (1913) e o Protocolo de Florencia do 17 de decembro de 1913.
En marzo de 1914, os gregos declararon a cidade estado autónomo de Epiro, que foi recoñecido polo protocolo de Corfú, pero finalmente, no contexto da Primeira guerra mundial, os gregos ocuparon a cidade (outono de 1914 ) e Korçë, e en abril de 1916 o sur do territorio autónomo foi anexionado a Grecia, até que a conferencia de paz de París o devolveu a Albania segundo o establecido en 1913.
En abril de 1939 foi ocupada polos italianos; un intento por parte de Grecia de ocupar a cidade foi de curta duración; en setembro de 1943 pasou baixo control alemán tras a capitulación de Italia; en 1944 entraron os guerrilleiros comunistas. Baixo o réxime comunista converteuse nun centro industrial.
Século XXI
En 2005 a cidade-museo, xunto á vila de Butrint e o casco histórico de Berat foron declarados Patrimonio da Humanidade.
Wikipedia en chavacano
A Wikipedia en chavacano é a edición da enciclopedia libre Wikipedia en chavacano
Esta versión da enciclopedia contén artigos e  usuarios, dos cales  son activos.
Concello de Borgholm
Borgholm é un municipio sueco (kommun) do condado de Kalmar. O concello comprende a metade norte da illa de Öland. A súa capital é Borgholm.
A illa está composta de pedra calcárea e hai tanto rauks en zonas de costa con cantís erosionados, como praias de cantos rolados. O turismo, así como as actividades comerciales, hoteleiras e de restaurantes dominan a vida empresarial local.
A poboación medrou lixeiramente ata mediados dos nos 90 e posteriormente baixou un pouco.
Topografía e hidrografía
A paisaxe descende suavemente cara o leste, estando os seus puntos máis altos ao redor de Kalmarsund no oeste. Sobre a pedra calcárea hai unha fina capa de terra. No sur de Öland atópase o tipo de terreo coñecido como alvar que caracteriza á illa, aínda que tamén hai algunhas zonas de alvar en Borgholm. As ribeiras do concello teñen tanto rauks en zonas de cantís erosionados como praias de cantos rolados. Bödabukten é a zona máis grande onde aparecen estes tipos de praias. Alí está tamén as pendentes de Bölinge, que é un gran campo de dunas cuberto de maleza. Os campos de Neptuni son unha praia de cantos rolados que se formaron en relación co levantamento da terra e xa foi descrito por Linneo.
Conservación natural
No ano 2022 había 41 reservas naturais no municipio de Borgholm. En 1935 engadíuse a reserva dos rauks de Byrum, que é o único campo de rauks de Öland. O ecoparque de Böda atópase no nordés do concello e inclúe unha das áreas naturais máis visitadas da illa, a reserva de Trollskogen. Alí hai carballos que teñen varios centos de anos e prosperan varias especies ameazadas. Ademais, hai grandes áreas que están clasificadas como áreas Natura 2000.
Chang'e 5-T1
Chang'e 5-T1 foi un satélite de demostración tecnolóxica para unha sonda lunar chinesa de retorno de mostras. Foi lanzada o 23 de outubro de 2014 mediante un foguete CZ-3C desde o centro de lanzamento de Xichang.
Características
Chang'e 5-T1 foi lanzada a unha órbita lunar de retorno libre para probar a tecnoloxía, técnicas e dispositivos necesarios para traer de volta da Lúa unha mostra da superficie.
A nave estaba composta por un bus e unha cápsula de retorno para simular unha misión real á superficie lunar. Á volta da súa órbita desde as proximidades da Lúa a cápsula de retorno separouse do bus e reentrou na atmosfera terrestre, aterrando en paracaídas e demostrando que funcionaba tal como estaba previsto. O bus tiña forma cúbica, de 2,0 x 1,7 x 2,2 m e está baseado no bus DFH-3, usando un par de paneis solares para xerar enerxía. Nun dos laterais do bus atopábase a cápsula de retorno con forma hemisférica e uns 335 kg de masa.
Chang'e 5-T1 foi posta en órbita mediante un foguete Longa Marcha 3C e inxectada nunha órbita translunar, achegándose a un mínimo de 11.300 km da Lúa o 27 de outubro e volvendo cara a Terra. A uns 5000 km da Terra a cápsula separouse do bus, facendo unha reentrada dobre o 31 de outubro coa finalidade de disipar enerxía no primeiro contacto coa atmosfera (a unha velocidade duns 11 km/s) para reentrar definitivamente a menor velocidade. A cápsula foi recuperada en Siziwangqi, na Mongolia Interior. O bus quedou en órbita tras pasar preto da Terra. Tras un par de manobras posicionouse no punto de Lagrange L2 do sistema Terra-Lúa para despois abandonalo e entrar en órbita lunar a unha altura de 200 km para facer diversas probas.
Wikipedia en lingala
A Wikipedia en lingala é a edición da enciclopedia libre Wikipedia en lingua lingala. Foi creada no ano 2004.
Esta versión da enciclopedia contén artigos e  usuarios, dos cales  son activos.
Wikipedia en maldivano
A Wikipedia en maldivano é a edición da enciclopedia libre Wikipedia en lingua maldivana. Foi creada no ano 2007.
Esta versión da enciclopedia contén artigos e  usuarios, dos cales  son activos.
O Pardiñeiro, Silvela, Friol
O Pardiñeiro é un lugar da parroquia de Silvela no concello lucense de Friol na comarca de Lugo.
Reción, Silvela, Friol
Reción é un lugar da parroquia de Silvela no concello lucense de Friol na comarca de Lugo.
Wikipedia en fráncico ripuario
A Wikipedia en fráncico ripuario é a edición da enciclopedia libre Wikipedia en fráncico ripuario. Foi creada no ano 2005.
Esta versión da enciclopedia contén artigos e  usuarios, dos cales  son activos.
A Bouzaboa de Abaixo, Trasmonte, Friol
A Bouzaboa de Abaixo é un lugar da parroquia de Trasmonte no concello lucense de Friol na comarca de Lugo.
As Petas, Silvela, Friol
As Petas é un lugar da parroquia de Silvela no concello lucense de Friol na comarca de Lugo.
Ayudando a los enfermos
Ayudando a los enfermos é o primeiro EP da banda viguesa de rock Siniestro Total, publicado no ano 1982 a través do selo DRO. O EP está formado por catro temas, que posteriormente aparecerían no disco extra da reedición de 2002 de ¿Cuándo se come aquí? e no recompilatorio ¿Quiénes somos? ¿De dónde venimos? ¿Adónde vamos?.
Silvela, Silvela, Friol
Silvela é un lugar da parroquia de Silvela no concello lucense de Friol na comarca de Lugo.
UFO (grupo musical)
UFO é unha banda inglesa de hard rock formada en Londres no ano 1968. Converteuse nun grupo de transición entre o primeiro hard rock e heavy metal e a new wave of British heavy metal. A formación actual do grupo está composta polo vocalista Phil Mogg, o guitarrista solista Vinnie Moore, o guitarrista rítmico e teclista Neil Carter, o baixista Rob De Luca, e o batería Andy Parker. O grupo pasou por varios cambios de formación, sendo Mogg o único membro constante, e separouse dúas veces (entre 1983 e 1984 e de 1989 a 1991). A banda tamén destacou por contar co antigo guitarrista de Scorpions e fundador de MSG Michael Schenker, que foi membro de UFO de 1973 a 1978 e posteriormente tocou esporadicamente entre 1993 e 2003, cando foi substituído por Moore. En maio de 2018, Mogg anunciou que se retiraría de UFO tras unha última xira como membro da banda en 2019. Posteriormente a banda decidiu continuar a súa xira de despedida en xullo de 2022. No mes de marzo Mogg tivo un ataque ao corazón e a segunda parte da xira, no mes de outubro, tivo que ser cancelada.
A Bouzaboa, Trasmonte, Friol
A Bouzaboa é un lugar da parroquia de Trasmonte no concello lucense de Friol na comarca de Lugo.
A Calle, Trasmonte, Friol
A Calle é un lugar da parroquia de Trasmonte no concello lucense de Friol na comarca de Lugo.
O Estanque, Trasmonte, Friol
O Estanque é un lugar da parroquia de Trasmonte no concello lucense de Friol na comarca de Lugo.
O Curral, Trasmonte, Friol
O Curral é un lugar da parroquia de Trasmonte no concello lucense de Friol na comarca de Lugo.
In the Wake of Poseidon
In the Wake of Poseidon é o segundo álbum de estudio da banda inglesa de rock progresivo King Crimson, publicado o 15 de maio de 1970 a través dos selos Island Records en Europa, Atlantic Records nos Estados Unidos, Philips Records en Australia, e Vertigo Records en Nova Zelandia. Ata a data é o disco de King Crimsom que máis alto chegou nas listas británicas, acadando o número 4.
O álbum foi gravado durante un período de inestabilidade dentro da banda debido a unha formación fluctuante. Segue un estilo musical e unha secuencia de cancións moi semellante ao seu primeiro traballo, In the Court of the Crimson King. O disco foi ben recibido pola crítica do seu tempo, que loubou a execución xeral e a calidade de produción como unha mellora con respecto ao seu álbum de estrea. Porén, recensións posteriores criticaron a súa forte dependencia do esquema establecido polo seu predecesor e, en xeral, consideran que o álbum é inferior.
Listaxe de cancións
Todos os LPs europeos publicados por Island e Polydor teñen etiquetas erróneas que deixan fóra a "Peace – A Theme" e listan a "The Devil's Triangle" e aos seus tres movementos como catro temas distintos. A meirande parte dos LPs estadounidenses e xaponeses de Atlantic Records teñen a lista de cancións correcta.
Wikipedia en gagauzo
A Wikipedia en gagauzo (en ) é a edición da enciclopedia libre Wikipedia en lingua gagauza. Foi creada no ano 2010.
Esta versión da enciclopedia contén artigos e  usuarios, dos cales  son activos.
A Muraza, Trasmonte, Friol
A Muraza é un lugar da parroquia de Trasmonte no concello lucense de Friol na comarca de Lugo.
O Fontao, Trasmonte, Friol
O Fontao é un lugar da parroquia de Trasmonte no concello lucense de Friol na comarca de Lugo.
Os Mosqueiros, Trasmonte, Friol
Os Mosqueiros é un lugar da parroquia de Trasmonte no concello lucense de Friol na comarca de Lugo.
A Ramada, Trasmonte, Friol
A Ramada é un lugar da parroquia de Trasmonte no concello lucense de Friol na comarca de Lugo.
Maria Barbal i Farré
Maria Barbal i Farré, coñecida como María Barral, nada en Tremp o 17 de setembro de 1949, é unha destacada escritora en lingua catalá con éxito internacional. Cultiva principalmente a novela, pero tamén a narrativa curta, o teatro, a literatura infantil e xuvenil, a prosa de non ficción, o ensaio e a colaboración coa prensa. As súas obras máis coñecidas son Pedra de tartera (1985) e o Ciclo Pallars, Camins de quietud (2001), País intim, En la pell de l'altre (2014) e Tàndem (2021).
Segundo a biografía da AELC, incide nos temas da “madurez persoal no tempo a través da experiencia provocada polos cambios ou as migracións (país-cidade); a complexidade das relacións humanas (parella, pais e fillos e amizade), e os matices dos sentimentos".
Recibiu a Cruz de Sant Jordi en 2001, e en 2022 foi elixida membro da Real Academia das Boas Letras.
Comezos e estudos
Maria Barbal naceu no pequeno pobo de Tremp, no Pallars Jussà, e veraneaba como labrega, na casa da súa madriña (avoa) en Vall d'Assua, no Pirineo de Pallars Sobirà. Estudou dende os tres ata os catorce anos no Colexio de María Inmaculada, de monxas claretianas, da súa cidade natal.
Trasládase a Barcelona en 1964, cando tiña 14 anos, para rematar o bacharelato, un cambio que viviu como unha especie de "migración cultural". Tamén alí faría a carreira universitaria e acabaría asentándose. Estudou filoloxía hispánica románica na Universidade de Barcelona, onde se licenciou en 1971 e ensinou en secundaria.
Estudou exclusivamente en castelán, por falta de alternativa polos tempos, pero despois da universidade aprendeu a escribir catalán de forma autodidacta.