cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Peche patronal
Historia
Ao longo da historia, existiron algúns grandes peches patronais, como o gran peche patronal australiano de 1929-1930 na industria mineira, que constituíu o conflito laboral máis violento da historia de Australia; o lockout dos camioneiros en Chile, iniciado o 9 de outubro de 1972 que se espallou a outros sectores e foi decisivo para desencadear o golpe de estado que derrocou ao presidente Salvador Allende ao ano seguinte; o lockout dos produtores agropecuarios na Arxentina declarado a finais de 1975, que debilitou ao goberno da presidenta María Estela Martínez de Perón.
Máis recentemente producíronse peches patronais no Uruguai, durante 2006, no que os transportistas reclamaron contra a política implementada polo presidente Tabaré Vázquez, e na Arxentina, en 2008, onde os produtores rurais cuestionaron os impostos e outros aspectos da política agrogandeira.
Nos Estados Unidos e o Canadá, houbo peches patronais en deportes profesionais. Por exemplo, a Major League Baseball (MLB) tivo un peche patronal no ano 1990, e houbo peches patronais na National Basketball Association (NBA) nos anos 1995, 1998–99, e 2011. A National Hockey League (NHL) tivo un peche patronal na tempada 2004–05 na que cancelou a tempada na súa totalidade.
España
Suscítanse certas dúbidas sobre o recoñecemento constitucional desta figura no Dereito español. Na Sección 2ª, do Capítulo II, do Título I da Constitución española, concretamente no art. 37.2., recoñécese o dereito dos traballadores e empresarios a adoptar medidas de conflito colectivo. Ao dicir o texto constitucional, "recoñécese o dereito a adoptar medidas", está a recoñecerse o dereito a realizar accións dentro dos límites legais, coa finalidade de preservar os bens xurídicos intactos. Polo tanto, poódese entender que o peche patronal ten un apoio constitucional e está lexitimado. Ademais unha maioría doutrinal e a xurisprudencia apoian ao seu recoñecemento constitucional polo art. 37.2 CE.
Pódese definir como unha medida de conflito colectivo de traballo adoptada polo empresario (xa sexa persoa física ou xurídica) mediante o cesamento temporal da actividade da empresa ou centro de traballo como instrumento de defensa dos seus intereses no ámbito das relacións de traballo, sempre que dita medida sexa adoptada co único fin de asegura-la integridade das persoas e os bens na esfera daquela actividade e se cumpran, ao mesmo tempo, os requisitos establecidos para o seu exercicio.
Polo tanto, ao analizar a procedencia do peche patronal, vese que non se atopa entre os dereitos fundamentais, senón na Sección II (Dos dereitos e deberes dos cidadáns), do Cap. II, do Título I, polo que a consecuencia é que non se atopa aos mesmos niveis de protección có dereito de folga.
A sentenza do Tribunal Constitucional (STC) do 8 de abril de 1981 admite que o peche patronal admintivo é o peche patronal defensivo, como reacción fronte á folga, pero non fronte a calquera tipo de folga, senón á folga que se produce en determinadas circunstancias.
En España, os empresarios poderán proceder ao peche do centro de traballo, segundo o art. 12.1 do Real Decreto-Lei 17/1977, de 4 de marzo, cando concorran algunha das circunstancias seguintes:
STS 14 de xaneiro de 2000 (Ar. 977) e STS 17 de xaneiro de 2000 (Ar. 1429).
1) Existencia de notorio perigo de violencia para as persoas ou de danos graves para as cousas. Corresponde ao empresario a proba da autenticidade da existencia do notorio perigo de violencia ou dano, sen que poidan valer meras sospeitas, xa que, normalmente, as folgas non son violentas, aínda que os ánimos poden chegar a encresparse en moitos momentos do conflito.
Cubla
Cubla é un concello da provincia de Teruel, situado na comunidade de Teruel .Ten unha superficie de 48.6 km² e segundo o INE posúe 45 habitantes (2005). Atópase nas abas da serra de Xalambre. O seu nome, segundo Agustín Ventura Conejero vén do latín Cupula, como Alcublas, na Comunidade Valenciana.
Demografía
Variación demográfica do municipio entre 1991 e 2005:
Peche patronal
España
Por esta razón, fóra dos casos en que é unha decisión aconsellada pola preservación da orde, a interdición da ocupación de locais non atopa unha clara xustificación. Dito doutro xeito, só será ilegal este peche cando impida a modalidade de folga licitamente elixida ou o exercicio doutro dereito como o de reunión.
3) Se o volume da inasistencia ou irregularidades do traballo impiden gravemente o proceso normal de produción. Esta causa ha de ser interpretada restrictivamente xa que pode ser unha vía pola cal se proceda ao peche non só ante folgas ilegais, senón fronte a folgas que sen incidir sobre a totalidade do persoal da empresa, e sendo legais, inciden no proceso normal de produción.
Por esta razón, a anormalidad ha de ser suficientemente grave e impeditiva do traballo da totalidade dos traballadores (STS 31 de marzo de 2000, Ar. 7403). Agora ben, mesmo neste sentido requírese unha interpretación restritiva, de xeito que non cabe acudir ao peche por esta causa cando coa devandita medida se baleire de contido ou se impida o dereito de folga, ou mesmo o dereito ao traballo dos non folguistas.
Francia
En Francia, o peche patronal non está expresamente contemplado nin regulamentado na lei, mais foi recoñecido como dereito pola xurisprudencia, en tanto e en canto non sexa utilizado para descoñecer a liberdade sindical dos traballadores, ou impor condicións ilegais.
Suíza
En Suíza, a Constitución Federal, no seu artigo 28 parágrafo 3, establece que "as folgas e os peches patronais son legais cando se relacionan coas relacións laborais e cumpren coas obrigas de preservar a paz no trabllo ou recorrer á conciliación".
O Vilar, Prevesos, Castro de Rei
O Vilar é un lugar da parroquia de Prevesos no concello lugués de Castro de Rei na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2019 tiña 21 habitantes (11 homes e 10 mulleres).
Placa africana
miniatura|300px| A placa africana é unha placa tectónica da litosfera da Terra que cobre África e que se estende cara ao oeste ata a dorsal mesoatlántica mentres polo leste está a se formar a nova placa somalí que acabará por se afastar da africana e converterá o Gran Val do Rift nunha dorsal oceánica. A placa abrangue varios bloques continentais estables de rochas vellas, as cales formaron o continente africano durante a existencia de Gondwana hai uns 550 millóns de anos, eses bloques son, do sur ao norte, o Kalahari, República Democrática do Congo, Sáhara e mais o bloque africano do oeste.
R-7 (mísil)
250px|miniatura|Diagrama do mísil R-7 (á esquerda de todo) os foguetes derivados da súa tecnoloxía. R-7 foi a denominación do primeiro mísil balístico intercontinental da Historia, que se converteu además no primeiro lanzador orbital cando, tras algunhas modificacións, puxo en órbita o satélite Sputnik I.
O R-7 foi desenvolvido pola Unión Soviética e foi coñecido tamén como 8K71 polo seu índice GRAU como SS-6 Sapwood pola súa denominación OTAN. Foi apodado tamén como Semyorka, que en ruso significa "o sete". A pesar de todo, o R-7 nunca chegou a ser posto en servizo, sendo substituído pola súa variante R-7A (índice GRAU 8K74).
O R-7 foi a orixe de toda unha familia de lanzadores espaciais, incluíndo os lanzadores Soiuz usados hoxe en día que manteñen a estrutura básica do mísil antepasado: catro foguetes aceleradores arredor dun foguete central, ao que se lle engadiron etapas para dotalo de diferentes capacidades orbitais.
Historia
O desenvolvemento do mísil coas especificacións indicadas foi un desafío para a tecnoloxía da época, necesitándose motores con pulos de entre 200 e 300 toneladas usando osíxeno líquido e queroseno en lugar de osíxeno líquido e alcohol como nas V-2 alemás, e un impulso específico de 325 segundos no baleiro. Ademais houbo que desenvolver un sistema de guiado inercial autónomo e mediante radio, así como as tecnoloxías para permitir a supervivencia da oxiva nuclear durante a reentrada atmosférica de camiño ao seu obxectivo. Deseñouse tamén unha novedosa plataforma de lanzamento na que o mísil quedaba suspendido no ar mediante unha estrutura metálica.
O 20 de maio de 1954 autorizouse o desenvolvemento definitivo do R-7. O mísil tería catro foguetes aceleradores arredor dun foguete central que só se acendería cando os catro aceleradores acadasen o seu pulo máximo. O oxiva tería forma de cono de 16 graos e 7,27 m de longo, cunha masa de 5500 kg e un CEP de 3,39 km. O alcance sería de 8000 km, para o cal a oxiva acadaría unha velocidade de 7,9 km/s. A masa na engalaxe do mísil sería de 280 toneladas. Para o seu lanzamento sería trasladado horizontalmente ata a rampla de lanzamento, onde sería posto en vertical e enchido de propelentes.
As probas de voo dos primeiros doce prototipos finalizaron o 30 de xaneiro de 1958. Para entón a Unión Soviética lanzara o Sputnik 1 e o Sputnik 2 con R-7 modificados. Probáronse dous grupos máis de mísiles de proba ata decembro de 1959, pero o mísil nunca chegou a ser posto en servizo.
Lar
Lar pode referirse a:
Prensa
Lar é o nome co que se coñeceron diversas publicacións galegas:
Cabanes
O topónimo catalán Cabanes pode referirse a:
Maicas
Maicas é un concello aragonés pertencente á provincia de Teruel e situado na comarca de Cuencas Mineras. Ten unha área de 24,66 km² cunha poboación de 39 habitantes (INE 2004).
Lanterna Verde (filme)
Lanterna Verde (en Green Lantern) é un filme estadounidense de superheroes baseado na personaxe de DC Comics Green Lantern que foi dirixido por Martin Campbell. Está protagonizado por Ryan Reynolds, Blake Lively, Peter Sarsgaard, Mark Strong, Angela Bassett e Tim Robbins. Foi orixinalmente escrito por Michael Green e Marc Guggenheim, e posteriormente foi reescrito por Michael Goldenberg. O filme conta a historia de Hal Jordan, un piloto de aviación que é escollido para converterse no primeiro en ser membro de Green Lantern Corps. Hal recibe un anel que lle proporciona superpoderes para combater a Parallax, que ameaza con rachar co equilibrio de poder no universo.
Estreouse en galego na TVG o 18 de setembro de 2016.
Dani Carril
Daniel "Dani" Carril Freire, nado en Vigo o 28 de xullo de 1980, é un futbolista galego. Xoga de defensa.
Traxectoria
É un xogador formado nas categorías inferiores do Celta de Vigo. Tras o seu paso polo filial do Celta, pasou a formar parte da Unión Sociedad Deportiva O Grove. Na tempada 2002/03 fichou polo Club Rápido de Bouzas, onde explotou como futbolista. En devandito club na tempada 2004/05 realizou unha gran campaña, proclamándose campión do Grupo I de Terceira División.
Tras finalizar a tempada 2007/08 foron moitos os equipos interesados no vigués, e o 26 de xuño de 2008 anunciouse a súa fichaxe polo equipo alacantino do Hércules CF, adestrado polo tamén galego Juan Carlos Mandiá.
Só un ano logo de fichar polo Hércules, acabou cambiando de equipo e asinou contrato co Levante UD, entón tamén militando en Segunda División, conseguindo a final de tempada o ansiado ascenso a Primeira División co seu novo equipo. Con todo, tras o ascenso chegou a un acordo coa directiva para rescindir o seu contrato e así saír do club granota, aínda que lle restaba un ano de duración. O 31 de xullo de 2010, o mesmo día da súa liberación contractual co club levantinista, confirmouse a súa fichaxe pola UD Las Palmas, club grancanario da Segunda División.
Ao ano seguinte volvería cambiar de equipo fichando na tempada 2011-12 pola Ponferradina na Segunda División B, aínda que unha grave lesión fixo que se perdera o final de Liga e a fase de promoción na que o equipo berciano logrou o ascenso a Segunda División.
Run to You (sinxelo de Roxette)
"Run to You" é unha canción acústica de pop do dúo sueco Roxette. En 1994, foi lanzada como o cuarto single do álbum Crash! Boom! Bang! O single alcanzou o Top 50 das listas do Reino Unido, Suíza e Australia.
Aeroporto internacional Guaraní
O aeroporto internacional Guaraní é un aeroporto situado en Minga Guazú, unha cidade na área metropolitana de Ciudad del Este, no departamento paraguaio de Alto Paraná. É o segundo aeroporto internacional de Paraguai.
Patrice Chéreau
Patrice Chéreau, nado en Lezigne o 2 de novembro de 1944, e finado en París o 7 de outubro de 2013, foi un director de teatro e ópera, actor e produtor de cine francés.
Produtor
(para "Azor Films")
Fermina Oliva Ocaña
Fermina Oliva Ocaña, nada en Uclés (Cuenca) o 12 de outubro de 1872 e finada en Madrid o 28 de marzo de 1969, foi unha dos dez pasaxeiros españois que embarcaron no famoso transatlántico RMS Titanic en abril de 1912. Fermina Oliva era a dama de compañía do millonario matrimonio español conformado por Víctor Peñasco Castellana (finado a bordo do barco) e a súa dona María Josefa Pérez de Soto Vallejo Peñasco (que sobreviviu ao afundimento, e finou en 1972 aos 83 anos).
Traxectoria
Cando era moi nova Fermina marchou da súa vila natal e cara a Madrid, para axudar á súa familia. Alí, estableceuse como modista e máis tarde ofrecéronlle ser a dama de compañía do matrimonio Peñasco, durante a súa viaxe de noivos. Os Peñasco casaron en 1910 e querían realizar unha luxosa lúa de mel que duraría máis de dous anos.
A bordo do Titanic
O 10 de abril de 1912 en Cherburgo, Fermina Oliva embarcou no Titanic xunto cos Peñasco. O matrimonio e Fermina ocupaban tres camarotes de primeira clase. A noite do afundimento, Fermina atopábase no seu camarote cosendo o seu corsé e non podía conciliar o soño.
Pouco antes da medianoite do 15 de abril de 1912, Fermina notou a sacudida provocada polo choque do transatlántico co iceberg. Ao pouco tempo Víctor acudiu a chamala, e subiu co matrimonio a cuberta, onde lles dixeron que o accidente non se trataba de nada grave. Pero o tempo pasaba e, pasada a medianoite, comezaron a baixar os primeiros botes salvavidas. Josefa subiu no bote nº 8, pero Víctor cedeulle o seu sitio a unha muller de terceira clase cun bebé en brazos. O bote comezou a baixar, e Fermina, presa do medo de estar nun buque afundíndose e rodeada de xente que non falaba o seu idioma, empezou a chorar e a gritar, ante o cal un oficial arroxouna ao bote, onde se reuniu coa súa señora.
Na mañá do día 15 de abril, Fermina e a súa señora subiron a bordo do RMS Carpathia.
Asubío gomero
Historia
miniatura|Asubío gomero. O asubío foi creado polos primeiros habitantes da illa, aborixes canarios, e era "falado" tamén en El Hierro, Tenerife e Gran Canaria. No século XVI, trala conquista das Illas Canarias, os últimos guanches adaptaron o asubío á lingua castelá — mentres a lingua orixinal, a lingua guanche, íase extinguindo.
Por mor do perigo de desaparición do asubío a comezos do século XXI, debido ás melloras das comunicacións e especialmente da desaparición de actividades como o pastoreo nas que máis se empregaba, o Goberno canario regulou a súa aprendizaxe na escola, e declarou o asubío gomero como patrimonio etnográfico das Canarias en 1999. O 30 de setembro de 2009, o asubío gomero foi inscrito pola Unesco na Lista representativa do Patrimonio Cultural Inmaterial da Humanidade, grazas en boa parte ó traballo realizado polo goberno canario. Isidro Ortiz Muñoz impartiu clases de asubío en colexios da illa.
Manuel Pereira Valcárcel
Manuel Pereira Valcárcel, nado en Ouzande (A Estrada) o 9 de decembro de 1955, é un escritor galego.
Traxectoria
Reside en Madrid, onde traballaba como mestre. Colabora en distintos medios de prensa escrita e revistas galegas.
Josefina Castellví
Josefina Castellví, nada en Barcelona en 1936, foi unha bióloga dedicada ó campo da oceanografía. Foi a primeira muller en dirixir unha base na Antártida.
Traxectoria
Naceu durante a República, un ano antes do estalido da Guerra Civil española. Filla dun médico e dunha ama de casa, estudou no Instituto Montserrat. Licenciouse en Bioloxía na Universidade de Barcelona en 1957 e entón marchou a Francia, onde en 1960 especializouse en oceanografía e fixo algúns cursos prácticos na Universidade da Sorbona. Doutorouse en ciencias biolóxicas pola Universidade de Barcelona en 1969.
Pobo mazateca
Os mazatecas (ha shuta enima) son un pobo indíxena que habita na área montañosa da chamada Serra Mazateca, no estado de Oaxaca, en México. O termo mazateca provén do náhuatl mazatl ou veado, mentres que eles chámanse a si mesmos ha shuta enima ou “xente que fala a lingua (mazateca) e é humilde”. Os mazatecas adquiriron certa sona polos seus milenarios cultos relixiosos con axuda de fungos alucinóxenos como o teonanácatl, popularizados dende os anos 60 pola mazateca María Sabina.
Josefina Castellví
Traxectoria
Desde 1960 traballa no Instituto de Investigacións Pesqueiras (desde 1987 chamado Instituto de Ciencias do Mar) do Consello Superior de Investigacións Científicas, foi directora os anos 1994-1995 e delegada en Cataluña. Foi pioneira da presenza catalá na Antártida e en 1984 foi a primeira muller de España a participar nunha expedición internacional na Antártida colaborando, dunha maneira relevante, na organización da investigación xunto con Antoni Ballester e  Nolla. E dirixiu a instalación da Base Antártica Española Juan Carlos I na illa Livingston, da que foi xefa de 1989 a 1997. . Todo iso propiciou que España entrase como membro do Tratado Antártico (1988). Na península Hurd da illa  Livingston, preto de onde instalaron a base Antártica, atópase o pico  Castellví, nomeado así na súa honra.
En 1994 recibiu a Medalla de Ouro da Cidade de Barcelona e en 2003 recibiu a Cruz de Sant Jordi. En 2007 foi a encargada de realizar o pregón das Festas da Mercè, cun discurso no que reivindicou unha Barcelona máis próxima ao mar. Desde 2010 é a presidenta da Universidade de Verán de Andorra. É vicepresidenta do Consello Asesor para o Desenvolvemento Sostible de Cataluña. O 8 de outubro de 2013, gañou o Premio de Cultura da Xeneralidade de Cataluña e o 13 de maio de 2014 foi nomeada catalá do ano. O 5 de marzo de 2015 recibiu a Medalla August  Pi i  Sunyer da Facultade de Medicina da  UB, no marco da conmemoración do Día Internacional das Mulleres. A investigadora Josefina Castellví é a primeira muller que recibe esta distinción. En 2016 outorgóuselle a Medalla de Honra da Rede Vives de Universidades. En xullo de 2019 do Instituto de Ciencias do Mar rendeulle unha homenaxe, co descubrimento dunha placa conmemorativa da aula Pepita Castellví. En marzo de 2018 un instituto público de Viladecans cambia oficialmente o seu nome a Instituto Josefina  Castellví e  Piulachs en recoñecemento á súa carreira
Campos, As Enchousas, As Somozas
Campos é un lugar da parroquia das Enchousas no concello coruñés das Somozas, na comarca de Ferrol. Segundo o IGE, en 2011 tiña 2 habitantes (1 home e 1 muller).
Josef K
Josef K foi unha banda escocesa de post-punk activa entre 1979 e 1982. O grupo chamouse así polo protagonista da novela de Franz Kafka Der Process. Aínda que só publicou un único álbum de estudio mentres estivo activa e acadou un éxito moderado, dende entón demostraron ser unha grande influencia para moitas bandas nacidas posteriormente.
Historia
A banda separouse antes de publicar o sinxelo de 1982 "The Farewell Single" a través do selo Les Disques du Crépuscule, que incluía a canción das Peel Sessions "The Missionary". Haig decidiu parar a banda mentres se atopaba nun pico de cratividade. Torrance uniuse a Boots for Dancing e posteriormente (con Weddell) formou The Happy Family con Nick Currie. Haig inicou unha longa carreira en solitario, publicando unha serie de álbums a través do seu propio selo, Rhythm of Life, entre 1984 e 2008, mentres que Malcolm Ross uniuse a Orange Juice e despois tocou con Aztec Camera e Blancmange antes de iniciar unha carreira en solitario. Ross e Weddell reuníronse posteriormente en Magic Clan.
Lobio
O topónimo galego Lobio pode referirse a:
The Proposal
The Proposal é un filme estadounidense dirixido por Anne Fletcher e escrito por Peter Chiarelli que foi estreado no 2009. Está protagonizado por Ryan Reynolds e Sandra Bullock, xunto con Betty White, Mary Steenburgen e Craig T. Nelson nos papeis secundarios. O filme foi producido por Mandeville Films e foi estreado o 19 de xuño de 2009 en América do Norte por Touchstone Pictures.
Lanzamentos de KDE
O proxecto KDE, un contorno de escritorio libre, multiplataforma, comeza 14 de outubro de 1996 grazas a Matthias Ettrich e expándese ata a actualidade involucrando a centos de desenvolvedores e mantendo un mantemento activo. Actualmente, os lanzamentos das versións menores do contorno de escritorio seguen un ritmo aproximado de 6 meses. A información acerca dos lanzamentos pódese obter da páxina oficial do proxecto, kde.org
Cruxeira
O topónimo galego Cruxeira pode referirse a:
Bardiás, Quintela, Castro de Rei
Bardiás é un lugar da parroquia de Quintela no concello lugués de Castro de Rei na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2019 tiña 7 habitantes (4 homes e 3 mulleres).
Josefina Blanco
Josefa María Ángela Blanco Tejerina, nada en León en 1878 e finada en Pontevedra o 19 de novembro de 1957, foi unha actriz española máis coñecida como Josefina Blanco.
Traxectoria
Iniciouse no mundo da interpretación sendo case unha nena. Coñeceu a quen sería o seu marido, o escritor Ramón del Valle-Inclán no domicilio da actriz María Tubau e o seu marido Ceferino Palencia. Actuaron xuntos nos elencos de A comida das feras, de Jacinto Benavente, en novembro de 1898, e de Os reis no desterro, de Alfonso Daudet, con posta en escena de Alejandro Sawa e representada no Teatro da Comedia de Madrid en xaneiro de 1899. A carreira de Josefina vaise consolidando con pezas como Alma e vida (1902) de Benito Pérez Galdós, no Teatro Español, xunto a Emilio Thuillier, A pecadora (1903), de Ángel Guimerá e O marqués de Bradomín. Coloquios románticos (1906), do seu futuro esposo, coa compañía de Francisco García Ortega e Matilde Moreno.
O seu matrimonio con Ramón del Valle-Inclán, o 24 de agosto de 1907, celebrado na igrexa madrileña de San Sebastián, e o posterior nacemento da súa filla máis vella María de la Concepción (1908), supuxeron un paro na súa carreira profesional. Non obstante, recuperaría a súa actividade a partir de 1910, incorporándose á compañía de María Guerrero e Fernando Díaz de Mendoza, coa que estrea O rei trovador (1911) e En Flandes puxose o sol (1912) (ambas de Eduardo Marquina) e Conto de abril (1910), Voces de xesta (1912) e A marquesa Rosalinda (1912), (as tres do seu esposo). Retirouse das táboas ese mesmo ano de 1912, có traslado da súa familia a Galicia.
Non regresa aos escenarios ata 1918, coa obra Santa Xoana de Castela, de Benito Pérez Galdós, no Teatro da Princesa, xunto a Margarita Xirgu. Tras iniciar os seus trámites de divorcio en 1932, traballou no Teatro da Comedia ata o inicio da Guerra civil española.
Trala contenda adicouse a actividades editoriais, xestionando o legado do seu marido.
Crater
Crater ou Copa é unha das 88 constelacións e tamén foi unha das 48 listadas por Tolomeo. Dise que representa a copa de Apolo. Non ten estrelas cun brillo maior á cuarta magnitude.
Estrelas principais
γ Crateris é unha binaria pechada, cunha magnitude de 4,06, un ángulo de posición de 96° e unha separación de 52". A súa compañeira é de 9,6. Este sistema está localizado a 84 anos luz do Sol.
R Crateris é unha semiregular variable do tipo SRb e unha clasificación espectral de M7. Ten unha magnitude de 9,8 a 11,2 e un período óptico de 160 días.
Obxectos Notables do espazo profundo
NGC 3511 é unha galaxia en espiral cunha barra difuminada preto do bordo, do tipo SBbc. É un membro do cúmulo de galaxias Abell 1060. Esta galaxia e dunha magnitude de 12, e dun tamaño de 4' x 1'.
NGC 3887 é unha galaxia de espiral barrada do tipo SBc, de magnitude 11, cun diámetro de 3,5'.
NGC 3981 é unha galaxia espiral con dous brazos ben separados, do tipo SBbc. A súa magnitude e 12 cun diámetro de 3'. Esta galaxia foi descuberta por William Herschel no 1785.
Mitoloxía
Na mitoloxía grega, un corvo servía a Apolo, e foi enviado a traer auga, pero este quedou a esperar que uns figos dunha figueira madurasen para poder comelos. Despois de varios días de espera, e de finalmente obte-la auga na fonte, regresou levando ademais do cráter onde levaba a auga, unha serpe de auga (chamada tamén hidra), e coma escusa pola súa tardanza explicou que esta serpe bebíase cada día a auga da fonte (noutros relatos o corvo dicía que a serpe o tiña atacado). De acordo co mito, Apolo descubriu o engano, e furioso mandou o corvo, ó cráter e a serpe ó ceo. A orixe desta fábula é debido á proximidade desta constelación coas do Corvus, e da Hydra, na área do firmamento coñecida coma Mar.
Xamaica nos Xogos Olímpicos
Xamaica participou por vez primeira nos Xogos Olímpicos en 1948 e enviou atletas para competir en cada edición dos Xogos de Verán dende entón. En 1960, os deportistas xamaicanos competiron como parte da Federación das Indias Occidentais. Xamaica tamén participou nos Xogos Olímpicos de Inverno dende 1988, acadando o equipo de bobsleigh de Xamaica certa sona.
O Comité olímpico nacional de Xamaica é a Asociación Olímpica de Xamaica, que foi fundada no ano 1936.
Dan Druff
Daniel James Irving, nado o 16 de abril de 1969, e coñecido como Dan Druff, é un baixista, técnico de guitarras e vocalista estadounidense que traballou con artistas como Queens of the Stone Age, Slayer, Butt Trumpet, The Distillers, Monster Magnet e Sum 41. Ata a data traballou nunhas 50 gravacións de estudio. Estivo tamén de xira con Guns N' Roses na súa Chinese Democracy Tour.
Traxectoria
Druff, que naceu en New Haven, Connecticut, formou a banda de rock Shagnaps de St. Louis en 1991. O grupo tivo bastante éxito na escena local da cidade. Shagnaps estaba composta por Dan Druff na guitarra e nas voces, o baixista e vocalista Otis London e o batería Tony Mack. A banda separaríase no ano 1995 e realizaron concertos de reunión en 1996 e 1998.
Dan Druff comezou a traballar con Queens of the Stone Age no seu álbum do ano 2000 Rated R. A principios de 2005 o baixista do grupo, Nick Oliveri, marchou debido a diferenzas persoais co líder Josh Homme, sendo substituído por Druff. Dan aparece nos vídeos de "Little Sister" e "Long Slow Goodbye".
Ciega a citas
Sinopse
Ciega a citas conta a historia de Lucía (Teresa Hurtado), que ten 30 anos, fica solteira, ten un traballo de periodista onde non se sente valorada, sobrepeso e unha irmá máis nova por parte de nai, Irene (Arancha Martí), que non só é perfecta senón que está a piques de casar. Cando anuncia á nova, a súa nai, Maruchi (Elena Irurieta) fai unha aposta con Irene: Se Lucía non chega soa, gorda e vestida de negro ao día da voda, mentres fan a aposta, Lucía escóitaas, e entón ela aposta coa súa nai que se ela chega á voda con mozo, cuns quilos menos e sen vestir de negro quedarase coa casa da avoa, e aí comezan as súas desventuras de 275 días para conseguir un mozo que a acompañe á voda.
Patrimonio da Humanidade en Italia
thumb|right|350px|Mapa dos lugares patrimonio da humanidade en Italia (2021). miniatura|180px| [[Ficheiro:Welterbe.svg|55px 70px ]] O Patrimonio da Humanidade da Organización das Nacións Unidas para a Educación, a Ciencia e a Cultura (UNESCO) componse de lugares de importancia para o patrimonio cultural ou natural descritos na Convención do Patrimonio Mundial da UNESCO, estabelecida en 1972. O patrimonio cultural está formado por monumentos (como obras arquitectónicas, esculturas monumentais ou inscricións), grupos de edificios e ruínas (incluíndo sitios arqueolóxicos). As paisaxes naturais (constituídas por formacións físicas e biolóxicas), as formacións xeolóxicas e fisiográficas (incluíndo os hábitats de especies de animais e plantas ameazadas) e os lugares naturais que son importantes dende o punto de vista da ciencia, a conservación ou a beleza natural, defínense como patrimonio natural. Esta é unha lista do Patrimonio da Humanidade en Italia, especificamente clasificada pola UNESCO e elaborada de acordo con dez criterios principais, cuxos puntos son xulgados por especialistas na área. Italia ratificou a convención o 23 de xuño de 1978, polo que os seus sitios históricos foron elixibles para a súa inclusión na lista. En 2018, Italia tiña un total de 54 sitios inscritos, o que o converte no estado con máis patrimonio da humanidade.
O primeiro sitio inscrito na lista en Italia foi na 3ª sesión do Comité do Patrimonio da Humanidade, celebrada en O Cairo e Luxor, Exipto en 1979. Nesa sesión, engadiuse o sitio, "Arte rupestre do Val Camonica". Un total de 25 (aproximadamente a metade) de todos os sitios italianos engadíronse durante a década de 1990 (onde foi membro da Comité do Patrimonio Mundial durante toda a década) con 10 sitios engadidos na 21ª sesión celebrada en Nápoles, Italia en 1997. Italia serviu como membro do Comité do Patrimonio Mundial catro veces, concretamente, 1978–1985 (8 anos), 1987–1993 (7 anos), 1993–1999 (7 ​​anos) e 1999–2001 (3 anos).
Dos 55 sitios patrimoniais de Italia, cinco son compartidos con outros países: "Monte San Giorgio" e o "Ferrocarril Rético nas paisaxes de Albula / Bernina" con Suíza, "Centro Histórico de Roma" co Vaticano; "Sitios palafíticos prehistóricos dos Alpes" con Austria, Francia, Alemaña, Eslovenia e Suíza; e "Obras venecianas de defensa dos séculos XV ao XVII: Stato da Terra – Stato da Mar occidental con Croacia e Montenegro. Cinco sitios do patrimonio mundial en Italia son do tipo natural, mentres que todos os demais son lugares culturais (49). Polo tanto, Italia ten o maior número de sitios patrimoniais "culturais" do mundo seguido por España con 41 sitios culturais.
Sitios do Patrimonio Mundial
Na táboa recóllese información sobre cada sitio Patrimonio da Humanidade:
{{Legend|#D0E7FF|* Sitio transnacional|outline=silver}}
Lista de tentativas
Ademais dos sitios inscritos na Lista do Patrimonio da Humanidade, os estados membros poden manter unha lista de sitios tentativos que poidan considerar para a súa candidatura. As candidaturas para a lista do patrimonio mundial só se aceptan se o sitio xa foi incluído na lista de tentativas.
A partir do 2019, Italia rexistraba corenta e dous sitios na súa lista tentativa. Estes sitios, xunto co ano no que foron incluídos na lista tentativa son:
Loboso
O topónimo galego Loboso  pode referirse a:
Gaioso
O topónimo galego Gaioso (do latín, "gozoso") pode referirse a:
Hermes (satélite artificial)
CTS, acrónimo de Communication Technology Satellite, coñecido tamén como Hermes, foi un satélite artificial da NASA e a Axencia Espacial Canadense lanzado o 17 de xaneiro de 1976 mediante un foguete Delta 2914 desde Cabo Cañaveral.
Características
Hermes foi un satélite experimental lanzado para probar o novedoso concepto, pola época, dun satélite emitindo en alta potencia para recepción en terra por parte de antenas parabólicas relativamente pequenas, concepto coñecido como DBS (Direct Broadcast Satellite). A técnica permitiría a recepción de televisión por satélite nas partes do Canadá fora das zonas urbanas.
Necesítaronse novas aproximacións tecnolóxicas para a misión de Hermes:
O satélite dispoñía de dous transpondedores en banda Ku proporcionados tamén pola ESA, sendo o primeiro satélite de comunicacións en operar nesta banda. As probas de transmisión fixéronse en varias quendas e en campos tan diversos como a teleeducación, a telemedicina, as teleconferencias, as comunicacións entre comunidades e a tranmisión directa ao fogar. Hermes tiña forma de cilindro de 1,17 m de altura e 1,8 m de diámetro, con dous planos superficiais paralelos separados 1,72 m cortando as superficies curvadas do cilindro, planos paralelos tamén ao eixo do cilindro. Os paneis solares sobresaían 6,5 m cada un, cun ancho de 1,3 m. Os experimentos con Hermes acabaron en novembro de 1979.
Orquestra da Universidade de Santiago de Compostela
Historia
Desde o 2010 a Orquestra da Universidade afondou en proxectos tan ilusionantes como o aniversario de Debussy co Concerto de Harpa e Orquestra de dito autor, interpretado pola solista Reyes Gómez especialmente convidada para este evento, o Concerto de Violonchelo en Re maior de Haydn, interpretado por Carlos G. Amigo, o monográfico sobre Astor Piazzolla, o monográfico sobre a música galega no que o solista Gregori Nedobora interpretou o 1º Concerto dans le Style Antique, para violín, do compositor e violinista galego Manuel Quiroga. Na temporada 2014-15 interpretou xunto ao coro vigués Gli Apassionati un Magnificat de J. S. Bach e o Gloria de Vivaldi.
Para celebrar o seu quinto aniversario, en 2006, a orquestra publicou unha gravación conmemorativa, en dous CDs, baixo o título Un lustro de historia, noa que se recollen dezaoito obras gravadas en directo en diferentes concertos que ofreceu desde a súa posta en marcha no curso 2010-2011, entre elas varias obras do patrimonio cultural galego, como Camiño de Santiago, de Henrique Saavedra, que supón a única gravación con orquestra até o momento desta obra, o citado Concerto de violín de Manuel Quiroga e a Impresión nocturna, do coruñés Andrés Gaos.
En colaboración coa Aula de Teatro da Universidade de Santiago de Compostela realizou unha versión do musical Sweeney Todd de Stephen Sondheim. Participou tamén nas Xornadas de Música Contemporánea de Santiago de Compostela desde o seu inicio, xunto coa Orquestra Sinfónica de Galicia e a Real Filharmonía de Galicia como unha das tres orquestras convidadas. Ao longo da sñua curta vida incorporáronse ao proxecto diversos profesores da orquestra da cidade, a Real Filharmonía de Galicia, así como profesores relevantes do ámbito musical galego.
Ao longo da súa traxectoria, pola orquestra pasaron máis de 200 estudiantes, ofrecendo 25 programas diferentes en máis dunha trintena de concertos, aos que asistiron máis de 3.200 espectadores.
A Orquestra da USC recentemente foi incluída na rede de Orquestras Universitarias Europeas, ENUO, no que participan orquestras de máis de 28 nacionalidades de todaEuropa.
Saltos del Sil
Saltos del Sil foi unha empresa hidroeléctrica española creada en 1945. En 1963 foi adquirida por Iberduero, actual Iberdrola, con quen se fusionou en 1983.
Historia
Foi constituída en 1945 pola empresa Minero Siderúrgica de Ponferrada, que lle traspasou as concesións hidráulicas das que dispuña desde 1944 na conca do río Bibei e a do río Sil entre A Ponte de Domingos Flórez e a súa desembocadura no río Miño. Entre os seus socios estaban tamén Banco Pastor, Banco Santander e Eléctricas Leonesas, vinculada co Banco Central. A sede central da empresa estaba en Madrid, pero as operativas constituíronse na Rúa, A Pobra de Trives e Viana do Bolo.
Xunto coa empresa Hidroeléctrica de Moncabril construíu todo o sistema hidroeléctrico da conca dos ríos Navea, Bibei, Camba, Xares e Tera. Contou coa súa propia empresa construtora, Construcciones del Sil, e con liñas eléctricas entre Galicia, Ponferrada e Madrid.
A Minero Siderúrgica de Ponferrada mantén actividade no sector eléctrico mediante a empresa Distribuidora Eléctrica del Sil.
Literatura galesa
miniatura|[[Libro Vermello de Hergest]] A literatura galesa é a feita en galés (cymraeg) no País de Gales, nación que forma parte do Reino Unido da Gran Bretaña, ou nesa lingua feita por membros da diáspora galesa.
Os cynfeirdd e a súa hengerdd
miniatura|[[Llyfr Du Caerfyrddin.]] Coñécese con nome de cynfeirdd (primeiros bardos) os autores primeiros dos que temos noticia. A súa obra é definida como a hengerdd (a poesía vella). En principio engloba só os autores do século VI, pero hai certa tendencia a incluír os bardos posteriores previos aos gogynfeirdd, os do período do canu'r bwlch (séculos VII-XI).
Os testemuños escritos máis antigos en galés consérvanse no Codex Juvencus, datado do século X, e conservado na Universidade de Cambridge. Tamén na Historia Brittonum de Nennio, datada do 800, se fala e danse nomes dos primeiros poetas galeses. As obras dos cynfeirdd, primeiros poetas do período prenormando, agás dúas ou tres pezas, sobreviviron grazas aos manuscritos dos séculos XII-XIV:
Aínda que os datos son inseguros, é certo que os poemas recollidos son máis antigos que as copias. Mentres que o antigo britónico era unha lingua sintética, o novo galés, aparecido no século VI, é unha lingua analítica. Nennio, discípulo do bispo Elfodd de Bangor, afirma que os poetas Blwchfardd, Cian, Talhaern tad Awen, Taliesin e Neirin ou Aneirin, compuxeron poesías en galés na época do rei Ida (547-559), fillo de Eobba, primeiro rei de Bernicia.
Canu'r Bwlch
Como autor máis coñecido daquela época ou cronista cómpre destacar a Gildas mab Kaw. Compuxo en latín De Excidio Britannie (talvez data do 540), onde describe as pelexas entre pictos, saxóns e romanos, e aparece a frase Arturi regis totius maioris Britannie, primeira referencia á figura lendaria do rei Artur. miniatura|[[Facsímile dunha páxina do Llyfr Taliesin]] Tamén destacaron como obras máis tardías o Armes Prydein (A gran profecía de Britania, 940) de cariz épico, onde vaticina a unión dos galeses cos británicos do Norte, Cornualla, Irlanda e Armórica para opórense ao rei saxón Aethelstan de Wessex; a Kanu y gwint (Canción do vento, s.X-XI); Hanes Taliesin (Historia de Taliesin), similar ao Armes…, pero contén o famoso diálogo entre Myrddin (Merlín) e Taliesin; e Brut y Tywysogion (Crónica dos Príncipes), grande crónica de Gales, recollida posteriormente polos monxes do Císter. Estas obras serían consideradas os máis importantes en galés do período, e influíron na obra de cronistas posteriores como Geoffrey de Monmouth, Gautier Map e Gerard Le Cambrien, compiladores do ciclo artúrico en latín ou francés na corte de Henrique II de Inglaterra.
As poesías de Llywarch Hen (s. VI) chegáronnos por dúas sagas dun xograr de Powys do século IX sobre Llywarch e Heledd, irmá de Cynddylan ap Cyndrwyn, coa métrica englyn embelecida pola aliteración. Describe as loitas entre os reinos de Powys e Mercia, na que Llywarch perdeu 24 fillos. Ambas as dúas son figuras dolorosas (diriad) por un destino desafortunado (dedwydd) e choran o orgullo perdido (traha). Outros fragmentos atopados da época son:
Todas elas recollidas no Llyfr Du Caerfyrddin (Libro Negro de Caerfyrddin). Tamén destacan os mitos de Myrddin Wyllt (Merlín o salvaxe), o salvaxe do bosque quen toleou ao ver unha batalla, o cal o fará profeta. En definitiva do período prenormando, entraron tamén en temas bíblicos ou lendas estranxeiras, como os de Hércules, Alexandre ou o irlandés Corroín Mac Dairi. Tamén se recolleron moitas sobre Avalon, o antigo Edén dos celtas, cuxo nome pode provir do galés Ynys Afalon (Illa das Mazás) ou ben de Affallach (O reino dos mortos). Tamén se cre que no século VI se celebrou a primeira Eistedfodd, festival de música e poesía, talvez reunido en Conway por Maelgwn, pero non está datada con certeza ata o século IX.
Os Gogynfeirdd
Este período levará do 1100 ao 1350 aproximadamente, e tamén foi chamado dos bardos dos príncipes (beirdd y Tywysogion en galés). A consolidación do reino de Gwynedd permitiu unha evolución literaria en galés. Os bardos dividíanse en graos segundo a aprendizaxe que seguiran. O máis alto, ou pencerdd (cabeza de canción), cantaba na corte as proezas do seu señor, dos santos e de deus, e tiña prohibido cantar o amor ou a natureza. O bardd teulu cantaba á familia do señor, e podía cantar o amor, a natureza e as mulleres. O máis baixo, o cerddorion (trobador) dedicábase á poesía obscena e satírica, así como ás historias orais cyfarwyddyd, desenvolvidas e recollidas posteriormente nos Mabinogion.
Esta graduación baseada no ensino persistiu, e durante o reinado de Henrique IV de Inglaterra, a Eistedfodd ou Trono dos Bardos daba certificados e encargábase que os poetas dos chanzos máis baixos non caesen na mendicidade. Porén, iso provocou tamén un conservadorismo lingüístico e literario, porque o arcaísmo era considerada de bo gusto. Os bardos, asemade, adoitaban pertencer á mesma familia, como o caso de Meilyr Brydydd, o seu fillo Gwalchmai ap Meilyr e o seu neto Meilyr ap Gwalchmai, todos eles na corte de Gwynedd en Aberffraw.
Os principais poetas do período serían Gwalchmai (fl. 1130-1180) autor da canción de primavera Gorhoffedd (Vangloria) e da sátira contra os monxes Kynddelw; o seu fillo Meilyr ap Gwalchmai, autor de Arwyraim Owain (Exaltación de Owain, 1137); Cynddelw Brydydd Mawr "O gran poeta", fl. 1155-1200) da corte de Powys; Owain Cyfeiliog (1140-1197) poeta e príncipe de Powys, autor de Hirlas Owain (O corno bebedor gris de Owain); Hywel ab Owain (morto o 1170), príncipe de Gwynedd, cantor do amor do país, cos xéneros marwnad (elexía) e moliant (eloxio); e Gruffudd ab yr Ynad Coch "Fillo da Xustiza Vermella"), quen escribiu en 1282 uns Marwnadau á morte do rei Llywelyn ap Gruffudd.
Tamén destacou o xénero marwysgafn (Canción no leito de morte), de cariz relixioso, onde se confesan os pecados pola proximidade da morte, e outras proezas dos santos. Os últimos poetas, con todo, inclináronse polas novas rimas, como as awdlau. Os máis famosos serían Gruffudd ap Maredudd ap Dafydd (fl. 1352-1382), Gruffydd ap Dafydd ap Tudur (fl. 1380), Casnodyn (fl. 1320-1340) e outros.
No referente á prosa profana, no século IX apareceron na igrexa de San Teilo as primeiras glosas de tradución latina ao galés, e do século X data o fragmento chamado Computus, parte dun libro de astronomía con moitos latinismos. Tamén data do 1200 unha nova versión en galés das leis de Hywel Dda, no Libro Negro de Chirck. Os textos históricos eran recollidos polos cyfarwyddiaid, moi influídos polos bardos, quen recitaban tamén contos orais mesturando folclore, heroísmo, mitoloxía e feitos históricos. Os máis importantes deles foron os Mabinogion, recollidos no Llyfr Gwyn Rhydderch (Libro Branco de Rydderch) e no Llyfr Coch Hergest (Libro Vermello de Hergest), e conteñen once historias como As catro pólas de Mabinogi, Culhwch ac Olwen (1100), O soño de Rhonabwy (s. XIII), Owain ac Luned, Geraint ac Enid, Peredur fab Efrawg, Branwen uerch Lyr, Math fab Mathonwy, Lludd ac Llevelys e O soño de Macsen, todas elas de cariz cabaleiresco e mostran as loitas entre os señores, matrimonios e vinganzas. Tamén contén as Avellanau (Poema das maceiras, s.XIII), dedicado a Merlín.
Os bardos dos nobres ou cywyddwyr
Outros poetas contemporáneos seus serían Gruffudd ab Adda ap Dafydd (morto o 1344), Iolo Goch (1320-1398), Llywelyn Goch Ap Meurig Hen (fl. 1360-1390), coa elexía Marwnad Lleucu Llwyd, Gruffudd Llwyd ap Dafydd (fl. 1380-1410), poeta oficial de Owain Glyndŵr, Rhys Goch Eryri (1365-1448), Llywelyn ab y Moel (morto o 1440), e sobre todo Siôn Cent (morto o 1430), quen compuxo numerosos cywyddau brud (Cancións semipoéticas) e cywyddau'r Byd (Loas aos vellos tempos).
Posteriormente, apareceron algúns autores de calidade inferior, como Dafydd Nanmor (1420-1490), Llywelyn y Glyn (1447-1486) e Guto'r Glyn (fl. 1440-1493). Outros mostraron certa conciencia nacional, como Maredudd ap Rhys (fl. 1430-1450), Hywel Swrdwal (fl. 1430-1460), Tudur Penllyn (fl. 1470), Dafydd Llwyd ap Llywelyn (1420-1500) e Hywel Cilan (1435-1470).
Séculos XVI e XVII
Os sacerdotes preocupados pola lingua converteron e galés nun idioma literario moderno, e crearon tamén unha lingua standard. Durante o período do 1450 ao 1650 os cywyddau acadaron unha nova Idade de Ouro, con poetas como Dafydd ab Edmwnd (fl. 1449-1500), discípulo de Maredudd ap Rhys, e que o 1451-1453 fixo arranxos de arpa e voz para competicións poéticas. Conseguiu que a Eistedfodd tradicional de Caerfyrddin cambiase a métrica tradicional, e seguido polo seu sobriño Tudur Aled (morto en 1526) e por Gutun Owain (fl. 1460-1500) reuniron un o 1523 en Caerwys (Y Fflynt), que se repetiría no 1568, moi ligado, con todo, ao sistema bárdico antigo.
Tamén conseguiron da raíña Isabel I de Inglaterra a creación dunha Comisión de Vinte Nobres do Norte de Gales para redimir a Orde Bárdica dos poetas "indesexábeis" que daban mala fama á poesía galesa en xeral. Así, o 20 de maio do 1594 doce deles convocaron unha Eistedfodd, pero non existe proba documental ningunha de que se celebrase.
Porén, na reforma protestante, o feito de que os Tudor fomentasen o inglés, e que os nobres galeses se establecesen na corte de Londres, destruíron a cultura antiga e os seus vínculos coa lingua. Aínda así, iniciaríase unha nova tradición popular na poesía galesa, comezada coa obra de Rhys Prichard (1579-1644) de Llanymddyfri, autor de Cannwyll y Cymry (A bufarda dos galeses, 1646) onde utiliza a métrica inglesa, e as súas Penillion telyn (1676), composicións para recitar con arpa.
Os últimos bardos serían Sion Tudur (morto o 1602), quen satirizou a aristocracia, Edmwnd Prys (1544-1623), decano de Meirionnydd, e Wiliam Cynwal (morto o 1588), William Llŷn (1535-1580), Siôn Phylip (1544-1620) e Simwnt Fychan (morto en 1606). Pero contra o 1550 iniciaríase a prosa moderna en galés, conforme as normas do renacemento e a reforma protestante, cun vocabulario enriquecido por neoloxismos.
No referente ás obras inspiradas na reforma protestante, podemos destacar:
Live in Germany
Co título Live in Germany existen álbums en directo de varios artistas musicais:
Literatura galesa
Séculos XVI e XVII
Pola súa banda, os católicos romanos atacaron o anglicanismo como algo importado de Inglaterra, e chamaron tamén a preservar a antiga relixión. Entre a literatura católica pódese destacar:
Winnipeg (barco)
O Winnipeg foi un barco francés de principios do século XX. En 1939 transportou dende Francia ata as costas de Chile preto de 2.500 inmigrantes españois, refuxiados tras a guerra civil española. A iniciativa foi tomada polo poeta chileno Pablo Neruda.
Historia
Durante a guerra civil miles de españois fuxiron a Francia, non obstante, a maioría dos refuxiados foron encerrados en campos de concentración, separados das súas familias e mantidos baixo pésimas condicións.
Pablo Neruda foi cónsul de Barcelona e logo en Madrid ata 1936, cando tivo que fuxir das tropas franquistas, xa que por ese entón xa se declarara abertamente comunista e o seu traballo se volvera cada vez máis político. Un dos feitos que máis o marcou foi o asasinato do seu amigo Federico García Lorca en 1936. Unha vez de volta en Chile, non deixou de estar ao tanto da situación en España, e é así como, ao decatarse das tráxicas condicións dos refuxiados en Francia, xorde a idea de traelos a Chile. Auspiciado polo entón presidente chileno Pedro Aguirre Cerda, quen o nomea cónsul de París, parte a Europa a organizar esta travesía.