cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Veruca Salt
Saída de Nina Gordon
A principios de 1998 os rumores confirmáronse e Nina Gordon anunciou a súa saída de Veruca Salt. Os seus proxectos despois de abandonar a banda incluían unha participación no álbum de James Iha (nese momento guitarrista de The Smashing Pumpkins) e a composición de cancións para un álbum en solitario, que acabou sendo lanzado en 2000.
Durante varios meses o futuro de Veruca Salt foi incerto, xa que perdera a unha das súas líderes-vocalistas-guitarristas. Pero en 1999, Louise Post anunciou que a banda continuaría. Post rompeu coa Geffen e lanzau o disco Resolver no 2000, a través do selo independente Beyond. O disco non destacou tanto como os lanzamentos anteriores, pero Veruca Salt seguiu o seu camiño.
En 2001, Louise Post embarcou no proxecto paralelo de Courtney Love na banda Bastard. Ensaiaron algunhas cancións, pero despois dalgúns meses, Louise anunciou a súa saída do proxecto e viaxou aos Ánxeles para compor material para o seguinte álbum de Veruca Salt.
No ano 2005 a banda editou un EP e presentou a súa nova formación. A banda estaba composta por Louise Post, Stephen Fitzpatrick, o batería Kellii Scott e a baixista Nicole Fiorentino, e ese outono Veruca Salt completou unha xira polos Estados Unidos. O EP, editado por eles mesmos titulábase Lords of Sound and Lesser Things e estaba composto por seis novas cancións. Este foi o preludio do seu seguinte álbum, IV, editado en setembro do 2006.
Posteriormente os distintos membros da banda dedícaríanse a outros proxectos e en marzo de 2012 anunciarían oficialmente a través da súa páxina web que entrarían nun período de hiato indefinido.
Reunión
O 15 de marzo de 2013 Veruca Salt anunciou a reunión da súa formación orixinal (Nina Gordon, Louise Post, Jim Shapiro e Steve Lack) a través do seu perfil de Facebook. O 29 de setembro dese ano informaron de que estaban a preparar material novo. O seu primeiro lanzamento chegou no Record Store Day 2014 co EP MMXIV, formado por dous temas nunha cara, "It's Holy" e "The Museum of Broken Relationships", e a reedición polo 20 aniversario do sinxelo "Seether" pola outra.
Voskhod (foguete)
O Voskhod foi un foguete espacial da Unión Soviética derivado do mísil R-7 creado orixinalmente para lanzar satélites de recoñecemento Zenit 4 e cápsulas tripuladas Voskhod, e máis tarde outro tipo de cargas.
Louise Post
Louise Lightner Post (nacida o 7 de decembro de 1966 en Saint Louis, Missouri) foi unha das fundadoras, vocalista e guitarrista da banda de rock alternativo Veruca Salt.
Graduaouse no bacharelato de artes no Barnard College, en Nova York. Colabaorou tamén con outras bandas de indie como The Drowners e Frogpond.
Estivo saíndo co líder de Foo Fighters, Dave Grohl. A súa relación rematou cando Grohl deixouna pola actriz Winona Ryder.
Dende hai uns meses atópase promocionando o último álbum de Veruca Salt, titulado IV.
Ulldecona
Ulldecona é un concello de Cataluña, pertencente á provincia de Tarragona. Está localizado na comarca de Montsià.
Desmosoma
miniatura|dereita|300px|Desmosoma. miniatura|dereita|300px|[[Adhesión celular nos desmosomas.]] Os desmosomas (do grego desmos, banda, e soma, corpo) ou macula adhaerens (tamén escrito macula adherens, do latín mancha adherente), son un tipo de unión celular entre dúas células mediada polas proteínas cadherinas (desmogleína e desmocolina) e os filamentos intermedios (queratina) da célula.
Os desmosomas axudan a resistir forzas de cizalla e atópanse en epitelios como o epitelio escamoso simple e o espitelio escamoso estratificado e no tecido muscular. Os desmosomas unen as dúas células veciñas deixando un espazo intercelular moi amplo (duns 30 nm).
Estrutura
Os desmosomas son complexos moleculares formados por proteínas de adhesión celular e outras proteínas que unen as proteínas de adhesión celular da superficie da célula a filamentos de queratina intracelulares do citoesqueleto.
As proteínas de adhesión celular dos desmosomas, chamadas, desmogleína e desmocolina, son membros da familia proteica das cadherinas. Son proteínas transmembrana que atravesan o espazo entre as células adxacentes e establecen enlaces homofílicos cos dominios extracelulares doutras cadherinas desmosómicas da célula adxacente. Ambas as proteínas teñen dominios extracelulares, e motivos para a unión co calcio.
O dominio extracelular do desmosoma denomínase Dominio Extracelular Central ou tamén desmoglea, e está atravesado no seu centro por unha zona densa aos electróns na que a desmogleína e desmocolina se unen entre si. Estas proteínas poden unirse de diferentes xeitos, chamados W, S, ou λ.
No lado citoplásmico da membrana plasmática, hai dúas estruturas densas chamadas Placa Densa Externa e Placa Densa Interna. Están separadas pola proteína desmoplaquina. A Placa densa Externa é onde os dominios citoplasmáticos das cadherinas se unen á desmoplaquina por medio da placoglobina e placofilina. A Placa Densa Interna é onde a desmoplaquina se une aos filamentos intermedios do citoesqueleto da célula.
Enfermidades
Se a adhesión entre as células epiteliais da pel adxacentes non funciona correctamente, as capas da pel poden separarse e permitir movementos anormais de fluídos dentro da pel, orixinando vinchas ou ampolas e outros danos no tecido. Algunhas enfermidades como o pemphigus vulgaris e pemphigus foliaceus son enfermidades autoinmunes nas cales os autoanticorpos producidos teñen como obxectivo as proteínas desmogleína 3 e desmogleína 1. Os síntomas destas enfermidades están causados pola posterior rotura dos filamentos de queratina do desmosoma, o que produce a perda da adhesión celular. Outras doenzas con síntomas parecidos son a enfermidade de Hailey–Hailey, de orixe xenética, e a haploinsuficiencia do xene ATP2C1 do cromosoma 3, que codifica a proteína hSPCA1 e causa a malformación dos desmosomas.
Filamento intermedio
miniatura|270px|dereita|Dous [[desmosomas amosando uns conspicuos filamentos intermedios]] Os filamentos intermedios son compoñentes do citoesqueleto, formados por agrupacións de proteínas fibrosas. O seu nome deriva do seu diámetro, de 10 nm, menor có dos microtúbulos, de 24 nm, pero maior có dos microfilamentos, de 7 nm. Aparecen nas células de vertebrados e de moitos invertebrados e non existen en plantas nin en fungos.
Estrutura
Compóñense de proteínas en hélice alfa, que se agrupan de forma xerárquica para dar lugar aos filamentos intermedios:
A unidade funcional que se considera precursora, pola súa elevada estabilidade no citosol, é o tetrámero.
Tipos de proteínas dos filamentos intermedios
A súa agregación é homo ou heteropolimérica segundo o tipo de proteína: por exemplo, as queratinas son heteropoliméricas e están constituídas por queratinas ácidas e básicas en relación 1:1.
Función dos filamentos intermedios
A súa función principal é darlle rixidez á célula. A función depende da composición e a localización dos filamentos. As láminas nucleares ademais de lle dar rixidez ó núcleo participan na regulación de transcrición. Outros membros, as queratinas, participan nalgunhas unións celulares (desmosomas).
Irregularidades na expresión xenética das proteínas dos filamentos intermedios causan fraxilidade e distrofias celulares (como é o caso de certas cardiomiopatías).
Estabilidade
Os filamentos intermedios, a diferenza da actina F ou os microtúbulos, son moi estables. Para a súa dinámica requírese a fosforilación e defosforilación dos seus compoñentes por medio de cinases e fosfatases, respectivamente.
Relación con outros elementos do citoesqueleto
Existen proteínas asociadas a filamentos intermedios que establecen enlaces cruzados con microtúbulos e actina.
Vilasuso, O Val, Narón
Vilasuso é un lugar da parroquia de Santa María a Maior do Val no concello de Narón na provincia da Coruña. Tiña 19 habitantes no ano 2007 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 8 homes e 11 mulleres, o que supón unha diminución con relación ao ano 2003 cando tiña 22 habitantes.
Neste lugar está o Castro de Vilasuso e moi preto del o monumento natural da Pena Molexa.
Champaña
miniatura|250px|dereita|Copas de champaña coas características burbullas asociadas a este viño escumoso. O champaña (do francés champagne) é un tipo de viño escumoso con denominación de orixe controlada, elaborado conforme ao método champenoise na rexión francesa de Champaña-Ardenas. Trátase xeralmente dun viño branco, aínda que tamén existe o champaña rosado, que se fai a partir de varios tipos de uva, a meirande parte tintas.
Peculiaridades
O consumo do champaña asóciase ás celebracións, sendo moi habitual abrir unha botella durante a entrega de trofeos en competicións deportivas. A primeira competición automobilística na que se usou o champaña foi en 1907 na carreira Pequín-París. Máis tarde Moët & Chandon ofreceu o seu champaña ao gañador do Gran Premio de Francia de 1950, disputado en Champaña-Ardenas. Dan Gurney iniciou a tradición de bañar o público e os demais pilotos ao festexar a súa vitoria nas 24 Horas de Le Mans de 1967, aínda que Graham Hill xa fixera o mesmo con viño escumoso no Gran Premio de Australia de 1966. Tamén é tradicional escachar unha botella de champaña contra o casco dun barco na súa botadura para demostrar a súa solidez. Na celebración do Aninovo é moi habitual tomar champaña.
QuarkXPress
QuarkXPress é un programa de autoedición para computadores Mac OS X e Windows, producido por Quark Inc. Quark Inc. pode ser considerada como unha das primeiras empresas decanas de autoedición (xunto con Aldus, Adobe e Apple). A primeira versión de QuarkXPress apareceu en 1987.
Ademais de QuarkXPress, Quark Inc. comercializa outro produto chamado "QuarkXPress Passport", que é basicamente o mesmo QuarkXPress coa capacidade de usar múltiples linguaxes na súa interface, separación de palabras etc.
Aínda que comparable a outros programas de autoedición como Adobe PageMaker ou Microsoft Publisher, QuarkXPress é o único, xunto a Adobe InDesign, que está considerado como unha ferramenta verdadeiramente profesional, dentro do gremio de editores, impresores e fotomecánicos.
Información da compañía
Quark, Inc. foi fundada en 1981 en Denver por Tim Gill e Mark Pope. Comezou a súa andaina creando software de procesamento de textos para o Apple II e o Apple III.
Fred Ebrahimi, quen se uniu a Quark en 1986, conseguiu implantar unha política expansiva comercial, que lanzou con grande éxito á empresa ao mercado internacional.
Tanto Gill, Ebrahimi ou Pope retiráronse actualmente da compañía. Fred Ebrahimi segue ocupando o posto de Director a título soamente oficial.
Historia
Con máis do 90% do mercado durante na década dos 90, Quark foi acusada de monopolista e de cobrar prezos excesivos polo seu software. Adobe decidiu crear a súa propia aplicación de autoedición, InDesign, en 1999. A saída de QuarkXPress versión 5 en 2002 enfrontoulle con Apple, xa que non era compatible con Mac OS X, mentres que InDesign 2.0, que saíu nesa mesma semana, si o era.
Quark parece reconsiderar a súa política de prezos desde 2004 e tamén proporciona máis actualizacións.
Características
QuarkXPress é un programa de deseño con interface gráfica WYSIWYG. Texto e gráficos son tratados como elementos distintos (caixas de texto e caixas de gráficos). Ámbolos dous tipos de caixa son transformables nunha multitude de xeitos.
QuarkXPress ten dous modos de operación: contido (os comandos aplícanse dentro da caixa) e obxecto (posición da caixa e características). Cada modo ten o seu propios menús, facilmente accesibles mediante abreviaturas de teclado. O software permite situar os elementos na páxina cunha aproximación dunha milésima de polgada.
Quark integra táboas de cores Pantone e Hexachrome, ademais doutros espazos colorímetros. Na tarefa de separación de cor CMYK Quark destaca pola facilidade e rapidez para crear fotólitos.
QuarkXPress tamén ofrece sincronización de capas, múltiples niveis de desfacer, XML, HTML e capacidade de xerar PDFs.
A versión actual, QuarkXPress 7, engade capacidades para traballar cos formatos de tipografía OpenType e Unicode e os formatos de documento JDF e PDF/X-export. QuarkXPress 7 está dispoñible para Mac VOS X 10.4 e Windows XP.
Versión para servidor
En 2003 Quark lanzou unha versión para servidor, chamada QuarkDDS. Con esta aplicación conseguían engadir a funcionalidade de edición de páxinas a través dun navegador web.
En 2006 Quark renomeou QuarkDDS como "QuarkXPress Server".
Ligazóns externas
QuarkXPressen Quark.com Comparacións con InDesign: Quark VS InDesign.com Creative Prol Ars Technica: CS1 vs. XPress 6; XPress 7 vs. CS2
Tutoriais para QuarkXPress: Quark VS InDesign.com: How-To Designorati:Desktop Publishing QuarkXPress 7 New Features @ lynda.com QuarkXPress template tutorial
Constantino Ardanaz Undabarrena
Constantino de Ardanaz y Undabarrena, nado en Bilbao o 5 de febreiro de 1820 e finado en Santander en 1873, foi un enxeñeiro e político español.
Traxectoria
Enxeñeiro de Camiños, iniciou o seu labor profesional aos 23 anos. Dous anos despois foi destinado a Barcelona onde traballou no río Llobregat. En 1857 pasou a dirixir o ferrocarril de Sevilla a Cádiz.
Republicano convencido, durante a lexislatura de 1865 foi elixido deputado polo distrito de Ribadeo. Tras a Gloriosa ocupou o cargo de Ministro de Facenda entre o 13 de xullo e o 1 de novembro de 1869.
Kipps
'Kipps. Historia dunha alma simple' (en Kipps: The Story of a Simple Soul) é unha novela de H. G. Wells, publicada orixinalmente en 1905. Cun ton simpático, trátase dunha perceptiva novela social que é considerada polo xeral unha obra mestra, sendo unha das obras favoritas do propio autor.
Foi traducida ó galego por Celia Recarey e foi publicado pola editorial Irmás Cartoné no ano 2017.
C.H. Lloret
O Club Hoquei Lloret é un club de hóckey a patíns catalán da localidade xerundense de Lloret de Mar, na comarca de La Selva, fundado en 1969 e que compite actualmente na OK Liga.
Historia
O CH Lloret foi fundado en 1969, chegou á Primeira División Nacional na tempada 1981-82, acadando catro anos máis tarde o ascenso á División de Honra, na que tan só consegue xogar dúas tempadas. Na tempada 2001-02 o equipo retorna á máxima categoría.
Mini
Traxectoria
miniatura|dereita|250px|"Mini" (esq.) e "Mero" no acto en lembranza de [[Avelino Pousa Antelo en Teo en 2013.]] dereita|miniatura|Mini na XV Asemblea Nacional do BNG no 2016. Impartiu clases nunha escola unitaria no concello de Boimorto, e máis tarde sería profesor no CPI Armando Cotarelo Valledor. Mentres, desenvolveu un amplo labor cultural dentro da música, na que se segue a manter de forma activa.
C.H. Lloret
Historia
Do 9 ao 12 de marzo de 2006 celebrouse en Lloret de Mar a Copa do Rei coa participación do Club Hoquei Lloret, caendo este en cuartos de final fronte ao Igualada HC, nunha edición que acabaría gañando o Reus Deportiu.
Mini
Traxectoria
Formou parte da banda Fuxan os ventos dende a súa fundación até 1982 para despois, en 1984, xunto co seu compañeiro Baldomero Iglesias Dobarrio "Mero", formar A Quenlla, grupo no que continúa na actualidade. Nese mesmo ano fixo a música para a curtametraxe Mamasunción. No ano 2007 cedeu, canda o seu compañeiro "Mero", as recollas de cantos, bailes, lendas e refráns recompiladas ao longo da súa traxectoria, ao museo do pobo galego. Todo este repertorio foi dixitalizado e posto a disposición dos interesados no patrimonio oral galego.
Nas eleccións municipais de 2015 presentouse como cabeza de lista do BNG-Asembleas Abertas e foi elixido alcalde de Boimorto co apoio do PSdeG. Dous meses despois Gonzalo Concheiro, candidato do PP, pasa a ser novo alcalde de Boimorto tras prosperar unha moción de censura do PP apoiada por un concelleiro que fora elixido nas listas do PSdeG-PSOE pero que pasara a ser non adscrito no mes de xullo.
1274
Outros
Historia ano a ano
Mini
Traxectoria
Tras as eleccións ao Parlamento de Galicia 2016 foi elixido deputado polo BNG para a 10.ª lexislatura, sendo reelixido nas eleccións de 2020.
É pai da tamén cantante e política Navia Rivas.
Obra musical
Destaca como compositor e adaptador de cancións galegas e leva a cabo un intenso labor de recompilación do folclore de Galiza. Así, ten editados trece álbums e ten arranxado as músicas para os seguintes vídeos:
Premios
En 2009, foi premiado xunto a Mero co Pedrón de Ouro pola divulgación da cultura oral de Galiza. En 2012 recibiron o Premio Galiza Mártir da Fundación Alexandre Bóveda.
An Daingean
An Daingean (en irlandés e oficialmente, e tamén en Daingean Uí Chúis; adaptado ao Dingle) é unha localidade do Condado de Kerry, na costa atlántica de Irlanda, a uns 50 km ao suroeste de Tralee e uns 80 km ao noroeste de Killarney. A vila está situada nunha baía natural baixo a montaña Slievanea, na península de An Daingean, co río Shannon ao norte, e o Anel de Kerry ao sur.
As principais actividades da zona son o turismo, a pesca, a gandería e a agricultura. En 2006 An Daingean tiña unha poboación de 1.920 habitantes. An Daingean está situada nun Gaeltacht.
Fungi, o golfiño de An Daingean
En 1984 un golfiño comezou a frecuentar a zona do porto de An Daingean, converténdose nunha atracción para os visitantes. Calcúlase que naceu contra mediados da década de 1970, cunha esperanza de vida de 25 anos para a súa especie. Ten adicada unha escultura en bronce en An Daingean.
Lugares de interese
A igrexa neogótica de An Daingean, St. Mary, foi construída segundo o proxecto de J. J. McCarthy e O'Connell. A primeira pedra foi colocada en 1862.
Hai moitas posibilidades de escoitar música tradicional irlandesa na vila, especialmente no verán, na tempada de turismo. Tamén hai un acuario na vila e bo número de tendas de artesanía.
Poden tamén visitarse nos arredores os xacementos arqueolóxicos da península de An Daingean.
Pedro Osorio
Pedro Osorio de Villalobos, señor de Navia, Burón e Val de Lourenzá, foi un nobre galego do século XV que participou na Gran Guerra Irmandiña.
Traxectoria
esquerda|miniatura|Vista do Castelo da Rocha Forte. Era o quinto fillo de Pedro Álvarez Osorio, señor de Villalobos e primeiro conde de Trastámara, que faleceu despois do cerco de Santiago de Compostela. Por matrimonio estaba vinculado á familia dos Moscoso.
Durante a revolta dos Irmandiños dirixiu a irmandade no señorío de Santiago, e participou activamente na destrución do Castelo da Rocha Forte. Foi derrotado por Pedro Madruga na Almáciga, ás portas de Compostela, e en 1469 quedou preso por Diego de Andrade en Pontedeume onde morreu.
Tivo catro fillos, Afonso Osorio de Moscoso (que morreu de peste en 1496 en Flandres), Bernal Yáñez de Moscoso, Rodrigo Osorio de Moscoso, segundo conde de Altamira finado o 15 de xaneiro de 1510 en Orán e Álvaro Osorio de Moscoso, dominico bispo de Astorga.
Billón
O termo billón pode referirse a:
Vestur-Húnavatnssýsla
Vestur-Húnavatnssýsla é un dos vinte e tres condados de Islandia. Está composto por un só municipio, o de Húnaþing vestra. Hvammstangi é a localidade máis poboada do condado, contando con 658 habitantes.
Xeografía
Vestur-Húnavatnssýsla está situado no noroeste de Islandia, na rexión de Norðurland Vestra, entre os condados de Strandasýsla e Austur-Húnavatnssýsla. A súa altitude media é de aproximádamente 100 msnm. A súa superficie abrangue 2.663 quilómetros cadrados de territorio.
Demografía
A superficie do condado abrangue un territorio de 2.663 quilómetros cadrados de extensión, nos que viven un total de 1.122 habitantes, tendo polo tanto unha densidade de poboación de 0,44 habitantes por quilómetro cadrado
Municipios
Vestur-Húnavatnssýsla comprende un único municipio:
Localidades
Vestur-Húnavatnssýsla comprende as seguintes localidades:
Arbitraxe de fútbol en Galicia
dereita|miniatura|Árbitro, capitáns e xuíces de liña no [[SD Sofán - SDC Residencia, Preferente Galicia 2022/23.]] A arbitraxe de fútbol en Galicia é dirixida polo Comité Técnico Galego de Árbitros de Fútbol, subordinado ao mesmo tempo pola Real Federación Galega de Fútbol e polo Comité Técnico de Árbitros da Real Federación Española de Fútbol. É o encargado da organización, goberno, funcionamento, administración e representación do estamento arbitral galego. A Organización Arbitral Galega está constituída por tódolos árbitros e árbitras titulados que formalizaron a súa colexiación e, ademais, por aquelas persoas que se integren nela para desenvolver funcións directivas, técnicas, administrativas e de asesoramento.
Unión Deportiva Carral
A Unión Deportiva Carral é un club de fútbol galego do concello de Carral, na provincia da Coruña. Foi fundado o 16 de agosto 1943 por Eduardo Pérez y Lérez e Manuel Pérez Pereira e na actualidade xoga no grupo norte da Preferente Autonómica de Galicia.
Arbitraxe de fútbol en Galicia
Categorías arbitrais
Son categorías arbitrais cuxas competencias corresponden ao Comité Técnico Galego de Árbitros de Fútbol:
Representación arbitral
A representación arbitral do Comité Técnico Galego de Árbitros de Fútbol estará integrada por un representante de cada unha das categorías de ámbito autonómico, é dicir, Preferente Galicia, Primeira Galicia, Segunda Galicia e Terceira Galicia. Estes representantes serán elixidos en cada unha das distintas delegacións territoriais.
Son funcións específicas de ditos representantes dar traslado, por conduto dos seus respectivos delegados, das distintas cuestións, suxestións e problemas afíns á organización arbitral nas súas respectivas categorías.
As eleccións da representación arbitral convocaranse no mes de setembro de cada ano, en todas e cada unha das delegacións territoriais.
Os representantes arbitrais actuarán por un período correspondente á tempada da que se trate.
Delegacións territoriais
Dentro do Comité Técnico Galego de Árbitros de Fútbol distínguense sete delegacións territoriais:
Traian Băsescu
miniatura|Traian Băsescu Traian Băsescu, nado o 4 de novembro de 1951, foi o presidente de Romanía dende o 20 de decembro de 2004. Anteriormente fora alcalde de Bucarest entre 2000 e 2004.
Ana de Borgoña
Ana de Borgoña (en Anne de Bourgogne), nada en 1404 e finada o 14 de novembro de 1432, era filla de Xoán I de Borgoña, duque de Borgoña (1404-1419) e a súa esposa Margarida de Baviera.
Matrimonio
En xuño de 1423 en Troyes, Ana casou con Xoán de Lancaster, primeiro duque de Bedford, fillo de Henrique IV de Inglaterra, polo Tratado de Amiens en 1423. O matrimonio estaba destinado a alicerzar as relacións entre Inglaterra e o irmán de Ana, Filipe o Bo, duque de Borgoña. Esta alianza foi vital para o continuo éxito inglés en terras francesas, porque en 1422 Xoán fora nomeado rexente de Francia no canto do seu sobriño, o mozo Henrique VI de Inglaterra. O antagonismo de Borgoña coa casa real Valois (o que provocou a Guerra Civil Armagnac-borgoñona) fora un dos factores principais nas perdas que enfrontaron os franceses a mans dos ingleses.
Lappeenranta
Lappeenranta (en sueco Villmanstrand) é unha cidade de Finlandia, situada no sueste do país, na rexión de Carelia do Sur (da cal é capital). Segundo o censo de 2012, a cidade ten unha poboación de 72.445 habitantes.
Etimoloxía
O nome Lappeenranta consiste no xenitivo de Lappee e o apelativo ranta que significa "beira". A historia de Lappeenranta inclúe o municipio rural de Lappee e o hundred Lapvesi. O nome sueco Villmanstrand contén as palabras vildman (home fiero), e strand (beira). O home fiero aparece no escudo de armas de Lappeenranta.
Historia
Lappeenranta formouse orixinalmente ao redor dun promontorio próximo ao lago Saimaa. No século XVI, o mercado foi trasladado de Kauskila, o antigo centro de Lappe, á actual fortaleza. A primira mención a Lapwes, como era chamada, é unha carta de privilexio de 1542 que subxugou o mercado baixo a autoridade de Viborg.
A cidade foi fundada en 1649 por Cristina de Suecia, lexitimizando o comercio no daquela popular mercado de Lapvesi. Porén, a carta de privilexio parlamentario e o escudo foron testemuñados en 1652. Nese momento, Lappeenranta era un importante porto para o alcatrán.
Entre 1721 e 1743, Lappeenranta foi a capital de Kymmenegård e Savonlinna.
En 1741, a batalla de Villmanstrand enfrontou aos exércitos sueco e ruso nam was fought between the Swedish and Russian armies in the Guerra Ruso-Sueca de 1741–1743. A batalla rematou cunha vitoria rusa. A cidade foi saqueada, as construcións de madeira incluída a cancelería provincial foron queimadas e os arquivos eclesiásticos foron danados.
O municipio de Lappee foi anexionado a Lappeenranta en 1967, e Nuijamaa en 1989. Durante a crise financeira de 2009 e 2010, Joutseno e Ylämaa foron anaxionados respectívamente a Lappeenranta.
Xeografía
Lappeenranta está situada ao sueste de Finlandia, á beira do lago Saimaa, situado ao norte do termo municipal. O concello ten uns 37 km de fronteira con Rusia, e un posto fronteirizo, o de Nuijamaa. A meirande parte do concello está ocupada por bosques e terras agrícolas.
Didio Riobó
Didio Riobó Bustelo, nado en Bueu en 1888 e finado na illa de Ons en outubro de 1936, foi un médico e político galego.
Vida persoal
Casou con María Antonozzi.
Telephantasm
Telephantasm é un álbum recompilatorio da banda estadounidense de grunge Soundgarden, editado o 28 de setembro do 2010 a través do selo A&M Records. Está composto por temas que abranguen os 13 anos da súa carreira. Foi certificado platino pola RIAA o seu primeiro día de venda, xa que un millón de discos foron incluídos dentro dos paquetes do videoxogo Guitar Hero: Warriors of Rock.
BBC Mundo
BBC Mundo é un portal de Internet que ofrece noticias en español para os falantes de castelán de todo o globo pertencente á British Broadcasting Corporation.
BBC Mundo en Internet
O portal de noticias naceu en 1999 como un sitio dedicado a promover un debate semanal sobre un tema particular do acontecer mundial, como explica Julia Zapata, primeira editora do portal:
''Eramos só dous de nós e non podiamos, nin se esperaba de nós, informar o que ocorría. Recordo que o escándalo Clinton/Lewinski sorprendeunos a metade da semana coa páxina promovendo un debate sobre un tema totalmente diferente, o que mostrou perfectamente o difícil que é non poder actualizar continuamente un sitio pertencente á BBC e seguir conservando credibilidade''.
A BBC decide entón darlle prioridade o financiamento de sitios de internet que puidesen informar 24 horas, os sete días da semana, e comeza con catro dos seus servizos de idiomas: Español, Ruso, Árabe e Chinés. BBC Mundo debeu entón contratar máis xornalistas e adestralos en xornalismo dixital, captura de fotos e vídeo, e edición de materiais audiovisuais.
Sinde, O Val, Narón
Sinde é un lugar da parroquia de Santa María a Maior do Val no concello de Narón na provincia da Coruña. Tiña 10 habitantes no ano 2007 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 5 homes e 5 mulleres, o que supón unha diminución con relación ao ano 2003 cando tiña 12 habitantes.
Neste lugar atópase o campo de fútbol do Val.
BBC Mundo
BBC Mundo en Internet
''Cos anos consolidámonos, crecemos editorialmente e aprendemos a experimentar dunha forma creativa. Isto permitiu que os servizos de idiomas da BBC en internet gañasen en 2007 o Webby Award, e BBC Mundo lograse ese mesmo ano o prestixioso premio Ortega e Gasset para o mellor xornalismo digital'', opina Julia Zapata.
Menos dun mes logo de obter ese premio, o servizo latinoamericano da BBC, como outros servizos de idiomas da empresa británica, enfrontou serios cortes de orzamento que terminarían coa súa oferta radial en 2011, 73 anos despois da primeira transmisión en español.
Alfonso Alonso Portugués
Traxectoria
Tiña un viveiro na súa casa do Urzal (Barcela). Apaixonado da música, tocaba na antiga Banda de Música de Arbo e tamén o órgano na igrexa de Arbo. Tralo golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi detido e trasladado á illa de San Simón, de onde o sacaron o 9 de novembro de 1936 xunto a outras dez persoas de Arbo e Lalín, para asasinalo na Volta do Couto, na parroquia de Tenorio (Concello de Cotobade).
Galería de imaxes de Culleredo
Galería de imaxes do concello de Culleredo na provincia da Coruña.
Corval, O Val, Narón
Corval é un lugar da parroquia de Santa María a Maior do Val no concello de Narón na provincia da Coruña. Segundo o Instituto Galego de Estatística en 2007 tiña tres habitantes (un home e dúas mulleres), dous menos ca en 2003.
Honorio Maura
Honorio Maura Gamazo, nado en Madrid o 29 de outubro de 1886 e finado en Hondarribia o 4 de setembro de 1936, foi un escritor e político español.
Traxectoria
Fillo de Antonio Maura, estudou no Colexio dos Xesuítas de Chamartín de la Rosa. Logo de rematar o bacharelato, marchou a Francia, Suíza e Alemaña estudar a carreira de enxeñeiro industrial na Escola Politécnica de Zúric e nas universidades de Bonn e Aachen. De regreso a España, cursou a carreira de dereito en Madrid. Marchou a México e despois a Arxentina a raíz do escándalo que significou ter unha filla natural, permaneceu catro anos en América dedicado a especulacións agrícolas e gandeiras. Retornou definitivamente a España despois do seu matrimonio con Sara Pieres Fernández do Eixo en Buenos Aires (1914), compaxinando o teatro cos negocios como cofundador do Banco de Madrid (antes Banco Hispano-Austro Húngaro) cos seus irmáns e o Conde de los Andes, ademais de fundar a primeira fábrica de pavimentos de linóleo en España "Linoleum Nacional". Destacou no teatro producindo comedias enxeñosas, nas que mesturaba frivolidade coa ironía e o coñecemento da alta sociedade. Entre as súas obras destacan: Corazón de mujer, Julieta compra un hijo, Baby, La muralla de oro, Raquel, Cuento de hadas, La condesita y su bailarín, La noche loca, Por sus pasos contados, Eva, indecisa, Susana tiene un secreto etc.
Amigo íntimo e testamenteiro de Afonso XIII, coa chegada da Segunda República dedicouse case en exclusiva á política, abandonando o teatro. Fronte á actitude republicana do seu irmán Miguel, o seu ideal foi o retorno da Monarquía. Colaborou, xunto ao marqués de Luca de Tena, na constitución do Círculo Monárquico Independiente; e foi detido e acusado de participar no intento de golpe de Estado do xeneral Sanjurjo. A partir de febreiro de 1933, militou no partido monárquico Renovación Española, e foi elixido deputado pola provincia de Pontevedra nas eleccións xerais de 1933. Ao mesmo tempo, colaborou no diario ABC e na revista Renovación Española, combatendo o réxime republicano. No Parlamento, criticou o accidentalismo e a táctica posibilista de José María Gil Robles e a CEDA. Logo da revolución de outubro de 1934, esixiu a derogación do Estatuto de Cataluña. Foi un dos asinantes do manifesto do Bloque Nacional, de José Calvo Sotelo. Acusado de non participar das ideas do Goberno do Fronte Popular, detivérono en Zarauz onde veraneaba. Primeiro conducírono á cadea de San Sebastián onde pasou varias semanas. Despois, un grupo de extremistas da FAI conducírono á fronteira, xunto a Victor Pradera, José María de Urquijo, o conde de Plasencia, o ministro da monarquía Leopoldo Matos Massieu, o político tradicionalista Joaquín Beunza e Ramón Brunet, testemuña dos feitos. En plena estrada fixéronos baixar do camión dicíndolles que os ían fusilar. Pediron un cuarto de hora para rezar o Rosario, e concedéronllo. Chegou unha partida de nacionalistas vascos que os salvou, conducíndoos ao forte de Guadalupe en Hondarribia. Foi fusilado á vista das brigadas navarras que conquistaban naquel momento Irún. Foi enterrado en Pamplona o 8 de xaneiro de 1937.
1276
Mortes
Historia ano a ano
Ulldemolins
Ulldemolins é un concello de Cataluña, pertencente á provincia de Tarragona. Está localizado na comarca de Priorat.
Baby Darling Doll Face Honey
Baby Darling Doll Face Honey é o álbum de estrea da banda de rock alternativo inglesa Band of Skulls, lanzado o 7 de abril do 2009 en Inglaterra e o 28 de xullo de 2009 en América a través do selo Shangri-La Music, e producido por Ian Davenport.
Pleine-Fougères
Pleine-Fougères (en Planfili, e en galó: Plleune-Foujërr) é unha comuna francesa do departamento de Ille e Vilaine, na Bretaña.
Río Mera, río Mera
O río Mera é un regato que lle chega pola marxe dereita ao Río Mera; outros autores din que desemboca pola mesma marxe no río Miño, o cal acostuma dar confusións co homólogo. Ten o seu nacemento na parroquia de Bacurín, no lugar de Mourentaos, á altitude do Monte da Pernas de Fornos; e do cal recibe o nome de rego de O Burgo; pero, debido ás proximidades ao Río Mera, as xentes do lugar danlle o mesmo nome; motivo que quizais teña o seu curto percorrido (duns 3 Km e 600 metros). Pódese atribuír que outro tanto pasa co arroio de Benestar (que ás altitudes de Bacurín se acostuma chamarlle regato de Bacurín); o cal, confluirá (levando as augas do arroio de Carballos) xunto con este no río Mera, cerca do lugar da Fraga (aínda que outros autores fanos desaugar en Orbazai).
Impresión, sol nacente
Impresión, sol nacente (en francés Impression, soleil levant) é un cadro do pintor francés Claude Monet, cuxo título deu nome ó movemento impresionista. Realizado en 1873 durante unha breve estancia do artista en Le Havre, representa o amencer no porto da cidade.
A técnica
A intención do artista nesta obra non é capturar o detalle, senón plasmar un intre fugaz: o momento no que o sol se eleva no horizonte entre as néboas do porto de Le Havre. Así, Monet emprega pinceladas soltas coas que consegue que as formas desaparezan case por completo creando deste xeito unha sensación atmosférica: as figuras e a paisaxe están tan esvaídas que semellan un esbozo, coma acontece coas barcas e co fondo da escena. Asemade, para plasmar o movemento da auga emprega unhas pinceladas descontinuas na súa superficie e no reflexo do sol.
Contexto histórico
A obra foi presentada por primeira vez en 1874 na "I Exposición da sociedade anónima de artistas pintores, escultores e gravadores", que era unha alternativa ao Salón de París -o cal estaba ligado á Escola de Belas Artes- onde podían expoñer as súas obras artistas independentes que buscaban unha renovación das artes. O autor houbo de buscarlle un título para incluíla no catálogo da exposición:
A raíz deste evento, o crítico Louis Leroy, do xornal Le Charivari, escribiu un artigo coma crítica á exposición o 25 de abril de 1874, titulado "l'Exposition des Impressionnistes" ("A exposición dos impresionistas") tentando facer un xogo de palabras despectivo co título do cadro de Monet. Deste xeito xurdiu o nome deste movemento artístico.
John Barry
John Barry Prendergast OBE, nado en York o 3 de novembro de 1933 e finado en Nova York o 30 de xaneiro de 2011 foi un compositor británico, responsábel de diversas bandas sonoras do cinema e gañador de cinco premios Oscar.
Tamén é coñecido por compoñer once bandas sonoras dos filmes de James Bond, sendo el o que creou todas as directrices para a música destes filmes, moi usadas polos outros compositores que traballaron na serie.
Filmes de Bond
Barry traballou nas bandas sonoras dos seguintes filmes de James Bond, incluíndo os colaboradores nas cancións dos créditos:
Eleccións municipais en Camariñas
Estes foron os resultados das eleccións municipais no concello de Camariñas dende 1979. miniatura|dereita|[[Galería de imaxes de casas dos concellos de Galicia|Casa do concello de Camariñas]]
Composición das Corporacións
Corporacións democráticas en Camariñas desde a aprobación da Constitución de 1978.
-226
Mediterráneo Occidental
miniatura|dereita|175px|A conca do Ebro
Outros
Historia ano a ano
1277
Mortes
Historia ano a ano
Nina Gordon
Nina Rachel Shapiro Gordon, nada en Chicago, Illinois o 14 de novembro de 1967, é unha cantante e guitarrista estadounidense de rock.
Traxectoria
Cofundou a banda Veruca Salt, e é unha das valedoras da adopción do grupo Bangles como inspiración pop-rock para a xeración grunge de mediados dos anos 90 do século XX. Acadou a fama axiña mercede a temas de Veruca Salt como "Seether" ou "Volcano Girls". Tras lanzar tres discos coa banda, deixouna en 1998. No ano 2000 lanzou o disco en solitario Tonight and the Rest of My Life. Escribiu cancións para Fefe Dobson e Courtney Jaye, e o 8 de agosto do 2006 saíu o seu segundo disco en solitario, Bleeding Heart Graffiti.
Gordon e a súa parella, Jeff Russo (de Tonic), tiveron ó seu primeiro fillo, Ivy Nightingale Russo, o 21 de novembro de 2006.
Veruca Salt
Veruca Salt foi fundada por Gordon e a súa amiga Louise Post. Orixinalmente a banda tiña a intención de ser unha formación acústica ao estilo de Indigo Girls, pero as dúas rapazas decatáronse de que ese non era o son que buscaban. Ao pouco tempo uníuselles o baixista Steve Lack, e o irmán de Gordon, Jim Shapiro, converteuse no seu batería, aínda que inicialmente só pretendía tocar para facerlle un favor á súa irmá.
Carreira en solitario
Pouco despois do seu abandono Gordon tocou algún material en que compuxera en solitario en Boston, cos seus amigos Kay Hanley e Michael Eisenstein da banda Letters to Cleo. Nese ano cantou no tema "Beauty" do álbum en solitario de James Iha Let It Come Down. Ao pouco tempo comezou a gravar co produtor Bob Rock o álbum Tonight and the Rest of My Life, que foi rematado a principios de 1999 e sería editado polo selo Outpost Records no mes de agosto. Porén, Outpost Records foi absorbido por Geffen Records/Interscope Records e Gordon quedou sen discográfica para editar o material.
Gordon non estivo sen selo durante moito tempo e asinou con Warner Bros. Records aos poucos meses, e o álbum foi finalmente lanzado o 27 de xuño do 2000. O seu primeiro sinxelo, tamén titulado "Tonight and the Rest of My Life", funcionou ben na radio e incluso foi escollido para soar nalgúns anuncios. O segundo, "Now I Can Die", non acadou os mesmos resultados, e o terceiro, "2003", funcionou mellor a pesar de non ter vídeo e de apenas ter promoción.
Tonight and the Rest of My Life acadaría un decepcionante posto 123 na lista Billboard Top 200. Porén, a mediados da década conseguiu un aceptable número de vendas, chegando ás 300.000 nos Estados Unidos e ás 50.000 no Xapón.
Despois de que Gordon rematase de promocionar Tonight and the Rest of My Life a finais do 2001, tomouse un descanso e comezou a compoñer material para o seu segundo álbum en solitario. Porén, non entraría no estudio ata finais do 2003.
Gordon rematou de gravar o álbum a principios do ano 2004 e anunciou que sería chamado Even the Sunbeams. Poucos meses despois Gordon admitiu que non estaba contenta co traballo e que non o editaría. O único tema que sairía das sesións de gravación foi "Lighter on the Moon", que está dispoñible no MySpace de Nina.
Nina quixo regravar parte do material de Even the Sunbeams, xunto con temas novos no ano 2005 xunto co produtor e amigo Bob Rock. O álbum, agora titulado Bleeding Heart Graffiti, foi editado o 8 de agosto do 2006.
Sang Penari
A segunda adaptación da triloxía Ronggeng Dukuh Paruk, Sang Penari requiriu dous anos de investigación para presentar o contexto histórico máis detallado posible, incluíndo o movemento do 30 de setembro e as accións anticomunistas da época; estes detalles, censurados polo goberno da Nova Orde, son máis explícitos nas novelas. Malia que o filme está ambientado e foi rodado en Purwokerto, Xava Central, ningún dos protagonistas é de orixe xavanesa. Nasution, no seu primeiro papel protagonista, é de orixe batak, mentrs que Antara é balinés.
Dende a súa estrea o 10 de novembro de 2011, Sang Penari foi aclamado pola crítica. Tohari considerouno unha "sublime adaptación da súa obra", mentres que Labodalih Sembiring de Jakarta Globe describiu os elementos socioculturais como propios dunha traxedia shakespeareana. No Festival Indonesio de Cinema de 2011, Sang Penari gañou catro premios, incluíndo o de mellor filme, sobre nove nomeamentos.
Mercedes Sosa
Haydee Mercedes Sosa, nada en San Miguel de Tucumán o 9 de xullo de 1935 e finada o 4 de outubro de 2009 en Buenos Aires, foi unha cantante de raíz folclórica arxentina moi recoñecida en América Latina e en Europa.
Traxectoria
Está considerada un dos expoñentes principais da nova canción latinoamericana. Así mesmo ten incursionado noutros xéneros musicais coma o tango, o rock e o pop, entre outros. A súa popularidade valeulle o apelativo "La Voz de Latinoamérica". Desempeña labores como embaixadora de boa vontade da UNESCO para Latinoamérica e o Caribe. A súa traxectoria foi resumida nas palabras do seu compatriota Fito Páez con esta frase:
Discografía
miniatura|dereita|Mercedes Sosa en 1980.
Lekcja białoruskiego
Lekcja białoruskiego é un filme documental polaco-belaruso de 2006 dirixido por Mirosław Dembiński. Conta as accións de diversos activistas belarusos a prol da democracia nas catro semanas anteriores á controvertida reelección de Alexander Lukashenko o 19 de marzo de 2006. O filme gañou varios premios en festivais de cinema.
Fina Casalderrey
Xosefa Casalderrey Fraga, máis coñecida como Fina Casalderrey, nada en Xeve (Pontevedra) o 11 de agosto de 1951, é unha escritora, profesora de educación secundaria, etnógrafa vocacional, gastrónoma, conferenciante e periodista galega.
Traxectoria
Exerceu como mestra dende os dezanove anos, xubilouse no 2010 como profesora de ensino secundario, despois de estar 25 anos en Moraña e 10 en Marín. Foi no ensino onde comezou a crear e dirixir pezas teatrais representadas polo seu alumnado, algunhas recollidas en Edicións Xerais.
A súa narrativa distínguese pola súa agudeza na observación e recreación do mundo dos adolescentes, polo realismo dos seus personaxes e situacións e por un ritmo capaz de converter calquera asunto cotián nun relato de suspense.
Colabora na prensa, revistas, congresos, xurados, pregóns, charlas-coloquio, mesas redondas... sobre literatura, gastronomía, entre outros temas.
En 1991 deuse a coñecer no mundo das publicacións coa novela xuvenil Mutacións xenéticas. No ano 1996 foille concedido o Premio Nacional de Literatura Infantil e Xuvenil coa novela O misterio dos fillos de Lúa. A maior parte da súa obra está traducida ás linguas peninsulares, isto é, ao catalán, éuscaro, asturiano, aragonés, castelán e portugués.
En 2013 foi elixida membro da Real Academia Galega, ocupando a vacante deixada por Xaime Illa Couto.
Recoñecementos
Desde 2018 convócase o Premio Fina Casalderrey de Literatura Infantil pola Igualdade co seu nome.
En 2023 é 'A Escritora na súa Terra' da AELG co descubrimento do monólito conmemorativo e a plantación da árbore da autora, un acivro nas inmediacións do río Lérez na Ponte da Palabra e o acto de entrega da "Letra E", no Teatro Principal de Pontevedra.
Literatura infanto-xuvenil
miniatura|O misterio dos fillos de Lúa, de Fina Casalderrey, esta incluído na [[Biblioteca Galega 120.]] miniatura|Presentación de A muller xabaril, con [[Míriam Ferradáns en Bueu, acto promovido pola Libraría Miranda]]
Con Mariano García (o seu marido): Gastronomía
miniatura|300px|Mesa redonda de homenaxe a [[María Victoria Moreno en 2018. De esquerda a dereita: Alonso Montero, Freixanes, Fina Casalderrey e Xavier Senín.]]
RADIUS
RADIUS (acrónimo en inglés de Remote Authentication Dial-In User Server). É un protocolo de autenticación e autorización para aplicacións de acceso á rede ou mobilidade IP. Utiliza o porto 1813 UDP para establecer as súas conexións.
Cando se realiza a conexión cun ISP mediante módem, DSL, cablemódem, Ethernet ou Wi-Fi, envíase unha información que xeralmente é un nome de usuario e unha contrasinal. Esta información transfírese a un dispositivo NAS (Servidor de Acceso á Rede ou Network Access Server (NAS)) sobre o protocolo PPP, quen redirixe a petición a un servidor RADIUS sobre o protocolo RADIUS. O servidor RADIUS comproba que a información é correcta utilizando esquemas de autenticación como PAP, CHAP ou EAP. Se é aceptado, o servidor autorizará o acceso ao sistema do ISP e asígnalle os recursos de rede como un enderezo IP, e outros parámetros como L2TP etc.
Unha das características máis importantes do protocolo RADIUS é a súa capacidade de manexar sesións, notificando cando comeza e termina unha conexión, así que ao usuario poderáselle determinar o seu consumo e facturar en consecuencia; os datos pódense utilizar con propósitos estatísticos.
RADIUS foi desenvolvido orixinalmente por Livingston Enterprises para a serie PortMaster dos seus Servidores de Acceso á Rede (NAS), máis tarde publicouse como RFC 2138 e RFC 2139. Actualmente existen moitos servidores RADIUS, tanto comerciais como de código aberto. As prestacións poden variar, pero a maioría poden xestionar os usuarios en arquivos de texto, servidores LDAP, bases de datos varias etc. A miúdo utilízase SNMP para monitorear remotamente o servizo. Os servidores Proxy RADIUS utilízanse para unha administración centralizada e poden reescribir paquetes RADIUS ao voo (por razóns de seguridade, ou facer conversións entre dialectos de diferentes fabricantes).
RADIUS é extensible; a maioría de fabricantes de software e hardware RADIUS implementan os seus propios dialectos.
Estándares
O protocolo RADIUS actualmente está definido nos RFC 2865 (autentificación e autorización) e RFC 2866 (accounting). Outros RFC relevantes son o RFC 2548, RFC 2607, RFC 2618, RFC 2619, RFC 2620, RFC 2621, RFC 2809, RFC 2867, RFC 2868, RFC 2869, RFC 2882, RFC 3162 e RFC 3576.
Concurso nacional de contos infantís O Facho
O Concurso Nacional de Contos Infantís O Facho, foi creado por esta asociación, como parte do seu esforzo de dinamización e normalización do idioma e da cultura propias. Premia obras de literatura infantil e xuvenil escritas en galego.
O primeiro premio convocouse no ano 1968 e foi premiado o conto A galiña azul, de Carlos Casares.
Estación do Oeste de Oslo
miniatura|Fachada principal da Estación do Oeste A Estación do Oeste de Oslo, en noruegués Oslo Vestbanestasjonen e frecuentemente abreviada en Vestbanen, é unha antiga estación de ferrocarril de Oslo, construída en 1872 e que estivo en funcionamento ata 1989, como estación terminal da liña de Drammen.