cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Reino de Hungría (1920-1946)
Últimos anos da rexencia de Horthy
Kállay comezou ademais negociacións confidenciais cos Aliados occidentais que permitiron que o país evitara temporalmente os bombardeos aliados, mentres que os avións destes puideron evitar sen risco as defensas aéreas nas súas misións. O plan do rexente e do novo Primeiro Ministro era soster a fronte oriental ata poder render o país aos Aliados occidentais, convencidos de que estes non permitirían o control da rexión polos soviéticos. Do mesmo xeito que Romanía e Hungría competiran polo favor de Hitler cando a súa sorte era favorable, a mesma competencia repetiuse para abandonar o Eixe cando sucedéronse as súas derrotas. Os intentos de mudar de bando, con todo, fracasaron, tanto polo desexo de manter os territorios recuperados e o anticuado sistema social, como pola reticencia gobernamental a tratar coa Unión Soviética. Para evitar un cambio de bando similar ao italiano, os alemáns invadiron sen oposición o país o 19 de marzo de 1944. Kállay refuxiouse na embaixada turca mentres que Horthy quedaba retido polos seus anfitrións alemáns no Castelo Klessheim ata que accedeu a nomear un novo Goberno co antigo embaixador en Berlín Döme Sztójay á fronte. Non houbo resistencia algunha á ocupación.
Animado por Bethlen, os representantes dos países neutrais, e polos sucesivos reveses alemáns na contenda, Horthy tratou novamente de mudar de rumbo político durante o verán. Destituíu aos secretarios de Estado nacionalsocialistas impostos polos alemáns e impediu a deportación da poboación xudía da capital, se ben non se atreveu a destituír a Sztójay ata finais de agosto, logo do cambio de bando de Romanía. Destituído este, o novo Goberno, presidido polo xeneral Géza Lakatos, estaba formado por militares e homes leais ao rexente e creouse co obxectivo de lograr o armisticio. Lakatos debía render o país aos soviéticos que penetraran finalmente en Hungría.
O intento de capitular ante os soviéticos, tardío e mal organizado, fracasou en outubro de 1944. Os alemáns deron un golpe de Estado que rematou coa rexencia de Horthy e entregou o poder a Ferenc Szálasi, cos soviéticos xa ás portas da capital. O almirante foi deportado a Alemaña.
Szálasi e o final da guerra
A maioría da Administración e do Exército permaneceu fiel ao novo gabinete, se ben algunhas tropas, co xeneral Béla Miklós á cabeza, pasáronse aos soviéticos. O país converteuse nun campo de batalla entre as forzas soviéticas e as alemás e Budapest sufriu un durísimo asedio de dous meses que destruíu gran parte da cidade e concluíu o 13 de febreiro de 1945. Hitler insistira en defender a toda costa a capital húngara, a pesar dos intentos de Szálasi de evitar os combates; cen mil soldados alemáns e húngaros defenderan a cidade, por onde estendeuse o terror. Ao tempo, dous Gobernos rivais disputábanse a autoridade do país. O gabinete de Szálasi, cos postos chave ocupados por membros da clase media baixa, instalouse en Sopron, no oeste. A comezos de decembro, Szálasi aprobou por decreto a transformación do país ao modelo corporativista. O rápido avance soviético, con todo, impediu a posta en práctica do seu programa político. miniatura|dereita|Aspecto de [[Budapest logo do duro asedio das forzas soviéticas, que finalizou en febreiro de 1945.]] O 21 de xaneiro de 1945, o novo Goberno provisional proaliado presidido polo xeneral Miklós, formado o 23 de decembro e que contaba co apoio dunha coalición de catro partidos, asinou o armisticio cos Aliados en Moscova. Os alemáns contraatacaron en Székesfehérvár en marzo con unidades acoirazadas, mais os soviéticos lograron expulsalos finalmente do territorio húngaro, devastado polos combates, o 4 de abril.
Posguerra e fin da monarquía
Coligados, estes dous partidos sufriron unha dura derrota a mans dos Pequenos Propietarios nas eleccións municipais da capital a finais de ano; o voto maioritario a estes foi en realidade unha protesta contra os soviéticos. Logo de rexeitar a proposta soviética de fixar a porcentaxe de deputados para cada partido independentemente do resultado electoral, os Pequenos Propietarios lograron unha ampla vitoria nas votacións —un 57 % fronte o 17 % da alianza social-comunista e o 7 % dos nacional-campesiños—. O dirixente do partido vencedor, Zoltán Tildy formou un novo Goberno que aboliu a monarquía e proclamou a república en xaneiro de 1946, da que se converteu en presidente.
Situación na posguerra
Logo do Tratado de Trianon en 1920, Hungría quedou limitada a unha fracción do seu territorio anterior e perdeu grandes zonas industriais, o 45 % —aínda que conservou o 50,9 % da poboación adicada á industria—. En especial, conservou o 82 % da industria pesada e o 70 % dos bancos. Conservou tamén o 48 % do trigo, o 64,6 % do centeo ou o 35,8 % do millo, a pesar de ter mantido só arredor do 30 % do seu territorio prebélico.
O país encontrábase entre as nacións periféricas europeas, cada vez máis afastadas en riqueza, produtividade e recursos das máis opulentas. Como noutros países da contorna, as clases privilexiadas sufriron así a dobre presión da competencia das nacións máis ricas e do novo modelo soviético. A reacción a estas presións deu lugar ao radicalismo de ultradereita, mestura do rexeitamento do internacionalismo comunista e de nacionalismo fronte aos países máis ricos.
Tanto a produción agrícola como a industrial na posguerra eran moito menores que as anteriores ao conflito mundial. En 1920, a primeira apenas alcanzaba o 50-60 % do anterior á guerra e a segunda, o 35-40 %. As exportacións agrícolas afundiran durante a guerra e en 1922 aínda só recuperaran o 41 % do nivel prebélico. As exportacións industriais sufriron un proceso similar e en 1921 só alcanzaban o 57 % das realizadas antes do conflito.
Agricultura
Con máis da metade da poboación adicada á agricultura —o 55,8 %—, a distribución da terra seguía a ser extremadamente desigual: mentres que uns centos de familias nobres posuían máis da metade da terra cultivable, case tres millóns de campesiños (o 70 % da poboación rural) sobrevivían con terreos de entre un e sete acres —que ocupaban o 10 % das terras cultivables— ou non tiñan terra algunha —o 40 % da poboación rural, un millón seiscentas mil persoas—. A maioría dos minifundios dos pequenos propietarios —un millón e medio de persoas— eran insuficientes para sobrevivir, o que obrigaba aos seus donos a traballar en terreos alleos para gañarse o sustento, como no caso dos xornaleiros sen propiedades. Dado o exceso de man de obra rural, de media estes grupos apenas podían empregarse uns cinco meses ao ano. Por outra banda, os empregados das facendas vivían en condicións case feudais, parecidas á servidume, e tiñan restrinxida a súa liberdade de movemento —non podían abandonar os terreos sen permiso do terratenente—. Nunha situación similar encontrábanse os xornaleiros, facilmente explotables e que adoitaban traballar en condicións inhumanas.
Aínda que a produción e exportación de produtos agrícolas foron altas, os prezos obtidos por esta dependían completamente do mercado mundial. A Gran Depresión golpeou con forza a economía húngara e en especial, a agricultura: os prezos do cereal afundíronse no mercado mundial. Os cen quilogramos de trigo pasaron dos 25,84 pengos en 1929 a 7,15 en 1933, o centeo, de 20,66 a 3,65, o millo, de 17,51 a 7,75. A cantidade de exportacións agrícolas reduciuse nun 49,9 %, o seu valor, nun 70,3 %. Con perdas netas para a maioría dos produtores, o índice de produción agrícola pasou de 100 en 1929 a 44,8 en 1932: grandes parcelas quedaron sen cultivar. A crise deixou aos xornaleiros húngaros ao bordo da fame. Os pequenos propietarios deixaron de producir para a venda e mesmo os grandes facendados incorreron en débedas. Estas aumentaron extraordinariamente, en especial, as dos labregos máis humildes —que contaban ademais cos peores créditos—, a pesar das medidas gobernamentais a favor dos endebedados. Arredor da metade da poboación rural quedou sen emprego ao reducirse a produción. O afundimento da agricultura afectou ao Estado —pola redución de ingresos desta actividade—, á industria —privada dos medios financeiros para importar materias primas— e ao emprego. Entre 1929 e 1933, a produción industrial reduciuse en máis dun terzo e o 27 % dos traballadores industriais quedou sen emprego. Os salarios reducíronse e nunca recuperaron o nivel anterior á crise. En 1931 a crise agudizouse ao cancelarse os créditos a curto prazo concedidos ao país e a fuxida dos investidores estranxeiros.
Os intentos da dereita radical de realizar unha reforma agraria fracasaron. As terras en mans dos cidadáns xudeus, que debían terse expropiado pola lei de 1942, permaneceron fundamentalmente nas mans dos seus antigos propietarios, en especial os grandes terreos. O mesmo sucedeu coas grandes facendas dos terratenentes xentís: a presión dos conservadores e a igrexa católica modificaron a lei de 1940, restrinxiu notablemente os terreos afectados pola medida e pospúxoa ata o final da guerra, anulándoa na práctica. Máis aló dun aumento da produción de produtos destinados á industria e dun certo descenso da porcentaxe de poboación adicada á agricultura, durante a guerra a situación do campo mudou notablemente menos que na cidade e aquel seguiu repartido entre grandes latifundios —un 48,1 % das terras cultivables eran terreos de máis de cen xugos e un 29,9 %, de máis de mil; un 1 % da poboación posuía máis da metade de toda a terra cultivable— e minifundios —tres millóns de campesiños, un terzo da poboación total, carecía de terras ou só contaba con parcelas insuficientes de menos de cinco xugos; estes englobaban só unha décima parte das terras cultivables—. Dous terzos das localidades rurais do país, co 70 % da súa poboación rural e o 30 % da de toda a nación, carecía de electricidade en vésperas da contenda mundial.
Industria, comercio e finanzas
Gran parte da industria, o comercio e as finanzas encontrábanse en mans da burguesía xudía, cuxa relación co poder empeorou tanto durante o período revolucionario como no contrarrevolucionario posterior. Bethlen, tanto por tradición como polo seu convencemento da necesidade de boa imaxe para o país e de axuda financeira estranxeira para o desenvolvemento económico, opúxose ao crecente antisemitismo da ultradereita. A pesar do carácter eminentemente rural do país, apoiou o desenvolvemento industrial e comercial, apoiado pola reducida e oligárquica alta burguesía xudía.
Durante a década de Bethlen, a economía recuperouse notablemente —agás a agricultura, cuxa produción estancouse ao nivel anterior á guerra—. A industria medrou considerablemente: o número de traballadores medrou de 136 808 a 236 284, o índice de produción industrial practicamente triplicouse e a porcentaxe do PIB debido á industria aumentou do 23,3 % ao 31,3 % Entre 1924 e 1929, o PIB medrou a unha media do 6 % anual, debido fundamentalmente ao desenvolvemento da industria. O principal beneficiario deste desenvolvemento foi a clase empresarial urbana, aínda que tamén o foi o proletariado das cidades. Os salarios dos traballadores urbanos recuperaron o nivel anterior á guerra a finais da década, se ben as súas condicións de vida nunca se recuperaron completamente, a pesar das súa escasa calidade antes da contenda de 1914. A produción industrial superou lixeiramente a de 1913 a finais da década, se ben a recuperación concentrouse na industria lixeira, mentres que a pesada só logrou recuperarse grazas ao rearmamento a finais da década seguinte. Aínda así, a produción industrial da rexión era escasa: apenas o 2 % do total europeo. O proteccionismo gobernamental favorecía o desenvolvemento da industria nacional, mais a costa de encarecer os produtos industriais. A tecnoloxía industrial, que avanzou notablemente na Europa máis desenvolvida, non amosou avances destacables na rexión.
O Goberno fomentou nos primeiros anos a inflación, que fixo recaer nos asalariados o custo da reconstrución e facilitou o pago das débedas á burguesía e aos terratenentes en divisa depreciada. A partir de 1924 e cunha clase traballadora bastante desprotexida e con salarios reducidos —en 1923, o salario medio apenas contaba a metade do poder adquisitivo de 1914—, facilitou os investimentos estranxeiros e contivo a inflación. En 1925, impuxéronse altos aranceis.
O crédito obtido co aval da Sociedade de Nacións, con todo, non se destinou principalmente a favorecer actividades produtivas, senón ao pago da débeda austrohúngara, o presuposto e a estabilización financeira. Os ingresos por exportacións eran insuficientes para pagar a débeda externa, o que obrigaba á solicitude de novos créditos. A este primeiro crédito seguíronlle outros oitenta ao longo da década, por un total de tres millardos de pengős —a nova divisa—. Este endebedamento continuo, base da recuperación como noutros países da zona, converteu a Hungría na nación europea coa maior débeda per cápita en 1930. Estes créditos tiñan ademais desvantaxes engadidas: eran a curto prazo e alto interese e destináronse en parte ao mantemento da Administración ou das facendas dos terratenentes —consecuencia do sistema social anticuado do país—. Apenas o 35 % do montante púidose investir en actividades produtivas ou sociais. Aínda que Hungría e os países da rexión tivesen precisado créditos a longo prazo para a súa reconstrución económica, recibiron uns de rápido vencemento. Os bancos vieneses mantiveron ademais un importante papel de prestamistas intermediarios do comercio e a industria en toda a zona. O investimento do capital interno tampouco foi axeitado, o que impediu reducir a dependencia do financiamento estranxeiro. O continuo déficit comercial —cuberto tamén con créditos— anulaba así mesmo este como fonte de divisas. O sistema sostíñase pola solicitude de continuos créditos, situación que terminou coa Gran Depresión, que puxo fin á bonanza aparente. En 1931 o sistema de crédito quebrou. Boa parte do capital estranxeiro abandonou o país. Ademais, a partir de 1929, o prezo das exportacións agrícolas, principal fonte de divisas, diminuíra rapidamente, o que dificultou o pago da débeda externa. Na práctica insolvente, o 1 de xaneiro de 1932 o país comezou aplicar unha moratoria no pago da débeda externa, situación que estendeuse nos meses seguintes a case toda a rexión.
A guerra acelerou considerablemente a industrialización: en cinco anos, de 1938 a 1943, o número de obreiros industriais creceu nun 61,5 % e o valor da produción industrial, nun 37,5 %, máis que no resto de período de entreguerras. En 1943, ano de maior produción da industria militar, houbo escaseza de man de obra cualificada, que acadou máis de seiscentas mil persoas. O rápido desenvolvemento, centrado na industria pesada, foi dirixido polo Estado. A pesar da gran destrución dos dos últimos anos da guerra, Hungría conservou máis industria da que tiña en 1938. Mesmo co seu notable crecemento, a industria nacional non logrou cubrir as necesidades militares. Nin sequera a axuda alemá, debido a que Berlín desexaba aumentar a produción industrial húngara no seu beneficio, solucionou a insuficiente produtividade. Logo da ocupación, os alemáns trataron de aumentar a produción, mais os bombardeos e a falta de materias primas desbarataron os seus plans.
Conservadorismo e nacionalismo
O réxime de Horthy caracterizouse polo seu carácter conservador, chovinistamente nacionalista e profundamente anticomunista. A ideoloxía da contrarrevolución —primeira protofascista da posguerra— mesturou ambos, nacionalismo e antimarxismo, no que se chamou a «idea de Szeged» (en húngaro, Szegedi gondolat). Amálgama nebulosa de propaganda política, centrábase na loita contra o bolxevismo, o fomento do antisemitismo, un nacionalismo chovinista e o revisionismo. O país presentábase como defensor da unidade nacional e da cristiandade, oposto ao liberalismo e ao socialismo, e bastión anticomunista. A rexencia sostívose sobre unha alianza inestable de conservadores e ultradereitistas. Os radicais de dereita —fundamentalmente unha agrupación de baixa nobreza, oficiais do Exército e funcionarios, clases medias cada vez máis empobrecidas— propugnaban ademais unha certa xustiza social e a participación política das masas no seu favor; a corrección das maiores desigualdades que debía animar esta debía facerse, con todo, non a costa da pequena burguesía que representaban, senón da aristocracia e a alta burguesía xudía, piares do réxime conservador da década de 1920. Este grupo adoptou así unha actitude á vez antifeudal e antisemita. A sociedade encontrábase intensamente polarizada; o poder político estaba en mans da nobreza e a alta burguesía e o corpo de oficiais do Exército formaba practicamente unha clase propia. Este estrato da sociedade, así como a opinión pública, era intensamente revisionista, considerando o Tratado de Trianon como inxusto e insultante. Durante a década reaccionaria de Bethlen, volveu o modelo económico-social anterior á guerra no que o Goberno arbitraba as relacións entre os distintos grupos sociais, en especial entre a burguesía xudía, encargada en xeral da industria, as finanzas e as relacións económicas internacionais, e a aristocracia e os terratenentes, fontes dos produtos agrícolas para a exportación e, xunto coa Igrexa católica, principais garantes da estabilidade social rural. A riqueza nacional tamén estaba moi mal repartida: un 0,6 % da poboación —unhas cincuenta e dúas mil persoas— posuía o 20 % dela.
Nun ambiente reaccionario, cobraron relevancia a ascendencia do individuo, os seus títulos, o respecto pola autoridade e un antisemitismo clásico, xunto cunha despreocupación pola situación de penuria das masas de xornaleiros e obreiros do país. A pesar da notable mobilidade social do réxime, este proxectaba unha imaxe de rixidez e inmobilismo, de aspecto feudal e de desprezo aristocrático polos alleos. A escaseza de postos na Administración fomentou, ademais, o nepotismo e o elitismo tradicionalista. Para tratar de integrar ás clases medias descontentas, tratouse sen éxito de crear unha nova nobreza meritocrática coa Orde os Valentes (vitézi rend), mal vista pola aristocracia tradicional e foco de radicalismo. O máis poderoso expoñente do réxime, o propio rexente, describiuse como un home conservador, tradicionalista e hostil ás ideas que puidesen supoñer cambios sociais, desordes ou rebelións, un home cos valores da época do emperador Francisco Xosé.
Liga de Campións da UEFA 1997-98
A Liga de Campións da UEFA 1997-98 foi a edición número 43 da máxima competición europea de fútbol a nivel de clubs organizada pola UEFA. As roldas previas da competición leváronse a cabo entre xullo e agosto. A fase de grupos comezou en setembro e rematou en decembro. Os cuartos de final foron en marzo, as semifinais en abril, e a final foi o 20 de maio de 1998. Na final enfrontáronse o subcampión da edición anterior, o Juventus FC, e mailo campión español, o Real Madrid, que venceu por 1 gol a 0.
Reino de Hungría (1920-1946)
Conservadorismo e nacionalismo
O nacionalismo estendido polo país manifestouse na creación de numerosas asociacións e ligas patrióticas, co obxectivo de eliminar o Tratado de Trianon. Xurdidas como reacción das clases privilexiadas á derrota na guerra mundial e as transformacións que implicou, chegaron ser máis de dez mil, caracterizadas polo seu rexeitamento da democracia, o seu chovinismo, romanticismo e racismo. Entre as máis famosas contáronse a Asociación de Defensa Nacional Húngara (Magyar Országos Véderö Egyesület, MOVE) —fundada e presidida por Gömbös—, a Asociación os Maxiares Alzados (Ébredö Magyarok Egyesülete, EME), a Sociedade do Xuramento de Sangue da Dobre Cruz (Kettöskereszt Vérszövetség) e a Liga Cultural Húngara (Magyar kulturliga). As características máis destacadas destas asociacións —con estreitas relacións coas bandas paramilitares do período contrarrevolucionario—, ademais do seu furibundo nacionalismo, foron o seu anticomunismo, antisemitismo e espírito de «acción». Estas asociacións, frecuentemente formadas por membros das clases medias baixas ansiosos por encontrar postos na Administración do Estado, servían ademais como redes para facilitar este obxectivo.
Liga de Campións da UEFA 1997-98
Fase de Grupos
Os 8 equipos que non tiveron que pasar pola fase previa eran: Borussia Dortmund, Juventus FC, Manchester United, Real Madrid, PSV Eindhoven, FC Porto, Bayern Múnic e AS Mónaco. Os outros 16 equipos que participaron na fase de grupos foron o que se clasificaron nas roldas previas.
Reino de Hungría (1920-1946)
Conservadorismo e nacionalismo
A Administración e, en especial, a educación, sufriron unha ampla purga de elementos sospeitosos de simpatizar coas dúas repúblicas, en parte para facilitar a incorporación de funcionarios refuxiados dos territorios perdidos. As institucións educativas despediron aos seus profesores máis progresistas e impuxeron unha instrución chovinista, que caracterizou todo o período.
Liga de Campións da UEFA 1997-98
Grupo F
O mellor equipo de cada grupo acadou a clasificación para os cuartos de final da competición. As 2 prazas restantes foron para os 2 equipos con mellor puntuación dos 6 que remataron segundos:
Reino de Hungría (1920-1946)
Clases medias desposuídas
Unha fonte de desencanto e radicalismo foi a gran cantidade de persoas con educación que non atopaban un posto con boas condicións económicas e sociais. Este exceso de intelectuais tiña dúas orixes: a redución do tamaño do país sen unha mingua proporcional da poboación con estudos superiores, e a xeración de novos universitarios a un ritmo que o país non podía absorber. Cada vez máis, moitos destes pertencían á pequena nobreza e non á burguesía, o que favoreceu a simpatía dos círculos universitarios cara á ultradereita. Para moderar o descontento desta clase, o Goberno tratou de incluír ao maior número posible na Administración, que creceu de xeito desmesurado. A posterior redución parcial da Administración non supuxo alivio algún ao Estado, xa que os funcionarios despedidos foron en realidade xubilados a cargo do presuposto. Os grandes recortes fixéronse ademais entre os traballadores das empresas públicas, non estritamente entre os funcionarios. A pesar da gran carga que o sostemento destes cargos superfluos supuña para o Estado —o 60 % do presuposto estatal en 1924 ía destinado a soldos e pensións de empregados estatais— e da crecente débeda en créditos a curto prazo necesaria para iso, os salarios foron necesariamente baixos, outro motivo de descontento deste sector da poboación. A situación empeorou na década de 1930 debido á grave crise económica: non só os funcionarios perderon rapidamente unha parte importante dos seus salarios, senón que unha enorme proporción dos novos licenciados —médicos, enxeñeiros, profesores ou avogados— quedaron sen emprego. Esta nova clase de desempregados, unida ás clases baixas, conformou o núcleo da oposición nacionalsocialista da segunda década do período de entreguerras. A comezos da década, apoiaron a Gömbös e trataron de que se aplicaran medidas antisemitas para eliminar competencia laboral polos escasos empregos. Nas disputas entre radicais encabezados por Gömbös e conservadores acaudillados por Bethlen, apoiaron ao primeiro, coa esperanza de que o seu triunfo achegáraos ao poder.
Liga de Campións da UEFA 1997-98
Eliminatorias
O cadro das eliminatorias finais polo título de campión de Europa quedaron do seguinte xeito:
O Juventus FC adestrado por Marcello Lippi acadaba a súa 3ª final consecutiva, con xogadores como Alessandro Del Piero (máximo goleador da competición con 10 goles), Zinedine Zidane, Didier Deschamps, Edgar Davids e Filippo Inzaghi. A vitoria do Real Madrid na final de Ámsterdan, grazas ó gol do montenegrino Predrag Mijatović no minuto 66 en posible fóra de xogo, supuxo a sétima coroa continental para o club madrileño, e a primeira en 32 anos. O adestrador do equipo era o alemán Jupp Heynckes, e no cadro de xogadores salientaban os nomes de Raúl González, Roberto Carlos, Clarence Seedorf, Fernando Redondo, Fernando Hierro e Davor Šuker.
Reino de Hungría (1920-1946)
Aristocracia privilexiada
Tradicionalmente a clase dominante húngara, deixara o notable desenvolvemento do comercio e a industria a comezos do século en mans das minorías alemá, eslovaca e, en especial, xudía.
Bethlen protexeu á aristocracia terratenente, á que outorgaba a función de produtora de cereal para a exportación, piar da sociedade no campo e representante oficiosa do país no estranxeiro entre a alta sociedade. O seu papel na política nacional, con todo, quedou limitado e controlado por Bethlen. A reforma agraria afectou moi levemente á nobreza e o Estado chegou contraer un crédito estranxeiro para pagar por adiantado as compensacións polas terras distribuídas, o que fixo dos novos propietarios debedores do Estado. Durante a primeira década de posguerra, mantivo o seu tradicional papel de grande importancia na diplomacia, que diminuíu apreciablemente coa chegada ao Goberno de Gömbös e desapareceu practicamente ao comezar a guerra mundial. Politicamente, a alta nobreza era en xeral conservadora, partidaria da rexencia, e hostil ao novo fascismo.
Poboación xudía privilexiada, discriminada e aniquilada
A finais da década de 1930 e principios da seguinte, sucedéronse unha serie de importantes leis discriminatorias —promulgadas en 1938, 1939, 1941 e 1942— que limitaron gravemente os dereitos da poboación xudía e minguaron notablemente a súa situación económica. Pola lei de 1939, máis de cincuenta mil persoas perderon o seu emprego e calcúlase que a comunidade perdeu un 18,75 % dos seus bens; a de 1941 prohibiu os matrimonios entre xudeus e xentís, e as de 1942 expropioulles as terras e expulsounos do Exército. Discriminada e convertida en cidadanía de segunda categoría, a comunidade xudía húngara viu a súa situación empeorar logo da ocupación alemá en marzo de 1944. As persoas máis prexudicadas por estas leis foron as máis pobres, mentres que as máis ricas puideron en xeral protexerse das medidas, grazas tanto á súa riqueza como á súa influencia, coa axuda dos conservadores húngaros no Goberno. Para entón varias decenas de miles morreran, deportados á Polonia ocupada —corenta mil, en 1941—, asasinados no territorio iugoslavo anexionado —mil en 1942— ou vítimas da fronte oriental —uns corenta mil—.
Campesiñado postergado
O numeroso campesiñado tivo un papel claramente secundario na Hungría de entreguerras. Sen influencia política ou económica, considerábase unha clase social condenada a desaparecer, transformada en proletariado na nova industria cuxo desenvolvemento sufragaba ou na nova agricultura mecanizada. Se ben os pequenos propietarios eran unha reserva para a clase privilexiada nacional, o proletariado rural quedou completamente marxinado e non se beneficiou das leis sociais aprobadas durante o período. En xeral o campesiño húngaro era paupérrimo, con mala vivenda e alimentación, se ben as súas condicións máis que empeorar quedaron estancadas durante o período. O principal motivo de descontento desta clase social non era tanto o empeoramento das súas condicións como a crecente diferenza entre estas e a do proletariado urbano. A incapacidade da cidade para absorber a unha poboación rural cada vez máis desencantada coa súa sorte atizou o descontento no campo. Pouco afín ao modelo parlamentario, o campesiñado en xeral confiaba na chegada dun caudillo forte e virtuoso que resolvera os seus problemas. As seitas relixiosas estendéronse polo agro húngaro durante este período, símbolo da desesperación apática pola miseria. O gran desemprego rural favorecía o pago de baixos salarios a aqueles que lograban un traballo no campo. A lei prohibía ademais a formación de sindicatos agrarios. A represión quedaba en mans da brutal xendarmería, piar do sistema nas zonas rurais e, absurdamente, en xeral de extracción campesiña.
Os labregos carecían inicialmente dun partido político propio que reflectira os seus intereses; o Partido dos Pequenos Propietarios era en realidade unha formación baseada nas clases medias progresistas das cidades, con dirixentes reformistas pero conservadores. O control do agro pola xendarmería impedía toda acción política eficaz por parte dos campesiños. A mediados da década de 1930, xurdiu un grupo de intelectuais, algúns de orixe campesiña, que estudou en profundidade os problemas agrarios e creou máis tarde o Partido Campesiño Nacional e cooperou con socialistas e comunistas.
Proletariado urbano en crecemento
O proletariado urbano recibiu un mellor trato do réxime neocorporativista de Bethlen, ao que este outorgou un papel político limitado. Aprobáronse algunhas medidas favorables, como a restitución do dereito de folga ou a aprobación dalgúns dereitos sociais, que culminaron en 1927 coa instauración dun sistema de seguridade social, a limitación da semana laboral a corenta e oito horas e a protección das mulleres e os nenos traballadores. Con todo, o nivel de vida anterior á guerra, baixo xa de por si, non chegou recuperarse totalmente durante o período de entreguerras. A crise económica de finais da década dos vinte empeorou as condicións dos traballadores, moitos deles en desemprego mentres aumentaba a xornada laboral daqueles que contaban cun traballo. A pesar da lexislación, continuou o traballo infantil e o feminino en duras condicións. A seguridade social era, ao igual que os servizos dispoñibles para os traballadores nas fábricas —aseos, duchas, garderías, servizo médico, medidas de seguridade ou cantinas—, moi insuficiente. Os gastos desta reducíronse ademais á metade entre 1929 e 1933. Os traballadores húngaros carecían ademais de prestación por desemprego. O número de persoas desempregadas creceu rapidamente ata 1932, estancouse nos anos seguintes e en 1937 aínda non diminuíra por baixo do nivel anterior á crise. Non só afectou a gran parte da poboación, senón que foi de moi longa duración: moitas das persoas que perderon o seu emprego en 1929 non o recuperaron ata 1934 ou mesmo máis tarde. Aumentou ademais o número de persoas dependentes daquelas que contaban con traballo, mentres que o salario medio diminuíu notablemente. Durante a crise económica, a pobreza dos traballadores, real xa en 1929, aumentou apreciablemente. En 1921 os socialdemócratas subscribiran un acordo segredo polo que, a cambio da devolución das propiedades do partido, dos sindicatos e das cooperativas, da liberdade de prensa e de campaña, e da amnistía dos seus presos, comprometíanse a limitar as súas actividades a asuntos económicos, romper todo lazo coa URSS e restrinxir a súa actividade aos obreiros urbanos. Na práctica, quedaron circunscritos a actuar nas cidades, excluíndo ademais da súa acción aos empregados públicos, os mineiros ou os empregados de transportes. A poboación rural quedou illada igualmente da axitación socialista. A pesar da mellora da súa situación material —sempre moi inferior á do proletariado dos países europeos máis desenvolvidos—, o proletariado nunca foi partidario do réxime de entreguerras; primeiro apoiou aos socialistas e, en vésperas da segunda guerra mundial, traspasou o seu apoio a diversos grupos nacionalsocialistas e extremistas de dereita. A moderación dos socialistas e os seus acordos co réxime favoreceron aos fascistas, vistos como a verdadeira oposición radical a este.
O grao de analfabetismo era baixo e reduciuse co tempo: en 1920 estaba no 15,2 % da poboación, en 1930, no 9.6 % e en vésperas da guerra reducírase ao 4 %. A porcentaxe de poboación urbana —aquela que residía en localidades de máis de dez mil habitantes— era alto para a rexión, un 40,3 % en 1920 e un 42,3 % en 1930.
Escasas minorías
As minorías eran escasas na Hungría de Trianon, mais sufriron unha intensa presión de asimilación cultural. Carecían de escolas de ensino secundario e o ascenso social víase facilitado pola hungarización. Unha vez asimilada á cultura maioritaria, a persoa integrante da minoría podía alcanzar, con todo, altos postos, como foi o caso de eslovacos na xerarquía eclesiástica e alemáns na militar. O tamaño das minorías creceu a finais da década de 1930 e a principios da seguinte coa recuperación de territorios.
A principal minoría, a alemá, con arredor de medio millón de persoas, levou unha vida moi illada da maioría húngara salvo polos casos de asimilación ata a chegada ao poder de Hitler. Rexeitada por Gömbös, a axitación nazi non deixou de crecer e de ter notable influencia na minoría, en especial a partir da anexión alemá de Austria en 1938. A partir de 1936, os principais dirixentes da comunidade foron nazis.
Perdas
miniatura|380px|División de Hungría coas novas fronteiras de Trianon e a poboación segundo o censo de 1910. O 4 de xuño de 1920, o recentemente nomeado Miklós Horthy asinou o Tratado de Trianon polo que renunciou a grandes seccións do antigo territorio austrohúngaro. En total, Hungría perdeu o 72 % do seu antigo territorio (pasou de 282 870 km2 a 92 963 km2) e a súa poboación pasou de 18,2 millóns a só 7,98 millóns de habitantes. As nacións que se beneficiaron das perdas húngaras foron: Austria, Checoslovaquia, Romanía —territorialmente a máis beneficiada, con toda Transilvania, parte do Banato e outros territorios— e Iugoslavia. Hungría perdeu a súa única saída ao mar, o porto de Fiume, en favor de Italia. Entre dous millóns e medio e tres millóns de húngaros —un terzo do total— quedaron integrados nos países veciños, o que favoreceu o desexo de recuperar o territorio perdido. Por motivos económicos e estratéxicos, estas poboacións quedaron englobadas nos países veciños, frecuentemente hostís a Budapest. Nalgúns casos, a fronteira dividía rexións con ampla maioría húngara, como no caso da checoslovaca. Algunhas importantes poboacións abrumadoramente húngaras quedaron separadas do reino por apenas uns poucos quilómetros.
O tratado uniformou a composición do país: o 89,8 % da poboación era entón húngara, porcentaxe que aumentou durante o período. A maior minoría era a alemá, que englobaba o 6,8 % da poboación. Persistiron así mesmo diminutas minorías eslovacas, romanas e croatas. Sorprendentemente, o tratado de paz eliminou un dos problemas máis comúns nos países da rexión, o das minorías.
Ademais das importantes perdas territoriais e económicas, o tratado limitaba ademais as forzas armadas húngaras: o Exército non podía exceder os trinta e cinco mil homes, que non podían ser soldados profesionais senón voluntarios, mentres que a xendarmería e a Policía non podían contar con máis de doce mil membros cada unha. Mentres que os tres principais veciños de Hungría (Checoslovaquia, Iugoslavia e Romanía) contaban en conxunto con arredor de medio millón de homes en armas, o Exército húngaro non podía contar con unidades de aviación, tanques, artillería pesada, un Estado Maior, ou impoñer o servizo militar obrigatorio.
Revisionismo
A política de entreguerras estivo dominada en Hungría pola obsesión da clase política polas perdas territoriais sufridas co Tratado de Trianon, que deixaban fóra das novas fronteiras do reino a máis de tres millóns de húngaros, maioritarios nalgúns territorios limítrofes. O revisionismo foi case universal na sociedade húngara de entreguerras. Mentres os Gobernos conservadores dos anos vinte e parte dos trinta e corenta confiaron na revisión pacífica do Tratado a favor de Hungría co apoio das potencias occidentais, a ultradereita prefería apoiarse nas novas potencias fascistas (Italia e Alemaña) en auxe. O revisionismo territorial non só concentrou as enerxías políticas da nación, senón que tamén serviu para xustificar a falta de reformas internas.
O irredentismo húngaro xustificábase na propaganda da época pola existencia do «milenario» reino húngaro, suposta unidade xeográfico-política natural na conca do Danubio na que a nobreza húngara, superior culturalmente ao resto de grupos, ostentaba o poder de xeito «natural». Para os sucesivos Gobernos, a rectificación do que consideraban inxustizas cometidas contra Hungría no tratado de paz converteuse nun obxectivo primordial. A exixencia dunha volta ás fronteiras prebélicas e non a unhas que seguisen criterios lingüísticos, ademais da oposición das potencias vencedoras —en especial, de Francia— a modificar as consecuencias da paz de París, entorpeceu a consecución deste obxectivo.
Unha vez admitida na Sociedade de Nacións, Hungría empregou esta organización para tratar de alcanzar os seus obxectivos de revisión territorial, ben denunciando as infraccións das cláusulas de respecto ás minorías impostas pola Sociedade nos tratados de paz, ben esixindo mudanzas fronteirizas. Aínda que Transilvania era o principal obxectivo territorial, a falta de apoio das potencias para modificar a situación na rexión fixo que os esforzos por recuperar a rexión foran moi limitados ata a segunda guerra mundial. Cara a Iugoslavia, as aspiracións revisionistas —atizadas por Italia—, baseáronse en estratexias oscilantes: en ocasións, o avivamento das diferenzas entre serbios e croatas; en outras, o intento de ruptura da alianza de Belgrado con Praga e Bucarest a cambio da renuncia a recuperar Croacia e a limitar as exixencias a plebiscitos no resto do territorio perdido en 1920. A pesar de que a minoría húngara en Checoslovaquia —a nación máis democrática e progresista da zona— desfrutaba da maior liberdade cultural da rexión, foi neste país no que se concentraron as reivindicacións de Budapest. Con Austria a relación foi en xeral boa salvo un breve período de tensión en 1921 a raíz da disputa por Burgenland.
Co afianzamento do poder alemán nos anos trinta, a postura da dereita radical de empregar a Alemaña para emendar a situación territorial foi gañando partidarios, mesmo en parte dos conservadores. Alemaña facilitou a modificación das fronteiras trazadas en Trianon e satisfixo así os obxectivos do Goberno húngaro, mais isto supuxo un sometemento crecente do país a Berlín, que os sucesivos cambios de Goberno non lograron evitar.
Ganancias e o apoio do Eixe
miniatura|dereita|upright=1.4|Expansión territorial húngara entre 1938 e 1941 respecto ás fronteiras austrohúngaras e de Trianon. Ata finais da década de 1930, a única mudanza territorial foi a recuperación de parte de Burgenland —entregado a Austria— en decembro de 1921 logo dun plebiscito na rexión organizado por Italia.
Co tempo, os políticos húngaros renegaron publicamente do Tratado de Trianon, e as alianzas coa Alemaña nazi e a Italia fascista serviron como medio para tratar de recuperar as perdas territoriais e de poboación.
miniatura|esquerda|Desfile triunfal de [[Miklós Horthy|Horthy en Košice, recuperada por Hungría na Primeira arbitraxe de Viena en novembro de 1938.]] A cesión romanesa de Besarabia e o norte de Bucovina á URSS desatou unha nova crise no verán de 1940, cando o Goberno de Budapest retomou as súas exixencias sobre Transilvania. Na Segunda arbitraxe de Viena, organizado por Italia e Alemaña no outono de 1940, Hungría recuperou o norte de Transilvania —43 492 km2, dous quintos das perdas de Trianon nesta zona—, cedido forzosamente por Romanía. Este cambio foi o primeiro mal visto entre as potencias rivais ao Eixe e desaconsellado por algunhas destacadas figuras políticas do país. Por adición, o cambio territorial non satisfixo a ningunha das dúas partes. Arredor de medio millón de húngaros quedou no lado romanés da fronteira e un millón de romaneses, no húngaro.
En abril de 1941, Hungría participou na invasión de Iugoslavia e recibiu como recompensa a devolución dunha sección de Voivodina. O país recuperou 11 475 km2 e preto dun millón de habitantes, arredor dun terzo, húngaros. En total, entre 1938 e 1941 o país dobrou a súa extensión grazas ao apoio alemán.
O armisticio asinado en xaneiro de 1945 polo Goberno de Béla Miklós cos Aliados anulou as ganancias territoriais húngaras en Checoslovaquia e Romanía. Todas as anexións húngaras foron declaradas nulas despois da Segunda Guerra Mundial.
A Fenteira, Cerdeira, As Neves
A Fenteira é un lugar da parroquia de Cerdeira, no concello pontevedrés das Neves, na comarca do Condado. Segundo os datos do Instituto Galego de Estatística do ano 2008 ten 18 habitantes (9 homes e 9 mulleres).
Crystal Fighters
Crystal Fighters é unha banda de música inglesa de alternative dance, formada en Londres no 2007. O seu primeiro álbum, Star of Love, lanzouse en outubro de 2010 no Reino Unido e nos Estados Unidos a través de Atlantic Records en abril de 2012. O seu segundo álbum Cave Rave, foi estreado o 27 de maio de 2013, e o terceiro, Everything Is My Family foi estreado o 21 de outubro de 2016.
Albá, Palas de Rei
Santiago de Albá é unha parroquia do concello de Palas de Rei na comarca da Ulloa, na provincia de Lugo. Segundo o IGE en 2009 tiña 72 habitantes, deles 32 eran homes e 40 eran mulleres, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 94 habitantes.
ESC Clermont Business School
miniatura|ESC Clermont Business School A ESC Clermont Business School é unha escola de negocios con vocación internacional, con campus propios en Clermont-Ferrand.
Descrición
A escola foi fundada en 1919. Imparte unha trintena de programas formativos -entre másters, MBA e formación para altos directivos- que contan coa tripla acreditación internacional de EPAS, AACSB e AMBA. Está recoñecida como unha das mellores business school do mundo en formación de directivos, segundo revela o último ránking de escolas de negocios de Financial Times.
Lower River
Lower River é unha das cinco divisións principais de Gambia. A capital é Mansa Konko. A División Lower River conta cunha extensión de territorio composta de 1618 quilómetros cadrados. Está habitada por unhas 74.580 persoas (segundo cifras do censo do ano 2008). Como consecuencia destes datos, pódese indicar que a densidade demográfica desta división principal de Gambia é de corenta e seis habitantes por cada quilómetro cadrado.
Distritos
Lower River divídese en seis distritos:
Nonpalidece
Nonpalidece é un grupo musical arxentino de música reggae fundado en 1996 por Néstor Ramljak (voz e guitarra), Facundo Cimas (baixo), Diego Bravo (guitarra) e Galo Llorente (batería); adheríndose logo máis músicos como Bongo Pato e Leo Rodríguez (percusión), Bruno Signaroli (trompeta), Agustín Azubel (saxo), Germán Bonilla (batería) e Martín Mortola (teclado).
No ano 2000 publicaron unha demo con catro temas, Dread al control, nos estudios de Karamelo Santo, regravado 3 anos máis tarde co selo Nuevas Versiones; a primeira versión fora de xeito independente.
No 2004 gravaron o disco chamado Nuevo día, editado por 4k Record. A finais dese ano achégase á banda Gustavo Pilatti, guitarrista e compositor, que xa compartira traballos con Néstor Ramljak. No 2005 empezaron a gravar o terceiro disco, Hagan correr la voz, publicado por Subterrania discos en maio de 2006.
A Enciñeira, A Enciñeira, Quiroga
A Enciñeira é un lugar da parroquia de A Enciñeira, no concello lucense de Quiroga na comarca de Quiroga. Segundo o INE en 2012 tiña 15 habitantes (sete homes e oito mulleres).
Fernando Codá Marques
Fernando Codá dos Santos Cavalcanti Marques, nado en São Carlos o 8 de outubro de 1979. é un matemático brasileiro. En 2016, recibiu o prestixioso Premio Veblen.
Traxectoria
Traballa principalmente en xeometría, topoloxía, ecuacións diferenciais parciais e teoría de Morse. É profesor na Universidade de Princeton. En 2012, xunto con André Neves, demostrou a conxectura de Willmore.
Moriguchi
Moriguchi (守口市, もりぐちし, Moriguchi-shi) é un concello xaponés da prefectura de Osaca. Está situado no centro-norte da prefectura na zona norte da provincia histórica de Kawachi, no centro da rexión de Kinki, no centro-oeste da illa de Honshu. Ten 12,73 km² de superficie, unha poboación de 146.548 habitantes (2009) e unha densidade de poboación de 11.510 hab./km².
O concello de Moriguchi limita cos concellos de Osaca, Settsu, Neyagawa e Kadoma.
O Outeiro, Cortiñán, Bergondo
O Outeiro é un lugar da parroquia de Cortiñán no concello coruñés de Bergondo na comarca da Coruña. Tiña 157 habitantes no ano 2010 segundo datos do INE, dos cales 74 eran homes e 83 eran mulleres.
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, que é unha parte alta ou elevación do terreo.
Calcuta
Calcuta, de nome oficial Kolkata (কলকাতা), (ata o 1 de xaneiro, de 2001, oficialmente Calcutta), é a capital do estado indio de Bengala Occidental. O seu nome orixinal era Kolikata (en bengalí: কলিকাতা) que aínda se utiliza na literatura culta. É coñecida como "a cidade da ledicia" e "a cidade dos palacios". Tamén se coñece como "Michhil Nagari" (মিছিল নগরী).
Nunha época foi a cidade máis poboada da India, por diante de Bombai. Segundo o último censo indio, do 1° de marzo de 2001, a cidade “propiamente dita” tiña 4 580 544 habitantes. O feito de que o censo anterior (de 1991) xa arroxase 4 399 819 habitantes suxire fortemente unha certa saturación do centro urbano histórico da cidade. Debido a iso mesmo, estimacións posteriores calculan que o Bangalore “estritamente definido” xa excedeu a poboación de Calcuta, a cal entón pasaría a situarse cuarta entre as grandes cidades indias (detrás de Bombai, Delhi e do propio Bangalore).
No entanto, segundo os mesmos datos oficiais de 2001, a poboación da súa área metropolitana ascendía aos 13 211 853 habitantes (11 021 918 de acordo ao anterior, de 1991). Para xaneiro de 2009, unha estimación xa a situaba preto dos 15 230 000. Desta maneira, só as aglomeracións urbanas de Bombai e Delhi a superan.
Non se debe confundir coa antiga cidade de Calicut (a actual Kozhikode, dun millón de habitantes, no estado sureño de Kerala).
Etimoloxía do topónimo
Os nomes Kolkata (nome oficial en inglés desde 2001), Calcutta (antigo nome inglés) e Calcuta (en galego) están probablemente baseados na palabra sánscrita kalikata, que é o nome dun dos tres pobos que existían na área antes da chegada dos británicos. É posible tamén que o termo Kolikata sexa unha variación de Kalikkhetrô [kalikʰːet̪rɔ] (bengalí: কালীক্ষেত্র), que significa "campo de [a deusa] Kali". Do mesmo xeito, pode ser unha variación de Kalikshetra (sánscrito: कालीक्षेत्र, lit. "área da Deusa Kali"). Outra teoría é que o nome deriva de Kalighat.
Xeografía
esquerda|miniatura|Imaxe satélite coloreada de Calcuta, tomada polo Landsat 7 da NASA. Calcuta atópase situada no leste da India, no delta do Ganxes, a unha altura de entre 1,5 e 9 metros sobre o nivel do mar. Esténdese a beiras do río Hugli en dirección norte-sur, a uns 154 km do golfo de Bengala cara ao interior do continente. A maior parte do terreo sobre o que se asenta a cidade foi orixinalmente unha vasta zona húmida, gañada tras décadas de asentamento da poboación na cidade. A zona húmida restante, coñecida como Zonas húmidas occidentais de Calcuta ou East Calcutta Wetlands foron designadas como "zona húmida de importancia internacional" polo Convenio de Ramsar o 19 de agosto de 2002.