cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
San Cibrao da Pregación, Friol
San Cibrao da Pregación é unha parroquia rural do concello de Friol na provincia de Lugo. Tiña 34 habitantes en 2016, segundo datos do Instituto Galego de Estatística, 16 homes e 18 mulleres distribuídos en 4 entidades de poboación. O que supón unha diminución de 13 habitantes respecto ao ano 2007 cando tiña 47 habitantes (22 homes e 25 mulleres) e 14 menos que en 2004.
Dick (filme)
Dick é un filme estadounidense de comedia dirixido por Andrew Fleming a partir dun guión que el escribiu xunto con Sheryl Longin. É unha parodia dos eventos do Watergate que remataron coa presidencia de Richard ("Tricky Dick") Nixon e conta con membros de Saturday Night Live e The Kids in the Hall.
Kirsten Dunst e Michelle Williams intepretan a Betsy e Arlene, dúas mozas de quince anos non moi intelixentes, que por mor de diferentes azares do destino se converten na figura "Deep Throat", parcialmente responsable da caída da presidencia de Richard Nixon.
Consello comarcal
Os Consellos comarcais son órganos administrativos de ámbito comarcal que dirixen algunhas competencias das comarcas de Cataluña, comarcas de Aragón e O Bierzo (León), en España. As comarcas da Comunidade Valenciana teñen previsto un órgano político polo mesmo decreto que instaurou as comarcas aínda que non se chegou a desenvolver.
Consellos comarcais en Cataluña
thumb|Partidos políticos no poder segundo consellos comarcais cataláns e [[Conselh Generau d'Aran (2007-2011):]]
En Cataluña, os consellos comarcais (consells comarcals en catalán) foron creados polo goberno da Generalitat trala aprobación da Lei 6/1987 polo Parlamento de Cataluña en 1987. Esa lei determina o proceso de creación e formación dos órganos que compoñen o consello, o seu funcionamento, ámbito de actuación (territorio da comarca) e o número de membros do consello comarcal determinado pola poboación de cada territorio.
A súa organización configúrase cun órgano colexiado, o pleno, e un órgano unipersonal, o Presidente. O pleno do consello está formado por concelleiros dos municipios que compoñen a comarca. A designación de conselleiros comarcais faise por un sistema baseado na Lei ou Regra D'Hondt aplicando unha fórmula mixta tendo en conta tanto os votos obtidos por cada candidatura como o número de concelleiros. O pleno do Consello elixe o Presidente, que ten as atribucións representativas inherentes ao cargo e as de supervisión da administración, dos servizos e do persoal.
Os consellos contan tamén cun xerente, figura integrada na cúpula do goberno. Trátase dun profesional que ten dedicación plena á execución dos labores de goberno e administración comarcais.
Consellos comarcais en Castela e León
O Estatuto de Autonomía de Castela e León no seu artigo 19.3 dispón que «polas correspondentes Leis das Cortes de Castela e León, específicas para cada suposto, poderanse recoñecer comarcas, mediante a agrupación de municipios limítrofes, atendendo ao informe previo dos municipios afectados e ás súas características xeográficas, económicas, sociais e históricas, para a xestión en común dos seus servizos ou a colaboración no exercicio das súas competencias.
A única comarca que se considerou que reúne eses requisitos e foi recoñecida por Lei é O Bierzo. Desde o 14 de marzo de 1991 en que se crea sufriu varias modificacións e ata ampliacións xeográficas. No novo Estatuto de Castela e León figura no preámbulo e no articulado e pola Lei 17/2010, de 20 de decembro de 2010 foi modificado polas Cortes de Castela e León. Prevese darlle maior autonomía financeira e competencial e ata que se modifique o seu modo de elección.
Só para os teus ollos
Só para os teus ollos (en For Your Eyes Only) é un filme de espías de 1981 e o décimo segundo filme da franquía James Bond en ser producido por Eon Productions. É o quinto filme da serie en estar protagonizado por Roger Moore, que interpreta o axente do MI6 James Bond. Supuxo o debut como director de John Glen, que traballara previamente como editor e director de segunda unidade noutros tres filmes de Bond.
O guión é obra de Richard Maibaum e Michael G. Wilson e mestura personaxes e elementos do argumento de dúas historias curtas de Ian Fleming, For Your Eyes Only e "Risico".
Baranof
A illa de Baranof, tamén ás veces chamada Illa de Baranov, illa de Sitka, é unha illa no norte do Arquipélago de Alexander no mago de Alasca, en Alasca. O nome Baranof deullo en 1805 o capitán da mariña imperial rusa U. F. Lisianski para honrar a Alexander Andreyevich Baranov. Os nativos chamábana Sheet'-ká X'áat'l (a miúdo expresado simplemente como Shee ) deletreado "Shi" na cita de Orth de Hodge.) polo pobo nativo Tlingit. É a máis pequena das illas ABC de Alasca.
Historia social e económica
O primeiro asentamento europeo na illa estableceuno en 1799 o ruso Alexander Baranov, director principal e primeiro gobernador da Compañía ruso-Americana por quen a illa e o Arquipélago reciben o seu nome. A illa foi o centro da actividade rusa en América do Norte durante o período de 1804 a 1867 e foi a sede dos intereses do comercio de peles ruso.
Dáil Éireann
O Dáil Éireann (en galego Asemblea de Irlanda) é a cámara baixa do Oireachtas (parlamento) da República de Irlanda. Os seus poderes son similares aos de moitos outros sistemas parlamentarios bicamerais e é en boa medida a rama dominante do Oireachtas. Está situado dende 1922 na Leinster House, en Dublín. É elixido cada cinco anos por sufraxio directo, mediante un sistema de representación proporcional chamado voto único transferible (Single Transferable Vote, ou STV). Cada membro recibe o nome de Teachta Dála ou TD (deputado).
Baranof
Historia social e económica
Ao redor de 1900, a Illa de Baranof estaba suxeita a moitas pequenas empresas mineiras, especialmente centradas en Sitka e no lado norte da illa ao redor da baía de Rodman. fábricas de conservas, factorías de caza de baleas, e granxas de raposos establecéronse na illa de Baranof e as illas máis pequenas ao redor dela, aínda que a maioría abandonáronse polo principio da segunda guerra mundial. Os restos destes postos avanzados aínda son evidentes, aínda que a maioría están en estado de ruína.
Dáil Éireann
miniatura|esquerda|250px|[[Leinster House, sede do Dáil Éireann en Dublín.]]
Baranof
Historia social e económica
En febreiro de 1924, a Comisión Territorial do Xogo de Alasca contratou a Charlie Raatakainen para levar cabras monteses desde preto de Juneau a Bear Mountain. Raatakainen contratou a un grupo de finlandeses a bordo do seu barco o Pelican para completar o traballo, aínda que un dos membros do grupo morreu no proceso.
O informe Slattery de 1939 sobre o desenvolvemento de Alasca identificou a illa como unha das áreas onde estableceríanse os novos asentamentos de inmigrantes. Este plan nunca foi levado a cabo.
Provincia de Quảng Bình
240px|dereita|miniatura|[[Phong Nha-Ke Bang, Quang Binh]] A provincia de Quang Binh é unha provincia vietnamita integrada actualmente na Bac Trung Bo.
O territorio da provincia abarca 8.559 km² e conta con 898.028 habitantes (2009). Trátase dunha poboación fortemente envellecida e en clara regresión demográfica. O seu principal núcleo de poboación é Dong Hoi, capital da provincia. Outras localidades, cabezas de partido xudicial xunto coa anterior, son Le Thuy, Bo Trach e Quang Trach.
Europa continental
dereita|miniatura|300px|Europa continental. A Europa continental, tamén chamada continente europeo, é o continente de Europa, explicitamente excluíndo as illas europeas, e, ás veces, as penínsulas. Notabelmente, no uso do inglés británico, o termo significa: a Europa excluíndo o Reino Unido, a Illa de Man, Irlanda e Islandia. Unha definición xeral de "Europa continental" é o continente europeo excluíndo o Reino Unido, Irlanda e Islandia. Porén, noutras rexións de Europa prevalecen ideas distintas sobre o que realmente significa a expresión.
Algunhas definicións de Europa continental expanden as fronteiras do continente para os seus límites xeográficos, incluíndo as nacións que están dentro das elevadas fronteiras dos Urais e do Cáucaso.
Acantodios
Os primeiros acantodios apareceron entre finais do ordovícico e o comezo do silúrico (hai uns 430 millóns de anos), pero só alcanzaron o seu apoxeo no Devoniano.
Europa continental
O que pode parecer ser unha simple cuestión de definición xeográfica, porén, ten profundas implicacións sociais e políticas. Algunhas definicións de Europa continental inclúen as nacións transcaucasianas da Xeorxia e Armenia - que son predominantemente cristiás - mentres que exclúen ao mesmo tempo as nacións predominantemente musulmás como o Acerbaixán e a Turquía.
A Castellana, Borrifáns, Oza-Cesuras
A Castellana é un lugar da parroquia de Borrifáns no concello coruñés de Oza-Cesuras, na comarca de Betanzos. Segundo o IGE, en 2011 tiña 9 habitantes (4 homes e 5 mulleres).
Europa continental
Illas mediterráneas
No contexto do Mediterráneo, "o continente" pode referirse á parte continental de Italia (en oposición a Sardeña e Sicilia) ou a parte continental da Francia (en oposición a Córsega).
Acantodios
Unhas poucas liñas sobreviviron durante o carbonífero e só unha no Permiano.
Características
Os acantodios eran peixes pequenos caracterizados por teren ao comezo de cada aleta unha grande espiña ósea —menos na caudal— a pesar de teren esqueleto cartilaxinoso; por iso antigamente eran mal chamados "tiburóns de pel espiñosa". Esta particularidade tan características das espiñas que soportan as súas aletas compártena cos teleósteos, pero a diferenza destes, e como ocorre nos tiburóns, non están dotadas de capacidade motriz.
Europa continental
Illas atlánticas
No contexto do Atlántico, "o continente" pode referirse á parte continental de Portugal (en oposición a Madeira e os Azores).
Acantodios
Características
É o grupo máis antigo coñecido de gnatóstomos, tendo antepasados comúns con condrictios e osteíctios deducidas das homoloxías anatómicas que presentan con ambos os grupos, pero este grupo extinto parece estar á parte dos outros dous. Con todo, a súa mala fosilización fai que a maioría do que se coñece da anatomía deste grupo proceda só de exemplares ben conservados de Acanthodes, unha especie do final do carbonífero e, por tanto, unha forma derivada doutras, polo que é difícil deducir o seu parentesco con outros vertebrados.
Anatomía e deducións a partir dela
A maioría dos acantodios medían menos de 20 cm de lonxitude, con corpos xeralmente moi estilizados, unha cabeza grande con boca terminal, grandes ollos e unha aleta caudal heterocerca.
Exoesqueleto óseo dérmico
miniatura|250px|[[Fósil de Diplacanthus longispinus.]] miniatura|250px|Reconstrución de Climatius macnicoli. miniatura|250px|Reconstrución de Climatius reticulatus. miniatura|250px|Reconstrución de Acanthodes, un dos últimos acantodios. A cabeza estaba recuberta de pequenas placas óseas, ás veces con grandes ósos recubrindo as branquias a modo de opérculo. As escamas que recubrían o corpo eran moi pequenas e apertadas, estando feitas de óso e dentina, o que fixo que fosilizaran ben; estas mostran liñas concéntricas de crecemento, polo que os peixes novos tiñan un número fixo de escamas e cada unha crecía por adición de óso e dentina nas marxes conforme o animal ía crecendo.
Tiñan unha ou dúas aletas dorsais e unha aleta anal, todas elas soportadas por unha grosa espiña ósea na súa parte dianteira. As aletas pectorais e pélvicas foron modificadas en longas espiñas, e nas formas máis primitivas podían ter até seis pares de espiñas ao longo do abdome.
O nome "acantodio" refírese a esta colección de espiñas óseas ben visibles nos fósiles, as cales non estaban relacionadas co esqueleto interno cartilaxinoso. As espiñas estaban recubertas de escamas alongadas e fusionadas.
Endoesqueleto cartilaxinoso
A lixeira osificación da cartilaxe preto da rexión do ollo e a rexión do oído permitiu a súa conservación, tendo o oído otólitos de calcita e dolomita; a maior parte deste endoesqueleto de cando en cando fosilizou.
Alimentación
A maioría dos acantodios carecían de dentes, polo que probablemente alimentábanse de pequenas partículas de alimento que filtraban da auga; só algunha das formas máis tardías podería capturar presas grandes con pequenos dentes derivados dos ósos dérmicos. Tiñan para filtrar unha ancha abertura da boca e anciños nas branquias, que eran unhas afiadas pugas por dentro da gorxa ancoradas ao óso hioide e aos arcos branquiais; atopouse un espécime cun peixe óseo na súa cavidade bucal, presumiblemente tragado enteiro.
Tiñan grandes ollos rodeados por varias placas escleróticas, e o seu gran tamaño suxire que vivían en augas profundas do mar aberto e que poderían alimentarse subindo a profundidades intermedias ou na superficie.
Os iscnacantiformes e os climatiformes está claro que eran depredadores, aínda que os segundos de pequenos invertebrados. Os acantodiformes, debido á perda dos seus dentes e teren anciños nas branquias, dedúcese que eran filtradores de plancto do neuston, ademais de que un espécime mostrou grandes cantidades de pequenos crustáceos no seu estómago.
Defensas
As espiñas das aletas e outras espiñas poderían ter en principio unha función defensiva, facendo que fose desagradable ser tragados por outros peixes máis grandes; as formas máis tardías, tales como Acanthodes, parece que eran capaces de ourizar as súas espiñas pectorais, co que lles farían clavarse no esófago dun posible depredador. Quizais isto foi unha medida defensiva exitosa, como se ve en peixes actuais que fan o mesmo.
Hábitat
Debido a que eran peixes neustónicos, os acantodios tiveron unha ampla distribución por todo o planeta, sendo especies esencialmente mariñas, aínda que algunhas especies eran de auga doce; as especies do carbonífero e o Permiano deberon vivir en auga doce de ríos de montaña.
Taxonomía
Recentes análises sobre a sistemática dos acantodios mostran que erann máis diversos do que se apreciaba antigamente, e a clasificación convencional en tres ordes é unha simplificación. A pesar de todo, e da necesidade de estudos ulteriores, considéranse habitualmente os grupos tal e como foron establecidos por Nelson (1994), con aproximadamente unha ducia de familias agrupadas en tres ordes:
O Piñeiro, Maniños, Fene
O Piñeiro é un lugar da parroquia de Maniños no concello coruñés de Fene na comarca de Ferrol. Tiña 73 habitantes no ano 2007 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 31 homes e 42 mulleres, o que supón unha diminución con relación ao ano 2000 cando tiña 83 habitantes.
The Wolfe Tones
Os Wolfe Tones son un grupo de música rebelde irlandesa de raíz tradicional. Chámanse así en honor aos irlandeses rebeldes e patriotas, particularmente por Theobald Wolfe Tone, que foi un dos líderes da rebelión irlandesa de 1798.
Phillip Cocu
Phillip John-William Cocu, nado en Eindhoven o 29 de outubro de 1970, é un exfutbolista e actual adestrador neerlandés. Xogaba de centrocampista e foi internacional coa selección neerlandesa. Actualmente adestra o Derby County FC do Football League Championship.
Xogador
PSV
Barcelona
Al Jazira
Adestrador
PSV
Estación de Redondela AV
A estación de Redondela AV é unha estación de Adif na cidade de Redondela, pertencente ao Eixe atlántico de alta velocidade. Está situada no leste do núcleo urbano de Redondela, na confluencia entre a rúa dos Eidos e a estrada de Pazos.
Características
A estación, que custou 7'3 millóns de euros, encóntrase ao leste do núcleo urbano de Redondela, na esquina entre a Rúa Os Eidos e a Estrada de Pazos.
A estación está a unha cota inferior ás vías e ten un par de ascensores e escaleiras mecánicas para subir ás plataformas. No seu interior conta cun amplo vestíbulo, sala de espera, venda de billetes e aseos, ademais dun local comercial. Pero aínda que conta con estes espazos, tanto o punto de venda de billetes como o local comercial están baleiros. Está habilitada para persoas con discapacidade.
Na zona de vías dispón de dúas plataformas laterais cubertas parcialmente con marquesiñas. A praia de vías está formada por dúas vías laterais con plataforma e dúas vías centrais pasantes. A vía 3 conecta tamén coa liña convencional Redondela-Bifurcación Arcade que utilizan os trens para ir aos talleres de Redondela.
Media distancia
Actualizados a 6 de maio de 2019.
Na estación efectúan parada varios servizos de Media Distancia operados por trens da serie 121 de Renfe, que circulan polo Eixe Atlántico con destino ás estacións de Vigo-Urzáiz ou A Coruña, e con paradas en Pontevedra, Vilagarcía de Arousa, Padrón, Santiago de Compostela e Cerceda-Meirama.
Os habitantes de Redondela ven insuficiente o servizo que ofrece Renfe na estación con tan só 3 paradas por sentido.
Adrián Fuentes
Adrián Fuentes Fidalgo, nado o 7 de xaneiro de 1987 en Málaga, é un xogador español de baloncesto profesional que xoga no ZTE Real Canoe da Liga LEB Ouro.
Traxectoria profesional
O 6 de xaneiro de 2010, anunciouse a súa fichaxe ata final de tempada polo Obradoiro CAB da Liga ACB.
O 13 de xullo de 2011, asinou un contrato dunha tempada co Iberostar Tenerife da Liga LEB Ouro.
Grog
miniatura|Vaso de grog. O grog é unha bebida feita de auga quente azucrada, mesturada cun licor, xeralmente ron, aínda que tamén kirsch, coñac ou outros. Adoita conter algún aromatizante, por exemplo, limón.
Ingredientes e elaboración
Mestúranse todos os ingredientes, engadindo auga a ferver ata encher o vaso.
Historia
A orixe do grog débese ao almirante inglés Edward Vernon, a quen os seus subordinados alcumaban Old Grog por unha capa impermeable que sempre vestía confeccionada cun material chamado grogram. En 1740 Vernon emitiu unha orde pola cal o ron debía ser rebaixado con auga baixo a vixilancia dun oficial. Os mariñeiros gozarían de dúas racións ao día. Para mellorar o sabor estes engadiron azucre e lima dando orixe ao "grog" que hoxe coñecemos, chamado así en honra ao almirante.
Foi usado pola mariña británica como forma de reducir o consumo de ron por parte dos mariñeiros, e para que aqueles soldados que tiñan que entrar en batalla, mantivésense o suficientemente conscientes como para se enfrontaren aos temibles combates no mar; sendo parte da ración diaria ata o 31 de xullo de 1970. día que se coñeceu como o Black tot day.
Foi a bebida favorita dos mariñeiros británicos durante anos. As versións actuais inclúen ron con auga quente azucrada con zume de limón. Pode beberse quente, ou preferiblemente frío.
O adxectivo groggy (do termo inglés groggy) vén do estado no que quedaban os que abusaban do grog.
Cabo Verde
En Cabo Verde é feita unha bebida á base de grogue denominada pontche, que inclúe limón e azucre, semellante á poncha da illa de Madeira.
A produción de cana de azucre e grogue é maior nas illas de Santo Antão e Santiago. Dada a diminuta produción de grogue en Cabo Verde, fronte á procura, o grogue adulterado é tamén producido a partir de azucre.
Despois de preparado, poden tamén ser mergulladas herbas medicinais no grogue, como por exemplo a ruda, o romeu e anís. Existe tamén grogue con percebes.
Nalgúns locais turísticos, é posíbel encontrar tamén caipiriña preparada con grogue.
Marielle Franco
Marielle Francisco da Silva, nada no Río de Xaneiro o 27 de xullo de 1979 e finada ibídem o 14 de marzo de 2018, foi unha socióloga, feminista, militante dos dereitos humanos e política brasileira. Afiliada ó Partido Socialismo e Liberdade (PSOL), foi elixida concelleira do Río de Xaneiro nas eleccións municipais de 2016 coa quinta maior votación. Crítica da intervención federal no Río de Xaneiro e da Policía Militar, denunciaba constantemente policías por abusos de autoridade contra os cidadáns. En 14 de marzo de 2018, foi asasinada a tiros. O seu asasinato tivo moita repercusión.
Familia, xuventude e educación
Filla de Marinete e Antonio Francisco da Silva Neto, Marielle Franco naceu e creceu no Complexo da Maré, na cidade do Río de Xaneiro; ela presentábase como "cria da Maré". Na xuventude, seguía o catolicismo, tendo feito a catequese, e tiña como un dos seus hobbies o funk, bailando no equipo Furacão 2000. En 1990, ós 11 anos de idade, comezou a traballar, usando o salario para axudar a pagar os seus estudos. Posteriormente, tamén exerceu a función de educadora infantil nunha creche.
En 1998, Franco deu á luz a súa filla, Luyara. Aquel mesmo ano, matriculouse na primeira clase de pre-vestibular comunitario ofrecido na Maré. En 2000, comezou a militar no movemento polos dereitos humanos despois de que unha das súas amigas fose alcanzada fatalmente por un intercambio de tiros entre policías e traficantes na Maré.
En 2002, ingresou na Pontifícia Universidade Católica do Río de Xaneiro (PUC-RJ), estudando Ciencias Sociais cunha bolsa integral obtida polo Programa Universidade para Todos (Prouni). Tras graduarse en Ciencias Sociais, fixo un máster en Administración Pública pola Universidade Federal Fluminense (UFF), onde defendeu a tese titulada "UPP - A redución da favela a tres letras: unha análise da política de seguranza pública do Estado do Río de Xaneiro".
Carreira política
Nas eleccións estatais de 2006, Franco integrou o equipo de campaña que elixiu Marcelo Freixo á Asemblea Lexislativa do Estado do Río de Xaneiro (ALERJ). Coa posesión de Freixo, foi nomeada asesora parlamentaria do deputado. Anos despois asumiu a coordinación da Comisión de Defensa dos Dereitos Humanos e Cidadanía da Asemblea Lexislativa do Río de Xaneiro.
Asasinato
miniatura|Un manifestante suxeitando un cartel para homenaxear a Marielle en sesión solemne na Cámara dos Deputados, en 15 de marzo de 2018. Franco foi executada con catro tiros na cabeza ó redor das 21:30h do 14 de marzo de 2018, cando tamén foi asasinado Anderson Pedro Mathias Gomes, condutor do vehículo no que se atopaba a concelleira. A principal liña de investigación das autoridades competentes é que o seu asasinato foi unha execución, aínda que non descarten outros potenciais motivos. De acordo coa Human Rights Watch, o asasinato de Franco relacionouse á "impunidade existente no Río de Xaneiro" e ó "sistema de seguranza errado" no estado. Tras ser velado no Concello carioca, coa presenza de miles de persoas, o corpo de Franco foi enterrado en 15 de marzo, no Cemiterio San Francisco Xavier.
O asasinato de Franco motivou reaccións nacionais e internacionais, coa organización de diversas protestas en todo o territorio brasileiro. O Presidente Michel Temer afirmou que o crime era "inaceptábel" e que "non ficaría impune", mentres a Cámara dos Deputados realizou sesión solemne na súa homenaxe, ben como todos os ministros do Supremo Tribunal Federal (STF) proferiron discursos de dó.
Repercursións do seu asasinato na Galiza
A Marcha Mundial das Mulleres convocou mobilizacións en repulsa.
Suíza romanda
[[Ficheiro:Swiss languages.png|miniatura|Distribución lingüística de Suíza
]]
Romandía, Suíza romanda, Suíza romana, tamén chamada Suíza francesa, é a parte francófona de Suíza.
Localización e características
O francés suízo e o francés de Francia son a mesma lingua con algunhas diferenzas. Por exemplo, como noutras rexións de fala francesa, os francófonos suízos (e tamén os de Bélxica) usan septante (setenta) en lugar de soixante-dix (literalmente, "sesenta-dez") e nonante (noventa) en lugar de quatre-vingt-dix ("catro-vinte-dez"). Na meirande parte de Romandía, os falantes utilizan octante ou huitante (oitenta) en lugar do seu homólogo en francés de Francia quatre-vingt ("catro-vinte"), coa excepción do norte do territorio, onde esta última forma inda é maioritaria.
O idioma francoprovenzal foi predominante na meirande parte das zonas rurais desta rexión até inicios do século XX. O idioma alemán de Suíza retrocedeu algúns quilómetros cara ao Leste ante o francés desde fins do século XIX, isto nótase principalmente no cantón de Valais/Wallis, restando algúns moi pequenos enclaves illados, principalmente no cantón do Xura.
O termo "Romandía" non existe formalmente no sistema político, pero utilízase para distinguir e unificar a poboación francófona de Suíza. A canle de televisión Télévision Suisse Romande (TSR) está destinada precisamente a esta poboación, e está sindicada á canle francesa TV5.
Carol Hanisch
Carol Hanisch, nada en 1942, é unha xornalista e activista estadounidense do feminismo radical. O seu slogan máis coñecido é “o persoal é político” (The Personal is Political) recollido nun ensaio co mesmo nome, publicado en 1969.
Tatabánya
Tatabánya é unha cidade de 70.003 habitantes situada no noroeste de Hungría, Na rexión de Transdanubian Setentrional. É a capital do condado de Komárom-Esztergom.
Carol Hanisch
Traxectoria
Formada en xornalismo pola Universidade Drake, uniuse en 1965 ó Movemento de Dereito Civil do Mississippi onde entendeu a forza da unión en loitas de minorías contra a opresión.
É fundadora do grupo Mulleres Radicais de Nova York (New York Radical Women), tamén editou o libro Redstockings, Feminist Revolution, publicado en 1975 e creou o xornal Meeting Ground, un impreso que circulou dende 1978 até 1992.
Unha das súas accións máis importantes foi a protesta contra o concurso Miss América de 1968. Carol foi unha das catro mulleres, que interrompeu o proceso. A tensión creada atraeu moita atención para o Movemento de Liberación da Muller.
Hanisch participou tamén de diversas outras loitas, tales como as contra o racismo, o apartheid na Suráfrica, e o imperialismo americano.
Álex Lombardero
Álejandro Lombardero Menéndez, nado en Arteixo o 1 de marzo de 1979, é un exfutbolista galego. Xogaba de mediocentro.
Traxectoria
Foi campión do Mundo coa selección española sub-20 no ano 1999, sendo tamén internacional cas categorías sub-18 e sub-21.
Joan Wallach Scott
Joan Wallach Scott ou Joan Scott, nada o 18 de decembro de 1941 en Brooklyn, é unha historiadora estadounidense, cuxo traballo, inicialmente dedicado á historia francesa (movemento obreiro e historia intelectual) foi dirixido na década de 1980 para a historia das mulleres a partir da perspectiva de xénero. En 2018 ocupaba a cadeira Harold F. Linder no Instituto de Estudos Avanzados de Princeton.
Entre súas publicacións máis notábeis está o artigo ""Xénero: unha categoría útil de análise histórica"", publicado en 1986 no American Historical Review. Este artigo, "sen dúbida, un dos artigos máis lidos e citados na historia da revista", foi esencial na formación dun campo de historia de xénero dentro dos estudos históricos angloamericanos.
Traxectoria
Graduouse na Universidade Brandeis, en 1962. En 1969, obtivo o seu Ph.D. pola Universidade de Wisconsin. Ensinou na Universidade de Illinois en Chicago, na Universidade Northwestern, na Universidade de Carolina do Norte en Chapel Hill, na Universidade de Rutgers e na Universidade Johns Hopkins. Tras ocupar brevemente o cargo de directora de estudos asociados á École des Hautes Études en Sciences Sociales (en 1984), obtivo en 1985 a cadeira Harold F. Linder do Instituto de Estudos Avanzados. En xaneiro de 2006, entrou a formar parte do consello editorial de The Journal of Modern History.
TTIP
miniatura|300px|Asinantes do acordo, [[Unión Europea (en verde) e Estados Unidos (en laranxa).]] TTIP son as siglas en inglés de Transatlantic Trade and Investment Partnership (Acordo Transatlántico para o Comercio e o Investimento). Os negociadores deste acordo político de comercio e investimento entre os Estados Unidos e a Unión Europea buscan con esta proposta mellorar as relacións económicas mutuas. Os Estados Unidos e a Unión Europea supoñen o 60% do PIB do mundo cunha poboación de 800 millóns de persoas, sería a maior zona de libre mercado do mundo. O acordo está a ser negociado de xeito secreto e nas altas instancias, á marxe da opinión pública. Non se coñece o texto íntegro e só se fala de filtracións e propostas.
A sinatura do acordo suporía :
Đồng Hới
300px|dereita|miniatura|Dong Hoi
Dong Hoi é a capital da provincia de Quang Binh, en Vietnam.
Está atravesada polo río Nhat Le, que continúa polo Mar da China Meridional. O núcleo urbano ten arredor de 104.000 habitantes.
Nela atópase o aeroporto de Đồng Hới.
San Martiño de Condes, Friol
San Martiño de Condes é unha parroquia rural do concello de Friol na provincia de Lugo. Tiña 347 habitantes en 2016, segundo datos do Instituto Galego de Estatística, 174 homes e 173 mulleres distribuídos en 26 entidades de poboación. O que supón unha diminución de 55 habitantes respecto ao ano 2007 cando tiña 402 habitantes (199 homes e 203 mulleres) e 68 menos que en 2004.
As Barreiras, Laraxe, Cabanas
As Barreiras é un lugar da parroquia de Laraxe no concello coruñés de Cabanas, na comarca do Eume. Tiña 34 habitantes no ano 2007 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 20 homes e 14 mulleres, o que supón un aumento con relación ao ano 1999 cando tiña 29 habitantes.
Xaponés clásico
Xaponés clásico (中古日本語) refírese á variante da lingua xaponesa utilizada no período Heian ( 794 - 1185). É o sucesor do xaponés antigo.
Antecedentes
Mentres que o xaponés antigo adaptou a escritura chinesa ás particularidades do xaponés, neste perído xurdiron dous sistemas de escritura, o Hiragana e o Katakana (tamén derivados da escritura chinesa). Isto simplificou a escritura e deu lugar á época dourada da literatura xaponesa, con obras como o Genji monogatari, Ise monogatari e outros.
Fonemas
O xaponés clásico reduce as 88 sílabas diferentes do xaponés antigo a 66:
/k, g/
/k, g/: [k, g]
/s, z/
Hai diferentes teorías para /s, z/ incluíndo [s, z], [ts, dz], e [].
/t, d/
/t, d/: [t, d]
/n/
/n/: [n]
/h/
/h/ segue a ser realizado como [].
/m/
/m/: [m]
/y/
/y/: [j]
/r/
/r/: [r]
/w/
/w/: [w]
Sistemas de escrita
O xaponés clásico escríbese de tres formas. Na súa primeira forma, no Man'yōgana, Kanjis utilízanse como transcrición fonética igual que en xaponés antigo. Isto deu lugar despois ao hiragana e katakana, silabarios derivados da pronuncia de caracteres chineses.
Myanmar nos Xogos Olímpicos
O Comité Olímpico Nacional de Myanmar foi creado en 1947 e recoñecido polo Comité Olímpico Internacional ese mesmo ano.
Ahetuk
Ahetuk (en অহেতুক) é un filme indio de 2015 dirixido por Bani Das. Está protagonizado por Gunjan Bhardwaj e Amrita Gogoi, xunto con Tapan Das como principal secundario. Producido por Raj Kumar Jain, o filme foi estreado o 2 de xaneiro de 2015.
O Souto da Ribeira, Maniños, Fene
O Souto da Ribeira é un lugar da parroquia de Maniños no concello coruñés de Fene na comarca de Ferrol. Tiña 64 habitantes no ano 2007 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 33 homes e 31 mulleres, o que supón unha diminución con relación ao ano 2000 cando tiña 56 habitantes.
Estatocisto
miniatura|250px|Imaxe dun estatocisto.
Unha estrutura similar encóntrase tamén nas especies do xénero Xenoturbella.
Teñen unha estrutura en forma de saco, cun epitelio de células ciliadas, un líquido e estatólitos no seu interior. Estes últimos son masas calcarias que, ao desplazárense pola acción da gravidade e o movemento propio do animal, premen sobre o epitelio ciliado, o cal, mediante conexións nerviosas, manda a información ao centro elaborador da posición na que se encuentra.
O seu equivalente en vertebrados corresponde aos otólitos, situados no oído interno, polo que neles fálase dun sistema estato-acústico.
Etimoloxía
O termo estatocisto está fomado polos elementos estato-, do latín científico staticus, tirado do grego antigo στατικός ‎statikós, de ἱστάναι ‎histánai, 'poñer de pé', e -cisto, do grego κύστις kýstis, 'vexiga'.
Leland Stanford
Amasa Leland Stanford, nado en Watervliet o 9 de marzo de 1824 e finado en Palo Alto o 21 de xuño de 1893, foi un magnate, avogado e político estadounidense, lembrado por ser o fundador, xunto coa súa esposa Jane, da prestixiosa Universidade Stanford. Emigrou dende Nova York en 1852 para participar na febre do ouro de California, onde se converteu nun comerciante e almacenista de éxito, grazas ao cal foi construíndo un imperio empresarial. Foi gobernador de California durante dous anos entre 1861 e 1863 e despois exerceu durante oito anos como senador do estado. Como presidente dos ferrocarrís Southern Pacific e Central Pacific, gozou de enorme poder na rexión e un impacto duradeiro en California.
Primeiros anos
O 30 de setembro de 1850 casou con Jane Lathrop en Albany. Ela era a filla de Dyer Lathrop, un comerciante desa cidade, e de Jane Anne (Shields) Lathrop. A parella non tivo fillos durante anos, ata o nacemento do seu único fillo, Leland DeWitt Stanford, nado en 1868, cando o seu pai tiña corenta e catro anos.
Negocios
Como un do "Catro Grandes" (Big Four, en inglés) magnates do ferrocarril, cofundou o 28 de xuño de 1861, o Central Pacific Railroad, do que foi elixido presidente. Os seus membros foron Charles Crocker, Mark Hopkins e Collis P. Huntington. En 1861 foi nomeado de novo como gobernador de California, e esta vez foi elixido.
Como presidente do Central Pacific, dirixiu a construción sobre as montañas, realizando 530 millas en 293 días. En maio de 1868 asociáronse con Lloyd Tevis, Darius Ogden Mills, HD Bacon, Hopkins e Crocker para a creación da Pacific Union Express Company, que se fusionou en 1870 con Wells Fargo & Company. Como xefe da empresa ferroviaria que construíu a liña do primeiro ferrocarril transcontinental dos Estados Unidos, sobre Serra Nevada, Stanford realizou a cerimonia de colocación do "remache de ouro" (Golden Spike) en Promontory (Utah), o 10 de maio de 1869.
En 1868, Stanford e os seus socios adquiriron o control do Southern Pacific, do que foi presidente. Tamén foi director de Wells Fargo & Company de 1870 a xaneiro de 1884.
Stanford mudouse a San Francisco en 1874, cando se converteu en presidente da Occidental & Oriental Steamship Company, a liña de barcos de vapor ao Xapón e a China asociada coa Central Pacific.
A Southern Pacific Company foi organizada en 1884 como un holding para as sociedades Central Pacific-Southern Pacific. Stanford foi presidente da Southern Pacific Company dende 1885 ata 1890, cando se viu obrigado a abandonar o cargo e a presidencia da Southern Pacific Railroad, por Huntington en vinganza pola elección ao Senado de Stanford en 1885. Stanford foi elixido presidente do comité executivo da Southern Pacific Railroad en 1890, e estivo neste posto e a presidencia do Central Pacific Railroad ata a súa morte.
Stanford tivo dúas adegas, a Leland Stanford Winery, fundada en 1869, e o terreo de 220 km² Great Vina, no condado de Tehama. Tamén posuía unha mansión en Sacramento, California, e unha residencia no barrio de Nob Hill en San Francisco. A súa residencia en Sacramento foi declarada Parque Histórico Estatal da Mansión de Leland Stanford.
Naquela época comprou 650 hectáreas de terreo coa fin de construír unha enorme granxa de cabalos, á que chamou Palo Alto Stock Farm. Máis tarde adquiriu as propiedades lindeiras, chegando a xuntar máis de 8000 hectáreas en total. A pequena cidade que ía emerxendo tomou o nome de Palo Alto por conta dunha gran sequoia que había na zona, xunto ao regato de San Francisquito.
Universidade Stanford
miniatura|Leland Stanford, por [[Jean-Louis-Ernest Meissonier, 1881, Museo Stanford.]] Stanford e a súa dona, Jane, tiveron un fillo, Leland Stanford Junior, que morreu de febre tifoidea con quince anos, en 1884, cando a familia estaba de viaxe por Italia. Poucas semanas despois da súa morte, os Stanford decidiron que, debido a que xa non podían facer nada polo seu propio fillo, "os fillos de California serán os nosos fillos". E rapidamente dispuxéronse a atopar un xeito duradeiro para lembrar e honrar a memoria do seu amado e defunto fillo.
Barallaron varias posibilidades, como un museo ou unha escola técnica, pero ao final decidíronse por unha universidade en California (aínda que, finalmente, tamén crearon un museo). Si que é certo que visitaron o presidente da Universidade Harvard, naquel momento Charles William Eliot, pero foi unicamente para recibir consellos e recomendacións á hora de iniciar o proxecto. A verdade é que estiveron reunidos tamén co director da Universidade Cornell de Nova York, cos responsables do MIT (o Instituto Tecnolóxico de Massachusetts) e co director da Universidade Johns Hopkins, en Baltimore. De todos eles levaron ideas para fundar a súa institución, e a Universidade Stanford abriu as súas portas o 1 de outubro de 1891. Realmente, o seu nome orixinal é Universidade Leland Stanford Junior.
Agapornis nigrigenis
O Agapornis nigrigenis é unha especie de psitaciforme do xénero agapornis. É de cor verde coa testa marrón, peteiro vermello e manchas brancas arredor dos ollos. É endémica dunha pequena área do suroeste de Zambia, onde é vulnerable pola perda do seu hábitat.
Castelo de Salvatierra (Cidade Real)
O castelo de Salvatierra foi unha fortaleza da Serra Morena, no termo municipal actual de Calzada de Calatrava, na provincia de Cidade Real.
Historia
En 1198 foi ocupado por sorpresa polos cabaleiros da Orde de Calatrava, pouco despois da vitoria musulmá na batalla de Alarcos no ano 1195. Tras isto foi asediado polos almohades que o recuperaron en 1211 e isto, entre outros motivos, foi a causa principal da reacción cristiá que desembocou na batalla das Navas de Tolosa no 1212. Trala batalla das Navas de Tolosa o castelo foi reconquistado pola Orde de Calatrava.
Partido Socialista Italiano de Unidade Proletaria
O Partido Socialista Italiano de Unidade Proletaria (en italiano Partito Socialista Italiano di Unità Proletaria, PSIUP) foi un partido socialista italiano que se formou en 1964 como consecuencia da escisión da corrente de esquerda do Partido Socialista Italiano que se opuña á apertura do PSI ao centro esquerda. Nas eleccións xerais de 1968 tivo o 4.45% dos votos e 23 escanos na Cámara dos Deputados mentres no senado se presentou en coalición co Partido Comunista Italiano. Logo dos malos resultados das eleccións xerais de 1972, 1.94% dos votos e ningún deputado, os principais dirixentes do PSIUP entraron no PCI mentres a minoría reformista reunificouse co PSI. A minoría de esquerdas continou co partido co nome de Novo PSIUP que en decembro de 1972 formou o Partido de Unidade Proletaria co Movemento Político dos Traballadores.
Alfredo Landa
Alfredo Landa Areta, nado en Pamplona, o 3 de marzo de 1933 e finado en Madrid, o 9 de maio de 2013, foi un actor navarro.
Traxectoria
Fillo dun capitán da Garda Civil, trasladouse ós doce anos a Donostia onde estudou dereito. Foi precisamente na universidade onde tivo a súa primeira experiencia no teatro, ao representar máis de corenta obras na Fundación do Teatro Español Universitario.
Sen rematar a carreira, decide dedicarse á interpretación e trasládase en 1958 a Madrid. A súa primeira relación co cine prodúcese como actor de dobraxe, aínda que en 1962 debuta profesionalmente en cine como actor da man de José María Forqué, no filme Atraco a las 3.
A segunda etapa comprende trinta e cinco películas do que se deu en chamar landismo. Estas inícianse con No desearás al vecino del quinto de Ramón "Tito" Fernández e nelas Alfredo Landa chegou a simbolizar un determinado tipo de español, reprimido, machista, fanfarrón no terreo sexual e reprimido. Estas películas foron dirixidas na súa maior parte por directores como Mariano Ozores, Pedro Lazaga, Ramón Fernández ou Luis M. Delgado.
A terceira etapa iníciase en 1976 con El puente de Juan Antonio Bardem, na que colaborará cos principais directores españois: Luis García Berlanga (La vaquilla), Mario Camus (Los santos inocentes), Basilio Martín Patino (Los paraísos perdidos), José Luis Garci (Las verdes praderas, El crack), José Luis Borau (Tata mía), José Luis Cuerda (El bosque animado), Antonio Mercero (La próxima estación) ou Manuel Gutiérrez Aragón (El rey del río)
En televisión, participou en varios Estudio 1, ademais de series como Tiempo y hora ou Confidencias nos anos 60. Logo estaría un tempo afastado da pequena pantalla, e é nos anos 90 cando protagoniza as series Por fin solos (adaptación televisiva da longametraxe que xa rodara xunto a María José Alfonso), En plena forma e, a máis destacable, Lleno, por favor, dirixida por Vicente Escrivá. A súa última intervención neste medio foi unha colaboración en varios episodios de Los Serrano, en 2003.
O Peón, Laraxe, Cabanas
O Peón é un lugar da parroquia de Laraxe no concello coruñés de Cabanas, na comarca do Eume. Tiña 108 habitantes no ano 2007 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 48 homes e 60 mulleres, o que supón un aumento con relación ao ano 1999 cando tiña 105 habitantes.
Paleografía
dereita|miniatura|220x220px|Imaxe dunha páxina do Papiro de Artemidoro. A paleografía (do idioma grego παλαιός : palaiós, ‘antigo, vello’ e γράφειν: graphein, ‘o escrito’ ou γράφεια: graphía, ‘escritura’) é o estudo das escrituras antigas; é a ciencia que se encarga de descifrar as escrituras antigas e estudar a súa evolución, así como datar, localizar e clasificar os diferentes testemuños gráficos obxecto de estudo.
Obxecto
miniatura|Extracto dunha [[Biblia belga en latín do século XV.]] A paleografía por extensión estuda toda forma de escritura en calquera lingua e en calquera material escrito, desde o tempo en que as persoas comezaron a fixar por medio de signos o seu propio pensamento, con todo o termo de paleografía úsase especialmente respecto ao estudo da escritura alfabética e a súa evolución. miniatura|Extracto dun [[Corán sirio do século XI]] É obxecto da paleografía o exame crítico e sistemático dos elementos gráficos da escritura, forma alfabética, signos accesorios, abreviacións, notas musicais, recoñecemento de man, correccións do copista ou dos editores. miniatura|Extracto dun [[Corán exipcio do século IX-X.]] O modo de estudo da paleografía pode variar dependendo da lingua na que se orixinou xa que cada lingua desenvolveu unha escritura alfabética e regras gramaticais que a rexen particularmente. O lugar de orixe do documento tamén pode afectar o modo no que se estuden os elementos gráficos que o compoñen posto que a lingua tende a variar dentro dun mesmo país ou rexión, especialmente nos documentos máis antigos.[2]
Relación con outras ciencias
A primeira delas é a codicoloxía, á cal, a paleografía achega as súas máis valiosas luces a prol da crítica histórica, en especial cando se refire á datación e orixe de manuscritos como produto dun ambiente cultural, con respecto aos textos manexados polo autor. Non se pode esquecer que para este estudo crítico da paleografía coa codicoloxía, inclúense abreviaturas, os erros de copias, notas marxinais e miniaturas. Este conxunto de elementos son de suma importancia para que estas disciplinas poidan determinar con exactitude, a orixe e o sentido dun escrito antigo.[3]
A paleografía acompaña a diplomática no auxilio da crítica histórica, necesaria para o estudo dos documentos acusados de falsos. Pódese dicir que ambas as disciplinas naceron no mesmo contexto. Xunto a esta atópanse tamén outras ciencias relacionadas coa paleografía, como a epigrafía, a biblioloxía, e a numismática, as cales non se limitan ao estudo dos caracteres gráficos dos seus obxectos materiais senón que examinan a autenticidade, o estilo, o formulismo e outras particularidades dos documentos sobre os que versan.[4]
Outras ciencias como a Heráldica, a Sigilografía e a Lingüística tamén auxilian a paleografía, permitindo identificar o contexto onde se produciu o documento e a utilidade que tivo.[5]
Desenvolvemento histórico
dereita|miniatura|321x321px|Páxina do Códice Mendoza, que recolle escritos [[aztecas.]] As escrituras antigas comezaron a ser obxecto de estudo a partir do século XVII, especialmente no ambiente de disputa sobre a autenticidade dos documentos, que precisou dunha clasificación sistemática maior. Aínda que se o trato científico comezou nese século, non se pode descartar que a interpretación e o proceso de descifrar as escrituras antigas fosen de grande interese para os estudosos de todos os tempos.[6]
Idade Media
Tanto a paleografía como a diplomática recibiron grandes achegas no período medieval, polas organizacións cancillerescas, pola persecución e creación de preceptos legais contra a falsificación, o uso dos diplomas para a confección de obras históricas e o estudo dos documentos no seu aspecto xurídico.
Idade Moderna
Na idade Moderna, co humanismo, por caracterizarse o erudito como escrutador e crítico, espérase que aumente ou se oficialice o carácter científico destas dúas disciplinas, pero xorden demasiadas polémicas entre os eruditos da época na súa desesperada procura de manuscritos e a súa interpretación. No medio desta polémica xorde a primeira condición para o carácter científico que se lles dará despois a estas disciplinas. Considérase a Petrarca como precursor científico da paleografía polos seus coñecementos sobre códices e documentos.
Coa creación da imprenta logrouse un grande avance na diplomática e a paleografía, ampliando as súas áreas de coñecemento; logo co xurdimento dun afán historicista, nesta época, mesmo coa polémica histórica-relixiosa con respecto á reforma protestante aumentaron as investigacións e a crítica sobre as fontes paleográfica-diplomática.
Delia Pezzat indica que "A etapa decisiva para o desenvolvemento de ambas as ciencias xorde durante os séculos XVI, XVII e XVIII debido a dúas longas discusións que se coñecen co nome de Guerras Diplomáticas e Movemento Bolandista."[8] A primeira trata sobre o tema da autenticidade, uso e lectura e interpretación de documentos que refiren dereitos e títulos nobiliarios, apegado aos seus inicios durante a Idade Media; a segunda foi unha continuación das Guerras Diplomáticas, tomando un carácter científico encabezado polos beneditinos que tomaron grande interese na extracción de datos históricos e xerais do estudo dos documentos, expondo as bases para que a paleografía se formase como ciencia.
Aínda que a paleografía se desenvolveu amplamente por toda Europa por diversos académicos, houbo tres principais figuras dentro do desenvolvemento da paleografía como ciencia: