cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Pascual Ruiz Huidobro
As invasións inglesas
Case ó mesmo tempo, o cabido de Bos Aires decidía a destitución de Sobremonte e a súa substitución polo oficial máis antigo, que resultou ser Ruiz Huidobro. Perdía así a primeira oportunidade de chegar a vicerrei.
Regreso ó Río da Prata
Ó iniciarse a alianza entre Inglaterra e España, foi liberado e regresou á península. Durante o principio da Guerra de Independencia Española, foi deputado da Xunta Suprema do Reino de Galicia. Ó saber da destitución de Sobremonte, esta nomeouno un reemplazante ao Vicerreinado do Río da Prata, con títulos por demais dubidosos. Logrou sortear con éxito as intrigas da Infanta Carlota Xoaquina de Borbón, que tentou envialo de regreso á Península. Porén, ó chegar, atopou que o cabido xa nomeara a Liniers e que se negaba a entregarlle o mando ó recentemente chegado. Como o seu nomeamento non era moito máis regular que o de Liniers, contentouse co cargo de inspector de armas do vicerreinado. Así perdía a súa segunda oportunidade.
Durante a asonada de Álzaga do 1 de xaneiro de 1809, tras o fracaso dos primeiros intentos do grupo de Martín de Álzaga, este apoiou a idea do bispo Benito Lué de destituír a Liniers e substituílo polo oficial máis antigo. O candidato era Ruiz Huidobro, que chegou a ser recoñecido por Liniers. Pero a rápida acción do coronel Cornelio Saavedra salvou o posto para Liniers. Foi a terceira frustración para don Pascual.
A Revolución de Maio
Durante o goberno da Primeira Xunta foi separado do mando militar, sospeitoso por ser español. En 1812, o Primeiro Triunvirato incluíuno nas investigacións pola suposta conspiración de Álzaga. Non foi axuizado, pero xulgou máis prudente viaxar a Chile, onde pensaba ofrecer os seus servizos militares ó ditador José Miguel Carrera. O Segundo Triunvirato nomeouno embaixador ante o goberno dese país. Nunca chegou, pois morreu na viaxe, en marzo de 1813 na cidade de Mendoza.
Oregon Ducks
Os Oregon Ducks son o equipo deportivo da Universidade de Oregón. Os equipos dos Ducks participan nas competicións universitarias da NCAA, e forman parte da Pacific-12 Conference.
Programa deportivo
Respecto ao programa de fútbol americano, os Ducks gañaron 7 campionatos de conferencia e 7 bowls games. En baloncesto, gañaron o torneo da NCAA en 1939, vencendo na final a Ohio State Buckeyes por 46-33. En 2002, os Ducks gañaron o título de conferencia e remataron a tempada no sexto lugar da competición. Ao seguinte ano tamén se fixeron co título de conferencia, ademais de que Luke Ridnour, base do equipo, fora galardoado co premio ao mellor xogador da PAC-10.
En béisbol, programa creado en 1876, os Ducks lograron 14 títulos de conferencia e produciron xa 22 xogadores para a MLB.
Mascota
A mascota dos Ducks é o famoso Pato Donald, tras chegar a un acordo coa compañía Disney.
Cadros de xogadores de tempadas pasadas do Club Baloncesto Breogán
Esta é unha lista dos cadros de xogadores de todas as temporadas do Club Baloncesto Breogán.
Bois
O topónimo Bois pode referirse a:
Pteranodon
Pteranodon (do grego: πτερόν (pteron, "alado"; e ἀνόδων (anodon, "sen dentes"; ou "alado sen dentes") é un xénero de pterosauros pterodactiloideos, sendo un dos réptiles alados máis grandes que se coñecen, cunha envergadura de arredor de sete metros. Viviu durante o período xeolóxico do Cretáceo superior e os seus restos fósiles foron atopados en América do Norte, nos actuais territorios de Kansas, Alabama, Nebrasca, Wyoming e Dacota do Sur. Descubríronse moitos espécimes fósiles de Pteranodon, con máis de 1 200 espécimes coñecidos pola ciencia, supoñendo máis que calquera outro tipo de pterosauro. Moitos deles estaban moi ben preservados con esqueletos articulados e caveiras case completas. Foi un membro importante da fauna do mar interior occidental.
Características
Carecía practicamente de cola; a súa cabeza era máis ancha que a das formas xurásicas, cunha prolongación a modo de crista e sen dentes. A súa gran crista na parte posterior da cabeza probablemente axudáballe a equilibrar o peso do pico e da pesca. Pesou ata 20 kg e mediu ata 9 m de envergadura. As súas patas eran tan débiles que se dubida de que puidesen andar polo chan.
Æon Flux (filme)
Æon Flux é un filme estadounidense dirixido por Karyn Kusama que foi estreado no 2005. O filme é unha adaptación da serie de animación de televisión Æon Flux, creada polo animador Peter Chung. Está protagonizado por Charlize Theron.
Pteranodon
Dieta
A súa dieta era piscívora (atopouse ósos fosilizados de peixes no estómago dun espécime). Seguramente empregaba o seu longo pico a modo de pa para capturar peces mentres voaba preto da superficie do mar. Unha bolsa baixo o pico permitíalle almacenar peixe, como o pelicano actual.
Æon Flux (filme)
Sinopse
No ano 2011 un desastre industrial eliminou o 99% da poboación do planeta. Os que sobreviviron viven agora nunha cidade illada onde intentar levar unha vida perfecta. Pero esta vida perfecta necesita unha revolución.
Pteranodon
Especies
Describíronse varias especies de Pteranodon, aínda que non todas están ben fundamentadas. As mellor establecidas distínguense pola forma da crista; en Pteranodon longiceps é recta e diríxese cara atrás, mentres que en Pteranodon sternbergi é máis vertical e profunda.
Caravaca de la Cruz
Caravaca de la Cruz é unha cidade da Rexión de Murcia, capital da comarca do Noroeste. Ten 25.688 habitantes (INE 2007).
A cidade conta co privilexio de celebrar ano xubilar in perpetuum (outorgado en 1998 polo Papa Xoán Paulo II), privilexio que exerce xunto con Roma, Xerusalén, Santiago de Compostela e Camaleño. Celebra o seu xubileu cada sete anos, o primeiro deles en 2003, cando a visitou o entón cardeal Ratzinger, que sería despois papa co nome de Bieito XVI.
Illote Teafuaniua
Teafuaniua, é un illote do Océano Pacífico situado nonordés do atol Nukufetau, pertencente ao estado de Tuvalu, na Polinesia. A súa elevación media sobre o nivel do mar é de 8 metros.
Descubrimento de América
miniatura|Chegada de Cristovo Colón a América. Pintura de [[Dióscoro Puebla (1862)]]
Tradicionalmente emprégase o termo descubrimento de América para referirse ás primeiras chegadas documentadas de europeos a América e as súas grandes consecuencias históricas. A poboación indíxena ocupou o norte do continente desde hai 15-30 mil anos e o sur desde hai 14,5 mil anos. . A primeira chegada de europeos foi de viquingos. Construíron poboados e asentáronse entre o 960-1100 DC (século X) na Terra Nova do Canadá, no que foi unha continuación da saída deste pobo cara a Islandia e Groenlandia. Isto foi tralo aumento imporante das súas poboacións no norte europeo e o comezo no século VIII da súa expansión comercial polo Atlántico norte. . Probablemente tamén chegaron aos actuais Estados Unidos a finais dese século. De feito, as tradicións orais atribúenlle a Erik o Roxo o descubrimento de Vinland, un 9 de outubro do ano 1000, polo que sería o primeiro europeo en pisar América. Con todo a ocupación dos viquingos non tivo unha importancia histórica posterior na poboación do continente. miniatura|[[Reverso (moedas)|Reverso do medio dólar colombino, conmemorativa do IV centenario do Descubrimento de América. Ceca: US Mint. Gravador: George T. Morgan.]] No século XV un segundo descubrimento, e que habitualmente se denomina descubrimento de América, si foi importante e supuxo unha ocupación do territorio e cristianización da poboación indíxena. Foi coa chegada a América dun grupo expedicionario castelán-aragonés representando ós Reis Católicos de Castela e Aragón. Partiron dende o Porto de Palos de la Frontera, comandados por Cristovo Colón, e chegaron o venres 12 de outubro de 1492 a unha illa do mar Caribe chamada Guanahani. As viaxes dos portugueses á India seguindo a costa Africana significaron un estímulo para os que crían na ruta cara ó oeste como o camiño máis curto para chegar ata Asia. Cristovo Colón foi partidario desta hipótese. Apoiado polos Reis Católicos, organizou unha viaxe de exploración que o conduciu á costa americana en 1492. Cristovo Colón cría que chegara ó continente asiático, denominado polos europeos Indias e morreu sen saber que chegara a un continente descoñecido polos europeos. O "descubrimento de América" pode abranguer non só a descuberta senón tamén a tódalas viaxes realizadas por Colón a América, á conquista de América e ao encontro e conflitos dos europeos cos indíxenas americanos e as súas culturas. Trátase dun dos momentos álxidos da historia universal porque significou o encontro de dous mundos humanos que se desenvolveran independentemente, sen que ningún coñecese a existencia do outro.
As consecuencias do descubrimento foron dramáticas para os nativos americanos. Supuxo a morte de millóns de persoas por guerras, escravitude e, sobre todo, por enfermidades. Cando Hernán Cortés, en 1519 chegou a México estimase que a poboación era de 25 millóns de persoas. Porén, as epidemias, como a chamada en azteca "cocoliztli" e que é unha infección bacteriana estomacal por Salmonella, traídas posiblemente polos europeos reduciu a poboación mexicana en máis do 80%, quedando só en 1 millón de persoas e facilitando a conquista. Implicou a desaparición de culturas e linguas.
As viaxes de Colón
A partir da terceira viaxe de Colón, descubrimentos e conquista progresaron conxuntamente. Durante os vinte anos que separan 1499 de 1519, cando empeza a empresa magallánica, tiveron lugar as chamadas «as viaxes menores ou andaluzas», capituladas pola coroa con outros nautas crebando o discutido monopolio colombino. No primeiro destes participou Amerigo Vespucci a quen se atribuíu se-lo primeiro europeo en propor que as terras ás que Colón chegara non eran en realidade parte de Asia, senón dun continente descoñecido para os europeos.
Primeira viaxe
O 17 de abril de 1492, Cristovo Colón asina cos Reis Católicos as chamadas Capitulacións de Santa Fe, documentos polos cales se autoriza e financia a expedición de Cristovo Colón ás Indias polo mar cara a occidente. Ademais concédense a Colón unha serie de prebendas e títulos. Tamén se asinan varias provisións e cédulas para que axuden a Colón aquelas vilas e portos de mar ás que se dirixa Colón. Unha provisión é dirixida á vila de Palos por unha sanción imposta a algúns dos veciños desta vila.
O 23 de maio de 1492, ás portas da igrexa de San Xurxo de Palos, en presenza de Cristovo Colón, frei Xoán Pérez e as autoridades locais, dáse lectura á Real Provisión, asinada polos Reis Católicos, na cal se ordenaba a certos veciños da vila palerma poñer á disposición de Colón dúas carabelas totalmente armadas e aparelladas.
Os veciños ós que é referida dita provisión contestarían: pero a marinería da zona, que non non se vía obrigada pola real provisión, non estaba disposta a formar parte da expedición cun descoñecido, como o era Colón para aqueles homes. Independentemente da maior ou menor credibilidade das ideas colombinas, os homes de Palos nunca secundarían o xenovés a menos que o acompañase algún navegante respectado na vila. Coa oposición dos veciños e dos mariñeiros, Colón recorre a unha das provisións expedidas polos monarcas na cal se lle concede permiso para recrutar mariñeiros entre os encarcerados, aínda que finalmente isto non será necesario.
Así mesmo fixo uso doutra real provisión, dirixida ás vilas das costas andaluzas:
Ponte da Amizade
A ponte da Amizade une o concello galego de Tomiño co portugués de Vila Nova de Cerveira cruzando o Río Miño. Na parte galega conecta coa PO-552 e a CG-4.2 na rotonda de Goián.
Descubrimento de América
Primeira viaxe
e embargou dous barcos en Moguer, en presenza do escribán moguereño Alonso Pardo e por medio dunha comisión dirixida á vila de Moguer para que cumprisen dita provisión, embarcacións que máis tarde foron desbotadas. Pero seguía sen conseguir enrolar a tripulación necesaria para a empresa.
Ponte da Amizade
Historia
As obras iniciáronse en xuño de 2002 cun orzamento de 6 460 613,92 €, financiado a partes iguais entre a Xunta de Galicia e o goberno portugués; a ponte foi inaugurada o 10 de xuño de 2004. Permite o tránsito de vehículos e persoas sen teren que coller transbordadores de Goián-Vila Nova de Cerveira, cuxa actividade foi interrompida pouco tempo despois e unicamente segue en funcionamento o transbordador A Guarda-Caminha.
Descubrimento de América
Primeira viaxe
Nestas circunstancias, e grazas a axuda dos franciscanos do mosteiro de La Rábida e a Pero Vázquez da Fronteira, vello e respectado mariño da zona, Colón coñece a Martín Alonso Pinzón, rico armador e líder natural da zona grazas ás súas moitas navegacións tanto polo Atlántico como polo Mediterráneo, coas que amasara fortuna e fama. Ademais dos ánimos e a influencia destas amizades, ó máis vello dos irmáns Pinzón convenceríao tamén a proposta que, segundo o testemuño de Alonso Galego nos Preitos colombinos, Colón lle fixo a Martiño Alonso :
A expedición dirixíuse para as Canarias, onde Colón visitou a Beatriz de Bobadilla, gobernadora da illa de La Gomera, e ademais en Gran Canaria fixéronse reparacións á Pinta no temón e nas velas. Finalizadas as reparacións, dende a illa de La Gomera lanzáronse á travesía do Atlántico o 6 de setembro.
A chegada a América
miniatura|esquerda|Colón desembarca en Guanahani. A viaxe non resultou fácil para ninguén, de feito houbo tentativas de insurrección, pero grazas á presenza e a lideranza de Martiño Alonso Pinzón conseguíronse resolver estas situacións. Cando xa se esgotaran tódolos cálculos e previsións realizadas por Colón, oíuse dende a Pinta o famoso berro de Rodrigo de Triana: Terra á vista.
O resumo do Diario de Colón conta do seguinte modo o momento da chegada a Guanahani:
A illa estaba habitada polo pobo taino. O texto arriba citado, sinala a primeira oportunidade en que os europeos utilizaron o termo "indios" para denominar xeneralizadamente os poboadores de América, palabra que deriva do erro que cometeron ó pensar que a illa Guanahani se encontraba na zona oriental do continente asiático, que os europeos de entón confundían con India. No diario de a bordo, Colón deixa escrita a súa primeira impresión sobre os nativos que acharon:
Os tainos organizaran unha sociedade agraria, relativamente avanzada, baseada no cultivo do millo, a mandioca e o algodón, incluíndo outros importantes cultivos como o maní (cacahuete), a pementa, o ananás, a batata e o tabaco. O propio Colón relata no seu diario que cultivaban cabazas e algodón e que posuían casas e "hortas de árbores". Tainos e europeos intercambiaron produtos pacificamente, pero os primeiros non tiñan posesións de ouro, principal produto que buscaban os segundos. Ó día seguinte o Diario comentaba:
Así a todo, a pesar da boa relación entre tainos e europeos, Colón xa pensaba en Guanahani, na posibilidade de escravizalos:
Arribaron despois á illa de Cuba, bautizada co nome de Juana, e posteriormente á Española. O 25 de decembro embarrancou a carabela Santa María e cos seus restos mandou construír un forte chamado de La Navidad, no cal deixou unha pequena gornición.
miniatura|300px|Rutas de regreso desde América de Colón (abaixo) e Pinzón (arriba). Na súa primeira viaxe Colón capturou varios indíxenas que foron levados cativos a Castela, onde os reis católicos ordenarían primeiro vendelos como escravos para logo liberalos. Aqueles constituíron os primeiros americanos en descubrir Europa. O 16 de xaneiro de 1493, coas dúas naves restantes, A Pinta e a Niña, emprenderon a viaxe de retorno. Durante a travesía as dúas naves separáronse por culpa dunha forte treboada, na cal os tripulantes da Niña, ó se ver a punto de naufragar, realizaron o denominado voto colombino. Finalmente Colón, coa Niña, consegue arribar con dificultade en Lisboa, Martiño Alonso Pinzón fai o propio no porto de Baiona. As naves, por fin, chegaron a Palos o 15 de marzo con poucas horas de diferenza, e Colón marchou a Barcelona para informar os reis da súa descuberta.
Segunda viaxe
miniatura|Segunda viaxe A segunda expedición saíu de Cádiz o 25 de setembro de 1493. Esta viaxe tiña como finalidade asenta-la presenza castelá nos territorios descubertos e encontrar o camiño para a India e Catay. A primeira illa á que arribou foi A Desexada (3 de novembro); despois descubriu Porto Rico e chegou á Española, onde encontrou destruído o Forte de La Navidad por unha ofensiva de Caonabo. Na mesma illa fundou a cidade da Isabela (6 de xaneiro de 1494). Continuou a súa viaxe de exploración e percorrido nas costas de Juana (Cuba) e Santiago (Xamaica). No final de 1494 ou principios de 1495 dirixiuse cara ó sur.
Os escritos desta viaxe rexistran algunhas situacións de violencia sexual contra mulleres indíxenas, como a que relata un dos homes da súa tripulación.
Tras esta viaxe dedicouse a consolida-lo dominio sobre A Española. En 1496 regresou a Castela, chegando a Cádiz o 11 de xuño.
Terceira viaxe
miniatura|Terceira viaxe A terceira viaxe comezou o 30 de maio de 1498. Colón partiu de Sanlúcar de Barrameda e chegou á illa Trindade a finais do mes de xullo. Do 4 ó 12 de agosto visitou o golfo de Paria, na desembocadura do río Orinoco. miniatura|esquerda|222px|Ruínas de [[Nova Cádiz, na costa nororiental da illa de Cubagua.]] Denominou toda esta rexión Terra de Grazas, pola amabilidade dos indíxenas. Supuxo que chegara a un continente pola gran cantidade de auga doce.
Posteriormente explora as tres illas do actual estado de Nova Esparta, á illa principal chamoulle Asunción, as outras son as actuais Cubagua e Coche. Posteriormente Cristovo da Guerra, cambiou o nome á Asunción polo de Margarita pola gran cantidade de perlas que había.
Finalmente arribou n'A Española. Nesta illa os hispánicos sublévanse pola falta de riquezas, riquezas que supostamente encontrarían. Nunha das negociacións, Colón propuxo o regreso dun grupo dos seus a Cubagua para o tráfico de perlas. Fundouse un asentamento perlífero e máis tarde, en 1528, deste asentamento naceu a primeira cidade fundada por europeos en continente americano, Nova Cádiz.
Á chegada do administrador real, Francisco de Bobadilla, Colón foi arrestado. Ó chegar a Castela en 25 de novembro de 1500, foi posto en liberdade, pero perdeu o seu prestixio e os seus poderes.
Cuarta viaxe
miniatura|Cuarta viaxe
Pese ós problemas pola perda dos seus poderes, iniciou a viaxe, pero cunha serie de prohibicións, como a de tocar terra n'A Española. O obxectivo desta viaxe foi encontrar un estreito (o estreito de Malaca) que lle permitise chegar ás Indias, ó oeste das Antillas, xa que se vía que estas non o eran aínda que non podían quedar moi lonxe das terras por el descubertas. Saíu do porto de Cádiz con dúas carabelas e dous navíos (A Capitana, A Galega, A Biscaína e o Santiago de Palos) o día 11 de maio. Pasando por Canarias, chegou ás Indias en 30 días. miniatura|esquerda|222px|Estreito de [[Malaca. Este estreito era o que buscaba Colón na súa cuarta viaxe, cría que chegara a Asia, e precisábao para chegar ás Indias.]] Polos problemas xurdidos en A Española, Nicolás de Ovando, novo gobernador da colonia, non permitiu que Colón desembarcase a pesar dunha inminente treboada e que cambiase un dos seus buques por outro de mellores condicións. Colón capeou como puido o trebón e pasou a Xamaica, aínda que a tormenta non o deixou ata o 12 de setembro, 88 días despois. Seguiu cara ó oeste, descubrindo a illa de Guanaja, na costa de Honduras, achou unha embarcación con mercadores maias que lle ofreceron cacao. Na Punta Cajina (hoxe Punta Trujillo) os tripulantes desembarcaron para asistir á primeira misa católica celebrada na terra firme de América; seguindo ó leste sorprendeunos un furacán, durante varias semanas as 4 naves foron sacudidas pola treboada e o 12 de setembro dobraron un cabo. Alí calmouse a tormenta e Colón bautizouno como Cabo Gracias a Dios (na costa de Nicaragua) por dicir "Grazas a Deus que á fin saímos desas fonduras" e de alí navegou cara ó sur.
Varias viaxes seguiron estas expedicións. Hoxe coñécense como as Viaxes Menores, as cales permitiron recoñece-la existencia do continente Americano e explorar toda a costa de Venezuela.
Consecuencias
222px|miniatura|Mapa do alemán [[Martin Waldseemüller de 1507, o primeiro en denominar "América" ó continente coñecido antes como "Abya Yala" (maias), "Cem Anahuac" (aztecas) e Vinland (viquingos). O mapa cartografía o océano Pacífico e o istmo centroamericano antes do "descubrimiento" atribuído a Balboa (1513). O mapa é coñecido como o Certificado de Nacemento de América atópase na Galería de Tesouros da Biblioteca do Congreso dos Estados Unidos.]] A chegada de Cristovo Colón a América está considerado como un dos feitos máis importantes da historia universal polas consecuencias que tivo e debe relacionarse coa primeira viaxe ó redor do mundo realizada pola tripulación de Fernão de Magalhães poucos anos despois, que abriu paso á conquista do mundo por parte de Europa.
Consecuencias a curto prazo
O contaxio das enfermidades que os europeos levaron consigo varíola, tifo, febre amarela, entre outras, producindo un colapso na poboación americana. As epidemias, como a chamada en azteca "cocoliztli" e que é unha infección bacteriana estomacal por Salmonella, traídas posiblemente polos europeos reduciron a poboación mexicana en máis do 80%. Namentres que en 1519, cando Hernán Cortés chegou a México, a poboación alí estímase que era de 25 millóns de persoas, nas seguintes décadas quedou en só en 1 millón de persoas.
Consecuencias a longo prazo
A chegada de Cristovo Colón supuxo o comezo da conquista de América, cuxa primeira campaña foi a de Cuba por Velázquez, á que seguiu a do Imperio Mexica por Cortés, a do Inca por Pizarro etcétera, ata a súa finalización definitiva tralos decretos de Filipe II de abolición da conquista. A partir de aquí comezará a chamada colonización de América, aberta por holandeses, franceses etc, cuxa diferenza radica no feito de non se establecer por campañas, senón por factorías de interese comercial (contrario á Monarquía Hispánica, con desexos de crear outras Castelas en tódolos sentidos, tanto xuridicamente, administrativamente etc.) Os idiomas posteriores que se impuxeron obrigatoriamente foron o castelán e portugués nas súas respectivas zonas de influencia e a relixión católica pasou a ser oficial; xerouse unha poboación con altos niveis de mestizaxe xenética e cultural entre os pobos orixinarios, os africanos subsaharianos, e os europeos.
Pulguido, Vilariño, Vilasantar
Pulguido é un lugar da parroquia de Vilariño, no concello coruñés de Vilasantar na comarca de Betanzos. Segundo o IGE, en 2018 tiña 11 habitantes (8 homes e 3 mulleres).
Descubrimento de América
Consecuencias a longo prazo
A principal riqueza xerada polos territorios españois e colonias portuguesas en América foi a extracción do ouro e a prata. "Nos primeiros 150 anos de conquista, 17 mil toneladas de prata e unhas 200 toneladas de ouro arribaron a España".
Outra importante consecuencia da chegada dos europeos a América, foi a difusión mundial dos alimentos que foran desenvolvidos polas culturas americanas e que hoxe se estima constitúen o 75% dos alimentos consumidos pola Humanidade, entre eles o millo, a papa (ou pataca como se denomina en Galicia), a batata, a cabaza, o tomate, o chocolate, a vainilla, os pementos, a palta (ou aguacate). Outros produtos importantes desenvolvidos en América son a goma, o tabaco etc.
A chegada de Colón a América causou tamén unha grande expansión da navegación e o comercio.
A partir de 1776,colonos ingleses en América remataron organizando un novo tipo de sociedade a partir de novos conceptos como independencia, constitución, federalismo e deron orixe ós Estados Unidos que, no século XX, substituiría a Gran Bretaña como potencia mundial dominante.
O debate terminolóxico
A expresión "descubrimento de América" para se referir á chegada de Colón ó continente americano foi criticada por diversos sectores, culturas e estudosos, dando lugar a un amplo e apaixonado debate. Este debate, estivo intimamente vencellado ó uso dos termos "Día da Raza", "Día da Hispanidade", "Día da Resistencia Indíxena" e outros creados para se referir ó mesmo suceso. O debate xeneralizouse en 1992, co gallo do V centenario da chegada de Colón a América.
No debate terminolóxico sobre a maneira de denomina-lo acontecemento acontecido o 12 de outubro de 1492 desenvolvéronse diversas posicións:
Emmanuel Adebayor
Sheyi Emmanuel Adebayor nado en Lomé o 26 de febreiro de 1984, é un futbolista togolés. Xoga de dianteiro e o seu club actual é o Tottenham Hotspur.
Galería de imaxes do mosteiro de Santo André de Órrea
O mosteiro de Santo André de Órrea está situado na parroquia de Órrea, concello de Agolada.
Libanio
Libanio (en latín, Libanius; en grego, Λιβάνιος ) nado en Antioquía contra o 314-315, foi o máis distinguido entre os sofistas retóricos gregos do século IV. Durante o ascenso da hexemonía cristiá na etapa final do Imperio Romano, permaneceu inconverso e en asuntos relixiosos foi un pagán helenizado.
Traxectoria
Naceu en Antioquia na Siria dentro dunha ilustre familia vinda a menos. Recibiu educación na súa cidade natal e con catorce anos comezou o estudo da retórica e os seus coñecementos levárono a Atenas, onde foi discípulo de Zenón. O sistema petulante que estaba en vigor en Atenas non lle gustou polo que acabou adicándose máis aos estudos privados que aos que organizaron escolas, e estudou clásicos gregos.
Chamou a atención polo seu talento e perseveranza e foi nomeado orador, pero el rexeitou o cargo e abandonou a cidade para acompañar ao seu amigo Crispín a Heraclea do Ponto. Ao seu regreso pasou por Constantinopla onde atopou ao filósofo Nicocles de Lacedemonia quen o invitou a permanecer na cidade.
Un amigo seu, conseguiulle un posto en Atenas que Libanio rexeitou por segunda vez. Marchou cara a súa cidade natal, Antioquía, e cando volveu a Constantinopla enfermou; pediu ao emperador poderse establecer en Antioquía, onde permaneceu ata o final da súa vida ocupando a cátedra de retórica. Os seus alumnos eran tanto pagáns coma cristiáns, e entre os seus alumnos houbo cristiáns relevantes coma San Basilio e San Xoán Crisóstomo.
Libanio non chegou a casar pero tivo parella. Era pagán e simpatizaba cos obxectivos de Xuliano o Apóstata, que fora tamén alumno seu e con quen mantivera unha certa correspondencia que se conserva, e en cuxa memoria escribiu un fato de oracións compostas entre 362 e 365.
Descoñécese cando morreu, pero tivo que ser con posterioridade ao 391, pois este ano aínda estaba vivo.
Obras
As obras conservadas de Libanius, que inclúen máis de 1.600 cartas e 64 discursos, son valiosas como fonte histórica para o cambiante mundo posterior ao século IV. A súa oración "Unha resposta a Arístides en nome dos danzantes", escrita aproximadamente no 361, é un dos rexistros máis importantes da danza romana, particularmente desa forma popular coñecida como pantomima. A súa primeira Oración I é unha narrativa autobiográfica, escrita por primeira vez en 374 e revisada ao longo das súa vida, comeza como o relato dun erudito e remata coma o diario privado dun vello exiliado.
A súas obras consisten de declamacións, oracións, unha vida de Demóstenes, unha autobiografía e cartas variadas das que hai máis de mil seiscentas agrupanse en:
Atlautla
Atlautla é un concello que se atopa ao leste do Estado de México, en México. Limita coas municipalidades mexicanas de Tepetlixpa, Ozumba, Amecameca e Ecatzingo. Abrangue unha área de 162,06 km² e a súa poboación era de 27 663 habitantes no ano 2010. A cabeceira municipal é Atlautla de Victoria.
Topónimo
Atlautla provén do náhuatl atlauhtli (barranca) e o sufixo de abundancia -tla. O seu nome significa "lugar onde abondan as barrancas".
Lista de gañadores dos Premios Ig Nobel
Esta é unha lista de gañadores dos Premios Ig Nobel dende o ano 1991 ata a actualidade.
Os Premios Ig Nobel son unha parodia dos Premios Nobel que se outorgan cada ano en outubro.
Estudos apócrifos
A primeira edición dos premios en 1991 incluíu, por primeira e única vez, tres galardoados ficticios por estudos que nunca se realizaron, referidos a bromas populares entre a comunidade científica.
Galería de imaxes de Sobrado
Galería de imaxes do concello de Sobrado na provincia da Coruña.
Cornide, Ouces, Bergondo
Cornide é un lugar da parroquia de Ouces no concello coruñés de Bergondo na comarca da Coruña. Tiña 54 habitantes no ano 2010 segundo datos do INE, dos cales 26 eran homes e 28 eran mulleres.
Hope for Men
Hope for Men é o álbum de estudio da banda estadounidense de noise rock Pissed Jeans, publicado o 5 de xuño de 2007 a través do selo Sub Pop. As letras de moitas das cancións tratan sobre temas mundanos, como comer xeado ou facer álbums de recortes, en forte contraste coas voces frenéticas e cos instrumentos tocados a un volume moi alto. Os temas "Scrapbooking" e "The Jogger" son esencialmente cancións faladas, este último cun fondo de guitarra estrepitoso.
Zach LaVine
Zachary LaVine, nado o 10 de marzo de 1995 en Renton, Washington, é un xogador estadounidense de baloncesto profesional que xoga nos Chicago Bulls da National Basketball Association (NBA).
Traxectoria
O 26 de xuño de 2014, LaVine foi seleccionado na 13ª posición do Draft da NBA de 2014 polos Minnesota Timberwolves. O 8 de xullo de 2014, asinou o seu contrato de rookie cos Timberwolves.
O 22 de xuño de 2017, LaVine foi traspasado xunto a Kris Dunn e os dereitos de Lauri Markkanen ós Chicago Bulls, a cambio de Jimmy Butler e os dereitos de Justin Patton.
Unknown Pleasures
Unknown Pleasures é o nome do primeiro álbum da banda inglesa de post-punk Joy Division. O álbum foi gravado en abril de 1979 no Strawberry Studios, en Stockport.
En abril do ano 2016 a revista Rolling Stone colocouno no posto 34 da súa lista dos 40 mellores álbums de punk de todos os tempos, e en xullo dese mesmo ano a publicación dixital Paste situouno no 1 da súa lista dos 50 mellores álbums de postpunk.
Características
A capa foi feita por Peter Saville e Chris Mathan, mais foi Bernard Sumner quen deu a idea de colocar a figura usada na capa, a morte dunha estrela captada por un medidor de pulsos. A figura da capa tamén está no selo do LP. Na contracapa do LP, consta a frase "Isto non é un concepto, é un enigma", sen conter a lista de cancións, senón unha táboa en branco onde esta debería estar.
Crooked Rain, Crooked Rain
Crooked Rain, Crooked Rain é o segundo álbum de estudio da banda estadounidense de rock alternativo Pavement, publicado o 2 de febreiro de 1994 a través do selo Matador Records. Con este traballo o grupo abandonou o son lo-fi amosado en Slanted and Enchanted.
O álbum foi reeditado o 26 de outubro de 2004 por Matador Records co nome de Crooked Rain, Crooked Rain: LA's Desert Origins. Esra versión contén dous discos. O primeiro é o traballo orixinal con caras-b e temas de recompilatorios da época. O segunto disco é unha colección de cancións non publicadas anteriormente e sesións ao vivo na BBC.
Foi elixido por Pitchfork Media o número 8 da súa lista dos "100 mellores álbums dos 90". No ano 2003 foi colocado no posto 210 da lista da Rolling Stone dos "500 mellores álbums de todos os tempos", pasando ao 212 na revisión da lista en 2012, e no posto 10 dos seus "100 mellores álbums dos 90". No 2010 o tema "Gold Soundz" foi listado como número 1 na lista de Pitchfork Media das "200 mellores cancións dos 90".
Fraternidade
A fraternidade é un concepto filosófico profundamente ligado ás ideas de liberdade e igualdade coas que forma o trío que caracterizou gran parte do pensamento revolucionario francés. Vale lembrar que dos tres, foi o único que non estivo no lema da Ilustración, que era "Liberdade, Igualdade, Progreso". No sentido común, esta noción designa un lazo de solidariedade e de amizade entre os humanos.
55 Cancri b
300px|Simulación do planeta extrasolar 55 Cancri b.|thumb 55 Cancri b (abreviado 55 CNC b e, en ocasións, chamado 55 Cancri Ab, co fin de distinguilo da estrela 55 Cancri B) é un planeta extrasolar que orbita ó redor da estrela 55 Cancri A, a cal é semellante ó noso Sol, tarda en completar cada órbita 14,65 días. É o segundo planeta en orde de distancia respecto da súa estrela, e é un exemplo dun Xúpiter quente, ou case mellor sería dicir un Xúpiter morno. Foi descuberto en 1996 por Geoffrey Marcy e R. Paul Butler, 55 Cancri b foi o cuarto planeta extrasolar descuberto, se excluímos ós planetas pulsar.
Descubrimento
miniatura|left|275px|Gráfica da velocidade radial de 55 Cancri causada pola presenza de 55 Cancri b.
Como a maioría dos planetas extra-solares coñecidos, 55 Cancri b foi descuberto a través da detección das variacións da velocidade radial da súa estrela causadas pola gravidade do propio planeta. Ó facer medicións moi sensibles do efecto Doppler do espectro de 55 Cancri A, detectouse unha periodicidade de 15 días. O planeta foi anunciado en 1996, xunto co planeta de Tau Boötis e xunto co planeta máis interno de Upsilon Andromedae.
Mesmo cando este planeta interior foi descuberto, cunha masa (estimada no momento do seu descubrimento), coma máximo, do 78% da masa de Xúpiter, a súa estrela seguía amosando un desvío na súa velocidade radial. Iso levou ó descubrimento do planeta exterior 55 Cancri d no ano 2002.
Órbita e masa
55 Cancri b está nunha órbita de período curto, aínda que non tan extrema coma a do Xúpiter quente previamente detectado, 51 Pegasi b. O período orbital indica que o planeta está situado preto dunha resonancia orbital de 1:3 con 55 Cancri c, con todo as investigacións dos parámetros planetarios nunha simulación Newtoniana indican que mentres os períodos orbitais están preto desta relación, os planetas en si non están realmente en resonancia.
No 2012, a atmosfera superior de 'b' foi observada mentres o planeta transitaba a súa estrela; a súa inclinación é de preto de 85 graos, co-planar con 'e'. A súa masa é de case o 0,85 da masa de Xúpiter.
Características
55 Cancri b é un xigante gasoso sen superficie sólida. Observacións feitas durante o tránsito do planeta detectaron hidróxeno na súa atmosfera superior. Este tránsito foi tan tanxencial, que propiedades, tales coma o raio, a densidade, e temperatura non puideron ser precisadas. Asumindo unha composición semellante á de Xúpiter e que o ambiente está preto de equilibrio químico, presuponse que a atmosfera superior de 55 Cancri b sexa máis despexada cá de Xúpiter e que teña unhas liñas do espectro dominadas por un metal alcalino. O tránsito planetario indicou que a atmosfera estase lentamente evaporando baixo a calor do seu sol. Esta evaporación é máis lenta cás previamente estudadas noutros Xúpiter quentes (valga a redundancia, máis quentes ca 'b').
É improbable que o planeta teña lúas de gran tamaño, xa que as forzas gravitatorias seguramente expulsarían estas lúas das súas órbitas, ou serían destruídas en escalas de tempo relativamente curtas para a idade deste sistema planetario.
Raído, Vilariño, Vilasantar
Raído é un lugar da parroquia de Vilariño, no concello coruñés de Vilasantar na comarca de Betanzos. Segundo o IGE, en 2018 tiña 11 habitantes (6 homes e 5 mulleres).
Virus Bundibugyo
O virus Bundibugyo (Bundibugyo virus, BDBV) é un ebolavirus pertencente á especie Ebolavirus Bundibugyo (Bundibugyo ebolavirus) do xénero Ebolavirus, familia Filoviridae, orde Mononegavirales. O Bundibugyo é o único "virus" da súa "especie" e un dos cinco ebolavirus coñecidos. É un parente estreito do máis coñecido e común virus Ebola (EBOV). O BDBV, igual que outros ebolavirus, causa unha enfermidade en humanos e (experimentalmente) en primates non humanos chamada febre hemorráxica do Ebola.
O BDBV considérase un axente selecto, un patóxeno do grupo de risco 4 da Organización Mundial da Saúde, que require bioseguridade de nivel 4, un patóxeno de categoría A dos NIH/Instituto Nacional da Alerxia e Enfermidades Infecciosas dos Estados Unidos, e un axente de bioterrorismo de categoría A dos CDC dos Estados Unidos, e está na lista de axentes biolóxicos para o control da exportación do grupo Australia.
O virus describiuse en 2008 e o seu nome procede do nome da cidade principal do distrito de Bundibugyo en Uganda, onde se descubriu.
Designacións previas
O virus Bundibugyo foi primeiramente presentado co nome Bundibugyo ebolavirus en 2008, pero este nome só se diferenciaba do da súa especie proposta nas cursivas que se usaban con esta (Bundibugyo ebolavirus). Outro nome introducido ao mesmo tempo foi Uganda ebolavirus. Algunhas publicacións tamén se refiren ao virus como unha nova "cepa" do virus Ebola ou como Bundibugyo Ebola virus. Inicialmente usáronse as abreviacións BEBOV (para Bundibugyo ebolavirus) e UEBOV (para Uganda ebolavirus), antes de que se establecese a actual BDBV para Bundibugyo virus.
Segundo as normas de nomenclatura do ICTV o nome do virus non se escribe con cursiva, pero si o da súa especie e outros taxons superiores.
Criterios de inclusión na especie e no virus
Un ebolavirus pertence á especie Bundibugyo ebolavirus se cumpre os seguintes criterios:
Un virus da especie Bundibugyo ebolavirus é ademais un virus Bundibugyo se o seu xenoma diverxe do do prototipo Bundibugyo ebolavirus, Bundibugyo virus variante #811250 (BDBV/#811250) en ≤10% a nivel de nucleótidos.
Enfermidade
O BDBV é un dos catro ebolavirus que causa a enfermidade do virus Ebola en humanos (tamén chamada febre hemorráxica do Ebola). A doenza que causa non pode diferenciarse por observación clínica da causada polos outros ebolavirus. O BDBV apareceu por primeira vez en agosto de 2007, cando se deu un gromo dunha febre hemorráxica vírica nas cidades de Bundibugyo e Kikyo no distrito de Bundibugyo no occidente de Uganda. As mostras de sangue dos casos sospeitosos foron enviados aos CDC dos Estados Unidos, onde se confirmou a presenza dun evolavirus en novembro de 2007, que nun exame máis profundo se viu que era un moi próximo, pero non idéntico, aos outros catro ebolaviruses coñecidos. O gromo declarouse finalizado en febreiro de 2008.
Posteriormente, a OMS informou dun segundo gromo en agosto de 2012 sospeitoso de ter infectado a 15 persoas e matado a 10 (incluíndo tres traballadores sanitarios) en Isiro, Pawa e Dungu, na provincia Oriental da República Democrática do Congo. Dous dos casos foron confirmados como causados polo BDBV. Informouse que a fonte de transmisión fora a carne de caza. En setembro a OMS informou que o número de casos se elevaba xa a 28, con 8 casos confirmados, 6 probables e 14 sospeitosos, incluíndo 14 mortes; días despois xa se estendera á localidade de Viadana. As cifras totais finais anunciadas polas autoriadades da RD do Congo foron de 77 casos (36 confirmados, 17 probables e 24 sospeitosos) con 36 mortes.
Ecoloxía
A ecoloxía do BDBV non está clara e non se coñece cal é o seu hóspede reservorio nin como se introduciu nas poboacións humanas. Os morcegos son sospeitosos de albergalo porque tamén albergan outros filovirus relacionados como os virus Marburg (MARV) e Ravn (RAVV), e porque se encontraron neles trazas de virus Ebola (EBOV).
Alexander Skarsgård
Alexander Johan Hjalmar Skarsgård, nado en Estocolmo o 25 de agosto de 1976, é un actor sueco. Acadou sona polos seus papeis do vampiro Eric Northman na serie da HBO series True Blood, Meekus en Zoolander e Brad Colbert en Generation Kill. É o fillo do tamén actor Stellan Skarsgård.
Costa de Ouces, Ouces, Bergondo
Costa de Ouces é un lugar da parroquia de Ouces no concello coruñés de Bergondo na comarca da Coruña. Tiña 112 habitantes no ano 2010 segundo datos do INE, dos cales 50 eran homes e 62 eran mulleres.
As I Lay Dying
As I Lay Dying é unha banda estadounidense de metal procedente de San Diego (California). Fundada no ano 2000 polo seu vocalista Tim Lambesis o grupo está composto por Lambesis, o batería Jordan Mancino, os guitarristas Nick Hipa e Phil Sgrosso, e o baixista Josh Gilbert. Asinaron un contrato con Metal Blade Records e levan publicados cinco álbums de estudio, un álbum compartido e dous recompilatorios.
Lixo
miniatura|[[Contaminación no porto de Ribeira en 2005.]] miniatura|Contedor de lixo adaptado para persoas con minusvalía física. Lixo é calquera material, residuo ou conxunto de substancias ou de cousas, que é considerado inútil.
Tipos de lixo
Pódese entender como lixo calquera refugallo: restos de envases, zurro ou aparellos usados e rexeitados.
Lixo orgánico
O lixo orgánico é todo o lixo que fixo parte dun ser vivo. Inclúe restos de comida (follas, sementes, restos de carne e ósos etc), papel, madeira non tratada quimicamente, feces etc. Cando se acumula, o lixo orgánico tórnase moitas veces molesto e fedento, debido á rápida descomposición en xeral destes produtos. Moitas veces tamén poden ser fontes de axentes causantes de doenzas.
Lixo inorgánico
miniatura|Refugallo resultante dunhas obras O lixo inorgánico inclúe todo material que non posúe orixe biolóxica, ou que se produciu por medios artificiais, como plásticos, produtos de metal, vidro, deterxentes etc.
A maioría do lixo inorgánico posúe un gran problema: tarda moito tempo en se biodegradar (descompoñerse) cando se deixa simplemente no ambiente. En certas condicións pode descompoñerse. O plástico, por exemplo, fórmano inmensas moléculas que conteñen millares de átomos, o que fai difícil a súa dixestión por axentes descompoñentes (principalmente bacterias). Para solucionar este problema deseñáronse algúns produtos biodegradábeis.
Outros produtos como os metais non se poden descompoñer, acumulándose co tempo, a non ser que sexan reciclados.
Lixo tóxico
Moito do lixo é tóxico. O lixo tóxico inclúe pilas e baterías, que conteñen ácidos e metais pesados na súa composición, certos tipos de tinta (como aquela usada nas impresoras), alén de refugos industriais. Estes produtos precisan recibir un tratamento adecuado, pois moitos deles poden causar serios danos ambientais ou á saúde de moitas persoas.
Lixo altamente tóxico
O lixo nuclear e o hospitalario entran neste apartado.
Por orixe
miniatura|Contedor de lixo en [[Barroso, Avión|Barroso (Avión).]]
Tratamento do lixo
miniatura|Un enterramento sanitario.
Enterramentos sanitarios
Os enterramentos sanitarios son a maneira máis práctica, barata e usada de eliminar o lixo doméstico e urbano, alén das augas residuais non tratadas. Utilizan grandes áreas de terra, onde se deposita o lixo. Porén, inutilizan varios materiais que poderían ser reciclados, alén de ser unha fonte de polución do solo (líquidos que flúen do lixo para o solo, contendo bacterias e produtos tóxicos), de ríos e lagos (cando tales líquidos flúen da terra cara a zonas de auga na rexión) e do ar (descomposición, que xera enormes cantidades de metano e outros axentes contaminantes).
Incineradores
Os incineradores incineran literalmente o lixo, reducíndoo a cinzas. Son altamente contaminantes, xerando enormes cantidades de gases que contribúen ao agravamento do efecto estufa. É o método utilizado para a destrución do lixo hospitalario, que pode conter axentes causantes de doenzas potencialmente fatais.
Reciclaxe
A reciclaxe é a reutilización de materiais que doutro xeito serían considerados lixo. Os tipos de materiais reciclábeis máis comúns son o papel, os metais (non pesados), o plástico e a madeira. A reciclaxe ten a vantaxe de ser un medio ecolóxico de producir produtos, mais porén pode ser cara. Apenas se utiliza a grande escala nos países desenvolvidos, principalmente no Xapón, nos países escandinavos, na Inglaterra e no Canadá. Tampouco se poden reciclar todos os materiais, por presentar algún grao de perigo á saúde humana.
Confinamento permanente
O lixo altamente tóxico e duradeiro, que non se pode destruír, como o lixo nuclear, precisa tratarse e confinarse permanentemente nalgún lugar de difícil acceso, como por exemplo en túneles escavados a quilómetros por baixo do solo.
Junts pel Sí
miniatura|dereita|Logo da formación. Junts pel Sí (JxSí, en galego: Xuntos polo Sí) é unha coalición electoral independentista formada para concorrer ás eleccións ao Parlamento de Cataluña de 2015. Está formada principalmente por Convergència Democràtica de Catalunya (CDC) e Esquerra Republicana de Catalunya (ERC) e o seu obxectivo é a independencia de Cataluña.
Tamén conta coa participación de Demòcrates de Catalunya, Moviment d'Esquerres, Avancem e Reagrupament Independentista, e o apoio de Catalunya Sí, Solidaritat Catalana per la Independència e Estat Català.
Historia e características
Contou co apoio de Catalunya Sí, Solidaritat Catalana per la Independència, Els Verds - Alternativa Verda (que forma parte de Candidatura d'Unitat Popular - Crida Constituent) e Estat Català. Outras agrupacións da sociedade civil, como a Assemblea Nacional Catalana (ANC), Òmnium Cultural e Súmate, e partidos políticos coma o Partit Socialista d'Alliberament Nacional (PSAN), apoian esta candidatura e tamén Candidatura d'Unitat Popular - Crida Constituent, por ter as dúas como obxectivo a independencia de Cataluñaa.
Mandril e donicela
Mandril e donicela (en I Am Weasel) é unha serie de televisión estadounidense creada por David Feiss para Cartoon Network, no estudio de Hanna-Barbera, sendo o cuarto dos Cartoon Cartoons. A serie céntrase na personaxe de I. M. Weasel, un intelixente, adorada e exitosa donicela, e I. R. Baboon, un parvo e perdedor mandril que sente envexa do éxito de donicela e constantemente tenta amolalo, mais sen conseguilo.
Orixinalmente formou parte da serie Vaca e polo entre 1997 e 1999, sendo estreado normalmnete como o terceiro segmento dun episodio (agás nunha ocasión na que foi emitido entre os dous segmentos de Vaca e polo). Eventualmente, Mandril e donicela converteuse nunha serie de seu, que se emitiu entre o 10 de xuño de 1999 e comezos de 2000. Conta cun total de 79 episodios producidos, incluíndo aqueles creados como parte de Vaca e polo.
Estreouse en galego a través da TVG no espazo infantil e xuvenil Xabarín Club.
UConn Huskies
Os UConn Huskies son o equipo deportivo da Universidade de Connecticut. Os equipos dos Huskies participan nas competicións universitarias organizadas pola NCAA, e forman parte da Big East Conference, excepto en hóckey sobre xeo masculino, que compite na conferencia Atlantic Hockey, e en hóckey sobre xeo feminino, que compite na conferencia Hockey East.
O equipo de baloncesto cobrou importancia a finais dos anos 90, gañando o título en 1999 e en 2004. Talvez o programa de baloncesto sexa o máis importante da universidade, xa que deu talentos coma Richard Hamilton, Emeka Okafor, Ray Allen, Ben Gordon, Charlie Villanueva, Rudy Gay, Clifford Robinson,Corny Thompson, Caron Butler ou Donyell Marshall.