cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Primeiro ducado de Baviera
Historia do primeiro ducado de Baviera
Os bávaros teríanse aproveitado da caída do reino ostrogodo a principios do século VI para abandonar a Bohemia e se instalaren na antiga provincia romana de Recia. O seu territorio sobre o alto Danubio engloba daquel aos antigos campamentos romanos de Castra Regina (Ratisbona), Augusta Vindelicorum (Augsburgo) e Castra Batava (Passau). No século seguinte. Os bávaros avanzan cara ao sur e chegan ao Alto-Adige.
Pouco despois da súa instalación, os bávaros víronse forzados a recoñeceren a autoridade do rei franco Teodeberto I (534-548), pero mantiveron unha ampla autonomía, pois os reis francos se concentraban sobre a antiga Galia romana e esquecían as marxes dos eu reino. Ademais, ao tomaren só o antigo título militar romano de dux, os duques de Baviera non entraban en competición cos reis francos. A dinastía dos duques Agilolfingas púidose manter sobre dous séculos.
Sobre o ano 600, o territorio do actual Estado Libre de Baviera estaba, pois, ocupado por tres tribos: os Baiern que deron os eu nomea o país, os francos e os suabos. Se a actual Baviera do Norte caía baixo a soberanía dos francos, os alamáns e os bávaros formaban, ao sur, territorios soberanos separados polo río Lech.
Nos seus principios, o ducado de Baviera estendíase ben cara ao leste e o sur, ata a Carintia actual, a Baixa Austria e a Italia do norte. Pero o corazón do país situábase sobre o Danubio.
Cristianización de Baviera
A retirada da romanización en Recia e a instalación dos bávaros fixo caer no esquecemento a presenza cristiá da época romana. Os primeiros misioneiros en Baviera san Emmeran e san Ruperto foron seguidos en 739 por san Bonifacio, activo evanxelizador da Xermania, que organiza de acordo co duque de Baviera catro bispados en Salzburgo, Passau, Ratisbona e Freising. A partir desta época, o ducado de Baviera convértese nun centro de refuxio para todos os xermanos que queren escapar á supremacía dos francos. En 798, Arn de Salzburgo convértese no primeiro arcebispo de Baviera.
Anexión do ducado
Ao principio do reinado de Carlomagno (771-814), o duque de Baviera Tasilón III, xenro e aliado do rei dos longobardos Desiderio agranda o seu ducado mediante anexión dos eslavos de Carintia. En 781, Carlomagno non aprecia esta acción independente e obriga a Tasilón a renovar en Worms o seu xuramento de fidelidade ao rei dos francos e a entregar reféns. Pero a persistencia dos contactos entre Tasilón e Desiderio, inimigo de Carlomagno, conduciu ao arresto de Tasilón en 787, e á súa condena a morte por traizón en 788. Perdoado, foi recluído nun convento, onde morre algúns anos despois.
A destitución de Tasilón pon fin á semiindependencia do ducado de Baviera, integrado desde agora no reino dos francos. Carlomagno confiará o goberno do ducado bávaro ao seu cuñado, Xeroldo, conde de Suabia. En 794, Baviera entra no patrimonio directo dos Carolinxios.
Ludovico Pío erixirá o ducado en reino franco en 814, e darallo ao seu fillo máis vello, Lotario.
Manuel Costa Varela
Manuel Costa Varela, nado en Ramil (Agolada) o 24 de agosto de 1774 e finado en Ventosa o 10 de agosto de 1849, foi un militar e político galego.
Traxectoria
Estudou na Universidade de Santiago de Compostela e exercía de avogado na Real Audiencia de Galicia en xuño de 1808. Ao ano seguinte púxose á fronte dos paisanos da súa comarca para loitar contra os franceses e con eles marchou contra os invasores acampados en Melide, aos que fixo fuxir e perseguiu ata Lugo. O mesmo fixo con outros corpos de tropa en terras de Arzúa e Sobrado. Seguiu de comandante de alarma na comarca ata 1814.
Foi procurador das xurisdicións de Ventosa e Borraxeiros e anos despois participou en diferentes accións á fronte dos realistas. Tivo que fuxir da súa casa para evitar que o deportasen a Canarias. En 1822, ás ordes do comandante Feás, volveu loitar a carón dos absolutistas. Co triunfo destes, Costa foi nomeado corrixidor de Borraxeiros e da súa xurisdición e proposto para cargos nas Audiencias de Galicia e Cataluña.
Oncoloxía médica
miniatura|350px|[[Complexo Hospitalario Arquitecto Marcide-Novoa Santos|Hospital Arquitecto Marcide, de Ferrol, onde funciona un dos Servizos de Oncoloxía Médica do SERGAS.]]
A oncoloxía médica é unha especialidade da medicina, derivada do tronco da medicina interna, dedicada ao diagnóstico e tratamento do cancro, centrada na atención do enfermo con cancro como un todo, ao que se trata con quimioterapia, terapia con hormonas e outros medicamentos, a diferenza da oncoloxía cirúrxica, ou cirurxía oncolóxica, que se encarga da extirpación do tumor e dos tecidos circundantes durante unha operación, e da radiooncoloxía, que usa a radioterapia para tratar o cancro.
Funcións do oncólogo médico
miniatura|180px|Doente de cancro tratada con [[quimioterapia.]] O oncólogo médico é o especialista que atende ao enfermo de cancro. O seu obxectivo é o coidado do enfermo desde o diagnóstico, incluíndo o tratamento e seguimento até a curación, ou durante o período terminal do doente. Atende a patoloxía asociada á enfermidade tumoral, e as complicacións derivadas do tratamento. Colabora activamente no apoio emocional, social e psicolóxico dos pacientes e dos seus familiares.
Ocúpase especialmente do manexo dos fármacos antineoplásicos: quimioterapia, terapia con hormonas e outros medicamentos, e debe posuír un coñecemento amplo da súa farmacocinética e interaccións con outras drogas.
Breve historia da especialidade
Na segunda metade do século XX prodúcese un importante aumento, tanto da complexidade dos métodos diagnósticos e terapéuticos, como dos tumores malignos como causa de morte nas sociedades desenvolvidas. Como consecuencia, os médicos que querían dedicarse ao coidado dos enfermos con procesos tumorais necesitaban unha preparación especial, ademais de amplos coñecementos en medicina interna.
A oncoloxía médica en España
A especialidade de oncoloxía médica en España creouse (extraoficiamente) en 1978. Por aquel entón, non só non existía a especialidade, senón que nom había oncólogos médicos, nin ninguén capaz de facer un enfoque integral do paciente con cancro. Obviamente, estaban os cirurxiáns, e os radioterapeutas, pero faltaba a "pata" dun internista que coñecera a clínica dos tumores e que, ademais, se encargara do tratamento. En 1978 foi cando todo isto comeza a consolidarse grazas a un grupo de facultativos pioneiros nese campo, e que tiveron que saír fóra para aprender como se facían as cousas.
O recoñecemento oficial en España da especialidade de oncoloxía médica produciuse o ano 1981. Constituíuse entón a "Comisión Nacional de Oncología Médica", e establecéronse uns parámetros mínimos para acceder á titulación correspondente, coincidindo co inicio da titulación MIR.
Pero xa moito antes, a "Sociedad Española de Oncología Médica" (SEOM), entidade científica de ámbito nacional, sen ánimo de lucro, constituírase en 1976 coa finalidade de avanzar fronte ao cancro e contribuír a que os seus pacientes recibiran a mellor atención sanitaria posíbel. E na data do recoñecemento da especialidade, a súa preocupación máis inmediata foi asegurar que os máis destacados hospitais españois puideran ter unha estrutura organizativa e xerarquizada da oncoloxía médica.
España, pioneira en Europa da especialidade
España foi o primeiro país europeo no que se estableceu a especialidade de oncoloxía médica, e este feito constituíu un exemplo para o resto de Europa, aínda que tamén ocasionou moitos retos. Cando se creu en 1975 a "Sociedade Europea de Oncoloxía Médica" (ESMO), España era o único país no que existía a especialidade como tal (aínda que "extraoficialmente"). Posteriormente, desde a ESMO instouse aos gobernos doutros países para que estableceran a especialidade, e na actualidade (2018) está presente nos seguintes países: Alemaña, Austria, Bosnia-Hercegovina, Chipre, Croacia, Eslovaquia, Eslovenia, Francia, Grecia, Hungría, Islandia, Italia, Países Baixos, Portugal, Polonia, Reino Unido, República Checa, Romenia, Suecia, Suíza e Xeorxia.
Por iso, por ser a primeira e levar máis camiño percorrido, España é pioneira e está á vangarda no tratamento oncolóxico. Os primeiros oncólogos médicos españois, na súa  maioría procedentes da medicina interna, lograron a súa titulación tras o acordo alcanzado pola SEOM e o Ministerio de Sanidade para o recoñecemento da especialidade. Desde 1987, a SEOM dedicou boa parte da súa actividade a proxectar e prestixiar a oncoloxía española no marco europeo.
En Galicia
En Galicia, o SERGAS dispón de Servizos de Oncoloxía Médica nos seguintes hospitais:
Diego Osorio de Escobar
Diego Osorio de Escobar y Llamas, nado na Coruña en 1608 e finado en Puebla de los Ángeles (México) o 17 de outubro de 1673 foi un relixioso galego, bispo de Puebla (1656-73) e vicerrei interino de Nova España en 1664.
Traxectoria
Osorio foi inquisidor e vigairo xeral da diocese de Toledo. Foi membro do clero secular, aínda que moi próximo aos xesuítas. Foi elixido bispo de Puebla pola recomendación do cardeal Baltasar Moscoso y Sandoval.
Penedo dos Lobos
Penedo dos Lobos é un recinto militar romano de campaña dos mellor conservados do noroeste peninsular e un dos situados a máis altura de Galicia, 1466 metros. Está pendente de ser estudado sendo datado en época alto imperial (século I a.C.-III d.C.). Está situado a 2,5 km ao leste da Estación de montaña Manzaneda. Foi identificado en 2016 por Rubén F. Lorenzo Pérez.
Ten unha orientación norte sur e forma rectangular. Medindo de N-S 160 metros e L-O uns 130 metros. Conta cunha superficie de 2,34 hectáreas, para unha unidade militar de entre 800 e 1000 soldados. Considérase un campamento de marcha, un recinto militar construído durante o avance da columna militar, non estable e ocupado durante moi pouco tempo. Conserva as portas orixinais de acceso ao recinto construído en pedra.
Intervención arqueolóxica en 2018
A campaña arqueolóxica foi feita polo Instituto de Ciencias do Patrimonio (Incipit) do CSIC, o concello de Manzaneda, e máis o Grupo de Investigación Síncrisis do Departamento de Historia da Universidade de Santiago de Compostela en agosto de 2018. Permitiu descubrir a presenza militar romana máis antiga documentada ata o momento en Galicia, ligada cronoloxicamente á época das Guerras Cántabras.
O colectivo romanarmy.eu dirixido polo investigador do Instituto de Ciencias do Patrimonio (Incipit) do CSIC João Fonte foi quen de localizar material militar romano, entre o que se atopan as características chatolas das sandalias romanas (caligae) e moedas (As) cuñadas por Publio Carisio (quen fora legado do primeiro emperador Octavio Augusto durante as Guerras Cántabro-Ástures) entre o 25 e o 22 a.C. para pagar aos lexionarios que participaban nas campañas bélicas.
Diego Osorio de Escobar
Traxectoria
Exerceu o cargo de vicerrei de Nova España durante case catro meses, do 29 de xuño ao 15 de outubro de 1664. Accedeu ao cargo para substituír o vicerrei Juan de Leyva de la Cerda, a quen se lle ordenou volver a España a causa da corrupción. Osorio aceptou o cargo con reticencia e foi un estraño nos asuntos profanos, renunciando ao vicerreinado na primeira oportunidade que dispuxo para regresar á súa diocese na cidade de Puebla.
Durante a súa administración enviou 30 000 pesos a Cuba para a reparación do castelo de Santiago e a reconstrución da cidade, que fora destruída polos ingleses en 1662. Tamén fundou a fábrica de pólvora e enviou parte da produción a Cuba. Tomou medidas para que a Armada de Barlovento se preparase para un ataque na costa do golfo de México e deu diñeiro para a fortificación de Campeche. Tamén reformou o servizo posta (que foi moito máis eficaz) e a comercialización de mercurio e interveu nunha controversia entre os franciscanos e o gobernador do Iucatán.
22 de agosto
O 22 de agosto e o 234º día do ano do calendario gregoriano e o 235º nos anos bisestos. Quedan 131 días para finalizar o ano.
Nacementos
miniatura|100px| Isaac Díaz Pardo.
Mortes
miniatura|100px| Jean-Honoré Fragonard.
Outros
Os 366 días do ano
Ver tamén - meses: xaneiro, febreiro, marzo, abril, maio, xuño, xullo, agosto, setembro, outubro, novembro, decembro
Fontaíñas
O topónimo galego Fontaíñas pode referirse a:
Juno
Juno pode refereirse a:
Pocilgas, Xuño, Porto do Son
Pocilgas é un lugar da parroquia de Xuño no concello coruñés de Porto do Son, na comarca de Noia. Segundo o padrón municipal (INE 2020) ten un habitante (1 home e ningunha muller).
A Fontaneira
O topónimo galego A Fontaneira pode referirse a:
Segunda división española 1993/94
A tempada 1993–94 da Segunda División de España foi a 63ª edición deste torneo. Comezou o 4 de setembro de 1993 e finalizou o 15 de maio de 1994.
Clasificación
<FONT color="red">1</FONT> O Real Burgos foi descendido a Terceira División por non pagar aos seus xogadores, pero non se lle permitiu competir.
La Póveda de Soria
La Póveda de Soria é un concello español da provincia de Soria (Castela e León). A súa poboación é de 122 habitantes (INE 2012) e ocupa unha superficie de 64,30 km².
A Picheira
O topónimo A Picheira pode referirse a varios lugares de Galicia:
Museo Histórico do Tabaco (Delft)
O Museo Histórico do Tabaco (en neerlandés: Tabaks Historisch Museum) é unha institución museística sita na cidade surholandesa de Delft, nos Países Baixos, que ofrece unha visión xeral da industria do tabaco nesa cidade desde o século XVII.
A colección do Museo Histórico do Tabaco, que ten a súa orixe na colección privada de Louis Bracco Gartner, está composta por unha grande diversidade de artigos relacionados co mundo do tabaco, tales como cachimbas, puros, cuspideiras, caixas de tabaco, tarxetas postais, anuncios publicitarios, embalaxes e ferramentas.
Unha parte da colección amosa obxectos específicos da cidade de Delft, como as clásicas cachimbas do século XVII, frascos de tabaco feitos en "louza de Delft" e composicións de azulexos que representan personaxes fumando en cachimbas. miniatura|Caixa de tabaco de marca Het Rode Anker, fabricada en Delft O museo localízase nunha antiga fábrica de cigarros e a súa visita só é posible cunha cita previa.
Stellaria holostea
miniatura|323x323px|Ilustración A muruxa ou herba paxareira (Stellaria holostea) é unha planta herbácea da familia das cariofiláceas.
Descrición
Planta perenne, de até 60 cm, con talos débiles, afiadamente tetrangulares, e follas lanceoladas, puntiagudas e apecioladas de 3 a 8 cm. Flores brancas, de 1,5 a 3 cm de diámetro, con pétalos profundamente divididos o dobre de longo que os seus sépalos, pedicelos vilosos e cápsula globular.
Hábitat
Sebes, zonas húmidas en lugares umbríos
Distribución
miniatura|320x320px|Flor de S. holostea. Toda Europa, excepto Islandia e Albania.
Taxonomía
A especie Stellaria holostea foi descrita por primeira vez por Carlos Linneo e publicado en Species Plantarum 1: 421. 1753.
Madeleine Gilard
Madeleine Gilard, nada o 6 de decembro de 1906 na Coruña e finada en París o 12 de xaneiro de 2002 foi unha novelista, tradutora e adaptadora de libros infantís e xuvenís. Foi a directoria literaria da editorial Éditions La Farandole de 1955 a 1980.
Traxectoria
Filla dun comercial de viños e licores dentro dunha familia protestante do suroeste de Francia, Madeleine Gilard naceu e medrou en España. Nunha das súas novelas, Camille, publicada en 1983, evoca a súa cidade natal tirando probablemente das súas lembranzas. O seu coñecemento do castelán permitiulle numerosas traducións. Estudara na casa, polo que non tiña ningún certificado de estudos á súa chegada a Francia coa súa familia, a principios dos anos vinte. Foi entón cando aprendeu estenodactilografía e converteuse en secretaria. Ocupou varios postos de traballo como xornalista e traductora nunha axencia de prensa ata a segunda guerrra mundial. Ademais de castelán tamén falaba inglés.
En 1946 publicou a súa primeira novela. Ao comezo dos anos cincuenta traballa de traductora no Movemento mundial pola paz en Praga. É sen dúbida a raíz desta filiación, coa que ela inclúe o ruso na súa carta de linguas de tradución, que ela foi nomeada en xullo de 1955 directora literaria dunha editora que viña de ser creada na órbita do Partido comunista francés: edicións La Farandole. A directora administrativa era Paulette Michel, esposa dun home con influencia dentro das redes do comunismo internacional, Jean Jérôme. O nicho de mercado de Éditions La Farandole era a literatura infantil e xuvenil, abandonada polo PCF dende finais dos anos trinta.
Que dúas mulleres dirixisen unha casa editorial nos anos 1950-1960 valeulles unha mención no Dictionnaire universel des créatrices : "Moi poucas mulleres ocupan os postos de dirección no mundo editorial. Paulette Michel e Madeleine Girad, que dan vida as Éditions La Farandole representan un caso illado"
Ata 1980 Gilard tivo un posto esencial nesta pequena estrutura editorial de La Farandole, era recoñecida na profesión e mesmo publicaba as súas obras nesta editora; colaboraba tamén nunha morea de obras para todas as franxas de idade dende a infancia ata a adolescencia. Tras a súa xubilación na editorial, aínda publicou varios libros, conseguindo en 1983 o Gran premio de literatura infantil da vila de París polo conxunto da súa obra, que lle foi entregado por Jacques Chirac.
CHEOPS
Cheops pode referirse a:
Tindouf
Tindouf (en bérber: Tinduf; en تندوف) é unha cidade de Alxeria que se atopa na provincia de Tinduf, a 1460 quilómetros ó suroeste de Alxer. En 2010, a súa poboación era de 47 965 habitantes, ós cales se suman 90 000 refuxiados procedentes do Sáhara Occidental.
Xeografía
Localízase xeograficamente no extremo suroeste de Alxeria, limitando con Marrocos polo oeste, o territorio non autónomo do Sáhara Occidental polo suroeste e Mauritania polo sur. Preto deste lugar atópanse os campamentos de refuxiados do Sáhara Occidental.
Fontáns
O topónimo galego Fontáns pode referirse a:
Leticia Calderón
Carmen Leticia Calderón León, nada en Guaymas o 15 de xullo de 1968, é unha actriz mexicana.
Traxectoria
Viviu en Alvarado, Veracruz, Guaymas, Sonora, La Paz e México D.F. onde estudou no Centro de Capacitación de Televisa.
Participou en moitas novelas e obras de teatro. Un dos seus personaxes máis famosos foi Esmeralda, dunha telenovela homónima de grande éxito sobre todo nos países do leste de Europa.
Retirouse 8 anos (2000 - 2008), para coidar dos seus fillos, sobre todo de Luciano, con Síndrome de Down.
Dirty
Dirty é o sétimo álbum de estudio da banda estadounidense de rock alternativo Sonic Youth, e foi orixinalmente editado o 21 de xullo de 1992 polo selo DGC Records. Lanzárose catro sinxelos do álbum, "100%", "Youth Against Fascism", "Sugar Kane" e "Drunken Butterfly", todos eles con cadanseu vídeo musical (o derradeiro deles feito por un seareiro). Todos os vídeos aparecen no recompilatorio en DVD Corporate Ghost.
O 25 de marzo do 2003 editouse unha edición deluxe do álbum con dous CDs. Esta edición estaba formada polos temas do álbum orixinal máis caras-B, demos e gravacións non editadas anteriormente.
Dirty foi elixido mellor álbum do ano 1992 polas publicacións Alternative Press e Entertainment Weekly.
Gravación
En novembro de 1991 a banda comezou a gravar demos nun 8 pistas no seu local de ensaio en Hoboken, Nova Jersey, moitas das cales aparecerían posteriormente na edición deluxe do álbum. As sesións no estudio comezaron en Magic City, na cidade de Nova York, en febreiro de 1992 baixo a produción de Butch Vig. O encargado de realizar a mestura foi Andy Wallace.
Crésida (lúa)
Crésida é un satélite interior de Urano. Foi descuberta a partir de imaxes tomadas pola Voyager 2 o 9 de xaneiro de 1986, e déuselle a designación temporal de S/1986 U 3. Máis tarde recibiría o nome da filla do troiano Calchas, unha heroína tráxica que aparece na obra de William Shakespeare, Troilus and Cressida (tamén en contos de Geoffrey Chaucer e outros autores). Tamén foi designada coma Urano IX.
Características
Crésida pertence ó grupo de satélites Portia, o cal inclúe a Belinda, Bianca, Desdémona, Portia, Xulieta, Cupido, Rosalinda e Perdita. Estes satélites teñen características orbitais e propiedades fotométricas semellantes. Só se coñece a súa órbita, o seu radio de 41 kms e ó seu albedo xeométrico de 0,08.
As imaxes da Voyager 2 amosan a Crésida coma un obxecto alargado co seu eixo maior apuntado cara Urano. A taxa de relación entre os eixos de Crésida é de 0,8 ± 0,3, o que lle outorga unha forma elipsoidal suave. A súa superficie é de cor gris.
Crésida podería colidir con Desdemona dentro dos próximos 100 millóns de anos.
Gizo
350px|miniatura|Arquipélago das [[Illas Nova Xeorxia]]
Gizo é unha cidade das Illas Salomón, no sur do océano Pacífico. Atópase na illa de Ghizo, no grupo das Illas Nova Xeorxia. É a capital da provincia Occidental.
A cidade contaba no 2019 con máis de 7,177 habitantes, sendo das cidade máis importante do país. Está comunicada coas outras illas a través dun pequeno aeroporto dotado dunha pista asfaltada.
Gizo foi a base usada por Robert Ballard para rodar os seus documentais para National Geographic.
O 2 de abril de 2007, Gizo e outras illas do país sufriron os efectos dun tsunami causado por un terremoto de magnitude 8,1 na escala Richter.
Don Fino
Don Fino foi un periódico editado en Mondoñedo en 1921.
Historia e características
Subtitulado Periódico quincenal, apareceu o 8 de xaneiro de 1921. O 5 de marzo cambiou o seu subtítulo por Periódico semanal, aínda que en realidade saía de xeito irregulat. Periódico satírico fundado e dirixido por Ramón Lorenzo González. Entre os seus colaboradores figuraban Leopoldo Rojo Iglesias, Ramón Rey e Cándido Carreiras. Constaba das seccións: "De palique", "Comentando...", "Nuestros hombres célebres", "Bocadillos", "Cosas" e "Noticias". Publicou en galego "A liberdade agraria", asinada co pseudónimo Maquiavelo, e "¡Máis coraxe!", de Antonio Noriega Varela. O director foi procesado e condenado pola publicación dun soneto que contiña inxurias e calumnias ao farmacéutico Manuel Ferreiro Varela. Cesou a súa publicación co número 26, o 12 de xuño de 1921.
Hans Kelsen
Hans Kelsen, nado en Praga (República Checa) o 11 de outubro de 1881 e finado en Orinda (California) o 19 de abril de 1973, foi un xurista estadounidense de orixe austríaca. Creou a «teoría pura do Dereito», o normativismo e o principio da pirámide das normas.
Kelsen pertenceu ao movemento do positivismo xurídico, que é unha corrente do positivismo xeral, fundada por Augusto Comte. Ensinou no Juridicum de Viena entre 1911 e 1929. Veuse obrigado a fuxir de Austria logo do Anschluss a causa da súa ascendencia xudía, exiliándose aos Estados Unidos onde se inclinou polo dereito teórico.
A teoría pura do Dereito
Para Kelsen a lei é norma positiva (é dicir, "posta" polos homes e non por un ser transcendente). Por outra banda, a norma é relativa, sen fundamento algún na Verdade. Non se pode falar, desde a súa perspectiva, dunha lei natural, polo menos non no ámbito xurídico. Segundo a teoría de Kelsen, o Dereito está constituído só e exclusivamente das normas positivas e válidas do ordenamento xurídico, sexa cales fosen os preceptos que conteñan. De aí que a súa teoría sexa denominada Doutrina Pura do Dereito, como unha das súas obras máis coñecidas. Consonte o pensamento kelsiano o ordenamento xurídico é o obxecto do dereito, non outro.
Normativismo e pirámide das normas
Hans Kelsen fundou a escola normativista e figurou na orixe da teoría chamada pirámide das normas. Esta teoría dotou dunha base obxectiva e laica ao ordenamento das diferentes fontes do dereito, asegurando así unha explicación racional ao principio de xerarquía das normas. O principio fundamental desta teoría apóiase sobre a idea de conformidade. De xeito que unha norma inferior válida non pode ser contraria á norma inmediatamente superior. Se tal fose o caso, un contencioso podería desembocar na «anulación» ou na «corrección» da norma inferior contraria inválida.
Esta sinxela e elegante consideración teórica permite explicar e favorecer a aparición do control constitucional nos países occidentais nos que esta práctica era descoñecida, especialmente en Europa. Nos Estados Unidos practicábase este tipo de control desde inicios do século XIX.
Na cimeira da pirámide, o autor coloca unha norma hipotética fundamental (Grundnorm), que asegura a coherencia do conxunto, aínda que ao prezo, porén, de recorrer a unha ficción xurídica. O carácter hipotético desta norma levou aos seus detractores a afirmar que o autor non fora capaz de se desprender dos postulados do Dereito natural, segundo os cales a lexitimidade do dereito emana da divindade ou da mesma natureza.
Consciente destas crítica, Kelsen procedeu a efectuar importantes refundicións da súa teoría, aínda que se distinguen, polo xeral, dúas épocas na súa obra: antes e despois do exilio norteamericano.
Alén do Dereito
Alén das contribucións de Hans Kelsen á ciencia xurídica, o xurista descorreu, tamén profusamente, sobre política, socioloxía e relixión. Foi un respectado teórico da democracia.
Influencia
Kelsen colaborou na redacción da Constitución de Austria de 1920.
A difusión internacional do pensamento de Hams Kelsen fixo del unha saliente figura da teoría xeral do dereito no século XX.
A Riba, Belesar, Vilalba
A Riba é un lugar da parroquia de Belesar, no concello lugués de Vilalba, na comarca da Terra Chá.
-24
Outros
Historia ano a ano
23 de agosto
Nacementos
miniatura|100px| Georges Cuvier. miniatura|100px| Kobe Bryant.
Mortes
miniatura|100px| Charles-Augustin de Coulomb.
Outros
Os 366 días do ano
Ver tamén - meses: xaneiro, febreiro, marzo, abril, maio, xuño, xullo, agosto, setembro, outubro, novembro, decembro
Guiandón, Xuño, Porto do Son
Guiandón é un lugar da parroquia de Xuño no concello coruñés de Porto do Son, na comarca de Noia. Segundo o padrón municipal (INE 2020) ten 9 habitantes (5 homes e 4 mulleres).
Leonor de Sicilia
O nome de Leonor de Sicilia pode referirse a:
Whiskyn's
Whiskyn's é un grupo de rock catalán nacido en Reus (Baix Camp) co nome de Whisky'ns Cullons a mediados de 1992, despois da disolución do grupo Terrat 26 (1989-1991). Os seus compoñentes últimos foron Joan Masdéu, Manuel Lucio, Gerard Roca e Nando Oterino. Tamén pasaron polo grupo Xavier Llorach, Jose Luis Sánchez, Cesc Solé e Toni Díaz.
Na primavera de 2009 anunciaron a súa disolución amistosa e de forma indefinida, tras a xira de concertos do resto do ano.
No ano 2011 estrearon no Teatro Victòria o musical Cop de rock, de Dagoll Dagom, que reunía temas dos principais grupos de rock cataláns, entre os cales estaban Whiskyn's, Sopa de Cabra, Sau, Lax'n'Busto, Bars, Brams, Duble Buble, Glaucs, a Companyia Elèctrica Dharma e Gossos, como tamén Marc Parrot e Ja t'ho diré.
Discografía
Participacións
Eleccións xerais de Tailandia de 2011
miniatura|Partidos maioritarios por rexión: ■ – Pheu Thai ■ – Demócrata ■ – BhumjaiThai ■ – Chartthai ■ – Palung Chon ■ – sen maioría miniatura|dereita|230px As eleccións xerais de Tailandia de 2011 aconteceron o 3 de xullo, onde se escolleron 500 deputados da Cámara de Representantes, 375 deles por maioría nos distritos electorais e 125 de forma proporcional nunha única lista de ámbito nacional. A vitoria foi para o Puea Thai, liderado por Yingluck Shinawatra, con 265 escanos (maioría absoluta) na Cámara de Representantes, fronte a 159 escanos obtidos polos demócratas de Abhisit Vejjajiva, con 159 escanos.
Contexto e antecedentes
Os dous partidos que partían como favoritos eran o Partido Demócrata, do até entón primeiro ministro, Abhisit Vejjajiva, e o Puea Thai, de recente formación pero herdeiro dos ilegalizados Partido do Poder do Pobo e Thai Rak Thai, liderado por Yingluck Shinawatra, irmá do exprimeiro ministro Thaksin Shinawatra, que se encontraba no exilio desde que o seu goberno fora derrocado polo golpe de Estado de 2006. Nas anteriores eleccións xerais celebradas en 2007, Samak Sundaravej, do Partido do Poder do Pobo, obtivera a maioría relativa con 233 escanos fronte a Vejjajiva, quen obtivo 165 escanos. Durante a crise de 2008 e 2009, o movemento da Alianza do Pobo para a Democracia, coñecidos como os Camisas Amarelas, conseguiron derrocar a Sundaravej e ao seu sucesor, Somchai Wongsawat, tras un pulso político durante dous anos nos que cuestionaou a nova constitución aprobada en referéndum en 2007. Vejjajiva chegou ao poder ao ilegalizarse o partido do goberno e depoñer o primeiro ministro, mais cunha nova crise que durou até finais de 2010 na que os Camisas Vermellas, integrados na Fronte Unido Nacional pola Democracia contra a Ditadura e partidarios dos primeiros ministros depostos, mantiveron fortes protestas pola implicación dos membros do Partido Demócrata e do propio primeiro ministro no golpe de Estado de 2006. A crise agravouse en marzo de 2010, cando se produciu a toma da capital, Bangkok, polos Camisas Vermellas até que dous meses máis tarde, en maio, o exército asaltou os campamentos dos Camisas Vermellas, falecendo 85 persoas.
Resultados electorais
Os resultados electorais déronlle a vitoria ao Puea Thai, coa súa líder, Yingluck Shinawatra, ao obter 265 escanos (maioría absoluta) na Cámara de Representantes, fronte a 159 escanos obtidos polos demócratas de Abhisit Vejjajiva. Vejjajiva recoñeceu na noite electoral a derrota e anunciou a súa dimisión como líder do seu partido, felicitando ao Puea Thai "pola oportunidade que ten de liderar o próximo goberno e deséxolle a Yingluck Shinawatra todo o éxito como a primeira muller en ser primeira ministra de Tailandia". O exiliado Thaksin Shinawatra anunciou que buscarían acordos cos outros partidos a pesar da maioría absoluta.
Resultados provisionais
(ás 16:00 horas UTC do 7 de xullo de 2011)
Comisión Electoral
Tras as eleccións, a Comisión Electoral tiña que recoñecer os resultados, proclamando aos candidatos dentro dos trinta días seguintes ao día das eleccións. A Comisión Electoral reuniuse o 12 de xullo e nomeou a trescentos cincuenta e oito deputados, pero sen incluír a Yingluck Shinawatra e Abhisit Vejjajiva, entre outros. O 20 de xulio recoñecía a todos os elixidos que faltaban.
Reaccións
O exército, a través do seu antigo xefe do Alto Mando, Prawit Wongsuwan, anunciou o 4 de xullo que aceptaba a vitoria da oposición nas eleccións.
Tisquesusa
Tisquesusa, tamén escrito Thisquesuza, Thysquesuca ou Thisquesusha foi o cuarto zipa de Bacatá, que hoxe é a actual capital de Colombia, Bogotá. Tisquesusa foi o gobernante da parte sur dos territorios muiscas no intre da chegada dos españois ás terras altas colombianas. A súa contraparte na área norte, o zaque da confederación muisca, foi Quemuenchatocha. dereita|miniatura|260px|Mapa do territorio muisca co reino zipa en verde.
Xuventude
Tisquesusa, sobriño e herdeiro de Nemequene, fora cacique de Chía na súa xuventude (como cumpría segundo a tradición, pois a liñaxe dos zipas de Bacatá proviñan de Chía, por liña matrilineal), e logo asumira a dirección dos exércitos do Zipazgo.
En 1490, despois de que na Batalla de Chocontá morresen o zipa Saguamanchica e o zaque Michuá, e malia que o exército do zipa gañara a batalla, o xove Nemequene, acabado de coroar cono novo zipa de Bacatá, quixo continuar a confrontación contra o novo zaque, Quemuenchatocha, e facelo tributario do Zipazgo. Porén, as condicións non eran favorables para a continuación dunha guerra tan atafegante para ámbolos dous exércitos. Por outra banda, os panches e os sutagaos rebeláranse de novo, e atacaban as fronteiras do Zipazgo. Sobre este punto, os uzaques, "cabaleiros máis nobres do reino", aconsellaron a Nemequene que disciplinara ós güechas máis mozos enviándoos a loitar contra os inimigos externos, para logo subxugar tamén ós caciques rebeldes no interior do Zipazgo. Para isto, Nemequene nomeou ó seu sobriño e herdeiro, o psihipqua (príncipe) Tisquesusa, como xeneral do exército de Bacatá.
Tisquesusa, ó mando de 40 000 güechas, marchou por entre a senda de Tibacuy e Pasca para atacar ós sutagaos mentres se fortificaban e gornecían as fronteiras dos panches. O cacique de Fusagasugá, ó decatarse de que Tisquesusa se achegaba, intentou fuxir, deixando o seu exército desorganizado. Porén, Tisquesusa capturouno e executouno. Posteriormente, Tisquesusa deixou en Tibacuy unha gornición de güechas e partiu para Bacatá cargado cun inmenso botín.
Reinado
Vinte e catro anos despois, en 1514, Nemequene morreu nunha batalla contra o zaque Quemuenchatocha, e Tisquesusa tivo que retirarse da confrontación para cumprir coa cerimonia de El Dorado na Lagoa Sagrada de Guatavita, pero deixou ó mando do exército ó seu irmán, Zaquesazipa, quen logrou someter ó cacique de Ubaque, que quería unirse co zaque. Ó rematar a cerimonia de El Dorado, Tisquesusa buliu para xuntarse de novo co seu irmán para comezar un ataque definitivo contra o zaque Quemuenchatocha, mais o cacique sagrado Iraca de Suamox (Sogamoso), sucesor do lendario Bochica, interpúxose entre ambos bandos e obrigounos a pactar unha tregua. A tregua estaba a piques de rematar cando chegaron a territorio muisca os españois baixo o mando de Gonzalo Jiménez de Quesada. Un sacerdote de Ubaque, chamado Popón, profetizara a Tisquesusa que morrería "afogado no seu propio sangue" por mor duns estranxeiros chegados de terras arredadas. Esta profecía fixo que a primeira reacción do zipa Tisquesusa, ó decatarse da chegada de homes brancos, fose evitar o seu contacto, á vez que ordenou que un comando de espías o mantivesen ó tanto de todo o referente cos estranxeiros. Tisquesusa abandonou a corte de Bacatá e dirixiuse a Nemocón, onde se sentía máis seguro. Porén, os españois xa lle seguían a pista. As novas dos espías do zipa sobre os misteriosos "tronos" que disparaban os estranxeiros preocuparon aínda máis a Tisquesusa, quen decidiu trasladarse de novo, esta vez cara á fortaleza militar de Cajicá. Porén, regresou a Bacatá e ordenou o desaloxo total da poboación, de xeito que cando os españois chegaron, non atoparon a ninguén, e desprazáronse ó norte onde se someteron ó zaque. Mentres tanto, Tisquesusa refuxiouse nas selvas de Facatativá, pero cando os españois volveron a Bacatá, seguíronlle a pista e rodearon o bosque onde se agochaba. Acamparon en Facatativá e unha noite, mentres Tisquesusa intentaba fuxir, un soldado español, sen saber de quen se trataba, atravesoulle unha espada no peito e rouboulle a rica manta de algodón pintado que portaba o zipa.
Demografía de Alxeria
miniatura|300px|Demografía de Alxeria, datos da [[FAO, ano 2005; miles de habitantes.]] miniatura|300px|Mapa das tribos de Alxeria. O 91 % da poboación de Alxeria vive ao longo da costa mediterránea o que representa o 12% da superficie terrestre total do país. O 45% da poboación é urbana e a urbanización continua, a pesar dos esforzos do goberno para desalentar a migración ás cidades.
Poboación
Actualmente, 14,182,736 alxerinos viven no espazo urbano mentres 14,990,959 viven nas áreas rurais. Preto de 1.5 millóns de nómades e beduínos semi establecidos viven aínda na área do Sáhara. De acordo co The World Factbook (O libro de datos mundiais), estímase que o 29,9% da poboación é menor de 15 anos.
O 97% da poboación é clasificada etnicamente como Bérber/Árabe e relixiosamente un 98,5% é musulmán do grupo sunnita, os poucos que non son sunitas son fundamentalmente ibadís (1,3%) do val de M'Zab. Tamén existen comunidades, principalmente estranxeiras, de católicos e cristiáns e unha comunidade de 50 a 100 xudeus. A comunidade xudía de Alxeria que algunha vez constituíu o 2% da poboación total, diminuíu substancialmente debido á emigración, principalmente a Francia e Israel.
Educación e vivenda
O sistema educativo de Alxeria creceu rapidamente desde 1962; nos últimos 12 anos, a asistencia estudantil duplicouse, alcanzando os 5 millóns de estudantes. A educación é gratuíta e obrigatoria até os 16 anos. A pesar da asignación do goberno de recursos substanciais, a presión da poboación e unha grave escaseza de mestres afectaron gravemente ao sistema, así como os ataques terroristas contra a infraestrutura educativa durante os anos 20. Un número modesto de estudantes estuda no estranxeiro, especialmente en Europa e o Canadá. No 2000, o goberno efectuou unha revisión masiva do sistema educativo.
Os problemas de vivenda e saúde continúan sendo de gravidade en Alxeria. A falta de infraestruturas e o constante fluxo de persoas de zonas rurais a urbanas han sobrecargado ambos os sistemas. Segundo o Programa das Nacións Unidas para o Desenvolvemento, Alxeria ten unha dos cocientes máis altas de ocupación por unidade de vivenda, e oficialmente o goberno declarou publicamente que o país ten un déficit inmediato de 1,5 millóns de vivendas.
Manuel García Baliña
Manuel García Baliña, nado en Burgueiros (Ames) o 9 de xuño de 1936 e finado en Santiago de Compostela o 10 de febreiro de 2008, foi un empresario galego.
Traxectoria empresarial
Licenciado en dereito pola Universidade de Santiago, traballou longos anos na empresa madeireira FINSA, da que era propietario e fundador o seu pai, Manuel García Cambón. En 1990, co falecemento deste, pasa a ocupar o posto de presidente da firma, así como o maior número de participacións da empresa a canda o seu irmán Santiago García Baliña, na maioría pertencentes a persoas vencelladas á mesma familia.
Durante a súa etapa á fronte da empresa, acadou a compra de varias empresas do sector e expandiu o seu mercado ata converterse na quinta empresa de Galicia e na sexta madeireira de Europa ., dedicada á produción de taboleiro aglomerado, MDF e mobles de montaxe sinxela para grandes cadeas de distribución, como Ikea ou Leroy Merlin.
Marco Polo
Marco Polo, nado en Venecia c. 15 de setembro de 1254 e finado tamén en Venecia o 9 de xaneiro de 1324, foi un viaxante veneciano do final da Idade Media. Xuntamente co seu pai, Nicolau Polo, e o seu tío, Maffeo, foi dos primeiros occidentais en percorrer a Ruta da Seda. O seu relato detallado das súas viaxes polo oriente, incluíndo a China, foron durante moito tempo unhas das poucas fontes de información sobre a Asia no occidente.
A primeira viaxe
Os mercadores de Venecia, coñecidos comerciantes e viaxeiros, viaxaron moito en busca de mercadorías e clientes, mais poucos chegaron tan lonxe coma os Polo. Na familia Polo houbo outros exploradores ademais de Marco. O seu pai Nicolau (ou Nicolò, en veneciano) e o seu tío Mateo (ou Maffio) eran prósperos mercadores dedicados ao comercio con Oriente. Ambos partiron cara a Asia en 1255 e alcanzaron a China en 1266, chegando a Khanbaliq cerca de Pequín. Volveron da China como enviados do Kublai Khan cunha carta para o Papa na que pedía que enviase a xente ilustrada que ensinase no seu imperio, para informar os mongois sobre a súa forma de vida.
A segunda viaxe
Mateo e Nicolau Polo partiron nunha segunda viaxe, coa resposta do Papa a Khublai Khan, en 1271. Esta vez Nicolau levou a Marco, quen axiña gañou a confianza de Khublai Khan, quen o fixo o seu conselleiro. Pouco despois Marco pasou a ser emisario do Khan. Nos seus dezasete anos de servizo ao Khan, Marco Polo chegou a coñecer as vastas rexións da China e os numerosos logros da civilización chinesa, moitos dos cales eran máis avanzados cós contemporáneos europeos.
Il Milione
miniatura|dereita|200px|Miniatura da obra Ao seu regreso da China en 1295, a familia estableceuse en Venecia, onde se converteu nunha sensación e atraeu multitudes de oíntes, que a duras penas crían as súas historias sobre a afastada China.
O seu impaciente carácter levou a Marco Polo a tomar parte na batalla naval de Curzola/Korčula entre Xénova e Venecia en 1298. Foi capturado e pasou os poucos meses do seu cativerio ditando un detallado relato das súas viaxes polas descoñecidas rexións orientais. O seu libro, Il Milione ("O millón", coñecido en galego como As viaxes de Marco Polo) foi escrito en provenzal e traducido axiña a moitas linguas europeas. O orixinal perdeuse e consérvanse varias versións, con frecuencia contraditorias, das traducións. O libro converteuse de inmediato nun éxito. As historias do libro foron consideradas fantasiosas polos seus contemporáneos.
A veracidade da viaxe
No seu leito de morte, a súa familia pediulle a Marco que confesase o que había de mentiras nas súas historias. Marco negouse, insistindo, «Só contei a metade do que vin!».
Mentres a maioría dos historiadores cren que Marco Polo efectivamente chegou á China, recentemente algúns propoñen que non chegou tan lonxe, e que simplemente contou a información que lles ouvía a outros. Estes escépticos sinalan que, entre outras omisións, o seu relato falla ao non mencionar a escritura chinesa, os palillos, o té, a vendaxe de pés nin a Gran Muralla. Ademais, os arquivos chineses da época non o mencionan, a pesar de que afirmaba ter servido como emisario especial de Kublai Khan, o que resulta insólito, dado o coidado co que se levaban os arquivos na China naquel tempo.
Por outra parte, Marco describe outros aspectos da vida no Afastado Oriente con moito detalle: o papel moeda, o Gran Canal, a estrutura do exército mongol, os tigres e o sistema postal imperial. Tamén se refire ao Xapón polo seu nome chinés, Zipang ou Cipango. Isto está considerado normalmente a primeira mención do Xapón na literatura occidental.
Impacto histórico
Aínda que os Polo non foron os primeiros europeos en chegar a China por terra, grazas ao libro de Marco a súa viaxe foi a primeira en ser coñecida amplamente e a mellor documentada ata entón.
A lenda conta que Marco Polo introduciu en Italia algúns produtos da China, entre eles os xeados, a piñata e a pasta, especialmente os espaguetes. Porén, esta lenda está moi cuestionada. Por exemplo, hai probas de que a pasta xa se coñecía en Grecia e Italia dende a antigüidade.
O libro escrito por Marco Polo, a pesar de que moitas das súas aseveracións se puxeron en dúbida naquela época, inspirou a moitos viaxeiros e exploradores.
Illa Kwanda
A importancia principal da illa é os seus proxectos de petróleo e gas dentro do país africano de Angola. Varios proxectos de GNL comezaron na illa.
Kwanda, Lda. é o operador da Base Kwanda que proporciona apoio loxístico ás compañías de petróleo e gas tanto en mar a fóra como en terra.
Edith González
Edith González Fuentes, nada en Monterrey o 10 de decembro de 1966 e finada na Cidade de México o 13 de xuño de 2019, foi unha actriz e bailarina mexicana. Comezou a actuar de nena e participou en numerosas telenovelas, obras de teatro e películas.
Anxélica brava
Descrición
De 1 a 2 m de altura. A súa raíz que é bianual, é moi carnosa, máis ben longa e grosa e ascende dela un talo groso, acanalado, fistuloso, ramificado e articulado, de cor purpúrea. As follas son grandes, pinnadas, con folíolos de bordos serrados, lanceolados-ovalados e agudos e con pecíolos envolventes. As flores son dunha cor amarela averdada e se dispoñen en grandes umbelas de 30 a 40 flores que, cando madurecen, convértense nunhas umbeliñas máis miúdas porén máis compactas.
Historia
Do grego anghelos, anxo, polas súas virtudes. Na zona do Val de Arán e en Le Couserans (Pireneos), os talos floridos pendurábanse do teito para afastar da casa os maos espíritos. A raíz usábase como amuleto polos xogadores. Considerouse un talismán para os cativos.
Propiedades
Principios: Aceite esencial, ácido anxélico, resina, tanino, pectina. Na esencia identificouse: felandreno, furfurol, alcois metílico e etílico. As follas teñen un 1%. A densidade oscila do 0,8 ó 0,9, sendo solúbel en tres volumes de alcol a 90°.
Indicacións: é recendente, carminativo, emenagogo, antiespástico, anafrodisíaco.
Pode provocar fotosensibilización e dermatite de contacto. A doses elevadas deprime o sistema nervioso central.
Úsanse a raíz e as sementes. Apáñase en setembro, de preferencia exemplares de solos secos, que teñen maior riqueza nos seus principios activos.
Outros usos: as sementes esmagadas úsanse coma insecticida. Os talos queimados nas brasas, ceiban un fume recendente que disque provoca estados visionarios ao alentalo.
Taxonomía
Angelica sylvestris foi descrita por Carl von Linné e publicado en Species Plantarum 1: 251. 1753. Angelica: nome xenérico que deriva do latín para "angelical", en referencia ás propiedades medicinais da planta, que se di que foi revelada a un monxe por un anxo que lle dixo que era unha cura para unha praga.
Galería de imaxes
Detalles da planta:
Simacota
Simacota é un concello colombiano, no departamento de Santander.
Aínda que xa existen rexistros da súa existencia dende 1540, probabelmente tivo poboamentos anteriores dos pobos guamacaes, arayas, tolomeos, topocores e iariguís. Foi fundada como cidade o 17 de setembro de 1703, polo presbítero Espitia. Dende 2005 a metade setentrional pertence á provincia Comunera, mentres que a setentrional pasou a depender de Mares.
A vila de Simacota está a 14 km de Socorro, a capital provincial, e a 134 km de Bucaramanga, a capital do departamento. Atópase a 1.080 m sobre o nivel do mar e mide uns 1.413 km². No territorio do concello atópase o parque nacional da serra dos Iariguís (parque dende o 16 de maio de 2005).
Germán Rego González
Germán Rego González foi un empresario e político galego.
Traxectoria
Fillo de José Ramón Rego Villamil e Remedios González. Foi concelleiro en Mondoñedo en 1922. Na Segunda República foi elixido alcalde de Mondoñedo, tomando posesión o 18 de xuño de 1931. Cesou como concelleiro o 4 de marzo de 1936. Dono da fábrica de mármore A Competidora Universal en Lousada (Sasdónigas).
Vida persoal
Casou en 1932 con María del Carmen Díaz-Portas Núñez de Rego, filla de Fermín Díaz-Portas Fernández, e foi pai de José Ramón, María del Carmen e María Victoria Rego Díaz-Portas.
O bosque animado
O bosque animado ou El bosque animado, pode referirse a:
Antonio Tomás
Antonio Tomás González, nado en Torrelavega o 19 de xaneiro de 1985, é un futbolista español. Xoga como centrocampista e o seu actual equipo é o Veria FC grego.
Traxectoria
Antonio Tomás chegou ao Racing de Santander despois de pasar polas categorías inferiores do club, facendo o seu debut o 30 de novembro de 2005 nun encontro entre o Valencia CF e o Racing de Santander no estadio de Mestalla.