cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Bandeira de Lituania
Nos traxes tradicionais lituanos prevaleceron combinacións das cores amarelo, verde e branco, nalgunhas ocasións de dúas e noutras de todos eles. O debate sobre a composición da bandeira de Lituania xerouse a finais do século XIX e comezaron a presentarse diversas versións. O deseño actual foi elaborado por unha comisión formada por Jonas Basanavičius, Tadas Daugirdas, Antanas Žmuidzinavičius, que fora designada polo Consello de Lituania (goberno provisional). O 19 de abril de 1918, o Consello de Lituania aprobou o deseño proposto pola comisión. A bandeira empregouse ata 1940, cando Lituania foi anexionada pola Unión Soviética. O 20 de marzo de 1989 volveu ser declarada oficialmente como a bandeira da República de Lituania.
Historia
miniatura|190px|Bandeira de Lituania Menor miniatura|190px|Bandeira de guerra coas Columnas de Gediminas miniatura|190px|Bandeira de guerra coa Vytis miniatura|190px|1918-1940. Proporcións 2:3 As bandeiras lituanas máis antigas que se coñecen atópanse rexistradas no manuscrito do século XV Banderia Prutenorum, escrito por Jan Długosz. Na batalla de Grünwald en 1410, estaban presentes dúas bandeiras diferentes. A maioría dos corenta rexementos levaban unha bandeira que representaba a un cabaleiro perseguindo a un inimigo non visible. Esta bandeira, coñecida como Vytis, eventualmente chegaría a ser usada como a bandeira lituana de guerra, e de novo en 2004 como a bandeira do Estado. O resto dos rexementos levaban un estandarte mostrando as columnas de Gediminas. Aqueles que portaban a Vytis, tamén coñecida como a Pahonia, eran exércitos do Gran Ducado de Lituania, mentres que os que levaban as columnas de Gediminas eran de familias nobres lituanas. Até o final do século XVIII, cando foron anexionados polo Imperio ruso, o Gran Ducado de Lituania e os Estados de Lituania que o sucederon utilizaron a Vytis como bandeira.
O nacemento do amarelo, verde e vermello ocorreu durante unha campaña doutras repúblicas europeas para cambiar as súas bandeiras. Un exemplo que deu vida á idea dunha bandeira tricolor foi a bandeira de Francia adoptada despois da Revolución francesa. A única bandeira tricolor que tivera Lituania antes da amarela, verde e vermello foi a verde, branca e vermella usada para representar a Lituania Menor.
En 1917, durante a Conferencia de Vilna, tiveron lugar debates sobre a bandeira nacional. Elixíronse dúas cores, verde e vermello, polo seu predominancia na arte folclore. O artista Antanas Žmuidzinavičius decorou o recibidor da conferencia con bandeiras verdes e vermellas. Con todo, o deseño non gustou aos delegados, que o atopaban demasiado escuro e triste. Entón Tadas Daugirdas suxeriu engadir unha delgada franxa amarela (simbolizando o sol nacente) entre o vermello (nubes iluminadas polo sol da mañá) e verde (campos e bosques). Os delegados decidiron, porén, que o tema debería ser tratado por unha comisión especial, composta por Basanavičius, Žmuidzinavičius e Daugirdas. O 19 de abril de 1918 enviaron o resultado ao Consello de Lituania. A bandeira debía ser tricolor (amarelo arriba, verde no centro e vermello abaixo) coa Vytis na esquina superior esquerda ou no centro. O Consello aceptou a proposta, pero a Constitución de 1922 non incluíu ningunha mención ao escudo de armas. Adoptaba a bandeira nacional hoxe usada.
As discusións sobre a bandeira nacional continuaron; os seus opoñentes consideraban o ouro unha cor desaxeitada, dado que a combinación de amarelo, verde e vermello non seguía as regras da heráldica. Con todo, non se realizaron cambios durante o período de entreguerras. Lituania foi anexionada pola Unión Soviética en 1940. Durante a segunda guerra mundial Lituania foi ocupada pola Alemaña Nazi (1941-1945) e tras a derrota nazi volveu formar parte da Unión Soviética. Durante o período de ocupación soviética usáronse dúas bandeiras. A primeira consistía nun fondo vermello con a fouce e o martelo dourados e o texto LIETUVOS TSR (RSS DE LITUANIA) en dourado sobre eles. Esta bandeira foi substituída en 1953 pola última bandeira usada pola República Socialista Soviética de Lituania: un fondo vermello coa fouce e o martelo e unha estrela xunto á hasta e dúas franxas, branca e verde, na parte inferior. Durante 1988, cando o movemento lituano pola independencia foi gañando forza, o Soviet Supremo de Lituania recoñeceu de novo a tricolor como bandeira nacional, definindo formalmente as cores un ano despois, e substituíndo esta bandeira á da Lituania soviética. Tras a independencia da Unión Soviética, a tricolor foi descrita na nova Constitución de Lituania e adoptada en referendo en 1992.
Deseño e simbolismo
miniatura|190px|Bandeira da RSS de Lituania miniatura|190px|1989-2004. Proporcións 1:2 Aprobada o 26 de xuño de 1991, a Lei da República de Lituania sobre a Bandeira de Estado Lituana rexe o deseño, tamaños e uso da bandeira do estado. A lei foi emendada por última vez o 8 de xullo de 2004, tendo como cambios máis notables o cambio das proporcións da bandeira de 1:2 a 3:5 e a adopción oficial dunha bandeira histórica como bandeira de Estado (gobernamental). A emenda entrou en vigor o 1 de setembro de 2004, tras a súa aprobación polo presidente Valdas Adamkus.
As cores correctas das bandeiras tanto nacional como estatal foron realizados de acordo co sistema de cor Pantone. A proporción tanto da bandeira nacional como da estatal debe ser 3:5, co tamaño estándar situado en 1 metro por 1,7 metros. Poden crearse diferentes tamaños da bandeira, pero a súa cor e proporcións deben coincidir cos especificados na lei.
Bandeira estatal (histórica)
miniatura|178px|Bandeira estatal (histórica). miniatura|178px|Izada da bandeira. En 2004, xunto coa lei que autorizaba o cambio das proporcións da bandeira, foi adoptada unha nova bandeira estatal. Esta bandeira mostra o emblema nacional e ten as mesmas proporcións que a antiga bandeira nacional, 3:5. A bandeira estatal, chamada por lei bandeira histórica, foi proposta por Česlovas Juršėnas, viceportavoz do Seimas, e por Edmundas Rimša, presidente da Comisión de Heráldica. Esta bandeira propúxose ao mesmo tempo que o escudo de armas; ambos foron pensados para conmemorar o 750 aniversario da coroación de Mindaugas en 1253. O deseñador da bandeira e do escudo de armas foi Arvydas Každailis.
Historicamente, esta bandeira foi usada durante a batalla de Grunwald, e serviu de bandeira gobernamental da República de Lituania Central entre 1922 e 1939. Foi unha das poucas bandeiras candidatas a bandeira nacional no camiño á independencia lituana. Hai que facer notar tamén que algúns outros países teñen tamén unha bandeira nacional oficial para uso civil e unha bandeira estatal para uso gobernamental. Algúns destes países son Finlandia, Venezuela, Alemaña ou Tailandia.
Segundo a Lei da Bandeira Nacional, a bandeira debe estar permanentemente izada en tres lugares: o Palacio Real de Lituania, o Castelo da illa de Trakai e o museo de guerra Vytautas o Grande en Kaunas. Ademais, debe ser izada:
Protocolo
miniatura|180px|Bandeiras izadas na Casa dos Signatarios o 16 de febreiro de 2007 A bandeira pode ser izada vertical ou horizontalmente en edificios públicos, fogares privados, negocios, barcos, prazas ou durante cerimonias oficiais. Se a bandeira é izada horizontalmente, a franxa amarela debe estar na parte superior; se se iza verticalmente, a franxa amarela debe estar na parte esquerda. Aínda que a bandeira debería izarse desde o amencer até o ocaso, as oficinas gobernamentais lituanas deben izala as 24 horas. As bandeiras deben adecuarse aos estándares legais, e non poden ser ensuciadas nin danadas de forma algunha.
Durante os días de loito, a bandeira pode ser izada de calquera das seguintes formas. O primeiro método, comunmente coñecido como izado a media hasta, dáse cando a bandeira é izada completamente e despois se baixa a un terzo da lonxitude da hasta. O outro método consiste en engadir unha cinta negra á bandeira. A cinta mide dez centímetros de ancho e está suxeita ao mastro de tal forma que as puntas da cinta alcancen a parte inferior da bandeira. Durante o funeral, a bandeira pode ser usada para cubrir os cadaleitos de oficiais de goberno, soldados, signatarios da Declaración de Independencia e persoas designadas polo presidente. Estas bandeiras son máis tarde dobradas e presentadas ao resto de parentes antes do enterro.
Cando a bandeira de Lituania aparece xunto con outras bandeiras, a orde correcta é o seguinte: a bandeira nacional, a bandeira histórica (estatal), bandeiras de estados estranxeiros, a bandeira da Unión Europea, ONGs internacionais, o estandarte presidencial, estandartes militares e gobernamentais, bandeiras dos condados, bandeiras de cidades e calquera outra bandeira. Cando se usan bandeiras estranxeiras xunto á bandeira lituana, as bandeiras son ordenadas de acordo aos nomes dos países en lingua lituana. A única excepción dáse cando o congreso ou reunión dita unha lingua diferente para ser usada nesa ordenación. A bandeira da Unión Europea úsase en Lituania dende que esta entrou na Unión. Aínda que non está mencionada por lei, a bandeira da OTAN pode ser usada en Lituania, dado que o país pertence tamén á devandita organización. Tamén é común izar as bandeiras de Estonia e Letonia en certas ocasións, principalmente durante a celebración da independencia dos tres países bálticos. A Lei da República de Lituania sobre a Bandeira Nacional e Outras Bandeiras rexe as normas, uso, protocolo e fabricación da bandeira nacional e outras usadas no país.
Outras bandeiras
A Seimas asignou oficialmente ao presidente de Lituania un estandarte en 1993. O estandarte é o Escudo Estatal de Lituania centrado sobre un fondo monocolor. Segundo a letra da lei a cor é púrpura, pero na práctica é vermello escuro. A proporción do estandarte é 1:1,2.
Ralph Waldo Emerson
Ralph Waldo Emerson, nado en Boston, Massachusetts, o 25 de maio de 1803 e finado en Concord o 27 de abril de 1882, foi un escritor, poeta e filósofo estadounidense.
Traxectoria
Fillo dunha familia de pastores da Igrexa Unitaria, criado no puritanismo de Nova Inglaterra, pasou boa parte da súa vida na bucólica e pequena cidade de Concord, próxima a Harvard aínda que nunca ensinou alí. Máis que as súas célebres frases, utilizadas en textos de auto axuda e en enciclopedias de citas, o seu discurso - American Scholar (o Académico Americano) - é a máis profunda reflexión da súa época sobre o papel do intelectual, do libro e da literatura en América.
Xosé María López
Xosé María López, nado en Vilaboa (antigo concello de Vilaoudriz, hoxe A Pontenova) o 23 de xaneiro de 1884 e finado na mesma parroquia o 9 de xaneiro de 1931, foi un crego e escritor galego. Ricardo Carballo Calero encádrao nos tempos da literatura postrenacentista. Pode aparecer citado como Xosé María ou José María.
Traxectoria
Estudou a carreira sacerdotal nos seminarios de Mondoñedo e Lugo e ordenouse presbítero en Oviedo. Exerceu de capelán castrense en diferentes lugares de España, como a Academia de Enxeñaría de Guadalaxara, e África.
En 1928 publicou Contos de pola vila, un conxunto de cadros costumistas da zona da Pontenova. Son diferentes parolas ou conversas nas noites de inverno ao redor do lume da lareira porque a intención do autor é representar anacos da vida aldeá. A lingua usada é a propia do galego oriental cos castelanismos propios da fala, cun bo repertorio léxico e de xiros populares. O autor confesa sobre a lingua que a gran mayoría dos que falando gallego, desde que nacen hasta que morren, son incapaces de lelo e inda máis de escribilo.
Carballo Calero engade que por ser editado o libro fóra de Galicia (Alcalá de Henares) hai moitos erros de imprenta que o deslocen.
Ján Kollár
Ján Kollár nado en Mošovce o 29 de xullo de 1793 e finado en Viena o 24 de xaneiro de 1852, foi un escritor e poeta eslovaco do Romanticismo, arqueólogo, científico e político. Foi un dos primeiros ideólogos do paneslavismo.
Traxectoria
Estudou nun colexio luterano de Bratislava, onde foi ordenado sacerdote, sendo destinado a exercer o seu servizo a Budapest. Desde 1849 foi profesor na Universidade de Viena. Exerceu como Conselleiro de Goberno do Imperio Austríaco nos asuntos relacionados con Eslovaquia.
Kollar distinguiuse por impulsar o movemento nacionalista eslovaco e a idea do Paneslavismo. Considerou que nas linguas eslavas podían distinguirse catro grandes grupos: a ruso, a polaco, a checo-eslovaco e serbocroata.
Obra
Ademais da súa poesía, escribiu obras de interese científico e de arqueoloxía. As máis destacadas son:
Brandán
miniatura|San Brandán e a balea nun manuscrito do século XV.
Brandán o Navegante, nado en Ciarraight Luachra (Condado de Kerry) c. 484 e finado en Enachduin, c. 578, en irlandés Breandán, ou Brendán, tamén chamado Brandano, Barandán ou Borondón, foi un dos grandes monxes evanxelizadores irlandeses do século VI. Abade do mosteiro de Clonfert (Galway) que fundou no 558 ou 564, foi protagonista dun dos relatos de viaxes medievais máis famosos da cultura gaélica medieval, relatado na Navigatio Sancti Brandani, unha obra que foi redactada contra os séculos X-XI. Foi un dos Doce Apóstolos de Irlanda.
A lenda de San Brandán e a súa viaxe ao paraíso vai influír sobre outros relatos haxiográficos difundidos por toda Europa occidental, como as narracións viaxeiras de San Malo na Bretaña ou Santo Amaro en Galiza.
Saga
A igrexa católica hónrao como santo; é o patrón dos mariñeiros, celebrándose a súa festa o 16 de maio. A igrexa ortodoxa tamén o venera no día predito segundo o seu calendario eclesiástico, recordándoo quizais como o primeiro na lista de santos en arribar ao novo continente.
A Navigatio Sancti Brandani: O periplo lendario de San Brandán
miniatura|300px|Gravado da misa de Resurrección sobre a balea, en augas das illas Canarias.
Porén San Brandán é máis coñecido polo seu periplo lendario á Terra de Promisión. Segundo a Navigatio Sancti Brandani, Brandán tivo noticia da súa existencia a través do relato de Barinto, un freire que xa visitara aquel lugar. Barinto, entre bágoas, cóntalle que Mernoc, quizais seu propio fillo, partira cara a Islandia ou illa de Santo Ailbeo a facer penitencia. Barinto teme que non poida regresar, pois as augas xa non tardarán en se conxelar, e solicita a Brandán de ir na súa procura. Brandán decidiu construír un curragh e partir cara a Occidente na compaña de catorce freires. A eles sumaranse despois outros tres que acabarán sendo fonte de conflitos.
Brandán e os seus compañeiros vagaron durante sete anos polo océano, atopando illas marabillosas, monstros mariños e a terra onde moran os condenados para acadar finalmente o paraíso dos benaventurados. Na súa navegación arribaron primeiro á illa do castelo deshabitado na que foron recibidos por un can que os guiou até unha vila despoboada. Alí ficaron durante tres días, encontrando sempre comida preparada para eles, aínda cando foron incapaces de ver a unha soa persoa, agás un diaño etíope. Un dos recentemente chegados morre tras admitir ter roubado. Despois arriban a unha illa cun mozo que lles trae pan e auga. As seguintes estacións foron a illa das ovellas, que se quixo identificar coas illas Feroe, onde pasan a Semana Santa, e a illa-peixe, que posteriormente sería coñecida como Illa de San Brandán: era unha illa completamente desprovista de vexetación na que Brandán celebra a misa de Páscoa. Trala celebración decidiron prender unha fogueira para se quentaren e cando sentaron arredor do lume se estremeceron ao comprobar como a illa comezou a moverse. Dirixíronse axiña ao barco e se afastaron precipitadamente dela. Tratábase, en realidade, do peixe xigante chamado Jasconius.
A seguinte etapa da viaxe transcorreu no Paradisus Avium (Paraíso das aves), habitada por paxaros de todo tipo que se achegaron aos freires nas súas oracións. Un deles confesará ao santo que os paxaros moradores da illa son anxos que se mantiveron neutrais no enfrontamento entre o arcanxo san Miguel e Lucifer.
Regresados ao mar, navegaron durante tres meses até que, exhaustos, acadaron a illa de Ailbe habitada por freires que realizaran un estrito voto de silencio e que residiran alí por oitenta anos, sen padecer enfermidade ou desgraza algunha. A viaxe continúa, retornando a algunhas das illas polas que xa pasaran, até acadaren unha illa con tres anacoretas, onde se perde o segundo dos monxes advidos. Despois visitan a illa das uvas, onde obteñen o viño necesario para a consagración. Retornan a Ailbe para pasar o Nadal. Tralo abandono deste lugar chegou a proba máis terríbel que tiveron que afrontar san Brandán e os seus compañeiros: o paso do inferno. Monstros sen número achegáronse a nave escupindo enormes laparadas. Os freires reemprenderon o rumbo a toda presa mais non puideron evitar que o terceiro dos freires advidos fose devorado por unha desas criaturas.
A viaxe proseguiu, e a seguinte etapa tivo lugar xunto a un enorme piar de cristal que tardaron case tres días en bordear, a través dun mar cheo de brétema. Finalmente alcanzaron a raia da Terra Prometida, onde foron recibidos por un anacoreta, san Paulo o Ermitán que morara na súa illa sesenta anos. Por fin, tras volverse a atopar con Jasconius encontran a illa do Paraíso, da que o relato non fai ningunha descrición e regresaron a Irlanda, lugar onde Brandán morreu pouco despois da súa chegada.
A lenda de San Brandán e a súa viaxe ao paraíso vai influír sobre outros relatos haxiográficos difundidos por toda Europa occidental, como as narracións viaxeiras de San Malo na Bretaña ou Santo Amaro en Galiza. Os intentos de localizar a situación das illas visitadas por Brandán comezaron xa no século XII con Honorio de Autun, quen falaba dunha illa situada no océano Atlántico chamada Perdida, á que tería chegado Brandán, mais se se procuraba non se atopaba.
A illa de San Borondón
dereita|250px|miniatura|Mapa do norte de [[África de 1707 segundo Guillaume Delisle, ampliándoo apréciase a illa un chisco ao oeste das Canarias.]]
Nas illas Canarias (España) aínda persiste unha lenda popular dunha illa que aparece e desaparece dende hai varios século e que foi bautizada como «illa de San Borondón». Segundo as «testemuñas» que din ter visto a illa, normalmente sitúana no extremo occidental do arquipélago, entre as illas de La Palma, La Gomera e El Hierro. Hai relatos dende hai séculos que narran a aparición de dita illa, da visión de moitas testemuñas e da súa posterior desaparición, mentres outras persoas atribúen a estraña aparición a algunha acumulación de nubes no horizonte ou a un fenómeno de espellismo. A lenda de San Borondón chegou a adquirir tal forza nas Canarias que durante os séculos XVI, XVII e XVIII organizáronse expedicións de exploración para descubrila e conquistala. Incluso Leonardo Torriani, enxeñeiro encargado por Filipe II de fortificar as illas Canarias a finais do século XVI, describe as súas dimensións e localización e achega como proba da súa existencia as arribadas fortuítas dalgúns mariñeiros ao longo do século XVI. miniatura|Estatua moderna da illa Samphire.
Iconografía
Represéntase cun cirio a alumar unha casa en lapas (o seu nome tense relacionado co verbo alemán que significa arder, brennen), mais especialmente é representado cun peixe na man.
Brandán como nome
Brandán é un nome masculino galego de orixe irlandesa (do gaélico: Breandán, que á súa vez deriva do irlandés antigo Brénainn (pronounciado [br'ēn-in'], que deriva da verba galesa breenhín, que significa "un príncipe". A forma latina medieval do nome Brendanus influíu nas formas irlandesa e inglesa moderna (Brendan).
Non hai ningunha ligazón etimolóxica entre Brandán (ou Brendan) e o nome de muller Brenda, nome de orixe nórdica co significado de espada en lapas.. O nome masculino Brandon podería vir de Brandán.
Alejandro de Tomaso
Alejandro de Tomaso, nado o 10 de xullo de 1928 en Buenos Aires, finado o 21 de maio de 2003 en Módena, Italia foi un piloto de carreiras e industrial arxentino. O seu nome vese ás veces en italiano como Alessandro de Tomaso. Participou en dous Grandes Premio do Campionato Mundial de Fórmula Un, debutando o 13 de xaneiro de 1957. Non anotou ningún punto de campionato.
De Tomaso, fabricante de automóbiles
Malia a súa carreira na Fórmula Un, de Tomaso é moito máis importante e coñecido no mundo do motor como fabricante de automóbiles. Fundou a empresa italiana de autos deportivos De Tomaso Automobili en 1959, e máis tarde construíu un importante imperio de negocios.
Nado na Arxentina nunha familia política prominente, de Tomaso fuxiu en 1955 a Italia de onde o seu avó paterno emigrara, aos seus trinta anos, logo de verse implicado nun complot para derrocar ao presidente arxentino, Juan Perón. Instalouse en Módena e comezou a súa carreira na industria do automóbil como piloto de carreiras de Maserati e OSCA. Casou con Isabelle Haskell, unha herdeira estadounidense que tamén corría en coches.
En 1959 fundou a empresa de automóbiles De Tomaso en Módena, orixinalmente para construír prototipos e coches de carreiras, que incluíu un coche de Fórmula Un para o equipo Frank Williams en 1970. Logo De Tomaso decidiuse polos coches deportivos de alto rendemento, a maioría dos cales utilizaban chasis de aluminio, que se converteron no distintivo técnico da empresa. Os coches De Tomaso inclúen o dúas portas, con motor central Vallelunga, Mangusta e Pantera; o Deauville, unha berlina de catro portas parecido ao Jaguar XJ6 e o Longchamp, unha versión cupé de dúas portas do Deauville que máis tarde foi a base do Maserati Kyalami. O produto máis recente de De Tomaso foi o Guarà, un deportivo de dúas portas con carrozaría de fibra de carbono.
Durante os anos 1960 e 1970, de Tomaso adquiriu unha serie de participacións industriais italianas, así como dos estudos de carrozarías Ghia e Vignale. Fíxose co control das marcas de motocicletas Benelli e Guzzi e da empresa de coches Innocenti (fundada como unha rama da British Motor Corporation para construír minis en Italia), e, en 1975, do coñecido fabricante de automóbiles deportivos Maserati, que rescatou da creba coa axuda do goberno italiano. Co tempo, vendeu moitas das súas explotacións; Ghia foi vendido a Ford (que faría moito uso do nome) en 1973; Innocenti e Maserati vendéronse a Fiat (que pechou rapidamente a primeira) en 1993.
De Tomaso sufriu un derrameo cerebral en 1993, e o funcionamento do día a día da compañía De Tomaso pasou ao seu fillo Santiago.
Axudou na enxeñería da versión deportiva da cuarta xeración do Daihatsu Charade, presentado 1994, e que foi coñecido como o Daihatsu Charade De Tomaso.
Alejandro de Tomaso morreu en Italia en 2003.
Resultado completos na Fórmula Un
(Chave) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida.
Resultados fóra de Campionato
(Carreiras en negra indican pole position) (Carreiras en italica indican volta rápida)
Aborixe
Aborixe pode ser:
Alberto Fortes
Alberto Fortes López, nado en Pontevedra en 1964, é un escritor galego.
Traxectoria
Fillo de Xosé Fortes Bouzán e irmán de Susana Fortes, Xabier Fortes e Ana Belén Fortes. É un escritor galego en lingua galega e castelá. Traballou de patrón de pesca de altura desde os 22 ata os 27 anos, despois de axente do Servizo de Vixilancia Aduaneira.
Estudios Galicia
Estudios Galicia foi un centro educativo ourensán especializado en Bacharelato por Ensino Libre e na preparación de opositores para ingreso no Corpo Nacional de Ensino primario. Comezou a funcionar, legalmente autorizado polo Ministerio de Educación Nacional, en setembro de 1947 baixo a dirección de Albino Núñez Domínguez, acompañado por un equipo de experimentados docentes.
Nesa data, o Instituto de Bacharelato do Posío era o único centro oficial para impartir ese tipo de docencia en toda a provincia ourensá. Un reducido número de colexios privados, maioritariamente relixiosos, completaban a oferta educativa.
O ensino libre era outra opción posible: os alumnos preparábanse nalgún centro habilitado e logo examinábanse no instituto, dos programas das diferentes materias, nas convocatorias de xuño e setembro. Este tipo de ensino requiría unha preparación moi minuciosa e un esforzo intenso e constante por parte do alumno.
Estudios Galicia, ao longo dos seus 25 anos de existencia (1949-1974), dedicouse, como queda apuntado, a dúas actividades docentes fundamentais: Bacharelato Libre e preparación de oposicións para ingreso no Maxisterio Nacional Primario. En bacharelato, este centro comezou o seu funcionamento establecendo a coeducación. Por esta circunstancia, a Inspección Educativa de Santiago de Compostela recriminou a Albino Núñez Domínguez, chegando a ameazar co peche das instalacións. O director nunca acatou a orde e o centro educativo seguiu funcionando: o número de alumnos afectados e a popularidade do colexio, farían moi impopular a medida.
Manuel Antonio Ínsua Fernández
Manuel Antonio Ínsua Fernández, nado en Noia o 8 de outubro de 1961, é un exfutbolista galego máis coñecido como Tono, que xogaba na demarcación de defensa.
Como xogador
A raíz do seu debut Tono foi gañando a confianza do adestrador, Félix Carnero, disputando esa tempada 19 encontros. O seguinte curso, xa en Primeira División, Tono perde peso no equipo coa fichaxe de Maraver e coa consolidación do canteirán Lema, cos que ten que compartir a titularidade. Debutou en Primeira o 31 de agosto de 1985 ante a Real Sociedad.
O equipo volveu descender na tempada 1985/86, porén recuperaría a categoría ao ano seguinte na que foi a tempada de Liga máis longa da historia, cunha modesta participación de Tono que incluíu o partido final ante o Sestao SC.
Niágara
Niágara pode referirse a:
Manuel Antonio Ínsua Fernández
Como xogador
Acadado o ascenso déuselle a baixa a varios futbolistas como a Lema, e entre eles a Tono que fichou polo CD Lalín na Segunda División B. Tras dous anos en Lalín fichou polo SD Compostela dirixido por Fernando Castro Santos, co equipo xogou en Terceira, Segunda B e Segunda División acadando ascensos consecutivos e militando dous anos nesta última.
En 1993 ficha polo Racing de Ferrol para rematar colgando as botas no CD Lalín na Terceira División.
Como adestrador
Unha vez retirado do fútbol en activo dirixe como adestrador os equipos inferiores do Compostela e fugazmente ao Vilalonga CF. En 1999 asume a dirección do Noia CF ata que en 2001 se fai cargo do Atlético de Riveira durante dous anos para despois volver ao Noia.
En 2004 ficha polo CD Boiro de Rexional Preferente, ao que dirixiu durante tres tempadas. En 2007 fichou polo Santiago de Compostela CF.
Bertomil, Brates, Boimorto
Bertomil é un lugar da parroquia de Brates no concello coruñés de Boimorto na comarca de Arzúa. Tiña 14 habitantes no ano 2018 segundo datos do INE, dos cales 7 eran homes e 7 eran mulleres.
Ken Saro-Wiwa
Kenule Beeson Saro-Wiwa, nado o 10 de outubro de 1941 e finado o 10 de novembro de 1995, foi un autor, produtor de televisión e activista nixeriano.
Traxectoria
Ken Saro-Wiwa era un home de paz, un gran defensor dos dereitos humanos. Loitou de forma non-violenta pola dignidade dos pobos do Delta do Níxer. Concedéronlle o premio alternativo ao Nobel da Paz en 1994 polo "correcto modo de vivir" e Amnistía Internacional outorgoulle o estatuto de preso de conciencia. En 1995 galardoárono pola defensa do Medio Ambiente.
Preocupábao moito a situación de precariedade do seu pobo debido ás extraccións de petróleo que se estaban realizando na zona, contaminando e pondo en perigo o ecosistema, empobrecendo e reducindo as terras cultivábeis. En 1990 fundou o Movemento para a Supervivencia do Pobo Ogoni (MOSOP), desde o cal reclamaban: autonomía política, participación nas riquezas petroleiras extraídas das súas terras e o dereito a controlar o seu contorno ecolóxico. Saro-Wiwa foi o seu voceiro.
Aproveitando a súa sona de escritor e das súas relacións con outros autores quixo atraer a atención do mundo sobre a situación do pobo Ogoni. Denunciou o goberno e a compañía petrolífera Shell de seren os culpábeis da destrución do ecosistema da rexión, reclamándolle á Shell indemnizacións. Isto causoulle conflitos co goberno e coa Shell, sendo encarcerado en varias ocasións.
9 de maio
O 9 de maio é o 129º día do ano do calendario gregoriano e o 130º nos anos bisestos. Quedan 236 días para finalizar o ano.
Nacementos
miniatura|100px|Giovanni Paisiello.
Mortes
miniatura|100px|Ulrike Meinhof.
Outros
Os 366 días do ano
Alcaligenes
Alcaligenes é un xénero de bacterias gramnegativas, aerobias, con forma de bacilo. Comprende especies móbiles con flaxelos xeralmente peritricos, e máis raramente especies inmóbiles. Algunhas cepas de Alcaligenes poden realizar a respiración anaerobia, pero no seu medio debe haber nitrato ou nitrito; doutro modo, o seu metabolismo é respiratorio aerobio e nunca fermentativo. O xénero non usa carbohidratos para a súa nutrición. Viven nos solos e auga, e tamén sobre materiais en descomposición e produtos lácteos, e algunhas nos tractos intestinais de vertebrados. Atopáronse tamén en mostras de sangue, urina, feces, oídos, líquido cefalorraquídeo e feridas. Informouse de infeccións zoonóticas procedentes de furóns. Ocasionalmente causan infeccións oportunistas, incluíndo a septicemia nosocomial.
Algunhas especies de Alcaligenes foron utilizadas para a produción industrial de aminoácidos non estándar A. eutrophus tamén serve para producir o biopolímero polihidroxibutirato.
Especies de Alcaligenes foron atopadas cada vez con máis frecuencia en pacientes de fibrose quística. Nestes pacientes a especie identificada maiormente foi Alcaligenes xylosoxidans.
A. faecalis é a especie tipo. É móbil, flaxelada, fina e un pouco curvada, non forma esporas, ten crecemento lento, non fermenta nin se encapsula, e é aerobia e gramnegativa. A. faecalis pode oxidar o arsenito a arsenato. Esta especie atópase principalmente no tracto gastrointestinal, onde vive como un saprófito inofensivo no 5 ao 19% da poboación normal. Alcaligenes faecalis causa septicemia nosocomial, orixinada en hemodiálises ou fluídos intravenosos contaminados, en pacientes inmunocomprometidos. A infección sistémica por este organismo é moi rara, pero pode producir sepse, meninxite, peritonite, febre entérica, apendicite, cistite, otite, abscesos, artrite, pneumonite, e endocardite. Foi asociada con desenlaces finais mortais porque é resistente a varios dos antibióticos usados comunmente.
A Lastra
O topónimo galego A Lastra pode referirse a:
Pazo de Anzuxao
O pazo de Anzuxao atópase no lugar de Anzuxao, na parroquia de Madriñán, pertencente ao concello de Lalín. O pazo está construído en cantaría de granito de pequeno tamaño con perpiaño nos cantos, ten planta en L e conta cunha escaleira lateral e galería con balaústre de pedra. Conta ademais cunha pequena capela con espadana, solaina, hórreo, lareira e pombal.
As orixes do pazo remóntanse a 1713 e relaciónase coa familia Andrade.
A Acea, Bendia, Castro de Rei
A Acea é un lugar da parroquia de Bendia no concello lugués de Castro de Rei na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2019 tiña 2 habitantes (dous homes).
Pazo de Anzuxao
O escudo da fachada procede do pazo de Calzada (Bendoiro). Na actualidade a carón do pazo está situada unha fábrica de derivados lácteos.
A Acea, Bendia, Castro de Rei
Toponimia
A orixe do topónimo "Acea" é o árabe as-saniya, que é un muíño de auga destinado a moer fariña.
Ideografía
Cada símbolo ten un significado único. Deste xeito, o Sol podería ser representado como " # " e a Lúa como " ) " (isto é só un exemplo). Os caracteres chineses e os kanji xaponeses son ideogramas.
As emoticonas, nacidas na segunda metade do século XX en Internet tamén son un sistema de signos ideográfico.
A acrofonética é unha forma de Ideografía.
O Campo, Bendia, Castro de Rei
O Campo é un lugar da parroquia de Bendia no concello lugués de Castro de Rei na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2019 tiña 16 habitantes (dez homes e seis mulleres).
Georges M. Saad Abiyounes
Georges M. Saad Abiyounes, O.L.M., ou Xurx Sad Abi Yunis (en جورج سعد أبي يونس ), nado en Hamana (Líbano) o 18 de abril de 1948, é un relixioso baladita e bispo maronita, dende 2003 bispo de Nosa Señora dos Mártires do Líbano en México.
Traxectoria
Naceu en Hamana, unha vila da gobernación do Monte Líbano, o 18 de abril de 1948. O 17 de xaneiro de 1970 fixo os votos perpetuos como membro da Orde Libanesa Maronita, e posteriormente curso estudos de Filosofía na Universidade Espírito Santo de Kaslik. O 3 de xullo de 1977 foi ordenado sacerdote. En 1979 doutorouse en Filosofía, e ao ano seguinte rematou os estudos de Teoloxía. Ademais da súa formación académica, domina o árabe, o francés, o inglés, o castelán e o arameo.
Ben Turner (actor)
Ben Turner, nado en Londres o 3 de febreiro de 1980, é un actor británico. É coñecido polos seus papeis como Jay Faldren na serie de televisión da BBC Casualty, o papel de Amir nas adaptacións teatrais de O cazador de papaventos, e como Lois XV en Doutor Who.
Canned Heat
Canned Heat é unha banda de blues-rock/boogie rock boogie formada nos Ánxeles en 1965. A importancia do grupo non só reside na súa música baseada no blues, senón tamén nos seus esforzos para reintroducir e revivir as carreiras dalgúns grandes bluesmen, así como as súas habilidades para a improvisación.
O grupo liderábano Alan "Blind Owl" Wilson -"Moucho Cego"- (guitarra, harmónica e voces) e Bob Hite ("The Bear" -O Oso-) (voces e harmónica). Henry Vestine (co alcume "Sunflower" -Xirasol-), exmembro de The Mothers of Invention, de Frank Zappa, encargábase da guitarra. Larry Taylor ("The Mole"-A Toupa-) (coñecido ata entón coma o baixista de The Monkees), era o seu baixo de estudio, ata que rematou por incorporarse ao grupo por completo durante os anos setenta xunto co batería Frank Cook. Posteriormente incorporouse definitivamente ao grupo o batería mexicano Adolfo "Fito" da Parra. Canned Heat toma o seu nome do tema "Canned Heat Blues". Esta canción de Tommy Johnson, creada no 1928, fala dun alcohólico que comezou a beber desesperadamente Sterno, un combustible composto de etanol e alcol xelatinoso, e que é chamado habitualmente "Canned Heat".
Historia
Alan Wilson axudou a redescubrir ao cantante de blues Son House, acompañándoo no seu álbum de retorno no 1965. O grupo, que tamén se atopaba ben equipado, buscaba un contrato coa compañía Liberty Records, a través da personalidade de Albert Collins, bluesman con sona.
O álbum co que debutaron, Canned Heat, gravouse pouco despois da súa aparición no 1967 no Festival Pop de Monterrey. Adolfo da Parra (8 de febreiro de 1946, Cidade de México) remplazou a Frank Cook na batería para o seu segundo álbum, Boogie with Canned Heat. Este álbum foi máis exitoso, debido ao hit «On the Road Again». No ano 1969 realizaron o inconsistente álbum dobre Livin' the Blues. Malia diso, obtiveron un novo éxito, «Going Up The Country», unha canción construída arredor do tema de Henry "Ragtime Texas" Thomas dos anos 20, chamado "Bull Doz Blues" (adóitase citalo coma o "Bulldozerblues"). O guitarrista Harvey Mandel substituíu a Henry Vestine do 1969 ao 1970. A banda apareceu en agosto do 1969 no xa lendario Festival de Música e Artes de Woodstock, participando no filme e no álbum.
O ano vindeiro foi o punto musical culminante do grupo orixinal. Trouxeron a John Lee Hooker gravar o álbum dobre Hooker'N' Heat, en maio de 1970. Foi o primeiro álbum de Hooker en figurar nas listas de popularidade, chegando á posición 73 en febreiro do 1971. Desafortunadamente, Alan Wilson morreu dunha sobredose de droga nun "aparente suicidio" en setembro do 1970, antes da saída do álbum. Os resultados da autopsia eran inconcluíntes e el non deixou nota ou recado suicida, polo que as circunstancias da súa morte continúan sen aclararse.
A banda tivo outro éxito adicional cunha nova versión do tema de Wilbert Harrison «Let's Work Together».
No ano 1970 uniuse á banda para figurar como primeira voz o imán menor de Bob Hite, que cantaba e tocaba o baixo e colaboraba nos arranxos. Durante este período, gravaron One More River to Cross en Atlantic Records. A derradeira gravación de estudio con Bob Hite foi no 1978, dentro do álbum Human Condition, con Hite interpretando o tema principal, unha antiga gravación de Alan Wilson, pero nunca foi lanzada. Unha década despois, no 1987, dentro do álbum Hooker 'N' Heat (Live at the Fox Venice Theater) foi regravada e lanzada con Hite, levando de novo a Hooker coma convidado. Ámbalas dúas gravacións incluían a participación de Mark Skyer da banda Chicago. A interpretación ao vivo foi enriquecida pola participación de Larry Taylor no baixo (unha das curtas reunións co grupo), Ronnie Barron ao piano e ao grupo vocal Os Chambers Brothers.
Bob Hite morreu en abril do 1981. Algún tempo despois morreron Vestine (no 1997) e Richard Hite (no 2001). Cara 1989 as traxectorias de Canned Heat e Hooker cruzábanse outra vez. Agora, foi invitado na gravación do álbum The Healer, o cal foi de novo un éxito. Adolfo da Parra conduce regularmente á banda, e Larry Taylor regresou no 1994 despois de abandonar ao grupo no 1970. Taylor continuou coma baixista principal de reforzo en moitos grandes eventos, incluíndo a Kim Wilson e Tom Waits.
O ex Canned Heat Harvey Mandel foi un daqueles músicos que foi considerado para substituír a Mick Taylor nos Rolling Stones. Con grandes esforzos, conseguiu aparecer no álbum dos Stones Black and Blue. O seu extenso traballo coma solista está considerado coma o tema máis exitoso do proxecto: "Hot Stuff". Mandel continuou gravando e realizando el mesmo álbums, e no 2004 gravou unha canción escrita polo co-fundador do sitio web MP3.com, Rod Underhill, un músico e avogado que participou activamente como director musical do proxecto orixinal MP3.com. Mandel regularmente realiza gravacións e xiras co "Chicago Blues Reunion", xunto a Nick Gravenites, Barry Goldberg, Tracy Nelson, Sam Lay e Corky Siegel.
LBSAT
LBSAT, coñecido tamén como UPMSAT 1, foi un satélite artificial experimental español lanzado o 7 de xullo de 1995 mediante un foguete Ariane 4 desde o Centro Espacial de Kourou.
Características
LBSAT foi desenvolvido pola Universidade Politécnica de Madrid. Foi lanzado nun Ariane 4 xunto os satélites Cerise e Helios 1A. Ten forma de caixa de 530 x 450 x 450 mm e unha masa de 47 kg. A alimentación eléctrica era proporcionada por células solares de silicio e arseniuro de galio que recubrían os lados do satélite, producindo ata 30 vatios de potencia. O satélite levaba a bordo experimentos de dinámica de fluídos e comunicacións a través dun transmisor UHF a unha frecuencia de 200 kHz.
Lingua cupopia
O cupopia ou cafundó é unha lingua de léxico bantú e estrutura portuguesa desenvolvida por poboación de orixe africana nunha pequena zona rural do Brasil, xa que non responde á definición clásica de crioulo, autores como Hildo António do Couto clasificárona como anticrioulo do portugués xunto con outros falares semellantes do Brasil.
Edmund Husserl
Edmund Husserl, nado en Prossnitz (daquela pertencente ao Imperio Austro-Húngaro) o 8 de abril de 1859 e finado en Friburgo o 26 de abril de 1938, foi un filósofo alemán.
Lingua cupopia
O cupoia desenvolveuse na facenda Caxambu, nas proximidades de Sarapuí, no estado de São Paulo a partir da morte do seu último propietario sen descendentes (1879) que converteu aos 12 escravos da facenda en propietarios da terra, ao tempo establecíase en Cafundó, en Salto de Pirapora, a 6 km de Caxambu, unha colonia de escravos libertos cos que estableceron relacións de parentesco e á que se transferiu a lingua, desde o século XX a lingua só se fala en Cafundó.
Edmund Husserl
Traxectoria
De orixe xudía-asquenací, converteuse ó cristianismo no ano 1886. Estudou en Viena, Leipzig e Berlín. A súa preparación abarcou o campo das matemáticas, psicoloxía e filosofía. Entre os seus mestres son de destacar W. Wundt, célebre psicólogo, e os filósofos Franz Brentano e Carl Stumpf.
Lingua cupopia
Na época na que se realizaron os primeiros estudos, 1978, eran 40 persoas as que a falaban, hoxe tan só quedan 12 persoas capaces de falala que a empregan como unha lingua secreta. A lingua combina a estrutura morfosintáctica do dialecto caipira do portugués, que se fala na contorna con 160 palabras de orixe africana, principalmente da lingua quimbundo, o léxico é produtivo xa que se expande mediante a construción de perífrases ata totalizar un corpus de 300 formas que presumiblemente debía ser moito máis amplo cando o cupopia era unha lingua de uso habitual aínda que non hai fontes que o corroboren.
Edmund Husserl
Traxectoria
Entre 1887 e 1901 exerceu como profesor na Universidade de Halle. Como resultado da súa actividade intelectual nesta época aparece en 1900-1901 o libro Logische Untersuchungen (Investigacións lóxicas). A partir de 1901 é nomeado profesor na Universidade de Gotinga. Desta etapa son as obras Philosophie als Strenge Wissenschaf (A filosofía como ciencia rigorosa) (1911) e a emblemática Ideen zu einer reinen Phänomenologie und phänomenologischen Philosophie (Ideas relativas a unha fenomenoloxía pura e filosofía fenomenolóxica) (1913). En 1916 trasládase á Universidade de Friburgo onde ocupa a cátedra deixada polo neokantiano Heinrich Rickert. Nesta Universidade entra en contacto co mozo Heidegger, quen se converte no seu principal discípulo e colaborador. Permanecerá en Friburgo ata a súa xubilación en 1928, ano no que a proposta súa o substitúe Heidegger na cátedra.
Lingua cupopia
Ao longo das décadas de 1970 e 1980 a existencia do canfundó provocou discusións entre os lingüistas sobre a propia natureza da lingua, desbándose a posibilidade que fose unha lingua crioula xa que o seu vocabulario non se basea no da lingua dominante. Foi Hildo Honório do Couto, en 1992, o primeiro en propoñer a denominación de anticrioulo, xa que o léxico tómao do substrato, é de raíz africana, e a estrutura tómaa do superestrato, do portugués. É posible como propoñen, Vogt, Gnerre e Frynt en 1993 que o cafundó sexa o resto dun antigo crioulo, bantú-portugués, nun estadio avantado de descrioulización.
Edmund Husserl
Traxectoria
Despois disto a actividade filosófica de Husserl non decae. Ademais de diversos seminario e conferencias por distintas cidades europeas, publica outras dúas obras de enorme importancia: Formale und transzendentale Logik (Lóxica formal e transcendental) (1929) e Cartesianische Meditationen (Meditacións cartesianas) (1931). Entre 1935 e 1937, ano da súa morte, Husserl asiste a un dos episodios máis tristes da súa vida intelectual, pois durante este período as autoridades nazis retíranlle a licenza para exercer calquera tipo de actividade na Universidade. Aínda así, en 1936 comezouse a publicar en Belgrado o libro Die Krisis der europäischen Wissenschaften und die transzendentale Phänomenologie (A crise das ciencias europeas e a fenomenoloxía transcendental), escrito de denuncia da decadencia moral e espiritual pola que atravesa Europa. Pero a obra escrita de Husserl non remata nas obras publicadas en vida, pois deixou numerosos escritos inéditos, conservados no Arquivo Husserl de Lovaina que, ademais de estar sendo estudados na actualidade, aínda non foron publicados na súa totalidade.
The New York Times Building
The New York Times Building é un rañaceos finalizado en 2007, situado ao oeste de Midtown Manhattan, en Nova York. O seu principal propietario é The New York Times Company, do que entre as súas publicacións destacan The New York Times, The Boston Globe e International Herald Tribune.
Edmund Husserl
Pensamento
Husserl é o creador da Fenomenoloxía. Atendendo á súa etimoloxía esta expresión significa ciencia dos fenómenos. Con ela Husserl pretendía elaborar unha filosofía rigorosa de alcance universal capaz de propoñer uns principios sólidos nos que asentar a convivencia pacífica de toda a humanidade. Tales principios non poden derivarse das diferenzas subxectivas e culturais que separan a uns seres humanos doutros, senón da Razón. Esta última, xa desde a Grecia clásica, considerase unha facultade común a todos nós e que nos proporciona a condición específica de seres humanos. O obxectivo perseguido, polo tanto, consiste en fundar universalmente na Razón a vida humana. Con este fin tería xurdido a filosofía en Grecia, subministrándolle desde entón a Europa os seus sinais de identidade. Mais, como o proxecto europeo é un proxecto da Razón, en consecuencia, tamén coincidiría co proxecto da humanidade. De todas formas, Husserl cre que no seu tempo este proxecto está en perigo. De aí que vexa a súa como unha época de decadencia. Por iso, a fenomenoloxía xorde como un intento de reconducir a situación social e intelectual europea cara o que segundo Husserl debe ser o destino (telos) de Europa: unha cultura racional de alcance universal.
The New York Times Building
O 9 de marzo de 2009, co motivo da Gran Recesión, o New York Times viuse obrigado a vender 70.000 metros cadrados do edificio pola suma de 225 millóns de USD.
Edmund Husserl
Pensamento
A filosofía fenomenolóxica pasa por dous momentos:
The New York Times Building
Historia do proxecto
Foi anunciado o 13 de decembro de 2001. Ten 52 plantas e está situado na zona oeste da Oitava Avenida, no cruzamento das rúas 40 e 41.