cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Strongyloides stercoralis
Ciclo de vida
As larvas infecciosas penetran na pel humana cando esta entra en contacto co solo. Aínda que S. stercoralis é atraído por compostos químicos como o dióxido de carbono ou cloruro de sodio, estas substancias químicas non son específicas. Pensábase que as larvas localizaban os seus hóspedes por medio de compostos químicos da pel, e o máis predominante era o ácido urocánico, un metabolito da histidina da capa máis externa da pel, que é eliminado pola suor ou o ciclo diario de descamación da pel. As concentracións de ácido urocánico poden ser de ata cinco veces maiores nos pés que noutras partes do corpo humano. Algunhas das larvas entran nas veas superficiais e polo torrente sanguíneo chegan aos pulmóns, onde entran nos alvéolos. Entón son expulsadas ao tusir e tragadas ao estómago, desde onde pasan a parasitar a mucosa intestinal do duodeno e xexuno. No intestino delgado, mudan dúas veces e fanse femias adultas. As femias viven incrustadas no epitelio do intestino delgado e, por partenoxénese, producen ovos, que dan lugar a larvas rabditiformes. Só as femias chegan ao estado adulto reprodutivo no intestino. As larvas noviñas saídas dos ovos son excretadas coas feces. Tárdase unhas dúas semanas desde a penetración inicial na pel á fase de desenvolvemento dos ovos. Por este proceso, S. stercoralis pode causar tanto síntomas respiratorios coma gastrointestinais no hóspede. Estes vermes tamén participan na autoinfección, na cal as larvas rabditiformes se transforman en larvas filariformes infectivas, as cales poden penetrar na mucosa intestinal (autoinfección interna) ou na pel da área perianal (autoinfección externa); en ambos os casos, as larvas filariformes poden seguir a ruta previamente descrita, sendo levadas sucesivamente aos pulmóns, árbore bronquial, farinxe, e o intestino delgado, onde maduran a adultos; ou tamén poden diseminarse amplamente polo corpo. Actualmente só se coñecen autoinfeccións helmínticas en humanos nas especies S. stercoralis e Capillaria philippinensis. No caso de S. stercoralis, a autoinfección pode explicar a posibilidade de que se produzan infeccións persistentes durante moitos anos en persoas que non estiveron en áreas endémicas desde hai moito tempo, e de hiperinfeccións en individuos inmunodeprimidos.
Cininóxeno de alto peso molecular
O cininóxeno de alto peso molecular (HMWK ou HK polas súas siglas en inglés) é unha proteína plasmática circulante que participa na iniciación da coagulación do sangue, e na xeración do vasodilatador bradicinina por medio do sistema cinina-calicreína. O HMWK é inactivo ata que se adhire a proteínas de unión baixo un endotelio alterado por unha lesión, iniciando así a coagulación, ou ben se une a células do endotelio intactas ou a plaquetas para outras funcións distintas da coagulación.
Jemini
Jemini foi un grupo musical británico coñecido por quedar na última posición no Festival da Canción de Eurovisión 2003 con 0 puntos coa canción "Cry Baby" en Riga, Letonia.
Strongyloides stercoralis
Autoinfection
Unha característica infrecuente de S. stercoralis é a autoinfección. Só hai outra especie do xénero Strongyloides, a S. felis, que tamén a presenta. A autoinfección é o desenvolvemento de larvas L1 en pequenas larvas infectivas no tracto gastrointestinal do hóspede. Estas larvas autoinfectivas penetran na parede da parte final do íleo ou do colon ou a pel na rexión perianal, entran na circulación outra vez, viaxan aos pulmóns, e despois ao intestino delgado, repetindo así o ciclo. A autoinfección fai da estronxiloidíase debida a S. stercoralis unha infección singular.
Cininóxeno de alto peso molecular
Outros nomes
No pasado o HMWK fora chamado factor HMWK-calicreína, factor de Flaujeac (1975), factor de Fitzgerald (1975), e factor de Williams-Fitzgerald-Flaujeac, epónimos de persoas nas que primeiro se observou a deficiencia de HMWK. O seu actual nome aceptado diferénciao do cininóxeno de baixo peso molecular (LMWK), que ten unha función similar á do HMWK nos tecidos (en vez de no soro) no sistema cinina-calicreína.
Strongyloides stercoralis
Autoinfection
A persistencia da infección é a primeira destas importantes características. Debido á autoinfección, coñécense casos de persoas coa infección que foron expostas ao parasito por primeira vez 65 anos antes (por exemplo, durante a segunda guerra mundial ou na Guerra do Vietnam). Unha vez que un hóspede se infecta con S. stercoralis, a infección pode continuar toda a vida a non ser que se aplique un tratamento que elimine todos os parasitos adultos e larvas autoinfectivas migrantes.
Cininóxeno de alto peso molecular
Estrutura e función
miniatura|350px|Estrutura de dominios dos dous cininóxenos e xene do que proceden. Obsérvese o [[empalme alternativo no extremo 3', que afecta aos dominios 5 e 6.]] O HMWK é unha alfa-globulina con seis dominios funcionais. Circula como un polipéptido dunhha soa cadea de 626 aminoácidos. A súa proteólise pola calicreína orixina o péptido HMWKa e a bradicinina. O HMWKa consta de dúas cadeas. A cadea pesada contén os dominios 1, 2 e 3; a cadea lixeira, dominios 5 e 6. O dominio 4 enlaza as cadeas pesada e lixeira e orixina a bradicinina.
Strongyloides stercoralis
Quimioatracción
Este parasito depende de pistas químicas para encontrar os seus hóspedes potenciais. Utiliza neuronas sensoras de clase AFD para identificar as pistas químicas excretadas polo hóspede. S. stercoralis é atraído por atractores non específicos como a calor, dióxido de carbono, e cloruro de sodio. O ácido urocánico, que é un compoñente das secrecións da pel dos mamíferos, é o principal quimioatractor. As larvas de S. stercoralis son fortemente atraídas a este composto. Este composto pode ser suprimido por ións metálicos, o que podería ser unha posible estratexia para impedir a infección.
Cininóxeno de alto peso molecular
Estrutura e función
Os dominios conteñen os seguintes sitios funcionais:
Strongyloides stercoralis
Distribución xeográfica
S. stercoralis ten unha prevalencia moi baixa en sociedades nos que a contaminación fecal dos solos ou a auga é rara. Por tanto, é unha infección moi rara en economías desenvolvidas. Nos países en desenvolvemento económico é menos frecuente nas áreas urbanas que nas rurais (onde os estándares sanitarios son peores). S. stercoralis pode encontrarse en áreas con climas tropicais e subtropicais.
Cininóxeno de alto peso molecular
Estrutura e función
O HMWK é unha das catro proteínas que interaccionan para iniciar a vía de activación por contacto (tamén chamada vía intrínseca) da coagulación do sangue: as outras tres son o factor XII, o factor XI e a precalicreína. O HMWK non é activo encimaticamente e só funciona como cofactor para a activación da calicreína e o factor XII. Tamén é necesario para a activación do factor XI polo factor XIIa.
Strongyloides stercoralis
Distribución xeográfica
A estronxiloidíase foi descrita primeiro en soldados franceses do século XIX que volveron das expedicións en Indochina. Hoxe, os países de Indochina (Vietnam, Camboxa, e Laos) aínda padecen estronxiloidíase endémica, con prevalencias do 10% ou menores. Algunhas rexións do Xapón adoitaban ter estronxiloidíase endémica, pero os programas de control eliminaron a doenza. A estronxiloidíase parece ter unha alta prevalencia nalgunhas rexións do Brasil e América Central. É endémica en África, pero cunha prevalencia normalmente baixa do 1% ou menos. Informouse de bolsas de infección en zonas rurais de Italia, pero o status actual é descoñecido. Nas illas do Pacífico, a estronxiloidíase é rara, aínda que se informou dalgúns casos en Fixi. Na Australia tropical, algunhas comunidades rurais remotas de aborixes teñen unha prevalencia moi alta da doenza.
Cininóxeno de alto peso molecular
Estrutura e función
O HMWK é tamén o precursor da bradicinina; este vasodilatador é liberado por retroalimentación positiva pola calicreína.
Strongyloides stercoralis
Distribución xeográfica
Nalgúns países africanos (por exemplo, Zaire), S. fuelleborni é máis común que S. stercoralis desde a década de 1970, pero o status actual non se coñece. En Papúa Nova Guinea, S. stercoralis é endémico, pero cunha prevalencia baixa. Porén, nalgunhas áreas, como as terras altas de Nova Guinea ou a provincia Occidental de Papúa Nova Guinea, outra especie, a S. kellyi, é un parasito común dos nenos..
Como pode transmitirse polos tecidos, os viaxeiros deben ter coidado nas áreas endémicas coas roupas de cama nos hoteis e outras roupas, ou usar bolsas de durmir persoais ou zapatillas plásticas para ducharse en rexións tropicais.
Cininóxeno de alto peso molecular
Xenética
O xene para o LMWK e o HMWK é o mesmo e está localizado no cromosoma 3 (3q26). Este xene orixina por empalme alternativo dous transcritos, que se traducen nos dous tipos de cininóxenos.
Medida
A medida do HMWK faise xeralmente con estudos mixtos, no cal plasma deficiente en HMWK mestúrase coa mostra do paciente e determínase o tempo parcial de tromboplastina. Os resultados exprésanse nun % do normal, e un valor do 60% indica unha deficiencia.
Strongyloides stercoralis
Diagnose
A presenza do parasito confírmase localizando as larvas xuvenís, rabditiformes ou filariformes en mostras de feces recentes. Outras técnicas son facer frotis fecais directos, cultivar mostras fecais en placas de ágar, serodiagnose por ELISA, e fumigación duodenal. A diagnose pode ser difícil debido á variable carga de parasitos xuvenís dun día para outro.
Cininóxeno de alto peso molecular
Características clínicas
A existencia do HMWK foi hipotetizado en 1975 cando se describiron varios pacientes que tiñan unha deficiencia dun tipo de proteína do plasma e un tempo de sangría e tempo parcial de tromboplastina prolongados. Non hai un aumento do risco de hemorraxias nin ningún outro síntoma, polo que esta deficiencia é un carácter ou trazo, non unha doenza.
Viño de serpe
miniatura|dereita|150px miniatura|dereita|150px
O viño de serpe (en 蛇酒, pinyin: shéjiǔ; rượu rắn) é unha bebida alcohólica producida a partir de viño chinés no que se introducen serpes enteiras. Creouse na China durante a dinastía Zhou, sendo considerado un remedio importante no medicina tradicional chinesa. Pode atoparse na China, Vietnam e por todo o sueste asiático.
V Asemblea Agraria de Galicia
A V Asemblea Agraria de Galicia celebrouse en Ribadavia o 23 e 24 de novembro de 1913.
Historia e características
Participaron 150 asociacións agrarias. Houbo enfrontamento entre a liña técnica e os partidarios de Basilio Álvarez. Acción Gallega presentou como candidato á presidencia a Joaquín Núñez de Couto que obtivo 12 votos fronte a 37 que recibiu Emilio Gómez Arias, xefe local do Partido Liberal. Pero os partidarios de Basilio Álvarez conseguiron a renuncia como secretario da Asemblea de Emilio Canda Adán despois dun monumental escándalo. Basilio Álvarez criticou o desenvolvemento do encontro.
Antón Avilés de Taramancos
Xosé Antón Avilés Vinagre, coñecido como Avilés de Taramancos, nado en Boa (Noia) o 6 de abril de 1935 e finado na Coruña o 23 de marzo de 1992. Foi un escritor galego e membro destacado da chamada Xeración das Festas Minervais.
Para Ramiro Fonte Crespo a súa obra é considerada como "unha das mellores poéticas que podían suceder nunha Galicia necesitada de esperanza dos seus mellores homes" e para Miguel Anxo Fernán Vello, a súa poesía é "Un dos estádios máis brillantes da história literária contemporánea". En 2003 dedicóuselle o Día das Letras Galegas. É pai do cineasta Luis Avilés Baquero.
Infancia e xuventude
Fillo de Manuela Vinagre Fuentes, labrega, e de Severiano Avilés Outes, zapateiro de profesión e máis tarde mariñeiro. Ali naceron tamén os seus irmáns Guillermo (1940); José Manuel (1942) e Alfonso (1945). A primeira filla do matrimonio, Josefa, morrera con pouco máis de dous anos, en setembro de 1935. Dúas nenas máis e tres nenos naceron mortos. Na casa natal convive ademais coa avoa materna, Josefa Fuentes Queiro, Pepa da Pastora, quen influirá decisivamente na formación da personalidade do poeta.
Na Coruña
Chegou á Coruña para facer estudos de náutica, alí foi decisiva a súa amizade con Urbano Lugrís González, Xohán Casal e Reimundo Patiño que influíron na súa concepción de Galicia e na súa ideoloxía. Desa época, Antón declararía o seguinte :
Especialmente salientable foi a amizade que mantivo con Urbano Lugrís González, ó que o autor lle dedicaría varios poemas e incluso un panexírico trala morte do poeta coruñés :
Volta a Galicia
O 15 de agosto de 1980 regresou a Noia, rexentou unha taberna, a Tasca Típica, na que organizou recitais poéticos e dende a que organizou a Sociedade Cultural Catavento. Dous anos despois de regresar a Galicia, Avilés deu a coñecer O tempo no espello (1982), onde incluíu, ademais dos dous primeiros libros, os titulados Poemas a Fina Barrios (1959), Poemas soltos a Maricarme Pereira (1961) e Poemas da ausencia (1961-1981). Pouco despois viron a luz Cantos caucanos (1985), produto das lembranzas colombianas do poeta, que lle valeu o Premio da Crítica española e chegar a finalista do Premio Nacional.
Falecemento
O 27 de outubro de 1991 asinou Antón Avilés de Taramancos o seu testamento hológrafo :
Morrería pouco despois por mor dun cancro de ganglios linfáticos no Hospital Juan Canalejo da Coruña á idade de 56 anos, os seus restos mortais descansan no cemiterio parroquial de Boa.
Obras
miniatura|A Nao do Ar, obra de Alfonso Costa, en Noia.
Ensaio
miniatura|Placa.
Birger Sjöberg
Birger Sjöberg, nado en Vänersborg o e finado en Växjö o, foi un poeta sueco, así como novelista e músico, sendo as súas obras máis coñecidas a colección de cancións Fridas Bok (O libro de Frida) e a novela Kvartetten Som Sprängdes (O cuarteto que se separou).
Orixinalmente xornalista, Sjöberg escribía cancións no seu tempo libre. Debutou como escritor serio coa publicación en 1922 de Fridas Bok, que tivo éxito entre o público como a crítica. Tras un serie e xiras de concertos, afastouse da vida pública e centrouse na escrita.
Tras a súa morte en 1929, publicáronse novas canción e poemas de Sjöberg.
Obra
Prosa e poesía de Birger Sjöberg:
Ligazóns externas
Ficheiros MIDI e PDF Fotos En sueco En inglés Traducións ao inglés Vídeos
299
Outros
Historia ano a ano
1787
Ciencia e tecnoloxía
miniatura|Real Cédula de S.M. en que se aprueban los estatutos de la [[Real Sociedad Económica de Amigos del País de Santiago. 1787.]]
Outros
Historia ano a ano
Trasande
O topónimo Trasande pode referirse a dous lugares de Galicia:
Néstor Pardo Torrentera
Néstor Pardo Torrentera, finado en Vigo en novembro de 1917, foi un avogado, xornalista e político galego.
Traxectoria
Fillo do brigadier Víctor Pardo Saavedra. Estudou Dereito na Universidade de Santiago de Compostela. Foi redactor de La Concordia, colaborou en Gaceta de Galicia e foi propietario e director de La Cítara. Foi amigo de Ruiz Zorrilla, a quen acompañou no seu desterro en París. Foi xuíz municipal de Lavadores (1912).
Vida persoal
Casou con Isolina Trapote en 1890.
Guedellas de seda e liño
Guedellas de seda e liño é unha novela xuvenil de María Victoria Moreno publicada en 1999 pola Editorial Galaxia.
Reino Unido de Gran Bretaña e Irlanda
O Reino Unido de Gran Bretaña e Irlanda foi un estado que existiu entre o 1 de xaneiro de 1801 e o 12 de abril de 1927 nas Illas Británicas formado pola fusión do Reino de Gran Bretaña e o Reino de Irlanda coa sinatura da Lei de Unión de 1800.
Despois da independencia de Irlanda, o 6 de decembro de 1922, cando o Tratado Angloirlandés de 1921 entrou en vigor, o nome oficial continuou en uso ata que foi cambiado polo de Reino Unido de Gran Bretaña e Irlanda do Norte mediante a Lei de Títulos Reais e Parlamentarios de 1927. A parte da illa de Irlanda que se separou do Reino Unido da Gran Bretaña e Irlanda en 1922 hoxe constitúe a República de Irlanda.
Guedellas de seda e liño
Trama
Na novela reina un ambiente de sosego alterado pola ruindade sempre ao axexo dalgúns personaxes
Narración
O relato está posto en boca dun narrador extradiexético en terceira persoa.
Reino Unido de Gran Bretaña e Irlanda
Termos da Unión
Segundo os termos da fusión, e igual que na sinatura da Acta de Unión de 1707, os respectivos parlamentos nacionais dos dous estados foron abolidos e foron substituídos polo Parlamento do Reino Unido, con sede ao Palacio de Westminster. A nova cámara dos comúns foi ocupada polos membros do Parlamento da Gran Bretaña, incorporando 100 membros provenientes de Irlanda, e a nova Cámara dos Lords incorporou catro Lords permanentes e vinte e oito de temporais de orixe irlandesa.
Guedellas de seda e liño
Narración
A novela está escrita con pulcritude estilística e rigor construtivo ; tamén destaca o ton empregado polo narrador tratando os feitos coma extraordinarios e comentando a acción.
Espazo
Boa parte da acción desenvólvese nuns lugares imaxinarios: o pazo de don Manuel Xesús e don Xosé Miguel Froilán Calderón de Celas que está situado en Celas, o monte, o río Vélaros e o seu val que son terras vizosas de beiramar pois producen legumes e froitas para vender nos mercados, especialmente no de Porto Santo. Na escola de Porto Santo –concello con cinco parroquias que ten peirao- estuda Rato Chus e logo segue no seu vello instituto. No medio da chaira está Santa Marta de Vélaros, vila de funcionarios, comerciantes, con tren, policía, xulgado, un barrio de xitanos...
Mais tamén se citan moitos lugares reais: a estación de Redondela, a Escola de Náutica da Coruña, as terras altas da Ulloa (onde naceu dona María Xesús), Madrid, a praia de Lapamán, Rianxo, Baños de Molgas, Pontevedra ...
Tempo
A acción desenvólvese na última parte do século XX e son moi poucas as datas concretas. Unha excepción é que en 1980 Xosé Miguel Froilán deixa o barco uns días e vén ao pazo “experto en lances amorosos ao longo de dúas décadas” e dona María Xesús leva “felizmente casada desde había dez anos”. Manuel Xesús e María Xesús Beatriz marchan un ano de cruceiro e á volta chega ao pazo Rato Chus.
Reino Unido de Gran Bretaña e Irlanda
Rotura da Unión
O 24 de decembro de 1920 aprobouse a Government of Ireland Act, pola cal se decidiu partir o país formando dúas rexións autónomas (exceptuando a defensa, política exterior e economía): Irlanda do Sur con 26 condados de maioría nacionalista, e Irlanda do Norte con seis condados de maioría unionista. Finalmente, o 6 de decembro de 1922, un ano despois da firma do Tratado Angloirlandés, os 26 condados do sur separáronse do Reino Unido de Gran Bretaña e Irlanda e formaron o autónomo Estado Libre de Irlanda. Os seis condados que forman Irlanda do Norte permaneceron no Reino Unido.
Até o ano 1927 mantívose o nome do Reino Unido da Gran Bretaña e Irlanda, momento no cal e mediante a sinatura da Lei de Títulos Reais e Parlamentarios se cambiou o nome do país polo de '''Reino Unido de Gran Bretaña e Irlanda do Norte.
Listaxe de monarcas
Até 1927, parte do título real do monarca incluía as palabras Rei do Reino Unido de Gran Bretaña e Irlanda. En 1927, as palabras Reino Unido foron eliminadas do título real para que o monarca fose chamado Rei/Raíña de Gran Bretaña, Irlanda... [e outros lugares]. As palabras Reino Unido foron restauradas no título do monarca en 1953 coa referencia a Irlanda substituída por unha referencia a Irlanda do Norte.
A bandeira
miniatura|150px|dereita|[[Bandeira do Reino Unido.]]
A bandeira creada para a unión dos reinos de Gran Bretaña e Irlanda no ano 1800 é aínda hoxe a bandeira do Reino Unido. A bandeira é combinación das bandeiras de Inglaterra e Escocia coa bandeira de San Patricio de Irlanda. A cruz vermella, a cruz de San Xurxo, representa a Inglaterra. O fondo azul sobre o cal aparece a cruz de Santo André (en forma dunha 'X' branca), representa a Escocia, mentres que a 'X' vermella que se superpón á 'X' branca é coñecida como a cruz de San Patricio, e representa a Irlanda.
Así pois, a bandeira do Reino Unido aínda conserva a Cruz de San Patricio en representación de Irlanda
Rexión de Araucanía
Araucanía é unha das 16 rexións do Chile. A súa capital é a cidade de Temuco.
Limita polo oeste co Océano Pacífico, polo leste coa Arxentina, polo norte coa Rexión de Biobío e polo sur coa Rexión de Los Ríos.
División administrativa
Para fins de administración local, as provincias subdivídense en 32 comunas.
Feitos dos Apóstolos
miniatura|Pentecoste (Feitos, capítulo 2) representado nun tapiz da segunda metade do século XVIII conservado en Museum Europäischer Kulturen (Berlín) O libro dos Feitos dos Apóstolos narra a vida do grupo dos primeiros discípulos de Cristo e a súa expansión por Oriente Medio e o Mediterráneo.
Autor e data
O autor do libro é San Lucas, autor tamén do Evanxeo que leva o seu nome. De feito o libro foi concibido como unha segunda parte do evanxeo.
Estrutura
Feitos segue o mesmo esquema que xa utilizara o autor no evanxeo. Estrutura o libro como un camiño que vai desde Xerusalén a Roma, da capital do pobo escolleito á capital do mundo. Para simbolizar que o evanxeo, que xa fora anunciado aos xudeus, chega agora a toda a humanidade.
Contido
miniatura|Miniatura do libro Les Grandes Heures du duc de Berry (1407-1409) cos santos Pedro e Pablo bautizando. O libro céntrase na actividade de só dous apóstolos Pedro e Paulo. Con referencias case anecdóticas a outros:
A primeira parte do libro céntrase na figura de Pedro e nos primeiros pasos da igrexa en Xerusalén: o inicio da predicación, a relación co xudaísmo, péchase coas primeiras persecucións e a conversión de Saulo, que en diante se coñecerá como Paulo.
Na segunda parte o protagonista e Paulo de Tarso, o libro relata a súa actividade como predicador ambulante e fundador de comunidades cristiás. Nárranse as súas catro viaxes, primeiro en Asia Menor, despois Grecia e, por último, ata Roma. O libro remata coa predicación de Paulo nesa cidade.
VI Asemblea Agraria de Galicia
A VI Asemblea Agraria de Galicia celebrouse en Redondela do 24 ao 26 de outubro de 1915.
Historia e características
Aínda que prevista para o ano anterior, adiouse pola represión desatada contra Acción Gallega. A presidencia desempeñouna Juan Rof Codina. Contou coa adhesión do presidente do goberno Eduardo Dato, do ministro de Fomento (Luís Espada Guntín) e de moitos deputados. Acordouse celebrar a seguinte Asemblea en Santiago de Compostela e nomear a Rof Codina presidente da comisión organizadora e encargar o cuestionario da reunión a Bartolomé Calderón.
División de Honra de Rugby 2001-2002
A tempada 2001-2002 da Liga Española de rugby (División de Honor de Rugby) foi a edición número 35 da máxima categoría do rugby en España. A tempada rematou coa vitoria final no campionato para o equipo acabado de ascender Moraleja Alcobendas Rugby Union (comunmente chamado MARU) por primeira e única vez na súa historia.
O VRAC era o defensor do título logrado na anterior tempada. Os dous novos equipos na categoría foron o CAU Valencia e o CR Cisneros, que ocuparon os lugares de Oviedo e Liceo Francés, descendidos o ano anterior.
Clasificación
Datos finais do campionato:
Colonia (bioloxía)
miniatura|250x250px|Colonia de [[hidrozoos do xénero Aglaophenia. Obsérvase a estrutura reprodutora denominada córbula.]] Unha colonia, en bioloxía, é un termo utilizado amplamente como un grupo de seres vivos organizados baixo bases cooperativas.
Descrición
Moitos invertebrados inferiores son coloniais, como moitos hidrozoos e antozoos (corais), ou os briozoos; diversos individuos, chamados zooides, viven máis ou menos fusionados e, nalgúns casos, existen diversos tipos de zooides especializados en diferentes funcións (alimentación, defensa, reprodución).
Willi Ninja
William Roscoe Leake, coñecido como Willi Ninja, nado no barrio de Queens, Nova York, o 12 de abril de 1961 e morto na mesma cidade o 2 de setembro de 2006, foi un bailarín afroamericano e coreógrafo, coñecido especialmente a raíz da súa aparición no filme documental Paris is Burning.
Colonia (bioloxía)
Descrición
No caso dos insectos sociais como as abellas, formigas, térmites ou avispas, os individuos son independentes, pero non poden sobrevivir fóra da colonia; existen castes con especialización de traballos, así como un niño, que pode ser un formigueiro, un oco de árbore, un termitero, unha colmea rústica ou unha colmea semiartificial, como as que utiliza o apicultor. No caso das abellas melíferas cando o apicultor as traslada aos seus caixóns falamos de colmea. A colmea é a suma do material vivo (abellas), máis os caixóns onde se confinan as mesmas; na natureza, a colonia ocupa un oco dunha árbore, gretas ou cavernas en roca, ou elementos que o home construíu (recipientes, construcións, etc.).
Willi Ninja
Traxectoria
Foi un bailarín autodidacta que perfeccionou o seu estilo nos anos oitenta. Ninja foi durante anos un personaxe importante dos bailes de drags dos clubs de Harlem, interpretando corografías inspiradas por Fred Astaire, a ximnasia deportiva, o contorsionismo das culturas orientais ou o mundo da alta costura, e que resultaron un estilo de danza e de movementos moi persoal. Deste xeito chamou a atención de Jennie Livingston, o director de Paris is Burning, que o escolleu para un papel decisivo dentro do documental. O filme, que foi un éxito de crítica e de recadación, facía un percorrido polo ambiente drag da comunidade homosexual neoiorquina, e serviu de trampolín para Ninja. A partir de aí comezou facer máis aparicións públicas como profesional. De feito, a cantante Madonna recoñeceuno como unha das súas fontes, e inmortalizouno no seu tema e no seu vídeo de 1990 "Vogue."
Colonia (bioloxía)
Colonia de organismos unicelulares
Unha colonia celular é un grupo de células con similares características, que actúan en conxunto, coa particularidade de non formar unha unidade estrutural maior ou tecido.
Willi Ninja
Traxectoria
Formou un conxunto estábel de bailaríns, chamado House of Ninja (Cas Ninja), que era unha combinación de familia extensa e de grupo de baile, e onde el era chamado a Nai. Foi bailarín noutros moitos vídeos musicais, como os de Malcolm McLaren ou Masters At Work. Os seus últimos anos de carreira incluíron desfiles de moda para Jean-Paul Gaultier, actuacións coa compañía de Karole Armitage, ou clases de como camiñar que lle deu á modelo Paris Hilton. Tamén abriu unha axencia de modelos de seu.
Colonia (bioloxía)
Colonia de organismos unicelulares
Esta organización obsérvase tanto en organismos unicelulares procariotas como eucariotas.
Willi Ninja
Traxectoria
Faleceu enfermo de sida.
Colonia (bioloxía)
Colonia de organismos unicelulares
Hai colonias nas que cada unha das células desempeña todas as funcións dun ser vivo independente, noutros casos, existe un principio de división do traballo, xa que algunhas células poden diferenciarse e converterse en células reprodutoras; este tipo de colonias microbianas pódense conformar biopelículas.
Colonia de abellas
A abella doméstica vive en grandes colonias, onde os individuos interactúan intercambiando alimentos e outras substancias necesarias para a súa vida, e levando diferentes actividades (defensa da colonia, alimentación da cría, procura de alimentos, etc.). As tarefas distribúense entre as diferentes etapas que pasan as abellas obreiras.
Debido ás características do apareamento natural unha colonia de abellas é unha superfamilia (cunha nai común, a raíña) formada por varias subfamilias de obreiras (que teñen o pai en común: cada un dos abázcaros que se aparearon coa raíña). Desta maneira, nun mesmo momento, hai dentro da colonia individuos con diferente grao de parentesco.
Sudoku
miniatura|dereita|220px|Un sudoku antes de resolvelo... miniatura|220px|... e coa súa resolución marcada en vermello. Sudoku (en xaponés: 数独, sūdoku) é o nome dun quebracabezas matemático que se inventou nos Estados Unidos, e que se fixo popular en Xapón no 1986, dándose a coñecer internacionalmente en 2005.
O obxectivo do xogo é encher unha grella de 9×9 celas dividida en subgrellas de 3×3 coas cifras do 1 ao 9 partindo dalgúns números xa colocados nalgunhas das celas. Non se pode repetir ningunha cifra nunha mesma ringleira, columna ou rexión. Un sudoku está ben deseñado se a súa solución é única. A solución dun sudoku sempre é un cadrado latino, aínda que o recíproco en xeral non é certo, xa que o sudoku establece a restrición engadida de que non se pode repetir un mesmo número nunha rexión.
Numerosos xornais comezaron a publicar sudokus desde o 2005 na súa sección de pasatempos.
Historia
Este crebacabezas numérico pode terse orixinado en Nova York no ano 1979. Naquel entón, a empresa Dell Magazins publicou este xogo, ideado por Howard Garns, baixo o nome de Number Place ("o lugar dos números"). É moi probable que o sudoku se crease a partir dos traballos de Leonhard Euler, famoso matemático suízo do século XVIII. O devandito matemático non creou o xogo en si, senón que utilizou o sistema chamado do cadrado latino para realizar cálculos de probabilidades.
Posteriormente, a editorial Nikoli exportouno ao Xapón, publicándoo no xornal Monthly Nikolist, en abril de 1984, baixo o título Sūji wa dokushin nen kagiru (数字は独身に限る), que se pode traducir como "os números deben estar sós" (独身 significa literalmente "célibe, solteiro"). Foi Kaji Maki (鍜治 真起), presidente de Nikoli, quen lle puxo o nome. Máis adiante o nome abreviouse a Sūdoku (数独; sū =número, doku= só); xa que é práctica común en xaponés tomar o primeiro kanji de palabras compostas para abrevialas.
En 1986, Nikoli introduciu dúas innovacións que garantirían a popularidade do xogo: o número de cifras que viñan xa dadas estaría restrinxida a un máximo de 30 e sería "simétrico" (é dicir, as celas con cifras dadas estarían dispostas de forma rotacionalmente simétrica). Isto non sempre se cumpre nos sudokus actuais. En 1997, Wayne Gould preparou algúns sudokus para o diario The Times, que publicou bastante máis tarde, en decembro de 2004. Tres días despois, The Daily Mail publicou os seus sudokus co nome codenumber.
No ano 2005, a ICPC (International Collegiate Programming Contest) incluíu entre os seus 9 problemas o sudoku. Neste mesmo ano tamén ve a luz o primeiro libro sobre sudokus que publica un español, "Los mejores Sudokus" ("Os mellores sudokus"), con 200 sudokus agrupados en 4 niveis de dificultade, cunha extensa descrición da historia deste pasatempo, así como das súas regras, e un exemplo paso a paso para a súa resolución. A este primeiro, seguíronlle 3 volumes máis, ademais dun libro sobre kakuros, outro sobre cadrados máxicos, e un máis sobre o cuboku.
Popularidade nos medios de comunicación
Tres días máis tarde, The Daily Mail comezou a publicar o xogo baixo o nome de codenumber. The Daily Telegraph introduciu o seu primeiro sudoku de Michael Mepham o 19 de xaneiro de 2005 e outros xornais do Telegraph Group empezaron a darlle un oco nas súas páxinas.
Nationwide News Pty Ltd. comezou a publicar o crebacabezas en The Daily Telegraph de Sydney o 20 de maio de 2005; imprimíronse cinco crebacabezas con solucións ese día. A gran popularidade alcanzada polo sudoku nos xornais británicos fixo que internacionalmente o alcumaran nos medios de comunicación mundiais como o «crebacabezas co crecemento máis rápido no mundo».
Produce adicción
A escritora Carol Vorderman, no seu libro Carol Vorderman's How To Do Sudoku explica por que ela e moitas outras persoas gozan resolvendo sudokus.
Comenta as simples regras que ten o xogo, o que o fai sinxelo para os principiantes, xunto á carencia da necesidade de aritmética mental; a satisfacción de completar un crebacabezas, xa que son desafiantes e absorbentes; a rápida mellora das habilidades, cantos máis sudokus se resolvan, máis se melloran as habilidades; a súa facilidade para gardalo e continuar despois, unido á posibilidade de levar o anaco do xornal para resolvelo onde sexa.
Regras e terminoloxía
O sudoku preséntase normalmente como unha táboa de 9×9, composta por subgrellas de 3×3 denominadas "rexións" (tamén se lle chaman "caixas", ou "bloques"). Algunhas celas xa conteñen números, coñecidos como "números dados" (ou ás veces "pistas"). O obxectivo do xogo é cubrir as celas baleiras, cun número en cada unha delas, de tal forma que cada columna, fila e rexión conteña os números do 1 ao 9 sen que ningún apareza repetido. Ademais, cada número da solución aparece só unha vez en cada unha das tres "direccións", de aí o de que "os números deben estar sós", que evoca o nome do xogo.
Niveis de dificultade
A miúdo, os sudokus publicados clasifícanse segundo a súa dificultade. Aínda que resulta sorprendente, a cantidade de números dados apenas afecta á dificultade do sudoku, e mesmo pode non afectar en absoluto. Un sudoku cun mínimo de números dados pode ser moi fácil de resolver, e un con máis números pode ser complicado de resolver. Está baseado na relevancia e a posición dos números máis que na cantidade destes. Demostrouse que o problema de resolución de sudoku pertence a NP (problemas cuxa complexidade non é polinómica), polo tanto (en teoría) non se pode construír un algoritmo que os resolva nun tempo polinómico.
Os programas informáticos que resolven sudokus poden estimar a dificultade que ten un humano para atopar a solución, baseándose na complexidade das técnicas de resolución necesarias. Esta estimación permite aos editores adaptar os seus sudokus para persoas con diferente experiencia resolutoria. Algunhas versións online tamén ofrecen varios niveis de dificultade.
Métodos para a resolución do sudoku
miniatura|200px|A rexión 3×3 da esquina superior esquerda debe conter un 7. Rastexando ao longo e ancho os setes localizados en calquera lugar da reixiña, o xogador pode eliminar todas as celas baleiras da esquina superior esquerda que non poden conter un 7. Isto deixa só unha cela posible (remarcada en verde).
A estratexia para resolver este crebacabezas pódese considerar como a combinación de tres procesos: escaneo, marcado e análise.
Escaneo
Trátase do escaneo de filas (ou columnas) para identificar que liña nunha rexión en particular pode conter un número determinado mediante un proceso de eliminación. Este proceso repítese entón coas columnas (ou filas). Para obter resultados máis rápidos, os números son escaneados de forma ordenada, segundo a súa frecuencia de aparición. É importante realizar este proceso, comprobando todos os díxitos do 1 ao 9.
Marcado
miniatura|esquerda|150px|Exemplo de onde iría cada número indicado polo método de marcado por puntos.
▪ Na notación de subíndice, os números candidatos escríbense en pequeno nas celas nas que poden ir. A desvantaxe é que os puzzles orixinais se publican en xornais que habitualmente non deixan demasiado espazo para acomodar máis que uns poucos díxitos. Se se usa esta notación, os resolutores crean, a miúdo, unha copia máis grande do puzzle e empregan un lapis afiado.
▪ A segunda notación é un patrón de puntos. Cun punto na esquina superior esquerda represéntase un 1, e cun punto na esquina inferior dereita representa un 9. Esta notación ten como vantaxe que se pode usar no puzle orixinal. Requírese destreza para o emprazamento dos puntos, porque a existencia de puntos desprazados ou marcas inadvertidas leva, inevitablemente, á confusión e non son sinxelos de borrar sen engadir máis confusión.
Análise
Hai dous aproximacións principais: eliminación e «e se...».
Resolución do sudoku por ordenador
Para os programadores é relativamente sinxelo construír unha procura polo método de backtracking ou "volta atrás". Esta asignaría un valor (supoñamos que 1, ou o máis próximo a 1 dispoñible) á primeira cela dispoñible (supoñamos que a superior esquerda) e entón continuar asignando o seguinte valor dispoñible (supoñamos que 2) á seguinte cela dispoñible. Isto continuaría así ata que se descubrise unha duplicación, en cuxo caso, o seguinte valor alternativo se colocaría no primeiro campo alterado. No caso de que ningún valor cumprise a restrición retrocederíase ata o cadro anterior e probaríanse os seguintes números.
Aínda que lonxe da eficiencia computacional, este método atopará a solución se se permite o suficiente tempo de computación. Un programa máis eficiente podería deixar unha pegada de valores potenciais para as celas, eliminando valores imposibles ata que só un valor quedase para unha cela determinada. Entón cubriríase esa cela e usaríase esa información para máis eliminacións e así sucesivamente ata o final. Isto emularía máis exactamente o que un resolutor humano faría sen o método de ensaio e erro.
Codificar a procura para imposibilidades baseadas en continxencias e mesmo múltiples continxencias (como sería requirido para os sudoku máis difíciles) é abondo complexo de construír a man. De calquera modo, tales complicacións son innecesarias se todo o que o programador desexa facer é atopar unha solución eficientemente. Unha forma máis eficiente de construír solucións involucra ferramentas de programación máis avanzadas.
Algúns programas así construídos, que emulan a resolución humana, permiten estimar a dificultade que terá un humano para atopar a solución.
Construción
É posible estabelecer sudokus con máis dunha solución e tamén realizar taboleiros iniciais de sudoku sen solución, pero non se consideran sudoku apropiados; como a maior parte dos crebacabezas lóxicos, espérase unha solución única.
A construción dun crebacabezas sudoku pode ser realizada a man eficientemente predeterminando as posicións dos números dados e asignándolles valores para realizar un proceso dedutivo. Pénsase que os sudokus Number Place de Dell están xerados por ordenador. Normalmente teñen máis de 30 números dados espallados aparentemente de forma aleatoria, algúns dos cales poden ser deducidos a partir doutros números dados. Tamén teñen créditos sen autoría (é dicir, o nome do construtor non se imprime xunto a ningún puzzle). Wei-Hwa Huang asegura que Dell lle encargou escribir un programa xerador Number Place en inverno do ano 2000; antes diso, lle dixeron que os sudokus eran realizados a man. O xerador foi escrito con Visual C++, e aínda que tiña opcións para xerar máis crebacabezas de estilo xaponés, con restricións simétricas e menos números, Dell optou por non usar esas funcións, polo menos non ata a súa recente publicación das revistas compostas por sudokus.
Os sudoku Nikoli constrúense a man, e o nome do autor aparece nos créditos xunto a cada rompecabezas; os números dados sempre se atopan en forma dun patrón simétrico. Os quebracabezas Number Place Challenger de Dell (véxase Variantes máis abaixo) tamén citan os créditos do autor. Os sudoku que aparecen na maioría dos xornais do Reino Unido aparentemente son xerados por ordenador, pero empregan números dados simétricos. The Guardian licenza e publica sudoku construídos con Nikoli, aínda que non inclúe créditos de autoría. The Guardian declarou que xa que eran realizados a man, os seus quebracabezas conterían "ocorrencias imperceptibles" que serían pouco probables en sudokus xerados por ordenador. O desafío para os programadores de sudokus é aprender a un programa como construír crebacabezas intelixentes, de forma que non se poidan distinguir daqueles realizados por humanos; Wayne Gould necesitou retocar o seu popular programa durante seis anos para crer que alcanzase ese nivel.
Variantes
miniatura|200px|Exemplo dun sudoku nonomino.
Aínda que os sudokus de 9×9 con rexións de 3×3 son, por moito, os máis comúns, e abundan numerosas variantes. Por exemplo, hai sudokus de táboas de 4×4 con rexións de 2×2; estes publicáronse baixo o nome de Logi-5 táboas de 5×5 con rexións pentaminó; o World Puzzle Championship realizou previamente unha táboa de 6×6 con rexións de 2×3 e unha táboa de 7×7 con seis rexións heptomino e unha rexión disxunta; Daily SuDoku ofrece sudokus de 4×4, 6×6 e 9×9 sinxelos cada día baixo o nome de Daily SuDoku for Kids. Mesmo o sudoku de 9×9 non é sempre estándar, e Ebb publica regularmente algúns deles con rexións nonomino; os OU.S. Puzzle Championship de 2005 tiñan un sudoku con rexións de paralelogramos dispostas ao redor do bordo externo do crebacabezas, como se a táboa fose toroidal. Tamén se poden realizar sudokus máis grandes, como o Monster SuDoku de 12×12 de Daily SuDoku, os Number Place Challenger de 16×16 que publica Dell regularmente e o desafiante Sudoku o Xigante behemoths de Nikoli de 25×25.
Outra variante común consiste en estabelecer restricións adicionais para forzar a posición dos números máis aló dos habituais requirimentos encanto á fila, columna e rexión. A miúdo, as restricións toman a forma dunha "dimensión" extra; a máis común é que se cumpra o requirimento de que os números das diagonais principais tamén sexan únicos. Os mencionados sudokus Number Place Challenger forman parte desta variante, así como o son os Sudoku X do Daily Mail, que utiliza reixiñas de 6×6. O Daily Mail tamén publica o Super Sudoku X na súa revista Weekend: un reixiña de 8×8 na que as filas, columnas, diagonais principais, bloques de 2×4 e bloques de 4×2 conteñen cada número unha soa vez. Outra variante consiste en empregar díxitos coa mesma posición relativa dentro das súas respectivas rexións; ditos quebracabezas se imprimen a miúdo a toda cor, de forma que cada grupo disxunto comparte unha cor para maior claridade.
A continuación móstranse algunhas das variacións únicas máis importantes:
Premio María Casares á mellor música orixinal
miniatura|Carlos Mosquera “Mos”, gañador no 2014. Os Premios de Teatro María Casares á mellor música outórgaos a Asociación de Actores e Actrices de Galicia aos mellores traballos nesa especialidade teatral da temporada anterior.
En 2023 Mellor espazo sonoro.
Os galardóns
Os Premios María Casares de Teatro galardoaron na categoría de mellor música orixinal ós seguintes profesionais:
As profesionais máis premiadas
Varios músicos obtiveron este galardón en máis dunha ocasión: Bernardo Martínez obtívoo en catro, Fran Pérez (Narf) tamén en catro, e Piti Sanz en dúas.
Luke Durbridge
miniatura|dereita|Luke Durbridge en xaneiro de 2013. Luke Durbridge, nado en Greenmount o 9 de abril de 1991, é un ciclista australiano. É un especialista en probas contra o reloxo, tal e como demostran as súas numerosas vitorias contra o reloxo. Actualmente corre para o equipo ProTeam australiano Orica-GreenEDGE.
Traxectoria
Durbridge comezou a practicar tríatlon aos 14 anos en Australia. En 2009 proclamouse campión do mundo sub-19 na modalidade contra o reloxo no mundial disputado en Moscova. Ese mesmo ano foi tamén campión do mundo sub-19 na categoría de Madison. En 2011, álzase coa vitoria no Campionato do Mundo de Ciclismo Contra o Reloxo sub-23, disputado en Dinamarca, converténdose así no corredor máis novo da historia en gañalo. Para a tempada 2012 Durbridge ingresa nas filas do conxunto Orica-GreenEDGE. A súa primeira vitoria como profesional nunha clasificación xeral e nunha proba en ruta chegaría ese mesmo ano no Circuíto da Sarthe. En xuño de 2012, sorprende a todo o mundo gañando o prólogo do Critérium do Dauphiné por diante de Bradley Wiggins, todo un especialista. A súa segunda vitoria nunha clasificación xeral chegou no Tour de Poitou-Charentes.
Palmarés en estrada
2010 2011 2012 2013 2014
Resultados nas Grandes Voltas e Campionatos do Mundo
Durante a súa traxectoria deportiva logrou os seguintes postos nas grandes voltas: -: non participa Ab.: abandono
Palmarés en pista
2011
Universala Esperanto-Asocio
miniatura A Asociación Universal de Esperanto (en esperanto, Universala Esperanto-Asocio, UEA) foi fundada en 1908. Actualmente a UEA é a organización internacional máis grande para os falantes de esperanto e ten membros en 119 paísé. UEA traballa non soamente para difundir o esperanto, senón tamén para estimular a discusión sobre o problema lingüístico mundial e chamar a atención sobre a necesidade de igualdade entre os idiomas. Ocúpase tamén das relacións oficiais coa ONU e a Unesco.
A oficina central da UEA atópase en Rotterdam, Holanda, xunto coa Organización Mundial da Mocidade Esperantista (TEJO, nas súas siglas en esperanto). Á parte de leste, existen outros centros, de entre os cales destaca o neoiorquino na sede das Nacións Unidas.
Os seus obxectivos, son, segundo os estatutos de 1980:
Cada ano, a UEA organiza o Universala Kongreso (Congreso Universal de Esperanto), no que habitualmente participan entre 1500 e 3000 persoas. A UEA publica libros, ten o maior servizo de venda postal de libros en esperanto do mundo (con máis de 4000 libros, discos compactos e outros), e mantén unha importante biblioteca de libros en esperanto.
O seu presidente é Probal Dasgupta (India) electo no 2007. Anteriores presidentes foron: Ernfrid Malmgren (Suecia, 1947-1956), Giorgio Canoto (Italia, 1956-1960), Harry Holmes (Inglaterra, 1960-1962), Yagi Hideo (Xapón, 1962-1964), Ivo Lapenna (Iugoslavia, 1964-1974), Humphrey R. Tonkin (Inglaterra, 1974-1980, 1986-1989), Grégoire Maertens (Bélxica, 1980-1986), John C. Wells (Inglaterra, 1989-1995) Le Chong-Yeong (Corea do Sur, 1995-1998), Keppel Enderby (Austrialia 1998-2001), Renato Corsetti (Italia 2001-2007), Probal Dasgupta (2007-2013), Mark Fettes (2013-). centro|miniatura|600x600px
Horizontes
Horizontes foi un semanario editado en Lugo entre 1932 e 1933.
Traxectoria
Subtitulado Órgano del P.R.R.S. de Lugo, apareceu en decembro de 1932. Voceiro do Partido Republicano Radical Socialista de Lugo, entre os seus colaboradores figuraron Ánxel Fole, co pseudónimo Bacurín, e Juan Vázquez Gayoso. O último número coñecido é o 24, que corresponde ao 21 de maio de 1933.
Fondo
O termo fondo (do latín fundus) pode referirse a:
Amais, como topónimo Fondo pode referirse a:
O xigante egoísta
O xigante egoísta é un conto de fadas escrito polo poeta, escritor e dramaturgo británico-irlandés Oscar Wilde. Foi publicado por primeira vez n'O príncipe feliz e outros contos xunto a outros catro contos do autor en 1888.
Trama
-Quen se se atreveu a te mancar? -pois nas palmas das súas mans tiña sinais de dous pregos, ó igual que nos seus peciños.
-Quen se se atreveu a te mancar? -berrou o xigante-. Dimo para que poida coller a miña espada e matalo.
-Non -respondeu o neno-, porque estas son as feridas do amor.
-Quen es? -dixo o xigante, e un estraño medo invadiuno, facéndolle caer de xeonllos perante o pequeno.
E o neno sorriu e díxolle:
Publicación
O xigante egoísta foi publicado por primeira vez en lingua inglesa en 1888 na colección O príncipe feliz e outros contos, que reúne cinco historias de Oscar Wilde. Foi escrito dous anos despois do nacemento do fillo do autor Vyvyan.