cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Zapato Veloz
Traxectoria
Acadaron certa sona en países como Italia, Arxentina, México, Chile ou Uruguai. En 1993 e 1994 participaron no Festival Internacional de Música de Acapulco, onde coincidiron con cantantes como Sting, Gloria Estefan ou Maná. Os seareiros do equipo de fútbol Club Atlético Independiente de Avellaneda (Arxentina) adaptaron "El tractor amarillo", e adoitan cantar unha versión da mesma.
En 1993 editaron o seu segundo disco, Zapato Veloz, que incluía 12 cancións, das cales 6 eran novas e 6 estaban xa no primeiro disco. A finais de 1993 publicaron Pa Tokiski, con dez cancións, das cales 3 xa foran editadas. Deste disco sacaron un sinxelo, "Manolín el piruleta". Outras cancións son "Un camello en San Fermín", "Cabra por Seur" ou "Lady Di". De Zapato Veloz tamén é o tema "En una tribu comanche", coñecida en feiras.
En 1994 decidiron abandonar o grupo. Chegaron a acadar 7 discos de ouro. Mario Mosteiro actualmente canta no grupo La Sonora Callejera.
A canción "El tractor amarillo" aparece no filme Todos a la cárcel (Luis García Berlanga, 1993), así como na película de Carlos Saura El séptimo día (2004), baseada no masacre de Puerto Hurraco.
Isotipo (inmunoloxía)
Na cadea pesada das inmunoglobulinas pode producirse o cambio de clase na que a cadea pesada cambia, polo que a célula B pasa a producir outra subclase ou isotipo diferente de inmunoglobulina. A célula B empeza producindo IgM, e máis tarde IgM e IgD, pero despois cando recoñece ao antíxeno pode pasar a producir algún dos outros tipos de Ig. Neste fenómeno está implicado o splicing alternativo e a eliminación e reordenación de xenes.
A Roda, Tapia de Casarego
miniatura|Praza da Roda
A Roda é unha parroquia do occidente asturiano, pertencente ao concello de Tapia de Casarego. A poboación desta parroquia é de aproximadamente 200 persoas.
A parroquia é de carácter rural, con terreo frondoso e pradaría adicada á gandaría e agricultura. Conta con dous establecementos hostaleiros, Casa Camilo e El Zapateiro.
Movemento asociativo
O grupo de teatro Pico de Faro foi creado en 1983 na Roda, e recibiu o nome pouco despois en recordo da ermida onde estivera a imaxe da Virxe das Neves. Tras varias actuacións polo occidente de Asturias, constituíuse en asociación co nome doutra xa desaparecida, que formaba parte tan só das lembranzas dos máis maiores: Centro de Instrucción y Recreo, constituíndo a mesma os compoñentes do grupo de teatro, e deixándoa aberta a toda a veciñanza. A través dela iníciase á vez a restauración do local chamado El Centro, que queda definido coma a súa sede social. O 18 de novembro de 1994, o grupo de teatro independizouse do Centro de Instrucción y Recreo, constituíndose en asociación con autonomía propia, e co nome Pico de Faro, seguindo coa programación de sempre.
A Asociación xuvenil El Columpio foi constituída no ano 1994. O festexo máis importante promovido pola mesma é a réplica da antiga feira da Roda, realizada xunto ó grupo Pico de Faro, e que ten lugar tódolos anos no mes de agosto. Este evento é, dende o seu comezo e xunto coa Festa dos mártires, a actividade máis relevante e significativa que se celebra con periodicidade anual na Roda.
Palacio da Ópera da Coruña
220px|miniatura|dereita|Vista parcial do interior do Auditorio principal. O Palacio da Ópera da Coruña é un edificio situado na Glorieta de América da cidade herculina, situado xunto ao parque de Santa Margarida. É a sede da Orquestra Sinfónica de Galicia.
Instalacións
O Auditorio principal dispón de asentos para 1.805 persoas. No mesmo recinto, o Palacio da Ópera alberga unha Sala de Cámara, unha Sala de Relatorios, unha Sala VIP e unha área de exposición.
Historia
Os terreos da canteira de Santa Margarida foron declarados urbanizábeis no plan xeral de 1985 e en 1988 foron adxudicadas as obras a Ginés e Machado por 1789 millóns de pesetas. As obras foron paralizadas o 8 de marzo do ano seguinte por unha denuncia da Asociación de Veciños sobre o volume do edificio. O Tribunal Superior de Xustiza de Galicia levantou a paralización en xullo e volveuna a aplicar en outubro.
O edificio, obra do Taller de Arquitectura y Urbanismo foi inaugurado o 2 de decembro de 1989 como Palacio de Congresos-Auditorio. O día seguinte celebrouse o III Congreso Nacional de Economía. En 1999 sufriu unha remodelación e reinaugurouse como Palacio de Congresos e da Ópera.
Coa construción do novo centro de congresos e exposicións no Porto, PALEXCO, denominouse Palacio da Ópera.
Le Phare du bout du monde
Le Phare du bout du monde é unha novela de aventuras do escritor francés Jules Verne que foi escrita en 1901. pero que foi publicado postumamente en 1905. O argumento da novela trata sobre a piratería no Atlántico Sur durante a metade do século XIX, a supervivencia en circunstancias extremas e os eventos ocorridos nun faro. Verne inspirouse no faro real da Illa dos Estados, preto do cabo de Fornos.
Sinopse
Nunha illa deshabitada da Patagonia onde se confunden os océanos Atlántico e Pacífico, habita unha banda de piratas dirixidos polo terrible Kongre. Estes piratas adícanse a atacar embarcacións que encallan na zona.
O seu modo de vida vese seriamente ameazado cando o goberno arxentino constrúe e pon en funcionamento un faro que deixa ó coidado de tres fareiros. Os piratas dan morte a dous deles, e queda con vida unicamente ó xefe, Vázquez, que logrado agocharse. O valoroso Vázquez tratará entón de sobrevivir nese illado paraxe, e ó mesmo tempo buscará o xeito de rematar coas falcatruadas dos malfeitores. Posteriormente, un náufrago estadounidense, John Davis, será o compañeiro de Vázquez na súa loita contra os piratas.
Carral, Begonte
San Martiño de Carral é unha parroquia que se localiza no concello de Begonte. Segundo o padrón municipal (INE 2019) tiña 179 habitantes (95 homes e 84 mulleres), distribuídos en 5 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 218 habitantes.
Xentilicio
O seu xentilicio é carralexo.
Gonzalo Suárez
miniatura|Gonzalo Suárez (2011). Gonzalo Suárez Morilla, nado en Oviedo o 30 de xullo de 1934, é un escritor e director de cine asturiano.
Traxectoria
Gonzalo Suárez naceu en Oviedo pouco antes da revolución de Asturias. O alzamento nacional que deu pé á guerra civil española colleuno en Madrid, onde o seu pai, o catedrático de francés Gonzalo Suárez Gómez, fora a presidir uns exames. Comezou a ir á escola aos dez anos, sendo instruído até entón polo seu pai. En 1951 comezou os estudos de Filosofía e Letras, ao tempo que escribía pezas de teatro e actuaba en obras de Saroyan, Eurípides ou Shakespeare. Influenciado polos impresionistas iniciouse no mundo da pintura, e logo de abandonar os estudos marchou a París, onde fixo traballos eventuais.
En 1958 marchou a Barcelona coa súa muller, e traballou de xornalista co pseudónimo de Martin Girard. Pouco despois instalouse en Italia, onde traballou no Inter de Milán como asesor do adestrador de fútbol Helenio Herrera, parella de súa nai dende había anos. Era o encargado de asistir aos partidos dos rivais do Inter e realizar informes tácticos e técnicos para Herrera.
Deixou o xornalismo e publicou relatos de ficción, algúns dos cales foron adaptados ao cinema. En 1966 comezou a facer el tamén cine, sendo financiadas as súas primeiras películas por Angelo Moratti, presidente do Inter de Milán, por medio de Helenio Herrera, que se fixo coprodutor xunto con el.
Obra
=== Filmografía ===
Casa señorial
dereita|miniatura|220px|[[Pazo de Rubiáns, en Vilagarcía de Arousa. Os pazos son o mellor exemplo de casa señorial galega.]] miniatura|right|[[Ightham Mote, un pazo inglés (manor house) con foso do século XV en Kent, sur de Inglaterra.]] Unha casa señorial ou señoril é a casa na que residiu o tronco, cabeza, xefe ou primeira persoa notábel que deu nome, renome, estados, títulos de honra etc. a unha familia, como un fundador, un personaxe insigne en política, en armas, letras etc. O exemplo máis claro en Galiza é o pazo, casa grande, antiga e nobre, especialmente a situada no medio rural Adoitan ser da época moderna, aínda que nas máis das veces, cunha orixe medieval (fortaleza ou torre da nobreza galega). Na maioría das rexións europeas onde houbo feudalismo existen castelos, palacios e casas señoriais ou mansións. No caso de Galicia, na gran parte de Francia ou na Gran Bretaña, no que o repartimento da poboación é de orixe xermánica, con moitas aldeas ou núcleos de poboación espallados por todo o espazo e unha organización territorial en parroquias e concellos, adoitan aparecer un tipo de casa señorial rural denominada pazo no caso de Galicia (paço no Norte de Portugal), château en Francia e manor house na Gran Bretaña.
Galicia e Norte de Portugal
miniatura|right|200px|[[Mateus Palace|Solar de Mateus, Vila Real, Portugal.]] O pazo é o tipo de casa señorial, grande e antiga, e as máis das veces situada no medio rural, típica de Galicia e do Norte de Portugal (en portugués: paço) . A maior parte deles foron contruídos na Idade Moderna, aínda que a maioría deles posúen unha orixe medieval, sendo logo adaptacións para vivenda de fortalezas ou torres da nobreza medieval do antigo Reino de Galicia. Posúen rexos muros de granito, escudos da familia e moitas veces torres ameadas. Tamén salientas polos seus xardíns. O seu lugar e función é moi semellante ao das manor houses británicas. Os pazos galegos salientan pola sobriedade arquitectónica, a medio camiño entre a arquitectura popular e a culta. Teñen uns excelentes muros de fábrica de granito cunha cantaría moi coidada e as máis das veces están fortificados (garitas, torres, ameas...). Os vans adoitan ser, coma na construción vernácula galega, pequenos. Adoitan ter na fachada principal o brasón da familia, algún elemento decorativo e unha gran cheminea. Adoitan ter dous andares, a planta terrea, o sobrado, e no caso de ter torre poden posuír algún andar máis. O soar é unha gran quinta con viñedos e coidados xardíns. Respecto do nome, adoitan coñecerse como pazo, casa, casa grande, quinta (referido á gran propiedade que posúen), palacio (poucas veces, máis ben usado en galego só no caso de realeza ou grandes pazos urbanos), castelo (pouco usado, normalmente cando houbo un verdadeiro castelo no lugar onde se empraza o actual pazo) e torre ou torres (nalgúns dos casos cando a orixe é unha torre medieval). Moitos deles foron convertidos dende finais do século XX en adegas e hoteis rurais.
Cómpre lembrar que ademais dos pazos rurais, nas vilas e cidades galegas atopamos pazos, palacios e casas señorais urbanas.
No Norte de Portugal, ocorre o mesmo; moitos teñen tamén a orixe na Galiza medieval (da que o Norte de Portugal formaba parte), xa en época portuguesa constrúense moitos paços entre os séculos XVII e XX pola aristocracia lusa como residencias de campo. Tamén se coñecen co nome de solares (quintas, cando inclúe unha boa propiedade) e adoitan ter un estilo barroco, moitas veces máis recargado que os sobrios pazos galegos, con pináculos e abundante ornamentación. Son comúns nas provincias de Beira, Minho, e Trás-os-Montes. Moitos deles foron convertidos en hotei rurais chamados  pousadas. Algunhas quintas, paços e solares coñecidos no Norte de Portugal son:
Illas Británicas
Unha manor house (literalmente en galego: casa señorial) sería o equivalente inglés do pazo galego, unha gran casa señorial no campo, que historicamente foi residencia do señor da casa, pasando de pais a fillos, unidade básica dunha organización territorial dentro do sistema feudal europeo. Formaba o centro administrativo dun feudo e dentro do seu gran salón se realizaron cortes señoriais, xantares comunais do Señor e grandes banquetes. Remóntanse á época baixomedieval, e a miúdo están fortificadas (normalmente son máis elementos decorativos que verdadeiramente defensivos). As primeiras casas señorais medievais construíanse segundo os padróns da arquitectura popular, aínda que con mellores acabados, como no caso da maior parte dos pazos galegos. Durante a segunda parte do reinado da raíña Isabela I (1558-1603) e durante o reinado do seu sucesor o rei Xácome I (1603-1625) apareceron as primeiras mansións deseñadas por arquitectos de renome e non meros masóns ou construtores. Burghley House, Longleat House, e Hatfield House son bos e coñecidos exemplos de casas señorais dese período.
Respecto do nome, as máis das veces chámanlle manor (pazo), outras house, hall, court, palace (palacio, pouco usado, agás que sexan da realeza), place (cognado de palacio, como o caso de pazo/paço en galego/portugués), park (referido á gran propiedade, incluso con bosques para a caza de cervos) tower (ou towers, torres, pouco usado, cando houbo unha torre medieval) e castle (castelo, pouco usado se non é un verdadeiro castelo).
Escocia
miniatura|Castelo de [[Muchalls Castle|Muchalls, un pazo do século XVII en Aberdeenshire, Escocia]]
Francia e Bélxica
miniatura|220px|Château Cheval-Blanc, en [[Saint-Émilion (Bordeos).]] Un château (en plural châteaux) é unha casa señorial ou residencia do señor, unha casa de campo da nobreza, con ou sen fortificacións, orixinalmente —e aínda máis frecuentemente— en rexións francófonas. Cando se necesita unha clarificación, un château fortificado (isto é, un castelo) se lle chama un château fort, no resto dos casos refírese a un pazo francés. O equivalente urbano dun château (pazo) é un palais (palacio), que en Francia se aplica só a grandes casas nunha vila ou cidade.
País Vasco e Cantabria
Algunhas casas conservan durante séculos a memoria do soar orixinario dunha familia (fidalguía ou nobreza) típico en lugares como Biscaia e as montañas de Santander, sendo sabido que a biscaíña e foros de fidalguía seguían aos oriúndos de ditos países a todas partes probando dita procedencia, ou sexa o soar do que procedían.
Alemaña
O equivalente alemán do pazo é unha Gutshaus (ou Gut, Gutshof, Rittergut, Landgut ou Bauerngut). Tamén son termos comúns Herrenhaus e mais Domäne. Schloss (pl. Schlösser) é outra verba alemá para un tipo de edificio semellante a unha casa señorial, casa grande, château ou pazo. Outros termos usados en alemán son Burg (Castelo), Festung (forte/fortaleza) e Palais/Palast (palacio).
Países Bálticos
Tamén existen pazos en Estonia e Letonia, de morfoloxía algo diferente, tiñan unha función semellante.
Países Baixos
miniatura|220px|Pazo de Warmond (Huis te Warmond) Hai moitos pazos históricos por todos os Países Baixos. Algúns deles foron convertidos en museos, hoteis etc. Algúns localízanse no campo e en grandes parques. A súa orixe tamén é propia dun sistema feudal (heerlijkheid). Chámanse de vroonhof ou vroenhoeve, verba derivada do protoxermano fraujaz, que significa "señor". Tamén se coñecían coma hof ou hofstede, landhuis (ou só huis), ridderhofstad (Utrecht), stins ou state (Friesland), ou havezate (Drente, Overijssel e Güeldres). Algúns destes edificios estaban fortificados. Os asociados á nobreza atópanse no campo e coñécense co nome neerlandés de kasteel, slot, burcht ou (en Groningen): borg. Algúns exemplos son:
Fóra de Europa
Tamén atopamos casas señorais semellantes aos pazos galegos nos países nórdicos (Suecia, Noruega e Dinamarca principalmente, e a partir da emigración tamén aparecen nas Américas (Brasil, Canadá, EUA) e Nova Zelandia.
Galería de imaxes de Baroña, Porto do Son
San Pedro de Baroña é unha parroquia que se localiza no concello de Porto do Son.
Lugares de Catoira
miniatura|dereita|[[Casa do concello de Catoira.]] Galicia → Parroquias de Galicia → Lugares de Galicia → Lugares de Catoira
Taliabu
Taliabu é a maior illa (2.913 km²) e máis occidental das Illas Sula, que á súa vez forma parte das illas Molucas en Indonesia. Atópase ao oeste das illas Mangole e Sanana.
Xeografía
Taliabu atópase ao leste de Sulawesi, está separada da veciña illa de Mangole, polo Estreito de Capalulu. O punto máis alto está en Taliabus 1.157 m, o litoral da illa ten unha lonxitude de 410´5 quilómetros. Taliabu é montañosa e boscosa, e escasamente poboada. A cidade principal é Lekitobi no suroeste da illa.
Historia
Taliabu orixinalmente pertencía a sultán de Ternate. En 1683 converteuse en colonia dos Países Baixos. Logo da segunda guerra mundial en 1949 pasou a pertencer á agora independente Indonesia. Ao principio era parte da provincia de Molucas, desde 1999 pertence á provincia de Maluku Utara.
Poboación
A poboación de Taliabu probablemente é orixinaria da rexión oriental de Sulawesi, son similares étnica e culturalmente aos pobos de Buru e Ceram, a maioría é de ascendencia malaio-polinesia. Mentres que no pasado dominaban principalmente as crenzas indíxenas, hoxe en día o islam é a relixión predominante en Taliabu.
Marcos Vales
Marcos Vales Illanes, nado na Coruña o 5 de abril de 1975, é un exfutbolista galego. Xogaba de dianteiro e foi internacional coa selección española.
Deportivo da Coruña
Fillo do futbolista de Cesuras José Pedro Vales, que xogara no Deportivo da Coruña durante a década de 1970, Marcos Vales formouse nas categorías inferiores do propio club coruñés. Considerado unha das maiores promesas da entidade, con 17 anos deu o salto do Fabril ao primeiro equipo. O seu primeiro partido en Primeira División disputouno o 21 de marzo de 1993, nunha goleada por 5-0 sobre o Real Burgos en Riazor, entrando nos minutos finais como substituto de Mauro Silva. A súa chegada ao primeiro equipo coincidiu co nacemento do Súper Dépor, onde xogadores como Bebeto, Claudio, Fran ou Manjarín impedíanlle facerse un oco na dianteira. Disputou oito encontros na tempada 1992–93 e marcou un gol. Ese tanto ante o Zaragoza, con 18 anos e 18 días, converteuno no goleador de menos idade na historia do Deportivo en Primeira División, e serviu ademais para clasificar ao club galego para unha competición europea por primeira vez na súa historia. Na 1993–94, na que o Deportivo perdeu o título de liga no derradeiro minuto, Vales participou en once partidos de liga e catro da Copa da UEFA, sen lograr anotar.
Sporting de Gijón
Descartado por Arsenio Iglesias, e a pesar de espertar o interese do FC Barcelona, no verán de 1994 Vales acabou recalando no Sporting de Gijón. O club asturiano puido facerse co futbolista sen desembolso económico e cun mero cambio de residencia, xa que Vales non tiña aínda contrato profesional co Deportivo. O presidente do club galego, Augusto César Lendoiro, chegou a denunciar a operación, pero os xulgados déronlle a razón ao futbolista. No Sporting, a progresión de Marcos Vales continuou estancada: catorce partidos e dous goles na súa primeira tempada e só nove encontros, sen anotar, na segunda. A súa situación cambiou a tempada 1996–97, coa chegada ao banquiño de Benito Floro, o primeiro técnico que lle deu a oportunidade de xogar con regularidade. Participou esa tempada en 37 partidos de liga, aínda que só anotou un gol.
Zaragoza
O verán de 1997 a directiva sportinguista aceptou unha oferta de 200 millóns de pesetas do Real Zaragoza e traspasou ao xogador. A súa estadía durante cinco anos no club maño estivo marcada pola irregularidade, aínda que foi a súa etapa profesional de máis éxito. A súa mellor tempada foi a 1998–99, na que xogou 34 partidos e anotou seis goles -o maior rexistro da súa carreira-, chegando incluso a alcanzar a internacionalidade con España. A tempada 2000–01 o Zaragoza foi campión da Copa do Rei, aínda que a presenza de Marcos Vales no equipo, esa tempada, foi practicamente testemuñal. Un ano máis tarde, o conxunto aragonés descendía a Segunda División, pero Marcos Vales puido seguir en Primeira fichando polo Sevilla FC.
Sevilla
A tempada 2002–03 xogou 31 partidos de liga e anotou tres goles; un deles especialmente recordado polos sevillistas, xa que serviu para derrotar ao eterno rival, o Real Betis, no estadio Ruiz de Lopera. Porén, o seguinte curso, unha lesión no pé e a falta de confianza do técnico, Joaquín Caparrós, foron diluíndo o seu peso no equipo, e só participou en nove encontros.
Mallorca
Tras obter a carta de liberdade no verán de 2004, negociou un posible regreso a Galicia co Celta de Vigo, pero foi requirido como reforzo por Benito Floro, que acababa de fichar polo RCD Mallorca. Tras un inicio prometedor co equipo balear, o xogador recaeu da súa metatarsalxia no pé esquerdo e Floro foi destituído tras unha mala xeira de resultados. Todo iso desembocou na saída prematura de Vales, que en xaneiro de 2005 rescindiu o seu contrato co Mallorca.
Tras pasar polo quirófano, finalmente anunciou a súa retirada en abril de 2005, con 29 anos. Posteriormente, desvinculouse do mundo do fútbol e retomou os seus estudos de Empresariais. Máis tarde estudou Dereito e pasou a traballar como avogado.
David Blanco
David Blanco Rodríguez, nado o 3 de marzo de 1975 na localidade suíza de Berna, é un ciclista galego.
Traxectoria
Iniciou a súa carreira como profesional en Portugal, en 2000, no Rota dos Móveis. Con este club disputou a súa primeira Volta ao Alentejo (onde rematou undécimo), e a súa primeira Volta a Portugal, onde chegou de 14º. En 2001 repite ese posto final na rolda lusa, e en 2002, xa co ASC Vila do Conde remata de 21º. En 2003 ficha polo Porta da Ravessa, e remata quinto na Volta a Portugal e undécimo de novo na do Alentejo.
En 2004 ficha polo equipo español Kelme, onde permaneceu dous anos, e que mudou aos nomes de Comunitat Valenciana e Costa Blanca. Dese ano é a súa participación primeira na Vuelta a España, onde rematou décimo, e o seu primeiro podio, ao finalizar terceiro na Volta á Comunidade Valenciana. En 2005 quedou de quinto na volta portuguesa e duodécimo na española, e en 2006 chegou a súa primeira gran vitoria como profesional, ao conseguir a primeira posición na Volta a Portugal, onde ademais gañou a oitava tirada (Favaios-Guarda) e mais a décima e última tirada (Idanha-a-Nova - Castelo Branco, contra o reloxo).
Ao ano seguinte non renova co equipo español, e ficha de novo por un conxunto profesional portugués, o Duja Tavira. Ese ano queda quinto na rolda lusa, e na edición seguinte, en 2008, volve obter o título de vencedor final. En 2009 volve ser proclamado vencedor da Volta a Portugal logo da descualificación do portugués Nuno Ribeiro por dopaxe. A eliminación de Ribeiro e do español Héctor Guerra por esa razón, converteuno ademais en vencedor de dúas tiradas. En 2010 volve gañar a Volta a Portugal.
En setembro de 2010 asinou un contrato co equipo italiano Geox para a seguinte tempada.
No ano 2012 gañou por quinta vez a Volta a Portugal.
Vida persoal
Actualmente reside en Santiago de Compostela.
(120132) 2003 FY128
(120132) 2003 FY128, tamén escrito coma (120132) 2003 FY128, é un obxecto trans-neptuniano. Foi descuberto o 26 de marzo do ano 2003 polo programa NEAT dende o Observatorio Palomar, situado en California.
Características
Está clasificado coma obxecto distante polo programa Deep Ecliptic Survey (DES) dende que se sabe que a súa órbita está a unha distancia (respecto do sol) o suficientemente grande coma para que non exista unha posible interferencia de Neptuno sobre este obxecto. Tal coma se pensa nunha posible migración cara a fóra de Neptuno ó longo da vida do Sistema Solar, pode que algún se poida ver afectado por Neptuno, se este acada unha grande excentricidade.
Olazti
Olazti ou Olatzagutia (en castelán: Olazagutía e oficialmente Olazti/Olazagutía) é un concello español da Comunidade Foral de Navarra, situado no meiriñado de Pamplona, na bisbarra de La Barranca e a 53 km da capital da comunidade, Pamplona. A súa poboación en 2013 foi de 1.627 habitantes (INE), o seu termo municipal ten unha superficie de 19,6 km² e a súa densidade de poboación é de 83,01 hab/km².
Cuiabá
Cuiabá é a capital do Estado brasileiro de Mato Grosso. Forma unha conurbación co veciño municipio de Várzea Grande. Está localizada a 1133 km de Brasilia e 1462 km de Porto Velho, sendo importante punto de pasaxe entre o sueste do Brasil e a rexión Amazónica.
A orixe do seu nome é a palabra indíxena Ikuiapá. Ikuia significa "arpón"; pá significa "lugar". Ou sexa, o lugar dende o que se pesca con arpón.
Relevo
O cadro xeomorfoloxico do municipio está, en gran parte, representado pola Chapada dos Guimarães, unha gran meseta non moi distante (uns 60 km) do centro da cidade. Pero tamén aparecen no relevo o Planalto da Casca e a Depresión Cuiabana. Predominan as pequenas altitudes e o relevo case plano. Na cidade, as altitudes varían entre os 146 e os 250 metros.
Clima
O clima é tropical quente e subhúmido. A media anual chuvias é de 1.750 mm, con intensidade máxima en decembro, xaneiro e febreiro. A temperatura máxima, nos meses mais quentes, fica próximo ós 43oC. A mínima varía entre 12 e 14 °C. A temperatura media é de 24 °C. A temperatura mínima rexistrada chegou ó 0 °C.
Localización estratéxica
Cuiabá é cercada por tres grandes ecosistemas do mundo: a Amazonia, o Cerrado Brasileiro e o Pantanal. Cun clima moi quente, o lugar está ao norte do Pantanal, ao lado da Chapada dos Guimarães e tamén é considerada a porta de entrada da Foresta Amazónica. Cuiabá está localizada no Centro Xeodésico da América do Sur. A Gran Cuiabá, formada coa veciña cidade de Várzea Grande, é o portón de entrada non só do Pantanal, pero tamén para Águas Quentes, Chapada dos Guimarães, Vila Bela da Santíssima Trindade e moitas outras rexións do estado. Cuiabá e Várzea Grande son cidades-irmás, unidas polo río Cuiabá.
Economía
miniatura|dereita|230px|Catedral A economía de Cuiabá, hoxe, está centralizada no comercio e na industria. O sector industrial é representado, basicamente, pola agroindustria. Cun distrito industrial que ten infra-estrutura necesaria, a capital atraeu empresarios de varias rexións do país.
Na agricultura cultívanse lavouras de subsistencia e hortifrutigranxeiros. Nos servizos, destaca o sempre crecente mercado do turismo. A rexión da Chapada dos Guimarães, por exemplo, está a 60 km do centro da cidade.
Plowing Into the Field of Love
Plowing Into the Field of Love é o terceiro álbum da banda danesa de punk rock Iceage, publicado o 6 de outubro de 2014 a través do selo Matador Records.
Listaxe de cancións
Toda a música por Iceage, letras por Elias Bender Rønnenfelt
Canción de Shtalak
A canción de Shtalak (en checheno Шатлакхан Илли / Şatlaqan Illi) é o himno nacional de Chechenia.
En ruso
Как бы ты ни горела огнем несправедливости Чечня,
Ни падала и вставала, чтобы жить.
Молния Кавказа, колыбель свободы,
Берегли честь твоей земли гордые люди.
Согласие между твоими народами – бесценное богатство!
Кроме тебя, нет матери, чтобы приласкать народ Чечни.
Нашу жизнь и нашу кончину в очаге Родины,
Просим, восхваляя тебя, благослови.
На вершину Башлама спускаются души предков.
Волна Аргуна говорит на языке матери.
Великолепный подарок ты, данный нам жизнью!
Песня Шатлака дала нам силу!
Любовь к труду и отваге, уважение народа,
Пусть будет для тебя приятной вестью.
На страже свободы, найдя счастливую дорогу,
Живи для нас, достойная Чечня!
Sport Club Corinthians Paulista
O Sport Club Corinthians Paulista é un club brasileiro de fútbol con sede en São Paulo. Foi fundado o 1 de setembro de 1910. É tamén coñecido como "Timão" (Equipón) ou "Coringão". Os seus maiores rivais son o Palmeiras, São Paulo e Santos. En xaneiro de 2000 proclamouse campión da edición experimental da Copa Mundial de Clubs da FIFA, no Brasil. En 2012 conquistou por vez primeira na súa historia a Copa Libertadores.
Estadio
O estadio do equipo é o Alfredo Schürig, con capacidade para 18.000 espectadores, tamén máis coñecido como Fazendinha. Debido á pequena capacidade, este estadio non é utilizado para partidos oficiais. O club xoga os seus partidos no Corinthians Arena con capacidade para 47.605 espectadores.
Adestradores
O adestrador deportivista actual é Fábio Carille. .
Estaleiro Editora
Estaleiro Editora foi unha editorial galega constituída como unha asociación cultural sen ánimo de lucro. Iniciou a súa andaina en 2006. No verán de 2016 anunciou o cesamento da súa actividade, que se concretou en 2017.
Historia e características
Formada en 2006, foi unha editorial autoxestionada, asemblearia e sen ánimo de lucro. Editaba baixo licenza Creative Commons, permitindo a reprodución total ou parcial sen fins comerciais, e cargando os textos na propia páxina web.
Broño, Broño, Negreira
Broño é un lugar da parroquia de Broño no concello coruñés de Negreira na comarca da Barcala. Tiña 28 habitantes no ano 2018 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 13 eran homes e 15 eran mulleres.
Estaleiro Editora
Historia e características
Publicaba exclusivamente en galego, respectando a escolla normativa do autor, sendo esta a asumida na edición e promoción da súa obra.
O primeiro libro editado foi Plan de fuga (Alberto Lema, 2008). Outras autoras publicadas na editorial son Carlos Diegues, Rubén Ruibal, Carlos Losada, Raida Rodríguez Mosquera, Óscar Mourave, Moncho Iglesias, Clara Gayo, Marcos Abalde, Rebeca Baceiredo ou Carlos Taibo, ademais de traducións do Grupo Krisis, Pau Gener Galin e Bobby Sands. Así mesmo, Estaleiro coeditou co Proxecto Derriba libros monográficos sobre filósofos contemporáneos (Toni Negri, Gianni Vattimo, Fredric Jameson ou Jacques Derrida). En colaboración coa editora e distribuidora Corsárias, celebraron durante dous anos as Xornadas galegas da edición independente.
Lugares da Arnoia
miniatura|dereita|[[Casa do concello da Arnoia.]] Galicia → Parroquias de Galicia → Lugares de Galicia → Lugares da Arnoia
Encáustica
miniatura|dereita|220px|Folla de outono encáustica de [[Mitzi Humphrey.]] A palabra encáustica deriva do grego enkaustikos (, que quere dicir, gravar a lume.
Encáustica é unha técnica de pintura que se caracteriza polo uso da cera como aglutinante dos pigmentos. A mestura ten efectos moi cubrintes e é densa e cremosa. A pintura aplícase cun pincel ou cunha espátula quente. O acabado é un puído que se fai con trapos de liño sobre unha capa de cera quente previamente estendida (que neste caso xa non actúa como aglutinante senón como protección). Esta operación chámase encaustización e está perfectamente descrita por Vitruvio, arquitecto e enxeñeiro romano (c. 70 a.C.-c. 25 a.C.) que di así: "Hai que estender unha capa de cera quente sobre a pintura e a continuación hai que pulir cuns trapos de liño ben secos".
Historia
É unha técnica coñecida e utilizada dende a Antigüidade. Os romanos usábana sobre todo en táboas. Plinio o vello, enciclopedista romano do século I describe o uso da encáustica sobre o marfil, técnica que xa entón se consideraba antiga. Tamén conta como é unha boa técnica para rematar a fabricación dun barco por ser moi dura e resistente ó sal e ós rigores do tempo.
Na rexión de Fayum, ó norte de Exipto descubríronse uns retratos de gran forza expresiva, en sartegos de madeira, realizados en encáustica. Son dos séculos I e II. Tamén algúns murais descubertos en Pompeia están feitos con esta técnica.
Nos comezos da Idade Media é tamén utilizada e, máis tarde, en Oriente e no ámbito cristián, é o procedemento máis requirido para elaborar as iconas. Un bo exemplo de icona encáustica é o da Virxe con neno entronizados do mosteiro de Santa Catalina do monte Sinaí, en Exipto. Durante os séculos seguintes e a partir do VIII e o IX esta técnica cae en desuso ata que reaparece no século XVIII e XIX, especialmente en Inglaterra e Francia. O pintor francés Eugène Delacroix (1798-1863), utiliza en moitas das súas obras unhas cores previamente desleídas con cera. O pintor, escultor e artista gráfico Jasper Johns (estadounidense) realiza encáusticas sobre tea en obras que anuncian xa o Pop Art.
Outra receita
A mestura de cera para encáustica, utilizada por moitos artistas de encáustica hoxe en día, componse de cera de abellas refinada, do tipo utilizado en cosmética, e resina de damar. Outros tipos de cera que tamén se poden empregar para a encáustica son a parafina e o microcristalino, ambos derivados do petróleo, e a carnuba e a candelia, que son resinas.
Como utensilios auxiliares necesítanse un forno eléctrico, un cazo e uns recipientes de metal suxeitados con pinzas para verter a cera e facer as mesturas de cor.
A cera fóndese a uns 80 °C, inda que para facer a mestura se necesita quentar ata a temperatura de fusión máis elevada do damar. A cera derrétese case inmediatamente mentres que se ten que remover ata que os cristais de damar máis duros terminen de derreterse. Para a mestura engádese unha proporción 1 a 8 de damar a cera. Isto non é unha medida exacta. A razón pola que se engade damar é para facer a cera máis dura e resistente a rabuños. A cera así é tamén máis dura de traballar. Así mesmo utilizar unha proporción excesiva de damar aumenta a fraxilidade da cera, facéndose máis doado que poida descascarse polos bordos accidentalmente por un golpe.
Unha vez que a mestura sexa homoxénea, vertese o líquido nos moldes ou reservase para facer as mesturas con pigmentos. Se se usa un molde de teflón, pódense facer pastillas de mestura de cera para a súa posterior utilización. Deste xeito, pódense sacar os restos de plantas da resina que se pousan abaixo de todo mentres a cera se arrefría. Ó quedar logo na superficie da pastilla, pódense retirar doadamente.
Para facer as pastillas de cor pódese empregar pigmentos ou óleos. Débese sempre de observar o poder de pigmentación do pigmento ou o óleo. Canto menos teña, máis transparente será a mestura. A dureza e o punto de fusión tamén varía segundo o tipo de pigmento utilizado.
Se se utiliza óleo, debe lembrarse que o aceite de liño segue o seu propio proceso de oxidación. Se a cantidade de aceite da mestura é moi elevada, ó secarse e volver a traballar a superficie da encáustica, a película do óleo se cuartea, creando un efecto non desexado (segundo os gustos claro). Este problema evítase ou ben deixando a pintura repousar previamente sobre un papel de cociña para retirar o exceso de aceite, ou ben fixándose en que sempre predomine a cera na proporción da mestura óleo/cera. O óleo engadido debe ser o xusto para conseguir a pigmentación desexada.
Vértese a mestura de cera nos moldes e vaise mesturando o óleo ou pigmento ata que a mestura se disolva completamente. Déixase arrefriar e a pastilla estará lista para o seu uso posterior, volvéndoa a fundir para o seu uso líquido cun pincel ou ben utilizando ferramentas eléctricas quentes.
Soportes e ferramentas
Emprégase como soporte a táboa de madeira, a tea e as paredes de albanelería. Como ferramentas úsanse as espátulas, o braseiro para quentalas, os pinceis e os panos de liño para puír e sacar brillo.
S Tupi (S-30)
miniatura|dereita|287px|S Tupi (S-30) en Río de Xaneiro.
O S Tupi (S-30) é un submarino da Clase Tupi da Mariña do Brasil. Foi construído no estaleiro Howaldtswerke Deutsche Werft, en Kiel, na Alemaña, sendo lanzado ao mar en 28 de abril de 1987. Foi incorporado á Armada brasileira o 6 de maio de 1989.
É o primeiro submarino da Mariña brasileira construído dentro da estratexia de adquisición do dominio completo do ciclo "Proxecto, construción e Reparación" destes medios.
O seu proxecto está baseado no proxecto alemán do IKL-209 que orixinou no Brasil a Clase Tupi.
Orixe do nome
O submarino Tupi foi o terceiro buque e o segundo submarino a ostentar ese nome na Mariña do Brasil en honra a nación indíxena tupí. Este pobo habitaba o litoral brasileiro desde o Estado do Río Grande do Sur, para o Norte, ata o Estado do Maranhão.
Os outros barcos co mesmo nome foron Cruzador-Torpedeiro Tupy (1896) e o submarino S Tupy (S-11) (1936).
Un cálido decembro
Un cálido decembro (en A Warm December) é un estadounidense de 1973 dirixido por Sidney Poitier e protagonizado por el mesmo no papel de Dr. Matt Younger. Está tamén protagonizado pola actriz xamaicana Esther Anderson no papel de Catherine, a namorada de Matt. O papel de Anderson como unha princesa africana valeulle un premio NAACP Image á mellor actriz en 1973. O filme tamén salienta pola utilización do tema "Nonqonqo" cantado por Letta Mbulu cun coro africano, e que foi escrito por Miriam Makeba. Coleridge-Taylor Perkinson escribiu e dirixiu a banda sonora.
Estreouse en galego o 6 de febreiro de 1989 a través da TVG.
Panteón de París
O Panteón de París (en francés Le Panthéon) é un monumento da capital francesa, no quinto distrito (arrondissement), no chamado Barrio Latino, moi preto da Sorbona e dos liceos elitistas Louis Le grand e Henry IV.
A súa construción comezou en 1764 con Soufflot e durou 26 anos (foi rematada por Jean Baptiste Rondelet). É un dos primeiros monumentos neoclásicos de Francia. Inicialmente estaba previsto que fose unha igrexa adicada á patroa da cidade, Santa Xenoveva. Con todo a Revolución Francesa fixo que servise de templo para albergar os corpos dos homes ilustres da patria (no frontispicio está gravado «Aux grands hommes la patrie reconnaissante» («Aos grandes homes, a patria agradecida»).
O pórtico de columnas sobre o que descansa un frontón clásico está inspirado no Panteón de Agripa, en Roma, mentres que a cúpula inspírase na da catedral de San Paulo en Londres, sendo ámbalas dúas herdanza do Tempietto de San Pedro in Montorio de Bramante en Roma.
En 1851 Léon Foucault instalou o seu famoso péndulo coñecido como Péndulo de Foucault; fíxoo aquí debido a que a grande altura do inmoble facilitaba o experimento. Mediante este experimento conseguiuse demostrar a rotación da Terra e a existencia da forza de Coriolis. Dende 1995 este péndulo regresou ao Panteón.
Entre os soterrados no Panteón atópanse Voltaire, Rousseau, Marat, Victor Hugo, Émile Zola, Jean Moulin, Marie Curie, Louis Braille, Jean Monnet e Soufflot, o seu arquitecto.
O 30 de novembro de 2002 aloxouse no Panteón o cadaleito de Alexandre Dumas, o autor de Os Tres Mosqueteiros. O mesmo atopábase cuberto por un manto de veludo azul co lema dos mosqueteiros: «Un pour tous, tous pour un» («Un para todos, todos para un»). Os restos de Dumas descansaran ata ese momento no cemiterio de Villers-Cotterêts, en Aisne, Francia. No seu discurso, o Presidente Jacques Chirac dixo que con esta acción quedaba corrixida a inxustiza cometida co honor dun dos grandes escritores franceses.
600px|miniatura|centro|Vista panorámica interior
Ligazóns externas
Historia e Información do Panteon de París
Entre nós
Entre nós foi un programa informativo e de entretemento da Televisión de Galicia de emisión diaria e unha hora de duración. Comezou a emitirse o 9 de setembro de 1985 presentado por Xosé Ramón Gayoso, Eva Veiga e Pemón Bouzas.
Desenvolvemento
A partir de 1986 forma parte dos Servizos Informativos, modificando o xeito de enfocar as novas e engadiu unha unidade móbil para informar desde o terreo.
Estrea
miniatura|Preparación dunha estrea en Hollywood Boulevard. Unha estrea é a primeira representación, proxección ou exposición públicas dunha peza teatral, un filme ou unha obra musical, antes do comezo da súa explotación comercial e á cal asisten normalmente unha parte substancial do equipo que traballou na obra, o público asiste por invitación e son xeralmente críticos, persoas relacionados co medio e os seus autores, políticos e xente da cultura. A estrea adoita ir acompañada dunha rolda de prensa ou intervencións do autor, director ou actores e dunha sesión de fotos.
Cinema e teatro
miniatura|Posando para os fotógrafos nunha estrea. A estrea constitúe un acto nos medios, trátase xeralmente de axuntar socios comerciais, críticos e estrelas para presentar a obra e recoller as súas impresións, atraendo a atención do público cara á súa exhibición comercial. A estrea pode ter lugar no transcurso dun festival de teatro ou cinema.
Segundo o historiador Raymond Betts o creador da estrea moderna foi Sid Grauman, propietario do célebre teatro chinés nos Ánxeles.
Televisión e radio
Na televisión e na radio a estrea ha entenderse en sentido figurado, xa que se trata dunha primeira difusión a grande escala, que ten como fin a atracción dun máximo de audiencia, tamén pode consistir nun programa que sirva de estrea da nova programación dunha canle ou emisora.
Síndrome complexa de dor rexional
A síndrome complexa de dor rexional (SDRC o, CRPS polas súas siglas en inglés), tamén coñecida coma distrofia simpática reflexa, , é unha doenza crónica, progresiva, caracterizada por unha dor intensa, inchazón e outros cambios na pel, e asociada a disfunción vasomotora. A dor non é proporcional á causa que aparentemente a orixina.
Cabo da Nau
miniatura|Vista do cabo desde o miradoiro de Ambolo.
Síndrome complexa de dor rexional
Historia
A síndrome complexa de dor rexional (SCDR) recoñeceuse coma entidade médica dende a metade do século XIX, cando recibía a denominación de causalxia. A causalxia definía a dor intensa e queimante nunha extremidade após e sufrir unha lesión. Dende entón, a SCDR sufriu unha serie de cambios de nome.
Cabo da Nau
O cabo da Nau sitúase no concello valenciano de Xàbia e constitúe o punto máis oriental da provincia de Alacant, marcando o límite sur do Golfo de Valencia.
Características
Constituído primordialmente por rocha calcaria a súa orografía é agreste, formando unha costa abrupta de forte pendente na que abrollan calas con covas e illotes, como a coñecida cova dels Orguens ou a illa do Descubridor. No alto do cabo, a uns 120 metros sobre o nivel do mar, sitúase un faro que constitúe unha importante axuda para a navegación.
Síndrome complexa de dor rexional
Clasificación
Coa fin de facilitar o seu diagnóstico diferencial con outros tipos de dor crónica, a SCDR clasificouse en dúas formas. Así, en 1994, a Asociación Internacional para o Estudo da Dor (International Association for the Study of Pain, IASP) propuxo a subdivisión por tipos da SCDR, de acordo coa presenza ou non de lesión nerviosa:
Rather Ripped
Rather Ripped é un álbum da banda Sonic Youth, editado o 13 de xuño do ano 2006. É o último disco que a banda tiña que editar para cumprir o seu contrato coa Geffen Records. O nome "Rather Ripped" vén dunha tenda de discos que xa pechou en Berkeley (California).
O Castro, Begonte
Santa María do Castro é unha parroquia que se localiza no concello de Begonte na comarca da Terra Chá. Segundo o padrón municipal de 2004 tiña 115 habitantes (63 homes e 52 mulleres), distribuídos en 3 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 135 habitantes. Segundo o IGE, no 2014 a súa poboación descendera ata os 90 habitantes, sendo 42 homes e 48 mulleres.
Casa de Antelo, Broño, Negreira
Casa de Antelo é un lugar da parroquia de Broño no concello coruñés de Negreira na comarca da Barcala. Tiña 9 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 4 eran homes e 5 eran mulleres.
O Chao da Aldea, San Martiño de Porto, Cabanas
O Chao da Aldea é un lugar da parroquia de San Martiño de Porto no concello coruñés de Cabanas, na comarca do Eume. Tiña 110 habitantes no ano 2007 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 52 homes e 58 mulleres, o que supón unha diminución con relación ao ano 1999 cando tiña 139 habitantes.
Economía de Bélxica
A economía da Bélxica está beneficiada por unha localización xeográfica central, unha rede de transporte moi desenvolvida e unha base industrial e comercial diversificada. A industria está concentrada principalmente na rexión de Flandres, ao norte.
Con poucos recursos naturais, o país importa grandes cantidades de materias primas e exporta principalmente manufacturados. O resultado é unha economía fortemente dependente dos mercados mundiais. Unhas tres cuartas partes de seu comercio se fan con outros países da Unión Europea.
Moeda
A súa moeda anterior era o franco belga. Dende o 1 de xaneiro de 2002 é o euro.
Datos macroeconómicos (2002)
PIB (produto interior bruto)
PIB per capita
Distribución do PIB por sectores
(Estimacións de 2000).
Crecemento do PIB estimado
Taxa de inflación
Débeda externa
Sílaba trabada
Sílaba trabada dise da sílaba que ten unha consoante na marxe silábica. Nas palabras patrimoniais, as consoantes que poden aparecer son l, n, r, s,  e z, mentres que nos cultismos e empréstimos poden aparecer case todas: club, obxecto, admirada, adaptar. Inda así, nos falantes prodúcense certos fenómenos de vulgarismo, principalmente epéntese ou paragoxe: clube, ouxeto, ademirada, adautar.
La Estrada
La Estrada foi un periódico publicado na Estrada entre 1921 e 1932.
O Pudrical, San Martiño de Porto, Cabanas
O Pudrical é un lugar da parroquia de San Martiño de Porto no concello coruñés de Cabanas, na comarca do Eume. Tiña 11 habitantes no ano 2007 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 3 homes e 8 mulleres, o que supón unha diminución con relación ao ano 1999 cando tiña 15 habitantes.
Tour Down Under 2016
A carreira comezou en Prospect e tras 781 quilómetros rematou en Adelaida. Nela participaron 140 ciclistas de 20 equipos, un número de 7 por equipo. A etapa raíña foi a quinta, que tivo final no outeiro de Willunga.
Esta proba foi a carreira inaugural do UCI WorldTour 2016. O gañador foi o australiano Simon Gerrans, que empregou un tempo de 17 horas 19 minutos e 9 segundos para percorrer os 781,3 km cunha velocidade media de 40,7 km/h. Ademais, Simon Gerrans tamén logrou o maillot vermello dos sprints. O resto do podio conformárono o tamén australiano Richie Porte (que xa quedara segundo na pasada edición) seguido do colombiano Sergio Henao.
Nas clasificacións secundarias, o tamén australiano Jay McCarthy gañou o maillot branco dos xoves, o colombiano que finalizou terceiro da xeral Sergio Henao venceu na montaña e o equipo norteamericano do Cannondale-Drapac na clasificación dos equipos.
Equipos
No Tour Down Under participaron 20 equipos diferentes: os 18 do UCI WorldTour de participación obrigada, máis o equipo australiano Profesional Continental do Drapac Professional Cycling e unha selección de xoves ciclistas locais que competiu co nome de UniSA-Australia patrocinados pola Universidade do Sur de Australia.
People's Choice Classic: Adelaida-Adelaida, 50 km
Dous días antes do comezo do Tour Down Under (o 17 de xaneiro), disputouse unha clásica de exhibición de 50 quilómetros, non oficial, en Adelaida, na que participaron os corredores que posteriormente disputaron a volta.
Resultados da carreira
Clasificación xeral
A seguinte táboa amosa as dez primeiras posicións da clasificación xeral tralo remate da carreira: