cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Jessie Little Doe Baird
Jessie Little Doe Baird (tamén coñecida como Jessie Little Doe Fermino), nada o 18 de novembro de 1963, é unha lingüista coñecida polos seus esforzos por revivir a lingua wampanoag (wôpanâak). Recibiu unha bolsa MacArthur en 2010.
Traxectoria
En 1992 ou 1993, Baird experimentou moitos soños ou visións dos seus devanceiros ​​reuníndose con ela e falando na súa lingua, a cal ela non entendía nun primeiro momento. Tamén afirmou que, segundo unha profecía, tal e como cre a súa comunidade wampanoag, unha muller da súa tribo abandonaría a súa casa para recuperar a súa lingua e "os fillos dos que participaron na ruptura do ciclo lingüístico axudarían a curalo". Ao redor do mesmo ano, Baird comezou a ensinar a lingua wôpanâak en lugares tribais en Mashpee e Aquinnah.
Baird estudou un máster no Massachusetts Institute of Technology tres anos máis tarde, onde estudou co lingüista Kenneth L. Hale, e xuntos colaboraron na creación dunha base de datos lingüística baseada en rexistros escritos oficiais, correspondencias gobernamentais e textos relixiosos, especialmente unha Biblia de 1663 impresa polo ministro puritano John Eliot gardada nos arquivos do MIT, isto levou a un primeiro dicionario de máis de 10.000 palabras compiladas por eles en 1996.
Ela e o seu traballo sobre a reconstrución e o renacemento da lingua wôpanâak son obxecto dun documental da PBS, "We Still Live Here – Âs Nutayuneân", dirixido por Anne Makepeace. Tamén serve como vicepresidenta do Consello Tribal Indio Mashpee Wampanoag.
En 2017, recibiu un doutoramento honoris causa en Ciencias Sociais pola Universidade Yale.
O Calvo, Miñotos, Ourol
O Calvo é un lugar da parroquia de Miñotos no concello lugués de Ourol na comarca da Mariña Occidental.
O Castro, Santa Cristina de Vea, A Estrada
O Castro é un lugar da parroquia de Santa Cristina de Vea no concello pontevedrés da Estrada na comarca de Tabeirós - Terra de Montes.
O Carme, Miñotos, Ourol
O Carme é un lugar da parroquia de Miñotos no concello lugués de Ourol na comarca da Mariña Occidental.
Dolores Torres París
Mª Dolores Torres París, nada en Santiago de Compostela en 1952, é unha profesora e tradutora galega.
Traxectoria
Foi profesora e tradutora de lingua galega e castelá. Foi a utora de textos para o ensino do galego: Exercicios de lingua galega, Galego 1 e 2. Foi coordinadora técnica do Diccionario Xerais da Lingua Galega (1980) e asesora lingüística no Diccionario Xerais de sinónimos (1995) e o Diccionario de uso para a comunicación (1997). Traballou de correctora para Edicións Xerais de Galicia, Galaxia e Alianza. Publicou traducións en Grial e no Anuario de Estudos Galegos.
É irmá da tamén tradutora Carmen Torres París.
A Casa Nova, Miñotos, Ourol
A Casa Nova é un lugar da parroquia de Miñotos no concello lugués de Ourol na comarca da Mariña Occidental.
Teobaldo II de Champaña
Teobaldo IV de Blois e II de Champaña, tamén coñecido como Teobaldo o Grande, (en francés Thibaut de Blois et Champagne ou Thibaut IV (II) le Grand, nado c. 1090/1095, finado o 10 de xaneiro de 1152, foi conde de Blois, Chartres, Meaux, vizconde de Châteaudun, señor de Sancerre (1102-1151), conde de Troyes e Champaña (1125-1151).
Traxectoria
Era o fillo máis novo de Estevo (m. 1102), conde de Blois, Chartres, Châteaudun, Meaux, señor de Sancerre, e de Adela de Blois (m. 1137), filla de Guillerme o Conquistador. O seu irmán máis vello, Guillerme, (chamado Guillerme de Sully e Blois) foi probabelmente desherdado por problemas mentais: tatexo e posíbel loucura, e Teobaldo converteuse no herdeiro dos estados de Blois sendo menor de idade. En 1102 herdou os dominios de seu pai, que morreu na batalla de Ramah en Terra Santa. En 1125, o seu tío Hugo I de Champaña converteuse en cabaleiro templario e legoulle o condado de Troyes máis o título de conde de Champaña que este último se atribuíra, malia non ser propietario de toda a provincia.
A súa nai Adela de Normandía estará á fronte da rexencia asistida polo vizconde de Chartres, Hugo de Puiset, que aproveitará esta posición de privilexio para ampliar os seus dominios persoais. Para congratularse con Filipe I de Francia, Hugo encarcerou ao bispo Yves de Chartres, quen denunciara o matrimonio do monarca con Berta de Monfort, pero Adela de Normandía acabará con esta situación tras a coroación de Luís VI de Francia "o Gordo" e o encarceramento de Hugo de Puiset no castelo de Landon. Adela controlou plenamente a xestión do principado desde 1101 ata 1107, cando seu fillo foi armado cabaleiro. Despois administraron xuntos o condado ata 1120, cando se retirou á abadía de Marcigny.
A medida que creceu e herdou o condado de Blois, chegou ao seu apoxeo. Teobaldo tiña baixo o seu cetro os estados de Blois e parte de Champaña, o que representaba un grave perigo para a coroa de Francia. Os seus dominios rodeaban ós dos Capetos polo oeste e o leste, sendo tal a súa importancia que se converteu na segunda persoa, despois do rei, en importancia no reino, feito que lle permitiría ser aliado ou inimigo cando lle conviña tanto de Luís VI de Francia como de Luís VII.
Inicialmente (1107), Teobaldo uniuse a unha revolta contra Luís, fillo do rei Filipe I de Francia, e declarou a guerra ao rei Luís VI de Francia nunha serie de batallas na rexión de Île-de-France. O rei intentou manter baixo o seu cetro os señores feudais, incluído o vizconde de Chartres, Hugo de Puiset, que acababa de saír da prisión. Teobaldo tivo que acudir en auxilio de Guido de Rochefort pero foi derrotado polas tropas de Luís VI de Francia en 1107, preto do castelo de Gourmay-sur-Marne, onde construiría unha fortaleza. Luís VI de Francia invadiu o Dunois, tomando Bonneval e destruíndo todo menos as igrexas; esta fortaleza feita por Teobaldo faríalle reconsiderar a situación e decidir converterse en aliado do monarca. Teobaldo de Blois intentou derrotar a Hugo de Puiset pero, ao non facelo, volveu cambiar de bando, converténdose en aliado de Hugo de Puiset e declarando de novo a guerra a Luís VI de Francia. As tropas reais vencéronos a ambos no castelo de Puiset, destruíndoo todo; Hugo finalmente marchou a Terra Santa onde había morrer, mentres Teobaldo, malferido, retirouse ás súas terras de Chartres.
En 1108, o seu tío confioulle algunhas das terras e castelos confiscados no Bellême (especialmente Alençon e Sées no Orne). Despois descambiounas co seu irmán polas terras que herdara no condado de Blois. miniatura| Selo de Teobaldo II de Champaña sen signos heráldicos miniatura| Recreación dun selo de Teobaldo II de Champaña miniatura| Recreación do escudo con escarbonco de Teobaldo II de Champaña, do que se descoñece o [[Esmalte (heráldica)|esmalte do campo]] En 1111, despois de que Luís se convertese en Luís VI de Francia, as súas relacións cos Capetos deterioráronse aínda máis e provocaron un conflito armado latente. En 1113, Teobaldo formou unha coalición co seu tío, o rei de Inglaterra e duque de Normandía, Henrique I, e xuntos derrotaron un exército de capetos e anxevinos.
Teobaldo volvería á vida pública en 1115 cando o rei estaba en guerra con Tomé de Marle. Teobaldo fixo prisioneiro ao conde de Nevers, aliado de Luís VI de Francia e loitou contra el en Normandía en apoio do seu tío Henrique I de Inglaterra e duque de Normandía, resultando ferido preto de Alençon.
Durante os anos de 1116 - 1119, Estevo de Blois, conde de Mortain axudouno, especialmente comandando o exército normando e de Blois en Brie, temendo que o rei de Francia Luís VI se apoderase dela durante unha ausencia de Teobaldo.
Estevo tamén acudiu na súa axuda a principios de novembro de 1118, cando foi capturado en batalla pola gornición do castelo de L'Aigle. Ao mesmo tempo, os cidadáns da cidade fronteiriza de Alençon, exasperados pola brutalidade do trato que lles daba Estevo e a súa gornición, rebeláronse e pediron axuda ao conde Fulque V de Anjou. Este tomou a cidade e cercou a fortaleza. Teobaldo e o seu irmán Estevo, que segundo o monxe cronista Orderico Vitalis estaban "cobizosos de gloria", adiantaron as hostes de Henrique I e marcharon a liberar a cidade cos seus propios homes. Foron derrotados nunha batalla que tivo lugar fóra da cidade, e Henrique I viuse obrigado a se retirar.
En 1125 morreu o seu tío Hugo I de Champaña sen herdeiros, e legoulle o condado de Champaña. A herdanza recibida fixo que as súas posesións se estenderan desde o Marne ata o Loira rodeando de novo as zonas reais; Teobaldo adicaríase, a partir de 1132, ao goberno dos seus estados.
Á morte sen descendentes masculinos lexítimos do seu tío Henrique I de Inglaterra a finais de 1135, os baróns do Ducado de Normandía propuxéronlle facer del o seu soberano feudal. A finais de decembro de 1135, en Lisieux, mentres discutía o asunto con Roberto, conde de Gloucester e fillo ilexítimo de Henrique I, recibiu a noticia de que o seu irmán segundo Estevo de Blois, conde de Mortain, acababa de ser coroado rei de Inglaterra. Teobaldo apoiouno. En 1137, mentres visitaba Normandía, Estevo, agora Estevo de Inglaterra, concedeulle unha pensión de 2000 libras ao ano en compensación por calquera reclamación ao trono de Inglaterra que puidese ter. Ante a morte inminente de Luís VI de Francia, este pediulle que protexese ao seu fillo e futuro rei Luís VII de Francia. Luís VI morreu en agosto de 1137 e o seu fillo, o xa rei Luís VII, casou con Leonor de Aquitania. A súa irmá Petronila seduciría ao senescal Raúl de Vermandois, que ata entón estaba casado cunha sobriña de Teobaldo, o que supuxo para o xove rei unha delicada situación política ante o poder de Teobaldo.
Luís VII de Francia decidiu aliarse con Odón, que era fillo de Hugo I de Champaña e que fora desherdado por este en detrimento de Teobaldo, para atacar ao conde de Blois. En 1143 as tropas reais capturaron e arrasaron Vitry. Este tráxico suceso marcaría toda a vida do monarca. Bernardo de Clairvaux sería o encargado de buscar un acordo entre o rei e Teobaldo, alcanzado en xuño de 1144 cando o rei aceptou case todo o que lle pedía Teobaldo. A relativa calma romperíase en 1149, cando aparece en escena o mozo Henrique "Plantagenet", da familia Anjou, que reclamaba a zona de Fréteval e algún outro lugar. Teobaldo finalmente accedeu ás reivindicacións e morreu o 10 de xaneiro de 1152.
Polo seu ascendente e habilidade, estendeu o pequeno condado de Troyes a toda a Champaña, impoñendo a súa soberanía feudal a cinco vasalos do arcebispo de Reims, o bispo de Langres e varios feudos de Borgoña (especialmente Joigny). Tamén fixo de Troyes a capital dos seus estados e foi un dos principais vasalos da coroa francesa.
Á súa morte en xaneiro de 1152 escolleu ser enterrado na fronteira noroeste das súas posesións de Champaña, en Brie, na abadía de Saint-Pierre de Lagny-sur-Marne, fronte ao dominio real, no camiño das Feiras de Champaña.
Ian Stewart
Ian Stewart pódese referir a:
A Costa, Santa Cristina de Vea, A Estrada
A Costa é un lugar da parroquia de Santa Cristina de Vea no concello pontevedrés da Estrada na comarca de Tabeirós - Terra de Montes.
Teobaldo II de Champaña
Matrimonio e descendencia
Era fillo de Estevo II de Blois e de Adela de Normandía. Da súa muller Matilde de Carintia (filla do duque do mesmo título chamado Enxelberto), con quen casou en 1123, tivo 11 fillos:
Tamén tivo polo menos un fillo bastardo: Hugo, monxe de Tiron, abade de San Bieito, de Holme (1146-1150), de Chersey (1149-1163) e de San Pedro de Lagny-sur-Marne (1163-1171).
Caldeliñas, Vilamaior do Val, Verín
Caldeliñas é unha aldea da parroquia de Vilamaior do Val no concello de Verín (comarca de Verín), na provincia de Ourense. No ano 2020 tiña 118 habitantes, deles 57 eran homes e 61 eran mulleres, o que supón unha diminución de 5 habitantes en relación ao ano anterior, 2019.
Patrimonio
O seu nome provén do latín “[Aquae] caldae”, debido á alta temperatura coa que brotan as súas augas mornas. Na súa contorna atópanse as ruínas do balneario de Caldeliñas pioneiro do termalismo e do emprego mineromedicinal das súas augas na vila Na aldea están a fonte de Madoiras e un cruceiro (séculos XVI-XVIII), de base cadrada e escalonada de dous chanzos, debaixo dunha peana cúbica e un fuste cilíndrico rematado nun capitel clásico e unha cruz grega de sección octogonal. .
O Castelo, Miñotos, Ourol
O Castelo é un lugar da parroquia de Miñotos no concello lugués de Ourol na comarca da Mariña Occidental.
Toalleiro
thumb|Unha [[toalla pendurada nun toalleiro con forma de barra.]]
Tamén existen os toalleiros eléctricos, cuxa función principal é quentar e secar as toallas. Poden ser usados no cuarto de baño e para funcionar só precisan ser ligados á corrente.
Lingua kakwa
A lingua kakwa (tamén coñecida como cacua  ou kakua) é unha lingua indíxena falada por uns poucos centos de persoas en Colombia e no Brasil. Existen moitos falantes monolingües, especialmente entre os nenos. Ademais da súa estreita relación coa lingua nukak, a súa clasificación non está clara.
A Casa Vella, Miñotos, Ourol
A Casa Vella é un lugar da parroquia de Miñotos no concello lugués de Ourol na comarca da Mariña Occidental.
A Casa Vella, Ourol, Ourol
A Casa Vella é un lugar da parroquia de Ourol no concello lugués de Ourol na comarca da Mariña Occidental.
Lameiriña, Santa Cristina de Vea, A Estrada
Lameiriña é un lugar da parroquia de Santa Cristina de Vea no concello pontevedrés da Estrada na comarca de Tabeirós - Terra de Montes.
El despertar de las hormigas
El despertar de las hormigas é un filme costarriqueño de 2019 dirixido por Antonella Sudasassi. Foi escollido como candidato de Costa Rica para o Óscar ó mellor filme internacional na 92ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
A Cerqueira, Santa Cristina de Vea, A Estrada
A Cerqueira é un lugar da parroquia de Santa Cristina de Vea no concello pontevedrés da Estrada na comarca de Tabeirós - Terra de Montes.
Coutinho
Antônio Wilson Vieira Honório, alcumado Coutinho, nado en Piracicaba, Estado de São Paulo, o 11 de xuño de 1943 e finado en Santos o 11 de marzo de 2019, foi un futbolista e adestrador brasileiro. Xogaba de dianteiro e desenvolveu a maior parte da súa carreira no Santos, onde formou unha histórica dupla con Pelé, sendo considerado como o mellor compañeiro que tivo este na súa carreira. Ambos, xunto con Pepe, formaron un dos mellores ataques da historia do fútbol mundial, con preto de dous milleiros de goles anotados entre os tres. Coutinho marcou 368 goles co Santos en 457 partidos, sendo o terceiro máximo goleador da historia do club, só por detrás dos dous citados compañeiros. Internacional coa selección brasileira, proclamouse campión do mundo en 1962.
Inicios
Nado en Piracicaba, no estado de São Paulo, en 1943, era fillo de Antônia e Waldemar Honório. Aos 13 anos, asistiu a un partido que o Santos disputou na súa cidade, fronte ao XV de Piracicaba. Antes do encontro principal disputouse un de xuvenís, entre o XV de Novembro e o Palmeirinha. A este último faltáballe un xogador, polo que lle ofreceron a el unha camisola, e realizou unha destacada actuación que chamou a atención do adestrador do Santos, Lula. O rapaz fuxiu entón da casa e chegou a Santos para probar fortuna no fútbol, pero seu pai apareceu ao día seguinte para recollelo. Os directivos do Santos foron detrás do pai e conseguiron convencelo para que lle dese unha oportunidade. Pouco despois ingresou no equipo xuvenil do Santos, onde o seu alcume, "Cotinho", derivou en "Coutinho".
Santos
Coutinho debutou co primeiro equipo do Santos o 17 de maio de 1958, con 14 anos e 11 meses, un récord de precocidade nunca batido por ningún outro xogador do club. Foi nun partido en Goiânia, ante o Sírio Libanês Futebol Clube, no que entrou como substituto de Jair Rosa Pinto. Casualmente, o marcador foi o mesmo que o do debut do seu compañeiro Pelé, que acontecera case dous anos antes: vitoria do Santos por 7-1. E, do mesmo xeito que Pelé, Coutinho tamén marcou un dos goles do "Peixe" no seu primeiro partido coa escuadra adulta do club.
Titular dende os 15 anos, herdou o dorsal número 9 de Pagão, e aos 16 anos marcou dous goles na vitoria por 3-0 sobre o Vasco que decidiu o título do Torneo Río-São Paulo de 1959 a favor do club santista. En novembro dese mesmo ano, marcou 5 goles na maior goleada da historia do Santos, un 12-1 sobre o Ponte Preta en Vila Belmiro, durante o Campionato Paulista. Volveu marcar cinco goles dúas veces máis: a primeira delas foi en 1961, nun amigable contra o FC Basel en Basilea, mentres que a segunda produciuse nunha vitoria por 5-1 sobre o XV de Novembro no Campionato Paulista.
Durante unha década formou xunto a Pelé a dupla atacante máis destacada da historia do Santos, marcando entre ambos máis dun milleiro de goles, aos que se sumaron os anotados por Pepe e Dorval, formando entre os cinco unha das mellores dianteiras da historia do fútbol mundial. Coutinho vestiu a camiseta do Santos en 457 partidos oficiais, nos que marcou 368 goles, contribuíndo á conquista de 19 títulos, entre eles cinco Campionatos Brasileiros, sete Campionatos Paulistas, dúas Copas Libertadores e dúas Copas Intercontinentais.
Coutinho foi nomeado o mellor xogador do Santos despois de Pelé.
Últimos anos
Trala súa saída do Santos en 1968, xogou no Vitória de Baía e no Portuguesa de São Paulo, antes de regresar ao Santos a finais de 1969. Reapareceu nun encontro amigable fronte ao Boca Juniors en Mar del Plata, formando na dianteira xunto a Manoel Maria, Pelé e Abel, e marcou un dos goles do seu equipo (2-2). O 26 de agosto de 1970, nun encontro do Campionato Paulista fronte ao São Bento, Coutinho marcou o seu último gol coa camiseta do Santos, o mesmo día que nacía Edinho, fillo do seu compañeiro Pelé, autor do outro gol do Santos no partido (2-2).
Posteriormente xogou no Atlas de México, no Bangu e no Saad. Con este último equipo marcou o seu derradeiro gol como futbolista, o 14 de xaneiro de 1973, nun partido amigable contra o equipo da súa vida, o Santos.
Rematou prematuramente a súa carreira futbolística antes dos 30 anos por problemas no xeonllo e pola súa tendencia a engordar. Trala súa retirada exerceu como adestrador e dirixiu en dúas ocasións o Santos, así como outros equipos de menor categoría.
Selección brasileira
ligazón=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/3/3e/Werner_Haberkorn_-_Retrato_da_Sele%C3%A7%C3%A3o_Brasileira_de_Futebol_de_1962_2_%28cropped%29.jpg/350px-Werner_Haberkorn_-_Retrato_da_Sele%C3%A7%C3%A3o_Brasileira_de_Futebol_de_1962_2_%28cropped%29.jpg|miniatura|350x350px| Coutinho coa [[Selección de fútbol do Brasil|selección brasileira en 1962]] Foi 15 veces internacional coa selección brasileira, coa que debutou en 1960, con só 16 anos, nun partido contra o Uruguai pola Copa Atlántica.
Foi convocado por Aymoré Moreira para o Mundial de 1962, pero foi baixa por lesión xusto antes do comezo. Con todo, seguiu no equipo durante o torneo, proclamándose campión xunto ao resto do seu equipo.
Cinco anos despois do seu último partido internacional e uns meses antes do Mundial de 1970, o seleccionador brasileiro João Saldanha intentou convencer a Coutinho de que regresase ao combinado nacional para substituír ao lesionado Tostão, o principal dianteiro centro do Brasil. Coutinho, que naquel momento estaba case retirado e fóra de forma, rexeitou a invitación.
Morte
Morreu o 11 de marzo de 2019 en Santos, São Paulo, aos 75 anos de idade. A súa morte foi causada por un infarto de miocardio debido á diabetes e á hipertensión que padecía.
Stevan Jelovac
Stevan Jelovac, nado o 8 de xullo de 1989 en Novi Sad e finado o 5 de decembro de 2021 en Novi Sad, foi un xogador serbio de baloncesto profesional.
Traxectoria profesional
O 4 de xullo de 2014, Jelovac asinou un contrato dun ano co CAI Zaragoza da Liga ACB. O 13 de xuño de 2015, asinou de novo co Zaragoza por unha tempada máis. En xullo de 2016, uniuse ós Dallas Mavericks para a Liga de Verán da NBA de 2016. O 27 de xullo de 2016, Jelovac renovou o seu contrato co Zaragoza para unha terceira tempada.
O 23 de agosto de 2021, Jelovac asinou co AEK Atenas BC grego. O 14 de novembro de 2021, durante un adestramento, sufriu unha hemorraxia cerebral. Jelovac faleceu o 5 de decembro de 2021 tras complicacións derivadas da hemorraxia cerebral.
Hypocreales
Os Hypocreales constitúen unha orde de fungos dentro da clase Sordariomycetes. En 2008, estimábase que contiña uns 237 xéneros e 2.647 especies en sete familias. Desde entón, identificouse un considerable número de taxons máis, e engadiuse unha familia máis, os Stachybotryaceae. Wijayawardene et al. en 2020 engadiron máis familias e xéneros a esta orde. De acordo co Catalog of Life, en abril de 2021 Hypocreales comprendía 6 familias, 137 xéneros e 1.411 especies.
Cerdeiras, Miñotos, Ourol
Cerdeiras é un lugar da parroquia de Miñotos no concello lugués de Ourol na comarca da Mariña Occidental.
Hypocreales
Xéneros incertae sedis
Segundo unha revisión da clasificación dos fungos de 2020, os seguintes xéneros dentro de Hypocreales teñen unha situación taxonómica insegura (incertae sedis) e non foron asignados a ningunha familia:
Orán
O topónimo Orán pode referirse a:
Sara Vila Alonso
Sara Vila Alonso, nada nas Neves o 4 de outubro de 1989, é unha xornalista e escritora galega.
Traxectoria
Licenciouse en Xornalismo pola Universidade de Santiago de Compostela. Traballou como xornalista en Pontevedra dende 2012, no Diario de Pontevedra e despois pasou a traballar en Edicións Xerais de Galicia.
Na súa primeira novela, Oito días sen Eva Cortes (2021), a desaparición dunha rapaza en Pontevella (trasunto de Pontevedra) sacode a cidade mentres a prensa local comeza a furgar na súa vida familiar e nas relacións persoais.
O Combarro, Miñotos, Ourol
O Combarro é un lugar da parroquia de Miñotos no concello lugués de Ourol na comarca da Mariña Occidental.
Maráns, Santa Cristina de Vea, A Estrada
Maráns é un lugar da parroquia de Santa Cristina de Vea no concello pontevedrés da Estrada na comarca de Tabeirós - Terra de Montes.
Nicasio Taxonera Marzal
Nicasio Taxonera Marzal, finado en Ferrol en novembro de 1854, foi un empresario e impresor galego.
Traxectoria
Fillo de Felipe Taxonera e María Jacinta Marzal. Importante empresario ferrolán, foi xerente da fábrica de papel de Sillobre e dono dunha imprenta dende 1837. Desta imprenta saíu en 1838 a Historia de Galicia de José Verea Aguiar e a edición do primeiros periódicos locais de ideoloxía provincialista: El Águila (1845), El Ferrolano (1846) e posteriormente El Eco Ferrolano (1854-1855).
Vida persoal
Foi pai de Nicasio Taxonera.
Carmen Sarmiento
Carmen Sarmiento, nada en Madrid o 30 de agosto de 1944, é unha xornalista feminista española de televisión especializada en temas internacionais e sociais. Foi a primeira muller correspondente de guerra en España. É especialmente coñecida pola súa aposta polo xornalismo comprometido facendo visíbeis nas súas reportaxes problemas sociais como a fame e a situación dos dereitos das mulleres. Obtivo numerosos premios como recoñecemento do seu labor profesional, entre eles o Premio Nacional de Xornalismo Dereitos Humanos (1984) polo conxunto do seu traballo na serie "Los Marginados".
Traxectoria
Carmen Sarmiento, con familia de raíces andaluzas, naceu en Madrid o 30 de agosto de 1944. "A miña familia era unha familia de orde, aínda que sen recursos económicos. Estudei sempre con bolsas, e todo o saquei a pulso." explica lembrando que para incorporarse ao xornalismo o esforzo que tivo que realizar foi "moi superior ao dos homes da miña xeración".
Despois de estudar na Escola Oficial de Xornalismo comezou a traballar en Televisión Española en 1968 conseguindo un posto como reporteira na área de Internacional dos servizos informativos, sendo xunto a Elena Martí mulleres pioneiras na información internacional. Como non lle gustaba o xornalismo que facía, foise a América a estudar televisión en Brasil. De regreso a España traballou en Informe Semanal. Militante feminista desde os anos 70, en 1975 desprazouse a México con motivo do Ano Internacional da Muller e a convocatoria da primeira Conferencia Mundial Sobre as Mulleres do 19 de xuño ao 2 de xullo na que participaron máis de 6.000 persoas. Da súa experiencia publicou o libro La Mujer, una revolución en marcha (1976) sobre as experiencias, loitas e esperanzas das mulleres. En 1976 interveu no Tribunal Internacional de Crimes contra as Mulleres celebrado en Bruxelas. É tamén o ano no que naceu a revista Vindicación Feminista -presentouse o 13 de xullo de 1976- na que Carmen colaborou desde un principio.
O mesmo ano publicou tamén Sánchez Albornoz, cuarenta años despues, sobre o seu exilio arxentino durante o réxime do xeneral Franco.
Desenvolveu un xornalismo comprometido que quedou plasmado nos seus traballos en programas como Informe Semanal -do que foi subdirectora na década do setenta- Primeira página, entre 1979 e 1980, e Objetivo en 1981 no que tamén foi subdirectora.
Entre os acontecementos históricos do século XX que viviu en primeira persoa e trasladou aos espectadores, inclúense os golpes de estado en Portugal, Arxentina, Granada e Ghana. Foi, ademais, correspondente de guerra no Salvador, Nicaragua e Líbano. Estivo a pouco de perder a súa vida en varias ocasións; nunha delas viuse envolvida nunha emboscada en Nicaragua con mortos por medio, e chegou a ser secuestrada polo exército colombiano cando se dirixía a realizar unha visita a ‘Tiro Fixo’, xefe das FARC.
Entrevistou a personaxes relevantes como Yasser Arafat, Fidel Castro ou Rigoberta Menchú.
En 1984 estreou en TVE a serie de reportaxes Los marginados coa que cultivou premios e prestixio. Esta serie mantívose en pantalla até 1991. A serie amosaba as difíciles condicións de vida dos máis desfavorecidos do planeta. En 1994 abordou a problemática feminina no Terceiro Mundo con Mujeres de América Latina e en 2000 realizou Los excluídos, en colaboración con Manos Unidas e de similares características que a anterior.
Nas eleccións europeas do 13 de xuño de 1999 presentouse como candidata a deputada ao Parlamento Europeo encabezando a candidatura xunto a Lidia Falcón "Mujeres para el siglo XXI" nunha lista formada por 60 mulleres do movemento feminista español a iniciativa da Confederación de Organizacións Feministas. miniatura|Carmen Sarmiento con Vitoria Prego e Ana Moreno de RTVE nas xornadas sobre igualdade nas radiotelevisións públicas En 2002 prexubilouse de RTVE aos 58 anos tras sufrir unha hemiplexía cerebral durante unha rodaxe en Ecuador. «Aínda que non teño secuelas físicas, esta enfermidade marcou un punto de inflexión na miña vida. Só a miña teimosía e a miña paixón polas cousas permitiron que estivese 35 anos dando voltas polo mundo», explicou Sarmiento. O seu último traballo en TVE foron sete novas reportaxes para a serie documental «Los excluídos» elaborados en colaboración coa ONG Entreculturas e Oxfam Intermón.
Conciencia feminista
Sarmiento participou na creación do Colectivo Feminista de Madrid e foi vicepresidenta do Partido Feminista que creou Lidia Falcón. Desde o seu nacemento en 1976 foi colaboradora da revista Vindicación Feminista e máis tarde nos anos 80 escribiu na revista teórica do partido feminista "Poder y libertad".
"Aos 13 anos calcei por primeira vez uns pantalóns vaqueiros e tocáronme o cu" explica nunha entrevista cando lle preguntaron sobre o seu activismo. "Como comprenderás, o cu non o tocan as estruturas, senón o albanel de quenda. Non quero ser discriminatoria, os homes de todas as clases sociais teñen unhas actitudes semellantes coas mulleres. Cando cheguei a televisión, a información internacional estaba en mans dos tíos e para ser correspondente de guerra tiven que loitar moito. Na nosa profesión o poder tamén o teñen os homes. O meu foi o resultado dun longo proceso. Non parei desde o primeiro día que saín á rúa e sentinme insultada por alguén que tiña 30 quilos de masa muscular máis ca min. A rúa non é das mulleres. Aos homes róubanlles e apuñálanos. Ás mulleres róubanlles, apuñálanas e, encima, viólanas".
Romain Sato
Romain Guessagba-Sato-Lebel, nado o 2 de marzo de 1981 en Bimbo, é un ex xogador centroafricano de baloncesto profesional. Cunha altura de 1,96 metros xogaba nas posicións de escolta e ala.
Traxectoria profesional
Sato foi elixido na 52ª posición do Draft da NBA de 2004 polos San Antonio Spurs. Tras ser drafteado, Sato asinou co Aurora Basket Jesi da Serie A2 Basket, a segunda división italiana.
En xullo de 2010, Sato asinou un contrato de tres anos co Panathinaikos BC grego. No verán de 2012, Sato asinou por dous anos co Fenerbahçe turco.
En agosto de 2012, asinou co Valencia Basket da Liga ACB un contrato por unha tempada. O 1 de xullo de 2014, Sato e o Valencia renovaron o contrato do xogador por dous anos máis.
O Oratorio
O topónimo galego O Oratorio pode referirse a:
Erbellás, Miñotos, Ourol
Erbellás é un lugar da parroquia de Miñotos no concello lugués de Ourol na comarca da Mariña Occidental.
Nogueira, Santa Cristina de Vea, A Estrada
Nogueira é un lugar da parroquia de Santa Cristina de Vea no concello pontevedrés da Estrada na comarca de Tabeirós - Terra de Montes.
Electroforese de seroproteínas
miniatura|Representación esquemática dos resultados dun xel de [[electroforese de proteínas sanguíneas]] A electroforese de seroproteínas ou electroforese de proteínas séricas é unha proba de laboratorio que examina as proteínas sanguíneas chamadas globulinas. As indicacións máis comúns para facer a proba da electroforese de seroproteínas son para a diagnose ou monitorización do mieloma múltiple, a gamopatía monoclonal de importancia indeterminada ou para investigar a discrepancia entre un nivel baixo de albumina e un nivel de proteína total relativamente alto. Unha dor ósea inexplicada, a anemia, a proteinuria, unha enfermidade renal crónica ou a hipercalcemia son tamén signos do mieloma múltiple, e indicacións para facer esta electroforese. Primeiro debe extraerse a mostra de sangue, xeralmente nun vial hermético ou unha xeringa. A electroforese é unha técnica de laboratorio na cal o soro sanguíneo (a porción fluída do sangue unha vez que se coagulou) aplícase a unha membrana mergullada nun líquido tampón, a unha matriz de xel de agarosa tamponado, ou a un líquido nun tubo de capilar, e son expostos a unha corrente eléctrica para separar os compoñentes correspondentes ás seroproteínas en cinco fraccións principais polo seu tamaño e carga eléctrica: seroalbumina, alfa-1 globulinas, alfa-2 globulinas, beta-1 e 2 globulinas e gammaglobulinas.
Electroforese en xel ou acetato
As proteínas sepáranse tanto por forzas eléctricas coma por forzas electroendoosmóticas. A carga neta dunha proteína depende da suma da carga dos seus aminoácidos e o pH do tampón. As proteínas aplícanse a unha matriz sólida como un xel de agarosa ou unha membrana de acetato de celulosa nun líquido tampón, e aplícaselles corrente eléctrica. As proteínas con carga negativa migran cara ao ánodo cargado positivamente. A albumina ten máis cargas negativas e migrará máis lonxe cara ao ánodo. O fluxo endoosmótico é o movemento do líquido cara ao cátodo, que causa que as proteínas cunha carga máis débil se movan cara atrás desde o sitio de aplicación. As gammaproteínas son separadas principalmente por forzas endoosmóticas.
Electroforese de capilaridade
Na electroforese de capilaridade non hai unha matriz sólida. As proteínas son separadas principalmente por fortes forzas endoosmóticas. A mostra inxéctase nun capilar cunha carga superficial negativa. Aplícase unha corrente alta e as proteínas cargadas negativamente como a albumina tenden a moverse cara ao ánodo. O líquido tampón flúe cara ao cátodo e arrastra as proteínas cunha carga máis débil.
Fraccións das seroproteínas
miniatura|Diagrama dunha electroforese de proteínas séricas normal no que se indican as diferentes zonas. miniatura|Resultados dunha electroforese de proteínas séricas normais
Albumina
A albumina é a maior fracción nunha electroforese de seroproteínas normal. Cómpre que se produza un descenso do 30% antes de que ese descenso apareza reflectido na electroforese. Normalmente só se ve unha soa banda. Os individuos heterocigotos poden producir bisalbuminemia (dúas bandas que se tinguen igual, produto de dous alelos). Algunhas variantes dan lugar a unha banda ancha ou dúas bandas de intensidade desigual, pero ningunha destas variantes está asociada con enfermidades. O incremento da mobilidade anódica é o resultado da unión da bilirrubina, ácidos graxos non esterificados, penicilina e ácido acetilsalicílico e por veces da dixestión tríptica na pancreatite aguda.
A ausencia de albumina, chamada analbuminemia, é rara. Porén, un descenso do nivel de albumina é común en moitas doenzas, incluíndo as enfermidades hepáticas, malnutrición, mala absorción, nefropatía con perda de proteínas e enteropatía.
Interzona albumina – alfa-1
A tinguidura uniforme nesta zona débese á alfa-1 lipoproteína (lipoproteína de alta densidade ou HDL). Obsérvase unha diminución en inflamacións graves, na hepatite aguda e en cirroses. Tamén a síndrome nefrótica pode causar un decrecemento do nivel de albumina; isto débese á súa perda na urina por danos nos glomérulos. Aparece tamén un incremento en alcohólicos graves e en mulleres durante o embarazo e na puberdade.
Os altos niveis de AFP que poden darse no carcinoma hepatocelular poden orixinar unha banda nítida entre a albumina e a zona alfa-1.
Zona alfa-1
A proteína orosomucoide e a antitripsina migran xuntas, mais a orosomucoide tínguese mal polo que a alfa 1 antitripsina (AAT) constitúe a maior parte da banda alfa-1. A alfa-1 antitripsina ten un grupo SH e pode levar unidos compostos tiol, que alteran a súa mobilidade. Unha banda diminuída aparece nos estadosde deficiencia. Está diminuída na síndrome nefrótica e a súa ausencia podería indicar unha posible deficiencia de alfa 1-antitripsina. Isto finalmente conduce a un enfisema debido á actividade de elastase de neutrófilos non regulados no tecido pulmonar. Porén, a fracción alfa-1 non desaparece na deficiencia de alfa-1 antitripsina, porque outras proteínas, incluíndo a alfa-lipoproteína e a orosomucoide, tamén migran alí. Como un reactivo de fase aguda positva, a alfa 1 antitripsina increméntase na inflamación aguda.
Interzona alfa-1 – alfa-2
Poden observarse dúas bandas febles que representan a alfa 1-antiquimiotripsina e a proteína que se liga á vitamina D. Estas bandas fusiónanse e intensifícanse ao inicio de inflamacións debido a un incremento en alfa-1 antiquimiotripsina, unha proteína da fase aguda.
Zona alfa-2
Esta zona consta principalmente de alfa-2 macroglobulina (AMG ou A2M) e haptoglobina. Aparecen normalmente niveis baixos na anemia hemolítica (a haptoglobina é unha molécula suicida, que se une á hemoglobina libre liberada dos glóbulso vermellos e estes complexos son rapidamentre eliminados polos fagocitos). A haptoglobina está elevada como parte da resposta de fase aguda, o que ten como resultado unha típica elevación na zona alfa-2 durante a inflamación. Unha alfa-2 normal e unha zona alfa-1 elevada é un padrón típico na metástase hepática e cirrose.
Os complexos haptoglobina/hemoglobina migran máis catodicamente que a haptoglobinaa vista na interzona alfa-2 – beta. Isto vese tipicamente como un ensanchamento da zona alfa-2.
A alfa-2 macroglobulina pode estar elevada en nenos e vellos. Obsérvase isto como unha fronte nítida na banda alfa-2. A AMG está marcadamente elevada (multiplicada por 10 ou máis) en asociación con perda de proteínas nos glomérulos, como no caso da síndrome nefrótica. Debido ao seu gran tamaño, a AMG non pode pasar a través dos glomérulos, mentres que outras proteínas de baixo peso molecular se perden. O aumento da síntese de AMG explica o seu incremento absoluto na síndrome nefrótica. Un incremento de AMG tamén se observa en ratas sen ningunha albumina, o que indica que esta é unha resposta aos niveis baixos de albumina en vez de á propia síndrome nefrótica.
A AMG está lixeiramente elevada inicialmente no curso dunha nefropatía diabética.
Interzona alfa-2 - beta
A beta lipoproteína forma unha banda irregular crenada nesta zona. Vense altos niveis na hipercolesterolemia de tipo II, a hipertrigliceridemia e na síndrome nefrótica.
Zona beta
A transferrina e a beta-lipoproteína (LDL) comprenden a zona beta-1. Un incremento de proteínas en beta-1 debido a un aumento dos niveis de transferina libre é típica da anemia de deficiencia de ferro, o embrazo e a terapia de estróxenos. Un incremento da proteína beta-1 debido á elevación de LDL preséntase na hipercolesterolemia. Unha diminución da proteína beta-1 acontece na inflamación aguda ou crónica.
A beta-2 comprende a C3 (compoñente do complemento 3). Está elevada na resposta de fase aguda. A depresión de C3 ocorre en trastornos autoinmunes, xa que o sistema de complemento está activado e a C3 queda unida a complexos inmunes e é retirada do soro. O fibrinóxeno, unha proteína beta-2, encóntrase no plasma normal, pero está ausente no soro normal.
Interzona beta-gamma
A proteína C-reactiva encóntrase entre as zonas beta e gamma producindo a fusión beta/gamma. A IgA ten a mobilidade máis anódica e tipicamente migra á rexión entre as zonas beta e gamma causando tamén a fusión beta/gamma en pacientes con cirrose, infección respiratoria, enfermidades da pel ou artrite reumatoide (aumento de IgA). O fibrinóxeno das mostras de plasma aparece na rexión beta gamma. O fibrinóxeno, unha proteína beta-2, encóntrase no plasma normal, pero ausentes no soro normal. Nalgunhas ocasións, o sangue extraído de pacientes heparinizados non coagula totalmente, orixinando unha banda visible de fibrinóxeno entre as globulinas beta e gamma.
Zona gamma
As inmunoglobulinas ou anticorpos son xeralmente as únicas proteínas presentes na rexión gamma normal. É salientable que calquera proteína que migre á rexión gamma será tinguida e aparecerá no xel, o que pode incluír proteínas contaminantes, artefactos ou certas medicacións. As interferencias varían dependendo de se se usa o método de xel de agarosa ou o de capilaridade. As inmunoglobulinas constan de cadeas pesadas (das IgA, IgM, IgG, IgE e IgD) e cadedas lixeiras (kappa e lambda). Unha zona gamma normal debería aparecer como un 'rubor' suave, ou mancha borrosa, sen asimetría nin picos agudos. As globulinas gamma poden estar elevadas (hipergammaglobulinemia), diminuídas (hipogammaglobulinemia), ou ter un pico ou picos anormais. Nótese que as inmunoglobulinas pode tamén encontrarse noutras zonas; a IgA migra tipicamente na zona beta-gamma, e, en especial, as inmunoglobulinas patóxenas poden migrar a outras partes, incluíndo as rexións alfa.
A hipogammaglobulinemia é doadamente identificable como unha caída ou decrecemento na zona gamma. É normal en nenos pequenos. Encóntrase en pacientes con agammaglobulinemia ligada ao X. A deficiencia de IgA dáse en 1:500 da poboación, que aparece como unha palidez na zona gamma. A hipogammaglobulinema pode darse no contexto dun gammopatía monoclonal de importancia indeterminada ou mieloma múltiple.
Se a zona gamma mostra un incremento, a primeira etapa da interpretación é establecer se a rexión é estreita ou larga. Se é ancha indica unha produción de inmunoglobulinas policlonais. Se está elevada de maneira asimétrica ou cun ou máis picos ou picos altos estreitos, podería indicar unha produción clonal dunha ou varias inmunoglobulinas.
Unha gammopatía policlonal está sinalada por unha elevación como un inchamento na zona gamma, que indica tipicamente unha condición non neoplástica (aínda que non é exclusiva de condicións non neoplásticas). As causas máis comúns de hipergammaglobulinaemia policlonal detectadas pola electroforese son as infeccións graves, enfermidade hepática crónica, artrite reumatoide, lupus eritematoso sistémico e outras doenzas do tecido conectivo.
O Rollo, Santa Cristina de Vea, A Estrada
O Rollo é un lugar da parroquia de Santa Cristina de Vea no concello pontevedrés da Estrada na comarca de Tabeirós - Terra de Montes.
Electroforese de seroproteínas
Zona gamma
A gammopatía oligoclonal é indicada por un ou máis clons discretos. O lisocima pode presentarse nunha banda máis catódica que a gamma na leucemia mielomonocítica na cal se libera das células tumorais.
As Corredoiras, Miñotos, Ourol
As Corredoiras é un lugar da parroquia de Miñotos no concello lugués de Ourol na comarca da Mariña Occidental.
Curral Chao, Miñotos, Ourol
Curral Chao é un lugar da parroquia de Miñotos no concello lugués de Ourol na comarca da Mariña Occidental.
A Laxe, Miñotos, Ourol
A Laxe é un lugar da parroquia de Miñotos no concello lugués de Ourol na comarca da Mariña Occidental.
Ángel Caamaño Villaverde
Ángel Jesús Caamaño Villaverde, nado en Parada (Ordes) cara a 1910 e finado en Santiago de Compostela o 8 de febreiro de 1937, foi un mestre e político galego.
Traxectoria
Mestre en Toba. No verán de 1936 estaba de vacacións na súa parroquia natal. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi detido en Ordes o 29 de xullo. Xulgado en Santiago de Compostela por traizón con outros 19 veciños de Ordes o 22 de decembro, foi condenado a pena de morte. Cando con outros dez condenados a morte estaba a ser transportado para a súa execución, conseguiu soltarse do compañeiro ao que estaba esposado e emprendeu a fuxida pola rúa do Franco, pero foi abatido polos soldados que o custodiaban.
Leborín, Miñotos, Ourol
Leborín é un lugar da parroquia de Miñotos no concello lugués de Ourol na comarca da Mariña Occidental.
A Panadería, Santa Cristina de Vea, A Estrada
A Panadería é un lugar da parroquia de Santa Cristina de Vea no concello pontevedrés da Estrada na comarca de Tabeirós - Terra de Montes.
Irene D. Long
Irene Duhart Long, nada en Cleveland o 16 de novembro de 1951 e finada o 4 de agosto de 2020, foi unha doutora estadounidense funcionaria da Administración Nacional de Aeronáutica e do Espazo (NASA) dos Estados Unidos. Foi a primeira muller directora do departamento médico do Centro Espacial John F. Kennedy.
Traxectoria
Irene Duhart Long era filla de Andrew e Heloweise Davis Duhart. Graduouse no East High School en Cleveland e obtivo a súa licenciatura en bioloxía da Northwestern University en 1973. Inscribiuse na Escola de Medicina da Universidade de San Luís e obtivo o seu título en 1977. Continuou con residencias na Clínica Cleveland, o Hospital Monte Sinai de Cleveland e a Wright State University de Dayton, Ohio, onde recibiu a súa Mestría en Ciencias en Medicina aeroespacial.
Long comezou a traballar como médico para a Administración Nacional de Aeronáutica e do Espazo (NASA) en 1982. Foi nomeada directora da Oficina de Investigación e Operacións Biomédicas no Centro Espacial John F. Kennedy en 1994. Recibiu o nomeamento de directora médica e directora asociada de Servizos de Porto Espacial no ano 2000. Retirouse á idade de 63 anos e foi sucedida por David Tipton en 2013. Traballou para a NASA durante 31 anos.
As Lobeiras, Miñotos, Ourol
As Lobeiras é un lugar da parroquia de Miñotos no concello lugués de Ourol na comarca da Mariña Occidental.
Riba de Vea, Santa Cristina de Vea, A Estrada
Riba de Vea é un lugar da parroquia de Santa Cristina de Vea no concello pontevedrés da Estrada na comarca de Tabeirós - Terra de Montes.
Oaxaca de Juárez (municipio)
miniatura|250px|Unha rúa da cidade
Oaxaca de Juárez é un dos 570 municipios en que se divide o estado de Oaxaca, en México.
Xeografía
miniatura|250px|Localización da cidade no estado Situado no centro do estado, a unha altitude media de 1 557 msnm, ocupa unha superficie de 89,544 km². O municipio encóntrase na zona central do estado de Oaxaca, na rexión des Vales Centrais, rodeado dos principais sistemas montañosos do estado e atravesado polo río Atoyac. Dista 550 km da Cidade de México.
Historia
O seu núcleo urbano agregouse ao municipio de Juárez no ano de 1872, uns meses despois da morte de Benito Juárez, designándose a cidade "Zona de Monumentos Históricos" por decreto presidencial de data 15 de marzo de 1976 e, o 10 de decembro de 1987, a UNESCO declarouna Patrimonio Cultural da Humanidade.
Etimoloxía
O seu nome deriva do náhuatl Huāxyacac ("na punta do huaje"), e Juárez por Benito Juárez, que foi designado mediante un Decreto do Congreso Estatal, despois do falecemento deste personaxe.
O Machuco, Miñotos, Ourol
O Machuco é un lugar da parroquia de Miñotos no concello lugués de Ourol na comarca da Mariña Occidental.
Sorribas, Santa Cristina de Vea, A Estrada
Sorribas é un lugar da parroquia de Santa Cristina de Vea no concello pontevedrés da Estrada na comarca de Tabeirós - Terra de Montes.
Tarrío, Santa Cristina de Vea, A Estrada
Tarrío é un lugar da parroquia de Santa Cristina de Vea no concello pontevedrés da Estrada na comarca de Tabeirós - Terra de Montes.
Moscallos, Miñotos, Ourol
Moscallos é un lugar da parroquia de Miñotos no concello lugués de Ourol na comarca da Mariña Occidental.
Torre do Vilar, Santa Cristina de Vea, A Estrada
Torre do Vilar é un lugar da parroquia de Santa Cristina de Vea no concello pontevedrés da Estrada na comarca de Tabeirós - Terra de Montes.
Os Pazos, Miñotos, Ourol
Os Pazos é un lugar da parroquia de Miñotos no concello lugués de Ourol na comarca da Mariña Occidental.
Entomoplasmatales
Entomoplasmatales é unha pequena orde de bacterias mollicutes.
O xénero Spiroplasma forma parte desta orde nalgunhas clasificacións (noutras está en Mycoplasmatales).
Filoxenia
A taxonomía actualmente aceptada está baseada na LPSN e no NCBI
O Pazo, Miñotos, Ourol
O Pazo é un lugar da parroquia de Miñotos no concello lugués de Ourol na comarca da Mariña Occidental.
Pedrafita, Miñotos, Ourol
Pedrafita é un lugar da parroquia de Miñotos no concello lugués de Ourol na comarca da Mariña Occidental.
O Pouso, Miñotos, Ourol
O Pouso é un lugar da parroquia de Miñotos no concello lugués de Ourol na comarca da Mariña Occidental.
AV City
250px|thumb|Tren da serie S-104 na [[estación de Córdoba.]] Renfe AV City é un servizo diúrno de transporte de pasaxeiros por alta velocidade prestados polo operador ferroviario español Renfe desde 2014. O seu obxectivo é a comercialización de servizos similares aos que ofrece o AVE cun custo reducido.
Caracterízase por utilizar trens das series S-104, S-114 e S-121 (usados habitualmente para Avant) e carecer de clase Preferente, así como doutros servizos complementarios que si se ofrecen nos percorridos de AVE convencionais. A súa velocidade punta é de 250 km/h.