cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Yepes
Relevo
O relevo consiste nunha ampla chaira interrompida por pequenos outeiros illados e suaves lombas até onde a mesa de Ocaña termina, dando vista ao río Algodor e o val do Texo. O páramo acábase e o desnivel confúndese entre altos, veigas e barrancos formados pola erosión de torrentes.
Situado, pois, entras as amplas chairas da Mancha e o Val do Texo, que descende suavemente de leste (860m) a oeste (570m) sobre a plataforma estrutural da mesa de Ocaña, xeoloxicamente consta dun páramo coroado por calcarias lacustres do Mioceno Superior, e dunha delgada capa superficial de arxila con cantos e margas grises con xesos nas ladeiras.
Clima
Pódese incluír dentro do piso bioclimático chamado mesomediterráneo, que se caracteriza por unha temperatura media anual entre 17 °C e 13 °C, temperaturas medias das mínimas do mes máis frío entre 5 °C e -1 °C; e temperaturas das máximas do mes máis frío entre 13 °C e -8 °C. Os meses extremos con xiadas son decembro e xaneiro. Os veráns son moi calorosos e secos, con medias mensuais de 26 °C en xullo e agosto. Segundo a clasificación de Köpper, trátase dun clima temperado mediterráneo de veráns cálidos e invernos suaves.
Hai escasas precipitacións procedentes do Atlántico, moi atenuadas debido ás cadeas montañosas que bordean a meseta e ao anticiclón dos Azores, polo que é unha das zonas máis secas da península Ibérica. Segundo o mapa de isoietas, Yepes estaría emprazado na zona Manchega, e atendendo ao ombroclima de Rivas Martínez, pertence ao tipo seco con precipitacións de 350mm. a 600mm. predominando a finais de outono e na primavera, a mediados de inverno son pouco frecuentes e rara vez en forma de neve.
Hidrografía
Reprodúcese unha estampa típica do clima mesomediterráneo, coas súas características de escaseza e irregularidade nas precipitacións, con pequenos regos de pouca relevancia que verten as súas augas á cunca do Texo.
Demografía
Evolución da poboación de Yepes desde 1900.
Vicente Álvarez Miranda
Vicente Álvarez Miranda, nado en Vilaselán (Ribadeo) o 30 de maio de 1815 e finado en Veracruz (México) en 1858, foi un poeta, político e militar galego.
Traxectoria
Era fillo do tenente coronel Vicente Albarez Montis e da súa muller María Pilar Miranda Rodríguez Arango. Estudou no Seminario de Mondoñedo, pero abandonouno para ingresar no exército. En 1840 desertou. Marchou a Madrid, onde foi redactor de El Huracán. En 1842 foi elixido deputado a Cortes pola provincia de Lugo pero abandonou o posto polos acontecementos políticos de 1843, e coa instauración da Monarquía, foise a vivir a Sevilla. Obtivo a cátedra de Latín do Instituto de Bilbao. En 1854 foi nomeado Cónsul Xeral en Antuerpen, e en 1856 foi trasladado a Veracruz onde morreu.
António de Spínola
António Sebastião Ribeiro de Spínola (xeralmente coñecido como António de Spínola), nado o 11 de abril de 1910 e finado o 13 de agosto de 1996, foi un oficial militar, autor e político conservador Portugués. Xogou un papel importante na transición á democracia despois da Revolución dos caraveis.
Sistallo, Cospeito
San Xoán de Sistallo é unha parroquia do concello lugués de Cospeito na comarca da Terra Chá. Tiña 598 habitantes en 2016, segundo datos do Instituto Galego de Estatística, 286 homes e 312 mulleres distribuídos en 16 entidades de poboación. O que supón un aumento de 5 habitantes respecto ao ano 2007 cando tiña 593 habitantes (295 homes e 298 mulleres) e 4 menos que en 2000.
Kitami
Kitami (北見市, きたみし, Kitami-shi) é un concello da subprefectura de Abashiri da prefectura de Hokkaidō no Xapón. Está situada ao nordeste da illa de Hokkaidō, no norte do Xapón. A súa superficie é de 1.427,56 km² e a poboación de 125.977 habitantes (2009) e ten unha densidade de poboación de 88,2 hab./km².
O concello de Kitami limita cos concellos de Abashiri, de Ōzora, de Bihoro, de Tsubetsu, de Kunneppu, de Oketo, de Engaru, de Yūbetsu, de Saroma (son da subprefectura de Abashiri); de Kamikawa (da subprefectura de Kamikawa) e de Kamishihoro (da subprefectura de Tokachi).
Maurice Barrymore
Herbert Arthur Chamberlayne Blyth, nado en Agra (India) o 21 de setembro de 1849 e finado en Amityville (Nova York) o 25 de marzo de 1905, foi un actor estadounidense, máis coñecido como Maurice Barrymore. Foi o fundador da coñecida familia de actores, os Barrymore.
Traxectoria
Estudou dereito en Oxford (Inglaterra). En 1872 gañou o campionato de boxeo de peso medio de Inglaterra. En 1873 renunciou á súa carreira polo teatro, en 1874 marchou aos Estados Unidos, e ao ano seguinte entrou na compañía de August Daly e debutou con Under the Gaslight (1867). En 1876 casou coa actriz Georgianna "Georgie" Emma Drew (1856-1893), filla do actor irlandés John Drew.
Os seus fillos foron os actores John, Lionel e Ethel Barrymore.
O Meixoeiro, Mourentán, Arbo
O Meixoeiro é un lugar da parroquia de Mourentán, no concello pontevedrés de Arbo, na comarca da Paradanta. Segundo o IGE, en 2015 tiña 4 habitantes (1 home e 3 mulleres).
Ramón Lamote
Características
Trátase do protagonista do libro Das cousas de Ramón Lamote, obra fundacional que supón a introdución na literatura xuvenil galega na corrente do realismo máxico de herdanza cunqueiriá, un dos grandes éxitos de vendas da literatura galega , e especialmente o best-séller da literatura infantil e xuvenil feita en Galiza. Amais, o libro foi incluído nas reputadas listaxes do IBBY Honour List (1986) e mais do White Ravens (1988); así mesmo o autor foi recoñecido co Premio Nacional de Literatura que outorga o Estado Español (1986) grazas a este título, que máis de 20 anos despois, en 2008, tivo unha continuación, coa saída ao mercado de Das novas cousas de Ramón Lamote, tamén ilustrado por Xan Balboa e publicado por Galaxia.
Así o presentaba a editorial en 2008 co gallo da publicación de Das novas cousas de Ramón Lamote:
328
Outros
Historia ano a ano
Ramón Lamote
Características
A crítica Isabel Soto, falaba así do Lamote de 2008:
NEWDOS/80
NEWDOS/80 é un sistema operativo que foi desenvolvido pola compañía Apparat, despois de xa lanzado un sistema de nome NEWDOS, pero o novo posúe o código fonte novo por completo e non mantén compatibilidade directa co sistema orixinal, TRSDOS, producido pola compañía Tandy Corporation, malia que é posible certo intercambio de datos entre eles.
Ramón Lamote
Características
Noutra orde de cousas, mencionar que o editor Manuel Bragado adoita empregar o termo Xeración Lamote para se referir a un grupo de escritores galegos, lugueses, algúns deles chairegos (Xabier P. Docampo, Agustín Fernández Paz etc.) que renovaron a literatura galega infantil nos anos oitenta.
Lingua abé
O abé é unha lingua kwa da familia níxer-congo, falada en Costa do Marfil. Recoñécese internacionalmente co modelo ISO/DIS 639-3: aba. Fálase en 70 aldeas dos departamentos de Agboville e Tiassalé. É falada por arredor de 200.000 persoas, incluídos 20.000 falantes en Abidjan
O abé divídese en catro dialectos: Tioffo, Morie, Abé-Ve e Kos
As únicas publicacións en abé son traducións de libros da Biblia feitas por misioneiros.
Pazos Figueiras, Orro, Culleredo
Pazos Figueiras é un lugar da parroquia de Orro no concello coruñés de Culleredo na comarca da Coruña.
Parroquias de Culleredo
Categoría:Artigos que requiren coordenadas
Susan B. Anthony
Susan Brownell Anthony, nada en Adams,Massachusetts, o 15 de febreiro de 1820 e finada en Rochester, Estado de Nova York, o 13 de marzo de 1906, foi unha reformadora e sufraxista norteamericana.
Traxectoria
De familia cuáquera naceu en Massachusetts, pero pouco despois do seu nacemento a súa familia moveuse ao estado de Nova York, e a partir de 1845 residiu en Rochester.
A partir de 1854 dedicouse en exclusiva á defensa dos dereitos da muller, avogando pola completa igualdade de sexos. Entre 1868 e 1870 foi a propietaria do semanario, The Revolution.
Axudou a fundar a Asociación Sufraxista Estadounidense, da que foi primeiro vicepresidenta 1869-1892 e logo presidenta (1892-1900). En colaboración con Stanton, Matilda Joslyn Gage e Ida Husted Harper, publicou The History of Woman Suffrage (1884–1887).
Jan Bart
Jan Bart (ou Jean Bart) foi un mariño flamengo ao servizo da mariña francesa.
La Gaceta Literaria
La Gaceta Literaria, subtitulada Ibérica:americana:internacional e letras-arte-ciencia, fundada e dirixida por Ernesto Giménez Caballero dende o 1 de xaneiro de 1927, foi unha publicación periódica cultural madrileña, a máis importante das vangardas españolas e a xeración do 27.
Descricións
Os primeiros meses tivo de secretario a Guillermo de Torre. De saída quincenal, editou en total 123 números, cesando o 1 de maio de 1932.
Entre os redactores e colaboradores estiveron Ramón Gómez de la Serna, Antonio Marichalar, José Moreno Villa, José Bergamín, Antonio Espina, Melchor Fernández Almagro, Benjamín Jarnés, César Arconada, Salvador Dalí, Rafael Sánchez Mazas, Federico García Lorca, Ramiro Ledesma Ramos, Gerardo Diego, Dámaso Alonso, Rafael Alberti, Pedro Salinas, Vicente Aleixandre, Juan Aparicio López, Jorge Guillén, Luis Buñuel, Jean Cassou, Sebastià Gasch, Rosa Chacel, Edgar Neville, Karl Vossler, José María de Sucre, Guillermo Díaz-Plaja, Enrique Díez-Canedo, Carmen de Burgos, Jaime Torres Bodet, Francisco Ayala, Juan Andrade, Eduardo García Maroto, Daniel Vázquez Díaz, Luis Bagaría, Salvador Bartolozzi, Francisco Bores...
Acolleu numerosas colaboracións en catalán, galego, portugués e italiano, fundamentalmente poéticas. Entre os autores galegos estaban Evaristo Correa Calderón, Eduardo Blanco Amor, Augusto María de las Casas, Luís Pimentel, Manuel Antonio, Eugenio Montes e Valentín Paz-Andrade.
Foi descrita como «unha das máis importantes no panorama cultural español e órgano de expresión e comunicación dos compoñentes da "Xeración do 27"».​
John Leslie
John Leslie Nuzo, tamén coñecido polos pseudónimos Louis T. Beagle, John Leslie Dupre, e John Nuzzo, nado o 25 de xaneiro de 1945 en Pittsburgh (Pensilvania) e finado o 5 de decembro de 2010, foi un prolífico actor de filmes pornográficos ademais de realizador e produtor.
Damocloide
Usando o parámetro de Tisserand (T-Xúpiter ≤ 2) existen noventa e seis candidatos a damocloides. Destes, setenta e catro teñen arcos de observación orbital maiores de trinta días, o que produce órbitas razoablemente decentes. O seu raio medio é de oito quilómetros asumindo un albedo de 0,04. Medíronse os albedos dos catro damocloides e están entre os obxectos coñecidos máis escuros do Sistema Solar. Os damocloides teñen cor avermellada, pero non tanto como a maioría dos obxectos do cinto de Kuiper ou os centauros.
Outros damocloides son, , ,  e 20461 Dioretsa. Obxectos retrógrados como o cometa Halley e o damocloide poden ter velocidades relativas á terra de 81 km/s.
Orixe
Pénsase que os damocloides poden ser núcleos de cometas do tipo Halley que perderon os materiais volátiles debido á desgasificación e se converteron en cometas dormentes. Eses cometas probablemente se orixinaron na nube de Oort. Esta hipótese está reforzada polo feito de que algúns obxectos que se cría que eran damocloides (e que foron clasificados provisionalmente como planetas menores) mostraron despois unha cola cometaria e confirmouse que eran cometas. Este foi o caso de C/2001 OG108 (LONEOS), C/2002 CE10 (LINEAR), C/2002 VQ94 (LINEAR) e C/2004 HV60 (Spacewatch). Outro indicativo da orixe cometaria é o feito de teren algúns damocloides órbitas retrógradas, a diferenza doutros planetas menores. Os obxectos cunha inclinación de entre noventa e cento oitenta graos teñen órbita retrógrada e oposta á doutros obxectos.
Vilaíz, Vilaíz, Becerreá
Vilaíz é un lugar da parroquia de Vilaíz no concello lugués de Becerreá na comarca dos Ancares. Segundo o IGE, en 2011 tiña 12 habitantes (7 homes e 5 mulleres).
Xplora
Xplora foi unha canle de televisión española privada, de ámbito nacional, que emitía en dixital e operada por Atresmedia que emitía a través da TDT. Comezou as súas emisións regulares o 1 de maio de 2012 e cesounas o 5 de maio do 2014 na televisión en aberto. Durante un mes, ata o 5 de xuño do 2014, Xplora emitiuse en internet a través de Atresplayer. A súa oferta estaba baseada en documentais internacionais.
Historia
O 4 de febreiro de 2012, José Miguel Contreras desvelou, na rede social Twitter, unha nova canle en substitución de laSexta2, cun novo nome e cun modelo de grellas diferentes.
O 1 de maio Xplora comezou as súas emisións cun 1,2% de share no seu primeiro día, superando a MTV e a Energy. Ademais, desde o primeiro momento, Xplora ofrece toda a súa programación en directo a través de internet.
Alén disto, antes de decantarse por transformar laSexta2 nunha canle de documentais, o grupo barallou a posibilidade de convertela nunha canle infantil, recuperando a marca Megatrix. No entanto, esta opción foi descartada ó considerar que xa existían demasiadas canles dirixidas ós nenos ou mozos, como Disney Channel, Clan e Boing, o cal supoñería maior dificultade para atoparlle un oco rendible.
A canle cesou as súas emisión o 5 de maio do 2014, como consecuencia dunha sentenza xudicial do Tribunal Supremo que anulou a concesión de nove canles da TDT, debido a que foron outorgadas sen o preceptivo concurso público que rexe a Lei Audiovisual.
Porén, Xplora continou as súas emisións a través de internet en Atresplayer durante catorce horas ao día.
Finalmente, Xplora cerrou as súas emisións online o 5 de xuño de 2014, despedíndose dos seus espectadores definitivamente. Desde ese momento, moitos dos seus contidos puideron seguir véndose a través das canles de Atresmedia e na sección de documentais de Atresplayer
Programación
Xplora era unha canle dedicada ós documentais en todos os xéneros: culturas, o noso mundo, tecnociencia, natureza, historia... con producións norteamericanas e británicas de cine documental e documentais de telerrealidade. Para iso, a canle contaba con títulos de especialistas en documentais como BBC, National Geographic, History Channel, HBO, Zodiak, Fremantle, Cineflix ou Rive Gauche, que foron algúns dos provedores de Xplora.
Aínda que ó principio a canle só emitía documentais, a súa programación tamén incluíu programas de telerrealidade. Os seus programas máis emblemáticos foron:
Audiencias
Evolución da cota de pantalla mensual, segundo as medicións de audiencia elaborados en España por TNS. Están en letra grosa e azul os meses en que foi líder de audiencia.
* Máximo histórico. | ** Mínimo histórico.
Albeos, Crecente
San Xoán de Albeos é unha parroquia que se localiza no sur do concello de Crecente na comarca da Paradanta. Segundo o padrón municipal de 2013 tiña 476 habitantes (238 homes e 238 mulleres), distribuídos en 25 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 676 habitantes.
Historia
É a parroquia natal de san Paio, sobriño do bispo de Tui Hermixio, que foi raptado por Abd al-Rahman III no ano 920. Na súa memoria erixiuse o mosteiro románico de San Salvador, do que se conservan algunhas ruínas.
Aquí naceu tamén o bispo católico Gilberto Gómez.
Diana Doll
Diana Doll, nada o 22 de xullo de 1976 é unha actriz porno e modelo eslovaca. O primeiro filme de estudio de Doll foi gravado nos Estados Unidos para Hustler, e titulouse Brazilian Snake 1 (2001).
Día da Nai
miniatura|Nalgúns países é tradicional que os cativos e cativas dean tarxetas ou debuxos á nai. O Día da Nai é un día de festa que se celebra en honra da nai, como o Día do Pai celebra a paternidade e a crianza polos pais.
Orixe
miniatura|Ann Jarvis, a creadora da moderna celebración do Día da Nai, contra 1930 Existían tradicións anteriores de celebración da maternidade, como entre os gregos o culto á nai ou nai dos deuses, asociado con Cibeles ou Rea ou a festival de Hilaria entre os romanos, ou outras máis recentes como o Mothering Sunday en Inglaterra que se espallou a outros países anglosaxóns e que ten a súa orixe na tradición que data do século XV cando os que estaban fóra volvían á igrexa onde foran bautizados (mother church) para o servizo do cuarto domingo de coresma, e como era tamén cando os nenos e mozos que servían fóra volvían ver á nai tamén pasou a coñecerse na época moderna como Día da Nai.
Non obstante, a moderna celebración do Día da Nai celebrouse por primeira volta o 10 de maio de 1908, cando Anna Jarvis celebrou un servizo pola súa nai na igrexa metodista de Santo André en Grafton (Virxinia Occidental) que se continuou pola tarde en Filadelfia nunha concentración nun auditorio ao que foron 15000 persoas. Jarvis iniciara unha campaña para que o Día da Nai fose festa nacional nos Estados Unidos en 1905, o ano da morte de súa nai, Ann Reeves Jarvis, unha recoñecida pacifista e creadora de clubs de traballo do día da nai, nos que se abordaba de temas de saúde. Aínda que non logrou ao primeiro o recoñecemento federal, en 1911 todos os estados celebraban o día e en 1914 o presidente Woodrow Wilson asinaba a proclamación do segundo domingo de maio como festivo nacional como Día da Nai.
As Negráns, Mourentán, Arbo
As Negráns é un lugar da parroquia de Mourentán, no concello pontevedrés de Arbo, na comarca da Paradanta. Segundo o IGE, en 2015 estaba deshabitado.
Percelo, Orro, Culleredo
Percelo é un lugar da parroquia de Orro no concello coruñés de Culleredo na comarca da Coruña.
Shibetsu
Shibetsu (士別市, しべつし, Shibetsu-shi) é un concello da subprefectura de Kamikawa da prefectura de Hokkaidō no Xapón. Está situada no centro-nordeste da illa de Hokkaidō, no norte do Xapón. A súa superficie é de 1.119,29 km² e a poboación de 22.666 habitantes (2009) e ten unha densidade de poboación de 20,3 h/km².
Dereito das persoas
O Dereito das persoas é unha rama do Dereito civil que ten por obxecto a persoa en canto tal e o nacemento, modificación e extinción das situacións xurídicas que lle afecten polo mero feito de selo.
Shibetsu
O concello de Shibetsu limita cos concellos de Kenbuchi, de Wassamu, de Pippu, de Kamikawa, de Aibetsu, de Shimokawa, de Nayoro (son da subprefectura de Kamikawa); de Horokanai (da subprefectura de Sorachi) e de Takinoue (da subprefectura de Abashiri).
Dereito das persoas
Persoa natural ou física
Considérase persoa natural a todo individuo da especie humana, sen importar a súa idade, sexo, raza ou condición.
A súa existencia
A vida humana sitúase entre dous extremos perfectamente identificables: o nacemento e a morte. Respecto a este último extremo pode aínda chegar a haber incerteza: é o que se coñece no dereito como o desaparecido ou o ausente.
O nacemento
O nacemento debe ser posto en coñecemento do estado e da sociedade, ao mesmo tempo que constatalo dunha maneira certa. De aí que o articulo 55 do C.C., obrigue ao pai e a nai, ou a calquera deles, a declarar o nacemento, obrigación que se fai extensiva aos avós paternos, e no seu defecto aos maternos. Esta obrigación de declarar o nacemento vese complementada coa imposición de lei que recae nos médicos cirurxián ou matronas que asistirán ao parto. Se a criatura more dentro do ventre da súa nai, reputarase como non haber existido xamais, polo que non se establecerá o nacemento de situacións xurídicas.
O domicilio
O domicilio dunha persoa física é o lugar onde reside co propósito de establecese nel; a falta deste, o lugar no que ten o principal asento dos seus negocios, e a falta dun e outro o lugar no que se encontre (artigo 29 do C.C.). É conveniente tamén establecer unha diferenza entre unha o domicilio e a residencia. Esta última (véxase ao respecto o artigo 15 do C.F.F.), considérase como unha noción menos abstracta, mais realista que a do domicilio. A residencia é o lugar onde a persoa vive efectivamente, dunha maneira estable e habitual; pero iso non obsta para que a residencia coincida moitas veces co domicilio (como a propiedade coa posesión).
A morte
A morte marca a extinción da personalidade, e por ser un acontecemento de importante capital, debe tamén ser posta en coñecemento do estado e da sociedade. A acta de defunción é o último dos actos do estado civil das persoas. A lei categoricamente prohibe a inhumación ou cremación sen autorización escrita dada polo xuíz do Rexistro Civil, quen deberá asegurarse suficientemente do falecemento con certificado expedido por médico legalmente autorizado. Non se procederá a inhumación ou cremación senón ata despois de que transcorran 24 horas do falecemento, excepto nos casos en que ordene outra cousa a autoridade que corresponda.
BMO Harris Bradley Center
O BMO Harris Bradley Center é un pavillón multiusos que se atopa na localidade estadounidense de Milwaukee, no estado de Wisconsin. É a cancha de xogo dos Milwaukee Bucks da NBA, os Milwaukee Admirals da AHL e o equipo masculino dos Marquette Golden Eagles, da Universidade de Marquette.
Historia
O pavillón terminouse de construír en 1988, cun custo total de 90 millóns de dólares. Veu a substituír ao MECCA Arena (actualmente denominado O.S. Cellular Area), que foi construído en 1950. Foi un agasallo ao Estado de Wisconsin por parte dos filántropos Jane Pettit e Lloyd Pettit en memoria do pai de Jane, Harry Lynde Bradley. Na actualidade é o terceiro estadio máis vello dos que actualmente albergan partidos da NBA, por detrás do Madison Square Garden e do Continental Airlines Area.
A construción dun novo estadio de última xeración foi proposto polo dono dos Bucks, o Senador Herb Kohl, mais a reacción da comunidade para a construción deste novo recinto con fondos públicos foi maiormente negativa. En 2009, o gobernador de Wisconsin Jim Doyle incluíu unha disposición nos orzamentos da capital buscando 5 millóns de dólares do estado para renovar o Bradley Center. Con todo, os directores do Bradley Center dixeron aos funcionarios estatais que o pavillón necesitaría 23 millóns de dólares en renovacións, polo que accedeu a aumentar os restantes 18 millóns pola súa conta.
O 21 de maio de 2012, o propietario Herb Kohl e representantes do BMO Harris Bank anunciaron que o banco adquiriu oficialmente os dereitos do nome do Bradley Center, pasándose a chamar "BMO Harris Bradley Center".
Capacidade
O pavillón ten unha capacidade de 20 000 persoas para concertos, 18 717 para partidos da NBA, 19 000 para partidos universitarios e 17 845 para o hóckey sobre xeo.
Eventos
O Bradley Center albergou a frozen four (o equivalente á final four de baloncesto) da competición de hóckey sobre xeo da NCAA en 3 ocasións, en 1993, 1997 e 2006. Ademais, nel disputáronse numerosas veladas de Wrestling (loita libre profesional).
Países Baixos borgoñóns
miniatura|300px|Territorios dos Países Baixos borgoñóns en tempos de Carlos o Temerario.
Países Baixos borgoñóns é un termo que describe a antiga entidade xeopolítica que abarcaba os territorios da rexión do Países Baixos que foron incorporándose ao dominio dos duques de Borgoña.
A historia dos Países Baixos borgoñóns abarca un período de case un século, entre o ano 1384, cando a herdeira do derradeiro conde de Flandres casa con Filipe o Temerario, fillo máis novo do rei Xoán II de Francia, e o ano 1477, en que morre sen descendencia masculina o último duque efectivo de Borgoña, Carlos o Temerario, feito que aproveita o rei Luís XI de Francia para incorporar o ducado e outros feudos que ambicionaba á Coroa de Francia
Historia
A herdeira do último conde de Flandres, Margarita III de Flandres casara con Filipe o Temerario (1342–1404), fillo máis novo de Xoán II de Francia e o primeiro Valois que foi duque de Borgoña, que herdou así os condados de Flandres, Artois, Rethel, Borgoña e Nevers. Xuntos deron paso á era de goberno borgoñón dos Países Baixos.
Os territorios borgoñóns víronse expandidos co condado de Namur en 1421, os ducados de Brabante e Limburgo en 1439, os condados de Hainaut, Holanda e Zelandia en 1432, o ducado de ducado de Luxemburgo en 1441 e o ducado de Güeldres en 1437.
Desde 1441, o duque Filipe o Bo estableceu a súa Corte en Bruxelas, pero Bruxas era o principal centro comercial, até que na década de 1480 a inevitábel obstrución do seu porto puxo fin á súa hexemonía comercial. Filipe auspiciou a creación de manuscritos ilustrados, e a pintura da corte alcanzou grande altura con Robert Campin, Jan van Eyck e Rogier van der Weyden.
O período borgoñón terminou en 1477, cando Carlos o Temerario morreu no campo de batalla sen deixar herdeiro varón. O rei Luís XI de Francia aproveitou a conxuntura desta morte inesperada, apoderándose do ducado de Borgoña, que anexionou ao dominio real, en base a que as apanages se regulamentaran de forma que ao esgotarse a descendencia masculina debían incorporarse á Coroa, ademais dos condados de Borgoña, Artois e Picardía, á súa afillada e herdeira de Carlos, a duquesa María de Borgoña.
Desta forma, a duquesa tivo que aceptar a restitución dos privilexios suprimidos nos Países Baixos polo Gran Privilexio en febreiro de 1477, o que destruía o labor centralizador dos duques anteriores, Filipe o Bo e Carlos o Temerario. Para contrarrestar a ofensiva francesa, María casou en agosto de 1477 co arquiduque de Austria e futuro emperador Maximiliano I, da Casa de Habsburgo, vinculación que duraría tres séculos. En 1482 morreu a duquesa María, extinguíndose así a rama Valois-borgoñoa.
Soberanos borgoñóns da dinastía Valois
Os duques borgoñóns da dinastía Valois, que gobernaron diversos territorios nos Países Baixos, foron:
Política
A ampla variedade de bispados e cidades independentes, de sistemas de impostos, pesos e medidas, os diferentes costumes internos e os dereitos locais, firmemente defendidos, foron un estorbo para o goberno dos Valois, e os intentos de fortalecer o control ducal encontráronse con revoltas, apoiadas en ocasións polos nobres locais, que desembocaban en represións violentas.
Pero pouco a pouco conseguiuse un goberno central cada vez máis moderno e centralizado que permitiu que os duques pasaran a seren mecenas recoñecidos e a estableceren unha luxosa vida cortesá que ditou as normas de conduta nas Cortes europeas dos séculos seguintes.
Filipe o Bo ampliou polo sueste o territorio baixo o seu control ao conseguir o goberno de Bruxelas, Namur e Liexa. Canalizou a independencia natural das cidades mediante mecanismos como os Estados Xerais, e consolidou a economía da rexión.
Os Estados Xerais reuníronse por primeira vez en Bruxas o 9 de xaneiro de 1464. Estaban formados por delegados dos estados de Brabante, Flandres, Lille, Douai, Orchies, Artois, Hainaut, Holanda, Zelandia, Namur, Malinas e o Boulonnais. Atñe entón o duque só mantiña lazos con cada Estado provincial por separado. En principio, os Estados estaban compostos por representantes dos tres estamentos tradicionais: o clero, a nobreza e o terceiro estado, pero a composición exacta e a influencia de cada estado nos Estados provinciais podía diferir. A convocatoria dos Estados Xerais nos que todos os Estados provinciais estiveran representados foi parte da política de centralización de Filipe o Bo.
Porén, non foi até 1549, cando o emperador Carlos V, duque titular de Borgoña, pero non efectivo, neto de María de Borgoña e Maximiliano I, estableceu na Pragmática Sanción que os territorios dos Países Baixos formarían unha entidade territorial indivisible.
O Pentágono
O Pentágono (en The Pentagon) é a sede do Departamento de Defensa dos Estados Unidos de América, localizado no Condado de Arlington, Virxinia. Como símbolo das forzas armadas, "O Pentágono" é usado a miúdo metonimicamente para referirse ó Departamento de Defensa dos Estados Unidos.
O Pentágono foi deseñado polo arquitecto estadounidense George Bergstrom (1876–1955), e foi construído por John McShain de Filadelfia. Os traballos comezaron o 11 de setembro de 1941, e remataron o 15 de xaneiro de 1943.
LibreOffice
LibreOffice é unha suite ofimática libre, de código aberto e de balde desenvolvida por The Document Foundation como unha bifurcación de OpenOffice.org, a súa orixe remóntase ao 28 de setembro de 2010 cando un grupo de membros da comunidade de desenvolvemento do proxecto OpenOffice.org formaron The Document Foundation (TDF), co obxectivo de coordinar e desenvolver unha bifurcación do produto de software Oracle Open Office (OOO), logo de que Oracle tras mercar Sun decidira pór fin á súa participación no desenvolvemento de OpenOffice.org.
The Document Foundation obtivo o apoio maioritario da comunidade de desenvolvedores independentes de OpenOffice.org, e tamén de diversas empresas (Canonical, Novell, Red Hat etc.) co obxectivo de producir unha suite ofimática independente de calquera empresa, baseada no formato estándar e aberto ODF e sen a obriga de ceder a autoría do código a Oracle. Oracle, o mesmo que antes Sun, impuxo que a autoría do código se lle asigne a Oracle mediante a sinatura dun acordo de contribución. LibreOffice pretendía ser un nome temporal en tanto se esperaba a decisión definitiva sobre a marca «OpenOffice» que a comunidade de OpenOffice.org contribuíra a crear durante toda unha década. Máis recentemente, e en virtude do que lle permiten estes acordos, Sun cedeu os dereitos de explotación do código de OpenOffice.org á Fundación Apache, e pechou o proxecto OpenOffice.org. Baixo os auspicios desta meritoria fundación Apache, está actualmente en fase de incubación unha nova bifurcación ou derivado do antigo proxecto OOo que fusiona o código base de OOo e o da antiga derivada Symphony, propiedade de IBM; este novo proxecto chamarase Apache Open Office (AOO).
Deste xeito, tanto LibreOffice como Apache OpenOffice son os proxectos continuadores do antigo proxecto OpenOffice.org. Respecto das extensións ou da documentación, estas non formaron parte nunca dos acordos de colaboración no Proxecto OpenOffice.org e, por tanto, teñen historia e concreción diferentes en cada caso.
Sistemas operativos
A iniciativa de desenvolvemento da The Document Foundation céntrase nas plataformas de Linux (IA-32, x86-64 e ARM) e macOS (x86-64) e Microsoft Windows (IA-32 e x86-64). Ademais, existen migracións feitas pola comunidade de desenvolvedores a FreeBSD, NetBSD , OpenBSD e Mac OS X 10.5 PowerPC. Nese caso os usuarios reciben o apoio dos desenvolvedores deses proxectos. LibreOffice tamén se pode instalar en OpenIndiana empregando SFE.
As suites que precederon a LibreOffice, ata StarOffice 3, estaban dispoñibles para Solaris con CPUs SPARC de Sun Microsystems. Para este sistema operativo hai migracións non oficiais de Libreoffice, inda que de versións xa obsoletas de Libreoffice. As últimas migracións permitían usar só Libreoffice 5.2.5 en hardware compatible con Intel e ata o Solaris 11.
Desde 2011 houbo plans para levaren LibreOffice a Android e iOS. Hai visores de documentos, con algunha capacidade de edición, para Android desde a versión 4.0 desde 2015.
Licenzas
En canto as licenzas, existiron queixas de que IBM non liberara todo o código de Lotus Symphony como código aberto inda que tiña afirmado iso. Así mesmo, algúns desenvolvedores quixeron incorporar algúns bloques de código e corrección de erros que IBM fixara na súa copia de traballo de OpenOffice.
Támoga, Cospeito
San Xiao de Támoga é unha parroquia do concello lugués de Cospeito na comarca da Terra Chá. Tiña 105 habitantes en 2016, segundo datos do Instituto Galego de Estatística, 43 homes e 62 mulleres distribuídos en 6 entidades de poboación. O que supón unha diminución de 19 habitantes respecto ao ano 2007 cando tiña 124 habitantes (56 homes e 68 mulleres) e 18 menos que en 2000.
Lingua abidji
Dialectos
O abé divídese en dous dialectos: Enyembe e Ogbru.
Escrita
Hai publicados algúns materiais didácticos para a aprendizaxe da lingua e no ano 2002 traduciuse o Novo Testamento.
Airexe, Vilamane, Becerreá
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, o lugar da igrexa.
Katja Kean
Sussi La Cour, coñecida como Katja K ou Katja Kean, nada en Frederiksberg o 7 de febreiro de 1968, é unha actriz porno dinamarquesa.
Fixo o seu primeiro filme porno en 1997, á idade de 29 anos, e deixou o negocio tres anos máis tarde. Aínda que fixo relativamente poucas películas, conseguiu traballar con moitas empresas prominentes de cinema adulto entre as que se inclúen Private, Wicked Pictures e Sin City.
Ardia, O Grove, O Grove
O lugar aparece nomeado nunha doazón que o rei Ordoño II fai da vilam Ardenam (hoxe Ardia) ó bispo Sisnando II, no ano 911. Pola súa banda, Filgueira Valverde constata que o topónimo dá nome a un xograr medieval, Pero de Ardia.
O lugar aparece citado na viaxe a Galicia que realizou Sarmiento o 19 de xullo de 1745: "Del Grove pasé a su aldea Graña. De Graña a Ardea".
Estilo Internacional (arquitectura)
miniatura|300x300px|Casa Farnsworth ([[1946), deseñada por Ludwig Mies van der Rohe, en Illinois, Estados Unidos]]O estilo internacional, tamén chamado racionalismo ou movemento moderno foi a maior tendencia arquitectónica na arquitectura moderna dos anos vinte e trinta do século XX. miniatura|300x300px|Casa deseñada por [[Le Corbusier para a urbanización Weissenhofsiedlung (1927), Stuttgart (Alemaña)]]
Desambiguación
O termo refírese aos edificios e arquitectos das décadas do modernism en inglés, que non tiña que ver co sentido do termo modernismo (vinculado ao Art Nouveau e o Arts and Crafts) na Península Ibérica, antes da segunda guerra mundial.
Orixe
O termo modernism que dá lugar a movemento moderno ten a súa orixe orixinaria do nome do libro de Henry-Russel Hitchock e Philip Johnson no que se identificaba, categorizaba e expoñía baixo características comúns ao modernismo por todo o mundo. Coma resultado, centrouse máis nos aspectos estilísticos do modernismo. Os principios básicos do estilo internacional xuntos constitúen unha parte do movemento moderno.
Diversidade de termos
O movemento moderno ou estilo internacional non non ten unha denominación homoxénea en todos os países e linguas.
Rhinopithecus strykeri
Rhinopithecus strykeri é unha especie de primates catarrinos da familia dos cercopitécidos orixinaria do norte de Birmania e a zona adxacente de China. A especie foi descuberta en 2010 e estudada polo equipo dixido por Geissmann. O nome da especie foi escollido en homenaxe ao filántropo Jon Stryker. Estímase que a poboación coñecida está formada por 260-330 individuos.
Estilo Internacional (arquitectura)
Diversidade de termos
En castelán úsase con máis frecuencia o termo racionalismo, porén no mundo anglosaxón ese termo adoita limitarse ao ámbito italiano, ao racionalismo practicado polo Gruppo 7 e M.I.A.R. En moitos países úsase máis o termo «estilo internacional» que orixe na exposición organizada por Henry-Russell Hitchcock e Philip Johnson no Museum of Modern Art de Nova York en 1932 e no libro publicado por ambos O estilo internacional: arquitectura dende 1922. Un termo sinónimo é "Modern Movement", do libro Pioneers of Modern Movement from William Morris to Walter Gropius (1936), de Nikolaus Pevsner.
Rhinopithecus strykeri
Aínda que as primeiras análises centráronse nun cranio, en 2012 chegaron a rexistrarse imaxes dalgúns individuos.
Estilo Internacional (arquitectura)
Diversidade de termos
Este último ten un significado máis amplo e incluiría, ademais do racionalismo ou do estilo internacional, os movementos de vangarda das dúas primeiras décadas do século XX, como o expresionismo, cubismo, futurismo, neoplasticismo e construtivismo, ás veces considerados xenericamente como "preracionalismo" ou "protorracionalismo".
Rhinopithecus strykeri
A choiva supostamente fai que esbirre debido á curta pel arredor do seu fociño empinado. A xente da zona informa de que se senta coa cabeza dirixida cara abaixo, agochando a cara entre os xeonllos cando chove, seguramente para protexer o nariz da entrada de auga.
Aínda que a especie é nova para a ciencia, non o é para os cazadores da zona, que lle chaman "nwoah mey" ou "mono coa cara volta cara arriba", en dialecto local. Este mono está ameazado pola desaparición do seu hábitat natural e pola caza.
Estilo Internacional (arquitectura)
Características
Esta corrente buscaba unha arquitectura baseada na razón, de liñas sinxelas e funcionais, baseada en formas xeométricas sinxelas e materiais de carácter industrial (aceiro, formigón, vidro), á vez que renunciaba á excesiva ornamentación e daba grande importancia ao deseño, que era igualmente sinxelo e funcional. A arquitectura racionalista tivo unha estreita relación cos avances tecnolóxicos e a produción industrial, sobre todo pola firme defensa desa relación propugnada por Walter Gropius desde a fundación da Bauhaus en 1919. Tamén defendeu o uso de elementos prefabricados e módulos desmontables. A súa linguaxe formal baseábase nunha xeometría de liñas sinxelas, como o cubo, o cono, o cilindro e a esfera, e defendía o uso dunha planta e fachada libres e a proxección do edificio de dentro para fóra. Unha das súas principais premisas foi o funcionalismo, unha teoría que postulaba a subordinación da linguaxe arquitectónica á súa función. esquerda|miniatura|250x250px|Café L'Aubette (1928-1929), de [[Theo van Doesburg, Hans Arp e Sophie Taeuber-Arp en Estrasburgo, Francia]] Como indica o seu nome “Movemento Moderno”, foi un estilo comprometido cos valores da modernidade, paralelo ás chamadas “vangardas artísticas” que se estaban desenvolvendo naquel momento nas artes plásticas. Foi un movemento preocupado por mellorar a sociedade, por incidir na mellora da vida das persoas, a través dunha linguaxe innovadora que supuxo a ruptura coa tradición na procura dunha nova forma de construír, dunha nova forma de interpretar a relación do ser humano co seu medio buscar novas solucións que solucionen o problema do aumento da poboación nas grandes cidades. Para iso, utilizou non só achegas teóricas, novas formas de concibir espazos e empregar o deseño como ferramenta para combinar funcionalidade e estética, senón tamén os avances técnicos e industriais, o uso de novas técnicas e novos materiais.
Ademais da arquitectura, este movemento interesouse polo urbanismo e polo deseño. Tamén promoveu a teoría arquitectónica e a organización de congresos e xornadas para a difusión do novo movemento, que se materializou na constitución en 1928 do Congreso Internacional de Arquitectura Moderna (CIAM), así como o seu órgano executivo, o Comité Internacional para a Resolución dos Problemas da Arquitectura Contemporánea (CIRPAC).
Críticas
Aínda que segundo certa terminoloxía se inscribe o organicismo arquitectónico e en xeral toda a arquitectura de Frank Lloyd Wright dentro do movemento moderno, en 1930 Wright escribiu: "As casas humanas non deberían ser como caixas ardendo ao sol, nin debemos desafiar á Máquina, intentando facer que as casas sexan demasiado subsidiarias de Machinery".
En 1966, o arquitecto Robert Venturi publicou o libro Complexity and Contradiction in Architecture, esencialmente un libro crítica ao estilo internacional.
O autor estadounidense Tom Wolfe escribeu unha obra de crítica en 1981, From Bauhaus to our House (literalmente en galego "Da Bauhaus á nosa casa", traducido en portugués como Da Bauhaus ao nosso caos, retratando o estilo como elitista.
O historiador da arquitectura Vincent Scully considerou o libro de Venturi "probablemente a obra máis importante sobre o acto arquitectónico desde Vers une Architecture de Le Corbusier.
Mark Wigley, teórico da arquitectura neozelandés, sostén que certos aspectos do movemento postmoderno da arquitectura derivado en certo modo do movemento moderno e de certos aspectos da Bauhaus, é un virus que chegou a danar o planeta coa idea sinxela do "bo deseño". Di que a pesar da súa fórmula orixinaria de talleres buscando a sinerxia entre mestres e alumnado, e de combinar e achegar a arte á artesanía, acabou por se converter, especialmente na New Bauhaus nunha maquinaria que se extendeu polo mundo como unha pandemia de ángulos rectos de vidro e aceiro: ''Todo é xenial até que te decatas de que ti, as túas emocións, os teus pensamentos, o teu corpo, os teus xenes, os teus fillos, o teu modo de vida, o tempo... son deseñados. Estamos a deseñar o clima, a nosa propia extinción, o deseño da Bauhaus, o "bo deseño" abocounos á destrución da nosa especie. Chegados a este punto, antes de nos matar a nós mesmos, matemos á Bauhaus.''
Representantes
Entre as figuras que seguiron o movemento moderno sobresaen: Walter Gropius e Ludwig Mies van der Rohe, en especial despois de ter pechado a Bauhaus, Le Corbusier, Jacobus Johannes Pieter Oud, Richard Neutra, Rudolf Schindler, Philip Johnson, Alvar Aalto, Eliel e Eero Saarinen, Erik Gunnar Asplund, Josep Lluís Sert, Louis Kahn, Pier Luigi Nervi, Gio Ponti, Kenzō Tange, Josep Lluís Sert, Lúcio Costa e Oscar Niemeyer, entre moitos outros.
Urbanismo
miniatura|300x300px|[[Plan Voisin para París (1925), de Le Corbusier]] O urbanismo tivo un gran desenvolvemento no movemento moderno, xa que o progresivo aumento da poboación urbana desde o inicio da Revolución Industrial provocou un crecente interese por buscar novas fórmulas e solucións para atender necesidades de vivenda e infraestruturas da sociedade. Se en 1800 había no mundo unhas 200 cidades con máis de 20.000 habitantes, cun total de 21,7 millóns de habitantes (o 2,4% da poboación total), en 1950 había 5.509 cidades dese tamaño, con 502,2 millóns de habitantes (o 20,9%) do total).
Algúns plans urbanísticos comezados no XIX, como o plan Cerdà para Barcelona, continuaron o seu desenrolo no século XX baixo premisas do movemento moderno, como o Plan Macià, no que colaborou Le Corbusier despois do de París. Le Corbusier foi o "gran creador da utopía da cidade moderna no seu aspecto físico", segundo Martin Meyerson. Tamén elaborou proxectos urbanísticos para São Paulo e Río de Xaneiro (1929-1930), Alxer (1930), Xenebra (1933), Estocolmo (1933), Antuerpen (1933), Buenos Aires (1938-1940), Saint-Dié (1945),  Bogotá (1949-1952), Marsella (1950), Izmir (1950) e Chandigarh (1951-1965), o único executado. esquerda|miniatura|250x250px|Plan Xeral de Expansión para [[Amsterdam (1935), de Cornelis van Eesteren]] Expuxo os seus principios en Urbanisme (1925), onde desenvolveu as súas ideas sobre unha cidade funcional baseada na orde e na linealidade. En 1922 esbozara o seu proxecto de Ville contemporaine pour trois millóns d'habitants, proxectando un centro urbano cunha serie de rañaceos de oficinas ao redor dun núcleo de comunicacións rodeado de zonas residenciais, de servizos e de lecer. con abundantes zonas verdes e rúas ordenadas xerarquicamente. Os edificios serían de tres tipos: rañaceos cruciformes no centro, casas à redent ("en redent", edificios con ángulos rectos para aproveitar as orentacións leste-oeste e norte-sur), con vivendas na parte sur e rúa perimetral no norte. Tanto os edificios como as estradas elevaríanse en pilotis e deixarían a parte baixa para espazos verdes e servizos comunitarios no medio e immeubles-villas na periferia.
No seu libro de 1925, Le Corbusier estableceu catro puntos esenciais sobre a planificación urbana:
Na Península Ibérica
miniatura|300x300px|Pabellón de la República Española para a [[Exposición Internacional de París de 1937, de Josep Lluís Sert, Luis Lacasa e Antoni Bonet ]]
A España e Portugal, o racionalismo chegou a finais dos anos 20, de maneira que a súa recepción xa chegou de forma establecida, acrítica e sen debate. Os seus primeiros expoñentes adoptárono dun xeito epidérmico, ecléctico, trasladando as súas solucións sen contemplar unha posíbel adaptación distinta ao medio. Un dos pioneiros foi Luis Gutiérrez Soto, autor do Aeroporto de Madrid-Barajas (1930).
En 1928, Le Corbusier impartiu conferencias na Institución Libre de Enseñanza de Madrid, que tivo unha poderosa influencia nos novos arquitectos da época. Algúns deles xuntáronse baixo as siglas en castelán GATEPAC (Grupo de Arquitectos y Técnicos Españoles para el Progreso de la Arquitectura Contemporánea). O grupo fundouse en Zaragoza en 1930, con tres subgrupos: Centro, situado en Madrid; Norte, no País Vasco; e Leste ou GATCPAC (en catalán Grup d'Arquitectes i Tècnics Catalans per al Progrés de l'Arquitectura Contemporània) en Cataluña, o grupo máis activo, entre os que figuraban Josep Lluís Sert, Sixte Illescas e Germán Rodríguez Arias entre outros. esquerda|miniatura|250x250px|Representación do pavillón do [[Rincón de Goya (1927), de Fernando García Mercadal, Zaragoza]] O grupo era membro do CIAM e, en marzo de 1932, organizou unha reunión do CIRPAC en Barcelona para preparar o Moscova CIAM — finalmente celebrado en Atenas en 1933— e Le Corbusier, Victor Bourgeois, Walter Gropius, Sigfried Giedion e Cornelis van Eesteren impartiron conferencias. Como órgano difusor das súas actividades, publicaron unha revista, A.C., baseada en revistas de vangarda como as de Ernst May, Le Corbusier e Amédée Ozenfant. Só o GATCPAC ficou como grupo activo até o final da guerra civil.
GATEPAC Centro
O sector Centro tivo pouca actividade como colectivo —só a organización dalgúns congresos e unha certa participación na revista A.C., editada en Barcelona—, e mostraba certa inconsistencia interna. Destacou Fernando García Mercadal, un dos fundadores do CIAM en 1928 e delegado español do CIRPAC. O seu primeiro proxecto próximo ao racionalismo foi o pavillón Rincón de Goya de Zaragoza (1927), que denota certa influencia do art deco. Máis adiante cabe mencionar o Museo de Arte Moderno de Madrid (1933), no que se afastaba das vangardas. A chamada Xeración do 25 estivo activa en Madrid até o comezo da Guerra Civil. As primeiras realizacións foron, xunto ao Rincón de Goya, a gasolineira Porto Pi de Casto Fernández Shaw e a casa do Marqués de Villora de Rafael Bergamín, todas do ano 1927. Estes tres arquitectos foron os principais referentes deste grupo, no que tamén forman parte Luis Blanco-Soler, Manuel Sánchez Arcas, Luis Lacasa e outros. As súas foron as principais obras de vangarda no Madrid anterior á guerra civil, como as colonias Parque-Residencia, El Viso, o Instituto Escuela, a totalidade da cidade universitaria de Madrid, o Frontón Recoletos de Eduardo Torroja e Secundino Zuazo ou a Casa de las Flores de Secundino Zuazo. miniatura|250x250px|Náutico de [[Donostia|San Sebastián (1929), de José Manuel Aizpurúa e Joaquín Labayen ]]
Grupo vasco
O grupo vasco apenas funcionaba como tal e só se desenvolveu nas actividades individuais dos seus membros, como Aizpurúa e Labayen, que proxectaron obras conxuntamente, como o Náutico de San Sebastián (1929).