cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Reino de Essex
Poboación e localidades
Os saxóns vivían, polo xeral, en pequenas aldeas diseminadas ao redor doutras un pouco máis grandes que facían de mercado situadas preto de ríos ou cruces de camiños, nin tan sequera habitaron con frecuencia as cidades romanas preexistentes, máis nada que para asentar nela algunha gornición militar aproveitando as súas murallas. . Por iso en Essex as cidades son raras, a pesar de que no seu territorio estiveron dúas das cidades romanas máis populosas, Londinium (Londres) e Camulodunum (Colchester). Tampouco Essex foi un reino moi populoso, no Tribal Hidage do reino de Mercia, atribúense a Essex só 7.000 hides, os mesmos que aos reinos de Sussex, Lindsey, Magonsaete ou Hwicce, e moi por baixo dos 15.000 de Kent, os 30.000 da Anglia Oriental ou Mercia, e os 100.000 de Wessex.
Algo parecido ocorre con Camulodunum, considerada a cidade máis antiga de Inglaterra, a capital tribal dos trinovantes e máis tarde a próspera Colonia Claudia Victricensis, foi abandonada ao longo do século V, os saxóns usaron as súas murallas para establecer o posto militar de Colnecaestre (do que deriva o seu actual nome de Colchester) e posibelmente o centro comercial do val do Colne. Máis escura é a historia de Chelmsford, a Caesaromagus romana, segundo algúns autores foi o errado intento dunha cidade planificada para ser capital de Britania en substitución de Londinium como parece indicar o seu prefixo Cesar-, os edificios que se chegaron a construír foron a base para un posto militar saxón no paso do río Chelmer, de onde provén o seu nome de Chelmerboltun (vila do paso do Chelmer) ou tamén de Ceolmaer's ford (o forte dalgún caudillo chamado Ceolmaer). Wæclingacaester, a romana Verulamium e a actual St Albans, con todo si tivo unha ocupación continua no tempo, situada nun estratéxico cruzamento de vías romanas, xa a finais do século V era sede dun mosteiro, pero o seu verdadeiro crecemento dáse durante o dominio de Mercia, cando Offa funda a abadía de St. Albans no 793. Tamén de fundación romana é Ythanceaster (Othona, Brandwell-on-Sea), unha fortificación pertencente ao litus saxonicum, dentro das súas murallas foi fundado un mosteiro no 654. Outros lugares de certa importancia foron os portos de Herewic (Harwich), no estuario do Rother e de situación privilexiada para o comercio con Anglia Oriental, Maeldun (Maldon), porto no estuario do Blackwater e principal saída ao mar do territorio dos Daenningas.
Século VI. Dominio de Kent
Pouco máis se sabe do reinado de Saeberht, suponse que a súa subida ao trono debeu darse cara ao 600, antes da chegada da misión a Londres, e a súa morte non foi máis tarde do 616, último ano do de Aethelberht, xa que nese ano son citados os seus fillos como gobernates de Essex por Beda. Aínda que tradicionalmente pensouse que os seus restos e os da súa esposa Ethelgoda están na Abadía de Westminster, xunto á entrada das capelas reais, algúns autores pensan que a Tumba Real de Prittlewell podería aloxar os restos do monarca, ou talvez os do seu neto Sigeberht, o Santo.
Século VII. Paganismo e Cristianismo
Dous novos reis soben ao trono de Essex, Sighere (fillo de Sigeberht), que representa ao partido pagán que abandonou o cristianismo ao considerar que a peste foi un castigo dos deuses pagáns e Saebbi (fillo de Saeweard) representante do partido cristián, o primeiro seguramente en Essex Oriental e o segundo en Middlesex. A rivalidade entre ambos os reis daría a oportunidade aos reinos veciños a intervir na política do reino. Saebbi buscará o apoio en Wulfhere de Mercia, Jaruman, o bispo de Mercia (en Repton), envía unha misión a reconverter aos saxóns de Essex que apostataran durante a praga, e Wulfhere nomea un novo bispo de Londres, Wine, entrando esta diocese na súa esfera de influencia. No partido contrario estaba Ecgberht I de Kent, que controlaba Suth-ge (Surrey), e apoiaba a Sighere, pero o rei de Kent falece no 673, entón Wulfhere entra en Surrey e nomea a Frithuwold, sub-rei de Suther-ge baixo o dominio de Mercia, aínda que morre pronto e sucédeo o seu fillo Frithuric no 675. Hlothhere de Kent na súa loita contra Mercia e en apoio de Sighere invade Surrey e toma Londres cara ao 680, pero unha nova forza entra nas disputas, o príncipe Caedwalla dos Gewissae, exiliado da súa patria asentouse no bosque de Andred e desde alí atacou Sussex aínda que puido ser repelido polos earldomen do reino, o seu seguinte obxectivo é Surrey, que invade e mesmo avanza sobre Kent debilitado pola loita entre Hlothhere e o seu sobriño Eadric. Caedwalla toma Kent no 686, sendo xa rei de Wessex e pon no trono ao seu irmán Mul. Sighere cambia de patrón e toma como protector a Caedwalla, cando Kent se rebela e matan a Mul, Caedwalla entra de novo, arrasa o reino e pono baixo o goberno de Sighere no 687. Pero finalmente no 688 dous feitos van inclinar a balanza cara ao partido pro-merciano de Sebbi: Caedwalla deixa a illa para ir de peregrinación a Roma, onde morre á idade de 33 anos, igualmente o seu defendido Sighere morre ese mesmo ano. Deste xeito Surrey, Middlesex e Kent Oriental caen baixo o dominio dos reis de Mercia, que os deixan nas mans de Saebbi de Essex, que fai aos seus fillos Swaefhard e Swaefberht sub-reis de Kent Oriental. Mentres en Kent sobe ao trono Oswine, que acepta tamén a hexemonia de Mercia. A Saebbi atribúeselle a construción da primeira Abadía de Westminster, e o desexo de dedicarse á vida monástica polo que abdica no 694 no seu fillo Sigeheard, que comparte o goberno co seu irmán Swaefred, e entra nun mosteiro, aínda que morre pouco despois no 695, foi enterrado na antiga catedral de San Paulo en Londres, onde era reverenciado como un santo.
Século VIII e IX. Mercia, Wessex e viquingos
O reinado conxunto dos irmáns Sigeheard e Swaefred, transcorriu sen demasiados incidentes entre o 694 e o 709, só a disputa con Ine de Wessex ao recibir refuxio en Essex os seus rivais ao trono, con todo o conflito resolveuse de forma pactada no Sínodo de Brentford, polo cal os rivais de Ine foron expulsados de Essex, mentres o rei de Wessex prometía non atacar aos saxóns orientais. De Sigeheard só se ten un charter incompleto en San Paulo de Londres no cal Sigeheard de acordo con Coenred de Mercia confirma a compra de Fulham polo bispo de Londres Waldhere ao seu homónimo de Hereford, Tyrhtel. De Swaefred temos tres, un localizado en Nazeig, outro na península de Degie e o último en Twickenham. Non se sabe cando accedeu ao trono, pero sábese que o fillo de Sigeheard, Offa, foi asociado ao trono do seu pai, con todo preferindo a vida monastica, abdicou para marchar a Roma co rei Cenred de Mercia e entrar nun mosteiro no 609.
Con descendentes de Coenred en Mercia, Ceolred, Aethelbald e sobre todo Offa, Mercia convértese no estado hexemónico de Inglaterra ao longo de todo o século VIII e os reis de Essex convértense en sub-reguli dos monarcas mercianos. Saelred, pertencente a unha rama lateral da familia real accede ao trono (709-746), pero xa non controla a zona occidental do reino, Middlesex e os territorios ao oeste do Lea pasan definitivamente a Mercia, deste xeito Londres, a capital de Essex converteuse no porto principal de Mercia e unha das súas cidades principais. Entre 715 e 738, Suefbert, de parentesco descoñecido con Saelred, comparte con este o trono, aínda que posibelmente fose un dux nomeado por Aethelbald para Middlesex. Dos sucesores de Selred, Swithred (746-758), Sigeric I (758-798) e Sigereht (798-812), apenas se teñen datos, simplemente polos charters pódese ver que son os reis de Mercia directamente os que outorgan as terras de Essex e tan só se atopan afastadas mencións dos reis nativos. No 812 Coenwulf de Mercia diminúe aínda máis a importancia de Essex, pois degrada a Sigered de rex a dux, perdendo Essex a dignidade de reino e pasando a ser unha provincia de Mercia.
Ecgberht de Wessex, na Batalla de Ellandum acaba coa hexemonía de Mercia no 825, o seu fillo Aethelwulf marcha sobre os reinos orientais, conquista Sussex, Surrey e Kent. Finalmente conquista Essex e depón a Sigered. Todos eses territorios unificados formaron o sub-reino de Kent e Sussex rexido desde Canterbury, aínda que posibelmente Essex se incorporará directamente en Wessex.
Diocese anglicana de Canterbury
A diocese de Canterbury é unha diocese da Igrexa de Inglaterra (Comuñón Anglicana) que abarca o territorio oriental do condado de Kent, Inglaterra. Reclámase herdeira daquela fundada por Agostiño de Canterbury no 597, a arquidiocese de Canterbury, hoxe suprimida. Ten a súa sé na Catedral de Canterbury, e trátase da sé máis antiga da Igrexa de Inglaterra.
Bispos
O bispo diocesano é o Arcebispo de Canterbury, a día de hoxe Justin Welby. Porén, por mor do seu papel como Metropolitano da provincia de Canterbury, Primado de Toda Inglaterra e cabeza da Comuñón Anglicana, o arcebispo (cuxa residencia está en Londres) está a miúdo afastado da diocese. É por isto que un dos seus bispos sufragáneos, o Bispo de Dover (hoxe Trevor Wilmott), ten a facultade de actuar no seu lugar.
Lista de arcebispos anglicanos de Canterbury
Dende a reforma inglesa do século XVI, logo do acordo relixioso isabelino e sen aprobación papal, os arcebispos de Canterbury anglicanos teñen sido os seguintes:
Xermade, Ardán, Marín
Xermade é un lugar da parroquia de Ardán no concello pontevedrés de Marín, na comarca do Morrazo. Tiña 65 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 36 eran homes e 29 mulleres.
Jeanne Moreau
miniatura|Jeanne Moreau en 2006.
Jeanne Moreau, nada en París o 23 de xaneiro de 1928 e finada na mesma cidade o 31 de xullo de 2017, foi unha actriz francesa.
Traxectoria
Abandeirada da Nouvelle Vague, foi un dos símbolos femininos da Europa da década de 1960 a nivel de cinematografía. Foi actriz de teatro, cinema e televisión é tamén directora de cinema, teatro, ópera, guionista e escritora. O seu rostro foi emblema da sensualidade francesa. En 1995 foi elixida entre as 100 estrelas máis sexys da historia do cinema por Empire Magazine. Estivo ligada maiormente ao cinema de autor.
David Añón
Traxectoria
Formouse nas categorías inferiores do Deportivo da Coruña, xogando cedido tamén no Montañeros CF. Na tempada 2009/10 xogou co Fabril en Terceira, conseguindo o ascenso, e comezou a recibir as súas primeiras convocatorias co primeiro equipo.
O 20 de xaneiro de 2010 debutou co primeiro equipo da man de Miguel Ángel Lotina, nun partido da Copa do Rei contra o Sevilla en Riazor, que acabou en derrota por 0-3. Un mes despois debutou en Primeira División, nun partido contra o Villarreal CF. Na tempada 2010/11 xogou co filial en Segunda B, marcando 9 goles pero o equipo de Tito Ramallo perdeu a categoría ao remate da tempada.
O 14 de xullo de 2011 fichou polo Albacete, tamén de Segunda B, no que permaneceu un ano, fichando no verán de 2012 polo filial do Celta de Vigo, o Celta B, da Terceira División. Co equipo vigués logrou o ascenso a Segunda B, categoría na que militou durante a tempada 2013/14, antes de fichar polo Boiro. Tras unha tempada en Boiro, onde marcou 9 goles, pasou ao Somozas, de Segunda B, onde marcou 10 tantos, acabando no oitavo posto do grupo I.
En 2016 fichou polo Pontevedra CF, onde coincidiu con outros dianteiros como Ferrer, Marcos ou Mario Barco, co que xa xogara no Somozas. Militou dúas tempadas no equipo de Luisito no grupo I da Segunda B, e no 2018 decidiu saír ao estranxeiro. Fichou entón polo Katowice, da I liga, a segunda división de Polonia.
Regresou a Galicia en 2019, fichando polo Coruxo, da Segunda B. Militou un ano no club dirixido por Míchel Alonso, e en 2020 asinou co Talavera de la Reina.
Cold Mountain
Cold Mountain é un filme estadounidense dirixido por Anthony Minghella que foi estreado no 2003. Está baseado na novela homónima de 1997 escrita por Charles Frazier. Está protagonizado por Jude Law, Nicole Kidman e Renée Zellweger, xunto con Eileen Atkins, Brendan Gleeson, Philip Seymour Hoffman, Natalie Portman, Jack White, Giovanni Ribisi, Donald Sutherland e Ray Winstone nos papeis secundarios.
Sinopse
A piques de rematar a guerra civil estadounidense (1861-1865), Inman (Jude Law), un soldado confederado ferido nos últimos días da guerra, vive unha auténtica odisea para regresar ó seu fogar en Cold Mountain (en Carolina do Norte) e reunirse coa súa prometida Ada (Nicole Kidman), que leva anos agardándoo. Na súa ausencia, Ada ten que afrontar enormes dificultades para sobrevivir, pero consegue sacar adiante a granxa de seu pai coa axuda de Ruby (Renée Zellweger), unha intrépida e voluntariosa xove.
15ª edición dos Óscar
A 15.ª entrega dos premios Óscar tivo lugar o día 4 de marzo de 1943 en The Ambassador Hotel dos Ánxeles. O mestre de cerimonias foi Bob Hope. Unha parte da cerimonia foi emitida por CBS Radio.
A cerimonia é lembrada polo discurso da mellor actriz, Greer Garson, que durou case seis minutos e está considerado o discurso de aceptación máis longo na historia dos Óscar. Tamén destacou o feito de que Irving Berlin presentase o Óscar á mellor canción, que gañou el mesmo por "White Christmas".
Premios
miniatura|150px|[[Sidney Franklin, mellor filme e premio Irving G. Thalberg]] miniatura|150px|[[William Wyler, mellor director]] miniatura|150px|[[James Cagney, mellor actor]] miniatura|150px|[[Greer Garson, mellor actriz]] miniatura|150px|[[Van Heflin, mellor actor secundario]] miniatura|150px|[[Teresa Wright, mellor actriz secundaria]] miniatura|150px|[[Walt Disney, mellor curtametraxe de animación]] miniatura|150px|[[Charles Boyer, Óscar honorífico]] miniatura|150px|[[Noël Coward, Óscar honorífico]] Os gañadores aparecen en primeiro lugar e en grosas.
Alan M. Stahl
Alan Michel Stahl, nado o 7 de agosto de 1947 en Providence, Rhode Island, é un numismático medievalista estadounidense especializado na historia do diñeiro e na moeda da República de Venecia e das súas colonias.
Traxectoria
Stahl graduouse na Universidade de California en Berkeley en 1968. En 1977 acadou o seu doutoramento na Universidade de Pensilvania, coa tese titulada The Merovingian Coinage of the Region of Metz ("A moeda merovinxia da rexión de Metz"), publicada en 1982.
Desde 2004 é o conservador de numismática da Universidade de Princeton, en Nova Jersey, onde tamén ocupa un posto como profesor, nos departamentos de Estudos Clásicos e de Historia.
Nun dos seus traballos monográficos, publicado en 1985 co título ''The Venetian Tornesello. A Medieval Colonial Coinage'', demostrou a súa hipótese de que a metrópole veneciana impuña unha moeda nos seus territorios coloniais na que non se correspondía o seu valor nominal co seu valor real. En 2000, con The Mint of Venice in the Middle Ages, abundou na moeda veneciana presentando unha análise dos procesos internos da Ceca de Venecia. Os seus traballos sobre a moeda da República Veneciana fixérono merecedor en 2010 da prestixiosa medalla outorgada pola Royal Numismatic Society, de Londres. No acto de entrega do galardón, Stahl pronuinciou a conferencia "Learning from the Zecca: the Medieval Mint of Venice as a Model for Pre-modern Minting", que posteriormente foi publicada como artigo na revista The Numismatic Chronnicle.
Stahl é codirector do proxecto Michael of Rhodes Project e coeditor do estudo de tres volumes ''Book of Michael of Rhodes. A Fifteenth Century Maritime Miscellany'', publicado en 2009. Trátase da edición dun manuscrito de 1434 obra do veneciano Michele da Rodi, que non foi redescuberto ata 1966.
Entre 1984 e 1988 foi o presidente da American Medallic Sculpture Association, e de 1986 a 1987 presidiu o Club Numismático de Nova York.
No ámbito persoal, Stahl estivo casado entre 1968 e 1976 con Pamela McAbee.
Publicacións
Esta é unha escolma dos artigos e dos estudos monográficos publicados por Alan Stahl ao longo da súa carreira:
Valverde-Enrique
Valverde-Enrique é un concello español da provincia de León (Castela e León). A súa poboación é de 196 habitantes (INE 2011).
Stahl
O apelido Stahl pode estar referido a:
Hesperocyoninae
Xéneros
Hai 10 xéneros e 26 especies de Hesperocyoninae:
El Hormiguero
El Hormiguero é un programa de televisión español con espectadores en directo que se centra na comedia, a ciencia e a actualidade. Comezouse a emitir en setembro do 2006 nas tardes do domingo; na actualidade emítese de luns a xoves á noite e os sábados (programa resumo dos mellores momentos). Está presentado e dirixido por Pablo Motos e emítese en Antena 3 (anteriormente en Cuatro), unha canle de televisión española. O programa conta coas colaboracións de Luis Piedrahita(sección de monólogos), Raquel Martos (sección Pillería si, Delincuencia non adicada ó aforro e sección Vaise liar parda sobre a guerra de sexos), Flipy O Científico Tolo (sección de ciencia), Juan e Damián (sección O quiosco), Jandro (sección Experto en...), Marron (seccións Efecto mariposa e Supervivencia) e as marionetas formiga Trancas e Barrancas. Tivo un grande éxito cun índice de audiencia alto, e ampliouse ligando un programa dominical de 120 minutos e un programa diario (de luns a venres) de 40 minutos na súa terceira tempada, que comezou o 17 de setembro do 2007.
El Hormiguero bateu o seu récord de audiencia o 21 de abril de 2009 coa visita de Hannah Montana, ao ser visto por 2 833 000 espectadores, o que lle reportou unha cota de pantalla do 16,2%. O récord anterior databa do 12 de marzo de 2008, día no que o programa contou coa presenza de David Batista, antigo Campión Mundial de Pesos Pesados, da WWE, alcanzando os 2 731 000 espectadores e un share máximo do 14.6%.
Tempadas e programas
thumb|right|250px|Pablo Motos xunto ás formigas [[Trancas e Barrancas no plató do programa El hormiguero durante a sección "Hormiguero Nius".]]
Atención dos medios
En 2007, El Hormiguero recibiu numerosos premios, como o Premio Ondas ou o premio ao mellor programa de entretemento infantil. O programa ten moito éxito entre o público infantil e nos xoves. A súa antiga canle, Cuatro, elixiuno como o mellor programa da súa canle, lamentando gravemente a perda deste.
Polémicas
En 2008 cando aínda conducía o seu espazo en Cuatro e non en Antena 3, Pablo Motos e Marron –un dos seus colaboradores – estaban inaugurando unha sección arriscada en El hormiguero («Supervivencia en casos extremos») e case lles custou un desgusto grave. O presentador e o seu acompañante introducironse nun caldeiro de cristal que foi enchido de cortiza branca para demostrar cómo sobrevivir a unha avalancha, pero o experimento saleu mal e estuveron a punto de asfixiarse, especialmente Marron, que resultou o máis afectado. De feito, foi el quen, cos seus golpes, pediu que abrisen a caixa para poder saír.
En maio de 2011, Mediaset España anunciou a saida de El hormiguero da grella de Cuatro, ao parecer, por diverxencias económicas entre a produtora 7 y acción e Mediaset España. Poucos días despois anunciouse a fichaxe do programa por Antena 3 onde se emite desde o 5 de setembro de 2011. A mediados de xuño, nas promocións da canle principal de Atresmedia, e tras sucesivas promocións do programa baixo o lema En ocasiones veo treses, deuse a coñecer o que sería o título do programa na súa etapa por Antena 3: mantendo El hormiguero pasou de ser El hormiguero 2.0 a ser El hormiguero 3.0, en clara referencia ao 3 de Antena 3.
Na edición do programa 25 de outubro de 2011, á que acudía como convidado Dani Martín, este foi protagonista dun truco de maxia cunha guillotina durante o cal se finxía que este salía mal e era decapitado de maneira real. Como parte do montaxe, puídose oír a Pablo Motos, pedir a gritos ao camarógrafo que deixara de gravar xusto antes de saír a publicidade, e ao finalizar esta Motos declarou que houbera un problema e que darían explicacións no próximo programa, terminando así a emisión en nota de alarma. A falsa decapitación de Dani Martín en El hormiguero 3.0 causou un rebumbio na rede, dividíndose os usuarios en dous grupos, os que estaban a favor da broma e os que expresaron a súa indignación polo sucedido. Finalmente, o equipo de El hormiguero 3.0 viuse obrigado a pedir desculpas publicamente por non ter aclarado o sucedido antes de finalizar a retransmisión do programa.
En abril de 2017 o programa tivo unha forte polémica. Con motivo de promocionar a serie de Netflix, Las chicas del cable, o elenco fiminino foi a ser entrevistado. Varios medios criticaron o enfoque e as preguntas que realizaba Motos, incluíndo preguntas como se bailaban reaggeton ou que Ahora las chicas se dividen entre las que saben perrear y las que no.
O 11 de setembro de 2019, El Hormiguero ofreceu un premio curioso ao portador dun billete de 10 euros, converténdose en todo un fenómeno viral.
Barrio, Berredo, Agolada
Barrio é un lugar da parroquia de Berredo, no concello pontevedrés de Agolada, na comarca do Deza. Segundo o INE, no 2008 tiña 4 habitantes (1 home e 3 mulleres), o que supón unha diminución de 1 habitante con respecto ao ano 2000.
Francisco Bao Rodríguez
Francisco Bao Rodríguez máis coñecido como Sansón, nado en Lavadores (Vigo) o 20 de abril de 1924 e finado en Vigo o 13 de febreiro de 2012, foi un futbolista galego moi polivalente que xogaba na demarcación de defensa. Mantivo durante máis de 80 anos o récord de futbolista que debutou con menos idade na Primeira División Española, ata que a marca foi superada en 2020.
Traxectoria
Formouse no Fútbol Club Vigués, que por aquel entón xogaba na segunda categoría do Campionato galego e actuaba como filial do Celta de Vigo, ata que na tempada 1939-40 sobe ao primeiro equipo pola súa gran fortaleza física, que lle granxeou o alcume de Sansón, para disputar a primeira tempada do club en Primeira División. Debutou o 31 de decembro de 1939 no campo do Sevilla FC aos 15 anos e 255 días, converténdose no xogador máis xove en debutar en Primeira División da historia da Liga española de fútbol, récord que se mantivo ata 2020, cando foi superado polo xogador do RCD Mallorca Luka Romero. Con todo, mantén a marca de titular de menos idade.
Porén en Vigo militaría so dúas tempadas ao ser demasiado xove para manter o nivel durante todo a campionato de liga. Sansón fichou pola Cultural y Deportiva Leonesa, coa que acada o ascenso a Segunda División.
En 1943 fichou polo Sporting de Xixón, co que en dúas tempadas ascende a Primeira División, ao ano seguinte pasa a militar ao Real Oviedo onde xogaría cinco tempadas sendo un xogador importante do equipo. En 1950 volve ao Celta, onde a súa mellor tempada foi a 1952-53 facéndose cun sitio no once titular. Porén en 1955 non acepta a oferta de renovación do Celta e ficha polo Xerez CD, onde se retirou con 31 anos.
BirdLife International
BirdLife International é unha organización internacional dedicada á protección das aves e os seus hábitats. Trátase dunha federación de asociacións democráticas e independentes que teñen como obxectivo a conservación e o estudo das aves. Actualmente a rede mundial de BirdLife International conta con representantes en máis de 100 países.
BirdLife International fundárona en 1922 os ornitólogos norteamericanos Gilbert Pearson e Jean Théodore Delacour co nome International Council for Bird Preservation (ICBP). Tratábase dun grupo de presión que deixou de actuar despois da segunda guerra mundial. Volveu á actividade en 1983 co nomeamento dun director profesional e cambiou o seu nome en 1993 polo actual de BirdLife International.
Entre os seus Presidentes de Honor están a princesa Takamado do Xapón e a raíña Noor de Xordania.
Os obxectivos de BirdLife International son:
BirdLife International é membro da Lista Vermella da IUCN e a súa autoridade oficial en materia de aves.
BirdLife realiza cooperacións con máis de catro mil traballadores, dous millóns e medio de socios, dez millóns de seguidores e xestiona máis de 1 millón de hectáreas.
BirdLife International ten programas de traballo conservacionistas nas seguintes partes do mundo, que son descritas como "rexións": África, as dúas Américas, Asia, Europa e Asia central, o Oriente Próximo e o Pacífico.
En cada unha das rexións, BirdLife ten nove programas, algúns dos cales xa están ben establecidos e outros son de implantación máis recente e responden a asuntos específicos sobre a conservación. Ademais dos programas rexionais, hai programas "globais", que non son específicos dunha rexión, os cales axudan ás organizacións membros a traballar en prioridades comúns, proporcionan un marco de planeamento, aplicación e monitorización e avalían o traballo de conservación realizado. Os progamas de BirdLife son: o Programa Mariño e de Aves Mariñas, o Programa de Prevención das Extincións de Birdlife, o Programa de Aves e Rutas Migratorias, o Programa de Cambio Climático, o Programa de Bosques da Esperanza, o Programa de Apoderamento Local, o Programa de Especies Alleas Invasivas e o Programa de Áreas Importantes para a Biodiversidade e as Aves.
BirdLife International publica unha revista chamada World Birdwatch, que contén novas recentes e artigos acreditados sobre aves, os seus hábitats, e a súa conservación arredor do mundo.
Fernán Pérez de Andrade o Mozo
Fernán Pérez de Andrade, chamado o Mozo foi o sexto señor de Pontedeume, Ferrol e Vilalba sucedendo á súa sobriña María de Andrade, morta prematuramente. Xa fora rexente durante o mandato de María de Andrade pola minoría de idade desta.
O feito máis salientábel do seu mandato foi a revolta irmandiña. miniatura|dereita|200px|Retrato do papa Uxío IV que excomulgou a Fernán Pérez, o Mozo.
Litixios coa Igrexa de Santiago
Ao igual que os seus antecesores no señorío, non foi demasiado respectuoso coa propiedade allea. Chegou a tomar como se fosen seus os coutos de Muniferral e Feás, que tiña en arrendo á Igrexa de Santiago. Xa os seus devanceiros, o primeiro Pedro Fernández de Andrade e Nuno Freire de Andrade, o Mao, tiveran litixios por eses coutos.
A situación debía ser habitual nas propiedades eclesiásticas pois en 1445 o papa Uxío IV excomulgou a todos os nobres que usurparan terras, coutos e xurisdicións da igrexa de Santiago. Non produciu moito efecto, pois o 23 de setembro de 1449 o arcebispo de Santiago, Rodrigo de Luna, autorizou ao cardeal Martín López a negociar con Fernán Pérez de Andrade para ver de chegar a unha avinza. Esta xestión non deu moitos resultados, xa que o 5 de xullo de 1450, Rodrigo de Luna ameaza a Fernán Pérez de Andrade cunha sanción de 2.000 marabedís se continuaba esixindo pechos e servizos aos caseiros das terras pertencentes aos cóengos de Compostela pois estaban libres deles por concesión real e eclesiástica.
A revolta irmandiña
Na primavera de 1467 tivo lugar o levantamento irmandiño. A súa rapidez colleu por sorpresa aos nobres, fuxindo a maioría deles a Castela e Portugal. Os feitos acontecidos son coñecidos con bastante exactitude grazas en parte ao relato que fixo deles poucos anos despois o cronista de Fernando de Andrade, Vasco da Ponte.
Nas terras dos Andrade as tropas irmandiñas estaban ao mando de Afonso de Lanzós, antigo vasalo de Fernán Pérez de Andrade, quen tomou a vila de Pontedeume facendo fuxir ao que fora seu señor. Non lle debeu faltar a axuda dos subxefes irmandiños na vila: Afonso de Casal e Gonzalo Pillarte.
A contraofensiva dos nobres iniciaraa na primavera de 1469 desde Portugal Pedro Álvarez de Soutomaior, alcumado Pedro Madruga, quen, aliado co arcebispo de Santiago Alonso de Fonseca e con Xoán Pimentel, derrotou preto de Santiago a dez mil homes liderados por Pedro Osorio.
A coalición dos señores foi tomando paulatinamente os señoríos arrebatados. Chegado o momento dispuxéronse para tomar a fortaleza de Pontedeume onde se fixera forte Afonso de Lanzós, mais este, sorprendido pola rápida chegada dos señores mandou mensaxeiros pedindo axuda a Diego de Lemos e fortificouse no Castro de Gundián. A chegada da noite impediu a vitoria dos nobres. Afonso de Lanzós, sospeitando que non chegaría a axuda, aproveitou a escuridade para fuxir.
Porén, á mañá seguinte os nobres acháronse con Diego de Lemos que viña á fronte dun amplo número de irmandiños para axudar, e aquela xornada tería sido mala para os nobres de non fuxir Afonso de Lanzós. Logo dun parlamento entre Pedro Madruga e Diego de Lemos, que eran cuñados, este volveu sobre os seus pasos deixando vía libre aos nobres para perseguiren a Afonso de Lanzós quen, ante a imposibilidade de defender Pontedeume, cedeuna ao arcebispo de Santiago, Alonso de Fonseca.
Afonso de Lanzós caera por fin en poder de Fernán Pérez Parragués, quen o entregou a Fernán Pérez de Andrade. Non sabemos cal foi a fin de Afonso de Lanzós mais é seguro que finou a mans de Fernán Pérez de Andrade. Relata este feito Vasco da Ponte dicindo xurara acabar coa casa de Andrade, e esta acabara con el.
Pouco despois da prisión e morte de Afonso de Lanzós produciuse o pasamento de Fernán Pérez de Andrade sen que puidese retornar a Pontedeume, aínda en poder de Alonso de Fonseca. Debeu morrer pouco despois do 3 de novembro de 1470, data na que testa. Os seus restos foran enterrados no mosteiro de Monfero.
Será o seu fillo e sucesor Diego de Andrade quen recupere a vila de Pontedeume.
Arquitectura moderna estadounidense
miniatura|220px|dereita|Hotel en Chicago de Daniel BurnhamA arquitectura moderna estadounidense foi un movemento ou estilo arquitectónico que tivo lugar nos Estados Unidos de América aproximadamente entre a última década do século XIX e a penúltima do século XX.
Desambiguación
O termo refírese aos edificios e arquitectos das décadas do modernism en inglés, que non tiña que ver co sentido do termo modernismo (vinculado ao Art Nouveau e o Arts and Crafts) na Península Ibérica, antes da segunda guerra mundial.
Orixe
O termo modernism que dá lugar a movemento moderno e arquitectura moderna ten a súa orixe orixinaria do nome do libro de Henry-Russel Hitchock e Philip Johnson no que se identificaba, categorizaba e expoñía baixo características comúns ao modernismo por todo o mundo. Como resultado, centrouse máis nos aspectos estilísticos do modernismo. Os principios básicos do estilo internacional xuntos constitúen unha parte do movemento moderno.
Diversidade de termos
O movemento moderno ou estilo internacional non ten unha denominación homoxénea en todos os países e linguas. En moitos países úsase o termo «estilo internacional» que orixe na exposición organizada por Henry-Russell Hitchcock e Philip Johnson no Museum of Modern Art de Nova York en 1932 e no libro publicado por ambos O estilo internacional: arquitectura dende 1922. Un termo sinónimo é "Modern Movement", do libro Pioneers of Modern Movement from William Morris to Walter Gropius (1936), de Nikolaus Pevsner. Este último ten un significado máis amplo e incluiría, ademais do racionalismo ou estilo internacional, os movementos de vangarda das dúas primeiras décadas do século XX.
Características e etapas
Baseado en novas e innovadoras tecnoloxías de construción, especialmente o uso de vidro, aceiro e formigón armado; a idea de que a forma debe seguir a función (funcionalismo); un abrazo do minimalismo; e un certo rexeitamento do ornamento.
Primeiras décadas de arquitectura moderna (década de 1890–1914). O exemplo de Wright
Frank Lloyd Wright foi un arquitecto estadounidense moi orixinal e independente que se negou a ser categorizado en ningún movemento arquitectónico. Do mesmo xeito que Le Corbusier e Ludwig Mies van der Rohe, non tiña formación arquitectónica formal. Entre 1887 e 1893 traballou na oficina de Chicago de Louis Sullivan, que foi pioneiro nos primeiros edificios de oficinas altos con estrutura de aceiro en Chicago, e quen declarou "a forma segue a función". Wright propúxose romper todas as regras tradicionais. Foi particularmente famoso polas súas Casas das pradeiras, incluíndo a Winslow House en River Forest, Illinois (1893–94); Arthur Heurtley House (1902) e Robie House (1909); Residencias extensas e xeométricas sen decoración, con fortes liñas horizontais que parecían saír da terra, e que facían eco dos amplos espazos chairos da pradaría americana. O seu Larkin Building (1904–1906) en Buffalo, Nova York, Unity Temple (1905) en Oak Park, Illinois e Unity Temple tiña formas moi orixinais e ningunha conexión con precedentes históricos.
Primeiros rañaceos
A finais do século XIX comezaron a aparecer os primeiros rañaceos nos Estados Unidos. Foron unha resposta á escaseza de terreos e ao alto custo dos inmobles no centro das cidades estadounidenses de rápido crecemento, e á dispoñibilidade de novas tecnoloxías, incluíndo marcos de aceiro ignífugo e melloras no ascensor de seguridade inventado por [ [Elisha Otis]] en 1852. O primeiro "rañaceos" con armazón de aceiro, o Home Insurance Building en Chicago, tiña dez pisos. Foi deseñado por William Le Baron Jenney en 1883, e foi brevemente o edificio máis alto do mundo. Louis Sullivan construíu outra nova estrutura monumental, o Carson, Pirie, Scott and Company Building, no corazón de Chicago en 1904–06. Aínda que estes edificios foron revolucionarios nos seus marcos de aceiro e altura, a súa decoración foi tomada da Neorenacentista, Neogótica e Arquitectura das Belas Artes. O Edificio Woolworth, deseñado por Cass Gilbert, completouse en 1912, e foi o edificio máis alto do mundo ata a finalización do Edificio Chrysler en 1929. A estrutura era puramente moderna, pero o seu exterior estaba decorado con adornos neogóticos, completo de contrafortes decorativos, arcos e chapiteles, o que fixo que fose alcumada a "Catedral do Comercio".
Ó redor de 1900, no período de 1895 a 1905, a arquitectura dos Estados Unidos inda non estaba perfilada, é mostrábase como unha conglomeración de estilos eclécticos, sen que tivesen relación coas ideas da nación.
Na devandita época, considerábase como arquitectura o levar á práctica modas e estilos sen relación coas técnicas de construción, fenómeno chamado eclecticismo. Pero por outro lado, tamén era unha época na que toda a industria da construción estaba experimentando transformacións revolucionarias. Aparecían novos materiais de construción, ó mesmo tempo que se desenvolvían novos métodos de transformación para os materiais antigos. Porén, a arquitectura que realmente se levaba á práctica naquel tempo, pouco ou nada, reflectía estas novas tecnoloxías construtivas e materiais.
A grande exposición de Chicago de 1893, a Columbian Exposition, foi un bo exemplo desta situación. Por unha banda, Louis Sullivan puido afirmar que esta exposición facía retrocede-la arquitectura norteamericana polo menos en 50 anos, mais, por outra banda, Daniel Burnham, o arquitecto de moda no Chicago daquel tempo, gabou a exposición, por ser, na súa opinión, un exemplo do que lles gustaría construír aos norteamericanos.
Cando insistiu a Wright para que visitase a Beaux-Arts de París, díxolle:
Este novo arquitecto (Frank Lloyd Wright), acababa de abri-lo seu estudio coa encarga para a casa de William Winslow, da que Burnham diría: Burnham seguiu argumentando:  E naturalmente así foi. Non está exento de certa ironía o feito que este desastre arquitectónico de 1893 coincida coa data na que Frank Lloyd Wright abría no Chicago o seu estudio, após ter traballado durante case sete anos no de Adler e Sullivan.
Wright, Schlinder e Neutra
Durante as décadas de 1920 e 1930, Frank Lloyd Wright negouse decididamente a asociarse con calquera movemento arquitectónico. Consideraba que a súa arquitectura era totalmente única e propia. Entre 1916 e 1922, rompeu co seu anterior estilo de casa das pradeiras e traballou en casas decoradas con bloques de cemento texturizados con reminiscencias da antiga civilización maia. Experimentou durante un tempo con vivendas modulares producidas en serie. Identificou a súa arquitectura como "Usonian", unha combinación de USA, "utópica" e "orde social orgánica". O seu negocio viuse gravemente afectado polo comezo da Gran Depresión que comezou en 1929; tiña menos clientes ricos que querían experimentar. Entre 1928 e 1935, só construíu dous edificios: un hotel preto de Chandler, Arizona, e a máis famosa de todas as súas residencias, Fallingwater (1934–37), unha casa de vacacións en Pensilvania para Edgar J. . Kaufman que une á perfección arquitectura e natureza.
O arquitecto austríaco Rudolph Schindler deseñou o que se podería chamar a primeira casa de estilo moderno en 1922, a casa Schindler. Schindler tamén contribuíu ao movemento moderno estadounidense co seu deseño para a Lovell Beach House en Newport Beach. O arquitecto austríaco Richard Neutra trasladouse aos Estados Unidos en 1923, traballou por pouco tempo con Frank Lloyd Wright, tamén se converteu rapidamente nunha forza da arquitectura estadounidense a través do seu deseño modernista para o mesmo cliente, a Lovell Health House nos Ánxeles. A obra arquitectónica máis notable de Neutra foi a Kaufmann Desert House en 1946, e deseñou centos de proxectos máis.
Da posguerra nos anos 40 á década de 1980
O Estilo Internacional da arquitectura aparecera en Europa, particularmente no movemento Bauhaus, a finais da década de 1920. En 1932 foi recoñecido e recibiu un nome nunha exposición no Museum of Modern Art da cidade de Nova York organizada polo arquitecto Philip Johnson e o crítico de arquitectura Henry-Russell Hitchcock, entre 1937 e 1937. Porén, eses arquitectos e artistas europeos foron abandonando, especialmente no caso de Mies Van der Rohe, a idea primixenia de mesturar artesanía, arquitectura e arte, para impulsar unha estandarización de vidro, formigón armado e perfís metálicos e unha profusión de rañaceos cada vez maiores.
Walter Gropius, Marcel Breuer, Mies van der Rohe
Walter Gropius, o fundador da Bauhaus, trasladouse a Inglaterra en 1934 e alí pasou tres anos antes de ser invitado aos Estados Unidos por Walter Hudnut da Harvard Graduate School of Design; Gropius converteuse no xefe da facultade de arquitectura. Marcel Breuer, que traballara con el na Bauhaus, uniuse a el e abriu unha oficina en Cambridge. A fama de Gropius e Breuer atraeu a moitos estudantes, que se converteron en arquitectos famosos, incluíndo Ieoh Ming Pei e Philip Johnson. Non recibiron un encargo importante ata 1941, cando deseñaron vivendas para traballadores en Kensington, Pensilvania, preto de Pittsburgh. En 1945 Gropius e Breuer asociaronse cun grupo de arquitectos máis novos baixo o nome de TAC (The Architects Collaborative). Os seus traballos notables incluíron o edificio da Harvard Graduate School of Design, a Embaixada dos Estados Unidos en Atenas (1956–57) e a sede de Pan American Airways en Nova York (1958–63).
Mies van der Rohe describiu a súa arquitectura co famoso dito "Menos é máis"; o lema xa fora dito por Quiron de Esparta, lmoito despois por un poema de Robert Browning e despois por Peter Behrens. Como director da escola de arquitectura do que hoxe se chama Illinois Institute of Technology de 1939 a 1956, Mies (como se lle coñecía comunmente) converteu a Chicago na cidade líder do movemento moderno estadounidense na posguerra. Construíu novos edificios para o Instituto en estilo modernista, dous edificios de apartamentos altos en Lakeshore Drive (1948–51), que se converteron en modelos para rañaceos en todo o país. Outras obras importantes incluíron a Farnsworth House en Plano, Illinois (1945–1951), unha simple caixa de vidro horizontal que tivo unha enorme influencia na arquitectura residencial estadounidense. O Centro de Convencións de Chicago (1952–54) e o Crown Hall do Instituto Tecnolóxico de Illinois (1950–56), e o Edificio Seagram na cidade de Nova York (1954–58) tamén establecen un novo estándar. pola pureza e elegancia. A base de alicerces de granito, as paredes lisas de vidro e aceiro recibiron un toque de cor mediante o uso de vigas en I de ton bronce na estrutura. Regresou a Alemaña en 1962–68 para construír a nova Nationalgallerie en Berlín. Entre os seus estudantes e seguidores figuraban Philip Johnson e Eero Saarinen, cuxo traballo estivo substancialmente influenciado polas súas ideas.
Richard Neutra e Charles e Ray Eames
Algúns arquitectos residenciais influentes no novo estilo nos Estados Unidos iforon Richard Neutra e a Charles e Ray Eames. A obra máis célebre dos Eames foi Eames House en Pacific Palisades, California, (1949) Charles Eames en colaboración con Eero Saarinen compuxo dúas estruturas, unha residencia de arquitectos e o seu estudo, unidos en forma de L. A casa, influenciada pola arquitectura xaponesa, está feita de paneis translúcidos e transparentes organizados en volumes sinxelos, empregando moitas veces materiais naturais, apoiados sobre unha armazón de aceiro. O marco da casa foi montado en dezaseis horas por cinco obreiros. Iluminou os seus edificios con paneis de cores puras.
Richard Neutra continuou construíndo casas influentes nos Ánxeles, usando o tema da caixa simple. Moitas destas casas borraron a liña de distinción entre espazos interiores e exteriores con paredes de vidro. A súa Constance Perkins House en Pasadena, California (1962) foi un novo exame da modesta vivenda unifamiliar. Foi construído con material económico -madeira, xeso e vidro- e completouse cun custo de pouco menos de 18.000 dólares. Neutra escalou a casa ás dimensións físicas da súa dona, unha muller pequena. Presenta unha piscina reflectora que serpentea por debaixo das paredes de vidro da casa. Outro dos edificios máis singulares de Neutra foi Shepherd's Grove en Garden Grove, California.
Skidmore, Owings e Merrill e Wallace K. Harrison
Moitos dos notables edificios modernos dos anos da posguerra foron producidos por dúas mega-axencias de arquitectura, que reuniron a grandes equipos de deseñadores para proxectos moi complexos. A firma de Skidmore, Owings & Merrill foi fundada en Chicago en 1936 por Louis Skidmore e Nathaniel Owings, e uniuse en 1939 polo enxeñeiro John Merrill, pronto pasou co nome de SOM. O seu primeiro gran proxecto foi o Oak Ridge National Laboratory en Oak Ridge, Tennessee, a xigantesca instalación gobernamental que produciu plutonio para as primeiras armas nucleares. En 1964 a firma tiña dezaoito "socios-propietarios", 54 "participantes asociados" e 750 arquitectos, técnicos, deseñadores, decoradores e paisaxistas. O seu estilo inspirouse en gran parte no traballo de Ludwig Mies van der Rohe, e os seus edificios pronto tiveron un gran lugar no horizonte de Nova York, incluíndo a Manhattan House (1950-51), Lever House (1951–52) e o Manufacturers Trust Company Building (1954). Os edificios posteriores da firma inclúen a Biblioteca Beinecke na Universidade de Yale (1963), a Torre Willis, anteriormente Sears Tower en Chicago (1973) e o One World Trade Center en Nova York (2013), que substituíu o edificio destruído no ataque terrorista do 11 de setembro de 2001.
Wallace Harrison xogou un papel importante na historia da arquitectura moderna de Nova York; como asesor de arquitectura da Familia Rockefeller, axudou a deseñar o Rockefeller Center, o principal proxecto arquitectónico Art Déco da década de 1930. Foi arquitecto supervisor para a Feira Mundial de Nova York de 1939 e, co seu compañeiro Max Abramowitz, foi o construtor e arquitecto xefe da sede das Nacións Unidas; Harrison dirixiu un comité de arquitectos internacionais, que incluía a Oscar Niemeyer (que produciu o plan orixinal aprobado polo comité) e Le Corbusier. Outros edificios emblemáticos de Nova York deseñados por Harrison e a súa empresa incluíron o Metropolitan Opera House, o plan director do Lincoln Center e o Aeroporto Internacional John F. Kennedy.
Derradeiras obras de Wright
Frank Lloyd Wright tiña oitenta anos en 1947; estivera presente nos comezos da arquitectura moderna norteamericana, e aínda que se negou a aceptar que pertencese a ningún movemento, continuou tendo un papel protagonista case até o final. Un dos seus últimos proxectos máis orixinais foi o campus do Florida Southern College en Lakeland, Florida, iniciado en 1941 e rematado en 1943. Deseñou nove novos edificios nun estilo que describiu como "O Neno do Sol". Escribiu que quería que o campus "crecera do chan e na luz, un fillo do sol".
Completou varios proxectos notables na década de 1940, incluíndo a Sede de Johnson Wax e a Torre de Bartlesville en Oklahoma (1956). O edificio é insólito que se apoie no seu núcleo central de catro pozos de ascensor; o resto do edificio está en saínte a ese núcleo, como as pólas dunha árbore. Wright planeou orixinalmente a estrutura dun edificio de apartamentos na cidade de Nova York. Ese proxecto fora cancelado por mor da Gran Depresión, e adaptou o deseño para unha empresa de equipos e oleodutos en Oklahoma. Escribiu que na cidade de Nova York o seu edificio perderíase nun bosque de edificios altos, pero que en Oklahoma quedou só. O deseño é asimétrico; cada lado é diferente. De xeito particular e dun xeito máis local, outros arquitectos menores contribuíron a perfilar as vilas e cidades segundo o estilo internacional (véxase Fred Bassetti en Seattle, por exemplo).
Notas
<div class="reflist" style="-moz-column-count: 3; -webkit-column-count: 3; column-count: 3; list-style-type: decimal;"> <references group="" responsive="0">
Xuncal, Ardán, Marín
Xuncal é un lugar da parroquia de Ardán no concello pontevedrés de Marín, na comarca do Morrazo. Tiña 64 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 33 eran homes e 31 mulleres.
As Casiñas
O topónimo galego As Casiñas pode referirse a:
Inocencio X, papa
Giovanni Battista Pamphilj (Roma, 6 de maio 1574-7 de xaneiro 1655), 234 papa, de 1644 a 1655, baixo o nome de Inocente X (en latín Innocentius X, en italiano Innocenzo X)."Iucunditas crucis (felicidade da cruz) nas profecías de San Malaquías.
As Casiñas, Berredo, Agolada
As Casiñas é un lugar da parroquia de Berredo, no concello pontevedrés de Agolada, na comarca do Deza. Segundo o INE, no 2008 tiña 29 habitantes (10 homes e 19 mulleres), o que supón unha diminución de 26 habitantes con respecto ao ano 2000.
A Xusticia
A Xusticia foi un periódico editado en Vilalba entre 1917 e 1921.
Historia e características
Subtitulado Boletín do Comité Rexionalista, apareceu en 1917. O seu director foi José Novo Pardo. Publicábase mensualmente. Foi un periódico bilingüe, aínda que con predominio do galego, e vinculado ás Irmandades da Fala. Mantivo polémicas con El Gato.