cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
José Miguélez Pampín
Traxectoria
José Miguélez Pampín nace na parroquia galega de Santa María de Barazón (Santiso, A Coruña) como fillo do mestre de escola Miguel Miguélez Cagide, quen exercía tamén ocasionalmente como director dunha pequena agrupación bandística. Do seu pai aprende solfexo a unha idade temperá, así como os primeiros rudimentos dos instrumentos de vento metal como intérprete de fliscorno tenor.
Aos 15 anos ingresa como postulante na Orde da Mercé no convento de Sarria, onde realiza a profesión de votos temporais no ano 1908. Ao ano seguinte é trasladado ao Convento de San Xoán de Poio, en cuxo seminario maior cursa os estudos de Filosofía e Teoloxía, así como amplía os seus estudos musicais da man do pianista e profesor Agustín Salvador, da veciña localidade de Pontevedra. En 1912 realiza a profesión de votos solemnes e ordénase presbítero en 1914.
A súa capacidade de aprendizaxe e entusiasmo lévano a exercer destacablemente como mestre de coro na congregación de Poio a partir do ano 1909. Neste contexto descubrirá aos autores ligados ao Movemento ceciliano en auxe naquel momento e chegará a realizar algunhas das primeiras interpretacións públicas en España de obras de Lorenzo Perosi, Oreste Ravanello ou Luigi Bottazzo.
En 1919, grazas ás súas aptitudes musicais –especialmente como organista–, é trasladado á Residencia de la Buena Dicha de Madrid onde o pai Pío Uribe, superior da congregación, anímalle a ampliar os seus estudos musicais cun profesor de renome. O pai Miguélez contacta con Manuel de Falla, pero este debido aos seus compromisos négase a aceptalo como alumno e derívalle á súa vez a Joaquín Turina. Con Turina estuda harmonía, contrapunto, fuga e orquestración e pronto comeza a publicar diversas pezas corais de temática relixiosa a través da revista La Merced e as casas editoriais Fuentes y Asenjo e Unión Musical Española.
Os anos en Madrid son sen dúbida os máis frutíferos da súa carreira debido ao gran número de contactos profesionais que a gran cidade permítelle establecer. Ao redor de 1921 coñece alí ao organeiro alemán Albert Merklin (sobriño do soado construtor Joseph Merklin), que emigrara desde Alemaña fuxindo da guerra e que, tras traballar durante cinco anos nos talleres vascos da fábrica de órganos de Eleizgaray y Compañía, trasladárase a Madrid coa expectativa de establecerse pola súa conta. Miguélez, ávido de saber, pronto fai amizade con Merklin e comeza a interesarse polos aspectos técnicos e construtivos do órgano. Este interese derivará anos máis tarde na publicación de diversos artigos divulgativos de organería, destinados eminentemente a intérpretes, nas revistas España Sacro Musical e Tesoro Sacro Musical.
En novembro de 1931, tras verse implicado tanxencialmente nunha manobra en contra do réxime republicano, é deportado por un ano á localidade de Villarroya de los Pinares (Teruel) e ao seu regreso, co fin de afastalo do clima político da capital, é trasladado de novo ao Convento de San Xoán de Poio. Xa nos seus anos de madurez, establece contacto con algúns dos personaxes máis relevantes da Pontevedra do período circundante á Guerra Civil Española, como Antonio Blanco Porto, Antón Iglesias Vilarelle ou Luis María Fernández Espinosa.
Ademais de exercer como profesor de Sagradas Escrituras e Linguas clásicas no seminario maior de Poio e como director da Schola Cantorum deste convento mercedario, atopa o seu espazo no ambiente cultural pontevedrés non só como eminente director de canto gregoriano, polifonía clásica e dos autores cecilianistas, senón tamén como autor de música profana destinada á Sociedade Coral Polifónica de Pontevedra.
No seu afán por renovar o ambiente musical no convento, en 1941 inicia a través do seu amigo Rafael Puignau as xestións para a adquisición dun novo órgano para Poio que substituíse ao pequeno instrumento da casa Walcker Orgelbau de 1921. Nunha viaxe a Madrid para discutir os detalles do novo instrumento na sede comercial da recentemente fundada Organería Española, S.A. falece inesperadamente por causas descoñecidas.
Sievi
Sievi é un municipio de Finlandia situada na rexión de Ostrobotnia do Norte. En 2018 a súa poboación era de 5 025 habitantes. A superficie do termo municipal é de 800,55;km2, dos cales 13,42 km2 son auga. O concello ten unha densidade de poboación de 6,38 hab./km².
Limita cos concellos de Haapajärvi, Kalajoki, Nivala, Reisjärvi, Ylivieska, Kannus, Lestijärvi e Toholampi, estes tres últimos pertencentes á rexión veciña de Ostrobotnia Central.
O concello é unilingüe en finés.
Vence
O topónimo Vence pode referirse a:
Amais, como apelido pode referirse a:
Don Bradman
Sir Donald George Bradman, nado en Cootamundra (Nova Gales do Sur o 27 de agosto de 1908 e finado en Kensington Park (Australia Meridional) o 25 de febreiro de 2001, alcumado "The Don", foi un xogador de crícket australiano, recoñecido como un dos mellores bateadores de todos os tempos. A media de bateo en Test de Bradman ao longo da súa carreira foi de 99,94 e foi citada como o maior logro dun deportista en calquera deporte.
A historia de que o mozo Bradman practicaba só cun toro e un pau de golf forma parte do folclore australiano. O meteórico ascenso de Bradman dende o crícket no bush ao equipo australiano de crícket Test só durou dous anos. Antes do seu 22 aniversario estableceu moitas marcas de bateo e converteuse no ídolo deportivo en Australia durante a gran depresión.
Durante a súa carreira de 20 anos, Bradman marcou a un nivel que o converteron, en palabras do capitán australiano Bill Woodfull, "un dos tres bateadores valiosos de Australia". Un conxunto controvertido de tácticas, coñecido como Bodyline, foi concibido polo equipo inglés de crícket para frear estas marcas. Como capitán e administrador, Brad estivo comprometido co crícket de ataque e entretemento; levaba o público en récord de número. Porén, odiaba a adulación constante e isto afectaba a como se comportaba cos demais. O centro de atención das súas intervencións individuais tensou as relacións con algúns compañeiros, administradores e xornalistas, que o consideraban distante e receloso. Despois dun obrigado receso durante a segunda guerra mundial, realizou unha volta espectacular, capitaneando un equipo australiano coñecido como "The Invincibles" nunha xira de récord por Inglaterra.
Home complexo, enormemente motivado, non dado a relacións persoais, Bradman mantivo unha posición destacada no deporte, traballando como administrador, seleccionador e escritor nas tres décadas posteriores á súa retirada. Mesmo despois de manterse illado nos seus anos de decadencia, a súa opinión era sempre buscada, e a súa posición como icona nacional continuou a ser recoñecida. Case 50 anos despois da súa retirada como xogador, en 1997, o primeiro ministro de Australia John Howard nomeouno o "maior australiano vivo". A imaxe de Bradman apareceu en selos e moedas, e abriuse un museo dedicado á súa vida mentres aínda vivía. No centenario do seu nacemento, o 27 de agosto de 2008, o Royal Australian Mint emitiu unha moeda conmemorativa de 5 dólares coa imaxe de Bradman. En 2009, foi incluído postumamente no ICC Cricket Hall of Fame.
Vida familiar
miniatura|esquerda|Bradman coa súa esposa en 1938, preto de [[Maidenhead, Inglaterra]] Bradman coñeceu a Jessie Martha Menzies en 1920 cando ela se hospedou coa familia Bradman para estar máis preto da escola en Bowral. A parella casou na igrexa anglicana de San Paulo en Burwood, o 30 de abril de 1932. Tiveron un matrimonio impecable e sentíronse devotos o un do outro.
Os Bradman viviron sempre na mesma modesta residencia de Holden Street, Kensington Park en Adelaida agás os tres primeiros anos da súa vida de casados. Viviron traxedias persoais na crianza dos seus fillos: o primeiro faleceu de neno en 1936, o segundo, John (nado en 1939) contraeu a polio, e a súa filla, Shirley, nada en 1941, tivo parálise cerebral. O apelido supuxo unha carga para John Bradman e cambiouno legalmente a Bradsen en 1972. Aínda que se dixo que se distanciara do seu pai, foi máis un caso dunha "parella habitando mundos diferentes" e mantiveron o contacto ao longo dos anos.
O illamento de Bradman ao final da súa vida é en parte atribuíble aos problemas de saúde da súa esposa, particularmente despois da operación a corazón aberto á que foi sometida Jessie cando xa cumprira sesenta anos. Lady Bradman faleceu de cancro en 1997 aos 88 anos. Isto tivo un efecto desalentador en Bradman, mais a relación co seu fillo mellorou ata o punto de que John decidiu volver ao apelido Bradman. Dende a morte do seu pai, John Bradman converteuse no voceiro da familia e involucrouse na defensa do legado de Bradman en numerosas disputas. A relación entre Bradman e a súa familia máis ampla é menos clara, aínda que nove meses despois do pasamento de Bradman, o seu sobriño Paul Bradman criticouno como un "snob" e un "ermitán" que esqueceu as súas conexións en Bowral e que non asistiu aos funerais da nai e do pai de Paul.
Na cultura popular
miniatura|Estatua de Bradman fóra do [[Adelaide Oval]] O nome de Bradman converteuse no nome arquetípico para denotar a excelencia, tanto no crícket como noutros deportes. Cuñouse tamén o vocábulo Bradmanesque. Steve Waugh describiu o xogador de crícket de Sri Lanka Muttiah Muralitharan como "o Don Bradman do lanzamento".
Bradman foi obxecto de máis biografías que calquera outro australiano, despois de Ned Kelly. O propio Bradman escribiu catro libros, Don Bradman's Book–The Story of My Cricketing Life with Hints on Batting, Bowling and Fielding (1930), My Cricketing Life (1938), Farewell to Cricket (1950) e The Art of Cricket (1958). A historia da serie Bodyline foi contada nunha miniserie de televisión (1984), con Gary Sweet interpretando a Bradman.
Joan Tardà
Joan Tardà i Coma, nado en Cornellà de Llobregat o 26 de setembro de 1953, é un político e profesor de secundaria catalán, militante de Esquerra Republicana de Catalunya (ERC).
Traxectoria
Graduado en Filosofía e Letras, é profesor de Lingua e Literatura no instituto de educación secundaria Esteve Terras.
Militante do PSUC dende 1974 a 1976. Dende a súa fundación, participou na Asemblea dos Comisarios e Concelleiros da Esquerda Nacionalista, integrouse na organización política Nacionalistes d'Esquerra (NE) e no Comité de Solidariedade cos Patriotas Cataláns, creado en Cornellà a principios dos anos oitenta. Ó disolverse NE, afiliouse a Esquerra e foi presidente en Cornellà durante o período 1996-1999.
Formou parte do primeiro concello democrático de Cornellà de Llobregat, en 1979, elixido como independente na candidatura do PSUC. En 1999, foi elixido concelleiro do municipio, onde liderou a candidatura de Esquerra, e no 2003 foi re-elixido no cargo, ó cal renunciou en setembro de 2004. Deputado pola provincia de Barcelona nas eleccións xerais de 2004, 2008 e 2011. É o voceiro do grupo ERC-RI-CATSÍ no Congreso dos Deputados.
Destacou no seu traballo parlamentario polas súas intervencións en catalán, o cal o enfrontou moitas veces co presidente da Cámara, Manuel Marín, e polas propostas sobre a Lei de memoria histórica. En decembro de 2008, protagonizou unha controversia durante o Día da Constitución ó berrar nun acto de JERC "morte ó Borbón", alegando que era un clamor popular de 1714 durante a guerra de sucesión española.
En novembro de 2013, un debate nas redes sociais sobre un erro no momento de votar unha emenda levou ó deputado a denunciar nunha carta insultos e ameazas. A polémica xurdiu cando Vítor Suárez, activista do asturiano, recriminou o seu voto en contra da modificación do orzamento de Foro Asturias, que propuxo un orzamento de estado de 143.000 € para a Academia da Lingua Asturiana,  Tardà xustificou a súa decisión dicindo que fora un "erro procesual".
Nas eleccións xerais en 2015, Joan Tardà foi número dous na lista de Barcelona, por Esquerra Republicana de Catalunya.
Membrana celular
A expresión membrana celular usouse con dous significados diferentes:
Orixe da ambigüidade
Cando se perfeccionaron os microscopios no século XIX, e durante século e medio (c.1800-c.1950) a investigación das células baseouse só na observación mediante microscopia óptica. Esta non pode, por razóns físicas relacionadas coa lonxitude de onda da luz, detectar estruturas de menos de 0,25 µm (micrómetros). Chamouse membrana celular ao límite celular cando este era visible. Na maior parte dos casos o que se observaba era un recubrimento, máis ou menos flexible, feito de polisacáridos, de proteínas ou de polímeros mixtos, ao que se chama tamén parede celular. Esta última é precisamente a expresión que se debe preferir para eludir a ambigüidade.
A principios do século XX, investigacións experimentais da fisioloxía celular conduciron a postular a existencia, en todas as células, dunha membrana invisible, á que se chamou membrana plasmática ou citoplasmática, e que debía estar composta esencialmente de lípidos. Esta representaba a envoltura do protoplasma, a parte fisioloxicamente activa da célula. Co uso do microscopio electrónico, puido observarse por fin a membrana plasmática, cuxa espesura típica é de só 0,0075 µm (75 Å). Co microscopio electrónico pode distinguirse na célula das plantas a membrana plasmática da parede celular.
Un exemplo de uso de membrana celular co significado de parede celular é o tratado clásico de histoloxía vexetal de K. Esau, que na súa tradución ao castelán da súa 3ª edición de 1976 di así : O parágrafo citado, traducido aquí ao galego, fai referencia ao idioma castelán, pero nesa lingua, igual que noutras, obsérvase a partir daquela época unha preferencia a usar os termos máis claros membrana plasmática e parede celular mellor que membrana celular. Así, noutro libro clásico publicado só uns anos despois da referencia anterior, como é o Tratado de Botánica de Strasburger na 7ª edición en castelán de 1986, o termo "membrana celular" xa non aparece no índice alfabético de termos, pero si aparecen membrana plasmática, parede celular, biomembrana e outras. En inglés, membrana celular acabou facéndose sinónimo de membrana plasmática.
O termo membrana plasmática deriva do termo alemán Plasmamembran acuñado no século XIX por Karl Wilhem Nägeli.
Villa Medici
Historia
miniatura|esquerda|Xardín da Villa Medici en Roma pintado por [[Diego Velázquez.]] Na Antigüidade, o terreo onde se ergue a Villa Medici formaba parte dos Xardíns de Lúculo, que pasaron pola mans da familia imperial a través de Mesalina, muller de Claudio, que foi asasinada alí.
En 1564, cando os sobriños do Cardeal Giovanni Ricci de Montepulciano adquiriron a propiedade, esta estaba abandonada á viticultura había moito tempo. A única habitación era o pavillón do Cardeal Marcello Crescenzi, o cal mantiña aquí un viñedo, comezando a facer melloras na vila baixo a dirección do florentino Nanni Lippi. Porén, Lippi finou antes de que as obras tiveran comezado. Os novos propietarios contrataron a Annibale Lippi, fillo do falecido arquitecto, para continuar o traballo. Intervencións de Michelangelo son unha tradición.
En 1576, a propiedade foi adquirida polo Cardeal Fernando de Medici, o cal concluíu a estrutura segundo deseños de Bartolomeo Ammanati. A Villa Medici converteuse na única propiedade dos Medici en Roma. Foi concibida para dar expresión concreta á ascendencia da familia entre os príncipes italianos e afirmar a súa presenza permanente en Roma. Baixo a insistencia do Cardeal, Ammanati incorporou no deseño baixorrelevos e estatuas romanos. Como resultado, as fachadas da Villa Medici convertéronse nun museo virtual ee espazo aberto. Unha serie de grandes xardíns lembraban os xardíns botánicos creados en Pisa e Florencia polo pai do Cardeal, Cosme de Medici, protexidos en plantacións de piñeiros, alciprestes e carballos.
Anna Karina
Primeiros anos
O seu pai, capitán de barco, abandonou a súa nai ao pouco tempo de nacer a nena. Viviu ata os catro anos xunto aos seus avós, idade na que comenzou a vivir en varias casas de acollida. Aos oito anos trasladouse a casa da súa nai, da que intentou escapar varias veces durante a súa nenez.
Aos quince anos traballaba como secretaria ou en elevadores da cidade de Copenhague. Comezou a súa carreira no seu país natal, onde actuou como cantante en cabarets para aficionados, tamén traballou como modelo de publicidade e como actriz. A súa primeira actuación foi nunha curtametraxe promocional de Ib Schemedes, a cal gañou un premio no Festival de Cine de Cannes.
Aos 17 anos trasladouse a París soa, buscando afastarse do seu país natal por mor da inestabilidade da súa vida familiar e os seus desexos de facer carreira en Francia, país que visitara anos atrás. Comenzou con pouco diñeiro e foi nunha das súas visitas a un coñecido café do Barrio Latino de París, nos arredores da Rive Gauche do Sena, onde lle ofreceron traballar como modelo. Obtivo traballos para revistas como Jours de France e Elle, traballando no campo da modelaxe publicitaria e en casas de moda de alto prestixio como Chanel. O nome artístico polo que se lle coñece ata hoxe en día foi suxerido pola propia Coco Chanel, cando Hanne modelaba para esta casa.
A súa primeira aparición nunha longametraxe, aínda que non autorizada, foi en On the Passage of a Few Persons Through a Rather Brief Unity of Time, drixida polo situacionista Guy Debord, na que se pode ver un anuncio que Anna realizou para unha marca de xabón. Ao fondo podíase escoitar a voz de Debord dicindo: "Os anuncios durante as interrupcións (dunha película) son o verdadeiro reflexo dunha interrupción da vida".
Chanzo
miniatura|220x220px|Chanzos pétreos na escaleira da [[Praza da Quintana, en Santiago de Compostela.]]
Anna Karina
Carreira como actriz e directora de cine
En 1959 coñece a Jean-Luc Godard, que despois de ver o mencionado anuncio ofreceulle interpretar un personaxe importante na súa primeira longametraxe O final da escapada, que Anna rexeitou por incluír escenas núas. A causa disto, Godard decidiu prescindir deste personaxe no filme.
Malia isto, Anna aceptou o papel protagonista no seguinte filme do director, Le petit soldat. Nese momento, Anna era menor de idade e non podía traballar sen a autorización da súa nai. O filme foi censurado en Francia porque mostraba tortura de parte dos dous bandos durante a Guerra de Independencia de Alxeria. En 1961 contraeron matrimonio durante a rodaxe da súa segunda película conxunta, titulada Une femme est une femme. A súa interpretación neste filme valeulle o premio á mellor actriz na Berlinale.
A partir dese momento Anna converteuse na musa de moitos dos seguintes proxectos do realizador, que se converteron nos máis recoñecidos da carreira dos dous, incluíndo filmes como Vivre sa vie, Bande à part, Pierrot le Fou, Alphaville e Made in U.S.A.. As súas colaboracións con Godard remetaron pouco antes que o seu matrimonio, en 1967.
Malia isto, a súa carreira non se limitou soamente aos filmes de Godard, nin durante o seu matrimonio nin despois. Proba disto foi a súa actuación en Suzanne Simonin, la Religieuse de Diderot, Palma de Ouro no Festival de Cannes, doutro recoñecido director francés da Nouvelle Vague, Jacques Rivette. Incluso antes de coñecer a Godard, Anna Karina foi a protagonista de Ce soir ou jamais, do destacado director francés Michel Deville. Tamén traballou con Luchino Visconti en Lo straniero, xunto a Marcello Mastroianni. Outros filmes destacados nos que actuou foron Justine de George Cukor, Laughter in the Dark de Tony Richardson, Après La Répétition de Ingmar Bergman, Chinese Roulette de Rainer Werner Fassbinder ou L'Œuvre au noir de André Delvaux.
En 1973 fundou a súa propia produtora cinematográfica, chamada Raska, na que editou o seu debut como directora, Vivre ensemble, filme no que tamén traballou como actriz. Como directora tamén rodou Les oeufs brouillés e Victoria.
Nas últimas década fixo aparicións en festivais de cine, como o Festival de Cine de Brasilia ou o Festival Internacional de Cine de Cannes. Anna Karina falaba francés, inglés, alemán, italiano e danés, e actuou en todas estas linguas ao longo da súa carreira.
Carreira como cantante
Aínda que a súa carreira musical non foi prolífica, tamén destacou como cantante. Comezou interpretando cancións na comedia musical de Jean-Luc Godard Une femme est une femme, ao igual que noutro filme do mesmo director, Pierrot le Fou, onde interpretou por vez primeira «Jamais je ne t'ai dit que je t'aimerais toujours» e «Ma ligne de chance». En 1967 obtivo un notable éxito coa comedia musical Anna, realizada para a televisión francesa polo director Pierre Koralnik. As cancións do musical foron incluídas tamén no seu primeiro LP, titulado simplemente Anna, composto e producido por Serge Gainsbourg, co que interpretou a dúo varias cancións, algo habitual nas producións do músico francés. Este musical foi levado ao teatro no ano 2014.
No ano 2000 o cantante e compositor Philippe Katerine produciu e compuxo para ela o disco Une histoire d'amour, que foi acompañado dunha xira de concertos. No 2005 gravou Chansons de films, unha colección de cancións de películas.
Carreira como novelista
Ao longo da súa vida, Anna tamén escribiu catro novelas: Vivre ensemble (1973), Golden City (1983), On n'achète pas le soleil (1988) e Jusqu'au bout du hasard (1998) e fixo frecuentes aparicións en televisión.
Alzada
O termo alzada pódese referir a:
Gemini 11
Gemini 11 foi unha das misións tripuladas do programa Gemini. A tripulación da Gemini 11 estaba formada por Charles Conrad e Richard Gordon, sendo a tripulación de apoio Neil Armstrong e William Anders.
Desenvolvemento da misión
Gemini 11 foi a novena misión tripulada do programa Gemini. Foi lanzada o 12 de setembro de 1966 ás 14:42:26.546 UTC (9:42:26 EST) desde o Complexo 19 de Cabo Cañaveral e insertado nunha órbita inicial de 160,5 km de perixeo e 279,1 km de apoxeo. A cápsula Gemini atopouse co GATV 11 (Gemini Agena Target Vehicle 11) cinco manobras orbitais e 1 hora e 25 minutos máis tarde. O GATV 11 foi lanzado unha hora e media antes que a Gemini 11. O acoplamento entre as dúas naves completouse ás 11:16 EST, na primeira órbita, e consumindo menos propelente do planeado. Cada astronauta fixo un par de exercicios de acoplamento co GATV 11 para ás 2:14:14 EST deixar o conxunto de naves acopladas nunha órbita de 287 x 304 km mentres os astronautas durmían.
O día seguinte ás 9:44 EST (ás 24 horas e 2 minutos do inicio da misión) a cabina foi despresurizada e os zapóns abertos para o primeiro paseo espacial da misión, levado a cabo por Richard Gordon. A saída, con umbilical, durou 107 minutos, durante os cales recolleu o experimento de micrometeoritos e despregou unha corda de 30 metros entre o GATV e a Gemini 11. A caminata espacial foi máis dura do esperado, forzou o sistema de soporte vital do traxe de Gordon e deixou sen visión do ollo dereito ó astronauta debido ó esforzo. Conrad ordenou o regreso de Gordon á cabina, que se introduciu nela ás 10:12 EST, pechándose o zapón ás 10:17, represurizandoa. ÁS 11:19 os astronautas abriron de novo os zapóns para expulsar equipo que xa non iban usar.
Despois de durmir, os astronautas encenderon o motor do GATV durante 25 segundos, ás 2:12:41 EST do día 14 de setembro. Co encendido o apoxeo da órbita elveouse ata os 1374,1 km, establecendo un novo récord que só se batiría co voo do Apollo 8 cara a Lúa. Tras dúas órbitas usouse de novo o motor do GATV durante 22,5 segundos para devolver as naves a unha órbita de 287 x 304 km. Ás 7:49 EST Gordon levou a cabo unha nova caminata espacial, cunha duración de 2 horas e 8 minutos, durante a cal realizou diversos experimentos fotográficos. O astronauta regresou á cabina ás 9:57 EST e pouco despois a Gemini 11 separouse do GATV 11, aínda unidos pola corda que Gordon colocara no primeiro paseo espacial. Á distancia máxima de 30 metros que permitía a corda, Conrad manobrou para moverse arredor do GATV, iniciándose a rotación das dúas naves unidas pola corda e producindo unha lixeira "gravedade artificial" debido á forza centrífuga, sendo a primeira vez que se demostrou esta técnica no espazo. Ao principio da rotación producíronse oscilacións que se atenuaron aos 20 minutos. Ao acelerar a velocidade de rotación producíronse novas oscilacións, que de novo cesaron ata que o conxunto quedou estabilizado. Tras unhas tres horas de rotación, as naves separáronse. miniatura|O GATV 11 unido á Gemini 11 (en primeiro plano) mediante a corda coa que se fixo o experimento de gravedade artificial. Unha das células de combustible da Gemini 11 fallou ás 16:13 EST, co resto de células asumindo a carga extra sen problemas. Ás 4:22 do día 15 de setembro a Gemini 11 atracou de novo co GATV sen usar o radar, averiado previamente. Tras separarse por última vez, a Gemini 11, na súa revolución número 44 arredor da Terra, ás 8:24:03 EST do, encendeu os seus retrofoguetes para iniciar o regreso á superficie. A da Gemini 11 foi a primeira reentrada atmosferica dirixida de maneira totalmente automática dunha nave estadounidense. A cápsula amarou no Atlántico occidental a 24,25° N e 70,0° O, a 4,9 km do punto planeado e ás 8:59:35 EST. A tripulación foi recollida e levada ó portaavións U.S.S. Guam ás 9:23 e a cápsula foi recuperada ás 9:58. O tempo total transcorrido da misión foi de 71 horas, 17 minutos e 8 segundos.
As Pobanzas, San Paio de Senra, Rodeiro
As Pobanzas é un lugar da parroquia de San Paio de Senra, no concello pontevedrés de Rodeiro, na comarca do Deza. Segundo o INE, no 2008 tiña 9 habitantes (5 homes e 4 mulleres), o que supón unha diminución de 1 habitante con respecto ao ano 2000.
Xisela Franco
Xisela Franco, nada en Vigo en 1978, é unha cineasta galega.
Traxectoria
Licenciouse en Comunicación Audiovisual e posteriormente en Humanidades (rama Filosofía) pola Universidade Europea de Madrid. Cursou un MFA in Film en York University (Toronto) grazas a unha bolsa de estudos de posgrao de Caixa Galicia un MFA na Universidade de York. A súa tese de licenciatura en York (co canadense Phil Hoffman como supervisor) foi a longametraxe Anima urbis. Doutoranda pola Facultade de Belas Artes da Universidade de Vigo, na que é profesora asociada.
Tsar Kolokol
thumb|O Tsar Kolokol con persoas para a perspectiva, a peza rota está ao lado esquerdo, fóra de vista A Tsar Kolokol (Царь–колокол: Царь–колокол, Tsar-kolokol), tamén coñecida como a Campá Tsar, Tsar Kolokol III, ou Campá Real, é unha campá de 6.14 metros de alto por 6.6-metros de diámetro que se exhibe no Kremlin de Moscova. A campá foi encargada pola Emperatriz Ana I de Rusia, sobriña de Pedro o Grande.
Descrición xeral
A Tsar Kolokol está localizada entre o Iván a Gran Torre da Campá e as murallas do Kremlin. Construída en bronce, a campá rompeu durante a fundición do metal e nunca foi tocada. A campá é na actualidade a máis grande do mundo, pesando 201 924 quilogramos, cunha altura de 6.14 metros e diámetro de 6.6 metros, e cun grosor de até 61 centímetros. A peza rota pesa 11 500 quilogramos.
A campá está decorada con imaxes en relevo de anxos barrocos, plantas, medallóns ovais con santos, e imaxes a case tamaño real da vida da emperatriz Ana e do tsar Alexis.
Notas
<references group="Nota"/>
Rally de Narón de 1995
O Rally de Narón de 1995 foi a 8ª edición de dito rally e a sexta proba da tempada 1995 do Campionato de Galicia de Rally. Celebrouse entre o 25 e o 26 de agosto de 1995 e o vencedor foi Germán Castrillón, sobre un Ford Escort RS Cosworth. Foi a primeira das súas cinco vitorias neste rally e ademais a primeira edición na que participou como piloto, xa que disputara anteriormente o rally varias veces como copiloto.
Itinerario
Constou de 11 treitos cronometrados que sumaban 80,7 km. Déronse tres pasadas ao treito de Naraío e dúas aos de Moeche, O Albeiro, Vilariño e As Neves.
A Torre, Laraxe, Cabanas
A Torre é un lugar da parroquia de Laraxe no concello coruñés de Cabanas, na comarca do Eume. Tiña 156 habitantes no ano 2007 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 72 homes e 84 mulleres, o que supón un aumento con relación ao ano 1999 cando tiña 150 habitantes.
Critérium du Dauphiné 2016
A carreira comezou cun prólogo 3,9 km en Les Gets e rematou cunha etapa de montaña finalizada na estación de esquí alpina de SuperDévoluy. O Critérium du Dauphiné foi a décimo sexta proba do calendario do UCI WorldTour 2016.
A carreira gañouna o británico nado en Kenya do Team Sky, Chris Froome. Detrás súa rematou o xove francés do AG2R La Mondiale Romain Bardet e de terceiro quedou o veterán irlandés do Etixx-Quick Step Dan Martin.
Nas clasificacións secundarias, o equipo Dimension Data levou as dúas máis importantes, a dos puntos a cargo do noruegués Edvald Boasson Hagen e a da montaña que logrou o eritreo Daniel Teklehaianot por segundo ano consecutivo. A maiores o francés Julian Alaphilippe gañou o maillot branco dos xoves e o Team Sky a clasificación dos equipos.
Equipos
Esta carreira comezárona 22 equipos diferentes compostos por 8 ciclistas: os 18 do UCI World Teams e 4 conxuntos convidados de categoría Profesional Continental.
Aeroporto de Da Nang
O aeroporto de Da Nang debe o seu nome á cidade onde se sitúa (Da Nang), dentro do concello de Nam Trung Bo, Vietnam, a poucos quilómetros da cidade.
Foi inaugurado o 18 de maio de 1956 e o seu primeiro voo foi coa liña de Vietnam Airlines dende Saigón ata Da Nang e volta.
Cenoria
A cenoria (Daucus carota', L., subespecie sativus), é unha planta pertencente á familia das umbelíferas, tamén denominadas apiáceas. É a hortaliza máis importante e de maior consumo das pertencentes a devandita familia. É a forma domesticada da cenoria silvestre Daucus carota, oriúnda de Europa e Asia sudoccidental. Cultívase pola súa raíz moito máis grande, saborosa e de textura menos fibrosa, mais continúa sendo a mesma especie. Entre as hortalizas, pertence ao grupo das verduras.
Características
É unha planta bienal que forma unha roseta de follas na primavera e verán, mentres desenvolve a grosa raíz principal, a cal almacenará grandes cantidades de azucre para a floración do ano seguinte. O talo floral medra ao redor de 1 m cunha umbela de flores brancas no ápice. A raíz comestible adoita ser de cor laranxa, branca ou nunha combinación de vermello e branco.
Enfermidades
Entre outras moitas enfermidades bacterianas e fúnxicas, a podremia negra da cenoria, producida polo fungo Stemphylium radicinum, fai que as follas se escurezan ou morran e destrúe a raíz.
Usos e nutrición
As cenorias pódense consumir de moi diversos xeitos. Adóitanse cortar e consómense crúas, cocidas, fritidas ou ao vapor e cocíñanse en sopas e guisos, así como en comidas preparadas para bebés e animais domésticos. 200px|miniatura|dereita|Cenorias de diferentes tipos e cores. É un alimento excelente desde o punto de vista nutricional grazas ao seu contido en vitaminas e minerais. A auga é o compoñente máis abundante, seguido dos hidratos de carbono, sendo estes nutrientes os que achegan enerxía. A cenoria presenta un contido en carbohidratos superior a outras hortalizas. Ao tratarse dunha raíz, absorbe os nutrientes e asimílaos en forma de azucres. O contido de devanditos azucres diminúe tras a cocción e aumenta coa maduración. miniatura|Daucus carota subsp. maximus
Historia
É probable que os antepasados silvestres da cenoria veñan de Afganistán, país que continúa sendo o centro de diversidade da especie silvestre D. carota. O cultivo selectivo durante séculos dunha subespecie natural desta, Daucus carota subsp. sativus deu lugar á hortaliza común..
Antigamente, a cenoria cultivábase polas súas follas e sementes aromáticas, non pola súa raíz. Aínda hoxe, algúns dos seus parentes cultívanse por estas, tales como o pirixel, fiúncho, aneto... No século I menciónase por primeira vez a raíz en fontes clásicas. A cenoria moderna foi posiblemente introducida en Europa entre os séculos VIII e X; Ibn al-Awam, en Andalucía, describe tanto as variedades vermellas como amarelas; Simeon Seth (médico e erudito xudeu-bizantino do século XI) tamén menciona ambas as cores. As cenorias laranxas apareceron nos Países Baixos durante o século XVII..
Cultivares
miniatura|esquerda|220px|As cenorias con múltiples ramificacións non son cultivares, senón produtos derivados de danos a miúdo asociados con chans rochosos. Os cultivares desta hortaliza agrúpanse en dúas amplas clases: "cenorias orientais" e "cenorias occidentais". Recentemente, producíronse certo número de cultivares novos por propiedades específicas.
A cenoria máis grande do mundo foi cultivada por John Evans en 1998 en Palmer, Alasca e pesou 8,6 kg.
A cidade de Holtville (California) promociónase como a "Capital mundial da cenoria" e celebra un festival anual dedicado exclusivamente a ela.
Cenorias orientais
A cenoria oriental foi domesticada na Asia Central, posiblemente a actual Afganistán, durante o século X ou quizais antes. Os espécimes desta clase que sobreviviron até hoxe son normalmente púrpuras (cor que proporciona os pigmentos de antocianina) ou amarelas e a miúdo teñen raíces bifurcadas.
Cenorias occidentais
A cenoria occidental xurdiu nos Países Baixos durante os séculos XV ou XVI, facéndose popular pola súa cor laranxa (resultado da abundancia de carotenos) naqueles países como emblema da Casa de Orange-Nassau e a loita pola independencia holandesa. Aínda que as cenorias laranxas son o corrente no occidente, tamén existen outras cores, como o branco, amarelo, vermello e púrpura, que se producen recentemente.
O "Centro de Avance Vexetal" na Universidade de Texas A&M desenvolveu unha variedade de pel púrpura e carne laranxa, a BetaSweet (tamén coñecida como a Cenoria Marrón) con substancias para a prevención do cancro, que se comezou a distribuír de forma limitada pola J&D Produce of Edinburg TX, tamén ten un alto contido en Beta-caroteno, o que lle dá a peculiar cor marrón.
Tendencias de produción
miniatura|dereita|300px|Produción de cenorias e nabos en 2005. Verde:maior produtor (China) Amarelo:outros produtores principais. Vermello:produtores menores. China foi o maior produtor de cenorias e nabos en 2005 segundo a FAO, acadando polo menos un terzo da produción global, seguida por Rusia e os Estados Unidos.
En 2005, unha enquisa británica feita a 2.000 persoas revelou que, nese país, a cenoria atópase en terceiro lugar como vexetal gastronómico favorito.
Augustas Pečiukevičius
Augustas Pečiukevičius, nado o 2 de decembro de 1991 en Vilnius, é un xogador lituano de baloncesto profesional que xoga no Club Ourense Baloncesto da Liga LEB Ouro.
Traxectoria profesional
O 3 de setembro de 2015, anunciouse a súa fichaxe por unha tempada polo San Pablo Inmobiliaria Burgos da Liga LEB Ouro.
O 22 de outubro de 2019, Pečiukevičius asinou un contrato de catro meses co Básquet Coruña da Liga LEB Ouro. O 29 de xaneiro de 2020, anunciouse a renovación do contrato entre Pečiukevičius e o Básquet Coruña ata o remate da tempada. O 11 de agosto de 2020, Pečiukevičius e o Básquet Coruña renovaron a súa vinculación unha tempada máis. O 18 de agosto de 2021, Pečiukevičius e o equipo coruñés acordaron a ampliación do contrato do xogador lituano por unha tempada máis.
O 30 de xullo de 2022, anunciouse a súa fichaxe por unha tempada polo Club Ourense Baloncesto da Liga LEB Ouro.
Tucho de la Torre
Antonio de la Torre Muñoz, nado en Marín o 4 de xullo de 1939 e finado na mesma vila o 18 de setembro de 2017, foi un futbolista galego, que xogaba como centrocampista, coñecido como Tucho de la Torre.
Traxectoria
Comezou a xogar na categoría infantil no campo da Escola Naval Militar de Marín. Con 13 anos emigrou coa súa familia a Venezuela, onde xogou nos equipos Colonia Canaria e Banco Obrero. Nesa etapa foi disputou un torneo en Haití. Na súa mocidade practicou tamén boxeo, natación e esgrima.
Con 17 anos regresou a Galicia, e na campaña 1957-58 fichou polo Celta de Vigo, se ben foi cedido ao Racing de Ferrol. Na tempada seguinte debutou co equipo vigués, se ben descenderon a segunda división. Na tempada 1959-60 o equipo rematou segundo na liga regular, e antes dos partidos da promoción de ascenso anunciouse o seu traspaso ao Sevilla FC xunto con Juan Manuel, por un pago dun millón e medio de pesetas polos dous xogadores. Xogou en primeira división co Sevilla e logo pasou ao equipo filial. Despois fichou polo Real Zaragoza, Deportivo da Coruña, CD Badajoz e Cádiz CF.
Retirada e recoñecemento
Despois de deixar o fútbol dedicouse á hostalaría. En 1970 abriu na súa vila natal a cafetería Xeitosa, na que traballou até a súa xubilación en febreiro de 2006. En 2015 o concello de Marín concedeulle un dos seus premios aos mellores deportistas locais en recoñecemento á súa traxectoria e ao seu apoio ao deporte base. Desde este ano a Escola de Fútbol Vila de Marín organiza un torneo de fútbol-8 prebenxamín e benxamín que leva o seu nome.
Xosé Manuel Penas Patiño
Xosé Manuel Penas Patiño, nado en Santiago de Compostela en 1950, é un ornitólogo, profesor e político galego.
Traxectoria
Diplomado en Maxisterio, estudou interiorismo e empezou a cursar a licenciatura en Bioloxía, carreira que non chegou a rematar.
Na política
Nas eleccións municipais de 1995 foi elixido concelleiro de Rois polo BNG, do que foi o seu voceiro no Concello. Volveu ser elixido concelleiro nas municipais de 1999 e 2003. Nese ano foi elixido alcalde de Rois grazas a un pacto co PSdeG-PSOE. Volveu ser concelleiro até 2010, cando renunciou á súa acta cando se xubilou como docente.
José María Moscoso de Altamira
José María Moscoso de Altamira Quiroga, nado en Mondoñedo o 25 de maio de 1788 e finado en Madrid o 1 de marzo de 1854, foi un político galego.
Traxectoria
Fillo de José María Moscoso Miranda, VII señor de Fontao, de Ferreira, da vila de San Martín de Mondoñedo, de Formarán, Donalbai, San Pedro do Río e Senande, coronel do rexemento de milicias provinciais e rexedor perpetuo de Mondoñedo, e de María del Carmen Quiroga Quindós, filla do Señor de Herves, Andrés Quiroga Ulloa, Académico de número da Real de Agricultura de Galicia e de María Quindós Pardo, filla, á súa vez, do III marqués de San Saturnino.
Fixo os seus estudos no Real Colegio de Artillería de Segovia xunto ao seu irmán Joaquín, morto en 1811 na batalla da Albuera.
Comezada a Guerra da Independencia Española en 1808, foi nomeado representante da nobreza de Lugo no congreso da Coruña reunido debido á invasión francesa e despois comandante no rexemento da milicia de Mondoñedo, polo cal debeu abandonar esta cidade ao ocupala os franceses, fuxindo a Ferrol. Regresou ao pouco tempo e por negarse a acudir á Corte en representación do Reino para cumprimentar ao novo rei Xose I debeu fuxir novamente, logrando do xeneral marqués de La Romana a reconstitución do rexemento provincial de Mondoñedo. O 22 de marzo de 1812 foi elixido como rexedor desta cidade, e xa rematando a ocupación o 1 de setembro de 1814, alcalde ordinario da mesma. Casado o 1 de maio de 1817 con María Antonia Taboada Bueno, señora de Bendoiro e Santa Marta de Babio, ese ano recibiu a chave como Gentilhombre de cámara con ejercicio do Rei. Pouco despois trasladouse a Ferrol, sendo nomeado, en 1820, o seu primeiro alcalde constitucional, xa no Trienio liberal.
O 22 de maio de 1820 acudiu como deputado polo Reino de Galicia ás Cortes de Madrid. Activo nas discusións parlamentarias foi elixido Vicepresidente o 9 de outubro de 1820, e Presidente das Cortes o 1 de xuño de 1821. O 28 de febreiro de 1822 foi nomeado ministro da Gobernación da Península no Goberno de Francisco Martínez de la Rosa. Intrigas políticas fixeron caer ao goberno e Moscoso foi destituído o 7 de xullo. Pouco despois foi arrestado en Galicia pola causa criminal que se seguiu contra os membros daquel gabinete. Coa restauración da Monarquía absoluta en 1823 o rei Fernando VII retiroulle, no chamado Decreto de Andújar, as honras de Gentilhombre e ordenou o seu desterro en Lugo. En outubro foi arrestado outra vez en Lugo pola súa participación no levantamento de 1820, pero foi absolto.
Non se acolleu á amnistía xeral que impuña o desterro do Reino, e foi confinado en Lugo polo xeneral Eguía. Permaneceu 7 anos nesta situación ata que en 1832 o novo capitán xeneral Pablo Morillo outorgoulle a liberdade de movemento e chamouno á Coruña como conselleiro. A morte de Fernando VII e a subida ao poder dos liberais moderados, dos que era líder en Galicia, fixeron que fora designado Subdelegado de Fomento en Lugo o 10 de decembro de 1833 e fora rehabilitado pola Raíña Rexente María Cristina de Borbón-Dúas Sicilias no seu posto de Gentilhombre. Formou o censo xeral e o padrón da provincia e o 30 de marzo de 1834 a Rexente nomeouno Decano da Sección de Fomento do Consello Real e o 17 de abril ministro de Fomento Xeral do Reino en substitución do ministro Javier de Burgos. Cesou un ano despois tendo desenvolvido proxectos de estradas en Galicia e Aragón.
Procurador do Reino dende o 26 de xullo de 1834 e un dos artífices do Estatuto Real desde a súa posición no goberno de Francisco Martínez de la Rosa. Creado o Senado de España en 1837 por mandato da Constitución de 1836 foi elixido o 1 de novembro dese ano o seu primeiro Presidente sendo igualmente elixido nas lexislaturas de 1838, 1839, 1840, 1844 e 1845. Senador vitalicio dende o 24 de agosto de 1845.
Foille outorgado o título de conde de Fontao o 8 de xaneiro de 1840 en atención a este antigo señorío da súa familia, do que era VIII titular, e que se remontaba ao século XV. Foi cabaleiro Gran Cruz da Orde de Carlos III, cabaleiro Gran Cordón da Orde da Lexión de Honra de Francia, cabaleiro da militar Orde de San Xoán de Xerusalén, membro de número da Real Academia de Belas Artes de San Fernando e Maestrante de Ronda.
Descendencia
Do seu matrimonio con María Antonia Taboada Bueno, Señora de Bendoiro naceu:
A Caneta, Borrifáns, Oza-Cesuras
A Caneta é un lugar da parroquia de Borrifáns no concello coruñés de Oza-Cesuras, na comarca de Betanzos. Segundo o IGE, en 2011 estaba despoboado.
Gran Premio de Francia de 1964
Resultados do Gran Premio de Francia de fórmula 1 de celebrado no circuíto Rouen-Les-Essarts o 28 de xuño de 1964.
Informe
A carreira, disputada sobre 57 voltas, gañouna Dan Gurney para o equipo Brabham logo de saír desde a segunda posición. Graham Hill, que comezou o Gran Premio desde a sexta posición, terminou segundo nun BRM. Con Jack Brabham terceiro no outro Brabham.
Nieves Fariza Alonso
Traxectoria
Sobriña de Antón Alonso Ríos. Foi mestra en Xacebáns (Quintela de Leirado), onde amosou a súa oposición á Igrexa católica negándose a impartir clases de relixión. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 conseguiu escapar ao seu seguro asasinato. Ao rematar a guerra o seu marido morreu de silicose. Enfrontouse cos empresarios de MZOV para esixirlles o pago de pensións ás viúvas dos carrilanos afectados pola silicose que carecían de seguridade social, polo que foi coñecida por «A desenterramortos». Tamén defendeu aos operarios do ferrocarril conseguindo a mellora das súas condicións salariais ao lograr que se lles aboase o desprazamento ata os seus postos de traballo, gañando o sobrenome de «A dos quilómetros». Foi denunciala por exercer de laboralista sen estar en posesión do título e condenada a prisión. Defendeuna o avogado ourensán Luís Pérez Colemán. Cando saíu en liberdade, obtivo a titulación requirida e abriu o consultorio social Adelante na rúa do Paseo de Ourense co que fora o seu avogado. O bufete tivo continuidade cando remataron as obras do ferrocarril nas sucursais que abriron noutros puntos de Galicia e na conca mineira asturleonesa.
Galería de imaxes da igrexa de San Pedro de Bembibre
Igrexa de San Pedro de Bembibre, na parroquia de San Pedro de Bembibre do concello de Taboada, na comarca de Chantada na provincia de Lugo.
O Pereiro, Maniños, Fene
O Pereiro é un lugar da parroquia de Maniños no concello coruñés de Fene na comarca de Ferrol. Tiña 34 habitantes no ano 2007 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 16 homes e 18 mulleres, o que supón unha diminución con relación ao ano 2000 cando tiña 40 habitantes.
A Fontenova, Laraxe, Cabanas
A Fontenova é un lugar da parroquia de Laraxe no concello coruñés de Cabanas, na comarca do Eume. Tiña 12 habitantes no ano 2007 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 8 homes e 4 mulleres, o que supón un aumento con relación ao ano 1999 cando tiña 10 habitantes.
Club Deportivo Arquitectura
O Club Deportivo Arquitectura é un equipo madrileño de rugby, 9 veces campión da Liga Española de rugby e 6 veces gañador da Copa de España, fundado no ano 1970, e que durante a tempada 2010-2011 xogou en División de Honra B. O club é coñecido como La Escuela, e as cores do equipo son o branco e o vermello.
Historia
As orixes do club remóntanse á década dos anos 30, na Escola Superior de Arquitectura de Madrid. En 1931 xurdiu o primeiro equipo de rugby dos alumnos desta facultade, que se proclamou campión universitario naquel mesmo ano. Ata a fundación do club, foron 19 os títulos universitarios acadados polo equipo da Facultade de Arquitectura. 1963 foi o primeiro ano no cal o equipo se federou, nunha progresión de crecemento que levou á fundación do actual Club Deportivo Arquitectura en 1970.
Na tempada 1971/72, o equipo logrou o ascenso para competir na División de Honra, da cal non descendería ata a tempada 1997/98, acadando polo camiño 9 títulos de liga, nos anos 1974, 1975, 1977, 1981, 1982, 1986, 1988, 1990 e 1995. Tamén foi subcampión 4 veces, nos anos 1973, 1976, 1978 e 1987. Ningún outro equipo en España ten mais títulos de liga que o CD Arquitectura.
Tralo descenso, CD Arquitectura volveu a xogar na máxima categoría durante as tempadas 1999/2000 e 2004/2005, quedando na última posición ámbalas dúas veces, co resultado do descenso a División de Honra B.
En total o CD Arquitectura disputou 29 tempadas na División de Honra do rugby español, dato no cal só é superado por UE Santboiana con 42 e por CRC Madrid con 31.
Na tempada 2010-11 o equipo rematou a tempada 7º na clasificación final do Grupo 2 da División de Honra B polo que tivo que defender a súa praza na categoría nunha eliminatoria fronte a un equipo da Primeira Nacional, o Eibar RT, sendo o resultado final a prol do CD Arquitectura, que na tempada 2011-12 competirá de novo na División de Honra B.
Palmarés
''A Primeira Nacional existe dende a tempada 1972-1973. A División de Honra B existe dende a tempada 1998-99. Antes de crearse a División de Honra B, a Primeira Nacional era a 2ª División do rugby español''.