cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Histamenon
Desvalorización e fin
A partir de entón e durante a vixencia do sistema monetario dos Comneno (séculos XII e XIII), o termo histamenon (ou na variante stamenon, στάμενον) pasou a asociarse con calquera moeda de forma cóncava ("scyphate"), tanto de billón como mesmo de cobre, emitida polo Imperio Bizantino.
Universidade da Coruña
A Universidade da Coruña é unha universidade pública, creada en 1989 coa lei de ordenación do sistema universitario de Galicia. Encóntrase estruturada territorialmente en seis campus na Coruña (A Mestranza, Riazor, Elviña, A Zapateira, Bastiagueiro e Oza), un en Oleiros e dous en Ferrol (Esteiro e Serantes).
A Universidade da Coruña posúe titulacións únicas en Galicia, como Arquitectura, Arquitectura Técnica, Enxeñaría de Deseño Industrial, Enxeñaría Naval e Oceánica, Podoloxía, Socioloxía ou Xestión Industrial da Moda.
Historia
miniatura|Entrada do [[cuartel da Mestranza da Coruña|reitorado da Universidade da Coruña, na Mestranza]] A Universidade da Coruña foi creada o 20 de xullo de 1989 coa aprobación da Lei 11/1989 do 20 de xullo. O seu claustro constituínte aprobou en 1992 os estatutos e o primeiro programa universitario. .
Alumnado
Desde a súa fundación, a Universidade da Coruña mantivo nos seus campus e centros adscritos un alumnadoo superior ou próximo aos vinte mil, co máximo nos inicios dos anos 2000. Desde a década de 2010, o alumnado foi diminuíndo. A evolución do alumnado foi a seguinte:
Centros na Coruña
miniatura|dereita|250px|[[Escola Técnica Superior de Arquitectura da Coruña, situada no Campus da Zapateira (A Coruña).]]
Bibliotecas
A rede de bibliotecas da Universidade da Coruña conta con 17 espazos repartidos entre os campus ferroláns e coruñeses e un servizo central no Edificio Xoana Capdevielle no Campus de Elviña, amais dunha biblioteca dixital. En 2005 abriuse o repositorio da Universidade da Coruña, no que hai catalogadas obras producidas na universidade e dixitalizadas.
Reitoría
A máxima autoridade da Universidade da Coruña ostenta a súa representación, exerce a súa dirección, coordina a xestión tanto académica como administrativa, preside o Claustro Universitario e mais a Xunta de Goberno, executa os acordos do Consello Social, do Claustro Universitario e da Xunta de Goberno e responde da súa xestión perante o Claustro.
É elixido polo Claustro Universitario de entre os catedráticos de universidade e nomeado polo órgano competente da Xunta de Galicia. Ten un mandato de catro anos con posibilidade de reelección.
Vicerreitorías
As Vicerreitorías coordinan e dirixen as actividades no seu ámbito funcional ou xeográfico baixo a autoridade da reitoría. A Universidade da Coruña conta na actualidade coas seguintes:
Normalización lingüística
En decembro de 2007, o Consello de Goberno da UDC aprobou o Plano de normalización lingüística da Universidade. Este recolle o compromiso da institución a prol da normalización da lingua galega, tal e como establecen os seus estatutos. Este Plano veu completar o Regulamento de uso do galego desta institución, con que contaba desde o 2005. A través del, a UDC debe pór os recursos necesarios para aumentar o uso do galego dentro da institución. Cómpre lembrar que, segundo a Análise sociolingüística da Universidade da Coruña (2005), o galego é usado polo profesorado en apenas o 9% das aulas desta institución coruñesa.
Entre outras medidas recollidas no plano están a valoración do dominio oral e escrito do galego en todos os concursos para o acceso ao profesorado, o Servizo de Publicacións editará en breve cando menos a metade das súas publicacións en galego e as concesións de servizos e actividades de organismos xestionados pola UDC incluirán cláusulas lingüísticas. Ademais, os planos de formación continua do persoal de administración e servizos serán integramente en galego. Respecto ás materias, a UDC quere lograr que un terzo das materias obrigatorias e troncais sexan impartidas en galego.
Perseus
Perseus ou Perseo é unha constelación do norte e representa a Perseo, heroe mitolóxico que decapitou a Medusa. É unha das 48 constelacións de Tolomeo así coma unha das 88 constelacións modernas. Nela está a famosa variable Algol (β Persei), e nela acontece a chuvia de meteoros das Perseidas.
Visualización gráfica
miniatura|dereita|Diagrama do xeito alternativo de conecta-las estrelas da constelación Perseus. As estrelas da constelación Perseus poden ser conectadas dun xeito alternativo.
O corpo de Perseus está formado polas estrelas β Per, κ Per, ι Per, α Per, σ Per, ν Per, e ε Per. α Per e β Per son de segunda magnitude. A estrela ε Per é de terceira magnitude.
As estrelas α Per, γ Per, τ Per, e ι Per forman a cabeza de Perseus: gamma Persei é de terceira magnitude. As estrelas γ Per, η Per, e τ Per forman o pucho (ou a cúspide do casco).
As estrelas α Per, ψ Per, δ Per, 48 Per, μ Per, e λ Per forma o brazo e man esquerda de Perseus: sendo δ Per de terceira magnitude.
As estrelas ι Per, θ Per, e φ Per forma o brazo e a man dereita. A man dereita de Perseus, φ Per, está tirando dun dos pés de Andrómeda (51 Andromedae), tentándoa de liberala. (Despois de liberala, casaría con ela.)
As estrelas ε Per, ξ Per, ζ Per, e ο Per forma a perna e o pé esquerdo de Perseus: sendo ζ Per de terceira magnitude.
Finalmente as estrelas β Per, ρ Per, 16 Per (con π Per) forma o pé e a perna dereita de Perseus.
Mitoloxía
Perseus era un semideus fillo de Zeus e da mortal Dánae. Unha das súas máis coñecidas fazañas foi a de dar morte á gorgona Medusa, que tiña o poder converter en pedra a calquera só coa súa mirada. Utilizando o escudo de bronce de Atenea coma espello, partiu a cabeza de Medusa e fixo brotar o seu sangue da que naceu o cabalo alado Pegasus.
A constelación de Perseus representa a un guerreiro armado có casco de Hades, o escudo de Atenea, a espada e os talares de Hermes; que porta na súa man a cabeza de Medusa, o ollo da mesma é representado pola estrela Algol.
No esquema celeste, Perseus é incluído no conxunto que engloba a Cepheus, Cassiopeia, Andrómeda, Pegasus e Cetus.
Condado de Roscommon
O condado de Roscommon (en gaélico irlandés contae Ros Comáin) é un condado de Irlanda que forma parte da provincia de Connacht. A capital ten o mesmo nome que o condado, Roscommon.
EasyJet Switzerland
miniatura|275px|[[Airbus A319 de easyJet Switzerland no aeroporto de Santiago de Compostela]] EasyJet Switzerland SA é unha aeroliña de baixo custo baseada en Meyrin, Suíza que realiza voos operando como unha franquía de EasyJet dende os aeroportos de Xenebra e Basilea-Mulhouse-Friburgo.
A aeroliña fundouse o 18 de maio de 1988 como TEA Basel e iniciou as súas operacións o 23 de marzo de 1989 como parte do grupo TEA de aeroliñas, que realizaba voos chárter a varios destinos europeos. En marzo de 1998 EasyJet fíxose coa participación do 40% da compañía, e comezou os servizos de franquía o 1 de abril de 1999. No ano 2007 a aeroliña pasou a pertencer a investidores privados (51%), tendo easyJet o 49% das accións.
Frota
En decembro de 2014 a frota de easyJet Switzerland estaba formada polos seguintes avións:
O Bidueiro, Trasancos, Narón
O Bidueiro é un lugar da parroquia de Trasancos no concello de Narón na provincia da Coruña. Tiña 29 habitantes no ano 2017 segundo datos do Instituto Galego de Estatística, o que supón un aumento con relación ao ano 2004 cando tiña 11 habitantes.
Lista de barcos construídos nos estaleiros de Ferrol (1750-1881)
miniatura|[[Barco|Buque de guerra San José, botado en Ferrol en 1783]] miniatura|[[Gravado do século XIX do Santa Ana (1784)]] Esta é unha lista dos barcos construídos nos estaleiros de Ferrol entre os anos 1750 e 1881.
Durante 17 anos, de 1808 a 1825, coincidindo coa emancipación das colonias españolas en América e coa Guerra de Independencia contra Francia, os estaleiros ferroláns cesaron a súa actividade e non se botou neles ningún buque, malia tratarse dos máis importantes do norte da Península Ibérica. Restaurada a actividade, en 1842 botouse en Ferrol o primeiro barco de vapor fabricado en España.
Joana Serrat
Joana Serrat i Tarré, nada en Vic en 1983 é unha cantante e compositora catalá de estilo folk de raíces americanas con trazos de pop que canta na súa maioría en inglés, pero ás veces tamén en catalán. O seu estilo intimista e evocador ten claras influencias estadounidenses e canadenses.
X-Ray Spex
X-Ray Spex foi unha banda inglesa de punk rock procedente de Londres e formada no ano 1976. Durante a súa primeira encarnación (1976–79) o grupo publicou cinco sinxelos e un álbum. Porén, o seu primeiro sinxelo, "Oh Bondage Up Yours!", e o seu álbum Germfree Adolescents son considerados hoxe en día clásicos do punk rock. A banda volvería a xuntarse varías veces nos anos 90 e nos 2000, sendo a súa derradeira reunión en 2008. Nunha destas xuntanzas X-Ray Spex editaría o seu segundo álbum, Conscious Consumer.
Joana Serrat
Traxectoria
Joana Serrat comezou a súa carreira musical a principios de 2008, coa aparición do seu primeiro álbum Liffey baixo o acrónimo J. S. T. O álbum, moi intimista, nace dunha estadía en Dublín e gaña o premio Troc de Músics,  feito que lle permitiu actuar por primeira vez en Portugal e Perpiñán. Participa no festival Invictro 2008 dentro do Mercat de Música Viva de Vic, e uns meses despois publica Hit The Pavement (2009), publicado o disco por si mesmo e que non promociona.
Nos anos seguintes, afástase dos escenarios e entra nun longo período de reflexión e introspección persoal, no que, en varias sesións no Baraka Estudio gravar o que acabará sendo o seu terceiro álbum: The Relief Sessions. En 2009, en 5 días grava sete cancións que forman parte dun novo traballo, pero o proceso posterior alóngase e ó non atopar selo ou distribuidor adiouse o lanzamento. Meses despois, continua compoñendo e o resultado xurdirá no 2010 e no 2011 un segundo CD que vai pechar o tema aberto nas gravacións de 2009, formando así un traballo que vai facer un dobre CD publicado finalmente en 2012.
CEIP Juan Fernández Latorre
O CEIP Juan Fernández Latorre é un Colexio Público de Educación Infantil e Primaria situado no barrio do Castrillón, na cidade da Coruña.
Nel impártense clases de educación infantíl (de 3 a 5 anos) e de educación primaria (de 6 a 12 anos). Construíuse entre 1990 e 1992, comezando a funcionar nese ano impartindo clases de educación infantil e os 8 anos da Educación Xeral Básica, co nome xenérico de "Colegio del Castrillón". Posteriormente, en colaboración co xornal La Voz de Galicia, estableceuse como nome oficial o do fundador deste xornal, Juan Fernández Latorre.
A borracheira na cultura popular galega
A acción de emborracharse, como os termos borracheira e borracho, reciben en Galicia numerosas denominacións, descritivas ou eufemísticas. Nesta sinonimia tan ampla inflúen diversos factores, como o rexistro do falante (culto, coloquial, vulgar) ou os distintos graos que se poden presentar, desde o resultante do consumo de pequenas cantidades, que conseguen achispar ou causar contenteira, ata a borracheira absoluta. Inclúense tamén algúns castelanismos que, por razóns eufemísticas, adoitan utilizarse para referirse a determinados feitos como o que nos ocupa, e como tamén acontece con realidades de carácter sexual ou escatolóxico:
Do mesmo xeito, son numerosísimas as formas de designar a un borracho (insistimos, nos seus diferentes graos):
E, por outra banda, as formas de referirse á borracheira:
Léxico relacionado
As palabras borracho e borracha, así como borracheira dan pé a denominacións doutras realidades, relacionadas directa ou indirectamente co seu significado recto.
Así, borracho dá nome a:
Pola súa banda, borracha dá nome a:
Co nome de borrachiños desígnanse:
O nome de borracheira designa unha planta gramínea, máis coñecida como xoio (Lolium temulentum, en castelán cizaña), que crece entre os campos de trigo ou cebada e produce unha espiga cuns grans ricos en temulina, substancia que, mesturada coa fariña, fai que o pan feito con ese cereal contaminado con estoutra gramínea produza vértixes e alteracións que poden lembrar ás dunha borracheira.
Locucións
miniatura|200px|Borracho coma un pelexo.
Refraneiro
miniatura|300px|No restaurante La Mie [[Henri de Toulouse-Lautrec 1891]]
Télendos
Télendos, (Τέλενδος) é unha illa grega no sueste do mar Exeo, que pertence ao Dodecaneso. Está aproximadamente 1 km fronte á costa da illa máis grande de Kalymnos, da que forma parte administrativamente.
A illa é aproximadamente de forma semicircular, consiste nunha soa montaña empinada, cunha parte superior plana cuxos lados mergullanse directamente no mar. O único terreo plano atópase no extremo sur da illa, que é onde se atopa o único asentamento. Non hai coches na illa, e en 2011 a poboación era de 94 habitantes. Télendos estaba unida a Kalymnos, pero se separou dela no século VI dC tras unha serie de terremotos.
Hai varias ruínas helenísticas e romanas, así como o coñecido Mosteiro de San Basilio (Agios Vasilios), dominado polo castelo medieval de Agios Konstantinos.
Oroxénese
A oroxénese (do grego ὄρος óros "montaña" e γένεσις guénesis "orixe", "formación") ou oroxenia é a formación ou rexuvenecemento de montañas e cordilleiras (oróxenos) causada pola deformación compresiva de rexións máis ou menos extensas da litosfera continental. Prodúcese un engrosamento da codia e os materiais sofren diversas deformacións tectónicas de carácter compresivo, incluíndo pregamentos, fallas e tamén o corremento de mantos. As distintas oroxenias prodúcense en determinadas rexións do mundo durante determinados períodos do tempo xeolóxico, como por exemplo as oroxenias caledoniana, hercínica ou alpina. Os procesos sinoroxénicos son aqueles que se producen durante unha oroxenia, mentres que os preoroxénicos se producen antes e os postoroxénicos despois.
Interpretación actual
thumb|270px|Formación dun [[arco de illas pola subdución baixo a litosfera oceánica.]] thumb|270px|Formación dunha cordilleira marxinal pola subdución baixo o bordo continental.
O problema da interpretación da oroxénese foi o problema teórico maior da xeoloxía desde a orixe desta ciencia. Trátase de explicar por que, a pesar da continuidade dos procesos de erosión, non deixa de haber na Terra relevos elevados e abruptos. O desenvolvemento e aceptación da teoría da tectónica de placas a partir da década de 1960 ofreceu un novo marco teórico para a comprensión deste enigma. Até entón as diversas teorías podían encadrarse na súa maioría dentro dun conxunto coñecido como teorías do xeosinclinal/oróxeno. Esta denominación alude ao recoñecemento, non desmentido, de que as grandes cordilleiras se levantan sobre todo con materiais sedimentarios acumulados en grandes concas marxinais aos continentes, ás que se denomina xeosinclinais. Obsérvase precisamente no carácter sedimentario, pero deformado, das formacións rochosas dos máis altos cumios montañosos. O que faltaba nestas teorías tectónicas era unha explicación satisfactoria da orixe das inmensas forzas de compresión necesarias para converter un xeosinclinal nun oróxeno.
José Soto Reguera
José Soto Reguera, nado en Lugo o 11 de agosto de 1881 e finado en Madrid o 23 de decembro de 1953, foi un avogado e político galego.
Oroxénese
Interpretación actual
A teoría da tectónica de placas explica o levantamento como un efecto derivado da converxencia de placas litosféricas. A converxencia arrinca cando a litosfera oceánica rompe, xeralmente xunto á marxe continental, no lado externo dun xeosinclinal. Consiste durante moito tempo na subdución desa litosfera oceánica baixo a marxe continental, para terminar frecuentemente cunha fase na que a converxencia termina dando lugar á colisión de dous fragmentos continentais. Mentres se trata de subdución, a oroxénese produce cordilleiras ricas en fenómenos volcánicos; é o caso da cordilleira dos Andes. Cando se alcanza, se é que ocorre, a fase de colisión, os oróxenos que se forman son moi extensos e abruptos, con escasa actividade volcánica; este tipo vén exemplificado polo Himalaia ou os Alpes.
Continúa habendo debate en torno ao peso relativo de cada proceso natural involucrado na oroxénese (forzas tectónicas, deformación da litosfera, erosión e transporte de sedimentos, clima, magmatismo etc.) e en determinar a estrutura actual dos orógenos. Desde finais dos anos 1990, por exemplo, desenvolveuse a idea de que o crecemento do oróxeno e a súa deformación interna é sensíbel á distribución superficial da erosión, controlada polo clima, pero non existe aínda consenso sobre a relevancia deste efecto.
José Soto Reguera
Traxectoria
Fillo do notario de Ortigueira Teolindo Soto Barro. Irmán de Leonor Soto Reguera, e tío do actor cómico francés Louis de Funès
Cursou os estudos de bacharelato no Real Colegio de Alfonso XII del Escorial e os de Dereito e Filosofía e Letras na Universidade Libre do mesmo Real Sitio. Foi Director Xeral de Administración Local (1918) e director da Sociedade Hoteles Unidos e conselleiro delegado de Autotrade.
Restauración
Militante do Partido Liberal, foi elixido deputado polo distrito de Lugo (1910-1914) e polo de Viveiro (en sucesivas eleccións de 1914 a 1923). Foi subsecretario de Facenda.
Ditadura de Primo de Rivera
Avogado da Unión Patriótica. Foi presidente do Ateneo de Madrid de 1926 a 1930 nomeado por Real Orde de 25 de xuño de 1926.
Durante a Ditadura de Primo de Rivera foi membro da Asemblea Nacional Consultiva en dúas lexislaturas: 1927-1928 e 1928-1929.
Segunda República
Foi xefe provincial do Bloque Nacional na provincia de Lugo en 1935. Presentouse como candidato do Bloque Nacional pola provincia de Lugo ás eleccións xerais de 1936 dentro da coalición contrarrevolucionaria (xunto a candidatos de Acción Popular, mauristas, agrarios e independentes), sen obter escano.
Río Cunene
O río Cunene (en ortografía de Angola), ou río Kunene (en ortografía de Namibia), é un longo río do suroeste da África austral, que flúe desde as serras de Angola cara a Namibia, país co que forma fronteira no seu treito inferior, ata desembocar no océano Atlántico
miniatura|esquerda|230px|Cataratas Epupa.
É un dos poucos ríos permanentes da rexión. Ten unha lonxitude de 1 050 km, unha conca de 106 560 km² e un caudal medio anual de 174 m³/s na súa desembocadura.
No río encóntranse as cataratas Epupa (en inglés, Epupa Falls; en portugués, Quedas do Monte Negro), cataratas localizadas no treito fronteirizo do río.
Alí, o río ten 0,5 km de ancho e cae por unha serie de fervenzas nun treito de 1,5 km, sendo a caída maior de 20 m.
O encoro de Epupa
O goberno de Namibia pretende construír sobre o río o encoro de Epupa. Esta é unha controvertida presa hidroeléctrica, que pode danar o ecosistema local e a base socioeconómica dos himba.
Pedro Botelho
Pedro Roberto Silva Botelho, nado en Salvador o 14 de decembro de 1989, é un futbolista brasileiro. Xoga de defensa e o seu actual equipo é o Levante UD.
Inicios
Despois de tres anos nas categorías inferiores do Galícia de Salvador marchou en 2005 a Santa Catarina para xogar nas bases do Figueirense. Antes xa de subir ao primeiro equipo chamou a atención dos técnicos do Arsenal que estaban buscando novos talentos no club de Florianópolis.
UD Salamanca
Chega a España tras o acordo asinado co Arsenal polo cal o equipo londiniense cede ao club español aos seus xogadores extracomunitarios para que obteñan a nacionalidade española e deixen de ocupar praza extracomuntaria cando regresen ao club do Emirates Stadium. Froito deste convenio foi a chegada de Carlos Vela. Na primeira tempada no club charro non debuta ata xaneiro co 20 ás costas tras un problema burocrático, isto faille entrar máis tarde nos esquemas de Juan Ignacio Martínez. Na segunda tempada, aínda que non empeza como titular, gáñase a titularidade. Nesta tempada unha escapada a Madrid para ver o Real Madrid-Juventus da Liga de Campións da UEFA fai que lle sancionen con 3000€. Tamén foi apartado do equipo tras saltarse o código interno do vestiario, pero tras as súas desculpas, ao día seguinte volve adestrarse. O seu adestrador, David Amaral, di que estes erros son froito da súa mocidade. En xuño de 2009, o técnico David Amaral apártao definitivamente do equipo, tras negarse a adestrar, polo que a Unión Deportiva Salamanca e o Arsenal de mutuo acordo rescinden a cesión.
Celta de Vigo
Tras os seus problemas co Salamanca Botelho foi cedido polo Arsenal ao Celta no mercado de verán. Actualmente Pedro Botelho é un dos alicerces máis importantes da defensa do Celta e titular indiscutible do seu técnico Eusebio Sacristán.
Abella africanizada
miniatura|Abellas africanizadas.
A particularidade destes híbridos é o seu acentuado comportamento defensivo, altamente herdábel, que os fai moi agresivos cando son molestados, atacando en cantidade, moi velozmente e seguido á súa vítima até 900 metros da colmea. Este comportamento provocou en América numerosas mortes de persoas.
Historia
miniatura|dereita|Mapa que mostra o crecemento da dispersión da abella afrcanizada nos Estados Unidos entre os anos 1990 e 2003.
A súa orixe débese a que, co propósito de incrementar a colleita de mel no Brasil, introducíronse en 1957, preto de São Paulo, 26 mestras de Apis mellifera scutellata orixinarias de Tanzania, co fin de desenvolver un programa de mellora xenética.
Accidentalmente, estas abellas escaparon grazas a un grupo de brasileiros que estaban fumigando no lugar e abriron a gaiola dunha abella mestra, que escapou e se hibridou coas abellas melíferas naturalizadas do Brasil e de Suramérica en xeral.
A partir dese momento expandíronse por todo o continente de maneira constante, avanzando entre 150 e 300 quilómetros ao ano, chegando a América central, México e, despois, aos Estados Unidos, aos estados de Florida, Texas, Arizona e California.
Accidentes descritos
En México rexistráranse, até 2003, 3.000 accidentes e máis de 300 mortes por abellas. En Costa Rica rexistráronse 30 casos de mortes. En Colombia rexistráronse máis de 100 mortes e máis de 400 feridos polas picadas destas abellas. Na Arxentina informouse de que enxames invadiron casas de familia matando aos seus moradores.
Dióxenes de Sínope
Dióxenes de Sínope, en grego antigo, "Διογένης ὁ Σινωπεύς" Diogénes ho Sinopéus, nado c. 413 a.C. en Sinop, hoxe en Turquía e finado c. 323 a.C. en Corinto), foi un filósofo grego e se cadra o maior representante do Cinismo, escola filosófica fundada por Antístenes de Atenas, que fora discípulo de Sócrates e mestre de Dióxenes.
Traxectoria
Segundo a tradición, Dióxenes vivía deambulando polas rúas na máis completa miseria até que un día foi aprisionado por piratas para, posteriormente, ser vendido como escravo. Un home con boa educación chamado Xeníades comprouno. Logo constatou a intelixencia de seu novo escravo e confioulle tanto a xerencia dos seus bens canto a educación dos seus fillos:
Dióxenes levou ao extremo os preceptos cínicos de seu mestre Antístenes. Foi o exemplo vivo que perpetuou a indiferenza cínica perante o mundo. Desprezaba a opinión pública e parece ter vivido nunha pipa ou barril. Os seus únicos bens eran unha alforxa, un bastón e unha tixela (que simbolizaban o desapego e auto-suficiencia perante o mundo), sendo coñecido como o filósofo que vivía como un can.
A felicidade - entendida como autodominio e liberdade espiritual - era a verdadeira realización dunha vida. A súa filosofía combatía o pracer, o desexo e a luxuria pois isto impedía a auto-suficiencia. A virtude - como en Aristóteles - debería ser practicada e isto era máis importante que teorías sobre a virtude.
Dióxenes é tido como o primeiro home en afirmar, "Son unha criatura do mundo (cosmos), e non dun estado ou unha cidade (polis) particular", manifestando así un cosmopolitismo relativamente raro no seu tempo.
Dióxenes parece ter escrito traxedias ilustrativas da condición humana e tamén unha República que tería influenciado a Zenón de Citio, fundador do estoicismo. De feito, a influencia cínica sobre o estoicismo é bastante salientábel.
miniatura|220px|Dióxenes, de [[John Willian Waterhouse, mostrando a súa lámpada, o seu barril e as cebolas das cales se nutría.]]
Probabelmente, Dióxenes foi o máis folclórico dos filósofos, son innúmeras as historias que se contaban sobre el xa na Antigüidade. É famosa, por exemplo, a historia de que saía en plena luz do día cunha lanterna acesa procurando por homes verdadeiros (ou sexa, homes auto-suficientes e virtuosos). Igualmente famosa é súa historia con Alexandre o Grande:
Non se sabe cando nin de que morreu, Dióxenes Laercio refire varias historias, todas moi favorábeis ao cínico:
Di Dióxenes Laercio que segundo Demetrio a morte de Dióxenes ocorreu no mesmo día en que Alexandre o Grande morreu en Babilonia. Outra lenda conta que Sócrates morreu no día en que Dióxenes naceu.
A súa obra
dereita|250px|miniatura|O reencontro de Dióxenes e de [[Alexandre o Grande|Alexandre]] É en parte por causa de seu comportamento escandaloso que os escritos de Dióxenes caeron no case total esquecemento. A politeia (a República) de Zenón de Citio, fundador da escola estoica, baséase na obra do mesmo nome escrita por Dióxenes, e onde este ataca numerosos valores do mundo grego, preconizando, entre outros, a antropofaxia, a liberdade sexual total, a indiferenza á sepultura, a igualdade entre homes e mulleres, a negación do sagrado, a recadación en prol da cidade e das súas leis, a supresión das armas e da moeda. Por outro lado, Dióxenes consideraba o amor absurdo: un non se debe apegar a outra persoa.
Pegada cultural
Dióxenes aparece como personaxe da obra de teatro Cínicas, de Teresa Moure (2010).
Bibliografía
A principal fonte de dados sobre a súa vida é Dióxenes Laercio; ver tamén as notas de Mayor sobre Xuvenal, Sátira XIV, 308-3 148
Júzcar, Málaga
Júzcar é un concello andaluz da provincia de Málaga. Limita ao norte con Ronda; ao leste, con Cartajima e Pujerra; ao sur con Estepona; e ao oeste con Jubrique, Faraján e Alpandeire.
Dista 25 km de Ronda e 144 km de Málaga. A localidade fíxose mundialmente famosa o 16 de xuño de 2011 pola estrea mundial dunha película dos Pitufos, as casas foron pintadas de azul.
Historia de Detroit
Fortes coloniais
En 1701 o explorador Antoine de la Mothe de Cadillac fundou, no nome da coroa francesa na ribeira norte do río Detroit (paso de augas entre os lagos Hurón e Erie), un asentamento que chamou Fort Ponchartrain du Détroit. En efecto deseñou unhas rúas, adxudicou lotes aos colonos que o acompañaban, e fortificou o conxunto cunha empalizada con torres nas esquinas. Entre as primeiras construcións a igrexa de Ste. Anne, ao leste xunto a unha das portas do recinto.
En 1760, no medio da loita colonial entre franceses e ingleses Fort Ponchartrain cae en poder destes últimos e pasa a chamarse simplemente Fort Detroit. De seguido comezou a loita pola independencia dos Estados Unidos. Por iso en 1779 os ingleses constrúen un novo forte inmediatamente ao norte do antigo que recibe o nome de Fort Lernault (despois Fort Shelby ). Pero en 1796 definitivamente o territorio pasa á soberanía dos americanos.
Plan Woodward para a nova cidade de Detroit
dereita|200px No 1805 un fogo destrúe o vello asentamento xusto cando, coma Detroit, fora declarada polo goberno federal capital do novo Territorio de Michigan. De seguido autorizouse un plan para a reconstrución da cidade. O plan de A. Woodward estaba inspirado no recente de L'Enfant para Washington con grandes eixos diagonais radiando de prazas focais. Inda que non *implementado na súa totalidade a súa pegada consérvase en grandes liñas no centro da cidade actual.
A estratéxica posición de Detroit na ruta dos Grandes Lagos favoreceu un rápido crecemento que incrementouse inda máis trala Guerra Civil ata o punto de alcanzar un esplendor no final do século XIX polo que foi alcumada París do Oeste.
Capital do automóbil
Nese contexto apareceu a figura de Henry Ford. A cidade tiña unha desenvolvida industria de carruaxes coma estación intermedia do tráfico de dilixencias entre Chicago e Nova York. A máis, outra de motores para barcos nos estaleiros da ruta dos Grandes Lagos. Con ese punto de partida Henry Ford desenvolveu non só un novo automóbil, senón todo unha nova maneira de manufactura industrial, a cadea de montaxe. E coma consecuencia, unha nova industria que dominaría o século XX (principal dos Estados Unidos no primeiro terzo).
Todo ese crecemento foi consecuencia dunha forte inmigración de traballadores de raza negra do sur do país e de continxentes europeos. Os conflitos raciais non tardaron en aparecer e xa nos sesenta a suburbanización das clases medias e altas brancas foi notable. A carestía do petróleo despois de 1973 e a subseguinte crise da industria do automóbil non fixeron senón agudizar a segregación. O downtown de Detroit quedou convertido nun magro distrito de negocios baleiro pola noite e arrodeado de extensos barrios de clases baixas, desempregados e con grandes taxas de drogadiccións e criminalidade. A cidade ten perdido nos últimos decenios a metade da súa poboación.
Inda que téñense posto en funcionamento plans de revitalización (renacemento), as sucesivas crises da industria automobilística (a derradeira nestes días de 2009) non fan máis que machucar a unha metrópole ferida que terá que reinventarse no futuro.
Mikhailovsk
Mikhailovsk (en Миха́йловск) é unha cidade do krai de Stavropol, Rusia, localízase a 12 quilómetros ao nordés de Stavoprol, nas ribeiras do río Tashla. A súa poboación é de 59.100 habitantes (2005). Fundada en 1784, foi un posto militar cosaco, a partir de 1870 perdeu o seu significado militar despois da conquista rusa do sur do Cáucaso. En 1963 pasou a chamarse Shpakovskoie e en 1999 recuperou o seu status de cidade e tamén o seu nome orixinal. O 87% da poboación é de etnia rusa, a principal minoría é a armenia co 7.66% seguida dos cíngaros e ucraínos co 1.2% cada unha.
Fernando Schweitzer
Antonio Fernando Mello Schweitzer de Oliveira, coñecido profesionalmente como Nando Schweitzer, nado en Santiago de Compostela o 22 de novembro de 1982, é un actor naturalizado brasileiro e arxentino.
Traxectoria
Na actualidade é director teatral, cantante, compositor e profesor de teatro. No seu momento presentouse como candidato a concelleiro. Hoxe, afastado da política, dedícase tamén ao xornalismo, publicando artigos no Observatorio da Prensa, alén de asinar dúas columnas semanais sobre televisión no sitio Xornal Correo da Illa e no blog Brinco TV, foi tamén correspondente internacional en Buenos Aires de TV Magia.
O seu último espectáculo foi Juan e Marco, que estrenou en agosto de 2007. A temporada no Teatro Álvaro de Carvalho, de acordo co propio actor-director, foi cancelada por censura da dirección da casa, por mor das escenas de nudez que había na peza.
A nova fase na Arxentina
O 2 de febreiro de 2012, Fernando Schweitzer estrenou na lendaria Calle Corrientes, punto cardinal de grande importancia para o teatro de Bos Aires, coa peza Stand-up Comunidade. O traballo é considerado o primeiro stand-up da historia con personaxes só da Comunidade LGBT, que fora relatado no continente e, por suposto no ámbito comercial como de Calle Corrientes.
Densidade de poboación
300px|miniatura|Densidade de poboación por país en 2006 A densidade de poboación é a intensidade da poboación, expresada coa relación entre o número de individuos e a superficie do territorio. Xeralmente exprésase en habitantes/km² ou habitantes/m².
Densidade de poboación biolóxica
A densidade de poboación é unha medida biolóxica común e emprégase a miúdo coma unha medida biolóxica máis apropiada que o tamaño total da poboación. Especies diferentes terán densidades de poboación esperadas diferentes, dependendo de como se clasifiquen estas. As especies con densidades de poboación moi baixas poden chegar a converterse en especies ameazadas.
Densidade de poboación humana
A poboación mundial é de 6.500 millóns de persoas, e a área da Terra é de 510 millóns de km². Polo tanto, a densidade de poboación humana da Terra é de 6.500 millóns / 510 millóns = 13 persoas por km², ou 43 por km² considerando só os 150 millóns de km² de terra firme presentes na Terra. Varios dos territorios con maior densidade de poboación son cidades-estado e micronacións. Estes territorios combinan unha área moi pequena cun nivel de urbanización excepcionalmente alto, o que fai que teñan unha densidade máis alta que moitos dos países máis grandes.
As cidades con densidades de poboación moi altas considéranse normalmente coma superpoboadas, aínda que isto depende das infraestruturas e recursos de cada cidade. A maioría das cidades con maior densidade de poboación atópanse no sur e leste de Asia.
Outros métodos para medir a densidade de poboación
Aínda que a densidade aritmética é o método máis empregado na medida da densidade de poboación, existen varios métodos máis que poden dar unha medida de densidade máis acertada nunha area específica:
Caaveiro, Trasancos, Narón
Caaveiro é un lugar da parroquia de Trasancos no concello de Narón na provincia da Coruña. Tiña 7 habitantes no ano 2007 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 3 homes e 4 mulleres, o que supón unha diminución con relación ao ano 2004 cando tiña 12 habitantes.
Oza
O topónimo galego Oza pode referirse a:
Euskadi Irratia
250px|miniatura|Manu Etxezortu, comentarista do programa Faktoria. Euskadi Irratia (en galego: Radio Euskadi) é unha emisora de radio pertencente ao Grupo Euskal Irrati Telebista (EITB), o ente público de comunicación que depende do Goberno Vasco. A súa programación realízase integramente en éuscaro e os seus estudos localízanse na cidade de Donostia.
Historia
O nacemento e historia de Euskadi Irratia está intimamente relacionado coa historia de Radio Euskadi, a súa emisora análoga en lingua castelá.
Nacemento no País Vasco francés
O 21 de decembro de 1946 saía ao aire desde Mouguerre, no País Vasco francés, Radio Euskadi, la Voz de la Resistencia Vasca que fora organizada e dependía do Goberno Vasco no exilio. As oficinas atopábanse en Saint-Jean-de-Luz e a súa programación, en onda curta, estaba dedicada á loita contra a ditadura de Franco polo que se facía fincapé nas datas especiais, como a do Aberri Eguna. Tamén se adoitaba utilizar para interferir as emisoras do réxime no País Vasco.
As presións do goberno español sobre o francés levaron ao peche das instalacións en agosto de 1954. Esta primeira etapa de Radio Euskadi estivo impulsada por Joseba Rezola.
Actual etapa
A actual Euskadi Irratia é froito do Estatuto de Gernika, sendo lanzada de maneira oficial o 23 de novembro de 1982. Foi a primeira canle que puxo en marcha o grupo de comunicación vasco e converteuse na primeira radio pública autonómica do Estado. Posteriormente, sumáronse ao grupo, Euskal Telebista (cadea de televisión), Radio Euskadi (cadea xeneralista en castelán) e Radio Vitoria (que emite en castelán e diríxese especialmente ao público arabés).
Eo-Navia
O topónimo galego Eo-Navia pódese referir a:
Paralelismo (xeometría)
250px|right|miniatura|Dúas rectas paralelas. miniatura|right|250px|Planos paralelos. En xeometría, o paralelismo é unha relación que se establece entre calquera variedade linear de dimensión maior ou igual que 1 (rectas, planos, hiperplanos…). No plano cartesiano dúas rectas son paralelas se teñen a mesma pendente ou son perpendiculares a un dos eixes, por exemplo a función constante.
En xeometría afín, expresando unha variedade linear como V = p + E, con p punto e E espazo vectorial, dise que A = a + F é paralela a B = b + G se e só se F está contido en G ou G está contido en F, onde A e B son subvariedades lineares da mesma variedade linear V e F e G son subespazos vectoriales do mesmo espazo vectorial E. No plano (afín) (V = \mathbb R^2), tradúcese do seguinte xeito: dúas rectas son paralelas se teñen un mesmo vector director.
Nun espazo afín tridimensional, unha recta e un plano poden ser paralelos, e a coincidencia de variedades lineares é un caso particular de paralelismo. Así, dúas rectas, contidas nun plano, son paralelas se son a mesma recta (rectas coincidentes) ou, polo contrario, non comparten ningún punto.
Rectas paralelas
miniatura|250px|Construción dunha liña paralela por un punto dado, empregando só regra e compás Dúas rectas son paralelas se os seus vectores directores son paralelos, é dicir, se son linearmente dependentes.
Tamén se denominan así aqueles pares de liñas que nunca se unen ou cruzan.
Axioma de unicidadee
O axioma que distingue a xeometría euclidiana doutras xeometrías é o seguinte:
Propiedades
Dado o conxunto P de rectas no plano, podemos definir a relación binaria: \parallel que representamos do seguinte modo:
Sendo a, b, c rectas no plano P, cúmprese:
Estas dúas propiedades dedúcense da intersección de conxuntos e non dependen do axioma de unicidade.
Polo tanto a relación de paralelismo entre rectas do plano é unha relación de equivalencia. Estas mesmas propiedades pódense comprobar no conxunto de planos paralelos no espazo.
Teoremas
As demostracións destes dous teoremas e da terceira propiedade empregan o axioma de unicidade.
Rexión de Tabora
miniatura|250px|Localización de Tabora en Tanzania.
Tabora é unha das 26 rexións nas que se encontra dividida a Tanzania. A súa capital é a cidade de Tabora. Posúe unha extensión de 72.151 km2 e segundo o censo do 2002 tiña unha poboación de 1.717.908 habitantes.
Distritos
Ten seis distritos:
Xuxaos, Orbazai, Lugo
Xuxaos é un lugar da parroquia de Orbazai, no concello de Lugo, na comarca de Lugo. Segundo o IGE en 2021 tiña 6 habitantes (2 homes e 4 mulleres).
Rosende, Mira, Zas
Rosende é un lugar da parroquia de Mira no concello coruñés de Zas da Comarca da Terra de Soneira. Tiña 37 habitantes no ano 2018 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 20 homes e 17 mulleres.
Michael William Balfe
Michael William Balfe, nado en Dublín en 1808 e finado en Rowney Abbey en 1870, foi un compositor irlandés, coñecido pola súa ópera The Bohemian Girl (1843).
Traxectoria
Fillo dun mestre de danza, a única educación musical que recibiu foi de seu pai e do músico C. E. Horn. Aos seis anos tocaba o violín para as clases do pai e aos sete compuxo unha polacca. En 1817 actuou por primeira vez en público, logo da morte de seu pai en 1823 uniuse á orquestra do teatro real Drury Lane, en Londres e actuou como barítono, con éxito só moderado. Entre 1825 e 1833 residiu en Italia, onde compuxo as súas primeiras óperas.
Teixidón, Mira, Zas
Teixidón é un lugar da parroquia de Mira no concello coruñés de Zas da Comarca da Terra de Soneira. Tiña 32 habitantes no ano 2018 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 19 homes e 13 mulleres.
Concrete Blonde
Concrete Blonde foi unha banda de rock alternativo estadounidense prodecente dos Ánxeles. Estivo activa dende 1982 ata 1995, de 2001 a 2004, e posteriormente reuniuse en 2010 e separouse novamente en 2012. Son principalmente coñecidos polo seu álbum de 1990 Bloodletting, o seu sinxelo "Joey", é o distintivo estilo vocal de Johnette Napolitano.
Orella
miniatura|120px|Orella humana.
A orella (do diminutivo latino de auris, auricula ) é a parte visible do órgano do sentido do oído, e está formada polo pavillón auricular ou pavillón auditivo externo que, canda o conduto auditivo externo, constitúe o chamado oído externo.
É unha estrutura cartilaxinosa (composta por cartilaxe e pel) que ten como función captar as vibracións sonoras e dirixilas cara ao interior do oído. miniatura|esquerda|200px|O pavillón auricular é orientable nos [[Canidae|cánidos.]]
Moitos animais son capaces de mover a vontade o pavillón auricular cara a dirección da que procede o son (por exemplo, os cans). En cambio, a orella humana é moito menos direccional, pois non posuímos este control voluntario sobre a súa orientación.
Na especie humana, é unha lámina pregada sobre ela mesma en diverso sentidos, oval, cunha grosa extremidade superior, e tendo no seu conxunto aparencia dunha corneta acústica.
O pavillón ten un esqueleto de cartilaxe elástica que lle permite volver á súa posición normal despois dunha deformación. Cuberto de pel, non existe tecido celular subcutáneo. A parte inferior é o lobo (ou lóbulo) da orella, na que a parte central é adiposa, pouco innervada e ricamente vascularizada.
Partes da orella
miniatura|dereita|130px
As partes que se distinguen na orella humana son:
Gótico de Crimea
O gótico de Crimea foi un dialecto da lingua gótica falada polos godos crimeos nalgúns lugares illados da península de Crimea (territorio hoxe en día disputado entre Rusia e Ucraína) ata finais do século XVIII.
Testemuñas
Todo o coñecemento desta lingua basease nunha carta do século XVI do embaixador flamengo Ogier Ghiselin de Busbecq, quen enumera nunha lista unhas oitenta palabras e unha breve descrición da súa gramática. Gran parte do vocabulario citado por Busbecq é inconfundiblemente xermánico e foi recoñecido por el como tal. Busbecq tamén menciona un artigo definido, que rexistra como tho ou the. Esta variación pode indicar unha distinción de xénero ou unha alomorfia, a última das cales sería algo semellante ao inglés "the", pronunciada /ðə/ ou /ðiː/.
Extinción
Os últimos falantes do gótico de Crimea pertencen a finais do século XVIII. En 1780, Stanisław Siestrzeńcewicz-Bohusz, un arcebispo de Mahilioŭ, visitou a costa sur de Crimea e Sebastopol. Segundo o seu relato, coñeceu a algúns tártaros que falaban unha lingua semellante ao baixo alemán; isto era probablemente unha forma do gótico de Crimea.
Snijeg
Snijeg é un filme bosníaco de 2008 dirixido por Aida Begić. É unha coprodución entre Bosnia e Hercegovina, Alemaña, Francia e Irán. Foi escollido como candidato de Bosnia e Hercegovina para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 81ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Estación de Ourense
A Estación de Ourense, tamén coñecida como Ourense-Empalme, é a principal estación de tren de Adif da cidade de Ourense, por diante de Ourense-San Francisco. Ten servizos de longa e media distancia operados por Renfe. En 2010, recibiu 321 772 pasaxeiros.
Situación ferroviaria
A estación atópase situada a 133 metros de altitude nos trazados das seguintes liñas férreas: Ademais a estación integrarase dentro da liña de alta velocidade Olmedo-Zamora-Galicia que unirá Galicia coa Meseta e cuxo tramo Santiago-Ourense está operativo desde decembro de 2011.
Historia
A chegada a Ourense do ferrocarril produciuse o 18 de xuño de 1881 coa apertura da liña Vigo-Ourense. Unha máquina de vapor de tres eixos e sete vagóns novos foron os encargados de estrear a nova estación tras cinco horas de viaxe. A Compañía do Ferrocarril de Medina a Zamora e de Ourense a Vigo (MZOV) constituída en 1880 foi a encargada das obras. O 1 de decembro de 1884 esta mesma compañía realizou a conexión con Monforte de Lemos. En 1928, os graves problemas económicos que sufrían as empresas que xestionaban as liñas férreas do oeste español levaron ao estado á nacionalización das mesmas e á súa agrupación na Compañía Nacional dos Ferrocarrís do Oeste. En 1941, Oeste integraríase como o resto de compañías ferroviarias españolas en RENFE. Moito máis tardía foi a ligazón coa Meseta debido á gran complexidade das obras na provincia de Zamora. Por iso non foi ata o 1 de xullo de 1957 coa posta en marcha do tramo Ourense-Pobra de Seabra cando se puido completar a liña Zamora-A Coruña.
Desde o 31 de decembro de 2004 Renfe Operadora explota a liña mentres que Adif é a titular das instalacións ferroviarias.
O 10 de decembro de 2011 inaugurouse o tramo Santiago de Compostela-Ourense como parte da futura liña de alta velocidade Olmedo-Zamora-Galicia.
A estación
Componse de tres plataformas, unha lateral e dous centrais ás que acceden cinco vías. O complexo ferroviario complétase con máis vías. Os cambios de plataforma realízanse grazas a un paso subterráneo.
Dispón de venda de billetes, punto de información, cafetería, librería e aseos. Todo o recinto está adaptado para as persoas con minusvalía. No exterior atópase un aparcadoiro, unha parada de taxi e outra de autobuses urbanos.
Longa Distancia
Actualizados a 10 de xuño de 2016.
Media distancia
Actualizados a 10 de xuño de 2016.
Taboelle, Orbazai, Lugo
Taboelle é un lugar da parroquia de Orbazai, no concello de Lugo, na comarca de Lugo. Segundo o IGE, en 2015 tiña 25 habitantes (12 homes e 13 mulleres).
El Iris Literario
El Iris Literario foi unha revista editada en Pontevedra entre 1888 e 1889.
Premio Luísa Villalta a iniciativas normalizadoras
O Premio Luísa Villalta a Iniciativas Normalizadoras premia ideas e campañas para fomentar o uso do galego no ámbito universitario. Convócao o Servizo de Normalización Lingüística da Universidade da Coruña, o Servizo de Normalización Lingüística da Universidade de Santiago de Compostela e a Área de Normalización Lingüística da Universidade de Vigo coa colaboración da Secretaría Xeral de Política Lingüística.
Conta con dúas modalidades: campaña normalizadora e idea para a promoción do galego. En 2018 chegou á súa XV edición.
Ana Hyde
Ana Hyde (en Anne Hyde), nada en Windsor o 12 de marzo de 1637 e finada en Londres o 31 de marzo de 1671, foi a duquesa de York e Albany como a primeira esposa do futuro rei Xacobe II. Filla de pai avogado, era orixinalmente unha anglicana. Ela casou con Xacobe en 1660 despois de quedar embarazada, mais tamén se afirma que el prometera casar con ela un ano antes. Os dous coñecéronse por primeira vez nos Países Baixos mentres ela vivía no coidado de Ana, princesa real e irmá do duque. A parella tivo oito fillos, porén seis morreron sendo aínda nenos. As dúas que sobreviviron foron María, que sucedeu o pai como raíña despois dos eventos da Revolución Gloriosa de 1688, e Ana, que sucedeu o seu cuñado e se tornou a primeira monarca do Reino de Gran Bretaña.
Nome de Sa-Ra
Eran os seguintes: