cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Jan-Ove Waldner
Traxectoria
Cando se retirou, Waldner levaba xogando na elite por máis de trinta anos, algo infrecuente no mundo do tenis de mesa debido a que a coordinación man-ollo e a rapidez das reaccións son esenciais. Algúns dos xogadores chineses cos que xogou nos últimos tempos foron adestrados por aqueles cos que xogou na década de 1990, que á súa vez foran adestrado por aqueles contra os que xogou na década de 1980.
É un dos sete xogadores que competiu nos cinco primeiros xogos olímpicos dende a introdución do tenis de mesa en 1988. Tamén é un dos únicos cinco xogadores masculinos que logrou un grand slam (Campionatao do Mundo e Copa Mundial individual e Campionato Olímpico individual), que logrou en 1992.
Suasbarras, Adelán, Alfoz
Suasbarras é un lugar da parroquia de Adelán no concello lugués de Alfoz na comarca da Mariña Central. Segundo o IGE, en 2011 tiña 8 habitantes (4 homes e 4 mulleres).
Santiago de Ois, Coirós
Santiago de Ois é unha parroquia que se localiza no norte do concello de Coirós. Segundo o IGE en 2017 tiña 170 habitantes (92 mulleres e 78 homes) distribuídos en 3 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 2013 cando tiña 194 habitantes.
Historia
Coa reforma parroquial da diocese de Santiago de 1867, foille anexada parte da antiga parroquia da Espenuca. Con todo, esta mudanza non se manifestou nos nomenclátores até o ano 1910.
Topónimo
Ois é posiblemente un antropónimo prerromano cunha raíz no termo "freixo" e que xorde antes do século III.
Fuji
O termo Fuji pódese referir a:
Ou tamén:
Agustín Álvarez Araujo
Agustín Álvarez Araujo, coñecido como Tito ou Caralladas, nado en Rorís (Teis, Vigo) en 1918 e finado en Vigo o 30 de maio de 1947, foi un guerrilleiro antifranquista galego.
Soccer City
O Soccer City, chamado por motivos publicitarios FNB Stadium (First National Bank), é un estadio de fútbol localizado en Xohanesburgo, Suráfrica, que foi sede de partidos da Copa Mundial de Fútbol de 2010, entre os cales estiveron o partido inaugural e a gran final entre os Países Baixos e España.
Agustín Álvarez Araujo
Traxectoria
Carpinteiro veciño do Paraixal (Teis) e militante do PCE. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi mobilizado e participou na guerra civil no exército franquista. Desertor do exército, estivo preso en Mozarrifar (Zaragoza). Foi novamente arrestado en 1945, pero logrou escapar. Uniuse ao grupo de Manuel Simón Campos, activo na área de Vigo e o sur da provincia de Pontevedra, en outubro de 1946. En novembro de 1946 incorporouse ao destacamento Paco Barreiro da V Agrupación do Exército Guerrilleiro de Galicia. Morreu nun enfrontamento coa Garda Civil en Teis o 30 de maio de 1947.
Panis Angelicus
Panis angelicus é a penúltima estrofa do himno Sacris solemniis composto por San Tomé de Aquino para a celebración do Corpus Christi como parte dunha completa liturxia da Festa que incluía oracións para a Misa e a Liturxia das Horas.
A estrofa mencionada, que comeza coas palabras "Panis Angelicus / fit panis hominus", frecuentemente se considerou coma un himno independente; algo semellante ao sucedido con outros himnos compostos polo mesmo autor para o Corpus Christi, como Verbum supernum prodiens, a pénultima estrofa do cal comeza co verso O salutaris Hostia, ou o ben coñecido Pange lingua, cunha penúltima estrofa que se inicia con Tantum ergo.
Soccer City
Foi construído en 1987, e dispuña de 78.000 espectadores. Foi parcialmente demolido para o mundial de 2010, e a súa capacidade ampliada a 94.700 espectadores sentados, o que o converte no estadio máis grande de África. A maioría dos grandes acontecementos futbolísticos de Suráfrica desenvólvense no FNB, xa que se adapta mellor a estes eventos que o próximo Ellis Park, onde se disputou a final da Copa do Mundo de Rugby de 1995. Soweto e o Centro Nacional de Exposicións en Nasrec están nas súas proximidades. Unha vez remodelado, volveu ser sede de partidos internacionais da selección de fútbol de Suráfrica, disputando o primeiro deles contra Colombia, o 27 de maio de 2010.
Eventos
No Soccer City xogouse a final da Copa Africana de Nacións 1996, na que Suráfrica quedou campioa. Tamén foi escenario do primeiro discurso multitudinario de Nelson Mandela, tras a súa liberación en 1990. En 1993 celebráronse no estadio os funerais por Chris Hani, o líder do Partido Comunista de Suráfrica. Foi tamén o escenario para o funeral de Nelson Mandela o 10 de decembro de 2013, cinco días despois do seu falecemento.
Copa do Mundo 2010
Soccer City albergará o 11 de xuño de 2010 o partido inaugural do campionato, entre a elección do país anfitrión e a selección de México, e despois catro da primeira rolda, un de oitavos de final, outro de cuartos de final e a gran final. O estadio someteuse a unha importante renovación para o torneo, cun novo deseño inspirado na cerámica tradicional africana. O nivel superior estenderase en todo o estadio para aumentar a capacidade a 94.700 espectadores, con 99 suites executivas. Inclúe a construción dunha cuberta elíptica, novas instalacións de vestiarios e nova iluminación. As obras foron adxudicadas ao consorcio Grinaker-LTA, e comezaron en febreiro de 2007. En xullo de 2009, o estadio estaba practicamente completado, faltando só por plantar o céspede, culminando as obras en decembro de 2009.
Partidos
Soccer City albergou durante o campionato oito encontros (incluíndo o partido inaugural e a final): cinco encontros da fase de grupos, un de oitavos de final, un de cuartos e a final. Os partidos foron os seguintes:
Canles de Ámsterdam
As canles de Ámsterdam, capital dos Países Baixos, representan máis de cen quilómetros de grachten (canles), arredor de 90 illas e 1,500 pontes. As tres canles principais (Herengracht, Prinsengracht e Keizersgracht), escavadas no século XVII durante a Idade de Ouro Neerlandesa, forman cintos concéntricos arredor da cidade, coñecidos como Grachtengordel. Ó longo das canles hai 1 550 pontes monumentais. A área de canles do século XVII, que inclúe Prinsengracht, Keizersgracht, Herengracht e Jordaan, están considerados Patrimonio da Humanidade pola UNESCO dende o ano 2010, contribuíndo á fama de Ámsterdam como a "Venecia do Norte".
Klebsiella
miniatura|dereita|K. pneumoniae vista con microscopio electrónico. Klebsiella é un xénero de bacterias gramnegativas con forma de bacilo, inmóbiles, oxidase negativas, que presentan unha gran cápsula de composición basicamente polisacarídica. Recibe o seu nome polo microbiólogo alemán Edwin Klebs (1834–1913). É un patóxeno humano frecuente, que pode orixinar unha ampla variedade de doenzas, principalmente pneumonía, infeccións do tracto urinario, septicemia, e infeccións de tecidos brandos. Produce infeccións nosocomiais (hospitalarias) e algunhas cepas son moi resistentes aos antibióticos.
As especies de Klebsiella son ubicuas na natureza. Están presentes no tubo dixestivo e no aparato respiratorio de homes e animais como bacterias comensais. Son frecuentes nas feces e poden ser un indicador de contaminación fecal. Abundan no solo, e auga e son fixadores de nitróxeno.
Lista de especies
Klebsiella pneumoniae (Schroeter 1886) Trevisan 1887 Klebsiella oxytoca (Flügge 1886) Lautrop 1956 Klebsiella mobilis Bascomb et al. 1971 Klebsiella singaporensis Li et al. 2004 Klebsiella granulomatis (Aragão and Vianna 1913) Carter et al. 1999 Klebsiella variicola Rosenblueth et al. 2004.
Utomlyonnye solntsem
O filme acadou un alto grao de popularidade en Rusia e unha acollida positiva nos Estados Unidos. Conseguiu o Gran Premio no Festival Internacional de Cinema de Cannes de 1994 e o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa, entre outros galardóns.
Sandulfe, Santalla de Pena, Begonte
Sandulfe é un lugar da parroquia de Santalla de Pena no concello lugués de Begonte na comarca da Terra Chá.
OS/2
O OS/2 (Operating System 2) é un sistema operativo orixinalmente desenvolto por IBM e Microsoft para substituír o MS-DOS que non era capaz de aproveitar todos os recursos das computadoras baseadas nos microprocesadores Intel 80286.
OS/2 1.0 anunciouse en abril de 1987 e saíu ao mercado en decembro en versión de modo texto, como un sistema operativo de 16 bits, multitarefa, estable, rápido e moi potente, ao permitir a habilitación de memoria virtual.
En 1990 Microsoft decidiu concentrarse no sistema Windows e tan só IBM seguiu a desenvolver o sistema OS/2.
OS/2 2.0, que saíu en 1992 foi a primeira versión de 32 bits, que aproveitaba a capacidade do modo virtual 8086 do microprocesador Intel 80386 e mellorou o Work Place Shell, que se converteu nun sistema de fiestras orientadas a obxectos.
Mauricio
Mauricio (, Maurice ; Moris), oficialmente a República de Mauricio, é unha nación insular no océano Índico, a uns 2.000 quilómetros da costa sueste do continente africano, ao leste de Madagascar. Constituído polas illas Mascareñas orientais (Mauricio e Rodrigues) e por dous arquipélagos de illotes máis ao norte: as illas Cargados Carallos e as illas Agalega (Saint Brandon). . Os seus veciños máis próximos son a posesión francesa de Reunión, ao oeste, e as Seychelles, ao norte.
A illa principal de Mauricio, onde se concentra a maior parte da poboación, alberga a capital e cidade máis grande, Port Louis. O país abarca 2040 km² e ten unha zona económica exclusiva que abarca 2.300.000 km².
Lingua palta
O palta é unha lingua indíxena de América, actualmente extinta, pero falada en tempos coloniais no sur de Ecuador. O palta, ao igual que o malacata, adscríbense usualmente á familia xíbara.
Mauricio
Os mariñeiros árabes foron os primeiros en descubrir a illa deshabitada, ao redor de 975, e chamárona Dina Arobi. O primeiro descubrimento confirmado foi en 1507 por mariñeiros portugueses, que doutro xeito se interesaron pouco polas illas. Os holandeses tomaron posesión en 1598, establecendo unha sucesión de asentamentos de curta duración durante un período duns 120 anos, antes de abandonar os seus esforzos en 1710. Francia tomou o control en 1715, renomeándoa Illa de Francia. En 1810, o Reino Unido apoderouse da illa, e catro anos máis tarde, no Tratado de París (1814), Francia cedeu Mauricio e as súas dependencias ao Reino Unido. A colonia británica de Mauricio incluía Rodrigues, Agalega, cargados cagados, Tromelin, o Arquipélago de Chagos e, ata 1906, as Seychelles. Mauricio e Francia disputan a soberanía sobre Tromelin xa que o Tratado de París non a menciona especificamente. Mauricio seguiu sendo unha colonia do Reino Unido principalmente baseada en plantacións ata a súa independencia en 1968.
Lingua palta
A documentación sobre o palta é realmente escasa, as únicas palabras do palta coñecidas son, a parte de posibles topónimos: yumé 'auga', xeme 'millo', capal 'lume', let 'madeira'. As tres primeiras foron relacionadas coas linguas xíbaras. Jacinto Jijón y Caamaño (1936) clasificouna en lingua xibara por estas probas. Kaufman (1994) expón que hai "un certo parecido", e Adelaar (2004) fala dunha conexión razoable. Entre os topónimos considéranse aqueles que rematan en -anga, -numa, -namá. Estes dous últimos autores suxiren que vén do sufixo do caso locativo xibaroano -num ~ -nam, aínda que Torero (1993) apunta que ven do aguaruna (xíbara) namák(a) 'río'.
Mauricio
En 1965, tres anos antes de que Mauricio se independise, o Reino Unido separou o Arquipélago de Chagos do territorio de Mauricio, e tamén as illas de Aldabra, Farquhar e Desroches das Seychelles, para formar o Territorio Británico do Océano Índico (BIOT). A poboación local foi expulsada pola forza e a illa máis grande, Diego García, foi arrendada aos Estados Unidos. O Reino Unido restrinxiu o acceso ao arquipélago de Chagos, prohibindo a entrada a turistas ocasionais, medios de comunicación e antigos habitantes. Na disputa pola soberanía de Chagos entre Mauricio e o Reino Unido en febreiro de 2019, o Tribunal Internacional de Xustiza emitiu unha opinión consultiva ordenando ao Reino Unido devolver as illas Chagos a Mauricio o máis rápido posible para completar a descolonización de Mauricio.
Debido á súa localización xeográfica e séculos de colonialismo, os mauricianos son ​​moi diversos en etnia, cultura, lingua e fe. É o único país de África onde o hinduísmo é a relixión máis practicada. Os Indomauricianos constitúen a maior parte da poboación con crioulos significativos, Minorías sino-mauricianas e franco-mauricianos. O goberno da illa está baseado no sistema parlamentario de Westminster e Mauricio ocupa un sitio destacado na economía e liberdade política ademais de ser o único País africano con democracia total. Mauricio é tamén o único país do continente cun Índice de desenvolvemento humano "moi alto". Segundo o Banco Mundial, o país está clasificado como unha economía de ingresos altos. Mauricio tamén está clasificada como a máis competitiva, e unha das economías máis desenvolvidas da rexión africana. O país é un Estado do benestar. O goberno ofrece asistencia sanitaria universal gratuíta, educación gratuíta ata o nivel terciario e transporte público gratuíto para estudantes, persoas maiores e discapacitados. En 2019, Mauricio foi clasificado como o país africano máis pacífico polo Índice de Paz Global.
Xunto coas outras illas Mascareñas, Mauricio é coñecida pola súa variada flora e fauna. Moitas especies son endémicas da illa. A illa era o único fogar coñecido do dodo, que, xunto con outras varias especies de aves, extinguiuse polas actividades humanas relativamente pouco despois do asentamento da illa. Hai outros animais endémicos como, por exemplo: o perico de Mauricio, o cernícalo e a pomba rosa.
Historia
Mauricio mantívose deshabitada ata o 1638 cando foi colonizada polos holandeses. Eles nomearon a illa en honor do príncipe Mauricio de Orange-Nassau. Debido a cambios climáticos, os ciclóns e a deterioración do chan fértil, os holandeses abandonaron a illa algunhas décadas despois. Os franceses controlaron a illa durante o século XVIII e nomeárona Île de France (Illa de Francia). A pesar de gañar a famosa guerra de Grand-Port contra os ingleses, os franceses foron derrotados por estes ao norte da illa, en Cap Malheureux, un mes despois. Iso significou a perda da posesión a favor dos británicos en 1810 e a posterior reversión da illa ao seu nome antigo.
En 1965, o Reino Unido separou o Arquipélago Chagos de Mauricio para crear o Territorio Británico do Océano Índico coa finalidade de utilizar esas illas estratéxicas con finalidades defensivas xunto cos Estados Unidos. A pesar de que o goberno de Mauricio estivo de acordo con dita manobra nese momento, os posteriores gobernos reclamaron esas illas sinalando que a separación foi ilegal á luz do dereito internacional.
miniatura|esquerda|Unha postal de Mauricio, Port Louis: Teatro c. 1900-1910 A independencia foi conseguida en 1968. O país converteuse nunha república dentro da Commonwealth en 1992. Mauricio ten sido unha democracia estable con eleccións libres regulares e con respecto aos dereitos humanos, e atraeu considerables investimentos estranxeiros logrando un dos ingresos per cápita máis altos de África.
Mauricio apunta a ser o conector de negocios do Océano Índico. Búscanse novas oportunidades de negocio nos sectores bancario e tecnolóxico actualmente.
Política
A illa Mauricio é controlada por un presidente que é elixido pola Asemblea Nacional e polo parlamento para un goberno de cinco anos. A Asemblea Nacional está formada por 62 membros elixidos directamente polo voto popular, entre 4 e 8 son designados os membros adicionais, chamados de "mellores perdedores", que son candidatos á elección para representar minorías étnicas. O goberno está formado polo Primeiro Ministro e polo consello de ministros.
Distritos e dependencias
300px|miniatura|Distritos de Mauricio A propia illa Mauricio está dividida en 9 distritos: Outras tres illas son tamén son parte da illa Mauricio:
Clima
Mauricio posúe un clima tropical relativamente temperado ao longo de todo o ano dominado polos ventos do sueste. As temperaturas son moderadas e as precipitacións ocasionais, e danse máis nos meses do verán (novembro a maio), sendo os invernos máis secos (maio a novembro). As diferenzas térmicas entre as estacións son mínimas, na meseta central a temperatura varía entre os 20 °C en agosto e os 26 °C en febreiro, mentres que na costa a temperatura adoita ser máis alta, o mesmo ocorre co norte e o oeste de Mauricio, que son máis cálidos e secos que a parte sur e leste da illa. Os ciclóns afectan ao país durante os meses de verán (novembro a abril), o ciclón Holanda (1994) e o Dina (2002) foron os dous peores ciclóns que afectaron ao país nos últimos anos.
Ecoloxía
No ano 2020 o embarrancamento dun petroleiro xaponés, o MV Wakashio, na costa de Grand Port fixo declara o estado de emerxencia ambiental na illa.
Demografía
thumb|[[Pirámide poboacional (2011)]] A poboación estimada da República de Mauricio era de 1.265.985, dos cales 626.341 eran homes e 639.644 mulleres a 1 de xullo de 2019. A poboación da illa de Mauricio era de 1.222.340, e a da illa Rodrigues era de 43.371; Agaléga e Cargados Carallos tiñan unha poboación total estimada de 274 habitantes. Mauricio ten a segunda densidade de poboación máis alta de África. Tras unha modificación da Constitución en 1982, o censo xa non recolle datos sobre identidades étnicas pero segue facendo sobre a filiación relixiosa. O censo de 1972 foi o último en reflectir a etnia. Mauricio é unha sociedade multiétnica, procedente de india, africanos, chineses e orixe europea (principalmente franceses).
Segundo a Constitución de Mauricio hai 4 comunidades distintas na illa para os efectos de representación na Asemblea Nacional. O parágrafo 3(4) do anexo I da Constitución establece que "Considerarase que a poboación de Mauricio inclúe unha comunidade hindú, unha comunidade musulmá e unha comunidade sino-mauriciana, e toda persoa que non perteza a unha ou outra desas tres comunidades considerarase pertencente á Poboación Xeral, que será considerada a se mesma como unha cuarta comunidade.'' Así, cada grupo étnico de Mauricio pertence a unha das catro comunidades principais coñecidas como Hindus, Poboación Xeral, musulmáns e chino-mauricianos.
Segundo a disposición constitucional anterior, as estatísticas étnicas de 1972 utilízanse para implementar o Mellor sistema de perdedores, o método utilizado en Mauricio desde a década de 1950 para garantir a representación étnica de todo o electorado na Asemblea Nacional sen organizar a representación totalmente por etnias.
thumb|Distribución xeográfica por relixión (2011)
Linguas
O inglés é unha das linguas oficiais e é particularmente falada pola poboación de orixe india. A outra lingua oficial é o francés. A lingua de comunicación habitual é o Marisyen ou crioulo mauriciano, unha lingua crioula construída con base no francés. Moitos dos inmigrantes indios e chineses aínda falan as súas linguas de orixe.
Penacastrelo, Lamas, San Sadurniño
Penacastrelo é un lugar da parroquia de Lamas no concello coruñés de San Sadurniño, na comarca de Ferrol. Segundo o IGE, en 2011 tiña 22 habitantes (10 homes e 12 mulleres).
Pablo Agulló
Pablo Agulló Temprano, nado na Coruña o 25 de xuño de 1990, é un futbolista galego, que xoga de defensa e centrocampista no Bergantiños, na Terceira División.
É fillo de Jaime Agulló Quintela e neto de Jaime Agulló Blasco, ambos ex futbolistas do Deportivo da Coruña.
Traxectoria
Xogou nos xuvenís do Calasanz antes de pasar ao Orillamar SD, co que xogou en Primeira e Segunda Autonómica, e ao Atlético Arteixo. Tras dúas tempadas co Arteixo en Primeira Autonómica deu o salto á Terceira División, fichando polo Betanzos para a tempada 2013/14, despois dunha proba infrutuosa co Fabril.
Foi un fixo na defensa do club betanceiro e ao ano seguinte fichou polo Cerceda, tamén de Terceira. Estivo catro anos en Cerceda, e na tempada 2016/17 ascendeu á Segunda División B. O seu paso pola división de bronce durou só un ano, descendendo de novo á Terceira ao remate da campaña.
Fichou entón polo Bergantiños, de Terceira División. Na segunda xornada de liga sufriu unha lesión no xeonllo que o levou ao quirófano e a perder case toda a tempada. Na tempada 2019/20 disputou a histórica eliminatoria de Copa do Rei contra o Sevilla no Estadio de Riazor.
O Traveso, San Simón da Costa, Vilalba
O Traveso é un lugar da parroquia de San Simón da Costa, no concello lugués de Vilalba, na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2010 tiña 1 habitante (1 muller).
Revista Europea
miniatura|Portada do nº1 da Revista Europea (1 de marzo de 1874), cun artigo de [[Emilio Castelar|Castelar.]] Revista Europea foi unha publicación periódica editada en Madrid, entre o 1 de marzo de 1874 e 20 de xuño de 1880, que sacou 319 números durante o período coñecido como Restauración.
Historia
Foi fundada e dirixida segundo Sala Catalá polo cubano Tristán de Jesús Medina e Sánchez e na súa posta en marcha intervirían igualmente Eduardo Medina e Luís Navarro e Calvo. Os directores da publicación foron Ricardo Merino e, despois, Armando Palacio Valdés. A revista incluíu contido variado, tanto de vertente humanística (literatura, filosofía, antropoloxía...) como científica, tendo especial predilección pola historia natural. Tamén levou a cabo traducións de textos de autores estranxeiros como Herbert Spencer.
O carácter aberto e progresista da revista propiciou a presenza, nas súas páxinas, de interesantes polémicas como a mantida por Manuel de la Revilla e Juan de Vilanova sobre a teoría evolucionista, ou as polémicas mantidas por Marcelino Menéndez Pelayo, que recompilou posteriormente na súa obra "La Ciencia española".
Contou con colaboracións de firmas como as de Juan Vilanova, Augusto González de Linares, Ludovico Carrau, Enrique Serrano Fatigati, Luciano Navarro Izquierdo, José do Perojo, José Ustáriz, Ángel Lasso de la Vega e Argüelles, José María Esperanza e Soa, Heliodoro María Jalón, Marcelino Menéndez Pelayo, Rafael Montoro, Mariano Pardo de Figueroa, Manuel de Tolosa Latour, José Villaamil e Castro, Francisco María Tubino e Oliva ou Alfredo Calderón, entre outros.
The National (álbum)
The National é o primeiro álbum de estudio da banda estadounidense de indie rock The National, publicado o 30 de outubro de 2001 a través do selo Brassland Records. Gravado antes de que o guitarrista Bryce Dessner estivese plenamente integrado no grupo, The National foi producido por Nick Lloyd e a propia banda. O agora baixista Scott Devendorf gravou as tanto guitarras como coros no disco, mentres que o multiinstrumentista Aaron Dessner encargouse do baixo e de parte das guitarras.
Fía na roca
Fía na roca é o primeiro disco de estudo do grupo de folk galego Fía na Roca. Foi producido por Luis Delgado e publicado en 1993.
Pokémon XD: Gale of Darkness
Pokémon XD: Gale of Darkness, distribuído no Xapón como Pokémon XD Yami no Kaze Dark Lugia (ポケモンXD 闇の旋風ダーク・ルギア), é un videoxogo de rol que forma parte da serie de videoxogos de Pokémon e que foi lanzado para a consola GameCube. É o sucesor do xogo de GameCube Pokémon Colosseum. O xogo está ambientado na rexión de Orre, o mesmo lugar que no modo de aventura de Pokémon Colosseum. Todos os xogos de Pokémon de Game Boy Advance poden conectarse con XD:Gale of Darkness nos modos de batalla e intercambio.
Liga de Campións da UEFA 2017-18
A Liga de Campións da UEFA 2017–18 foi a 63.ª edición da Liga de Campións da UEFA, a máxima competición europea de fútbol a nivel de clubs organizada pola UEFA.
Primeira rolda
O sorteo tivo lugar 19 de xuño de 2017. A ida das eliminatorias disputouse o 27 e 28 de xuño, mentres que a volta xogouse o 4 de xullo de 2017.
Segunda rolda
Os partidos de ida xogáronse o 11, 12 e 14 de xullo, e os de volta o 18 e o 19 de xullo de 2017.
Terceira rolda
A terceira rolda divídese en dúas seccións: unha para campións de liga e outra para non campións. Os equipos perdedores pasaron á rolda de playoff da UEFA Europa League 2017-18. Os partidos de ida xogáronse o 25 e 26 de xullo, e os de volta o 1 e 2 de agosto de 2017.
!colspan=6|Ruta de campións
!colspan=6|Ruta de non campións
Rolda de play-off
A rolda de play-off divídese en dúas seccións: unha para campións de liga e outra para non campións. Os equipos perdedores pasaron á fase de grupos da UEFA Europa League 2017-18. Os partidos de ida xogáronse o 15 e 16 de agosto, e os de volta o 22 e 23 de agosto de 2017.
!colspan=6|Ruta de campións
!colspan=6|Ruta de non campións
Oitavos de final
Os partidos de ida xogáronse o 13, 14, 20 e 21 de febreiro, e os de volta o 6, 7, 13 e 14 de marzo de 2018.
Cuartos de final
Os partidos de ida xogáronse o 3 e 4 de abril, e os volta o 10 e 11 de abril de 2018.
Semifinais
Os partidos de ida xogáronse o 24 e 25 de abril, e os de volta o 1 e 2 de maio de 2018.
Estatísticas
Nas estatísticas non se teñen en conta as roldas previas.
Máximos goleadores
Fonte:
Máximos asistentes
Fonte:
Equipo da tempada
A UEFA seleccionou os seguintes 18 xogadores para formar parte do mellor equipo do torneo.
Piegolongo, Lamas, San Sadurniño
Piegolongo é un lugar da parroquia de Lamas no concello coruñés de San Sadurniño, na comarca de Ferrol. Segundo o IGE, en 2011 tiña 5 habitantes (3 homes e 2 mulleres).
Torrillón, Adelán, Alfoz
Torrillón é un lugar da parroquia de Adelán no concello lugués de Alfoz na comarca da Mariña Central. Segundo o IGE, en 2011 tiña 11 habitantes (4 homes e 7 mulleres).
Promoción de ascenso a Segunda División B 2015
Eliminatoria de campións
Neste grupo xogaron entre si os primeiros clasificados de cada grupo. Os partidos de ida xogáronse os días 23 e 24 de maio de 2015, e os de volta os días 30 e 31 de maio de 2015.
Os campións ascenderon a Segunda División B. Os perdedores entraron na segunda rolda da eliminatoria cos non campións de grupo.
Primeira rolda
Neste grupo xogan os 2º contra 4º clasificados, e 3º entre si. Os partidos de ida xogáronse os días 23 e 24 de maio de 2015, e os de volta os días 30 e 31 de maio de 2015. Os gañadores da eliminatoria pasaron á segunda rolda.
Segunda rolda
Os campións no global avanzaron á terceira rolda.
Terceira rolda
Os campións ascenderon a Segunda División B.
Atom Rhumba
Atom Rhumba é unha banda vasca formada en Bilbao en 1996. O son que producen é moi ecléctico, que vai dende un soul ou blues até o rock clásico e o punk rock.
Todos os seus membros proveñen da área do gran Bilbao, sufrindo varios trocos de formación, e onde Rober!, o cantante e principal compositor, levou o temón dende os seus inicios.
Teñen a sona de facer bos espectáculos en directo, polo que son ben descritos pola crítica especializada.
O Valado, San Simón da Costa, Vilalba
O Valado é un lugar da parroquia de San Simón da Costa, no concello lugués de Vilalba, na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2010 tiña 44 habitantes (21 homes e 23 mulleres).
Caza-recolección
miniatura|150px|right|Un home [[Pobo san|san de Namibia. Menos de 10 000 san viven da caza-recolección.]] Coñécese como caza-recolección o sistema económico do paleolítico e mesolítico, practicado aínda por algúns pobos que consiste en alimentarse dos animais que se cazan e de plantas que non foron cultivadas e crecen silvestres. A caza-recolección foi a primeira adaptación da humanidade que levou a cabo con éxito, ocupando polo menos o 90% da historia e prehistoria da humanidade.
Soamente algunhas sociedades contemporáneas foron clasificadas como sociedades cazadoras-recolectoras, e complementan a súa actividade coa horticultura e o coidado dos animais.
Historia
A especie humana, dende a súa existencia hai cinco millóns de anos até hai dez mil anos, sobrevivía mediante a caza e a recolección. Aproximadamente unha trintena de individuos, unidos polo parentesco, cazaban ruminantes e colleitaban froitos e sementes silvestres. Este sistema non se diferencia da forma de vida doutras especies de mamíferos depredadores.
Neses cinco millóns de anos, a característica principal foi o aumento do volume do cerebro, é dicir, que a capacidade de almacenar e transmitir foron necesarias para a supervivencia; sobrevivían os humanos con maior cerebro, que eran os que organizaban grupos para cazar, os que informaban dalgún perigo e os que deseñaban estratexias ofensivas ou defensivas. Dita capacidade de comprensión e comunicación sobreviviu até a organización da sociedade e economía actual.
Miyawaka
O concello de Miyawaka limita cos concellos de Sasaguri, de Hisayama, de Koga, de Fukutsu, de Munakata, de Kurate, de Nōgata, de Kotake e de Iizuka.
Historia
A cidade de Miyawaka foi fundada pola fusión de dous concellos da vila de Wakamiya e da vila de Miyata do destrito de Kurate no ano 2006.
Baixo a lei do terror
Baixo a lei do terror (en Blast) é un filme de 1997 dirixido por Albert Pyun. Está protagonizado por Linden Ashby, Rutger Hauer e Andrew Divoff.
Toimil, Santalla de Pena, Begonte
Toimil é un lugar da parroquia de Santalla de Pena no concello lugués de Begonte na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2011 tiña 26 habitantes (14 homes e 12 mulleres).
Zhang Zuolin
Naceu nunha familia de campesiños pobres de Manchuria. Con vinte anos, alistouse como soldado de cabalería para combater na Primeira guerra chino-xaponesa (1894-1895). Ao finalizar a contenda, regresou á súa localidade natal e converteuse en bandoleiro. Da época de bandidaxe xurdiu a súa proximidade con algunhas figuras que máis tarde ocuparon importantes postos na súa camarilla militar. A debilidade do imperio trala rebelión bóxer fixo que os grupos de bandidos da rexión convertésense na única forza militar de importancia na zona, polo que as autoridades trataron de atraerllos. Así, toda a súa cuadrilla de bandoleiros integrouse no exército regular en 1903. Tras a guerra ruso-xaponesa, as forzas de Zhang mantiveron o seu ambiguo carácter de unidade militar regular e banda de fuxidos.
Tivo un papel destacado no esmagamento da Revolución de Xinhai en Fengtian en 1911-1912. En 1916, logrou que se lle nomease gobernador civil e militar da provincia e en 1919 tomara xa o control das tres provincias do nordés -Fengtian, Jilin e Heilongjiang.. Controlou estes territorios ata a súa morte en 1928 á fronte da camarilla de Fengtian, que agrupaba ás súas partidarios. Considerado como un dos principais caudillos militares, a partir de 1918 comezou a estender o seu poder cara a Mongolia e as chairas do norte da China. A comezos de 1925, converteuse no máis poderoso caudillo militar do norte do país. A Expedición ao Norte lanzada polo Guomindang en 1926 dirixiuse contra o Goberno pequinés que dominaba Zhang, principal rival dos revolucionarios.
Cada vez máis inimizado cos xaponeses, que desexaban que abandonase as súas ambicións nacionais para concentrarse en reformar as provincias nororientais en favor dos seus intereses, acabou asasinado por oficiais do Exército de Guandong en 1928. Naquel momento, Zhang achábase en plena retirada cara ás súas bases no nordés ante o pulo da ofensiva de Chiang Kai-shek. O seu fillo, Zhang Xueliang, mantivo o control das provincias do nordés ata 1931.
Comezos
Naceu nunha familia de campesiños pobres de Manchuria. Descoñécese con exactitude o ano do seu nacemento, que se ha fechado en 1873, 1875 e 1879, aínda que se cre que o segundo ano é o máis probable. Naceu o décimo segundo día do segundo mes do calendario lunar, na localidade de Haicheng, a uns cento trinta quilómetros ao sur de Mukden. O seu avó burlara a prohibición de asentarse na rexión a principios do século XIX para instalarse alí fuxindo da fame na próxima Hebei. A nai houbo de coidar de Zhang –cuarto fillo do matrimonio– e do seu irmán máis vello con escaso apoio do pai, xogador, bandido e vagabundo. Orfo de pai cuns dez anos, a súa situación mellorou cando a súa nai volveu casar cun veterinario de cabalos que se preocupou máis polos nenos. Zhang, baixo e delgado, mostrou pronto unha esperta intelixencia, aínda que a súa formación foi escasa. Aos dezaseis anos, deixou o fogar familiar para traballar como recadeiro nunha pousada da súa localidade natal. Con vinte anos alistouse como soldado de cabalería para combater na Primeira guerra senón-xaponesa (1894-1895).
Bandoleiro e militar
Zhang, sentado, no centro, durante a súa época de bandido e militar. Neste tempo xurdiu a súa proximidade a algúns dos principais dirixentes da [[camarilla de Fengtian que encabezaba.|miniatura|dereita]] Ao finalizar a contenda, regresou á súa localidade natal e converteuse en bandoleiro, actividade relativamente ben vista pola poboación da rexión. Da época de bandidaxe xurdiu a súa proximidade con algunhas figuras que máis tarde ocuparon importantes postos na súa camarilla militar. A debilidade do imperio tras a rebelión bóxer fixo que os grupos de bandidos da rexión se converteran na única forza militar de importancia separadamente das unidades militares rusas destacadas na zona, polo que as autoridades trataron de atraelas. O seu grupo converteuse en milicia de autodefensa no seu distrito. Así, toda a súa forza de bandoleiros -pouco máis de douscentos homes- integrouse no exército regular, como batallón dunha gornición, en 1903. Durante a guerra ruso-xaponesa, colaborou fundamentalmente cos rusos -a diferenza do groso dos bandidos rexionais, que axudaron en xeral aos xaponeses-, pero non sen cooperar tamén coas forzas xaponesas. En efecto, cando resultou capturado por estas e condenado inicialmente a morte, os seus servizos ao Xapón libráronlle de ser axustizado. Tras a guerra, as forzas de Zhang mantiveron o seu ambiguo carácter de unidade militar regular e banda de fuxidos; en 1907, asasinou o xefe dunha banda rival e aos seus principais colaboradores e integrou na súa banda ás forzas do seu adversario. Aproveitando a reorganización administrativa e militar da rexión ordenada polo Goberno imperial naqueles anos, logrou ascender rapidamente no Exército. En 1907 asignóuselle á fronteira mongol ao mando de cinco batallóns; ao ano seguinte, envióuselle máis ao norte, xa ao mando de sete. Pouco despois, pasou a dirixir un dos cinco exércitos nos que quedaron divididas as forzas militares despregadas en Liaoning.
Durante a Revolución de Xinhai, apoiou á dinastía manchú e xurdiu da crise como o segundo militar en importancia da rexión. As súas tropas esmagaron aos revolucionarios locais, asasinando ao seu principal dirixente e a varios centenares dos seus partidarios máis destacados. Ata despois abdicación de Puyi e a asunción da presidencia da república polo conservador Yuan Shikai, Zhang seguiu fiel á monarquía e sopesou durante un tempo lanzar unha ofensiva militar para restaurar a dinastía Qing. Finalmente, un suborno de Yuan convenceu a Zhang para abandonar o plan.
Personalidade
O famoso [[Packard blindado de Zhang.|miniatura|dereita]] De orixe humilde e sen cultura, Zhang foi un home feito a si mesmo. Malia recibir escasa influencia do confucianismo tradicional, nos seus últimos anos de vida, instalado no palacio imperial, permitiu o xurdimento dun culto á súa persoa e adoptou algúns rituais imperiais. Alleo ás influencias occidentais de democracia, ciencia ou nacionalismo, era profundamente contrario ao comunismo. Pouco carismático como caudillo, era, no entanto, astuto, capaz de adaptarse e ambicioso. Duro e ata feroz cando o consideraba necesario, o seu aspecto habitual era, con todo, o dun digno estudoso –malia súa falta de educación–. O seu camarilla era a máis simétrica das principais do país, con el no seu centro e estreitos lazos coas súas principais figuras.
Malia amasar unha gran riqueza nos seus últimos anos, era un home relativamente frugal e o seu maior luxo era un automóbil blindado Packard armado con metralladoras, co que se desprazaba por Mukden.
Dominio de Manchuria
Empezou a controlar Manchuria –situada no nordés da China e a rexión máis próspera do país–, confiando no apoio tácito dos xaponeses, a quen lles outorgou concesións na mesma rexión. Durante todo o seu período de goberno na rexión, mantivo unha actitude favorable ao Xapón e hostil á Unión Soviética. Xapón, con todo, non aprobaba as incursións de Zhang máis aló da Gran Muralla. Este soubo atraerse non só a antigos rivais, aos que outorgou en ocasións postos relevantes, senón tamén a hábiles funcionarios que desempeñaron importantes tarefas administrativas –en xestión económica, política local ou relacións exteriores– de transcendencia para a camarilla que formou en torno a si.
Durante os últimos anos da década de 1910, caracterizada polos enfrontamentos entre Feng Guozhang e Duan Qirui primeiro e entre este e Xu Shichang despois, Zhang aliouse con Duan. A alianza, en realidade, era de conveniencia: Zhang aportaba tropas favorables a Duan nalgunhas rexións e este facilitáballe financiamento e armamento. Isto permitiulle aproveitarse de forma indirecta pero notable da axuda que o Xapón outorgaba a Duan. Aínda así, arrepentiuse pronto do seu apoio inicial a Duan, que lle levou a enviar cincuenta mil homes aos arredores da capital en apoio a este a principios de 1918 e máis tarde a participar nas campañas de reunificación do país nas provincias do sur, máis en beneficio dos intereses de Duan e o seu camarilla que nos seus propios. A mediados de 1918, con escasos progresos na campaña meridional, ordenou ás súas forzas regresar ao norte. Antes logrou que o novo Parlamento, controlado por Duan, aprobase o seu nomeamento como inspector xeneral das provincias do nordés e que se lle entregase unha importante cantidade de diñeiro como pago polos gastos da campaña. O declive do poder de Xu tralo seu fracaso nas negociacións de reunificación coas provincias rebeldes do sur (1919) e a extensión do poder de Duan en Mongolia, veciña dos territorios de Zhang, fixeron que este distanciásese de Duan e convertésese no seu rival polo control do Goberno de Pequín. A expansión dos seguidores de Duan por Mongolia fixeron que se achegase paulatinamente á camarilla de Zhili, rival deste.
Inestable alianza con Zhili
En 1920, malia estar aliado coa camarilla de Zhili contra a camarilla de Anhui de Duan, fixo un último intento de mediar entre ambas partes a petición do presidente Xu, que fracasou polas esixencias da primeira, inaceptables para a segunda. A expansión dos partidarios de Duan en Mongolia ameazaba a extensión dos dominios do propio Zhang na rexión, o que lle achegou aos seus rivais. Mentres que Duan podía contar co apoio de cinco provincias, os seus adversarios controlaban oito. Presente na capital entre o 19 de xuño e comezos de xullo na súa suposta labor de mediación –en realidade, coordinando as súas accións cos seus aliados de Zhili–, o 13 de xullo deu orde ás súas forzas de comezar o seu avance cara ao sur. Cando comezaron os combates ao día seguinte, as súas tropas –uns setenta mil homes– apoiaron os movementos da camarilla de Zhili, que en poucos días logrou a derrota de Duan. A participación na curta contenda supuxo a primeira intervención de Zhang na política nacional, interesado ata entón en consolidar a súa poder no nordés. O novo Goberno, en graves dificultades financeiras, quedou suxeito ao control conxunto das dúas camarillas vencedoras.
En 1921, trala derrota do Goberno da camarilla de Anhui a mans da coalición que formou con Wu Peifu, foi nomeado gobernador das tres provincias de Manchuria, nas que exerceu o poder case como nun estado autónomo, apoiado polo Xapón. Recibiu tamén o cargo de comisario para o Desenvolvemento de Mongolia –malia a proclamación mongol de independencia tralo fracaso da expedición rusa do barón Ungern von Sternberg– e Xinjiang e pasou a controlar así mesmo as rexións especiais de Chahar, Jehol e Suiyuan. O presidente Xu Shichang, que mantiña o posto por acordo entre Zhang e Cao Kun, converteuse na práctica nun monicreque en mans do primeiro. O seu Goberno, permanentemente escaso de fondos, non puido resolver os problemas do país, empezando polo seu reunificación. O concerto entre as dúas camarillas, ademais, durou pouco. Xa en abril de 1921, importantes figuras da camarilla das comunicacións –próxima a Zhang trala derrota da de Anhui–, foron excluídos do Consello de Ministros, para desgusto de Zhang.
Ao longo de 1921, planeou unha expedición para recuperar Mongolia, pero a implantación dun Goberno claramente pro-soviético no verán e a firma dun tratado de amizade entre este e a Rusia soviética en novembro fixo que abandonase a expedición, sen devolver por iso os fondos que se lle entregaron para tal fin, e concentrásese de novo nos asuntos de política nacional.
En 1922, tras reorganizar profundamente as provincias ao seu cargo, Zhang dirixiuse ao interior da China para enfrontarse á camarilla de Zhili, aliándose para iso con Sun Yat-sen, que presidía un Goberno rebelde en Cantón, e cos restos da camarilla de Anhui. O acordo entre as tres faccións prevía, entre outras medidas, o nomeamento de Sun como presidente, de Duan Qirui como vicepresidente e o mantemento de Liang á fronte do gabinete. O monárquico Zhang Xun –responsable do intento de restauración de 1917– tamén formou parte do acordo, malia a intención dos coaligados de manter a república, restaurar o Parlamento e proclamar unha Constitución. O obxectivo era un debilitamento substancial do rival. Con este obxectivo, Zhang tratou ademais de conseguir armamento xaponés e de privar a Wu do apoio de Cao Kun, aínda que fracasou en ambos obxectivos.
Xapón, malia soster o seu dominio en Manchuria, rexeitaba as súas manobras na política nacional, que podían crear inestabilidade que prexudicaría aos intereses do imperio. Por iso as relacións do Goberno de Toquio con Zhang foron complexas. Zhang negábase a converterse nun mero monicreque dos xaponeses que, ata así, considerábanlle a mellor opción para gobernar Manchuria. Xapón forneceu o diñeiro para lograr a traizón de Feng Yuxiang á camarilla de Zhili en 1924 e logrou evitar a súa derrota durante a rebelión de Guo Songling en 1925. Cada vez menos inmune ao nacionalismo chinés que compartía parte do seu camarilla, Zhang tiña, no entanto, que afrontar dous feitos importantes respecto da súa relación co Xapón: o gran poderío deste na rexión, nalgúns aspectos maior que o seu, e a súa dependencia del como garante final do seu dominio nas tres provincias nororientais en caso de derrota militar na guerra civil cos demais caudillos militares. Estes intereses contrarios outorgaron á súa figura unha gran ambigüidade. Finalmente, a súa posición política quedou determinada pola influencia de tres factores principais: os restos da tradición, o novo nacionalismo chinés e a intervención das potencias, en especial, do Xapón.
Derrotado por Zhili
Zhang contaba con superioridade numérica -cinco divisións e vinte e seis brigadas- e de munición sobre os seus adversarios, o control das provincias do nordés e os seus recursos e unhas tropas de formación e equipamento moderno debidos aos xaponeses. As tropas de Zhili, pola súa banda, eran veteranas das campañas do sur. Convencido da súa vantaxe, Zhang abandonou as negociacións con Wu -este rexeitaba en todo caso as súas condicións e a volta á presidencia do Goberno de Liang- e comezou a avanzar cara ao sur desde a Gran Muralla o 22 de marzo. Pouco despois os aliados de Zhang mostráronse incapaces de participar na campaña: Sun Yat-sen viuse envolvido en combates cun antigo aliado, Zhang Xun viuse rexeitado polos militares e a maioría dos comandantes da camarilla de Anhui non se atreveron a intervir. Soldados da [[camarilla de Fengtian. A pesar da súa superioridade en número e armamento, resultaron derrotados na primera guerra Zhili-Fengtian.|miniatura|esquerda]]
Os combates, que empezaron o 29 de abril nos arredores da capital, duraron unha semana. Malia as vitorias iniciais de Zhang, o 4 de maio Wu Peifu, comandante das tropas de Zhili, logrou unha vitoria decisiva nas proximidades de Tianjin. A mediocre actuación dos principais membros da camarilla de Zhang, moi próximos a el desde os seus tempos de bandidaxe, foi a causa principal da derrota militar. Os intentos de Zhang de frear o avance de Wu no norte resultaron infrutuosos, foi derrotado e houbo de repregarse ao norte da Gran Muralla. Trala derrota inicial dos seus subordinados, había ter que tomar o mando en persoa, subornar ás súas tropas para evitar a súa deserción e contar co notable apoio dos seus asesores xaponeses para atrasar o avance das forzas de Wu ata que se asinou a paz o 17 de xuño. A vitoria parcial de Wu frustrou os obxectivos de Zhang: a defensa do gabinete que protexera na capital, o sometemento de Wu e a unificación do país. Fíxolle perder territorio, reputación e toda influencia no goberno da nación. No entanto, a incapacidade de Wu para arrebatarlle o control das provincias nororientais, o que podería desencadear un conflito co Xapón, permitiulle prepararse para tratar de tomar a contraofensiva.
Proclamou Manchuria independente do Goberno central o 12 de maio, unha vez que este lle retirou todos os seus cargos dous días antes; malia isto, mantivo o control dos territorios. Estes gobernounos coma se formasen un Estado independente de Pequín e asumiu todas as funcións do Goberno central, incluíndo a firma de tratados con outros países. A súa derrota levou ao conflito directo de Cao Kun e Wu Peifu no seo da camarilla de Zhili. A súa derrota ademais carrexou a caída de Xu Shichang da presidencia. Considerado polos vencedores como partidario de Zhang e privado do respaldo deste, que lle culpou da guerra perdida, houbo de dimitir o 2 de xuño.
Calogrenant
Sir Calogrenant, tamén coñecido como Colgrevance en inglés ou Cynan ap Clydno en galés, é un cabaleiro da Táboa Redonda na corte do Rei Artur que aparece nas lendas da Materia de Bretaña. É o curmán de Sir Ywain.
Zhang Zuolin
Vitorioso
Mapa cos territorios controlados polos diversos caudillos militares en 1925, trala derrota de [[Wu Peifu na Segunda Guerra Zhili-Fengtian. |miniatura|dereita|upright=1.8]] Tras declararse independente do goberno central e proclamarse comandante en xefe do exército dos territorios baixo o seu control o 18 de xullo, Zhang apropiouse do imposto do sal, que correspondía a aquel. Embolsouse ademais os beneficios da sección do ferrocarril Pequín-Mukden que quedou baixo o seu control e dos aranceis recadados na zona. Preparouse entón para tomar o desquite. A política e a economía rexionais subordináronse aos obxectivos militares de Zhang, malia os prexuízos económicos que implicaban e da desilusión das clases comerciais e dos xaponeses pola aparente incapacidade de Zhang e dos seus seguidores para garantir a estabilidade na zona.
Calogrenant
Porén, semella que non é o personaxe principal de ningunha obra. Efectivamente, só se lle fai mención en Yvain, o Cabaleiro do León de Chrétien de Troyes, onde é descrito como un cabaleiro de boa actitude que perde un combate contra outro.
Vimianzo (homónimos)
O termo Vimianzo pode facer referencia a: