cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Augustus Saint-Gaudens
Primeiros anos, formación e vida familiar
En 1876 recibiu a encarga de realizar un monumento en bronce ao almirante da Guerra Civil David Farragut, para o que foi procurar inspiración a París, onde alugou un estudio no número 49 da rúa Notre Dame des Champs. O monumento inaugurouse o 25 de maio de 1881 en Madison Square Park, Nova York, cun pedestal deseñado por Stanford White. Saint-Gaudens volveu colaborar con Stanford White en 1892-1894, cando creou a Diana como catavento para o segundo edificio do Madison Square Garden de Nova York; unha segunda versión deste traballo consérvase na colección do Museo de Arte de Filadelfia, e hai outras versións en tamaño reducido en institucións como o Museo Metropolitano de Arte de Nova York. A estatua erguíase sobre unha torre de máis de 90 metros de altura, o que convertía a Diana no punto máis alto da cidade. Tamén foi a primeira estatua desa zona de Manhattan iluminada á noite con electricidade. A estatua e a súa torre foron un monumento emblemático ata 1925, cando o edificio foi derrubado.
En Nova York, foi membro dos Tilers, un grupo de destacados artistas e escritores, entre os que se achaban Winslow Homer (primo cuarto da súa esposa), William Merritt Chase e Arthur Quartley. Tamén foi membro de The Lambs, do Salmagundi Club e de The National Arts Club de Nova York.
Comisionado para as conmemoracións da Guerra Civil
miniatura|286x286px|[[Estatua de Abraham Lincoln (1887) no parque Lincoln, en Chicago.  ]] A primeira das grandes encargas en conmamoración da guerra civil estadounidense foi a xa citada de 1876, dedicada ao almirante David Farragut, en Madison Square, Nova York. O seu naturalismo, a súa falta de ampulosidade e a súa localización combináronse para o converter nun grande éxito, co que a reputación de Saint-Gaudens quedou consolidada.
Axiña recibiu novas encargas salientables, entre elas o colosal Abraham Lincoln: The Man ("Abraham Lincoln: o home"), creado entre 1884 e 1887 no parque Lincoln de Chicago, tamén nunha contorna do arquitecto White, considerada a mellor estatua de retrato dos Estados Unidos. Esta estatua exerceu unha grande influencia nos artistas estadounidenses posteriores e recibiu numerosos eloxios da crítica. Unha réplica desta obra colocouse na tumba de Lincoln en Springfield, Illinois, e outra en Parliament Square, en Londres. miniatura|260x260px|Monumento a Robert Gould Shaw Memorial (1897), en Boston. A estes seguiunos unha longa serie de memoriais, monumentos funerarios e bustos, entre eles os monumentos a Adams (1891), en Washington, a Peter Cooper (1897),  en Cooper Square, e a John A. Logan (1897), en Grant Park, Chicago. O máis grande destes monumentos é o baixorrelevo de bronce do monumento a Robert G. Shaw no parque Boston Common, en Boston, no que Saint-Gaudens traballou durante 14 anos (1884-1897);  mesmo despois de inaugurar a versión pública, continuou con outras versións. As representacións dos soldados afroamericanos no monumento a Shaw considérase un raro exemplo de representacións fieis á realidade, non despectivas, das características físicas africanas na arte estadounidense do século XIX. Destaca tamén un gran monumento ecuestre a William Tecumseh Sherman, na esquina de Central Park en Nova York, coa modelo afroamericana Hettie Anderson posando como unha alegoría da Vitoria (1892-1903).
Para o Centenario de Lincoln de 1909, Saint-Gaudens realizou outra estatua do sobranceiro presidente. Trátase dunha figura sedente, titulada Abraham Lincoln: The Head of State, para o parque Grant de Chicago. Saint-Gaudens completou o traballo de deseño e empezara xa a fundir a estatua no momento da súa morte, e outros membros do seu obradoiro rematárona. A cabeza da estatua utilizouse como modelo para o selo de correos conmemorativo emitido no centenario do nacemento de Lincoln.
Outras obras
miniatura|241x241px|[[Monumento a Charles Stewart Parnell, en Dublín. ]] Saint-Gaudens tamén creou a estatua para o monumento a Charles Stewart Parnell, que se instalou no extremo norte da rúa O'Connell en Dublín en 1911.
En 1887, cando Robert Louis Stevenson realizou a súa segunda viaxe aos Estados Unidos, Saint-Gaudens tivo a oportunidade de facer os esbozos preliminares para un proxecto de cinco anos dun medallón que representaba a Stevenson, en moi mal estado de saúde naquel momento, apoiado na cama escribindo. Con pequenas modificacións, este medallón reproduciuse para o monumento conmemorativo a Stevenson na catedral de Santo Exidio de Edimburgo. O curmán e biógrafo de Stevenson, Graham Balfour, considerou a obra "o máis satisfactorio de todos os retratos de Stevenson". Balfour tamén sinalou que Saint-Gaudens admiraba enormemente a Stevenson e que nunha ocasión dixera que "con gusto percorrería mil millas por unha sesión" con el.
Saint-Gaudens tamén recibiu encargas de diversos grupos para crear medallas que incluían temas conmemorativos variados, como a de presentación de The Women's Auxiliary of the Massachusetts Civil Service Reform Association e a medalla da Exposición Colombina, e outras dedicadas a personaxes como Charles Beaman, Francis Millet, Violet Sargeant, Homer Saint-Gaudens, etc. Tamén foi o autor da plaqueta e da medalla conmemorativas da Exposición de Chicago de 1894.
Nos xardíns do Sailors' Snug Harbor de Nova York érguese unha estatua do filántropo Robert Randall. Tamén é salientable unha estatua do "rei do cobre" Marcus Daly, situada á entrada da Escola de Minas de Montana. En 1902 dedicouse en Watertown, Nova York, unha estatua ao excongresista e exgobernador de Nova York Roswell Pettibone Flower, creada por Saint-Gaudens.
Profesor e asesor
miniatura|260x260px|Saint-Gaudens traballando no seu [[estudio, pintado por Kenyon Cox. ]] A prominencia de Saint-Gaudens como artista fixo que atraese alumnos desexosos de se converter nos seus discípulos. Saint-Gaudens impartiu clases particulares a artistas novos e ensinou tamén na Art Students League de Nova York. Para a súa dedicación didáctica contratou, ademais, un gran número de axudantes. Exerceu como asesor artístico da Exposición Colombina de 1893, foi un fervente partidario da Academia Americana en Roma e formou parte da Comisión McMillan, que fixo realidade o longamente esquecido plan mestre de P. C. L'Enfant para a capital dos EEUU.
Augustus Saint-Gaudens foise especializando na realización de íntimos retratos privados en delicado e baixísimo relevo, debedores do Renacemento florentino. Crese que exerceu unha grande influencia sobre outro escultor irlandés-estadounidense: Jerome Connor.
Ao lono da súa dilatada carreira, Saint-Gaudens empregou e formou algúns dos mellores escultores da seguente xeración, entre eles James Earle Fraser, Frances Grimes, Henry Hering, Charles Keck, Mary Lawrence, Frederick MacMonnies, Philip Martiny, Helen Mears, Robert Paine, Alexander Phimister Proctor, Louis Saint-Gaudens, Elsie Ward e Adolph Alexander Weinman.
Deseñador de moedas
miniatura|300x300px|[[Moeda de 20 dólares Saint-Gaudens. ]] Saint-Gaudens referíase aos seus primeiros retratos en relevo como "medallóns" e interesouse moito pola arte da moeda. O seu deseño da moeda de ouro de 20 dólares ou dobre aguia (1905-1907), por encarga da US Mint, posteriormente adaptado para a súa cuñaxe, segue a considerarse como un dos máis fermosos da historia numismática do país.
Saint-Gaudens foi un dos elixidos polo presidente Theodore Roosevelt para levar a cabo o redeseño das emisións de moeda dos Estados Unidos a principios do século XX, e para o efecto produciu unha peza de ouro de 20 dólares cun relevo ultraalto, que posteriormente tivo que ser aplanado na Casa da Moeda para cumprir os requisitos técnicos que posibilitasen a súa cuñaxe en serie. A súa emisión ordinaria para a circulación produciuse entre 1907 e 1933. O deseño de Saint-Gaudens para o anverso desta moeda de 20 dólares reutilizouse posteriormente para as moedas de ouro de investimento da serie American Gold Eagle que comezou a producirse en 1986. En 2009, a Casa da Moeda de Estados Unidos levou a cabo unha nova cuñaxe limitada da moeda de ouro de 20 dólares Saint-Gaudens co seu gran relevo concibido orixinariamente polo artista.
miniatura|260x260px|[[Moeda de 10 dólares Cabeza India|Moeda de 10 dólares Indian Head. ]]
Dentro do mesmo programa de redeseño da moeda estadounidense, Saint-Gaudens encargouse tamén da moeda de 10 dólares de ouro coñecida como Indian Head, cuñada durante o mesmo período que a moeda de 20 dólares. A orixinalidade desta moeda radica principalmente na escolla do motivo reproducido no seu anverso, unha representación alegórica da Liberdade ollando cara á esquerda, cun toucado de plumas indias.
Derradeiros anos e a Cornish Colony
Diagnosticado de cancro en 1900, Saint-Gaudens decidiu marchar a vivir á súa casa, dotada dun celeiro-estudio, situada nunha zona axardinada, onde el e a súa familia pasaban os veráns desde 1885, en Cornish, Nova Hampshire, á que lle puxo o nome de Aspet, en lembranza da localidade pirenaica onde nacera o seu pai. Con todo, non se trataba dunha xubilación; malia a mingua das súas enerxías, continuou a traballar, producindo un fluxo constante de relevos e esculturas públicas. miniatura|260x260px|Aspet, a casa de verán de Saint-Gaudens co seu estudio en Cornish, Nova Hampshire. En 1901 foi nomeado membro da Comisión do Parque do Senado, para o redeseño do National Mall de Washington e a ampliación do seu sistema de parques, xunto cos arquitectos Daniel Burnham e Charles F. McKim, e o paisaxista Frederick Law Olmsted. En 1902, a Comisión publicou o seu informe, coñecido popularmente como o Plan McMillan. En 1904, foi un dos sete primeiros elixidos para formar parte da Academia Americana das Artes e das Letras. Ese mesmo ano incendiouse o seu amplo estudio, coa conseguinte perda da súa correspondencia e dos seus cadernos de esbozos, así como varias obras daquela en proceso de creación.
A Cornish Art Colony, establecida alí en 1895 por Augustus Saint-Gaudens e o seu irmán Louis, constituíu unha dinámica contorna social e creativa que atraeu ao lugar arredor dun cento de artistas ata a primeira guerra mundial. Entre os máis famosos están os pintores Maxfield Parrish e Kenyon Cox, o arquitecto e deseñador de xardíns Charles A. Platt e o escultor Paul Manship. Tamén a frecuentaron os pintores Thomas Dewing e George de Forest Brush, o dramaturgo Percy MacKaye, o novelista estadounidense Winston Churchill e o escultor Louis Saint-Gaudens, irmán de Augustus.
Augustus Saint-Gaudens morreu na súa residencia de Cornish, Nova Hampshire, o 3 de agosto de 1908.
Legado e honras
miniatura|147x147px|Augustus Saint-Gaudens nun [[Selo postal|selo de 1940 do Servizo Postal dos EEUU. ]] En xuño de 1897, a Universidade Harvard concedeulle o grao de Master of Arts. En 1901, o Goberno francés nomeouno oficial da Lexión de Honra. Tamén foi membro correspondente do Instituto de Francia.  En 1920, Saint-Gaudens foi elixido a título póstumo como membro do Hall of Fame for Great Americans. O 16 de setembro de 1940, a súa imaxe reproduciuse nun selo de correos estadounidense da serie American Artists.
Saint-Gaudens e a súa esposa ocupan un lugar senlleiro no libro de 2011 The Greater Journey: Americans in Paris, do historiador David McCullough. En entrevistas concedidas logo da publicación do libro, McCullough afirmou que as cartas de Augusta Saint-Gaudens aos seus amigos e familiares nos Estados Unidos foran unha das fontes primarias máis ricas que descubriu en anos de investigación sobre a vida da comunidade estadounidense en París a finais do século XIX.
Durante a segunda guerra mundial construíuse en Florida o buque SS Augustus Saint-Gaudens, bautizado así na súa honra. O seu nome tamén serviu para nomear a escola de educación primaria Augustus Saint-Gaudens, en Manhattan, na cidade de Nova York.
Coleccións públicas coa súa obra
Entre as coleccións públicas que contan con obras de Augustus Saint-Gaudens están as seguintes:
Mary Decker
Mary Teresa Slaney, nada como Decker en Bunnvale o 4 de agosto de 1958, é unha ex-atleta medio-fondista estadounidense. Campioa mundial en Helsinqui 1983 nas probas de 1500 m e 3000 m, conseguiu 17 marcas mundiais oficiais, ou non, na súa carreira.
Sufriu de síndrome compartimental que a arredou dos Xogos Olímpicos de Montreal de 1976. Recuperada tras cirurxía, venceu a proba dos 1500m nos Xogos Panamericanos de San Xoán de 1979.
Olimpíadas
Era a favorita nas súas probas nos Xogos Olímpicos dos Ánxeles de 1984. Nos 3000m colidiu coa rival surafricana Zola Budd e caeu. Non conseguiu erguerse de novo, nin disputar posteriormente a proba de 1500m.
Participou posteriormente nos Xogos de Seúl de 1988 sendo a portabandeira da delegación estadounidense na abertura. Nas probas, porén, non obtivo éxito. Non se clasificou para Barcelona 1992
Atlanta 1996 e polémica
Decker e os seus avogados argumentaron que a razón T/E sería dubidosa para mulleres, especialmente en mulleres con máis de trinta anos, ou que facían uso de pílulas anticoncepcionais. Na pista, Mary non pasaría das probas clasificatorias.
Casou co maratonista Ron Tabb e dende 1985 está casada con Richard Slaney, lanzador de disco, con quen tivo unha filla.
FK Jonava
O Futbolo klubas Jonava é un equipo de fútbol lituano da cidade de Jonava. Foi fundado en 1991 e xoga na primeira categoría do país, a A lyga.
Historia
O club fundouse en 1991.
Cadro 2023
! colspan="9" bgcolor="#B0D3FB" align="left" |
Estadio
Jonavos stadionas:
Julia Buján Varela
María Julia Araceli Buján Varela, nada en Agolada en 1952, é unha médica galega, catedrática da Universidade de Alcalá.
Traxectoria profesional
Estudou Ciencias Biolóxicas na Universidade de Santiago de Compostela, logo de ser vetada por ser muller na Mariña Mercante na Coruña. A familia trasladouse a Madrid e licenciouse en Ciencias Biolóxicas pola Universidade Complutense de Madrid (UCM) en 1973 e en Medicina e Cirurxía (UCM, 1977), doutorouse en Medicina e Cirurxía con Premio Extraordinario na Universidade Complutense de Madrid (UCM) en 1981. Foi profesora adxunta de Histoloxía e Embrioloxía Xeral dende 1982 na Facultade de Medicina da Universidade de Alcalá, profesora extraordinaria do Instituto de Criminoloxía da Facultade de Dereito da Universidade Complutense (1977-2000). En 2004 obtivo a Cátedra de Histoloxía e Enxeñería Tisular na Universidade de Alcalá. Foi directora do Departamento de Especialidades Médicas (2004-2007) e decana da Facultade de Medicina (2010-2012), decana da Facultade de Medicina e Ciencias da Saúde e das relacións coas Institucións Sanitarias dende 2015.
A súa produción científica comprende 55 proxectos de investigación científica e innovación docente, 8 contratos, 208 artigos, máis de 30 teses de doutoramento dirixidas, 31 premios de investigación e 5 patentes.
Duarte Manuel Bello
Duarte Manuel Pinto Coelho de Almeida Bello, nado en Maputo o 26 de xullo de 1921 e finado en Lisboa o 3 de xullo de 1994, foi un mariñeiro portugués que competiu nos Xogos Olímpicos de Londres 1948, Helsinqui 1952, Melbourne 1956, Roma 1960 e Toquio 1964. Gañou unha medalla de prata na clase Swallow en 1948, xunto co seu irmán Fernando Pinto Coelho Belo, e quedou en cuarto lugar en 1952 e 1956.
Traxectoria
Duarte naceu no Maputo colonial dun matrimonio conformado por Duarte Mendes de Almeida Bello e Maria do Pilar Pinto Coelho, o 26 de xullo de 1921. A través dun erro administrativo, o M que debería ser Mendes segundo o seu pai converteuse en Manuel.
Aos 7 anos de idade, a súa familia regresou á metrópole, onde comezou a navegar o Sharpie.
Bandeira da República dos Maris
A bandeira da República dos Maris (en Марий Элын тистыже) é unha bandeira étnica do pobo mari e un símbolo oficial da república federal rusa. Foi adoptada oficialmente o 1 de xuño de 2011.
Huang Lisha
Huang Lisha (en 黄丽莎; pinyin: Huáng Lìshā), nada en Shijiazhuang o 10 de setembro de 1988, é unha atleta paralímpica chinesa que compite na categoría T53 para atletas en cadeira de rodas.
Duarte Manuel Bello
Carreira deportiva
Bello navegou barcos de quilla de clase Star, gañando medallas de prata no Campionato Mundial de 1953 e 1962, e un bronce en 1952. Foi coñecido como un innovador de equipos que inventou varios dispositivos, incluídos os "Balo bailers" automáticos en 1954, e a pista circular boom-vang c. 1962.
Huang Lisha
Traxectoria
Cando era nena, perdeu o uso das súas pernas despois de padecer poliomielite.
Bandeira da República dos Maris
Bandeiras históricas
Dentro da República Socialista Federativa Soviética de Rusia, a bandeira adornaba a bandeira da RSFS rusa co nome da república na parte inferior. De 1992 a 2006, a República dos Maris usou unha bandeira diferente. Esta bandeira tiña as barras horizontais nunha relación 1:2:1, e debaixo da cruz dos Maris estaba escrito o nome da república
Shigella sonnei
Shigella sonnei é unha especie de bacteria gramnegativa do xénero Shigella. Xunto con Shigella flexneri, é responsable do 90% dos casos de shigelose. Shigella sonnei recibe o seu nome en honra do bacteriólogo danés Carl Olaf Sonne. É unha bacteria gramnegativa, con forma de bacilo, non móbil, e non formadora de esporas.
Fisiopatoloxía
Esta especie polimeriza a actina da célula hóspede.
Evolución
Esta especie é clonal e está espallada por todo o mundo. Unha análise de 132 cepas mostrou que se orixinaron dun antepasado común en Europa arredor do ano 1500 d.C.
Causas
As bacterias do xénero Shigella do "grupo D" causan shigelose. As persoas que se infectan con estas bacterias libérana nas súas feces, causando así a posibilidade de que se espalle pola auga ou por contacto directo cunha persoa por vía oral. As condicións hixiénico-sanitarias malas ou a comida ou auga contaminada contribúen a contraer esta doenza.
Persoas en risco
Os meniños e nenos, anciáns, viaxeiros e persoas enfermas son susceptibles de sufrir os síntomas máis graves da enfermidade causada por S. sonnei. A shigelose padécena comunmente individuos con síndrome de inmunodeficiencia adquirida (SIDA) e complexos relacionados coa SIDA, así como homes homosexuais sen SIDA. A shigelose pode transmitirse tamén por persoas con SIDA que contraeron previamente unha shigelose grave e prolongada, incluíndo os que teñen a infección espallada polo torrente circulatorio, o cal pode ser mortal.
Síntomas
As infeccións oden orixinar febre aguda, dores abdominais agudos, dores rectais, náusea, diarrea acuosa ou feces con sangue, moco ou pus, que poden aparecer nun período de 1 a 7 días despois de estar en contacto coas bacterias. A maioría das infeccións por Shigella adoitan desaparecer sen complicacións, pero se se deixa sen tratar ou se atrasa a diagnose pode orixinar algunhas complicacións graves como deshidración (algunhas poden orixinar un shock e a morte), convulsións, síndrome hemolítico-urémico, megacolon tóxico e artrite reactiva. As persoas con diarrea adoitan recuperarse completamente, aínda que poden pasar varios meses ata que os seus hábitos intestinais sexan totalmente normais. Unha vez que se tivo shigelose, xa non é probable infectarse de novo co mesmo tipo de microbio polo menos durante varios anos. Porén, poden infectarse con outros tipos de Shigella.
Prevención
Non se dispón de vacinas contra a Shigella. A mellor prevención contra a shigelose é o lavado de mans coidadoso e frecuente con xabón e auga antes e despois de usar o váter e antes de maniplar alimentos; ademais, é importante aterse estritamente ás precaucións de seguridade estándar coa comida e auga. Evitar ter relacións sexuais con persoas con diarrea ou que se acaban de recuperar dunha diarrea. Tamén é importante evitar beber ou tragar auga de lagoas, lagos ou piscinas non tratadas.
Tratamento
Informouse de resistencia a antibióticos nesta bacteria.
Cultivo no laboratorio
Pode cultivarse en ágar MacConkey e TSA, a 37 °C como temperatura óptima, pero tamén pode crecer a 25 °C. É un organismo anaerobio facultativo e quimioorganótrofo e produce ácido cando cataboliza carbohidratos.
Facultade de Ciencias da Información (Universidade Complutense de Madrid)
A Facultade de Ciencias da Información da Universidade Complutense de Madrid (UCM) é a Facultade pioneira e referente na formación universitaria en comunicación en España desde 1971. Atópase no Campus de Moncloa, e nela impártense as titulacións de Comunicación Audiovisual, Xornalismo e Publicidade e Relacións Públicas. As instalacións atópanse situadas na chamada valgada de Cantarranas, e na actualidade consta de dous edificios. A súa festividade patronal é o 24 de xaneiro, San Francisco de Sales.
O edificio é un claro exemplo de arquitectura brutalista en España fóra das xanelas de ton dourado.
Historia
miniatura|Exterior da facultade O Decreto 2070/71 do 13 de agosto (publicado no BOE o 14 de setembro de 1971) regulou os estudos de Xornalismo e outras vías de comunicación social en España. Pouco despois, grazas á publicación no BOE o 16 de outubro de 1971 do Decreto 2478/71 do 17 de setembro levouse a cabo a creación das dúas primeiras facultades de Ciencias da Información de España, na Universidade Complutense de Madrid e na Universidade Autónoma de Barcelona. Para crear a facultade madrileña tiveron que poñerse de acordo o Ministerio de Información e Turismo (que desapareceu coa Transición española) e o Ministerio de Educación e Ciencia. Tras os pertinentes acordos, as clases comezaron a impartirse por primeira vez en 1972. Nun principio, e ao non dispoñer dun edificio propio, as clases impartíanse na sede da Escola Oficial de Cinematografía, hoxe Instituto de Radio e Televisión (IORTV), situado na estrada da Dehesa de la Villa. O edificio da Facultade construíuse sobre a valgada de Cantarranas e inaugurouse en 1974. Pasa, ademais, un pequeno arroio preto das instalacións, situadas na Avenida Complutense (Campus de Moncloa). A Facultade conta con dous edificios, nos cales se distribúen as aulas, salóns de actos, estudos de radio e televisión, despachos e outros servizos. A gran demanda das titulacións fixo insuficiente o espazo deste edificio orixinal, inaugurándose, ás costas do primeiro, un segundo edificio no ano 2003, que desde entón alberga aos estudantes de cursos superiores, de másteres, así como despachos de profesores e unha gran sala de conferencias.
A Facultade de Ciencias da Información da Universidade Complutense de Madrid é a institución universitaria española mellor situada na área de Comunicación e Medios na clasificación mundial de calidade QS por materias 2020. Aparece posicionada como a mellor do país na categoría "Media and Communication Studies", entre as 100 mellores do mundo, en concreto, no posto 78, sendo a única universidade pública española que aparece entre os 100 primeiros postos no ámbito da comunicación.
En 2021 a Facultade Ciencias da Información da UCM cumpriu 50 anos. Este acontecemento trouxo consigo a renovación da identidade visual da Facultade, que databa de 1984, e a creación dun logotipo especial con motivo do 50º aniversario. O decanato da Facultade desenvolveu numerosas actividades para conmemorar a efeméride, que foi merecedora da medalla de prata da Comunidade de Madrid, levando a cabo un acto institucional presidido por SM a Raíña Letizia o 14 de setembro de 2021, como acto central da celebración do #50aniversarioUCMccinf, no que foi nomeada alumna UCM de honra xunto a sete destacados profesionais que foron recoñecidos a súa vez "alumni UCM ilustres".
Os Decanos elixidos democraticamente pola Xunta de Facultade son:
Edificios
miniatura|283x283px|Entrada do edificio principal miniatura|280x280px|Escaleira exterior da facultade
Edificio Principal
O edificio non era ao principio como o é na actualidade. Conta con dúas portas de acceso: unha principal, situada na Avenida da Complutense, e unha lateral, situada a poucos metros da principal. A porta lateral construíuse varios anos despois da inauguración do edificio. As peculiaridades do edificio súmanse ás do propio terreo: ao ser unha costa fai que se dean curiosidades, como a de ter sotos que, en realidade, non están baixo terra.
Este edificio conta con servizos como Biblioteca, Cafetería ou Espazo Ecuménico. Nel tamén está a Secretaría de Estudantes e a zona de Decanato, onde se atopan os despachos do Equipo Decanal, así como unha pequena Cafetería para o persoal.
Distribución
Ao entrar no edificio accédese á planta 1. Nela atópase o Salón de Actos, a Librería, varios despachos e a Biblioteca. As instalacións están distribuídas en dous niveis. Nas plantas superiores, da segunda á quinta, atópanse as aulas, outro salón de actos (a chamada “sala laranxa”, xa que as portas de acceso, así como as paredes desa zona, son desa cor) e despachos de profesores e departamentos. Na planta inferior atópanse os corredores de acceso ao Laboratorio de Audiovisuais, que comprende os estudios de radio (6) e estudios de televisión (3), así como as salas de edición (16), unha sala de proxeccións, dúas aulas multimedia e o almacén de equipos audiovisuais; ademais, existe un salón de actos (cuxo nome é “sala azul”), o servizo de reprografía, as instalacións de InfoRadio e InfoActualidad (a radio e o xornal dixital da Facultade), Addversity Lab (o obradoiro de Comunicación Publicitaria), o servizo reprográfico e a cafetería. Na planta cero atópase o Laboratorio de Informática, utilizado para clases prácticas e tamén con aulas de libre acceso para os alumnos da Facultade. miniatura|277x277px|Mural Irmáns Marx no interior da facultade miniatura|277x277px|Entrada ao Edificio Aulario Sen esquecer a desigual distribución de espazos, unha mesma planta deste edificio pode estar configurada en distintos niveis, polo que pode parecer que se cambia de andar cando en realidade é un nivel diferente dentro dun mesmo piso.
Na cafetería pódese atopar unha terceira porta de acceso ao edificio, situada na parte traseira do mesmo. Outra das zonas de acceso son unha escaleiras de caracol, situadas preto da porta de acceso da cafetería, nun pequeno canellón que serve de peirao de carga dos alimentos e mercadorías da cafetería, que permite acceder á planta primeira do edificio desde a parte traseira dunha forma rápida e directa. Esta porta é utilizada por alumnos e profesores na actualidade para moverse entre o edificio principal e o edificio novo, dado que non existe ningún tipo de conexión entre ambos, como si sucede con outras facultades da Complutense que tamén contan con máis dun edificio. Esta escaleira, ademais, dá a unha área de descanso con mesas que, tras unha porta, conduce a outra área de despachos que ocupa dous pisos ata poñerse ao nivel do Decanato da segunda planta e tras outra, esta automática, leva directamente ao atrio central da facultade.
Biblioteca
A Biblioteca da Facultade é unha das máis concorridas e ricas en libros da Universidade Complutense. Está especializada en Comunicación, aínda que entre os seus miles de volumes pódense atopar moitas temáticas: economía, socioloxía, historia, xeografía, informática, literatura (clasificada segundo a nacionalidade das obras)… Tamén conta con numerosas obras de consulta, como enciclopedias e dicionarios de distinto tipo, unha ampla colección de recursos audiovisuais (películas, series, documentais…), recursos sonoros (música) e unha completa hemeroteca de actualización diaria. Esta, situada na planta superior, conta con decenas de xornais e revistas de España e do mundo. Tamén existe a posibilidade de utilizar os recursos almacenados en microfilmes. Conta con numerosos postos de lectura e servizos como wifi (presente en toda a Facultade) ou rede eléctrica nas mesas para os computadores portátiles. A Biblioteca da Facultade recolleu os fondos da Videoteca Antonio Lara e préstaos a docentes e alumnos para o seu visionado nunha zona acondicionada na propia Biblioteca, ademais do servizo de préstamo normal similar ao dos fondos bibliográficos.
Vilaoudriz, Vilaoudriz, A Pontenova
Vilaoudriz é un lugar da parroquia de Vilaoudriz no concello lugués da Pontenova, na comarca da Mariña Oriental.
Curtiss C-46 Commando
O Curtiss C-46 Commando é un avión de transporte bimotor derivado do deseño de avión de pasaxeiros presurizado Curtiss CW-20. Os primeiros informes de prensa usaban o nome "Condor III", pero o nome Commando foi usado a partir de principios de 1942 na publicidade da compañía. O avión foi usado como transporte militar durante a segunda guerra mundial polas Forzas Aéreas do Exército dos Estados Unidos e tamén pola Armada e o Corpo de Marines, que usaron a designacón R5C. O C-46 serveu nun rol semellante ao seu homólogo de Douglas, o C-47 Skytrain, pero non foi tan amplamente producido como este.
Deseño e desenvolvemento
O prototipo do que sería o C-46, o Curtiss CW-20, foi deseñado en 1937 por George A. Page Jr., o deseñador xafe de avións de Curtiss-Wright. O CW-20 foi unha iniciativa privada co obxectivo de competir cos catrimotores Douglas DC-4 e Boeing 307 Stratoliner introducindo un novo standar en avións de pasaxeiros presurizados. O CW-20 tiña unha fuselaxe patentada comunmente coñecida como "figura de oito" ou "dobre burbulla", que lle permitía soportar mellor o diferencial de presións a grande altura. Isto conseguíase dobrando os laterais da fuselaxe ao nivel do chan que non só separaba as dúas porcións, senón que tamén compartía a tensión de cada parte, en lugar de só apoiarse en si mesmo. O longueiro principal da á podería pasar a través da sección inferior, destinada principalmente a carga, sen molestar na cuberta superior para pasaxe. A decisión de usar un deseño bimotor en vez dunha configuración con catro motores considerouse viable se estaban dispoñibles motores coa suficiente potencia, permitindo uns custos operativos máis baixos e unha estrutura menos complexa.
Os traballos de enxeñería duraron tres anos e realizáronse moitas probas en túnel de vento no California Institute of Technology (Caltech). O deseño resultante era un gran, aínda que aerodinámicamente "pulcro" avión de pasaxeiros, incorporando a cabina de mando nunha "cúpula" acristlada aerodinámica. Os motores contaban cunha cuberta en túnel na góndola onde o aire era inducido e expulsado a través da parte inferior da cuberta, reducindo o fluxo de aire turbulento e a resistencia inducida a través da superficie superior da á. Despois da construción dunha maqueta en 1938, Curtiss-Wright exhibiu o innovador proxecto na Feira Mundial de Nova York en 1939.
A compañía achegouse a moitas aeroliñas co obxectivo de obter os seus requisitos para un avión de pasaxeiros avanzado. Non se produciron pedidos en firme, aínda que se recibiron 25 cartas de intención, suficientes para iniciar a produción. O deseño dun avión de pasaxeiros de 24-34 asentos pasou á etapa de prototipo como o CW-20 nas instalacións de St. Louis, Missouri, tendo a configuración inicial dúas derivas. Impulsado por dous Wright Twin Cyclone R-2600-C14-BA2 de 1700 cabalos, oprototipo, co rexistro NX-19436, voou por vez primeira o 26 de marzo de 1940 co piloto de probas Edmund T. "Eddie" Allen aos controis. Despois das primeiras probas realizáronse modificacións, como a instalación dunha única deriva máis grande para mellorar a estabilidade a baixas velocidades.
O primeiro prototipo foi mercado pola USAAF para servir como patrón para a serie e foi designado C-55. Tras a avaliación militar o único exemplar regresou a Curtiss-Wright e posteriormente foi vendido a British Overseas Airways Corporation (BOAC). Durante as probas, o xeneral Henry H. "Hap" Arnold interesouse no potencial do avión como un transporte militar de carga e o 13 de setembro de 1940 ordenou 46 CW-20A modificados como o C-46-CU Commando; o últimos 21 avións entregáronse como Model CW-20B, chamados C-46A-1-CU. Ningún dos C-46s mercados polos militares estadounidenses estaban presurizados e os primeiros 30 entregados á AAF enviáronse de volta á fábrica inmediatamente para realizarlles modificacións. O deseño modificouse posteriormente á configuración C-46A, recibindo portas de carga máis grandes, un chan reforzado para carga e unha cabina convertible para axilizar os cambios entre o transporte de tropas e carga. O C-46 foi presentado ao público nunha cerimonia en maio de 1942 onde estivo o seu deseñador, George A. Page Jr.
En 1940 pedíronse un total de 200 C-46A en dous lotes iniciais, aínda que só dous foron realmente entregados antes do 7 de decembro de 1941. Nesa época realizouse outro cambio importante, motores Pratt & Whitney R-2800 Double Wasp máis potentes de 2 000 hp substituíron aos dous Wright Twin Cyclone. Cara novembro de 1943 realizáranse 721 modificacións nos modelos de produción, aínda que moitas eran menores, tamén adoptáronse outras como cambios no sistema de combustible e menos fiestras na cabina. Posteriores contratos militares ampliaron a produción do C-46A ata os 1 454 exemplares, 40 dos cales destináronse ao Corpo de Marines, onde serían designados R5C-1. O modelo militar estaba equipado con portas de carga dobres, un chan reforzado e un cabestrante de manexo de carga operado hidráulicamente. 40 asentos pregables eran o único aloxamento para pasaxeiros no que era esencialmente un transporte de carga. Dous C-46 entregáronse dende Higgins Industries Michoud Factory Field en 1942.
A gran produción final do C-46D chegou en 1944-45, e contaba con portas simples para facilitar o lanzamento de paracaidistas, fabricándose un total de 1 430 avións. Aínda que só un único XC-46B experimentou cun parabrisas escalonado e mellores motores, unha pequena produción de 17 C-46E tiña moitas das características do XC-46B xunto con hélices de tres pás Hamilton-Standard substituíndo ás Curtiss-Electric de catro. Un derradeiro contrato por 234 C-46F volveu á anterior forma da cabina pero introduciu puntas de á cadradas. Un único C-46G tiña o parabrisas escalonado e puntas de á cadradas pero o final da guerra cancelou pedidos adicionais para o tipo.
José González Tesouro
José González Tesouro, coñecido como Machadiña, nado en Paderne de Allariz cara a 1881 e finado en Ourense o 11 de outubro de 1937, foi un labrego e político galego.
Traxectoria
Veciño de Ousende (Coucieiro). Na República foi vogal da Agrupación Socialista de Paderne en 1932, e directivo da Sociedade de Oficios Varios de Ousende, era un dos homes de confianza de Benigno Álvarez. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 estivo agochado na casa de Rosa Blanco Lamela en Ourense e foi detido o 4 de abril de 1937. Foi xulgado en consello de guerra por auxilio á rebelión o 23 de xullo de 1937 con Etelvino Gil Mejuto e Rosa Blanco Lamela, e condenado á pena de morte. Foi executado no Campo de Aragón o 11 de outubro de 1937 xunto con José Fernández Pérez, Severino Nóvoa Gutiérrez, Enrique Nanín Ansias e Gerardo Rodríguez Fernández. Incoáronlle expediente de responsabilidades políticas, que foi sobresido en 1949.
Salmeán, Vilaoudriz, A Pontenova
Salmeán é un lugar da parroquia de Vilaoudriz no concello lugués da Pontenova, na comarca da Mariña Oriental.
Hoboken
Hoboken (homónimos)
O topónimo Hoboken pode referirse a:
O Navallo, Vilarmide, A Pontenova
O Navallo é un lugar da parroquia de Vilarmide no concello lugués da Pontenova, na comarca da Mariña Oriental.
Vilaouruz, Vilaouruz, A Pontenova
Vilaouruz é un lugar da parroquia de Vilaouruz no concello lugués da Pontenova, na comarca da Mariña Oriental.
A Veiguiña, Matamá, Vigo
A Veiguiña é un lugar da parroquia de Matamá, no concello pontevedrés de Vigo, na comarca de Vigo.
A Veiguiña, Alcabre, Vigo
A Veiguiña é un lugar da parroquia de Alcabre, no concello pontevedrés de Vigo, na comarca de Vigo. Segundo o IGE, en 2022 tiña 162 habitantes (76 homes e 86 mulleres).
Silvânia Costa de Oliveira
Silvânia Costa de Oliveira, nada en Três Lagoas o 23 de maio de 1987, é unha atleta paralímpica brasileira con discapacidade visual. Representou ao Brasil nos Xogos Paralímpicos de Verán 2016 en Río de Xaneiro e gañou a medalla de ouro na proba de salto de lonxitude feminino na categoría T11.
Costa ten unha discapacidade visual dende os 10 anos de idade. Os seus tres irmáns tamén teñen discapacidade visual. O seu irmán Ricardo Costa de Oliveira é tamén deportista paralímpico; gañou unha medalla nos Xogos Paralímpicos de 2016: a medalla de ouro na proba de salto de lonxitude masculino na mesma categoría.
Traxectoria
Por mor dun problema co seu visado, case perde o Campionato Mundial de Atletismo Paralímpico de 2015, celebrado en Doha, mais finalmente logrou chegar á capital de Qatar. No evento venceu á súa compatriota Lorena Salvatini Spoladore e á sueca Viktoria Karlsson cun salto de 5.04 m, o que lle valeu a medalla de ouro.
Converteuse en medallista paralí m pica de salto de lonxitude T11 en 2016 nos Xogos Paralímpicos de Río cun salto de 4,98 m, derrotando á marfilesa Brigitte Diasso (4,89 m) e a brasileira Salvatini Spoladore (4,71 m). En 2017, fundou o Instituto Silvânia Oliveira, unha organización con sede na súa cidade natal que axuda aos nenos a afastarse da vida rueira practicando atletismo.
Costa de Oliveira é a actual posuidora da marca mundial no salto de lonxitude T11 con 5,46  m, un salto realizado en São Paulo en 2016.
Unha festa de pracer
Unha festa de pracer (en Une partie de plaisir) é un filme francés de 1975 dirixido por Claude Chabrol e protagonizado por Paul Gégauff. No filme, Gégauff interpreta un escritor cun matrimonio problemático que remata en traxedia (en 1983, Gégauff foi asasinado a coiteladas na vida real pola súa segunda esposa). No filme, o papel da súa muller está interpretado pola súa primeira esposa real Danièle Gégauff (xa divorciado cando se fixo este filme) e a súa filla é interpretada pola súa filla da vida real Clemence Gégauff.
Estreouse en galego o 12 de setembro de 2020 a través da TVG.
Charles Sorley
Charles Hamilton Sorley, nado o 19 de maio de 1895 e finado o 13 de outubro de 1915, foi un poeta británico da Primeira guerra mundial.
Formación
Naceu en Aberdeen, Escocia, fillo de William Ritchie Sorley. Estudou, como Siegfried Sassoon, na Universidade de Marlborough (entre 1908 e 1913). Na universidade, a súa actividade favorita era correr nos campos baixo a choiva, un tema evidente en moitos dos seus poemas de preguerra, entre eles Rain e The Ungirt Runners' Song. Recibindo unha educación protestante estrita, Sorley tiña fortes opinións sobre o correcto e incorrecto, e ofreceuse dúas veces para ser castigado por incumprir as regras da escola.
Antes de conseguir unha bolsa para a Universidade de Oxford, Sorley pasou pouco máis de seis meses en Alemaña de xaneiro a xullo de 1914, tres meses dos cales estivo en Schwerin estudando a lingua e a cultura locais. Despois matriculouse na Universidade de Jena e alí estudou até o estalido da Primeira guerra mundial.
Na guerra
Despois de que Gran Bretaña declarase a guerra a Alemaña, Sorley foi arrestado nunha tarde en Tréveris, pero foi liberado o mesmo día e tivo que abandonar o país. Regresou a Inglaterra e inscribiuse no servizo militar, uníndose ao Rexemento de Suffolk. Chegou á fronte occidental en Francia como tenente en maio de 1915, ascendendo rapidamente ao rango de capitán aos vinte anos. Sorley morreu en combate preto de Hulluch, cando recibiu un disparo na cabeza por un francotirador na batalla de Loos o 13 de outubro de 1915. Sendo descoñecida a súa tumba ao final da guerra, foi conmemorado no CWGC Memorial Loos.
Poesía
Robert Graves, un contemporáneo de Sorley, describiuno no seu libro Farewell to All Those como "un dos tres principais poetas asasinados durante a guerra". (Os outros dous foron Isaac Rosenberg e Wilfred Owen). Sorley pódese ver como un precursor de Sassoon e Owen, e o seu estilo pouco sentimental contrasta directamente co de Rupert Brooke. O seu último poema foi recuperado da súa caixa despois da súa morte, e incluía algunhas das súas liñas máis famosas e importantes:
A súa única obra publicouse postumamente en xaneiro de 1916 e converteuse nun éxito de crítica e público inmediato, con seis edicións impresas no ano. As dúas últimas estrofas do seu poema Expectans expectavi foron musicadas en 1919 por Charles Wood ; este himno para coro e órgano consagrauno rapidamente no repertorio estándar das catedrais e colexiatas anglicanas. Sorley é considerado por algúns, incluído o poeta laureado John Masefield (1878–1967), como o maior perdedor de todos os poetas mortos durante a guerra. O 11 de novembro de 1985, Sorley estaba entre os 16 poetas da Gran Guerra conmemorados nun Poets' Corner que se deu a coñecer na esquina da Abadía de Westminster. A inscrición na pedra foi escrita por Wilfred Owen. Lese: "O meu tema é a guerra, e a pena da guerra. A poesía é na pena".
Viña Grande, Alcabre, Vigo
Viña Grande é un lugar da parroquia de Alcabre, no concello pontevedrés de Vigo, na comarca de Vigo. Segundo o IGE, en 2022 tiña 122 habitantes (55 homes e 67 mulleres).
Taurus (foguete)
miniatura|Un Taurus 1110 na rampla de lanzamento. Taurus, tamén coñecido como Minotaur-C, foi o nome dun foguete espacial dos Estados Unidos propulsado en tódalas súas etapas por propelente sólido.
Características
Houbo cinco versións do Taurus en función das súas capacidades. Tódalas versións usaron unha primeira etapa TU-903 ou Castor 120 e unha cuarta etapa Orion 38, mentres que a segunda e terceira variaron entre versións. Para a denominación das versións usábase un código de catro números como segue:
Nevada Smith
Nevada Smith é un filme estadounidense de 1966 dirixido por Henry Hathaway e protagonizado por Steve McQueen, Karl Malden, Brian Keith, Arthur Kennedy e Suzanne Pleshette. O filme foi realizado por Embassy Pictures e Solar Productions, en asociación con Paramount Pictures.
Taurus (foguete)
Taurus-1110
Tamén coñecido como Minotaur-C-1110, era capaz de poñer en órbita baixa terrestre ata 1400 kg, usaba unha segunda etapa Orion 50ST e unha terceira etapa Orion 50T. Lanzáronse tres foguetes desta versión.
Taurus-2110
Podía poñer en órbita baixa ata 1450 kg, usaba unha segunda etapa Orion 50ST e unha terceira Orion 38. Lanzáronse dous foguetes desta versión, fallando un. Tamén coñecido como Minotaur-C-2110..
Taurus-2210
Taurus-2210 ou Minotaur-C-2210 podía poñer en órbita baixa 1450 kg usando unha segunda etapa Orion 50ST e unha terceira etapa Orion 38. Lanzouse un foguete desta versión.
Taurus-3110
Taurus-3110 (Minotaur-C-XL-3110) era capaz de poñer en órbita baixa 1450 kg e 445 kg en órbita de transferencia xeoestacionaria usando unha segunda etapa Orion 50SXLT e unha terceira etapa Orion 38. Lanzáronse dous foguetes desta versión, fallando ambos.
Taurus-3210
Coñecido tamén como Taurus XL e Minotaur-C-XL-3210, podía enviar 1275 kg a órbita baixa e 880 a órbita heliosincrónica. Usaba unha segunda etapa Orion 50SXLT e unha terceira Orion 38. Lanzáronse dous foguetes desta versión, os dous con éxito.
María Dolores Masana
María Dolores Masana Argüelles, nada en Barcelona no ano 1936 é unha xornalista española, experta nos países de Oriente Medio e Magreb, a primeira muller en ocupar o posto de xefa de internacional no xornal La Vanguardia e unha das primeiras correspondentes de guerra. Foi presidenta de Reporteiros Sen Fronteiras e Premio de Honra de Xornalismo Cirilo Rodríguez en 2022.
Biografía e traxectoria profesional
María Dolores Masana naceu no seo dunha familia burguesa ao comezo da Guerra civil española. Deixou a casa familiar á idade de 19 anos e iniciou a carreira de Ciencias Físicas, que tres anos despois abandonou para contraer matrimonio. Tras seis anos de matrimonio e catro fillos, Dolores Masana pensou nun cambio radical de vida, como ela mesma relata nunha entrevista: "un día mireime ao espello e díxenme: estás a desaparecer". Iso levoulle a matricularse na Escola Oficial de Xornalismo rencentemente creada en Barcelona e xa no seu úlltimo curso de formación Masana empezou a traballar para o xornal La Vanguardia.
Permaneceu durante corenta anos neste xornal, vinte deles como xefa de sección de internacional –a primeira en ocupar este posto desde a fundación de La Vanguardia en 1881- e enviada aos países de Oriente Medio e do Magreb. A súa primeira misión como correspondente de guerra foi para cubrir a guerra de Alxeria (1954-1962). Nese momento Masana xa tiña cinco fillos. Nunha entrevista, a xornalista explica como era percibida polos seus colegas e o resto da sociedade da época nesas primeiras viaxes a zonas de conflito onde ela era a única muller:
María Dolores Masana especializouse en política árabe, cubrindo os principais acontecementos e conflitos da rexión e entrevistando ás figuras políticas máis destacadas, como o arxentino Bouteflika, o tunisiano Ben Ali, o exipcio Mubarak ou o palestino Arafat, entre outros.
Tras xubilarse, Masana desprega unha intensa actividade. No 2004 publicou o libro As princesas do islam. Honra, familia e poder e diversos artigos en diferentes revistas. Así mesmo, aceptou a proposta de unirse a Reporteiros Sen Fronteiras (RSF), onde ocupou o cargo de presidenta entre os anos 2003 e 2011. Entre 2004 e 2013, e exercendo dita responsabilidade, colaborou para o xornal El País cunha serie de artigos de opinión onde analizaba diversos temas de actualidade tales como as mulleres no islam, a situación dos presos no cárcere de máxima seguridade da base naval estadounidense de Guántanamo, ou os Xogos Olímpicos de Pequín, a maioría co transfondo da defensa da liberdade de prensa e a denuncia da falta desta en determinados países e contextos. Tras deixar a presidencia de RSF ocupou o cargo de Presidenta de Honra desta organización á vez que a Vicepresidencia da Comisión de Queixas e Deontoloxía do Xornalismo da Federación de Asociacións de Xornalistas de España (FAPE).
Vilarmide, Vilarmide, A Pontenova
Vilarmide é un lugar da parroquia de Vilarmide no concello lugués da Pontenova, na comarca da Mariña Oriental.
FK Nevėžis
O Futbolo klubas Nevėžis é un equipo de fútbol lituano da cidade de Kėdainiai. Foi fundado en 1962 e xoga na primeira categoría do país, a Pirma lyga.
Historia
O club fundouse en 1962.
Cadro 2023
! colspan="9" bgcolor="#B0D3FB" align="left" |