cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Sprite
En 1974 lanzouse Sprite Lixeiro e aínda que as vendas de Sprite non paran de crecer desde 1998, a Coca-Cola Company decidiu renomear a Sprite Lixeiro "Sprite Zero", como un esforzo para aumentar as vendas.
7 Up
Seven Up ou 7 Up é unha marca de bebida gasosa de lima-limón vendida en tendas, restaurantes e máquinas expendedoras en moitos países do mundo. Nos Estados Unidos é fabricada por Dr Pepper Snapple Group e no resto do mundo por PepsiCo. É mencionado polo cantautor italiano Francesco Guccini ao comezo da canción Autogrill en 1983.
Sprite
Outras bebidas de Sprite
Ademais da Sprite Lima-Limón foron lanzadas outras Sprites, aquí unha lista de todas as que foron lanzadas no mundo:
Arquidiocese católica latina de Suva
A arquidiocese de Suva (en latín: Archidioecesis Suvana) é unha sé metropolitana da Igrexa Católica Latina. En 2010 tiña 101.050 bautizados sobre unha poboación total de 1 297 683 habitantes. Peter Loy Chong é o actual arcebispo.
7 Up
pH
Un simple pHmetro demostra que o pH é comparable á maioría das bebidas, xeralmente 2.5, levemente menor á acidez do mollo de limón.
Arquidiocese católica latina de Suva
Territorio
A arquidiocese abrangue todo o arquipélago das Fidxi. A sé arcebispal é a cidade de Suva, onde está a Catedral do Sagrado Corazón.
O territorio está organizado en 35 parroquias.
Historia
O arquipélado das illas Fidxi foi evanxelizado polos padres maristas, que comezaron a chegar ás illas en 1844, cando os misioneiros británicos metodistas wesleyanos xa estaban fortemente estabelecidos.
O 27 de marzo de 1863 foi erixida a prefectura apostólica das Illas Fidxi, en territorios da vigairía apostólica de Oceanía central.
O 10 de maio de 1887 a prefectura apostólica foi elevada ao rango de vigairía apostólica.
O 21 de xuño de 1966, coa bula Prophetarum voces do papa Paulo VI a vigairía apostólica foi elevada ao rango de arquidiocese metropolitana e tomou a súa denominación actual.
Episcopoloxio
O único prefecto apostólico das illas foi: Os vigairos apostólicos foron os seguintes: Dende a súa elevación, os seus arcebispos teñen sido os seguintes
Judd (motor)
Judd proporcionou motores para moitas series importantes, incluíndo a Fórmula 1 e outras series de fórmula máis pequenas, carreiras de automóbiles deportivos e carreiras de automóbiles de turismo. Asociáronse con fabricantes como Yamaha, MG, e Honda, aínda que foi principalmente un fornecedor de motores para clientes privados.
Fórmulas inferiores
thumb|Motor Judd AV de 1989
Como resultado da longa relación de Jack Brabham con Honda, Judd foi contratado por eles para desenvolver un motor para o regreso da compañía á Fórmula Dúas en asociación co equipo Ralt de Ron Tauranac.
Logo da desaparición da Fórmula Dúas ao final da tempada 1984, Judd continuou desenvolvendo novos motores para Honda. O primeiro foi o Judd AV, turbo V8 construído para a campaña de Honda na CART. Utilizouse por primeira vez na tempada da CART de 1986 pilotado por Geoff Brabham do equipo Galles Racing. Inicialmente coa divisa Brabham-Honda, e logrou terminar no 4º lugar na Michigan 500 de 1986. Na tempada 1987, o motor utilizouse por primeira vez nas 500 Millas de Indianápolis de 1987. Brabham conseguiu o segundo lugar en 1987 en Pocono e na Road America, ademais dun terceiro no final da tempada en Miami.
O motor fíxose famoso pola súa fiabilidade e o seu excelente consumo de combustible (especialmente nas carreiras de 500 millas). Con todo, tiña unha clara desvantaxe comparada coa potencia do mellor motor daquel tempo, o Ilmor Chevrolet.
Kv
Logo da saída da compañía da Fórmula Un, Judd regresou á Fórmula 3000 en 1995 co desenvolvemento do motor V8 de 3 litros KV. Judd construíu os motores que usaron moitos equipos da Fórmula 3000, aínda que Zytek foi a encargada de manter os máis de 80 motores despois de construídos. Aínda que Judd detivo a produción do KV e a serie da Fórmula 3000 terminou en 2004, Zytek utilizou máis adiante os motores como base para as unidades do A1 Grand Prix en 2005.
Fórmula Un
En 1988, xunto con March Engineering, Judd fixo entrou na variante de motores atmosféricos recuperada na Fórmula Un, que substituíu aos motores turbo en. Usando o BV V8 existente como base para o seu novo motor de F1, Judd aforrou custos, mentres que ao mesmo tempo producía un motor para clientes que competía en pista e no mercado co Ford-Cosworth V8 que era o motor estándar para os equipos (na súa maioría os máis pequenos) que competian coas novas regras.
CV
O primeiro motor de Fórmula Un desenvolvido por Judd, o CV. O motor compartiu moitas características do deseño co motor BV de Judd, pero ampliado a 3.5 litros. March Engineering foi o primeiro equipo que asinou para usar o CV de Judd. O Campión Mundial de Construtores reinante Williams viuse obrigado tamén a recorrer a Judd, despois de perder o seu fornezo de motores Honda para 1988. Ademais, Ligier tamén comprou o CV para o seu uso na tempada 1988. Os coches impulsados por Judd terminaron no podio catro veces durante a súa tempada de debut, co piloto de Williams, Nigel Mansell, anotando o primeiro podio de Judd cando terminou segundo no Gran Premio do Reino Unido de 1988.
Para a tempada de, Judd desenvolveu o novo Judd EV de ángulo estreito, cun ángulo de 76 grados máis compacto, en lugar dos máis convencionais de 90 grados do Judd AV / BV / CV e das series Cosworth DFV. Con todo, a construción do CV continuou sendo unha alternativa máis barata para os equipos máis pequenos. Team Lotus e EuroBrun foron os únicos clientes do CV, Lotus terminou sexto no Campionato de Construtores. EuroBrun foi orixinalmente o único equipo que continuou cos CV en, pero Life finalmente comprou unidades do CV para substituír o seu errado deseño propio.
EV
O Judd CV previo deseñarase cun bloque de motor convencional de 90 grados. Logo da tempada de decidiuse que se adoptaría un ángulo máis estreito para ter un motor máis compacto. A intención orixinal era un motor de 75 grados, pero as limitacións técnicas do equipo significaron que se usaban 76 grados.
March Engineering mellorou a súa unidade CV de 1988 a a EV en 1989, mentres que Brabham tamén forneceuse cos novos motores. Brabham e March anotaron un podio co motor EV. Ambos equipos continuaron co EV en, aínda que March Engineering foi renomeado como Leyton House Racing. Leyton House logrou un só podio co motor durante a tempada, un segundo lugar no Gran Premio de Francia 1990. Para, Team Lotus foi o único equipo que utilizou o vello EV.
GV
Na fórmula de 3,5 litros normalmente aspirada, os motores de dez e doce cilindros demostraran ser máis potentes que os V8. Isto levou a Judd a substituír o CV e o EV V8 por un motor totalmente novo en para o equipo BMS Scuderia Italia. O novo motor V10 cun ángulo de 72 grados levaría o nome GV. O motor era potente, axudando ao equipo a lograr un podio en San Marino.
O acordo de Judd coa Scuderia Italia terminou logo da tempada 1991, deixando en os GVs para os equipo Brabham e o recentemente chegado Andrea Moda Formula. Ningún equipo anotou un punto en toda a tempada e os motores Judd abandonaron a fórmula un.
Socios con Yamaha
thumb|Motor Yamaha OX10A de 1993, unha variante do motor Judd GV.
Logo da retirada de Judd da Fórmula Un en, John Judd asociouse con Yamaha para continuar a produción dos seus motores. Usando o Judd GV V10 como base, Yamaha desenvolveu motor coñecido como OX10, usado por Tyrrell Racing en. Unha vez máis, Tyrrell non puido anotar puntos durante toda a tempada. Un OX10B mellorado para melorou o rendemento de Tyrrell, xa que o equipo anotou un podio e terminou sexto no campionato do construtores.
Sainte-Anne-sur-Vilaine
Sainte-Anne-sur-Vilaine (en Santez-Anna-ar-Gwilen) é unha comuna francesa do departamento de Ille e Vilaine, na Bretaña.
Diario de Anne Frank (homónimos)
O Diario de Anne Frank foi escrito por ela mesma entre o 12 de xuño de 1942 e o 4 de agosto de 1944, tres días antes de que fora capturada.
Fixéronse numerosas adaptacións ao cine, á televisión ou ao teatro:
State of Play (filme)
State of Play é un filme británico-franco-estadounidense dirixido por Kevin Macdonald que foi estreado no ano 2009. É un suspense político e unha adaptación da serie de televisión homónima que foi estreada na BBC One no 2003. O guión foi escrito por Matthew Michael Carnahan, Tony Gilroy, Peter Morgan e Billy Ray.
Kosmos 166
Kosmos 166 (Космос 166 en ruso), tamén denominado DS-U3-S Nº 1, foi un satélite artificial soviético lanzado o 16 de xuño de 1967 mediante un foguete Kosmos 2I desde a base de Kapustin Yar.
Bertrand Gachot
Bertrand Gachot nado o 23 de decembro de 1962 é un expiloto de carreiras francés.
Andaina
Gachot naceu en Luxemburgo o 23 de decembro de 1962, fillo dun funcionario da Comisión Europea e nai alemá. Comezou no karting á idade de 15 anos. En 1983 asistiu á escola de Winfield, unha escola ben coñecida de pilotaxe de carreiras en Francia. Logo disto, centrouse na súa andaina nas carreiras, competindo primeiro na Fórmula Ford 1600 series. En 1986, gañou o campionato de fórmula Ford do Reino Unido.
En 1987, Gachot participou na serie inglesa da Fórmula 3, acabando en segundo lugar no campionato co equipo West Surrey Racing team. En 1988, cambiouse á serie da Formula 3000, onde tivo certo éxito.
Fórmula Un
Gachot foi considerado un dos pilotos novos máis prometedores do deporte. Asinou polo recentemente formado equipo Onyx, xogou un papel para atraer o patrocinio do equipo Moneytron do errático Jean-Pierre Van Rossem e asociouse co experimentado Stefan Johansson. O equipo estaba ben financiado pero tardou en preparar o seu auto. Como novo participante enviárono ás sesións de pre-cualificación do venres moi concorridas e non foi ata o GP de Francia que Gachot entrou na grella. Alí impresionou, comezando 11º (dous lugares por diante de Johansson) e correu nos puntos ata que problemas na batería fixérono caer ata o décimo terceiro e último posto. Malia cualificar para catro dos seguintes cinco eventos foi despedido por van Rossem logo de queixarse da súa falta de tempo de proba. As súas queixas privadas foron publicamente transmitidas nun comunicado de prensa de Onyx e foi substituído por JJ Lehto. Gachot entón atopou asento co moribundo equipo Rial Racing para as dúas carreiras finais da tempada, non cualificou o seu vello chasis para ningunha carreira. O equipo desapareceu durante o inverno.
foi inicialmente máis prometedor cando cambiou ao equipo Coloni. O pequeno equipo italiano asinara un acordo exclusivo con Subaru para usar o novo deseño de Carlo Chiti construído por Motori Moderni do motor 1235 12 en liña. E Gachot foi seleccionado para pilotar o único coche. Con todo, o motor era moi pesado e pouco potente, dando como resultado un coche de mal-manexo que funcionou rara vez funcionaba máis que algunhas voltas e Gachot non parecía pasar da precualificación. Na primeira carreira da tempada, a panca de cambios de Gachot rompeuse na súa primeira volta e non puido establecer un tempo representativo. Subaru retirouse totalmente despois do Gran Premio do Reino Unido. Despois de que o coche montou un motor Cosworth DFR e as actuacións melloraron. A retirada de Onyx ironicamente levaron a Gachot ás sesións de cualificación principais, pero o coche aínda non era o suficientemente rápido e non puido cualificar para a grella en toda a tempada.
miniatura|left|Gachot pilotando un [[Jordan Grand Prix|Jordan no seu debut na F1 no Gran Premio dos Estados Unidos de 1991.]] Malia isto Gachot aínda era altamente considerado e asinou para liderar o novo equipo Jordan Grand Prix, ben patrocinado por 7-Up e usando motores Ford HB. O Jordan 191 deseñado por Gary Anderson era un bo coche e logo dalgúns problemas iniciais da fiabilidade converteuse nun anotador regular de puntos. Gachot terminou quinto no Canadá e sexto en dúas ocasións. Conseguiu eloxios considerables polas súas actuacións nos Grandes Premios e gañar as 24 Horas de Le Mans nun Mazda (cos copilotos Johnny Herbert e Volker Weidler). Con todo, pouco despois de establecer a volta rápida no Gran Premio de Hungría de 1991 a súa tempada interrompeuse por un período de dous meses que pasou en [prisión], condenado por rociar con gas CS a un taxista de Londres logo dun altercado de tráfico (o seu asento ocupouno temporalmente un entón descoñecido Michael Schumacher, que fixo o seu debut na Fórmula 1). O incidente provocou unha campaña de apoio chamada Free Gachot (liberdade para Gachot) organizada polo piloto de carreiras belga Pascal Witmeur. Esta campaña incluíu bandeiras, camisetas portadas por membros do público e pilotos de carreiras, graffitis en varios lugares da pista de Spa-Francorchamps durante o Gran Premio de Bélxica de 1991.
Cando finalmente foi liberado da prisión logo de dous meses, perdera catro Grands Prix (incluíndo o seu Grand Prix de casa en Bélxica). Viaxou ao Circuíto de Suzuka para intentar retomar o seu asento en Jordan de Alessandro Zanardi. O equipo rexeitouno, aínda que Gachot atopou un asento con Larrousse, substituíndo ao lesionado Éric Bernard no Gran Premio de Australia de 1991. Non puido cualificar o coche, pero impresionou ao equipo o suficiente como para que se lle ofrecese o asento para a seguinte tempada.
O equipo correu cun chasis Venturi deseñado por Robin Herd cos motores Lamborghini V12, pero tivo problemas de fiabilidade e financeiros ao longo da tempada. Gachot e o seu compañeiro chocaron entre si dúas veces. Gachot anotou o único punto do ano cun 6º posto en Mónaco. Tamén terminou cuarto cun Mazda en Le Mans.
1993 viuno fóra da Fórmula 1. Competiu para Dick Simon Racing na Champ Car e correu na serie xaponesa de coches de turismo con Honda mentres axudaba ao equipo Pacific de Keith Wiggins a prepararse para entrar na Fórmula 1 a tempada seguinte. Gachot, logo de converterse en accionista do equipo, asinou para pilotar como número 1 xunto ao pagador Paul Belmondo para a tempada de. O PR01 deseñouse inicialmente como un coche para outra serie e non era competitivo. Gachot cualificouse en cinco das seis primeiras carreiras da tempada non terminando ningunha. Non volveu a cualificar en outro Gran Premio no resto da tempada.
miniatura|dereita|Gachot pilotando para [[Pacific Racing|Pacific no Gran Premio do Reino Unido de 1995.]]
Gachot quedou en Pacific para, co novo chasis PR02, motores Cosworth ED e a incorporación de persoal experimentado logo dunha fusión cos restos do equipo Lotus. Debido a que só había 26 participantes tiña a saída garantida e un paquete fiable significaba que o coche podería polo menos terminar carreiras, aínda que Gachot e o seu compañeiro de equipo Andrea Montermini víronse loitando na parte posterior da grella. As finanzas do equipo eran escasas e Gachot retirouse a mediados de tempada, polo que os descoñecidos pilotos de pago Giovanni Lavaggi e Jean-Denis Délétraz puideron ocupar o seu asento e traer algo de diñeiro a Pacific. Despois de que os patrocinadores de Délétraz incumprisen os pagos, o equipo planeou alugar o asento ao piloto de Formula Nippon Katsumi Yamamoto para as dúas carreiras no Xapón, pero non se lle concedeu a superlicencia, polo que Gachot retomou o asento. Gachot tamén tiña a intención de deixar o coche ao piloto de probas do equipo Oliver Gavin para a carreira final da tempada en Australia, pero o inglés tampouco logrou a superlicencia e o belga viuse obrigado a volver ao coche, igualando o mellor resultado do equipo cun 8º lugar (logo de que a maior parte dos participantes se retiraran). Foi o derradeiro Grand Prix de Gachot, Pacific retirouse ao final da tempada.
Gachot formou o seu propio equipo de coches deportivos co obxectivo de participar nas 24 Horas de Le Mans de 1996. O equipo participou nun WR LM94 co apoio de fábrica e o motor SsangYong, no que era unha rara saída no automobilismo para o fabricante de Corea do Sur. O coche participou na sesión de pre-cualificación pero non clasificou para a carreira. O coche volveu entrar na Coupes d'Automne, unha carreira de 4 horas de coches deportivos celebrada no Circuíto de Bugatti posteriormente en 1996, onde se clasificou terceiro pero non terminou.
Posteriormente pilotou ocasionalmente en coches deportivos e carreiras de GT para unha variedade de fabricantes e de privados.
En anos posteriores, Gachot concentrouse nos seus intereses comerciais, que inclúen mercadotecnia Hype Energy, unha bebida enerxética. Aínda mantén os seus contactos coa Fórmula Un e posúe un sitio web de F1.
Nacionalidade
miniatura|O coche de Gachot, o [[Honda NSX (first generation)#24 Horas de Le Mans|Honda NSX Le Mans GT1 mostra o seu nome coa bandeira de Europa.]]
Nado en Luxemburgo, fillo dun funcionario francés da Comisión Europea e de nai alemá, Gachot correu baixo máis dunha bandeira durante a súa carreira. Primeiro competiu cunha Superlicenza FIA Bélxica] belga, malia ter pasaporte francés. Da tempada en diante cambiou a unha licenza francesa.
Nunha entrevista realizada en 1991, Gachot dixo que "non teño realmente unha nacionalidade, séntome moi europeo, pero hoxe debo aceptar que unha Europa unida non é aínda unha realidade, desde un punto de vista xurídico". As características do deseño do casco de Gachot o círculo de estrelas amarelas no fondo azul da bandeira de Europa.
Resultados completos na Fórmula Un
(Chave) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida.
American Open Wheel racing results
(key)
Kosmos 166
Características
Kosmos 166 foi o primeiro membro do modelo de satélites DS-U3-S. Estivo adicado a facer observacións do Sol a diferentes lonxitudes de onda. Foi inxectado nunha órbita inicial de 578 km de apoxeo e 283 km de perixeo, cunha inclinación orbital de 48,4 graos e un período de 93,0 minutos. Reentrou na atmosfera o 25 de outubro de 1967.
Támara Echegoyen
Támara Echegoyen Domínguez, nada o 17 de febreiro de 1984 en Ourense, é unha regatista galega. Participou en tres Xogos Olímpicos (Londres 2012, Río de Xaneiro 2016 e Toquio 2020). Na edición de Londres converteuse na primeira muller galega en gañar unha medalla de ouro olímpica, xunto á súa compañeira Sofía Toro.
Ademais, foi tres veces campioa do mundo da clase Vaurien (2001, 2002 e 2005), campioa do mundo de match race en 2013 e dúas veces campioa do mundo de 49er FX (2016 e 2020).
Fredric Jameson
Traxectoria
Despois de licenciarse no Haverford College en 1954, trasladouse a Europa por un breve período, estudou en Aix en Provence, Múnic e Berlín, onde se puxo ao tanto das últimas tendencias en filosofía continental, incluído o estructuralismo. Ao ano seguinte, volveu aos Estados Unidos para facer o doutoramento na Universidade de Yale, baixo a dirección de Erich Auerbach.
Támara Echegoyen
Traxectoria
Os seus pais puxéronlle de nome Támara, o antigo nome do río Tambre. Nada en Ourense mudouse pouco despois coa familia a Viascón, Cotobade. Comezou a navegar aos 5 anos pola ría de Pontevedra no Pombiña, o barco de seu tío Miguel. Empezou a competir en vela por influencia de seu irmán Adrián, quen practicaba ese deporte.
Formouse no Real Club de Mar de Aguete, o Real Club Náutico de Sanxenxo, o Club de Mar de Vilagarcía, o Club Náutico de Castrelo de Miño e o Real Club Náutico de Vigo. Neste último tivo de mestre ao regatista Pablo Iglesias. Comezou na clase Optimist, pasando logo ás clases Cadete e Vaurien. Nesta última proclamouse campioa de España, dúas veces campioa de Europa (2000 e 2004) e campioa do mundo feminina en Italia en 2001, formando parella con Alba Rego. Revalidou o título o ano seguinte en Póvoa de Varzim con Clara Giraldo. En xullo de 2005 en Sanxenxo logrou o seu terceiro título mundial na clase Vaurien.
Posteriormente pasou a competir na clase Laser e logo en 470. Foi preseleccionada para os Xogos Olímpicos de 2008, aínda que finalmente non se clasificou. En 2009 conquistou o primeiro campionato de España de match race individual e o ano seguinte obtivo o título por equipos, como patroa do Mexillón de Galicia, do Liceo Casino de Vilagarcía. Figuraban na tripulación a asturiana Ángela Pumariega e a coruñesa Sofía Toro. Uns meses despois, co mesmo equipo, proclamouse campioa iberoamericana de 2010. En 2011 revalidou o título español e conseguiu ademais o campionato de Europa. En decembro dese ano disputou o Mundial da clase Elliott 6m, celebrado en Perth, Australia, onde acadou os cuartos de final.
Fredric Jameson
Traxectoria
Obtivo recoñecemento pola súa análise das tendencias da cultura contemporánea, especialmente despois de publicar o libro Postmodernism, or the cultural logic of late capitalism ('O posmodernismo ou a lóxica cultural do tardocapitalismo', Durham: Universidade de Duke, 1991). Jameson considera o posmodernismo como a claudicación de cultura contra a presión do capitalismo organizado, pensamento que vencella coa súa teoría da posmodernidade.
Támara Echegoyen
Traxectoria
En febreiro de 2012, de novo xunto a Sofía Toro e Ángela Pumariega, clasificou a España para os Xogos Olímpicos de 2012 de Londres, no campionato preolímpico en Cayo Vizcaíno (Miami), ao remataren na segunda praza. Dous meses despois a Federación Española de Vela seleccionounas para navegar co barco español en Londres, na primeira ocasión en que a clase Elliott 6m era olímpica. Na capital británica gañaron 8 das 11 regatas da primeira rolda, eliminaron a Francia nos cuartos de final e a Rusia nas semifinais. Competiron na final fronte á embarcación australiana. Despois das primeiras catro regatas da final o resultado foi de 2-2. Na quinta e última regata, a decisiva, unha vitoria foi para o barco español. Deste xeito Támara Echegoyen e Sofía Toro converténronse nas primeiras mulleres galegas en gañar un ouro olímpico. esquerda|miniatura|[[Berta Betanzos e Támara Echegoyen co equpo español de 49er FX]]
En xuño de 2013, na cidade surcoreana de Busan, proclamouse campioa do mundo de Match race xunto a Sofía Toro, Eva González Moujir, Mariana Lobato e Lara Cacabelos. Pasou logo a competir en 49er FX e en 2014 disputou o Campionato do Mundo desta especialidade xunto a Berta Betanzos. En febreiro de 2016, en Clearwater, EUA, gañou o Campionato do Mundo de 49er FX, de novo xunto a Betanzos.
Cinco meses despois disputou os seus segundos Xogos Olímpicos, no Río de Xaneiro, en parella con Berta Betanzos na clase 49er FX e cunha pequena fractura nunha deda. Logrou gañar 4 das 12 primeiras regatas e chegar colíder á regata final. Porén, o sétimo posto na derradeira carreira, que tiña valor dobre, deixouna ás portas das medallas, na cuarta posición.
En febreiro de 2020, en Geelong (Australia), gañou o seu segundo título mundial de 49er e conseguiu unha nova clasificación para os Xogos Olímpicos, xunto á catalá Paula Barceló. Remataron a competición olímpica na cuarta posición con 89 puntos, a un só punto das neerlandesas Annemiek Bekkering e Annette Duetz, quen levaron o bronce. miniatura|A cidade de Vigo ós seus atletas.
Vidro moldeado
miniatura|180px|Vidro moldeado dobre Un vidro moldeado é unha peza de vidro translúcido, que pode ser macizo ou oco, que se obtén por prensado dunha masa fundida de vidro nuns moldes dos que toman a súa forma. Empréganse para a formación de tabiques translúcidos montados sobre formigón armado, tanto en forxados e paramentos verticais. Ten propiedades de illamento térmico, atenuación acústica e boa resistencia ao fogo.
Támara Echegoyen
Recoñecementos
En 2013 recibiu o Premio á "Mellor deportista" da Asociación de Mulleres Deportistas Galegas (MUDEGA) no marco da II Gala do Deporte Feminino Galego, galardón que repetiu na edición de 2017. Tamén en 2013 recibiu o Premio Nacional do Deporte á mellor deportista revelación, nun acto presidido pola Raíña Sofía de Borbón e os príncipes de Asturias, Felipe e Letizia.
Vidro moldeado
Os moldeados poden ser:
Akhenatón
Tamén é coñecido como Akhenatón, Ecnatón, Ijnatón, Amenhotep IV, ou Amenofis IV, nome helenizado. A transcrición dos xeroglíficos do seu primeiro nome de Trono e de nacemento é Nefer-Jeperu-Ra Amen-Hotep.
Foi fillo de Amenhotep III e da raíña Tiy. Sucedeu ao seu pai tras a prematura morte do príncipe Thutmose, sucesor por orde de primoxenitura, practicamente á vez que a de Amenhotep. De feito, non figura como herdeiro en ningún documento nin monumento da época do seu pai. miniatura|Busto do faraón Akhenatón
O nome do faraón
Akhenatón chegou ao trono co mesmo nome monárquico que o seu pai: Amenhotep (transcrito Amen-Hotep e máis tarde helenizado como Amenofis ), que no antigo idioma exipcio significa "Amón está satisfeito" ou "fágase a vontade do deus Amón".
Con todo, como consecuencia da súa reforma relixiosa, tras catro ou cinco anos de reinado cambiou o seu nome: Amenhotep, polo de Aj-en-Iten (Akhenatón), que significa "Atón está satisfeito", "útil a Atón" ou "que agrada a Atón". miniatura|Nefertiti. [[Altes Museum.]]
Familia
Tamén cabe destacar a figura de Kiya, mencionada como "A amada esposa" esposa secundaria de Akhenatón, quen moi probablemente cobre relevancia por dotar dun fillo home ao rei (o príncipe Tut-ankh-atón, o futuro Tutankhamón).
Así mesmo, como era costume nos reis da dinastía XVIII, herdou do seu pai Amenhotep III o harén real, contendo á princesa mitannia Taduhepa froito de tratados diplomáticos, enviada para fortalecer aínda máis as relacións entre Exipto e Mitanni durante o reinado do seu pai Amenhotep III.
Reinado
Durante os primeiros cinco anos do seu reinado non acaeceu ningún problema, estábase xestando o cambio. Mantívose en Tebas, e levantou varias construcións. Entre as obras edificadas neste período xa xorden algunhas dedicadas a Atón, simbolizado polo disco solar, e como novidade artística: a nova técnica de utilizar bloques pequenos de pedra calcaria, que facilitaba o seu transporte e construción.
Reformador relixioso
Para oporse ao poder da hexemónica clase sacerdotal, Akhenatón xerou unha reforma relixiosa ao redor dun novo culto monoteísta, o atonismo, ao redor dun Deus-Sol (como o era anteriormente Ra) único, chamado Atón. Atón simbolizábase cun gran disco solar alado, do que saían brazos en disposición radial, que acababan en mans co signo ankh da vida, para recoller as ofrendas, dando a cambio luz e vida). Representábase cunha serpe. O faraón era o único profeta de Deus e intermediario ante os homes. (Quizais este foi o comezo da primeira relixión monoteísta.) miniatura|Busto do faraón Akhenatón. [[Museo do Cairo.]]
Para iniciar a súa revolución buscou apoio do clero de Heliópolis. Ordenou pechar todos os templos do deus Amón. Aos sacerdotes quitoulles os privilexios e confiscou todas as posesións dos templos. Como sumo sacerdote de Atón, non aceptaba a autoridade do sumo sacerdote de Amón, que tiña o título de Xefe dos sacerdotes de todos os deuses e un gran poder político, e tamén suprimiu o culto a Osiris, xa que o destino no máis aló dependía da lealdade ao faraón. Pero o pobo seguía adorando aos deuses antigos. Atón era un deus universal, creador de todas as cousas e anterior ao mundo. O seu culto non enraizou no pobo xa que ata na propia capital acháronse estatuas doutros deuses instaladas nesa época.
Erixiu unha nova capital no deserto, Ajetatón, que significa "o horizonte de Atón" ou "próxima a Atón" (actualmente as súas ruínas son coñecidas co nome árabe de Tell o-Amarna). A cidade quedou consagrada ao deus Atón. Alí retirouse Akhenatón para adorar ao seu deus. Fixo construír templos con grandes patios, xa que o culto solar debía facerse ao aire libre.
Antecedentes
Durante os reinados de Amenhotep III e Thutmose IV, o clero de Amón fora desprazado polo de Ra e introduciuse o culto a Atón, aínda que como un deus secundario.
O seu pai protexera o culto solar, e deificouse en vida. Akhenatón levou ao límite este sentido relixioso de adoración do símbolo solar, convertendo a Atón no deus persoal do Faraón e polo tanto no de todos e cada un dos seus súbditos. O ano dez do seu reinado, Akhenatón ordenou borrar o nome de Amón e a súa esposa Mut de todos os monumentos, (ata dos cartuchos cos nomes de todos os faraóns, incluído o seu pai) e pechar os templos de todos os deuses. Este decreto traía consigo unha consecuencia económica: ao pechar os templos, os beneficios económicos de que gozaban os sacerdotes desaparecían, e as terras asignadas a eles e as súas rendas revertían á coroa, deixando aos sacerdotes sen as inmensas riquezas que acumulaban cada ano.
Motivos
miniatura|Akhenatón. Museo do Cairo. Esta consecuencia é a que fai dubidar de que a súa reforma fose unicamente de índole relixiosa, dada a perigosa influencia que o clero de Amón alcanzara en Exipto. Esta hipótese vese reforzada polo feito de que non é certo que se encerrase en Amarna abandonando totalmente o mundo, xa que mantivo certo interese na política: aínda que é certo que a destrución do seu recordo non deixou moitos documentos de política interior, a correspondencia con outros reis contemporáneos gardouse nos arquivos destes, demostrando que se mantivo activo, aínda que posiblemente derivou moitas das súas obrigacións nos seus colaboradores: A imaxe de Akhenatón abandonando total ou parcialmente o seu cargo debido a unha relixiosidade extrema e levando a Exipto ao declive (sobre todo no exterior) foi perdendo forza: É claro que mantivo o status quo en Canaan e Libia.
A revolución de Amarna
Ademais do aspecto relixioso (intento de monoteísmo), o goberno de Akhenatón intentou debilitar o poder dos diversos grupos sacerdotais ao longo do Alto Exipto e Baixo Exipto, que acapararan grandes riquezas, o control de extensas propiedades e un gran poder político. Para isto valeuse do monoteísmo e da creación dunha nova capital, fuxindo da proximidade do templo de Amón.
Aínda que efémera, a chamada «revolución amarniana» significou un período moi interesante na arte exipcia, pasouse do hieratismo monumental a un curioso e descarnado naturalismo no cal nótanse escintileos de tenrura (tal cal se aprecia no ronsel que representa a Nefertiti cos seus fillos pequenos, ou no famoso busto que representa á soada soberana). Tal naturalismo chega ao descarnado ata o punto que parece exceder o naturalismo aínda que sen volver ás idealizacións hieráticas, isto é patente nas poucas representacións que nos chegaron de Akhenatón. Alí vemos a un personaxe bastante deforme, tales deformidades foron atribuídas a que posiblemente Akhenatón padecese dunha enfermidade xenética e hereditaria chamada síndrome de Marfan.
Himno a Atón
miniatura|Akhenatón, [[Nefertiti e as súas fillas, baixo Atón]] Nalgunhas tumbas dos funcionarios de Akhenatón, particularmente na de Aya, atopáronse fragmentos do Himno a Atón onde o propio faraón expresou os conceptos da nova relixión, e é sorprendente o seu parecido co salmo 104 da Biblia. Di así:
Fin dun reinado
Ben pouco se sabe dos últimos anos do reinado de Akhenatón. Case todas as súas fillas morreron entre o ano 14 e o 17, a raíña nai Tiyi xa non estaba, e posiblemente a esposa secundaria Kiya caera en desgraza. Doutra banda, Nefertiti seguía escalando posicións e, convertida en correxente do rei, absorbía cada vez máis poder. E, a falta dunha raíña para os dous correxentes, Akhenatón casou coas súas fillas maiores e elevou á primoxénita, Meritatón, ao rango de gran esposa real.
Akhenatón preocupouse máis das cuestións relixiosas que da política. Durante o seu reinado foi asasinado Rib-Adda, o rei de Biblos, a pesar de que o exército exipcio acudiu na súa axuda. Os hititas aliados cos seus veciños amorreos e babilonios aproveitaron esta ocasión para chegar ata as mesmas fronteiras de Exipto, e todas as colonias sirias perdéronse.
Sucesores
Logo da súa morte, a coroa pasou ao novo rei Tutankhatón, ao parecer único fillo home de Akhenatón e unha esposa secundaria, Kiya, e casado con Anjesenpatón, a terceira filla de Akhenatón e Nefertiti. Tería uns dez anos, polo que os funcionarios maquinaron para anular todas as reformas anteriores, de tal forma que aos catro ou cinco anos de reinado xa cambiaran os seus nomes por Tutanjamón e Anjesenamón: de adoradores de Atón a seguidores do deus Amón. A corte regresou a Tebas, rehabilitaron os templos de Karnak, restableceuse o culto aos vellos deuses para conseguir o apoio da caste sacerdotal e trataron de canalizar a complexa política exterior, todo iso vixiado de cerca por Ay, o seu avó e sucesor.
Tumba
Horemheb destruíu sistematicamente todo o relacionado con Akhenatón e a súa familia, incluíndo o referente a Tutankhamón e Ay, para aparentar continuidade con Amenhotep III, polo que non queda constancia do seu enterramento.
Con todo, tras descubrir a tumba KV55, cun santuario no seu interior dedicado á raíña Tiyi, a raíña nai, e polos estudos realizados á momia alí enterrada, que deron como resultado que correspondían a un home duns 35 anos, co mesmo grupo sanguíneo que Tutankhamón, suposto fillo do faraón, e que ten o cranio proporcionalmente máis grande que o corpo, gardando certo parecido coas estatuas esculpidas durante o seu reinado; todo iso fai supor que se trata da tumba de Akhenatón.
Real Sport Clube
O Real Sport Clube é un equipo de fútbol portugués da cidade de Queluz, concello de Sintra. Fundouse en 1951 e compite na II Divisão, terceiro nivel do fútbol portugués.
Andrés Suárez Otero
Andrés Suárez Otero, nado en Ferrol o 16 de abril de 1983, é un cantautor galego en lingua castelá.
Traxectoria
Con dez anos de idade montou o seu primeiro grupo na súa cidade natal, Ferrol. Dende entón pasou por distintos grupos de pop e rock até viaxar a Santiago de Compostela. Alí fíxose cantautor, actuou polos locais da zona vella e gravou o seu primeiro disco, De ida, cunha distribución de case tres mil copias e que o levou de xira por todo o país.
No ano 2006 gañou o Certamen de Jóvenes Cantautores Burgos, o primeiro premio á mellor letra no certame Cantautores Elche e, tamén á mellor letra, no Certame Descubre la Región de Murcia de Madrid. Ademais, logrou o segundo premio no Certame Marcilla Trovadora de Navarra, e o terceiro premio no Certame Alameda de Málaga.
Ploceus cucullatus
Ploceus cucullatus é unha especie de ave da orde dos paseriformes, suborde dos oscines, infraorde dos paséridos, e familia dos ploceidos, unha das numerosas pertencentes ao xénero Ploceus, propia da África subsahariana.
Descrición
A especie foi descrita en 1766 polo zoólogo alemán Philipp Ludwig Statius Müller, máis coñecido como Statius Müller, na páxina 87 da súa obra Natursystem Supplement (suplemento ao Systema Naturae linneano, co nome de Oriolus cucullatus.
Etimoloxía
Para a do xénero, véxase Ploceus.
O epíteto específico, cucullatus, e o nominativo singular do adxectivo do latín científico cucullatus, -a, -um, derivado do latín clásico cucullus, -i, 'capucha'. Literalmente: 'o que ten capucha', ou 'o encapuchado'.
Sinónimos
Ademais do nome actualmente válido, a especie coñeceuse tamén polos sinónimos seguintes:
Subespecies
Na actualidade recoñécense na especie, as dez subespecies seguintes:
Características
Ploceus cucullatus é un paxaro repoludo que mide entre os 15 e os 17 cm de lonxitude, cun pico robusto, cónico, e os ollos de cor vermalla escura. No norte da súa área de distribución os machos reprodutores teñen a cabeza negra rodeada por bordos castaños (xeralmente máis visíbeis na caluga e na peituga). A medida que se avanza cata ao sur na súa área de distribución, a extensión do negro da cabeza e a anchura do bordo castaño diminúen, de forma que nos machos reprodutores do sur só teñen negro o rostro e a garganta, sendo o seu píleo e a súa caluga de cor amarela. En todas as subespecies a plumaxe das súas partes inferiores é de cor amarela intensa, e a das superiores negra listada en amarelo, e o seu pico é negro.
O macho, fóra da época reprodutiva, ten a cabeza amarela co píleo oliváceo, as costas grises e as partes inferiores abrancazadas. As ás teñen as plumas negras cos bordos amarelos.
As femias adultas teñen as partes superiores verdosas con vetas escuras, as ás negras con listas amarelas e as partes inferiores de cor amariela clara. Os inmaturos parécense ás femias, pero teñen as costas máis apardazadas.
Distribución e hábitat
A especie esténdese por toda a África subsahariana, exceptuando as zonas máis áridas do sur do continente, e do norte do Corno de África.
É unha ave abundante, que se encontra en gran variedade de hábitats abertos e semiabertos, incluídos os campos de cultivo e as poboacións humanas, onde con frecuencia forma ruidosas colonias.
Pode encontrarse en Benín, Botsuana, Burkina Faso, Burundi, o Camerún, o Chad, Costa do Marfil, Eritrea, Eswatini, Etiopía, Gabón, Gambia, Ghana, Guinea, Guinea-Bissau, Guinea Ecuatorial, Kenya, Lesotho, Liberia, Malaui, Malí, Mauritania, Mozambique, Namibia, Níxer, Nixeria, República Centroafricana, República do Congo, República Democrática do Congo, Ruanda, San Tomé e Príncipe, Senegal, Serra Leoa, Somalia, Sudán do Sur, Suráfrica, Tanzania, Togo, Uganda, Zambia e Zimbabue.
Tamén foi introducida no Caribe, na Española (Haití e República Dominicana) e na Martinica, no Índico, nas illas Mascareñas (Mauricio e Reunión) e, en Europa, en Portugal.
Comportamento
Ploceus cucullatus aliméntanse principalmente de sementes, que apañan cos seus robustos picos cónicos, e complementan a súa dieta con insectos, especialmente na época de cría. A súa preferencia polos grans fai que se considere unha praga para a agricultura. miniatura|220px|Macho construíndo o niño.
A construción dos niños, como en todas especies de ploceidos, está a cargo dos machos, e o utilizan como unha forma de exhibición para seduciren ás femias. Os materiais usados para a súa construción son fibras finas de herba entretecida. Os de Ploceus cucullatus son grandes, os penduran no extremo dunha póla, e teñen unha entrada estreita, que se dirixe cara a abaixo.
Como todas es especies de ploceidos son paxaros gregarios que a miúdo crían en colonias, de forma que moitos niños colgan da mesma árbore. Constrúen os seus niños xuntos, moitas veces varios nunha rama. As colonias poden encontrarse cerca de corpos de auga.
As femias adoitan poñer 2 ou 3 ovos en cada niñada.
Zaparín, Cortegada
Xeografía
Zaparín atópase nun pequeno socalco sobre o canón do río Arnoia estando situada no punto xeográfico máis alto do concello de Cortegada dominando todo o val do concello da Arnoia e parte dos de Gomesende e Cartelle. Limita ao norte con Cartelle, ao sur con Piñón e A Raíña, ao leste con Carballeda(abandonada dende os 80 ) e oeste con Louredo.
Historia e patrimonio
No lugar de Zaparín hai unha ara romana adicada aos deuses Ceceaigis. A igrexa parroquial é do século XVII con engadidos posteriores, como a espadana de 1911. No lugar da Torre hai un peto de ánimas só decorado por un atrio cuberto por falsa bóveda.
En 1218, Pedro Fernandi "milite de Zaparín" foi nomeado polo rei Fernando III de Castela casteleiro das fortalezas de Sande (Cartelle) e santa Cruz (Quintela de Leirado), que máis adiante tería un preito posto polo abade do mosteiro de Celanova por mor da titularidade da torre de Sande. Xa durante o Antigo Réxime o lugar pertenceu ao couto do priorado de Refoxos.
A parroquia foi creada no ano 1893, segregándose os seus lugares da de Refoxos.
Ata mediados da década de 1990 tivo tenda de ultramarinos e foi lugar de paso cara ao Santuario do Val.
Finding 'Ohana
Finding 'Ohana é un filme estadounidense de 2021 dirixido por Jude Weng e escrito por Christina Strain. Está protagonizado por Kea Peahu, Alex Aiono, Lindsay Watson, Owen Vaccaro e Kelly Hu. Estreouse a través de Netflix o 29 de xaneiro de 2021.
Jesús Mora Nieto
Jesús Mora Nieto, nado en Sevilla o 24 de xaneiro e 1978, é un exfutbolista español, máis coñecido coma Jesuli. Xogaba de centrocampista.
Traxectoria
Xogador talentoso pero moi inestábel, o que o levou a non chegar a explotar todo o seu potencial, formouse nas categorías inferiores do Sevilla FC, debutando no primeiro equipo en Primeira División na tempada 1996–97.
No verán do ano 2000 foi traspasado ao Celta de Vigo, onde disputou a Copa da UEFA tódolos anos que milita en Vigo agás o último, no que o equipo xogou a Liga de Campións, porén esa última tempada consumouse o descenso a Segunda División e Jesuli deixa o equipo.
No ano 2004 ficha outra vez polo Sevilla FC, mais nesta segunda etapa non tería moito éxito e foi cedido a equipos de Primeira e Segunda División, coma a Real Sociedad ou o CD Tenerife.
Retirouse no ano 2008, na actualidade xoga no equipo de Fútbol Indoor do Sevilla FC.
Unha vez retirado do fútbol en activo viuse involucrado nunha polémica a raíz dun suposto caso de corrupción no encontro que decidiu o ascenso do CD Tenerife en detrimento da Real Sociedad na tempada 2007–08, cando Jesuli era xogador no club tinerfeño. Tanto dende o club tinerfeño coma Lorenzo Sanz, expresidente do Real Madrid que se viu involucrado na polémica sempre negaron as acusacións.
TriNa
TriNa é unha marca española de bebidas refrescantes. A compañía pertence desde 1990 a Cadbury-Schweppes, que cambiou o nome da empresa ao actual. O seu nome provén dunha abreviación da anterior denominación, Trinaranjus.
Esta bebida caracterízase e diferénciase doutros refrescos como Fanta en que TriNa non ten gas e contén un mínimo do 6% de zume.
Historia
O primeiro refresco de TriNa comercializouse en 1933. Creado en Valencia polo Doutor Trigo, consistía nun refresco de laranxa sen gas comercializado como Trinaranjus, e cuxa botella gardaba unha forma similar á laranxa. A compañía mantívose ao longo dos anos e comercializou outros sabores ao longo do tempo, consolidándose como unha das marcas máis importantes en refrescos sen gas de España.
En 1990 a compañía é adquirida pola multinacional Cadbury-Schweppes. Desde entón a compañía explotou outros mercados de bebidas como o té ou os zumes de froita.
Trina
Refrescos sen gas:
Lacerta (xénero)
Na actualidade o xénero comprende nove especies de lacértidos de tamaño mediano ou pequeno coñecidos vulgarmente en galego como lagartos e lagartas.
Etimoloxía
Linneo tomou o nome científico Lacerta, do latín clásico lacerta, -ae, "lagarto".
Variacións taxonómicas
Lacerta foi un xénero moi diverso que contiña unhas 40 especies, ata que foi dividido en 2007 en nove xéneros por Arnold, Arribas e Carranza.
Rexistro fósil
Os primeiros membros coñecidos que poderían ser Lacerta son fósiles de principios do Mioceno, que son indistinguibles anatomicamente dos modernos lagartos verdes como Lacerta viridis.
Especies
Moitas especies que formaron parte deste xénero foron situadadas en varios xéneros por Arnold, Arribas e Carranza en 2007. miniatura|240px|[[Lacerta agilis é a especie tipo do xénero.]]
En Galicia
En Galicia vive unha especie clasificada actualmente no xénero Lacerta:
Algunhas especies que antes estaban incluídas en Lacerta
Salientaremos as seguintes da fauna ibérica:
Iberolacerta aranica, Iberolacerta aurelioi, Iberolacerta bonnali, Iberolacerta horvathi, Iberolacerta monticola, Podarcis muralis, Timon lepidus, Zootoca vivipara.
Pazo de Mariñas
miniatura|Fachada leste do Pazo Mariñas (Aiazo). O Pazo de Mariñas é unha casa grande localizada no lugar de Fonsá (Aiazo, Frades). Na actualidade o seu uso está destinado a vivenda privada.
Características
Ocupa un predio de aproximadamente 10.000 m², na que amais do pazo hai varios alpendres, dous hórreos e unha vivenda complementaria ao mesmo, se ben en séculos anteriores, a familia Mariñas posuía gran parte das terras do val do río Tambre.
O Salto
O topónimo galego O Salto pode referirse a:
Amais, pode referirse a:
Lissotriton vulgaris
miniatura|Macho en época non reprodutora Lissotriton vulgaris (antes chamado Triturus vulgaris) é unha especie de anfibio tritón do xénero Lissotriton, que vive en Europa, agás o norte distante, áreas do sur de Francia e a península Ibérica.
Descrición
Fóra da estación reprodutora, o macho e a femia son difíciles de distinguir, xa que ambos os sexos son de similar tamaño (uns 10 cm de lonxitude da cabeza á cola) e coloración semellante de marrón claro a amarelo. As súas diferenzas visibles principais son dúas: o macho ten unha soa liña negra que discorre polo centro do dorso, a femia ten dúas liñas a ambos os lados do centro. Vistos de preto, a cloaca do macho está moi distendida, mentres que a da femia é case invisible.
Sensuous
Sensuous é o oitavo álbum do artista xaponés Cornelius, lanzado o mercado no Xapón o 25 de outubro do ano 2006 baixo o selo Warner Music e producido por el mesmo.
Lissotriton vulgaris
Descrición
Durante a estación reprodutora, o macho faise máis escuro que a femia e desenvolve unha crista na cola e sobre a espiña dorsal ondulada translúcida, con pintas escuras que cobren o resto do corpo, incluíndo a barriga, que toma unha cor laranxa ou rosa máis rechamante que en inverno ou outono. A femia tamén desenvolve pintas, pero non na barriga, que é máis clara que a dos machos e son xeralmente máis pequenas. A femia non desenvolve crista. Estes tritóns teñen colas como remos para incrementar a súa velocidade natatoria.
A subespecie nominal, L. v. vulgaris, encóntrase no Reino Unido e Irlanda.
As femias e machos fóra da época reprodutora son marróns claros ou verde oliva, a miúdo con dúas liñas máis escuras no dorso. Ambos os sexos teñen barrigas laranxa, aínda que máis claras nas femias, que está cuberta de pintas arredondadas. Tamén teñen gorxas claras con pintas ben visibles. Isto axuda a distinguilos dos Lissotriton helveticus (tritón palmado), que teñen gorxas claras e sen pintas, cos cales é moi fácil confundilos. Camdo están en terra, teñen unha pel de aspecto aveludado. Durante a estación de apareamento, os machos desenvolven unha crista continua ondulada (en lugar de desgarrada) que discorre desde a cabeza á cola, e as marcas con pintas fanse máis aparentes. Tamén son distingibles das femias polos seus dedos con flecos.
Distribución e hábitat
L. vulgaris vive na maior parte de Europa en partes do oeste de Asia. Non está presente no sur de Francia, sur de Italia e na península Ibérica, e tampouco nas illas mediterráneas. É tipicamente unha especie de zonas baixas, que vive ata os 1000 m de altura, pero pode chegar aos 2150 m en Austria. Encóntrase en prados húmidos, límites de campos, parques, xardíns, bosques e moreas de pedras.