cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Andróxeno
Masa muscular
Polo seu efecto anabolizante, o Comité Olímpico Internacional prohibiu o uso de varios andróxenos aos deportistas.
Cerebro
Os niveis circulantes de andróxenos poden influír no comportamento humano porque algunhas neuronas son sensibles ás hormonas esteroides. Os niveis de andróxenos foron implicados na regulación do comportamento agresivo humano e da libido (aínda que a súa influencia sobre a agresividade é discutida). De feito, os andróxenos poden alterar a estrutura do cerebro de varias especies, como ratos, ratas e primates, producindo diferenzas sexuais. Numerosos informes indican que os andróxenos por si sós poden alterar a estrutura do cerebro; porén, é difícil identificar que diferenzas neuroanatómicas se deben aos andróxenos e cales aos estróxenos, a causa do potencial de interconversión que teñen eses dous grupos de hormonas.
Oskar Kokoschka
Oskar Kokoschka, nado en Pöchlarn o 1 de marzo de 1886 e finado en Montreux o 22 de febreiro de 1980, foi un pintor e poeta austríaco, coñecido principalmente polos seus retratos e paisaxes expresionistas.
Primeiros anos
Oskar Kokoschka naceu no seo dunha humilde familia dedicada á arte da ourivaría, que residía na pequena localidade austríaca de Pöchlarn, situada na ribeira do río Danubio. Como consecuencia do proceso de industrialización ao que estaba a ser sometida gran parte de Europa central por aquel entón, os seus achegados sufriron unha serie de graves problemas económicos que o levaron a tentar buscar unhas vías de renovación e reivindicación da fabricación artesanal.
Con dezanove anos ingresou na Escola de Artes e Oficios de Viena, lugar en que desenvolveu a súa preparación académica entre os anos 1905 e 1908. Durante o catro anos seguintes traballou conxuntamente co arquitecto e deseñador industrial Josef Hoffmann, quen creara unha serie de obradoiros caracterizados por desenvolver a súa actividade dun modo cooperativo. A partir do ano 1908, fíxose cada vez máis evidente a influencia que exercían sobre el personaxes como Gustav Mahler, Gustav Klimt e Sigmund Freud.
Andróxeno
Insensibilidade aos andróxenos nos humanos
Cando un feto co cariotipo masculino XY ten unha capacidade anormalmente reducida de responder aos andróxenos, isto pode orixinar varios trastornos, como infertilidade ou varias condicións de fenotipos intersexuais, xa que non se desenvolven ben as súas características masculinas como sería normal nun individuo XY.
Oskar Kokoschka
Inicio da carreira
En 1908 publicou o seu primeiro libro de poemas, Die traumenden Knaben, ilustrado por el mesmo, que tomou a forma dunha fantasía adolescente que era demasiado pouco apropiada para un público mozo. Nesta primeira obra aínda era posible advertir unha gramática lineal, plana e decorativa propia do movemento moderno vienés. Nese mesmo ano realizou unha serie de carteis e postais para a Wiener Werkstätte (Talleres de Viena), que foron expostos na Kunstschau vienesa, xunto unha escultura e o libro Die Träumenden Knaben. Con todo, as súas obras foron moi mal acollidas por parte do público e da crítica, sentíndose estes sectores agraviados pola fortísima expresividade das súas creacións. A mesma reacción deuse cando estreou a súa obra teatral Mörder, die Hoffnung der Frauen ("O asasino, a esperanza das mulleres"), que foi a creación pioneira do expresionismo escénico.
En 1909 coñeceu o arquitecto Adolf Loos, quen lle ofreceu protección a cambio da súa arte, é dicir, estableceuse unha relación de mecenado. Despois de traballar en diferentes proxectos que lle foron encomendados por parte do seu protector (entre eles o seu primeiro retrato), Adolf Loos puxo en contacto a Oskar con Herwarth Walden, que era o fundador da revista expresionista Der Sturm. Con posterioridade, Kokoschka tamén se vinculou con Karl Graus e o círculo de Käthe Richter.
Traslado a Berlín
miniatura|Kokoschka en 1963 Frustrado polas malas críticas recibidas durante a súa estadía en Viena, o artista autríaco decidiu mudarse á capital alemá no ano 1910, coa axuda de Herwarth Walden. Na nova cidade dedicouse fundamentalmente a retratar as personaxes que estaban vinculadas á intelectualidade alemá e austríaca da época ata o estalido da primeira guerra mundial.
Romance con Alma Mahler
Entre os anos 1912 e 1915 mantivo unha relación sentimental con Alma Mahler, viúva do compositor Gustav Mahler, que acabou por romper trala fuxida de Alma ao temer o desenlace dun romance que por ocasións chegaba a rozar a tolemia. Unha vez acabada a relación, Kokoschka decidiu elaborar unha pintura que puxese de manifesto a forza do amor e a perduración deste a pesar das múltiples adversidades: A noiva do vento. Así mesmo, encargou a fabricación dunha boneca de tamaño real. Aínda que intentaba simular a Alma e recibir o seu afecto, a boneca non satifixo a Kokoschka e destruíuna durante unha festa.
Despois da primeira guerra mundial
Entre 1919 e 1924 foi profesor da Escola de Artes de Dresden.
Volveu a Viena en 1933 e despois da morte da súa nai, en 1934, exiliouse en Praga por razóns políticas. Alí coñeceu a Olga Palkovska, con quen contraeu matrimonio. En 1938, debido á ocupación nazi de Checoslovaquia, abandonou o seu estudio en Moldavia e fuxiu coa súa esposa a Londres (1938-53). En 1946 converteuse en cidadán británico e viaxou brevemente aos Estados Unidos en 1947.
En 1953, estabeleceuse en Villeneuve (Suíza), onde pasou os últimos 27 anos da súa vida. Ata 1978 non recuperou a nacionalidade austríaca.
Morte
miniatura|Kokoschka en 1963 A longa e axitada vida do pintor austríaco, expoñente do expresionismo, concluíu en Montreux, ao non superar un infarto de miocardio. O seu falecemento sobreveu mentres se atopaba ditando as súas memorias. Foi enterrado no cemiterio central de Montreux.
O Reguengo, Santiago de Arriba, Chantada
O Reguengo é un lugar na parroquia de Santiago de Arriba, do concello de Chantada, na comarca de Chantada, pertencente a provincia de Lugo. No ano 2011 tiña 11 habitantes segundo datos do INE e do IGE deles 8 eran homes e 3 eran mulleres.
Novela curta
Unha novela curta é unha narración en prosa de menor extensión ca unha novela e menor desenvolvemento dos personaxes e a trama, aínda que sen a economía de recursos narrativos propia do conto. O seu antecedente é o relato curto medieval. Exemplos de novelas curtas da literatura galega son Outono aquí de Mario Regueira, Terá as túas balas de Xabier Cid ou A xeira das árbores de Teresa Moure.
El Eco de Galicia
El Eco de Galicia foi o nome de varias publicacións:
París-Roubaix 2018
A 116ª edición da París-Roubaix tivo lugar o 8 de abril de 2018 con saída na cidade de Compiègne, nos arredores de París, e chegada na de Roubaix, sobre un percorrido 257 quilómetros. A carreira finalizou como é tradicional no Velódromo de Roubaix. Nesta edición o percorrido contou con 29 tramos de lastra que sumaron un total de 54,5 km.
Este foi o terceiro monumento da tempada e a décimo quinta proba do UCI WorldTour 2018.
Na carreira participaron 175 ciclistas, debido ao recorte de corredores por equipo realizado pola Unión Ciclista Internacional. Un total de 7 por equipo (25 conxuntos).
O campión do mundo de ciclismo en ruta, Peter Sagan foi o vencedor dunha carreira marcada por dous sucesos: o seu fantástico ataque e a morte dun corredor de 23 anos durante o transcurso da carreira. O eslovaco foi o primeiro corredor portador do maillot arco da vella en lograr a vitoria na proba dende que o fixera por última vez o francés Bernard Hinault en 1981.
Percorrido
O trazado percorreu unha distancia de 257 km, e nel repartíronse 29 tramos de lastras que sumaron 55 quilómetros sobre esta complicada superficie. Foron o mesmo número ca na edición anterior, cos 23 últimos comúns. A saída deuse en Compiègne (arredores de París, ao igual que nas últimas tres edicións) e a chegada foi -como é clásico- no Velódromo André-Pétrieux.
Equipos
25 conxuntos foron os que iniciaron a proba. Os 18 equipos do UCI WorldTour, que tiveron que participar obrigatoriamente, e 7 equipos profesionais continentais convidados. Todos eles partiron de saída con 7 ciclistas.
Morte de Michael Goolaerts
miniatura|208x208px|O falecido [[Michael Goolaerts.]] Ademais da fantástica vitoria de Sagan, a 116ª París-Roubaix estivo marcada polo mozo corredor belga de 23 anos Michael Goolaerts do Veranda's Willems-Crelan. No segundo sector de lastra da carreira, o que discorría entre Viesly e Briastre a uns 70 km de meta, Goolaerts sufriu un paro cardíaco que lle ocasionou unha fulminante caída ao chan. O corredor, novato nesta clásica, non daba síntomas de reacción, polo que foi rapidamente trasladado en helicóptero a un hospital de Lille. Horas máis tarde, ás 22:40, os servizos médicos confirmaban o pasamento do ciclista, logo de que non puidesen facer nada por salvalo.
Resumo da carreira
esquerda|miniatura|300x300px|Sagan e Diller a escasos quilómetros de liña de meta. Dende o inicio a carreira estivo controlada polo poderoso Quick-Step Floors. A máis de 100 km probaron a marchar do pelotón seis corredores: a promesa española Marc Soler, Sven Erik Bystrøm, Jimmy Duquennoy, Ludovic Robeet, Jelle Wallays e Silvan Dillier. Aos que se sumaban uns quilómetros despois outros tres corredores: Gatis Smukulis, Jay Robert Thomson e Geoffrey Soupe. Estes ciclistas aguantaron moitos quilómetros en cabeza de carreira, chegando a abrir ocos de máis de 7 minutos, mais foron cazados moi lonxe de meta.
Puntos UCI
A París-Roubaix outorga os seguintes puntos para o UCI WorldTour aos 60 primeiros clasificados:
Perfil lipídico
Un perfil lipídico, tamén denominado lipidograma ou perfil de risco coronario, é un grupo de probas ou exames diagnósticos de laboratorio clínico, solicitadas xeralmente de maneira conxunta, para determinar o estado do metabolismo dos lípidos corporais, comunmente en soro sanguíneo.
Probas que se inclúen nun perfil lipídico
Algunhas veces o informe do laboratorio inclúe valores adicionais, segundo a relación HDL /colesterol, ou cálculos baseados nos resultados do perfil lipídico: idade, sexo e outros factores de risco.
Machi
O machi é o sacerdote da relixión tradicional do pobo mapuche, na actualidade a maioría dos machis son mulleres pero historicamente a función tamén foi amplamente desempeñada por homes.
Perfil lipídico
Probas que se inclúen nun perfil lipídico
Igualmente, algúns lipidogramas inclúen a medición de: a) total de lípidos; b) lipoproteínas de densidade intermedia (IDL); c) apoproteínas; d) quilomicrons.
Machi
O machi é o encargado de dirixir os cerimoniais de curación denominados machitún, en casos excepcionais tamén se encarga de presidir a cerimonia do Guillatún, mediante a cal a comunidade se comunica co mundo espiritual. O machi tamén ten a función ser o oráculo do lonco local e en tempos antigos tamén aconsellaba sobre a paz e a guerra. O machi asume tamén o papel de curador na medicina mapuche, coñece o valor medicinal de cada planta e ten o poder dos espíritos e os soños.
Perfil lipídico
Usos
O médico utiliza a información para avaliar, xunto con outros signos e síntomas, o risco dunha dislipidemia e as súas complicacións, como un infarto de miocardio ou unha apoplexía, provocados por obstrución dos vasos sanguíneos, causados por ateromas ou placas de colesterol, é dicir, para valorar o risco cardiovascular da persoa e instituír así un réxime axeitado de prevención e tratamento.
Ligazóns externas
Perfil de risco coronario en Medline plus
Machi
O machi normalmente seleccionase na infancia, xa que debe pasar por un proceso longo e complexo de aprendizaxe. É o kugna que posúe cada liñaxe ou familia o que determinará quen será a persoa que asumirá o posto que pode ser determinada por revelacións sobrenaturais, por transmisión herditaria, por influencia da súa familia, polo seu poder para curar enfermidades ou ben por iniciativa propia.
Os conquistadores españois consideraban bruxas ás machis e por iso eran obxecto de persecución, chegando mesmo á queima pública.
Escola de Kerala
A Escola de astronomía e matemáticas de Kerala foi unha escola de matemáticas e astronomía fundada por Madhava de Sangamagrama en Kerala, no sur da India, que incluía entre os seus membros a Parameshvara, Neelakanta Somayaji, Jyeshtadeva, Achyuta PisharatiNeelpathur Narayana Bhattathiri e Achyuta Panikkar, e as súas raíces intelectuais remóntanse o século V, cos traballos de Aryabhata. miniatura|Situación do actual estado de [[Kerala na India.]]
Historia
A escola desenvolveuse entre os séculos XIV e XVI e os seus descubrimentos orixinais finalizaron con Narayana Bhattathiri (1559 – 1632. Ademais de resolver problemas astronómicos, a escola de Kerala creou gran número de importantes conceptos matemáticos. Os seus resultados máis importantes resultados foron descritos en versos en sánscrito no libro de Neelakanta chamado Tantrasangraha, e nun comentario desta obra denominado Tantrasangraha-vakhya, de autoría descoñecida. Os teoremas descríbense sen probar, pero si para as series de senos, cosenos e cotanxentes, un século máis tarde, na obra Yuktibhasa (ca. 1500 - ca. 1610), escrita en Malayalam ou Malabar, por Jyesthadeva, e tamén nun comentario en Tantrasangraha.
Todos estes resultados conseguíronse dúas centurias antes antes da invención do cálculo en Europa.
A escola de Kerala tamén fixo contribucións no campo da lingüística. As tradicións poéticas de Kerala fundáronse nesta Escola. O poema Narayaneeyam, foi escrito por Narayana Bhattathiri.
Posíbel transmisión das matemáticas keralianas a Europa
Existe un número considerábel de publicacións, incluído un documento de grande interese escrito por D. Almeida, J. John e A. Zadorozhnyy, que suxire a transmisión das matemáticas keralianas a Europa. Kerala estivo en contacto con China, Arabia e, desde o século XVI, con Europa, polo que a transmisión puido ser posíbel. Debe sinalarse que non existe evidencia en canto a documentos relevantes se refire, porén existen similitudes en canto aos métodos matemáticos aplicados.
Un desenvolvemento clave do precálculo en Europa, unha xeneralización no fundamento da indución, ten profundas similitudes co correspondente desenvolvemento en Kerala (200 anos antes).
Existe ademais evidencia de que John Walls (1665) escribiu unha demostración do teorema de Pitágoras da mesma forma en que Bhaskara II o fixera. A única maneira de que os eruditos europeos puideran decatarse do traballo de Bhaskara sería a través de rotas keralianas.
Aínda que se cre que o cálculo keraliano estivo apartado da civilización europea até o descubrimento de Charles Whish a finais do século XIX, Kerala de feito estivo en contacto cos europeos desde que Vasco da Gama arribou no ano de 1499, cando as rotas comerciais foron establecidas entre Kerala e Europa. Ademais dos comerciantes europeos, os misioneiros xesuítas estiveron alí presentes desde o séulo XVI. Moitos deles, de feito, foron matemáticos ou astrónomos, e podían falar linguaxes da zona como o malayalam (malabar), o que implica que podían comprender as matemáticas keralianas.
A finais do século XVII discutíase como Newton e Leibniz desenvolveron o cálculo case simultaneamente, o que permite suxerir que ambos os científicos puideron adquirir ideas relevantes indirectamente do cálculo keraliano.
Albert Ferrer
Albert Ferrer i Llopis, tamén coñecido como Chapi Ferrer, nado en Barcelona o 6 de xuño de 1970, é un exfutbolista e actual adestrador de fútbol español. Xogaba de lateral dereito.
Adestrador
A finais de outubro de 2010, fichou como adestrador do SBV Vitesse da Eredivisie holandesa. Despois de conseguir a salvación na tempada 2010–11 foi despedido, sendo substituído por John van den Brom.
O 20 de outubro de 2014 foi cesado debido aos malos resultados. O seu substituto foi Miroslav Đukić.
Antonio Riestra del Moral
Traxectoria
Secretario en funcións do Instituto de Estudios Políticos e Delegado Nacional do Servizo Exterior de Falange Española. Durante a segunda guerra mundial como Delegado Nacional do Servizo Exterior fixo chegar ao reitorado da Universidade de Santo Tomás en Manila un texto do SEU felicitándoo pola entrada de tropas americanas "liberando a ese pueblo del dominio de una potencia asiática".
A súa tarefa á fronte do Instituto de Estudios Políticos supuxo o abandono de posicións fascistas totalitarias, defendidas por Pedro Laín Entralgo para avanzar hacia posiciones nacionalistas españolas en las que sólo hay cabida para los pensadores hispanos antimaquiavélicos del Siglo de Oro, y de la tradición nacional corporativa, comezando a dar relevancia a autores máis próximos ao monarquismo autoritario na liña de Eugenio Vegas Latapié.
En xuño de 1964 forma parte do X Consello Nacional de Falange Española Tradicionalista y de las JONS, como conselleiro de libre designación polo Xefe do Estado, o ditador Francisco Franco.
Agapito Rey
Agapito Rey, nado en Pontevedra o 24 de marzo de 1892 e finado en Bloomington (Indiana) o 29 de novembro de 1987, foi un historiador da literatura española.
Traxectoria
Aos vinte anos marchou de Pontevedra rumbo a Arxentina. En 1914 retornou a Galicia pasando polos Estados Unidos, pero ante a entrada en guerra dos americanos, quedou no país e alistouse no exército. O rematar a guerra matriculouse na Universidade de Indiana, onde se licenciou. Foi profesor en Míchigan (1921), despois pasou á Universidade de Dakota do Norte e en 1925 trasladouse á Universidade de Indiana.
Obras
Editou e estudou as Sumas de historia troyana de Leomarte, Madrid: S. Aguirre imp., 1932; os Castigos e documentos del rey don Sancho, (Bloomington, 1952); o Regimiento de Príncipes (1952); o Libro de los cien capítulos, (Bloomington, 1960), un dos principais títulos de prosa sapiencial castelá, sobre a base dos catro códices coñecidos na época (Biblioteca Nacional de Madrid, manuscritos 9216, 6608 e 8405, e Biblioteca Menéndez Pelayo de Santander, manuscrito 108), aínda que hoxe coñécense dous máis, sen contar as copias incompletas e o Libro del Consejo y de los Consejeros (Zaragoza, 1962).
En colaboración con Antonio García Solalinde escribiu Ensayo de una bibliografía de las leyendas troyanas (Bloomington, 1942), e con George Peter Hammond, The Rodriguez Narrative of the Chamuscado Expedition to New Mexico (Santa Fe, 1927); Obregon's History of the Southwest, (Los Ángeles, 1928); Espejo's Expedition to New Mexico, (Los Ángeles, 1929); New México in 1602 (Albuquerque, 1938); Narratives of the Coronado Expedition, (Albuquerque, 1940); The Benavides Memorial of 1634, (Albuquerque, 1944) e Juan de Oñate, Colonizer of New Mexico (Albuquerque, 1953).
A Ponte Vella, Vidán, Santiago de Compostela
A Ponte Vella é un lugar da parroquia de Vidán, no concello coruñés de Santiago de Compostela, na comarca de Santiago.
Vaishia
No sistema de castas hindú, un vaishia (sánscrito वैश्य vaiśya) é un membro da terceira das catro principais castas da sociedade india tradicional. Comprende mercadores, artesáns e propietarios de terras
Demografía de Montenegro
Montenegro ten unha poboación de 616.258 segundo o último censo, realizado o ano 2003, correspondentes a unha densidade de poboación de 44,7 hab./km². A composición étnica do país é, do mesmo xeito que na maioría das antigas repúblicas iugoslavas, complexa e de grande importancia para o desenvolvemento do país. O grupo predominante é o dos montenegrinos, principalmente nas zonas centrais do territorio seguidos polos serbios, situados na zona setentrional do país. Con todo, é difícil determinar unha división clara entre ambas as etnias, debido a unha homologación entre elas producida durante os anos de unión entre ambas as nacións. Moitos montenegrinos e serbios poden considerarse como membros de ambos os grupos étnicos, pero doutra banda existen grupos nacionalistas que reivindicación as súas identidades propias e a diferenciación entre ambas. Algúns outros grupos como bosníacos e albaneses sitúanse na zona norte-oriental e sur-oriental, respectivamente.
O idioma oficial do país é o serbio, logo que en 1992 se deixase atrás a nomenclatura de serbocroata. Con todo, existen grupos que reivindican a lingua montenegrina como diferente do serbio. No último censo, o 63,5% da poboación afirmou ter ao serbio como lingua materna, mentres só o 22% referiuse ao montenegrino. miniatura|150px|Vista de [[Kotor, con 9.000 habitantes]] En canto a relixión, preto do 74% dos habitantes de Montenegro pertencen á Igrexa Ortodoxa Serbia, a pesar da creación en 1993 da Igrexa ortodoxa montenegrina, que ten escasos seguidores na actualidade. O 17,74% da poboación do país afirma pertencer ao islam, os cales corresponden principalmente a albaneses, bosníacos e ao grupo de eslavos musulmáns. En tanto, a fe católica é practicada nas zonas costeiras (como Kotor) polos grupos de etnia croata.
A principais cidades son:
Montenegro
CELA3B
O encima familia da elastase de tipo quimotripsina, membro 3B, tamén chamado elastase 3B, protease E, ou elastase fecal é unha proteína que nos humanos está codificada no xene CELA3B (antes ELA3B) do cromosoma 1.
A literatura clínica que describe a actividade da elastase 1 humana no páncreas e no material fecal refírese en realidade a esta proteína, é dicir, a "familia da elastase de tipo quimotripsina, membro 3B".
Función
As elastases constitúen unha subfamilia de serina proteases que hidrolizan a proteína elastina e moitas outras proteínas. Os humanos temos varios xenes de elastases que codifican distintos isocimas estruturalmente similares, chamados CELA1, CELA2A, CELA2B, CELA3A e CELA3B. A diferenza doutras elastases, a elastase 3B ten pouca actividade elastolítica (hidrólise da elastina). Como a maioría das elastases humanas, a elastase 3B segrégase no páncreas como un cimóxeno e, igual que outras serina proteases como a tripsina, quimotripsina e calicreína, ten unha función dixestiva no intestino. A elastase 3B cliva preferentemente as proteínas rompendo os enlaces peptídicos despois de residuos do aminoácido alanina. A elastase 3B pode tamén funcionar no transporte intestinal e metabolismo do colesterol. Tanto a elastase 3A coma a 3B foron denominadas protease E e elastase 1, e a excreción desta proteína no material fecal é utilizada frecuentemente como unha medida da función pancreática en probas clínicas.
Importancia clínica
A proba da elastase fecal é unha proba médica que serve para medir como funciona o páncreas.
A proba da elastase fecal mide a concentración do encima elastase 3B na materia fecal cun ensaio de inmunoabsorbencia de encima unido (ELISA). Os resultados desta proba poden dar unha boa indicación do estado do páncreas exócrino, e a proba é menos invasiva e máis barata que a actual proba estándar da secretina-colecistoquinina. Niveis de elastase fecal menores de 200 μg / g de feces indican unha insuficiencia exócrina. Informouse das correlacións entre os niveis baixos e a pancreatite crónica e o cancro.
Waldo A. Insua
Waldo A. Insua (bautizado Ubaldo Modesto Álvarez e Insua), nado na Estrada o 10 de xuño de 1856 e finado en Madrid o 10 de agosto de 1938, foi un avogado, escritor e xornalista galego.
Traxectoria
O contido destes artigos forzaron a súa marcha a Cuba en 1877. Matriculouse na Universidade da Habana, obtivo a licenciatura en Dereito e traballou durante dez anos como escribán no Xulgado de primeira instancia do Distrito de Belén (A Habana). Posteriormente abriu o seu propio bufete. Fundou o semanario El Eco de Galicia, ocupou cargos directivos no Centro Gallego de La Habana e atribúeselle a fundación do xornal La Aurora del Yumurí en Matanzas. miniatura|195px|Waldo Á. Insua en Galicia contemporánea, 1889.
444 Gyptis
Gyptis é o nome dun asteroide catalogado coa numeración 444. O seu diámetro estímase nuns 165 km (cálculo feito fotometricamente). Gravita entre as órbitas de Marte e Xúpiter cunha distancia media ao Sol de 414 millóns de quilómetros.
Waldo A. Insua
Traxectoria
En novembro de 1899 trasladouse a Madrid, onde se dedicou á avogacía e foi secretario do Centro Gallego de Madrid. Colaborou na prensa madrileña, principalmente en El País, El Liberal, La Ilustración Gallega y Asturiana, La Esfera e Blanco y Negro, e seguiu escribindo para xornais da Habana, Buenos Aires e o estradense El Emigrado.
Unha rúa da Estrada leva o seu nome.
Obras
miniatura|195px|M. Curros Enríquez. Aires d'a miña terra. Juício crítico por Waldo Álvarez Insua.
Vida persoal
miniatura|Waldo Álvarez Insua con fillos. Casou en Cuba con Sara Escobar de Cisneros, adoptou o fillo desta Alberto Insúa e foi pai de seis fillos, entre eles Sara Insúa.
Ealhmund de Kent
Ealhmund foi un rei de Kent a finais do século VIII e pai de Ecgberht, primeiro coñecido da liñaxe da familia real inglesa. Era fillo de Eafa de Wessex e casou cunha princesa de Kent.
Traxectoria
Ealhmund de Kent suponse rei dese territorio por unha carta datada o ano 784, na que é identificado como o pai de Ecgberht, nun anexo posterior á Crónica datado no ano 784. Este Ecgberht restauraría posteriormente a dinastía. É posíbel, con todo, que a Crónica de 825 se refira a algunha reclamación por Ine de Wessex, de cuxo irmán Ingeld Ecgberht era descendente.
Á súa morte, crese que o rei Offa de Mercia, que xa dominaba en maior ou menor medida, tomou o control directo do reino.
The Peel Sessions (The Cure)
The Peel Sessions é un EP da banda inglesa The Cure, editado en 1988 coa sesión gravada o 4 de decembro de 1978 no programa de John Peel da BBC Radio 1. O programa foi emitido o 11 de decembro de 1978.
Listaxe de cancións
Todas as cancións foron escritas por Smith, Tolhurst e Dempsey.
El Eco de Galicia (A Habana)
miniatura|Número 195, 21 de marzo de 1886. El Eco de Galicia (Revista semanal de ciencias, arte y literatura) foi un xornal galego editado na Habana desde 1878 ata 1902.
Historia e características
miniatura|Carta de [[1884 de Rosalía Castro a Waldo A. Insúa, publicada o 28/2/1886.]] Foi o primeiro gran xornal galego na emigración. O primeiro número saíu o 8 de marzo de 1878. O seu nacemento e evolución están vencellados ao seu director, Waldo A. Insúa, que foi o iniciador do Centro Gallego de La Habana desde as páxinas do xornal. Entre xullo e outubro de 1901 estivo dirixido por Eduardo Núñez Sarmiento.
El Eco de Galicia era un xornal escrito en castelán, con colaboracións literarias en galego. Tiña información sobre a vida societaria galega en Cuba (Centro Gallego e Sociedad de Beneficencia de Naturales de Galicia), noticias locais de Galicia e publicidade dos principais negocios galegos da Habana.
Os seus derradeiros números editáronse en 1902. Foi substituído por Galicia.
Eormenric de Kent
Eormenric ou Eormanric foi rei de Kent desde aproximadamente 534 ou 540 até 564 ou 590.
Traxectoria
O seu pai podería ser o rei Octa de Kent, a quen Eormenric sucedeu no trono. Segundo a Crónica anglosaxoa foi sucedido polo seu fillo Aethelberht de Kent ao redor do ano 580 ou 590.
Arteria torácica lateral
miniatura|300px|Arteria torácica lateral A arteria torácica lateral é unha arteria do membro superior humano, pertencente á rexión da axila. É unha rama colateral da arteria axilar, saíndo pola parte inferior do músculo pectoral menor. Segue o bordo do músculo pola parede torácica, abastecendo a parte anterior e medial da axila. Emite pequenas ramas preto do músculo pectoral maior e colabora na irrigación da mama.
Loita turca
A loita turca é un variedade de loita moi popular en Turquía.
Características
250px|miniatura|Torneo de Yağlı güreş en [[Istambul]] A semellanza da loita libre olímpica, a loita turca dispútana dous contrincantes que tentan derrubar o opoñente e situar os seus dos ombros no chan. Os combates duran 30 minutos, prorrogábeis ata 45 se o resultado acabou en empate, se ben antes de 1975 os combates non tiñan límite de tempo. Os loitadores reciben o nome turco de pehlivan, que significa heroe. Pódense sinalar tres tipos fundamentais de loita turca: a serbest, que equivale á loita libre olímpica e onde se poden usar as pernas, a greko-romen, que equivale á loita grecorromana e que impide o emprego das pernas, e o tipo tradicional, que se conserva en distintas áreas do país e que ten o seu exemplo máis coñecido na loita de aceite ou yağlı Güreş', que se disputa basicamente na rexión da Tracia e onde as regras se viron lenemente modificadas ao ter o opoñente o corpo bañado en aceite de oliva: o único punto de apoio na loita é o kisbet, unha especie de faixa de coiro que cobre o loitador dende o cinto ata o xeonllo. Tamén existe un tipo de loita na provincia de Hatay, no sur do país, denominado aba, e onde a indumentaria, e polo tanto o punto de apoio, consiste nun conxunto de cinto e chaleco semellante ao sambo ruso. Este tipo de loita tamén ten regras particulares no que respecta a posicións e técnicas válidas.
O torneo de Kırkpınar, que se celebra todos os anos en Edirne dende 1362 é a competición deportiva máis antiga que se leva disputando ininterrompidamente. Nela danse cita un milleiro de loitadores. Nos últimos anos, a loita turca fíxose común tamén noutras zonas, coma os Países Baixos ou o Xapón.
A loita turca é semellante á loita uzbeka e á loita tártara.
Historia
Diversas formas de loita deportiva foron comúns ás civilizacións e culturas antigas e clásicas, e probablemente tamén ás culturas que conformaron o Imperio Otomán. Nesta época, os loitadores adestraban en escolas particulares chamadas تکیه tekke, que combinaban o adestramento atlético co ensino relixioso. A semellanza destes ximnasios cos zurkhanes de Irán podería ser unha razón para a presenza de termos persa no léxico da loita turca.
Na actualidade, a loita turca é contemplada como un deporte nacional, pero ao mesmo tempo como unha tradición marcadamente rural e "pouco contemporánea" , e como un símbolo identitario da turquidade. De feito, as zonas de Turquía onde máis se practica este deporte é na Tracia e na rexión do Mármara, onde se produciron os repoboamentos máis importantes con turcos que fuxían dos Balcáns logo da caída do Imperio Otomán a partir de 1923. De feito, unha das primeiras medidas da Bulgaria independente (1878) foi prohibirlles a práctica da loita aos musulmáns.
Porén, e aínda que algúns loitadores turcos chegaron a proclamarse campións en disciplinas olímpicas tanto nos mundiais de loita como nos Xogos Olímpicos, o público non lles dedica demasiada atención a estas probas non-turcas. O primeiro turco en gañar un ouro olímpico foi Yasar Erkan, nos Xogos de Berlín (1936).
Faro de Westerheversand
O faro de Westerheversand (en Leuchtturm Westerheversand) atópase en Westerhever, no estado alemán de Schleswig-Holstein. Está considerado como un dos faros máis famosos do norte de Alemaña, polo que adoita ser utilizado na celebración de vodas. Empezouse a construír en 1906 e comezou a funcionar o 26 de maio de 1908.
Pódese visitar dende o ano 2001.
José María Pardo Montenegro Cordal
José María Pardo Montenegro Cordal, nado en Rioaveso (Vilalba) o 1 de marzo de 1824 e finado en Mondoñedo en decembro de 1899, foi un avogado e político galego.
Bobby Morrow
Bobby Joe Morrow, nado en Harligen (Texas) o 15 de outubro de 1935 e finado en San Benito o 30 de maio de 2020, foi un velocista estadounidense que gañou tres medallas de ouro nos Xogos Olímpicos de 1956. Foi chamado o "velocista dominante da década de 1950" e "o velocista máis relaxado de todos os tempos, mesmo máis có seu heroe Jesse Owens".
Traxectoria
Bobby Morrow naceu en Harlingen, Texas, e creceu nunha granxa de San Benito, Texas. Antes de converterse en velocista, Morrow xogou ao fútbol americano no San Benito High School. Morrow tamén foi velocista na Universidade Cristiá de Abilene e membro do club masculino Frater Sodalis.
Morrow gañou o título das cen iardas da AAU en 1955. A súa tempada de máis éxito foi en 1956, cando foi escollido por Sports Illustrated como "Deportista do Ano". Morrow gañou o dobre sprint nos campionatos nacionais universitarios e defendeu o seu título da AAU. Participou entón nos Xogos Olímpicos de Melbourne, onde gañou tres medallas de ouro e foi o líder do equipo estadounidense de velocidade. Primeiro venceu nos 100 metros lisos e logo nos 200 metros, igualando o récord mundial da distancia con 20.6 segundos. Gañou o terceiro ouro co equipo de remudas 4×100, que tamén estableceu un récord do mundo.
Morrow acadou gran sona tras gañar as tres medallas e apareceu nas portadas das revistas Life e SPORT, ademais de Sports Illustrated. Apareceu en The Ed Sullivan Show e Arthur Godfrey and His Friends, e presidiu unha sesión conxunta da lexislatura de Texas.
O éxito de Morrow a nivel nacional continuou despois dos Xogos, mais retirouse en 1958 para converterse en granxeiro e ebanista. Fixo unha breve volta antes dos Xogos Olímpicos de 1960, mais non foi quen de clasificarse para o equipo olímpico.
Legado
En outubro de 2006, o San Benito High School nomeou a súa nova instalación deportiva de 11 000 asentos como Bobby Morrow Stadium. Foi incluído no National Track and Field Hall of Fame en 1989 e no Texas Track and Field Coaches Hall of Fame en 2016.
Vida persoal
Morrow casou con Jo Ann Strickland, que coñeceu no instituto, no que describiu coma un "matrimonio de conto de fadas". Instaláronse en Odessa e despois en Houston, onde recomezou a carreira na banca que deixara de lado para adestrar para os Xogos Olímpicos de 1960. Divorciáronse arredor de 1968. Posteriormente mudouse a Ohio, onde coñeceu e casou con Judy.
Valença, Portugal
Valença, tamén coñecida como Valença do Miño (Valença do Minho en portugués), é un concello portugués do distrito de Viana do Castelo, dentro da Região Norte e subrexión do Minho-Lima.
miniatura|Murallas da parte vella. O concello abrangue 117,43 km² de área e 14.127 habitantes (2011), subdividido en dezaseis freguesías. Linda polo leste co municipio de Monção, polo sur con Paredes de Coura, polo oeste con Vila Nova de Cerveira e ao noroeste e norte únese a Tui a través do río Miño.
Dende o 10 de febreiro de 2012, forma coa cidade galega de Tui unha eurocidade, como mostra de cooperación e integración dos dous concellos, separados tan só polo río Miño.
Historia
Procedentes das máis variadas orixes, indoeuropeas, mediterráneas e africanas, foron acudindo á rexión varios pobos atraídos pola abundancia de caza e da pesca, pola fertilidade do solo, polas serras acantiladas permitindo a defensa contra as doutras tribos como os ligures, os grovios e os celtas.
Aos romanos os sucederon os Suevos que penetraron na Galiza pola bacía do Douro, a mediados do século V. O mesmo aconteceu cos Godos: o famoso Witiza estableceu a súa residencia real na cidade de Tui, tendo as ruínas dese pazo perdurado até o século XVIII. Na rexión valenciana son moi frecuentes os topónimos de orixe xermánica, que derivan destes tempos.
A primeira invasión árabe data do ano 716, Abd al-Aziz ibn Musa entra na Lusitania cun numeroso exército, tomando Porto, Braga e Tui, que apenas foi liberada no ano 736 por Afonso I de Asturias. O ano 997 trouxo as peores consecuencias para a Galiza e a Rexión de Miño, cando Almanzor, no seu camiño a Santiago de Compostela, destruíu todo ao seu paso, incluíndo o Mosteiro de Ganfei.
Repoboouse no século XIII tras recibir carta foral do rei Sancho II de Portugal, e chamouse Contrasta, co significado de "vila oposta a outra" (Tui neste caso). Recibiu o nome actual en 1262 por orde de Afonso III de Portugal.
Foi elevada ao título de cidade o 12 de xuño de 2009.
Demografía
A evolución demográfica entre 1801 a 2011:
Freguesías
miniatura|Mapa das freguesías de Valença. As freguesías de Valença son:
Museos
En Valença existe unha Rede Museolóxica, creada para promover o patrimonio, proporcionando cultura en todas as súas vertentes.
Na actualidade, o concello de Valença ten cinco museos:
Enoturismo
Valença conta cunha rede de enoturismo que consta de tres adegas: Adega Edmun do Val, Adega Rolan e Adega J Barbosa e Herdeiros, nos que os turistas poden hospedarse, facer catas e gozar da paisaxe vitivinícola.
Arteria subescapular
A arteria subescapular é unha arteria do membro superior humano, pertencente á axila. É a maior rama colateral da arteria axilar e é o vaso de maior relevancia na irrigación da parede posterior da axila. Tamén contribúe ao abastecemento da parte posterior da escápula.
A arteria subescapular orixínase na parte posterior do terceiro segmento da arteria axilar. Segue o bordo inferior do músculo subescapular e se divide en dúas ramas:
Caimán almiscreiro do Brasil
O caimán almiscreiro do Brasil (Paleosuchus trigonatus), ás veces chamado caimán anano de Schneider, é un réptil crocodiliano de Suramérica, nativo das cuncas do río Amazonas e Orinoco. É a segunda especie de menor tamaño da familia dos aligatóridos, despois do Paleosuchus palpebrosus, tamén do seu mesmo xénero e da Suramérica tropical. Un adulto medra normalmente ata de 1,2 a 1,6 m de lonxitude e pesa entre 9 e 20 kg. Algúns machos excepcionalmente grandes poden chegar como moito aos 2,3-2,6 m de longo e aos 36 kg de peso.
Etimoloxía e nome
O seu nome científico deullo o naturalista alemán Johann Gottlob Schneider en 1801. O nome xenérico Paleosuchus vén do grego palaios 'antigo' e soukhos 'crocodilo'. Isto fai referencia á crenza de que este crocodiliano procedía dunha antiga liñaxe que diverxeu das outras especies de caimáns hai uns 30 millóns de anos. O nome específico trigonatus deriva do grego trigonos 'tres esquinas' coa terminación latina atus 'provisto con', referido á forma triangular da súa cabeza. O nome común que se lle dá nalgúns idiomas (caimán anano de Schneider) deriva do seu pequeno tamaño e do autor que o describiu.
Descrición
A cabeza desta especie é similar á de Caiman crocodilus, pero non hai unha ponte ósea (os "anteollos") entre os ollos. Os escudos óseos do dorso e do pescozo e cola son grandes, triangulares e agudos. Teñen unha armadura corporal moi osificada tanto pola parte dorsal coma pola ventral. A súa cola relativamente curta é ancha na súa base e aplanada dorsoventralmente a diferenza de moitas especies de crocodilianos que teñen colas aplanadas lateralmente. Os escudos corporais da cola teñen proxeccións laterais; e a cola está tan ben acoirazada que é relativamente pouco flexible. Este caimán é de cor marrón verdosa escura con ollos marróns. Os machos medran ata de 1,7 a 2,3 m de longo, e os espécimes maiores rexistrados chegaron a 2,6 m. As femias raramente pasan de 1,4 m. É un robusto crocodiliano, forte para o seu tamaño, e adoita levar a cabeza alta co seu pescozo formando un ángulo cara ariba.
Distribución e hábitat
miniatura|esquerda|Un P. trigonatus na beira dun río É nativo das cuncas do Amazonas e Orinoco de Suramérica e pode encontrarse en Bolivia, Brasil, Colombia, Ecuador, Güiana francesa, Güiana, Perú, Suriname e Venezuela. Habita en pequenos regatos en áreas forestais nas que nalgúns casos a auga pode ser insuficientemente profunda para que se mergulle completamente. Vese a miúdo en áreas abertas e normalmente non toma o sol, mesmo en catividade.
Comportamento e historia vital
O adulto ten hábitos crípticos e con frecuencia pode verse durante o día porque se non está agochado nas súas toqueiras baixo a auga, pasa gran parte do seu tempo ata a 100 m da auga, oculto na densa vexetación, en troncos ocos, ou baixo árbores caídas. Os machos son territoriais e as femias teñen pequenos dominios vitais. Os adultos son semiterrestres e aliméntanse principalmente de animais como os porco espiños, pacas, serpes, aves e lagartos, consumindo poucos peixes e moluscos. As crías aliméntanse principalmente de insectos nas súas primeiras semanas de vida, cambiando a presas máis grandes a medida que crecen. A mortalidade dos xuvenís é alta, pero a dos adultos é baixa, aínda que os grandes carnívoros como o xaguar ás veces os comen.
As femias maduran e empezan a criar aos 11 anos e os machos aos 20. A femia constrúe unha gran morea de follas caídas e solo que será o seu niño ao final da estación seca ou pode usar un niño preexistente. Fan unha posta de 10 a 15 ovos e cóbrena con máis material vexetal. A calor que xera a vexetación en descomposición do niño axuda á incubación e un bo illamento do niño axuda a conservala. Os niños constrúenos a miúdo contra os laterais de termiteiros e a calor xerada polas térmites contribúe a manter a posta a unha temperatura case constante. Os ovos deben manterse a unha temperatura entre 31 e 32 °C para a produción de descendentes machos. O período de incubación é duns 115 días e as femias permanecen preto do niño durante polo menos a parte inicial dese período, proporcionándolle protección contra os depredadores. Durante a incubación, poden crecer raíces de plantas a través do niño, e o solo preto dos termiteiros pode cementar os ovos. Isto significa que cómpren os coidados parentais cando os ovos van eclosionar para axudar a que as crías escapen da cámara do niño. Unha vez que a femia transporta as crías que eclosionaron a unha área de gardería, a femia permanece con eles durante unhas poucas semanas despois do cal as crías dispérsanse. As femias pode pasar un ano sen volver a criar outra vez.
Middlesex Sevens
O Middlesex Sevens é unha competición de rugby seven que se disputa anualmente en Twickenham Stadium en Londres, Inglaterra. Xogouse por primeira vez en 1926, e comezou polo Dr J.A. Russell-Cargill, un escocés residente en Londres.
O Middlesex Sevens viu moitos grandes xogadores no campo, incluído a Waisale Serevi, Eric Rush, Lawrence Dallaglio, Henry Paul, Robbie Paul, Clive Woodward, Will Carling, JPR Williams, Prince Alexander Obolensky, Va'aiga Tuigamala, Martin Offiah, Ben Gollings, Simon Amor, David Strettle, Josh Lewsey e Andy Ripley entre outros.
En 2005, o torneo converteuse nun concurso de doce equipos da Guinness Premiership como únicos equipos participantes.
O torneo de 2008 viu o retorno dos Ospreys, Newport Gwent Dragons e a British Army como invitados. O campión ao final do torneo foi o London Irish.
Río Texo
O Texo (Tajo en castelán; Tejo en portugués) é o río máis longo da Península Ibérica, que atravesa na súa parte central, seguindo un rumbo leste-oeste, cunha leve inclinación cara ao suroeste. Nace na Fuente de García, na Serra de Albarracín, que pertence aos Montes Universales (Teruel), a 1.593 m de altitude, e desemboca no Océano Atlántico xunto a Lisboa, formando un esteiro coñecido como o Mar da Palla, no que verte un caudal medio de 444 m³ por segundo.
Características
Logo de formar fronteira entre España e Portugal ao longo de 47 km, entra neste último país. Aquí percorre 145 km, a través das rexións tradicionais de Alto Alentexo, Ribatexo e Estremadura, nas que se integran os distritos de Portalegre, Santarém e Lisboa.
Nas súas beiras érguense cidades españolas como Aranjuez, Toledo e Talavera de la Reina, e portuguesas como Abrantes, Santarém e Lisboa.
A súa conca ten unha superficie total de 80.600 km². É a de maior poboación da Península Ibérica, con máis de dez millóns de habitantes. Nela intégranse as áreas metropolitanas de Madrid e Lisboa.
A conca do Texo alcanza unha capacidade total de encoro ao redor dos 14.500 hm³. Polo que respecta ao territorio español, atópase regulada pola Confederación Hidrográfica del Tajo, organismo dependente do Ministerio de Medio Ambiente. O Transvasamento Texo-Segura deriva parte do caudal do río cara á zona suroriental de España.
O seu curso alto está incluído dentro do Parque Natural do Alto Texo, na provincia de Guadalaxara. Tamén o seu curso medio-baixo está protexido legalmente, mediante o Parque Nacional de Monfragüe, localizado na provincia de Cáceres. Máis adiante atópase Parque Natural do Texo Internacional, entre a provincia de Cáceres e Portugal. Na súa desembocadura atópase a Reserva Natural do Estuario do Texo.
Os seus principais afluentes son: Jarama, Guadarrama, Alberche e Alagón, pola dereita; e Guadiela e Salor pola esquerda.
Gary, Indiana
Gary é unha cidade de Indiana, Estados Unidos, localizada na parte sueste da Área Metropolitana de Chicago. A poboación de Gary era de 80.294 no censo de 2010, o que a converte na novena maior cidade do estado de Indiana. A poboación de Gary caeu un 55 por cento con respecto a 1960, ano no que tiña 178.320 habitantes.
Gary está localizada a carón do Parque Nacional das Dunas de Indiana, no Lago Michigan. Moitos cidadáns e políticos axudaron a preservar partes das Dunas de Indiana. A cidade é coñecida polas súas fundicións de aceiro e por ser o lugar de orixe do grupo musical The Jackson 5.
Shenzhou 9
Shenzhou 9 foi unha misión que levou a cabo o primeiro acoplamento tripulado entre unha nave Shenzhou e unha estación espacial, a Tiangong 1, e a primeira misión china na que voou unha muller, Liu Yang. Foi lanzada o 16 de xuño de 2012 mediante un foguete CZ-2F desde o Centro de Lanzamento de Satélites de Jiuquan.
Características
Shenzhou 9 foi unha misión tripulada que se acoplou á primeira estación espacial china, a Tiangong 1, deshabitada no momento dos acoplamentos. Shenzhou 9 permaneceu en órbita 13 días, durante os cales se fixeron dous acoplamentos e a tripulación levou a cabo diversos experimentos a bordo. A cápsula de retorno retornou a terra o 29 de xuño.
A Pedreira, Calo, Teo
A Pedreira é un lugar da parroquia de Calo, no concello coruñés de Teo, pertencente á comarca de Santiago. Segundo o IGE, en 2018 tiña 127 habitantes (63 homes e 64 mulleres).
Pierluigi Collina
Pierluigi Collina, nado en Boloña o 13 de febreiro de 1960, é un ex-árbitro de fútbol italiano. Foi nomeado pola FIFA coma "mellor árbitro do ano" en seis ocasións consecutivas (entre 1998 e 2003) e é amplamente considerado o mellor árbitro de todos os tempos. Collina segue involucrado no mundo do fútbol, como consultor non remunerado da Asociación Italiana de Árbitros de Fútbol (AIA), como xefe de árbitros da Federación Ucraína de Fútbol desde 2010, como membro da Comisión de Árbitros da UEFA e como presidente do comité de árbitros da FIFA.
Biarritz Olympique (hóckey a patíns)
O Biarritz Olympique é a sección de hóckey a patíns do club polideportivo homónimo da cidade vascofrancesa de Biarritz (Pireneos Atlánticos, Aquitania, Francia).
Historia
A sección de hóckey a patíns do Biarritz Olympique naceu en 1926 como Biarritz Hockey Club, conseguindo o campionato de Francia en 1933. En 1939 o club pasou a converterse nunha sección do club polideportivo Biarritz Olympique.
Entre 1942 e 1959 o equipo viviu a súa época dourada, conseguindo 5 títulos de liga. Porén a sección atravesou posteriormente un período de inactividade que se prolongou durante seis tempadas.