cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Joseph Ngute
Traxectoria
Ngute graduouse cun doutoramento en dereito na Universidade de Warwick, no Reino Unido. En 1991, exerceu como director da "Advanced School of Administration and Magistracy". En 1997, entrou no goberno, servindo como Ministro Delegado do Ministerio de Relacións Exteriores. En marzo de 2018, foi nomeado Ministro de deberes especiais na Presidencia da República.
Vida persoal
Ngute provén dunha rexión do sur do Camerún que é anglófona, e tamén é un xefe tribal local.
Granulación aerobia
A granulación aerobia é un tratamento biolóxico utilizado nas estacións depuradoras de augas residuais que adoita utilizar sistemas baseados en lodos activos. Estes sistemas xeralmente requiren grandes superficies para a implantación das diversas unidades de tratamento e posterior separación da biomasa, debido á pobre sedimentabilidade dos lodos. Nos últimos anos desenvolvéronse novas tecnoloxías buscando melloras nestes sistemas. dereita|miniatura|260px|Gránulos Aerobios
Biomasa aerobia granular
Unha definición para distinguir entre un gránulo aerobio e un simple flóculo con boa sedimentabilidade foi proposta nos debates que tiveron lugar durante o 1st IWA-Workshop Aerobic Granular Sludge en Múnic (2004) e di:
Formación dos gránulos aerobios
dereita|miniatura|220px| Reactor SBR, con gránulos aerobios
A biomasa granular aerobia fórmase en reactores descontinuos secuenciais (Sequencing Batch Reactors, SBR) sen materiais de soporte. Estes sistemas cumpren os requirimentos necesarios para a formación dos gránulos, como son:
Vantaxes
O desenvolvemento de biomasa en forma de gránulos aerobios ten sido obxecto de estudo debido ás súas aplicacións na eliminación de materia orgánica e compostos de nitróxeno e fósforo das augas residuais. Os gránulos aerobios en reactores SBR presentan varias vantaxes comparados cos tratamentos convencionais de lodos activos:
Tratamento de augas residuais industriais
Nos traballos realizados con gránulos aerobios empregáronse principalmente augas sintéticas. Estes traballos estaban enfocados principalmente no estudo da formación dos gránulos, na súa estabilidade e na eficiencia da eliminación de nutrientes baixo diferentes condicións de operación, ademais da súa potencialidade na eliminación de compostos tóxicos. O potencial desta tecnoloxía para o tratamento de augas residuais industriais estase a estudar. Algúns resultados destes estudos son:
Estudos en planta piloto
A tecnoloxía de granulación aerobia para a aplicación no tratamento de augas residuais está amplamente desenvolta a escala de laboratorio. A experiencia en sistemas a grande escala é máis limitada, pero varias institucións realizan esforzos para desenvolver esta tecnoloxía.
Os estudos de viabilidade mostran que a tecnoloxía de lodos granulares aerobios pode ser moi prometedora (de Bruin et al., 2004 ). Baseándose no custo anual dun reactor granular (GSBR) con pretratamento e un GSBR con postratamento, estes sistemas son máis viables nun 6-16%. Unha análise de sensibilidade amosa que a tecnoloxía de lodos granulares é menos sensible ó prezo do chan, e máis sensible ós fluxos de augas pluviais. Debido á alta carga volumétrica que se pode tratar nun GSBR, a superficie necesaria é de só un 25% comparada cos sistemas tradicionais de referencia. Con todo, os sistemas GSBR soamente con tratamento primario non poden alcanzar os actuais estándares de depuración de augas residuais urbanas, principalmente debido ao exceso de sólidos en suspensión no efluente que superan os valores límite de emisión. Estes sólidos proveñen do lavado da biomasa non facilmente sedimentable.
A Camposa, Malpica de Bergantiños, Malpica de Bergantiños
A Camposa é un lugar da parroquia de Malpica de Bergantiños no concello coruñés de Malpica de Bergantiños na comarca de Bergantiños. Segundo o IGE, en 2013 estaba despoboado.
Catarrhini
Catarrhini é unha das dúas subdivisións da infraorde dos Siimiformes, os primates superiores ou simios. Abrangue aos monos do Vello Mundo e aos Hominoidea, os cales teñen as divisións de xibóns e os Hominidae (orangutáns, gorilas, chimpancés, bonobos e humanos). Son todos nativos de África e Asia. Aos membros desta pavorde chámaselles catarrhinos.
Clasificacións e evolución
Os Hominoidea e os monos do Vello Mundo escindíronse dos monos do Novo Mundo hai arredor de 35 millóns de anos. A principal escisión do grupo catarrhine ocorreu hai 25 millóns de anos, cando se separaron os xibóns dos outros grandes simios (incluídos os humanos), hai 15-19 millóns de anos.
Xogos Olímpicos da Antigüidade
Os Xogos Olímpicos da Antigüidade eran un festival relixioso e atlético da Grecia Antiga, que se realizaba de catro en catro anos no santuario de Olimpia, en honra de Zeus. A data tradicional atribuída á primeira edición dos Xogos Olímpicos é -776.
Os Xogos Olímpicos eran os máis importantes xogos panhelénicos, tendo sido prohibidos polo emperador cristián Teodosio I en 393, por seren unha manifestación de rituais do paganismo.
Unha importante fonte sobre os xogos é Pausanias (século II), autor do libro Descrición de Grecia, unha guía de Grecia baseada nas súas viaxes polo territorio. Outra importante fonte é un tratado sobre a ximnástica de Filóstrato de Lemnos (século II-III).
A escultura e a cerámica gregas representaron non só os atletas senón tamén a propia práctica deportiva. Respecto á escultura, que tiña no bronce e no mármore os materiais predilectos, moitos traballos sobreviviron só como copias da era romana. Dalgunhas estatuas ficou apenas a base, onde se encontran gravadas inscricións relativas ao atleta, fornecedoras de información. Por último, as moedas cuñadas en determinadas polis retratan determinada modalidade deportiva na cal a cidade destacou.
Mitoloxía
Segundo os estudosos da antigüidade de Elis, da época de Pausanias, o templo de Olimpia foi feito polos homes da rexión na época en que Cronos era o rei dos deuses, a chamada Idade de ouro. Cando Rea deixou a Zeus aos coidados dos dáctilos, ou curetes, de Ida, Heracles de Ida, o máis vello, derrotou aos seus irmáns nunha carreira, e foi coroado cun ramo de oliveira. A partir de aí, os xogos pasaron a ser celebrados cada quinto ano, pois eran cinco os irmáns (Heracles, Paeonaeus, Epimedes, Iasius e Idas ).
Segundo algunhas versións, Zeus derrotou a Cronos en Olimpia, pero outras versións din que el celebrou alí xogos para conmemorar a súa vitoria. O campión de vitorias entre os deuses foi Apolo, que venceu a Hermes na carreira e Ares no puxilismo; por este motivo, a frauta é tocada cando os competidores do péntatlon están na proba de salto, pois a frauta é consagrada a Apolo.
Cincuenta anos despois do diluvio de Deucalión, Clímeno, fillo de Cardis, descendente de Heracles de Ida, veu de Creta para Olimpia e fundou un altar para o seu devanceiro Heracles e os outros curetes. Clímeno foi deposto por Endimión, fillo de Étlio, que deixou o reino para o seu fillo que vencese unha carreira.
Os seguintes en celebraren xogos en Olimpia foron Pélope, Amythaon, fillo de Creteo, os irmáns Neleo e Pelias, Áuxias e Heracles, fillo de Anfitrión. Óxilo foi o último desta era a celebrar os xogos, que non volveron a ser celebrados até o seu descendente Ifito de Ilía.
O lugar
Os Xogos Olímpicos transcorrían no santuario de Zeus en Olimpia, que era feito de mármore cristalizado, situado na rexión occidental do Peloponeso, a cerca de 15 quilómetros do Mar Xónico, próximo da confluencia dos ríos Alfeo e Cladeo. Este santuario tira o seu nome do Monte Olimpo (que se sitúa lonxe do lugar, na Tesalia, no norte da Grecia), punto máis elevado da Grecia continental e que era na mitoloxía grega a residencia das divindades.
O núcleo de Olimpia era o Altis, un bosque sagrado. No centro do bosque existía un templo en estilo dórico dedicado a Zeus, que foi construído entre -468 e -456, en cuxo interior se encontraba unha estatua colosal do deus da autoría de Fidias e que era considerada unha das Sete Marabillas do Mundo Antigo.
Os participantes
miniatura|Atletas. Non poderían participar nos xogos os estranxeiros (os "bárbaros" segundo a mentalidade grega), os escravos e as mulleres. Cóntase o caso dunha muller que, vestida con roupas masculinas, se disfrazou de adestrador para entrar no ximnasio e ver o seu fillo loitar. O fillo venceu a proba e a nai, celebrando a vitoria, deixou caer o seu disfrace. Descubriron que era muller.
Os atletas eran dunha forma xeral oriúndos das clases máis favorecidas e tiña sido iniciados no deporte desde tenra idade. Non viñan só da Grecia continental, senón de todos os puntos do mundo grego, que na Antigüidade incluía as colonias espalladas polas costas do Mediterráneo e do Mar Negro. Os vencedores eran obxecto da homenaxe da súa cidade: poderían recibir alimentación gratuíta, teren estatuas erguidas na súa honra e seren cantados polos poetas.
Organización
A organización dos xogos foi da responsabilidade da polis de Élide. En -668 Fidón de Argos conquistou Olimpia e entregou o control do santuario á cidade de Pisa, que organizou os xogos até -558, ano en que Élide retomou o control sobre Olimpia grazas á intervención de Esparta.
A tregua sagrada
No ano en que se celebrarían os xogos, Élide enviaba por toda Grecia heraldos que anunciaban a data concreta en que se desenvolverían os xogos e que convidaban aos atletas e aos espectadores a participaren. Os heraldos anunciaban tamén a tregua sagrada, que prohibía a guerra durante o período dos xogos e que intentaba protexer os espectadores e atletas durante a vida, a estadía e o regreso.
Os xuíces
Os Xogos Olímpicos eran supervisados por xuíces, os helanódicas ("xuíces dos Helenos"). Estes xuíces eran oriúndos do seo da nobreza de Élide, sendo escollidos á sorte dez meses antes do inicio do festival; o número de xuíces variou ao longo dos tempos.
Os xuíces eran responsábeis do envío dos arautos. Deberían tamén garantir o bo estado dos edificios do santuario e garantir a seguranza.
Interviñan igualmente nas probas, sorteando os atletas, arbitrando as probas e proclamando os vencedores, aos cales coroaban.
Os xuíces realizaban un xuramento a través do cal se comprometían a xulgar de forma imparcial os concorrentes e a gardar sixilo sobre aspectos relacionados cun atleta. Tamén ordenaban a execución dos castigos aos atletas e adestradores que non cumpriran as regras; estes poderían ser castigados con azoutes en lugar público, algo que entre os gregos encontrábase en xeral reservado aos escravos. No caso de suborno, prevíanse multas elevadas, cuxo diñeiro revertía para pagar estatuas en bronce de Zeus, expostas no santuario.
Os atletas e os adestradores chegaban a Élide cun mes de anticipación para adestraren so a supervisión dos xuíces. Xúlgase que durante este período os atletas que non eran considerados aptos ou que non cumprían os criterios de participación eran excluídos.
Probas
miniatura|160px|Carreira con armas
Carreiras pedestres
O estadio era a proba máis antiga e de maior prestixio, xa que o seu vencedor daría o seu nome aos xogos. Consistía nunha carreira de 192 metros, o longo do estadio; diaulós correspondía a unha carreira de 384 metros. Canto ao dolichos, era unha carreira que variaba entre os 7 e os 24 estadios. A carreira con armas variaba entre os 2 e os 4 estadios e nela os atletas levaban o casco e o escudo dos hoplitas, o que podería ser penoso dado o peso que representaba este armamento. Para evitar a fraude, os escudos usados polos atletas eran gardados no Templo de Zeus, de modo a evitar que alguén correse cun escudo que fose máis lixeiro.
Carreiras ecuestres
Este tipo de proba incluía as carreiras de carros ou de cabalo de sela. Nas primeiras poderían usarse dous cabalos (bigas) ou catro cabalos (cuadrigas). As cuadrigas terían sido introducidas nos Xogos Olímpicos pola primeira vez en -680. e as carreiras de cabalo de sela en -648. Unha carreira de carros consistía en doce voltas ao hipódromo, tendo cada volta entre 823 e 914 metros; a carreira de cabalo era unha volta do hipódromo.
Non eran os homes que venceran nas carreiras os que recibían as coroas, senón os donos dos cabalos, dado que estes implicaban custos que só os máis ricos poderían soportar. Así, algunhas mulleres con posesións e políticos convertéronse en vencedores destas carreiras, sen nunca teren participado nelas.
Loita, puxilato e pancracio
miniatura|170px|Vaso que representa unha escena de loita A loita naceu no Próximo Oriente, tendo sido adaptada polos gregos talvez na época micénica. Tiña como deus padroeiro a Hermes.
Na loita grega era necesario provocar por tres veces a queda do adversario para se consagrar vencedor. Considerábase que ocorrera unha queda cando as costas, ombros ou peito do adversario tocaban o chan. Antes de iniciaren a loita os concorrentes untaban o corpo con aceite e botaban un pouco de terra para evitar que a pel se tornase escorregadiza. A proba non posuía un tempo límite. Era permitido partir os dedos do adversario, pero non era permitido realizar ataques na rexión xenital ou recorrer a mordeduras. Existían probas reservadas aos homes adultos e aos rapaces.
A práctica do puxilato na Grecia Antiga remonta ao século -VIII. Só se podería atacar cos puños e os concorrentes envolvían os dedos con tiras de coiro. Non existían asaltos nin categorías baseadas no peso dos atletas. O xogo terminaba cando un dos atletas ficaba inconsciente ou colocaba un dedo no ar en sinal de desistencia.
O pancracio era unha combinación da loita e do puxilato, sendo o seu resultado unha proba extremadamente violenta, cuxos concorrentes poderían mesmo chegar a morrer. Todo estaba permitido, con excepción de meter dedos nos ollos, atacar a rexión xenital ou morder. A vitoria ocorría cando un dos atletas xa non conseguía continuar a loitar, levantando un dedo para que o xuíz se apercibise.
Para cada un destes deportes, existían probas reservadas aos homes adultos e aos rapaces.
Péntatlon
miniatura|Un atleta realiza o salto de lonxitude con dous halteres O péntatlon dos Gregos antigos era diferente do péntatlon moderno, sendo composto polo lanzamento de disco, lanzamento de xavelina, salto de lonxitude, a carreira de estadio (semellante aos 200 m) e a loita.
O disco lanzado polos atletas pesaba cerca de 9,5 quilos e podería ser feito de pedra, ferro ou bronce. O vencedor era aquel que conseguía lanzar o disco o máis lonxe posíbel e o vencedor era tamén considerado un heroe. Canto á xavelina posuía a altura dun home e estaba feita de madeira. No salto de lonxitude recorríase a catro halteres que impulsaban o atleta na subida e que eran despois tirados cando este descía.
Caso un atleta tivese vencido as seis primeiras probas do péntatlon, non se realizaban as dúas últimas.
Data de introdución das probas
En itálico - nome da proba en grego
Declive e fin
O período áureo dos Xogos Olímpicos antigos correspondeu ao século -V. As perturbacións que a Guerra do Peloponeso xerou en Grecia terían inevitabelmente consecuencia sobre os xogos: Élide, que até entón tiña mantido unha actitude politicamente neutra, aliouse a Atenas durante este conflito e expulsou os espartanos do evento. En -424, so a ameaza de invasión de Esparta, os xogos tiveron que ser realizados baixo a protección de tropas. Aínda que Esparta non tivese chegado a invadir o santuario, este episodio revela que o concepto da "tregua sagrada" tiña sido esquecido.
En -365 a Arcadia, axudada por Pisa (inimiga de Élide), conquistou o santuario; as dúas cidades organizaron os xogos de -364. Élide tentou recuperar o santuario recorrendo á forza; o conflito xerado levaría á pillaxe dos templos do Altis. Élide acabaría por retomar o control do santuario porque se temía a furia dos deuses, tendo sido consideradas inválidos os Xogos de -364.
En -336, despois de que as cidades gregas foron conquistadas por Filipo II de Macedonia e polo seu fillo Alexandre Magno, foi construído no Altis o Filipeion, un edificio onde se encontraba estatuas de Alexandre e da súa familia feitas de ouro e marfil, materiais que até daquela foran reservados ás estatuas dos deuses.
En -146 Grecia foi conquistada polos romanos. Para financiar a súa guerra contra Mitrídates VI do Ponto, o xeneral romano Sila saqueou o Altis (así como os santuarios de Delfos e do Epidauro). En -80, como forma de celebrar o éxito da súa guerra, Sila transferiu os xogos para Roma, pero despois da súa morte en -78 os xogos regresaron a Olimpia. Durante un breve período da era romana os xogos retomaron a súa vitalidade.
Ponte Cadós, Cadós, Bande
Ponte Cadós é un lugar da parroquia de Cadós no concello ourensán de Bande na comarca da Baixa Limia. Segundo o INE e o IGE en 2011 tiña tres habitantes (dous homes e unha muller), a mesma cantidade ca en 2010.
Club Deportivo El Ejido 2012
O Club Deportivo El Ejido 2012 é un club de fútbol español da localidade de El Ejido, na provincia de Almería. Foi fundado en 2012 despois da desaparición do Club Polideportivo Ejido, e actualmente xoga na Segunda División B Española.
Os Currás, Barallobre, Fene
Os Currás é un lugar da parroquia de Barallobre no concello coruñés de Fene na Comarca de Ferrol. Tiña 17 habitantes no ano 2014 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales 8 eran homes e 9 mulleres.
Sultanes de Monterrey
Os Sultanes de Monterrey son un equipo profesional de béisbol mexicano que compite na Liga Mexicana de Béisbol (LMB). Desde a temporada 2019−20, o equipo participa tamén na Liga Mexicana del Pacífico (LMP), a cal se celebra após a conclusión da LMB. Os Sultanes son o único equipo do país que participa nas dúas competicións á vez. O club foi fundado en 1939 co nome de Carta Blanca, e ten desde aquela a súa sede en Monterrey. Os Sultanes posúen no seu palmarés dez títulos de liga, sendo o terceiro equipo con máis títulos desta competición despois dos Diablos Rojos del México e dos Tigres de Quintana Roo. Desde 1990 o seu estadio como local é o Estadio de Béisbol Monterrey, parque con capacidade para 21.906 espectadores.
Condado de Waterford
O condado de Waterford (en gaélico irlandés Port Láirge) é un condado da provincia de Munster (República de Irlanda).
A cidade máis grande é Waterford (45.775 habitantes), aínda que esta non forma parte do condado propiamente administrativo, senón que ten a súa administración. A capital do resto do condado é Dungarvan (7.452 habitantes).
Waterford limita polo norte cos condados de Tipperary e Kilkenny, polo leste co condado de Wexford, co Canal de San Xurxo polo sur e con Cork polo suroeste.
Ahmadou Ahidjo
prAhmadou Babatoura Ahidjo, nado o 24 de agosto de 1924 en Garoua, Camerún e finado o 30 de novembro de 1989 en Dakar, Senegal, foi o primeiro presidente da República do Camerún, ocupando o posto dende 1960 até 1982.
Primeiros anos e educación
Ahmadou Ahidjo naceu en 1924, no seo dunha familia musulmá residente en Garoua, situada ó norte do Camerún. Finalizou os seus estudos secundarios na Escola Superior Administrativa de Yaoundé, e comeza a traballar como operador nunha emisora de radio entre 1942 e 1946.
Carreira política
Comezou a súa carreira política, sendo elixido deputado da Asemblea de Representantes do Camerún polo período 1947-1952 e sendo reelixido para o período 1952-1956. Mentres era deputado, foi membro da secretaría da Asemblea Territorial, que traballaba xunto á Unión Francesa, en relación á administración do Camerún francés.
En 1957, Francia permite que o Camerún sexa un goberno autónomo, no que Ahidjo asume como Viceprimeiro Ministro e Ministro do Interior, cargos que ocupa até 1958, cando o entón Primeiro ministro André Marie Bbida renuncia, e por iso, fai que Ahidjo asuma como Primeiro ministro do Camerún. Durante ese proceso, funda e preside o partido político Unión Camerunesa (UC).
Presidente do Camerún (1960-1982)
Trala independencia do Camerún en 1960, Ahidjo permaneceu como Primeiro ministro, chamando a un referendo o 21 de febreiro, no cal propuña que el asumise a presidencia do novo estado; medida que é aprobada, sendo nomeado Presidente do Camerún o 5 de maio dese mesmo ano, pola Asemblea de Representantes.
Regueira
Regueira pode referirse a:
Toponimia
Como topónimo dá nome a:
Apelido
Segundo o censo do ano 2000 o apelido Regueira tiña 4.548 ocorrencias en Galicia. Pode referirse a:
Ahmadou Ahidjo
Presidente do Camerún (1960-1982)
O 2 de xuño de 1972, mediante outro referendo, promúlgase unha nova constitución, na que o país pasa a chamarse República Unida do Camerún. O 30 de xuño de 1975, nomea a Paul Biya como Primeiro ministro e segundo ó mando do país.
En canto a relacións internacionais, o seu goberno mostrou apoio cara a Occidente, e mantivo moi boas relacións con Francia, quen foi o seu principal provedor de produtos, e entre 1970 e 1978, o seu país ocupou a presidencia da Organización para a Unidade Africana (OUA).
O 4 de novembro de 1982, renuncia á presidencia por motivos de saúde, sendo sucedido por Paul Biya. Porén, as relacións entre ambos deterióranse, ó momento de que Ahidjo acusou a Biya de querer instaurar un réxime policial no Camerún, e este último responde acusandóo de estar detrás dunha conspiración para derrocalo, afirmando que ía deter a todos os partidarios de Ahidjo. Temendo unha represalia, Ahidjo parte ó exilio cara a Francia en agosto de 1983 e ese mesmo mes, renuncia á secretaría xeral do partido.
En 1984, foi xulgado e condenado á morte in absentia polo goberno camerunés, sendo posteriormente conmutada a prisión perpetua. Permaneceu en Francia até 1985, cando viaxa a Senegal e vive alí, até o seu falecemento o 30 de novembro de 1989.
Controversias
O seu goberno foi fortemente criticado, en primeiro lugar polas atribucións de corte ditatorial que Ahidjo posuía no país, nas que gañou cinco veces as eleccións presidenciais de 1965, 1970, 1975 e 1980, nas que contaba cunha escasa maioría, e en segundo lugar polo control da Asemblea de Representantes, por parte da Unión Camerunesa, que tras fusionarse co Partido Nacional Demócratico do Camerún (KNDP), créase en 1985, a Unión Nacional Camerunesa (UNC), dando así a case inexistencia de partidos opositores durante o seu réxime.
Tamén foi acusado de propagar a islamización do país con toques animistas, co fin de reducir a presenza cristiá no país africano.
David Fernández Diéguez
David Fernández Diéguez, nado na Coruña o 11 de outubro de 1875 e finado na mesma cidade o 24 de decembro de 1936, foi un matemático galego.
Traxectoria
Estudou Arquitectura e Ciencias Exactas en Madrid. Exerceu como profesor de Aritmética, Xeometría Práctica e Elementos de Construción na Escola de Artes e Oficios Artísticos da Coruña, e despois como catedrático de Matemáticas do Instituto Nacional de Ensino Medio. Ingresou na Real Academia Galega, a proposta de Manuel Murguía, Florencio Vaamonde e Jaime Ozores de Prado, o 28 de marzo de 1925, da que foi secretario (1926-1936), e presidente nos últimos meses da súa vida.
Juan Bautista Alonso
Juan Bautista Alonso Español, nado en Salcidos (A Guarda) o 14 de setembro de 1801 e finado en Madrid o 5 de decembro de 1879, foi un avogado e político galego, membro do Partido Progresista, deputado e senador. Publicou un libro de poesía.
Traxectoria
Fillo dun mestre de obras, de neno quedou orfo de nai. Estudou Filosofía e Dereito na Universidade de Salamanca. En Madrid estivo vinculado ao maxisterio de Alberto Lista e exerceu de avogado. Foi secretario da Academia del Mirto, á que pertencían, entre outros, José de Espronceda, Felipe Pardo y Aliaga e Ventura de la Vega. Mantivo relacións con José García de Villalta, Espronceda, Antonio García Gutiérrez, Patricio de la Escosura e Mariano José de Larra. Foi redactor de El Eco del Comercio e La Abeja. Fundou o periódico El Guirigay con Luis González Bravo e colaborou no Semanario Pintoresco Español.
Foi deputado (entre 1839 e 1866) polas provincias da Coruña, Granada, Madrid, Pontevedra e Lugo e subsecretario do Ministerio da Gobernación con Salustiano de Olózaga.
Publicou, en lingua castelá, traballos xurídicos e, en 1834, o libro de poemas de estética neoclásica Poesías (Imp. de Tomas Jordan, Madrid, 358 páxinas). Pediu que se declarase á cidade de Vigo capital da Provincia de Pontevedra. Colaborou con varias poesías no Álbum de la Caridad de 1862 ("Mi patria", "Mi cortesana en el campo", "El duelo" e "El regalo campestre"), todas elas xa incluídas con anterioridade en Poesías.
Despois da revolución de 1868 foi presidente do Consello de Estado. Foi senador pola Provincia de Murcia de 1872 a 1873.
Gato ferruxento
O gato ferruxento (Prionailurus rubiginosus) é un dos membros máis pequenos da familia dos gatos, que habita na India e Sri Lanka. En 2012, tamén foi rexistrado no oeste de Terai, no Nepal. Dende 2016, a súa poboación en estado salvaxe está categorizada como case ameazada segundo a Lista Vermella da IUCN, xa que está fragmentada e vese afectada pola perda e destrución do seu hábitat, a fraga caducifolia.
Tequeño
300px|miniatura|Tequeños en expositor. O tequeño é unha comida típica venezolana utilizada normalmente como entremés en festas e reunións. Prepárase cunha masa de fariña de trigo, que envolve un anaco de queixo branco cortado en tiras e frítese por uns 2 a 3 minutos en aceite a uns 190 graos centígrados. Ten forma cilíndrica cunha capa crocante por fóra que cobre o queixo derretido. Ten a forma dun habano, pero máis groso.
É típico tamén da gastronomía galega, servíndose preferentemente como tapa, en Santiago de Compostela.
O tequeñón é un tequeño máis grande.
Xeralmente cómese con salsa de tomate (ketchup) ou salsa picante. Tamén se pode comer só.
Variedades
Como todo prato, o tequeño evolucionou a través dos anos, e é así como hoxe día existen tequeños, non soamente de queixo (neste momento é o "tradicional") senón que atopamos variantes de tequeños recheos con xamón, xamón e queixo, ricota con espinacas, chocolate e até con mariscos. Outra variante é o tequeño recheo de chourizo, que está a comezar a ser comercializado nos supermercados españois a raíz do crecemento da poboación inmigrante venezolana.
Platichthys stellatus
Platichthys stellatus (Pallas, 1787) é un peixe teleósteo da orde dos pleuronectiformes, suborde dos pleuronectoideos, familia dos pleuronéctidos e subfamilia do pleuronectinos, pertencente ao xénero Platichthys, coñecida en galego como platuxa do Pacífico. que vive nas costas do Pacífico norte.
Trátase dunha especie de grande importancia comercial.
Como todos os peixes da familia dos pleuronéctidos, ten o corpo aplanado, asimétrico, e os dous ollos situados no mesmo lado, na cara pigmentada.
Descrición
A especie foi descrita en 1787 polo médico, zoólogo e botánico alemán Peter Simon Pallas, baixo o nome de Pleuronectes stellatus.
Sinónimo
Ademais de polo nome orixinario que lle impuxo Pallas, e do actualmente válido, a especie foi coñecida polo sinónimo Platichthys rugosus Girard, 1854.
Etimoloxía
O nome do xénero, Platichthys está tirado dos termos do grego antigo πλατύς platýs, "plano", e ἰχθύς, ǐchthýs, "peixe", literalmente: "peixe plano".
En canto ao nome específico, stellatus, é un adxectivo do latín científico, derivado de stella, -ae, "estrela", é dicir, "con estrelas".
Características
Entre as características distintivas desta especie destacan: miniatura|300px|Platichthys stellatus. miniatura|300px|Platichthys stellatus.
Hábitat
Os adultos adoitan viviren sobre fondos areosos ou fangosos, preto do litoral, a miúdo en aguas moi pouco profundas, e nos estuarios, durante o verán, e no inverno migra cara a augas máis profundas.
Distribución
A especie distribúse polo norte do Pacífico, entre os 70° N e os 34° N, desde Corea e o sur do Xapón e, a través do estreito de Bering, no Ártico, en Alasca, e o golfo da Coronación, nos Territorios do Noroeste, Canadá, até Santa Bárbara, no sur de California, EE. UU., polo sur.
Variedade de ambientes
A platixa do Pacífico é un peixe costeiro, que habita tanto nos estuarios na zona de auga doce, até os primeiros rápidos, con individuos xuvenís que se poden encontrar até 120 km cara ao interior, como en ambientes mariños, onde poden chegar a profundidades de até os 375 m.
Nutrición
Os adultos desprázanse sobre o fondo mediante as ondulacións das aletas dorsal e anal, alimentándose dunha gran variedade de invertebrados bentónicos.
As larvas, peláxicas, inician a súa alimentación co consumo de crustáceos e algas planctónicas e, cando sofren a metamorfose para transformárense en peixes planos, cambian a súa dieta cara a presas máis grandes.
Lonxevidade
A idade máxima rexistrada para os membros desta especie foi de 24 anos.
Híbridos
Platichthys stellatus hibrida con Parophrys vetulus; este híbrido, denominado Inopsetta ischyra, pode encontrarse desde o mar de Bering até San Francisco (California). Así mesmo pode hibridar con Kareius bicoloratus.
Pesca
A platuxa do Pacífico péscase activamente no Canadá, a China, ambas as Coreas, os Estados Unidos, a Federación Rusa e o Xapón, nas zonas de pesca 61, 67 e 77 (Pacífico noroeste, nordeste e centro-leste, respectivamente).
Estado de conservación
A Unión Internacional para a Conservación da Natureza e dos Recursos Naturais cualificou en 2013 o status desta especie como LC (pouco preocupante) debido á suá grande área de dispersión, ao gran número de subpoboacións e ao tamaño da poboación global, e porque esta é bastante estábel, non diminiundo o suficientemente rápido como para cualificala en calquera das categorías de especies ameazadas.
Gluón
O campo que estuda as propiedades desta interacción chámase cromodinámica cuántica.
Saint-Coulomb
Saint-Coulomb (en Sant-Kouloum) é unha comuna francesa do departamento de Ille e Vilaine, na Bretaña.
Gluón
Propiedades
Igual que o fotón, o gluón é un bosón sen masa nin carga de spin. Coma os quarks, os gluóns teñen carga de cor, que depende do cambio da cor dos quarks.
Os quarks mudan de cor cando se intercambian gluóns, de tal xeito que a carga da cor total do sistema formado polo quark e o gluón, antes e despois da emisión ou absorción é a mesma.
Os quarks e os gluóns forman partículas compostas con carga de cor total neutra (acostúmase a dicir que as partículas compostas son brancas).
Confinamento dos quarks
A formación destas estruturas con forma de corda por parte dos gluóns limita o campo de acción desta interacción a unha orde de 10−15 metros (máis ou menos o tamaño dun núcleo atómico).
A masa dos hadróns
Os gluóns forman tamén parte dos hadróns, e a enerxía do campo de cor que crean é a responsable da maioría da súa masa (E=mc^2). No caso do protón pódese ver que:
O resto de masa do protón é a enerxía do campo de cor.
Forza forze residual
A pesar de que os hadróns teñen carga de cor neutra, os quarks de diferentes hadróns poden atraerse con moita forza, no caso dos nucleóns incluso maior que a electromagnética. A esta forza de natureza forte entre distintos hadróns chámaselle residual, e é a responsable de que o núcleo atómico sexa estable a pesar da cantidade de cargas positivas.
Cruceiro do Adro de Taragoña
O cruceiro do Adro de Taragoña é un monumento relixioso situado a carón da igrexa de San Salvador de Taragoña (Rianxo).
Descrición
O cruceiro, situado no adro, posúe un altar. Ten plataforma dun grao e pedestal moi moldurado e con grande escocia. O fuste é de sección octogonal, cadrada nos extremos. O capitel, de formigón moi decorado, ten volutas, follas de acanto, querubíns e orlas vexetais. A cruz, tamén de formigón, ó igual cás imaxes, de sección cuadrangular ruda. O Cristo ten as mans abertas e coroa de espiños. A Virxe María está orando cos dedos entrelazados sobre nubes.
Andrés Vázquez Verea
Andrés Vázquez de Verea y Aguiar, nado en Arzúa e finado no Pereiro de Aguiar en abril de 1918, foi un médico e escritor galego.
Traxectoria
Estudou Medicina na Universidade de Santiago de Compostela. Foi médico en Navarra antes de exercer profesionalmente en Galicia. Foi médico titular en Nogueira de Ramuín e despois en Vilariño (O Pereiro de Aguiar). Foi vocal do Colexio de Médicos e Presidente da Xunta Provincial de Médicos Titulares de Ourense. Publicou en El Heraldo Gallego unha serie de cartas abertas dirixidas ao bispo de Ourense Eustaquio Ilundáin. Foi pai do tamén médico Luís Vázquez Groizard (1885-1972).
A Loira, Barallobre, Fene
A Loira é un lugar da parroquia de Barallobre no concello coruñés de Fene na Comarca de Ferrol. Tiña 151 habitantes no ano 2014 segundo datos do Instituto Galego de Estatística (no que aparece rexistrado como A Loira-O Castro) dos cales 73 eran homes e 78 mulleres.
Servizo militar
miniatura|270 px|Facendo o servizo militar en España, 1945 O servizo militar, coñecido popularmente en España como as quintas ou a mili, é un período de duración e obrigatoriedade variada, no cal os cidadáns dun país (habitualmente, só os homes), deben recibir adestramento militar en cuarteis como preparación para unha eventual guerra. Canto máis conflitivo e militarizado for o país, maior será a posibilidade de que os seus cidadáns estean sometidos ao servizo militar. En xeral, o seu tempo medio de duración é dun ano, exceptuándose casos especiais como o de Israel, en que homes e mulleres reciben adestramento militar periodicamente.
En España o servizo militar obrigatorio (exclusivo para os homes) aboliuse en 2001. Daquela duraba nove meses pero unha gran parte dos xoves escollían realizar unha "prestación social substitutoria".
Notas
miniatura|dereita|300px| <li><font color="#00d000">Verde : Sen [[forzas armadas</li> <li><font color="#0000c8">Azul : Sen servizo militar obrigatorio</li> <li><font color="#ff9000">Laranxa : Plans para eliminalo nos próximos anos</li> <li><font color="#ff0000">Vermello : Servizo militar obrigatorio</li> <li><font color="#9999999">Gris : Sen información</li>]]
Kokkola
Kokkola (en finés) ou Karleby (en sueco) é unha cidade de Finlandia, capital da rexión de Ostrobotnia Central. Ten unha poboación de 46.779 habitantes segundo o censo de 2012.
Etimoloxía
O nome en finés Kokkola significa "lugar de fogata" ou "lugar da aguia", xa que a palabra finesa kokko significa á vez fogueira e aguia mariña (o sufixo -la indica localizaión). Ata o 1 de xaneiro de 1977 foi coñecida en sueco como Gamlakarleby, cando o concello de Kaarlela (en sueco Karleby) fusionouse con Kokkola, e a cidade adoptou o nome sueco de Karleby. A palabra gamla significa "vila", karl significa "home" ou "campesiño" e by significa "vila", polo que a tradución do antigo nome sueco sería "antiga vila de campesiños". O nome en latín era Carolina Vetus.
Historia
miniatura|Igrexa de Kaarlela. A cidade de Kokkola foi fundada en 1620 polo rei Gustavo II Adolfo de Suecia, cando Finlandia formaba parte do Imperio Sueco. Kokkola foi fundada como porto de embarque para o comercio de alcatrán. Tamén se converteu nun importante centro de construción naval.
En xuño de 1854 produciuse un importante acontecemento histórico coñecido como a "Escaramuza de Halkokari", durante a Guerra da Crimea. Os Royal Marines do HMS Vulture e HMS Odin trataron de chegar á terra para saquear a cidade, mais foron repelidos pola defensa local, moitos dos cales eran civís armados con rifles de caza. Un dos 9 barcos máis pequenos (un canoneiro) caeu nas mans dos defensores da cidade. Como tal, ese barco foi o único buque da royal Navy en posesión estranxeira en 1914. O barco pode verse actualmente no Parque Inglés de Kokkola. O concello rexeitou devolver o barco a pesar de varias solicitudes por parte do goberno do Reino Unido, a máis recente por parte de John Stuttard, o Lord Mayor de Londres. O Tesouro Británico paga anualmente unha pequena suma para o mantemento de nove tumbas dos nove Royal Marines mortos en combate durante a escaramuza á congregación local.
En 1977, o concello veciño de Kaarlela (en sueco Karleby) fusionouse co de Kokkola (coñecido en sueco ata o momento como Gamlakarleby). En 2009, os concellos de Lohtaja, Kälviä e Ullava fusionáronse tamén con Kokkola.
Pumares, Cadós, Bande
Pumares é un lugar da parroquia de Cadós no concello ourensán de Bande na comarca da Baixa Limia. Estaba deshabitado no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE.
Siikalatva
Limita cos concellos de Haapavesi, Kajaani, Kärsämäki, Liminka, Muhos, Pyhäntä, Raahe, Siikajoki e Vaala e Kajaani, este último na rexión veciña de Kainuu.
O concello é unilingüe en finés.
Galería de imaxes de Becerreá
Galería de imaxes do concello de Becerreá na provincia de Lugo.
Condado de Limerick
O condado de Limerick (en gaélico irlandés Luimneach) é un condado da provincia de Munster (República de Irlanda). A capital, Limerick, sitúase na foz do río Shannon.
Limerick limita cos condados de Clare polo norte, Tipperary polo leste, Cork polo sur e Kerry polo oeste.
Peter Walker
Peter Douglas Conyers Walker, nado en Huby (Yorkshire) o 7 de outubro de 1912 e finado en Newtown (Worcestershire) o 1 de marzo de 1984, foi un piloto de automobilismo inglés. Demostrou ser un piloto forte na maioría das disciplinas, pero gostaba máis dos automóbiles deportivos, gañando a carreira das 24 Horas de Le Mans de 1951 e as Nove Horas de Goodwood en 1955. Retirouse efectivamente despois dun accidente en 1956 que o deixou con graves lesións.
Traxectoria
Comezou a súa carreira en 1935, logo de unirse a Peter Whitehead. Gozou do éxito tanto en carreiras de circuíto como en subidas cun ERA antes da segunda guerra mundial, con vitorias en Brooklands e Donington Park. Ao longo deste período, competiu cos ERA de Whitehead. O seu estilo agresivo e os derrapes convertérono en favorito da multitude e logrou algo de notoriedade. Despois de rematar a guerra, regresou ao deporte.
Aínda que xa era competitivo antes da guerra, a experiencia e o estilo agresivo de Walker axudárono a facerse aínda máis exitoso. De feito, foi un dos poucos pilotos que puideron sacar rendemento do ERA tipo E. En 1948, foi capaz de acadar algunhas impresionantes actuacións tanto en subidas como en carreiras de Grand Prix. Unha destas carreiras foi o Gran Premio do Reino Unido, no RAF Silverstone. Con todo, a carreira non fora planificada. Inscribíuse na carreira cun ERA tipo E, pero o fabricante non conseguiu entregar o chasis no tempo, entón Walker usou o seu ERA tipo B máis antigo. Durante a carreira, sobreviviu ás retiradas masivas para terminar no 11º lugar, a 12 voltas do gañador, Luigi Villoresi.
Piloto de Grand Prix
No campionato mundial de pilotos de Fórmula 1, Walker estivo presente na primeira carreira, o Gran Premio do Reino Unido de 1950 en Silverstone. De feito, foi un dos primeiros en entrar no evento, no seu propio ERA tipo E. Logo de clasificarse décimo, compartiu a condución con Tony Rolt, entrou en boxes despois de só dúas voltas para cederlle o coche. Desafortunadamente, a demostración de ritmo na cualificación non foi igualada pola súa resistencia, Rolt retirouse co coche na quinta volta por problemas na caixa de cambios. A tempada inaugural da Fórmula Un de Walker acabou alí, xa que non disputou outro Gran Premio nesa tempada.
Un mes máis tarde, da súa vitoria no Circuíto de Sarthe, terminou sétimo no Gran Premio do Reino Unido de 1951 nun BRM Type 15 V16 de 1.5 litros sobrealimentado, co seu compañeiro de equipo Reg Parnell no quinto posto. Ambas pernas dos pilotos quedaron tan queimadas pola calor dos motores e os sistemas de escape que incluso camiñar lles resultaba doloroso. Gregor Grant informou: "Parnell e Walker salvaron o día para o automobilismo británico. O seu heroísmo mantendo a súa tarefa mentres sofrían graves queimaduras permitirá aos deseñadores de BRM avanzar e modificar os coches para facelos completamente aptos para a carreira." Desafortunadamente, Walker non correu con BRM de novo.
Despois de catro anos, regresou á Fórmula Un, correndo dúas veces. A primeira a bordo do Maserati 250F de Stirling Moss, onde se retirou do Grote Prijs van Nederland, con problemas mecánicos. Para a seguinte carreira da tempada, o Gran Premio do Reino Unido de 1955, en Aintree, compartiu un Connaught Type B oficial con Rolt. No que pasou a ser o seu último Gran Premio, o coche retirouse por un fallo no acelerador logo de só 19 das 90 voltas.
Sports Car Ace
As actuacións de Walker nas subidas chamaron a atención de Lofty England, o xestor do equipo de carreiras de Jaguar, que o recompensou coa condución dun Jaguar XK120 na primeira carreira deste coche recentemente presentado en Silverstone en 1949. Walker rematou en segundo lugar, pero gañou no mesmo evento 12 meses máis tarde, nun XK120 preparada con materiais de aleaxe.
Despois do éxito do XK120, desenvolveron unha versión para carreiras de resistencia, o XK120C ou C-Type e precisaron dun piloto. Contactaron con Walker e con el, Jaguar embarcouse no seu primeiro programa de carreiras destinado a gañar as 24 Horas de Le Mans dunha vez. No primeiro intento, só seis semanas logo de completarse, Walker conseguiu a vitoria pola que é máis lembrado, cando el e o seu copiloto, Whitehead, gañaron a carreira de 1951. Os tres inscritos, enchían os tres primeiros postos despois de catro horas. Con todo, logo de tan só 50 voltas, só quedaba Walker na carreira. A vitoria proporcionoulle á marca de Coventry moita publicidade e recoñecemento.
Aínda convalecente das súas queimaduras do Gran Premio do Reino Unido, Walker referiuse a elas como pouco máis que "un pouco de molestia", chegou a Dundrod para competir cun C-Type no RAC Tourist Trophy. Jaguar ocupou os tres lugares no podio. Walker terminou segundo por detrás de Moss.
Na carreira de 1953, compartiu o seu C-Type oficial con Stirling Moss, a parella liderou nas primeiras etapas ata que apareceron problemas no motor. Moss entrou en boxes na volta 20 e os mecánicos puxéronse a traballar. O problema só se solucionou despois dunha segunda parada, cando os mecánicos cambiaron un filtro de combustible tupido. Moss e Walker terminarían segundos, a catro voltas dos seus compañeiros de equipo gañadores, Rolt e Duncan Hamilton. Este sería o máis próximo que chegaría a estar dunha segunda vitoria en Le Mans.
Aínda que permaneceu con Jaguar para 1954, a tempada non foi tan exitosa, a pesar de colaborar con Moss para Le Mans nun Jaguar D-Type, se retiraron na 12ª hora con problemas de freos. Ao final da tempada, England pediu a Walker que estivese dispoñible para as probas previas á tempada, antes da tempada de 1955. Walker non respondeu e uniuse a Aston Martin. Isto non foi un bo movemento, xa que o hat-trick de vitorias de Jaguar en Le Mans estaba a piques de comezar. Un consolo para Walker, foi a súa vitoria nas Nove Horas de Goodwood, unha carreira na que compartiu un Aston Martin DB3S con Dennis Poore.
Retirouse en gran parte das carreira logo de chocar cun DB3S en Le Mans en 1956. Cometeu un erro na 16ª hora da carreira, mentres corría forte. Sufriu o que, basicamente, se convertería no accidente que puxo fin a súa carreira. O coche patinou sobre a pista mollada preto da ponte de Dunlop, golpeou contra o muro e finalmente deslizouse boca a abaixo pola pista.
Walker fixo unha proba e competiu novamente en 1957. Na primavera, probou por Rob Walker Racing Team, no seu Connaught Type B en Goodwood, e posteriormente pilotou o coche nunha única carreira, o Gran Premio de Siracusa na seguinte tempada. Clasificouse en oitavo lugar a pesar de trompear e calar o coche máis tarde.
Retirada
Despois da súa retirada do deporte, Walker adicouse a cría de coellos e chinchilas con Lady Ripley por un tempo e ata deseñou un tipo de paso canadense para o gando, pero ambas empresas non chegaron a nada.
Walker morreu o 1 de marzo de 1984, despois de sufrir demencia e pneumonía. É lembrado polos seus pares como Moss, que o describe como un dos "grandes tipos" da súa vida.
Resultados completos na Fórmula Un
(Chave) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida.
Cidade vella de Damasco
A Cidade Antiga de Damasco é o centro histórico de Damasco (Siria). A cidade antiga que é unha das cidades habitadas máis antigas no mundo, contén numerosos sitios arqueolóxicos, incluíndo algunhas igrexas e mesquitas históricas. Moitas culturas deixaron a súa marca, especialmente helenísticas, romanas, bizantinas e islámicas. En 1979, o centro histórico da cidade, rodeado de murallas da era romana, declararouse Patrimonio da Humanidade pola UNESCO. En xuño de 2013, a UNESCO incluíu todos os sitios sirios na lista de Patrimonio Mundial en perigo para avisar dos riscos aos que están expostos debido á Guerra civil siria.
Orixes e fundación
Situada na marxe sur do río Barada, a antiga cidade fundouse no terceiro milenio a. de C. O diámetro horizontal do óvalo é de aproximadamente 1´5 km coñecido como Rúa recta de Damasco, mentres que o diámetro vertical Cardus Maximus) é de aproximadamente 1 km.. Cunha área aproximada de 86´12 hectáreas (0´86 km2), a cidade antiga estaba dentro dun muro histórico de 4´5 km en circuíto que foi construído principalmente polos romanos, entón fortificada pola dinastía aiúbida e mamelucos.
A primeira mención de Damasco foi como "Ta-ms-qu" no segundo milenio a.deC., situouse na rexión de Amurru no medio dunha zona de conflito entre os hititas e exipcios. A cidade pagaba tributos ata o xurdimento dos Pobos do Mar no 1200 adeC cuxas incursións axudaron a debilitar aos rivais. En consecuencia, os arameos semitas conseguiron establecer o estado independente de Aram-Damasco (século XI-733 adeC), nomeando a cidade principal como "Dimashqu" ou "Darmeseq".
Cadro de tempo histórico
Ao longo da súa historia, Damasco formou parte dos seguintes estados:
miniatura|Mapa de Damasco en 1855