cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Sangue
Os vertebrados con mandíbula teñen un sistema inmunitario adaptativo, baseado principalmente nas células brancas do sangue. Os glóbulos brancos interveñen na loita inmunitaria contra as infeccións e parasitos. As plaquetas son importantes para a coagulación do sangue. Os artrópodos na súa hemolinfa teñen hemocitos como parte do seu sistema inmunitario.
Funcións
dereita|miniatura|[[Hemoglobina, unha proteína globular verde = grupo hemo vermello e azul = subunidades da proteína.]] right|miniatura|[[Hemo.]] O sangue realiza moitas importantes funcións no corpo, como son:
Constituíntes do sangue humano
miniatura|Ilustración dos elementos figurados do sangue. miniatura|Dous tubos de sangue anticoagulado con [[EDTA. Tubo da esquerda: despois de esperar, os glóbulos vermellos sedimentaron no fondo do tubo. Tubo da dereita: contén sangue fresco recentemente extraído.]] O sangue supón o 7% do peso do corpo humano, e ten unha densidade media duns 1060 kg/m3, moi próxima á da auga pura, que é 1000 kg/m3. Un adulto medio ten un volume sanguíneo de aproximadamente 5 litros de sangue, o cal está composto de plasma e varios tipos de células. Estas células sanguíneas, que se denominan corpúsculos ou "elementos formes" ou "elementos figurados" constan de eritrocitos (glóbulos vermellos do sangue), leucocitos (glóbulos brancos do sangue, dos que hai varios tipos), e trombocitos (plaquetas). Por volume, os glóbulos vermellos constitúen un 45% do sangue total, o plasma o 54,3%, e os glóbulos vermellos o 0,7%.
O sangue completo (plasma e células) mostra unha dinámica de fluídos non newtoniana; as súas propiedades de fluxo están adaptadas a fluír eficazmente por diminutos capilares con menos resistencia có propio plasma considerado por separado. Ademais, se toda a hemoglobina humana estivese flotando libre no plasma (en lugar de estar toda dentro dos glóbulos vermellos), o fluído circulatorio sería demasiado viscoso para que o sistema cardiovascular puidese funcionar eficazmente.
Células
Un microlitro de sangue humano contén:
Plasma
Aproximadamente o 55% do volume sanguíneo é plasma sanguíneo, un fluído que é o medio líquido do sangue, que cando está só ten unha cor amarelada. O volume do plasma sanguíneo chega a 2,7–3,0 litros nun humano medio. É esencialmente unha solución acuosa que contén un 92% de auga, un 8% de proteínas do plasma sanguíneo, e cantidades traza doutros materiais. O plasma circulante leva disolvidos nutrientes, como glicosa, aminoácidos, e ácidos graxos (disolvidos no sangue ou unidos a proteínas plasmáticas), e retira os produtos residuiais, como dióxido de carbono, urea, e ácido láctico.
Cabicha
miniatura|Cabichas nun cinseiro. Unha cabicha é o resto dun pito (ben de tabaco, ben doutra substancia) cando xa está case totalmente fumado, incluíndo o filtro, se o ten. Son moi nocivos para o medio natural, pois o algodón está impregnado de nicotina e alcatrán e xa non é biodegradable. Provocan incendios, sobre todo no verán e poden ser instrumentos de tortura.
Sangue
Plasma
Outros importantes compoñentes son:
Cabicha
Segundo a norma actual en España desde xullo de 2006 tirar cabichas pola xanela dos automóbiles está penado con catro puntos menos no carnet de conducir, debido á súa perigosidade na creación de lumes forestais.
Sangue
Plasma
Cando ao plasma se lle retiran as proteínas de coagulación denomínase soro sanguíneo. A maioría das proteínas que quedan no soro son a albumina e as inmunoglobulinas.
Estreito rango de valores de pH
O pH do sangue está regulado para permanecer nun intervalo estreito entre 7,35 e 7,45, o que fai que sexa lixeiramente básico. Cando o sangue ten un pH por debaixo de 7,35 é demasiado ácido, mentres que por riba de 7,45 é demasiado básico. O pH do sangue, a presión parcial de oxíxeno (pO2), a presión parcial de dióxido de carbono (pCO2), e de HCO3− están regulados coidadosamente por varios mecanismos homeostáticos, que exercen a súa influencia principalmente por medio do sistema respiratorio e o sistema urinario para controlar o equilibrio ácido-básico e a respiración. Unha proba de gasometría arterial pode medir estes valores. Polo plasma tamén circulan hormonas que transmiten a súa mensaxe a diversos tecidos do corpo. A lista de rangos de referencia para os diversos electrólitos do sangue é extensa.
Alongos
O topónimo galego Alongos pode referirse a:
Sangue
Sistema cardiovascular
miniatura|A circulación do sangue no [[corazón humano.]]
O sangue circula polo corpo humano por vasos sanguíneos pola acción bombeante do corazón. Nos humanos, o sangue bombéase desde o forte e musculoso ventrículo esquerdo do corazón cara á aorta e dali a outras arterias, que o distribúen aos capilares dos tecidos periféricos, e regresa, a través de veas que desembocan nas veas cavas superior e inferior, á aurícula dereita. Desde alí pasa ao ventrículo dereito, desde onde é bombeada aos pulmóns a través das arterias pulmonares, e regresa oxixenado á aurícula esquerda polas veas pulmonares, e dalí pasa ao ventrículo esquerdo pechando o dobre circuíto (circulación maior ou sistémica entre o corpo e o corazón, e circulación menor ou pulmonar entre os pulmójns e o corazón). O sangue transporta o oxíxeno procedente do aire inhalado polos pulmóns e lévao a todas as células do corpo, mentres que o sangue venoso transporta o dióxido de carbono, producido pola respiración celular, aos pulmóns, onde é exhalado. En xeral, o sangue arterial é oxixenado e o sangue venoso desoxixenado, coa excepción das arterias pulmonares, que levan o sangue menos oxixenado do corpo, e as veas pulmonares, que levan o sangue máis oxixenado.
Un fluxo de retorno adicional é xerado polo movemento do músculo esquelético, que comprime as veas e pula o sangue cara adiante. O retroceso non é posible nas veas, porque teñen válvulas que o impiden.
A circulación do sangue xa foi descrita por William Harvey en 1628.
Produción e degradación das células sanguíneas
Nos vertebrados, todas as células do sangue prodúcense na medula ósea nun proceso chamado hematopoese, que inclúe a eritropoese, ou produción de glóbulos vermellos (eritrocitos), e a mielopoese ou produción de glóbulos brancos e plaquetas. Durante a infancia, case todos os ósos humanos producen glóbulos vermellos; nos adultos, a produción de glóbulos vermellos está limitada a algúns ósos: o corpo das vértebras, o esterno, as costelas, os ósos pélvicos, e os ósos longos das extremidades. Ademais, durante a infancia, o timo, situado no mediastino, é unha fonte importante de linfocitos T. O compoñente proteináceo do sangue (entre o que están as proteínas para a coagulación) prodúcese predominantemente no fígado, mentres que as hormonas prodúcense nas glándulas endócrinas, e a cantidade da fracción acuosa do sangue está regulada polo hipotálamo e mantida polos riles.
Os eritrocitos sans teñen unha vida no plasma de aproximadamente 120 días antes de seren degradados no bazo, e polas células de Kupffer do fígado. O fígado tamén elimina algunhas proteínas, lípidos e aminoácidos do sangue. Os riles excretan activamente produtos residuais presentes no sangue, formando a urina.
Transporte de oxíxeno
miniatura|Curva de saturación da hemoglobina básica. Está movida cara á dereita en condicións de maior acidez (máis dióxido de carbono disolvido) e cara á esquerda con menor acidez (menos dióxido de carbono disolvido). O 98,5% do oxíxeno nunha mostra de sangue arterial nun ser humano san respirando aire a nivel do mar está combinado quimicamente coa hemoglobina (Hgb). Aproximadamente o 1,5% está disolvido fisicamente no líquido do sangue e non está ligado á hemoglobina. A molécula de hemoglobina é o principal transportador de oxíxeno nos mamíferos e en moitas outras especies (ver excepcións máis abaixo). A hemoglobina ten unha capacidade de unirse ao oxíxeno de entre 1,36 e 1,37 mL O2 por gramo de hemoglobina, o cal multiplica por 7 a capacidade de oxíxeno sanguínea total, se a comparamos coa que tería se o oxíxeno se transportase só pola súa solubilidade, que é de 0,03 ml O2 por litro de sangue por mm Hg de presión parcial de oxíxeno (aproximadamente de 100 mm Hg en arterias).
1719
Véxase tamén
Historia ano a ano
Santo Adriano
200px|thumb|Casa do concello Santo Adriano é un concello do Principado de Asturias. En 2010 tiña unha poboación de 248 habitantes.
Limita ao norte con Oviedo, ao leste con Ribera de Arriba e Morcín, ao sur con Quirós e Proaza e ao oeste con Proaza e con Grau. Atópase no centro da comunidade, xunto ao curso do río Trubia.
Está formado polas parroquias de Castañeo'l Monte, Llavares, Tuñón e Villanueva. A capital é Villanueva.
Calidina
A calidina é unha cinina bioactiva formada en resposta a lesións nos tecidos a partir de precursores cininóxenos por medio da acción de calicreínas.
A calidina é un decapéptido cuxa secuencia é H-Lys-Arg-Pro-Pro-Gly-Phe-Ser-Pro-Phe-Arg-OH. Pode converterse en bradicinina pola acción dun encima aminopeptidase. En realidade, a calidina é idéntica á bradicinina, pero cun residuo de lisina adicional no extremo N-terminal e sinaliza tamén a través do receptor de bradicinina.
Pode ser un substrato para as carboxipeptidases M e N.
SMTP
Simple Mail Transfer Protocol (SMTP, Protocolo de Transferencia Simple de Correo) é o patrón de facto para envío de correo electrónico a través de Internet.
SMTP é un protocolo relativamente simple, baseado en texto simple, en que se especifican un ou varios destinatarios dunha mensaxe (e, na maioría dos casos, validados), sendo despois a mensaxe transferida. É bastante fácil testar un servidor SMTP usando o programa telnet. Este protocolo corre sobre o porta 25 nunha rede TCP. A resolución DNS dun servidor SMTP dun dado dominio posibilítase pola entrada MX (Mail eXchange).
A utilización en masa do SMTP remonta aos anos 80. Na altura era un complemento ao UUCP que estaba mellor adecuado para transferencias de correo electrónico entre máquinas sen ligazón permanente. Por outro lado, o desempeño do SMTP aumenta se as máquinas envolvidas, emisor e receptor, se atoparen ligadas permanentemente.
O Sendmail foi un dos primeiros (se non o primeiro) axente de transporte de correo electrónico a implementar SMTP. En 2001 existían, polo menos, uns 50 programas que implementan SMTP como cliente (emisor) ou servidor (receptor). Outros servidores SMTP moi coñecidos son: exín, Postfix, Qmail, e Microsoft Exchange Server.
Dada a especificación inicial, que contemplaba apenas texto ACII, este protocolo non é ideal para a transferencia de ficheiros. Algúns estándars foron desenvolvidos para permitir a transferencia de ficheiros en formato binario a través de texto simple, como o caso do MIME. Hoxe en día case todos os servidores SMTP soportan a extensión 8BITMIME.
O SMTP é un protocolo de recepción apenas, i.e., non permite que un usuario descargue as mensaxes dun servidor. Para iso é necesario un cliente de correo electrónico que soporte POP3 ou IMAP, que é o caso da maioría dos clientes actuais.
Exemplo dunha sesión SMTP
Despois do estabelecemento dunha conexión entre emisor (cliente) e receptor (servidor), o exemplo seguinte ilustra unha sesión SMTP. Na conversación seguinte, "C:" designa as mensaxes do cliente e "S:" as mensaxes do servidor. Na maioría dos computadores unha conexión pode ser estabelecida usando o comando telnet no emisor, por exemplo:
telnet www.example.com 25
que irá abrir unha ligazón SMTP entre a máquina cliente (emisor) e o servidor www.example.com.
S: 220 www.example.com ESMTP Postfix C: HELO mydomain.com S: 250 Hello mydomain.com C: MAIL FROM: sender@mydomain.com S: 250 Ok C: RCPT TO: friend@example.com S: 250 Ok C: DATA S: 354 End data with <CR><LF>.<CR><LF> C: Subject: test mesaxe C: From: sender@mydomain.com C: To: friend@example.com C: C: Hello, C: This is a test. C: Goodbye. C:. S: 250 Ok: queued as 12345 C: quit S: 221 Bye
Aínda que opcional, practicamente todos os clientes pregúntanlle ao servidor cales extensións SMTP soporta, utilizando o comando EHLO (en oposición ao HELO ilustrado enriba), e o corpo da mensaxe (a seguir a DATA) segue tipicamente en formato MIME.
Seguranza e spamming
Unha das limitacións da especificación SMTP inicial é que non existe método de autenticación dos emisores. Como tal, foille engadida a extensión SMTP-AUTH.
A pesar diso, o spamming continuaba a ser un problema. Alterar o SMTP extensivamente ou substituílo completamente non se torna práctico, debido á forte utilización do SMTP e aos efectos que de aí podían advir. O Internet Mail 2000 é unha proposta nese sentido.
É por esta razón que existen varias propostas para protocolos alternativos que irían asistir a operación SMTP. O Grupo de Investigación Anti-Spam do IRTF atópase a estudar varias propostas para se soportar a autenticación do emisor dunha forma flexíbel e escalábel. A proposta aparentemente máis sólida parece ser o protocolo Sender Policy Framework.
Xestosa, Toén
Santa María de Xestosa é unha parroquia do concello ourensán de Toén na comarca de Ourense. No ano 2007 tiña 143 habitantes (74 homes e 69 mulleres), trece menos ca no ano 2000. Ten unha soa entidade de poboación.
miniatura|Igrexa parroquial.
Historia
Consérvanse dous documentos en lingua galega asinados polo cura e notario de Xestosa Pedro Martínez a mediados do século XIII: un de compra-venda do 3 de marzo de 1259, e outro de venda do 30 de marzo de 1260.
Psila africana
A psila africana ou psílido africano dos cítricos, Trioza erytreae, é un insecto hemiptero da familia Triozidae. É unha importante praga do xénero Citrus (os cítricos) sendo coa especie Diaphorina citri os únicos vectores coñecidos da grave doenza producida por Candidatus Liberibacter coñecida como Huanglongbing, HLB ou "Citrus Greening". Trátase dun insecto chuchador amplamente distribuído por África onde frecuentemente é portador da enfermidade HLB. Recentemente, este insecto foi detectado por vez primeira en Europa tras a súa aparición en Galicia e no Norte de Portugal malia non se teren aínda detectado casos de HLB neste país.
Distribución
O psílido dos cítricos atópase no Camerún, as Illas Comores, Etiopía, Kenya, Madagascar, Malawi, Mauricio, Reunión, Ruanda, Suráfrica, Santa Helena, o Sudán, Swazilandia, Tanzania, Uganda, Zaire, Zambia e Zimbabwe. Tamén se atopa en Arabia Saudita, Iemen e nos arquipélagos da Macaronesia de Madeira e as illas Canarias. Recentemente introduciuse en Galicia e no Norte de Portugal. Con todo, o "Citrus Greening" aínda non se detectou.
Morfoloxía
As posturas de ovos localízanse nas marxes das follas novas. Estes ecloden pasados uns 10 días e as ninfas comezan a se alimentar no revés da folla, producindo bugallo s e a deformación das follas. Os adultos son alados e comezan sendo pálidos mais escurécense co tempo até tomar unha cor acastañada. A femia é máis grande ca o macho, aínda que a característica máis distintiva é que cando se alimentan forman un ángulo duns 35 graos coa superficie vexetal.
Desenvolvemento
Unha femia de psila pode pór até 2000 ovos ao longo da súa vida (a cal dura entre 4 e 7 semanas). O clima seco e cálido é moi negativo para o seu desenvolvemento preferindo climas lenes e húmidos coma o galego. En Suráfrica poden chegar a ter 8 xeracións ao ano.
Localización na planta
alt=Choisya ternata|miniatura| [[Choisya ternata, un arbusto ornamental con flores fragrantes, de aroma parecido ao da flor da laranxeira, pode sufrir a praga da psila africana. ]] T. erytreae vive excusivamente sobre plantas da familia Rutaceae, tanto cultivadas como espontáneas. Prefiren os gomos novos e tenros para se alimentar e desenvolver o seu ciclo de vida.
A lista de especies vexetais hospedantes, sobre as que a psila se pode desenvolver, son as seguintes: Casimiroa edulis, Choisya ternata, Citroncirus webberi, Citrofortunella microcarpa, Citrus L., Clausena, Fortunella, Murraya koenigii, Poncirus trifoliata, Vepris lanceolata e Zanthoxylum capense .
Galicia e Norte de Portugal
Afecta a laranxeiras, limoeiros e mandarineiros do país. Apareceu por vez primeira en Galicia na provincia de Pontevedra a finais de 2014. Antes disto, a presenza da psila africana só fora detectada no espazo administrativo europeo na illa de Madeira (en 1994 na Illa de Porto Santo) e, despois, en 2002, nas Canarias. Entrou en Galicia dende a comarca arousana e, en 2015, detectouse en árbores de Vilagarcía de Arousa, Cambados, A Illa de Arousa, O Grove, Sanxenxo, Poio, Pontevedra e Cangas. Tamén ten xa presenza no Norte de Portugal. A Consellería do Medio Rural puxo en marcha un dispositivo especial para saber onde se atopa o insecto e proceder ao seu control e evolución. No Norte de Portugal os primeiros síntomas desta praga foron observados nos concellos do Porto e Matosinhos, en xaneiro de 2015. É a División de Protección e Control Fitosanitario da Estación de Avisos de Entre Douro e Miño quen leva o control (Direção Regional de Agricultura e Pescas do Norte). En novembro de 2015 foi detectada na rexión Centro de Portugal, en Esmoriz.
Gravidade e control
En maio de 2019, non habendo presenza da bacteria que causa a enfermidade HLB en Galicia, a Consellería do Medio Rural aconsellaba tratar a praga e dar aviso ao Servizo de Explotacións da Consellería do Medio Rural, achegando os datos persoais, a localización da leira afectada e o número de árbores que sufrían a presenza da psila africana.
En hortas e xardíns, tanto públicos como privados, as recomendacións para a erradicación da psila daban tres opcións :
Dado que a praga pode ter ata 8 xeracións por ano, cómpre facer tratamientos continuos nun prazo de dúas ou tres semanas e resulta conveniente a alternancia de produtos autorizados con diferentes modos de acción .
En Portugal recomendan comprar as árbores en lugares de venda autorizados polos servizos oficiais do Miniterio da Agricultura; nunca adquirir plantas cos síntomas falados, non enxertar con garfos provenientes de árbores infestadas. Ademais, cómpre observar atentamente as árbores e cortar e queimar de inmediato as pólas con síntomas da praga en lugares debidamente autorizados. Tamén se debe contactar cos servizos da División de Protección e Control Fitosanitario da Estación de Avisos de Entre Douro e Miño para informar da peste.
Danos nos cultivos
Os danos directos producidos por esta praga caracterízanse pola deformación dos gomo s tenros e a formación de numerosos bugallo s que depauperan a planta.
Con todo, os danos máis importantes que causa esta peste son indirectos ao ser o principal axente transmisor da bacteria Candidatus Liberibacter africanus que causa a doenza do "Citrus Greening" ou "Huanglongbing" nos países onde a bacteria está presente.
Control biolóxico
En Rodesia foron detectados os parasitoides Terrastichus radiatus, Psyllaephagus pulvinatus.. En Runión e Mauricio introduciuse con éxito o parasitoide Tamarixia Dryi.
Control químico
Entre os produtos máis utilizados actualmente atópanse o dimetoato e os piretroides.
Santa María, Castrelo de Miño, Castrelo de Miño
Santa María é un lugar da parroquia de Castrelo de Miño no concello ourensán de Castrelo de Miño na comarca do Ribeiro. Tiña 44 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 22 eran homes e 22 mulleres. Iso supón un aumento da poboación respecto a 2010, cando tiña 43 habitantes (22 homes e 21 mulleres).
1758
Outros
Historia ano a ano
A Pallota, Ligonde, Monterroso
A Pallota é un lugar da parroquia de Ligonde no concello de Monterroso, na provincia de Lugo. Segundo o padrón municipal (INE 2012) ten 19 habitantes (11 homes e 8 mulleres), o que supón unha diminución nun habitante en relación ao ano anterior.
Augusto César Sandino
Augusto Nicolás Calderón Sandino, máis coñecido como Augusto César Sandino, nado en Niquinohomo o 18 de maio de 1895 e finado en Managua o 21 de febreiro de 1934, foi un campesiño, patriota e revolucionario nicaraguano. Está considerado heroe Nacional de Nicaragua, e xunto co poeta Rubén Darío constitúe a máxima expresión da Nacionalidade Nicaraguana. É alcumado «Xeneral de Homes Libres».
Foi un líder da resistencia nicaraguana contra o exército de ocupación estadounidense no seu país. Trala retirada das forzas estadounidenses, foi asasinado a traizón polo Xeneral Anastasio Somoza García, Xefe Director da Guardia Nacional creada polos EUA, quen tiña un proxecto político persoal para o que Sandino era un estorbo. Foi asasinado xunto co seu irmán Sócrates Sandino e mailos seus lugartenentes por membros da Guardia Nacional en Managua. As súas accións e ensinanzas foron a base ideolóxica para a fundación, anos máis tarde, da Fronte Sandinista de Liberación Nacional (FSLN).
Traxectoria
miniatura|dereita|Casa natal en [[Niquinohomo.]] Augusto Nicolás Calderón Sandino naceu en Niquinohomo (Departamento de Masaya), fillo ilexítimo de Gregorio Sandino (un adiñeirado cultivador de café), e Margarita Calderón, unha indíxena que servía na plantación do seu pai. En 1904, con 9 anos, foi abandonado pola súa nai e enviado a vivir coa súa avoa materna. Máis tarde foi enviado a vivir coa familia do seu pai, debendo traballar para gañar a hospedaxe.
En xullo de 1912,con 17 anos, presenciou por vez primeira intervención das tropas estadounidenses en Nicaragua, fronte a unha sublevación en contra do presidente Adolfo Díaz, o cal contaba co apoio dos Estados Unidos. O xeneral liberal Benjamín Zeledón morreu en combate o 4 de outubro defendendo os outeiros de El Coyotepe" e La Barranca, estratexicamente localizados na entrada da cidade de Masaya. Sandino, aínda un mozo, quedou impresionado coa imaxe do cadáver do patriota, levado nunha carreta polos Marines para ser sepultado en Catarina.
Arco apuntado
miniatura|100px|Arco apuntado 220px|miniatura|A Ponte medieval de Borela sobre o [[río Almofrei arránxase cun arco oxival.]] O arco apuntado, tamén chamado arco oxival, está composto por dous tramos de arco formando un ángulo central, na clave.
Significación do arco oxival
Na Europa do século XII, o arco oxival non só supón un cambio estético que racha co clasicismo do arco de medio punto, propio da arquitectura romana e a románica, senón que ademais, resulta máis eficaz, pois grazas á súa verticalidade as presións laterais son menores cá no arco de medio punto, permitindo salvar maiores espazos.
A sección do arco oxival reproduce os nervios, cada vez máis complexos, do sistema gótico, que tamén se manifestan nas mesmas molduras do alicerce.
O arco apuntado considérase un dos tres elementos distintivos da arquitectura gótica, xunto coa bóveda de crucería e o arcobotante. É consecuencia das novidades introducidas no sistema construtivo gótico e acompaña na súa evolución á bóveda de crucería.
Engas, Codeso, Boqueixón
Engas é un lugar da parroquia de Codeso no concello coruñés de Boqueixón, na comarca de Santiago. Segundo o padrón municipal (INE 2013) ten 28 habitantes (13 homes e 15 mulleres).
A Granxola, Codeso, Boqueixón
A Granxola é un lugar da parroquia de Codeso no concello coruñés de Boqueixón, na comarca de Santiago.
79ª edición dos Óscar
A 79ª edición dos Óscar presentada pola Academia das Artes e das Ciencias Cinematográficas (AMPAS), galardoou os mellores filmes de 2006 dos Estados Unidos de América e celebrouse o 25 de febreiro de 2007 no Kodak Theatre en Hollywood, Os Ánxeles. Durante a cerimonia, Academia das Artes e das Ciencias Cinematográficas presentou os Premios da Academia (comunmente coñecidos como Oscars) en 24 categorías. A cerimonia, televisada nos Estados Unidos pola ABC, foi producida por Laura Ziskin e dirixida por Louis J. Horvitz. A actriz Ellen DeGeneres foi a presentadora por vez primeira. Dúas semanas antes, nun evento do Beverly Wilshire Hotel en Beverly Hills o 10 de febreiro, foron presentados os Premios da Academia ó Logro Técnico por Maggie Gyllenhaal.
Infiltrados gañou catro premios, incluíndo o de mellor filme e mellor director para Martin Scorsese. Outros gañadores foron El laberinto del fauno con tres, An Inconvenient Truth, Dreamgirls e Little Miss Sunshine con cadanseus dous premios, Babel, The Blood of Yingzhou District, Den danske dikteren, Happy Feet, The Last King of Scotland, Cartas de Iwo Jima, The Lives of Others, Marie Antoinette, Pirates of the Caribbean: Dead Man's Chest, The Queen e West Bank Story cun premio. A audiencia ascendeu a case 40 millóns de espectadores nos Estados Unidos.
Gañadores e nomeados
Os nomeados da 79ª edición foron anunciados o 23 de xaneiro de 2007, no Teatro Samuel Goldwyn en Beverly Hills, por Sid Ganis, presidente da Academia, e pola actriz Salma Hayek. Dreamgirls foi o que máis nomeamentos recibiu, oito, seguido por Babel con sete. Nesta edición, ocorreu por primeira vez que o filme con máis nomeamentos non o estaba para o premio ó mellor filme.
El Barrendero
El Barrendero foi un periódico semanal aparecido na Estrada en 1886.
Historia e características
Subtitulado Periódico satírico que barre todos los domingos, apareceu en abril de 1886. Editáronse polo menos dous números.
Bandeira de Antiga e Barbuda
A bandeira de Antiga e Barbuda foi adoptada o 27 de febreiro de 1967. Deseñada polo mestre dunha escola, Reginald Samuels, está composta pola metade superior dun Sol emerxendo dunha franxa horizontal de cor azul. Baixo esta franxa hai un fondo branco e sobre este, un fondo negro. A ambos os lados da bandeira sitúanse dous triángulos (cos seus ángulos rectos nas esquinas inferiores) de cor vermella.
Club Deportivo Cuenca (Ecuador)
O Club Deportivo Cuenca é un club de fútbol profesional ecuatoriano da cidade de Cuenca, a 3ª cidade mais grande do país. Fundado o 4 de marzo de 1971, o equipo compite na máxima categoría da Liga de Ecuador, da que foi campión por primeira e única vez en 2004.
Segundo a clasificación da Conmebol, o CD Cuenca é actualmente o 4º club mais potente do país, e o 45º de Suramérica. Non obstante, na clasificación histórica da Liga ecuatoriana, o CD Cuenca ocupa a 6ª posición tralos 5 grandes clubs de Guayaquil e Quito: Barcelona SC, CD El Nacional, CS Emelec, LDU Quito e Deportivo Quito, nesa orde.
O equipo disputa os seus encontros como local no Estadio Alejandro Serrano Aguilar, construído en 1945 e reinaugurado en 1971, cuxa capacidade é de 22.000 persoas.
Bandeira de Antiga e Barbuda
O Sol representa o amencer dunha nova era para o país, mentres que o negro representa os antergos africanos, o azul a esperanza e o vermello a enerxía. A combinación amarelo ouro, azul e branco tamén representa o ambiente natural das illas do Caribe: Sol, mar e area.
En embarcacións estatais e militares, utilízase unha bandeira que consiste nunha cruz vermella sobre un campo branco e a bandeira nacional no cantón.
Picu Horru
Picu Horru, tamén coñecido como Peña Manteca, é o cumio máis alto da Serra da Manteiga, no oeste da Cordilleira Cantábrica. Ten unha altitude de 1522 msnm e pertence ao concello asturiano de Belmonte de Miranda. Atópase entre as concas dos ríos Pigüeña e Narcea e forma parte do Lugar de importancia comunitaria Peña Manteca-Genestaza.
Epipogium aphyllum
A Epipogium aphyllum é unha especie da familida das Orchidaceae.
Características
É unha especie difícil de observar pola súa bioloxía. Non ten follas verdes e vive normalmente en forma de rizoma subterránea, asociándose a fungos que lle proporcionan o alimento. Só en anos cunhas condicións ótimas de humidade e temperatura desenrola un pequeno tallo con flores que saen á superficie. Isto acontece en poucos lugares e cada varios anos. Así no Reino Unido, volveuse a citar no 2010, tras 23 anos de vida. Por todo isto recibe o sobrenome de ghost orchid (orquídea pantasma) en inglés.
Distribución
Vive en rexións mornas e frías de Europa e Asia. Está moi ligada ós faiais e abetais. E considérase un indicador de masas forestais maduras e ben conservadas. Debido á regresión dos bosques nas que vive, considérase unha especie ameazada.
Somiedo
200px|miniatura|Casa do concello Somiedo é un concello do Principado de Asturias. En 2006 tiña unha poboación de 1.544 habitantes.
Carneo
Carneo era unha antiga divindade peloponesa identificada posteriormente con Apolo ou considerada unha simple emanación del. Non obstante, Carneo era orixinalmente un deus independente. Era un deus venerado polos aqueos antes da chegada dos dorios.
Centracántidos
miniatura|300px|Spicara maena macho Os Centracántidos (Centracanthidae) son unha familia de peixes mariños incluída na orde dos Perciformes. Están distribuídos polo Atlántico oriental (incluíndo o Mediterráneo) e a costa africana.
O Toledo, Castrelo de Miño, Castrelo de Miño
O Toledo é un lugar da parroquia de Castrelo de Miño no concello ourensán de Castrelo de Miño na comarca do Ribeiro. Segundo o INE e o IGE en 2011 tiña dous habitantes (un home e unha muller), a mesma cantidade ca en 2010.
Atropates
Atropates, nado sobre -370 e finado despois do -321, foi unnobre persa, sátrapa de Media, que tivo un papel importante na restauración do zoroastrismo trala invasión e persecucións de Alexandre Magno.
Contexto histórico
Nada se coñece dos inicios de Atropates (Âtarepâta en persa), pero é seguro que os seus pais eran zoroastrianos. Isto dedúcese polo seu nome, cuxo significado é “gardián do lume”, e é o mesmo nome dun dos fillos do lendario profeta Zaratustra. A familia de Atropates debía ser rica e influente porque o seu fillo era sátrapa de Media.
1722
Outros
Historia ano a ano
Mandato británico de Palestina
O Mandato británico de Palestina foi unha administración territorial encomendada pola Sociedade de Nacións ao Reino Unido de Gran Bretaña e Irlanda do Norte en Oriente Medio, tras a primeira guerra mundial e como parte da partición do Imperio otomán, co status de territorio baixo mandato. O territorio sobre o que se estableceu correspondía á rexión meridional do Levante mediterráneo, unha rexión que o Imperio otomán perdeu como consecuencia da súa derrota na guerra.
Aínda que o Reino Unido de Gran Bretaña e Irlanda administraba estes territorios de facto desde 1917, o Mandato entrou en vigor en xuño de 1922 e expirou en maio de 1948. Nun primeiro momento incluíu os actuais territorios de Xordania, Israel e os Territorios Palestinos, aínda que a partir de setembro de 1922 o Reino Unido separou a parte oriental do mesmo, creando o Emirato de Transxordania.
Establecemento do Mandato británico
O interese británico debeuse ao crecemento das empresas establecidas nas colonias británicas do sur de Asia a principios do século XIX, así como ao posterior interese en soster a fronte rusa e estimular o esforzo bélico estadounidense mediante ao apoio durante a primeira guerra mundial.
Antes de que finalizase a primeira guerra mundial, a rexión de Palestina formaba parte do Imperio Otomán. Os británicos, baixo o mando do Xeneral Edmund Allenby, derrotaron ao exército turco en 1917 e ocuparon Siria e Palestina. Este territorio foi administrado polos británicos ata que terminou a guerra. A administración militar británica acabou coa inanición coa axuda de Exipto, erradicou o tifo e o cólera e mellorou a subministración de auga a Xerusalén. Ademais, reduciu a corrupción subindo os salarios dos xuíces árabes e xudeus. As comunicacións tamén se melloraron grazas ao tren e as liñas telegráficas.
O Reino Unido de Gran Bretaña e Irlanda recibira o control de Palestina grazas ao Tratado de Sèvres, o cal establecía a Sociedade de Nacións en 1920. Herbert Samuel, que participara na Declaración Balfour, foi nomeado primeiro Alto Comisionado de Palestina. Durante a primeira guerra mundial, os británicos fixeran dúas promesas sobre os seus territorios en Oriente Medio. En primeiro lugar, prometeron aos árabes da zona, a través do seu axente Lawrence de Arabia, que obterían a independencia para crear un grande Estado árabe unido, que abarcaría todo Oriente Medio. Pero os británicos tamén prometeran que se crearía un "Fogar Nacional Xudeu" en Palestina, tal como fora establecido na Declaración Balfour en 1917.
Os británicos aseguraran previamente aos haxemitas que lles entregarían a gran maioría dos territorios da zona en agradecemento pola súa axuda durante a Rebelión Árabe, acontecida durante a primeira guerra mundial. En 1920, na Conferencia de San Remo (Italia), a Sociedade de Nacións asignou o mandato sobre Palestina ao Reino Unido. Este territorio incluía o que máis tarde sería o Estado de Israel, a Franxa de Gaza, Cisxordania, parte dos Altos do Golán e o Reino de Xordania. A maioría dos 750.000 habitantes desta rexión multiétnica eran árabes de relixión musulmá (incluíndo unha poboación beduína duns 100.000 habitantes, segundo o censo de 1922, e concentrada na área de Bersebá e ao sur e ao leste desta localidade), así como xudeus (que eran o 11% do total e eran na súa maioría inmigrantes askenazíes). Outros grupos minoritarios eran os drusos, sirios, sudaneses, caucásicos, exipcios, gregos e árabes do Hiyaz.
En xuño de 1922, a Sociedade de Nacións estableceu o Mandato de Palestina. Era un documento no que se lembraba ao Reino Unido de Gran Bretaña e Irlanda do Norte as súas responsabilidades e obrigacións respecto da administración de Palestina, incluíndo "asegurar o establecemento dun fogar nacional xudeu", e "salvagardar os dereitos civís e relixiosos de todos os habitantes de Palestina".
O documento que definía as obrigacións británicas era unha copia do texto da Declaración Balfour sobre o establecemento do fogar nacional xudeu:
Moitos artigos do documento especificaban accións para apoiar a inmigración xudía e un status político especial. Con todo, no extenso e árido territorio ao leste do río Xordán, rexión por entón denominada Transxordania, o Reino Unido pretendía 'pospor ou cancelar' a aplicación dos artigos que trataban sobre o 'fogar nacional xudeu', de modo que os árabes da rexión conservasen íntegra unha parte dese territorio. Na Conferencia do Cairo de 1921, o haxemita Abd Allah ibn Husayn, que fora desprazado do goberno do Hiyaz (que foi entregado á familia dos Saud, xunto ao resto de Arabia), foi nomeado emir de Transxordania. En setembro de 1922, o goberno británico presentou un memorando á Sociedade de Nacións no que establecía que Transxordania sería excluída de todos os acordos referentes ao Estado xudeu, e este memorando foi aprobado o 11 de setembro. Partindo desta premisa, o Reino Unido administraría pártea oeste do Jordán como Palestina e a parte leste como Transxordania. Tecnicamente continuaba sendo un só mandato, pero a maioría dos documentos oficiais referíanse a el coma se fosen dous mandatos separados. Transxordania permaneceu baixo mandato británico até 1946.
En 1923, o Reino Unido transferiu unha parte dos Altos do Golán ao Mandato Francés de Siria, a cambio da rexión de Metula.
Oposición dos árabes palestinos á inmigración xudía
Na década de 1920, 100 000 inmigrantes xudeus entraron en Palestina, así como 6000 non xudeus. A inmigración xudía estaba controlada pola Histadrut, a cal seleccionaba aos aspirantes en función do seu credo político. A terra comprada pola Axencia Xudía era arrendada baixo a condición de que só puidese ser traballada por xudeus e de que ningún non xudeu puidese arrendala.
Inicialmente, a inmigración xudía cara a Palestina apenas atopou oposición por parte dos árabes palestinos. Con todo, a finais do século XIX e principios do XX, a medida que o antisemitismo ía crecendo en Europa, a inmigración xudía incrementábase de xeito significativo, de modo que a poboación árabe comezou a recear.
O líder musulmán de Palestina incitou aos árabes para que perpetrasen ataques violentos contra a poboación xudía. Nalgúns casos, a adquisición de terras aos terratenentes absentistas por parte da Axencia Xudía conduciu ao despedimento dos árabes palestinos, os cales foron substituídos polos xudeus dos kibbutz. Cando os xudeus, que coñeceran sempre as leis europeas, compraron as terras, non se deron conta de que os habitantes da rexión posuían as árbores. Isto foi sempre unha fonte de malentendidos e conflitos. A oliveira é particularmente importante, xa que pode producir durante máis de 1000 anos.
O goberno británico puxo límites á inmigración xudía. Estas cotas foron moi polémicas, particularmente durante os últimos anos do mandato británico. Nin aos árabes nin aos xudeus gustáballes esta política por diferentes razóns. En resposta aos numerosos atentados árabes contra as comunidades xudías, o 15 de xuño de 1920 creouse o Haganah. A tensión incrementouse até desembocar en ocasións en violentos disturbios, sobre todo en 1921, 1929 e no período 1936-1939. En 1936, algúns grupos xudeus como Irgun e Lehi levaron a cabo as súas propias campañas violentas contra obxectivos árabes e británicos.
A Gran Revolta Árabe
En 1937, a Comisión Peel propuxo unha partición do territorio entre zonas árabes e xudías, proposta que foi rexeitada por ambas as partes.
Entre 1936 e 1939, a rexión experimentou unha gran insurxencia por parte dos árabes nacionalistas, que foi coñecida como a "Gran Revolta Árabe". A faísca que acendeu este conflito foi o forte incremento da inmigración xudía, principalmente causada por aqueles que fuxían da persecución nazi en Alemaña e a onda de antisemitismo de Europa do Leste. A revolta foi liderada polo Gran Muftí Amin al-Husayni e a súa familia. Os árabes sentían que estaban a ser marxinados na súa propia rexión, e por iso, ademais de protestas non violentas, levaron a cabo acciones terroristas, asasinando a varios centos de xudeus. Os homes de Husayni mataron máis árabes que xudeus, usando a revolta como unha escusa para enfrontarse aos clans rivais. A organización xudía Irgun contestou coa súa propia campaña de represalia, colocando bombas en mercados e noutros lugares que tamén causaron centos de mortos. Finalmente, a revolta foi esmagada polos británicos, usando medidas draconianas. Como Amin al-Husayni foi atopado culpable do asasinato do comisionado británico para Galilea, fuxiu da rexión, pasando por Líbano, Iraq e finalmente Alemaña en 1941.
O Reino Unido puxo restricións á adquisición xudía das terras que quedaban, contradicindo así a cláusula do Mandato que di "a administración de Palestina debe permitir e promover, en cooperación coa Axencia Xudía, o asentamento dos xudeus na rexión, incluíndo nas terras do Estado e as que non se compraron con fins públicos". Unha restrición similar en 1931 supuxese unha violación do mandato concedido pola Sociedade de Nacións, pero en 1931 esta organización era xa papel mollado. De acordo cos israelís, en 1939 os británicos concederían 34 km² aos árabes e só 16 km² aos xudeus.
A Segunda Guerra Mundial
Do mesmo xeito que na maioría do mundo árabe, non houbo unanimidade entre os árabes palestinos respecto da súa posición na segunda guerra mundial. Algúns deles apoiaron ao exército británico, pero a maioría viron nas potencias do Eixo unha maior garantía para que se lles devolvesen o que consideraban as súas terras, que estaban en mans dos británicos e os xudeus. Algúns líderes árabes foron máis aló, especialmente cando o Gran Muftí de Xerusalén, Amin al-Husayni (que por entón fuxira a Iraq), declarou formalmente a xihad o 25 de novembro de 1941 contra os Aliados e optou por apoiar ao goberno alemán. Isto levoulle a establecerse durante un tempo en Iugoslavia, ocupada por entón polos nazis, recrutando musulmáns bosníacos e albano-kosovares para as Waffen SS como voluntarios. Uns 20.000 musulmáns bosníacos serviron na 13ª División de Montaña das Waffen SS "Handzhar" e varios miles na 23ª División de Montaña "Kama". Na posguerra, Husseini foi acusado de ser aliado de Adolf Eichmann e arquitecto de "a solución final" de Otto Wisliceny. Amin al-Husayni foi encarcerado tras a guerra e estivo a piques de ser procesado nos Xuízos de Núremberg por crimes de guerra, pero escapou grazas á axuda dos colaboracionistas franceses.
Aínda que para a ideoloxía nacionalsocialista a "raza" árabe era só levemente superior á xudía, os alemáns solicitaron todo o apoio posible por parte dos árabes para debilitar e destruír a hexemonía británica no mundo árabe. miniatura|200px|Moeda do Mandato británico de Palestina Entre os árabes que se opuxeron á persecución dos xudeus destacaron algúns como Habib Bourguiba de Tunisia, e intelectuais exipcios como Tawfiq al-Hakim e Abbas Mahmud al-Arkad. O Mandato recrutou soldados en Palestina. Uns 6.000 árabes palestinos uníronse ás forzas británicas, ademais de 26.000 xudeus; aínda que a poboación de árabes era maior, a cruzada contra o antisemitismo atraeu unha maioría xudía de soldados.
A pesar das severas restricións británicas no referente á inmigración xudía, expresadas no Libro Branco, e en vistas dun mellor trato a futuro, a maioría dos xudeus palestinos colaboraron co Reino Unido na súa loita contra a Alemaña Nazi durante a guerra, e o seu tres milicias principais (a Haganah, o Palmach e o Irgun) uníronse ao esforzo bélico británico para loitar contra as potencias do Eixo en Europa e o Norte de África. Posteriormente os altos mandos das forzas armadas británicas, coa cooperación da Axencia Xudía, aceptaron crear dentro do seu exército unha unidade militar exclusivamente xudía que servise baixo bandeira británica, a Brigada Xudía, que foi despregada en Europa a principios de 1944.
O prestixio
O prestixio (en The Prestige) é un filme británico-estadounidense dirixido por Christopher Nolan que foi estreado no 2006. O guión do filme foi adaptado polo irmán de Nolan, Jonathan, a partir da novela de Christopher Priest The Prestige. Conta a historia de Robert Angier e Alfred Borden, dous magos rivais de Londres a finais do século XIX. Obsesionados con crear a mellor ilusión de maxia, compiten entre eles con tráxicos resultados. Está protagonizado por Hugh Jackman como Robert Angier, Christian Bale como Alfred Borden e David Bowie como Nikola Tesla. Tamén aparecen no filme Scarlett Johansson, Michael Caine, Piper Perabo, Andy Serkis e Rebecca Hall. O filme reuniu a Nolan con Bale e Caine dende Batman empeza, colaborando tamén co fotógrafo Wally Pfister, o deseñador de produción Nathan Crowley, o compositor David Julyan e o editor Lee Smith.
O filme foi estreado o 20 de outubro de 2006, recibindo críticas positivas e un bo resultado na recadación, e sendo nomeado ós Premios Oscar nas categorías de mellor fotografía e mellor deseño de produción. Xunto con The Illusionist e Scoop, The Prestige foi un dos tres filmes de 2006 que exploraron o mundo do ilusionismo.
Estreouse en galego na TVG o 31 de agosto de 2013.
O Covelo, Parga, Guitiriz
O Covelo é un lugar da parroquia de Parga no concello lugués de Guitiriz na comarca da Terra Chá. Tiña 8 habitantes no ano 2007 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 5 homes e 3 mulleres, o que supón un aumento con relación ao ano 2000 cando tiña 7 habitantes.
Luís XVII de Francia
dereita|miniatura|180px|Luís XVII de Francia.
Luís Carlos de Francia (en francés Louis-Charles de France), nado no Palacio de Versalles o 27 de marzo de 1785 e finado o 8 de xuño de 1795, foi o segundo fillo do rei Luís XVI e a súa esposa María Antonieta, foi duque de Normandía, e delfín de Francia a partir de 1789, despois príncipe real de 1791 a 1792. Seguíndo a orde dinástica, foi recoñecido polos monárquicos franceses como rei baixo o nome de Luís XVII desde a morte do seu pai Luís XVI en 1793 e ata a súa propia morte na prisión do Temple en 1795 á idade de 10 anos. O seu tío o rei Luís XVIII respectaría a orde dinástica en memoria do seu sobriño.
Infancia
Ao ser o segundo fillo de Luís XVI de Francia, non estivo destinado nun principio a suceder o seu pai, pero á morte do seu irmán Luís Xosé de Francia o 4 de xuño de 1785 recibindo así o título de dauphin de Francia e prince royal en 1790.
miniatura|esquerda|Luís Carlos en 1790. Pasou os seus primeiros anos en Versalles. O 10 de agosto de 1792, foi feito prisioneiro xunto cos seus pais na prisión do Temple e perdeu o seu título de Delfín de Francia. Confiado máis concretamente ó garda do seu pai, este prosegue a súa educación antes de ser separado do rei, cando este é executado o 21 de xaneiro de 1793.
Catividade na Prisión do Temple
miniatura|esquerda|Luís Carlos por Madame Vigée-Lebrun. En virtude do principio segundo o cal a continuidade dinástica é automática en Francia (o Delfín sucede o rei anterior a partir do momento da morte deste último), ante os ollos dos monárquicos, Luís Carlos sucede ó seu pai, trala execución deste en 1793.
Baixo o nome de Luís XVII, é recoñecido como tal polo seu tío o futuro Luís XVIII de Francia que emigrara a Hamm, preto de Düsseldorf, Westfalia. A emperatriz Catarina II de Rusia expulsou do seu país a todos os franceses que non recoñeceran como rei a Luís XVII.
O neno é implicado no preito en contra da súa nai María Antonieta en 1793. Fíxoselle firmar unha declaración de recoñecemento de incesto, para engadir un cargo de acusación contra ela. O neno pediu ás mulleres que estaban presentes que axudaran a súa nai. Logo de ser guillotinada en outubro do mesmo ano, os revolucionarios mantivérono en prisión en condicións infrahumanas custodiado por un zapateiro chamado Antoine Simon. Morreu de tuberculose na prisión do Temple o 8 de xuño de 1795. O corpo foi soterrado dous días máis tarde nunha foxa sen nome no cemiterio de Santa Margarida de París, sen ningún sinal de que alí descansaba Luís XVII de Francia.
As misteriosas circunstancias da súa morte fixeron que ó longo do século aparecesen unha gran cantidade de falsos delfíns, dos cales o máis destacable foi Karl Wilhelm Naundorff.