cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Rooibos
Propiedades
Co rooibos pódese elaborar unha infusión avermellada de sabor moi agradábel que recorda algo o gusto das noces, é lixeiramente doce (non ten azucre, pero o seu sabor parece recordalo) e non posúe cafeína nin alcaloides semellantes. Por tanto, poden tomala tanto nenos como xente nerviosa ou con hipertensión. Emprégase no tratamento das alerxias, xa que actúa como un antihistamínico natural suave e sen chegar a producir somnolencia. Nalgúns casos realizáronse investigacións acerca de inhibición de tumores en laboratorio así como efectos antimutaxénicos.
Fronte (meteoroloxía)
[[Ficheiro:Weather_fronts.svg|miniatura|dereita|200px|Símbolos no mapa do tempo:
1. fronte fría
2. fronte cálida
4. fronte estacionaria.]]
Unha fronte é unha zona de contacto entre dúas masas de aire con diferentes características meteorolóxicas; normalmente implica distintas temperaturas.
Tipos de frontes
Existen distintos tipos:
Eleccións xerais de España de 1989
O 29 de outubro de 1989, os españois maiores de idade, foron chamados ás urnas para renovar as Cortes, por quinta vez dende a Transición.
Nestas eleccións, o PSOE que dou a un escano de revalidar por terceira vez a súa maioría absoluta, aínda que puido gobernar sen problemas grazas á non presenza dos deputados de HB durante toda a Lexislatura. O PP presentábase como partido tras a súa refundación ese mesmo ano.
As eleccións en cifras
miniatura|350px|Partidos maioritarios por provincias nas Eleccións Xerais de 1989 O 29 de outubro estaban inscritos no censo electoral 29 604 055 persoas, das cales un 69,74% votou, e un 30,26% abstívose.
Amparanoia
Amparanoia foi un grupo musical de música fusión creado por Amparo Sánchez. O grupo naceu en 1996 en Lavapiés (Madrid), e separouse en 2008 cunha xira internacional. Desde entón Amparo Sánchez seguiu a súa carreira en solitario.
Traxectoria
Antes deste proxecto Amparo Sánchez formara varios grupos en Granada, como Amparo & The Gang e Amparamos el blues, co que deu concertos por España e Francia. En 1997 o grupo editou o seu primeiro disco, El poder de Machín, un álbum pop con rancheras e boleros. O tema "Hacer dinero" apareceu no filme Barrio de Fernando León de Aranoa.
En 2006 "La vida te da" foi a canción de cortina da segunda temporada da serie de televisión arxentina Mujeres Asesinas.
Bobby Murdoch
Robert Murdoch, nado o 17 de xullo de 1944 e finado o 15 de maio de 2001 a causa dunha apoplexía, foi un futbolista escocés.
Este escocés destacou no mediocampo daquel Celtic histórico gañador da Copa de Europa no 1967 sendo, deste xeito, un máis daqueles Lisbon Lions, que tanta sona tiveron na época. Chegou a Celtic Park sendo ben novo o 23 de outubro de 1959. Representou os de Glasgow en 484 encontros logrando unha suma total de 102 goles.
Na selección escocesa de fútbol xogou 12 partidos metendo 6 goles co que demostrou a súa grande cualidade de ser un centrocampista con cheiro de gol e tamén aquela coherencia no xogo que xa o fixera sonado no Celtic.
Torallo, Agüeira, Becerreá
Torallo é un lugar da parroquia de Agüeira no concello lugués de Becerreá na comarca dos Ancares. Segundo o IGE, en 2011 tiña 21 habitantes (6 homes e 15 mulleres).
Tyler Zeller
Tyler Paul Zeller, nado o 17 de xaneiro de 1990 en Visalia, California, é un xogador estadounidense de baloncesto profesional.
Traxectoria profesional
O 28 de xuño de 2012, Zeller foi elixido na 17ª posición do Draft da NBA de 2012 polos Dallas Mavericks, e foi o cuarto Tar Heel en ser seleccionado na primeira rolda do Draft. Posteriormente foi traspasado ós Cleveland Cavaliers.
O 10 de xullo de 2014, Zeller foi traspasado ós Boston Celtics nun traspaso entre tres equipos que tamén incluía ós Cavaliers e ós Brooklyn Nets.
O 12 de setembro de 2017, Zeller asinou un contrato cos Brooklyn Nets.
Tropomiosina
miniatura|250px| Cadea de tropomiosinas A,B,C,D. A tropomiosina é unha proteína formada por dúas cadeas en hélice alfa superenroladas que se encontra no citoesqueleto das células. Está asociada aos filamentos de actina das fibras musculares, onde regula a contracción muscular. Tamén se encontra en células non musculares, onde regula o citoesqueleto.
Citoesqueleto de actina e miosina
Todos os organismos posúen estruturas que lles proporcionan integridade física ás súas células. Estas estruturas forman en conxunto o citoesqueleto, e un dos sistemas máis antigos está baseado en polímeros filamentosos da proteína actina. Un segundo polímero proteico é a tropomiosina, que forma parte integral dos filamentos de actina dos animais.
As tropomiosinas son unha gran familia de compoñentes integrais dos filamentos de actina que exercen unha función fundamental na regulación da función dos filamentos de actina tanto en células musculares coma non musculares. Estas proteínas consisten nun hetero- ou homodímero con forma de bastón que se sitúa sobre o suco da hélice alfa da maioría dos filamentos de actina. A interacción ocorre en toda a lonxitude do filamento de actina, e os dímeros están aliñados cabeza con cola.
As tropomiosinas categorízanse a miúdo en dous grupos: isoformas de tropomiosina muscular e de tropomiosina non muscular. As isoformas da tropomiosina muscular están implicadas na regulación das interaccións entre as proteínas actina e miosina no sarcómero do músculo, e xogan un papel central na regulación da contracción muscular. As isoformas de tropomiosina de células non musculares funcionan en todas as células (nas non musculares e tamén nas musculares) e están implicadas en diversas vías celulares que controlan e regulan o citoesqueleto da célula o outras funcións celulares importantes.
O sistema de filamentos de actina que está implicado na regulación destas vías celulares é máis complexo que os sistemas de filamentos de actina que regulan a contracción muscular. O sistema contráctil depende de catro isoformas de filamentos de actina e de cinco isoformas de tropomiosina, mentres que o sistema de filamentos de actina do citosqueleto utiliza dúas isoformas de filamentos de actina e unhas 40 isoformas de tropomiosina.
Influencia sobre a unión das "proteínas que se unen á actina" cos filamentos de actina
O sistema de microfilamentos de actina é o sistema citoesquelético fundamental implicado no desenvolvemento e mantemento da morfoloxía da célula. Debido á capacidade deste sistema para responder rapidamente aos estímulos celulares e de sufrir reorganizacións estruturais crese que este sistema regula cambios estruturais específicos en diversas rexións celulares.
Nos humanos, só hai seis isoformas da actina, e estas isoformas son responsables de formar un conxunto de estruturas celulares complexas e únicas que interveñen en interaccións celulares. Pénsase que o funcionamento e a forma do citoesqueleto de actina están controladas en gran medida por proteínas que se unen á actina (ABP, actin-binding proteins) que están asociadas co polímero de actina. As ABP son un grupo de proteínas que se unen á actina. Aínda que a tropomiosina se inclúe ás veces entre as ABP, en realidade non é unha verdadeira ABP. O dímero de tropomiosina ten moi pouca afinidade polo filamento de actina e non forma enlaces de van der Waals coa actina. Só a formación dun polímero de tropomiosina envolto arredor do filamento de actina proporciona a estabilidade necesaria para a interacción tropomiosina-filamento de actina.
Moitos estudos indican que a unión das isoformas de tropomiosina ao filamento de actina pode influír na unión doutras ABPs, as cales en conxunto alteran a estrutura e danlle propiedades e funcións específicas aos filamentos de actina. Isto foi demostrado en células neuroepiteliais, nas que o incremento da expresión da tropomiosina 5NM1 aumenta o recrutamento da miosina IIB, unha proteína motora, na área do cono de crecemento da neurona. Porén, a sobreexpresión da tropomiosina Br3 ten o efecto oposto, xa que causa a diminución da actividade da miosina na mesma rexión.
Nun estudo pioneiro feito por Bernstein e Bamburg, observouse que a proteína que se une á actina chamada factor de despolimerización da actina (ADF)/cofilina, que, como indica o seu nome, é un factor que promove a despolimerización do filamento de actina, competía coa tropomiosina pola súa unión ao filamento de actina. A expresión da tropomiosina 5NM1 nas células neuronais eliminaba o ADF/cofilina da rexión do cono de crecemento, facendo que os filamentos de actina fosen máis estables. Porén, observouse que o incremento da expresión da tropomiosina Br3 recruta o ADF/cofilina nos filamentos de actina unidos á isoforma tropomiosina Br3 nos lamelipodios, o cal causa a desensamblaxe dos filamentos de actina. Este fenómeno, no que unha isoforma específica de tropomiosina dirixe interaccións específicas entre as proteínas que se unen á actina e os filamentos de actina, observouse en varios sistemas modelo e con varias proteínas de unión (revisado por Gunning et al., 2008 ). Estas interaccións, que están baixo a influencia de isoformas da tropomiosina, posibilitan que os filamentos de actina interveñan en diversas funcións celulares.
Función na contracción do músculo esquelético
As miosinas pertencen á familia das proteínas motoras, e as isoformas do músculo desta familia constitúen os filamentos grosos. O filamento fino está formado polas isoformas do músculo esquelético da proteína actina. Cada proteína miosina "rema" ao longo do filamento fino de actina, uníndose repetidamente aos sitios para a unión da miosina que hai por todo o filamento de actina, enganchándose e soltándose. Pódese dicir que o filamento groso se move ou esvara ao longo do filamento fino, causando a contracción muscular. Este proceso coñécese como modelo do esvaramento dos filamentos.
A unión das cabezas de miosina coa actina do músculo esquelético é un proceso moi regulado. O filamento fino está feito de actina, tropomiosina, e troponina. A contracción do músculo esquelético iníciase polo estímulo de impulsos nerviosos que á súa vez estimulan a liberación de Ca2+. A liberación de Ca2+ do retículo sarcoplásmico causa un incremento da concentración de Ca2+ no citosol. Os ións calcio únense despois á troponina, a cal está asociada coa tropomiosina. A unión provoca cambios na forma da troponina e isto causa que a isoforma da tropomiosina cambie a súa posición sobre o filamento de actina. Este cambio de posición expón os sitios de unión para a miosina situados no filamento de actina, que antes estaban tapados pola tropomiosina, o que permite que as cabezas da miosina dos filamentos grosos se unan aos filamentos finos.
Os estudos estruturais e bioquímicos suxiren que a posición da tropomiosina e a troponina nos filamentos finos regula as interaccións entre as cabezas de miosina dos filamentos grosos e os sitios de unión da actina dos filamentos finos. Os estudos de difracción de raios X e de microscopia crioelectrónica suxiren que a tropomiosina bloquea estericamente o acceso da miosina ao filamento de actina.
Regulación da contracción do músculo liso
O músculo liso, a diferenza do músculo estriado, contráese sen control consciente. O músculo liso pode contraerse espontanemanete ou ritmicamente e ser inducido a contraerse por diversos axentes fisicoquímicos (hormonas, fármacos, neurotransmisores). O músculo liso encóntrase nas paredes de varios órganos e condutos do corpo como o esófago, estómago, intestinos, bronquios, uretra, vexiga urinaria, e vasos sanguíneos.
A contracción do músculo liso é iniciada pola liberación de Ca2+. O Ca2+ únese á calmodulina e actívaa, a cal despois se une á proteína caldesmón. Esta unión causa que o caldesmón se solte do filamento de actina ao que estaba unido, expoñendo os sitios de unión que ten a actina específicos para a miosina. As cabezas motoras da miosina son fosforiladas pola quinase da cadea lixeira da miosina, o que permite que a cabeza da miosina interaccione co filamento de actina e cause a contracción.
Papel no funcionamento do citoesqueleto
O citoesqueleto é unha rede elaborada de filamentos necesarios para o correcto funcionamento de moitos procesos celulares, como a motilidade celular, división celular, tráfico intracelular, e mantemento da forma. O citoesqueleto está composto por tres sistemas de filamentos: microtúbulos, filamentos intermedios, e microfilamentos (estes últimos tamén chamados en conxunto citoesqueleto de actina). As interaccións dinámicas entre estes filamentos danlle ás células unha estrutura específica e diversas funcións.
Para controlar a dinámica dos filamentos de actina evolucionaron varios mecanismos regulatorios, que empregan proteínas que se unen á actina. Crese que as tropomiosinas xogan un papel central neste sistema regulatorio, influíndo sobre as asociacións que establecen os filamentos de actina con outras proteínas que se unen á actina (ABPs). En conxunto, estas asociacións confírenlles aos filamentos propiedades específicas, que permiten que estas estruturas interveñan en diversos procesos celulares, e tamén que respondan rapidamente aos estímulos celulares.
Isoformas da tropomiosina e evolución
En claro contraste coa regra de "un xene, un polipéptido", hai moitos casos nos eucariotas nos que varias proteínas se orixinan a partir dun só xene. Estímase que os humanos producimos 5 veces máis proteínas (isoformas) que o número dos nosos xenes por medio de splicing alternativo. Un exemplo disto son as tropomiosinas. Desde un punto de vista evolutivo, as tropomiosinas dos eucariotas superiores manteñen os catro xenes que se produciron por un episodio de duplicación xenómica dual que tivo lugar na evolución temperá dos eucariotas.
Xenes e complexidade das isoformas
As isoformas defínense como produtos xénicos moi relacionados orixinados por duplicación xénica ou splicing alternativo, que realizan, en esencia, funcións biolóxicas similares, pero presentan variacións na súa actividade biolóxica, propiedades regulatorias, expresión temporal e espacial, e localización intracelular. Nos mamíferos, hai catro xenes responsables da xeración de máis de 40 isoformas da tropomiosina. En termos de estrutura, os xenes son moi similares, o que suxire que se orixinaron por duplicación xénica dun xene ancestral. En humanos, estes xenes xa non están ligados e están moi dispersos no xenoma. Nos humanos, os xenes α-, β-, γ-, e δ coñécense formalmente como TPM1, TPM2, TPM3, e TPM4 e están localizados en 15q22, 9p13, 1q22 e 19p13, respectivamente.
Splicing
Ao utilizar diferentes xenes e splicing alternativo xéranse un gran número de isoformas. Nos mamíferos, en todos estes xenes, a transcrición iníciase no inicio dos exóns 1a ou 1b. Dependendo do promotor e do exón que se utilice, as isoformas da tropomiosina poden clasificarse como de alto peso molecular (HMW, 284 aminoácidos) e de baixo peso molecular (LMW, 248 aminoácidos). As isoformas de alto peso molecular expresan o exón 1a e tamén o 2a ou 2b, mentres que as de baixo peso molecular expresan o exón 1b. Todas as tropomiosinas coñecidas ata o momento conteñen os exóns 3-9. Pode ocorrer splicing alternativo no exón 6, ao elixirse de forma mutuamente excluínte os exóns 6a ou 6b. No C-terminal, o transcrito empálmase outra vez ao exón 9, elixindo os exóns 9a, 9b, 9c, ou 9d.
Evolución da xeración de isoformas
Debido á natureza conservadora dos xenes, crese que os xenes evolucionaron a partir dun xene ancestral común, dando lugar a unhas 40 isoformas funcionalmente distintas. A expresión destas isoformas está moi regulada e é variable ao longo do desenvolvemento. A diversidade da expresión da tropomiosina, tanto no espazo (en distintos tecidos) coma no tempo (en distintas fases do desenvolvemento), ten a potencialidade non só de servir para regular o funcionamento dos filamentos de actina senón tamén a de crear poboacións de filamentos de actina especializados.
Distribución espacial na célula das isoformas da tropomiosina
Numerosos informes indican que as isoformas da tropomiosina están distribuídas espacialmente en diferentes localizacións intracelulares, a miúdo asociadas con poboacións de filamentos de actina que interveñen en procesos específicos. A visualización directa da segregación espacial das isoformas foi conseguida inicialmente por Burgoyne e Norman e pouco despois por Lin e colaboradores. Todos eles observaron que isoformas específicas estaban asociadas con estruturas celulares determinadas. Usando anticorpos específicos, puideron identificar a presenza de isoformas de alto e baixo peso molecular do xene γ en fibras de estrés, pero só se detectaron as isoformas de baixo peso molecular nas membranas de células con superficie motil (ruffling membranes). Estes estudos estendéronse a varios tipos celulares con resultados similares. Os amplos estudos feitos en células neuronais, fibroblastos, no músculo esquelético  e nos osteoclastos puxeron en evidencia a complexa asociación que teñen as isoformas da tropomiosina coas estruturas celulares. Estes estudos levaron a pensar que a regulación da distribución das isoformas é extremadamente complexa e está moi regulada.
Regulación da distribución
Outros estudos identificaron o papel que xoga o ciclo celular na distribución de isoformas. Un estudo que examinou un conxunto de produtos de tropomiosinas de alto peso molecular (HMW) producidos nos xenes α e β e comparou a localización con produtos de tropomiosinas de baixo peso molecular (LMW) do xene γ atopou que os produtos HMW e LMW segréganse de forma mutuamente excluínte durante a fase G1 temperá do ciclo celular.
Mecanismo de distribución
A ligazón que hai entre a distribución na célula dos ARNm e a localización das proteínas foi comprobada en modelos de ratos transxénicos. Os modelos creáronse para que as rexións codificantes das tropomiosinas 5NM1/2 e 3 se expresasen baixo o control do promotor da β-actina cunha rexión 3'-UTR da β-actina que carecía de información diana. O estudo encontrou que a tropomiosina 3, unha isoforma que normalmente se expresa en neuronas, estaba amplamente distribuída a través da neurona, mentres que a expresión exóxena da isoforma neuronal tropomiosina 5NM1/2 estaba distribuída no cono de crecemento das neuronas igual que a tropomiosina 5NM1/2 endóxena. Dado que estes dous transxenes difiren só na rexión codificante da tropomiosina aínda que localizadas en distintas áreas, os descubrimentos suxiren que, ademais da distribución dos ARNm, as propias proteínas conteñen información sobre a súa distribución.
Algúns estudos suxiren que a distribución na célula das isoformas da tropomiosina pode tamén ser influída pola composición da isoforma da actina dos microfilamentos. Nos mioblastos, a sobreexpresión da γ-actina orixinou a regulación á baixa da β–actina e a retirada da tropomiosina 2 pero non da tropomiosina 5 das fibras de estrés. Posteriormente atopouse que, cando as células eran expostas á citocalasina D, un composto que produce a desorganización dos filamentos de actina, quedaba alterada a distribución das isoformas da tropomiosina. Unha vez realizado o lavado da citocalasina D, a distribución das isoformas da tropomiosina quedaba restablecida. Isto indica a forte relación entre o proceso da distribución das isoformas e a incorporación das isoformas da tropomiosina en conxuntos organizados de filamentos de actina. Non hai probas de que exista un transporte activo de isoformas da tropomiosina ás localizacións específicas. Máis ben o que parece que ocorre é que a distribución das isoformas é o resultado da ensamblaxe local de isoformas preferidas en sitios intracelulares específicos. Os mecanismos que subxacen na distribución na célula das distintas isoformas da tropomiosina parecen ser de natureza inherentemente flexible e dinámica.
As isoformas non son funcionalmente redundantes
As tropomiosinas realizan funcións esenciais e son necesarias en moitas especies desde lévedos a vermes, e moscas e en animais máis complexos.
O papel esencial das tropomiosinas foi descuberto nos laboratorios Bretscher, onde se descubriu que eliminando o xene TPM1 dos lévedos de xemación, as taxas de crecemento reducíanse, a presenza dos filamentos de actina desaparecía, observábanse defectos no transporte vesicular, e o apareamento dos lévedos era escaso. Ao eliminar un segundo xene neses lévedos, o xene TPM2, non houbo cambios observables no fenotipo; porén, cando se eliminaba en combinación co TPM1, esta deleción dobre era letal. Isto indica que os xenes TPM1 e TPM2 teñen unha función solapada, aínda que o TPM2 non pode compensar completamente a perda de TPM1, o que indica que algunhas funcións de TPM1 son exclusivas. Atopáronse resultados similares en moscas, vermes, anfibios, e mamíferos, que confirmaban os resultados previos e suxerían a implicación da tropomiosina nunha gran variedade de funcións celulares. Con todo, os tres xenes coexpresados TMP1, TMP2, e TMP4 non poden compensar a deleción do xene TPM3 en células nai embrionais e en embrións de rato preimplantación.
Os resultados dos experimentos de knockout de xenes poden ser ambiguos e deben ser examinados coidadosamente. En estudos nos cales a deleción dun xene produce letalidade, pode ao principio parecer que o produto do xene ten unha función verdadeiramente exclusiva. Porén, a letalidade tamén pode ser o resultado da incapacidade da célula comprometida de expresar outras isoformas para recuperar o fenotipo porque a isoforma requirida non se expresa naturalmente na célula.
Cancro
Moitos estudos mostran que nas células que están sufrindo transformación celular hai cambios específicos no repertorio de tropomiosinas expresadas. Estes resultados doadamente reproducibles indican que durante o proceso de transformación celular, un proceso no que unha célula normal se converte en maligna, hai unha diminución da síntese das isoformas de tropomiosina de alto peso molecular. Nos estudos iniciais, a transformación de fibroblastos de embrión de rata da liña celular REF-52 e de células de ril de rato normais causa unha diminución da síntese de tropomiosinas de alto peso molecular. Nestes dous sistemas, a regulación á baixa contribuía ao descenso dos niveis de ARNm. Estes resultados iniciais sinalan que as tropomiosinas xogan un papel esencial para facilitar certos procesos que ocorren durante a transformación celular, como a reorganización dos filamentos de actina e cambios na forma celular. Estes estudos foron reproducidos noutros laboratorios e noutras liñas celulares, con similares resultados (revisado en Gunning et al., 2008 ).
Ademais, outros estudos salientaron a ligazón que hai entre a expresión de certas isoformas da tropomiosina e a adquisición de propiedades metastáticas. Un estudo comparou a expresión de isoformas entre células da liña celular de carcinoma de pulmón de Lewis de alto e baixo grao metastático. O estudo atopou que, a medida que as células se volvían metastáticas, había un marcado descenso na expresión de tropomiosina 2 de alto peso molecular e dos niveis dos seus ARNm.
Estes resultados confirmáronse en tumores primarios e modelos humanos. Os estudos feitos en cancros de colon e vexiga urinaria atoparon un incremento na expresión da tropomiosina de baixo peso molecular 5NM1. O aumento da expresión desta isoforma tamén se observou en fibroblastos de rata, e crese que esta isoforma é necesaria para a motilidade do melanoma moi metastático. Ademais, a expresión elevada de tropomiosina 4 foi asociada coa metástase de ganglio linfático no cancro de mama.
Todos estes estudos suxiren que os cambios na expresión e complemento de isoformas de tropomiosinas forman parte integral do proceso do cancro e da súa progresión. O consenso é que, en xeral, as células de cancro fanse máis dependentes das tropomiosinas de baixo peso molecular a medida que as tropomiosinas de alto peso molecular desaparecen cun incremento da malignidade do cancro. Este descubrimento levou ao desenvolvemento de novos compostos antitropomiosinas como axentes anticancro potenciais.
Alerxias
As tropomiosinas foron implicadas na enfermidade autoinmune colite ulcerativa, unha enfermidade do colon que se caracteriza pola formación de úlceras ou chagas abertas. A ligazón entre esta enfermidade e a tropomiosina descubriuse primeiramente nun estudo que atopou que o soro sanguíneo do 95% dos pacientes de colite ulcerativa contiña anticorpos que reaccionaban positivamente coa tropomiosina. Estudos posteriores confirmaron estes resultados, pero tamén identificaron a tropomiosina 5 e a tropomiosina 1 como as tropomiosinas principais implicadas na patoxénese da colite ulcerativa. A tropomiosina 5 foi relacionada coa pouchite na bolsa ileal formada na cirurxía da colite ulcerativa. O elevado número de células produtoras de IgG na mucosa do colon dos pacientes de colite ulcerativa é estimulada a producir IgG contra epitopos relacionados coa tropomiosina 5. A tropomiosina 5 pode, por tanto, inducir unha resposta significativa das células T. Unha análise fisicoquímica de motivos estruturais comúns presentes en 109 autoantíxenos humanos revelou que as tropomiosinas teñen o maior número de ditos motivos, e así unha gran propensión a actuar como autoantíxenos.
Ademais do papel exercido polas tropomiosinas na colite ulcerativa, tamén se atoparon anticorpos antitropoomiosina na febre reumática aguda e no trastorno inflamatorio síndrome de Behcet. En ambos os casos, non está claro se estes anticorpos teñen un papel directo na patoxénese destas doenzas ou reflicten a alta antixenicidade das tropomiosinas liberadas das células afectadas.
Uso de anticorpos no estudo das tropomiosinas
Na comunidade científica hai un grande interese nas isoformas da tropomiosina debido á gran cantidade de procesos nos que están implicadas estas proteínas.
Actualmente hai moitos anticorpos dispoñibles comercialmente, aínda que os grupos de investigación adoitan preferir desenvolver os seus propios anticorpos específicos para isoformas específicas. Antes de que se poidan usar, estes anticorpos deben ser caracterizados detalladamente, un proceso no que a especificidade do anticorpo se examina para asegurar que o anticorpo non ten reaccións cruzadas con outras formas de tropomiosina ou con outras proteínas.
José Luis Castillo-Puche
Traxectoria
Foi director de "Mundo Hispánico" e da "Editorial Nacional", ademais de asesor do Director Xeral de RTVE e profesor da facultade de Ciencias da Información da Universidade Complutense. De familia acomodada, en 1929 ingresou nun seminario, durante a guerra civil alistouse no bando republicano, aínda que non chegou a combater. Acabada a contenda, regresa aos seus estudos eclesiástico até 1943, que deixa a carreira sacerdotal para estudar xornalismo. Empezou a súa carreira literaria con novelas curtas publicadas en diarios, e como periodista obtén un premio nacional de periodismo polo seu artigo España, escándalo y locura. Consegue o Premio Nacional de Narrativa en 1954 con Con la muerte al hombro, repetindo en 1982 con Conocerás el poso de la nada. Tamén publicou obras biográficas (Lozano: una mística del paisaje, 1980).
Os Curros, Mourence, Vilalba
Os Curros é un lugar da parroquia de Mourence, no concello lugués de Vilalba, na comarca da Terra Chá.
Galego 21
Galego 21 é unha páxina de internet dedicada a fornecer recursos informáticos en galego.
Proxectos
Conta con catro proxectos:
Cebral, Froufe, O Irixo
Cebral é un lugar da parroquia de Froufe no concello ourensán do Irixo na comarca do Carballiño. Tiña 7 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 4 eran homes e 3 mulleres.
Ayoze Díaz
Ayoze Díaz Díaz, nado en San Cristóbal de la Laguna (Santa Cruz de Tenerife) o 25 de maio de 1982, é un exfutbolista español. Xogaba de defensa.
Traxectoria
Iniciouse no fútbol no equipo do seu barrio, o Geneto, onde foi adestrado polo seu pai. Anos máis tarde o CD Tenerife fíxase nel e o incorpora nas súas categorías inferiores, debutando co CD Tenerife B na campaña 1999–00 e posteriormente no primeiro equipo.
Posteriormente, o xogador canario recalou no Racing de Santander en xullo de 2003 firmando por cinco tempadas. O seu debut foi contra o Ciudad de Murcia, equipo ao que foi cedido durante a tempada 2006–07. Rematou o seu contrato co Racing o 30 de xuño de 2008, e foi contratado polo RCD Mallorca o 5 de xullo dese mesmo ano.
O 22 de xuño de 2011 anunciouse a súa contratación polo Deportivo da Coruña por tres tempadas. O 2 de setembro de 2013 rescindiu o seu contrato co Deportivo, logo de 41 partidos co conxunto coruñés.
Coral Rodríguez Fouz
Traxectoria
En 1976 marchou coa súa familia a vivir a Éibar. En 1994 foi elixida concelleira nese municipio, e en 1995 rematou estudos de medicina en 1995. Preparando o MIR foi elixida para o Senado por Guipúscoa. Deixou a medicina para adicarse á política.
Schimbare
Schimbare é un filme galego de 2014 dirixido por Álex Sampayo rodada orixinalmente en lingua castelá. Conseguiu o galardón ó mellor filme internacional no Festival de Cinema de San Diego.
Coral Rodríguez Fouz
Traxectoria
É sobriña e afillada de Humberto Fouz, un irmán da súa nai desaparecido o 24 de marzo de 1973 aos 29 anos no País Vasco francés xunto a dous amigos, Fernando Quiroga Veiga e Jorge García Carneiro, vítimas de ETA.
Schimbare
Na 13ª edición dos Premios Mestre Mateo estivo nomeado en oito categorías, conseguindo finalmente facerse cos premios de mellor dirección de produción e mellor son.
Prospero
Prospero ou X-3 foi un satélite artificial do Reino Unido lanzado o 28 de outubro de 1971 mediante un foguete Black Arrow desde Woomera (Australia).
Características
Prospero iba ser nomeado orixinalmente como Puck e a súa misión foi probar varias novas tecnoloxías necesarias para satélitesd de comunicacións, como células solares, telemetría e sistemas de enerxía. Tamén levaba un detector de micrometeoritos. Tiña forma de prisma cun diámetro de 1,2 m e unha altura de 0,7 m. A grabadora de a bordo fallou o 24 de maio de 1973, pero o satélite seguiu funcionando. Foi desactivado oficialmente en 1996.
Prospero foi posto en órbita no último voo de proba do foguete Black Arrow, convertendo ao Reino Unido na sexta nación en poñer un satélite en órbita polos seus propios medios.
O Portiño, Suevos, Arteixo
O Portiño é un lugar da parroquia de Suevos no concello coruñés de Arteixo na comarca da Coruña. Tiña 81 habitantes no ano 2016 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística dos cales 46 eran homes e 35 eran mulleres.
Luis Sánchez-Harguindey
Luis Sánchez-Harguindey Pimentel, nado en Santiago de Compostela o 28 de xullo de 1935 e finado en Madrid o 1 de xuño de 2003, foi un médico e político de orixe galega residente en Madrid, onde exerceu a súa actividade ata o seu falecemento.
Traxectoria
Luis Sánchez-Harguindey obtivo a praza de xefe de Cardioloxía do Hospital Clínico San Carlos de Madrid por concurso nacional de méritos, cargo que exerceu ata o seu falecemento. Director do Colexio Maior de Graduados "Menéndez Pelayo" e vogal da Xunta de Goberno da Universidade Complutense, mantivo ligazón coa docencia como profesor asociado da Facultade de Medicina da Universidade Complutense. Foi autor de máis dun centenar de publicacións relativas á súa especialidade.
Foi membro da Sociedad Española de Cardiología e Correspondente da portuguesa. Tamén da Comisión Interministerial para a Reforma Sanitaria e da Mesa de Hospitales do Colexio de Médicos de Madrid. Ostentou, ata a súa morte, a presidencia do Instituto Cardiovascular do Hospital Clínico San Carlos.
Política
Nos seus anos universitarios converteuse no primeiro xefe do Sindicato Español Universitario (SEU) non afiliado á Falange Española.
Posteriormente e xa co goberno de Adolfo Suárez, ocupou os cargos de gobernador civil de Granada, subgobernador civil de Madrid, secretario de Estado de Sanidade e subsecretario do Interior.
En 1981, durante o intento de golpe de estado do 23-F e co ministro de Interior, Juan José Rosón e o presidente do goberno retidos polo coronel Antonio Tejero no hemiciclo, Luis Sánchez-Harguindey, como subsecretario de Interior, e o entón Director da Seguridade do Estado, Francisco Laína, asumiron a responsabilidade de dirixir o goberno interino, a denominada Comisión de Subsecretarios, que xestionaría durante as seguintes horas a crise política aberta polos golpistas.
Troponina C tipo 1
A troponina C, músculos esquelético lento e cardíaco ou troponina C tipo 1 (TNNC1) é unha proteína que nos humanos está codificada no xene TNNC1 do cromosoma 3. É unha das dúas isoformas da troponina C; a outra é a TNNC2. Esta isoforma intervén na regulación da contracción muscular no músculo esquelético de contracción lenta e no músculo cardíaco ao unirse a ións calcio. Cando está unida ao calcio, a contracción muscular é posible. A troponina é un complexo de tres subunidades proteicas: troponina C, T e I.
Interaccións
A troponina C tipo 1 interacciona con TNNI3.
Nextlalpan
miniatura|250px|Praza en Nextlalpan.
Nextlalpan é un concello ao norte do Estado de México, en México. Limita coas municipalidades mexicanas de Jaltenco, Tecámac e con Zumpango. A súa área é de 54.51 km², e a súa poboación era de 34.374 habitantes no ano 2010. A cabeza municipal é Santa Ana Nextlalpan.
Étimo do topónimo
Nextlalpan identifícase co nome na lingua náhuatl de Nextlalpan (cfr. náhuatl actual nextli (cinza), tlalli (terra), e o sufixo de lugar -pan). O seu actual nome provén do náhuatl que significa "lugar da terra de cinza".
867
Outros
Historia ano a ano
Selección de fútbol das Illas Cook
A Selección de fútbol das Illas Cook (en Cook Islands national football team) é o equipo que representa ás Illas Cook nas competicións internacionais oficiais de fútbol. Depende da Asociación de Fútbol das Illas Cook (Cook Islands Football Association), afiliada á Confederación de Fútbol de Oceanía (OFC) e á Federación Internacional de Fútbol Asociación (FIFA). A selección ten participado en varias fases de clasificación para a Copa do Mundo, aínda que sen éxito. Por outra banda, conseguiron clasificarse en dúas ocasións á Copa das Nacións da OFC (1998 e 2000), aínda que sen conseguir ningunha vitoria no torneo.
Axencia Xaponesa de Exploración Aeroespacial
miniatura|260px|[[Kibo, módulo experimental da JAXA.]]
A Axencia Xaponesa de Exploración Aeroespacial (en xaponés 宇宙航空研究開発機構, en inglés Japan Aerospace Exploration Agency, JAXA) é a axencia aeroespacial do Xapón.
Historia e características
A JAXA fundouse o 1 de outubro do 2003 pola unión da Axencia Nacional de Desenvolvemento Espacial (NASDA), o Laboratorio Nacional Aeroespacial do Xapón (NAL) e o Instituto da Ciencia Aeronáutica e Espacial (ISAS).
Artigo 155 da Constitución española de 1978
miniatura|dereita|O Senado en comisión especial para aplicar o artigo 155. O Artigo 155 da Constitución española de 1978 está enmarcado no Título VIII da Carta Magna, sobre a Organización Territorial do Estado Español, dentro do capítulo terceiro das Comunidades Autónomas. O artigo permite ao Goberno de España tomar medidas legais para obrigar ás comunidades autónomas a cumprir as normas e leis constitucionais. Debe ser aprobado polo Senado e só pode ser proposto polo goberno, previo requirimento ao presidente da comunidade autónoma.
Axencia Xaponesa de Exploración Aeroespacial
Historia e características
A primeira misión da JAXA foi o lanzamento dun cohete H-2A, en novembro de 2003, que fracasou. Despois de 15 meses, en febreiro de 2005, a JAXA fixou un novo lanzamento dun cohete modelo H-2A dende o Centro Espacial de Tanegashima, poñendo un satélite en órbita. A partir do 2005, a JAXA planea realizar as súas propias misións espaciais, incluíndo futuras misións tripuladas a Lúa. No 2003 lanzou a misión chamada Hayabusa co cohete M-V para recoller mostras dun asteroide, chegando ao asteroide na segunda metade do 2005, e volvendo a Terra no 2010. No 2007 lanzou a sonda lunar SELENE. Existen outras misións interplanetarias están prevista para chegar cunha sonda ata Venus, a sonda PLANET-C, e outra a Lúa, a sonda LUNAR-A.
Artigo 155 da Constitución española de 1978
Aplicación
O artigo 155 aplicouse en dúas ocasións con distintas medidas:
Axencia Xaponesa de Exploración Aeroespacial
Información xeral
180px|miniatura|H-IIA, H-IIB. O ISAS foi o responsable da investigación espacial e planetaria. O NAL estaba enfocado na investigación da aviación. A NASDA fundouse o 1 de outubro de 1969, con oficinas centrais no Centro Espacial de Tanegashima, localizado na illa Tanegashima, a 115 quilómetros ao sur de Kyūshū. Adicado a o deseño e desenvolvemento de cohetes espaciais, satélites e do módulo de experimental xaponés para a Estación Espacial Internacional.
Asemade, a axencia mantén colaborción con outras entidades para o desenvolvemento de proxectos, como no caso da Misión BepiColombo, en colaborción coa ESA.
Artigo 155 da Constitución española de 1978
Aplicación
En febreiro de 1989 o goberno de Felipe González realizou un requirimento ao presidente das Illas Canarias Lorenzo Olarte, por non aplicar as normas contra aranceis de produtos importados da Comunidade Europea. As anteditas normas afectaban ao réxime económico e fiscal das Canarias. O Goberno canario atendeu o requirimento e xa non foi necesario aplicar o artigo.
Axencia Xaponesa de Exploración Aeroespacial
Misións Hayabusa
En 2003, JAXA enviou unha cápsula para recoller mostras dun asteroide. A misión Hayabusa retornou en 2010 só con partículas de po. En 2020, JAXA logrou facer retornar por primeira vez unha cápsula con mostras de asteroides, Hayabusa2.
Artigo 155 da Constitución española de 1978
Aplicación
En 2017 a Generalitat de Cataluña convocou o Referendo de autodeterminación de Cataluña​ para o 1 de outubro, declarado ilegal polo Tribunal Supremo. O 10 de outubro o parlamento de Cataluña aprobou a abolición da Constitución española e o Estatuto de autonomía de Cataluña de 2006, e Carles Puigdemont declarou a independencia de Cataluña, declaración suspendida polo propio presidente catalán ao instante. Ao día seguinte, o goberno español requiriu ao presidente catalán que confirmase se declarara a independencia unilateralmente. A resposta enviada por Puigdemont non foi suficientemente clara segundo o Goberno. O 27 de outubro o parlamento catalán aprobou a República Catalá, e ese mesmo día o Senado de España aprobou a aplicación do artigo 155, destituíndo o goberno catalán en pleno, intervindo as súas competencias e convocando eleccións autonómicas para o 21 de decembro.
Axencia Xaponesa de Exploración Aeroespacial
Oficinas e Centros de Investigación
A JAXA ten centros de investigación no Xapón e algunhas oficinas no exterior.
Outros artigos
200px|miniatura|[[Vehículo de transferencia H-II.]]
Falmouth
O topónimo inglés Falmouth ("boca do [río] Fal") pódese referir a:
Sud Aviation
Sud Aviation foi un construtor aeronáutico francés nacido da fusión de Sud-Est (SNCASE ou Société nationale des constructions aéronautiques du sud-est) e Sud-Ouest (SNCASO ou Société nationale des constructions aéronautiques du sud-ouest) o 1 de marzo de 1957. Ámbalas dúas compañías naceran de pequenas corporacións privadas que foran nacionalizadas en seis grupos de deseño e fabricación xusto antes da segunda guerra mundial.
Dende 1960 a firma comezou o deseño dunha versión de transporte supersónico do Caravelle, coñecido como o Super-Caravelle. Porén, o custo do proxecto era tan elevado que Sud Aviation, coa dirección dos gobernos francés e británico, formou un consorcio con BAC en novembro de 1962 para fusionar os seus esfordos de deseño e fabricación para crear o Concorde.
A compañía deseñou helicópteros que serían fabricados en grandes cantidades, como o Alouette II (o primeiro helicóptero de produción impulsado por unha turbina de gas), o Puma e o Gazelle. En 1967 un acordo entre os gobernos francés e británico organizou a produción conxunta e a adquisición do Puma e o Gazelle, xunto co británico Westland Lynx.
Sud Aviation fusionouse con Nord Aviation and Société d'études et de réalisation d'engins balistiques (SÉREB) en 1970 para formar Aérospatiale. A nova compañía formou varios consorcios internacionais a grande escala, como o formado con British Aerospace e Messerschmitt-Bölkow-Blohm para crear Airbus, e finalmente fusionouse na compaía aeroespacial europea EADS no ano 2000. En xaneiro de 2014 EADS foi reorgazizada como o Airbus Group.
Dona Orraca, Mourence, Vilalba
Dona Orraca é un lugar da parroquia de Mourence, no concello lugués de Vilalba, na comarca da Terra Chá.
Valiña, Agüeira, Becerreá
Valiña é un lugar da parroquia de Agüeira no concello lugués de Becerreá na comarca dos Ancares. Segundo o IGE, en 2011 tiña 14 habitantes (11 homes e 3 mulleres).
Bosende, Santa María de Arzúa, Arzúa
Bosende é un lugar da parroquia de Santa María de Arzúa no concello coruñés de Arzúa na comarca de Arzúa. Tiña 55 habitantes no ano 2010 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística dos cales 29 eran homes e 26 eran mulleres.
John Clark
John Clark, nado na pequena localidade de Larkhall, Lanarkshire o 13 de marzo de 1941, foi un futbolista escocés.
Traxectoria
Coa Selección escocesa de fútbol fixo 5 aparicións.
Terrence Jones
Terrence Alexander Jones, nado o 9 de xaneiro de 1992 en Portland, Oregón, é un xogador americano de baloncesto profesional.
Traxectoria profesional
O 22 de xullo de 2016, Jones asinou cos New Orleans Pelicans. O 23 de febreiro de 2017, os Pelicans prescindiron de Jones tras a adquisición de DeMarcus Cousins.
O 18 de decembro de 2018, tras un breve paso pola liga chinesa, Jones foi adquirido polos Santa Cruz Warriors da NBA G League.
Filosofía política
A filosofía política é unha disciplina filosófica que se encarga do estudo dos fins que deben seguir as comunidades políticas. Entendemos por comunidade política un conxunto de axentes que interactúan entre si. Nesta interacción poden xurdir conflitos de intereses entre os fins dos diferentes individuos, así como entre estes e aqueles que son positivos para a comunidade política en xeral. A filosofía política encargáse así de determinar cales destes fins son lexítimos, e os medios máis eficientes para chegar a eles.
Polo tanto, tratará temas tales como a liberdade, a xustiza, a propiedade, os dereitos, e a lexitimidade da autoridade para exercer o seu poder: que fai a un goberno lexítimo, que dereitos e liberdades debemos protexer e por que, ou que deberes asumen os cidadáns fronte ao Estado, entre outros.
Confraría do Santísimo Rosario de Viveiro
dereita|miniatura|Estandarte e vestimentas da Ilustre e Venerable Confraría do Santísimo Rosario. A Ilustre e Venerable Confraría do Santísimo Rosario é unha das oito confrarías que existen na Semana Santa de Viveiro.
Estandarte
O estandarte da Ilustre e Venerable Confraría do Santísimo Rosario foi confeccionado polas Escravas do Santísimo de Ferrol entre os anos 1976 e 1978. O seu tecido é de raso branco, con bordados en fío de ouro. Na parte central represéntase o símbolo mariano «Ave María» enmarcado por un gran rosario sobre o que, á súa vez, aséntase unha coroa. Os bordos decóranse con motivos florais e a súa base remata en tres frechas, das que colgan flocos e borlas. No reverso do estandarte, aparece bordada igualmente en fío dourado a inscrición «Ilustre e Venerable Confraría do Santísimo Rosario» así como a data de confección en números romanos.
Procesións
Durante a Semana Santa, a Ilustre e Venerable Confraría do Santísimo Rosario encárgase de sacar as seguintes procesións:
Francisco Gil Taboada
miniatura|175px|Francisco Gil Taboada, [[Vicerrei de Nova Granada e Vicerrei do Perú.]] Francisco Gil de Taboada Lemos y Villamarín, nado en Des (Soutolongo, Lalín) o 24 de setembro de 1733 e finado en Madrid en 1809, foi un político, militar e mariño galego, IX vicerrei de Nova Granada (1789), 32º vicerrei do Perú (1790-1796) e XIº capitán xeneral da Real Armada Española.
Traxectoria
Naceu no pazo de Des, segundo fillo de Felipe Gil de Taboada Villamarín e mais de María Josefa de Lemos Roiz. Aos 16 anos de idade converteuse en cabaleiro de San Xoán de Xerusalén, orde na que chegou a ser Gran Cruz e bailío, comendador de Portomarín e prior do Serenísimo Infante don Pedro. Sentou praza de gardamariña na Compañía do Departamento de Cádiz o 27 de outubro de 1752. Foi ascendido a alférez de fragata o 23 de decembro de 1754, a alférez de navío o 12 de abril de 1760, a tenente de fragata o 8 de abril de 1765 e a tenente de navío o 3 de setembro de 1767. Durante estes mandos estivo embarcado en diferentes buques, facendo cruceiros polo Mediterráneo e os océanos Atlántico e Pacífico.
Ascendeu a capitán de fragata o 22 de outubro de 1770. Con este mando nomeárono gobernador das illas Malvinas, pero non chegou a desempeñar o seu cometido por ser ascendido a capitán de navío o 17 de febreiro de 1776, sendo nomeado capitán da recentemente creada Compañía de Gardamariñas do Departamento de Ferrol, cargo que desempeñou durante algúns anos.
Foi ascendido a brigadier o 19 de xuño de 1781, seguindo no cargo anterior; a xefe de escuadra, o 21 de decembro de 1782 e a instancias de Antonio Valdés, ministro de Indias, a finais de 1788 foi nomeado vicerrei, gobernador e capitán xeneral de Nova Granada e presidente da audiencia de Santa Fe. Ascendeu a tenente xeneral o 4 de marzo de 1789.
Con este grao, pasou en 1790 a vicerrei do Perú e presidente da audiencia de Lima. No regreso a España pasou con éxito polo Xuízo de residencia, onde uns secretarios e un tribunal especial analizaban todas as actuacións do seu goberno como vicerrei, de acordo co establecido nas Leis de Indias. Nestes xuízos nada quedaba sen investigar, ata cadrar a última conta, dándose o caso de durar varios anos.
Foi nomeado conselleiro do Consello Supremo de Guerra e, sen deixar este cargo, desempeñou outros, do ramo da Mariña. En 1799 foi nomeado director xeral da Armada, primeiro con carácter interino e despois en propiedade. O 6 de febreiro de 1805, ao ser designado o xeneral Domingo Grandallana para o mando da escuadra de Ferrol, encargouse interinamente a Gil Taboada da secretaría de Estado e do departamento de Mariña.
Por real decreto do 9 de novembro do mesmo ano, foi ascendido a capitán xeneral da Real Armada. Considérase no decreto que polos seus méritos debe ser ascendido: "al tiempo que S. M. premia el mérito de los combatientes de la escuadra del general don Federico Gravina". Confirmóuselle en propiedade, como ministro de Mariña, por real decreto do 22 de abril de 1806. Tamén seguiu desempeñando a dirección xeral da Armada ata 1807, en que se dispuxo que en substitución do devandito cargo se crease o emprego de inspector xeneral de Mariña.