cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Eleccións xerais de España de 1907
As eleccións xerais de España de 1907 foron convocadas o 21 de abril, trala crise do goberno liberal pola dimisión de Eugenio Montero Ríos debido aos incidentes que se sucederon tralo asalto á revista ¡Cu-Cut! en 1906. As eleccións celebráronse baixo sufraxio universal masculino. En total foron elixidos 404 deputados, e o partido máis votado foi o Partido Conservador, dirixido por Antonio Maura. O partido liberal quedou moi debilitado, e ademais presentouse por separado a sección liberal demócrata de José Canalejas.
Foi elixido presidente do Congreso o conservador Eduardo Dato, e presidente do Senado Marcelo de Azcárraga.
O xefe de goberno foi Antonio Maura, quen debido á Guerra de Marrocos e a durísima represión no que se coñece como a Semana Tráxica (coa condena a matar de Francesc Ferrer i Guàrdia) foi destituído en outubro de 1909. Foi substituído entón polo liberal Segismundo Moret, pero non contaba co apoio do seu propio partido e tivo que dimitir o 9 de febreiro de 1910, de maneira que se convocaron novas eleccións.
Resultados en Galicia
Os deputados que foron elixidos nos distritos galegos foron os seguintes:
Carcinus
Carcinus é un xénero de crustáceos decápodos braquiúros da familia dos portúnidos.
Eleccións xerais de España de 1907
Lugo
150px|miniatura|Guillermo de Osma
Ourense
150px|miniatura|Gabino Bugallal
Carcinus
Etimoloxía
O nome Carcinus deriva do grego antigo καρκίνος (karkínos), "cangrexo".
Eleccións xerais de España de 1907
Pontevedra
miniatura|150px|Antonio Aguilar y Correa
Carcinus
Taxonomía
O xénero foi descrito en 1814 polo zoólogo e biólogo mariño inglés William Elford Leach e comprende tan só dúas especies:
A primeira delas é endémica do mar Mediterráneo, mentres que a segunda é unha importante especie invasora.
Carcinus maenas
miniatura|200px|[[Carcinus maenas.]] Carcinus maenas é unha das 100 peores especies invasoras do mundo. Nativa do nordeste do océano Atlántico e o mar Báltico, colonizou hábitats similares en Australia, Suráfrica, Suramérica e as costas atlánticas e pacíficas de Norteamérica. Medra nunha ancha casca de até 90 mm e aliméntase dunha gran variedade de moluscos, anélidos e pequenos crustáceos, e pode potencialmente afectar a gran número de pescarías. A súa exitosa dispersión produciuse mediante unha variedade de mecanismos, tales como cascos de barcos, materiais de embalaxe, bivalvos trasladados para acuicultura e en madeiras á deriva.
Carcinus aestuarii
miniatura|200px|[[Carcinus aestuarii.]] Carcinus aestuarii é unha especie propia do mar Mediterráneo.
É moi similar a C. maenas e está considerada por algúns sutores como unha subespecie dela.
Os dous taxa poden distinguirse pola parte dianteira da casca, entre os ollos, que é curto e dentada en C. maenas, e máis suave en C. aestuarii.
A diferenza de C. maenas, C. aestuarii só está implicada nunha invasión; a costa do Xapón foi invadida por un híbrido de ambas as especies.
Drag City
Drag City é un selo discográfico independente estadounidense baseado en Chicago, Illinois. Foi creado coa edición dun sinxelo de Royal Trux ("Hero Zero" - DC1) en Chicago en 1990 por Dan Koretzky e Dan Osborn. O selo está especializado en indie rock, rock experimental, rock psicodélico, folk rock e country alternativo.
Historia
O selo publicou a versión estadounidense do Tilt de Scott Walker en 1997, despois de achegarse a el co desexo de darlle ao disco unha edición nos Estados Unidos. Walker describiu o lanzamento do álbum con eles como "un experimento". Varios membros do persoal de Drag City teñen tocado en bandas; o xefe de prensa Gene Booth tocou os teclados e a guitarra en USA, e tanto Booth, como o xefe de vendas Rian Murphy, e o fundador Dan Koretzky tocaron en Mantis. Booth tamén foi membro de Chestnut Station.
En anos recentes o selo aumentou o seu catálogo incluíndo edicións de comedia alternativa, con edicións recentes de Fred Armisen, Neil Hamburger e Andy Kaufman entre outros, e reedicións, destacando as de Gary Higgins e Death. En 1997 Drag City comezou a publicar material impreso como a revista literaria The Minus Times e a novela de Neil Hagerty Victory Chimp. O selo distribuíu o documental de 2013 The Source Family. Despois de anos rexeitando publicar a música dos seus artistas a través de plataformas de streaming, o selo puxo a súa música dispoñible para streaming a través de Apple Music en xullo de 2017, e a través de Spotify e Tidal en 2018.
Gran Premio do Reino Unido de 2013
O Gran Premio de Inglaterra de 2013 foi unha carreira de Fórmula 1 que se celebrou o 30 de xuño de 2013, no Circuíto de Silverstone, Northamptonshire e Buckinghamshire, Inglaterra, Reino Unido.
Lewis Hamilton logrou a pole position por diante do seu compañeiro de equipo Nico Rosberg, co líder do campionato, Sebastian Vettel terceiro. Rosberg gañou a carreira por diante de Mark Webber e Fernando Alonso. Hamilton, xunto con Felipe Massa, Jean-Éric Vergne e Sergio Pérez sufriron rebentóns do pneumático traseiro esquerdo, mentres que Esteban Gutiérrez foi vítima dun rebentón do pneumático dianteiro esquerdo. Vettel sufriu unha avaría no cambio cando lideraba a carreira.
Antecedentes
O piloto australiano Mark Webber anunciou a súa retirada cando remate a tempada, antes de que dese comezo o Gran Premio, así mesmo únese ao novo programa deportivo da empresa Porsche, que inclúe o asalto ás 24 Horas de Le Mans, Mark Webber describiu como unha "honra" irse a Porsche. Kimi Räikkönen é o favorito para substituílo en Red Bull.
Clasificación
As tres fases de clasificación tiveron lugar o 30 de xuño.
Kim Jong-il
Kim Jong-il, nado o 16 de febreiro de 1942 e finado o 17 de decembro de 2011, foi un político norcoreano, que foi líder do seu país desde 1994 ata a súa morte en 2011. Foi o Secretario Xeral do Partido dos Traballadores de Corea desde 1994, e tamén Presidente da Comisión Nacional de Defensa do seu país. Sucedeu como Secretario Xeral ao seu pai, Kim Il-sung, que gobernara o país desde 1948.
Gran Premio do Reino Unido de 2013
Q1
O Williams de Valtteri Bottas, o Sauber de Esteban Gutiérrez, o Caterham de Charles Pic, o Marussia de Jules Bianchi, o Caterham de Giedo van der Garde e o Marussia de Max Chilton foron todos eliminado na Q1.
Kim Jong-il
É coñecido no seu país como o Amado Líder. Foi en sucesivas ocasións ratificado polo parlamento norcoreano como Presidente da Comisión de Defensa Nacional. Como autor teórico, asina un bo número de obras nas que desenvolve a Teoría Juche, un desenvolvemento do leninismo no que se baseou a política da República Democrática Popular de Corea. O seu aniversario é unha festa nacional.
Gran Premio do Reino Unido de 2013
Q2
O McLaren de Jenson Button, o Ferrari de Felipe Massa, o Toro Rosso de Jean-Eric Vergne, o McLaren de Sergio Pérez Mendoza, o Sauber de Nico Hülkenberg e o William de Pastor Maldonado foron eliminados na Q2.
Q3
Lewis Hamilton logrou a pole cun tempo de 1:29.607 seguido do seu compañeiro de equipo Nico Rosberg e o Red Bull de Sebastian Vettel seguido de Webber, Di Resta, Ricciardo, Sutil, Grosjean, Raikkonen e Alonso completando os dez primeiros. Máis tarde Di Resta foi sancionado porque o seu coche tiña 1´5 kg. menos que o peso mínimo legal, foi sancionado a saír no último posto da grella.
Carreira
O Mercedes de Lewis Hamilton liderou desde o principio con Vettel detrás del, despois de que Rosberg saíra lento da liña de saída. Webber de Red Bull tivo unha mala saída e danou o seu alerón dianteiro despois de contactar co Lotus de Romain Grosjean na curva 1. Na volta 8, Hamilton sufriu un rebentón do pneumático traseiro esquerdo na recta Wellington. Massa tivo unha falla similar ao igual que posteriormente o coche de Vergne que sacou o coche de seguridade na volta 16. Vergne, finalmente retirouse da carreira con danos no piso.
Vettel liderou a carreira ata a volta 42, cando sufriu un fallo no cambio e detívose preto da liña de meta. Isto sacou un segundo coche de seguridade. Rosberg, Webber e Alonso fixeron paradas nos boxes para poñer pneumáticos novos, o Lotus de Kimi Raikkonen non parou.
A carreira reiniciouse na volta 46 con Rosberg diante. Webber e Alonso foron capaces de adiantar a Raikkonen na loita polo podio. Hamilton logrou terminar cuarto logo de recuperarse da rotura do pneumático. Massa fixo loitou para terminar sexto. Pérez de McLaren sufriu un rebentón no reinicio e viuse obrigado a retirarse con danos do coche. Grosjean tamén se retirou antes do final da carreira.
León Benavente (álbum)
León Benavente é o primeiro álbum da banda homónima, publicado en 2013.
O Aveal, Vilamateo, Vilarmaior
O Aveal é un lugar da parroquia de Vilamateo no concello coruñés de Vilarmaior na comarca de Betanzos. Tiña 11 habitantes no ano 2010 segundo datos do INE, dos cales 6 eran homes e 5 eran mulleres.
Este lugar atópase a 3 quilómetros da capital do concello.
Tarn
Tarn é un departamento de Francia localizado na rexión Occitania. A súa capital é a cidade de Albi. O seu nome provén do río Tarn.
Limita polo nordeste con Aveyron, polo sur con Hérault e Aude, polo oeste con Alto Garona e polo noroeste con Tarn e Garona.
Demografía
As maiores cidades do departamento son (datos do censo de 1999):
Dracula (videoxogo de 1986)
Dracula é un videoxogo de aventuras publicado por CRL en 1986 para os computadores Commodore 64, Amstrad CPC e ZX Spectrum. O xogo está baseado na novela Drácula de Bram Stoker. É videoxogo é coñecido por ser o primeiro en ser valorado por BBFC. O xogo recibiu unha certificación 15.
Santa Baia de Montes, Montes, Cualedro
Santa Baia de Montes é un lugar da parroquia de Montes no concello ourensán de Cualedro na comarca de Verín. Tiña 220 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 118 eran homes e 102 mulleres.
¿Qué es filosofía?
¿Qué es filosofía? é un libro de carácter filosófico escrito por José Ortega y Gasset e publicado en 1930 na súa propia editorial, Revista de Occidente.
Contido
En febreiro de 1929, Ortega comezou un curso titulado ¿Qué es filosofía? na Universidade de Madrid. O peche desta Universidade por causas políticas e a súa posterior dimisión obrigárono a continuar o curso no teatro. No diario La Nación de Buenos Aires publicou as súas primeiras leccións nas cales reproduciu algunhas cousas das súas conferencias en Amigos del Arte e na Facultade de Filosofía e Letras de Bos Aires. Anteriormente, a finais do ano 1930 e comezos de 1931, neste mesmo diario publicou unha serie de artigos titulados ¿Por qué se vuelve a la filosofía? nos cales anticipaba algunhas partes das leccións 2ª e 3ª do curso ¿Qué es filosofía?.
Maxi Oruste
Maximiliano "Maxi" Oruste Salva, nado o 5 de xaneiro de 1994 en San Juan, é un xogador de hóckey a patins arxentino, que xoga de dianteiro no Vercelli da liga italiana.
Traxectoria
Comezou no hóckey a patíns aos 3 anos no Club Loma Negra Hockey de Rivadavia (provincia de San Juan). Aos 8 anos pasou ao Club Banco Hispano, pasando por todas as categorías inferiores do club, sendo campión en todas elas, e debutando co primeiro equipo en 2012, aos 16 anos.
Chegou a Europa en 2013, incorporándose á canteira do FC Barcelona. Pasou logo por Italia, onde xogou unha tempada no Valdagno e dúas no GSH Trissino. Volveu a España na tempada 2017/18, fichando polo PAS Alcoi, onde xogou un ano, antes de fichar polo Lleida. Militou unha soa tempada no club ilerdense, gañando a Copa CERS e sendo o segundo máximo goleador da OK Liga con 27 goles en 30 partidos, só superado por Roberto di Benedetto.
No verán de 2019 fichou polo Deportivo Liceo, co que se proclamou subcampión da OK Liga, despois de que esta fose rematada antes de tempo por mor da pandemia por coronavirus. Na seguinte tempada repetiu subcampionato de liga e proclamouse campión da Copa do Rei, vencendo na final ao Barcelona. Na campaña 2021/22 gañou a Supercopa de España e participou na conquista do oitavo título de liga da historia do club, aínda que perdeu a parte final da tempada por unha lesión de pube.
No verán de 2022 deixou A Coruña para regresar a Italia, onde asinou co Vercelli.
Selección arxentina
En 2011 disputou coa selección arxentina sub-20 o Campionato do Mundo Júnior en Barcelos, caendo en semifinais contra Portugal, na quenda de penaltis. Repetiu convocatoria na seguinte edición do Mundial júnior en Cartaxena de Indias, caendo de novo en semifinais, esta vez contra España, e acabando no terceiro posto final.
Organización para a Cooperación e o Desenvolvemento Económico
miniatura|300px|Mapa dos Estados membros da OCDE (En azul escuro os fundadores) Organización para a Cooperación e o Desenvolvemento Económico (OCDE), é unha organización de cooperación internacional, composta por 30 estados, cuxo obxectivo é coordinar as súas políticas económicas e sociais. Foi fundada en 1961 e a súa sede central atópase na cidade de París, Francia. O seu antecesor foi a Organización Europea para a Cooperación Económica. O seu secretario xeral desde o 1 de xuño de 2006 é o mexicano José Angel Gurría.
Obxectivo
A OCDE constituír como un dos foros mundiais máis influentes, no que se analizan e establécense orientacións sobre temas de relevancia internacional como economía, educación e medio ambiente.
Os seus principais obxectivos son:
O principal requisito para ser país membro da OCDE é liberalizar progresivamente os movementos de capitais e de servizos. Os países membros comprométense a aplicar os principios de: liberalización, non discriminación, trato nacional e trato equivalente.
Estados membros
Hai 33 membros de pleno, 25 dos cales son considerados de alto-ingreso (*) segundo o Banco Mundial.
Relacións con non-membros e ampliación
24 países non-membros participan como observadores regulares ou completos en comités da OCDE, aos que se suman outros 50 comprometidos en diversas actividades; e que poden solicitar seren membros permanentes previa avaliación positiva polo medio.
O 16 de maio do 2007, o Consello ministerial da OCDE decidiu comezar a discutir o acceso de Chile, Estonia, Israel, Rusia, e Eslovenia; como así fortalecer a súa cooperación co Brasil, a China, a India, Indonesia e Suráfrica a través dun incremento nas súas relacións ou como membros plenos. Outros candidatos a membros plenos son o restante aínda non incluído da Unión Europea: Bulgaria, Chipre, Letonia, Lituania, Malta e Romanía.
Mārtiņš Laksa
Mārtiņš Laksa, nado o 26 de xuño de 1990 en Riga, é un xogador profesional de baloncesto letón. Cunha estatura de 1,98 metros xoga na posición de escolta para o Gießen 46ers da Basketball Bundesliga.
Antimilos
Antimilos (Αντίμηλος) é unha illa grega nas Cícladas, a 21 km. ao noroeste de Milos. Administrativamente, forma parte do municipio de Milos. Antimilos é unha masa deshabitada de traquita de (671 m de altura), a miúdo chamada Erimomilos (Deserto Milos). É unha illa volcánica e o cráter é aínda evidente. Os antigos habitantes transformaron o cráter nun alxibe aberto. Na illa vive unha variante pouco frecuente da cabra común chamada Capra aegagrus pictus. É similar pero non igual que a cabra cretense coñecida como "kri-kri" (Capra aegagrus creticus).
Santa Cilla do Valadouro, Foz
Nesta parroquia atópase o monte da Frouxeira no que está o castelo da Frouxeira.
Carole King
Carole King, nada o 9 de febreiro de 1942, é unha cantante norteamericana. O seu álbum de 1971, Tapestry, é un dos álbums máis vendidos da historia.
Traballou xunto a Paul Simon nunha discográfica facendo maquetas de grupos noveis. Moza de Neil Sedaka, inspiroulle a este a canción "Oh, Carol". En 1959 casou con Gerry Goffin, co que formou un dos máis importantes equipos musicais. En 1960 a súa canción "Will You Love me Tomorrow" foi número cantada por The Shirelles. Carole King converteuse na primeira compositora pop do mundo pero ata 1971 as cancións cantadas por ela non tiveron repercusión ningunha, pero ese ano Tapestry vendeu 15 millóns de exemplares.
Carballo carrasco
Descrición
É un carballo (xénero Quercus) de folla perenne e verde todo o ano, arbusto de non máis de 2 m de altura, aínda que ás veces pódese converter nunha arboriña de até 4 ou 6 m; adoita ramificarse abundantemente desde a base, de forma que as p ólas, de casca lisa e cinsenta, entrelázanse a miúdo facéndoa impenetrábel. Ten follas sinxelas, alternas, membranosas que caen axiña, ríxidas, lampinas polas dúas faces, coa marxe ondulada e armada de dentes espiñentos en maior ou menor número; teñen cor verde intenso, forma aovada ou alongada e superficie brillante e lustrosa.
Floración
Florea contra abril ou maio, madurecendo as landras ao final do verán ou xa polo outono (outubro) do ano seguinte; son de sabor amargo, más para comer.
Hábitat
miniatura|240x240px|Quercus coccifera Asóciase ao espiño negro (Rhamnus lycioides), mirto, palmeira anana, efedra, sabina, cimbro, lentisco, oliveira brava (ou zambullo), silvamar, esparragueira, etc. formando comunidades características que reciben varios nomes.
Esta especie de carballo desenvólvese nas ladeiras secas e asolladas.
Prolifera sobre terreos calcáreos, pedrentos e solos pobres. É indiferente á natureza química do solo, e amante dos climas cálidos polo que empeza a faltar a partir dos 1000 m de altitude; soporta ben as secas estivais.
O carrasco é un carballo moi resistente, de clima seco e semiárido que é capaz de soportar o clima mediterráneo continental con temperaturas extremas e escasas precipitacións, substitúe á aciñeira nas zonas máis secas, onde a avantaxa en resistencia hídrica.
As precipitacións, nos lugares onde se desenvolve, están entre os 400 ou 600 mm, cun máximo durante o outono e a primavera. Soporta ben os veráns calorosos e os invernos fríos do clima mediterráneo continental; coa estación estival seca e que supera os 35 °C, alcanzándose esporadicamente máis de 40 °C. Con todo, no inverno é frecuente que as temperaturas baixen dos 0 °C, producíndose a humidade por neboeiros de condensación, numerosas xeadas nas noites despexadas de nubes e nevaradas esporádicas. Tamén crece xunto ao mar en cantís e zonas ventosas onde outras especies de carballos ou piñeiros non poden desenvolverse pola dureza das condicións meteorolóxicas.
Distribución
Forma parte importante das matogueiras altas, ás que moitas veces dá o nome en castelán (maquis, coscojar, carrascal, chaparral, garriga); A garriga en ocasións é un hábitat que substitúe ás formacións de aciñeiras e outras carballeiras queimadas, talladas ou degradadas.
O carrasco forma comunidades monoespecíficas ou integrado a comunidades con piñeiro bravo, espiño negro, mirto, palmiteiro, sabina, xenebreiro, lentisco, oliveira brava, etc.
Na Península Ibérica localízase na contorna da rexión mediterránea. No Val do Ebro, as Baleares, nas illas de Mallorca e Eivisa, e na península por case toda a zona mediterránea, especialmente no centro e metades meridional e oriental, faltando case sempre nas rexións elevadas e continentais e nas atlánticas, fóra das zonas semiáridas do interior do Val do Ebro onde é a especie dominante.
Taxonomía
Quercus coccifera foi descrita por Carl von Linné e publicado en Species Plantarum 995. 1753. Número de cromosomas de Quercus coccifera (Fam. Fagaceae) e táxones infraespecíficos: 2n=24 Quercus: nome xenérico do latín que designaba aos carballo s.
coccifera: epíteto latino que significa "con baga s".
Katatonia
Katatonia é unha banda sueca de metal formada en Estocolmo en 1991 por Jonas Renkse (anteriormente coñecido como Lord Seth) e Anders Nyström (anteriormente coñecido como Blakkheim). Os priemiros álbums de Katatonia, xunto con traballos de grupos como My Dying Bride, Anathema e Paradise Lost, adoitan a considerarse precursores do xénero death/doom.
Arquipélago Chagos
miniatura|250px|Vista do atol Salomon, nas Chagos. O arquipélago de Chagos (antigamente, illas aceite, e en inglés, Chagos Archipelago) é un grupo de sete atois que comprenden máis de 55 illas tropicais individuais, que se atopan no centro do océano Índico.
O grupo das Chagos é unha combinación de diferentes estruturas coralinas que coroan unha cadea submarina que corre en dirección sur atravesando o centro do océano Índico, a cal está formada por volcáns sobre o punto quente de Réunion. A diferenza das Maldivas non existe nas Chagos un patrón evidente de formación dos atois, o que fai que o arquipélago ofreza un esquema un tanto caótico. A maioría das estruturas coralinas das Chagos son atois submarinos.
Oficialmente forma parte do Territorio Británico do Océano Índico (British Indian Ocean Territory, coñecido polas súas siglas BIOT), inicialmente as Chagos aloxaron unha poboación nativa durante máis de 150 anos ata que o Reino Unido e os Estados Unidos expulsáronos na década de 1960 no desenvolvemento dos plans militares británicos e dos Estados Unidos para que os norteamericanos construísen unha base na illa de Diego García, a maior das illas Chagos. As illas estaban habitadas por uns 1.100 chagosianos que foron trasladados a Mauricio e as Seychelles entre 1967 e 1973. As instalacións militares de Diego García foron arrendadas ao Exército dos EE.UU. ata 2016. O acordo contou coa aprobación de Denis Healey, Secretario Británico de Estado para a Defensa.
Este territorio é reinvindicado por Mauricio.
Xeografía
A superficie das illas alcanza só 63,17 km², a illa máis grande Diego García, ten unha superficie de 27´20 km². Con todo a área total incluíndo lagoas con atois, excede os 15.000 km², dos que 12.642 km² corresponden ao Great Chagos Bank, polo seu tamaño o segundo atol do mundo (despois do Saya de Malha Bank que se atopa completamente mergullado). A Zona económica exclusiva, que é veciña á zona correspondente das illas Maldivas polo norte, ten unha área de 636.600 km² (incluídas as augas territoriais).
As maiores illas son Diego García (27,2 km²), Eagle (Great Chagos Bank, 2´45 km²), Île Pierre (Peros Banhos, 1´50 km²), Eastern Egmont (Illas Egmont, 1´50 km²), Île du Coin (Peros Banhos, 1´28 km²) e illa Boddam (Illas Salomon, 1´08 km²).
A maioría das fontes mencionan que as illas Chagos componse de 4 ou 5 atois, máis dous grupos de illas e dúas illas illadas, principalmente porque non se recoñece que o Gran Banco de Chagos (Great Chagos Bank) é unha estrutura de gran atol (incluídos os dous grupos de illas e dúas illas individuais), e porque non se recoñece que o arrecife Blenheim (Blenheim Reef) ten illotes ou caios por encima ou xusto alcanzando o nivel das augas máis elevadas.
Ademais dos sete atois con terra firme por encima do nivel da auga, hai nove arrecifes e bancos, a maioría dos cales pódense considerar permanentemente estruturas de atol mergulladas. Enuméranse na seguinte táboa, de norte a sur:
Recursos
Os principais recursos naturais da zona son os cocos, e a pesca coa concesión de licenzas á industria pesqueira que proporciona un ingreso anual de preto de dous millóns de dólares para as autoridades do Territorio Británico do Océano Índico.
Toda a actividade económica concéntrase na illa maior, Diego García, onde atópanse as instalacións militares conxuntas do Reino Unido e os Estados Unidos. Os proxectos de construción e os diversos servizos necesarios de apoio ás instalacións militares levanse a cabo polos empregados militares e as contratas civís da Illa Mauricio, Reino Unido, Filipinas e EE.UU.. Actualmente non hai actividades industriais nin agrícolas nas illas. Toda a auga, alimentos e outros produtos esenciais da vida cotiá envíanse á illa desde fora. Un estudo independente de viabilidade levou á conclusión de que o reasentamento sería "custoso e precario". Outro estudo de viabilidade encargado por organizacións de apoio ao reasentamento, di que o reasentamento sería posible cun custo para o contribuínte británico de 25 millóns de libras. Se volvense os chagosianos, planean volver a establecer a produción de copra e a pesca, e comezar o desenvolvemento comercial das illas para o turismo.
Clima
Ten un clima oceánico tropical, húmido e quente, pero moderado polos ventos alisios. Caracterízase por unha chea de sol, temperaturas cálidas, choivas e brisas lixeiras. De decembro a febreiro considerase a estación das choivas (monzón de verán), as condicións climáticas típicas ventos e temperaturas máis cálidas, con máis choivas. De xuño a setembro considerase a estación seca (inverno), que se caracteriza por ventos moderados do sueste, a temperatura lixeiramente máis fría e menos choiva. A precipitación media anual é de 2.600 mm, que varía de 105 mm en agosto a 350 mm durante o mes de xaneiro.
Historia
300px|Mapa detallado do arquipélago de Chagos
A antiga frase en sánscrito Lakshadweepa refírese ás illas de Lacadivas, Maldivas e ao arquipélago de Chagos. As illas Chagos foron gobernadas orixinalmente desde a India, aínda que nunca se estableceron nelas.
De acordo coa tradición oral das Maldivas, os comerciantes e os pescadores que perdíanse no mar e de cando en vez quedaban varados nalgunha das illas de Chagos. Finalmente eran rescatados e levados de volta a casa. Con todo, estas illas consideráronse demasiado lonxe das Maldivas para instalarse de forma permanente. Así, durante moitos séculos Chagos foi ignorado polos seus veciños do norte.
O primeiro explorador europeo en descubrir Chagos foi Vasco da Gama no século XVI. Os mariños portugueses nomearon algúns dos atois do grupo, pero estas illas nunca formaron parte do seu imperio marítimo. Considerouse que este grupo estaba só e illado para ser economicamente e politicamente interesante. O atol de Peros Banhos foi descuberto en 1513 por Afonso de Albuquerque. A descrición máis temperá e máis interesantes das Chagos, antes de que as árbores de coco creceran nas illas, foi escrita por Manoel Rangel. Foi un náufrago portugués do buque Conceiçãou, que encallou nos arrecifes de Peros Banhos en 1556.
Os franceses foron os primeiros en reclamar Chagos despois de establecerse en Reunión e na Illa de Francia (máis tarde chamada Mauricio).
O 27 de abril de 1786 as illas Chagos e Diego García foron reclamadas por Gran Bretaña. Con todo, o territorio foi cedido á Reino Unido por un tratado só logo da derrota de Napoleón, en 1814. O 31 de agosto de 1903, o arquipélago de Chagos foi separado administrativamente das Seychelles e adxunto a Mauricio.
As illas foron retidas como parte do Territorio Británico do Océano Índico cando Mauricio independizouse. Desde 1976, o arquipélago coincide co Territorio Británico do Océano Índico, pero tamén é reclamado por Mauricio. Os primeiros habitantes do arquipélago chegaron no século 18. Estes eran os leprosos da Illa de Francia (Mauricio) que foron levados alí na segunda metade da década de 1700. Pouco despois, os franceses elaboraron un plan para facelas rendibles. Enviáronse traballadores desde Mauricio para establecer nalgunhas das illas máis grandes plantacións de coco e producir aceite. En consecuencia, nalgúns mapas da época da coñécense como as "Illas do aceite". A maioría destes traballadores eran orixinarios de África, pero é probable que tamén houbese uns cantos indios do sur entre eles. Os supervisores das plantacións foron probablemente franceses e os traballadores eran probablemente pouco máis que escravos, pero moi pouco se rexistrou sobre as condicións nas illas durante ese tempo.
A mediados do século 20 as plantacións de aceite fracasaran en gran medida, pero os traballadores orixinais e as súas familias instaláronse nalgunhas das illas máis grandes e sobreviviron. Os insulares eran coñecidos como os ilois (unha palabra francesa crioula de "insulares") e se contaban preto de 2.000. Eran de ascendencia mixta de África e Asia do Sur e vida moi simple, unha vida espartana no seu illado arquipélago. Quedan poucos restos da súa cultura, fóra das ruínas dalgunhas vivendas e unha igrexa de pedra que aínda se pode ver en Diego García.
De súpeto, entre 1967 e 1971, a poboación enteira foi sacada pola forza das illas e trasladada a Mauricio para dar paso a unha base militar dos Estados Unidos e o Reino Unido en Diego García. Ao parecer, as persoas desprazadas recibiron un financiamento inicial dunhas 650.000 £ para o seu realoxamento do Goberno británico, pero os insulares individuais viron pouco deses fondos e terminaron vivindo nun barrio pobre en Mauricio. . Moitos dos Chagosians suicidaronse.
Logo das negociacións a finais de 1970 e principios de 1980, o Goberno accedeu a pagar outros 4 millóns de £ aos chagosianos. O Goberno di que a suma total pagada aos chagosianos é de 14´5 millóns de £ a prezos de hoxe. Os intentos dos chagosianos para garantir unha compensación adicional foron desestimados polo Tribunal Supremo e o Tribunal de Apelación en 2003 e 2004. Máis tarde quedou claro que os chagosianos foran fraudulentamente reclasificados como "traballadores migrantes a fin de facilitar a ocupación militar estadounidense da súa casa. O Tribunal Superior resolveu en varias ocasións a favor dos Chagosianos e só por medio dun Real Decreto o goberno británico foi capaz de reverter a decisión.
O tribunal considerou que os chagosianos, como cidadáns británicos, foran ilegalmente desposuídos e ordenou que se lles permita regresar á súa casa. O goberno británico chegou a encargar un informe (amplamente desacreditado) no que suxería que as illas eran inhabitables a pesar de ser actualmente o fogar de centos de militares estadounidenses.
En Chagos, as casas abandonadas dos chagosianos aos poucos quedaron en ruínas. Agora a vexetación medrou e nalgunhas illas é difícil de discernir os pobos unha vez fora. Mariños que pasan polo arquipélago a miúdo tratan de atopar as ruínas e non teñen éxito.
Na actualidade, as únicas estruturas humanas nas illas atópanse na base militar e naval en Diego García. Outras illas deshabitadas, especialmente no grupo Salomon, son parada frecuente dos navegantes de longa distancia que viaxan desde o sueste de Asia ao Mar Vermello ou a costa de África, aínda que se require un permiso para visitar as illas exteriores.
Política
miniatura|250px O aspecto de máis salientable da política de Chagos refírese á continua incerteza sobre o futuro dos antigos habitantes das illas que foron expulsados nos anos 1960 e 1970 como parte dun acordo entre o Reino Unido e Estados Unidos para crear un establecemento militar na illa de Diego García. A difícil situación dos insulares foi ben documentada, incluíndo un documental producido polo xornalista de investigación John Pilger, titulado "Roubo dunha nación", que gañou o británico Royal Television Society Premio ao Mellor Documental en 2004.
No Ano 2000, a Corte Suprema de Xustiza Inglesa ditaminou que a decisión tomada polo Comisionado do British Indian Ocean Territory exiliando aos insulares foi contraria a lei, os esforzos posteriores dos chagosianos para obter o pago de novas compensacións foron desestimados polo Tribunal Supremo e o Tribunal de Apelación, quen sostivo que a indemnización pagada fora xusta e lexítima. Tras a conclusión dos casos de compensación, o Goberno británico tratou de lograr o mesmo obxectivo a través do uso de Decretos do Consello adoptados en aplicación da prerrogativa real, que é o único medio por debaixo dunha lei do Parlamento polo cal pode ser aprobada lexislación para o Territorio. Este Regulamento do Consello atópase na parte declarada ilegal polo Tribunal Superior. O goberno británico apelou a decisión, pero o 23 de maio de 2007, o Tribunal de Apelación desestimou o recurso dicindo que os métodos utilizados para expulsar as familias de Chagos das illas eran "ilegais" e "un abuso de poder". Os chagosianos continúan agora a súa batalla legal co Tribunal Europeo de Dereitos Humanos.
Máis aló desta data, de declaracións feitas por Mauricio ao Comité de Dereitos Humanos das Nacións Unidas despréndese que o Reino Unido comprometeuse a ceder as illas a Mauricio unha vez que rematen os fins de defensa. Isto podería resultar noutro conflito entre este compromiso e as posibles reclamacións do dereito á libre determinación dos chagosianos.
Pero segundo os documentos de Wikileaks, nun movemento calculado o Reino Unido propuxo en 2009 que o BIOT se convertese nunha "reserva mariña", co obxectivo de previr que os antigos habitantes regresen ás súas terras.
Idioma
Os habitantes orixinais das Chagos falaban unha lingua crioulo francesa que non foi motivo de estudos lingüísticos. Os nomes das illas son unha mestura peculiar de nomes en portugués, francés, inglés e crioulo.
Sergio Arias Rodríguez
Sergio Arias Rodríguez, nado o 12 de setembro de 1985 en Portomarín, é un futbolista galego que xoga na demarcación de dianteiro.
Castelán panameño
O castelán panameño é a variedade da lingua castelá ou español falado en Panamá. Corresponde a unha variedade local do castelán caribeño. Por mor da influencia cultural e da presenza dos Estados Unidos, o castelán panameño absorbeu moito vocabulario do inglés. Por outra banda, a inmigración de cidadáns de territorios do Caribe de fala inglesa (Xamaica, Trinidad e Tobago, Barbados, etc), durante o século XIX ás provincias de Bocas del Toro e Colón contribuíu nesta influencia.
O francés tamén tivo unha lixeira influencia no castelán panameño. As colonias hebreas, árabes, italianas, hindis, chinesas e gregas influíron en menor grao no castelán panameño, ao igual que os pobos indíxenas de Panamá.
A base léxica do castelá panameño é o castelán de España, mais moitas linguas contribuíron á conformación da variedade mediante préstamos. Algunhas linguas amerindias, outras africanas, a inglesa, a francesa, a italiana e a alemá son as que en maior ou menor medida deixaron a súa pegada no castelán panameño.
Festival 2005
Festival 2005 é un DVD da banda inglesa de rock alternativo The Cure, editado o 27 de novembro do 2006. Foi rodado durante os concertos da banda como cabeza de cartel en 9 festivais europeos durante o verán de 2005. O vidio amosa gran cantidade de puntos de vista "capturados por seareiros, polo equipo de rodaxe e a través das pantallas xigantes". Foi a primeira edición física da banda dende que o guitarrista Porl Thompson regresou á banda.
O 26 de decembro do 2006 lanzouse tamén un EP que contén tres dos temas do DVD, "alt.end", "Push" e "Inbetween Days".
SD Montaos
A Sociedade Deportiva Montaos é un equipo de fútbol galego, baseado na vila de Ordes (Ordes), e que na actualidade xoga na Segunda Autonómica de Galicia.
Copa ucraína de fútbol
A Copa ucraína de fútbol (en ucraíno: Кубок України) é a segunda competición da Ucraína. Dispútase anualmente dende o ano 1992, após a desaparición da Copa soviética de fútbol.
Illa Bellona
A illa Bellona é unha illa da provincia Rennell e Bellona nas Illas Salomón. A súa lonxitude é duns 10 quilómetros e o seu largo medio é de 2,5 quilómetros. A súa superficie ten uns 17 km². Está case totalmente rodeada de altos acantilados de 30 a 70 metros, que consiste principalmente de coral levantado cal.
Voo 705 de Federal Express
O voo 705 de Federal Express foi un McDonnell Douglas DC-10-30 de carga que transportaba equipos electrónicos dende Memphis, Tennessee ata San Jose, California que intentou ser secuestrado o 7 de abril de 1994 por Auburn Calloway, que supostamente quería suicidarse. Calloway, un empregado de Federal Express, enfrontábase a un posible despedimento por mentir sobre as súas horas de voo. Embarcou no avión voando gratis levando unha funda de guitarra que ocultaba varios martelos e un arpón. A súa intención era apagar a gravadora de voces de cabina antes da engalaxe e, unha vez no aire, matar os tripulantes cos martelos para que as súas feridas parecesen provocadas por un accidente en vez de por un secuestro. Porén, a CVR foi encendida novamente polo enxeñeiro de voo, crendo que se esquecera de encendela.
Calloway intentou usar o arpón como último recurso. Planeaba esnafrar o avión agardando que parecese un empregado morto nun accidente. Intentaba deixar a súa familia cobrar unha póliza de vida de 2,5 millóns de dólares proporcionada por Federal Express. Os esforzos de Calloway de matar os tripulantes non tiveron éxito. A pesar de estar gravemente feridos, os tripulantes loitaron, someteron a Calloway, e aterraron con seguridade o avión.
Durante o seu xuízo, afirmou que estaba mentalmente enfermo, pero sen éxito. Foi condenado por múltiples cargos, incluído intento de asasinato, intento de piratería aérea, e interferencia coas operacións da tripulación de voo. Recibiu dúas condenas de cadea perpetua consecutivas. Calloway apelou con éxito a condena por interferencia, que se ditaminou como unha ofensa menor de intento de piratería aérea.
Janet Biehl
Janet Biehl, nada o 4 de setembro de 1953, é unha anarquista estadounidense e unha das autoras máis salientables da ecoloxía social. En 1986 comeza a súa colaboración no Instituto para a Ecoloxía Social, onde se volveu colega de Murray Bookchin, traballando intensamente xunto a el as seguintes dúas décadas en ampliar a formulación, definición e explicación das ideas polas que son mundialmente recoñecidos.
De 1987 a 2000 publicaron en coautoría Green Perspectives, logo denominada Left Green Perspectives. Escribiu e editou numerosos libros e artigos que interpretan e avogan polas ideas do municipalismo libertario, a ecoloxía social e o ecofeminismo, e que até a data teñen unha enorme influencia sobre o movemento libertario. O seu libro The Politics of Social Ecology condensa as ideas de Bookchin sobre democracia directa. O mesmo Bookchin consideraba a The Murray Bookchin Reader, que ela editaba, a mellor introdución ó seu traballo.
Adolfo Rey Ruibal
Adolfo Rey Ruibal nado na Coruña en 1867 e finado en Buenos Aires en marzo de 1923, foi un escritor e xornalista galego.
Pena Verde, Rebordondo, Cualedro
Pena Verde é un lugar da parroquia de Rebordondo no concello ourensán de Cualedro na comarca de Verín. Tiña 132 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 68 eran homes e 64 mulleres.
Woodstock
Woodstock pódese referir a:
Célia Xakriabá
Célia Nunes Correa, nada en 1990, máis coñecida como Célia Xakriabá  [ˈsɛ.li.ɐ ʃɐˌkɾi.ɐˈba], é unha educadora e activista indíxena do Brasil pertencente ó pobo xakriabá. É coñecida por promover, entre outras cousas, o avance no status e os dereitos das mulleres indíxenas, os dereitos das terras indíxenas e a educación indíxena.
Traxectoria
Xakriabá naceu no concello de São João das Missões no estado brasileiro de Minas Xerais. Asistiu á Escola Estatal Indíxena Xukurnuk. Posteriormente, foi alumna e mestra de educación indíxena na Universidade Federal de Minas Gerais en 2013. Xakriabá conseguiu o seu mestrado en educación pola Universidade de Brasilia en 2018. É a primeira membro da súa tribo en obter un graduado.
Xakriabá foi activista dos dereitos indíxenas dende os 13 anos de idade.
Carreira educativa
miniatura|dereita|Xakriabá nunha conferencia da Universidade de Brasilia en 2018. En 2015, Xakriabá converteuse na primeira persoa de ascendencia indíxena no Departamento de Educación de Minas Xerais. Estivo nese posto dende 2015 até 2017. Xakriabá declarou que a educación da mocidade indíxena no Brasil non é axeitada porque non se lles ensina sobre os dereitos da súa terra nin sobre a súa historia. Tamén dixo que na educación occidental todo o coñecemento provén do mestre, pero que na educación indíxena todo o mundo comparte o seu coñecemento.
Dende 2017, Xakriabá participou en numerosas conferencias e debates en universidades do Brasil centrándose nos dereitos indíxenas, promocionando a educación indíxena e na revitalización das linguas nativas do Brasil.
Carreira política
Xakriabá opúxose a un proxecto de lei proposto na Asemblea Lexislativa de Minas Gerais que prohibiría ós falantes levar tocados ou traxes "extravagantes". Ela dixo que este proxecto de lei tiña como obxectivo limitar a visibilidade dos falantes nativos. En febreiro de 2019, uniuse ao consello asesor para a representante do Partido Socialismo e Liberdade, Áurea Carolina, de Minas Xerais.
Anastasio III, papa
Traxectoria
Durante o seu pontificado os viquingos asentáronse na zona da actual Normandía obtendo o seu xefe Rollón o recoñecemento, por parte de Carlos o Simple, como lexítimo gobernante do territorio e a man da súa filla Xisela. O devandito territorio pasou a denominarse "o ducado dos homes de norte" (Nortmannia) de onde provén o actual nome de Normandía. Rollón converteuse ao cristianismo e foi bautizado como Roberto.
Á parte deste acontecemento non se deu durante o seu papado ningún outro de relevancia histórica.
Anastasio III faleceu ao parecer asasinado por orde de Teofilacto, en xuño de 913.
Xosé Luís Vázquez Somoza
Xosé Luís Vázquez Somoza, nado en Zolle (Guntín) o 19 de febreiro de 1961, é escritor galego en lingua galega.
Óxido de aluminio
miniatura|dereita|250px|Óxido de aluminio A alumina ou óxido de aluminio é unha substancia obtida da bauxita e utilizada principalmente para a obtención de aluminio, aínda que polo seu carácter abrasivo úsase tamén para puír.
Obtención
A alumina é o compoñente principal da bauxita, o principal mineral de aluminio. Os maiores fabricantes de alumina son Alcoa, Alcan e Rusal. A bauxita está constituída por Al2O3, Fe2O3, e SiO2. Estes compostos purifícanse no proceso Bayer:
Al2O3 + 3H2O + 2NaOH + calor → 2NaAl(OH)4
O Fe2O3 non é solúbel. O SiO2 disólvese como silicato Si(OH)62-. Após filtrado, o Fe2O3 retírase. Cando o líquido de Bayer arrefría, o Al(OH)3 precipita. O silicato continúa disolto. Entón:
2Al(OH)3 + calor → Al2O3 + 3H2O
O Al2O3 obtido é a alumina.
STS-131
STS-131 foi unha misión do transbordador espacial Discovery lanzada o 5 de abril de 2010 desde a rampla 39A do Centro de Lanzamento de Cabo Cañaveral.
Características
STS-131, con sete astronautas a bordo, foi unha misión de construción e aprovisionamento da Estación Espacial Internacional. A tripulación estaba formada polo comandante Alan Poindexter, o piloto James P. Dutton e os especialistas de misión Dorothy Metcalf-Lindenburger, Rick Mastracchio, Naoko Yamazaki, Clayton Anderson e Stephanie Wilson.
O Discovery levou 7700 kg de subministracións, material e equipamento no módulo loxístico multipropósito (MPLM) Leonardo. A tripulación fixo tres paseos espaciais durante os que substituíron un tanque de amoníaco para refrixeración, recolleron un experimento xaponés no exterior da estación e apagaron un xiroscopio.
O transbordador volveu a terra en Cabo Cañaveral o 20 de abril de 2010.
Santo Acisclo do Valadouro, Foz
Santo Acisclo do Valadouro é unha parroquia do concello de Foz na comarca da Mariña Central, na provincia de Lugo que se estende por unha superficie de 9,67 km². Segundo o Instituto Galego de Estatística en 2016 tiña 117 habitantes (58 homes e 59 mulleres), 31 menos ca en 2007 (76 homes e 72 mulleres) e 58 menos que en 1999. Ten 5 entidades de poboación.
Jim Morrison
miniatura|Graffiti da cara de Jim Morrison
James Douglas "Jim" Morrison, nado en Melbourne (Florida) o 8 de decembro de 1943 e finado en París o 3 de xullo de 1971, foi un cantante e escritor norteamericano, coñecido principalmente por ser o vocalista da banda dos Ánxeles The Doors.
Traxectoria
Naceu en Melbourne, Florida, foi un cantante e letrista da banda de rock, The Doors, rebelde, enfrontado á súa familia, de longa tradición militar, e ó poder, que o consideraban un disolvente dos principios éticos da sociedade norteamericana, está considerado un dos personaxes máis carismáticos do rock. É tamén autor de varios poemarios, un documental, unha curtametraxe e dous dos primeiros vídeos musicais ("The Unknown Soldier" e "People are Strange"). Morrison morreu ós 27 anos de idade en París dun ataque ó corazón, aínda que os rumores sobre a súa morte contribuíron ó mito que aínda envolve a súa figura. Está enterrado no cemiterio do Père-Lachaise da cidade parisiense.
Porto do Son, Noal, Porto do Son
Porto do Son é a capital do concello homónimo. Atópase na parroquia de San Vicente de Noal. Este centro urbano está acurrunchado entre o mar e o monte Dordo. Segundo o padrón municipal (INE 2020) ten 1.991 habitantes (997 homes e 994 mulleres).
Porto do Son ten un pequeno peirao pesqueiro e un espigón, que xuntos fan unha pequena baía por onde pasa un curto paseo marítimo. Consta esta baía dun pantalán para barcos de recreo. A confraría de pescadores e a lonxa están no porto, mentres que a praza de abastos se atopa en primeira liña de costa.
Destaca en tamaño a praza de España, aínda que non é especialmente grande, na que se atopan algúns bares e comercios. Nunha rúa á dereita entrando polo o porto, está o Centro de Interpretación do Castro de Baroña, un edificio (onde se atopaba a antiga casa do concello) que serve de centro de exposición e no que se atopan algúns obxectos antigos, tanto do Castro de Baroña coma doutros lugares do concello. Seguindo esa mesma rúa, sáese preto da casa do concello, e preto de alí están a Atalaia (onde está a capela da Nosa Señora do Carme) e a casa da cultura.
Porto do Son ten varias praias, case todas rochosas: o Brañón e a Sagrada; e unha de area: o Cruceiro, aínda que ten nas aforas da vila a praia de Subiglesias e bastante preto as de Cabeiro e Fonforrón, estas tres últimas de area.
Historia
A tradición mariñeira da vila e a calidade e cantidade dos caladoiros fan que no século XIX se asenten na vila, e en todo e concello, diversas familias catalás que industrializan o lugar e traen un relativo progreso a estas terras.
Laia Manzanares
Laia Manzanares i Tomàs, nada en Barcelona o 30 de marzo de 1994, é un actriz catalá. É coñecida polo seu papel de Oksana na serie de televisión Merlí.
En 2015 protagonizou o videoclip da canción The Less I Know the Better de Tame Impala.