cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Carlos II, Sacro Emperador Romano-Xermánico
miniatura|Carlos o Calvo, [[denario franco|denario, acuñado en Bourges, posterior a 848.]] Carlos o Calvo, nado o 13 de xuño de 823 en Frankfurt e finado o 6 de outubro de 877 en Brides-les-Bains, emperador (875–877, co nome de Carlos II) e rei dos francos occidentais (840–877, co nome de Carlos II), foi o fillo máis novo do emperador Luís o Piadoso e da súa segunda muller Xudite.
Loita contra os seus irmáns
A morte do emperador en 840 comportou a apertura de hostilidades bélicas entre os seus herdeiros. Carlos aliouse con Luís o Xermánico en contra das pretensións do novo emperador, Lotario I, e o seu aliado Pipino II que pretendía recuperar Aquitania, mais estes foron derrotados na batalla de Fontenay o 25 de xuño de 841. O ano seguinte os dous irmáns consolidaron a súa alianza no xuramento de Estrasburgo e a guerra finalizou co Tratado de Verdún en agosto de 843. O acordo concedeu a Carlos o reino dos francos occidentais, que xa estivera a gobernar e que se correspondería coa actual Francia e que tería coma límites o Meuse, o Saona, e o Ródano, co engadido das marcas catalás ata o Ebro. Luís recibiu a parte oriental do Imperio Carolinxio, embrión de Alemaña. Lotario retivo o título de emperador e o Reino de Italia. Tamén obtivo as rexións centrais dende Flandres ata Italia, incluíndo Borgoña.
Goberno no Oeste
Os primeiros anos, ata a morte de Lotario I en 855, foron comparativamente pacíficos. Os tres irmáns continuaron co sistema de "goberno fraternal", con reunións periódicas, en Coblenza (848), Meerssen (851), Attigny (854).
En 858, Luís o Xermánico, convidado por nobres descontentos con Carlos, invadiu os territorios occidentais. Carlos era tan impopular que foi incapaz de reunir un exército e tivo que fuxir a Borgoña. A situación salvárona os bispos, que rexeitaron coroar a Luís, e os apoios güelfos que concitou Xudite, súa nai.
En 869, foi el quen atacou os territorios do seu sobriño Carlos de Provenza, pero fracasou. E en 869, ao morrer Lotario II, tamén o tentou cos territorios que lle corresponderan a este, pero mediante o Tratado de Mersen (870) foi obrigado a compartilos con Luís o Xermánico.
Á parte das disputas familiares, fixo fronte a repetidas rebelións en Aquitania e na Bretaña. Dirixidos por Nominoe e Erispoe, que derrotaron a Carlos na batalla de Ballon (845) e na batalla de Jengland (851), os bretóns acadaron unha independencia de facto.
Carlos tamén loitou contra os viquingos, que arrasaron os vales do Sena e o Loira e chegaron ás fronteiras de Aquitania. Carlos viuse obrigado varias veces a pagar fortes cantidades para que se retiraran. Tamén dirixiu varias expedicións contra eles.
Mediante o edicto de Pistres (864) tentou facer máis áxil o exército coa introdución de novas unidades de cabalería. Tamén ordenou a construción de pontes fortificadas en todos os ríos para tentar bloquear as incursións viquingas. Dúas destas pontes contribuíron decisivamente na vitoria durante o asedio de París (885-866).
Emperador
miniatura|dereita|upright|Carlos o Calvo, idade avanzada; imaxe procedente do seu Salterio miniatura|upright|Aparición de Carlos o Calvo logo de morrer e ser soterrado en Saint Denis. En 875, despois de morrer o emperador Luís II, fillo de Lotario I, e co apoio do papa Xoán VIII, viaxou a Italia, sendo coroado en Pavía e recibindo as insignias imperiais en Roma o 29 de decembro.
Luís o Xermánico, tamén candidato á sucesión de Luís II, vingouse invadindo e devastando os dominios de Carlos, quen tivo que retornar apresuradamente. Despois da morte de Luís (28 de agosto de 876), foi Carlos quen tentou apoderarse dos territorios do outro, pero foi decisivamente derrotado en Andernach o 8 de outubro de 876.
Mentres, Xoán VIII, ameazado polos sarracenos, pediu axuda de Carlos, quen cruzou novamente os Alpes pero a nobreza mostrou esta vez pouco interese e rexeitaron unirse ao soberano. Antes de realizar esta segunda viaxe a Italia para auxiliar ao Papa, tivo que asinar a denominada Capitular de Quierzy (xuño do 877) polo que o rei recoñecía que se algúns dos nobres morría na expedición, os seus fillos herdarían os feudos sen que o monarca os puidera recuperar. Con este capitular aséntase o principio da transmisión hereditaria das terras da nobreza, base do feudalismo medieval.
Ao mesmo tempo, Carlomán de Baviera, fillo de Luís o Xermánico, entrou en Italia para disputarlle a coroa lombarda e o título imperial. Mentres, en Francia, entre os seus fieis produciuse unha revolta xeneralizada polo que, Carlos, tivo que regresar rapidamente. Porén, enfermou de fiebres e morreu cruzando o paso de Monte Cenis en Brides-les-Bains, o 6 de outubro de 877.
Nos Anais de St. Bertin cóntase que foi soterrado apresuradamente na abadía de Nantua (Borgoña) debido ao que os que portaban o cadáver non soportaban o fedor. Tiña que ter sido soterrado na basílica de San Denis e pode que fose trasladado alí posteriormente. Sucedeuno seu fillo Luís o Tatexo.
Carlos foi un príncipe ilustrado, amigo da igrexa e consciente do apoio eclesiástico no seu permanente enfrontamento coa nobreza; escolleu os seus conselleiros entre o alto clero, como é o caso de Guenelon de Sens, quen o traizoou, e o de Hincmaro de Reims.
Calvicie
O seu alcume pode ter unha orixe irónica; non ser unha descrición física obxectiva. Podería terse referido a que de neno, ao contrario que o resto de fillos varóns de Luís o Piadoso, Carlos non tiña regnum propio.
Casamentos e descendencia
Carlos casou con Ermentrude de Orleáns, filla de Odo I, Conde de Orleáns en 842, quen morreu en 869. En 870, casou con Richilde de Provenza, procedente dunha familia aristocrática da Lorena.
Veza Taubner
Venetiana ou Veza Taubner-Calderón, de casada Veza Canetti, nada en Viena o 21 de novembro de 1897 e finada en Londres o 1 de maio de 1963, foi unha poeta, dramaturga e narradora austríaca de orixe sefardí.
Biografía
Veza Taubner-Calderón dunha nai sefardí orixinaria de Bosnia e un pai xudeu húngaro residente en Viena; superdotada intelectualmente, tiña a minusvalía de nacemento de carecer do antebrazo esquerdo. Tras a Primeira guerra mundial empezou a traballar como profesora de inglés e pertenceu ao círculo máis íntimo de Karl Kraus, aínda que tamén se achaba preto dos marxistas austríacos.
Con 27 anos coñeceu o escritor Elias Canetti, con quen casou en febreiro de 1934. A parella abandonou Austria en 1938, cando Hitler anexionou o país, e tras pasar unha tempada en París establecéronse en Londres.
Durante os anos trinta escribiu relatos curtos inspirados na vida diaria para o xornal vienés Arbeiter-Zeitung e máis tarde, xa no exilio, na revista de Praga Neue Deutsche Blätter, fundada por Wieland Herzfelde. Publicábaos cos pseudónimos de Veza Magd, Martha ou Martina Murner, ou Veronika Knecht, que empregaba tamén para as súas traducións do inglés, entre elas The Power and the Glory de Graham Greene.
Fóra destes traballos, apenas publicou nada demasiado extenso polo desinterese que mostraban as editoriais polas súas novelas; isto desalentouna e levouna a destruír as súas novelas Kaspar Hauser e Die Genießer. Non foi até moitos anos despois da súa morte cando empezaron a aparecer algunhas das súas novelas; a primeira foi Die gelbe Straße (1990). Son con frecuencia políticas e en parte autobiográficas, en particular Die Schildkröten, e agora están consideradas entre as mellores da súa época. Tamén escribiu bastante teatro.
Traballou os seus últimos anos como axente literaria do seu marido, con quen frecuentemente non se levaba ben.
33 graos á sombra
33 graos á sombra (en 92 in the Shade) é un filme estadounidense escrito e dirixido por Thomas McGuane que foi estreado en 1975. Está baseado na novela de 1973 do mesmo nome. Está protagonizado por Peter Fonda, Warren Oates, Elizabeth Ashley e Margot Kidder.
Estreouse en galego o 23 de xaneiro de 1989 a través da TVG.
Nelle, Castro, Narón
Nelle é un lugar da parroquia de Castro no concello de Narón na provincia da Coruña que conta coa maior concentración demográfica da parroquia. Tiña 198 habitantes no ano 2006 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 90 homes e 108 mulleres,.
Penelas, Robra, Outeiro de Rei
Penelas é un lugar da parroquia de Robra no concello lugués de Outeiro de Rei, na comarca de Lugo. Segundo o IGE, en 2013 tiña 275 habitantes (135 homes e 140 mulleres).
Lista de tribos celtas
Lista de pobos da Galia (coas súas capitais):
Dacia e Tracia
miniatura|300px|Tribos celtas de Tracia previamente á chegada de [[Imperio Romano|Roma.]]
Pobos bálticos
miniatura|Tribos bálticas contra o 1200 Os baltos ou bálticos (letón: balti, lituano: baltai), definidos como falantes dunha das linguas bálticas, unha póla da familia de linguas indoeuropeas, son descendentes dun grupo de tribos indoeuropeas que se estableceron entre o baixo Vístula e o alto Dvina e Dniéper. Debido ao seu illamento xeográfico os idiomas bálticos mantiveron moitas características arcaicas.
Entre os pobos bálticos inclúense os modernos lituanos e letóns así como o prusianos, os Jotvinguianos (Sudavianos) e os Curios, cuxas linguas extinguíronse na Idade Media.
Georges Perec
Georges Perec, nado en París o 7 de marzo de 1936 e finado en Ivry-sur-Seine o 3 de marzo de 1982, foi un escritor francés.
Novelista, poeta, ensaísta, guionista, dramaturgo e autor de obras misceláneas, é un dos autores principais da literatura francesa do século XX, membro do grupo OuLiPo e abandeirado da Nouveau roman. A súa obra estivo baseada na experimentación e en certas limitacións formais como forma de creación, incluíndo elementos matemáticos.
Traxectoria
Perec foi o único fillo de Icek Judko Peretz e Cyrla Szulewicz, obreiros xudeus que chegaran de Polonia. Na segunda guerra mundial, o seu pai foi voluntario no exército francés, e morreu na fronte en 1940. Ao ano seguinte foi enviado pola súa nai á zona libre de Villard-de-Lans nun tren da Cruz Vermella. O seu nome foi afrancesado a Perec e pasou a guerra coa súa familia paterna. A súa nai foi levada ao campo de Dranzy en xaneiro de 1943 e deportada a Auschwitz o 11 de febreiro dese mesmo ano. En 1945 Georges Perec foi adoptado polos seus tíos.
Perec comezou os estudos de socioloxía e historia na Sorbona, pero abandonounos. Nesa época publicou ensaios e recensións nas revistas literarias La Nouvelle Revue Française e Les Lettres Nouvelles.
Fixo o servizo militar en Pau entre 1958 e 1959 como paracaidista. En 1960 casou con Paulette Petras, e foron vivir un ano a Sfax (Tunisia), onde ela era profesora. En 1962 comezou a traballar como bibliotecario no departamento de Neurofisioloxía do Centro Nacional para a Investigación Científica, posto no que estivo até 1978.
Interesouse polo cinema, e a súa primeira película está baseada na súa novela Un homme qui dort. Codirixida por Bernard Queysanne, acadou o Premio Jean Vigo en 1974. miniatura| En 1978 publicouse a súa obra La Vie mode d'emploi, gañadora do Premio Médicis, cuxo éxito lle permitiu dedicarse desde entón plenamente á literatura. En 1981 permaneceu na Universidade de Queensland (Australia), onde traballou na súa obra 53 Jours. Morreu ao ano seguinte por mor dun cancro de pulmón.
Traducións
miniatura|
Group Sex
Group Sex é o álbum de estrea da banda estadounidense de hardcore punk Circle Jerks, publicado o 1 de outubro de 1980 a través do selo Frontier Records. O disco está formado por 14 cancións en 15 minutos e está considerado un fito no hardcore punk. Foi incluído no libro 1001 Albums You Must Hear Before You Die.
Eleccións municipais en Abadín
As eleccións municipais en Abadín dende a instauración da democracia ofreceron resultados moi estables. Dende 1983 é alcalde o popular José María López Rancaño, que nalgunhas convocatorias chegou a superar o 82% dos votos. miniatura|200px|[[Galería de imaxes de casas dos concellos de Galicia|Casa do concello de Abadín]]
Panorámica
Corporacións democráticas en Abadín desde a aprobación da Constitución de 1978:
Nereo
miniatura|250px|Nereo e as Nereidas (gravado, 1586)
Na mitoloxía grega, Nereo era fillo de Ponto (a personificación masculina do mar) e Xea (a Terra), polo que se considera unha das forzas elementais do mundo e anterior ós deuses olímpicos. Casou con Dóride (ou Doris), filla de Océano, coa que tivo cincuenta fillas, coñecidas como as Nereidas. Tamén tiveron un fillo varón especialmente fermoso, Nerites, unha divindade menor.
As Nereidas non adoitan singularizarse nas lendas aínda que si se pode individualizar algunha sobre as demais: Tetis, nai de Aquiles; Galatea, da que se namorou o ciclope Polifemo ; Anfitrite, esposa de Poseidón; ou Psámate, esposa de Éaco.
Nereo é coñecido como o "Vello do Mar", e forma parte con moita frecuencia do folclore mariño grego, anterior a Poseidón, que terminaría desplazándoo como deidade mariña. Tiña a capacidade de poder metamorfosearse en calquera outro ser ou obxecto, propiedade común a outros deuses mariños. Trátase dun deus protector e benevolente cos mariñeiros, ós que gustaba aconsellar, como, por exemplo, ós Argonautas.
Destacaba pola súa sabiduría e bo xuízo, tras ter percorrido tódolos mares e tódalas costas.
Mitoloxía
Cando Heracles recibiu o encargo de roubar as mazás de ouro do xardín das Hespérides, o último dos seus doce traballos, tivo que preguntar polo camiño para chegar alá. As ninfas do río Erídano dixéronlle que o único que podía explicarllo era o deus Nereo, e levárono onda el cando durmía. Nereo intentou zafarse adoptando diversas formas pero Heracles conseguiu atalo e díxolle que non o soltaría ata que non lle indicara o itinerario, ó que Nereo non lle quedou outra que acceder, aconsellándolle tamén que pedise a Atlas que fose el quen entrase no xardín e collese as mazás, no canto de facelo Heracles directamente.
Iconografía
Represéntase como un ancián, de longa barba canosa, cabalgando sobre un Tritón e por veces armado cun tridente ou un cetro. Adoita estar acompañado polas fillas e outros seres mariños.
A súa capacidade de metamorfosearse pode explicar que fose confundido con Tritón (fillo de Poseidón e da nereida Anfitrite) en vasos do Período Arcaico, representándose habitualmente co medio corpo inferior en forma de cola de peixe ou de anguía. Posteriormente perdeu a cola e tomou a forma clásica de vello bondadoso.
Antonio Oterino Cid
Antonio Oterino Cid foi un comerciante, político e xornalista galego.
Traxectoria
Da facción de Luís Espada Guntín, foi nomeado alcalde de Verín en abril de 1920. Fundou e dirixiu El Eco de Monterrey en 1920. Volveu ser alcalde de Verín en 1928. Propietario do Cine Principal de Verín inaugurado nos anos trinta. No franquismo volveu ser concelleiro de Verín.
Hematémese
A hematémese, en medicina, fai referencia á regurxitación con sangue procedente do tubo dixestivo alto de zonas anteriores aos ligamentos de Treitz. Tamén existe a hemorraxia dixestiva baixa, menos frecuente cá anterior e localizada por baixo do ligamento de Treitz. Pode deberse a sangue fresco (cunha cor arrubiada) ou a sangue dixerido (tendo, daquela, unha cor máis escura ou negra e ao que se pode referir coma borras de café). Tamén puideran haber restos de alimentos.
Etioloxía
Pode ter lugar por sangrados no esófago, no estómago ou nos intestinos, sendo diferentes as súas causas.
Algunhas delas son a úlcera pancreática, a úlcera péptica, hemorraxia nasal, cancro do intestino ou do esófago, hepatite agudo ou alcólico, trastornos esofáxicos (como varices esofáxicas), hipertensión portal polo aumento da presión dos vasos sanguíneos que irrigan o portal hepático, a síndrome de Dieulafoy, o consumo de aspirina. Tan só as úlceras supoñen entre o 35% e 50% dos casos. A diverticulite representa a causa nun 17%-40%.
Sintomatoloxía
miniatura|Aparello dixestivo onde se pode observar o esófago, o estómago e mailo intestino A sintomatoloxía da hematémese ven condicionada pola súa causa, variando a súa manifestación segundo estas. Xa que logo, no canto de ser unha úlcera péptica o que a provoque, haberá acidez e malos cheiros na boca. Por contra, de se tratar dun tumor gástrico a causa, presentaranse náuseas, regurxitacións con sangue, malestar xeral e perda de peso, entre outras. Deste xeito, pódese dicir que a hematémese é un síntoma máis dalgunha patoloxía.
Diagnóstico
Quen presente regurxitacións con sangue debe de ir de inmediato ao hospital para facer unha avaliación e exploración. A perda de sangue pode supoñer unha urxencia médica. Faise precisa unha boa anamnese, unha exploración física e mesmo probas complementarias.
Nun primeiro momento, cómpre avaliar os parámetros vitais, coma a tensión arterial e mais a frecuencia cardíaca, a fin de comprobar se a perda de sangue é de importancia. Máis aínda, farase unha analítica de sangue para valorar os niveis de hematocritos, hemoglobina e outros parámetros básicos. Resulta esencial unha boa anamnese, pois permite pescudar se algunha causa ou patoloxía do paciente puido ter provocado a hematémese, ou se é de orixe descoñecida.
Pobos pigmeos
miniatura|250px|Os [[Pobo aka|pigmeos aka na conca do río Congo en 2014.]] En antropoloxía, os pobos pigmeos son grupos étnicos cuxa altura mediana é infrecuentemente curta. O termo pigmeísmo é empregado para describir o fenotipo da estatura baixa endémica (en oposición ó ananismo desproporcionado que ocorre en casos illados nunha poboación) nas poboacións humanas nas que o varón adulto mide menos de 150 cm de altura.
Hematémese
Diagnóstico
De chegar en estado grave o paciente, a prioridade é a estabilización, antes de tratar a causa adxacente. Diferentes probas coma unha endoscopia ou unha gastroscopia poden axudar no determinación da causa.
Tratamento
O principal obxectivo de todo o tratamento deste trastorno é a eliminación das regurxitacións con sangue e garantir as constantes vitais. Xa que logo, a situación é urxente. Cómpre tranquilizar ao paciente e explicarlle sempre os procedementos a facer e por que.
Pobos pigmeos
O pobo taron de Myanmar é un caso excepción de poboación "pigmea" do fenotipo mongoloide.
Hematémese
Tratamento farmacolóxico
Porase unha vía endovenosa pola que se administrará soro terapia xunto con soro glicosalí (a cantidade vai depender do estado hemodinámico da persoa) a fin de manter a tensión arterial dentro dos parámetros normais. Xa que se detectou a causa, haberá que tratala de xeito individualizado.
No tocante aos fármacos, administraranse substancias anticoagulantes, antiácidos no canto das úlceras e mais o soro terapia. Asemade, cumprirá facer un cribado e crear reservas de hemacias por se for preciso no futuro inmediato.
Plastic Surgery Disasters
Plastic Surgery Disasters é o segundo álbum da banda de punk rock Dead Kennedys, publicado en novembro de 1982 a través dos selos Alternative Tentacles e Faulty Products. Gravado en San Francisco no mes de xuño de 1982, foi producido polo guitarrista do grupo East Bay Ray e o prolífico produtor de punk rock Thom Wilson. O disco é máis escuro e ten máis influencias hardcore que a súa estrea Fresh Fruit for Rotting Vegetables como resultado do intento da banda de expandir o son e o estado de ánimo que conseguiran co seu sinxelo de 1980 "Holiday in Cambodia". Foi o primeiro álbum en contar co batería D.H. Peligro, e é o favorito do líder Jello Biafra.
Foi reeditado co EP In God We Trust, Inc., que son as oito últimas cancións do CD. A fotografía da portada é "Hands", do fotógrafo Michael Wells. A mesma imaxe foi usada por outra banda de punk rock de San Francisco chamada Society Dog para o seu EP .....Off of the Leash, publicado en 1981. A meirande parte das edicións do álbum inclúen un libreto coas letras e pezas de collages de Biafra e Winston Smith ligados ás letras das cancións. Na reedición de 2001 a través do selo Manifesto, o comezo de "Government Flu" está nunha pista separada titulada "Advice from Christmas Past". Tamén hai un erro de escritura no CD de Manifesto onde "Bleed for Me" é titulada "Bleed for". Nas edicións orixinais en casete e vinilo a cara A son os temas 1-8 e a B os temas 9-13. Porén, nalgunhas reedicións en vinilo a cara A vai ata o tema 9 e a B contén o resto.
Plastic Surgery Disasters é un álbum cíclico, o que significa que o derradeiro tema, "Moon Over Marin", continua cara o principio da primeira canción, "Government Flu".
"Moon Over Marin" foi versionada pola banda galega Siniestro Total como "La luna sobre Marín (Moon over Marin)", cara b do sinxelo de 1983 "No somos de Monforte". O tema tamén aparece como canción extra na reedición do seu álbum Siniestro Total II: El Regreso.
Museo Nacional de Toquio
O Museo Nacional de Toquio foi fundado en 1872. É o museo máis antigo e máis grande do Xapón. Está localizado no Parque Ueno, en Toquio.
O museo está aloxado nun conxunto de edificios separados entre si. A Galería Honkan (本館), a Galería Asiática (東洋館), Hyokeikan (表慶館), Heiseikan (平成館), a Galería de Tesouros Horyuji (法隆寺宝物館), o Centro de Investigación e Información (資料館) e outras instalacións maiormente de servizos. Existen varios restaurantes e dúas tendas.
A información no museo está dispoñible en xaponés, inglés, coreano, chinés, francés e alemán.
Historia
O Museo Nacional de Toquio foi o primeiro museo a ser inaugurado no país. A inauguración tivo lugar en 1872 en Taisenden, e foi chamado entón o Museo Imperial. Pouco despois da súa apertura ao público, o museo mudouse a Uchiyamashita-cho (actualmente Uchisaiwai-cho), e en 1882 mudouse novamente ao seu local actual, no parque Ueno. Durante o século XX, o museo sufriu algúns trastornos, como o gran terremoto de Kantō de 1923, e a segunda guerra mundial, durante a cal permaneceu pechado.
Galería Xaponesa (Honkan)
A Galería Honkan ten 24 salas de exhibición en dous pisos, as cales, de forma cronolóxica, mostran a arte xaponesa desde as figuras de arxila do período Jomon (10 000 a. C.) ata o gravado en madeira do século XIX.
Galería Asiática (Toyokan)
A Galería Toyokan ten dez salas de exhibición en cinco pisos, cunha excelente colección de obxectos artísticos e arqueolóxicos de varios países asiáticos. O museo alberga á maior e máis significativa colección de arte coreano, legado da época en que Corea era colonia xaponesa. Outros países de Asia nesta galería son China, India, e o sueste asiático. Aínda que non é de Asia, tamén Exipto está comprendido nesta galería. O edificio que alberga á galería Toyokan foi construído en 1968, deseñado por Taniguchi Yoshio. No primeiro piso, hai un restaurante, e unha tenda no vestíbulo.
Hyokeikan
Hyokeikan foi inaugurado en 1909, para conmemorar o matrimonio do príncipe herdeiro (posteriormente Emperador Taishō). Este edificio foi designado posteriormente como Propiedade Cultural de Importancia, e é aberto unicamente en ocasións especiais e exposicións temporais.
Galería de Tesouros Horyu-Ji
Esta galería contén os obxectos recuperados durante a restauración Meiji, cando as terras do templo Horyu-ji, en Nara, foron tomadas pola familia imperial en 1878.
Galicia (1930)
Galicia foi un periódico editado en Buenos Aires pola Federación de Sociedades Gallegas Agrarias y Culturales entre 1930 e 1960. O seu fundador e primeiro director foi Antón Alonso Ríos.
Nos anos 1943 e 1944, por problemas políticos, tivo que cambiar a súa cabeceira e pasou a denominarse Boletín de las Sociedades Gallegas Federadas e Acción Gallega.
Historia e características
miniatura|300px|Un exemplar de Galicia de 1957. Subtitulada ''Publicación semanal editada por la Federación de Sociedades Gallegas. Portavoz de la Federación de Sociedades Gallegas, apareceu en 1930, para substituír a El Despertar Gallego''. Levaba como lema ''Falareilles da patria aos desterrados, de libertade e redención aos servos. Curros Enríquez''. De periodicidade irregular, saía semanal ou quincenalmente. Tivo como directores a Domingo Cubeiro, Eduardo Blanco Amor, Arturo Cuadrado e Avelino Díaz. Tivo especial atención á situación española, con informacións e comentarios faborables á República. Despois da guerra civil española, mantivo a oposición á política franquista. Recolle información das actividades da Federación e das sociedades que a integran, noticias de Galicia e da situación dos emigrantes. Inclúe artigos literarios e culturais, xeralmente na última páxina.
Cristina Pato
Cristina Pato Lorenzo, nada en Ourense o 17 de agosto de 1980, é unha recoñecida gaiteira, compositora e pianista galega.
Traxectoria
Nada en Ourense, o seu pai é de Armariz (Nogueira de Ramuín). Formouse musicalmente no Conservatorio de Ourense. Cristina Pato foi a primeira muller galega en gravar un disco en solitario como gaiteira en España, ao rexistrar o seu primeiro álbum, Tolemia, en 1999. Tras este fito, Cristina participa nun Final do Milenio especial que se emite por varias televisións do mundo (TVE, BBC, CNN, entre outras) e participa en xiras con The Chieftains e Cherish The Ladies.
No 2001 lanzou o seu segundo disco, titulado Xilento (palabra procedente do barallete dos afiadores de Ourense), nome que significa famento e ambicioso. Neste disco aparecen novas versións de cancións: "Os teus ollos", coa colaboración de José Peixoto (do grupo portugués Madredeus), e "Eno sagrado en Vigo" (cantiga medieval de Martín Codax).
No ano 2004 mudouse a Nova York, onde está establecida, para facer estudos de posgrao en música e piano na Universidade Rutgers de Nova Jersey, grazas a unha bolsa da Fundación Barrié de la Maza, e pola que se acabou doutorando en 2008. En 2005 coñeceu a Osvaldo Golijov, por quen chegou a participar en gravacións con Yo Yo Ma e co seu conxunto, o Silk Road Ensemble, ao que se incorporou, e co que conseguiu un Grammy.
Ten colaborado con artistas como The Chieftains, a Chicago Symphony Orchestra, Hevia, Yo-Yo Ma, o Silk Road Ensemble, Osvaldo Golijov ou a Orquesta Sinfónica de Tenerife en máis de vinte gravacións como artista convidada. Entre elas, participou na estrea absoluta de Rose of the Winds, obra sinfónica de Osvaldo Golijov, coa Chicago Symphony Orchestra e o Silk Road Ensemble, en 2007. Con Yo-Yo Ma colaborou no álbum Songs of Joy and Peace (2008) e en programas de televisión como Colbert Report (Comedy Central) ou The Early Show (CBS). Como membro do Silk Road Ensemble de Yo-Yo Ma tocou no Carnegie Hall, no Harman Center, na ONU e no Lincoln Center. No ano 2012 recibiu o Premio Galega do Ano, estes premios foron creados polo xornal El Correo Gallego. En 2011 abriu o Summer Stage Festival de Central Park nun concerto con Yo Yo Ma e Bobby McFerrin.
Deu centos de concertos en España, India, Portugal, Reino Unido (Celtic Connections, Glasgow), Francia, Italia (Etnofestival, San Marino), Alemaña (Ibero-Amerikanisches Institut de Berlín), México (Palacio de Bellas Artes) ou os Estados Unidos.
En 2019 foille asignada a Cátedra Juan Carlos I de Cultura e Civilización Española na New York University.
BAC One-Eleven
O BAC One-Eleven (ou BAC-111/BAC 1-11) foi un dos pimeiros avións de pasaxeiros a reacción producido por British Aircraft Corporation (BAC). Orixinalmente convivido por Hunting Aircraft como un reactor de 30 asentos antes da súa fusión con BAC en 1960, lanzouse como un avión de pasaxeiros de 80 asentos cun pedido de British United Airways o 9 de maio de 1961. O prototipo realizou o seu voo de estrea o 20 de agosto de 1963 e entregouse ao seu primeiro usuario o 22 de xaneiro de 1965. A alongada serrir 500, con capacidade para 119 pasaxeiros, introducíuse en 1967. Fabricáronse un total de 244 unidades, ata 1982 no Reino Unido e entre ese ano e 1989 en Romanía, onde a compañía Romaero fabricou 9 Rombac One-Eleven baixo licenza.
Cristina Pato
Vida persoal
Vive no West Village de Nova York. O seu home é o tamén músico ourensán Juan Padrón.
BAC One-Eleven
O avión, de fuselaxe estreita e curto alcance, estaba equipado con dous motores turboventiladores Rolls-Royce Spey montados na cola, unha configuración semellante ao do anterior Sud Aviation Caravelle e o posterior Douglas DC-9. Tamén competía coas primeiras variantes do Boeing 737. Foi substituído polo máis novo Airbus A320 e por posteriores versións do 737, así como polo reactor rexional Bombardier CRJ200. As restricións de ruído aceleraron a súa transición cara aeroliñas africanas nos anos 90 e o derradeiro BAC One-Eleven retirouse en 2019.
Desenvolvemento temperán
Nos anos 50, aínda que o pioneiro de Havilland Comet sufrira accidentes graves en servizo, había unha gran demanda por reactores de pasaxeiros. Varios fabricantes competían por lanzar avións deste tipo, incluídos aqueles que tiñan como obxectivo o mercado de curto alcance, como o Sud Aviation Caravelle. En xullo de 1956 British European Airways publicou un documento solicitando un reactor comercial de "segunda xeración" que operase xunto aos seus deseños turbohélice. Isto fixo que a industria aeroespacial británica presentase varios deseños. Hunting Aircraft iniciou estudos de deseño dun substituto a reaccón do exitoso Vickers Viscount, desenvolvendo o Hunting 107 de 30 asentos. Na mesma época Vickers comezou a desenvolver un deseño semellante dun derivado de 140 asentos do seu proxecto VC10, o VC11. Moitas outras firmas tamén elaboraron os seus propios deseños.
En 1960 Hunting, baixo presións do goberno británico, fusionouse con Vickers-Armstrongs, Bristol Aeroplane Company, e English Electric para formar British Aircraft Corporation (BAC). A nova BAC decidiu que o proxecto de Hunting tiña mérito, pero que habería pouco mercado para un reactor de 30 asentos. A compañía traballou sobre o deseño converténdose no BAC 107, un avión de 59 asentos impulsado por dou motores turboventiladores Bristol Siddeley BS75. BAC tamén continuou desenvolvendo o máis grande VC-11 herdado. Outros proxectos internos, como o Bristol Type 200, foron rapidamente abandonados tras a entrada de Hunting en BAC. miniatura|260x260px|Motor Rolls-Royce Spey elixido para o 1-11 Estudos de mercado amosaron que o BAC 107 de 59 asentos era demasiado pequeno, e volveuse a traballar no deseño en 1961, aumentando a capacidade de pasaxeiros ata os 80 asentos, e descartando ademais o motor BS75 en favor do Rolls-Royce Spey. O deseño revisado foi redesignado BAC 111 (despois coñecido como One-Eleven), abandonando BAC o proxecto VC11 para concentrarse no máis prometedor One-Eleven. A diferenza de avións de pasaxeiros británicos contemporáneos como o Hawker Siddeley Trident, o One-Eleven non estaba deseñado especificamente para satisfacer as necesidades das aeroliñas estatais British European Airways ou British Overseas Airways Corporation, senón de aeroliñas de todo o mundo, e BAC agardaba un mínimo de 400 pedidos.
O 9 de maio de 1961 o One-Eleven foi lanzado publicamente cando British United Airways (BUA) realizou un primeiro pedido fe 10 One-Eleven 200. O 20 de outubro a estadounidense Braniff International Airways pediu 6 unidades. Mohawk Airlines enviou representantes a Europa para buscar un novo avión que introducise á aeroliña na era dos reactores, e o 24 de xullo de 1962 asinaron un acordo por catro One-Eleven. Posteriormente Kuwait Airways mercou tres avións e Central African Airways dous. Braniff despois dobrou o seu pedido a 12, mentres que Aer Lingus podiu catro. Western Airlines ordenou dez unidades pero acabou por cancelar o pedido. Bonanza Air Lines tamén pediu tres en 1962, pero a Administración de Aviación Civil estadounidense (CAB) parou a orde, afirmando que se necesitarían subsidios para operar un reactor nas rutas de Bonanza, unha acción reivindicada por algúns no seu momento como proteccionista. A CAB tamén parou a Frontier Airlines e Ozark Air Lines tras pedir o One-Eleven, aínda que lle permitiu mercar a Ozark o semellante Douglas DC-9 e a Frontier o Boeing 727-100. A CAB tamén intentou sen éxito bloquear os pedidos de Mohawk.
Prototipos
O prototipo (G-ASHG) presentouse na planta de montaxe de Hurn o día 28 de xullo de 1963, cando BAC xa recibira un número considerable de pedidos dun feixe de clientes. O 20 de agosto de 1963 o prototipo realizou o seu voo de estrea pintado coa librea de BUA. O primeiro voo realizouse case un ano antes que o do Douglas DC-9, un reactor estadounidense rival; BAC consideraba que o One-Eleven tiña unha vantaxe tecnolóxica. Esta vantaxe tivo unha significativa importancia comercial, xa que, como se demostrou no caso de Bonanza Air Lines, as autoridades estadounidense podían negarse a aprobar a venda de avións de fóra a aeroliñas domésticas onde existía unha alernativa fabricada nos Estados Unidos (Bonanza acabou operando o DC-9). As probas de voo realizounas o líder de escuadrón Dave Glaser.
O prototipo de One-Eleven, pilotada polo piloto de probas Mike Lithgow, esnafrouse o 22 de outubro durante as probas de perda, morrendo os seus 7 ocupantes. A investigación do accidente decubriu o que se coñecería como perda profunda ou superperda, un fenómeno causado por un fluxo de aire reducido no plano de cola causado polos efectos de bloqueo das ás e dos motores montados na cola a altos ángulos de ataque, que evitan a recuperación normal do voo (baixando o nariz). Para evitar este tipo de perdas BAC deseñou e engadiu dispositivos coñecidos como "stick shakers" e "stick pushers" no sistema de control do One-Eleven, que facían vibrar e empurraban cara adiante os mando do avión cando entraba en perda. Tamén redeseñou o bord de ataque das ás para suavizar o fluxo de aire cara os motores e sobre o plano de cola. O avión especialmente modificado para probar este problema no presente atópase no Brooklands Museum.
One-Eleven 500, 510ED e 475
En 1967 introducíuse unha versión máis grande de 119 asentos, o One-Eleven 500 (tamén coñecida como Super One-Eleven). Esta versión alongada atrasouse durante un ano mentres BEA, o cliente de lanzamento, avaliaba os seus requisitos. Isto permitiu aos competidores estadounidenses (o Douglas DC-9 e o Boeing 737) a opertunidade de compensar a penetración temperá do One-Eleven no mercado dos Estados Unidos. O ano de vantaxe inicial do avión británico converteuse agora nun ano de atraso, e a serie 500 non se vendeu ben nos Estados Unidos. O tipo operou con Cayman Airways e Leeward Islands Air Transport (LIAT) no Caribe, voándoo Cayman Airways en servizos regulares a Houston, Texas e Miami, Florida, e LIAT a San Xoán, Porto Rico. Bahamasair tamén operou o alongado modelo 500 entre Nassau e Miami, entre outras rutas, mentres que a aeroliña de Guatemala Aviateca voou o 500 a Miami e Nova Orleáns, Louisiana. A aeroliña costarriqueña LACSA operou a serie 500 voando a Miami.
Comparado coas primeiras versións, o One-Eleven 500 era 2,54 m máis longo diante das ás e 1,57 m detrás delas. A envergadura incrementouse 1,5 m, e usouse a versión Mk. 512 do motor Spey. A nova variante vendeuse razoablemente ben por todo o mundo, particularmente entre aeroliñas chárter europeas. En 1971 recibiu unha mellora para reducir a resistencia do aire e os requisitos da pista de aterraxe.
Os aparellos da serie 500 de BEA/British Airways (designados One-Eleven 510ED) variaban significativamente dos outros One-Elevens por petición de BEA. O One-Eleven 510ED tiña unha cabina de mando modificada que incorporaba instrumentación e aviónica igual ou semellante á do Hawker Siddeley Trident, para unha mellor compatibilidade co tipo. O seu equipamento adu¡icional incluía un piloto automático máis sofisticado, que permitía aterraxes automáticas en CAT II e incluía un acelerador automático. As modificacións ían tan lonxe como para inverter a posición de "acendido" da meirande parte dos interruptores para que coincidisen coas do Trident; polo tanto o 510ED era tan diferente a outros One-Eleven que precisaba un tipo distinto de cualificación para poder voalo.
Produción de Rombac
O 9 de xuño de 1979 o presidente romanés Nicolae Ceauşescu asinou un contrato para producir o One-Eleven baixo licenza en Romanía. Isto implicaba a entrega de tres One-Eleven completos (dous serie 500 e un 475) máis a construción de polo menos 22 unidades en Bucarest con contido británico reducido. Tamén implicou a fabricación romanesa de motores Spey e a certificación do aparello segundo os estándares británicos da Civil Aviation Authority. Na época proxectáronse construír ata 80 avións, principalmente destinados a China e a outras economías en desenvolvemento, e posiblemente tamén cara o leste de Europa. O avión foi redesignado Rombac 1-11. Turbomecanica Bucharest fabricou baixo licenza os motores Spey 512-14 DW.
O primeiro first Rombac One-Eleven (YR-BRA cn 401), un serie 561RC, presentouse na fábroca de Romaero Băneasa o 27 de agosto de 1982 e voou o 18 de setembro. A produción continuou ata 1989 a un ritmo máis lento do previsto no contrato. Entregáronse nove aparellos, quedando o 10º e 11º abandonados na liña de produción cando estaba ao 85% e ao 70% da súa fabricación. O primeiro avión entregouse a TAROM o 29 de decembro de 1982. A aeroliña romanesa fíxose con 7 dos aparellos fabricados, indo os outros dous a parar ás mans de Romavia, sendo entregado o derradeiro deles (YR-BRI cn 409) o 1 de xaneiro de 1993.
Houbo tres razóns polas para o fracaso da iniciativa de Rombac. A economía de Romanía e a súa posición internacional deterioráronse ata o punto de que as submnistracións necesarias para o One-Eleven reducíronse ata os mínimos, con restricións a moedas fortes que atrasaron a entrega de compoñentes que procedían de fóra do país. O mercado previsto polos romaneses demostru non ter interese polo avión, aínda que algúns aparellos foron alugados a operadores europeos. O nivel de ruído e o consumo de combustible do One-Eleven non puideron seguir o ritmo da competencia estadounidense e de Europa occidental.
A adopción dun novo motor podería resolver os problemas de ruído e de consumo. Tras a caída do réxime de Ceauşescu fixéronse plans para retomar a produción co motor Rolls-Royce Tay. A aeroliña de alugamento de avións británica Associated Aerospace acordou mercar 50 One-Eleven con motores Tay e unha cabina de mando actualizada por 1 000 millóns de dólares, co obxectivo de alugalos a clientes occidentais. A liquidación de Associated Aerospace en abril de 1991 parou o acordo. A pesar deste revés, Rombac continuou intentando vender o One-Eleven, realizando o operador estadounidense Kiwi International Air Lines un pededo en firme por 11 unidades con motores Tay con opcións por cinco máis, pero estes plans nunca se chegarían a materializar.
Variantes
miniatura|260x260px|BAC 111-208AL de [[Aer Lingus]]
Piago, Robra, Outeiro de Rei
Piago é un lugar da parroquia de Robra no concello lugués de Outeiro de Rei, na comarca de Lugo. Segundo o IGE, en 2013 non tiña habitante algún.
Ramón Pumpido Puga
Ramón Pumpido Puga, nado en Caldas de Reis, (Pontevedra) no ano 1860 e finado en Cienfuegos (Cuba), foi un militar galego que participou na guerra da independencia de Cuba (1895-1898).
Traxectoria
Ramón Pumpido Puga foi fillo de Belisardo Pumpido Flores e Ramona Puga Blanco, e sobriño do político e xurista galego Luciano Puga Blanco, neto á súa vez de Manuel María Puga Feijoo, parente e herdeiro da condesa de Gimonde.
A guerra da independencia de Cuba (1895 - 1898)
A guerra iniciouse o 24 de febreiro de 1895, co chamado Berro de Baire. Os principais líderes independentistas José Martí e Antonio Maceo morreron na contenda: Martí ao comezo da guerra (19 de maio do 1895) e Maceo o (7 de decembro de 1896).
Entre as principais batallas da primeira parte da guerra destaca o Cruzamento das trochas, unha cadea de fortes e tropas realistas que se estendía de Júcaro a Morón na provincia de Ciego de Ávila (no centro do país) co obxectivo de impedir o cruzamento das tropas independentistas cara ao occidente. O tenente Pumpido Puga estaba destinado na Brigada encargada de defender a citada trocha Júcaro - Morón, baixo o mando do Xeneral de Brigada Ignacio Estruch e Llaseras.
Xeneralizada a rebelión, o goberno de Madrid substituíu o xeneral Martínez Campos polo xeneral Valeriano Weyler, que foi incapaz de evitar o desgaste do exército español na guerra de guerrillas. Cara a finais de 1897, o goberno español atopouse coas arcas baleiras e cun exército esgotado polas enfermidades tropicais e a resistencia dos mambises. A comezos de 1898 introducíronse reformas outorgando A Habana a Cuba a autonomía, e declarando un armisticio, pero a guerra tomou outro rumbo ao intervir o exército norteamericano cando o acoirazado estadounidense USS Maine, que entrara sen autorización na Baía da Habana, explotou. A superioridade militar das tropas navais norteamericanas, apoiadas desde o interior polos independentistas cubanos, colleu o exército español entre dous lumes, obrigando a España a solicitar a paz en 1898, e dando lugar á ocupación estadounidense de Cuba até 1902 e de Filipinas, Guam e Porto Rico.
Participación do tenente Ramón Pumpido na Guerra de Cuba
miniatura|Ramón Pumpido, na súa época de cadete da Academia Militar de Toledo, agosto de 1880. Ramón Pumpido Puga, interveu na Guerra da Independencia de Cuba, integrado no exército español como tenente de infantaría, nas operacións que tiveron lugar na provincia de Santa Clara. O seu destino era o Terceiro Batallón do Rexemento de Infantaría de Alfonso XIII, nº. 62, batallón que comandaba o tenente coronel Ángel Juárez Losada. Este Batallón estaba integrado no citado Rexemento de Infantaría, con Cuartel Xeral en Ciego de Ávila, cuxo xefe era o coronel de Infantaría Arturo Alsina Netto. O rexemento formaba parte da Brigada Sur, que defendía a trocha de Júcaro-Morón, con Cuartel Xeral en Sancti Spiritus, cuxo comandante era o xeneral de brigada Ignacio Estruch e Llaseras.
Unha escaramuza en Aguada de Pasajeros, provincia de Cienfuegos
No diario La Vanguardia do 21 de novembro de 1895 nárrase unha escaramuza da guerra da independencia de Cuba, ocorrida en Aguada de Pasajeros, o municipio máis occidental da provincia de Cienfuegos, e na que tivo participación o tenente Ramón Pumpido. La Vanguardia toma a noticia do diario El Correo de Matanzas, que á súa vez recolle a información que ao Eco de Cárdenas envía o seu correspondente daquel punto:
Historia familiar
miniatura|América Pumpido, filla de Ramón Pumpido Puga. Era fillo de Belisardo Pumpido Flores e de Ramona Puga Branco. Sobriño de Luciano Puga Blanco, que foi Fiscal do Tribunal Supremo en España e Gobernador Xeral de Cuba, e en consecuencia primo carnal de Picadillo, famoso gastrónomo que foi alcalde da Coruña. Casou en dúas ocasións, primeiro con María Brígida Manresa (en España), e despois con Mercedes Moreno (en Cuba). É o patriarca dunha longa saga de descendentes, co apelido Pumpido, que se asentaron en Cuba, Venezuela, Ecuador, Florida e Nova York.
Foi pai de América Pumpido Manresa e avó de María Luisa Fernández Pumpido, Elvira Fernández Pumpido e José Rigoberto Fernández Pumpido, avogado cubano que foi asesor do presidente de Cuba Osvaldo Dorticós Torrado. O seu bisnieto José W. Fernández, natural de Cienfuegos, foi Secretario de Estado adxunto de Economía, Enerxía e Asuntos Comerciais dos Estados Unidos, con Hillary Clinton.
Tamén foi pai de Ricardo Pumpido e avó de Ricardo Jenaro Pumpido, ambos nados en Cienfuegos, Cuba. Os dous marcharon a Brooklyn e finaron en Miami.
Tamén é descendente seu o famoso bailarín cubano-americano Fernando Bujones.
Praia de Barrañán
É unha praia rectilínea de forte ondada, apta para a práctica do surf. Está situada entre o río Sisalde e a punta do Trei e posúe un cordón de dunas que forman unha pequena marisma trala desembocadura do río.
Recibiu a bandeira azul os anos 2013, 2014, 2015, 2016 2017, 2018 e 2022.
Museo do Diñeiro do Banco Central de Montenegro
O Museo do Diñeiro do Banco Central de Montenegro (en montenegrino: Muzej novca Centralne banke Crne Gore) é un museo numismático situado en Cetinje dedicado á historia da circulación monetaria en Montenegro, promovido polo Banco Central de Montenegro.
Inaugurouse o 11 de abril de 2012 co obxectivo principal de conservar o patrimonio histórico do país en materia numismática, bancaria e financeira.
Ten a súa sede no antigo edificio do Banco Montenegrino, antigo banco central do país, fundado en 1906 e declarado "monumento cultural de extraordinario valor arquitectónico".
O museo conta coa exposición permanente "Do perper ao euro", que complementa con outras exposicións de carácter temporal. Entre as máis recentes figuran "Recordos de diñeiro", "O diñeiro como xoia" ou "Diñeiro da República de Italia de 1946 a 2002".
Dentro das súa exposición permanente conta cunha prensa mecánica fabricada en 1849 coa que en 1906 se cuñaron os perper (a primeira moeda montenegrina) na Casa da Moeda de Austria, onde estivo en funcionamento.
Astrocito
miniatura|dereita|Tinguidura inmunocitoquímica dos astrocitos en cultivo usando un anticorpo contra a proteína acídica fibrilar glial.
miniatura|250px|dereita|Astrocito nun [[cultivo celular de roedor tinguido para a proteína acídica fibrilar glial (vermello)]] miniatura|Astrocito nun cultivo de células cerebrais de feto humano de 23 semanas. miniatura|250px|dereita|Astrocitos da medula espiñal de rata tinguidos para a proteína acídica fibrilar glial (verde). frame|dereita|Astrocitos (vermellos) entre neuronas no córtex cerebral vivo. miniatura|300px|Interaccións metabólicas entre os astrocitos e as neuronas dun estudo computacional feito por Çakιr et al., 2007.
Os astrocitos, tamén chamados colectivamente astroglía, son células de glía cunha característica forma estrelada (de onde lles vén o nome), que se encontran no encéfalo e medula espiñal. Son as célula máis abundantes do cerebro humano. Realizan moitas funcións, como colaboraren bioquimicamente coas células endoteliais da barreira hematoencefálica, a provisión de nutrientes ao tecido nervioso, o mantemento do equilibrio iónico extracelular, e interveñen na reparación e proceso de cicatrización dos tecidos danados do cerebro e medula espiñal.