cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Herculano
A casa de Argus (Ins II, 2)
A segunda casa da insula II recibiu o seu nome dun fresco de Argo e Io que antes adornaba unha sala de recepción do gran peristilo. O fresco xa está perdido, pero o seu nome segue vivo. Este edificio debeu ser unha das vilas máis finas de Herculano. O descubrimento da casa a finais da década de 1820 foi notable porque era a primeira vez que se desenterraba un segundo piso con tanto detalle. A escavación revelou un balcón na segunda planta con vistas a Cardo III, así como andeis e armarios de madeira; porén, co paso do tempo, estes elementos foron perdéndose.
A casa de Genius (Ins II, 3)
Ao norte da Casa de Argus atópase a Casa de Genius. Só escavouse parcialmente pero parece ser un edificio amplo. A casa deriva o seu nome da estatua dun cupido que formaba parte dun candelabro. No centro do peristilo atópanse os restos dunha pía rectangular.
A Casa da Alcoba (Ins IV)
A casa son en realidade dous edificios unidos. Como consecuencia disto é unha mestura de estancias simples e sinxelas combinadas con outras moi decoradas.
O adro está cuberto, polo que carece do habitual impluvium. Conserva o seu pavimento orixinal de opus tesselatum e opus sectile. No atrio hai un biclinio ricamente decorado con frescos no cuarto estilo e un gran triclinio que tiña orixinalmente un chan de mármore. Outras estancias, unha das cales é a alcoba ábsida que recibe o nome da casa, pódese acceder a través dun vestíbulo que recibe a súa luz dun pequeno patio.
Colexio dos Augustais
thumb|Unha tablilla de mármore de Herculano que mostra mulleres xogando [[chuca, representando a Febe, Leto, Níobe, Hilearia e Agle, pintados e asinados por un artista chamado "Alexandre de Atenas", agora no Museo Archeologico Nazionale (Nápoles)]] Templo dos augustales ou sacerdotes do Culto imperial.
Termas centrais
As Termas Centrais eran casas de baño construídas arredor do século I d.C. As casas de baño eran moi comúns naquela época, especialmente en Pompeia e Herculano. Por práctica habitual, había dúas zonas de baño diferentes, unha para homes e outra para mulleres. Estas casas eran moi populares, atraendo moitos visitantes diariamente. Este centro cultural tamén albergou varias obras de arte, que se poden atopar en varias zonas do recinto das Termas Centrais.
Vila dos Papiros
thumb|Un fresco que representa a [[Teseo, de Herculano (Ercolano), Italia, 45–79 d.C.]] A máis famosa das luxosas vilas de Herculano é a "Vila dos Papiros". No seu día foi identificado como o magnífico retiro fronte ao mar de Lucio Calpurnio Piso Cesonino, o sogro de Xulio César, porén, os obxectos que se pensa que están asociados con Lucio Calpurnio Piso Cesonio corresponden máis a un conxunto moi estandarizado e non pode indicar, con certeza, o propietario da vila. A vila esténdese cara ao mar en catro terrazas. Piso, un home culto que patrocinaba a poetas e filósofos, construíu alí unha boa biblioteca, a única que sobreviviu intacta desde a antigüidade.
Entre 1752 e 1754 varios obreiros recuperaron da Vila dos Papiros unha serie de rollos de papiro ilexíbeis e ennegrecidos. Estes pergamiños coñecéronse como papirios herculinos ou volutas, a maioría dos cales hoxe en día están almacenados na Biblioteca Nacional, Nápoles. Os rolos están moi carbonizados, pero desenrolaron un gran número, con distintos graos de éxito. A imaxe multiespectral mellorada por ordenador, no rango infravermello, axuda a que a tinta sexa lexible. Agora hai unha perspectiva real de que será posible ler os rolos sen abrir usando raios X. As mesmas técnicas poderían aplicarse aos rolos que esperan ser descubertos na parte aínda sen escavar da vila, eliminando a necesidade de danar potencialmente os rolos desenrolandoos. Nun intento posterior de ler mellor os escritos dos pergamiños, os científicos pasaron os pergamiños a través dunha tomografía computarizada. A partir deste escaneo, os científicos puideron ver a estrutura da fibra das volutas, e ver a area e outra sucidade que se meteron nos rolos ao longo dos anos. Coñecer a estrutura dos rolos facilitou o desenrolo sen romperse. Non obstante, o texto dos pergamiños aínda era ilexible.
Un equipo pasou un mes no verán de 2009, realizando numerosas exploracións de raios X de dous dos rolos que se almacenan na Academia Nacional Francesa de París. Agardaban que o procesamento informático convertera os escaneos en imaxes dixitais que mostrasen o interior dos rolos e revelasen a escritura antiga. Esperaban que volver a escanear os rolos cun equipo de raios X máis potente revelase o texto. O principal temor, con todo, era que os escritores romanos puidesen usar tintas a base de carbono, que serían esencialmente invisibles para os escaneos. Ese medo resultou ser un feito. Non obstante, as radiografías posteriores non produciron nada lexible.
En 2015, un grupo de investigadores encabezado polo físico italiano Vito Mocella utilizou o método da tomografía de contraste de fase de raios X, que permitiu aos científicos aumentar o contraste entre a tinta de carbón e o papiro de base de carbón para que as palabras puidesen lerse ao longo da superficie exterior do papiro. Os científicos puideron ler as palabras escritas en grego nos pergamiños, o que supuxo o inicio dunha "revolución para os papirólogos". Aínda que os investigadores poden identificar certas palabras nos pergamiños, aínda queda moito por percorrer antes de que se desbloqueen as historias dos pergamiños.
Cobertizos e a ribeira
thumb|250px|"Casas dos barcos" onde se atoparon esqueletos thumb|300px|"Casas de barcos" con esqueletos Entre 1980 e 1982 as escavacións inicialmente atoparon máis de 55 esqueletos na antiga praia (que estaba xusto fronte ás murallas da cidade) e nos seis primeiros chamados cobertizos para barcos. Porque todas as escavacións na cidade revelaran só uns poucos esqueletos, durante moito tempo pensouse que case todos os habitantes conseguiran escapar, pero este sorprendente descubrimento levou a un cambio de visión. Os últimos habitantes que agardaban o rescate desde o mar morreron ao parecer no acto pola intensa calor do fluxo piroclástico, a pesar de estar protexidos do impacto directo. O estudo das posturas das vítimas e os efectos sobre os seus esqueletos parecían indicar que a primeira ondada causou a morte instantánea como resultado dun shock fulminante debido a unha temperatura duns 500 °C. A intensa calor provocou a contracción de mans e pés e posiblemente fractura de ósos e dentes.
Finalmente identificáronse 340 cadáveres nesta zona. A análise dos esqueletos suxire que foron principalmente os homes os que morreron na praia, mentres que as mulleres e os nenos refuxiáronse e morreron nas casetas de barcos.
A investigación sobre os esqueletos continúa. A análise química dos restos levou a unha maior comprensión da saúde e nutrición da poboación herculina.
Tamén se produciron moldes de esqueletos, para substituír os ósos orixinais tras o estudo tafonómico, a documentación científica e a escavación. En contraste con Pompeia, onde se produxeron moldes que semellaban as características do corpo das vítimas enchendo con xeso as pegadas do corpo no depósito de cinzas, a forma dos cadáveres en Herculano non se puido conservar, debido á rápida vaporización e substitución da carne das vítimas pola cinza quente (uns 500 °C). Un molde dos esqueletos desenterrados na cámara 10 está exposto no Museo de Antropoloxía de Nápoles..
De excepcional interese é a análise recente dun dos esqueletos (nº 26) descuberto en 1982 na praia xunto a unha embarcación naval (exposta no pavillón de embarcacións) que o identificou como o dun oficial militar (cun elaborado puñal e cinto) quizais implicados nunha misión para rescatar aos veciños.
As novas escavacións que comezarán en 2021 tentarán poñer ao descuberto o lado occidental da antiga praia onde se poden atopar máis esqueletos.
Cuestións de conservación
As cinzas volcánicas e os restos que cubrían Herculano, xunto coa calor extrema, deixárono nun notable estado de conservación durante máis de 1600 anos. Non obstante, unha vez iniciadas as escavacións, a exposición aos elementos iniciou o lento proceso de deterioración. Proceso axudado polos métodos de arqueoloxía utilizados anteriormente na escavación da cidade, que xeralmente se centraron na recuperación de artefactos valiosos en lugar de garantir a supervivencia de todos os artefactos. A principios da década de 1980 e baixo a dirección da doutora Sara C. Bisel, a preservación dos restos óseos converteuse nunha alta prioridade. Os restos carbonizados de materiais orgánicos, ao ser expostos ao aire, deterioráronse en cuestión de días, e destruíron moitos dos restos ata que se logrou unha forma de conservalos.
Hoxe, o turismo e o vandalismo danaron moitas das áreas abertas ao público, e os danos causados ​​pola auga procedentes da moderna Ercolano minaron moitos dos cimentos dos edificios. Os esforzos de reconstrución a miúdo resultaron contraproducentes. Non obstante, nos tempos modernos os esforzos de conservación tiveron máis éxito. Hoxe interrompéronse temporalmente as escavacións, co fin de destinar todos os fondos para axudar a salvar a cidade.
Un gran número de artefactos de Herculano consérvase no Museo Arqueolóxico Nacional de Nápoles.
Conservación moderna
Despois de anos de mala xestión, Herculano caeu nun estado nefasto. Non obstante, en 2001, o Instituto de Humanidades Packard comezou o Proxecto de Conservación de Herculano, unha colaboración público-privada. Inicialmente, o proxecto pretendía proporcionar axuda financeira ás autoridades locais e abordar as zonas verdadeiramente críticas do lugar. Co paso do tempo, o obxectivo cambiou non só para proporcionar axuda financeira, senón para proporcionar recursos e expertos cualificados que puidesen atender mellor o sitio. O equipo pasou de abordar problemas de conservación de emerxencia a crear unha fórmula para a mellora a longo prazo do lugar. Desde 2001, o Proxecto de Conservación de Herculano estivo implicado en múltiples proxectos piloto de conservación e asociouse coa Escola Británica de Roma para ensinar activamente aos estudantes a manter o sitio.
Xaime II de Aragón
Xaime II de Aragón, o Xusto, nado en Valencia o 10 de abril de 1267 e finado en Barcelona o 2 de novembro de 1327, foi rei de Aragón, de Valencia e conde de Barcelona entre 1291 e a súa morte, e rei de Sicilia entre 1285 e 1302. Ostentou os títulos honoríficos de Portaestandarte, Almirante e Capitán Xeral da santa igrexa católica.
Herculano
Conservación moderna
Un dos proxectos piloto iniciados polo Proxecto de Conservación foi sobre o tablinum que fora conservado polo equipo de Maiuri en 1938. Co paso do tempo, a auga conseguira filtrarse na parede facendo que a pintura se adhira á cera aplicada previamente e se enroscase da parede, despoxándoo da súa cor. Non obstante, despois de traballar en conxunto co Museo Getty, os conservadores conseguiron crear unha técnica na que se poden usar unha serie de disolventes para eliminar parte da cera e diminuír a cantidade de acumulación nas paredes para que a pintura xa non se desprenda dos muros.
Xaime II de Aragón
Primeiros anos
Segundo fillo de Pedro III e da súa esposa Constanza II de Sicilia, do seu pai herdou o reino de Sicilia en 1285. Derrotou ao seu competidor Carlos de Anjou, cuxas forzas navais foron desfeitas en máis dun encontro polo almirante aragonés Roger de Lauria. Conquistou parte de Calabria e as illas do golfo de Nápoles.
Herculano
Conservación moderna
Aínda que os esforzos de conservación seguen en curso, Herculano pasou de ser un dos sitios peor conservados da UNESCO con risco de ser posto na lista en perigo de extinción a converterse nun "caso de texto de conservación arqueolóxica exitosa".
Xaime II de Aragón
Reinado
En 1291 recibiu tamén a Coroa de Aragón, ao morrer sen descendencia o seu irmán Afonso III, e aliouse co rei de Castela cunha alianza matrimonial casándose coa filla deste Isabel de Castela. Dita unión foi só civil ao ser frustrada polo Papa por mor da consanguinidade dos prometidos. Non tivo descendencia devandito matrimonio dado que non chegou a consumarse; a noiva no momento da voda tiña oito anos de idade. Trala morte da súa sogro, o rei Sancho IV de Castela en 1295, este primeiro matrimonio do monarca aragonés quedou definitivamente anulado.
Intentou obter unha alianza co sultán Khalil en 1292, pero ao diminuír as ameazas exteriores, deixouna sen ratificar.
En 1296 iniciaría unha contenda con Castela para conquistar o Reino de Murcia. Alacant sería a primeira cidade en caer no mes de abril, e tras ela Elx, Orihuela, Guardamar del Segura e Murcia. En 1298 tomaría Alhama de Murcia e Cartagena e o 21 de decembro de 1300 finalizaba a contenda coa conquista de Lorca. Pola Sentenza Arbitral de Torrellas (1304) e o Tratado de Elx (1305) asinaríase a paz con Castela, devolvéndolle a maior parte do Reino de Murcia fóra diso os territorios ao norte do río Segura, quedando as comarcas de Alacant, Orihuela e Elx en posesión do Reino de Valencia.
O seu dominio sobre Sicilia fora contestado polo Papado e os Anjou, polo que Jaime se avino finalmente a ceder a illa ao papa a cambio dos dereitos sobre Córsega e Sardeña e a cesión da illa de Menorca a Xaime II de Mallorca, polo Tratado de Anagni (1295). Con todo, o seu irmán máis novo Fadrique ou Frederico, ao que nomeara gobernador de Sicilia, negouse a abandonar o dominio da illa e resistiu eficazmente a campaña militar de Xaime II para arrebatarlla aínda que finalmente foi derrotado en 1299. Ese mesmo ano reforzouse o pacto mediante a voda de Xaime II con Branca de Anjou, filla de Carlos de Anjou.
Frederico foi recoñecido como rei de Sicilia pola paz de Caltabellota (1302).
Terminada aquela contenda, Xaime conquistou Córsega e Sardeña (1323-1325), que quedaron así incorporadas á Coroa de Aragón, malia a oposición de Xénova e Pisa e de múltiples rebelións locais posteriores.
Xaime II organizou tamén unha expedición a Oriente baixo o mando de Roger de Flor, concibida para librar ao reino da presenza das perigosas compañías militares coñecidas como os «almogávares» (1302).
Intentou rescatar aos templarios peninsulares (especialmente a frei Dalmau de Rocabertí, submariscal da orde) caídos na expugnación da illa e fortaleza de Arwad (setembro de 1302). Para iso, enviou unha serie de embaixadas, as primeiras (1304-1305 e 1306-1307) levadas a cabo por Eymeric de Usall, que chegou a traer consigo a Barcelona ao "ustadar" (unha especie de primeiro ministro de temas económicos e militares en Exipto) Fakhr Al-Dihn. Conseguiu a súa liberdade en 1315, e frei Dalmau morreu en 1326 no Monasterio de Santa María de Vilabertrán. Outras embaixadas de don Xaime pediron, sen éxito, o Santo Graal e o Lignum Crucis ao sultán Muhammad Al-Nasir.
Xaime II deu o seu apoio ás propostas de frei Ramon Llull sobre a recuperación de Terra Santa (proxecto Rex Bellator). O seu fillo primoxénito, o infante don Xaime, renunciou á coroa e vestiu o hábito branco coa cruz vermella, seguramente coa esperanza de chegar a ser «a espada da cristiandade».
Tamén a fracasada cruzada de Almería en 1309, á que axudou Arnau de Vilanova cos seus consellos de sanidade e medicina, enmárcase, xunto coa fugaz toma de Ceuta, na estratexia de Llull do libro De Fine (1305).
Fitos importantes do seu reinado
Con respecto á súa política peninsular:
Matrimonio e descendencia
Elaborou unha política de enlaces matrimoniais coa familia real castelá, pero non deu os resultados esperados. A filla de Sancho IV formaba parte do trato e, pese aos seus oito anos de idade, foi enviada a Aragón para casar con Xaime II, pero tres anos máis tarde foi devolta a Castela, pois o papa Bonifacio VIII non concedeu a dispensa matrimonial.
Casou catro veces: con Isabel de Castela, Branca de Anjou, María de Chipre e Elisenda de Moncada. Só tivo descendencia coa súa segunda esposa, Branca de Anjou, nacendo dez fillos de devandito matrimonio:
Juan Negrín
Juan Negrín López, nado en Las Palmas de Gran Canaria o 3 de febreiro de 1889 e finado en París o 12 de novembro de 1956, foi un fisiólogo e político español. Catedrático de Fisioloxía, como eminente investigador nese ámbito chegou a ser considerado un precursor da bioquímica. Mestre, entre outros, dos profesores Severo Ochoa (galardoado co premio Nobel de Fisioloxía e Medicina) e Grande Covián. Presidente (1937-1945) do Goberno da Segunda República Española.
Traxectoria
miniatura|dereita|150px|Placa conmemorativa na rúa Ferraz de Madrid Nomeado ministro de Facenda en setembro de 1936 no goberno de Largo Caballero.
Membro do PSOE, trala dimisión de Largo Caballero en maio de 1937 o Presidente da República Manuel Azaña nomeouno Presidente do Goberno, coa esperanza de fortalecer o poder central fronte a sindicatos e anarquistas, aliándose coa burguesía e clases medias, poñendo así fin ao movemento revolucionario e creando unha economía de guerra. Todo iso coa intención de enlazar o conflito español coa segunda guerra mundial, que cría inminente, aínda que o pacto de Múnic fixo esvaecer definitivamente toda esperanza de axuda exterior.
Convenceu a Azaña para que autorizase o envío de parte do tesouro do Banco de España a Moscova a fin de poder pagar o armamento que a República se vía obrigada a comprar á Unión Soviética, xa que esta esixía o pago por adiantado. Esta fonte de fornecemento era a única alternativa viable ante a negativa das potencias democráticas a vender armas a España, amparándose na política do "Pacto de non intervención" do que, paradoxalmente, Alemaña e Italia, principais subministradores dos nacionalistas, tamén eran signatarios.
No plano militar lanzou unha serie de ofensivas (Brunete, Belchite, Teruel e Ebro).
Ante o derrubamento de Cataluña, propuxo na reunión das Cortes en Figueres (Cataluña) a rendición coa soa condición do respecto ás vidas dos perdedores, pero ao non poder atinxir este obxectivo trasladouse en febreiro de 1939 á zona centro coa intención de lograr a evacuación co mesmo éxito con que se realizou en Cataluña, pero a rebelión de Segismundo Casado frustrou este último plan.
Terra Nova e Labrador
dereita|miniatura|'Vinland'dereita|miniatura dereita|miniatura|Terra Nova e Labrador Terra Nova e Labrador (Newfoundland and Labrador, en inglés, e Terre-Neuve-et-Labrador, en francés) é unha provincia do Canadá. Foi a última provincia a entrar na confederación canadense, en 1949.
Xeograficamente, a provincia consiste na illa de Terra Nova e mailo Labrador, localizado no continente. A provincia está localizada no leste canadense, nas marxes do Océano Atlántico. Cando a provincia entrou no Canadá en 1949, chamábase Terra Nova, mais desde 1964 o goberno da provincia autonomeouse Goberno de Terra Nova e Labrador, e o 6 de decembro de 2001, criouse unha emenda na Constitución do Canadá, que mudou o nome da provincia para o actual nome.
Luís Pérez Carballa
Luís Pérez Carballa, nado en Sanxenxo en 1881 e finado en Ferrol o 15 de marzo de 1937, foi un médico e militar galego.
Traxectoria
Coronel médico da Armada retirado. Membro da Irmandade da Fala de Ferrol, asinou o Manifesto da Asemblea Nacionalista de Lugo. Foi conferenciante do Ateneo Ferrolán e membro da loxa masónica Breogán. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi detido en Ferrol e condenado a morte en consello de guerra. Foi fusilado en Ferrol o 15 de marzo de 1937.
José Luis Garci
José Luis García Muñoz, máis coñecido como José Luis Garci, nado en Madrid o 20 de xaneiro de 1944, é un produtor, crítico, presentador de televisión, autor literario, guionista e director de cine español.
Biografía
Debutou na industria cinematográfica como guionista a comezos da década dos '70, escribindo para xente como Antonio Giménez Rico, León Klimovsky, Pedro Olea, Eloy de la Iglesia, Antonio Drove ou Roberto Bodegas.
En 1977 debutaría dirixindo longametraxes con Asignatura pendiente (película protagonizada por José Sacristán e Fiorella Faltoyano). En 1982 rodou Volver a empezar, película coa que conseguiría o Óscar ó mellor filme estranxeiro. O seu último traballo é Tiovivo c. 1950 (2004).
O Outorelo, Oleiros, Vilalba
O Outorelo é un lugar da parroquia de Oleiros, no concello lugués de Vilalba, na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE en 2010 tiña sete habitantes (cinco homes e dúas mulleres).
Pedrido, Oleiros, Vilalba
Pedrido é un lugar da parroquia de Oleiros, no concello lugués de Vilalba, na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2010 tiña 19 habitantes (10 homes e 9 mulleres).
Cienfuegos, Cuba
Cienfuegos é unha cidade de Cuba, capital da provincia homónima, coñecida como la Perla del Sur. En 2012 tiña 164.924 habitantes. Está situada a 245 km da Habana e a 658 de Santiago de Cuba.
Historia
Debe a súa orixe ao interese das autoridades coloniais españolas por desenvolver novas cidades na illa. Foi fundada o 22 de abril de 1819 por colonos franceses e españois (baixo o mando de Luis De Clouet y Favrot) nunha excepcional baía, que serviu de refuxio a piratas. As rúas foron trazadas formando cuadrículas. A arquitectura ecléctica da cidade conserva abundante decoración neoclásica, xunto a antigos e modernos rañaceos e fermosos paseos e parques (o máis deles o "José Martí"). En xulio de 2005 o centro histórico urbano foi declarado Patrimonio Cultural da Humanidade pola UNESCO.
Xeografía
Está localizada na chamada península da Majagua, á beira da baía de Jagua, de 88 km², ao fondo da mesma. Esta baía de nome aborixe (significa orixe, fonte, manancial, riqueza) está aberta ao mar Caribe por un estreito canal que serve de acceso ás embarcacións que usan o porto de Cienfuegos.
A diocese de Cienfuegos ten unha superficie de 5.360 km² e unha poboación de 485.000, dos cales 293.600 son católicos. Son 23 sacerdotes e 37 relixiosos que serven na diocese.
Deporte
Na cidade compite o equipo de fútbol FC Cienfuegos, fundado en 1978.
Satanás
miniatura|250px|Representación de Satanás de [[Gustave Doré.]] Satanás ou Satán é o termo polo que as relixións abrahámicas designan unha entidade suprasensible que representa a encarnación suprema do Mal.
O termo procede do latín satāna, e este á súa vez do arameo שטנא shatán 'adversario', 'inimigo', 'acusador'; árabe شيطان shaitan, co significado de 'descarreirado', 'distante', ou ás veces 'diaño'.
Condición de existencia
Despois de varias comparacións no que se refire ás traducións sobre a orixe das palabras Satanás e Diabo, actualmente é consensual entre relixiosos o seu significado: 'acusador' ou 'calumniador' para Diabo; e 'opositor' ou 'adversario' para Satanás. Inda hai diverxencias sobre a súa literal existencia; algúns sinxelamente ignórana, outros fan demostracións lóxicas da súa existencia dentro dos parámetros bíblicos, partindo do feito de que a Biblia o menciona coma un ser espiritual, un "anxo de luz" que se tornou un rebelde ao oporse ao Creador. A Apocalipse 12:07 presenta a Satanás coma un líder dunha rebelión; no versículo seguinte, denótase a necesidade de que haxa represalias para que tal rebelde sexa expulsado do seu lugar de orixe; no versículo 9, é evidenciado que o rebelde xunto cos seus compañeiros son vencidos e lanzados ao noso planeta. Na Apocalipse 12:12, é mostrada a alegría do ceo (plano espiritual onde vivía Satanás), e a tristura para seres humanos influenciados por el na Terra (onde actúa intensamente Satanás).
Satanismo espiritual
No satanismo espiritual, Satán non é visto coma un ser maligno e mentiroso de ollos vermellos flamexantes ou con cornos. El é o deus sumerio, coñecido como Enki, cuxo significado é 'Señor da Terra'.
Interpretacións
Moitos xudeus e algúns cristiáns consideran que Satanás é unha alegoría. Os estudosos identifican a Satanás en Zacarías cos acontecementos políticos no tempo de Nehemías. Os autenticistas  e christadelphians entenden que o propio Cristo tería contado as súas tentacións, en forma de parábola.
Ao longo das obras The Theosophical Glossary e The Secret Doctrine de Helena Blavatsky ofrécense diversas interpretacións sobre a figura de Satanás.
Obxectivo: a Lúa
Desenvolvida en parte a través das suxestións dos amigos de Hergé Bernard Heuvelmans e Jacques Van Melkebeke, "Obxectivo: a Lúa" produciuse tras as extensas investigacións de Hergé sobre a posibilidade de viaxes espaciais humanas - un logro que aínda non se conseguira - na que o debuxante busca que a obra sexa o máis realista posible. Durante a serialización da historia, Hergé estableceu Studios Hergé, un equipo de debuxantes baseado en Bruxelas para axudarlle no proxecto. Hergé concluíu o arco da historia iniciado neste volume con Explorando a Lúa, mentres que a serie pasou a ser unha parte definidora da tradición do cómic franco-belga. Os críticos consideraron o detalle ilustrativo do libro con grande atención, pero expresaron opinións divididas da historia; algúns consideran que está entre as entradas máis maduras e máis resoantes emocionalmente da serie, mentres que outros o culpan por rebaixar o humor visto nos volumes anteriores a favor do foco científico da narración. A historia foi adaptada para a serie de animación de 1957 Belvision  As aventuras de Tintín de Hergé , o xogo de computador de 1989  Tintín na lúa , a serie animada de 1991  As aventuras de Tintín  de Ellipse / Nelvana e a dramatización de 1992-3 da BBC Radio 5 das  aventuras .
A primeira edición en galego foi en 1983 pola Editorial Juventud con tradución de Valentín Arias López.
Sinopse
Regresando ao Castelo de Moulinsart da súa anterior aventura, Tintín e o capitán Haddock decátanse de que o profesor Silvestre Tornasol foise a Sildavia. Tras reunirse con el no país balcánico descobren que Tornasol atópase traballando nunha planta secreta de investigación atómica no corazón do macizo montañoso de Zmylpathes. O profesor foi contratado polo goberno sildavo para dirixir a construción dun foguete atómico a bordo do cal farase a primeira viaxe tripulada á Lúa.
Ao chegar ao Centro de Investigacións Atómicas de Sprodj, coñecen ao director xeral do Centro, Mr. Baxter e ao axudante de Tornasol, o enxeñeiro Frank Wolff. Despois de presenciar como Tornasol probaba un novo casco de plástico para a misión prevista, infórmaos tanto do seu plan de viaxar á Lúa como do seu novo uso dunha trompeta do oído debido á súa xordeira. Haddock está en contra do plan, pero debido a que confundiu a pipa de Haddock coa trompeta (un erro cometido á inversa por Haddock e que resulta nun conseguinte conato de incendio), Tornasol cre que está de acordo. Un prototipo a subescala non tripulado do foguete, o "X-FLR6", é lanzado nunha misión circunlunar para fotografar a cara oculta da Lúa e probar o foguete termonuclear. Antes do lanzamento, o radar do centro detecta un avión que deixa caer tres paracaidistas preto do centro. Un dos homes morre por un fallo do paracaídas, o incidente coincide coa chegada dos detectives policiais Hernández e Fernández, que inicialmente se cre eran os intrusos.
Tintín propón ir a buscar aos espías polos montes circundantes, pedíndolle a Haddock que siga na base, xa que sospeita que hai unha toupa dentro. Wolff segue a Haddock receoso. Tintín atrapa a un dos paracaidistas durante un intercambio nunha entrada de aire, pero recibe un tiro do outro antes de que poida facer nada. Simultaneamente, a base experimenta unha interrupción temporal de potencia, e xorde a confusión, sen que nin Haddock nin Wolff sexan capaces de explicar con claridade o que pasou.
Este incidente confirma as sospeitas do Centro de que os paracaidistas eran axentes dunha potencia estranxeira, pero Tintín teme que os esforzos para rastrexar calquera información filtrada sexan inútiles. O foguete lánzase con éxito e orbita a Lúa segundo o previsto, pero ao seu regreso é interceptado pola mencionada potencia estranxeira, que utilizou a información filtrada sobre o control de radio do foguete. Non obstante, Tintín anticipouno e pediulle a Tornasol que deseñase un mecanismo de autodestrución do foguete e o Centro destrúe o foguete para evitar que caia nas mans inimigas. Tintín razoa que ten que haber un espía no interior que filtrou información aos paracaidistas, pero non se atopan sospeitosos. Prepáranse para a expedición tripulada á Lúa, pero despois dunha discusión con Haddock, na que Haddock acusa a Tornasol de "facer o indio" a través da trompeta do oído, Tornasol irritado e enfadado dálle a Haddock un percorrido forzado polo foguete. Non obstante, ao facelo, Tornasol esquece mirar cara a onde vai, cae dunha escaleira e sofre amnesia.
Cando a memoria de Tornasol non pode ser recuperada, Haddock opta por usar un choque violento para superar a amnesia de Tornasol, aínda que os seus intentos foron repetidos. Finalmente, despois de repetir a frase "facer o indio", Haddock desencadea con éxito a recuperación de Tornasol. Despois de recuperar os seus coñecementos sobre o foguete, a construción remátase e realízanse os preparativos finais, Tornasol adquire un audífono real para oír case perfectamente os sinais de transmisión. Na noite do lanzamento, Haddock inicialmente recúa, pero despois de oír a Hernández e Fernández afirmar que é moi vello para ir, declara enfadado a súa participación. A tripulación finalmente sobe ao foguete, e perde a conciencia mentres o foguete engala con éxito debido á súbita forza g. A pesar de intentar entrar en contacto, a tripulación terrestre non pode establecer conexión e o libro remata co foguete voando cara á Lúa mentres que a tripulación terrestre chama repetidamente, "Aquí a Terra, chamando ó foguete lunar".
Antecedentes
Hergé pensou por primeira vez a idea de enviar a Tintín nunha misión á Lúa mentres traballaba en O templo do sol (1949). A súa decisión de pasar ao campo da ciencia ficción podería estar influenciado pola súa amable rivalidade co seu colega Edgar P. Jacobs, que había pouco tivera éxito coa súa propia banda deseñada de ciencia ficción O segredo do peixe espada (1950–53). Decidiu que sería un arco narrativo de dous volumes, como probou con éxito cos seus arcos anteriores, O segredo do alicornio (1943) e O tesouro de Rackham o Roxo (1944), e As sete bolas de cristal (1948) e O templo do Sol''. Tiña intención inicialmente de comezar esta historia tras a culminación de O templo do Sol, pero tanto a súa muller Germaine Remi como a súa amiga Marcel Dehaye convencérono para continuar con O país do ouro negro (1950), unha historia que antes deixara sen rematar, no seu lugar.
thumb | left | Un foguete V-2 alemán lanzado en 1945. O V-2 serviría de inspiración principal para Hergé no seu traballo sobre Obxectivo: a Lúa e Explorando a Lúa. Buscando consellos sobre a historia, Hergé consultou ao seu amigo Bernard Heuvelmans, quen foi autor do libro de non ficción L'Homme parmi les étoiles ("Home entre as estrelas") (1944). No outono de 1947, Heuvelmans e Jacques Van Melkebeke desenvolveron un guión para a historia, que entregaron a Hergé. Esta versión baseou a expedición lunar de Tornasol nunha localización ficticia, Radio City, nos Estados Unidos. Contou co regreso do profesor Decimus Phostle, un personaxe que xa aparecera en A estrela misteriosa (1942), pero esta vez como antagonista. Phostle vendera os segredos da misión para conseguir fondos para mercar un diamante para a actriz Rita Hayworth. A principios de 1948, Hergé produciu dúas páxinas en branco e negro, desta versión da historia antes de abandonala. Hergé conservou algúns elementos deste guión orixinal na versión final, concretamente as escenas nas que Haddock bebe whisky nun ambiente libre de gravidade e na que Haddock fai un paseo espacial e case se converte nun satélite de Adonis, que aparecen nas páxinas 5 e 8 de Explorando a Lúa. Non obstante, Heuvelmans pensou que a súa influencia na historia era máis significativa, afirmando que "Ao revisar os dous libros nós (el e Van Melkebeke) realmente tivemos a impresión de que era o que fixeramos orixinalmente ao principio. En resumo, iso foi todo."
Segundo òs críticos literarios Jean-Marc Lofficier e Randy Lofficier, as posibles influencias de ficción na historia de Hergé inclúen a novela de Jules Verne de 1870 A volta á Lúa e a película estadounidense de 1950 Destino a Lúa''. Hergé inspirouse certamente en varias fotografías da película Destination Moon. O sistema informático do centro espacial Sprodj baseábase visualmente no UNIVAC I, o primeiro computador creado con fins non militares. Hergé baseou o seu foguete luar nos deseños do foguete V-2 desenvolvidos por científicos alemáns durante a Segunda Guerra Mundial. O patrón de cor branca e vermella no foguete de Hergé baseouse nunha ilustración dun V-2 que Hergé atopara nun libro de 1947 de  Leslie Simon Investigación alemá na Segunda Guerra Mundial. Encargoulle a construción dun modelo do foguete con pezas desmontables ao seu axudante Arthur Van Noeyen. Levou o modelo a París, onde llo mostrou a Ananoff, preguntándolle se era unha representación realista do que podería ser un foguete espacial. El e os seus usaron entón o modelo para debuxar con precisión ao producir a banda deseñada.
Hergé tamén inseriu un cameo de Jacobs, utilizándoo como base para un científico que aparece na páxina 40 de Obxectivo: a Lúa, unha chiscadela á inclusión de Jacobs dunha referencia a Hergé nun dos seus misterios Blake e Mortimer, O misterio da Gran Pirámide (1954).
O volume publicouse tres anos antes do lanzamento do Sputnik 1, o primeiro satélite artificial, e quince anos antes da primeira aluaxe tripulada. A pesar do adianto e as doses de imaxinación, Hergé usou unha incrible cantidade de documentación técnica, o que a converte na máis rigorosa historia da serie.
Publicación
Hergé anunciou a seguinte historia con dúas portadas consecutivas na revista  Tintín cada unha representando a Lúa. A historia comezou a serializarse na revista belga Tintín a partir do 30 de marzo de 1950, en lingua francesa. Comezou entón a serialización na veciña Francia, a edición da revista nese país foi o 11 de maio de 1950. Durante este tempo, houbo cambios na forma en que Hergé dirixiu o seu traballo, o 6 de abril de 1950, fundou Studios Hergé como empresa pública. Os estudios tiñan a sede na súa casa na Avenue Delleur en Bruxelas, xa que Hergé mercara recentemente unha casa de campo en  Céroux-Mousty que converteuse na súa morada principal e da súa cónxuxe Germaine. Os estudios proporcionarían a Hergé tanto apoio persoal como soporte técnico para o seu traballo en curso. Contratou a Bob de Moor como o seu axudante principal nos Estudios en marzo de 1951.
A historia compilouse e publicouse por Editions Casterman como Objectif Lune en 1953. O título foi a propia elección de Hergé, rexeitando a suxestión de Casterman de Tintín e o foguete nuclear. Para a publicación en forma de libro, a historia volveuse colorear, con varios cambios, por exemplo, na versión serializada, os uniformes que levaba o persoal eran de cor verde e mudáronse a azul para o álbum, tamén se eliminaron varias escenas. Hergé enviou unha copia a Ananoff, cunha mensaxe que dicía que "A túa axuda, o teu coñecemento, foi inestimable, permitíndome levar aos meus pequenos personaxes á Lúa .. . e para tornalos sans e salvos. "
Co motivo da chegada do Apollo 11 a Lúa en 1969, Hergé produciu unha ilustración na que o astronauta da NASA Neil Armstrong acaba de chegar á Lúa, sendo recibido por Tintín, Milú, Haddock e tornasol que levaban rosas e un cartel dándolle a benvida. Ese mesmo ano, a revista francesa Paris Match encargoulle producir unha breve banda deseñada que documentase o aluaxe do Apollo 12.
Notas
<references group="lower-alpha"/>
Gabinete Numismático de Berlín
O Gabinete Numismático de Berlín (en alemán: Münzkabinett Berlin) é un museo numismático da cidade alemá de Berlín e que forma parte da rede Museos Estatais de Berlín (Staatliche Museen zu Berlin). A súa sede está no Museo Bode.
Orixes: séculos XVI e XVII
As orixes da colección remóntanse ao gabinete de curiosidades e cámara de arte dos electores de Brandeburgo, cuxas primeiras mostras de estar a crear unha colección datan dos anos 1535 e 1571. O inventario máis antigo da colección de moedas produciuse en 1649 e consistía en arredor de 5.000 moedas, principalmente antigas. Os primeiros estudos da colección con carácter académico foron os realizados polo numismático alemán Lorenz Beger entre 1685 e 1705.
Os loureiros do César
Os loureiros do César (en Les Lauriers de César) é o décimo oitavo volume da serie de banda deseñada Astérix, creada por René Goscinny (historia) e Albert Uderzo (ilustración). Foi publicado orixinalmente de forma serializada na revista Pilote nos números 621-642, en 1971.
Gabinete Numismático de Berlín
Século XVIII
No século XVIII, o desexo de facer pública a colección provocou constantes cambios na súa titularidade entre 1735 e 1815, formando parte primeiro da Biblioteca Real, logo do Gabinete de Moedas, Arte e Antigüidades, despois da Academia de Ciencias e, finalmente, da Universidade de Berlín.
Os loureiros do César
Foi traducido ó galego por Antonio Pichel e publicado pola Editorial Galaxia en 1997.
Gabinete Numismático de Berlín
Século XVIII
Nas guerras sucedidas en 1745, 1757 e 1806, a colección viuse obrigada a cambiar transitoriamente a súa sede, o que ocasionou a sucesiva perda de pezas en cada unha desas ocasións.
Século XIX
miniatura| [[Altes Museum, sede do Gabinete Numnismático de Berlín de 1830 a 1904 ]] Nos albores do século XIX produciuse a segunda serie de traballos da colección con carácter científico, da man do numismático italiano Domenico Sestini, entre 1804 e 1810.
A partir de 1868 a colección numismática acadou o status de museo independente dentro dos Museos Reais. Desde ese momento e ata o inicio da I Guerra Mundial, destináronse recursos económicos principalmente para a adquisición de coleccións privadas en toda Europa, co fin de ampliar sistematicamente a colección. A este empeño económico uníronse tamén as moedas procedentes de diversos achados monetarios en territorio prusiano e outras procedentes de doazóns, que enriqueceron os fondos da colección do Gabinete Numismático de Berlín.
Séculos XX e XXI
En 1904 o Münzkabinett foi transferido ao Museo Bode (daquela chamado Kaiser-Friederich-Museum), que acababa de construírse no extremo norte da chamada Illa dos Museos (Museumsinsel). Para aloxar o Gabinete Numismático cunha distribución cronolóxica creouse unha bóveda de 60 metros de lonxitude nos sotos na ala do edificio que dá á rúa Kupfergraben, que rodea a illa polo lado occidental. O daquela director xeral dos Museos Reais, Richard Schoene, tivo que loitar por esta localización da colección contra a vontade de Wilhelm von Bode, que fundara o museo e que o sucedería como director xeral en 1905.
En 1958, A Unión Soviética devolveu a Berlín a colección numismática sen perdas notables pero moi desordenada, aínda que non sucedeu o mesmo coa biblioteca. En xaneiro de 1959 os traballos de reorganización permitiron xa a súa exposición aos investigadores nunha sala, situada naquel momento do Berlín Oriental, polo que pertencía aos Museos Estatais (Staatliche Museen) da República Democrática Alemá. Logo da reunificación, a colección pasou a formar parte da Fundación do Patrimonio Cultural Prusiano (Stiftung Preußischer Kulturbesitz) e unicamente se expuxeron ao público algunhas moedas antigas no Museo de Pérgamo.
A actual exposición dunha parte representativa da colección organizada en catro salas do Museo Bode produciuse a partir dos traballos de renovación completa deste museo en 2004.
miniatura| [[Bernhard Weisser, director do Gabinete Numismático de Berlín, na súa conferencia Wikipedia trifft Altertum ("Wikipedia atópase coa Antigüidade"). Gotinga, 2011. ]]
Fondos do Gabinete Numismático
miniatura|120x120px| [[Anverso do Demaretion. Siracusa, ca. 485-478 a. de C. ]] miniatura|121x121px| [[Medalla co busto de Michelangelo, obra de Leone Leoni. 1561. ]]
A colección do Münzkabinett de Berlín representa, cunha perspectiva cronolóxica e temática, a evolución de diversas formas de diñeiro desde o inicio da moeda no século VII a. de C. en Asia Menor ata o euro. Os seus fondos compóñense de 500.000 pezas orixinais e máis de 300.000 reproducións en xeso de moedas e outros obxectos, así como copias de billetes. De todos este fondos, só se amosa unha pequena parte na exposición permanente na segunda planta do Museo Bode e, ademais, no Museo de Pérgamo mantense a exposición permanente dos 1.500 exemplares máis importantes da moeda da antigüidade. Todas as pezas restantes da colección poden verse cunha cita previa.
Por outra banda, as pezas tamén están representadas e detalladamente descritas nun catálogo interactivo.
A biblioteca numismática contigua está situada na planta baixa.
Catálogo interactivo
Desde 2007 está accesible de xeito gratuíto o catálogo interactivo da colección do Gabinete Numismático de Berlín, ao que se incorporan progresivamente os rexistros de imaxe e as descricións detalladas de todas as súas pezas. A principios de 2019 o catálogo interactivo incluía 34.000 moedas e medallas.
O Münzkabinett de Berlín participa no proxecto NUMiD, de dixitalización de toda a rede de coleccións numismáticas das universidades de Alemaña, que comezou o 1 de abril de 2017 e que a principios de 2919 abranguía 30 coleccións.
O roubo de 2017
O 27 de marzo de 2017 ás 3:30 horas produciuse o roubo dunha singular peza que levaba en préstamo desde 2010 na colección do Gabinete Numismático: unha monumental moeda canadense de ouro puro, con valor facial dun millón de dólares, un peso de 100 quilogramos e un diámetro de 53 cm correspondente á serie "Maple Leaf ". Naquel momento, o seu prezo no mercado estaba en torno aos catro millóns de euros. A moeda, cuñada na Real Casa da Moeda do Canadá en 2007, estaba exposta en posición vertical dentro dunha caixa de cristal blindado.
A peza estivo recollida no Libro Guinness como a moeda de ouro de maior peso e tamaño cuñada ata o momento no mundo. Porén, en 2012 este récord pasou a recaer na moeda australiana con valor facial dun millón de dólares e unha tonelada de peso, producida na Casa da Moeda de Perth.
Refracción
miniatura|dereita|250px|Exemplo da refracción da imaxe dun lapis ao ser submerso nunha vasilla chea de auga. Refracción é a mudanza de velocidade dunha onda debido a unha mudanza de medio de propagación. Normalmente ocorre o desvío da onda incidente, mais, tamén, ocorre refracción sen desvío. Acontece cando as ondas pasan dun medio cun dado índice de refracción para un medio onde este parámetro difire. Na fronteira entre os dous medios, a onda muda de dirección, aumentando ou diminuíndo o seu lonxitude de onda, mantendo, no entanto, a súa frecuencia constante. Por exemplo, un raio de luz será refractado ao pasar por vidro, lentes ou pola auga. A comprensión deste concepto permitiu, por exemplo, a invención do telescopio de refracción.
O Índice de refracción é unha relación entre a velocidade da luz nun determinado medio e a velocidade da luz no baleiro (c). En medios con índices de refracción máis baixos (próximos a 1) a luz ten velocidade maior (ou sexa, próximo a velocidade da luz no baleiro). A relación pode ser descrita pola fórmula:
Fillos de Antón de Marcos
Coñécense como os fillos de Antón de Marcos a catro irmáns lucenses, Antonio, Xosé, Manuel e Concepción Fernández López, fillos de Antonio Fernández Fernández, máis coñecido polo alcume de Antón de Barreiros ou Antón de Marcos.
Os catro irmáns foron relevantes empresarios e filántropos creadores de empresas como Zeltia en 1939, Frilugo en 1941, Transfesa en 1942, Antibióticos S.A. en 1949, Frigsa en 1951, Cementos Oural (máis tarde Corporación Noroeste) en 1958, Pescanova en 1960 ou a Caixa de Aforros Provincial de Lugo en 1964. Tamén axudaron na creación do Museo Provincial de Lugo, ao que Antonio Fernández López, xunto co seu amigo e colaborador Álvaro Gil Varela, doou gran cantidade de obras de arte.
Ascendencia familiar
O seu pai, Antonio Fernández Fernández, foi un empresario nado en 1876 en Barreiros (Sarria). O seu capital procedía do tráfico de gando cara á Península Ibérica. Fixo construír un edificio na esquina da praza de Ángel Fernández, deseñado por Eloy Maquieira. Finou en 1931, con 55 anos, nun accidente de circulación. O seu pai, Marcos Fernández González, fora tratante de gando, actividade que iniciou con aforros procedentes da emigración a Cuba.
O irmán de Marcos, Clemente, foi un dos pioneiros no negocio de embarque de gando vacún cara ao mercado catalán e madrileño, comezando en 1883 co embarque de 40 reses para Madrid desde a estación de tren de Toral de los Vados (León). Clemente deixou o negocio en mans do seu irmán logo de partir cara ao norte de África e investir nas Minas do Rif. Alí foi conselleiro delegado e un dos principais accionistas da Sociedad Española de Minas del Rif, xunto co rei Afonso XIII, o conde de Romanones, o marqués de Comillas e o duque de Tovar. Tamén foi Deputado Provincial de Madrid e Conselleiro do Banco Mercantil e Industrial. Casou con Antonia Gómez Fernández e tivo catro fillos: Dolores, Pilar (viúva de Arias), Avelina e Honorio. Finou en Madrid o 1 de outubro de 1942.
Formación
Os irmáns Fernández López estudaron en Madrid na década de 1920. Antonio fixo Enxeñaría de Camiños e José Dereito. Formaron parte do grupo Celta, xunto con Fermín Penzol, os irmáns López Cortón, Álvaro Gil Varela e Emilio González López.
Trala morte de Antonio Fernández Fernández, os fillos decidiron continuar cos negocios do pai, manténdose sempre xuntos. Alugaron os matadoiros do Porriño e Mérida, cos que iniciaron un proceso de comercialización da carne, primeiro en conserva (coa axuda das factorías de Massó) e máis tarde conxelada. Durante a guerra civil, ao estar as súas fábricas en territorio nacional, convertéronse en provedores únicos do exército franquista, o que lles reportou enormes beneficios. Con eles crearon algunhas industrias, revertindo case sempre en beneficio de Galiza, do seu desenvolvemento económico e do aproveitamento racional dos recursos naturais.