cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Lucio III, papa
Traxectoria
Lucio III entrevistouse en Verona con Frederico Barbarroxa, emperador do Sacro Imperio Romano, para tentar resolver a disputa territorial existente sobre as posesións que a condesa Matilde de Toscana legara tras a súa morte á Igrexa durante o pontificado de Pascual II e que o daquela emperador Henrique V fixera súas alegando dereitos dinásticos. A negativa de Frederico a ceder ás pretensións do Papa xunto ao feito de que lle negase a súa axuda para regresar á Cidade Eterna, fixo que, en resposta, Lucio III non coroase coemperador ao seu fillo Henrique VI. A brecha do papado co Imperio volveu acrecentarse de maneira importante.
Nun sínodo celebrado en Verona, promulgou a constitución Ad abolendam na que condenou as herexías cátaras, valdenses e arnaldistas, converténdose nun instrumento eficaz contra calquera forma de indisciplina á ortodoxia católica, decretando que o castigo físico dos herexes correspondía á autoridade laica co que Ad abolendam converterase no embrión do futuro Tribunal da Santa Inquisición e do Santo Oficio.
En 1185, Lucio III empezou a preparar a Terceira Cruzada en resposta ás peticións de Balduíno IV de Xerusalén, pero faleceu en Verona e foi soterrado na Catedral da mesma cidade.
As profecías de San Malaquías refírense a este papa como Lux in ostio (Luz na porta), cita que fai referencia a que antes de ser elixido pontífice foi cardeal de Ostia (ostia = "porta").
Sisnando II de Iria
Sisnando Méndez (m. 29 de marzo de 968), máis coñecido como Sisnando II de Iria, foi un nobre e bispo galego da Idade Media, fillo dos condes de Présaras Hermenexildo Aloitez e Paterna Gundesindez (fundadores do mosteiro de Santa María de Sobrado dos Monxes). Fíxose cargo dos enclaves militares para a defensa da costa galega contra os ataques de piratas viquingos e sarracenos. Sobre o ano 960 levantou un castelo sobre o castro de Cedofeita, restaurou as torres da Lanzada (no Grove) e San Sadurniño (en Cambados), que xunto con outros puntos, como o miradoiro de Lobeira, o Facho de Donón (en Cangas) e o campanario de San Cibrán de Cálago (en Vilanova de Arousa), compoñían un sistema de vixilancia e defensa costeira contra ataques tanto por mar coma polo interior.
O bispo Sisnando conseguiu do rei Sancho I o Craso o permiso para amurallar a cidade de Compostela, que dotou de novas torres grandes e fosos reforzando a catedral, pero finalmente Sisnando rebelouse contra o rei e foi encarcerado. No seu lugar foi nomeado san Rosendo como bispo de Iria Flavia, pero á morte de Sancho I, Sisnando fuxiu do cárcere e expulsou a san Rosendo pola forza de Compostela. O deposto Rosendo profetizoulle que «Aquel que a espada fere, a espada morrerá» cando foi violentado no seu apousento a noite de Nadal do ano 966.
No ano 968 entran en Galiza os viquingos de Gunrod e aproveitando a desorde avanzan por estes territorios sen apenas resistencia. Ramiro III sucedera a Sancho I no trono de León con tan só cinco anos e parte da nobreza galega, inimiga de Ramiro III, non apoiou as mulleres rexentes (a súa nai Tareixa e a súa tía Elvira), que non puideron organizar un exército para facer fronte aos escandinavos. Os campesiños fuxiron dos campos e os viquingos cometeron todo tipo de desmandos; o exército de Gunrod arrasou as igrexas de Boente e de Santa Olalla de Curtis, e os seus monxes foron feitos prisioneiros.
En marzo de 968 Gunrod chega ás portas de Compostela, onde acampa á espera de poder entrar, con promesas que logo non cumprirían, para saquear a cidade. Mais Sisnando II encargárase da súa fortificación e organizou un exército que o 29 de marzo do ano 968 se enfrontou aos viquingos na batalla de Fornelos, parroquia de Rarís. En terras de Teo, o bispo Sisnando púxose á fronte das súas tropas de cabalaría, pero a súa temeridade levouno ao medio do campo de batalla sen maior defensa que o seu valor e morreu dun frechazo inimigo. As súas tropas foron derrotadas e os viquingos entraron en Compostela.
Agrobacterium
En realidade, na taxonomía actual o xénero Agrobacterium desaparecería como tal, debido a unha profunda reclasificación proposta das súas especies. A razón é que o xénero Agrobacterium é bastante heteroxéneo. Os estudos taxonómicos modernos fixeron que houbese que reclasificar a totalidade das especies de Agrobacterium, algunhas en novos xéneros como Ahrensia, Pseudorhodobacter, Ruegeria, e Stappia, pero a maioría foron reclasificadas dentro do xénero Rhizobium, aínda que non sen controversia.
As bacterias do xénero Agrobacterium son móbiles, a maioría aerobias estritas, teñen unha capacidade moi estendida de utilizar glícidos. A súa temperatura óptima de crecemento é de 24 a 28 °C. Nestas condicións e nun medio de cultivo moi favorable, o seu tempo de xeración é duns 120 minutos. Resisten moi ben as carencias, e nos medios pobres poden tamén sobrevivir varias semanas en auga pura a 4 °C. Resisten os sales de telurio, e a numerosos antibióticos beta-lactámicos.
Taxonomía
Coas novas modificacións taxonómicas todas as Agrobacterium están agora clasificadas noutros xéneros. As equivalencias das principais especies indícanse na táboa:
Patóxeno de plantas
esquerda|miniatura|Os grandes avultamentos na raíz desta planta son tumores inducidos por Agrobacterium sp.
A. tumefaciens causa tumores nas raíces das plantas. A enfermidade caracterízase por un crecemento similar a un tumor ou bugalla na planta infectada, xeralmente situado na unión da raíz co talo. Os tumores son inducidos pola transferencia por conxugación dun segmento de ADN (chamado ADN-T ou T-DNA, ADN de transferencia) dun plásmido bacteriano indutor de tumores (plásmido Ti). A especie moi relacionada A. rhizogenes, induce tamén tumores nas raíces, e leva o plásmido Ri ou plásmido indutor de tumores na raíz. Aínda que a taxonomía de Agrobacterium sufriu unha profunda revisión, pode dicirse que neste xénero tradicional existen tres biovares, A. tumefaciens, A. rhizogenes, e A. vitis. As cepas dentro de A. tumefaciens e A. rhizogenes poden portar o plásmido Ti ou o Ri, mentres que as cepas de A. vitis, que xeralmente están restrinxidas ás vides, só poden levar o plásmido Ti. De mostras do ambiente illáronse cepas que non son de Agrobacterium, que portan o plásmido Ri, mentres que os estudos de laboratorio indican que cepas non de Agrobacterium poden tamén levar o plásmido Ti. Moitas cepas do medio ambiente de Agrobacterium non posúen nin plásmido Ti nin Ri, polo que non son virulentas.
O ADN-T do plásmido intégrase de forma semi-aleatoria no xenoma da célula hóspede, e os xenes da morfoloxía tumoral do ADN-T exprésanse causando a formación do tumor. O ADN-T leva xenes que codifican encimas biosintéticos para a produción de aminoácidos infrecuentes, tipicamente octopina ou nopalina. Tamén contén xenes para a biosíntese das hormonas vexetais, auxina e citoquininas), e para a biosíntese de opinas, que proporcionan á bacteria unha fonte de carbono e nitróxeno que a maioría dos demais microorganismos non poden utilizar, o que lle dá a Agrobacterium unha vantaxe selectiva. Ao alterar o equilibrio hormonal en células da planta, esta non pode controlar a división desas células, e fórmase o tumor. A proporción de auxina con respecto á citoquinina producida polos xenes do tumor determina a morfoloxía do tumor (de tipo raíz, desorganizado ou de tipo talo).
Agrobacterium en humanos
Aínda que Agrobacterium produce xeralmente infeccións en plantas, pode tamén ser responsable de infeccións oportunistas en humanos que teñan os seus sistemas inmunitarios debilitados, pero non é un patóxeno importante nos individuos sans. Unha das primeiras asociacións entre enfermidades humanas e Agrobacterium radiobacter foi descuberta polo Dr. J. R. Cain en Escocia (1988). Un estudo posterior indicou que Agrobacterium se une e transforma xeneticamente varios tipos de células humanas ao integrar o seu ADN-T no xenoma da célula humana. O estudo fíxose utilizando tecidos humanos cultivados e non chegou a ningunha conclusión en canto a actividades biolóxicas relacionadas na natureza.
Usos en biotecnoloxía
A capacidade de Agrobacterium de transferir xenes a plantas e fungos é moi utilizada en biotecnoloxía, en especial en enxeñaría xenética para a transformación de plantas. Pode utilizarse para isto un plásmido Ti ou Ri modificado. O plásmido é "desarmado" por deleción dos xenes produtores de tumores; as únicas partes esenciais do ADN-T son ás súas dúas pequenas repeticións finais (de 25 pares de bases), xa que polo menos cómpre unha delas para a transformación da planta. Marc Van Montagu e Jozef Schell na University de Gante (Bélxica) descubriron o mecanismo de transferencia de xenes entre Agrobacterium e as plantas, que deu lugar ao desenvolvemento de métodos para alterar Agrobacterium converténdoo nun sistema de cesión de xenes eficiente na enxeñería xenética das plantas. Un equipo de investigadores liderado pola Dra. Mary-Dell Chilton foi o primeiro en demostrar que os xenes da virulencia podían ser eliminados sen afectar negativamente á capacidade de Agrobacterium de inserir o seu propio ADN no xenoma da planta (1983).
Os xenes que van ser introducidos na planta son clonados nun vector de transformación de plantas que contén a rexión do ADN-T do plásmido desarmado, xunto cun marcador seleccionable (como un marcador de resistencia a antibióticos) para permitir seleccionar as plantas que foron transformadas con éxito. As plantas cultívanse en medios que conteñen antibióticos despois do operación de transformación, e aquelas nas que non se integrou o ADN-T no seu xenoma morren. Un método alternativo é a agroinfiltración.
miniatura|dereita|A planta [[Solanum chacoense transformada usando Agrobacterium. As células transformadas empezan formando calos nun lado das follas.]] A transformación con Agrobacterium pode realizarse de dúas maneiras. Os protoplastos, ou discos de follas poden incubarse con Agrobacterium e despois rexenéranse plantas completas utilizando cultivo de tecidos de plantas. Un protocolo de transformación común para a planta Arabidopsis é o método da inmersión floral: as flores mergúllanse nun cultivo de Agrobacterium, e a bacteria transforma as células da liña xerminal que forman os gametos femininos. As sementes poden despois ser examinadas para ver a súa resistencia a antibióticos (ou outro marcador de interese), e as plantas que non teñan o ADN do plásmido integrado morrerán.
Agrobacterium non infecta todas as especies de plantas, pero hai outras técnicas efectivas de transformación de plantas que se poden aplicar como a pistola de xenes.
Chris Evans
Christopher Robert "Chris" Evans, nado o 13 de xuño de 1981 en Boston, Massachusetts, é un actor de cinema e televisión e director de cine estadounidense.
Filmografía
miniatura|Chris Evans no [[2010.]]
Agrobacterium
Usos en biotecnoloxía
Agrobacterium é a fonte orixinal de material xenético utilizado para transformar os seguintes organismos modificados xeneticamente de especies como: soia, algodón, millo, remolacha azucreira, alfalfa, trigo, aceite de colza (Canola), Agrostis stolonifera (para alimentación animal) ou arroz (arroz dourado Golden Rice).
Xenómica
A secuenciación dos xenomas de varias especies de Agrobacterium permitiu o estudo da historia evolutiva destes organismos e proporcionou información sobre os xenes e sistemas implicados na patoxénese, control biolóxico e simbiose. Un importante descubrimento foi a posibilidade de que estean evolucionando cromosomas a partir de plásmidos en moitas destas bacterias. Outro descubrimento é que as diversas estruturas cromosómicas neste grupo parecen ser capaces de soster tanto estilos de vida simbióticos coma patóxenos. A dispoñibilidade de secuencias xenómicas de especies de Agrobacterium segue incrementándose, o que está a dar unha visión xeral do funcionamento e historia evolutiva deste grupo de microbios asociados a plantas.
Ligazóns externas
Agrobacterium tumefaciens
Elafonisi
Elafonisi (Ελαφονήσι "illa dos cervos") é unha illa situada preto da esquina suroeste da illa de Creta no Mediterráneo, da que forma parte administrativamente, na unidade rexional de Chania. Cando o tempo permíteo, é posible camiñar ata a illa a través das augas pouco profundas. A illa é unha reserva natural protexida. miniatura|left | Praia de Elafonisi
Guerra de Independencia grega
No punto máis alto da illa hai unha placa que conmemora un tráxico acontecemento. O Domingo de Pascua do 24 de abril de 1824 varios centos de gregos, na súa maioría mulleres e nenos, foron asesinados en Elafonisi por soldados otománs. Para evitar o avance das tropas turcas otomás, corenta homes armados refuxiáronse na illa con mulleres, nenos e vellos na espera dun barco para levalos ás Illas Xónicas. Os soldados otománs decidiran acampar na praia fronte á illa. Un dos seus cabalos camiñou ao longo das augas pouco profundas da illa e as persoas que se escondían na illa foron descubertas. Segundo varias fontes había entre 640 e 850 persoas en total, a maioría das cales foron asasinados e os sobreviventes foron vendidos como escravos en Exipto.
Naufraxio do Imperatrix
Unha gran cruz de madeira conmemora o naufraxio do 22 de febreiro de 1907. Tratábase dun vapor de pasaxeiros da Österreichischer Lloyd, chamado o Imperatrix. Debido aos fortes ventos do noroeste 38 persoas morreron nun bote salvavidas que tratou de chegar á beira. Todos eles foron enterrados na illa. O Imperatrix aínda se atopa no fondo do mar fronte aos cantís da illa e foi a razón pola que se construíu un faro nun outeiro da illa.
O faro foi destruído durante a Segunda Guerra Mundial polas tropas de ocupación alemás.
miniatura|illa de Elafonisi na distancia desde a costa de Creta
La Bandina
La Bandina é un grupo musical español de folk asturiano, formado en Asturias en 1996. O repertorio do grupo inclúe pezas tradicionais, pero tamén moitas composicións propias, e sempre cantan en asturiano.
Historia
Comezaron a súa andaina en 1996 coa intención de recrear as tradicións bandines de principios do século XX en Asturias, que tocaban pezas tradicionais dedicadas esencialmente ao baile. Ao primeiro chamábanse La Bandina les 47, facendo referencia ás 47.000 pesetas coas que presupostaban por entón calquera actuación o Concello de Aller. Cando nun cartel do Festival Folk de Plasencia o nome apareceu acurtado como La Bandina gustoulles e decidiron deixalo así.
En 2002 editan o seu primeiro álbum, Pa baiḷḷar (FonoAstur). En xuño de 2005, tamén en Fonoastur, publican o seu segundo disco, ...de romandela. Nel apréciase unha evolución que o leva a ser un éxito de público e crítica, chegando a ser considerado por algúns como un dos mellores álbums da historia do folk asturiano, e consolidando a La Bandina como un dos grupos máis recoñecidos no seu xénero.
O grupo celebrou en agosto de 2006 o seu décimo aniversario ampliando a súa formación e celebrando un concerto especial en Xixón, que sería editado nun CD-DVD.
Actuaron no Festival Intercéltico de Lorient (Bretaña), a Rua Viva en Évora (Portugal), o Festival Interceltique de Provenza, (Francia), o Cornemuses d’Europe de Borgoña (Francia) e a Fête de la Vielle de Anost (Francia).
Carpintaría de ribeira
A carpintaría de ribeira é a industria de construción artesanal de barcos de madeira. Malia contar con gran tradición nas costas galegas, durante o século XX a carpintaría de ribeira viu relegada a súa actuación en toda Europa á construción de pequenas embarcacións, diminuíndo moito o seu volume de traballo. En 2019, por exemplo, en Asturias existe un único estaleiro de ribeira, sito na ría de Ribadeo. En países sen grandes estaleiros, esta actividade continúa puxante.
Tim Staffell
Timothy John Staffell (coñecido como Tim Staffell), nado o 24 de febreiro de 1948 en Ealing, Londres, Inglaterra, é un músico de rock, artista visual e deseñador. Foi un dos membros de Smile, unha banda que incluía a Brian May como guitarrista e a Roger Taylor na batería. Logo da saída de Staffell, Freddie Mercury e John Deacon uníronse ao grupo para formar a coñecida banda de rock Queen.
Carpintaría de ribeira
A construción de embarcacións de cabotaxe deu o seu nome a estas carpintarías, que cubriron dende antigo a construción de pequenas barcas, pero tamén ata finais do século XIX outras embarcacións de máis calado como corvetas, goletas ou bergantíns.
Tim Staffell
Vida e carreira na música
Timothy John Staffell estudou na Hampton Grammar School e nesa época era o cantante nunha banda chamada Railroaders. En 1964 asistiu a un concerto onde coñeceu o compañeiro de estudos Brian May. Axiña montaron unha banda de blues-rock chamada "1984", con John Garnham (guitarra), Dave Dilloway (baixo), John Sanger (teclados) e Richard Thompson (percusión). En 1965 Staffell empezou os seus estudos de debuxo e deseño no Ealing Art College, onde colleu amizade con Freddie Mercury, entanto que Brian May marchara para o Imperial College, de Londres. "1984" disolveuse a principios de 1968.
Carpintaría de ribeira
A carpintaría de ribeira nace coa navegación, e os primeiros testemuños da existiencia desta técnica corresponden ao Antigo Exipto, onde se practicaba dende o ano 3000 a.C. miniatura|Estaleiro de buques de madeira. Taller de carpintaría de ribeira na Lieira, [[Castropol, sobre a ría de Ribadeo.]]
Tim Staffell
Vida e carreira na música
Staffell e Brian May crearon xuntos máis tarde unha nova banda chamada Smile, con Roger Taylor como percusionista. Staffell e Brian May co-escribiron a canción "Doing All Right", que foi incluída por Queen no seu álbum de debut. Staffell uniu a Humpy Bong e logo o grupo de rock progresivo experimental Morgan, con quen publiou os álbums Nova Solis e Brown Out (máis tarde rebautizado como The Sleeper Wakes).
Carpintaría de ribeira
Selección da madeira
Para as pezas máis importantes da estrutura (roda, codaste, cadernas) emprégase madeira con dureza e curvatura ideais: por exemplo, carballo. As pezas longas, quilla e sobrequilla, madeira de troncos longos e rectos, como eucalipto ou ciprés.
Tim Staffell
Deseñador
Staffell continuou tamén a súa carreira no mundo do deseño de produto e tamén como deseñador, animador e director de anuncios. Entre os proxectos nos que traballou está a adaptación á cadea de televisión BBC de The Hitchhiker's Guide to the Galaxy, e el foi tamén o xefe dos creadores de modelos para a primeira serie do programa infantil de televisión Thomas the Tank Engine & Friends.
Carpintaría de ribeira
Almacenamento ó ár libre
Para ter un grao ideal de humidade, a madeira almacénase ó ár por un tempo abondo.
Tim Staffell
Regreso á música
En 2001, Staffell regresou á industria de música formando parte con Richard Lightman (con quen levaba moito tempo colaborando) dunha nova banda de blues-funk chamada aMIGO, con inspiracións latinas, de folk e de rock. En 2003 gravaron un álbum co seu mesmo nome, con versións regravadas das cancións de Smile "Earth" e "Doing All Rightr", no que colaborou o seu excompañeiro Brian May nas guitarras e nas voces. O álbum foi autoeditado nunha serie limitada de menos de 300 copias e máis tarde pasou a estar dispoñible en iTunes.
Carpintaría de ribeira
Debuxo de planos
Antes de comezar a construción, fanse os debuxos na mesa de gálibo. miniatura|Estaleiro do Purro en [[Bueu]]
Quilla, roda e codaste
A construción comeza coa quilla, na que se van unir roda (que constitúe a armazón da proa) e codaste (da popa). Estas tres pezas afírmanse con dormentes, para dar rixidez ó conxunto.
Cadernas
Ó conxunto anterior únenselle as cadernas. As primeiras en ser colocadas son as chamadas terzo de proa e terzo de popa, que se sitúan nos terzos anterior e posterior da medida total da quilla. Logo van incorporándose o resto, en cantidade variable segundo o tamaño da embarcación. En barcos de maior porte, as cadernas afírmanse sobre a quilla sobrepoñendo a esta a sobrequilla.
Vaus
Ás cadernas únenselle, de costado a costado a nivel de cuberta, os vaus que a van soportar. O conxunto ata aquí constitúe a obra morta.
Forro do casco
O casco entabóase a partir da obra morta: dende o alto até a liña de flotación, para seguir dende a quilla até rematar coa obra morta xa entaboada, dando así a obra viva.
Calafateo
alt=Cartel da ruta costeira Castropol-As Figueiras con información sobre a carpintaría de ribeira na zona da Lieira, na ría de Ribadeo.|miniatura|Cartel da ruta costeira [[Castropol-As Figueiras con información sobre a carpintaría de ribeira na zona da Lieira, na ría de Ribadeo.]] Sélanse as aberturas entre as táboas do casco colocando pabío de algodón trenzado, cun mazo e ferramenta de calafateo (semellante a unha cuña metálica).
Tamandua tetradactyla
Tamandua tetradactyla é unha especie de mamífero placentario da orde dos pilosos e familia dos mirmecofáxidos.
É un tamanduá de Suramérica, solitario, que se encontra en numerosos hábitats de selvas e de sabanas áridas, e que se alimenta de formigas, térmites e abellas (de aí un dos seus nomes locais, oso mielero).
Ten fortes garras que usa para romper niños de insectos ou para defenderse.
Distribución
Tamandua tetradactyla encóntrase desde o nivel do mar até os 2 000 m de altura, distribuíndose en Suramérica desde Colombia, Venezuela e a illa Trinidad, polo norte, até o norte e nordés da Arxentina e o Uruguai.
Hábitat
Habita en bosques húmidos e secos, selvas tropicais, sabanas e montes. Gusta estar cerca de regatos e ríos, especialmente onde abundan lianas e plantas epífitas (presumibelmente debido a que están as súas presas nesas áreas).
Morfoloxía
O tamaño da cabeza e o troco oscila entre 5 e 9 dm, e a cola mide entre 4 a 6 dm. As variacións individuais e xeográficas observadas entre os individuos desta especie fixeron da súa descrición taxonómica unha dificultade. Os espécimes do sueste están "fortemente manchados," con manchas negras nas costas e na cola. O resto do corpo pode ser beixe ou pardo. Os individuos do norte do Brasil, e de Venezuela ao oeste dos Andes son enteiramente beixes, pardos ou negros, ou só moi lixeiramente manchados.
Bioloxía
As femias son poliéstricas, aínda que preñan xeralmente en verán. A xestación dura entre 130 e 150 días, tras os que nace unha soa cría en primavera. Ao nacer, a cría non se parece aos seus pais; a cor do seu pelo varía do branco ao negro. Durante un tempo vive agarrada ao lombo da nai, que a deixa nunha póla segura cando busca alimento.
É un animal principalmente nocturno, pero ocasionalmente está activo durante o día. É común achalo no seu niño durante o día, en ocos de árboees ou en covas doutros animais. Son solitarios, pero pódense comunicar cando se buscan polo celo e emitir un fétido olor por unha glándula anal.
É mirmecófago, é dicir, come formigas, térmites (formas arbóreas principalmente), que localizan co seu olfacto. Ademais gustan do mel e das abellas, e complementan a súa dieta con froitas e carne. Extraen ás súas presas usando as súas fortes garras para romper e abrir niños e capturalas coa súa pegañenta e alongada lingua (de até 4 dm de lonxitude).
A súa vida en cativerio pode alcanzar os 9 anos e 6 meses.
Descrición
A especie foi descrita en 1758 por Linneo, na 10ª edición sa súa obra Systema Naturae, baixo o nome de Myrmecophaga tetradactyla. Posteriormente foi reclasificada dentro do xénero Tamandua, que fora creado por John Edward Gray en 1825.
miniatura|250px|Tamandua tetradactyla en posición defensiva.
Sinónimos
Ao longo do tempo, a especie foi coñecia tamén polos seguintes sinónimos:
Subespecies
Na actualidade, dentro de Tamandua tatradactyla, recoñécense as seguintes subespecies:
Nota: Véxase a distribución de cada unha destas especies no mapa arriba.
Status de conservación
En 2014 a Unión Internacional para a Conservación da Natureza e dos Recursos Naturais (UICN) cualificou o status de Tamandua tetradactyla como LC (pouco preocupante) debido á súa ampla distribución, a suposta amplitude da súa poboación e a que se encontra nunha serie de áreas protexidas, e porque é pouco probábel que a poboación estea diminuíndo o suficiente como para cualificala nunha categoría ameazada.
Porén a súa poboación está en regresión, debido á súa caza, ás veces para aproveitar os grosos tendóns da cola, que se empregan para fabricar cordas.
Baratang
Tamén coñecida como Illa Baratang, é máis comunmente coñecida simplemente como "Baratang".
Baratang contén os únicos exemplos coñecidos de volcán de lodo na India. Estes volcáns de lodo xurdiron de forma esporádica, con erupcións recentes en 2005 crese que estiveron asociados co Terremoto do Océano Índico 2004. A grande erupción anterior rexistrada foi o 18 de febreiro 2003.
Hai outros volcáns na zona, o volcán da Illa Barren que é o único volcán activo en Asia Meridional e o volcán Narcondum, que é considerado como un volcán potencialmente activo.
Avenoiteiras
As avenoiteiras, noitebras ou noitaregas é o nome co que se coñecen popularmente as aves da orde dos caprimulxiformes pertencentes á familia dos caprimúlxidos.
Estes nomes débense aos seus hábitos nocturnos. Son aves de ás longas e patas curtas, que normalmente fan o seu niño no chan e que se alimentan de insectos voadores, como bolboretas e mosquitos. Os membros deste grupo atópanse amplamente espallados no mundo.
Os caprimúlxidos son aves pouco coñecidas, sobre todo debido aos seus hábitos nocturnos e á súa plumaxe críptica. Porén, están espallados por todo o planeta, principalmente nas rexións máis quentes. Teñen o costume de vivir preto de rabaños, xa que estes lles garanten unha boa concentración de insectos.
Clasificación
Subfamilia Chordeilinae Subfamilia Caprimulginae Subfamilia Eurostopodidae
Rabelas, Veiga, Chantada
Rabelas é un lugar da parroquia de Veiga, no concello de Chantada, na comarca de Chantada, pertencente a provincia de Lugo. No ano 2011 tiña 40 habitantes segundo datos do INE e do IGE. deles 17 eran homes e 23 eran mulleres.
Palau de Benicarló
200px|miniatura|dereita|Palau de Benicarló, sede de [[Cortes Valencianas|Les Corts.]]
O Palau de Benicarló ou Palau dels Borja é a sede oficial das Cortes Valencianas, situado no casco antigo da cidade de Valencia. Trátase dunha mansión aristocrática do gótico-civil, construído no século XV para residencia da familia Borja, duques de Gandia. Construíuse sobre un edifico anterior, onde estaba a Escola de Arte a Gramática de Valencia dende 1408.
Construción e descrición do palacio
O palacio, mandado construír polos duques de Gandia na capital do Reino de Valencia, constituíu durante séculos a expresión da súa preeminencia entre a nobreza local.
O inicio dunha construción con pretensións practicamente coincidiu coa concesión do ducado e, sen dúbida, o carácter representativo foi voluntariamente perseguido. Este criterio explica a súa localización urbana e as súas espectaculares dimensións, hoxe principalmente observábeis na súa fachada e na insinuación que nesta tiveron as estancias da súa planta nobre. Mantívose ao longo do tempo, aínda que languidecendo moi cedo trala morte dos dous primeiros duques. Este ocaso acelerouse cando os posuidores do título abandonaron terras valencianas ou este recaeu en mans doutros que nunca as pisaron.
A responsabilidade da construción do palacio dos Borja en Valencia, foi, do mesmo xeito que a súa posesión, distinta e dominante ao longo da súa historia. No seu encargo adquiren especial relevancia os primeiros duques de Gandia e o cardeal Roderic de Borja, despois Papa Alexandre VI. Polo que respecta á execución da obra, trátase con especial atención a figura dos prestixiosos mestres de obras da cidade: Francesc Martínez alcumado Biulaygua e Pere Comte.
Polo que respecta ao proceso construtivo do edificio, na súa época de maior actividade, de 1485 a 1520, cando se adaptan edificios preexistentes e elévanse outros, constrúese a escaleira de pedra do patio por Pere Comte (autor de obras moi importantes na cidade de Valencia como a Llotja de la Seda), realízanse importantes traballos nos estudos, labores de cantaría en xanelas e outros elementos relevantes.
Historia do Palacio
200px|miniatura|dereita|Entrada principal ao Palacio O palacio foi propiedade de distintas e importantes familias ao longo da súa historia, primeiro pertenceu á familia Borja dende 1485, foi abandonado a mediados do século XVIII polos duques de Gandia, quedando en estado ruinoso. Despois pertenceu á Casa de Benavent e, finalmente, á Casa de Osuna, até mediados do século XIX, momento en que se vendeu o palacio ao conde de Benicarló.
Posteriormente, a mediados do século XIX, a familia Pujals adquiriuno para establecer unha fábrica de seda. Durante a Guerra Civil foi sede do goberno da Segunda República instalado en Valencia. Actualmente é a sede das Cortes Valencianas.
Centurion (filme)
Centurion é un filme dirixido por Neil Marshall que foi estreado no 2010. Está baseado na desaparición da Legio IX Hispana en Caledonia. Os protagonistas son Michael Fassbender, Olga Kurylenko e Dominic West.
Sinopse
Caledonia, ano 117 de nosa era. Un grupo de soldados romanos loita por salvar as súas vidas despois de que a lexión se vise minguada tralo ataque da guerrilla local. Os valentes soldados compoñían nada menos que a 9ª lexión, a máis lendaria pola súa dureza, pero as cousas non saíron como planeaban. Agora tan só quedan uns poucos superviventes, liderados por Quintus Dias (Michael Fassbender) e a súa misión é resistir ata conseguir chegar á fronteira, antes que as hordas guerreiras da fera e vingativa Etain (Olga Kurylenko) acabe con todos eles.
O Monte, Armentón, Arteixo
O Monte é un lugar da parroquia de Armentón no concello coruñés de Arteixo na comarca da Coruña. Tiña 5 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística dos cales 3 eran homes e 2 eran mulleres.
Xeración de 1950 de Literatura española
Denomínase Xeración dos 50 en España aos escritores en lingua castelá, fundamentalmente poetas que, superada a guerra civil, son considerados "fillos" desta e que unen a reivindicación social cunha nova lírica e preocupación pola linguaxe, así como incorporan reflexións metafísicas e filosóficas nas súas obras. Non obstante, non se rixen por unha liña academicista. Trátase dunha escrita de corte intimista, e están influenciados pola Xeración do 98, especialmente por Antonio Machado. Na segunda etapa desta xeración literaria, os novelistas consideran que o seu papel como escritores os obriga a denunciar as miserias e inxustizas sociais.
Entre os máis destacados membros desta xeración figuran José Manuel Caballero Bonald, Rafael Sánchez Ferlosio, Ángel González, Antonio Gamoneda, José Agustín Goytisolo, Carmen Martín Gaite, Alfonso Sastre ou Claudio Rodríguez, entre outros.
La Ragazzona
La Ragazzona foi un barco de guerra da República de Venecia que foi alugado por Filipe II de España para que formase parte da Armada Invencible que ía enviar contra Inglaterra. Afundiuse no 1588 antes de chegar ao porto da Coruña por mor dunha tormenta.
Na Armada Invencible
miniatura|200px|A Armada Invencible loitando contra a inglesa.
A nave foi alugada polo rei Filipe II para que formase parte da súa Armada Invencible que ía enviar no seu plan de invadir Inglaterra. La Ragazzona foi o buque insignia da escuadra de Levante, composta por nove barcos e dirixida por Martín de Bertedona.
Tralo fracaso dos plans de Filipe II de invadir Inglaterra, La Ragazzona puxo rumbo á península. Chegando á Coruña, e fortemente danado tras a batalla, foi vítima dunha tormenta que o afundiu o 8 de decembro de 1588.
Despois de afundirse
Os canóns que transportaba La Ragazzona foron levados á Coruña onde foron fundamentais para a defensa da cidade dos ataques do corsario inglés Francis Drake no 1589, defensa na que destacou a actuación de María Pita.
Os seus restos permaneceron esquecidos durante varios séculos ata que no 2013 un equipo dirixido pola Universidade de Santiago de Compostela os redescubriu, en colaboración coa Armada española e a empresa Argos.
Loita de clases
A loita de clases é unha teoría clasista proveniente do marxismo que tenta explicar a existencia de conflitos sociais como o resultado dun suposto conflito central ou antagonismo inherente entre os intereses de diferentes clases sociais. O concepto foi introducido na vida política moderna polo influente sociólogo alemán de tendencias conservadoras Lorenz von Stein, para quen se deriva da división da sociedade producida pola aparición de clases, o que ocasiona que os individuos busquen acceder ao poder político co fin de favorecer os seus intereses tanto sociais coma económicos e políticos. Na súa visión, esa loita de clases dá orixe aos movementos sociais.
Segundo Karl Marx a loita entre as clases sociais é o motor da historia. É dicir, que o conflito entre clases sociais foi a base sobre a que se produciron os feitos que dan forma ás sociedades. Esta loita dáse entre dúas clases sociais antagónicas características de cada modo de produción.
Centro de Deportes El Palo
O Centro de Deportes El Palo é un club de fútbol español do barrio de El Palo, na cidade de Málaga. Foi fundado en 1971 e actualmente compite na Segunda División B. Xoga de local no Estadio San Ignacio, con capacidade para 1.000 espectadores.
Tostão
Eduardo Gonçalves de Andrade (25 de xaneiro de 1947, Belo Horizonte), coñecido mundialmente como Tostão, é un futbolista brasileiro.
Como a maioría de xogadores brasileiros, tivo un alcume dende case o comezo da súa carreira. Este foi Tostão, a pequena moeda. Intelixentísimo no seu xogo e letal encarando ós gardametas, é o máximo goleador da historia do Cruzeiro, pese á súa retirada con só 26 anos. No Mundial de Fútbol México 1970, formou un equipo letal con Pelé. Nese campionato alzouse co título mundial e formou parte do considerado mellor equipo da historia, con xenios como o propio Tostão, Pelé, Jairzinho, Gérson ou Rivelino.
Xusto antes dese torneo sufriu un desprendemento de retina por mor dun balonazo. A súa participación foi dúbida ata última hora, mais conseguiu recuperarse a tempo. Esta mesma mancadura provocou o seu retiro do fútbol pouco despois, á idade de 26 anos.
Abandonou totalmente o fútbol, rexeitando invitacións para comentar encontros ou mesmo adestrar, dedicándose por completo á súa profesión de médico. Ó fin, a mediados dos anos 90, volveu á escena pública como xornalista de deportes.
Sines
Sines é unha cidade portuguesa do distrito de Setúbal, da rexión do Alentexo e a subrexión do Alentejo Litoral. Segundo o censo de 2011 tiña 14.238 habitantes cunha densidade de poboación de 70,03 hab/km². O porto de Sines é o maior porto artificial de Portugal. Sines limita ao norte e ao leste co concello de Santiago do Cacém, ao sur con Odemira e ao oeste co Océano Atlántico.
Xeografía
miniatura|esquerda|Mapa das [[freguesías do concello.]] O concello de Sines divídese en dúas freguesías:
Demografía
[1] Integrado en Santiago do Cacém
Fonte: INE
Eaux-Bonnes
dereita|miniatura|270px|Vista panorámica do núcleo de Aigas Bonas.
Eaux-Bonnes (fr.) ou Aigas Bonas (oc., non oficial) é o nome dun concello occitano situado na aba norte dos Pireneos, pertencente ao departamento francés de Pireneos Atlánticos e localizado na rexión de Aquitania.
Xeografía
Está atravesado polo regato Valentin, e por cinco regatos máis que lle son afluentes. O Valentin é afluente do río Aussau, que é o que lle dá nome ao val. As augas do Valentín deron lugar a unha estación termal, e tamén a espectaculares fervenzas que son unha das principais atraccións turísticas do lugar en verán.
Historia
Se ben teñen aparecido restos arqueolóxicos que auntan a un poboamento neolítico e da Idade de bronce, non existe ningunha testemuña escrita da ocupación ata o século XVI. Os romanos, que coñecían o aproveitamento dos recursos termais, aínda que ocuparon o val non explotaron o termalismo. A primeira referencia aos mananciais, situados entre os lugares de Aas e Assouste, remonta a 1462, pero a primeira mención a un poboamento aparece coa orde de construción dun hospital militar, dada polo rei Francisco I de Francia, co obxectivo de atender aos bearneses feridos na batalla de Pavía, en 1525.
Un século máis tarde, en 1648, testemúñase a primeira referencia ao turismo termal, coa condesa de Arcenis tomando os baños en Aigas Bonas, se ben ata o remate do século XVIII e o XIX non coñece un verdadeiro desenvolvemento. A partir de 1830 reconstrúese o antigo balneario, e a cidade vive unha época de expansión. En 1855, o escritor Hippolyte Taine visita o balneario, ao que lle dedica varias páxinas na súa Voyage aux eaux des Pyrénées. A época de expansión da vila complétase co comezo, en 1861, das obras do hospital militar, que inaugura a emperatriz Uxía, grande mecenas da vila. Nese mesmo ano a casa do concello pasa de Aas a Aigas Bonas, co que muda tamén o nome do concello e perde o dato curioso de ser o primeiro concello de Francia por orde alfabética, que pasa a ser o de Aast.
En 1930 constrúese o primeiro edificio dedicado aos deportes de inverno. A segunda guerra mundial porén dálle a Aigas Bonas unha función de prisión, e os seus hoteis baleiros son aproveitados polo exército da Alemaña nazi para reter republicanos españois, e xudeus en camiño cara ao campo de concentración de Gurs. Durante o século XX, o termalismo entra en crise, da que só se recuperará nos seus últimos anos e comezos do século XXI cun rexurdimento desta clase de terapias asociadas ao turismo verde.
Cultura e turismo termal
miniatura|esquerda|O casino O turismo termal promoveu a construción de diversos chalés e vilas no século XIX, que acollían unha clientela de gran capacidade económica. Malia que o esgrevio do terreo non permitiu a súa difusión na medida en que si o fixo noutras cidades balneario, cóntanse na cidade algúns interesantes exemplos, como a Vila Bellevue, a Vila Cockade (construída en 1937 polo escritor inglés Dornford Yates, ou o Casino, comezado en 1873. Ao mesmo tempo desenvolvéronse hoteis, dos que o máis importante é o Hôtel des Princes (hotel dos príncipes), construído en 1860 e na actualidade de propiedade municipal.
A tradición dos deportes de inverno comeza en Aigas Bonas o 15 de febreiro de 1908 cando comeza nela o primeiro concurso internacional de esquí dos Pireneos, que se celebra ao ano seguinte, 1909, coa presenza de Afonso XIII de España. Porén, o primeiro edificio de acollida hostaleira dedicado aos deportistas é de 1930. As instalacións de neve concéntranse na estación de esquí de Goreta.
Entre os edificios relixiosos, o máis importante é a igrexiña de Assouste, do século XII, cunha bóveda que está considerada monumento histórico polo estado francés.
A Perillona, Armentón, Arteixo
A Perillona é un lugar da parroquia de Armentón no concello coruñés de Arteixo na comarca da Coruña. Tiña 11 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística dos cales 6 eran homes e 5 eran mulleres.
Edelmiro Fernández
Edelmiro Fernández Parada nado en Ribeira en 1973, é un gaiteiro galego.
Ten unha longa traxectoria como gaiteiro durante o que gañou un gran número de premios tanto en Galicia como no exterior, destacando o Trofeo MacCrimmon de Gaita, que gañou catro veces e o acredita como un dos mellores gaiteiros do mundo. Participou en numerosas gravacións con diversos artistas e agrupacións musicais e é profesor de gaita.
Traxectoria
Aos 12 anos comezou a tocar a gaita na escola municipal de Ribeira, formando parte da banda de gaitas Ancoradoiro, coa que participou en concursos, gravacións e actuacións en toda a xeografía nacional. Tamén formou parte do cuarteto do mesmo nome, co que participou en varios certames, o primeiro deles no Festival Intercéltico do Morrazo, en 1986, no que obtiveron o cuarto premio. A partir de aí, obtiveron numerosos premios, entre os que destacan o primeiro premio no "Concurso Rexional de Gaitas" de Ponteareas en 1993 e os primeiros premios obtidos nos concursos de Ponteareas, Cerdido e Betanzos en 1994.
Diplomouse en Educación Musical pola Facultade de Ciencias da Educación da Universidade de Santiago de Compostela. En 1990 comezou a súa carreira como gaiteiro solista, presentándose ao I Trofeo Fin de Siglo de Ourense, no que foi elixido como finalista. Aínda que finalmente non puido participar na final, si participou na gravación do CD conmemorativo.
A partir deste momento comezou unha exitosa carreira como gaiteiro, que inclúe numerosos premios e actuacións tanto como solista como parte doutros cuartetos tradicionais (Laghareu, Zamar), e colaboracións con grupos nacionais e estranxeiros (Amistades Peligrosas, Xochilmica, Eddy Maguire, Laio), tanto en concertos como en gravacións. En 1995 foi membro fundador do grupo Fiandola e desde o 2000 colaborou regularmente co compositor irlandés Shaun Davey, actuando en Lorient, Skye, Chicago, Dublín e Sapânta, e na gravación do CD "May We Never Have To Say Goodbye". Tamén foi membro de La Banda Europa, liderada por Jim Sutherland, coa que actuou en Newcastle e Falkirk e no "Celtic Connections Festival" (2008).
Logo formou parte dos grupos Taghaitaí e Tribemol, e na actualidade é profesor de música en Carballo.
Tradición
Tradición é cada un daquelas pautas de convivencia que unha comunidade considera dignas de constituírse como unha parte integral dos seus usos e costumes. A tradición adoita versar xenericamente sobre o conoñecemento e tamén sobre principios ou fundamentos socioculturais selectos, que por consideralos especialmente valiosos ou acertados preténdese que se estendan ao común, así unhas xeracións os transmitirán ás seguintes a fin de que se conserven, se consoliden, se adecúen a novas circunstancias. Tamén se chama tradición aos patróns que poden formar idiosincrasias, como as tradicións: exipcia, grega, romana etc. O cambio social altera o conxunto de elementos que forman parte da tradición.
Gunrod
Gunrod, Gunrød,  Gudrød ou Gunderedo  (do nórdico antigo: Guðrǫðr) (m. 970) foi un caudillo viquingo noruegués considerado rei do mar (sækonungr) que dende as súas bases permanentes no Loira lanzou sanguentas incursións nas costas cantábricas da península ibérica con cen naves armadas no 968, asentándose en Galiza durante un ano enteiro. Posibelmente Gunrod tiña parentesco familiar, primo ou irmán, con Harald II de Noruega.
Tradición
Tamén se emprega a locución tradición popular para aludir aos valores, crenzas, costumes e formas de expresión artística característicos dunha comunidade, en especial a aqueles que se transmiten por vía oral. O tradicional coincide así, en gran medida, coa cultura e o folclore ou a sabedoría popular, como nos refraneiros.
Gunrod
En marzo de 968 Gunrod chega ás portas de Compostela, o bispo Sisnando Menéndez encargouse da defensa e o 29 de marzo de 968 enfrontouse aos viquingos na batalla de Fornelos, foi derrotado e morreu dun frechazo. Os viquingos entraron na cidade sen máis resistencia.
Tradición
Etimoloxía
A palabra provén do substantivo latino traditio, e este á súa vez do verbo tradere, «entregar».
René Guénon
A palabra tradición ten un sentido particular nos escritos do metafísico francés René Guénon. Con ela alude Guénon a contidos e prácticas trasmitidos durante séculos que manteñen aberta unha vía de acceso á verdade absoluta do home e a relación deste con Deus e a creación. Esta tradición é única para toda a humanidade (Traditio perennis), e maniféstase de forma superficialmente distinta nos diferentes pobos e relixións, variando segundo o contexto, pero mantendo sempre intacta a parte interior ou esotérica que é inalterable e incomunicable (pois precisa da propia experiencia ou iniciación). A cadea rómpese coa época moderna, na que se perde (agóchase) a tradición verdadeira e só persisten sucedáneos (a vistas dos non iniciados) que non remiten a ningunha realidade trascendente, pois se trata só de manifestacións físicas reproducibles, e non de realidades interiores que se externalizan a través de múltiples formas, axustándose aos límites estabelecidos pola mesma tradición.
Vicente Aleixandre
A visión conservadora da tradición ve en ela algo que preservar de maneira fiel e acrítica. Desde unha perspectiva aberta ao cambio apréciase, pola contra, que a vitalidade dunha tradición depende da súa capacidade para renovarse, podendo modificar a súa forma para adaptarse a novas circunstancias, sen perder por iso o seu sentido.
O poeta Vicente Aleixandre destaca esta capacidade creadora da tradición ao escribir no seu discurso de recepción do premio Nobel: ''Tradición y revolución. He ahí dos palabras idénticas (Tradición e revolución. Velaí dúas palabras idénticas''.).
Gunrod
O conde Gonzalo Sánchez rematou coa aventura viquinga no ano 970 lanzando un ataque cun poderoso exército que venceu aos nórdicos en cruenta batalla e tras capturar a Gunrod e os superviventes da súa frota, pasounos a todos a coitelo. Unha resposta tan sanguenta probabelmente debeuse a que no século X se chegou a dicir que, vistos os precedentes de expedicións previas, o viquingo era peor inimigo que o mouro.
Illa Socorro
Características
A illa elévase abruptamente do mar ata os 1130 metros, no Monte Evermann. A erupción máis recente foi en 1993. Outras erupcións recentes foron cara a 1848 e 1896, e mais en 1905 e 1951.
Existe unha estación naval, establecida en 1957, cunha poboación de 250 (Mariños e as súas familias), vivindo nunha vila con igrexa, en Baía Vargas Lozano, ao sur da Illa a uns 800 m este de Cabo Regula, o punto máis ao sur da illa. Hai un manancial de auga doce a 5 km ao noroeste da vila, en Caleta Grayson.
Non existe evidencia de presenza humana en Socorro ata o seu descubrimento polos exploradores españois. Hernando de Grijalva e a súa tripulación descubriron unha illa deshabitada no 21 de decembro de 1533 e chamárona "Illa de Santo Tomé". En 1542, Ruy López de Villalobos, mentres exploraba novas rutas no pacífico, redescubriu a de "Inocentes" e cambioulle o nome pola de "Anublada". En 1608, Martín Yañez de Armida, a cargo doutra expedición, visitou Santo Tomei e a rebautizou como Illa do Socorro.
A principios do século XX, o Dr. Barton Warren Evermann, director da Academia de Ciencias en San Francisco, California, promoveu a exploración científica da illa. As coleccións biolóxicas máis completas foron obtidas durante esta época. O volcán en Socorro foi bautizado na súa honra. esquerda|miniatura|Mapa da Illa Socorro
Nervación (arquitectura)
En arquitectura a nervadura ou nervación é o conxunto de elementos construtivos, chamados nervios, empregados nas bóvedas, especialmente nas de crucería que, por iso, se chaman tamén bóvedas nervadas. Este tipo de bóvedas, típicas da arquitectura gótica e derivadas, constrúense polo cruzamento, ou intersección, de bóvedas de canón apuntadas, que se reforzan nas arestas polos nervios que a cruzan, e que constituén o armazón o esqueleto da bóveda. Estes nervios adoitan estaren moi decorados.