cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Isomalt
Características
Foi descuberto na década de 1960 e é mestura de dous alcohois disacáridos: gluco manitol e gluco sorbitol. É un carbohidrato pouco dixerible. Dixírese soamente de xeito parcial na parte baixa do tracto intestinal. Algunhas das partes non absorbidas son metabolizadas polas bacterias do intestino groso. Ese proceso pode causar nalgunhas persoas deposicións máis brandas ou máis gases intestinais do usual de xeito similar á reacción do corpo a comidas con alto contido de fibras. As poucas persoas que presentan este problema, evítano se comezan con pequenas porcións e incrementan o seu consumo gradualmente.
Realizáronse extensas investigacións sobre o efecto do Isomalt nos niveis de glicosa e insulina. Os resultados sobre persoas con diabetes tipo 1 e tipo 2 teñen mostrado que despois da dixestión de Isomalt, ditos niveis non difiren de maneira apreciable dos niveis normais.
Fórmula: mestura aproximadamente equimolecular de 6-O-a-D-Glucopiranosil-D-Manitol dihidratado (C12H24O11 . 2H2O) con 6-O-a-D-Glucopiranosil-D-Sorbitol (C12H24O11)
Masa molecular: Gluco-piranosil-D-Sorbitol: 344,32. Glucopiranosil-D-Manitol dihidratado: 380,32
Humidade: (Karl Fischer): non máis do 7%
Rango de fusión: entre 145 °C e 150 °C.
Cinzas sulfatadas: non máis do 0,05%.
Muros, San Vicente de Fervenzas, Aranga
Muros é un lugar da parroquia de San Vicente de Fervenzas no concello coruñés de Aranga na comarca de Betanzos. Tiña 2 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 1 era home e 1 era muller.
Intradorso
miniatura|dereita|200px|Esquema dun arco 1. [[Clave (arquitectura)|Clave 2. Doela 3. Extradorso 4. Imposta 5. Intradorso 6. Frecha 7. Luz, Van ]] dereita|miniatura|220px|Intradorso policromado do [[arco de ferradura da Igrexa de Santa Comba de Bande, en Ourense.]] O intradorso (do latín intra, dentro e dorsum, dorso), é un termo arquitectónico que designa á superficie interior, cóncava e inferior dun arco, bóveda ou doela, ou a cara dunha doela que corresponde a esta superficie.
En termos de aeronaútica pode referirse á parte inferior dunha á.
Alexandre Herculano
Traxectoria
Naceu no seo dunha familia de clase media, a cegueira do seu pai impídelle acudir á universidade e ten que ocupar o seu posto de funcionario. En desacordo co absolutismo monárquico participou en agosto de 1831 nunha revolta contra do absolutismo miguelista, e viuse obrigado a fuxir a Inglaterra para exiliarse en Francia, alí as lecturas de Augustin Thierry, François Guizot ou Victor Hugo marcaríano fondamente. En 1832 integrado na expedición de Pedro IV de Portugal volveu a Portugal e dirixe a biblioteca de Porto ata 1836, trasladouse a Lisboa e en 1837 asumiu a dirección do xornal  Panorama e no xornal tamén publicou narracións históricas e algúns estudos.
Intradorso
Contraponse coa voz extradorso.
Alexandre Herculano
Traxectoria
En 1840 saíu elixido deputado polo Partido Cartista (conservador), en desacordo co golpe de estado de Costa Cabral deixou a política, accedeu ao posto de bibliotecario de Ajuda, dedicouse a estudar e escribir. En 1843 apareceu O Bobo, en 1844 publicou Eurico, o Presbítero e O Pároco da aldeia, como historiador publicou História de Portugal (1846-1850), a primeira escrita con rigor histórico, e História da Origem e Estabelecimento da Inquisição em Portugal (1853-1859).
En 1851 tralo golpe de estado da Regeneração, Herculano colaborou co novo goberno, pero o seu enfrontamento con Fernando Pereira de Melo, entón ministro de obras públicas, levouno á oposición e a concorrer ás eleccións municipais en Belém, do que saíu elixido alcalde e fundou en 1856 o Partido Progresista Histórico. En 1866 retirouse ao campo, preto de Santarém, onde morreu.
Der fliegende Holländer
Der fliegende Holländer (en galego O holandés errante) é unha ópera en tres actos con música de Richard Wagner e libreto en alemán do propio compositor. A súa estrea tivo lugar na Hofoper de Dresden o 2 de xaneiro de 1843 baixo a batuta do propio compositor.
Orquestración
A partitura de Wagner require a utilización de:
En escena:
Benigno Gómez Tadín
Traxectoria
Empresario hostaleiro. Concelleiro en Cervantes dende 1987. Nas eleccións municipais de 2007 encabezou a candidatura do PSdeG-PSOE á alcaldía de Cervantes e foi elixido alcalde con maioría absoluta. Nas municipais de 2011 volveu ser elixido alcalde tamén con maioría absoluta. Nas citas electorais de 2015 e 2019 revalida o cargo tamén con maioría absoluta.
Música do Xapón
dereita|miniatura|210x210px|O [[Noh|nō (能) acompáñase habitualmente de música, uta (唄) e hayashi (囃子).]] A música do Xapón inclúe unha gran variedade de artistas en estilos distintos, tanto tradicionais como modernos.
A música tradicional xaponesa coñécese co nome de hōgaku (邦楽), mentres que a palabra ongaku (音楽) designa á música en xeral. A denominación moderna J-Music refírese a certas ramas da música xaponesa con toques occidentais.
Música tradicional xaponesa
miniatura|475x475px|[[Shakuhachi, a frauta tradicional de meditación xaponesa.]] No século XVI, os komuso, un grupo de monxes budistas Zen, desenvolveron unha práctica de meditación sonora. A esta práctica de meditación individual, que consistía en meditar mentres sopraban certos sons nun shakuhachi -unha frauta xaponesa que se suxeita verticalmente como unha frauta doce en lugar de como a tradicional frauta travesa- e chamárona suizen. Os sons non eran improvisados e o obxectivo destes monxes Zen era chegar á iluminación a través do son do shakuhachi. O shakuhachi non era considerado un instrumento musical, gakki, senón un de práctica relixiosa budista, hooki.
En 1871, este grupo de monxes xaponeses é proscripto e entón o son do shakuhachi comeza a ser transmitido en calidade de música co nome de música orixinal, honkyoku.
No Xapón existe unha innumerable variedade de tipos de música tradicional. Dous dos estilos máis antigos son o shōmyō, ou "voz clara", e o gagaku ou música orquestral da corte. Ambos os estilos proveñen dos períodos Nara e Heian.
O gagaku é un tipo de música clásica que foi executada na Corte Imperial desde o período Heian. Kagurauta (神楽歌), Azumaasobi(東遊) e Yamatouta (大和歌) son repertorios relativamente autóctonos. Tōgaku (唐楽) e komagaku orixináronse a partir da dinastía chinesa Tang por transmisión pola península de Corea. Adicionalmente, o gagaku divídese en kangen (管弦) (música instrumental) e bugaku (舞楽) (danza acompañada de gagaku).
As honkyoku ("pezas orixinais") remóntanse ao século XIX a. C.. Estas son pezas para solo de shakuhachi executadas polos monxes da seita mendicante Fuke de budismo Zen. Estes monxes, chamados komusō ("monxes da vacuidade"), executaban honkyoku polas esmolas e iluminación. A seita Fuke deixou de existir cara a finais do século XIX, pero actualmente continúa unha tradición escrita e oral de numerosos honkyoku, aínda que esta música é hoxe a miúdo executada en concertos ou escenarios musicais.
Os samurai a miúdo escoitaban e tomaban parte na execución de actividades musicais como parte das súas prácticas para enriquecer as súas vidas e coñecemento.
O teatro musical desenvolveuse no Xapón desde épocas moi antigas. O noh (能) ou nō xerouse a partir de varias tradicións populares e cara ao século XIV converteuse nunha arte altamente refinada. Kan'ami (1333-1384) e Zeami (1363?-1443) elevárono á súa posición de máxima sofisticación. En particular, Zeami foi autor do núcleo do repertorio noh e foi autor de moitos tratados sobre os segredos da tradición nō (que recentemente foron amplamente difundidos a partir da idade moderna).
Durante o período Edo, os actores (a partir de 1652 só adultos homes) actuaban no teatro kabuki, que era moi popular e colorido. O kabuki incluía todo tipo de representacións, desde obras históricas até pezas musicais con números de danza; era a miúdo acompañado por cantos en estilo nagauta e actuacións shamisen.
Biwa  Hōshi,    Heike Biwa,    MOSO e    Goze
O biwa, que é unha forma de laúde de pescozo curto, era tocado por grupos de músicos itinerantes (biwa hōshi) que o usaban para acompañar as súas historias. A máis famosa destas historias é o Cantar de Heike, un relato do século XIX a. C. sobre o triunfo do clan Minamoto sobre o Taira. Cara ao século XIII os Biwa hōshi comezáronse a organizar nunha especie de asociación de oficios (tōdō) para homes con deficiencias visuais. Esta asociación eventualmente chegou a controlar unha gran porción da cultura musical do Xapón.
Adicionalmente, numerosos grupos máis pequenos de músicos cegos itinerantes formáronse na zona de Kyushu. Estes músicos, chamados mōsō ("monxes cegos") percorrían a campiña e executaban unha variedade de textos relixiosos e semirelixiosos para purificar as casas e traer boa saúde e sorte. Eles tamén tiñan un repertorio de xéneros seculares. O biwa que eles tocaban era considerablemente máis breve que o Heike biwa tocado polos biwa hōshi.
Lafcadio Hearn conta no seu libro Kwaidan: Stories and Studies of Strange Things "Mimi-Nashi Hoichi" (Hoichi o desorellado), unha historia xaponesa sobre pantasmas e un biwa hōshi cego que toca "Cantar de Heike".
Desde a era medieval, as mulleres cegas que eran músicos, chamadas goze, tamén percorrían os campos, entoando cancións e tocando música acompañadas por un tambor pequeno. A partir do século XVII elas tocaban o koto ou o shamisen. As organizacións Goze difundíronse por toda a rexión, e até hai moi pouco tempo existiron no que hoxe é a prefectura de Niigata.
Taiko
dereita|miniatura|Executante de Taiko. O taiko é un tambor xaponés que é utilizado na execución de varios xéneros de música, existen diversos modelos que se diferencian polo seu tamaño. Alcanzou gran popularidade en épocas recentes como o instrumento de percusión central de numerosos conxuntos musicais, o repertorio baséase en música folclórica do pasado. Dita música taiko é tocada por conxuntos con grandes tambores chamados kumi-daiko. As súas orixes son un tanto incertas, aínda que se pode rastrexar até os séculos VI e VII, a partir dunha figura de arxila dun músico con tambor. Aínda que despois tivo influencias chinesas e coreanas, o instrumento e a súa música permaneceu unido ás súas raíces autenticamente xaponesas. Os tambores taiko durante este período foron utilizados durante as batallas para intimidar ao inimigo e pasar ordes de comando. O taiko foi posteriormente adoptado para a execución de música relixiosa budista e shintō. Antigamente os executantes de taiko eran homes santos, que só tocaban en ocasións especiais e en pequenos grupos, aínda que posteriormente tamén homes seculares (moi de cando en cando mulleres) tocaron o taiko en festivais semirelixiosos como bon dance.
Dise que os conxuntos de executantes modernos de taiko foron inventados por Daihachi Oguchi en 1951. Oguchi que tocaba o tambor en eventos de jazz, incorporou os seus coñecementos musicais na constitución de conxuntos con gran número de executantes. O seu estilo enerxético fixo que o seu grupo alcanzase gran popularidade no Xapón, convertendo a rexión de Hokuriku no centro da música taiko. Entre os músicos que xurdiron nesa época destácanse Sukeroku Daiko e o seu compañeiro Seido Kobayashi. Cara a 1969 xurdiu o grupo Za Ondekoza que foi fundado por Tagayasu Den; Za Ondekoza promoveu a incorporación de executantes novos que expuxeron algunhas innovacións na música taiko, e difundiuse en festivais e festas comunais. Durante a década de 1970, o goberno xaponés proveu de soporte económico a certas actividades que formaban parte da cultura xaponesa, e como consecuencia formáronse moitos grupos de taiko. Cara a finais do século XX, os grupos taiko difundíronse polo mundo, especialmente nos Estados Unidos.
Música folclórica: Min'eō
dereita|miniatura|308x308px|Unha muller tocando o [[shamisen, 1904.]] As cancións folclóricas xaponesas ( min'eō) poden ser clasificadas de diversas formas, en xeral distínguense catro categorías principais: cancións sobre o traballo, cantos relixiosos (tales como sato kagura, un tipo de música xintoísta), cancións para acontecementos tales como casamentos, funerais e festivais (matsuri, especialmente O-bon), e cancións para nenos (warabe uta).
No minyō, os cantantes adoitan acompañarse co laúde de tres cordas chamado shamisen, tambores taiko, e unha frauta de bambú chamada shakuhachi. Outros instrumentos que ás veces se utilizan son unha frauta travesa coñecida polo nome de shinobue, unha campá chamada kane, un tambor pequeno chamado tsuzumi, e unha cítara de 13 cordas chamada koto. En Okinawa, o principal instrumento é o sanshin. Aínda que todos estes son instrumentos tradicionais xaponeses, en instrumentacións modernas obsérvase ás veces o uso de guitarras eléctricas e sintetizadores, dependendo do estilo e idade do cantante, ás veces os cantantes enka incorporan elementos do repertorio tradicional min'eō (Enka é un xénero musical xaponés).
Existen varios termos comunmente asociados ao min'eō tales como ondo, bushi, bon uta, e komori uta. Un ondo polo xeral é unha canción folclórica cunha melodía distintiva que pode ser entendida como tendo un ritmo de 2/4 (aínda que os músicos polo xeral non agrupan as notas). A música folclórica típica que se escoita nas danzas dos festivais O-bon polo xeral é un ondo. Un fushi é unha canción cunha melodía característica. O seu nome, que se pronuncia "bushi", significa "melodía" ou "ritmo". Moi raras veces a palabra se utiliza illada, en cambio é acompañada por un prefixo que se refire a unha ocupación, localización ou nome persoal. Bon uta, tal como o indica o seu nome son cancións para O-bon, o festival de farois dos mortos. Komori uta son cancións de berce para nenos. Os nomes das cancións min'eu a miúdo inclúen un termo descritivo polo xeral ao final, por exemplo Tokyo Ondo, Kushimoto Bushi, Hokkai Bon Uta, e Itsuki no Komoriuta.
Moitas destas cancións salientan certas sílabas como tamén inclúen berros agudos (kakegoe). Polo xeral o kakegoe son berros de alegría pero no min'eō, a miúdo son incluídos como parte do coro. Hai numerosos kakegoe, e varían segundo a rexión. Por exemplo en Okinawa Min'eō, escoitarase a expresión "ha iya sasa!". Mentres que nas zonas centrais do Xapón, son máis comúns as expresións "a yoisho!," "sate!," ou "a sore!". Algunhas outras son "a donto koi!," e "dokoisho!"
Recentemente utilizouse un sistema para formación musical baseado en gremios coñecido como sistema iemoto a algunhas formas de min'eō. Este sistema foi inicialmente desenvolvido para transmitir xéneros musicais clásicos tales como nagauta, shakuhachi, ou koto, pero dado que mostrou ser axeitado para os profesores e contou co apoio dos estudantes que desexaban obter certificados de aprendizaxe, o método estendeuse para abarcar a outros xéneros tales como min'eō, Tsugaru-jamisen e outras formas de música que eran transmitidas tradicionalmente de maneira informal. Hoxe en día algúns min'eō son transmitidos a través deste tipo de organizacións pseudo familiares, e son comúns as aprendizaxes por períodos prolongados.
Mercado musical contemporáneo
A industria da música contemporánea no Xapón ten bastantes diferenzas coa industria occidental, en especial a forma das promocións para os artistas. A forma de promoción do país tamén serviu como exemplo a seguir para diversos países asiáticos.
As vendas de álbums, sinxelos e DVD son medidas pola empresa Oricon, que tamén se encarga de crear unha clasificación co máis vendido do Xapón de maneira diaria, semanal, mensual e anual.
Títulos nas cancións
Os xaponeses son coñecidos polo gran respecto cara á caligrafía e escritura. Obsérvase nalgúns títulos de cancións, principalmente desde a década de 1980, que os artistas se foron liberando, comezando primeiro a utilizar títulos en idiomas latinos para algunhas das súas cancións (aínda que estivesen en xaponés), e despois ata coa utilización de títulos completamente en maiúsculas e todos en minúsculas, ou mesmo xogos entre elas para facelas máis desordenadas, e dalgunha forma máis "rechamantes" para o público. Mesmo nomes de bandas alternativas de rock e pop xaponés válense destas técnicas de mercadotecnia. Os exemplos máis clásicos é o título xa típico entre artistas xaponeses completamente en maiúsculas, ou tamén se inclúe a incorporación de "~ " ou "-", que tamén son símbolos frecuentemente usados dentro de cancións, aínda que tamén se utilizan caracteres gráficos que, antes da inclusión do sistema Unicode, non se atopan presentes dentro do noso sistema como ☆ e ♥, para facer títulos aínda máis rechamantes.
Os títulos das cancións son estritamente respectados coas súas distintas formas de ortografía e caligrafía no mercado, e fóra de páxinas non moi cultas respecto da cultura musical xaponesa pódense atopar títulos como "HANABI" escrito "Hanabi" ou "RUN☆RUN☆RUN" escrito "Run*Run*Run", pero son a minoría (en especial sitios de internet de fala inglesa onde comercializan música asiática).
Os denominados "PV"
Os vídeos musicais no Xapón son comunmente coñecidos como PV (Promotional Vídeo); isto foi adoptado do mercado occidental antes de que se instalase o termo máis moderno de MV (Music Vídeo), e PV quedou marcado na consciencia do consumidor para relacionar inmediatamente o termo co vídeo musical dunha canción.
CD con DVD
Desde hai algúns anos xa é común a incorporación de DVD como produtos anexos a álbums e sinxelos sen discriminación. Esta manobra é realizada máis que nada polo selo independente máis importante do país Avex Trax. O DVD inclúe xeralmente os PVs das cancións que tamén están incluídas nese CD (álbum ou sinxelo), e tamén en contadas ocasións escenas de detrás de cámara dos vídeos ou algunha entrevista.
Blues xaponés / Enka
miniatura| 150px | Ichiro Fujiyama, influente cantante ryūkōka. Despois de que a Restauración Meiji introducise a instrución musical occidental, un burócrata chamado Izawa Shuji compilou cancións como "Auld Lang Syne". Dúas formas principais de música que se desenvolveron durante este período foron shoka, que foi composta para levar a música occidental ás escolas e gunka.
A medida que o Xapón avanzaba cara á democracia representativa a finais do século XIX, os líderes contrataron cantantes para vender copias de cancións que emitían as súas mensaxes, xa que normalmente aos propios líderes se lles prohibía falar en público. Tamén se desenvolveu unha forma distintiva xaponesa de tango chamada dodompa. Kayōkyoku asociouse enteiramente ás estruturas tradicionais xaponesas influenciadas por Enka. Entre os famosos cantantes de enka inclúense Hibari Misora, Saburo Kitajima, Ikuzo Yoshi e Haruo Minami.
Música clásica occidental
Shuji Isawa (1851-1917) estudou música na Bridgewater Normal School e na Universidade Harvard e foi unha figura importante no desenvolvemento da música xaponesa de influencia occidental na era Meiji (1868-1912). Ao regresar ao Xapón en 1879, Isawa formou o Ongaku-Torishirabe-Gakari (Axencia de investigación musical), un centro nacional de investigación sobre música occidental; máis tarde foi rebautizado como Tokyo Music School (Tôkyô ongaku gakkô). En 1880, o amigo e profesor norteamericano de Isawa, Luther Whiting Mason, asumiu unha estancia de dous anos para desenvolver o currículo musical das escolas xaponesas. Kosaku Yamada, Yoshinao Nakada e Toru Takemitsu son ​​compositores xaponeses que desenvolveron sucesivamente o que agora se coñece como música clásica xaponesa.
Jazz
A partir dos anos 30 (excepto durante a Segunda guerra mundial, cando foi reprimida como música do inimigo) o jazz tivo unha forte presenza no Xapón. O país é un mercado importante para a música e é común que alí estean dispoñibles gravacións non dispoñibles nos Estados Unidos ou Europa. Músicos como June (nacido no Xapón) e Dan (terceira xeración nacido nos Estados Unidos, de Hiroshima fama), e  Sadao Watanabe teñen unha gran base de afeccionados fóra do seu país natal, e novos artistas xaponeses de jazz como H ZETTRIO, Chihiro Yamanaka e Hiromi Uehara lanzaron discos de jazz. Os dous irmáns Okino Shuya e Okino Yoshihiro de Kyoto Jazz Massive,Toshio Matsuura (antigo membro da United Future Organization) e DJ Shundai Matsuo creador do popular evento mensual de DJ Creole en Beppu, Xapón, así como artistas de nu-jazz, Sleepwalker, GrooveLine e Soil & "Pimp "Sessions, trouxo un gran cambio nas nocións tradicionais de jazz no Xapón. Algunhas das novas bandas inclúen Ego-Wrappin ' xunto con músicos máis experimentais como Otomo Yoshihide e Keiji Haino.
Taumatina
A taumatina, tamén coñecido polo código E 957, é un dos edulcorantes máis poderosos. É un extracto glucopeptídico extraído da polpa do froito do katemfe, Thaumatococcus danielli, planta arbustiva de África Occidental, que o organismo metaboliza como as demais proteínas da dieta.
Ten un certo regusto a regalicia, e ás veces mesturase con glutamato para potenciar o sabor. En Inglaterra está autorizada para adozar medicinas, nos Estados Unidos para a goma de mascar e en Australia como axente aromatizante.
Utilizase en bebidas que conteñen café, saborizantes, refrescos, produtos enriquecidos con vitaminas e minerais, produtos para a hixiene da boca e produtos baixos en graxa.
Figura no Libro Guinness dos Récords como a substancia máis doce coñecida, unhas 2.500 veces máis que o azucre común.
Bemil
O topónimo Bemil pode referirse a:
Remolcador
miniatura|250 px|dereita|Remolcador na [[ría de Ferrol.]] miniatura|250 px|dereita|Remolcador en [[Galicia]] Un remolcador, é un barco pequeno empregado para manobrar, principalmente ao tirar ou empurrar a outros barcos nun peirao, mais tamén no mar aberto ou polos ríos ou canais. Tamén se usan para remolcar barcazas, barcos incapacitados ou outros equipos. Os remolcadores son moi potentes para o seu tamaño. Os primeiros remolcadores tiñan un motor a vapor; hoxe en día funcionan con gasóleo. Os motores dos remolcadores desenvolven unha potencia de 750 a 3.000 cabalos de forza (de 500 a 2.000 kW), aínda que os máis grandes (usados en augas máis profundas) poden producir ata 25.000 cabalos de forza (20.000 kW).
Os remolcadores teñen unha gran capacidade de manobrabilidade. Esta característica, fundamental nas operacións de remolque, tamén aumenta a seguridade. Os novos deseños deste tipo de embarcacións empregan tobeiras de propulsión a chorro, sendo estas direccionais co que se eliminan o temón e a hélice. Este deseño permite eliminar os accidentes cos cables de remolque.
Gubernia
miniatura|300px|Subdivisións do [[Imperio ruso en 1914.]] A gubernia (en ruso: губерния; IPA: gu'bʲɛrnʲɪjə) constituía a maior subdivisión administrativa do Imperio ruso. Pódese traducir como gobernación ou provincia.
A gubernia estaba rexida por un gobernador (en ruso: губернатор, gubernátor).
Historia
Pola reforma de 1775 baixo o reinado de Catarina II (1762-1796), a subdivisión das gubernias aumentou, e estas dividíronse en uyezds (уезды). Esta subdivisión baseábase na cantidade de poboación, e o termo gubernia foi substituído polo seu sinónimo namiéstnichiestvo (en ruso: наместничество), ás veces traducido como "vicerreino".
Polo ucas do senado ruso do 13 de decembro de 1796 restableceuse o status oficial de Gobernación Xeral, e Rusia volveuse a dividir en gubernias, que se subdividiron en uyezds que, á súa vez, se dividían en vólosts (волость).
A subdivisión existiu até a Revolución rusa de 1917. Tras da Revolución de febreiro, o goberno provisional ruso renomeou as gobernacións como comisarías gobernamentais. A Revolución de outubro (1917) non cambiou as divisións administrativas, pero o aparato gobernamental foi substituído por soviets gobernamentais (губернский совет).
As divisións territoriais da Unión Soviética sufriron infinidade de cambios, especialmente durante o período de 1918-1929. Finalmente, en 1929, o territorio quedou dividido en novas unidades: óblast, ókrug e raión.
Na Rusia moderna o termo gubérniia é obsoleto, e a palabra gubernátor úsase para os gobernadores de oblasts ou krais.
Nalgúns estados efémeros xurdidos na descomposición do Imperio ruso en 1918, como o Estado ucraíno, tamén se utilizou a palabra gubernia para denominar ás súas divisións administrativas territoriais.
Derradeiras gubernias de Rusia
En 1911 instituíronse as que foron derradeiras gobernacións do Imperio Ruso:
Inmigración
250px|miniatura|Mapa do mundo segundo o [[saldo migratorio, que pode ser positivo (azul) ou negativo (laranxa).]] 250px|miniatura|Inmigrantes europeos que chegan a Arxentina. Chámase inmigración á entrada a un país de persoas que naceron ou proceden doutro lugar. Representa unha das dúas opcións ou alternativas do termo migración, que se aplica aos movementos de persoas dun lugar a outro e estes desprazamentos levan un cambio de residencia ben sexa temporal ou definitivo. As dúas opcións dos movementos migratorios son: emigración, que é a saída de persoas dun país, rexión ou lugar determinados para dirixirse a outro distinto e inmigración, que é a entrada nun país, rexión ou lugar determinados procedentes doutras partes. De maneira que unha emigración leva como contrapartida posterior unha inmigración no país ou lugar de chegada.
Déficit
Déficit é a falta dalgún ben, ben sexan cartos ou calquera outra cousa, así coma dalgunha capacidade. Así, o termo déficit pódese referir a:
Antonio Manuel Fraga
Antonio Manuel Fraga Allegue, nado en Nogueirosa (Pontedeume) en 1976, é un enxeñeiro técnico industrial e escritor galego.
Traxectoria
Estudou Enxeñaría Técnica Industrial en Ferrol. Ao regreso da emigración comezou a escribir. En 2013 gañou o X Certame de microrrelatos da Lonxa Literaria de Moaña e o Premio Merlín coa obra O Castañeiro de Abril. En 2015 gañou o I Premio Antón Risco de Literatura Fantástica coa novela Querido H.P. Lovecraft, obra pola que conseguiu tamén o Premio da Crítica Galicia de Creación Literaria en 2017. En 2018 obtivo o I Premio María Victoria Moreno de Literatura Xuvenil por O bestiario científico de Anxos Nogueirosa, título polo que acadou o premio da Gala do Libro Galego 2019 á mellor obra xuvenil e que foi incluída da Lista de Honra IBBY do ano 2022. En 2020 gañou o Premio Jules Verne de literatura xuvenil con santoamaro, novela seleccionada na lista White Ravens de 2021 elaborada pola Internationale Jugendbibliothek de Múnic e que tamén foi distinguida co Premio Follas Novas do Libro Galego ao Mellor Libro Xuvenil do ano 2021.
Mili Avital
Mili Avital, nada o 30 de marzo de 1972 en Xerusalén, é unha actriz israelí.
La Forêt
La Forêt é o cuarto álbum da banda estadounidense de art rock Xiu Xiu, publicado o 12 de xullo de 2005 a través do selo 5 Rue Christine. O disco conta coa presenza de John Dieterich de Deerhoof e Devin Hoff como colaboradores.
Saldo migratorio
dereita|300px|miniatura|Saldo migratorio mundial. O azul denota un saldo positivo e o laranxa un saldo negativo. O saldo migratorio é o balance que existe entre a inmigración e a emigración nun determinado lugar, cando o saldo migratorio é positivo, a poboación aumenta; cando o saldo migratorio é negativo, a poboación diminúe (idea que non toma en conta a taxa de crecemento natural da poboación, que sería a diferenza entre a natalidade e a mortalidade nun ano determinado).
Saldo migratorio = Número de inmigrantes - Número de emigrantes. Razón de orde baseada en que se houbese maior inmigración, o saldo migratorio daría un valor positivo. Isto faio máis acorde á realidade, pois é cando a poboación vese aumentada.
Domingo Ayaso
Domingo Ayaso Oujo, nado en Aguiño en 1949 é un carpinteiro de ribeira, premio de Artesanía de Galicia.
Traxectoria
Empezou a traballar en 1964 no obradoiro do pai, que era tamén carpinteiro de ribeira. Dedicou a súa traxectoria como carpinteiro á construción de dornas, a embarcación típica das Rías Baixas. Algunhas das dornas creadas por el están expostas no Museo do Pobo Galego ..
Galardóns
En 2015 recibiu o Premio de Artesanía de Galicia a toda a súa traxectoria.
Australidelfos
miniatura|250px|[[uombat|Uómbat común (Vombatus ursinus).]] miniatura|250px|Formigueiro marsupial ou numbat (Myrmecobius fasciatus). miniatura|250px|Bandicut coello (Macrotis lagotis). miniatura|250px|[[Dromiciops gliroides, o único australiadelfo americano.]]
Os autralidelfos (Australidelphia) son un clado (magnorde ou superorde, segundo os autores) de mamíferos que inclúe ao redor das tres cuartas partes dos marsupiais actuais, practicamente todos orixinarios da Australasia, coa única excepción da especie Dromiciops gliroides, o popular colocolo, que vive nos bosques de Chile e a Arxentina. Os demais marsupiais americanos son membros do outro grupo ou clado (ou magnorde, ou superorde, segundo as clasificacións) en que se divide a infraclase dos marsupiais, o dos ameridelfos.
Historia evolutiva
Os estudos puideron mostrar igualmente que os máis primitivos de todos os marsupiais son as dúas liñaxes suramericanas (Didelphimorphia e Paucituberculata, a primeira delas certamente a máis antiga). Isto indica que os Australidelphia apareceron en América do Sur e que probabelmente alcanzaron Australia nun único episodio, despois da dispersión dos Microbiotheria.
Filoxenia
Un cladograma resumido da magnorde é o seguinte: —o Magnorde  Australidelphia - Szalay, 1982 |-o Superorde Microbiotheria - (Ameghino, 1889) | `-o Orde Microbiotheria - Ameghino, 1889 `-o Superorde Eometatheria - (Simpson, 1970) |-o Orde Notoryctemorphia - (Kirsch, 1977) |-o Orde Yalkaparidontia - Archer et al., 1988 (†) |-o Granorde Dasyuromorphia - (Gill, 1872) | `-o Orde Dasyuromorphia - (Gill, 1872) `-o Granorde Syndactyli - (Gill, 1871) |-o Orde Diprotodontia - Owen, 1866 `-o Orde Peramelemorphia - (Kirsch, 1968)
Motor de fase partida
Un motor monofásico de fase partida é un motor eléctrico con dous debandados independentes no estator, un principal ou de traballo e outro auxiliar ou de arranque. A necesidade do motor de indución monofásico de fase partida explícase da seguinte forma: existen moitas instalacións, tanto industriais coma domésticas ás que a compañía eléctrica só subministra un servizo de corrente alterna monofásica. Ademais, en todo lugar case sempre hai necesidade de motores pequenos que traballen con subministración monofásica para impulsar diversos artefactos electrodomésticos tales como máquinas de coser, trades, aspiradoras, acondicionadores de aire, lavadoras, compresores...
Funcionamento
Os motores monofásicos de indución de fase partida experimentan unha grave desvantaxe. Posto que só hai unha fase no debandado do estator, o campo magnético inducido nun motor monofásico de indución non rota. O único que fai son cambios de intensidade e de sentido. Primeiro pulsa con grande intensidade, logo con menos intensidade, pero permanece sempre na mesma dirección. Un campo magnético así non fai que o rotor empece a xirar.
Para conseguir que o motor empece a xirar, o seu estator está constituído por dous debandados: o de traballo ou principal, e o de arranque ou auxiliar que está orientado nun ángulo de noventa grados respecto ao principal.
Aínda habendo estes dous debandados, se as correntes neles están en fase o campo magnético non xirara dado a que campo magnético non cambia de dirección. Para conseguir que o motor empece a xirar o campo magnético ten que cambiar de dirección, ten que facer un xiro. Isto só se conseguirá se as intensidades de traballo e arranque están desfasadas.
A técnica utilizada no motor de fase partida para conseguir dúas intensidades desfasadas e así crear un campo magnético xiratorio e a seguinte :
O debandado de arranque ten menos espiras e o arame de menor sección que o debandado de traballo, polo que ten unha alta resistencia e unha baixa reactancia. Polo contrario, o de traballo ten mais espiras e un arame mais groso, polo que ten baixa resistencia e alta reactancia. E así os debandados terán un valor de impedancia diferente, e un desfase das correntes en torno a 30 grados.
A conectalo á rede arranca automaticamente, e o alcanzar unha certa velocidade aproximadamente o 75% da súa velocidade de réxime desconectase o debandado de arranque pola acción dun interruptor centrífugo que leva incorporado e que vai solidario ao eixe do motor. O motor segue funcionando unicamente co debandado de traballo. Se o interruptor centrífugo non desconectase o debandado de auxiliar unha vez que o motor xa comezou a xirar, dado que o devandito debandado ten unha alta resistencia, produciría moita calor que acabaría por queimar o motor. Ademais este debandado xa non e necesario unha vez arrancado o motor. Un campo magnético que só cambie de valor e sentido pero non de dirección, aínda que non serve para iniciar o xiro, si chega para mantelo. O debandado de arranque so é necesario para poñer en marcha o motor, é dicir, para xerar o campo xiratorio. Unha vez conseguido o arranque do motor xa non se necesita máis, e por iso é desconectado da rede por medio do interruptor centrífugo.
Durante a fase de arranque, as correntes que circulan por ambos dous debandados crean un campo magnético xiratorio no interior do motor. Este campo xiratorio induce correntes no rotor, as cales xeran á súa vez outro campo magnético. Ambos os dous campos magnéticos reaccionan entre se e determinan o xiro do rotor.
Rotor
O rotor componse de tres partes fundamentais. A primeira delas é o núcleo, formado por un paquete de láminas ou chapas de ferro de elevada calidade magnética. A segunda é o eixe, sobre o cal vai axustado a presión o paquete de chapas. A terceira é a gaiola de esquío, que consiste nunha serie de varas de cobre ou aluminio de gran sección, que van aloxadas dentro das rañuras axiais practicadas na periferia do núcleo e unidas en curtocircuítos mediante dous grosos aneis de cobre, situados un a cada extremo do núcleo. Na maioría dos motores de fase partida é de aluminio e esta fundida nunha soa peza.
Interruptor centrífugo
O interruptor centrífugo vai montado no interior do motor. A súa misión é desconectar o debandado de arranque en canto o rotor alcanzou unha velocidade predeterminada. O tipo máis corrente consta de dúas partes principais, unha fixa e outra xiratoria. A parte fixa está situada polo xeral na cara interior do escudo frontal do motor e leva dous contactos, polo que o seu funcionamento é análogo ao dun interruptor unipolar. Nalgúns motores modernos a parte fixa do interruptor está montado no interior do corpo do estator. A parte xiratoria vai disposta sobre o rotor.
O funcionamento dun interruptor é o seguinte: mentres o rotor esta en repouso ou xirando apouca velocidade, a presión exercida pola parte móbil do interruptor mantén estreitamente pechados os dous contactos da parte fixa. Cando o rotor alcanza aproximadamente o 75% da súa velocidade de réxime, a parte xiratoria cesa de premer sobre os devanditos contactos e permite polo tanto que se separen, co cal o debandado de arranque queda automaticamente desconectada da rede de alimentación.
Ferro fundido
miniatura|300px|Diagrama metaestábel Ferro-Cementita Chámase ferro fundido a unha aliaxe de Ferro e Carbono con contido deste superior ao 2%.
Motor de fase partida
Escudos ou placas térmicas
Os escudos ou placas térmicas, están fixados á carcasa do estator por medio de parafusos ou bulóns; a súa misión principal é manter o eixe do rotor en posición invariable. Cada escudo ten un orificio central previsto para aloxar a chumaceira, sexa de bólas ou de esvaramento, onde descansa o extremo correspondente do eixe rotórico. As dúas chumaceiras cumpren as seguintes funcións: soster o peso do rotor, manter este exactamente centrado no interior do estator, permitir o xiro do rotor coa mínima fricción e evitar que o rotor chegue a rozar co estator.
Ferro fundido
Este límite indica que esta aliaxe non se pode forxar e polo tanto non se considera un aceiro. O uso fundamental do ferro fundido é a produción de pezas de forma complexa e que non van ser sometidas a grandes esforzos (radiadores, cociñas, pezas ornamentais..).
Gusa
miniatura|dereita|220px|Ferro-gusa nun contedor. O arrabio, ferro-gusa ou ferro-bruto é un produto intermedio na produción de aliaxes férricas. Obtense do alto forno onde se produce a redución do mineral de ferro fundido con carbón. Non ten aplicacións tecnolóxicas e toda a produción é dedicada á transformación en aceiro ou en ferro fundido.
Gran Premio de Mónaco de 1978
O Gran Premio de Mónaco de 1978 foi unha carreira de Fórmula Un celebrada o 7 de maio de 1978 no Circuíto de Mónaco en Monte Carlo, Mónaco. Foi a sexta carreira do Campionato do Mundo de pilotos de.
Informe
Carlos Reutemann comezou na pole co Brabham xunto a John Watson e Niki Lauda segundo e terceiro. Watson tivo unha boa saída e xa lideraba na primeira curva, mentres que Reutemann chocou con James Hunt e tivo que entrar en boxes para reparar, o que deixou a Patrick Depailler e Lauda segundo e terceiro. Na primeira metade da carreira, os tres primeiros seguían igual ata que Watson sufriu un problema cos freos o que permitiu pasar a Depailler e Lauda, pero este último sufriu unha picada e tivo que entrar en boxes aínda que logrou recuperar o segundo posto de Watson cara ao final da carreira. Na parte dianteira, Depailler logrou a súa primeira vitoria con Lauda en segundo lugar, e Jody Scheckter terceiro despois de que Watson cometera outro erro nas voltas finais. Jean-Pierre Jabouille rematou en 10º lugar na que foi a primeira carreira de Renault.
Enodio de Pavía
Traxectoria
Os visigodos confiscaron o patrimonio familiar e perdeu de moi novo a seus pais polo que marchou a Pavía ou Milán, na Italia setentrional, onde foi educado por unha tía. Dedicado á relixión, entrou nun convento e no 511 era bispo de Pavía. No 514 o papa Hormisdas I enviouno a Constantinopla xunto con outros bispos para combater os avances da herexía eutiquiana, pero non vai ter éxito porque o emperador apoiaba as teses eutiquianas. Volveu o 517 xunto con Peregrino, bispo de Misenum levando unha confesión de fe que as igrexas orientais habían de subscribir pero o emperador Anastasio I vainos botar fóra nun navío en mal estado coa prohibición de tocar terras do Imperio, aínda así conseguiu chegar a lugar seguro e volver á súa diocese onde morreu o 17 de xullo de 521.
Histoloxía
A histoloxía é a disciplina que estuda todo o referente aos tecidos orgánicos: a súa estrutura microscópica, o seu desenvolvemento e as súas funcións. A histoloxía é parte da anatomía e identifícase en gran medida co que se chamou ás veces anatomía microscópica.
Histoloxía animal
Tipos de tecidos:
Histoloxía Vexetal
En histoloxía vexetal considéranse dous tipos de tecidos:
Dependendo da súa función, clasifícanse os tecidos en:
Estación de Ordes
A estación de Ordes, tamén coñecida como Ordes-Fosado  é unha estación de tren de Adif situada no lugar de Fosado, no concello de Ordes, provincia da Coruña. Ten servizos de media distancia operados por Renfe.
Historia
A estación foi inaugurada en 2003 substituíndo á antiga estación de Ordes-A Pontraga que se construíu en 1943 no trazado orixinal da liña Zamora-A Coruña entre Santiago de Compostela e A Coruña. Este novo recinto sitúase a máis de 6 quilómetros do casco urbano, o que dificulta o seu uso por parte da poboación.
Está formada por un moderno edificio construído a base de bloques de formigón e con amplas zonas acristaladas. Dispón de dúas plataformas laterais e de catro vías, dúas delas sen acceso a plataforma.
Media distancia
Actualizado a 1 de xaneiro de 2018.
Ave do paraíso (filme)
Ave do paraíso (en Bird of Paradise) é un filme estadounidense de 1932 dirixido por King Vidor. Está protagonizado por Dolores del Río e Joel McCrea, e foi estreada por RKO Radio Pictures.
En 1960, o filme entrou en dominio público nos Estados Unidos xa que os seus donos non puideron renovar os dereitos de autoría no ano 28 despois da súa publicación, segundo a Acta de Dereitos de Autoría de 1909.
Personaxes
miniatura|250px|Dolores del Río e Joel McCrea (no centro).
José Rivera Álvarez
José Rivera Álvarez, nado o 1 de xullo de 1901, foi un mestre e político galego.
Traxectoria
Mestre na Arnoia. Afiliado a Asociación de Trabajadores de la Enseñanza de Orense. Foi detido e procesado con motivo da folga xeral revolucionaria de 1934, e condenado a prisión no Penal de San Cristóbal de Pamplona. Amnistiado logo da vitoria da Fronte Popular nas eleccións de febreiro de 1936, regresou á Arnoia e reincorporouse ao seu posto de traballo. O seu regreso á estación de Ribadavia o 25 de febreiro de 1936 constituíu unha manifestación dos partidos de esquerda e das organizacións obreiras. Logo do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi cesado e no proceso de depuración foi separado definitivamente do servizo.
Hecté
miniatura|119x119px|[[Anverso dun hecté de electro de Mitilene, ca. 521-478 a. de C.]] miniatura|112x112px|Averso dun hecté de electro de Mitilene, ca. [[-454|454-427 a. de C.]] O hecté (en grego ἕκτη; de ἑκτεύς) é, nun sentido amplo a denominación grega para calquera moeda que vale a sexta parte doutra unidade, aínda que máis propiamente se aplica para as moedas da Antiga Grecia de prata, electro e bronce co valor equivalente á sexta parte dos estateros deses respectivos metais.
A sexta parte dos estateros de ouro e de electro das cidades de Xonia, Lidia, Cícico e Focea era unha moeda de uso frecuente na Antigüidade, e cuñada en grandes cantidades. Hai mencións aos Ἕκται Φωκαΐδες en achados de tesouros atenienses dos anos 429 e 397 a. de C. Nun período posterior foron emitidos conxuntamente con Mitilene, en virtude dun acordo con esa cidade.
O hecté como divisor do estatero
Esta é a relación de valor entre o hecté e o resto dos divisores do estatero:
Verme
Verme é unha denominación popular de calquera animal invertebrado de corpo brando e alongado, sen esqueleto nin extremidades articuladas, que se despraza arrastrándose. Non corresponde a ningunha clasificación taxonómica.
Outras denominacións populares igualmente xenéricas son becha, becho, bechoco, bicha, bicho, bichoca, bichoco, coca, coco ou ronco.
Stiffelio
Stiffelio é unha ópera en tres actos con música de Giuseppe Verdi e libreto en italiano de Francesco Maria Piave, baseado na obra teatral Le Pasteur, ou l'Évangile et le Foyer de Émile Souvestre e Eugène Bourgeois. Foi estreada o 16 de novembro de 1850 no Teatro Grande de Trieste, resultando un fracaso que obrigou a Verdi a alterar radicalmente a ópera aumentándoa nun acto (pasando polo tanto a ter catro actos) e pasando a acción a transcorrer na Idade Media; esta nova versión foi presentada baixo o título de Aroldo en 1857 cun grande éxito e cunha crítica máis favorable.
Karl Christian Friedrich Krause
Karl Christian Friedrich Krause nado en Eisenberg o 6 de maio de 1781 e finado o 27 de setembro de 1832, en Múnic, foi un autor e filósofo alemán. É principalmente coñecido por ser o creador do panenteísmo.
Stiffelio
Esta ópera represéntase pouco na actualidade, aparecendo nas estatísticas de Operabase con só 7 representacións no período 2005-2010, sendo a 79ª ópera máis representada en Italia e a 20ª de Verdi.
Karl Christian Friedrich Krause
Dá nome ó krausismo, doutrina acuñada en España, que tanta importancia tivo neste país e en Hispanoamérica no século XIX debido especialmente ó seu discípulo Francisco Giner de los Ríos.
Stiffelio
Acto I
Stiffelio, un pastor protestante, volve ao castelo do seu sogro Stankar logo de terse adicado á predicación. É acollido co calor da súa familia e os seus amigos. Só a súa dona Lina mostra un comportamento axitado. O pastor é reclamado para ofrecer o seu parecer esclarecedor sobre unha cuestión delicada: viuse fuxir a un home, na noite, por un balcón do castelo, mais na fuxida perdeu unhas follas. Stiffelio sospeita que se trata dun adulterio -sen sospeitar mínimamente da súa muller- e decide magnánimamente lanzar as follas ao lume. Lina suspira aliviada, mais logo, soa na súa habitación, decide escribir ao seu home para revelarlle o seu segredo. Entón aparece Stankar, que lle impón á súa filla a prohibición de revelarlle ao seu home un asunto tan vergoñento. Entrementres, Raffaele, o sedutor, tenta comunicarse con Lina deixando soltando un billete nun libro (O Mesías de Klopstock) que o curmán Federico deberá facer chegar a Lina. O ancián Jorg, ministro protestante e amigo de Stiffelio, asiste á escena sen ser visto e, engañándose, conclúe que o amante é Federico e denuncia o feito a Stiffelio. Durante unha cerimonia na súa honra, Stiffelio diríxese con severidade a Federico, esixíndolle o a entrega de O Mesías. Entón cae o billete de Raffaello, Stankar apresúrase a recollelo para que o xenro non poida ler o seu contido.
Karl Christian Friedrich Krause
Traxectoria
Fillo dun ministro protestante, ingresou na Universidade de Jena, onde oíu a Fichte e Schelling, dos que se proclamou discípulo seguindo o proxecto idealista por estes deseñado. Foi docente privado nas Universidades de Jena, Berlín e, finalmente, na de Gotinga, sen lograr nunca unha cátedra, a causa do seu carácter difícil, con grave prexuízo para a súa numerosa familia. En 1817 realizou unha viaxe por Alemaña e Francia e estivo así mesmo en Italia. En 1830 a súa posición política valeulle un proceso ante o tribunal de Gotinga.
As súas obras fundamentais son as Vorlesungen über dás System der Philosophie (1828), que conteñen a metafísica, e o Urbild der Menschheit (1811), ademais de escritos masónicos.
Stiffelio
Acto II
De noite. Lina prega á súa nai no antigo camposanto do castelo. Aquí é sorprendida por Raffaello, que lle declaro o seu amor. Chega Stankar e impón ao sedutor baterse en duelo. Mais o ruído das espadas fai que chegue Stiffelio, quen ordena aos contendentes que se reconcilien no nome de Deus. Stankar, furibundo, non pode conterse e revela ao seu xenro a verdade. Stiffelio, trastornado, quere matar a Raffaele coas súas propias mans, cando sente a un coro de penitentes que entoa un salmo. Jorg pídelle a Stiffelio que entre na igrexa para celebrar a función. Atordado por todo o ocorrido, e polo violento contraste entre o seu instinto e a súa fe, Stiffelio cae ao pé da Cruz.