cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Vicente de la Mata
Carreira en Independiente
Despois da súa actuación na Copa América de 1937, o Gallego, como era coñecido, converteuse nunha das figuras incipientes do continente, o que fixo que os clubs importantes da Arxentina se interesasen polo novo dianteiro. Ese mesmo ano foi contratado por Independiente, onde militou durante case toda a súa carreira, ata o Campionato de 1950. Marcou con este club 151 goles en 362 partidos e obtivo tres títulos (1938, 1939 e 1948). esquerda|miniatura| De la Mata conducindo un ataque de Independiente en [[1945.]] dereita|miniatura| De la Mata fronte a River en 1939, no partido no que realizou a xogada pola que recibiría o alcume de "Capote". Formou parte dunha das dianteiras máis lendarias do fútbol arxentino, xunto con Antonio Sastre e Arsenio Erico (máximo goleador da historia do fútbol arxentino). Esta dianteira anotou 218 goles en 66 partidos disputados (unha media de 3,3 goles por partido) durante os campionatos de 1938 e 1939.
O 12 de outubro de 1939, nun partido disputado no estadio Monumental contra River Plate, e que concluíu coa vitoria de Independiente por 3-2, marcou un dos goles máis famosos da historia do fútbol arxentino, polo que recibiu o alcume de "Capote". De la Mata recibiu o balón do porteiro Fernando Bello no medio do campo, e a partir de aí comezou a driblar xogadores rivais: José Manuel Moreno, o centrocampista José María Minella e, un a un, os defensas Luis Vassini, Carlos Santamaría e Alberto Cuello. De moi preto, enfrontouse á portería do gardameta Sebastián Sirni e, mentres Arsenio Erico o agardaba no medio da área, De La Mata colocou o balón entre o pau e o porteiro. Dise que o seu compañeiro de equipo Antonio Sastre alcumouno "Capote" por este movemento, en referencia a un lance do xogo de cartas do tute cabrón.
Newell's Old Boys e retirada
A finta, o amague e o caneo foron as súas características máis recoñecidas, que soubo amosar en diferentes ocasións coa selección arxentina. Recoñecido fan do club Newell's Old Boys de Rosario, optou por retirarse nesa institución, xogando 23 partidos entre as tempadas 1951 e 1952 e marcando un gol.
Despois de retirarse en 1952, foi adestrador, sentándose nos bancos de Independiente, Deportivo Morón, Dock Sud e Córdoba Central. De volta en Rosario rexentou o seu propio bar. Morreu o 4 de agosto de 1980.
Selección nacional
miniatura| Vicente de la Mata (Independente) en 1945. En 1937, con só 19 anos, recibiu a chamada de Manuel Seoane, adestrador da selección arxentina, para participar na Copa América que se disputaría no propio país suramericano. Nese torneo os arxentinos empataron no primeiro posto co equipo brasileiro, polo que ambos equipos tiveron que xogar un partido de desempate. No tempo regulamentario o partido rematou igualado, polo que foi necesario ir ao tempo extra, no cal o adestrador Seoane fixo debutar ao mozo De La Mata, quen marcou dous goles, dándolle a vitoria e a Copa América ao equipo arxentino.
Na seguinte década gañou outros outras dúas Copas América: a de 1945 en Chile e a de 1946 na Arxentina. Xogou un total de 13 partidos coa camiseta do seu país e marcou 6 goles.
Vida persoal
Foi pai do tamén futbolista Vicente de la Mata, que xogou tamén en Independiente, durante nove tempadas, e máis tarde en México e Chile.
dereita|miniatura| Chegado en 1937, Vicente de la Mata converteuse nun dos maiores ídolos de [[Club Atlético Independiente|Independiente na súa historia, xogando 13 anos no club Avellaneda.]]
A Vilasusán, Remesar, A Estrada
A Vilasusán é un lugar da parroquia de Remesar no concello pontevedrés da Estrada na comarca de Tabeirós - Terra de Montes.
Ouriz, Cicillón, Taboada
Ouriz é un lugar da parroquia de Cicillón no concello lugués de Taboada na comarca de Chantada.
Santestevo, Castañedo, Navia de Suarna
Santestevo é un lugar da parroquia de Castañedo no concello lugués de Navia de Suarna na comarca dos Ancares.
Mosteirín, Castañedo, Navia de Suarna
Mosteirín é un lugar da parroquia de Castañedo no concello lugués de Navia de Suarna na comarca dos Ancares.
Nogueira de Asma, Cicillón, Taboada
Nogueira de Asma é un lugar da parroquia de Cicillón no concello lugués de Taboada na comarca de Chantada.
Jesús Pazos Mesías
Jesús Domingo Pazos Mesías, Moreno, nado na Baña cara a 1911 e finado en Vimianzo o 8 de novembro de 1946, foi un guerrilleiro antifranquista galego.
Traxectoria
Panadeiro de Lañas. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi detido. Xulgado en Santiago de Compostela por auxilio á rebelión o 30 de marzo de 1937 xunto con outros 31 veciños do partido xudicial de Negreira, foi condenado a 15 anos de prisión. Abríronlle expediente de responsabilidades políticas en febreiro de 1940. Tras saír de prisión uniuse ao destacamento Botana da IV Agrupación do Exército Guerrilleiro de Galicia ao mando de Manuel Ponte Pedreira. Resultou morto no Bar Soneira de Vimianzo nun enfrontamento coa Garda Civil o 8 de novembro de 1946 cando con Manuel Ponte, Avelino Rivas Pombo, Enrique Ferreirós Candamo, José Santiago Temprano, José Remuiñán Barreiro, José da Silva Bartolomé, Manuel Pena Camino e Emilio Pérez Vilariño, pretendían asaltar o cuartel da Garda Civil para facerse co arsenal de armas e a sucursal do Banco Pastor. Non puideron conseguilo ao estar pechado, e cando Jesús Pazos entrou no bar onde estaba o garda civil Manuel Rodríguez Paz coa intención de collelo como refén para que lles abrira o cuartel, este disparoulle varias veces coa súa pistola. O garda civil Manuel Reodríguez tamén resultou ferido, morrendo ao día seguinte. Manuel Ponte e Emilio Pérez foron cara a casa-cuartel e guindaron dúas bombas de man no interior, producindo estragos materiais. Os gardas civís do interior responderon con disparos, fuxindo o grupo polo monte.
Baltar, Ribeira, A Estrada
Baltar é un lugar da parroquia de Ribeira no concello pontevedrés da Estrada na comarca de Tabeirós - Terra de Montes.
Rally San Froilán de 1991
O Rally San Froilán de 1991 foi a 13ª edición de dito rally. Foi puntuable para a tempada 1991 do Campionato de Galicia de Rally, así como para a Copa de España de Rallys. Celebrouse o 6 de outubro de 1991 e o vencedor foi o canario Carlos Totoricagüena, a bordo dun Mercedes-Benz 190E 2.3 16v.
Vidás, Cicillón, Taboada
Vidás é un lugar da parroquia de Cicillón no concello lugués de Taboada na comarca de Chantada.
Yoshinori Ōsumi
Yoshinori Ohsumi (大隅 良典), nado en Fukuoka o 9 de febreiro de 1945 é un biólogo xaponés. Descubriu a existencia da autofaxia nos lévedos, utilizando esta última para identificar os xenes implicados nese proceso. Grazas a este cribado xenético cada vez máis preciso, identificou algunhas das funcións importantes da autofaxia nos procesos fisiolóxicos humanos. Aínda se están investigando outras funcións. Desde 2014 é profesor honorario do Instituto Tecnolóxico de Tokio.
Gañou o Premio Nobel de Medicina en 2016 "polos seus descubrimentos dos mecanismos de autofaxia".
Primeiros anos
Naceu en Fukuoka, na illa de Kyūshū no Xapón, sendo o máis novo de catro irmáns, veu á súa nai obrigada a pasar longos períodos de enfermidade na cama, debido á tuberculose, contraída xusto despois da Segunda guerra mundial. Grazas aos primeiros antibióticos importados ao Xapón, a nai curou, e neno Ōsumi deu memorizado o nome dalgúns deles como a estreptomicina ou o ácido para-aminosalicílico, sen ter a mínima idea de cales eran. Vivindo nun medio rural, pasou a infancia xogando preto de ríos, praias e montañas, mostrando un especial interese polos insectos e unha admiración constante polo ceo estrelado. Herdou o interese pola investigación do seu pai, profesor de enxeñería da Universidade de Kyushu. Porén, mentres o seu pai traballaba nun sector orientado ao desenvolvemento industrial, Ōsumi estaba máis inclinado a estudar as ciencias naturais, a química e a bioloxía. ligazón=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/f/f5/Yoshinori_Osumi_1945.jpg|esquerda|miniatura| Ōsumi de bebé en [[1945]]
Estudos: de Tokio a Nova York
En 1963 matriculouse en Química na Universidade de Tokio. Porén, optou por dedicarse á bioloxía molecular, un campo moito menos coñecido na época e polo tanto máis estimulante para el. Despois de graduarse en 1967, como investigador do Departamento de Bioquímica, baixo a supervisión de Kazumoto Imahori, analizou os mecanismos de iniciación dos ribosomas na bacteria Escherichia coli e a acción da colicina E3, que inhibe a transdución celular de coli mediante unirse ao seu receptor específico. Neste período publicou os seus primeiros resultados.
Durante estes anos, durante unha viaxe para a súa investigación na Universidade de Kioto coñeceu a Mariko Ōsumi, profesora de ciencias da enxeñería da mesma universidade e á súa futura esposa. Un ano despois da voda, que tivo lugar en 1973, naceu o seu primeiro fillo.
A finais de 1974 trasladouse a Nova York, na Universidade Rockefeller, para estudar en colaboración con Gerald M. Edelman, gañador do Premio Nobel de Medicina en 1972. A pesar dos poucos coñecementos no campo da embrioloxía e o desenvolvemento embrionario, dedicouse á fecundación in vitro de ratos. Frustrado tanto pola falta de interese por esta disciplina como pola escasa dispoñibilidade de medios, decidiu pasar á análise dos mecanismos de iniciación da replicación do ADN, utilizando lévedos. Os propios lévedos converteranse en obxecto de máis investigación no futuro. Ano e medio despois, Mike Jazwinski entrou no laboratorio de Gerald M. Edelman, Ōsumi decidiu traballar baixo a súa supervisión, aínda que neste período presentóuselle a oportunidade de volver a casa para trabasllar na Universidade de Tokio.
A volta ao Xapón
ligazón=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/a/a1/Yoshinori_Osumi_and_Mariko_Osumi_cropped_Kenjiro_Monji_Yoshinori_Osumi_and_Mariko_Osumi_20151029.jpg|miniatura| Yoshinori Ōsumi, profesor honorario do Instituto Tecnolóxico de Tokio, e a súa esposa Mariko Ōsumi, na cerimonia de entrega do Premio Internacional da Fundación Gairdner. En 1977 comezou a traballar como profesor asociado con Yiasuhiro Anraku na Facultade de Ciencias da Universidade de Tokio. A súa investigación sobre a membrana das vacúolas de lévedo remóntase a este período: mediante a síntese de membranas vacuolares é capaz de demostrar a existencia dunha nova bomba de protóns.
De 1986 a 1988 traballou como axudante universitario no Departamento de Bioloxía da Universidade de Tokio.
En 1988 gañou o título de profesor asociado e puxo en marcha un pequeno laboratorio persoal. Comezou así de forma autónoma a traballar a función lítica das vacúolas, campo moi pouco coñecido e moi estimulante para el. Posteriormente puido observar o mecanismo de autofaxia do levedo utilizando tanto o microscopio electrónico óptico como de varrido. Afondando neste tipo de estudos, realizou un cribado xenético de organismos con anomalías no proceso de autofaxia: coa axuda do seu equipo, identificou 15 xenes esenciais para a autofaxia inducida pola ausencia de nutrientes.
En 1996 comezou a traballar no Instituto Nacional de Bioloxía Básica de Okazaki. Neste período, despois de comprender a particular estrutura das proteínas ATG nos lévedos, estuda a variante tanto en mamíferos como en eucariotas máis complexos. Nos anos seguintes retoma os seus estudos sobre lévedos, combinándoos cos recentes descubrimentos relacionados coas proteínas ATG.
A partir de 2009 foi profesor do Instituto Tecnolóxico de Tokio, do que foi profesor honorario en 2014. Aquí segue afondando nos estudos dunha vida sobre lévedos e autofaxia, combinando bioloxía celular, bioquímica, bioloxía molecular e bioloxía estrutural.
O Premio Nobel
ligazón=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/c/c2/Nobel_Laureates_Yoshinori_Osumi_2016_%2831117193770%29.jpg/220px-Nobel_Laureates_Yoshinori_Osumi_2016_%2831117193770%29.jpg|esquerda|miniatura| Yoshinori Ōsumi durante a Conferencia do Premio Nobel de 2016 Despois de gañar numerosos premios polas súas investigacións entre 2005 e 2015, con 71 anos, en 2016, foi galardoado co prestixioso Premio Nobel polos seus estudos sobre autofaxia. Recibiu a noticia por teléfono mentres estaba no seu laboratorio, declarándose sorprendido e honrado. Máis tarde, nunha entrevista coa televisión xaponesa NHK, afirmou:
O Comité noruegués do Nobel, tras elixilo entre 273 posibles candidatos, ao anuncialo como gañador, declarou que os seus descubrimentos "abren o camiño para a comprensión de moitos procesos fisiolóxicos fundamentais, como a adaptación do organismo en caso de fame e o resposta ás infeccións". Ōsumi é o vixésimo quinto xaponés en gañar o Nobel, o cuarto en conseguilo no campo médico. O último foi Satoshi Ōmura en 2015.
Obras paralelas
A mediados da década de 1950, os científicos observaron novos compartimentos celulares especializados, que máis tarde foron considerados os xa coñecidos "orgánulos celulares", que conteñen encimas capaces de dixerir proteínas, carbohidratos e lípidos.
Estes novos compartimentos celulares especializados, chamados lisosomas, funcionan como lugares reais de demolición e degradación dos compoñentes celulares. ligazón=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/0/0b/Yoshinori_Osumi_20161003.jpg/304px-Yoshinori_Osumi_20161003.jpg|miniatura|304x304px| Ōsumi no seu laboratorio en 2016 O científico belga Christian de Duve foi galardoado co Premio Nobel de Medicina ou Fisioloxía en 1974 polo seu descubrimento dos lisosomas. As observacións realizadas durante a década de 1960 mostraran que ás veces se poden atopar grandes cantidades de material celular, ou mesmo orgánulos enteiros danados, no interior dos orgánulos.
Polo tanto, suponse que a célula debe ter un modo de transporte do material celular ata os lisosomas para a súa degradación. Investigacións microscópicas posteriores mostran, de feito, a existencia de vesículas particulares formadas por membranas dobres que favorecen a adquisición de material celular por parte dos lisosomas. Christian de Duve, o científico responsable do descubrimento dos lisosomas, acuñou o termo "autofaxia" para describir este tipo de procesos. As novas vesículas, pola súa banda, chámanse "autofagosomas". Neste proceso, estes últimos operan de feito incorporando o material citoplasmático que se vai degradar grazas á acción de determinadas enzimas. Nun segundo momento, a través dunhas proteínas, chamadas SNARE, ten lugar a fase de recoñecemento na que se unen a membrana máis externa do autofagosoma e a membrana do lisosoma e as encimas lisosomales degradan o resto, incluída a membrana interna do autofagosoma (que polo tanto, como o nome indica, é 'autofagocito').
Entre os anos 1970 e 1980, a investigación centrouse na identificación dun proceso de degradación posterior baseado en proteasomas, partículas citoplasmáticas multiproteicas en forma de cilindro. Neste campo, Aaron Ciechanover, Avram Hershko e Irwin Rose foron galardoados co Premio Nobel de Química en 2004 por descubrir a degradación mediada pola proteína ubiquitina.
O proteasoma degrada de forma eficiente as proteínas ensambladas incorrectamente unha a unha; porén, este mecanismo non explica como as células se libran de proteínas máis complexas ou, ás veces, de orgánulos enteiros.
Ōsumi e o descubrimento da autofaxia no lévedo
Despois de iniciar o seu laboratorio persoal en 1988, Ōsumi céntrase na degradación das proteínas nas vacúolas, orgánulos de células vexetais que corresponden aos lisosomas das células animais.
En particular, escolle células de lévedo como obxecto dos seus experimentos xa que son relativamente fáciles de estudar e, en consecuencia, adoitan utilizarse como modelo para células humanas, ademais este tipo de células é moi útil para a identificación de xenes responsables de moitas complexas funcións celulares. Non obstante, dado que as células de lévedo son moi pequenas e, polo tanto, as súas estruturas internas son difíciles de distinguir, non se podería estar seguro da existencia do mecanismo de autofaxia neste tipo de organismos. O primeiro reto de Ōsumi é, polo tanto, comprender se este proceso ten lugar neles ou non.
A intuición e a habilidade do profesor levárono a concibir a idea de que se conseguise bloquear o proceso de degradación mentres estaba en marcha o mecanismo de autofaxia, os autofagosomas terían que acumularse no interior da vacúola sen desfacerse do que se incorporaba e así facerse visibles. baixo o microscopio. Polo tanto, unha vez que se obtivo un cultivo de células de lévedo mutadas (que carecen de encimas que degradan vacuolas) e se inducía o proceso de autofaxia ao non achegar suficientes nutrientes ás células, creouse as condicións necesarias para observacións que revelasen a existencia ou menos do proceso en si. ligazón=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/5/56/Autophagy.png/290px-Autophagy.png|esquerda|miniatura|290x290px| Os primeiros autofagosomas observados por Yoshinori Ōsumi, cun diámetro entre 400 nm e 900 nm Os resultados son sorprendentes: ao cabo dunha hora aparecen os primeiros autofagosomas cun diámetro entre 400 e 900 nm, comezan a acumularse no vacúolo e, seguindo aumentando paulatinamente en número, durante un período de tres horas enchen case por completo, aumentando o seu volume. Polo tanto, o experimento de Ōsumi proba a existencia de autofaxia dentro das células de lévedo. Os resultados desta investigación foron publicados en 1992 e teñen un impacto significativo na comunidade científica.
O descubrimento dos xenes da autofaxia
Por iso expón as células de lévedo cultivadas a procesos químicos que, dun xeito completamente aleatorio, provocan mutacións en varios xenes. Só máis tarde, induce a autofaxia, para comprobar se o proceso foi inhibido, e se é así, en resposta a que xenes mutaron.
En investigacións posteriores, estúdanse en detalle as proteínas ATG codificadas polos xenes recentemente descubertos, identificando a súa estrutura e función dentro da complexa fisioloxía celular. Os resultados obtidos mostran que a autofaxia está regulada por unha serie de proteínas que se activan cun proceso denominado "cadoiro", e por diferentes grupos de proteínas máis complexas. Cada proteína ATG está implicada nunha fase distinta da iniciación e formación dos autofagosomas: a proteína ATG1 é un receptor de tirosina quinase que se une á proteína ATG13 para formar o complexo ATG1/ATG13, no que é o primeiro paso para o inicio. de autofaxia. A formación deste complexo está regulada pola proteína-quinase mTOR : se hai nutrientes externos, prodúcese a fosforilación de ATG13, evitando a formación do complexo ATG1/ATG13; se non, en caso de "inanición", o mTOR pasa a ser inactivo e o ATG13 desfosforilado pode unirse a ATG1, iniciando así a autofaxia. Outra proteína clave é ATG8 que está implicada na formación da membrana do autofagosoma e é o equivalente á proteína LC3 nos mamíferos.
En 2014, as proteínas ATG coñecidas son máis de 37.
Autofaxia: un mecanismo esencial nas nosas células
Despois da identificación do mecanismo da autofaxia nos lévedos, quedaba unha pregunta máis sen resolver: existe algún correspondente deste mecanismo tamén noutros organismos? Pronto queda claro que nas nosas propias células operan mecanismos practicamente idénticos, xa que os xenes ATG de lévedos resultan ter homólogos en eucariotas superiores. Xa están dispoñibles as ferramentas de investigación necesarias para investigar a autofaxia en humanos. ligazón=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/3/3c/Yoshinori_Osumi_20151029.jpg/271px-Yoshinori_Osumi_20151029.jpg|miniatura|271x271px| Ōsumi no Premio Internacional da Fundación Gairdner 2015 Seguindo os descubrimentos de Ōsumi, agora sabemos que a autofaxia controla importantes funcións fisiolóxicas nas que os compoñentes celulares deben ser degradados e reciclados. A autofaxia pode proporcionar rapidamente enerxía e bloques de construción para a renovación dos compoñentes celulares e, polo tanto, é esencial para a resposta celular á fame e outros tipos de estrés : despois dunha infección, a autofaxia pode eliminar a proliferación intracelular de bacterias e os virus tamén poden contribuír ao desenvolvemento embrionario e diferenciación celular. Finalmente, as células utilizan a autofaxia para eliminar proteínas e calquera orgánulo danado, poñendo en práctica un control de calidade moi importante para contrarrestar o envellecemento celular.
Obras
=== Principais publicacións ===
Notas
<div class="reflist" style="-moz-column-count: 3; -webkit-column-count: 3; column-count: 3; list-style-type: decimal;"> <references group="" responsive="0">
Río, Folgueiras, Navia de Suarna
Río é un lugar da parroquia de Folgueiras no concello lugués de Navia de Suarna na comarca dos Ancares.
Maß
miniatura| Xerra de cervexa sen logotipo Unha Maß é unha xerra de cervexa que contén o volume dun Maß. Esta medida equivalía orixinalmente a 1,069 litros e, co sistema métrico, converteuse nun litro exacto.
Orixe
O Maßkanne era no século XIX unha unidade de medida recoñecida en toda Europa. En consecuencia, un Maß debe entenderse simplemente como unha unidade de volume e, polo tanto, como unha medida de cervexa.
En Baviera e en Austria, a xerra utilízase tanto para cervexa soa como para bebidas de cervexa mixtas, como a Radler ou a Goaß. Nunha Maß tamén se poden servir outras bebidas alcohólicas, como a Schnee ou a Latern.
Historia
miniatura| Antigos vasos de cervexa "Keferloher" de Wörth an der Donau As cuncas de cervexa de barro (Keferloher), comúns no pasado, utilizáronse a finais do século XIX e principios do XX, cando foi sendo cada vez máis substituído polo vidro. En Franconia, e entre a xente entendida, aínda se prefire a xerra de barro porque a cervexa mantense máis fría nela. Porén, non se pode dicir a primeira vista se se serviu correctamente. Se se pide unha Maß en Baviera (“¡Oa Maß!” se se enfatiza o número, en caso contrario, “a Maß!”), enténdese que se trata dunha cervexa Lager ou, en festas como o Oktoberfest, dunha Märzen.
Até 1811, definíronse diferentes cantidades para a Maß no entón Reino de Baviera (por exemplo, 1,17 litros en Würzburg). Estas foron estandarizadas como 1,069 litros ("Maß bávara") e así axustáronse aproximadamente á medida bávara histórica de 50 polgadas cúbicas Karl, é dicir, 1072,327 ml. En 1871 (segundo outra fonte, o 29 de abril de 1869) a medida converteuse ao sistema métrico coa fundación do Imperio Alemán e finalmente fixouse exactamente nun litro. Porén, os fabricantes de xerras seguiron a empregar a antiga medida polo menos até 1885.
Usos
Tradicionalmente, o suco continuo sobre os "ollos" servía como estándar para as xerras de vidro. A nova versión da "Mess- und Eichgesetz" (a Lei de Medición e Calibración) de 2013 esixe desde 2015 xerras cunha marca de calibración separada, duns 3 mm por riba da fenda. miniatura|Xerras de cervexa na Oktoberfest de 2006 É particularmente coñecida a xerra da Oktoberfest de Múnic, unha peza de coleccionista cun deseño distinto cada ano, xa que mostra o deseño do cartel. A diferenza da xerra de vidro en que se serve a cervexa nos postos do festival, estoutra está feita de gres.
As xerras de barro tradicionais poden ter unha tapa de peltre. Para poder fixala mellor, adoita haber unha amosega na asa da xerra, aínda que esta non teña tapa. Esta característica persiste nas xerras de vidro modernas. Ao contrario da crenza popular, non se trata dun punto de ruptura controlada para reducir o risco de lesións nas pelexas. Coas xerras de barro, o cliente dificilmente podía ver o nivel de recheo, polo que ás veces era enganado. En 1899 creouse a "Verein gegen betrügerisches Einschenken" (que se pode traducir como a Asociación contra a fraude no enchido das xerras), a través da cal os inspectores voluntarios comproban o recheo das xerras para evitar a fraude.
Barbude, Ribeira, A Estrada
Barbude é un lugar da parroquia de Ribeira no concello pontevedrés da Estrada na comarca de Tabeirós - Terra de Montes.
Baiuca, Couto, Taboada
Baiuca é un lugar da parroquia de Couto no concello lugués de Taboada na comarca de Chantada.
Toponimia
Unha baiuca é un local público onde se serve alcohol, como unha taberna ou tasca.
Shawn Rhoden
Shawn Rhoden, nado en Kingston o 2 de abril de 1975 e finado o 6 de novembro de 2021, foi un fisicoculturista xamaicano-estadounidense. Gañou o Míster Olympia 2018, derrotando ao sete veces invito Phil Heath. Foi o fisicoculturista de maior idade en gañar o título de Míster Olympia á idade de 43 anos e cinco meses.
Primeiros anos
Nacido en Kingston, Xamaica, Rhoden emigrou aos Estados Unidos en 1990 e estableceuse en Maryland. Pasou por un período de alcoholismo tras a morte do seu pai, Lloyd, en 2002, pero superouno coa axuda da súa amiga Lenore Carroll.
Carreira profesional
Durante a súa adolescencia aspirou a ser futbolista. En 1992 comezou a involucrarse no culturismo grazas á inspiración dun ex Míster Universo, Yohnnie Shambourger. Tras unha carreira como afeccionado na que sufriu varias lesións e caeu na adición ao alcohol, gañou o seu cartón IFBB Prol en 2010. Foi o 11.º no Míster Olympia 2011 (o seu debut), o 3.º no Míster Olympia 2012 e o 4.º na competición Míster Olympia 2013. Rhoden foi terceiro en Míster Olympia 2014 e 2015. En 2016 foi segundo. En 2018 converteuse no novo Míster Olympia en substitución de Phil Heath. Foi o fisiculturista de maior idade en gañar o título, á idade de 43 anos e 5 meses.<
Vida persoal
Casou con Michelle Sugar en 2018. Con todo, debido a problemas persoais e acusacións de infidelidade, divorciáronse. Rhoden faleceu dun ataque ao corazón o 6 de novembro de 2021.
Problemas legais
Foi acusado de agredir sexualmente a unha protexida mentres visitaba Salt Lake City (Utah), en outubro de 2018, pouco despois da súa vitoria en Míster Olympia. En xullo de 2019 foi acusado formalmente no estado de Utah de violación e abuso sexual. Alegouse que Rhoden convidou a unha muller casada, á que estivera asesorando, a súa habitación nun hotel en Salt Lake, onde tiveron lugar as accións denunciadas. A compañía American Media LLC, que é o organismo organizador do concurso Míster Olympia, emitiu un comunicado en xullo de 2019, sinalando que se decidiu prohibir a Rhoden a súa participación no concurso Míster Olympia 2019, así como en futuras competicións. O organismo reitor do deporte do culturismo e o fitness, a IFBB, emitiu un comunicado en xullo de 2019 a través do representante Jim Manion, no sentido de que non se tomarían medidas contra Rhoden ata que se recompilase máis información.
Vilaverde, Folgueiras, Navia de Suarna
Vilaverde é un lugar da parroquia de Folgueiras no concello lugués de Navia de Suarna na comarca dos Ancares.
Bandomil, Couto, Taboada
Bandomil é un lugar da parroquia de Couto no concello lugués de Taboada na comarca de Chantada.
O Cruceiro, Couto, Taboada
O Cruceiro é un lugar da parroquia de Couto no concello lugués de Taboada na comarca de Chantada.
Trofeo Joan Gamper 2021
O Trofeo Joan Gamper 2021 foi a quincuaxésima sexta edición do torneo amigable. O encontro disputouse o 8 de agosto de 2021 no Estadio Johan Cruyff. Nesta ocasión o F. C. Barcelona enfrontouse á Juventus F. C., sendo esta a segunda participación dos italianos no trofeo.
Adicionalmente, o primeiro equipo do fútbol feminino disputou un encontro ante a Juventus Women na previa ao partido principal, sendo a primeira edición do Trofeo Joan Gamper Feminino e a segunda vez na historia do club que o equipo feminino xoga un encontro no Camp Nou. Debido ás condicións sanitarias derivadas da pandemia de COVID-19, só se permitiu a entrada a un 20% da capacidade total do estadio para ambos os dous encontros.
Malia o anuncio, o 29 de xullo a Generalitat de Cataluña informou que os eventos deportivos en Barcelona non podían superar as 3.000 persoas debido á quinta onda de COVID-19 que estaba a azoutar a cidade. Debido a estes motivos, houbo un cambio de planes e a xunta azulgrana decidiu que o novo escenario do torneo sería o novo campo deportivo do equipo feminino, o Estadio Johan Cruyff, que acolleu por primeira vez o evento.
Costenla, San Miguel de Castro, A Estrada
Costenla é un lugar da parroquia de San Miguel de Castro no concello pontevedrés da Estrada na comarca de Tabeirós - Terra de Montes.
Carballal, Couto, Taboada
Carballal é un lugar da parroquia de Couto no concello lugués de Taboada na comarca de Chantada.
Freixís, Freixís, Navia de Suarna
Freixís é un lugar da parroquia de Freixís no concello lugués de Navia de Suarna na comarca dos Ancares.
Igrexa, Couto, Taboada
Igrexa é un lugar da parroquia de Couto no concello lugués de Taboada na comarca de Chantada.
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, o lugar da igrexa.
Guizhou JL-9
O Guizhou JL-9, tamén coñecido como FTC-2000 Mountain Eagle (chinés: 山鹰; pinyin: Shānyīng), é unha familia de avións de adestramento avanzado e combate lixeiro desenvolvida por Guizhou Aviation Industry Import/Export Company (GAIEC) para a Forza Aérea do Exército Popular de Liberación e a Forza Aérea Naval do Exército Popular de Liberación.
Desenvolvemento
O FTC-2000 iniciouse como unha iniciativa privada de GAIEC para desenvolver un adestrador barato para avións de cuarta xeración. O adestrador revelouse na China International Aviation & Aerospace Exhibition de 2001. O avión fabrícase nunha planta de montaxe de GAIC en Anshun, Guizhou.
O FTC-2000, como JL-9, competiu co Hongdu JL-10 para cumprir cos requerimentos dun adestrador avanzado para a Forza Aérea e a Armada chinesas. O JL-10 é tecnoloxicamente máis avanzado, pero tamén máis caro que o JL-9. En 2013 os dous avións entraron en produción.
Unha variante embarcada revelouse polos medios estatais chineses en 2011. Designado JL-9G, ten un tren de aterraxe reforzado, unha á máis grande e entradas supersónicas sen desviadores, pero demostrou non ser axeitado para aterraxes detidas e o seu uso limitouse a operacións baseadas en terra.
O 5 de setembro de 2018 a axencia de noticias estatal Xinhua informou que GAIC comezara a producón en serie da variante FTC-2000G. O 28 de setembro informouse de que o primeiro FTC-2000G de serie realizara o seu primeiro voo. En abril de 2020 China informou que un país sen especificar do sueste asiático fixera un pedido polo FTC-2000G, agardándose as súas entregas entre 2021 e 2023.
Deseño
O FTC-2000 desenvolveuse a partir do JJ-7/FT-7, a versión de adestramento de dous asentos do Chengdu J-7; o J-7 é unha variante chinesa do MiG-21. O FTC-2000 usa unha nova á, unha fuselaxe diantaira con tomas de aire laterais, e unha cabina de cristal; mantén o motor, a cola e os controis mecánicos do JJ-7/FT-7.
Vilameixide, Freixís, Navia de Suarna
Vilameixide é un lugar da parroquia de Freixís no concello lugués de Navia de Suarna na comarca dos Ancares.
Costenla, Santo André de Vea, A Estrada
Costenla é un lugar da parroquia de Santo André de Vea no concello pontevedrés da Estrada na comarca de Tabeirós - Terra de Montes.
Marque, Ribeira, A Estrada
Marque é un lugar da parroquia de Ribeira no concello pontevedrés da Estrada na comarca de Tabeirós - Terra de Montes.
A Cociña, Galegos, Navia de Suarna
A Cociña é un lugar da parroquia de Galegos no concello lugués de Navia de Suarna na comarca dos Ancares.
Lustiás, Couto, Taboada
Lustiás é un lugar da parroquia de Couto no concello lugués de Taboada na comarca de Chantada.
Mariz, Couto, Taboada
Mariz é un lugar da parroquia de Couto no concello lugués de Taboada na comarca de Chantada.
O Piñeiro, Ribeira, A Estrada
O Piñeiro é un lugar da parroquia de Ribeira no concello pontevedrés da Estrada na comarca de Tabeirós - Terra de Montes.
Millán, Couto, Taboada
Millán é un lugar da parroquia de Couto no concello lugués de Taboada na comarca de Chantada.
A Eirexa, Galegos, Navia de Suarna
A Eirexa é un lugar da parroquia de Galegos no concello lugués de Navia de Suarna na comarca dos Ancares.
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, o lugar da igrexa.
Paradela, Galegos, Navia de Suarna
Paradela é un lugar da parroquia de Galegos no concello lugués de Navia de Suarna na comarca dos Ancares.
San Martiño, Couto, Taboada
San Martiño é un lugar da parroquia de Couto no concello lugués de Taboada na comarca de Chantada.
Santa Marta, Couto, Taboada
Santa Marta é un lugar da parroquia de Couto no concello lugués de Taboada na comarca de Chantada.
A Ponte, Ribeira, A Estrada
A Ponte é un lugar da parroquia de Ribeira no concello pontevedrés da Estrada na comarca de Tabeirós - Terra de Montes.
Piñeiro, Galegos, Navia de Suarna
Piñeiro é un lugar da parroquia de Galegos no concello lugués de Navia de Suarna na comarca dos Ancares.
A Tola, Galegos, Navia de Suarna
A Tola é un lugar da parroquia de Galegos no concello lugués de Navia de Suarna na comarca dos Ancares.
Trigal, Galegos, Navia de Suarna
Trigal é un lugar da parroquia de Galegos no concello lugués de Navia de Suarna na comarca dos Ancares.
Armenteiros, Esperante, Taboada
Armenteiros é un lugar da parroquia de Esperante no concello lugués de Taboada na comarca de Chantada.
San Vicente, Ribeira, A Estrada
San Vicente é un lugar da parroquia de Ribeira no concello pontevedrés da Estrada na comarca de Tabeirós - Terra de Montes.
Señorío de Cuzcatlán
O Señorío de Cuzcatlán (en lingua pipil: Kuskatan) foi unha nación nahua, na súa maioría pipil, do Período Posclásico tardío da época prehispánica. Estaba fundamentada no que se coñece como réxime Zuyuano, que era unha estrutura ideolóxica que sustentaba os gobernos dese período, baseado en que os altos cargos de goberno foron conferido por Ce Ácatl Topiltzin Quetzalcóatl en Tollan (a quen tamén se considera o fundador mitolóxico de Cuscatlán no seu exilio). O seu territorio abranguía a maior parte da zona occidental e central do Salvador), cubrindo un territorio de aproximadamente 10 000 km².
Dividíase en 74 provincias tributarias chamadas kalpishkayu (náhuatl clásico: calpixcayotl 'cousas do calpixqui ou mordomo'), tamén chamados atepet (náhuatl clásico: altepetl 'outeiro de auga') ou techantakutun (techan 'vila', takutun 'parte', parte dunha vila; este termo é un neoloxismo empregado no vocabulario nahua para designar a este tipo de entidades así como concellos e entidades semellantes). As principais eran: o propio Cuzcatlán (no presente Antiguo Cuscatlán), Izalco (o cal foi dividido a comezos da época colonial en Tecpán Izalco, o actual Izalco, e Caluco Izalco, o presente Caluco), Tacuzcalco (o actual Nahulingo e as ruínas de Tacuzcalco), Cojutepeque, Nonualco (actuais Santiago Nonualco e San Juan Nonualco), Tecoluca e Purulapa (actuais San Martín, San Pedro Perulapán e San Bartolomé Perulapía). Destas, Nonualco, Izalco, Cojutepeque e Cuscatlán eran as que tiñan máis poboación e puideron ter sido sedes dun taketzakayu (náhuatl clásico: tlahtohcayotl 'cousas do falador ou tlahtoani, reino ou rexión dominada por unha liñaxe principal') ou taltakutun (tal 'terra', takutun 'parte'), estando as demais provincias repartidas entre estes taketzakayu. Mentres que Purulapa, Tacuzcalco e Tecoluca puideron ser pendóns de guerra ou rexións dependentes chamados kwawtaketzakayu (náhuatl clásico cuauhtlatocayotl, outro nome para estas en náhuatl clásico era tlahuallinalpan) dalgún dos taketzakayu.
Cada provincia tributaria ao weytechan (capital) dun taketzakayu era gobernada por un tekutaketzani (náhuat clásico: teuctlahtoani 'señor orador' ou 'orador pai') tamén chamado wey kalpiani (náhuatl clásico: huey calpixqui 'o gran posuidor de casas') que tiñan baixo a súa disposición aos recadadores de tributos, chamados kalpiani (náhuat clásico: calpixque 'o que posúe casas') ou tepiani (náhuat clásico: tepixqui 'o que posúe xentes'). Mentres que o gobernante respectivo da weytechan dun taketzakayu recibía o título de "Taketzani" (náhuatl clásico: tlahtoāni 'o que fala, orador'), destes o Taketzani de Kuscatan levaba o título de "Takateku" (náhuatl clásico tlācatecuhtli 'xefe dos homes') ou "Wey Taketzani" (náhuatl clásico Huey Tlahtoani 'grande orador') e era a súa vez o gobernante da nación.
O principal motor económico das provincias era o millo, o cal era cultivado na meirande parte das provincias que non estaban na costa ou preto do lago de Ilopango. Este era seguido polo cultivo de cacao que era colleitado principalmente nas poboacións que se atopaban nos actuais departamentos salvadoreños de Sonsonate e Ahuachapán. Ademais de Atehuan (a actual Ateos), Ciguateguacan (actual Santa Ana), Chalchuapa e Cinacantan (esta última é unha poboación extinta), mentres que a recollida de sal e/ou a pesca principalmente de olominas era o motor económico das provincias costeiras e achegadas ao lago de Ilopango.
Reconstruír a historia deste señorío resulta problemático por mor da inexistencia de manuscritos dos habitantes da nación, xa que ningún logrou sobrevivir. Por outra banda, Francisco Antonio de Fuentes y Guzmán e Domingo Juarros nomean nos seus escritos un pouco de historia deste señorío, mencionando que orixinalmente era dominado polos xefes militares nun tipo de república, que despois desembocou nunha ditadura no goberno de Cuachimichin, quen foi derrocado e sucedido por Tutecotzimit, o cal estabeleceu a monarquía hereditaria e, segundo parece, foi sucedido por Pilguanzimit e este probablemente por Tonaltut (deste último non se coñece a súa relación cos anteriores).
A conquista do señorío comezou en 1524 coa expedición de Pedro de Alvarado, o cal conseguiu chegar á capital mais non puido sometela, tendo que regresar por mor da proximidade do inverno. Un forte militar (que é mencionado como a primeira vila de San Salvador) sería fundado por Gonzalo de Alvarado nun lugar descoñecido deste señorío en 1525, debido ao temor dun intento de conquista por parte de Pedrarias Dávila, mais este forte sería abandonado en 1526. A conquista definitiva sucedeu en 1528 e, logo do seu remate no mesmo ano, fundouse a vila de San Salvador no sitio de Ciudad Vieja. Trala súa fundación, producíronse algúns levantamentos, sendo o principal o do penedo de Cinacantan que sucedeu entre finais de 1528 e comezos de 1529. Despois do sometemento deste penedo, o territorio estaba prácticamente conquistado.
Allo, Esperante, Taboada
Allo é un lugar da parroquia de Esperante no concello lugués de Taboada na comarca de Chantada.
A Casanova, Esperante, Taboada
A Casanova é un lugar da parroquia de Esperante no concello lugués de Taboada na comarca de Chantada.
A Ribeira, Ribeira, A Estrada
A Ribeira é un lugar da parroquia de Ribeira no concello pontevedrés da Estrada na comarca de Tabeirós - Terra de Montes.
AI Song Contest 2021
AI Song Contest 2021 foi a segunda edición do festival das intelixencias artificiais. O festival gañouno Estados Unidos grazas a M.O.G.I.I.7.E.D. coa canción "Listen to Your Body Choir", quen recibiu un presente de teenage engineering, unha empresa e fabricante sueco de produtos electrónicos de consumo, que foi un OP-Z. O concurso celebrouse o 6 de xullo de 2021 e foi coorganizado por Wallifornia MusicTech, un centro de tecnoloxía e entretemento belga, e DeepMusic.ai, unha empresa estadounidense que promove a colaboración entre músicos e investigadores de IA. O concurso tivo lugar no AI & Creation Day, unha conferencia virtual de 1 día que formou parte do Cumio de Música e Innovación de 4 días organizado por Wallifornia MusicTech.
Formato
Ao contrario que no Eurovisión, un país pode competir con máis de un representante.
Presentadores e panelistas
Ao longo do Día da Creación e da IA, discutíronse varios temas relacionados coa intelixencia artificial (IA), a música e o AI Song Contest, incluíndo a cerimonia de entrega de premios do AI Song Contest na que o gañador do AI Song Contest 2021. Estes temas foron discutidos por varios presentadores, panelistas e equipos que compiten no AI Song Contest 2021. Os presentadores foron a doutora Rebecca Fiebrink, Sophie Goossens, Rujing Stacy Huang, Lamtharn Hantrakul, Anna Huang, Hendrik Vincent Koops, Ryan Groves, o doutor John Ashley Burgoyne e o presentador e escritor de televisión neerlandés Cesar Majorana, que presentou a cerimonia. Entre os panelistas que non competiron no concurso figuran o artista británico-iraniano Ashkan Kooshanejad, a enxeñeira de ML M. Stella Tavella, a cantautora inglesa Imogen Heap, a informática estadounidense Carol E. Reiley, o informático estadounidense Ajay Kapur, o director executivo belga Gérôme Vanherf, O compositor estadounidense Mark Simos e a compañía australiana de música e tecnoloxía Uncanny Valley (que participou e gañou o AI ​​Song Contest 2020 representando a Australia coa canción "Beautiful the World"). Os panelistas que competiron no concurso inclúen STHLM, Diwas ft. Chepang, Kutumba & Hari Maharjan Project, Menara, Gonimix & Andino, H:Ai:N, MOGII7.ED, CJ Carr (membro de Dadabots) e Sound Obsessed. Representaron a Suecia, Nepal, España, Corea do Sur, Estados Unidos e Alemaña no concurso, respectivamente. Todos os equipos participantes estiveron presentes na entrega de premios, onde César Majorana deu a coñecer os puntos da votación en liña e Imogen Heap anunciou os puntos do xurado.
Xurado
O xurado está composto por oito expertos en IA, que avaliaron cada entrada baseándose no uso da intelixencia artificial no proceso de composición das cancións. Cada membro do xurado tamén apareceu como presentador ou panelista no AI & Creation Day.
Cesar Majorana foi o presentador do programa e Imogen Heap coidaba dos votos do xurado.
Vilaboa, Ribeira, A Estrada
Vilaboa é un lugar da parroquia de Ribeira no concello pontevedrés da Estrada na comarca de Tabeirós - Terra de Montes.
Vilargoíde, Galegos, Navia de Suarna
Vilargoíde é un lugar da parroquia de Galegos no concello lugués de Navia de Suarna na comarca dos Ancares.
Saúl Craviotto
Saúl Craviotto Rivero, nado en Lleida o 3 de novembro de 1984, é un piragüista e policía español, especialista na modalidade de kayak. É dobre campión olímpico, en Pequín 2008 e Río de Xaneiro 2016, e tres veces campión do mundo, nos anos 2009, 2010 e 2011.
Participou en catro Xogos Olímpicos de Verán, obtendo en total cinco medallas, ouro en Pequín 2008, prata en Londres 2012, ouro e bronce en Río de Xaneiro 2016 e prata en Toquio 2020.
Gañou dez medallas no Campionato Mundial de Piragüismo entre os anos 2007 e 2019, e seis medallas no Campionato Europeo de Piragüismo entre os anos 2008 e 2018.
Traxectoria
Nos Xogos Olímpicos de Pequín 2008, gañou a medalla de ouro na proba de K2 500 m, a carón de Carlos Pérez Rial, cun tempo de 1,28 minutos. En Londres 2012 gañou a medalla de prata na proba de K1 200 m.
Nos Xogos de Río de Xaneiro 2016 logrou a medalla de ouro na proba de K2 200 m, a carón de Cristian Toro. Dous días despois, conseguiu a medalla de bronce na proba de K1 200 m. Na súa cuarta participación olímpica, en Toquio 2020, gañou a medalla de prata na proba de K4 500 m, e foi, xunto coa nadadora Mireia Belmonte, o abandeirado español na cerimonia de apertura.
Polos seus éxitos deportivos foi galardoado en 2009 coa Medalla de Ouro da Real Orden del Mérito Deportivo e en 2016 co Premio Nacional do Deporte Don Felipe de Borbón.
Craviotto traballa como axente da Policía Nacional na Comisaría de Xixón. Ademais do seu traballo e do seu adestramento deportivo, apareceu nalgúns programas de televisión; en 2017 participou na segunda edición do concurso de cociña de Televisión Española MasterChef Celebrity España, no que resultou gañador.
Espaílde, Esperante, Taboada
Espaílde é un lugar da parroquia de Esperante no concello lugués de Taboada na comarca de Chantada.
Igrexa de Valdesaz de los Oteros
A igrexa da Asunción atópase na localidade leonesa de Valdesaz de los Oteros, pertencente ao concello de Pajares de los Oteros, en Castela e León.
O Chao do Couso, Moia, Navia de Suarna
O Chao do Couso é un lugar da parroquia de Moia no concello lugués de Navia de Suarna na comarca dos Ancares.
Igrexa de Valdesaz de los Oteros
Historia
Formou parte do desaparecido mosteiro de San Cibrán. Ten como elemento principal a capela maior da igrexa, construída en ladrillo e cuberta con rica armadura octogonal mourisca. As naves son de perpiaño, ben trazadas, con decoración exterior de orde toscana, tres arcos por banda, de medio punto e cubierta a nave maior cunha armadura gornecida con lazo, todo iso da segunda metade do século XVI.
Status patrimonial
O 15 de xaneiro de 1982 foi declarada monumento histórico-artístico, mediante un real decreto publicado o 24 de marzo dese mesmo ano no Boletín Oficial del Estado, coa rúbrica de Xoán Carlos I e da daquela ministra de Cultura Soledad Becerril. Na actualidade está considerada Ben de Interese Cultural.
Ventosa, Moia, Navia de Suarna
Ventosa é un lugar da parroquia de Moia no concello lugués de Navia de Suarna na comarca dos Ancares.
Vilar, Ribeira, A Estrada
Vilar é un lugar da parroquia de Ribeira no concello pontevedrés da Estrada na comarca de Tabeirós - Terra de Montes.
Vanessa Morgan
Vida e carreira
Naceu en Ottawa, Ontario. O seu pai é de África Oriental e a súa nai é de Escocia. Ela gañou o certame Miss América Junior en 1999. Graduouse de Colonel By Secondary School en 2010. Morgan fixo aparicións na película A Diva's Christmas Carol en 2000 e unha aparición en 2010 en Frankie and Alice.
Morgan iniciou a súa carreira como actriz na serie de televisión de Family Channel The Latest Buzz, interpretando a Amanda Pierce, onde ela era un dos personaxes principais, nesta serie, ela interpretaba á filla do dono da revista, onde Amanda cobre artigos de Moda.
En 2010, Morgan interpretou a Marion Hawthorne na película de Disney Channel Harriet the Spy: Blog Wars. Ao ano seguinte, interpretou a Sarah na película de Disney Channel/Teletoon My Babysitter's a Vampire, así como na serie de televisión co mesmo nome.
En 2011, Morgan apareceu na película orixinal de Disney Channel Geek Charming xunto a Matt Prokop e Sarah Hyland. Tivo un papel recorrente na temporada 2 da serie de Disney Channel ANT Farm como Vanessa, a moza de Cameron.
Vida persoal
En xullo de 2019, Morgan comprometeuse co xogador de béisbol Michael Kopech. Casaron o 4 de xaneiro de 2020. O 19 de xullo de 2020, Kopech pediulle o divorcio. En xullo dese mesmo ano, Morgan anunciou o seu embarazo. O 29 de xaneiro de 2021, deu a luz a un neno. O 3 de febreiro de 2021, deuse a conocer o nome do seu primeiro fillo, River Dante.
Coruxedo, Moia, Navia de Suarna
Coruxedo é un lugar da parroquia de Moia no concello lugués de Navia de Suarna na comarca dos Ancares.
A Facha, Esperante, Taboada
A Facha é un lugar da parroquia de Esperante no concello lugués de Taboada na comarca de Chantada.
Valdesaz de los Oteros
Valdesaz de los Oteros (antigamente Almonacid de los Oteros) é unha vila pertencente ao concello de Pajares de los Oteros, na provincia de León e a comarca de Los Oteros, na comunidade autónoma de Castela e León.
Situación
Atópase na marxe esquerda do río Esla. As terras de Valdesaz de los Oteros limitan coas de Fuentes de los Oteros ao norte, San Pedro de los Oteros e Santa María de los Oteros ao noroeste, Matadeón de los Oteros ao oeste, Quintanilla de los Oteros ao sur e Pajares de los Oteros ao leste.