cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Nova Jersey
Era colonial
Durante a Guerra Civil Inglesa a illa de Jersey mantívose leal á Coroa e deu asilo ao rei. Foi desde a praza real de Saint Helier que Carlos II foi proclamado rei por primeira vez en 1649, logo da execución do seu pai, Carlos I. As terras de América do Norte foron divididas por Carlos II, que deu ao seu irmán, o duque de York (máis tarde o rei Xacobe II), a rexión entre Nova Inglaterra e Maryland. Xacobe entón concedeu a terra entre o río Hudson e o río de Delaware a dous amigos que permaneceran fieis durante a Guerra Civil: George Carteret e John Berkeley. A área foi nomeada provincia de Nova Jersey.
Desde a creación do estado, Nova Xersei caracterizouse pola diversidade étnica e relixiosa. Os congregacionalistas de Nova Inglaterra vivían ao costado dos presbiterianos escoceses e emigrantes reformados neerlandeses. Mentres que a maioría dos residentes viven en cidades con parcelas individuais de 100 acres (40 ha), uns poucos ricos posuían vastas propiedades. A diferenza de Plymouth, Jamestown e outras colonias, Nova Xersei estaba poboada por unha segunda onda de inmigrantes que viñeron doutras colonias en lugar daqueles que migraron directamente desde Europa. Nova Xersei mantívose agraria e rural en todo o período colonial, e a agricultura comercial só se desenvolve en forma esporádica. Algúns municipios, como a Burlington no río Delaware e Perth Amboy, xurdiron como importantes portos para os envíos a Nova York e Filadelfia. As fértiles terras da colonia e a política relixiosa tolerante atraeron a máis colonos, e a poboación aumentou a 120.000 habitantes en 1775.
miniatura|[[George Washington arengando as súas tropas na Batalla de Princeton (3 de xaneiro de 1777)]] A diferenza doutras colonias que foron establecidas por inmigrantes de Europa, Nova Jersey foi poboada por unha onda secundaria de asentamentos de comunidades xa establecidas en América do Norte. O 18 de marzo de 1673, Berkeley vendeu a súa metade da colonia a cuáqueros en Inglaterra, que se asentaron como unha colonia cuáquera na rexión do val do Delaware. Nova Jersey foi gobernada moi brevemente como dúas provincias distintas, East e West Jersey entre 1674 e 1702, en ocasións como parte da provincia de Nova York ou do dominio de Nova Inglaterra.
En 1702, as dúas provincias foron reunidas baixo unha colonia real. Edward Hyde, Lord de Cornbury, converteuse no primeiro gobernador da colonia. O señor de Cornbury foi un gobernante ineficaz e corrupto, aceptando subornos e especulando coa terra, polo que en 1708 foi chamado de novo a Inglaterra. Nova Jersey foi gobernada entón polos gobernadores de Nova York, pero isto enfureceu aos colonos de Nova Jersey, que acusaron aos gobernadores de favoritismo a Nova York. O xuíz Lewis Morris conduciu o caso para un gobernador independente, e foi nomeado gobernador polo rei Xurxo II en 1738.
-910
Outros
Historia ano a ano
-887
Outros
Historia ano a ano
Sanguñedo, Vilar de Vacas, Cartelle
Sanguñedo é un lugar da parroquia de Vilar de Vacas no concello ourensán de Cartelle na comarca da Terra de Celanova. Tiña 20 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 9 eran homes e 11 mulleres. Iso supón unha diminución da poboación respecto a 2010, cando tiña 21 habitantes (10 homes e 11 mulleres).
Pintura sobre táboa
miniatura|[[A Virxe das Rochas|Virxe das Rochas de Leonardo da Vinci, exemplo de pintura sobre táboa.]] A táboa é un soporte pictórico ríxido, ao contrario có lenzo, e moble, ao contrario có muro. Tamén designa, por metonimia, á obra pictórica que soporta, independentemente da súa técnica (óleo ou témpera, principalmente).
Historia
Xa dende a Antigüídade aplicouse pintura na madeira. miniatura|esquerda|Pintura sobre táboa da antigüidade: Retrato fúnebre da [[Arte romana|época romana en El Fayum]]
Porén, foi na Idade Media cando se espallou a pintura sobre táboa e acadou o seu máximo esplendor. Na época románica pintáronse diversas pezas de mobiliario executadas en madeira, como baldaquinos ou frontais. A madeira que se pintaba era, en moitas ocasións, a de mobles e outros obxectos de uso cotián, que se adornaba mediante a pintura. Así, durante os séculos XIII e XIV, en Italia especialmente, pintábanse os crucifixos, como pode verse na obra de Giunta Pisano. Outros obxectos cotiáns decorados con pinturas foron as arcas de esponsais ou cassoni, exemplo das cales é La historia de Nastagio degli Onesti de Botticelli ou as caixas de partos.
Especialmente durante a Baixa Idade Media pintouse átémpera sobre madeira, en táboas individuais ou dispondo conxuntamente varias táboas, o que se denomina, segundo o seu número, díptico, tríptico ou políptico, aínda que eses termos aplícanse por extensión tamén a calquera outro soporte pictórico. Unha clase especial de políptico, no que a decoración que enmarca á pintura cobra especial relevancia é o retablo (onde o soporte das pinturas pode ser o lenzo, ou os soportes pictóricos planos substituírse por relevos policromados, ou mesmo esculturas exentas).
Considérase o punto culminante desta pintura sobre táboa a obra dos primitivos flamengos (século XV), quen xa traballaban co óleo, ben só, ou ben en técnica mixta con témpera. A pintura sobre táboa empregouse, aínda que en moita menor medida, no século XVI e mesmo no XVII ou o XVIII.
Características
A madeira que máis se usou historicamente é a de nogueira, piñeiro ou abeto, aínda que era algo que dependía da rexión onde se vivise e das especies arbóreas que estivesen dispoñibles en abundancia, pois en Italia empregábase o chopo, e no Norte de Europa, carballo, faia ou piñeiro. Outros taboleiros de madeira dura que se usan como soporte pictórico son os de especies coma o bidueiro, o cedro ou o álamo branco. Durante a Idade Moderna recorreuse a madeiras tropicais duras como a caoba.
Para preparar esta superficie eran necesarias técnicas complementarias. En primeiro lugar, si era unha obra moi grande, había que unir diversas táboas entre si, usando parafusos de madeira e non de metal, que se oxida; este proceso aparece descrito en obras como De Diversibus Artibus, de Teófilo (principios do século XII) ou Il Libro dell'Arte de Cennino Cennini (1390). miniatura|300px|Tríptico do sete sacramentos, [[Roger van der Weyden]]
Nesta última obra tamén se describe o «entelado», habitual até o ano 1400, que cubría as xuntas e outros defectos da madeira mediante teas de liño con apresto pegadas á madeira. Co «enxesado» cubríase a madeira cunha fina capa de xeso (en italiano, gesso), impermeable á auga, sobre a que se podía pintar. Mediante o «estufado» ou «embutido» enchíanse determinadas zonas con xeso para darlle relevo. Finalmente, chámase «dourado» á aplicación de pan de ouro en determinadas partes da pintura. Un exemplo de relevo de gesso cuberto con folla de ouro é a coroa e a auréola do rei na Adoración dos magos (1423), de Gentile da Fabriano, conservado na Galería Uffizi.
Para fixar sobre a táboa a materia pictórica, adóitase someter a algún tipo de tratamento, como cubrila de albaialde para dar unha base luminosa.
A conservación da madeira adoita ser problemática, producíndose curvaturas, gretas, podremia, ataque de parasitos como o caruncho, o que esixe técnicas especiais de restauración. Outro dos inconvenientes deste soporte, fronte ao lenzo, é o seu peso. Ademais, na actualidade, recorrer ás madeiras tradicionais, resulta moi caro. Por iso, os artistas contemporáneos que desexen traballar con madeira teñen ao seu alcance outras superficies para pintar máis baratas, como o táblex ou masonita, o aglomerado de densidade media (DM) que proporciona unha superficie lisa, o tríplex e, máis caros, a madeira contrachapada que se atopa dispoñible en diversos grosores e o chamado blockboard.
Bruria Kaufman
Bruria Kaufman, nada en Nova York o 21 de agosto de 1918 e finada en Haifa o 7 de xaneiro de 2010, foi unha física teórica israelí. É coñecida polas súas contribucións á teoría xeral da relatividade de Albert Einstein, á física estatística, onde aplicou a análise spinor para rederivar o resultado de Lars Onsager sobre a función partición do modelo de Ising bidimensional, e ao estudo do efecto Mössbauer, no que colaborou con John von Neumann e Harry Lipkin.
Traxectoria
miniatura|Carta de Albert Einstein, Bruria Kaufman e outros criticando a [[Menachem Begin e o seu partido, Herut.]] Bruria Kaufman naceu en Nova York nunha familia xudía de orixe ucraína. En 1926 a familia emigrou ao mandato británico de Palestina, vivindo primeiro en Tel Aviv e despois en Xerusalén. Os seus principais intereses durante a súa mocidade foron a música e as matemáticas.
Estudou matemáticas e recibiu unha bolsa de ciencia na Universidade Hebrea de Xerusalén en 1938 e un PhD da Universidade de Columbia en 1948. Casou co lingüista Zellig S. Harris en 1941.
En 1960, estableceuse no kibbutz Mishmar Ha'emek e adoptou unha filla, Tami.
Kaufman volveu aos Estados Unidos en 1982. Viviron en Pensilvania, onde daba clases o seu home. El faleceu en 1992 e Kaufman mudouse a Arizona e casou co premio Nobel Willis Eugene Lamb en 1996, aínda que o matrimonio acabou en divorcio. Faleceu en 2010 Carmel Hospital de Haifa, logo dunha estadía nunha casa de repouso en Kiryat Tiv'on, non lonxe de Haifa. Segundo os seus desexos, o seu corpo foi incinerado.
Carreira científica
Kaufman foi investigadora asociada no Institute for Advanced Study de Princeton entre 1948 e 1955, onde traballou con John von Neumann (1947-48) e Albert Einstein (1950–1955). Pasou os seguintes anos na Universidade de Pensilvania traballando nun proxecto de lingüística matemática.
Kaufman volveu a Israel en 1960 con Harris e converteuse en profesora do Instituto Weizmann de Ciencia en Rehovot (1960–1971) e despois na Universidade de Haifa (1972–1988).
Alan Wake
Alan Wake é un videoxogo de xénero de acción, aventura e suspense psicolóxico desenvolvido por Remedy Entertainment e publicado por Microsoft Studios, estreado para Xbox 360 e Microsoft Windows. O xogo conta a historia do novelista de suspense Alan Wake, mentres trata de descubrir o misterio detrás da desaparición da súa muller durante unhas vacacións na pequena cidade ficticia de Bright Falls, Washington, ó tempo que experimentan acontecementos da trama da súa última novela, que el xa non pode lembrar.
Jeder für sich und Gott gegen alle
Jeder für sich und Gott gegen alle é un filmes do director Werner Herzog. O traballo, cuxo título significa, literalmente, "cada un por si e Deus contra todos", narra a historia de Kaspar Hauser, un cativo atopado abandonado en Alemaña no século XIX, do que se especulou que estaba ligado á nobreza de Baden, mais a súa orixe e morte é un misterio.
Escudo de Noruega
miniatura|dereita|180px|Escudo de Noruega O escudo de Noruega é un dos máis antigos da Europa. Xurdiu como un brasón de armas persoal para a familia real.
Historia
dereita|miniatura|180px|Escudo de Armas Real Håkon, o Vello (1217-1263) usaba un escudo coa figura dun león. A referencia máis antiga preservada sobre o colorado dos brasóns é a Saga do Rei, escrita en 1220. En 1280, o rei Eirik Magnusson engadiu a coroa e o machado prata ao león. O machado representa a arma usada para matar o mártir Santo Olav na batalla de Stiklestad, en 1030.
O deseño dos brasóns noruegueses foi modificado ao longo dos anos, seguindo as modas nas tendencias heráldicas. Na Baixa Idade Media, o cabo do machado ficou gradualmente máis longo, chegando a parecer cunha alabarda. O cabo era xeralmente curvado para que puidese se encaixar no formato do escudo favorito na época, e tamén para emparellar co formato das moedas. A alabarda foi oficialmente descartada e o machado menor reintroducido por decreto real, en 1844, cando un deseño autorizado foi instituído por primeira vez. En 1905, o deseño oficial para os escudos da realeza e do goberno foi modificado novamente, desta vez para o estilo medieval, cun escudo triangular e un león máis vertical. O pintor Eilif Peterssen foi o responsábel polo deseño. O deseño actual foi introducido en 1937, mais lixeiramente modificado coa aprobación real en 20 de maio de 1992.
O escudo de armas esta sempre disposto so a coroa real. Durante a segunda guerra mundial, o réxime Vidkun Quisling continuou a usar o escudo de armas do león, frecuentemente coa coroa removida. En [[1943, o deseño do león foi modificado e a coroa real foi recolocada cun tipo libre de coroa medieval. O goberno lexítimo noruegués continuou usando o brasón coa coroa real durante o exilio.
Descrición
Está composto por un único campo de goles (vermello) cun león rampante de ouro, linguado, uñado, armado e coroado que porta unha machada coa folla de prata e mango de ouro. O escudo está rematado cunha coroa real. Considérase que a súa orixe está vinculado co rei Erik Magnusson e que se remonta ao ano 1280.
O actual deseño data de 1992, ten un carácter esquemático. Elimináronse os tenantes (figuras que rodean con frecuencia aos escudos de armas) que eran dous leóns. O Rei de Noruega utiliza como armas persoais unha versión que incorpora o colar da Real Orde Noruega de San Olaf e un manto de armiño, aínda que tamén se eliminaron as figuras dos tenantes.
Aqua
Un dos seus éxitos máis sonados foi "Barbie Girl".
Picaraño
Picaraño foi un periódico publicado en Entrimo entre 1909 e 1910.
Historia e características
Subtitulado Periódico Republicano Radical Revolucionario, apareceu o 1 de xuño de 1909. Tiña como lema "Su misión es zurrar la badana". Publicábase os días 15 e 30 de cada mes. O seu director e propietario era Vicente González. De contido anticlerical, asume como propia a tríade ideolóxica da Revolución Francesa, "libertad, igualdad, fraternidad". Tiña colaboradores correspondentes en Lisboa, Buenos Aires, Salamanca e Bande. Publicou poemas de Aureliano J. Pereira e Curros Enríquez.
Attack
"Attack" é o primeiro single do álbum A Beautiful Lie da banda Americana 30 Seconds to Mars.
Vídeo musical
O vídeo para a canción foi filmado nun hotel abandonado en Hollywood, onde o grupo se encontra con prostitutas e drogadictos. O vídeo foi un pequeno éxito en Fuse e MTV2. O vídeo é o primeiro que ten unha persoa baixo cirurxía en vivo. No vídeo Jared Leto é o membro do grupo que aparece principalmente. De feito, quitando os momentos en que se ven as súes siluetas, os outros membros non aparecen. O vídeo posúe un claro aire sexual.
Se supoñía que “Atack” non sería o primeiro single da álbum, pero despois de que Jared Leto llo tocara en acústico, o produtor dixo que debía ser o primeiro single polo “forte” da canción.
Oleiros, Sande, Cartelle
Oleiros é un lugar da parroquia das Sande no concello ourensán de Cartelle na comarca da Terra de Celanova. Tiña 24 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 10 eran homes e 14 mulleres. Iso supón unha diminución da poboación respecto a 2010, cando tiña 26 habitantes (11 homes e 15 mulleres).
Assistens Kirkegård
miniatura|dereita|Interior do cemiterio. Assistens Kirkegård é un cemiterio na cidade dinamarquesa de Copenhaguen. É un espazo verde urbano situado no distrito de Nørrebro. Nel están soterrados importantes persoeiros do país. Foi inaugurado en 1760, inicialmente pensado para dar saído ao exceso de tumbas dentro das murallas da cidade vella, mais na primeira metade do século XIX comezou a albergar as exequias de figuras destacadas como Hans Christian Andersen, Søren Kierkegaard ou Christoffer Wilhelm Eckersberg, entre outros.
Svetlana Alliluyeva
Svetlana Alliluyeva, nada, baixo o nome Svetlana Iósifovna Stálina (en ruso: Светла́на Ио́сифовна Алилу́ева Сталина, en xeorxiano: სვეტლანა ალილუევა), en Moscova o 28 de febreiro de 1926 e finada en Richland Center (Wisconsin) o 22 de novembro de 2011, foi unha escritora rusa e a filla máis nova de Iosif Stalin. En 1967 fuxiu aos Estados Unidos.
Baixo a sombra de Stalin
Como moitos outros nenos fillos de altos cargos soviéticos, Svetlana só ocasionalmente vía aos seus pais. A súa nai, segunda dona de Stalin, Nadezhda Alliluyeva morreu o 9 de novembro de 1932, cando Svetlana tiña seis anos, non hai certeza da causa da súa morte, quizais suicidouse ou, mesmo, Stalin puido ordenar a súa morte.
Svetlana namorouse, aos 16 anos (1942), dun director de cine xudeu, Alexei Kapler. Stalin desconforme coa relación, condeou a Kepler a dez anos de traballos forzados en Siberia.
En 1943 casou con Grigori Morozov, estudante xudeu da Universidade de Moscova, despois do nacemento do seu fillo Iosif en 1945, a parella divorciouse en 1947.
Casou en 1949 con Iuri Zhdanov (fillo do home de confianza de Stalin, Andrei Zhdanov), do que tivo unha filla, Ekaterina, en 1950 antes de se divorciar.
Ata a Perestroika
Despois da morte do seu pai en 1953, Svetlana adoptou o apelido da súa nai e traballou como profesora e tradutora en Moscova. En 1963 coñeceu ao comunista indio, Brajesh Singh, de visita en Moscova. En 1965 Singh volve a Moscova para traballar como tradutor, pero non se lles permitiu casar. Cando Singh morreu en 1966, permitíuselle a Svetlana viaxar á India para levar as súas cinzas. Ela permaneceu durante dous meses na India.
O 6 de marzo de 1967, despois de visitar a embaixada soviética en Nova Delhi, solicitou asilo político na embaixada norteamericana. Deixou a India cara Suíza, no que permaneceu seis semanas antes de poder viaxar aos Estados Unidos.
Alliluyeva naturalizouse cidadá norteamericana e fixou a súa residencia en Spring Green, Wisconsin. Casou co arquitecto William Wesley Peters en 1970 e adoptou o nome de Lana Peters. A parella tivo unha filla, Olga, pero o matrimonio disolveuse pouco despois.
Trala caída do comunismo
En 1982 mudou a súa residencia para Cambridge, e en 1984 volveu á Unión Soviética, onde ela e a súa filla adquiriron de novo a cidadanía, e asentáronse en Tiflis. En 1986 Alliluyeva volveu aos Estados Unidos e máis tarde regresou a Gran Bretaña. Finalmente morreu o 22 de novembro de 2011 en Wisconsin a causa dun cáncer de colon.
Prefectura de Tottori
A Prefectura de Tottori (鳥取県, とっとりけん, Tottori-ken) é unha prefectura do Xapón, atópase na parte San'in, ó nordés da rexión de Chugoku, parte oeste da illa de Honshu. A súa capital é Tottori-shi.
A prefectura cobre 3.507,26 km² de superficie e habítana 594.058 persoas, é a menos poboada do Xapón. A prefectura fai fronteira coa prefectura de Shimane, a prefectura de Hiroshima, a prefectura de Okayama e a prefectura de Hyōgo. Antes da Restauración Meiji coñecíase como as provincias de Inaba (因幡国) e Houki (伯耆国).
Xeografía
dereita|300px|miniatura Na prefectura hai 19 concellos.
-740
Outros
Historia ano a ano
A historia interminable
A historia interminable (en Die unendliche Geschichte) é un filme alemán-estadounidense dirixido por Wolfgang Petersen que foi estreado en 1984. Está baseado na novela A historia interminable de Michael Ende. O tema principal foi interpretado por Limahl.
Sinopse
Agochado no faiado do seu colexio, Bastian le durante as horas de clase un libro enigmático, A historia interminable, que relata a paulatina destrución do Reino de Fantasía. Unha especie de Nada misteriosa destrúe o país e as criaturas que o habitan. A medida que avanza na lectura, Bastian decátase de que a salvación de Fantasía depende del; de que consiga entrar dentro do libro.
Xenofonte
O nome de Xenofonte pode referirse a varias persoas da Antigüidade:
Resistina
miniatura|dereita|350 px|Estrutura cristalográfica dun hexámero de resistina de rato, co extremo [[N-terminal en azul e o C-terminal en vermello.]] A resistina, tamén chamada factor secretor específico do tecido adiposo (ADSF), é unha proteína rica en cisteína codificada nos humanos no xene RETN do cromosoma 19. A resistina é unha citocina que ten un papel fisiolóxico moi controvertido en relación coa súa influencia na obesidade e na diabetes mellitus tipo II.
Nos primates, porcos, e cans, a resistina segrégase polas células inmunes e epiteliais, e nos roedores segrégase polo tecido adiposo. A lonxitude do pre-péptido de resistina humano é de 108 residuos de aminoácidos e no rato e rata é de 114 aminoácidos; o seu peso molecular é de ~12,5 kDa.
Descubrimento
A resistina descubriuse en 2001 polo grupo do Dr. Mitchell A. Lazar da Escola de Medicina da Universidade de Pensilvania. Déuselle o nome de resistina porque se observou resistencia á insulina en ratos aos que lles fora inxectada resistina. A resistina era producida e liberada polo tecido adiposo para realizar funcións endócrinas probablemente implicadas na resistencia á insulina. Esta idea xurdiu principalmente dos estudos que demostraban que os niveis de resistina no soro sanguíneo aumentaban coa obesidade en varios sistemas modelo de investigación (humanos, ratas, e ratos). Despois destas observacións iniciais, outras investigacións asociaron a resistina a outros procesos fisiolóxicos como a inflamación e a homeostase enerxética.
Inflamación
A inflamación é a primeira resposta inmunitaria innata á infección ou irritación causada pola acumulación na zona de leucocitos (neutrófilos, mastocitos etc.) e da súa secreción de substancias bioxénicas inflamatorias, como histamina, prostaglandinas, e citocinas pro-inflamatorias. Descubriuse recentemente que a resistina participa tamén na resposta inflamatoria.
Outro apoio ao seu papel inflamatorio é que se encontrou que a resistina incrementa a transcrición de certos xenes, o que orixina o aumento da expresión de varias citocinas proinflamatorias incluíndo entre outras a interleucina-1 (IL-1), interleucina-6 (IL-6), interleucina-12 (IL-12), e o factor de necrose tumoral alfa (TNF-α) por un mecanismo mediado polo factor NF-κB. Tamén se demostrou que a resistina fai aumentar a molécula de adhesion celular 1 (ICAM1), a molécula de adhesión celular vascular 1 (VCAM1) e a CCL2, todas as cales interveñen en vías quimiotácticas implicadas no recrutamento de leucocitos nos sitios de infección. Os niveis da propia resistina poden aumentar por efecto das interleucinas e tamén por antíxenos microbianos como os lipopolisacáridos, que son recoñecidos polos leucocitos. Os resultados obtidos suxiren que a resistina pode funcionar como unha conexión na ben coñecida asociación entre inflamación e resistencia á insulina. Investigacións recentes atoparon unha correlación positiva entre obesidade, resistencia á insulina e inflamación crónica, que se cre están dirixidas en parte pola sinalización por resistina. Porén, esta idea foi recentemente posta en dúbida por un estudo que indica que un aumento nos niveis de resistina en persoas con nefropatías crónicas está asociado co declive da función renal e a inflamación, pero non coa resistencia á insulina. En calquera caso, en canto á relación entre a resistina e a resposta inflamatoria, pódese dicir que a resistina ten características de citocina pro-inflamatoria, e podería actuar como un nodo chave nas doenzas inflamatorias con ou sen resistencia á insulina asociada.
Argumentos a favor
Moito do que se hipotetizou sobre o papel da resistina no metabolismo enerxético e diabetes mellitus de tipo 2 pode derivarse de estudos que indican unha forte correlación entre a resistina e a obesidade. A crenza subxacente entre os partidarios desta teoría é que os niveis séricos de resistina se incrementan ao haber un aumento da adiposidade. Á inversa, os niveis de resistina séricos diminúen ao decrecer a adiposidade despois de certos tratamentos médicos. Especificamente, a obesidade no tecido adiposo abdominal (obesidade central) está moi correlacionada co incremento de resistina, e parece ser esta a principal rexión do tecido adiposo que contribúe a aumentar os niveis de resistina sérica. Este feito ten implicacións significativas dada a asociación que se sabe que existe entre a obesidade central e a resistencia á insulina. O aumento dos niveis séricos de resistina podería explicarse pola resistencia á insulina asociada co aumento de adiposidade. Moitos investigadores atoparon correlacións positivas entre os niveis de resistina e a resistencia á insulina. Outras investigacións confirman unha correlación directa entre os niveis de resistina e a diabetes mellitus tipo 2. Dado que o aumento de resistina é polo menos en parte debido á resistencia á insulina asociada coa diabetes mellitus tipo 2, a administración de fármacos dirixidos especificamente a actuar sobre as cascadas que dan lugar a un descenso dos niveis séricos de resistina en pacientes de diabetes mellitus tipo 2, podería ter enormes beneficios terapéuticos.
Argumentos en contra
Aínda que hai moitas probas que apoian a teoría da resistina como conexión entre a obesidade e a diabetes mellitus tipo 2, esta teoría non ten o apoio de toda a comunidade científica, porque están aparecendo moitos estudos que presentan evidencias que non concordan con ela. Neses estudos observáronse descensos significativos das concentracións séricas de reisistina ao aumentar a adiposidade  que suxiren que a resistina non só diminúe nas persoas obesas senón que tamén é un candidato improbable para ser a conexión entre a obesidade e a diabetes mellitus tipo 2. Presentáronse datos que contradicen a idea de que a perda de peso coincida cun descenso das concentracións séricas de resisitina, e atopouse que, polo contrario, coincide cun marcado incremento da resistina sérica. En realidade, case todos os resultados (obtidos moitas veces nas mesmas condicións experimentais) presentados polos grupos que se opoñen á teoría da reisistina como conexión son exactamente os opostos dos presentados polos grupos partidarios de dita teoría. A idea de que a resistina serve de conexión entre a obesidade e a diabetes mellitus tipo 2 está agora sendo examinada en profundidade, xa que investigacións recentes confirmaron unha expresión bastante ampla da resistina en moitos tecidos e células e non só naqueles característicos da obesidade, como os adipocitos.
Actualmente hai case tantos científicos contrarios coma partidarios da teoría en discusión, polo que as probabilidades de que no futuro se siga vendo á resistina como o nodo chave que ligue a obesidade e a diabetes mellitus tipo 2 están diminuíndo moito. Esta polémica formula a cuestión da sincronía da metodoloxía usada por ambos os grupos, que dá lugar a resultados opostos. En conclusión, pódese concluír que a resistina ten un papel incompletamente definido na homeostase enerxética e ten propiedades demostradas proinflamatorias nos lugares de infección.
Estrutura
A resistina pertence á familia das proteínas RELM (moléculas similares á resistina ou resisitin like molecules). A molécula consta de varias subunidades e nas mostras tomadas do soro sanguíneo pode aparecer como hexámero ou como trímero. As estruturas cristalinas da resistina mostran unha composición infrecuente de varias subunidades que conforman a súa estrutura, que se manteñen unidas por enlaces non covalentes. Cada subunidade proteica comprende un dominio de "cabeza" en sándwich beta, onde está o extrremo carboxilo terminal rico en pontes disulfuro e un segmento "cola" amino terminal en hélice alfa. Os segmentos en hélice alfa asócianse para formar enrolamentos de tres fibras, e na formación de hexámeros cola-cola median pontes disulfuro intercatenarios na superficie exposta. O dominio globular da resistina contén cinco pontes disulfuro (Cys35-Cys88, Cys47-Cys87, Cys56-Cys73, Cys58-Cys75, e Cys62-Cys77).
Historia de un crimen: Colmenares
Historia de un crime: Colmenares é unha serie de televisión colombiana estreada en Netflix o 3 de maio de 2019. Está protagonizada por Laura Osma, Fabiana Medina, Enrique Carriazo, Juliana Velásquez e Sebastián Osorio, e a serie está baseada no caso Colmenares, no que perdeu a vida Luis Andrés Colmenares o 31 de outubro de 2010 na cidade de Bogotá en estrañas circunstancias.
Sinopse
O mozo de vinte anos Luis Andrés Colmenares foi atopado sen vida en confusos feitos o 31 de outubro de 2010 na cidade de Bogotá. Nun principio, as autoridades determinaron que Colmenares falecera tras caer nun cano de auga, feito que corroboraron os testemuños dalgúns dos seus compañeiros de universidade, en especial o de Laura Moreno, con quen Colmenares tentaba unha relación sentimental. Porén, logo de facerse algunhas probas sobre o corpo de Luis Andrés, empezouse a sospeitar sobre un presunto asasinato.
O Carballal, San Xiao de Mos, Castro de Rei
O Carballal é un lugar da parroquia de San Xiao de Mos no concello de Castro de Rei. Segundo o IGE, no ano 2019 tiña 11 habitantes (3 homes e 8 mulleres), o que supón un aumento respecto do ano 2014, cando tiña 7 habitantes.
El Litoral
El Litoral foi un periódico publicado en Vilagarcía de Arousa entre 1899 e 1910.
Historia e características
Apareceu o 8 de xaneiro de 1899. Deixou de editarse na primeira década do século XX, cando se produciu a doazón da illa de Cortegada ao monarca. En novembro de 1910 sacou un número extraordinario, editado nos talleres de El Eco de Arosa, no que reproduciu e comentou unha sesión municipal na que se debatía a creación de dúas prazas de médico para Vilagarcía de Arousa.
España Libre (Nova York)
España Libre, subtitulado Órgano de Sociedades Hispanas Confederadas de los Estados Unidos de América, foi un periódico que se editou en Nova York entre 1939 e 1977.
Historia e características
Apareceu en 1939 editado polas Sociedades Hispanas Confederadas, antes Comité Antifascista Español. Denunciou a ditadura franquista, apoiaba aos refuxiados, aos prisioneiros políticos e a resistencia clandestina en España. No periódico divulgáronse os procesos xudiciais a líderes sindicais, as deportacións evitadas nos Estados Unidos, os refuxiados recolocados e os gastos sufragados grazas aos obreiros membros das sociedades confederadas. Primeiro foi semanal e despois pasou a bimensual. Tiña unha tirada de 1.500 a 6.000 exemplares.
Gudhjem
miniatura|dereita|Casas típicas. Gudhjem é unha pequena localidade pesqueira dinamarquesa localizada ao norte da illa de Bornholm, no mar Báltico. Tiña unha poboación de 724 persoas en xaneiro de 2011. Gudhjem é un punto de interese turístico, tanto polas súas rúas, como pola paisaxe anexa e a actividade do seu porto.
G
O G (gue ou ga) é a sétima letra do alfabeto galego, e representa os fonemas oclusivo velar sonoro /g/ e aproximante velar sonoro /ɰ/, amais do fonema aspirado fricativo velar xordo /x/ existente en zonas con gheada.
Usos
A Forza G é a forza centrífuga que experimenta un corpo que se despraza a grandes velocidades, así como ás forzas de aceleración e deceleración. É moi frecuente falar de forza G en aeronáutica e tamén en deportes como a Fórmula 1, onde os pilotos sofren continuas aceleracións e deceleracións ó largo da competencia.
O punto G é unha localización na vaxina que provoca intenso pracer ó ser estimulado.
En bioquímica G é a abreviatura da guanina, unha base dos ácidos nucleicos (ADN ou ARN).
Véxase tamén
Entradas da enciclopedia que comezan por G
Charles E. Brady Jr.
Charles Eldon Brady Jr., nado en Pinehurst, Carolina do Norte o 12 de agosto de 1951 e finado o 23 de xullo de 2006, foi un astronauta estadounidense que participou na misión STS-78. Pasou un total de 16,91 días no espazo.
Traducido
Tiña un doutoramento en medicina pola Universidade de Duke, obtido en 1975. Foi seleccionado pola NASA en marzo de 1992, comezando o seu adestramento en agosto dese mesmo ano. Participou na misión STS-78 como especialista de misión.
Bioloxía molecular
A bioloxía molecular é o estudo da vida a un nivel molecular. Esta área solápase con outros campos da bioloxía e a química, particularmente xenética e bioquímica. A bioloxía molecular atangue principalmente ao entendemento das interaccións dos diferentes sistemas da célula, o que inclúe moitísimas relacións, entre elas as do ADN co ARN, a síntese de proteínas, o metabolismo, e a forma como esas interaccións son reguladas para conseguiren un axeitado funcionamento da célula.
Técnicas da bioloxía molecular
Desde finais da década de 1950 e principios da de 1960, os biólogos moleculares aprenderon a caracterizar, illar e manipular os compoñentes moleculares de células e organismos. Estes compoñentes inclúen:
-737
Outros
Historia ano a ano
Frederico V do Palatinado
Era fillo e herdeiro de Frederico IV e de Luísa Xiana de Orange-Nassau, a filla de Guillerme de Orange e Carlota de Borbón-Monpensier. Nacido no pavillón de caza Deinschwang no Alto Palatinado, Frederico V sucedeu á morte do seu pai como príncipe elector do Palatinado do Rin no Sacro Imperio Romano Xermánico en 1610, baixo a tutela do conde Xoán II des Deux-Ponts ata 1614.
Vida pública
En 1619 os Estados protestantes de Bohemia se rebelaron contra o católico Emperador do Sacro Imperio Fernando II e ofreceron a coroa de Bohemia a Frederico, escolléndoo debido a que era un membro influente da Unión Protestante, unha organización fundada polo seu pai para protexer o protestantismo no Imperio.
En agosto de 1619, descontentos con Fernando II, o sucesor de Matías de Habsburgo, emperador do Sacro Imperio Romano Xermánico, os Estados de Bohemia, cunha maioría de protestantes mentres que Fernando era católico, depoñen a este e propoñen ceder o título a Frederico V.
Aínda que ao principio Frederico expresa reticencias, finalmente acepta a proposta. Esta acción será un dos factores que contribuirán ao desencadeamento da guerra dos Trinta Anos. É coroado en Praga, o 4 de novembro de 1619,e a súa esposa éo tres días máis tarde. Pouco despois, Fernando II inicia unha ofensiva para recuperar a coroa de Bohemia.
Os seus aliados na Unión Protestante non lle apoiaron militarmente ao asinar o Tratado de Ulm (1620), pero abandonado despois polas potencias estranxeiras e pola Unión Protestante, Frederico V, con poucos medios financeiros e humanos, non logra conter aos exércitos de Fernando e sofre unha derrota ante Tilly, na batalla da Montaña Branca o 8 de novembro de 1620, é dicir, un ano e catro meses logo do seu entronización. Por iso herdaría o alcume de «rei dun inverno» (Winterkönig en alemán).
As forzas imperiais de Maximiliano I de Baviera invadiron o Palatinado e tivo que fuxir a Holanda en 1622. Un edicto imperial privouno formalmente do Palatinado 1623. Viviu o resto da súa vida no exilio coa súa esposa e familia principalmente na Haia, antes de morrer en Maguncia en 1632.
Matrimonio e fillos
Resultado: O 13 de febreiro de 1613, contraera matrimonio con Isabel Estuardo (1596-1622), coa que tivo 13 fillos:
Galería de imaxes da Cova da Moura, Noia
Dolmen da Cova da Moura, Argalo, Noia.
O Prado, Sande, Cartelle
O Prado é un lugar da parroquia das Sande no concello ourensán de Cartelle na comarca da Terra de Celanova. Tiña 41 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 19 eran homes e 22 mulleres. Iso supón unha diminución da poboación respecto a 2010, cando tiña 43 habitantes (21 homes e 22 mulleres).
Exército Verde (Rusia)
Os continxentes máis grandes do Exército Verde foron as bandas de Ataman Grigoriev e o exército procomunista Kuban-Mar Negro (chamado tamén Exército Vermello-verde), con aproximadamente 15.000 tropas cada un, que loitaron contra o Exército Ruso de Voluntarios do xeneral Anton Ivanovich Denikin en 1919. Grupos paramilitares en Crimea uníronse en 1920 formando o Exército Rebelde de Crimea, que loitou xunto ó Exército Vermello contra o barón Wrangel.
A finais de 1920, os verdes disolvéronse: algúns para formar parte do Exército Vermello, e outros para unirse ó Exército Branco (os branquiverdes).
-732
Outros
Historia ano a ano
Curva oval torta
miniatura|A curva oval torta Na xeometría alxébrica, unha curva que pode ser chamada curva oval torta é unha curva alxébrica plana de grao catro e xénero cero, con ecuación:
A ecuación tamén pode ser dada na forma polar como:
Non é a mesma que outra curva chamada curva feixón, a pesar de posuír propiedades similares en termos de grao e singularidade única, como tamén similitude das súas formas. Ambas as curvas pertencen á familia das curvas en forma de feixón, de xénero cero e con singularidade única de punto triplo común na orixe coa ecuación:
Grao sesaxesimal
dereita Un grao sesaxesimal, ou sexaxesimal, corresponde a un ángulo central subtendido por un arco de lonxitude 1/360 de circunferencia, a nonaxésima parte dun ángulo recto. Non se debe confundir co grao centesimal.
Chamado comunmente simplemente grao, de símbolo, °, é orixinario da civilización babilónica. Para estabelecer o grao, os babilonios dividiron o círculo en 360 partes iguais, pois esa era a cantidade de días referente ao período dun ano e porque o seu sistema de numeración era de base sesenta. Outra herdanza dos babilonios é a división en minutos e segundos, e así temos o minuto sexaxesimal (′, arcmin), e o segundo sexaxesimal (″), que están definidos do seguinte xeito:
Notación decimal
Unha cantidade en graos pódese expresar tranquilamente en forma decimal, sen recorrer a minutos nin segundos, separando a parte enteira da fraccionaria coa coma decimal. Por exemplo:
Para pasar á notación sesaxesimal, collemos os decimais de grao, multiplicámolos por sesenta e obtemos os minutos. Se obtiveramos decimais nos minutos, tomariamos estes decimais e multiplicariámolos novamente por sesenta, obtendo así os segundos.
Notación sesaxesimal
Podemos expresar unha cantidade en graos, minutos e segundos, expresando as partes de grao inferiores ao segundo como parte decimal deste, por exemplo:
Como norma xeral de notación, non se deixan espazos entre as cifras.
Así:
Relación entre radiáns e graos
Partido de que unha circunferencia completa ten 2 \pi radiáns, e que unha circunferencia ten 360°, temos logo: Facendo unha regra de tres chégase a que a relación de conversión de graos a radiáns é:
Logo temos que, para un ángulo x dado en graos, o seu equivalente X en radiáns é: e ao revés, un ángulo X dado en radiáns, o seu equivalente x en graos é:
España Libre
España Libre foi o nome de varias publicacións:
Invasión (serie de televisión)
Invasión é unha serie norteamericana de ciencia ficción que comezou a emitir a ABC o 21 de setembro de 2005 e que emitiu a TVG (2006). A serie conta a historia das consecuencias dun furacán tras o que se infiltran nunha pequena cidade de Florida uns extraterrestres baseados na auga e comezan a asumir o control dos corpos dos seus habitantes.
Gangs of New York
Gangs of New York é un filme do 2002 feita polo estudio Miramax, situada na metade do Século XIX no distrito de Five Points de Nova York. Foi dirixida por Martin Scorsese e escrita por Jay Cocks, Steven Zaillian e Kenneth Lonergan.
Foi nomeada a dez premios Oscar da Academia incluíndo mellor película e mellor director, aínda que non gañou ningún.
Sinopse
Nova York, 1863. Antes da cidade actual, chea de riqueza, poder e soños infinitos, Nova York era un lugar diferente, unha cidade nacente onde o desexo por unha vida mellor enfurecía á súa xente e xeraba violencia nas rúas. Mentres a supervivencia do país se debatía na guerra civil, un vasto e perigoso grupo de persoas madraba no baixo mundo. Pero na moza e nacente cidade, chegaba o momento de loitar contra os desapiadados ó bordo da loita a liberdade de futuras xeracións.
miniatura|250px|dereita|[[Martin Scorsese, Leonardo DiCaprio e Cameron Diaz no Festival Internacional de Cinema de Cannes, 2002.]]
Xenética molecular
A xenética molecular é o campo da bioloxía que estuda a estrutura e a función dos xenes a nivel molecular. A xenética molecular emprega os métodos da xenética e a bioloxía molecular.
Noméase desta forma para diferenciala doutras pólas da xenética como a ecoloxía xenética e a xenética de poboacións. Unha área importante dentro da xenética molecular é o uso da información molecular para determinar os patróns de descendencia e por tanto, a correcta clasificación científica dos organismos, o que se denomina sistemática molecular, mentres que ao estabelecemento de relacións de parentesco se chama filoxenia molecular.
-1385
Outros
Historia ano a ano
Benigno Pío Losada
Benigno Pío Losada Vila, finado na Estrada en maio de 1952, foi un xornalista e político galego.
Traxectoria
Dirixiu o periódico El Estradense de 1906 a 1908. En 1912 foi o primeiro director de Eco de La Estrada. Casou con Mercedes Magariños e foi pai de Luís Losada Magariños.
Taiga
miniatura|dereita|220px|Taiga en [[Alasca.]] A taiga (pronunciado /'taɪgə/ ou /taɪ'gə/, do ruso тайга́), tamén coñecida por bosque de coníferas, ou bosque boreal, é un bioma comumente atopado no norte de Alasca, o Canadá, sur de Groenlandia, parte de Noruega, Suecia, Finlandia, Siberia e o Xapón.
No Canadá, emprégase o termo bosque boreal para designar a parte meridional dese bioma, e o termo taiga é usado para designar as áreas menos arboradas ao sur da liña de vexetación arbórea do Ártico.
En Galiza, Portugal e no Brasil, o termo taiga é xeralmente empregado para designar os bosques rusos, en tanto que se usa bosque boreal ou bosque de coníferas para referirse aos bosques dos restantes países.
Bandeira de Dominica
A bandeira de Dominica foi adoptada o 3 de novembro de 1978. Na versión orixinal, o papagaio Sisserou (Amazona imperialis) estaba virado cara a dereita (foi cambiado en 1988), e a orde das barras era diferente (amarelo - branco - negro, de arriba abaixo, cambiado en 1981).
Significado
O verde simboliza a vexetación, o amarelo, ós indíxenas, o branco, á auga, e o negro, á terra. As dez estrelas rodean a un papagaio sisserou, nativo da illa.
-1358
Outros
Historia ano a ano
Lentes
Historia
Foron as experiencias en óptica de Robert Grosseteste e o seu discípulo Roger Bacon que levaron á invención dos anteollos. En 1284, os gremios de Venecia xa os mencionaban e durante o século XIV a fabricación de lentes popularizouse por toda Europa. Non sempre os lentes foron fabricados coa forma con que son coñecidos hoxe en día, polo que, na antigüidade, era común encontrar monóculos (só unha lente oftálmica), ou, noutros casos, só se usaban lentes sen montura.
Sande, Sande, Cartelle
Sande é un lugar da parroquia das Sande no concello ourensán de Cartelle na comarca da Terra de Celanova. Tiña 215 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 100 eran homes e 115 mulleres. Iso supón unha diminución da poboación respecto a 2010, cando tiña 222 habitantes (104 homes e 118 mulleres).
Hen Wlad Fy Nhadau
Hen Wlad Fy Nhadau (pronunciado, habitualmente traducido ao galego como A terra dos meus pais, mais literalmente significa O vello país dos meus pais). É, actualmente, o himno nacional do País de Gales. Foi escrito por Evan James e a melodía composta polo seu fillo, James James, ambos veciños de Pontypridd, Glamorgan, en xaneiro de 1856. O manuscrito máis antigo aínda é conservado e forma parte da colección da Biblioteca Nacional de Gales.
Letra en galés
Mae hen wlad fy nhadau yn annwyl i mi,
Gwlad beirdd a chantorion, enwogion o fri;
Ei gwrol ryfelwyr, gwladgarwyr tra mâd,
Dros ryddid gollasant eu gwaed.
Hen Gymru fynyddig, paradwys y bardd,
Pob dyffryn, pob clogwyn, i'm golwg sydd hardd;
Trwy deimlad gwladgarol, mor swynol yw si
Ei nentydd, afonydd, i mi.
Os treisiodd y gelyn fy ngwlad tan ei droed,
Mae hen iaith y Cymry mor fyw ag erioed,
Ni luddiwyd yr awen gan erchyll law brad,
Na thelyn berseiniol fy ngwlad.
Tradución ao galego
A vella terra dos meus pais é moi importante para min, terra onde os xograres son honrados e ceibes Os seus belixerantes guerreiros, grandes patriotas, Pola liberdade o seu sangue que deron
Vello montañoso Gales, paraíso do bardo, Cada val, cada cantil, é o máis fermoso, A través do sentimento patriótico, o encantador fungar dos arroios, ríos cara min
Xenofonte de Atenas
Xenofonte ou en grego Ξενοφῶν, nado no 430 a. C. e finado no 354 a. C., foi un historiador, militar e filósofo grego, coñecido polos seus escritos sobre a cultura e historia de Grecia.
Traxectoria
No -371 tivo lugar a batalla de Leuctra, trala cal os eleos recuperaron os territorios que lles foron arrebatados previamente por Esparta, e Xenofonte tivo que trasladarse a Corinto. Ao tempo, o poder emerxente de Tebas orixinou unha nova alianza espartano-ateniense contra Tebas, polo que lle foi levantada a prohibición de volver á súa patria. Con todo, non hai evidencia de que Xenofonte retornase a Atenas.
Nas súas obras maniféstase hostil cara á democracia ateniense e oriéntase cara a formas máis autoritarias, como as que coñeceu en Esparta e en Persia.
Voitre de Rüppell
O voitre de Rüppell (Gyps rueppelli ou ás veces Gyps rueppellii ) é un voitre grande que pode encontrarse normalmente na rexión do Sahel de África central e oriental. A súa poboación actual é de 30 000 individuos, pero está decrecendo debido á perda do seu hábitat, envelenamentos accidentais e outros factores. Non debe confundirse co voitre Gyps fulvus. O voitre de Rüppell foi nomeado en honra de Eduard Rüppell, un explorador alemán do século XIX, coleccionista e zoólogo. O voitre de Rüppell é considerado a ave que voa máis alto, xa que se confirmou que nun voo esta ave chegou a unha altitude de 11 300 m sobre o nivel do mar.
Distribución
A súa área de distribución esténdese pola rexión de Sahel de África, onde se pode encontrar en praderías, montañas e bosques. Antes considerábase común neses hábitats, pero agora está experimentando un forte dceclive, especialmente na parte oeste da súa área. Son aves relativamente lentas, que voan a 35 km/h, pero durante 6 a 7 horas ao día e cobren distancias de 150 km desde o niño para atopar comida. Como ave errante foi detectada na península Ibérica principalmente na zona próxima ao estreito de Xibraltar; a súa presenza en Galicia é rarísima e só hai dous rexistros del.