Mito_da_árbore_dos_gansos
Evidencia precristiá do mito
En Diversions of a Naturalist de Ray Lankester (1917) hai evidencias dun serio debate literario xurdido da obra de Max Müller (1868), xunto co zoólogo francés Frederic Houssay, e os arqueólogos Georges Perrot e Charles Chipiez. O debate centrouse na posibilidade de que o mito dos gansos-percebe puidese ser coñecido polos primeiros colonos micénicos c. 1600–1100 a.C. Lankester afirmou que os debuxos, frecuentemente vistos na cerámica, eran unha interpretación por parte dos artistas micénicos das características dos gansos típicos. Sinalando a forma en que estaban representados os gansos, escribiu:"' a solución (ao problema/ pregunta) é a seguinte: A poboación micénica das illas de Chipre e Creta, no período de 800 a 1000 anos antes de Cristo, foron grandes fabricantes de cerámica e pintaron grandes cuncas de barro. e vasos cunha variedade de representacións decorativas da vida mariña, de peixes, bolboretas, aves e árbores... Outros foron figurados polos coñecidos arqueólogos,... M. Perrot consultou a M. Houssay, na súa calidade de zoólogo, sobre estes debuxos micénicos, que teñen... a evidencia de que foron deseñados segundo a natureza por alguén que coñecía as cousas da vida, aínda que non son 'copiadas' servilmente de natureza'."Continúa suxerindo que:"“é bastante evidente que a intención foi manipular o debuxo da folla ou do froito para que se asemellase ao debuxo do ganso, mentres que este á súa vez se modifica para resaltar ou idealizar os seus puntos de semellanza a un percebe”."Resume a posibilidade de que os debuxos micénicos de aves -especialmente o ganso- mostren que o mito do ganso-percebe era coñecido polos colonos das illas gregas, mil anos antes de Cristo. Conclúe do seguinte xeito:"'aos artistas encantáballes exercer un pouco de fantasía e enxeño. Mediante a redución paulatina do número e do tamaño das pezas destacadas -regra habitual na 'esquematización' artística ou na 'simplificación convencional' da forma natural- converteron o polbo e o argonauta, cos seus oito brazos, nunha cabeza de touro cunha parella. de cornos espirais... Co mesmo espírito parece que observaron e debuxaron o percebe flotando sobre madeira ou guindado despois dunha tormenta nas súas costas. Detectaron unha semellanza na marca das súas cunchas coa plumaxe dun ganso, mentres que na curvatura do seu talo viron unha semellanza co longo pescozo do paxaro... Reuniron o percebe e o ganso, non guiados a el por ningunha lenda preexistente, senón por un desexo artístico sinxelo e non infrecuente de seguir unha suxestión superficial de semellanza e de concibir formas intermedias de conexión'."Non hai probas que apoien a súa afirmación do folclore grego ou romano. Nin Aristóteles nin Heródoto nin Plinio fan ningunha referencia explícita a este mito. O artigo recente de J. Buckeridge dubida das afirmacións feitas por Heron-Allen (1928) do seguinte xeito: "aínda que Heron-Allen pasou algún tempo revisando imaxes de aves e outros animais sobre a cerámica micénica (c. 1600–1100 a. C.), as súas deducións de que demostran que os micénicos eran conscientes de calquera relación biolóxica entre gansos e percebes non son concluíntes. Estas imaxes son quizais mellor interpretadas como representacións estilizadas de animais e plantas que se adaptaron ao deseñador da cerámica".