cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Jesús Silva Méndez
Obra
Benposta Nación de Muchachos veu funcionando dende 1957 na súa sede ourensá. Tiña entre os seus obxectivos o desenvolvemento do ensino, a investigación a cultura, a educación, as artes e as ciencias, así como a asistencia na educación, os dereitos, a cultura, a investigación e o desenvolvemento integral da infancia, a adolescencia e a mocidade no ámbito nacional e internacional. Unha serie de desencontros coa administración autonómica, alén dos seus propios problemas financeiros, forzaron o seu peche no ano 2003.
A idea fundamental das escolas de Benposta era promover o desenvolvemento físico e espiritual, mais sen unha orientación relixiosa definida. Como parte da súa educación, as nenas e os nenos participaban nas tarefas de mantemento e xestión do complexo escolar. Empregaban métodos pedagóxicos próximos aos das Escolas democráticas, nas que defendían a participación libre da rapazada nos procesos de toma de decisións. As escolas de Benposta Nación de Muchachos contaban cunha alcaldía, un parlamento e mesmo unha moeda propia.
Benposta Ourense contou durante anos cunha emisora de televisión local, a Ourense Televisión Benposta. Alén diso, foi coñecida por manter dende 1963 unha escola de artes acrobáticas e circenses, a segunda de Europa trala escola do circo de Moscova, na que participaba rapazada de todas a idades. Nesta escola formábanse as rapazas e rapaces que formaban parte do coñecido como Circo de los Muchachos.
En febreiro de 2019, a Asociación Cultural Padre Silva (creada trala morte deste en 2011) abriu as portas do Museo Circo de los Muchachos, situado na zona vella da cidade de Ourense, no número 6 da rúa Bailén. Este museo conta cunha exposición que recolle a evolución histórica da Benposta ourensá.
Orde de Santa María do Monte Carmelo
A Orde dos Irmáns da Benaventurada Virxe María do Monte Carmelo (en latín: Ordo Fratrum Beatissimae Mariae Virginis de Monte Carmelo), máis coñecida como Orde Carmelita, é unha orde mendicante católica, que ten a súa orixe nas comunidades eremíticas que existían no século XII no Monte Carmelo, en Palestina. En 2020, a rama masculina da orde sumaba 2 077 frades, dos que 1 310 eran tamén sacerdotes. Os membros desta orde engaden as siglas O.carm ao final do seu nome.
Orixe
O Primeiro Libro dos Reis, un libro histórico da Biblia, relata como o profeta Elías reuniu unha comunidade de homes no Monte Carmelo, que en arameo significa "xardín", e dende alí traballou na defensa da pureza da fe no Deus de Israel, vencendo ao desafío dos sacerdotes de Baal.
Inspirándose en Elías, estabelecéronse moi pronto alí comunidades monásticas cristiás, e cando os cruzados chegaron en 1099, atoparon xa relixiosos estabelecidos, de rito maronita e que seguían a regra de San Basilio. Arredor de 1154 retirouse alí o nobre franco San Bertoldo, chegado a Palestina xunto ao seu curmán Aimery de Limoges, patriarca latino de Antioquía, e reuniu aos eremitas para levar unha vida cenobítica. Os relixiosos edificaron unha pequena igrexa en medio das súas celas e a dedicaron á Virxe María, tomando o nome de "Irmáns de Santa María do Monte Carmelo".
Bertoldo converteuse no primeiro prior da orde. Cando rematou a terceira cruzada, algúns cruzados e peregrinos uníronse a el, para levar unha vida eremítica.
Parada, As Maceiras, Dozón
Parada é un lugar da parroquia das Maceiras, no concello pontevedrés de Dozón, na comarca do Deza. Segundo o INE, en 2008 tiña 23 habitantes (15 homes e 8 mulleres), o que supón unha diminución de 12 habitantes con respecto ao ano 2000.
Aeroporto de Košice
O aeroporto internacional de Košice é un aeroporto que serve a Košice, Eslovaquia. É o segundo aeroporto máis grande do país e está situado a 6 quilómetros ao sur do centro da cidade. Opera tanto voos regulares como chárter, domésticos e internacionais. A súa capacidade actual é de 800 000 pasaxeiros por ano.
Río Khabur
O río Khabur é un afluente do río Éufrates, ao que desauga máis embaixo da cidade de Deir es Zor.
Nace ao sueste de Turquía e ten 320 km de percorrido, boa parte deles por Siria.
Noches en los jardines de España
miniatura|300px|Xardíns do "Generalife". Noches en los jardines de España é unha obra musical do compositor español Manuel de Falla (1876-1946). A orixe andaluza de Falla reflíctese nalgúns elementos da música da obra. A súa duración aproximada está entre os 22 e os 26 minutos.
Historia
Falla comezou esta obra como un conxunto de nocturnos para piano só en 1909, mais cóntase que confiou o proxecto a Isaac Albéniz (quen daquela residía en París, como o compositor andaluz), e que este, xunto co pianista Ricardo Viñes convenceron a Falla para que transformara os nocturnos nunha obra para piano e orquestra. Aínda coa obra inconclusa, Falla volveu a España, instalándose na casa do pintor catalán Santiago Rusiñol na localidade de Sitges, e crese que a visión dos 30 lenzos do pintor titulados Jardines de España supuxo a inspiración definitiva para completar a obra. Outros non concordan con esta afirmación e afirman que Falla xa comezara a traballar na obra varios anos antes de ver os cadros de Rusiñol. Henri Collet, que coñeceu ao compositor en París, suxeriu que un poema de ambiente francés pertencente a Francis James foi o motor real da composición.
Falla rematou a obra en 1915, adicándolla a Ricardo Viñes. A súa estrea tivo lugar no Teatro Real de Madrid o 9 de abril de 1916 coa Orquestra Sinfónica de Madrid dirixida por Enrique Fernández Arbós, e con José Cubiles ao piano.
Viñes tocou por primeira vez a obra na súa estrea en Donostia, pouco despois da súa estrea mundial, cos mesmos protagonistas. Arthur Rubinstein estaba entre a audiencia aquela noite, e foi quen introduciu a obra en Buenos Aires. A estrea en París tivo lugar en xaneiro de 1920 co pianista Joaquín Nin e coa dirección de Fernández Arbós. O propio compositor foi o solista na estrea da obra en Londres en 1921 no Queen's Hall baixo a batuta de Edward Clark.
Movementos
A obra describe 3 xardíns:
Semella que Falla propuxo a posibilidade de engadir un cuarto movemento baseado no tango de Cádiz, mais finalmente ese movemento sería empregado en El amor brujo.
Características
Falla describiu as Noches en los jardines de España como "impresións sinfónicas". O propio Falla escribiu sobre a obra:
A parte do piano é elaborada, brillante e elocuente, mais raramente dominante, sendo o piano unha parte integrante mais diferenciada dunha grande orquestra, empregando recursos típicos do impresionismo como os arpexios con transposicións sucesivas a oitavas superiores ou glissandi. A partitura orquestral é exuberante.
Trátase da obra máis impresionista do mestre gaditano, na que as influencias españolas e francesas se mostran evidentes, cunhas escalas e motivos españois moldeados nunha orquestración francesa.
Se ben na obra Falla ensaia novas formas musicais, non abandona a influencia do concerto sinfónico de compositores como César Franck, Vincent d'Indy ou Claude Debussy. Nesta obra apréciase como o compositor se afasta cada vez máis da forma sonata para achegarse a un carácter rapsódico.
Instrumentación
A obra orixinal está escrita para:
Rough Trade Records
Rough Trade Records é un selo discográfico independente baseado en Londres. Foi fundado en 1978 por Geoff Travis, o cal abrira unha tenda de discos en Ladbroke Grove dous anos antes. Travis tivo éxito promocionando e vendendo discos de bandas de punk rock e post-punk, como Buzzcocks e Desperate Bicycles, e comezou a xestionar artistas e a distribuír bandas como Scritti Politti, e entón iniciou o selo, que se fixo independente da tenda en 1984. Pouco despois, Rough Trade tamén creou unha rama encargada da distribución que servía tendas independentes do Reino Unido, unha rede que se fixo coñecida co nome de "Cartel".
O selo quebrou en 1991, pero Travis resucitouno no ano 2000 conseguindo o éxito dende entón con artistas como The Libertines, The Strokes e Anthony and the Johnsons.
Historia
Rough Trade comezou como unha tenda de discos, aberta por Geoff Travis en Kensington Park Road, Londres, en febreiro de 1976. A tenda estaba inspirada no que Travis describiu como a "contorna comunitaria" da City Lights Bookstore de San Francisco, e especializouse en garage rock e reggae. A Steve Montgomery, inicialmente un cliente da tenda, ofreceuselle un traballo pouco despois da súa apertura e converteuse no seu co-administrador. A Travis e Montgomery uníuselles un empregado máis, Richard Scott, en xuño de 1977.
Rough Trade produciu o seu primeiro disco despois de que a banda francesa de punk rock Métal Urbain fose á tenda pedindo axuda para publicitar a súa música. En 1978 a tenda comezou a organizar unha rede de distribución de discos, bautizada como "The Cartel", en colaboración con outras tendas de discos independentes do Reino Unido. Esta rede permitiu a pequenos selos como Factory Records e 2 Tone Records vender os seus lanzamentos a nivel nacional. A rede especializouse principalmente en post-punk europeo e outros xéneros do rock alternativo a finais dos 70 e comezos dos 90. Tamén se encargou de distribuír distintos fanzines británicos como No Cure.
O selo Rough Trade publicou posteriormente un sinxelo do cantante xamaicano de reggae Augustus Pablo, o EP de estrea da banda de Sheffield Cabaret Voltaire e o segundo sinxelo de Stiff Little Fingers, "Alternative Ulster". Durante 1978 a discográfica editou sinxelos de The Monochrome Set, Subway Sect, Swell Maps, Electric Eels, Spizzoil e Kleenex. En 1979 o primeiro álbum de Rough Trade, o Inflammable Material de Stiff Little Fingers, acadou o número 14 das listas británicas e converteuse no primeiro álbum editado por un selo independente en vender máis de 100 000 copias no Reino Unido. A importancia de Rough Trade nesa época era tanta que foi obxecto dun documental do prograna The South Bank Show.
En 1982, os puntos de venda romperon coas divisións de A&R e de distribución, despois dunha decisión para permitir ao persoal da tenda mercar a súa parte. A parte de distribución atopouse cun exceso de transaccións cara 1991 e a escaseza de cartos levouna a declarar a bancarrota. Toda a compañía acabaría quebrando.
Rough Trade Records foi relanzada no ano 2000 como unha entidade de propiedade independente, unha asociación entre Travis, Jeanette Lee (antiga membro de Public Image Ltd.), e socios minoritarios de Sanctuary Records, como unha parte do Zomba Group ata o 11 de xuño de 2002, cando BMG mercou ese negocio. En xullo de 2007 Sanctuary Records vendeu entón Rough Trade ao Beggars Group facendo á discográfica independente outra vez.
Dende o seu renacemento e asociación co Beggars Group, Rough Trade volveu confirmar o seu lugar no mercado con artistas como Warpaint, Howler, Pantha Du Prince, Emiliana Torrini ou Dean Blunt.
Seráns, San Pedro de Muro, Porto do Son
Seráns é un lugar da parroquia de San Pedro de Muro no concello coruñés de Porto do Son, na comarca de Noia. Segundo o padrón municipal (INE 2020) ten 175 habitantes (89 homes e 86 mulleres).
Manuel Villar Iglesias
Manuel Villar Iglesias, nado en Noia o 30 de novembro de 1879 e finado en Santiago de Compostela o 30 de decembro de 1949, foi un médico, profesor e político galego.
Traxectoria
Estudou Medicina na Universidade de Santiago de Compostela, foi alumno agregado do Hospital Clínico e licenciouse en 1900. Doutorouse en 1904 cunha tese sobre as enfermidades venéreas, á pel e as vías urinarias. Ese mesmo ano trasladouse a París e Bruxelas para ampliar estudos. En 1905 foi nomeado profesor auxiliar extraordinario da Facultade de Medicina da USC. En 1910 marchou a Frankfurt, pensionado pola Deputación da Coruña, para proseguir a súa especialización. En 1911 foi designado profesor especial das enfermidades das Vías Urinarias na USC. En 1931 foi elixido encargado da cátedra de Dermatoloxía e Sifilografía. Foi director do Hospital de San Roque. Foi académico da Real de Medicina da Coruña, membro da Asociación Española e da Sociedade Internacional de Uroloxía. Foi alcalde de Santiago de Compostela en 1930 por un breve período. Membro da Asociación de Traballadores da Ensinanza da UGT de Compostela á que representou no Congreso fundacional da Federación Galega de Traballadores da Ensinanza da UGT celebrado en Vigo en maio de 1936. Logo do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi cesado e inhabilitado para ocupar cargos de responsabilidade.
Xogos Olímpicos de 1896
Os Xogos Olímpicos de 1896 (en Θερινοί Ολυμπιακοί Αγώνες 1896; Therinoí Olympiakoí Agónes 1896) foron os primeiros Xogos da era moderna e foron realizados en Atenas (Grecia), berce dos xogos da antigüidade, entre os días 6 e 15 de abril de 1896, coa participación de 241 atletas, todos homes, representando catorce países, grazas ao empeño visionario do francés Pierre de Frédy, o Barón de Coubertin, idealizador do renacemento dos xogos existentes na Grecia antiga, mentor do movemento olímpico e fundador do Comité Olímpico Internacional.
Sen ningunha experiencia na organización de semellante evento, os organizadores dos primeiros xogos case arruínan a propia competición, por mor da diversidade de datas, pois os gregos utilizaban entón o antigo calendario xuliano paralelo ó convencional usado pola civilización occidental, facendo que existise unha diferenza de doce días entre ambos, o que atrapallou a inauguración dos Xogos e a chegada dos atletas dos diversos puntos do planeta.
A cerimonia de inauguración acabou acontecendo nun domingo de Pascua, co discurso de apertura proferido diante de cen mil espectadores polo propio Xurxo I, de Grecia, após a inauguración dunha estatua –que existe aínda hoxe– na entrada do estadio Panathinaikos, principal palco das competicións e unha marabilla arquitectónica toda de mármore, en homenaxe ó rico financeiro ateniense Georgius Averoff, responsable da restauración e modernización do estadio e financiador da organización do evento, o que impediu a súa cancelación antes mesmo de iniciado, debido ás penosas condicións do erario real grego.
miniatura|200px|dereita|Países participantes
Os países representados polos seus atletas en Atenas e que se converteron nos pioneiros na participación dos Xogos Olímpicos foron: Alemaña (dezanove atletas), Australia (1), Austria (3), Chile (1), Dinamarca (3), Exipto (1), Estados Unidos(14), Francia (13), Hungría (7), Italia (1), Reino Unido (10), Suecia (1), Suíza (3) e a anfitrioa Grecia con 168 atletas.
As nove modalidades deportivas disputadas foron: atletismo, ciclismo, esgrima, ximnasia, halterofilia, loita, natación, tenis e tiro.
Cadro de medallas
miniatura|200px|dereita|A medalla de prata distribuída ós vencedores en Atenas Abaixo, o Cadro de medallas oficial dos Xogos Olímpicos de 1896, por estados, de acordo co Comité Olímpico Internacional (COI). Nótese que o uso de medallas de ouro, prata e bronce polo COI, existe só para facilitar a tabulación de medallas e igualalas ás dos Xogos Olímpicos posteriores, pois na época, as medallas de ouro aínda non eran dadas ós vencedores e os terceiros nin medalla recibían.
Obs: equipos mixtos formados por atletas de varios países xuntos, o que estaba permitido na época, gañaron unha medalla de ouro, unha de prata e unha de bronce no tenis.
Galería de imaxes de réptiles de Galicia
Os réptiles, animais pertencentes á clase Reptilia, son un grupo de vertebrados amniotas e tetrápodos
Eladio Mille Suárez
Eladio Mille Suárez, nado en Ferrol en outubro de 1857, foi un militar e político galego.
Traxectoria
Auditor do Corpo Xurídico da Armada. Foi elixido deputado polo distrito de Ferrol nas eleccións de 1903 e volveu ser elixido polo mesmo  distrito nas eleccións de 1905 e 1907. Foi presidente da Cruz Vermella Española entre 1916 e 1923.
Valle de Oca
Valle de Oca é un concello español da provincia de Burgos (Castela e León). A súa poboación é de 177 habitantes (INE 2012).
O Barrento, Caamaño, Porto do Son
O Barrento é un lugar da parroquia de Caamaño no concello coruñés de Porto do Son, na comarca de Noia.
Carta náutica
miniatura|250px|Carta náutica de 1976 de [[Porto Rico.]]
Unha carta náutica é unha representación a escala de augas navegábeis e rexións terrestres adxuntas. Son instrumentos esenciais para a navegación náutica. miniatura|Carta Esférica de la Costa de Galicia y Portugal, [[1846.]]
Características
Normalmente indica as profundidades da auga e as alturas do terreo, natureza do fondo, detalles da costa incluíndo portos, perigos para a navegación, localización de luces e outras axudas diversas. Tradicionalmente as cartas de navegación estaban imprimidas en papel pero de maneira recente desenvolvéronse aplicacións informáticas que permiten o almacenamento e tratamento de cartas náuticas con ordenadores.
Á hora de interpretala, cómpre ter en conta que representar unha esfera nunha superficie plana ten como consecuencia que haxa certa deformación da realidade, xa que a esfera non pode desenvolverse de forma exacta no plano.
Escala
Cando se fala de escala, estase a falar da relación entre o representado e a realidade. Así, por exemplo, unha escala de 1/10.000 quere dicir que calquera distancia é 10.000 veces maior que a representación que hai na carta; se a escala é 1/2 a área representada é a metade que a real.
Pedro Areal
Pedro Areal Abreu, nado en Tui o 31 de agosto de 1967, é un deportista e policía galego que compite en piragüismo na modalidade de maratón.
Gañou cinco medallas no Campionato Mundial de Piragüismo en Maratón e foi seleccionado para dous Xogos Olímpicos, 1992 e 2000. Ademais, con 19 vitorias, é o piragüista máis laureado do Descenso Internacional do Sella, xunto a Bienvenido Pérez.
Traxectoria
Comezou a súa carreira deportiva no Club Kayak Tudense e en 1984 logrou unha medalla de prata no Campionato de Europa de Piragüismo Júnior celebrado en Múnic, na categoría de C-2 1000. Na mesma categoría logrou unha medalla de prata nos Xogos Mediterráneos de 1991 xunto ao medallista olímpico Narciso Suárez. Ese mesmo ano participou, tamén con Narciso, no Campionato Mundial de Piragüismo en Augas Tranquilas, celebrado en París, finalizando en sexta posición no C-2 1000 metros.
Xa no Club Breogán do Grove logrouse clasificar para os Xogos Olímpicos de Barcelona 92 na categoría C-2 1000 formando parella con Narciso Suárez, pero finalmente non puideron competir debido a problemas físicos. En 1994 foi o primeiro piragüista español en gañar unha medalla nun Campionato Mundial de Piragüismo en Maratón, xunto a Bienvenido Pérez, ao remataren terceiros. Era ademais a súa primeira participación. Repetiron medalla de bronce no seguinte mundial, en 1996, en Suecia. En 1997 participaron no Campionato de Europa, celebrado en Pavía, rematando en cuarta posición. Na seguinte cita mundial, en 1998 en Cidade do Cabo, quedaron á porta das medallas, na cuarta posición. A partir dese momento o Mundial pasou a celebrarse cada ano, e en 1999 en Győr, Areal formou parella con Bernardo Merchán no C-2 rematando en sétima posición. Foi seleccionado para os Xogos Olímpicos de 2000 en Sydney, mais quedou no banco de suplentes.
No Mundial de 2001 celebrado no Reino Unido pasou a competir individualmente, no C-1, logrando subir ao podio en terceira posición. Repetiu resultado na mesma categoría no seguinte mundial, celebrado en Zamora, sumando a súa cuarta medalla nos mundiais. En 2003, participou no Campionato de Europa celebrado en Gdánsk, pero non puido rematar a súa carreira. Ese mesmo ano, no mundial de Valladolid rematou en quinta posición e en 2004, en Bergen, sexto.
Tras varias edicións ausente volveu ao mundial en 2008, na cita celebrada na República Checa, onde finalizou en sétima posición. No mundial de 2011, en Singapur, volveu á categoría C-2, formando parella con Tono Campos, e rematando en quinta posición.
En 2018, competiu no Campionato de Europa celebrado en Metković na categoría C-1, chegando á meta en oitava posición. En 2019, con 52 anos, volveu participar nun Mundial, na China, formando parella co catro veces campión do mundo pontevedrés, Óscar Graña. Finalizaron en quinta posición, nunha carreira na que o ouro foi para os tamén galegos Tono Campos e Diego Romero Fraga.
Ademais dos seus éxitos internacionais, participou numerosas veces no Descenso Internacional do Sella, tanto en C-1 como en C-2, logrando a vitoria da súa categoría en 19 edicións, o que o converte no deportista máis laureado desta competición, xunto a Bienvenido Pérez.
Recoñecementos
En 2012 o Concello de Tui homenaxeou a Pedro Areal e a outros cinco deportistas olímpicos de Tui (Enrique Míguez Gómez, José Ignacio Bugarín, Jacobo Moroño, Jesús González Álvarez e Frank Casañas) nun acto no que se lle puxo a unha das rúas da vila o nome "Rúa Olímpicos Tudenses" e no que se inaugurou un monumento cos seus nomes, ampliados en 2016 coa inclusión de Óscar Carrera
En 2018, Areal e Bienvenido Pérez recibiron o Premio Valores do Sella, como os dous deportistas máis laureados da competición.
Hilduoc
Hilduoc, Ildeoc ou Hildeoc foi un rei dos longobardos na segunda metade do século V.
Traxectoria
Son moi escasas as informacións sobre este soberano longobardo. Fillo de Lethuoc, a súa ascensión ao trono representou a afirmación da primeira dinastía da historia dos longobardos: a dos Letingos. Reinou cando o pobo longobardo estaba situado nunha área entre o curso medio do Danubio e o Nórico, correspondente ás actuais Bohemia, Moravia e Baixa Austria.
Wikipedia en ruso
A Wikipedia en ruso (en Русская Википедия) é a edición de Wikipedia en lingua rusa. Foi creada o 20 de maio de 2001. O 25 de febreiro de 2010 alcanzou os 500.000 artigos. O 29 de novembro de 2006, a Wikipedia en ruso foi galardoada polo Estado ruso co "Premio Runet" (Премия Рунета) na categoría de ciencia e educación, galardón que repetiu en 2007 e 2009.
É a Wikipedia con máis artigos das que utilizan o alfabeto cirílico. Esta versión da enciclopedia contén artigos e  usuarios, dos cales  son activos.
Datas importantes
miniatura|400x400px|Número de artigos na Wikipedia en ruso no período 2005-2010 (en miles).
Supervivente
miniatura|Un lugar con grandes dificultades para a supervivencia é unha illa deserta. Denomínase supervivente ou sobrevivente a aquela persoa que logra manterse con vida en situacións adversas e que polo xeral causarían a súa morte.
Eadbald de Kent
Eadbald, finado en 640, foi rei de Kent desde 616 até a súa morte.
Traxectoria
Sucedeu ao seu pai Aethelberht que convertera a Kent en potencia hexemónica en Inglaterra durante o seu reinado e foi o primeiro rei anglosaxón en se converter ao Cristianismo. A ascensión ao trono de Eadbald constituíu un serio revés para a Igrexa católica, xa que non se bautizou até varios anos despois da súa coroación. Finalmente, foi convertido polos arcebispos Lourenzo ou Xusto e separouse da súa primeira esposa, que fora a súa madrastra, presionado pola Igrexa. Casou posteriormente con Ymme, posibelmente unha princesa franca filla de Teodeberto II, coa que tivo dous fillos, Eormenred e Eorcenberht (tamén Earcomberht), e unha filla, Eanswith.
A influencia de Eadbald foi menor que a do seu pai, pero Kent era o suficientemente poderoso como para escapar ao dominio de Edwin de Northumbria. O matrimonio de Edwin coa irmá de Eadbald, Æthelburg, normalizou as relacións entre Kent e Northumbria que aparentemente continuaron até o reinado de Oswald. Cando Æthelburg fuxiu a Kent tras a morte de Edwin ao redor de 633, enviou aos seus fillos a Francia por temor ás intrigas tanto de Eadbald como de Oswald. A liña real de Kent realizou varios matrimonios diplomáticos durante os anos subseguintes, incluíndo o matrimonio de Eanfleda, sobriña de Eadbald, con Oswiu, e de Eorcenberht con Sexburga, filla do rei Anna de Anglia Oriental.
Kent nas fontes temperás
right|miniatura|276x276px|O estado de Inglaterra anglosaxoa ao momento do nacemento de Eadbald. O poboamento de Kent por habitantes continentais, principalmente xutos, completouse a fins do século VI. O pai de Eadbald, Aethelberht, probabelmente chegou ao trono entre 589 e 590, aínda que a cronoloxía deste reino é moi difícil de determinar de maneira precisa. Aethelberht foi rexistrado polo cronista temperán Beda como posuidor da xefatura suprema ou imperium sobre outros reinos anglosaxóns. Durante o seu reinado, Kent converteuse nun reino poderoso con relacións comerciais estábeis co continente europeo.
A Britania Romana xa se convertera ao Cristianismo, pero os invasores anglosaxóns eran tanto iletrados como pagáns. En 597, Agostiño de Canterbury foi enviado por Gregorio Magno a Inglaterra coa misión de converter a estes pobos ao cristianismo. Agostiño logrou converter a Aethelberht, que lle entregou terras en Canterbury. Outros dous reis, Saeberht de Essex, e Raedwald de Anglia Oriental, foron convertidos por influencia de Aethelberht.
Unha fonte importante para este período na historia de Kent é a Historia ecclesiastica gentis Anglorum, escrita en 731 por Beda, un monxe beneditino de Northumbria. Beda estaba interesado principalmente na cristianización de Inglaterra, pero prové información substancial sobre historia secular, incluíndo os reinados de Aethelberht e Eadbald. Un dos correspondentes de Beda foi Albino, abade do mosteiro de San Pedro e San Paulo (posteriormente chamado de Santo Agostiño) en Canterbury. Unha serie de textos relacionados coñecida como a Lenda de Santa Mildrith proporciona información adicional sobre os eventos nas vidas dos fillos de Eadbald e sobre o mesmo Eadbald. A Crónica anglosaxoa, unha colección de anais reunidos ao redor de 890 no reino de Wessex, tamén proporciona información a este respecto. Outras fontes inclúen as bulas papais, as listas reais dos reis de Kent e cartas temperás. As cartas eran documentos destinados a rexistrar as doazóns de terras realizadas polos reis aos seus seguidores ou á igrexa, polo que provén algunhas das fontes documentarias máis temperás en Inglaterra; no entanto, ningunha do reinado de Eadbald sobreviviu en forma orixinal, pero existen algunhas copias posteriores.
Sucesión
Eadbald faleceu en 640 e, segundo a lenda de Santa Mildrith foi sucedido polo seu fillo Eorcenberht; con todo, Eormenred puido ser un rei subalterno baixo o reinado de Eorcenberht e a versión dos eventos proporcionada pola lenda de Santa Mildrith puido ser un intento de desacreditar a pretendentes á coroa da liña de Eormenred.
Rugby Parma
O Crociati Parma Rugby FC é un club de rugby das cidades de Parma e Noceto, Italia. Actualmente compite no Campionato di Eccellenza, a máxima categoría do rugby italiano e na Amlin Challenge Cup.
Historia
O Crociati Parma foi fundado en xuño do 2010 pola fusión do Overmach Rugby Parma de do Noceto Rugby F.C..
A fusión fíxose necesaria logo da formación do Aironi para competir na Magners League na tempada 2010-11. Os dous clubs colaboraron na formación do Aironi. Cos mellores xogadores e patrocinadores concentrados no Aironi, os clubs non podían ter o apoio económico suficiente para competir individualmente contra equipos profeionais. Tamén pola creación do Aironi se viron envoltos no mesmo proceso de fusión o Gran Parma, o Rugby Viadana]] e o Ruby Colorno, que en xuño do 2010 se fusionaron para dar lugar ao outro equipo da cidade de Parma, o GranDucato Parma Rugby foi formado pola fusión de Gran Parma, Rugby Viadana e Rugby Colorno.
O Rugby Parma segue a manter as súas categorías inferiores independentes do Crociati ata os sub-20. Os xogadores de maior proxección serán incorporados á disciplina do Crociati cando teñan idade e posteriormente á disciplina do Aironi e á selección italiana.
Palmarés
Tódolos títulos do club foron conseguidos polo Rugby Parma F.C. 1931 antes da fusión que dou lugar ao Crociati.
O Carballás, Morgadáns, Gondomar
O Carballás é un lugar da parroquia de Morgadáns no concello pontevedrés de Gondomar na comarca de Vigo. Tiña 22 habitantes no ano 2010 segundo datos do Instituto Galego de Estatística, dos cales 13 eran homes e 9 mulleres.
Jean-Pierre Kutwa
Jean-Pierre Kutwa, nado o 22 de decembro de 1945 en Blokosso (Abidjan) é un cardeal e arcebispo católico latino marfilés.
Traxectoria
Naceu en Blokosso o 22 de decembro de 1945. Foi ordenado sacerdote o 11 de xullo de 1971 polo arcebispo de Abidjan, Bernard Yago.
O 15 de maio de 2001 foi nomeado arcebispo metropolitano de Gagnoa. Recibiu a consagración episcopal o 16 de setembro de mans do metropolitano de Abidjan, Bernard Agré, e tendo como co-consagrantes ao bispo de Yopougon, Laurent Akran Mandjo, e ao bispo de San Pédro Barthélémy Djabla.
O 2 de maio de 2006 o papa Bieito XVI nomeouno arcebispo de Abidjan. Tomou posesión da arquidiocese o 18 de xuño.
O 22 de febreiro de 2014 o papa Francisco creouno cardeal co título de Cardeal-Presbítero de Santa Emerenziana a Tor Fiorenza.
Chucklefish Games
Chucklefish Limited, baixo o nome comercial público de Chucklefish Games, é unha desenvolvedora e distribuidora de videoxogos británica con base en Londres, máis coñecida polo desenvolvemento e publicación do título Starbound, así como pola publicación dos videoxogos Risk of Rain e Stardew Valley.
Caamaño, Caamaño, Porto do Son
Caamaño é un lugar da parroquia de Caamaño no concello coruñés de Porto do Son, na comarca de Noia. Segundo o padrón municipal (INE 2020) ten 320 habitantes (164 homes e 156 mulleres).
Joseph Ignace Guillotin
Joseph-Ignace Guillotin, nado o 28 de maio de 1738 e finado o 26 de marzo de 1814, foi un médico e deputado francés. O seu nome asóciase á invención da guillotina, dispositivo mecánico para executar condenados a morte. Realmente, Guillotin non foi o inventor do devandito dispositivo, pero si propuxo a súa utilización en Francia.
The Lord of the Rings: Conquest
The Lord of the Rings: Conquest é un xogo de acción creado por Pandemic Studios e publicado por Electronic Arts. Está baseado na triloxía de O señor dos aneis creada por J.R.R.Tolkien, e posúe os mesmos modos de xogo que Star Wars: Battlefront, tamén creado por Pandemic. O xogo permite controlar ambas forzas, as do ben e as do mal, pero a diferenza de The Lord of the Rings: The Battle for Middle-earth, a segunda opción baséase en que Sauron detén a destrución do Anel Único e empregao para gañar o seu poder perdido. O 23 de decembro de 2008, a versión para a PlayStation 3 adaptouse para a PlayStation Network, adaptación que posteriormente foi anulada mentres que a versión para a Xbox 360 foi realizada o 2 de xaneiro de 2009.
Lingua yekuana
O yekuana é unha lingua caribe falada polo pobo yekuana que habita en Venezuela e no Brasil. É falada por arredor de 6 000 persoas (c. 2001) arredor da fronteira brasileira do estado de Roraima e Venezuela. Segundo o censo de 2001, en Venezuela vivían uns 6 523 yekuana. Por mor da distribución desigual dos yekuana entre os dous países, Ethnologue ofrece dúas clasificacións de vitalidade da lingua, sendo vigorosa (6a) en Venezuela e moribunda (81) no Brasil.
Gran Turca
A Illa Gran Turca (Grand Turk Island) é a principal illa do territorio británico de ultramar das illas Turks e Caicos, correspondente ao arquipélago de Illas Turcas (que debe ser distinguido do arquipélago das Illas Caicos). Na illa atópase a capital do territorio, Cockburn Town e ten a segunda poboación en importancia con 3.720 habitantes.
O nome provén dunha especie de cacto da illa, que ten un tope distintivo, que recorda o gorro turco chamado fez.
A illa foi indicada como a verdadeira Guanahani, a primeira illa americana á que chegase Cristovo Colón o 12 de outubro de 1492
Ligazóns externas
Turks and Caicos History - VisitProvidenciales
Doctor Prats
Doctor Prats é un grupo de música catalán orixinario de Terrassa e o Vallès. Naceu no ano 2015 co obxectivo de ser só un "grupo virtual". Lanzaron o seu primeiro álbum, "Patates amb peix" que supuxo a súa estrea no eido musical. O 11 de abril fixeron o seu primeiro concerto na sala Faktoria d'Arts de Terrassa con diferentes colaboracións de artistas locais.
Traxectoria
Despois dun período de repouso, o grupo anunciou o lanzamento de "Venim de lluny", o terceiro traballo da formación. Presentaron o álbum o 10 de maio na sala BARTS de Barcelona e comezaron unha xira polos Países Cataláns e o estranxeiro.
Barómetro
miniatura|dereita|200px|Barómetro aneroide ou de Vidi Un barómetro é un instrumento que serve para medir a presión atmosférica, é dicir, o peso da columna de aire por unidade de superficie exercida pola atmosfera. A forma máis habitual é observar a altura dunha columna de líquido cuxo peso compense o da atmosfera.
Tipos
O nivel de mercurio no tubo baixa ata a altura duns 760 mm por riba no nivel na cubeta (altura barométrica) e deixa un baleiro case perfecto na parte superior do tubo (cámara barométrica). As variacións da presión atmosférica fan que o líquido do tubo suba ou baixe lixeiramente entre 737mm e 775 mm.
Estes movementos modifican a posición dunha agulla que percorre unha escala circular graduada en milímetros de presión por comparación cos barómetros de mercurio. Os barómetros aneroides son máis precisos e teñen un mecanismo de fol elástico.
San Justo, Zamora
San Justo (San Xustu en leonés) é un concello e localidade española da provincia de provincia de Zamora na comunidade autónoma de Castela e León.
Encóntrase situado na bisbarra de Seabra, ao noroeste da provincia. No seu termo municipal encóntranse as localidades de Barrio de Rábano (Barriu de Rábanu en leonés), Coso (Cousu), Rábano de Sanabria (Rábanu de Senabria), San Ciprián, Rozas (Es Rozes) e San Justo.
A construción máis emblemática, non só desta localidade, senón da zona, é o Santuario da Virxe de La Alcobilla, situado nunha paraxe rodeada de máis de 200 castiñeiros centenarios e que segundo os documentos a sitúan entre os 900 e os 1.200 anos de antigüidade. En canto á poboación á que pertence a ermida: hai quen di que se encontra dentro do termo de Rábano de Sanabria e hai quen lla atribúe a San Justo.
Carácter da súa xente
As retesías continuadas cos veciños da aldea de Rábano de Sanabria levaron á bondade manifesta dos habitantes de San Justo, cedéndolles as chaves do Santuario da Alcobilla para que os enfrontamentos non chegasen a máis.
Lingua leonesa
San Justo é un dos concellos onde mellor se conserva a lingua leonesa no seu dialecto senabrés ou pachuecu, especialmente na localidade de San Ciprián, cuxo dialecto asturleonés ten sido estudado por moitos lingüistas e filólogos renomeados como F. Krüger e onde aínda conserva certa vitalidade. miniatura|Pendón de San Justo.
Sistema Internacional de Unidades
miniatura|dereita|400px|Destacados en cor vermella os tres únicos países que non teñen o Sistema Internacional de Unidades como o seu único sistema de medida: [[Liberia, Myanmar e os Estados Unidos.]] O Sistema Internacional de unidades (en inglés: International System of Units e en francés: Le Système international d'unités), abreviado como SI ou SIU, é o nome adoptado pola XI Conferencia Xeral de Pesos e Medidas (celebrada en París en 1960) para un sistema de unidades de medida universal, unificado e coherente, baseado no sistema MKS (metro-quilogramo-segundo). Na conferencia de 1960 definíronse os patróns para seis unidades básicas ou fundamentais e dúas unidades suplementarias (radián e estereorradián); en 1971 engadiuse unha sétima unidade fundamental, o mol. As dúas unidades suplementarias suprimíronse como clase independente dentro do Sistema Internacional na XX Conferencia Xeral de Pesos e Medidas (1995); estas dúas unidades quedaron incorporadas ó SI como unidades derivadas sen dimensións. As sete unidades fundamentais enuméranse na táboa 1. Os símbolos da última columna son os mesmos en todos os idiomas.
No 2021 só tres países non o teñen como único sistema de medidas oficial: Liberia, Myanmar e EEUU, tendo no seu lugar os dous primeiros o Sistema Imperial Inglés, e o terceiro tendo o SI só como aconsellado.
Unidades básicas
O Sistema Internacional de Unidades (SI) define sete unidades básicas o unidades físicas fundamentais descritas por unha definición operacional.
Todas as demais unidades pódense derivar destas unidades básicas e coñécense como unidades derivadas do SI. A derivación faise por medio da análise dimensional. Úsanse prefixos para abreviar números moi grandes ou moi pequenos.
Lonxitude
Unidade: metro (m)
Un metro defínese como a distancia que percorre a luz no baleiro en 1/299.792.458 segundos. Esta norma foi adoitada en 1983, cando a velocidade da luz no baleiro foi definida exactamente como 299.792.458 m/s.
Masa
Unidade: quilogramo (kg)
Un quilogramo defínese como a masa que ten un cilindro composto dunha aliaxe de platino-iridio que se garda na Oficina Internacional de Pesos e Medidas en Sèvres, cerca de París.
Tempo
Unidade: segundo (s)
Un segundo é o tempo necesario para 9.192.631.770 ciclos dunha transición hiperfina no cesio 133. Esta definición foi adoitada en 1967.
Intensidade de corrente eléctrica
Unidade: ampere (A)
O ampere é a corrente eléctrica constante que, mantida en dous condutores paralelos de lonxitude infinda, de sección circular desprezable e dispostos a unha distancia de 1 metro no baleiro, produce unha forza entre eles igual a 2×10−7 N por m de lonxitude.
Temperatura
Unidade: kelvin (K)
O kelvin defínese como a fracción 1/273,16 da temperatura termodinámica do punto triplo do agua.
Cantidade de substancia
Unidade: mol (mol)
Un mol é a cantidade de substancia dun sistema que ten tantas entidades elementais como átomos conteñen 0,012 kg de carbono 12.
Cando se usa o mol, as entidades elementais deben ser especificadas e poden ser átomos, moléculas, ións, electróns, outras partículas ou grupos específicos de partículas.
Intensidade luminosa
Unidade: candela (cd)
Unha candela é a intensidade luminosa, nunha dirección dada, dunha fonte que emite radiación monocromática con frecuencia de 540×1012 Hz de xeito que a intensidade de radiación emitida, na dirección indicada, é de 1/683 W por estereorradián.
Outras
Algunhas outras unidades que non teñen un nome especial pero son de uso común:
Prefixos
Os múltiplos e submúltiplos decimais das unidades SI fórmanse por medio de prefixos, que designan os factores numéricos decimais polos que se multiplica a unidade. Os prefixos son:
Historia
miniatura|upright|[[fito fronteirizo|Pedra que marca a fronteira austrohúngaro-italiana en Pontebba en miriametros, unha unidade de 10 km utilizada na Europa central no século XIX (pero en desuso desde entón). ]]
A improvisación das unidades
As unidades e as magnitudes unitarias do sistema métrico que se converteu no SI improvisaronse, a partir de mediados do século XVIII, aos poucos a partir de cantidades físicas cotiás. Só máis tarde moldeáronse nun sistema de medición decimal coherente e ortogonal.
O sistema métrico decimal foi desenvolto a partir de 1791 por un comité da Academia Francesa de Ciencias, encargado de crear un sistema de medidas unificado e racional. O grupo, que incluía a preeminentes homes de ciencia franceses, utilizou os mesmos principios para relacionar lonxitude, volume e masa que propuxera o clérigo inglés John Wilkins en 1668  e o concepto de utilizar o meridiano da Terra como base da definición de lonxitude, proposto orixinalmente en 1670 polo abade francés Mouton.. miniatura|upright|esquerda|Carl Friedrich Gauss En marzo de 1791, a Asemblea adoptou os principios propostos polo comité para o novo sistema decimal de medida, incluíndo o metro definido como 1/10.000.000 da lonxitude do cuadrante do meridiano terrestre que pasa por París, e autorizou un estudo para establecer con precisión a lonxitude do meridiano. En xullo de 1792, o comité propuxo os nomes metro, area', litro e grave para as unidades de lonxitude, superficie, capacidade e masa, respectivamente. O comité tamén propuxo que os múltiplos e submúltiplos destas unidades designásense con prefixos decimais, como centi para a centésima e quilo para a milésima.
Máis tarde, durante o proceso de adopción do sistema métrico decimal, os termos latinos gramme e kilogramme, substituíron aos antigos termos provinciais gravet (1/1000 grave) e grave. En xuño de 1799, sobre a base dos resultados do estudo de meridianos, o mètre des Arquives estándar e o kilogramme des Arquives foron depositados nos Arquivos Nacionais Franceses. Posteriormente, ese mesmo ano, adoptouse por lei o sistema métrico decimal en Francia. O sistema francés durou pouco debido á súa impopularidade. Napoleón ridiculizouno e, en 1812, introduciu un sistema sustitutivo, as mesures usuelles ou "medidas usuais", que restablecían moitas das antigas unidades, pero redefinidas en termos do sistema métrico decimal.
Durante a primeira metade do século XIX houbo pouca coherencia na elección dos múltiplos preferidos das unidades básicas: normalmente, o miriámetro (10,000 metros) era de uso xeneralizado tanto en Francia como en partes de Alemaña, mentres que para a masa utilizábase o quilogramo (1,000 gramos) en lugar do miriagramo.
En 1832, o matemático alemán Carl Friedrich Gauss, asistido por Wilhelm Weber, definiu implicitamente o segundo como unidade de base cando citou o campo magnético terrestre en termos de milímetros, gramos e segundos. Ata entón, a intensidade do campo magnético terrestre só se describiu en termo relativo. A técnica utilizada por Gauss consistiu en equiparar o par inducido polo campo magnético terrestre sobre un imán suspendido de masa coñecida co par inducido sobre un sistema equivalente sometido á gravidade. Os cálculos resultantes permitíronlle asignar ao campo magnético dimensións baseadas na masa, a lonxitude e o tempo.
Unha candea como unidade de iluminancia definiuse orixinalmente nunha lei inglesa de 1860 como a luz producida por unha candea pura de esperma de balea que pesase 1⁄6 libras (76 gramos) e ardese a unha velocidade determinada. O esperma de balea, unha substancia cerosa que se atopa na cabeza dos cachalotes, utilizábase antigamente para fabricar candeas de alta calidade. Nesta época, o estándar francés de luz baseábase na iluminación dunha Lámpada de aceite Carcel. A unidade definíase como a iluminación que emanaba dunha lámpada que queimaba aceite de colza puro a unha taxa definida. Aceptábase que dez candeas estándar equivalían aproximadamente a unha lámpada Carcel.
Convenio do metro
Unha iniciativa de inspiración francesa para a cooperación internacional en metroloxía conduciu á firma en 1875 da convención do metro, tamén chamada tratado do metro, por 17 nacións. Inicialmente, a convención só abarcaba as normas para ou metro e o quilogramo. En 1921, a convención do metro ampliouse para incluír todas as unidades físicas, incluído o amperio e outras, o que permitiu ao CGPM abordar as incoherencias na forma en que se utilizou o sistema métrico.
Un conxunto de 30 prototipos do metro e 40 prototipos do quilogramo, en cada caso feitos dunha aliaxe de 90% platino-10% iridio, foron fabricados pola British metallurgy specialty firm e aceptados pola CGPM en 1889. Un de cada un foi seleccionado ao azar para converterse no prototipo internacional do metro e no prototipo internacional do quilogramo que substituíron ao mètre des Arquives e ao kilogramme des Arquives respectivamente. Cada Estado membro tiña dereito a un de cada un dos prototipos restantes para que servise como prototipo nacional dese país.
O tratado tamén estableceu unha serie de organizacións internacionais para supervisar o mantemento dos patróns internacionais de medida.
Os sistemas CGS e MKS
miniatura|upright|Primeiro plano do Prototipo Nacional do Metro, número de serie 27, asignado aos Estados Unidos. Na década de 1860, James Clerk Maxwell, William Thomson (máis tarde Lord Kelvin) e outros que traballaban baixo os auspicios da Asociación Británica para o Avance da Ciencia, baseáronse no traballo de Gauss e formalizaron o concepto dun sistema coherente de unidades con unidades base e unidades derivadas bautizado como o sistema de unidades centímetro-gramo-segundo en 1874. O principio de coherencia utilizouse con éxito para definir unha serie de unidades de medida baseadas no CGS, como o erg para a enerxía, a dina para a forza, a baria para a presión, o poise para a viscosidade dinámica e o stokes para a viscosidade cinemática.
En 1879, o CIPM publicou recomendacións para escribir os símbolos de lonxitude, área, volume e masa, pero quedaba fóra do seu ámbito publicar recomendacións para outras magnitudes. Aproximadamente a partir de 1900, os físicos que estiveran usando o símbolo "μ" (mu) para "micrómetro" ou "micra", "λ" (lambda) para "microlitro" e "γ" (gamma) para "microgramo" empezaron a utilizar os símbolos "μm", "μL" e "μg".
A finais do século XIX existían tres sistemas diferentes de unidades de medida para as medicións eléctricas: un sistema baseado en CGS para unidades electrostáticas, tamén coñecido como sistema Gaussiano ou ESU, un sistema baseado no CGS para unidades electromecánicas (EMU) e un sistema Internacional baseado en unidades definidas pola Convención do Metro. para os sistemas de distribución eléctrica. Os intentos de resolver as unidades eléctricas en termos de lonxitude, masa e tempo utilizando o análise dimensional víronse infestados de dificultades: as dimensións dependían de se se utilizaban os sistemas ESU ou EMU. Esta anomalía resolveuse en 1901, cando Giovanni Giorgi publicou un artigo no que avogaba por utilizar unha cuarta unidade de base xunto ás tres unidades de base existentes. A cuarta unidade podía ser corrente eléctrica, voltaxe ou resistencia eléctrica. Elixiuse como unidade base a corrente eléctrica, denominada "amperio", e as demais magnitudes eléctricas deriváronse dela segundo as leis da física. Isto converteuse na base do sistema de unidades MKS.