cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Edward Elgar
Fama e recoñecemento nacional e internacional
A principal composición de Elgar en 1905 foi a Introduction and Allegro para cordas, adicada a Samuel Sanford, profesor na Universidade Yale. Elgar visitou América ese ano para dirixir a súa música e para aceptar un doutoramento de Yale. A súa seguinte obra a grande escala foi a secuela de The Apostles, o oratorio The Kingdom (1906). Este foi ben recibido mais non atraeu o interese do público como o fixera e o seguía a facer The Dream of Gerontius. Entre os amantes da súa música, con todo, The Kingdom ás veces prefírena á obra anterior: O amigo de Elgar Frank Schuster díxolle ao xove Adrian Boult: «comparada con The Kingdom, Gerontius é a obra dun afeccionado novato». Cando se achegaba o quincuaxésimo aniversario de Elgar, o compositor comezou a traballar na súa primeira sinfonía, un proxecto que estivera na súa mente en varias formas durante case dez anos. A súa Primeira sinfonía (1908) foi un éxito tanto a nivel nacional como internacional. Poucas semanas despois da estrea foi interpretada en Nova York baixo a dirección de Walter Damrosch, Viena por Ferdinand Löwe, San Petersburgo baixo a batuta de Alexander Siloti, e en Leipzig con Arthur Nikisch. Houbo interpretacións en Roma, Chicago, Boston, Toronto e quince cidades e vilas británicas. En pouco máis dun ano, foi interpretada un cento de veces en Gran Bretaña, América e a Europa continental.
miniatura|esquerda|[[Fritz Kreisler, a quen Elgar adicou o seu Concerto para violín.]] O Concerto para violín (1910) foi encargado por Fritz Kreisler, un dos mellores violinistas internacionais da época. Elgar escribiuno durante o verán de 1910, coa axuda ocasional de W. H. Reed, o concertino da London Symphony Orchestra, que axudou ó compositor con consellos sobre aspectos técnicos. Elgar e Reed estableceron unha grande amizade, que durou o resto da vida do compositor. A biografía de Reed, Elgar As I Knew Him (1936), recolle moitos detalles dos métodos de composición de Elgar. A obra foi presentada na Royal Philharmonic Society, con Kreisler e a London Symphony Orchestra, dirixida polo propio compositor. Reed lembrou:
O Concerto para violín foi o último triunfo popular de Elgar. Ao ano seguinte presentou a súa Segunda sinfonía en Londres, mais a súa recepción foi decepcionante. Ao contrario da súa Primeira sinfonía, esta non acaba nun estoupido de esplendor orquestral, senón en silencio e de xeito contemplativo. Reed, que participou na estrea, posteriormente escribiu que Elgar subiu ao podio varias veces para agradecer os aplausos:
A obra foi, segundo os parámetros normais, un éxito, con 27 interpretacións nos tres anos posteriores á súa estrea mais non acadou o furor internacional da Primeira sinfonía.
Últimas grandes obras
miniatura|esquerda|200px|[[Rudyard Kipling, cuxos versos musicalizou Elgar durante a primeira guerra mundial.]] En xuño de 1911, como parte das celebracións que rodearon a coroación do Rei Xurxo V, Elgar foi nomeado membro da Orde de Mérito, un honor exclusivo limitado a 24 titulares en cada momento. Ao ano seguinte, a familia Elgar trasladouse a Londres, a unha gran casa en Netherhall Gardens, Hampstead, deseñada por Norman Shaw. Alí Elgar compuxo as súas últimas dúas obras a grande escala anteriores á guerra, a oda coral, The Music Makers (para o Festival de Birmingham, 1912) e o estudo sinfónico Falstaff (para o Festival de Leeds, 1913). Ambas foron recibidas con cortesía, mais sen entusiasmo. Tampouco o dedicatorio Falstaff. O director Landon Ronald, confesou en privado que non atopaba "pés nin cabeza á peza", mentres que o estudoso musical Percy Scholes sobre Falstaff dixo que foi unha "grande obra" mais, "no que se refire á apreciación do público, un fracaso".
Cando estoupou a primeira guerra mundial, Elgar horrorizouse ante a perspectiva da carnicería, mais os seus sentimentos patrióticos espertaron. Compuxo «A Song for Soldiers», que máis tarde abandonou. Uniuse como axente especial á policía local e máis tarde uniuse á Reserva de Voluntarios de Hampstead. Nesta época compuxo varias obras patrióticas, Carillon, un recitado para narrador e orquestra en honor a Bélxica, e Polonia, unha obra orquestral en honor a Polonia. Land of Hope and Glory, fíxose aínda máis popular do que era, e Elgar desexou en van que tivese palabras novas e menos nacionalistas na melodía.
Cara ao final da guerra, Elgar estaba mal de saúde. A súa muller pensou que o mellor para el era trasladarse ao campo, e alugou ‘Brinkwells’, unha casa preto de Fittleworth (West Sussex), ao pintor Rex Vicat Cole. Alí Elgar recuperou forzas e, entre 1918 e 1919, compuxo catro obras a grande escala. As primeiras tres destas obras foron composicións de cámara: a Sonata para violín en mi menor, o Quinteto con piano en la menor, e o Cuarteto en mi menor. Ao escoitar as obras en progreso, Alice Elgar escribiu no seu diario: «E. escribindo marabillosa nova música». As tres obras foron ben recibidas. The Times escribiu: «A sonata de Elgar contén moito do que xa escoitamos antes noutras formas, mais como non queremos para nada que el cambie e sexa outro, así é como debe ser». O cuarteto e o quinteto foron estreados no Wigmore Hall de Londres o 21 de maio de 1919. The Manchester Guardian escribiu: «Este cuarteto, cos seus tremendos clímax, curiosos refinamentos de ritmos de danza, e a súa perfecta simetría, e o quinteto, máis lírico e apaixonado, son exemplos tan perfectos de música de cámara como os grandes oratorios o eran no seu xénero».
Pola contra, a outra obra, o Concerto para violonchelo en mi menor, tivo unha estrea desastrosa, no concerto inaugural da tempada 1919-20 da London Symphony Orchestra en outubro de 1919. Á parte da obra de Elgar, que el mesmo dirixiu, o resto do programa foi dirixido por Albert Coates, que estendeu o seu tempo de ensaio a expensas do de Elgar. Lady Elgar escribiu: «este brutal egoísta, maleducado, groseiro... ese bruto Coates seguiu ensaiando», O crítico de The Observer, Ernest Newman, escribiu: «Houbo rumores durante a semana de que os ensaios non foran suficientes. Calquera que sexa a explicación, a triste realidade é que nunca, con toda probabilidade, unha orquestra tan grande deu tan lamentable espectáculo. […] A propia obra é en si algo precioso, moi simple —esa elocuente simplicidade que adquiriu a música de Elgar no último par de anos— mais cunha profunda sabedoría e beleza baixo esa simplicidade». Elgar non culpou o solista, Felix Salmond, que tocou para el posteriormente. En contraste coa Primeira sinfonía e o seu centenar de interpretacións en pouco máis dun ano, o Concerto para Violonchelo non volveu tocarse en Londres ata pasado máis dun ano.
Últimos anos
Aínda que na década de 1920 a música de Elgar xa non estaba de moda, os seus admiradores continuaron a interpretar as súas obras cando era posible. Reed sinala unha interpretación da Segunda sinfonía en marzo de 1920 dirixida por «un home novo case descoñecido para o público», Adrian Boult, por traer «a grandeza e nobreza da obra» a un público máis amplo. Tamén en 1920, Landon Ronald presentou un concerto íntegro de obras de Elgar no Queen’s Hall. Alice Elgar escribiu con entusiasmo sobre a recepción da sinfonía, mais esta foi unha das últimas veces que escoitou a música do seu home interpretada en público. Despois dunha breve enfermidade, Alice morreu de cancro de pulmón o 7 de abril de 1920, aos 72 anos. Nos anos seguintes a este suceso dramático, Elgar compuxo xa poucas pezas importantes.
Elgar quedou desolado pola perda da súa muller. Sen público que demandase novas obras, e privado do constante apoio e inspiración de Alice, deixou a un lado a composición. Súa filla escribiu máis tarde que Elgar herdara do seu pai unha certa desgana a «poñerse seriamente a traballar a man, mais con ledicia podía pasar horas en tarefas innecesarias e sen remuneración», un trazo que se fixo máis forte despois da morte de Alice. Deste xeito, durante gran parte do resto da súa vida, Elgar entregouse a varias afeccións. Ao longo da súa vida fora un químico afeccionado, ás veces empregando un laboratorio no seu xardín traseiro. Mesmo patentou o «Elgar Sulphuretted Hydrogen Apparatus» en 1908. Gozou do fútbol, animando o Wolverhampton Wanderers F.C., para o que compuxo o himno, «He Banged the Leather for Goal», e nos seus últimos anos asistiu frecuentemente a carreiras de cabalos. Os seus protexidos, o director Malcolm Sargent e o violinista Yehudi Menuhin, lembraban os ensaios con Elgar nos que rapidamente se convencía de que todo estaba ben e despois marchaba ás carreiras. Nos seus anos de xuventude, Elgar fora un entusiasta ciclista, comprando bicicletas Royal Sunbeam para el a para a súa muller en 1903 (á que chamou «Mr. Phoebus»). Como viúvo de idade avanzada, gozaba dando paseos polo campo co seu chofer. En novembro e decembro de 1923, realizou unha viaxe ao Brasil, subindo polo Amazonas ata Manaus, onde quedou impresionado polo seu teatro de ópera, o Teatro Amazonas. Case non se conservan datos sobre os sucesos que tiveron lugar durante a viaxe de Elgar, o que lle deu marxe de manobra ao novelista James Hamilton-Paterson cando escribiu Gerontius, un relato ficticio da viaxe.
Despois da morte de Alice, Elgar vendeu a casa de Hampstead, e logo de vivir durante un breve período de tempo en St James’s, no centro de Londres, trasladouse de novo a Worcestershire, á vila de Kempsey, onde viviu dende 1923 ata 1927. Durante eses anos non abandonou por completo a composición. Fixo arranxos sinfónicos a grande escala de obras de Bach e Händel e escribiu a súa Empire March e oito cancións Pageant of Empire para a British Empire Exhibition en 1924. Pouco despois de que foran publicadas, foi nomeado Master of the King’s Musick o 13 de maio dese mesmo ano, logo da morte de Sir Walter Parratt.
A partir de 1926, Elgar fixo unha serie de gravacións das súas obras. Descrito polo editor musical Robert Philip como «o primeiro compositor en tomar o gramófono en serio», xa gravara gran parte da súa música seguindo os primeiros procesos de gravación acústica co His Master’s Voice (HMV) dende 1914, mais a introdución de micrófonos eléctricos en 1925 transformou o gramófono dunha innovación a un medio realista para a reprodución de música orquestral e coral. Elgar foi o primeiro compositor que sacou proveito deste avance tecnolóxico. Fred Gaisberg de HMV, que produciu as gravacións de Elgar, estableceu unha serie de gravacións para rexistrar en disco as interpretacións do compositor das súas maiores obras orquestrais, incluíndo Enigma Variations, Falstaff, a primeira e segunda sinfonías, e os concertos para violín e violonchelo. Na maior parte delas, a orquestra que as interpretou foi a London Symphony Orchestra (LSO), mais as Variations foron interpretadas pola Royal Albert Hall Orchestra. Posteriormente nesta serie de gravacións, Elgar tamén dirixiu dúas orquestras recentemente creadas, a BBC Symphony Orchestra de Boult, e a London Philharmonic Orchestra de Sir Thomas Beecham.
As gravacións de Elgar foron realizadas en discos de 78 rpm tanto por HMV como por RCA Victor. Despois da segunda guerra mundial, a gravación de 1932 do seu concerto para violín co adolescente Menuhin como solista seguía estando dispoñible neste formato, e posteriormente en LP, mais as outras gravacións estiveron descatalogadas durante algúns anos. Cando foron reeditadas por EMI en LP na década de 1970, sorprenderon a moitos polos seus tempi rápidos, en contraste coas velocidades lentas adoptadas por moitos directores nos anos posteriores á morte de Elgar. As gravacións foron reeditadas en CD na década de 1990.
miniatura|Tumba da familia Elgar na igrexa de St Wulstan, [[Little Malvern.]] En novembro de 1931, Elgar foi filmado por Pathé para un documental que representaba unha sesión de gravación de Pomp and Circumstance March No. 1 na apertura dos Abbey Road Studios de EMI en Londres. Pénsase que é a única filmación sonora de Elgar que sobrevive, que fai unha breve observación antes de dirixir a London Symphony Orchestra, pedindo aos músicos «tocar esta melodía como se non a escoitaran antes». Unha placa conmemorativa de Elgar en Abbey Road foi presentada o 24 de xuño de 1993.
Unha peza posterior de Elgar, a Nursery Suite, foi un exemplo temperán de estrea en estudo: a súa primeira interpretación tivo lugar no estudo de Abbey Road. Para esta obra, dedicada á muller e ás fillas do Duque de York (Elizabeth Bowes-Lyon, Isabel e Margarida), Elgar inspirouse de novo nos seus bosquexos de xuventude.
Despois da morte de Elgar, Percy M. Young, en colaboración coa BBC e a filla de Elgar Carice, produciu unha versión de The Spanish Lady, que se publicou en CD. Os bosquexos da Terceira sinfonía foron reelaborados polo compositor Anthony Payne nunha partitura completa en 1998.
Obra
O legado musical de Elgar é principalmente orquestral, mais tamén escribiu música para solistas e grupos instrumentais. A súa obra para banda, The Severn Suite, logo arranxada por el mesmo para orquestra, permanece como un elemento importante no repertorio para instrumentos de metal. Os seus arranxos teñen sido ocasionalmente interpretados ao órgano, como a «segunda sonata para órgano». A primeira sonata —moi anterior (1895)— foi escrita especificamente para órgano nun estilo orquestral, e aínda é interpretada como parte do repertorio romántico inglés para este instrumento.
Influencias, antecedentes e primeiras obras
miniatura|O estilo individual da [[orquestración de Elgar ten unha grande influencia principalmente nas obras de Delibes, cuxa música Elgar interpretou e dirixiu en Worcester e da que era un grande admirador. ]] Elgar desdeñaba a música tradicional e tiña pouco interese ou respecto polos primeiros compositores ingleses, denominando a William Byrd e os seus contemporáneos como «pezas de museo». Dos compositores ingleses posteriores, consideraba a Henry Purcell coma o máis grande, e afirmou que os escritos de Hubert Parry lle serviran de moito para aprender a súa propia técnica. Os compositores continentais que máis influíron nel foron Händel, Dvořák e, en certo grao, Brahms. No cromatismo de Elgar é evidente a influencia de Wagner, mais o estilo individual da súa orquestración débelle moito á claridade dos compositores franceses do século XIX, Berlioz, Massenet, Saint-Saëns e, sobre todo, Delibes (entre outros), cuxa música Elgar interpretou e dirixiu en Worcester e admiraba moito.
Elgar comezou a compoñer cando aínda era un neno, e durante toda a súa vida baseouse nos seus primeiros cadernos de bosquexos para os seus temas de inspiración. Durante toda a súa vida mantivo o hábito de montaxe das súas composicións, mesmo as de grande escala, a partir de anacos de temas anotados ao azar. As súas primeiras obras de adulto inclúen pezas para violín e piano, música para quinteto de vento que interpretou xunto ao seu irmán entre 1878 e 1881, e música de diversos tipos para a banda do asilo Powick. Diana McVeagh, no Grove Dictionary of Music and Musicians, encontra moitos toques embrionarios de Elgar nestas pezas, mais poucas delas se interpretan regularmente, con excepción de Salut d’Amour (arranxada décadas despois como as Suites The Wand of Youth), e algúns dos bosquexos da súa infancia. A súa única obra destacada da súa primeira etapa en Londres entre 1889 e 1891, a abertura Froissart, era unha peza romántica vigorosa, con influencia de Mendelssohn e Wagner, aínda que xa mostraba as características elgarianas. As obras orquestrais compostas durante os anos seguintes en Worcestershire inclúen a Serenata para cordas e Three Bavarian Dances. Neste período e máis tarde, Elgar escribiu cancións e partsongs. Reed expresou as súas reservas sobre estas pezas, mais elixiu o partsong The Snow (A neve), para voces femininas, e Sea Pictures, un ciclo de cinco cancións para contralto e orquestra, que permanece no repertorio.
As principais primeiras obras a grande escala de Elgar para coro e orquestra foron para o Three Choirs e outros festivais. Estas foron The Black Knight (O cabaleiro negro), King Olaf (O rei Olaf), The Light of Life (A luz da vida), The Banner of St George (A bandeira de San Xurxo) e Caractacus. Tamén escribiu un Te Deum e un Benedictus para o Festival de Hereford. Delas, McVeagh comenta favorablemente a orquestración e un uso innovador dos leitmotivs, mais fala de maneira menos eloxiosa das cualidades dos textos elixidos e a irregularidade da súa inspiración. McVeagh sinala que, debido a que estas obras da década de 1890 foron durante moitos anos pouco coñecidas, e interpretadas con pouca frecuencia, a mestría do seu primeiro grande éxito, as Enigma Variations, parecía ser unha transformación repentina da mediocridade ao xenio, mais de feito, as súas habilidades orquestrais foran desenvolvidas ao longo da década.
Anos de maior creatividade (1899-1920)
miniatura|esquerda|Fragmento do manuscrito da apertura do segundo [[Movemento (música)|movemento do Concerto para violonchelo.]] Elgar compuxo as súas obras máis coñecidas entre os anos 1899 e 1920. A maior parte delas son obras orquestrais. Reed escribiu: «O xenio de Elgar acadou a súa maior altura nas súas obras orquestrais» e citou o compositor para dicir que, mesmo nos seus oratorios, a parte orquestral é a máis importante. O nome de Elgar deuse a coñecer a nivel nacional grazas ás Enigma Variations. A forma da variación foi ideal para el nesta etapa da súa carreira, cando o seu dominio da orquestración aínda contrastaba coa súa tendencia a escribir melodía de frases curtas, e en ocasións, ríxidas. A súa seguinte obra orquestral, Cockaigne (In London Town), unha abertura de concerto (1900-1901), as dúas primeiras Pomp and Circumstance Marches (1901), e Dream Children (1902), foron todas curtas. A máis longa delas, Cockaigne, dura menos de quince minutos. In the South (Alassio) (1903-1904), aínda que designada por Elgar como unha abertura de concerto, é, segundo Kennedy, realmente un poema sinfónico e a peza continua máis longa de composición puramente orquestral que Elgar realizara; escribiuno logo de desistir dun primeiro intento de compoñer unha sinfonía. A obra pon de manifesto o seu continuo progreso na escritura de temas sostidos e liñas orquestrais, aínda que algúns críticos, incluído o mesmo Kennedy, encontran que na parte media a «inspiración de Elgar, como a chama dunha candea, brilla un pouco menos que no seu punto de maior apoxeo». En 1905, Elgar completou Introduction and Allegro for Strings. Esta obra baséase, a diferenza de moitas das escritas anteriormente polo compositor, non nunha profusión de temas senón só en tres. Kenney calificouna como unha «composición maxistral, só igualada entre as obras inglesas para cordas por Fantasia on a Theme by Thomas Tallis de Vaughan Williams». Non obstante, con menos dun cuarto de hora de duración, non respondía aos estándares contemporáneos dunha composición moi longa. A Sétima sinfonía de Gustav Mahler, composta na mesma época, ten unha duración de máis dunha hora.
Durante os seguintes catro anos Elgar compuxo tres pezas de concerto que, aínda que máis curtas que obras similares dalgúns dos seus contemporáneos europeos, encóntranse entre as obras máis importantes dos compositores ingleses. Estas foron a súa Primeira sinfonía, o Concerto para violín e a Segunda sinfonía, que duran entre 45 minutos e unha hora. McVeagh afirma das sinfonías que «están situadas no rango máis alto, non só na produción de Elgar, senón tamén na historia musical inglesa. Todas elas son longas e poderosas, sen programas publicados, só suxestións e citas para indicar algún drama interior do que derivan a súa vitalidade e elocuencia. Baséanse na forma clásica, mais difiren dela na medida en que […] eran consideradas extensas e feblemente construídas por algúns críticos. Certamente, a invención nelas é abundante; cada sinfonía necesitaría varias ducias de exemplos musicais para trazar o seu progreso».
miniatura|Portada de 1916 de [[The Starlight Express.]] En opinión de Kennedy, o Concerto para violín e o Concerto para violonchelo de Elgar «sitúanse non só entre as súas mellores obras, senón tamén entre as máis grandes da súa clase». Son moi diferentes entre si. O Concerto para violín, composto en 1909 cando Elgar acadou a cúspide da súa popularidade e escrito para o seu instrumento máis querido, é lírico, rapsódico e brillante por momentos. O Concerto para violonchelo, composto unha década máis tarde, inmediatamente despois da primeira guerra mundial, parece, en palabras de Kennedy, «que pertence a outra época, outro mundo […] a máis simple de todas as grandes obras de Elgar […] tamén a menos grandilocuente». Entre os dous concertos, Elgar compuxo o estudo sinfónico Falstaff, con opinións divididas mesmo entre os máis fortes admiradores do compositor. Donald Tovey veo como «unha das cousas inmensamente máis grandes na música», con poder «idéntico á [obra] de Shakespeare», mentres que Kennedy critica a obra por ser «demasiado frecuente a dependencia das secuencias» e unha descrición idealizada en exceso das personaxes femininas. Reed cre que os temas principais mostran unha menor diferenza que nalgunhas das obras anteriores. O propio compositor cría que Falstaff era o punto culminante da súa obra puramente orquestral.
As grandes obras para voces e orquestra dos 21 anos do período medio de Elgar son tres grandes obras para solistas, coro e orquestra: The Dream of Gerontius (1900), os oratorios The Apostles (1903) e The Kingdom (1906), e dúas odas máis curtas, a Coronation Ode (1902) e The Music Makers (1912). A primeira das odas, como unha pièce d’occasion, rara vez foi revivida despois do seu éxito inicial, coa culminante «Land of Hope and Glory». A segunda é, para Elgar, infrecuente, xa que contén varias citas das súas obras anteriores, do mesmo xeito que Richard Strauss se cita a si mesmo en Ein Heldenleben. As obras corais tiveron éxito. A primeira, Gerontius, foi e segue a ser a máis apreciada e interpretada. No manuscrito, Elgar escribiu, citando a John Ruskin: «Isto é o mellor de min. En canto ao resto, comín, e bebín, e durmín, amei e odiei, como calquera outro. A miña vida foi como un vapor, e xa non é; mais vin e coñecín iso; se algo meu merece a pena que o lembres, é isto». As tres obras, a grande escala, seguen o modelo tradicional con seccións para solistas, coro e ambos xuntos. A orquestración distintiva de Elgar, así como a súa inspiración melódica, elévaas a un nivel máis alto que a maioría das obras dos seus predecesores británicos.
Outras das súas obras do período intermedio inclúen música incidental para Diarmuid and Grania (1901), unha obra de teatro de George Moore e William Butler Yeats, e para The Starlight Express (1916), unha obra baseada nun conto de Algernon Blackwood. Da primeira, Yeats cualificou esta música de Elgar como «admirable na súa melancolía heroica». Elgar tamén escribiu unha serie de cancións durante o seu período de apoxeo, da que Reed observa que «non se pode dicir que enriquecese o repertorio vocal na mesma medida como na que o fixo co de orquestra».
Últimos anos e obras póstumas
Despois do Concerto para violonchelo, Elgar non completou máis obras a grande escala. Fixo arranxos de obras de Bach, Händel e Chopin cunha orquestración claramente elgariana. Para Nursery Suite (1931) volveu usar cadernos de xuventude. As súas outras composicións deste período non teñen un lugar no repertorio regular. Houbo un acordo xeral en que o pulo creativo de Elgar cesou coa morte da súa muller, mais a elaboración da Terceira sinfonía de Elgar por parte de Anthony Payne a partir dos seus bosquexos fixo reconsiderar esta suposición. Elgar deixou a partitura completa da apertura da sinfonía e ditas páxinas, xunto con outras, mostran que a orquestración de Elgar cambiara notablemente dende a riqueza das súas obras anteriores á Guerra. The Gramophone describe a apertura da nova obra como algo «emocionante […] inesqueciblemente consumida». Posteriormente, Payne tamén realizou unha versión para ser interpretada dos bosquexos para unha sexta marcha Pomp and Circumstance, que foi estreada nos Proms en agosto de 2006. O compositor Robert Walker elaborou os bosquexos de Elgar para un concerto para piano que databa de 1913 e que foi interpretado por primeira vez en agosto de 1997 polo pianista David Owen Norris, con revisións amplas da realización dende aquela.
Reputación
miniatura|O director de orquestra [[Henry Wood foi un dos defensores da música de Elgar na década de 1920.]] Os puntos de vista acerca da transcendencia de Elgar variaron nas décadas dende que a súa música acadou a fama a principios do século XX. Richard Strauss, como se sinalou, eloxiou a Elgar como compositor progresista. Mesmo en 1908, en The Observer, un crítico hostil, impresionado polo material temático da Primeira sinfonía, cualificou a orquestración como «magnificamente moderna». Hans Richter clasificou a Elgar como «o compositor moderno máis grande» de calquera país, e o seu compañeiro Arthur Nikisch considerou a Primeira sinfonía como «unha obra mestra de primeira orde» para ser «xustamente situada cos grandes modelos sinfónicos de Beethoven e Brahms». Pola contra, o crítico Walter J. Turner, na segunda metade do século XX, escribiu sobre as «sinfonías do Exército de Salvación» de Elgar e Herbert von Karajan chamou as Enigma Variations «Brahms de segunda man». A inmensa popularidade de Elgar non foi duradeira. Logo do éxito da súa Primeira sinfonía e o Concerto para violín, a súa Segunda sinfonía e o Concerto para violonchelo foron recibidos con cortesía pero sen o desmesurado entusiasmo anterior. A súa música identificábase na mente do público coa era eduardiana e, despois da primeira guerra mundial, xa non parecía un compositor progresista ou moderno. Na década de 1920, mesmo a Primeira sinfonía só foi interpretada unha única vez en Londres en máis de tres anos. Henry Wood e directores máis novos como Adrian Boult, Malcolm Sargent e John Barbirolli promoveron a música de Elgar, mais nos catálogos de gravación e nos programas de concertos de mediados do século as súas obras eran pouco interpretadas.
En 1924, o experto musical Edward J. Dent ofendeu unha parte da opinión inglesa cun artigo para unha revista de música alemá na que identificaba as que consideraba as catro características do estilo de Elgar: «demasiado emocional», «non de todo libre de vulgaridade», «pomposa» e «demasiado deliberadamente nobre na expresión». Este artigo foi reimpreso en 1930 e causou polémica. Nos últimos anos do século houbo, en Gran Bretaña polo menos, un rexurdimento do interese pola súa música; as peculiaridades que ofenderan o gusto austero nos anos de entreguerras víanse dende unha perspectiva diferente. En 1955, o libro de referencia The Record Guide dicía do fondo eduardiano durante o apoxeo da carreira de Elgar:
miniatura|esquerda|Entre os compositores que admiraron a Elgar encontrábanse (de arriba a abaixo e de esquerda a dereita) [[Jean Sibelius, Richard Strauss, Ralph Vaughan Williams e Igor Stravinskii.]] Cara á década de 1960, deuse unha visión menos severa da época eduardiana. En 1966, o crítico Frank Howes escribiu que Elgar reflectía o último resplandor de opulencia, expansión e apaixonamento, antes de que a primeira guerra mundial o varrese. En opinión de Howes, había un toque de vulgaridade, tanto na época como na música de Elgar, aínda que «un compositor ten dereito a ser xulgado polo mellor da súa obra na posteridade. […] Elgar é historicamente importante por dar á música inglesa un sentido da orquestra, por expresar o que se sentía ao vivir na época eduardiana, por conferir ao mundo canto menos catro obras mestras sen reservas e, polo tanto, a restauración de Inglaterra como recoñecida nación musical».
En 1967, o crítico e analista David Cox examinou a cuestión da suposta «anglicidade» da música de Elgar. Cox sinalou que a Elgar non lle gustaban as súas cancións populares e nunca as empregou nas súas obras, optando por unha linguaxe que era esencialmente alemá, fermentado por unha lixeireza derivada de compositores franceses como Berlioz e Charles Gounod. Cox pregúntase como podería ser considerado Elgar como «o máis inglés dos compositores ingleses». Encontrou a resposta na personalidade de Elgar, que «podía empregar os idiomas estranxeiros para facer deles unha forma vital de expresión que fose súa e só súa. E a personalidade que se percibe a través da música é inglesa». O mesmo argumento de que Elgar transmutaba as súas influencias xa fora abordado con anterioridade. En 1930, The Times escribiu: «Cando se estreou a Primeira sinfonía de Elgar, alguén tratou de demostrar que a súa melodía principal da que todo depende era como a do tema do Graal en Parsifal […] mais foi en van porque todos os demais, incluíndo aqueles aos que non lles gustaba a melodía, inmediatamente a recoñeceron como tipicamente elgariana, mentres que o tema do Graal é tipicamente wagneriano». En canto á anglicidade de Elgar, os seus compañeiros compositores recoñecérona: Richard Strauss e Igor Stravinskii fixeron especial referencia a ela, e Jean Sibelius denominou o compositor, «a personificación do verdadeiro carácter inglés na música […] unha personalidade nobre e un aristócrata nato».
Entre os admiradores de Elgar non hai acordo sobre cales das súas obras deben ser consideradas obras mestras. Polo xeral, as Enigma Variations cóntanse entre elas. The Dream of Gerontius tamén ten recibido grandes eloxios por parte dos elgarianos e o Concerto para violonchelo ten unha apreciación similar. Moitos cualifican o Concerto para violín cun grao igualmente alto, mais outros non: Sackville-West omíteo da lista de obras mestras de Elgar en The Record Guide, e nun longo artigo analítico en The Musical Quarterly, Daniel Gregory Mason criticou o primeiro movemento do concerto por ser «unha especie de canto sen canción […] tan letal para o nobre ritmo na música como na poesía». Falstaff tamén divide a opinión. Nunca foi un gran favorito entre o público, e Kennedy e Reed atoparon deficiencias na obra. Pola contra, en 1957, nun simposio de The Musical Times dirixido por Vaughan Williams con ocasión do centenario de Elgar, varios contribuíntes compartiron o punto de vista de Eric Blom de que Falstaff é a máis grande de todas as obras de Elgar.
As dúas sinfonías causan desacordos mesmo de xeito máis marcado. Mason avalía a Segunda de xeito negativo polo seu «esquema rítmico “sobreevidente”», pero denomina a Primeira como unha «obra mestra de Elgar. […] É difícil ver como calquera estudante sincero pode negar a grandeza desta sinfonía». Non obstante, no simposio do centenario de 1957, varios destacados admiradores de Elgar expresaron reservas sobre unha ou ambas das sinfonías. Nese ano, Roger Fiske escribiu en The Gramophone: «por algunha razón, moi poucas persoas teñen unha boa opinión de ambas as sinfonías de Elgar por igual; cada unha ten os seus defensores, os cales, con frecuencia, manifestan pouco máis que aburrimento pola obra rival». O crítico John Warrack escribiu: «non hai páxinas máis tristes na literatura sinfónica que o peche do «Adagio» da Primeira sinfonía, como as trompas e trombóns que entoan dúas veces suavemente unha frase de dor total», mentres que para Michael Kennedy, o movemento caracterízase pola súa carencia de desexo angustioso e desasosego.
A pesar de que a avaliación crítica das diversas obras flutuou cos anos, as principais obras de Elgar, en conxunto, teñen gozado no século XX dunha forte recuperación tras o seu esquecemento na década de 1950. The Record Guide no ano 1955 enumeraba unha soa gravación dispoñible da Primeira sinfonía, ningunha da Segunda, unha do Concerto para violín, dúas do Concerto para violonchelo, dúas das Enigma Variations, unha de Falstaff e ningunha de The Dream of Gerontius. Dende aquela, houbo varias gravacións de todas as grandes obras. Téñense realizado máis de trinta gravacións da Primeira sinfonía desde 1955, por exemplo, e máis dunha ducia de The Dream of Gerontius. Do mesmo xeito, as salas de concertos programaron obras de Elgar con maior frecuencia.
Honras, premios e conmemoracións
miniatura|Estatua de Edward Elgar en [[Worcester.]] Elgar foi nomeado cabaleiro en 1904 e, en 1911, membro da Orde do Mérito. En 1920 recibiu a Cruz de Comendador da Orde da Coroa de Bélxica. En 1924 foi nomeado Master of the King’s Musick, ao ano seguinte recibiu a Medalla de Ouro da Royal Philharmonic Society, e en 1928 foi nomeado Cabaleiro Comandante da Real Orde Vitoriana (KCVO). Entre 1900 e 1931, Elgar recibiu títulos honoríficos das universidades de Cambridge, Durham, Leeds, Oxford, Yale, Aberdeen, Pittsburgh, Birmingham e Londres. Entre as academias estranxeiras das que foi nomeado membro encóntranse a Academia Nacional de Santa Cecilia (Roma), a Accademia del Reale Istituto Musicale de Florencia; a Academia de Belas Artes de París, o Instituto de Francia e a Academia Estadounidense das Artes e as Ciencias. En 1931 foi nomeado baronet de Broadheath, no condado de Worcester. En 1933 foi ascendido dentro da Real Orde Vitoriana á Gran Cruz de Cabaleiro (GCVO). En palabras de Kennedy, «promocionouse de xeito desvergonzado» para un título nobiliario, mais en van.
A casa na que Elgar naceu en Lower Broadheath converteuse no Elgar Birthplace Museum, un museo adicado á súa vida e obra. A súa filla, Carice, axudou a fundalo en 1936 e legou gran parte da súa colección de cartas do seu pai e documentos logo da súa morte en 1970. Carice deixou manuscritos de Elgar a diversos colexios musicais: The Black Knight ao Trinity College of Music, King Olaf á Royal Academy of Music, The Music Makers á Universidade de Birmingham, o Concerto para violonchelo á Royal College of Music, The Kingdom á Biblioteca Bodleiana; e outros manuscritos á Biblioteca Británica. En 1951, formouse a Sociedade Elgar, adicada ao compositor e ás súas obras. As Coleccións Especiais da Universidade de Birmingham conteñen un arquivo de cartas escritas por Elgar.
miniatura|esquerda|Estatua de Elgar en [[Hereford, fronte á catedral.]] A estatua de Elgar ao final de High Street en Worcester encóntrase fronte á catedral, a só uns metros de onde seu pai tiña o negocio de música. Outra estatua do compositor, realizada por Rose Garrard está na parte superior de Church Street en Malvern (Worcestershire), con vistas á cidade, e ofrece aos visitantes a oportunidade de estar a carón do compositor á sombra dos outeiros que tan a miúdo lembraba. En setembro de 2005, erixiuse unha terceira estatua esculpida por Jemma Pearson preto da catedral de Hereford, en honor das súas numerosas asociacións musicais e doutro tipo con esa cidade. A estatua de Hereford representa a Elgar coa súa bicicleta. Dende 1999 ata principios de 2007, os novos billetes do Banco de Inglaterra de vinte libras mostraban un retrato de Elgar. A eliminación da súa imaxe xerou controversia, sobre todo porque en 2007 celebrábase o 150 aniversario do nacemento do compositor. A partir de 2007 os billetes coa imaxe de Elgar foron eliminados, deixando de ser moeda de curso legal o 30 de xuño de 2010.
No Reino Unido existen 65 rúas adicadas a Elgar, incluíndo seis nos condados de Herefordshire e Worcestershire. Entre elas había once Avenidas Elgar, incluíndo unha en Malvern e outra preto da casa onde viviu Elgar, Plâs Gwyn en Hereford. Tamén levan o seu nome unha rúa en North Springfield (Virxinia) e unha rúa principal en Box Hill, un barrio de Melbourne. Hai tres locomotoras nomeadas no seu honor. A primeira «Sir Edward Elgar» foi unha locomotora clase Bulldog, número 3414; foi construída en 1906 e retirada de servizo en 1938. A segunda foi unha locomotora clase Great Western Railway Castle da serie 7000 da posguerra. Construída en 1946 e retirada de servizo en 1964, cambiáronlle o seu nome orixinal polo de «Sir Edward Elgar» en 1957. A terceira foi unha locomotora Brush tipo 47 diésel, cuxas placas de identificación foron especialmente acuñadas no antigo estilo da Great Western Railway. O 25 de febreiro de 1984, esta locomotora foi chamada oficialmente «Sir Edward Elgar» na estación de Paddington de Londres por Simon Rattle, daquela director da City of Birmingham Symphony Orchestra.
miniatura|Placa dunha locomotora tipo «D407-50007 Sir Edward Elgar». A vida e obra de Elgar ten inspirado obras literarias como a novela Gerontius e varias obras teatrais. Elgar’s Rondo, unha obra de teatro de 1993 de David Pownall, representa a Jaeger falecido, ofrecendo a opinión fantasmal do desenvolvemento musical do compositor. Pownall tamén escribiu unha obra de teatro para radio, Elgar’s Third (1994); outro radioteatro con temática sobre Elgar é The Dorabella Variation (2003) de Alick Rowe. O capítulo «Penda’s Fen» (1974) da serie da BBC Play for Today escrito por David Rudkin ocúpase de temas coma o sexo e a adolescencia, a espionaxe e o snobismo, con música de Elgar de fondo, sobre todo The Dream of Gerontius. Nunha escena, un fantasmal Elgar murmura o segredo da melodía «Enigma» ao xove personaxe principal, coa orde de non revelalo. Elgar on the Journey to Hanley (1979), unha novela de Keith Alldritt, conta o apoxeo do compositor por Dora Penny, posteriormente Sra. Powell, (representada como «Dorabella» nas Enigma Variations) e cobre os cincuenta anos dende o seu primeiro encontro a mediados da década de 1890 ata a xénese do Concerto para violín cando, na novela, Dora é substituída nos afectos de Elgar por Alice Stuart-Wortley.
Unha das obras máis coñecidas que representa a vida do compositor é Elgar, un filme de Ken Russell de 1962 para a BBC, gravada cando o compositor xa levaba tempo pasado de moda. Esta película dunha hora de duración contradí a visión de Elgar como un compositor patrioteiro e grandilocuente, e evocou o lado máis pastoral e melancólico do personaxe e a súa música.
O éxito Furious Angels, Clubbed to death de Rob Dougan, incluído na banda sonora da película Matrix (1999), está baseado parcialmente nas Enigma Variations.
SAC-A
Características
SAC-A foi exectado do transbordador espacial once días despois de chegar a órbita. Foi deseñado para probar diferentes tecnoloxías a ser usadas nos seguintes satélites da Arxentina. Tiña unha masa de 268 kg e levaba a bordo unha cámara cun detector CCD, un magnetómetro, células solares de nova tecnoloxía, un GPS diferencial e un experimento para o seguimento de baleas. O satélite reentrou na atmosfera o 25 de outubro de 1999, dez meses despois do seu lanzamento, cumprindo tódolos seus obxectivos.
José Tomás
Considerado case dende o comezo da súa carreira profesional como unha das figuras máis importantes, colleitou numerosos éxitos nas mellores prazas. O seu estilo foi cualificado de clásico, e foi comparado con toureiros como Joselito, Belmonte, Chicuelo, Manolete e Paco Ojeda. Entre 2002 e 2007 estivo retirado. A súa reaparición supuxo un motivo de celebración para os afecionados á tauromaquia, que enchen a prazas nas que en contadas ocacións actúa.
En 2010 recibiu unha cornada que lle atravesou a vea femoral e a arteria ilíaca, causándolle unha hemorragia que precisou de sete litros de sangue.
Terenci Moix
Traxectoria
Grande escritor e recoñecido cinéfilo, converteuse nun dos escritores máis lidos da literatura española trala publicación de No digas que fue un sueño (Premio Planeta 1986), con máis dun millón de exemplares, dándolle continuación en "El sueño de Alejandría (1988).
A súa obra navega entre a crítica e a mitificación da cultura catalá, os valores da época franquista, a educación relixiosa e o sexo (xa que segundo conta, estudou en colexios de curas) e unha inconmensurable devoción á historia de Exipto. Foi un apaixonado da historia do antigo Exipto. Por este feito, as súas novelas máis célebres baséanse en amores e desamores durante o imperio faraónico. En 1992 publicou 'El sexe dels ángels' libro que orixinou unha gran polémica en moitos sectores cataláns pola súa xenial sátira á cultura catalá. Pese a todo, en 1993 "El sexe del ángels" recibiu o galardón Lletra d'Or.
Plasmou a súa biografía nunha triloxía denominada 'Memorias del peso de la paja'.
Abertamente homosexual, Moix participou en tertulias televisivas manifestándose con frecuencia respecto ó tema da sexualidade. Foron famosos algúns dos seus enfrontamentos contra o que percibía como manifestacións homofóbicas, sendo exemplo disto as súas duras críticas ó Nobel de Literatura Camilo José Cela. Escribiu no Tele-Exprés, Tele-Estel, El Correo Catalán, Destino, Nuevos Fotogramas, Serra d'Or e en El País.
Finou en abril de 2003 dun enfisema pulmonar pola súa adicción ó tabaco.
As cinzas do escritor foron dispersadas na baía de Alexandría, non lonxe do lendario Faro, e a súa obra completa foi entregada á Biblioteca de Alexandría nun acto oficial, tal como soñara o propio autor anos atrás na súa novela "El sueño de Alejandría".
O 22 de abril de 2005 iniciáronse os premios Terenci Moix.
Alcalá del Río
Alcalá del Río é unha vila da provincia de Sevilla, Andalucía, España.
Xeografía
No ano 2005 contaba con 9.317 habitantes. A súa extensión superficial é de 83 km² e ten unha densidade de 112,3 hab/km². As súas coordenadas xeográficas son 37º 31' N, 5º 58' W. Atópase situada a unha altitude de 30 metros e a 13 quilómetros da capital de provincia, Sevilla.
O seu xentilicio é alcalareño/a. A súa localización corresponde á antiga Ilipa Magna romana.
Sociedade
Alcalá del Río posúe unha importante feira que transcorre sempre ao redor do 9 de setembro, día do patrón San Gregorio Osset.
Carpaza macho
A carpaza macho ou estevón (Cistus populifolius), é unha especie fanerógama pertencente á familia Cistaceae. miniatura|250px
Distribución e hábitat
Aparece na Península Ibérica e no sur de Francia (Narbona). Abunda en Andalucía, Estremadura e metade sur de Portugal. Aparece tamén en gran parte de Galicia, a cornixa cantábrica e as illas Baleares.
Medra nos mesmo lugares ca esteva (Cistus ladanifer) ocupando os lugares máis umbríos (por ser especie menos heliófila) e máis frescos.
Descrición
É unha planta do mesmo tamaño ca Cistus laurifolius. As súas follas son simples, opostas, longamente pecioladas, estreitadas na punta e acorazonadas na base, de xeito que se poden asemellar ás do lamigueiro (Populus spp.). As flores nacen en longos pedúnculos en forma de corimbos e son brancas e moi vistosas polo que, ás veces cultívase coma planta ornamental.
Taxonomía
Cistus populifolius foi descrita por Carl von Linné e publicado en Species Plantarum 1: 523. 1753. Cistus: nome xenérico que deriva do grego kisthós latinizado cisthos = nome dado a diversas especies do xénero Cistus L. Algúns autores pretenden relacionala, pola forma dos seus froitos, coa verba grega kístē = "caixa, cesto".
populifolius: epíteto latino que significa " con follas como as do lamigueiro (xénero Populus").
Jean-Pierre Blanc
Jean-Pierre Blanc pódese referir a:
Escritor, escritora
miniatura|[[Rosalía de Castro.]] Un escritor ou unha escritora é unha persoa que escribe textos en calquera tipo de documento, autor de obras escritas ou impresas que usa a escritura para difundir as súas ideas ou as alleas.
Considérase que os primeiros escritores dos que se sabe o nome foron Ptahhotep (séculos XXV a XXIV antes da Nosa Era, que escribiu en exipcio) e Enheduanna (séc. XXIII antes da Nosa Era, escritora en sumerio), sendo esta última o primeiro poeta do que existe rexistro do seu nome.
Desde a alfabetización infantil, poderiamos considerar a calquera persoa escritora, pero o termo adoita restrinxirse ás persoas que desenvolven esta faceta como actividade profesional. De tódolos xeitos calquera persoa que desexe desenvolver esta profesión pode converterse en escritora aínda que o seu traballo non chegue a publicarse baixo ningún formato.
Algunhas das innumerables formas nas que esta actividade pode exercitarse como tal son poesía, prosa, ensaio, xornalismo, guión, ou calquera dos xéneros literarios existentes.
The Bloodhound Gang
The Bloodhound Gang é unha banda estadounidense de rock cómico, sendo a base das súas cancións principalmente o humor. Foi fundada en Quakertown, Pensilvania, en 1992, por Jimmy Pop e Daddy Long Legs.
Historia
En 1995, a discográfica Columbia ofrécelles un contrato e gravan o seu disco debut Use Your Fingers. É nesta época cando o grupo sofre cambios na súa formación; Daddy Long Legs abandona a banda, e no seu lugar entran Evil Jared Hasselhoff, baixista amigo da universidade de Jimmy Pop, Spanky G, batería que logo sería substituído por Willie The New Guy, e DJ Q-Ball, curmán de Jimmy Pop, que chegaría xa no segundo disco, One Fierce Beer Coaster, álbum se publicou a mediados de 1996, inicialmente sen demasiada repercusión. Non obstante, grazas á publicidade da MTV e das radios alternativas, o disco acaba sendo todo un éxito. Máis tarde, en 1999, publican o disco Hooray for Boobies, que se torna un éxito mundial incluíndo o número un "The Bad Touch". Por último, coa axuda da discográfica Geffen Records sacarán ao mercado o seu último traballo Hefty Fine, no ano 2005.
Mary Ann Shaffer
Mary Ann Shaffer, nada en Martinsburg (Virxinia Occidental) o 13 de decembro de 1934 e finada en San Anselmo (California) o 16 de febreiro de 2008, foi unha escritora estadounidense.
Traxectoria
Tivo unha irmá máis vella, Cynthia. As dúas criáronse en Romney. En 1956 casou con Carl Richard Shaffer, e dous anos despois mudáronse a California, onde criaron dúas fillas, Morgan e Liz. Traballou nas bibliotecas públicas de San Anselmo, Larkspur e San Rafael, e na editorial Harper & Row, comezando como recepcionista e rematando como editora
En 1976 unha viaxe á illa de Guernsey, no Canal da Mancha, obrigouna a esperar nun aeroporto durante horas por causa da néboa, o que lle permitiu ler Jersey Under the Jackboot, un libro de Reginald C. F. Maugham sobre a ocupación alemá durante a segunda guerra mundial. Isto serviulle de inspiración para a novela A Sociedade Literaria e do Pastel de Pel de Pataca de Guernsey, acabado pola súa sobriña Annie. Mary Ann Shafffer faleceu por mor dunha enfermidade sen chegar a ver publicado este libro.
Ouro
Características
Ademais, o ouro é un bo condutor da calor e da electricidade, e non lle afecta o aire nin a maioría de axentes químicos. Ten unha alta resistencia á alteración química por parte da calor, a humidade e a maioría dos axentes corrosivos, e así está ben adaptado ao seu uso na cuñaxe de moedas e na ourivaría.
O ouro ten unha densidade de 19.3 g/cm3, case idéntica á do volframio que é de 19.25 g/cm3; por iso, o volframio utilizouse na falsificación de lingotes de ouro, por exemplo, chapando un lingote de volframio con ouro,  ou tomando unha barra de ouro existente, perforando buratos e substituíndo o ouro eliminado por varillas de wolframio. En comparación, a densidade do chumbo é de 11,34 g/cm3, e a do elemento máis denso, o osmio, é 22.588±0.015 g/cm 3.