cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Xasmonato
Os xasmonatos e a patoxénese
Unha das moléculas incluídas nesta mestura é a fitotoxina coronatina (COR). As plantas que son insensibles aos xasmonatos son moi resistentes a P. syringae e non responden á COR; ademais, a aplicación de metil xasmonato é dabondo para que se recupere a virulencia nas bacterias mutantes COR. As plantas infectadas tamén expresan corrente abaixo da ruta xasmonatos e xenes de resposta ás feridas pero niveis reprimidos de xenes relacionados coa patoxénese (PR). Todos estes datos suxiren que a COR actúa a través da vía dos xasmonatos (vía JA) para invadir as plantas hóspede. Hipotetízase que ao activar a vía de resposta ás feridas dos xasmonatos, P. syringae podería desviar recursos do sistema inmunitario da súa planta hóspede e infectar con maior efectividade.
Relación con outras vías defensivas
Aínda que a vía dos xasmonatos é fundamental na resposta ás feridas, non é a única vía de sinalización que media na defensa nas plantas. Para montar unha defensa óptima e eficiente, as diferentes vías de defensa deben poder intercambiarse sinais para axustar e especificar as respostas aos estreses bióticos e abióticos.
Un dos exemplos mellor estudados da relación dos xasmonatos con outras vías é o do ácido salicílico. O ácido salicílico, que funciona como unha hormona, media a defensa contra os patóxenos ao inducir a expresión de xenes relacioandos coa patoxénese e tamén a resistencia adquirida sistémica (SAR), na cal toda a planta adquire resistencia aos patóxenos despois dunha exposición localizada a eles nunha parte da planta.
As respostas ás feridas e aos patóxenos parecen interaccionar negativamente. Por exemplo, silenciando o encima fenilalanina amoníaco liase (PAL), que sintetiza precursores do ácido salicílico, reduce a resistencia sistémica adquirida pero potencia a resistencia ao herbivorismo contra os insectos. De xeito similar, a sobreexpresión da PAL potencia a resistencia sistémica adquirida pero reduce a resposta ás feridas despois do herbivorismo realizado por insectos. Xeralmente, os patóxenos que viven nas células de plantas vivas son máis sensibles ás defensas inducidas polo ácido salicílico, mentres que os insectos herbívoros e patóxenos que obteñen beneficio da morte das células son máis susceptibles ás defensas dos xasmonatos. Así, esta compensación das diferentes vías optimiza a defensa e aforra recursos da planta.
A comunicación entre diferentes vías (cross talk) tamén ocorre entre a vía dos xasmonatos e outras vías hormonais da planta, como as do ácido abscísico (ABA) e do etileno (ET). Estas interaccións optimizan de xeito similar a defensa contra patóxenos e herbívoros con diferentes estilos de vida. Por exemplo, a actividade de MYC2 pode ser estimulada tanto pola vía dos xasmonatos coma pola do ácido abscísico, o que permite que se integren os sinais de ambas as vías. Outros factores de transcrición como ERF1 xorden como resultado da sinalización por xasmonatos e por etileno. Todas estas moléculas poden actuar en combinación para activar xenes de resposta ás feridas específicos.
Finalmente, esta comunicación entre vías non está restrinxida á defensa: as interaccións das vías dos xasmonatos e do etileno son fundamentais para o desenvolvemento da planta, e o equilibrio entre os dous compostos é necesario para un axeitado desenvolvemento dos ganchos das plántulas de Arabidopsis. Porén, cómpre aínda facer máis investigacións para dilucidar as moléculas que regulan estas interrelacións entre vías.
José Araújo Pérez (político)
José Araújo Pérez, nado en Vigo en 1903 e finado na mesma cidade o 21 de outubro de 1936, foi un político galego.
Traxectoria
Fillo do canteiro e construtor socialista José Araújo Pérez. Perito industrial e aparellador. Logo da morte do seu pai en 1929, encargouse da dirección da construtora. Militante das JSU. Foi candidato do PSOE por Pontevedra ás eleccións de novembro de 1933, pero non resultou elixido. Pertenceu ao Comité Revolucionario de Vigo durante a revolución de outubro de 1934. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi detido. Xulgado en Vigo por rebelión militar o 13 de outubro, foi condenado a pena de morte. Foi executado en Vigo con Delmiro Faro Pregal, Teodoro Barros Barros, Antero González González e José Barcia Barcia, ás 16:30 horas do 21 de outubro de 1936, nas inmediacións do Castelo do Castro, rexistrándose a morte a causa de profusa hemorraxia interna. En xullo de 1940 abríronlle expediente por responsabilidades políticas.
Vida persoal
Casou con María del Pilar Alonso Villiato en decembro de 1930.
Copa do Rei de Rugby
A Copa do Rei é a competición nacional de rugby máis antiga de España. Naceu en 1926 como Campionato de España por iniciativa da Federación Española de Rugby, que fora fundada pouco tempo antes. O formato orixinal do torneo consistía nunha liga na que se enfrontaban os diversos campións rexionais, inicialmente os campións de Cataluña e Castela, e en anos posteriores outros equipos. Durante décadas foi o máximo campionato de rugby existente en territorio español, pasando por varias denominacións, como "Campionato de España" ou "Copa do Xeneralísimo", até que en 1970 foi creada a División de Honra da Liga Española de Rugby. Dende entón a Copa do Rei ocupa o segundo posto en importancia dentro do calendario rugbístico español. O gañador da Copa do Rei acada o dereito a disputar a Supercopa de España fronte ó campión de liga.
Circuíto de Paul Armagnac
O Circuíto Paul Armagnac tamén coñecido como Circuíto de Nogaro é unha pista de carreiras preto de Nogaro no suroeste de Francia.
Subrexión de Haapavesi-Siikalatva
miniatura|200px|Localización da subrexión de Haapavesi-Siikalatva en Finlandia. A subrexión de Haapavesi-Siikalatva (en finés Haapaveden-Siikalatvan seutukunta) é unha das sete subdivisións da rexión de Ostrobotnia do Norte. En 2017 tiña unha poboación de 14 186 habitantes.
Circuíto de Paul Armagnac
Historia
Inaugurouse o 3 de outubro de 1960 como o primeiro circuíto de carreiras construído especificamente en Francia. Nun principio ampliouse en 1973 e 1989 ao seus actuais 3´636 km. de lonxitude. En 2007 o circuíto foi modernizado incluíndo unha nova torre de control, un novo pitlane e ampliando a pista 12 m.
Subrexión de Haapavesi-Siikalatva
Poboación
A seguinte táboa amosa a tendencia demográfica da subrexión cada cinco anos dende 1980.
Circuíto de Paul Armagnac
Paul Armagnac
O circuíto noméase Paul Armagnac, polo piloto de carreiras, nado en Nogaro, dos anos 50 e 60. Correu cun deportivo DB e matouse o 21 de outubro de 1962 nun accidente durante a práctica para os 1000 km de París en Montlhéry.
Descrición da pista
A pista é relativamente plana, con 6 m. de diferenza de elevación entre os seus puntos máis alto e máis baixo. Córrese en sentido horario e consta de dúas longas rectas, a longa recta de saída de 950 m. chamada Claude Fior polo construtor de motocicletas nado en Nogaro e a recta do aeródromo case paralela, unido por varias seccións de tramos de curvas lentas.
Eventos
Os eventos organizados no circuíto incluíron:
Baltar, Lesón, A Pobra do Caramiñal
Baltar é un lugar da parroquia de Lesón no concello coruñés da Pobra do Caramiñal, na comarca da Barbanza. Segundo o padrón municipal (INE 2012) ten 54 habitantes (28 homes e 26 mulleres).
Coca de Betanzos
A festa da Coca de Betanzos é unha celebración de orixe pagá que ten lugar no concello de coruñés de Betanzos, e que ten lugar o día do Corpus Christi. A orixe desta celebración radica na lenda mitolóxica da coca, un ser da mitoloxía galega que vive nas augas do mar ou dos ríos.
A Coca de Betanzos coñécese habitualmente como Camelo.
Voto nulo
miniatura|Voto nulo nas [[Eleccións municipais de España de 2015|eleccións municipais españolas de 2015.]] O voto nulo é un voto realizado de maneira errónea ou non conforme ás regras estipuladas dunha elección, feito que implica a súa nulidade. Un voto nulo pode ser de carácter accidental ou intencionado.
Características
Son varias as circunstancias capaces de anular un voto:
A diferenza do voto en branco, o voto nulo non é institucional (nalgúns países existe algunha forma de votar en branco oficialmente). É dicir, non se elixe unha de entre as tantas opcións que dá unha determinada elección, senón que directamente se anula o voto.
Catro Motores de Europa
Os presidentes das catro rexións firmaron o 9 de setembro de 1988 en Stuttgart o convenio para cooperar en temas como a educación e a formación profesional, e potenciar o rol das rexións en Europa.
Pablo Gargallo
miniatura|dereita|200px|O Profeta, no [[Museo Pablo Gargallo de Zaragoza.]] Pablo Emilio Gargallo Catalán, nado en Maella (Zaragoza) o 5 de xaneiro de 1881 e finado en Reus (Tarragona) o 28 de decembro de 1934, foi un escultor e pintor aragonés, considerado como un dos escultores máis importantes e innovadores do século XX.
Traxectoria
Mudouse coa súa familia para Barcelona en 1888, onde comezou a formación artística. Aí foi discípulo de Eusebi Arnau e colaborou nalgunhas das súas obras. Relacionouse tamén cos artistas de "Els Quatre Gats", como Isidre Nonell ou Picasso. Parte da súa vida pasouna no barrio de Montparnasse de París. En 1900, na "cidade da luz", viviu nunha comuna de artistas Le Bateau-Lavoir, con Max Jacob, Juan Gris e outros artistas, incluíndo o seu amigo Picasso (de quen modelou a súa cabeza nunha escultura). No ano seguinte, Juan Gris presentoulle a Magali Tartanson, coa que casou en 1915. En 1934 desenvolveu unha forte pneumonía, morrendo en Reus (Tarragona), onde fora para inaugurar unha exposición da súa obra.
Estilo
Gargallo, influído polo seu amigo, o tamén escultor, Julio González, desenvolveu un estilo escultórico baseado na creación de obxectos tridimensionals de placas planas de metal, empregando tamén papel e cartón como materiais. Moitas das obras amosan unha sorte de minimalismo. Por exemplo, só se mostra a metade dunha cara e pode que só teña un ollo. Porén realizou esculturas máis tradicionals en bronce, mármore e outros materiais. Entre as súas obras áchanse tres pezas inspiradas en Greta Garbo: Masque de Greta Garbo à la mèche, Tête de Greta et los Garbo avec chapeau e Masque de Greta Garbo aux cils (1929). miniatura|esquerda|225px|Kiki de Montparnasse, Museo do Louvre Moi probabelmente, a súa realización máis coñecida e a súa obra mestra sexa O Profeta, de 1933, que mostra o seu concepto cubista da escultura de vulto; á vez posúe unha enerxía expresionista que liga, polo tema tratado, coa tradición da Biblia.
Cóidase que foi un dos artistas máis significativos da avangarda internacional.
Museo Pablo Gargallo
En 1985 foi inaugurado o Museo Pablo Gargallo no Palazio Arguillo de Zaragoza.
O Museo conta cun moi bo centro de documentación sobre o artista. Ademais, conta cun importante fondo documental sobre outros escultores contemporáneos.
Elvira Fortunato
Elvira María Correa Fortunato, nada en Almada o 22 de xullo de 1964, é unha física, investigadora e catedrática portuguesa. É unha pioneira a nivel mundial en electrónica de papel: transistores, memorias, baterías, pantallas, antenas e células fotoeléctricas.
Na actualidade é vicerreitora da Universidade Nova de Lisboa.
Biografía
Nada en Almada. Licenciouse en Enxeñaría de Materiais na Facultade de Ciencias e Tecnoloxía da Universidade Nova de Lisboa. Doutorouse en Microelectrónica e Optoelectrónica, supervisada por Rodrigo Martins, en 1995.
Elvira Fortunato é profesora e investigadora na Facultade de Ciencia e Tecnoloxía da Universidade Nova de Lisboa.
O equipo de investigación do Centro de Investigación de Materiais (CENIMAT) liderado por Elvira Fortunato e Rodrigo Martins distinguiuse polo descubrimento do transistor de papel.
O 8 de xuño de 2010 foi galardonada co título de gran oficial da orde de infante D. Henrique.
É membro do Consello de Ordes Nacionais desde o 9 de xuño de 2016.
É vicerreitora da Universidade NOVA de Lisboa desde o 14 de setembro de 2017.
Santiago Francés Marín
Santiago Francés Marín, nado en Bilbao o 7 de marzo de 1966, é un exfutbolista español. Xogaba de dianteiro.
Traxectoria
Xogou no CD Baskonia en Segunda División até 1988.
Na tempada 1988–89 fichou polo Sestao SC, participando en 24 partidos.
Na tempada 1989–90 foi contratado polo Deportivo da Coruña, co que conseguiu o ascenso a Primeira División en 1991.
Na temapda 1992–93 xogou novamente no Sestao SC, co que descendeu a Segunda División B, participando en 7 partidos.
Golpe de Estado do 18 de brumario
O golpe de Estado do 18 de brumario do ano VIII en Francia fai referencia ao golpe de Estado dado nesa data do calendario republicano francés, correspondente ao 9 de novembro de 1799 do calendario gregoriano, que acabou co Directorio, última forma de goberno da Revolución francesa, e iniciou o Consulado con Napoleón Bonaparte como líder. miniatura|Napoleón Bonaparte
Historia
O día 18 de brumario do ano VIII (calendario republicano francés, equivalente ao 9 de novembro de 1799), Napoleón Bonaparte, retornado desde a campaña de Exipto e aproveitando a debilidade política do Directorio Executivo gobernante en Francia, deu un sorprendente golpe de Estado contando co apoio popular e do exército (sabedores das súas fazañas e capacidades nas diferentes campañas das Guerras Revolucionarias Francesas), xunto a algúns ideólogos da Revolución como Sieyès.
Ese día foi convocado con carácter de urxencia o Consello de Anciáns para tratar unha presunta conspiración dos xacobinos contra o goberno. O Consello tomou o acordo de trasladarse a Saint-Cloud por motivos de seguridade, mais ao día seguinte Napoleón secuestrou a Asemblea co apoio do exército. Aproveitando as intrigas e a división de competencias entre os aparellos lexislativos e executivos do Estado, e recorrendo por suposto á coacción persoal, conseguiu que os deputados franceses nomeasen Cónsules provisionais a Sieyès, Roger Ducos e a el mesmo, creando o que se coñeceu como o triunvirato.
De forma inmediata preparouse a reforma constitucional. Tomáronse medidas para asegurar a orde social no país, acompañando as medidas económicas co desterro dos xacobinos, á vez que Bonaparte aumentaba a súa popularidade grazas a estas medidas e ás súas continuas aparicións públicas, exercendo o papel de salvador da patria. A pesar de que a República contaba en teoría con tres cónsules, só Napoleón chegou a exercer o cargo grazas a un truco legal consistente en iniciar o goberno dos cónsules por orde alfabética (Bonaparte-Ducos-Sieyès).
Este golpe de Estado, que en principio pretendía acabar coa corrupción do anterior goberno e favorecer os intereses da nova burguesía republicana, levouno a recibir o título de Emperador de Francia o 2 de decembro de 1804.
Ángela Becerra
Ángela Becerra, nada en Cali en 1957, é unha escritora colombiana.
Estudou deseño publicitario e comunicación e traballou en axencias de Cali e Bogotá como redactora e directora creativa.
En 1998 trasladouse a Barcelona e decidiu dedicarse á literatura.
Tom Pryce
Thomas Maldwyn Pryce (nado o 11 de xuño de 1949, finou o 5 de marzo de 1977) foi un piloto galés, famoso por gañar a Brands Hatch Race of Champions, unha carreira de Fórmula 1 fóra de campionato, en 1975 e polas circunstancias que rodearon a súa morte. Pryce é o único piloto galés que gañou unha carreira de Fórmula Un e é tamén o único galés que liderou un Gran Premio do Campionato do Mundo de Fórmula Un, dúas voltas no Gran Premio do Reino Unido de 1975.
Pryce comezou a súa carreira na Fórmula Un co pequeno equipo Token, fixo a súa única saída con eles no Gran Premio de Bélxica de 1974. Pouco despois dunha impresionante actuación na carreira de Fórmula Tres no Gran Premio de Mónaco de 1974, Pryce uniuse ao equipo Shadow e anotou os seus primeiros puntos en Alemaña en apenas a súa cuarta carreira. Pryce logrou máis adiante dous podios, o primeiro en Austria en e o segundo en Brasil un ano despois. Pryce era considerado polo seu equipo como un gran piloto sobre mollado. Durante a sesión de práctica para o Gran Premio de Suráfrica de 1977, disputado en condicións de mollado, Pryce era máis rápido que todos, incluíndo aos pilotos campións mundiais Niki Lauda e James Hunt. A terceira tempada completa de Pryce en Shadow viuse truncada polo accidente mortal no Gran Premio de Suráfrica de 1977, onde chocou a gran velocidade co comisario de seguridade Frederik Jansen Van Vuuren.
En 2007, anunciouse que erixiríase unha estatua de Pryce na súa cidade natal de Ruthin para conmemorar o 30 aniversario da súa morte. O monumento inaugurouse o 11 de xuño de 2009.
Vida Persoal e principios
Tom Pryce naceu o 11 de xuño de 1949 en Ruthin, Denbighshire, Gales fillo de Jack e Gwyneth Pryce. Jack servira na Royal Air Force, como artilleiro nun Lancaster bomber, antes de unirse ao corpo de policía local. Gwyneth era enfermeira do distrito.
Román Rodríguez Martínez
Román Rodríguez Martínez, nado en Fornelos (Salvaterra de Miño), foi un xornalista e político galego.
Traxectoria
Fillo de emigrantes de San Xoán de Fornelos. En novembro de 1915 marchou a Arxentina, regresou e volveu marchar en xaneiro de 1917. Foi fundador da sociedade Juventud Progresista Hijos de Fornelos y Anexos en 1920, foi prosecretario da comisión organizadora da Federación de Sociedades Gallegas Agrarias y Culturales. De regreso en Galicia foi delegado en Fornelos e presidente do sindicato agrícola gandeiro El Progreso en 1930. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 exiliouse na Arxentina. Publicou artigos na prensa galega de Buenos Aires e tamén en El Tea.
Tom Pryce
Vida Persoal e principios
Pryce comezou a interesarse polos coches cando conducía a furgoneta do panadeiro á idade de 10, antes de informar aos seus pais que quería ser piloto de carreiras. Con todo, durante unha entrevista con Alan Henry en 1975, declarou que el quixera ser piloto de aviación, pero pensou que non era o suficientemente intelixente. Do mesmo xeito que moitos futuros pilotos de Fórmula Un, Pryce tiña un heroe das carreiras da infancia. No seu caso tratábase do piloto escocés de Lotus Jim Clark. A nai de Pryce recordou que estaba moi molesto cando Clark morreu no Hockenheim en abril de 1968. O seu pai tamén sinalou que "estaba moi molesto cando Jochen Rindt tamén morreu". Logo de deixar a escola aos 16 anos, a nai de Pryce insistiu en fixera un curso como mecánico de tractores no Llandrillo Technical College, dándolle " algo ao que poder recorrer ", segundo as súas propias palabras, si a súa carreira como piloto de carreiras non tivera éxito.
En 1975, casou con Fenella Pryce, máis comunmente coñecida como Nella, a quen coñeceu nunha discoteca en Otford en 1973. Trala morte do seu marido, Nella pasou a dirixir unha tenda de antigüidades en Fulham con Janet Brise, viúva de Tony Brise.
Casco de deseño
O deseño do casco de Tom Pryce era, en comparación cos vindeiros, simple e limitado. O seu casco era todo branco liso ata 1970, cando Pryce estaba correndo en Castle Combe e o seu pai pediulle a Tom que fixera lago no seu casco para que destácase máis e poder identificalo facilmente nun grupo de coches. Pryce engadiu cinco liñas verticais negras ao seu casco, xusto encima da viseira. A partir dese momento o único cambio neste deseño foi a adición dunha bandeira de Gales á beira do seu casco en. Goodyear foi o único nome de patrocinador en aparecer no casco de Pryce.
1969-1971: Primeiros anos
Os primeiros pasos de Pryce no automobilismo foron no Circuíto de Mallory Park en Leicestershire cando tiña 20 anos de idade. Pryce foi apoiado durante os seus primeiros pasos por Trevor Taylor, un expiloto do Team Lotus e antigo compañeiro de infancia do heroe de Pryce Jim Clark. Máis tarde converteuse nunha estrela das series Fórmula 5000. A partir de aí, Pryce pasou a competir no Daily Express Crusader Championship, unha serie dirixida por Motor Racing Stables para os alumnos da escola de carreiras usando coches Lotus 51 da Fórmula Ford. Alternaron carreiras entre os circuítos de Brands Hatch e Silverstone, Pryce fixo o seu debut no primeiro. "Cada carreira custaba 35 libras, pero vendín o meu Mini e os meus pais ofrecéronme toda a axuda e o estímulo que podería desexar". Contoulle Pryce a Alan Henry.
O premio para o gañador da serie era un Lola T200 de Fórmula Ford valorado en 1.500 £. A serie decidiuse na última rolda, celebrada en Silverstone, o día antes do International Trophy de Fórmula 1 de 1970, Pryce clasificou na terceira fila para a carreira, que tivo lugar sobre mollado. Jack Pryce recordaba que o seu fillo cofábase as mans con deleite: "el sempre amou correr baixo a choiva". A primeira parte da carreira foi liderada por un condutor chamado Chris Smith, pero cando comezou a choiva Pryce foi capaz de alcanzar a Smith e de gañar a carreira por unha cómoda marxe.
Pryce estreou o seu novo coche en Brands Hatch, trasladándose a vivir a un casa de hóspedes en West Kingsdown, cerca do circuíto de Brands Hatch. Pryce continuou a facerse un nome por si mesmo en 1971, entrando nunha nova categoría de coches deportivos biprazas chamada Formula F100, que gañou co que o comentarista de automobilismo David Tremayne describiu como "vergonzosa facilidade". Logo trasladouse á Fórmula Super Vee e pronto fixo o seu debut na Fórmula 3 en Brands Hatch.
1972-1973 : Fórmulas inferiores
Na carreira en Brands Hatch, Pryce logrou cun Royale RP11 o primeiro lugar na carreira de fórmula 3 na previa da Carreira de Campións de Fórmula 1 de 1972 contra moitos pilotos consagrados de fórmula 3 como Roger Williamson, Jochen Mass e James Hunt. Tan grande era a vantaxe de Pryce no final da carreira, que moitos participantes dos outros equipos expresaron a opinión de que o coche de Pryce correra baixo de peso, aínda que resultou que o certificado da báscula do circuíto expirara e en realidade todos os coches estaban baixos de peso. Pryce non estivo no grupo de cabeza nas seguintes dous roldas en Oulton Park e Zandvoort, e durante a práctica para a carreira de soporte do Gran Premio de Mónaco de 1972 o seu coche detívose en Casino Square debido a un cable solto, saíu do seu coche para corrixir o problema cando Peter Lamplough perdeu o control do seu coche e golpeou o Royale RP11. Pryce foi golpeado contra a fiestra dunha tenda e rompeuse unha perna.
Seguiu correndo na Fórmula Atlántico en 1973, gañando tres carreiras Royale fixo plans para entrar na Fórmula 2, tal era o talento do galés. A aspiración de correr no campionato de Fórmula dúas estaba prevista para ser apoiada economicamente polo piloto de Liechtenstein Manfred Schurti. Pero, estes plans só permitiron a construción dun dos coches Royale de F2 antes de que o proxecto fora abandonado e Bob King, o xefe de Royale, deixara á empresa.
A raíz dunha invitación a probar un dos seus coches, Pryce atopouse correndo na Fórmula dúas co equipo Rondel Racing deRon Dennis, o seu mellor resultado para o equipo chegou en Norisring onde lideraba a carreira ata que un fallo nos freos significou deixar o primeiro lugar ao seu compañeiro de equipo Tim Schenken. A finais de 1973, Pryce gañou o premio Grovewood polos seus esforzos durante o ano. Jack Pryce recordou que o seu fillo non quería gañar o premio, xa que pensaba que traía "mala sorte na carreira dun piloto".
1974: Token
A Pryce negóuselle a participación no Gran Premio de Mónaco de 1974, xa que se considerou "sen experiencia". En cambio, Pryce participou na carreira de Fórmula 3, pilotando para Ippokampos Racing, nun March 743, co que gañou por 20´8 segundos.
1974-1977: Shadow
Logo da súa impresionante pilotaxe en Mónaco, e un curto período de tempo na Fórmula 2 en 1974, Pryce asinou por Shadow en substitución de Brian Redman. Pryce fixo o seu debut co equipo en Zandvoort, retirándose na primeira volta logo dunha colisión con Hans Joachim Stuck. Pryce clasificou cuarto no seu segundo Gran Premio co equipo en Francia, pero unha colisión con James Hunt significou outra saída temperá. Máis adiante na tempada, Pryce recibiu 100 botellas de champaña por ser o máis rápido na sesión de práctica para o Gran Premio de casa en Brands Hatch. Chegou a cualificar na cuarta fila da grella de saída.
Pryce anotou o primeiro punto da súa carreira no Gran Premio de Alemaña de 1974 no difícil circuíto de Nürburgring, logo de terminar sexto desde a 11ª posición na grella, logo clasificou no posto 16 para o seguinte Gran Premio de Austria, pero trompeou na volta 22, poñendo fin á carreira. Clasificou no posto 22 no Gran Premio de Italia, Pryce terminou 12 lugares máis arriba. Con todo, a tempada terminou malamente, cun fallo no motor no Canadá e co Shadow severamente fóra de ritmo nos Estados Unidos. Ao final da tempada Pryce era 18º no campionato de pilotos empatado a puntos con Graham Hill e Vittorio Brambilla.
miniatura|left|Pryce pilotando o seu [[Shadow Racing Cars|Shadow no Gran Premio dos Estados Unidos de 1975.]]
Ao comezo da tempada, o futuro de Pryce foi obxecto de moita especulación. Corría o rumor que vinculaba cunha unidade no Lotus, o equipo dirixido por Colin Chapman, que estivera vixiando o progreso de Pryce en todo e. Nese momento, Lotus estaba sufrindo dificultades financeiras e os informes suxiren que Shadow e Lotus intercambiarían a Pryce e o sueco Ronnie Peterson. O cambio era visto como unha boa adquisición para os dous equipos, Pryce era considerado un piloto da mesma capacidade que Peterson, pero custaría menos a Lotus, mentres que Peterson podería atraer patrocinios ao relativamente novo equipo Shadow. O acordo nunca se materializou, malia que o xerente do equipo Shadow Alan Rees afirma que estivo moi preto de ser completado.
O compañeiro de Pryce en Shadow, Jean-Pierre Jarier, opacouno na primeira parte da tempada, xa que o piloto francés tiña o novo coche Shadow DN5, mentres que Pryce levaba o vello DN3. Non foi senón ata a terceira rolda, o Gran Premio de Suráfrica, que Pryce puido usar o DN5. A cuarta carreira do equipo na tempada foi a Carreira de Campións, fóra de campionato, celebrada en Brands Hatch. Pryce clasificou na pole position e, tras unha mala saída, pasou a Peterson e Jacky Ickx antes de pechar unha brecha de oito segundos co líder da carreira Jody Scheckter, cuxo motor avariou cando Pryce acosábao, deixando que Pryce converterase no primeiro galés en gañar unha carreira de Fórmula Un. Pryce mostrou outros signos prometedores durante a tempada, sobre todo en Mónaco onde partiu da primeira fila da grella e Gran Bretaña, onde logrou a pole position. Pryce tamén logrou o seu primeiro podio no Campionato do Mundo, en condicións extremadamente molladas no Gran Premio de Austria e terminou nos puntos catro veces máis. A mellor posición foi en Alemaña, onde terminou en cuarto lugar, a pesar do feito de que mentres corría en segundo lugar detrás Carlos Reutemann sufriu unha fuga de combustible na cabina do seu DN5 durante as últimas voltas ao redor do moi longo circuíto de Nürburgring, "queimando a súa pel e case o cegado polo fume". Máis tarde o galés recibiu o premio Prix Rouge et Blanc Jo Siffert award, por este logro.
Antes do inicio da tempada, Pryce e David Richards, o futuro xefe de Prodrive motorsports engineering company, participaron nun rally cun Lancia Stratos o Tour de Epynt. Desafortunadamente para Pryce, estrelouse contra unha ponte cando só levaba 16 km. da primeira etapa, pero aínda así competiu nos tramos da tarde despois de reconstruír o seu coche.
Unha vez que a tempada do Campionato do Mundo de Fórmula Un púxose en marcha Pryce engadiu un segundo podio á súa conta, na primeira rolda en Brasil. Foi a expensas do seu compañeiro de equipo Jarier que marchaba diante de el, e que tivo un accidente debido a un charco de aceite na pista deixado polo McLaren de James Hunt. Ambos gozaron duns Shadows razoablemente competitivos durante as seguintes dúas carreiras en Kyalami e Long Beach. Con todo, os cambios nas regulacións nos automóbiles, orixinaron que os equipos tiveran que baixar as súas tomas de aire e montar os aleróns traseiros dos coches máis adiante, xunto coa revisión dos pneumáticos Goodyear, significaron que o Shadow DN5B perdera gran parte da súa competitividade, aínda que Pryce logrou puntuar en Gran Bretaña. O novo Shadow DN8 non se presentou ata a duodécima rolda en Zandvoort, onde Pryce cualificou o novo coche en terceiro lugar, e terminou a carreira cuarto, que serían os últimos puntos da carreira de Pryce. O galés terminou 12º no Campionato de Pilotos con 10 puntos, 59 puntos detrás do campión do mundo James Hunt.
Jarier deixou Shadow antes do inicio da tempada de Fórmula Un, para ATS, e foi substituído polo Italiano Renzo Zorzi. Zorzi foi posteriormente cualificado por Jackie Oliver, quen formaba parte do equipo de xestión de Shadow, como "o peor piloto que tivemos no equipo Shadow". Pero, o novo fichaxe traía o patrocinio de Italia, aliviando a situación financeira dos Shadows. Pryce comezou a primeira carreira do ano en Arxentina no noveno lugar e foi co grupo de cabeza ata que fallou a caixa de cambios na volta 45 da carreira de 52 voltas. Logo dunha longa parada en boxes para reparar a avaría, non se clasificou. Pryce clasificou 12º na segunda rolda en Brasil, pero na volta 34 retirouse da carreira, cando marchaba en segundo lugar, como resultado dun fallo de motor.
Morte
Tom Pryce comezou o súa carreira final, o Gran Premio de Suráfrica de 1977 en Kyalami, marcando o mellor tempo na sesión da práctica do mércores, que tivo lugar baixo a choiva. Pryce rexistrou un tempo de 1 minuto 31´57 segundos, co segunda mellor tempo, o eventual campión do mundo de Niki Lauda, un segundo máis lento. O pista secou antes da sesión do xoves, e deslizouse cara abaixo na grella ata o décimo quinto lugar, case dous segundos máis lento que o tempo da pole de James Hunt.
O DN8 do galés fixo unha mala saída do Gran Premio e no final da primeira volta estaba no último lugar. Pryce empezou a remontar durante o par de voltas seguintes, superando a Brett Lunger e ao seu compañeiro de equipo Renzo Zorzi na segunda volta, e a Alex Ribeiro e Boy Hayje na volta seguinte. Na volta 18 Pryce pasara de 22º a 13º posición.
miniatura| 240px | A zona xusto logo de The Kink foi onde Pryce atropelou a Jansen Van Vuuren e a curva Crowthorne onde chocaron os autos de Pryce e [[Jacques Laffite. Pryce xa estaba morto.]]
Richard Branson
miniatura|dereita|Branson. Richard Charles Nicholas Branson, normalmente citado como Richard Branson, nado o 18 de xullo de 1950, é un magnate dos negocios inglés, coñecido sobre todo pola súa marca Virgin, que agrupa máis de 360 empresas, que forman parte do Virgin Group.
Tom Pryce
Morte
Na volta 21, Zorzi arrimouse á esquerda da recta principal, xusto despois da cima dun outeiro e unha ponte sobre a pista. O italiano estaba tendo problemas coa súa bomba de gasolina, e o combustible bombéase directamente no motor, que logo se incendiou. Zorzi non saíu de inmediato do seu coche, xa que estaba experimentando problemas para desconectar o tubo de osíxeno do seu casco.
A situación provocou que dous comisarios cruzaran a pista desde os pits do lado oposto para intervir. O primeiro comisario en cruzar a pista un chapista de 25 anos de idade chamado William (Bill). O segundo foi Frederik Jansen Van Vuuren de 19 anos, coñecido como Jansen Van Vuuren, que levaba un extintor de 40 libras. George Witt, o xefe dos comisarios nos boxes para a carreira, dixo que a política do circuíto é que en circunstancias relacionadas cos incendios, deben asistir dous comisarios e dous máis actúan como apoio no caso de que os extintores non sexan o suficientemente eficaces. Witt tamén recordou que tanto Bill como Van Vuuren cruzaron a pista sen permiso previo. Unicamente o primeiro o fixo de forma segura a través da pista, pero o último non o fixo. Cando os dous mozos comezaron a correr pola pista, catro coches pilotados por Hans-Joachim Stuck, Pryce, Jacques Laffite e Gunnar Nilsson saían da última curva para chegar á recta principal.
Pryce estaba xusto detrás do coche de Stuck na recta principal, Stuck ao ver a Van Vuuren desprazouse á dereita para evitar os dous comisarios, foi unha cuestión de "milímetros". Desde a súa posición directamente detrás, Pryce non puido ver a Van Vuuren e foi incapaz de reaccionar tan rápido como fixera Stuck. Golpeou ao comisario a aproximadamente 270 km/h. Van Vuuren foi lanzado polo aire e aterrou diante de Zorzi e Bill. Morreu no impacto, o seu corpo estaba literalmente esperpellado pola metade polo coche de Pryce. O extintor que levaba estrelouse contra a cabeza de Pryce, antes de golpear o arco de seguridade do Shadow. A forza do impacto foi tal que o extintor saíu lanzado cara arriba e sobre a tribuna adxacente. Chegou a terra no aparcadoiro na parte traseira do stand, onde golpeou un auto estacionado e atravesou a súa porta pechada.
O impacto co extintor de incendios arrincara o casco de Pryce bruscamente cara a arriba, e foi parcialmente decapitado pola correa. A morte foi con toda seguridade instantánea. O Shadow DN8 de Pryce, agora co seu piloto morto ao volante, continuou a toda velocidade pola recta principal cara á primeira curva, chamada Crowthorne. O coche saíu da pista cara á dereita, raspando as barreiras de metal antes de virar de novo cara a pista logo de golpear unha entrada para vehículos de urxencia. A continuación, golpeou o Ligier de Jacques Laffite, enviando tanto a Pryce como a Laffite de fronte contra as barreiras. As lesións de Van Vuuren foron tan graves que, nun principio, o seu corpo foi identificado só despois de que o director da carreira convocara a todos os comisarios da carreira e viron cal non estaba entre eles.
O gañador final da carreira final foi o austríaco Niki Lauda, sendo esta a súa primeira vitoria desde o seu case fatal accidente durante o Gran Premio de Alemaña de 1976. Ao principio dixo que era a maior vitoria da súa carreira, pero cando se lle dixo no podio a morte de Pryce, dixo que "non había ningunha alegría despois disto".
Legado
A morte de Pryce, en particular a terrible natureza da mesma, levou unha gran dor a todos os que o coñeceron durante a súa carreira, ningún máis que á súa esposa Nella, os seus pais Jack e Gwyneth e o equipo Shadow. O seu corpo foi enterrado na igrexa de San Bartolomeu, en Otford, preto de Sevenoaks, Kent, a mesma igrexa onde el e Nella casaron dous anos antes.
As actuacións de Pryce na Fórmula Un gañáronlle moito respecto entre o paddock da F1. O máis notable foi David Tremayne, quen bautizou ao seu fillo como o galés. Ademais, creouse o Tom Pryce Award tamén coñecido como o Tom Pryce Trophy, e outórgase anualmente a personalidades de Gales que fagan unha contribución sobresaínte á condución ou o transporte.
Logo do redeseño do Circuíto de Anglesey no norte de Gales chamase o Tom Pryce Straight logo dunha solicitude do concello de Ruthin. En 2006 fundouse unha asociación para crear un monumento a Pryce en Ruthin. Un artista local foi encargado polo concello de Ruthin en 2008 para deseñar unha placa de 8 x 4. O monumento inaugurouse o 11 de xuño de 2009, no que sería o 60 aniversario de Pryce.
Resultados Completos na Fórmula Un
(Chave) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida.
1600
Outros
Historia ano a ano
38ª edición dos Óscar
A 38.ª entrega dos premios Óscar tivo lugar o día 18 de abril de 1966 no Santa Monica Civic Auditorium de Santa Monica (Estados Unidos). O mestre de cerimonia foi Bob Hope.
Premios
miniatura|150px|[[Robert Wise, mellor filme e mellor director]] miniatura|150px|[[Lee Marvin, mellor actor]] miniatura|150px|[[Julie Christie, mellor actriz]] miniatura|150px|[[Martin Balsam, mellor actor secundario]] miniatura|150px|[[Shelley Winters, mellor actriz secundaria]] Os gañadores aparecen en primeiro lugar e en grosas.
Anxo Tarrío
Anxo Tarrío Varela, nado en Santiago de Compostela o 11 de marzo de 1945, é un filólogo e profesor galego. Foi catedrático de filoloxía galega e portuguesa, na especialidade de literatura galega, na Universidade de Santiago de Compostela.
Traxectoria
Estudou Mestría Industrial, Maxisterio e Filoloxía Románica na Universidade compostelá, e doutorouse cunha tese sobre a novelística de Benito Pérez Galdós na Universidade de Oviedo. Impartiu docencia de lingua española, lingüística xeral, crítica literaria e Teoría da Literatura nos colexios universitarios de Lugo (1973-78) e Vigo (1978-81). En 1981 incorporouse á Universidade da súa cidade natal como profesor de Literatura Galega. . Dirixiu a sección de literatura do Centro Ramón Piñeiro para a Investigación en Humanidades ata a súa xubilación en 2017.
Colaborou con artigos na prensa diaria galega en medios como El Correo Gallego, O Correo Galego, Galicia Hoxe e La Voz de Galicia.
A Banda, Lesón, A Pobra do Caramiñal
A Banda é un lugar da parroquia de Lesón no concello coruñés da Pobra do Caramiñal, na comarca da Barbanza. Segundo o padrón municipal (INE 2012) ten 67 habitantes (34 homes e 33 mulleres).
Sleater-Kinney
Sleater-Kinney é unha banda de rock alternativo estadounidense formada en 1995 en Olympia, Washington influenciada polo movemento riot grrrl dos anos 90. A banda trasladaríase posteriormente a Portland, Oregon. O nome do grupo deriva de Sleater-Kinney Road, unha rúa próxima a onde elas ensaiaban nos seus comezos en Lacey, Washington.
É un grupo destacable do movemento riot grrrl e indie rock do noroeste estadounidense, coñecido polas súas ideas feminismo e de esquerdas. O 27 de xuño de 2006 a banda anunciou a través da súa páxina web a súa separación por tempo indefinido. e en outubro de 2014 informaron de que publicarían un novo álbum no ano seguinte co título No Cities to Love e sairían de xira novamente.
Formación e primeiros anos
Sleater-Kinney foi formada a principios de 1994 en Olympia, Washington, por Corin Tucker e Carrie Brownstein. O nome do grupo deriva da estrada Sleater Kinney Road, en Lacey, Washington. A banda emerxeu do movemento riot grrrl co seu primeiro álbum, Sleater-Kinney, editado por Chainsaw Records en 1995. Seguíronlle Call the Doctor (1996) e Dig Me Out (1997). En 1998 a banda gravou "Big Big Lights", o primeiro sinxelo compartido (con Cypher in the Snow) nunha serie de gravacións para unha asociación de mulleres tituladas Free to Fight, e editadas por Candy Ass Records. Os seus seguintes traballos achegaron á banda aos oíntes do mainstream, culminando en 2002 con One Beat. A banda, porén, permaneceu fiel ás súas raíces independentes e feministas. A maioría dos seus álbums dende Call the Doctor foron editados a través do selo independente Kill Rock Stars e o seu sétimo traballo, The Woods, foi editado pola Sub Pop.
Janet Weiss (de Quasi) tocou a batería dende Dig Me Out. Os anteriores baterías foron Lora Macfarlane (que aparece en Sleater-Kinney e Call the Doctor), Misty Farrell e Toni Gogin.
Tanto Brownstein como Tucker tocan a guitarra. Aínda que Sleater-Kinney non ten baixo, Tucker toca unha guitarra barítona, a miúdo facendo o mesmo papel que un baixo, e Brownstein afina a súa guitarra un ton máis baixo. Corin Tucker foi integrante da influente banda de riot grrrl Heavens to Betsy. Carrie Brownstein estivo na banda de queercore Excuse 17. Á parte de tocar con Sleater-Kinney, Tucker tamén foi membro da banda Cadallaca con Sarah Dougher (membro de The Lookers).
En 2000, as tres membros de Sleater-Kinney colaboraron con Robert Forster e Grant McLennan na agora desaparecida banda indie The Go-Betweens, participando na gravación de álbum The Friends of Rachel Worth.
Sleater-Kinney foi abreconcertos de Pearl Jam en moitos dos seus concertos en norteamérica a principios do 2003. A experiencia de tocar en grandes escenarios é citada pola banda como parte da inspiración e motivación do seu último traballo, The Woods. O álbum foi editado no ano 2005, e representou un cambio do son respecto aos seus traballos anteriores. Nel a banda aposta por un son máis denso, pesado e distorsionado que toma como inspiración o rock clásico.
Hiato
miniatura|250x250px|[[Carrie Brownstein]] O 27 de xuño do 2006 a banda anunciou un hiato indefinido, dicindo que non tiñan plans para futuras xiras ou gravacións. O derradeiro gran concerto de Sleater-Kinney foi no festival de Lollapalooza dese ano, e a súa derradeira aparición foi no Crystal Ballroom en Portland, Oregon, o 12 de agosto.
Nunha entrevista o 17 de marzo do 2010, Carrie Brownstein dixo que Sleater-Kinney podería reunirse e editar un álbum nos seguintes cinco anos. Brownstein tamén anunciou que ela e Janet Weiss estaban formando unha nova banda, Wild Flag, xunto con Mary Timony e Rebecca Cole, anteriormente en The Minders. O seu álbum de estrea Wild Flag publicouse o 13 de setembro de 2011 a través de Merge Records. Cara o ano 2014 o grupo estaba xa inactivo.
Reforma
En outubro de 2014 revelouse que a banda gravara un novo álbum, No Cities to Love, publicado o 20 de xaneiro de 2015. As compoñentes do grupo tamén anunciaron unha xira ese ano por Norteamérica e Europa occidental. En 2014 o grupo publicou un box set con vinilos dos seus anteriores lanzamentos titulado Start Together. Claire McKinzie, da revista BUST Magazine, dixo do lanzamento, "Coas súas letras feministas e esquerdistas, a relevancia hoxe en día de Sleater-Kinney é obvia. Mentres que algúns cantantes afástanse de ser etiquetados "feministas", Sleater-Kinney existe parcialmente para redireccionar a percepción que ten a sociedade do mundo". miniatura|250x250px|[[Corin Tucker]] En xaneiro de 2017 a banda publicou o seu primeiro álbum ao vivo, Live in Paris, gravado en La Cigale o 20 de marzo de 2015. En xaneiro de 2018 a banda dixo que estaba traballando no seu seguinte álbum de estudio, aínda que Brownstein comentou que "imos facelo lentamente". En xaneiro de 2019 o grupo anunciou que o novo disco, producido por St. Vincent (Annie Clark), sería editado ese mesmo ano.
En maio de 2019 Sleater-Kinney publicou unha nova canción, "Hurry on Home", xunto cun vídeo coas letras. O tema actuaría como principal sinxelo de The Center Won't Hold, editado no mes de agosto de 2019.
O 1 de xullo de 2019 Weiss anunciou a través da súa conta de Twitter que deixaba a banda dicindo que era "hora para min para seguir adiante". A banda realizou o seu primeiro concerto sen Weiss no Hopscotch Music Festival o 5 de setembro, coa súa nova batería Angie Boylan.
No mes de maio de 2021 Sleater-Kinney anunciou un novo álbum, Path of Wellness, que sería publicado o día 11 de xuño dese mesmo ano. O seu primeiro sinxelo, "Worry With You", apareceu o 11 de maio.
Estilo musical
O estilo musical de Sleater-Kinney ten as súas raíces nas escenas do punk e do rock independente de principios a mediados dos 90 de Olympia, Washington, formadas ao redor dos últimos anos do movemento riot grrrl. Tanto Tucker como Brownstein viñan de bandas veteranas do principio do movemento. Aínda que as letras da banda trataban sobre distintos temas, estaban incluídas dentro do movemento riot grrrl debido a que apoiaban os ideais feministas. Sobre o tema da participación da banda en movementos políticos Carrie Brownstein citou, "Sleater-Kinney son o suficientemente valentes e fortes como para facer unha diferenza e correr a voz".
O seu son incorpora temas persoais e sociais xunto con música minimalista influenciada polo punk e os ideais de libre pensamento do rock alternativo e indie dos 80 e 90. Experimentaron con esta base incorporando distintos instrumentos e arranxos. Sleater-Kinney foi comparada con cantantes femininas como Siouxsie Sioux de Siouxsie and the Banshees, Patti Smith e Poly Styrene de X-Ray Spex. Tamén nomearon como influencias a nomes como Bikini Kill, Mecca Normal, Bratmobile, Throwing Muses e Sonic Youth. A voz emotiva de Corin Tucker e as letras da banda alternan entre o persoal e o político, rebelándose contra a guerra, o tradicionalismo, os roles de xénero e o consumismo dende unhas perspectivas feministas e progresivas. Sleater-Kinney aportou a canción protesta "Off With Your Head" ao recompilatorio do líder de NOFX, Fat Mike, Rock Against Bush. En 2017 Sleater-Kinney aportou o sinxelo "Here We Come" a 7-Inches For Planned Parenthood, un recompilatorio de discos de 7" e descargas dixitais cuxos ingresos foron para Planned Parenthood.
Nun documental sobre o riot grrrl, Tucker revelou que o seu estilo vocal sempre foi intencionadamente duro para encaixar coa mensaxe da banda e demandar a atencón dos oíntes, e a súa voz foi descrita polo crítico de AllMusic Heather Phares como "voz que amas ou odias". Ao principio da carreira da banda as voces principais adoitaban a ser interpretadas porTucker, aínda que a medida que o grupo progresaba Brownstein comezou a aparecer máis como vocalista. Tanto Brownstein como Tucker tocan a guitarra, encargándose xeralmente Brownstein da solista e Tucker da rítmica. Aínda que Sleater-Kinney non ten baixista, Tucker e Brownstein afinan as guitarras un ton e medio máis grave (afinación Re♭), e o ton e estilo de Tucker lle permiten cumprir o mesmo papel que o dun baixista.
Paul Thomas Anderson
Paul Thomas Anderson, nado en Studio City, un barrio dos Ánxeles (California) o 26 de xuño de 1970 é un director, guionista e produtor estadounidense.
Traxectoria
Paul Thomas Anderson naceu en 1970, fillo de Edwina Gough e Ernie Anderson. Ernie foi actor de voz e presentador dun programa de terror en Cleveland titulado "Ghoulardi" (que logo daría nome á produtora de Paul Thomas Anderson). Anderson creceu no Val de San Fernando. Tivo unha relación complexa coa súa nai, máis estaba próximo ao seu pai, que o apoiou para converterse en guionista e director. Estivo involucrado na creación de cinema e nunca tivo outro plan que ser director. Fixo o seu primeiro filme con oito anos e comezou a gravar vídeos coa cámara Betamax que o seu pai comprou en 1982. Comezou a escribir na adolescencia.
Anderson pasou dous semestres no Emerson College e dous días na Universidade de Nova York antes de comezar a súa carreira como axudante de produción en telefilmes, vídeos musicais e concursos. Con algún diñeiro que gañara en apostas, a tarxeta de crédito da súa moza e 10 000 dólares que o seu pai gardara para a universidade decidiu facer un filme de vinte minutos que sería a súa "universidade". O filme foi Cigarettes & Coffee (1993), que se viu no Festival de Sundance de 1993.
En 1996 realizou a súa primeira longametraxe, Sydney, retitulada como Hard Eight. O filme foi exhibido na sección Un Certain Regard do Festival de Cannes.
O filme que lanzou a Anderson foi Boogie Nights (1997), que tamén reviviu a carreira de Burt Reynolds e deu os seus primeiros grandes papeis a Mark Wahlberg e Julianne Moore.