cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Circuíto de Monza
Historia
A pista orixinal foi construída entre os meses de maio e xullo de 1922 por 3.500 obreiros, con financiada polo Automobile Club di Milano, que creou a Società Incremento Automobilismo e Sport (SIAS) para poder executar o autódromo. Inicialmente, utilizouse un terreo de 3´4 km² cunha pista de macadán de 10 km de lonxitude, que se compuña por unha sección en óvalo de 4´5 km e outra de 5´5 km de estrada. A pista foi inaugurada oficialmente o 3 de setembro de 1922, e 7 días despois foi sede do segundo Gran Premio de Italia, celebrado o 10 de setembro de 1922. En 1928, o Gran Premio viuse empañado polo accidente máis grave do deporte automobilístico italiano ata a data, que terminou coa vida do piloto Emilio Materassi e 27 espectadores. Debido a isto, os seguintes Grandes Premios víronse confinados á sección do óvalo de velocidade ata 1932. Novamente sucedéronse tres mortes en 1933, tras o cal o trazado foi modificado co agregado de dúas chicanas e a desaparición das rectas máis longas.
Entre os anos 1938 e 1939 realizáronse grandes reparacións, incluíndo a construción de novas tribunas e entradas, o reasfaltado da pista e a creación de dúas novas curvas. O trazado resultante, cunha extensión de 6,3 km, utilizouse ata 1954.
Debido á guerra, as carreiras foron suspendidas ata 1948 e gran parte da pista viuse deteriorada pola falta de mantemento. Realizouse unha renovación durante dous meses, o cal permitiu que se disputase un Gran Premio o 17 de outubro. En modernizouse o trazado na súa totalidade, quedando o circuíto cun percorrido de 5,75 km e unha sección de 4,25 km de alta velocidade con curvas peraltadas.
Os Grandes Premios de 1955, 1956, 1960 e 1961 realizáronse en Monza, pero a traxedia volvería facerse presente neste último caso, coa morte nun accidente de Wolfgang von Trips e 11 espectadores. Isto fixo que se agregasen novas barreiras de seguridade, e que a zona de reaprovisionamiento de combustible afastásese da pista aínda máis. As áreas de escape incorporáronse nas curvas en 1965 tras un accidente na carreira dos 1000 km, pero o trazado da pista non se volvería a modificar senón ata o ano seguinte, co agregado de chicanes na zona de curvas peraltadas.
Desde 1966, o circuíto albergou carreiras de automóbiles e tamén de motocicletas, pero en ambos os casos as altas velocidades que se alcanzaban levaron ao agregado de novas chicanes cara a 1972. As motocicletas, no entanto, continuaron utilizando o circuíto rápido, ata que 5 mortes en dúas carreiras da tempada 1973 forzaron a ausencia de devandita proba ata 1981. As chicanes de 1972 resultaron ser moi ineficaces na redución de velocidades, ao momento que unha delas foi redeseñada en 1974, a outra en 1976, e unha terceira foi agregada nese mesmo ano, levando a extensión do trazado a 5,8 km. No ano 1978 na Fórmula 1, morre o piloto Ronnie Peterson, ao incendiarse o seu coche, logo dun forte choque.
As novas tecnoloxías permitiron alcanzar novamente altas velocidades, polo cal a pista debeu ser modificada substancialmente en 1979, co agregado de pianitos, zonas de escape e barreiras de cubertas. A infraestrutura foi mellorada en xeral, e realizáronse traballos adicionais sobre a seguridade do circuíto, todo o cal permitiu a volta do campionato mundial de motociclismo en 1981. Durante os 80, redeseñáronse os paddocks, boxes e tribunas.
Nos 90 os tres curvóns principais foron "apertados" para reducir velocidades, o cal levou a extensión do trazado a 5,77 km. No ano 1997, as tribunas modificáronse para levar a súa capacidade a 51000 espectadores.
No ano 2000 as dúas primeiras chicanes foron removidas e substituídas por unha soa chicane dereita-esquerda, e a Curva Grande foi renovada e rebautizada como Curva do Biassono.
No 2006, logo de carreira, o alemán Michael Schumacher anunciou que se ía a retirar a fin de tempada. miniatura|300px|Foto aérea do autódromo de Monza, coa cidade na parte superior.
Todos os gañadores de Fórmula 1. no circuíto de Monza
Récords Piloto: Lewis Hamilton/Michael Schumacher (ambos 5) País: Reino Unido (21), Alemaña (10), Brasil (9) Construtor: Ferrari (19), McLaren (11), Mercedes (7), Williams (6) Motor: Ferrari (20), Mercedes (13), Renault (8) Pneus.: Goodyear (21), Pirelli (17), Bridgestone (10)
Advento
Na tradición relixiosa cristiá o advento é un período de tempo que é preparación da celebración do nacemento de Cristo, o Nadal, e para renovar a esperanza na segunda vida de Cristo
Tradición oriental
Nas igrexas ortodoxas comeza o 15 de novembro (o de 28 de novembro do calendario xuliano) ou ben máis minoritariamente o domingo anterior á festividade de santo André (30 de novembro) ata o día de Nadal.
Tradición occidental
Na Igrexa católica latina, o advento comeza o cuarto domingo antes de Nadal e tecnicamente remata o 23 de decembro; a non ser que o 24 de novembro sexa domingo é o cuarto domingo de advento. O período de advento é de penitencia e os sacerdotes levan vestimentas púrpuras.
Rally San Froilán
miniatura|300px|Parque pechado do Rally San Froilán en 2011. O Rally San Froilán, tamén coñecido como Rally de Lugo, é unha competición de rally que se disputa anualmente na provincia de Lugo dende 1978 organizado pola Escudería Miño e que na actualidade é puntuable para o Campionato de Galicia de Rally. Tamén foi puntuable para o Campionato de España de Rallys entre 1985 e 1988 e entre 1992 e 1998, así como para a Copa de España de Rally en 1984 e entre 1989 e 1991.
Illa Amsterdam
A illa Amsterdam (algunha vez chamada Nova Amsterdam) é unha pequena illa francesa situada ao sur da océano Índico.
Forma coa illa Saint-Paul, a 85 km máis ao sur o distrito das Illas de Saint-Paul e Amsterdam.
Xeografía
A illa Amsterdam é unha illa de orixe volcánico cunha superficie de 58 km². A montaña Dives é o punto máis alto con 881 m.
As illas Saint-Paul e Amsterdam son as illas máis afastadas do mundo de toda masa continental.
Climatoloxía
Teñen un clima oceánico amornado sen neve nin xeadas pero cun vento constante do oeste. Temperatura media ao abrigo do vento de 16 °C cunha máxima absoluta, durante 50 anos, de 26 °C e unha mínima de 1´7 °C.
A única poboación é a da base científica de Martin de Viviès, de 1949 hai misións científicas con 23 a 35 persoas.
Explótase a pesca da lagosta (Jasus paulensis).
Fauna e flora
Presentan un ecosistema fortemente perturbado polo ser humano (caza, deforestación) e estendéronse plantas introducidas como capuchinas e gramíneas.
A vexetación natural é de tipo herbáceo só na illa de Amsterdam atópase unha especie de árbore a Phylica arborea pero en 1980 só quedaban árbores residuais xa que deles se alimentan os bovinos asilvestrados duns rabaños do século XIX.
Fauna: aves mariñas como un endémico Albatros, o albatros de Amsterdam (Diomedea amsterdamensis)
Mamíferos mariños como o otárido (Arctocephalus tropicalis) e elefantes de mar e a candorca.
Historia
A illa Amsterdam foi vista por Magalláns e Sebastián Elcano o 18 de marzo de 1522 O gobernador holandés Van Diemen deulle o nome do seu barco Nieuw Amsterdam, en 1633. Pero o primeiro en desembarcar alí foi o holandés Willen de Vlaming en 1696.
As dúas illas foron redescubertas polo polaco Adam Mieroslawski, en 1842. En 1843 Francia tomou posesión. Houbo intentos de explotar as illas para a agricultura e a gandería.
Maruca
miniatura|300px|Maruca miniatura|300px|Área de distribución A maruca (Molva molva, Linnaeus 1758; antes Gadus molva) é un peixe mariño da familia Lotidae, da orde dos Gadiformes.
Morfoloxía
A cor é marrón verdoso no dorso, como bronce, e abrancazada polo ventre. Son características unhas manchas escuras no bordo posterior das aletas dorsais e da anal. A liña lateral é case recta.
Hábitat e bioloxía
É unha especie propia do océano Atlántico norte, entre os 35º Norte (Marrocos ata os 75º Norte (Ártico), distribuíndose por toda a costa europea, Canadá e Groenlandia; presente pero pouco común no Mediterráneo e Mar Morto. Vive a profundidades de 100 a 1.000 metros (usualmente entre 100–400 m), sobre fondos rochosos, pero os exemplares novos achéganse á costa, manténdose a 15–20 m de profundidade. Non ten hábitos gregarios.
En Galicia, Ríos Panisse só atopou a denominación de maruca e mais a variante meruca.
Bifosfonato
miniatura|200x200px|A estrutura química do bifosfonato.
Os bifosfonatos son un grupo de medicamentos utilizados para a prevención e o tratamento de doenzas con resorción ósea, como a osteoporose e o cancro con metástase ósea, sexa este con ou sen hipercalcemia, asociadas ó cancro de mama e de próstata. Tamén se prescriben na enfermidade de Paget e noutras alteracións que provocan fraxilidade ósea, como a doenza renal crónica tratada con diálese. Aínda que son moi eficaces, nos últimos anos constatouse un aumento no número de casos clínicos nos que o uso dos bisfosfonatos se relaciona coa osteonecrose dos maxilares; por iso, o odontólogo debe de estar moi alerta sobre as posibles complicacións nos pacientes que os toman. Neste senso, é fundamental a colaboración co oncólogo e o cirurxián maxilofacial, naqueles pacientes en tratamento con bisfosfonatos, e tomar as medidas necesarias para a prevención da osteonecrose, tales como o control de carie, o emprego de prótese atraumáticas na zona lingual e evitar os tratamentos periodontais invasivos e implantes.
Genesis
Genesis foi unha nave espacial estadounidense lanzada cara o punto de Lagrange L1 para recoller, analizar e traer de volta á Terra mostras do vento solar. Foi lanzada mediante un Delta 7326 desde o Centro Espacial de Cabo Cañaveral o 8 de agosto de 2001 ás 16:13:40,324 UTC.
Características
A misión da sonda Genesis foi recoller mostras do vento solar e devolvelas á Terra para ser analizadas e determinar con precisión as abundancias isotópicas do Sol, e máis concretamente dos elementos osíxeno, nitróxeno e outros, para contrastar as teorías de formación e evolución do sistema solar e a composición orixinal da nebulosa primixenia.
Genesis tiña unha masa de 636 kg, dos cales 142 kg eran propelente. O corpo da sonda medía 2,3 x 2,0 metros, con dous paneis solares que producían 254 vatios de potencia (alimentando unhas baterías de níquel-hidróxeno) e que lle daban unha envergadura total de 7,9 metros. Levaba unha cápsula de retorno de mostras nun dos extremos do corpo da nave. O satélite estabilizábase mediante xiro a 0,625 r.p.m. O sistema de propulsión estaba alimentado por hidracina e presurizado mediante helio. As comunicacións tiñan lugar en banda S mediante unha antena fixa. O control térmico tiña lugar mediante quentadores e medios pasivos. A nave levaba instrumentos para monitorizar o réxime de vento solar en cada momento e seleccionar así a voltaxe adecuada nos colectores.
A cápsula colectora de mostras tiña forma de disco de 1,5 m de diámetro con extremos en forma de cono truncado e 1,31 m de altura e unha masa total de 225 kg. No seu interior atopábase o compartimento científico, onde se aloxaban un concentrador e tres matrices colectoras. As matrices consistían en discos planos compostos de obleas de silicio ultrapuro, carburo de silicio, xermanio, zafiro, diamante depositado quimicamente, ouro, aluminio e vidro metálico expostos ó vento solar. Os isótopos de helio, osíxeno, nitróxeno, neon, radon e outros elementos quedaban implantados nos primeiros 100 nanómetros do disco. O concentrador era un espello electrostático que concentraba os elementos por enriba do neon por un factor de aproximadamente 20.
Desenvolvemento da misión
miniatura|A cápsula de Genesis estrelada. Genesis foi lanzada cara o punto de Lagrange L1, a 0,01 UA, nunha viaxe que durou tres meses desde o lanzamento e ao final dos cales, o 16 de novembro de 2001, entrou nunha órbita de halo arredor de L1, que foi elixido por ser unha zona libre de influencias do campo magnético terrestre e as partículas atrapadas nel. O 3 de decembro Genesis estendeu os colectores e comezou a recoller vento solar. A nave completou cinco órbitas de halo nos 30 meses que estivo cerca do punto L1. En abril de 2004 a nave recolleu os colectores dentro da cápsula e selouna antes de comezar a viaxe de retorno, de cinco meses de duración, ao final dos cales a sonda sobrevoou a Terra para regresar a ela manobrando para soltar a cápsula no lado diúrno do noso planeta o día 8 de setembro de 2004. A cápsula reentrou na atmosfera terrestre ás 15:52:47 UTC dese mesmo día. A secuencia de reentrada implicaba o desplegue dun paracaídas de guiado aos 2 minutos e 7 segundos e a 33 km de altura, desplegue que nunca ocorreu debido á instalación do revés dos acelerómetros encargados do desplegue, tal como se soupo pola investigación posterior. A cápsula terminou impactando contra o solo a 311 km/h, danándose e contaminando parcialmente a carga, que foi recollida inmediatamente polo equipo de terra e levada a unha sala limpa. As mostras dos recolectores foron enviados ó Centro Espacial Johnson, onde se atopou que gran parte aínda eran útiles para os científicos.
Galaicus
Galaicus é un proxecto cinematográfico galego producido por Farruco Castromán e Luís Tosar. É a primeira superprodución galega ambientada no conflito entre os romanos e os pobos galaicos. O argumento do filme é consecuencia da inspiración do actor Rubén Riós.
Sinopse
O filme conta a historia de amor entre un comandante romano e unha raíña celta que vive en Gallaecia. Ambientada no ano -137, na chegada a Gallaecia do procónsul Décimo Xunio Bruto Galaico e o seu comandante Máximo. A presenza dos romanos sáldase cunha batalla contra os galaicos na que morre o príncipe galaico Vetilo. Cando a súa viúva reclama o seu corpo, tanto o comandante como o procónsul namóranse dela e o conflito amoroso resólvese tamén a golpe de espada cando Máximo se converte en líder dos guerreiros galaicos e se enfronta ó poder de Roma.
Produción
Os traballos para a preparación da rodaxe do filme comezaron no segundo semestre de 2012. Entre os plans do proxecto está a reconstrución dun sector do castro de Castromao, en Celanova. As obras contemplan recrear varios edificios nun sector no que foi atopada a famosa "tessera dos Coelerni". A reconstrución suporá un custo de 210.000 euros en dúas anualidades, sufragados na súa integridade por Turismo da Xunta de Galicia. A rodaxe comezará na primavera do 2015.
O proxecto ten un orzamento estimado de entre 3,5 e 4 millóns de euros e conta para a súa produción cunha achega de AGADIC de 244.688 euros. Terá un orzamento flexible xa que o seu financiamento é segundo explicou Luís Tosar, «dos máis raros porque vai por canles non habituais. Estamos implicando a moita xente, institucións e asociacións que teñen que ver coa recreación histórica etcétera. Vai ser unha revolta irmandiña cinematográfica porque vai haber moitísima xente implicada na película. Para nós é moi ilusionante poder contar con tanta xente». No plano institucional, a Deputación de Ourense comprometeuse cunha achega de 250.000 €, o Concello de Ourense, 150.000, e o de Xinzo de Limia, 50.000, en varias anualidades.
Aesop Rock
Ian Mathias Bavitz, nado en Syosset (Estado de Nova York) o 5 de xuño de 1976, é un vocalista de rap estadounidense, máis coñecido como Aesop Rock.
Traxectoria
Comezou a súa carreira en 1997 ao editar EP Music for the Earthworms, en 2000 fíxose coñecido con Float. Coñecido polas súas rimas cheas de referencias á xente traballadora, centradas en Nova York.
Atanasii Sheptytskyi
Atanasii Sheptytskyi (en Атанасій Шептицький; en Atanazy Szeptycki; en Атанасій Шаптыцкі), nado c. 1686 en Voshchantsi (Voivodato de Rutenia, Coroa do Reino de Polonia) e finado o 12 de decembro de 1746 en Lviv, foi un eclesiástico grecocatólico ruteno, metropolita de Kíiv e Galicia e toda a Rus dende 1729 até a súa morte.
Traxectoria
Naceu en 1686 en Voshchantsi nunha familia nobre. En 1703, pola influencia do seu tío, Varlaam Sheptytskyi, entrou no noviciado dos basilianos no mosteiro de Univ, onde Varlaam era arquimandrita. Na vida relixiosa tomou o nome de "Atanasii". Posteriormente estudou filosofía e teoloxía no seminario pontificio de Lviv que levaban os teatinos, onde foi ordenado sacerdote en 1710. Posteriormente, en 1713 foi nomeado el mesmo arquimandrita de Univ.
En 1715 foi nomeado bispo de Lviv, recibindo a consagración episcopal o 13 de setembro de mans do metropolita de Kíiv Lev Kyshka.
O 1 de marzo de 1728 foi elixido arcebispo coadxutor de Kíiv, converténdose o 17 de agosto de 1729 en metropolita.
Floriian Hrebnytskyi
Floriian Hrebnytskyi (en Флоріян Гребницький; en Florian Hrebnicki; en Фларыян Грабніцкі), nado c. 1683 e finado o 18 de xullo de 1762 en Strunnie (Voivodato de Połock, Gran Ducado de Lituania), foi un eclesiástico grecocatólico ruteno, metropolita de Kíiv e Galicia e toda a Rus dende 1748 até a súa morte.
Elvira Fernández
Elvira Fernández Díaz, nada o 22 de decembro de 1939 en Becerreá, é unha política galega do PPdeG.
Traxectoria
Mestra. Foi funcionaria da Xunta de Galicia como axente de Extensión Agraria na Estrada dende 1968. Foi concelleira da Estrada (1979-1987) e deputada provincial (1983-1991). Nas eleccións municipais de 1987 encabezou a candidatura do PNG á alcaldía da Estrada e foi elixida alcaldesa (1987-1991). Posteriormente ingresou no PPdeG polo que foi senadora (1989-1993) e deputada no Congreso dos Deputados (1993-1996). Despois foi xefa do Servizo de Publicacións e Estatística de Agricultura.
No plano privado, Fernández Díaz está viúva e ten dous fillos.
Aeroporto de Talín
O aeroporto de Talín (IATA: TLL, ICAO: EETN), tamén coñecido como aeroporto Lennart Meri Talín, é o aeroporto máis grande de Estonia e serve como centro de conexións para a súa aeroliña nacional, Nordica. Tamén é un centro de conexións secundario para airBaltic e LOT Polish Airlines. Tamén era a sede da defunta aeroliña nacional Estonian Air. Está situado a 5 km ao sueste do centro de Talín, na ribeira leste do lago Ülemiste. Anteriormente era coñecido como aeroporto de Ülemiste.
Galería de imaxes de castros galegos
Galería de imaxes de castros galegos.
Aeroporto de Talín
O aeroporto ten unha única pista de asfalto/formigón, 08/26, que mide 3 480 × 45 m e é o suficientemente longa para que operen avións de fuselaxe ancha como o Boeing 747. Dende o 29 de marzo de 2009 é coñecido oficialmente como aeroporto  Lennart Meri Talín, na honra do líder do movemento de independencia estono e segundo presidente do país Lennart Meri. No ano 2016 pasaron polas súas instalacións un total de 2 203 536 pasaxeiros.
Moviment d'Esquerra Nacionalista
O Moviment d'Esquerra Nacionalista (MEN) foi un partido político independentista e socialista catalán, escisión de Nacionalistes d'Esquerra no ano 1985. Pretendía formar un bloque popular agrupando ós novos movementos sociais como ecoloxismo, feminismo e pacifismo. Parte da súa militancia integrouse no Moviment de Defensa de la Terra no ano 1986. Pediu o voto para Herri Batasuna nas eleccións europeas de 1987 e 1989. Integrouse como corrente dentro da Crida per la Soliraritat en 1989. En 1992 presentouse ás eleccións catalás en coalición con Alternativa Verda e en 1993 fusionouse con Els Verds-Confederació Ecologista de Catalunya.
Xilxes
250px|miniatura|Vista de Xilxes Xilxes (en castelán e tamén oficial: Chilches) é un municipio da Comunidade Valenciana, situado na provincia de Castelló, na comarca da Plana Baixa. A súa poboación residente é de 2.853 habitantes (INE 2014).
A súa economía baséase na agricultura, especialmente no cultivo de laranxas. Na actualidade estase a desenvolver rapidamente o sector turístico, xa que o concello ten praia. Hai que destacar tamén a industria cerámica tan presente na provincia de Castelló.
Byte
Un byte (pronunciado "bait") ou octeto é un dos tipos de datos usados en computación para especificar o tamaño ou cantidade da memoria ou da capacidade de almacenamento dun computador. Normalmente corresponde con 8 bits (véxanse detalles mais embaixo).
Significados
A palabra byte ten varios significados, todos próximos entre si:
Un byte é sempre atómico no sistema, o que significa que é a máis pequena unidade de memoria enderezable (á que se pode acceder directamente). Un byte de 8 bits pode conter 256 valores posibles (2<SUP>8</SUP> = 256) — o suficiente para almacenar ben un enteiro sen sinal entre 0 e 255, ben un enteiro con sinal entre -128 e 127 ou ben un carácter de 7 bits (tal como a ASCII) ou 8 bits.
Outras designacións
O byte de 8 bits tamén se chama octeto, especialmente no contexto de redes de computadores e telecomunicacións, reflectindo a cantidade de bits que ten.
Á metade dun byte (4 bits), dáselle o nome de nibble ou semioctecto.
Cantidades
Os prefixos quilo-, mega--, xiga- etc. considéranse potencias de 1024 en lugar de potencias de 1000. Isto é así porque 1024 é a potencia de 2 (210) máis preto de 1000. Utilizase unha potencia de 2 porque se traballa nun sistema binario.
14 de febreiro
O 14 de febreiro é o 45º día do ano do calendario gregoriano. Quedan 320 días para finalizar o ano, 321 nos anos bisestos.
Byte
Cantidades
No 1998 creouse un novo sistema de prefixos para denotar múltiplos binarios pola IEC. Oficialmente, o patrón IEC especifica que os prefixos do SI usaránse só para múltiplos en base 10 e xamais en base 2.
14 de febreiro
Nacementos
miniatura|150px|Thomas Malthus.
Mortes
miniatura|150px|Leandro Carré Alvarellos.
Outros
Os 366 días do ano
Pílula de proxestáxeno só
dereita|miniatura|242x242px|Micrografía amosando a decidualización do [[endometrio (como tamén se ve no embarazo) debido á proxesterona exóxena. Tinguidura hematoxilina-eosina.]]
As pílulas de proxestáxeno só ou pílulas de proxestina soa (PPS) son pílulas anticonceptivas que conteñen soamente proxestáxeno sintético (proxestina) e non conteñen estróxeno. Coñécese coloquialmente como a minipílula.
Aínda que ditas pílulas son ás veces chamadas "pílulas de proxesterona soa", estas en realidade non conteñen proxesterona, senón un dos varios compostos quimicamente relacionados, dos cales existen diversas formulacións anticonceptivas. Úsase como alternativa para mulleres sensibles ó estróxeno.
Eficacia e efectividade
A efectividade teórica é semellante á da pílula anticonceptiva oral combinada (PAOC). Porén, esta pílula tómase continuamente sen interrupcións entre paquetes, e as pílulas de proxestáxeno só tradicionais deben tomarse nun tempo moito máis estrito todos os días (dentro de 3 horas vs. as 12 horas das PAOC). Porén, nalgúns países, a pílula de proxestáxeno só 'Cerazette' ten unha xanela aprobada de 12 horas. A eficacia é, polo tanto, dependente do cumprimento do usuario.
Xodos
250px|miniatura|Situación na comarca do Alcalatén. Xodos (en castelán e tamén oficial: Chodos) é un municipio da Comunidade Valenciana, situado na provincia de Castelló, na comarca do Alcalatén. A súa poboación residente é de 126 habitantes (INE 2014).
A súa economía baséase na agricultura e gandería. Destacan seu castelo, a torre do Callís, a igrexa parroquial e o parque natural do Penyagolosa.
Galería de imaxes do castro de Baroña
O castro de Baroña está situado na parroquia de Baroña no concello de Porto do Son, provincia da Coruña.
Skyranger
miniatura|dereita|Skyranger. miniatura|dereita|Skyranger. O Skyranger é un ultralixeiro de deseño francés, de dous asentos, lado a lado. Trátase dun monoplano convencional de ala alta con tren triciclo e construción tubular recuberto de tela.
O Skyranger tamén se fabrica baixo licenza por Aero Bravo no Brasil, SkyRanger Aircraft nos Estados Unidos (como un kit) e Aeros en Ucraína.
Atópanse en voo uns 900 en todo o mundo.
O Canto do Muro
O topónimo galego O Canto do Muro pode referirse a:
Jesús Fernández Suárez
Jesús Fernández Suárez, nado en Pontevedra cara a 1854 e finado en Santiago de Compostela o 24 de xuño de 1930, foi un avogado e xornalista galego.
Biografía
Estudou no seminario de Tui, onde cursou o grao de Teoloxía. Abandonou a carreira eclesiástica para estudar Dereito na Universidade de Santiago de Compostela, onde foi compañeiro de estudos de Juan Vázquez de Mella, o Marqués de Figueroa, Juan Barcia Caballero, Alfredo Brañas, José González Salgado, Antonio Toledo Quintela e outros. Con eles figurou na Juventud Católica.
Desde 1880 ata a súa morte foi o notario de Santiago de Compostela, labor que compatibilizou co xornalismo. Escribiu nos periódicos tradicionalistas santiagueses El Pensamiento Galaico e El Pensamiento Gallego, primeiro con Vázquez de Mella e despois con Mariano Jamardo e Ramón Gallego, destacando como polemista e dando mostras do seu entusiasmo pola causa carlista, que defendeu toda a súa vida. Asinaba co pseudónimo Franco Leal. Colaborou tamén noutros periódicos e revistas de España, como o diario madrileño El Correo Español, órgano da Comuñón Tradicionalista.
En Santiago tamén mantivo xunto con Mella e Jamardo institucións como o Ateneo de León XIII e outros periódicos como El Libredón e a revista Galicia Católica. En 1889 formou parte da Asociación Regionalista Gallega, constituída baixo a presidencia de Manuel Murguía.
Os concellos e deputacións de Galicia solicitaron para el a Medalla do Traballo, pero faleceu antes de que se rematase a tramitación do expediente. Formou parte do Padroado do Reformatorio de Menores de Santiago como secretario.
Vida persoal
Estivo casado con Luisa Nóvoa Álvarez, con quen tivo oito fillos.
Androfobia
A androfobia —do grego ἀνήρ, ἀνδρός aner, andrós, «varón» e -φοβία  -fobía sufixo que significa «temor», «aversión»—  é unha fobia que produce un rexeitamento anormal e persistente aos varóns e todo o relacionado co masculino. Non debe ser confundida coa misantropía —rexeitamento aos seres humanos— nin coa misandria —aversión aos varóns—.
Galería de imaxes do castro de San Cibrao de Las
O castro de San Cibrao de Las foi ocupado continuadamente dende o século II a.C. ata o século II d.C.
Faba de tres anos
A faba de tres anos, feixón de tres anos ou faba loba (Phaseolus coccineus) é unha planta rubideira da familia Fabaceae cultivada pola súa semente comestíbel e como planta ornamental.
Descrición
Esta especie ten a súa orixe nas montañas da América Central. A maior parte das variedades teñen flores vermellas e sementes de varias cores, malia que algunhas teñen flores e sementes brancas. A planta pode crecer até 3 m de altura.
Distínguese do feixón ou faba común (P. vulgaris) en varios aspectos: o cotiledón mantense no chan durante a xerminación e a planta é vivaz, con raíces tuberosas, aínda que sexa tratada frecuentemente como unha planta anual.
As fabas de tres anos, como todas as sementes do xénero Phaseolus, conteñen a proteína tóxica fitohaemaglutinina, que desaparece ao ferver, e, por tanto, débense cociñar ben antes de as consumir.
The Distillers (álbum)
The Distillers é o álbum de estrea da banda estadounidense de punk rock The Distillers, publicado o 25 de abril de 2000 a través do selo Hellcat Records.
Listaxe de cancións
Todos os temas compostos por Brody Dalle agás onde se indique.
Notas
Manfredo de Hohenstaufen
Manfredo de Hohenstaufen, ou Manfredo de Sicilia, nado en 1232 en Venosa (Basilicata) e finado o 26 de febreiro de 1266 en Benevento (Campania), foi rei de Sicilia, o último soberano suabo deste Reino. Era fillo ilexítimo de Frederico II Hohenstaufen, emperador do Sacro Imperio Romano Xermánico e Bianca Lancia, ou Lanzia. Foi rexente de seu sobriño Conradino en 1254, e máis tarde rei de Sicilia de 1258. Morreu durante a batalla de Benevento, derrotado polas tropas francesas de Carlos de Anjou.
que probabelmente casou co emperador pouco antes da morte deste.
Traxectoria
Manfredo naceu e viviu a súa infancia en Venosa, cidade da Basilicata. Era fillo ilexítimo do emperador do Sacro Imperio Frederico II Hohenstaufen, e Bianca Lancia. que casou co emperador só un pouco antes da súa morte e, por tanto, plenamente lexitgimado, a pesar de que a Curia romana Curia descoñecese ese vínculo matrimonial, movida polo seu profundo odio cara á casa de Hohenstaufen.
O futuro rei estudou en París e Boloña, e de seu pai aprendeu o amor á poesía e á ciencia, amor que mantivo como rei. Dise que o emperador tiña unha particular predilección entre todos os seus fillos por Manfredi e por Enzo, ambos os dous nacidos de relacióes extraconxugais.
Frederico consideraba a Manfredo como fillo lexgítimo, e por iso nomeouno príncipe de Taranto con outros feudos menores; nomeouno tamén o seu lugartenente en Italia, en particular a do Reino de Sicilia, até que chegara o herdeiro lexítimo, o medio irmán de Manfredo, Conrado IV de Hohenstaufen, Rei de romanos, que naquel momento estaba ocupado en Alemaña. Aínda que Palermo era a capital do seu Reino, Manfredo preferiu como morada o castelo de Lagopesole, cuxa construción fora comezada polos seus antepasados normandos, e que foi terminada polo seu pai.
Aínda que daquela Manfredo só tiña dezaoito anos de idade, acatou con fidelidade o que lle encomendara seu pai e, cando Conrado viaxou a Italia meridional en 1252, a súa autoridade foi rápida e xeralmente recoñecida.
Cando Conrado morreu en maio de 1254, Manfredo, despois de rexeitar entregarlle o Reino de Sicilia ao papa Inocencio IV, aceptou a rexencia de Conradino, o xove fillo de Conrado.
Pero en 1258, tras facer correr o rumor da morte de Conradino, asumiu o poder como rei de Sicilia, sendo coroado en Palermo o 10 de agosto daquel mesmo ano. O rumor era infundado, pero o novo rei, sustentado polo pobo, non abdicou a pasar das presións dos enviados de Conrado V. Porén, ante a forza dos partidarios do papa no reino de Sicilia volveu tomar a posición de rexente, e abriu negociacións co papa Inocencio e, por un tratado asinado en setembro de 1254, a Puglia pasou a estar baixo a autoridade papal.
Despois, o novo papa, Urbano IV, solicitou a axuda de Carlos I de Anjou, irmán do rei Luís IX de Francia, ofrecéndolle a coroa de Sicilia a cambio de que expulsase a Manfredo dos territorios do papado no sur de Italia. Manfredo, vista a alianza, publicou o Manifesto aos Romanos no que reclamaba a autoridade, xa non só sobre Italia, senón tamén sobre todo o Sacro Imperio.
O 26 de febreiro de 1266, na batalla de Benevento, Manfredo foi derrotado e morto polas tropas francesas. Carlos de Anjou foi coroado rei de Sicilia en Roma nese mesmo ano, poñendo así fin ao dominio deste reino pola casa de Hohenstaufen e inaugurando a dinastía Anxevina.
Matrimonios e descendencia
Casou en segundas nupcias con Helena Ducas, filla de Miguel II Comneno Ducas, déspota de Epiro. Tiveron os seguintes fillos:
Sánscrito (fonoloxía)
A importancia relixiosa desta disciplina
Nota : o sánscrito cítase na súa transcrición tradicional (en itálica), así como na transcrición fonolóxica (entre barras oblicuas) ou fonética (entre parénteses cadrados), ambas as dúas no alfabeto fonético internacional.
A fonoloxía do sánscrito é especialmente ben coñecida, grazas especialmente arâce, Pāṇini e os seus comentaristas, que practicaron unha descrición fonolóxica e fonética detallada da lingua (é de remarcar que a descrición dos fonemas que dela propón Pāṇini no seu Aṣṭadhāyī é puramente fonolóxica; non está interesado na fonética articulatoria, (disciplina tratada porén noutros textos, sobre todo relixiosos), e, doutra banda, no respecto relixioso da prononciación dos textos sacros, así como nas escrituras empregadas para os notar: a cultura india é ante todo oral; o son posúe nela un valor importante aos ollos dos indios, e os textos relixiosos non son unha excepción; a fórmula eficaz, primeiro senso de brahman, que pasa deseguido a designar o Principio supremo do hinduísmo, só pode selo se é correctamente pronunciada. Un feixe de textos relixiosos explican a importancia dunha pronunciación exacta e as consecuencias desagradábeis que un erro de dición pode provocar na recitación dunha pregaria, dunha fórmula. Igualmente, pronunciar correctamente unha fórmula é asegurarse de que ha funcionar: un ser animado de malvadas atencións (como un demo) pode dese xeito obter poderes máxicos por medio de fórmulas eficaces. Por isto a ensinanza dos catro Veda, puramente oral, se fai de maneira sistemática pola aprendizaxe de frases enteiras, logo sílaba a sílaba e logo por inversións de sílabas segundo un conxunto de permutacións cada vez máis complexa; ademais, a aprendizaxe dos Veda permaneceu moito tempo como algo exotérico e reservado á casta dos brāhmaṇa (brahmáns); ó podían seren recitados ante outros brāhmaṇa ou kṣatriya, membros da segunda casta, a dos guerreiros-aristócratas. Deste xeito, xa antes do estudo fonolóxico de Pāṇini, os sacerdotes estudaban de preto a fonética da lingua sagrada; O estudo dos textos revelados (os chamados co vocábulo smr̥ti, « revelación ») facíase segundo seis aproximacións ou vedāṅga, « membros dos Veda », entre os cales a aproximación fonética, śikṣā, fixo xurdir unha importante literatura analítica, que é designada co nome de Prātiśākhya. (A título título indicativo, as outras aproximacións son: a métrica, chanda, a gramática, vyākaraṇa, a etimoloxía, nirukta, as cerimonias, kalpa, e a astronomía, jyotiṣa.)
É tamén destacábel que un deus, Śiva, sexa considerado o creador dos fonemas sánscritos e que se teña polo tanto desenvolvido unha mística do fonema, que atribúe a cada un un senso profundo así como un poder preciso; é nesa mística na que se basean os mantra. De feito, unha importancia tal outorgada aos sons da lingua sagrada ten exercido unha grande influencia na escritura: aínda que foron por moito tempo reticentes a notar os seus textos sagrados (as primeiras tentativas sitúanse tras a Idade Media occidental e os primeiros textos sagrados imprentados no século XIX, os indios crearon moitos alfasilabarios, todos herdeiros dun mesmo modelo, o brāhmī, que notaba os textos cunha grande precisión.
Características principais da fonoloxía sánscrita
O sánscrito conservou integramente - é a única lingua indoeuropea que o fixo - as consoantes aspiradas sonoras do indoeuropeo e enriqueceu o stock dispoñíbel con novas ordes, como as retroflexas ou cacuminais, as xordas aspiradas e outras fricativas fóra do *s indoeuropeo. As vogais puras do indoeuropeo (e dicir *e e *o) son afectadas globalmente por un fenómeno de neutralización: mentres que a cantidade vocálica (vogais breves - longas) se conserva, os timbres *e e *o confundíronse en /a/ (sen dúbida realizado [ɐ]). Os ditongos con primeiro elemento breve monotongaron (*ei e *oi dan /ai/ e logo /eː/ mentres que *eu e *ou se converten en /au/ e logo en /oː/). Os ditongos con primeiro elemento longo convértense en ditongos simples: *ēi e *ōi dan /ai/, *ēu e *ōu cámbianse en /au/. O sánscrito gardou as líquidas vocalizadas do indoeuropeo, é dicir *r e *l vogais, que permaneceron /r̥/ e /l̥/. Finalmente, a oposición entre os dous fonemas indoeuropeos *r e *l neutralízase en beneficio de /r/.
Xoán Rubia
Francisco Xosé Xoán Rubia Alejos, coñecido popular e artisticamente como Xoán Rubia, nado en Mugardos o 27 de outubro de 1947, é un músico galego vencellado á canción de corte social.
Sánscrito (fonoloxía)
Características principais da fonoloxía sánscrita
Ao final, o sistema fonolóxico é o seguinte:
Xoán Rubia
Traxectoria
A comezo da súa carreira musical é temperán é coincide coa súa etapa de estudante de Filosofía e Letras en Santiago de Compostela. Nesa época coincidirá co xurdimento e primeiros anos do colectivo Voces Ceibes, do que está próximo en canto a estilo e intención política. É sometido por Benedicto a unha especie de proba de ingreso no grupo da que se conclúe que non cumpre con todos os requisitos para formar parte del. O feito de non pertencer estritamente ao movemento non impedirá que comparta cos seus membros escenarios, discográfica, presenza en recompilatorios musicais e tamén parte da vixilancia e persecución policial.
Sánscrito (fonoloxía)
Acentuación
Como o indoeuropeo, o sánscrito orixinal usaba un acento de altura e non un acento tónico. Tal foi tamén o caso en latín, grego, lituano e letón, polo menos nas linguas indoeuropeas para as que é posíbel restituír o acento. O acento védico permitía opoñer pares mínimos: así súkr̥ta, « ben feito » ~ sukr̥tá, « beneficio » (o acento nótase xeralmente por un til agudo sobre a vogal tónica). Non todas as palabras estaban necesariamente acentuadas (o verbo, por exemplo, é a miúdo átono; todo depende de feito do seu modo, o seu tempo e a súa situación na frase).
Este acento, notado con precisión nos textos védicos antigos, parece haber desaparecido na época de Patañjali; é de remarcar ademais que as linguas neoindias, coa excepción do pañjābī, non gardaron pegada ningunha dun acento tal, e non desenvolveron acento tónico (mentres que o latín, o grego e as linguas bálticas transformaron, ao se vulgarizaren, o seu acento). En pañjābī, porén, o desenvolvemento dos tons é secundario: estes non veñen sen dúbida do sánscrito e son probabelmente máis recentes.
O acento de altura debía consistir simplemente nunha elevación da voz sobre unha das sílabas da palabra. Pāṇini describe en detalle un sistema do que non se pode asegurar que corresponde ao das orixes, utilizando tres rexistros e modulacións; xa non se corresponde sempre aos utilizados hoxe, que son moi variábeis e dependen dos textos recitados así como das escolas de recitación. Cómpre tamén saber que non todas as recitacións dos Veda son entoadas.
Consoantes
Como xa se dixo, o sánscrito preservou as oclusivas sonoras aspiradas do indoeuropeo. Innovou porén pola creación de silbantes orixinais: que poden provir, entre outras posibilidades, das antigas oclusivas palatais, sendo o sánscrito unha lingua satem. Doutra banda, probabelmente ao contacto do adstrato dravídico débese a aparición no sistema fonolóxico dunha orde completa de retroflexas.
Mentres que as vogais non están realmente clasificadas nunha serie precisa, as consoantes si que o están; esta disposición, ben diferente do sistema levantino, é fonolóxica: as consoantes clasifícanse por ordes, primeiro os fonemas emitidos desde o fondo da gorxa ata aqueles que precisan da acción dos labios, remontando así ao longo da cavidade bucal. Dentro de cada orde, as consoantes seguen unha mesma disposición: oclusiva xorda, xorda aspirada, sonora, sonora aspirada, nasal. Esta clasificación india de orixe sánscrita impúxose ás diversas escrituras de Asia meridional e do Sur-leste, chegando mesmo a linguas sen relación de filiación co sánscrito. Atópase, mutatis mutandis, na dos silabarios kana xaponeses.
Kathy Acker
Kathy Acker, nada en Nova York o 18 de abril de 1947 e finada en Tijuana (México) o 30 de novembro de 1997, foi unha escritora estadounidense.
Traxectoria
Permaneceu á marxe do mundo literario norteamericano, só publicando en pequenas editoriais ata mediados dos anos 80. En 1984 publicou a súa primeira publicación británica, unha novela chamada Blood and Guts in High School, que foi o comezo dunha considerable número de novelas, case todas publicadas na editora Grove Press. Contra o final da súa vida coñeceu un certo éxito na prensa, The Guardian publicou artigos seus.
Xoán Rubia
Traxectoria
Os seus primeiros traballos verán á luz da man da casa catalá Edigsa, que centra a súa aposta no músico en crear unha figura intermedia entre o pop comercial que representaba Andrés do Barro e a canción fortemente politizada de Voces Ceibes. Boa parte da súa carreira musical oscilará entre estes dous extremos, combinando cancións políticas (Neno progre, O señorito, Fala pobo ou poemas musicados de Federico García Lorca) con outros temas de inspiración sentimental ou adaptados do cancioneiro popular. Este feito tamén afectará aos seus ámbitos de actuación, xa que, se por unha banda ten compartido escenarios xunto a autores vencellados á canción de intervención social, tamén se lle abren outros que permanecen vetados para estes, como determinadas sociedades recreativas. Curiosamente chega a ter incidentes nalgunhas delas polo feito de cantar só en galego, como o acontecido a comezos dos setenta no Tenis Club de Ferrol, e que lle inspirará as cancións Neno progre e O señorito.
O seu último traballo musical data do ano 1996, porén segue facendo esporádicas actuacións públicas. No ano 2005 a súa canción Fala pobo, de 1978 sería empregada como parte da banda sonora do conxunto de curtametraxes Hai que botalos, feito como oposición aos gobernos de Manuel Fraga e incitando ao cambio político. Actualmente colabora tamén con artigos de opinión en distintos medios de prensa da zona de Ferrolterra.
Antonio de Padua
Santo Antonio de Lisboa ou santo Antonio de Padua, nado en Lisboa o 15 de agosto de 1195 e finado en Padua o 13 de xuño de 1231, foi un relixioso portugués, considerado santo pola Igrexa católica romana, festexado o día 13 de xuño. Foi un dos doutores da Igrexa.
Traxectoria
Naceu en Lisboa, nunha familia nobre, aprendeu as disciplinas de Agostiño de Hipona antes de entrar nos franciscanos. Foi de misioneiro a Marrocos pero tivo que ser repatriado en 1221 por problemas de saúde. Viviu un ano nunha cova. Aprendeu e ensinou teoloxía en Italia, principalmente en Bologna, despois estableceuse no sur de Francia. Fundou un mosteiro en Brive, onde fixo numerosas conversións. De volta en Italia, sobre o 1227, foi enviado a Padua. Foi canonizado polo papa Gregorio IX un ano despois da súa morte.
O culto a santo Antonio de Padua espállase sobre todo nos século XV e XVI. Converteuse no santo patrón de Portugal, dende onde os exploradores o deron a coñecer ó mundo enteiro. É tamén o patrón dos mariñeiros, dos náufragos e dos prisioneiros.
A partir do século XVII, santo Antonio de Padua é igualmente invocado para atopar os obxectos perdidos, despois para recuperar a saúde, e ó final, para que se cumpra un desexo. A idea de invocar a santo Antonio para atopar obxectos perdidos vén do feito de que un ladrón que lle roubara os seus comentarios sobre os salmos viuse obrigado a devolverllos.
Numerosos episodios sobrenaturais sonlle atribuídos, como ter durante unha noite o Neno Xesús no colo.
Representacións artísticas
Na Idade Media, as representacións de Santo Antonio de Lisboa son bastante raras, pero vólvense correntes a partir do século XIV. As máis das igrexas contan hoxe cunha estatua deste santo. É xeralmente representado como un home vestido co hábito franciscano atado por un cordel de tres nós.
Represéntase a miúdo predicando ás xentes ou ós peixes, en conversa con San Francisco, guerreando cos malvados, poñendo no seu sitio a perna dun home que a cortara en signo de penitencia, facendo axeonllarse unha burra diante da Sagrada Forma para convencer a un xudeu que dubidaba da presenza de Deus nesta oblea, ou aínda asistindo á aparición da Virxe e do Neno Xesús (sentado ou de pé sobre un libro).
Os seus principais atributos son o hábito franciscano, o Neno Xesús, unha burra, un libro, peixes, un corazón en chamas...
Hébridas Interiores
miniatura|Hébridas Interiores en vermello. As Hébridas Interiores son un arquipélago de Escocia que se sitúan ao sueste das Hébridas Exteriores. Tradicionalmente as Hébridas Exteriores son divididas en dous grupos: as do Norte e as do Sur
Historia
O poboamento das Hébridas Interiores comezou cando os nórdicos chegaron a elas antes do século IX adC. O control nórdico comezou formalmente en 1098 cando Edgar de Escocia pasou as illas a mans de Magnus III, Rei de Noruega. A aceptación dos escoceses de que Magnus III gobernase as illas produciuse cando este último conquistou as Illas Orkney, as Hébridas e a Illa de Man. O rei noruegués acabou con caudillos nórdicos que estaban desde séculos anteriores nas illas e someteunas a un control real directo.
Caravel (homónimos)
O termo caravel é moi amplo en galego:
Hébridas Interiores
Historia
Nun case constante estado de guerra pasarían as Hébridas de Dentro e de Fóra durante o control noruegués, ata que como última instancia, en 1156, dividíronse as Illas Occidentais. As Hébridas Exteriores pasarían a mans do Reino de Mann e as Illas, mentres que as Hébridas de Dentro quedaría baixo o control de Somerlend (político e caudillo escocés), emparentado con Lulach de Escocia e a casa real de Manx. Aínda que as Hébridas Interiores a partir de 1156 pasaron a formar o Reino das Hébridas, nominalmente estaban baixo control noruegués, os caudillos e líderes eran escoceses lingüística e culturalmente.
Caravel (homónimos)
Outras plantas
Eladio Rodríguez describía no seu Diccionario enciclopédico gallego-castellano, Galaxia, Vigo (1959). A entrada caravel :
Hébridas Interiores
Historia
Logo da vitoria de Somerlend, dous anos despois adxudicaríase o control da Illa de Man para si mesmo, e sería o último "Rei da Illa de Man e as Illas" en gobernar. Somerlend morreu en 1164 e desde aí en diante o goberno de Mann nunca máis estaría vinculado ás Hébridas Interiores.
Illas do Norte
As Hébridas Interiores do Norte comprende a illa de Skye, as Illas Pequenas e todos os illotes que rodean Skye. Son parte da Highland Council Area. As illas pequenas son:
Güiena
miniatura|100px|[[Escudo de Güiena.]]
A Güiena é unha antiga provincia do suroeste de Francia. Tiña por capital Bordeos e correspondía á actual Aquitania.
O nome de ducado de Güiena foille dado ó antigo ducado de Aquitania, desfeito polos conquistadores dos soberanos franceses.
Sant Jordi, Castelló
250px|thumb|Praza Maior de Sant Jordi. Sant Jordi (en castelán e tamén oficial: San Jorge) é un municipio da Comunidade Valenciana, situado na provincia de Castelló, na comarca do Baix Maestrat. A súa poboación residente é de 1.078 habitantes (INE 2014).
A súa economía baséase na agricultura, aínda que recibe bastante turismo debido principalmente ás actividades do seu campo de golf.
L'enfant que j'étais
«L'enfant que j'étais» (en galego: «A nena que era») é unha canción composta por Géo Voumard e interpretada en francés por Lys Assia. Lanzouse como sinxelo en 1957 mediante Ducretet Thomson. Foi elixida para representar a Suíza no Festival de Eurovisión de 1957 tras gaña-la final nacional suíza.
Festival de Eurovisión 1957
miniatura|esquerda|[[Lys Assia, intérprete da canción, en 1957.]]
Selección
«L'enfant que j'étais» cualificouse para representar a Suíza no Festival de Eurovisión 1957 tras gaña-la final nacional suíza.
Dagoberto II
Dagoberto II, nado en 652 era fillo do rei dos francos Sixeberto III e de Imiquilda / Hymmenexilde.
L'enfant que j'étais
No festival
A canción participou no festival celebrado no Großer Sendesaal des Hessischen Rundfunks de Frankfurt o 3 de marzo de 1957, sendo interpretada pola cantante suíza Lys Assia. A orquestra foi dirixida por Willy Berking.