cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Período de incubación
Unha persoa pode ser portadora dunha enfermidade infecciosa, tales como as producidas por Streptococcus na gorxa, sen exhibir ningún síntoma. Dependendo da enfermidade, unha persoa pode ser ou non ser capaz de transmitir a doenza a outras durante o período de incubación.
Exemplos de períodos de incubación
Os períodos de incubación varían moito e usualmente exprésanse en termos de rango. Cando é posíbel, é mellor expresar a media e o décimo e nonaxésimo percentil, aínda que esta información non está sempre dispoñíbel. Os valores mencionados están acomodados en orde ascendente por números de días, aínda que nalgúns casos a media debe inferirse.
Para moitas condicións, os períodos de incubación son máis longos nos adultos que nos nenos.
Véxase tamén
המודל הפסיכוסקסואלי
Carballesa
A palabra Carballesa pode referirse a:
Comuñón anglicana
miniatura|dereita|250px|Catedral de [[Canterbury]]
O termo anglicano e o seu derivado anglicanismo, proveñen do latín medieval ecclesia anglicana, que significa igrexa inglesa, utilízase para describir as persoas, as institucións e as igrexas, como así mesmo ás tradicións litúrxicas e conceptos teolóxicos desenvolvidos tanto pola Igrexa de Inglaterra, no particular, como polas provincias eclesiásticas da comuñón anglicana. Tamén se utiliza no referente ás igrexas anglicanas sen comuñón co Arcebispo de Canterbury, como as partícipes do Movemento Anglicano de Continuación e moitas outras completamente independentes.
A comuñón anglicana
A comuñón anglicana, unha fraternidade ampla de 38 provincias autónomas e interdependentes que están en plena comuñón co Arcebispo de Canterbury, é unha das comuñóns cristiás máis numerosas do mundo, con aproximadamente 73 millóns de membros.
A Comuñón Anglicana considérase parte plena da Igrexa cristiá: unha, santa, católica e apostólica, e declárase inequivocamente Católica e Reformada, respecto diso, é interesante a frase do Deán Henry Forrester (México, 1906): «Católica, aínda que non romana e Evanxélica, aínda que non protestante».
Para moitos anglicanos, representa tamén unha forma de catolicismo non-papal, e para outros, unha forma de protestantismo sen figuras fundadoras tales como Lutero ou Xoán Calvino.
O entendemento da Razón como criterio de fe e ética no anglicanismo, viuse ampliado non só aos logros da ciencia, senón á experiencia cotiá e ao sentido común das persoas e comunidades, que se enfrontan día a día á vida, en actitude de fe.
Así entón, con algunhas diferenzas de énfase doutrinal e litúrxica, as igrexas da Comuñón Anglicana manteñen a súa unidade a través, principalmente, da comuñón sacramental co Arcebispo de Canterbury, e a celebración da liturxia conforme ás diferentes versións autorizadas do ''Libro de Oración Común.
Valores e características salientables
Os fundamentos doutrinais do Anglicanismo, expresados no chamado Cuadrilátero Chicago-Lambeth, son catro elementos da fe cristiá, baseados nun texto do século V coñecido como Commonitorium, de San Vicente de Lerins: Id teneamus, quod ubique, quod semper, quod ab omnibus creditum est; hoc est et enim vere proprieque catholicum ("Debe terse como propiamente católico aquilo que foi crido en todas partes, sempre e por todos"), a saber:
Estes catro elementos comprenderíanse á luz da tríade: Escritura, Tradición e Razón, que servirían como triplo criterio para discernir a fe e a ética do cristián.
Estes catro elementos establecen para os anglicanos unha orde de prioridades nos costumes e tradicións eclesiásticas, así, a Virxe María, Nai do noso Señor Xesucristo, é recoñecida como "Bendita entre as Mulleres", "Benvida por todas as xeracións" (conforme ao Evanxeo segundo San Lucas), e outórgaselle unha veneración máis ou menos intensa, segundo a tradición local que, no entanto, xamais compite coa adoración que só se tributa a Deus: ao Pai, polo Fillo, no Espírito Santo.
Entre os anglicanos non existe unha veneración de santos propiamente dita; así a todo, na medida en que a Igrexa, como Pobo de Deus, é Santa, todos os seus membros bautizados o son, non polos seus merecementos morais, senón en virtude da súa vocación. Con todo, a Igrexa honra a Deus e dálle grazas «pola Graza depositada nos seus santos, que foron luces do mundo na súa propia xeración»; deste xeito, é posible honrar, dentro da liturxia, e segundo un Calendario Eclesiástico, aos bautizados que foron heroes da fe.
A dignidade humana e a igualdade entre todas as persoas forman parte fundamental dos valores anglicanos, así o mostran as modernas redaccións dos votos bautismais nas diversas provincias da Comuñón, e tamén o exemplo de arcebispos anglicanos destacados, como o surafricano Desmond Tutu, loitador incansable pola xustiza nun país dominado por unha das formas máis severas de discriminación racial, o "Apartheid". No medio desta discriminación, o Arcebispo Tutu non só loitou polos dereitos dos africanos, senón que axudou a manter a paz desterrando o odio, foi galardoado por iso co Premio Nobel da Paz en 1984.
A actitude dos anglicanos ante a homosexualidade, é tamén un asunto espiñoso que provocou, no seu seo, serias poxas en todo ámbito, desde a repulsión ata a máis ampla aceptación, pero o simple feito de que este tema sexa motivo de debate, mostra, non tanto a unha familia dividida, canto a unha sociedade humana sumamente cambiante, da cal o Anglicanismo é reflexo, e mostra tamén a unha comuñón eclesial onde é posible recoñecerse como membros aínda malia as diferenzas teolóxicas.
Aínda que as igrexas anglicanas ao longo da súa historia, non se caracterizaron por unha inclinación ás discusións acaloradas nin ás declaracións sobre moral sexual (de feito, o clero foi libre, en todas partes, desde o século XVI, para contraer matrimonio, manterse célibe ou vivir en soltaría), dous feitos históricos, na primeira década do século XXI, dispararon o debate sobre a relación entre homosexualidade e cristianismo: A autorización para a bendición das unións entre persoas do mesmo sexo, por parte da Diocese de New Westminster, da Igrexa Anglicana do Canadá, e a elección e consagración de Gene Robinson como Bispo da Diocese de New Hampshire, da Igrexa Episcopal nos Estados Unidos, posto que Robinson declarara oficialmente a súa condición homosexual ante a súa diocese, antes de ser electo.
Doutrina sobre a Igrexa e instrumentos de unidade
Cada bispo é o sacerdote principal da súa igrexa diocesana, preside por dereito a Santa Eucaristía, ordena e consagra os diáconos, os presbíteros (isto sempre en unión de dúas ou máis presbíteros que impoñen as mans xunto con el), e outros bispos, (igualmente, en unión de dous ou máis bispos). O Bispo preside Ex officio, todos os corpos canónicos ou de facto instituídos dentro da súa diocese, e que están integrados por cregos e laicos debidamente elixidos polo sínodo ou convención, pero non pode poñerse por encima da Constitución e Cánones da súa Diocese nin da súa Provincia eclesiástica ou Igrexa autónoma.
De acordo á tradición católica, todos os bispos anglicanos teñen o mesmo rango (son iguais entre si), salvo as diferenzas funcionais entre os bispos diocesanos e os seus axudantes, os bispos sufragáneos e coadxutores; pero todos son considerados sucesores dos apóstolos e, en canto tales, comparten, de xeito colexiado, o liderado da Comuñón Anglicana (tal cousa como a "Igrexa Anglicana", non existe senón a nivel de denominación provincial).
Un bispo anglicano actúa sempre, polo menos de dereito, coa participación do clero e os laicos en todas as decisións transcendentais, a través dos sínodos ou convencións diocesanas (anuais) ou provinciais (xeralmente trienais), sendo os bispos os pastores principais.
O líder simbólico da Comuñón Anglicana, é o Arcebispo de Canterbury, o Primus inter pares ou "primeiro entre os seus iguais".
Pre Reforma
Os anglicanos datan tradicionalmente as orixes da Igrexa de Inglaterra ata a chegada a ese país do primeiro Arcebispo de Canterbury, Santo Agostiño de Canterbury a fins do século VI. No entanto, as orixes históricas da Igrexa en Inglaterra poden remontarse a períodos máis afastados, a primeira presenza cristiá estableceuse durante a ocupación romana das Illas Británicas antes do século V, posiblemente ata desde o Século I. O primeiro mártir cristián rexistrado en Gran Bretaña, San Albano (mártir), puido vivir cara a fins do Século III ou inicios do século IV, e a súa preeminencia na haxiografía anglicana reflíctese no número de igrexas parroquiais das cales é patrón. O anglicanismo irlandés (Igrexa de Irlanda) tamén remonta as súas orixes ata o santo fundador do cristianismo irlandés (San Patricio), un cristián nacido na illa de Gran Bretaña.
Os anglicanos consideran o cristianismo celta como precursor da súa igrexa, posto que o restablecemento do cristianismo a principios do Século VI chegou a través de misioneiros irlandeses e escoceses, especialmente San Patricio e San Columba. Esta distintiva forma do cristianismo occidental permaneceu ata despois do Sínodo de Whitby desenvolvido no 664, que decidiu conformar a igrexa celta das Illas británicas aos costumes e tradicións do cristianismo romanizante contemporáneo, introducido por San Agostiño de Canterbury e outros misioneiros anglosaxóns. Con todo, a persistencia das tradicións do cristianismo celta (menos xerarquizante que o romano), xunto coa implementación das instrucións dadas polo Papa San Gregorio Magno a San Agustín para incorporar costumes e festivais pagáns na vida e práctica da Igrexa inglesa, significou que o cristianismo inglés asumise desde cedo un carácter distintivamente nativo.
Reforma
dereita|miniatura|200px|Henrique VIII de Inglaterra, por [[Hans Holbein o Novo|Holbein .]] Aínda que os anglicanos recoñecen que o repudio á autoridade do Papa iniciada por Henrique VIII de Inglaterra conduciu á Igrexa de Inglaterra a existir efectivamente como entidade completamente separada de Roma, tamén recoñecen a súa continuidade con respecto á medieval Igrexa Pre Reforma. Completamente á parte dos seus distintivos costumes e liturxia (por exemplo o Rito de Sarum) o entramado organizacional da Igrexa de Inglaterra estaba xa establecido ao momento de efectuarse o Sínodo de Hertford (entre 672 e 673), cando todos os bispos ingleses foron capaces, por primeira vez, de actuar como un corpo, baixo a dirección do Arcebispo de Canterbury. O efecto do Estatuto Restritivo de Apelacións (Act in Restraint of Appeals) de 1533 e do Estatuto de Supremacía (Acts of Supremacy) de 1534, promulgados por Henrique VIII foi, simplemente, declarar que a Coroa de Inglaterra era «a única cabeza suprema na terra da Igrexa de Inglaterra, chamada Ecclesia Anglicana», e que o Bispo de Roma non tiña ningunha «maior xurisdición en Inglaterra que calquera outro bispo estranxeiro». O desenvolvemento posterior dos Trinta e nove artigos de relixión e a promulgación dos Estatutos de Uniformidade (Acts of Uniformity) culminaron no Acordo Relixioso Isabelino, que deu lugar a unha Igrexa que era á vez Católica e Reformada co monarca Inglés (logo Británico) como o seu Gobernador supremo.
A Reforma inglesa foi iniciada azarosamente para conseguir os obxectivos dinásticos de Henrique VIII quen, na súa procura dunha consorte que lle dese un herdeiro masculino, atopou conveniente substituír a primacía dun Papa con obxectivos políticos propios, pola supremacía da Coroa inglesa. Unha lectura minuciosa da súa lexislación inicial, limitada a cuestións de supremacía temporal e espiritual (nada de Reformas protestantes), suxire claramente que non era intención de Henrique fundar unha nova igrexa. El estaba bastante ben informado sobre a historia da Igrexa Cristiá como para saber que os privilexios eclesiásticos que el pretendía agora xa foran exercidos por outros monarcas sobre a Igrexa nos seus respectivos dominios desde a época de Constantino I o Grande.
O Anglicanismo en contexto ecuménico
miniatura|dereita|250px|Procesión da Virxe de Walsingham da Confraría Nacional Anglicana de Walsingham.
O Anglicanismo está presente hoxe principalmente nos países de fondo cultural británico, como as antigas colonias inglesas en América (Canadá, os Estados Unidos e parte das Antillas), así como Australia, algúns países do Sueste de Asia, e de África.
A Comuñón Anglicana conserva a sucesión apostólica, tamén coñecida como episcopado histórico, elemento fundamental de catolicidade. Houbo unha polémica entre anglicanos e católicos romanos a partir de tempos do Papa León XIII, quen -na Bula Apostolicae Curae de 1896, no medio da súa política antimodernista, e presionado polos xerarcas do catolicismo romano inglés-, decidiu descoñecer a validez das ordes sagradas conferidas co rito anglicano.
Singularmente, a Igrexa Ortodoxa -especialmente o Patriarcado de Antioquía-, expresou en 1922 que consideraba as ordes anglicanas como equiparables ás da Igrexa de Roma e as outras igrexas orientais.
As igrexas da Comuñón Anglicana, foron pioneiras no Ecumenismo: o diálogo fraternal, teolóxico, e de cooperación social entre os cristiáns de diversas igrexas e nomes, así como tamén no Diálogo Interrelixioso. A conferencia de Edimburgo que, en 1910, reuniu varias denominacións evanxélicas, contou tamén coa activa presenza organizativa da Igrexa de Inglaterra.
Cando en 1948 se fundou o Consello Mundial de Igrexas, coas súas filiais por varias partes do mundo, os anglicanos de todo o mundo foron os primeiros en responder e comprometérense neste diálogo.
Desde mediados do presente século, os anglicanos estiveron dispostos a proxectos de unidade cristiá que supuxeron a súa desaparición como denominación, en ben dunha unidade máis ampla con outros cristiáns.
Estes son os casos das chamadas Igrexas Unidas, como: Bangladesh, Paquistán, Norte da India, Sur da India; estas igrexas organizáronse ante a necesidade de ofrecer un testemuño de unidade aos non-cristiáns, as comunidades involucradas chegaron a importantes acordos, aceptado simultaneamente a práctica do bautismo de pícaros así como o de adultos, e un exercicio episcopal non gobernativo.
Existen Igrexas Unidas no Canadá e Australia, das cales as Igrexas anglicanas deses países non entraron a formar parte, pero ás que apoian amplamente e coas cales manteñen programas conxuntos.
A Chung-Hua-Sheng-Kung-Hui (Santa Igrexa Católica Chinesa) é un caso similar, aínda que esta cristiandade se organiza ante a esixencia do goberno de ter un só corpo representativo que respondese ante el.
As igrexas do Norte e Sur da India, Bangladesh e Paquistán, non son provincias anglicanas, pero están en comuñón coa familia anglicana, e os seus bispos teñen asento na Conferencia de Lambeth.
Amalia Figueroa Barros
Amalia Figueroa Barros foi unha obreira e política galega.
Traxectoria
Obreira conserveira de Vigo. Foi candidata do PCE pola provincia de Pontevedra nas eleccións a Cortes de 1933. Foi xulgada en Vigo por atentado o 25 de novembro de 1933.
Beorhtric de Wessex
Beorhtric (ou Brihtric), foi rei de Wessex desde 786 a 802.
Traxectoria
En 786, o rei Cynewulf de Wessex, foi asasinado polo nobre exiliado Cyneheard, irmán do anterior rei Sigeberht. Beorhtric foi apoiado para converterse en rei por Offa, rei dos mercios contra o seu adversario Ecgberht. Non está claro porqué Offa interveu en favor de Beorthric, aínda que parece estar claro que as súas intencións eran intervir na política dos saxóns occidentais, e conservar na monarquía a ascendencia mercia. Tamén se di que Ecgberht era descendente da dinastía de Kent (Quentium) quen se rebelou contra Offa e venceuno na batalla de Otford.
Beorhtric converteuse nun monarca manexado politicamente por Offa. En 787, presidiu o sínodo de Chelsea conxuntamente con Offa, e en 789 casou cunha das fillas de Offa, Eadburh. As terras de ninguén entre Wessex e Mercia foron administradas polo rei mercio. Wessex unificou a súa moeda coa de Mercia como se desprende de recentes descubrimentos arqueolóxicos atopados en Upper Thames e Wareham.
Meizoso, Pedroso, Narón
Meizoso é un lugar da parroquia de Pedroso no concello de Narón na provincia da Coruña. Tiña 17 habitantes no ano 2015 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 8 homes e 9 mulleres.
Beorhtric de Wessex
Traxectoria
Durante o reinado de Beorhtric tiveron lugar as primeiras incursións viquingas sobre chan británico. En 789, os nórdicos desembarcaron na costa de Dorset, preto da illa de Portland onde asasinaron os pastores que estaban na zona.
Despois da morte de Offa en 796, o poder do reino de Mercia sobre o resto da illa foi debilitándose, e Beorhtric fíxose forte no seu reino de Wessex. a moeda da época volveu mostrar a imaxe de Beotrhtric. Consérvase unha delas atopada no século XIX en Andover.
Segundo unha crónica dun escolástico do Tribunal de San Alfredo o Grande chamado Asser, Beorhtric foi envelenado pola súa esposa Eadburh ao parecer de maneira accidental. A raíña foi enviada a Francia, onde ingresou nun convento como monxa. Uns anos despois ao ser sorprendida cun home foi expulsada, aínda que se discute que isto último sexa historicamente verídico.
Arzúa, Arzúa, Arzúa
Arzúa é unha vila da parroquia de Santiago de Arzúa no concello coruñés de Arzúa, na comarca homónima. Segundo o Instituto Nacional de Estadística en 2010 tiña 2658 habitantes (1307 homes e 1351 mulleres).
É a capital do concello, ao que dá nome.
Miðflokkurin
O Partido do Centro ou Miðflokkurin é un partido político de carácter conservador e cristián das Illas Feroe, liderado por Jenis Av Rana. Nas eleccións do 20 de xaneiro de 2004, o partido obtivo o 5.2 % dos votos e 2 dos 32 escanos.
Sergio Aragoneses
Sergio Aragoneses Almeida, nado no Porriño o 1 de febreiro de 1977, é un ex-futbolista galego. Xogaba de porteiro.
Traxectoria
Comezou xogando na canteira do Real Club Celta, chegando ao filial, o Celta B, onde estivo entre 1994 e 1998. Tras unha tempada no Sporting Guardés, xogou a campaña 1999-00 no Pontevedra CF da segunda B.
Entre o 2000 e o 2003 xogou no CD Tenerife, debutando en primeira división en 2002 contra o Deportivo Alavés. No ano 2003 fichou polo Getafe CF, e a campaña 2004-05 xogou co Atlético de Madrid, regresando ao Getafe durante uns meses no 2005.
En agosto de 2005, ao pouco de fichar polo Elche CF, foille diagnosticado unha alteración anatómica testicular que o mantivo afastado dos campos durante un tempo. Finalmente superou a doenza terminou a temporada.
No 2006 fichou polo Hércules CF. En xaneiro de 2007, nunha revisión rutineira, foille diagnosticado de novo un tumor testicular. Logo de someterse a sesións de quimioterapia en Elx, que o afastaron 2 meses da competición, se ben rematou a campaña como titular.
Na tempada 2007-08 foi suplente de Unai Alba, e foi apartado do equipo polo adestrador Andoni Goikoetxea logo dunhas declaracións en alusión a el, interpretadas como acto de indisciplina. O 31 de xaneiro de 2008 rescindiu o seu contrato, fichando máis tarde polo CD Numancia logo da lesión de Jacobo Sanz. Se ben non disputou partido algún, acadou o campionato de segunda división. En xullo de 2008, logo de 5 anos, regresou ao CD Tenerife.
Análise final
Análise final (en Final Analysis) é un filme estadounidense dirixido por Phil Joanou que foi estreado en 1992. Foi escrito por Wesley Strick e está protagonizado por Richard Gere, Kim Basinger, Uma Thurman, Eric Roberts e Keith David. Os produtores executivos do mesmo foron Gere e Maggie Wilde. O estilo neo-noir de Análise final imita os filmes de suspense de Hitchcock, como Vertixe.
Estreouse en galego a través da TVG o 5 de febreiro de 2011.
Comarca de El Valle
El Valle é unha bisbarra natural resgardada polas serras de Cebollera, Tabanera e Carcaña, situada no Norte da provincia de Soria, Castela e León (España) e formada polos seguintes municipios: Rebollar, Rollamienta, Sotillo del Rincón, Valdeavellano de Tera e Villar del Ala. Tamén se incluíron nesta bisbarra os municipios de Almarza, La Póveda de Soria e El Royo. A cabeza de bisbarra tradicionalmente foi Valdeavellano de Tera.
Polo territorio discorren os ríos Tera, Razoncillo e Razón.
Limita ao Norte con Cameros, ao Sur coa bisbarra de Soria e o Campo de Gómara, ao Leste con Tierras Altas e ao Oeste con Pinares.
É coñecida popularmente como a Pequena Suíza Soriana polo seu verdor. Dela é orixinaria a manteiga con denominación de orixe "Manteiga de Soria".
Guangdong Southern Tigers
Os Guangdong Hongyuan Southern Tigers (chinés simplificado: 广东宏远华南虎, chinés tradicional: 廣東宏遠華南虎) ou Guangdong Southern Tigers, tamén coñecidos por motivos de patrocinio como Guangdong Dongguan Bank, son un equipo profesional de baloncesto da China con sede na cidade de Dongguan (Guangdong). O club é propiedade do Grupo Guangdong Winnerway (Hongyuan). Os Southern Tigers son un dos equipo máis exitosos da Chinese Basketball Association (CBA), máxima competición do baloncesto chinés, tendo gañado até oito títulos de liga, récord só igualado polos Bayi Rockets. Tamén son o único equipo que foi capaz de disputar todos os play-offs polo título da CBA desde a súa fundación en 1995. O equipo xoga os seus partidos como local no Centro Deportivo Dongguan, recinto con capacidade para 16.133 espectadores. Ocasionalmente, por motivos publicitarios, o equipo xoga algúns partidos como local noutras cidades do Delta do Río da Perlas como Zhongshan ou Zhuhai.
Historia
Fundado en 1993, os Southern Tigers son o primeiro equipo do Club de Baloncesto Guangdong Southern Tigers. O club foi o primeiro equipo profesional de baloncesto non-gobernamental da China en ser fundado. Ademais do primeiro equipo, o club ten tres equipos filiales. Esstes filiais son conxuntamente administrados polo club e a Axencia de Deportes Provincial de Guangdong. Moitos xogadores de baloncesto famosos en xogo da China para o club. Das categorías inferiores do club xurdiron moitos coñecidos baloncestistas chineses.
Os Southern Tigers son dos equipos máis destacados da historia da Chinese Basketball Association (CBA), competición da que son un dos membros fundadores. Na temporada 1995−96, a primeira da CBA, os Southern Tigers chegaron á final da competición, onde perderon ante os Bayi Rockets por 0−2. Na temporada 2002−03, conseguiron volver a disputarar unha final após sete anos, aínda que se saldou de novo cunha derrota ante os Bayi Rockets (1–3). O primeiro título chegou na seguinte temporada, devolvendolle a derrota aos Rockets. Entre 2003–04 e 2010–11 o equipo gaña sete de oito campionatos de liga, sendo a única temporda onde non se levaron o título a 2006–07. Na súa filas participaron xogadores que anterior ou posteriormente xogaron na National Basketball Association (NBA), como Yi Jianlian, Laron Profit, David Harrison, Aaron Brooks ou James Singleton.
Títulos
Liga da China
Castelán guatemalteco
O castelán guatemalteco é a variedade do castelán falado en Guatemala. Foneticamente, presenta yeísmo para o /ll/ e o /y/. O seseo, ao igual que no castelán de América Latina, tamén se dá ocasionalmente, sobre todo nas clases populares. En Guatemala é adoito o uso de voseo, característica principal do país.
En Guatemala, o castelán é oficial, mais tamén é empregado como segunda ou terceira lingua por moitos dos seus habitantes, xa que a súa poboación está composta por unha gran variedade de grupos étnicos que conforman arredor do 41 % do total da poboación. Existen 25 linguas no país en total: 22 delas son linguas maias, faladas principalmente nas áreas rurais, o xinca (illada) falado no sueste do país, o garífuna (parte das linguas arauacas) falado na costa do Atlántico e o castelán na súa maioría nas áreas urbanas. En Guatemala, o 60 % fala castelán como lingua materna, e en total, o 86,40 % como primeira ou segunda lingua.
Partido Socialista Popular (Arxentina)
O Partido Socialista Popular (Arxentina) (PSP) foi un partido político arxentino fundado en 1972 como consecuencia da fusión do Partido Socialista Arxentino (PSA), o Movemento de Acción Popular Arxentino (MAPA) e outros grupos menores.
O PSP tivo un desenvolvemento especialmente importante na provincia de Santa Fe. En 1987 Guillermo Estévez Boero resultou electo deputado nacional por Santa Fe, constituíndose no primeiro parlamentario socialista electo desde a morte de Alfredo Palacios en 1965. En 1989 o PSP gañou na cidade de Rosario, a segunda cidade do país, gobernando ininterrompidamente desde entón os intendentes socialistas Héctor Cavallero (1989-1995), Hermes Binner (1995-2003) e Miguel Lifschitz (2003-2007).
O brazo universitario do PSP, o Movemento Nacional Reformista (MNR), foi unha das organizacións estudantís máis representativas desde a década de 1970, habendo alcanzado varias veces a presidencia ou a secretaría xeral da Federación Universitaria Arxentina (FUA), e de varias federacións universitarias locais.
O PSP tiña a representación do socialismo arxentino na Internacional Socialista e na Coordinación Socialista Latinoamericana.
En 2002 o Partido Socialista Popular (PSP) fusionouse co Partido Socialista Democrático (PSD), dando lugar á refundación do Partido Socialista.
Austenita
miniatura|200px|Estrutura cristalina da austenita. O [[ferro (en gris) está disposto nun retículo cúbico e nos centros das caras, mentres que o carbono (en azul) está presente como defecto instersticial.]] miniatura|250px|Diagrama de fase de ferro-carbono
A austenita, tamén coñecida como aceiro gamma (γ) é unha aliaxe metálica non magnética de átomos de ferro e carbono. Esta é a forma estable do ferro puro a temperaturas que oscilan entre os 900 °C a 1400 °C. Está formado por unha disolución sólida do carbono en ferro, o que supón unha porcentaxe máxima de C do 2,11% (este valor debe tomarse como referencia, xa que a porcentaxe real varía en función doutros elementos de aliaxe presentes no aceiro). A austenita é dúctil, branda e tenaz. É a forma cúbica centrada nas caras (FCC) do ferro.
A estrutura cristalina da austenita é do tipo cúbica, de caras centradas, onde se dilúen en solución sólida os átomos de carbono nos intersticios, ata un máximo tal como mostra o diagrama de fase Fe-C. Esta estrutura permite unha mellor difusión co carbono, acelerando así o proceso de carburación do aceiro. A solubilidade máxima é só do 2,11%. Hai que lembrar que por definición os aceiros son aquelas aliaxes do diagrama Fe-Fe3C nas que, á suficiente temperatura, todo o carbono queda disolto en ferro γ. Por iso a porcentaxe máxima de carbono nun aceiro, para ser considerado como tal é do 2,11%.
A austenita non é estable a temperatura ambiente excepto nalgúns aceiros inoxidables con altos contidos de manganeso (12%) e aceiros inoxidables austeníticos con contidos en níquel de ao redor do 8%, xa que o níquel ten o efecto de agrandar a rexión austenítica no diagrama de fase de ferro ao carbono, o que a fai estable a temperatura ambiente. A austenita é branda e dúctil e, en xeral, a maioría das operacións de forxa e laminado de aceiros efectúase a aproximadamente os 1100 °C, cando a fase austenítica é estable.
Finalmente, a diferenza da ferrita, a austenita non é ferromagnética a ningunha temperatura.
A austenita recibe o seu nome de sir William Chandler Roberts-Austen, metalúrxico inglés. Roberts-Austen, que morreu en Londres en 1902 á idade de 59 anos, estudou impurezas en metais puros. A súa investigación e melloras foron utilizadas nunha variedade de usos e afectaron cumpridamente o mundo industrializado.
Sodiga Galicia
Sodiga Galicia é unha sociedade anónima de capital risco galega, participada pola Xunta de Galicia.
Historia
A sociedade constituíuse o 14 de novembro de 1972 co nome de Sociedad para el Desarrollo Industrial de Galicia. Formaban parte dela o Instituto Nacional de Industria (51 %), as caixas de aforro de Galicia, o Banco Pastor e o Banco de Bilbao. En 1995 adquiriuna a Xunta de Galicia, que posúe o 76 % do capital, repartíndose o resto entre Abanca, BBVA e Banco Santander. Desde 1999 está xestionada por Xesgalicia.
Estivo presente en proxectos e iniciativas dos sectores industrial, naval, vitivinícola, pedra, enerxía ou as sociedades de garantía recíproca.
Características
As inversións de Sodiga diríxense a empresas con alto potencial de crecemento, xestionadas por empresarios de recoñecida solvencia profesional e que teñan relación co desenvolvemento e consolidación da economía e a industria de Galicia.
O capital risco é unha actividade financeira consistente en subministrar recursos a medio e longo prazo, pero sen vocación de permanencia ilimitada. Desde o punto de vista financeiro, supón un incremento dos fondos propios, engadindo credibilidade e estabilidade financeira e, desde o punto de vista interno da empresa, axuda á profesionalización da xestión empresarial, colaborando na busca de financiamento adicional, apoiando a internacionalización e outros servizos.
Sodiga regresou ás súas orixes da man dos orzamentos de 2017, nos que se dedicaron á empresa 512 000 euros. Estaba previsto que en 2018 o orzamento se multiplicase por seis. En 2021 saíu do accionariado de Clesa e refinanciou a débeda de Monbus.
Hidrocarburo
miniatura|Algúns hidrocarburos. De arriba a abaixo: [[etano, tolueno, metano, eteno, benceno, ciclohexano e decano.]] En química orgánica, un hidrocarburo é un composto orgánico formado na súa totalidade por átomos de carbono e hidróxeno.
A meirande parte dos hidrocarburos atópanse naturalmente no petróleo, onde a materia orgánica descomposta proporciona abundancia de carbono e hidróxeno, os cales, ao unírense, poden formar cadeas aparentemente ilimitadas.
Clasificación
Segundo a estrutura das ligazóns entre átomos de carbono, clasifícanse en:
Intoxicacións por Hidrocarburos
As intoxicacións por hidrocarburos tenden a causar cadros respiratorios relativamente severos. A gasolina, o queroseno e os aceites para puír mobles, que conteñen hidrocarburos, son os axentes máis comunmente usados nas intoxicacións. O tratamento a miúdo require intubación e ventilación mecánica. Induci-lo vómito nestes casos está contraindicado porque pode causar máis dano esofáxico.
Piqueira
A piqueira é a abertura normalmente entre o piso e a cámara de cría, se é inferior. Por esta abertura entran as abellas á colmea.
Características
Durante o inverno mantense pechada por medio dunha madeira denominada gardapiqueira, que é a que observamos na fotografía. Na estación cálida a gardapiqueira é retirada para facilitar a entrada, debido a que a colmea duplica ou triplica a súa poboación de abellas. Tamén é necesario que a abella poida ventilar correctamente a colmea, de maneira que poida deshidratar o néctar das flores que dará lugar ao mel.
A medida a temperatura diminúe, segundo a estación, esta abertura de entrada á colmea redúcese, se observamos o gardapiqueira da foto podemos ver que rotándoo deixamos unha entrada central máis grande ou ben unha entrada lateral máis pequena.
Tamén podemos observar gardapiqueiras con buracos de máis de 6 milímetros que permiten o paso das abellas e son construídos normalmente de metais, como na segunda fotografía. En caso que o apicultor non colocase un gardapiqueira as abellas durante a estación fría construirán na entrada unha parede de própole coa finalidade de que non penetre aire frío ao niño de cría. Logrando deste xeito unha mellor termoregulación da colmea.
Outra función importante do gardapiqueiras é dificultar a entrada na colmea de abellas doutras colonias, evitando en certa medida a pillaxe.
Período de latencia sexual
En psicoloxía e psicanálise, denomínase período de latencia sexual, fase de latencia sexual ou, simplemente, período de latencia, á fase do desenvolvemento libidinal que vai desde os 5 ou 6 anos, idade en que declina a sexualidade infantil, até a puberdade. Caracterízase por unha notábel diminución dos impulsos libidinais.
Acompáñase dunha diminución das actividades sexuais e da aparición de sentimentos como o pudor e o noxo, á vez que serve de estímulo para o desenvolvemento das sublimacións e das aspiracións estéticas e morais. As instancias represoras da sociedade reforzan secundariamente o adormecemento da libido, a pesar do cal a súa supresión sempre dista moito de ser absoluta.
O final da fase de latencia vén marcado pola irrupción da puberdade que, co seu correlato de reorganizacións biolóxicas, é a encargada de preparar as bases para o establecemento da sexualidade adulta.
Castellar del Vallès
Castellar del Vallès é un municipio español da provincia de Barcelona, en Cataluña, pertencente á comarca do Vallès Occidental. Sitúase a 7 km de Sabadell e 11 km de Terrassa, as dúas capitais comarcais. Limita cos concellos de Sant Llorenç Savall, Matadepera, Terrassa, Sabadell e Sentmenat. O seu código postal é 08211.
O concello ten unha extensión de 44,9 km² e unha poboación de 20.579 habitantes distribuídos en varios núcleos. A densidade de poboación é de 429,3 hab./km². O principal destes núcleos, Castellar del Vallès, concentra o 80% da poboación, e o resto distribúense entre o núcleo agregado de Sant Feliu del Racó, varias urbanizacións e massos diseminados.
Historia
miniatura|esquerda|300px|Vista xeral de Castellar del Vallès. Os primeiros indicios de asentamentos humanos son do 7000 a.C. Existe así mesmo evidencia de actividade agrícola no neolítico, sobre o 5000 a.C. Confírmase a continuación de presenza humana no termo municipal con posteridade, por unha pequena necrópole da idade de ferro, formada por unha vintena de urnas funerarias datadas no século VII aC, que foron localizadas no Pla da Bruguera.
No 2005 con motivo da remodelación do centro de Castellar xurdiron achados arqueolóxicos que confirman a presenza dunha cidade de época romana tardía, con restos funerarios e outros relacionados con actividade agrícola, nos séculos IV e V, posteriormente substituída por un asentamento visigótico nos séculos VI ao VIII.
O pobo estivo tradicionalmente ligado aos marqueses de Castellar, que na actualidade residen en Barcelona.
Demografía
O municipio está formado por oito entidades de poboación: Aire-sol, les Arenes, el Balcó de Sant Llorenç, Can Font i Ca n'Avellaneda, Castellar del Vallès, els Fruiters i la Virreina, el Pla de la Bruguera e Sant Feliu del Racó.
Economía
miniatura|290px|Actividade agrícola e riqueza ecolóxica dos arredores de Castellar del Vallès. Tradicionalmente foi a agricultura a principal fonte económica de Castellar del Vallès. Baseábase en cultivos mediterráneos típicos (vide, oliveira, trigo, froitos secos) complementados por produtos da horta. Nalgún momento introdúcese o cultivo de fibras vexetais condicionado pola aparición das primeiras manufacturas na marxe do río Ripoll a partir da idade media (liño e cáñamo).
A partir do século XIX empeza un proceso imparable de industrialización aproveitando a forza da auga do Ripoll, primeiro manufacturas da la, logo de algodón e así ata o século XX en que o desenvolvemento industrial vai convertendo as terras de cultivo en zonas edificadas ou polígonos industriais, deixando á agricultura como actividade económica residual. Xorde un sector terciario cada vez máis importante, convertendo a economía de Castellar na típica dunha sociedade postindustrial.
O desenvolvemento industrial de Castellar del Vallès estivo moi unido ao da empresa téxtil Tolrà, tanto polo número de postos de traballo como polas contribucións de mecenado desta familia á localidade. O municipio ten dous polígonos industriais onde traballan 5.000 persoas (pódense destacar as empresas do sector metalúrgico e da madeira). Outro sector importante é o dos servizos.
Lugares de interese
miniatura|290px|Igrexa de Sant Esteve. Como patrimonio podemos destacar algúns edificios relixiosos como:
Tamén cabe destacar:
Transporte
Castellar está comunicada por dúas estradas: a C-1415a, que une a poboación con Sentmenat e Matadepera, e a B-124, seguindo a antiga vía romana, que a une con Sabadell e Sant Llorenç Savall. O transporte público componse actualmente de liñas regulares de autobuses. Existe unha liña da compañía Sagalés que fai o transporte regular ata Senmanat. As outras liñas están cubertas pola compañía Sarbus, concretamente tres línias de transporte urbano (C4, C5 e C6), e as liñas de Sabadell (C1) e Sant Llorenç (C3), popularmente coñecidas como La Vallesana debido ao nome da compañía que antigamente cubría o traxecto.
Castellar estivo tradicionalmente mal comunicada coas poboacións lindeiras e especialmente coas cabeceiras de comarca. O gran desenvolvemento económico e poboacional experimentado pola localidade, deixou insuficientes as comunicacións por estrada con Sentmenat, Terrassa e Sabadell. É posible que esta situación poida mellorar proximamente coa construción da rolda oeste de Sabadell, e o eixo do Ripoll, o que permitiría a moitos castellarenses non ter que pasar polo centro de Sabadell para dirixirse a Barcelona ou Terrassa.
Tamén parece tomar cada vez máis corpo a idea da chegada dunha liña de tren dos Ferrocarrils de la Generalitat de Catalunya ata a localidade.
Irmandamentos
Castellar del Vallès está irmandado con cinco municipios:
O irmandamento cos tres municipios cataláns foi motivado polo feito de compartir o topónimo, a partir dunha iniciativa de principios dos 90, entre 1998 e 2000 enlazáronse os 4 municipios cataláns mediante camiños a pé. O irmandamento co municipio de Lahiguera foi motivado polo feito de que hai moitos inmigrantes desa localidade chegados durante os anos 50 e 70.
Menendo II Gundisalviz
Menendo II Gundisalviz (orixinalmente Menendus Gundisalviz en portugués Mendo II Gonçalves ou en castelán Menendo González), falecido o 6 de outubro de 1008, foi un duque galego, conde de Portucale (997-1008) e figura dominante no Reino de Galiza arredor do ano 1000.
Rexencia de Afonso V
miniatura|[[Afonso V o Nobre|Afonso V no Libro dos Testamentos (fol. 53v).]] Denantes de 999, o rei Vermudo II mandou o seu herdeiro, Afonso V, baixo a titoría do seu alférez Menendo. Afonso tiña tan só cinco anos cando o seu pai finou no mes de setembro de 999 e pasou os primeiros anos do seu reinado baixo o coidado de Menendo e maila súa esposa. O primeiro acto de Afonso coma rei data do 13 de outubro de 999, onde enumera como confirmantes primeiro o conde Menendo «Menendus Gundisaluiz, comes» e logo o duque Sancho García «Santius, dux, Garsea prolis». Menendo tamén aparece en documentos contemporáneos co título de duque, como en «dux domnus Menendus proles Gundisalvi».
O mozo Afonso sempre aparece nas súas primeiras cartas a carón da súa nai, Elvira García, unha irmá do conde de Castela e posibelmente exercendo a rexencia so a súa influencia. Despois de 1003, Elvira non aparece máis nas cartas reais; quizais foi retirada por un golpe palaciano de Menendo. Ao subscribir un acto real, Menendo foi tan lonxe como para chamarse a si mesmo «o que baixo a autoridade do mencionado rei ordena e guía todas as cousas» («qui sub imperio iam dicti regis hec omnia ordinavit et docuit»). En 1004, Sancho cuestionou a rexencia de Menendo. Ambos os condes pediron ao hajib cordobés al-Muzaffar que arbitrase a agarra. Segundo Ibn Khaldun, celebrouse unha audiencia e o substituto de al-Muzaffar, o qadi da comunidade mozárabe de Córdoba, Asbag bin Abd Allah bin Nabil, estivo a favor de Menendo. Segundo algunhas fontes isto tivo lugar en Córdoba coa presenza dos dous condes contendentes, mais segundo outras fontes a liorta ocorreu en León.
A Vacariza, Pedroso, Narón
A Vacariza é un lugar da parroquia de Pedroso no concello de Narón na provincia da Coruña. Tiña 28 habitantes no ano 2015 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 14 homes e 14 mulleres.
Menendo II Gundisalviz
Rexencia de Afonso V
No ano 1000, como rexente, Menendo confirmou o testamento de Hilal ou Hilaf, chamado Salvatus, o abade mozárabe de San Cipriano de Valdesalce, ante a raíña rexente Elvira e o mozo rei, amais de cinco bispos do reino. Unha carta datada o 23 de decembro de 1001 rexistra a resolución dunha agarra sobre o mosteiro de Celanova por Afonso V e «o seu maior, o señor Menendo, fillo de Gonzalo» («senatus sui domni Ermenagildi Gundisaluiz prolis»). Outra carta datada o 11 de xaneiro de 1002 rexistra a doazón de Santo André de Congostro ao mosterio de Celanova e foi confirmado polo «duque Menendo, fillo de Gonzalo» («Menendus dux prolis Gundisaluiz»). Unha carta real do ano 1007 recoñece a Menendo como «o gran conde que posúe toda a terra de Galiza» («comes magnus ... omnem terram Gallecie ... obtinebat».
Relacións con Córdoba
Menendo non colaborou inicialmente cos cordobeses, pero despois de que continxentes fosen enviados de Córdoba para reforzar Coímbra e a fronteira co condado Portucalense, Menendo realizou un pacto con al-Muzaffar que incluía unha cláusula que pedía a colaboración militar en 1003. Nese ano as tropas leonesas e castelás axudaron os cordobeses no seu ataque a Cataluña. Este pacto semella romperse cando, en 1005, un exército cordobés marchou coa intención de tomar Zamora. A cidade non foi capturada, mais moito territorio foi incautado. Para o resto da rexencia de Menendo non houbo paz cos cordobeses.
No tesouro da catedral de Braga, agora no museo catedralicio, hai unha píxide de marfil de comezos do século XI que contén un cáliz contemporáneo e unha patena de prata. A píxide ten unha inscrición no bordo da súa tampa que permite datalo con bastante precición entre 1004, cando o hajib Abd al-Malik recibiu o título leva a inscrición, Sayf al-Dawla, e 1007, cando el recibiu o título máis alto de al-Muzaffar }}. A píxide atopara o seu camiño nas mans de Menendo Gundisalviz algún tempo denantes da súa morte, xa que unha inscrición engadida no fondo desta relata a súa doazón á igrexa por el e a súa dona, Toda. Lese: IN N[omi]NE D[omi]NI MENENDUS GUNDISALVI ET TUDAD[o]MNA SUM. Suxeriuse que o cáliz e a patena, que semellan estar feitos para acompañar a píxide, foron posibelmente comisionados por Menendo para a píxide que obtivo durante a campaña contra Córdoba. Na outra banda, suxeriuse que a píxide foi orixinalmente un agasallo da corte de Córdoba para o rexente leonés durante negociacións diplomáticas. O historiador Serafín Moralejo di que foi presentada a Menendo por Asbagh o qadi como «un agasallo de boa vontade... acedo e tamén unha advertencia, xa que o título de Sayf al-Dawla gravado na súa tampa conmemoraba o ataque que o hajib ordenara sobre León un ano antes». A iconografía da píxide é pacífica e a súa función orixinal podería ter sido «unha voda ou ocasión dunha observación calendárica como un verán da festa da colleita de outono». As tallas das aves que comen froita poden imitar un ben empregado motivo eucarístico cristián que se remonta aos tempos visigodos. Se é así, a peza puido ser deseñada para servir como un agasallo diplomático a un gobernante cristián, talvez Menendo.
Morte violenta
O último acto testemuñado de Menendo foi confirmar unha carta do mosteiro de San Pedro de Rocas en 1007. Foi mencionado nunha demanda resolta a prol do conde Munio Fernández a comezos de 1008, mais como non confirmou o resultado é probábel que estivera en Galiza. Oito meses despois, o 6 de outubro de 1008, morreu dun xeito violento en circunstancias pouco claras. O historiador islámico Ibn Khaldun, que data a súa morte no ano da héxira, sitúaa entre o 17 de setembro de 1007 e o 4 de setembro de 1008, pero a data proporcionada polo Chronicon Lusitanum é máis fiábel. Anótase que «no ano 1046 da era hispánica, o día anterior ás nonas de outubro, o conde Menendo foi asasinado».
Os textos de Ibn Khaldun e o Chronicon suxiren que Menendo finou violentamente, probabelmente asasinado. O conde Munio foi sospeitoso de ordenar o seu asasinato co obxectivo de usurpar a rexencia. Os seus plans foron desbaratados pola raíña Elvira García, que proclamou que Afonso, aos seus catorce anos, era maior de idade. Ao redor de 1013 Afonso casou con Elvira Méndez, a filla de Gonzalo. Tiveron un fillo, Vermudo III, quen o sucedeu no trono, e unha filla, Sancha I de Galiza, quen casou co conde Fernando I de León e chegou ao trono leonés con el. Elvira morreu o 2 de decembro de 1022. En 1014 Afonso V confirmou todas as pertenzas do mosteiro de Guimarães, o cal fora fundado pola avoa de Menendo, Mumadona Díaz.
Familia
Posibelmente, fillo máis vello, Menendo foi fillo e sucesor de Gonzalo Menendiz e a súa muller Ilduara Pais, importantes aristócratas galegos do condado de Portucale. Segundo as fontes contemporáneas Menendo casou cunha muller de nome: Toda (Tota, Todadomna, Tutadomna, Tutadonna etc.).
Foi o titor e sogro do rei Afonso V. Mantivo boas relacións diplomáticas co califato de Córdoba ata 1004, cando estala a guerra entre o reino e o estado musulmán. Nos seus últimos anos ocupouse da defensa da costa perante os constantes ataques viquingos, un dos cales lle tería producido a morte.
Descendencia
Deste matrimonio naceron polo menos cinco fillos e tres fillas:
Friedrich Kellner
August Friedrich Kellner, nado en Vaihingen un der Enz (Alemaña) o 1 de febreiro de 1885 e finado en Lich (Alemaña) o 4 de novembro de 1970, foi un socialdemócrata alemán, inspector de Xustiza e autor dun diario escrito en segredo durante o Terceiro Reich. Logo da guerra, explicou o propósito da súa obra: