cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ted Turner
Vida persoal
A través de Turner Enterprises, que posúe 15 ranchos en Kansas, Montana, Nebraska, Novo México, Oklahoma e Dakota do Sur. Cun total de 1,910,585 acres (7,731.86 km2), os seus latifundios, converte a Turner un dos maiores propietarios individuais en América do Norte (por superficie). En 2010, Turner uniuse con Warren Buffett a The Giving Pledge, e prometeu doar a maior parte da súa fortuna á caridade despois da súa morte.
Recoñecementos e logros
Despois de que o boicot liderado polos Estados Unidos debido aos Xogos Olímpicos de Moscova 1980, Turner fundou os Xogos da Boa Vontade, como unha declaración para a paz a través do deporte. En 1990, a Asociación Humanista Americana nomeou a Turner o Humanista do Ano.
En 1991, Ted Turner converteuse na primeira figura dos medios que denomina a revista Times como "Home do Ano". Ese mesmo ano, Turner foi incluído no Salón da Fama da Televisión, e recibiu a medalla da Sociedade Nacional Audubon polo seu compromiso cos programas de televisión con temas de conservación.
Adoitaba ​​ser o terratenente privado máis grande dos Estados Unidos, coa posesión de aproximadamente 2.000.000 acres (8.100 km2), superior ao territorio de Delaware e Rhode Island combinados. De acordo con o director de documentais, Michael Moore, a terra de Turner ten un maior produto interno bruto que Belize. Ademais, ten o maior rabaño privado de bisontes, con 50.000 cabezas.
En 1998, Turner comprometeuse a doar $1 billón  dos seus entón $3 mil millóns para as Nacións Unidas, e creou a Fundación das Nacións Unidas para administrar a doazón. A fundación "constrúe e pon en funcionamento asociacións público-privadas para abordar os problemas máis perentorios do mundo, e amplía o apoio á ONU a través da promoción e a difusión pública". En 2006, a fundación emitiu a súa billonésima por mor da ONU, $600 millóns dos cales procedían de Turner e $400m de socios públicos e privados. Turner comprometeuse a utilizar os restantes $400m no seu compromiso de obter fondos adicionais para as causas e as actividades da ONU.
Madridejos
Demografía
Segundo o Instituto Nacional de Estadística, no ano 2017 tiña 10 637 habitantes (11 314 no 2010 e 10 500 no 2000), cifra en continuo descenso dende o ano 2009.
Ted Turner
Recoñecementos e logros
Turner serviu na Garda Costeira dos Estados Unidos e foi un dos 2013 gañadores do Premio mariñeiro solitario, que recoñece aos veteranos da Armada, Mariña e a Garda Costeira que se distinguiron nas súas carreiras civís. Tamén recibiu da Medalla de ouro  Albert Schweitzer por humanitarismo .
Madridejos
Historia
miniatura|Picota de Madridejos. De orixe romana, pasou a mans do conde don Julián e despois ao dominio dos árabes ata que, trala conquista de Toledo por Afonso VIII de Castela, pasou a formar parte das posesións do Priorato de San Juan.
Marrube
O topónimo galego Marrube pode referirse a:
Madridejos
Patrimonio
miniatura|Ermida do Cristo do Prado (s. XVII).
Boadilla de Rioseco
Boadilla de Rioseco é un concello español da provincia de Palencia (Castela e León). A súa poboación é de 129 habitantes (INE 2012).
Madridejos
Festas e celebracións
miniatura|Ofrenda floral ao Cristo do Prado.
Ted Turner
Recoñecementos e logros
En 2006, Turner recibiu o Premio Bower para o Liderado de Empresas por parte do Instituto Franklin. En 2012, recibiu un título honorario de Doutor en Humanidades de a Universidade de Oglethorpe.
Madridejos
Economía
Madridejos é un centro agrícola, dedicado principalmente á viña e á gandería ovina. Destaca tamén a industria alimentaria de s e s.
Ted Turner
Actualidade
miniatura|215x215px|Ted Turner conversando con John Kerry en 2015. Hoxe en día é coñecido o seu filiación para coa posesión e conservación de terras e propiedades, sendo durante moito tempo o maior posuidor de terras de Estados Unidos ata que no 2011 John C. Malone excedeuno.
Madridejos
Política e goberno
O alcalde é, dende o ano 2011, o socialista José Antonio Contreras Nieves.
Ted Turner
Actualidade
Turner utiliza a gran parte das súas vastas posesións territoriais para a cría de carne de bisón, coas cales prové á súa cadea de restaurantes, Ted's Montana Grill, acumulando o maior rabaño de bisontes do mundo. Igualmente Ted Turner esta en condición de socio e co-propietario (en parte) de Time Warner, sendo unha pedra angular que impulsou un dos negocios bolsistas máis comentados da última década.
Tivo unha fortuna segundo Forbes de $2 mil millóns de dólares no 2009. No 2016 tiña $2.2 mil millóns de dólares, e ocupaba o posto 810 en Forbes.
Erbo, Lalín
San Pedro de Erbo foi unha parroquia do concello de Lalín, na comarca do Deza. Segundo o IGE en 2011 tiña 47 habitantes distribuídos en 3 entidades de poboación, o que supón unha diminución respecto do ano 2004 cando tiña 51 habitantes.
Historia
Estaba formada polos lugares de Corvillón, Erbo de Abaixo e Regufe.
Breña Baja
Breña Baja é un concello das Illas Canarias. Esténdese por unha área de 14.20 km² onde no ano 2011 vivían 5.348 habitantes. Encóntrase na illa de La Palma, na provincia de Santa Cruz de Tenerife.
Historia
250px|esquerda|miniatura|Los Cancajos Atendendo á natureza volcánica do terreo e á súa vexetación recibiu o nome das Breñas por parte dos colonizadores. En tempos da conquista os asentamentos aborixes máis antigos localízanse nas zonas baixas (Barranco del Humo, Los Guinchos, Los Cancajos).
Desde mediados do século XIV e ao longo de todo o século XV houbo un período de contactos, progresivamente máis frecuentes, entre as poboacións aborixes do arquipélago e os navegantes europeos inmersos na primeira expansión ultramarina.
O cantón de Tedote non opuxo resistencia ás tropas castelás do Adiantado Alonso Fernández de Lugo en 1492. Finalizada a conquista, Alonso Fernández de Lugo distribuíu terras e augas entre conquistadores e colonos. O colonato europeo era na súa maior parte de orixe portuguesa.
A exportación de viños ás colonias americanas representaba a principal riqueza de La Palma, de tal xeito que veu ser a maior escala de Indias e de todas estas illas. A riqueza vitícola alterou a estrutura da propiedade, pois xerou a formación de grandes facendados.
Nun principio, a igrexa de San José foi unha simple ermida anexa ao curato de San Pedro de Breña Alta, cabeza eclesiástica do lugar. A súa fundación remóntase a 1548.
A división administrativa conseguiuse o 28 de novembro de 1634. A partir de entón, Breña Baja contou coa súa alcaldía pedánea e con capacidade de xestión sobre os bens e institucións.
Carlos III, nas súas ordes de protección e en consideración ao atrayente da zona, instou a construción dun forte, no lugar onde existiu outra batería destruída por un aluvión en 1694.
En virtude da aplicación do decreto das Cortes de Cádiz de 26 de maio de 1812, Breña Baja converteuse en municipio independente. O edificio do vello depósito foi remocicado para albergar ás Casas Consistoriais.
En xullo de 1949 concédeselle o título de Moi Nobre e Honorable Vila.
Demografía
Evolución da poboación de Breña Baja dende a década dos 50 ata agora:
Política
A repartición de escanos quedou deste xeito:
Roo
Co topónimo Roo podémonos referir a:
Sophia Jex-Blake
Sophia Louisa Jex-Blake, nada en Hastings o 21 de xaneiro de 1840 e finada en Mark Cross o 7 de xaneiro de 1912, foi unha médica, profesora e feminista inglesa. Dirixiu a campaña para garantir o acceso das mulleres a unha educación universitaria cando ela e outras seis mulleres, coñecidas colectivamente como As sete de Edimburgo, comezou a estudar medicina na Universidade de Edimburgo en 1869. Foi a primeira muller que practicou a medicina en Escocia e unha das primeiras en toda o Reino Unido; foi líder na educación médica para mulleres e participou na fundación de dúas escolas médicas para mulleres en Londres (nun momento en que non había outra escola médica para mulleres).
Vida temperá
alt=A plaque commemorating the birthplace of Sophia Jex-Blake|esquerda|miniatura| Placa conmemorativa no lugar de nacemento de Sophia Jex-Blake Sophia Jex-Blake naceu en Hastings, Inglaterra, o 21 de xaneiro de 1840, filla do avogado retirado Thomas Jex-Blake, procurador de Doctors Commons, e de Mary Jex-Blake (nada Cubitt). O seu irmán era Thomas Jex-Blake, futuro decano da catedral de Wells. Ata os oito anos foi educada na casa. Asistiu a varias escolas privadas do sur de Inglaterra e en 1858 matriculouse no Queen's College (Londres) a pesar das obxeccións dos seus pais. En 1859, sendo aínda estudante, ofreceulle un posto de titora de matemáticas na universidade, onde permaneceu ata 1861, vivindo parte dese tempo coa familia de Octavia Hill. Traballou sen soldo: a súa familia non esperaba que a súa filla gañase a vida e, de feito, o seu pai negoulle o permiso para aceptar un salario.
Viaxes aos Estados Unidos
O mes seguinte Sophia Jex-Blake viaxou aos Estados Unidos para coñecer máis sobre a educación das mulleres. Visitou varias escolas, estivo moi influída polo desenvolvemento da coeducación nese país e máis adiante publicou esta experiencia no libro A Visit to Some American Schools and Universities. No New England Women's and Children's Hospital de Boston coñeceu unha das médicas pioneiras do país, Lucy Sewell, da que se converteu nunha amiga por toda a vida, e traballou alí durante un tempo como médica asociada. Este foi un punto crucial para Jex-Blake porque se deu de conta, durante esta visita, de que facerse médico era a súa vocación vital.
Durante 1867, xunto con Susan Dimock, aprendiz no New England Hospital, escribiu directamente ao presidente e aos colegas da Universidade de Harvard para o ingreso na Facultade de Medicina da Universidade. Recibiu a resposta un mes despois, nunha carta na que afirmaba: "non hai ningunha disposición para a educación das mulleres en ningún departamento desta universidade". O ano seguinte esperaba asistir ao novo centro médico universitario fundado por Elizabeth Blackwell en Nova York, pero o mesmo ano faleceu o seu pai e regresou a Inglaterra para estar coa súa nai.
En 1869, o artigo de Jex Blake Medicine as a profession for women apareceu nun libro editado por Josephine Butler: Women's Work and Women's Culture. Nese libro a autora argumentaba que un instinto natural leva as mulleres a implicarse na cura das enfermidades. Non obstante, coa educación das nenas restrinxida ás habilidades domésticas, as mulleres xeralmente non podían competir cos homes na práctica médica. Tamén argumentou que non había probas obxectivas da inferioridade intelectual das mulleres sobre os homes. Dixo que o asunto podería demostrarse facilmente ensinándolles como se ensinaban aos homes e someténdoas exactamente aos mesmos exames.
A favor do acceso das mulleres á educación universitaria
Sophia Jex-Blake estaba decidida a buscar formación como médica no Reino Unido e debido á actitude predisposta de Escocia cara á educación, sentiu que se algunha universidade permitía ás mulleres estudar sería unha escocesa.
En marzo de 1869 solicitou ingresar nos estudos de medicina: aínda que a Facultade de Medicina e o Senatus Academus votaron a favor de permitirlle estudar medicina, o Tribunal Universitario rexeitou a súa solicitude ao considerar que a universidade non podería facer as xestións necesarias "no interese dunha dama". miniatura| Solicitude de inscrición que Jex-Blake entregou á Universidade de Edimburgo e que permanece nos seus arquivos A continuación anunciouse en The Scotsman e noutros xornais nacionais para que máis mulleres se unisen a ela. No verán de 1869 presentouse unha segunda solicitude en nome dun grupo de cinco mulleres inicialmente (con dúas que se uniron máis tarde para formar o grupo The Edinburgh Seven). O grupo pediu a inscrición e todo o que implicaba: o dereito a asistir a todas as clases e exames necesarios para o título de licenciado en medicina. Esta segunda solicitude foi aprobada polo University Court e a Universidade de Edimburgo converteuse na primeira universidade británica en admitir mulleres.
A hostilidade medra: disturbios na sala de cirurxía
Cando as mulleres comezaron a demostrar que podían competir nos mesmos termos e condicións cos estudantes masculinos, comezou a medrar a hostilidade cara a elas. Recibiron cartas obscenas, seguíanas cando ían á casa, colocáronlles petardos na porta da súa casa, botáronlles barro. Isto culminou co bulicio da sala de cirurxiáns o 18 de novembro de 1870 cando as mulleres chegaron a facer un exame de anatomía na sala de cirurxiáns e unha multitude enfadada de máis de douscentos reuníronse fóra. para botarlles barro, lixo e insultar as mulleres.
Os acontecementos apareceron nos titulares nacionais e fixeron que as mulleres gañasen moitos máis seguidores. Non obstante, membros influentes da Facultade de Medicina persuadiron a universidade para que rexeitase a graduación das mulleres e así en 1873 a campaña dentro de Edimburgo crebou.
Moitas das mulleres foron ás universidades europeas onde xa se lles permitiu graduarse e completaron os seus estudos alí.
O momento da reforma
En 1877 as mulleres foron finalmente admitidas en programas de graduación noutras universidades británicas. James Stansfeld, que estivera moi relacionado coa campaña de Londres (tralo fracaso da campaña de Edimburgo) escribiu, na súa breve historia dos feitos:
Titulación como médica
En 1874, Sophia Jex-Blake axudou a establecer a London School of Medicine for Women, mais tamén continuou a facer campaña e a estudar. Axiña aprobouse a Lei médica británica de 1876 (39 e 40 Vict, cap. 41), unha norma que derrogaba a anterior lei médica no Reino Unido. Isto permitía a todas as autoridades médicas británicas conceder licenza a todos os solicitantes cualificados, independentemente do seu sexo. A primeira organización que se aproveitou desta nova lexislación foi o Colexio de Médicos de Irlanda, mais antes de que Jex-Blake a aplicase pasou os exames médicos na Universidade de Berna, onde en xaneiro de 1877 recibiu o título de doutora en medicina. Catro meses despois tivo éxito en Dublín e cualificouse como graduada no King's and Queen's College of Physicians of Ireland (LKQCPI), o que lle permitiu rexistrarse no Consello Médico Xeral e ser a terceira muller rexistrada no país.
Carreira médica
miniatura| Hospital Bruntsfield, agora convertido en apartamentos privados, 2010 En 1878, Jex-Blake regresou a Edimburgo, alugou unha casa en Manor Square e puxo a súa placa de bronce na porta: Edimburgo tiña a súa primeira médica. Tres meses despois abriu un ambulatorio na rúa Grove 73, Fountainbridge, onde as mulleres pobres podían recibir asistencia médica a un prezo duns peniques.
En 1885 ampliouse o ambulatorio e trasladouse a un lugar máis grande na rúa Grove 6, e engadiuse un pequeno cuarto con cinco camas. O pequeno ambulatorio converteuse no hospital de Edimburgo e ambulatorio para mulleres. Foi o primeiro hospital para mulleres de Escocia e o primeiro onde traballaban mulleres.
En 1886 estableceu a Facultade de Medicina de Edimburgo para mulleres, onde se impartían clases externas tanto a varóns como a mulleres e que contaba co apoio de homes que estaban a favor das mulleres médicas. As primeiros alumnas foron Elsie Inglis, Grace Ross Cadell e a súa irmá Georgina, mais a capacidade de Jex-Blake como profesora non foi igualada polo seu papel como doutora. Tivo unha violenta ruptura coas súas alumnas e en 1889 resultou nun famoso caso xudicial, cando Jex-Blake foi demandado con éxito por danos e as irmás Cadell continuaron os seus estudos na escola rival que establecera a máis cordial, aínda que moito máis nova, Elsie Inglis. Ambas as dúas escolas chegaron ao seu final efectivo en 1892, cando a Universidade de Edimburgo comezou a aceptar admisións femininas.
Cando Sophia Jex-Blake se retirou en 1889 viviu e practicou a medicina durante dezaseis anos máis na casa coñecida como Bruntsfield Lodge, en Whitehouse Loan. O hospital de Edimburgo e o ambulatorio feminino mudáronse a este lugar e cambiaron o seu nome a Hospital Bruntsfield. O hospital Bruntsfield continuou a operar ata o ano 1989.
Vida persoal
Despois da morte da súa nai en 1881, Sophia Jex-Blake atravesou un período de confinamento por mor da depresión ata 1887, cando puxo en marcha a Escola de Medicina para Mulleres de Edimburgo.
Sophia Jex-Blake foi parella de Margaret Todd, coa que tiña unha diferenza de idade de dezanove anos. Despois da súa xubilación en 1889, mudáronse a Windydene, Mark Cross, Rotherfield, onde en 1902 a Dra. Todd escribiu The Way to Escape and Growth en 1906.
A súa casa converteuse nun lugar de encontro de compañeiros e exalumnos e acolleu escritores e coñecidos de todo o mundo.
Morte e conmemoración
miniatura| Placa conmemorativa das sete de Edimburgo e do bulicio do Surgeons 'Hall Sophia Jex-Blake faleceu en Windydene o 7 de xaneiro de 1912 e está enterrada en Rotherfield. Margaret Todd escribiu posteriormente The Life of Sophia Jex-Blake.
A Universidade de Edimburgo rendeu homenaxe a Sophia Jex-Blake cunha placa realizada polo escultor británico Pilkington Jackson preto da entrada da facultade de medicina, honrándoa como "médica, pioneira da educación escola de medicina para mulleres en Gran Bretaña e estudante universitaria". En 2015 presentouse unha placa conmemorativa do bulicio do Salón de Cirurxiáns o 18 de novembro de 1870.
Iberoformica subrufa
Iberoformica subrufa é unha especie de formigas endémicas de Francia continental e a península Ibérica, incluída Galicia. Foi descrita en 1859 por Roger.
Levon Kendall
Levon Maxwell Simon Kendall, nado en Vancouver (Columbia Británica) o 4 de xullo de 1984, é un xogador de baloncesto canadense, que é axente libre. Mide 2,09 metros e pode xogar de ala-pivote e de pivote
Traxectoria
No 2002 graduouse pola Kitsilano High School de Vancouver (British Columbia), en cuxo equipo xogou tres anos baixo as ordes de Simon Dykstra. Ese mesmo ano, nomeárono deportista do ano da mainland de British Columbia, tras ter unha media de 23,2 puntos, 13 rebotes e 3,2 asistencias por partido no seu derradeiro ano. Rematou a High School liderando aos Kitsilano Blue Demons cara a unha xeira de 84-4, que lle serviu para lograr tres campionatos provinciais e multitude de recoñecementos.
A tempada 2002-2003 pasouna como redshirted player, e non xogou. Foi na seguinte na que comezou a xogar, aínda que non viu moito xogo: promediou 5.6 minutos por partido. A súa participación cos Pittsburgh Panthers, da Universidade de Pittsburgh, iría medrando en tempadas vindeiras, promediando 13.9 minutos por partido na 2004-2005, 23.8 na 2005-2006 e 26.0 na 2006-2007, na que participou coma titular en 30 de 33 encontros. Graduado en antropoloxía, presentouse ao draft da NBA dese ano, non sendo escollido por ningunha franquía.
Así pois, comezou a súa carreira overseas na liga de baloncesto grega, tras asinar co Panionios, equipo co que chegou a xogar a Eurocup (6.1 puntos e 4.5 rebotes por partido) e a Euroliga (4.4 puntos e 2.7 rebotes por partido). No campionato doméstico, conseguiron ficar no 4º posto na tempada 2007-2008 e no 6º posto na tempada 2008-2009, movéndose Kendall en números similares aos de competición europea. Logo desas dúas tempadas, firmou polo Maroussi, co que tamén xogou a Euroliga (5.8 puntos e 2.5 rebotes), rematando no 3º lugar, tan só por detrás de Panathinaikos e Olympiakos.
Finalizada a súa etapa en Grecia, fai as maletas pra asinar polo Obradoiro CAB galego, recentemente descendido á Liga Adecco LEB Ouro dende a Liga ACB. Comandados por Moncho Fernández, o equipo firma o mellor arranque da historia do campionato, cun récord de 13-0. Remataron a liga regular coma segundos, a pesar de gañarlle os dous encontros (máis a Copa Príncipe) ao CB Murcia, que foi o primeiro e, por tanto, ascendido directamente á máxima categoría. Mentres, o Obradoiro tería que gañar a súa praza saíndo vitoriosos no playoff, como así aconteceu. Levon Kendall tivo un papel destacado dita tempada, promediando 8.9 puntos e 4.7 rebotes por partido na liga regular, índose a 9.5 puntos por partido nos playoff polo ascenso.
Tras non facer efectiva a cláusula para rescindir o contrato tanto o xogador coma o club, Levon Kendall continuará na disciplina do Obradoiro ás ordes de Moncho Fernández, co obxectivo de salvar a categoría. A achega do xogador canadense antóllase fundamental.
En 2005, Kendall liderou á selección júnior do Canadá no Campionato Mundial Júnior Mar del Plata, no que chegaron a conseguir a primeira medalla da historia da selección fronte Australia. Nese partido anotou 16 puntos e colleu 9 rebotes. Nese mesmo campionato, tamén venceron aos seus veciños estadounidenses por 93-90, necesitando un tempo extra. Nese encontro, Kendall fixo 40 puntos (con 16/22 en tiros de campo) e colleu 12 rebotes. Dende aquela xoga coa selección absoluta do Canadá, representando ao seu país no Campionato FIBA Américas de 2005, 2007, 2009 e 2011, e no Campionato Mundial da FIBA no ano 2010.
Carro solar de Trundholm
dereita|300 px|miniatura|O carro solar 300 px|miniatura|O carro solar, sen dourados. O carro solar de Trundholm (en danés Solvognen) é un célebre obxecto de bronce descuberto en 1902 por un campesiño no pantano de Trundholm en Odsherred, preto de Nykøbing, provincia de Sjælland (Zelandia) en Dinamarca. Represéntase un cabalo e un grande disco, ambos os dous colocados sobre unha estrutura en forma de carro con rodas de raios.
Está datado na primeira Idade de bronce arredor de 1400 a.C.. Na actualidade consérvase en Copenhaguen no Nationalmuseet.
Significación
Admítese en xeral, hoxe, que este carro solar é a representación en miniatura dun carro cultual que se pasearía sobre un percorrido solar máxico, como nos indican os cultos de Nerthus na Xermania do Norte e de Freyr en Suecia.
A cara dourada, situada sobre a parte dereita do cabalo, representaría o curso diúrno do sol de leste a oeste; a face contraria, escura, o percurso nocturno.
O obxecto puido se depositado en ofrenda nunha sepultura que máis tarde desapareceu.
Gabriel Torrente Piñeiro
Gabriel Torrente Piñeiro, nado en Pontedeume en 1957, é un político galego do PPdeG.
Traxectoria
Nas eleccións municipais de 2007 encabezou a candidatura do PPdeG á alcaldía de Pontedeume e foi elixido alcalde grazas a un pacto co Círculo de Opinión Eumés. Nas municipais de 2011 volveu ser elixido alcalde con maioría absoluta. Está casado e ten tres fillos.
Marrubio
O topónimo galego Marrubio pode referirse a:
Plagiolepis taurica
Plagiolepis taurica é unha especie de formiga do xénero Plagiolepis, pertencente á subfamilia Formicinae. É unha especie amplamente distribuída por gran parte de Asia e Europa, incluída Galicia.
Vagos open air
Vagos Open Air é un festival de heavy metal que se celebra en Vagos, Portugal desde 2009.
A primeira edición conseguiu a fusión de dous importantes organizadores de eventos nacionais en Portugal, como Prime Artists e Ophiusa Eventos, promotoras de anteriores edicións de festivais como Alliance Fest e In Ria Rocks. A través desta unión, naceu un dos maiores festivais de música dentro do hard rock e do heavy metal.
Celébrase no mes de agosto. Os prezos son económicos, o valor de cada entrada diaria non supera os 30 euros
Pica de Hodgson
A pica de Hodgson (Anthus hodgsoni) é un paxaro paseriforme da familia dos motacílidos. É nativa de Asia Meridional, central e oriental, así como tamén da parte nordeste da Rusia europea.
Características
É unha ave migratoria de longa distancia que no inverno se despraza cara a Indonesia e outros países de Asia Meridional. É moi semellante á pica das árbores (Anthus trivialis), pero presenta unha cor de tons oliva e menos raias no dorso. Ademais, as marcas de cor na zona superciliar tamén son diferentes.
Marselle
O topónimo galego Marselle pode referirse a:
Anxo López Sueiro
Anxo López Sueiro, chamado Geluco, nado en 1936 en San Marcos (Sillobre, Fene) e finado o 19 de outubro de 2021 na Capela, foi un político coruñés da Capela. Foi alcalde da súa vila desde as eleccións municipais de 1991 ata 2011 e presidente do Racing de Ferrol dende 1984 ata 1993.
Traxectoria
Foi fillo de José María López e Isolina Sueiro, militantes socialistas na clandestinidade, durante a ditadura. Foi administrativo da empresa Endesa, onde chegou a ocupar a presidencia do comité de empresa como sindicalista da UGT e dirixente do PSdeG-PSOE. Dende 1983 a 2002 foi tamén deputado da Deputación da Coruña.
Foi tamén presidente do Racing de Ferrol entre 1984 e 1993, sendo o segundo mandatario racinguista en número de anos á fronte do club tras Isidro Silveira Cameselle.
Deixou a alcaldía da Capela en 2011.
Vida persoal
Casou e tivo unha filla. Enviuvou.
Dakhla
Dakhla ou Ad-Dakhla (en árabe: الداخلة, 'a interior'), tamén chamada Villa Cisneros, é unha cidade do Sáhara Occidental cunha poboación aproximada de 40.000 habitantes. Atópase a uns 550 km ao sur do Aaiún na costa atlántica, sobre unha estreita península, a península de Río de Oro, que se estende paralela á costa en dirección nordés-suroeste.
A memoria da choiva
A memoria da choiva é unha novela policíaca en galego escrita por Pedro Feijoo, publicada en 2013 por Edicións Xerais de Galicia. Recibiu o Premio Arcebispo Xoán de San Clemente no ano 2015 na XXI edición.
Trama
miniatura|Casa da Matanza, en Padrón.
Aquiles Vega é un xornalista de Santiago de Compostela, que fora botado do xornal El País logo de publicar a través da conta de Twitter do periódico unhas declaracións privadas sobre Mariano Rajoy, e na actualidade colabora na publicación Pico Sacro, revista ufolóxica. Andrés Casaperda é un policía amigo seu, que o chama logo de que no ensanche compostelán aparecese finado Xosé Carneiro, un coñecido psicanalista, cun cravo de ferro cravado no corazón.
Xaquina, a coidadora da nai de Aquiles, e xunto coa nai del dinlle que iso correspondese cun verso de Rosalía de Castro, e o xornalista contacta con Sofía Deneb, profesora de literatura que vén de publicar unha biografía da autora, no ano en que se cumpre o 150 aniversario da publicación de Cantares gallegos. A profesora descarta que o crime poida estar relacionado coa obra de Rosalía.
Ao día seguinte aparece morta Penélope Santalla, outra estudosa da vida e obra de Rosalía de Castro, co torso e o abdome aberto. No espello do seu baño está escrito un texto similar a outro verso de Rosalía, "Cando un é moi dichoso, moi dichoso", que ao igual ca "Unha vez tiven un cravo" aparece no libro Follas novas. O mesmo día, Sofía recibe un correo electrónico dun tal Adriano co poema "Bos amores", tamén do mesmo libro.
Sofía decátase de que o nome de Adriano correspóndese co dun fillo de Rosalía e Manuel Murguía morto sendo aínda un bebé. Aquiles e Sofía van investigar a Padrón, á casa da Matanza, e nunha revista len unha crítica a un artigo que Xosé Carneiro escribira dicindo que Rosalía tiña tendencias suicidas. A relación das mortes coa obra da autora parece xa evidente, con algún tipo de vinganza.
A policía investiga os casos e busca identificar a orixe do correo electrónico recibido por Sofía, e na propia comisaría recíbese un correo cun anaco do poema "A xustiza pola man". Aquiles está convencido de que as mortes foron causadas por algún descendente do matrimonio de Rosalía e Murguía, pero Sofía dille que só tiveron dous netos que morreron de cativos. Aquiles entón vai falar con Calímaco de Brión, bibliotecario do Consello da Cultura Galega, na súa sede do pazo de Raxoi. Este recoméndalle que vexa o documental Pelerinaxe Lírica aos lugares Rosalianos, sobre unha homenaxe feita á autora en 1951 na que aparece Gala, a súa filla. Canda a ela aparece unha rapaza, sobre quen non se fala.
Angry Birds Star Wars II
Angry Birds Star Wars II é un videoxogo desenvolvido pola compañía finesa Rovio Mobile, que é un crossover entre a franquía Star Wars e a de Angry Birds. Foi lanzado o 18 de setembro de 2013. O xogo é o sétimo na serie Angry Birds desenvolvido por Rovio Entertainment. É unha secuela de Angry Birds Star Wars e está baseado na triloxía precuela da saga, así como na serie de televisión Star Wars Rebels.
865
Outros
Historia ano a ano
A memoria da choiva
Trama
A policía recibe outro correo electrónico, desta volta co poema "Ti onte mañán eu", e descobren que os correos son enviados desde a sede da Real Academia Galega. Logo de saber que Calímaco recibira tamén un correo electrónico, un axente vixía a súa casa para evitar calquera asasinato. Ao cabo, aparece morto Beltrán de Brión, fillo de Calímaco, defenestrado. Pola súa banda, Sofía recibe o poema "Co seu xordo e costante mormorio", co texto eu son o mar. Ao día seguinte aparece morto o propio Calímaco, co corazón arrancado, e mais o policía que facía garda no seu portal.
Aquiles sospeita de Santiago Seoane, decano da facultade de filoloxía, mais descártao. Pensa entón en Diego Castro, director da Casa Museo de Rosalía e como o anterior membro da RAG. Vai de novo a Padrón para falar con el. Alí recíbeo Tino, o conserxe, que o acompaña. Aquiles abre a porta onde se pechara Diego e atópao morto pendurando do teito. Primeiro pensa que se afogara cunha corda, pero axiña descobre que está colgado duns ganchos. Ao momento, é golpeado por Tino.
Cando esperta Tino cóntalle que el é Adriano, e que o seu nome é Valentín. Aquiles, paralizado polo efecto dun calmante muscular, escoita o relato de Adriano, que debe elixir entre salvar a Sofía ou atrapalo a el. Cando queda liberado, Aquiles vai rescatar a Sofía, que está a carón das Torres de Oeste a piques de morrer afogada ao subir a marea.
Meses despois Aquiles volve traballar en El País e Sofía dá clases en Barcelona. Un día Aquiles recibe unha chamada de Tino, do que nada se volveu saber, e este dille que está tamén en Barcelona.
Narración
A obra conta os feitos en orde cronolóxica, rematando cun final aberto. Hai o punto de vista de varios narradores; predomina a primeira persoa de Aquiles, habendo tamén a visión de Sofía e un narrador omnisciente.
A acción ten principalmente en maio de 2013, unha semana antes do Día das Letras Galegas, e coincidindo co 150 aniversario da publicación de Cantares gallegos. No capítulo final hai unha prolepse a varios meses despois.
A novela está estruturada en 30 capítulos, repartidos en cinco partes, e un epílogo. Cada un dos cinco actos ten unha cita de Aurelio Aguirre, e amais como prefacio hai citas da propia Rosalía, de Suso de Toro e mais de Jeff Tweedy.
Partes: O Sangue, O ruído, O vento, O lume e O mar.
Epilogo: A luz.
Personaxes Principais:
Aquiles Vega (Xornalista)
Sofia Deneb (Filóloga)
Tino "Xacobo,Adriano" (Asasino)
Personaxes Secundarios:
Xosé Carneiro (Psicanalista)
Calímaco de Brión (Traballa na biblioteca do Consello da Cultura Galega)
Beltrán de Brión (Fillo de Calímaco de Brión)
57ª edición dos Óscar
A 57.ª entrega dos premios Óscar tivo lugar o día 25 de marzo de 1985 no Dorothy Chandler Pavilion dos Ánxeles (Estados Unidos). O mestre de cerimonias foi Jack Lemmon.
A memoria da choiva
Personaxes Secundarios:
Penélope Santalla (Directora da Fundación)
57ª edición dos Óscar
Premios
miniatura|150px|[[Miloš Forman, mellor director]] miniatura|150px|[[F. Murray Abraham, mellor actor]] miniatura|150px|[[Peggy Ashcroft, mellor actriz secundaria]] miniatura|150px|[[Prince, mellor banda sonora orixinal]] miniatura|150px|[[Stevie Wonder, mellor canción]] miniatura|150px|[[Theodor Pištěk, mellor deseño de vestiario]] miniatura|150px|[[Dennis Muren, mellores efectos visuais]] Os gañadores aparecen en primeiro lugar e en grosas.
A memoria da choiva
Personaxes Secundarios:
Ariel Pan (Bisneta de Rosalía de Castro) [Realmente Ariel Murguia]
Napoleón Sevilla (Xefe de Andrés Casaperda)
Diego Castro (Presidente da Casa da Matanza) "Marido"
Ralph Fiennes
Ralph Nathaniel Twisleton-Wykeham-Fiennes, nado en Suffolk (Inglaterra) o 22 de decembro de 1962 é un actor británico.
Apareceu en filmes como O paciente inglés, In Bruges, The Constant Gardener, Strange Days ou Sucedeu en Manhattan e foi nomeado dúas veces ao Oscar.
Traxectoria
Fillo do fotógrafo e agricultor Mark Fiennes (1933-2004) e da escritora Jennifer Lash (1938-1993), Ralph é o máis vello dun total de seis fillos do matrimonio. Entre eles están o actor Joseph Fiennes e a directora Martha Fiennes, que dirixiu unha película baseada na novela do ruso Aleksandr Pushkin na que actuou o propio Ralph e que se titulou Onegin.miniatura|dereita|Fiennes en 2006.
Angry Birds Star Wars
Angry Birds Star Wars é un videoxogo desenvolvido pola compañía finesa Rovio Mobile, que é un crossover entre a franquía Star Wars e a de Angry Birds. Foi lanzado o 8 de novembro de 2012, primeiro para Windows, iOS e Android, e posteriormente para Mac e BlackBerry. O xogo é o sexto título da serie Angry Birds. As personaxes son as mesmas que as da dobre triloxía de George Lucas. O 18 de xullo de 2013, Rovio anunciou que Angry Birds Star Wars estaría dispoñible para PlayStation 3, PlayStation Vita, Xbox 360, Wii, Wii U e Nintendo 3DS en colaboración con Activision. En agosto de 2013, o xogo fora descargado máis de 100 millóns de veces nas distintas plataformas.
O 15 de xullo de 2013, Rovio anunciou unha secuela, titulada Angry Birds Star Wars II. Está baseada na triloxía precuela e na serie de televisión Star Wars Rebels. Angry Birds Star Wars II foi lanzado o 18 de setembro de 2013.
Gonzar
O topónimo galego Gonzar pode referirse a:
James Van Allen
miniatura|dereita|Van Allen, no centro, canda dous colaboradores.
James Alfred Van Allen, nado o 7 de setembro de 1914 e finado o 9 de agosto de 2006, foi un físico estadounidense.
Traxectoria
Profesor e director do Instituto de Física da Universidade de Iowa dende 1951, levou a cabo pescudas sobre física nuclear, sobre os raios cósmicos e sobre a física atmosférica. Descubriu a existencia de dúas zonas de radiación de alta enerxía que circundan a Terra, chamadas na súa honra cintos de Van Allen, cuxa orixe se acha probabelmente nas interaccións do vento solar e dos raios cósmicos cos átomos constituíntes da atmosfera.
Arexo, O Vilar da Cuíña, A Fonsagrada
Arexo é un lugar da parroquia do Vilar da Cuíña no concello lugués da Fonsagrada na comarca da Fonsagrada. Tiña 1 habitante no ano 2010 segundo datos do INE, dos cales 1 era muller.
Temnothorax aveli
Temnothorax aveli é unha especie de formiga da subfamilia Myrmicinae. O nome científico da especie foi validamente publicado por primeira vez en 1918 por Bondroit.
A especie distribúese amplamente polo norte de África e o sur de Europa, incluída Galicia.
Arca noae
Arca noae é unha especie de bivalvo molusco da familia Arcidae. Pode atoparse no mar Mediterráneo desde a marca de marea baixa ata unha profundidade de 60 metros.
Descrición
esquerda|miniatura A Arca noae medra ata uns 10 cm de lonxitude. É acurtada na parte final anterior e alongada posteriormente. Ten liñas irregulares de cor marrón e branco e ten finas costelas correndo desde o umbo ata a beira. A cuncha está suxeitada fortemente ó substrato polo biso.
Distribución
Arca noae atópase no mar Mediterráneo. Antigamente era común no mar Adriático, pero en 1949/50 houbo unha baixada de exemplares repentina, inexplicable e catastrófica. Dende entón, as poboacións foron subindo, e en 2002 observáronse densidades de até 13 individuos por metro cadrado. Con todo, debido a unha falta de rexistros, non está claro se a poboación regresa ó seu tamaño anterior.
Illa Palmaria
A "illa de Palmària" (en ligur A Parmæa) atópase no mar da Liguria, no extremo oeste do Golfo de La Spezia, cunha superficie de 1´89 quilómetros cadrados, é en realidade a maior illa do arquipélago de La Spezia e de todas as cinco illas da Liguria. Situada fronte á aldea de Porto Venere, da que está separada por un estreito tramo de mar chamado Le bocche, forma parte dun arquipélago tamén composto por illas de Tino e Tinetto. O seu territorio forma parte do municipio de Porto Venere.
Arca noae
Bioloxía
Na parte máis baixa da zona intermareal do Adriático, Arca noae a miúdo medra en asociación con Modiolus barbatus. As cunchas a miúdo están fortemente incrustadas con epibiontes. A auga é absorbida na cuncha principalmente pola parte posterior. O plancto e pequenas partículas orgánicas son filtradas ó pasar a auga polas branquias e as partículas non necesarias son rexeitadas ó mesmo tempo.
Illa Palmaria
Desde 1997, a illa de Palmaria, xunto coas illas de Tino e Tinetto, a vila de Porto Venere e Cinque Terre, foron incluídas entre o Patrimonio da Humanidade da UNESCO.
Arca noae
Usos
Arca noae é pescado comercialmente no mar Adriático, tanto por mergulladores que recollen individuos a man como dende as barcas que utilizan restrelos especialmente adaptados. O marisco é vendido nos mercados locais.
Illa Palmaria
Descrición
Ten unha forma triangular, os lados da illa visibles desde Portovenere e o Golfo de La Spezia son os máis degradados. Descenden suavemente cara ao mar, cubertos por unha típica vexetación mediterránea. O lado oeste, é dicir, o mar aberto, por outra banda, caracterízase por altos cantíls cortados a pico sobre a auga, onde hai un gran número de covas. Os lados máis deteriorados teñen casas particulares, un pequeno restaurante (en Pozzale) e especialmente os balnearios, algúns públicos e outros reservados para os membros da Marina Militare ou da Aeronautica Militare..
Cando se observa o lado oeste da illa, obsérvase que é o máis difícil de acceder. A presenza da "Grotta Azzurra", que se pode visitar en barco, e a "Grotte dei Colombi", só se pode chegar descendendo coa axuda de cordas. Nesta última cova hai algúns restos de homes prehistóricos. Esta última en particular é moi importante no estudo dos acontecementos históricos do Golfo, xa que contén fósiles de animais que datan do plistoceno, de gamuzas e búfos preservados polo xeo, pero sobre todo restos de túmulos humanos que certifican a presenza do home na illa durante máis de cinco mil anos.
Hai tamén numerosos monumentos históricos na illa, no cume, no territorio militar inaccesible aos visitantes, atópase o forte Humberto I de Italia, así como o forte Cavour, preto da Punta Ecole, unha prisión de inicios do século XIX, rehabilitada hai uns anos e convertida en museo. No interior da illa aínda existen algúns búnkeres utilizados durante a segunda guerra mundial e os restos de artillería costeira e antiaéreos na súa maioría, nunha zona completamente inaccesible.
Finalmente, na parte sur da illa hai unha cavidade abandonada que foi usada durante moito tempo para a extracción de mármore negro con manchas douradas. Hai aínda restos dos guindastres, as ferramentas utilizadas para mover os bloques de mármore e ata as paredes das antigas casas dos mineiros.
Miñide, O Vilar da Cuíña, A Fonsagrada
Miñide é un lugar da parroquia do Vilar da Cuíña no concello lugués da Fonsagrada na comarca da Fonsagrada. Tiña 7 habitantes no ano 2010 segundo datos do INE, dos cales 4 eran mulleres e 3 homes.
Broadcast
miniatura|250px|dereita|A transmisión broadcast prodúcese entre un equipo orixe e todos os do resto da rede. No mundo das redes de computadores, as transmisións broadcast son as que se fan entre un equipo e todos os equipos do resto da rede.
As transmisións broadcast están soportadas na maioría de redes de área local e adoitan usarse para transmitir mensaxes a tódolos equipos dunha mesma rede, como fai por exemplo o protocolo ARP. Para transmitir en broadcast adoita usarse unha dirección especial, como por exemplo a dirección física FF-FF-FF-FF-FF-FF.
Urbain Le Verrier
Urbain Jean Joseph Le Verrier, nado en Saint-Lô o 11 de marzo de 1811 e finado en París o 23 de setembro de 1877, foi un matemático francés que se especializou en mecánica celeste. O seu logro máis importante foi a súa colaboración no descubrimento de Neptuno usando só matemáticas, é dicir, con lapis e papel e os datos das observacións astronómicas previas.
Remarcou o movemento anómalo de Mercurio na súa órbita no 1859.
Boadilla del Camino
Boadilla del Camino é un concello español da provincia de Palencia (Castela e León). A súa poboación é de 113 habitantes (INE 2012).
Culpa
miniatura|Reverso do Papiro P86 do Novo Testamento en grego, contendo os versículos 22, 23, 24 e 25 do Capítulo 5 do [[Evanxeo segundo San Mateo, datado ó redor do s. IV E.C.: "Pero eu vos digo que calquera que se anoxe contra o seu irmán, será culpable de xuízo; e calquera que diga: Necio, ó seu irmán, será culpable ante o concilio; e calquera que lle diga: Fatuo, quedará exposto ó inferno de lume".]] Culpa é unha omisión dunha conduta debida, destinada a prever e evitar un dano. Maniféstase pola imprudencia, neglixencia, impericia ou inobservancia de regulamentos ou deberes.
Culpa civil e culpa penal
miniatura|Manifestación das [[Nais de Praza de Maio da Arxentina: "Non á amnista. Xuízo e castigo ós culpables. Liberdade ós presos polticos. Restitución dos nenos ás súas lexítimas familias".]] O concepto de culpa penal é semellante ao de culpa civil, en ambos os dous casos defínese pola omisión da conduta debida para prever e evitar o dano. Maniféstase pola imprudencia, neglixencia de regulamentos ou deberes. Porén, na apreciación da culpa aos fins de resarcimento do dano, nun caso, e da represión do delito, no outro, existen pautas diversas, no primeiro caso a culpa apréciase como un criterio moi afinado para non deixar á vítima sen separación; no segundo, existe maior rigor para valorar as circunstancias constituídas da culpa co propósito de non condenar a un inocente. De aí que a máis leve culpa impón responsabilidade civil ao autor dun dano e, por conseguinte, unha absolución penal por falta de culpa non fai cousa xulgada no civil. Corolario do mesmo principio é que poida fundarse a responsabilidade civil nunha simple culpa na vixilancia e que aínda esta se presuma, o que non se admita, en principio, no material penal.
Diferenza entre culpa e dolo
A culpa en sentido amplo abrangue a culpa en sentido estrito. A culpa en sentido estrito é definida como a falta de intención no suxeito activo de provocar as consecuencias que o acto que emprende subscrita, polo que se di que non se representou mentalmente o resultado do seu accionar, mentres que o dolo é a intención de cometer o acto en cuestión e consecuentemente causar as súas consecuencias, polo que previamente se representou mentalmente o resultado do seu acto. A culpa entón é o actuar imprudente, noutras palabras a conduta atrevida ou descoidada do suxeito activo. O límite entre culpa e dolo, está dado pola culpa consciente e o dolo eventual. Así, na culpa consciente hai representación mental do resultado que leva consigo o acto efectuado, pero súmase a iso o criterio do suxeito activo de que tal resultado prexudicial, finalmente delictual, non se concretará por unha mala valoración das circunstancias do feito. Por outra parte, no dolo eventual, como no directo, hai unha representación do resultado disvalioso, pero defire deste, do dolo eventual, en que a el se lle suma o desinterese de se tal resultado se produce ou non.
Clases de culpa
Pola súa intensidade distínguense entre.
Culpabilidade
A culpabilidade é a situación na que se encontra unha persoa imputable e responsable, que podendo terse conducido dun xeito non o fixo, polo cal o xuíz o declara merecedor dunha pena.
Para que haxa culpabilidade teñen que presentarse os seguintes elementos:
Causas de inculpabilidade
A inculpabilidade son feitos que absolven ao suxeito no xuízo de reproche porque destrúen a culpa ou o dolo. Destrúen o vínculo ético e psicolóxico que se require para a existencia do delito.
Son causas de inculpabilidade:
Grupo Acteón
miniatura|225px|Mapa do grupo Acteón miniatura|300px|Localización do grupo Acteón (número 1) nas Tuamotu. O grupo Acteón (en francés Groupe Actéon) é un conxunto de catro atois situados ao sur das Tuamotu. Están aliñados ao longo de 47 km, de oeste a leste: Tamén se chamou grupo Matureivavao, xa que é o máis grande dos catro cunha superficie de 2,5 km². Están deshabitados e son visitados ocasionalmente polas plantacións de cocos. Administrativamente dependen da comuna das Illas Gambier. Atópanse a 225 km de Mangareva.
Foi descuberto por Pedro Fernández de Quirós, o 5 de febreiro de 1606, que o describe como catro illas iguais coroadas de cocos. En diferentes anotacións da viaxe aparece como as Catro Coroadas, as Catro Irmás ou as Alagadas. En 1983 foi devastado polos efectos dun ciclón.
Triturus
Triturus é un xénero de anfibios caudados da familia dos salamándridos, composto por unha serie de especies presentes en toda Europa coa excepción da maior parte de Escandinavia, e na parte occidental de Rusia, Asia Menor ao longo da costa do mar Negro e na costa sur do mar Caspio.
Especies deste xénero usáronse como indicadoras debido a que a súa presenza ou ausencia pode indicar a saúde do ambiente, por exemplo, o pH da auga e a presenza de contaminantes.
Especies
miniatura|240px|[[Triturus marmoratus no Parque Nacional de Peneda-Gerês.]]
Hipocampo (lúa)
Descubrimento
Showalter examinou as imaxes dos aneis de Neptuno tomadas polo Hubble (HST) no ano 2009 usando unha técnica semellante á do varrido fotográfico para compensa-lo movemento orbital, cando o 1 de xullo de 2013, detectou un punto difuso bastante obvio que representaba á nova lúa. Revisando imaxes de arquivo do Hubble, volvería a atopa-lo satélite ata retrotraerse a imaxes do 2004. A Voyager 2, pola contra, non puido detecta-la lúa no seu paso por Neptuno do ano 1989, por mor do seu baixisimo brillo. Dado que as imaxes xa hai bastante tempo que estaban a disposición do público, a lúa puido ser descuberta case por calquera.
Hipocampo é a sétima lúa a partir do planeta. É 14ª lúa descuberta de Neptuno, e é a primeira lúa de Neptuno descuberta dende setembro do ano 2003.
Nome
Foi nomeado (e aprobado pola IAU) a partir dos hipocampos, presentes na mitoloxía grega e romana como seres submarinos, conforme ó decidido para os satélites de Neptuno.
Orixe
A maior lúa de Neptuno, Tritón, que ten un movemento retrógrado e unha órbita inclinada, pénsase que foi capturada do cinto de Kuiper despois da formación do sistema de satélites orixinal de Neptuno. As órbitas das lúas preexistentes teríanse desprazado de lugar polo proceso de captura, este fenómeno tería expulsado a algunhas lúas e outras seguramente foron destruídas a causa de colisións con outros corpos do sistema de Neptuno. Pénsase que os actuais satélites interiores de Neptuno son unha acreación do cascallos e refugallos que quedaron a deriva despois de que a órbita de Tritón se tornase circular.