cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Roma antiga
Panteón de deuses
Sábese que xa os primeiros pastores romanos adoraban a algunhas divindades. Cando, séculos máis tarde, os romanos entraron en contacto coa cultura grega tomaron deles, entre outras cousas, o seu panteón de deuses, asimilando as divindades gregas coas súas. Estes deuses non eran seres perfectos e cheos de virtude, senón que eran iguais aos humanos en defectos, o único que os diferenciaba era que eran inmortais e que posuían poderes sobrenaturais.
Os deuses máis importantes eran:
Benade, A Faeira, As Pontes de García Rodríguez
Benade é un lugar da parroquia da Faeira no concello coruñés das Pontes de García Rodríguez na comarca do Eume. Tiña 9 habitantes no ano 2014 segundo datos do IGE, dos cales 4 eran homes e 5 eran mulleres.
ECIM
ECIM é o álbum de estrea da banda estadounidense de post-rock Cul de Sac, publicado no ano 1991 a través do selo Capella.
Benade
O topónimo galego Benade pode referirse a:
Semitas
miniatura|dereita|Mapa coa distribución das linguas semitas iniciais. Os semitas forman un conxunto de numerosos pobos e culturas estendidos desde a antigüidade nun gran territorio do Próximo e Medio Oriente e o norte da Península Arábiga, que desenvolveron importantes civilizacións.
Sancha Afonso
Sancha Afonso pódese referir a:
Pielas, Doso, Narón
Pielas é un lugar da parroquia de Doso no concello de Narón na provincia da Coruña. Tiña 8 habitantes no ano 2010 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística dos cales eran 3 homes e 5 mulleres.
Santa Isabel, Outeiro de Rei, Outeiro de Rei
Santa Isabel é un lugar da parroquia de Outeiro de Rei no concello lugués de Outeiro de Rei, na comarca de Lugo. Segundo o IGE, en 2013 tiña 148 habitantes (69 homes e 79 mulleres).
Selección de rugby do Uruguai
A Selección de rugby do Uruguai, máis coñecida como Los Teros, é o equipo que representa á URU nos partidos e competicións oficiais organizados por World Rugby e Suramérica Rugby. Considerada a segunda selección máis potente de Suramérica trala selección de rugby da Arxentina, clasificouse para disputar os mundiais de 1999, 2003 e 2015 (acadando dúas vitorias e cinco derrotas) e gañou os campionatos suramericanos de 1981 e 2014 (ningún deles xogado pola Arxentina).
Disputa os seus encontros no Estadio Charrúa de Montevideo, construído en 1984, con capacidade para 14.000 seareiros.
Gary Jules
Gary Jules, nado como Gary Jules Aguirre, Jr. o 19 de marzo de 1969 en Fresno (California), é un cantautor estadounidense principalmente coñecido pola versión que fixo de Mad World, canción de Tears For Fears que gravou co seu amigo Michael Andrews para o filme Donnie Darko.
O Caxigo, Fraialde, Pol
O Caxigo é un lugar da parroquia de Fraialde no concello lugués de Pol na comarca de Meira. Segundo o IGE, en 2013 tiña 2 habitantes (1 home e 1 muller).
Parroquias de Pol
🇵🇱
Partido Regionalista de El Bierzo
O Partido Regionalista de El Bierzo (Partido Rexionalista do Bierzo en galego) ou PRB xurdiu no ano 2001 como unha escisión do Partido de El Bierzo liderada por Tarsicio Carballo, un feito paradoxal, se temos en conta que foi el quen fundara o Partido de El Bierzo no ano 1979.
É un partido de ideoloxía bercianista que avoga pola creación dunha rexión autónoma para o Bierzo debido ao seu pasado coma provincia no século XIX e as características particulares da rexión. O partido defende a integración no Bierzo de todas aquelas bisbarras que foron parte da antiga provincia do Bierzo e que hoxe non o son como Valdeorras, Villablino e algunhas aldeas adxacentes da bisbarra da Cepeda en León. O partido defende a promoción e o uso da lingua galega no Bierzo.
Historia
No ano 2000 celebrouse un congreso do partido, e unha nova dirección fíxose cargo do Partido de El Bierzo. Isto xerou unha serie de desavinzas entre Tarsicio Carballo e a nova dirección do partido, o cal rematou nun enfrontamento cos membros do partido e na marcha de Tarsicio Carballo e os seus seguidores, os cales fundaron o Partido Regionalista de El Bierzo en 2001.
Este partido protagonizou accións políticas moi rechamantes no Bierzo. O seu fundador Tarsicio Carballo protagonizou unha folga de fame de 19 días no 2010 para denunciar o abandono do Bierzo por parte das institucións e para pedir melloras e máis investimentos no Bierzo. O PRB en 2013 organizou unha campaña para que todos os concellos do Bierzo puxesen unha rúa chamada Provincia do Bierzo, mesmo chegou a propoñer que o concello de Ponferrada substituíse os nomes da Avenida Reino de León e a rúa Fueros de León por Provincia do Bierzo e Bérgida. Tamén reclamou que o bispado de Astorga traslade a súa sede diocesana a Ponferrada por ser a cidade máis poboada da diocese. O partido tamén reclama o traslado ao Bierzo de documentos históricos coma o Edicto de Augusto e pediu a inclusión de contidos bercianos na súa programación á TVG.
Alén destas reclamacións tan rechamantes. A maioría das reclamacións do PRB son de carácter local e municipalista: peticións para o arranxo de rúas, construción e reparación de infraestruturas, arranxo e construción de estradas e accesos viarios , coidado do medio ambiente , restauración de monumentos , dotación de medios para a loita contra os incendios , investimentos para o Bierzo etc
O PRB celebra a fundación do movemento bercianista o 23 de abril nun acto homenaxe nos restos do castro Bergidum.
O partido ten presentado as súas candidaturas principalmente nas eleccións municipais e autonómicas durante estes anos. Para as vindeiras eleccións autonómicas e municipais do 2015, Tarsicio Carballo repite como candidato para a alcaldía de Ponferrada.
Nas eleccións municipais de 2015, o PRB obtivo un concelleiros no concello de Ponferrada. Isto significou o regreso de Tarsicio Carballo á política municipal no concello de Ponferrada ao ser a testa de lista desta formación política.
Nas eleccións municipais de 2019, o PRB obtivo dous concelleiros no concello de Ponferrada, o que significa unha mellora nos resultados electorais en comparanza cos resultados de hai catro anos. Isto tamén significou que Tarsicio Carballo, o presidente desta formación política, revalidou a súa acta de concelleiro.
En decembro de 2020, o PRB levou unha proposta ao pleno do Concello de Ponferrada para solicitar á Xunta de Castela e León converter ao Bierzo na décima provincia desta Comunidade autónoma. Porén, a proposta foi rexeitada polo pleno do Concello de Ponferrada de xeito maioritario. A Xunta directiva do partido decidiu non presentarse ás eleccións ás Cortes de Castela e León convocadas para febreiro de 2022.
Resultados electorais
Os resultados electorais do partido nas eleccións presentadas son os seguintes :
Eleccións ás Cortes de Castela e León
Eleccións municipais
Os Castriños, A Illa de Arousa, A Illa de Arousa
Os Castriños é un lugar da parroquia da Illa de Arousa do concello do mesmo nome, na comarca do Salnés, provincia de Pontevedra. En 2007 tiña 102 habitantes (46 homes e 56 mulleres), un menos ca en 2006.
Emilio de Villota
Emilio de Villota Ruíz nado en Madrid, España o 26 de xullo de 1946 é un expiloto de carreiras español. Participou en 15 Grandes Premios do Campionato do Mundo de Fórmula 1 entre e, cualificando só en dúas. Participou na maior parte das carreiras do Gran Premio de España entre e  e converteuse nunha forza importante no breve Campionato Aurora AFX de Fórmula 1 para coches de Fórmula 1, gañando título en 1980.
Traxectoria
miniatura|Camión de Emilio de Villota. Villota chegou por primeira vez á escena deportiva internacional en 1972, cando correu cun SEAT 124 SC, nas 4 Horas do Jarama, unha rolda do European Touring Car Championship [ETCC]. Nun coche presentado pola Scuderia Filipinetti, foi co-pilotado por H. Hengstenberg ao 15º lugar da xeral. De Villota non volvería ao deporte motor internacional ata 1975, cando volveu a correr no ETCC, esta vez nun Ford Capri RS 2600, esta vez axudado por Jorge de Bagration. O dúo non terminou no Trofeo de Zandvoort, disputado no Circuíto Park Zandvoort. Con todo, cando a parella española uniuse a Nicha Cabral, para a súa carreira en casa, nas 4 Horas do Jarama, terminaron en segundo lugar, aínda que a cinco voltas do gañador.
Valéndose dunha regulamentación que por entón permitía a participación de pilotos privados que puidesen adquirir un monopraza regulamentario e competindo á marxe das escuderías oficiais e do campionato de construtores, Emilio debutou na F1 aos mandos dun Brabham con motor Ford, comprado ao efecto de poder participar no Gran Premio de España de 1976. O regulamento obrigaba a superar unha precualificación con carácter eliminatorio e unha cualificación o sábado, tamén con carácter eliminatorio e que á súa vez definía a orde na grella de saída. De Villota non conseguiu clasificarse.
De Villota volveu a Inglaterra para o comezo da seguinte tempada, unha vez máis competindo para Lyncar que agora presentábase baixo o nome de Iberia Airlines, gañando a carreira de abertura das 1977 Shellsport G8 International Series, en Mallory Park. Con todo, logo de apenas catro carreiras, De Villota abandonou a serie pola F1.
En o piloto desenvolveu un proxecto máis ambicioso que o convertería no quinto español en participar na Fórmula 1, logo de Alfonso de Portago Alex Soler-Roig Antonio Creus e Paco Godia. Baixo patrocinio principal de Iberia, Emilio liderou a estrutura dun modesto equipo privado que con licenza de "concursante internacional" e baixo a denominación de Iberia Airlines F1 disputou 7 grandes premios da tempada europea. Tratábase dunha escudería privada que non competía no campionato de construtores, tan só competía no de pilotos, e contaba con medios bastante escasos; un camión para desprazar o monopraza e os recambios e un Ford prestado por Ford España no que se desprazaban os membros do persoal, conformada por seis persoas, incluíndo ao propio Emilio. Para o proxecto Iberia, adquiriu un McLaren M23 con motor Ford-Cosworth DFV, pintado coas cores dos patrocinadores do equipo. Aos mandos dese monopraza logrou clasificarse para o Gran Premio de España de 1977, acabando 13º, e para o Gran Premio de Austria de 1977 no que un accidente na última volta privoulle de cruzar a meta, clasificándose pese a iso en 17ª posición.
De novo como privado intentou disputar o Gran Premio de España de 1978, fallando de novo na clasificación. Tras este fracaso afastouse momentaneamente da Fórmula 1 pasando a disputar o campionato Aurora F1, competición orientada a equipos e participantes privados que se disputaba en paralelo á Fórmula 1 con monoprazas de Fórmula 1 e Fórmula 2. No Aurora, un campionato máis económico e que polo tanto facía depender menos aos pilotos de importantes patrocinios ou estruturas deportivas para ser competitivos, Emilio destacou, acabando 3º nos certames de 1978 e 1979, e proclamándose campión en 1980 cun Williams FW07 de RAM Racing. Durante este período, gañou nove carreiras, incluíndo o infame Gran Premio Lotteria di Monza.
Nese ano e de novo como privado volveu intentar a clasificación para o Gran Premio de España de 1980 de Fórmula 1 aos mandos dun Williams e con patrocinio do Banco Occidental. Con todo durante os días previos ao mesmo estalaba unha loita de poder largamente xestada entre a FISA (federación internacional) presidida por Jean-Maríe Balestre e a FOCA (asociación de equipos) liderada por Bernie Ecclestone que conducía finalmente á disputa da proba coa ausencia dos equipos partidarios da FISA e á invalidación dos resultados. Nestas condicións de Villota obtivo a ansiada cualificación podendo disputar a carreira, durante a cal protagonizó un incidente, sacando de pista a Carlos Reutemann e a Jacques Laffite cando trataban de dobralo na loita polo liderado. Con todo ao quedar invalidados os resultados da proba por parte da FISA a participación neste gran premio non conta a efectos oficiais.
en 1981, De Villota fixo o cambio á World Endurance Championship of Drivers. Logo de asinar con Having Team Lola, para competir no Grupo 6 cun Lola T600 con motor Cosworth DFV, xunto a Guy Edwards. Fixeron un mal comezo da tempada, non puideron terminar as súas dúas primeiras carreiras. Logo dun oitavo lugar nos ADAC 1000 km Rennen Nürburgring, a o dúo unese Juan Fernández, na que sería a primeira carreira de Villota no Circuíto de Sarthe. O trío finalizou no 15º lugar, e terceiro na súa clase. O gran resultado nas 24 Horas de Le Mans de 1981 inspirou a de Villota e Edwards para gañar a súa seguinte carreira, a Coppa Florio, 6 ore Enna-Pergusa de 1981 por dúas voltas. O dúo gañaría unha vez máis en 1981, esta vez ao final da tempada de 1981 na Flying Tiger 1000. Baixo a choiva intermitente en Brands Hatch, que gañarían por unha marxe de oito voltas.
En 1982 realizou o seu último intento na Fórmula 1. Como piloto privado unha vez máis (co Equipo LBT March) aos mandos esta vez dun March 821, con motor Ford Cosworth, buscou a clasificación, sen éxito, durante cinco grandes premios sendo a primeira vez na súa carreira como piloto de Fórmula 1 que cruzaba o Atlántico para competir fóra de Europa. Tras esta tempada o piloto reorientou a súa carreira cara a outras disciplinas mentres os cambios na regulamentación da Fórmula 1 acababan por facer desaparecer a figura do piloto privado.
En 1988, de Villota retirouse das carreiras internacionais, aínda que aínda gañou tres campionatos españois da Porsche Carrera Cup en catro anos (1993, 1995 e 1996) a nivel nacional. Con todo, en 1996 compite cun Porsche 911 Bi-Turbo no Gran Premio Repsol de Resistencia del Jarama, unha rolda da BRP Global GT series, xunto a Pablo de Villota e Fulvio Ballabio. Sería cinco anos máis antes de que reapareza, esta vez no Autódromo do Estoril, correndo nun Porsche 911 GT2, nunha carreira de GT española. De Villota continuou nas carreiras, aínda que principalmente en España.
Logo de retirarse
Actualmente dirixe o equipo e a escola de carreiras, Emilio de Villota Motorsport. O seu fillo Emilio de Villota correu en Fórmula 3 e Fórmula 3000. A súa filla María de Villota foi piloto de probas de Marussia F1. Un grande accidente durante nunha proba en xullo de 2012 deixouna con lesións graves, o que finalmente lle provocou á morte en outubro de 2013.
Resultados Completos na Fórmula Un
(Chave) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida.
Complete Shellsport International Series results
(clave) (nota: resultados en bgrosa indican pole position; resultados en cursiva indican volta rápida)
Resultados completos no campionato británico de Fórmula 1
(clave) (nota: resultados en grosa indican pole position; resultados en cursiva indican volta rápida)
Complete European Formula Two Championship results
(clave) (Carreiras en grosa indican pole position; carreiras en cursiva indican volta rápida)
Juan Modesto
Juan Guilloto León, nado en El Puerto de Santa María o 24 de setembro de 1906 e finado en Praga o 19 de abril de 1969, habitualmente coñecido como "Modesto" ou Juan "Modesto", foi un destacado militar español durante a guerra civil española e membro do Partido Comunista de España (PCE). Procedente da escala de milicias, ao final da guerra alcanzou o grao de xeneral republicano.
Xuventude e adestramento
Naceu en El Puerto de Santa María nunha familia de traballadores das adegas da zona. Foi compañeiro de estudos do poeta Rafael Alberti, que narra no seu libro La arboleda perdida o seu reencontro no Madrid republicano e en Alacant, última etapa do seu exilio en España. Serrador de profesión, foi profundamente influenciada polos sucesos e as ideas da Revolución de Outubro en Rusia e acabou uníndose ao PCE en 1930.
Na súa mocidade trasladouse ao Marrocos español para entrar no corpo de regulares, no que estivo activo durante algúns anos. Alí alcanzou os seus primeiros coñecementos militares e foi ascendido a cabo de regulares, aínda que máis tarde foi degradado e expulsado do corpo. . Logo da proclamación da Segunda República, o partido enviouno á Unión Soviética para recibir adestramento militar na Academia Militar Frunze do Exército Vermello, onde as materias estaban baseadas na disciplina operacional-táctica, o marxismo-leninismo, a historia do PCUS, a historia militar, as linguas estranxeiras etc. Tamén aprendeu algo de ruso, unha lingua que máis tarde lle sería moi útil.
Volveu a España e a partir de 1934 tomou parte na organización das milicias comunistas, as chamadas Milicias Antifascistas Obreiras e Campesiñas (MAOC), creadas para a protección dos líderes comunistas e como forza de defensa para as seccións locais e militantes contra os ataques de grupos violentos, como a Falanxe. Tamén participou na organización do Sindicato de Oficios Varios e na sección española do Socorro Vermello.
Segundo Santiago Carrillo, o pseudónimo de Modesto foi adoptado por Guilloto como "nome de guerra" mentres desenvolvía actividades clandestinas.
Guerra Civil Española
Cando estalou a guerra civil, estaba en Madrid, onde dende días antes do 18 de xullo estaba a prepararse para o esperado golpe de estado. Cando se estendeu pola capital o rumor de que o Cuartel da Montaña se unira ao levantamento militar, foi alí con membros da milicia comunista das MAOC, participando no posterior asedio e asalto final ao edificio. As milicias comunistas ocuparon o colexio-convento dos Salesianos situado no distrito de Tetuán e fixeron dela a súa sede onde naceu o 5º Rexemento de Milicias Populares, unha milicia comunista que co tempo se faría célebre e alcanzaría unha grande influencia pola súa eficacia militar con respecto a outras milicias. O certo é que o 5º Rexemento converteuse nunha escola de futuros líderes militares e oficiais do futuro Exército Popular da República, como Líster, Etelvino Vega ou o propio Modesto, entre outros. Juan Guilloto foi un dos organizadores e primeiros comandantes do V Rexemento, do que se converteu en xefe en outubro de 1936. Durante estas primeiras semanas da guerra distinguiuse nas operacións da Serra de Guadarrama ao mando das milicias comunistas, trasladándose máis tarde ao sur.
As batallas en torno a Madrid
A finais de agosto trasladouse á provincia de Toledo, onde liderou un batallón que intentou conter o avance franquista cara a Madrid. Distinguiuse especialmente nas loitas coas tropas do Exército de África ao longo do río Texo durante o seu avance a Madrid, destacando as súas intervencións en Talavera, Santa Olalla, Toledo ou Illescas. Durante os combates na área de Talavera-Santa Olalla revelouse como un verdadeiro líder militar ao lograr coordinar as accións de milicias e unidades regulares (Garda de Asalto) baixo o seu mando. En novembro destacou de novo durante a defensa de Madrid.
Inicialmente tiña mandado a 18ª Brigada Mixta durante a súa etapa de adestramento. O 31 de decembro de 1936, o xeneral Miaja encargoulle o mando da 4ª División, situada ao oeste da capital. Foi a súa división a que recibiu plenamente a nova ofensiva franquista cara á estrada da Coruña o 3 de xaneiro de 1937. A división de Modesto sufriu grandes baixas e as brigadas mixtas integradas nela chegaron a perder a cohesión entre si, pero a mediados do mes esgotouse a forza da ofensiva franquista e os republicanos conseguiron manter as súas posicións. A principios de febreiro os franquistas atacaron de novo, esta vez pola área do Jarama, ao sur da capital. Os republicanos quedaron sorprendidos con esta nova ofensiva e non esperaban un ataque con tanta furia como o levado a cabo pola columna de García-Escámez. Modesto foi enviado ao Jarama para apoiar a defensa coa súa división. A coordinación das unidades republicanas baixo o control de Modesto revelou de novo a súa capacidade de mando, mentres que a ofensiva franquista chegou a cruzar o Jarama pero foi detida e finalmente fracasou. Despois das loitas do Jarama e da súa participación destacada, foi ascendido a tenente coronel e o 22 de marzo foille asignado o mando do recentemente creado V Corpo de Exército, recentemente creado. O máis tarde famoso V Corpo foi o grupo onde quedaron encadradas as divisións comunistas como a 11ª de Líster ou a 46ª de El Campesino.
O 6 de xullo, Modesto e o seu corpo do exército (formado polas divisións 11ª, 46ª e 35ª ) participaron na ofensiva republicana de Brunete, que tiña como obxectivo rodear as divisións franquistas que asediaban Madrid. Casa de Campo e a Cidade Universitaria. Os avances republicanos foron importantes, pero o día 15 a ofensiva republicana quedou detida e comezou algúns días despois o contraataque franquista, que conseguiu recuperar terreo e as operacións déronse por rematadas. As perdas do V Corpo foron moi altas aínda que logrou preservar algunhas cidades reconquistadas. Con todo, a actuación de Modesto durante a batalla recibiu eloxios dalgúns comandantes republicanos, como os feitos polo coronel Menéndez López no seu informe:
Fronte de Aragón
Un mes máis tarde Modesto e o V Corpo foron enviados á Fronte de Aragón, onde interveu na ofensiva de Zaragoza (26 de agosto), tendo un bo rendemento nos primeiros días, aínda que os avances republicanos foron detidos rapidamente e a operación fracasou. O que comezou inicialmente como unha loita por Zaragoza acabou converténdose na Batalla de Belchite, unha cidade de certa importancia que se viu rodeada o primeiro día da ofensiva e que mantivo unha resistencia implacable contra o mellor do Exército Popular. O 6 de setembro, os últimos defensores de Belchite rendéronse e as operacións quedaron finalizadas. Modesto interveu nas últimas etapas da batalla de Teruel. Esta praza fora conquistada polos republicanos o 7 de xaneiro de 1938, tras dúas semanas de cerco polas súas tropas. A finais de febreiro os exércitos franquistas contraatacaron e rodearon algunhas unidades republicanas na cidade, como a 46ª División do Campesiño. Valentín González acusou máis tarde a Modesto e Líster de que o abandonaron á súa sorte, unha acusación que os republicanos negaron.
Despois dos combates en Teruel, produciuse a gran ofensiva franquista en Aragón e a conseguinte retirada de todas as divisións republicanas a Cataluña e o Levante. As unidades baixo o mando de Modesto lograron deter ás tropas de Franco en Tortosa, aínda que quedaron rodeados en Cataluña e separadas do resto da zona republicana.
Comandando o exército do Ebro
miniatura|323x323px|Distribución dos exércitos na [[Batalla do Ebro|Fronte do Ebro ás 00:15 do 25 de xullo.]] O 30 de abril de 1938 foi posto ao mando da Agrupación Autónoma do Ebro, unha nova formación militar que agrupou ás unidades republicanas que quedaran rodeadas ao norte do Ebro. O mes seguinte reestruturouse esta formación e foi creado o Exército do Ebro, que quedou baixo o mando de "Modesto". O novo exército estaba composto polos Corpos de Exército V, XII e XV e dirixidos respectivamente polos oficiais Líster, Vega e Tagüeña. Os republicanos preparaban a maior ofensiva de todas as que se organizaran durante a guerra: a idea era que as unidades republicanas no sur de Cataluña, o exército do Ebro, cruzasen o río e alterasen as comunicacións de Franco co leste, paralizando as súas operacións nesa zona. De ser posible, deberían dirixirse cara ao sur ao encontro dos seus compañeiros do Exército do Levante, volvendo unir de novo as dúas zonas republicanas illadas, aínda que esta era unha posibilidade moi remota.
Na noite do 24 ao 25 de xullo, cun ceo sen lúa, as forzas republicanas comezaron a cruzar o Ebro nunha fronte de máis de 50 km que ía de Mequinensa a Amposta, preto da desembocadura do río. Nun rápido movemento, conseguiron establecer varias cabezas de ponte e moverse profundamente cara o interior, onde chocaron cunha resistencia moi forte en Gandesa. Detido o seu avance, as tropas comezaron a cavar trincheiras. O tenente coronel Modesto planeara bombardear Gandesa pero a aviación republicana (como dende o primeiro día da ofensiva) aínda non aparecera no sector do Ebro, con gran indignación por parte da infantería republicana. O impacto da ofensiva republicana era enorme tanto en España como en Europa, xa que se cría pouco máis que imposible que unha ofensiva de tal calibre puidese ser realizada por un exército ao que se daba por derrotado. A alegría na España republicana foi inmensa, así como as felicitacións a Modesto pola súa competente dirección durante as operacións, sendo recompensado coa promoción a coronel. Para o xeneral Franco, o reto desta ofensiva republicana non era algo que puidese asumir politicamente e, consecuentemente, foi á fronte do Ebro coas súas mellores unidades militares, listo para eliminar esta ameaza. Nunha sanguenta loita de case 4 meses, os dous exércitos mantiveron unha longa lista de combates dos que finalmente saíu vencedor o exército franquista. Modesto, con todo, mostrou as súas mellores habilidades de organización e mando durante a batalla, pero non puido evitar o resultado final e a mediados de novembro, el e os seus homes tiveron que cruzar o río de novo.
O 23 de decembro comezou a ofensiva final franquista sobre Cataluña, atopando unha gran resistencia dalgunhas unidades republicanas. Nese momento o Exército do Ebro estaba moi esgotado tanto en tropas humanas como materiais, aínda que mantivo unha resistencia na medida das súas posibilidades (sen poder evitar a caída de Barcelona). A principios de febreiro, os restos do exército do Ebro chegaron ao norte de Cataluña, onde intentaron organizar unha liña de defensa aproveitando o novo equipo militar que chegaba ao outro lado da fronteira francesa, aínda que foi imposible. Modesto propuxo evacuar a Francia os restos do exército do Ebro para, unha vez alí, trasladalos á zona central, onde continuar a loita, pero era unha idea completamente fóra de lugar para as circunstancias reais. O 9 de febreiro, el e a maioría dos seus homes xa estaban no outro lado da fronteira francesa.
Final da guerra
Tras a caída de Cataluña, foi a Francia, de onde volveu á zona centro con outros líderes e militares comunistas. Alí estaba o presidente Negrín na coñecida como Posición Yuste, en Alacant, onde se estableceran el e o seu goberno ademais dos principais líderes do PCE. A principios de marzo foi ascendido ao rango de xeneral e, segundo algúns autores, estaba previsto que fose nomeado comandante en xefe do Exército do Centro. Con todo, hai discrepancias con respecto a este último punto. Nese momento, o 5 de marzo produciuse o golpe de estado do coronel Casado. Nos momentos de incerteza antes do golpe de estado, Modesto estaba xogando ao xadrez co ministro Julio Álvarez del Vayo, sen saber moi ben o que sería del ou dos que o acompañaban. Finalmente, xunto co presidente Negrín, Líster e outros líderes republicanos ou do PCE, o 6 de marzo deixou España en avión camiño ao exilio.
Exilio
Ao finalizar a guerra e refuxiouse na súa militancia no Partido Comunista de España, conseguiu trasladarse á Unión Soviética xunto con outros militares españois do PCE como Enrique Líster, O Campesiño, O Esquinazau etc. As autoridades soviéticas recoñeceron as súas graduacións adquiridas no Exército Popular da República. Durante a súa estancia foi asignado de novo á Academia Militar Frunze para ampliar os seus estudos. Cando o 22 de xuño de 1941 a Alemaña nazi invadiu a URSS, el e outros españois solicitaron a súa incorporación á fronte, unha petición que foi desestimada polas autoridades soviéticas. Stalin argumentou que deberían reservarse para a súa futura loita en España, polo que continuou a servir na Academia Frunze. Coa guerra máis avanzada foi destinado ao Exército Búlgaro comunista que loitou contra os nazis xunto coas tropas do Exército Vermello durante a retirada alemá dos Balcáns no outono de 1944.
Despois da guerra, continuou a militar no PCE, pero foi derrotado nas loitas internas entre as distintas faccións do Partido Comunista de España para tomar o control da mesma e retirouse a Praga (capital de Checoslovaquia). Alí estaba cando foi sorprendido polos acontecementos da chamada Primavera de Praga en 1968, unha onda de cambios liberais no ríxido sistema comunista en Checoslovaquia. Os soviéticos temían que estes cambios significasen un debilitamento do sistema comunista en Europa do Leste, o coñecido como Pacto de Varsovia, polo que as tropas dos países comunistas invadiron o país para frear o proceso e asegurar a permanencia de Checoslovaquia no Bloque Oriental. Como moitos checoslovacos, Modesto opúxose á entrada de tanques soviéticos en Praga. Ao ano seguinte escribiu as súas memorias, Soy del Quinto Regimiento, publicadas en París, aínda que a súa morte tamén coincidiu nese ano.
O Chao, Doso, Narón
O Chao é un lugar da parroquia de Doso no concello de Narón na provincia da Coruña. Tiña 11 habitantes no ano 2010 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística dos cales eran 5 homes e 6 mulleres.
Mangalia
Mangalia é unha cidade portuaria situada na costa romanesa do Mar Negro, ao sueste do condado de Constanţa.
Historia
A colonia milesia chamada Calatis foi fundada a inicios do século V a. C durante o reinado do rei macedonio Amintas III.
A partir do século IX foi coñecida polos turcos como Pangalia, polos romaneses como Tomisovara e polos gregos como Panglicara. Foi un dos portos máis importantes da costa occidental do mar Negro.
Situación xeográfica e clima
Mangalia está situada a 43°49' de latitude norte e a 28°35' de lonxitude leste, cunha elevación aproximada de 10 m. Está emprazada a 44 km ao sur da cidade de Constanţa, ao sur do paralelo 44 Norte, e na mesma latitude que a cidade de Niza. Mangalia é o máis meridional centro de vacacións da costa romanesa do mar Negro.
Mangalia caracterízase por un moderado clima marítimo (cunha media anual de temperatura 11,2 °C), con calorosos veráns (a media de xullo é duns 22 °C) e invernos temperados (a media de xaneiro é de 0,2 °C).
Mangalia ocupa o segundo lugar do país, tras Băile Herculane, con medias de temperaturas invernais sobre 0 °C. A primavera chega pronto pero é fresca e o outono é longo e caloroso.
No verán, a nebulosidade é reducida (uns 25 días soleados ao mes) e a duración da luz solar é de 10-12 horas ao día.
A precipitación anual é baixa (uns 400 mm).
A brisa mariña é forte no verán. Os axentes naturais curativos da auga do mar Negro, a cal ten cloruros, sulfatos, sodio, magnesio, e é hipotónica (15,5 g de mineralización). As augas minerais da primavera son sulfurosas, cloradas, bicarbonatadas, sódicas, cálcicas, mesotermais (21-28 °C) en pártea norte da cidade, no área da praia entre Saturno e Venus, o lodo sulfuroso, rico en minerais, o cal é extraído do lameiro de turba do norte da cidade (desde hai 250 anos) e o clima mariño, rico en aerosois salinos e radiación solar que exercen un estimulante efecto no organismo.
Karima Adebibe
Karima Adebibe, nada en Tower Hamlets (Londres) o 14 de febreiro de 1985, é unha actriz e modelo inglesa.
Traxectoria
Traballaba de axudante dunha tenda de roupa. En 2004 apareceu en Alien vs. Predator, e en febreiro de 2006 foi elixida como nova cara de Lara Croft, a heroína protagonista da saga de videoxogo Tomb Raider. Ocupa o sétimo posto das modelos (reais) que interpretan a Lara Croft.
Datos
Mide 1,73 m, ten os ollos azuis-verdosos e grises, e o pelo castaño.
Occipicio
miniatura|dereita|Occipicio nun rapaz.
O occipicio é o termo anatómico para se referir á parte da cabeza que se sitúa na zona inferior e posterior.
Importancia clínica
O traumatismo do occipicio pode ocasionar crebadura da base do cranio. Un occipicio prominente é característico da trisomía 18 (a síndrome de Edwards), asociado a micrognacia (queixada pequena), pavillóns auriculares de implantación baixa e retardo mental.  Asóciase tamén á trisomía 9. A identificación da localización do occipicio fetal é importante no paristallo. Esta rexión emprégase ademais como punto de reparo anatómico durante a medición do perímetro cefálico, empregando unha fita métrica que se estende desde o occipicio até o arco superciliar.
Paco Maestre
Francisco Maestre Soriano, coñecido coma Paco Maestre, nado en Mérida o 2 de xullo de 1957 e finado en Madrid o 27 de xaneiro de 2011, foi un actor español de cine, televisión e teatro.
José María Díaz Pan
José María Díaz Pan, coñecido como Jaime, nado en Pravio (Cambre) cara a 1916 e finado en Vilarmaior en 1951, foi un guerrilleiro antifranquista galego.
Vida persoal
Casou con Josefa Otero Varela, que finou en 1993, e foi pai de Raquel Díaz Otero.
Punto material
En física un punto material é unha entidade idealizada que ten unhas dimensións prescindibles respecto ao fenómeno en estudo, polo tanto a súa estrutura interna non interesa e o corpo pódese tratar como se a súa mase estivera concentrada nun punto do espazo. A utilidade do concepto de punto material está en poder asociar ao corpo un punto xeométrico e xa que logo poder operar no espazo cartesiano cos métodos da xeometría analítica.
Non se pode tratar calquera corpo como punto material. En efecto en mecánica clásica para un punto material rexe rigorosamente o segundo principio da dinámica: e para que un sistema extenso sexa considerado como un punto material ten que ser posible confundir a súa aceleración coa do seu centro de masa.
De forma análoga débese poder identificar a resultante das forzas exercidas sobre o corpo coas que se exercen sobre o punto material que o representa. Isto é posible porqué rexe para os sistemas extensos a primeira ecuación cardinal:
onde F_i son as forzas exercidas no corpo, e é a aceleración do centro de masa do corpo.
Roberto Bautista
Roberto Bautista Agut, nado en Castelló de la Plana o 14 de abril de 1988, é un tenista español.
Traxectoria
Considerado na súa adolescencia como unha das máis firmes promesas do tenis español, en 2009 foi gañador dunha medalla de ouro e outra de bronce nos Xogos Mediterráneos, celebrados en Pescara. Non obstante, tivo que esperar ata os 24 anos para ingresar entre os cen primeiros tenistas da clasificación mundial, algo que logrou tras alzarse con tres vitorias na categoría Challenger. Venceu o seu primeiro torneo ATP World Tour en 2014, ano no que alcanzaría a súa mellor clasificación ata a data (14º) e o premio ao tenista con mellor progresión da tempada.
Pest
Pest pode referirse a:
Premio de poesía Anduriña Voandeira
O Premio de Poesía Anduriña Voandeira é un certame de poesía convocado cada ano pola Irmandade de Centros Galegos en Euskadi e cofinanciado pola Secretaría Xeral da Emigración da Consellería da Presidencia da Xunta de Galicia.
Gañadores
2015: 2014:
2013:
2012:
2011: (xurado: Xosé Estévez Rodríguez, Débora Álvarez Moldes e Alexandre Gaiferos Parrado Freire)
2009:
2007:
2006:
2005:
2003:
Paradela, A Illa de Arousa, A Illa de Arousa
Paradela é un lugar na parroquia da A Illa de Arousa do concello do mesmo nome, na comarca do Salnés, provincia de Pontevedra. No ano 2007 tiña 522 habitantes, dos cales 261 eran homes e 261 mulleres. O que supón un aumento de 3 habitantes en relación ao ano 2006.
Estadio Presidente Juan Domingo Perón
O Estadio Presidente Juan Domingo Perón é un estadio de fútbol arxentino da cidade de Avellaneda. Foi inaugurado en 1950 e ten capacidade para 54.000 espectadores. Serve de localía ao Racing Club.
Baía de Hudson
miniatura|250px|Baía de Hudson 250px|miniatura|Partes centro e leste da baía, aínda cubertas polos xeos, o 21 de maio de 2005. A baía de Hudson atópase no nordés do Canadá. Limitan coa mesma o norte das provincias de Ontario, Quebec e Manitoba e o sueste de Nunavut. A baía de Hudson forma parte do océano Ártico. Conecta polo leste co océano Atlántico a través do estreito de Hudson, e polo norte co resto do Ártico, a través do canle de Foxe, que non se considera parte da baía. Todas as illas da baía de Hudson forman parte de Nunavut.
Xeografía física
A baía de Hudson ten preto de 1000 km de anchura e 700 km de norte a sur e a súa conca é pouco profunda: a súa profundidade media é de 125 m e é inferior a 80 m ata 100 km da costa. O fondo é xeralmente pouco accidentado soamente con algunhas depresións e bancos pouco profundos. A razón é que foi formada durante a última glaciación polo "cepillado" do Escudo Canadense durante o Precámbrico polos glaciares.
Se observamos o mapa da baía, podemos comprobar que a parte sueste da baía de Hudson ten a forma dun semicírculo. Aínda que ningunha proba apóiao, unha hipótese avanzada é que esta forma sería o cráter dun dos maiores impactos dun meteorito do mundo, cun diámetro duns 300 km.
O fluxo das augas das Illas Árticas ao norte da baía e das augas que proveñen de numerosos ríos como o Churchill e o Nelson, manteñen na baía un nivel máis elevado de auga doce que o nivel medio dos mares. As súas augas vértense cara ao océano Atlántico polo angosto Estreito de Hudson. Por mor deste estreitamento, e o tamaño excepcional da baía, a masa de auga pode dar moitas veces a volta antes de saír.
A xeada da baía prodúcese en outubro e persiste ata xuño aínda que se forman aberturas no xeo, ata durante o máis frío do inverno, baixo o efecto do vento. O contraste entre estas augas expostas ao aire libre cuxa temperatura é de aproximadamente -2 °C e o aire ambiente moito máis frío baixo as aberturas, xera precipitacións de neve importantes pero moi localizadas.
Tralo desxeo, prodúcese unha circulación marítima limitada. Ademais dos kayaks Inuits, os botes amerindios e barcos de cabotaxe de todo tipo, as embarcacións da Garda Costeira canadense abren canles no xeo e abastecen aos pobos costeiros. Algunhas embarcacións de altura tamén fan escala en Churchill (lago Manitoba) para o transporte do trigo que provén das Praderías canadenses.
Fauna
As especies de peixes máis abundantes son o salvelino (salvelinus alpinus) ou troita ártica, o capelán (mallotus villosus), o bacallau polar (boreogadus saida) e o bacallau de Groenlandia (gadus ogac). Preto de 20.000 belugas (delphinapterus leucas) ou baleas brancas, pasan o verán ao longo da costa oeste da baía; os grupos do estuario do río Nelson son probablemente os máis importante do mundo.
O oso polar é outra importante habitante da baía. Preto da cidade de Churchill, os osos polares pasan a tempada estival hibernando, ao contrario que outros osos, e parindo aos seus pequenos. Os vertedoiros son un lugar de cita no outono no momento da volta cara á baía, ata que o xeo sexa bastante sólido para soportalos. Tratan así de atopar un pouco de alimento logo de 6 meses de xaxún antes de poder cazar a súa presa favorita: a foca. Isto causa problemas nas relacións humano-oso.
As marismas da baía de Hudson son frecuentadas por algunhas das poboacións máis importantes de aves acuáticas. En particular aniñan alí as famosas barnaclas canadenses (Branta canadensis) e unha das poboacións máis importantes do mundo de falcóns peregrinos.
Flora
As terras ribeiregas da baía cobren 324.000 km², son relativamente chairas e cubertas de lamazais acedas. A baía de Hudson sitúase en xeral ao norte do límite das árbores. A vexetación ao sur é de tipo muskeg, unha mestura de turba con algunhas árbores. Os indios cree chámano wiinipekw, auga cenagosa, o mesmo nomee que para o lago Winnipeg. Avanzando cara ao norte da baía atopamos a tundra e o permafrost onde o mercurio está a maior parte do ano bastante por baixo do punto de conxelación.
Bebe
O termo Bebe pode referirse a:
Bebe é tamén o nome de:
A Gaiba, Doso, Narón
A Gaiba é un lugar da parroquia de Doso no concello de Narón na provincia da Coruña. Segundo o Instituto Nacional de Estadística en 2010 tiña doce habitantes (seis homes e seis mulleres).
Tommy Robredo
Tommy Robredo Garcés, nado en Hostalric (Xirona) o 1 de maio de 1982, é un tenista español.
Illa Tory
miniatura|250px|A illa Tory dende a costa de Irlanda. A illa Tory (en Oileán Toraigh) é unha illa irlandesa que se atopa a 12 quilómetros da costa noroeste do Condado de Donegal. A súa lonxitude é de máis ou menos 5 quilómetros e a súa amplitude de algo máis dun, e conta cunha poboación de preto de 170 habitantes distribuídos en 4 núcleos de poboación: East Town, West Town, Middletown e Newtown.
Na illa, o emprego da lingua irlandesa é moi frecuente e esta característica inclúea sen dúbida entre as zonas Gaeltacht máis importantes.
Desde os anos 1950, Tory converteuse nun lugar de reunión de artistas que foron formando alí unha pequena comunidade de galerías artísticas. Un dos artistas máis famosos é Patsy Dan Rodgers, que ostenta a posición de Rei de Tory. Este título é moi curioso, non lle atribúe ningún poder formal, e obviamente non é recoñecido polo goberno irlandés, pero é unha tradición cultural da illa e ten unha certa importancia social na pequena comunidade de Tory. O particular desta monarquía é que o soberano é elixido pola poboación.
Segundo o libro de historia apócrifo irlandés Lebor Gabála Érenn, Tory foi a sede da torre de Conand, fortaleza dos fomorianos, máis tarde derrotados polos nemedianos na gran batalla de Irlanda. Tamén se conta que o último rei fomoriano, Baaor do ollo diabólico, viviu alí. Balar encarceraría a Ethlinn nunha torre construída en Tor Mor, un illote enfronte de Tory.
Os Correás, Fraialde, Pol
Os Correás é un lugar da parroquia de Fraialde no concello lugués de Pol na comarca de Meira. Segundo o IGE, en 2013 tiña 12 habitantes (5 homes e 7 mulleres).
Sincipicio
miniatura|dereita|O sincipicio é a parte anterior e superior da testa. O sincipicio é a parte superior e anterior da testa, que está relacionada coa fronte e limitada polo occipicio
STS-50
STS-50 foi unha misión do transbordador espacial Columbia lanzada o 25 de xuño de 1992 desde a rampla 39A do Centro de Lanzamento de Cabo Cañaveral.
O Vilar, A Faeira, As Pontes de García Rodríguez
O Vilar é un lugar da parroquia da Faeira no concello coruñés das Pontes de García Rodríguez na comarca do Eume. Tiña 4 habitantes no ano 2014 segundo datos do IGE, dos cales 1 eran homes e 3 eran mulleres.
Sincipicio
Na obstetricia ou tocoloxía (parte da medicina que trata da gravidez, parto e puerperio), tamén se lle chama sincipicio ao intre onde se liga a sutura coronal e a sutura saxital situadas na parte superior do cranio.
STS-50
Características
STS-50, con sete astronautas a bordo (Richard N. Richards, Kenneth D. Bowersox, Bonnie Dunbar, Ellen Baker, Carl Meade, Lawrence J. DeLucas e Eugene H. Trinh), foi lanzada para facer experimentos no laboratorio USML-1, situado na bodega de carga. Os 31 experimentos aloxados no USML-1 iban desde estudo de materiais a ciencias biolóxicas. O transbordador levaba tamén a bordo os experimentos PMP para o estudo de polímeros e Space Shuttle Amature Radio Experiment-II. Foi tamén a primeira misión de duración estendida dun transbordador espacial e a máis longa ata entón, con 13,81 días en órbita.
Os Correás, Fraialde, Pol
Parroquias de Pol
🇵🇱
Rudy Woods
Rudy Woods, nado o 12 de outubro de 1959 en Bryan (Texas) e finado o 28 de xaneiro de 2016, foi un xogador profesional de baloncesto estadounidense formado na universidade de Texas A&M. Foi elixido no posto 73 do Draft da NBA de 1982 (cuarta rolda) por Dallas Mavericks. Cunha altura de 2,11 metros xogaba na posición de pivote.
Jimmy Page
Jimmy Patrick Page, (OBE) coñecido como Jimmy Page, nado o 9 de xaneiro de 1944  en Heston, Middlessex, e un guitarrista inglés e é considerado un dos mellores guitarristas do historia do rock.
Traxectoria
Nos seus comezos realizou sesións con grupos coma The Who ou The Kinks. En 1964, trala marcha de Eric Clapton de The Yardbirds, entrou na banda na súa substitución. Trala disolución do grupo e como intento de formar os The New Yardbirds uniuse a outros músicos, Robert Plant, John Paul Jones e John Bonham, no que finalmente acabaría sendo Led Zeppelin.
Page é prolífico na creación de riffs de guitarra e o seu estilo variado inclúe varias afinacións de guitarra, sós técnicos e melódicos e un ton de guitarra agresivo e distorsionado, así como o seu traballo acústico de influencia folk e oriental. Tamén é coñecido por tocar ocasionalmente a guitarra cun arco de violonchelo para crear unha textura de son zumbante á música.
Page comezou a súa carreira como músico de sesión en Londres e, a mediados dos anos sesenta, xunto a Big Jim Sullivan, era un dos guitarristas de sesión máis demandados de Gran Bretaña. Foi membro de The Yardbirds de 1966 a 1968. Cando The Yardbirds separouse, fundou Led Zeppelin, que estivo activo entre 1968-1980.
STS-50
Características
O transbordador regresou a terra no Centro Espacial Kennedy o 9 de xullo de 1992.
Jimmy Page
1968–1980: Led Zeppelin
Led Zeppelin é un dos grupos de música máis vendidos na historia da dicografía. Varias fontes estiman as vendas mundiais do grupo en máis de 200 ou incluso 300 millóns de discos. Con 111,5 millóns de unidades certificadas pola RIAA, son a segunda banda máis vendida nos Estados Unidos. Cada un dos seus nove álbums de estudo alcanzou o top 10 da lista de discos dos Billboard dos Estados Unidos, e seis acadaron o primeiro posto.
Led Zeppelin foi o proxenitor do heavy metal e do hard rock, e o seu son foi en gran parte o produto da entrada de Page como produtor e músico. O estilo individualista da banda partiu dunha gran variedade de influencias. Actuaron en múltiples xiras de concertos que bateu récords, o que tamén lles valeu a reputación de excesos. Aínda que tiveron o éxito comercial e da crítica, na década de 1970, a produción e o horario de xiras da banda foron limitados polas dificultades persoais dos membros.
Page explicou que tiña unha idea moi específica sobre o que quería que fose Led Zeppelin desde o principio:
Carreira post-Led Zeppelin
Led Zeppelin disolveuse en 1980 despois da morte de Bonham na casa de Page. Page inicialmente rexeitouvolver a tocar a guitarra, lamentando o seu amigo. Participou en varios grupos ao longo dos anos 80 e 90, sen grande éxito comercial, XYZ,  The Firm, The Honeydrippers, Coverdale – Page e Page and Plant. Desde o ano 2000, Page participou en varias actuacións como músico invitado con moitos artistas, tanto en directo como en gravacións de estudo, e participou nunha reunión única de Led Zeppelin en 2007 que foi estreada como a película do concerto de 2012 " Día da celebración". Xunto con The Edge e Jack White, participou no documental de 2008 It Might Get Loud.