cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Fitocromo
Efecto sobre o fototropismo
O experimento utilizou a forma de tipo silvestre de Arabidopsis, o phyA-101 (mutante nulo para o fitocromo A) e o phyB-1 (mutante deficiente en fitocromo B). Foron expostos á luz branca, azul e vermella e mediuse a curvatura a diferentes fluencias de luz (enerxía radiante recibida por unha superficie). A conclusión era que o fototropismo debe constar de dúas fases. Determinaron que a resposta de curvatura ocorre a fluencias baixas e a altas (pero non a intermedias). En resumo, concluíron que o fitocromo A controla a curvatura a fluencias de luz baixas, pero non a altas, e o B non é necesario nin para altas nin para baixas, e debía haber outro(s) fitocromo(s) que a controlase(n) a fluencias altas.
Efecto sobre o crecemento das raíces
Os fitocromos poden tamén afectar ao crecemento das raíces. O gravitropismo é o principal tropismo nas raíces. Porén un recente estudo mostrou que o fototropismo tamén ten unha influencia. Informouse recentemente dun fototropismo positvo inducido pola luz vermella nun experimento con Arabidopsis para comprobar onde a planta tiña o maior efecto sobre unha resposta fototrópica positiva. Utilizouse un aparato que permitía que o ápice da raíz estivese a cero graos para que o gravitropismo non fose un factor competidor. Cando a situaron baixo luz vermella, as raíces de Arabidopsis mostraron unha curvatura de 30 a 40 graos. Isto mostrou unha resposta fototrópica positiva á luz vermella na raíz. Tamén determinaron onde a planta recibía a luz. Cubrindo distintas partes da planta probaron que o lugar onde se percibe a luz son as raíces laterais. Despois expuxéronse á luz vermella mutantes para os fitocromos A, B, D e E, e raíces WT. Os mutantes para os fitocromos A ou B quedaron gravemente alterados. Non houbo diferenzas significativas na resposta dos mutantes para D e E comparados co tipo silvestre, o que probaba que os fitocromos A e B son os responsables do fototropismo positivo nas raíces.
Bioquímica
Quimicamente, o fitocromo consta dun cromóforo, unha soa molécula de bilina que consiste nunha cadea aberta de catro aneis de pirrol unidos covalentemente a un residuo de císteína moi conservado dunha proteína. O que absorbe a luz é o cromóforo e como resultado prodúcese un cambio na conformación da bilina e en consecuencia da proteína unida, que cambia dun estado ou isoforma a outra.
O cromóforo do fitocromo é xeralmente a fitocromobilina, que está estreitamente relacionada coa ficocianobilina (o cromóforo das ficobiliproteínas usadas polas cianobacterias e algas vermellas para capturar a luz na súa fotosíntese) e no pigmento biliar bilirrubina (cuxa estrutura tamén se ve afectada pola exposición á luz, o que se aproveita na fototerapia dos neonatos con ictericia). A raíz "bili" que levan todos estes termos refirese á bile. As bilinas derivan dun anel tetrapirrol pechado do hemo por medio dunha reacción oxidativa catalizada por unha hemo oxixenase para render a característica cadea aberta destas moléculas. A clorofila tamén deriva do hemo. A diferenza das bilinas, o hemo e a clorofila portan un átomo de metal no centro do anel, ferro ou magnesio, respectivamente.
O estado Pfr traspasa un sinal a outros sistemas biolóxicos da célula, como mecanismos responsables da expresión xénica. Aínda que este mecanismo é case seguro un proceso bioquímico, aínda se discute. Sábese que aínda que os fitocromos se sintetizan no citosol e a forma Pr está localizada alí, a foma Pfr, cando se xera pola iluminación, translócase ao núcleo celular. Isto implica que o fitocromo exerce un papel no control da expresión xénica e coñécense moitos xenes que son regulados polo fitocromo, mais o mecanismo exacto aínda non se descubriu. Propúxose que o fitocromo na súa forma Pfr, pode actuar como quinase, e demostrouse que o fitocromo en forma Pfr pode interaccionar directamente con factores de transcrición.
Descubrimentos
O pigmento fitocromo foi descuberto por Sterling Hendricks e Harry Borthwick no USDA-ARS Beltsville Agricultural Research Center de Maryland durante o período entre finais da década de 1940 e inicios da de 1960. Usando un espectrógrafo construído con pezas prestadas ou sobrantes da guerra, descubriron que a luz vermella era moi efectiva para promover a xerminación ou desencadear as respostas de floración. As respostas á luz vermella eran reversibles por exposicón á luz vermella distante, o que indicaba a presenza dun pigmento fotorreversible.
O pigmento fitocromo foi identificado usando un espectrofotómetro en 1959 polo biofísico Warren Butler e o bioquímico Harold Siegelman. Butler foi tamén responsable de poñerlle como nome fitocromo.
En 1983 os laboratorios de Peter Quail e Clark Lagarias imformaron da purificación química da molécula intacta de fitocromo, e en 1985 Howard Hershey e Peter Quail publicaron a primeira secuencia xénica dun fitocromo. En 1989, os traballos de xenética molecular e con anticorpos monoclonais demostraron que existía máis dun tipo de fitocromo; por exemplo, a planta dos chícharos ten polo menos dous fitocromos (entón chamados tipo I, que se encontra predominantemente en plantas de sementeiro que crecen na escuridade, e tipo II, o predominante en plantas verdes). Agora sábese por secuenciación do xenoma que Arabidopsis ten cinco xenes para fitocromos (de PHYA a PHYE) pero que o arroz ten só tres (de PHYA a PHYC). Aínda quen isto probablemente representa a condición presente en varias plantas dicotiledóneas e monocotiledóneas, moitas plantas son poliploides. Por tanto, o millo, por exemplo, ten seis fitocromos (phyA1, phyA2, phyB1, phyB2, phyC1 e phyC2). Aínda que todos estes fitocromos teñen compoñentes proteicos significativamente diferentes, todos usan a fitocromobilina como cromóforo absorbedor de luz. O fitocromo A ou phyA é rapidamente degradado na forma Pfr, en moito maior grao que outros membros da familia. A finais da década de 1980, o Vierstra lab demostrou que phyA é degradado polo sistema da ubiquitina, no que foi a primeira diana natural deste sistema identificada en eucariotas.
En 2005 os Vierstra and Forest labs da Universidade de Wisconsin publicaron a estrutura tridimensional dun fitocromo truncado de Deinococcus (os dominios PAS/GAF). Este artigo revelou que a cadea proteica forma un nó (unha estrutura moi pouco habitual nunha proteína). En 2008, dous grupos en Alemaña e Yang e Moffat nos Estados Unidos publicaron as estruturas tridimensionais do dominio fotosensor completo. Unha das estruturas era do fitocromo de ''Synechocystis sp. (cepa PCC 6803) en estado Pr e a outra do fitocromo de Pseudomonas aeruginosa'' en estado Pfr. As estruturas mostraban que unha parte conservada do dominio PHY, a denominada lingua PHY, adopta diferentes pregamentos. En 2014 Takala et al confirmaron que o distinto pregamento ocorre incluso no mesmo fitocromo (en Deinococcus) en función das condicións de iluminación.
Enxeñaría xenética
En 1989 varios laboratorios produciron con éxito plantas transxénicas que producían cantidades elevadas de diferentes fitocromos (sobreexpresión). En todos os casos as plantas resultantes tiñan talos curtos e follas verdes escuras. Harry Smith e colaboradores na Universidade de Leicester, Inglatera, mostraron que ao incrementar o nivel de expresión de fitocromo A (que responde á luz vermella distante), poden alterarse as respostas de evitación da sombra. Como resultado, as plantas poden gastar menos enerxía en crecer o máis altas posibles e teñen máis recursos para formar sementes e expandir os seus sistemas de raíces. Isto podería ter outros beneficios prácticos; por exemplo, se as follas de herba crecesen máis lentamente que o normal non necesitarían ser cortadas tan frecuentemente nos céspedes, ou as plantas agrícolas poderían transferir máis enerxía aos grans en vez de creceren tan altas, o que melloraría as colleitas.
Os Carrizos, Val de Sangorza, Agolada
Os Carrizos é un lugar da parroquia de Val de Sangorza, no concello pontevedrés de Agolada, na comarca do Deza.
Cerxedo, Castro de Rei de Lemos, Paradela
Toponimia
Segundo Nicandro Ares Cerxedo indica abundancia de cereixas, latín.
Os Chaos, Castro de Rei de Lemos, Paradela
Os Chaos é un lugar da parroquia de Castro de Rei de Lemos no concello lucense de Paradela, na comarca de Sarria.
Marta (filme)
Marta é un filme español de 1971 dirixido por José Antonio Nieves Conde. O filme foi escollido como candidato de España para o Óscar ó mellor filme en lingua non inlgesa na 44ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Carmela González Iglesias
María do Carme González Iglesias, nada en Saiáns, Vigo, en 1967, é unha política galega do Bloque Nacionalista Galego, deputada no Parlamento de Galicia pola Circunscrición electoral de Pontevedra. miniatura|Papeleta das [[Eleccións ao Parlamento de Galicia de 2020.]]
Traxectoria
É funcionaria da Xunta de Galicia, administrativa da Escola Superior de Arte Dramática de Galicia, e activista do movemento veciñal de Vigo. Nas Eleccións ao Parlamento de Galicia de 2020 foi a número 5 da candidatura do BNG pola provincia de Pontevedra, resultando elixida deputada.
Cebolido, Val de Sangorza, Agolada
Cebolido é un lugar da parroquia de Val de Sangorza, no concello pontevedrés de Agolada, na comarca do Deza.
A Enxamea, Castro de Rei de Lemos, Paradela
A Enxamea é un lugar da parroquia de Castro de Rei de Lemos no concello lucense de Paradela, na comarca de Sarria.
Toponimia
Segundo Nicandro Ares A Enxamea indica enxames, latín.
O Sino, Val de Sangorza, Agolada
O Sino é un lugar da parroquia de Val de Sangorza, no concello pontevedrés de Agolada, na comarca do Deza.
Paula Arcos
Paula Arcos Poveda, nada en Petrer o 21 de decembro de 2001, é unha xogadora de balonmán española, que xoga como lateral dereito no Bera Bera. É internacional coa selección española.
Traxectoria
En xullo de 2018 fichou polo Atlético Guardés, tamén da máxima categoría. Militou durante catro anos no club galego, co que acadou un subcampionato de liga e outro da Copa da Raíña. En xuño de 2022 deixou Galicia e trasladouse ao País Vasco, onde asinou contrato co Bera Bera.
Selección española
Debutou coa selección española en 2020 e despois de só uns poucos partidos amigables, foi convocada para os Xogos Olímpicos de 2020, que se disputaron en Toquio en 2021, e onde España non conseguiu pasar da primeira fase. Uns meses despois disputou o Campionato Mundial, acadando as semifinais, nas que o seu equipo caeu ante Noruega.
Espiño, Castro de Rei de Lemos, Paradela
Espiño é un lugar da parroquia de Castro de Rei de Lemos no concello lucense de Paradela, na comarca de Sarria.
Toponimia
Segundo Nicandro Ares Espiño indica o arbusto, latín ou tamén se pode referir ao antropónimo
Penico
dereita|miniatura|300px|Penicos. Un penico, tamén chamado ouriñal ou bañado, é un recipiente de fondo plano e forma redonda gardado no dormitorio debaixo da cama e usado como baño pola noite (pero case exclusivamente para ouriñar). Tamén o empregan os nenos pequenos que xa non levan cueiros mais aínda non están afeitos ao uso do retrete. Os penicos poden ser de ferro, bronce, cerámica, porcelana, ágata e, máis recentemente, plástico. Case todos teñen unha asa.
Penicos históricos
Un tipo peculiar de penico, o Bourdaloue, foi deseñado especificamente para o uso das mulleres. A forma alongada, rectangular ou ovalada do inodoro, ás veces coa parte frontal alta, permitía que a muller ouriñase de pé ou agachada sen moito risco, o que tamén contribuía a reducir a cantidade de roupa a lavar.
O nome "Bourdaloue" supostamente provén dun famoso sacerdote católico francés, Louis Bourdaloue (1632 – 1704), que pronunciou sermóns tan longos que as damas aristocráticas que o escoitaban colocaban discretamente debaixo da roupa para que puidesen ouriñar sen necesidade de ir fóra do lugar. Porén, é probable que isto sexa só unha lenda.
Os penicos mantivéronse de uso rutineiro (especialmente nas zonas rurais) ata mediados do século XX, cando o uso crecente de cuartos de baño con inodoros foi substituíndoos gradualmente. Nalgúns países, como a China (que ten unha gran poboación rural), aínda hoxe se atopan facilmente.
A Eirexe, Ventosa, Agolada
A Eirexe é un lugar da parroquia de Ventosa, no concello pontevedrés de Agolada, na comarca do Deza.
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, o lugar da igrexa.
A Bouza, Arbo, Arbo
A Bouza é un lugar da parroquia de Arbo no concello pontevedrés de Arbo na comarca da Paradanta.
Hochschule Emden-Leer
A Hochschule Emden/Leer é unha universidade de ciencias aplicadas (en alemán Fachhochschule) con sede en Emden e Leer.
Fundación e cambio de nome
A universidade foi fundada en setembro de 2009, xurdida da Universidade de Ciencias Aplicadas de Oldenburg/Ostfriesland/Wilhelmshaven. O parlamento estatal de Baixa Saxonia cambiou isto o 8 de xuño de 2010 coa Lei de Educación Superior de Baixa Saxonia e o nome da Fachhochschule Emden/Leer na Hochschule Emden/Leer. A institución sucesora é membro fundador da asociación universitaria "Virtuelle Fachhochshule" (Universidade Virtual de Ciencias Aplicadas, VFH).
Historia
A escola de navegación en Leer foi fundada en 1854 e continuou ata o século XX. Século como "escola mariñeira" independente. É a institución de educación superior máis antiga que aínda existe en Frisia Oriental.
En 1971, creouse un grupo de apoio co obxectivo de establecer unha universidade na rexión de Frisia Oriental.
En 1973 fundouse unha facultade técnica con centros de estudo en Emden e Leer. Despois de que os primeiros estudantes comezasen os seus estudos en 1973, o número de estudantes ascendeu a 750 en 1980.
En 2000, a Universidade de Ciencias Aplicadas de Ostfriesland fusionouse coas Universidades de Ciencias Aplicadas de Oldenburg e Wilhelmshaven para formar a Universidade de Ciencias Aplicadas de Oldenburg/Ostfriesland/Wilhelmshaven (FH OOW).
A Seefahrtschule Leer (Escola Mariña de Leer) estaba afiliada á FH OOW como Institut Seefahrt (Instituto do Mar) no mesmo ano.
Na Universidade de Ciencias Aplicadas de Emden/Leer, o instituto foi fundado a partir do 1 de marzo de 2010 como un departamento independente.esquerda|miniatura| A Universidade de Ciencias Aplicadas de Emden no distrito de Constantia no centro superior da imaxeEn 2008 debateuse sobre a separación da estrutura existente dunha universidade nas localidades de Elsfleth, Emden, Leer, Oldenburg e Wilhelmshaven. O 9 de febreiro de 2009, o ministro de Ciencia e Cultura da Baixa Saxonia anunciou que o goberno do Land cumpriría coa recomendación da comisión estrutural "Desenvolvemento futuro da Universidade de Ciencias Aplicadas de Oldenburg/Ostfriesland/Wilhelmshaven" e que o FH OOW debería ser desenvolvido aínda máis en dúas universidades independentes. Desde entón, as localidades de Emden e Leer formaron unha Universidade de Ciencias Aplicadas Emden/Leer independente; as localidades de Oldenburg, Wilhelmshaven e Elsfleth estableceron un modelo de cooperación coa Universidade de Oldenburg.
A segunda universidade nova funciona baixo o nome de Escola Jade (Jade Hochschule); desde 2010 a universidade emprazada nos lugares de Emden e Leer chámase Hochschule Emden/Leer.
Departamentos / Facultades
Hai catro departamentos e 13 institutos con 24 cursos de licenciatura e 10 de máster ou mestrado nos dous lugares de estudo:
Emden
Departamentos:
Leer
Departamentos:
Institutos
Os seguintes institutos pertencen á Hochschule Emden/Leer :
Pityogenes
Pityogenes é un xénero de escaravellos da familia Curculionidae. Describíronse máis de 30 especies neste xénero.
Especies
Estas 39 especies pertencen ao xénero Pityogenes:
Grixanova, Ventosa, Agolada
Grixanova é un lugar da parroquia de Ventosa, no concello pontevedrés de Agolada, na comarca do Deza.
Feás, Castro de Rei de Lemos, Paradela
Feás é un lugar da parroquia de Castro de Rei de Lemos no concello lucense de Paradela, na comarca de Sarria.
Os Toxás, Ventosa, Agolada
Os Toxás é un lugar da parroquia de Ventosa, no concello pontevedrés de Agolada, na comarca do Deza.
A Aldea, Arbo, Arbo
A Aldea é un lugar da parroquia de Arbo no concello pontevedrés de Arbo na comarca da Paradanta.
Serú Girán
Serú Girán foi unha banda de rock arxentino. É considerado como unha das mellores bandas do seu país na súa época.
Ferreira, Castro de Rei de Lemos, Paradela
Ferreira é un lugar da parroquia de Castro de Rei de Lemos no concello lucense de Paradela, na comarca de Sarria.
Toponimia
Segundo Nicandro Ares Ferreira indica unha terra con ferro, do latín.
La Celestina (filme)
La Celestina é un filme español de 1969 dirixido por César Fernández Ardavín. O filme foi escollido como candidato de España para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 42ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado. Estreouse na 6ª edición do Festival Internacional de Cinema de Moscova.
Alevadas, Arbo, Arbo
Alevadas é un lugar da parroquia de Arbo no concello pontevedrés de Arbo na comarca da Paradanta.
Raleigh Choice
Raleigh James Choice, tamén coñecido como Ronny Choice, nado o 8 de xullo de 1963 no estado de Xeorxia, é un ex-xogador profesional de baloncesto estadounidense. Formado na Universidade de Florida State, xogaba na posición de pivote cunha altura de 2,05 metros.
Clubs
Tamén xogou en Suíza, Grecia, Italia, o Xapón e Suramérica.
Palmarés
Campión da Supertaça de Portugal (1): 1996
León Gieco
Raúl Alberto Antonio Gieco, coñecido popularmente como León Gieco, nado en Cañada Rosquín o 20 de novembro de 1951, é un músico e cantante popular arxentino. É considerado un dos máis importantes da Arxentina.
A Aduana, Arbo, Arbo
A Aduana é un lugar da parroquia de Arbo no concello pontevedrés de Arbo na comarca da Paradanta.
A Barca de Loimil, Arbo, Arbo
A Barca de Loimil é un lugar da parroquia de Arbo no concello pontevedrés de Arbo na comarca da Paradanta.
A Barreira, Arbo, Arbo
A Barreira é un lugar da parroquia de Arbo no concello pontevedrés de Arbo na comarca da Paradanta.
Foilebar, Castro de Rei de Lemos, Paradela
Foilebar é un lugar da parroquia de Castro de Rei de Lemos no concello lucense de Paradela, na comarca de Sarria.
Toponimia
Segundo Nicandro Ares Foilebar é unha deformación popular de "foxo de lobo", latín.
Hedrada, Castro de Rei de Lemos, Paradela
Non figura no Nomenclator da Xunta.
Manuel Lourenzo Sobral
Manuel Antonio Lourenzo Sobral, nado en Soutomaior en 1979, é un político galego do Bloque Nacionalista Galego. alt=Papeleta do BNG para o Parlamento galego, eleccións xullo 2020.|miniatura|Papeleta do BNG para as Eleccións ao Parlamento de Galicia de 2020.
Traxectoria
Nas Eleccións ao Parlamento de Galicia de 2020 foi o número 4 da candidatura do BNG pola provincia de Pontevedra e foi elixido deputado. Volveu encabezar a candidatura do BNG en Soutomaior nas eleccións municipais de 2023 sendo a forza máis votada con 6 concelleiros, polo que foi elixido alcalde logrando o apoio da única concelleira do PSdeG, ca que formaría goberno.
O Folgar, Castro de Rei de Lemos, Paradela
O Folgar é un lugar da parroquia de Castro de Rei de Lemos no concello lucense de Paradela, na comarca de Sarria.
Toponimia
Segundo Nicandro Ares O Folgar, coma Folgueira, indica sitios onde abundan os fentos, latín.
Mide, Castro de Rei de Lemos, Paradela
Mide é un lugar da parroquia de Castro de Rei de Lemos no concello lucense de Paradela, na comarca de Sarria.
Toponimia
Segundo Nicandro Ares Mide vén de, as posesións de Mitus.
A Mámoa, Castro de Rei de Lemos, Paradela
Toponimia
Segundo Nicandro Ares A Mámoa é un enterramento prehistórico, latín.
A Matanza, Castro de Rei de Lemos, Paradela
A Matanza é un lugar da parroquia de Castro de Rei de Lemos no concello lucense de Paradela, na comarca de Sarria.
Toponimia
Segundo Nicandro Ares A Matanza indica un sitio onde se matan animais e tamén podería ser un alcume.
Os Calvos, Arbo, Arbo
Os Calvos é un lugar da parroquia de Arbo no concello pontevedrés de Arbo na comarca da Paradanta.
A Barca de San Xoán, Arbo, Arbo
A Barca de San Xoán é un lugar da parroquia de Arbo no concello pontevedrés de Arbo na comarca da Paradanta.
Tristana (filme)
Tristana é un filme de 1970 dirixido por Luis Buñuel, baseado na novela homónima de 1892 escrita por Benito Pérez Galdós. É unha coprodución entre España, Italia e Francia. Está protagonizado por Catherine Deneuve e Fernando Rey e foi rodado en Toledo, España. O filme foi nomeado ó Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 43ª edición dos premios.
Sinopse
A acción desenvólvese en Toledo. Ao morrer os seus pais, Tristana é confiada a don Lope, un sedutor en declive que xa pasou o seu momento, mais non é capaz de aceptar a súa caducidade. Don Lope seduce a Tristana e esta convértese na súa amante dende os dezanove anos ata os vinte e un. Ela, á que el considera a súa filla e a súa muller, pídelle que a deixe estudar música e arte para poder independizarse. Tristana namórase de Horacio, un pintor que tamén sente o mesmo por ela e acaba marchando con el a Madrid. Tristana sofre un cancro de xeonllo e como consecuencia teñen que amputarlle a perna. Horacio desinterésase por ela e Tristana volve a Toledo.
O Mazo, Castro de Rei de Lemos, Paradela
O Mazo é un lugar da parroquia de Castro de Rei de Lemos no concello lucense de Paradela, na comarca de Sarria.
Toponimia
Segundo Nicandro Ares O Mazo indica a máquina hidráulica usada polos ferreiros para abatanar, da raíz latina.
Correlo, Arbo, Arbo
Correlo é un lugar da parroquia de Arbo no concello pontevedrés de Arbo na comarca da Paradanta.
Sultans
Sultans foi unha banda estadounidense de rock and roll liderada por John Reis. O grupo formouse no ano 2000 en San Diego, California e separouse en xaneiro de 2007. Ao longo da súa carreira a banda publicou dous álbums de estudio a través do propio selo de Reis, Swami Records. Sultans sentíase orgullosa do seu enfoque "despoxado" de rock and roll, usando estruturas sinxelas de guitarra, baixo e batería e gravando de xeito rápido usando equipamento preusado e instrumentos prestado co fin de manter unha sensación solta e espontánea.
Formación
Sultans naceu esencialmente como un proxecto paralelo en 2000 mentres Reis se tomaba un tempo de descanso da súa banda principal Rocket from the Crypt, que se atopaba buscando discográfica e perdera ao seu batería Atom Willard. Mentres buscaban un novo selo e un batería, Reis creou a súa propia discográfica, Swami Records, e experimentaou con outros músicos, resultando na formación tanto de Sultans como de Hot Snakes. Sultans xurdiu da súa colaboración co batería Tony Di Prima. Ao proxecto uniuse o guitarrista de Rocket from the Crypt Andy Stamets, e Reis engargouse do baixo, gravando así un EP introductorio e o álbum Ghost Ship, ámbolos dous lanzados no ano 200 a través do selo Swami. Como Reis tiña a tradición de usar distintos nomes artísticos ou seudónimos nos seus distintos proxectos, elixiu actuar como en Sultans como "Slasher", mentres que Stamets actuoaba como "Black Flame."
A xira de promoción de Ghost Ship foi limitada debido aos compromisos dos membros coas súas outras bandas. O grupo puido realizar varios concertos na área de San Diego. Reis tamén xirou esporadicamente con Hot Snakes nesa época antes de que el e Stamets regresaran a tempo completo con Rocket from the Crypt.
Teorema de Bolzano-Weierstrass
Na análise real, o teorema de Bolzano–Weierstrass é un importante teorema que caracteriza os conxuntos secuencialmente compactos.
Sultans
Cambio de membros
En novembro de 2003 Reis e Di Prima reuníronse para traballar noutro álbum de Sultans, pero Stamets elixiu non xuntarse novamente ao grupo. Reis colleu o posto de guitarrista e o seu irmán máis novo, Dean Reis, encargouse do baixo, escollendo de nome artístico "Black Velvet". Esta formación gravou Shipwrecked, publicado a principios de 2004 por Swami Records. Ese abril a banda embarcouse na xira Swami Southwest Seance polo sur de California, que contaba con outros artistas de Swami. Despois da xira John Reis regresou para traballar con Hot Snakes. No seguinte ano Sultans tocou esporadicamente pola zona de San Diego cando o calendario de Reis llo permitía.
Teorema de Bolzano-Weierstrass
Enunciado
Na análise real, o teorema de Bolzano-Weierstrass é un resultado fundamental referente á converxencia nun espazo euclidiano dimensionalmente finito Rn. O teorema establece que cada sucesión limitada en Rn ten unha subsucesión converxente. Unha formulación equivalente é que un subconxunto de Rn é secuencialmente compacto se e só se é pechado e limitado.
Sultans
Disolución
De mediados a finais de 2005 tanto Hot Snakes como Rocket from the Crypt realizaron os seus derradeiros concertos. As separacións deses grupos deixaron a Sultans como única banda activa de Reis, e dedicouse tamén a dirixir Swami Records, que publicou varios álbums de banda de rock da área de San Diego. En xaneiro de 2006 Sultans xirou por catro cidade como parte da xira The Swami California Field Trip co batería de Rocket from the Crypt/Hot Snakes Mario Rubalcaba substituíndo a Di Prima, que deixara o grupo. A banda actuou con pouca frecuencia o resto dese ano.
Mosteiro Vello, Castro de Rei de Lemos, Paradela
Toponimia
Segundo Nicandro Ares Mosteiro vén do latín. É o lugar onde estivo situado o antigo mosteiro dos bieitos, despois no Priorato, de aí o de Mosteiro Vello.
Sultans
Disolución
O 10 de xaneiro de 2007 Sultans realizou o seu derradeiro concerto no club de rock de San Diego The Casbah. O evento foi organizado a beneficio da produtora de vídeo da cidade Fourth Project, que traballara en edición en DVD para varias das bandas de Reis, que perdera parte das súas instalacións nun incendio. Reis anunciara antes do concerto que este sería o final de Sultans como banda en activo, aínda que non descartou a posibilidade de volver a tocar xuntos.
Teorema de Bolzano-Weierstrass
Demostración
En primeiro lugar, aplicando o método de indución matemática, demostraremos o teorema cando n = 1, nese caso faremos uso da orde de R. De feito dá o seguinte resultado.
Sultans
Disolución
Tras a separación da banda Reis tomouse un descanso coas actuacións, centrándose na dirección de Swami Records, construíndo un estudio de gravación, e coidando ao seu novo fillo. Reis indicou que regresaría á música nun futuro próximo. O seu irmán toca con The Heartaches, mentres que rubalcaba faino en Earthless e é copropietario da tenda de discos Thirsty Moon Records na zona de Hillcrest. Dean Reis e Mario Rubalcaba tamén tocan na banda Spider Fever xunto con Cody Young de The Widows e Billy Baggins de The Heartaches.
O 31 de outubro de 2010 Sultans realizou un concerto no Bar Pink, un bar de San Diego do que John Reis é copropietario. A formación estana composta por John e Dean Reis, Andy Stamets e Tony DiPrima.
Teorema de Bolzano-Weierstrass
Demostración
Lema: Cada sucesión { xn } en R ten unha subsucesión monótona.
Demostración: nomeando un número enteiro positivo n un "pico da secuencia", se m> n implica x n > x m ,  é dicir, se xn é maior que todos os termos seguintes da sucesión. Supoñamos primeiro que a sucesión ten infinitos picos, n1 < n2 < n3 < … < nj < … Entón a subsucesión \{x_{n_j}\}correspondente aos picos é monotonamente decrecente, co que a lema queda probado.\{x_{n_j}\}. Así que supoñendo agora que só hai un número finito de picos, sexa N o último pico e n1 = N + 1. Entón n1 non é un pico, xa que n1 > N, o que implica a existencia dun n2 > n1  con    Unha vez máis,  n2 > N  non é un pico, por tanto hai n3 >n 2  con   Repetir este proceso conduce a unha subsucesión infinita non decrecente,
Agora supoñendos que temos unha sucesión limitada en R, polo Lema existe unha subsucesión monótona, necesariamente limitada. Pero séguese do teorema de converxencia monótona que esta subsucesión debe converxer, co que remata a proba
Por último, o caso xeral pode ser facilmente reducido ao caso de n = 1 como segue: dada unha secuencia limitada en Rn, a sucesión das primeiras coordenadas é unha sucesión real limitada, por tanto ten unha subsucesión converxente. A continuación, pode extraerse unha subsubsucesión converxente das segundas coordenadas, e así sucesivamente, ata que ao final pasamos da sucesión orixinal n subsucesións - que vén sendo unha subsucesión da sucesión orixinal - na que cada coordenada converxe, por tanto, a propia subsucesión é converxente.
Compacidade secuencial en espazos euclidianos
Supoñamos que A é un subconxunto de Rn coa propiedade de que toda sucesión en A ten unha subsucesión converxente a un elemento de A. Entón, A debe ser limitado, pois pola contra existen caso contrario existiría unha sucesión xm   en A con   || xm || ≥ m  para todos os m, e logo cada subsucesión é ilimitada e polo tanto non converxente. Por outra banda A debe ser pechado, xa que para cada punto na fronteira de A pódese construír unha sucesión en A converxente a x. Así, os subcoxjuntos A, de Rn, para que os que cada sucesión en A ten unha subsucesión converxente a un elemento de A –  é dicir, os subconxuntos  secuencialmente compacto na topoloxía do subespazo –  son precisamente os conxuntos pechados e limitados. Esta forma do teorema fai especialmente clara a analoxía co Teorema de Heine-Borel, que afirma que un subconxunto de Rn é compacto se e só se é pechado e limitado. De feito, a topoloxía xeral dinos que un espazo é compacto metrizable se e só se é secuencialmente compacto, de modo que o teorema de Bolzano-Weierstrass e o de Heine-Borel son esencialmente o mesmo resultado.
Historia
O teorema de Bolzano-Weierstrass leva o nome de matemáticos Bernard Bolzano e Karl Weierstrass. En realidade, foi demostrado por primeira vez por Bolzano en 1817 como un lema na demostración do teorema de valor intermedio. Uns cincuenta anos máis tarde, o resultado foi identificado como significativo por dereito propio, e demostrado unha vez máis por Weierstrass. Desde entón converteuse nun teorema fundamental da análise.
España otra vez
España otra vez é un filme español de 1969 dirixido por Jaime Camino. Estreouse no Festival Internacional de Cinema de Cannes de 1969. O filme foi escollido como candidato de España para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 41ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Carreira da Lama, Arbo, Arbo
Carreira da Lama é un lugar da parroquia de Arbo no concello pontevedrés de Arbo na comarca da Paradanta.
Toponimia
O orónimo provén do latín, e indica un lugar con lama ou lodo.
A Costa, Arbo, Arbo
A Costa é un lugar da parroquia de Arbo no concello pontevedrés de Arbo na comarca da Paradanta.
Bagadouro
Bagadouro (no orixinal en Goldberry) é un personaxe presente nas obras do autor J. R. R. Tolkien. Apareceu por primeira vez no poema de 1934 The Adventures of Tom Bombadil, onde aparece como a esposa do personaxe Tom Bombadil. Tamén é coñecida como a "filla da Muller Río", e é descrita como unha muller fermosa e xuvenil de pelo dourado. É máis coñecida pola súa aparición como personaxe secundario na epopea de fantasía de Tolkien O Señor dos Aneis, publicada por primeira vez en 1954 e 1955.
Como o seu marido, a orixe e o papel de Bagadouro son enigmáticos e obxecto de debate por parte dos estudosos. Entre as súas posibles orixes, os académicos comparárona cun personaxe do conto de fadas de 1867 de George MacDonald, The Golden Key, e co personaxe epónimo no poema The Maid of the Moor. A súa caracterización foi descrita como unha mestura do doméstico e o sobrenatural, conectado dalgún xeito co río Curvimbio (Withywindle en inglés) no Bosque Vello da Terra Media. Algúns suxeriron que pode ser un ser divino na mitoloxía de Tolkien; outros, que lembra á bíblica Eva, unha mostra da creación non caída; e unha encarnación da alegría, servindo, xunto con Tom Bombadil, como modelo do sacramento do matrimonio.
Tanto Bombadil como Bagadouro foron omitidos na triloxía cinematográfica de Peter Jackson, mais si foron incluídos na obra de televisión rusa de 1991 Khraniteli.
Igrexa de Santa Lucía da Coruña
A igrexa de Santa Lucía é un templo relixioso da Coruña, situado na praza de Lugo do Ensanche.
Descrición
A igrexa foi construída en cemento e pedra en estilo ecléctico con detalles neorrománicos e modernistas segundo o proxecto de Manuel Hernández y Álvarez Reyero. A torre, con elementos renacentistas, remata nun chapitel piramidal.
Cuarto de Inverno
Cuarto de inverno é unha editorial galega con sede en Arzúa fundada en 2019 por David Cortizo e Andrea Jamardo. Está orientada tanto á narrativa como á poesía e comezou a súa andaina coa publicación de obras de Tamara Andrés e mais de Antía Yáñez, ás que seguirían outras de Teresa Moure e o tándem formado por Iria Pinheiro e María Lado.
Igrexa de Santa Lucía da Coruña
Descrición
O interior ten unha soa nave de 50 metros en forma de cruz latina con oito capelas laterais.
Cuarto de Inverno
O seu catálogo divídese en tres coleccións: literatura infantil, xuvenil e de persoas adultas.
Igrexa de Santa Lucía da Coruña
Historia
A poboación do barrio de Santa Lucía pertencía á parroquia de San Xurxo e era atendida na capela homónima desde 1777. Esta capela reconstruíuse despois do cerco de Drake. Desde 1930 a 1964 foi a sede provisional da nova parroquia de San Pedro de Mezonzo antes de ser demolida en 1969 polos desmontes que se realizaron para construír a ronda de Nelle e a avenida da Vedra.
Porén, o aumento da poboación fixo que se solicitase a creación dunha nova parroquia xa en 1867. Finalmente a construción dun novo templo, decisión que tomou o cardeal José María Martín de Herrera, non chegou ata o 1 de xullo de 1890.
A construción iniciouse o 20 de agosto de 1899 e rematouse o 28 de marzo de 1913. O interior continuou a modificarse ata a década de 1950.
En 1965 acaroouse un edificio destinado aos locais parroquiais.
O Cruceiro, Arbo, Arbo
O Cruceiro é un lugar da parroquia de Arbo no concello pontevedrés de Arbo na comarca da Paradanta.
The Mars Volta (álbum)
The Mars Volta é o sétimo álbum de estudio da banda estadounidense de rock progresivo The Mars Volta, publicado o 16 de setembro de 2022 a través do selo Clouds Hill. Producido polo guitarrista, compositor e director musical Omar Rodríguez-López, o disco foi precedido polos sinxelos "Blacklight Shine", "Graveyard Love" e "Vigil".
É o primeiro álbum de estudio do grupo en máis de dez anos, tras o seu traballo de 2012 Noctourniquet e a posterior ruptura. Despois de reunirse en segredo en 2019, os líderes da banda Rodríguez-López e Cedric Bixler-Zavala fixeron un esforzo consciente para afastarse do seu anterior son de rock progresivo e gravar un álbum influenciado polo pop, con Bixler-Zavala abordando directamente nas súas letras as recentes loitas da súa familia coa Igrexa da Ciencioloxía.
A baixista orixinal Eva Gardner e o teclista e percusionista Marcel Rodríguez-López, habitual na banda, regresaron a The Mars Volta durante o proceso de gravación, gravando as súas partes en Nova York xunto co batería Willy Rodriguez Quiñones. O pianista de jazz Leo Genovese colaborou co disco, uníndose finalmente ao grupo para a xira de promoción do álbum, xunto coa batería Linda-Philomène Tsoungui.
Antecedentes
A finais do ano 2012, tras o lanzamento do sexto álbum de The Mars Volta, Noctourniquet, os membros principais Cedric Bixler-Zavala (voces) e Omar Rodríguez-López (guitarra, produción) disolveron o grupo despois de pelexarse entre eles. Escribindo na súa conta persoal de Twitter a principios de 2013, Bixler-Zavala afirmou: "Non podo sentarme aquí e finxir máis. Xa non son membro de Mars Volta. Para que conste, esforceime ao máximo para conseguir unha xira por América do Norte do Noctourniquet, pero Omar non quixo". Reflexionando sobre isto en 2022 Bixler-Zavala destacou: "Estaba nun lugar realmente impaciente cando deixei a banda, moi inmaduro, facendo moito ruído nas redes sociais. Era tan só unha especie de mocoso". Nesa época Bixler-Zavala unírase á Igrexa da Ciencioloxía, creando tensións entre el e Rodríguez-López e facendo que a parella se separase.
Aos dous anos reconciliáronse, formando o supergrupo Antemasque e traballando no álbum de At the Drive-In In•ter a•li•a (2017), antes de reunir The Mars Volta en segredo en 2019. Remarcando as diferenzas entre At the Drive-In e The Mars Volta, Rodríguez-López destacou: "O de At the Drive-In thing era algo moi finito. Era en parte nostalxia e pasado, e de onde vimos e as nosas raíces. Hai unhas certas expectativas e algo que debes dar aí, e os parámetros están moi axustados. Con The Mars Volta sempre volve a idea de, "¿é emocionante, conmóveme? ¿É o que escoito saír dos altofalantes só algo que me fai bailar?"
Unha nota de prensa para o álbum afirmaba que o traballo contén tan só "dous temas de máis de catro minutos", marcando un cambio do son e fastándose do rock progresivo para achegarse a un terrtorio marcado por "toques máis sutís e ritmos caribeños". A mesma nota de prensa tamén dicía que a banda está no seu momento "máis maduro, máis conciso, máis centrado".
Paredes de Abaixo, Castro de Rei de Lemos, Paradela
Paredes de Abaixo é un lugar da parroquia de Castro de Rei de Lemos no concello lucense de Paradela, na comarca de Sarria.
Toponimia
Segundo Nicandro Ares Paredes de Abaixo indica edificios, latín, máis abaixo que Paredes de Arriba.
Paredes de Arriba, Castro de Rei de Lemos, Paradela
Paredes de Arriba é un lugar da parroquia de Castro de Rei de Lemos no concello lucense de Paradela, na comarca de Sarria.
Toponimia
Segundo Nicandro Ares Paredes de Arriba indica edificios, latín, máis arriba que Paredes de Abaixo.
Soledad Pastorutti
Soledad Pastorutti, coñecida simplemente como Soledad ou polo seu alcume La Sole, nada en Arequito o 12 de outubro de 1980, é unha cantante, compositora, actriz e presentadora arxentina.
O Couto, Arbo, Arbo
O Couto é un lugar da parroquia de Arbo no concello pontevedrés de Arbo na comarca da Paradanta.
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, que é un "(lugar) cercado", para poder defendelo mellor.
A Devesa, Arbo, Arbo
A Devesa é un lugar da parroquia de Arbo no concello pontevedrés de Arbo na comarca da Paradanta.
A Parrocha, Castro de Rei de Lemos, Paradela
A Parrocha é un lugar da parroquia de Castro de Rei de Lemos no concello lucense de Paradela, na comarca de Sarria.
Toponimia
Segundo Nicandro Ares A Parrocha indica caseta nun eido lonxe da casa, significado propio de Lemos.
Mora, Portugal
A aldea de Mora é a sede do concello ou municipio de Mora con 443,95 km² de superficie e 4 978 habitantes (2011), subdividido en 4 parroquias. O concello está limitado ao norte polo concello de Ponte de Sor, nordeste por Avis, ao leste Sousel, ao sueste por Arraiolos e ao oeste por Coruche.
O concello recibiu foro de D. Manuel I en 1519.
Toponimia
A primeira referencia ao topónimo Mora faise nun documento de 1293 chamado Livro III das Composicións, a unha herdade chamada Cabeça de Mora.
Nun documento de 1786, Colecção da legislação antiga e moderna de Portugal a aldea de Mora é denominada Amora nun percurso entre a ribeira de Marateca e Porto.
O topónimo Mora/Moura/Mouro, etc. é moi común na Península Ibérica asociado aos mouros. En Asturias significa sitios pedregosos, outeiro.
Freguesías
esquerda|miniatura|Freguesías do municipio de Mora. O municipio de Mora está dividido en 4 freguesías, ordenadas por extensión de maior a menor:
Patrimonio
O concello de Mora conta cos seguintes bens clasificados polo IPPAR :
Política
=== Eleccións locais (autárquicas) ===
Por primeira vez desde 1976, o PS acadou maioría co 48'12% dos votos e 3 representantes, por 2 da Coalición Democrática Unitaria (CDU, formada polo PCP, Os Verdes e ID) co 43'53% e 2 representantes. Desde o 1976 ao 2017 a coalición maioritaria foi a CDU ou partidos integrantes, e oscilou entre o 47'11% e o 67'67%.
As Eiras, Arbo, Arbo
As Eiras é un lugar da parroquia de Arbo no concello pontevedrés de Arbo na comarca da Paradanta.
Mora, Portugal
Gastronomía
dereita|miniatura|300x300px A gastronomía local é tipicamente alentexana, onde destacan varios tipos de pratos de migas, que poden variar entre espárragos, balocas, coandros, ovas, embutidos, coliflor e tomate.
Fluviário de Mora
O Fluviário de Mora é un acuario público dedicado aos ecosistemas de auga doce, privilexiando o coñecemento e a importancia da súa biodiversidade, e da súa relación coa humanidade. Atópase no Parque Ecolóxico de Gameiro, na parroquia de Cabeção, no concello de Mora.
Dólar de prata do bicentenario de West Point
O dólar de prata do bicentenario de West Point é unha moeda conmemorativa, non circulante, emitida pola Casa da Moeda dos Estados Unidos en 2002 e cuñada pola Ceca de West Point.
Esta moeda dun dólar foi autorizada pola Lei 103-328, do 29 de setembro de 1994, pola que se dispuxo a emisión dunha moeda como tributo á Academia Militar dos Estados Unidos de West Point, Nova York, en conmemoración do bicentenario da súa fundación o 16 de marzo de 1802.
Deseño
miniatura|[[Escudo|Escudo de armas da Academia Militar de West Point, cuxo motivo central se reproduce no reverso da moeda conmemorativa]]
No anverso da moeda, deseñado por James Ferrell, reprodúcese unha escena da Garda de Cor da Academia Militar dos Estados Unidos de West Point desfilando con bandeiras, coa capela e o Washington Hall ao fondo. A dobre data 1802-2002 refire ao mesmo tempo ao bicentenario conmemorado e ao ano de emisión da moeda.
Pola súa banda, o reverso, obra do gravador da US Mint John Mercanti, reproduce o logotipo do bicentenario, constituído por un casco e unha espada, extraído da parte central do escudo de armas da Academia Militar de West Point.
Produción e comercialización
A lei que autorizou a emisión destas moedas conmemorativas prevía unha tiraxe máxina de 500.000 de exemplares. A moeda produciuse na Casa de Moeda de West Point e estivo dispoñible para a súa adquisición por parte da poboación desde o 16 de marzo de 2002 ata o 16 de marzo de 2003.
A súa produción foi de 103.201 moedas na súa condición estándar e 288.293 en versión con acabamento especial (proof), o que fai un total de 391.494 exemplares.
A moeda comercializouse aos prezos de 32 dólares en condición estándar e 37 en versión proof, e o beneficio conseguido coa súa venda destinouse á Asociación de Graduados, para financiar os programas de desenvolvemento académico, militar, físico, moral e ético do Corpo de Cadetes.
Recoñecementos
O dólar de prata do bicentenario de West Point foi recoñecido co Premio Moeda do Ano 2004 á mellor moeda de módulo grande das emitidas no mundo en 2002.
A Estación, Arbo, Arbo
A Estación é un lugar da parroquia de Arbo no concello pontevedrés de Arbo na comarca da Paradanta.
Pereiro, Castro de Rei de Lemos, Paradela
Pereiro é un lugar da parroquia de Castro de Rei de Lemos no concello lucense de Paradela, na comarca de Sarria.
Toponimia
Segundo Nicandro Ares Pereiro indica un sitio con árbores que dan peras, latín.
Carlos Martínez Seijo
Carlos Martínez Seijo, nado en Betanzos o 4 de outubro de 1970, é un ex-xogador e profesional de baloncesto galego. Cunha altura de 1,92 m, xogaba na posición de ala. Chegou a xogar na Liga ACB da man do Club Baloncesto Breogán.
Arthur Kornberg
Arthur Kornberg, nado en Nova York, Estados Unidos, o 3 de marzo de 1918 e finado en Stanford, California, o 26 de outubro de 2007, foi un médico e bioquímico estadounidense que en 1959 compartiu o Premio Nobel de Medicina ou Fisioloxía con Severo Ochoa.
Traxectoria
Naceu en 1918 na cidade de Nova York no seo dunha familia de inmigrantes da Galicia austríaca (hoxe parte de Polonia). Estudou ciencias no City College de Nova York (CUNY) e máis tarde Medicina na Universidade de Rochester, onde se doutorou en 1941. Despois de traballar durante dez anos no Servizo de Saúde Pública dos Estados Unidos, en 1953 foi nomeado xefe do Departamento de Microbioloxía da Universidade de Washington en Saint Louis, e en 1959 foi nomeado xefe do Departamento de Bioquímica da Universidade de Stanford en California. Tamén traballou neste departamento como profesor emérito desde 1988, cando se xubilou. Morreu en Stanford (California) en 2007.
Investigación científica
A súa investigación inicial consistiu en estudar os seus altos niveis de bilirrubina no sangue, unha enfermidade coñecida como síndrome de Gilbert, estudos que publicou en 1942. Durante a súa etapa no Servizo de Saúde Pública dos Estados Unidos dirixiu a súa investigación cara á nutrición e as vitaminas.
En 1946 foi nomeado asistente de Severo Ochoa na Universidade de Nova York (NYU) e ampliou os seus coñecementos sobre química orgánica e purificación de encimas, e traballou na comprensión da produción de trifosfato de adenosina a partir de nicotinamida e adenina dinucleótido (NAD) e nicotinamida adenina dinucleótido fosfato (NADP). Ochoa conseguira o illamento dun encima do colibacilo que cataliza a síntese do ácido ribonucleico (ARN), o intermediario entre o ácido desoxirribonucleico (ADN) e as proteínas. Continuando este traballo, Kornberg puido demostrar experimentalmente en 1956 que o ADN tamén se sintetiza pola súa ADN polimerase utilizando a bacteria intestinal Escherichia coli (a ADN polimerase de E. coli chámase a miúdo polimerase de Kornberg ). Este fundamento teórico permitiu anos despois, entre outros avances tecnolóxicos, a secuenciación do ADN (biolóxico) e a reacción en cadea da polimerase (PCR), ferramentas fundamentais en biotecnoloxía.
Galardóns
En 1959 foi galardoado, xunto con Severo Ochoa, co Premio Nobel de Medicina ou Fisioloxía "polo descubrimento dos mecanismos da síntese biolóxica dos ácidos ribonucleicos e desoxirribonucleicos".
O seu fillo, Roger D. Kornberg, foi galardoado co Premio Nobel de Química en 2006.
Alfredo Marcuño
Traxectoria
miniatura|A cidade de Vigo ós seus atletas. Comezou a practicar loita libre no Club Sambo de Vigo, con Manuel Roca como adestrador, e en 1981 conquistou os seus primeiros campionatos de España, ao proclamarse na categoría de menos de 48 kg campión tanto de loita libre como de loita grecorromana. Repetiu título en loita libre nas edicións de 1982, 1983, 1985, 1986, 1987 e 1989, e en loita grecorromana en 1982, 1983, 1985, 1986, 1990 e 1991. Ademais foi campión de España de sambo en 1985, 1986 e 1990.
Competiu nos Xogos Olímpicos de 1988 en loita libre, na categoría de menos de 48 kg. Perdeu os seus dous combates, celebrados en Seongnam, o primeiro deles contra o estadounidense Tim Vanni e o segundo contra o sirio Mohamed El-Messouti.