cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Infinito
Primeiro ordinal infinito
O punto ω (o O do debuxo) non ten antecesor, é dicir, non existe un n tal que n+1=ω: dise que ω é un ordinal límite. Cero ten tamén esta propiedade, mais non merece este nome. Como ω +1 ≠ 1+ ω, a adición non é conmutativa nos ordinais.
Do mesmo modo se constrúe ω + ω que se nota loxicamente 2ω. A multiplicación defínese a partir da adición como para os naturais.
Vanth (lúa)
Vanth, oficialmente (90482) Orcus I Vanth, é o único satélite natural que se lle coñece ó plutino é moi posiblemente planeta anano. Foi descuberto por Mike Brown e T.-A. Suer usando imaxes tomadas polo Telescopio Espacial Hubble o 13 de novembro do 2005. O seu descubrimento foi confirmado o 22 de febreiro do 2007 na circular 8812 da UAI.
Infinito
Primeiro ordinal infinito
Unha vez que se representou nω, con n natural, non resulta difícil imaxinar o que será ω•ω, escrito ω2. Logo pódese definir ωn, con n natural, e tomando o límite, ωω, ten tantos elementos como a recta real.
Vanth (lúa)
Órbita
A lúa orbita Orcus "nun círculo case perfecto", cunha período orbital de case 10 días. Brown sospeita que coma no caso de Plutón e Caronte, Orcus e Vanth están ancorados gravitacionalmente.
Propiedades
Vanth foi atopado a só 0,25 arcsec respecto de Orcus, cunha diferenza na magnitude absoluta de 2,7±1,0. As estimacións feitas por Mike Brown no 2009 indican que a magnitude aparente de Vanth é de 21,97 ± 0.05, o cal significa que é 2,54 ± 0,01 magnitudes menos brillante cá Orcus. Isto suxire que ten un diámetro duns 280 km ou o que é o mesmo, que ten un diámetro 3,2 veces máis pequeno có seu primario, asumindo que teñan albedos semellantes. Pensase que a diferenza de cores entre Orcus (neutral) e Vanth (vermello), suxire que está última podería ter un albedo dúas veces menor có de Orcus, polo tanto Vanth podería ter máis de 380 km de diámetro, cun Orcus que estaría nos 860 km de diámetro. A masa de Vanth tamén depende do albedo que posúa, a cal pode variar entre o 3% ó 7,5% da masa total do sistema.
O satélite non semella ser coma outros satélites que teñen a súa orixe nun evento de colisión, xa que o seu espectro é bastante diferente en relación có do seu primario, o cal podería indicar que foi un obxecto do cinto de Kuiper capturado.
Praia das Rochas Brancas
A praia de Rocas Brancas, ou das Rochas Brancas, é unha praia da parroquia de Vilaselán, no concello de Ribadeo. Está situada na enseada formada pola desembocadura do río de Vilaselán no mar Cantábrico, moi preto da illa Pancha.
Infinito
Primeiro ordinal infinito
A sucesión ten como límite.
Praia das Rochas Brancas
Características
Cunha lonxitude de 115 m e unha anchura media de 12 m, está protexida do vento polo cantil oriental da pequena península á beira do faro da illa Pancha. Secasí, a súa area branca e fina está bañada por ondas moderadas.
Non dispón de bandeira azul, equipo de salvamento, duchas nin opcións de hostalería. Existen papeleiras en diversos puntos dela para a recollida do lixo e sinalización do estado do mar. Hai lugares para aparcadoiro a menos de 500 m, o que fai que teña un grao de ocupación medio.
A situación global da praia é de carácter rústico e pode ser catalogada como virxe.
Infinito
Números cardinais infinitos
O cardinal dun conxunto é o número de elementos que contén. Esta noción é polo tanto distinta do ordinal, que caracteriza o lugar dun elemento nunha sucesión. "Cinco" difire de "quinto" aínda que obviamente existe unha relación entre ambos. Dise que dous conxuntos teñen o mesmo cardinal se existe unha bixección entre eles. Contrariamente aos ordinais, esta bixección non ten que respectar a orde (ademais, os conxuntos non teñen que ser ordenados).
Como xa se ten unha variedade de conxuntos (os ordinais) pódense ver os seus cardinais respectivos. Os ordinais finitos tamén son cardinais: entre dous conxuntos con n e m elementos, m e n distintos, non pode haber bixección, polo que teñen cardinais distintos. Pero este non é o caso dos ordinais infinitos: Por exemplo, \omega e \omega+1 están en bixección pola función: Adoita denotarse #A o cardinal de A. Chámase \aleph_0 (alef0) o cardinal de ω, ou sexa o cardinal do conxunto dos naturais. Alef (א) é a primeira letra do alfabeto hebreo.
Se A e B son conxuntos, entón # (A × B) = #A • #B, onde × designa o produto cartesiano dos conxuntos e "•" é o produto dos cardinais definidos por esta fórmula. O conxunto das partes dun conxunto A, P(A) está en bixección co conxunto das funcións de A a {0,1}, conxunto que se escribe como 2A, como caso particular de YX que denota o conxunto das aplicacións de X en Y.
Vanth (lúa)
Nome
Unha vez descuberta, Vanth recibiu a designación provisional de S/2005 (90482) 1. O 23 de marzo do ano 2009, Brown pediulles ós lectores da súa columna semanal que suxerisen posibles nomes para a lúa, o mellor deles seríalle enviado á Unión Astronómica Internacional (UAI) o 5 de abril do mesmo ano. O nome de Vanth provén dunha deusa da mitoloxía etrusca que guiaba as almas dos mortos ó inframundo e foi escollido entre unha manchea de suxestións. Vanth foi a única proposta puramente etrusca, foi a suxestión máis popular e foi suxerida en primeira instancia por Sonya Taaffe. Está suxestión foi avaliada e aprobada pola UAI nunha circular emitida 30 de marzo do 2010.
Infinito
Números cardinais infinitos
O cardinal de ℝ, conxunto dos reais, é polo tanto, porque ℝ está en bixección coas partes de ℕ, por medio da escritura decimal dos reais.
Vanth (lúa)
Nome
A etrusca Vanth é frecuentemente asociada coa compañía de Caronte, así mesmo tamén o sistema de Orcus (alcumado o "anti-Plutón" por culpa da resonancia que posúe con Neptuno, o que fai Orcus sempre estea mirando cara oposta do Sol, respecto da que está mirando Plutón) e Vanth é comparado co sistema de. Brown citou tamén a Taaffe cando dicía que Vanth "acompañaba as almas dos mortos dende o momento da súa morte ata a súa viaxe ó inframundo, do mesmo xeito que a súa cara sempre miraba cara Orcus", unha referencia á posible órbita sincrónica de Vanth respecto de Orcus.
Infinito
Números cardinais infinitos
Non se pode decidir, cos axiomas clásicos se existe un cardinal maior que \aleph_0 e menor que, é dicir se existe un conxunto con máis elementos que ℕ pero con menos elementos que ℝ. A hipótese do continuo, que é un axioma adicional, considera que non.
José Lois Estévez
José Lois Estévez, nado en Ponte Caldelas o 21 de marzo de 1922 e finado en Santiago de Compostela o 23 de maio de 2009, foi un xurista galego. Catedrático de dereito procesual da Universidade de Santiago de Compostela, foi tamén romanista, civilista e humanista.
Traxectoria
Fillo do avogado Manuel Lois Vidal e de Elisa Estévez Fernández. Estudou cos xesuítas en Portugal e Galiza. Aos 16 anos dirixía a Academia de Declamación e Oratoria do colexio Santiago Apóstolo de Vigo, dos Pais Xesuítas. En 1940 cursou un ano de Dereito en Santiago de Compostela, e o resto fíxoos por libre até se licenciar en 1943. Na súa época de estudante dirixiu a terceira etapa da publicación Abrente. Boletín de la Anunciada.
Laureano López Rodó designouno profesor auxiliar de Dereito procesual e encargado de cátedra en 1946, e en xuño do mesmo ano encargado de cátedra en devandita disciplina. Doutorouse pola Universidade Complutense de Madrid coa tese Teoría del fraude en el proceso civil, publicada en 1948. Foi nomeado adxunto provisional na Cátedra de Dereito Procesual até 1962. Por concurso de méritos en 1953 foi nomeado encargado da Cátedra de Economía e Facenda Pública e, en 1964, de Dereito Natural e Filosofía do Dereito. Por orde ministerial de 29 de xaneiro de 1964 foi nomeado Adxunto Honorario da Facultade de Dereito, cargo para o que fora proposto en 1951.
No 1967 incorporouse como profesor titular á Universidade de Venezuela. De regreso a Galiza en 1972 foi nomeado por concurso de méritos profesor de Socioloxía no Colexio Universitario de Vigo, ao que se incorporou o 1 de outubro de 1973. Despois acumulaou a Cátedra de Teoría do Estado e, xa para 1980, por Real Decreto 1285/1980, foi nomeado Catedrático Numerario Extraordinario de Epistemoloxía das Ciencias Sociais e Xurídicas na Facultade de Dereito da Universidade de Santiago de Compostela.
Falaba con profesores hindús e paquistanís en sánscrito; en alemán con Carl Schmitt, e en italiano con Norberto Bobbio.
En 1950 foi nomeado membro da Asociación Italiana de Dereito Procesual Civil, a proposta dos tres grandes do procesualismo italiano da época: Calamandrei. Carneluttí e Redenti. Máis tarde foi elixido tamén membro da Asociación Internacional de procesualistas. Foi membro fundador da Asociación Española de Filosofía do Dereito. Casado con María del Carmen Puente Araujo, foi pai de seis fillos, entre eles o notario José Manuel Lois Puente, o avogado Álvaro Lois Puente e a oftalmóloga Noemi Lois Puente. Foi soterrado na súa vila natal.
Gamagōri
Gamagōri (蒲郡市, がまごおりし, Gamagōri-shi) é un concello da prefectura de Aichi no Xapón. Está situado na parte Tōkai da rexión de Chūbu, e ó sueste da prefectura, na zona da provincia histórica de Mikawa, no centro da illa de Honshū. A súa superficie é de 56,81 km² e a poboación de 82.183 habitantes (2009) e ten unha densidade de poboación de 1.450 h/km².
O concello de Gamagōri limita cos concellos de Hazu, de Kōta, de Okazaki e de Toyokawa.
Xenófanes de Cólofon
Xenófanes de Cólofon, nado en Colofón, na Xonia, contra o 570 a.C. e finado contra o 460 a.C., foi un filósofo grego.
Traxectoria
Deixou cedo a súa cidade para levar unha vida errante en calidade de rapsodo. Crese que pasou algún tempo en Sicilia e tamén en Elea. Segundo a tradición, Xenófanes tería sido mestre de Parménides de Elea. Escribiu unicamente en versos, en oposición aos filósofos xonios como Tales de Mileto, Anaximandro de Mileto e Anaxímenes de Mileto.
As súas críticas á relixión non tiñan como obxectivo un ataque pleno a ela, senón "dar ao divino unha pura e elevada idea: o verdadeiro deus é único, con poder absoluto, clarividencia perfecta, xustiza infalible, maxestade inmóbel; que en pouco se asemella aos deuses homéricos sempre a deambular polo mundo baixo o imperio das paixóns", ou sexa: só existe un deus único, en nada semellante aos homes, que é eterno, non-xerado, inmóbel e puro.
Datos biográficos
Filósofo, poeta, sabio e pensador relixioso. Fundador da escola de Elea. Adversario do antropomorfismo dos poetas, dedicouse a demostrar a unidade e a perfección de Deus. A súa doutrina é un panteísmo idealista que ve unha unidade en toda a materia. É probable que Xenófanes se exiliase da Grecia polos persas que conquistaron Colofón no 546 aC. Despois de vivir algún tempo en Sicilia e de levar unha vida errante a través do Mediterráneo, estableceuse en Elea, no sur da Italia. De aceptar a veracidade dos seus versos, Xenófanes viviu noventa e dous anos, como el mesmo transcribe nese treito:
Xenófanes e a mitoloxía grega
Expresándose case sempre a través de poemas, os cales recitaba ao longo das súas andanzas, Xenófanes mostraba seu desprezo polos deuses-antropomorfos que eran adorados na súa época e pola aceptación popular da mitoloxía de Homero e de Hesíodo.
Rego, Sigrás, Cambre
Rego é un lugar da parroquia de Sigrás no concello coruñés de Cambre, na comarca da Coruña. Segundo o padrón municipal (INE 2016) ten 23 habitantes (8 homes e 15 mulleres).
Xenófanes de Cólofon
Xenófanes e a mitoloxía grega
''
Xenófanes atacaba a inmoralidade dos deuses e das eusas da mitoloxía grega, ridiculizaba a crenza na transmigración da alma e condenaba a luxuria. Defendía a sabedoría e os praceres sociais sen exceso.
A Teoloxía de Xenófanes
Xenófanes é considerado pola maioría máis como un reformador relixioso que como un filósofo. Diferentemente de Anaximandro, que creou o concepto do a-peiron (ilimitado, indefinido), que buscaba na natureza intrínseca da materia a causa para todas as transformacións, Xenófanes dicía que o ser absoluto, esencia de todas as cousas, era o Un. E de acordo con Teofrasto, unha das fórmulas contidas nas ensinanzas de Xenófanes era: “Todo é o Un e o Un é Deus”.
Consecuentemente, o concepto Deus é entón creado por Xenófanes como un ser máis alto, cunha identidade abstracta, e non posúe ningún atributo coñecido polos homes, e tampouco é semellante a estes - nin canto á figura, nin canto ao espírito.
A respecto diso, Clemente de Alexandría na súa obra Tapezarias conta:
"Mais se mans tivesen os bois, os cabalos e os leóns
E poidesen coas mans deseñar e crear obras como os homes,
Os cabalos semellantes aos cabalos, os bois semellantes aos bois,
Deseñarían as formas dos deuses e os corpos farían
Tales cales eles propios teñen."
Sofista
Filosofía sofística
Para os Sofistas, o ben, a verdade, a xustiza, coma todos os valores, non son algo absoluto senón máis ben relativo. Subliñaban o feito de que en moitas ocasións, o que era bo para uns podía ser malo para moitos. Incluso para un mesmo individuo, o que era bo nunhas ocasións, podía ser malo outras.
Esta doutrina sofística pode ser expresada pola máxima de Protágoras de Abdera: O home é a medida de todas as cousas. Tal máxima expresa o sentido de que non é o ser humano quen ten que acomodarse a patróns externos, que sexan impostos por algo que non sexa o propio ser humano, senón que é o propio ser humano quen debe acomodarse segundo a súa liberdade.
Outro sofista famoso foi Gorxias de Leontini, que afirmaba que o 'ser' non existía. Segundo Gorxias, mesmo que se admitise que o 'ser' existise, é imposible captalo. Aínda que iso fose posible, non sería posible enuncialo de modo verdadeiro e, polo tanto, sería sempre imposible calquera coñecemento sobre o 'ser'.
A experiencia acumulada polos Sofistas nas súas viaxes ao longo da Grecia antiga e de boa parte do Mediterráneo, axudoulles a comprender que as leis variaban moito entre uns sitios e outros, e que as constitucións das distintas polis, lonxe de ser un agasallo dos deuses ou da Natureza, eran froito do acordo entre os cidadáns para intentar construír e asegurar unhas normas de convivencia pacífica entre eles.
O contraste das súas visións coa de Sócrates (que foi adoptada tamén por Platón e Aristóteles, así como a súa "loita" antisofista), sumado ao feito de seren estranxeiros (o que lles confería un menor grao de credibilidade entre os atenienses), contribuíron a que o seu pensamento fose infravalorado ata tempos recentes.
Os Sofistas só son coñecidos hoxe polos escritos dos seus opoñentes (máis especificamente, Platón e Aristóteles) o que dificulta formular unha visión completa das conviccións dos Sofistas.
A arte da oratoria
Segundo os Sofistas, a virtude de falar ben convertería a quen a posuíse nun bo político, nun home que sabía facer valer as súas opinións en calquera asemblea; e no caso de ocupar cargos políticos, tería a habilidade precisa para presentar ante os cidadáns a súa xestión como boa, aínda que en realidade fose pésima.
Outros artigos
سفسطة Софизъм ckb:سەفسەتەگەری Sofisme Sophism Sofismo Sofismi סופיזם Սոփեստություն Sofisme Sofismo Sofistica 詭弁 Sofizmas Sofisms Софизам Sofistiek Sofisma Sofism Sophism Sofistika Sofizmi Bilgicilik 詭辯
Rial de Arriba, San Martiño de Meanos, Zas
Rial de Arriba é un lugar da parroquia de San Martiño de Meanos no concello coruñés de Zas da Comarca da Terra de Soneira. Tiña 38 habitantes no ano 2018 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 22 homes e 16 mulleres. Conta cunha pequena ermida no alto do pobo, adicada a San Xosé.
Memoria Pixelada
Memoria Pixelada foi unha web en galego de actualidade e análises sobre o mundo dos videoxogos. Comezou a súa andaina o 5 de abril de 2009 cun artigo dedicado ao Beyond Good and Evil 2 e finalizou o 12 de xuño de 2015 cun artigo de despedida.
Traxectoria
Memoria Pixelada comezou como un proxecto persoal de Juan Salgado (Skaltum). Porén, co tempo fóronse sumando ao proxecto máis e máis persoas, como NetOverflow, Jon Amil (AmilGZ) ou Agos Reigosa, até contar cun equipo definitivo de cinco redactores, sete colaboradores habituais e varios colaboradores puntuais.
A web contou cun total de 3 deseños. O primeiro deles tivo lugar durante a súa fase de probas no servizo de aloxamentos Blogger. O segundo deles coincidiu co paso a un novo hosting aloxado na nube da Dinahosting, que desde entón sería patrocinador dela. Posteriormente, pouco antes do cuarto aniversario, Memoria Pixelada sufriu o seu terceiro e maior redeseño, o cal se mantivo até o seu final.
Alén da web, o equipo de Memoria Pixelada ten colaborado eventualmente no programa Banda Ancha da Radio Galega.
Redes sociais e comunidade
Memoria Pixelada apostou firmemente polas redes sociais. Contaba con perfís activos no Facebook e Twitter, unha canle no Youtube onde publicaban gameplays e outra no Twitch para as emisións ao vivo. Tamén, desde 2011, viñan retransmitindo e comentando as principais conferencias do E3 cada ano a través do Twitter.
A web tamén ten apoiado activamente iniciativas como Android en galego (campaña para reivindicar unha versión en galego do sistema operativo Android) ou 21 días co galego do IES da Pobra do Caramiñal.
Cada ano, como tradición e modo de apoiar a recuperación do día dos enganos, publicaban unha nova falsa no 1 de abril.
Vilaicente, As Nogais
San Xoán de Vilaicente é unha parroquia do concello das Nogais na comarca dos Ancares, na provincia de Lugo. Tiña 30 habitantes en 2016, segundo datos do Instituto Galego de Estatística, 14 homes e 16 mulleres. O que supón unha diminución de 6 habitantes respecto ao ano 2007 cando tiña 36 habitantes (17 homes e 19 mulleres) e 9 menos que en 2006.
Bartomeu Seguí
Bartomeu Seguí Campaner, nado en Palma en 1971, é un paleontólogo español que traballa no Departamento de Ciencias da Terra da Universidade das Illas Baleares.
É coñecido por ser o descritor da especie de córvido extinto Pica mourerae.
Abreviatura
A abreviatura Seguí emprégase para recoñecer a como autoridade na descrición e taxonomía en zooloxía e paleontoloxía.
Trofeo Cidade de Vigo 1975
A V edición do Trofeo Cidade de Vigo celebrouse en Vigo entre o 15 e o 17 de agosto de 1975 en forma de torneo triangular. O campión foi o Celta de Vigo por mellor diferenza de goles.
Rafael Hernández
Rafael Hernández Marín, alcumado El Jibarito, naceu en Aguadilla, Porto Rico, o 24 de outubro de 1891 e finou o 11 de decembro de 1965. Foi compositor portorriqueño de máis de 2.000 temas musicais, que acadou gran sona grazas aos seus boleros, entre os que figuran El cumbanchero, Campanitas de cristal ou Lamento Borincano. Amais, tamén era instrumentista, con destreza para a corneta, o violín, o trombón, a guitarra e mais o piano.
San Román de Cervantes, Cervantes
San Román de Cervantes é unha parroquia que se localiza no concello de Cervantes. Segundo o IGE, en 2013 tiña 90 habitantes (49 homes e 41 mulleres), distribuídos en 2 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 115 habitantes.
Hervé Bazin
Hervé Bazin, pseudónimo de Jean-Pierre Hervé-Bazin, nado en Angers o 7 de abril de 1911 e finado na mesma cidade o 17 de febreiro de 1996, foi un escritor francés. Foi presidente da Academia Goncourt dende 1973.
Traxectoria
Naceu no seo dunha familia burguesa e xa na infancia se opuxo á súa autoritaria nai, fuxindo varias veces na súa adolescencia. Ademais, rexeitou o ensino católico. Cando chegou á maioría de idade, rompeu coa súa familia.
En 1946 fundou a revista poética Le Coquille, da que só saíron oito números. O seu primeiro poemario, Jour, obtivo o premio Apollinaire. Tras publicar varios poemarios decántase pola narrativa por consello de Paul Valéry. A súa primeira novela, Vipère au poing (1948), baséase na relación coa súa nai. A novela tivo un éxito inmenso, ao que seguiron outras, tamén baseadas na súa propia vida e centradas na rebeldía xuvenil e en familias desestruturadas.
Sigrás de Abaixo, Sigrás, Cambre
Sigrás de Abaixo é un lugar da parroquia de Sigrás no concello coruñés de Cambre, na comarca da Coruña. Segundo o padrón municipal (INE 2016) ten 126 habitantes (61 homes e 65 mulleres).
Queinaga
Queinaga é unha empresa galega de produtos lácteos de Curtis. A empresa produce queixos coa denominación de orixe protexida Queixo de Arzúa-Ulloa e queixo de tetilla. Transforma 3 millóns de litros de leite para producir 400.000 quilos de queixo ao ano.
Produtos
Queixo Tetilla e Arzúa Ulloa en distintos formatos:
La Mia Vita Violenta
La Mia Vita Violenta é o segundo álbum de estudio da banda estadounidense de rock alternativo Blonde Redhead, publicado o 4 de setembro de 1995 a través do selo Smells Like Records.
Manuel Becerra
O nome de Manuel Becerra pode referirse a:
Batalla de Okinawa
A batalla de Okinawa (nome en clave: operación Iceberg), librouse na illa de Ryukyu de Okinawa e foi o maior asalto anfibio na guerra do Pacífico. Combateuse durante 82 días, desde principios de abril até mediados de xuño de 1945.
A batalla denominouse Tifón de Aceiro en inglés Typhoon of Steel, e chuvia de aceiro (Tetsu no ame) ou vento violento de aceiro (Tetsu no Bofu) en xaponés. Estas denominacións dan conta da ferocidade dos combates, a intensidade dos disparos, e a enorme cantidade de buques aliados e vehículos blindados que asaltaron a illa. A batalla resultou ser unha das que tivo máis vítimas, civís e militares, en toda a segunda guerra mundial: a totalidade dos falecidos supera o cuarto de millón. Cinco divisións do XXIV Corpo dos Estados Unidos, a 7.ª, 27.ª, 77.ª, 81.ª e 96.ª, e dúas divisións de Marines, a 1.ª e 6.ª, combateron na illa, mentres que a 2.ª División de Marines se mantivo en reserva e non se planteou que desembarcara. A invasión foi apoiada por forzas aéreas navais, anfibias e tácticas.
O obxectivo principal da operación era apoderarse da grande illa de Okinawa a só 340 km de distancia do Xapón. Despois dunha longa campaña de ir choutando de illa en illa (os estadounidenses denominaron isto island hopping), os Aliados achegábanse ao Xapón, e planearon usar Okinawa como base para as operacións aéreas para invadir o territorio xaponés, co nome en clave Operación Downfall. Finalmente os bombardeos atómicos sobre Hiroshima e Nagasaki e a entrada soviética na guerra provocarían a rendición do Xapón tan só unhas semanas despois da fin dos combates en Okinawa.
Forzas terrestres
As forzas terrestres estadounidenses encadrábanse dentro do X Exército, comandado polo tenente xeneral Simon Bolivar Buckner, Jr. O X Exército estaba composto por dous corpos: o III Corpo Anfibio comandado polo xeneral maior Roy Geiger, que se compoñía da 1.ª e 6.ª División de Marines, e o XXIV Corpo baixo o mando do xeneral maior John R. Hodge, que se compoñía da 7.ª e 96.ª Divisións de Infantería. A 2.ª División de Marines e o X Exército tamén controlaba a 27.ª e 77.ª Divisións de Infantería, que nun principio manteríanse en reserva. No total, o X Exército contaba con máis de 180 000 homes, 102 000 do exército e 81 000 do Corpo de Marines.
A forza xaponesa (sobre todo defensiva) na campaña compoñíase duns 67 000 efectivos pertencentes ao 32.º Exército e uns 9000 efectivos da Armada Imperial Xaponesa que se encontraban na Base Naval de Oroku (só uns poucos centos dos cales foran adestrados e equipados para combate terrestre), apoiados por 39 000 habitantes das Illas Ryūkyū (incluídos 24 000 recrutados apresuradamente para a milicia chamada Boeitai e 15 000 traballadores non uniformados), ademais de 1500 alumnos de escolas secundarias organizados en primeira liña da fronte como Unidades de Voluntarios Ferro e Sangue (Iron and Blood Volunteer Units) e 600 alumnas Himeyuri organizadas nunha unidade de enfermería. O 32.º Exército inicialmente consistía na 9.ª, 24.ª e 62.ª Divisións e a 44.ª Brigada Mixta Independente. A 9.ª División trasladouse a Taiwán antes da invasión, dando lugar a un cambio nos plans defensivos xaponeses. A resistencia primaria debería de ser no sur, comandada polo tenente xeneral Mitsuru Ushijima, o seu xefe de Estado maior, o tenente xeneral Isamu Chō e o seu xefe de operacións, Coronel Hiromichi Yahara. Yahara avogou por unha estratexia defensiva, e Chō por unha ofensiva. No norte, o coronel Udo Takehido estaba ao mando. As tropas da Armada foron lideradas polo contraalmirante Minoru Ōta.
Esperábase que os estadounidenses desembarcasen de seis a dez divisións para se enfrontar coas tres divisións (unha delas coa metade de efectivos).
Atreyu
Atreyu é unha banda estadounidense de metalcore procedente de Yorba Linda (California) e formada en 1998. O grupo está composto polo vocalista Alex Varkatzas, os guitarristas Dan Jacobs e Travis Miguel, o baixista Marc McKnight e o batería/vocalista Brandon Saller. Orixinalmente chamouse "Retribution", pero posteriormente cambiaron o seu nome a "Atreyu" (por unha personaxe do libro/película de fantasía The Neverending Story), cando atoparon a outra banda de Hemet, California que tamén usaba o seu nome orixinal. Dende a súa formación Atreyu editou cinco álbums de estudio. No ano 2008 participaron na xira Projekt Revolution con Linkin Park e foi cabeza de cartel da Revolution Stage ao lado de 10 Years, Hawthorne Heights e Armor for Sleep.
Batalla de Okinawa
Forzas navais
A mediados de marzo a Armada dos Estados Unidos e os seus aliados reuniron unha frota composta por 330 buques de guerra e 1.139 buques de transporte. Entre os buques de guerra encontrábanse 8 portaavións estadounidenses, os Enterprise, Essex, Intrepid, Hornet, Franklin, Bunker Hill, Cowpens, San Jacinto, 4 portaavións de escolta, os Savo Island, Petrof Bay, Sargent Bay e Steamer Bay, 9 cruceiros, 14 acoirazados, e 12 destrutores. O esforzo na ofensiva de primavera de 1945 foi moito maior que o da ofensiva da primavera anterior en Europa, durante o desembarco de Normandía, onde os Aliados empregaran 284 buques. A maioría dos avións de caza, dos bombardeiros en picado e dos avións de ataque a terra pertencían á Armada dos Estados Unidos, con base nos portaavións. Os xaponeses utilizaran as tácticas kamikaze desde a batalla do golfo de Leyte, pero por primeira vez convertéronse nunha parte importante da defensa. Entre o desembarco estadounidense do 1 de abril e o 25 de maio, producíronse sete ataques kamikaze, nos que se utilizaron máis de 1500 avións.
Segunda división española 1958/59
A tempada 1958–59 da Segunda División de España de fútbol foi a 27ª edición desta competición. A categoría estivo composta por 32 equipos, repartidos segundo criterios xeográficos en dous grupos de 16 equipos cada un. Real Valladolid e Elche CF ascenderon a Primeira División.
Batalla de Okinawa
Batalla naval
miniatura|200px|USS Bunker Hill en chamas, tras un ataque kamikaze xaponés preto de Okinawa, 11 de maio de 1945. Á Frota Británica do Pacífico asignóuselle a tarefa de neutralizar os aeródromos xaponeses da illa Sakishima, o que fixo con éxito do 26 de marzo até o 10 de abril. O 10 de abril a súa atención desprazouse aos aeródromos no norte de Formosa. A forza retirouse á Baía de San Pedro o 23 de abril. O 1 de maio a Frota Británica do Pacífico volveu á acción e atacou de novo os aeródromos. Os portaavións sufriron varios ataques de kamikazes, pero grazas ás cubertas de voo blindadas, estes non sufriron danos irreparables e só experimentaron unha breve interrupción nas súas misións. Nos tres meses de batalla de Okinawa, os xaponeses voaron en 1900 misións kamikaze, afundindo a ducias de barcos aliados e matando máis de 5.000 mariñeiros estadounidenses, a conta de 1465 avións kamikaze perdidos (outros 2200 avións xaponeses e 763 avións de estadounidenses tamén foron destruídos, incluso durante a batalla en terra). Os buques que se perderon foron os máis pequenos, en particular os destrutores da primeira liña de defensa, así como destrutores de escolta e buques de desembarco. Aínda que os aliados non perderon ningún dos seus portaavións, algúns deles resultaron severamente danados. Lanchas motoras con base en terra tamén foron utilizadas nos ataques suicidas dos xaponeses. A prolongada duración da campaña baixo condicións de estrés forzou ao Almirante Chester W. Nimitz a dar un paso sen precedentes: relevou os principais comandantes navais para que puidesen descansar e recuperarse. A frota cambiou a súa denominación co relevo dos comandantes navais; así comezara a campaña como 5.ª Frota, comandada polo Almirante Raymond Spruance, e finalizouna como 3.ª Frota comandada polo Almirante William F. Halsey.
Segunda división española 1958/59
Grupo 2
X = Partidos xogados; G = Partidos gañados; E = Partidos empatados; P = Partidos perdidos; GF = Goles a favor ; GC = Goles en contra; DG = Diferenza de goles; Pts = Puntos (C) = Campión; (D) = Descendido; (P) = Promocionado; (O) = Campión do play-off; (A) = Avanza de rolda.
Batalla de Okinawa
Operación Ten-Go
A Operación Ten-Gō (do xaponés Kyūjitai: 天號作戰, Shinjitai: 天号作戦 ten-gō sakusen) tamén chamada como Ten-ichi-gō (Operación Ceo Un) foi a última operación naval xaponesa na guerra do Pacífico durante a Segunda Guerra Mundial. En abril de 1945 o acoirazado Yamato, comandado polo Almirante Seiichi Itō, xunto con outros nove buques de guerra xaponeses, recibiron a orde de realizar un ataque suicida contra os aliados. O Yamato e outros buques, da Operación Ten-Go, foron descubertos por submarinos pouco despois de saír de augas xaponesas, e atacados por avións embarcados nos portaavións estadounidenses. Baixo o ataque de máis de 300 avións nun lapso de dúas horas, o maior acoirazado do mundo afundiuse o 7 de abril de 1945, moito antes de que puidese chegar a Okinawa. Os pilotos dos torpedeiros estadounidenses foran instruídos para atacar de forma eficaz, lanzando os seus torpedos preferentemente á proa ou á popa, onde a blindaxe se cría que era máis fina. Ademais do Yamato, o cruceiro lixeiro Yahagi, e catro dos oito destrutores tamén foron afundidos. No total, a Armada Imperial Xaponesa perdeu uns 3700 mariñeiros, incluíndo o almirante Itō, a un prezo de só dez avións dos Estados Unidos e 12 aviadores.
Batalla terrestre
miniatura|200px|Okinawa, desembarco estadounidense 13 de abril de 1945. Os primeiros desembarcos producíronse o 26 de marzo de 1945 cando tropas da 77.ª División de Infantería desembarcaron nas illas Kerama a uns 32 km ao suroeste das praias principais de Okinawa. Tras cinco días de combates, a illa foi declarada segura. O 31 de marzo marines do Batallón de Recoñecemento e soldados da 77.ª División desembarcaron sen oposición na illa Keise Shima, a só 16 km ao oeste da capital de Okinawa, Naha; a illa sería utilizada como base principal da artillería pesada.
Norte de Okinawa
O desembarco foi realizado polo XXIV Corpo e o III Corpo Anfibio nas praias Hagushi na costa oeste de Okinawa o Día-L 1 de abril de 1945, que cadrou no domingo de Pascua. Ás 08:30 horas, 4 divisións estadounidenses, a 7.ª e 96.ª de Infantería e a 1.ª e 6.ª de Marines, comenzaron o desembarco. En apenas unha hora e sen oposición, 16 000 homes xa tomaran terra. Ao caer a noite, a cifra alcanzou os 60 000. A 2.ª División de Marines realizou unha manobra de distracción fronte ás praias de Minatoga na costa sueste para confundir os xaponeses sobre as intencións estadounidenses e evitar que os defensores se moveran de alí. O X Exército estendeuse por todo o centro-sur da illa con relativa facilidade, capturando as bases aéreas de Kadena e Yomitan. Á luz da débil oposición, o xeneral Buckner decidiu proceder inmediatamente coa segunda fase do seu plan: a toma do norte de Okinawa. A 6.ª División de Marines encabezou o ataque no istmo de Ishikawa. O terreo era montañoso e boscoso, coas defensas xaponesas concentradas en Yae-Take, unha masa retorcida de cristas rochosas e barrancos na península de Motobu. Houbo fortes enfrontamentos antes de despexar a península o 18 de abril. Os marines da 6.ª División percorreron 135 km, apoderándose de 1.129 km². As baixas xaponesas foron máis de 2500 mortos e 46 prisioneiros, as baixas dos marines foron 236 mortos, 1061 feridos e 7 desaparecidos. Mentres tanto, o 16 de abril a 77.ª División de Infantería atacou Ie Shima, unha pequena illa no extremo occidental da península. Houbo fortes enfrontamentos antes de que Ie Shima fora declarada asegurada o 24 de abril e fora convertida noutra base aérea para as operacións contra o Xapón.
Sur de Okinawa
miniatura|200px|Marines da 1.ª División en Okinawa. miniatura|200px|Bombardeo efectuado por un F4U dos marines. miniatura|200px|Mapa da batalla de Sugar Loaf Hill. Mentres os marines despexaban o norte de Okinawa, o XXIV Corpo dirixíase cara ao sur a través da estreita cintura de Okinawa. A 96.ª División de Infantería atopou unha forte resistencia por parte das tropas xaponesas nas cordilleiras de Kakazu, nesa zona o 383º Rexemento tratou de controlar unha serie de postos fortificados ao leste da estrada N.º 1 e a uns 8 km ao noroeste de Shuri, un punto que chegou a ser coñecido como Cactus Ridge O 7 de abril o cumio da montaña xa estaba en mans dos estadounidenses, aínda que se proseguirían os enfrontamentos até mediados de abril.
O seguinte obxectivo dos aliados, era Kakazu Ridge, dous outeiros que formaban parte das defensas exteriores de Shuri. Co asalto estadounidense contra Kakazu Ridge estancado, o xeneral Ushijima, influenciado polo xeneral Chō, decidiu pasar á ofensiva. Chō enviou seis batallóns para levar a cabo o seu plan de atravesar as defensas estadounidenses e alcanzar a súa retagarda até chegar a uns 6 km do aeródromo de Kadena. Despois dun feroz combate corpo a corpo os atacantes retiráronse só para repetir a súa ofensiva a noite seguinte. O 14 de abril a contraofensiva xaponesa foi definitivamente batida. A 27.ª División de Infantería, que desembarcara o 9 de abril, fíxose cargo do flanco dereito, ao longo da costa oeste de Okinawa. Acoirazados, cruceiros e destrutores realizaron o bombardeo, que foi seguido por 650 avións da Armada e os Marines, que atacaron as posicións inimigas con napalm, foguetes, bombas e metralladoras. Os tanques lograron avanzar flanqueando Kakazu Ridge pero non puideron conectar coa infantería que intentaba cruzar a crista; sen este apoio foron destruídos 22 tanques. Aínda que tanques lanzachamas despexaron moitas covas, non se rexistrou ningún avance significativo, e o XXIV Corpo sufriu máis de 720 baixas entre mortos, feridos e desaparecidos. As perdas puideron ser sido de non ser polo feito de que os xaponeses tiñan a práctica totalidade das súas reservas de infantería máis ao sur, onde os marines da 2.ª División volveron realizar manobras de distracción fronte ás praias de Minatoga que coincidiron co ataque.
No final de maio as choivas producidas polo monzón converteron os camiños en zonas pantanosas, agravando a situación. O avance en terra empezou a parecerse aos campos de batalla da primeira guerra mundial. As tropas vivían en campos, empapados pola chuvia entre lixo e tumbas. Os corpos dos xaponeses sen enterrar afundíanse na lama. Calquera persoa que se deslizara polas ladeiras acababa cos petos cheos de vermes tras o traxecto.
O 29 de maio os marines da 1.ª División capturaron o castelo Shuri, e o 31 de maio a 77.ª División entraba na cidade. Estas accións non acabarían cos combates, pois aos estadounidenses custaríalles máis de tres semanas pór fin a toda resistencia organizada. Os xaponeses apoiados por fogo de artillería frearon o avance dos estadounidenses e déronlle a oportunidade ao resto do 32º Exército de escapar. Establecerían unha nova liña de defensa na cordilleira Dake Yaeju. Despois de varios días dunha loita encarnizada, os xaponeses foron empurrados cara ao extremo sur da illa.
O 18 de xuño, Buckner morreu por fogo de artillería xaponesa durante o seguimento dos progresos das súas tropas. Buckner foi substituído por Roy Geiger. Ao asumir o mando, Geiger converteuse no único Marine en comandar un Grupo de exército do Exército dos Estados Unidos en combate. Foi relevado do mando cinco días despois polo xeneral Joseph Stilwell. A illa caeu o 21 de xuño de 1945, aínda que algúns xaponeses seguiron loitando.
Ushijima e Chō suicidáronse facéndose o haraquiri no seu cuartel xeral no outeiro 89 nas últimas horas da batalla. Ao coronel Yahara ordenóuselle tentar chegar ao Xapón e presentar un informe no cuartel Imperial Xaponés sobre a estratexia empregada en Okinawa. A misión fracasou cando foi capturado por tropas estadounidenses mentres se facía pasar por civil. Yahara foi o oficial de maior rango dos que sobreviviron á batalla na illa.
Baixas militares
miniatura|200px|Simon Bolivar Buckner Jr., comandante xeneral do X Exército, unha das numerosas baixas dos estadounidenses. As perdas dos Estados Unidos foron de máis de 50 000 soldados, dos cales máis de 12 000 equivalen a mortos e desaparecidos. Isto fai que esta sexa a batalla máis sanguenta das forzas estadounidenses na guerra do Pacífico. Unha das vítimas máis famosas foi o correspondente de guerra Ernie Pyle, que morreu por feridas de bala en Ie Shima. As forzas dos Estados Unidos sufriron tamén nesta batalla a taxa máis alta de baixas por fatiga de combate durante toda a guerra, cuns 20 000 soldados retirados debido a crises nerviosas.
A decisión do Xeneral Buckner de atacar as defensas xaponesas foi moi custosa en vidas estadounidenses, aínda que finalmente se cumpriu o obxectivo. Catro días antes de finalizar a campaña, o xeneral Buckner morreu por causa do fogo inimigo, mentres inspeccionaba a liña da fronte das súas tropas. Foi o oficial dos Estados Unidos de máis alto rango morto en combate durante a guerra. Ao día seguinte, un segundo xeneral, o xeneral de brigada Claudio M. Easley, faleceu por causa de fogo inimigo.
No mar, 368 barcos aliados (entre eles 120 embarcacións anfibias) foron danados, mentres que outros 28, incluíndo 15 buques anfibios e 12 destrutores, foron afundidos. As baixas da Armada dos Estados Unidos foron de 4907 mortos e 4874 feridos, principalmente polos ataques kamikaze. Os xaponeses perderon 16 barcos, incluíndo o acoirazado Yamato.
En terra as forzas dos Estados Unidos perderon polo menos 225 tanques e moitos LVTs, mentres que eliminaron 27 tanques xaponeses e 743 pezas de artillería (incluídos os morteiros, obuses e canóns antiaéreos), algúns deles destruídos polo bombardeo aéreo e naval, mais a maioría pola artillería das tropas estadounidenses.
As baixas xaponesas foron de máis de 107 000 mortos e capturáronse uns 7400 combatentes. Algúns dos soldados suicidáronse seguindo o ritual seppuku, ou inmoláronse facendo estalar granadas de man que portaban. Calcúlase que un número elevado de soldados xaponeses puideron perecer dentro das covas, cando os estadounidenses as selaban.
Esta foi tamén a primeira batalla da guerra na que miles de xaponeses se converteron en prisioneiros de guerra. Moitos dos prisioneiros xaponeses de Okinawa eran indíxenas que non estaban imbuídos na doutrina do exército xaponés de loitar até a morte e non renderse. Cando as forzas estadounidenses ocuparon a illa, os soldados xaponeses puxeron a roupa dos civís para evitar a súa captura, mais os habitantes de Okinawa axudáronlle aos estadounidenses a detectar xaponeses na clandestinidade. O idioma de Okinawa é moi diferente ao xaponés, e en presenza dos estadounidenses, os habitantes de Okinawa interrogaban os prisioneiros no idioma local: os que non o entendían consideráronos soldados xaponeses.
Baixas civís
miniatura|200px|Civís en Okinawa Nalgunhas batallas, como na batalla de Iwo Jima non houbo baixas civís, pero Okinawa tiña unha elevada poboación civil indíxena e segundo diversas estimacións, un de cada tres ou un de cada dez civís morreu durante a batalla. As perdas civís na campaña de Okinawa calcúlanse entre 42 000 e 150 000 falecidos (máis de 100 000 segundo a Prefectura de Okinawa) A cifra que barallou o exército estadounidense foi de 142 058 vítimas civís, aglutinando os que morreron por fogo de artillería, ataques aéreos e ao servizo do Exército Imperial Xaponés.
Durante a batalla, os soldados dos Estados Unidos viron que se facía difícil distinguir os civís dos soldados. Converteuse en normal xeral para os soldados estadounidense disparar indiscriminadamente contra as casas de Okinawa; como un soldado de infantería escribiu: «Disparábannos desde un número pequeno de casas, pero as outras probablemente estaban ocupadas por civís, e non nos importaba. Foi terrible o de non distinguir entre o inimigo e as mulleres e os nenos. Os estadounidenses sempre tivemos gran compaixón, especialmente polos nenos. Agora disparábamos de forma indiscriminada».
Na súa historia da guerra, o Museo Conmemorativo da Paz da Prefectura de Okinawa presenta a Okinawa como atrapada nos enfrontamentos entre os Estados Unidos e o Xapón. Os militares xaponeses confiscáronlle a comida aos okinawenses e executaron os que a escondían, un feito que provocou fame entre a poboación, obrigando aos civís a saír dos seus refuxios. Tamén os soldados xaponeses mataron uns 1000 habitantes de Okinawa que aínda falaban un dialecto local diferente, a fin de evitar espionaxe. O museo escribe que «moitos foron esnaquizados por proxectís, outros que se encontraban nunha situación desesperada foron conducidos ao suicidio, algúns morreron de fame ou sucumbiron á malaria, mentres que outros foron vítimas das tropas xaponesas en retirada.»
Violacións
A violación de civís en Okinawa foi un acto no que interviron soldados dos dous bandos; as violacións de civís por parte dos xaponeses converteuse nunha rutina unha vez que quedou claro que foran derrotados. Un historiador calculou que os soldados estadounidenses cometeron máis de 10 000 violacións durante a campaña de tres meses. O New York Times publicou no ano 2000 que na vila de Katsuyama a poboación civil formou grupos de vixilantes para emboscar e matar un grupo de soldados estadounidenses que violaban mozas do lugar. Oficiais do Corpo de Marines en Okinawa e Washington declararon «que non sabían que se cometesen violacións por parte de soldados estadounidenses en Okinawa e nos seus rexistros non consta que os marines cometesen ningún crime de guerra.» O historiador George Feifer, non obstante, escribe «que a violación en Okinawa era outro dos segredos sucios da campaña na que a crónica militar estadounidense era ignorar os crimes. Poucas mulleres de Okinawa quedaron embarazadas, xa que o estrés e a mala alimentación provocou que a maioría non foran fértiles. Moitas das que quedaron embarazadas lograron abortar antes de que os seus maridos e pais regresaran. Un número máis pequeno dos bebés xerados polos estadounidenses foron afogados».
Suicidios
Coa inminente vitoria das tropas estadounidenses producíronse suicidios en masa por parte da poboación civil. Os soldados xaponeses dixéronlle aos habitantes da illa que os estadounidenses cometerían todo tipo de barbaries contra a poboación. Ryūkyū Shimpō, un dos dous xornais principais de Okinawa, escribiu en 2007: «Moitos habitantes de Okinawa testificaron que o exército xaponés directamente lles obrigou a suicidarse. Tamén hai persoas que dixeron que lles foron entregadas granadas polos soldados xaponeses para autoinmolarse.» Algúns civís, despois de ter sido adoutrinados pola propaganda xaponesa, creron que os soldados dos Estados Unidos eran uns bárbaros que cometerían horribles atrocidades. En consecuencia suicidáronse e mataron as súas familias para evitar ser capturados. Moitos deles tiráronse desde os acantilados onde actualmente está situado o Museo da Paz.
A pesar das advertencias de que serían obxecto de violacións, torturas ou asasinatos a mans dos estadounidenses, os habitantes de Okinawa sorprendéronse con frecuencia polo trato humano que recibiron do inimigo. De acordo co libro Islands of Discontent: Okinawan Responses to Japanese and American Power de Mark Selden, os estadounidenses non aplicaron unha política de torturas, violacións e asasinatos de civís como os militares xaponeses advertiran. Un tradutor nipoestadounidense do Servizo de Intelixencia Militar estadounidense, Teruto Tsubota, convenceu a centos de civís de que non se suicidasen.
Consecuencias
miniatura|Monumento memorial chamado "Memorial Cornerstone of Peace" (Pedra Angular da Paz) esquerda|miniatura|200px|Membros do Okinawa Advisory Council O noventa por cento dos edificios na illa resultaron totalmente destruídos. O valor militar de Okinawa superou todas as expectativas. A illa converteuse en porto para a frota estadounidense, área de tránsito para as tropas e aeródromo nas proximidades do Xapón. Finalizada a campaña, os EUA puxeron en marcha a Operación Zebra, que consistía na retirada de minas nas augas próximas a Okinawa, ocuparon Okinawa, e estableceron a Administración Civil dos Estados Unidos das Illas Ryukyu, unha forma de goberno militar. Actualmente, un número importante de tropas estadounidenses aínda se encontran estacionadas na illa, e Kadena segue sendo a maior base aérea dos estadounidenses en Asia. Algúns historiadores militares cren que Okinawa conduciu directamente aos bombardeos atómicos de Hiroshima e Nagasaki, como medio de evitar a invasión terrestre do territorio xaponés. Un destes historiadores é Víctor Davis Hanson, que o declara explicitamente no seu libro Ripples of Battle:
En 1945, Winston Churchill denominouna «a batalla entre as máis intensas e famosas na historia militar.» En 1995, o goberno de Okinawa erixiu un monumento chamado Pedra Angular da Paz en Mabuni, o lugar dos últimos combates, no sueste de Okinawa. O monumento mostra todos os nomes coñecidos dos que morreron na batalla, civís e militares, xaponeses e estranxeiros. En xuño de 2008 contiña 240 734 nomes.
Controversia
Hai discrepancias importantes en curso entre o goberno local de Okinawa e o goberno nacional do Xapón sobre o papel dos militares xaponeses nos suicidios en masa de civís durante a batalla. En marzo de 2007 as autoridades nacionais do Ministerio de Educación, Cultura, Deportes, Ciencia e Tecnoloxía do Xapón (MEXT) recomendáballe aos editores de libros de texto que expresaran con outras palabras as ordes dadas polo Exército Imperial Xaponés nas que se forzaba a civís a acabaren coa propia vida para non ser feitos prisioneiros polos militares estadounidenses. O MEXT propoñía que se dixera, que os civís só recibiron granadas de man dos militares xaponeses. Este feito provocou protestas xeneralizadas entre os habitantes de Okinawa. En xuño de 2007, a Asemblea da Prefectura de Okinawa aprobou unha resolución declarando, «Facemos un firme chamamento ao goberno (nacional) a que se retracte das instrucións dadas aos editores de libros de texto e que restableza de inmediato a designación nos libros de texto para que a verdade do ocorrido durante a batalla de Okinawa sexa transmitida correctamente e outra tráxica guerra nunca volva suceder»'