cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Universidade do Porto
Historia
A Universidade do Porto foi fundada por decreto do 22 de marzo de 1911, emitido polo Goberno Provisional da Primeira República Portuguesa. Aínda que é posible sinalar aos predecesores da universidade como a Academia Náutica, establecida polo rei Xosé I en 1762, e a Academia de Debuxo e Debuxo, creada pola raíña María I en 1779, a universidade debía basearse principalmente en institucións de educación superior creadas en 1762. o século XIX, concretamente a Academia Politécnica (1836–1911) e a Academia Médico-Cirúrxica de Porto (1836–1911). esquerda|miniatura|A fachada principal (norte) do reitorado da Universidade. A Academia Politécnica tiña como principal finalidade o ensino de ciencias e enxeñería industrial de todo tipo, e especialidades profesionais como oficiais navais, comerciantes, labregos, directores de fábricas e artistas. Herdeira da Real Academia de Mariña e Comercio do Porto, que foi creada en 1803 polo príncipe rexente Xoán (futuro rei Xoán VI), xurdiu como consecuencia das reformas postas en marcha por Passos Manuel, ministro do Reino no Goberno que saíu da Revolución de setembro. En virtude desta reforma, o nome da Academia foi cambiado polo de Real Academia Politécnica en 1837. Non obstante, a Real Academia Económica e Literaria, baixo a supervisión do consello de administración da Compañía Xeral de Agricultura dos viñedos do Alto Douro, foi trasladada ao Consello de Lenses. A pesar das grandes dificultades económicas vividas neste período, a Academia Politécnica do Porto viviu unha época de grande actividade científica, con eminentes científicos como Gomes Ferreira e Teixeira da Silva. dereita|miniatura|Sede da Facultade de Belas Artes. A inauguración da Universidade do Porto tivo lugar o 16 de xullo de 1911 e o matemático Gomes Teixeira foi elixido como primeiro Reitor (reitor). Neste momento, a universidade independízase económica e cientificamente e recoñeceuse oficialmente a autonomía docente.
O Castro de Abaixo, Valeixe, A Cañiza
O Castro de Abaixo é un lugar da parroquia de Valeixe, no concello pontevedrés da Cañiza, na comarca da Paradanta.
Universidade do Porto
Historia
Actualmente, hai 14 facultades e unha escola de negocios de posgrao na universidade.
Investigación e desenvolvemento
As actividades de I+D da Universidade do Porto ampliaron significativamente nos últimos anos, principalmente como resultado da cualificación académica e do aumento do financiamento dos centros de I+D e da concesión de bolsas de investigación a través de programas competitivos con avaliación externa independente por comités internacionais de revisión por pares. dereita|miniatura|Instituto de Ciencias Biomédicas. Aínda que os centros de I+D varían notablemente en dimensións, obxectivos e estruturas -desde pequenas unidades ata grandes centros, realizando traballos especializados ou interdisciplinares, integrados ou independentes do profesorado- están presentes en case todos os campos do coñecemento mostrando unha visión compartida cara a unha universidade moderna orientada á investigación. Moitos destes centros son institucións de interface cuxo obxectivo é o desenvolvemento de vínculos de cooperación entre a universidade e entidades externas como empresas ou organismos gobernamentais. Entre os centros de investigación máis recoñecidos da universidade están o IBMC (Instituto de Bioloxía Molecular e Celular), IPATIMUP (Instituto de Patoloxía Molecular e Inmunoloxía da Universidade de Porto) e INESC-Porto (Instituto de Engenharia de Sistemas e Computadores).
A Universidade do Porto colabora con moitas empresas a través do seu Parque da Ciencia e Tecnoloxía do Porto, un viveiro de empresas e un centro de emprendedores empresariais. Algunhas empresas incluídas neste centro son: Nonius, Fan Valley ou Veniam.
Clasificacións
A Universidade de Porto está constantemente clasificada entre as mellores universidades portuguesas. Está entre as 100 mellores universidades de Europa, segundo o Webometrics Ranking Web of Universities.
En 2018, a ARWU clasificou a universidade na categoría 301–400 mellores universidades do mundo.
En 2019, o QS World University Rankings clasificou a universidade como a 328ª mellor do mundo. QS sitúa á Universidade de Porto entre 51 e 100 nas clasificacións de materias de Arquitectura, Enxeñaría Química, Enxeñaría Civil e Ciencias do Deporte.
Estudantes
esquerda|miniatura|Desfile estudantil da [[Queima das Fitas.]] dereita|miniatura|Estudantes Erasmus. Os estudantes da Universidade do Porto organizan varios eventos extraescolares. No deporte, entre elas destacan as actividades promovidas no GADUP e CDUP. En cultura, a Universidade recoñece como os seus grupos de extensión cultural como Orfeão Universitário do Porto (coro, danza e música), Teatro Universitário do Porto (teatro), NEFUP (folclore), SDdUP. (debates), CLUP (coro da Facultade de Letras) e AAOUP (antigos membros do Orfeão).
A vida académica ofrece grandes festas, con eventos que van dende a Latada até a Queima das Fitas. Este último evento está organizado en colaboración coa FAP – Federação Académica do Porto e está considerada a maior festa estudantil da cidade.
Organización e estrutura
Hoxe, preto de 28.000 estudantes (11.000 de posgrao) asisten aos programas e cursos que imparten as quince escolas da U.Porto (13 facultades, un instituto de ciencias biomédicas e unha escola de negocios, cada unha cun considerable grao de autonomía).
A nivel mundial, a U. Porto ofrece 63 cursos de posgrao, máis de 160 cursos de máster e varios cursos de doutoramento e outros cursos de especialización, apoiados por 2300 profesores e un persoal técnico e administrativo de máis de 1600 persoas. dereita|miniatura| A fachada sur do reitorado da Universidade dereita|miniatura| FLUP – Facultade de Letras da Universidade do Porto miniatura| FEP – Facultade de Economía da Universidade do Porto dereita|miniatura| FEUP – Facultade de Enxeñaría da Universidade do Porto
Doutores Honoris Causa
Algúns dos Honoris Causa nomeados pola U. Porto son Agustina Bessa-Luís, Carlos Jiménez Díaz, Eduardo Garcia de Enterría, Eugénio de Andrade, Fernando Henrique Cardoso, Gregorio Marañón, Jacques Delors, James Mcgill Buchanan, Josep Carreras, Xosé Casares Gil, José Ramos-Horta, Manoel de Oliveira, Rebelo de Sousa, Mário Soares, Paul Sabatier, Sydney Brenner, Xanana Gusmão ou Ximenes Belo.
(Véxase Lista de doutores Honoris Causa pola Universidade do Porto)
A Carballeira, Lourizán, Pontevedra
A Carballeira é un lugar da parroquia de Lourizán no concello de Pontevedra, na provincia de Pontevedra. Segundo o IGE, en 2022 tiña 290 habitantes (141 homes e 149 mulleres).
Adeus á miña concubina
Adeus á miña concubina (en 霸王別姬; Bàwáng Bié Jī) é un filme de 1993 dirixido por Chen Kaige e protagonizado por Leslie Cheung, Gong Li e Zhang Fengyi. Foi adaptado por Lu Wei a partir da novela de Lilian Lee, e o filme está ambientado nunha politicamente nunha convulsa China do século XX, dende os primeiros tempos da República ata as consecuencias da Revolución Cultural. Narra as problemáticas relacións entre dous actores da Ópera de Pequín e os amigos de toda a vida Cheng Dieyi (Cheung) e Duan Xiaolou (Zhang), e a muller de Xiaolou Juxian (Gong).
Adeus á miña concubina estreouse o 1 de xaneiro de 1993 en Hong Kong. Recibiu moi boas valoracións por parte da crítica contemporánea e gañou a Palma de Ouro no Festival Internacional de Cinema de Cannes, premio que compartiu con The Piano, converténdose no primeiro filme en lingua chinesa en acadar este galardón. Foi escollido como candidato de Hong Kong ó Óscar ó mellor filme internacional na 66ª edición dos premios, sendo un dos filmes nomeados desa edición.
Ventris Gibson
Ventris C. Gibson é unha alta funcionaria do Goberno estadounidense, que en decembro de 2021 accedeu ao cargo de directora da Casa da Moeda dos Estados Unidos.
Traxectoria
Gibson recibiu a súa formación superior na Universidade de Maryland.
Logo exerceu unha longa carreira na Mariña dos Estados Unidos e posteriormente incorporouse ao Departamento de Asuntos dos Veteranos, onde dirixiu a Oficina de Xestión de Recursos Humanos (1996-1998) e foi subsecretaria adxunta de Xestión de Recursos Humanos (1998-2003). Durante a súa xestión, Ventris Gibson participou nunha investigación sobre as denuncias de acoso sexual no Hospital de Veteranos de Fayetteville, en Arcansas. Na Administración estadounidense, foi tamén xefa de recuirsos humanos da Administración Federal de Aviación (2003-2010).
Entre 2012 e 2013, Gibson exerceu o seu labor como consultora na compañía North Highland, de Atlanta, Xeorxia, e máis tarde incorporouse á Xunta Nacional de Relacións Laborais, onde ocupou o posto de xefa de recursos humanos en 2013 e directora administrativa en 2014. Entre 2014 e 2015 foi subsecretaria adxunta do Departamento de Saúde e Servizos Humanos. En outubro de 2021, Gibson incorporouse á Casa da Moeda dos Estados Unidos (US Mint), primeiro como subdirectora e logo como directora en funcións, como consecuencia da renuncia ao seu posto do anterior director, David J. Ryder. Finalmente, foi nomeada directora titular polo presidente Joe Biden en decembro de 2021,   e confirmada no cargo polo pleno do Senado dos Estados Unidos o 15 de xuño de 2022.
Espermatocito
right|miniatura|500px|[[Espermatoxénese na que as células progresan desde espermatogonias a espermatocitos primarios, espermatocitos secundarios, espermátidas e, finalmente, espermatozoides.]]
Os espermatocitos son un tipo de gametocito masculino dos animais. Derivan de células xerminais inmaturas chamadas espermatogonias. Encóntranse nos testículos nunha estrutura chamada túbulos seminíferos. Hai dous tipos de espermatocitos: primarios e secundarios. Os espermatocitos primarios son células diploides que se forman a partir de espermatogonias polo proceso mitótico da espermatocitoxénese. Os espermatocitos primarios sofren a primeira división meiótica dando lugar a espermatocitos secundarios haploides con cromosomas de dúas cromátides. Despois, os espermatocitos secundarios realizan a segunda división meiótica orixinando espermátides haploides con cromosomas dunha cromátide.
En todos os animais os machos producen espermatocitos, incluso en animais hermafroditas como o verme nematodo Caenorhabditis elegans, que pode existir como macho ou como hermafrodita. Nos C. elegans hermafroditas prodúcese primeiro unha produción de espermatozoides, que é almacenada na súa espermateca. Unha vez que se forman os ovos, estes poden ser autofecundados con dito esperma e producir ata 350 fillos.
Desenvolvemento
miniatura|[[Espermatogonia realizando a mitose para formar os espermatocitos primarios en testículos de saltón.|esquerda]] miniatura|200px|A [[espermatocitoxénese]] miniatura|dereita|200 px|Esquema da espermatoxénese. As células derivadas dunha [[espermatogonia están unidas por pontes citoplasmáticas.]] Na puberdade, as espermatogonias localizadas nas paredes dos túbulos seminíferos dos testículos actívanse e empezan a dividirse por mitose, formando dous tipos de células A que posúen un núcleo oval cun nucléolo unido á envoltura nuclear; un dos tipos é o escuro ou Ad (dark) e o outro o pálido ou Ap (pale). As células Ad son espermatogonias que permanecen no compartimento basal (rexión externa do túbulo); estas células son unha reserva de células nais espermatogoniais que xeralmente non realizan mitoses. As de tipo Ap son células nais espermatogoniais que están dividíndose activamente, que empezan a diferenciarse a espermatogonias de tipo B, as cales teñen núcleos arredondados e heterocromatina unida á envoltura nuclear e ao centro do nucléolo. As células de tipo B trasládanse ao compartimento adluminal (cara á rexión interna do túbulo) e convértense en espermatocitos primarios; este proceso complétase en 16 días.
Os espermatocitos primarios son células diploides, que dentro do compartimeno adluminal continúan dividíndose iniciando a primeira división meiótica na que se orixinan dúas células fillas, os espermatocitos secundarios haploides (con cromosomas de dúas cromátides), proceso que dura 24 días. Cada espermatocito secundario forma dúas espermátidas durante a segunda división meiótica. As espermátidas son tamén células haploides, pero con cromosomas dunha soa cromátide. Durante as divisións mitóticas e meióticas de espermatogonias e espermatocitos, a citocinese (división do citoplasma) é incompleta e as células quedan unidas por pontes citoplasmáticas formando sincitios. As espermátidas finais son tamén sincitios e, unha vez que maduran a espermatozoides, estes despréndense deste sincitio e pasan á luz do túbulo seminífero.
Aínda que os espermatocitos en división son sensibles á radiación e ao cancro, as células nais espermatogoniais non. Por tanto, despois de terminada unha terapia de radiación ou quimoterapia, as células nais espermatogoniais poden reiniciar a espermatoxénese.
miniatura|Hormonas producidas pola [[glándula pituitaria. A GnRH é segregada polo hipotálamo, o cal induce á pituitaria anterior a producir FSH e LH desde a puberdade.]]
Papel das hormonas
A formación de espermatocitos primarios (proceso chamado espermatocitoxénese) empeza nos humanos cando un home chega á madureza sexual na puberdade, arredor dos 10 a 14 anos en humanos. Esta formación iníciase por emisións de pulsos da hormona hormona liberadora da gonadotropina (GnRH) no hipotálamo, o cal orixina a secreción de hormona estimulante dos folículos (FSH) e de hormona luteinizante (LH) producidas pola glándula pituitaria anterior. A liberación de FSH nos testículos impulsa a espermatoxénese e leva ao desenvolvemento de células de Sertoli, que actúan como células nutricias onde as espermátidas van madurar despois da 2ª división meiótica. A LH promove a secreción por parte das células de Leydig de testosterona nos testículos, que pasa ao sangue, induce a espermatoxénese e axuda á formación das características sexuais secundarias ao inicio da puberdade. De aquí en adiante, a secreción de FSH e LH (inducindo a produción de testosterona) estimulará a espermatoxénese ata que o home morra. O incremento das hormonas FSH e LH en machos non incrementa a taxa de espermatoxénese. Porén, coa idade, a taxa de produción diminúe, mesmo se a cantidade de hormona segregada é constante; isto débese ás maiores taxas de dexeneración das células xerminais durante a profase meiótica.
Resumo dos tipos celulares
Na seguinte táboa preséntase a ploidía, número de copias e contaxe de cromosomas/cromátides dunha soa célula, xeralmente antes da síntese de ADN e a división (en G1 se é aplicable). Os espermatocitos primarios están detidos despois da síntese de ADN e antes da división.
Danos, reparación e insuficiencia
Os espermatocitos sofren regularmente roturas de dobre febra no ADN e outros danos no ADN durante a profase da meiose. Estes danos poden orixinarse pola actividade programada do encima Spo11, un encima empregado na recombinación meiótica, así como por roturas non programadas no ADN, como as causadas por radicais libres oxidativos orixinados como produtos do metabolismo normal. Estes danos son reparados polas vías da recombinación homóloga e utilizan RAD1 e γH2AX, que recoñecen as roturas de dobre febra e modifican a cromatina, respectivamente. Como resultado, as roturas de dobre febra nas células meióticas, a diferenza de nas células mitóticas, conducen normalmente á apoptose ou morte celular. A reparación por recombinación homóloga (HRR) de roturas de dobre febra ocorre en ratos durante as estapas secuenciais da espermatoxénese, pero é máis frecuente en espermatocitos. Nos espermatocitos, os eventos HRR ocorren principalmente no paquiteno da profase meiótica e o tipo de HRR de conversión de xenes é o predominante, mentres que noutras etapas da espermatoxénese o tipo de HRR de intercambio recíproco é o máis frecuente. Durante a espermatoxénese de rato, as frecuencias de mutación de células en diferentes etapas, incluíndo espaermatocitos en paquiteno, son de 5 a 10 veces menores que as frecuencias de mutación en células somáticas. Debido á súa elevada capacidade de reparación do ADN, os espermatocitos probablemente xogan un papel central no mantemento destas taxas de mutación baixas e así na preservación da integridade xenética da liña xerminal masculina.
Os rearranxos cromosómicos heterocigotos causan unha alteración ou insuficiencia espermatoxénica; porén os mecanismos moleculares que o causan non se coñecen ben. Suxeriuse que unha posible causa é un mecanismo pasivo que implica un agrupamento de rexión asináptica nos espermatocitos. As rexións asinápticas están asociadas coa presenza de BRCA1, a quinase ATR e γH2AX nos espermatocitos en paquiteno.
Mutacións específicas
miniatura|Progresión dun espermatocito de tipo silvestre xomparado cun espermatocito co mutación repro4. O xene STRA8 (xene estimulado polo ácido retinoico 8) é necesario para o funcionamento da vía de sinalización do ácido retinoico en humanos, que conduce ao inicio da meiose. A expresión de STRA8 é maior en espermatocitos en preleptoteno (no estadio máis inicial da profase I da meiose) que en espermatogonias. Os espermatocitos mutantes en STRA8 poden iniciar a meiose, pero non poden completar o proceso. As mutacións en espermatocitos en leptoteno poden ter como resultado a condensación prematura dos cromosomas.
As mutacións en Mtap2, unha proteína asociada aos microtúbulos, como a que se observa nos espermatocitos mutantes repro4, causa a detención do progreso da espermatoxénese durante a profase da 1ª división meiótica. Isto obsérvase por unha redución no número de espermátidas en mutantes repro4.
As mutacións que afectan á recombinación poden ocorrer nos xenes Spo11, DMC1, ATM e MSH5 dos espermatocitos. Estas mutacións implican unha distorsión da reparación das roturas de dobre febra, que pode ter como resultado a detención da espermatoxénese na etapa IV do ciclo do epitelio seminífero.
Outros animais
miniatura|O [[platihelminto Mesostoma ehrenbergii]] Os cilios primarios son orgánulos comúns nas células eucariotas e exercen un importante papel no desenvolvemento dos animais. Na mosca Drosophila os cilios primarios dos seus espermatocitos teñen propiedades únicas, xa que son ensamblados por catro centríolos independentemente na fase G2 e son sensibles a drogas que afectan os microtúbulos. Normalmente, os cilios primarios desenvólvense a partir dun centríolo na fase G0/G1 e non está afectados por drogas que afecten os microtúbulos.
Mesostoma ehrenbergii é un platihelminto rabdocelo cunha distintiva etapa meiótica masculina durante a formación dos espermatocitos. No decurso da etapa de preanafase, aparecen sucos de estrangulamento nos espermatocitos en división que conteñen catro cromosomas univalentes. Ao final da anafase hai un en cada polo movéndose entre os polos do fuso sen que haxa interacción física entre eles (o que se chama distancia de segregación). Esta característica única permite aos investigadores estudar a forza que crean os polos do fuso, que fai que se movan os cromosomas, o control do suco de división e a distancia de segregación.
Ismael Sorga Losada
Ismael Sorga Losada, nado en Sarreaus e finado o 19 de novembro de 1948, foi un enlace da guerrilla antifranquista galega.
Traxectoria
Fillo de Delfín Sorga e Ramona Losada, era curmán de Juan Sorga. Logo do enfrontamento do grupo de Juan Sorga coa garda civil en Pazos o 14 de xullo de 1948, este refuxiouse na casa do seu tío en Cortegada. A persecución da garda civil levou á detención de Ismael o 16 de novembro, e ao día seguinte a dos seus irmáns Antonio e Francisco, Germán Campos, Ramón Gómez e Francisco Vences, sospeitosos de colaborar coa guerrilla. Trasladados a Ourense, Ismael xa non chegou á cidade, pois logo de recibir unha malleira en Cortegada, aplicáronlle a "lei de fugas" e asasinárono o 18 de novembro.
O Castro de Arriba, Valeixe, A Cañiza
O Castro de Arriba é un lugar da parroquia de Valeixe, no concello pontevedrés da Cañiza, na comarca da Paradanta.
A Chan do Val, Valeixe, A Cañiza
A Chan do Val é un lugar da parroquia de Valeixe, no concello pontevedrés da Cañiza, na comarca da Paradanta.
Agrovello, Lourizán, Pontevedra
Agrovello é un lugar da parroquia de Lourizán no concello de Pontevedra, na provincia de Pontevedra. Segundo o IGE, en 2022 tiña 71 habitantes (41 homes e 30 mulleres).
Ani’qu ne’chawu’nani
"Ani’qu ne’chawu’nani" é un himno e unha canción tradicional dos nativos americanos orixinaria do pobo arapaho que vivía nas chairas dos actuais estados de Colorado e Wyoming (nos Estados Unidos de América).
Descrición
Aínda que a meirande parte dos nativos americanos consideran a canción como propia, o himno ten orixe nos pobos iroqueses do nordés. Porén, un investigador asociado coa Canadian Broadcasting Corporation descubriu en 2017 que a canción proviña do centro dos Estados Unidos de América, máis concretamente das tribos arapaho de Colorado e Wyoming.
Música
De acordo co Fourteenth annual report of the Bureau of ethnology to the secretary of the Smithsonian institution (1896), o himno transcríbese na seguinte partitura a partir da versión orixinalen lingua arapaho:
Versións e adaptacións
Multitude de artistas fixeron versións da canción ao longo dos anos, entre os que destaca Madeleine Chartrand en 1973. Natasha St-Pier tamén a versionou no seu álbum Mon Acadie (2015).
Versión de Polo & Pan
En 2021, o grupo musical francés Polo & Pan fixo unha adaptación da canción baixo o nome de "Ani Kuni" no seu segundo álbum de 2021, Cyclorama.
Caritel, Lourizán, Pontevedra
Caritel é un lugar da parroquia de Lourizán no concello de Pontevedra, na provincia de Pontevedra. Segundo o IGE, en 2022 tiña 25 habitantes (13 homes e 12 mulleres).
Cerdeiredo, Valeixe, A Cañiza
Cerdeiredo é un lugar da parroquia de Valeixe, no concello pontevedrés da Cañiza, na comarca da Paradanta.
Premios á introdución da perspectiva de xénero
Os Premios á Introdución da Perspectiva de Xénero na Docencia e na Investigación concédense anualmente dende o ano 2010 na Universidade de Santiago de Compostela. Esta iniciativa pretende recoñecer e facer visibles os proxectos de investigación e prácticas educativas que integran a perspectiva de xénero na USC. A iniciativa foi seleccionada polo European Institute for Gender Equality (EIGE) como unha boa práctica de “Integración da igualdade de xénero nas universidades e centros de investigación europeos” e tamén foi incluída na ferramenta en liña (GEAR tool).
O Cabo, Lourizán, Pontevedra
O Cabo é un lugar da parroquia de Lourizán no concello de Pontevedra, na provincia de Pontevedra.
Senior Year (filme de 2022)
Senior Year estreouse en Netflix o 13 de maio de 2022, onde conta con opción de subtitulado en galego. Recibiu valoracións dispares por parte da crítica.
A Camboa, Lourizán, Pontevedra
A Camboa é un lugar da parroquia de Lourizán no concello de Pontevedra, na provincia de Pontevedra. Segundo o IGE, en 2022 tiña 91 habitantes (46 homes e 45 mulleres).
Sexto Petronio Probo
Sexto Claudio Petronio Probo (en latín, Sextus Claudius Petronius Probus), foi militar, político e un dos principais patricios romanos de finais do século IV, coñecido pola súa riqueza, poder e conexións sociais.
The House (filme de 2022)
The House é un filme antolóxico británico de 2022 dividido en tres historias animadas diferentes que teñen como elemento común a mesma casa. Foi producido para Netflix por Nexus Studios e as historias foron dirixidas por Emma de Swaef e Marc James Roels, Niki Lindroth von Bahr e Paloma Baeza.
Sexto Petronio Probo
Foi patrón do mozo Ambrosio de Milán e tivo unha carreira espectacular: procónsul de África no 358, prefecto pretoriano en catro ocasións ocasións (de Illyricum no 364, da Galia no 366, de Italia entre o 368 e o 375 e de novo entre o 383 e o 384 ), e cónsul no 371, co emperador Graciano como colega.
The House (filme de 2022)
Historia 1
Dirixida por Emma de Swaef e Marc James Roels
Historia 2
Dirixida por Niki Lindroth von Bahr
Sexto Petronio Probo
Familia
Segundo a árbore xenealóxica publicada por Mommaerts e Kelley, Probo era fillo de Petronio Probino, cónsul no 341, e de "Claudia"/"Clodia", unha irmá de Clodio Celsino Adelfo. Faltonia Betitia Proba, poeta cristiá, era irmá deste Probino e esposa de Adelfo. Hermoxeniano era fillo de Proba e Adelfo. Probino e Proba máis vellos, eran fillos de Petronio Probiano, cónsul no 322. Mommaerts e Kelley consideran que a súa muller era unha "Anicia", unha irmá de Amnio Anicio Xuliano. Claudia e Adelfo eran fillos de Clodio Celsino e Demetrias. O Probiano máis vello, era un fillo de Petronio Aniano, cónsul no 314. Mommaerts e Kelley consideran que a súa muller era "Proba", unha filla de Probo. Probo estivo casado coa súa curmá primeira Anicia Faltonia Proba (aproximadamente 365-410-432), filla de Quinto Clodio Hermoxeniano Olibrio e da esposa Turrenia Anicia Xuliana ou Anicia Faltonia Proba, coa que tivo tres fillos, Anicio Probino, Anicio Hermoxeniano Olibrio e Anicio Petronio Probo.
The House (filme de 2022)
Historia 3
Dirixida por Paloma Baeza
Sexto Petronio Probo
Carreira
A carreira de Probo foi unha das máis salientables do momento. Comezou como cuestor e logo converteuse en prefecto urbano. Foi procónsul de África no 358 e logo prefecto pretoriano catro veces: de Illyricum no 364, de Galia no 366, de Italia, Illyricum e África no 368-375 e de novo en 383-384; mentres tanto, ocupou o consulado no 371, co emperador Graciano como colega.
En 372, defendeu a Sirmium contra o ataque bárbaro e nese mesmo ano proclamou a Ambrosio gobernador de Emilia e a Liguria. En 375, Probo foi acusado de corrupción e opresión na extorsión de impostos por Valentiniano I. Serviu ao mando do emperador Valentiniano II, seguíndoo na corte oriental cando Magno Máximo se rebelou en Occidente. Descoñécese a súa data de morte, aínda que vivía no 390 cando, segundo a Vita Ambrosii de Paulino de Milán, dous nobres persas presentáronse ante Teodosio I en Mediolanum pero marcharon ao día seguinte a Roma para ver por si mesmos a Petronio Probo, o orgullo da aristocracia romana, unha lenda na súa propia vida.
Tumba
Petronio Probo foi enterrado nun mausoleo construído para el pola súa muller Anicia Faltonia Proba no outeiro do Vaticano. Como o lugar de enterramento máis prestixioso xunto á tumba de San Pedro da vella basílica de San Pedro xa fora ocupado polo sarctego do predecesor de Probo, o cónsul e praefectus urbanus Xunio Baso, o mausoleo de Probo foi construído inmediatamente fóra da ábsida occidental da basílica. Probo foi enterrado en San Pedro moitas décadas antes de que o primeiro papa alí enterrado - o papa León I - fose enterrado no 461, e nunha posición máis próxima á tumba do apóstolo do posible para o mausoleo imperial de Honorio, unido ao cruceiro sur da basílica no principios do século V para os enterros da dinastía teodosiana.
Fama
En varias inscricións, Probo é descrito como "o cumio da casa Anicia" (Aniciae domus culmen), "máis aprendido en todos os temas" (omnibus rebus eruditissimus) e "o cumio da nobreza, a luz da literatura e a elocuencia" (nobilitatis culmen, litterarum et eloquentiae lumen). Estas frases suxiren que foi un mecenas da literatura, incluído o do poeta de Bordeos, Ausonio. Os seus dous fillos, Probino e Olibrio, continuaron a tradición sendo os patróns de Claudiano, quen pinta un retrato laudatorio de Probo no seu Panegyricus dictus Probino et Olybrio consulibus, escrito para celebrar o consulado conxunto dos seus fillos no 395.
Amiano Marcelino represéntao como un home vaidoso e rapaz que:
Gran Premio dos Estados Unidos de 2021
O Gran Premio dos Estados Unidos de 2021 (oficialmente Formula 1 Aramco United States Grand Prix 2021) foi unha carreira de Fórmula 1, que se celebrou no Circuíto das Américas no Condado de Travis preto da Austin, Texas o 24 de outubro de 2021. A carreira, celebrouse sobre cincuenta e seis voltas, foi a décimo sétima proba da tempada de Fórmula Un de, e marcou a cuadraxésima segunda vez que o Gran Premio dos Estados Unidos disputouse como unha proba do Campionato do Mundo desde o seu inicio en , e a novena vez que o evento foi organizado neste circuíto.
Antecedentes
thumb | left | Vista aérea do [[Circuíto das Américas.]] A carreira regresou despois de cancelarse en debido á pandemia de COVID-19. Había unha cantidade de risco de choiva decente durante toda a fin de semana; 20% para a clasificación e 40% para a carreira. A partir desta carreira en diante, eliminaranse os tempos de adestramento establecidos durante o ondeo de bandeiras amarelas.
Práctica
A primeira sesión de prácticas comezou ás 11:30 hora local (UTC−05:00) o venres 22 de outubro. Valtteri Bottas foi o máis rápido na sesión, con Lewis Hamilton e Max Verstappen detrás. A segunda sesión comezou ás 15:00 hora local, tamén o venres e rematou con Sergio Pérez Mendoza máis rápido por diante de Lando Norris e Hamilton. A terceira sesión de prácticas comezou ás 13:00 hora local do sábado.
Cualificación
A cualificación comezou ás 16:00 Hora estándar central (UTC−05:00) do sábado, 23 de outubro. A temperatura da superficie era de aproximadamente 37 °C. Antes de clasificarse, Red Bull fixo cambios nas as traseiras dos seus coches despois de que se atopase unha fenda nun deles. Verstappen clasificouse na pole. Hamilton clasificouse segundo, un quinto de segundo máis lento que Verstappen. Pérez clasificouse terceiro, mentres que Bottas clasificouse cuarto, aínda que recibiu unha penalización de cinco postos na grella.
Carreira
A carreira comezou ás 14:00  hora local (UTC−05:00) o domingo, 24 de outubro e disputpuse durante cincuenta e seis voltas.
Posicións logo da carreira
Clasificación do campionato de construtores
Pedro Díaz Abalo
Pedro Díaz Abalo, nado en Vilagarcía de Arousa cara a 1893, foi un comerciante, xornalista e político galego.
Traxectoria
Dirixiu os catro primeiros números do semanario Avante que se editou en Vilagarcía de Arousa en 1931. Foi nomeado pola Deputación de Pontevedra administrador interino do Sanatorio da Lanzada "Miguel Gil Casares" en agosto de 1933, cesando en abril de 1935. Militante de Izquierda Republicana, participou na campaña da Fronte Popular para as eleccións de febreiro de 1936, nalgúns mitins como o do Carril, o 28 de xaneiro, e o de Vilaxoán o 5 de febreiro de 1936. Logo do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 fuxiu de Galicia na evasión do San José Nº 2 con Elpidio Villaverde e pasou a territorio leal, onde prestou servizos na Subsecretaría de Propaganda. Logo da derrota da República exiliouse na República Dominicana, arribando a Ciudad Trujillo o 7 de novembro de 1939 no vapor Flandre procedente de Saint-Nazaire.
Linda Leppänen
Linda Leppänen (de solteira Välimäki), nada en Ylöjärvi o 31 de maio de 1990 é unha ex xogadora finlandesa de hóckey sobre xeo.
Inicios
Linda Välimäki naceu en Ylöjärvi, a rexión de Pirkanmaa (Finlandia), o 31 de maio de 1990. Välimäki comezouu a práctica do hóckey sobre xeo no equipo da súa cidade, o Ylöjärven Ilves.
Últimos anos como xogadora
No verán de 2019 Välimäki anunciaba que puña fin á súa carreira como xogadora aos 29 anos por motivos familiares. En novembro dese mesmo ano publicou nas súas redes sociais que estaba embarazada.
Salto aos banquillos
Na primavera de 2020 o seu antigo equipo, Ilves Naiset, nomeouna como nova adestradora xefa. A falta de experiencia de Leppänen como adestradora fixo que axiña saltaron críticas por non ofrecer o posto a unha persoa cunha maior traxectoria, preguntándose mesmo as voces críticas que podía achegar ao xogo e ao equipo o nomeamento de Leppänen que non fora publicidade momentánea.
Fatima (filme de 2020)
Fatima é un filme de 2020 dirixido por Marco Pontecorvo. Está protagonizado por Joaquim de Almeida, Goran Višnjić, Harvey Keitel, Sônia Braga, Stephanie Gil, Alejandra Howard, Jorge Lamelas e Lúcia Moniz. O filme, baseado nos eventos de Nosa Señora de Fátima de 1917, conta coa canción "Gratia Plena" interpretada por Andrea Bocelli e composta por Paolo Buonvino.
Estreouse subtitulado en galego a través de Amazon Prime Video.
Día de San David
O día de San David (en galés Dydd Gŵyl Dewi Sant, en inglés o día de San David ) é a festa de San David de Gales, o patrón de Gales, e celébrase o 1 de marzo. Onde haxa comunidades galesas, conmemórase o día, como fan os irlandeses polo día de San Patricio.
A data do primeiro de marzo foi elixida para conmemorar a morte de San David, acontecida o mesmo día do ano 589, e foi declarada festa nacional galesa no transcurso do século XVIII.
Excepcionalmente, a festa cambiou a un día en 2006, o 28 de febreiro para a Igrexa Católica e o 2 de marzo para a Igrexa Anglicana, xa que non se celebran festas de santos o mércores de cinza, día de penitencia).
Unha enquisa de 2006 descubriu que o 87% dos galeses quería que o día de San David fose festivo (Bank Holiday), e que o 65% estaba disposto a renunciar a outro a cambio diso. Unha solicitude neste sentido foi rexeitada polo que era primeiro ministro británico nesa altura, Tony Blair.
Tradicións
esquerda|miniatura| Señora con sombreiro galés, actualmente peza de uso exclusivo para o día de San David miniatura| Bandeira de San David Os colexios organizan concertos ou eisteddfods para os alumnos, con recitais e canto como actividades principais. Antigamente os estudantes tiñan media xornada de vacacións; aínda que se suprime oficialmente o costume, cada escola fai o seu.
Moitos galeses honran as festas levando na lapea un ou os dous símbolos oficiais: o amarelle (un símbolo tradicional galés que florece en marzo) ou o allo porro (símbolo persoal de San David). O vínculo entre o porro e os narcisos vese reforzado polo feito de que ambos teñen nomes similares en galés, Cenhinen (porro) e Cenhinen Bedr (narciso, literalmente porro de Pedro).
Nesta data, as mulleres galesas adoitan levar narcisos mentres que os homes levan o símbolo do porro. Pola súa banda, as nenas adoitan levar ao colexio o traxe tradicional, saia longa de lan, blusa branca, mantón e sombreiro galés. Moitos edificios colgan a bandeira de San David para a ocasión.
Echium lusitanicum
Echium lusitanicum é unha especie botánica pertencente á familia das Boraginaceae.
Descrición
É unha herba perenne multicaule, serícea. Talos de até 90 cm, erectos ou ascendentes, simples, nacendo na axila das follas dunha roseta basal, con indumento simple de cogomelos longos e máis ou menos patentes. Follas con indumento simple; as da base de até 50 x 5’5 (-7) cm, elípticas ou estreitamente elípticas, agudas, gradualmente estreitadas nun peciolo curto ás veces apenas marcado, formando unha roseta ben marcada; as caulinares superiores de até 19 x 2’2 cm, lanceoladas ou estreitamente elípticas, con base ensanchada lixeiramente auriculada. Inflorescencia espiciforme, laxa, con numerosas cimas; cimas multifloras, alongándose até 12 (-16) cm e con parte inferior desprovista de flores na frutificación. Brácteas de 4-6 x 0’5-1’5 mm, linear-lanceoladas, máis curtas que o cáliz. Flores cortamente pediceladas. Cáliz con lóbulos de 4-6’5 x 0’5-1 (-1’5) mm, linear-lanceolados, lixeiramente acrescentes e estreitamente lanceolados na frutificación, subagudos, máis ou menos densamente setoso-híspidos e con pelos pluricelulares crispados sobre todo no ápice, moi abundante na floración, corola de 6-9 (-10) mm, e lixeiramente infundibuliforme, case cilíndrica, subactinomorfa, con tubo de 2’5-3’5 mm e limbo de 3’5-5’5 (-6) mm de diámetro, azul-pálida ou azul-violeta pálida, virando a azul-agrisada ou a azul-violeta pálida co desecamento, con pelos longos laxos sobre os nervios e nos lóbulos. Androceo cos 5 estames longamente exertos, con filamentos glabros e avermellados. Núculas de 2’5-3 x 1’4-1’5 mm, irregular e lixeiramente tuberculado-rugosas ou muricadas. 2n= 16.
Hábitat
Atópase en claros de matogueira e etapas aclaradas de castañais, bosques de cerquiños e carballeiras, en zonas húmidas; a 350-900 m s. n. m.. No oeste de España, centro e norte de Portugal.
Taxonomía
Echium lusitanicum foi descrita por Carl von Linné e publicada en Species Plantarum 1: 140. 1753.
Echium: nome xenérico que deriva do grego echium, que significa víbora, pola forma triangular das sementes que lembran vagamente á cabeza dunha víbora.
lusitanicum: epíteto xeográfico que alude á súa localización en Lusitania.
The Unforgivable
The Unforgivable é un filme de 2021 dirixido por Nora Fingscheidt e escrito por Peter Craig, Hillary Seitz e Courtenay Miles. É unha coprodución entre os Estados Unidos, o Reino Unido e Alemaña. Está baseado na miniserie británica de 2009 Unforgiven escrita por Sally Wainwright. Está protagonizado por Sandra Bullock, Vincent D'Onofrio, Jon Bernthal, Richard Thomas, Linda Emond, Aisling Franciosi, Rob Morgan e Viola Davis.
The Unforgivable tivo unha estrea limitada nas salas de cinema o 24 de novembro de 2021, e posteriormente estreouse en liña a través de Netflix o 10 de decembro de 2021.
Os Cunchidos, Lourizán, Pontevedra
Os Cunchidos é un lugar da parroquia de Lourizán no concello de Pontevedra, na provincia de Pontevedra. Segundo o IGE, en 2022 tiña 71 habitantes (35 homes e 36 mulleres).
Isaura Clavero Paradiñeiro
Isaura Clavero, nada en Vigo, é unha pioneira da enxeñería, sendo a primeira muller española Enxeñeira Aeronáutica.
Traxectoria
Estudou na Escola Técnica Superior de Enxeñeiros Aeronáuticos da Universidade Politécnica de Madrid e terminou os seus estudos no curso 1973-1974. Cursou a especialidade de Aeronaves, Mísiles e Moto propulsores. A súa promoción compoñíase de 21 alumnos.
Universidade de Filipinas
A Universidade de Filipinas (Unibersidad ng Pilipinas en filipino, comunmente abreviado como UP ou coloquialmente Peyups) é a universidade nacional de Filipinas.
Historia
Fundada en 1908 pola Lei número 1870 da Primeira Lexislatura de Filipinas, coñecida como a "Lei da Universidade" polas autoridades estadounidenses, a universidade ofrece actualmente o maior número de programas de grao do país. A Resolución do Senado número 276 do Senado filipino recoñece a universidade como "a primeira universidade do país". Sete dos quince presidentes de Filipinas asistiron aos cursos da universidade como estudantes de grao e posgrao.
Raphael Lacoste
Raphael Lacoste, nado en París o 14 de agosto de 1974, é un deseñador e ilustrador francés especializado no sector dos videoxogos. Viviu principalmente en Bordeos, antes de trasladarse ao Canadá.
Traxectoria
Despois de comezar a traballar como fotógrafo e compositor para a compañía de teatro Les Pygmalions, estudou no Centre Nationale de la Bande de Angulema para estudar gráficos en 3D, antes de producir a súa primeira curtametraxe Nîumb.
En 2005 gañou o premio de Visual Effects Society na categoría "Outstanding Pre-Rendered Visuals in a Video Game", onde xunto con Jean-Jacques Tremblay e Anne Mai Le Bouyonnec foi nomeado polo seu traballo no videoxogo Prince of Persia: The Two Thrones.
Despois traballou en Ubisoft, traballando como director de arte para videoxogos como Prince of Persia: The Two Thrones, King Kong e a serie Assassin's Creed. Tamén traballou ocasionalmente no mundo do cinema como artista principal en Terminator Salvation, Journey to the Center of the Earth, Death Race, Repo Men e Immortals.
Attaque 77
Attaque 77 é unha banda de punk rock arxentina formada en Buenos Aires en 1987.
Richard R. Arnold
Richard Robert "Ricky" Arnold II, nado en Cheverly, Maryland, o 26 de novembro de 1963, é un astronauta estadounidense que formou parte das misións STS-119 e Soiuz MS-08 e foi membro das expedicións 55 e 56 á Estación Espacial Internacional.
Traxectoria
Arnold graduouse como mestre pola Universidade do Estado de Frostburg en 1988 e é máster en ciencias mariñas e ambientais pola Universidade de Maryland en 1992.
Foi seleccionado como astronauta pola NASA en maio de 2003. Participou nas misións STS-119 e Soiuz MS-08 e foi membro das expedicións 55 e 56 á Estación Espacial Internacional. Pasou un total de 209,56 días no espazo.
Gran Premio de Italia de 2022
O Gran Premio de Italia de 2022 (coñecido oficialmente como o Formula 1 Pirelli Gran Premio d'Italia 2022) foi unha carreira de Fórmula Un, que se celebrou o 11 de setembro de 2022 no Autodromo Nazionale Monza en Monza, Italia. Foi a décimo sexta carreira do campionato de. O noventa e dous Gran Premio de Italia e o septuaxésimo segundo Gran Premio de Italia celebrado en Monza.
Sancións
Yuki Tsunoda de AlphaTauri sufriu unha penalización de 10 postos na grella por superar a súa cota de límites de amoestacións na rolda anterior, o Gran Premio dos Países Baixos.
Trocos na pista
O segundo punto de detección do DRS moveuse máis adiante despois da curva 11.
Trocos de pilotos
Durante a fin de semana do Gran Premio de Italia, Alexander Albon sufriu apendicite. Foi substituído en Williams polo piloto de reserva de Mercedes e piloto de Fórmula E Nyck de Vries, que fixo o seu debut nunha carreira de Fórmula Un.
Práctica
Houbo tres sesións de adestramentos para o Gran Premio de Italia. A primeira sesión de adestramentos comezou o 9 de setembro ás 14:00 hora local (UTC+02:00) e rematou con Charles Leclerc sendo o máis rápido, seguido de Carlos Sainz e George Russell. A segunda sesión de adestramentos, que comezou tres horas despois da primeira, rematou con Sainz como o máis rápido, seguido de Max Verstappen e Leclerc. A terceira sesión de adestramentos, que comezou o 10 de setembro ás 13:00 hora local, rematou con Verstappen como o máis rápido, seguido de Leclerc e Sergio Pérez Mendoza.
Clasificación
A clasificación tivo lugar o 10 de setembro ás 16:00 hora local. Charles Leclerc clasificouse na pole position seguido de Max Vestappen e Carlos Sainz como os máis rápidos.
Carreira
A carreira tivo lugar o 11 de setembro ás 15:00 hora local.
Notas
<references group="lower-alpha"/>
Domingo Villar (homónimos)
O nome Domingo Villar pode referirse a:
Gran Premio de Austria de 2021
O Gran Premio de Austria de 2021 (oficialmente Formula 1 BWT Großer Preis von Österreich 2021) foi unha carreira do Campionato do Mundo Fórmula 1 celebrada no Red Bull Ring en Spielberg, Austria, o 4 de xullo de 2021. Foi a 9ª carreira da tempada de Fórmula Un de, e o 35º Gran Premio de Austria e a 34ª vez que é valida para o Campionato do Mundo de Fórmula Un desde a súa creación en , así como a segunda das dúas carreiras consecutivas que se celebrarán no Red Bull Ring.
Antecedentes
Os pilotos e os equipos foron os mesmos que naa lista de inscricións da tempada sen pilotos novos para a carreira. Callum Ilott pilotou para Alfa Romeo Racing no lugar de Antonio Giovinazzi na primeira sesión de adestramentos libres, así como Roy Nissany, que pilotou para  Williams en lugar de George Russell, e Guanyu Zhou, que pilotou para  Alpine no lugar de Fernando Alonso, facendo o seu debut na práctica de Fórmula Un.
Co obxectivo de engadir certa incerteza á segunda carreira de Fórmula 1 seguida en Austria, o fornecedor de pneumáticos Pirelli cambiou a elección dos seus pneumáticos cara a pneumáticos máis brandos, o que podería favorecer unha estratexia de dúas paradas. A anterior fin de semana, a estratexia xeral dos equipos foi unha parada. Pirelli levou os C3, C4 e C5 (designados duro, medio e brando respectivamente) para que os equipos os usaran na carreira.
Sergi López
Sergi López pode referirse ás seguintes persoas:
Gran Premio de Austria de 2021
Notas
<references group="lower-alpha"/>
A Meán, Lourizán, Pontevedra
A Meán é un lugar da parroquia de Lourizán no concello de Pontevedra, na provincia de Pontevedra. Segundo o IGE, en 2022 tiña 124 habitantes (60 homes e 64 mulleres).
Making a Murderer
Making a Murderer é unha serie documental estadounidense escrita e dirixida por Laura Ricciardi e Moira Demos. A serie conta a historia de Steven Avery, un home do condado de Manitowoc, en Wisconsin, quen pasou 18 anos en prisión (1985-2003) por unha condena equivocada de agresión sexual e intento de asasinato de Penique Beerntsen. Máis tarde foi acusado en 2005, e condenado en 2007, polo asasinato de Teresa Halbach. A historia relacionada é a de Brendan Dassey, acusado e condenado como cómplice do asasinato.
A primeira tempada estreouse en Netflix o 18 de decembro de 2015. Foi rodada durante o transcurso de 10 anos, cos cineastas movéndose de Nova York a Wisconsin durante a rodaxe. Para promocionar a serie, Netflix lanzou o primeiro episodio ao mesmo tempo en YouTube e en Netflix, cousa que non fixera para ningunha outra programación orixinal.
Sinopse
A primeira tempada narra principalmente o período entre 1985 e 2007, retratando a detención e condena de Avery en 1985, a súa exoneración e liberación posteriores en 2003, a demanda civil que Avery presentou contra o condado de Manitowoc, a súa detención en 2005 e o seu xuízo e condena en 2007. Tamén presenta a detención, procesamento e condena do sobriño de Avery, Brendan Dassey, centrándose nas acusacións de coacción e ineptitude do avogado.
A segunda tempada explora as consecuencias das condenas tanto de Avery como de Dassey, centrándose nas familias de Avery e Dassey, a investigación e os descubrimentos da nova avogada de Avery, Kathleen Zellner, que apoiaron a tese da inocencia de Avery e de ser incriminado polo asasinato de Halbach, e os esforzos do equipo xurídico de Dassey para argumentar no xulgado que a súa confesión foi coaccionada polos fiscais e que se vulneraron os seus dereitos constitucionais.
El Lissitzky
(Ла́зарь Ма́ркович Лиси́цкий), coñecido polo pseudónimo El Lissitzky (Эль Лиси́цкий, על ליסיצקי), foi un artista, deseñador, fotógrafo, tipógrafo e arquitecto ruso. Foi unha figura relevante durante a vangarda rusa, contribuíndo á formación do suprematismo xunto ao seu mentor, Kazimir Malevich, e autor de diversas mostras de arte e traballos de propaganda para a entónUnión Soviética. A súa obra exerceu grande influencia na Bauhaus e nos movementos construtivistas, tendo sido pioneiro en técnicas de produción e solucións estéticas que virían a dominar o design gráfico ao longo do século XX.