cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Nailon
Historia
Con este invento, revolucionouse en 1938 o mercado das medias, coa fabricación das medias de nailon. As primeiras partidas chegaron a Europa en 1945.
Efectos nos obreiros
Os traballadores das fábricas de nailon expostos a compostos volátiles poden desenrolar bronquiolite obliterante como consecuencia.
Etimoloxía
En contra dalgunhas crenzas o seu nome non é un xogo de palabras, xa que non fai referencia a dúas cidades (Nova York e Londres), que conxugadas en idioma inglés dan como resultado NyLon, senón que segundo John W. Eckelberry (DuPont), "nyl" é unha sílaba elixida ao azar e "on" é en inglés un sufixo de moitas fibras.
Outra versión di que o nome debería ser "non-run", indicando que as medias feitas por este material non se rompían con facilidade pero por razóns xurídicas foi cambiado a Nylon.
Outra lenda atribúe o nome a abreviacións de exclamacións como Now You Lousy Old Nipponese? (ou Now You Look Old Nippon?) en contra dos xaponeses, ao tratarse dun substituto da seda que se importou da China ocupada polos xaponeses na segunda guerra mundial.
Illa Mill
A Illa Mill (illa do Muíño) é unilla cuberta de campos de xeo con 46 km. de longo e 30 km. de largo. A illa Mill descubríuse en febreiro de 1936 polo persoal do William Scoresby, e chamada asó por Hugh Robert Mill.
Peticións en cortiza de Yirrkala
As Peticións en cortiza de Yirrkala de 1963 son uns documentos históricos australianos que constitúen os primeiros documentos tradicionais elaborados polos aborixes australianos recoñecidos polo Parlamento de Australia, e, polo tanto o primeiro recoñecemento documental dos pobos indíxenas na lexislación australiana.
Wali Wunungmurra, un dos doce que firmaron a petición, describe os antecedentes da petición da seguinte maneira: "A finais de 1950, os yolngu démonos conta da prospección de minerais na zona da Península de Gove, e pouco despois, descubrimos as concesións mineiras que se concederon ó longo dunha área considerábel do noso territorio tradicional. A nosa resposta, en 1963, foi a de enviar unha petición en cortiza pintada para o goberno da Commonwealth esixindo que os nosos dereitos sexan recoñecidos."
Os yolngu enviaron as peticións á Cámara de Representantes de Australia baixo a afirmación de que lles pertence a propiedade das terras que foron extirpadas da reserva de Terra de Arnhem. O resultado foi unha investigación na que se recomendou unha compensación ó pobo yolngu. Isto supón o primeiro recoñecemento dos títulos de propiedade nativos.
Máis tarde, os yolngu levaron as súas queixas ós tribunais cando se fixo obvio que os políticos de Canberra non lles ían a recoñecer a propiedade das terras. O caso trasladouse á Corte Suprema do Territorio do Norte en 1968 baixo o nome de Milurrpum v Nabalco. En 1971 dispúxose que os yolgnu non foron quen de establecer os seus títulos de propiedade no dereito común xa que se aplicou o concepto de Terra nullius para a súa xustificación.
Caxigueira de Arriba, As Neves, Ortigueira
Caxigueira de Arriba é un lugar da parroquia das Neves no concello coruñés de Ortigueira, na comarca do Ortegal. Segundo o IGE, en 2011 tiña 4 habitantes (1 home e 3 mulleres).
Fútbol Club Barcelona (balonmán)
A sección de balonmán do Futbol Club Barcelona foi creada o 29 de novembro de 1942 e actualmente compite co nome de FC Barcelona Intersport por motivos de patrocinio. É o club máis laureado do mundo en balonmán, ao ser o equipo que máis títulos acumula do Estado español e de Europa. Viviu a súa época dourada nos anos 90, cando baixo a dirección de Valero Rivera, triunfou en tódalas competicións nas que participou, incluíndo cinco Copas de Europa de xeito consecutivo entre os anos 1996 e o 2000 e foi coñecido como o Dream Team do balonmán. No ano 2011 volveuse coroar como o mellor equipo de Europa ao conquistar a súa oitava Copa de Europa.
O pavillón no que o FC Barcelona xoga os seus partidos como local é o Palau Blaugrana, con capacidade para 8.250 espectadores.
Balonmán a 11
A sección de balonmán fundouse oficialmente o 29 de novembro de 1942 da man dos directivos Joan Padró e Josep Tost, a pesar de que se teñen referencias de partidos amigables disputados polo FC Barcelona dende os anos 30.
Orixinariamente este deporte xogábase en campos de fútbol e con once xogadores, e non foi ata a década dos 50 cando se comezou a practicar na modalidade actual, con equipos de sete xogadores e en pista cuberta.
As Casas Novas, Cervo, Cervo
As Casas Novas é un lugar da parroquia de Cervo no concello lugués de Cervo na comarca da Mariña Occidental. Tiña 11 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 5 eran homes e 6 eran mulleres.
Fútbol Club Barcelona (balonmán)
Consolidación do balonmán a 7
Os primeiros éxitos na nova modalidade de sete xogadores e en pista cuberta tardaron en chegar, de feito o equipo blaugrana tivo que agardar ata finais da década dos 60, en concreto ata a tempada 1968-69, cando conseguiu o dobrete de Liga e Copa do Rei. A construción e inauguración do Palau Blaugrana, que ofreceu un espazo propio e maior para as seccións en pista cuberta do FC Barcelona, serviu para consolidar o novo modelo. Se ben durante a década dos 70, onde dominaban o Granollers, o Calpisa e o Atlético de Madrid, só se conseguiron dúas Copas e unha Liga.
A época dourada e o dominio europeo
A década dos 80 comezou con dous títulos de Liga e unha Copa do Rei, e coincidindo coa chegada de Valero Rivera a dirección técnica do equipo en 1984 foi cando comezou unha época ateigada de títulos. Dende aquela e durante dúas décadas, a sección conseguiu numerosos éxitos tanto nas competicións españolas como en Europa. O FC Barcelona foi o claro dominador do balonmán español, conseguindo cinco títulos de liga de xeito consecutivo entre 1987 e 1992 e outras cinco dende 1995 ata o 2000, ademais de proclamarse nove veces campión da Copa do Rei ata o ano 2000.
A hexemonía do Barcelona nas competicións españolas traduciuse tamén a nivel continental. O conxunto culé, liderado por Serrano e Sagalés, gañou tres Recopas de Europa consecutivas a mediados dos 80. Ademais, se conquistou a súa primeira Copa de Europa en 1991 e dúas Recopas consecutivas a mediados dos 90. Dende 1996 ata o 2000, o equipo de Valero Rivera conquistou cinco Copas de Europa de xeito consecutivo, algo que nunca ningún outro equipo conseguira e que dificilmente se repetirá. Este dominio completouse con catro Supercopas de Europa consecutivas.
O final dunha época
Na tempada 2003-04 Valero Rivera deixou a dirección técnica do equipo xunto cun dos mitos do balonmán barcelonista, Enric Masip. Con eles, xunto con Urdangarin, Guijosa, Ortega, Xepkin e O'Callaghan entre outros, púxose fin ao Dream Team do balonmán. A saída de Rivera e a chegada ao banco de Xesco Espar, con Masip e O'Callaghan como responsables da sección significou un troco importante, os bos resultados continuaron, mais cun notable baixón respecto da época dourada que acababa de atravesar, conseguindo tan só unha Copa de Europa no 2005.
O dominio do balonmán europeo e nacional pasou ás mans do BM Ciudad Real durante uns anos até que un novo FC Barcelona dirixido por Xavi Pascual e capitaneado por László Nagy fíxose coa súa 18ª liga española e coa súa 8ª Copa de Europa na tempada 2010-11.
Cadro de xogadores 2011-2012
260px|miniatura|Xogadores do FC Barcelona Borges en outubro de 2008. miniatura|110px|David Barrufet.
Números retirados
O club retirou os seguintes dorsais como homenaxe a algúns dos xogadores máis importantes da historia deste equipo de balonmán:
Illa Shannon
A 'Illa Shannon é unha grande illa no Parque Nacional Nordés de Groenlandia no leste de Groenlandia, ao leste de Hochstetter Foreland, cunha superficie de 1.466 km². Foi chamada así por Douglas Charles Clavering na súa expedición de 1823 coa fragata da Royal Navy HMS Shannon, unha fragata de 38 armas na cal serviu como gardamariña baixo Sir Philip Broke.
A illa é o fogar de moitos tipos diferentes de animais como osos polares, morsas, corvos e bois.
Historia
A maioría dos fitos na zona foron nomeados pola Segunda Expedición Polar Alemá baixo o mando de Carl Koldewey en 1869-70. Entre outubro de 1943 e xuño de 1944, a expedición meteorolóxica alemá Bassgeiger operou en condicións difíciles en Kap Sussi en Shannon. A súa nave "Coburg" naufragou en Shannon. A estación foi descuberta polos cazadores, pero a tripulación foi evacuada por aire a Noruega.
A illa é o sitio de varias cabanas de cazadores e ten fama de ter condicións de xeo especialmente favorables.
Xeografía
A illa de Shannon é unha illa costeira, separada do continente por un profundo estreito de 200 m no Mar de Groenlandia. As illas que se localizan preto son a illa Kuhn ao suroeste, e xa máis lonxe da costa as illas Pendulum preto de 12 quilómetros ao sur.
Exposición Rexional Galega
As Exposicións Rexionais Galegas foron unha serie de certames levados a cabo en Galicia desde finais do século XIX até ben entrado o século XX. Tratábanse de certames de diversos tipos: agrícola, literario, artístico (pintura, escultura, arquitectura etc.), industrial, gastronómico etc.
Fronte ao urbanismo no resto da Península Ibérica, en Galicia a situación era dun atraso económico e técnico, como se pode apreciar no minifundismo, na ignorancia do labrego e no corte tradicional da industria. Con todo, coas innovacións alcanzadas nas Exposicións Universais (como a de Londres en 1851) e coa incipiente burguesía galega, conseguiuse motivar a industria e a economía, así como o interese por movementos científicos e artísticos.
Así, aparecen estas exposicións galegas, promovidas pola revista da Sociedade Económica de Amigos do País e o xornal La Esposición Compostelana. Seguindo o modelo de distintos certames que tiveron lugar en España e no estranxeiro, pretendían avaliar o alcance e a competitividade dos produtos galegos, e tamén estimular a cultura, a agricultura e a industria.
A actividade da comisión mixta
Como núcleo organizativo estaba a comisión mixta, formada por representantes do concello e da Sociedade Económica de Amigos do País, cuxa tarefa era promocionar a exposición. Ademais, tamén era importante reclamar unha atención na sociedade e conseguir a súa adhesión (incluso se conseguiu alcanzar a adhesión da Igrexa). Para isto, contaron coa axuda do xa citado periódico La Esposición Compostelana.
Existían dúas liñas fundamentais de actuación da comisión: a implicación colaboracionista de determinadas entidades oficiais, e facelas partícipes de solucións, ao atribuírenlles certa capacidade de decisión. Entre as entidades oficiais, destaca o empeño da Deputación provincial de Pontevedra para solicitar cartos do Goberno.
Escolas de Artes e Oficios
As Escolas de Artes e Oficios eran unhas institucións educativas dedicadas á ensinanza das artes aplicadas e dos oficios artísticos que constituían un tipo de formación profesional no ámbito das actividades artesanais e artísticas. O seu obxectivo primordial consistía na formación técnica do obreiro ou artesán, e/ou perfeccionamento dun oficio. Nalgúns centros de Galicia, tamén eran obxectivos espertar o espírito de empresa e lograr a igualdade de clases.
Estes centros de educación técnica xorden en Galicia a finais do século XIX, e a súa creación débese a iniciativas oficiais (Escolas de Artes e Oficios) ou a iniciativas privadas (Sociedades Económicas de Amigos do País). En Galicia hai exemplos de todas elas: de iniciativa estatal, a de Santiago de Compostela; dunha sociedade privada de artesáns, a de Vigo; da Sociedade Económica de Amigos do País, a de Pontevedra etc.
Para facer unha relación entre as Exposicións Rexionais e as Escolas de Artes e Oficios temos de falar das excursións escolares. Como actividades didácticas e pedagóxicas –coa influencia da Institución Libre de Enseñanza–, realizáronse múltiples excursións, nas cales se asistía a diferentes exposicións.
Dentro da participación destas Escolas nas Exposicións, no ámbito galego, destaca a Escola de Artes e Oficios de Santiago (recibe o Premio de Honor en 1906), así como a Escola de Vigo, a cal tivo un papel destacado na Exposición de Arte Galega de 1924.
As Exposicións servíronlles ás Escolas para múltiples fins: dar a coñecer obras de profesores e alumnos, estudar novas tendencias, novas metodoloxías de ensinanza, entrar en contacto coas innovacións industriais, pór en manifesto a relación entre arte e industria etc.
Existía un extraordinario medio educativo con diversos obxectivos, entre os cales destacan os sociais (intercambio de experiencias, coñecemento do medio, colaboración etc.), lingüísticos (incremento do vocabulario, coñecemento doutras linguas...) e artísticos (fomento da creatividade, perfeccionamento do debuxo e da pintura…). A tarefa final dos alumnos era preparar unha memoria individual de todo o aprendido.
É importante citar que en época republicana introdúcese a coeducación, e as alumnas xa poden acudir ás excursións.
Estas excursións escolares produciron uns efectos positivos importantes na educación: modernización do currículo, dos programas de estudos e da metodoloxía.
Exposición de 1858
miniatura|275px|Exposición Rexional agrícola, industrial e artística de Santiago de Compostela de 1858, montada no [[claustro do Mosteiro de San Martiño Pinario (Andrés Cisneros).]] A celebración desta exposición debeuse á iniciativa que levou a cabo a Sociedade Económica de Amigos do País de Santiago. O seu director, Antonio Casares, propuxo unha exposición pública, agrícola, industrial e artística, coa contribución económica do Concello. Esta proposta aprobouse e constituíuse unha comisión para a elaboración dos plans do Certame, o cal sería financiado polo Concello.
Para Domingo Gorostola, a Exposición serviría como medio para a comprobación dos recursos de Galicia para saír do seu atraso e incultura.
Elia Alberani
Elia Alberani, nado o 7 de decembro de 1812 en Fusignano e finado o 8 de maio de 1876, foi un relixioso latino, bispo de Montefeltro e de Ascoli Piceno, e padre conciliar no Concilio Vaticano Primeiro.
Exposición Rexional Galega
Exposición de 1858
Para levar a cabo esta Exposición, foi necesaria a constitución da xa citada comisión mixta.
Co esforzo de todas as institucións implicadas, o certame rexional tivo lugar do 24 ao 27 de xullo de 1858. Esta Exposición constituía unha mostra do nivel de produción dos sectores primario, secundario e das Belas Artes. A intención do Concurso era a de «reunir nel mostras non só producidas en Galicia, senón tamén do que cría e utiliza nos seus vales e montes».
No desenvolvemento da Exposición, interviron tamén unha serie de condicionamentos estruturais vixentes no campo galego. En primeiro lugar, a falta dunha rede viaria aceptábel, o que encarecía o transporte de mercancías. No sector primario, a subdivisión da propiedade en innumerábeis arrendatarios obstaculizaba a concorrencia masiva á Exposición. Tamén o carácter fraccionado das industrias fixo que se regulase a presenza do sector secundario no Certame.
Finalmente, a Exposición volveu abrirse ao público o día 9 de setembro, con motivo da visita da raíña Isabel II á cidade.
Exposición de 1880
A Exposición Rexional de 1880 celebrouse en Pontevedra. Foi promovida polo gobernador civil Filiberto Abelardo Díaz e desenvolvida na casa consistorial, inaugurada nese mesmo ano, concretamente no convento de San Bartolomeu (edificio que fora usado como instituto e que por entón acollía o hospicio) e na Alameda. A Exposición foi visitada por unhas 16000 persoas.
Dentro da Exposición, houbo mostras de gastronomía –instaláronse fábricas de cervexa, chocolate, queixos etc.­–, curtidos, cerámica e olaría, tecidos e ferramentas. Tamén hai que destacar a orfebrería de Santiago de Compostela e o encaixe de Camariñas e Noia, así como as miniaturas, gravados e traballos tipográficos.
Ademais dun certame musical, é importante destacar a celebración dun certame literario, onde destacan Montero Ríos, Curros Enríquez e Luís Rodríguez Seoane como xurados. Dentro dos vencedores do certame, destacan Jesús Muruais, por un himno a Galicia, e Andrés Muruais, por unha oda a Pontevedra.
Exposición de 1909
miniatura|Pavillón do Recreo Artístico e Industrial de Santiago, 1908. miniatura|Pavillón de Fomento, na súa instalación do ano 1908 na Exposición Hispano-francesa de [[Zaragoza.]]
O 24 de xullo de 1909, o rei Afonso XIII inauguraba en Santiago a Exposición Rexional Galega, pola que haberían de pasar máis de 50.000 visitantes (concretamente, uns 53.775), o dobre da poboación que naqueles días tiña a cidade. O acto de inauguración do certame foi todo un acontecemento social para a comunidade galega en xeral. O xornal local El Eco de Santiago publicou un número extraordinario o 25 de xullo en homenaxe á exposición, co cartel oficial desta.
Xa tiveran lugar dúas importantes exposicións en 1858 e 1875 na cidade de Santiago, mais ningunha tivo tan gran repercusión como a que se celebrou en 1909, coincidindo co Ano Santo Xacobeo, entre os meses de xullo e novembro.
Aínda que foi levada a cabo con diñeiro público, contou con moitos respaldos, como o do cardeal Martín de Herrera, e por subvencións do Estado e do Goberno e, especialmente, do ministro de Fomento, que proporcionou instalacións propias.
Aínda que supuxo unha considerable perda económica, foi un éxito en público e actividades. Ademais de para expoñer e fomentar a industria, o comercio, a arte e a historia de Galicia, o evento tamén serviu de aliciente urbanístico, pois estimulou o desenvolvemento posterior de Santiago.
Os participantes agrupábanse en tres grupos segundo a súa procedencia: en primeiro lugar, os galegos, que foron os máis numerosos e diversos; en segundo lugar, os do resto de España, principalmente cataláns, e por último, os estranxeiros, case todos latinoamericanos e estreitamente relacionados coa emigración galega.
Convocáronse unha serie de congresos e concursos para fomentar a participación e as visitas: Congreso de Emigración, Médico, de Primera Enseñanza, de Prensa Rexional… Concurso de Carteis, hípico e rexional de gando.
Hai que resaltar a importancia da Universidade de Santiago, que proporcionou unha selección de fondos bibliográficos e documentais para a exposición.
De seguro que esta exposición serviu de impulso para os incipientes cambios tecnolóxicos que tamén se estaban a desenvolver en Galicia e que tanto darían de si desde entón; xa se podía comprobar durante o transcurso da exposición como os produtos industriais gañaban terreo verbo dos agrícolas.
A Exposición de 1909 contou cun himno oficial en castelán de autores composteláns, Juan Barcia Caballero é o autor da letra e Santiago Tafall Abad da música:
Exposicións nacionais e universais
Ao elevado número de exposicións que se dan en Galicia (e España) no século XIX a nivel rexional e provincial, pódeselles aplicar o comentario que mereceu a Grande Exposición Universal de Londres de 1851, exemplo do progreso humano. Esta exposición deixou patente a potencialidade do Estado británico no resto do mundo. Quizais, a característica máis sobresaínte foi a de servir como laboratorio ou experimento dos cambios urbanos que se ían dar nas grandes capitais europeas coa aparición dos primeiros ensanches contemporáneos.
Tamén foi importante a Exposition Universelle de 1889, simbolizada na súa emblemática Torre Eiffel. Sobre esta exposición, a autora galega Emilia Pardo Bazán deixou constancia do"“progreso general muy efectivo, aunque lento y casi insensible, en las naciones atrasadas (…). Pero eso no tingue España por su exhibición industrial. Caldos, aceites, chocolates…; en eso sí nos llevamos la palma (…). Pero eso no es industria: lo brinda la propia naturaleza, lo regalan el sol, el aire y la rutina laboriosa de una raza agrícola por excelencia.”"Outras influencias para as Exposicións galegas foron as celebradas en España, a nivel nacional e internacional, aínda que a tardanza de aparición dunha convocatoria internacional de certame expositivo é un dos síntomas da pouca integración que España tiña no comercio europeo e, polo tanto, do seu atraso industrial en relación directa con estados como Francia ou Inglaterra.
Así, aparece a Exposición Universal de Barcelona de 1888, como vehículo de propaganda da cidade, propaganda da burguesía catalá, propaganda da festa da cidade.
Máis tarde, a seguinte Exposición Internacional foi a de Zaragoza en 1908, sendo precedente moi importante para os organizadores da Exposición Rexional Galega de 1909, así como da exposición celebrada ese mesmo ano na cidade de Valencia.
Exposición de Lugo de 1877
O certame literario dividíase en dous grupos. No primeiro, os temas a tratar eran o estudo histórico sobre o privilexio da catedral de Lugo; os escritos de Juan Francisco de Castro; estudos sobre poesía, música e baile galegos; e lendas, novelas e dramas da tradición galega. O segundo grupo centrouse na realización de memorias de temas como as reformas dos cultivos, os viños da comarca, a importancia da piscicultura ou as augas minerais de Galicia.
Para cada un dos puntos expresados habería un premio (pluma, lirio, medallas...), un accésit (exemplares das obras premiadas) e mencións honoríficas (diplomas). As obras debían estar escritas en castelán, agás as relativas ás lendas e novelas da tradición galega, que poderían ser escritas en galego. O xurado consideraría como defecto capital as composición que presentasen ofensas á relixión do Estado e á moral, ou tendesen á excitación de certas ideoloxías políticas.
O papel da muller nas Bellas Artes
Ao longo da historia da arte galega, as mulleres, aínda que formaron parte da produción artística, foron protagonistas “invisíbeis”. Na ideoloxía da época, o papel da muller consistía en ser nai, esposa ou encargada do fogar.
Ademais, son escasos os estudos historiográficos da muller pintora, sen ter en conta a súa colaboración na evolución artística das vangardas.
Goetheanum
miniatura| O Goetheanum é un edificio situado en Dornach, a uns 10 quilómetros ao sur de Basilea, en Suíza, que acolle a Sociedade Antroposófica Universal. Foi construído baixo a dirección do filósofo Rudolf Steiner, fundador do movemento mencionado. O nome da construción é así en homenaxe á obra do pensador e escritor alemán Johann Wolfgang von Goethe.
Exposición Rexional Galega
O papel da muller nas Bellas Artes
Hai que ter en conta que todas estas mulleres tiveron que renunciar a unha vida familiar para poder exercer a súa vocación. Ademais, non é de pouca importancia, o feito de que pertencían a unha clase media burguesa.
Ao longo da segunda metade do século XIX e primeiros anos do século XX vanse desenvolver en Galicia unhas exposicións de carácter provincial e rexional, nas cales a porcentaxe de participación feminina apenas superará o 9 %.
Algunhas precursoras da pintura galega que se dan a coñecer nas Exposicións Rexionais de arte no século XIX son as seguintes :
Entre as participantes das Exposicións Rexionais do século XX encontramos nomes como os xa citados de Carmen Babiano, Elina Molíns, Elvira Santiso, Lolita Díaz Baliño e María del Carmen Corredoira. Outras das participantes son Oria García Ramírez, Elena Olmos Mesa e Concha Vázquez.
Tipiya
Tipiya foi unha rexión (Tipiyawa) e unha cidade da Terra Alta Hitita onde se estableceron os kaskas no século –XIV. As principais cidades rexionais eran Tipiya e Kathaidwa. No reinado de Suppiluliumas I este kaskas serían sometidos e obrigados por tratado a achegar continxentes militares ao gran rei hitita, pero á morte do rei, e despois duns meses de goberno de Arnuwandas II, os continxentes xa non serían enviados ao novo rei Mursilis II.
Mursilis II foi á zona na súa segunda campaña militar (terceiro ano de reinado) e á cidade de Kathaidwa, que foi destruída, e fixéronse moitos prisioneiros cos que retornou á capital Hattusa.
De Tipiya foi o rei kaska Pihhuniya. O seu reinado acabou cando a cidade de Tipiya, que facía de capital, foi conquistada e incendiada por Mursilis II. Pihhuniya rendeuse e foi levado a Hattusa.
Premio TP de Ouro
Os premios TP de Ouro son un galardón outorgado anualmente pola revista Teleprograma mediante votación dos seus lectores, que distinguen o labor en distintos ámbitos da televisión en España.
Historia
En 1991 pasaron a denominarse TP de Ouro, coincidindo coa primeira retransmisión dunha gala de entrega por Telecinco. En anos sucesivos a cerimonia sería retransmitida por Canal + (1992), Televisión Española (1993 e 2001), e Antena 3 (1994, 1995, 1997, 2002, 2003, 2004 e 2005), La Sexta (2007, 2008 e 2009) e de novo por Telecinco en 1998, 1999 e 2000.
Rashard Lewis
Rashard Quovon Lewis, nado o 8 de agosto de 1979 en Pineville, Luisiana, é un xogador profesional estadounidense de baloncesto que é axente libre. Foi seleccionado en segunda rolda do Draft de 1998 por Seattle SuperSonics directamente dende o instituto. En 2005 e 2009 foi elixido para disputar o All-Star. Con 2,08 metros de estatura xoga nas posicións de ala-pivote ou ala.
Instituto
Rashard ingresou no Instituto Alief Elsik de Houston, Texas, onde pasou catro tempadas. O seu adestrador, Daryl Hartfiel, confiou nel desde o comezo, alla polos seus inicios como freshman, pero a Lewis faltáballe crecer. Foi un ano de transición, onde tan só anotou 4.8 puntos por partido. Xa no seu segundo ano no instituto, o rendemento de Lewis evolucionou grazas a que o técnico Hartfiel concedeulle máis minutos e Rashard pasou a ser a segunda opción do equipo. Lewis fixo 13,6 puntos e 10,7 rebotes por partido, confirmando o seu crecemento. Pero non serían nestes dous últimos anos escolares onde Lewis mostrase o seu máximo potencial. Na súa campaña júnior mellorou os seus números até os 19,7 puntos, 12,8 rebotes, 3,9 roubos e 3,7 tapóns, logrando premios como o MVP do distrito de Texas, ou integrante do segundo quinteto estatal.
No seu último ano en Alief Elsik asinou o seu mellor campaña. Lewis fixo unha media de 28,2 puntos e 12,4 rebotes e foi seleccionado no Mellor Quinteto de EEUU HS por USA Today. Ademais de ser nomeado como Xogador do Ano pola revista Parade, Xogador do Ano Gatorade en Texas, Xogador do Ano pola revista deportiva Texas Magazine e Mr. Basketball pola TABC (Texas Association of Basketball Coaches). Nomeado MVP en 1998 do Magic Johnson Roundball Classic cuns números de 27 puntos e 9 rebotes. Participou no McDonald's All-America Game, onde sumou 17 puntos e no Hoops Summit Game, onde logrou 18 puntos. Ambos os eventos, referentes do baloncesto High School en Estados Unidos.
Finalizado o ciclo escolar, non lle faltaron ofertas para xogar na NCAA. A mellor chegou da man de Alvin Brooks, técnico da Universidade de Houston. Lewis mantiña unha estreita relación con el, nun principio ese parecía ser o seu destino, os afeccionados da cidade texana así o esperaban, pero a idea de xogar na NBA pesou máis, e o seu soño parecía verse cumprido. Mais as cousas torcéronse no draft, e Rashard caeu destinado á segunda rolda do draft de 1998, é dicir, sen contrato garantido.
Seattle SuperSonics
Lewis foi seleccionado na trixésimo cuarta posición da segunda rolda do Draft de 1998 por Seattle SuperSonics. Trala cerimonia, Lewis chorou na televisión nacional e mostrou a súa decepción por non ser elixido por Houston Rockets, equipo da súa cidade. A Rashard custoulle facerse cun oco nos Sonics. Na tempada 1998-99, debutaba na liga con 19 anos anotando 4 puntos en 4 minutos na vitoria ante Sacramento Kings. No seu primeiro encontro como titular asinou 8 puntos e 5 rebotes nun triunfo sobre Denver Nuggets. Aquela tempada apenas disputou 20 partidos por problemas lumbares nos que só puido facer 2,4 puntos e 1,3 rebotes de media, tendo un papel testemuñal na rotación. Con todo, as cousas comezaron a cambiar un ano despois.
Na tempada 1999-00, Lewis pasou de disputar 7,3 minutos a gozar de 19,2, que aproveitou para anotar 8,2 puntos e capturar 4,1 rebotes, deixando mostras do que podía chegar a ser con partidos nos que fixo as veces de estrela. O mellor deles foi ante Dallas Mavericks, no que acabou con 30 puntos e 12 rebotes que valeron unha vitoria. Anotou 22 puntos e capturou 13 rebotes no triunfo fronte aos Kings, e fronte a Houston Rockets asinou 22 puntos e 10 rebotes.
No terceiro ano de Lewis en Seattle, Paul Westphal foi destituído ao pouco de comezar a tempada. Nate McMillan foi o seu substituto. Rashard gañouse a confianza do novo técnico e gozou de 34,9 minutos de media, cunhas medias de 14,8 puntos (incluído un 43,2% en triplos, noveno da liga) e 6.9 rebotes. O equipo acabou cun balance de 41-41 e non se clasificou a playoffs. Foi elixido como un do oito participantes para o Concurso de Triplas do All-Star 2001 en Washington, D.C. Acabou sexto con 12 puntos. En 2001, Lewis foi convocado pola selección norteamericana para disputar os Goodwill Games, onde conseguiron a medalla de ouro.
Na tempada 2001-02, Lewis e os Sonics alcanzaron as 45 vitorias e metéronse en playoffs, mais caeron en primeira rolda ante San Antonio Spurs por 3-2. Lewis fixo na serie 12,7 puntos e 3,7 rebotes en 26,3 minutos. Perdeuse o cuarto e o quinto encontro debido a unha dislocación no ombreiro esquerdo. Lewis continuou coa súa progresión e acabou a liga regular con medias de 16.8 puntos e 7 rebotes.
Na tempada 2002-03, Seattle parecía dar un salto de calidade tras a chegada de Ray Allen, con todo, non foi suficiente para alcanzar os playoffs, e quedaron ás portas cun balance de 40-42. Os números de Lewis foron de 18.1 puntos e 6.5 rebotes, quen foi nomeado unha vez Xogador da Semana no mes de novembro. Naquela semana meteu 37 puntos ante Washington Wizards. O 15 de marzo anotou na primeira parte 24 puntos ante Golden State Warriors, marca nos Sonics.
O 31 de outubro de 2003, Lewis comezou a tempada 2003-04 de maneira espectacular anotando 50 puntos ante L.A. Clippers no Xapón. Deste xeito superaba a Clyde Drexler, que conseguiu 41, como o xogador que máis puntos anotara nun partido no devandito país. As súas medias naquela campaña foron de 17,8, puntos, 6,5 rebotes e 2,2 asistencias. Foi nomeado Xogador da Semana a principios de novembro tras facer unha media de 37,5 puntos, 6 rebotes e 3,5 asistencias. Foi elixido de novo como un do oito participantes para o Concurso de Triplos do All-Star 2004.
Na tempada 2004-05, a boa marcha de Seattle na NBA e o grande nivel mostrado por Lewis tivo a súa recompensa co primeiro All-Star Game do entón xogador de Seattle. Rashard anotou 2 puntos en 14 minutos. Os Sonics asinaron un espectacular 52-30, que non valeu para clasificarse para playoffs, quedando patente o esixente nivel da Conferencia Oeste. Lewis fixo 20,5 puntos e 5,5 rebotes.
Na tempada 2005-06, Bob Weiss comezou a tempada en lugar de Nate McMillan. Con todo Weiss non durou moito e tras un comezo de 13-17 foi destituído por Bob Hill, co que non melloraron as cousas (22-30) e os Sonics volveron quedar fóra de playoffs. Lewis volveu superar os 20 puntos de media e os 5 rebotes. O 22 de novembro de 2005, Lewis superou a Dálle Ellis na segunda praza da lista de máis triplas anotados na historia da franquía. Tampouco lograrían clasificarse na tempada 2006-07, onde os 22 partidos que se perdeu Lewis e os 27 de Allen pesaron demasiado. Rashard tivo unha media de 22,4 puntos, 5,5 rebotes e 2,4 asistencias. O 3 de marzo de 2007, Lewis superou a Gary Payton e converteuse no xogador con máis triplos anotados na historia da franquía.
Orlando Magic
Na tempada 2008-09, Lewis participou no seu terceiro Concurso de Triplas, onde quedou ás portas do seu primeiro título. Caeu ante Daequan Cook nunha prórroga tras empatar a 15 na final. No duelo particular entre os dous xogadores de Florida, Cook venceu a Lewis despois de que este fixese só sete puntos.
Pajarito Gómez
Pajarito Gómez é un filme arxentino de 1965 dirixido por Rodolfo Kuhn. Estreouse na 15ª edición do Festival Internacional de Cinema de Berlín. Foi escollido como candidato da Arxentina para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 38ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Deseiro de Arriba, Sergude, Boqueixón
Deseiro de Arriba é un lugar da parroquia de Sergude no concello coruñés de Boqueixón, na comarca de Santiago. Segundo o padrón municipal (INE 2013) ten 136 habitantes (70 homes e 66 mulleres).
Angela Bassett
Angela Evelyn Bassett, nada en Harlem, Nova York, o 16 de agosto de 1958, é unha actriz, produtora, directora e activista estadounidense.
Traxectoria
Bassett debutou como actriz en 1985, no papel dunha prostituta no telefilme Doubletake; o seu primeiro papel no cinema chegou en 1986 co filme F/X, en que interpretaba o papel dunha reporteira.
Despois de protagonizar moitas series de televisión, o seu primeiro papel importante foi no filme de John Singleton Boyz n the Hood (1991). En 1992 Spike Lee contratouna para Malcolm X. Bassett interpretou a Betty Shabazz, a esposa de Malcolm X.
En 1993 interpretou a Tina Turner no filme What's Love Got to Do with It, que lle valeu unha candidatura ao Óscar á mellor actriz. En 1995 foi recoñecida polo gran público pola súa interpretación nos filmes Strange Days, dirixido por Kathryn Bigelow, Vampire in Brooklyn, dirixido por Wes Craven e Waiting to Exhale, dirixido por Forest Whitaker.
En 2002 interpretou a Rosa Parks no telefilme The Rosa Parks Story.
Vida persoal
miniatura| Bassett na cidade de Nova York co seu marido [[Courtney B. Vance|Courtney Vance.]] Bassett é unha persoa que non fala da súa vida persoal. É relixiosa e asiste á Igrexa de Deus en Cristo nos Ánxeles, co actor e amigo Denzel Washington. Bassett dixo a Los Angeles Times: "Amar a Deus é como ser negro. Só está aí. [Ninguén di] Sabes que? Quero ser negro hoxe! É a miña cultura. Non é algo que poña, quite ou ensine. Simplemente comunica o modo de vida".
Bassett apoia programas para as artes, especialmente para a mocidade. Asiste a festivais para nenos con diabetes e polo acollemento cada ano e é embaixadora activa de UNICEF.
Guillermo Stábile
Guillermo Stábile, nado o 17 de xaneiro de 1905 en Buenos Aires e finado o 27 de decembro de 1966, foi un futbolista arxentino famoso por ser o primeiro máximo goleador da historia da Copa Mundial de Fútbol, ao anotar 8 goles nun total de 4 partidos na Mundial de 1930, organizado polo Uruguai, a pesar de que non participou no debut da, aparecendo desde o segundo partido como reemplazante de Roberto Cherro.
Traxectoria
Xogou no Club Atlético Huracán, onde disputou 128 partidos e marcou 100 goles, entre as tempadas de 1924 e 1930, emigrando logo ao Genoa (1930-1935), ao Napoli (1935-1936) e ao Estrela Vermella de París (1936-1939).
Campo do Vao
O Campo do Vao é un campo de fútbol da parroquia de Coruxo, Vigo, situado preto da praia do Vao. Serve de feudo local do Coruxo Fútbol Club e ten unha capacidade de 1.500 espectadores.
La Verdad (1881)
La Verdad foi un bisemanal publicado en Vigo en 1881.
Historia e características
Apareceu o 30 de marzo de 1881, bisemanal, publicábase os martes e venres. Estaba dirixido por Ramón Pimentel Méndez e Federico Rodríguez Arosa e entre os seus colaboradores figuraban Benito Crespo e Nazario Lence. Foi portavoz do mais extremo republicanismo, que apoiaba a loita do proletariado galego. Caracterizouse polas duras polémicas co Faro de Vigo. Cesou a súa publicación aos cinco meses, publicáronse uns corenta números.
Nas súas páxinas comezou o traballo xornalístico Ricardo Mella, que foi denunciado por inxurias por José Elduayen por un artigo.
Marcin Gortat
Marcin Janusz Gortat, nado o 17 de febreiro de 1984 en Łódź, é un xogador profesional de baloncesto polaco. Mide 2,13 metros e xoga na posición de pivote.
Europa
Tras xogar no equipo da súa cidade en Polonia, en 2003 fichou polo equipo alemán do RheinEnergie Köln. Na súa última tempada tivo unha media de 10,4 puntos, 5,6 rebotes e 1,1 tapóns por partido na Euroliga.
NBA
Foi elixido no posto 57 do Draft da NBA de 2005 por Phoenix Suns, que traspasou os seus dereitos a Orlando Magic, equipo co que disputou o tres últimas edicións da súa liga de verán, regresando sempre a Alemaña. Por fin en 2007 os Magic fixéronse co xogador para a tempada 2007-08.
O 25 de outubro de 2013, Gortat foi traspasado, xunto a Shannon Brown, Malcolm Lee e Kendall Marshall ós Washington Wizards, a cambio de Emeka Okafor e unha elección protexida de primeira rolda do Draft de 2014. Dos 4 xogadores que traspasaron os Suns, tan só Gortat quedou no equipo para xogar durante a tempada 2013-14, os outros tres foron cortados.
Balanza de pagamentos
O balance ou balanza de pagamentos é un documento contable no que se rexistran, de xeito sistemático, as operacións comerciais, de servizos e de movementos de capitais levadas a cabo polos residentes nun país co resto do mundo durante un período determinado, normalmente un ano.
Características
A balanza de pagamentos fornece información detallada sobre todas as transaccións entre residentes e non residentes.
As transaccións rexistradas na balanza de pagamentos aparecen agrupadas en diferentes sub-balanzas, de acordo co carácter que teñan. A diferenza entre ingresos e pagos dunha determinada sub-balanza denomínase saldo da mesma. O saldo final da balanza de pagamentoss no seu conxunto dependerá do réxime de tipo de cambio da economía. No caso dun sistema de flotación limpa a balanza de pagamento sempre está equilibrada, isto é, ten saldo cero. En cambio, cando a economía réxese por un tipo de cambio fixo, o saldo é equivalente ao cambio nas reservas netas do Banco Central.
A estrutura e as directrices para a elaboración da balanza de pagamento plásmanse no Quinto Manual de Balanzas de Pagamentos do Fondo Monetario Internacional (FMI).
Istitina
Istitina foi unha cidade da Terra Alta Hitita que sobre o -1320/-1310 foi conquistada polo rei dos kaskas, Pihhuniya, que a converteu, segundo os hititas, en "pasto para os rabaños kaska". Mursilis II esixiu ao rei a evacuación dos territorios ocupados, pero non foi escoitado, e tivo que ir á zona. Istitina foi reconquistada, pero un par de anos despois foi atacada por Anniya de Azzi e de Hayasa e destruída.
Reflector (satélite)
Reflector ou Reflektor é un satélite artificial da NASA construído pola empresa rusa NII Kosmicheskovo Priborostroeniya e lanzado o 10 de decembro de 2001 mediante un foguete Zenit 2 desde o cosmódromo de Baikonur
Características
O obxectivo de Reflector foi servir como obxectivo pasivo e de referencia para láseres emitidos desde terra co fin de caracterizar o sinal e mellorar a detección e determinación orbital do lixo espacial. Para iso o satélite consistía nunha estrutura na que se situaban 32 prismas retrorreflectores. Foi lanzado como carga adiciona xunto co satélite Meteor-3M 1.
Caxigueira
O topónimo galego Caxigueira indica un lugar poboado por caxigos. Pode referirse a:
La Verdad (Redondela)
La Verdad foi un periódico publicado en Redondela en 1896.
Outeiro de Rei, Outeiro de Rei, Outeiro de Rei
Outeiro de Rei é unha vila da parroquia de Outeiro de Rei, no concello lugués de Outeiro de Rei. Segundo o IGE, en 2013 tiña 300 habitantes (145 homes e 155 mulleres), 63 máis ca en 1999. É a capital do concello ao que dá nome.
La Verdad (Redondela)
Historia e características
O seu director era Amador Pérez Sobrino e os redactores Isidoro Queimaliños Queimaliños, Paulino Otero e o propio Pérez Sobrino. O seu administrador era José Molinos Conde. Mantivo polémicas con El Pueblo e La Propaganda. Parece que se mantivo ata 1898.
Outeiro de Rei, Outeiro de Rei, Outeiro de Rei
Toponimia
A orixe do topónimo Outeiro é o latín, que é unha parte alta ou elevación do terreo.
Wiesloch
A Batalla de Weisloch foi preto da vila, o 27 de abril de 1622, durante a guerra dos Trinta Anos.
Durante a reformación da área nos anos 70 do século XX a poboación de Wiesloch excedía os 20.000 habitantes. Converteuse nun "Große Kreisstadt" o 1 de xaneiro de 1973, cando Altwiesloch, Baiertal, Frauenweiler e Schatthausen xuntáronse coa cidade para formar o presente municipalidade. Wiesloch está irmandada con Sturgis, Míchigan, Estados Unidos e coa cidade portuguesa de Amarante.
A farmacia da cidade de Wiesloch foi a primeira gasolineira do mundo, xa que Bertha Benz parou aí o 5 de agosto de 1888, na viaxe inaugural para encher o depósito do primeiro automóbil que inventou o seu esposo, Karl Benz.
9ª edición dos Premios Mestre Mateo
miniatura|300px|Auditorio Municipal de [[Ourense, onde se celebrou a gala.]] A 9ª edición dos Premios Mestre Mateo galardoou ás producións audiovisuais de Galicia de 2010 e celebrouse o 17 de abril de 2011. Durante a cerimonia, a Academia Galega do Audiovisual presentou os Premios Mestre Mateo en 29 categorías. A cerimonia celebrouse no Auditorio Municipal de Ourense. Os presentadores foron Belén Regueira e Xosé Antonio Touriñán. Nesta edición de 2011, na que se entregan os premios aos mellores proxectos desenvolvidos durante o ano 2010, presentáronse 130 traballos, 330 profesionais e 103 produtoras.
Xosé Manuel Olveira "Pico", presidente da Academia Galega do Audiovisual, deu a coñecer os gañadores do Premio Revelación Chano Piñeiro e do Premio de Honra Fernando Rey, concedidos respectivamente a Óliver Laxe e Luís Tosar, respectivamente.
Premios
miniatura|150px|[[Jorge Coira, mellor director]] miniatura|dereita|150px|[[Miguel de Lira, mellor actor]] miniatura|dereita|150px|[[María Vázquez, mellor actriz.]] miniatura|150px|[[Xosé Manuel Olveira "Pico", mellor actor secundario]] miniatura|150px|[[María Bouzas, mellor actriz secundaria]] miniatura|dereita|150px|[[Roberto Vilar, mellor comunicador.]]
Gándara, Sergude, Boqueixón
Gándara é un lugar da parroquia de Sergude no concello coruñés de Boqueixón, na comarca de Santiago. Segundo o padrón municipal (INE 2013) ten 78 habitantes (39 homes e 39 mulleres).
Mariner 4
Mariner 4 foi unha sonda espacial estadounidense lanzada o 28 de novembro de 1964 mediante un foguete Atlas Agena D desde o Centro Espacial de Cabo Cañaveral para sobrevoar e estudar Marte.
Características
Mariner 4 pertenceu ó programa Mariner da NASA. Era idéntica á anteriormente fallada Mariner 3 e a súa misión era facer un sobrevoo de Marte para facer medicións e observacións científicas, converténdose na primeira sonda en sobrevoar con éxito ese planeta e transmitir imaxes da súa superficie, imaxes que foron as primeiras obtidas durante unha misión no espazo profundo. Mariner 4 fixo tamén medicións no espazo interplanetario e serviu para adquirir experiencia en voos interplanetarios de longa duración.
A nave estaba composta por un corpo octagonal de magnesio de 1,27 metros de diagonal e 45,7 cm de altura que albergaba a electrónica, a cablaxe, o sistema de propulsión e reguladores. A alimentación eléctrica era proporcionada por catro paneis solares sobresaíndo da estrutura, cunha envergadura de 688 cm entre cada par de paneis. Cada panel medía 176 x 90 cm e en conxunto proporcionaban ata 310 W de potencia á distancia de Marte, alimentando unha batería de prata e cinc cunha enerxía de 1200 vatios hora.
O sistema de propulsión alimentábase con hidracina, cun motor principal de 220 N de pulo para as correccións de curso e doce pequenos propulsores alimentados por nitróxeno frío para o control de actitude. Para o coñecemento da posición, Mariner 4 usaba catro sensores solares e varios sensor para localizar a Terra, Marte e Canopus.
Instrumentación científica
thumb|Unha composición con dúas das fotos tomadas por Mariner 4. Na parte inferior do octágono situábase a cámara de televisión, montada sobre unha plataforma móbil. O resto da instrumentación consistía nun magnetómetro, un detector de po, un telescopio de raios cósmicos, un detector de radiación, unha sonda de plasma solar e unha cámara de ionización e contador Geiger.
Desenvolvemento da misión
Tras o lanzamento, Mariner 4 e a última etapa do foguete lanzador quedaron nunha órbita de aparcadoiro arredor da Terra ás 14:27:23 UTC do 28 de novembro de 1964, acendéndose de novo o foguete para inxectar a Mariner 4 nunha órbita de transferencia cara Marte. Mariner 4 separouse da última etapa do foguete ás 15:07:09 e comezando as operacións de cruceiro.
Sete meses e medio máis tarde, Mariner 4 sobrevoou Marte entre o 14 e o 15 de xullo de 1965, tomando 21 imaxes completas e 21 liñas dunha vixésimo segunda imaxe incompleta que se gardaron na grabadora de a bordo, e cuxa transmisión á Terra durou ata o 3 agosto, enviándose por duplicado para verificar que os datos estaban completos. En conxunto, as imaxes cubrían cerca do 1% da superficie total de Marte. A mínima aproximación foi de 9846 km sobre a superficie ás 1:00:57 UTC do 15 de xullo.
Mariner 4 seguiu transmitindo ata o 1 de outubro de 1965 en que a posición da antena e a distancia á Terra (309,2 millóns de quilómetros) impediron a comunicación. As comunicacións reanudáronse cara finais de 1967. O 15 de setembro a nave rexistrou 17 impactos de micrometeoritos en 15 minutos, modificando a actitude da nave e posiblemente danando o escudo térmico. O gas de control de actitude agotouse o 7 de decembro, e os días 10 e 11 de decembro rexistráronse 83 impactos que modificaron de novo a actitude da sonda, xa sen posibilidade de recuperar a posición inicial e degradando as comunicacións coa Terra. As comunicacións finalizaron definitivamente o 21 de decembro de 1967.