cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Somaly Mam
Beneficencia e logros
Despois de que Newsweek publicase unha reportaxe en maio de 2014 en que se demostraban inconsistencias nas historias de Mam, a Fundación contratou a firma Goodwin Procter de Boston para que corroborase a versión de Newsweek. Aínda que as conclusións non se fixeron públicas, provocou a súa renuncia e o seu distanciamiento da Fundación. En outubro des mesmo ano a fundación deixou de existir. En xaneiro de 2015, Mam e o antigo director de operacións da fundación, Rigmor Scheneider anunciaron o lanzamento dunha nova Fundación Somaly Mam como ente financiador de AFESIP. Na mesma, a actriz AnnaLynne McCord forma parte do comité directivo a través da organización Together 1 Heart.
Asasinato de oito nenas
A revisión da súa historia comezou cando ela fixo uns comentarios na Organización das Nacións Unidas o 3 de abril de 2012, cando daba unha conferencia fronte a un panel de estados membros, organizacións internacionais de axuda humanitaria e medios de comunicación en Nova York. En devandita conferencia, Mam dixo que oito nenas foran asasinadas despois de que a súa organización, AFESIP, liderase unha redada nun local de masaxes do Hotel Chai Hour II en Phnom Penh en que foron tomadas 83 mulleres e nenas e protexidas no seu centro de atención. Estas declaracións foron despois desmentidas por ela mesma, admitindo que nunca houbo asasinato ningún que incluíse o exército camboxano, como ela mesma suxeriu, mais a historia e a falta de probas atraeu a atención dos medios de comunicación e do xornalista Simon Marks de Newsweek, que quixo saber máis sobre a veracidade de todas as súas historias.
Secuestro e violación da súa filla
A sorprendente invención da morte das oito nenas a mans do exército chamou a atención de The Cambodia Daily e en especial do xornalista Simon Mark, que comezou a investigar máis sobre a vida e as declaracións da activista. Ese mesmo me, o 25 de abril, o xornal publicou un dos primeiros artigos que revisaron o seu historial. En devandito artigo informouse que o exmarido de Mam, que fora ademais director de AFESIP, o francés Pierre Legros, declarara que ela alterara un incidente sobre a súa propia filla en 2004, en que asegurou que a adolescente fora secuestrada e violada por traficantes de persoas como vinganza polas redadas ao Hotel Chai Hour II. Na súa autobiografía de 2007, Mam escribiu que as persoas involucradas no secuestro e violación da súa filla foran deixadas en liberdade, aínda que estaban pendentes de xudízo. Legros, pola contra, declarou que a adolescente nunca fora secuestrada, senón que fuxira co seu mozo, e que lle parecera que a alteración da historia tiña motivos publicitarios para a Fundación Somaly Mam. O embaixador estadounidense nese momento, Joseph Mussomeli, escribiu nun cable diplomático de 2004 que a filla de Mam fora atraída polos seus propios amigos para fuxir cara á provincia de Battambang e que despois fora atopada nun club en compañía de tres homes, que foron arrestados e acusados de tráfico humano, mais as autoridades camboxanas dixeron á prensa que non había rexistro ningún deses sucesos.
Falsa vítima en France 2
En outubro de 2013, The Cambodia Daily publicou outra revisión dunha das súas historias, que tivo lugar en xaneiro de 1998, cando Mam apareceu nos medios internacionais ao relatar o testemuño dunha das súas protexidas, unha moza de nome Meas Rathá, quen fora presentada como vítima da industria sexual infantil en Camboxa. A historia mesmo foi destacada na televisión francesa, no programa semanal Envoyé Spécial. Segundo Mam, cando Rathá tiña catorce anos na provincia de Takeo, foi vendida a un bordel nunca especificado en Phnom Penh onde foi escravizada sexualmente.
16 anos despois, Rathá, casada e con 32 anos, dixo ao xornal camboxando que o testemuño que deu ao canal France 2 fora fabricado e escrito por Mam como un xeito de atraer doazóns para a súa fundación. Rathá dixo ao xornal: "O vídeo que vostede ve, cada cousa que dixen, non é a miña historia".
Coñecemento pola embaixada dos Estados Unidos
O 1 de xuño de 2015 o xornal camboxano en inglés The Phnom Penh Post, publicou un artigo baseado nun cable do Departamento de Estado do goberno estadounidense en que se dicía que era coñecer das decepcións e malas prácticas da organización liderada por Somaly Mam dende había varios anos, moito antes de que fosen reveladas á opinión pública. O artigo cita un cable titulado "Somaly Mam baixo o microscopio" enviado ao Departamento de Estado dende a Embaixada dos Estados Unidos en Phnom Penh con data 8 de maio de 2012. No cable declárase que sobre a historia do suposto secuestro da filla de Mam en 2006 como represalia polas redadas nun bordel de Phnom Penh, ela continuou a soster a súa versión a pesar do informe feito pola mesma embaixada en que se declarou que a adolescente non fora secuestrada, senón que fuxira cos seus amigos cara a Battambang. O cable da embaixada cita, ademais, fontes da comunidade antitráfico en Phnom Penh que din que Mam "está podrida ata a medula", mais tomou a decisión estratéxica de permanecer en silencio sobre as súas preocupacións polo sistema de arranxos de AFESIP e o seu control financeiro en xeral para evitar poner "outra ONG antitráfico en risco".
O avó e a escola
Nas investigacións de Simon Marks, nunca se puido comprobar a existencia do avó que segundo Mam abusaba dela e despois a obrigou a un matrimonio forzoso. Os veciños que foron testemuñas da nenez da activista aseguran que a familia chegou de Thlok Chhrov en 1981 dende a aldea de Thnort en Kompung Cham, posiblemente provenientes de Mondulkiri e que os seus pais eran Mam Khon e Pen Navy. Este Mam Khon era profesor de escola, mais ninguén lembra un avó. A nena comezou a ir á escola en 1981 ata 1987, ano en que obtivo o seu diploma de bacharelato, segundo diferentes testemuñas que inclúen antigos compañeiros, profesores e o director da escola. Unha vez rematou os estudos en 1987, a moza marchou da casa e distanciouse da familia, mais ningún testemuño menciona o matrimonio forzado aos catorce anos nin o avó.
Nova Fundación Somaly Mam
En outubro de 2014 o goberno camboxano anunciou que Mam non tiña autorización para operar ningunha ONG en territorio camboxano, mais algúns días despois revogou a prohibición. En decembro do mesmo ano xa estaba aceptando doazóns para a súa nova ONG con sede en Texas, baixo o nome The New Somaly Mam Fund: Voices for Change. Como sucedeu nas súas primeiras campañas, a actriz estadounidense Susan Sarandon uniuse ao seu equipo de campaña. Ao respecto, Rigmor Schneider, quen fora un dos directivos da anterior fundación, dixo á prensa que agardaba que que "ese capítulo xa fora pechado" e que o que ela estaba a dicir era a verdade. A nova organización non estaría dedicada ao rescate de mulleres e nenas, mais colaboraría con outras ONG na rehabilitación e educación delas unha vez estivesen libres e puidesen atopar emprego, segundo Schneider. Tamén mencionou que a nova organización pensaba abrir dous centros residenciais, mais que no momento andaban na procura de fondos.
Fender Mustang
miniatura|Fender Mustang de 1998 A Fender Mustang é unha guitarra eléctrica de Fender Musical Instruments Corporation, introducina no mercado no ano 1964 como a base dun importante redeseño dos modelos de estudante da compañía, que eran a Musicmaster e a Duo-Sonic. Foi fabricada ata 1982 e re-lanzada en 1990.
Nos anos 60 foi usada na música surf, e conseguiu o seu status de instrumento de culto nos anos 90 tras ser usada nun gran número de bandas de rock alternativo. Os primeiros exemplares son dos obxectos máis prezados para os coleccionistas de guitarras de escala curta de Fender.
A Mustang está equipada con dúas pastillas sinxelas cunha configuración de interruptores infrecuente, e unha panca de trémolo única. Orixinalmente estivo dispoñible en dúas escalas distintas.
Cela
O termo Cela pode referirse a:
Como topónimo Cela pode referirse a:
Como apelido pode referirse a: Amais, como nome feminino: Cela
N-542
A N-542 é unha estrada nacional multicarril de lonxitude inferior a un quilómetro que serve para aumentar a capacidade da N-120 na altura do barrio do Pino, en Ourense.
Estramonio
Todas as partes da planta resultan tóxicas pola elevada concentración de alcaloides, especialmente nos talos e nas nervaduras das follas. Ten propiedades alucinóxenas e as súas sementes utilizáronse tradicionalmente, pero con precaución, como analxésico.
Shefa
dereita|200px Shefa é unha das seis provincias de Vanuatu, situada no centro do país e que inclúe as illas de Epi, Efaté e Shepherd. O nome da provincia deriva das letras iniciais de SHepherd e EFAte. Ten unha poboación de 78.723 habitantes e unha superficie de 1.455 km2. A súa capital é Port Vila, que tamén é a capital da nación.
Historia
Na década de 1860, Habanna Harbour, ao norte de Efaté, era o centro de desenvolvemento de Shefa, centrada nas plantacións de algodón. Coa diminución dos prezos do algodón, os administradores agrícolas volveron ao millo e o café, antes de centrarse principalmente no coco e no gando, que son os principais produtos agrícolas de hoxe.
Estramonio
A herba do demo na cultura popular
O estramonio recibe numerosas denominacións populares, que agruparemos segundo a orixe do nome:
Shefa
Historia
Os franceses e británicos tiñan conflitos de intereses en Vanuatu (entón coñecidas como Novas Hébridas) e decidiron crear un condominio, en 1887, cun Tribunal Mixto que inaugurouse en 1910, e que aínda se utiliza hoxe en día.
Estramonio
A herba do demo na cultura popular
As denominacións de figueira tratan de reflecti-lo tamaño e forma das follas, xa que o froito non ten ningunha semellanza cos figos da verdadeira figueira.
Tamén se lle coñecen as denominacións de corno do cervo, croxón, herba do corvo, herba do corno (¿el será erro por corvo?) e herba xigante, sen que se aparente existir unha razón directa.
Shefa
Xeografía
As Illas Shefa son de orixe volcánica. O único volcán activo na provincia, está na illa Epi, aínda que existen outros volcáns submarinos e extintos que atópanse dispersos ao longo de Shefa.
Estramonio
A herba do demo na cultura popular
350px|centro|miniatura|Estramonio en [[Bamio, Vilagarcía de Arousa]]
Shefa
Xeografía
Shefa componse de aproximadamente 27 illas, sendo Efate a máis poboada e tamén a sede da capital de Vanuatu, Port Vila. Atópase no extremo sur da provincia e está rodeado por varias illas máis pequenas, incluíndo Iririki, Ifira, Eratap, Erakor, Erueti Lep, Eratoka (Hat), Lelepa, Moso, Nguna, Pelei, Kakuhla e Emao. Ao norte atópanse as Illas Shepherd, un grupo que inclúe Naore, Etarik, Matasao, Makura, Emae, Buninga, Tongariki, Tongoa, Ewose e Laika. No extremo norte atópase a outra grande illa da provincia, Epi, así como Tefala, Namuka e Lamen. Algunhas destas illas están deshabitadas.
Algunhas das illas Shefa non teñen cursos de auga permanentes e a auga para beber a para a hixiene debe ser recollida da auga de choiva, esta actividade pode ser un exercicio moi complexo durante os anos máis secos. Os ríos de Shefa inclúen o Tagabe, o Epule e o Río Rentapau.
A rexión está chea de arrecifes para practicar o mergullo, como Pango Wall e Mele Reef. Na zona pódense ver especies en perigo de extinción, como tartarugas e dugongos preto da illa de Erakor e nos santuarios mariños. Os santuarios mariños estanse convertendo nunha forma cada vez máis popular de tratar de preservar a vida mariña ao redor de Shefa. Este movemento é tamén un intento de aumentar o turismo. Existen varios parques e santuarios mariños protexidos o Efate Land Management Area. o Nikaura Marine Protected Area en Epi, o Nguna-Pele Marine Protected Area Network en Nguna e Pele, e o Hideaway Marine Sanctuary, Hideaway Island.
Turismo
A provincia de Shefa é a porta de entrada para moitos turistas a outras partes de Vanuatu. País de marabillas submarinas, especies acuáticas en perigo de extinción, exuberante vexetación, volcáns activos, cultura viva compoñen as diversas paisaxes e experiencias que lle esperan aos turistas na provincia de Shefa. Port Vila é coñecida polos seus numerosos restaurantes de alta calidade e cociña internacional.
Como a principal industria da provincia de Shefa e o turismo, a hostalería está gañando moito interese como un negocio potencial, e hai unha chea de bungalows situados por toda a provincia.
Economía
Xunto co turismo e a hostalería, a agricultura e a pesca de subsistencia son as principais actividades económicas. Hai moitos establecementos de hostalería e cada vez máis bares de kava, ou 'nakamals', que salpican Port Vila e a gran provincia de Shefa. O importante aumento financeiro importante da comunidade en xeral provén da venda de terras que á súa vez provoca disputas polas terras e o desprazamento das terras tradicionais reducen a posibilidade da agricultura de subsistencia dalgunhas das comunidades máis próximas a Vila.
Transporte
As estradas non teñen un mantemento regular e as poucas estradas asfaltadas atópanse preto de Port Vila. O financiamento do Millennium Challenge Account Vanuatu utilizouno para asfaltar toda a estrada de circunvalación e as estradas satélites de Efaté.
Hai 5 aeroportos na provincia de Shefa. O máis grande é o Aeroporto Internacional Bauerfield de Port Vila, atendido por numerosas compañías internacionais, como Air Vanuatu, Qantas, Air New Zealand e Air Pacific. En Epi hai dous aeroportos rexionais, Lamen Bay Airport e Valesdir Airport. Nas Illas Shepherd hai dous máis, Tongoa Airport e Siwo Airport en Emae. Os aeroportos rexionais son atendidos por Air Vanuatu.
Os principais peiraos atópanse en Port Vila, Efaté e Lamen Bay, na illa de Epi, que son atendidos por buques de carga e cruceiros.
As Abeleiroas, Corzón, Mazaricos
As Abeleiroas é un lugar da parroquia de Corzón no concello coruñés de Mazaricos, na comarca do Xallas. Segundo o Instituto Galego de Estatística en 2018 tiña 16 habitantes (8 homes e 8 mulleres).
La Goulette
miniatura|250px|A Goleta en 2008.
miniatura|250px|La Goulette, Tunis, en 2004. La Goulette en francés, حلق الوادي‎, Halq al Wadi en árabe, é o porto da cidade de Tunes, capital de Tunisia, situada a uns dez quilómetros ao suroeste, e durante séculos o principal porto do país.
Ten unha poboación de 28.407 habitantes (2004), é a cabeza dunha conurbación formada pola Goleta, Kheireddine e Le Kram, tres cidades continuas que van desde o porto cara ao norte até as denominadas Portas Púnicas, que levan a Cartago.
Etimoloxía
O nome da cidadederiva do nome árabe Halq al-Wādī que significa gola do río, a través da súa tradución italiana La Goletta. Unha gola é unha canle por onde entran os buques en certos portos, e fai referencia á canle de 28 metros de longo que comunica o lago de Tunes co mar aberto onde está situada a cidade.
Historia
miniatura|esquerda|250px|Plano da fortaleza da Carraca no século XVI‎ Debido á súa situación xeográfica, A Goleta xogou ao longo dos séculos un papel militar importante. Ocupada polos turcos, foi conquistada en 1535 polo exército de Carlos I de España na chamada La Jornada de Túnez (Batalla de Tunes). A fortaleza da Carraca, que aínda existe hoxe en día, foi construída polos españois en tempos de Filipe II de España e ampliada pouco despois polos turcos, que reconquistaron a cidade en 1574.
O seu maior desenvolvemento produciuse desde mediados do século XVIII, como barrio, por extensión, da capital, coa chegada, primeiro modesta, de inmigrantes de Malta e Sicilia atraídos polas oportunidades de traballo no porto. dereita|200px|miniatura|Plano da Goleta en 1942 En 1868 fírmase o Tratado da Goleta entre Tunes e Italia, e a partir de entón a inmigración italiana faise masiva, cambiando a fisionomía da cidade.
En poucos anos os italianos son maioría na cidade formando o barrio da Pequena Sicilia. Nun principio a poboación italiana viviu na indixencia, pero pouco a pouco as súas condicións foron mellorando, fundando unha Cámara de Comercio (1884), a Banca Siciliana, o xornal L'Unione e outras institucións culturais e asistenciais (teatros, cines, escolas, hospitais) dirixidas aos italianos.
Ao principio porto comercial, pesqueiro, de recreo e de turismo, non lle quedan hoxe máis que funcións de porto pesqueiro e de porto para os cruceiros turísticos.
Na actualidade o porto de Rades cumpre as funcións de porto mercante. Na Goleta quedan os seus famosos restaurantes de peixes e a súa longa praia, o que a fai dela un destino favorito para as vacacións dos tunesinos.
Life of Pi (filme)
Life of Pi é un filme estadounidense dirixido por Ang Lee que foi estreado no 2012. Está baseado no libro de Yann Martel Life of Pi.
Sinopse
Tras un naufraxio no medio do océano Pacífico, o mozo indio Pi, fillo do propietario do zoo que viaxaba da India ao Canadá, atópase nun bote salvavidas cun único supervivente, un tigre de Bengala.
Macrolepiota
Macrolepiota é un xénero de fungos basidiomicetos da familia Agaricaceae. A especie tipo, e máis coñecida, é Macrolepiota procera, o cerrote. O xénero ten unha distribución moi ampla e contén unhas 30 especies.
Estudos de ADN dividiron o xénero en dous clados. O primeiro inclúe a M. procera, M. mastoidea, M. clelandii, así como algunhas especies estreitamente relacionadas. O segundo é máis diverso, inclúe a M. rhacodes, Chlorophyllum molybdites e outras especies.
A Macrolepiota albuminosa é moi usada na gastronomía da China, onde se lle chama jīzōng (鸡枞; literalmente "abeto de polo").
JBW
JBW Cars foi un fabricante británico de automóbiles de carreiras a finais de 1950, converteuse en construtor de Fórmula 1 de a.
Brian Naylor, un piloto afeccionado de Stockport, financiou ao seu mecánico Fred Wilkinson para construír unha serie de coches deportivos que eran competitivos nos circuítos nacionais de segundo nivel, pero non eran competitivos no ámbito internacional. Ademais da construción dos seus propios automóbiles deportivos, JBW tamén preparou e entrou automóbiles Cooper de carreiras monoprazas para que os pilotara Naylor en carreiras ocasionais de Fórmula 1 e Fórmula 2.
Fórmula Un
Logo de dúas tempadas competindo nas carreiras de Fórmula Dúas co JBW Cooper T43 e T45, Brian Naylor decidiu participar na Fórmula Un en. Para logralo Fred Wilkinson construíu un coche, o JBW Tipo 1, que estaba fortemente influenciado polo deseño dos Cooper contemporáneos, colocando o motor Maserati de 2´5 L detrás do piloto. A primeira aparición do JBW-Maserati foi na pre-tempada, na carreira fóra de campionato Trofeo Internacional BRDC en Silverstone, o 2 de maio de 1959. Naylor chegou demasiado tarde para lograr un tempo de clasificación, e retirouse na volta 41 da carreira con fallo no cambio. O 18 de xullo Naylor apareceu co JBW no Gran Premio do Reino Unido de 1959 en Aintree. Malia que logrou clasificarse por diante de pilotos de renome tales como Tony Brooks, Jack Fairman e Ivor Bueb, de novo o JBW deixou Naylor nas últimas posicións e a transmisión do coche fallou na volta 18. A última participación da tempada resultou un fracaso ata para cualificar, logo Naylor sufriu un accidente durante a práctica para a carreira Gold Cup en Oulton Park o 26 de setembro.
O Tipo JBW 1 non volveu aparecer ata que a carreira do Trofeo Internacional do ano seguinte, o 14 de maio de 1960. Mentres Naylor e o JBW-Maserati cualificou no 25º e último lugar, ao final rematou na 11ª posición, o coche aguantou por primeira vez nun evento competitivo. Desafortunadamente para Naylor, a primeira carreira da tempada do Campionato Mundial de, o Gran Premio de Mónaco de 1960, non proporcionou resultados tan positivos e fracasou unha vez máis para cualificar. Pero, a súa seguinte carreira, o Gran Premio do Reino Unido de 1960 proporcionou a Brian Naylor o seu mellor resultado no Campionato, despois de que chegara á meta na 13ª posición, logo de cualificar no posto 18. A súa racha continuou en Snetterton na carreira Trophy Silver City o 1 de agosto, onde terminou 11º. As cousas parecían estar mellorando para o equipo JBW cando Naylor cualificou o JBW-Maserati en sétima posición para o Gran Premio de Italia de 1960 en Monza, pero a súa sorte empezou a cambiar e caixa de cambios do coche fallou na volta 42. A última carreira do Campionato Mundial en (no EE.UU.) e dúas carreiras non de campionato no resto da tempada de 1960, remataron todas con retiradas anticipadas.
O JBW-Maserati realizou máis saídas nas carreiras da Fórmula Intercontinental de 1961, pero en ningunha ocasión Naylor puido terminar. O coche tamén correu cun motor de 1´5 litros de Maserati nalgunhas carreiras fóra do campionato, pero sen mellor resultado. Para o Campionato do Mundo de e a maioría doutras carreiras de Fórmula Un Naylor e Wilkinson decidiron cambiar ao motor Coventry Climax, e redeseñou o coche JBW ao redor do seu motor FPF de 1´5 L con catro cilindros en liña. Este novo coche, o JBW Tipo 2, fixo a súa primeira aparición na carreira do British Empire Trophy en Silverstone (ironicamente unha carreira de Fórmula Intercontinental), pero non puido terminar. Tampouco puido chegar á bandeira final na súa única carreira do Campionato Mundial, o Gran Premio de Italia de 1961, pero só unha semana máis tarde Naylor logrou o seu mellor resultado da historia ao terminar no noveno lugar no International Gold Cup de 1961 en Oulton Park. Naylor só fixo unha aparición máis no JBW-Climax, e retirouse na primeira volta do Lewis-Evans Trophy en Brands Hatch. Ao final da tempada 1961, a súa saúde estaba cada vez peor, Naylor retirouse da competición e foi o fin de JBW Cars.
Resultados Completos na Fórmula Un
(Chave) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida.
Juan Loriga
Juan de Loriga y Reguera nado en Sigrás (Cambre) en 1788 e finado en Santiago de Cuba o 9 de agosto de 1829, foi un militar galego que combateu nos exércitos de Chile e o Perú. Foi ademais gobernador do departamento oriental de Cuba.
Traxectoria
Loriga naceu en Sigrás, fillo do coronel Domingo Antonio Loriga e de Josefa Reguera. Aos catorce anos enrolouse no exército con motivo da invasión francesa, servindo na artillería a cabalo e acadando certo nome nos exércitos de Estremadura. Cóntase como anécdota para describir o seu celo que tras recibir a orde de requisar cabalos para o tiro dos canóns, o primeiro que ordenou foi confiscar o cabalo do seu pai e as eguas do coche dunhas tías del.
Acabou a guerra co grao de coronel e en 1818 formou parte da última expedición militar que partiu de España como reforzo dos realista de América. Xunto ao tenente coronel Fausto del Hoyo e algúns restos do segundo batallón de Cantabria desembarcou en Talcahuano, incorporándose ao exército realista acantonado en Valdivia. Aburrido polas pugnas internas dos xefes realistas de Chile separouse deste exército e pasou ao Perú, onde participou na incursión do xeneral José de Canterac sobre Lima en 1821 e na batalla de Ica en 1822. Ascendeu a brigadier e comandante xeneral de cabalería do exército do Norte en 1823.
A principios de 1824 foi enviado polo vicerrei La Serna a España para contar a situación do vicerreinado. As novas da batalla de Ayacucho sorprendérono na península, libérandoo dos compromisos políticos que recaeron sobre outros xefes realistas. En 1825 foi nomeado mariscal de campo e pasou a servir en Cuba, onde exerceu o cargo de gobernador departamental ata a súa morte, producida pola febre amarela.
Corteo de Abaixo, Monteagudo, Arteixo
Corteo de Abaixo é un lugar da parroquia de Monteagudo no concello coruñés de Arteixo na comarca da Coruña. Xunto con Corteo de Arriba tiña 19 habitantes no ano 2018 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística dos cales 9 eran homes e 10 eran mulleres.
Raquel Sánchez-Silva
Raquel Sánchez-Silva, nada en Plasencia o 13 de xaneriro do 1973, é unha presentadora e xornalista española.
Traxectoria
Tras acabar xornalismo, comezou a traballar nunha televisión local de Plasencia, máis tarde presentou os informativos de Telemadrid e despois comezou a traballar para Canal + (Noche de los Oscars, La hora wiki) e Cuatro (Soy lo que como, Noche Cuatro, Idénticos, Noche Manga, Oído Cocina, Supernanny, reportaxes sobre House, M.D. o Grey's Anatomy)
Igrexa de Öja
A igrexa de Öja (sueco: Öja kyrka) é unha igrexa medieval luterana en Öja, na illa sueca de Gotland, pertencente á diocese de Visby.
Historia
A igrexa de Öja está construída nun lugar de antigas tradicións culturais. O seu nome, procedente da palabra sueca ö que significa illa, indica que estaba habitado antes de que a zona se convertese en parte do resto de Gotland (debido a un proceso de axuste posglacial), é dicir, durante a idade de ferro, nalgún momento entre o ano 500 a.C. e o 500 d.C. En 1987 aínda había campos de cultivo organizados segundo un sistema de uso da terra que probablemente se desenvolveu entón, ou incluso durante a idade de bronce.
A primeira igrexa do lugar foi construída durante o século XII. Deste primeiro edificio románico só quedan un feixe de fragmentos esculpidos, incorporados na presente igrexa principalmente gótica. Durante o século XIII comezou a construción da igrexa actual. O coro coa súa ábsida interna é a parte máis antiga, construído durante a primeira metade do século. A nave engadíuse posteriormente, a finais do século, mentres que a torre levantouse no século XIV. A construción da igrexa indica que os plans orixinais non incluían unha torre separada, senón unha enriba do extremo occidental da nave. Os académicos concluíron que a torre foi construída polo obradoiro dun canteiro coñecido co nome de Master Egypticus, que tamén traballou nas igrexas de Grötlingbo e Hablingo.
Arquitectura
Externamente a igrexa destaca pola súa ben conservada torre, que aínda ten as gárgolas e as decoracións dos gabletes orixinais. A igrexa tamén tres portais góticos esculpidos, do cal o do norte é o que está máis ricamente decorado. O portal ten esculturas que representan a Xesús, María, Xoán o Evanxelista e unha moi peculiar dun santo boca abaixo, interpretado como San Elixio.
MABES
MABES (acrónimo de Magnetic Bearing Flywheel Experimental Satellite), rebautizado tras o lanzamento como Jindai, foi un satélite artificial xaponés lanzado o 12 de agosto de 1986 mediante un foguete H-I desde o Centro Espacial de Tanegashima.
Características
MABES foi un satélite experimental adicado a medir as características oscilatorias e rotatorias dun modelo de volante de inercia magnético para guiado en voo en condicións de ausencia de gravedade e confirmar o bo funcionamento do dispositivo. O experimento en si ía acoplado á segunda etapa do foguete lanzador, quedando en órbita nesta configuración.
Pintín, Calvor, Sarria
Pintín é un lugar da parroquia de Calvor, no concello lugués de Sarria, na comarca de Sarria. Segundo o IGE, en 2021 tiña 27 habitantes (13 homes e 14 mulleres).
Camiño de Santiago
Pintín é unha localidade da etapa Triacastela-Sarria do Camiño Francés a Santiago de Compostela.
Lugares e parroquias
Perros ===
Elena Candia
Elena Candia López, nada en Mondoñedo o 3 de febreiro de 1978, é unha avogada e política galega do PPdeG.
Traxectoria
Licenciada en Dereito. Traballou en seguros. Nas eleccións municipais de 2003 foi elixida concelleira de Mondoñedo. Foi deputada provincial. Nas municipais de 2015 encabezou a candidatura do PPdeG á alcaldía de Mondoñedo e foi elixida alcaldesa de Mondoñedo como candidata do partido máis votado. Así mesmo foi elixida Presidenta da Deputación Provincial de Lugo, logo dunha sesión de investidura na que Manuel Martínez, alcalde de Becerreá (do PSdeG-PSOE) rebelouse contra Darío Campos, alcalde da Pontenova e candidato imposto polo PSdeG-PSOE tras ser el vetado a petición do BNG por estar imputado, rompendo a disciplina do partido votándose a si mesmo en vez de a Darío Campos. En outubro unha moción de censura de PSdeG e BNG apartouna do cargo. En xullo de 2020 foi elixida parlamentaria no Parlamento de Galicia como cabeza de lista por Lugo.
Dende o 24 de maio de 2022 é a vicepresidenta primeiro da cámara galega. A nivel orgánico é a presidenta do PPdeG na provincia de Lugo dende marzo do 2016. Nas eleccións municipais de 2023 o seu partido elixiuna como a candidata á alcaldía de Lugo.
As Moas de Abaixo, Figueiras, Santiago de Compostela
As Moas de Abaixo é un lugar da parroquia de Figueiras no concello coruñés de Santiago de Compostela, na comarca de Santiago. Segundo o Instituto Galego de Estatística en 2018 tiña 100 habitantes (48 homes e 52 mulleres).
Indipunt
Indipunt é unha empresa galega fundada en Ferrol e con sede en Narón adicada á confección de pezas de punto.
Historia
As orixes da empresa están nun obradoiro téxtil en Leixa (Ferrol). A mediados dos anos 90 a empresa chegou a un acordo de produción con Inditex. En 1997 Inditex mercou o 51% da empresa. A principios do 2000 a produción transladouse a Río do Pozo fusionado as fábricas de O Noso Punto, Maneiras e Jema. As instalacións de Leixa pasaron a ser almacén para Lefties. En 2017 Inditex mercou o 100% da empresa. En 2018 Inditex pechou Indipunt Diseño, o equipo creativo da marca. Integrando aos 20 traballadores na zona de deseño en Arteixo.
Demetrio I Cantacuzeno
Traxectoria
Demetrio era fillo de Mateo Cantacuzeno, o gobernador de Morea, e Irene Paleoloxina. A Demetrio foille dado do título de sebastocrátor polo emperador Xoán V Paleólogo en decembro de 1357 e foi para o Peloponeso con seu pai e avó en 1361. .
Fillos
O número exacto dos seus fillos e descendentes é incerto. Unha lista posíbel é :
N-544
A N-544 é unha estrada nacional convencional que conecta a N-525 coa N-120, circunvalando a cidade de Ourense polo leste. Ten 1,81 km de lonxitude e caracterízase polo viaduto que salva o río Miño á altura do encoro de Velle.
Carlos Barrera
Carlos Barrera Sánchez, nado en Vielha (Lleida) o 3 de decembro de 1950 e finado no mesmo lugar o 7 de abril de 2022, foi un político aranés afiliado a Convergéncia Democratica Aranesa. Foi Síndico de Arán entre 1995 e 2007 e dende maio de 2011 ata o 18 de xuño de 2019, ano en que se retirou da política. .
Traxectoria
Carlos Barrera naceu na capital do Val de Arán en 1950. Na década de 1960 trasladouse coa súa familia a Barcelona, onde estudou mestría industrial. Traballou en FECSA antes de volver en 1972 ao Val de Arán.
Durante a transición formou parte da asociación de veciños Es Tersús e de Unitat d'Aran, partido co que se presentou ás eleccións municipais españolas de 1979, resultando concelleiro do concello de Vielha. Cando esta formación pasou a formar parte do Partit dels Socialistes de Catalunya (PSC) deixou a política ata 1995.
En 1995 presentouse como candidato a Síndico de Arán por Convergéncia Democratica Aranesa e saíu elixido por maioría absoluta. Repetiu nas eleccións de 1999 e 2003 tamén con maioría absoluta. En 2007 gañou as eleccións Unitat d'Aran, que gobernou grazas ao apoio do PRAG. En 2011, CDA volveu acadar a maioría absoluta con Carlos Barrera como candidato, e revalidouna en 2015.
Astrud Gilberto
Traxectoria
Astrud Evangelina Weinert naceu en 1940, filla de nai brasileira e pai alemán no estado de Baía, aínda que creceu en Río de Xaneiro. Casou con João Gilberto en 1959 e en 1963 emigrou aos Estados Unidos. Divorciáronse a mediados dos sesenta e ela comezou unha relación coa súa parella musical Stan Getz, saxofonista de jazz.
Cantou dúas cancións no influente disco de 1963 Getz/Gilberto, no que actuaban João Gilberto, Stan Getz e Antônio Carlos Jobim, a pesar de que nunca antes cantara profesionalmente, A versión de 1964 de "The Girl from Ipanema", extraída do álbum, omitiu a letra en portugués cantada por João Gilberto, e estableceu a Astrud Gilberto como cantante de bossa nova. Vendeu máis dun millón de copias e recibiu un disco de ouro. En 1964, Gilberto apareceu nos filmes Get Yourself a College Girl e The Hanged Man. O seu primeiro álbum en solitario foi The Astrud Gilberto Album (1965). Logo de mudarse aos Estados Unidos, continuou a xira con Getz. Tras comezar como cantante de bossa nova e estándares de jazz estadounidenses, Gilberto comezou a gravar as súas propias composicións na década de 1970. Gravou cancións en portugués, inglés, castelán, italiano, francés, alemán e xaponés.
En 1982, o fillo de Gilberto, Marcelo, uniuse ao grupo, facendo xiras con ela como baixista durante máis dunha década. Ademais, colaborou como coprodutor dos álbums Live in New York (1996) e Temperance (1997). O seu fillo Gregory Lasorsa tocou a guitarra no disco Temperance, na canción "Beautiful You", que incluía o cantante Michael Franks.
Gilberto foi unha ardente defensora dos dereitos dos animais.
Legado
A súa gravación orixinal de "Fly Me to the Moon" foi editada como dúo usando outra gravación da mesma canción de Frank Sinatra para a banda sonora de Down with Love (2003). A súa canción "Who Can I Turn To?" foi sampleada por The Black Eyed Peas en "Like That" no álbum de 2005 Monkey Business. As súas voces en "Berimbau" foron sampleadas por Cut Chemist en "The Garden". A súa gravación de "Once I Loved" foi incluída no filme de 2007 Juno.
A canción "Astrud" de Basia Trzetrzelewska incluída no álbum de 1987 Time and Tide, é un tributo a Gilberto.
Thomas Robinson
Thomas Earl Robinson, nado o 17 de marzo de 1991 en Washington, D.C., é un xogador americano de baloncesto profesional que xoga no BC Khimki da VTB United League.
Instituto
Robinson xogou ó baloncesto no Brewster Academy en Wolfeboro, Nova Hampshire. No seu último ano, fixo 16 puntos, 13 rebotes e 5 tapóns por partido. Era considerado coma o segundo mellor xogador do seu equipo, xusto despois de Charlie Henn, quen era ademais o seu mellor amigo.
Traxectoria universitaria
Robinson comezou o seu ano coma júnior e a tempada 2011-2012 coma un dos 50 candidatos ó premio John R. Wooden da pretempada. Xunto ó seu compañeiro de equipo Tyshawn Taylor, esperábase que Robinson se convertera nun dos líderes do equipo de Kansas. O 31 de decembro de 2011, nun partido contra Dakota do Norte, Robinson anotou 30 puntos e capturou 21 rebotes. Foi o primeiro xogador de Kansas en facer 30 puntos e 20 rebotes dende que o fixera Wayne Hightower en 1961 contra Missouri, tras conseguir 36 puntos e 21 rebotes. Ó remate da tempada regular da conferencia Big 12, Robinson foi segundo en dobres-dobres conseguidos, con 22, por detrás de O.D. Anosike do Siena College. Robinson rematou ademais acadando 18 puntos e 11.9 rebotes por partido.
O 4 de marzo de 2012, Robinson foi nomeado Xogador do Ano da Big 12 de 2012, seleccionado polos adestradores. O 5 de marzo de 2012, foi galardoado co premio Associated Press ao Xogador do Ano da Big 12.
O 9 de abril de 2012, Robinson decidiu saltarse o seu último ano universitario, e declarouse elixible para o Draft da NBA de 2012.
Traxectoria profesional
O 28 de xuño de 2012, Robinson foi elixido na 5ª posición do Draft da NBA de 2012 polos Sacramento Kings.
O 20 de febreiro de 2013, Robinson foi traspasado ós Houston Rockets xunto a Francisco García e Tyler Honeycutt a cambio de Cole Aldrich, Patrick Patterson e Toney Douglas.
O 10 de xullo de 2013, Robinson foi traspasado ós Portland Trail Blazers a cambio dos dereitos de Kostas Papanikolaou e Marko Todorović, ademais de dúas futuras de eleccións da segunda rolda do Draft.
Selección de fútbol de Xamaica
A selección de fútbol de Xamaica (en Jamaica national football team) é o equipo que representa a Xamaica en campionatos internacionais de fútbol. A selección está rexida pola Federación Xamaicana de Fútbol (Jamaica Football Federation), afiliada á CONCACAF e á FIFA. A mellor época da selección foi a finais dos noventa cando conseguiron clasificarse para o mundial de Francia 1998.
Thomas Robinson
Traxectoria profesional
O 19 de febreiro de 2015, Robinson foi traspasado xunto a Will Barton, Víctor Claver e unha elección da primeira rolda do Draft de 2016 ós Denver Nuggets, a cambio de Arron Afflalo e Alonzo Gee. Tres días máis tarde foi cortado polos Nuggets, sen chegar a xogar ningún partido con eles. O 24 de febreiro de 2015, os Philadelphia 76ers contrataron a Robinson, e fixo o seu debut co equipo ó día seguinte, acadando 7 puntos e 6 rebotes na derrota por 88-104 contra os Milwaukee Bucks.
Selección de fútbol de Xamaica
Comezos
O primeiro encontro da selección xamaicana foi o 22 de marzo de 1925 en Haití, na estrea dos Reggae Boyz conseguiron unha vitoria por dous goles a un. Este foi o primeiro encontro dos tres que foron programados entre ambas as seleccións en territorio haitiano. Os dous partidos seguintes remataron tamén con vitoria xamaicana.
Independencia
No ano 1962 Xamaica logrou a independencia do Reino Unido e a selección afiliouse á FIFA e á CONCACAF. Ese mesmo ano os Xogos Centroamericanos e do Caribe celebráronse en Kingston. Os xamaicanos só puideron gañar dous dos cinco encontros fronte a Cuba e Porto Rico polo que remataron cuartos no torneo, só un posto por debaixo das medallas.
En 1963 participaron no seu primeiro Campionato Concacaf, agora coñecido como Copa Ouro da CONCACAF, pero perderon todos os partidos na fase de grupos polo que non se clasificaron para a fase final. Tras estas derrotas a selección tiña que prepararse para as clasificatorias do mundial de 1966. Gañaron tanto a Cuba como ás Antillas Neerlandesas e pasaron á segunda rolda, onde foron incapaces de gañar no grupo de Costa Rica e México. Ese mesmo ano nos X Xogos Centroamericanos e do Caribe só conseguiron unha vitoria fronte á selección portorriqueña. No Campionato Concacaf de 1969 o conxunto xamaicano gañou a Panamá pero na rolda final rematou na última posición.
Marco finlandés
O marco finlandés (en finés: markka) foi a moeda de curso legal en Finlandia. Coexistiu co euro desde 1999 a 2002, ano en que saíu definitivamente de circulación. Un marco finlandés dividíase en 100 peniques (penniä). O código ISO 4217 para esta unidade monetaria é FIM e a súa abreviatura era mk.
Andrés Sorel
Andrés Sorel, nado en Segovia en 1937, foi un escritor castelán.
Marco finlandés
Historia
O marco foi emitido por primeira vez en 1860 polo Banco de Finlandia, substituíndo ao rublo ruso cunha taxa de cambio de 1:1. En 1865 o marco desligouse do rublo e uniu o seu valor á prata. Trala independencia de Finlandia en 1917 a divisa foi apoiada polo valor do ouro. O patrón de ouro abandonouse en 1940 e o marco sufriu unha severa inflación durante os anos da segunda guerra mundial. En 1963 fíxose unha desvalorización creando un novo marco, equivalente a 100 antigos marcos.
Selección de fútbol de Xamaica
Finais de século
A historia da selección xamaicana durante a década dos oitenta foi desastrosa. Non había cartos suficientes para montar o equipo e ademais as débedas coa FIFA impedíronlles xogar competicións organizadas por esta entidade. Non foi ata o ano 1988 cando volvería a rodar esta selección, foi na fase de clasificación para a Copa CONCACAF 1989, onde venceron a Porto Rico na primeira rolda pero non conseguiron superar os Estados Unidos. Ese mesmo ano xogouse a primeira edición da Copa do Caribe, en Barbados. Xamaica foi encadrada no grupo C, venceu á Antiga e Barbuda e Guadalupe, e empatou contra Santa Lucía e Dominica polo que foi eliminada.
Marco finlandés
Historia
Finlandia uniuse aos Acordos de Bretton Woods en 1948. O valor do marco ligouse ao dólar cunha taxa de cambio de 320 FIM = 1 USD, que sufriu cambios en 1963 e 1967. Trala finalización dos Acordos de Bretton Woods en 1971, xurdiron novas divisas ás que tomar como referencia. Ocasionalmente a moeda desvalorizábase, até nun 60% entre 1975 e 1990, permitindo achegarse máis ao dólar estadounidense que ao emerxente marco alemán. A industria papeleira, que utilizaba nas súas transaccións o dólar estadounidense, foi culpada destas desvalorizacións para incrementar as súas exportacións. Varias políticas de control económico elimináronse e gradualmente o mercado se liberalizou durante os anos 80 e 90.
Selección de fútbol de Xamaica
Finais de século
No ano 1991 chegou o primeiro título para a selección. Foi na Copa do Caribe 1991; pasou a fase de grupos tras gañar a Güiana e Illas Caimán, nas semifinais venceron a Santa Lucía e na final gañaron por dous goles a cero a Trinidad e Tobago. Esta vitoria deulles o paso á Copa Ouro da CONCACAF 1991 vinte e dous anos despois da súa última participión. Pero nesta copa non lles foi tan ben, xa que perderon todos os encontros que xogaron. No ano 1992 volveron a chegar á final da Copa do Caribe pero non foron quen de superar a Trinidad e Tobago. En 1993 repetiuse a historia perdendo nos penaltis fronte a Martinica, pero ese subcampionato deulles a clasificación para a Copa Ouro da CONCACAF 1993. Neste torneo chegaron ás semifinais, onde caeron contra o que ía ser o campión, México. E perderon fronte a Costa Rica na loita polo terceiro posto pero aínda así conseguiron a súa mellor posición na súa historia neste torneo.
Marco finlandés
Historia
En 1991 o marco fixouse ao ECU, pero tivo que desligarse aos dous meses cunha desvalorización do 12%. En 1992 Finlandia entrou nunha gran recesión causada por varios factores, o principal deles a gran débeda interior producida polo boom económico. Outro factor foi o colapso da Unión Soviética, xa que con esta mantíñanse varios acordos económicos que desapareceron. Como resultado abandonáronse as antigas taxas de cambio e o marco saíu á boia. O seu valor diminuíu inmediatamente un 13% e os prezos converxeron aos niveis alemáns. Tamén algúns emprendedores que tomaron prestado diñeiro en divisa estranxeira víronse de súpeto cunha débeda insustentable.
Andrés Sorel
Traxectoria
De pai castelán e nai andaluza, naceu durante a guerra civil. É irmán do tamén escritor xienense Antonio Martínez Menchén.
Selección de fútbol de Xamaica
A era dos Reggae Boyz
No ano 1994 René Simões foi contratado como adestrador co labor de clasificarse para o mundial de Francia 98. O novo corpo técnico fixo un rastrexo intensivo de xogadores con descendencia xamaicana e xogadores xamaicanos que xogaban en clubs ingleses. Aínda así nas Copas do Caribe do ano 1995 e 1996 non foron quen de pasar da fase de grupos. Na primavera do ano 1996 comezou a clasificación para o mundial para Xamaica. Na primeira rolda tocoulle enfrontarse a Suriname e venceron os dous partidos por un gol a cero. No verán do mesmo ano gañaron na segunda rolda á selección de Barbados. Clasificáronse para a terceira fase, onde foron encadrados no grupo B e pasaron de rolda xunto a México. Na hexagonal final só había tres prazas para o mundial e os Reggae Boyz conseguiron a terceira clasificándose por primeira vez para un mundial.
Andrés Sorel
Traxectoria
Estudou Maxisterio e Filosofía e Letras. Foi membro do Partido Comunista, que abandonou en 1963 por diferenzas ideolóxicas e políticas. Foi correspondente de Radio España Independente entre 1962 e 1971 e dirixiu en París a publicación Información Española, destinada á emigración española en Europa. O apelido Sorel tomouno do Julien Sorel, protagonista da novela Vermello e Negro de Stendhal.
Marco finlandés
Historia
En 1996 o marco finlandés uniuse ao mecanismo europeo de tipos de cambio e en 1999 ao euro para ser substituído por este fisicamente en 2002. Especulouse moito se Finlandia adoptaría o euro debido ás flutuacións do mercado e da chamada burbulla tecnolóxica que influíron no valor do marco.
Selección de fútbol de Xamaica
A era dos Reggae Boyz
Antes do mundial a selección xamaicana tiña que disputar a Copa Ouro. Os Reggae Boyz fixeron unha gran primeira fase, empatando fronte a Brasil, gañando a Guatemala e a O Salvador conseguindo a primeira praza. E perderon as semifinais fronte a México na prórroga.
Andrés Sorel
Traxectoria
Tras a Revolución cubana viaxou en numerosas ocasións á illa, onde entrevistou a Fidel Castro e ao Che Guevara. Mantén o seu apoio ao goberno cubano mesmo tras a súa saída do Partido Comunista.
Marco finlandés
Moedas
As primeiras moedas que se cuñaron foron denominacións de 1, 5 e 10 penniä de cobre, 25 e 50 penniä de prata, e 1 e 2 marcos de prata, e 10 e 20 marcos de ouro. Tras a I Guerra Mundial substituíronse os metais nobres por moedas de 25 e 50 penniä e 1 marco de cuproníquel en 1921, seguidas de 5, 10 e 20 marcos de bronce-aluminio entre 1928 e 1931. Durante a segunda guerra mundial o cobre substituíu ao cuproníquel nas denominacións de 25 e 50 penniä e 1 marco, seguidas por unhas cuñaxes de ferro de 10, 25 e 50 penniä e 1 marco. Durante este período tamén se emitiron moedas de 5 e 10 penniä con buraco.
Selección de fútbol de Xamaica
A era dos Reggae Boyz
O 14 de xuño de 1998, Xamaica xogaba o seu primeiro partido nun campionato mundial. Foi contra Croacia de Robert Prosinecki e Davor Suker e o partido rematou cun tres a un a favor dos europeos. O primeiro gol desta selección foi de Robbie Earle nun córner no minuto 45 que empataba o encontro. O segundo encontro foi contra a todopoderosa Arxentina de Gabriel Batistuta á que só puideron parar no primeiro tempo, que rematou cun gol a cero e a expulsión de Darryl Powell. A segunda parte foi un vendaval arxentino e rematou con cinco goles a cero. Na terceira contenda con Xamaica xa eliminada, tocaba xogar fronte á selección xaponesa, pero o conxunto caribeño logrou gañar con dous goles de Theodore Whitmore conseguindo a súa primeira vitoria nun mundial.
Andrés Sorel
Traxectoria
Á morte de Franco regresou a España e colaborou en diversos xornais e publicacións de esquerda, entre os cales destaca a fundación en 1984 do xornal Liberación, presentado como o primeiro diario español de esquerdas radical.
Marco finlandés
Moedas
En 1948 tódalas moedas inferiores a 1 marco deixaron de cuñarse. En 1952 introduciuse unha nova serie con moedas máis pequenas de ferro en denominacións de 1 e 5 marcos, seguidas das de 10, 20 e 50 marcos de bronce-aluminio dende 1956, e denominacións de 100 e 200 marcos de prata. Esta serie mantívose até a introdución dun novo marco en 1963.
Selección de fútbol de Xamaica
A era dos Reggae Boyz
Na Copa do Caribe 1998 que se xogou un mes despois do mundial, Xamaica foi encadrada no grupo B onde gañou todos os partidos. Nas semifinais enfrontáronse a Antiga e Barbuda e na final a Trinidad e Tobago na súa capital, Porto España, onde gañou por dous goles a un, gañando o seu segundo título. Na seguinte edición desta competición, en 1999, o combinado nacional chegou ata as semifinais onde perdeu contra Cuba. Na Copa Ouro do 2000 Xamaica foi encadrado no grupo A con Honduras e Colombia, e perdeu os dous partidos polo que non se clasificou para as roldas eliminatorias. Na Copa do Caribe 2001 os Reggae Boyz non conseguiron superar a fase de grupos. Para a clasificación do mundial do 2002 os xamaicanos clasificáronse directamente á segunda fase, onde tiñan que enfrontarse ás seleccións de Honduras, O Salvador e San Vicente e Granadinas. Gañou os dous partidos a San Vicente, e un a Honduras e O Salvador polo que pasaron segundos de grupo. Na hexagonal final só conseguiron dúas vitorias e dous empates nos dez partidos, polo que non chegaron á súa segunda participación consecutiva nun mundial.
Andrés Sorel
Traxectoria
Foi secretario xeral da Asociación Colexial de Escritores de España e director da revista República de las Letras.
Marco finlandés
Moedas
As series do novo marco compúñanse ao principio de seis denominacións: 1 penniä de aluminio, 5 penniä de cobre e máis tarde de aluminio, 10 penniä de bronce-aluminio e despois de aluminio, 20 e 50 penniä de bronce-aluminio e 1 marco de prata e máis tarde de cuproníquel. Desde 1972 introduciuse unha nova moeda de 5 marcos de bronce-aluminio.
Andrés Sorel
Obras
As súas obras están escritas e publicadas en castelán.