cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Johann Friedrich von Eschscholtz
Traxectoria
Eschscholtz estudou Medicina na Universidade Imperial de Dorpat (hoxe Universidade de Tartu), e comezou a súa carreira principal alí: foi profesor extraordinario de Anatomía (1819), director de Zooloxía (1822) e profesor titular de Anatomía (1828).
Entre 1815 e 1818 foi o médico e naturalista na nave rusa expedicionaria Rurick, baixo as ordes de Otto von Kotzebue. Recolectou especies en Brasil, Chile, California, nas illas do Pacífico, e no estreito de Bering, Kamchatka e nas illas Aleutianas.
O outro naturalista a bordo era o botánico Adelbert von Chamisso, que coleccionou con Eschscholtz os espécimes de insectos durante a viaxe. Os dous eran amigos íntimos, e Chamisso denominou a papoula de California co nomee científico de Eschscholzia californica no seu honor. Os resultados da viaxe publicáronse na revista de Berlín Entomographien en 1822.
De 1823 a 1826 Eschscholtz fixo unha segunda viaxe, na nave Predpriaetie, de novo con Kotzebue como comandante. As coleccións máis grandes, principalmente de coleópteros, recolectáronse nos trópicos e en Alasca, Sitka e California.
Antes da súa temperá morte Eschscholtz visitou ao especialista francés en coleópteros Pierre François Marie Auguste Dejean. Eschscholtz describiu coleópteros que el coleccionara usando a colección de Dejean para decidir que era novo. Os nomes binomiais que el lles deu, a as súas descricións, foron publicadas por Dejean despois da morte de Eschscholtz. Dejean atribuínos a Eschscholtz, pero as regras da nomenclatura binominal máis tarde o excluíron.
Eschscholtz foi un dos primeiros e máis importantes científicos na exploración do Pacífico, Alasca e California. Entre as súas publicacións destacan System der Akalephen (1829) e o Zoologischer Atlas (1829-1833).
As súas coleccións de insectos están no Museo Zoolóxico de Moscova, e nos Museos de Dorpat (Tartu) e Helsinqui.
Moreira Vella, Moreira, A Estrada
Moreira Vella é un lugar da parroquia de Moreira no concello pontevedrés da Estrada na comarca de Tabeirós - Terra de Montes.
Hermandad Gallega Fútbol Club
O Hermandad Gallega FC é un equipo de fútbol da cidade venezolana de Valencia, vencellado á emigración galega. Militou en dúas etapas na Segunda División de Venezuela.
Cadoiro bioquímico
Un cadoiro bioquímico  é unha serie de reaccións químicas nas que os produtos dunha reacción actúan como substrato nas seguintes reaccións. Existen varias reaccións bioquímicas importantes en cadoiro, incluíndo fervenzas enzimáticas, como o cadoiro de coagulación e o sistema do complemento, así como as cascadas de transdución de sinais, que fan que os potenciais eléctricos viaxen a través dos nervios até o cerebro, onde se interpretan como sinais en casos como como a vista ou o olfacto.
Hermandad Gallega Fútbol Club
Orixes
Fundouse en 1979 cando un grupo de emigrantes galegos en Valencia decidiron crear un equipo exclusivamente para galegos.
Dinis Machado
Dinis Ramos Machado, nado en Lisboa o 21 de marzo de 1930 e finado na mesma cidade o 3 de outubro de 2008, foi un xornalista e escritor portugués, que tamén usou o pseudónimo Dennis McShade.
Hermandad Gallega Fútbol Club
Primeira etapa na Segunda División
Participou no Torneo Aspirantes de Venezuela 2003/04, onde compartiu o Grupo B central con outros 5 rivais, entre eles o Deportivo Miranda FC e o Yaritagua FC. Rematou a Primeira Fase do torneo como líder invicto do seu grupo, despois de sumar 26 puntos, accedendo así á Segunda Fase onde buscou un dos dous postos para a final. De novo invicto, liderou o grupo 2 tras sumar 14 puntos, accedendo así á final. Despois de vencer nesta ao Deportivo Galicia cun resultado xeral de 6-2, foi coroado campión do torneo e ascendeu á Segunda División.
Dinis Machado
Biografía
Viviu no Barrio Alto, na Rúa do Norte, até 1963, cando casou aos 34 anos, con Marília Ferreira Alves, enxeñeira química, de que tivo unha filla, Rita. Comezou por frecuentar o Curso Xeral do Comercio, que non concluíu. Foi funcionario da Federação das Caixas de Previdência, onde foi compañeiro e amigo de Eugénio de Andrade, que o influenciou nas súas lecturas. Fillo dun árbitro de fútbol, coñecido por Oliveira Penalty, foi, durante dúas décadas, xornalista deportivo nos xornais Record, Norte Desportivo, Diário Ilustrado e Diário de Lisboa. Desenvolveu posteriormente as actividades de tradutor, autor de guións para cinema e series televisivas, estando aínda ligado profesionalmente á actividade editorial. Durante 11 anos, até 1979, foi xefe de redacción da edición portuguesa da revista de banda deseñada Tintin. En 1971-72, foi editor e xefe de redacción da 1ª serie da versión portuguesa do semanario Spirou. Despois de enviuvar, a partir de 1985 viviu coa cantante lírica e bibliotecária Dulce Cabrita (1928-2010). Fumador inveterado, morreu en 2008, vítima de cancro do pulmón.
Hermandad Gallega Fútbol Club
Primeira etapa na Segunda División
A Segunda División venezolana 2004/05 comezou co Torneo Apertura 2004, onde o equipo galego rematou no oitavo posto, despois de sumar 20 puntos ao longo do semestre. No Torneo Clausura de 2005, rematou na novena posición de once participantes, despois de obter 21 puntos ao longo do torneo, pechando así o seu primeiro semestre na categoría. Para a tempada 2005-06 da Segunda División, o equipo carabobeño participou no Grupo Centro-Oriental no Torneo Apertura 2005, grupo no que competiu con equipos como o Deportivo Anzoátegui, o Caracas FC B e o Nueva Cádiz FC. Remataron na sexta posición do grupo, con 14 puntos, a só 3 do Caracas FC B, que obtivo o último posto que daba acceso á fase de ascenso a Primeira División. Na segunda metade da tempada xogou o Torneo de Promoción e Permanencia, con equipos do Torneo de Aspirantes 2005/06. Rematou na quinta posición do grupo con só 11 puntos, caendo de novo ao Torneo de Aspirantes.
A Pía, Moreira, A Estrada
A Pía é un lugar da parroquia de Moreira no concello pontevedrés da Estrada na comarca de Tabeirós - Terra de Montes.
Hermandad Gallega Fútbol Club
Segundo ascenso a Segunda División
Despois de non competir na primeira metade da tempada, participou no Torneo de Clausura 2007 do Torneo Aspirantes 2006/07, a última tempada na que se disputou este torneo. Rematou na terceira posición do Grupo Centro-Leste, con 20 puntos en 12 partidos, logrando así o ascenso á Segunda División B de Venezuela, da seguinte campaña. A tempada 2007/08 comezou coa Apertura 2007, onde o equipo carabobeño rematou no terceiro posto do Grupo Centro-Leste, con 22 puntos, clasificándose para a fase de ascenso á Segunda División. No Clausura 2008, remataron na terceira posición do seu grupo, conseguindo o ascenso a Segunda.
Dinis Machado
Obra
Durante moito tempo, Dinis Machado refuxiouse á sombra dun pseudónimo americano, Dennis McShade, inventado para facer saír na colección Rififi, que dirixía a convite de Roussado Pito, unha triloxía de novelas policiais cun heroe borgesiano, un asasino profesional, con preocupacións filosóficas, dado aos monólogos e ás citas literarias e que actúa sempre só, co nome de Peter Maynard, referencia a Pierre Ménard, a personaxe de Borges que tentaba reproducir o Don Quixote. Man dereita do Diaño, Requiem para D. Quixote e Muller e arma con guitarra española foron escritos no período dun ano, cando o autor precisaba de xuntar cartos por ocasión do nacemento da filla.
Cadoiro bioquímico
Os cadoiros enzimáticos caracterízanse polo feito de que o produto da reacción non actúa como produto senón como catalizador da seguinte reacción. Noutras palabras, cada reacción produce unha activación dun proenzima (inactivo) a unha forma encimática (activa) mediante un cambio covalente, moitas veces proteólise ou fosforilación. Isto produce unha amplificación do sinal, de xeito que en cada paso a velocidade da reacción global é maior reducindo o tempo da resposta fisiolóxica efectiva. É importante nestes casos a presenza dunha potente regulación enzimática que inhiba a cascada no punto final da reacción co fin de evitar un exceso de produto que poida levar a unha imposibilidade de volver ao inicio da fervenza e que doutro xeito podería producir indesexables. efectos fisiolóxicos (por exemplo, trombose no caso do cadoiro de coagulación).
José Botana Vázquez
Jose Manuel Botana Vázquez, nado en Caracas o 24 de xaneiro de 1974, é un ex xogador de fútbol e fútbol sala venezolano, de orixe galega.
Hermandad Gallega Fútbol Club
Segundo ascenso a Segunda División
Na tempada 2008/09, que comezou co Torneo Apertura 2008, obtivo un total de 6 vitorias ao longo do semestre, rematando na sétima posición do torneo, con 21 puntos. No torneo Clausura 2008, rematou na 13ª posición, sumando só 2 vitorias ao longo do semestre e 11 puntos en total. Na táboa acumulada da tempada, foi 12º con 42 puntos, permanecendo na categoría na tempada seguinte.
Dinis Machado
Obra
A reedición das súas novelas policiais pola editora Assírio & Alvim, entre 2008 e 2009, inclúe un inédito, Blackpot, publicado en novembro de 2009.
Hermandad Gallega Fútbol Club
Descensos a Segunda B e Terceira e paréntese
A Segunda División venezolana 2009/10 comezou co Apertura 2009, onde o equipo galego rematou no lugar 16 de 17 participantes, cun total de 12 derrotas en 16 partidos, sumando só 10 puntos ao longo do torneo. No segundo torneo da tempada, o rendemento sería igualmente pobre: só 2 vitorias situárono na 15ª posición da clasificación con só 8 puntos. Na táboa acumulada da tempada, rematou na posición 16, con 18 puntos en total, descendendo así á Segunda División B de Venezuela, para a tempada seguinte.
Dinis Machado
Obra
Requiem para D. Quixote serviu tamén de inspiración para o filme de 2009 Contrato, o primeiro en ser dirixido por Nicolau Breyner.
O que diz Molero
O seu maior éxito literario, tanto tanto da crítica como do público, foi O que diz Molero, publicado en 1977. O que diz Molero marcou o reinicio dun proceso crítico sobre a necesidade de nos interrogarmos acerca da identidade portuguesa, ben como os camiños posíbeis para a convivencia dunha pluralidade de formas artísticas. A linguaxe coloquial, humorística e inventiva, á que non é allea unha oralidade popular, tenta cristalizar figuras, lugares e imaxes dun cotián que parece perdido. Sobre esta novela de Dinis Machado, afirmou Eduardo Lourenço tratarse «dun libro-chave do noso tempo». António Mega Ferreira considerouno o «máis importante texto de ficción que se publicou en Portugal os últimos anos [...] páxinas miraculosamente repletas de sinais da máis bela, intelixente e emocionada escrita producida por un escritor portugués na década de 70.» E Luiz Pacheco fala de «unha cabalgada furiosa de episodios,unha feira, un tropel de xente, unha festa popular de malucos e malucas, todo chalado, unha alegría enorme case insensata, o sentimento nos momentos doloridos mais todo tan próximo a nós e tan naturalmente reproducido na escrita.»
Hermandad Gallega Fútbol Club
Descensos a Segunda B e Terceira e paréntese
Tendo como rivais no Grupo Central SC Guaraní, Arroceros de Calabozo, Atlético Cojedes, La Victoria FC e Deportivo Apure FC, participou na primeira parte da Segunda División B venezolana 2010/11, onde finalizou o Torneo Apertura 2010 como último de grupo con 8 puntos ao longo do torneo. Para o Torneo Clausura 2011, volveu exhibir un mal nivel futbolístico, rematando de novo último de grupo, sen sumar unha soa vitoria en todo o semestre e despois de quedar último no seu grupo na Táboa acumulada da tempada, descendeu á Terceira División de Venezuela.
Dinis Machado
O que diz Molero
A novela foi traducido a seis idiomas: alemán, búlgaro, castelán, romanés, francés e checo.
Cadoiro bioquímico
Termo
A pesar de que o termo máis común noutras linguas deriva das variantes cascada, cascade, cascata, etc. en galego é cadoiro o termo hidrolóxico que se emprega como metáfora para definir este tipo de reaccións en cadea. Outros sinónimos como abanqueiro ou fervenza non se empregan, tampouco termos similares como catarata.
Dinis Machado
O que diz Molero
O que diz Molero tivo a súa consagración teatral, nunha adaptación feita por Nuno Artur Silva, José Pedro Gomes e António Feo, subindo por primeira vez ao escenario a 27 de outubro de 1994, na Sala Estudo Amélia Rey Colaço - Robles Monteiro do Teatro Nacional D. Maria II. Unha produción que coñeceu excelentes críticas e obtivo, o ano de estrea, algúns premios da Asociación Portuguesa de Críticos de Teatro.
Cinema e Televisión
Foi desde novo un frecuentador das salas de cinema, en especial do Cinema Loreto, organizou no principio da década de 1960 os primeiros ciclos de cinema da Casa da Imprensa e publicou críticas na revista Filme. Autor de varios argumentos e diálogos para filmes fixo tamén crítica de cinema no “Diário Ilustrado”, de 1958 a 1963, e na revista “Filme”, de 1959 a 1965. Organizando diversos Festivais de Cinema da Casa da Imprensa de Lisboa, entre 1964 e 1966, Dinis Machado colaborou na fase inicial de Kilas, de José Fonseca e Costa, sendo co-autor do argumento e autor dos diálogos de Maria Vai Com as Outras, un proxecto de Fernando Lopes inspirado en O que diz Molero.
Moreira Nova, Moreira, A Estrada
Moreira Nova é un lugar da parroquia de Moreira no concello pontevedrés da Estrada na comarca de Tabeirós - Terra de Montes.
Dinis Machado
Cinema e Televisión
Escribiu para a RTP Zé Gato, serie policial dirixida por Rogério Ceitil e, en 1979, colaborou na serie Retalhos da vida dun médico. Volveu máis tarde a facer crítica de cinema en xornais e revistas, tales como Opção, Sete ou Isto é Cinema.
Lucie Pinson
Lucie Pinson, nada en Nantes en 1985, é unha ambientalista francesa, fundadora e directora da ONG Reclaim Finance, e unha dos 6 gañadores do Premio Ambiental Goldman 2020, o premio máis importante para os activistas ambientais. Liderou unha campaña que convenceu a 16 bancos franceses para que non seguisen investindo en industrias baseadas na enerxía do carbono.
Traxectoria
Lucie Pinson naceu en 1985 en Nantes. Obtivo unha dobre mestría en ciencias políticas e políticas de desenvolvemento na Universidade da Sorbona en París en 2010 e 2011. Durante os seus estudos, participou na organización dos contracumios do G8 e do G20.
En 2013 uniuse a Friends of the Earth. En 2020 fundou Reclaim Finance.
Recoñecementos
O 30 de novembro de 2020, Lucie Pinson recibe o premio Medioambiental Goldman para a rexión de Europa. Este é un premio que se outorga cada ano ós máis grandes defensores do medio ambiente. Este premio foille outorgado pola súa loita contra tres bancos franceses que investiron fortemente no sector do carbón. Trala súa loita, estes tres bancos, así como dúas grandes compañías de seguros, detiveron o financiamento directo de minas e plantas de carbón.
Lucie Pinson é a cuarta personalidade francesa en gañar o premio desde a súa creación en 1990, despois de Claire Nouvian en 2018, Bruno Van Peteghem en 2001 e Christine Jean en 1992.
Scolopax
Scolopax é un xénero de aves da orde dos caradriformes, suborde dos escolopacios, o tipo da familia dos escolopácidos e da subfamilia dos escolopacios.
Descrición
O xénero foi creado en 1758 por Linneo na 10ª edición do seu Systema Naturae.
Etimoloxía
O nome científico Scolopax tirouno Linneo do latín vulgar scolopax, derivado do grego antigo ασκαλωπας ou ασκαλοπας, askalōpas ou askalopas, "arcea".
Hermandad Gallega Fútbol Club
Regreso ao fútbol profesional
Tras unha incursión na tempada 2010-2011, continuou competindo a nivel local e nas series interrexionais Sub18 e Sub20, onde obtivo actuacións destacadas. Despois de 3 anos de ausencia, o equipo volveu aos torneos profesionais da FVF na tempada 2014/15, competindo na Terceira División onde compartiu o Grupo Central co Caracas FC B, o Pellicano FC e o Deportivo Peñarol FC entre outros rivais.
Scolopax
Sinónimos
Ademais de polo nome actualmente válido, o xénero coñeceuse tamén polos sinónimos:
José Botana Vázquez
Debutou como profesional no fútbol, xogando no Hermandad Gallega e en 1993 pasou ao fútbol sala. Xogaba de á e foi un dos membros da selección venezolana alcumados "os heroes do 97", por teren conquistado o título de campións do mundo da AMF en 1997 en México.
Scolopax
Especies
Na actualidade recoñécense, segundo o GBIF, as seguintes especies:
Hermandad Gallega Fútbol Club
Estadio
O equipo xoga os seus partidos como local no Campo Manuel Freire, situado en Valencia. Ten unha capacidade aproximada duns 3.000 espectadores.
Scolopax
Nota taxonómica
A taxonomía do xénero está a ser moi discutuida e moitos autores consideran menos especies. Por exemplo, J. L. Peters admitía en 1934 oito, pero bate o récord o WoRMS, que só considera válidas dúas:
Características e ecoloxía
miniatura|250px|Scolopax minor escondida na herba. As especies de Scolopax teñen o corpo rexo, críptico, coa plumaxe parda e amourada e o pico longo e esvelto. Os seus ollos están situados aos lados da cabeza, o que lles permite unha visión de 360°. A diferenza da maioría das aves, a punta da mandíbula superior do pico é flexíbel.
José Botana Vázquez
Dende 2021 adestra a selección panameña de fútbol sala.
Scolopax
Características e ecoloxía
Estas especies son aves dos bosques. Aliméntanse pola noiteoite, buscando invertebrados en terreos brandos cos seus longos picos. Este hábito e a súa discreta plumaxe dificulta a súa observación cando descansan durante o día.
José Botana Vázquez
No fútbol
Fillo de emigrantes galegos en Venezuela, comezou a xogar ao fútbol sala no colexio Fray Luis de León. Continuou logo no Hermandad Gallega Fútbol Club, onde xogaba ao fútbol e ao fútbol sala. Debutou profesionalmente co equipo de fútbol en 1985 con só 16 anos de idade, xogando como defensa central e centrocampista defensivo. Tivo un breve paso polo Betanzos, da Terceira División española.
Scolopax
Características e ecoloxía
O abano de hábitos reprodutivos de Scolopax rusticola esténdese desde o oeste de Irlanda cara ao leste, por Europa e Asia, preferindo principalmente as rexións de bosque boreal incluíndo o norte do Xapón, e tamén os límites setentrionais da zona arbórea en Noruega. Continuando cara ao sur até os Pireneos e os límites norte de España. Atopáronse niños en Córsega e hai tres centros de reprodución illados no Atlántico nos Azores, Madeira e as Illas Canarias. En Asia os sitios de reprodución pódense ver tan ao sur como Caxemira e o Himalaia.
José Botana Vázquez
No fútbol sala
A partir de 1993 centrouse no fútbol sala, sendo fichado polo equipo Diablos de Miranda FS, da Liga Superior de Fútbol Sala de Venezuela. Xogou en varios equipos venezolanos, e tras a desaparición da liga de fútbol profesional en Venezuela, volveu aos terreos de xogo do fútbol profesional venezolano nas filas do Deportivo Galicia, equipo que daquela xogaba na Primeira División de Venezuela. Xogou logo en Italia, no Ariccia Colleferro, e en dous equipos galegos, O Parrulo e o Vefa Mera.
Scolopax
Evolución
Só dúas especies de Scolopax están moi espalladas, as outras son endémicas de illas moi localizadas. A maioría encóntranse no hemisferio norte, pero algunhass atópanse nas Illas maiores da Sonda, na Wallacea e en Nova Guinea. Os seus parentes máis próximos son as becadas e becacinas do xénero Gallinago. Como ocorre con moitos outros xéneros de limícolas, as liñaxes de Gallinago e Scolopax probabelmente diverxeron ao redor do Eoceno, hai uns 55,8-33,9 millóns de anos, aínda que o xénero Scolopax só se coñece desde finais do Plioceno.
José Botana Vázquez
Selección venezolana
Foi internacional coa selección venezolana en 43 ocasións, e anotou 25 goles. En 1997 formou parte do equipo que conquistou o Campionato Mundial da AMF en México.
Scolopax
Evolución
Sábese que as especies de becadas experimentan unha rápida especiación nas cadeas de illas, sendo os exemplos existentes a Scolopax mira nas illas Ryukyu e varias especies de becadas nas illas de Indonesia, Filipinas e Nova Guinea. Evidencias subfósiles indican a presenza doutra radiación de especies de becadas nas Antillas Maiores; estas becadas do Caribe poden estar máis relacionadas coas especies do Vello Mundo que coas do Novo Mundo, e probablemente foron eliminadas pola incursión humana na rexión.
José Botana Vázquez
Como adestrador
En xaneiro de 2021 converteuse no adestrador da selección panameña de fútbol sala.
A Pica, Moreira, A Estrada
A Pica é un lugar da parroquia de Moreira no concello pontevedrés da Estrada na comarca de Tabeirós - Terra de Montes.
Isra Hirsi
miniatura|Hirsi protestando en contra da violencia armada en 2018. Isra Hirsi, nada o 22 de febreiro de 2003, é unha activista ambiental estadounidense. Ela cofundou e traballou como codirectora executiva da Folga Climática Xuvenil de EE. UU. En 2020, foi nomeada na lista de política e goberno 40 Under 40 de Fortune.
Traxectoria
Hirsi coordinou a organización de centos de folgas dirixidas por estudantes nos Estados Unidos o 15 de marzo e o 3 de maio de 2019. En xaneiro de 2019, foi cofundadora da Folga xuvenil polo clima nos Estados Unidos   Actúa como a codirectora executiva deste grupo. No 2019 gañou o premio Brower Youth. Ese mesmo ano, Hirsi recibiu o premio Voice of the Future. En 2020, Hirsi foi incluída na lista "Future 40" de BET.
Felis silvestris ornata
Felis silvestris ornata, coñecido na bibliografía internacional como gato montés asiático, gato salvaxe asiático, gato indio do deserto, ou gato ornado, é unha subespecie de Felis silvestris que vive en Irán, Asia Central e parte da India.
É un felino de aspecto similar ao do gato doméstico.
Descrición
A subspecie foi descrita en 1832 polo naturalista británico John Edward Gray.
Sinónimos
Ademais de polo nome válido actualmente, a subespecie coñeceuse tamén polos sinónimos:
Características
miniatura|150px|[[Pel de F. s. ornata]] En xeral, a pelaxe desta subespecie é gris amarelanda, ás veces apardazada, polas partes supriores; polas inferiores é de cor gris clara ou branca, con puntos negros diseminados. A súa longa cola é máis o menos anelada, acabanado nunha punta negra.
O gato salvaxe asiático ten unha longa cola rematada sempre nunha punta negra curta e con manchas na base. A cabeza ten un patrón de catro bandas negras ben desenvolvidas. Na punta de cada orella crece unha pequena pero pronunciada quedella de pelos de até 1 cm de longo. As formas máis claras destes gatos salvaxes asiáticos viven en zonas máis secas, e as formas máis escuras, máis fortemente manchadas e raiadas habitan en zonas máis húmidas e arboradas. A garganta e as superficies ventrais son brancas, ou de cores que van do gris claro ao crema, a miúdo con distintas manchas brancas na garganta, no peito e no ventre. Ao longo da súa área de distribución a cor da pel pode variar dependendo da idade do animal e da estación do ano. En comparación co gato doméstico, os gatos salvaxes asiáticos teñen as patas relativamente máis longas. Os machos son xeralmente máis pesados ​​que as femias.
Esta variación individual con respecto á pelaxe puido constatala o zoólogo B. A. Kuznetzov nas peletarías de Quirguistán.
Na India, este gato é máis pequeno, e non supera os 4 kg de peso; a súa pelaxe en xeral é gris pálida amarelada, xeralmente sen manchas, e a cola e o ventre son brancos e con menos puntos negros ou sen eles. En 1867, D. Short apuntou que na India meridional non se conseguía diferenciar ben a moitos gatos domésticos (Felis silvestris catus) dos gatos ornados.
O índice cranial do gato ornado indio é netamente superior ao dos demais membros do xénero Felis, algo que moitos relacionan cunha posíbel domesticación deste gato por parte das civilizacións antigas da zona, ad da cultura do val do Indo ou en Mesopotamia.
Distribución xeográfica
A subespecie habita en Asia, desde a beira oriental do mar Caspio polo norte de Casaquistán, o oeste da India, o oeste da China e o sur de Mongolia.
Filoxenia
As evidencias fósiles de felinos son bastante escasas. A base da liña do gato salvaxe (Felis silvestris) é probabelmente Felis lunensis, cuxos fósiles se atoparon no Villafranquiense (piso de transición entre o Plioceno e o Cuaternario nun depósito na Toscana. Descubríronse formas intermedias entre Felis lunensis e Felis silvestris nos depósitos do Plistoceno, especialmente no depósito de Petralona, en Grecia.
Jamie Margolin
Jamie Margolin, nada en Seattle o 10 de decembro de 2001, é unha activista do cambio climático estadounidense. En 2019, foi incluída na prestixiosa lista das 100 Mulleres, publicada pola BBC.
Traxectoria
En 2017, cando tiña 15 anos, fundou a organización xuvenil de acción climática Zero Hour con Nadia Nazar, e desde entón é codirectora executiva da organización. Decidiu pola en marcha despois de presenciar os danos ocasionados polo furacán María en Porto Rico e o difícil que foi respirar en Seattle despois dos incendios forestais canadenses. Tamén foi unha das demandantes no caso Aji P. v. Washington, contra o estado de Washington pola súa inacción contra o cambio climático sobre a base de que un clima estable é un dereito humano.
Felis silvestris ornata
Filoxenia
Numerosos autores consideran hoxe o gato montés como unha especie politípica, que engloba varias subespecies: Felis silvestris silvestris, Felis silvestris cafra, Felis silvestris ornata, Felis silvestris bieti, Felis silvestris lybica e o gato doméstico (Felis silvestris catus).
Jamie Margolin
Traxectoria
Os seus escritos sobre o cambio climático apareceron en moitas publicacións, incluíndo o HuffPost, Teen Ink e CNN. En 2018, foi incluída na lista das "25 mulleres que están a cambiar o mundo", publicada pola revista People. Margolin é membro da organización Junior State of America.
Felis silvestris ornata
Filoxenia
Traballos realizados sobre o ADN en 2006 e 2007, sobre os cromosomas sexuais, e do ADN mitocondrial de todas as especies de felinos, combinados coa investigación paleontolóxica, revelaron que os felinos se dividiron en oito liñas distintas. A liña do gato doméstico é a última liña que diverxeu, hai aproximadamente 3,4 Ma, no Plioceno, nos desertos e bosques densos da cunca mediterránea.
Jamie Margolin
Traxectoria
En setembro de 2019, Margolin formou parte dun grupo de mozos que demandou ao gobernador Jay Inslee e ao estado de Washington polas emisións de gases de efecto invernadoiro. Tras esta demanda, pedíuselle que testificase na súa contra como parte dun panel titulado "Voices leading the next generation on the global climate crisis", no que os adolescentes implicados puideron presentar os seus argumentos. Os mozos nesta demanda estaban preocupados pola falta de acción do goberno de Washington en relación co cambio climático, o que implica que están a negar á xeración máis nova un dereito constitucional a un medio ambiente habitable sen os problemas ambientais aos que se enfrontan.
Felis silvestris ornata
Árbore filoxenética do gato montés
A árbore filoxenética do gato montés (Felis silvestris), segundo as investigacións xenéticas publicadas en 2007, é a seguinte.
Estado de conservación
O status de LC (pouco preocuipante) na Lista vermella da UICN atribúese ao complexo de todas as especies de gatos salvaxes. Pero non hai información sobre o estado actual ou o número de individuos de toda a gama dos gatos salvaxes asiáticos, aínda que se cre que as súas poboacións están diminuíndo.
Niklot Klüßendorf
Niklot Klüßendorf, nado en Hamburgo, o 10 de febreiro de 1944, é un arquiveiro, historiador e numismático alemán, especialista na historia do diñeiro medieval e moderna.
Traxectoria
Logo de graduarse de ensino secundario no Wilhelm-Hittorf-Gymnasium de Münster, Klüßendorf cursou entre 1965 e 1972 estudos superiores de Historia, Ciencias Auxiliares Históricas, Inglés e Folclore na Universidade de Münster, e en 1973 acadou o seu doutoramento en Historia Medieval na mesma universidade.
Klüßendorf ingresou no Servizo de Arquivos en 1972, inicialmente en Detmold. En 1974 aprobou o exame estatal de arquiveiros en Marburgo e pasou a exercer no Arquivo Estatal de Hessen, e entre 1980 e 1999 foi profesor adxunto na Escola de Arquivos de Marburgo.
De 1980 a 2006 traballou tamén como conselleiro académico superior na Oficina Estatal de Historia Rexional de Hessen en Marburgo, na área de Numismática e ocupándose principalmente dos achados monetarios, e en 1986 acadou a habilitación docente nesta materia. En 1992 foi nomeado profesor adxunto de Numismática e Historia Monetaria na Universidade Philipps de Marburgo.
O interese das súas investigacións céntrase na historia do diñeiro e da circulación monetaria na Idade Media e na Idade Moderna, así como a historia rexional comparada.
Klüßendorf foi representante do Estado de Hessen na Comisión Numismática dos Estados da República Federal de Alemaña entre 1980 e 2006, e o seu segundo presidente de 1991 a 1999. Tamén é membro de diversas comisións históricas territoriais. En 2020 foi nomeado membro honorífico do Centro de Estudos Martino Martini, da Universidade de Trento.
En 2002, Klüßendorf comezou a participar no Comité Internacional de Museos Monetarios e Bancarios (ICOMON), no marco do Consello Internacional de Museos (ICOM), e foi especialmente activo nos relatorios das conferencias anuais na China (2002 e 2010) e en Corea do Sur (2004).
Publicacións
Esta é unha escolma dos traballos monográficos máis salientables dos publicados por Klüßendorf ao longo da súa traxectoria:
Cónsules romanos no Alto Imperio
As seguintes táboas enumeran os cónsules do Alto Imperio romano coñecidos, agrupados por séculos e dinastías. Cada ano elixíanse dous senadores para ocupar senllos postos epónimos de cónsul ordinario e un número variábel de cónsules substitutos. Márcase con NN  cando se descoñece o nome do cónsul e a repetición do cargo con números romanos. Os emperadores están en negra. Para os cónsules deste período cuxo ano no cargo é dubidoso ou descoñecido, véxase o apartado Cónsules da Roma Antiga en ano incerto.
Século I a. C.
A continuación segue a lista de cónsules romanos do Alto Imperio durante o século I a. C. agrupados por dinastías imperiais.
Dinastía Xulio-Claudia
Os cónsules romanos do século I a. C. durante a dinastía Xulio-Claudia abrangueron o período comprendido entre o 13 de xaneiro do ano 27 a. C., data tradicional da instauración do imperio, e o 31 de decembro de 1 a. C., último día do século.
Século I
A continuación segue a lista de cónsules romanos do Alto Imperio durante o século I agrupados por dinastías imperiais.
Dinastía Xulio-Claudia
Os cónsules romanos do século I durante a dinastía Xulio-Claudia abrangueron o período comprendido entre o 1 de xaneiro do ano 1, primeiro día do século, e o 9 de xuño do ano 68, data da morte de Nerón, último representante da dinastía.
Dinastía Flavia
Os cónsules romanos do século I durante a dinastía Flavia abarcaron o período comprendido entre o 1 de xullo do ano 69, dies imperii do emperador Vespasiano, e o 18 de setembro do ano 96, data do asasinato de Domiciano, último dos Flavios.
Dinastía Antonina
Os cónsules romanos do século I durante a dinastía Antonina abarcaron o período comprendido entre o 19 de setembro de 96, dies imperii do emperador Nerva, e o 31 de decembro do ano 100, último día do século.
Século II
A continuación segue a lista de cónsules romanos do Alto Imperio durante o século II agrupados por dinastías imperiais.
Dinastía Antonina
Os cónsules romanos do século II durante a dinastía Antonina abarcaron o período comprendido entre o 1 de xaneiro do ano 101, primeiro día do século, e o 31 de decembro do ano 192, data do asasinato do emperador Cómodo.
Dinastía Severa
Os cónsules romanos do século II durante a dinastía Severa abarcaron o período comprendido entre o 9 de abril do ano 193, dies imperii do emperador Septimio Severo, e o 31 de decembro do ano 200, último día do século.
Século III
A continuación segue a lista de cónsules romanos do Alto Imperio durante o século III agrupados por dinastías imperiais.
Dinastía Severa
Os cónsules romanos do século III durante a dinastía Severa abarcaron o período comprendido entre o 1 de xaneiro do ano 201, primeiro día do século, e o 18 de marzo do ano 235, data da morte de Alexandre Severo, último representante da dinastía.
Yom Hashoá
Yom HaShoá, tamén transcrito Yom Hashoá (en יום השואה, yom hash-sho’āh; literalmente: Día da Shoá ou Día do Recordo do Holocausto) é un día conmemorativo de Israel, que acontece o 27 de Nisán do calendario, entre os meses de marzo e abril no calendario gregoriano. Esta xornada, considerada festivo nacional en Israel, é lembrada anualmente como día de recordo das vítimas do Holocausto e da valentía dos resistentes e sobreviventes.
Existe un equivalente internacional: o Día Internacional de Conmemoración en Memoria das Vítimas do Holocausto, que se celebra o 27 de xaneiro (primeiro mes do calendario gregoriano), comparable ao 27 de Nisán (primeiro mes do calendario hebreo cultual).
Orixinalmente, o día proposto para o Yom Hashoá foi o día 15 de Nisán, aniversario da revolta do gueto de Varsovia (19 de abril de 1943), pero esta proposta foi rexeitada por causa de coincidir co primeiro día de Pésaj. O día 27 foi escollido por ser oito días antes da conmemoración de Yom Ha'atzmaut, Día da Independencia de Israel. O Yom Hashoá foi establecido en 1959 como lei en Israel e aprobado por David Ben-Gurión e Yitzhak Ben-Zvi.
Ás 10:00 horas do Yom Hashoá, as sirenas aéreas soan durante dous minutos. Os vehículos de transporte público paran por este período e as persoas permanecen en silencio. Durante o Yom Hashoá, establecementos públicos son pechados, a televisión e a radio transmiten cancións e documentais sobre o Holocausto e todas as bandeiras quedan a media hasta.
Lingua piapoco
A lingua piapoco é unha lingua arauaca falada en Colombia e Venezuela. Está estreitamente relacionada coas linguas achagua e tariana. O piapoco está clasificado como unha lingua arauaca setentrional do alto Amazonas. Existen uns 3 000 falantes de piapoco. Os piapoco viven en Meta, Vichada e Guaviare en Colombia e tamén existen poboacións en Venezuela. É unha lingua ameazada.
Marco Emilio Paulo (cónsul 255 a. C.)
Marco Emilio Paulo (en latín, Marcus Aemilius M. f. L. n. Paullus) fillo do cónsul Marco Emilio Paulo, foi cónsul no ano 255 a. C., con Servio Fulvio Petino Nobilior, a mediados da primeira guerra púnica.
No comezo deste ano Marco Atilio Régulo fora derrotado en África polos cartaxineses, e os restos do seu exército estaban cercados en Clypea (Aspis). Axiña que o Senado oíu falar deste desastre, enviou aos dous cónsules cunha frota de polo menos tres centenares de barcos, para rescatar aos superviventes. Despois de deixar Cossura, os romanos atopáronse coa frota cartaxinesa, preto do promontorio de Hermaean, e obtiveron unha vitoria brillante. As perdas dos cartaxineses foron moi grandes, aínda que o seu número difire segundo as fontes, e están evidentemente corruptas en Polibio.
Despois desta vitoria, os cónsules chegaron a Clypea, pero non permaneceron moito tempo en África por mor da completa falta de provisións. Preto do solsticio de verán, no mes de xullo, cando os romanos regresaban a casa, os pilotos advertíronlles evitar a costa sur de Sicilia, debido a que os ventos violentos do sur e suroeste da costa fan moi perigosa a navegación nesa época do ano. Os cónsules, con todo, fixeron caso omiso da advertencia, e augas fóra de Camarina foron sorprendidos por unha terrible tormenta, que destruíu case toda a frota, e esparexeu pola costa dende Camarina até cabo Pachynus con restos de naufraxios e cadáveres. Ambos os cónsules, con todo, escaparon, e celebraron un triunfo como procónsules no ano seguinte.
Raquel Liberman
Raquel Liberman, coñecida tamén como Rokhl Lea Liberman, nada en Berdychiv (actual Ucraína) o 10 de xullo de 1900 e finada en Buenos Aires o 7 de abril de 1935, foi unha muller polaca vítima de trata de persoas na Arxentina. Logrou denunciar e desintegrar a rede xudía de trata Zwi Migdal, que operaba na Arxentina desde principios do século XX e até antes do comezo da chamada Década Infame.
Traxectoria
De pequena emigrou cos pais a Varsovia. En 1919 casou con Yaacov Ferber, xastre de profesión, e o ano seguinte tiveron o seu primeiro fillo, Joshúa. En 1921, embarazada do segundo fillo, Ferber emigrou na procura de traballo á Arxentina, onde xa vivían a súa irmá e o home dela. O 30 de setembro de 1922, Liberman chegou á Arxentina cos seus dous fillos para reunírense co seu home e pai. Instaláronse na vila de Tapalqué, na provincia de Buenos Aires.
Poucos meses despois, Yaacov morreu de tuberculose. Liberman, sen coñecementos de español, viuse na obriga de deixar os dous bebés na casa duns veciños e mudarse á cidade de Buenos Aires en busca de emprego. Ao non conseguir traballo de costureira, entrou na prostitución. Foi secuestrada pola rede de trata Zwi Migdal. Esta rede, baixo a aparencia dunha Sociedade Xudía de Socorros Mutuos, recrutaba xudías pobres de Europa do Leste para explotalas sexualmente en Buenos Aires e outras cidades do país.
Segundo outra versión, Liberman coñeceu en Polonia un home, Jaime Kissinger. Este levouna a Buenos Aires con promesas de matrimonio e alí deixouna en mans da Zwi Migdal. Atrapada nesta rede, Liberman sufriu todo tipo de vexacións polos «caftenes» (tratantes xudeus) en distintos prostíbulos da capital.
Liberman permaneceu presa nesta rede seis anos. Porén, puido ir aforrando diñeiro ás agachadas para lograr a súa liberdade. Tivo a complicidade dun cliente, que se apiadou dela e ofreceulle ao proxeneta que lla vendese para o seu propio prostíbulo de xudías en Mendoza. O tratante da Zwi Migdal aceptou e Liberman pagoulle o seu prezo ao cliente.
Co que lle quedaba dos aforros, Liberman comprou un local na rúa Callao, mais axiña foi detectada pola Zwi Migdal. Esta comezou a acosala e ameazala para evitar que outras prisioneiras tentasen seguir o seu exemplo. A Zwi Migdal enviou un rufián, José Salomón Korn, para enganala con promesa de matrimonio. Ao pouco de casaren, este rouboulle os aforros e recluíuna nun bordel-cárcere en Buenos Aires.
Denuncia e xuízo á Zwi Migdal
Tras fuxir por segunda vez da rede, Liberman contactou co comisario Julio Alsogaray, un policía con fama de incorruptíbel, ante quen presentou a denuncia o 31 de decembro de 1929. O comisario preguntoulle se estaba disposta a declarar e ela afirmou: «Só se morre unha vez: a denuncia non a retiro», polo que o xuíz Manuel Rodríguez Ocampo citouna a declarar.
Así se descubriu o funcionamento da organización. As mulleres eran levadas dun lugar a outro pola forza, e maltratadas física e mentalmente para sometelas e evitar que denunciasen. O xuíz ditou procesamento e prisión preventiva para 108 membros da Zwi Migdal e a captura de 334 prófugos baixo os cargos de corrupción e asociación ilícita. Ao longo da investigación descubriuse certa complicidade da rede coa Policía Federal.
Os ricos líderes da Zwi Migdal apelaron a sentenza do xuíz. Malia a declaración de Liberman, a Cámara de Apelacións na causa ditou prisión preventiva unicamente para tres integrantes secundarios da organización. A Cámara xustificou a sentenza en que Liberman, malia as ameazas, fora a única que declarara, non así as outras vítimas.
Últimos anos
Liberman reuniuse cos seus fillos e viviu en Buenos Aires. Con todo, dous anos despois enfermou de cancro de tiroide. Morreu con 34 anos o 17 de abril de 1935 e quedaron orfos os seus dous fillos de 15 e 14 anos. Antes de morrer, estaba a tramitar un visado para volver a Polonia cos fillos e estar coa súa familia.
Recoñecemento
O exemplo de Liberman inspirou semificcións en varios autores, como Humberto Costantini, Carlos Serrano, Myrtha Schalom (con La Polaca), Nora Glickman e Elena Vinelli. Na Arxentina tamén existen os «premios Raquel Liberman», dedicados á loita contra a violencia de xénero.
En 2017, premiouse e publicouse a novela Mistonga florcita de lis, do escritor arxentino Gerardo H. Badoglio, que fai referencia explícita a Liberman. Relata a historia dunha muller francesa, levada á Arxentina mediante enganos, que atravesa o horror da trata naquel Buenos Aires da Década Infame.
En 2019 estreouse a telenovela Argentina, tierra de amor y venganza, cun personaxe baseado na súa vida. Ese mesmo ano, a estación "Callao", da rede de Subterráneos da Capital Federal de Buenos Aires, pasou a chamarse "Raquel Liberman".
Vilafruxil, Moreira, A Estrada
Vilafruxil é un lugar da parroquia de Moreira no concello pontevedrés da Estrada na comarca de Tabeirós - Terra de Montes.
Llywelyn ap Gruffydd
Llywelyn ap Gruffydd (pronunciado /kly:ɛlin ap gryfid ]) ou Llywelyn Ein Llyw Olaf (pronunciado /kly:ɛlin ain klu 'olaf]), que significa "Llywelyn, o último" ou "o noso último líder", nado c. 1223 e finado o 11 de decembro de 1282, foi o último príncipe de Gales antes de ser conquistado por Eduardo I de Inglaterra. Ás veces chámase Llywelyn III de Venedocia ou Llywelyn II de Gales.
Xenealoxía e infancia
Llywelyn foi o segundo dos catro fillos que naceron de Gruffydd, fillo máis vello de Llywelyn o Grande e Serena ferch Rhodri. O maior era Owain Goch ap Gruffydd e Llywelyn tiña dous irmáns máis novos, Dafydd ap Gruffydd e Rhodri ap Gruffudd. Llywelyn debeu nacer arredor de 1222 ou 1223. A súa primeira batalla, polo que se sabe, foi en defensa do Vale de Clwyd ao redor de 1244. Despois da morte do seu avó en 1240, o tío de Llywelyn, Dafydd ap Llywelyn, sucedeuno como gobernante de Venedocia. O pai de Llywelyn, Gruffydd, e o seu irmán Owain foron presos por Dafydd e máis tarde trasladados á custodia do rei Henrique III. Gruffydd morreu en 1244 cando tentaba escapar da prisión na Torre de Londres, caendo da xanela da súa cela.
Comezo do reinado
Cando Dafydd ap Gruffydd chegou á maioría de idade, o rei Henrique anunciou a súa intención de darlle a súa parte do Condado de Cymydmaen. Llywelyn negouse a aceptar o acordo, e Owain e Dafydd formaron unha alianza contra el. Isto levou á batalla de Bryn Derwin en xuño de 1255. Llywelyn derrotou aos seus irmáns e capturounos, converténdose no gobernante de Venedocia Uwch Conwy. A partir de entón, Llywelyn comezou a planificar unha expansión do seu territorio, xa que había apoio da poboación que se resintía do dominio inglés. A Baixa Venedocia, tamén coñecida como Perfeddwlad, foi entregada polo rei Henrique ao seu fillo Eduardo e durante o verán de 1256 visitou a zona pero non logrou negociar cos descontentos contra o goberno dos seus oficiais. Fíxose un chamamento a Llywelyn que, en novembro, cruzou o río Conwyn cun exército acompañado do seu irmán Dafydd, que fora liberado da súa prisión. A principios de decembro, Llywelyn controlaba toda a Pequena Venedocia desde os castelos de Dyserth e Deganwy.
Llywelyn virou cara ao sur do territorio, onde contou co apoio de Maredudd ap Rhys Grug de Deheubarth. Conseguiron facerse cargo de Ceredigion e despois pasaronllo a Ystrad Tywi, quen foi entregado a Maredudd como recompensa por telo axudado e ter retirado a Rhys Fychan, irmán de Maredudd, do poder xa que apoiaba ao rei inglés. Un exército inglés ao mando de Stephen Bauzan invadiu a rexión nun intento de rescatar a Rhys Fychan, pero foi derrotado polas tropas galesas na batalla de Cadfan en xuño de 1257. Mentres tanto, Rhys xa renunciara a apoiar ao rei Henrique e fixo as paces con Llywelyn.
Rhys Fychan aceptou a Llywelyn como o seu gobernante, pero isto causou problemas a Llywelyn xa que lle cedeu as súas terras a Maredudd. Llywelyn devolveu as terras a Rhys, pero os enviados do rei Henrique achegáronse a Maredudd e ofrecéronlle as terras de Rhys se cambiaba de bando. Maredudd aceptou a proposta e fixo un xuramento ao rei en 1257. A principios de 1258, Llywelyn xa usaba o título de Príncipe de Gales, usado por primeira vez nun acordo entre Llywelyn, os seus seguidores e a nobreza escocesa asociada á familia Comyn. En 1263, o irmán de Llywelyn, Dafydd, púxose do lado do rei.
En Inglaterra, Simon de Montfort derrotou aos que apoiaban ao rei Henrique na batalla de Lewes en 1264, capturando ao rei e ao príncipe Eduardo. Llywelyn comezou as negociacións con Montfort e, en 1265, ofreceulle marcos a cambio dunha paz permanente, na que se recoñecería o dereito de Llywelyn a gobernar Gales. O Tratado de Pipton, o 22 de xuño de 1265, estableceu unha alianza entre Llywelyn e Montfort, pero os termos favorables dese tratado a Llywelyn mostraron o débil que era a posición de Montfort. Montfort morreu en 1265 na batalla de Evesham, unha batalla na que Llywelyn prometera participar, pero non participou.
Supremacía en Gales
dereita|miniatura|353x353px| Gales despois do Tratado de Montgomery en 1267. Após a morte de Simon de Montfort, Llywelyn lanzou unha campaña para gañar unha posición vantaxosa antes de que o rei Henrique se recuperase das súas perdas. En 1265, Llywelyn capturou o castelo de Hawarden e dirixiu o exército combinado de Hamo Lestrange e Maurice Fitz Gerald ao norte de Gales. Despois, Llywelyn trasladouse a Brycheiniog e en 1266 dirixiu o exército de Roger Mortimer. A través do papa Adriano V, Llywelyn comezou as negociacións co rei Henrique, e máis tarde foi recoñecido como Príncipe de Gales polo rei no Tratado de Montgomery en 1267. A cambio do seu título, da retención das terras que conquistou e da vasalaxe doutros gobernantes de Gales, tiña que pagar un tributo de marcos anuais, en cotas de  marcos, e se o desexaba podía conseguir máis tributo dun dos principais príncipes nativos - Maredudd ap Rhys de Deheubarth - por outros  marcos. Non obstante, as ambicións de territorio fíxoo pouco popular entre algúns dos señores menores de Gales, especialmente no sur do país.
O Tratado de Montgomery marcou o apoxeo do poder de Llywelyn. Os problemas comezaron poucos anos despois do tratado, provocando unha disputa coa alianza de Gilbert de Clare con outros terratenentes en Glamorgan. Gilberto construíu o castelo de Caerphilly en resposta á disputa. O rei Henrique enviou un bispo para que tomase posesión do castelo mentres se resolvía a disputa, pero cando Gilbert recuperou o castelo mediante artimañas, o rei non puido facer nada ante a disputa.
A principios de 1274, houbo un acordo entre o irmán máis novo de Llywelyn (Dafydd), Gruffydd ap Gwenwynwyn de Powys Wenwynwyn (o antigo reino de Powys) e Owain, fillo de Gryffydd. Os tres tiñan planeado asasinar a Llywelyn o 2 de febreiro, pero o plan non se levou a cabo debido a unha tormenta de neve. Llywelyn non descubriu todos os detalles do plan até que Owain confesou todo ao bispo de Bangor. Dixo que a intención era facer de Dafydd Príncipe de Venedocia e que Dafydd recompensaría a Gruffydd con terras. Daffydd e Gruffydd escaparon a Inglaterra, onde foron detidos polo rei e fixeron incursións militares nas terras de Llywelyn, aumentando aínda máis a súa desafección polos dous. Cando Eduardo convocou a Llywelyn a Chester en 1275 para prestar o xuramento, negouse a ir.