cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
SCSI
Tamén se está preparando un sistema en serie SCSI, que ademais é compatible con SATA. Polo tanto poderánse conectar discos SATA nunha controladora SAS (Serial Attached SCSI).
Xabier Gárate
Xogou en Segunda División co Sestao Sport entre os anos 1989 e 1992, pasando despois ao CD Lugo, formando parte do equipo que xogou nesa categoría na tempada 1992-1993, descendendo ao final da mesma. Nesa tempada disputaría 15 encontros.
-691
Outros
Historia ano a ano
Corporate Ghost: The Videos: 1990–2002
Corporate Ghost: The Videos: 1990–2002 é unha colección en DVD de todos os vídeos musicais da banda de rock alternativo Sonic Youth aparecidos entre os anos 1990 e 2002. Foi publicada no ano 2004 coa axuda do selo DGC Records.
Videos extra
Ademais dos vídeos o DVD tamén inclúe entrevistas, comentarios e o documental "My Sonic Room", realizado por unha seareira no ano 1990.
Adam Smith
Adam Smith, nado en Kirkcaldy en 1723 e finado o 17 de xullo de 1790, foi un economista, filósofo escocés, pioneiro da economía política e figura clave da Ilustración escocesa, considerado un dos maiores expoñentes da economía clásica. Considerado o "pai da economía" ou o "pai do capitalismo", Smith escribiu dúas obras clásicas, The Theory of Moral Sentiments (1759) e A riqueza das nacións (1776). Este último, está considerado a súa obra magna e o primeiro traballo moderno de economía. Nesta obra, Smith introduciu a súa teoría da vantaxe absoluta.
Adam Smith baseaba o seu ideario no sentido común. Fronte ao escepticismo, defendía o acceso cotián e inmediato a un mundo exterior independente da conciencia. Este pensador escocés cría que o fundamento da acción moral non se basea en normas nin en ideas nacionais, senón en sentimentos universais, comúns e propios de todos os seres humanos. A riqueza das nacións foi un precursor da moderna disciplina académica da economía. Neste e noutros traballos, desenvolveu o concepto de división do traballo e expuxo como o interese e a competencia racionais poden levar á prosperidade económica. Smith foi controvertido no seu día e o seu enfoque xeral e estilo de escritura foron a miúdo satirizados por escritores como Horace Walpole.
Traxectoria
Adam Smith naceu en Kirkcaldy, en Fife, Escocia. O seu pai, tamén chamado Adam Smith, era Escritor do Signet, avogado e fiscal e tamén exercía de interventor das aduanas en Kirkcaldy. A nai de Smith era Margaret Douglas, filla do terratenente Robert Douglas de Strathendry, tamén de Fife; casou co pai de Smith en 1720. Dous meses antes de que Smith nacese, o seu pai morreu, deixando a súa nai viúva. A data do bautismo de Smith na Igrexa de Escocia en Kirkcaldy foi o 5 de xuño de 1723 e moitas veces tratouse como se fose tamén a súa data de nacemento, que é descoñecida.
Aínda que se coñecen poucos acontecementos da primeira infancia de Smith, o xornalista escocés John Rae, biógrafo de Smith, rexistrou que Smith fora secuestrado por romanís con tres anos de idade e liberado cando outros o foran rescatar. Smith estaba achegado á súa nai, que probablemente o animou a perseguir as súas ambicións académicas. Asistiu á Burgh School de Kirkcaldy, descrita por Rae como "unha das mellores escolas secundarias de Escocia nese período", entre 1729 e 1737, aprendendo latín, matemáticas, historia e escritura.
Smith entrou na Universidade de Glasgow cando tiña catorce anos e estudou filosofía moral con Francis Hutcheson. En 1740, foi o graduado presentado para recibir estudos de posgrao no Balliol College, Oxford, coa Snell Exhibition. De 1748 a 1751 foi profesor axudante de retórica e literatura na Universidade de Edimburgo. Durante este período estableceu unha estreita amizade co filósofo David Hume, amizade que influíu moito sobre as teorías economicistas e éticas de Smith.
En 1751 foi nomeado catedrático de lóxica e en 1752 de filosofía moral na universidade de Glasgow. A finais de 1763 recibiu unha oferta de Charles Townshend (que David Hume lle presentara) para converterse no titor do seu fillastro, Henry Scott, 3º Duque de Buccleuch. Smith dimitiu do seu posto como profesor en 1764 para aceptar o traballo. Posteriormente intentou devolverlle as taxas que cobrara aos seus alumnos porque renunciara a mediados do mandato, mais estes negáronse.
O traballo como titor de Smith incluíu unha xira por Europa con Scott, durante a cal o educou sobre unha variedade de temas, como a etiqueta e modales. Pagáballe 300 libras ao ano (máis gastos) xunto cunha pensión de 300 libras ao ano, aproximadamente o dobre dos seus ingresos anteriores como profesor. Smith viaxou por primeira vez como titor a Tolosa, onde estivo ano e medio. Segundo o seu propio relato, atopou a cidade algo aburrida e escribiulle a Hume que "comezara a escribir un libro para pasar o tempo". Despois de percorrer o sur de Francia, o grupo mudouse a Xenebra, onde Smith se reuniu co filósofo Voltaire.
Desde Xenebra, o grupo trasladouse a París. Alí, Smith coñeceu a Benjamin Franklin e descubriu a escola de fisiocracia fundada por François Quesnay. Os fisiócratas opúñanse ao mercantilismo, a teoría económica dominante da época, ilustrada no seu lema Laissez faire et laissez passer, le monde va de lui même! ("Deixa facer e deixa pasar, o mundo segue por si só!") e defendían a economía e política baseada na primacía da lei natural, a riqueza e a orde. Smith inspirouse en esencia nas ideas de François Quesnay e Anne Robert Jacques Turgot para establecer a súa propia teoría, con diferenzas respecto á destes autores.
En 1766, o irmán máis novo de Henry Scott morreu en París e a xira de Smith como titor rematou pouco despois. Smith regresou á casa ese ano a Kirkcaldy, e dedicou gran parte da década seguinte a escribir a súa obra magna. Alí, fixo amizade con Henry Moyes, un mozo cego que mostrou unha aptitude precoz. Smith conseguiu o patrocinio de David Hume e Thomas Reid na educación do mozo. En maio de 1773, Smith foi elixido membro da Royal Society de Londres, e foi elixido membro do Literary Club en 1775. A riqueza das nacións publicouse en 1776 e foi un éxito instantáneo, esgotando a súa primeira edición en só seis meses.
En 1778, Smith foi nomeado director de aduana en Escocia e marchou a vivir coa súa nai (que morreu en 1784) a Panmure House no Canongate de Edimburgo. Cinco anos despois, como membro da Sociedade Filosófica de Edimburgo cando recibiu a súa carta real, converteuse automaticamente nun dos membros fundadores da Royal Society of Edinburgh. De 1787 a 1789 ocupou o posto de reitor honorífico da Universidade de Glasgow.
Smith morreu na á norte de Panmure House en Edimburgo o 17 de xullo de 1790 tras unha dolorosa enfermidade. O seu corpo foi enterrado no Canongate Kirkyard. No seu leito de morte, Smith mostrou o seu desagrado por non destacar máis.
Obra
miniatura|Inquiry into the nature and causes of the wealth of nations, 1922
Teoría dos sentimientos morais
A Teoría dos sentimientos morais de 1759 empeza pola exploración de todas as condutas humanas nas cales o egoísmo non parece xogar un papel determinante, como aseguraba Hobbes. O que se expón é o proceso de Simpatía (ou empatía), a través do cal un suxeito é quen de poñerse no lugar doutro, aínda cando non obteña beneficio disto. Búscase criticar á concepción Utilitarista, como aparece en Hume. O desenvolvemento da obra leva ao descubrimento do espectador imparcial, a voz interior que ditaría a propiedade ou impropiedade das accións. Este espectador imparcial pode asociarse ao concepto de supereu, de Sigmund Freud. Ao longo da obra, o autor explica a orixe e o funcionamiento dos sentimientos morais, o resentimento, a vinganza, a virtude, a admiración, a corrupción e a xustiza. O resultado é unha concepción dinámica e histórica dos sistemas morais, en oposición a visións máis estáticas como as impartidas polas relixións. En termos filosóficos, a natureza humana estaría deseñada para avanzar fins ou causas finais, que non necesariamente son coñecidos polos suxeitos, que se guían polas causas eficientes.
A riqueza das nacións
En 1776 Adam Smith escribiu a súa obra A investigación sobre a natureza e causas da riqueza das nacións (ou A riqueza das nacións), pola cal é considerado por moitos o pai da Economía Política. Esta obra representa o intento por diferenciar a economía política da ciencia política, a ética e a xurisprudencia. Un elemento fundamental para esta diferenciación foi a crítica ao mercantilismo, corrente heteroxénea que viña desesenvolvendo nocións económicas desde o século XV, máis vencellada aos imperios coloniais que á nacente revolución industrial.
Segundo a tese central de A riqueza das nacións, a clave do benestar social está no crecemento económico, que se potencia a través da división do traballo. A división do traballo, á súa vez, profundízase a medida que se amplía a extensión dos mercados e por ende a especialización. Unha particularidade da obra é a formulación de que, grazas á apelación ao egoísmo dos demais, lógrase o benestar xeral. Isto é interpretado moitas veces de xeito impreciso como que o egoísmo leva ao benestar xeral. Porén, pasaxes tanto desta obra como de Os sentimentos morais deixan claro que a empatía co egoísmo do outro e o recoñecemento das súas necesidades é a mellor forma de satisfacer as necesidades propias.
A obra inclúe unha filosofía da historia, onde a propensión a intercambiar exclusiva do home convértese no motor do desenvolvemento humano. Esta obra constitúe tamén unha guía para o deseño da política económica dun goberno. Os beneficios da man invisíbel do mercado só se obterán nunha sociedade ben gobernada.
Entre as súas achegas máis importantes cabe salientar tamén:
Influencia
A investigación sobre a natureza e causas da riqueza das nacións estivo suxeita a todo tipo de interpretacións. Entre elas as que máis destacan son:
Jeff Xavier
Jeffrey Nunes Xavier, nado o 7 de setembro de 1985 en Pawtucket (Rhode Island, Estados Unidos), é un ex-xogador profesional de baloncesto internacional caboverdiano. Cunha estatura de 1,86 metros xogaba na posición de escolta.
Traxectoria
Jeff Xavier graduouse no instituto St. Raphael Academy da súa cidade de natal, Pawtucket, en 2004, recibindo unha bolsa para xogar ao ano seguinte coa Universidade de Manhattan na NCAA. As súas boas actuacións nesa universidade fixéronlle chegar unha oferta da Universidade de Providence, á cal non rexeitou. Segundo o regulamento da competición o troco de universidade supón unha penalización dun ano sen xogar, tempo que se adicou a adestrar, para finalmente poder xogar dúas temporadas cos Providence Friars.
Finalizada a súa etapa universitaria recibiu unha oferta do "Orlando National Tournament", incorporándose despois á selección nacional de Cabo Verde, coa que disputou o torneo "African Championships in Libya", conseguindo ser finalmente máximo anotador do campionato con 27,2 puntos por encontro. Posteriormente sería contrato para xogar na Liga LEB polo Club Baloncesto Breogán de Lugo, onde na tempada 2009-2010 conseguiu media de 12,9 puntos, 1,9 rebotes e 1,5 asistencias por encontro.
O 28 de novembro de 2018, anunciouse a súa fichaxe polo Básquet Coruña para o resto da tempada 2018-19. Tras tempada e media na Coruña, Xavier anunciou a súa marcha do equipo laranxa. En 2020 Xaveir asina polo Cáceres Patrimonio de la Humanidad, onde permanece unha temporada. Ao ano seguinte segue xogando en LEB Ouro, esta vez para o Unicaja Banco Oviedo. Despois da finalización da temporada, o xogador anuncia a súa retirada do baloncesto profesional.
Chamosiños
O topónimo galego Chamosiños pode referirse a:
O Outeiro, Sabrexo, Vila de Cruces
O Outeiro é un lugar da parroquia de Sabrexo, no concello pontevedrés de Vila de Cruces, na comarca do Deza. Segundo o INE, en 2008 tiña 56 habitantes (26 homes e 30 mulleres), o que supón unha diminución de 13 habitantes con respecto ao ano 2000.
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, que é unha parte alta ou elevación do terreo.
Canes Venatici
Canes Venatici ou Lebreiros é unha pequena constelación do norte inserida por Johannes Hevelius no século XVII. O Can máis ó norte foi chamado Asterión, e nalgún tempo foi considerado unha constelación ou coma mínimo un asterismo. O Can máis ó sur foi chamado Chara.
Mitoloxía
Representan a Asterión e Chara, os dous cans sostidos polo Pastor (Boötes) mantendo o camiño das osas ó redor do polo norte. esquerda|450px|miniatura|Imaxe dos Cans de Caza.
.
Buckingham
miniatura|Old County Gaol, a antiga prisión do condado, agora museo Buckingham é unha vila do distrito de Aylesbury Vale, no norte do Buckinghamshire, Inglaterra. A súa poboación é de 13.200 (2007), historicamente foi a sede do condado pero en 1529, Alfredo o Grande moveu a capital para Aylesbury. Na vila ten a súa sede a única universidade privada do Reino Unido, a Universidade de Buckingham cunha maioría dos seus alumnos procedentes do estraxeiro.
Eleccións xerais de España de 1923
As eleccións xerais de España de 1923 foron convocadas para o 29 de abril de 1923 e celebradas baixo o sufraxio universal masculino.
Martín Gómez Rodríguez
Martín Gómez Rodríguez, nado en Rianxo en 1908 e finado no mesmo concello o 31 de agosto de 1975, foi un mestre e político galego.
Eleccións xerais de España de 1923
Foron as derradeiras eleccións a Cortes Xerais convocadas na Restauración borbónica e, polo tanto, dentro do sistema de quendas de partidos dinásticos implantado coa Constitución española de 1876, carta magna que sería suspendida en setembro dese mesmo ano polo golpe de Estado de Miguel Primo de Rivera. Quen ostentaba o cargo de presidente do Goberno ata a data das eleccións foi Manuel García Prieto.
As eleccións estiveron marcadas pola debilidade extrema do sistema político e a gran conflitividade social debido á guerra do Rif e os disturbios en Barcelona. O Partido Conservador estaba sumido nunha profunda crise de liderado desde o asasinato de Eduardo Dato, mentres o Partido Liberal presentábase moi dividido en diferentes faccións.
A maioría liberal permitiu que os principais líderes liberal-progresistas ocupasen as principais maxistraturas do Estado. Melquíades Álvarez foi nomeado presidente do Congreso dos Deputados e Álvaro de Figueroa Torres-Mendieta foi o presidente do Senado. O xefe do goberno foi Manuel García Prieto, elixido co apoio do Partido Liberal e do Partido Reformista.
Ambas cámaras foron disoltas pola ditadura de Primo de Rivera cinco meses despois, o 13 de setembro de 1923.
Resultados en Galicia
Galicia contaba en 1923 con 45 deputados repartidos do seguinte xeito:
A Coruña (14 deputados)
miniatura|150px|Juan Armada Losada.
Pontevedra (11 deputados)
miniatura|200px|[[Rafael Gasset Chinchilla.]]
Thomas Spencer Cobbold
Thomas Spencer Cobbold, nado o 26 de maio de 1828 en Ipswich, condado de Suffolk, Inglaterra, e finado o 20 de marzo de 1886 en Londres, foi un científico, médico e parasitólogo británico.
Traxectoria
Despois de graduarse en medicina na Universidade de Edimburgo en 1851, foi nomeado profesor de botánica no St Mary's Hospital de Londres (en 1857), e tamén de zooloxía e anatomía comparada no Hospital de Middlesex (en 1861). Foi elixido membro da Royal Society en xuño de 1864.
Desde 1868 traballou como lector de xeoloxía no Museo Británico até 1873, cando pasou a ser profesor de botánica no Royal Veterinary College (adscrito á Universidade de Londres), ocupando despois unha cátedra de helmintoloxía, que foi creada especialmente para el, nesa institución. Foi presidente do Quekett Microscopical Club (unha sociedade erudita para a promoción da microscopía), de 1879 a 1880. Morreu en Londres o 20 de marzo de 1886.
O seu tema primordial foi a helmintoloxía, particularmente o estudo dos vermes parasitos do home e dos animais e, como médico, gañou unha gran reputación no diagnóstico de casos que dependían da presenza de tales organismos.
Obras
Entre os seus numerosos escritos cómpre destacar:
Abreviatura
A abreviatura Cobbold emprégase para recoñecer a como autoridade na descrición e taxonomía en zooloxía.
Pottoka
miniatura|250px|right|Pottokas na [[Xareta, muga navarro-francesa.]] miniatura|250px|Grupo de Pottokas en [[Hondarribia, Guipúscoa.]] Pottoka, do éuscaro cabalo pequeno, é o nome co que se coñece a unha raza de cabalo de pequena envergadura ou poni, que habitaron dende a antigüidade os territorios montañosos da Cordilleira Cantábrica e os Pireneos occidentais en ambas vertentes.
Historia
Xa en covas prehistóricas, como as de Santimamiñe en Biscaia ou Ekain en Guipúscoa, aparecen representados os primeiros équidos dos que se ten constancia.
Características
Es un poni de boa conformación xeral cunha alzada media de 1,25m nas femias e 1,23m nos machos. O perfil da cabeza varía do recto ó subcóncavo, sendo en xeral unha cabeza harmónica, piramidal e proporcionada. A cara é recta, cunhas guedellas características. As capas poden ser negra ou castaña moi escura. Os pottokas de pura raza son de capa totalmente negra, xa que as manchas son síntomas de mestizaxe. Son animais ós que se pode definir como équidos resistentes, rápidos, rústicos, fortes, dóciles e aptos para a caza, a monta, paseos e saltos de obstáculos. Foron precisamente estas últimas funcións, as que están axudando a que esta raza non desapareza, a pesar de encontrarse en perigo de extinción.
Pottoka como animal de traballo
miniatura|dereita|300px|Un Pottoka en [[Zestoa, Guipúscoa, a comezos do século XX.]] No pasado foron empregados como tractores dos vagóns nas minas, para os labores de labranza e tiro nos casaríos, limpeza de montes e como subministración de carne en carnicerías.
As deputacións de Biscaia e Guipúscoa dispoñen de dous centros de cría e multiplicación desta raza. No País Vasco francés (Lapurdi, Zuberoa e Baixa Navarra) está máis estendida a súa crianza, e en Navarra agora estase empezando a traballar a nivel particular para recuperala e promocionala.
Saliva no control de drogas
A saliva pertence ao grupo das chamadas mostras alternativas na detección de diversos fármacos e drogas, xunto co pelo, suor e unllas, converténdose a súa análise nunha técnica de grande utilidade nos últimos 20 anos. Unha denominación máis correcta é a de fluído oral, termo que inclúe a saliva e outras secrecións da cavidade oral.
Que é a saliva?
A saliva é un ultra filtrado do fluído intersticial, do que un 99% é auga e o 1% restante son ións cloruro, bicarbonato, fosfato e proteínas.
No caso dos seres humanos a saliva presenta un pH en torno 5,8 - 7, aínda que a estimulación da secreción aumenta a proporción de ións bicarbonato, o que sobe o pH ata un valor de 8.
A secreción normal de saliva oscila entre 800 e 1500 mL, cunha media de 1000mL ao día. Estas cantidades veranse incrementadas ou diminuídas por numerosos factores: alimentos, axentes físicos (calor), químicos (sabores acedos ou salgados), farmacolóxicos (colinérxicos ou anticolinérxicos), e psicolóxicos (visión ou imaxinación de alimentos, sensacións agradábeis ou desagradábeis coma ansiedade e estrés).
Factores condicionantes do paso das substancias á saliva
O paso de substancias dende o sangue á saliva esixe a aquelas atravesar, polo menos, 5 barreiras celulares, o que lles impón unhas condicións de tamaño (peso molecular), e hidro/lipo-solubilidade bastante rigorosas. A hidro e liposolubilidade dependen do grao de ionización e este, a súa vez, do pH do medio.
Como consecuencia de todo iso, a excreción de substancias pola saliva, en relación coa fracción libre das mesmas (non da unida a proteínas) no sangue, varía moito dunhas a outras.
En condicións normais, a relación saliva/plasma é menor que 1 para un composto acedo (por exemplo o fenobarbital), igual a 1 para as neutras ou acedas e básicas febles (por exemplo o etanol) e maior que 1 para substancias básicas (por exemplo anfetamina ou codeína).
O pH da saliva varía dependendo do grao de estimulación do fluxo salivar. A saliva non estimulada é xeralmente mais aceda (pH 5-7) que o plasma, pero a medida que aumenta o fluxo de saliva, os mecanismos de transporte no conduto salival chegan a ser moito máis activos producindo dióxido de carbono, o cal rapidamente se converte en bicarbonato, ocasionando un incremento de pH ata un 7-8. Para moitas bases febles o grao de ionización (e por tanto o seu grao de concentración en saliva) estará máis elevado dependendo do nivel de pH. Polo conseguinte, é importante recoller saliva non estimulada para realizar análises cuantitativas.
Detección de drogas na saliva
A partir da década dos 90 do século pasado, debido a certos avances metodolóxicos que até o momento limitaban a súa utilización, comézase a desenvolver a análise de fármacos en matrices non convencionais ou alternativas como contraposición ás xa utilizadas (sangue e ouriños).
Unha destas matrices constitúea a saliva e é utilizada na investigación biolóxica do consumo de substancias. Ditos controis analíticos son realizados para verificar o consumo de drogas de abuso e son unha ferramenta utilizada tanto en contextos asistenciais como médico-legais.
Técnicas utilizadas
A abordaxe da saliva como mostra para a detección de drogas foi posíbel grazas ao desenvolvemento de técnicas de inmunoensaio. Porén, foi preciso incorporar o concepto das concentracións de corte (concentración por enriba da cal se considera que a análise é positiva), que se utilizan como criterio de positividade para informar sobre os resultados analíticos.
As técnicas analíticas deben demostrar, en concentracións próximas á concentración de corte, que teñen unha sensibilidade (mínima cantidade de substancia detectábel nunha matriz biolóxica) e especificidade [capacidade de distinguir non só a substancia obxecto de estudo respecto a outras non relacionadas presentes na matriz biolóxica, senón tamén respecto a substancias estruturalmente relacionadas e que poden non ser drogas de abuso (por exemplo, a morfina fronte a codeína)] axeitadas.
Os conceptos de sensibilidade e especificidade de cada técnica analítica levan parello que os laboratorios realicen unha determinada porcentaxe de erros. Historicamente a tendencia foi que as técnicas de inmunoensaio sexan o suficientemente sensíbeis como para minimizar os resultados falsamente negativos (cando non se detecta unha droga de abuso estando esta presente na saliva), mentres que é aconsellábel, nalgúns casos é un requisito, que os resultados positivos sexan confirmados por unha técnica analítica cunha elevada especificidade (por exemplo, cromatografía de gases seguida a espectrometría de masas) para minimizar os resultados falsamente positivos (informe de resultado positivo para unha droga estando esta ausente no fluído biolóxico).
Desvantaxes
En conclusión, a concentración dunha droga na saliva dependerá do tipo de saliva, da súa procedencia, do pH, do fluxo salivar, de se este foi estimulado e da unión a proteínas plasmáticas.
Principais aplicacións
O emprego do fluído oral para detectar substancias químicas ten unha gran cantidade de aplicacións, entre as que destacan:
Lavadoiro
miniatura|250px|Antigo lavadoiro.
Un lavadoiro é un lugar destinado ao lavado da roupa.
Antigamente, o lavadoiro era o lugar dentro ou fóra do fogar no que se lavaba a roupa á man sobre unha táboa ou pedra lisa que tamén recibía este nome, moitas veces no mesmo río ou regueiro.
Cos anos, e especialmente en Galicia, os lavadoiros, que adoitaban ser públicos e de uso colectivo, convertéronse nunha construción popular preto das fontes á que as veciñas do lugar acudían a lavar a roupa no que constituía unha actividade de socialización. Estes lavadoiros públicos consistían nunha canle que traía a auga a un ou varios depósitos de granito ou formigón. Ós lados destes depósitos había lousas inclinadas para lavar á man sobre elas. A miúdo contan cunha cuberta sostida por catro ou seis piares de pedra ou obra a xeito de alpendre. As cubertas adoitan ser a catro augas con dúas tesoiras de madeira.
O número de lavadoiros medrou nas aldeas especialmente no século XX, antes da chegada da lavadora individual.
Unha veciña do Grove, usuaria durante toda a súa vida dun destes lavadoiros tradicionais, relatou o labor de lavar a roupa á man, que foi resumido así:
Nun fogar moderno, un lavadoiro está equipado cunha lavadora e unha secadora automáticas, e a miúdo un lavabo grande para lavar á man os artigos delicados, así como unha táboa de pasar o ferro. Moitas veces o lavadoiro áchase no soto das vivendas, mais en moitas casas modernas pódese atopar no piso terreo preto da cociña ou no sobrado preto dos cuartos.
Teoría da representación
A teoría da representación é unha rama das matemáticas que estudas as estruturas alxébricas abstractas representando os seus elementos como transformación lineares de espazos vectoriais e estuda os módulos sobre esas estruturas. En esencia, unha representación converte un obxecto alxébrico abstracto nun ente máis concreto describindo os seus elementos mediante matrices e as súas operacións en termos de suma e produto de matrices. Os obxectos alxébricos que poden ter estas descricións inclúen os grupos, as álxebras asociativas e a álxebra de Lie. O primeiro e máis destacado destes obxectos é a teoría de representación de grupo, na que os elementos dun grupo se representan mediante matrices invertibles de xeito que a operación do grupo é a multiplicación de matrices.
A teoría da representación aparece en varios campos das matemáticas por dúas razóns. Primeiro, as aplicacións da teoría son variadas: Ademais do seu impacto na álxebra a teoría da representación:
En segundo lugar, hai diferentes aproximacións á teoría da representación. Os mesmos obxectos poden estudarse empregando métodos da xeometría alxébrica, a teoría de módulos, a teoría de módulos analítica, a xeometría diferencial, a teoría dos operadores, a combinatoria alxébrica e a topoloxía.
O éxito da teoría da representación deu lugar a numerosas xeneralizacións. Unha das máis xerais é a teoría das categorías Os obxectos alxébricos sobre os que se aplica a teoría poden ser vistos como tipos particulares de categoría e as representacións como funtores da categoría dos obxectos á categoría dos espazos vectoriais. Isto apunta a dúas xeneralizacións obvias: primeiro, os obxectos alxébricos poden substituírse por categorías máis xerais; segundo, a categoría obxectivo dos espazos vectoriais pode substituírse por outras categorías máis coñecidas.
Definicións e conceptos
Sexa V un espazo vectorial sobre un corpo K. Por exemplo, supóñase que V é Rn ou Cn, espazo n-dimensional estándar de vectores columna sobre os números reais ou os complexos respectivamente. Neste caso, a idea da teoría da representación é facer álxebra abstracta empregando matrices n×n de números reais ou complexos.
Hai tres principais tipos de obxectos alxébricos para os que pode facerse isto: grupos, álxebras asociativas e álxebras de Lie. Se substituímos a multiplicación de matrices polo conmutador de matrices MN − NM, entón as matrices n×n convértese nunha álxebra de Lie, pasando á teoría de representación de álxebras de Lie.
Isto xeneralízase para calquera corpo K e calquera espazo vectorial V sobre F con aplicacións lineares substituíndo as matrices e a composición substituíndo á multiplicación de matrices: hai un grupo GL(V,F) de automorfismos de V, unha álxebra asociativa EndF(V) de todos os endomorfismos de V e a álxebra de Lie correspondente gl(V,F).
Asikkala
Asikkala é un municipio de Finlandia situada na rexión de Päijänne Tavastia. En 2018 a súa poboación era de 8 222 habitantes. A superficie do termo municipal é de 755,55 km2, dos cales 192,25 km2 son auga. O concello ten unha densidade de poboación de 14,60 hab./km².
Limita cos concellos de Heinola, Hollola, Lahti, Padasjoki, Sysmä e Hämeenlinna, este último na rexió veciña de Tavastia Propia.
O concello é unilingüe en finés.
USA Perpignan
dereita|miniatura|240px|Seareiros da USAP A Union Sportive des Arlequins Perpignanais (en francés) ou Unió Esportiva Arlequins de Perpinyà (en catalán), comunmente denominada como USAP en ambas linguas, é un equipo franco-catalán de rugby da cidade de Perpiñán, na comarca dos Pireneos Orientais. Na actualidade compite no Top 14, a máxima categoría do rugby francés.
Pioneer 2
Características
Pioneer 2 foi lanzada o 8 de novembro de 1958 mediante un foguete Thor-Able desde a base espacial de Cabo Cañaveral cara a Lúa, pero a terceira fase do foguete non chegou a acenderse e a sonda acadou unha altura máxima de 1550 km antes de volver a caer á Terra e desintegrarse na atmosfera.
USA Perpignan
Os comezos
O rugby chegou a Perpiñán en 1889, baixo o nome de Union Sportive du Lycée. O primeiro club civil, o Stade Roussillonnais foi fundado pouco despois, mais desaparece en 1902 para deixar paso aos que serían o comezo da USAP, ’Association Sportive Perpignanaise (ASP). Este equipo xogará coas cores vermello e ouro, cores da bandeira de Cataluña. En 1909, a ASP absorbe ao Perpignan Sportif, un club que foi fundado uns anos antes. En 1911, chega o primeiro título nacional, o da segunda división contra o equipo de Dole. Un ano despois prodúcese unha escisión dentro do club, así se crea o Stade Olympique Perpignanais (SOP). Este contratempo non impide á ASP facer boas tempadas na liga francesa de rugby, cunha semifinal en 1913 e sobre todo un título ao ano seguinte contra o Tarbes. A transformación que deu a vitoria ao equipo de Perpiñán a poucos instantes do final do partido xorede dun xove de 18 anos, chamado Aimé Giral, que morrerá na fronte durante a primeira guerra mundial, uns meses despois do falecemento, o club a xeito de homenaxe dálle o seu nome ao seu estadio, e se mantén na actualidade.
Pioneer 2
Características
A orixe da Pioneer 2, xunto coas súas irmás Pioneer 0 e Pioneer 1, está na aprobación en 1958 por parte dos Estados Unidos do primeiro plan para exploración lunar que deu lugar a cinco proxectos da Advanced Research Project Agency: tres xestionados pola USAF e dous polo Exército. O proxecto das Pioner luares foi transferido á NASA moi pouco despois da creación da axencia aeroespacial e a Pioneer 2 foi lanzada cara a Lúa tan só uns días despois da súa fundación.
USA Perpignan
Os comezos
Por outro lado, o SOP, proclamouse campión de Francia na segunda división en 1913 (contra a AS Française 14-8).
A primeira idade de Ouro
A guerra interrompeu o desenvolvemento do club. En 1919, os dous clubs da cidade fusionáronse creando así a Union Sportive Perpignanaise (USP). O novo club adopta, as cores azul celeste para a camisola, o branco para os pantalóns e o vermello e amarelo nas medias. O motivo deste troco foi coma unha homenaxe aos xogadores mortos do club durante a guerra de 1914-1918, adoptando a cor azul dos uniformes franceses na guerra.
Iníciase unha época de éxito para o club de Perpiñán, que se consolidará como un dos máis importantes do campionato francés. O seu mellor ano foi 1921: os catro equipos que foron campións eran do Languedoc e os equipos I e II foron campións de Francia. Gañou o seu segundo campionato absoluto de Francia ante o Stade Toulousain en Béziers.
Pioneer 2
Nave espacial
A estrutura da nave, de fibra de vidro, tiña forma de dous conos truncados unidos pola base mediante un cilindro baixo, cun conxunto de oito pequenos foguetes e unha antena dipolo nun dos extremos e un foguete de 13,3 kN de pulo no outro extremo, baseado no mísil aire-aire Falcon. Este último foguete tiña como misión frear a sonda ao seu paso pola Lúa para entrar na súa órbita. A nave tiña pintado un patrón de bandas brancas e escuras para como control térmico pasivo e a alimentación eléctrica era proporcionada por un conxunto de baterías de níquel-cadmio para a ignición dos foguetes, de prata para a cámara e de mercurio para o resto de sistemas. As transmisións terían lugar na frecuencia de 108,06 MHz para telemetría e medicións Doppler e a recepción de ordes desde a Terra faríase na frecuencia de 115 MHz. A nave estabilizaríase mediante xiro a 1,8 revolucións por segundo. En total, a sonda tiña unha altura de 76 cm, un diámetro de 72,5 cm e un peso de 39,5 kg.
Instrumentos científicos
A nave contaba coa seguinte instrumentación científica, totalizando 15,6 kg de masa:
USA Perpignan
A primeira idade de Ouro
A USP disputou tres finais consecutivas (1924, 1925 e 1926), gañando a segunda contra a AS Carcassonne, e perdendo as outras dúas contra o seu grande rival occitano, o Stade Toulousain que durante aquela época, con 3 títulos era o dominador do rugby francés.
Durante aqueles anos, existía un segundo club de rugby en Perpiñán, o Club des Arlequins Perpignanais. O seu nome débese a que o club era moi pobre nos seus inicios, e decotío os xogadores, propietarios das súas camisolas, non as podían substituír cando estaban rotas e as arranxaban con anacos de tecido que non sempre eran da cor desexada, e de aí un parecido co vestido dun arlequín.
Da fusión USP-Arlequins ao penúltimo título
O 5 de maio de 1933, os dirixentes dos dous clubs deciden fusionarse. É así como nace a Union Sportive Arlequins Perpignan. En 1940, o nome é modificado, denominándose Union des Sports Athlétiques Perpignanais.
A USAP, que sería como se denominaría e se coñece na actualidade, disputa dúas novas finais, unha que perdeu en 1935, e outra que en cambio si gañou en 1938, estas dúas finais foron contra Biarritz. Un quinto título conclúe a etapa dourada da USAP, unha liga gañada contra o Bayona en 1944.
Porén, o Rosellón foi un lugar elixido para disputar partidos de rugby XIII, dende o final da Guerra. Este deporte, prohibido polo Réxime de Vichy, renaceu e atraeu ao cadro de xogadores da USAP. Dez campións de Francia de 1944 pasaron así a ser profesionais do rugby XIII.
A pesar de todo, a USAP reconstrúese e chega dúas veces máis ás finais. En 1952 foi derrotada polo FC Lourdes, que comezaba o seu período de dominación do rugby francés. Na segunda final, disputada en 1955 obtén o sexto título de liga, e terían que pasar 54 anos para que os seareiros da USAP disfruten do campionato de liga.
A época contemporánea
O USAP disputa regularmente a Heineken Cup. Logo dunha experiencia na tempada 1998-99, o club participa sistematicamente dende o ano 2001, a destacar a final perdida no 2003 contra o Stade Toulousain.
Saïsset marcha do club logo da derrota na final do campionato de 2004, e é substituído por Philippe Boher e Philippe Ducousso, que levan á USAP ata a semifinal do campionato contra Biarritz na tempada 2005-06 (perdendo por 9 a 12). En maio de 2006, Ducousso cede a súa praza a Franck Azéma.
En 2002 a USAP firmou un convenio de colaboración co Barcelona Universitari Club (BUC), a partir do cal o equipo de Barcelona pasouse a denominar USAP-Barcelona, este club estivo 2 tempadas en División de Honra, e na actualidade o club encóntrase en División de Honra B.
O 6 de xuño de 2009, no Stade de France de París, a USAP volveu a alzar o escudo de Brennus logo de gañar a súa sétima liga, desta vez contra a ASM Clermont Auvergne, por 22 a 13. Nun estadio cheo e miles de seareiros cataláns nas bancadas, o equipo de Jacques Brunel rompeu a seca de títulos do club, cunha magnífica segunda parte. A USAP, que quedara primeira durante a fase regular, xogaba a súa 15a final da liga nos máis de cen anos de historia que ten, das cales só gañara seis.
Na tempada seguinte, a 2009-10, o equipo volveu a acadar a final, novamente contra a ASM Clermont Auvergne, que desta vez foi o gañador.
Catalanismo
O catalanismo da USAP queda patente na simboloxía, cancións, peñas etc do club. Mantén unha forte relación co Fútbol Club Barcelona, con TV3 -patrocinador-, e ten un equipo filial en Barcelona (BUC-USAP-Barcelona), xogando na División de Honra B de rugby. A canción máis popular entre os seus seareiros é L'Estaca, de Lluís Llach, cantada a modo de himno.
Sabrexo, Sabrexo, Vila de Cruces
Sabrexo é un lugar da parroquia de Sabrexo, no concello pontevedrés de Vila de Cruces, na comarca do Deza. Segundo o INE, en 2008 tiña 50 habitantes (23 homes e 27 mulleres), o que supón unha diminución de 1 habitante con respecto ao ano 2000.
Cordelia Fine
Cordelia Fine, nada en Toronto en 1975, é unha filósofa, psicóloga e escritora británica e canadense de nacemento. É profesora de historia e filosofía da ciencia na Universidade de Melbourne, Australia. Fine escribiu tres libros de divulgación científica sobre os temas da cognición social, neurociencia e os mitos populares da diferenciación de sexos.
O seu libro Testosterone Rex gañou o Premio Royal Society Science Book de 2017. Foi autora de diversos capítulos académicos e numerosas publicacións.
Fine é recoñecida por cuñar o termo 'neurosexismo'.
Club Sportif Bourgoin-Jallieu
O Club Sportif Bourgoin-Jallieu Rugby, ou CS Bourgoin-Jallieu, é un club de rugby francés da vila homónima, que compite na Fédérale 1, a terceira categoría do rugby francés. A súa mellor tempada foi a 1996/97, na que foi subcampión do Top 14 e campión da Challenge Cup. O club está ausente da máxima categoría do rugby francés dende a tempada 2010/11.
Historia
O club foi fundado en 1906 co nome de Club Sportif Bergusien; bergusiens é o antropónimo de Bourgoin. Durante o período de entreguerras, o club xogará na segunda división do rugby francés (nomeada Honneur, Excellence A ou Deuxième Division segundo a época). A partir de 1949, o CSBJ vai manterse sistematicamente na segunda división. En 1956 troca o seu nome polo nome actual de Club Sportif Bourgoin-Jallieu.
En 1965, o Bourgoin acada o seu primeiro título de importancia, o Campionato d'Excellence ao derrotar por 14-6 ao Beaumont-de-Lomagne na final de Aviñón, coseguindo competir por primeira vez na primeira división (chamada Nationale). Os 12 anos seguintes o club estará descendendo e ascendendo de categoría: descende en 1968, ascende en 1971, descende novamente en 1972, ascende novamente en 1973 e un novo descenso chega en 1979. Logo do último ascenso en 1981, o club non volve descender.
Grazas ás boas xeracións de xoves deportistas, o CSBJ conseguiu xeralmente boas clasificacións no campionato, mais sen gañalo en ningunha ocasión. Logo dunha primeira semifinal de campionato en 1995, perdida fronte ao Stade Toulousain, o equipo de Bourgoin-Jallieu chega á final en 1997, que perderá fronte ao Tolosa. Aquel ano será o mellor momento do club, xa que se alzará como campión da European Challenge Cup,a «segunda» competición de rugby de Europa, gañando ao Castres. Ese mesmo ano tamén xogou a final do Challenge Yves du Manoir. En 1999, o club xogou novamente unha final do Yves du Manoir perdéndoa contra o Stade Français. Durante os seguintes anos, o CSBJ xogou dúas semifinais máis desta competición en 2004 e en 2005.
Top 14
Bourgoin disputou unha final da liga francesa en 1997. Tamén disputou as semifinais en 1995, 1999, 2004 e 2005.
Challenge Cup
Bourgoin disputou tres finais da segunda competición continental, gañando unha delas en 1997 e perdendo as outras dúas.
El hombre de las mil caras
El hombre de las mil caras é un filme español de 2016 dirixido por Alberto Rodríguez. Está baseado no libro de non ficción Paesa, el espía de las mil caras escrito por Manuel Cerdán. O filme está protagonizado por Eduard Fernández no papel de Francisco Paesa, un exaxente do Centro Nacional de Intelixencia que simulou a súa propia morte logo dun escándalo de corrupción política. O filme estreouse na 64ª edición do Festival Internacional de Cinema de Donostia, onde conseguiu a Cuncha de Prata ó mellor actor para Eduard Fernández. Tamén foi proxectado no Festival de Cinema de Londres de 2016.
CD Universidad de Sevilla
O CD Universidad de Sevilla é un club deportivo de Sevilla que se dedica ó rugby. O equipo ten participado durante 9 tempadas na División de Honra, a última delas en 2004-05, acadando un subcampionato de Liga na edición 2000-01. Actualmente milita en divisións rexionais andaluzas. É un dos equipos históricos do rugby sevillano, xunto a CR Ciencias e CAR.
Historia
Foi fundado en 1968 co nome de Medicina Club de Rugby, sendo así un dos clubs mais antigos do rugby andaluz. Pasou en 1985 a chamarse Universitario de Sevilla Club de Rugby, nome co cal acadou varios campionatos universitarios, e despois de 1992, intégrase na estrutura do Club Deportivo Universidad de Sevilla.
Na tempada 1993-94 o Univ.Sevilla compite por vez primeira na División de Honra do rugby nacional, e remata na última posición da táboa, polo cal descende. Non obstante, na tempada 1996-97 estivo de volta na máxima categoría, e nesa ocasión logrou a permanencia cun 8º posto final. O club permaneceu 3 anos na Liga ata que descendeu de novo, pero só por un ano. Na tempada 2000-01 o Univ.Sevilla volveu á División de Honra, e no seu primeiro ano de volta na elite acadou o subcampionato nacional de liga, a mellor participación na súa historia. Nas vindeiras edicións da liga o equipo rematou tres veces sexto e na tempada 2004-05 noveno, o que lle valeu o descenso.
En 2006 rematou a colaboración coa Universidade de Sevilla, o club cedeu os seus dereitos deportivos ó CD Rugby Mairena, tamén de Sevilla, que se fusionou co Universitario de Sevilla para crear o Club de Rugby Unión Aljarafe Sevilla (nome actual do equipo). Como herdeiro directo da estrutura do CD Universidad de Sevilla, no CRU Aljarafe Sevilla traballan tódolos vellos socios e colaboradores do equipo. Ese club ten un acordo de colaboración co Club Amigos del Rugby para participar xuntos cun só equipo en categorías nacionais, co nome dun patrocinador. Este equipo é o Helvetia Rugby que compite na División de Honra B.
Trala cesión de tódolos seus dereitos deportivos, na actualidade o CD Universidad de Sevilla tan só ten un equipo competindo en categorías rexionais andaluzas.
Gran Premio de Portugal de 1995
O Gran Premio de Portugal de 1995 (oficialmente o XXIV Gran Premio de Portugal) foi unha carreira de motor de Fórmula Un celebrada o 24 de setembro de 1995 no Autódromo do Estoril, Estoril, Portugal. Era a décimo terceira carreira da tempada de Fórmula Un. A carreira de 71 voltas foi a primeira vitoria na Fórmula Un para David Coulthard do equipo Williams logo de comezar desde a pole position. Michael Schumacher foi segundo no Benetton, con Damon Hill terceiro no último Williams. Logo de varios incidentes controvertidos que involucraran anteriormente a Schumacher e Hill na tempada de 1995, incluíndo colisións en Silverstone, Spa e Monza (as últimas dúas viron enfrontamentos entre os dous pilotos respectivamente no podio e na pista), Schumacher e Hill estreitáronse a man no podio logo desta carreira.
Antecedentes
Para optimizar as súas posibilidades de gañar no Autódromo do Estoril, Williams trouxo un chasis mellorado á carreira, unha especificación "B" do seu auto FW17. O chasis actualizado usouse durante o resto da tempada.
Carreira
Cando a carreira comezou desde a súa grella de saída, Ukyo Katayama que se clasificou no 16º posto moveuse á trazada de Luca Badoer, cuxo Minardi comezou no 18º posto. O contacto causou que o Tyrrell de Katayama saíse polo aire e trompease varias veces boca abaixo ao longo da recta principal. Katayama foi sacado do automóbil e hospitalizado durante dous días co que logo se diagnosticou como un pescozo tenso e moretóns polo accidente.
Escola de Vela Tradicional da Illa de Arousa
A Escola de Navegación Tradicional "Dorna" da Illa de Arousa é unha asociación adscrita á Federación Galega pola Cultura Marítima e Fluvial (FGCMF). Foi inaugurada oficialmente o 15 de xuño de 2001.
Esta escola realiza cursos de navegación en dorna a vela na praia do Bao, xusto ó pasa-la ponte da Illa de Arousa. O seu obxectivo é que a cultura da navegación tradicional galega non se extinga, e que quede como unha experiencia de lecer. Os cursos desenvólvense no verán, dende finais de maio ata mediados de setembro, e constan de clases teóricas de tecnoloxía da vela, partes da embarcación e o seu aparellamento, e máis clases prácticas a bordo de dornas a vela.
Entre as súas actividades tamén inclúe a navegación noutras embarcacións tradicionais como a lancha xeiteira ou a buceta.
Inician a tempada cada ano o 17 de maio coa Travesía das Letras Galegas, vinculando a honra do escritor homenaxeado coa cultura tradicional do mar. Nese día bótanse as novas dornas. A Escola dispón de tres embarcacións de nova construción: unha buceta ("Laranha"), unha dorna de tope ("Peça de Rabo"), e unha dorna polbeira. Tamén ten oito dornas polbeiras restauradas, así como unha lancha de relinga ("Nova Marina", cedida pola Xunta de Galicia) e 22 dornas polbeiras cedidas por particulares.
Ton muscular
Segundo Soledad Ballesteros Jiménez, o ton muscular é unha función dos músculos estriados pola que se mantén de forma permanente en tensión, co gasto mínimo de enerxía e sen apenas ocasionar fatiga ó corpo (1982).
Evolución do ton muscular
O control da postura corporal depende do axuste do ton muscular nun gran número de músculos en resposta ó feedback propioceptivo e visual.
O ton muscular do neonato caracterízase polo reflexo tónico asimétrico co pescozo, que se activa como resultado do xiro da cabeza a un dos lados. A medida que a cabeza xira, estiraranse a perna e o brazo do mesmo lado, mentres que se encollen as extremidades do lado oposto. O reflexo debería estar inhibido ós seis meses de idade.
Alteracións do ton muscular
O ton muscular está controlado pola medula espiñal, a través dos fusos musculares. Estes conteñen neuronas sensitivas que se activan cando se produce un estiramento do músculo, que manda unha resposta ás fibras musculares que están dentro do fuso. Estas fibras están activas incluso cando o músculo está en repouso, enviando constantemente un sinal de activación ó músculo. Así pois, podemos distinguir dous tipos de alteración do ton muscular:
Lolium
Lolium é un xénero botánico pertencente á familia das gramíneas (Poaceae, Gramineae) está constituído por 8 especies euroasiáticas.