cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
SWIFT
Estándares
SWIFT deveu o estándar para a industria en sintaxe de mensaxes financeiras. Mensaxes formatadas segundo os estándares de SWIFT poden ser lidas e procesadas por moitos dos máis coñecidos sistemas de procesamento, independentemente de que a mensaxe viaxe ou non a través da rede de SWIFT. SWIFT coopera con organizacións internacionais para definir estándares para formato de mensaxe e contido. SWIFT é tamén autoridade de rexistro (RA) para os seguintes estándares ISO:
Centros de operacións
A rede de mensaxería segura de SWIFT funciona con tres centros de datos, un nos Estados Unidos, un nos Países Baixos e un na Suíza. Este centros comparten información practicamente en tempo-real. En caso de fallo nun dos centros de datos calquera dos outros é capaz de manexar o tráfico de toda a rede. SWIFT utiliza cables de comunicacións submarinos para transmitir os seus datos.
SWIFT abriu o seu terceiro centro de datos na Suíza en 2009. No mesmo ano SWIFT presentou unha nova arquitectura distribuída con dúas zonas de mensaxería: europea e transatlántica, desta forma os datos dos membros europeos de SWIFT xa non se replican no centro de datos dos EUA. As mensaxes da zona europea almacénanse nos Países Baixos e nunha parte do centro operativo da Suíza; as mensaxes da zona transatlántica almacénanse nos Estados Unidos e nunha parte do centro operativo da Suíza separado das mensaxes da zona europea. Os países de fóra de Europa almacenaban por defecto na zona transatlántica pero podían escoller gardar as súas mensaxes na zona europea.
Rede SWIFTNet
SWIFT mudou á súa actual infraestrutura de rede IP, coñecida como SWIFTNet, de 2001 a 2005, substituíndo por completo á infraestrutura X.25 previa. O proceso implicou o desenvolvemento de novos protocolos que faciliten o envío eficiente de mensaxes, utilizando estándares de mensaxes xa existentes e tamén novos. A tecnoloxía escollida para desenvolver os protocolos foi XML, que agora proporciona un envoltorio para todas as mensaxes antigas ou actuais. Os protocolos de comunicación poden dividirse en:
InterAct
FileAct
Browse
Arquitectura
SWIFT proporciona un mecanismo centralizado de almacenamento e reenvío con algunha xestión de operacións. Para que o banco A mande unha mensaxe para o banco B cunha copia ou autorización á institución C, dálle formato á mensaxe segundo o estándar e envíao de forma segura a SWIFT. SWIFT garante a súa entrega segura e fiábel a B após a correspondente acción de C. As garantías de SWIFT baséanse principalmente nunha elevada redundancia de hardware, software e persoal.
SWIFTNet Phase 2
Durante 2007 e 2008, toda a rede de SWIFT migrou a súa infraestrutura a un novo protocolo chamado SWIFTNet Phase 2. A principal diferenza entre Phase 2 e a anterior configuración é que Phase 2 require que os bancos que se conectan á rede usen Relationship Management Application (RMA) en vez do anterior sistema de bilateral key exchange (BKE). Segundo a base de datos de información pública de SWIFT sobre o tema, o software RMA debería ser máis seguro e máis fácil de manter actualizado; con todo, pasar ao sistema RMA significou que milleiros de bancos ao redor do mundo tiveron que actualizar os seus sistemas de pagos internacionais para cumprir os novos estándares. RMA substituíu por completo a BKE o 1 de xaneiro de 2009.
Produtos e interfaces
SWIFT ten varios significados no mundo financeiro:
Ademais do anterior, SWIFT proporciona solucións de chave na man para membros, que consisten en clientes linkage para facilitar a conectividade á rede de SWIFT e "terminais con computadores" (CBT, computer based terminals) que os membros usan para xestionar a entrega e recepción das súas mensaxes. Algunhas das interfaces máis coñecidas e CBT ofrecidos aos seus membros son:
Hai catro áreas chave que lle corresponden a SWIFT dentro do mercado financeiro: títulos valor, tesouraría e derivados, servizos comerciais e pagos e xestión de efectivo.
Xestión de efectivo
Servizos comerciais
SWIFTREF
Swift Ref, a utilidade de datos de referencia de pago global, é o servizo de datos de referencia único de SWIFT. Swift Ref obtén os datos directamente das fontes dos datos, incluíndo bancos centrais, emisores de código e bancos, facilitando a emisores e fontes manter os datos de forma regular e meticulosa. SWIFTRef continuamente valida e cruza datos de diferentes conxuntos de datos.
SWIFTNet Mail
SWIFT ofrece un servizo de mensaxería seguro entre persoas, SWIFTNet Mail, que comezou a funcionar o 16 de maio de 2007. A clientela de SWIFT pode configurar a súa infraestrutura de correo electrónico para que as mensaxes pasen a través da fiábel rede de alta seguridade de SWIFT, en troques de facelo a través da internet aberta.. SWIFTNet Mail está deseñado para a transferencia segura de documentos empresariais sensíbeis, como facturas, contratos e autorizados bancarios, co obxectivo de substituír aos actuais faxes e servizos de mensaxería, así como a transmisión de datos sensíbeis a través da internet aberta. Sete institucións financeiras, incluíndo HSBC, FirstRand Bank, Clearstream, DnB NOR, Nedbank, e Standard Bank de Suráfrica e a propia SWIFT dirixen o servizo.
Programa de Seguimento do Financiamento do Terrorismo
Unha serie de artigos publicados o 23 de xuño de 2006 no The New York Times, o The Wall Street Journal, e o Los Angeles Times revelaron un programa, chamado Programa de Seguimento do Financiamento Terrorista, que o Departamento do Tesouro dos EUA, a Axencia Central de Intelixencia (CIA) e outras axencias gobernamentais dos EUA iniciaron após os Atentados do 11 de setembro para acceder á base de datos de transaccións de SWIFT.
Despois da publicación dos artigos, SWIFT rapidamente viuse baixo presión por comprometer datos persoais dos seus clientes ao permitir a gobernos acceder a información persoal sensíbel. En setembro de 2006 o goberno belga declarou que os acordos de SWIFT coas autoridades gobernamentais estadounidenses eran unha ruptura das leis de privacidade belga e europea.
Como resposta, e para satisfacer as preocupacións sobre privacidade dos membros, SWIFT comezou un proceso de mellora da súa arquitectura implementando unha arquitectura distribuída cun modelo de dúas zonas para almacenar mensaxes (ver Centros de operacións).
Ao mesmo tempo, a Unión europea negociou un acordo co goberno dos Estados Unidos de América para permitir a transferencia de información de transaccións de SWIFT dentro da UE aos EUA baixo certas circunstancias. Debido á preocupación sobre os seus posíbeis contidos, o Parlamento Europeo aprobou unha declaración de postura en setembro de 2009, reclamando ver o texto completo do acordo e pedindo que fora totalmente compatíbel coa lexislación de protección de datos da UE, con mecanismos de control para asegurar que todas as peticións de datos foron tratadas axeitadamente. Un acordo provisional foi asinado sen aprobación do Parlamento Europeo polo Consello Europeo o 30 de novembro de 2009, o día antes de que o Tratado de Lisboa—que tería prohibido un acordo dese estilo asinado baixo os termos do procedemento de Codecisión—entrara en vigor formalmente. Aínda que o acordo provisional estaba previsto que entrara en vigor o 1 de xaneiro de 2010 o texto do acordo foi clasificado como "EU Restricted" até que se fixeron as traducións en todos os idiomas da UE e foi publicado o 25 de xaneiro de 2010.
O 11 de febreiro de 2010 o Parlamento europeo decidiu rexeitar o acordo provisional entre a UE e os EUA por 378 a 196 votos. Unha semana antes a Comisión das Liberdades Cívicas, a Xustiza e os Asuntos internos do Parlamento rexeitara o acordo por motivos legais.
En marzo de 2011 informouse de que dous mecanismos de protección de datos fallaran: EUROPOL publicou un informe denunciando que as solicitudes de información dos EUA eran demasiado imprecisas (facendo imposíbel facer xuízos sobre a súa validez) e que o dereito garantido aos cidadáns europeos de saber se a súa información fora accedida por autoridades dos EUA non estaba a ser posto en práctica.
Sancións contra Irán
En xaneiro de 2012 a ONG estadounidense Unidos Contra o Irán Nuclear (UANI) realizou unha campaña que pedía a SWIFT que puxera fin a todas as súas relacións co sistema bancario de Irán, incluíndo o Banco Central de Irán. UANI afirmaba que a participación de Irán en SWIFT violaba as sancións económicas impostas contra o país pola UE e os EUA, así como as regras corporativas da propia SWIFT.
Como consecuencia, en febreiro de 2012, a Comisión do Senado dos EE.UU de Bancos aprobou por unanimidade sancións contra SWIFT co obxectivo de realizar presión na rede de telecomunicacións financeira belga para que puxera fin ás súas ligazóns cos bancos iranianos da lista negra. Expulsar os bancos iranianos de SWIFT denegaría a Irán o acceso potencial a milleiros de millóns de dólares en ingresos e investimentos a través de SWIFT, pero non a través de TIF. Mark Wallace, presidente de UANI, felicitou á Comisión.
Nun primeiro momento SWIFT negou que estivera a actuar ilegalmente, pero máis tarde dixo que "está a traballar cos EUA e os gobernos europeos para resolver as súas preocupacións de que os seus servizos financeiros estean a ser utilizados por Irán para evitar sancións e realizar negocios ilícitos". Os bancos sinalados serían—entre outros— Bank Saderat Iran, Bank Mellat, Post Bank of Iran e Bank Sepah. O 17 de marzo de 2012, seguindo o acordo entre os 27 estados membro do Consello da Unión Europea e a correspondente orde do Consello, SWIFT desconectou a todos os bancos iranianos identificados como institucións que estaban a infrinxir as sancións da UE vixentes da súa rede internacional e advertiu que máis institucións financeiras iranianas poderían ser desconectadas da rede.
En febreiro de 2016 a maioría dos bancos iranianos reconectáronse á rede tras o levantamento das sancións segundo o Plan de Acción Global Conxunto.
Control dos EUA sobre transaccións dentro da UE
O 26 de febreiro de 2012 o diario danés Berlingske informou que as autoridades dos EUA tiñan control suficiente sobre SWIFT como para interceptar diñeiro transferido entre dous países (Dinamarca e Alemaña) da Unión Europea, xa que foran capaces de reter preto de 26 000 $ que estaban a ser transferidos dun empresario danés a un banco alemán. A transacción foi dirixida automaticamente aos EUA, posibelmente porque a moeda da transacción era o dólar EUA, e desta maneira capturaron os fondos. O diñeiro era un pago por un lote de puros cubanos importados anteriormente a Alemaña por un provedor alemán. Como xustificación da incautación, o Departamento do Tesouro dos EUA afirmou que o empresario danés violara o embargo de Estados Unidos a Cuba.
Vixilancia por parte da NSA
O xornal alemán Der Spiegel Informou en setembro de 2013 que a Axencia de Seguranza Nacional (NSA) controla de forma xeneralizada as transaccións que se realizan vía SWIFT, así como as transaccións con tarxeta do crédito. A NSA interceptou e retivo datos da rede de SWIFT usada por centos de bancos para enviar información de transaccións de forma segura. SWIFT foi marcada como "obxectivo", segundo os documentos filtrados por Edward Snowden. Os documentos revelaron que a NSA espiaba a SWIFT utilizando varios métodos, incluído ler "o tráfico de impresión de SWIFT de numerosos bancos ". En abril de 2017, un grupo coñecido como The Shadow Brokers liberou ficheiros presuntamente da NSA que indicaban que a axencia monitorizaba as transaccións financeiras que se facían a través de SWIFT.
Participación en sancións
Como se menciona arriba, SWIFT desconectou da súa rede internacional a todos os bancos iranianos como sanción contra Irán. Pero en 2016, os bancos iranianos que xa non estaban en listas de sancións internacionais foron reconectados a SWIFT. Aínda que isto permite o movemento de diñeiro a e dende bancos iranianos, os bancos estranxeiros fican precavidos de manter negocios co país. Debido ás sancións principais, as transaccións de bancos dos EUA con Irán ou transaccións en dólares EUA con Irán seguen prohibidas.
De xeito semellante, en agosto de 2014 o Reino Unido planeou presionar á UE para bloquear o uso ruso de SWIFT como sanción pola intervención militar rusa en Ucraína. Con todo, SWIFT rexeitou facelo. SPFS, un equivalente de SWIFT con sede en Rusia, foi creado polo Banco Central de Rusia como medida de seguridade adicional.
En 2014, SWIFT rexeitou peticións de activistas pro-palestinos para revogar o acceso dos bancos israelís á súa rede.
Competencia
Algunhas alternativas ao sistema de SWIFT:
Seguranza
En 2016 un roubo de 81 millóns de dólares do banco central de Bangladesh da súa conta no Banco da Reserva Federal de Nova York foi rastrexado ata un ciberataque contra o software Alliance Access de SWIFT, segundo unha reportaxe do The New York Times. Non foi a primeira tentativa, segundo recoñeceu a sociedade, e a seguranza do sistema de transferencia pasou polo correspondente novo exame. Pouco despois das noticias do roubo do banco central de Bangladesh, un segundo ataque, aparentemente relacionado, foi notificado nun banco comercial en Vietnam.
Nos dous ataques detectouse malware escrito para crear mensaxes SWIFT non autorizadas e para encubrir que as mensaxes foran enviadas. Despois de que o malware enviara as mensaxes de SWIFT que roubaron os fondos, eliminou o rexistro de base de datos das transferencias e tomou precaucións para que as mensaxes de confirmación non revelaran o roubo. No caso de Bangladesh, as mensaxes de confirmación aparecerían nun informe en papel; o malware alterou os informes en papel cando foron enviados á impresora. No segundo caso, o banco usaba informes en PDF e o malware alterou o visor de PDF para agochar as transferencias.
En maio de 2016 o Banco del Austro (BDA) de Ecuador demandou a Wells Fargo despois de que a propia Wells Fargo tramitara solicitudes de transferencias de fondos por valor de 12 millóns de dólares realizadas por ladróns. Neste caso, os ladróns enviaron mensaxes SWIFT semellantes a solicitudes de transferencia recentes do BDA con cantidades modificadas lixeiramente. Os informes non detallan como os ladróns conseguiron acceso para enviar as mensaxes SWIFT. BDA afirma que Wells Fargo debería ter detectado as mensaxes SWIFT sospeitosas, que se realizaron fóra do horario normal de traballo do BDA e eran dun tamaño inusual. Wells Fargo afirma que BDA é responsábel da perda, xa que os ladróns accederon usando as credenciais SWIFT auténticas dun empregado do BDA e enviou mensaxes SWIFT tamén auténticas.
Na primeira metade de 2016, documentouse por diferentes fontes que un banco ucraíno anónimo e outros—pode que "ducias" que non se fixeron públicos—foran "comprometidos" a través da rede de SWIFT e chegaron a perder diñeiro. O episodio foi investigado pola ISACA.
Prémio D. Dinis
O Premio D. Dinis é un premio literario portugués instituído pola Fundación Casa de Mateus e patrocinado pola Direcção-Geral do Livro e das Bibliotecas e pola Caixa Xeral de Depósitos.
Todos os anos é galardoada unha obra de poesía, ensaio ou ficción publicada o ano precedente á asignación do premio. Os autores poden ser portugueses, galegos e españois.
En 2011, a vencedora Maria Teresa Horta rexeitou recibir o premio das mans do entón primeiro-ministro portugués Pedro Passos Coelho, polo que a cerimonia de entrega foi cancelada.
En 2012 foi anunciado que o Goberno iría cesar o apoio financeiro ao premio, o que levou á súa suspensión.
A asignación anual do premio foi retomada en 2017. En 2019 o xurado estaba constituído por Nuno Júdice (presidente), Fernando Pinto do Amaral e Pedro Mexia.
Pueblo Gallego (1997)
Pueblo Gallego foi unha revista editada en Vigo en 1997.
Historia e características
Revista de información xeral, apareceu o 9 de xuño de 1997. Fundada por Víctor Martínez de las Heras, que tamén era o responsable da área de fotografía, estaba dirixida por Alberto Alonso.
Mary Kenner
Mary Beatrice Davidson Kenner, nada en Charlotte (Carolina Norte) o 17 de maio de 1912 e finada o 13 de xaneiro de 2006, foi unha inventora estadounidense moi coñecida polo seu desenvolvemento do cinto para compresas, aínda que a discriminación racial fixo que o  seu invento tardara trinta anos en empregarse. Kenner recibiu cinco patentes, entre as que se inclúen un accesorio para andadores  e un soporte para o papel de baño. miniatura|O Cinto Sanitario
Traxectoria
Kenner graduouse no instituto en 1931. Asistiu á Universidade de Howard, aínda que non puido terminar debido a dificultades financeiras. Kenner non recibiu ningún título universitario nin formación profesional. Naquela época, as mulleres mantíñanse á marxe dos establecementos científicos ou as institucións académicas.
Kenner e a súa familia trasladáronse a Washington D. C. cando era moza e aquí é onde quedou para manterse ao día das súas oportunidades de patentar as súas ideas na Oficina de Patentes e Marcas dos Estados Unidos.
Invencións
En 1912, inventou un cinto sanitario axustable. En 1954 completou a solicitude de patente do seu invento. En 1956, a solicitude foi aprobada. O invento describiuse como un eliminador de "as rozaduras e irritacións que normalmente causan os dispositivos da súa clase". Con todo, a empresa que primeiro se interesou polo seu invento, a Sonn- Nap- Pack  Company, rexeitouno ao descubrir que era  afroamericana. Kenner nunca chegou a gañar diñeiro co cinto sanitario, porque a súa patente expirou e pasou a ser de dominio público, o que permitiu a súa libre fabricación. Posteriormente inventou unha modificación do cinto sanitario que incluía un "peto resistente á humidade".
Nunha entrevista, Mary Kenner dixo, "Un día puxéronse en contacto comigo dunha compañía e comunicáronme o seu interese en comercializar a miña idea.Eu estaba exultante... Vin casas, coches, e todo aproximadamente para vivir ao meu xeito." Un representante dirixiuse a Washington para falar con Kenner e ela continúa explicando que a rexeitaban dicindo, "Por desgraza cando viron que era negra perderon o interese. O representante volveu a Nova  York e informoume de que a compañía xa non estaba interesada."
Entre 1956 e 1987 recibiu un total de cinco patentes polas súas creacións de artigos domésticos e persoais. Compartiu a patente do soporte de papel hixiénico coa súa irmá, Mildred  Davidson. Tamén patentou un lavador de costas que podía montarse na parede da ducha ou a bañeira, tamén coñecido como  lavador de costas. Este invento foi patentado en 1987 co número de patente 4696068. Tamén patentou o accesorio de transporte para un andador en 1959, despois de que Mildred desenvolvese esclerose múltiple.
Vida persoal
Mary Kenner traballaba como arranxadora floral profesional e tiña catro tendas de flores repartidas pola zona de Washington, DC. Manexou o negocio durante 23 anos despois de abandonar a universidade por dificultades económicas. Durante a Segunda Guerra Mundial, Mary atopou un emprego no goberno federal, traballando para a Oficina do Censo e a Oficina de Contabilidade Xeral. Acompañaba a mulleres máis novas aos bailes das bases militares en Washington, D. C. Unha noite, mentres facía de acompañante, Kenner coñeceu e namorouse dun soldado, co que casou en 1945. Divorciáronse en 1950. En 1951, Kenner casou co famoso boxeador de pesos pesados James " Jabbo"  Kenner. Xuntos vivían en McLean, Virginia, preto do complexo dos Kennedy. Foron pais adoptivos de cinco nenos.
Oedemera nobilis
miniatura|Oedemera nobilis, femia
Oedemera nobilis é unha especie de escaravellos da familia Oedemeridae, unha especie común  en Europa occidental, incluíndo o sur de Inglaterra.
Morfoloxía
O macho de Oedemera nobilis, como na maioría das especies de Oedemera, posúe uns fémures posteriores moi inchados, mentres que nas femias son delgados; os élitros están moi estreitados cara os ápices e non ocultan o segundo par de ás membranosas. É de cor verde viva, frecuentemente cun ton dourado ou cobre; algúns individuos son azuis ou violetas. Só se pode confundir con Oedemera flavipes, do cal difire na súa cor, así como pola longa pubescencia branca da cabeza, pronoto e tibias posteriores dos machos.
Bioloxía e ecoloxía
Abunda en primavera sobre varias especies de flores; os machos son moi rechamantes polos seus fémures inchados e cor verde brillante. Aliméntase de pole e néctar de plantas Asteraceae, Cyperaceae, Convolvulaceae, Cruciferae, Dipsacaceae, Scrophulariaceae, Poaceae, Papaveraceae, Plantaginaceae, Rosaceae, Rubiaceae e Apiaceae. As larvas desenvólvense en talos secos de Spartium e Cirsium.
Distribución
Europa occidental e do sur, desde a península Ibérica a Grecia; é moi común nos países mediterráneos e penetra en Europa central ata a metade de Alemaña e as Illas Británicas; chega a Dinamarca, onde é raro e esporádico. Tamén se rexistrou no Maghreb. Está ausente nos países alpinos e no leste de Europa.
Carta de poboamento
Carta de poboamento, carta pobra, privilexio de poboación ou en latín, chartae populationis é o nome do documento polo que os reis cristiáns, señores laicos, eclesiásticos ou as ordes militares da península Ibérica outorgaban unha serie de privilexios aos diferentes grupos de poboación co fin de conseguir a repoboación de determinadas áreas de interese económico ou estratéxico durante a reconquista. Constituíu a primeira manifestación de dereito local que apareceu durante dito proceso.
Orixe
As cartas de poboamento xurdiron no contexto do proceso de reconquista cristiá da península e da posterior repoboación das zonas recuperadas militarmente. Con eles pretendíase asegurar as novas fronteiras, mediante o asentamento dunha poboación guerreira e campesiña; e a revitalización das terras conquistadas aos musulmáns, propiciando a creación de novas fontes de riqueza e o consecuente incremento dos recursos do tesouro real. Ademais, serviron aos reis como instrumento político de equilibrio fronte ao poder señorial, permitindo a xeración de núcleos urbanos formados por homes libres, que actuaban como terceira forza entre os señores e os monarcas.
Dado que a súa finalidade primordial era atraer colonos, estas cartas limitáronse, en xeral, a fixar as condicións legais para a ocupación do territorio e o asentamento nel, así como as relacións entre os colonos e o señor da terra. Algunhas tamén contiñan unha incipiente regulación legal da vida local. Empregáronse principalmente na repoboación das zonas do norte e centro da península Ibérica, zonas en xeral deshabitadas ou con pouca poboación residente.
Tipos
O outorgante da carta pobra era o respectivo señor do territorio: rei, conde, señor ou bispo, que actuaba por iniciativa propia (ou como delegado do rei) ou, en ocasións, a petición dos mesmos súbditos. Neste último caso, estes acordos terían un certo carácter de pacto.
Dentro das cartas de poboamento pódense distinguir diversas modalidades, segundo a súa natureza e contido. Entre eles, pódense mencionar:
Algunhas cartas de poboamento chegaron a conter certas normas de dereito civil, penal e procesual.
Relación cos Foros
As cartas de poboamento están estreitamente relacionadas coas cartas forais. Nalgúns casos, a principal diferenza entre cartas e os foros vén dada pola circunstancia da súa concesión. Así o expresan determinadas letras no seu texto: concesión do lugar ad populandum, fixación dos límites, especificación do número de poboadores e da súa procedencia. Outras, en cambio, non se diferencian moito dos foros polo seu contido. Por iso, certos historiadores do dereito non comparten esta terminoloxía e distinción, por considerar que todos os documentos que, dalgún xeito, regulaban a vida local, son foros.
Selección de fútbol da República Democrática do Congo
A selección de fútbol da República Democrática do Congo (en Équipe de république démocratique du Congo de football) é o equipo representativo do Congo-Kinshasa nas competicións oficiais deste deporte. A súa organización está a cargo da Federación Congolesa de Fútbol Asociación (Fédération Congolaise de Football-Association, FECOFA), pertencente á Confederación Africana de Fútbol (CAF) e á FIFA. Entre os seus logros destacan os títulos da Copa de África de Nacións conseguidos en 1968 e 1974, así como unha participación na Copa do Mundo.
Calsphere
miniatura|Calsphere 1. Calsphere (Calibration Sphere) foi unha serie de satélites artificiais dos Estados Unidos lanzados entre 1962 e 1967.
Características
Os catro satélites Calsphere eran satélites pasivos de forma esférica construídos polo Laboratorio de Investigación Naval (Naval Research Laboratory, NRL) e de diferentes masas, desde os 1,4 kg de Calsphere 1 aos 5 kg de Calsphere 4. Foron usados como obxectivos para calibración dos radares militares terrestres.
Presión oncótica
miniatura|Representación do fluxo de fluído en presenza de coloides, representando no lado esquerdo os tecidos que o rodean e no dereito o sangue completo. A presenza de coloides pode incrementar o fluxo cara a alta concentración de coloides ao crearse presión osmótica coloidal no que doutro modo sería un estado de equilibrio. miniatura|A presión osmótica cambia ao longo dun capilar, mentres que a presión oncótica permanece igual. A dirección neta do fluxo do fluído en relación co fluxo bidireccional igual móstrase nas liñas laranxas e negras, respectivamente. A presión oncótica ou presión osmótica coloidal é unha forma de presión osmótica inducida polas proteínas, especialmente pola albumina, que se encontran no plasma (líquido do sangue) dun vaso sanguíneo, que causa que o fluído sexa atraído de novo cara ao interior dos capilares. Os coloides que participan desprazan moléculas de auga, creando así un déficit relativo de moléculas de auga e o movemento das moléculas de auga de regreso ao interior do sistema circulatorio no extremo venoso de menor presión dos capilares.
Ten o efecto oposto tanto ao da presión arterial hidrostática, empurrando a auga e pequenas moléculas fóra dos vasos sanguíneos cara aos espazos intersticiais no extremo arterial dos capilares, coma ao da presión osmótica coloidal intersticial. Estes factores que interaccionan determinan un equilibrio de partición da auga extracelular entre o plasma sanguíneo e o exterior do torrente circulatorio.
A presión oncótica afecta fortemente ás funcións fisiolóxicas do sistema circulatorio. Crese que ten un importante efecto sobre a presión a través dos glomérulos renais. Porén, este concepto foi moi criticado e pasou a prestárselle maior atención ao impacto da capa de glicocálix intravascular como principal contribuínte.
Etimoloxía
O significado de 'onótico' ten que ver con 'inchamento', indicando o efecto do desequilibrio oncótico sobre o inchamento dos tecidos.
A palabra deriva da raíz onco, que significa 'pertencente a unha masa ou tumor'.
Descrición
No corpo os compostos disoltos teñen unha presión osmótica. Como as grandes proteínas do plasma non poden cruzar facilemnte as paredes dos capilares, o seu efecto sobre a presión osmótica do interior dos capilares, en certa medida, equilibra a tendencia do fluído a filtrarse fóra dos capilares. Noutras palabras, a presión oncótica tende a atraer fluído cara ao interior dos capilares. En condicións nas que a cantidade de proteínas do plasma se reduce, por exemplo porque se perden polos ouriños (proteinuria), haberá unha redución na presión oncótica e un incremento na filtración a través dos capilares, o que ten como resultado un exceso de acumulación de fluídos nos tecidos (edema).
A gran maioría da presión oncótica nos capilares xérase pola presenza de grandes cantidades de albumina (seroalbumina), unha proteína da que depende a maioría da presión oncótica exercida polo plasma sanguíneo sobre o fluído intersticial. A presión oncótica total dun capilar prototípico é duns 28 mmHg e a albumina contribúe a ela con aproximadamente con 22 mmHg, malia representar só o 50% de todas as proteínas do plasma sanguíneo a 35-50 g/L. Como as proteínas do sangue non poden escapar polo endotelio dos capilares, a presión oncótica dos capilares tende a atraer a auga cara o interior dos vasos. Débese comprender a presión oncótica como un equilibrio; como as proteínas do sangue reducen a permeabilidade interior, menos fluído do plasma pode saír do vaso.
O símbolo da presión oncótica represéntase polo letra grega Π ou π na ecuación de Starling e noutros lugares. A ecuación de Starling describe a filtración en volume/s (Jv) ao relacionar a presión oncótica (πp) coa presión hidrostática capilar (Pc), a presión hidrostática do fluído intersticial (Pi) e a presión oncótica do fluído intersticial (πi), así como varios coeficientes descritivos, como se mostra aquí abaixo:
No extremo arteriolar do capilar a presión sanguínea empeza a uns 36 mm Hg e diminúe a uns 15 mm Hg no extremo venoso, coa presión oncótica manténdose estable a 25–28 mm Hg. Dentro do capilar a reabsorción debida a esta diferenza coa presión venosa estímase que é de arredor do 90% do fluído filtrado, mentres que o 10% restante volve por vía linfática para manter estable o volume sanguíneo.
Impacto fisiolóxico
Nos tecidos pode orixinarse unha alteración fisiolóxica cando diminúe a presión oncótica, o cal pode determinarse realizando tests sanguíneos para a concentración de proteínas.
O decrecemento da presión osmótica coloidal dáse principalmente na hipoalbuminemia, e pode causar edema e diminución do volume sanguíneo a medida que o fluído non se reabsorbe á corrente circulatoria. A presión coloidal nestes casos pode perderse debido a varios factores, pero principalmente pola diminuión da produción de coloide ou o aumentao da perda de coloides por filtración glomerular. Esta baixa presión adoita correlacionarse con malos resultados cirúrxicos.
Nas clínicas hai dous tipos de fluídos que se utilizan nos soros intravenosos: cristaloides e coloides. Os cristaloides son solucións acuosas de sales minerais ou outras moléculas hidrosolubles. Os coloides conteñen moléculas insolubles máis grandes, como a xelatina. Hai certo debate sobre as vantaxes e desvantaxes de usar solucións coloidais biolóxicas ou sintéticas. Estas solucións coloidais utilízanse normalmente para remediar unha baixa concentración coloidal, como ocorre na hipoalbuminemia, mais tamén se cre que é de axuda en lesións que tipicamente incrementan a perda de fluídos, como as queimaduras.
Aaron Nesmith
Aaron Joshua Nesmith, nado o 16 de outubro de 1999 en Charleston, Carolina do Sur, é un xogador estadounidense de baloncesto profesional que xoga nos Indiana Pacers da National Basketball Association (NBA).
Traxectoria
Nesmith foi elixido na 14ª posición do Draft da NBA de 2020 polos Boston Celtics. O 24 de novembro de 2020, Nesmith asinou un contrato de catro anos cos Celtics.
O 9 de xullo de 2022, Nesmith foi traspasado xunto a Daniel Theis, Nik Stauskas, Malik Fitts, Juwan Morgan, e unha elección da primeira rolda do Draft de 2023 ós Indiana Pacers a cambio de Malcolm Brogdon.
Aspius
thumb|Detalle da cabeza.
O xénero Aspius pertence á familia Cyprinidae de peixes de auga doce incluída na orde Cypriniformes, distribuídos polos ríos e lagos de Europa e Asia.
Son ciprínidos bentopeláxicos de grande tamaño, polo que teñen certa importancia na pesca deportiva e comercial, así como na súa utilización en acuicultura intensiva.
Especies
Existen só dúas especies agrupadas neste xénero:
Concello de Ljungby
Ljungby é un concello sueco (kommun) do condado de Kronoberg. A súa capital é Ljungby. En xuño do ano 2022 o concello tiña unha poboación de 28 508 habitantes.
Nadie sabe que estoy aquí
Nadie sabe que estoy aquí é un filme chileno de 2020 dirixido por Gaspar Antillo e protagonizado por Jorge Garcia, Nelson Brodt, Juan Falcón e Julio Fuentes. É o primeiro filme orixinal chileno de Netflix.
Jack o cazador de xigantes
Jack o cazador de xigantes (en Jack the Giant Slayer) é un filme estadounidense de 2013 dirixido e coproducido por Bryan Singer e escrito por Darren Lemke, Christopher McQuarrie e Dan Studney, a partir dunha historia de Lemke e David Dobkin. O filme, baseado nos contos de fadas británicos "Xan o cazador de xigantes" e "Xan o das fabas máxicas", está protagonizado por Nicholas Hoult, Eleanor Tomlinson, Stanley Tucci, Ian McShane, Bill Nighy e Ewan McGregor. O filme conta a historia de Jack, un mozo granxeiro que ten que rescatar unha princesa secuestrada por xigantes ó abrir sen querer unha vía entre a terra e o ceo.
Estreouse en galego a través da TVG.
Universidade Santiago de Cali
A Universidade Santiago de Cali é unha universidade privada en Colombia, fundada en 1958.
Acrónimo
O nome da Universidade Santiago de Cali é ás veces é abreviado coas siglas USC, o mesmo que a Universidade de Santiago de Compostela (fundada en 1495), a Universidade de San Carlos (Manila, s. XVII-XVIII), a Universidade de Carolina do Sur, University of South Carolina, Columbia (fundada en 1801 como South Carolina College), Universidade do Sur de California, University of South California (fundada en 1880) e a Universidade do Sur do Caribe University of Southern Caribbean en Trinidad e Tobago (fundada en 1927).
Historia
A Universidade de Santiago de Cali nace o 16 de outubro de 1958 e constitúese como a primeira facultade de Dereito do Val do Cauca (Departamento Valle del Cauca). A Universidade de Santiago de Cali xorde da carencia de estudos de Dereito na modalidade de grao na cidade de Cali, xa que a principal universidade do suroeste de Colombia, aUniversidad del Valle non ofrecía esta carreira, e quen quería estudala tiña que trasladarse a Bogotá ou Popayán, a petición de fundar a facultade nesa universidade foi rexeitada, o que levou á acta fundacional da Universidade de Santiago de Cali, asinada o 16 de outubro de 1958 e notariada o 23 de outubro do mesmo ano. No momento da fundación asumiu como reitor o doutor Demetrio García Vásquez, o presidente da corporación era o doutor Alfredo Cadena Copete, e a primeira facultade, a de Dereito, tiña como Decano o doutor Rafael Martínez Sarmiento. Posteriormente, en febreiro de 1962, a Facultade de Ciencias da Educación comezou a traballar coa Dra. Bettyna Franky, a súa decana fundadora, e en maio de 1966 a Facultade de Contabilidade e Administración.
Status
está sometida a inspección e vixilancia mediante a Lei 1740 de 2014 e a Lei 30 de 1992 do Ministerio de Educación de Colombia.
Campus (Campi)
A universidade está situada no suroeste colombiano, cunha oficina principal no barrio de Pampalinda, e outra no barrio de Santa Rosa, no centro da cidade, en Santiago de Cali. Ademais da súa sede principal, ten unha delegación en Palmira, Valle del Cauca. O campus principal da USC está situado no barrio de Pampalinda, ao sur de Santiago de Cali. Dentro do campus existen amplas zonas verdes, conta cun aparthotel para facilitar o aloxamento de visitantes, estudantes, profesores e outros relacionados co claustro; tamén conta cunha bolera, un polideportivo, piscina e sauna. Correspóndelle á Xerencia de Benestar Universitario ditar a normativa de utilización de cada un destes escenarios.
Estrutura
A Universidade de Santiago de Cali recibiu diversas distincións e premios. É a maior universidade privada do suroeste de Colombia.
Conta con máis de 21.000 estudantes (2021), que se distribúen en 7 facultades con máis de 120 programas de grao e posgrao, 12 tecnoloxías, 28 especializacións, 10 másteres e 3 doutoramentos.
En 2021, o Ministerio de Educación Nacional concedeulle á USC a Acreditación Institucional de Alta Calidade, por un máximo de catro anos.
Da Acta fundacional presérvanse dúas consideracións fundamentais que constitúen os principios da Universidade:
1- "Que é o noso propósito defender a educación sen limitacións ou restricións por razóns de raza, sexo, conviccións políticas ou calquera outra"; e
2- "Que se lle dea á universidade colombiana unha orientación máis definitivamente democrática para facela accesible a todas as clases sociais e especialmente ás menos favorecidas".
Crise de 1968
A pesar de todos os propósitos democráticos cos que se fundou a Universidade de Santiago de Cali, a súa estrutura administrativa non se axustaba ás esixencias de modernidade e cambio que caracterizaron universalmente os anos sesenta. Nos anos 1967 e 1968, a Asemblea Xeral de Socios da Corporación entra nunha crise de representatividade e, ao mesmo tempo, aparecen factores que incidirán nos profundos cambios que se producen, como a existencia dun forte movemento estudantil, o a aparición da profesión académica, a presión social para a matrícula masiva, a politización dos grupos tradicionais e a importante presenza da esquerda.
Na Asemblea Xeral de Socios do 3 de agosto de 1968 reformáronse os estatutos co obxectivo expreso de “resolver o miniatura| Praza dos Sabios e ágora da USC enfrontamento entre os membros da Corporación". A estrutura inicial mantívose no esencial: os titulados de cada Facultade foron incorporados a través de representantes elixidos como Vogais Interinos, pero denegaron a participación dos representantes do profesorado e dos estudantes. Os ecos do maio francés presentábanse a estes estamentos como unha demanda para chegar ao poder, a través da imaxinación e do "rescate do espírito de Córdoba".
Dereito
LICENCIATURA
POSTGRAO
==== Educación ==== A Facultade de Ciencias da Educación foi creada en decembro de 1961 e ofrece os seguintes programas:
LICENCIATURAS
==== Ciencias Económicas e Empresariais ==== Creada en maio de 1963 co nome de Facultade de Contabilidade e Administración, dado que eran os programas que se ofertaban naquel momento, actualmente ofrece os seguintes:
==== Ciencias Básicas ==== A Facultade de Ciencias Básicas foi creada pola Universidade o 24 de setembro de 2008. Nace coa finalidade de dar resposta ás necesidades rexionais e nacionais relativas á deficiencia de masa crítica de actores da ciencia e tecnoloxía, da baixa cultura e das infraestruturas científicas e tecnolóxicas, en todos os niveis educativos. Os programas académicos teñen como finalidade presentar solucións desde as súas áreas de aplicación ás necesidades da rexión e do país; así mesmo reforzando os relacionados co medio ambiente, o control de calidade e a implantación de novas tecnoloxías nos procesos industriais.
Nesta facultade ofrécese o programa de Química, este programa foi inicialmente ofertado como Licenciatura en Bioloxía e Química dentro da Facultade de Ciencias da Educación nos anos 60. No ano 1997 comeza a ofertarse de forma independente, para posteriormente integrarse na Facultade de Ciencias Básicas que se creou en 2008, actualmente conta coa Acreditación de Alta Calidade.
O programa de Microbioloxía que xorde da necesidade do suroeste colombiano, dando resposta ás necesidades profesionais do sector industrial e ambiental. O 16 de outubro de 2013 foi concedida polo Ministerio de Educación Nacional a matrícula cualificada no 14528 para o programa; que comeza as súas actividades curriculares desde xaneiro de 2014.
A finais de 2017 comezou a ofertarse o programa de Química Farmacéutica. Comeza as súas actividades académicas desde xaneiro de 2018.
O programa de grao máis recente é Veterinaria, creado en 2019 e ofrecido desde o semestre de 2020A.
O 21 de xullo de 2017, mediante a resolución no 14050, o Ministerio de Educación Nacional aprobou o Máster en Química Industrial que oferta esta facultade e a incorporación á relación de posgraos que se ofertan na USC.
Programas de grao
Programas de posgrao
==== Comunicación Social e Publicidade ==== Esta Facultade foi creada en 1995, ofrece os seguintes programas:
POSTGRADO
Enxeñaría
A Facultade de Enxeñaría comezou o seu funcionamento como tal, co Acordo do Consello Superior de Universidades, CS 03 de 2003, con anterioridade xa estaban en funcionamento diferentes programas: Enxeñaría Industrial (1995), Enxeñaría Comercial (1996), Enxeñaría de Sistemas (1996). ), enxeñaría electrónica (1998), Bioenxeñaría creada en 1999 (desde 1995 este programa funcionaba adscrito á facultade de saúde).
A Facultade de Enxeñaría creada en 2003, integra todos os programas mencionados anteriormente, e en 2017 créase o programa de Enxeñaría da Enerxía.
Actualmente, 3 títulos de grao contan con Acreditación de Alta Calidade, que son: Enxeñaría Industrial, Enxeñaría de Sistemas e Bioenxeñaría.
POSTGRADO
==== Saúde ==== A Facultade de Saúde inicia actividades coa súa Tecnoloxía en Mecánica Dental en xullo de 1995, en 1996 comeza a ofertar os programas de Odontoloxía, Instrumentación Cirúrxica, Enfermaría, Logopedia e Tecnoloxía en Atención Prehospitalaria, en 1997 créase o programa de Fisioterapia, A Facultade tamén ten programas en Medicina, Terapia Respiratoria, Psicoloxía e Tecnoloxía Rexencia de Farmacia, creados en 2007.
Ciencias Económicas e Empresariais
Esta facultade imparte os programas de Administración de Empresas, Tecnoloxía en Loxística, Tecnoloxía en Dirección e Xestión da Cadea Turística, Técnico Profesional en Explotación de Procesos Gastronómicos e Técnico Profesional en Explotación de Servizos de Orientación.
Dereito
Ofrécese o programa de Dereito.
Saúde
Nesta facultade ofrécense programas de Fisioterapia, Medicina e Enfermaría.
Investigación
A investigación da Universidade de Santiago de Cali está presente dende a súa fundación en 1958, no ano 2000 créase o Centro de Investigacións Pedagóxicas (CIPESA) e o Grupo de Investigación en Bioloxía - Química, finalmente no ano 2003 a través dun convenio do Consello Superior de Universidades 6 Créanse Centros de Investigación ademais do CIPESA xa existente. Actualmente a estrutura a nivel macro son os Centros de Investigación e estes á súa vez contan con Grupos de Investigación. A partir de 2018, todos os seus 40 grupos de investigación están categorizados por COLCICENCIAS.
Aril
miniatura|250px|Un [[grupo fenilo é o grupo arilo máis simple, aquí enlazado a un grupo "R".]]
Un grupo arilo simple é o fenilo (C6H5), un grupo dervado do benceno. Exemplos doutros grupos arilo son: A arilación é o proceso no cal se une un grupo arilo a un substituínte. Conséguese normalmente por medio de reaccións de acoplamento cruzado.
Nomenclatura
100px|miniatura|Fenol (ou hidroxibenceno) O grupo arilo máis básico é o fenilo, que está constituído por un anel de benceno cun átomo de hidróxeno substituído por algún substituínte e ten a fórmula molecular C6H5−. Nótese que un grupo fenilo non é o mesmo que un grupo bencilo, este último consistente nun grupo fenilo unido a un grupo metilo e con fórmula molecular de C6H5CH2−.
Para nomear os compostos que conteñen grupos fenilo, o grupo fenilo pode tomarse como o hidrocarburo parental e representarse polo sufixo "-benceno". Alternativamente, o grupo fenilo pode tratarse como un substituínte, sendo descrito dentro do nome como "fenil". Isto faise xeralmente cando o grupo unido ao fenilo consta de seis ou máis átomos de carbono.
Como exemplo, consideremos un grupo hidroxilo conectado a un grupo fenilo. Neste caso, se o grupo fenilo se toma como hidrocarburo parental o composto se denominará hidroxibenceno. Alternativamente, e máis comunmente, o grupo hidroxilo tómase como grupo parental e o grupo fenilo como substituínte, dando como resultado o nome máis familiar de fenol.
Concello de Ljusdal
Ljusdal é un concello sueco (kommun) do condado de Gävleborg. A súa capital é Ljusdal. En xuño do ano 2022 o concello tiña unha poboación de 18 792 habitantes.
O municipio atópase principalmente no landskap de Hälsingland, pero unha pequena parte (o distrito de Hamra) está en Dalarna.
Ljusnarsberg
Ljusnarsberg é un concello sueco (kommun) do condado de Örebro. A súa capital é Kopparberg. En xuño do ano 2022 o concello tiña unha poboación de 4 565 habitantes, sendo o municipio de Örebro con menos poboación.
Ao norte limita co municipio de Ludvika, ao nordés co de Smedjebacken, os dous en Dalarna, ao sur co de Lindesberg e ao oeste co de Hällefors.
Zalando
300px|dereita Zalando SE (antes Zalando GmbH) é unha empresa europea de comercio electrónico con sede en Berlín, en Alemaña, especializada en produtos de moda e estilo de vida (zapatos, roupa e outros accesorios). Foi creada en 2008 por Robert Gentz e David Schneider, ofrece o seu servizo de revenda en 17 estados de Europa.
A compañía cotiza na bolsa de Frankfurt desde 2014. A compañía sueca Kinnevik é a maior accionista de Zalando, cunha cota do 26%.
Kundskabens træ
Kundskabens træ é un filme dinamarqués de 1981 dirixido por Nils Malmros. O filme estreouse na sección Un Certain Regard no Festival Internacional de Cinema de Cannes de 1982 e foi escollido como candidato de Dinamarca para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 55ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Padrín
O topónimo galego Padrín pode referirse a:
Portugués brasileiro
Portugués brasileiro, portugués ultramarino ou portugués do Brasil (abreviado como pt-BR) é o termo utilizado para clasificar a variante da lingua portuguesa falada polos máis de 213 millóns de brasileiros que viven dentro e fóra do Brasil. A gran poboación brasileira, cando comparada coa dos demais países lusófonos, implica que o portugués brasileiro sexa a variante do portugués máis falada, lida e escrita do mundo, 14 veces máis que a variante do país de orixe, Portugal.
No decorrer da súa historia, o portugués brasileiro incorporou préstamos de termos indíxenas, como do tupi antigo, mais tamén de linguas africanas, sobre todo do quicongo, quimbundo e umbundo, do francés, do castelán, do italiano, do alemán, do inglés e do árabe.