cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Bieito VII, papa
Traxectoria
Cando Bieito VI morreu asasinado por orde do antipapa Bonifacio VII, este ocupou o trono de san Pedro durante un breve período de seis meses ata que o representante do emperador Odón II, o conde Sicco de Spoleto, o expulsou de Roma e impuxo como novo papa a Bieito VII.
Fillo de David, formaba parte da familia nobre dos Condes de Tusculum, e estaba relacionado con Alberico II e coa familia Crescenti. Bispo de Sutri no momento de ser escolleito, o novo papa convocou un concilio no que excomungou o antipapa Bonifacio VII, que se refuxiou en Constantinopla.
Bieito VII promoveu o monacato e as reformas eclesiásticas xunto con Odón II. Tamén consagrou o sacerdote Xaime, enviado a el polo pobo de Cartago "para axudar a pobre provincia de África". Visitou a cidade de Orvieto co seu sobriño, Filippo Alberici, que máis tarde se estableceu e converteuse en cónsul da cidade-estado en 1016. A familia Allberici viviu naquela cidade ata hoxe.
Martin Ryle
Martin Ryle, nado en Brighton en 1918 e finado en Cambridge en 1984, foi un astrónomo británico galardoado co Premio Nobel de Física en 1974 xunto con Antony Hewish, converténdose nos primeiros astrónomos en conseguilo, polos seus traballos sobre radioastronomía e os púlsares.
Bieito VII, papa
Traxectoria
En marzo do 981, Bieito VII presidiu un sínodo na catedral de San Pedro que prohibiu a práctica da simonía, moi xeneralizada na Igrexa e que provocaba, entre outros efectos, incrementar os sacerdotes casados (posto que co matrimonio conseguían que os fillos lexítimos herdasen os beneficios e cargos comprados). O mes de setembro daquel ano, convocou un sínodo lateranense.
Martin Ryle
Traxectoria
Naceu o 27 de setembro de 1918 na cidade inglesa de Brighton. Estudou física no Bradfield College e na Universidade de Oxford, onde se licenciou o ano 1939.
Ramón Enríquez Cadórniga
Ramón Enríquez Cadórniga, nado en Xinzo de Limia, foi un xuíz galego.
Martin Ryle
Investigacións científicas
Durante a segunda guerra mundial traballou na realización dun equipo de radar no Telecommunications Research Establishment de Swanage de Dorset. En 1945 obtivo unha bolsa para formar parte do Laboratorio Cavendish da Universidade de Cambridge, onde iniciou os seus primeiros traballos no campo dos sinais de radio extraterrestres e no desenvolvemento de telescopios máis avanzados, con utilización dos principios do radar, converténdose nun dos principais impulsores na creación e mellora da interferometría astronómica e da síntese de abertura, que contribuíu a aumentar a calidade dos datos astronómicos en ondas de radio.
Ramón Enríquez Cadórniga
Traxectoria
Fillo de Rudesindo Enríquez Rodríguez, rexistrador da propiedade, e Concepción Cadórniga Enríquez. Estudou Dereito na Universidade de Santiago de Compostela. Foi xuíz de Luarca e Santiago de Compostela. Foi maxistrado da Audiencia provincial de Lugo (1931), Cidade Real, Cádiz (1932-1935), sendo o presidente do tribunal que xulgou os sucesos de Casas Viejas, Pamplona, e presidente da Audiencia provincial de Madrid en 1936. Foi o maxistrado que condenou a José Antonio Primo de Rivera por tenencia ilícita de armas. Cando se produciu o golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 estaba de vacacións en Xinzo de Limia. Con motivo da condena a José Antonio e da do capitán Rojas polos sucesos de Casas Viejas, foi detido e estivo a piques de perder a vida. Foi enviado a Burgos, onde ás poucas semanas foi encarcerado por orde gobernativa. Permaneceu na Prisión Central de Burgos ata marzo de 1939. Mentres tanto, foi depurado, o 17 de febreiro de 1937 abriron o expediente, que se resolveu o 4 de xuño coa súa destitución da carreira xudicial. . Permanecu en situación de liberdade vixiada ata 1942. Reintegrouse ao servizo activo a finais de 1947, e foi trasladado á Audiencia de Palma de Mallorca como maxistrado por cinco anos. Despois foi maxistrado da Audiencia provincial da Coruña, posto no que se xubilou en 1955.
Bieito VII, papa
Traxectoria
O Papa Bieito VII morreu en Roma o 10 de xullo do 983 pero foi enterrado en Xerusalén.
Martin Ryle
Investigacións científicas
Entre 1948 e 1959 simultaneou a súa cátedra de física na Universidade de Cambridge coa dirección do Mullard Radio Astronomy Observatory. Os seus traballos centráronse no estudo das ondas de radio procedentes do Sol ou de estrelas próximas, que levaron ao descubrimento dos quásar. Nestas investigacións Ryle desenvolveu a técnica chamada síntese de abertura, co uso de diversos radiotelescopios instalados a distancias considerables uns dos outros, dispostos de maneira que se puidesen conseguir, polo procedemento interferométrico, resultados idénticos aos dun só aparello xigantesco. Este sistema foi o que facilitou en 1968 o descubrimento do primeiro púlsar.
Martin Ryle faleceu o 14 de outubro de 1984 na súa residencia de Cambridge.
Ramón Enríquez Cadórniga
Vida persoal
Casou con Elvira Gayoso García-Ondina, que faleceu en Santiago de Compostela en 1931.
Xoán XIV, papa
miniatura|Xoán XIV Pietro Campanora, baixo o nome de Xoán XIV, nado en Pavía e finado o 20 de agosto 984 en Roma, foi o papa n.º 136 da Igrexa católica do mes de decembro 983 ao 20 de agosto de 984.
En 983, á morte de Bieito VII, o emperador Otón II impón como novo papa ao seu vicechanceler imperial en Italia e bispo de Pavía, Pietro Campanora, quen tomou o nome de Xoán ao considerar que non era digno para levar no seu pontificado o mesmo nome que o do apóstolo, e primeiro papa, San Pedro. Tense que observar que todos os outros papas do nome Pedro tiveron o mesmo razoamento.
Aos poucos días da elección papal, o emperador faleceu e foi sucedido no trono polo seu fillo Otón III de tan só tres anos de idade; circunstancia que aproveito o antipapa Bonifacio VII para regresar do seu exilio de Constantinopla en abril 984 e ocupar por segunda vez, e de forma igualmente ilexítima, o trono de San Pedro.
Bieito VII encarcerou o papa Xoán XIV, en abril 984, no Castelo de Santo Angelo (en lingua italiana, "Castel Sant' Angelo") onde faleceu de fame ou, segundo outras versións, envelenado, o 20 de agosto de 984.
A Pontepedra, A Porta, Sobrado
A Pontepedra é un lugar da parroquia da Porta, no concello coruñés de Sobrado, na Comarca da Terra de Melide. Segundo o IGE, en 2014 tiña 4 habitantes (1 home e 3 mulleres).
Cameron Diaz
Cameron Michelle Diaz, nada o 30 de agosto de 1972 en San Diego (California), é unha modelo e actriz estadounidense.
Traxectoria
Iniciou unha carreira de modelo profesional aos dezaseis anos, traballando para Calvin Klein e Levi's, mesmo aparecendo na portada da revista Seventeen en xullo de 1990. Malia non ter experiencia como actriz apareceu en 1994 en The Mask, e tras varios papeis máis, fíxose famosa polos seus papeis en My Best Friend's Wedding (1997) e There's Something About Mary (1998). Dálle voz á princesa Fiona na versión orixinal de Shrek.
Tohil Mons
miniatura|Topografía de Tohil Mons, feita pola sonda Galileo Tohil Mons é unha montaña da lúa de Xúpiter, Ío. Segundo a U.S. Geological Survey ten un diámetro medio de 371,47 km, aínda que a Io Mountain Database dálle un longo de 345,3 km por 111,6 km de ancho. Ten 8,8 km de altura e está localizado na rexión de Culann–Tohil, no hemisferio oculto de Ío. Recibiría o nome dun deus centroamericano chamado Tohil.
Xeoloxicamente, Tohil Mons é considerada polos científicos da NASA unha das montañas máis complexa do Sistema Solar, xa que amosa evidencias de terse formado en parte por procesos tectónicos e que amosa procesos erosivos, en combinación con rochas de silicatos volcánicos ou con actividade magmática.
O macizo principal de Tohil Mons está caracterizado polas escarpas e sucos, o cal indica que os materiais presente foron emprazados por forzas tectónicas. Isto incluiría os materiais máis novos da codia que terían sido colocados durante os vastos procesos erosivos.
As áreas entre a montaña e os volcáns próximos, Radegast Patera e Tohil Patera conteñen un respectable número de lugares co chan composto por silicatos claros e escuros, o cal poderían ser lagoas ou pequenos lagos de lava.
Estudos topográficos do terreo indican que este tería menos de 1 km de relevo dentro da rexión de Culann–Tohil e que non hai unha conexión apreciable entre os centros de vulcanismo activo e a topografía do lugar.
Anne Philipe
Anne Marie Ghislaine Nicole Navaux, coñecida como Anne Philipe, nada o 20 de xuño de 1917 en Bruxelas e finada o 16 de abril de 1990 en París, foi unha escritora francesa. Casou co coñecido actor francés Gerard Philipe.
Traxectoria
Licenciada en filosofía e antropoloxía, cineasta e escritora, Anne Philipe foi educada pola súa nai, os seus pais divorciáronse pouco despois do seu nacemento. Despois de estudar filosofía, foise de Bélxica e trasladouse a Francia.
En 1938 casou con François Fourcade, sinólogo francés, tomando o nome de Nicole Fourcade. Tiveron un fillo, Alan, nado o 28 de xullo de 1939. En decembro de 1946, Nicole Fourcade trasladouse xunto co seu marido a Nanjing, na China, onde era asesor cultural da Embaixada de Francia. Volveron os tres a trasladarse a Caxemira, na India, no ano 1948, recorrendo a antiga Ruta da seda cunha caravana. Nicole Fourcade foi a primeira muller francesa en cruzar o deserto de Xinjiang. Uns anos despois (en 1955 publicaría Caravanes d’Asie (en francés, "Caravanas de Asia"), baseado nestas viaxes.
Despois do seu divorcio, volveu casar en 1951 co famoso actor francés Gerard Philipe, que coñecera en 1942 en Niza converténdose en bos amigos durante unha estadía nos Pireneos. O seu novo nome de casada pasou a ser Anne Philipe. Tiveron dous fillos, Anne-Marie Philipe, nada en 1954, e Oliver Philipe, nado en 1956. En marzo de 1953, a parella trasladouse a Clery, compaxinando etapas nesta vila con outras na rue de Tournon, en París.
Ademais de Caravanes d’Asie, Anne Philipe comezou a publicar informes (sobre Venezuela, Xapón, Cuba) e facer documentais en Asia e África. Pero foi o seu libro O tempo dun salaio (Le Temps d’un soupir, traducido ó galego por X.M.Beiras), que a revela como unha grande escritora. Le Temps d’un soupir foi publicado en 1963, conta con emoción e modestia as últimas semanas de vida en común con Gerard Philipe, que morreu o 25 de novembro de 1959 ós 37 anos de idade. Relata con magnífica dignidade e moderación a intensidade do amor que tivo polo seu marido.
Posteriormente publicou máis libros, entre eles, Les Rendez-vous de la colline (1966), Spirale (1971), Ici, là-bas, ailleurs (1974), Un été près de la mer (1977), Les Résonances de l'amour (1982), Je l'écoute respirer (1984). Anne Philipe é a autora, xunto con Guy Weelen, dunha monografía sobre o pintor Arpad Szenes. Tamén publicou L'Éclat de la Lumière (1978), que é unha serie de entrevistas cos pintores Maria Helena Vieira da Silva e Arpad Szenes.
Anne Philipe finou en París en 1990. Os seus restos descansan xunto ós de Gérard Philipe, no cemiterio de Ramatuelle. Á súa morte deixou unha novela inacabada.
Tempada 2001-02 da NBA
A tempada 2001-02 da NBA foi a 56ª da historia da National Basketball Association. A tempada rematou cos Los Angeles Lakers gañando o seu terceiro campionato consecutivo tras gañar aos New Jersey Nets por 4-0.
Tempada regular
A tempada regular comezou o 30 de outubro de 2001, e rematou o 17 de abril de 2002. Os Sacramento Kings acadaron a mellor porcentaxe de vitorias da tempada regular, con 61 partidos gañados de 82 disputados.
Barnase
A barnase (acrónimo de "BActerial" "RiboNucleASE", ribonuclease bacteriana) é unha proteína bacteriana que consta de 110 aminoácidos e ten actividade de ribonuclease. É sintetizada e segregada pola bacteria Bacillus amyloliquefaciens, pero é letal para a célula bacteriana ando se expresa sen o seu inhibidor barstar (unha pequena proteína). O inhibidor únese e tapa o sitio activo da ribonuclease, impedindo que a barnase dane o ARN da propia célula despois de que foi sintetizada pero antes de que sexa segregada. O complexo barnase/barstar é salientable pola extraordinariamente forte unión entre as dúas proteínas, cunha constante de asociación (k on-rate) de 108s−1M−1.
Estudos sobre o pregamento das proteínas
A barnase non ten pontes disulfuro, nin necesita catións divalentes ou compoñentes non peptídicos para pregarse. Esta simplicidade, combinada coa súa transición de pregamento reversible, significa que a barnase foi amplamente estudada para comprender como se produce o pregamento das proteínas. O pregamento da barnase foi estudado no laboratorio de Alan Fersht, que a utilizou como caso proba para o desenvolvemento dun método para caracterizar os estados de transición no pregamento de proteínas coñecido como análise do valor fi.
Sitio activo e mecanismo catalítico
A barnase cataliza hidrólises de dirribonucleótidos de estrutura GpN. A clivaxe ocorre en dous pasos utilizando un mecanismo de catálise xeral ácido-base: fórmase un intermediario cíclico durante o primeiro paso de transesterificación, o cal despois é hidrolizado para liberar o ARN clivado. Os dous residuos máis importantes que están implicados na catálise ácido-base son Glu73 e His102, que son ambos esenciais para a actividade encimática. Ademais, a Lys27, que non está directamente implicada na catálise ácido-base, é tamén fundamental para a actividade, xa que ten un papel na unión ao substrato do estado de transición.
Rally Rías Baixas
O Rally Rías Baixas é un rally de asfalto que se leva a cabo cada ano a finais do mes de maio ou comezos de xuño na comarca de Vigo.
Comezou a disputarse en 1963 e é puntuable para a Copa de España de Rallys de Asfalto. Anteriormente formou parte do calendario do Campionato de Galicia de Rally e durante moitos anos do Campionato de España de Rallys. Os pilotos máis laureados da proba son Germán Castrillón e Miguel Ángel Fuster, con catro vitorias cada un.
Historia
miniatura|[[Miguel Ángel Fuster na edición de 2006, a segunda das súas catro vitorias na proba.]] A Escudería Vigo, fundada por Manuel Pestana e Eladio Vázquez, foi a primeira organizadora do rally, que tivo a súa primeira edición en 1963. As primeiras edicións foron dominadas por pilotos portugueses, sendo Antonio Peixinho o primeiro vencedor cun Austin Cooper, ao que seguiron as vitorias de Jorge Soromenho e Américo Nunes. En 1966 entrou por primeira vez no calendario do Campionato de España de Rallys, sendo o vencedor dese ano outro portugués, Francisco Ramaozinho, con Estanislao Reverter en segunda posición. Foi en 1967 cando rematou o dominio portugués, ao lograr a vitoria cun Alpine 110 1300 o francés Bernard Tramont, que acabaría proclamándose campión de España ese ano. Ao ano seguinte Juan Fernández cun Porsche 911 S foi o primeiro español en lograr a vitoria e en 1972 Estanislao Reverter o primeiro galego, logrando a vitoria co seu Alpinche e repetindo na seguinte edición. Tras o triunfo en 1974 do francés Marc Etchebers cun Porsche 911 Carrera o rally non se disputou durante os seguintes dous anos.
Con todo, dous anos despois a organización conseguiu recuperar a proba e incluíla no calendario do campionato galego, ademais con récord de inscritos. A vitoria desa edición foi para Manuel Fernández cun Renault Clio N5, mentres que o Citroën C3 R5 de Víctor Senra foi o vencedor o ano seguinte. A edición de 2020, prevista inicialmente para maio, foi aprazada para setembro debido á expansión da pandemia por coronavirus, e finalmente un mes antes da súa disputa, anunciouse a súa suspensión.
Campións
En azul, as edicións nas que a proba foi puntuable para o Campionato de Galicia de Rally
Aage Niels Bohr
Aage Niels Bohr, nado en Copenhaguen en 1922 e finado en 2009, foi un físico dinamarqués galardoado co Premio Nobel de Física no ano 1975 polos seus estudos sobre os nucleóns.
Traxectoria
Naceu o 19 de xuño de 1922 na capital dinamarquesa, Copenhaguen, fillo do tamén físico Niels Bohr, galardoado co Premio Nobel de Física no ano 1922.
Creceu xunto a Wolfgang Pauli e Werner Heisenberg, e estudou física nuclear no 1940 na Universidade de Copenhaguen, meses despois da ocupación nazi de Dinamarca. En 1943 a súa familia fuxiu do seu país refuxiándose en Suecia, trasladándose posteriormente ata Inglaterra. Alá Niels Bohr tivo coñecemento do Proxecto Manhattan sobre a bomba atómica, e foi invitado a participar no proxecto por parte de Robert Oppenheimer, trasladándose así toda a familia aos Estados Unidos o 6 de decembro de 1943. rematar a segunda guerra mundial volveu ao seu país, sendo membro asociado do Instituto Niels Bohr, dedicado á investigación en física teórica da Universidade de Copenhaguen, no ano 1946, e sendo o seu director entre 1963 e 1970.
Procura científica
A partir de 1948 traballou cos físicos norteamericanos Ben Roy Mottelson e Leo James Rainwater ao redor do estrutura nuclear, e especialmente na estrutura do núcleo atómico. Esta investigación permitiu aos investigadores describir a mecánica cuántica do nucleón.
En 1975 os tres científicos foron galardoados co Premio Nobel de Física polas súas investigacións na descrición cuántica dos nucleóns.
Luchino Visconti
Luchino Visconti di Modrone, conde de Lonate Pozzolo, nado en Milán o 2 de novembro de 1906 e finado en Roma o 17 de marzo de 1976, foi un aristócrata e un reputado director de cine italiano.
Traxectoria
En 1935 trasladouse a París, onde colaborou co cineasta Jean Renoir, con quen participou como asistente de dirección en Une Partie de Campagne (1936). A súa obra aproxímase ós principios artísticos do Neorrealismo. Obsesión (1942) foi a primeira película neorrealista, movemento que toma como antecedente ao novelista Giovanni Verga; introduciu unha nova visión do cine, da dirección de actores (decote non profesionais) e na concepción da realidade e dos problemas sociais.
Un dos teóricos marxistas máis importantes, pois o neorrealismo tamén produciu unha transformación nas teorías estéticas sobre o cinema, foi Guido Aristarco, autor de A disolución da razón, discurso sobre o cine de quen considerou que A terra trema (1948) era a película máis lograda e avanzada ideolóxica e esteticamente, e que emprendía unha procura do home ante as cousas que non as sometía a estas como permanentes por si mesmas, o que constituiría unha alienación, e que tampouco admitía unha natureza humana inmutable (cine antropomórfico de Visconti). Con Obsesión Visconti trataba temas non aceptables ata entón pola censura fascista sobre a base dunha novela de James Caine, O carteiro chama dúas veces.
Marta Álvarez
María Marta Álvarez Montes, nada na Coruña o 30 de outubro de 1943, é unha política galega vinculada ao PPdeG.
Traxectoria
Licenciada en Ciencias da Información e Historia, profesora do Instituto García Barros da Estrada.
Militante do Partido Popular de Galicia foi concelleira en Santiago de Compostela e senadora designada pola Comunidade Autónoma logo das eleccións xerais de 1993. Revalidou o seu posto nas eleccións de 1996, pero dimitiu en 1997 para ser substituída por Vitorino Núñez. Tamén foi deputada no Parlamento de Galicia entre 2001 e 2005.
Uonuma
Uonuma (魚沼市, うおぬまし, Uonuma-shi) é un concello da prefectura de Niigata e da rexión de Hokuriku e da rexión de Chūbu no Xapón. Está situado ó leste da rexión de Chūbu e ó sur da prefectura, no centro da illa de Honshū. Ten 946,93 km² de superficie e unha poboación de 41.822 habitantes (2009) e unha densidade de poboación de 44,2 h/km².
O concello de Uonuma limita cos concellos de Minamiuonuma, de Tōkamachi, de Kawaguchi, de Ojiya, de Nagaoka, de Sanjō (son da prefectura de Niigata); de Minakami, de Katashina (son da prefectura de Gunma); de Hinoemata e de Tadami (son da prefectura de Fukushima).
Linet Masai
180 px|dereita|miniatura|Linet Masai, nos mundiais de cross de 2008 Linet Chepkwemoi Masai, nada o 5 de decembro de 1989 en Mount Elgon, é unha atleta kenyana, especializada en longas distancias e cross.
Traxectoria profesional
O seu debut internacional a gran nivel produciuse no seu país, cando se proclamou campioa do mundo de cross en Mombasa en 2007, na categoría júnior. Esa mesma tempada, nas finais mundiais da IAAF obtivo senllos cuartos postos en categoría absoluta, tanto na distancia de 3.000 como na de 5.000 metros en pista aire libre.
Manuel Ferreiro Badía
Manuel Ferreiro Badía, nado na Coruña en 1944, é un escultor galego.
Traxectoria
miniatura|Obra no [[Museo de Escultura al Aire Libre de Alcalá de Henares.]] A súa obra abarca os diversos campos de creación artística como son a escultura, a pintura, medalla, a cerámica ou o deseño. Destaca principalmente pola súa creación escultórica, incluída a medallística, o que o levou a gañar importantes premios e a estar representado en diversos museos e institucións, tanto nacionais como internacionais.
Manuel Ferreiro Badía gañou en 1985 o Primeiro Premio "Tomás Francisco Prieto" da Fábrica Nacional de Moneda y Timbre, coa súa obra "Percepcións", un dos máis importantes premios europeos de medallística.
Destaca a súa produción de retratos escultóricos e a abundante obra pública do autor.
Obra pública
miniatura|Monumento a Castelao nos [[xardíns de Méndez Núñez da Coruña.]]
Exposicións
Manuel Ferreiro Badia realizou 22 exposicións individuais, e participou en 52 exposicións colectivas das que se poden destacar as seguintes:
Galería de imaxes da igrexa de Santo Estevo de Ribas de Miño
Igrexa de Santo Estevo de Ribas de Miño, Ribas de Miño, O Saviñao
Flor de laranxeira
miniatura|right|Flor de laranxeira. miniatura|right|Azar de [[limoeiro (detalle e gomos).]]
Galería de imaxes da igrexa de Santo Estevo de Ribas de Miño
<Gallery> Ficheiro:Igrexa de Santo Estevo de Ribas de Miño, O Saviñao, Galiza 7.jpg Ficheiro:Igrexa de Santo Estevo de Ribas de Miño, O Saviñao, Galiza 6.jpg Ficheiro:Igrexa de Santo Estevo de Ribas de Miño, O Saviñao, Galiza 5.jpg Ficheiro:Igrexa de Santo Estevo de Ribas de Miño, O Saviñao, Galiza 4.jpg Ficheiro:Iglesia de Santo Estevo de Ribas de Miño.jpg Ficheiro:Igrexa de Santo Estevo de Ribas de Miño, O Saviñao, Galiza.jpg Ficheiro:Igrexa de Santo Estevo de Ribas de Miño, O Saviñao, Galiza 2.jpg Ficheiro:Pórtico da igrexa de Santo Estevo de Ribas de Miño.JPG Ficheiro:Igrexa de Santo Estevo de Ribas de Miño, O Saviñao, Galiza 3.jpg </Gallery>
Flor de laranxeira
A flor de laranxeira ou azar é a flor dalgúns cítricos, especialmente da laranxeira, de cor branca e moi aromática, que se utiliza en infusión e produtos de perfumaría. Tamén adoita referirse ás flores do limoeiro e da cidreira. O nome azar procede do árabe hispánico azzahár, e este, do árabe clásico az-zahr (que significa flores). O nome asóciase popularmente coa flor de laranxeira, nome máis común en galego, a máis apreciada de todas pola súa beleza, recendo e propiedades, as cales son tradicionalmente consideradas terapéuticas.
O ingrediente esencial en varias infusións polas súas propiedades sedantes. Da flor de laranxeira destílase tamén aceite esencial, aceite de flores de laranxeira ou neroli.
Este tipo de flor pode observarse durante a época primaveral non só nas leiras das citadas especies, senón tamén nas rúas e prazas de moitas cidades mediterráneas (en Andalucía: Málaga, Sevilla e Córdoba; Valencia e Murcia) coma árbore ornamental e a súa agradábel fragrancia invade o ambiente urbano.
Usos medicinais
miniatura|[[Laranxeira a rosear no Parque María Luisa, Sevilla, España.]]
Polo xeral, os seus efectos calmantes axudan a eliminar molestias causadas por nervios. A auga de azar (unha infusión de pétalos secos de flor de laranxeira) é empregada como remedio tradicional contra esmorecementos. Tamén foi empregada durante séculos como remedio caseiro para as molestias menstruais.
Principios activos: Flores: Aceite esencial de "neroli" (0,15%): limoneno, linalol, nerol, metil antranilato. Follas: Aceite esencial de "petit grain" (0,15%), heterósidos flavónicos, principio amargo. Polpa: Ácidos orgánicos (cítrico, málico, ascórbico), azucres. Pericarpo: Aceite esencial (0,5%), rico en limoneno, aldehidos; cumarina: aurapteno; pectinas.
Indicado con gastrite, úlcera gastroduodenal (froitos). Abstenerse de prescribir aceites esenciais por vía interna durante a preñez, a lactanción, a nenos menores de seis anos ou a pacientes con gastrite, párkinson ou outras doenzas neurolóxicas. Non administrar, nin aplicar topicamente a nenos menores de seis anos nin a persoas con alerxias respiratorias ou con hipersensibilidade coñecida a este ou outros óleos esenciais. Non expor a pel ao sol trala aplicación de aceite esencial (especialmente as persoas con peles sensíbeis): pode producir un fenómeno de fotosensibilización.
Outros usos
A auga de azar, produto da destilación da flor de laranxeira aceda, utilízase tamén en repostaría para dar un especial aroma a certas sobremesas e masas pasteleiras, por exemplo as que se usan para preparar o roscón.
Pa Ariki
A dinastía Pa Ariki é unha das dúas liñas de ariki, coa dos Kainuku Ariki, da tribo (vaka) de Takitumu na illa de Rarotonga (Illas Cook).
Entre Tai te Ariki (ca. 1300) e Pa Taputapuatea (ca. 1820)
As dúas versión de arikis publicáronse no Journal of the Polynesian Society. A primeira en 1892 co título de e tuatua teia no te tupuanga mai o Pa, Ariki o Takitumu, no roto aia i te uanga ariki a Atea ma Papa mei Avaiki recolle a realizada en 1857 polo misioneiro Charles Pitman de Pa Upoko Takau Ariki, nunha versión traducida e anotada por Henry Nicholas. A segunda, titulada Ko to Rarotonga are-korero teia no Iro-nui-ma-oata, publicouse en 1917, recolleuna Stephen Savage de Tamuera Te Rei.
De Pa Taputapuatea (ca. 1820) en diante
miniatura|esquerda|200px|De esquerda a dereita : [[Pa Maretu Ariki, Makea Takau Ariki, Hon. H.C. Mills, Tinomana Mereana Ariki]]
A Acea, A Porta, Sobrado
A Acea é un lugar da parroquia da Porta, no concello coruñés de Sobrado, na Comarca da Terra de Melide. Segundo o IGE, en 2014 tiña 16 habitantes (7 homes e 9 mulleres).
Toponimia
A orixe do topónimo "Acea" é o árabe as-saniya, que é un muíño de auga destinado a moer fariña.
The Glow Pt. 2
The Glow Pt. 2 é o terceiro álbum de estudio da banda estadounidense de indie rock The Microphones, publicado o 25 de setembro de 2001 a través do selo K Records. Está considerado por moitos como o traballo definitivo de The Microphones. "The Glow" era o título do cuarto tema do anterior disco do grupo, It Was Hot, We Stayed in the Water. Unha reedición do álbum que incluía un disco extra foi publicado por K Records en 2008.
Sempreviva
O termo sempreviva pódese referir as seguintes especies botánicas:
Kosmos 440
Kosmos 440 (Космос 440 en ruso), tamén denominado DS-P1-I Nº 11, foi un satélite artificial soviético lanzado o 24 de setembro de 1971 mediante un foguete Kosmos 2I desde o cosmódromo de Plesetsk.
Características
Kosmos 440 foi o undécimo membro da serie de satélites DS-P1-I, adicados a servir como obxectivos dos radares militares terrestres para a súa calibración. Foi lanzado por un foguete Kosmos 2I e inxectado nunha órbita inicial de 814 km de apoxeo e 282 km de perixeo, cunha inclinación orbital de 71,0 graos e un período de 95,2 minutos.
Kosmos 440 reentrou na atmosfera o 29 de outubro de 1972.
Bloc Català dels Treballadors
O Bloc Català dels Treballadors foi un partido político comunista catalán formado en 1978 pola fusión do Moviment d'Unificació Marxista e o Partit del Treball de Catalunya. Nas eleccións xerais de 1979 participou no seo do Bloc d'Esquerra d'Alliberament Nacional, no que se integra cando se constitúe en partido política, cando este se disolveu en 1982 a maioría dos seus membros pasaron a Nacionalistes d'Esquerra.
10 Things I Hate About You
Sinopse
As irmás Stratford son moi distintas. A guapa e popular Bianca nunca saíu cun rapaz, e Kat, a súa irmá máis vella, propúxose rexeitar a calquera mozo que demostre o máis mínimo interese por ela. Desgraciadamente, o estrito regramento que rexe o fogar dos Stratford prohibe a Bianca ter mozo ata que a súa irmá máis vella teña un.
Altable
Altable é un concello español da provincia de Burgos (Castela e León). A súa poboación é de 48 habitantes (INE 2012).
Igrexa de San Francisco
Igrexa de San Francisco de Betanzos.|dereita|miniatura
O nome de igrexa de San Francisco pode referirse a diversos templos relixiosos construídos baixo a advocación de Francisco de Asís. En Galicia, boa parte delas naceron no século XIII como parte dun convento urbano:
Xoán XVII, papa
Siccone Secchi, baixo o nome Xoán XVII, nado en Roma e finado na mesma cidade o 12 de decembro 1003, foi o 140º papa da Igrexa católica do 13 de xuño ao 6 de decembro de 1003.
Traxectoria
Antes de tomar as ordes sagradas Siccone Sicconi estivera casado e tivo tres fillos, que remataron sendo bispos. O seu breve pontificado de apenas cinco meses iniciouse cando Crescencio III o fixo elixir impoñendo a súa autoridade. Do pontificado de Xoán XVII non se coñece ningún feito relevante.
Se ben usou o nome de Xoán XVII, non houbo un papa lexítimo co nome de Xoán XVI. Porén, entre os anos 997 e 998 Xoán Filigato foi coñecido como o antipapa Xoán XVI.
Amirani (volcán)
Amirani é un volcán activo que está situado na superficie da lúa de Xúpiter, Ío. Está situado no hemisferio de vangarda da lúa e as súas coordenadas na superficie da mesma son 24,46° N 114,68° O.
Características
Amirani ten unha forma de semicírculo, cun cumio volcánico duns 37 km, o cal está conectado a través dun estreito canal cuns campos de lava de máis de 330 kms de longo. A metade sur dos chans de lava de Amirani están rodeados dun deposito circular e difuso de brillante dióxido de sulfuro, creado pola columna rica en sulfuro do propio volcán. O volcán foi visto por primeira vez en imaxes tomadas pola sonda Voyager 1 en marzo do ano 1979. Nese mesmo ano, a Unión Astronómica Internacional daríalle oficialmente o nome de Amirani, deus do lume na mitoloxía xeorxiana.
Bustomaior, A Porta, Sobrado
Bustomaior é un lugar da parroquia da Porta, no concello coruñés de Sobrado, na Comarca da Terra de Melide. Segundo o IGE, en 2014 tiña 2 habitantes (1 home e 1 muller).
Galería de imaxes da ría de Muros e Noia
Imaxes da Ría de Muros e Noia:
Kashiwazaki
Kashiwazaki (柏崎市, かしわざきし, Kashiwazaki-shi) é un concello da prefectura de Niigata e da rexión de Hokuriku e da rexión de Chūbu no Xapón. Está situado ó norte da rexión de Chūbu e ao sur da prefectura, no centro da illa de Honshū. Ten 442,70 km² de superficie e unha poboación de 92.751 habitantes (2009) e unha densidade de poboación de 210 h/km².
Cultura de Nova Zelandia
miniatura|250px|Xefe maorí do século XIX. A cultura de Nova Zelandia é unha fusión entre a cultura maorí e a proveniente dos descendentes dos colonos británicos, dos cales a maioría era de clase obreira.
Composto organosulfurado
O xofre forma parte do grupo dos elementos calcóxenos ou anfíxenos, xunto co oxíxeno, selenio e telurio, polo que é de esperar que os compostos organosulfurados teñan propiedades semellantes ás dos compostos de carbono–oxíxeno, carbono–selenio e carbono–telurio.
Cultura de Nova Zelandia
A cultura maorí, tamén coñecida como maoritanga, o seu estilo de vida e a súa concepción do mundo constitúen unha parte cambiante e crecente da vida de Aotearoa (Nova Zelandia en lingua maorí). Con todo, os maorís adoptaron como propios moitos aspectos da cultura occidental, e un número crecente de neozelandeses comparten as riquezas do patrimonio maorí.
Composto organosulfurado
Unha proba química clásica para a detección de compostos sulfurados é o método do halóxeno de Carius.
Bieito XVI, papa
Bieito XVI (en latín, Benedictus PP. XVI), nado co nome de Joseph Ratzinger en Marktl am Inn (Baviera) o 16 de abril de 1927 e finado no Vaticano o 31 de decembro de 2022, foi o 265º Papa da Igrexa católica, bispo da diocese de Roma e soberano do Estado da Cidade do Vaticano dende o 19 de abril de 2005 ata o 28 de febreiro de 2013 permanecendo como papa emérito desde entón. En 1981 Xoán Paulo II nomeouno prefecto da Congregación para a Doutrina da Fe, cardeal dende 1993, e en 2002 accedeu ao posto de deán do Colexio de Cardeais. Foi un dos homes con máis influencia durante os últimos anos do papado de Xoán Paulo II. O 11 de febreiro de 2013 anunciou a súa decisión de renunciar ao seu posto, que se fixo efectiva o día 28.
Cultura de Nova Zelandia
Cultura maorí
miniatura|350px|dereita|Os All Blacks realizando unha haka. A cultura maorí é unha cultura diferente dentro de Nova Zelandia. Co crecemento do turismo e coa notable exposición mundial do haka dos All Blacks, a cultura maorí, que anteriormente só se observaba en devandita sociedade, comezou a verse cada vez máis como unha parte fundamental da cultura neozelandesa. Esta cultura posúe varios ritos ademais do haka: un deles é o moko, unha tatuaxe facial tradicional coa cal o maorí se distinguía e marcaba o clan ao que pertencía.
Cultura pakeha
A cultura pakeha deriva, principalmente, dos colonos británicos que chegaron a Nova Zelandia no século XIX, aínda que ten algunhas diferenzas que se han ir incrementando a través do tempo: esta cultura, a diferenza da británica, inclúe maiores niveis de igualdade, loita contra o intelectualismo e di que a maioría da xente pode facer a maioría das cousas só si pensan nela. Dentro de cultura son subculturas derivadas da cultura irlandesa, italiana e doutros grupos europeos.
Outras culturas
Persoas de diversos países establecéronse en Nova Zelandia, e desenvolvéronse distintas variacións culturais. Moitos grupos achegáronse un a outro do que son verdadeiramente no seu país de orixe, por exemplo, os habitantes das illas do Pacífico que residen en Nova Zelandia deixaron de lado os seus antagonismos históricos e dedicáronse exclusivamente ao traballo.
Linguas
Ata 1987 o inglés era o único idioma oficial de Nova Zelandia, aínda que segue sendo hoxe en día o idioma predominante na maioría das rexións; o maorí converteuse nun idioma oficial en virtude da Lei da lingua maorí de 1987, mentres que a lingua de sinais de Nova Zelandia o fixo grazas á Lei da linguaxe de sinais de Nova Zelandia de 2006. Os dous idiomas oficiais falados son tamén os máis utilizados; o inglés é falado por un 98 % da poboación e o maorí polo 4,1 %. O samoano é o idioma non oficial máis falado (2,3 %). Das 85.428 persoas que dixeron falar samoano no censo de 2006, 57.828 vivían na rexión de Auckland. Ségueno o francés, o hindi, o chinés cantonés e o mandarín.
Segundo o censo de 2013, as 16 linguas faladas por máis dun 0,1 % da poboación son:
Los Altos, Burgos
Los Altos é un concello español da provincia de Burgos (Castela e León). A súa poboación é de 199 habitantes (INE 2012).
Bieito XVI, papa
Traxectoria
Era fillo dun oficial de policía; ao se xubilar seu pai a familia instalouse na cidade de Traunstein. Ao cumprir os 14 anos entrou nas xuventudes hitlerianas, tal como a lei obrigaba. Durante a segunda guerra mundial, a partir de 1943 serviu, obrigatoriamente, no servizo auxiliar da Luftwaffe, en diversas baterías antiaéreas e, finalmente, no cuartel de infantería de Traunstein onde desertou. En 1945 foi internado, brevemente, nun campo de prisioneiros de guerra en Bad Aibling, e unha vez liberado entrou no seminario. Como seminarista estudou no Gregorianum, un instituto teolóxico asociado á Universidade de Múnic.
Ordenouse o 29 de xuño de 1951 polo cardeal Michael von Faulhaber. Impartiu clases sobre teoloxía fundamental na Universidade de Frisinga. Nesta universidade, en 1954, o profesor Michael Schmaus rexeitou, por moi avanzada, a súa tese sobre a teoloxía da historia en Boaventura de Bagnoregio. O 21 de febreiro de 1957 defendeu con éxito a súa tese de habilitación para a docencia. Entre 1959 e 1963 foi profesor na Universidade de Bonn, e pasou posteriormente á Universidade de Münster.
Participou no Concilio Vaticano II defendendo o reformismo como asesor do cardeal de Colonia Frings. Pouco antes, en 1959, publicou con Karl Rahner Episcopado e primado onde sostiña a necesidade dun exercicio do papado máis colexiado. Na terceira sesión do Concilio, participou xa como perito nomeado por Paulo VI.
Cultura de Nova Zelandia
Lingua maorí
A lingua maorí, unha lingua de Polinesia oriental, está estreitamente relacionado co tahitiano e o maorí das Illas Cook, un pouco menos relacionado cos idiomas hawaiano e marquesano, e máis lonxe aínda das linguas de Polinesia occidental (incluíndo os de Samoa, Niue e Tonga). O idioma comezou a decaer e a deixar de utilizarse logo da colonización, pero desde a década do 1970 fixéronse grandes esforzos para reverter esta tendencia. Entre elas figuran a concesión do status de lingua oficial a través da lei da lingua maorí de 1987, a semana do idioma maorí e unha canle de televisión. O censo de 2006 obtivo o resultado de que 157.110 persoas falan este idioma en Nova Zelandia. miniatura|200px|dereita|O BSL ou Alfabeto Manual Inglés, adoptado por Nova Zelandia.
Bieito XVI, papa
Traxectoria
En 1966 asumiu a cátedra de teoloxía na Universidade de Tübingen, onde foi colega de Hans Küng. En obras como Teoloxía da Historia en San Boaventura, Introdución ao cristianismo ou  O Novo Pobo de Deus rompeu coa linguaxe tradicional da escolástica e defendeu rachar cun inmobilismo conservador contrario, segundo el, á verdadeira tradición. En 1968 asinou con outros teólogos a Declaración de Nimega, onde se reclamou maior pluralismo teolóxico. En 1969 regresou a Baviera, á Universidade de Regensburg.
Cultura de Nova Zelandia
Linguaxe de acenos de Nova Zelandia
A Linguaxe de acenos de Nova Zelandia ten as súas orixes no Alfabeto Manual Inglés (BSL), e é tecnicamente considerado un dialecto da linguaxe de acenos británico, australiano e neozelandés (BANZSL). Hai un 62,5 % de similitudes entre o BSL e o NZSL, comparadas co 33% de semellanzas entre NZSL e a Linguaxe de acenos americano. Como calquera outro idioma de acenos, foi ideado para e por xente xorda, sen relacións lingüísticas con calquera outra lingua escrita ou falada, e é capaz de expresar calquera cousa que se queira dicir. Converteuse en lingua oficial en abril de 2006, e un total de 24.090 persoas usan esta lingua en Nova Zelandia.
Bieito XVI, papa
Traxectoria
En 1972 puxo en marcha a revista Conmunio xunto con prestixiosos teólogos ata había pouco postos en interdito pola xerarquía eclesiástica como Henri de Lubac e Hans Urs von Balthasar.
Cultura de Nova Zelandia
Outras linguas
De acordo co censo de 2006, fálanse 174 linguas diferentes en Nova Zelandia. Despois do inglés e o maorí, as máis comúns son: o samoano (85.428 falantes), o francés (53.757 falantes), o hindi (44.589 falantes), e o cantonés (44.154 falantes). O alto número de falantes de francés débese a que está incluído como unha materia escolar logo da importante inmigración de persoas que falaban ese idioma.
Bieito XVI, papa
Traxectoria
O 24 de marzo 1977 foi consagrado bispo de Múnic e Freising. O 27 de xuño foi designado cardeal por Paulo VI. En 1981 foi nomeado por Xoán Paulo II como prefecto da Congregación da Doutrina da Fe (antigo Santo Oficio). Áfronte desta, sancionou a Leonardo Boff. Durante ese mandato publicouse o Informe sobre a fe que contiña unha entrevista onde Ratzinger manifestaba a necesidade de controlar as innovacións postconciliares, o que lle valeu o aplauso dos sectores conservadores da igrexa.
Cultura de Nova Zelandia
Arte
miniatura|150px|Unha escultura maorí tallada en madeira. Nova Zelandia ten dúas importantes tradicións: a maorí e a do oeste. Con todo, a gran maioría consome material cultural do estranxeiro, especialmente de Gran Bretaña e dos Estados Unidos. Este motivo e a escasa poboación do país levaron a artistas, intérpretes e escritores a vivir da súa arte. Algúns dos fondos destinados ás artes son proporcionados por un departamento gobernamental creado especificamente para iso, Crative New Zealand. O Fondo para os Lugares Históricos de Nova Zelandia e o Ministerio de Cultura e Patrimonio son os organismos nacionais que colaboran coa preservación cultural. A maioría das cidades teñen museos e, a miúdo, galerías de arte, e o museo e a galería de arte nacional é Te Papa (O noso lugar), en Wellington.
Bieito XVI, papa
Elección como Papa
Co gallo do vía crucis da Semana Santa de 2005, que presidiu, e ante os medios de comunicación de todo o mundo católico, Ratzinger denunciou expresamente o que cualificou como "soberbia" e a "autosuficiencia" do clero:
Cultura de Nova Zelandia
Artes plásticas
A arte visual preeuropea maorí ten dous tipos principais: o tallado e o tecido. Ambos rexistran contos, lendas e roles relixiosos. Cando os europeos chegaron trouxeron as tradicións artísticas occidentais. No comezo esta arte centrouse, principalmente, na pintura da paisaxe, aínda que algúns dos artistas pākehā do século XIX (Charlie Goldie e Gottfried Lindauer) especializáronse no retrato maorí. Algúns maorís adoptaron estilos occidentais e por este motivo unha serie de casas do século XIX reuniron certas características, como as paredes pintadas con deseños de planta e retratos. Desde principios do século XX Apirana Ngata e outros puxeron en marcha un programa de reactivación das artes tradicionais dos maorís, e moitas das novas vivendas foron construídas co tallado tradicional e tukutuku (paneles de tecido da parede).
Bieito XVI, papa
Elección como Papa
Isto espertou a atención sobre a súa persoa de cara ao conclave a celebrar deseguido.
Cultura de Nova Zelandia
Literatura
Os primeiros éxitos da literatura neozelandesa foron de escritores estranxeiros, como Katherine Mansfield. Desde a década do 1950 Frank Sargeson, Janet Frame e outros construíron, sen fins de lucro, as súas carreiras mentres aínda vivían alí. Ata preto da década de 1980, a principal forma literaria de Nova Zelandia foi o conto curto, pero nas últimas décadas novelas como Once Were Warriors, de Alan Duff, The Vintner's Luck, de Elizabeth Knox, e outras lograron éxito tanto crítico como popular. A cultura Maorí é oral e non literaria, pero nos últimos anos novelistas como Duff, Witi Ihimaera e Keri Hulme, e poetas como Hone Tuwhare demostraron o seu dominio das formas de orixe europea.
Bieito XVI, papa
Elección como Papa
O 19 de abril de 2005 o cardeal Ratzinguer foi elixido papa no segundo día do conclave tras catro rondas de votacións. Coincidiu coa festividade do día de san León IX o máis importante papa alemán na Idade Media xa que no seu papado acometeu numerosas reformas. Antes da súa primeira aparición no balcón da praza de San Pedro despois de ser elixido papa, o cardeal chileno Jorge Arturo Medina Estévez anunciou a súa elección coa frase "queridos irmáns" en italiano, español, francés, alemán e inglés, e a forma tradicional "Habemus Papam" en latín; o mesmo cardeal Medina impúxolle o palio, mentres que Angelo Sodano lle colocou o anel do pescador. No balcón as primeiras palabras de Bieito XVI como papa foron:
Cultura de Nova Zelandia
Cine
miniatura|dereita|Hobbiton, lugar de rodaxe das adaptacións cinematográficas das obras [[O Señor dos Aneis e O hobbit, situado en Matamata.]] Aínda que a industria cinematográfica arrincou en Nova Zelandia na década de 1920, non foi ata cincuenta anos despois que o número de películas neozelandesas aumentou de forma significativa. En 1978 a Comisión de Cine de Nova Zelandia comezou a brindar apoio aos cineastas locais e moitas das súas películas alcanzaron unha audiencia mundial, e algúns recibiron recoñecementos internacionais. A principios da década de 1990, moitos filmes neozelandeses obtiveron unha grande audiencia en todo o mundo e foron galardoados con prestixiosos premios: The Piano de Jane Campion (Óscar e Palma de Ouro), Once Were Warriors de Lee Tamahori, e Heavenly Creatures de Peter Jackson.
Bieito XVI, papa
Simboloxía do escudo papal de Bieito XVI
O escudo papal de Bieito XVI conserva algúns elementos do escudo do cardeal Ratzinger e descarta a tripla tiara pontificia, substituíndoa por unha mitra. Foi o mesmo papa quen agregou o palio, a estola de la, que simboliza a autoridade episcopal. Bieito XVI mantivo a cuncha, que simboliza a peregrinación e o peregrino. Tamén está o mouro de Frisinga situado na esquina superior esquerda, que simboliza a universalidade da Igrexa. Ao seu lado, o oso de Corbitiano, simbolizando as cargas da Igrexa a través da lenda de Corbitiano, un bispo que predicou na antiga rexión de Baviera. O escudo complétase coas dúas chaves cruzadas que representan a San Pedro.
Encíclicas
Durante os anos do seu pontificado, Bieito XVI asinou tres encíclicas:
Composto organosulfurado
Clases de compostos organosulfurados
Os compostos organosulfurados poden clasificarse segundo o grupo funcional con xofre que conteñan, que na táboa figuran (aproximadamente) en orde decrecente de frecuencia de aparición. Inclúense tamén sulfatos nos que o S está enlazado con O e non con C.
Borriol
250px|miniatura|Vista de Borriol desde o outeiro do castelo. Borriol é un municipio da Comunidade Valenciana, situado na provincia de Castelló, na comarca da Plana Alta. A súa poboación residente é de 5.209 habitantes (INE 2014).
Composto organosulfurado
Tioéteres, tioésteres e tioacetais
Estes compostos caracterízanse por ter a secuencia de enlaces C−S−C. Comparados cos enlaces C−C, os enlaces C−S son máis longos, porque o átomo de S é máis grande que o de carbono, e o enlace un 10% máis feble. Lonxitudes de enlace representativos en compostos con xofre son 183 pm para o enlace simple S−C no metanetiol e 173 pm no tiofeno. A enerxía de disociación de enlace do C−S para o tiometano é 89 kcal/mol (370 kJ/mol) comparado coa do metano que é 100 kcal/mol (420 kJ/mol) e cando o hidróxeno está substituído por un grupo metilo a enerxía diminúe a 73 kcal/mol (305 kJ/mol). O enlace simple carbono-oxíxeno é máis curto que o enlace C−C. A enerxía de disociación de enlace para o dimetil sulfuro e dimetil éter son respectivamente 73 e 77 kcal/mol (305 e 322 kJ/mol).
Os tioéteres prepáranse normalmente por alquilación de tiois. Poden tamén prepararse polo rearranxo de Pummerer. Na chamada reacción de Ferrario o fenil éter convértese en fenoxatiina por acción do xofre elemental e cloruro de aluminio.
Os tioacetais e tiocetais presentan a secuencia de enlaces C−S−C−S−C. Representan unha subclase de tioéteres. Os tioacetais son útiles no "umpolung" (inversión de polaridade) de grupos carbonilo. Os tioacetais e tiocetais poden tamén usarse para protexer un grupo carbonilo en síntese orgánica.
Os tioésteres teñen a estrutura xeral R−CO−S−R. Están relacionados con ésteres regulares pero son máis reactivos.