cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Universidade da Guajira
A Universidade da Guajira (en Universidad de La Guajira: en ), tamén coñecida como Uniguajira, é unha universidade pública con sede na cidade de Riohacha, no departamento colombiano de La Guajira. A universidade foi creada pola ordenanza núm. 011 e 012 de 1976, pola Asemblea Departamental, e abriuse en febreiro de 1977. O seu campus principal, coñecido como Cidadela Universitaria, sitúase nos arredores da cidade, e acolle as facultades de Ciencias Básicas, Ciencias Económicas e da Administración, Ciencias da Educación, Enxeñaría, e Ciencias Sociais e da Humanidade. A universidade tamén ten varios campus satélites ao longo do departamento nas cidades de Albania, Fonseca, Maicao, Manaure e Villanueva, e un campus no departamento de Córdoba na cidade de Montería. A universidade ofrece educación nos niveis técnico, grao e posgrao. A súa mascota é unha medusa, que simboliza poder e sinxeleza.
Ictineu 3
O Ictineu 3 é un submerxible ou submarino civil, de uso científico e técnico, de deseño e construción cataláns, inspirado nos submarinos Ictíneo I e Ictíneo II creados polo empresario figuerés Narcís Monturiol na segunda metade do século XIX. Opera baixo bandeira francesa co número de rexistro MA-933181.
Souto, Souto de Ferradal, Láncara
Souto é un lugar da parroquia de Souto de Ferradal, no concello lucense de Láncara, na comarca de Sarria.
Ictineu 3
Proxecto
O proxecto foi promovido pola Asociació Institut Ictineu, Centre Catalá de Recerca Submarina, rexistrada en febreiro de 2006. O deseño e construción foi realizado pola empresa Ictineu Submarins SL (constituída en febreiro de 2007), nun primeiro momento nun taller do Muse Marítim de Barcelona, e posteriormente nos seus propios talleres situados en Sant Feliu de Llobregat. Os seus promotores e arquitectos son os enxeñeiro s Pere Forès e Carme Parareda. O submarino está certificado pola sociedade de clasificación Germanischer Lloyd. O financiamento do proxecto realízase mediante o mecenado de entidades e empresas, e as doazóns de persoas en forma de micromecenado. Neste sentido, solicitáronse 60.000 euros a través da plataforma Verkami, e as achegas superaron esta cantidade.
Prestacións
É un vehículo submarino deseñado para a exploración científica e os traballos submarinos. Require un só tripulante e pode transportar un máximo de 2 pasaxeiros adicionais. As súas dimensións son: lonxitude de eslora 4,8 metros, manga 1,9 metros, e puntal 2,8 metros, cun desprazamento de 5 toneladas métricas, soportando unha carga de até 300 quilogramos.
Consta dun dobre casco formado por un casco resistente á presión, sobre o cal se superpón un carenado hidrodinámico que alberga parte dos sistemas de navegación. O recipiente a presión consta dunha cabina esférica de aceiro inoxidable de 1,7 metros de diámetro, cunha ventá frontal de observación formada por unha cúpula de polimetilmetacrilato de 1,2 metros de diámetro. Pegada á esfera principal, hai unha máis pequena situada en posición superior e traseira, que integra un zapón de acceso de 54 cm de diámetro, e que conta cunha cúpula de metacrilato de 54 cm de diámetro, para permitir tamén a observación exterior.miniatura| Detalle dos [[Motor eléctrico|motores eléctricos traseiros, que funcionan con baterías de iones de litio .]]A súa profundidade operativa máxima é de 1.200 metros. A profundidade do colapso estímase en 2.076 metros.
A súa propulsión é eléctrica, con catro hélices cada unha accionada por un motor, cunha potencia total de 108 quilovatios (4x 27 Kw). Ademais, utiliza catro propulsores de manobra de 1,25 kW cada un. Os seus acumuladores son innovadoras baterías de ións de litio de altas prestacións, desenvolvidas pola mesma construtora, que permiten unha autonomía de traballo de 10 horas.
A velocidade esperada na superficie é de 2,5 nós e a velocidade de cruceiro en inmersión é de 1,5 nós. A autonomía prevista en distancia é de 10 millas náuticas.
A reserva de aire é de 160 litros a 700 atmosferas, divididos en 4 tanques, con 20 litros adicionais de osíxeno a 200 atmosferas en 2 tanques. Dispón de depósitos de osíxeno cunha reserva de emerxencia de 80 litros a 200 atmosferas en 4 depósitos, así como de dispositivos absorbentes de dióxido de carbono. Todo iso garante o soporte vital durante 5 días (120 horas/home).
Dispón de 2 brazos robóticos, cun alcance de 1,5 metros, pinzas intercambiables, e varios graos de liberdade, que lle permiten realizar tarefas como manipular e recoller obxectos, utilizar ferramentas, etc. En caso de emerxencia poden depender do submarino. Incorpora focos cunha potencia total de 2.000 watts e flashes con 2.000 watts adicionais. Está equipado cunha radio submarina, radio VHF de superficie, sonda acústica e sonda gráfica de 360°. Tamén conta cunha boia de seguridade con 1.800 metros de cabeza.
A Lama, Souto de Ferradal, Láncara
A Lama é un lugar da parroquia de Souto de Ferradal, no concello lucense de Láncara, na comarca de Sarria.
Toponimia
O orónimo provén do latín, e indica un lugar con lama ou lodo.
Vilela de Abaixo, Souto de Ferradal, Láncara
Vilela de Abaixo é un lugar da parroquia de Souto de Ferradal, no concello lucense de Láncara, na comarca de Sarria.
Aixor, Toirán, Láncara
Aixor é un lugar da parroquia de Toirán, no concello lucense de Láncara, na comarca de Sarria.
Promoción de ascenso a Segunda División 2022
A promoción de ascenso á Segunda división española 2022 disputouse en xuño de 2022, tralo remate da tempada 2021/22 da Primeira División RFEF. Foi a primeira promoción de ascenso que se disputou dende a Primeira División RFEF, que celebrou durante esa tempada a súa primeira edición.
Land of the Silver Fox
Land of the Silver Fox é un filme estadounidense de 1928 dirixido por Ray Enright e escrito por Howard Smith e Joseph Jackson. Está protagonizado polo can Rin Tin Tin, Leila Hyams, John Miljan, Carroll Nye, Tom Santschi e Neola May. Estreouse a través de Warner Bros. o 18 de outubro de 1928. Como era habitual en 1928, Land of the Silver Fox foi lanzado tanto en versión muda como sonora.
Promoción de ascenso a Segunda División 2022
Equipos clasificados
Os equipos clasificados para disputar a promoción de ascenso a Segunda División foron os seguintes:
Land of the Silver Fox
Status de preservación
Unha copia de Land of the Silver Fox é conservada en George Eastman House.
Promoción de ascenso a Segunda División 2022
Sistema de competición
O sistema de competición foi avanzado ao comezo da tempada pola RFEF.
Ao remate da tempada 2021/22 da Primeira División RFEF, ascenderon de xeito directo á Segunda División os dous equipos que remataron na primeira posición en cada un dos dous grupos. Puxéronse en xogo ademais outras dúas prazas de ascenso, nunha promoción a disputar entre os equipos clasificados do segundo ao quinto lugar en cada un dos dous grupos da Primeira RFEF.
Desenvolveuse en Galicia, en formato de concentración, e consistiu en dúas eliminatorias a partido único nas que os encontros foron determinados polo posto da clasificación, enfrontando aos que obtiveron unha mellor clasificación contra os que obtiveron unha peor. En caso de empate xogaríase unha prórroga e en caso de persistir o empate, pasaría o mellor clasificado na fase regular.
Os dous clubs gañadores da segunda eliminatoria ascenderon á Segunda División.
Sedes confirmadas
Os estadios designados para a disputa dos partidos foron o estadio de Riazor da Coruña, Balaídos de Vigo e A Malata de Ferrol. A asignación de estadio para cada partido veu determinada polas necesidades de entradas de cada un dos clubs participantes.
Semifinais
Disputáronse catro eliminatorias a partido único entre o 4 e o 5 de xuño. Os catro gañadores clasificáronse para a fase final.
Finais
Participaron os catro equipos gañadores da primeira eliminatoria, en enfrontamentos a único partido os días 11 e 12 de xuño. Os dous equipos gañadores ascenderon á Segunda División.
Scaligera Basket Verona
O Scaligera Basket Verona, actualmente coñecido como Tezenis Verona por motivos de patrocinio, é un equipo de baloncesto profesional italiano con sede en Verona, Véneto. Fundado en (1969, o club xoga os seus partidos como local no PalaOlimpia, recinto con capacidade para 5 350 espectadores. Conta no seu palmarés cunha Copa Korać, unha Copa e unha Supercopa. Actualmente, após conseguiren o ascenso desde a Serie A2 na temporada (2021−22, o equipo compite na LBA, a máxima categoría do baloncesto transalpino.
Comezos
O Scaligera Basket foi fundado en Verona en 1951. Desde 1951 até 1971, o Scaligera participou en competicións locais e rexionais. A comazos da década de 1970, un empresario local, Giuseppe Vicenzi converteuse no novo propietario do club e patrocinou o equipo baixo a marca Vicenzi Biscotti, que se converteu nun dos nomes máis coñecidos de Scaligera. Na tempada 1976–77, Scaligera chegou á Serie B. A pesar do descenso á Serie C na tempada seguinte, o club puido recuperar o ascenso na tempada 1977–78. Despois duns anos na Serie B, na tempada 1982–83, baixo o liderado do adestrador Bruno Arrigoni, o Verona ascendeu á Serie A2, a segunda división do baloncesto italiano.
No primeiro ano da Serie A2, o Scaligera tivo que xogar en Padua debido á falta dun polideportivo en Verona. Ademais, o club descendeu á Serie B. Con todo, o equipo volveu conseguiu regresar á Serie A2 en 1986. Nesta época do ascenso, o equipo estaba patrocinado por Citrosil, un produto de Glaxo, unha compañía farmacéutica cuxa sede italiana estaba situada en Verona e que, grazas á determinación do seu presidente Mario Fertonani, decidiu apoiar á familia Vicenzi. O descenso de 1987 foi inmediatamente seguido polo retorno á Serie A2 en 1988, cando o equipo foi patrocinado directamente por Glaxo. En 1989, Alberto Bucci converteuse no novo adestrador do equipo, con todo, Scaligera non logrou o ascenso na tempada 1989–90.
Época dourada
Os anos da Serie A2 remataron na temporada 1990–91, que se caracterizou polo primeiro e histórico ascenso á Serie A1 e, sobre todo, coa vitoria na Copa Italiana, o primeiro título do Scaligera. Este trofeo foi conseguido o 21 de febreiro de 1991, despois de gañar na final ao Philips Milano por 97–85. Este éxito pasou nos anais do baloncesto italiano, xa que foi a primeira e até agora a única copa nacional gañada por un equipo da segunda división. Os xogadores máis importantes daquela temporada foron Russ Schoene, Tim Kempton, Sandro Brusamarello, Giampiero Savio, Riccardo Morandotti e Paolo Moretti, así como o pivote Alessandro Frosini.
Na temporada 1997−98 chegaría o primeiro título internacional do club despois de conseguir a Copa Korać, gañada na final contra o Estrela Vermella de Belgrado. A final foi disputada a ida e volta, con vitoria para os italianos na casa por 68 a 74 e con derrota na Hala Pionir por 64 a 73, nun partido moi acalorado que permitiu ao capitán Roberto Dalla Vecchia e ao mozo adestrador Andrea Mazzon levantar o trofeo. Nos anos seguintes, porén, o club descoidou a canteira e centrouse en contratar destacados xogadores extracomunitarios como Eddie Elisma, Conner Henry, David Booth, Dedric Willoughby, Adrian Griffin (subcampión da NBA cos Dallas Mavericks na temporada 2005−06), Victor Page, Miroslav Berić ou Louis Bullock.
Refundación
A tempada seguinte, a club chega a un acordo de patrocinio con Tezenis, unha marca de roupa interior e de roupa de durmir do grupo Veronese Calzedonia, alén do apoio financeiro da Banca Popolare di Verona e do Ente Fiere di Verona. Filippo Faina, que a finais dos noventa dirixira ao entón Müller Verona foi contratado como novo adestrador. O Tezenis remata a temporada regular na segunda posición por detrás de Triveneta Albignasego, club ao que derrota posteriormente na final tras unha serie de catro partidos, que concluíu o 27 de maio de 2009 co ascenso á Serie A Dilettanti. No campionato Dilettanti de 2009−10. Ese mesmo ano o club recupera o seu o nome histórico de Scaligera Basket. Após varios ascensos e despois de 21 anos, o club consegue regresar á máxima categoría na temporada 2021−22, grazas ao segundo posto na liga regular e, posteriormente, a vitoria na final dos playoffs por 3−1 ante o APU Udine.
Patrocinios
Por motivos de patrocinio, o club tivo diversos nomes ao longo da súa historia:
Palmarés
Copa Korać
Copa de Italia
Supercopa de Italia
Copa da LNP (2ª Categoría)
A Eirexe, Toirán, Láncara
A Eirexe é un lugar da parroquia de Toirán, no concello lucense de Láncara, na comarca de Sarria.
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, o lugar da igrexa.
The Lighthouse by the Sea (filme de 1911)
The Lighthouse by the Sea é un filme estadounidense de 1911 escrito por Bannister Merwin.
Francisco Justo Pérez van-Leenden
Francisco Justo Pérez van-Leenden, nado en Riohacha, La Guajira o 3 de maio de 1949, e finado en Bogotá o 13 de xullo de 2019, foi un investigador e académico colombiano. Foi docente e reitor da Universidade da Guajira e membro do centro colombiano de estudos en linguas indíxenas da sociedade de historia da educación latinoamericana.
Estudos
En 1967, recibiu o seu título como bacharel, logo de cursar estudos de primaria e secundaria no colexio Divina Pastora. Xa como bacharel, decidiu matricularse na Universidade Distrital Francisco José de Caldas e cursar a carreira en enxeñaría electrónica. Posteriormente tamén se matriculou na Universidade Nacional de Colombia e alí cursou a licenciatura en filosofía e linguas.
En marzo de 1979, recibiu o seu título como licenciado en filosofía e linguas, o que lle permitiu impartir clases comezando a década dos 80, no colexio a Sagrada Familia, o cal se atopaba baixo a dirección da irmá Teodosia Josefina Zúñiga Deluque, quen lle solicitou a organización da biblioteca, o cal realizou baixo a capacitación de Colcultura e a Secretaría de Cultura a través de diversos cursos.
Especializouse cunha mestría en etnolingüística na Universidade dos Andes de Bogotá, especialización que comezou en 1985 e rematou en marzo de 1987. Dende o 6 de novembro de 1990 até setembro de 1991 foi director encargado do centro de información na Universidade da Guajira. Igualmente dende 1979 até 2019 estivo vinculado a devandita institución como docente.
Na Universidade da Guajira
Dende 1979 estivo adscrito como docente na Universidade da Guajira, até 2019, onde chegou a desempeñar diferentes cargos como; decano da facultade de ciencias da educación, vicerreitor académico, director encargado do centro de información sobre a cultura wayuu.
Foi reitor de devandita institución dende setembro de 1991 até febreiro de 1996, impulsando desa maneira a xestión para a creación da cidadela universitaria e a inclusión de programas de licenciaturas en linguas modernas, enxeñaría ambiental, licenciaturas en etnoeducación e do centro de información sobre grupos étnicos (Cige), o cal recompila investigacións e material bibliográfico acerca de pobos indíxenas e comunidades negras de todo o mundo.
A súa xestión en devandita institución centrouse en boa parte para consolidar moitos aspectos relacionados co uso da lingua wayuu como unha lingua oficial, polo tanto consideraba como esencial para o pobo wayuu e para a Guajira, a escritura do wayuu na cotidianidade. Ademais impulsou e participou na tradución da Constitución Política de Colombia no ano 1991 xunto a Margarita Pimienta.
O Cruceiro, Toirán, Láncara
O Cruceiro é un lugar da parroquia de Toirán, no concello lucense de Láncara, na comarca de Sarria.
Santa Cristiña, Toirán, Láncara
Santa Cristiña é un lugar da parroquia de Toirán, no concello lucense de Láncara, na comarca de Sarria.
Jungle Cavalcade
Jungle Cavalcade é un filme estadounidense de 1941 dirixido Armand Denis, Clyde E. Elliott e Frank Buck. É unha recompilación de metraxe dos primeiros tres filmes de Frank Buck, nos cales se describen as súas aventuras capturando animais para os zoos do mundo.
The Jungle Book: Mowgli's Story
The Jungle Book: Mowgli's Story é un filme estadounidense de 1998 dirixido por Nick Marck, producido por Mark H. Orvitz e escrito por José Rivera e Jim Herzfeld. É o terceiro filme adaptado por The Walt Disney Company a partir da historia de Mowgli da obra O libro da selva (1894) de Rudyard Kipling. Está protagonizado por Brandon Baker, e conta coas voces de Brian Doyle-Murray, Eartha Kitt, Clancy Brown, Peri Gilpin e Sherman Howard.
O filme narra a vida dun neno chamado Mowgli (Baker) dende que viviu con humanos cando era neno ata que foi criado por animais salvaxes e redescubriu aos humanos de novo cando era adolescente. Foi distribuído por Walt Disney Pictures o 29 de setembro de 1998.
San Martiño, Toirán, Láncara
San Martiño é un lugar da parroquia de Toirán, no concello lucense de Láncara, na comarca de Sarria.
O Souto, Toirán, Láncara
O Souto é un lugar da parroquia de Toirán, no concello lucense de Láncara, na comarca de Sarria.
O Cortiñeiro, Toirán, Láncara
O Cortiñeiro é un lugar da parroquia de Toirán, no concello lucense de Láncara, na comarca de Sarria.
Chow mein
miniatura|Prato de chow mein con gambas e polo O chow mein (炒面, chǎo miàn) é un prato da gastronomía tradicional da rexión chinesa de Cantón, na parte meridional do país, que consiste en fideos feitos con fariña de trigo, verduras, carne e/ou mariscos, normalmente acompañado dun mollo de soia. Tradicionalmente chinés, este prato foi levado á América do Norte polos primeiros inmigrantes procedentes da China nos séculos XIX e comezos do XX. Hoxe é unha especialidade moi común nos Estados Unidos e o Canadá, coma tamén algures onde haxa unha grande diáspora chinesa coma o sueste asiático e a India, así coma na Illa da Reunión, Mauricio e tamén Francia.
O Vilar de Toirán, Toirán, Láncara
O Vilar de Toirán é un lugar da parroquia de Toirán, no concello lucense de Láncara, na comarca de Sarria.
Riaz
Riaz (antigamente en alemán Zum Rad ) é un municipio suízo do cantón de Friburgo, situado no distrito de Gruyère.
Limita ao norte co concello de Marsens, ao leste con Echarlens, ao sur con Bole e Vuadens, e ao oeste con Vaulruz e Sâles.
Joan Creus
Joan Creus Molist, máis coñecido como Chichi Creus, nado o 24 de novembro de 1956 en Ripollet, Barcelona, é un ex-xogador, adestrador e directivo profesional de baloncesto español. Xogaba na pocisión de base cunha altura de 1,76 m. É o xogador que máis partidos ten disputado na máxima competición española cun total de 778 (193 na antiga Primeira División e 585 na Liga ACB).
The Lighthouse by the Sea (filme de 1924)
The Lighthouse by the Sea é un filme estadounidense de 1924 dirixido por Malcolm St. Clair. Foi producido e distribuído por Warner Bros. Está protagonizado polo can actor Rin Tin Tin.
Sebrín, Toirán, Láncara
Sebrín é un lugar da parroquia de Toirán, no concello lucense de Láncara, na comarca de Sarria.
Astro-200
Astro-200, tamén coñecido como SIV (acrónimo de Standard Interface Vehicle) e como BCP-100, é un Bus construído pola empresa AeroAstro.
Características
Astro-200 é un bus que permite usar un módulo separable para a integración en paralelo co bus para acelerar os tempos de lanzamento e reducir os riscos técnicos. Usa unha interface estándar para acomodar cargas variadas que poden ser lanzadas a órbitas baixas, de entre 400 e 850 km de altura e tempos de vida de ata un ano. A orixe do bus ten lugar principalmente no contrato de AeroAstro para construír o satélite STPSat-1, para o cal se deseñou expresamente. Despois foi usado por STPSat-2 e STPSat-3, así como polo satélite GPIM.
Vilaverde, Toirán, Láncara
Vilaverde é un lugar da parroquia de Toirán, no concello lucense de Láncara, na comarca de Sarria.
Robert Ingersoll Aitken
Robert Ingersoll Aitken, nado en San Francisco, California, o 8 de maio de 1878 e finado en Nova York o 3 de xaneiro de 1949, foi un escultor, medallista e deseñador de moedas estadounidense.
Algunhas das súas obras máis senlleiras son o frontón oeste do edificio do Tribunal Supremo dos Estados Unidos e as medallas e moedas conmemorativas da Exposición Panamá-Pacífico de San Francisco, en 1915.
Primeiros anos e formación
Robert I. Aitken naceu en San Francisco en 1878, fillo de Katherine Sophie Higgens e de Charles Hamilton Aitken.
Cursou a súa educación secundaria na Lick High School de San Francisco, onde os seus profesores se decataron axiña dos seus dotes artísticos. Aínda na súa cidade natal, comezou a súa formación artística no Mark Hopkins Institute of Art —posteriormente reconvertido en Instituto de Arte de San Francisco—, onde tivo como mestres a Douglas Tilden e a Arthur F. Mathews, entre outros. Logo dun ano nesa Escola de Arte, con só 18 anos, Aitken estableceu o seu propio estudio en 1896, ano no que tamén fixo a súa primeira exposición, no Bohemians Club.
Escultor profesional e profesor
Ao seu regreso a San Francisco, Aitken organizou unha exposición no Bohemians Club, do que era membro, e outra en Nova York, e abriu un novo estudio no que deu inicio a unha prolífica traxectoria como artista profesional, con obras como The Gate of Silence, Art Lured to Bohemia, Life's Flowing Bowl, Ambition ou Kismet, entre outras moitas.
En 1900 do deseño da bandeira municipal orixinal de San Francisco, que estivo en uso desde ese ano ata principios da década de 1920.
Ademais, cando en 1901 Douglas Tilden dimitiu como xefe do Departamento de Escultura do Mark Hopkins Institute of Art para se dedicar integramente á súa actividade creativa, Robert Aitken ofreceuse para o substituír no posto, o cal desempeñou entre ese ano e 1904. Anos despois tamén impartiu docencia na Art Students League.
Logo dos tres anos en París regresou a Nova York. O seu estudio alí converteuse nun centro moi activo da vida artística da cidade, e a súa figura como escultor comezou a ter recoñecemento internacional. Aitken recibiu a encarga de facer unha escultura de retrato do presidente William Howard Taft, para o que viaxou a Washington; este retrato foi presentado na exposición de inverno da Academia Nacional de Deseño de Nova York en 1910, e posteriormente na Exposición Internacional de Roma de 1911.
En 1908 foi galardoado co primeiro premio Helen Foster Barnett, da National Academy of Design, por unha composición de figuras titulada "A Chama". A mesma academia elixiuno en 1909 membro asociado, e en 1914 membro de pleno dereito.
No transcurso da primeira guerra mundial, en 1916 Aitken foi capitán do Exército dos Estados Unidos, no campo de adestramento de primeiros oficiais en Plattsburg, Nova York, e foi enviado a Francia, experiencia que lle serviu para crear unha serie de esculturas titulada "Camaradas de Armas".
Os arquivos de Robert I. Aitken están conservados nos Archives of American Art, do Instituto Smithsoniano.
Vida persoal
Robert Ingersoll Aitken faleceu na súa casa de Nova York o 3 de xaneiro de 1949, aos 70 anos, e o seu corpo foi incinerado.
Escultura
miniatura|260x260px|Fountain of the Earth ([[1915), para a Exposición Panamá-Pacífico, en San Francisco. ]]
Unha das súas primeiras obras escultóricas máis destacadas, da que se ocupou logo de gañar un concurso, foi un monumento para conmemorar a vitoria do almirante George Dewey na baía de Manila durante a guerra hispano-estadounidense, que aínda se erixe en Union Square, en San Francisco. O contrato deste monumento produciuse en 1901 e a súa conclusión produciuse en 1903.
O mesmo ano do monumento a Dewey, Aitken gañou outro concurso, para un monumento ao presidente William McKinley, que se colocou no Golden Gate Park de San Francisco. Máis tarde, entre os seus grandes bronces, Aitken fixo unha figura heroica do pioneiro Hall McAllister, que se colocou fronte ao edificio municipal de San Francisco.
En 1904, Aitken esculpiu unha estatua de 4,6 metros dunha figura feminina que representaba a República, para o Monumento a William McKinley, que se pode ver no parque Panhandle, de San Francisco. miniatura|260x260px|[[Frontón (arquitectura)|Frontón oeste do Tribunal Supremo dos EEUU (1935).]]
V sŭrtseto na mashinata
V sŭrtseto na mashinata (en В сърцето на машината) é un filme búlgaro de 2021 dirixido por Martin Makariev a partir dun guión de Boby Zahariev. Está protagonizado por Alexander Sano, Hristo Shopov, Igor Angelov, Ivaylo Hristov, Julian Vergov, Hristo Petkov, Stoyan Doychev, Vladimir Zombori e Bashar Rahal.
Robert Ingersoll Aitken
Escultura
Entre as súas obras destacan a "Fonte da Ciencia" e as estatuas dos Grandes Ríos no Capitolio do Estado de Missouri; a estatua de Iron Mike en Parris Island, Carolina do Sur; varias esculturas militares en West Point; o "Templo da Música" e outras obras escultóricas para o monumento á Liberdade en Kansas City, Missouri.
A Aitken débeselle tamén a "Fonte da Terra" para a Exposición Panamá-Pacífico de 1915 en San Francisco.
V sŭrtseto na mashinata
O filme gañou o premio ó mellor filme no Festival de Cinema Búlgaro da Rosa de Ouro de 2021 e no Festival Internacional de Cinema de Sofía de 2022. Foi escollido como candidato de Bulgaria para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 95ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Robert Ingersoll Aitken
Escultura
Mais a obra escultórica máis representativa da traxectoria de Aitken é o frontón occidental do edificio sede do Tribunal Supremo dos Estados Unidos, de 1935, que leva a inscrición Equal Justice Under Law ("Xustiza igual ante a lei). Ese conxunto escultórico, situado sobre a entrada principal do edificio, está formado por nove figuras: a Dama da Liberdade rodeada de figuras que representan a Orde, a Autoridade, o Consello e a Investigación. Estas figuras alegóricas eran en realidade esculturas de persoas reais que tiveron un papel relevante na creación do edificio. O propio Aitken está representado no frontón, sentado á esquerda da Liberdade, co presidente do Tribunal Supremo, Charles Hughes.
A súa obra tamén formou parte do concurso de escultura dos Xogos Olímpicos de 1928.
Moedas e medallas
Aitken tamén acadou un éxito notable como medallista e deseñador de moedas conmemorativas dos Estados Unidos.
Entre os seus traballos máis salientables está o deseño da moeda de ouro de 50 dólares –en senllas versións, redonda e octogonal– conmemorativa da Exposición Panamá-Pacífico celebrada en San Francisco en 1915, cuñada na Casa da Moeda desta cidade. Aitken encargouse tamén do deseño da medalla oficial da exposición, grazas a un concurso do que resultou gañador, polo que ademais foi premiado con 1.000 dólares.
En 1921 creou tamén unha moeda conmemorativa de prata de medio dólar conmemorativa do Centenario de Missouri, á que seguiu en 1936 o medio dólar da Exposición Internacional California Pacífico, que tivo lugar en San Diego, California, en 1935 e 1936.
No ámbito medallístico, Aitken foi o encargado de deseñar e gravar a medalla da American Numismatic Society de 1921, en conmemoración da visita do mariscal Foch aos Estados Unidos. Outras das súas creacións foron a medalla da 15ª edición da Sociedade de Medallistas Omnia Vincit Amor (1937), a medalla da Academia Nacional de Deseño ou a Medalla da Sociedade Nacional de Escultura, entre outras moitas.
A Eirexe, Toldaos, Láncara
A Eirexe é un lugar da parroquia de Toldaos, no concello lucense de Láncara, na comarca de Sarria.
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, o lugar da igrexa.
A Eirexe, Trasliste, Láncara
A Eirexe é un lugar da parroquia de Trasliste, no concello lucense de Láncara, na comarca de Sarria.
Armillán, Toldaos, Láncara
Armillán é un lugar da parroquia de Toldaos, no concello lucense de Láncara, na comarca de Sarria.
The Planter's Plantation
The Planter's Plantation é un filme camerunés de 2022 dirixido por Dingha Young Eystein. Foi escollido como candidato do Camerún para o Óscar ó mellor filme internacional na 95ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Sinopse
Ambientada na década de 1960, conta a historia de Enanga, unha rapaza nova que loita contra a familia e a sociedade para preservar unha plantación que un membro do goberno colonial lle cedeu ao seu pai.
Quintela, Toldaos, Láncara
Quintela é un lugar da parroquia de Toldaos, no concello lucense de Láncara, na comarca de Sarria.
Aida Quilcué
Aida Marina Quilcué Vivas, nada en Páez, Cauca, é unha política, lideresa indíxena e social colombiana do pobo nasa. Pertence ao Consello Rexional Indíxena do Cauca (CRIC), foi conselleira de dereitos humanos e da paz da UNESCO. En 2022 foi elixida ao Senado da República pola Circunscrición Especial Indíxena co aval do seu partido Movemento Alternativo Indíxena e Social (MAIS).
Traxectoria
Na década dos 90 foi promotora de saúde da Asociación Indíxena do Cauca (AIC). No ano 2000 foi coordinadora do programa de saúde na AIC e no Consello Rexional Indíxena do Huila (CRIHU).
Entre os anos 2003 e 2009, foi nomeada conselleira maior do Consello Rexional Indíxena do Cauca (CRIC), sendo organizadora da Minga Indíxena de 2008 na que participaron miles de indíxenas que marcharon á cidade de Bogotá en protesta. En devandita mobilización faleceu o seu esposo Edwin Legarda o día 16 de decembro nun hospital de Popayán tras recibir tres tiros de fusil disparados por soldados na estrada que comunica Inzá con Totoró, no departamento do Cauca. Durante o xuízo e nos anos posteriores, Quilcué e a súa filla foron vítimas de ameazas de morte e atentados.
A Eirexe, Vilouzán, Láncara
A Eirexe é un lugar da parroquia de Vilouzán, no concello lucense de Láncara, na comarca de Sarria.
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, o lugar da igrexa.
Toldaos, Toldaos, Láncara
Toldaos é un lugar da parroquia de Toldaos, no concello lucense de Láncara, na comarca de Sarria.
Toponimia
O topónimo ten a súa orixe no asentamento poboacional nos séculos IX e X de grupos de xente chegados desde Toledo.
Toldaos de Abaixo, Toldaos, Pantón
Toldaos de Abaixo é un lugar da parroquia de Toldaos, no concello lucense de Pantón, na comarca da Terra de Lemos.
Toponimia
O topónimo ten a súa orixe no asentamento poboacional nos séculos IX e X de grupos de xente chegados desde Toledo.
Saa, Toubille, Láncara
Saa é un lugar da parroquia de Toubille, no concello lucense de Láncara, na comarca de Sarria.
Toldaos, Toldaos, Triacastela
Toldaos é un lugar da parroquia de Toldaos, no concello lugués de Triacastela, na comarca de Sarria.
Toponimia
O topónimo ten a súa orixe no asentamento poboacional nos séculos IX e X de grupos de xente chegados desde Toledo.
The Iron Trail
The Iron Trail é un filme estadounidense de 1921 dirixido por Roy William Neill e escrito por Dorothy Farnum. O filme está protagonizado por Wyndham Standing, Thurston Hall, Reginald Denny, Alma Tell e Harlan Knight. Estreouse o 30 de outubro de 1921 a través de United Artists.
Preservación
O filme está conservado no arquivo Gosfilmofond de Moscova.
Helibras
Helibras ou Helicópteros do Brasil S.A. é un fabricante brasileiro de helicópteros filial de Airbus Helicopters. Helibras fabricou máis de 700 helicópteros, sendo o 70% deles Eurocopter AS350 Écureuil (coñecidos en portugués como Esquilos). O 10% da produción total expórtase a países de Latinoamérica como a Arxentina, Bolivia, Chile, México, Paraguai, o Uruguai, e Venezuela. Helibras lidera o mercado brasileiro de helicópteros de turbina en operación, cun 54% de cota no mercado civil, e un 66% no mercado militar.
Historia
Helibras fundouse o día 1 de xaneiro de 1978 en São José dos Campos, no estado de São Paulo. Dende 1980 a compañía atópase en Itajubá, unha cidade e municipio no suroeste do estado de Minas Xerais. Anteriormente Helibras era propiedade conxunta de MGI Participações (propiedade do goberno do estado de Minas Xerais), Bueninvest e Eurocopter. En 2006 Helibras pasou a ser totalmente propiedade de Eurocopter (agora Airbus Helicopters), que á súa vez era propiedade do Airbus Group. Helibras é o único fabricante de helicópteros de América Latina.
O modelo de helicóptero máis producido por Helibras é o Eurocopter AS350 Écureuil, representando un 70% dos aparellos fabricados pola firma. Brasil ten sido un gran mercado para o AS350, con máis de 300 unidades operando no ano 2011 ao longo de todo o país, incluídos no portaavións brasileiro São Paulo. Dende 1984 a Armada do Brasil usou os AS350 para apoiar o Programa Antártico Brasileiro. En xaneiro de 2011 Helibras asinou un contrato co Exército do Brasil para mellorar substancialmente a súa frota de 36 AS350 Ecureuil. miniatura|250x250px|EC725 brasileiro O Eurocopter AS565 Panther foi outro deseño licenciado producido localmente por Helibras. En 1988 o Comando de Aviación do Exército do Brasil recibiu os seus primeiros Panther. En xaneiro de 2010 Helibras recibiu un contrato para actualizar 34 AS365K Panther ao novo estándar AS365 K2. Entre os cambios no Panther K2 inclúense novos motores Turbomeca Arriel 2C2CG que producen un 40% máis de potencia, unha cabina de cristal con nova aviónica e sistemas de radio, un piloto automático de catro eixos, un novo radar meteorolóxico, compatibilidade NVG, e medidas para reducir a carga de traballo do piloto, ampliando a vida de servizo dos helicópteros 25 anos máis. En marzo de 2014 os primeiros dous Panther K2 foron entregados ao Exército do Brasil. En setembro de 2014 o Panther K2 pasou a súa avaliación técnica operativa.
En setembro de 2008 o goberno do Brasil anunciou que a fábrica de Helibras en Itajubá produciría un pedido inicial de 50 Eurocopter EC725 un valor de 1 000 millóns de dólares. Eses 50 helicópteros eran para a Armada, a Forza Aérea e o Comando de Aviación do Exército. En decembro de 2010 tres helicópteros realizaron probas de voo antes de entrar en servizo militar. En 2012 Helibras comezou a montar o resto do pedido. En abril de 2014 Helibras e MBDA estaban en proceso de integrar o mísil antibuque Exocet, do cal o 50% é fabricado no Brasil. O 19 de xuño de 2014 a Armada do Brasil aceptou formalmente a entrega do primeiro EC725. En xullo de 2015 as forzas armadas brasileiras recibiran 16 H225M, e as entregas continuarían ata 2019. O 1 de outubro de 2015 a frota de H225M do Brasil chegou ás 10 000 horas de voo. En decembro de 2015 Helibras entregou o dous primeiros H225M cun estándar de capacidade operativa total (FOC) aos militares brasileiros.
O Cousiño, Toubille, Láncara
O Cousiño é un lugar da parroquia de Toubille, no concello lucense de Láncara, na comarca de Sarria.
Toldaos de Arriba, Toldaos, Pantón
Toldaos de Arriba é un lugar da parroquia de Toldaos, no concello lucense de Pantón, na comarca da Terra de Lemos.
Toponimia
O topónimo ten a súa orixe no asentamento poboacional nos séculos IX e X de grupos de xente chegados desde Toledo.
Toubille, Toubille, Láncara
Toubille é un lugar da parroquia de Toubille, no concello lucense de Láncara, na comarca de Sarria.
Gobernación da capital, Bahrain
thumb|369x369px| Gobernacións de Bahrein A Gobernación da Capital (محافظة العاصمة) é unha das catro gobernacións de Bahrain. A gobernación inclúe Manama, a capital de Bahrain. É a rexión administrativa máis poboada do país, cunha poboación de máis de medio millón de habitantes en 2020.
Formación
A gobernación da capital creouse por real decreto o 3 de xullo de 2002. A actual gobernación incorpora os municipios de Al Manamah, Jid Ali, Ras Rumman e partes de Jidd Haffs.
Demografía
Segundo un censo realizado en 2010, hai 329.510 persoas que viven na Gobernación da Capital, que é a máis alta das catro gobernacións; 261.921 cidadáns non bahreinís e 67.589 nacionais de Bahrain. A gran maioría das vivendas na Gobernación da Capital son pisos, con preto de 34.000 pisos. As vilas privadas é a segunda forma de vivenda máis común, representando 7.284 vivendas na gobernación.
en 2020, a poboación total da provincia é de 534.939 habitantes nunha superficie terrestre de 90 km2, cunha densidade de poboación de 5.927.
Os Chaos, Trasliste, Láncara
Os Chaos é un lugar da parroquia de Trasliste, no concello lucense de Láncara, na comarca de Sarria.
Mourillón, Toubille, Láncara
Mourillón é un lugar da parroquia de Toubille, no concello lucense de Láncara, na comarca de Sarria.
High Paw
Traxectoria
Xa de pequena comezou o seu interese pola música xamaicana, que se desenvolveu no seu interese polo Soul e o Rub-A-Dub. Comezou a súa carreira baixo a produción de Nuh Face Records, compuxo o seu primeiro traballo con líricas orixinais Searching for the Recipe, gravado no estudo vigués The Dub Yard onde traballou. High Paw presentou este disco co disc-jóckey Nahno Selectah, a corista Laura Mercy e coa súa banda Elephants Yard​. En novembro de 2018 realizou unha xira con ​Ofer Selectah​ por México.
Xusto Moreda
Xusto Moreda Pérez foi un pintor, escultor e artista plástico nado en Ribadeo (Lugo), o 25 de novembro de 1935. O seu pasamento tivo lugar o 30 de xullo de 2022 en Ribadeo.
Biografía
Fillo de Justo Moreda Díaz e Pura Pérez Salvatierra, pasou a súa infancia e primeira xuventude en Ribadeo, lugar moi presente na súa obra, protagonizando moitos dos seus cadros.
Ós 17 anos comezou a pintar, e un ano despois deu comezo ós estudos preparatorios para Medicina en Santiago de Compostela. Abandoounos para adicarse de cheo á súa vocación artistica e, ante a oposición paterna, veuse obrigado a marchar á A Coruña, onde comezou a traballar para manterse e continuou a pintar. En A Coruña coñece a Lourdes Dans, con quen casa e quen lle ensina cerámica e esmalte de xoiería, actividades plásticas que abandoa á súa morte. Despois, monta con Nicolás Fernández García unha galería de arte na cidade. alt=Casa de pisos de estilo indiano na rúa San Roque en Ribadeo, na que naceu Xusto Moreda|miniatura|Casa de pisos de estilo indiano na rúa San Roque en Ribadeo, na que naceu Xusto Moreda Políticamente, defineuse el mesmo como comunista, e no relixioso, como ateo.
Obra
Nas décadas de 1980 e 90 ten grande produción artística. A esta época pertencen os seus retratos, de xeito predominante femininos, asimétricos, coridos e cheos de pasión. A contraste de cores foi unha constante na súa obra. Na súa etapa de pintura de paisaxes, moitos deles de Ribadeo, con clara influencia fauvista.
=== Exposicións ===
Individuais
1976. -xuño, Diario Pueblo, Madrid
-outubro, Librería Lume, A Coruña
1977. -marzo, Deputación de Lugo
-outubro, Galería Grisalla, Valladolid
1978. -maio, Galería Prat, Valencia
-outubre, Galería Ceibe, A Coruña
1979. -xaneiro, Galería Souto, Ourense
-marzo, Galería Dintel, Santander
1980. -maio, Galería Prisma, Lugo
1981. -febreiro, Galería Catro, A Coruña
1982. -novembro, Banco de Crédito e Inversiones, Lugo
1983. -maio, Galería Citania, Santiago
1985. -xuño, Galería Arracada, A Coruña
1986. -xaneiro, Caixa de Aforros, Vigo
1987. -novembro, Concello de A Coruña
1995. -marzo, Galería Obelisco, A Coruña
1998. -setembro, Galería Obelisco, A Coruña
1999. -marzo, Hotel Voar, Ribadeo
2001. -maio, Unversidad de Lérida
2002. -agosto, Ribadeo
2006. -agosto, Concello de Ribadeo
Colectivas
1977. -maio, Galería ceibe, concello de A Coruña
-xuño, Mostra de Artistas Galegos, Torques, A Coruña
-agosto, IV Bienal de Pontevedra
1978. -xuño, Galería torques (Subasta Ascón), Santigo
1979. -xuño, Caixa de Aforros de Galicia, A Coruña
-agosto, V Bienal Pontevedra
1980. -xullo, Galería Catro, A Coruña
1981. -xullo, Ministerio de Cultura (Teatro Luis Seoane), A Coruña
-agosto, Galería Catro, Parador Naional de Ribadeo
1983. -decembro, Galería Citania, Santiago
1984. -febreiro/verán, Galería Citania, Santiago
1986. -agosto, Entre Tres, Vilagarcía, Pontevedra
Catálogos de Exposicións
Xusto Moreda. Óleos y Alfarería.Delegación Municipal de Cultura. Excmo. Concello de Ribadeo. 2002
Murais Xunta de Galicia
Pó de Ouro, Colexio Curros Enríquez, A Coruña
A Venus do Espello, C.P. Pontedeume
C.P. Paradela
.P. As Pontes
C.P. Vimianzo
C.P. Feira do Monte
Embarazada, Centro de Saúde de Maniños, Fene
Colaboración en libros
Homenaxe a Laxeiro. Escritores e Artistas de Galicia
Homenaxe a González Garcés
Portada en Gran Enciclopedia Galega, T.22
Gran Enciclopedia Galega, T.32
Tradiciones, mitos, creencias y curanderismo en medicina popular de Galicia de Vázquez Gallego
Obra sobre el
Xusto Moreda. Teófilo Comunicación. Nov. 2009
Bibliografía na que se contempla
Guía de artistas de Galicia. Coord. Margarita Rueda Alonso. Ed. Xunta de Galicia. Consellería de Cultura. ISBN: 84-453-3507-3. Santiago, 2003
Ligazóns externas
- https://www.pintoresgallegos.com/bibliografia/xustomoreda.html Bibliografía sobre pintores na que aparece Xusto Moreda
Coby White
Traxectoria profesional
O 20 de xuño de 2019, White foi escollido na 7ª posición do Draft da NBA de 2019 polos Chicago Bulls. O 1 de xullo de 2019, White asinou o seu contrato de rookie cos Bulls. O 23 de outubro de 2019, White debutou na NBA facendo 17 puntos, 7 asistencias e 3 rebotes na derrota de Chicago por 126–125 contra os Charlotte Hornets. O 15 de setembro de 2020, White foi incluído no segundo mellor quinteto de rookies da tempada da NBA.
Concello de Grästorp
Grästorp é un municipio sueco (kommun) do condado de Västra Götaland. Anteriormente pertencía ao desaparecido condado de Skaraborg. A súa capital é Grästorp, que é o único núcleo urbano do concello. No ano 2022 o concello tiña unha poboación de 5 726 habitantes.
O municipio ten as montañas amesetadas máis occidentais de Suecia, Hunneberg e Halleberg. O concello de Grästorp é un municipio agrícola, cun 10% da poboación dedicándose a este sector a principios da década de 2020.
Comadroa
miniatura| comadroa, 1513 Unha comadroa, ou comadroa cualificada, é unha profesional da saúde que presta atención básica e de emerxencia ás mulleres e aos seus recentemente nados durante o embarazo, o parto e o período posparto. Unha matrona ou comadroa, que pode ser parteira, médico, obstetra ou enfermeira, está adestrada para estar presente ("asistir") ao parto, tanto se o parto ten lugar nunha institución sanitaria como na casa, para recoñecer e responder adecuadamente aos servizos médicos, complicacións e implementar intervencións que axuden a previlas en primeiro lugar, incluso a través da atención prenatal. Diferentes tipos de matronas poden proporcionar diferentes niveis de atención.
Tipos de comadroas
Hai varios tipos de comadroas:
Existe unha enfermeira comadroa que debe obter un alto nivel de educación, xa sexa licenciatura ou mestría en partería, despois de converterse en enfermeira. As enfermeiras comadroas poden traballar na maioría dos centros de maternidade, hospitais e poden ter un consultorio de parto no fogar privado.
Logo existe unha comadroa profesional certificada. Esta comadroa pode obter unha licenza seguindo un tipo de aprendizaxe oficial, xunto con outras certificacións. Deben aprobar un exame da xunta a través dos estados ou países que permiten esta licenza e só pode estar dispoñible nunha contorna de parto no fogar.
Por último, están as comadroas de entrada directa. Estas comadroas capacítanse a través dun proceso de aprendizaxe e só permítense en contornas de parto no fogar. Non posúen unha licenza profesional, senón que serven como comadroas non profesionais nos fogares onde se necesiten os seus servizos.
Comadroa versus asistente de parto
Débese facer unha distinción entre a persoa "asistente de parto" e outras persoas que poden brindar apoio e atención durante o embarazo e o parto, en función da formación e as habilidades profesionais, as normas de práctica e a natureza da atención brindada. As comadroas adoitan estar capacitadas para realizar funcións clínicas de atención obstétrica e neonatal básica e de emerxencia, incluída a administración de antibióticos parenterales, oxitócicos e anticonvulsivos; extracción manual de placenta; eliminación de produtos de placenta retidos; parto vaxinal asistido; e reanimación neonatal. Dependendo do alcance legal da práctica, isto tamén pode incluír a realización de cesáreas.
Unha asistente de partos, tamén coñecida como doula, "asistente de partos", "persoa de apoio durante o parto", "asesora de partos" ou "educadora de partos", é unha persoa distinta das mencionadas que brinda apoio emocional e atención e asesoramento xeral ás mulleres e as familias durante o embarazo e o parto. Unha doula xeralmente ofrece servizos de apoio á familia nas semanas posteriores ao parto (doula posparto), e tamén pode axudar durante o traballo de parto e o parto (doula do parto).
En moitos países en desenvolvemento, existe unha asistente tradicional, ou comadroa tradicional, que é unha persoa que proporciona a atención básica no embarazo e no parto e un asesoramento baseado principalmente na experiencia e os coñecementos adquiridos de maneira informal a través das tradicións e prácticas das comunidades onde se orixinaron. Polo xeral, non contan cunha formación sanitaria moderna e non adoitan estar suxeitas a regulamentación profesional.
Jesús Piñacué Achicué
Traxectoria
Nado en Calderas, parte do concello de Páez, no Cauca, foi líder das comunidades indíxenas varios anos antes de ser senador. Ademais desempeñou o cargo de vicepresidente e posteriormente presidente do Consello Rexional Indíxena do Cauca (CRIC).
Nas eleccións presidenciais de Colombia de 1994, foi postulado á Vicepresidencia en fórmula con Antonio Navarro Wolff, pola Alianza Democrática M-19.