cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Gustav Mahler
Romanticismo tardío
Algúns críticos manteñen que a asunción por parte de Mahler de diferentes estilos para adaptarse a diferentes expresións de sentimento significaba que carecía dun estilo propio. Cooke, pola súa banda, afirma que Mahler "compensou os préstamos a través da impronta da súa [propia] personalidade en practicamente todas as notas" para producir música de «orixinalidade excepcional». O crítico musical Harold Schonberg ve a esencia da música de Mahler no tema da loita, na tradición de Beethoven; con todo, para Schonberg, as loitas de Beethoven foron as "dun heroe indomable e triunfal", mentres que as de Mahler son as "dun feble psíquico, un adolescente que se queixa [...] gozando da súa miseria, querendo que todo o mundo vexa como está sufrindo". Schonberg recoñece que a maioría das sinfonías conteñen seccións nas que o Mahler "pensador profundo" é superado polo esplendor do Mahler músico. Para Burkholder, soubo atopar xeitos de profundar nos elementos herdados e crear unha música que era recoñecible e, do mesmo xeito, radicalmente nova. Tamén considera que tanto Mahler como Johann Strauss fillo e Claude Debussy forman parte desa primeira xeración de compositores modernos que buscaron un estilo persoal asimilando o útil do pasado, combinando algúns elementos do século XIX coas novas sensibilidades do século XX. Quizais por iso tense convertido nunha música tan popular para os oíntes.
O feito de que estivese firmemente asentado na tradición anterior centroeuropea, non significa que estivera acomodado á escala wagneriana, senón que expresou unha gran variedade de novas ideas musicais. Esta expansión de recursos é característica tamén doutros compositores desta última fase romántica. Deste xeito, os vínculos coa tradición romántica non coartan a inventiva de Mahler, aparecendo na súa música momentos sumamente irracionais, decadentes ou místicos onde se produce unha revisión da linguaxe musical. En moitos aspectos, isto supuña o esgotamento do romanticismo, mais tamén supuxo un referente para a nova xeración de músicos vieneses apaixonadamente modernistas. Sirva como exemplo a súa forte vinculación con Arnold Schönberg, quen lle adicou o seu Harmonielehre en 1911:
Para Sadie, a súa enorme influencia na xeración posterior de compositores supuxo a ampliación do marco da sinfonía romántica.
Tres períodos creativos
Deryck Cooke e outros analistas dividiron a produción de Mahler en tres períodos distintos: un longo «primeiro período», que se estende desde Das klagende Lied en 1880 ata o final da fase Des Knaben Wunderhorn en 1901; un «período medio» de composición máis concentrada que finaliza con la marcha de Mahler a Nova York en 1907; e un breve «último período» de obras elexíacas antes da súa morte en 1911.
As principais obras do primeiro período son as súas catro primeiras sinfonías, o ciclo de cancións Lieder eines fahrenden Gesellen, varias coleccións de cancións entre as que predominan as cancións Wunderhorn. Neste período, as cancións e sinfonías están estreitamente relacionadas, e as obras sinfónicas son programáticas. Inicialmente Mahler deu programas descritivos completos ás súas tres sinfonías, que máis tarde rexeitou. Ideou, mais non publicou, os títulos para cada un dos movementos da súa Cuarta Sinfonía. O crítico musical alemán Paul Bekker conxecturou destes títulos un programa no que a Morte aparece no Scherzo «na amigable e lendaria aparencia do violinista tentando ao seu rabaño a seguilo fora deste mundo».
O período medio conta cun tríptico de sinfonías puramente instrumentais (Quinta, Sexta e Sétima), os Rückert-Lieder e os Kindertotenlieder, dous arranxos finais dos Wunderhorn e, segundo a opinión dalgúns, a última gran declaración afirmativa de Mahler, a coral Oitava Sinfonía. Cooke cre que a Oitava mantense por si mesma, entre o período medio e o final. Mahler xa abandonara todos os programas explícitos e títulos descritivos; quería escribir música «absoluta» que falara por si mesma. Cooke refírese a «unha nova orquestración dura coma o granito» nas sinfonías do período medio, mentres que as cancións perderon a maior parte do seu carácter folclórico e deixou abonar as sinfonías tan explicitamente como antes.
As obras do breve período final —Das Lied von der Erde e as Sinfonías Novena e Décima (incompleta)— son expresións da experiencia persoal, como o propio compositor enfrontado á morte. Todas as pezas terminan en silencio, o que significa que a aspiración dou paso á resignación. Cooke considera estas obras como unha desexada (que non é amarga) despedida á vida. O compositor Alban Berg chama á Novena «a cousa máis marabillosa que Mahler escribiu xamais». Ningunha destas últimas obras se representou durante a vida del compositor.
A voz na orquestra
Coa excepción das súas obras de xuventude, das cales poucas sobreviviron, Mahler só compuxo cancións e sinfonías cunha interrelación complexa e pechada entre ambos xéneros. Donald Mitchell escribe que esta interacción é o pano de fondo contra o que toda a música do compositor pode ser considerada. A conexión inicial entre canción e sinfonía tivo lugar co ciclo de cancións Lieder eines fahrenden Gesellen e a Primeira Sinfonía. Aínda que esta evidencia inicial de creación cruzada é importante, é durante a fase estendida do Wunderhorn, na que compuxo as súas Segunda, Terceira e Cuarta Sinfonías, cando os xéneros da canción e a sinfonía se mesturaron constantemente. Temas da canción Wunderhorn «Das himmlische Leben» («A vida celestial»), composta en 1892, converteuse en elemento chave na Terceira Sinfonía, completada en 1896; a canción por si mesma forma o «Finale» da Cuarta (1900) e a súa melodía é central a toda a composición. Para a Segunda Sinfonía, escrita entre 1888 e 1894, Mahler traballou simultaneamente nas cancións Wunderhorn, «Des Antonius von Padua Fischpredigt» («O sermón de San Antonio de Padua aos peixes») e no «Scherzo» sobre a base do que se converteu no terceiro movemento da sinfonía. Outro arranxo Wunderhorn de 1892, «Urlicht» («Luz fundamental»), é empregado no cuarto e penúltimo movemento da Segunda.
Nos seus períodos medio e último, a relación canción-sinfonía é menos directa. Con todo, o musicólogo Donald Mitchell sinala as relacións específicas entre as cancións do período medio e as súas sinfonías contemporáneas —a segunda canción de Kindertotenlieder e o «Adagietto» da Primeira Sinfonía, a última canción de Kindertotenlieder e o Finale da Sexta Sinfonía. A súa última obra emprega forzas vocais e orquestrais, Das Lied von der Erde, é unha sinfonía en todo excepto no nome —Mitchell a categoriza como unha «canción e sinfonía».
Tamén deben mencionarse as transcricións para piano das súas obras (a catro mans e dous pianos). Bruno Walter fixo unha para catro mans da Segunda Sinfonía; o pianista August Stradal realizou outra transcrición da Quinta para dous pianos. Do mesmo xeito, o pianista e musicólogo austríaco Erwin Ratz transcribiu o «Adagio» da Décima Sinfonía para dous pianos.
Soniko-dB
Historia
A andadura do grupo comeza en 1998 cando Goro e Christian crean o grupo D-Dilleis co que apareceran as súas primeiras producións Bota e Scream. En 2001 aparece a súa primeira produción baixo o novo nome Soniko-dB, Are you afraid?, co que se abre unha nova etapa na que Goro e Christian traballan como picadiscos residentes as noites do sábado na discoteca LP45 de Ordes e gañan popularidade por toda Galiza e o resto do estado español. O segundo vinilo en aparecer titúlase Tonos, discoteca de Boiro na que daquela Goro traballaba como residente os domingos pola tarde, do cal a canción "Blind Beat" será incluída no compilatorio Professional DJ's editado por Tempo Music.
Gustav Mahler
Estilo musical
Para Sibelius, Mahler expresaba a crenza de que «a sinfonía debe ser como o mundo. Debe abarcalo todo». Fiel a esta crenza, Mahler obtivo material de diversas fontes para as súas cancións e obras sinfónicas: cantos de paxaros e chocas de vaca para evocar a natureza e o campo, fanfarria de claríns, melodías da rúa e danzas nacionais para lembrar o mundo perdido da súa infancia. Os problemas da vida represéntanse en estados de ánimo extremos: o anhelo de realización persoal o interpreta polo incremento de melodías e harmonías cromáticas, mentres que o sufrimento e a desesperación son representados musicalmente por medio da disonancia, a distorsión e o grotesco. Amais, unha das particularidades de Mahler: a intrusión da banalidade e o absurdo en momentos de profunda seriedade. Por exemplo, no segundo movemento da Quinta Sinfonía, cando unha melodía popular trivial de repente corta unha solemne marcha fúnebre. A melodía trivial pronto cambia o seu carácter e de pronto perfílase como un dos maxestosos corais de Bruckner que Mahler emprega para significar a esperanza e a resolución de conflitos. O propio Mahler recoñece esta idiosincrasia na súa obra, denominando ao Scherzo da Terceira Sinfonía «a máis absurda e ao mesmo tempo, máis tráxica peza que xamais teña existido ... É como se toda a natureza estivera facendo acenos e sacando a lingua».
Soniko-dB
Historia
En maio de 2002 o dúo actúa no programa Música Sí de TVE. Ese mesmo mes publican a canción máis popular do grupo ao longo do tempo, GZ, que é unha versión progressive da canción popular galega A sementeira. En 2003 aparece Ultrasoniko que se converte nun éxito de vendas e aparece en diversos compilatorios. A partir desta época o grupo recibe nomeamentos a diversos premios en revistas especializadas en música electrónica. No ano 2004 publican Supersoniko, que será a derradeira produción do grupo antes da súa disolución en 2006.
Gustav Mahler
Estilo musical
Cooke afirma que os múltiples estados de ánimo musicais os consegue por medio dunha «incrible orquestración» de Mahler que, desde o seu punto de vista, desafía ao análise: «fala por si mesma». Franklin enumera as características específicas que son básicas no estilo de Mahler: extremos de volume, emprego de conxuntos fora do escenario, arranxos pouco convencionais para o elenco orquestral, frecuentes recursos de música popular e formas de danza tales coma o ländler e o valse. O musicólogo Vladimír Karbusický mantén que as raíces xudías do compositor tivo posteriores efectos na súa produción creativa; sinala con precisión a parte central do terceiro movemento da Primeira Sinfonía como a música máis caracteristicamente «Yidish» da obra do compositor. O xornalista e compositor checo Max Brod tamén identificou melodías e ritmos xudeus na música de Mahler.
Soniko-dB
Historia
A partir de entón Goro e Christian continuaron as súas carreiras por separado. Dende aquela o grupo reuniuse só en 2014 e no 2019 polo 30 aniversario de Dj Goro para ofrecer unha única actuación.
Ignacio González González
Ignacio González González, nado en Madrid o 19 de outubro de 1960, é un político español militante do Partido Popular e expresidente da Comunidade de Madrid (tras a dimisión de Esperanza Aguirre anunciada o 17 de setembro de 2012), ademais é secretario xeral do PP de Madrid. Dende sempre estivo moi vinculado a Esperanza Aguirre e, con ela, ao sector máis dereitista do PP.
Soniko-dB
Discografía
Como Soniko-dB:
Gustav Mahler
Estilo musical
Un mecanismo técnico moi empregado por Mahler é o da «tonalidade progresiva», que Deryck Cooke describe como «o procedemento de resolver o conflito sinfónico nunha tonalidade diferente á que empezou» e que é empregada con frecuencia «para simbolizar a gradual ascendencia dun valor de progreso desde unha tonalidade a outra durante o desenvolvemento dunha sinfonía». Esta técnica foi empregada tamén polo seu contemporáneo Carl Nielsen. A primeira vez que Mahler empregou este recurso foi nunha das súas primeiras cancións, «Erinnerung» («Memoria»), e posteriormente foi empregado de forma libre nas súas sinfonías. Por exemplo, a tonalidade predominante da Primeira Sinfonía é re maior; ao comezo do «Finale» o movemento «conflito», a tonalidade cambia a fa menor e só despois dunha longa batalla regresa a re, cerca do final. A Segunda Sinfonía comeza en dó menor e remata en mi♭. Os movementos da Quinta Sinfonía progresan sucesivamente desde do♯ menor a la menor, logo re maior, fa maior e, finalmente, re maior. A Sexta Sinfonía, infrecuentemente para Mahler, comeza e termina na mesma tonalidade, la menor, significando que neste caso o conflito non está resolto.
Ignacio González González
Traxectoria
Foi subsecretario do Ministerio de Cultura, Educación e Deportes (1996-1999), durante o mandato de Esperanza Aguirre e secretario de Estado para a Administración Pública no Ministerio de Administracións Públicas (1999-2002), con Jesús Posada á fronte, onde xestou o chamado portelo única.
Campionato do Mundo "A" de hóckey a patíns 1939
A segunda edición do Campionato do Mundo "A" de hóckey a patíns masculino tivo lugar na localidade de Montreux (Suíza) entre os días 6 e 10 de abril de 1939. Nesta edición participaron un total de sete seleccións, todas elas do continente europeo, encadradas nun único grupo, decidíndose o título a xeito de liguiña. Ao final da liguiña, a selección de Inglaterra proclamouse campioa invicta, por diante dos combinados de Italia e Portugal, prata e bronce respectivamente. Nos 21 partidos do torneo anotáronse un total de 101 goles, cunha media de 4,8 goles por partido.
Gustav Mahler
Primeiras respostas, 1889–1911
miniatura|Bosquexo da caricatura realizada por Theo Zasche «Gustav Mahler dirixe a súa Sinfonía n.º 1 en re maior», que foi publicada por primeira vez en Edición Especial Ilustrada de Viena o 25 de novembro de 1900. O amigo de Mahler Guido Adler calculou á morte do compositor en 1911 tería habido máis de 260 interpretacións das súas sinfonías en Europa, Rusia e América, a Cuarta Sinfonía con 61 interpretacións foi a máis frecuentemente interpretada (Adler non enumerou as interpretacións das cancións). Durante a súa vida, as obras de Mahler e as súas interpretacións atraeron un grande interese, mais en raras ocasións tiveron unha aprobación sen reservas; nos anos á súa estrea en 1889, a crítica e o público loitaron por entender a Primeira Sinfonía, descrita por un crítico logo dunha interpretación en Dresde en 1898 como "a máis aburrida obra [sinfónica] que a nova época produciu". A Segunda Sinfonía foi recibida de xeito máis positivo, un crítico referiuse a ela como a "máis maxistral deste tipo dende Mendelssohn". Estes eloxios xenerosos foron pouco comúns, particularmente dende despois do ascenso de Mahler á dirección da Hofoper de Viena. Os seus numerosos inimigos na cidade empregaron a prensa antisemita e conservadora para denigrar case toda a interpretación dunha obra de Mahler; en consecuencia a Terceira Sinfonía, un éxito en Krefeld en 1902, foi tratada en Viena con desprezo da crítica: "Calquera que cometera un feito así merece un par de anos de cárcere".
Campionato do Mundo "A" de hóckey a patíns 1939
Torneo
No torneo participaron sete seleccións. Tódalas seleccións participantes eran europeas, polo que esta competición foi considerada tamén Campionato de Europa, ademais esta edición coincidiu coa XVII edición da Copa das Nacións de Montreux. O torneo disputouse no formato de liguiña de todos contra todos, saíndo campión o equipo que máis puntos sumara ao final dos seis partidos, sendo o sistema de puntuación de 2 puntos para o gañador, 1 punto para cada equipo no caso de empate, e ningún punto para o equipo perdedor.
Gustav Mahler
Primeiras respostas, 1889–1911
Unha mestura de entusiasmo, consternación e desprezo da crítica converteuse na resposta habitual ante as novas sinfonías de Mahler, aínda que as cancións foron mellor recibidas. Logo de que as súas sinfonías Cuarta e Quinta non conseguiran a aprobación do público, Mahler convenceuse de que a súa Sexta Sinfonía tería finalmente éxito. Con todo, a súa recepción estivo dominada por comentarios satíricos sobre os efectos de percusión pouco convencionais empregados por Mahler como un mazo de madeira, varas de bidueiro e un enorme bombo cadrado. O crítico vienés Heinrich Reinhardt desestimou a sinfonía como "Metais, moitos metais, incriblemente moitos metais! Mesmo máis metais, nada máis que metais!" A única presentación que foi un triunfo rotundo de Mahler en vida foi a estrea da súa Oitava Sinfonía en Múnic o 12 de setembro de 1910, anunciada polos seus promotores como "Sinfonía dos Mil". Á súa conclusión, houbo aplausos e ovacións durante media hora.
Ignacio González González
Traxectoria
Durante o derradeiro mandato de José María Aznar, entre 2002-2004, Ignacio González desempeñou o labor de secretario de Estado de Inmigración no Ministerio de Interior, organismo que dirixía por aquel entón Ángel Acebes. Durante este tempo, Ignacio González foi o artífice da reforma da lei de Estranxeiría de España que foi pactada co PSOE no ano 2003.
Gustav Mahler
Abandono relativo, 1911–50
miniatura|esquerda|[[Bruno Walter contribuíu ao rexurdimento da figura de Mahler en Austria entre 1934 e 1938.]] As interpretacións das obras de Mahler fixéronse menos frecuentes logo da súa morte. Nos Países Baixos a defensa de Willem Mengelberg asegurou que Mahler seguira a ser popular alí, e o compromiso de Mengelberg coa New York Philharmonic dende 1922 ata 1928 levou a Mahler ás audiencias americanas con regularidade. Con todo, a reacción da maior parte da crítica americana na década de 1920 foi negativa, a pesar do enérxico esforzo do mozo compositor Aaron Copland de presentar a Mahler como progresista, 30 anos por diante do seu tempo e infinitamente máis enxeñoso que Richard Strauss. Anteriormente, en 1916, Leopold Stokowski dirixira a estrea americana da Oitava Sinfonía e de Das Lied von der Erde en Filadelfia. A interpretación da Oitava Sinfonía foi un éxito sensacional e foi levada inmediatamente a Nova York, onde obtivo un novo triunfo. En Gran Bretaña a Hallé Orchestra levou Das Lied e a Novena Sinfonía a Manchester en 1931; Sir Henry Wood protagonizou a Oitava en Londres en 1930, e de novo en 1938 cando o mozo Benjamin Britten encontrou a interpretación "execrable" mais quedou impresionado pola música. A crítica británica durante este período tratou en gran parte a Mahler con condescendencia e alabanzas febles. Así Dyneley Hussey, escribindo en 1934, considerou que as "cancións de nenos" eran encantadoras, mais as sinfonías debían ser retiradas. O director e compositor Julius Harrison describiu as sinfonías de Mahler como "interesantes por momentos, mais traballosamente elaboradas" e como carentes de chispa creativa. Bernard Shaw, na súa faceta de crítico musical, considerou que o público musical da década de 1930 encontraba a Mahler (e Bruckner) unha "cara segunda clase".
Ignacio González González
Presidente da Comunidade de Madrid
O 17 de setembro de 2012, Esperanza Aguirre anunciou inesperadamente a súa dimisión como presidenta da Comunidade e deputada na Asemblea de Madrid, sendo substituída polo seu vicepresidente e portavoz Ignacio González dende 2003 (dende 2009 tamén ocupou a Consellería de Deportes e Cultura).
Gustav Mahler
Abandono relativo, 1911–50
Antes de que a música de Mahler fora prohibida por "dexenerada" durante a época nazi, as sinfonías e cancións foron interpretadas en salas de concerto de Alemaña e Austria, frecuentemente dirixidas por Bruno Walter ou o mozo asistente de Mahler, Otto Klemperer, e tamén por Willem Mengelberg. En Austria, a obra de Mahler experimentou un breve renacemento entre 1934 e 1938, un período coñecido hoxe como 'Austrofascismo', cando o réxime autoritario coa axuda de Alma Mahler e Bruno Walter, que estaban en termos amigables co novo chanceler Kurt Schuschnigg, trataron de facer de Mahler unha icona nacional (cun status comparable ao que Wagner tiña en Alemaña). A música de Mahler foi interpretada na Alemaña nazi en Berlín a principios de 1941 e en Amsterdam durante a ocupación dos Países Baixos por Alemaña, a cargo de orquestras xudías e só para público xudeu; entre as obras interpretadas inclúense a Segunda Sinfonía (Berlín), a Primeira e Cuarta sinfonías, e Lieder eines fahrenden Gesellen (Amsterdam).
José María Vidal González
Traxectoria
Vinculado ao Partido Conservador, foi deputado provincial polo distrito de Redondela-Ponte Caldelas e o 22 de abril de 1903 foi elixido presidente da Deputación de Pontevedra, cargo que desenvolveu ata o seu falecemento. Foi gobernador civil interino de Pontevedra desde o 31 de agosto de 1899, por marcha a Madrid de Juan Menéndez Pidal, cargo no que estivo un tempo e que repetiu pola mesma causa en xaneiro de 1900. Durante moitos anos desenvolveu o cargo de vice-presidente da Deputación de Pontevedra.
Gustav Mahler
Renacemento moderno
De acordo co compositor estadounidense David Schiff, o seu compatriota Leonard Bernstein adoitaba insinuar que rescatara a Mahler do esquecemento sen axuda en 1960, logo de 50 anos de abandono. Schiff apunta que este esquecemento só foi relativo, moito menor que a indiferenza respecto de Bach nos anos posteriores á súa morte. Aínda que Bernstein deulle un novo pulo ao renacemento de Mahler, este xa estaba en marcha antes de 1960, sustentado por directores como Stokowski, Dimitri Mitropoulos e John Barbirolli, e o veterano defensor de Mahler Aaron Copland.
Catedral de Aquisgrán
A Catedral de Aquisgrán ou Catedral Imperial de Aquisgrán (en alemán Aachener Dom e en  francés Cathédrale d'Aix-la-Chapelle) é unha catedral situada na cidade  alemá de Aquisgrán, ao oeste do país e a escasos quilómetros da fronteira con Bélxica e os Países Baixos.
Ignacio González González
Presidente da Comunidade de Madrid
Cesou no cargo tralo nomeamento de Cristina Cifuentes (PP)), o 25 de xuño de 2015, logo das eleccións autonómicas e municipais celebradas ese ano. O 19 de abril de 2017 foi detido pola Garda Civil tras detectarse un feixe de irregularidades nas filiais latinoamericanas do Canal de Isabel II, e foi acusado de compra de empresas fraudulentas, malversación, blanqueo de capitais e financiamento irregular. Pouco tempo despois o PP suspendeuno cautelarmente de militancia. O 21 de abril de 2017 ingresou en prisión incondicional pola súa implicación no caso Lezo.
Vida persoal
No ámbito persoal, está casado e ten tres fillas.
Gustav Mahler
Renacemento moderno
Nunha carta a Alma do 16 de febreiro de 1902, Mahler escribiu, en referencia a Richard Strauss: "O meu día virá cando o seu teña terminado. Se puidera vivir para velo, contigo ao meu carón!" Carr observa que Mahler podería ter vivido para ver "o seu día"; o seu case contemporáneo Richard Strauss viviu ata 1949, mentres que Sibelius, só cinco anos menor que Mahler, viviu ata 1957.
Catedral de Aquisgrán
A Catedral de Aquisgrán é considerada a catedral máis antiga do norte de Europa. A súa orixe se remóntase á Capela Palatina construída polo emperador franco Carlomagno a finais do século VIII, ano 786 d.C, onde enterrouse despois da súa morte no 814. A partir deste núcleo orixinal, foi sucesivamente ampliada nos mil anos seguintes, ata formar o conxunto actual, que é un conglomerado de moi diferentes estilos arquitectónicos.
Gustav Mahler
Renacemento moderno
Xa no século XXI Pierre Boulez gravou case unha integral das obras orquestrais de Mahler, fundamentalmente coa Orquestra Filharmónica de Viena e as súas interpretacións son analíticas e distantes, presentando a música con claridade e sen apaixonamento. Deste xeito facilita a comprensión por parte do oínte, que pode entender e sentir o que o compositor quería transmitir. O resultado son unhas interpretacións orixinais, que amosan a grandeza das obras no seu conxunto, como unha construción única, sen resaltar detalles secundarios. Boulez dicía ao respecto: ''Mahler quixo estender os límites da sinfonía ata a súa desaparición. Ou contar grandes novelas, como se foran obras de Balzac, de Joyce ou de Thomas Mann. Con esa idea ármaos e destrúeos ao tempo.''
Catedral de Aquisgrán
A Catedral de Aquisgrán foi un dos primeiros 12 lugares incluídos na lista do Patrimonio da Humanidade da Unesco, elixida en 1978.
Gustav Mahler
Influencias en compositores posteriores
miniatura|A música de Mahler influíu no seu discípulo [[Arnold Schönberg, fundador da Segunda Escola de Viena, sendo Mahler un feroz defensor da orixinalidade da música do seu alumno.]] Donald Mitchell escribe que a influencia de Mahler en posteriores xeracións de compositores é "un tema completo en si mesmo". Os primeiros discípulos de Mahler, incluído Arnold Schönberg e os seus alumnos Alban Berg e Anton Webern, fundaron a Segunda Escola de Viena. A música de Mahler influenciou o movemento do trío dende o tonalismo progresivo á atonalidade (música sen unha tonalidade); aínda que Mahler rexeitou o atonalismo, converteuse nun feroz defensor da orixinalidade audaz da obra de Schönberg. Na estrea do Primeiro cuarteto de corda deste último en febreiro de 1907, informouse de que Mahler se abstivo de atacar fisicamente aos provocadores que interrompían a audición. Tanto a Serenata op. 24 (1923) de Schönberg, como Tres pezas para orquestra (1915) de Berg e Seis Pezas (1928) de Webern teñen ecos da Sétima Sinfonía de Mahler.
Entre outros compositores cuxa obra ten influencias de Mahler, Mitchell cita ao estadounidense Aaron Copland, ao compositor alemán de cancións e teatro Kurt Weill, ao italiano Luciano Berio, ao ruso Dmitrii Shostakovich e ao británico Benjamin Britten. Nunha entrevista de 1989, o pianista e director Vladímir Áshkenazi afirmou que a conexión entre Mahler e Shostakovich foi "moi forte e evidente". As súas músicas representaron "o individuo contra os vicios do mundo". Mitchell salienta de Britten o "marabillosamente entusiasta, libre e independente escrito polo vento en ... o primeiro movemento da Sinfonía para violonchelo de 1963 [que] pertence claramente á orde da transparencia e a emancipación instrumental á que Mahler contribuíu en gran medida". Mitchell conclúe coa afirmación: "Mesmo cando a súa propia música non sobrevivira, Mahler gozaría dunha inmortalidade substancial na música destes sucesores preeminentes que abrazaron a súa arte e asimilaron as súas técnicas".
Mahler como director de orquestra
O obxectivo de Mahler era conseguir a unidade total da representación, na que tanto a partitura como a escena se influían de xeito recíproco. Mahler decatouse que non era dabondo a fusión entre acción dramática e música para conseguir a súa devecida unidade, xa que tanto a decoración, como o vestiario e a iluminación tamén debían acadar un grao de perfección semellante. Traballou con pintor Alfred Roller co obxectivo de conseguir ese ideal de unidade nas representacións operísticas. Até ese momento, a práctica habitual era mostrar a decoración, o vestiario e a iluminación como un vehículo para satisfacer a un público medianamente culto e que servía como complemento ao conxunto da representación. A iluminación foi máis eficaz debido á introdución de decorados con tres dimensións, á vez que era parte fundamental da representación como elemento capaz de aumentar a potencia de suxestión do drama e da música.
Un dos aspectos máis criticados da súa labor como director foron os retoques que adoitaba realizar á instrumentación das obras doutros compositores, dado o carácter experimental de ditos cambios. Nos seus arranxos usaba o seu amplo coñecemento de tódolos recursos que lle brindaba a orquestra moderna. Esta práctica foi posteriormente ben recibida, aínda que había disparidade de opinións sobre a forma en que tiñan que realizarse. Nalgunhas ocasións, Mahler foi acusado pola arbitrariedade das súas representacións, dada a gran diferenza existente entre as súas interpretacións e as que o público presenciara ata ese momento. En opinión de Bruno Walter, carecían dela.
Durante os seus primeiros anos en Viena, ao igual que durante a súa etapa en Hamburgo, os seus movementos ao dirixir eran «fogosos e violentos», axitábase continuamente, tiña unha gran mobilidade e dirixía sempre sentado. Porén, os seus xestos e movementos non eran excesivos nin superfluos, senón que máis ben parecían «unha especie de conxunto fanático», en palabras de Walter. Esa xesticulación provocou que Mahler fora obxecto de numerosas caricaturas en diversas publicacións da época. Foi depurando o seu estilo co devir dos anos e gradualmente os seus xestos volvéronse máis sobrios. A súa técnica «espiritualizouse» e conseguiu tal grao de concentración que puido combinar a forza e a precisión nunha forma de dirixir en aparencia moi sinxela e sen case mover o resto do corpo. Unha ollada ou un breve aceno eran suficientes para que tanto intérpretes como cantantes obedeceran sen necesidade de recorrer á excesiva xesticulación que antes lle caracterizaba. Nos seus derradeiros anos no Hofoper amosábase extremadamente calmado, aínda que sen restar intensidade á expresión.
Os enfrontamentos cos cantantes e membros da orquestra foron habituais, debido á «brusca impulsividade» na forma de dirixir de Mahler e ao seu estilo histriónico e ditatorial. Entre eles, espertaba unha «fervente admiración» e rexeitamento a partes iguais. Era máis esixente cando traballaba con artistas mellor dotados e cando eran menos talentosos acostumaba empregar métodos máis dondos para obter o mellor deles. Nos ensaios, Mahler non se rexía por normas fixas senón que se guiaba pola súa intuición e instinto.
Adoitaba representar obras de compositores entre os que se encontraban Richard Wagner, Ludwig van Beethoven, Franz Schubert, Johann Strauss, Piotr Ilich Tchaikovski, Wolfgang Amadeus Mozart ou Felix Mendelssohn. Tamén dirixiu ocasionalmente óperas de Bedřich Smetana e Píseň bohatýrská de Antonín Dvořák.
Mahler na cultura popular
Mahler é actualmente un dos compositores máis interpretados nos auditorios de todo o mundo. A casa na que Mahler medrou en Jihlava acolle un museo sobre o compositor, e ademais, na Haus der Musik de Viena hai unha sala interactiva adicada en exclusiva ao compositor xunto a outras adicadas a Joseph Haydn, Wolfgang Amadeus Mozart, Ludwig van Beethoven, Franz Schubert, Johann Strauss, Arnold Schönberg, Alban Berg e Anton Webern. En 2011, o musée d'Orsay de París adicou unha exposición a Gustav Mahler grazas aos empréstitos dos arquivos do Musikverein de Viena, e da Médiathèque Musicale Mahler de París
A relevancia de Mahler levou a poñerlle o seu nome a numerosos elementos. Un cráter de Mercurio é chamado Mahler no seu honor, tamén o comenta (4406) Mahler débelle o seu nome ao compositor. Rolf Habisreutinger empregou o nome de Gustav Mahler para bautizar un Stradivarius, posiblemente o instrumento musical máis valioso. Tamén existen numerosas rúas, prazas e parques que levan o nome do compositor, así como estatuas en cidades como Liubliana, Jihlava (inaugurada o 7 de xullo de 2010). En Galiza, por exemplo, o auditorio do Conservatorio Profesional de Música de Culleredo leva o nome do compositor.
A Gustav Mahler Jungendorchester (GMJO), creada en Viena en 1986-87 por iniciativa do director italiano Claudio Abbado e integrada por músicos novos de toda Europa, leva o nome do compositor. Posteriormente, en 1997 xurdiu a Mahler Chamber Orchestra, que tamén recibe o seu nome en honor do compositor,
Para conmemorar o centenario da súa morte, en 2009 o Principado de Mónaco, emitiu un selo postal co seu rostro, deseñado por Cyril de La Patellière e gravado por Claude Andreotto.
Mahler no cine
Existen filmes sobre a vida do compositor. En 1974 apareceu Mahler, dirixido por Ken Russell. En 2001, o filme dirixido por Bruce Beresford Bride of the Wind céntrase no matrimonio entre Gustav e Alma.
Ademais dos filmes biográficos, numerosos filmes empregan nas súas bandas sonoras música escrita por Gustav Mahler, entre elas Lorenzo's Oil de George Miller (1992), o filme de 1974 de Karel Reisz The Gambler emprega na súa banda sonora a Primeira Sinfonía do compositor, a Quinta Sinfonía é empregada no filme de 1971 de Luchino Visconti Morte a Venezia, e a Novena aparece no filme de Woody Allen Maridos e mulleres. Máis recentemente, o filme de 2010 Shutter Island, dirixido por Martin Scorsese, emprega o Cuarteto con piano de Mahler, que é obxecto dunha breve discusión entre as personaxes do filme.
Louredo, Maside
Louredo é unha parroquia do concello de Maside na comarca do Carballiño, na provincia de Ourense. Segundo o IGE en 2022 tiña 139 habitantes (72 homes e 67 mulleres), 84 menos ca en 1999.
Etimoloxía
O topónimo Louredo vén do latín (de, "loureiro") máis o sufixo abundancial -, polo que é un fitónimo que fai referencia a un lugar onde hai dita planta.
Patrimonio
Igrexa románica do s. XII de importancia decorativa. Conta cunha ábsida semicircular na que se abren tres baleiros enmarcados por arcos de medio punto, esquema decorativo propio do románico rural e que se repite tamén na portada principal. No interior atópanse restos de decoración mural da época medieval. Tamén ten unha pía bautismal con figuras en relevo. Entre as esculturas cabe mencionar a de Santiago, San Mauro, San Rosendo, San Bieito e unha Virxe co neno.
Festas
As festas de Sta. María de Louredo festéxanse os días 24 e 25 de agosto de cada ano. Estas festas honran principalmente a S. Bartolomeu (24) e a S. Antonio (25). A noite do 24 ao 25, ás 24h, acostúmase a tirar fogos artificiais, na que, ao remate, aparecerá a imaxe de San Bartolomeu.
Fonte
Conta cunha fonte que data de 1952, que segue producindo auga procedente dun manancial, onde os veciños acostuman a coller auga. Nos meses de verán apenas produce auga.
Mariví Otero
María Victoria Otero Vila, nada o 16 de abril de 1948 en Baralla, máis coñecida como Mariví Otero, é unha historiadora da arte, galerista e crítica de arte galega, especializada nas Vangardas do século XX.
Formación
Licenciouse en Historia da arte na Facultade de Xeografía e Historia na Universidade Complutense de Madrid É especialista nas primeiras Vangardas do século XX e na arte de entreguerras nacional e internacional. En 1975 realizou o Curso de Gravado na Fundación Rodríguez Acosta de Granada.
En 1982 asistiu ao Curso de Arte "Del realismo a la nueva figuración", dirixido polo profesor e crítico de arte Francisco Calvo Serraller na Universidade Internacional Menéndez Pelayo, en Santander. No ano 1984 asistiu ao Curso sobre "Arquitectura rural", dirixido polo profesor Simón Marchán na Universidade Internacional Menéndez Pelayo, en Segovia.
Entre os anos 1993 e 2001, asistiu periodicamente a diversos cursos ofrecidos pola Fundación Amigos del Museo del Prado en Madrid, como os titulados: "El retrato en el Museo del Prado", "Obras maestras del Museo del Prado", "El desnudo en el Museo del Prado", "Francisco de Goya" ou "Obras maestras del Museo del Prado"''.
Traxectoria profesional
Otero exerceu de xestora cultural como comisaria independente ao longo da súa carreira profesional. Foi fundadora do grupo "ABRA" no ano 1982 na Galería Altex de Madrid.
É membro de asociacións profesionais españolas, como a Asociación Española e Internacional de críticos de arte. Ademais, forma parte activa das Fundacións como Socia colaboradora da Fundación Amigos do Museo Raíña Sofía de Madrid e socia colaboradora da Fundación Amigos Museo del Prado de Madrid.
Tamén é xefa de proxectos do blog especializado en arte contemporánea "Observando el Arte".
No ano 2007 comisariou a exposición retrospectiva de Ginés Parra titulada "El espíritu de la materia" presentada no Centro de Arte Museo de Almería e na sala UNICAJA de Málaga.
Fondo de Vila, Labrada, Abadín
Fondo de Vila é un lugar da parroquia de Labrada no concello lugués de Abadín na comarca da Terra Chá.
Đoković
Đoković (en alfabeto cirílico: Ђоковић, ás veces transcrito Djokovic) é un apelido serbio e montenegrino orixinario de Nikšić (Montenegro). Pode referirse a:
Rañestres, Maside
San Mamede de Rañestres é unha parroquia do concello de Maside na comarca do Carballiño, na provincia de Ourense. No ano 2007 tiña 77 habitantes, deles 38 eran homes e 39 eran mulleres, o que supón unha diminución de 1 habitante en relación ao ano anterior, 2006.
Lugares e parroquias
miniatura|esquerda|Igrexa parroquial.
Cacheira
dereita|250px|miniatura|Cacheira.
Partes que comprende
A cacheira inclúe as orellas, o fociño e a cara, sen contar a papada, e normalmente consérvase curada, salgada ou afumada.
Cacheira prensada
A cacheira prensada, tamén chamada queixo do porco, é un embutido feito principalmente con carne da cabeza do porco e outros miúdos, condimentados, e sometido a unha cocción.
Prepárase como se fora un cocido, con grelos, un pouco de unto, e outros ingredientes do cocido. Cando está ben tenra a cacheira, que xa comeza a despegarse, sácase todo o óso e o exceso de carne, o que é a parte da faceira (a que está debaixo da mandíbula). Retírase esa parte, porque senón, ao prensala, como non ten tanta xelatina, pode ter o perigo de que se desfaga (é que a xelatina é como un pegamento).
Pode facerse cun tupper que encaixe noutro. Bótase toda a carne esmiuzada nun deles (e se fai falta rectifcar de sal, faise), ponse o outro tupper enriba e apértase forte, colocando un peso encima, por exemplo, catro cartóns de leite. Déixase un día e medio na neveira e, pasado ese tempo, sácase do tupper e queda como un flan.
Río Eel
O río Eel é o maior río da costa norte de California (Estados Unidos). Nace no noroeste do condado de Mendocino e percorre 315 km antes de desembocar no océano Pacífico, drenando a área comprendida entre o Val de Sacramento e a costa.
A Palmeira, Ove, Ribadeo
A Palmeira é un lugar da parroquia de Ove no concello de Ribadeo (provincia de Lugo).
Conta cunha ponte romana que atravesa o río da Palmeira, na cal antigamente había sete muíños de auga; tamén houbo un muíño de vento do cal quedan restos conservados polos donos.
Pagai do Norte
Pagai do Norte (en indonesio: Pulau Pagai Utara) é unha das illas Mentawai na costa occidental de Sumatra en Indonesia. Está ao sur da illa de Sipura e ao norte de Pagai do Sur (ou Pagai Selatan).
Xeografía
A illa está a 134,7 quilómetros ao sur de Sumatra, o punto máis alto alcanza os 336 m sobre o nivel do mar. A illa mide 40 km de longo e ata 27 km de largo e posúe unha superficie de 622´3 quilómetros cadrados gran parte da cal está cuberta por bosques tropicais. Pagai do Norte e do Sur tiñan unha poboación conxunta de 20.974 habitantes no ano 2000.
Historia
En 1792 chegou a un buque da Compañía Británica das Indias Orientais ás Illas Pagai. Só en xullo de 1864 Pagai do Norte fíxose parte das Indias Orientais Neerlandesas. En 1901 misioneiros alemáns estableceron unha misión na costa sur. O primeiro misioneiro foi asasinado, e non foi ata 1915 que converteuse o primeiro nativo. Desde mediados da década de 1990, os surfistas australianos descubriron que varias illas tamén eran boas para o surf. O turismo ten un alcance modesto pero crecente.
Despois do terremoto fronte á illa de Sumatra en 2004, a actividade sísmica sufriu un grande aumento.
A Igrexa, Irixoa, Muras
A Igrexa é un lugar da parroquia de Irixoa no concello lugués de Muras na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2019 tiña 0 habitantes.
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, o lugar da igrexa.
Jurassic World: Fallen Kingdom
Jurassic World: Fallen Kingdom é un filme estadounidense de 2018 dirixido por J. A. Bayona. É un filme de aventuras e ciencia ficción e a secuela de Jurassic World (2015). Trátase do quinto filme da franquía Parque Xurásico, así como o segundo da triloxía Jurassic World. Derek Connolly e o director de Jurassic World Colin Trevorrow escribiron o guión, sendo Trevorrow e o director orixinal de Parque Xurásico, Steven Spielberg, os produtores executivos.
Ambientado na ficticia illa Nublar de América Central, na costa pacífica de Costa Rica, conta como Owen Grady e Claire Dearing tratan de rescatar os dinosauros superviventes dunha erupción volcánica que os destruirá. Chris Pratt, Bryce Dallas Howard, B. D. Wong e Jeff Goldblum retoman os seus papeis de filmes anteriores da franquía. Rafe Spall, Justice Smith, Daniella Pineda, James Cromwell, Toby Jones, Ted Levine, Isabella Sermon e Geraldine Chaplin únense ó elenco de actores.
A rodaxe fíxose entre febreiro e xullo de 2017 no Reino Unido e Hawai. Producido e distribuído por Universal Pictures, Fallen Kingdom estreouse en Madrid o 21 de maio de 2018, e foi estreado internacionalmente en xuño de 2018. Recadou máis de $1,3 billóns en todo o mundo, converténdose no terceiro filme Xurásico en superar a barreira do billón de dólares. Foi o terceiro filme con maior recadación de 2018 e o doceavo de tódolos tempos. Recibiu valoracións dispares por parte da crítica, que eloxiou a interpretación de Pratt, a dirección de Bayona, os efectos visuais, a banda sonora de Michael Giacchino e os "sorprendentes momentos escuros", mentres que outros suxiren que seguiu o curso da saga, criticando o guión e a falta de innovación. Unha secuela aínda sen título está prevista para a súa estrea o 11 de xuño de 2021, con Trevorrow de novo como director.
Manuel Lueiro Rey
Manuel Lueiro Rey, nado en Fornelos de Montes o 9 de abril de 1916 e finado no Grove o 11 de outubro de 1990, foi un escritor e xornalista galego. Formou parte da chamada Xeración do 36.
Traxectoria
Tralo Golpe de Estado do 18 de xullo de 1936, para evitar a represión refuxiouse en Fornelos e no Portovilán, e finalmente decidiu alistarse no bando nacional. Trala fin da guerra regresou a Fornelos, e despois marchou a Madrid a preparar oposicións para auxiliar do corpo técnico do Ministerio de Facenda. Aprobounas en 1942, e en 1944 conseguiu praza en Pontevedra. En 1948 participou na reestrea da peza teatral Quen matou o meco?. Militou na clandestinidade no Partido Comunista.
Escribiu na prensa co pseudónimo Gudea, e desde a posguerra colaborou en medios como Litoral, Diario de Pontevedra, La Noche, El Correo Gallego, La Voz de Galicia, Galicia, Correo Gallego, Diario de León, Diario Regional de Valladolid, ABC, La Hoja del Lunes, A Nosa Terra, Sonata, Cartel, Chan, Ínsua, Coordenadas, Dorna, Espiral ou Congostra. Colaborou tamén con Radio España Independiente.
Publicou varias obras en castelán. En 1966 consegue o Premio de novela Ciudad de Oviedo coa obra Manso. O texto foi publicado en España en 1967, mutilado pola censura. Apareceu en edición íntegra en Buenos Aires en 1968 e en 1996 foi publicada en galego pola Editorial Galaxia, con tradución de María Xesús Vidal Alves e limiar de Xesús Alonso Montero.
Viaxou a América en 1968, 1972 e 1978, onde contactou con Luís Seoane, Lorenzo Varela, Arturo Cuadrado e Rafael Dieste. O seu primeiro libro en galego foi Un tempo de sol a sol (poemas do neno galego) (1971), ao que seguiu Non deberían medrar (1974), con prólogo de Seoane.
Na súa honra o Concello do Grove creou en 1992 o Premio de novela curta Manuel Lueiro Rey e o Concello de Fornelos de Montes creou en 2012 o Premio Lueiro Rey de poesía e en 2017 o Premio de Xornalismo Manuel Lueiro Rey.
Vida persoal
Casou no Grove con María Lores González en xaneiro de 1944, e tiveron cinco fillos: Manuel (1945), Francisco (1948), Adela (1952), Víctor (1958) e Eugenio (1962). miniatura|Detalle da portada de O sol na crista do galo, edición de [[Ramón Nicolás.]]
Poesía
miniatura|Juncia de amor y vida.
Santa Comba do Trevoedo, Maside
Santa Comba do Trevoedo é unha parroquia do concello de Maside na comarca do Carballiño, na provincia de Ourense. Segundo o IGE en 2013 tiña 145 habitantes, deles 64 eran homes e 81 eran mulleres, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 172 habitantes.
Schellenberg
Schellenberg é un concello situado no norte do principado de Liechtenstein. Contaba en 2010 cunha poboación de 1.013 habitantes.
Xeografía
Schellenberg é o municipio de menor altitude de Liechtenstein, e atópase situado a beiras do Rin. Ademais é o municipio máis pequeno en superficie de todo o principado. O municipio limita ao nordés e leste con Feldkirch (Austria), ao sur con Mauren, Eschen e Gamprin, e ao oeste con Ruggell.
Historia
thumb|left|Vista de Schellenberg. A zona foi habitada en principio polos celtas e logo polos réticos. Roma conquistou a zona no ano 15 a.C., converténdoa en parte da provincia de Recia. A provincia converteríase máis tarde nun condado baixo a rexencia de Carlomagno. O condado foise dividindo progresivamente debido á herdanza de pais a fillos.
O Señorío de Schellenberg foi comprado polos Condes de Vaduz en 1437 e ambos continuaron unidos na práctica desde entón. Logo da guerra suaba en 1499, os dous caeron baixo soberanía feudal de Austria. Varias dinastías de condes compraron e venderon estes territorios, ata que a comezos do século XVIII foron comprados pola dinastía de Liechtenstein, a cal recibira o recoñecemento de Principesca en 1706, pero necesitaba adquirir un territorio próximo á cabeza do imperio para poder participar nas votacións dos Príncipes do Imperio. O Emperador uniu formalmente os territorios de Vaduz e Schellenberg en 1719.
Comunicacións
O medio de transporte máis empregado é o tren, xa que a estación máis próxima está en Ruggell, ao norte do municipio. Outro transporte importante é a bicicleta, xa que Schellenberg é o lugar máis chairo de todo o país. O autobús úsase para cubrir grandes distancias, por exemplo ir desde aquí ata Vaduz. O menos usado é o coche, xa que as rúas normalmente están desertas.
Deportes
Aínda que en Schellenberg non hai un club de fútbol, gran parte da cidade anima ao FC Ruggell, do municipio veciño. Entre outros deportes, destacan os deportes acuáticos, como natación, remo, piragüismo e salto. Outros deportes numerosos son o ciclismo (en Schellenberg realízase unha carreira cada ano chamada Schellenberg's Competition), o tenis e balonmán.
Mecánica de medios continuos
A mecánica de medios continuos é unha rama da física (especificamente da mecánica) que propón un modelo unificado para sólidos deformables, sólidos ríxidos e fluídos. Fisicamente os fluídos clasifícanse en líquidos e gases. O termo medio continuo úsase tanto para designar un modelo matemático, como calquera porción de material cuxo comportamento se poida describir de xeito adecuado por ese modelo. Existen tres grandes grupos de medios continuos:
Aínda que a mecánica de medios continuos é un modelo que permite investigar as propiedades de sólidos deformables e fluídos con gran precisión, hai que lembrar que a escalas moi pequenas a materia está feita de átomos. E esa natureza atómica da materia dá lugar a certo tipo de microestrutura heteroxénea que viola algún dos principios da mecánica de medios continuos. Con todo, malia esta dificultade, a mecánica de medios continuos é unha aproximación válida na maioría de situacións macroscópicas nas que a microestrutura asociada á natureza atómica da materia pode ser ignorada (nos fluídos, o número de Knudsen úsase para determinar ata que punto a hipótese de continuidade do medio é adecuada).
No modelo suscitado pola mecánica de medios continuos as magnitudes físicas como a enerxía ou a cantidade de movemento poden ser manexadas no límite infinitesimal. Por esa razón as relacións básicas en mecánica de medios continuos toman a forma de ecuacións diferenciais. Os tipos básicos de ecuacións usadas en mecánica de medios continuos son:
Amanecidos
Amanecidos é un filme español dirixido e escrito por Yonay Boix e Pol Aregall, que foi estreado no 2011.