cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Selección de rugby de Francia
Máis ensaios
miniatura|dereita|Christophé Dominici Serge Blanco é o xogador que conseguiu máis ensaios coa selección de Francia. O xogador en activo con máis ensaios coa selección francesa é Aurélien Rougerie con 21, ocupando o oitavo posto na clasificación histórica.
Puntos
O récord de puntos marcados posúeo Christophe Lamaison con 380 puntos.
(470308) 2007 JH43
2007 JH43, tamén escrito coma 2007 JH43, é un obxecto trans-neptuniano cunha magnitude absoluta de 4,7. Este feito é o que o leva a ser considerado coma un posible pequeno candidato a planeta anano. Chegou ó seu perihelio ó redor do ano 1888.
Asumindo o albedo xenérico para os TNOs que é de 0.09, o diámetro estimado para este obxecto sería duns 500 kms de diámetro. Foi observado 32 veces en 7 oposicións distintas, incluíndo imaxes recuperadas que nos fan retroceder ata o ano 1984.
Plutino ou obxecto do disco disperso?
En data do 2009, o Centro de Planetas Menores (MPC) catalogaba a 2007 JH43 coma un plutino (un obxecto trans-neptuniano nunha resonancia orbital de 2:3 con Neptuno). Pero o programa Deep Ecliptic Survey (DES) catalógao coma un obxecto do disco disperso baseándose na integración da órbita nun rango de 10 millóns de anos.
Pax (xene)
Pax ou PAX xenes (do inglés "Paired box") son unha familia de factores de transcrición de tecido que conteñen unha parella de dominios e un homeodominio parcial ou completo.
(470308) 2007 JH43
Plutino ou obxecto do disco disperso?
350px|miniatura|none|O movemento de 2007JH43 comparado con Plutón.
Pax (xene)
Grupos de xenes Pax
Hai catro conxuntos de xenes de Pax ben definidos en mamíferos:
Os xenes ortólogos existen en todo o metazoa, incluíndo un extenso estudo da expresión ectópica en drosofila usando o xene de Pax-6 murino.
Cabe dicir que as secuencias ou xenes ortólogos son aquelas secuencias homólogas que se separaron por un evento de especiación.
Universidade Yale
miniatura|Biblioteca Sterling Memorial. A Universidade Yale (en inglés Yale University) é unha universidade privada localizada en New Haven, Connecticut (Estados Unidos). Fundada en 1701, é a terceira institución de ensino superior máis antiga nos Estados Unidose un dos nove Colleges coloniais recoñecidos cunha Carta Real do monarca británico antes da Revolución das Trece Colonias.
Conta co segundo sistema bibliotecario universitario máis grande, e forma parte da Ivy League. Yale é especialmente famosa pola súa Facultade de Dereito.
O nome da universidade rende homenaxe a Elihu Yale, un dos seus primeiros benefactores.
Destaca por ser unha das institucións educativas privadas máis recoñecidas dos Estados Unidos e do mundo.
Admisións
Yale é moi selectiva nas súas admisións. Son admitidos menos do 6 por cento dos case 30.000 solicitantes anuais a programas de pregrao.
A Facultade de Dereito de Yale é a máis selectiva do país: acepta a só o 6 por cento dos solicitantes.
Goronwy Foel
Goronwy Foel foi un bardo galés da metade do século XIII, natural de Deheubarth. Foi un dos Poetas dos Príncipes. Nada sabemos sobre este bardo, non sendo o que se pode extraer do poema que lle atribúen no Manuscrito Hendregadredd: Mawl Marared ferch Rhys Fychan. . Nel canta unha loanza á beleza de Marared ferch Rhys Fychan. Pode tratarse dunha das dúas fillas chamadas Marared (Maryred, ou Marged) que tivo Rhys Ieuanc ap Rhys Mechyll, un dos príncipes de Deheubarth de mediados do século XII. A nai destas rapazas era Gwladus filla de Gruffudd ap Llywelyn ap Iorwerth (morto en 1244) de Gwynedd, neta de Llywelyn Fawr.
Bee Thousand
Bee Thousand é o sétimo álbum de estudio da banda estadounidense de indie rock Guided by Voices, publicado o 21 de xuño de 1994 a través do selo Scat Records. Tras o seu lanzamento a banda converteuse nun dos grupos máis importantes asociados ao xénero lo-fi, un movemento definido pola relativa baixa fidelidade dos seus traballos. Musicalmente o álbum inspírase no rock da época da invasión británica e no punk rock. Tras a aparición do disco a banda comezou a atraer a atención doutros selos discográficos, asinando finalmente con Matador Records para o seu seguinte álbum.
En novembro do ano 2003 a publicación el liña Pitchfork Media situou a Bee Thousand no número 10 da súa lista dos mellores álbums dos 90.
Universidade Yale
Facultades e escolas
Yale componse das seguintes escolas e facultades:
Colexios maiores
Lista oficial de colexios maiores de Yale:
Rivalidade
A rivalidade entre Yale e Harvard é coñecida historicamente, pois é a primeira, máis antiga e intensa da Ivy League, tanto nos aspectos académico e deportivo, en remo e fútbol americano, deporte inventado por un adestrador de Yale.
Seitas
Na Universidade Yale atópanse as sociedades secretas Skull & Bones, Scroll and Key e Wolf's Head.
Deportes
Practícanse un total de 35 variedades deportivas en Yale, que pertence á NCAA e compite na conferencia da Ivy League.
Alumnado notable
Algúns egrexios destacados son:
Episodio das 40000 pezas incas procedentes do Perú
En 1911, esta universidade tomou 42 000 pezas incas atopadas por Hiram Bingham, coa promesa de devolvelas en 3 anos. Esas pezas estiveron en Yale durante máis de 100 anos. Redes sociais e blogs peruanos e doutras partes do mundo esixían que os achados fosen devoltos ao seu país de orixe. En 2012 Yale devolveu as pezas a Perú en 4 cargamentos desde Connecticut.
Dagor Dagorath
Dagor Dagorath é o nome dunha batalla ficticia incluída no legendarium do autor británico J. R. R. Tolkien. O nome está na lingua ficticia Sindarin e significa Batalla Final.
O Silmarillion remata, na versión editada polo fillo de Tolkien, coa viaxe de Eärendil até as Terras Imperecedoiras; a versión orixinal remata coa chamada Segunda Profecía de Mandos, o Vala responsábel das Mansións dos Mortos e que ten papel de Oráculo dos Valar. Esa profecía é sobre a Dagor Dagorath, frecuentemente chamada A Fin.
A Profecía
De acordo coa profecía feita por Mandos, o ex-Vala Morgoth, ou Melkor, o Señor Escuro, descubrirá como atravesar de volta as Portas da Noite que o manteñen encerrado no Eterno Baleiro desde a Guerra da Ira, e destruirá o Sol e a Lúa. Eärendil retornará da súa vixilancia no ceo e encontrará a Manwë, Rei dos Valar, o seu heraldo Eönwë, Tulkas, outro Vala e Túrin Turambar, humano cuxa familia foi maldicida por Morgoth.
Todos os Pobos Libres da Terra Media entón irán participar na Batalla: os elfos os homes e os ananos como se fosen un só. Xunto cos humanos loitará Ar-Pharazôn, rei de Númenor, que permaneceu soterrado no Continente Sagrado xunto con toda a súa frota por ter desobedecido a vontade dos Valar.
Moitos inimigos volverán para loitar ao lado de Morgoth. Sauron, cuxo espírito arruinado fuxiu ao Baleiro despois da Guerra do Anel, retornará. Tamén todas as creacións de Morgoth volverán, como orcos e troles. Non se sabe se algúns dos seus máis poderosos servos, como os Nazgûl, Ancalagon, Glaurung e Gothmog retornarán como Beren e Lúthien e talvez Scatha e Smaug. Gandalf cre que o Rei bruxo e os outros Nazgûl non morreran, mais foran lanzados ao Baleiro tamén, e polo tanto, retornarán con Sauron.
As forzas dos Valar loitarán contra Morgoth, Tulkas principalmente, mais é a mans de Túrin Turambar, coa súa espada Gurthang, contra quen Melkor sucumbirá, atravesándolle o corazón, vingando así súa familia. Entón as montañas Pelóri afundiranse no chan, e os tres Silmarils serán rescatados, do Ar, da Terra e da Auga, e o espírito de Fëanor, creador das tres pedras, será perdoado e poderá deixar as Estancias de Mandos para entregarllos a Yavanna Kementári, que os quebrará e a partir da súa luz, acenderá novamente a vida nas Dúas Árbores de Valinor.
A Batalla entón concluirá e renovará a existencia do Reino de Arda, a Terra, e todos os Poderes do Oeste volverán a ser mozos, e os elfos volverán espertar, sen as lembranzas da súa vida pasada. Axiña, haberá unha segunda Música dos Ainur, que será cantada para dar existencia a un novo Mundo. Nesa música, todos os Fillos de Ilúvatar cantarán xuntos, facéndoa aínda máis bela cá primeira. Mais desa Música e do novo Mundo, os Ainur nada saben.
O Texto
Como xa se dixo, só na versión orixinal do Silmarillion esa Segunda Profecía aparece, mais Christopher Tolkien publicouno sen ela, baseado nunha versión do Valaquenta na que non se di nas profecías de Mandos se a desfiguración de Arda será corrixida. Ese treito foi usado no desenlace do Quenta Silmarillion. Sen a Profecía, Christopher presumiu que a Dagor Dagorath fóra quitada tamén. El quedou sorprendido ao encontrar referencias posteriores a ela e unha nova versión, na cal Beren tamén retornaba para loitar. Hai algunhas partes da Profecía que se encontran no Silmarillion, como no Akallabêth, cando Ar-Pharazôn e os seus guerreiros mortais pisaran Aman e foran soterrados por outeiros que se desprenderan, aprisionados até a Última Batalla e o día do Xuízo. Outra referencia é con relación a Fëanor, o creador dos Silmarils, e no libro afírmase que soamente na fin será revelado de que material foron feitas as pedras. Sen dúbida isto está inspirado na lenda Nórdica do Ragnarök.
Sam Neill
Traxectoria
Despois de traballar na National Film Unit de Nova Zelandia como director e actor, Neill foi escollido como o protagonista do filme Sleeping Dogs. A continuación el apareceu no clásico australiano, My Brilliant Career (1979), xunto con Judy Davis.
Serra de Gata
miniatura|300px|dereita|Eljas ou [[As Ellas, na parte cacereña da Serra de Gata, visíbel ao fondo]]
Sam Neill
Traxectoria
Neill é coñecido polos seus papeis en filmes importantes, incluíndo Calma total (1989), La révolution française (1989), The Hunt for Red October (1990), Memoirs of an Invisible Man (1992), The Piano (1993), Parque Xurásico (1993), Sereas (1994),In the Mouth of Madness (1994), Event Horizon (1997) e Parque Xurásico III (2001).
En 1993, Neill co-protagoniza con Anne Archer Leap of Faith, un drama independente, baseado nunha historia verdadeira sobre a loita dunha muller a vencer o cancro e ter un bebé.
Serra de Gata
A serra érguese ao noroeste de Cáceres e ao suroeste de Salamanca. Polo seu extremo oeste o cordal enlaza coa Serra da Malcata, na fronteira con Portugal. Polo leste linda coa Serra de Francia, da que está separada polo val formado polo río Hurdano.
Sam Neill
Traxectoria
Neill foi invitado a desempeñar o papel de Elrond na adaptación de O Señor dos Aneis, de Peter Jackson, pero rexeitou por mor das súas obrigas contractuais para Jurassic Park III. Organizou e narrou unha serie de documentais para a BBC, titulada Space (Hyperspace, nos Estados Unidos) en 2002.
Serra de Gata
Cimas
Os cumes máis destacados, de oeste a leste da serra, son:
Sam Neill
Traxectoria
Neill tamén apareceu en Merlin (1998), un filme baseado na lenda do Rei Artur e a Dama do Lago, retratando o lendario bruxo. Tamén repetiu o seu papel como Merlín, na película Merlin's Apprentice (2006) no que Merlín descobre que el tivo un fillo coa Dama do Lago.
Serra de Gata
Portos de montaña
As principais portelas sitas na Serra de Gata son:
Sam Neill
Traxectoria
Neill protagoniza o drama histórico The Tudors na rede Showtime facendo o papel do Cardeal Thomas Wolsey.
Serra de Gata
Hidrografía
Gata conta con pequenos ríos, entre os que destacan:
Sam Neill
Traxectoria
Tamén protagoniza unha produción de TV ABC chamada Happy Town (2010) na que interpretou a Merritt Grieves, un misterioso dono dunha tenda de recordos. Engadiuse ao elenco dunha adaptación para o cinema da obra de Arthur Miller A View from the Bridge, que ía rodarse en xuño de 2011 mais nunca se filmou.
Macareu
miniatura|300px|Macareu no río Petitcodiac preto de Moncton, [[Novo Brunswick, Canadá.]] 300px|miniatura|Macareu en Upper [[Cook Inlet, Alasca.]] O termo macareu refírese a unha onda de marea producida polas grandes masas de auga acumuladas ao comezo da preamar á entrada de certos estuarios e que despois avanza río arriba. Os macareus máis espectaculares obsérvanse nas foces do río Severn, en Inglaterra, e na do Amazonas, no Brasil.
Este fenómeno caracterízase por unha onda, máis ou menos alta, que remonta o curso do río e que ten unha potencia variable en función da altura da marea, do caudal do río nese momento e da topografía (fondura e largura do leito, barras de areas, meandros etc). Os macareus ocorren en moi poucos lugares no mundo, normalmente en áreas cunha gran variación de marea (de máis de 7 metros entre preamar e baixamar) e onde as mareas entran nunha zona de funil, pouco fonda, nun río que se estreita desde unha ampla baía.
Os macareus poden ter varias formas, desde un único fronte de onda rompente ata "macareus ondulares" que comprenden unha lene fronte de onda seguida por un tren de ondas únicas (solitóns). Os grandes macareus poden ser perigosos para a navegación, aínda que moi apreciados para o surfismo. Como exemplo, o macareu no Amazonas, chamado no Brasil pororoca, que alcanza os catro metros de altura e esténdense ata uns 13 km río arriba.
Antonio San José
Antonio San José, nado en Valladolid en 1956, é un xornalista español.
Traxectoria
É licenciado en Ciencias da Información pola Universidade Complutense de Madrid, iniciouse no mundo do Xornalismo no diario El Norte de Castilla. Máis tarde pasaría ao mundo da radio, primeiro en Radio Juventud e posteriormente na COPE, onde permaneceu un ano.
A súa primeira experiencia na televisión foi como xefe de información nacional (1986-1987) e xefe de redacción (1987-1988) do telexornal de TVE; posteriormente, entre 1988 e 1989 colaborou no informativo 48 Horas.
Renato Pirocchi
Renato Pirocchi nado en Notaresco o 26 de marzo de 1933 e finado en Chieti o 29 de xullo de 2002 ,foi un piloto de carreiras italiano.
Traxectoria
Participou nun Gran Premio de Fórmula Un, o Gran Premio de Italia de 1961, o 10 de setembro de 1961. Clasificou na posición 29 (de 33) e rematou 12º, cinco voltas detrás, sen lograr puntos de campionato.
Logo dun exitoso período na Fórmula Júnior a principios dos anos 60, Pirocchi participou en varias carreiras fora do campionato na Fórmula Un durante a tempada de, pero moitas veces non puido clasificarse. Terminou 12º en Siracusa, Sicilia e compartiu unha unidade para o 11° lugar en Zeltweg con Lorenzo Bandini, pero rematou moitas voltas por detrás en ambas ocasións.
Papel moeda
miniatura|dereita|[[Rosalía de Castro nun billete español de 500 pesetas de 1978.]] Papel moeda, tamén billete ou carto, é un documento oficial, un título de crédito con algúns valores estándares estampados nas súas faces, que é emitido por un goberno por medio dun órgano específico, xeralmente un banco central, para servir como medio de pagamento e representación de base monetaria dun país ou dunha rexión económica, como é o caso da CEE. A súa orixe está intimamente relacionada á moeda metálica e aos títulos bancarios, pois, antes da súa adopción xeneralizada polos diversos países do mundo, o valor expresado no billete significaba a existencia dunha certa cantidade de riqueza, que xeralmente era ouro depositado nun banco. O costume do diñeiro, isto é, dos cartos seren un símbolo dunha cantidade de ouro era coñecido como padrón ouro.
Grosso modo, o papel moeda é un tipo de diñeiro fiduciario, no cal o seu valor de face non corresponde a ningún valor intrínseco, mais ten como lastre só a confianza do goberno emitente. Co correr do tempo e co establecemento das economías nacionais, a relación de paridade entre riqueza depositada e valor de face do billete foi abandonada polos gobernos, o que se chamou de inconvertibilidade, é dicir, o valor estampado no papel deixou de significar un valor real para pasar a ser mera cifra abstracta. Esta circunstancia, entre outros factores, fixo xurdir entre as diversas moedas nacionais un relación de avaliación e troco, na que o valor da moeda dun país pode aumentar ou diminuír cando comparada á doutro país. miniatura|[[Billetes de euro de diversos valores]] Nas economías dos países en xeral, o papel moeda circula de modo concomitante co diñeiro escritural, o cal existe só como rexistro nunha institución financeira e testifica certa cantidade de papel moeda en nome dun propietario. Tamén, co aumento da capacidade computacional, este tipo ten circulado ao lado do diñeiro electrónico.
Os mártires do mar
Os mártires do mar, a represión franquista contra os mariñeiros galegos foi unha exposición itinerante organizada pola Consellería de Cultura e Deporte co gallo do Ano da Memoria (2006). A mesma consistiu nunha serie de paneis explicativos nos que se informaba sobre a represión do levantamento fascista contra o tecido asociativo mariñeiro durante a guerra civil. A exposición albergouse no interior do Barco da Memoria, o Hidria Segundo, o cal percorreu a costa galega dende o 17 de xullo ata o 8 de setembro de 2006. A exposición visitou as vilas de Cambados, Moaña, Baiona, Marín, O Grove, A Illa de Arousa, Rianxo, Cabo de Cruz, Ribeira, Portosín, Muros, A Coruña, Mugardos, Ferrol, Cangas, Raxó, Vigo e Vilagarcía.
Baixo o título O Barco da Memoria realizouse tamén un documental para televisión nunha coprodución entre TVG e Saga TV. Foi dirixido por Marcos Gallego baseada no proxecto do comisario da exposición, Dionisio Pereira. A súa estrea tivo lugar na biblioteca de Pontevedra o 8 de xaneiro de 2007. Foi emitido tamén vía satélite e a través de internet o 17 de febreiro de 2007.
Cortiñas, Biville, Sarria
Cortiñas é un lugar da parroquia de Biville, no concello lugués de Sarria, na comarca de Sarria. Segundo o IGE, en 2021 tiña 10 habitantes (6 homes e 4 mulleres).
Encefalite
A encefalite  son un conxunto de doenzas producidas por unha inflamación do encéfalo. Son bastante adoitas, sobre todo en determinadas rexións do mundo, e prodúcense xeralmente pola infección de gran variedade de xermes como bacterias, ricketsias, espiroquetas, leptospiras, parasitos, fungos e virus. Porén, coa excepción dos virus, a encefalite acostuma ser un síntoma máis, case nunca o máis rechamante, dentro do cadro clínico da enfermidade. Polo xeral, cando se refire a unha encefalite, faise como sinónimo de encefalite vírica.
Entre as encefalite víricas, coñécense máis de cincuenta virus causantes de encefalite na especie humana. Os máis importantes son os que producen encefalite sen trastornos sistémicos. Case sempre a encefalite está asociada a unha meninxite, de xeito que as dúas síndromes, encefalite e meninxite, forman un espectro continuo (meningoencefalite) provocado polos mesmos virus, aínda que algúns virus poden ter preferencia por algunha destas localizacións.
Os virus que producen encefalite ocasionan unha síndrome común que permite facer un diagnóstico clínico, pero é moi difícil facer un diagnóstico exacto en máis da metade dos casos, agás nos casos particulares de determinadas rexións xeográficas.
Síntomas da encefalite
A encefalite pode provocar algún dos seguintes síntomas como: Todos estes síntomas son debidos a lesións focais ou difusas da substancia gris ou substancia branca do sistema nervioso central.
Unha das probas que hai que realizar é unha punción lumbar na que se analiza o líquido cefalorraquídeo que informa de meninxite aséptica.
A evolución da encefalite transcorre ó cabo de poucos días a algunhas semanas, cunha mortalidade variable dependente do axente vírico causal, dende o 5% ó 20%. Na quinta parte dos pacientes aparecen diversas secuelas, como deterioración mental, cambios na personalidade e alteracións dos movementos.
Departamento de Granada
dereita|220px|miniatura|Localización do departamento de Granada. Granada é un departamento da Nicaragua, a súa capital é a cidade de Granada.
O departamento de Granada fica situado na faixa costeira do lago Nicaragua, en cuxas proximidades se encontra o volcán Mombacho. É atravesado polos ríos Tipitapa, Malacatoya e Ochomogo.
A illa Zapatera, localízase no lago Nicaragua, pertencente ao departamento.
O departamento produce algodón, cana de azucre, tabaco e banana.
Alfabeto africano de referencia
O Alfabeto africano de referencia é un alfabeto baseado no alfabeto latino proposto nunha conferencia organizada pola UNESCO en 1978. Foi creado para harmonizar as transcricións das linguas de África. O alfabeto ten como base a idea de relacionar unha letra para cada fonema, evitando os dígrafos.
Historia
miniatura|International African Alphabet Desde o século XIX desenvolvéronse varios alfabetos para transcribir as linguas africanas. Karl Richard Lepsius creou o “Standard Alphabet by Lepsius”, baseado no alfabeto latino, para transcribir xeróglifos exipcios. Nas edicións posteriores incluíu outras linguas africanas.
En 1928 Diedrich Westermann liderou o grupo de lingüistas que desenvolveu o “Africa Alphabet”, tamén chamado “International African Alphabet”. Baseado no Alfabeto Fonético Internacional, era un alfabeto sen diacríticos, pero si con dígrafos. Foi creado no “International Institute of African Languages and Cultures” en Londres.
A partir dos anos sesenta do século XX tiveron lugar varias conferencias sobre a alfabetización en África (Abidjan e Ibadan, 1964) nas que se recomendou a utilización das linguas maternas. Na conferencia de Bamaco de 1966 fíxose un estudo sobre as transcricións existentes de distintas linguas, encamiñado ao seu desenvolvemento.
En 1982 os lingüistas Michael Mann e David Dalby, que asistiran á conferencia de Niamey, propuxeron unha revisión do alfabeto. Este alfabeto constaba de sesenta letras, xa que incluía Ʌ|ʌ, ƈ, ç, ɠ, ɦ, ɟ, λ, 8px, ƥ, ɽ, ƹ e Ɂ e suprimía c̱, ḏ, ẖ, q̱, ɍ, s̱, ṯ, x̱, ẕ. O cambio fundamental era que as letras só tiñan versión minúscula. Tamén propuxeron un teclado africano.
O alfabeto
O alfabeto africano de referencia está composto por 57 letras, con maiúsculas e minúsculas. Algúns dos grafemas consisten en letras latinas con sinais diacríticos, como trazos e ganchos:
Na versión manuscrita aparecen as letras ḍ, ḥ, ṣ, ṭ e ẓ cun punto inferior en lugar dun macron inferior.
Na relación de grafemas inclúense tamén diacríticos sobrescritos (agudo ( ´ ), grave ( ` ), circunflexo ( ^ ), caron ( ˇ ), macron ( ¯ ), til ( ˜ ), diérese ( ¨ ) e punto superior (˙)) e nove signos de puntuación (punto, coma, punto e coma, parénteses, comiñas, signo de interrogación e signo de exclamación).
Río Ulla
O río Ulla é un curso fluvial galego pertencente á vertente atlántica.
Toponimia
Ulla viría de Oula e este á súa vez de Wel. Segundo Leonard A. Curchin en Los topónimos de la Galicia romana significaría "facer virar" na indoeuropea lingua celto-galaica, e que faría referencia ao sinuoso curso do río.
Curso
Ten as súas fontes na comarca lucense da Ulloa, sendo o seu berce varios regatos que se localizan na parroquia de Olveda, no concello de Antas de Ulla. Este lugar está na comarca da Ulloa, á cal precisamente o río dálle nome. Os máis importantes afluentes do Ulla son o Arnego e o Deza. Separa as provincias da Coruña e Pontevedra a excepción de dous pequenos tramos nos concellos de Vedra e Padrón, e desemboca na ría de Arousa tras percorrer 132 km. Considéranse as Punta Palleiro e Grandoiro como a fin do río. Ten unha conca de 2.764 km², a segunda máis importante de Galiza trala do río Miño.
Conta co encoro de Portodemouros, obra bastante importante no seu tempo.
Afluentes
Afluentes do Río Ulla por orde, dende o nacemento ata a desembocadura:
Elizabeth Bragg
Elizabeth Bragg, nada en San Francisco o 23 de abril de 1854 e finada o 10 de novembro de 1929, é unha enxeñeira estadounidense. Foi a primeira muller en obter o título de enxeñaría civil dunha universidade norteamericana.
Traxectoria
Criada no seo dunha familia burguesa, Elizabeth Bragg foi unha dos nove fillos de Robert Bragg e Mary Bragg, de Philbrook. O seu pai era un importante construtor de barcos en San Francisco. Tres dos seus irmáns entraron no negocio familiar, mentres Elizabeth e as súas irmás estudaron unha carreira universitaria en ciencia ou enxeñaría.
Janko Kamauf
Janko Kamauf, nado en 1801 en Gradec e finado en 1874 en Zagreb, foi o último maxistrado da cidade de Gradec e tamén no ano 1851 foi nomeado como o primeiro alcalde da historia de Zagreb, capital de Croacia.
Asistiu á Unificación de Gradec, Kaptol e varias aldeas circundantes en Zagreb polo ban Josip Jelačić en 1850. Ficou como alcalde da cidade até o ano 1857, sucedido a posteriori por Josip F. Haerdtl.
Elizabeth Bragg
Traxectoria
En 1876, Elizabeth Bragg licenciouse en enxeñería civil pola Universidade de California en Berkeley. Converteuse así na primeira estadounidense que obtivo o título de enxeñeira.
En 1888 casou con George Cumming, enxeñeiro civil da Compañía Ferroviaria do Pacífico Sur. Elizabeth Bragg nunca traballou como enxeñeira.
Clavícula
A clavícula é un óso do membro superior. Trátase dun óso plano, dobre e asimétrico. Forma a parte anterior da cintura escapular.
Superficie superior
É unha superficie lisa pola que pasan os nervios supraclaviculares procedentes do plexo cervical. Nos laterais existen unhas tuberosidades que serven de inserción a tres músculos:
Superficie inferior
Na parte media posúe unha depresión denominada canle do subclavio, que é o punto de inserción do músculo subclavio. A ambos lados da canle insírense: por fóra o ligamento coracoclavicular (constituído por dous feixes: ligamentos conoide e trapezoide); por dentro, o ligamento costoclavicular, que une a clavícula coa primeira costela.
Bordo anterior
Na parte externa insírese o deltoide e na parte interna o pectoral maior.
Epífise esternal
Artéllase coa cara externa dun menisco interarticular que forma parte da articulación esternocostocondroclavicular. Na parte superior e posterior insírese o esternocleidohioide.
Epífise acromial
Toda é articular. Adoita ter forma ovalada, para artellarse co acromion, formando a articulación acromioclavicular, a articulación media do ombreiro.
Terceira división española 2008/09
A tempada 2008–09 da Terceira División de España foi a 75º edición deste torneo. Iniciouse o 30 de agosto de 2008 e finalizou o 28 de xuño de 2009 coas eliminatorias de promoción finais.
Tempada 1986 do Campionato de Galicia de Rally
A tempada 1986 foi a oitava edición do Campionato de Galicia de Rally.
Comezou o 22 de febreiro coa segunda edición do Rally Botafumeiro e rematou o 8 de novembro no tráxico 16º Rally da Coruña. Os vencedores foron por segundo ano consecutivo os coruñeses José Mora e Luis Moya, a bordo dun Renault 5 GT Turbo.
Solenoideos
A dos solenoideos (Solenoidea) é unha superfamilia de moluscos bivalvos da orde dos veneroides, coñecidos popularmente como navallas e longueiróns.
Taxonomía
Para a maioría dos autores a superfamilia comprende dúas familias: miniatura|250px|Vista por un extremo.
Porén, o National Center for Biotechnology Information (NCBI) estadounidense considera tres:
Para os máis dos autores, as especies da familia dos Cultellidae estarían integradas na familia dos Pharidae.
Especies
Nas praias de Galicia están documentadas as seguintes especies: miniatura|200px|[[Ensis ensis.]] miniatura|200px|[[Ensis siliqua.]] miniatura|200px|[[Pharus legumen.]] miniatura|200px|[[Solen marginatus.]]
Nomes
Botándolle unha ollada á bibliografía dispoñíbel, parece que todos os solenoideos que se encontran en Galicia son coñecidos, indistinta e maioritariamente, polos nomes de longueirón e navalla.
Estes autores parecen decantarse por reservar o termo común navalla para o xénero Ensis (e especies similares doutros xéneros), e o de longueirón para Solen (e especies similares doutros xéneros); iso si, coa contradición de que Ensis siliqua é o longueirón propiamente dito
Marisqueo
As navallas viven en praias de area grosa nas zonas infrealitoral e mediolitoral, onde están enterrados até os 40 ou 50 cm de profundidade. Son fáciles de encontrar na marea baixa pola presenza de pequenos orificios en forma de oito.
En Galicia o marisqueo pode realizarse ben mediante unha arte de tracción mecánica que se serve dun angazo denominado rastro da navalla, ben botando sal nos buratos que quedan ao descuberto coa marea baixa, facendo que a concentración de sal sexa demasiado elevada e que o animal saia do seu agocho para escapar a este medio hostil, ou ben metendo un ferro nos buratos.
Este último procedemento precisa certa destreza, pois, unha vez descuberto o burato, crávase de súpeto un peculiar pau denominado fisga ou gancha introducíndoo entre as valvas, de xeito que a navalla, ao sentir a presión e pechalas, se aferra a ela, podendo así o mariscador tirar da fisga e deixar o bivalvo ao descuberto.
Hoxe en día tamén é habitual a súa captura por mergullo a pulmón, método máis selectivo e que non dana o medio ambiente mariño.
Cociña
miniatura|200px|Navajas da especie [[Solen marginatus no mercado de La Boqueria, Barcelona.]]
As navallas cocíñanse amplamente en Asia e Europa, aínda que nesta última rexión o seu consumo fíxose bastante raro nos últimos anos debido a un cambio nas actitudes dos consumidores, excepto en España e singularmente en Galicia, onde cada vez son máis apreciadas.
Albert Hammond
miniatura|Albert Hammond - 2015 Albert Hammond, nado en Londres o 18 de maio de 1944, é un cantante e compositor británico.
Solenoideos
Cociña
Cocíñanse de forma moi directa, asadas á grella ou á prancha, a miúdo salteadas con aceite, allo, herbas aromáticas, e chiles ou con salsa de soia, dependendo do país. En Galicia adoitan facerse grellados ou abertos á prancha, adobados con aceite, allo e zume de limón.
Poden conxelarse, e a súa carne segue sendo firme despois de desconxelalas.
Segundo Cunqueiro, falando dos bivalvos,
E que
Carnada para a a pesca
As navallas tamén se empregan como carnada para a pesca de, entre outros peixes, a dourada (Sparis aurata) e outros espáridos ou a robaliza.
Capillas
Capillas é un concello español da provincia de Palencia (Castela e León). A súa poboación é de 90 habitantes (INE 2012).
Alba (vestimenta)
A alba é unha túnica de liño branco que viste o sacerdote, o diácono ou os demais ministros do altar en diferentes celebracións relixiosas cristiás. Chámase así pola súa cor branca e provén da túnica talaris romana.
Campo Municipal de Santa Isabel
O campo municipal de Santa Isabel é un recinto deportivo da cidade de Santiago de Compostela adicado á práctica do fútbol. O campo de Santa Isabel forma parte do complexo deportivo Santa Isabel do barrio de Vista Alegre, composto polo pavillón de Santa Isabel, a piscina de Santa Isabel, o Ximnasio de Santa Isabel e o propio campo de fútbol.
Historia
Inaugurouse o 22 de setembro de 1963 cun peche sinxelo e unha cuberta. En 1969 foille instalada unha tribuna e alumeado, cun custo de 1 millón de pesetas. A SD Compostela, creada en 1962, xogou os seus encontros como local neste estadio dende 1963 ata 1993, ano no cal foi inaugurado o novo Estadio Multiusos de San Lázaro, polo tanto acolleu encontros da Segunda División entre 1991 e 1993, pasando polos vestiarios de Santa Isabel equipos como RCD Mallorca, Racing Santander, Real Valladolid, Real Betis, Villareal CF, Celta de Vigo, UD Las Palmas, CD Málaga, Real Murcia ou Rayo Vallecano.
O Campo de Santa Isabel foi reconstruído en 2003, e dende entón acolle adestramentos e encontros de varios equipos locais en categorías rexionais, como o Santiago de Compostela Club de Fútbol e o Sociedade Deportiva Grixoa da Preferente Autonómica de Galicia. Ademais dende 2020 disputa nel os seus partidos como local o Agrupación Estudiantil de Terceira División.
Coraxe
miniatura| Boa sorte! [[Edmund Leighton. ]] A coraxe ou a valentía é unha virtude humana, que se pode definir como a forza de vontade que pode posuír unha persoa para levar adiante unha acción a pesar dos impedimentos. A coraxe é a habilidade de sobreporse a devanditos impedimentos e perseverar probablemente coa acción que se pretendía realizar. A coraxe consiste en enfrontarse a situacións valiosas e importantes de maneira que superes o medo a fracasar nelas; tamén se entende como a forza por facer algo por alguén ou por ti mesmo. Así mesmo, pode definir un estado de furia, molestia, ira, irritación ou anoxo. A miúdo moitas persoas utilizan esta palabra para expresar un sentimento oprimido. Por exemplo, cando ocorre algo que lles desagrada excesivamente. O contrario á coraxe é a covardía, que é o medo a facer algo por distintas razóns.
A coraxe física oponse á dor física, o traballo pesado ou a posibilidade de recibir lesións ou morte. A coraxe moral permite actuar correctamente a pesar de recibir por iso descrédito, vergoña, deshonor ou represalias sociais.
A virtude clásica da fortaleza (en latín, fortitudo) tamén se traduce como "coraxe", pero inclúe aspectos de perseveranza e paciencia.
Sofi Oksanen
miniatura|dereita|Sofi Oksanen Sofi Oksanen, nada en Jyväskylä o 7 de xaneiro de 1977, é un escritora contemporánea finlandesa de ascendencia estonia. Estudou dramaturxia na Academia Teatral de Finlandia. En 2010 gañou o reputado Premio de Literatura do Consello Nórdico pola súa novela Puhdistus, publicada en galego, baixo o título Purga, en 2011.
Pedro Otero
Pedro Otero Romero Torres foi un escritor galego do século XVIII.
Traxectoria
Pouco se sabe da vida deste escritor. Sábese que viviu en Padrón e que foi avogado do rei español Filipe V. Entre 1713 e 1735 escribiu unha versión da Crónica de Santa María de Iria, unha crónica medieval, que foi atopada en 2009 na Biblioteca Nacional de España, a canda outros textos menores e documentos xudiciais escritos en lingua española.
Segundo o historiador Antonio López Ferreiro, a obra de Otero Romero Torres constaría de sete volumes, dos que a esta crónica iriense sería unicamente o quinto. Os outros seis están desaparecidos. A Crónica de Pedro Otero é o maior texto en prosa dos Séculos Escuros da literatura galega.
Medicago
Medicago é un xénero de plantas perennes con flor da familia Fabaceae, a familia dos chícharos) coñecidas como alforfas, alfalfas, luernas ou incluso trevos. O membro máis conspicuo do xénero é a alforfa (M. sativa), un importante cultivo forraxeiro.
Moitas especies desta familia son herbas baixas e rastreiras. Porén, a alforfa medra verticalmente até 1 m, e Medicago arborea é incluso un arbusto.
Como a alforfa, moitas plantas rastreiras da familia Fabaceae úsanse coma culturas forraxeiras.
As especies de Medicago son alimento para as larvas dalgunhas especies de lepidópteros, incluíndo a Korscheltellus lupulina, Axylia putris, Semiothisa clathrata, Eupithecia centaureata, Discestra trifolii, Xestia c-nigrum, Agrotis segetum, Coleophora frischella (exclusivamente sobre Medicago sativa) e Coleophora fuscociliella (exclusivamente sobre Medicago spp).
Especies
Alforfa negra, alforfa lupulina Melga mariña, melga de mar, lucerna das praias Herba do rosco Alforfa, alfalfa, lucerna, trevo caracol
Arun Shourie
Arun Shourie, nado en Jalandhar (Punjab) o 2 de novembro de 1941, é un xornalista e político indio. Traballou como economista no Banco Mundial (1968-1972 e 1975-1977), asesor da Comisión de Planificación da India, editor do Indian Express e o The Times of India e ministro de comunicación e tecnoloxía da información (1998-2004). Recibiu o premio Ramon Magsaysay en 1982.
Traxectoria
Arun Shourie naceu en Jalandhar. Obtivo un doutoramento en economía pola Universidade de Syracuse nos Estados Unidos.
Nunha serie de conferencias, escribiu sobre a corrupción descuberta nos círculos máis altos do goberno e expuxo varios escándalos importantes, incluído o que se denominou o "Watergate da India".
Foi nomeado editor de The Times of India en 1986. Shourie lanzou un ataque contra o primeiro ministro Rajiv Gandhi no caso Bofors. Isto contribuíu á derrota de Gandhi nas seguintes eleccións parlamentarias.
No ano 2000, foi nomeado polo International Press Institute como un dos cincuenta heroes mundiais da liberdade de prensa durante os últimos cincuenta anos.
En maio de 2017, o 14.º Dalai Lama, Lal Krishna Advani, Fali Nariman Sam e Shyam Saran asistiron á presentación do libro de Arun Shourie, Two Saints: Speculations Around And About Ramakrishna Paramahamsa and Ramana Maharshi.
Nave xeracional
miniatura|dereita|Recreación artística dunha nave espacial. Unha nave xeracional é unha nave espacial hipotética que atravesaria grandes distancias entre as estrelas, a velocidades inferiores á velocidade da luz. Dado que tal vehículo pode levar de séculos a decenas de miles de anos para alcanzar mesmo as estrelas máis próximas, os seus ocupantes orixinais, dependendo da duración da vida dos tripulantes e de efectos relativísticos, poderían morrer durante a viaxe, deixando que sexan os seus descendentes quen conclúan a misión. Hoxe, soamente se entende o concepto nave xeracional dentro do contexto da Ciencia ficción.
Laughing Stock
Laughing Stock é o quinto e derradeiro álbum de estudio da banda británica de art rock Talk Talk, publicado o 16 de setembro de 1991 a través do selo Verve Records. Despois do seu anterior lanzamento, Spirit of Eden (1988), o baixista Paul Webb deixou o grupo, quedando reducido Talk Talk ao dúo formado polo vocalista e multiintrumentista Mark Hollis e o batería Lee Harris. Talk Talk deixou entón EMI de forma pouco amigable, fichou por Verve Records, e gravou Laughing Stock nos Wessex Sound Studios de Londres Wessex Sound Studios co produtor Tim Friese-Greene dende setembro de 1990 ata abril de 1991.
O álbum foi loubado por parte da crítica. Pitchfork situouno no número 11 da súa lisda dos mellores álbums dos 90 dicindo que "crea o seu propio contorno e convírtese nalgo máis que a suma dos seus sons". Nunha lista do ano 2007 Stylus Magazine elixíuno o mellor álbum de post-rock.
Historia de Míchigan
Ata 1837
O primeiro explorador europeo en explorar Michigan foi o francés Étienne Brulé, que explorou a Península Superior de Michigan en 1620, tendo partido de Quebec ao mando de Samuel de Champlain. Eventualmente, Michigan pasou a formar parte da provincia colonial francesa de Louisiana, unha das provincias coloniais da Nova Francia. O primeiro asentamento europeo permanente en Michigan, Sault Ste. Marie, foi fundado por Jacques Marquette, un misioneiro francés, en 1660.
Os franceses fundaron diversos asentamentos comerciais, fortes e vilarellos en Michigan durante o final do século XVII. Entre eles, destaca a fundación de Fort Pontchartrain, actual Detroit, fundada por Antoine de Lamothe Cadillac. Porén, as actividades francesas na rexión limitáonse á caza, intercambios comerciais, catequización dos indíxenas locais e unha agricultura moi limitada. En 1760, Michigan posuía apenas algunhas centenas de habitantes.
Disputas territoriais entre os colonos franceses e británicos levaron ao desencadeamento da Guerra Franco-Indíxena, entre 1754 e 1763, que terminou coa derrota dos franceses. Como parte do Tratado de París, os franceses cederon aos británicos todas as colonias francesas en América do Norte localizadas ao leste do Río Mississippi. Así, Michigan quedou baixo o control do Reino Unido. En 1774, Michigan integrouse en Quebec. Michigan continuou, porén, pouco poboada, e o crecemento da poboación da rexión continuou a ser moi baixo, cos británicos interesados principalmente no comercio de peles e non no asentamento e colonización da rexión.
Durante a Revolución Americana de 1776, gran parte de Michigan, habitado por colonos americanos que apoiaban a independencia, rebelouse contra os británicos. Estes, co auxilio de tribos indíxenas locais, atacaron constantemente asentamentos americanos na rexión, e conquistaron Detroit. Os españois, aliados dos rebeldes americanos, conquistaron St. Joseph dos británicos, en 1781, e deron o control do asentamento aos americanos, o día seguinte. A Revolución Americana terminou en 1783, e Michigan pasou a ser controlada polo recentemente formado Estados Unidos de América. En 1787, a rexión pasou a formar parte do Territorio do Noroeste. Os británicos, porén, conquistaron Detroit en 1790, e só cederon definitivamente o forte en 1796 aos Estados Unidos.
Dante Alighieri
Durante degli Alighieri ou simplemente coñecido Dante, nado en maio ou xuño de 1265 e finado o 13 ou 14 de setembro de 1321, é considerado por gran parte dos italianos como o seu poeta maior na Idade Media. Naceu e viviu gran parte da súa vida en Florencia. O seu poema, de cariz épico e teolóxico, A divina comedia, origxinalmente chamado Comedìa (en italiano moderno: Commedia) e máis tarde cristianizado como Divina por Boccaccio, é considerada a obra mestra da literatura italiana e unha dos cumes da literatura universal. É o culminar da afirmación do modo medieval de ver o mundo e a base da lingua italiana moderna.
Historia de Míchigan
Ata 1837
En 1800, Michigan pasou a formar parte do Territorio de Indiana, e en 1805, naceu como Territorio de Michigan, aínda que este territorio incluíse só a Península Inferior do actual estado de Michigan. En 1812, durante a Guerra Anglo-Americana, os británicos capturaron Detroit e Fort Mackinac. Tropas americanas recapturaron Detroit en 1813, e Fort Mackinac foi devolta aos americanos no final da guerra, en 1815.
Dante Alighieri
A finais da Idade Media, a meirande parte da poesía estaba escrita en latín, e só era accesible para audiencias educadas. Porén, en De vulgari eloquentia, Dante defende o emprego das linguas vernáculas na literatura. Mesmo chegou a escribir en toscano en obras como Vita nuova (1295) e na devandita Divina Comedia. Esta escolla, malia ser pouco ortodoxa, sentou un importante precedente que outros escritores italianos como Petrarca ou Boccaccio continuarían. Como resultado, Dante tivo un papel chave no estabelecemento da lingua nacional de Italia. A relevancia de Dante tamén se estende alén do país, as súas descricións do Inferno, do Purgatorio e do Ceo serviron de insipiración para un gran número de obras de arte occidental, e son citadas como influencias nas obras de John Milton, Geoffrey Chaucer, William Shakespeare e Lord Alfred Tennyson, entre outros.
Historia de Míchigan
Ata 1837
Ao longo das décadas de 1810 e de 1820, as tribos indíxenas ojibwe, ottawa e potawanomi pasaron a loitar contra o crecente poboamento de colonos brancos da rexión. Porén, os indíxenas foron derrotados, e en 1821 foron forzados a ceder todas as súas terras ao goberno americano. A maioría destes indíxenas foron obrigados a mudárense a reservas indíxenas no extremo occidental dos Estados Unidos.
Dante Alighieri
En italiano é coñecido como il Sommo Poeta («o Poeta Supremo»). A Dante tamén se lle considera o «pai do idioma» italiano (chamado volgare naquela época). A súa primeira biografía foi escrita por Giovanni Boccaccio (1313-1375), no Trattatello in laude di Dante.
Historia de Míchigan
Ata 1837
Durante a década de 1820, a poboación de Michigan creceu rapidamente, en grande parte por causa da inauguración do Canal de Erie en 1825, que pasou a unir os Grandes Lagos co Océano Atlántico, converténdose así nunha ruta de transportes entre os estados do leste americano e os territorios pouco habitados no oeste.
Pascal Wehrlein
Pascal Wehrlein, nado en Sigmaringen o 18 de outubro de 1994, é un piloto de carreiras alemán nado en Mauricio que participou na Fórmula 1 tanto para o equipo Sauber como para  MRT. Ten a dobre nacionalidade de Alemaña e Mauricio, competiu na Fórmula 1 con licenza de Alemaña. Anteriormente participou na DTM, gañando o título co equipo Mercedes-Benz  HWA AG en 2015. En 2014 Wehrlein converteuse no piloto máis novo para gañar unha carreira de DTM aos 19 anos e os máis novo en gañar o título en 2015 aos 20 anos.
Gran Premio de Suráfrica
O Gran Premio de Suráfrica correuse por primeira vez como Gran Premio de automobilismo en 1934 no Circuíto Prince George en East London, provincia de Eastern Cape. Chamou a atención dos mellores pilotos da Europa como Bernd Rosemeyer, Richard "Dick" Seaman, Richard Shuttleworth e o gañador de 1939 Luigi Villoresi.
A segunda guerra mundial puxo fin á carreira, pero foi restablecida en como parte da tempada de Fórmula Un. Foi unha popular carreira de F1, pero a competición quedo en suspenso logo da polémica da carreira de 1985, debido á política de apartheid.
Tras o fin do apartheid en 1991, celebráronse dúas carreiras máis en e. Bernie Ecclestone deu a entender que a Fórmula Un pode volver a Suráfrica, posiblemente en Cidade do Cabo.
Historia
A primeira carreira de F1 de Suráfrica levouse a cabo o 29 de decembro de 1962 na pista de East London. Levouse a cabo alí de novo en e. En, a carreira trasladouse a Kyalami, onde permanecería mentres que o Gran Premio de Suráfrica foi oficial no calendario da Fórmula Un. Un total de 23 Grandes Premios de F1 celebráronse entre e a carreira final en.
Aquí sucedeu un dos accidentes máis terribles da historia, coa morte de Tom Pryce. A morte de Pryce produciuse na volta 22 do Gran Premio de Kyalami de 1977, cando non puido esquivar ao comisario de pista Jansen Von Vuuren, ao intentar este e outro comisario máis cruzar a pista para apagar o lume que se xerou alén do trazado no coche do piloto italiano Renzo Zorzi, compañeiro de Tom no equipo Shadow. O impacto provocou a morte instantánea do comisario, e a mala fortuna quixo ademais que o extintor que este portaba impactase na cabeza de Pryce, semidecapitándoo e matándoo no acto. O impacto produciuse a máis de 200 km/h, e o Shadow de Price continuou varios metros máis por inercia ata que impactou co coche do francés Jacques Laffite (Ligier).
Entrando na década de 1980, os coches turbo comezaron a dominar o Gran Premio. Debido á grande altitude do rápido circuíto de Kyalami (aprox. 1.828 metros sobre o nivel do mar) os motores turbo de indución forzada podían regular a cantidade de aire que entraba no motor, mentres que os motores de aspiración normal non podían, en 1982 os motores turboalimentados tiñan unha vantaxe en cabalos de forza, de 150 CV, sobre os motores de aspiración normal, o equipo Renault dominou as carreiras dos anos e.
A carreira de 1985, estivo envolta na controversia internacional, os países comezaron a boicotear os eventos deportivos de Suráfrica debido á segregación racial no país, chamada apartheid. Algúns gobernos intentaron prohibir asistir aos pilotos, e os equipos Ligier e Renault boicotearon a carreira en liña co Goberno francés. Con todo os pilotos franceses Alain Prost e Steriff Philippe, ámbolos dous en equipos británicos, tomaron parte.
foi o último Gran Premio de Suráfrica ata o final do apartheid, o presidente da FIA Jean-Marie Balestre anunciou uns días despois da carreira que o Gran Premio non regresaría á Suráfrica por mor de apartheid.
Despois do fin do apartheid en 1991, a Fórmula Un volveu a Kyalami para dous Grandes Premios en e.