cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Nuuk
Nuuk (do groenlandés: O cabo, tamén Nûk), coñecida até 1979 como Godthåb (do dinamarqués: Boa Esperanza) é a capital e principal cidade do territorio autónomo danés de Groenlandia. Áchase a 240 km ao sur do Círculo Polar Ártico, e a 485 km ao noroeste de Qaqortoq. Sitúase na boca sur dun grupo de fiordes chamados Godthåbsfjorden, cunha poboación de 16.992 habitantes (2015), unha cuarta parte da poboación de Groenlandia.
Historia
A costa suroeste de Groenlandia foi poboada por colonos viquingos procedentes de Islandia e Noruega dirixidos por Erik o Vermello a finais do século X. Tras varios séculos de ocupación, a comunidade viquinga desapareceu en torno ao século XV, sendo substituída polos inuit procedentes do norte da illa.
Nuuk foi fundada baixo o nome de Godthåb o 29 de agosto de 1728 polo misioneiro noruegués Hans Egede, tralo malogrado establecemento, sete anos antes (1721), dun asentamento na próxima illa de Håbets Ø (Illa da Esperanza). Con iso iniciouse a colonización do lugar (baixo a coroa noruegués-danesa), que nos seus primeiros anos foi bastante adversa: en 1733-1734 unha pequena epidemia de vexigas acabou coa vida da maioría da poboación inuit, e coa da esposa do propio Egede, o cal regresou a Noruega pouco despois. Os seus fillos continuaron o seu labor evanxélica en Groenlandia. No porto antigo de Nuuk aínda se erixe hoxe día a casa de Egede. Os seus habitantes de orixe danesa aínda adoitan referirse a ela como Godthåb, aínda que desde 1979 o nome groenlandés, Nuuk, é o nome oficial da cidade. É a sede do goberno da comuna de Nuuk, que abarca uns 100.000 km² da illa.
Habitantes notables de Nuuk
miniatura|Centro de Nuuk. miniatura|Foto aérea de Nuuk.
DODGE
DODGE (acrónimo de Department of Defense Gravity Experiment) é un satélite artificial colaboración da NASA e o Departamento de Defensa dos Estados Unidos lanzado o 1 de xullo de 1967 mediante un foguete Titan IIIC desde Cabo Cañaveral.
Características
A misión de DODGE consistiu en probar novas técnicas de estabilización de satélites mediante gradente gravitatorio en órbitas próximas á xeoestacionaria. A maiores, levou a cabo medicións do campo magnético terrestre e fotografou a Terra en branco e negro e en color.
A forma do satélite era octogonal, con 2,41 m de longo e 1,22 m de diámetro, cunha pirámide truncada nun dos extremos e un mastro cilíndrico de 25,4 cm de diámetro saíndo do outro extremo unha lonxitude de 1,57 m.
A bordo do satélite había dez protuberencias con mastros retráctiles que podían alongarse ou recollerse nos tres eixos a unha distancia de ata 45,75 m. O extremo cilíndrico albergaba un mastro que podía alongarse ata 4,6 m, dous mastros de ata 15,25 m que se estendían no plano x-y e un magnetómetro triaxial. Os restantes sete mastros iban dentro do corpo principal do satélite xunto co sistema de televisión encargado de tomar fotos.
O satélite funcionou durante tres anos e tomou miles de imaxes da Terra. A principios de 1971 problemas coas baterías limitaron o funcionamento aos períodos nos que o satélite estaba iluminado polo Sol. Pouco despois foi apagado e deixado fóra de servizo.
Batalla de Espinosa de los Monteros
A batalla de Espinosa de los Monteros foi librada entre o 10 e 11 de novembro de 1808, nas proximidades da localidade homónima burgalesa nos montes Cantábricos, na que as tropas napoleónicas ao mando do xeneral Victor obtiveron a vitoria contra o tenente xeneral Joaquín Blake, xefe do Exército de Galiza.
Clark Gable
Clark Gable, nado en Cadiz (Ohio) o 1 de febreiro de 1901 e finado en Hollywood (California) o 16 de novembro de 1960, foi un actor de cinema estadounidense.
Traxectoria
Comezou a súa carreira como extra en 1924, despois de varias ocupacións, entre as cales a teatral, mais só salientou cando ingresou na MGM, en 1931. Clark Gable, co seu estilo galán viril, romántico e cínico volveuse nunha estrela mundial, polo que ficou coñecido polo «rei».
Batalla de Espinosa de los Monteros
Desenvolvemento da batalla
Aínda que non foi, en si, unha derrota decisiva, para a desesperanzada confusión do esfarrapado exército español, que carecía dun goberno e unha estrutura de mando coordinada, a batalla de Espinosa marcou o golpe de morte para o Exército da Galiza que mandaba Blake. Aínda con todo foi capaz de retirar cara ao oeste, con orde, o que quedaba das súas tropas a través das montañas, escapando da persecución napoleónica do mariscal Soult. Cando chegou a León, o 23 de novembro de 1808, aínda contaba con 10 000 homes baixo o seu mando. Tres días despois, Blake traspasou o mando das súas tropas ao marqués de la Romana.
Clark Gable
Traxectoria
Recibiu o Oscar pola súa participación no filme de 1934 It Happened One Night.
Vida persoal
Faleceu dun ataque de corazón. Deixou un único fillo John Clark Gable, que naceu o 20 de marzo de 1961, 5 meses despois da súa morte
ATC Código A04
Unha sección do Sistema de Clasificación Química Anatómico-Terapéutica.
Manuale d'amore
Manuale d'amore é un filme italiano dirixido e co-escrito por Giovanni Veronesi que foi estreado no 2005. Tivo dúas secuelas, Manuale d'amore 2 – Capitoli successivi no 2007, e Manuale d'amore 3 no 2011.
Fenómenos (serie de televisión)
Fenómenos é unha serie de televisión española emitida por Antena 3 entre o 27 de novembro de 2012 e o 6 de febreiro de 2013.
Tempada 2007-2008 da OK Liga
A 39ª edición da Liga española de hóckey a patíns, denominada OK Liga, iniciouse o 15 de setembro do 2007 e finalizou o 10 de xuño do 2008 co derradeiro partido da final polo título. Os equipos ascendidos de 1ª foron o Esfer Oviedo, o Caixa Penedès Vilafranca e o Epson Cerdanyola. O campión desta edición da liga foi o Barcelona Sorli Discau, que gañou o seu 21º título (11º de xeito consecutivo).
O equipo máis goleador foi o Barcelona Sorli Discau con 123 goles, e o menos goleador foi o Esfer Oviedo con 51 goles. O equipo menos goleado foi o Roncato Vic con 47 goles encaixados, mentres que o Esfer Oviedo foi o equipo máis goleado da competición con 123. Alberto Borregán (Barcelona Sorli Discau) foi o "pichichi" con 47 goles. O mellor xogadore da liga foi o porteiro Sergi Fernández (Roncato Vic).
Ao finalizar a liga, os tres equipos descendidos foron o Epson Cerdanyola, o Caixa Penedès Vilafranca e o Esfer Oviedo, que retornaron á segunda categoría do hóckey a patíns español tras un ano na máxima categoría.
O Rial, Asadur, Maceda
O Rial é un lugar da parroquia de Asadur no concello ourensán de Maceda na comarca de Allariz - Maceda. Segundo o Instituto Galego de Estatística, en 2021 tiña 8 habitantes, dos cales 5 eran homes e 3 eran mulleres.
Narcose de nitróxeno
miniatura|dereita|A narcose pode provocar [[visión de túnel dificultando a capacidade de lectura]]
A narcose de nitróxeno é unha alteración reversible do estado de conciencia dun individuo no mergullo profundo con botella de aire comprimido. Prodúcese un efecto similar á intoxicación alcohólica ou á inhalación de óxido de nitróxeno.
O nitróxeno respirado a alta presión pode provocar unha sensación anormal de euforia e benestar e síntomas nerviosos e pode ralentizar ou entorpecer o funcionamento normal do cerebro. Os síntomas poden ser moi leves ao principio, aumentando a medida que o mergullador descende. Se un mergullador resulta afectado pola respiración de nitróxeno a alta presión, pode ter dificultades para realizar tarefas que normalmente serían sinxelas, como ler e interpretar os instrumentos, tomar decisións ou comunicarse cun compañeiro. A narcose de nitróxeno pode provocar vertixe ou desorientación, e mesmo perda do coñecemento se o mergullador segue descendendo.
O tempo non é un factor que interveña na aparición ou alivio da narcose. Os síntomas poden aparecer no preciso momento de chegar a unha determinada profundidade e desaparecer en canto o mergullador ascende un pouco. Non se pode dicir que exista un período de recuperación. Isto facilita o remedio: sinxelamente ascenden lentamente a unha menor profundidade.
O mecanismo que desencadea a narcose de nitróxeno nos mergulladores non está completamente explicado, pero é un efecto directo das altas presións de nitróxeno sobre a transmisión nerviosa. Se ben o efecto narcótico foi observado inicialmente co nitróxeno, outros gases como o argon, o hidróxeno causan efectos similares baixo altas presións; o xenon mesmo pode ser usado como anestésico a presión atmosférica. Este efecto dos gases baixo presión sobre o sistema nervioso é coñecido de xeito xeral como a narcose de gases inertes.
Efectos
miniatura|dereita|A narcose é un dos factores de risco máis importante no mergullo con aire comprimido
Xunto cos baro-traumatismos e os accidentes por descompresión (riscos típicos do ascenso), a narcose é un dos factores de risco máis importantes no mergullo con aire comprimido. O aspecto máis perigoso desta condición é a perda de obxectividade, a incapacidade de actuar racionalmente, a desorientación e a mala coordinación. Nas súas formas máis graves, o mergullador empeza a sentirse invulnerable e a descoidar as normas de seguridade básicas do mergullo. Déronse casos de mergulladores que quitan a máscara e aceleran o seu descenso a profundidades excesivas. Hai unha gran cantidade de anécdotas infames (aparentemente baseadas en historias verídicas) de mergulladores que intentan compartir o aire do regulador cos peixes ou que pretenden fumar un cigarro estando en inmersión. Xeralmente o mergullador que padece esta condición non é consciente desta, é incapaz de xulgar o risco do seu estado.
Aínda que cada individuo poden ser máis ou menos vulnerable aos síntomas da narcose, as probas demostran que todo mergullador se ve invariablemente afectado pola narcose de nitróxeno. A diferenza entre os mergulladores no xeito e o grao en que a narcose lles afecta é debida en parte a factores de aclimatación, adestramento e técnicas respiratorias. Non obstante, é claro que os efectos sempre subxacen presentes. Na seguinte táboa resúmense os signos e síntomas da narcose de nitróxeno tomados a diferentes profundidades (en metros e pés) en auga do mar:
Factores de risco
Ao respirar aire, os efectos da narcose por nitróxeno aparecen a partir dos -30 m, equivalente a unha presión parcial de nitróxeno de 3,2 bar. Aos -90 m, equivalente a unha presión parcial de nitróxeno de 8 bar, a narcose produce serias alucinacións e eventualmente a perda do coñecemento.
Aínda que é unha condición que comunmente aparece por debaixo dos 30 m, é probable que o estado de conciencia do mergullador se vexa afectado antes deste límite, e simplemente os seus síntomas lle sexan imperceptibles. Aínda así non existe ningún método fiable para predicir a severidade dos efectos de narcose en cada individuo, estes poden variar en cada inmersión (incluso nun mesmo día).
Tal como acontece co mal das alturas, os seus efectos dependen de múltiples factores, con variacións importantes entre individuos. Unha excelente forma cardio-vascular non é protección, así como unha mala condición física non necesariamente predispón a padecelo. Os factores recoñecidos que incrementan o risco e a severidade da narcose por nitróxeno son o frío, o estrés, o esforzo, a fatiga e a retención de gas carbónico.
Mecanismo
Un dos principais factores que conducen á narcose parece ser a velocidade vertical do descenso. A presión aumenta coa profundidade, pero o nitróxeno disólvese máis lentamente que outros gases nos tecidos.
De xeito análogo aos efectos do alcohol, o cambio na presión parcial do nitróxeno nos tecidos altera as propiedades de permeabilidade das membranas celulares, sendo afectadas particularmente as células do tecido nervioso que dependen do devandito equilibrio para a transmisión dos sinais. A hipótese da concentración mínima alveolar establece que a narcose aparece cando o gas penetra a capa lipídica das membranas das células nerviosas do cerebro interferindo coa transmisión dos sinais entre as neuronas.
O aumento da presión ten efectos instantáneos nas cavidades aéreas que se poden comprender grazas á lei de Boyle que explica a relación inversamente proporcional que existe entre volume e presión, é dicir, a maior presión menor é o volume que ocupan os gases nos pulmóns. Pero nalgún momento a presión, actuando sobre o aire nos pulmóns, é tan grande que o volume ocupado por eles é mínimo, mesmo menor ao volume residual fisiolóxico, o cal produciría o colapso dos pulmóns. Para poder facer inmersións máis profundas e de máis longa duración, úsanse tanques de aire comprimido que permiten igualar a presión do aire dentro dos pulmóns coa presión externa, pero mantendo o volume máximo dos pulmóns (6 litros)Isto lógrase aumentando o número de moléculas que se respira e, polo tanto, incrementando o número de moles de nitróxeno nos alvéolos, explicado pola lei de Henry, pola cal a difusión de nitróxeno ao sangue é maior.
O devandito aumento é a causa da narcose, a cal se presenta en 2 fases. A primeira explicada pola lei dos Martinis (cada 15 m de profundidade é equivalente á intoxicación por 1 Martini) que produce: perda das funcións motoras, deterioración no razoamento, euforia e alucinacións. A segunda é un estado de somnolencia A explicación molecular mediante reaccións bioquímicas e neurofisiolóxicas no sistema. As alteracións que se presentan pola interacción do nitróxeno con diferentes receptores nicotínicos alterando a liberación de neurotransmisores, de osíxeno mitocondrial e de alteración da bomba de sodio-potasio xerando como resultado a depresión do SNC. Esta interacción é a principal explicación da sintomatoloxía da narcose.
A alteración da condución axonal e as transmisións sinápticas pola inhibición total ou parcial dos impulsos eléctricos e químicos mediante a interacción cos receptores, abrindo ou pechando canles como as canles de potasio que inhiben a restauración do potencial de acción, as canles de sodio interactuan inhibindo a xeración e propagación do potencial de acción
En conclusión, a narcose de nitróxeno preséntase pola elevada difusión de nitróxeno ao sangue nos alvéolos debido á presión que se exerce cada vez que o mergullador realiza unha inmersión. A interacción deste nitróxeno difundido con diferentes receptores leva á activación ou inhibición de canles xerando as diferentes manifestacións clínicas da narcose. Ademais, factores como o número e o tempo das inmersións vense estreitamente ligadas ao desenvolvemento da narcose por nitróxeno.
A relación entre profundidade e narcose coñécese informalmente como a "Lei dos Martinis": algo así como un cocktel de Martini por cada 10 m de profundidade a partir dos -20 m. Pero trátase aquí só dun símil humorístico, que non debe ser considerado ou substituto das regras de seguridade reais do mergullo autónomo. No mergullo profesional non se fan este tipo de cálculos alegres, o mergullo profesional de profundidade require dun rigoroso adestramento onde se alcanzan profundidades importantes gradualmente e sempre respectando velocidades verticais de seguridade. Organismos como a Global Underwater Explorers sosteñen que un mergullador xamais debe adestrarse para os efectos da narcose, da mesma forma, que non é posible adestrarse para emborracharse tomando alcohol; a práctica profesional prohibe o uso de gases con alto risco de narcose e favorece o uso de mesturas como o trimix.
Atenuación
Algunhas organizacións de mergullo ensinan os seus membros a controlar con certa frecuencia a súa lucidez mental durante a inmersión usando o "test de dedos". Os dous compañeiros móstranse regularmente un número determinado de dedos. O primeiro fai acenos cun número de dedos (p.ex. 2), e o segundo mergullador debe responder mostrando un máis ou un menos (segundo o acordado previamente, p.ex. 3 ou 1). Se algún dos dous se equivoca ou dúbida na operación, pode sospeitarse unha narcose.
Medicamentos e substancias sedativas como o cánnabis e o alcohol non deben ser consumidas antes dunha inmersión debido á similitude do efecto aditivo destas. A deshidratación aumenta o risco dos problemas de descompresión, a resaca, xunto a unha baixa condición física incrementan o risco de narcose. Os expertos recomendan total abstinencia durante as 24 horas previas á inmersión, e aínda máis para os grandes bebedores.
Prevención
O único xeito fiable de evitar unha narcose de nitróxeno é respectar os límites de seguridade durante o mergullo. Se unha narcose sobrevén durante a inmersión, os seus efectos desaparecerán case inmediatamente simplemente ascendendo a unha menor profundidade. Ao ser unha condición que se agrava co incremento da profundidade, un mergullo programado cara a baixas profundidades diminúe o risco de narcose grave. A maioría dos organismos de mergullo recreativo certifican aos seus membros no mergullo autónomo básico, ata 18 m de profundidade, pois ata esta profundidade a narcose de nitróxeno non representa un risco importante.
Para alcanzar profundidades de ata -30 m cómpre un adestramento especial, que abranga unha cumprida información sobre a narcose de nitróxeno, os seus síntomas, efectos, prevención e cura. Só algunhas organizacións de mergullo recreativo recoñecidas poden ofrecer adestramentos especiais para mergullos de ata 40 m, que consisten en cursos teóricos e practicas adicionais.
Outros gases
Gases respirables como o trimix e o heliox son usados no mergullo profesional para reducir os riscos de narcose por nitróxeno e de intoxicación por osíxeno. O risco de narcose por nitróxeno diminúe ao substituír parte do nitróxeno na mestura por outros gases.
A "profundidade de equivalencia ao aire" é unha forma común de expresar os efectos narcóticos dun gas respirable. Tamén existen táboas de conversión estándar e factores de conversión: por exemplo, o neon a unha presión determinada presenta un efecto narcótico equivalente ao do nitróxeno a 0,28 veces esa presión, así que, en principio, pode ser usado a profundidades catro veces maiores. Outros gases poden ter outros efectos perigosos se son inhalados a altas presións; por exemplo, o osíxeno a alta presión vólvese tóxico. O helio é o máis estable dos gases respirables, pero a altas presións causa a denominada "síndrome nerviosa de altas presións", unha condición aínda pouco estudada que se presenta no mergullo profesional de profundidades extremas.
Pavelló Olímpic de l'Ateneu Agrícola
250px|miniatura|dereita|O Ateneu Agrícola. O Pavelló Olímpic de l'Ateneu Agrícola (en galego Pavillón Olímpico do Ateneo Agrícola) é un pavillón de hóckey a patíns da localidade de Sant Sadurní d'Anoia, Barcelona (Cataluña). Está situado ás aforas da vila, na rúa Josep Rovira, 14. É o pavillón onde o CE Noia disputa os seus partidos como local, tanto na OK Liga (máxima categoría do hóckey a patíns español) como nas competicións europeas. Ten unhas dimensións de 40 metros de longo e 20 de ancho, e capacidade para 1.500 espectadores. Foi inaugurado en 1980.
Édouard Spach
Édouard Spach, nado o 23 de novembro de 1801 en Estrasburgo, e finado o 18 de maio de 1879 en París, foi un botánico francés.
Traxectoria
Fillo dun comerciante de Estrasburgo, foi a París en 1824, asistindo aos cursos dos botánicos René Desfontaines (1750-1831) e Antoine-Laurent de Jussieu (1748-1836).
Foi secretario de Charles-François Brisseau de Mirbel (1776-1854). Cando Brisseau de Mirbel pasou en 1829 a ser profesor no Museo Nacional de Historia Natural de Francia, Spach ségueo e pasou neste museo toda a súa vida.
Abreviatura
A abreviatura Spach emprégase para recoñecer a como autoridade na descrición e taxonomía en botánica.
Padroso, Sarreaus, Sarreaus
miniatura|Fonte común Padroso é un lugar da parroquia de Sarreaus, no concello ourensán de Sarreaus, na comarca da Limia. Segundo o Instituto Galego de Estatística, no 2010 tiña 46 habitantes (24 homes e 22 mulleres), o que supón que variou o número de habitantes con respecto ao ano 2009 cando tiña 43 habitantes. En 2016 segundo o INE tiña 33 habitantes, 14 mulleres e 19 homes.
Toponimia
miniatura|Padroso con vistas a Sarreaus, a Limia, Portugal O topónimo pode ser unha variante de Pedroso, lugar onde hai moitas pedras, latín.
Algúns dos microtopónimos da zona son O Agreliño, O Agro, A Airoá, Amouxeses, Ancadada, O Arroxo, A Auga Furada, Os Barreiros, O Barrio, A Bougueira, A Bouza, A Bouza Fría, As Cabadiñas, O Cabazal Sanmamed, O Cagón, Caíde, O Campo, Os Campos, A Cancela, A Carril, O Carril, Casandrés, O Castiñeiriño Queimado, O Castro, A Cidá, A Cidá de Riba, A Cimota, A Coedo, As Colmeas, O Covelo, O Diestro (nome que levaban os eidos pertencentes á Igrexa da parroquia), O Eido, A Ferveiroa,  A Freixeda, A Granxa, O Greliño, A Horta Palma do Eido, Os Herdeiros, Lagarcía, A Lama, A Lama de Mende, A Lama da Portela, O Marco, O Margaceiro, O Marqués, Martulo, A Medias, As Miás, A Montecelo, As Moutras, Os Navallos, O Outeiro, O Outeiro do Val, A Paradella, O Pareisal ou Pareixal, A Pedreguiza, O Penedo Redondo, Penelas, O Picouto de Vilariño, O Piñal, O Piñeiro, A Piñoá, As Placiñas, A Plaza da Casa, A Portela, A Porteliña, As Poulas, O Prado do Medio, Os Prados, A Pregunda, As Quintas, O Rabo Longo, A Regada, As Rodas, San Pedro, O Souto, O Souto da Vella, A Tapada dos Carballos, O Toleiro, Trasdouteiro, A Trouple, A Uceira, As Uzás, Val de Sas, O Valiño, O Val de Xoane, Valdelobos, O Vallego, As Vaxongas, A Viña (recollidos o 12/11/2017. Fonte: Señoras Luísa, Irene, Angeles e señor Luís, veciños de Padroso).
Forte de Fuentes
O forte de Fuentes, é unha construción militar que está situada en Colico, na provincia de Lecco,  no norte de Italia. Localizado no outeiro de Montecchio ou Monteggiolo nunha chaira de inundación, que no pasado foi chamada Pian di Colico é agora é coñecida como Pian di Spagna.
ATC Código A05
Unha sección do Sistema de Clasificación Química Anatómico-Terapéutica.
A SISTEMA DIXESTIVO E METABOLISMO
Metrópole ortodoxa grega de Boston
A metrópole de Boston (en Ἱερὰ Μητρόπολις Βοστώνης; en Greek Orthodox Metropolis of Boston) é unha xurisdición ortodoxa nos Estados Unidos, unha parte da arquidiocese ortodoxa grega de América e baixo xurisdición do patriarcado ecuménico de Constantinopla.
Historia
A diocese foi estabelecida por decisión patriarcal e sinodal o 17 de maio de 1922, como parte da arquidiocese ortodoxa grega de América do Norte e do Sur. O 10 de xaneiro de 1931 foi abolida, mais o 15 de marzo de 1979 foi restabelecida.
O 20 de decembro de 2002, grazas ao curso de reformas estruturais, todo o territorio da diocese adquiriu o status de metrópole.
Torre de Celas de Peiro
A fortaleza xa existía no ano 1395. Pertenceu á casa de Andrade, e aínda conserva escudo coas súas armas.
Historia
Durante boa parte da Idade Media foi a única fortificación galega que permaneceu fóra do dominio da nobreza grazas ó foro de reguengo concedido por Afonso VIII no século XIII, o cal dispuña que a cidade non podía ter como veciños nin monxes nin nobres.
Pero este foro non foi sempre respectado e consta como, xa en 1395, o fidalgo Martín Becerra (posiblemente ás ordes dos Andrade) someteu os campesiños coa axuda deste castelo de Celas. Encontrándose coa forte oposición do concello coruñés, finalmente chegaron ó acordo de eliminar da fortificación os elementos defensivos como os palenques, seteiras, beirís e ameado.
Características
Na actualidade só se conserva unha torre de planta cadrada, con 8 metros de lado, e 12 metros de altura. Nela aínda se aprecia o brasón de armas dos Andrade. Ata tempos recentes tivo acaroado un pazo xa desaparecido. Foi obxecto de restauración en 1992, cando se acondicionou como espazo museolóxico e de exposicións. Entre 1994 e 2011 as súas instalacións albergaron o Museo Etnográfico de Culleredo.
Conta coa protección da Declaración xenérica do Decreto de 22 de abril de 1949, e da Lei n° 16/1985 sobre o patrimonio Histórico Español.
Crese que a veciña igrexa románica de Santa María de Celas foi parte integrante da primitiva fortificación.
No ano 2019 a cadea de distribución de alimentación Gadisa fixo un anuncio de televisión no que os protagonistas pasean polo parque que arrodea á torre e aparecen nun balcón. Este balcón non existe na torre e foi engadido dixitalmente no vídeo.
Arteria
miniatura|dereita|Sección dunha arteria.
En anatomía, unha arteria é cada un dos vasos que levan o sangue desde o corazón ás demais partes do corpo. O nome procede do grego αρτηρία artēría, "tubo", "condución".
As arterias son condutos membranosos, elásticos, con ramificacións diverxentes, encargados de distribuír por todo o organismo o sangue expulsado en cada sístole das cavidades ventriculares.
Cada vaso arterial consta de tres capas concéntricas:
Air France-KLM
Air France-KLM é un grupo de aeroliñas franco-neerlandés constituído baixo a lei francesa que ten a súa sede no aeroporto Charles de Gaulle en Tremblay-en-France, preto de París. O grupo ten oficinas en Montreuil, París, e en Amstelveen, nos Países Baixos. Netherlands. Air France–KLM é o resultado da fusión en 2004 entre Air France e KLM. Ámbalas dúas aeroliñas son membros da alianza SkyTeam. As dúas compañías dependen de dous grandes centros de conexións, o aeroporto de Ámsterdam-Schiphol e o aeroporto de París-Charles de Gaulle. As aeroliñas de Air France-KLM transportaron 87,3 millóns de pasaxeiros no ano 2014.
Historia
En outubro de 2005 Air France Cargo e KLM Cargo, as dúas subsidiarias de carga do grupo, fusionaron as súas actividades comerciais, que agora son organizadas dende os Países Baixos.
En 2007 Air France-KLM foi un dos tres ofertantes para facerse co control de Alitalia, que estaba xerando perdas, sendo o favorito para a xunta de administración da aeroliña italiana. Porén, o 2 de decembro de 2008 informouse de que se abandonaran as negociacións. Tras a compra de Alitalia e Air One pola Compagnia Aerea Italiana o 12 de decembro de 2008, o grupo Air France–KLM estivo interesado novamente en mercar unha participación da nova compañía. O 22 de xaneiro de 2009, Air France–KLM mercou o 25% das súas accións por 323 millóns de euros.
En febreiro d 2011 Air France-KLM xunto con Delta Air Lines traballaron xuntos para examinar unha oferta por Virgin Atlantic. A día de hoxe Richard Branson ten o 51% das accións da aeroliña e o resto pertence a Delta Air Lines.
Air France-KLM, xunto co seu socio Delta Air Lines, estiveron en conversas sobre investir con Japan Airlines, que é parte da alianza Oneworld (rival de SkyTeam), pero está experimentando dificultades financeiras. Air France-KLM, xunto con Delta e a súa rival American Airlines (AMR Corporation; parte de Oneworld) discutiron investimentos por unha suma de 200–300 millóns de dólares para axudar á compañía con problemas, que é a aeroliña asiática con máis ingresos. O Ministerio do Territorio, Infraestruturas, Transporte e Turismo do Xapón recomendara Air France-KLM e/ou Delta para ser socios debido á súa saúde financeira en comparación con AMR Corporation. Delta tamén estaba recomendada debido á súa extensa rede asiática conseguida a través da compra de Northwest Airlines; Korean Air, tamén membro de SkyTeam, tamén mantiña conversas con JAL. Air France, Alitalia, China Airlines, China Southern Airlines, Korean Air e Vietnam Airlines son membros de SkyTeam que no presente teñen códigos compartidos con JAL. O 7 de febreiro de 2010 varias axencias de noticias informaron que JAL decidiría manter a súa alianza con American Airlines e finalizou as súas negociacións con Delta. O novo CEO de JAL, segundo os informes, decidiu que o cambio de alianzas (de Oneworld a SkyTeam) sería moi arriscado e podería obstaculizar a súa habilidade para transformarse rapidamente. O 9 de febreiro de 2010 JAL anunciou oficialmente a súa decisión para reforzar a súa asociación con American. A aeroliña tamén fortificou as súas relacións con outros socios da alianza Oneworld.
En decembro de 2013 Air France-KLM vendeu a súa subsidiaria CityJet a Intro Aviation.
Alexandre de Juniac, presidente e CEO dende o 1 de xullo de 2013 renunciou a principios de abril de 2016 e foi substituído por Jean-Marc Janaillac o 4 de xullo.
Totalmente en propiedade
As subsidiarias que o grupo controla na súa totalidade son:
Air France-KLM tamén posúe Cobalt Ground Solutions unha compañía de asistencia en terra baseada no aeroporto de Londres-Heathrow. A compañía creouse o 1 de abril de 2009 pola fusión de dúas subsidiarias de asistencia en terra de Air France e KLM no Reino Unido, Air France Services Ltd (AFSL) e KLM Ground Services Ltd (KGS).
Air France Services Ltd (AFSL) foi unha das grandes compañías de asistencia en terra en Heathrow. AFSL naceo o 15 de xaneiro de 1997 e foi nun principio unha asocición entre Air France e Servisair Ltd. Servisair posteriormente decidiu retirarse.
O grupo tamén é propietario de Cygnific, que é un dos maiores centros de vendas e servizos de Air France-KLM. Cygnific é realmente unha subsidiaria de KLM Royal Dutch Airlines, operando como unha compañía independente coa súa propia estratexia de negocio, procesos operacionais e políticas de recursos humanos. Cygnific serve a pasaxeiros e axencias de viaxes en nome de KLM, Air France e Delta Air Lines.
Intereses minoritarios
Aeroliñas nas cales o grupo ten intereses minoritarios:
Marjane Satrapi
Marjane Satrapi (en persa, مرجان ساتراپی, AFI mærˈʤɔːne sɔːtrɔːˈpiː), nada en Rasht (Irán) o 22 de novembro de 1969, é unha escritora e debuxante iraniana en lingua francesa.
Traxectoria
É filla única dunha familia de Teherán. A súa familia, de talante progresista, mandouna estudar ao Liceo Francés até que foron suprimidos os colexios bilingües polas autoridades islámicas xurdidas a partir da revolución iraniana de 1979. Ela e a súa familia, que simpatizaban coa revolución antes de que adquirise carácter islamista, viviron con dor as restricións das liberdades individuais, a represión, a imposición do veo feminino e o estoupido da guerra Irán-Iraq, que o novo réxime utilizou para consolidarse.
En 1984, con 14 anos, os seus pais decidiron enviala a estudar a Viena (Austria), para que puidese completar a súa educación laica e permitir que se desenvolvese nun ambiente menos opresivo ca o do seu país natal. Marjane non falaba alemán, pero nese momento era máis fácil conseguir un pasaporte para Austria que para Francia. Tras completar os estudos secundarios regresou a Irán para estudar Belas Artes, e ao rematar decidiu marchar a Francia para seguir estudando Artes Decorativas en Estrasburgo.
Carreira profesional
Comezou a traballar en París como ilustradora de literatura infantil. Da man de Christophe Blain e o colectivo L'Association coñeceu o debuxante e guionista David B., que a animou a introducirse no mundo da banda deseñada para narrar os seus recuerdos da infancia en Irán.
A novela gráfica Persépole é unha peza autobiográfica que arranca nos momentos finais do réxime do Sah e que dá conta das dificultades de vivir baixo un estado teocrático, así como das distintas formas de seguir vivindo unha vida laica malia a vixilancia dos gardas da revolución e da veciñanza, oportunamente convertidos a un islamismo máis militante ca o do propio goberno. A obra foi publicada en catro volumes, e acadou un grande éxito de crítica e público. Foi adaptada ao cinema de animación por ela mesma e por Vincent Paronnaud en xuño de 2007.
En 2003 publicou Broderies, unha banda deseñada sobre as mulleres iranianas. Resultou nomeada ao premio ao mellor álbum no Festival de Banda Deseñada de Angoulême de 2004. En 2005 publicou Poulet aux prunes, co que adaría dito premio na edición de 2006 do festival.
Secret Window
Secret Window é un filme estadounidense de 2004 escrito e dirixido por David Koepp. Está protagonizado por Johnny Depp e John Turturro. Está baseado na novela Secret Window, Secret Garden de Stephen King, e conta coa banda sonora de Philip Glass e Geoff Zanelli. A historia apareceu na colección de 1990 de King, Four Past Midnight. O filme foi estreado o 12 de marzo de 2004 por Columbia Pictures; tivo un éxito de recadación moderado e unhas críticas dispares.
A Abrigosa, Vigo, Carral
A Abrigosa é un lugar da parroquia de San Vicente de Vigo no concello coruñés de Carral na comarca da Coruña. Tiña 90 habitantes no ano 2016 segundo datos do INE dos cales 43 eran homes e 47 eran mulleres.
La Asociación
La Asociación foi un periódico publicado en Vigo entre 1901 e 1903.
Historia e características
Quincenario órgano da Asociación de Dependientes de Comercio de Galicia con sede en Vigo, dirixido por Ricardo Trillo Couce, que tamén era o seu principal redactor.
Alejandro García Padilla
Alejandro Javier García Padilla , nado en Coamo, Porto Rico, o 3 de agosto de 1971, é un político e avogado portorriqueño, actual Gobernador de Porto Rico desde o 2 de xaneiro de 2013. Foi senador por acumulación e presidente do Partido Popular Democrático de Porto Rico (PPD).
García postulouse como candidato do PPD á Gobernación de Porto Rico (para o período 2013-2016) nas eleccións xerais do 6 de novembro de 2012 resultando vitorioso coa maioría dos votos e derrotando, ao tamén candidato e entón gobernador, Luis Fortuño.
John Boyd Dunlop
John Boyd Dunlop, nado en North Ayrshire o 5 de febreiro de 1840 e finado en Dublín o 23 de outubro de 1921, foi un veterinario escocés que reinventou o pneumático con cámara. Fundou a compañía que leva o seu apelido, Dunlop Tyres.
Traxectoria
Naceu nunha granxa en Dreghorn, no norte de Ayrshire (Escocia), e licenciouse como veterinario no Edinburgh Veterinary College (agora parte da Universidade de Edimburgo) con só 19 anos. Exerceu a profesión de veterinario en Edimburgo durante oito anos. En 1867 trasladouse a Belfast.
Pneumáticos
En 1887, desenvolveu o primeiro pneumático con cámara de aire para o triciclo que o seu fillo de nove anos de idade usaba para ir á escola polas rúas bacheadas de Belfast. Para resolver o problema do traqueteo do triciclo, Dunlop inflou uns tubos de goma cunha bomba de aire para inflar balóns. Despois envolveu os tubos de goma cunha lona para protexelos e pegounos sobre as lamias das rodas do triciclo. Ata entón, a maioría das rodas tiñan lamias con goma maciza, pero os pneumáticos permitían unha marcha notablemente máis suave. Desenvolveu a idea e patentou o pneumático con cámara o 7 de decembro de 1888. Con todo, dous anos despois de que lle concedesen a patente, Dunlop foi informado oficialmente de que a patente foi invalidada polo inventor escocés Robert William Thomson, quen patentara a idea en Francia en 1846 e en Estados Unidos en 1847. Dunlop gañou unha batalla legal contra Robert William Thomson e validou a súa patente.
Dunlop fundou a compañía Dunlop Tyres que máis tarde sería coñecida como Dunlop Rubber Company. A produción comercial empezou a finais de 1890 en Belfast. Dunlop vendeu a súa patente e o nome da súa compañía a William Harvey Du Cros, que xa era propietario da Pneumatic Tire and Booth's Cycle Agency, a cambio de 1500 accións da compañía resultante e finalmente non fixo moita fortuna pola súa invención. Dunlop retirouse a Dublín, onde morreu o 12 de outubro de 1921, e foi enterrado no cemiterio de Deansgrange, un suburbio ao sur de Dublín.
Somoza, Asadur, Maceda
Somoza é un lugar da parroquia de Asadur no concello ourensán de Maceda na comarca de Allariz - Maceda. Segundo o Instituto Galego de Estatística, en 2021 tiña 7 habitantes, dos cales 3 eran homes e 4 eran mulleres.
Yvonne Farrell
Biografía
Farrell estudou arquitectura na Universidade de Dublín, graduándose en 1974. En 1977, xunto a Shelley McNamara, estabeleceu Grafton Architects en Dublín. É membro fundador do Grupo 91, que estivo detrás da restauración do barrio de Temple Bar de Dublín na década de 1990.
Grafton Architects
Xunto con Shelley McNamara estabeleceu Grafton Architects en Dublín, Irlanda en 1978. A súa arquitectura abarca todas as escalas e programas aínda que sobresaíron polos seus proxectos de edificios públicos e educativos tanto no ámbito local como internacional. Farrell e McNamara son conscientes de que o exercicio da arquitectura non é o produto dun só xenio; a arquitectura, afirman, é moito máis grande que iso, é un traballo colectivo onde a crítica e a discusión das ideas son estritamente necesarias. O ensino de proxectos cumpre un papel de vital importancia no seu propio desenvolvemento como profesionais, onde aprenden, teorizan e obteñen o contrapunto ao traballo na práctica.
Apostan por unha filosofía do deseño proxectual baseada no encontro das palabras e as ideas, a ética e a función pública da arquitectura. A súa motivación é lograr unha arquitectura que conxugue a súa dimensión artística coa súa misión de satisfacer necesidades humanas, materiais e simbólicas. Consideran a arquitectura como unha profesión que ten que escoitar (o que se di e o que non) para sintonizar cos requirimentos do lugar, tanto físicos como culturais.
Grafton Architects representou a Irlanda na Bienal de Venecia en 2002 e exhibiu de novo na Bienal en 2008. O seu proxecto da Universidade Bocconi de Milán, que gañou o premio World Building of the Year, foi amplamente aclamado e exhibido. En 2009, o edificio do Departamento de Facenda no centro da cidade de Dublín gañou o Premio de Confianza Cidadá, así como un premio especial da Architectural Association de Irlanda.
Academia
Farrell foi profesora na Universidade de Dublín desde 1976 e foi profesora convidada na Academia de Arquitectura de Mendrisio, Suíza, desde 2008. Ocupou a cátedra Kenzo Tange na Graduate School of Design de 2010 de Harvard e actualmente é profesora da EPFL de Lausana. Ditou numerosas conferencias nas escolas europeas e americanas de arquitectura, incluíndo Oslo, Estocolmo, Berlage, Yale, Buffalo, St. Louis, Kansas City e Tampa.
Recoñecementos
Yvonne Farrell é membro do Real Instituto de Arquitectos de Irlanda, membro honorario do Real Instituto de Arquitectos Británicos e membro electo de Aosdána, a organización de arte irlandesa.
Anagrama
Un anagrama é unha palabra ou frase que resulta de traspoñer as letras doutra palabra ou frase; por exemplo, amor e Roma. É dicir, as dúas palabras teñen as mesmas letras, coa mesma cantidade de aparicións, pero nunha orde diferente. Na lingua galega os anagramas non teñen relación gramátical ningunha (a non ser algunha coincidencia). É un procedemento que se emprega con frecuencia en adiviñas, xogos de palabras e formación de pseudónimos.
Barxacova
O topónimo galego Barxacova remite a unha valgada pequena e estreita. Está composto polo substantivo 'barxa' (varxa) e polo adxectivo 'cova' (profunda). Pode referirse a:
Interestatal 93
A Interestatal 93 (abreviada I-93) é unha autoestrada interestatal na rexión de Nova Inglaterra dos Estados Unidos. O seu extremo sur está en Canton, Massachusetts, no área metropolitana de Boston, na Interestatal 95; mentres que o seu extremo norte está en St. Johnsbury, Vermont, na Interestatal 91. É unha das tres interestatais principais cuxa ruta está localizada nos estados de Nova Inglaterra, e as outras dúas son a I-89 e a I-91. As cidades máis grandes ao longo da ruta son Manchester, Novo Hampshire, Concord, Novo Hampshire e Boston, Massachusetts.
Monica Lücke
Monika Lücke (apelido de solteira: Habermann), nada en Berlín en 1958, é unha historiadora e numismática alemá especializada na Idade Media.
Traxectoria
Lücke estudou Historia na Universidade Martin Luther de Halle-Wittenberg entre os anos 1976 e 1980. Logo foi colaboradora científica desa mesma universidade, no campo da historia medieval, e alí acadou o seu doutoramento en 1985 cunha tese dirixida polo historiador Walter Zöllner titulada Studien zu den hochmittelalterlichen Volkskreuzzügen ("Estudos sobre as Cruzadas do Pobo da alta Idade Media").
A partir de 1985 traballa como investigadora no Instituto de Historia da Universidade de Halle-Wittenberg, na cátedra de Historia Medieval e Ciencias Auxiliares da Historia, do departamento de Historia Xeral.
Entre os seus interseses de investigación pódense salientar as figuras dos pintores alemáns Lucas Cranach o Vello (1472-1553) e Lucas Cranach o Novo (1515-1586), así como a topografía, as casas de moeda e os mosteiros beneditinos e cistercenses das cidades medievais da Alemaña central.
Logo de varias publicacións científicas e da organización dunha exposición, pasou a ser considerada como a maior experta na "caza de bruxas" en Saxonia-Anhalt.
Monica Lucke é membro activo de diversas asociacións e sociedades científicas, como a sección de Historia da Academia Beneditina de Baviera, e forma parte da xunta directiva da Asociación Harz de Historia e Antigüidade.
Desde xuño de 2018 forma parte da Comisión Histórica de Saxonia-Anhalt.
Senén Pousa
Senén Pousa Soto, nado en 1939, é un político galego do PPdeG.
Traxectoria
É agricultor xubilado, está casado e ten dous fillos. En 1974 foi nomeado alcalde de Beade. Nas primeiras eleccións democráticas encabezou a candidatura de Coalición Democrática á alcaldía e foi elixido alcalde con maioría absoluta. Continuou como alcalde nas sucesivas eleccións, primeiro por Centristas de Galicia e despois polo PPdeG, sempre con maioría absoluta. Tamén é vocal da directiva provincial do PPdeG de Ourense e tesoureiro da Mancomunidade do Ribeiro. Entre os anos 2007 e 2009 Pousa foi deputado provincial na Deputación de Ourense. Accedeu ó cargo en substitución de Rogelio Martínez González, que o abandonou para facerse coa alcaldía da Arnoia. No 2009 Martínez cedeu a alcaldía a José Camilo Fariñas Viso e regresou á Deputación. Para facer posible o regreso de Martínez, que aspiraba á vicepresidencia da Deputación, Pousa e outros tres deputados tiveron que dimitir como deputados.
Pousa é coñecido polo seu hábito de encargar cada 20 de novembro unha misa funeral en memoria de Francisco Franco. A pesar das mocións da oposición, Pousa négase a cumprir a Lei de Memoria Histórica cambiándolle o nome a unha rúa adicada ó ditador.
A mañá do 7 de outubro de 2013, a casa consistorial do Concello de Beade foi obxecto dun atentado que causou graves danos materiais, pero que non causou danos persoais.
Nas eleccións municipais de 2023 foi descartado como candidato pola dirección provincial do PPdeG, polo que concorreu á fronte da Agrupación de Electores por Beade coa cal consigueu tan só 1 concelleiro mentres que a súa anterior formación resultou a máis votada con 3 concelleiros, polo que lle cedeu o bastón de bando ó novo candidato desta Fernando Taboada.
Brías
Brías é unha vila do concello de Berlanga de Duero, na provincia de Soria, en Castela e León.
O punto máis alto de Brías é o pico Otero, de 1.281 m.
A noite dos mortos viventes
A noite dos mortos viventes (en Night of the Living Dead) é un filme estadounidense dirixido por George A. Romero que foi estreado en 1968. Está protagonizado por Duane Jones e Judith O'Dea. Tivo un orzamento de 114 000 dólares e converteuse nun grande éxito comercial recadando 12 millóns de dólares nos Estados Unidos e 18 millóns internacionalmente. Dende entón, converteuse nun clásico de culto, e malia que nun primeiro momento, foi duramente criticado polo seu gore explícito, foi posteriomente louvado pola crítica e seleccionado pola Biblioteca do Congreso para a súa conservación no National Film Registry, como un filme "cultural, histórico, ou esteticamente significativo".
Foi emitido na TVG o 13 de maio de 1991.
Die Ameisenstraße
Die Ameisenstraße é un filme austríaco de 1995 dirixido por Michael Glawogger. O filme foi escollido como candidato de Austria para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 68ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Óscar á mellor actriz secundaria
Dianne Wiest e Shelley Winters recibiron o maior número de premios, gañando en dúas ocasións. A pesar de non gañar nunca o premio, Thelma Ritter foi candidata en seis ocasións, máis que ningunha outra actriz.
Galardoadas por ano
miniatura|120px|[[Gale Sondergaard foi a primeira gañadora nesta categoría por Anthony Adverse (1936).]] miniatura|120px|[[Hattie McDaniel gañou polo seu papel de Mammy en Foise co vento (1939), converténdose na primeira intérprete de raza negra que gañou un Óscar. ]] miniatura|120px|Polo seu papel en [[Sayonara (filme)|Sayonara (1957), Miyoshi Umeki foi a primeira muller asiática que gañou un Óscar nunha categoría interpretativa.]] thumb|120px|[[Shelley Winters gañou en dúas ocasións nesta categoría, por The Diary of Anne Frank (1959) e A Patch of Blue (1965).]] miniatura|120px|Con dez anos, [[Tatum O'Neal é a candidata e gañadora máis nova nesta categoría, polo seu papel en Lúa de papel (1973).]] thumb|120px|[[Meryl Streep recibiu catro candidaturas nesta categoría, e gañou por Kramer vs. Kramer (1979).]] miniatura|120px|Con 77 anos, [[Peggy Ashcroft converteuse na gañadora de máis idade na categoría por A Passage to India (1984).]] miniatura|120px|[[Dianne Wiest gañou polas súas interpretacións en Hannah e as súas irmás (1986) e Balas sobre Broadway (1994), ambos dirixidos por Woody Allen. ]] miniatura|170px| Monique Imes, Oscar á mellor actriz secundaria, 2009. miniatura|170px| Tilda Swinton, Oscar á mellor actriz secundaria, 2007. miniatura|170px| Jennifer Hudson, Oscar á mellor actriz secundaria, 2006. miniatura|170px| Rachel Weisz, Oscar á mellor actriz secundaria, 2005. miniatura|170px| Catherine Zeta-Jones, Oscar á mellor actriz secundaria, 2002. miniatura|170px| Marisa Tomei, Oscar á mellor actriz secundaria, 1992. En letra grosa as que obtiveron o premio en máis dunha ocasión.
Lista de monumentos da provincia de Ourense
Esta é unha lista dos monumentos da provincia de Ourense que están declarados como BIC polo Ministerio de Cultura ou pola Xunta de Galicia.
Ocean's Eleven
Ocean's Eleven é un filme estadounidense dirixido por Steven Soderbergh que foi estreado no 2001. É un remake do filme homónimo de Lewis Milestone rodado en 1960. O guión de Ted Griffin está baseado no escrito por Harry Brown e Charles Ledererde para a película de 1960. Brown e Ledererde, á súa vez, basearon o seu guión nunha historia orixinal de George Clayton Johnson e Jack Golden Russell. Estreouse en galego na TVG o 6 de febreiro de 2010.
Ocean's Eleven conta cunha segunda, Ocean's Twelve, e unha terceira parte, Ocean's Thirteen.
Sinopse
Danny Ocean (George Clooney) acaba de saír do cárcere pero xa ten pensado un gran roubo. Vai deixar sen luz a cidade das Vegas para roubar nun dos seus casinos, no que dirixe a parella da que fora a súa esposa. Para perpetrar o roubo conta con dez dos seus amigos, xuntos forman un grupo de once. Os once mozos de Ocean (Ocean's Eleven).
Personaxes
miniatura|dereita|300px|Parte do elenco de actores do filme. De esquerda a dereita: [[Brad Pitt, George Clooney, Matt Damon, Andy Garcia, Julia Roberts, e o director, Steven Soderbergh.]]
Ocean's Eleven
En orde de recrutamento: