cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Conde Julián
Traxectoria
A súa figura foi moi alterada pola lenda, reflectida en crónicas e romances, o que o fai responsable da invasión por parte dos musulmáns do reino visigodo. Segundo o historiador español Pedro Chalmeta, as fontes árabes non deixan ningunha dúbida de que o desembarco das forzas árabes e amazighs na Península Ibérica baixo o mando de Tariq ibn Ziyad contou coa axuda dun líder bizantino denominado por estas fontes como "Yulyan", e por historiadores casteláns como Julián. Segundo estas fontes, Yulyan era o gobernador bizantino de Ceuta, que, xunto con Tánxer, foron os dous últimos bastións bizantinos do norte de África. Era cristián, pero non se di nada sobre a súa orixe étnica. Fora aliado dos reis Éxica (687-700) e Vitiza (702-710), xa que á morte deste optou polo seu fillo (se o era, xa que as fontes son confusas), o pretendente Akhila, a quen Rodrigo disputou o trono na guerra civil.
As tradicións posteriores, reflectidas en fontes musulmás e cristiás, indican que foi o pai de Florinda la Cava, cuxo desfloramento polo rei visigodo Rodrigo sería a causa da batalla de Guadalete e posterior invasión musulmá da Península Ibérica. Esta filla tivo o epíteto de cava (muller mala, disoluta, adúltera) polos motivos que indican Bernardo de Brito, João de Barros, fr. António Brandão (Monarchia Lusitana) e outros.
No relativo aos feitos históricos contrastados, nalgún momento do reinado de Teudis (531-548) os visigodos perderon o control de Ceuta, enclave conquistado polos bizantinos, e a partir de entón o reino visigodo non tivo baixo seu dominio ningún territorio do norte de África. Sábese con certeza que Ceuta estivo en mans bizantinas no ano 687 e non hai razón para dubidar de que non seguise a ser así cando a expedición de Musa ibn Nusayr do 706. Crónicas árabes posteriores din que o gobernador da cidade era un conde visigodo chamado "Ilyan" que supoñían ao servizo de Roderic (don Rodrigo). Nestas versións o conde don Julián quería vingarse do rei por ter secuestrado a súa filla. Porén, non hai base histórica para conceder a verosimilitude a esas crónicas distanciadas no tempo, nin á literatura posterior, na que as figuras do conde e a filla emerxen dun conxunto diverso de tradicións moralizantes para explicar a rápida caída do reino visigodo, produto de diversas alianzas e factores complexos sobre os que non hai moita claridade do acontecido, en especial no Nordeste e no Noroeste Peninsular. No territorio coincidente co Reino Suevo, cuxo derradeiro rexente foi Vitiza, morto un ano antes do enfrontamento entre vitizianos e partidarios de Roderic, e da chegada das tropas de Tariq, foi tamén onde se refuxiou e logo se rebelou Paio de Asturias, fillo de Fávila, a quen matara Vitiza, de orixe galaicorromana ou hispanorromana segundo unhas crónicas, godo segundo outras, e en todo caso coas fontes moi contaminadas de neogoticismo.
Lenda de don Rodrigo e Florinda e outras referencias culturais
miniatura|[[Don Rodrigo axexando a Florinda, filla do conde Julián, pintura de 1853 de Franz Xaver Winterhalter]]
A lenda orixínase no historiador musulmán Al-Razi (ss. IX-X) e a partir de aí esténdese polos séculos XII e XII a través das crónicas cristiás do norte da Península (Historia legionense, Crónica Najerense, a Crónica doTudense e a Crónica del Toledano). Expándese novelisticamente na Crónica de 1344, pero sobre todo na Crónica Sarracina (s. XV) de Pedro del Corral, texto que establecerá a liña de desenvolvemento preferida na literatura posterior en castelán. No século XVI inspirou a obra de Miguel de Luna La verdadera historia del rey don Rodrigo. No século XVII aparece esporadicamente no teatro: en El último gótico e Jerusalén conquistada, de Lope de Vega, e en La más ingrata venganza de Juan Velasco de Guzmán. No século XVIII tén máis éxito e aparece na Homersinda de Moratín, no Pelayo de Jovellanos, en Perder el reino y el poder al querer a una mujer de José Concha, na Florinda de Bahamonde Sessé, e La pérdida de España de Eusebio Vela, prohibida por «indecorosa al rey». No s. XIX Rosa Gálvez de Cabrera publicou unha Florinda e José Quintana contribuíu cun texto político liberal (no sentido antiabsolutista do termo) no seu Pelayo de 1805.
Tivo un renacer especial durante o romanticismo inglés: Walter Savage Landor publicou o Count Julian, Walter Scott o The Vision of Don Roderick e Robert Southey o Roderick, The Last of the Goths. (1814). En España, Miguel Agustín Principe escribe El conde Don Julián: drama original e histórico, en siete cuadros y en verso (1839) obra cualificada por Hartzenbusch como o primeiro drama histórico contemporáneo, do mesmo tipo que Shakespeare e Schiller. Xa no século XX Juan Goytisolo escribiu Reivindicación del conde don Julián (1970), parte da triloxía do mal das súas críticas contra España, escritas entre 1966 e 1975.
Ramiriquí
Ramiriquí é unha vila e concello do departamento colombiano de Boyacá, e forma parte da provincia de Márquez. Ramiriquí limita coa capital do departamento, Tunja, polo norte, con Chinavita e Zetaquirá polo sur, con Rondón e Ciénaga polo leste e con Chivatá, Tibaná e Jenesano polo oeste.
Bispo auxiliar
O bispo auxiliar, do mesmo xeito que o bispo diocesano, é o sacerdote que recibe polo sacramento da orde o grao do episcopado (do grego επισκοπος epískopos, 'vixiante'). A diferenza radica en que o bispo auxiliar colabora co bispo diocesano dalgunha diocese existente.
Cando se ordena a un Bispo sen darlle o goberno dunha diocese, a Santa Sé outórgalle a titularidade dalgunha diocese xa extinta. No caso do Bispo auxiliar dunha diocese existente é ao mesmo tempo Bispo titular doutra diocese inexistente.
Esta tradición orixinouse cando as cidades sedes de dioceses católicas eran atacadas, logo do cal o bispo diocesano emigraba a unha cidade onde podía estar seguro. Ao chegar a aquela diocese, presentábase ao bispo diocesano e auxiliábao en todo o que este necesitase, mentres non puidese volver á súa diocese orixinal.
Santiago Carro García
Santiago Carro García, nado en Santiago de Compostela en 1889 e finado en Madrid o 24 de novembro de 1966, foi un médico galego.
Traxectoria
Estudou bacharelato no Instituto de Santiago, graduándose en 1905, e despois fixo Medicina na Universidade de Santiago de Compostela, licenciándose en 1912 con premio extraordinario. Na súa época de estudante colaborou na revista Galicia, con artigos sobre a repoboación forestal, a pesca en Galicia, a Exposición Rexional de 1909 ou as festas do Apóstolo Santiago. Ademais, pertenceu ao Grupo Esperantista de Santiago, formando parte da xunta directiva xa en 1906, meses despois foi nomeado "cónsul esperantista" na cidade e en 1908 publicou El idioma internacional y el esperanto (El Eco de Santiago).
Exerceu de axudante de Fisioloxía e Hixiene na súa facultade. Despois Especializouse en gastroenteroloxía no Instituto Rubio, onde foi profesor da Consulta de Vías Dixestivas, e doutorouse na Universidade de Madrid en 1914 coa tese Contribución al estudio de la atonía y dilatación atónica del estómago. Especializouse nos cancros gástricos e intestinais, as hernias diafragmáticas e na alimentación humana en xeral.
En 1917 publicou Regímenes alimenticios de las enfermedades del aparato digestivo y de la nutrición, obra premiada pola Real Academia Nacional de Medicina. En 1934 ingresou en dita academia, coa lectura do discurso El dolor gástrico en las enfermedades extragástricas. En 1929 participou nas I Xornadas Médicas Galegas, celebradas na Coruña, onde presentou o traballo “La úlcera duodenal latente” e a comunicación “Ptosis intestinal”. Foi socio do Seminario de Estudos Galegos.
Colaborou na Revista Ibero-Americana de Ciencias Médicas, en España Médica e na Revista Médica Gallega, publicación da cal pertenceu á dirección científica. Foi fundador e codirector da Revista de Higiene y Sanidad Pública, membro do comité directivo da Gaceta Médica Española e da Revista Española de Enfermedades del Aparato Digestivo y de la Nutrición, e redactor da revista Medicina.
Foi secretario xeral do Colegio Oficial de Médicos de Madrid e mais da Academia Médico-Quirúrgica Española, e presidiu a Sociedad Española de Patología Digestiva y de la Nutrición dende 1940. En 1945 ingresou na Orde Civil de Afonso X, e en 1952 foi nomeado procurador en Cortes polas Reais Academias.
Rondón, Boyacá
Rondón é unha vila e concello do departamento colombiano de Boyacá, e forma parte da provincia de Márquez. O centro urbano de Rondón atópase a unha altitude de 2,075 metros no Altiplano Cundiboyacense, na Cordilleira Oriental dos Andes colombianos. Está a 61 quilómetros de distancia da capital departamental, Tunja. Rondón limita con Viracachá e Siachoque polo norte, Zetaquirá e Ramiriquí polo sur, Pesca polo leste e Ramiriquí e Ciénega polo oeste.
Miguel Ángel Pérez Quintela
Miguel Ángel Pérez Quintela, nado en Vilalba en 1938 e finado na Coruña o 20 de agosto de 2013, foi un político galego.
Traxectoria
Sendo moi pequeno traladouse a Valdoviño, onde seu pai fora destinado como mestre. Foi corredor de comercio no ramo da alimentación. Foi elixido concelleiro en Valdoviño como número 2 de Alianza Popular nas eleccións municipais de 1983, sendo a segunda forza política tralo PSdeG-PSOE, que logrou a alcaldía. Nas municipais de 1987 encabezou a candidatura de AP e foi elixido alcalde como cabeza da lista máis votada, gobernando en minoría. Volveu a selo candidato do PPdeG nas municipais de 1991 pero perdeu a alcaldía en favor do socialista Delfín Fidalgo Fernández, o cal se veu apoiado polos restantes grupos da corporación. Ante o fracaso do pacto entre Fidalgo e os demais grupos, en agosto de 1993 alcanzou con este un acordo de goberno, sendo primeiro tenente de alcalde e concelleiro de cultura, non sen discrepancias internas no grupo municipal popular. Nas municipais de 1995 foi o número 2 do PPdeG, pero non conseguiu recupera-lo goberno dado o pacto entre PSdeG, independentes (escisión popular) e o BNG. Abandonou o PPdeG en desacordo coa designación de Fernando Bouza Mesía como candidato nas municipais de 1999, e encabezou a Unidade Veciñal Democrática Valdoviñesa logrando 1 concelleiro e situándose na oposición. Á fin do mandato retirouse da vida política.
Vida persoal
Casou e tivo 9 fillos. Foi transplantado dun pulmón en 2002. Faleceu na Coruña o 20 de agosto de 2013.
Saboyá
Saboyá é unha vila e concello do departamento colombiano de Boyacá, e forma parte da provincia de Occidente. Limita polo norte co departamento de Santander (nos concellos de Albania e Florián), polo leste cos concellos de Santa Sofía e Sutamarchán; polo sur con Chiquinquirá e polo oeste con Chiquinquirá e Briceño.
Victor Cazalet
Victor Alexander Cazalet, nado en Londres o 27 de decembro de 1896 e finado en Xibraltar o 4 de xullo de 1943, foi un militar, deportista e político británico.
Familia e mocidade
miniatura| William Marshall Cazalet, obra de John Singer Sargent (1902) Os devanceiros de Cazalet eran hugonotes do Languedoc que se aveciñaran en Inglaterra  logo da promulgación do edicto de Fontainebleau, que supuxo a revogación do edicto de Nantes e a fin da liberdade relixiosa en Francia   e xa en Inglaterra a familia logrou o éxito económico e formou parte da clase alta inglesa, seu avó paterno fora un industrial con actividades comerciais en Rusia. e seu pai, William Marshall Cazelet, tivera éxito nos negocios, amais de herdar a fortuna do avó, mentres súa nai, Maud Lucia, era filla do baronete escocés Jonh Heron-Maxwell, que malgastara a fortuna da familia.
Megasoma
Megasoma é un xénero de escaravellos rinoceronte, que comprende os chamados escaravellos elefante. As especies deste xénero viven desde a metade sur de América do Norte ata a maior parte de América do Sur.
Victor Cazalet
Familia e mocidade
esquerda|miniatura|A nai de Cazalet cos seus fillos Edward e Victor, obra de John Singer Sargent, 1900–1901, LACMA
A casa de campo familiar, Fairlawne, localizábase en Kent, e fora residencia do antigo primeiro ministro Robert Peel. A familia tamén mantiña unha vila na localidade francesa de Cimiez, onde ás veces ía convidada a propia raíña Vitoria que fora a madriña de Víctor. Cazalet tivo tres irmáns: Edward (1894–1916), Thelma (máis tarde Thelma Cazalet-Keir ) e Peter. Victor estudou no Eton College de 1909 a 1915, e despois na Universidade de Oxford.
Megasoma
Características
Os Megasoma son xeralmente de gran tamaño (como indica o seu nome científico, 'corpo grande' en grego). Como grupo o xénero contén algunhas das especies de escaravellos máis grandes coñecidas. Porén, tamén hai neste xénero algunhas especies pequenas. A máis grande mide ata 135 mm de longo, mentres que a máis pequena, Megasoma punctulatum, só mide uns 20 mm.
Moitas especies de Megasoma (Megasoma elephas, Megasoma thersites, Megasoma gyas, Megasoma cedrosa, Megasoma anubis, Megasoma occidentale, Megasoma joergenseni, Megasoma vogti) teñen pelos (setas) microscópicas que cobren todo o corpo, o que lles dá unha aparencia de ser claras ou laranxas.
Os machos da maioría das especies teñen grandes cornos que usan para loitar con outros machos. As femias carecen deles.
Dieta
As larvas aliméntanse nas raíces de arbustos e árbores. Os adultos beben os zumes internos das árbores ou lamben zumes de froitas.
Comportamento e hábitat
Os adultos de Megasoma son nocturnos, son ataídos pola luz e a miúdo poden verse descansando en árbores.
Victor Cazalet
Servizo militar e carreira política
Logo do comezo da primeira guerra mundial entrou no exército en 1915 e serviu no Queen's Own West Kent Yeomanry e alí acadou o rango de capitán e despois pasou á fronte no Household Battalion do 1st Regiment of Life Guards,, En 1917 recibiu a Cruz Militar pola súa valentía na fronte. Foi membro do Consello Supremo de Guerra Aliado, onde se discutiron as condicións que levaron ao Tratado de Versalles, que puxo fin á guerra. e de 1918 a 1919 serviu no Estado Maior do xeneral Knox durante a intervención británica en Siberia en apoio dos rusos brancos que loitaban contra do réxime comunista.
Gérard Mourou
Gérard Albert Mourou, nado o 22 de xuño de 1944, é un científico francés e pioneiro no campo dos láseres e da enxeñaría eléctrica. Foi galardoado co Premio Nobel de Física en 2018, xunto con Donna Strickland, pola invención da ampliación por deriva de frecuencia unha técnica que se utilizou máis tarde para crear pulsos láser de pulso ultracurto e de moi alta intensidade (petavatios).
Victor Cazalet
Servizo militar e carreira política
En agosto, uns meses despois da instauración do réxime nazi, visitou Alemaña e estivo en Dachau, entón un campo de internamento para prisioneiros políticos e levou unha impresión positiva, mesmo noutra visita en 1936 puido acceder a un campo de traballo e comparouno positivamente en comparación con instalacións semellantes na Unión Soviética visitou en 1936. Así e todo, a súa valoración do réxime nazi comezou a mudar logo de visitar Austria en abril de 1938, acabado de anexionar, polo trato que recibían os xudeus de Viena por parte das novas autoridades. Dende aquela escribiu artigos nos xornais nos que avogaba por que o goberno británico deixase entrar o maior número posible de refuxiados procedentes de Alemaña.
Durante a Guerra Civil Española, Cazalet foi un firme partidario do réxime do xeneral Franco servindo no comité de Amigos da España Nacional. Non obstante, non mudou a súa oposición ao réxime nazi e amosouse contrario, con Winston Churchill, á política de aquietamento con Adolf Hitler do goberno de Neville Chamberlain.
En 1936, Cazalet comprou Great Swifts de 400 acres preto de Cranbrook en Kent, e derruíu a antiga casa para construír unha nova en estilo xeorxiano, deseñada polo arquitecto Geddes Hyslop.
Gérard Mourou
En 1994, Mourou e o seu equipo da Universidade de Míchigan descubriu que o equilibrio entre a refracción de autoenfoque (véxase efecto Kerr) e a difracción autoatenuante por ionización e a rarefacción dun raio láser de intensidades de teravatios na atmosfera crea "filamentos" que actúan como guías de ondas para o raio, evitando así a diverxencia.
Victor Cazalet
Servizo militar e carreira política
Cazalet, apaixonado das belas artes, foi amigo íntimo de Francis Taylor, marchante de arte norteamericano aveciñado en Inglaterra, e da súa dona Sara, pais da futura actriz Elizabeth Taylor, e que tamén pertencían a Ciencia Cristiá. E Cazalet fixo as funcións de padriño de Elizabeth.
Prisioneiros do ceo
Prisioneiros do ceo (en Heaven's Prisoners) é un filme estadounidense de 1996 dirixido por Phil Joanou e protagonizado por Alec Baldwin, Kelly Lynch, Mary Stuart Masterson, Teri Hatcher e Eric Roberts. Está baseado na novela homónima de James Lee Burke. Harley Peyton e Scott Frank escribiron o guión. O filme foi seguido por No centro da treboada (2009), protagonizado por Tommy Lee Jones no papel de Dave Robicheaux. Na secuela, Robicheaux aínda vive en Luisiana.
Victor Cazalet
Actividade deportiva
Foi campión afeccionado de squash en 1925, 1927, 1929 e 1930 e tamén xogou como un dos membros do equipo inglés de squash que realizaron unha xira polos Estados Unidos e o Canadá en 1927 e que gañaron 15 dos 20 partidos que xogaron. Cazalet perdeu en cuartos das finais estadounidenses fronte a Wally Johnson mais venceu na final dos nacionais do Canadá a Steve Wright de Chicago. Tamén xogou ao tenis de forma competitiva, e realizou sete aparicións en Wimbledon entre 1922 e 1933.
Prisioneiros do ceo
Estreouse en galego o 3 de xuño de 2002 a través da TVG.
Victor Cazalet
Segunda guerra mundial
Winston Churchill, ao pouco de empezar a segunda guerra mundial, nomeouno oficial de enlace do goberno británico co xeneral e primeiro ministro polaco no exilio Władysław Sikorski e como parlamentario foi membro do comité anglopolaco que se formou en 1941. Durante ese período, foi presidente do comité da Cámara dos Comúns para os refuxiados e en 1941 visitou Washington con Sikorski e tamén o acompañou á Unión Soviética en 1942. Foi un dos poucos políticos en abordar publicamente o asasinato masivos dos xudeus na Europa controlada por Alemaña, e así en maio de 1943 nun discurso na Cámara dos Comúns no que criticaba os resultados da Conferencia das Bermudas declarou que os aliados non estaban a actuar coa suficiente urxencia contra do exterminios dos xudeus no leste de Europa.
Promoción dos lazos militares cos Estados Unidos
Cazalet declarouse "un reforzo para América" e expresou publicamente a gratitude dos británicos pola axuda que os Estados Unidos deran a Gran Bretaña antes e despois do comezo da Segunda Guerra Mundial. En 1940 era partidario da Gran Bretaña dar aos Estados Unidos un porto libre nas Indias Occidentais, con todos os dereitos soberanos para que a a súa mariña puidese ter un porto máis próximo a Suramérica. Tamén esperaba que as mariñas dos Estados Unidos e do Reino Unido se uniran despois da guerra para "pór en común as súas políticas e ideas".
Xa expresara esa opinión nas discusións da Conferencia Naval de Xenebra de 1927, que tivo a asúa continuación no avivamento deses esforzos que levaron ao Tratado Naval de Londres en 1930. Mais temía que un fracaso de Gran Bretaña e dos Estados Unidos para chegaren a un acordo, independentemente dos outros países implicados, levaría a unha perigosa competición na construción naval entre ambos os países que poría en serio perigo a paz mundial: En 1929 dixo: " Cada país debería construír os barcos que precisar sen considerar á outra armada como un posible inimigo".
En 1941, durante o bombardeo de Londres, Cazalet instou ao goberno estadounidense a manter as relacións fraternais entre os seus países abertas. "A vitoria pódese conseguir", subliñou, "se as cousas se superan" e engadiu que Gran Bretaña estaba profundamente agradecida pola axuda que recibira dos Estados Unidos.
Morte e herdanza
miniatura|Escudo exposto na Cámara dos Comúns: Nun campo azur un castelo de tres torres arxénteas entre dúas flores de lis en xefe e un xabaril pasante na base de ouro. Despois de servir na Cámara dos Comúns durante dezanove anos, estaba considerado un dos deputados novos "máis brillantes" dos Comúns. "O seu coñecemento de Europa central probablemente fose inigualable", escribiu The New York Times tras a súa morte repentina en 1943, aos 46 anos, ao se estrelar o seu avión segundos despois de engalar de Xibraltar.
O avión, un B-24 Liberator II LB-30 AL523, levaba tamén o xeneral Sikorski e o seu compañeiro de partido e militar John Whiteley; Sikorski, Whiteley e todos os demais a bordo (agás o primeiro piloto Eduard Prchal) -dezaseis en total- morreron no accidente. As circunstancias que rodearon o accidente deron lugar a diversas polémicas e denuncias de sabotaxe.
A familia de Cazalet recibiu unha chea de homenaxes, moitas de admiradores descoñecidos e outras de notables, entre eles Churchill, Anthony Eden, Eleanor Rathbone, Hugh Dalton e dignatarios polacos .Chaim Weizmann, ao falar nunha cerimonia conmemorativa en Londres, describiu a Cazalet como "un dos poucos prezados amigos do pobo xudeu dos tempos modernos que nunca se arredou da súa devoción pola causa (sionista)". Dixo que a súa tumba en Xibraltar sería un lugar de peregrinación para o pobo xudeu, mentres que Hadassah, a Organización Sionista de Mulleres de América, aceptou plantar 1 000 árbores en Palestina co nome de "arboredo Victor Cazalet".
Universidade do Ulster
A Ulster University, oficial e legalmente University of Ulster (Universidade do Ulster), en inglés e Ollscoil Uladh en gaélico irlandés, comunmente abreviado como UU, é unha universidade de Irlanda do Norte.
Historia
esquerda|miniatura|164x164px|Brasón de armas da Universidade, coa [[man vermella do Ulster.]]
Situación
A universidade estableceuse en Coleraine - Cúil Raithin, no condado de Derry, en 1968, despois de que o Informe Lockwood recomendase que se fundase unha segunda universidade no Ulster. O campus está situado na marxe leste do río Bann (Banna en gaélico) e moitos nacionalistas do norte tomaron esa decisión como un insulto, porque pensaban que a universidade debería estar situada en Derrycolmcille, onde o Coláiste Mig Aodha estivo moitos anos antes.
En 1984, a New Ulster University - Ollscoil Nua Uladh fusionouse coa Surdenstown Polytechnic - Polaiteicníc Bhaile Shiúrdáin e converteuse na Universidade do Ulster (Ollscoil Uladh -University of Ulster).
Ensino do gaélico
Liam Ó Dochartaigh e Diarmaid Ó Doibhlin estaban a cargo do Departamento de Irlandés da Universidade ao principio e o famoso lingüista Colmán Ó hUallacháin OFM pasou anos traballando alí, así como algún tempo como xefe de departamento. Mícheál Ó Murchú contribuíu moito ao ensino do irlandés na universidade, e Séamus Mac Mathúna fixo alí a súa propia contribución como profesor de irlandés.
Campus e alumnado
Desde o principio houbo unha boa mestura de estudantes na facultade de todo o Ulster, e aos poucos aumentou o número de estudantes doutras áreas de Irlanda e Gran Bretaña, e doutros países de Europa e máis lonxe, o que se converteu rapidamente nun campus multicultural.
Concepción Sanesteban Raposo
Concepción Sanesteban Raposo, nada en 1964, é unha política galega.
Traxectoria
En xullo de 2014 foi imputada, xunto co seu marido, por un presunto delito de suborno tido lugar durante o seu mandato como alcaldesa en 2005, ditándose xuízo en febreiro de 2021.
Bata, Guinea Ecuatorial
Bata é unha cidade portuaria de Guinea Ecuatorial, a segunda cidade máis poboada do país despois de Malabo.
Historia
Despois dos disturbios antiespañois de 1969, a poboación europea diminuíu en Bata, e a cidade sufriu un grave estancamento económico afectou nos anos 70 e principios dos 80. O boom petroleiro do país a finais dos anos 80 e 90 impulsou o seu desenvolvemento.
O 7 de marzo de 2021, a cidade foi alcanzada por unha serie de explosións que provocaron a morte de polo menos 105 persoas e outras 615 feridas. A maioría dos edificios da cidade foron danados polas explosións.
Economía
Bata ten un dos portos marítimos máis fondos da rexión. A pesar diso, Bata non ten porto natural e construíuse un embarcadoiro para facilitar o manexo mar adentro das cargas dos buques. As principais exportacións son a madeira e o café. O porto foi ampliado en parte por préstamos de cooperación chinesa.
Didier Queloz
Didier Patrick Queloz, nado o 23 de febreiro de 1966, é un astrónomo suízo. É profesor de filosofía natural na Universidade de Cambridge, onde é membro de Trinity College, Cambridge, así como profesor da Universidade de Xenebra. Xunto con Michel Mayor en 1995, descubriu 51 Pegasi b, o primeiro planeta extrasolar que orbita unha estrela semellante ó Sol, 51 Pegasi. Polo seu descubrimento, compartiu o Premio Nobel de Física de 2019 con James Peebles e Michel Mayor.
Carlos Doncel
Carlos Doncel Ordóñez, nado en Cabrera de Mar o 4 de decembro de 1996 é un futbolista español que xoga de centrocampista na UD Logroñés, da Primeira División RFEF.
Traxectoria
Nacido no concello catalán de Cabrera de Mar, formouse na canteira do CF Damm, de Barcelona, co que xogou na División de Honra Xuvenil. En xullo de 2015 fichou polo Lleida Esportiu, da Segunda División B, pasando a formar parte inicialmente do seu equipo filial da Primeira Catalá. Xogou 46 partidos co primeiro equipo nas dúas tempadas que permaneceu no club, e anotou tres goles.
En agosto de 2017 fichou polo RCD Espanyol B, da Terceira División. Na súa primeira tempada no filial espanyolista, logrou o ascenso á Segunda B e, con 9 goles, foi o segundo máximo goleador do equipo, por detrás de Javi Puado. Xa na Segunda B, contribuíu con 6 goles en 34 partidos, rematando o equipo no quinto posto da táboa, a un só punto da promoción de ascenso.
En xullo de 2019 fichou por outro filial, o Real Valladolid Promesas, da Terceira División, co que asinou un contrato por tres anos. Co equipo castelán disputou 29 partidos, nos que anotou 6 goles, e disputou a fase de ascenso a Segunda División.
Na tempada 2020/21 saíu, cedido á SD Ponferradina, da Segunda División. Debutou como profesional co equipo do Bierzo na primeira xornada de liga, nunha derrota por 1-2 contra o Castellón no Toralín, anotando o gol do seu equipo. Foi o seu único gol co equipo adestrado por Bolo, co que xogou un total de 37 encontros, obtendo a oitava praza final.
En agosto de 2021, rescindiu o seu contrato co Valladolid e asinou un contrato de dous anos co Deportivo da Coruña, da Primeira División RFEF. Debutou co club galego o 29 de agosto de 2021, no primeiro encontro da tempada 2021/22 contra o Celta B en Riazor. Entrou nos minutos finais como substituto de Quiles, e no primeiro balón que tocou, anotou o cuarto dos cinco goles do seu equipo (5-0). Disputou un total de 21 encontros ao longo da tempada, aínda que só 6 deles como titular, e marcou un segundo gol nun partido da Copa do Rei contra Osasuna. Ao remate da campaña o seu contrato co club coruñés foi rescindido e puxo rumbo á Rioxa, onde fichou como novo xogador da UD Logroñés.
O vicio e o poder
O vicio e o poder (en A Small Town in Texas) é un filme estadounidense de 1976 dirixido por Jack Starrett e protagonizado por Bo Hopkins, Susan George e Timothy Bottoms. Foi rodado en Lockhart, Texas.
Estreouse en galego o 3 de xuño de 2002 a través da TVG.
San Luis de Gaceno
San Luis de Gaceno é unha vila e concello do departamento colombiano de Boyacá, e forma parte da provincia de Neira. Tamén coñecida como Puerta de Oro del Llano, atópase no extremo da Cordilleira Oriental na rexión chamada como "Piedemonte Llanero", parte sueste do departamento de Boyacá. Dista da cidade de Tunja, a capital do departamento, 135 quilómetros.
James Peebles
Phillip James Edwin Peebles, nado en Winnipeg o 25 de abril de 1935, é un astrofísico, astrónomo e cosmólogo teórico canadense-estadounidense. É profesor emérito de ciencias na Universidade de Princeton. É amplamente considerado como un dos cosmólogos teóricos máis senlleiros do mundo dende 1970, con importantes achegas teóricas a nucleosíntese primordial, materia escura, a radiación de fondo cósmico de microondas e a formación de estruturas.
Peebles foi galardoado co Premio Nobel de Física en 2019 polos seus descubrimentos teóricos sobre a cosmoloxía física. Compartiu o premio con Michel Mayor e Didier Queloz polo seu descubrimento dun exoplaneta orbitando unha estrela semellante ó Sol. Se ben gran parte do seu traballo está relacionado co desenvolvemento do universo dende os seus primeiros segundos, é máis escéptico sobre o que podemos saber sobre o comezo, e afirmou: "É moi desafortunado que un pense no comezo mentres que, de fetio, nós non temos unha boa teoría de algo como o comezo."
San José de Pare
San José de Pare é unha vila e concello do departamento colombiano de Boyacá, e forma parte da provincia de Ricaurte. O centro urbano de San José de Pare atópase a unha altitude de 1 545 metros, na Cordilleira Oriental dos Andes colombianos. A fronteira entre San José de Pare e o departamento de Santander está formado polo río Suárez. Os outros concellos que limitan con San José de Pare son Chitaraque, Togüí, Moniquirá e Santana. San José de Pare está ao longo da estrada dende Bogotá a Bucaramanga, a 217 quilómetros da capital colombiana.
Etimoloxía
San José de Pare recibe o seu nome polo poboado de "Pare" dos guanes, que habitaron a área antes da conquista española.
Agatilo de Arcadia
Agatilo de Arcadia (en latín Agathyllus, en grego antigo Ἀγάθυλλος "Agáthyllos") foi un poeta elexíaco grego, ao que menciona Dionisio de Halicarnaso en referencia á historia de Eneas e á fundación de Roma. Dioniso conservou algúns dos seus versos.
Youn Yuh-jung
Youn Yuh-jung (en 윤여정), nada en Kaesong o 19 de xuño de 1947, é unha actriz coreana, cunha carreira no cinema e na televisión que se estende máis de cinco décadas. Protagonizou numerosas series de televisión e filmes surcoreanos e recibiu recoñecemento internacional polo seu papel en Minari. Historia da miña familia (2020). A súa aclamada interpretación de Soon-ja nese filme converteuna na primeira actriz coreana que gañou un Screen Actors Guild Award, un BAFTA e un Óscar, ademais de lograr outras candidaturas.
A finais da década de 1960, Youn era unha actriz en alza en Corea do Sur e gañou varios premios por Hwanyeo (1971). Retirouse dos focos varios anos antes de volver á actuación a finais dos anos oitenta.
Traxectoria
Youn Yuh-jung naceu en 1947 en Kaesong (Gyeonggi) e creceu en Seúl. Ten dúas irmás, e o seu pai faleceu cando ela era nova. Asistiu ao instituto Ewha para rapazas e entrou na Universidade de Hanyang para estudar lingua e literatura coreana, cando pasou as audicións de TBC en 1966.
Abandonou a facultade e debutou como actriz no drama televisivo Mister Gom en 1967. Youn chegou ao estrelato en 1971 con dúas interpretacións de femmes fatales. O seu primeiro filme, Hwanyeo, de Kim Ki-young, foi un éxito crítico e comercial, polo que gañou o premio á mellor actriz no Festival de Cinema de Sitges. A este seguiuno o dráma histórico da MBC Jang Hui-bin en que interpretou a famosa concubina real do título.
No cumio da súa carreira, Youn retirouse tras casar co cantante Jo Young-nam en 1974, e entón emigrou aos Estados Unidos. En 1984, volveu a Corea para recuperar a súa carreira. Ela e Jo divorciáronse en 1987 e tivo que loitar para volver á interpretación debido ao estigma do divorcio en Corea do Sur.
Facer unha volta tras unha longa parada foi un feito pouco habitual para unha actriz coreana de mediana idade. Aínda que a maioría das actrices da súa idade interpretaban o clixé de nais sacrificadas de ajumma, o rango de Youn levou a ser contratada para papeis máis complexos e independentes. En Baramnan Kajok (2003), logrou un éxito de crítica pola súa muller despreocupada que descoidaba o seu marido mentres morría de cáncer e gozaba de relacións extramaritais. A súa franca e confiada personalidade manifestouse no mockumentary de E J-yong Yeobaeudeul (2009).
Vida persoal
Youn ten dous fillos, ambos coreanos estadounidenses.
Alfred Brownell
Alfred Lahai Gbabai Brownell, nado en 1965/1966, é un activista ambiental e avogado liberiano. Brownell chamou a atención a nivel internacional por causa da súa loita para evitar a destrución dos bosques tropicais para a produción de aceite de palma. Despois de recibir ameazas de morte como resultado do seu traballo, el e a súa familia fuxiron de Liberia en 2016. En 2019 gañou o premio Ambiental Goldman, tamén chamado de "Nobel Verde", polo seu traballo na protección de máis de 2000 quilómetros cadrados do bosque tropical que eran terras tradicionais das comunidades locais.
Despois de deixar Liberia, converteuse no "bolsista residente no Programa de Dereitos Humanos e Economía Global da Northeastern University School of Law".
Retiano
O Rhaetiano, Raetiano ou Retiano é unha división da escala temporal xeolóxica, a última idade do Triásico Superior, terceira época do período Triásico. Esta etapa esténdese desde 208,5 até 201,3 millóns de anos atrás, aproximadamente. O Retiano sucede o Noriano e precede o Hettanxiano do Xurásico Inferior.
Nesta idade, Panxea empezou a dividirse, aínda que o océano Atlántico aínda non estaba formado.
Dilución homeopática
En homeopatía a dilución homeopática (coñecida polos seus practicantes como "dinamización" ou "potenciación") é o proceso polo cal unha substancia é diluída en alcohol ou auga destilada e despois sacudida vigorosamente nun proceso denominado "sucusión". Tradicionalmente as preparacións utilizadas están extremadamente diluídas. Os sólidos insolubles, como o cuarzo ou a cuncha de ostra, son diluídos triturándoos xunto con lactosa (trituración). O fundador da homeopatía, Samuel Hahnemann (1755–1843), afirmaba que o proceso de sucusión activaba o que el chamaba "enerxía vital" da substancia diluída, e que as sucesivas dilucións incrementaban (en lugar de diminuír) a "potencia" da preparación, aínda que outras ramas da homeopatía (como a de Schuessler) non estaban de acordo con isto.
Este concepto considérase pseudocientífico pola comunidade científica, porque, nas dilucions elevadas que normalmente se usan en homeopatía, virtualmente non é probable que queden moléculas do material orixinal.
Introdución
O fundador da homeopatía, Samuel Hahnemann observou que as doses nin diluídas de medicamentos causaban ás veces reaccións perigosas, polo que especificaba que as preparacións se desen ás doses máis baixas posibles. Para contrarrestar a esperable redución de potencia en dilucións altas estaba convencido que era necesario darlle á preparación unhas vigorosas sacudidas e golpes sobre unha superficie elástica (proceso denominado sucusión). Dise que Hahnemann chegou a esta conclusión despois de ver que as preparacións que estiveran suxeitas á axitación do tránsito, ao seren transportadas en bolsas ou en carruaxes, eran máis "potentes". Hahnemann tiña para isto un obxecto feito por un construtor de selas, un taboleiro de golpeo especial de madeira cuberto de coiro por un lado e chea de pelos de cabalo. O proceso de dilución e sucusión denomínase en homeopatía "dinamización" ou "potenciación". Na fabricación industrial de remedios homeopáticos isto pode facerse cunha máquina. Hai opinións diverxentes sobre o número de golpes e a súa forza que hai que dar e algúns practicantes da homeopatía discuten a necesidade de realizar a sucusión. Non existen ensaios de laboratorio sobre a sucusión e a importancia e técnicas desta non poden determinarse con ningunha certeza consultando a literatura científica.
Escalas de potencia
miniatura|upright=.60|Este frasco contén [[Arnica montana D6, é dicir a dilución nominal é de unha parte por millón (106).]]
En homeopatía utilízanse regularmente varias escalas logarítmicas de dilución. Hahnemann creou a escala "centesimal" ou "escala C", diluíndo unha substancia nun factor de 100 en cada etapa. Hai tamén unha escala de dilución decimal (notada como "X" ou "D") na cal a preparación se dilúe nun factor de 10 en cada etapa. A escala centesimal foi a preferida por Hahnemann durante a maior parte da súa vida, aínda que nos seus últimos dez anos Hahnemann desenvolveu tamén a escala quintamilesimal (Q), que dilúe a droga ata 1 parte en 50.000 A maior dilución que razoablemente ten probabilidades de conter polo menos unha molécula da substancia orixinal é de arredor de 12C.
As disolucións homeopáticas realízanse por medio de dilucións sucesivas. Nunha dilución 2C a substancia está diluída en 1 parte en 100, e despois parte desa solución diluída é diluída de novo noutro factor de 100. Isto orixina que na solución haxa só unha parte da substancia orixinal en cada 10.000 partes da solución. Unha dilución 6C repite este proceso seis veces, acabando co material orixinal diluído por un factor de 100−6=10−12. As dilucións maiores seguen tamén este mesmo proceso. En homeopatía, unha solución que está máis diluída dise que ten maior potencia, e as substancias máis diluídas son consideradas polos homeópatas como de acción máis forte e profunda. O produto final está a miúdo tan diluído que é indistinguible do disolvente (normalmente etanol ou auga pura para os líquidos, e lactosa para os sólidos insolubles).
Hahnemann avogaba por dilucións 30C para a maioría dos tratamentos (isto é unha dilución nun factor de 1060). Hahnemann utilizaba habitualmente dilucións de ata 300C, pero opinaba que "debería haber un límite para a materia". Canto máis diluídas e, por tanto, menos substancia teñen (ás veces ningunha), as dilucións considéranse polos homeópatas máis "potentes", fortes e de acción máis profunda. No tempo de Hahnemann era razoable asumir que as preparacións podían ser diluídas indefinidamente, xa que o concepto de átomo ou molécula como a menor unidade posible de substancia química só estaba empezando a recoñecerse. Agora sabemos que a maior dilución na que é razoable pensar que probablemente contén unha molécula da substancia orixinal é de 12C, se empezamos por 1 mol de substancia orixinal (ver constante de Avogadro).
Algúns homeópatas desenvolveron unha escala decimal (D ou X), diluíndo a substancia ata dez veces o seu volume orixinal en cada etapa. A escala de dilución D ou X é, por tanto, a metade que a escala C; por exemplo, "12X" ten o mesmo nivel de dilución que "6C". Hahnemann nunca utilizou esta escala, mais era moi utilizada no século XIX e aínda o é en Europa hoxe. Esta escala de potencia parece que foi introducida na década de 1830 polo homeópata americano Constantine Hering. Nos últimos dez anos da súa vida Hahnemann diesenvolveu a escala quintamilesimal (Q) ou LM diluíndo a substancia en 1 parte en cada 50.000 partes de disolvente. O valor numérico dunha dilución a escala Q sería aproximadamente 2,35 veces menos que o valor dunha disolución equivalente na escala C. Por exemplo, unha preparación descrita como "20Q" ten aproximadamente a mesma concentración que a descrita como "47C".
A seguinte táboa é unha sinopse na que se comparan as escalas de dilución X e C e iguálanse para unha dilución equivalente. Porén, a comprensión homeopática destes principios non se explica por dilución senón por "potenciación", por tanto, non se pode asumir que as diferentes potencias poden ser igualadas baseándose na equivalencia dos factores de dilución.
Dilucións
A dilución en serie dunha solución ten como resultado, despois de cada paso de dilución, que queden cada vez menos moléculas da substancia orixinal por litro de disolución. Finalmente, unha solución quedará diluída máis alá da posibilidade de poder atopar polo menos unha soa molécula da substancia orixinal nun litro do produto da disolución final. Tamén se pode utilizar para facelas o "método korsakoviano". Neste método o recipiente no cal se elaboran as preparacións é baleirado, volto a encher con solvente, co volume de fluído adherido ás paredes do recipiente xulgado suficiente para o novo lote. O método korsakoviano denomínase ás veces como K nas etiquetas das preparacións homeopáticas. Outro método é a fluxión, no cal se dilúe a substancia ao facer pasar continuamente auga por un vial. Os sólidos insolubles como o granito, cinabrio, diamante e platino, son diluídos triturándoos xunto con lactosa ("trituración").
O límite molar
Se comezamos cunha disolución de 1 mol/L dunha substancia, a dilución requirida para reducir o número de moléculas a menos dunha por litro é 1 parte en 1×1024 (24X ou 12C), xa que:
As dilucións homeopáticas que superan este límite (equivalente aproximadamente a unha concentración 12C) é improbable que conteñan nin sequera unha soa molécula da substancia orixinal e as disolucións aínda máis diluídas non conteñen xa ningunha cantidade detectable. A ISO 3696 (auga para o uso en laboratorio analítico) especifica unha pureza de 10 partes por mil millóns ou 10×10−9 ; esta auga non pode conservarse en recipientes de cristal ou plástico, xa que soltan impurezas na auga, e os recipientes de vidro deben ser lavados con ácido fluorhídrico antes do seu uso. Dez partes por mil millóns equivalen a unha dilución homeopática de 4C.
Analoxías
Os críticos e partidarios da homeopatía por igual frecuentemente intentan ilustrar o significado das dilucións usadas na homeopatía por medio de analoxías. As altas dilucións usadas caracteristicamente adoitan considerarse o aspecto máis controvertido e improbable da homeopatía.
Un dos exemplos dados di que unha disolución 12C é equivlente a botar unhas "areíñas de sal nos océanos Atlántico Norte e Sur", o cal é aproximadamente correcto. Un terzo dunha pinga dunha substancia orixinal diluída en toda a auga que contén o planeta Terra produciría unha preparación cunha concentración de aproximadamente 13C.
Un tratamento homeopático moi popular da gripe é unha preparación cunha disolución 200C de fígado de pato, comercializado co nome Oscillococcinum. Como só hai uns 1080 átomos en todo o universo observable, unha dilución dunha soa molécula dun produto en todo o universo observable sería de aproximadamente 40C. Oscillococcinum necesitaría 10320 veces máis átomos para simplemente ter unha soa molécula na substancia final.
Outra ilustración das dilucións usadas nas preparacións homeopáticas comúns é comparar a disolución homeopática con disolver unha substancia nunha piscina. Hai unhas 1032 moléculas de auga nunha piscina olímpica e se esa piscina se enche ata ariba cunha preparación homeopática 15C, para ter un 63% de posibilidades de tomar polo menos unha molécula da substancia orixinal, habería que beber o 1% do volume da piscina, o que aproximadamente serían 25 toneladas métricas de auga.
Explicacións propostas
Os homeópatas sosteñen que a auga da disolución conserva algunha "propiedade esencial" do material orixinal, porque a preparación foi sacudida despois da súa dilución. Hahnemann cría que a dinamización ou sacudida da disolución causaba que unha forza de curación de "tipo espiritual" se liberase do interior da substancia. Aínda que as preparacións homeopáticas están a miúdo extremadamente diluídas, os homeópatas sosteñen que conservan a forza de curación. Os partidarios modernos da homeopatía propuxeron o concepto da "memoria da auga", segundo o cal a auga "lembra" as substancias que foron mesturadas nela e transmite o efecto desas substancias cando se toma. Este concepto é inconsistente cos coñecementos actuais sobre a materia e nunca se demostrou que a memoria da auga teña ningún efecto detectable biolóxico ou de calquera outro tipo. O que se di para apoiar a "memoria da auga" é que a ciencia non comprende completamente a auga. De feito, hai moitas cousas que non se saben sobre a estrutura e propiedades da auga líquida, tanto en estudos teóricos coma experimentais, e debido á súa importancia en bioquímica, a súa relativa simplicidade molecular e a natureza mecánica cuántica do enlace de hidróxeno converteuse nunha substancia moi estudada en química teórica. En homeopatía, tampouco se explica convincentemente por que a auga retería memoria dos compostos disoltos nas preparacións homeopáticas e non dos miles doutros compostos cos que a auga estivo en contacto ao longo dos anos, xa que as moléculas de auga se reciclan continuamente na natureza. A memoria da auga real puido medirse experimentalmente e atopouse que é de arredor de só 50 femtosegundos, o cal é 0,00000000000005 segundos, polo que non pode reter memoria da súa estrutura de pontes de hidróxeno por máis dese pequenísimo lapso de tempo.
O concepto de memoria da auga, xeralmente considerado pseudociencia pola comunidade científica, orixinouse a partir dun discutido estudo realizado por Jacques Benveniste, que segundo el demostraba que a auga quedaba impresa enerxeticamente, pero este experimento non puido ser reproducido por outros investigadores. Outro estudo publicado en 2003 polo químico suízo Louis Rey, afirmaba que as solucións diluídas homeopaticamente de cloruro de sodio e cloruro de litio tiñan unha estrutura de enlace de hidróxeno moi diferente do da auga normal, medida por termoluminescencia.
Outros intentos dos homeópatas de explicar o funcionamento das dilucións homeopáticas á parte da memoria da auga foron: un intercambio electromagnético de información entre moléculas, rotura da simetría temporal, termoluminescencia, entrelazamento descrito por unha nova teoría cuántica, formación de peróxido de hidróxeno, formación de clatratos, etc. Algúns dos mecanismos propostos requirirían tirar ao lixo a maioría da física do século XX.
Debate sobre a dilución entre os homeópatas
Non todos os homeópatas avogan por dilucións extremadamente altas. Moitos dos primeiros homeópatas eran orixinalmente doutores e xeralmente usaban dilucións "3X" ou "6X", raramente ián máis alá de dilucións "12X"; estes niveis de dilución (ou de "trituración") eran aínda populares a finais do século XX entre os defensores dos 12 sales de tecidos bioquímicos de Wilhelm Heinrich Schüßler, por exemplo. A separación entre as baixas e as altas dilucións seguía liñas ideolóxicas. Os que estaban a favor das dilucións baixas poñían o foco na patoloxía e mantiñan un forte vínculo coa medicina convencional, mentres que os que estaban a favor das dilucións altas enfatizaban a forza vital, os miasmas e a interpretación espiritual da enfermidade da homeopatía máis clásica. Seguen vendéndose algúns produtos que teñen tanto produtos con dilucións altas coma baixas, pero igual que os que non teñen esta mestura, non demostraron concluintemente ter ningún efecto cando se proban contra un placebo.
Ana Fontenla
Ana Lorenzo Fontenla, nada en Vilagarcía de Arousa en 1992, é unha actriz e escritora galega.
Traxectoria
Formouse na Escola Superior de Arte Dramática de Galicia.
Hédervár
Hédervár ([ˈheːdervaːr]) é un concello de Hungría, situado no condado de Győr-Moson-Sopron. Ten 14,28 km² de área e súa poboación en 2015 foi estimada en 1.237 habitantes.