cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Low Noise Block
O principio que rexe o funcionamento electrónico dun LNB é o do Super-heterodino.
LNB na Banda-C
Este é un exemplo dun LNB de Banca C de Norteamérica.
LNB na Banda-Ku
Banda Ku, padrón do LNB na América do Norte.
Aquí está un exemplo dun LNB linear:
LNB Universal ("Astra" LNB)
thumb|143x143px|Astra tipo LNBF Aquí é un exemplo dun LNB universal utilizado en Europa:
LNBF (Low-noise Block Converter "Feed Horn")
É un LNB co "Feed Horn" integrado. Moitas veces o "F" é omitido, como o LNB Ku, que a pesar de o alimentador estar integrado, non é común denominalo LNBF Ku.
Adegas
Unha adega é un lugar onde se elabora e almacena viño. Como topónimo pode referirse a:
Aeroporto internacional de Narita
O aeroporto internacional de Narita, tamén coñecido como aeroporto de Toquio-Narita e orixinalmente coñecido como novo aerioirto internacional de Toquio, é un aeroporto que serve á área do Gran Toquio no Xapón. Está situado a uns 60 quilómetros ao leste do centro de Toquio, na prefectura de Chiba, entre as cidades de Narita e Shibayama.
Narita é o principal centro de conexións internacional para Japan Airlines, All Nippon Airways e Nippon Cargo Airlines, e un centro de conexións para as aeroliñas de baixo custo Jetstar Japan, Peach e Vanilla Air. Tamén serve como centro de conexións asiático para Delta Air Lines e United Airlines.
Antonio Valenzuela Ulloa
Antonio Valenzuela Ulloa, finado en decembro de 1922, foi un avogado e político galego.
Algodoeiro
miniatura|Flor de Gossypium darwinii
Algodoeiro é o nome vulgar dado ás especies do xénero botánico Gossypium L., da familia Malvaceae. Existen arredor de 40 especies, arbustivas, algunhas das cales son utilizadas para a produción da fibra téxtil coñecida coma algodón ou cotón. O xénero contén 60 taxones específicos e infra-específicos aceptados, dos case 380 descritos, todos oriúndos das rexións tropicais e subtropicais tanto do Vello Mundo coma das Américas e unhas poucas foron introducidas en moitos outros sitios.
Etimoloxía
En galego a planta recibe ademais do nome de algodoeiro o de algodón (nome reservado normalmente ao produto). Os termos galegos algodón e cotón virían do árabe. Algodón do árabe hispano: alquṭún (o cotón); cotón directamente do árabe clásico quṭn.
Descrición
En estado salvaxe, os arbustos do algodoeiro atinxen até 7 m de altura. As follas son grandes, con tres, cinco (ou mesmo sete) lobos. As sementes están contidas nunha cápsula, estando cada unha envolvida nunha fibra felpuda designada polo vocábulo inglés linter. As especies máis utilizadas para fins comerciais son G. hirsutum (Estados Unidos e Australia), G. arboreum e G. herbaceum (Asia), e G. barbadense (Exipto). Os linters son, xeralmente brancos, mais existen tamén variedades de cor castaña ou verde que, para non contaminaren xeneticamente a variedade branca, teñen a súa plantación prohibida preto das grandes producións de algodón.
Clasificación do xénero
Algodón.
Pragas
miniatura|250px|Campo de algodón no Xardín Botánico de [[Sukhum, foto de arredor de 1912.]]
Algodón xeneticamente modificado
O algodón xeneticamente modificado (GM) foi creado co obxectivo de redución do uso de pesticidas. Plántase en todo o mundo e crese que implica un 80% menos de uso de pesticidas en comparación co algodón normal. Segundo o Servizo Internacional para Adquisición de Aplicacións Biotecnolóxicas Agrícolas (ISAAA), a área total mundial dedicada ao cultivo de algodón xeneticamente modificado é de 67,000 km² en 2002. Isto representa arredor de 20% da área total usada para o cultivo de algodón. As colleitas norteamericanas de algodón xeneticamente xa representan o 73% do total da produción nacional.
A introdución inicial de Algodón GM en Australia foi un desastre comercial - as colleitas foron menores que as previstas e os algodoeiros fixeron polinización cruzada con outras variedades de algodón. Con todo, coa introdución dunha segunda variedade de algodón GM, a produción deste tipo de algodón pasou a representar o 15% da produción nacional australiana en 2003 e 80% en 2004, cando a variedade orixinal foi practicamente suprimida.
Algodón orgánico ou biolóxico
miniatura|250 px|Flor de Gossypium hirsutum polinizada por un [[abesouro en Hemingway, Carolina do Sur.]] O algodón ou cotón orgánico ou biolóxico é aquel que procede de algodoeiros cultivados sen uso de pesticidas ou aditivos químicos fertilizantes, recorrendo a métodos de menor impacto ambiental. Este tipo de algodón é especialmente utilizado na produción de lenzos, bufandas e quimonos. Existen diferentes niveis de certificación deste xénero de produto mais, en xeral, esíxese que os solos onde a planta é cultivada non teña recibido tratamento químico ningún nos últimos tres anos antes da plantación.
Down in the Weeds, Where the World Once Was
Down in the Weeds, Where the World Once Was é o décimo álbum de estudio da banda estadounidense de indie rock Bright Eyes, publicado o 21 de agosto de 2020 a través do selo Dead Oceans. O lanzamento marca o primeiro proxecto do grupo en case unha década, tras a edición de The People's Key (2011). Trátase tamén do seu primeiro álbum en non ser lanzado polo selo Saddle Creek Records. O disco gravouse nos ARC Studios de Omaha e Electro-Vox e Capitol Studios dos Ánxeles e conta con contribucións do batería Jon Theodore e o baixista de Red Hot Chili Peppers Flea, que anteriormente traballaran xa xuntos na estrea de The Mars Volta De-loused in the Comatorium (2003).
O álbum foi precedido por catro sinxelos: "Persona Non Grata", "Forced Convalescence", "One and Done", e "Mariana Trench". O disco está dedicado ao irmán de Oberst, Matt, que morreu en novembro de 2016.
Recesión
Características
Unha recesión pode implicar unha diminución simultánea das medidas da cantidade total da actividade económica, como o emprego, o investimento e os beneficios empresariais. Unha recesión pode estar asociada coa caída dos prezos (deflación), ou, de non ser así, o brusco aumento dos prezos (inflación), nun proceso coñecido como estanflación. Unha grave ou prolongada recesión chámase depresión económica.
As economías orientadas cara ao mercado caracterízanse por ciclos económicos. Hai moito debate acerca de se a intervención do Goberno suaviza o ciclo (véxase o keynesianismo), que o aumenta (véxase a real teoría do ciclo) ou incluso que o crea (véxase o monetarismo).
Causas
As causas precisas da recesión son obxecto dun gran debate entre os académicos e os encargados de formular políticas, aínda que a maioría estará de acordo en que as recesións son causadas por unha combinación de forzas endóxenas cíclicas e as perturbacións esóxenas. John Maynard Keynes sinalou que cando os tipos de xuro son moi baixos (por debaixo dun 2%) entón a xente xa non ten incentivos para aforrar; se non hai aforro, os bancos non obteñen diñeiro co que poder realizar préstamos, e é este esgotamento dos aforros e préstamos o que causa o ciclo económico recesivo consonte Keynes. A Escola austríaca de economistas sostén que se trata dun exceso da oferta monetaria a que causa as recesións. A maioría dos monetaristas cren que a causa da maioría das recesións é deste mal manexo da oferta monetaria.
Juan Manuel Rodríguez Seijo
Juan Manuel Rodríguez Seijo, nado na Estrada o 26 de novembro de 1866 e finado no mesmo concello o 4 de xullo de 1957, foi un político galego.
Traxectoria
Perito agrícola. Foi concelleiro agrario da Estrada en 1916 e volveu ser elixido concelleiro en 1922. Ao proclamarse a República foi nomeado presidente da xunta xestora da que formaban parte Perfecto Porto Fraiz, José Caramés Pazos, José Álvarez, José María Pena e Albino Chao Coro. Foi elixido concelleiro nas eleccións celebradas o 31 de abril de 1931 e nomeado alcalde da Estrada en maio de 1931. Presidiu a Corporación ata o 24 de xuño de 1933, cando foi incapacitado pola corporación. Foi reposto pola Audiencia Provincial. Cesou no cargo en agosto de 1934. Foi deputado provincial. Militante de Acción Republicana, foi elixido vocal do Consello provincial en agosto de 1933. Integrouse despois en Izquierda Republicana, e foi elixido membro do Consello provincial de Pontevedra pola Estrada en xaneiro de 1936.
O 21 de febreiro de 1936 foi reposto como alcalde da Estrada xunto cos concelleiros cesados en 1934, e permaneceu no cargo ata o 5 de maio de 1936, cando se constituíu unha comisión xestora municipal presidida por Jesús Puente Fontanes. Finou na Estrada o 4 de xullo de 1957.
A Achadiza, Beluso, Bueu
A Achadiza é un lugar da parroquia de Beluso, no concello pontevedrés de Bueu na comarca do Morrazo. Tiña 190 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 95 eran homes e 95 eran mulleres.
Eusko gudariak
Historia
Foi escrita en 1932 por José María de Garate, entón presidente do Partido Nacionalista Vasco, baseándose na melodía de «Atzo Bilbon nengoen» (Onte estaba en Bilbao), unha canción tradicional arabesa. A letra foi modificada durante a guerra civil por Alejandro Lizaso Eizmendi que lle engadiu a estrofa final para darlle un aire máis triunfante e combativo.
Durante a guerra civil e o período de ditadura franquista adquiriu status de himno do País Vasco, aínda que o goberno Vasco de 1936 designara a melodía de Eusko Abendaren Ereserkia como tal. En 1983, cando se instituíron a bandeira e himno oficial da comunidade autónoma do País Vasco o Eusko Gudariak foi unha das melodías que se barallou para realizar esa función (as outras eran Gernikako arbola e o Eusko Abendaren Ereserkia (melodía do Gora ta gora) que finalmente foi o elixido). De todos os xeitos o Eusko gudariak segue estando considerado por algúns sectores da sociedade vasca, particularmente os vinculados á esquerda abertzale, como himno vasco e úsase deste xeito nos seus actos oficiais.
A canción foi publicada en discos por coros e grupos como Pantxoa eta Peio ou unicamente coa súa música, como é o caso da edición de cancións da república e da guerra, como o título publicado en 1982 polo PSOE A Internacional.
Incidentes de Guernica
O 5 de febreiro de 1981, un grupo de máis de 30 representantes electos de Herri Batasuna cantou o «Eusko Gudariak» durante a visita do Rei Xoán Carlos I á Casa de Xuntas de Gernika, no que foi a súa primeira viaxe oficial ao País Vasco desde que foi coroado. Cando o Rei estaba realizando o seu discurso, os deputados abertzales interrompérono cantando, co puño no alto, o «Eusko Gudariak». O resto de deputados intentou acalalos con aplausos cara ao monarca, ata que, finalmente, foron sacados limpamente pola Ertzaintza, sen o menor incidente destacable, da Casa de Xuntas.
Metahemoglobina
A metahemoglobina é unha forma da metaloproteína transportadora de oxíxeno hemoglobina, na cal o ferro do grupo hemo está en estado férrico (Fe3+), e non no estado ferroso (Fe2+) da hemoglobina normal. A metahemoglobina non pode unirse ao oxíxeno, a diferenza da oxihemoglobina, que si pode. Ten unha cor castaña chocolate azulada. No sangue humano é normal que exista unha cantidade traza de metahemoglobina que se produce espontaneamente. Pero cando está presente en exceso, o sangue toma unha cor anormal castaña azulada escura. O encima, dependente do NADH, metahemoglobina redutase (ou diaforase I) é responsable de volver converter a metahemoglobina en hemoglobina. miniatura|dereita|Estrutura do encima que converte a metahemoglobina en hemoglobina.
Ælita
Ælita é o sétimo álbum da banda sueca de garage rock revival Mando Diao, publicado o 23 de abril de 2014 a través do selo Musica De La Santa. O disco ten un son máis synthpop/new wave e incorpora gran cantidade de sintetizadores, baterías electrónicas e teclados.
Metahemoglobina
Normalmente do 1 ao 2 % da hemoglobina dunha persoa é metahemoglobina; se hai unha porcentaxe maior iso pode deberse á exposición a certos compostos químicos e dependendo do nivel ao que se chegue pode causar problemas de saúde denominados metahemoglobinemia. Un maior nivel de metahemoglobina tende a facer que a lectura dun oxímetro de pulso (aparello que mide a saturación de oxíxeno no sangue) sexa próxima ao 85% independentemente de cal sexa o verdadeiro nivel de saturación de oxíxeno.
Usos terapéuticos
O amil nitrito adminístrase para tratar o envelenamento de cianuro. Funciona convertendo a hemoglobina en metahemoglobina, á que se pode unir o cianuro e a formación de cianometahemoglobina non tóxica.
Saturación de metahemoglobina
A saturación de metahemoglobina exprésase como unha porcentaxe de hemoglobina en estado de metahemoglobina, é dicir, a metHb en proporción á Hb.
Manchas de sangue
Nas manchas de sangue pode observarse a presenza da metahemoglobina. Despois de saír do corpo, as manchas de sangue cambian do vermello brillante ao castaño escuro, o cal se atribúe á oxidación da oxihemoglobina (HbO2) a metahemoglobina (metHb) e hemicromo (HC).
Subrexión de Pirkanmaa Suroccidental
miniatura|200px|Localización da subrexión de Pirkanmaa Suroccidental. A subrexión de Pirkanmaa Suroccidental (en finés Lounais-Pirkanmaan seutukunta) é unha das cinco subdivisións da rexión de Pirkanmaa. En 2017 tiña unha poboación de 27 895 habitantes.
Poboación
A seguinte táboa amosa a tendencia demográfica da subrexión cada cinco anos dende 1980.
Adoufe
O topónimo Adoufe pode referirse a:
Bergara
middle|miniatura|300px|Vista de Bergara.
Bergara (en castelán Vergara) é un concello da provincia de Guipúscoa, País Vasco, pertencente á comarca de Debagoiena. Conta cunha poboación de 14.853 habitantes (2006). A extensión do termo municipal é de 75,97 km², cunha densidade de poboación de 195,52 hab./km². A súa altitude é de 110 msnm.
Historia e características
Bergara considerouse historicamente como a capital de Debagoiena. A súa situación no cruzamento de camiños entre a vía de comunicación da costa cantábrica coa meseta castelá, pola que se exportaba a la, e as rotas que se internaban en Guipúscoa, por Oñati, Elgeta e Zumarraga, e en Biscaia, por Elorrio, favoreceu o seu crecemento e a súa riqueza económica. Coa irrupción da industria a finais do século XIX e principios do XX, Bergara converteuse nun importante centro fabril centrado nas industrias téxtil e metalúrxica. A produción téxtil chegou a ser tan importante e característica que ao azul mahón se lle chamou "azul bergara".
Nos libros escolares de Historia de España, o nome da vila aparece na expresión o abrazo de Bergara. No século XIX Bergara aparece nas turbulencias das dúas primeiras Guerras Carlistas, onde se chegou a loitar nas súas rúas. O 31 de agosto de 1839 asínase en Bergara o tratado de paz que poría fin á Primeira Guerra Carlista no norte. O tratado fue asinado polos xenerais Rafael Maroto e Baldomero Espartero, os cales se abrazaron, polo que dito feito coñécese como o abrazo de Bergara. O lugar, que se chamaba Aseurrunz-bide azpiko soluase, pasou a denominarse Campo del Abrazo ou Campo del Convenio.
A Andoriña
O topónimo galego A Andoriña ten a súa orixe no nome da ave andoriña. Pode referirse a:
Recebés, Santa María de Ois, Coirós
Recebés é un lugar da parroquia de Santa María de Ois no concello coruñés de Coirós, na comarca de Betanzos. Segundo o IGE, en 2011 tiña 61 habitantes (33 homes e 28 mulleres).
Sunshine Rock
Sunshine Rock é o décimo terceiro álbum en solitario do músico estadounidense Bob Mould, antigo líder de Hüsker Dü e Sugar, publicado o 8 de febreiro de 2019 a través do selo Merge Records. O disco anunciouse o 24 de outubro de 2018  e tras o seu lanzamento estreouse no número 192 da lista Billboard 200.
GameRankings
GameRankings foi un portal web de valoración de videoxogos fundado en 1999 e propiedade de CBS Interactive. Contiña máis de 315 000 artigos sobre máis de 14 500 videoxogos. GameRankings deixou de existir en decembro de 2019, sendo todo o seu material integrado no portal Metacritic o 9 de decembro de 2019.
No momento do peche do portal en decembro de 2019, sete xogos tiñan unha puntuación do 97% ou superior: Super Mario Galaxy, The Legend of Zelda: Ocarina of Time, Super Mario Odyssey, Super Mario Galaxy 2, The Legend of Zelda: Breath of the Wild, Grand Theft Auto IV e Grand Theft Auto V.
Saint-Simon
Como topónimo:
Como Apelido:
Andreade
O topónimo galego Andreade pode referirse a:
José García Pichel
José García Pichel foi un político galego.
Saxamonde, Redondela
San Román de Saxamonde é unha parroquia que se localiza no concello de Redondela. Segundo o padrón municipal de 2014 tiña 778 habitantes (365 homes e 413 mulleres), distribuídos en 4 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 808 habitantes.
José García Pichel
Traxectoria
Foi nomeado alcalde da Estrada o 1 de abril de 1920, aínda que durante o seu mandato presidiu de forma reiterada os plenos o primeiro tenente de alcalde Andrés Varela Sánchez e despois o segundo tenente, Andrés Cora. Elixido un novo primeiro tenente de alcalde, Martín Otero García, será este quen presida as sesións ata febreiro de 1922, cando suspenden ao alcalde e algúns concelleiros.
Saxamonde, Redondela
Historia
Por aquí pasaba a vía XIX do itinerario de Antonino. Na parroquia había un miliario do século II, atopado pola Sociedade Arqueolóxica de Pontevedra, cortado lonxitudinalmente en catro partes usadas como postes para parras. Dúas das partes estaban no Socalco de Veigadeira, leira do lugar de Padrón (topónimo este que fai referencia á pedra), a 30 metros da Estrada Vella. As outras dúas partes estaban na parroquia de Quintela. O miliario, de 2,9 m de alto e 2,29 m de diámetro, está dedicado a Publio Elio Hadriano, emperador entre os anos 117 e 138. O texto indica que o miliario está a 17 millas de Tui.
IMPCAESTRAIANO ADRIANO AV PONTIFMAX TRIBPOTEST II COS III PPAT MPXVII
Imp(eratori) Caes(ari) Traiano [H] adriano Au [g(usto)] Pontif(ici) Max(imo) Tri(bunicia) Postest(ate) [XVI] II Co(n)s(uli) III P(atri) P(atriae) [ A T(ude)] M(ilia) P(assuum) XVII.
En 1159 o rei Fernando II concedeu a Gonzalo Muñoz o señorío de Saxamonde, con xurisdición civil e criminal. Casou con Estefanía Aldonza Páez de Valadares, filla de Paio Suárez de Valadares, quen ao non ter fillos homes nomeouna herdeira. Así, o señorío de Valadares pasou a pertencer ao de Saxamonde, estando o pazo solar no lugar dos Valos. O fillo de Gonzalo e Estefanía, Álvaro Fernández de Valadares, morreu na Batalla das Navas de Tolosa (1212). O coto estaba composto polas parroquias de Alcabre, Lavadores, San Miguel de Oia, Cabral, Matamá, Freixeiro, Saxamonde, Nespereira, Quintela, Cabeiro e Vilar de Infesta. A casa solar foi destruída na Gran Guerra Irmandiña, segundo se menciona no preito Tabera - Fonseca.
O 19 de marzo de 1692 o rei Carlos II concedeu a Jacinto Sarmiento Valadares, señor de San Román de Saxamonde, o título de conde de San Román. Jacinto Sarmiento foi ministro do Consello de Italia durante o reinado de Filipe V, e con anterioridade fora inquisidor en Santiago de Compostela. Finou solteiro en 1727, herdando o título a súa curmá Josefa de Omaña Sarmiento de Valadares, que casou con Pedro de Miranda y Osorio.
En abril de 1809 as tropas francesas que loitaban na guerra da independencia española asasinaron 19 persoas e prenderon lume a diversas construcións. En 1875 construíuse o túnel dos Valos, na vía do ferrocarril que une Vigo e Ourense.
Narciso
Narciso pode referirse a:
Agolada (homónimos)
O topónimo galego Agolada (do latín AQUA + LATA, "auga levada) pode referirse a:
A Lombiña, O Xobre ou O Maño, A Pobra do Caramiñal
A Lombiña é un lugar da parroquia do Xobre ou O Maño no concello coruñés da Pobra do Caramiñal, na comarca da Barbanza. Segundo o padrón municipal (INE 2012) ten 42 habitantes (22 homes e 20 mulleres).
Amieira
O topónimo galego Amieira pode referirse a:
Porta Santa
miniatura|300px|Vista interior da Porta Santa. A Porta Santa ou Porta do Perdón é unha das sete portas menores de que constaba orixinalmente a Catedral de Santiago de Compostela. Ábrese ó leste na cabeceira e vai dar á Praza da Quintana.
Chámase Porta do Perdón porque por ela entran na basílica os peregrinos durante o Ano Santo para gañar o xubileu, é dicir, o perdón dos seus pecados grazas á indulxencia concedida polo papa Alexandre III na súa bula Regis aeterni de 1179.
A Porta Santa do deambulatorio
A Porta Santa ábrese no deambulatorio, entre as capelas do Salvador, pola que se comezou a construción da Catedral en 1075, e a de San Pedro ou da Azucena.
Desde o 2004, é unha porta de bronce, obra do escultor santiagués Suso León e doazón da Cámara de Comercio de Compostela, que veu substituír a anterior, de Paco Leiro. Na cara externa represéntanse as imaxes de Xesús, Santiago e outros peregrinos; na cara interna, seis escenas da vida do Apóstolo: como pescador no lago Tiberíades, escoitando a Xesús, evanxelizando en Galicia, a decapitación, a translación do seu corpo e o descubrimento do sepulcro polo eremita Paio e o bispo Teodomiro.
Flanqueando a Porta hai dúas esculturas do apóstolo Xudas Tadeo e do profeta Ezequiel (á esquerda e dereita, respectivamente, do espectador). Como as que están colocadas fóra, estas tamén proceden do coro pétreo do Mestre Mateo.
miniatura|300px|Detalle da Porta Santa antes da reforma realizada en 1658.
A Porta Santa da Quintana
Aínda que xa é común designar como Porta Santa a porta que se ve desde a praza da Quintana, cómpre lembrar que a Porta Santa é a do interior, aberta no muro románico, e que esta da Quintana é unha antesala construída na segunda metade do século XVII dentro das reformas desenvolvidas por José Vega y Verdugo co obxectivo de homoxeneizar a fachada da Catedral cara a Quintana. miniatura|esquerda|300px|Porta Santa exterior. O cóengo Vega sostiña a teoría de que, sendo pola fachada leste por onde se achegaban á Catedral "todos cantos veñen a esta santa igrexa", o que se atopaban era "unha mala portiña metida nun estreito recuncho e uns catorce ou quince tellados que parecían capelas de forno", como resultado das reformas que se foran facendo na cabeceira da catedral ó longo dos séculos, abrindo novos espazos ben para culto, ben para cuarto da garda e servizos administrativos. Para argumentar ante o Cabido catedralicio a necesidade destas reformas -e mais outras na capela maior e na fachada do Obradoiro- presentou en 1657 un Informe o Memoria sobre as obras na Catedral de Santiago no que desenvolvía o proxecto de unificar a fachada leste facendo un peche homoxéneo desde a Torre do Reloxo. As obras comezaron a realizarse a partir de 1658, da man do arquitecto salmantino José Peña de Toro. A reforma consistiu en construír un alto muro a todo o longo da fachada da Quintana, cunha balconada corrida rematada por altos pináculos. Este muro oculta a ábsida e absidiolas, aínda que asoman por riba, pero regulariza a estrutura da praza e consegue dotar á fachada dunha harmonía visual de conxunto. Simultaneamente, serviu para reconstruír a cara exterior da Porta Santa e abrir a Porta dos Abades (esta xa sobre a Quintana de Vivos).
O pórtico, pechado por unha forte reixa de ferro, presenta a ámbolos dous lados vinte e catro figuras de profetas e apóstolos (entre eles o propio Santiago), que proviñan do antigo coro de pedra do Mestre Mateo, construído para a Catedral cara 1200 e desmontado entre 1603 e 1604 por orde do arcebispo Sanclemente. As 24 figuras están distribuídas en 4 rúas de 3 corpos superpostos, cunha figura a cada lado.
Brasil
O Brasil, oficialmente República Federativa do Brasil, é unha república federal formada pola unión de vinte seis estados federados e un Distrito Federal, situada en América do Sur. O país conta con 5.570 municipios e unha superficie de 8 515 767 km², o que o converte no país máis grande do territorio suramericano, ocupando a súa superficie a metade do mesmo. En comparación co resto de Estados do planeta, ocupa o quinto lugar en número de habitantes, con 213 317 639 (2021), así como en territorio. Porén, presenta un dos máis baixos índices de densidade de poboación. A súa capital é a cidade de Brasilia, a cal substituíu a Río de Xaneiro en 1960. Antes da cidade fluminense a primeira capital do país fora Salvador.
Porta Santa
A Porta Santa da Quintana
A exposición ó exterior das esculturas, tanto ás inclemencias meteorolóxicas como á presión humana, foi a causa dunha progresiva deterioración, cunha forte erosión e perda dalgúns elementos, especialmente mans e narices. Estas agresións deberon comezar xa no momento do desmontado e reutilización na Porta, como o demostra a existencia de certos recortes laterais nalgunha figura para adaptala ó marco. Dous séculos despois, Pascual Madoz (1806-1870) relata que, a consecuencia da Primeira guerra carlista (entre 1833 e 1840), "las estatuas de la primera línea fueron decapitadas en una noche por el furor de la pasada guerra de sucesión", habendo constancia de que se repararon poucos anos despois. En 1990, a cabeza do profeta Nahum -unha desas figuras da primeira liña' que xa foran decapitadas na guerra citada- caeu ó chan e rompeu, polo que tivo que ser substituída pola que hoxe se ve. En 2007, un home que parecía non estar nas súas facultades mentais espiuse e subiu ata o alto da Porta, onde arrincou o báculo da figura de Santiago, no cumio, e causou pequenos danos noutras dúas estatuas.
Brasil
O Brasil comparte fronteiras con tódolos países suramericanos exceptuando Chile e Ecuador. Así, ao norte limita con Colombia, Venezuela, a Güiana, Suriname e a Güiana Francesa, ao sur coa Arxentina, o Uruguai e Paraguai e ao oeste con Bolivia e o Perú. Ao leste, durante 7.491 km, o país está bañado polas augas do océano Atlántico. Ademais do territorio continental, o Brasil posúe grandes grupos de illas no Atlántico, por exemplo o Arquipélago de San Pedro e San Paulo, Atol das Rocas, Fernando de Noronha, territorio especial do estado de Pernambuco, e Trindade e Martim Vaz en Espírito Santo. Conta tamén cun complexo de pequenas illas e corais chamado Atol das Rocas, que pertence ao estado de Río Grande do Norte.
La Voz Gallega (A Habana)
Historia e características
De periodicidade quincenal, apareceu en 1937. Periódico de pequeno formato, voceiro dunha agrupación do Centro Galego, que denuncia a xestión na dirección do mesmo. O director era Eduardo Pérez Marzoa e entre os colaboradores figurou Manuel Fernández Gómez.
Porta Santa
Apertura da Porta Santa
Cando está pechada, a Porta está tapiada cun muro de pedra (pequenas pedras soltas, en equilibrio inestable) que queren simbolizar a dura peregrinación. No momento da apertura, a procesión encabezada polo o arcebispo achégase a ese muro desde a Quintana, o arcebispo golpéao tres veces cun martelo de prata e tras pedir permiso ó Apóstolo ordena que se abra a Porta. A seguir, os operarios derruban o muro desde o interior e, tras recoller os cascallos e limpar o chan con pólas de loureiro, a procesión entra na igrexa. É costume entre as autoridades que van entrando recoller algunha das pedras do chan.
O Cabalo, Beluso, Bueu
O Cabalo é un lugar da parroquia de Beluso, no concello pontevedrés de Bueu na comarca do Morrazo. Tiña 344 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 173 eran homes e 171 eran mulleres.
Universidade Federal Tolosa Mediodía-Pireneos
Universidade Federal Tolosa Mediodía-Pireneos (en Université Fédérale Toulouse Midi-Pyrénées) ou simplemente UFTMP - considérase como a institución máis prestixiosa do mundo no referente á educación científica e tecnolóxica. A UFTMP está situada na cidade de Tolosa no estado de Mediodía-Pireneos en Francia.
Brasil
A economía brasileira é a maior de América Latina e do hemisferio Sur, así como a sétima maior do mundo polo seu Produto Interior Bruto nominal e por paridade de poder adquisitivo. É ademais unha das principais economías con máis rápido crecemento económico. O país é membro da Organización das Nacións Unidas (ONU), da que é membro fundador, G20, Comunidade dos Países de Língua Portuguesa (CPLP), Unión Latina, Organización dos Estados Americanos (OEA), Organización dos Estados Iberoamericanos (OEI), Mercado Común do Sur (Mercosur) e da Unión de Nacións Suramericanas (Unasur), ademais de ser un dos países BRICS, xunto coa China, a India, Rusia e Suráfrica.
Conso, Vilariño de Conso
Santiago de Conso é unha parroquia do concello de Vilariño de Conso na comarca de Viana, na provincia de Ourense. No ano 2007 tiña 55 habitantes, deles 29 eran homes e 26 eran mulleres.
Brasil
Etimoloxía
miniatura|esquerda|A Illa Brasil fronte as costas de [[Irlanda nun mapa de Ortelius datado en 1572.]] As raíces etimolóxicas do termo Brasil son de difícil reconstrución. O filólogo Adelino José da Silva Azevedo postulou que se trata dunha palabra de procedencia celta, barkino, mais tamén advertiu que as orixes máis remotas do termo poderían atoparse na lingua dos antigos fenicios. Este vocábulo utilizábase para nomear a un colorante vermello utilizado por esta civilización. Na Idade Media, a palabra foi deformada polos xenoveses a brazi.
Na época colonial, cronistas da importancia de João de Barros, frei Vicente do Salvador ou Pero de Magalhães Gândavo presentaron explicacións semellantes acerca da orixe do nome Brasil. De acordo con eles, derivaría de pau brasil (Caesalpinia echinata), designación dada a un tipo de madeira avermellada empregada na ebanistería e na tinguidura de tecidos. Na era dos descubrimentos, era común entre exploradores gardar coidadosamente o segredo de todo canto descubrían ou conquistaban a fin de asegurar unha exploración exclusiva do territorio, porén os portugueses non tardaron en anunciar rapidamente por toda Europa o novo descubrimento da "illa Brasil" no medio do océano Atlántico, de onde se extraía este tipo de madeira.
Con todo, antes de recibir a súa designación actual, as novas terras descubertas foron designadas de distintas formas, entre outras, Monte Pascoal, cando os descubridores avistaron terras por primeira vez, Illa de Vira Cruz, Terra de Santa Cruz, Nova Lusitânia ou Cabrália. En 1967, coa primeira Constitución da ditadura militar, o Brasil pasou a chamarse República Federativa do Brasil, nome que se conserva na actual Constitución de 1988. Anteriormente, na época da monarquía constitucional, o nome oficial era o de Imperio do Brasil e, posteriormente, coa proclamación da República en 1889, cambiou a Estados Unidos do Brasil.
Os habitantes naturais do Brasil son denominados segundo a Real Academia Galega brasileiros, xentilicio que foi rexistrado por vez primeira en portugués en 1706, aínda que inicialmente só se refería aos que comercializaban pau brasil. Porén, non foi até 1824, coa primeira constitución brasileira, que o xentilicio pasou legalmente a designar as persoas naturais do país. En portugués utilízanse ademais outros xentilicios como brasílico, brasílio, brasiliano e brasiliense, este último tamén aceptado pola RAG, aínda que para designar aos habitantes de Brasilia, a capital federal.
Período precolonial
miniatura|Os pobos indíxenas cara ao [[século XVI.]] No momento da chegada ás costas do Brasil por parte dos portugueses, da man de Pedro Álvares Cabral, no ano 1500, estímase que a costa oriental de América do Sur estaba habitada por ao redor de dous millóns de indíxenas. A poboación amerindia estaba repartida en grandes nacións indíxenas compostas por varios grupos étnicos, entre os cales destacaban os grupos tupí-guaraní, macro-jê e arauaco. Os primeiros, por exemplo, estaban subdivididos entre os guaranís, os tupís e os tupinambas, entre moitos outros. Precisamente foron os tupís a primeira etnia indíxena que tivo contacto cos colonizadores, sendo o seu territorio o comprendido entre os actuais Estados de Río Grande do Sur e Río Grande do Norte.
Os portugueses atoparon aos nativos aínda na Idade de Pedra e divididos en varías tribos que constantemente loitaban entre si. As fronteiras entre estes grupos indíxenas, antes da chegada dos europeos, xurdían por mor de distintas guerras entre eles, xurdidas por mor das diferenzas culturais e lingüísticas. Estas guerras abarcaban accións bélicas a grande escala, tanto en terra como na auga, coa antropofaxia ritual sobre os prisioneiros de guerra. O territorio que hoxe pertence a Brasil, ademais do restante de América do Sur, porén, estaba xa dividido entre dúas potencias europeas, Portugal e Castela, antes aínda do seu descubrimento oficial. O Tratado de Tordesillas, asinado en 1494, foi un importante acordo para a definición das futuras fronteiras, que dividía o continente de norte a sur, dende o actual estado do Pará até a cidade de Laguna en Santa Catarina, sendo posteriormente bastante alterada coa expansión portuguesa cara ao oeste.
A colonización
miniatura|Mapa do Brasil no Atlas de Miller ([[1519).]] En canto aao control territorial, ignorando o Tratado de Tordesillas de 1494, os portugueses foron ampliando as súas fronteiras a través de expedicións coñecidas como bandeiras, chegando até onde hoxe se sitúa a maior parte da fronteira do país. Isto levou a que tiveran que pasar os séculos XVI e XVII defendendo tales conquistas contra potencias rivais europeas, tendo que rexeitar as francesas e neerlandesas. Tralo rexeitamento das tentativas de colonización, non quedou practicamente ningunha influencia cultural destas potencias europeas. Das intrusións coloniais, a de máis longa duración foi a neerlandesa. Os corsarios holandeses comezaron por saquear a costa, como ocorreu en Baía en 1604 onde chegaron a capturar temporalmente a capital, Salvador. De 1630 a 1654, estabelecéronse permanentemente no nordés e controlaron unha longa franxa de costa. Con todo, non lles resultou sinxelo, pois os colonos da Compañía Holandesa das Indias Occidentais vivían en constante estado de sitio. Tras varios anos de guerra, retiráronse formalmente en 1661.
Ao final do século XVII, debido á competencia colonial as exportacións de azucre comezaron a declinar, mais o descubrimento de ouro por parte dos bandeirantes na década de 1690, abriu un novo ciclo para a economía da colonia, promovendo unha febre do ouro. Esta situación atraeu miles de novos colonos, vindos non só de Portugal senón tamén doutras colonias portuguesas ao redor do mundo, o que á súa vez acabou xerando conflitos, como a guerra dos Emboabas, entre os antigos colonos e os chegados recentemente.
Para garantir o mantemento da orde colonial interna, alén da defensa do monopolio de explotación económica do Brasil, o foco da administración colonial portuguesa se concentrou tanto en manter so control e erradicar as principais formas de rebelión e resistencia dos escravos, como por exemplo a do Quilombo dos Palmares, como en reprimir todo movemento de autonomía ou independencia política. A primeira delas foi a revolta de Filipe dos Santos en 1720. Anos máis tarde xurdirían grandes movementos coa intención de proclamar a independencia e reivindicar a abolición da escravitude, como é o caso das Conxuras Mineira (1789), Carioca (1794) e Baiana (1798). miniatura|250px|left|Homenaxe aos mártires da Conxura Mineira. A Conxura Minera partiu da elite de Minas Xerais, debido á decadencia da minaría na segunda metade do século XVIII, o que facía difícil pagar os impostos esixidos pola coroa portuguesa. Ademais, o goberno portugués pretendía promulgar un imposto que esixía que toda a poboación contribuíse coa recadación do 20% do valor do ouro retirado, afectando incluso aos que non traballaban nas minas. Os colonos subleváronse e pasaron a conspirar contra Portugal para crear un estado independente baixo a forma dunha República, inspirados polas ideas da Ilustración francesa e independencia norteamericana. Con todo, os líderes do movemento foron detidos e enviados a Río de Xaneiro, onde foron xulgados e condenados.
A Conxura Baiana, polo contrario, foi un movemento que partiu da clases máis humildes da sociedade de Brasil, con gran participación de xastres ou alfaiates, por iso tamén é coñecida como Revolta dos Alfaiates. Os revolucionarios predicaban a liberación dos escravos, a instauración dun goberno igualitario onde as persoas fosen promovidas de acordo coa capacidade e merecemento individuais, ademais da instauración dunha República na Baía. O 12 de agosto de 1798, o movemento precipitouse cando algúns dos seus membros alertaron as autoridades ao distribuír panfletos na porta das igrexas, o que supuxo a súa detención. Centenares de persoas foron denunciadas, detidas, prendidas e procesadas. Catro participantes foron condenados á forca e os restos dos seus corpos foron esparexidos pola baía para agoirar á poboación.
Reino Unido con Portugal
left|miniatura|250px|Aclamación de [[Xoán VI de Portugal|Xoán VI en Río de Xaneiro.]] A finais de 1807, forzas castelás e napoleónicas ameazaron a seguridade do Portugal continental, facendo que o príncipe rexente Xoán VI, en nome da raíña María I, trasladase a corte real de Lisboa cara ao Brasil. O estabelecemento da corte portuguesa levou á creación dalgunhas das primeiras institucións brasileiras, como as bolsas de valores locais e un banco nacional. Acabou ademais o monopolio comercial que Portugal mantiña so o Brasil, liberalizando os trocos comerciais con outras nacións e abrindo os portos á nacións amigas. En 1809, en vinganza por ser forzado a un "autoexilio" no Brasil, o príncipe rexente ordenou a conquista portuguesa da Güiana Francesa.
Co fin da guerra peninsular en 1814, os tribunais europeos esixiron que a raíña María I e o príncipe rexente Xoán regresasen a Portugal, xa que consideraban impropio que representantes dunha antiga monarquía europea residisen nunha colonia. En 1815, para xustificar a súa permanencia no Brasil, onde a corte real estaba a prosperar nos últimos seis anos, creouse o Reino Unido de Portugal, Brasil e o Algarve, estabelecendo así un Estado monárquico transatlántico e pluricontinental con capital en Río de Xaneiro. Así, o Brasil pasa de ser a única colonia do mundo a converterse, momentaneamente, en metrópole.
Iso irritou a sectores da sociedade portuguesa da época e non foi suficiente para calmar a demanda de retorno da corte a Lisboa, como se esixiu na revolución liberal do Porto en 1820, nin o desexo de independencia por parte de grupos brasileiros, como por exemplo a Revolución Pernambucana de 1817. Porén, rexeita retornar e aproba unha lei na cal calquera decisión tomada en Lisboa que afectase a todo o Reino Unido debería ser ratificada por el persoalmente. En 1821, como esixencia por parte dun grupo de revolucionarios que tomaran a cidade do Porto, Xoán VI parte para Lisboa, onde fixo un xuramento á nova constitución, deixando seu fillo, o príncipe Pedro de Alcántara como Rexente do Reino do Brasil.
Independencia e Imperio
miniatura|dereita|O [[Pedro II do Brasil|emperador Pedro II na apertura da Asemblea Xeral (1872).]] Xoán VI regresou a Europa o 26 de abril de 1821, deixando ao seu primoxénito, Pedro de Alcántara, como príncipe rexente. O goberno portugués tentou transformar o Brasil nunha colonia unha vez máis, privando o país do estatuto de Reino adquirido en 1815. Porén, os brasileiros non cederon e Pedro declara a independencia do país do Reino Unido de Portugal, Brasil e o Algarve o 7 de setembro de 1822, sendo coroado como primeiro emperador do Brasil o 1 de decembro.
Aínda que os primeiros intentos por independizar ao país do control portugués adoptaron os ideais republicanos, como foi o caso da Conxura Mineira, no século XIX case tódolos brasileiros estaban a favor dunha monarquía. A Guerra de Independencia propagouse por case todo o territorio, aínda que as principais batallas libráronse nas Rexións Norte, Nordeste e Sur (na provincia Cisplatina, actual Uruguai). Os últimos soldados portugueses rendéronse o 8 de marzo de 1824, sendo a a independencia recoñecida por Portugal máis dun anos despois, o 29 de agosto de 1825, no Tratado do Río de Xaneiro.
Tras ser aprobada polos consellos municipais de todo o país, o 25 de marzo de 1824 promúlgase a primeira Constitución brasileira. O 7 de abril de 1831, Pedro I abdica cando regresou a Europa para recuperar o trono da súa familia para a súa filla María, deixando ao seu fillo de cinco anos, Pedro II, como sucesor. Como o novo emperador non podía exercer as súas funcións debido á súa idade, creouse unha rexencia. As disputas entre distintas faccións políticas levaron a unha rexencia inestable, na que houbo rebelións chegando case a adoptarse o anarquismo. Aínda que os grupos rebeldes non estaban en contra da monarquía, algúns declararon a independencia das súas provincias formando novas repúblicas independentes mentres Pedro II fose incapaz de gobernar. Os casos máis notorios foron o da República Rio-Grandense (hoxe Estado de Río Grande do Sur) e República Xuliana (hoxe Santa Catarina) os cales, por medio da guerra dos Farrapos, proclamaron a súa secesión do Imperio brasileiro.
Debido a todas estas circunstancias, Pedro II foi declarado emperador prematuramente aos catorce anos. A partir de aí, o Brasil gozou de varias décadas de estabilidade política e rápido progreso económico, sendo o seu principal recurso a agricultura, onde o café era principal produto exportado, chegando presentar unha expansión deste negocio do 900%. Ademais, construíse durante o seu reinado unha ampla rede ferroviaria, sendo así o segundo país latinoamericano en implantar este tipo de transporte. A nivel bélico, chegou mesmo a posuír a cuarta maior armada do mundo. miniatura|esquerda|Estación de ferrocarril pertencente á liña de Minas-Río, durante o Imperio, na provincia de [[São Paulo (1885).]] Durante os 59 anos de reinado de Pedro II, o Brasil saíu ben parado de tres guerras internacionais: a guerra grande, a guerra contra Aguirre e a guerra da Tripla Alianza, ademais de testemuñar a consolidación da democracia representativa, grazas sobre todo á realización de sucesivas eleccións e á liberdade de prensa. O proceso para extinguir a escravitude foi moito máis lento, ora que constante. Comezou en 1850 coa fin do tráfico internacional de escravos, mais a pesar dos efectos políticos e económicos decorrentes da derrota dos Estados Confederados na guerra civil americana durante a década de 1860, non foi até 1888, após un longo proceso de mobilización interna e de debate para a quitar lexitimidade moral e legal á escravitude, que esta foi formalmente abolida.
Con todo, dende a independencia a poboación escrava estaba en claro declive: en 1823, o 29% da poboación estaba composta por escravos, mais para 1887 esta porcentaxe reducírase até o 5%. A falta de man de obra a consecuencia da liberación dos escravos foi solucionada coa atracción de centenares de miles de inmigrantes, na súa maioría italianos e portugueses. Cando o Imperio foi derrocado o 15 de novembro de 1889, houbo pouco interese por parte do pobo brasileiro en trocar a forma de goberno dunha monarquía a unha república xa que Pedro II estaba no auxe da súa popularidade entre a cidadanía, aínda que xa nos anos 1870 comezaran a medrar os movementos republicanos. O golpe militar republicano foi apoiado polos antigos propietarios de escravos que se negaban a aceptar a abolición da escravitude pactada en 1888 polo goberno monárquico.
A República Vella e a era Vargas
miniatura|dereita|O mariscal [[Deodoro da Fonseca, proclamou a república o 15 de novembro de 1889, nomeándose de facto o primeiro presidente do Brasil.]] Un golpe militar liderado polo republicano Deodoro da Fonseca depuxo a Pedro II o 15 de novembro de 1889, nomeándose así mesmo como o primeiro presidente de facto do país. Nun principio o goberno republicano non era senón unha ditadura militar, até que a nova Constitución promulgada en 1891 convocou eleccións directas para o ano 1894. Este documento tamén aboliu as restricións do dereito ao voto que existían no período monárquico, cando só se lles outorgaba a aqueles que tivesen un nivel de ganancias determinado. Porén, mantivo o carácter aberto e non secreto do voto, permitindo só a participación de homes alfabetizados, nunha época na que a maioría da poboación brasileira era analfabeta. O país fíxose chamar República dos Estados Unidos do Brasil, sendo entre 1889 e 1930 os principais núcleos do país São Paulo e Minas Xerais, quen alternaron o control da Presidencia nun período coñecido so o nome de República do café con leite.
Durante o primeiro período de goberno republicano, o Brasil mantivo unha política exterior pacífica e neutral, que só foi interrompida pola guerra do Acre e a primeira guerra mundial. A nivel local, por mor da burbulla económica do encilhamento  e da Revolta da Armada nos anos 1890, iniciouse un ciclo prolongado de inestabilidade financeira, política e social que se estendería até a década de 1920, mantendo ao país arrasado por diversas rebelións que aos poucos minaron o réxime. Entre estas destacaron a Revolución Paulista, a Revolución do Forte de Copacabana, a Comuna de Manaus e a Columna Prestes. Finalmente, en 1930, Getúlio Vargas, que fora candidato presidencial nas eleccións dese ano, liderou un golpe de estado e asumiu a presidencia da república co apoio dos militares.
Vargas e os militares, quen aduciron asumir a presidencia temporalmente a fin de poñer en funcionamento reformas democráticas, disolveron o Congreso e continuaron o seu mandato baixo un estado de emerxencia, substituíndo aos gobernadores dos Estados polos seus aliados. En 1932, co pretexto de poñer en funcionamento as promesas de reformas democráticas, a oligarquía paulista tentou recuperar o poder mediante unha revolta, e en 1935 os comunistas rebeláronse, mais ambos os movementos foron derrotados. No entanto, a ameaza comunista serviu de pretexto para impedir as eleccións previamente estipuladas, e tamén para que Vargas e os militares efectuasen outro golpe de estado en 1937, establecendo unha ditadura. En maio de 1938 houbo outro intento errado por tomar o poder, esta vez por parte dos fascistas brasileiros.
Era contemporánea
miniatura|esquerda|A construción de [[Brasilia, cidade capital do país inaugurada en 1960.]] Varios gobernos provisionais breves sucederon ao falecido presidente Vargas. Juscelino Kubitschek converteuse en novo presidente en 1956, marcado pola campaña política cuxo lema era "50 anos en 5", asumindo unha postura conciliadora coa oposición política que lle permitiu gobernar sen crises importantes. A economía e o sector industrial creceron considerablemente, mais a súa maior conquista foi a construción da nova capital, Brasilia, inaugurada en 1960. O seu sucesor, Jânio Quadros, renunciou en 1961, menos dun ano despois de asumir o cargo, tomando o seu vicepresidente, João Goulart, a presidencia. Porén, isto suscitou unha forte oposición política, o que provocou que fose deposto por un golpe que resultou nun réxime militar.