cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Odell Beckham Jr.
No seu primeiro ano na NFL, a pesar de perderse por lesión os catro primeiros partidos, Beckham bateu numerosos récords como receptor rookie. De feito, foi o primeiro xogador da histoira en conseguir máis de 75 recepecións, 1.100 iardas e 10 touchdowns no seu ano de debut. Precisamente durante esta primeira temporada chamou a atención de todos os seguidores do deporte grazas ao seu touchdown coseguido logo de atrapar o balón cunha mao mentres caía de costas, sendo considerada por algún a mellor recepeción da historia. Grazas a estes rexistros foi nomeado Mellor Rookie Ofensivo da NFL en 2014. En 2016 converteurse no xogador da NFL que conseguiu de forma máis rápida chegar as 200 recepeción e 4.000 iardas.
Estatísticas
Fonte:
Mundial de Fútbol de 2014 - Grupo E
O Grupo E da Copa do Mundo de Fútbol de 2014, realizada no Brasil, está composto por catro equipos que se enfrontarán entre si nun total de seis encontros:, , e. Ao termo dos mesmos os dous con maior cantidade de puntos, Francia e Suíza, con 7 e 6 puntos respectivamente, clasificaronse á seguinte fase. Quedarían eliminadas as seleccións de Ecuador, con 4 puntos, e Honduras, que non conseguiu puntuar.
Na última clasificación Mundial da FIFA antes do Mundial, que viu a luz o 5 de xuño de 2014, ocupaba o sexto posto,  o décimo sétimo,  o lugar número vinte e seis e  o trinta e tres. A media do grupo corresponde ao lugar número vinte e un, sendo con exclusión da selección con peor coeficiente, Honduras, a clasificación media de dezaseis.
Participantes
O Grupo E está composto polas seguintes seleccións:
Antecedentes
Os seguintes son os enfrontamentos previos entre os equipos do grupo en partidos correspondentes á Copa do Mundo da FIFA:
Partidos
A fase de grupos constou de seis partidos, cun total de tres partidos xogados por cada selección. Segundo o sistema de competición da FIFA, cada equipo acumulaba unha puntuación en función dos seus resultados: 3 puntos por vitoria (até 1994 eran só 2), 1 por empate, 0 por derrota. De acordo coa mesma, o catro equipos foron ordenados en forma descendente. No caso de que houbese dous ou máis con igual cantidade de puntos, os criterios de desempate foron os seguintes:
Suíza - Ecuador
miniatura|Suíza - Ecuador.
Honduras - Ecuador
miniatura|Honduras - Ecuador.
Xoán Neira Cancela
Xoán Neira Cancela, nado en Vigo o 22 de maio de 1849 e finado en Ourense o 23 de setembro de 1909, foi un militar, escritor e xornalista galego.
Traxectoria
Foi redactor de El Meteoro de Vigo en 1867, fundou en Ourense os periódicos Galicia Literaria (1883) e Galicia en Caricatura (1889), e colaborou en El Eco de Orense, La Pequeña Patria, La Tertulia, La Concordia, El Trabajo, Follas Novas, Galicia, Galicia Moderna, Galicia Recreativa e La Actualidad. Publicou en Galicia Humorística unha sección titulada "Tipos de Orense" na que se ocupa de persoeiros curiosos como Xan da Coba ou Paco Roque. Foi membro correspondente da Real Academia da Historia e cronista de Ourense (1907-1909).
Unión do Pobo Ribadense
A Unión do Pobo Ribadense foi un partido político local de Ribadeo. Foi creado de cara ás municipais de 2007, nas que obtivo dous concelleiros (Paco Rivas, o seu fundador, e Tino Reimóndez) nunha corporación de 13, sendo o cuarto partido máis votado (e último, xa que non se presentaron máis). Nas eleccións de 2011 obtivo un posto no concello (Paco Rivas, que posteriormente cedeu o seu lugar a Tino Reimóndez, representante até as eleccións de 2015), sendo o terceiro partido máis votado dos catro participantes.
Dispuña dunha organización xuvenil, as xuventudes de UPRi.
O día 26 de febreiro de 2015 comunicou a súa disolución, ó tempo que parte dos seus membros comunicaron que tentarían integrar unha lista de Ciudadanos-Partido de la Ciudadanía en Ribadeo.
Rododendro
Os rododendros son arbustos pertencentes ao xénero Rhododendron (do grego: rhodos, rosa; dendron, árbore). É un xénero de anxiospermas pertencente á familia Ericaceae, que contén máis de 1000 especies, algunhas das cales son coñecidas comunmente como azaleas. Axéitanse moi ben ao clima galego, por iso son moi comúns na xardinaxe do país. Dado que é un xénero moi extenso, as plantas se organizan en subxéneros, seccións, subseccións e series. Estes subxéneros divídense basicamente en catro grupos:
RBG, Edinburgh
Características
As especies deste xénero son arbustos ou pequenas árbores (raramente árbores grandes), os menores non superan os 10 ou 20 cm de altura e as especie máis alta, R. arboreum, pode acadar os 30 m. As follas dispóñense en espiral; o seu tamaño oscila entre 1 a 2 cm nas especies máis pequenas a máis de 50 cm nas maiores, excepcionalmente as de R. sinogrande poden chegar a medir 1 m; e son tanto perennes coma caducifolios.
Nalgunhas especies, o envés das follas está cuberto por escamas ou vilosidades. Algunhas das especies máis coñecidas caracterízanse polos seus moitos acios de grandes flores. Existen desde especies alpinas con follas miúdas até especies tropicais tales coma a serie Vireya que a miúdo medra coma epífitas. Vexetan ben en solos acedos, por iso se dan ben nas condicións galegas, producindo numerosos acios de grandes flores en forma de trompeta e lustrosas follas ovaladas. A maioría florecen durante un curto período de tempo anualmente, mais durante ese breve tempo se converten nunha asombrosa exhibición de cor.
Distribución
miniatura|150px|right|Rhododendron yakushimanum makino O xénero Rhododendron está amplamente estendido, aínda que a maior diversidade se dá na parte sueste do cordal do Himalaia, dende o Nepal central e o leste de Sikkim deica Yunnan e Sichuan, con outras zonas tamén de relevante diversidade nas montañas de Indo-China, Xapón e Taiwán.
Existen varios centos de cultivares de rododendro. Teñen sido modificados para que produzan flores máis miúdas e unha inmensa variedade de cores. Un exemplo dun destes sonados cultivares é o rododendro do presidente Roosevelt. Esta variedade posúe follas variegadas rechamangueiras e flores de brillantes cor avermellada que se va decolorando até chegar ao branco no centro.
Toxicoloxía
Todos os rododendros conteñen unha toxina llamada grayanotoxina no pole e o néctar, polo que o mel que derivada destas plantas é moi velenoso. O resto da planta tamén é velenosa, en especial as follas.
Usos en xardinaxe
miniatura|250px|right|Rhododendron simsii Tanto as especies como os híbridos (incluídas as azaleas) úsanse extensamente por todo o mundo como plantas ornamentais en xardinaxe. Moitas delas, así como os seus cultivares, cultivan para o comercio viveirístico. Os rododendros son apreciados pola súa estrutura, tamaño, flores e o seu comportamento perenne As azaleas adóitanse empregar nos bordos arredor dos edificios e ocasionalmente coma sebes. Os rododendros de follas máis grandes en plantacións informais, en xardíns silvestres ou como elementos illados. Nalgúns locais as especies maiores, como R. arboreum e R. falconeri, son podadas para forzar o crecemento en forma de árbore, chegando a acadar os 10 ou 15 m, ou incluso máis. En Galiza é normal atopar os rododendros en parques e xardíns urbanos e tamén na xardinaxe particular, illados no eido ou acaroados á vivenda. O maior xardín silvestre de rododendros do mundo atópase en akersville, Carolina do Norte (EUA). Áchase no parque natural Roan Mountain.
Cultivo comercial
Os rododendros cultívanse comercialmente para a venda en moitos lugares e en ocasións (poucas xa) se recollen exemplares silvestres. O cultivo a grande escala selecciona con frecuencia características demandadas polos cultivadores afeccionados, tales como resistencia das raíces á podremia en solos demasiados húmidos, posibilidade de forzado á floración precoz, facilidade de enraizamento ou outros métodos de propagación, e facilidade de venda.
Plantación e coidados
Coma as outras ericáceas, a maioría dos rododendros prefiren solos acedos, cun pH de entre 4,5 a 5,5, como os de Galiza. Algunhas Vireias tropicais e outras cantas especies crecen como epífitas polo que requiren unha mestura de solo semellante á das orquídeas. Os espécimes deste xénero posúen raíces fibrosas, polo tanto necesitan substratos ben drenados con alto contido en materia orgánica. En zonas con mala drenaxe ou solos alcalinos, cultívanse en parterres elevados utilizando coma compost casca de piñeiro. É importante un bo aporcado (elevar un pouco o chan) así como regar coidadosamente en especial antes de que a planta estea establecida.
Para unha floración correcta cómpre que o botón principal da raíz estea a nivel do chan. Se se soterra demasiado, a planta medrará sen problemas mais non botará flores.
Insectos e enfermidades
Varias especies de insectos poden provocar ataques nos rododendros. Os barrenadores e algunhas especies de gurgullos son as súas pragas principais, así como eirugas e larvas de lepdópterios (bolboretas e avelaíñas). As doenzas fúnxicas principais inclúen podremias na raíz, no talo e rebentos causada polo fungo Phytophthora.
Simbolismo
O rododendro é a flor nacional do Nepal. Tamén é a flor que representa o estado de Washington e Virxinia do Oeste, nos Estados Unidos, o estado de Sikkim na India é á cidade de São Paulo, no Brasil.
Especies
Entre as especies de Rhododendron, salientan:
Felicity Jones
Felicity Rose Hadley Jones, nada en Bournville, Birmingham, o 17 de outubro de 1983, é unha actriz inglesa. Comezou a súa carreira profesional con 12 anos no filme The Treasure Seekers (1996) con Keira Knightley. Despois interpretaría o papel de Ethel Hallow durante tres tempadas (1998-2001) na serie de televisión The Worst Witch e na súa secuela Weirdsister College. Dende 2006, apareceu en numerosos filmes, incluíndo Northanger Abbey (2007) xunto con Carey Mulligan, Brideshead Revisited (2008) con Emma Thompson, Chéri (2009) con Michelle Pfeiffer, e The Tempest (2010) con Helen Mirren.
A súa actuación no filme de 2011 Like Crazy foi ben acollida pola crítica e valeulle varios galardóns, incluíndo un premio especial do xurado no Festival de Sundance de 2011. No 2014, a súa intepretación de Jane Wilde Hawking en The Theory of Everything foi louvada pola crítica e foi nomeada ós Globos de Ouro, ós SAG, ós BAFTA e ó Oscar á mellor actriz.
Philantomba
Philantomba é un xénero de mamíferos artiodáctilos da familia dos bóvidos, subfamilia dos cefalofinos, que comprende tres especies de pequenos antílopes africanos.
Descrición
O xénero foi descrito en 1840 polo zoólogo británico Edward Blyth, na súa revisión da sección "Mamíferos, Aves e Réptiles", páxina 140, na versión inglesa da obra Reino Animal, de Georges Cuvier.
Espcies
A especie tipo do xénero é Philantomba maxwellii (C. H. Smith, 1827), anteriormente clasificada como Antilope philantomba C. H. Smith, 1827, e Antilope maxwellii (C. H. Smith, 1827).
Até hai moi poucos anos só se recoñecían dúas especies:
Bieites
O topónimo galego Bieites pode referirse a:
Philantomba
Espcies
Pero en 2010 Colyn et al., baseándose na morfoloxía externa, estudos craniométrico e análises de ADN crearon unha nova especie, que se diferenciaba claramente de P. maxwellii e P. monticola, á que denominaron: Philantomba walteri
Svetlana Alexievich
Traxectoria
Naceu en Ivano-Frankivsk, entón chamada Stanislav, no oeste de Ucraína de pai belaruso e nai ucraína e criouse en Belarús. Logo de rematar os seus estudos na Universidade Estatal de Belarús, traballou como reporteira para varios periódicos locais e foi correspondente da revista literaria Neman de Minsk.
Como xornalista destacouse pola incorporación das narracións orais das testemuñas dos asuntos tratados. Como escritora este recurso caracteriza a súa obra, pois para os seus libros realizou numerosas entrevistas sobre os acontecementos máis importantes vividos en Belarús e na antiga Unión Soviética: como a segunda guerra mundial tratada en У войны не женское лицо (1984) e en Последние свидетели: сто недетских колыбельных (1985), a Guerra soviético-afgá en Цинковые мальчики (1991), a caída da URSS en Зачарованные смертью (1993) e Время секонд хэнд (2013) e o desastre de Chernóbil en Чернобыльская молитва (1997).
Perseguida polo réxime de Lukašenka deixou Belarús no ano 2000. Logo de vivir en París, Gotemburgo e Berlín regresou a Minsk en 2011. Nunha entrevista a un diario alemán, citouse que consideraba a lingua belarusa "unha lingua rural e literariamente inmadura", feito que a escritora negou posteriormente.
En 2015 foille concedido o Premio Nobel de Literatura ”pola súa obra polifónica, un monumento ao sufrimento e á coraxe no noso tempo”. Deste xeito foi a primeira persoa de nacionalidade belarusa en obtelo así como a primeira xornalista.
En 2020, durante as eleccións presidenciais de Belarús, Alexievich posicionouse contra Aliaksandr Lukašenka e apoiou á candidatura da oposición, Sviatlana Tsikhanouskaia. Despois da vitoria de Lukašenka nunhas eleccións que non cumpriron coas garantías democráticas, Svetlana Alexievich participou nas protestas e uniuse ao presidíum co Consello de Coordinación da oposición sendo dende entón unha das voceira máis recoñecida da oposición ao réxime de Belarús. Polos seus compromiso tivo que prestar declaración ante a policía, optando finalmente por deixar de novo Belarús, traslandadose a Berlín. En 2022, logo da invasión rusa de Ucraína, asinou unha carta de condena dos feitos canda outros autores en lingua rusa na que urxían aos comunicadores rusos a contar a verdade sobre os acontecementos. Pola súa banda, cualificou o papel exercido por Aliaksandr Lukašenka na guerra como un "crime".
Víctor Morelli
Víctor Morelli Sánchez-Gil, nado na Coruña o 19 de setembro de 1860 e finado en Madrid o 20 de abril de 1936, foi un oficial da Garda Civil e pintor galego de temática militar (batallas e retratos).
Traxectoria
O seu pai, Vicenzo Morelli Bartolami, era de ascendencia italiana e foi cantante de ópera, e a súa nai, Pastora Sánchez-Gil Taboada, coruñesa, que tamén era unha fervente aficionada da música. Víctor ingresou en 1878 como soldado no Rexemento de Infantería Asia Nº 59, para pasar despois á Academia de Infantería de Toledo. Aos catro anos ascendeu a alférez, sendo o seu primeiro destino Barcelona, onde estudou debuxo e pintura no taller de Jose Serra Porsón.
Teñen obra súa, entre outras institucións, o Museo do Prado, o Museo de Belas Artes da Coruña, a Academia de Cabalería de Valladolid, o Museo de Intendencia de Ávila, o Museo do Exército e o Museo Militar Rexional da Coruña.
Artes visuais
miniatura|dereita|220px|A [[Mona Lisa é unha das teas máis recoñecidas de Occidente]] As artes visuais son formas de arte que se enfocan na creación de traballos que son principalmente visuais por natureza, como a pintura, e máis tarde, fotografía, impresión e o cine. Aquelas que implican obxectos tridimensionais, como a escultura e a arquitectura, son chamadas artes plásticas.
Moitas disciplinas consideradas artísticas como as artes escénicas, presentan aspectos das artes visuais, polo que estas definicións non son estritas.
Oricalco
O oricalco (en grego antigo ὀρείχαλκος –oreíkhalkos–, "cobre das montañas") é un metal ou unha aliaxe lendarios que se mencionan xa en varios escritos antigos, entre eles a historia dos atlantes en Critias, de Platón.
En numismática, o oricalco é a aliaxe de cobre con outros metais utilizada no Imperio Romano para a cuñaxe dos sestercios e dos dupondios.
Caracterización
Pénsase que nalgún momento o oricalco puido ser considerado un metal nobre, ou unha especie de aliaxe de características similares ao bronce ou ao latón, quizais con algún outro metal.
O Porto Covo, Entrecruces, Carballo
O Porto Covo é un lugar da parroquia de Entrecruces no concello coruñés de Carballo na comarca de Bergantiños. Non tiña habitantes no ano 2019 segundo datos do IGE.
Oricalco
Caracterización
Os romanos transcribiron a palabra grega (creada a partir de ὄρος –oros–, "montaña"; χαλκός –chalkos–, "cobre") como "aurichalcum", pensado que o significado era o de "cobre áureo". Polos escritos de Cicerón sábese que o metal que coñecían como orichalcum tiña un aspecto similar ao do ouro, aínda que cun valor moito máis baixo. Na Eneida, de Virxilio, descríbese o peto da armadura de Turno como "dura e con ouro e oricalco branco".
Máis tardiamente, utilizouse a palabra orichalcum para se referir ao mineral sulfúreo coñecido como calcopirita e, noutras ocasións, para designar o latón. Porén, estes usos son de difícil conciliación coa afirmacións de Critias, de Platón, de que o metal era naquel tempo "só un nome", en tanto que o latón e a calcopirita eran moi coñecidos e usados, tanto naqueles momentos como na actualidade.
O historiador da ciencia Joseph Needham indicou que o bispo anglicano e profesor de químico do século XVIII Richard Watson, escribiu acerca da antiga idea de que había "dúas clases de latón ou oricalco". Needham tamén suxire a posibilidade de que os gregos descoñecesen a composición do oricalco, aínda que intentasen imitalo.
En 2015 atopáronse 39 lingotes aparentemente de oricalco entre os restos dun barco afundido nas costas de Gela, en Sicilia, aos que se lles atribúe unha antigüidade duns 2.600 anos. Logo dunha análise con fluorescencia de raios X determinouse que a composición da súa aliaxe era: 75-80 % cobre, 15-20 % cinc e porcentaxes máis pequenas de moeda de níquel, chumbo e ferro.
Referencias na literatura antiga
A primeira vez que se ten constancia dunha mención ao oricalco é no século VII a. de C., por Hesíodo, e no himno homérico dedicado a Afrodita, datado ca. 630 a. de C.
Na historia dos atlantes de Platón, Critias (460-403 a. de C.) afirma que o oricalco fora considerado como segundo en valor despois do ouro e que procedía de minas en diversos lugares da Atlántida na Antigüidade, pero que naquel tempo xa só se coñecía o seu nome, máis non a súa especie física.
Plinio o Vello sinala que o oricalco perdera a súa preponderancia ao térense esgotado as súas minas. En De mirabilibus auscultationibus, dun autor pseudoaristotélico, descríbese un tipo de cobre que é "moi brillante e branco, non por unha mestura, senón porque algunha terra se combina e se funde con el". Isto podería ser unha referencia ao oricalco, obtido mediante a adición ao cobre de "cadmia", un tipo da terra que na antigüidade se cita como presente nas beiras do mar Negro e que hoxe se asocia ao óxido de cinc. miniatura|300px|[[Sestercio a nome de Caligula (37-41 d. de C.), cuñado en oricalco na ceca de Roma (26,83 g)]]
Na numismática
En numismática, o termo oricalco designa unha aliaxe similar ao bronce pero coa presenza de estaño, utilizada para a cuñaxe de diversas moedas da Antiga Roma, como o sestercio e o dupondio, particularmente a partir da reforma do sistema monetario de Octavio Augusto.
Proteobacterias
As proteobacterias ou Proteobacteria (sinónimo Pseudomonadota) constitúen un dos principais grupos de bacterias, con categoría de filo. Inclúen unha ampla variedade de patóxenos, como Escherichia, Salmonella, Vibrio, Helicobacter, e moitos outros xéneros salientables. Outros xéneros e especies son de vida libre, e entre eles inclúense moitas das bacterias responsables da fixación do nitróxeno. Tamén é deste grupo a bacteria descuberta en Galicia Gallaecimonas.
Este grupo foi establecido en 1987 por Carl Woese, que as chamou informalmente "bacterias púrpuras e relacionadas". Debido á grande diversidade de formas que se encontraron neste grupo, as Proteobacteria foron nomeadas así a partir do nome dun deus grego do mar, Proteo, que podía adoptar moitas formas diferentes (non foi nomeado polo nome do xénero Proteus).
Características
Todas as proteobacterias son gramnegativas, e teñen unha membrana externa bacteriana composta principalmente de lipopolisacáridos. Moitas poden moverse utilizando flaxelos, pero algunhas son inmóbiles ou móvense escorregando. Estas últimas inclúen as mixobacterias, un peculiar grupo de bacterias que poden agregarse e formar corpos frutíferos multicelulares. Existe tamén no grupo unha gran variedade de metabolismos. A maioría dos membros son anaerobios obrigados ou facultativos, quimioautótrofos, e heterótrofos, pero hai numerosas excepcións. Varios xéneros, que non están estreitamente emparentados entre eles, utilizan a enerxía da luz por medio da fotosíntese e denomínanse bacterias púrpuras, referíndose á súa pigmentación maiormente avermellada.
Taxonomía
Filoxenia de Proteobacteria de acordo coas árbores de seres vivos ARB, iTOL, Bergey e outros.
O grupo defínese principalmente en termos das secuencias do seu ARN ribosómico (ARNr). As Proteobacteria divídense en seis seccións, denominadas con letras gregas, desde a alfa á zeta, segundo as súas secuencias de ARNr. estas seccións son a miúdo tratadas como clases. As seccións alfa, beta, delta, e epsilon son monofiléticas,  agás as Gammaproteobacteria debido ao xénero Acidithiobacillus, que é parafilético das Betaproteobacteria de acordo cos estudos filoxenómicos (estudos de aliñamento multixenómico), os cales se consideran máis precisos cós do ARNr de 16 S (nótese que Mariprofundus ferrooxydans, único membro de Zetaproteobacteria, era antes clasificado erradamente na taxonomía do NCBI). Acidithiobacillus contén 5 especies e é o único xénero da orde Acidithiobacillales As divisións das proteobacterias eran antes consideradas subclases (por exemplo, a subclase α de Proteobacteria), pero agora considéranse clases (por exemplo, as Alphaproteobacteria). Por tanto, as clases son:
The Notebook (filme)
The Notebook é un filme romántico e dramático dirixido por Nick Cassavetes que foi estreado no 2004. Está baseado no libro The Notebook do escritor norteamericano Nicholas Sparks. Está protagonizado por Ryan Gosling e Rachel McAdams, que interpretan á parella de mozos que se namoran na década de 1940. A súa historia é narrada dende o presente por un home maior (interpretado por James Garner) que lle le a historia a unha compañeira da residencia (interpretada por Gena Rowlands).
The Notebook recibiu críticas diversas, mais tivo boa acollida do público e foi nomeado a varios galardóns, gañando oito Teen Choice Awards, un Satellite Award e un MTV Movie Award. Ós poucos, foise convertendo nun filme de culto. O 11 de novembro de 2012, ABC Family estreou unha versión estendida con escenas eliminadas.
Argumento
Un ancián vaille contando unha historia a unha anciá que ten alzhéimer.
A historia está ambientada nos anos corenta. Unha moza adolescente, Allie Hamilton, de familia adiñeirada, vai pasar o verán canda a súa familia á cidade costeira de Seabrook, onde coñecerá a un rapaz, traballador dunha fábrica, de familia humilde, chamado Noah Calhoun, co que vivirá un romance estival intenso. A familia de Allie non está de acordo coa relación, e incluso adiantarán a fin das súas vacacións para rompela. Logo, durante un ano, Noah estaralle escribindo unha carta por día a Allie, mais esta nunca recibirá as misivas, pois serán todas interceptadas pola súa nai. Noah e Allie perderán o contacto seguindo as súas vidas por separado.
Sete anos despois, cando Allie está probando o seu vestido de voda (vai casar con Lon, un home de boa clase social), olla no xornal unha fotografía de Noah e decide volver ao pobo onde se coñeceran e no que Noah aínda vive. Con todo, ao final Allie e Noah viven felices xuntos.
Allie é a vella con alzhéimer e el o ancián que lle le a historia para que recorde quen é.
Rodaxe
miniatura|350px|Boone Hall, a casa dos Hamilton na película A rodaxe comezou o 7 de novembro de 2002 en Carolina do Sur cun orzamento de 30 millóns de dólares e prolongouse até febreiro de 2003. Nick Cassavetes buscou incansablemente o lugar perfecto para rodar a película. O produtor Mark Johnson explicaba que a película requiría unha pequena cidade do sur nunha contorna tranquila e rural, xa que a novela de Nicholas Sparks está ambientada en Newburn, Carolina do Norte, pero cando visitaron a zona de Charleston aos produtores gustoulles o sitio, así que trasladaron alí a historia.
Ambientaron logo a película no contorna costeira de Carolina nos anos corenta, foi rodada case en toda a súa totalidade en localizacións de Carolina do Sur: nas cidades de Charleston e Georgetown, a illa de Edisto, a base naval de Charleston, varias exuberantes plantacións e os Cypress Gardens do condado de Berkeley.
Galardóns
A película recibiu 12 premios e 3 nomeamentos.
O Igrexario, Lañas, Arteixo
O Igrexario é un lugar da parroquia de Lañas no concello coruñés de Arteixo na comarca da Coruña. Tiña 32 habitantes no ano 2010 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística dos cales 15 eran homes e 17 eran mulleres.
Centro Georges Pompidou
O Centro Pompidou é o nome máis empregado comunmente para designar ao Centro Nacional de Arte e Cultura Georges Pompidou de París (Francia) deseñado polos arquitectos Renzo Piano e Richard Rogers. Foi inaugurado o 31 de xaneiro de 1977. Trátase, ademais, dun edificio que posúe unha biblioteca cun aforamento de 2.000 persoas, aberta ao público. Foi rematado en 1977.
O centro foi construído durante o mandato do presidente francés Georges Pompidou, o cal faleceu antes de que se rematase o edificio. Foi o seu sucesor, Valéry Giscard d'Estaing, quen o inaugurou en 1977. Rehabilitado entre 1997 e decembro de 1999, volveu abrir as súas portas ao público o 1 de xaneiro do 2000. É un dos monumentos máis visitados de Francia, con preto de seis millóns de visitantes ao ano.
Datos arquitectónicos
O Centro Pompidou foi deseñado polos entón novos arquitectos Renzo Piano e Richard Rogers. O edificio é dun estilo que foi moi innovador nos anos 70, cadrado, de estrutura industrialista, con elementos funcionais, condutos, escaleiras etc., visibles dende o exterior. As conducións de auga, aire ou electricidade foron pintadas de cores rechamantes e extraídos da parte principal do edificio, para deixar un interior diáfano. Aínda que se desatou unha polémica cando foi acabado, hoxe día a xente afíxose ao seu peculiar aspecto e goza de moita popularidade. É un dos primeiros edificios da arquitectura high-tech.
Proxecto
Outro edificio pertencente a este plan de revitalización é o Centro Georges Pompidou, chamado orixinalmente Centro Beaubourg. Trátase dun importante museo de arte contemporánea que posúe un grande centro cívico e unha biblioteca de acceso público. O concurso para escoller o deseño deste edificio comezou en 1970, e o xurado estaba composto por distinguidos e recoñecidos arquitectos. Os que gañaron foron Renzo Piano (1937 - ) e Richard Rogers (1933 - ), dous novos arquitectos descoñecidos ata aquel ano, quen se asociaran para este proxecto. Renzo Piano, italiano de orixe inglesa e Richard Rogers, inglés de nai italiana.
Influencias arquitectónicas
O Centro Pompidou contrasta enormemente cos edificios que o rodean. Así, a forma, as cores e a altura deste edificio resultan ser rechamantes para a súa contorna no momento no que se construíra e tamén hoxe en día. A súa función foi tamén estraña para a época na que se fixo. Un centro que reunía arquitectura, arte moderna, arte antiga, libros e lugares onde os nenos “xogaban coa arte” non era corrente entón. O seu museo de arte contemporánea é o máis importante do mundo. En canto á súa aparencia exterior, o armazón de barras, tubos e elementos tecnolóxicos que se xuntan nas fachadas fai que o Pompidou pareza un xoguete tecnolóxico, semellante a un Meccano. É chamado polos parisienses “A fábrica de gas”. Esta estridencia que tanto o caracteriza formaba parte das pretensións do concurso.
O Centro Pompidou é un dos primeiros edificios da corrente Hig Tech. Está notablemente influído pola arquitectura de Mies van der Rohe e pola do grupo Archigram. En canto á influencia do arquitecto alemán, apréciase no edificio o racionalismo propio da súa Arquitectura Moderna no sentido de que o inmoble é entendido como un contedor baleiro no que se poida meter calquera cousa. O interior do Pompidou é completamente diáfano e é entendido por Johnson como un contedor con espazos interiores móbiles. As grandes luces están salvadas por un total de catorce enormes vigas vierendel paralelas entre si e perpendiculares á fachada da praza. A influencia do grupo Archigram, é palpable nas novas e complicadas formas que ten o edificio en canto aos moitísimos tubos, barras e estruturas que invaden as fachadas. Archigram creou numerosos deseños nos anos 1960 cheos de fantasía e looks sicodélicos con influencias hippies. Nos seus proxectos abundaban os tubos, cores e estruturas metálicas exteriores.
Contorna urbana
miniatura|250px|Vista da praza e edificios do contorno.
O Centro Pompidou ocupa pouco menos da metade do seu soar. A parte que sobra é unha enorme praza pública considerada parte do edificio xa que nela fanse actividades relacionadas co centro. O deseño deste espazo exterior foi decisivo na vitoria de Piano e Rogers no concurso. Na praza apíñanse os teatros rueiros, debuxantes, pequenas tendas rueiras e grupos de mozos, todos eles relacionados coa arte e a cultura. Nos límites deste espazo público hai colocados enormes tubos, algúns deles agrupados de dous en dous, que son os respiradoiros do aparcadoiro subterráneo que ocupa todo o soar. O gran tamaño destes tubos de refrixeración e a súa semellanza coas vías de ventilación dos barcos convértenlles en elementos propios do Centro Pompidou, ampliando os límites do edificio a toda a praza. O chan desta está inclinado lixeiramente cara ao Centro Pompidou, funcionando o edificio de pano de fondo.
Dende a restauración do Centro Pompidou levada a cabo dende setembro de 1997 ata xaneiro do ano 2000, hai máis restricións nas actividades que se fan na praza, habendo máis vixilancia tanto dentro como fóra do edificio. Nesta reforma abriuse ao tráfico algunhas rúas lindeiras coa praza que antes eran peonís. O resto de edificios que forman parte da praza son, principalmente, de finais do século XIX, de estilo Modernista. En moitos destes edificios había galerías de arte que resultaban ser moi visitadas grazas á proximidade do Pompidou. Progresivamente, estas salas de arte deron paso a tendas, as cales teñen moito éxito grazas á grande afluencia de turistas que visitan en Centro Pompidou.
Débese lembrar que este edificio é o terceiro sitio máis visitado de París. Deste xeito, no barrio que rodea ao centro de arte hai unha mestura entre turistas, artistas, hippies e executivos que viven en carísimos apartamentos. Jean Baudrillard escribiu o libro L´effect Beaubourg en 1977. Nel fala do que supón a construción do Pompidou para o barrio en que se atopa, unha zona deprimida antes da existencia deste centro de arte. Baudrillard di no seu libro que a arte do século XX é trasgresora, segreda e que quere cambiar a sociedade. Tamén apunta que o previsto mal uso do Centro Pompidou é unha expresión do odio que xera esa arte contemporánea e misteriosa.
Estruturas
O edificio ten en cada un dos forxados trece ocos limitados por catorce vigas vierendel paralelas. Estas pezas son dun enorme tamaño e son prefabricadas, polo que houbo que facer un gran despregamento loxístico para levalas ao terreo edificable da construción. As vigas son visibles nas fachadas laterais (a norte e a sur). As vigas de diferentes plantas únense entre si con tensores. Os alicerces do Pompidou son metálicos con sección redonda. Hai unha estrutura inventada neste edificio coñecida polo nome de Gerberette. Son unhas pezas metálicas horizontais ancoradas aos alicerces por un dos extremos a xeito de beirís. Teñen unha sección curva e a súa función é suxeitar as estruturas metálicas que sobresaen das fachadas oeste e leste. O seu inventor foi o enxeñeiro alemán Gerberett, e deseñáronse para ampliar a superficie das pontes. Deste xeito, obsérvase que toda a estrutura do Pompidou é metálica, incumprindo aparentemente a normativa parisiense contra incendios. Con todo, esta lexislación é respectada xa que os alicerces están refrixerados pola auga que hai no interior de cada un deles.
Nas fachadas oeste e este están as chamadas "Cruces de Santo André", uns tensores cruzados perpendicularmente entre si, e inclinados aproximadamente 45º respecto do chan, colocados en cada cadrado formado polas barras horizontais e verticais que hai no exterior destas fachadas. Estes tensores son sorprendentemente finos e teñen moita seguridade, é dicir, que para que a estrutura que conforman fracasase habería que cortar bastantes destes tensores. Para rematar a "maraña" de barras e estruturas que hai nas fachadas, na que dá á praza súmase a estrutura que suxeita a escaleira exterior. Nesta fachada hai barras e tubos que non teñen función estrutural, e o seu único acometido é contribuír no caos visual que dificulta a comprensión do espazo. Detrás deste conxunto de barras e tubos están as fachadas propiamente ditas. Teñen un acristalamiento continuo, dividido en módulos rectangulares e con carpintería metálica ortogonal.
Instalacións
No centro da fachada de servizo (a fachada leste, a oposta á praza) hai unha torre con tres ascensores exteriores, e na fachada da praza (a fachada oeste) hai unha escaleira exterior que cruza o edificio de esquerda a dereita (segundo se mire dende a praza), que está dentro dun tubo transparente e se atopa dividida en treitos. É esta fachada a única que é dos medios, é dicir, que nela se fixan carteis de gran tamaño con fins comerciais. O Pompidou tiña tres plantas subterráneas empregadas como aparcadoiros, pero logo da restauración de 1997 pasou a ter dúas. O Pompidou ten un total de sete andares situados sobre o nivel do chan. A planta é rectangular, sendo os lados máis longos os correspondentes á fachada da praza e a de servizo. No derradeiro andar hai un famoso restaurante de comida de fusión. Ten un patio situado na esquina superior dereita (segundo se mire ao edificio dende a praza). A esta terraza accédese pola escaleira exterior da fachada da praza. Dentro do restaurante hai pezas "Gehriescas" de clara influencia deconstrutivista que non gardan relación co estilo do Pompidou. Estas esculturas foron deseñadas por unha parella de arquitectos e colocadas na reforma de 1997.
Na fachada leste hai moitos tubos de servizo, cada un coa cor correspondente á súa función. Aínda que a disposición dos tubos desta fachada non garda ningunha orde aparente, pódese observar que os tubos azuis están pareados, con todo chama a atención a existencia de elementos horizontais que sobresaen da fachada fronte aos verticais. Na fachada sur hai soportais que protexen da choiva aos peóns.
Interior
A pesar de que tódolos tubos e barras non deixen ver as fachadas do Pompidou, o interior é bastante luminoso xa que o acristalamiento é continuo. Polos teitos interiores pasan tódalas tubaxes e elementos que hai nas fachadas, estando todos estes elementos á vista. Deste xeito, dentro do edificio conséguese esa mesma imaxe de caos e maraña de elementos tecnolóxicos propia do exterior. Renzo Piano colocou sobre cada obra de arte un pequeno falso teito para protexela visualmente da rede de tubos que hai no teito e evitar que a mirada se distraia ao contemplar a obra exposta.
A Ferrería, As Pontes de García Rodríguez, As Pontes de García Rodríguez
A Ferrería é un lugar da parroquia das Pontes de García Rodríguez no concello coruñés das Pontes de García Rodríguez na comarca do Eume. Segundo datos do INE, no ano 2014 estaba despoboado.
La Unión Ciudadana
La Unión Ciudadana foi un periódico editado en Vilalba en 1929.
Historia e características
Subtitulado Boletín-Órgano de la Unión Ciudadana Anticaciquil, apareceu o 1 de xaneiro de 1929. Distribuíase gratuitamente entre os socios e simpatizantes do colectivo que sustentaba a publicación, presidida por José Carballeira con Vicente Otero Cao como secretario. Defensor da ditadura de Primo de Rivera:
Luke Walton
Luke Theodore Walton, nado o 28 de marzo de 1980 en San Diego (California) é un ex xogador e actual adestrador de baloncesto estadounidense. É fillo do mítico xogador dos 80 Bill Walton. Mide 2,03 metros e xogaba de ala.
Universidade
Walton xogou durante catro tempadas nos Wildcats da Universidade de Arizona. A súa mellor tempada foi a terceira, como júnior, que conseguiu unhas estatísticas de 15,7 puntos, 7,3 rebotes, 6,3 asistencias e 1,6 roubos de balón. se graduou en 2002.
Profesional
Foi elixido no Draft da NBA de 2003, no posto 32 da segunda rolda, por Los Angeles Lakers. Durante as súas tres primeiras tempadas, apenas dispuxo de minutos para demostrar a súa valía. Está considerado como un xogador dun enorme potencial de recursos técnicos, polivalente e áxil, e por fin na tempada 2006-07 conseguiu dispor de minutos e unha media de 11,6 puntos, 4,8 rebotes e 4,3 asistencias. Na tempada 2007/08 gañou co seu equipo as finais de conferencia fronte a San Antonio, aínda que perderon as finais fronte aos Boston Celtics.
Na tempada 2008/09, coa saída do equipo de Vladimir Radmanović, recuperou a titularidade, sumou máis minutos e colaborou en lograr o anel para a franquía de California.
O 15 de marzo de 2012, foi traspasado aos Cleveland Cavaliers xunto a unha elección de primeira rolda do Draft de 2012 a cambio de Ramon Sessions, Christian Eyenga.
Pandulfo III de Benevento
Pandulfo III (morreu en 1060) foi o príncipe de Benevento no Mezzogiorno na Italia medieval, primeiro como cogobernante co seu pai, Landulfo V, e o seu avó, Pandulfo II, desde 1012 aproximadamente ata 1014, cando morreu este último. Cogobernou co seu pai ata a morte deste en 1033. Despois foi o gobernante ata a súa abdicación en 1059 (agás durante un breve período).
Traxectoria
Landulfo veuse forzado a se someter ao Imperio Bizantino, cuxo catapán italiano Boaiannes construíran a cidade fortificada de Troia nas inmediacións. En 1022, o emperador Henrique II uniu o seu exército con outros dous ás ordes de Poppo de Aquileia e Pilgrim de Colonia en Benevento, que someteron tras un rápido cerco. Desde aquí marcharon a Troia, pero non a deron tomado. Tras facer sometemento ao Emperador de Occidente, non se volveu falar de Landulfo nas páxinas da historia ata a súa morte.
En agosto ou setembro de 1038, Pandulfo asociou ao trono ao seu propio fillo, Landulfo VI. Un cogoberno tal era unha tradición que se remontaba ao testamento de Atenulfo I de Capua en 910. En 1041, foi o seu segundo fillo Atenulfo quen incitou unha rebelión por non ser incluído no cogoberno co seu irmán máis vello. Para o autor dos Annales Beneventani, esta fuit [...] coniuratio secunda, a segunda conxuración para botar os príncipes. Como a de 1014, fracasou.
En 1047, o emperador Henrique III veu para reafirmar a súa autoridade no Mezzogiorno. A emperatriz Agnes visitou Monte Gargano como peregrina e volveu vía Benevento, onde lle permitiron a entrada, non así ao seu home. O imperator rexeitado puxo inmediatamente cerco á cidade e o papa Clemente II excomungou a Landulfo e Pandulfo e aos cidadáns. Co tempo levantouse o cerco, con todo, a falta de respecto amosada á familia imperial e á igrexa xunto co declive do principado fixo que o irmán de Pandulfo, Daufer, fuxise da cidade e buscase refuxio onda Guaimaro IV de Salerno.
Despois da Batalla de Civitate, na que meteron ao papa preso en Benevento, a cidade invitou a Pandulfo e Landulfo a que volvese (nalgún momento entre xuño de 1053 e marzo de 1054). Pandulfo volveu e gobernou como vasalo do Papa. En 1056, supervisou a asociación do seu neto Pandulfo IV. En 1059, abdicou no mosteiro de S. Sofia, a fundación familiar e mausoleo da casa reinante en Benevento. Alí morreu un ano máis tarde.
Os Castros, A Coruña
miniatura|Situación dos Castros no concello da Coruña. Os Castros é un barrio pertencente ao concello da Coruña, do que entrou a formar parte en 1912 coa absorción por parte deste do concello de Oza.
Historia
Os Castros era tradicionalmente de orixes rurais e mariñeiras, mais foi aumentando de xeito descontrolado a súa superficie urbanizada, o que fixo que boa parte do seu patrimonio natural e arquitectónico fose desaparecendo. Coa construción do tranvía a Sada a comezos do século XX ao longo de Oza (entón a única estrada de acceso á cidade polo sueste) o barrio foise espallando cara á estación do Norte polo oeste e cara ás Xubias polo leste. Froito do feito de gozar de infraestruturas ferroviarias e mais instalacións portuarias no barrio asentáronse nel algunhas industrias conserveiras e ligadas ao mar. miniatura|dereita|450px|Panorámica da ría e o sur do barrio desde Eirís.
Trala primeira metade do século XX pasaría ser un dos barrios coruñeses máis castigados, primeiramente polo "desarrollismo" franquista, e logo pola burbulla inmobiliaria comezada na década de 1990. En 1965 derrubouse o castelo de San Diego para ampliar as instalacións portuarias. Ditas obras de ampliación implicaron tamén a canalización e soterramento a xeito de sumidoiro do río Monelos.
Na década de 1970 trasladáronse os varadoiros existentes na Dársena da Mariña sobre a praia de Oza ou do Lazareto, ficando esta reducida a uns escasos metros nas proximidade da capela do Sanatorio (entón en estado de abandono). A finais desa década ademais o leste e sur do barrio ficaron limitados polo oleoduto construído para comunicar as instalacións petrolíferas do porto coa refinería. Durante todo este tempo as casas e predios tradicionais foron derrubados para dar paso a construcións que nos máis dos casos superaban os dez andares. Esta densidade construtiva non foi compensada co alargamento de vías, que agás algunha excepción, non contaban con árbores.
En 1988 a sucursal do Banco Pastor da avenida chamada entón do Xeneral Sanjurjo sufriu un atentado terrorista que causou importantes danos materiais, tanto na propia oficina coma nos predios veciños, consecuencia da onda expansiva.
Na década de 1990 comeza no barrio o abandono e derrubamento de vellos predios con típicas galerías de madeira e cristal, de finais do século XIX e comezos do XX e mais doutros de estilo racionalista para ergueren novas construción que, no básico seguían os criterios do "desarrollismo" franquista, moitos deles sen garaxe, co conseguinte problema para o tráfico interno. Neses anos, cando unha boa parte do barrio reclamaba a recuperación da antiga praia, procedeuse á enchedura de parte da enseada (ocupada parcialmente xa polos varadoiros) para a construción da dársena pesqueira de Oza, onde se debería trasladar boa parte da frota que até entón amarraba na dársena da Mariña para dar paso a embarcacións deportivas e de recreo. Parte da dársena de Oza acabou por se converter nun cemiterio de barcos cos conseguintes problemas medioambientais. Como contrapartida, a Autoridade Portuaria decidiu construír unha praia artificial con area natural procedente do dragado da ría de Ares no pequeno tramo litoral que ficaba virxe entre a nova dársena e os estaleiros Valiña. En 1999, coa construción do Parque de San Diego desapareceu a aldea de San Diego, incluíndo a súa fonte e o seu lavadoiro.
A comezos do século XXI, o recuncho de area testemuña da praia orixinal de Oza, que aínda ficaba ao ar, foi sepultado baixo unha balsa de lama tóxica procedente da dragaxe do porto coruñés. Sobre dita balsa, impermeabilizada para evitar futuros verquidos, construíuse unha nave para dar servizo ás embarcacións do porto deportivo do Puntal. Foi nesa época cando comezaron as mobilizacións veciñais en protesta contra as descargas de carbón nos peiraos coruñeses, destinadas principalmente a abastecer as centrais térmicas de Meirama e Compostilla, preto de Ponferrada.
A comezos da década de 2010 as organizacións veciñais comezan a se mobilizar para evitar o derrubamento e conseguinte desaparición do último predio modernista do barrio, na avenida de Oza. Por eses mesmos anos a Autoridade Portuaria, nun proceso de reordenación de viais na dársena de Oza, procede ao derrubamento dos predios que no seu momento foran destinados para acubillar a xente que desembarcaba na Coruña e debía ser posta en corentena; estes predios foran construídos con pedra de cantaría e contaban con máis dun século de antigüidade e formaran á súa vez, parte do complexo do Lazareto de Oza.
Servizos públicos
Os servizos educativos son servidos pola Escola Municipal Infantil Carricanta, os colexios públicos Sal Lence e Anxo da Garda, e o IES Monte das Moas. Adicionalmente, conta desde finais da década de 1990 cun campus universitario da Universidade da Coruña no antigo sanatorio antituberculoso de Oza (abandonado até entón), especializado en ciencias da saúde.
A atención sanitaria primaria préstase na Casa do Mar (que tamén conta cun PAC) e o centro de saúde de Monte das Moas (desde mediados da década de 1990, con anterioridade, os seus veciños debíanse desprazar até o Barrio das Flores).
As bibliotecas públicas máis próximas son as municipais do Fórum Metropolitano e o centro cívico do Castrillón.
A Compañía de Tranvías da Coruña presta os seus servizos coas liñas 1, 2, 2A, 12, 12A, 14, 17 e 22. Existe tamén unha parada de taxis no comezo da avenida da Pasaxe, no cruzamento coa avenida da Concoria. Nese mesmo punto, existe unha parada dos servizos metropolitanos de autobuses, fornecidos por Autos Calpita - ASC e Arriva.
Tradicións e sociedade
O principal centro de culto relixioso é a parroquia católica da Virxe do Carme (na avenida da Pasaxe), motivo polo cal se celebran as festas súas patronais en xullo e que culminan co lanzamento dun globo de papel ao estilo do de Betanzos. Tamén é numerosa e importante a comunidade xitana, que conta cun templo cristián evanxélico na rúa Monte das Moas.
Larry Perkins
miniatura|Cartel anunciando [[Cowangie, Victoria|Cowangie como a "Cidade natal de Larry Perkins"]] miniatura|right|O [[Bathurst 1000 de 1984 gañador do Holden Commodore]]
Larry Clifton Perkins (nado o 18 de marzo de 1950 en Murrayville, Victoria) é un expiloto de carreiras e propietario dun equipo de Supercar V8 de Australia.
Biografía
Creceu nunha granxa en Cowangie na rexión de Mallee, Larry, era o fillo do piloto de carreiras Eddie Perkins que gañara en 1956 o RedeX Round Australia Trial, desenvolveu un amor polos coches desde unha idade temperá e gustáballe xogar coa maquinaria agrícola. En 1970 foi recrutado como mecánico/condutor por for Harry Firth para o equipo Holden Dealer Team, e aínda que non disputou moitas carreiras co equipo, competiu en Rallycross xunto ao piloto de equipo Peter Brock, tamén implicouse co desenvolvemento do proxecto Holden LJ Torana GTR XU-1 V8 a mediados de 1972.