cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Distrito Los Remedios
Está situado no sueste do municipio. Limita ao leste cos distritos Sur e Bellavista-La Palmera; ao norte cos distritos Casco Antiguo e Triana; ao oeste, cos municipios de San Juan de Aznalfarache e Gelves; e ao sur, co municipio de Dos Hermanas.
Coripe
Historia
Estes viadutos presentan unha estrutura con carácter soamente funcional, pero hai que destacar os fortes alicerces que os sosteñen e a excelente calidade dos seus materiais. Para a construción, tanto dos túneles como das pontes, fixo falta abundante man de obra, que necesariamente tivo que vir de diversos puntos de España e de Portugal dada a pouca poboación que había na contorna. Os traballos eran duros pero ben pagados e aínda que se sumaba o risco, o soldo dun obreiro era máis alto que o dun agricultor.
Moitos obreiros acabarían establecéndose no lugar e creando unha familia, polo que o crecemento urbano de Coripe aumentou notoriamente. Para o transporte dos materiais utilizáronse vagonetas e animais de tiro. A maquinaria naquela época non era moi numerosa pero dado o ritmo dos traballos e a urxencia do proxecto tratáronse varias do modelo “Marion nº 25”, deseñadas especialmente para traballos duros en terreos escarpados.
A intensidade dos traballos requiría a colaboración de moitos obreiros, capataces e axudantes que traballarían duramente durante varios anos. Coripe viviu unha época de esplendor económico en comparación a períodos anteriores. A vida rural fíxose máis factible e evolucionou considerablemente o desenvolvemento económico. Moitos obreiros tiveron a oportunidade de acollerse ao réxime do "Retiro Obreiro", creado por entón, pagando unha cota de 10 céntimos. Na "Casa Social" (hoxe unha casa particular) xestionábanse os trámites dos traballadores, que máis tarde pasaría a ser un muíño de aceite.
Pero debido ás crecentes desavinzas na política da Ditadura e a falta de apoio dos seus propios compañeiros de armas, o xeneral Miguel Primo de Rivera presentou a súa dimisión o 28 de xaneiro de 1930 ante o rei Afonso XIII. Tras de si quedaba unha España en franca decadencia, e un debilitado sistema monárquico. O posterior exilio do xeneral en Francia e máis tarde a súa morte supuxo o final da ditadura e o abandono da monarquía. Isto motivou a paralización das obras do proxecto ferroviario. Anunciábase un novo réxime político. miniatura|Viaduto da vía férrea. Durante a II República declárase esta liña de interese local e son os lugares interesados os que teñen que saldar o custo das obras ferroviarias. Máis tarde fanse rectificacións (1934) e renóvanse, aínda que non por moito tempo.
O asasinato de José Calvo Sotelo dá lugar ao adiantamento do golpe militar (18 de xullo) encabezado polo xeneral Franco, que desencadea a guerra civil española (1936-39). As diferenzas entre partidarios republicanos orixinan un sistema político que se diversifica e debilita, e será o precedente do novo réxime franquista. Ante estes feitos quedan paralizadas novamente as obras do ferrocarril.
Durante a guerra civil española o pequeno municipio sofre as consecuencias do drama. Do mesmo xeito que noutras partes, a miseria e a fame arrasan o lugar e os seus habitantes máis novos vense obrigados a participar na guerra. A decadencia dunha España sumida no máis irracional dos conflitos vaise abrindo paso a paso, dando lugar a unha represión posterior que ten como fin a implantación dunha ditadura e o sometemento da poboación.
Foron uns anos moi duros e tinguidos de sangue que nunca lograrían borrarse da memoria de España. A escaseza de alimentos xunto coa falta de traballo e o medo motivarían a moitos españois a refuxiarse noutros países.
Despois da guerra a vida rural faise moi difícil. A pobreza acentúase e só queda como solución saír do país en busca de traballo. Comeza a etapa do "emigrante" na que un gran número de persoas teñen que abandonar os seus fogares para poder subsistir. Coripe padece esta situación e vese inmerso nun novo episodio de descenso de poboación. A falta de recursos fai que se acelere o nivel de mortalidade, sobre todo infantil.
Tiveron que pasar moitos anos para que esta aldeíña lograse recuperarse a nivel económico. Os soldos eran moi baixos e as familias apenas podían paliar as súas necesidades.
Grazas á entrada do turismo na década dos anos 60 España lograría reporse no sector económico-social e comezarían obras de infraestrutura e trazados de estradas que darían emprego a gran parte da poboación. Pero sería a iniciativa hostaleira a que resolvería o problema laboral de moitos andaluces. Coripe foi un deses pobos que tivo a oportunidade de refacer a súa economía por medio da hostalaría. Moitos veciños da localidade emigraban cada verán a diversos puntos das costas españolas e Illas Baleares. Deste xeito, a maioría dos negocios e establecementos do lugar responden ao esforzo e traballo dos seus donos fóra da provincia durante moitos anos.
Actualmente, á parte da hostalaría, o campo supón tamén un medio de subsistencia aínda que en menor grao. A oliveira de montaña e o cultivo de cereais abarcan case toda a contorna. Tamén o bosque forestal é en gran medida promotor de emprego rural.
Pero hai algúns anos, daría comezo un labor que transformaría o curso habitual de Coripe dándolle un novo xiro económico e ambiental: o antigo proxecto ferroviario emerxería do esquecemento para un fin de desenvolvemento turístico rural. A nova empresa Vía Verde da Serra propón a vantaxosa ocasión de poder valorar gran parte do traxecto como unha paisaxe singular que merece a pena visitar respectando sempre as normativas do medio ambiente. Grazas ás obras realizadas para a mellora do trazado, este pode ser percorrido tanto a pé como en vehículos sen motor.
A antiga estación de ferrocarril tamén foi reformada como hotel-restaurante para que o visitante poida gozar de aloxamento e comidas. Outra antiga estación ferroviaria, máis afastada do pobo (Estación do Peñón), foi reconstruída como Observatorio Ornitolóxico para o estudo dunha gran variedade de aves e paxaros que habitan no lugar. Alí sobrevive unha especie de voitre que ata hai pouco estaba en fase de extinción (voitre leonado) e que hoxe se recupera grazas a ser esta unha zona protexida.
Estas reformas leváronse a cabo coa intención de promover, ademais do turismo rural, un desenvolvemento cultural e unha maior conciencia polo respecto da natureza. O traxecto conta cun sistema de vixilancia apropiado que se efectúa diariamente non só para a conservación da contorna, senón tamén para o benestar dos visitantes turísticos.
Situación xeográfica
miniatura|[[Viaduto sobre o río Guadalporcún xunto á estación de Coripe.]] En plena Serra de Algodonales, na confluencia do arroio Guadalporcún co río Guadalete. Atópase no límite das provincias de Sevilla e Cádiz ao sueste da provincia de Sevilla, a 77 quilómetros da capital. O termo municipal ten unha extensión de 52 km cadrados e unha altitude de 325 metros sobre o nivel do mar.
Monumentos
A igrexa de San Pedro Apóstolo de Coripe é o único templo da localidade, defínese pola súa estrutura moderna, a cal se impuxo desde o século XIX sobre a pequena capela do Sagrario.
Esta igrexa foi construída en 1859, sobre o soar doutro templo do que só se conserva a capela sacramental. Consta dunha soa nave de planta rectangular. Exteriormente presenta unha portada de estilo moi sinxelo que se sitúa aos pés da nave. A nave sostense con arcos transversais e a capela do Sagrario está cuberta por unha cúpula sobre pendentes de finais do século XVIII a cal é o único que resta da edificación anterior. A capela primitiva contén un retablo pequeno que albergaba un Sacro Corazón que, actualmente, se atopa na Casa de Irmandade da confraría do Gran Poder. O devandito retablo encerra a Virxe de Fátima desde os anos 70 en que se trasladou en romaría ao templo. A capela cóbrese cunha bóveda de canón e cúpula con lanterna abríndose con arco apuntado de estilo gótico. A única nave da igrexa ten na súa cabeceira un fornelo cunha imaxe de San Pedro que substituíu a outra antiga de composición sedente. Á beira áchase un Crucificado chamado o Cristo da Boa Morte. Tamén se atopan a Virxe das Dores e o noso Pai Xesús Nazareno.
A nave, nos seus pés, ábrese cunha arcada de tres arcos góticos oxivais recentes. Á súa dereita, o Sacro Corazón de Xesús e á súa esquerda, a nosa Señora Inmaculada.
Natureza
miniatura|Chaparro de la Vega. Parte do termo municipal de Coripe forma parte da Vía Verde da Serra de Cádiz. En concreto, a estación de Coripe.
Tamén destaca o monumento natural do Chaparro de la Vega, que foi declarado monumento natural pola Xunta de Andalucía o 23 de novembro de 2001.
Mar de Creta
O mar de Creta (Κρητικό Πέλαγος, "Kritiko Pelagos") é un mar, parte do Mar Exeo, situado na súa extremidade sur. O mar esténdese ao norte da illa de Creta, ao leste das illas de Citerea e Antikythira, ao sur das Cícladas e ao oeste das illas do Dodecaneso de Rodas, Karpathos e Kasos. O mar contiguo cara ao oeste é o Mar Xónico. Ao Noroeste está o Mar de Myrtoan, unha subdivisión do Mar Mediterráneo que se atopa entre as Cícladas e Peloponeso. Ao Leste-SE é o resto do Mar Mediterráneo, ás veces acreditado como o mar Levantino. Ao outro lado da illa de Creta, ná beira oposta comenza o mar Mar de Libia. As rutas de transbordador cara a e desde O Pireo e Heraklion, así como ás illas do Exeo e o Dodecaneso do Sur, pasan por esta área. Xusto ao longo da costa nordés de Creta, o mar alcanza unha profundidade máxima próxima aos 3.294 m. Outras fontes (mapas) mostran unha profundidade máxima de 2.591 m..
Blue Dragon (serie de anime)
Blue Dragon é un anime adaptado do videoxogo do mesmo nome, dirixido polo Yukihiro Matsushita e animado polos Estudios Pierrot.
O anime lanzouse ó ar o 7 de abril do 2007 (no Xapón) con diferentes actores de dobraxe no que o videoxogo. En Galiza, a serie de debuxos animados fixo a súa estrea na canle TVG o 17 de outubro do 2009.
Trama
A historia de Blue Dragon comeza moito tempo atrás, cando tivo lugar unha gran batalla entre a luz e a escuridade. Cada unha delas posuía gran poder, sobre todo a sombra. Con gran coraxe, os Sete Soldados da Luz derrotaron as forzas da escuridade e afastaron o seu poder para sempre. Pero agora o poder da sombra rexorde, combinando a súa forza co poder das máquinas. Blue Dragon baséase nun videoxogo co mesmo nome para Xbox 360. O protagonista desta grande historia é un mozo chamado Shu, que ten por sombra a un dragón azul, que repite os movementos que o rapaz realiza. Cheo de curiosidade por descubrir o significado deste dragón que o segue a todas partes, Shu emprende unha viaxe para atopar respostas ás súas preguntas. No camiño atoparase con outros que comparten a súa sombra particular, pero representando criaturas diferentes, como un tigre ou un morcego. Estas criaturas danlles poderes ós seus acompañantes, o cal espertará aínda máis a súa curiosidade e ganas por descubrir a orixe deste misterio.
Crevillent
Crevillent é un concello do País Valenciano situado na comarca do Baix Vinalopó, na provincia de Alacant. A súa proximidade co municipio de Elx permítelle formar parte da área metropolitana de Alacant-Elx. Crevillent ten 28.432 habitantes (INE 2008).
As súas festas de Mouros e Cristiáns, xunto coa celebración da Semana Santa, foron declaradas Festas de Interese Turístico Nacional. Crevillent tamén destacou pola súa tradicional industria alfombreira, que lle conferiu o alcume de Ciutat de la Catifa (cidade da alfombra). Ao redor do 80% da poboación son valenciano-falantes. 290px|miniatura|Igrexa de Crevillent. 290px|miniatura|Termo municipal de Crevillent.
Xeografía
Está situado entre a Serra de Crevillent e a veiga do Segura. Os seus límites son: ao norte, Asp e Fondó de les Neus; ao leste, Elx; ao oeste, Albatera; e ao sur, Catral. O seu termo municipal comparte o Parque Natural da Llacuna del Fondo.
Evolución demográfica
O estudo da poboación de Crevillent, como xeralmente en todo País Valenciano, non se puido realizar dun modo periódico e seguro máis que a partir de 1857. A poboación ata 1609 estaba composta case totalmente de mouriscos ou cristiáns novos, isto é, musulmáns convertidos ao catolicismo, os máis á forza, entre 1521 e 1526, como consecuencia da revolta das Germanías.
Segundo o censo de Lapeyre (vila de Francia dos Altos Pireneos) de 1563, tiña 208 veciños, que co coeficiente de 1 veciño igual a 4,5 persoas, resultan ao redor de 936 habitantes. En 1602 había 1.777; en 1609, 1.800 habitantes; logo da expulsión dos mouriscos (1609) só quedou unha cuarta parte da poboación, e en 1646 había 873 habitantes, segundo Henri Lapeyre. En 1739 había en Crevillent 3600 habitantes e en 1794, 8100 habitantes.
Núcleos de poboación
Os habitantes atópanse repartidos polos diferentes núcleos de poboación do termo (datos de poboación segundo INE 2007):
Sant Felip e Les Casiques son os únicos núcleos da comarca onde se fala castelán.
Economía
A industria téxtil foi a principal actividade económica de Crevillent. Esta industria xurdiu da artesanía do esparto e do xunco que proliferaba nos séculos XIX e XX. No mellor momento da industria téxtil había máis de 80 fábricas. Outros sectores que sufriron a mesma sorte son o do calzado, que substituíu á alpargata tradicional, a construción, a madeira, a metalurxia e a alimentación.
No seu campo cultivábanse alfarrobeiras, amendoeiras, cítricos, vide, figueiras, granados e hortalizas (25% de secaño, mentres que o regadío supón o 75%). Moitos destes campos están sendo urbanizados masivamente.
Lingua
Crevillent é, xunto a Guardamar del Segura (aínda que con maior viveza que nesta última), a localidade máis meridional que conserva o valenciano como lingua habitual da gran maioría dos veciños. O dialecto local conserva algúns arcaísmos medievais, aínda que en xeral cumpre coas características do valenciano do sur de Alacant como son a caída do "r" final, por exemplo pujà, baixà por "pujar" ou "baixar") ou caída do "d" intervocálico (naal por "nadal"). O valenciano de Crevillent toma moitos castelanismos, debido á súa situación histórica nunha fronteira lingüística: ao sur e ao oeste de Crevillent atópase a comarca do Baix Segura, monolingüe en castelán, e de feito na pedanía crevillentina de Sant Felip Neri fálase só en castelán dende a súa fundación por colonos murcianos; ademais, ao norte atópase a localidade de Asp, tamén historicamente monolingüe en castelán.
Tralo valenciano tamén existe unha significativa comunidade lingüística de falantes de árabe debido á forte inmigración magrebí.
Maromokotro
O Maromokotro é un monte que, cunha altura de 2.876 m.s.n.m., constitúe a maior elevación da illa de Madagascar, na África Oriental.
Xeografía
O Maramokotro érguese no mazizo de Tsaratanana, no norte da illa, que forma parte dun relevo montañoso de orixe volcánica.
San Mamede
Como topónimo, San Mamede pode referirse a:
Quintá, Dozón, Dozón
Quintá é un lugar da parroquia de Dozón, no concello pontevedrés de Dozón, na comarca do Deza. Segundo o INE, en 2008 tiña 14 habitantes (7 homes e 7 mulleres), o que supón unha diminución de 2 habitantes con respecto ao ano 2000.
Historia da penicilina
miniatura|Penicilina G.
Alexander Fleming foi o primeiro en suxerir que o mofo Penicillium debería ter unha susbtancia antibacteriana e o primeiro en illar a súa substancia activa, á que denominou penicilina, pero non foi o primeiro en aproveitarse das súas propiedades.
Nervión
O topónimo Nervión pode referirse a:
Wolverhampton
Wolverhampton é unha cidade e municipio metropolitano das Midlands do Oeste, en Inglaterra, Reino Unido, que formaba parte do condado tradicional de Staffordshire. De acordo co censo do ano 2011, o distrito gobernamental de Wolverhampton tiña 249 470 habitantes.
A poboación urbana de Wolverhampton segundo o censo de 2001 era de 251 462, e era a segunda meirande da Área Urbana das Midlands do Oeste que forma parte da terceira maior área urbana do Reino Unido. Ademais, é a doceava maior cidade de Inglaterra, sen contar Londres. A xente de Wolverhampton é coñecida co xentilicio "Wulfrunian".
First Knight
First Knight é un filme británico-estadounidense dirixido por Jerry Zucker que foi estreado en 1995. Está baseado na lenda do Rei Artur, interpretado por Sean Connery. Os outros protagonistas do filme son Richard Gere como Lancelot, Julia Ormond como Xenebra e Ben Cross como Maleagant.
Sinopse
Cando Lady Xenebra contrae matrimonio co rei Artur, faino movida por dúas razóns: o respecto e a admiración que sente por el e a necesidade de que protexa o seu reino, Leonesse. Pero, cando o destino leva a Camelot ó afouto cabaleiro Lancelot, xorde de inmediato o amor entre eles, o que sitúa a Xenebra ante un difícil dilema.
Distrito Nervión
250px|miniatura|Situación do distrito de Nervión na cidade de [[Sevilla.]]
Proba Q
En estatística, a proba Q úsase para a identificación de valores atípicos. Para aplicar unha proba Q para datos erróneos deben engadirse os datos ordenados de menor a maior e calcular Q definido como: onde R é a amplitude do intervalo (max(x)-min(x)) no que están os valores
Distrito Nervión
Nervión é un dos once distritos en que está dividida para efectos administrativos a cidade de Sevilla, capital da comunidade autónoma de Andalucía, en España.
Stridsfordon 90
miniatura|dereita|Stridsfordon 90 do exército finlandés O Stridsfordon 90 ou CV90 é un vehículo de combate de infantería sueco producido por BAE Systems Hägglunds. A produción comezou en 1993 e ata a actualidade saíron á rúa 1.000 vehículos que están en uso nos exércitos de Suecia, Finlandia, Dinamarca, Noruega, Suíza e os Países Baixos.
Distrito Nervión
Está situado na área central do municipio. Limita o sur co distrito Sur, ao leste co distrito Cerro-Amate, ao norte co distrito de San Pablo-Santa Justa e ao oeste co distrito Casco Antiguo.
Proba Q
Se Qn é maior do Qtáboa pódese desbotar o valor.
Cospeito
Poboación
A súa poboación no ano 2016 era de 4754 persoas, segundo o Padrón municipal.
Historia
En Cospeito publicáronse os periódicos Cantaclaro (1915), El Lucero (1915-1920), Canta Claro (1933) e Unión Agraria (1934)
Patrimonio
Existen no concello un gran número de sitios arqueolóxicos. Podemos destacar o da Medorra da Millara (tamén chamada Medorra do Marco) situado na Penalba, lugar da parroquia de San Martiño de Pino.
Tamén na parroquia de Pino atópase a torre de Caldaloba (fortificación medieval) e o pazo de Caldaloba (pazo do século XVII).
As Torres de Arneiro foron tres antenas de radionavegación de 112 metros de altura na actualidade derrubadas, que foron instaladas no concello polo exército alemán durante a segunda guerra mundial co fin de facilitar o posicionamento e seguimento dos submarinos (U-Boots) e dos avións no Golfo de Biscaia.
Turismo
Na parroquia de Muimenta celébrase o 1 de maio a festa da filloa de Muimenta, declarada de interese turístico pola Xunta de Galicia.
Lugares de Cospeito
Para unha lista completa de todos os lugares do concello de Cospeito vexa: Lugares de Cospeito.
George Tucker
George Tucker, nado o 20 de agosto de 1775 na illa de Saint George (Bermudas) e finado no condado de Albemarle (Virxinia), o 10 de abril de 1861, foi un político e escritor estadounidense.
Formación
Nado nunha familia de comerciantes das Bermudas, que daquela era unha colonia británica, ao pouco de nacer trasladouse á cidade de Hamilton, onde comezou a estudar na escola os primeiros anos. Ao rematar esa formación básica trasladouse de novo a Saint George, onde comezou a recibir clases particulares de filosofía e moral, dadas por un avogado, e en 1792 entrou como pasante no bufete de George Bascomb. Á morte deste, en 1795 (ano tamén da morte da súa nai) rexeita a opción de quedar el co despacho de avogados e múdase aos Estados Unidos.
Alí vivían xa dous dos seus parentes, que ocupaban posicións de prestixio na sociedade norteamericana: St. George Tucker, terratenente e profesor de dereito no William and Mary College (unha das universidades fundacionais das colonias americanas) e Thomas Tudor Tucker, médico e congresista por Carolina do Sur. Tucker consegue financiamento de St. George Tucker e comeza a estudar dereito na súa universidade, en Williamsburg, onde durante os anos seguintes se dedicou sobre todo á vida social. Licenciouse en 1796, e ao ano seguinte casou con Mary Byrd Farley, unha rica herdeira con numerosas propiedades.
Débedas e carreira política
Decidido a vivir das rendas da muller, foi nesa época cando coñece a Thomas Jefferson, daquela presidente dos Estados Unidos. Pero en 1799 falece a súa muller, e as súas perspectivas escurecen. Os preitos coas cuñadas non lle permitían aproveitar economicamente as terras que a muller lle deixara en herdo na Illa Antiga e nos estados de Carolina do Norte e Virxinia, de maneira que en 1800 se traslada a Richmond, a capital de Virxinia, coa intención de gañar a vida como avogado. A pesar de contar con boas referencias familiares, o seu traballo como avogado resultou en fracaso, e acudiu recorrentemente a empréstitos dos seus parentes ricos. Mentres, casaba de novo en 1802 con Maria Ball Carter, que aínda que non era tan rica como a primeira muller, tiña mellores contactos nos círculos políticos, onde Tucker puxera a proa. Nove meses despois nace o seu primeiro fillo, e ao ano seguinte, en 1803 a súa primeira filla. Nese último ano ademais, realizou unha operación económica consistente en quedar co diñeiro dos premios destinados a unha lotería dunha sociedade de beneficencia local. Xulgado por esa cuestión, tivo que aboar as débedas finalmente en 1819, dezaseis anos despois.
A carestía da vida e a súa falta de ingreso levárono en 1806 a mudarse a vivir á granxa dos sogros, no condado de Frederick (Virxinia). Alí puido recuperarse financeiramente e ter dúas fillas máis. En 1808 mudáronse para o condado de Pittsylvania, pero mantendo a mesma vida de donos de plantacións, ao que se engadiu a volta á carreira da avogacía. Neses anos nacéranlle ademais os seus quinto e sexto fillos. En 1813 tenta conseguir un escano no Congreso de Virxinia, e perde, e recunca ao ano seguinte, e perde de novo. Pero en 1814 unha nova paixón esperta nel: o Port Folio, un xornal de Filadelfia, comeza a publicarlle unha serie de artigos de carácter político, e en 1815 resulta elixido para o Congreso dos Estados Unidos polo distrito de Lynchburg.
A súa carreira política en Washington levouno de novo á boa vida e ás apostas, ao que houbo que sumarlle un período de grandes estreitezas económicas da súa familia política, que tamén o afectaron a el. En 1816 mórrelle o seu fillo máis novo, con só tres anos, e en 1818 a filla máis vella, con catorce. Pero a peor nova será a morte da muller en 1823, como consecuencia dun embarazo que fora desaconsellado polos médicos. Durante os seus anos no Congreso actuou respaldando as posturas do bando jeffersoniano, e saíu reelixido por dúas veces máis para o posto. En 1824, e logo de non recibir a embaixada que desexaba, debe abandonar a carreira política, polo que acepta a oferta dun posto de profesor na Universidade de Virxinia.
A Universidade
Os anos que pasará como profesor universitario serán non só os máis produtivos dende o punto de vista literario, senón tamén económico, pois deixará atrás as súas débedas para sempre. Múdase a vivir ao campus, en Charlottesville, e despois de pedirlle de casar a varias mulleres en 1828 contrae matrimonio por terceira vez, neste caso con Louisa A. Thompson, unha viúva de Baltimore. En 1829 o seu fillo Daniel é ingresado nun psiquiátrico, onde falecerá nove anos máis tarde. Na universidade, Tucker dá inicialmente clases de filosofía moral, pero axiña lle engadirá retórica e literatura, co que completar o seu salario. Ademais, foi escollido decano en dúas ocasións, no curso 1825-26 e 1831-32.
Tucker, que comezara a súa carreira no extremo máis liberal e democrático, foi evolucionando cara a posicións moito máis conservadoras, e acabou por defender non só o voto só para propietarios de terras (el, que todas as súas leiras procedían das herdanzas das súas mulleres) e a escravitude. En 1839 realizou a súa única viaxe a Europa, e botou ao redor de tres meses fundamentalmente en Londres e tamén noutras cidades inglesas, visitando persoeiros do mundo da economía e en xeral da alta sociedade. En 1845, con setenta anos, deixou a universidade e tamén Virxinia.
Os últimos anos da súa vida botounos en Filadelfia, relacionándose cos círculos científicos do norte, incorporándose a distintas sociedades científicas, pero ao mesmo tempo viaxando todos os veráns ao sur, de onde proviñan as rendas económicas das que vivía. Con todo, os seus investimentos movéranse cara a sectores máis dinámicos, como os camiños de ferro, o transporte marítimo ou a propiedade inmobiliaria en Chicago. En 1858 enviúva por terceira vez. Tres anos máis tarde, en xaneiro de 1861, mentres está en Mobile (Alabama) vendo como cargan un barco con algodón, sóltase unha paca e vaille bater na cabeza. Como consecuencia do golpe levarano para a casa dunha das fillas, no estado de Virxinia, onde falecerá tres meses despois. Está soterrado no cemiterio da Universidade de Virxinia.
Obra
O crítico Robert C. McLean establece catro períodos na produción literaria de Tucker :
A sátira e a moral
Durante a primeira parte da súa vida, o interese literario de Tucker será sobre todo a crítica de costumes, que adoptará diversos xéneros, pero fundamentalmente dous: a poesía e as cartas, breves ensaios de tema moral, onde a miúdo debatía cuestións científicas e políticas. A culminación deste xénero satírico e epistolar será Letters from Virginia, unha obra que Tucker publicou anonimamente e onde xunta o tópico do manuscrito achado co do estranxeiro para criticar duramente os comportamentos dos habitantes de Virxinia. Destaca nesta obra sobre todo unha agre crítica á política de Thomas Jefferson, así como a algunha das súas ideas sobre a democracia ou sobre a inferioridade da raza negra, o que, tendo en conta o poder de Jefferson e a axuda que lle prestou a Tucker ao longo da súa vida, podería explicar o anonimato da obra. Con todo, se ben algúns especialistas como J. Dorfman e R. C. McLean dan por segura a autoría de Tucker, hai outros autores, como J. Bernard, que a negan.
A obra máis importante da súa carreira escríbea no ao no 1824, cando dá ao prelo The Valley of Shenandoah. É a única obra de ficción que publica directamente co seu nome, e é o seu intento máis elaborado de vivir como escritor. É unha novela costumista e sentimental que se centra na vida da familia Graysons, da Virxinia, e no seu devalar económico produto dunha mala política matrimonial e de xestión das terras.
A súa última obra de ficción publicada foi A Voyage to the Moon, unha novela onde mestura a ciencia ficción coa sátira ao estilo de Jonathan Swift. Nela mestura a viaxe de dous homes á lúa co comentario sobre diversas teorías filosóficas e económicas, que xa abordara, ou que faría no futuro, na súa obra ensaística e nos seus artigos. Tamén inclúe unha noveliña de carácter sentimental na parte final da obra. Foi a súa obra máis exitosa dende o punto de vista de público e ganancias, con máis de mil exemplares vendidos na primeira edición, e cunhas ganancias iniciais de 100 dólares.
Rebordecovo, Dozón, Dozón
Rebordecovo é un lugar da parroquia de Dozón, no concello pontevedrés de Dozón, na comarca do Deza. Segundo o INE, en 2008 tiña 15 habitantes (8 homes e 7 mulleres), o que supón unha diminución de 3 habitantes con respecto ao ano 2000.
Arco de Tito
O arco de Tito (en italiano, Arco di Tito; en latín, Arcus Titi) é un arco de triunfo situado na Vía Sacra, xusto ao sueste do Foro, en Roma. Foi construído pouco despois da morte do emperador Tito (nacido no ano 39, e emperador entre os anos 79 e 81). É unha das obras arquitectónicas fundamentais da época Flavia polas súas características arquitectónicas e escultóricas.
O arco forneceu dunha tipoloxía específica para moitos dos arcos triunfais erixidos a partir do século XVI dos que, quiziais, o que garda máis semellanza con este é o Arco de Triunfo de París, Francia.
Historia
No 81, morto xa Tito, o Senado decidiu a construción do Arco que será inaugurado baixo o mando de Domiciano (novo emperador; irmán e sucesor de Tito) para conmemorar a deificación oficial de Tito ou consecratio e a vitoria anterior de Tito xunto con Vespasiano sobre a rebelión en Xudea. Baseándose no estilo dos detalles escultóricos, existe a opinión de que foi construído polo arquitecto favorito de Domiciano, Rabirius, que tamén aparece como o director das obras do Coliseo. Porén, ao faltar documentación orixinal da época, as atribucións dos edificios romanos a partir do estilo empregados resultan pouco consistentes.
miniatura|Arco deTito como aparecía en [[1742-1744. Óleo sobre lenzo de Bernardo Bellotto.]] Tamén durante a época medieval, a familia Frangipane, engadiulle un segundo piso á bóveda converténdoo nunha torre fortificada. A comezos do século XX, igual que o Coliseo, foi restaurado –entre 1819 e 1821-, primeiro polo arquitecto Raffaele Stern e posteriormente por Giuseppe Valadier. A restauración, impulsada polo Papa Pío VII, foi bastante discutida pois fronte ao mármore grego orixinal, empregaron o travertino local. Hai autores que defenden este procedemento para evitar mesturar as partes orixinais coas restauradas e así evitar confusións ou falsificacións, mentres que outros afirman que se procedeu dese xeito por problemas económicos.
Descrición arquitectónica
miniatura|esquerda|Arco de Tito en Roma. Ao fondo, o Coliseo. O Arco de Tito, sepárase da tipoloxía típica dos arcos da época de Augusto, pois amosa unha mole moito máis compacta, afastándose da arquitectura de influencia helenística. As súas medidas son 15,4 m de alto, 13,5 m de largo e 4,75 m de fondo. O arco interior ten 8,3 metros de altura, e 5,36 de largo.
É, ademais, a primeira obra datada en Roma que presenta capiteis de orde composta. Emprega materiais diversos, fundamentalmente un núcleo de morteiro que é recuberto con placas de mármore: de travertino no zócolo da base e doutro, máis fino, do Pentélico, no resto.
O arco apóiase nun podio ou plinto sobre o que se atopa o corpo formado por unha bóveda de canón asentada sobre dous grosos piares decorados con dous pares de columnas encostadas de capitel composto e xanelas cegas no centro. Sobre o corpo atópase o entaboamento, que conta cun arquitrabe de tres bandas, un friso (que amosa o desfile triunfal das tropas romanas en Xerusalén) e unha cornixa que sostén o ático, no que aparece unha inscrición e sobre o que debía aparecer unha cuadriga de bronce conducida polo propio emperador.
Análise escultórica
O intradorso do arco está decorado con casetóns cadrados, e nas paredes internas, en cada un dos lados aparecen dous paneis que conmemoran dous momentos do triunfo de Tito, trala toma de Xerusalén, no 70, na primeira guerra xudía.
No lado esquerdo (sur), os soldados romanos portan parte dos tesouros resultado do saqueo do Templo de Xerusalén. Poden distinguirse o candelabro de sete brazos (Menorá), a mesa co pan da ofrenda e os vasos sagrados, e as trompetas de prata. Tamén están representadas figuras masculinas cunhas táboas (tabula ansata) nas que aparecerían os nomes das cidades conquistadas durante a guerra.
Na parede contraria, aparece cun forte sentido alegórico, o emperador montado nunha cuadriga que é conducida pola deusa Roma, ao mesmo tempo que a Vitoria coróao, mentres que ao redor da escena aparecen os lictores. Próximo á cuadriga aparece a representación do Pobo Romano (un mozo semiespido, cunha capa) e do Senado (un home togado).
No centro da bóveda atópase a ilustración da apoteose de Tito que mostra ao emperador deificado sobre unha enorme aguia símbolo de Xúpiter e Roma. A imaxe representa o momento no que a alma do emperador ascendía ao ceo dende a súa pira funeraria, cando se soltaba unha aguia desde as chamas e que representaba o milagre da apoteose.
Influencia arquitectónica
O arco de Tito foi modelo ou inspiración para moitos outros arcos erixidos desde o século XV, tales como:
Provincia de Choiseul
A Provincia de Choiseul é unha das nove provincias das Illas Salomón. Atópase ao sueste de Bougainville (parte de Papúa Nova Guinea), ao oeste da Illa de Santa Isabel e ao norte de Vella la Vella, Kolombangra e Nova Xeorxia. Ten unha poboación de 36.719 habitantes (2020)
Consta principalmente da illa de Choiseul (comunmente coñecida como Lauru para os nativos) cunha superficie de 3.294 km², e tamén están incluídas tres pequenas illas de ao redor: Taro (100 km²), Vaghena (243 km²) e Rob Roy (200 km²). Ten unha poboación de 20.000 habitantes. A illa de Taro, a capital da provincia, ten unha superficie de 1,5 km2.
Descubrimento e nome
Cando os nativos chegaron por primeira vez e descubriron a illa grande, chamárona Lauru. Entón, en 1568, o explorador español Álvaro de Mendaña de Neira redescubriu a illa e chamoulle San Marcos ('San Marcos'). O propio Mendaña nunca puxo o pé en Lauru. Chamouna San Marcos, porque vía a illa dende Santa Isabel o día de San Marcos.
Foi esquecida durante 200 anos ata que o explorador Francés Louis Antoine de Bougainville volveu ver a illa e chamoulle Choiseul en honor ao Ministro de Asuntos Exteriores e estadista Choiseul.
Era colonial
A provincia de Choiseul non formaba parte inicialmente do Protectorado Británico das Illas Salomón (BSIP). Do mesmo xeito que Buka, Bougainville (ambas agora forman parte da Rexión Autónoma de Bougainville de Papúa Nova Guinea), Santa Isabel e as illas Ontong, formaba parte da Illas Salomón alemás en 1884. Quince anos máis tarde, en 1899, Alemaña cedeu Choiseul, Isabel e Ontong Java aos británicos para formar parte das Illas Salomón británicas. En 1900, Charles Woodford, o Comisionado Residente das Illas Salomón navegou a Choiseul vía Isabel nun barco chamado Torch e plantou a bandeira británica en Choiseul o 23 de agosto de 1900. Proclamando Choiseul como parte das Salomón británicas. Durante a segunda guerra mundial, o noroeste de Choiseul, ao longo do corredor de Nukiki a Voza, foi ocupada en parte polas forzas militares xaponeses cuxa guarnición foi asaltada polas Forzas de marines estadounidenses en outubro e novembro de 1943. O protectorado (BSIP) creou o Consello de Choiseul en 1948. O consello estaba formado por representantes dos sete subdistritos de Choiseul. Reuníase dúas veces ao ano co Comisario de Distrito para discutir os seus asuntos.
Galería de imaxes de Eristalis tenax de Galicia
Galería de imaxes de Eristalis tenax de Galicia.
Daniel, patriarca de Romanía
Daniel, nado como Dan Ilie Ciobotea en Dobrești (Condado de Timiș, Romanía) o 22 de xullo de 1951, é o Patriarca de Romanía dende o 12 de setembro de 2007, e polo tanto cabeza da Igrexa ortodoxa romanesa.
La Ribera de Salamanca
La Ribera é unha rexión da comarca de Vitigudino, na provincia de Salamanca (Castela e León), coñecida tamén como Las Arribes (Les Arribes en leonés). Os seus límites non se corresponden cunha división administrativa, senón cunha delimitación histórico-tradicional e xeográfica.
É unha área onde se fala principalmente a lingua castelá, se ben cunha forte influencia do leonés, pois nesta zona se falaba a fala riberana, dialecto deste idioma.
L'homme armé
L'homme armé ("O home armado") é unha antiga canción francesa do Renacemento, orixinaria dos círculos musicais da corte borgoñoa. Trátase do ton máis popular utilizado como cantus firmus para o ordinario da misa: dos séculos XV e XVI sobreviven arredor de 40 composicións de diferentes compositores tituladas Missa L'homme armé.
Notación e texto
centro|600x600px|The tune "L'homme armei"
Orixe
A orixe da popularidade da canción e a importancia do "home armado" son obxecto de debate. Unhas teorías suxiren que representa a San Miguel Arcanxo. O compositor Johannes Regis (1425-1496) utiliza precisamente esa alusión na súa Dum Sacrum Mysterium / Missa L'homme Armé, baseada nesta melodía, incorporando varios textos adicionais na honra de San Miguel Arcanxo. Outros, porén, consideran que este nome representa só o nome dunha popular taberna (Maison L'Homme Armé) preto da casa de Guillaume Dufay, en Cambrai. Tamén pode representar o cabaleiro da nova cruzada contra os turcos. Hai unha ampla evidencia que indica que posuía unha importancia especial para a Orde do Vélaro de Ouro. É significativo que a primeira aparición da canción fose contemporánea á Caída de Constantinopla tomada polo Imperio turco en 1453, un acontecemento que tivo un efecto psicolóxico devastador en Europa; compositores como Guillaume Dufay crearon obras que lamentaban este acontecemento. Mesmo é posible que as tres teorías sexan certas, debido ao sentimento de inquedanza ante a necesidade de organización da defensa militar fronte aos otománs que ameazaban tamén o centro e o norte de Europa naquel momento, e a necesidade de reconquistar Constantinopla.
Unha proposta recente afirma que a orixe do tema musical é unha combinación idealizada a partir de berros na rúa e a chamada de trompeta ás armas, que puido orixinarse a finais do século XIV ou a principios do XV, debido ao maior uso da prolación, que era a medida musical máis común naquel tempo.
Geokichla gurneyi
O Geokichla gurneyi é unha especie de ave da familia dos túrdidos. Atópase no sur e o leste de África.
L'homme armé
Uso na misa latina
L'homme armé é especialmente salientable porque foi moi usado como cantus firmus polos compositores do Renacemento para a misa latina. É probable que fose máis utilizado para este propósito que calquera outra canción profana: coñécense arredor de 40 composicións. Moitos compositores do Renacemento crearon polo menos unha misa con esta melodía; as dúas obras de Josquin des Prés, a Missa L'homme armé super voces musicales, e a Missa L'homme armé sexti toni están entre as máis coñecidas. Outros compositores que escribiron máis dunha obra inspirada nesta melodía son Pierre de la Rue, Cristóbal de Morales e Giovanni Pierluigi da Palestrina. Un ciclo de seis composicións, todas anónimas aínda que probablemente do mesmo compositor, consérvase no Manuscrito Napolitano, que foi, supostamente, un agasallo a Beatriz de Aragón por parte dalgún dos músicos favoritos de Carlos o Temerario.
Geokichla gurneyi
Distribución
Atópase nos bosques húmidos de montaña, principalmente do sueste de África, aínda que existe unha poboación disxunta en Angola; ademais distribúese por Kenya, Malaui, Mozambique, o leste da República Democrática do Congo, Suráfrica, Eswatini, Tanzania, Zambia e Cimbabue.
L'homme armé
Uso na misa latina
A maioría das composicións de L'homme armé, unhas 30, proveñen do período de 1450 a 1510.
Un dos primeiros usos desta melodía foi a canción Il sera pour vous conbatu / L'homme armé, atribuída a Robert Morton, que se cre escrita probablemente en 1463, por algunhas das referencias do texto. Tamén é posible que a primeira obra composta sobre esta melodía fose unha ópera anónima para tres voces. En 1523, Pietro Aron, na súa obra teatral Thiscanello, suxire que o creador da melodía foi Antoine Busnois. Malia ser verosímil esta opción, xa que o ton é estilisticamente consistente a partir de Busnois, non hai outra fonte que poida corroborar a afirmación de Aron, dándose ademais a circunstancia de que Aron fixo esta afirmación 70 anos despois da primeira aparición da melodía. Richard Taruskin propuxo que Busnois escribiu a misa máis antiga coñecida con esta melodía, pero esta afirmación é posta en dúbida por moitos eruditos, que prefiren como candidato a Guillaume Dufay como o creador da primeira misa co tema de L'homme armé. Outros compositores cuxas versións do tema musical poden datarse desde 1450 son Gillaume Faugues, Johannes Regis e Johannes Ockeghem.
A melodía é especialmente apta para o tratamento contrapuntístico. As frases están claramente delineadas e proporciona moitas posibilidades para a construción de canons. É tamén doada de recoñecer dentro dunha estrutura contrapuntística.
Quart de Poblet
Quart de Poblet (en valenciano e oficialmente Quart de Poblet) é un concello da Comunidade Valenciana que se atopa na comarca da Horta Oest. Limita con Aldaia, Xirivella, Manises, Mislata e Paterna (da Horta de Valencia); con Xiva (Foia de Bunyol), Riba-roja de Túria (Camp de Túria) e a cidade de Valencia. 290px|miniatura|Praza da Igrexa de Quart de Poblet
Xeografía
Situado entre a Horta Sud valenciana e a chaira de Quart. A superficie do termo é completamente cha. O río Turia cruza o termo polo norte e polo oeste circula a rambla del Poyo. O clima é mediterráneo, con choivas no outono e primavera; os ventos dominantes son os do oeste e o leste.
Pódese acceder a esta localidade a través das liñas 3 e 5 de Metro Valencia.
Infraestrutura viaria e accesos
Os principais eixes de tráfico rodado situados ao oeste da área metropolitana de Valencia atravesan o termo municipal de Quart de Poblet. Así, tanto o casco urbano como os numerosos polígonos industriais están conectados por autovía con municipios circundantes e outras estradas de gran capacidade.
Ademais, diversas liñas de Metrobús conectan Quart de Poblet con Valencia e outras localidades.
Núcleos de poboación
No concello de Quart de Poblet atópanse tamén os seguintes núcleos de poboación:
Demografía
Quart de Poblet conta cunha poboación de 25.441 habitantes (INE 2008).
Un 5,5% da poboación de Quart de Poblet é da inmigración (INE 2007).
Economía
Os cultivos principais son de regadío: laranxeiras, pereiras, hortalizas, cebolas, patacas etc. En terras de secán culítivanse cereais, vide, alfarrobeiras e oliveiras.
As industrias tradicionais son téxtiles, refractarios, cerámica etc.
Emlyon Business School
miniatura|dereita|150px|Logo da escola. A Emlyon Business School é unha escola de negocios con vocación internacional, con campus propios en París, Lión, Saint-Étienne e Casablanca, así como outros asociados en Shanghai.
Descrición
Esta institución, fundada en 1872, é unha das máis antigas escolas de negocios do mundo. Imparte unha trintena de programas formativos -entre másters, MBA e formación para altos directivos- que contan coa tripla acreditación internacional de EQUIS, AACSB e AMBA. Defínese como a escola de negocios para Europa e está recoñecida como unha das mellores business school do mundo en formación de directivos, segundo revela o último ránking de escolas de negocios do Financial Times.
Día Internacional para a Eliminación da Violencia contra a Muller
miniatura|300px|Graffiti en [[Caldas de Reis]] dereita|miniatura|Placa no Carballiño cun verso de [[Carmen Blanco García.]] O Día Internacional da Eliminación da Violencia contra a Muller, aprobado pola Asemblea Xeral das Nacións Unidas na súa Resolución 50/134 o 17 de decembro de 1999, celébrase anualmente cada 25 de novembro, en memoria das irmás Mirabal. A proposta para que se celebrase nesa data realizouna a República Dominicana, co apoio de 80 países.
Historia
Na República Dominicana rexistrouse a detención, violación e asasinato das tres irmás Mirabal, Patria, Minerva e María Teresa, feitos que tiveron lugar o 25 de novembro de 1960, por orde do ditador dominicano Rafael Leónidas Trujillo.
En 1981 celebrouse en Bogotá, Colombia, o Primeiro Encontro Feminista Latinoamericano e do Caribe, onde se decidiu marcar o 25 de novembro como o "Día Internacional de Non Violencia contra as Mulleres", lembrando o asasinato das tres mulleres.
En 1993 a Asemblea Xeral das Nacións Unidas aprobou a Declaración sobre a Eliminación da Violencia contra a Muller, na que se definiu a "violencia contra a muller" como"Todo acto de violencia baseado no xénero que ten como resultado posible ou real un dano físico, sexual ou psicolóxico, incluídas as ameazas, a coerción ou a prohibición arbitraria da liberdade, xa sexa que ocorra na vida pública ou na vida privada." Na devandita Asemblea recoñeceuse que eran necesarios "unha clara declaración dos dereitos que se deben aplicar para asegurar a eliminación de toda violencia contra a muller en todas as súas formas, e un compromiso dos Estados e da comunidade internacional en xeral para eliminar a violencia contra a muller."
O 17 de decembro de 1999, a Asemblea Xeral das Nacións Unidas designou o 25 de novembro coma o Día Internacional da Eliminación da Violencia contra a Muller. A ONU invitou os gobernos, organizacións internacionais e organizacións non gobernamentais a organizar actividades dirixidas a sensibilizar o público respecto do problema neste día coma unha celebración internacional.
O Fondo de Desenvolvemento das Nacións Unidas para a Muller (United Nations Development Fund for Women, ou Unifem, en inglés) tamén observa regularmente a xornada, e ofrece suxestións para que outros a observen.
En outubro de 2006 presentouse o Estudo a fondo sobre todas as formas de violencia contra a muller, que amosa que existen obrigas concretas dos Estados para prever esta violencia, para tratar as súas causas (a desigualdade histórica e a discriminación xeneralizada), así como para investigar, enxuizar e castigar os agresores.
A campaña do Secretario Xeral ÚNETE para pór fin á violencia contra as mulleres proclamou o 25 de cada mes Día Laranxa. Entre outras actividades, nese día invítase a levar algunha peza de roupa desa cor para resaltar o chamamento a erradicar a violencia contra a muller sen reservas, equívocos ou demoras. Dende 2015 ata 2030 a campaña ÚNETE estende ese Día Laranxa a 16 días de activismo contra a violencia baseada no xénero: dende o 25 de novembro en que se conmemora o Día Internacional da Eliminación da Violencia contra a Muller, ata o 10 de decembro, Día dos Dereitos Humanos.
Beldroega
A beldroega (Portulaca oleracea) é unha planta planta anual suculenta da familia Portulacaceae, que pode acadar até 40 cm de altura; de talo erecto, follas grosas, oblongas e carnosas e flores pequenas e amarelas, da que se consomen as follas, de sabor lixeiramente picante, en ensalada. Ademais de beldroega, recibe os nomes de portulaca e verdoaga.
Otfried Preussler
Otfried Preussler é un escritor alemán para xente nova, orixinario de Bohemia participou na segunda guerra mundial e ao seu remate pasou varios anos en campos de concentración en Tartaria. Unha vez libre estableceuse en Baviera como mestre de escola. Un dos seus mellores libros é As aventuras do varudo Vania, relato de carácter mítico dun pequeno campesiño ruso que ten que pasar varias probas para acceder ó trono. En Os tolos de Vilasimplona describe os habitantes unha vila na que todos están un pouco tolos.
Beldroega
Descrición
miniatura|Beldroega en flor (arriba) e [[Portulaca grandiflora (abaixo)]]