cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Giovanni Pastrone
Traxectoria
Traballando co enxeñeiro Sciamengo en melloras técnicas, patentou o "fixitè", un procedemento para previr os posibles escorregóns da película. Creou ademais un circuíto de salas de proxección para asegurar a distribución de centos dos seus filmes. Con todo isto, Itala Films converteuse nunha das produtoras máis importantes de Europa, grazas á produción de La caduta di Troia (1911), un ambicioso peplum de trinta minutos de duración, comezando a afrontar a realización de filmes de maior alcance e duración, o que influíu en mestres internacionais como David Wark Griffith, director de Intolerance.
miniatura|esquerda|220px|Cartel para o filme Cabiria. Cabiria (1914) foi a produción máis ambiciosa de Pastrone, un filme de dúas hora que axiña foi coñecida nos Estados Unidos e admirada por Griffith. O filme foi realizado con todas as esixencias do “film d’art”, incluíndo o feito de contratar o máis coñecido escritor italiano da época, Gabriele d’Annunzio, para redactar os intertítulos.
O filme está ambientado nas guerras púnicas e o seu argumento combina tramas bélicas, catástrofes naturais e paixóns. A estrea en Turín fíxose con orquestra e coros teatrais, tentando facer un espectáculo que competise coa ópera e atraese o público burgués e aristócrata que desprezaba o cinema por consideralo un entretemento popular.
En 1919, na cima do seu éxito, abandonou a actividade cinematográfica para dedicarse á investigación médica.
Filmografía
miniatura|dereita|250px|Placa na casa natal de Pastrone
Margarita Mariscal de Gante
Margarita Mariscal de Gante y Mirón, nada en Madrid o 10 de xaneiro de 1954, é unha política e xurista española, ministra de Xustiza no primeiro goberno de José María Aznar, sendo a primeira muller que se puxo á fronte desta carteira en España.
Robert W. Paul
Traxectoria
Paul conseguiu unha concesión para facer unha exhibición do kinetoscopio en Earls Court Exhibition Centre, e o éxito levouno a pensar na posibilidade de proxectar imaxes en movemento nunha pantalla, algo que Edison nunca considerara. Pouco despois do desenvolvemento da cámara Paul e Acres disolveron a súa sociedade e convertéronse en competidores nos mercados das cámaras e os proxectores. Acres presentou o seu proxector o 14 de xaneiro de 1896 e Paul o Theatrograph o 20 de febreiro, o mesmo día da primeira proxección en Londres dos filmes dos irmáns Lumière. Tras varias demostracións perante grupos de científicos, puido realizar a súa primeira exhibición pública o 25 de marzo de 1896 no Alhambra Theatre en Leicester Square. Entre os filmes presentados incluíanse algúns debuxados por Tom Merry nos que aparecían caricaturas do emperador alemán Guillerme II e Otto von Bismarck (1895). Merry xa desenvolvera un espectáculo de debuxo rápido como parte do music-hall. O uso do Theatrograph en teatros de todo o país popularizou o cinema no Reino Unido, onde moita xente do mundo do espectáculo intentou imitar o éxito de Paul e algúns querían facer filmes de interese local.
Margarita Mariscal de Gante
Traxectoria
Mariscal de Gante naceu en 1954, filla de Jaime Mariscal de Ghent, xuíz do Tribunal de Orde Público creado na España franquista. O irmán deste xuíz, o inspector Mariscal de Gante, foi tamén coñecido por convidar a Antonio González Pacheco, alias "Billy el Niño", a participar nunha celebración nunha comisaría de Madrid.
Robert W. Paul
Traxectoria
En 1898 deseñou e construíu en Muswell Hill o primeiro estudio cinematográfico británico.
Margarita Mariscal de Gante
Traxectoria
Mariscal de Gante estudou dereito na Universidade Complutense de Madrid, e en 1980 ingresou na carreira xudicial, ocupando unha praza no xulgado de Aguilar de la Frontera (Córdoba), e posteriormente de Aranjuez. En 1986 foi nomeada maxistrada do Xulgado de Primeira Instancia de Madrid, e o 6 de novembro de 1990, converteuse na primeira muller vogal do Consello Xeral do Poder Xudicial.
Robert W. Paul
Traxectoria
Paul continuou a realizar os seus propios filmes, vendéndoos directamente ou a través das novas compañías de distribución. Como director foi moi innovador no uso de primeiros planos e na montaxe. Porén, os seus intereses de negocios desprazaron o cinema e deixou a industria en 1910. Non obstante, a súa importancia xa foi recoñecida polos seus contemporáneos.
Margarita Mariscal de Gante
Traxectoria
Nas eleccións xerais do ano 2000 foi elixida deputada ao Congreso dos Deputados pola circunscrición de Albacete. Dende abril de 2002 a xaneiro de 2004 foi vicepresidenta primeira da Mesa do Congreso. Dende o 23 de xullo de 2012 é membro do Tribunal de Contas, elixida por parte do Senado.
Gnatóstomos
Os gnatóstomos (Gnathostomi) ou gnatostomados (Gnathostomata) é o grupo dos vertebrados con mandíbulas.
O termo, do latín científico, está formado polos elementos gantho- (do grego γνάθος gnáthos, "mandíbula") e -stomata (plural de -stoma, do grego στόμα stóma, "boca"), é dicir, "os que teñen a boca con mandíbulas".
Trátase dun amplo e heteroxéneo grupo que abarca os peixes propiamente ditos, os réptiles, os anfibios, as aves e os mamíferos, comprendendo aproximadamente 60 000 especies, que representan o 99 % de todos os vertebrados vivos.
O grupo foi considerado tradicionalmente como unha superclase, dividida en tres clases de organismos que deominamos xenericamente peixes:
Algúns sistemas de clasificación usaron o termo anfirrinos (Amphirhina).
É un clado irmán dos craniados sen mandíbula, os ágnatos (Agnatha).
Novos achados fósiles suxiren que os telodontos (Thelodonti) son os parentes máis achegados aos gnatostomados.
Características
As mandíbulas pénsase que derivaron da evolución do primeiro arco branquial, que adquiriu un novo papel, modificándose para bombear auga nas branquias, abrindo e pechando a boca máis eficazmente, o chamado mecanismo da bomba bucal. A boca, entón, podería medrar e facerse máis ampla, facendo posíbel capturar grandes presas. Este mecanismo de abrir e pechar foi facéndose co tempo máis forte, o que transformou a boca nunha auténtica mordaza.
Os placodermos utilizaban placas óseas afiadas en lugar de dentes, e as máis recentes investigacións indican que as mordazas dos placodermos evolucionaron independentemente das dos outros gnatostomados.
Ademais de mandíbulas, os gnatóstomos viventes tamén teñen dentes, apéndices pares e unha canle semicircular horizontal no oído interno, xunto con caracteres anatómicos, fisiolóxicos e celulares tales como as vaíñas de mielina ao redor das neuronas, e un sistema inmune particular, que utiliza a chamada recombinación V(D)J, mecanismo de recombinación xenética polo cal se seleccionan e ensamblan ao azar segmentos de xenes que codifican proteínas específicas con papeis importantes no sistema inmunitario, que xera un amplo repertorio receptores de linfocitos T (TCR) e moléculas de inmunoglobulina (Ig) que son necesarios para o recoñemento de diversos antíxenos (bacterianos, víricos e de parasitos), así como de células disfuncionais, como son as tumorais.
Filoxenia
Os clados agrupados nos gnatostomados son os seguientes:
Subfilo Vertebrata ├─(sen rango) Gnathostomatomorpha └─Infrafilo Gnathostomata ├─Clase Placodermi - extinta └Microfilo Eugnathostomata ├─Clase Chondrichthyes (peixes cartilaxinosos) └─(sen rango) Teleostomi (Acanthodii e Osteichthyes) ├─Clase Acanthodii - extinta ├Superclase Osteichthyes (peixes óseos) ├  ├─Clase Actinopterygii ├  └─Clase Sarcopterygii └Superclase Tetrapoda ├─Clase Amphibia (anfibios) └(sen rango) Amniota (ovos amnióticos) ├─Clase Sauropsida (réptiles ou saurópsidos) ├─Clase Aves (paxaros) └─Clase Synapsida └─Clase Mammalia (mamíferos)
Luigi Villoresi
Biografía
Nado en Milán, Lombardía, e o alcume de "Gigi", era o irmán máis vello do piloto de carreiras Emilio Villoresi que co-pilotou con el en varias carreiras ao comezo das súas carreiras. Procedente dunha familia próspera, Villoresi podía permitirse o luxo de comprar un coche e comezou a competir en rallys locais á idade de vinte e dous anos cun Lancia Lambda e uns anos máis tarde adquiriu un Fiat Balilla co que el e o seu irmán Emilio competiron na Mille Miglia. En 1935, competiu na Coppa Ciano, terminando terceiro e continuou para lograr o campionato de pilotos italiano na clase de coches deportivos de 1100 cc. O ano seguinte, el e o seu irmán compraron un Maserati no que participaron privadamente en diferentes carreiras. Emilio tivo tanto éxito que foi contratado para pilotar un Alfa Romeo da Scuderia Ferrari na tempada de 1937. Desafortunadamente, Emilio morreu mentres probaba Alfa Romeo de fábrica no Autodromo Nazionale Monza.
En 1938, Luigi Villoresi converteuse en parte do equipo de Maserati, pilotando o modelo 8CTF que Maserati deseñou para competir cas dominantes Frecha de Prata alemáns. En 1939 gañou o Gran Premio de Suráfrica, pero ao inicio da segunda guerra mundial interrompeu a súa carreira deportiva. Ao finalizar a guerra, regresou ás carreiras con Maserati ata 1949 cando asinou novamente con Ferrari debutando en Fórmula 1 o 21 de maio de 1950.
Na F1
Debutou na Segunda Carreira da Historia da Fórmula 1 disputada o 21 de maio do 1950, o GP de Mónaco, que formaba parte do Campionato Mundial de de F1, dá que vai disputar só dúas carreiras.
Luigi Villoresi participou nun total de trinta e catro carreiras (8 con podios) puntuables para o Campionato Mundial de F1, repartidas ao longo de sete tempadas da F1, entre os anos e.
Tamén disputou e gañou numerosas carreiras non puntuables para o Mundial de F1.
Resultados completos na Fórmula Un
(Chave) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida.
Julio César de León
Julio César de León, tamén coñecido como Rambo, nado en Puerto Cortés o 13 de setembro de 1979, é un futbolista hondureño. Xoga de volante e o seu equipo en 2009 era o Parma FC.
Íñigo Melchor Fernández de Velasco
Íñigo Melchor de Velasco, nado en Madrid o 16 de abril de 1635 e finado o 29 de setembro de 1696, foi un aristócrata castelán, VI Duque de Frías e Condestable de Castela, que desempeñou o cargo de Gobernador e Capitán Xeneral do Reino de Galicia entre 1658 e 1661.
Traxectoria
Foi fillo primoxénito de Bernardino Fernández de Velasco y Tovar, de quen herdou os títulos nobiliarios de VII duque de Frías, IV marqués de Berlanga e IX conde de Haro e o emprego de Condestable de Castela, e da súa muller Isabel María de Guzmán y Guzmán.
Seguiu a carreira militar e participou co grado de xeneral na guerra de Cataluña baixo as ordes de Juan José de Austria, e na guerra de separación de Portugal como Capitán Xeneral de Galicia.
Entre 1668-69 desempeñou o cargo de gobernador dos Países Baixos españois, posto que deixou para regresar a España en calidade de conselleiro de estado e de guerra. En 1671 foi nomeado Presidente do Consello de Ordes, e catro anos despois do Consello Supremo de Flandres. En 1676 foi designado Mordomo maior do rei Carlos II.
Matrimonios e descendencia
Casado primeira vez con Josefa Jacinta Fernández de Córdoba y Figueroa, nada en Montilla o 19 de setembro de 1627 e finada en 1664, filla de Alonso Fernández de Córdoba e Enríquez de Ribeira, V marqués de Priego, e da súa muller e curmá Juana Enríquez de Ribeira e Téllez-Girón, sen descendencia.
Casado segunda vez con María Teresa de Benavides Dávila y Corella (c. 1640 - 1702), filla de Diego de Benavides da Cueva e Bazán, VIII conde de Santisteban do Porto, e da súa muller Antonia Dávila e Corella, VII marquesa das Navas, X condesas de Consentayna, e viúva, casada o 22 de xullo de 1660, de Luís Ramón Folch de Cardona de Aragón y Fernández de Córdova, VI duque de Segorbe etc, de quen tivo dous fillos e unha filla:
Fóra do matrimonio tivo un fillo:
Gallotia
miniatura|240px|[[Gallotia stehlini.]] Gallotia é un xénero de réptiles da orde dos escamosos, suborde dos lacertilios, infraorde dos escincomorfos, familia dos lacértidos e subfamilia dos galotiinos, da que é o seu xénero tipo.
Comprende oito especies endémicas das illas Canarias.
Aeroporto de Cardiff
O aeroporto de Cardiff (IATA: CWL, ICAO: EGFF) é o aeroporto máis concorrido do País de Gales e é propiedade do goberno galés dende marzo de 2013. O aeroporto serve principalmente ao sur do país, pero tamén a partes do centro e o oeste de Gales. No ano 2016 usaron as súas instalacións un total 1 347 483 pasaxeiros, cun incremento do 16,1% con respecto ao ano anterior. O aeroporto está situado na vila de Rhoose, a uns 20 km do centro de Cardiff.
Gallotia
Descrición
O xénero foi descrito en 1916 polo biólogo belga, nacionalizado británico, George Albert Boulenger, na súa obra "On the lizards allied to Lacerta muralis with an account of Lacerta agilis and L. parva". Transactions of the Zoological Society of London 21 (1): 1–104. (Texto completo).
Etimoloxía
O nome científico Gallotia foi unha homenxe que Boulenger lle fixo ao seu compatriota D. Gallot, naturalista afeccionado residente nas illas Canarias e que mandou en 1839 espécimes de lacértidos ao Museo Nacional de Historia Natural de Francia, en París.
Distribución e estado de conservación
Nota: Perigo baixo = azul. Perigo crítico = morado. Extinta = vermello. Introducida = gris.
Robinho
Robson de Souza, coñecido como Robinho, nado en São Vicente o 25 de xaneiro de 1984, é un futbolista brasileiro. Xoga de dianteiro ou centrocampista e o seu club actual é o AC Milan.
Verner von Heidenstam
Carl Gustaf Verner von Heidenstam, nado en Olshammar o 6 de xullo de 1859 e finado en Estocolmo o 20 de maio de 1940, foi un escritor sueco.
Traxectoria
O seu intento de ser artista levouno a estudar pintura na Academia de Estocolmo, estudos que deixou ao pouco tempo para iniciar unha extensa viaxe por Europa, África e Oriente. A súa obra Vallfart och vandringsar (Anos de peregrinación e vagabundeo, 1888), unha colección de poemas líricos que foron baseados nas súas vivencias durante o seu percorrido no Oriente, sinalou o seu comezo de disidencia co naturalismo.
O seu amor por beleza reflíctese en Hans Alienus (1892), unha novela alegórica. Dikter (Poemas, 1895) e Karolinerna (Os soldados de Carlos, 2 vols., 1897-1898), unha novela histórica, levan nas súas páxinas a mesma paixón nacionalista que na das súas demais obras.
Pola súa obra Nya Dikter, publicada en 1915, un volume de poemas líricos, fóiselle outorgado o premio Nobel de Literatura en 1916.
A Rocha, Valdoviño, Valdoviño
A Rocha é un lugar da parroquia de Valdoviño no concello coruñés de Valdoviño na comarca de Ferrol. Tiña 3 habitantes no ano 2007 segundo datos do Instituto Galego de Estatística que eran 3 mulleres, o que non supón ningún cambio con relación ao ano 2000 cando contaba cos mesmos habitantes.
151
Outros
150er
Modreiro, Padornelo, Pedrafita do Cebreiro
Modreiro é un lugar da parroquia de Padornelo no concello lucense de Pedrafita do Cebreiro, na comarca dos Ancares. Segundo o padrón municipal (INE 2013) ten 11 habitantes (5 homes e 6 mulleres).
Conde de Torrecedeira
miniatura|dereita|220px|Rúa do Conde de Torrecedeira de Vigo. Conde de Torrecedeira é un título nobiliario concedido pola raíña rexente María Cristina de Habsburgo-Lorena en Real Despacho de 3 de xaneiro de 1891 a Manuel Bárcena Franco, que foi alcalde de Vigo e fundador da Caja de Ahorros-Monte de Piedad de Vigo.
Descendencia
O primeiro conde, casado con Dolores de Andrés-García López, tivo tres fillos, pasando o título de conde ao seu primoxénito, Manuel Bárcena Andrés, cónsul de Inglaterra en Vigo e primeiro presidente do Real Club Celta, que casou con Obdulia de Castro Montenegro.
Cando morreu, o título pasou o seu primoxénito Manuel Bárcena Castro, casado con Mercedes Iñíguez Galíndez, faleceu en 1962 sen descendencia.
Obtivo carta de sucesión o seu irmán, Felipe Bárcena Castro, casado con María del Pilar Varela de Limia y Pais. Ao pasamento pasou a ser o quinto conde o primeiro fillo, Felipe Bárcena Varela de Limia, naturalista nado en Madrid en 1946 e primeiro presidente da Asociación de Amigos de los Pazos.
Escudo
O escudo de armas é o dos Bárcena. En campo de goles, seis basantes de prata dispostos dous, dous e dous. Timbrado con coroa condal.
Vivir sin permiso
Vivir sin permiso é unha serie de televisión española producida por Mediaset España en colaboración con Alea Media para Telecinco. Está rodada en Galicia e ambientada nun relato do escritor Manuel Rivas -Vivir sen permiso e outras historias de Oeste (2018) -, sobre o pasado e presente do narcotráfico na costa galega.
Sinopse
Nemesio 'Nemo' Bandeira (José Coronado) é un home que se enriqueceu no pasado con actividades ilegais pero que conseguiu branquear a súa traxectoria ata erixirse nun dos empresarios máis influentes de Galicia, a través dunha importante compañía conserveira. Cando a Nemo lle diagnostican alzheimer, tratará de ocultar a súa enfermidade para non mostrarse vulnerable mentres pon en marcha o proceso para elixir o seu sucesor, o que provoca unha hecatombe na familia. Os seus dous fillos lexítimos que nunca tiveron interese algún polos negocios, Nina (Giulia Charm) e Carlos (Àlex Monner), de súpeto tentan demostrar que cada cal é o candidato máis adecuado. O seu afillado, o brillante e implacable avogado Mario Mendoza (Álex González), é obxectivamente o máis preparado, aínda que carece de algo vital: levar o mesmo sangue que o seu padriño. Ao saber que Nemo non o contempla como herdeiro do imperio, poñerá en marcha o seu propio plan sen abandonar o seu encantador sorriso, o que o converterá no máis perigoso e desapiadado dos seus inimigos.
Localizacións
A serie será rodada integramente en Galicia e a súa costa, creando así a ficticia comarca galega de Oeste. As impoñentes paisaxes, as xentes, os costumes, a gastronomía, o mar, o clima, as cores e a singular atmosfera de Galicia son parte fundamental da historia e imprimiren carácter á atmosfera e á estética da produción. O Pazo Toxeiriña en Moraña, enclaves históricos do Salnés, A Illa de Arousa e Vilagarcía de Arousa, o porto de Vigo, Santiago de Compostela e o porto de Ribeira foron as localizacións onde se desenvolveu a rodaxe.
Repartimento
Papeis principais:
Secundarios:
Tempadas e episodios
O primeiro episodio da serie estreouse simultaneamente en 5 canles do grupo Mediaset España: Telecinco, FDF, Energy, Divinity e Be Mad logrando un share de 22,3% (3 047 000) simultáneo. As audiencias do primeiro episodio foron; Telecinco: 2 590 000 (19,0%) ; Energy: 148 000 (1,1%), FDF: 147 000 (1,1%), Divinity: 128 000 (0,9%) e BeMad: 34 000 (0,2%).
Reportaxes asociadas
Na súa emisión en Telecinco, os primeiros episodios da serie foron acompañados dunha serie de reportaxes relacionadas co narcotráfico nas rías galegas.
Vaga de incendios forestais de 2017 en Galicia
A vaga de incendios forestais de 2017 en Galicia son unha serie de incendios forestais que afectan a boa parte de Galicia en outubro de 2017, simultáneos con cadansúas vagas en Asturias e Portugal. Entre o venres 13 de outubro e a tarde do domingo rexistráronse 146 incendios, 60 deles na xornada de domingo e 28 destes iniciados de madrugada, entre a medianoite e as nove da mañá. Os lumes afectan ás catro provincias galegas e provocaron catro mortos en Galicia (44 en Portugal).
Os presidentes de Galicia, Alberto Núñez Feijóo, e de España, Mariano Rajoy, incidiron dun xeito sistemático que son intencionados, mentres que profesionais especializados como enxeñeiros, xuristas , brigadistas e servizos de emerxencias non mencionan a intencionalidade como razón principal, aducindo outras causas. Algúns autores apuntan unha estratexia dos primeiros para ocultar as causas que os segundos refiren.
Contexto
miniatura|esquerda|Vista de satélite da vaga de incendios en Galicia e Portugal o día 15 de outubro. Entre 2001 e 2014, 87.351 incendios queimaron máis de 360 000 hectáreas nesta rexión, unha superficie máis grande que Biscaia. Durante o mesmo período tiveron lugar en Galicia o 39 % dos incendios de España, 87 367 dun total de 223 818. Como explicación, a miúdo arguméntase que o despoboamento do medio rural e o consecuente descoido dos bosques, unha poboación envellecida e o uso do lume como elemento de xestión do monte, serían parte do problema. Tamén inclúe a acción dos incendiarios: o 80 % dos incendios en Galicia son intencionados, segundo datos oficiais do Ministerio de Agricultura e Pesca, Alimentación e Medio Ambiente. Algúns medios xa apuntaban que podería haber unha connivencia criminal entre empresas especializadas en extinción de incendios. miniatura|Monte do Faro ardendo, xoves 12 de outubro.
Neste contexto, durante os primeiros días do mes de outubro de 2017, varios incendios tiveron lugar dispersos pola xeografía galega. Entre o día 1 e o 13 a Consellería do Medio Rural galega informaba que se queimaron unhas 2000 hectáreas en varios incendios menores, onde destacaban tres incendios ao municipio de Lobios que afectaran ao Parque Natural do Xurés. A Xunta de Galicia non ten unha política oficial de comunicación de incendios, feito que dificulta coñecer a cifra exacta. miniatura|Monte do Faro ardendo, xoves 12 de outubro.
Venres 13 e sábado 14
Durante a mañá de venres 13 de outubro había varios incendios no territorio. Algúns deles empezaran poucos días antes. Destacaban catro incendios no municipio de Vilariño de Conso, que afectaron 530 hectáreas, ou o de Manzaneda, con 20 hectáreas arrasadas. Na provincia lucense declarouse un incendio en Folgoso do Courel, con 150 hectáreas arrasadas, e outro en Cervantes. En Silleda queimáronse unhas 150 hectáreas. miniatura|Efectos do incendio na contorna do [[parador de Baiona, a primeiras horas do luns 16.]] Nunha fin de semana con moitos ventos e altas temperaturas, os lumes estendéronse ao longo do país.
A noite do sábado 14 ao domingo 15 había 28 incendios.
Domingo 15
O día 15 xa eran 80 incendios descontrolados ao longo de todo o territorio. Ao mediodía había uns 140 incendios en varios puntos e estimábase que había unhas 1500 hectáreas queimadas. Os lumes víronse afectados polos cambios de vento repentinos, debidos aos últimos efectos do furacán Ophelia. Algúns dos municipios máis afectados foron Pazos de Borbén, As Neves, Salvaterra de Miño, Baiona e Gondomar. Dous dos incendios máis importantes son os orixinados en Ponteareas, que afectaron a máis de 1.500 hectáreas, e o de Montederramo e Vilar de Barrio, que queimaron máis de 500 hectáreas.
Doutra banda, durante a fin de semana tamén se iniciaron máis de 300 incendios na zona norte de Portugal, polo que a Xunta tamén enviou recursos para tratar de evitar que o lume entrase en territorio galego.
miniatura|Voluntarios descansando en [[Nigrán, na madrugada do domingo.]] miniatura|dereita|220px|Nube de fume sobre a cidade de Vigo (domingo 15 de outubro). As lapas chegaron a cidades como Vigo, onde os veciños de barrios como Valadares realizaron cadeas humanas con cubos de auga para tentar parar os efectos do lume. O concello habilitou tres hoteis para todos aqueles que tiveran que abandonar a súa casa. O departamento de Emerxencias declarou a situación 2 de risco real para varios núcleos poboados.
Ao mediodía a circulación foi interrompida na autovía A-52 en dirección a Vigo pola proximidade do lume. Durante o día producíronse outros cortes en vías como a N-525, a AG-57, a OU-101, a OU-0406, LU-P-1401 ou a VG-20, entre outras.
O domingo pola tarde a Xunta informou que unhas 350 brigadas, 220 motobombas, corenta pas e unha vintena de medios aéreos da propia Xunta e do Ministerio de Agricultura e Pesca, Alimentación e Medio ambiente traballaban para combater os incendios, que xa arrasaran máis de 4.000 hectáreas. Priorizaron zonas poboadas e polígonos industriais. Activouse o Protocolo de acción en casos excepcionais de contaminación atmosférica debido á gran cantidade de fume que chegaba a algunhas zonas poboadas. Ás 23:30 aínda había 17 incendios activos. A última hora de domingo declarouse un novo incendio en Fofán (A Armenteira, Meis), que se estendeu até o municipio veciño de Meaño. Os lumes estendéronse tamén por varias zonas de Asturias.
Luns 16
A Axencia Estatal de Meteoroloxía activou para o luns avisos amarelos (risco) debido aos ventos orixinados polo furacán Ophelia nas provincias da Coruña e Lugo, entre outras provincias do norte de España.
Consecuencias
miniatura|dereita|220px|Manifestación do [[16 de outubro en Vigo contra a vaga de incendios.]] O día 15 de outubro confirmouse que dúas persoas morreran en Chandebrito (Nigrán). Os bombeiros atoparon os seus corpos no interior dun vehículo queimado. Outra persoa morreu en Carballeda de Avia, e unha cuarta en Vigo En Portugal, os mortos chegaron a 44.
O domingo 15 suspendéronse as clases no Campus de Vigo e noutros 20 centros educativos da provincia de Pontevedra para o luns día 16. Nesa mesma mañá do 16 desaloxouse o CEIP de Vilariño de Conso, e o alumnado do CEIP Pena Corneira, en Carballeda de Avia, non puido asistir por incidencias no transporte escolar. O martes 17 as clases seguían suspendidas no IES Pazo da Mercé das Neves e o CPR Estudio de Nigrán.
O lume afectou ao castro de Chandebrito (Nigrán), e rodeou o mosteiro de Oseira e o castelo de Monterreal (Baiona).
O Parlamento de Galicia aprobou crear unha Comisión de Estudo sobre Política Forestal. Esta Comisión de Estudo solicitoulle a Meteogalicia un Informe sobre a incidencia do cambio climático nos incendios forestais que concluíu que as proxeccións climáticas apuntan a un aumento do risco meteorolóxico de incendios en Galicia ao longo do século XXI.
Reaccións
Os sindicatos de bombeiros pediron maior coordinación, un cambio no modelo de produción e extinción forestais e a dimisión da Conselleira de Medio Rural. O presidente da Xunta de Galicia Alberto Núñez Feijóo pediu "sensibilidade e responsabilidade".
Con todo, a súa insinuación de culpabilizar a Portugal pola falta de coordinación foi recibida con duras críticas por parte do secretario xeral do Eixo Atlántico, Xoán Vázquez Mao. Como consecuencia na política interna en Portugal, os incendios provocaron a dimisión dunha ministra e unha moción de censura contra o presidente Sousa.
Varios políticos e institucións mostraron o seu apoio, entre as que destaca a do presidente do Goberno español, Mariano Rajoy.
Mosco
Mosco pode referirse a:
Raymonde de Laroche
Elise Raymonde Deroche, coñecida como Raymonde de Laroche, nada en París o 22 de agosto de 1882 e finada en Le Crotoy o 18 de xullo de 1919, foi unha piloto francesa, primeira muller do mundo que recibiu unha licenza para pilotar aeroplanos.
Primeiros anos
Nada en París o 22 de agosto de 1882, Raymonde Deroche era a filla dun fontaneiro. De nena sentía cariño polos deportes e cando foi crecendo tamén polas motocicletas e os automóbiles. De moza converteuse en actriz e usou o nome artístico de "Raymonde de Laroche". Inspirada polas demostracións de Wilbur Wright de 1908 de voo en París e coñecendo varios aviadores, incluído o artista reconvertido en aviador Léon Delagrange, que aparentemente foi o pai do seu fillo André, de Laroche decidiu comezar a voar ela mesma.
Logros de aviación
esquerda|miniatura|Raymonde de Laroche no seu aeroplano Voisin en 1909 En outubro de 1909, de Laroche pediu ao seu amigo, o aviador e construtor de aeroplanos Charles Voisin, que lle ensinase a voar. O 22 de outubro de 1909 de Laroche acudiu á base de operacións dos irmáns Voisin en Chalons, 140 km ao leste de París. Na aeronave de Voisin podía sentar só unha persoa, polo que ela mesma manexou o avión mentres el estaba no chan e lle daba instrucións. Despois de que ela dominou a rodaxe polo campo de aviación, levantou a nave e voou 270 metros. O voo de de Laroche adoita ser citado como o primeiro dunha muller nunha nave máis pesada có aire; existen evidencias de que outras dúas mulleres, P. Van Pottelsberghe e Thérèse Peltier, voaran o ano anterior con Henri Farman e Delagrange respectivamente como pasaxeiras, mais non como pilotos.
Décadas máis tarde, o xornalista de aviación Harry Harper escribiu que ata que de Laroche fixo o seu celebrado voo no Voisin, ela só voara unha vez, por un curto salto como pasaxeira; cando tomou os controis por primeira vez, Charles Voisin prohibíralle expresamente intentar un voo; despois de rodar dúas veces polo campo, engalou, voando a "dez ou quince pés de altura" e mantivo os controis con "boa e rápida precisión".
Aínda que Gabriel Voisin escribiu, "... o meu irmán [estaba] completamente baixo o seu polgar", a historia de de Laroche como unha muller obstinada que fixo o voo tras escasa preparación e contra as ordes de Voisin case con seguridade é unha versión máis romántica do que realmente pasou. A revista Flight, unha semana despois do voo, informou: "Por algún tempo, a Baronesa estivo a tomar leccións de M. Chateau, o instrutor Voisin, en Chalons, e o venres da semana pasada puido tomar a roda por primeira vez. Esta viaxe inicial ao aire foi só unha moi breve, e foi recuperada a terra firma despois de 270 metros". Flight tamén foi responsable de outorgarlle o título de "Baroness" ("Baronesa") de Laroche, cando ela non era nobre de nacemento. Flight engadiu que o seguinte día circulou polo campo de voo dúas veces, "sendo os xiros realizados con suma facilidade. Durante o voo de aproximadamente 6 km había un forte vento con refachos, mais despois de dous xiros a Baronesa dixo que non a molestou, e que tiña a máquina completamente baixo o seu control".
O 8 de marzo de 1910, de Laroche converteuse na primeira muller da historia que recibiu unha licenza de piloto cando o Aero-Club de France lle entregou a súa licenza co número 36 da Fédération Aéronautique Internationale (Federación Internacional de Aeronáutica, F.A.I.). miniatura|Postal que indica que mostra a Raymonde de Laroche nun voo no seu biplano Voisin no espectáculo da [[Grande Semaine d'Aviation de la Champagne de Reims en 1910. En realidade, aparece un biplano Voisin descoñecido no evento de 1909, o que resulta obvio polos edificios.]] De Laroche participatou en encontros aeronáuticos en Heliopolis en Exipto, ademais de en San Petersburgo, Budapest e Rouen. Durante o espectáculo de San Petersburgo foi felicitada persoalmente polo tsar Nicolao II. Alí foi presentada de novo como "Baroness" de Laroche. A partir de aí, o título comezou a ser empregado de forma xeral.
O 25 de novembro de 1913 de Laroche gañou a Copa Femina do Aero-Club de Francia por un voo sen escalas de longa distancia de máis de 4 horas de duración.
Durante a primeira guerra mundial, como o voo era considerado demasiado perigoso para as mulleres, serviu como chofer militar, levando oficiais dende a retagarda ata a fronte baixo o fogo.
En xuño de 1919 de Laroche estableceu dúas marcas de altitude femininas, un de 4800 metros e tamén a marca de distancia con 323 km.
Falecemento
O 18 de xullo de 1919, de Laroche, enxeñeira de talento, foi ao campo de aviación de Le Crotoy como parte do seu plan para converterse na primeira muller piloto de probas. Ela estaba nunha aeronave experimental (descoñécese se ela a pilotou); na aproximación para a aterraxe, o avión caeu en picado e chocou, matando a de Laroche e o copiloto.
Legado
Hai unha estatua de de Laroche no Aeroporto de París–Le Bourget en Francia.
Entre o 6 e o 12 de marzo de 2010, para celebrar o centenario das mulleres piloto con licenza, mulleres de oito países de tres continentes empregaron vinte tipos de aeronaves para establecer un novo récord do mundo: 310 mulleres se introduciron na pilotaxe nunha semana.
A Women of Aviation Worldwide Week ten lugar anualmente durante a semana que inclúe o 8 de marzo, que marca o aniversario da licenza de pilot de Raymonde de Laroche.
Padornelo, Padornelo, Pedrafita do Cebreiro
Padornelo é un lugar da parroquia de Padornelo no concello lucense de Pedrafita do Cebreiro, na comarca dos Ancares. Segundo o padrón municipal (INE 2013) ten 14 habitantes (5 homes e 9 mulleres).
STS-88
STS-88 foi unha misión do transbordador espacial Endeavour lanzada o 4 de decembro de 1998 desde a rampla 39A do Centro de Lanzamento de Cabo Cañaveral.
IMAX
miniatura|dereita|Comparación entre negativos de 4/35 mm e 15/70 mm IMAX (acrónimo de Image MAXimum) é un formato de filme e un conxunto de xeitos de proxección creados pola compañía canadense IMAX Corporation e desenvolvido por Graeme Ferguson, Roman Kroitor, Robert Kerr, e William C. Shaw. IMAX pode filmar e exhibir imaxes de maior tamaño que os sistemas convencionais.
Historia
A arela de incrementar o impacto dun filme vén desde as primeiras décadas da historia do cinema. En 1929 Fox Film introduciu o sistema Fox Grandeur, primeiro en 70 mm que deseguido caeu no esquecemento. Na década de 1950 CinemaScope (1953) e VistaVision (1954) alargaron a imaxe seguindo a idea de múltiplos proxectores do Cinerama (1952), que porén, era difícil de instalar.
O primeiro filme con formato IMAX foi Tiger Child, amosado na Expo 70 de Osaca. A primeira instalación permanente foi o Cinesphere en Toronto, que se creo en maio de 1971.
Malde, Valdoviño, Valdoviño
Malde é un lugar da parroquia de Valdoviño no concello coruñés de Valdoviño na comarca de Ferrol. Tiña 21 habitantes no ano 2007 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 11 homes e 10 mulleres, o que non supón ningún cambio con relación ao ano 2000 cando contaba cos mesmos habitantes.
Igrexa de Hejnum
A igrexa de Hejnum (sueco: Hejnums kyrka) é unha igrexa medieval luterana en Hejnum, na illa sueca de Gotland, pertencente á diocese de Visby.
Historia
A torre románica é a parte máis antiga da igrexa de Hejnum. Orixinalmente formou parte doutra igrexa dese estilo, pero a nave e o coro foron substituídos durante mediadoss do século XIII polos presentes, de estilo gótico. Durante unha escavación realizada en 1941 atopáronse restos da igrexa orixinal. Unha inscrición rúnica sobre o portal occidental da torre pon "Botvid stenmästare", referíndose a un mestre canteiro e arquitecto de Gotland do século XIII. A igrexa permanece case inalterada dende a Idade Media. No ano 1960 foi restaurada.
Arquitectura
A igrexa está formada por unha nave, un coro máis estreito, unha sancristía e unha torre. A torre ten aperturas para as campás apoiadas por parteluces e cunha agulla octagonal. Varios relieves de pedra, un portal e partes dun friso da igrexa orixinal románica incorporáronse á fachada do presente edificio. O portal principal da igrexa está situado de xeito pouco común na cara norte, debido a que a igrexa está situada ao sur da estrada. As fiestras apuntadas, incluídas as tres delgadas fiestras do muro oriental do coro, son todas orixinais. O portal do coro ten decoración semellante á da igrexa de Hellvi e foi atribuída a un canteiro chamado Lavrans Botvidarsson. No seu interior a igrexa está decorada por dous conxuntos de frescos. Un data de ao redor do ano 1250 e o outro, do artista coñecido como Passionsmästaren, dó século XV
Igrexa de Brønshøj
A igrexa de Brønshøj (en Brønshøj Kirke) está localizada en Brønshøj, ao oeste de Copenhaguen, concello este último ao que pertence a parroquia dende 1901. É un dos máis antigos edificios, pois data de 1180, mandado construí na época do bispo Absalon en estilo románico. A torre, de estilo gótico, foi engadida arredor do 1450, mentres que a sancristía é de 1942.
Mosco de Siracusa
Mosco de Siracusa (en grego Μόσχος Móskhos), nado en Siracusa, Sicilia, no século -II, foi un poeta pastoril grego.
Traxectoria
Segundo Suídas, foi discípulo de Aristarco de Samotracia, e polo seu estilo e temática bucólica foi seguidor e imitador de Teócrito. Mosco floreceu en torno ao ano -150 (Teócrito morreu no -260). A Mosco evócao Ateneo, e Xoán Estobeo recórdao nos seus Florilexios, atribuíndolle tres curtos poemas de inspiración bucólica que se titulan igual que os de Teócrito, Idilios, Idilios. Na Antoloxía Palatina, atribúese a Mosco de Siracusa o Rogo de Amor.
Xabre
Xabre pode referirse a:
San Xoán da Cova, A Ponte Ulla, Vedra
San Xoán da Cova é un lugar da parroquia da Ponte Ulla, do concello coruñés de Vedra. En 2014 tiña 6 habitantes (4 homes e 2 mulleres).
Descrición
Neste lugar sitúase o chamado Paso da Cova, nun estreitamento do curso do río Ulla que facilitaba o seu paso. Nas inmediacións deste lugar é de onde arrancan, no lado coruñés, os contemporáneos e famosos viadutos para o ferrocarril chamados ponte de Gundián e Viaduto do Eixo.
Deste lugar arranca a rota de sendeirismo, homologada como PR-G 36, denominada Sendeiro de San Xoán da Cova.
Carballidiño, Veascós, Carballedo
Carballidiño é un lugar da parroquia de Veascós, no concello lugués de Carballedo, na comarca de Chantada. Segundo o INE en 2016 tiña 5 habitantes, 3 mulleres e 2 homes.
Toponimia
O topónimo é un diminutivo de Carballido, variante de Carballedo, que fai referencia a un lugar con moitos carballos, palabra anterior ao latín. O nome non se repite en ningún outro lugar de Galicia.
Provincia de Yamashiro
300px|miniatura|Antiga provincia de Yamashiro.
Yamashiro (山城国, やましろのくに, Yamashiro-no-kuni ou 山城, やましろ) foi unha provincia histórica do Xapón, nunha zona que hoxe forma o sur da prefectura de Quioto, historicamente na parte Kinai, actualmente na rexión de Kinki, na illa de Honshu. A antiga capital xaponesa, Kyō estaba nesta provincia, Kyō actualmente chámase Quioto.
Yamashiro limitaba coas provincias de Tanba (丹波), Settsu (摂津), Kawachi (河内), Yamato (大和), Iga (伊賀), Ōmi (近江) e Wakasa (若狭).
Lisbon Lions
Lisbon Lions é o cualificativo que recibiron os xogadores que fixeron realidade o soño de acada-la Copa de Europa para o conxunto de Celtic de Glasgow ó gañarlle na final xogada no Estadio Nacional de Lisboa o 25 de maio de 1967 por 2-1 ó Inter de Milán. Nese encontro os xogadores escoceses poñían o punto derradeiro a unha tempada na que gañaran todo o que tiveran xogado xa que ademais do cetro europeo, quedaran campións da Liga de Escocia, da Copa de Escocia, da Copa da Liga escocesa e mais da Copa de Glasgow.
Falan as crónicas dun partido no que o Celtic non parara de atacar durante os 90 minutos que durou o encontro e dunha demostración de moita vontade, ataques continuos e dun bo fútbol o amosado polos escoceses. Foi o que Helenio Herrera, que era o adestrador dos italianos, definiu en verbas de seu coma "unha vitoria para o deporte".
Integrantes
Todos estes futbolistas naceron nun radio de 30 millas (algo máis de 55 quilómetros) con respecto á casa do club, Celtic Park. Este feito supón que, aínda na actualidade, o Celtic siga a se-lo único conxunto europeo en gaña-la Copa de Europa cun equipo sen estranxeiros.
Old Firm
Old Firm é unha expresión empregada para facer referencia ós dous clubs de fútbol de máis sona de Glasgow: o Celtic e mailo Rangers. Tamén é usado para facer referencia ós seus derbis, que ó longo da tempada se prolongan a catro na competición ligueira e tamén ven frecuentemente as facianas nalgunha competición copeira coma a Copa de Escocia ou a Copa da Liga de Escocia. O emprego desta denominación provén dos afeccionados do resto de clubs da Escocia que de xeito certamente retranqueiro, quizais influenciados pola envexa de todo o que move un partido destas características, se referían así ós encontros que porían en liza a ámbolos dous equipos.
Balantidium coli
miniatura|Balantidium coli procedente dunha mostra húmida de feces. Poden verse os [[cilios que o rodean.]] Balantidium coli é unha especie de protozoo ciliado parasito que causa en humanos a enfermidade chamada balantidíase. É o único protozoo ciliado coñecido patóxeno para os humanos.
Old Firm
Máis adiante, nos primeiros anos 80, apareceu o que se deu en chamar New Firm que facía referencia ós enfrontamentos de dous equipos que daquela estaban ben de moda na Escocia por facerlle fronte ós dous clásicos de Glasgow, o Aberdeen F.C. e o Dundee United.
Balantidium coli
Morfoloxía
Balantidium coli ten dous estadios no seu desenvolvemento, un estadio de trofozoíto e outro de quiste. Os trofozoítos teñen un grande tamaño de ata 170 microns de longo (xeralmente de 30 a 150) e teñen dous núcleos, mscronñúcleo e micronúcleo. O macronúcleo é longo e con forma de salchicha, e o micronúcleo esférico e está situado moi preto e a miúdo queda tapado polo macronúcleo. A abertura da célula chamada peristoma, situada no extremo anterior puntiagudo dá paso ao citostoma ou "boca". Os quistes son menores que os trofozoítos, arredondados e cunha rexa e pesada parede constituída por unha ou dúas capas. Xeralmente só son visibles no quiste o macronúcleo e ás veces os cilios e vacúolos contráctiles. Os trofozoítos e quistes vivos son amarelados ou verdosos.
Old Firm
Hai que salientar que ata a fin da campaña 2005-2006 o Old Firm acumulaba un total de 91 títulos de Liga, 64 Copas e 37 Copas da Liga. De tal xeito que estariamos a falar dunha suma de 192 títulos oficiais a nivel nacional. E coma resultado de semellante diferenza de nivel ó longo de case que toda a historia con respecto ó resto de conxuntos escoceses, ámbolos dous equipos de Glasgow tentaron tempo atrás de maneira infrutuosa integrarse nas competicións inglesas pra medra-los seus ingresos e gañar en combatividade. De terse levado isto a bo porto, calculouse que a economía escocesa tería perdido arredor de 120 millóns de £ con todo o que iso podería supor.
Balantidium coli
Transmisión
Balantidium é o único protozoo ciliado que infecta aos humanos, causando balantidíase. A balantidíase é unha enfermidade zoonótica e os humanos adquírena pola ruta fecal-oral a partir do seu hóspede normal, que é o porco, no cal é asintomática. A inxestión de auga contaminada é o mecanismo de transmisión máis común.
Old Firm
Orixe da rivalidade
O enfrontamento entre ámbolos dous clubs non ten unha orixe sinxelamente deportiva como a que pode haber entre dous conxuntos calquera que pertencen á mesma cidade, senón que no caso do Old Firm falamos dun transfundo de carácter relixioso. A comunidade católica de Glasgow formada por escoceses desa crenza e irlandeses chegados da emigración eran do Celtic namentres o resto da poboación de Glasgow que tiña crenza protestante ou presbiteriá eran afeccionados do Rangers. Esta inimizade non só deportiva senón que tamén con carácter relixioso produciu durante diferentes etapas da historia dos clubs enfrontamentos entre afeccións nos que se chegaron a rexistrar vítimas mortais.
Balantidium coli
Patoxenia
Balantidium coli vive no cego e colon de humanos, porcos, ratas e outros mamíferos. Non se transmite facilmente dunha especie hóspede a outra, porque necesita un período de tempo para adaptarse á flora simbiótica do novo hóspede. Unha vez que se adaptou a un hóspede novo, pode converterse nun serio patóxeno, especialmente en humanos. Os trofozoítos multiplícanse e enquístanse debido á deshidratación das feces.
A infección ten lugar cando se tragan os quistes, xeralmente ao tomar auga ou alimentos contaminados. A infección por Balantidium en individuos inmuncompetentes non é imposible, pero raramente causa unha enfermidade grave no tracto gastrointestinal. Pode vivir no tracto gastrointestinal sen causar síntomas de disenteríacon con tal de que exista un balance entre o protozoo e o hóspede. A infección prodúcese con maior probabilidade en persoas malnutridas debido á baixa acidez do seu estómago ou en persoas con sistemas inmunitarios comprometidos.
Old Firm
Orixe da rivalidade
Polo tanto segue a existir unha grande rivalidade entre os dous equipos mais agora raíña cada vez máis o Fair Play e todo queda no terreo de xogo.
Balantidium coli
Patoxenia
Na enfermidade aguda, pode producirse unha diarrea explosiva cada vinte minutos, e tamén poden darse casos de perforación do colon, que poden poñer en perigo a vida.
O protozoo é sensible á tetraciclina e o metronidazol, e non se observou a aparición de resistencias.
Ciclo de vida
miniatura|esquerda|130px|Ciclo de vida de Balantidium coli.
Cando se inxire un quiste do protozoo ao consumir auga ou alimentos contaminados, este chega ao sistema dixestivo do hóspede. O quiste está en parte protexido pola súa parede do pH ácido estomacal, pero xeralmente non resiste pH menores de 5, o que explica que sobreviva máis facilmente nos estómagos de persoas malnutridas que teñen menor acidez estomacal. unha vez que o quiste chega ao intestino delgado, produce os trofozoítos. Os trofozoítos colonizan o intestino groso, onde viven no lume e aliméntanse da flora intestinal. Algúns trofozoítos invaden a parede do colon utilizando encimas proteolíticos e multiplicándose, e algúns volven ao lume. No lume os trofozoítos poden desintegrarse ou enquistarse. O enquistamento é causado pola deshidratación dos contidos intestinais e xeralmente ten lugar na porción distal do intestino groso, pero pode tamén ocorrer fóra do hóspede nas feces. Os quistes maduros libéranse ao ambiente exterior, onde poden infectar a un novo hóspede.
Epidemioloxía
A balantidíase en humanos é máis común en Filipinas, pero pode darse en todo o mundo, especialmente onde as persoas están en contacto estreito cos porcos. A doenza considérase rara e só se dá no 1% da poboación humana. Causa máis problemas nos países subdesenvolvidos, onde as augas poden estar contaminadas con feces porcinas e humanas.
Rally do Lacón de 1994
O Rally do Lacón de 1994 foi a 28ª edición de dito rally e a novena proba da tempada 1994 do Campionato de Galicia de Rally. Celebrouse o 30 de outubro de 1994 e o vencedor foi o noiés Arturo Rial, sobre un Citroën ZX.
As nosas cancións. Vol. 2
'As nosas cancións. Vol. 2' é un disco recompilatorio cos éxitos do grupo de folk galego A Quenlla, publicado en 1998.
Passau
Passau é unha cidade bávara nas ribeiras do Danubio e na fronteira con Austria. É denominada a cidade dos tres ríos porque ademais do Danubio atravésana os ríos Inn e Ilz. Segundo o censo de 2007 conta con máis de 50000 habitantes. A cidade vella (Altstadt) está bordeada polos ríos Danubio e Inn. O conxunto do termo municipal ten unha extensión de aproximadamente 70 km². Alexander von Humboldt, xeógrafo e etnógrafo alemán do século XVIII, considerábaa unha das cidades máis fermosas de Europa.