cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ciclamato
Historia
Todos os datos acerca dos efectos negativos do ciclamato obtivéronse a partir de experimentos en animais utilizando doses moitísimo maiores que as inxeridas por un consumidor habitual de bebidas baixas en calorías, polo que a extrapolación non é fácil, e de feito non existe un acordo xeral acerca da seguridade ou non do ciclamato.
Dende a súa prohibición nos Estados Unidos, a principal compañía fabricante presentou ás entidades gobernamentais varias solicitudes para que esta prohibición fose retirada, de acordo cos resultados de múltiples experimentos posteriores a súa prohibición, nos que non se demostraba que fose canceríxeno.
A elección, tendo en conta que a súa presenza se indica na etiqueta, corresponde finalmente ó consumidor. Esta substancia ten maiores riscos potenciais no caso dos nenos, ós que están destinados moitos produtos que o conteñen, xa que neles a dose por unidade de peso é maior, ó ser eles máis pequenos. Tamén sería máis cuestionable o seu consumo por mulleres embarazadas. O risco ocasionado polo consumo deste aditivo, caso de existir, é sumamente pequeno, pero existen outros edulcorantes alternativos que parecen ter menores riscos.
Villangómez
Villangómez é un concello español da provincia de Burgos (Castela e León). A súa poboación é de 255 habitantes (INE 2012).
Chairs Missing
Chairs Missing é o segundo álbum de estudio da banda inglesa de rock Wire, publicado en agosto de 1978 a través do selo Harvest Records. O disco chegou ao número 48 na lista británica de álbums.
Aínda que conta con algo do punk rock minimalista do seu álbum de estrea Pink Flag, ten unhas estruturas de cancións máis desenvolvidas (con influencias do rock progresivo, a psicodelia e o art rock dos 70), e teclados e sintetizadores traídos polo produtor Mike Thorne, ademais dunha paleta máis ampla de temas emocionais e intelectuais. O título é un termo de argot británico que fai referencia a unha persoa levemente perturbada. O sinxelo "Outdoor Miner" foi un éxito menor, chegando ao número 51 na lista británica de sinxelos.
En xullo de 2016 a publicación dixital Paste colocouno no posto 1 da súa lista dos 50 mellores álbums de postpunk.
Listaxe de cancións
* As cancións extra das reedicións de 1989 e 1994 foron eliminadas na de 2006 debido a que, segundo a banda, non honraban !a claridade conceptual das declaracións orixinais".
Condados de Romanía
miniatura|350px|Județe romaneses Romanía está dividida en 41 judeţe, ou condados, e o municipio de Bucarest (Bucureşti) - a capital.
Județ pódese traducir por xurisdición, pero é comunmente traducido como provincia ou condado (sendo realmente "comitat" a verba romanesa para isto, de "comte", "conde"). Representan as NUTS-3 do país (Nomenclaturas de Unidades Territoriais para fins Estatísticos – Nivel 3) dentro da Unión Europea e cada un deles posúe o seu goberno. A maioría dos condados reciben o seu nome polo seu río principal, mentres que outros pola súa maior cidade ou pola súa capital.
A primeira organización en județe dos principados de Valaquia e Moldavia (onde eran nomeados ținuturi) data de finais do século XIV. A maioría do tempo desde que se formou a moderna Romanía en 1859, o sistema de divisións administrativas estivo baseado no dos departamentos franceses. O sistema mudou varias veces, variando o número de condados, dos 71 județe que existían antes da segunda guerra mundial até os 39 que houbo tras 1968. O sistema actual está vixente desde 1968 con pequenos cambios, sendo o último deles de 1997.
Segundo os datos de 2006 do INE romanés, a poboación media dos 41 condados é de 479.300 habitantes por condado, sendo o condado de Iași o máis poboado (825.000) e o condado de Covasna (223.000) o menos. A superficie media por condado é de 5.809 km2, sendo o condado de Timiș (8.697 km2) o máis extenso e o condado de Ilfov (1.583 km2) o máis pequecho. O concello de Bucharest é porén o de menos extensión e o máis poboado, con 1 931 200 habitantes e 228 km2.
Marta Bobo
Debutou con quince 15 anos de idade nos campionatos mundiais de Múnic, en 1981, pero o seu maior logro deportivo foi o noveno posto acadado nos Xogos Olímpicos dos Ánxeles 1984, primeira edición en que a ximnasia rítmica foi deporte olímpico
Foi discípula de Ivanka Tchakarova e Emilia Boneva e unha vez retirada da ximnasia profesional traballou no Canadá como monitora, para máis tarde regresar a Galicia para exercer coma profesora de expresión corporal e didáctica da danza do INEF. Tamén é xuíza internacional nas competicións de ximnasia rítmica.
Etapa na selección española
miniatura|275px|Bobo (de pé, terceira á esquerda) coa selección na final da [[Copa do Mundo de Ximnasia Rítmica|Copa do Mundo de Belgrado (1983).]] esquerda|miniatura|190px|Bobo no [[Campionato Mundial de Ximnasia Rítmica|Mundial de Estrasburgo (1983).]] En 1978, a seleccionadora nacional Ivanka Tchakarova escoullena para entra na selección nacional de ximnasia rítmica de España, polo que se trasladou a Madrid. En 1979 foi campioa de España en 2.ª categoría por diante de Virginia Manzanera e Pino Díaz. Debutou coa selección aos quince anos no Campionato Mundial de Ximnasia Rítmica de 1981, celebrado en Múnic, na etapa como seleccionadora de Meglena Atanasova. Ese mesmo ano foi campioa de España por primeira vez na categoría de honor. En 1982, Emilia Boneva converteuse en seleccionadora española e pasou a ser a súa adestradora. En 1983 volveu ser campioa de España na categoría de nonor na modalidade individual. Ese ano, na final da Copa do Mundo en Belgrado, foi 8.ª no concurso xeral, 8.ª en pelota e 6.ª en cinta. Igualmente, no Campionato Mundial de Estrasburgo foi 10.ª na xeral, conseguindo entrar nas finais de aro e pelota, en que obtivo os postos 8-º e 7.º respectivamente.
En xullo de 1984, un mes antes dos Xogos Olímpicos, apareceu na prensa unha nova que dicía que Bobo padecía anorexia nerviosa, aínda que non se mencionaban as fontes. Finalmente puido competir nos Ánxeles despois de que un médico, ao que a levaron os seus pais, acreditase que en realidade non tiña esa enfermidade. En declaracións posteriores, Bobo dixo que a noticia da súa doenza era falsa e atribuíu a súa orixe á Real Federación Española de Ximnasia, que segundo ela quería substituíla por outra ximnasta. Finalmente, ela e Marta Cantón foron as representantes españolas nos Xogos Olímpicos dos Ánxeles, primeiros xogos onde houbo competición de ximnasia rítmica. A pesar de que chegou a ir en primeira posición ao finalizar o primeiro día, varios fallos no exercicio de cinta, atribuídos por Bobo e pola prensa española á forte presenza de aire acondicionado, fixeron que descendese finalmente á 9.ª praza.
En 1985 non puido competir no Campionato Mundial de Valladolid. O motivo desa ausencia foi, segundo fontes da federación, unha lesión, aínda que Bobo negou que existise. Coincidindo cun mes de vacacións despois do Mundial, decidiu viaxar ao Canadá tras ser convidada para que realizase varias exhibicións nese país. Alí reencontrouse coa adestradora Ivanka Tchakarova. Tras un mes alí volveu a España, mais varios técnicos da Federación e Emilia Boneva, mostraron a súa negativa a que continuase no equipo nacional, motivo polo que regresou ao Canadá para proseguir coa súa carreira deportiva.
Etapa no Canadá e retirada
No Canadá continuou a practicar ximnasia rítmica, chegando a competir co campionato nacional canadense. Alí estudou a licenciatura en Educación Física e Saúde en Toronto e formouse como xuíza e adestradora, chegando a preparar ximnastas do equipo nacional canadense. Volveu a España brevemente en 1986, con vinte anos, para competir como independente ni Campionato de España Individual, que se celebraba en Ourense.
Regreso a Galicia
En 1991 regresou a Galicia tralo ofrecemento para dirixir o futuro Centro de Alto Rendemento. O proxecto foi finalmente cancelado, mais en 1992 comezou a dar clases na Facultade de Ciencias do Deporte da Universidade da Coruña, polo que decidiur volver establecerse en Galicia. Tamén adestrou o Club Acordes Narón. Nunha entrevista a El País Semanal en 1993, Bobo falaba así sobre a súa retirada da ximnasia:
Bobo é profesora de expresión corporal e didáctica da danza na Universidade da Coruña e tamén exerce como xuíza internacional. En 2017 apareceu como unha das ximnastas ilustradas no libro Pinceladas de rítmica de Montse e Manel Martín.
Alitamo
O Alitamo ® é un edulcorante de tipo dipéptido ( L-aspártico D-alanina amida). Posúe unha boa estabilidade térmica e o seu poder edulcorante é 2.000 veces o da sacarosa.
O seu uso como aditivo alimentario non está autorizado na Unión Europea.
Castelán mexicano
O castelán mexicano é un conxunto de variedades da lingua castelá ou español falado en México e nalgunhas partes dos Estados Unidos e do Canadá. Tamén salienta o dialecto do castelán propio da península do Iucatán, coñecido como castelán iucateco. México posúe o maior número de falantes de castelán, chegando a superar o dobre de falantes que existe en calquera país do mundo. O castelán é falado por pouco máis do 98,5 % da poboación, na maioría dos casos como lingua materna e noutros como segunda lingua.
Étienne Bouhot
Étienne Bouhot, nado en Bard-lès-Époisses o 8 de agosto de 1780 e finado en Semur-en-Auxois o 17 de xullo de 1862, foi un pintor e profesor de arte francés.
Era o director da École de Dessin (Escola de Debuxo) en Semur-en-Auxois.
Aston Martin
Dende 1994 ata 2007, Aston Martin foi parte de Ford Motor Company, pasando a ser parte do grupo Premier Automotive Group no 2000. No 12 de marzo do 2007, foi mercada por 479 millóns de libras por unha sociedade conxunta, encabezada por David Richards, John Singers, un banqueiro de investimentos estadounidense; e dúas compañías de investimento Kuwaitíes, Investment Dar e Adeem Investment. Ford retivo 77 millóns de dólares estadounidenses (ou o 12,1%) de participacións, valorando a compañía en 925 millóns de dólares.
En decembro de 2012, o fondo de capital privado italiano Investindustrial asinou un acordo para comprar o 37´5% de Aston Martin, e investir 150 millóns de libras como un aumento de capital.
Historia
miniatura|Aston Martin 2 - Litros 2/4-Seater Sports 1937
Fundación
Aston Martin foi fundada en 1913 por Lionel Martin e Robert Bamford os dous uniron forzas como Bamford & Martin o ano anterior para vender automóbiles fabricados por Singer desde o local da rúa Callow en Londres, onde tamén vendíanse vehículos GWK e Calthorpe. Martin correu subidas en Aston Hill cerca de Aston Clinton, e a parella decidiu facer os seus propios vehículos. O primeiro coche que chamado Aston Martin foi creado por Martin montando un motor de catro cilindros Coventry-Simplex no chasis dun Isotta-Fraschini de 1908.
Adquiriron locais en Henniker Mews en Kensington e produciron o seu primeiro coche en marzo de 1915. A produción non puido iniciarse debido ao estalido da primeira guerra mundial, Martin uniuse ao Almirantado e Bamford á Royal Army Service Corps. Toda a maquinaria foi vendida á Sopwith Aviation Company.
Anos de entre guerras
Logo da guerra, a compañía foi refundada en Abingdon Road, Kensington e foi deseñado un novo coche co nome de Aston-Martin. En 1920 Bamford deixou a compañía, que revitalizouse co financiamento do Conde Louis Zborowski. En 1922, Bamford & Martin producen coches para competir no Gran Premio de Francia, que logrou establecer marcas mundiais de velocidade e resistencia en Brooklands. Foron construídos tres coches oficiais con 16 válvulas Motores twin cam para a competición e para lograr marcas: o número de chasis 1914, máis tarde desenvolveuse como o Green Pea (guísante verde), o número de chasis 1915, o Razor Blade (navalla de afeitar) logrou as marcas e o número de chasis 1916, máis tarde desenvolveuse como o Halford Especial.
Foron construídos aproximadamente 55 coches para a venda en dúas configuracións, chasis longo e chasis curto. A compañía declarouse en creba en 1924 e foi comprada por Lady Charnwood, quen puxo ao seu fillo John Benson ao mando. A compañía volveu quebrar en 1925 e a fábrica pechou en 1926, coa saída de Lionel Martin.
Máis tarde ese ano, Bill Renwick, Augusto (Bert) Bertelli e os envestidores que incluían á Señora Charnwood tomaron o control da empresa. Cambiouse o nome á Aston Martin Motors e trasladáronse á antiga fábrica de Whitehead Aircraft Limited en Feltham. Renwick & Bertelli foran en colaboradores algúns anos e desenvolveran un motor de catro cilindros e árbore de levas usando deseño da cámara de combustión patentada de Renwick, que probaran nun chasis de Enfield Allday. O único automóbil "Renwick & Bertelli " feito, era coñecido como a "caixa mecánica" e aínda sobrevive.
A parella planeara vender os seus motores aos fabricantes de automóbiles, pero logo de oír que Aston Martin xa non estaba na produción déronse conta de que podían sacar provecho da súa fama a poñer en marcha a produción dun coche completamente novo.
Entre 1926 e 1937 Bertelli era á vez director técnico e deseñador de todos os novos Aston Martins, foron coñecidos como "coches Bertelli". Entre eles, os de litro e medio "tipo T", "internacional", "Le Mans", "MKII" e o seu derivado de carreiras, o "Ulster", e o de 2 litros 15/98 e o seu derivado de carreiras, o "Model Speed". A maioría eran coches deportivos de dúas prazas abertos carrozados polo irmán de Bert Bertelli Enrico (Harry), e un pequeno número de turismos co chasis longo de catro prazas, tamén produciron convertibeis e rancheiras.
Bertelli era un piloto competente disposto pilotar os seus coches, un dos poucos propietario/fabricante/piloto. Os coches do equipo "LM" tiveron moito éxito nas carreiras nacionais e internacionais incluíndo Le Mans e a Mille Miglia.
Os problemas financeiros reapareceron en 1932. A compañía foi rescatado durante un ano por L. Prideaux Brune antes de vendelo a Sir Arthur Sutherland. En 1936, Aston Martin decidiu concentrarse nos coches de estrada, produciron só 700, ata que o pararon pola segunda guerra mundial. Durante a guerra produciron compoñentes de avións.
Era David Brown
right|miniatura|1958 Aston Martin DB Mark III
En 1947, o fabricante de tractores David Brown Limited comprou a compañía baixo a dirección do director xeral Sir David Brown o seu "salvador da posguerra". A compañía tamén adquiriu Lagonda ese ano polo seu deseño do motor 2.6 litros W. O. Bentley. Ambas empresas compartiron recursos e talleres, dando lugar ao nacemento da serie clásica dos coches "DB". En 1950, a compañía anunciou o DB2, seguido do DB2/4 en 1953, o DB2/4 MkII en 1955, o DB Mark III en 1957 e o estilo italiano 3.7 L DB4 en 1958.
Aínda que estes modelos axudaron a Aston Martin a establecer un bo pedigree de carreiras, o DB4 destacou e deu o famoso DB5 en 1963. A compañía mantívose fiel ó seu emerxente estilo " Grand Touring" co DB6 (1965-1970), e DBS (1967-1972).
Os motores de seis cilindros destes coches desde 1954 ata 1965 foron deseñados por Tadek Marek.
Resultados completos na Fórmula Un
(Chave) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida.
Dulcina
A dulcina é un edulcorante que se obtén a partir da sacarosa, azucre común, por cloración de tres grupos hidroxilo. O seu poder edulcorante é 600, (2 veces o da sacarina e 3 veces o do aspartamo ). É estable en medio ácido polo que pode empregarse en bebidas tipo cola ou zumes de cítricos. Tamén é estable á temperatura á que se cocen ou esterilizan habitualmente.
Galería de imaxes de Lourenzá
Galería de imaxes do concello de Lourenzá na provincia de Lugo.
O Painzal, San Vicente de Fervenzas, Aranga
O Painzal é un lugar da parroquia de San Vicente de Fervenzas no concello coruñés de Aranga na comarca de Betanzos. Tiña 1 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 1 era home e 0 eran  mulleres.
Espadanedo, Xunqueira de Espadanedo, Xunqueira de Espadanedo
Espadanedo é un lugar da parroquia de Xunqueira de Espadanedo no concello ourensán de Xunqueira de Espadanedo na comarca de Allariz - Maceda. Segundo o Instituto Galego de Estatística en 2010 tiña 14 habitantes (oito homes e seis mulleres).
Moncloa-Aravaca
dereita|miniatura|Localización en Madrid
Moncloa-Aravaca é un distrito da cidade española de Madrid. É neste distrito onde se encontra a residencia oficial do presidente estatal, o Palacio da Moncloa. A Cidade Universitaria de Madrid alberga o maior campus universitario europeo.
Barrios
Este distrito está dividido en sete barrios:
Ronda de Dalt
A Ronda de Dalt (Rolda de Arriba en catalán), identificada tamén como B-20, é unha autovía de circunvalación da cidade de Barcelona que transcorre entre Nus de la Trinitat e o Nus del Llobregat, percorrendo o norte da cidade condal. Xunto coa Ronda del Litoral (B-10) forma o cinto viario de alta capacidade da cidade de Barcelona. Entre as saídas 19 e 24 pertence á autoestrada C-32.
A Graña, Xunqueira de Espadanedo, Xunqueira de Espadanedo
A Graña é un lugar da parroquia de Xunqueira de Espadanedo no concello ourensán de Xunqueira de Espadanedo na comarca de Allariz - Maceda. Tiña 35 habitantes no ano 2010 segundo datos do Instituto Galego de Estatística, dos cales 16 eran homes e 19 mulleres.
A Feira, Santa María de Salceda, Salceda de Caselas
A Feira é un lugar da parroquia de Santa María de Salceda no concello pontevedrés de Salceda de Caselas na comarca de Vigo. Tiña 43 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística dos cales 19 eran homes e 24 eran mulleres.
Patrimonio
Neste lugar atópase o Pazo de Aballe
High and Dry
"High and Dry" é unha canción da banda inglesa de rock alternativo Radiohead, e foi o primeiro sinxelo do seu segundo álbum, The Bends, editado no Reino Unido o 5 de marzo de 1995. Foi un dobre cara-a xunto co tema que abría o álbum, "Planet Telex". "High and Dry" acadou o número 17 das listas despois do seu lanzamento.
A canción é considerada un dos hits pop máis accesibles de Radiohead, e foi unha das preferidas ao vivo, a pesar de que non a interpretaron durante unha década. Nunha entrevista do ano 2007 con Pitchfork Media, Thom Yorke afirmou que non lle gustaba a canción, dicindo "Non é mala... é moi mala". Tamén afirmou que foi premido para incluíla no álbum.
Lunar Strain
Lunar Strain é o álbum de estrea da banda sueca de death metal melódico In Flames, editado o 1 de abril de 1994. Neste disco encárgase das voces Mikael Stanne, o vocalista de Dark Tranquillity, que era músico de sesión para In Flames nese tempo. O álbum é coñecido polos seus elementos folk, coa inclusión de violíns e guitarras acústicas. Tres dos seus temas son versións re-gravadas de cancións da demo de 1993 da banda. No ano 1999 foi re-editado no Xapón e engadíronselle todas as cancións do álbum Subterranean, chamándoselle Lunar Strain & Subterranean.
O álbum foi remasterizado e re-editado con cancións extra en 2005 a través dos selos Regain Records e Candlelight Records USA. A reedición contaba coa mesma portada, pero cun logo da banda máis moderno, igual que o aparecido nos álbums Reroute to Remain e Come Clarity.
Villanueva de Argaño
Villanueva de Argaño é un concello español da provincia de Burgos (Castela e León). A súa poboación é de 111 habitantes (INE 2012).
Ácido quenodesoxicólico
O ácido quenodesoxicólico é un ácido biliar primario producido polo fígado durante a fabricación da bile. É un composto branco cristalino insoluble en auga pero soluble en alcohol e ácido acético, cun punto de fusión de 165-167 °C. Os sales deste ácido denomínanse quenodesoxicolatos. Os conxugados deste ácido con aminoácidos orixinan sales biliares. O ácido quenodesoxicólico é un dos dous ácidos biliares principais en humanos, xunto co ácido cólico, aínda que algúns outros mamíferos sintetizan predominantemente ácido desoxicólico. O composto ten unha estrutura esteroide con dous grupos OH nas posicións 3 e 7 e unha cadea lateral cun grupo carboxilo no extremo.
O ácido quenodesoxicólico sintetízase no fígado a partir do colesterol.
O seu nome débese a que foi illado primeiramente nos gansos e en grego χήν significa ganso, de onde vén o prefixo queno. Ademais, como se coñecía previamente o ácido cólico, e este novo ácido tiña un OH menos, chamouselle a este último "desoxi", de aí o seu nome de ácido quenodesoxicólico.
O composto conxúgase no fígado cos aminoácidos glicina e taurina antes da súa secreción, orixinando o ácido glicoquenodesoxicólico e o ácido tauroquenodesoxicólico, que forman sales biliares (ionizados) no intestino debido o seu baixo pKa. Cando estes sales son alterados polas bacterias do colon, dan lugar ao ácido biliar secundario ácido litocólico, que, por tanto, deriva do quenodesoxicólico, e que é absorbido no colon e pasa ao sangue, que o devolve por medio da circulación enterohepática ao fígado para ser reutilizado. A maioría dos sales biliares xa son absorbidos no íleo.
Aplicacións
Unha compañía de biotecnoloxía australiana desenvolveu un tratamento para a hepatite C na que o ácido quenodesoxicólico está combinado con bezafibrato, chamado Hepaconda.
O ácido quenodesoxicólico utilizouse no tratamento da xantomatose cerebrotendinosa.
En química supramolecular, as "pinzas moleculares" baseados nun armazón de ácido quenodesoxicólico son receptores da urea que poden conter anións no seu lugar de unión en orde de afinidade: H2PO4- (dihidróxeno fosfato) > Cl- > Br- > I- reflectindo as súas basicidades.
Monelina
A monelina é un edulcorante de tipo proteínico extraído do froito do Doscoreophylium camensi (baga de Nixeria), que é unha planta rubideira que se atopa en zonas forestais de África e Madagascar. O seu poder edulcorante é de 2.000, aproximadamente. O seu sabor doce prolóngase na boca até case media hora despois do seu consumo.
Temperaturas elevadas (>70 °C) e pH extremos ocasionan unha descomposición da mesma e perda do seu poder edulcorante. Co frío tamén perde actividade.
Universidade Politécnica de Valencia
A Universidade Politécnica de Valencia (UPV, en catalán: Universitat Politècnica de València) é unha universidade pública española con sede en Valencia. Ten campus tamén en Alcoi e Gandia.
Basílica de Nosa Señora do Pilar de Zaragoza
miniatura|A Basílica do Pilar xunto ao [[río Ebro.]] A Catedral-Basílica de Nosa Señora do Pilar de Zaragoza é un importante templo barroco situado na cidade de Zaragoza, en Aragón, xunto ao río Ebro.
Segundo a tradición, trátase do primeiro templo mariano da cristiandade, posto que nel se conserva e venera o piar -en realidade, unha columna de xaspe- que foi posto pola Virxe María quen, vivindo aínda en Xerusalén, se tería aparecido en carne mortal ao apóstolo Santiago o 2 de xaneiro do ano 40. Documentalmente non hai probas do consignado na tradición, cuxos pormenores datan de 1297 (nunha bula do papa Bonifacio VIII) e 1299 (nunha declaración dos Xurados de Zaragoza), onde por primeira vez se testemuña a advocación de «Santa María do Pilar», tras emprender en 1293 o bispo Hugo de Mataplana unha rehabilitación do edificio que ameazaba ruína, grazas ás doazóns propiciadas pola mencionada bula papal.
A historia documentada do templo remóntase ao século IX, cando segundo a Historia do traslado de San Vicente de Aimoino, se testemuña a existencia dunha igrexa mozárabe en Saraqusta dedicada a Santa María no mesmo lugar no que actualmente se encontra a basílica barroca. En torno a este templo articulábase unha das comunidades de cristiáns da cidade.
Arquitectonicamente, o templo articúlase en tres naves, de igual altura, cubertas con bóvedas de canón, nas que se intercalan cúpulas e bóvedas de prato, que descansan sobre robustos piares. O exterior é de ladrillo, seguindo a tradición de construción en ladrillo aragonesa, e o interior revogado en estuco. A nave central áchase dividida pola presenza do altar maior baixo a cúpula central. O altar está presidido polo gran retablo maior da Asunción, pertencente á Igrexa anterior, realizado polo escultor Damián Forment no século XVI, seguindo os modelos impostos do retablo gótico da veciña catedral zaragozana do Salvador (A Seo). Baixo as outras dúas cúpulas elípticas da nave central, dispúxose a Santa Capela da Virxe do Pilar, e o coro e órgano, que tamén procedían da igrexa gótica predecesora. Actualmente encóntranse desprazados ao tramo dos pés do templo, para dotar de maior espazo os fieis que ocupan a nave dende o altar maior.
O Pilar ostenta o rango de catedral dende a Bula de Unión de 1676, compartindo dende entón a sede do arcebispo de Zaragoza coa veciña catedral do Salvador. En 1948, o Papa Pío XII concedeulle o título de Basílica. É ademais dende 2007, un dos 12 Tesouros de España.
Gran Premio de Australia de 1997
O Gran Premio de Australia de 1997 foi unha carreira de motor de Fórmula Un celebrada o 9 de marzo de 1997 en Melbourne. Foi a primeira carreira do Campionato Mundial de Fórmula Un de. Foi o segundo Gran Premio albergado en Melbourne. A carreira de 58 voltas gañouna o piloto de McLaren David Coulthard tras comezar desde a cuarta posición. Michael Schumacher terminou segundo para Ferrari e o seu compañeiro de equipo, Mika Häkkinen, foi o terceiro.
Nicola Larini logrou os seus últimos puntos de campionato mundial nesta carreira.
Antecedentes
Entraron dous novos equipos na Fórmula Un en 1997: Stewart e Lola. Footwork recuperou o seu antigo nome de Arrows e adquiriu motores Yamaha, mentres que Ligier foron comprados por Alain Prost e cambiou o seu nome a Prost Grand Prix. Tyrrell adquiriu os motores Ford.
O maior cambio na liña de pilotos foi o despedimento sorpresa de Damon Hill por Williams que acababa de gañar o Campionato Mundial para unirse a Tom Walkinshaw no seu recentemente adquirido equipo Arrows. Na semana previa á carreira, houbo rumores de que Hill abandonara Arrows debido ao mal desempeño do coche, rumores que foron desmentidos.
Villeneuve era o favorito dos corredores de apostas na nova tempada, sinalando que ser o favorito supoñía "unha presión extra, pero é unha boa presión [para min]".
Ferrari retivo a Michael Schumacher e Eddie Irvine, Benetton mantivo a Jean Alesi e Gerhard Berger e McLaren contratou a Mika Häkkinen e David Coulthard. Jordan tivo dous novos pilotos en Giancarlo Fisichella o mozo italiano de Minardi e contratara a Ralf Schumacher o irmán de Michael nunha interesante aliñación. O novo equipo de Prost Grand Prix mantivo a Olivier Panis e asinou ao novato piloto xaponés Shinji Nakano. Sauber mantivo a Johnny Herbert e a perda de Frentzen provocou que Peter Sauber contratara ao piloto de probas de Ferrari Nicola Larini. Tyrrell retivo Mika Salo por un terceiro ano e engadiu a Jos Verstappen ao equipo Arrows. Minardi cos motores Hart V8 contrataron a Ukyo Katayama e ao prometedor piloto italiano Jarno Trulli. Este foi un gran premio para Heinz-Harald Frentzen e Olivier Panis, ambos acadaron a súa 50ª carreira e a 100ª carreira para Johnny Herbert.
O novo equipo de Stewart Grand Prix contratou a Rubens Barrichello como o seu principal piloto e a o moi prometedor piloto danés Jan Magnussen. Lola recrutou ao piloto de pago Riccardo Rosset e ao ex-piloto de probas de Benetton Vincenzo Sospiri.
Bridgestone tamén fixo a súa primeira aparición oficial na Fórmula 1 rompendo o reinado de Goodyear como único fornecedor de pneumáticos desde que comezou en 1992. Bridgestone proporcionou pneumáticos a Minardi, Arrows, Prost, Stewart e Lola.
Na previa da fin de semana, Michael Schumacher foi criticado por dicir que o circuíto "non era particularmente especial", a prensa local chamouno "prima donna mal pagada". Tamén houbo protestas na preparación da carreira, con manifestantes derramando diésel na pista a semana anterior á carreira. Unha folga tamén significou que non funcionaban os servizos públicos, Jeff Kennett, Primeiro ministro de Victoria, etiquetounos como "de mentalidade sanguenta" e que deberán "incorrer na ira da comunidade".
Práctica e cualificación
O canadense Jacques Villeneuve logrou a súa cuarta pole tras unha sorprendente volta de 1:29.369, mentres que Heinz-Harald Frentzen só puido lograr un 1:31.121 para ocupar o lugar restante na primeira liña. Só 6 pilotos conseguiron cualificar dentro dos 3 segundos do tempo de pole. A sesión viu unha bandeira vermella a pouco máis de dous minutos para o final tras unha colisión entre Gerhard Berger e Nicola Larini na recta entre as curvas 10 e 11. Isto deu lugar a que moitos dos vehículos tivesen que completar unha volta ao Sprint para lograr un tempo de volta antes de finalizar a sesión. Damon Hill tivo problemas durante a sesión, só clasificando dentro do límite do 107% debido a unha fuga de aceite que dificultoulle os tempos de volta. Ambos os dous coches Lola non lograron o límite de clasificación e foron máis de dez segundos máis lentos que Villeneuve na súa primeira e única sesión de cualificación na F1, xa que o equipo tivo que retirarse da próxima carreira debido á falta de fondos. Pedro Diniz tamén quedou fóra do tempo do 107%, pero foi autorizado a competir, tendo establecido un tempo na práctica dentro do tempo do 107%.
Ligazóns externas
Detalles da carreira:
Doela
miniatura|250px|Partes do arco "clásico", de medio punto, en pedra. A doela, en arquitectura e enxeñaría, é un elemento construtivo que conforma un arco e que pode ser de diferentes materiais, como ladrillo ou pedra. Actualmente elabóranse habitualmente en formigón, armado ou pretensado.
Características
En arquitectura clásica, a doela é unha peza, normalmente de pedra, en forma de cuña que compón o arco ou a bóveda e caracterízanse pola súa disposición radial.
A doela do centro, que pecha o arco, chámase clave. As doelas (basais) dos extremos e que reciben o peso, chámanse saimel (a primeira doela do arranque). A parte interior dunha doela chámase intradorso e o lombo que non se ve por estar dentro da construción, extradorso.
O despezamento de doelas é o xeito como están dispostas as doelas en relación co seu centro. Cando as doelas seguen os raios dun mesmo centro chámase arco radial aínda que ese centro non sempre coincida co centro do arco. É o arco visigótico. Cando as doelas se colocan horizontais ata certa altura chámase arco enxarxado. É o arco mozárabe.
Partes
Á súa vez, tamén se dá un nome a certos conxuntos de doelas:
Tamén se chaman doelas as estruturas construídas actualmente con materiais que permiten facelos dunha soa peza, con forma de arco e que, nos seus apoios, funcionan do mesmo xeito que os construídos con doelas.
Adoitan ter forma de sector circular e son partes de varios elementos que forman un anel prefabricado e utilízase na construción de túneis.
A miúdo refírense tamén con este termo aos apoios estruturais que se funden en concreto reforzado no interior de muros construídos con ladrillo estrutural.
A Feira
Unha feira é un evento social, económico e cultural. Como topónimo, A Feira pode referirse a:
Matrimonio entre persoas do mesmo sexo en Bélxica
350px|miniatura| Mapa que mostra o estado dos dereitos GLBT na Europa. {{legend|#000080|Matrimonios homosexuais}} {{legend|#0066FF|Unións civís}} {{legend|#AACCFF|Rexistro cohabitacional}} {{legend|#cccccc|Sen recoñecemento ou sen datos}} {{legend|#D40000|Matrimonio homosexual prohibido|}} O matrimonio do mesmo sexo en Bélxica comezou o 30 de xaneiro de 2003 coa promulgación da nova lei por parte do parlamento belga, converténdose no segundo país do mundo, tralos Países Baixos, en legalizar o matrimonio homosexual. Dende o 2006, a lei permite que as parellas homosexuais adopten cativos.
Orixinalmente, o goberno permitía o matrimonio de parellas homosexuais estranxeiras só se nos seus países de orixe tamén permitían estas unións. Mais, tras unha revisión da lei en outubro do 2004, permítese o matrimonio de calquera parella adulta en Bélxica se polo menos unha das dúas persoas viviu no estado durante un mínimo de tres meses.
Toys, Toys, Toys, Choke, Toys, Toys, Toys
"Toys, Toys, Toys, Choke, Toys, Toys, Toys" é unha canción da banda escocesa de rock alternativo Biffy Clyro, editada como sinxelo do seu segundo álbum, The Vertigo of Bliss, o 15 de xullo do 2002. Apareceu como dobre cara-a con "Joy.Discovery.Invention", e foi lanzado en CD e vinilo de 7". A cara-b do vinilo, "All The Way Down (Chapter 2)", apareceu orixinalmente no sinxelo independente de estrea do grupo, "iname", en 1999.
Galería de imaxes de Meira
Galería de imaxes do concello de Meira na provincia de Lugo.
Aristeidos
A dos aristeidos (Aristeidae) é unha familia de crustáceos decápodos carideos pertencente á superfamilia dos peneoideos.
Como os peneidos, son crustáceos moi apreciados na cociña e as máis famosas gambas forman parte desta familia. Aristeus antennatus, coñecida como gamba vermella ou gamba rosada, é unha das especies máis apreciadas.
Características
Teñen unha cor vermella escura, e non viven máis de dous anos. As femias son máis grandes que os machos. En xeral adoitan vivir a gran profundidade, incluso na rexión abisal. Forman grandes concentracións, o que fai que ao seu interese gastronómico se lle engade un especial interese comercial.
Taxonomía
A familia foi descrita en 1981 por James Wood-Mason, na obra: Wood-Mason, J. & Alcock, A. (1891): "Natural history notes from H.M. Indian marine survey steamer 'Investigator', Commander R.F. Hoskyn, R.N., commanding". Series II, No. 1. On the results of deep-sea dredging during the season 1890-1891. ''Ann. Mag. Nat. Hist''. VIII, Sixth series (XLVI): 268-286.
Xéneros
Esta familia comprende os seguintes xéneros:
Escualeno
O escualeno é un composto orgánico natural do grupo dos terpenos obtido orixinalmente do aceite de fígado de tiburón, de onde recibiu o seu nome (peixe escualo → escualeno); pero pode obterse tamén de fontes vexetais como o salvado de arroz, o xerme de trigo, e as olivas. Todos os organismos complexos producen escualeno, incluído o ser humano.
O escualeno é utilizado polos actuais peixes condrictios (tiburóns e raias) para conseguir flotabilidade porque é menos denso ca a auga de mar (0,8 g/cm3), xa que carecen de vexiga natatoria, presente na mayoría dos peixes óseos. Almacénano no fígado en grandes cantidades, o cal pode chegar a ocupar unha cuarta parte do corpo do animal.
O escualeno é un metabolito esencial na ruta de síntese do colesterol, vitamina D e outros esteroides. Utilízase en cosmética e como adxuvante de vacinas.
Biosíntese
A síntese do escualeno comeza coa fosforilación do mevalonato por dúas moléculas de ATP, que se transforma en mevalonato-5-pirofosfato; logo recibe un terceiro fosfato sobre o outro grupo alcohol e orixínase mevalonato-3-fosfato-5-pirofosfato.
Despois sepárase o fosfato do carbono 3 e unha molécula de dióxido de carbono por acción dunha descarboxilase. Queda unha estrutura de catro carbonos, cun enlace dobre e un grupo metilo denominado isopentenil pirofosfato (IPP). O isopentenil pirofosfato está en equilibrio co 3-3-dimetilalil pirofosfato (DMAPP), que é similar ao composto anterior pero con diferente colocación do enlace dobre.
A unión dunha molécula de IPP e outra de DMAAP orixina unha cadea de oito carbonos con dous grupos metilo, dous enlaces dobres e un radical pirofosfato chamada xeranil pirofosfato (GPP). Isto lévase a cabo pola acción dunha transferase, liberándose un pirofosfato. Pola acción da transferase, engádese outra unidade de isopentenil pirofosfato, formando farnesil pirofosfato, que presenta unha cadena de 12 carbonos con tres grupos metilo, tres enlaces dobres e un pirofosfato nun dos seus extremos.
A sintetase do escualeno fai que dúas moléculas de farnesil pirofosfato perdan os grupos pirofosfato e, uníndose polos extremos onde se encontran os pirofosfatos, fórmase o escualeno. Na reacción prodúcese unha redución na que intervén o NADPH. O escualeno consta dunha cadea de 24 carbonos con seis grupos metilo e 6 enlaces dobres. Clasifícase como triterpeno. miniatura|esquerda|300px|Síntese simplificada do escualeno e [[lanosterol.]] miniatura|centro|700px|Dúas moléculas de farnesil pirofosfato orixinan o escualeno.
O escualeno é ciclado despois pola lanosterol ciclase para formar lanosterol, que é o precursor do colesterol.
Uso en produtos cosméticos
O aceite de escualeno é o lípido máis común con propiedades antioxidantes producido na pel humana. É un hidratante natural.
O escualano é unha forma saturada do escualeno na cal os dobres enlaces foron eliminados por hidroxenación. O escualano é menos susceptible de oxidación ca o escualeno. Por iso, o escualano utilízase máis en produtos cosméticos como hidratante ca o escualeno.
Os estudos toxicolóxicos determinaron que ás doses utilizadas nos produtos cosméticos tanto o escualeno coma o escualano teñen baixa toxicidade e non irritan ou sensibilizan a pel.
Uso como adxuvante en vacinas
Os adxuvantes inmunitarios son substancias que estimulan o sistema inmune e aumentan a resposta inmunitaria cando se administran conxuntamente cunha vacina. O escualeno non é de seu un adxuvante, pero utilízase en conxunción con surfactantes en certas formulacións de adxuvantes. Neste sentido utilízase o escualeno nalgúns tipos de vacinas contra a gripe e o paludismo.
Controversia
Intentouse asociar o uso de escualeno cun grupo de padecementos que presentaron algúns ex-combatentes da Guerra do Golfo, baseándose na suposición de que en 1991 se lles administrou a estes militares unha vacina contra o carbuncho que contiña escualeno.
Ademais, segundo a OMS, o uso de escualeno como coadxuvante na vacina da gripe non produce ningún efecto indesexado que se poida detectar.
Os Paraños, San Vicente de Fervenzas, Aranga
Os Paraños é un lugar da parroquia de San Vicente de Fervenzas no concello coruñés de Aranga na comarca de Betanzos. Tiña 5 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 2 eran homes e 3 eran mulleres.
Xabier Ron
Xosé Xabier Ron Fernández, nado en Lión o 16 de febreiro de 1969, é un profesor e político galego.
Traxectoria
Naceu en Francia, fillo de emigrantes, e regresou a Galiza, licenciándose en Filoloxía Románica pola USC. Dende 2016, traballa como docente de lingua francesa no IES de Ames. É especialista na lírica dos trobadores románicos, sobre todo do cancioneiro galego-portugués, dos que versou a súa tese de doutoramento defendida en 2016 e titulada "Fenomenoloxía do don na lírica románica das primeiras xeracións".
É militante do Partido Comunista de Galicia, sendo membro do Comité Central; é igualmente membro da executiva de Esquerda Unida, onde desenvolve a responsabilidade de Secretario de Movementos Sociais e coordinador comarcal en Compostela. Vencellado ás reivindicacións do movemento migratorio de Galicia é membro do Foro Galego de Inmigración desde a súa creación.
Foi elixido candidato á alcaldía por Esquerda Unida Compostela nas eleccións municipais de 2007 e 2011, e cabeza de lista pola provincia da Coruña nas eleccións xerais de 2008. Foi elixido deputado do Parlamento de Galicia nas autonómicas de 2012 por Alternativa Galega de Esquerda.
AM (álbum)
AM é o quinto disco de estudio da banda británica de indie rock Arctic Monkeys, lanzado o 6 de setembro do 2013 a través da compañía Domino Records. O álbum foi producido por James Ford e coproducido por Ross Orton nos estudios Sage & Sound Recording de Los Angeles e Rancho De La Luna en Joshua Tree, California.
Lista de cancións
Todas as cancións compostas por Alex Turner.
Manuel Lorenzo Barxa
Manuel Lorenzo Barxa, nado en Ferrol en 1878 e finado en 1959 foi un gaiteiro ferrolán, fundador do Coro Toxos e Froles.
Traxectoria profesional
Sábese da súa participación nun concorrido certame de gaiteiros no ano 1905 durante a celebracións das Festas de Amboaxe, ao que acoden entre outros o vello Rilo, gaiteiro de sona de Betanzos e gañador do primeiro premio deste certame, onde Lorenzo queda de segundo. Tamén se escoitaron nestas festas os famosos Trinta de Trives.
Poucos anos despois deste certame, en 1909, actuaba en Ferrol o primeiro Coro Galego Aires d'a Terra, e probablemente impresionou a Manuel Lorenzo, que desde aquela foi seguidor e admirador de Perfecto Feijoo, o seu fundador. O intercambio de opinións e coñecementos entre os dous gaiteiros foi moi importante.
Segundo os datos que obran no arquivo do Real Coro Toxos e Froles a entidade foi fundada polo gaiteiro Manuel Lorenzo, operario do obradoiro de forxas do Arsenal que, coa axuda de Luis Amor Soto, comeza a buscar xente que quixera vestir o traxe galego. Tras moitos esforzos o soño de Manuel Lorenzo, convértese en realidade facendo a súa presentación pública o sábado, 29 de maio de 1915, nun festival celebrado no Teatro Jofre.
Voo 11 de Air Bagan
Dous británicos, un coreano e dous estadounidenses estaban entre os pasaxeiros feridos.
Investigación
As caixas negras do avión foron enviadas á Oficina de Seguridade de Transporte Australiana para a súa análise. O Ministro de Información de Myanmar dixo que os pilotos confundiran unha estrada coa pista do aeroporto en condicións de densa brétema e aterraron o avión nun campo de arroz.
O Mato, Xunqueira de Espadanedo, Xunqueira de Espadanedo
O Mato é un lugar da parroquia de Xunqueira de Espadanedo no concello ourensán de Xunqueira de Espadanedo na comarca de Allariz - Maceda. Tiña 20 habitantes no ano 2010 segundo datos do Instituto Galego de Estatística, dos cales 7 eran homes e 13 mulleres.
Tanzania
Tanzania, oficialmente República Unida de Tanzania (en suahili: Jamhuri ya Muungano wa Tanzania), é un país da África oriental, dentro da rexión dos Grandes Lagos Africanos. Limita ao norte con Uganda e Kenya, ao leste polo océano Índico, ao sur por Mozambique, por Malaui e por Zambia e ao oeste por Burundi, por Ruanda e pola República Democrática do Congo, fronteira exclusivamente lacustre, a través do Lago Tanganica. O país inclúe tamén o arquipélago de Zanzíbar, no Índico. O Kilimanjaro, a montaña máis alta de África, está situada no nordeste de Tanzania. Segundo as Organización das Nacións Unidas, Tanzania ten unha poboación de 63,59 millóns, polo que é o país máis poboado situado totalmente ao sur do ecuador.
O país está dividido en 30 rexións administrativas: cinco na área semi-autónoma do arquipélago de Zanzíbar e 25 no continente, na antiga Tanganica. O xefe do estado é o Presidente Jakaya Mrisho Kikwete, elixido en 2005. Dende 1996, a capital oficial de Tanzania e Dodoma, onde está localizada a Asemblea Nacional e as oficinas do goberno. Entre a súa independencia e 1996, a principal cidade costeira, Dar es Salaam, serviu como capital política. Segue a ser a principal cidade comercial do país e numerosas institucións do goberno seguen localizadas alí. É tamén o porto máis importante do país.
Tanganica e Zanzíbar fusionáronse o 26 de abril de 1964 para formar a República Unida de Tanganica e Zanzíbar. O 29 de outubro dese mesmo ano, o país foi renomeado como República Unida de Tanzania ('Tan' provén de Tanganica e 'Zan' de Zanzíbar). É, canda Kenya e Uganda, un dos tres países da África oriental ex británica. Agás os masai do norte do país, que son nilocamitas, o resto da poboación está formada por unhas 140 tribos bantú, sendo as máis importantes as de sukuma, nyamwezi, gogo e chagga no norte, e makonde e hehe no sur. O suahili e o inglés son as dúas linguas oficiais.
Historia
miniatura|upright|Unha ferramenta de corte de pedra de 1,8 millóns de anos descuberta na [[garganta de Olduvai e exposta no Museo Británico.]]
Prehistoria
miniatura|upright|esquerda|A [[garganta de Olduvai, no norte de Tanzania, é considerada o berce da Humanidade.]] Tanzania é unha das zonas habitadas de forma continua máis antigas da Terra. Os restos fósiles de humanos e homínidos remóntanse á era cuaternaria. A garganta de Olduvai, na zona de conservación de Ngorongoro, declarado Patrimonio da Humanidade pola UNESCO, presenta unha colección con restos de ferramentas que documentan a transición e desenvolvemento do uso da tecnoloxía en Tanzania.
Crese que as primeiras poboacións indíxenas do leste de África son os cazadores-recolectores hadza e sandawe, lingüisticamente illados, de Tanzania.
A primeira onda de migración foi de falantes de cuxitas do sur que se mudaron ao sur desde Etiopía e Somalia cara a Tanzania. Son ancestrais das linguas iraqw, gorowa e burunge. Segundo as probas lingüísticas, é posible que se producisen dous movementos cara a Tanzania de pobos cuxitas orientais fai uns 4.000 e 2.000 anos, procedentes do norte do lago Turkana.
A evidencia arqueolóxica apoia a conclusión de que hai entre 2.900 e 2.400 anos os nilotes do sur, incluídos os datoogs, trasladáronse ao sur desde a actual rexión fronteiriza entre Sudán do Sur e Etiopía ata o centro do norte de Tanzania.
Estes movementos tiveron lugar aproximadamente ao mesmo tempo que o asentamento dos bantús mashariki, produtores de ferro, procedentes da África Occidental, nas áreas do lago Vitoria e do lago Tanganica. Eles trouxeron consigo a tradición de plantación da África Occidental e o principal alimento básico do ñame. Posteriormente emigraron fóra destas rexións polo resto de Tanzania hai entre 2.300 e 1.700 anos.
Os pobos nilóticos orientais, incluíndo o maasai, representan a migración máis recente desde o actual Sudán do Sur nos últimos 500 a 1.500 anos.
O pobo de Tanzania estivo asociado coa produción de ferro e aceiro. O pobo pare era o principal produtor do cobizado ferro dos pobos que ocupaban as rexións montañosas do nordeste de Tanzania. O pobo haya nas costas occidentais do lago Vitoria inventou un tipo de alto forno de alta calor, que lles permitía forxar aceiro ó carbono a temperaturas superiores 1820 C hai máis de 1.500 anos.
Os viaxeiros e comerciantes do golfo Pérsico e da India visitaron a costa oriental de África desde principios do primeiro milenio d.C. O islam era practicado por algúns na Costa Suahili xa no século VIII ou IX d.C.