cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
El Galleiro
El Galleiro foi un semanario editado en Ponteareas en 1931.
Historia e características
Apareceu en 1931. Dirixido por José Antonio Fernández Vega, entre os seus colaboradores figuraba Ignacio Vidales Tomé. Foi clausurado en setembro de 1931, e deixou de publicarse.
Pseudo-nitzschia
Pseudo-nitzschia é un xénero de diatomeas que inclúe varias especies que producen a neurotoxina ácido domoico, unha toxina que é responsable da enfermidade humana chamada ASP (Amnesic shellfish poisoning, envelenamento por marisco amnésico). Este xénero de fitoplancto orixina floracións tóxicas en augas costeiras de Europa, Canadá, California, Oregón, estado de Washington, Asia, Australia, Nova Celanda, América Central, e América do Sur. En Galicia a especie deste xénero que se coñece é a P. australis.
A bioloxía xeral, fisioloxía, toxicidade e distribución das especies de Pseudo-nitzschia foi revisada por Bates e Trainer (2006), Trainer et al. (2008), Lelong et al. (2012) e Trainer et al. (2012).
Entre as especies que se sabe que producen ácido domoico (aínda que non todas as cepas son toxixénicas) están:
Fachada da Acibecharía
miniatura|300px|Fachada da Acibecharía. miniatura|Debuxada por [[Ramón Gil Rey.]] A fachada da Acibecharía é a fachada norte da catedral de Santiago e foi construída por Lucas Ferro Caaveiro, substituíndo á anterior, románica, chamada do Paraíso, que fora construída polo Mestre Bernardo en 1122. É o acceso á catedral dos peregrinos que seguen os camiños Francés, Primitivo e Inglés a través da Porta Francíxena.
Debe o nome ó gremio dos artesáns do acibeche, que traballaban na rúa que accede á praza ante a que se abre a fachada, hoxe chamada praza da Inmaculada.
Fachada románica
A portada románica fora construída en 1122 por Bernardo, mestre de obras da catedral, pero boa parte das esculturas que a compoñían se atribúen ó Mestre Estevo, tamén autor dalgunhas esculturas de Praterías. Alejandro Barral describe así o estilo do mestre Estevo: "Son figuras vigorosas, con rostros de pómulos inchados, ollos avultados e grosos labios, coa cabeleira en guedellas onduladas. As coidadas anatomías transparéntanse baixo roupas convencionais, en pregues paralelos en U, como sinatura do mestre".
Recibiu o nome de Portada do Paraíso porque o relato iconográfico representaba a Deus no paraíso, aínda que López Pereira cita a posible orixe no significado da palabra latina paradiso como adro da igrexa.
No Códice Calixtino faise unha detallada descrición da portada románica.
miniatura|250px|Cristo en maxestade, hoxe en Pratarías. miniatura|250px|Detalle do tímpano esquerdo do Pórtico das Pratarías. A esquerda, o relevo da Expulsión do Paraíso; no centro, o símbolo de Saxitario. A fachada orixinal tivo que ser demolida tras sufrir un incendio en 1758. Trala restauración, moitas das esculturas foron recolocadas noutras áreas da catedral, especialmente na fachada das Pratarías, e outras pasaron a formar parte da colección do Museo da Catedral. Desgraciadamente, outras desapareceron ou non están identificadas.
Entre as imaxes identificadas que hoxe se poden ver no pórtico das Praterías pódense citar o Cristo en maxestade e o símbolo do evanxelista Mateo, a Expulsión do paraíso, o Sacrificio de Isaac, Muller con cachorro de león, Mozo cabalgando sobre un galo, o Mes de febreiro, Saxitario e Piscis.
Fachada barroca
A nova fachada foi proxectada en estilo barroco por Lucas Ferro Caaveiro, quen comezou as obras e realizou o primeiro e segundo corpo. Con esta obra, Ferro Caaveiro buscaba uniformar a praza e darlle á fachada da catedral o esplendor da fachada do mosteiro de San Martiño Pinario, situado na fronte, á vez que se ampliaba o Palacio Episcopal, ó noroeste da catedral.
Cando presenta en 1762 o proxecto do remate da fachada, o cabido non o acepta e solicita un novo proxecto a Ventura Rodríguez, proxecto que se presenta en 1765 coa recomendación de que as obras as dirixise Domingo Lois Monteagudo. Este, xunto a Clemente Fernández Sarela remataron a fachada en 1769, en estilo neoclásico, se ben conserva algúns trazos barrocos.
Lois Monteagudo modifica o segundo corpo e introduce dous medallóns coas efixies dos reis e, no centro, a estatua da Fe, obra de Xosé Gambino. E engade un terceiro corpo cun frontón central curvo sostido por atlantes e, sobre el, unha estatua de Santiago peregrino, do século XVIII, con dous reis aos seus pés en posición de oración: Afonso III e Ordoño II; son todas obras de Máximo Salazar.
Restauración
O Plan Director da catedral de Santiago, redactado en 2010 pola Consellería de Cultura e o Cabido Catedralicio, puxo de manifesto a situación de numerosos elementos en tódolos edificios e estruturas da catedral que esixían unha limpeza ou restauración máis ou menos urxentes. O plan de restauración comezou pola fachada da Acibecharía, na que se detectaran gretas, ferros oxidados, abundante vexetación nas xuntas das pedras, humidades etc., que estaban afectando seriamente a pedra. As obras déronse por rematadas en outubro de 2011.
Buscaba repoñer, no que fose posible, a imaxe orixinal da fachada, para o que se procedeu a unha limpeza xeral da fachada eliminando liques e plantas, así como concrecións calcarias, e, posteriormente, se traballou en reconstruír fragmentos perdidos de cornixas e beirís e mesmo nas obras escultóricas, pegar pezas agretadas, eliminar grampas de ferro oxidadas ou rotas e asegurar a evacuación correcta das augas de chuvia. Finalmente, procedeuse a substituír as ventás de madeira e a restaurar as reixas exteriores e os portóns de entrada.
Resposta SOS
miniatura|A resposta SOS propúxose como modelo da evolución bacteriana para certo tipo de [[resistencia a antibióticos|resistencias a antibióticos. ]] A resposta SOS é unha resposta global aos danos no ADN que se dá nas bacterias na cal o ciclo celular queda detido e indúcese a reparación do ADN e a mutaxénese. O sistema implica a proteína RecA (unha proteína homóloga en eucariotas é Rad51). A proteína RecA, estimulada por ADN monocatenario, está implicada na inactivación do represor LexA, e dese modo induce a resposta. É un sistema de reparación con tendencia ao erro.
Descubrimento
A resposta SOS foi descuberta e nomeada por Miroslav Radman en 1975.
Mecanismo
Durante o crecemento normal, os xenes SOS son regulados negativamente por dímeros da proteína represora LexA. En condicións normais, LexA únese a unha secuencia consenso de 20 pares de bases (a caixa SOS) situada na rexión operadora deses xenes. Algúns destes xenes SOS exprésanse a certos niveis mesmo en estado reprimido, segundo a afinidade de LexA polas súas caixas SOS. A activación dos xenes SOS ocorre despois de que se produce un dano no ADN pola acumulación de rexións de ADN monocatenarias (ssDNA) xeradas nas forcadas de replicación, onde a ADN polimerase está bloqueada. RecA forma un filamento arredor destas rexións de ADN monocatenario dun modo dependente do ATP, e actívase. A forma activada de RecA interacciona co represor LexA para facilitar a autoclivaxe do represor LexA do operador.
Con todo, se a NER non é dabondo para reparar os danos, o que ocorre é que a concentración de LexA é reducida en maior medida, polo que se induce a expresión de xenes con caixas LexA máis fortes (como sulA, umuD, umuC - estes exprésanse máis tarde). SulA detén a división celular bacteriana ao unirse a FtsZ, a proteína de iniciación deste proceso. Isto causa a filamentación, e a indución da reparación mutaxénica dependente de UmuDC. Como resultado destas propiedades, algúns xenes poden ser inducidos parcialmente mesmo en resposta a niveis endóxenos de danos no ADN, mentres que outros xenes parecen ser inducidos só cando está presente na célula un nivel de danos no ADN alto ou persistente.
Probas de xenotoxicidade
300px|dereita|miniatura|Esquema do uso da resposta SOS para as probas de xenotoxicidade. En Escherichia coli distintas clases de axentes que producen danos no ADN poden iniciar unha resposta SOS, como a descrita antes. É posible realizar probas colorimétricas simples de xenotoxicidade aproveitando que unha fusión de operón coloca ao operón lac (responsable da produción de beta-galactosidase, unha proteína que degrada a lactosa) baixo o control dunha proteína relacionada con SOS. Engádese á bacteria un análogo da lactosa, que despois é degradado pola beta-galactosidase, producindo un composto coloreado, que pode medirse cuantitativamente por espectrofotometría. O grao atinxido pola cor é unha medida indirecta da beta-galactosidase producida, a cal á súa vez está directamente relacionada coa cantidade de danos ao ADN. A bacteria E. coli foi despois modificada para que tivese varias mutacións como a mutación uvrA, que fai que a cepa sexa deficiente á hora de facer a reparación de excisión, e incrementa a resposta a certos axentes que danan o ADN, e tamén se lle introduciu unha mutación rfa, que fai que a bacteia sexa deficiente en lipopolisacárido, o que permite unha mellor difusión de certas substancias químicas na célula para inducir a resposta SOS. Disponse de probas comerciais que miden a resposta primaria de E. coli aos danos xenéticos e poden ser moi ben correlacionados coa proba de Ames para certos materiais.
Hayden Christensen
Hayden Christensen, nado o 19 de abril de 1981 en Vancouver, é un actor canadense. Acadou a fama internacional ó interpretar a Anakin Skywalker / Darth Vader en Star Wars Episode II: Attack of the Clones e Star Wars Episode III: Revenge of the Sith.
Raxó, Poio
San Gregorio de Raxó é unha parroquia do concello de Poio, na comarca de Pontevedra. Segundo o IGE, en 2022 tiña 1.218 habitantes (585 homes e 633 mulleres).
Con 1.8 km² é a parroquia máis pequena do concello. Dista 8,5 km da casa consistorial. Ten once entidades de poboación: A Igrexa, Caneliñas, Espedregada, Lameiriña, Outeiro, Praia, Portería, O Rego, Serpe, Terradepedra e Valdemós. Porén, debido ó desenvolvemento urbano o IGE conta só dous núcleos, Raxó e Serpe.
Xeografía
Ó igual que as demais parroquias do concello, se ben en menor medida, caracterízase por ter un relevo forte, cunha notable pendente. En menos de 3 km. pasa da franxa litoral ós 171 m. de altitude. Os seus principais accidentes costeiros son a punta de Sinás, e as praias de Fonte Maior, de Sinás, e a de Xiorto, ademais das praias da Granxa de Dorrón (Sanxenxo), lugar influenciado por Raxó, cuxos límites se confunden no núcleo urbano principal.
Por outro lado, Raxó carece de cursos fluviais importantes, talmente como sucede coas demais parroquias do concello, que contan tan só con catro regos de curso e caudal moi reducido.
Clima
O clima de Raxó, é o propio das Rías Baixas, determinado pola influencia das correntes cálidas (Gulf Stream), que lle confire un certo carácter mediterráneo dentro do tipo oceánico. A temperatura é relativamente elevada para a súa latitude (42º 26’ norte), oscila entre os valores medios comprendidos entre os 12,5 °C e os 20,5 °C. En inverno, valores medios de 10 °C, en verán algo superiores os 20 °C. A súa precipitación alcanza os 1.500 mm. anuais, pero nos meses de verán apenas chega os 50 mm.
Vexetación
A súa vexetación é o resultado da actividade dos servizos forestais e de intereses particulares, con extensións de piñeiro e eucalipto. Debido a esta acción antrópica a asociación arbórea natural, o carballo, atópase practicamente ausente, agás nalgunhas valgadas, pero sendo sempre pouco extenso. Tamén existen toxos, silveiras e fentos, propios do monte baixo galego.
Orixes
Na referencia que fai do abade nº 28, Juan de Castro (1449-1477), aporta unha descrición dos límites da parroquia dicindo que "dita herdade formaba coto, e os seus confíns eran desde Fontemaior, xunto o mar, ata o Outeiro da Pedreira, e de alí o marco de Tabuelas e o marco dos Outeiros de Dorrón, e de alí o marco da Torre, e o marco dos Bandos e o couto da viña de Juan Minez, clérigo, e de alí o muro abaixo ao mar, tornando mar arriba ata onde empezou, entrando tamén no mar, como din os marcos".
En 1404, Frei Juan García, abade nº 29 do mosteiro de San Xoán de Poio afora a Juan de Rajoo o mozo e a súa muller Inés Yanes, veciños de San Pedro de Tenorio.
A mediados do século XV, época de grande esplendor para Pontevedra, o mercador Ares García de Rajó, rexedor perpetuo da Vila, casado con María do Río, fixeron as bases do que pasado o tempo chegou a ser unha das familias burguesas máis sobranceiras de Pontevedra pois, detentaron ós seus descendentes cargos vitalicios na vila e dotáronse das prerrogativas propias do seu status social. En 1536, edificoulle a casa o pedreiro mestre Diego Gil. Dita casa sitúase no nº 11 da rúa dos soportais da Ferrería, e ten unha inscrición en caracteres góticos na imposta da fachada e sobre os arcos, que di ''Esta obra mandou fazer o muito nobre senhor Ares Garcia de Raioo, regidor desta vila. Era de mil e quinhentos e trinta e seis anos''.
Outra familia que colaborou co convento de San Francisco foi a de Manuel Domínguez de Rajóo. Baixo a advocación de San Lourenzo, en 1673 fíxose unha fundación con licenza de Juan García de Rajóo e María da Veiga, os seus pais, e cedeulles as sepulturas que están o pé do altar e no nicho da dereita, coa obriga de "facer e pintar o retablo".
Roxos, Villestro, Santiago de Compostela
Roxos é un lugar da parroquia de Villestro no concello coruñés de Santiago de Compostela, na comarca de Santiago. Segundo o padrón municipal (INE 2019) ten 697 habitantes (363 homes e 355 mulleres).
Raxó, Poio
Orixes
Tamén son desta época, 1583, as noticias que sobre preitos entre a Confraría do Corpo Santo e os mariñeiros de Raxó pola pesca con sacadas. Nesta zona o emprego das distintas artes estaba dividida por mares. O Mar de Raxó estaba comprendido entre punta Sinás e a punta de Festiñanza. En 1594, os mareantes da Moureira prenderon en Raxó por faenar con redes de xeito durante a temporada dos cercos ó barco con redes e peixe que a veciña de Portonovo, Maior García, lle alugara ó pontevedrés Juan González. Olló decir que abían llegado al dicho puerto de Rajó.
Ó abade nº 40 da Armenteira, Eugenio Gerrero (1560-1563), tocoulle aclarar un asunto que preocupaba as conciencias de moitos fieis de Raxó e doutros cotos do mosteiro, os cales tiñan a obriga de acudir a igrexa do mosteiro para recibir os sacramentos. En 1561, o abade compadecido deles e para facilitarlles o cumprimento dos seus deberes relixiosos, autorizoulles a que puideran oír misa e recibilos sacramentos na ermida que o mosteiro tiña dentro da granxa de Raxó agás por pascua de resurrección.
O abade nº 68, Felix de Barcena (1632-1635), fixo a cerca de Raxó e o lugar e edificios da Granxa.
En tempos do abade nº 81, Baltasar de Zamora (1665-1668), suscitaranse graves polémicas a causa da facenda do partido de Raxó. Neste proceso faise referencia a D. de la Rúa Freire, reitor de Bueu..."
Co abade nº 83, Manuel Guerrero (1671-1674), volveu o problema da Vaqueriza.
Bernabé Cano (1683-1686), abade nº 87, aforoulle a Domínguez Rodríguez de Raxó, para si e por tres vidas de reis ou raíñas, a herdade chamada de Rabo do Porco, por un ferrado de centeo, posto a súa cata na granxa de Raxó.
O abade nº 91, Manuel Conde (1695-1698), arranxou a igrexa de Raxó, puxo nela o Santísimo e todo o necesario para o culto, así como a casa do cura.
Opúxose o mosteiro en virtude dos privilexios de Orde e particulares, obtendo a revogación do mandado.
En similar proceso interveu no ano 1749 o abade nº 109, Nivardo Pérez (1747-1750), onde obtén unha vez máis a razón para o mosteiro pois “a igrexa de Raxó é mera axuda de parroquia”.
No ano de 1753 prodúcese un feito transcendental para o coñecemento da realidade socioeconómica de Raxó, xa que a través do Interrogatorio, o denominado catastro de Ensenada, transcenderon respostas que non existen nos rexistros dos Abades.
A parroquia de San Gregorio de Raxó pertencente a xurisdición da Lanzada. Tiña 25 naturais e con 97 forasteiros. Estaba composta por dous únicos lugares, o de Raxó e o de Bacariza. As casas eran terreñas e con tellado ou colmado, alpendres, cabalerías e currais. Os forasteiros eran case todos de Dorrón e Samieira. As profesións de aprendiz de sangrador, estanquilleira de tabaco, costureira e sobre todo xornaleiros.
A casa do Priorado era alta e tellada, con dúas salas, bodega e lagar. Un pallar e unha cabalariza tamén tellada, curral e eira. Rodeada de terra propia, dezaseis ferrados e tres cuartos, destes doce ferrados son de viña de por metade de 1ª e 2ª categoría. Dous ferrados de devesa de carballos de 2ª categoría. Un cuarto de hortalizas de regadío de 2ª, outro cuarto canaveral tamén de 2ª. Un ferrado souto de castiñeiros de 1ª, medio ferrado souto de castaños de 2ª e outro medio tamén souto de castaños de 3ª o cuarto restante de vimbieira de 3ª categoría.
Século XIX e XX
A pequena praia de Sinás|miniatura|222px Coa desamortización de Mendizábal, en 1835 rematou o vencello de Raxó co mosteiro da Armenteira. Porén, Raxó non foi parroquia independente ata 1850. O templo actual pasou por tres etapas de ampliación, partindo da ermida primitiva, en 1724, 1778 e 1890.
O primeiro camposanto parroquial data de 1833, e xorde a consecuencia da Real Orde do 1832, que prohibía enterrar dentro do templo. Unha primeira ampliación tivo lugar en 1903 e a segunda en 1948.
A pegada deixada por case 700 anos de dependencia do mosteiro da Armenteira é aínda hoxe perceptible en certos comportamentos sociais. A patroa da parroquia é a Virxe da Saleta e o patrón San Gregorio Magno, que non adoitan ser as devocións propias das vilas da ribeira do mar.
O feito definitivo que confirmou a nova dependencia de Raxó respecto de Poio foi cando o 30 de novembro de 1836 publicouse no Boletín Oficial da Provincia de Pontevedra a "Nova Planta" da provincia de Pontevedra, e por ende a do concello de Poio, figurando San Gregorio de Rajó con 50 veciños e 190 almas, correspondéndolle 3 electores.
A poboación de Raxó experimentou no século XIX un crecemento lento pero continuado, en sintonía co que acontece no resto de Galicia. Entre 1833 e 1855 este incremento de poboación foi superior mesmo ó das zonas rurais do resto de España. As causas que adoitan ofrecerse para explicar este feito son a maior benevolencia das epidemias, que as economías campesiñas e mariñeiras enfocadas cara ó autoconsumo non se viro afectadas pola gran depresión económica que se produciu entre os anos 1817 e 1856, e a plena consolidación do cultivo da pataca, que acadou neste tempo unha difusión acelerada logo da súa introdución a finais do século XVIII e principios do XIX. A pataca asume neste tempo o papel que outrora desempeñara o millo, permitindo un policultivo de subsistencia nos eidos da parroquia e completando na dieta ó peixe, outro dos alimentos básicos nesta zona.
A emigración que se produciu nos séculos XIX e XX é un trazo estrutural da sociedade galega que tamén afecta de xeito importante á parroquia de Raxó. Cómpre ter en conta que o fenómeno da emigración afectou non só á evolución absoluta do número de habitantes, senón tamén ó proceso de envellecemento, á caída das taxas de natalidade, á distribución por sexos e idades etc.
Os países de acollida dos emigrantes de Raxó coinciden, a grandes liñas, cos que podemos sinalar para o conxunto de Galicia: América Latina entre mediados do século XIX ata aproximadamente 1930, e Europa occidental a partir da década de 1960. As causas que provocan este éxodo foron fundamentalmente de tipo económico, relacionadas sempre co desequilibrio entre a poboación e os recursos: atraso da industria, falta de capitais, peso excesivo dos tributos, impostos e rendas, ou moi especialmente no caso de Raxó o carácter artesanal da pesca orientada cara ó autoconsumo. Diversos estudos sinalan como factor causante da emigración masiva a partir da metade do século XIX os continuos temporais e choivas dos anos 1852-53 que asolagaron Galicia, ocasionando a perda das colleitas e dificultando cando non impedindo as faenas no mar. Aínda que esta crise de subsistencia puntual non é máis que un factor sumado á unha pésima situación estrutural da economía. A emigración foi unha vía de saída, dirixíndose nestes primeiros tempos cara países como Cuba, Arxentina, Uruguai ou Brasil.
Esta situación mantívose ata principios do século XX, cando comezaron a xurdir as primeiras experiencias industriais a partir das pesquerías realizadas en Raxó. Ademais da pesca propiamente dita, que neste tempo comeza a xerar excedentes que dan lugar primeiro a unha economía de troco e despois de mercado, cómpre falar das primeiras fábricas de salgadura. Mantéñense aínda en pé os restos de dúas fábricas de salgadura, unha fronte á praia da Maceiriña, no límite dos concellos de Poio e Sanxenxo, e outra na Granxa de Abaixo, xa no concello de Sanxenxo. Ámbalas dúas industrias contaban cun pequeno peirao onde atracaban as chalanas e os barcos co peixe. Son os precedentes máis directos da posterior fábrica de conservas Camping, propiedade de Rafael Casaponsa en funcionamento na actualidade, que se instalará en Fontemaior, se ben estas primeiras industrias traballaron máis como talleres artesanais que como fábricas modernas
A guerra civil española someteu de novo ós habitantes de Raxó a unha penuria económica, provocando un novo éxodo migratorio e o traballo dos homes na navegación de grande altura. En efecto, gran número dos mariñeiros que non emigran, embárcanse tanto en mercantes (Transmediterránea etc). como en pesqueiros de altura, ou en petroleiros da CAMPSA, e en menor medida en barcos de compañías estranxeiras. Na década dos setenta e principios dos oitenta, hai tamén traballadores de Raxó nas plataformas petrolíferas holandesas do Mar do Norte, entre outras.
A mellora das condicións económicas do país, unida ó benestar das familias que teñen o cabeza de familia na emigración, na pesca de grande altura, na navegación ou nas plataformas, vai dar lugar a unha mellora económica apreciable. É a época na que se crean pequenos negocios na vila, diversificando as tradicionais tabernas e bares existentes.
Tamén o turismo contribúe a partir dos anos 60 do século XX a mellorar a economía do pobo. Raxó ten nas súas praias e na súa natureza un grande atractivo para o turismo interior, que chegará ó pobo residindo primeiro en casas particulares e posteriormente en explotacións hoteleiras. Sen ser o sector principal na economía do pobo, o turismo contribúe a completar a riqueza do mesmo, aportando de acordo coa forme estacionalidade que o caracteriza importantes ingresos para moitas familias do pobo.
Este feito é importante tamén para explicar o enorme e non sempre ben ordenado crecemento urbanístico de Raxó. A estrutura de vila mariñeira, con construcións baixas de pedra, que se conserva ata os anos cincuenta do século XX vai desaparecer ben axiña engulido por unha urbanización rápida e pouco planificada, pensada para alugar pisos e apartamentos ós turistas. De xeito que, a tradicional orientación de construír unha vivenda para dar cumprido acomodo a un novo núcleo familiar, hai que engadir un número moi alto de vivendas construídas para o turismo e que permanecen baleiras fora da época estival.
Entidades locais
As asociacións organizadas son fundamentalmente a Asociación de Veciños A Laxe, que ten unha escasa actividade pero que se mantén vixente no plano legal, e a Sociedade Cultural e Deportiva Raxó, fundada en 1982. Arredor da igrexa creouse recentemente o Consello parroquial, para organizar as actividades relixiosas e o culto.
Pazo Provincial dos Deportes Paco Paz
O Pazo Provincial dos Deportes Paco Paz é un recinto polideportivo e multiúsos da cidade de Ourense, en Galicia, inaugurado no ano 1988. O pavillón ten unha superficie de parqué homologada para a práctica de baloncesto, fútbol sala ou balonmán entre outros deportes. As bancadas do recinto teñen capacidade para acoller máis de 5.000 persoas en localidades de asento. Situado nun complexo deportivo composto por campos de fútbol, pistas de tenis, piscinas e un circuíto de automodelismo, o seu funcionamento depende da Deputación Provincial de Ourense.
Foi deseñado para cumprir dous obxectivos:
O Club Ourense Baloncesto xoga os seus encontros como local neste pavillón, do mesmo xeito que o Ourense Fútbol Sala. Isto significa que o Pazo dos Deportes Paco Paz acolleu nas décadas de 1990 e 2000 máis de 150 encontros da Liga ACB durante as 10 tempadas que o COB militou na elite do baloncesto español, e tamén máis de 150 encontros da LNFS durante as 9 tempadas que o Ourense FS militou na máxima categoría do fútbol sala de España.
Transient Random-Noise Bursts with Announcements
Transient Random-Noise Bursts with Announcements é o segundo álbum de estudio da banda anglo-francesa de avant-pop Stereolab, publicado o 24 de agosto de 1993 a través do selo Duophonic Records no Reino Unido e de Elektra Records nos Estados Unidos.
A meirande parte das primeiras 1 500 copias en vinilo foron destruídas debido á súa mala calidade. O terceiro tema, "Pack Yr Romantic Mind", foi regravado debido a que inicialmente a canción tiña un sample de George Harrison e a banda non conseguiu o permiso para usalo. O final do derradeiro tema, "Lock-Groove Lullaby", esténdese cara a un surco de bloqueo que repite unha frase do tema de Perrey and Kingsley "The Savers", do seu álbum Kaleidoscopic Vibrations: Spotlight on the Moog.
O deseño da portada e do libreto adaptouse dun disco de probas hi-fi publicado pola revista Hi-Fi Sound en 1969; o propio disco aparece sampleado no tema "Jenny Ondioline".
O Cruceiro, Mesía, Mesía
O Cruceiro é un lugar da parroquia de Mesía no concello coruñés de Mesía na comarca de Ordes. Tiña 5 habitantes no ano 2016 segundo datos do INE dos cales 2 eran homes e 3 eran mulleres.
Big Bang Theory
A expresión inglesa Big Bang Theory pode referirse a:
Elena Furiase
Elena Furiase González, nada en Madrid o 9 de marzo de 1988, é unha actriz española, filla de Lolita Flores e Guillermo Furiase.
Traxectoria
Elena Furiase González naceu o 9 de marzo de 1988, filla da cantante e actriz Lolita Flores e o produtor e empresario arxentino Guillermo Furiase. Pertence a unha das sagas de artistas mais coñecidas en toda España, Los Flores.
Traballo
Recentemente, Elena traballou en El Internado, a famosa serie de Antena 3 estreada o 24 de maio de 2007. Interpretando o papel de Vicky, polo que gañou o premio á mellor actriz do ano nos Premios Joven 2007. Nela traballaba con Martiño Rivas, Ana de Armas, Yon González, Blanca Suárez, Daniel Retuerta, Luis Merlo, Amparo Baró, Natalia Millán, Marta Torné, Marta Hazas e Carlota García, entre outros. Esta serie finalizou en setembro do 2010.
En setembro de 2008 estreouse no Teatro Amaya (Madrid) a segunda tempada de Olvida los tambores de Ana Diosdado. Na obra, dirixida por Victor Conde, interveñen Elena Furiase (Alicia), Antonio Hortelano (Tony), Gorka Otxoa (Lorenzo), Lidia San José (Pili), Antonio Abella (Nacho) e Leandro Rivera (Pepe). Posteriormente realizaron unha pequena xira por España, visitando Melilla (8 e 9 de novembro), Murcia (22 de novembro), Alacant (2 de decembro) e VValencia (3 ao 7 de decembro).
O 14 de novembro de 2008, estreouse El libro de las aguas, dirixida por Antonio Giménez-Rico. Está baseada no libro do mesmo nome de Alejandro López Andrada, e participaron, ademais de Elena no papel de Amalia, Álex González (Ángel), Jorge Sanz (Venancio), Lolita Flores (Tía Lorenza), Pepe Sancho (Don Lázaro) e Álvaro de Luna (Faustino).
A principios de 2009 participou no videoclip La Lola, de Radio Macandé, xunto aos seus compañeiros Antonio Albella, Leandro Rivera, Eva Almaya e Eduardo Velasco. A canción está dedicada á súa avoa, La Faraona.
En maio de 2009 foi imaxe da marca de calzado CoolWay, desfilando para a marca na presentación da colección Spring Summer 2009.
En agosto de 2009, participa nunha película, do director Jordi Mesa, titulada Bad People compartindo cartel coa actriz española Melanie Olivares, coñecida polo seu papel de Paz na serie Aida, e coa actriz mexicana Ana de la Reguera, coñecida en Estados Unidos.
Villanueva del Rebollar
Villanueva del Rebollar é un concello español da provincia de Palencia (Castela e León). A súa poboación é de 87 habitantes (INE 2012).
Silvouta, Villestro, Santiago de Compostela
Silvouta é un lugar da parroquia de Villestro no concello coruñés de Santiago de Compostela, na comarca de Santiago.
Ryan Reynolds
Ryan Rodney Reynolds, nado o 23 de outubro de 1976 en Vancouver, é un actor e produtor de cine canadense.
Traxectoria
Interpretou a Michael Bergen na serie da ABC Two Guys and a Girl (1998–2001), a Billy Simpson na telenovela canadense da YTV Hillside (1991), así como varias personaxes de Marvel Comics como Hannibal King en Blade: Trinity (2004), Wade Wilson / Weapon XI en X-Men Origins: Wolverine (2009) e o protagonista do filme Deadpool (2016).
Ademais, tamén fixo o papel de Hal Jordan no filme Lanterna Verde. É principalmente coñecido por protagonizar filmes como National Lampoon's Van Wilder  (2002), The Amityville Horror (2005), Definitely, Maybe (2008), The Proposal (2009), Buried (2010), Mississippi Grind (2015) e Woman in Gold (2015).
Notas
<references group="lower-alpha"/>
Fútbol Club Barcelona (rugby)
A sección de rugby do Futbol Club Barcelona foi creada en 1924. Non dispón dun terreo de xogo propio dende a construción do Palau Blaugrana, ao principio da década dos '70. O equipo sénior A, grazas a un acordo de cesión de dereitos coa USAP Barcelona, competiu a tempada 2007-08 na División de Honra Española, quedando relegado, tralo descenso de categoría, en virtude a este acordo á Primeira Nacional (terceira categoría do rugby en España trala División de Honra A e a División de Honra B), onde competía ata a tempada 2007-08 o equipo sénior B, baixando este equipo á Segunda Catalá e desapareceu o equipo sénior C. Durante a tempada 2008-09, os equipos sénior A e sénior B acadaron o ascenso de categoría á División de Honra B e Primeira Catalá, respectivamente. Na tempada 2013-14 o primeiro equipo acadou o ascenso á División de Honra.
O FC Barcelona é un dos clubs máis laureados do rugby español grazas aos títulos conquistados entre os anos '40 e '60.
Historia
A sección de rugby do Futbol Club Barcelona constituíuse oficialmente o 21 de setembro de 1924, obra dos directivos Massana e Cusell, a pesar de que xa a principios do século, con Baltasar Albèniz de promotor, algúns socios do club disputaran partidos co nome do club.
Antes da guerra civil española, o club acadara tres campionatos de España e sete de Cataluña. Durante os anos '40 e '50 continuou sendo o principal club de España, conquistando 10 campionatos de España e as dúas primeiras ligas españolas, en 1953 e 1954.
Nos anos '80 o club diminuíu o apoio á sección de rugby, que se viu relegada a un segundo nivel no panorama do rugby, tanto catalán como español.
Na tempada 2010-11 o FC Barcelona competiu no Grupo 1 da División de Honra B, acadando a 3ª posición na clasificación final, a só 2 puntos do Vigo Rugby Club que posteriormente acadou o ascenso a División de Honra.
Palmarés
''A División de Honra B existe dende a tempada 1998-99. Anteriormente a Primeira Nacional (creada en 1972) era a 2ª División do rugby español. Entre 1955 e 1969 non se disputou a Liga''.
Condenado a vivir
Condenado a vivir é un telefilme realizado para a TVG en 1999. Supuxo o primeiro proxecto para levar á ficción a historia de Ramón Sampedro, malia que o máis coñecido sexa a posterior e oscarizada película de Alejandro Amenábar, Mar Adentro.
Realizouse cun equipo integramente galego, e o actor encargado de dar vida ó tetrapléxico coruñés foi o actor Ernesto Chao.
Premios
Cabe salientar que esta produción foi candidata ós premios da ATV no 2002. Ernesto Chao acadou o Premio Chano Piñeiro ó mellor actor pola súa interpretación de Ramón Sampedro.
475
Véxase tamén
Historia ano a ano
Bastian Schweinsteiger
Bastian Schweinsteiger ( AFI : [ˈbasti̯an ˈʃvaɪ̯nʃtaɪ̯ɡɐ] (13px|alt=|link= [//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/1/16/De-Bastian_Schweinsteiger.ogg escoitar]) ) nado en Kolbermoor (Baviera) o 1 de agosto de 1984, é un exfutbolista profesional alemán que xogaba como centrocampista.
Traxectoria
Bastian Schweinsteiger ingresou nas categorías de base do Bayern München o 1 de xullo de 1998 aos 14 anos de idade. Nesa época, Schweinsteiger demostraba talento na práctica do esquí, tendo que escoller entre cal desas carreiras iría seguir como profesional. Despois de conseguir algún título co Bayern en campionatos de júnior en Alemaña, decidiu adicarse ao fútbol.
Bayern de Múnic
Após ter conquistado o Campionato Alemán de Júniors en xullo de 2002, Schweinsteiger, que era un dos máis destacados daquela xeración, pasou a buscar tamén o seu lugar no elenco profesional. Despois de dúas sesións adestrando co equipo principal, o adestrador Ottmar Hitzfeld deu a Schweinsteiger a oportunidade de estrearse como substituto nun xogo da Liga de Campións da UEFA contra o equipo francés do Lens en novembro de 2002. O recentemente promovido Schweinsteiger non decepcionou e en poucos minutos foi o autor dunha xogada que culminou cun gol de Markus Feulner. Asinou entón un contrato profesional o mes seguinte e participou de 14 partidos da Bundesliga na temporada 2002-03, axudando ao Bayern na conquista do "dobrete" (Campionato e Copa nacional). Aínda nesta temporada, marcou tamén o seu primeiro gol como profesional, nun encontro fronte ao Wolfsburg en setembro de 2003. Na temporada seguinte, pasou ser un habitual no equipo, disputando 26 partidos da Bundesliga.
Sufriu un breve revés na súa precoz carreira no inicio da temporada 2004-05. Por opción do recentemente chegado adestrador Felix Magath, Schweinsteiger retornou ao Equipo B durante algunhas semanas, mesmo tras súas recentes fazañas internacionais do verán na UEFA Euro 2004. Tras só tres partidos no chamado "Bayern München II", Schweinsteiger rapidamente se reintegrou no equipo principal e tendo un papel importante na campaña do bicampionato nacional.
Pasados algúns anos, o home que viría ser un dos grandes responsábeis do salto de calidade na súa carreira asumía o comando do Bayern. Trátase do adestrador neerlandés Louis Van Gaal, que chegou ao Bayern en xullo de 2009. O técnico, que xa protagonizara notábeis traballos no Ajax, no Barcelona e na selección de seu país, rapidamente implantou a Schweinsteiger como volante cando asumiu o club alemán. Antes de chegar Van Gaal ao Bayern, cabía a Schweinsteiger a función que pasou a ser do tamén holandés Arjen Robben e do francés Franck Ribéry, contratados posteriormente polos bávaros. A pesar de seu vigor físico (1,83 m e 79 quilos), Bastian xogaba aberto polos dous flancos e tiña a función de driblar marcadores, abrindo espazos e visando suplir o mediapunta con lanzamentos longos ou pases. Aos 22 anos xogara xa 41 partidos internacionais, número que xamais outro xogador alemán alcanzara con esa idade. A pesar diso todo, diversas veces afirmou que non se sentía satisfeito naquela función, pois se sentía limitado xogando preto da liña lateral.
Selección alemá
Fixo súa estrea coa en 2004, aos 20 anos de idade, nun amigábel contra. O dorsal 31 do Bayern deixou boa impresión ao actuar coa súa selección na UEFA Euro 2004, en Portugal, destacando sobre todo na xogada do gol do compañeiro de equipo, Michael Ballack, na derrota alemá por 2 a 1 fronte a. Marcou os seus primeiros dous goles internacionais o 8 de xuño de 2005 contra e marcou o seu primeiro gol nun torneo internacional contra  o 18 de xuño de 2005 na Copa das Confederacións 2005 no seu país natal. Iso foi seguido por dous goles no partido polo terceiro posto da Copa do Mundo de 2006, tamén en Alemaña, cando os xermanos venceron a por panel de 3 a 1. Schweinsteiger fixo practicamente un hat-trick con seus dous goles marcados e provocando un gol contra do portugués Petit.
Aos 22 anos, xa xogara 41 partidas coa, unha marca na historia do fútbol do seu país. Na mesma idade, Lothar Matthäus (xogador que máis partidos vestira nese momento coa elástica alemá, con 150 partidos) xogara soamente 13 partidos. Durante as eliminatorias da UEFA Euro 2008, marcou dous goles na vitoria de 13 a 0 sobre como visitante. Marcou tamén o terceiro gol na vitoria alemá por 4 a 1 sobre en Bratislava. Preto do final do xogo contra a, válido para UEFA Euro 2008, foi expulsado con tarxeta vermella directa.
Tras Igrexa, Villestro, Santiago de Compostela
Tras Igrexa é un lugar da parroquia de Villestro no concello coruñés de Santiago de Compostela, na comarca de Santiago.
Condutividade eléctrica
A condutividade eléctrica é a capacidade dun corpo de permitir o paso da corrente eléctrica a través de si. Tamén é definida como a propiedade natural característica de cada corpo que representa a facilidade coa que os electróns poden pasar por el. Varía coa temperatura. É unha das características máis importantes de Non confundir coa condutancia, que é (a inversa da resistencia). A condutividade é a inversa da resistividade, xa que logo, e a súa unidade é o S/m (siemens por metro).
Nieva, Avión
miniatura|Imaxe e inscrición na igrexa parroquial. miniatura|Nieva no mapa da xurisdición de Avión de [[Rosendo Amoedo, 1789.]] Santa María de Nieva é unha parroquia do concello de Avión, na provincia de Ourense. Segundo o IGE, en 2016 tiña 249 habitantes (114 homes e 135 mulleres), 79 menos ca en 2006 e 104 menos ca en 2000.
Comunícase a través da estrada OU-9304, que conecta Avión co concello de Covelo (provincia de Pontevedra). A igrexa parroquial está na aldea de Caseiro.
Lolita Flores
Dolores González Flores, coñecida artisticamente como Lolita, nada en Madrid o 6 de maio de 1958, é unha cantante e actriz española de orixe xitana.
Traxectoria
É filla da mítica artista e gloria de España Lola Flores e de Antonio González "El Pescaílla", irmá de Antonio Flores e Rosario Flores, nai da actriz Elena Furiase e tia da tamén actriz Alba Flores, é prima do exfutbolista Quique Sánchez Flores e sobriña de Carmen Flores.
Casou con Guillermo Furiase (o día 25 de agosto de 1983) e tiveron dous fillos Elena Furiase (9 de marzo de 1988) e Guillermo Furiase (2 de decembro de 1993).
O 14 de maio de 2010 a cantante casou co actor cubano Pablo Durán en Madrid ao que coñeceu no ano 2005 na obra de teatro que ambos protagonizaban "Ana en el trópico".
Un cuento de Navidad para Le Barroux
Un cuento de Navidad para Le Barroux é un conto da escritora estradense Natalia Sanmartín Fenollera, escrito a petición da abadía beneditina de Notre-Dame de l'Annonciation du Barroux (Vaucluse, Francia), para lelo no refectorio por Nadal.​​ Publicado pola Editorial Planeta en 2020, a historia conta con ilustracións de Michaela Harrison .​
Argumento
A obra narra a historia dun neno orfo que, despois da morte da súa nai, lle pregunta diariamente a deus se todo o que esta lle ensinara sobre el é verdade. Durante tres anos, o neno pide fronte á estatua da Virxe María baixo a abeleira do seu xardín, que deus lle envíe sinais dende o ceo.​ É un relato sobre a beleza e o misterio do Nadal.​
O Curro, Mesía, Mesía
O Curro é un lugar da parroquia de Mesía no concello coruñés de Mesía na comarca de Ordes. Tiña 11 habitantes no ano 2016 segundo datos do INE dos cales 5 eran homes e 6 eran mulleres.
Villanuño de Valdavia
Villanuño de Valdavia é un concello español da provincia de Palencia (Castela e León). A súa poboación é de 99 habitantes (INE 2012).
Tigre do Caspio
Está moi relacionado co tigre siberiano. Foi descrito como unha subespecie intermedia entre o siberiano e o tigre de Bengala.
Willie Cauley-Stein
Willie Trill Cauley-Stein, nado coma Willie Durmond Cauley Jr. o 18 de agosto de 1993 en Spearville, Kansas, é un xogador estadounidense de baloncesto profesional que xoga no Openjobmetis Varese da Lega Basket Serie A.
Traxectoria profesional
O 25 de xuño de 2015, Cauley-Stein foi seleccionado na 6ª posición do Draft da NBA de 2015 polos Sacramento Kings. O 16 de xullo de 2015, asinou o seu contrato de rookie cos Kings.
O 8 de xullo de 2019, Cauley-Stein asinou cos Golden State Warriors.
O 25 de xaneiro de 2020, Cauley-Stein foi traspasado ós Dallas Mavericks a cambio dunha elección da segunda rolda do Draft de 2020. Debutou cos Mavericks tres días máis tarde na derrota contra os Phoenix Suns, facendo 4 puntos e 2 rebotes en 12 minutos. Tras o remate da tempada 2019-20, Cauley-Stein decidiu non continuar nos Mavericks e convertirse en axente libre. O 1 de decembro de 2020, asinou de novo cos Mavericks.
Provincia de Turín
Turín (en italiano Torino) é unha provincia da rexión do Piemonte, en Italia. A súa capital é a cidade de Turín. Ten unha área de 6.830 km², e unha poboación de 2.121.233 habitantes (2001). Hai 315 municipios na provincia.
Fai fronteira a norte co Val de Aosta, a leste coa provincia de Biella, provincia de Vercelli, provincia de Alessandria e provincia de Asti, a sur coa provincia de Cuneo e a oeste con Francia (departamento de Savoia, na rexión de Ródano-Alpes e departamento dos Alpes Altos, na Provenza-Alpes-Costa Azul).
Vilastrexe, Villestro, Santiago de Compostela
Vilastrexe é un lugar da parroquia de Villestro no concello coruñés de Santiago de Compostela, na comarca de Santiago.
Oitava tempada de The Simpsons
A oitava tempada da serie de animación The Simpsons emitiuse orixinalmente dende o 27 de outubro de 1996 até o 18 de maio de 1997, comezando con « Treehouse of Horror VII». Os produtores executivos da oitava tempada foron Bill Oakley e Josh Weinstein. ​ A tempada contivo dous episodios que orixinalmente foron producidos para a sétima, a cal tamén foi producida por Oakley e Weinstein. Tamén incluíu dous episodios nos cales os show runners foron Al Jean e Mike Reiss.
A oitava tempada gañou varios premios, incluíndo dous premios Emmy: «Homer's Phobia» gañou o premio Mellor Programa Animado (de duración menor a unha hora) en 1997, ​ e Alf Clausen e Ken Keeler gañaron na categoría «Mellor Logro Individual en Música e Letras» coa canción «We Put The Spring In Springfield» do episodio «Bart After Dark». Clausen tamén recibiu un nomeamento para os Emmy por «Mellor Dirección Musical» por «Simpsoncalifragilisticexpiala(Annoyed Grunt)cious». «Brother from Another Series» foi nomeado para os Emmy por «Son dunha Serie de Comedia ou un Especial». ​ Por «Homer's Phobia», Mike Anderson gañou o Premio Annie ao «Mellor Logro Individual: Dirección dunha Produción Televisiva», e o premio WAC por «Mellor Director dunha Serie de Horario Central» na Celebración de Animación Mundial de 1998. ​ A Gay & Lesbian Alliance Against Defamation premiou ao episodio co premio GLAAD Media por «Mellor Episodio de Televisión».
A versión en DVD foi lanzada á venda na Rexión 1 o 15 de agosto de 2006, na Rexión 2 o 2 de outubro de 2006, e na Rexión 4 o 27 de setembro de 2006. Os DVD foron lanzados en dúas formas distintas: unha cabeza da forma da de Maggie para unir as formas das cabezas de Marge e Homer das tempadas anteriores, e tamén unha caixa rectangular estándar. Como o compilado da sétima tempada, ambas as versións están á venda por separado.
Regra de Haldane
A regra de Haldane ou lei de Haldane e unha lei da teoría da evolución das especies relacionada coa hibridación das especies e por extensión coa súa separación. A regra afirma que cando na descendencia de dúas especies diferentes de animal un dos dous sexos non aparece, é raro ou estéril, este é sempre o sexo heterozigótico (heterogamético).
Varias teorías tratan de explicar a base xenética da regra de Haldane.
A teoría da dominancia é a admitida máis xeralmente, por ben que as teses non se exclúen entre elas e, potencialmente, poderían actuar xuntas para causar a inviabilidade e a esterilidade dos sexos heterogaméticos.
A regra de Haldane ten correspondencia coas observacións que amosan o vínculo sexual de determinados xens recesivos negativos, máis correntes entre os homes ca entre as mulleres, como os xenes que producen a hemofilia ou a cegueira á color.
Mesoamérica
miniatura|Localización de Mesoamérica no continente. Mesoamérica (en grego: μέσος [mesos], ‘intermedio’) é a rexión do continente americano que comprende a metade meridional de México, os territorios de Guatemala, O Salvador e Belize, así como o occidente de Honduras, Nicaragua e Costa Rica. Non debe confundirse coa rexión mesoamericana, concepto acuñado para denominar unha rexión xeoeconómica por organizacións internacionais tales como a OCDE; Mesoamérica, como se define neste artigo, é unha área definida pola cultura. Esta rexión viu o desenvolvemento dunha civilización indíxena no marco dun mosaico de gran diversidade étnica e lingüística. A unidade cultural dos pobos mesoamericanos reflíctese en varios trazos que Paul Kirchhoff definiu como o complexo mesoamericano. A definición do que se acepta como mesoamericano é obxecto de discusión entre os estudosos desta civilización; con todo, con frecuencia menciónase no inventario a base agrícola da economía, o cultivo do millo, o uso de dous calendarios (ritual de 260 días e civil de 365), os sacrificios humanos como parte das expresións relixiosas, a tecnoloxía lítica e a ausencia de metalurxia, entre outros. No seu momento, a definición do complexo mesoamericano serviu para distinguir aos pobos mesoamericanos dos seus veciños do norte e do sur.
O desenvolvemento de Mesoamérica estendeuse por varios séculos. Os especialistas discuten sobre a época que pode considerarse o «inicio» da civilización mesoamericana. De acordo con algunhas posturas, o fito inicial consiste no desenvolvemento da olaría. Outros consideran que o primeiro complexo mesoamericano desenvólvese entre os séculos XV e XII a. C., período contemporáneo á cultura olmeca. Ao longo da súa historia, os pobos mesoamericanos construíron unha civilización cuxas expresións falan de elementos compartidos por varios pobos e trazos que os distinguen entre si. Na medida que avanzou o proceso civilizatorio, algúns trazos homogeneizaronse polo contacto interétnico e outros adquiriron especificidade en certos contextos. Este proceso foi continuo e perduró ata a colonización española. Algúns autores empregan indistintamente os nomes nahuas para describir obxectos e conceptos orixinais de Mesoamérica. e outros destacan as diferenzas entre os pobos da rexión.