cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Pixar
2001-2004: Conflito con Disney
A produción de Toy Story 2 deteriorou a relación sostida por ambos os estudios ata entón. Pixar consideraba que as ganancias non eran equitativas, xa que Disney estaba a cargo só da mercadotecnia e distribución mentres que eles encargábanse de todo o labor creativo. Aínda que agora os custos de produción eran sufragados a partes iguais, o acordo seguía outorgándolle a Disney os dereitos e licenzas de calquera das súas longametraxes, ademais dunha cota por distribución de entre o 10 e 15% por cada película.
En 2001 Catmull asumiu a presidencia do estudio, e en novembro do mesmo ano estreouse Monsters, Inc., dirixida por Docter. A súa produción requiriu varios avances tecnolóxicos inéditos para o estudio: desde o incremento da granxa de render (que aumentou a 3500 procesadores Sun Microsystems, en comparación cos 1400 de Toy Story 2 e os 200 de Toy Story) ata a creación de novo software de renderización para proporcionar unha maior sensación de realismo á interacción entre os distintos elementos animados da película. Logrou recadar 562 millóns de dólares en todo o mundo. Máis tarde, Rob Cook, Loren Carpenter e Ed Catmull recibiron un premio Óscar ao mérito polos «significativos avances na renderización de películas, exemplificados polo RenderMan de Pixar». En maio de 2003 Pixar estreou a súa quinta película, Finding Nemo (dirixida por Stanton e Unkrich) que representou outro éxito en despacho de billetes e crítica ademais de ser a súa primeira produción en recibir o Óscar como a «Mellor película de animación», ademais doutros tres nomeamentos. Cunha recadación total de 936 millóns de dólares nos países en que foi estreada, Finding Nemo converteuse na 32.ª película con maiores recadacións da historia, e a quinta con maiores ingresos no apartado da animación. É a segunda película con maiores recadacións en 2003, só superada por The Lord of the Rings: The Return of the King.
Mentres tanto Disney e Pixar seguían sen acordar os termos da súa colaboración: nesta ocasión Pixar suxería que Disney se limitara á distribución, e lles cedese enteiramente o control da produción e os dereitos de mercadotecnia das súas películas. A cambio obtería ata un 10% das ganancias como cota de distribución, mentres que Pixar obtería as ganancias restantes. Ditas condicións debían entrar en vixencia a partir dese momento, incluíndo as últimas dúas películas do seu último acordo (The Incredibles e Cars, baixo as direccións respectivas de Brad Bird e Lasseter), as cales xa se atopaba producindo o estudio nese momento. A pesar de que os estudios cederon en certas condicións, as negociacións colapsaron. Tralo lanzamento do curto Boundin', o 30 de xaneiro de 2004 Pixar rompeu relacións con Disney, nese entón encabezada por Michael Eisner. A prensa especulou que as diferenzas entre Eisner e Jobs foran cruciais naquela decisión. Despois da estrea de Cars, a última colaboración entre ambas as empresas, Jobs revelou as súas intencións de explorar outras opcións de distribución a partir de 2006, ao mesmo tempo que Disney, aínda posuidora dos dereitos sobre as longametraxes de Pixar, establecía Circle 7 Animation. Con esta nova división de animación esperaba producir Toy Story 3 e Monsters, Inc. 2. En agosto de 2004 Pixar asinou un acordo con THQ para a produción de videoxogos inspirados nas súas seguintes películas.
Edicions Tres i Quatre
Edicions Tres i Quatre é unha editorial valenciana de longa traxectoria. O seu nome ten que ver con tres países e catro barras, en referencia aos Países Cataláns. Hoxe en día é unha das editoriais máis importantes da Comunidade Valenciana, con coleccións de literatura dirixidas a públicos de todas as idades. Convoca cada ano os Premios Octubre.
Pixar
2005-2014: Adquisición, subsidiaria, produción de secuelas e pequeno declive
En marzo de 2005 Robert Iger substituíu a Eisner como presidente de Disney e restableceu as relacións con Pixar. Tras analizar a situación financeira de Disney neses últimos anos e consciente da popularidade alcanzada polas producións de Pixar, Iger someteu a consulta a posible adquisición de Pixar ante o consello de administración e accionistas do estudio. Finalmente, o 26 de xaneiro de 2006 Disney anunciou a compra de Pixar por 7400 millóns de dólares, a clausura de Circle 7, e os nomeamentos de Catmull e Lasseter como presidente e director creativo de Walt Disney Feature Animation, respectivamente (máis tarde renomeada a Walt Disney Animation Studios). A adquisición non implicou a fusión entre as compañías, polo que Pixar continuaría funcionando como unha entidade separada e mantería intacto desde o nome e sede ata certas políticas internas. Igualmente Catmull continuaría á fronte da presidencia de Pixar. A primeira película estreada trala compra do estudio foi Cars, seguida da curtametraxe Lifted.
Edicions Tres i Quatre
Historicamente cumprira a función de encher o baleiro editorial na Comunidade Valenciana, no cal, durante unha boa parte do último terzo do século XX, foi case a única editorial que publicaba en catalán. Pero ademais editou tamén autores que dificilmente, polas súas peculiaridades dialectais, serían editados ou lidos en Cataluña, como por exemplo Isa Tròlec, de tal maneira que cubriu un espazo editorial desatendido polas editoriais de Barcelona. Porén, Tres i Quatre editou tamén no seu momento algunhas das figuras literarias máis destacadas das letras valencianas, como Joan Fuster ou Vicent Andrés Estellés. Actualmente forman parte da súa nómina autores valencianos como Toni Cucarella ou Joan Francesc Mira.
Pixar
2005-2014: Adquisición, subsidiaria, produción de secuelas e pequeno declive
Tamén en 2009 Lasseter, Bird, Docter, Stanton e Unkrich recibiron o León de Ouro especial a toda unha carreira no Festival Internacional de Cine de Venecia, premio que lles foi entregado por George Lucas. Durante a entrega, mostráronse as primeiras escenas de Toy Story 3 (dirixida por Unkrich) e a reedición de Toy Story 2 en formato 3D. A terceira película de Toy Story representou un desafío adicional para os animadores de Pixar ao ter que volver crear cada un dos elementos e modelos que xa usaran nas dúas películas anteriores da serie. Trala súa estrea en 2010, superou mesmo as recadacións obtidas conxuntamente por Toy Story e Toy Story 2 e converteuse na película animada máis exitosa na historia do cinema, marca superada catro anos despois por Frozen, de Disney. É unha das dez películas coas maiores recadacións de todos os tempos e a primeira en pasar a recadación de 1000 millóns de dólares. A seguinte curtametraxe de Pixar, Day & Night, combinou elementos de animación en 2D e 3D, e obtivo un nomeamento ao Óscar á «Mellor curtametraxe animada». Pola súa banda, o Producers Guild of America premiou a Lasseter co premio especial David O. Selznick.
miniatura|300px|Decoracións alusivas a [[Up (filme)|Up na súa estrea no Festival Internacional de Cine de Venecia, en 2009.]]
En abril de 2010 o estudio fundou Pixar Canada, unha subsidiaria con sede en Vancouver e encargada de producir curtametraxes acerca dalgúns personaxes de Pixar. Nos seus tres anos de existencia, Pixar Canada produciu oito curtas baseadas en Toy Story e Cars. Entre 2011 e 2013 Pixar estreou Cars 2, Brave e Monsters University (dirixidas por Lasseter, Mark Andrews e Brenda Chapman, e Dan Scanlon, respectivamente) así como a curta Hawaiian Vacation de Pixar Canada. A pesar das expectativas, Cars 2 alcanzou unha cualificación de 39% no sitio web recopilador Rotten Tomatoes, ademais de ser o primeiro filme de Pixar que non obtivo ningún nomeamento da Academia de Artes e Ciencias Cinematográficas. En xuño de 2013 Pixar recibiu unha nova demanda por impedir a contratación de empregados doutras compañías de Lucasfilm, Google e Intel. O atraso na estrea da seguinte produción de Pixar, The Good Dinosaur (orixinalmente previsto para maio de 2014 pero aprazado ata novembro de 2015) ocasionou o recurte dun 5% dos empregados do estudio. Algúns medios como Indiewire fixeron notar que o estudio presentaba un declive na calidade das súas últimas producións marcado pola súa dependencia na produción de secuelas. Con excepción de Cars en 2006, as películas estreadas entre 2011 e 2013 tiveron as peores recensións xamais proporcionadas por algún medio a unha produción de Pixar.
2014-: Recuperación e novos éxitos
esquerda|miniatura|Atrio das oficinas de Pixar, en Emeryville California, en 2010. Por primeira vez en case unha década, debido ao atraso de The Good Dinosaur e Finding Dory (secuela de Finding Nemo), Pixar non estreou ningunha longametraxe en 2014. En novembro dese ano Jim Morris foi nomeado presidente de Pixar e anunciouse a produción de Toy Story 4 baixo a dirección novamente de Lasseter. A mediados de 2015 estreouse Inside Out, a terceira película con maiores recadacións do estudio ata entón, baixo a dirección de Docter. Para varios críticos, Inside Out representou o retorno de Pixar a «un mellor estado». En contraste, The Good Dinosaur, estreado en novembro do mesmo ano e dirixido por Peter Sohn, recadou 332 millóns de dólares e pasou a ser a película con menores ingresos do estudio. En xuño de 2016 apareceu en carteleiras Finding Dory, dirixida por Stanton, que rompeu varias marcas de despacho de billetes ao obter as maiores recadacións no seu día de estrea nos Estados Unidos e o Canadá.
Ó ano seguinte estreouse Cars 3, que obtivo críticas lixeiramente mellores que Cars 2, especialmente pola súa calidade de animación e a emotividade da súa trama, sendo a primeira película dirixida por Brian Fee para o estudio. En outubro do mesmo ano estreouse Coco, dirixida por Unkrich e que está ambientada na festividade mexicana do Día dos mortos. Nas súas primeiras dúas semanas de exhibición en México recadou máis de 36 millóns de dólares, sendo a película animada máis vista na historia do país.
En novembro de 2017, John Lasseter tivo que abandonar temporalmente a dirección dos estudios por sospeitas de acoso a empregados.
Películas
A súa primeira longametraxe, Toy Story, foi estreada en 1995. Algúns dos cineastas habituais do estudio son John Lasseter (cuxa primeira película foi Toy Story), Pete Docter (Monsters, Inc.), Andrew Stanton (Finding Nemo), Lee Unkrich (Toy Story 3) e Brad Bird (The Incredibles).
Ata o ano 2017 a compañía ten distribuído 19 películas de animación, sendo todas elas distribuídas a través de Walt Disney Pictures. A seguinte é unha lista das películas que publicaron:
A maiores a compañía ten previsto o lanzamento de Incredibles 2 para o 15 de xuño de 2018. Esta secuela da súa película The Incredibles, está dirixida por Brad Bird. Tamén está previsto o lanzamento o 21 de xuño de 2019 a cuarta parte de Toy Story, dirixida por Josh Cooley.
Curtametraxes
Esta á unha lista dalgunhas das súas curtas orixinais:
E esta á unha lista dalgunhas das súas curtas baseadas nos personaxes das súas películas:
Programas de televisión
A súa primeira produción televisiva, Buzz Lightyear of Star Command: The Adventure Begins, consistiu nunha obra derivada de Toy Story. Disney encargouse da súa produción do mesmo xeito que da serie Buzz Lightyear of Star Command, transmitida orixinalmente pola cadea American Broadcasting Company no ano 2000.
Outros programas de televisión inclúen a serie de curtas Cars Toons, transmitidos por Toon Disney e Disney Channel entre 2008 e 2010 e protagonizados polos personaxes de Cars; Toy Story Toons, producidos por Pixar Canada; e os especiais Toy Story of Terror! e Toy Story That Time Forgot baseados tamén en Toy Story. Neste apartado atópanse ademais as retransmisións das súas longametraxes por algunha cadea televisiva; A Bug's Life foi a primeira película de Pixar en ser transmitida baixo a modalidade de pago por visión, no ano 2000. Tres anos despois, Monsters Inc foi a primeira película do estudio en difundirse nunha canle de televisión por cable.
Premios e recoñecementos
As producións cinematográficas de Pixar foron aclamadas pola crítica, logrando numerosos premios. O Globo de Ouro á mellor película de animación, premio creado en 2007, non foi conseguido por producións de Pixar ata o 2011.
Estes son algúns dos premios que obtivo coas súas curtas e películas:
Estes son algúns dos premios que obtivo polas súas longametraxes:
Outros produtos
Aínda que o traballo principal de Pixar é a produción de material cinematográfico e televisivo, tamén conta con outras liñas de produtos.
A maioría das súas películas contan coas súas respectivas adaptacións a videoxogos. A principios dos anos 1990 o estudio contaba coa súa propia área especializada, Pixar Interactive Division, que chegou a producir dous títulos: Toy Story Animated Storybook e Toy Story Activity Centre. A división foi clausurada en 1997, coa idea de centrarse principalmente na industria do cinema. Desde entón outros xogos foron producidos e distribuídos por Disney Interactive Studios, aínda que ocasionalmente os produtores de Pixar adoitan participar no seu desenvolvemento.
O software de renderizado RenderMan, que xurdiu durante os anos iniciais de Pixar, comezou a ser distribuído ao público en xeral en 2015, xunto co programa Tractor, utilizado na produción de efectos visuais a grande escala. Ambos son compatibles co programa informático Maya. Estas aplicacións foron usadas no desenvolvemento de filmes como Stuart Little, Parque Xurásico, Jumanji, Armageddon e, máis recentemente, Escuadrón Suicida, Rogue One: A Star Wars Story e The Jungle Book, entre outros. Igualmente algúns escritores de Pixar colaboraron na produción do asistente persoal intelixente Google Assistant.
Pixar tamén produciu secuencias animadas para algunhas atraccións dos parques temáticos de Disney inspiradas nas súas películas. Tal é o caso de Tree of Life, filme exhibido en Animal Kingdom. Outras animacións inclúen anuncios comerciais con fins promocionais das súas propias longametraxes. A mercadotecnia de Pixar está conformada tamén por unha liña de roupa e accesorios con Forever 21; libros, xoguetes e artigos coleccionables dispoñibles na Pixar Studio Store, situada no Steve Jobs Building; a plataforma virtual educativa Pixar in a Box, e outros produtos con licenza ofrecidos por diversas compañías.
Organización
miniatura|Os principais directores de Pixar durante o 66° [[Festival Internacional de Cine de Venecia en 2009. De esquerda a dereita: Andrew Stanton, Pete Docter, John Lasseter, George Lucas, Lee Unkrich e Brad Bird.]] miniatura|Lasseter e Catmull.
As primeiras oficinas de Pixar atopábanse en San Rafael (California) xunto con Lucasfilm. A finais de 1990 o estudio trasladouse ao Point Richmond Tech Center, na cidade de Richmond. A sede actual dos estudios de animación atópase en 1200 Park Avenue, Emeryville, e inclúe o Steve Jobs Building e a Pixar Studio Store. As oficinas do equipo a cargo do desenvolvemento de RenderMan atópanse en Seattle, Washington.
Ata 2006, o consello de administración de Pixar estaba integrado por polo menos seis executivos que eran elixidos anualmente polos accionistas do estudio, e un par de comités de auditorías e de compensacións. O seu presidente e director executivo era Steve Jobs, e entre os principais executivos atopábanse Ann Mather —vicepresidenta executiva e directora de finanzas—, John Lasseter, Sarah McArthur, Lawrence B. Levy e Larry W. Sonsini. A partir da adquisición do estudio por parte de Disney, o vicepresidente de Pixar John Lasseter asumiu a dirección creativa do departamento de animación de Disney, ademais de recibir o nomeamento de asesor de Walt Disney Imagineering, división responsable das atraccións dos parques temáticos da empresa. Catmull é o presidente de ambos os estudios de animación; a súa xestión en Pixar remóntase ao ano 2001. As actividades de ambos están baixo supervisión de Iger, presidente de Disney. Jobs foi o maior accionista de Disney, así como membro do seu consello de administración entre 2006 e 2011. A estrutura de Pixar inclúe tamén dous grupos universitarios conformados por analistas de tecnoloxía. Desde 2002 a empresa cotiza na bolsa de valores NASDAQ.
O persoal de Pixar foi aumentando de maneira gradual; en 1990 contaba con 100 empregados, e unha década despois estaba conformada por 581 empregados. En 2003 a cifra incrementouse a 700 traballadores. Finalmente en 2005 eran 775 empregados en total.
Información financeira
A continuación algúns datos financeiros de Pixar entre 1996 e 2005.
Tecnoloxía empregada
Os animadores utilizan principalmente tres sistemas de animación: Marionette, para a articulación, animación e efectos de iluminación; Ringmaster, para a coordinación e seguimento de proxectos; e RenderMan, para os efectos fotorrealistas.
Filosofía de traballo e temáticas
O persoal de Pixar é responsable do desenvolvemento dos temas, personaxes, escenarios e demais elementos que forman parte dunha película. Para iso recorren ao Pixar Braintrust —traducido como «grupo de expertos de Pixar»—, consistente nun panel onde participan o director, os guionistas e o equipo de produción para propor ideas e suxestións en torno ao desenvolvemento da trama. Polo xeral estas reunións son convocadas cando o director xa conta cunha idea en mente, de modo que o panel poida servir como un «grupo de incubación» que dea forma ao concepto definitivo. Esta metodoloxía foi utilizada constantemente por Pixar desde a produción da súa primeira longametraxe, Toy Story. De acordo a Catmull, o éxito destas reunións débese á «boa comunicación do grupo, á súa franqueza no momento de achegar ideas e a creatividade». Nas súas palabras: «tratamos de crear unha contorna na que todos queiran escoitarse entre si (incluso as suxestións desafiantes) e no que todos mostran un interese evidente no éxito do outro. [Desta forma] proporcionámoslle liberdade e responsabilidade aos nosos directores».
Unha vez que a trama foi desenvolvida por completo, a produción continúa coa creación dos guións gráficos, que inclúen diálogos e ocasionalmente composicións musicais. O persoal catalógaos como «os carretes da historia» (do inglés story reels). A continuación seguen os procesos de modelaxe e animación por computadora dos personaxes, que inclúen a adición de efectos de iluminación e textura. Polo xeral un só cadro renderizado leva polo menos unha hora, podendo estenderse a duración sobre a base da complexidade da secuencia animada. Finalmente na etapa de posprodución levan a cabo as correccións do produto terminado, e a incorporación dos efectos de son. Ao longo das súas producións inclúense referencias a outros dos seus traballos e outros ovos de pascua que teñen relación co persoal de Pixar.
Un dos aspectos máis valorados da súa filmografía é a capacidade para «crear novos mundos, animar personaxes únicos e contar historias por medio da animación». En opinión de Catmull, as películas de Disney estreadas a partir dos anos 1960 carecían de tramas memorables e «dábanlle prioridade á arte sobre o relato». A intención de Pixar sería antepor o desenvolvemento das historias á tecnoloxía de animación. Normalmente o ciclo de produción dun dos seus filmes dura cinco anos, dos cales tres son empregados na redacción e desenvolvemento do relato, o cal xorde do proceso creativo Pixar Braintrust. En cada historia buscan que «o personaxe principal medre, cambie e se converta en alguén mellor [...] Non importa se é un xoguete, un insecto, un monstro ou un automóbil», transmitindo á audiencia unha mensaxe inspiradora a través da «emotividade do relato». Polo xeral, os seus personaxes son obxectos, animais e criaturas antropomorfas parlantes que se embarcan en aventuras que os levarán a cambiar a súa perspectiva sobre a vida. Entre os temas abordados con frecuencia inclúense a amizade e a lealdade, a cooperación e o traballo en equipo, e a familia. Este último concepto, en opinión da revista Slant Magazine, é o máis representativo das súas producións, que na súa maioría destacan a importancia de preservar a unión familiar fronte ás adversidades.
Impacto
A estreita asociación entre Disney e Pixar durante os anos 1990 e 2000 tivo a súa orixe na visión empresarial de Pixar, cuxo obxectivo era, segundo o seu informe anual do ano 2000, «converterse nunha marca líder no entretemento familiar mediante o desenvolvemento e produción de longametraxes animadas e produtos relacionados de alta calidade, como xoguetes, bandas sonoras, videoxogos e similares. Este acordo [con Disney] permítenos centrarnos na produción e desenvolvemento creativo das películas, mentres facemos uso da experiencia en mercadotecnia e notable infraestrutura de distribución de Disney».
A súa colaboración deu como resultado a produción da primeira longametraxe animada por computadora da historia. En palabras de Michael Eisner, director executivo de Disney: «ningún de nós [Disney e Pixar] pensabamos que Toy Story funcionaría tan ben como o fixo. A tecnoloxía é brillante, os actores están inspirados e ó meu parecer a historia logrará tocar un nervio [...] Cando accedemos a traballar xuntos por primeira vez, nunca consideramos que a súa primeira película sería o noso lanzamento para a época do Nadal de 1995». Para Steve Jobs, Toy Story representou o maior progreso da animación desde a primeira longametraxe animada de Disney, Snow White and the Seven Dwarfs (1937). A partir do éxito de Toy Story outros estudios comezaron a desenvolver a súa tecnoloxía de animación para producir longametraxes, como foi o caso de DreamWorks Animation (cuxa primeira película animada foi Antz, estreada en 1997), Turner Broadcasting System e Warner Bros.
miniatura|Vitrina con algúns dos premios obtidos por Pixar, no interior da súa sede en Emeryville (California).
No seu último ano como compañía independente, o 2005, Pixar obtivo ganancias estimadas en 152,9 millóns de dólares, sendo o ano máis rendible para o estudio. As súas seis longametraxes producidas ata entón recadaran máis de 3 mil millóns de dólares en todo o mundo. En xeral, a súa filmografía conta principalmente con críticas favorables, a pesar de que algúns filmes como Cars, Cars 2, Brave, Monsters University e The Good Dinosaur tiveron unha recepción máis ben adversa e, nalgúns casos, unha recadación significativamente inferior ao resto das súas películas. De media, ata 2016, cada un dos seus filmes recadara 634,3 millóns de dólares en todo o mundo. Ademais dos diversos recoñecementos obtidos polas súas producións (Finding Nemo foi a súa primeira longametraxe en obter o premio Óscar como «Mellor película animada», mentres que Tin Toy foi a primeira en obter a distinción como «Mellor curtametraxe animada» pola Academia de Artes e Ciencias Cinematográficas), os animadores e persoal do estudio fixéronse acredores a varios galardóns polo seu traballo, incluíndo premios Óscar honoríficos pola súa colaboración no desenvolvemento de CAPS en 1992 (xunto con Disney), así como por RenderMan en 1993. De igual maneira, Lasseter recibiu un Óscar especial pola produción de Toy Story; Rob Cook, Loren Carpenter e Ed Catmull obtiveron outro en 2001 polos avances na renderización de películas a través de RenderMan; en adición ao León de Ouro especial a toda unha carreira entregado a Lasseter, Bird, Docter, Stanton e Unkrich en 2009. En 2008 a revista Newsweek incluíu a Lasseter na súa listaxe de cincuenta persoas máis poderosas do mundo. Algúns outros premios obtidos pola filmografía de Pixar inclúen recoñecementos Annie, BAFTA, Globos de Ouro e Grammys.
Pixar celebrou o seu vixésimo aniversario en 2006 con exhibicións no MoMA onde mostraron máis de 500 obras orixinais, incluíndo debuxos, esbozos e arte conceptual das súas producións. Para o seu vixésimo quinto aniversario en 2011 estreouse a exposición Pixar: 25 Years of Animation que, ademais de incluír o material mostrado na exhibición de 2006, incorporou arte conceptual de Ratatouille, WALL-E, Up e Toy Story 3. Desde entón a exhibición trasladouse ao Museo de Ciencias de Londres, o Australian Centre for the Moving Image de Melbourne, o Museo de Arte Contemporánea de Monterrey, o Science Centre Singapore de Singapur, o Oakland Museum of California de Oakland, o Padiglione d’Arte Contemporanea de Milán, o Art Ludique Le Musée de París e a Cidade das Artes e as Ciencias de Valencia, entre outros. En 2015 estreouse a exhibición itinerante The Science Behind Pixar no Museo da Ciencia, na cidade de Boston. Consiste nunha exposición interactiva dividida en oito fases que explican ao visitante o proceso de produción do estudio. A exposición tamén se presentou noutras cidades estadounidenses como Filadelfia e Os Ánxeles.
Temas e elementos recorrentes
Segundo unha entrevista a John Lasseter feita por Tavis Smiley, as películas de Pixar seguen o tema do desenvolvemento persoal. Coa axuda de amigos ou da familia, un personaxe aventúrase no mundo real, e aprende a apreciar os seus amigos e a súa familia. Nun principio, segundo John Lasseter, "fai falta estar concentrado no desenvolvemento do personaxe principal, e no modo en que evoluciona".
As producións de Pixar posúen numerosos elementos recorrentes. Entre estes figura por exemplo a compañía Dinoco, estación de servizo en Toy Story e patrocinador de Strip Weathers en Cars. O número A113 é recorrente ata o punto de aparecer en tódalas películas de Pixar. Proviría do número dunha clase de CalArts, escola onde traballaron John Lasseter e Brad Bird. A cadea de pizzarías Pizza Planet aparece en tódalas películas de Pixar excepto en The Incredibles (2004), baixo a forma de camión de entrega de pizzas; a primeira película na que aparece é en Toy Story (1995).
Atópanse igualmente numerosas conexións e referencias entre as películas. Así é como Nemo se atopa como xoguete de Boo en Monsters, Inc. ou que Rex aparece en WALL-E.
Secuelas
Os estudios Pixar non están en contra das secuelas pero opinan que non se deberían facer se non poden desembocar nunha historia tan boa como a da primeira parte. Como consecuencia da saída de Toy Story 2, Pixar e Disney efectuaron un pacto entre cabaleiros grazas ó cal Disney aceptaba non facer ningunha continuación sen a participación de Pixar, aínda que tivese os dereitos. En 2004, Pixar anunciou o fracaso do seu intento de atopar un novo acordo e Disney declarou que continuarían producindo secuelas das películas de Pixar, con ou sen eles. . Engaden, con todo, que preferirían que Pixar aceptase colaborar. Toy Story 3 pasouse entón á fase de produción na nova división de Walt Disney Animation Studios, Circle 7 Animation.
Cando John Lasseter foi nomeado responsable de toda a animación de Disney e de Pixar, despois da fusión, declarou a paralización inmediata de tódalas secuelas. Disney chega mesmo a declarar que se anulaba Toy Story 3. No entanto, en maio de 2006, anunciouse que Toy Story 3 volvía á fase de produción, en adiante baixo o control de Pixar.
Lasseter alimentou aínda a especulación sobre o porvir das continuacións cando declarou: "Se temos unha boa historia, faremos unha continuación." (If we have a great story, we'll do a sequel). Cars 2, a primeira secuela de Pixar fóra de Toy Story, anúnciase oficialmente o 8 de abril de 2008. Monsters University, unha película que debía desenvolverse antes da primeira obra, anunciouse o 22 de abril de 2010 para estrearse o 2 de novembro de 2012. Porén, o 5 de abril de 2011, anunciouse que a película se pospoñía ata o 21 de xuño de 2013 debido ó éxito das películas de Pixar saídas durante o verán, segundo o presidente da distribución global de Disney, Chuck Viane. Unha secuela de The Incredibles tamén está en estudo.
Na televisión
Toy Story foi a primeira película de Pixar en ter unha continuación na televisión coa serie televisada Buzz Lightyear of Star Command, continuación da película distribuída directamente en vídeo Buzz Lightyear of Star Command: The Adventure Begins, todos produtos de Disney. De Cars tamén se fixo unha adaptación para televisión, esta vez producida directamente polo estudio Pixar, con Cars Toon, unha serie de curtas (de tres a cinco minutos) difundida en Disney Channel.
Primeiras contratacións
Mentres que algúns dos primeiros animadores de Pixar, como John Lasseter, teñen a experiencia da animación tradicional, algúns traballan con stop motion, outros con animación por ordenador, e moitos animadores son mesmo recentes diplomados. Un gran número dos animadores de Pixar foron contratados na época da saída de A Bug's Life e de Toy Story 2. Aínda que Toy Story fose un éxito, era a única longametraxe de Pixar naqueles tempos. A maioría da industria da animación está baseada nos Ánxeles, mentres que Pixar ten a súa sede aproximadamente a 500 km ao norte, na área da baía de San Francisco. Por outro lado, a animación tradicional en 2D era aínda naqueles tempos o procedemento usado maioritariamente para as longametraxes. Poucos animadores baseados nos Ánxeles estaban dispostos a instalárense coa súa familia tan ó norte, renunciaren á animación tradicional e probaren a animación por ordenador. En parte por iso, un bo número de animadores contratados por Pixar neste período veñen directamente da universidade. Ademais, o software de animación de Pixar, Marionette, está concibido de tal maneira que require un mínimo de formación ós animadores tradicionais antes de que resulten produtivos.
Ambiente laboral
Os estudios Pixar do Campus Pixar, edificados en ladrillo vermello, foron concibidos de forma que tódolos empregados se atopen sen distinción de grao. O edificio está concibido simetricamente, cos despachos a cada lado, e no centro, un lugar único para os baños. Este lugar é único para que os técnicos poidan intercambiar as súas ideas e falar entre eles sen distinción de grao. John Lasseter describiuno como un paraíso para o home. Os despachos están iluminados por ventás anchas, e no exterior están instaladas unha piscina e unha mesa de tenis de mesa. Os empregados teñen acceso igualmente a videoxogos, un futbolín, unha cociña e unha cafetería. Todo está previsto para a comodidade dos empregados que, durante a concepción dunha película de animación, están presionados a miúdo polo tempo. Cando falta a inspiración, estas diversións son consideradas por John Lasseter como unha "bafarada de osíxeno" para os empregados de Pixar.
Así, durante a rodaxe de Ratatouille, os empregados puideron relaxarse cando a inspiración lles faltaba. Efectivamente, o equipo de rodaxe só dispuña de dous anos para reescribir o guión, concibir os personaxes e realizar a película. Brad Bird confesou que sen estes lugares de diversión, non terían sen dúbida rematado a película a tempo, describíndoos como un recurso.
En 2004, Pixar anunciou que ía aumentar as súas instalacións co fin de acoller 1300 empregados adicionais en tres novos edificios cun total de 49500m2.
KK Partizan
Historia
O Partizan na tempada 2008/2009|miniatura|esquerda|220px O Partizan, fundado o 4 de outubro de 1945, é o club de baloncesto con maior éxito de Serbia. Durante os seus máis de seis décadas longa historia, o Partizan gañou non menos de 40 trofeos, incluídos dezaseis de campión nacional, dos cales o últimos oito foron gañados de forma consecutiva. Tamén gañaron once copas e cinco Ligas do Adriático consecutivas en 2007, 2008, 2009, 2010 e 2011.
Así, o KK Partizan converteuse na marca máis famosa do baloncesto de Serbia e un equipo aclamada tanto a nivel europeo e mundial. Partizan gañou o respecto non só por gañar e participar constantemente nas competicións europeas, senón tamén grazas a gran parte dos seus xogadores que vestiron a camiseta do equipo nacional, o equipo que conquistou o mundo gañando fama e trofeos para o seu país. O Partizan converteuse no primeiro equipo serbio que xoga un partido oficial contra equipos da NBA, en setembro de 2009. Nos dous encontros que xogou, ambos nos Estados Unidos, perdeu, o primeiro 102 a 70 contra Denver Nuggets e o segundo 111 a 80 contra Phoenix Suns. Algúns dos xogadores máis coñecidos que saíron do equipo foron Aleksandar Djordjevic, Vlade Divac, Predrag Danilovic ou Zarko Paspalj.
Pavillón
miniatura|170px|Interior da Hala Pionir. O Pavillón Hala Pionir foi construído en 1973, en tan só once meses, pola empresa construtora "Energoprojekt". Nesa época, o baloncesto iugoslavo estaba en pleno apoxeo, e aínda que Pionir ten organizado moitos eventos deportivos diferentes, como voleibol ou balonmán, rapidamente se fixo coñecido como un santuario do baloncesto.
O equipo nacional de Iugoslavia gañou o ouro europeo en 1975, baixo o seu teito, e tamén trouxo sorte aos campións de Lituania, o Žalgiris Kaunas, en 1998 cando gañaron a Copa Saporta. O Partizan trasladouse ao Pionir en 1992, despois de deixar ao seu antigo pavillón, o "Hala sportova", xa que se quedara obsoleto para un club que estaba a piques de tomar o trono europeo.
O Pionir é hoxe un moderno polideportivo totalmente equipado, que pode cumprir satisfactoriamente as normas básicas das competicións europeas. Na tempada 2008-09 Partizan xogou os seus encontros do Top 16 de Euroliga no Beogradska Arena, un pavillón multiusos inaugurado o 	31 de xullo de 2004 con capacidade para 23.000 espectadores. O 5 de marzo de 2009 contra o Panathinaikos grego marcou un récord de asistencia a un partido de baloncesto en Europa con 22.567 asistentes.
Euroliga de 1992
A Euroliga da tempada 1991-92 foi o título conseguido polo club máis importante da súa historia. Os resultados dos partidos do Partizan do ano da vitoria foron:
Rivalidade
Un dos encontros máis importantes do baloncesto serbio é o derby eterno (en serbio: Вечити дерби, Večiti derbi) que enfronta ao KK Partizan e ao KK Crvena zvezda (Estrela Vermella).
Interkosmos 6
Interkosmos 6 (Интеркосмос 6 en ruso), tamén denominado Energia 1 ou Energiya 1, foi un satélite artificial soviético lanzado o 7 de abril de 1972 mediante un foguete Voskhod desde o cosmódromo de Baikonur.
Características
Interkosmos 6 foi o primeiro membro (de dous, sendo o outro o Kosmos 1026) da serie de satélites Energiya, adicado ó estudo da magnetosfera e a atmosfera superior terrestre e dos raios cósmicos e os meteoroides no espazo próximo á Terra. Estaba enmarcado dentro do programa de colaboración internacional Interkosmos entre a Unión Soviética e outros países.
Foi inxectado nunha órbita inicial de 256 km de apoxeo e 203 km de perixeo, cunha inclinación orbital de 51,8 graos e un período de 89,8 minutos. Reentrou na atmosfera de maneira controlada o 11 de abril de 1972.
Interkosmos 6 foi o primeiro da segunda xeración de satélites Interkosmos, sendo máis grande e pesado que os seus predecesores, cunha masa de 1825 kg, dos cales 1044 eran carga científica. O instrumento principal era un calorímetro de ionización (denominado BFB-C) construído en colaboración con Hungría, Polonia, Checoslovaquia e Romanía. Outro equipamento incluía unha emulsión fotográfica multicapa de bromuro de prata para a detección e seguimento de raios cósmicos, así como instrumentación electrónica para levar a cabo a mesma tarefa. A emulsión foi revelada fotoquimicamente, unha vez regresado a terra o satélite, polo Instituto Conxunto de Investigación Nuclear de Dubna e posta a disposición dos científicos dos países participantes no desenvolvemento da instrumentación.
As tarefas de Interkosmos 6 incluíron:
Raúl Arévalo
miniatura Raúl Arévalo Zorzo, nado en Móstoles, Madrid o 22 de novembro de 1979 é un actor e director español.
Interkosmos 6
Características
O deseño do satélite estaba baseado no das cápsulas Vostok e regresou á Terra tras catro días de misión, devolvendo sans e salvos algúns instrumentos e rexistros para o seu estudo.
Raúl Arévalo
Traxectoria
Comezou a súa carreira como actor na serie Compañeros, onde interpretou o papel de Carlos durante dúas temporadas entre 2001 e 2002. A oportunidade chegoulle cando aínda non rematara os seus estudos na escola de Cristina Rota.
O seu primeiro filme foi Los abajo firmantes de Joaquín Oristrell, xunto a Javier Cámara, Fernando Guillén e María e Juan Diego Botto entre outros.
O 2 de setembro de 2016, presentou o seu primeiro filme como director, Tarde para la ira, protagonizado por Antonio de la Torre, na Mostra de Venecia. O filme gañou o Goya á mellor película e Arévalo levou o Goya ó mellor director novel do 2016.
Cocoliche
dereita|miniatura|300px|En cor azul, o Gran Buenos Aires onde se desenvolveu o cocoliche. O cocoliche foi unha fala ou pidgin do castelán mesturado con diversos dialectos italianos do século XIX e comezos do século XX do norte e do sur de Italia (a Alta Italia ou Norte e a Baixa Italia ou Mezzogiorno, respectivamente). O italiano do centro de Italia e o normativo tiveron moi pouca influencia. Os falantes dos dialectos italianos devanditos formaban, entre 1880 e 1930, máis dun 40 % da poboación da cidade de Buenos Aires, capital da Arxentina.
Orixe
O cocoliche pode definirse como unha variedade mixta de castelán e de dialectos italianos cuxo uso era case exclusivamente falado (oral). Nesta especie de pidgin, as formas léxicas italianas alternábanse coas castelás pola gran proximidade filoxenética entre as linguas da península Ibérica e da península Itálica.
Tal variedade lingüística foi usada no teatro popular riopratense, no sainete e mesmo no circo crioulo, onde aparecía o personaxe cómico «Cocoliche», caricatura dun inmigrante italiano.
Segundo José Podestá, o nome orixinouse no inmigrante Antonio Cuccoliccio, un peón calabrés da súa compañía teatral, quen fora caricaturizado polo actor do grupo Celestino Petray, que tiña gran facilidade para imitar os italianos crioulos.
Seguridade social
dereita|miniatura|Centro de saúde de Vilaza (Monterrei). A sanidade pública é un dos elementos da seguridade social. A seguridade social consiste nun conxunto de políticas sociais cuxo fin é amparar e asistir o cidadán e a súa familia en situacións como a vellez, a doenza e o desemprego. Un determinante común en todos os sistemas de seguridade social é a influencia da concepción do estado de benestar social, entre outras proposicións de reforma social. En España, está definida polo artigo 41 da Constitución Española de 1978 que di que "Os poderes públicos manterán un réxime público de Seguridade Social para todos os cidadáns que garanta a asistencia e prestacións sociais abondas perante situacións de necesidade, especialmente en caso de desocupación. A asistencia e prestacións complementarias serán libres".
Como norma de despregamento máis importante, a Seguridade social en España está regulada polo Real Decreto Lexislativo 1/1994 de 20 de xuño, polo cal se aproba o texto da Lei Xeral da Seguridade social. Esta norma foi modificada en numerosas ocasións, polo cal para consultala é preciso dispoñer dunha edición actualizada ou a unha base de datos de lexislación.
Rummikub
miniatura|250px|Xogo de Rummikub. Rummikub é un xogo de mesa para 2 a 4 xogadores. Gañou o Spiel des Jahres (xogo do ano en Alemaña) en 1980. O nome rummikub pronúnciase Ro-mi-kiú. O xogo é parecido a un xogo turco chamado okey.
= Historia = O xogo orixinal creouno nos anos 1940 Ephraim Hertzano, un inventor romanés, despois emigrado a Israel. Despois exportouno a Europa occidental e América. Hertzano fundou a compañía Lemada Lixeiro Industries Ltd.
= Pezas = Xógase con 106 fichas: 104 numeradas e dous comodíns. As fichas están numeradas do un ó trece e en catro cores diferentes (negro, vermello, azul e amarelo). Hai dúas unidades idénticas de cada ficha, de xeito que: 13 fichas/cor x 4 cores x 2 unidades/ficha = 104 fichas.
Poden xogar 2, 3 ou 4 xogadores, sendo isto último o ideal pois hai máis posibilidades de combinar. Cada xogador ten un soporte semellante ó que se usa no Scrabble para gardar as súas fichas sen que os opoñentes as vexan.
Lunfardo
O lunfardo foi unha xerga orixinada e desenvolvida en Buenos Aires, capital da República Arxentina, e a súa conurbación; tamén noutras cidades próximas como Santa Fe e Rosario (na provincia de Santa Fe) e Montevideo (no Uruguai) contribuíron desde o principio ao seu desenvolvemento. Estas catro cidades vivían unha situación sociocultural moi semellante debido en gran medida á actividade portuaria e á enorme inmigración de distintas partes de Europa, principalmente italiana e española, ocorrida a finais do século XIX e principios do XX na zona do río da Prata e arredores onde, en definitiva, se concentraríase a riqueza económica de ámbolos dous países. Despois de sinalar a dificultade que existe en precisar o concepto de lunfardo, Mario Teruggi inclínase a dicir que é unha "fala popular arxentina composta de palabras e expresións que non están rexistradas nos dicionarios casteláns correntes" para aclarar máis adiante que "os lunfardismos son propios da fala subestándar popular e que de ningunha maneira os cultismos e outros termos elevados poden incluírse nesa categoría".
Dasatskisi
Dasatskisi (en დასაწყისი) é un filme xeorxiano-francés de 2020 dirixido por Déa Kulumbegashvili. Foi escollido como candidato de Xeorxia para o Óscar ó mellor filme internacional na 93ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Sinopse
Jana, a muller de David, un líder relixioso das Testemuñas de Xehová, desilusiónase coa súa vida dentro dunha comunidade relixiosa patriarcal despois de que o seu "Salón dos Reinos" fose queimado por extremistas violentos.
Helena de Anjou
miniatura|Helena de Anjou Helena de Anjou (en serbio: Јелена Анжујска, trans. Jelena Anžujska), nada aprox. en 1236 e finada o 8 de febreiro de 1314, foi a raíña consorte do Reino de Serbia, esposa de Estevo Uroš I e nai dos reis Dragutin e Milutin.
Helena era católica e naceu en aprox. 1236. As súas orixes non son coñecidas con certeza. A biografía do Arcebispo Danilo di que «pertencía a unha familia francesa» e un continuador da obra afirma que «a familia era de sangue real ou imperial». Fine polo menos especifica que Helena era «de orixe católica e francesa», probabelmente da Casa de Valois. Segundo Europäische Stammtafeln, descendía dunha rama da familia do emperador bizantino e a casa real húngara, nese caso é posíbel que sexa a irmá de María Anxelina, a esposa de Ansel de Chaurs ou Cayeux, tamén coñecido como Anselmo de Keu, o capitán xeneral en Albania de Carlos I de Nápoles. Carlos I de Nápoles menciónaa como un familiar nunha carta con data de 1273.
Por algún tempo, foi o gobernante de Zeta, Travunia, Plav e Poibarje. Durante ese tempo Serbia estaba dividida en tres partes, e os gobernantes das outras dúas partes foron Dragutin e Milutin. Helena converteuse en monxa da Igrexa de San Nicolao en Shkodër, onde morreu o 8 de febreiro de 1314.
Fundou a primeira escola para nenas na Serbia medieval. O palacio de Helena atópase na actual Kósovo, na cidade de Brnjak (ás veces chamado «Brnjaci», pero non é o sitio co mesmo nome en Bosnia e Herzegovina), na montaña de Mokra Gora (que non debe confundirse coa aldea de Mokra Gora), onde se atopa a escola. Á parte deste palacio, posuía a aldea de Jelač na montaña de Rogozna. Do mesmo xeito que outros Nemanjićs, construíu mosteiros. Construíu o mosteiro de Gradac, onde está enterrada, a igrexa de San Nicolao en Shkodër onde morreu, e o mosteiro de Shirgj.
Helena de Anjou foi canonizada pola Igrexa ortodoxa serbia. A súa festa é o 12 de novembro.
Helena casou con Uroš I ao redor de 1245. Con Uroš I tivo polo menos catro fillos:
Boxmeer
Boxmeer é un municipio neerlandés situado na provincia de Brabante do Norte. Ten 115 km² e 28.583 habitantes (2008).
Lugares
Outros lugares son:
Palmeira do Senegal
A palmeira do Senegal (Phoenix reclinata) é unha palmeira datileira do norte da África, Madagascar e as Illas Comores. Medra dende o nivel do mar até os 3000 m, en clareiros de bosques tropicais chiviosos e abas rochosas. miniatura|180px|esquerda As palmeiras do Senegal do xardín botánico de Padrón (en Padrón, A Coruña) atópanse no Catálogo de Árbores Senlleiras de Galicia.
Descrición
De características similares á palmeira común en canto ás follas, porén co caule curto e altura que alcanza no máximo 50 centímetros. Follas e caule presentan espiños longos que podem furar a pel das persoas.
É menor que a palmeira anana, e se asemella máis a un arbusto que a unha árbore, ao contrario da imaxe máis coñecida que se ten dunha palmeira.
miniatura|130px|esquerda
P. reclinata é unha palmeira dioica que produce múltiples caules 7,5 a 15 m de alto e 30 cm de largo. As follas son pinnadas e curvadas, de 2,5 a 4,5 m de longo e 0,75 de largo. A cor das follas é verde intenso brillante cun pecíolo de 30 cm con espiños longos e afiados na base, con 20 a 40 follas por coroa. As plantas son unisexuais e as floriñas aparecen na parte alta dos talos. As floriñas masculinas son dun amarelo pálido escuro e desaparecen despois da floración; as femininas son miúdas, globosas e amarelo-verdosas. Esta especie bota uns froitos oblongos e comestíbeis, de cor laranxa cando madurecen e con 2,5 cm de diámetro. Os froitos áchanse en acios largos e pendurados contendo cada un unha semente.
Usos
miniatura|dereita|140px|A colleitar os froitos na palmeira do Senegal (P. reclinata) Ademais dos froitos, que consomen animais e humanos, o miolo da palma é comestíbel (palmito). En Natal, Suráfrica, e no delta de Okavango, Botswana, apáñase o zume pouco antes da floración para facer viño de palma. As fibras das follas novas e pechadas pódense usar para facer alfombras, kilts e vasoiras. As raíces conteñen taninos e pódense usar para facer colorante marrón. Tamén producen unha goma comestíbel. A madeira é lixeira mais pouco útil.
Tritón marmorado
O tritón marmorado ou tritón verde (Triturus marmoratus) é unha especie de anfibio caudado pertencente á familia dos salamándridos.
Descrición
O tritón marmorado ten cor castaña escura ou negra e presenta manchas verdes de forma irregular. Os machos adultos teñen unha raia branca ou beixe no rabo e presentan unha crista dorsal durante a época de reprodución. Esta raia é relativamente pequena comparada coas dos seus parentes, os tritóns cristados, e lixeiramente maior ca o da súa especie irmá, o tritón pigmeo. As femias e os exemplares xuvenís non presentan crista dorsal, mais si unha raia vermella ou alaranxada. O ventre pode ir desde o beixe até o negro, podendo presentar un número variábel de manchas brancas ou negras.
Distribución xeográfica
O tritón marmorado ten o seu hábitat no suroeste de Francia e no centro de España e Portugal. Aínda que sexan bastante comúns nestas áreas, non se encontran facilmente pois normalmente permanecen en lugares escondidos, como debaixo de troncos caídos, rochas, ou outros lugares húmidos. Durante a época de reprodución, que vai de xaneiro até maio, poden encontrarse en charcos, gabias, estanques, pozos e outros lugares con auga estancada.
En Francia, vive en simpatría co tritón cristado (Triturus cristatus). Ao sur, está en parapatría co tritón pigmeo (Triturus pygmaeus). O límite de distribución destas dúas especies acompaña aproximadamente o Sistema Central en España, co tritón marmorado ocupando as vertentes norte e o pigmeo a ocupar as planicies ao sur. En Portugal, o límite acompaña o río Texo até a zona de Abrantes.