cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Cliente (informática)
Un dos clientes máis utilizados, sobre todo pola súa versatilidade, é o navegador web. Moitos servidores son capaces de ofrecer os seus servizos a través dun navegador en lugar de requirir a instalación dun programa específico.
Tipos
Existen varios tipos de clientes, dependendo da cantidade de tarefas que realice o cliente en comparación co servidor.
Cliente pesado
Un cliente pesado pode almacenar datos locais, e ten a capacidade de procesar datos.
Cliente livián
Un cliente livián non pode almacenar datos locais, nin ten a capacidade de procesar datos.
Campo de Outeiro, Deade, Pantón
Campo de Outeiro é un lugar da parroquia de Deade no concello lucense de Pantón na comarca da Terra de Lemos.
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, que é unha parte alta ou elevación do terreo.
A Cal, Espasantes, Pantón
A Cal é un lugar da parroquia de Espasantes no concello lucense de Pantón na comarca da Terra de Lemos.
Campo de Eirexa, Deade, Pantón
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, o lugar da igrexa.
Faustino Domínguez Salgado
Faustino Domínguez Salgado, nado na Coruña o 5 de maio de 1905 e finado en Madrid en abril de 1981, foi un militar e xinete galego. Competiu en dúas probas nos Xogos Olímpicos de 1956 en Melbourne.
Traxectoria
Militar de carreira comezou a practicar hípica na década de 1920. Xa como tenente coronel, participou en 1956 nos Xogos Olímpicos de Melbourne, tanto na proba individual como na de equipos, facendo equipo con Joaquín Nogueras e Hernán Espinosa. Na proba individual ocupou unha das últimas posicións, mentres que na proba por equipos o conxunto español quedou de último.
Posteriormente ascendeu ata xeneral de brigada e foi tres veces campión de España en doma clásica, nos anos 1970, 1971 e 1973.
Casdoncende, Deade, Pantón
Casdoncende é un lugar da parroquia de Deade no concello lucense de Pantón na comarca da Terra de Lemos.
Forma
A palabra forma pode referirse a:
As bestas
Estreouse internacionalmente na 75ª edición do Festival de Cannes o 26 de maio de 2022, e tamén se proxectou nos festivais de Donostia, Toquio e Chicago. Estreouse nos cinemas de Francia o 20 de xullo de 2022 e nos de España o 11 de novembro de 2022.
As bestas conseguiu 17 nomeamentos na 37ª edición dos Premios Goya, e gañou en 9 categorías, incluíndo mellor filme, director, guión orixinal, actor (Ménochet) e actor secundario (Zahera).
Sinopse
Ambientado no rural de Galicia, o filme conta a historia dunha parella francesa que se instala nunha pequena aldea na procura de conectar coa natureza. Porén, a súa presenza esperta a hostilidade e a violencia dunha parella de veciños.
Está baseado na historia real do matrimonio de Margot Pool e Martin Verfondern, chegados na década de 1990 á pequena aldea de Santoalla do Monte na comarca de Valdeorras, feitos que inspiraron o documental estadounidense Santoalla, de 2016.
Produción
O filme foi producido por Arcadia Motion Pictures, Caballo Films, Cronos Entertainment e Le Pacte, coa participación de RTVE, Movistar+, Canal+ e Cine+, o apoio de Eurimages e financiamento de ICAA. O guión foi escrito conxuntamente entre Isabel Peña e Sorogoyen. Entre o equipo de produción están moitos colaboradores habituais de Sorogoyen (como o compositor Olivier Arson, o director de fotografía Alex de Pablo e o editor de filmes Alberto del Campo).
Sorogoyen informou de que rodaría o filme "como un western". A rodaxe comezou o 16 de setembro de 2021 e rematou o 13 de decembro de 2021. As localizacións da rodaxe inclúen O Bierzo e a Galicia interior.
Estrea
As bestas estreouse no Festival Internacional de Cinema de Cannes o 26 de maio de 2022, proxectándose fóra de competición na sección Cannes Première. O filme estreouse nos cinemas franceses o 20 de xullo de 2022. Tamén se proxectou na 70ª edición do Festival Internacional de Cinema de Donostia en setembro de 2022, como parte da lista de filmes 'Pearls'. Tamén foi escollido na lista principal do 35º Festival Internacional de Cinema de Toquio (para a súa estrea asiática). Dende abril de 2022, ten unha data provisional de estrea en cinemas en España fixada para o 11 de novembro de 2022.
Acollida
dereita|miniatura|Entrada para o filme As bestas en Cantones Cines da [[A Coruña|Coruña.]] Wendy Ide de ScreenDaily considerou que o filme é "un suspense psicolóxico estupendo e unha peza de cinema melancólica e musculosa que aproveita ao máximo tanto o telón de fondo galego como o impoñente físico de Menochet e o seu némesis Xan, o notable Luis Zahera.
Manu Yáñez de Fotogramas valorou o filme con 3 de 5 estrelas, escribindo que Sorogoyen "mostra o seu talento para xerar situacións cargadas de hostilidade flagrante", valorando "a forma en que Sorogoyen xestiona o tempo de cada escena", sendo o mellor do filme, ao tempo que debuxa o "retrato grotesco dos habitantes do rural galego”, próximo á caricatura, como o peor da mesma.
Nunha reportaxe na Radio Galega fixéronse eco de críticas en redes sociais e xornais polo que cualificaron de "torva e inaceptable mirada sobre Galicia" e de presentar o país como diferente, mais non pola súa cultura "senón polo seu primitivismo brutal".
En agosto de 2022, os membros da Academia das Artes e as Ciencias Cinematográficas de España escolleu As bestas na súa preselección de tres filmes para a súa candidatura ao mellor filme internacional na 95ª edición dos Óscar xunto a Alcarràs e Cinco lobitos. O filme foi nomeado ademais a 17 premios Goya.
Forma (botánica)
En botánica denomínase forma a unha categoría taxonómica que representa unha modificación ocasional da especie, asociada ou non á distribución xeográfica. Deriva do latín forma.
A modificación pode ser dun só carácter, ou de varios caracteres ligados. Esta categoría taxonómica noméase pola palabra, ou a súa abreviatura (f.). Por exemplo, as plantas de Cistus ladanifer con manchas purpúreas na base dos pétalos, considéranse forma da especie.
É unha categoría sistemática algo imprecisa e, en xeral, considerada inferior á variedade. Pódesa falar, por exemplo, dunha forma latifolia (de follas anchas), dunha forma glabra (espida, sen pelo), etc.
As Nogueiras, Deade, Pantón
As Nogueiras é un lugar da parroquia de Deade no concello lucense de Pantón na comarca da Terra de Lemos.
Gloria Stuart
Gloria Frances Stuart, nada como Gloria Stewart en Santa Monica (California) o 4 de xullo de 1910 e finada nos Ánxeles o 26 de setembro de 2010, foi unha actriz, artista visual e activista estadounidense. Inicialmente coñecida polos seus papeis en filmes anteriores ao código de conduta, recuperou a fama no final da súa vida cando interpretou o papel de Rose DeWitt Bukater de maior no filme Titanic (1997), nese momento o filme de maior éxito comercial da historia. Desenvolveu unha carreira que se estendeu por 72 anos, na que adquiriu popularidade principalmente como actriz de cinema.
Traxectoria
Gloria Frances Stewart naceu en Santa Monica en 1910. Despois de actuar en grupos de teatro universitarios e outras producións de afeccionados, Stewart asinou un contrato cos estudos Universal en 1932.
Debido ao seu atractivo, interpretou gran cantidade de papeis e foi unha das actrices predilectas do director de cinema James Whale, aparecendo en filmes como The Old Dark House (1932), The Invisible Man (1933) e The Kiss Before the Mirror (1933).
Pouco despois cambiou de compañía e asinou contrato coa 20th Century Fox. A finais da década de 1930, protagonizou máis de corenta títulos, incluíndo Roman Scandals (1933), de Leo McCarey e Rebecca of Sunnybrook Farm (1938), de Allan Dwan, aínda que non chegara a converterse nunha grande estrela. Algúns dos seus compañeiros de rodaxe nesa década foron actores da categoría de Lionel Barrymore, Kay Francis, Claude Rains, Raymond Massey, Paul Lukas, John Boles, John Beal ou Shirley Temple.
Interrupción da carreira
Na década de 1940, continuou como protagonista de varios filmes, aínda que as súas aparicións se fixeron menos frecuentes. Retirouse da actuación en 1946 para dedicarse á pintura; cómpre sinalar que varios dos seus traballos foron exhibidos en galerías de arte estadounidenses e europeas. Con todo, continuou a súa carreira actoral a partir de 1975, aparecendo no cinema e frecuentemente na televisión.
Carreira posterior
Despois de trinta anos sen traballar como actriz, volveu a interpretación nun telefilme de 1975, The Legend of Lizzie Borden e ao longo dos seguintes anos fixo frecuentes incursións neste medio. A súa primeira aparición no cinema despois de corenta anos foi no filme O meu ano favorito (1982). Nesa época, superou un cancro de mama.
Con todo, o seu maior nivel de fama chegoulle anos despois, cando en 1997 interpretou a anciá de 100 anos Rose DeWitt Bukater no filme Titanic. Por este papel foi candidata ao premio Óscar á mellor actriz de secundaria, con 87 anos. O filme devolveulle a fama que xa case tiña perdida. Naquel papel actuaba como a protagonista xa maior e como narradora lembrando o afundimento do famoso transatlántico. Tamén logrou unha candidatura ao Globo de Ouro e fíxose co premio do Sindicato de Actores, que compartiu con Kim Basinger.
Pasamento
Faleceu o 26 de setembro de 2010 na súa residencia de West Los Angeles, á idade de cen anos, tras serlle diagnosticado cinco anos antes un cancro de pulmón.
Activismo e política
Stuart foi demócrata toda a súa vida. Foi cofundadora do Hollywood Anti-Nazi League, formado en 1936. En 1938, como membro do comité demócrata de Hollywood, Stuart estivo na directiva do Comité Demócrata do Estado de California. Foi tamén unha destacada ambientalista.
O Pacio, Deade, Pantón
O Pacio é un lugar da parroquia de Deade no concello lucense de Pantón na comarca da Terra de Lemos.
Samuel Merino
Traxectoria
Licenciouse en Filosofía na Universidade de Santiago de Compostela. Ten realizado recitais-concerto por toda Galiza, moitas veces acompañado do músico Fernán Permuy.
Dorna (Xaime Quessada)
Dorna é unha escultura creada polo artista español Xaime Quessada, situada en Pontevedra. Tamén é coñecida como Homenaxe ao camiño de Santiago e actualmente atópase na rúa do Gorgullón, no Camiño Portugués, fronte ao centro comercial Vialia.
Historia
En 2001, completouse a reurbanización da Avenida de Uruguai e da marxe esquerda do río Lérez, que o Ministerio de Obras Públicas español acometera na cidade.
Como colofón do proxecto, creouse unha gran rotonda na Avenida de Uruguai, á entrada da ponte do Burgo, e decidiuse instalar un monumento conmemorativo do paso do camiño de peregrinación portugués a Santiago de Compostela por este punto estratéxico da cidade.
A escultura foi encargada ao artista ourensán Xaime Quessada e foi inaugurada o 20 de agosto de 2001.
O tramo da avenida de Uruguai onde se atopaba a rotonda do Burgo foi redeseñado uns anos despois da instalación da escultura, en outubro de 2006. Eliminouse a rotonda e perdéronse algúns dos elementos da escultura, como o estanque e a iluminación, xa que a escultura foi deseñada para descansar sobre unha masa de auga.
Descrición
A escultura foi deseñada para representar a Galicia como terra de auga, luz e vento. É unha homenaxe ao Camiño de Santiago, concibido en forma das antigas dornas galegas coa vela despregada ao vento.
Trátase dunha dorna de ferro fundido, unha embarcación pesqueira típica das Rías Baixas, coa proa apuntando cara a Santiago de Compostela, destino do camiño de peregrinación, coa vela impulsada polo vento para crear dinamismo.
O Matelo, San Xián de Sales, Vedra
O Matelo é un lugar da parroquia de San Xián de Sales no concello coruñés de Vedra na comarca de Santiago. Segundo o INE en 2019 tiña 102 habitantes (53 homes e 49 mulleres).
Dorna (Xaime Quessada)
Descrición
A rotonda para a que se deseñou a obra tiña un estanque que rodeaba a escultura de auga e estaba iluminada por un efecto de auga tintada. O autor utilizou o ferro fundido como material, asociándoo á idea de que a súa autooxidación faino eterno como o camiño de peregrinación.
O Matelo, San Xián de Sales, Vedra
Etimoloxía
O topónimo deriva da forma matellu que á súa vez procede de matta, mattu, co significado de mato, é dicir, terreo inculto, a monte.
O termo é de orixe prelatina e aparece noutras linguas da península ibérica; J. Hubschmid dá esta palabra como preindoeuropea e Antón Tovar como ibera.
Sicofanta
Sicofanta (do latín sycophanta, á súa vez do grego συκοφάντης, sukophantēs = 'informador', de σῦκον, sykon, figo e de φαίνω, phainô, phainein 'mostrar' ), foi un termo usado no ordenamento xurídico da Atenas clásica, que hoxe designa unha persoa que denuncia a outra falsamente. Nun contexto literario en orixe, e despois noutros contextos, era un «delator» ou «calumniador» que a xente trataba de evitar para non verse envolta en denuncias falsas.
Orixe do termo
Nun principio o termo (lit. mostra-figos) remitía a quen denunciaba os contrabandistas de figos sagrados e despois os contrabandistas en xeral. O termo pasou a referirse a calquera que fixese unha acusación coa esperanza de obter un beneficio. Eran coñecidos e temidos por persoas honestas que podían estar implicadas nunha chantaxe.
Segundo Andócides de Atenas, na súa obra Sobre os misterios, o sicofanta exercía unha profesión vergoñenta, percorrendo a cidade buscando información sobre as persoas para difamalas. Coa axuda de "testemuñas", presentaba denuncias no xulgado esperando recibir algún suborno do acusado para retirar a denuncia.
O significado literal da palabra é confuso. Unha hipótese é que estes informantes sacaron os exportadores de figos do Ática (a exportación era entón ilegal porque o terreo pedregoso era estéril, un dos motivos polos que Atenas buscaba abastecemento a través da navegación e do establecemento de colonias). A pesar das fortes multas imputadas aos falsos informantes, os sicofantas a miúdo levaban carreiras moi lucrativas.
Por extensión, o termo designa un individuo desprezable, que busca obter unha posición ou status persoal mediante adulación cara a outras persoas que habitualmente xa teñen certas influencias e status social ou tribal. O teatro de Aristófanes mostra un bo número destas figuras.
Pacio, San Vicente de Castillón, Pantón
Pacio é un lugar da parroquia de San Vicente de Castillón no concello lucense de Pantón na comarca da Terra de Lemos.
Sicofanta
Historia
Dado que na antiga Atenas non existía ningunha institución análoga á Fiscalía nos tempos modernos, era o deber de todos e cada un dos cidadáns denunciar os delitos ou faltas que lles chamasen a atención. O papel de acusador non tiña nada de odio, e os cidadáns máis conspicuos de Atenas nunca tiveron reparos en xogar ese rol co fin de favorecer o ben público e a seguridade, que se basean no cumprimento da lei, a moral e os bos costumes. Porén, este procedemento deu lugar a diversos abusos: homes malvados, indiscretos ou pendencieros, incitados polo desexo de facer dano ou polo espírito de intriga, formulaban acusacións, arbitrarias en xeral, contra cidadáns destacados, cuxa tranquilidade se perturbaba sen ningunha vantaxe para a sociedade. Outros aproveitáronse do dereito que a lei outorgaba a todo home libre, para sacar cartos a quen podían ameazar cunha denuncia. A tales xentes designábanse, xa desde o século V a. C., co odioso nome de sicofantas, entendendo neste concepto todos aqueles que fixesen denuncias á lixeira, sen motivo ou por motivos infundados ou tamén con vistas á ganancia ilegal. As vítimas forzadas dos sicofantas eran os ricos, que, como di Isócrates (Adv. Euthym., 5) vivían en Atenas baixo un réxime de sospeita. En balde a maioría deles se abstiveron sistematicamente de calquera participación en política, nin lles serviu de nada ter un comportamento irreprochable nin ter o peto aberto constantemente aos mendigos. Por pouco que un deles fose coñecido como un home tímido, inimigo do escándalo ou incapaz de defenderse coa súa propia elocuencia, ese mesmo feito facíao presa dos sicofantas.
Medidas para suprimir os sicofantas
Fixéronse esforzos para desalentar ou suprimir os sicofantas, incluíndo multas para os litigantes que non obtiveron polo menos a quinta parte dos votos do xurado, ou para aqueles que abandonasen o caso despois de que este comezase, unha práctica común entre os sicofantas cando eran subornados. Ademais, os homes eran xulgados por ser sicofantas. Os períodos de prescrición foron especificamente adoptados para tratar de deter a práctica dos sicofantas.
Sátiras
Na sátira de Aristófanes Os acarnienses, un cidadán de Mégara, que tenta vender as súas fillas, enfróntase a un sicofanta que o acusa de tentar vender ilegalmente mercadorías estranxeiras. Noutra sátira, un cidadán de Beocia compra un adulador como produto típico ateniense que non pode conseguir na casa. Un sicofanta aparece como personaxe en Os paxaros. Unha das súas obras tivo, como tema principal, un ataque a un adulador. En Plutón, o personaxe, hipócrita, defende o seu papel de necesidade para apoiar as leis e previr irregularidades.
Souto, Deade, Pantón
Souto é un lugar da parroquia de Deade no concello lucense de Pantón na comarca da Terra de Lemos.
Souto, Toiriz, Pantón
Souto é un lugar da parroquia de Toiriz no concello lucense de Pantón na comarca da Terra de Lemos.
Federación de Sociedades Gallegas de la República Argentina
A Federación de Sociedades Gallegas de la República Argentina é unha agrupación constituída en 1937 por sociedades galegas da Arxentina.
Historia
miniatura|300px|Cabeceira dun número de [[Galicia (1930)|Galicia de 1954.]] A loita entre nacionalistas e non nacionalistas provocou a ruptura da Federación de Sociedades Gallegas Agrarias y Culturales en 1929 e a creación da Federación de Sociedades Gallegas de Buenos Aires, de orientación socialista. Ámbas federacións mantivéronse enfrontadas ata que se produciu o golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 en España. A partir dese momento Antonio Alonso Pérez convocou varias reunións segredas para tratar a unificación da Federación ante a gravidade dos acontecementos. Os dirixentes das dúas Federacións impulsaron o 24 de outubro de 1936 a realización dun congreso de emerxencia para tratar a fusión de ámbas Federacións.
O Congreso Constituinte de Unificación e Aprobación da Carta Orgánica desenvolveuse o 27 e 28 de febreiro e o 1 de marzo de 1937. Nel aprobouse a continuidade de Galicia como órgano de prensa da Federación unificada.
Souto de Xelo, Toiriz, Pantón
Souto de Xelo é un lugar da parroquia de Toiriz no concello lucense de Pantón na comarca da Terra de Lemos.
Antonio Alonso Pérez
Antonio Alonso Pérez, nado en Pacios (Nogueira de Ramuín) o 20 de decembro de 1898 e finado en Buenos Aires o 16 de marzo de 1985, foi un político galego.
Traxectoria
Aos dous anos morreu a súa nai Magdalena e Antonio pasou a criarse cos avós. En 1906 o seu avó José foi desterrado polas súas ideas políticas. Tivo que poñerse a traballar. Emigrou á Arxentina na segunda década do século XX. Instalouse en Buenos Aires e traballou como xoieiro. Foi cofundador co seu curmán José María López do Centro Cultural de Nogueira de Ramuín en 1918. Posteriormente fundou a Sociedad Federada de Nogueira de Ramuín da que chegou a ser presidente en 1935. Con esta sociedade integrouse na Federación de Sociedades Gallegas Agrarias y Culturales. Home dialogante, as súas xestións fixeron posible a unificación das dúas Federacións enfrontadas e a constitución da Federación de Sociedades Gallegas de la República Argentina en 1937, da que foi elixido secretario xeral. Foi un dos creadores da Central Gallega de Ayuda a la República e inspirador da Coordinadora de Organismos Republicanos. Foi tesoureiro da comisión que organizou o Congreso da Emigración Galega en 1956. Foi nomeado secretario xeral de coordinación do novo Consello de Galiza constituído en 1960. Finou en Buenos Aires o 16 de marzo de 1985.
Zátopek (filme)
Zátopek é un filme checo de 2021 dirixido por David Ondříček. É unha biografía sobre o deportista Emil Zátopek e está protagonizado por Václav Neužil. Foi escollido como candidato da República Checa para o Óscar ó mellor filme internacional na 94ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Xita Rubert Castro
Xita Rubert Castro, nada en Barcelona en 1996, é unha escritora galega.
Rosa María de Castro y Centurión
Rosa María de las Nieves Ruiz de Castro y Centurión, nada en Madrid o 29 de agosto de 1691 e finada o 14 de marzo de 1772, foi unha nobre española, XII condesa de Lemos.
Xita Rubert Castro
Traxectoria
Filla da poeta focense Luisa Castro e o filósofo catalán Xavier Rubert de Ventós, naceu en Barcelona e criouse en Galicia. Comezou a escribir en galego e aos 15 anos recibiu o Premio Literario Ánxel Casal en modalidade teatro. Despois de comezar os seus estudos de literatura na súa cidade natal, licenciouse en Literatura e Filosofía pola Universidade de Warwick, tras estancias en universidades como a Sorbona. É doutora en literatura comparada pola Universidade de Princeton, onde impartiu clases sobre a relación entre literatura, filosofía e medicina.
Rosa María de Castro y Centurión
Traxectoria
Era filla de Salvador Ruiz de Castro, irmán do conde de Lemos, e de Francisca Josefa Centurión, marquesa de Armunia. En 1713 casou con Pedro de Montcada, marqués de Leiva, un matrimonio curto debido á morte do seu marido en 1716, e co que tivo unha filla, María Catalina, que morreu nena. Pouco despois casou de novo con Guillem Ramón de Montcada, marqués de Aitona, de quen enviuvou en 1727. Esta morte permitiu gozar do usufruto dos bens do marqués porque o matrimonio fora concertado de acordo coa lei aragonesa.
Xita Rubert Castro
Traxectoria
Escribiu artigos e impartiu conferencias sobre figuras como Leonardo da Vinci ou Clarice Lispector. As súas obras viron a luz en medios como Iowa Literària, Cité Unie ou Ateneu Barcelonès. Desde 2017, traballa como lectora editorial de linguas estranxeiras para Random House.
Rosa María de Castro y Centurión
Traxectoria
Como membro da alta aristocracia, a partir de 1735 ingresou no palacio como "camareira" da princesa, e máis tarde raíña, Bárbara de Bragança, esposa de Fernando VI. Á súa morte continuou servindo a María Amalia de Saxonia, esposa de Carlos III, ata a súa morte en 1760. Despois, por orde de Carlos III, continuou o seu traballo no palacio e quedou á fronte do seu goberno.
Xita Rubert Castro
Traxectoria
Despois de ter publicado contos en antoloxías como Patas de astracán e relatos finalistas, en 2022 iniciouse na narrativa con Mis días con los Kopp, a súa primeira novela, publicada por Anagrama, unha novela onde se abordan temas como a hipocrisía da vida social, a arte, a intelectualidade, a enfermidade mental, a ambigüidade das relacións humanas, a perversión ou o imprevisible, todo con certo sentido filosófico da realidade.
Recibiu premios como o Ánxel Casal, na categoría de teatro, ou o Premio de Relato da Cité International Universitaire de Paris, e foi finalista do Premio de Relato Ana María Matute. Obtivo a bolsa de escritura Montserrat Roig.
Rosa María de Castro y Centurión
Traxectoria
Mentres, en 1741 Castro herdou oficialmente do seu tío Ginés os títulos e estados da súa familia e converteuse na cabeza visible da casa de Lemos. A partir dese momento, ademais do seu traballo no palacio, mantivo contactos cos administradores encargados da xestión dos estados da comarca de Lemos. A pesar da idea dunha nobreza ausente, Castro procurou conseguir melloras e reformas para Monforte e os seus arredores, en consonancia co pensamento ilustrado da época, como a renovación do Colexio da Nosa Señora da Antiga, que fora paralizado pola expulsión da Compañía de Xesús.
Segundo algunhas fontes influenciada pola creación das academias da lingua (1714) e da historia (1738) por parte de Filipe V, entre 1749 e 1751 abriu un salón ou tertulia literaria denominado Academia del Buen Gusto, pero outras fontes atribúen esta presidencia a Josefa de Zúñiga y Castro. Neste salón participaron numerosas personalidades como Agustín de Montiano, o 17 de xuño de 1738, Ignacio de Luzán, Blas Nasarre, o marqués de Valdeflores, o conde de Torrepalma, os duques de Béjar e Medina-Sidonia, entre moitos outros, entre os que destacan moitas damas nobres como a marquesa de San Esteban, a duquesa de Arcos, a marquesa de Estepa, entre outros, que demostrou boas condicións literarias e artísticas. Tamén formou parte do primeiro grupo de socias da Junta de Damas de Honor y Mérito da Real Sociedad Económica Matritense.
Morreu na parroquia madrileña de Santiago de Madrid o 14 de marzo de 1772, aos 86 anos. Foi soterrada austeramente na igrexa de Loreto. Ao non ter descendencia, logo de varias disputas familiares, e de acordo coa súa disposición testamentaria, herdou os títulos e estados ao seu sobriño, Joaquín Diego López de Zúñiga-Sotomayor y Castro.
Hawker Siddeley Nimrod
O Hawker Siddeley Nimrod foi un avión de patrulla marítima desenvolvido e operado polo Reino Unido. Era unha ampla modificación do de Havilland Comet, o primeiro reactor de pasaxeiros operativo do mundo. Foi deseñado orixinalmente pola sucesora de de Havilland, Hawker Siddeley, e posteriormente o desenvolvemento e mantemento foi realizado polas compañías sucesoras de Hawker Siddeley, British Aerospace e, despois, BAE Systems.
Deseñado en resposta a un requerimento emitido pola Royal Air Force (RAF) para substituír aos seus vellos Avro Shackleton, o Nimrod MR1/MR2s era principalmente unha plataforma aérea de á fixa para operacións de guerra antisubmarina (ASW); entre os seus roles secundarios incluíanse a vixilancia marítima e a guerra antisuperficie. Operou dende principios dos anos 70 ata marzo de 2010. O substituto previsto ía ser un amplamente reconstruído Nimrod MR2, designado Nimrod MRA4; porén, debido a considerables atrasos, repetidos sobrecustos, e recurtes financeiros, o desenvolvemento do MRA4 abandonouse en 2010.
A RAF tamén operou un pequeno número do Nimrod R1, unha variante de recompilación de intelixencia electrónica (ELINT). Unha plataforma aerotransportada de alerta temperá dedicada, o Nimrod AEW3, estivo sendo desenvolvida dende finais dos 70 ata mediados dos 80; porén, aoigual que co MRA4, atopráronse considerables problemas no seu desenvolvemento e o proxecto acabaría cancelándose en 1986 en favor dunha solución lista para usar atopada no Boeing E-3 Sentry. Todas as variantes do Nimrod retiráronse a mediados de 2011.
MR1
O 4 de xuño de 1964 o goberno británico publicou o requisito 381 que buscaba un substituto parao vello avión de patrulla marítima Avro Shackleton da Royal Air Force (RAF). Esa substitución era necesaria debido ás limitacións de vida útil debido á acumulación de fatiga na frota dos Shackleton. Houbo un grande interese polo requisito entre os construtores británicos e estranxeiros, que ofreceron avións como o Lockheed P-3 Orion, o Breguet Atlantic e derivados dos Hawker Siddeley Trident, BAC One-Eleven, Vickers VC10 e de Havilland Comet. O 2 de febreiro de 1965 o Primeiro Ministro Harold Wilson anunciou a intención de pedir a versión de patrulla marítima do Comet de Hawker Siddeley, o HS.801, como substituto do Shackleton Mk 2.
O deseño do Nimrod baseouse no avión civil Comet 4 que acadara o final da súa vida comercial (os primeiros dous prototipos do Nimrod, XV148 e XV147, construíronse a partir das dúas últimas células do Comet 4C sen rematar). Os motores turborreactor do Comet substituíronse por turboventiladores Rolls-Royce Spey máis eficientes, particularmente ás altitudes baixas requiridas para a patrulla marítima. Realizáronse grandes cambios na fuselaxe, incluída unha bodega interna para armas, un morro ampliado para un radar, e unha nova cola con sensores de guerra electrónica (ESM) montados nun voluminoso carenado, e unha agulla cun MAD (detector de anomalías magnéticas). Tras o seu primeiro voo en maio de 1967, a RAF pediu un total de 46 Nimrod MR1. O primeiro exemplar (XV230) entrou en servizo en outubro de 1969. Creáronse un total de cinco escuadróns que usaron o tipo; catro estaban baseados permanentemento no Reino Unido, e o quinto baseado inicialmente en Malta.
R1
miniatura|250x250px|Nimrod R1 Tres Nimrod adaptáronse para o rol de intelixencia de sinais, substituíndo aos Comet C2 e Canberras do No. 51 Squadron en maio de 1974. O R1 distinguíase visualmente do MR2 pola falta da agulla do MAD. Estaba equipado cunha serie de antenas parabólicas xiratorias na bodega de bombas, con máis antenas parabólicas no cono de cola e na fronte dos tanques de combustible montados nas ás. Tiña unha tripulación de voo de catro persoas (dous pilotos, un enxeñeiro de voo e un navegante) e ata 25 tripulantes operando o equipamento SIGINT.
Só dende o final da guerra fría recoñeceuse oficialmente o rol da aeronave; chegaron a ser descritos como "un avión de calibración de radares". Os R1 non sofreron o mesmo grao de fatiga e corrosión que os MR2. Un R1 perdeuse nun accidente en voo tras a súa introdución; isto ocorreu en maio de 1995 durante un voo de proba tras un serivo importante en RAF Kinloss. Para substituír este avión escolleuse un MR2 para ser convertido ao estándar R1, entrando en servizo en decembro de 1996.
O Nimrod R1 estaba baseado inicialmente en RAF Wyton, Cambridgeshire, e postoriormente en RAF Waddington, Lincolnshire, e voaba no 51 Sqn. Os dous Nimrod R1 restantes ían ser retirados orixinalmente a finais de marzo de 2011, pero as necesidades operacionais forzaron á RAF a despregar un deles en RAF Akrotiri, Chipre, o 16 de marzo para apoiar a Operación Ellamy. O derradeiro voo do tipo foi o 28 de xuño de 2011 dende RAF Waddington, en presenza do Xefe do Estado Maior do Aire, Sir Stephen Dalton. O XV 249, o antigo MR2, está exposto no RAF Museum Cosford, West Midlands. O R1 foi substituído por tres Boeing RC-135W Rivet Joint, marcados baixo o proxecto Airseeker, sendo o primeiro deles entregado a finais de 2013.
MR2
miniatura|250x250px|Nimrod MR2 Comezando en 1975, 35 avións foron actualizados ao estándar MR2, send entregados novamente a partir de agosto de 1979. A actualización incluía unha ampla modernización das electrónicas do avión. Entre os cambios estaba a substitución do radar ASV Mk 21 dos 50 usado polo Shackleton e o Nimrod MR1 co novo radar EMI Searchwater, un novo procesador acústico GEC-Marconi AQS-901 capaz de operar sonoboias máis modernas, un novo gravador de datos de misión Hanbush e novas medidas de apoio electrónicas Yellow Gate que incluían novas vainas nas puntas das ás.
A disposición para o reabastecemento en voo introducíuse durante a guerra das Malvinas (como o MR2P), así como soportes para permitir que o Nimrod puidese levar o mísil AIM-9 Sidewinder para contrarrestar os avións inimigos de vixilancia marítima da Forza Aérea Arxentina. En preparación para as operacións no teatro da guerra do Golfo, varios MR2 foron equipados cun novo equipo de comunicacións e ECM para facer fronte ás posibles ameazas; na época eses avións modificados recibiron a designación MR2P(GM) (Gulf Mod).
Maria Alexandre Dáskalos
Maria Alexandre Dáskalos, nada no Huambo en 1957 e finada en Luanda o 20 de marzo de 2021, foi unha escritora e poeta angolana.
Hawker Siddeley Nimrod
MR2
O Nimrod MR2 realizaba tres roles principais: guerra antisubmarina (ASW), guerra antisuperficie (ASUW) e busca e rescate (SAR). O seu maior alcance permitía á tripulación monitorizar áreas marítimas moi ao norte de Islandia e ata 2 200 millas náuticas (4 000 km) cara o Atlántico occidental. Con repostaxe aéreo o alcance aumentaba considerablemente. A tripulación estaba formada por dous pilotos, un enxeñeiro de voo, dous navegantes, un oficial de electrónica aérea, e un equipo para os sensores das sonoboias formado por catro persoas.
Maria Alexandre Dáskalos
Xunto con Ana Paula Tavares, Amélia da Lomba e Lisa Castel, formou parte do grupo de escritoras da «Xeración das Incertezas» (Geração das Incertezas), escritoras que normalmente mostran angustia e melancolía nas súas obras, expresando a súa decepción polas condicións políticas e sociais do país. Esta xeración, que tamén incluía a João Maimona, José Eduardo Agualusa, Lopito Feijoó e João de Melo, representa o movemento poético angolano dos anos oitenta. Foi tamén contemporánea da poeta Ana de Santana. Santana, Dáskalos e Tavares son coñecidas por "explorar cuestións relacionadas co desexo erótico e a heterosexualidade".
Hawker Siddeley Nimrod
MR2
Ata 1992 os Nimrod MR2 estaban baseados en RAF Kinloss en Escocia (120, 201 e 206 Squadrons), e RAF St Mawgan en Cornualla (42 e 38(R) Squadrons). Tras a reestruturación Options for Change, o 42 Squadron disolveuse e os seus avións reasignáronse ao 38(R) Squadron. Os Nimrod MR2 retiráronse o 31 de marzo de 2010, un ano antes do previsto, debido a motivos económicos. O derradeiro voo oficial dun Nimrod MR2 tivo lugar o 26 de maio de 2010, co XV229 voando dende RAF Kinloss ata o aeroporto internacional de Kent para ser usado como unha fuselaxe de adestramento de evacuación no próximo Centro de Adestramento e Desenvolvemento de Bombeiros de Defensa.
Maria Alexandre Dáskalos
Xunto con Elena Brugioni e Arlindo Barbeitos, publicou Antologia da Poesia Africana de Língua Portuguesa, Il colore rosso della Jacaranda e Angola e Mozambico. Scritture dellaguerra e della memoria.
Era filla do poeta e nacionalista angolano Alexandre Dáskalos, e esposa do poeta Arlindo Barbeitos. Faleceu en Luanda o 20 de marzo de 2021, só 11 días antes de que o fixese o seu marido.
Hawker Siddeley Nimrod
MRA4
O Nimrod MRA4 estaba destinado a substituír ao MR2. Era esencialmente un avión novo, con motores turboventilador Rolls-Royce BR710 modernos, unha nova á máis grande, e unha fuselaxe completamente renovada. Porén, o proxecto estivo suxeito a atrasos, sobrecustos e renegociacións de contratos. O tipo tería que ter entrado en servizo inicialmente en 2003 pero o proxecto foi cancelado en 2010 como resultado da Revisión de seguridade e defensa estratéxica, momento no que o orzamento xa se superara en 789 millóns de libras; as células desenvlvidas foron desgüazadas. Algunhas funcións foron asignadas a outros activos, como os transportes Hercules e o AWACS Sentry, pero a cancelación do MRA4 resultou nunha brecha significativa na patrulla marítima de longo alcance e na capacidade de busca e rescate.
Tanquián, Deade, Pantón
Tanquián é un lugar da parroquia de Deade no concello lucense de Pantón na comarca da Terra de Lemos.
Nonio
dereita|miniatura|187x187px|Nonio de [[Pedro Nunes]] miniatura|Esquema en que se mostran graficamente as posicións do nonio, entre os 37º e 38º para a medición dun ángulo de 37º 23’ (onde se colocou a medeclina) O nonio é un dispositivo de medición inventado polo matemático portugués Pedro Nunes. A través do nonio era posíbel efectuar medicións con rigor dalgúns minutos de grao, permitindo planear a navegación cunha marxe de erro da orde da decena de quilómetros.
Charlotte Posenenske
Charlotte Posenenske, de solteira Mayer, nada en Wiesbaden en 1930 e finada en 1985, foi unha artista alemá asociada ao movemento minimalista que traballou principalmente na escultura, mais que tamén produciu pinturas e obras en papel. Posenenske creou unha serie de esculturas que exploraban sistemas e estruturas derivadas da produción en masa e da estandarización.
Nonio
Funcionamento
O nonio pode ser descrito como un sistema de medición angular, que se instala por exemplo nun astrolabio náutico ou nun cuadrante graduado de 0 a 90 graos; adicionalmente constrúense internamente 44 arcos de circunferencia concéntricos e graduados, de forma que cada un deses arcos estea sucesivamente dividido en só 89, 88, 87, até se chegar a 46 partes.
Das schaurige Haus
Das schaurige Haus é un filme austríaco-alemán de 2020 dirixido por Daniel Prochaska. Está protagonizado por León Orlandianyi, Benno Roßkopf e Julia Koschitz. O guión foi escrito por Marcel Kawentel e Timo Lombeck e está baseado na novela homónima de Martina Wildner (2011).
Estreouse o 12 de setembro de 2020 en Gallizien, a cidade natal do produtor Gerald Podgornig. O filme estreouse a través de Netflix o 14 de maio de 2021.
Nonio
Funcionamento
Ao medirse así un determinado ángulo intermedio onde sexa necesario medir non só os graos, senón tamén os minutos, é moito máis probable coincidir co valor medido exactamente, nunha división dos referidos arcos internos.
Vilanova, Deade, Pantón
Vilanova é un lugar da parroquia de Deade no concello lucense de Pantón na comarca da Terra de Lemos.
Charlotte Posenenske
Traxectoria
Posenenske naceu en Wiesbaden. O seu pai era xudeu. Debido á persecución dos xudeus na Alemaña nazi, suicidouse cando Posenenske tiña nove anos. Dous anos despois, Charlotte escondeuse para evitar a persecución Antes de converterse en pintora e escultora, traballou varios anos como escenógrafa e deseñadora de vestiario. Posenenske estudou pintura con Willi Baumeister a principios da década de 1950 na Academia Estatal de Belas Artes de Stuttgart. Comezou a crear as súas propias obras de arte en 1956.
Posenenske traballou nunha variedade de medios e a súa práctica fíxose máis abstracta ao longo da década de 1960. Tralas primeiras pinturas improvisadas de "arte informel" realizadas cunha espátula ou cunha pistola de pulverización, en 1967 e 1968 recorreu a esculturas de inspiración industrial de aluminio, aceiro ou cartón, con compoñentes modulares que podían combinarse e reproducirse ao seu antollo. Mentres outros artistas da época traballaban en múltiples, onde se podía producir unha edición finita dunha obra, Posenenske traballaba en serie, o que significaba que non había límite para as edicións. O seu enfoque cara á arte foi moi democrático. Posenenske rexeitou o mercado de arte comercial, ofrecendo a súa obra á venda polo seu custo material. As reconstrucións autorizadas polo patrimonio do artista non son réplicas e son exteriormente idénticas ao prototipo orixinal. Só o certificado diferencia a obra sen asinar doutras mercadorías.
A serie Vierkantrohre de Posenenske estaba formada por tubos de aceiro fabricados industrialmente semellantes en aparencia aos eixes de aire acondicionado. O seu traballo é parece semellante ao ready-made, mais Posenenske dirixiu a produción de materiais no seu proceso de traballo. Posenenske foi unha das primeiras defensoras da interactividade nas súas obras de arte mediante actuacións coreografiadas e participación do público. Convidou artistas e comisarios a reorganizar libremente e facer engadidos ao seu traballo en varias exposicións.
En 1968 Posenenske publicou unha declaración na revista Art International facendo referencia á reproducibilidade das súas obras e ao seu desexo de que o concepto e a propiedade da peza sexan accesíbeis:
Poseneske deixou de traballar como artista en 1968, xa non crendo que a arte puidese influír no comportamento social ou chamar a atención sobre as desigualdades sociais. Reciclouse como socióloga e converteuse en especialista en emprego e prácticas laborais industriais, especialmente na produción de cadeas de montaxe, ata a súa morte en 1985. Durante este período de exilio autoimposto, Posenenske negouse a visitar ningunha exposición e non mostrou a súa obra.
A Casanova, Eiré, Pantón
A Casanova é un lugar da parroquia de Eiré no concello lucense de Pantón na comarca da Terra de Lemos.
Lingui, les liens sacrés
Lingui, les liens sacrés é un filme de 2021 escrito e dirixido por Mahamat Saleh Haroun. É unha coprodución internacional entre o Chad, Francia, Alemaña e Bélxica. En xuño de 2021, o filme foi escollido para competir pola Palma de Ouro no Festival Internacional de Cinema de Cannes de 2021. Foi escollido como candidato do Chad para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 94ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Sinopse
Nos arredores de Xamena, no Chad, Amina vive soa coa súa única filla Maria, de 15 anos de idade. O seu mundo xa fráxil derrúbase o día en que descobre que a súa filla está embarazada. A adolescente non quere este embarazo. Nun país onde o aborto non só está condenado pola relixión, senón tamén pola lei, Amina atópase ante unha batalla que parece perdida de antemán.
A Costa, Eiré, Pantón
A Costa é un lugar da parroquia de Eiré no concello lucense de Pantón na comarca da Terra de Lemos.
A Casanova, Espasantes, Pantón
A Casanova é un lugar da parroquia de Espasantes no concello lucense de Pantón na comarca da Terra de Lemos.
Clifford Mishler
Clifford Leslie Mishler, nado o 11 de agosto de 1939 en Vandalia, Míchigan, é un numismático e editor estadounidense, vinculado á editorial Krause Publications e á American Numismatic Association.
Traxectoria
Clifford Mishler naceu o 11 de agosto de 1939 en Vandalia, Míchigan, e recibiu a súa formación universitaria na Northwestern University, na que se graduou en 1958.
Afeccionado á medallística desde a súa xuventude, o mesmo ano da súa graduación publicou a obra United States and Canadian Conmemorative Medals and Tokens, e a partir de 1959 comezou a emitir e a comercializar diversas series de medallas conmemorativas de carácter histórico e artístico, actividade que mantivo ata 1962.
O 13 de marzo de 1963 foi contratado por Cheste Krause para a súa editorial Krause Publications, como editor asociado da revista Numismatic News, da que no período 1964-1966 foi ascendido a editor xefe. Entre 1966 e 1975, Clifford Mishler ocupou o posto de editor xefe de todas as publicacións numismáticas da editorial. De 1975 a 1988 pasou a responsabilizarse de todas as publicacións de Krause Publications. Canto aos cargos directivos na compañía, entre 1975 e 1988 ocupou o cargo de vicepresidente executivo; de 1988 a 1990 ascendeu a vicepresidente sénior e o 1 de xaneiro de 1991 asumiu a presidencia da compañía.
En Krause Publications foi autor, xunto con outros autores como Chester Krause e Albert Pick, dalgunhas das súas publicacións máis sobranceiras no ámbito numismático, sinaladamente Standard Catalog of World Coins (1972), Standard Catalog of World Paper Money (1975) ou Standard Guide to U. S. Coin and Paper Money (1975), todas elas con numerosas reedicións actualizadas.
En paralelo á súa actividade no ámbito editorial, Mishler formou parte do equipo directivo do First State Bank of Iola (1972-1983) e da empresa Scandinavia Telephone Company desde 1981.
No ámbito asociativo, Mishler formou parte de varias entidades numismáticas; entre outras, foi nomeado membro vitalicio da American Numismatic Society e da American Numismatic Association, e desta última foi o seu presidente no período 2009-2011. Tamén presidiu a Token and Medal Society, entre os anos 1976 e 1978.
A influencia de Mishler foi decisiva na emisión de moi diversas moedas conmemorativas por parte da Casa da Moeda dos Estados Unidos, como membro de diversos comités asesores, entre eles a Assay Commission (1973). Tamén participou na comercialización do tesouro de dólares Morgan da Ceca de Carlson City, que se levou a cabo en diversas poxas públicas entre 1972 e 1980.
Aínda retirado do mundo empresarial, mantívose activo como escritor de temas numismáticos ocupándose da sección "On The Scene" na revista Numismatic News a partir de 2020.
Vida persoal
Mishler casou en decembro de 1963 con Sandra Rae Knutson. Logo de finar esta en 1972, casou en segundas nupcias con Sylvia Mae Doyle o 27 de febreiro de 1976. Tivo tres fillas.
Fernando Gomes
Fernando Mendes Soares Gomes, nado no Porto o 22 de novembro de 1956 e finado na mesma cidade o 26 de novembro de 2022, foi un exfutbolista portugués. Desenvolveu case toda a súa carreira no FC Porto, co que gañou numerosos títulos, entre eles cinco ligas portuguesas, unha Copa de Europa e unha Copa Intercontinental. Destacado dianteiro, foi seis veces o máximo goleador da Primeira Liga e gañou dúas Botas de Ouro ao mellor goleador europeo.
Traxectoria
Formouse na canteira do FC Porto, amosando dende novo un gran talento, e no seu debut co primeiro equipo en 1974 marcou dous goles diante do CUF Barreiro. Durante a seguinte década de media estivo en todos os momentos importantes do renacemento do club, salvo dous anos nos que militou na liga española coa camiseta do Sporting de Gijón (onde estivo un ano inactivo por unha tendinite). Entre as tempadas 1976/77 e 1978/79 foi tres veces seguidas o máximo goleador da Primeira Liga, e na terceira delas conquistou o título de liga, título que o Porto levaba 20 anos sen gañar.
Nos seguintes anos sumou outras catro ligas ao seu palmarés, ademais doutras catro Bolas de Prata e dúas Botas de Ouro, e en 1984 capitaneou o equipo na final da Recopa da UEFA contra a Juventus de Trapattoni, caendo 2-1.
Na tempada 1986/87 marcou cinco goles na Copa de Europa, catro deles nun mesmo partido diante do Rabat Ajax de Malta (9-0). Aínda que marcou un gol nas semifinais contra o Dynamo de Kíiv de Lobanovskyi, unha fractura de tibia e peroné impediulle disputar a final, na que o seu equipo conquistou o primeiro título europeo da súa historia fronte ao Bayern de Múnic.
Deixou o equipo en 1989, debido a un enfrontamento co consello de administración do Porto, e asinou co Sporting CP, no que militou durante dúas campañas, marcando na segunda delas 22 goles.
Retirouse en 1991 como o segundo máximo goleador histórico da Primeira Liga, cun balance de 319 goles en 404 partidos, superado só por Fernando Peyroteo e cun gol máis que o terceiro clasificado, Eusébio.
Selección portuguesa
Foi 47 veces coa selección de Portugal entre 1975 e 1988, marcando 13 goles. Formou parte do equipo portugués tanto na Eurocopa de 1984, onde alcanzou as semifinais, como no Mundial de 1986.
Drenge
Drenge é un filme dinamarqués de 1977 dirixido por Nils Malmros. O filme foi escollido como candidato de Dinamarca para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 50ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
A Casanova, San Vicente de Castillón, Pantón
A Casanova é un lugar da parroquia de San Vicente de Castillón no concello lucense de Pantón na comarca da Terra de Lemos.
Halston (miniserie)
Halston é unha serie de televisión estadounidense de 2021 baseada na vida do deseñador Halston, protagonizada por Ewan McGregor. É unha adaptación da novela Simply Halston de Steven Gaines e foi ordenada por Netflix en setembro de 2019 e estreada o 14 de maio de 2021.
A Costa, Pantón, Pantón
A Costa é un lugar da parroquia de Pantón no concello lucense de Pantón na comarca da Terra de Lemos.
Michael Doohan
Michael Sydney Doohan, nado en Gold Coast, Queensland, o 4 de xuño de 1965, é un piloto de motociclismo australiano retirado, que gañou cinco campionatos consecutivos de 500 cc. Só Giacomo Agostini (8), Valentino Rossi (7) e Marc Márquez (6), gañaron máis títulos da categoría grande.
Inicios
Orixinario de Gold Coast, preto de Brisbane, Doohan tivo os seus primeiros contactos co mundo do motor aos nove anos. A finais da década de 1980 destacou en campionatos de Superbike en Australia e no Xapón.