cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Uoleva
Os complexos turísticos
Agás dos propietarios do complexo e os seus invitados, a illa está deshabitada. Dado que toda a terra é propiedade de varios habitantes de Tonga, algúns deles utilizan a illa para criar porcos ou colleitar cocos, pero non en grande escala.
Infraestrutura
Non hai estradas en Uoleva. Non hai torres de telefonía celular, pero está dentro do rango das torres en Lifuka ou Uiha. A electricidade só é xerada por paneis solares a pequena escala. A auga só está dispoñible desde os tanques de recolección de auga de choiva.
Transporte
A Uoleva pódese chegar en barco ou a pé. O arrecife entre a punta norte de Uoleva e a punta sur de Lifuka é pouco profundo, coa marea baixa pódese vadear cunha camiñada vigorosa de 30 minutos. A auga chega polo xeral á altura do xeonllo, pero pode elevarse a nivel da cintura dependendo de onde un camiñe. O camiño é claramente visible a través da maior parte del, pero pode cambiar logo de cada tormenta. Os tonganos de Lifuka ás veces pasan a cabalo a través deste arrecife para visitar as súas plantacións en Uoleva.
Historia
Non houbo ningún asentamento permanente coñecido en Uoleva. Cando os primeiros colonos Lapita chegaron a Tonga aproximadamente (900 aC), o nivel do mar era 2 metros máis alto que na actualidade, polo que era unha illa moito máis pequena. Os primeiros habitantes de Tonga instaláronse, nas illas máis grandes de pedra calcaria Uiha, Lifuka, Foa e Ha'ano.
No século XV, a nova liña de xefes Mata'uvave comezaron a construír moitas montículos para atrapar pombas ao redor do norte de Ha'apai. Construíron polo menos oito en Uoleva e aínda se poden ver hoxe repartidos polo interior da illa. Situado no centro de Uoleva atópase o montículo máis grande de Tonga, chamado Siaulufotu. Era o montículo persoal do Mata'uvave. Á beira do montículo tamén estaba o de baño de auga doce do xefe, vaisioata.
Beiro, Argalo, Noia
Beiro é un lugar da parroquia de Argalo no concello coruñés de Noia, na comarca de Noia. Segundo o padrón municipal (INE 2020) ten 39 habitantes (19 homes e 20 mulleres).
Pobo fang
Os fang, tamén coñecidos como fãn ou pahouin, son un grupo étnico de África Central que habita en Guinea Ecuatorial, o norte de Gabón e o sur do Camerún. Representan arredor do 85% da poboación total da Guinea Ecuatorial, concentrados na rexión de Río Muni. Noutros países, nas rexións onde viven, conforman un dos máis significativos e influentes grupos étnicos.
Subida ás Neves de 1981
A Subida ás Neves de 1981 foi a sexta edición de dita carreira de montaña. Celebrouse nas Neves, no concello da Capela, o 16 de abril de 1981 e foi a derradeira proba da tempada 1981 do Campionato de Galicia de Montaña. O vencedor foi o asturiano Monchu, a bordo dun Martini 1800. Alberto González "Camba" gañou o seu cuarto título consecutivo de campión galego, tras quedar segundo.
A Torre, Arcos, Chantada
A Torre é un lugar na parroquia de Arcos, no concello de Chantada, na comarca de Chantada, na provincia de Lugo. No ano 2008 tiña nove habitantes (cinco homes e catro mulleres).
Neste lugar está a Torre de Arcos, declarada Ben de Interese Cultural o 17 de outubro de 1994.
Voo 587 de American Airlines
O voo 587 de American Airlines era un voo regular entre o Aeroporto Internacional John F. Kennedy en Nova York e o Aeroporto Internacional Las Américas de Santo Domingo, na República Dominicana. O 12 de novembro de 2001 o Airbus A300-600 que realizaba a ruta esnafrouse na veciñanza de Belle Harbor en Queens, un dos barrios da cidade de Nova York, pouco despois de engalar. Os 260 ocupantes do aparello morreron, xunto con cinco persoas en terra.
A localización do accidente e o feito de que ocorrese dous meses e un día despois dos atentados do 11 de setembro de 2001 no World Trade Center de Manhattan inicialmente xerou temores de que se tratase dun ataque terrorista. O terrorismo foi oficialmente descartado como causa pola Xunta Nacional de Seguridade no Transporte (NTSB), que no seu lugar atribuíu o desastre ao uso escesivo dos controis do timón por parte do primeiro oficial en resposta a unha turbulencia de estela procedente dun Boeing 747-400 de Japan Airlines que engalara minutos antes. Segundo a NTSB, este uso agresivo causou que o estabilizador vertical rompese e se separase do avión. Os dous motores tamén se separarían antes de que o aparello golpease o chan.
Avión e tripulación
O avión do accidente era un Airbus A300B4-605R, con rexistro N14053, entregado en 1988. Tiña unha configuración para 267 pasaxeiros (16 en primeira clase e 251 en económica), e estaba equipado con dous motores General Electric CF6-80C2A5. O avión estaba aos mandos do capitán Ed States, de 42 anos, e o primeiro oficial Sten Molin, de 34, que é o que estaba pilotando o aparello. Había ademais sete asistentes de voo na cabina de pasaxeiros.
Accidente
O avión rodou ata a pista 31L tras un Boeing 747 de Japan Airlines preparándose para a engalaxe. Cando o voo de JAL engalou e comezou a trepar o controlador da torre avisou aos pilotos do voo 587 sobre unha potencial turbulencia de estela do 747.
Ás 9:13:28 o A300 foi autorizado a engalar, deixando a pista ás 9:14:29, sobre 1 minuto e 40 segundos despois que o voo de JAL. Dende a engalaxe, o avión trepou a unha altura de 500 pés (150 m) sobre o nivel do mar e entón virou cara a esquerda mentres seguía trepando, cunha dirección de 220°. Ás 9:15:00 o piloto realizou un primeiro contacto co controlador de saídas, informandoo de que o avión estaba a 1 300 pés (400 m) e trepando a 5 000 (1 500 m). O controlador de saídas instruíu ao avión para que trepase e se mantivese nos 13,000 pés (4 000 m). Os datos da gravadora de datos de voo (FDR) amosaron que os eventos que levaron ao accidente comezaron ás 9:15:36, cando o avión golpeou a turbulencia de estela do voo de JAL que estaba diante súa. En resposta á turbulencia, o primeiro oficial comezou a mover o timón de esquerda a dereita en sucesións rápidas durante polo menos 20 segundos, ata as 9:15:56, cando o estrés causou que as lengüetas que mantiñan unido o estabilizador vertical e o timón fallaron. O estabilizador separouse e caeu na Jamaica Bay, unha milla ao norte do resto do avión. Oito segundos despois soou a alarma de perda na cabina de mando.
No momento no que o estabilizador se separou do avión, o aparello inclinouse cara abaixo, dirixíndose dereito a Belle Harbor. Cando os pilotos loitaron para controlar o avión, este entrou nunha perda cha. As cargas aerodinámicas resultantes cortaron ambos motores do avión uns segundos antes do impacto. Os motores aterraron varios bloques ao norte e ao leste do resto do aparello. A perda dos motores cortou a enerxía do gravador de datos de voo ás 9:16:00, mentres que o gravador de voces de cabina, que usaba unha batería de reserva, cortouse ás 9:16:15, momentos antes do impacto contra o chan. O avión impactou na intersección entre Newport Avenue e Beach 131st Street.
Igrexa de San Xoán de Sadurnín
miniatura|dereita|Canzorros románicos da nave.
A igrexa de San Xoán de Sadurnín é un templo relixioso situado na parroquia de San Xoán de Sadurnín (concello de Cenlle).
É románica do século XII e, aínda que profundamente reformada, o corpo principal, de reducidas dimensións, semella manter a súa estrutura primixenia. Construída en cachotaría, a súa escasa decoración exterior limítase a unha serie de relevos nos beirados a modo de almofadas. Representan na súa maioría figuras xeométricas e vexetais con escasa representación animal e humana.
miniatura|dereita|Fachada principal.
O resto, como a capela maior son de finais do século XVIII ou principios do século XIX.
Destacan amais dos canzorros, a porta principal composta por un arco apuntado e tres arquivoltas apoiadas en dous pares de columnas. Ten un altar barroco da Virxe do Rosario e un altar maior neoclásico.
Slumber Tsogwane
Slumber Tsogwane, nado en Rakops o 21 de setembro de 1960, é o vicepresidente de Botswana dende abril de 2018. Tomou o seu cargo o 4 de abril, sucendendo a Mokgweetsi Masisi no posto. É membro do Partido Democrático de Botswana. Tsogwane serviu anteriormente como Ministro de Desenvolvemento Rural e do Goberno Local de Botswana, dende novembro de 2014 até marzo de 2018.
Ten unha licenciatura na Universidade de Botswana.
Flood (Internet)
Flood é unha palabra inglesa que quere dicir, literalmente, "inundación" ou "afogo". Cando empregamos esta palabra nun tema ou nunha temática do ámbito informático, referímonos a unha repetición sistémica e desmesurada dalgunha mensaxe á rede nun curto período de tempo.
Hai varias definicións do que poderiamos entender como flood. Normalmente aplícase ao envío constante, en masa, e nun tempo relativamente curto, de información a unha persoa para conseguir a saturación e que, á hora de responder, supere o límite do servidor, e este o expulse.
Na actualidade, non obstante, acostúmase a facer emprego desta palabra referida a un foro. Facer flood nun foro, significa escribir mensaxes seguido, dunha maneira repetitiva. Adóitase facer co fin de conseguir aumentar o número de mensaxes escritas que ten cada persoa nun foro, pero tamén é habitual que os usuarios inexpertos e principiantes fagan flood sen se decatar.
Podemos tamén denominar flood todas aquelas mensaxes que non teñen nada que ver co tema tratado ou que se fosen desviando. Isto é bastante habitual, sobre todo nos foros de discusión, onde dun tema se salta para outro.
Azorín
﻿José Augusto Trinidad Martínez Ruiz, nado en Monòver o 8 de xuño de 1873 e finado en Madrid o 2 de marzo de 1967, foi un escritor español, máis coñecido polo seu pseudónimo de Azorín. Ademais de novelista e ensaísta, foi o crítico literario español máis importante do seu tempo. En 1945 nomeóuselle membro de honra da Real Academia Galega.
Obra
A súa produción literaria divídese fundamentalmente en dous grandes apartados: ensaio e novela. Tamén escribiu algunhas obras teatrais, experimentais e de escaso éxito.
A produción literaria de Azorín ten tamén un grande valor estilístico. A súa forma de escribir, moi peculiar, caracterízase polo impresionismo descritivo, polo uso dunha frase curta e de sintaxe simple, polo emprego dun léxico castizo e polas series de dous adxectivos unidos por unha coma. Entre as súas técnicas literarias máis innovadoras está o uso, ao xeito de Virginia Woolf, de personaxes que viven ao mesmo tempo en varias épocas da historia, como Don Xoán ou Inés, fundindo á vez mito e eterno retorno.
Novela
A primeira etapa mostra predominio dos elementos autobiográficos e de impresións suscitadas pola paisaxe. O protagonista é Antonio Azorín (do cal tomará o seu pseudónimo), personaxe de ficción que se converte na conciencia do seu creador. Estas novelas son un pretexto para desenvolver as experiencias vitais e culturais do autor. A ela pertencen La voluntad (1902), Antonio Azorín (1903) e Las confesiones de un pequeño filósofo (1904).
Na segunda etapa, Azorín abandona os elementos autobiográficos, se ben continúa reflectindo as súas propias inquietudes nos personaxes: a fatalidade, a obsesión polo tempo, o destino etc. Unha mostra diso é Doña Inés (1925). A esta mesma etapa pertence Don Juan (1922), baseada na conversión cristiá do mito.
Á terceira etapa pertencen Félix Vargas (1928), Superrealismo (1929) e Pueblo (1939), marcadas polo vangardismo e polo drama persoal e cosmolóxico inspirado no grande poeta austroalemán Rainer Maria Rilke.
Na cuarta etapa, tras un período de relativo silencio profundamente marcado pola contenda civil, Azorín volve á narrativa con El escritor (1941), a novela rosa María Fontán (1943) e La isla sin aurora (1944).
Mulan II
Mulan II é un filme estadounidense de 2004 dirixido por Darrell Rooney e Lynne Southerland. É a secuela do filme de 1998 Mulan, e conta coas cancións de Jeanine Tesori e Alexa Junge. A maioría do elenco do filme orixinal regresou para facer a secuela, agás Eddie Murphy (Mushu), Miriam Margolyes (The Matchmaker), James Hong (Chi-Fu), Chris Sanders (Little Brother) e Matthew Wilder (voz de canto de Ling). Murphy e Margolyes foron substituídos por Mark Moseley e April Winchell respectivamente. Ao contrario que o seu predecesor, que obtivo a aclamación da crítica, Mulan II tivo unha pobre acollida.
Anthony Anderson
Anthony Anderson, nado en Augusta (Maine) o 15 de agosto de 1970, é un actor estadounidense de cinema e televisión.
Xavier Estévez Ferreiro
Xavier Estévez Ferreiro, nado en Bruxelas en 1969, é un escritor e profesor galego.
Traxectoria
Fillo de emigrantes, viviu na súa cidade natal até 1977. Estudou primaria e secundaria en Vigo e diplomouse en Maxisterio de Primaria na Escola de Pontevedra en 1990. Desde o ano 2003 dá clases no Colexio Divino Salvador de Vigo.
Dominio (bioloxía)
En bioloxía, dominio é cada unha das tres principais subdivisións en que se consideran clasificados os seres vivos: Archaea, Bacteria e Eukarya. Ata hai pouco tempo, os seres vivos clasificábanse dependendo da ausencia ou presenza de núcleo nas células que o compoñen (procariota ou eucariota), pero novos estudos a nivel molecular (estrutura dos lípidos, proteínas e xenoma) amosan que dentro das procariotas, as archaea son tan diferentes das bacterias como estas das eucariotas. Nos dominios Archaea e Bacteria só se inclúen organismos unicelulares, namentres que a maioría dos seres vivos (protozoos, plantas, fungos e animais) pertencen ao dominio Eukarya (as eucariotas).
Os virus clasifícanse á parte.
Árbore filoxenética
,______________ Bacteria ______|        |      ,_______ Archaea |______|               |_______ Eukarya
?_____________________ Virus
Territorio Británico do Océano Índico
O Territorio Británico do Océano Índico (BIOT - Das siglas en inglés, British Indian Ocean Territory) é un Territorio de Ultramar do Reino Unido situado no Océano Índico a medio camiño. entre Tanzania e Indonesia, en 6°S, 71°30'L,
O territorio abarca os sete atois do arquipélago de Chagos (फेहंद्वीप Phehandweep en hindú e outros idiomas da India do Norte, Paeikaana Theevukal பேகான தீவுகள் en tamil, Feyhandheebu ފޭހަންދީބު en dhivehi) con máis de 1.000 illas individuais (moi pequenas) cunha superficie total de 60 quilómetros cadrados.
A illa máis grande e máis meridional é Diego García (27 km²) ocupa unha posición estratéxica no centro do Océano Índico, toda ela é unha instalación militar conxunta do Reino Unido e os Estados Unidos. Tras o desaloxo da poboación nativa (chagosianos) na década de 1960, os únicos habitantes son o persoal militar dos Estados Unidos e Gran Bretaña e os contratista asociados, que en conxunto suman ao redor de 3.000 (cifras de 2018).
A Expulsión dos chagosianos do arquipélago de Chagos produciuse entre 1968 e 1973. Os chagosianos, que entón eran sobre 2.000 persoas, foron expulsados ​​polo goberno do Reino Unido a Mauricio e Seychelles para construír a base militar. Hoxe, os chagosianos exiliados aínda intentan regresar, dicindo que a expulsión forzada e a despoxo foron ilícitos, pero o goberno do Reino Unido negoulles en varias ocasións o dereito de retorno. As illas están prohibidas para os chagosianos, os turistas ocasionais e os medios de comunicación.
Desde a década de 1980, o Goberno de Mauricio está na procura de recuperar o control sobre o arquipélago de Chagos, que foi separada da entón Colonia da Coroa de Mauricio polo Reino Unido en 1965 para formar o Territorio Británico do Océano Índico. En febreiro de 2019, opinión consultiva do Tribunal Internacional de Xustiza pediu que as illas fosen entregadas a Mauricio. Desde isto, a Asemblea Xeral das Nacións Unidas e o Tribunal Internacional do Dereito do Mar tomaron decisións similares.
Historia
esquerda|miniatura|Localización das illas O Arquipélago de Chagos foi descuberto polo explorador español Diego García de Moguer en 1554, quen bautizou á maior das illas como Diego García. Foron reclamadas no século XVIII por Francia como unha posesión de Mauricio. Habitadas por primeira vez no século XVIII por escravos africanos e contratistas indios traídos por franco-mauricianos para fundar plantacións de coco. En 1810, Mauricio foi capturada polo Reino Unido, e Francia cedeu posteriormente o territorio no Tratado de París en 1814.
O BIOT foi establecido como territorio do Reino Unido o 8 de novembro de 1965, agrupaba os Arquipélagos de Chagos, Aldabra, Farquhar e as illas Desroches. O 23 de xuño de 1976 Aldabra, Farquhar e Des Roches foron devoltos a Seychelles cando acadou a independencia. Consecuentemente, o BIOT soamente está constituído por un grupo de seis illas incluíndo o Arquipélago de Chagos. A maior illa e a máis ao sur, Diego García, e acolle bases navais do Reino Unido e mailos EUA. Tódalas illas restantes están deshabitadas. Entre 1967 e 1973, os agricultores que anteriormente residían na illa foron mandados a illa Mauricio e ao arquipélago de Seychelles. En 2000, a suprema corte británica anulou a orde de inmigración local que excluía os residentes do arquipélago, máis apoiou o estado militar especial de Diego García. O territorio do Reino Unido e administrado por un comisario que reside fora da illa, o representante do Comisionado no territorio, é o oficial ao mando do destacamento de forzas británicas. A Defensa é responsabilidade do Reino Unido; os Estados Unidos arrendaron Diego García e o contrato vencía en 2016. Renovouse para continuar ata 2036. O anuncio foi acompañado dunha promesa de indemnización de 40 millóns de libras esterlinas a antigos residentes.
Entre mentres, o Arquipélago de Chagos é reivindicado por Mauricio e por Seychelles.
Goberno e política
Como territorio do Reino Unido, a súa "cabeza de estado" é a Raíña Elizabeth II, e a "cabeza de goberno" é o Comisario Colin Roberts e a Administradora Joanne Yeadon, todos residentes no Reino Unido. Non se celebran eleccións; o monarca é hereditario, o comisario e o administrador son designados polo monarca.
Economía
Toda a actividade económica concéntrase na illa Diego García onde están as instalacións de defensa do Reino Unido e dos Estados Unidos. Os aproximadamente 3.000 habitantes nativos, coñecidos como o Chagosians ou Ilois, foron evacuados para a illa Mauricio antes da construción dos complexos militares; en 1995, había aproximadamente 1.700 militares americanos-ingleses e 1.500 civís vivindo na illa. Os proxectos de construción e outros servizos necesarios para manter as instalacións militares son feitos polos soldados e empregados contratados do Reino Unido, Mauricio, Filipinas, e EUA. Non hai ningunha actividade industrial ou agrícola nas illas. A concesión de licenzas de pesca comercial proporcionan un ingreso anual de ao redor de 1 millón de dólares para o territorio. Están dispoñíbeis servizos de telefonía para o exército e para as necesidades públicas, providenciando todo o servizo tradicional de teléfono comercial inclusive conexión con Internet; o servizo internacional é feito a través de satélite. O Territorio ten tres estacións de radio, unha de AM e dúas FM, e unha estación de televisión.
Xeografía e comunicación
miniatura|250px|Vista de [[Diego García, base militar.]] O territorio é un arquipélago de 55 illas, a máis grande é Diego García, que representa case a metade da superficie total do territorio, que é de 60 km². O terreo é plano e baixo, coa maioría de superficies que non excedan de 2 metros sobre o nivel do mar. O clima é tropical marítimo, cálido e húmido, e moderado polos ventos alisios. A maioría das illas non teñen estrada, Diego García ten unha pequena estrada pavimentada entre o porto e aeroporto, o medio de transporte máis común son as bicicletas. A base militar de Diego García ten o único aeroporto do territorio con varias pistas, a maior de 3000 metros de longo, é capaz de acoller bombardeiros como os moi pesados B-52 da USAF e o transbordador espacial no caso dunha misión abortada. Tamén Diego García posúe un importante porto. En 2010, 545000 km2 de océano ao redor das illas foi declarada reserva mariña.
A Orde 2004 (constitución) do Territorio Británico do Océano Índico define o territorio como composto polas seguintes illas ou grupos de illas:
Como se indicou anteriormente, o territorio incluía tamén Aldabra, Farquhar e Desroches entre 1965 e 1976, este último grupo de illas que atópase ao norte de Madagascar foron anexadas e devoltas ás Seychelles.
Calidade dos alimentos
250px|miniatura|Alimentos conservados con boa aparencia A calidade dos alimentos é o conxunto de calidades que fan aceptable os alimentos aos consumidores. Estas calidades inclúen tanto as percibidas polos sentidos (calidades sensoriais): sabor, cheiro, cor, textura, forma e aparencia, tanto como as hixiénicas e químicas. A calidade dos alimentos é unha das calidades esixidas aos procesos de manufactura alimentaria, debido a que o destino final dos produtos é a alimentación humana e os alimentos son suceptibles en todo momento de sufrir calquera forma de contaminación. Moitos consumidores requiren que os produtos sexan manipulados de acordo con certos estándares, particularmente desexan coñecer os ingredientes que posúen, debido a unha dieta, requirimentos nutricionais (kosher, halal, vexetarianos), ou condicións médicas (como pode ser a diabetes, ou simplemente alerxias).
Virtude
O virtuoso é o que está en camiño de ser sabio, porque sabe como chegar ás súas metas sen pisar as dos outros, porque pon aos demais do seu lado e lévaos a alcanzar un obxectivo diferente. O virtuoso é o que «sabe remar contra a corrente».
Tamén, unha persoa virtuosa é aquela que sabe sacar adiante calquera problema que se aveciña. É unha persoa que ten moitas calidades e ponas en práctica a diario. A persoa que quere ser virtuosa loita por adquirir ese hábito bo que fai ao ser humano capaz de cumprir o ben.
A virtude na filosofía
O tema da virtude humana en Platón inclúe dúas cuestións fundamentais: a relativa ao modo en que se pode posuír a virtude e a relativa á súa esencia ou natureza. En canto á primeira cuestión vemos neste filósofo a pegada do punto de vista intelectualista do seu mestre Sócrates: quen posúe unha virtude posúe un certo coñecemento: non se pode facer o ben ou a xustiza se non se sabe que é o ben e a xustiza. En canto á segunda cuestión, o tema da esencia da virtude, Platón concíbea como o estado que lle corresponde á alma en función da súa propia natureza.
Para Aristóteles a virtude humana é unha "excelencia engadida a algo como perfección". Cando unha entidade realiza a súa función propia, pero non de calquera xeito, senón dun modo perfecto, entón da devandita entidade dicimos que é virtuosa ou boa. Na noción aristotélica de virtude son importantes os conceptos de natureza e de finalidade: a virtude dun obxecto ten que ver coa súa natureza e aparece cando a finalidade que está determinada pola devandita natureza cúmprese no obxecto en cuestión. Aristóteles mostra que a virtude humana non pode ser nin unha facultade nin unha paixón senón un hábito. Que sexa un hábito quere dicir que aparece non por natureza senón como consecuencia da aprendizaxe, e máis exactamente da práctica ou repetición.
Virtude no cristianismo
As virtudes humanas son perfeccións habituais e estables do entendemento e da vontade, que regulan os nosos actos, ordenan as nosas paixóns e guían a nosa conduta en conformidade coa razón e a fe. Adquiridas e fortalecidas por medio de actos moralmente bos e reiterados, son purificadas e elevadas pola graza divina.
As principais virtudes humanas son as denominadas cardinais, que agrupan a todas as demais e constitúen as bases da vida virtuosa. Son a prudencia, a xustiza, a fortaleza e a temperanza.
A prudencia dispón a razón a discernir, en cada circunstancia, o noso verdadeiro ben e a elixir os medios adecuados para realizalo. É guía das demais virtudes, indicándolles a súa regra e medida.
A xustiza consiste na constante e firme vontade de dar aos demais o que lles é debido.
A fortaleza asegura a firmeza nas dificultades e a constancia na procura do ben, chegando mesmo á capacidade de aceptar o eventual sacrificio da propia vida por unha causa xusta.
A temperanza modera a atracción dos praceres, asegura o dominio da vontade sobre os instintos e procura o equilibrio no uso dos bens creados.
Virtudes teologais
As virtudes teologais son as que teñen como orixe, motivo e obxecto inmediato a Deus mesmo. Infusas no home coa graza santificante, fannos capaces de vivir en relación coa Trindade, e fundamentan e animan a acción moral do cristián, vivificando as virtudes humanas. Son a garantía da presenza e da acción do Espírito Santo nas facultades do ser humano.
As virtudes teologais son a fe, a esperanza e a caridade.
A fe é a virtude teologal pola que cremos en Deus e en todo o que el nos revelou, e que a igrexa nos propón crer, dado que Deus é a verdade mesma. Pola fe, o home abandónase libremente a Deus; por iso, o que cre trata de coñecer e facer a vontade de Deus, xa que «a fe actúa pola caridade».
A esperanza é a virtude teologal pola que desexamos e esperamos de Deus a vida eterna como a nosa felicidade, confiando nas promesas de Cristo, e apoiándonos na axuda da graza do Espírito Santo para merecela e perseverar ata o fin da nosa vida terrea.
A caridade é a virtude teologal pola cal amamos a Deus sobre todas as cousas e ao noso próximo como a nós mesmos por amor a Deus. Xesús fai dela o mandamento novo, a plenitude da Lei. Ela é «o vínculo da perfección» é o fundamento das demais virtudes, ás que anima, inspira e ordena: sen ela «non son nada» e «nada me aproveita».
Bergondo, Argalo, Noia
Bergondo é un lugar da parroquia de Argalo no concello coruñés de Noia, na comarca de Noia.
Outeiros, Rus, Carballo
Outeiros (á espera da oficialización da forma Os Outeiros ) é un lugar da parroquia de Rus no concello coruñés de Carballo na Comarca de Bergantiños. Tiña 45 habitantes no ano 2019 segundo datos do IGE, dos cales eran 23 homes e 22 mulleres.
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, que é unha parte alta ou elevación do terreo.
O Vento, Arcos, Chantada
O Vento é un lugar na parroquia de Arcos, no concello de Chantada, na comarca de Chantada, na provincia de Lugo. No ano 2008 tiña 5 habitantes, dos que 2 eran homes, e 3 eran mulleres; o que supón un mantemento de habitantes en relación ao ano 2006.
Sagunto, Valencia
miniatura|Vista de Sagunto. miniatura|Dentro do Castelo. Sagunto (en valenciano: Sagunt; en castelán: Sagunto, historicamente coñecida como Morvedre) é unha cidade do País Valenciano situada no norte da provincia de Valencia, sendo a máis importante da comarca do Camp de Morvedre.
A cidade ten dous núcleos principais: o centro histórico ou Sagunto-Cidade, situado ao pé do castelo e do teatro romano, e o Porto de Sagunto, a 5 quilómetros do centro histórico. O termo municipal ten máis de 62.702 habitantes (INE 2006) repartidos entre estes 5 quilómetros que separan a praia do antigo castelo romano, vivindo a maioría de eles (preto de 35.000) no Porto.
Xeografía
O municipio e a cabeceira da comarca do Camp de Morvedre. Situado á beira do río Palància que, despois de bordear o casco da cidade, desemboca nun aluvial, máis propiamente que un verdadeiro delta, posto que a súa pendente é de 5,7 por mil no últimos 4 km, superior ao normal dos deltas.
A costa é baixa e areosa, cuberta de dunas. A súa vexetación clímax pódese dar hoxe por desaparecida e houbo de estar dominada pola aciñeira. Na actualidade hai algunhas fragas de piñeiros nas montañas máis pretas ao Mar Mediterráneo. Entre as especies, as que máis abondan son o romeu e a almecegueira. O medio climático é mediterráneo.
Demografía
Sagunto ten 65.821 habitantes en 2008, sendo a cuarta cidade da provincia de Valencia por poboación. O seu peso demográfico débese á instalación de importantes industrias siderúrxicas na súa costa a principios do século XX, formando o núcleo urbano actual do Porto de Sagunto.
No núcleo histórico de Sagunto é común o uso do valenciano, mentres que no Porto, onde habita a maior parte da poboación, o castelán é a lingua predominante.
Economía
A súa economía está baseada principalmente na industria siderúrxica e na exportación de agres. Dentro do chan cultivado temos de secan alfarrobeiras, oliveiras e algunhas vides e amendoeiras e entre o regadío temos a laranxeira e outras árbores froiteiras. Até o século XIX foi unha poboación esencialmente vinícola, exportando viños e augardentes a Francia: trala destrución dos viñedos pola filoxera nos inicios deste século e a conversión do secan en regadío, os viñedos foron substituídos polos agres.
A actividade pesqueira comezou coa construción do porto pesqueiro. A industrialización produciuse no século XX. A principios deste século comezou a exportación de mineral de ferro de Ojos Negros (Teruel) a parte das fábricas de augardentes, fariña e tecedores de lenzos comúns de fíos.
Deportes
En Sagunto existen dous clubs de balonmán de importante nivel e prestixio, o Balonmano Sagunto feminino, que se atopa na máxima división estatal e disputa os seus partidos no pavillón Rene Marigil; e o Alser Balonmano Porto Sagunto, que nestes momentos atópase en Primeira División Nacional, e disputa os seus encontros no Pavillón Municipal de Sagunto. Existen tres clubs de fútbol, dous no núcleo histórico, Atlético Saguntino e Fútbol Base Sagunto, e outros 2 no Porto, Cidade o Porto C.F. (2ª rexional) e C.D. Aceiro, que pese a aglutinar a moitos deportistas nas súas respectivas estruturas, os seus primeiros equipos atópanse en categorías rexionais. Así mesmo tamén hai dous clubs de baloncesto, o Bàsquet Sagunt, que nos últimos tempos está collendo grande interese no municipio debido aos seus constantes ascensos de categoría, e o C.B. Puerto do núcleo do Porto. A nivel de deportes de equipo tamén hai clubs de voleibol, o Stella Maris e fútbol sala, o C.D. Ibérico. Por outra banda tamén hai clubs de atletismo, xadrez, ximnasia, loita, natación, tenis de mesa, judo, e practicamente de case todas as categorías deportivas existentes, que representan o nome da cidade a nivel rexional, nacional, e ata nalgúns casos internacional, caso do Balonmano Sagunto, representantes do club de loita Ares que disputan competicións internacionais, ou de importantes atletas locais como Sandra Jiménez.
Panorámico
1200px|center|miniatura
Provincia de Buriram
Buri Ram (en บุรีรัมย์; en khmer: Borei Rom) é unha provincia da Tailandia, na rexión de Isan. A súa capital é a cidade de Buri Ram.
Historia
Hai case uns mil anos, a actual zona de Buri Ram estaba baixo control do Imperio Khmer, conservándose moitas ruínas da época. O maior número delas atópanse na zona do Parque histórico de Phanom Rung. Case non se teñen noticias desta zona de antes da fundación de Bangkok. A principios do século XIX, a cidade que orixinalmente se chamada Pae Muang, pasou a denominarse Buri Ram. Despois da reforma administrativa de finais do século XIX, Buri Ram incorporouse a Tailandia como unha provincia.
Símbolos
miniatura|esquerda|Selo provincial O emblema provincial representa o castelo de arenita do parque Phanom Rung, un santuario hindú na honra de Shivá. O monumento usouse desde o século IX até o século XII, cando o Imperio Khmer caeu baixo o Reino de Ayutthaya.
A flor símbolo da provincia é a Cochlospermum regium, e a árbore provincial é a Cassia grandis. O lema provincial é: "A cidade de santuarios de pedra arenita, terra de volcáns, fermosa seda e rica cultura".
Distritos
dereita|miniatura|250px|Distritos da provincia. A provincia está subdividida en 21 distritos (amphoes) e 2 subdistritos (king amphoes). Os distritos e subdistritos están á súa vez divididos en 189 comunas (tambons), e estas, en 2212 poboados (moobans).
Xoán Antón Pérez-Lema
Xoán Antón Pérez-Lema, nado na Coruña o 17 de abril de 1964, é un avogado, político e columnista galego.
Traxectoria
É licenciado en Dereito pola Universidade de Santiago de Compostela dende 1987 e graduado en Administración de Empresas. Exerce a avogacía na súa cidade natal. Militou sempre no nacionalismo galego, sendo un dos fundadores das Mocidades Nacionalistas Galegas, organización xuvenil aliada primeiro de Coalición Galega e despois do Partido Nacionalista Galego (PNG-PG).
Tamén foi profesor da Facultade de Ciencias Sociais da Universidade de Vigo, da Escola de Práctica Xurídica do Colexio de Avogados coruñés e secretario xeral de Relacións Institucionais da Xunta de Galicia co bipartito, entre 2007 e 2009, sendo vicepresidente da Xunta Anxo Quintana. Imparte a docencia no programa de asesoría xurídica de empresa do Instituto de Finanzas e Formación Empresarial (IFFE), e é secretario xeral da Asociación Galega de Afectados por Produtos Financeiros (AGAPROFI). Antigo militante do BNG, abandonou a formación para integrase en Compromiso por Galicia. É secretario xeral da organización de consumidores Acouga, e colaborador de Esculca, observatorio para a defensa dos direitos e liberdades.
Colabora con opinións e comentarios sociais e políticos decote na Radio Galega, na TVG e en varios medios de comunicación, como Xornal de Galicia, El Correo Gallego, El Ideal Gallego, Praza, MundoGaliza, Tempos dixital ou Terra Chá, Nós Diario , Grial.
Taenia solium
miniatura|dereita|Escólex de T. solium visto a grande aumento. Ten catro ventosas e dúas filas de ganchos. Taenia solium, tamén chamada tenia do porco ou solitaria, é unha especie de verme platihelminto cestodo ciclofílido que parasita os porcos e os humanos. No seu estado larvario causa a cisticercose. T. solium ten catro ventosas no seu escólex ("cabeza"; en realidade funciona como un órgano de fixación) e ademais dúas filas de tres ganchos. Outro verme similar que parasita os humanos é a Taenia saginata, á que tamén se lle chama solitaria.
Descrición
O adulto é un verme plano en forma de fita dividido en segmentos chamados proglotes, de cor amarela abrancazada. Ten no seu extremo un escólex, órgano especializado na fixación (similar a unha "cabeza", pero sen boca), e os segmentos son máis grandes canto máis lonxe do escólex, Vive no intestino delgado, onde está ancorado á parede por medio do seu escólex piriforme con catro ventosas e un rostelo cunha dobre coroa de ganchos. O tamaño do escólex é similar ao da cabeza dun alfinete. Despois deste órgano de fixación hai un colo fino, porción xerminal que dá orixe a un conxunto de segmentos ou proglotes que forman o estróbilo ou cadea estrobilar. As proglotes máis próximas ao colo están inmaturos e conforme se afastan do mesmo presentan unha maduración progresiva. Cada unha das proglotes presenta ambos os aparatos reprodutores, con órganos masculinos e femininos ben diferenciados, polo que non só é hermafrodita o animal, senón que cada proglote o é tamén. Non ten aparato dixestivo, polo que se alimenta por absorción a través da pel dos nutrientes do intestino xa dixeridos polo hóspede. O animal fai unha vida anaerobia.
Cada proglote é unha unidade de reprodución autofecundante e independente, que produce ovos que conteñen embrións infectivos; as proglotes máis distais, que son as grávidos e maiores, presentan ramas uterinas ateigadas de ovos que lle dan un aspecto arboriforme; cada proglote contén unha media de 50.000 a 60.000 ovos. As proglotes da parte final do corpo despréndense do estróbilo en cadeas curtas, que se eliminan coas feces. Os ovos son esféricos, miden de 30 a 45 micrómetros e presentan varias membranas, e vitelo, que só se presenta nos ovos inmaturos do que obtén nutrientes. O vitelo cobre o embrióforo formando unha cuberta con bloques embriofóricos; estes bloques están unidos por unha proteína cementante, o que lle dá ao ovo unha aparencia física radiada; a membrana oncosferal recobre a oncosfera ou embrión hexacanto, chamado así porque presenta tres pares de ganchos.
Ciclo de vida
miniatura|esquerda|300px|Ciclo de vida de T. solium.
Os seus ovos, que conteñen os embrióforos, saen ao medio ambiente coas feces de persoas infectadas. A composición dos ovos permítelles sobrevivir no medio ambiente, mesmo en condicións extremas de sequidade, xa que están formados por unha estrutura cementante que recobre todo o ovo e contén no seu interior o embrión ou oncosfera. Logo, en caso de que un hospede intermediario inxira os ovos, que son os porcos e xabarís, dito material cementante é dixerido no tracto dixestivo e o embrión é liberado, converténdose nunha oncosfera. Posteriormente, a oncosfera migra a través do tecido intestinal e chega ao sangue ou a linfa e invade a musculatura ou o sistema nervioso central do porco e alí establécese e desenvólvese ata atinxir a fase larvaria ou intermedia denominada cisticerco. Esta forma larvaria ten forma de vesícula que mide ata 5 cm e no seu interior alberga o escólex invaxinado, que contén a porción "cefálica" armada necesaria para que se fixe ao intestino. Despois, cando os cisticercos son inxeridos polo ser humano, ao comer carne de porco crúa ou pouco cociñada (unha boa cocción mata aos cisticercos), o escólex evaxínase e fíxase ao intestino pola súa dobre coroa de ganchos e as ventosas. Logo, ao cabo de aproximadamente tres meses de fixación no intestino, o parasito adulto ou tenia medra e chega á súa madurez. Como é hermafrodita, autofecúndase, as proglotes forman ovos, despréndense as proglotes terminais cargadas de ovos, que saen coas feces do hóspede e o ciclo volve a empezar. O verme pode permanecer no intestino durante anos se non hai tratamento. Vive un só individuo adulto en cada persoa afectada.
Ademais de pola inxestión de carne de porco con cisticercos, o home tamén se pode infectar directamente con ovos. Os ovos (ou as proglotes con ovos) proceden das feces humanas de persoas infectadas e por causa dunha mala hixiene poden chegar á comida. Tamén pode producirse unha autoinfección por proglotes que chegan ao estómago desde o intestino por peristaltismo inverso. Unha vez que se inxeriron os ovos, as oncosferas eclosionan no intestino, invaden as paredes intestinais, e migran aos músculos estriados ou tamén ao cerebro, fígado e outros tecidos, onde se desenvolven dando lugar a cisticercos. Nos humanos, os quistes poden causar serias complicacións se se localizan no cerebro, orixinando neurocisticercose.
Patoxénese
A parasitación por tenias adultas chámase teníase. A inxestión de ovos ou a rotura de proglotes con ovos de T. solium no intestino pode causar que as larvas migren aos tecidos do hóspede, onde se enquistan, e causan cisticercose. Os cisticercos poden localizarse no músculo, cerebro, fígado, ollo e outros tecidos.
Diagnose
miniatura|150px|Taenia solium adulta. Con observación microscópica, os ovos só poden ser diagnosticados ao nivel de familia, pero se un útero dunha proglote se tingue con tinta chinesa o número de ramas uterinas visibles pode permitir identificar as especies: a diferenza dos úteros de Taenia saginata, os de T. solium só teñen de cinco a dez ramas en cada lado.
A diagnose require facer unha biopsia do tecido infectado e examinar as feces. Cando se atopan ovos de T. solium e proglotes nas feces a diagnose é teníase (infestación pola tenia) e non cisticercose. A cisticercose diagnostícase principalmente confirmando a presenza de ganchos de T. solium nas mostras. Os exames radiolóxicos, como os de raios X (que poden detectar larvas calcificadas no tecido muscular ou subcutáneo), e o escáner de tomografía computerizada, e a tomografía de resonancia magnética (que demostran a presenza de lesións cerebrais características) son tamén útiles.
Tratamento
A infección por T. solium adulta trátase con niclosamida. Se hai neurocisticercose os fármacos utilizados son o praziquantel ou o albendazole. Estas drogas danan a pel dos parasitos internamente, facendo que se desintegren e sexan eliminados polo sistema inmunitario do hóspede. Para a cisticercose, o tratamento con albendazole combinada con esteroides reduce a inflamación. Poden ser necesarias intervencións cirúrxicas para tratar as lesións no sistema nervioso central.
Epidemioloxía
miniatura|dereita|Proglote de T. solium tinguida. T. solium encóntrase en todo o mundo. É máis frecuente nas áreas onde os humanos viven en estreito contacto cos porcos ou onde se come a carne de porco crúa ou pouco cociñada. Evítase se a carne foi ben cocida ou se foi conxelada a −10 °C durante 5 días. A cisticercose é frecuente en áreas onde hai unha escasa hixiene ao manipular a comida ou hai contaminación da auga e o solo con feces. A teníase e a cisticersose son raras nos países musulmáns, xa que o islam (igual que o xudaísmo) non permite o consumo de carne de porco.
Capitán (fútbol)
O capitán dun equipo de fútbol é o xogador escollido para ser o líder do equipo, representando, dentro do campo de xogo, a todos os seus compañeiros fronte aos árbitros do encontro e ten tamén ao seu cargo a organización e mando do equipo conforme ás ordes do adestrador e tamén conforme á situación e a súa visión de xogo. Ademais, calquera advertencia do árbitro fronte ao equipo élle comunicada usualmente ao capitán. Así mesmo, fóra dos terreos de xogo tamén ten unha representación do cadro de persoal de xogadores do equipo, xa sexa fronte á directiva do club ou combinado nacional ou en actos institucionais destes. Normalmente, esta función adoita desenvolvela o membro máis veterano do equipo (o máis representativo). Sobre o terreo de xogo, distínguese dos demais polo brazalete que leva no brazo.
Ao comezo de cada partido, é o encargado de participar no sorteo de campos xunto aos árbitros e o capitán do equipo contrario.
Véxase tamén
Mannschaftskapitän
O Outón, Rus, Carballo
O Outón é un lugar da parroquia de Rus no concello coruñés de Carballo na Comarca de Bergantiños. Segundo o IGE en 2019 tiña 54 habitantes (21 homes e 33 mulleres).
Provincia de Chachoengsao
Chachoengsao (en ฉะเชิงเทรา) é unha das setenta e seis provincias que conforman a organización territorial de Tailandia, localizada na Rexión Central. A súa capital é a cidade de Chachoengsao.
Xeografía
Na parte oeste da provincia, río abaixo, atópase a chaira do río Bang Pa Kong, que se emprega profusamente para o cultivo de arroz. Cara ao leste o terreo é máis accidentado, cunha altura media de máis de 100 metros sobre o nivel do mar. Limita coas provincias tailandesas de, empezando polo norte e seguindo o sentido dos agullas do reloxo: Prachin Buri, Sa Kaeo, Chanthaburi, Chon Buri, Samut Prakan, Bangkok, Pathum Thani e Nakhon Nayok. Tamén ten unha pequena porción de límite no Golfo de Tailandia.
Símbolos
miniatura|esquerda|Selo provincial O selo provincial mostra a fachada principal do templo de Sothornvararamvoraviharn. Nesta fachada atópase a estatua de Buda máis importante da provincia, denominada Luang Por Buddha Sothorn.
A árbore da provincia é a Peltophorum dasyrachis, asignada pola raíña Sirikit no 50º aniversario da coroación do Rei Rama IX no 2000. A flor da provincia é a Peltophorum pterocarpum.
O lema provincial é: "O abundante río Bang Pakong, a sagrada imaxe de Buda de Luangpho Sothon, Phraya Si Sunthon o erudito da lingua tailandesa, e o inmaculado bosque de Ang Rue Nai".
Distritos
dereita|miniatura|250px|Distritos da provincia. A provincia está subdividida en 10 distritos (amphoes) e 1 subdistrito (king amphoe). Os distritos e o subdistrito son divididos á súa vez en 93 comunas (tambons) e estas, en 859 poboados (moobans).
CDUL
O Centro Desportivo Universitário de Lisboa, popularmente coñecido polo acrónimo CDUL, é unha entidade polideportiva da capital portuguesa, Lisboa. Fundado en 1952, o CDUL acadou os seus éxitos máis salientables no rugby, unha disciplina na que é o club máis laureado do país.
Helicobacter
Algunhas das especies atopáronse vivindo no revestimento do tracto gastrointestinal superior, e no fígado de mamíferos e dalgunhas aves. A especie máis coñecida do xénero é H. pylori, que infecta ata a un 50% da poboación humana. Algunhas cepas desta bacteria son patóxenas para os humanos, xa que está moi asociada coa úlcera péptica, gastrite crónica, duodenite, e cancro de estómago. Tamén é a especie tipo do xénero.
As especies de Helicobacter poden prosperar no ambiente moi ácido do estómago de mamífero ao producir grandes cantidades do encima urease, que eleva localmente o pH desde ~2 a un valor máis biocompatible entre 6 e 7. As bacterias deste xénero son xeralmente susceptibles aos antibióticos como a penicilina, son microaerófilos (a concentración de osíxeno óptima para elas está entre 5 e 14%) capnófilos (viven en altas concentracións de CO2), e móvense moi rapidamente cos seus flaxelos.
Sinatura molecular
A análise xenómica comparativa serviu para identificar 11 proteínas que se encontran unicamente en membros da familia Helicobacteraceae. Destas proteínas, 7 delas encóntranse en todas as especies da familia, e as 4 restantes non aparecen en ningunha das cepas de Helicobacter e son exclusivas de Wollinella. Ademais, un raro fenómeno xenético orixinou a fusión dos xenes RpoB e RpoC nesta familia, o cal é característico de todos os membros da familia.