cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Dionisio Quintillán Cardesín
Traxectoria
De ideoloxía republicano-socialista e defensor do redencionismo, percorreu Galicia para concienciar aos labregos contra os foros. Afincouse a comezos dos anos vinte en Poio, onde foi secretario municipal. Presidiu a Sociedade La Redención de Poio, foi secretario da Sociedad de Obreros y Agricultores de Poio (1921). No IV Congreso Provincial Agrario celebrado en Ponteareas en xullo de 1919, defendeu o abolicionismo. Foi elixido deputado provincial en 1921. Foi detido o 11 de agosto de 1921 xunto coa directiva da sociedade agraria de Poio a causa da explosión dunha bomba na casa do procurador Rivas en Porta Santa, aínda que foron postos en liberdade o día 15. Dirixiu O Castrove e colaborou en Nueva Aurora e noutros periódicos galegos e españois con artigos sobre temática agraria. Na ditadura de Primo de Rivera foi nomeado alcalde de Poio en xullo de 1924. Foi nomeado recadador de arbitrios e depositario do Concello de Poio en 1929. Participou na campaña do Estatuto de Autonomía en 1936. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi suspendido como recadador de arbitrios e depositario do Concello de Poio o 7 de agosto. Foi detido en setembro, salvou a vida grazas á intervención dos mercedarios do convento de Poio, estivo preso primeiro en Pontevedra e despois foi deportado a Ribadavia ata 1941. Procesado por malversación de fondos do concello de Poio e xulgado na Audiencia de Pontevedra o 30 de setembro de 1938, foi absolto. Foi expedientado por responsabilidades políticas.
Vida persoal
Era irmán de Francisco Quintillán Cardesín e pai de Dionisio Quintillán Rey.
O Lombo, Taboada, Monfero
O Lombo é un lugar da parroquia de Taboada no concello coruñés de Monfero na comarca do Eume. Tiña 16 habitantes no ano 2010 segundo datos do INE, dos cales 9 eran homes e 7 eran mulleres.
Gloria Lago
María Gloria Lago Cuadrado é unha profesora galega, presidenta e voceira da asociación Galicia Bilingüe e da plataforma Hablamos Español.
Traxectoria
Filla de Román Lago Álvarez e neta de Román Lago Cabral, dous dos principais procesados polo caso do metílico, en 2009 publicou El reloj de cuco, unha historia novelada da vida da familia Lago e do proceso xudicial, nun intento de vindicar a imaxe da familia. Na súa mocidade militou en Coalición Galega. É profesora de inglés nun instituto de Vigo. Coñecida por ser a presidenta e voceira de Galicia Bilingüe, asociación que fundou en xullo de 2007.
Polémicas
No ano 2014 cualificou de xenófobo a Castelao no seu blog persoal, e aos seus defensores de "talibáns galaicos". Na mesma publicación atacou a referencia a que as "linguas co-oficiais deban ser obxecto de especial respecto e protección", pronunciada por Filipe VI no seu discurso de proclamación.
En novembro de 2014 foi a encargada de ler o manifesto Libres e iguales en Vigo, en contra da consulta soberanista catalá, que calificou de "agresión á democracia" e de "mutila-los seus dereitos". A concentración reuniu a unhas 20 persoas.
No mesmo mes comezou a campaña "Adopta un topónimo español", atacando a Lei de normalización lingüística, aprobada por unanimidade en 1983, e que establecía a oficialidade dos topónimos en galego.
En xaneiro de 2015 definiu ao Apalpador coma un guarrillo pederasta (porquiño pederasta) no seu blog.
Zapato
miniatura|Zapato de home
Un zapato é un calzado para humanos, que cobre o pé menos que unha bota e máis que unha sandalia e serve para a estabilidade e resistencia sobre o terreo. Este calzado é moldeado para calzar no pé cunha parte superior flexible de coiro ou plástico e unha sola dun material máis pesado. Os zapatos diferéncianse das botas por non superar a altura do nocello.
Tipos de zapatos
Actualmente os calzados están preparados para cada acondicionamento físico do terreo. A sandalia é unha especie de zapato que serve para conseguir máis aire fresco sobre o pé. A zapatilla permite máis capacidade para o movemento e a bota permite o paso sobre líquidos de xeito impermeable.
O material dos zapatos radican mediante o xénero, pero tamén se viron complicados métodos como o zapato de madeira e de metal.
Os tipos de zapato de distinto xénero, non só está ampliado á necesidade, senón tamén ao deseño popular e artístico. No caso dun zapato punk, adquire o deseño de rebeldía, o cal é útil para personificar a imaxe.
Ultimamente xurdiron os chamados zapatos de altura para homes, mesmo que teñen un relanzamento interno que non se nota a primeira ollada e que permite crecer 7 cm de estatura. Este sistema permite superar certa desigualdade que existía coas mulleres á hora de querer ser máis alto.
Loaiïngea
miniatura|Localización de Loaiïngea. miniatura|Torre do reloxo.
Loaiïngea é unha entidade de poboación neerlandesa de 70 habitantes en Súdwest Fryslân (Frisia) ao nordeste de Snits e que forma parte da denominada Snitser Fiifgea xunto con Gau, Goaiïngea, Offenwier e Skearnegoutum.
A aldea ata 1984 pertenceu ao antigo concello de Wymbritseradiel para pasar ao de Snits ao que pertenceu ata a súa disolución o 1 de xaneiro de 2011. A torre do reloxo do cemiterio está declarada Monumento Nacional desde 1949.
Moi... Lolita
Moi... Lolita, (en galego, Eu... Lolita), é o single debut da cantante francesa Alizée, a canción foi lanzada o ano 2000. Foi popular en Francia, España, Bélxica, Austria, Países Baixos, Siria, Ucraína, Grecia, Rusia, Italia, Alemaña, Polonia e no Reino Unido. É unha das poucas cancións en francés, ou en calquera outro idioma que non sexa o inglés, en ser un hit Top 10 do Reino Unido.
A canción foi escrita por Mylène Farmer e composta por Laurent Boutonnat.
Letra e música
A canción foi fundamental para mostrar a imaxe de Alizée como o dunha sedutora Lolita, personaxe da novela de Vladimir Nabokov.
A letra da canción tamén fai varias referencias á cantante e autora do tema Mylène Farmer.
A música foi composta integramente por Laurent Boutonnat.
Oligomicina
As oligomicinas son substancias de natureza macrólida sintetizados polo xénero Streptomyces.
Moi... Lolita
Estatísticas
Cando o seguinte single "L'Alizé" alcanzou o número 1, "Moi... Lolita" atopábase aínda na posición número 3. A canción foi certificada co disco de oro dous meses despois do seu lanzamento, e eventualmente co disco de diamantes pola SNEP por un mínimo de 750.000 copias vendidas. En total, a canción vendeu máis de 1.282.000 de copias, converténdose no trixésimo primeiro single máis vendido en Francia.
Oligomicina
As oligomicinias inhiben o complexo da ATP sintase ancorado na membrana matricial (ou membrana mitocondrial interna). Concretamente bloquean a canle protónica (Subunidade F0) por este motivo, párase a síntese do ATP provocando acumulación no espazo intermembranal de ADP e máis fosfatos á vez que se produciría unha acidose na matriz, para evitalo, inhíbese a cadea de transporte electrónico de xeito que o fluxo de electróns non envíe protóns cara o espazo intermembranal.
Moi... Lolita
Novas versións
Alizée sacou unha nova versión desta canción debido a que posúe os dereitos da letra, pero non da música. Esta versión foi cantada por primeira vez no programa Star Academy no ano 2007. Esta versión foi editada quitando o famoso lo-li-ta por ser similar a unha parte dunha canción de Madonna, e foi a que utilizou dende entón en presentacións de TV e nos seus concertos.
José Francisco Grao
José Francisco Grao García, coñecido como "Pato", nado o 6 de marzo de 1978 en Orihuela (Alacant), é un adestrador de fútbol español. Na actualidade adestra o FC Cartagena.
Oligomicina
Notas
Fosforilazione ossidativa
Moi... Lolita
Novas versións
En 2010 sacou unha nova versión deste éxito, regresando á letra orixinal utilizando o famoso lo-li-ta, esta versión foi producida por Chateau Marmont tendo un son máis electrónico, e foi presentada o día 12 de maio no programa Generation 90, sendo transmitido oficialmente o 31 de xullo do 2010.
Joan de Novoa
Joao de Novoa, Joan de Nova,  João da Nova, João de Nova Castelia ou Xoán de Novoa, nado en Maceda (Ourense) contra 1460 e finado en 1509 en Cochin (India), foi un cabaleiro, mariño e explorador galego, de familia ourensá de liñaxe. Foi así mesmo nomeado Alcaide de Lisboa.
Moi... Lolita
Certificacións
{| class="wikitable sortable" !País !Certificación !Data !Vendas certificadas
Joan de Novoa
En Galicia
Aprezado polo Arcebispo Alonso II de Fonseca, parece que se pode datar a súa fuxida a Portugal durante as revoltas irmandiñas, como se desprende dun documento pertencente ao Cabido da Catedral de Ourense do 1468, do notario Afonso Eanes de Palmoi.
José Francisco Grao
Traxectoria
En xuño de 2012 fíxose cargo do FC Cartagena en Segunda División B, en substitución de Juan Carlos Ríos Vidal.
Joan de Novoa
En Galicia
Casado en primeiras nupcias con Leonor Enríquez.
Da súa estadía en Galicia hai novas non datadas escritas polo embaixador de España ante a Coroa Británica, o galego Diego Sarmiento de Acuña Conde de Gondomar, recollida por Manuel Murguía e tamén por Carvalho Calero (en "Prosa Galega 3"), protestando ante os cregos do mosteiro de Montederramo que lle solicitaban que presentase os papeis de encomendeiro das súas posesións, na que contesta:
En Portugal
miniatura|dereita|250px|Imaxe de satélite da illa Juan de Nova, na cal se refuxiou. Xa en Portugal pasou a servir ao rei Xoán II, participando nas accións militares no norte de África obtendo o título de Alcaide menor de Lisboa.
Relacionado co seu cargo realizará tres visitas a India ao mando da nao Flor de la Mar. Estas viaxes quedarán plasmadas nas crónicas de navegación conservadas na Torre do Tombo de Lisboa.
As viaxes
miniatura|250px|Mapa de Agalega, illa bautizada por Joan de Novoa. A primeira viaxe foi en 1501, reinando Don Manuel I, á fronte dunha frota de catro barcos, viaxe iniciada antes da chegada da frota de Pedro Álvares Cabral. Partiu o 5 de marzo de 1501. Descubriu a Illa da Ascensión, visitou Mozambique, Quiloá, Melinde e, na India, as Illas de Anchediva, Cochin, Calecut, Cananor. Nesta cidade arrasou a frota do samorim de Calecut, que quería barrar a súa pasaxe. Nesta batalla foi utilizada por primeira vez a disposición naval en columna de maneira sistemática e consciente, táctica que durou ata a segunda guerra mundial.
Na viaxe de volta, cargados de especias, bautizou unha pequena illa do Índico ó sur das Seychelles como A Galega (a actual Agalega), actualmente pertencente a Mauricio.
Fosforescencia
miniatura|250px|Exemplo dunha figura fosforescente. A fosforescencia é o fenómeno no cal certas substancias teñen a propiedade de absorber enerxía e almacenala, para emitila posteriormente en forma de luz.
Joan de Novoa
As viaxes
A pesar de atoparse con moitos obstáculos na costa oriental de África e malia os continuos enfrontamentos, distinguiuse polos seus dotes diplomáticos evitando os enfrontamentos sempre que lle era posible.
Fosforescencia
Aplicacións
Este fenómeno é aproveitado en aplicacións tales como a pintura das agullas dos reloxos ou en determinados xoguetes que se iluminan na escuridade.
Minerais fosforescentes
Igual que no caso da fluorescencia existen certos minerais que tamén teñen propiedades fosforescentes. Estes son minerais moi estraños e escasos, e que ademais de fosforescencia teñen tamén fluorescencia. A súa luminiscencia vén dada, en xeral, pola presenza de ións de elementos das terras raras na súa estrutura. Cabe destacar, por exemplo, a willemita, cuxa fosforescencia é verde e vén dada pola presenza de arsénico na súa estrutura. A presenza do arsénico é moi pequena e iso fai que se considere como unha impureza. Con todo, non todas as willemitas teñen fosforescencia, pois segundo a súa zona de formación, se esta non é rica en arsénico non contería este elemento como impureza e non posuiría fosforescencia.
Joan de Novoa
As viaxes
Finalmente o 10 de xullo de 1509 falece en Cochin, no sur da India, só e desamparado, aínda que será Albuquerque o que pague o seu enterro como cabaleiro en recordo das súas conquistas no Reino de Ormuz.
ADN mitocondrial
miniatura|300px|dereita|ADN mitocondrial humano. miniatura|Imaxe de [[microscopio electrónico do ADN mitocondrial. Barra de 200 nm. (A) Sección do citoplasma despois dun inmunomarcado con ouro con anti-ADN; as partículas de ouro que marcan o ADN atópanse preto da membrana mitocondrial. (B) Vista do citoplasma despois da extracción con tampón CSK e inmunomarcado con ouro con anti-ADN; o ADNmt (marcado coas partículas de ouro) resiste a extracción. De Iborra et al., 2004. ]]
O ADN mitocondrial ou ADNmt (en inglés mtDNA) é o ADN que se encontra dentro das mitocondrias celulares, orgánulos eucariotas que fabrican a maior parte do ATP (molécula que almacena e cede enerxía na célula) a partir da enerxía obtida na oxidación dos alimentos. Porén, a maioría do ADN presente nas células eucarióticas está no núcleo celular.
O ADN mitocondrial pode considerarse como o noso "cromosoma" máis pequeno, aínda que é bastante distinto dos verdadeiros cromosomas do núcleo. Foi a primeira parte do xenoma humano que foi secuenciada. Nos humanos e na maioría das especies hérdase só da nai.
Coñécese a secuencia do ADNmt de moitos organismos e individuos (incluíndo algúns extinguidos), e a súa comparación é moi importante en filoxenia. Permite tamén un exame das relacións entre poboacións humanas, moi interesante en antropoloxía.
Estrutura
Nos humanos (e probablemente nos animais en xeral), están presentes en cada célula de 100-10.000 copias do ADNmt (o óvulo e o espermatozoide son excepcións). Nos mamíferos cada molécula de ADNmt circular de dobre cadea consta de 15.000-17.000 pares de bases. As dúas cadeas do ADNmt diferéncianse polo seu contido de nucleótidos, e unha das cadeas, chamada cadea pesada, é rica en guanina, e outra, a lixeira, é rica en citosina. A cadea pesada codifica 28 xenes, e a lixeira codifica 9, o que fai un total de 37 xenes. Deses 37 xenes, 13 codifican proteínas (polipéptidos), 22 codifican ARNt e 2 codifican o ARNr das subunidades maior e menor dos ribosomas mitocondriais. Este modelo é o que presentan tamén a maioría dos animais, aínda que nalgúns casos un ou máis dos 37 xenes pode estar ausente e o tamaño do ADNmt pode ser meirande. As variacións en tamaño e contido de xenes son aínda maiores en fungos e plantas, pero parece haber un conxunto básico de xenes que están presentes en todos os eucariotas (excepto aqueles poucos que non teñen mitocondrias en absoluto). Algunhas plantas teñen enormes ADNmt (de ata 2 500 000 pares de bases en cada molécula de ADNmt) pero, sorprendentemente, mesmo eses enormes ADNmt conteñen o mesmo número e tipo de xenes que en plantas de especies emparentadas filoxeneticamente con ADNmt moito menor.
O xenoma da mitocondria do cogombro (Cucumis sativus) consta de tres cromosomas circulares distintos totalmente ou case autónomos de lonxitudes de 1556, 84 e 45 quilobases.
Xenes
O contido do ADNmt varía dunha especie a outra. Os datos que se mostran aquí refírense ao xenoma mitocondrial humano.
Xenes da cadea de transporte electrrónico
O xenoma mitocondrial humano contén 13 xenes que codifican proteínas, que son os da táboa. Moitos destes xenes codifican proteínas da cadea de transporte electrónico, ou codifican a ATP-sintase.
Xenes de ARNr
O ARNr mitocondrial está codificado polos xenes MT-RNR1 (o de 12S) e MT-RNR2 (o de 16S).
Xenes de ARNt
Os seguintes xenes codifican o ARNt (indícase o aminoácido transportado polo ARNt):
Replicación
A replicación do ADNmt faina o complexo γ da ADN polimerase, que está composto por unha ADN polimerase catalítica de 140 kDa codificada polo xene POLG, e unha subunidade accesoria de 55 kDa codificada polo xene POLG2. Durante a embrioxénese a replicación do ADNmt está estritamente regulada desde a fertilización do óvulo ata a preimplantación do embrión. Na fase de blastocisto, o comezo da replicación do ADNmt é específico das células do trofoblasto. Polo contrario, as células da masa celular interna restrinxen a replicación do ADNmt ata que reciben sinais para diferenciarse en tipos celulares específicos.
Orixe
O ADN nuclear e o mitocondrial teñen unha orixe evolutiva diferente. O ADNmt deriva dos xenomas circulares das bacterias que foron incorporadas polos devanceiros dos eucariotas e viviron en endosimbiose con eles, acabando por converterse nun orgánulo da célula hospedadora. Esta teoría denomínase teoría endosimbiótica. Cada mitocondria estímase que contén de 2-10 copias do ADNmt. Nas células dos organismos actuais, a gran maioría das proteínas presentes nas mitocondrias (ata 1500 diferentes en mamíferos) están codificadas polo ADN nuclear, pero os xenes dalgunhas delas, se non da maioría, pénsase que teñen orixe bacteriana, pero que foron despois transferidos ao núcleo eucariótico durante a evolución.
Herdanza do ADNmt
Na maioría dos seres pluricelulares (animais, plantas e fungos) o ADNmt hérdase só da nai. As razóns de que sexa así son: a simple dilución (porque o ovocito contén de 100.000 a 1 000 000 de moléculas de ADNmt, mentres que o espermatozoide só de 100 a 1.000), a degradación do ADNmt do espermatozoide no ovo fertilizado, e, nalgúns organismos, que o ADNmt do espermatozoide non consegue entrar no ovo. Nos mamíferos as mitocondrias do espermatozoide non chegan a entrar no ovo ou son marcadas con ubiquitina para a súa destrución posterior na fase embrionaria, Algunhas técnicas de fertilización in vitro, especialmente inxectar o espermatozoide no ovocito, poden interferir con isto.
Herdanza materna
O feito de que o ADNmt sexa de herdanza materna permite aos investigadores trazar liñaxes matrilineais remontándose moito no tempo. (O ADN do cromosoma Y, de herdanza paterna, úsase analogamente para trazar a liñaxe por parte de pai). Isto faise nos humanos secuenciando unha ou máis das rexións control hipervariables (HVR1 ou HVR2) do ADNmt. A rexión HVR1 consta duns 440 pares de bases. Estes 440 pb son entón comparados coas rexións control doutros individuos (poden ser suxeitos específicos ou datos de suxeitos almacenados nunha base de datos) para determinar a liñaxe materna. O máis frecuente é comparar a chamada Secuencia Referencia de Cambridge revisada. Vilà et al. publicaron estudos nos que se trazaba a descencdencia matrilineal desde os cans aos lobos. O concepto de Eva mitocondrial baséase no mesmo tipo de análises, cos que se trata de descubrir a orixe da humanidade rastreando a súa liñaxe no tempo.
Como a secuencia do ADNmt non está moi conservada e ten unha frecuencia rápida de mutación, é útil para estudar as relacións evolutivas (filoxenia) entre as distintas especies. Os biólogos poden determinar e despois comparar as secuencias do ADNmt entre diferentes especies e facer despois unha árbore evolutiva.
Como o ADNmt se transmite de nai a fillo/a, é útil tamén en estudos xenealóxicos para situar a unha persoa nunha liña materna determinada.
Herdanza paterna
Hai informes de que as mitocondrias poden ter ocasionalmente herdanza paterna nunhas poucas especies, como os mexillóns. Tamén se herdan por liña paterna nalgúns insectos como as moscas da froita, abellas, e carricantas.
Tamén hai probas de raros casos de herdanza paterna en mamíferos, como o rato, no que estas mitocondrias de liña paterna son despois eliminadas, e tamén en ovellas, e en vacas clonadas. Mesmo se atopou un único caso en humanos.
Aínda que moitos deses casos referíanse a embrións clonados que despois eliminaban as mitocondrias paternas, hai outros casos nos que se documentou a súa herdanza in vivo e a persistencia posterior desas mitocondrias nas condicións de laboratorio.
Mutacións
miniatura|Implicación do ADNmt en varias doenzas humanas.
Susceptibilidade
O ADNmt é especialmente susceptible ás especies reactivas do osíxeno xeradas pola cadea respiratoria debido á súa proximidade. Aínda que o ADNmt está empaquetado con proteínas e ten unha capacidade significativa de reparación, estas funcións protectoras son menos potentes que as que operan no ADN nuclear e, xa que logo, pénsase que isto contribúe a aumentar a susceptiobilidade ao dano oxidativo no ADNmt. Os resultados das mutacións no ADNmt poden ser a alteración na información codificada para a síntese dalgunhas proteínas, que poden ter un efecto no metabolismo do organismo ou na súa capacidade de supervivencia.
Enfermidades xenéticas
As mutacións no ADNmt poden orixinar varias doenzas como a intolerancia ao exercicio e a síndrome Kearns-Sayre, que causa que unha persoa perda completamente a función cardíaca, a do ollo, e os movementos musculares. Algunhas evidencias suxiren que estas mutacións poden ser unha importante contribución ao envellecemento e ás patoloxías asociadas coa idade.
Uso no diagnóstico de enfermidades
Recentemente utilizouse unha mutación no ADNmt para axudar no diagnóstico do cáncer de próstata en pacientes con biopsias prostáticas negativas.
Uso na identificación de persoas e estudo de relacións filoxenéticas
No ser humano o ADNmt ten 16.569 pares de bases, que representan só unha pequena fracción do ADN total da célula. A diferenza do ADN nuclear, que se herda dos dous proxenitores e que sofre o proceso da recombinación xenética, no ADNmt non hai normalmente cambios de pais (nais, en realidade) a fillos. O ADNmt tamén se recombina, pero só con copias de si mesmo dentro da mesma mitocondria. Por causa disto e de que a frecuencia de mutación do ADNmt animal é maior que a do nuclear, o ADNmt é unha poderosa ferramenta para trazar liñaxes matrilineais, e foi usado para rastrear os antepasados de moitas especies desde centos de xeracións.
O ADNmt pode usarse tamén para identificar individuos. Os laboratorios forenses usan ocasionalmente comparacións de ADNmt para identificar restos humanos, e especialmente para identificar restos esqueléticos antigos. Porén, a diferenza do ADN nuclear, o ADNmt non é específico dun individuo, pero pode usarse en combinación con outras evidencias (probas antropolóxicas, evidencias circunstanciais etc.) para establecer a identificación. O ADNmt tamén se usa para excluír posibles coincidencias entre persoas desaparecidas e restos identificados. Moitos investigadores cren que o ADNmt é mellor para identificar esqueletos antigos que o ADN nuclear porque o gran número de copias existentes por cada célula incrementa a posibilidade de obter mostras útiles, e porque unha coincidencia cun parente vivo é posible mesmo se están ambos separados por numerosas xeracións maternas. Os restos do bandido norteamericano Jesse James foron identificados por medio dunha comparación entre o ADNmt extraído dos seus restos e o ADNmt dos fillos por liña materna da bisneta da súa irmá. De xeito similar, puideron identificarse os restos da última emperatriz de Rusia, Alexandra Fiodorovna, e os seus fillos por comparación do seu ADNmt co do Príncipe Filipe, duque de Edimburgo, cuxa avoa materna foi a irmá de Alexandra, Vitoria de Hesse. Tamén se identificaron os restos do último tsar de Rusia Nicolao II ao compararse o seu ADNmt co de James Carnegie, terceiro duque de Fife, cuxa bisavoa materna, a raíña Alexandra de Dinamarca, era irmá da nai de Nicolás II, Dagmar de Dinamarca (emperatriz María Fiodorovna). miniatura|dereita|350px|Modelo da orixe africana e as posteriores migracións do ser humano, baseado en estudos do ADNmt.
Os tamaños efectivos de poboación baixos e as rápidas frecuencias de mutación (en animais) fan ao ADNmt útil tamén para avaliar as relacións xenéticas de individuos ou grupos dunha mesma especie e tamén para identificar e cuantificar a filoxenia (relacións evolutivas) de diferentes especies, con tal de que non estean demasiado separadas no tempo. Para facelo, os biólogos determinan e despois comparan as secuencias de ADNmt de diferentes individuos ou especies. Os datos das comparacións úsanse para construír unha rede de relacións entre as secuencias, o cal proporciona unha estimación das relacións entre os individuos e as especies examinadas. Esta estratexia ten límites impostos pola frecuencia de cambio das secuencias. Por exemplo, en animais as altas taxas de mutación fan ao ADNmt máis útil para comparar individuos dunha especie e para comparar especies que teñen un parentesco próximo ou relativamene próximo, entre as cales o número de secuencias diferentes pode ser contado doadamente. Pero a medida que as especies teñen un parentesco máis afastado no tempo, o número de diferenzas nas secuencias faise máis grande, e os cambios empezan a acumularse ata que se fai imposible un reconto preciso.
The Strokes
thumb|right|The Strokes 2002
The Strokes é unha banda de rock estadounidense, formada en Nova York, que saltou á fama no ano 2000. Son os responsábeis da grande onda de revivalismo do rock de garaxe que se iniciou por volta de 2001. Os membros do grupo son Julian Casablancas (voces), Nick Valensi (guitarra), Albert Hammond, Jr. (guitarra), Nikolai Fraiture (baixo) e Fabrizio Moretti (batería e percusións). The Strokes está considerada unha das bandas máis prominentes e influentes das aparecidas no século XXI.
Despois da edición do seu álbum de estrea Is This It no 2001, o grupo foi aclamado pola crítica. Dende entón, a banda mantivo unha gran base de seareiros, principalmente nos Estados Unidos, no Reino Unido, no Canadá e na Australia. Varios dos seus membros embarcáronse en distintos proxectos, aínda que un cuarto álbum, titulado Angles, foi editado o 22 de marzo do 2011.
Historia
Julian Casablancas, vocalista do grupo e Nikolai Fraiture, baixo, eran amigos desde a infancia. Nick Valensi, guitarrista, e Fabrizio Moretti, o batería, coñecéronse cando asistían a un concerto de Dragon Force. No Instituto Le Rosey, na Suíza, Julian Casablancas (a quen seu pai enviara por problemas de conduta) e Albert Hammond Jr., un dos guitarristas, coñecéronse xa que os dous eran estadounidenses e polo tanto concordaban no seu idioma, aínda que non eran moi amigos.
Anos despois, Casablancas atoparíase nas rúas de Nova York con Hammond Jr., o que sería o comezo desta banda. Casualmente os dous vivían en aparcadoiros na mesma rúa, un enfronte do outro, xa que Hammond se trasladara a Nova York para acudir á Escola Tisch de Artes da Universidade de Nova York. Albert e Julian comezaron a compartir apartamento e en 1999 convertéronse nunha banda oficialmente. A súa popularidade creceu rapidamente, especialmente na Lower East Side de Nova York. Empezaron a tocar na popular Sala Lounge de Manhattan, onde Ryan Gentles era o encargado dos compromisos. Gentles estaba tan impresionado coa banda que deixou o seu traballo para se converter no seu representante.
Gordon Raphael, un pequeno produtor de rock da escena musical de Nova York, asistiu a un dos seus primeiros concertos onde eran abreconcertos de Dragon Force, cando realmente fora a ver a outra banda que tocaba esa velada, como confesou meses despois. Raphael deu a Albert o seu número de teléfono, dicindo que podería gravar unha maqueta para eles. Despois de chamalo un par de días máis tarde, a banda e Raphael finalmente reuníronse.
"The Modern Age" foi lanzado en 2001 desatando unha guerra de poxas entre as discográficas, por ser, segundo elas, a banda de rock and roll máis grande que xurdira en anos. Posteriormente, recibiron unha gran promoción causando unha división entre os seguidores do rock. Para algúns dos medios que os promocionaban, The Strokes eran os salvadores do rock ou un puñado de nenos ricos con nomes copiados de The Velvet Underground.
Is This It
O disco recibiu moi boas críticas tanto de publicacións independentes como da industria musical, incluíndo 4 estrelas de parte da revista Rolling Stone. A influencia setenteira foi notada por moitos críticos. miniatura|270px|Julian Casablancas. Despois do lanzamento de Is This It a banda percorreu exhaustivamente o mundo en xiras, presentándose no Xapón, a Australia, a Nova Zelandia, a Europa e os Estados Unidos. A banda liderou o Reading Festival no Reino Unido en 2002, detalladamente redactado en crónicas nun mini-documental relativamente difícil de achar titulado In Transit publicado polos membros do Club de Fans "Alone, Together". En agosto de 2002 a banda tocou no Radio City Music Hall (Nova York) xunto con The White Stripes. Nesa presentación, Jack White uniuse a The Strokes en escena para tocar o solo de guitarra na canción "New York City Cops". Durante a actuación, Julián tivo que permanecer sentado, debido a unha lesión nun xeonllo. O mesmo ocorreu no Reading Festival.
Durante tal período, a banda tamén se mostrou como invitado musical en Saturday Night Live (interpretando "Last Nite" e "Hard to Explain"), The Tonight Show with Jay Leno, Late Night with Conan O'Brien e The Late Show with David Letterman.
Is This It produciu cantidade de sinxelos e vídeoclips, os cales foron todos dirixidos por Roman Coppola.
O grupo comezou a gravar o seu follow-up no 2002 co produtor Nigel Godrich (mellor coñecido polo seu traballo con Radiohead), aínda que máis tarde se separaron da súa produción a favor de Gordon Raphael, o produtor de Is This It. As gravacións con Godrich nunca foron reveladas.
En agosto de 2003, a banda visitou o Xapón, tocando as cancións "Reptilia", "Meet Me In The Bathroom", "The Way It Is", "Between Love & Hate" (ou tamén coñecida como "Ze Newie") e "12:51" (tamén coñecido como "Supernova"). Tamén tocaron "My Way" de Paul Anka en xaponés.
Room on Fire
Room on Fire é o segundo álbum da banda. Este segue a mesma liña do anterior Is This It, e aínda que non foi tan aclamado como o primeiro, pódese encontrar cancións como "Reptilia", "12:51", "The End Has No End", "I Can't Win" ou "Under Control" dun nivel compositivo semellante. Varios medios acusaron a este como unha repetición do seu primeiro disco.
Lanzado en outubro de 2003, o álbum mantivo os xa familiares puntos de referencia da banda. O primeiro single de Room on Fire foi a canción "12:51", cos característicos sons de sintetizadores de guitarra (nos que se nota a influencia de The Cars), distintivos da guitarra de Valensi. O vídeo foi dirixido por Roman Coppola e inspirado na futurista aparencia de Tron.
Durante a xira 2003/2004 "Room on Fire Tour", a banda tocou con Kings of Leon e My Chemical Romance. Durante esta xira, Regina Spektor e The Strokes gravaron a canción "Modern Girls & Old Fashion Men", lanzado como b-side no single Reptilia. Alén diso, a banda incluíu un cover de "Clampdown" de The Clash, o cal foi lanzado como b-side para "The End Has No End". Xa en 2004, The Strokes revelou os seus plans de lanzar un álbum en vivo. O LP Live in London foi planeado para outubro de 2004, mais foi abandonado, segundo se informa debido aos problemas de calidade da gravación.
En febreiro de 2005, Julian Casablancas casou coa súa grande amiga e representante asistente da banda, Juliet Joslin. Por volta desa data, Nikolai Fraiture tivo unha filla.
The Strokes tivo unha xira de 3 concertos na América do Sur en outubro de 2005, no Brasil, o Chile e a Arxentina. Os seus concertos na Arxentina e o Chile incluíron un cover de "A Salty Salute", unha canción escrita pola banda Guided by Voices.
First Impressions of Earth
Durante novembro e decembro de 2005 The Strokes fixera unha xira de promoción para o aínda non publicado álbum "First Impressions of Earth", presentándose en varias cidades do mundo. En orde: Toquio, Sydney, Londres, París, Ámsterdan, Ghana, Berlín, Milán, Madrid, Chicago, Río de Xaneiro, Os Ánxeles, Buenos Aires, Santiago de Chile. Aproximadamente 600 entradas foron dispostas para cada unha das funcións. Os fans mesmo resistiron aos distintos factores climáticos acampando fóra da cabina de entradas en pleno inverno europeo. Estes concertos atraíron celebridades visitantes como Oasis, Franz Ferdinand, e Jarvis Cocker. miniatura|260px|Nick Valensi e Nikolai Fraiture.
Xa lanzado o disco, a banda revelou que construíran o seu propio estudio en Hell's Kitchen (Nova York), oficialmente chamado Red Carpet Studios.
Cando se lle pediu un comentario sobre o álbum, Julian dixo: "É como unha sandía sen sementes. Gústame". Nunha entrevista posterior, Nikolai Fraiture contribuíu á declaración de Julian engadindo que o álbum era "como unha fisura científica".
A banda actuou por segunda vez en Saturday Night Live o 21 de xaneiro de 2006. Tocaron 2 cancións: "Juicebox" e "You Only Live Once".
O 24 de xaneiro, tiveron o primeiro de 18 concertos con entradas esgotadas durante a xira polo Reino Unido, a cal incluíu dúas citas no Hammersmith Apollo onde The Strokes interpretou unha versión de "Life's A Gas" de Ramones. Dous días máis tarde da fin da xira, o 23 de febreiro de 2006, The Strokes foron nomeados como "Mellor Banda Internacional" da revista NME. Julian agradeceu á revista dicindo que "aínda era a mellor revista musical". Xa en marzo de 2006, The Strokes regresou aos Estados Unidos coa súa polo momento máis longa xira, con 3 concertos de entradas esgotadas no Hammerstein Ballroom en Nova York.
miniatura|esquerda|200px|Albert Hammond Jr. en concerto con The Strokes. O segundo single deste disco é "Heart in a Cage", canción que recordou aos críticos "The Passenger" de Iggy Pop. O terceiro single do disco sería "You Only Live Once", e incluía unha versión de "Mercy Mercy Me" de Marvin Gaye coa que participaron Eddie Vedder, líder de Pearl Jam e Josh Homme, de Queens of the Stone Age, póndose á venda o 10 de xullo de 2006.
Este disco amosa gran madureza en cada un dos instrumentos e tamén gran calidade nas letras das cancións. Outra mudanza que se pode apreciar neste disco é que Casablancas demostra moita máis concentración no que fai, demostrando que os seus problemas co alcohol son cousa do pasado.
A comezos de 2007, a banda de Casablancas separouse momentaneamente para que cada integrante puidese adicarse ao seu, coa fin de realizar proxectos persoais que tiñan pendentes desde había un tempo; Casablancas colaborou facendo segundas voces para Queens of the stone age, e Hammond Jr. adentrouse na gravación e promoción do seu primeiro disco solista.
Durante un concerto nos EUA de 2007 Julian Casablancas anunciou que precisaban un descanso e que se ausentarían momentaneamente, ademais de que querían probar a realizar traballos como solistas. Máis tarde un correo mandado polo representante de The Strokes, Ryan Gentles, confirmou que necesitaban "romper" e descansar. En maio de 2007 saíu a páxina oficial do grupo The Strokes, cun vídeo inédito chamado "You Only Live Once" dirixido por Wareen Fu. En 2007 a canción "You Talk Way Too Much" foi empregada para un anuncio comercial de Ford Sync. En 2007 a nova asistente de representante de The Strokes pasou a ser Aleks Cisneros.
Angles
Desde que se reuniron o 11 de febreiro, comezaron a compor un novo material, este álbum está inspirado en Thin Lizzy, A-ha e Elvis Costello. Nunha entrevista para a revista Rolling Stone, Julian Casablancas explicou que o grupo se atopa engaiolado entre o futuro e os setenta, e que a comunicación e honestidade entre eles mellorou moito. Gravouse nos estudios Avatar en NYC con Joe Chiccarelli coma produtor e Gus Oberg como enxeñeiro. O disco foi lanzado a nivel mundial o 22 de marzo de 2011, e levaron a cabo unha xira mundial despois do lanzamento. The Strokes xunto con Arctic Monkeys e Portishead foron os primeiros en confirmar a súa aparición na edición 2011 no FIB (Festival Internacional de Benicasim)' en España. O 18 de xaneiro de 2011 nunha entrevista da revista Rolling Stone anunciouse que o novo álbum se chamaría Angles. O seu primeiro sinxelo publicouse o 9 de febreiro de 2011 titulado Under Cover of Darkness na súa páxina oficial coma descarga gratuíta só por 2 días e o 11 coma descarga en iTunes Store. O baixista Nikolai Fraiture revelou que o álbum sería "un retorno ao básico". Rolling Stone eloxiou Angles, dicindo: "é o mellor álbum desde Is This It". No mesmo artigo, Albert Hammond, Jr. explica o título do álbum, Angles "É ao que soa o disco. Vén de cinco persoas diferentes".
Sonic Youth Recordings
Sonic Youth Recordings (ás veces referido como SYR) é un selo discográfico creado pola banda de rock alternativo estadounidense Sonic Youth en 1996. SYR creouse para permitirlle ao grupo editar discos seus e dos seus amigos sen as presións comerciais dun grande selo. Como resultado, o traballo da discográfica tende á libre improvisación e á música experimental.
The Strokes
Angles
O 5 de outubro de 2010, durante unha entrevista con NME Julian dixo que ao redor do 75% do álbum estaba terminado e que o álbum podería sorprender a moita xente no bo sentido. En novembro de 2010 Casablancas anunciou que o contido e a gravación do álbum estaban terminados e que só estaban pendentes os traballos de edición. O 30 de novembro de 2010, Albert Hammond Jr confirmou que o novo álbum terá 10 cancións. O 17 de xaneiro de 2011 o baixista da banda, Nikolai Fraiture, confirmou mediante o seu perfil de Facebook que o disco sería lanzado o 22 de marzo do presente ano.
Champagne no Koi
"Champagne no Koi" (シャンパンの恋) é o single número 13 do grupo xaponés de J-Pop chamado Melon Kinenbi, lanzado ó mercado o 20 de outubro do ano 2004 baixo o selo Zetima e producido por Tsunku.
The Strokes
Quinto álbum sen nome (2011-presente)
A mediados de marzo de 2011, unha entrevista coa ShortList Magazine revelou que The Strokes xa comezaran a traballar no seu quinto álbum de estudio. Porén, as sesións foron adiadas por causa do proceso de mistura de Angles. Tanto Julian Casablancas coma Nick Valensi confirmaron que estaban a traballar con novo material e tamén con moito que sobrara de anteriores traballos. O líder Julian Casablancas afirmou que a banda tiña moitas ganas de comezar a traballar nun novo álbum e tiñan pensado facelo, mais a masterización de Angles levou máis tempo do esperado.
Sonic Youth Recordings
Os discos que os propios Sonic Youth editaron a través do selo seguen a tradición de lanzado cada un nunha lingua distinta. SYR1 ten os títulos dos temas e a arte da portada en francés; SYR2 está en neerlandés, SYR3 en esperanto, SYR5 en xaponés, SYR6 en lituano, SYR7 en arpitano, e SYR8 está en dinamarqués.
The Strokes
Quinto álbum sen nome (2011-presente)
O 25 de abril, o baixista Nikolai Fraiture posteou un tweet anunciando que se dirixían ao estudio para traballar con algunhas ideas novas.
Nunha entrevista coa Fuse TV, o guitarrista Albert Hammond Jr dixo que a banda está traballando no seu quinto álbum en Los Angeles.
The Strokes revelaron que están planeando gravar un disco no menor tempo posible. O baixista Bassist Nikolai Fraiture engadiu que a banda gravará o seu quinto álbum da mesma maneira que compuxeron 'Angles', polo que cada membro da banda proporcionará as súas propias ideas e as compartirán no estudio."
Premios e candidaturas
A banda foi nomeada no seu ano de debut en 2002, incluíndo o de Mellor interpretación nova para os MTV Europe Music Awards e a de Mellor actuación ao vivo para os Q Awards. Gañaron moitos premios no mesmo ano, nos que se inclúen o de Mellor banda internacional nos BRIT Awards, e os de Mellor banda do ano e Mellor interpretación nova nos NME Awards. Foron nomeados para o de Mellor banda internacional nos NME Awards en 2003, 2006 (que gañaron), e 2007. En conxunto, The Strokes recibiu seis premios de 13 candidaturas.
Os BRIT Awards son os premios anuais da música pop da British Phonographic Industry'. The Strokes recibiu un premio.
Os Meteor Music Awards son distribuídos pola MCD Productions e son os premios nacionais da música na Irlanda. The Strokes gañou un premio.
Amalia Fraguela
Amalia Fraguela, nada en Santo Estevo de Sedes en 1884 e finada en Ferrol en 1958 foi unha sindicalista anarquista galega.
Traxectoria
Amalia Fraguela naceu na parroquia rural de Santo Estevo de Sedes, pertencente ao concello de Narón. As primeiras noticias que se teñen dela datan de 1912, grazas a unha publicación na prensa local. A noticia anunciaba a inscrición da súa filla no Rexistro Civil de Ferrol, á que Amalia Fraguela e o seu compañeiro Vicente Couce lle deron o nome de Luz Armonía. Ambos eran militantes libertarios e o seu foi un acto de protesta contra o conservadorismo e o poder da igrexa na sociedade. Era un costume habitual para o anarquismo da época que ante calquera celebración de actos civís como matrimonios, inscrición de nacementos e enterros, se publicasen na prensa obreira e republicana para darlles maior relevancia e difusión.
Activismo
Aínda así, a pegada de Amalia Fraguela seguiuse notando na prensa anarquista ferrolá Cultura Libertaria na que se publicaron varios artigos das libertarias máis famosas do momento como Isabel Barea e Teresa Claramunt.
Desde a súa chegada a Baracaldo foi unha sindicalista moi activa, deixando constancia das súas accións en múltiples facetas. Participou en varias campañas solidarias para recadar diñeiro, como na axuda de persoas presas por cuestións sociais e noutra de axuda aos libertarios mexicanos no ano 1912.
Enseguida tomou parte en mitins, destacando o celebrado en Baracaldo en novembro de 1912, no local da Sociedade de Cargadores do Peirao, onde pechou o acto xunto a outros compañeiros, resaltando a importancia da educación para acadar a liberdade e o progreso.
Amalia Fraguela seguía coa súa idea de organizar as mulleres e facer propaganda dos ideais anarquistas entre elas. Froito deste empeño tivo lugar a fundación do grupo anarquista feminino Luz y Armonía, en marzo de 1913. Así, manifestaron o seu obxectivo de propagar os ideais anarquistas a través de folletos e da prensa tratando de educar e educarse.
Últimos anos
Regresou a Ferrol durante a II República pero estivo apartada da militancia.
O seu fillo, Vicente Couce Fraguela, militante das Mocidades Libertarias, estaba a facer o servizo militar no Cuartel de Dores de Ferrol cando estalou o Golpe de estado en 1936. Vicente Couce tentou participar na liberación de varios presos condenados á morte, pero a acción foi descuberta e os implicados axustizados sumariamente. Tiña 17 anos.
Non hai moita información sobre a súa vida nos anos seguintes. Sábese que a partir de 1942 traballou no servizo de limpezas do Concello de Ferrol. Pouco tempo despois da súa xubilación morreu no anonimato no ano 1958.
Pape, Taboada, Monfero
Pape é un lugar da parroquia de Taboada no concello coruñés de Monfero na comarca do Eume. Tiña 11 habitantes no ano 2010 segundo datos do INE, dos cales 7 eran homes e 4 eran mulleres.
Revisión por expertos
miniatura|300px|Revisión de publicacións de investigacións de [[Saúde.]] Nos medios académicos, a revisión ou avaliación por expertos (peer review en inglés), tamén coñecida como arbitraxe é un método usado para avaliar traballos escritos e solicitudes de financiamento co fin de medir a súa calidade, factibilidade, rigor científico etc.
Este método deixa aberto o traballo ao escrutinio e, frecuentemente, á anotación ou edición, por un número de autores iguais en rango ao autor do escrito. Normalmente só se considera válida unha publicación científica cando pasou por un proceso de revisión por pares como o de admisión para publicación nunha revista arbitrada.
Algún autores opinan que esta expresión é unha mera tradución literal dos termo inglés, e que sería máis apropiado falar de revisión comunitaria ou de comúns, pois é a comunidade humana a que crea e recrea o coñecemento.
Desde esta perspectiva, o pensamento é un proceso social, e non individual, e do mesmo xeito, o coñecemento é un proceso de ampliación e revisión da información por parte dos comúns ou da intelixencia colectiva ou xeral, que coopera nunha sociedade-rede.
Funcionamento
As avaliacións normalmente inclúen unha recomendación explícita sobre o que debe facerse coa proposta do manuscrito, a cal escóllese entre varias opcións propostas polo editor representa unha revista, unha conferencia arbitrada ou unha axencia de financiamento de programas de investigación. As opcións propostas son xeralmente as seguintes:
Durante o proceso de revisión, o papel dos árbitros é soamente consultivo, e o editor non ten obriga formal de seguir a opinión dos árbitros. Máis aínda, nas publicacións científicas os árbitros non actúan como grupo, non se comunican entre eles, e xeralmente non teñen coñecemento nin da identidade do autor, nin da identidade nin dos resultados dos outros árbitros. En xeral no hai necesidade de acadar consenso. Por iso a dinámica do grupo é ben diferente á dun xurado.
Tradicionalmente o traballo dos árbitros é anónimo, pero isto é algo que pouco a pouco vai cambiando, aínda que nalgunhas áreas moitas das revistas arbitradas ofrecen agora ao árbitro a posibilidade de manterse anónimo, se non queren darse a coñecer. E por iso, algúns traballos poden incluír unha sección de agradecementos onde se nomean os árbitros en función da súa contribución a mellorar o artigo.
Xeralmente evítase escoller árbitros entre os investigadores próximos ou relacionados cos autores. Espérase que os autores informen aos editores sobre calquera conflito de interese que poida existir para realizar a avaliación. Algunhas publicacións ou editores solicitan aos autores unha lista de posíbeis árbitros, así como unha lista de persoas que eles consideran que son inapropiados para arbitrar o seu traballo, incluíndo unha xustificación da súa elección. A razón disto é que pode ocorrer que o tema dun traballo sexa tan especializado que os editores non poidan por eles mesmos encontrar especialistas dese campo.
Algunhas publicacións en medicina adoptaron recentemente un modelo de acceso libre e publican en Internet o historial dos artigos incluíndo o manuscrito orixinalmente enviado, a avaliación dos árbitros e os sucesivos cambios até a publicación definitiva do traballo.
Recrutamento de árbitros
A selección e recrutamento de árbitros é unha arte política, debido a que xeralmente os árbitros non reciben remuneración, quitando tempo das súas actividades principais, tales como os seus propios traballos de investigación. Unha vantaxe para convencer aos árbitros potenciais é que eles mesmos son tamén autores ou, polo menos, lectores, que saben que o sistema de publicacións require que os expertos doen parte do seu tempo.
Os editores teñen en conta que os autores que publican nunha revista por unha parte demostraron o seu nivel ao publicar artículos nela e, por outra, coñecen a importancia do sistema de arbitraxe, de maneira que representan unha fonte de árbitros potenciais. Igualmente as axencias de financiamento tenden a solicitar a participación como árbitros de investigadores que foran financiados anteriormente. Ademais, o ter servido como árbitro é un elemento adicional no currículo dun investigador.