cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
O Soutiño, San Xiao de Vea, A Estrada
O Soutiño é un lugar da parroquia de San Xiao de Vea no concello pontevedrés da Estrada na comarca de Tabeirós - Terra de Montes.
As Bodegas, Merille, Ourol
As Bodegas é un lugar da parroquia de Merille no concello lugués de Ourol na comarca da Mariña Occidental.
Beongeori Samryong
Beongeori Samryong (en 벙어리 삼룡) é un filme surcoreano de 1964 dirixido e producido por Shin Sang-ok. Está baseado na historia curta homónima de 1925 de Na Do-hyang. Gañou o premio ó mellor filme nos Premios Grand Bell. Foi escollido como candidato de Corea do Sur para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 37ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Borreiros, Merille, Ourol
Borreiros é un lugar da parroquia de Merille no concello lugués de Ourol na comarca da Mariña Occidental.
Pteria hirundo
Pteria hirundo é unha especie de molusco bivalvo. Foi descrita por primeira vez por Carl von Linné en 1758.
Albaneses de Kosovo
Os albaneses de Kosovo (en Shqiptarët e Kosovës), tamén coñecidos como albanokosovares, constitúen o grupo étnico máis grande en Kosovo. Segundo o censo de 1991 de Iugoslavia, o cal foi boicoteado polos albaneses, había 1 596 072 albaneses en Kosovo ou o 81,6% da poboación. Nas estimacións do ano 2000, había entre 1 584 000 e 1 733 600 albaneses en Kosovo ou o 88% da poboación; no ano 2011, a poboación albanesa era do 92,93%. Os albaneses de Kosovo son ghegs. Falan o albanés nas súas variedades gheg, máis especificamente as do noroeste e do nordeste.
Rhomboidella prideauxi
Rhomboidella prideauxi é unha especie de molusco bivalvo. Foi descrita por primeira vez por
A Cabreira, Merille, Ourol
A Cabreira é un lugar da parroquia de Merille no concello lugués de Ourol na comarca da Mariña Occidental.
Johann Friedrich Naumann
Johann Friedrich Naumann, nado o 14 de febreiro de 1780 en Prosigk, Reino de Prusia, e finado na mesma localidade o 15 de agosto de 1857, foi un naturalista, ornitólogo e gravador alemán.
Está considerado como o fundador da ornitoloxía na Europa central.
Traxectoria
Johann Friedrich Naumann era fillo de Johann Andreas Naumann, un coñecido ornitólogo. Despois de asistir á escola en Dessau, regresou á súa casa e dedicouse ao estudo da agricultura, a botánica, a xeoloxía e a ornitoloxía.
Máis tarde dirixiu a súa atención especialmente á ornitoloxía, estudando as aves de Alemaña. Froito disto é a súa monumental obra Naturgeschichte der Vögel Deutschlands en 13 volumes, publicada en Leipzig en 1822, adornada con placas dun gran número de aves que el mesmo gravou.
Ademis desta obra foi o autor de numerosos traballos ornitolóxicos.
Kerry Wetterstrom
Kerry Keith Wetterstrom, nado o 21 de setembro de 1960, é un coleccionista, editor e comerciante numismático estadounidense.
A Torriña, San Xiao de Vea, A Estrada
A Torriña é un lugar da parroquia de San Xiao de Vea no concello pontevedrés da Estrada na comarca de Tabeirós - Terra de Montes.
Kerry Wetterstrom
Traxectoria
Como coleccionista e investigador, centra o seu interese na moeda da Antiga Grecia e na da Antiga Roma, sinaladamente nas cuñaxes Tolemaicas e do Exipto romano, e é o autor do capítulo relativo a estas emisións no traballo de Wayne G. Sayles sobre as moedas da Antigüidade. Outros dos seus intereses son as medallas de proclamación dos reis de España en México ou as moedas-placa de cobre suecas. Ademais, no ámbito notafílico, interésase polo papel moeda emitido no condado de Lancaster.
No ámbito editorial, foi editor xeral de The Celator  entre 1999 e 2012, e neste período esta publicación periódica pasou de editarse en formato xornal ao de revista. Tamén pertenceu ao equipo editorial da revista Classical Numismatic Review.
Os Carballás, Merille, Ourol
Os Carballás é un lugar da parroquia de Merille no concello lugués de Ourol na comarca da Mariña Occidental.
Kerry Wetterstrom
Traxectoria
Mais o seu labor máis destacado encádrase dentro do comercio numismático. Entre 1987 e 1999 foi o director de poxas da compañía Classical Numismatic Group, de Lancaster, Pensilvania, e en 2013 integrouse novamente no cadro desta compañía.
En tanto que coñecedor do mercado numismático do seu país xoga un papel moi activo na Convención Numismática Internacional de Nova York (NYINC), de cuxo programa educativo foi responsable entre 2000 e 2020, e en varias ocasións participou en condición de experto no Comité Asesor de Bens Culturais, do Departamento de Estado dos EEUU, en materia de restricións á importación de obxectos numismáticos.
Entre outras entidades académicas e asociativas, Wetterstrom preside o Gremio de Coleccionistas de Moedas Antigas. Ademais, é membro da American Numismatic Association (que o premiou en diversas ocasións), da American Numismatic Society, da Asociación Numismática de Pensilvania, da Royal Numismatic Society (Londres), da Real Asociación Numismática do Canadá e da Sociedade de Coleccionistas de Papel Moeda.
Vilanova, San Xiao de Vea, A Estrada
Vilanova é un lugar da parroquia de San Xiao de Vea no concello pontevedrés da Estrada na comarca de Tabeirós - Terra de Montes.
Cambio climático e xénero
O cambio climático e o xénero son un xeito de interpretar os impactos dispares do cambio climático sobre homes e mulleres, baseado na construción social dos  roles e relacións de xénero.
O cambio climático aumenta a desigualdade de xénero, reduce a capacidade das mulleres para ser independentes financeiramente, e ten un impacto negativo global sobre os dereitos sociais e políticos das mulleres, especialmente en economías fortemente baseadas na agricultura. En moitos casos, a desigualdade de xénero significa que as mulleres son máis vulnerables aos efectos negativos do cambio climático. Isto débese aos roles de xénero, especialmente no mundo en desenvolvemento, o que significa que as mulleres adoitan depender do medio natural para o seu medio de vida e ingresos. Ao limitar aínda máis o acceso xa restrinxido das mulleres a recursos físicos, sociais, políticos e fiscais, o cambio climático adoita poñer máis tensión nas mulleres que nos homes e pode aumentar a desigualdade de xénero existente.
Tamén se identificaron diferenzas de xénero en relación coa sensibilización, a causa e a resposta ao cambio climático e moitos países desenvolveron e aplicaron estratexias e plans de acción para o cambio climático de xénero. Por exemplo, o goberno de Mozambique adoptou unha estratexia e un plan de acción para o xénero, o medio ambiente e o cambio climático a principios de 2010, sendo o primeiro goberno do mundo en facelo.
A incorporación da perspectiva de xénero na análise dos efectos do cambio climático implica analizar as relacións de poder desiguais en outro conxunto de categorías de análise, como a raza, a clase e a etnia. Isto quere dicir que a análise non está centrada exclusivamente no binario home-muller.
As mulleres non son só vítimas do cambio climático. Son importantes axentes de cambio e unha parte central das estratexias de mitigación e adaptación ó cambio climático. As mulleres poden desempeñar un papel transformador nas respostas ó cambio climático. Ademais, as mulleres a miúdo teñen un rol de custodia e creación en prácticas de coñecemento tradicional, achegando para a conservación da biodiversidade e a riqueza xenética dos alimentos.
A Cadavosa, Merille, Ourol
A Cadavosa é un lugar da parroquia de Merille no concello lugués de Ourol na comarca da Mariña Occidental.
Lingua hup
A lingua hup (tamén chamada hupdë, hupdá, hupdé, hupdá makú, jupdá, makú, makú-hupdá, makú de, hupda, e jupde) é unha das catro linguas nadahup. É falada polo pobo hupda, que vive no Amazonas na fronteira entre Colombia e o Brasil. Ten arredor de 1 500 falantes. No ano 2005, segundo Epps, o hup non está seriamente ameazado aínda que o número real de falantes é baixo, tódolos nenos hupda aprenden a lingua como primeira lingua.
Os Carballás, Ourol, Ourol
Os Carballás é un lugar da parroquia de Ourol no concello lugués de Ourol na comarca da Mariña Occidental.
Keiichiro Toyama
Keiichirō Toyama (外山 圭一郎), nado en Miyakonojō en 1970, é un director e deseñador de videoxogos xaponés, coñecido por ser o creador de franquías de videoxogos como Silent Hill, Siren e Gravity Rush.
Os Carballás, Miñotos, Ourol
Os Carballás é un lugar da parroquia de Miñotos no concello lugués de Ourol na comarca da Mariña Occidental.
Keiichiro Toyama
Traxectoria
Toyama naceu en 1970 na prefectura de Miyazaki, e estudou arte na Universidade de Toquio Zokei. Despois de graduarse uniuse a Konami en 1994 como artista gráfico. Foi deseñador gráfico e deseñador de personaxes da versión Sega CD de Snatcher e International Track & Field, e despois diso creou a serie Silent Hill. O xogo tivo éxito e produciu varias secuelas, mais Toyama deixou Team Silent en 1999 despois de que o primeiro xogo fose lanzado para unirse a Japan Studio e traballar na serie Siren. Dirixiu os videoxogos Siren (2003) e a súa secuela Forbidden Siren 2 (2006). En 2008, Toyama lanzou Siren: Blood Curse, unha reimaxinación do xogo Siren orixinal. Toyama entón traballou no xogo de PlayStation Vita Gravity Rush, lanzado en 2012. A súa secuela, Gravity Rush 2, foi lanzada o 19 de xaneiro de 2017 no Xapón.
Toyama deixou Sony Japan Studio en setembro de 2020. Fundou Bokeh Game Studio xunto a Kazunobu Sato e Junya Okura, ambos os cales traballaron na serie Siren, o 13 de agosto de 2020. Cando se lle preguntou sobre o que provocou a mudanza, Toyama afirmou que se inspirou no seu compañeiro deseñador Fumito Ueda, que relatou gran parte das súas experiencias coa fundación de genDESIGN con Toyama. Toyama anunciou que ten pensado volver ao xénero de terror cun xogo inspirado nos directores de cinema Wong Kar-wai e Fruit Chan. O xogo, Slitterhead, foi revelado formalmente durante The Game Awards 2021.
Anthony Wong Chau-sang
Anthony Wong Chau-sang, nado como Anthony William Perry en Hong Kong o 2 de setembro de 1961, coñecido como Anthony Wong, é un actor británico de Hong Kong   célebre polos seus papeis en filmes como Hard Boiled (1992), Mou gaan dou (2002) e The Mummy: Tomb of the Dragon Emperor (2008).
Primeiros anos
Anthony William Perry naceu o 2 de setembro de 1961 dunha nai etnicamente de Hong Kong, Wong Juen Yee, da que adoptou o seu nome artístico, e Frederick William Perry (1914-1988) inglés de nacemento, que serviu na RAF durante a segunda guerra mundial e máis tarde como oficial colonial. Frederick Perry abandonou a familia cando Wong tiña catro anos, polo que viviu coa súa nai "na escaleira dun edificio de antes da guerra en Wan Chai" ata que foi enviado a vivir con varios parentes durante dous anos mentres a súa nai "mantiña tres traballos". Mantívose en contacto co seu pai a través de cartas ata que perderon o contacto cando tiña doce anos. Sabía que tiña tres medio irmáns máis vellos do matrimonio do seu pai, aos que coñeceu en 2018.
Durante a súa adolescencia, Wong trasladouse ao Reino Unido para asistir a unha facultade de educación superior. Volveu a Hong Kong para asistir a un curso de formación en peiteado ata que o deixou de unirse a un programa de adestramento de Asia Television (ATV) cando tiña 21 anos.
Carreira
Despois de completar o programa de formación de ATV, continuou a súa formación na Academia das Artes Escénicas de Hong Kong. Declarou nunha entrevista que a súa etnia mixta inicialmente provocou que fose tipificado como un malvado, debido ao racismo institucionalizado na cinema de Hong Kong|industria cinematográfica de Hong Kong]] durante este período. Con todo, gañou un premio de cinema de Hong Kong pola súa actuación como un asasino en serie real que facía baozis coa carne das súas vítimas, en The Untold Story en 1993.
Nos anos seguintes, Wong apareceu nunha ampla gama de filmes de xénero, incluíndo Rock n' Roll Cop, Hard Boiled, The Heroic Trio, Mou gaan dou, The Mission e The Medallion. Tamén tivo varias aparicións na popular serie de filmes Young and Dangerous como Tai Fei; un gángster da tríada rival da da personaxe de Ekin Cheng, Chan Ho-nam, un ambicioso gángster do que Tai Fei finalmente se fai amigo.
Wong tamén apareceu en varias filmes internacionais en inglés, como The Painted Veil e The Mummy: Tomb of the Dragon Emperor. En 1995, Wong fixo o seu debut como director con The New Tenant.
Vida persoal
Wong casou con Jane Ng Wai Zing en 1996 e tiveron dous fillos, Wong Yat Yat (nado en 1996) e Ulysses Wong (nado en 1998). Wong dedicouse a coidar a súa nai, que tiña demencia, mentres que os seus fillos vivían fóra de Hong Kong. En xuño de 2018, revelouse que tiña un fillo chamado William (nado 1998), cunha muller só coñecida como "Joyce", sobriña do veterano actor e produtor John Shum.
En marzo de 2018, Wong coñeceu os seus medio irmáns, os xemelgos John William e David Frederick Perry, despois de que a BBC publicase unha historia sobre a busca de Wong da súa familia. Tamén ten unha medio irmá, Vera Ann. O seu pai faleceu en 1988 en Australia, onde el e a súa primeira familia se estableceran tras deixar Hong Kong. Os seus medio irmáns non souberon da existencia de Wong ata que se publicou a historia na BBC.
O Cargadoiro, Merille, Ourol
O Cargadoiro é un lugar da parroquia de Merille no concello lugués de Ourol na comarca da Mariña Occidental.
Vixín, San Xiao de Vea, A Estrada
Vixín é un lugar da parroquia de San Xiao de Vea no concello pontevedrés da Estrada na comarca de Tabeirós - Terra de Montes.
Efectos do cambio climático nos seres humanos
Os efectos do cambio climático sobre os seres humanos son de grande alcance e inclúen efectos sobre a saúde, o medio ambiente, os desprazamentos e a migración, a seguridade, a sociedade, os asentamentos humanos, a enerxía e o transporte. O cambio climático provocou cambios posiblemente irreversibles nos sistemas xeolóxicos, biolóxicos e ecolóxicos da Terra. Estes cambios provocaron a aparición de riscos ambientais a grande escala para a saúde humana; como condicións meteorolóxicas extremas, destrución da capa de ozono, maior perigo de incendios forestais, perda de biodiversidade, tensións nos sistemas de produción de alimentos e propagación mundial de enfermidades infecciosas. Ademais, estímase que o cambio climático causará máis de 150.000 mortes anuais en 2002, e a Organización Mundial da Saúde estima que o número aumentará a 250.000 mortes anuais entre 2030 e 2050.
Un número crecente de investigacións explora os moitos impactos do cambio climático sobre a saúde humana, o abastecemento de alimentos, o crecemento económico, a migración, a seguridade, os cambios sociais e os bens públicos como a auga potable. As consecuencias destes cambios son susceptibles de ser prexudiciais a longo prazo. Por exemplo, Bangladesh experimentou un aumento das enfermidades sensibles ao clima; como a malaria, o dengue, a diarrea infantil e a pneumonía, entre comunidades vulnerables. Numerosos estudos suxiren que os impactos netos actuais e futuros do cambio climático na sociedade humana seguirán sendo abrumadoramente negativos.
A maioría dos efectos adversos do cambio climático son experimentados por comunidades pobres e con ingresos baixos de todo o mundo, que teñen niveis de vulnerabilidade moito máis altos aos determinantes ambientais da saúde, a riqueza e outros factores. Tamén teñen niveis de capacidade dispoñibles moito máis baixos para facer fronte aos cambios ambientais. Un informe sobre o impacto humano mundial en termos de cambio climático foi publicado polo Foro Humanitario Mundial en 2009, que estimou máis de 300.000 mortes e preto de 125.000 millóns de dólares en perdas económicas cada ano. Isto indica como a maior parte da mortalidade inducida polo cambio climático se debe ao empeoramento das inundacións e secas nos países en desenvolvemento. As organizacións do cambio climático, como GECCO, intentan educar aos demais e facerlles entender que poden facer individualmente.
O Cargadoiro, San Pantaleón de Cabanas, Ourol
O Cargadoiro é un lugar da parroquia de San Pantaleón de Cabanas no concello lugués de Ourol na comarca da Mariña Occidental.
Lingua náhuatl de Tetelcingo
A lingua náhuatl de Tetelcingo, chamada mösiehuali̱ polos seus falantes, é unha variedade da lingua náhuatl falada polo pobo náhuatl no centro de México. É unha das variedades centrais, moi relacionada co náhuatl clásico. Fálase na vila de Tetelcingo, no estado de Morelos, e nas adxacentes Colonia Cuauhtémoc e Colonia Lázaro Cárdenas. Estes tres núcleos de poboación atópanse ao norte de Cuautla, Morelos e foron en gran parte absorbidos pola súa área urbana; como resultado a lingua e a cultura tetelcingo están sometidas a unha intensa presión.
Vilanova, Santeles, A Estrada
Vilanova é un lugar da parroquia de Santeles no concello pontevedrés da Estrada na comarca de Tabeirós - Terra de Montes.
O Cargadoiro, O Sisto, Ourol
O Cargadoiro é un lugar da parroquia do Sisto no concello lugués de Ourol na comarca da Mariña Occidental.
Begoña Crespo García
María Begoña Crespo García, nada en Ferrol o 22 de xaneiro de 1969, é unha filóloga e profesora galega.
Traxectoria
Licenciada en Filoloxía pola Universidade de Santiago de Compostela. Profesora da Universidade da Coruña, foi adxunta de Proxección Internacional e Política Lingüística da UDC. En xaneiro de 2021, converteuse en catedrática de Filoloxía Inglesa.
Entreviñas, Merille, Ourol
Entreviñas é un lugar da parroquia de Merille no concello lugués de Ourol na comarca da Mariña Occidental.
Iago Herrerín
Inicios en Cantabria e Biscaia
Naceu no Hospital de Basurto de Bilbao, de pai vigués, e criouse en Castro Urdiales desde os cinco anos. Nesta localidade cántabra comezou a formarse ata que en 2002 iniciou a súa formación en equipos de Biscaia. Primeiro pasou pola canteira do Sestao River e, tras unha tempada, entrou na canteira do Danok Bat bilbaíno, onde permaneceu dúas tempadas. En 2005 fichou polo equipo xuvenil do Athletic Club e, á tempada seguinte, ascendeu ao segundo filial do Athletic, o Basconia. No segundo filial estivo media tempada, disputando a outra metade de tempada no Barakaldo. O club cedeuno, en xaneiro de 2007, como parte do traspaso de Unai Alba ao Athletic Club. Na tempada 2007-08, subiu ao Bilbao Athletic. Na súa primeira tempada compartiu os minutos con Raúl Fernández, co que xa coincidira no Basconia e no xuvenil. Tras a marcha deste foi o porteiro titular do filial nas seguintes dúas tempadas, chegando a participar na pre tempada do primeiro equipo.
Cesión ao Numancia
En xullo de 2012 a dirección deportiva do Athletic Club, encabezada por Amorrortu, decidiu ofrecerlle un contrato de dúas tempadas para que regresase despois de non renovar o seu anterior contrato co club madrileño. Con todo, inmediatamente saíu cedido ao CD Numancia, onde foi titular por diante de Biel Ribas. En 2013, coa chegada de Ernesto Valverde, incorporouse definitivamente ao Athletic e foi Raúl o que marchou ao club soriano.
Cesión ao Leganés
O 30 de novembro anunciouse a súa cesión ao CD Leganés en substitución do lesionado Serantes. O 18 de decembro sufriu a súa primeira expulsión como profesional, contra a SD Eibar, cando impactou con Takashi Inui nun lance do xogo. O 4 de febreiro detivo o seu primeiro penalti en Primeira División, contra Antoine Griezmann, do Atlético de Madrid. Nos seis meses que permaneceu no equipo madrileño foi o titular indiscutible, por diante de Nereo Champagne e Alberto Brignoli, sendo unha paza importante para conseguir a permanencia.
Volta ao Athletic Club
Coa chegada de Ziganda ao banco, foi elixido para ser titular na Europa League 2017-18, onde tivo boas actuacións. O 16 de decembro xogou o seu primeiro derbi vasco contra a Real Sociedade por lesión de Kepa. O 10 de xaneiro anunciouse a súa renovación ata 2021, en boa parte, debido ás grandes actuacións que estaba asinando na Liga e na Europa League. O 19 de xaneiro detivo o seu primeiro penalti co equipo vasco, tras un disparo de Jorge Molina no coliseo Alfonso Pérez.
Un día despois da marcha de Kepa ao Chelsea, o 9 de agosto, sufriu unha lesión muscular no brazo dereito que lle impediu participar nos dous primeiros meses de competición. O 21 de outubro regresou á aliñación tras recuperarse da lesión, sendo decisivo no empate visitante ante o SD Eibar (1-1). Tras a destitución de Berizzo un mes despois, Garitano mantívoo no once por diante de Unai Simón. O 7 de xaneiro de 2019 asinou unha asistencia de gol, que completou Iñaki Williams, para darlle a vitoria ao equipo por 1 a 2 en Balaídos. O 3 de marzo, Rodrigo puxo fin á súa racha de 363 minutos sen encaixar ningún gol. O 16 de marzo xogou o seu centésimo partido como porteiro do equipo bilbaíno na vitoria ante o Atlético de Madrid (2-0). Na tempada 2019/20 perdeu a titularidade fronte a Unai Simón, que se converteu no primeiro porteiro do equipo a partir de entón. Disputou o seu último partido co club vasco o 19 de xullo de 2020, contra o Granada no Nuevo Los Cármenes, e non dispuxo de ningún minuto na campaña seguinte.
Al Raed
No verán de 2021, despois de acabar o seu contrato co Athletic, fichou polo Al Raed FC, da Liga Profesional Saudita, co que disputou 13 partidos de liga. En xuño de 2022 chegou a un acordo co club para a rescisión do seu contrato.
Cerdido, Merille, Ourol
Cerdido é un lugar da parroquia de Merille no concello lugués de Ourol na comarca da Mariña Occidental.
Azoreiros, San Xurxo de Vea, A Estrada
Azoreiros é un lugar da parroquia de San Xurxo de Vea no concello pontevedrés da Estrada na comarca de Tabeirós - Terra de Montes.
O Casal, San Xurxo de Vea, A Estrada
O Casal é un lugar da parroquia de San Xurxo de Vea no concello pontevedrés da Estrada na comarca de Tabeirós - Terra de Montes.
Lingua náhuatl de Morelos
A lingua náhuatl de Morelos (en Morelos nahuatlahtolli) é unha variedade da lingua náhuatl falada polo pobo náhuatl no estado de Morelos, en México. En Morelos, o náhuatl fálase nas comunidades de Cuentepec, Hueyapan, Santa Catarina, Xoxocotla, Atlacholoayan e Tetelcingo. Porén, o náhuatl de Tetelcingo é adoita considerarse unha variedade separada pola súa fonoloxía altamente innovadora, e por ter unha intelixibilidade mutua moi baixa coas outras variantes de Morelos. Ethnologue tamén considera que as variedades de San Felipe Tocla e Alpanocan pertencen ao grupo de dialectos do náhuatl de Morelos aínda que están situadas no estado de Puebla. O náhuatl de Morelos pertence ás variedades centrais moi relacionados co náhuatl clásico.
Sarangbang sonnimgwa eomeoni
miniatura|Localización do filme.
Sarangbang sonnimgwa eomeoni (en 사랑방 손님과 어머니) é un filme surcoreano de 1961 dirixido por Shin Sang-ok. Está baseado na novela de Chu Yo-Sup, e gañou o premio ó mellor filme do Festival de Cinema de Asia e Pacífico de 1961. Foi escollido como candidato de Corea do Sur para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 35ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Scolopax minor
Scolopax minor é unha especie de ave da orde dos caradriformes, suborde dos escolopacios, e subfamilia dos escolopacios, unha das integradas no xénero Scolopax.
Descrición
A especie foi descrita en 1789 polo naturalista alemán Johann Friedrich Gmelin.
Etimoloxías
Para a do xénero, ver Scolopax.
O epíteto específico, minor, esta tirado do adxectivo latino minor, -ōris, "menor", "máis pequeno".
Sinónimos
Ademais de polo seu nome actualmente válido, a especie coñeceuse tamén polos sinónimos:
Hábitat e distribución
Scolopax minor habita en áreas boscosas e mixtas forestal-agrícola-urbanas ao leste do Meridiano 98. Véronse espécimes até, polo norte, en Manitoba, e polo leste até o Labrador e Terra Nova.
No inverno migran cara ao sur, até os Estados da costa do golfo de México.
Características
miniatura|150px|esquerda|Dous espécimes en [[Rhode Island]]
Esta especie norteamericana ten un corpo repoludo, as patas curtas, a cabeza grande e arredondada e un pico prénsil, longo e recto. Os adultos miden de 25 a 30 cm de longo e pesan de 140 a 230 g.
As femias son considerabelmente máis grandes que os machos.
O pico ten unha lonxitude de 6,4 a 7,0 cm.
A envergadura alar oscila entre os 42 e os 48 cm.
Estado de conservación
Esta especie ten unha área de distribución extremadamente grande e, polo tanto, non se aproxima aos limiares de vulnerábel baixo o criterio de tamaño da área de distribución. A pesar de que a tendencia da poboación parece ser decrecente, non se cre que o descenso sexa o suficientemente rápido como para achegarse aos limiares de vulnerábel baixo o criterio de tendencia da poboación (descenso > 30 % en dez anos ou tres xeracións). O tamaño da poboación é moi grande e, polo tanto, non se aproxima aos limiares de vulnerábel segundo o criterio de tamaño da poboación (<10.000 individuos maduros cun descenso continuo estimado en >10% en dez anos ou tres xeracións). Por estes motivos a especie é avaliada pola Unión Internacional para a Conservación da Natureza e dos Recursos Naturais como LC (pouco preocupante).
Antonio Tenreiro Leira
Antonio Tenreiro Leira, coñecido como Toncho, nado en Pontedeume o 2 de marzo de 1928 e finado en Tolosa o 21 de xuño de 2018, foi un guerrilleiro antifranquista galego.
Traxectoria
Foi reclamado polo xuíz militar da Coruña en setembro de 1948 encartado na causa 36/46 xunto con Diego Romero Jiménez, Benigno Fraga Pita, Segundo Vilaboy Martínez, Adolfo Allegue Allegue e Jesús Calvo García. Foi reclamado pola Caixa de Recrutas de Ferrol en maio de 1950 por non presentarse á concentración. Exiliouse en Francia.
Casaído, Merille, Ourol
Casaído é un lugar da parroquia de Merille no concello lugués de Ourol na comarca da Mariña Occidental.
Nova persoa soviética
dereita|miniatura|Selo de 1988 con [[obreiro e koljosiana, exemplo de realismo socialista]] A nova persoa soviética (ruso: новый советский человек, novy sovetsky chelovek), tal como foi teoricamente postulado na ideoloxía do Partido Comunista da Unión Soviética (PCUS), era o arquetipo de persoa con calidades socialistas e altruístas que supostamente se volveu dominante entre a cidadanía da existente patria soviética. Por tanto, suxeríase que máis aló do longo transfondo cultural e étnico e da diversidade lingüística (herdados do Imperio Ruso), nacese un único pobo soviético e unha única nova nación dentro das fronteiras do Estado socialista.
Pola súa banda, Lev Trotski, o organizador orixinal do Exército Vermello e un dos principais asistentes de Lenin durante a Revolución bolxevique, escribiu na súa obra “Literatura e revolución”:
Trotski é tamén autor dunha afirmación moi ambiciosa: “Baixo o comunismo, un home medio podería chegar a ser un Karl Marx, un Aristóteles ou un Johann Wolfgang von Goethe, e por riba deses picos, cumes aínda maiores”. Por tanto, a cuestión referente á paulatina conformación dunha “nova persoa” xa xurdira nos primeiros días tras o triunfo da Revolución bolxevique.
A nova persoa soviética no estado comunista
Os tres principais cambios postulados para a construción dunha eventual sociedade comunista eran económicos, políticos e relacionados coa personalidade humana. Esperábase que a persoa soviética fose altruísta, saudábel e culta, e que difundise con entusiasmo a “definitiva” revolución socialista. Entre os trazos cruciais e inescusábeis que se esperaban desa nova persoa soviética estaban a adhesión ao marxismo-leninismo e un comportamento individual consistente cos dogmas e as prescricións da devandita filosofía político-económica.
O filósofo soviético Bernard Bykhovsky escribe ao respecto que "o novo home está dotado, primeiro que todo, dunha nova perspectiva ética”.
Un dos principais trazos da “nova persoa soviética” era o colectivismo altruísta, en oposición ao individualismo egoísta típico da sociedade burguesa e do capitalismo. Dito trazo xa fora exaltado e glorificado desde os primeiros días da URSS. Así o exemplifica o poema “Vladímir Ilich Lenin”, escrito polo poeta Vladimir Maiakovski en honra ao fundador do réxime soviético:
Fonteboa, San Xurxo de Vea, A Estrada
Fonteboa é un lugar da parroquia de San Xurxo de Vea no concello pontevedrés da Estrada na comarca de Tabeirós - Terra de Montes.
Nova persoa soviética
A nova persoa soviética no estado comunista
Varios personaxes de ficción e obras de teatro relativas a celebridades contemporáneas soviéticas representaron os trazos culturais que se esperaban deste novo modelo de persoa socialista promovido pola URSS. No entanto, algúns críticos da Unión Soviética (mesmo dentro das súas fronteiras) argumentaban que o réxime comunista si creou unha nova clase de persoa. Porén, afirman que esta, que denominan ironicamente Homo sovieticus, era en moitas formas oposta á idealizada nova persoa soviética.
A Nova Muller Soviética
thumb|250px|"O que lle deu a [[Revolución de Outubro|Revolución bolxevique ás traballadoras e ás campesiñas". Cartel de propaganda soviética de 1920. Nos rótulos dos edificios pódese ler, entre outros, "biblioteca", "escola infantil" ou "escola para persoas adultas"]] Na década de 1920, xa no goberno de Stalin, o concepto da "Nova Muller Soviética" era análogo ao do "Novo Home Soviético". Porén, os seus roles eran considerabelmente diferentes aos da súa contraparte masculina. A complexa identidade, coa que xa viña cargando, viuse afectada cos cambios ideolóxicos da doutrina do partido cara a nocións máis conservadoras, vencelladas á familia e á maternidade. Tornouse, así, nunha "Supermuller" que tiña que cargar de maneira proporcionada con múltiples responsabilidades: cidadá comunista, traballadora a xornada completa, esposa e nai.
A Nova Persoa Soviética, polo xeral, tiña características masculinas. A este respecto, na propaganda soviética, o papel protagonista correspondíalle aos homes, ben combatindo a oposición ao marxismo, ben reconstruíndo o mundo e a sociedade. Porén, as mulleres eran decote relegadas a un segundo plano, máis como beneficiarias pasivas da revolución que como garantes da mesma. Isto debíase en parte a que o movemento proletario estaba organizado principalmente por obreiros, de xeito que a propaganda adoitaba asociar o movemento proletario cos homes.Malia que dende o liderado do partido se reclamaba a garantía legal da igualdade entre homes e mulleres, o que constituía un logro notábel a ese respecto, os homes continuaban a ostentar a maioría do mérito.
Con todo, conseguíronse melloras na diminución do analfabetismo e a educación das mulleres na década de 1920. A política da URSS incentivou a escolarización e a formación profesional das mulleres obreiras. Tiñan opción a participar na política, tanto como militantes como competindo por cargos electos e administrativos. Porén, o acceso das mulleres á esfera política estaba moi limitado.
O "murchamento" da familia deixou de ser un obxectivo do progreso económico e político. A nova liña do partido era que a familia, igual có Estado, debía fortalecerse mediante o desenvolvemento do socialismo na súa plenitude. Empregouse a propaganda de xeito masivo para vencellar a alegría froito da maternidade cos beneficios do goberno soviético. A ideoloxía soviética comezou a admitir que a vida pública da muller era compatíbel cos seus roles de nai e esposa, e que, de feito, ambas vertentes reforzábanse mutuamente e facían que as mulleres fosen verdadeiramente mulleres.
Durante a década de 1920, xa no goberno de Stalin, as políticas soviéticas obrigaban ás mulleres a limitaren as súas aspiracións profesionais para cumpriren co seu rol duplo de obreira e ama de casa. As mulleres tiveron que soportar a presión durante o stalinismo, ben por teren restrinxidas as súas aspiracións profesionais, ben por teren que limitar o tamaño da familia. Malia os atrancos, neste período as mulleres de clase baixa tiveron novas oportunidades. Tiveron voz nos debates e no Zhenotdel, a sección feminina do Comité Central entre 1919 e 1930. En definitiva, déronse pasos importantes no obxectivo de aumentar a influencia das mulleres soviéticas nos eidos político, social e económico.
Dieldrina
Porén, é un contaminante orgánico extremadamente persistente; non se biodegrada doadamente. Ademais, tende a biomagnificarse a medida que circula pola cadea trófica. A exposición a longo prazo é tóxica para unha ampla variedade de animais, incluíndo os humanos, moito máis que para as súas dianas orixinais, os insectos. As persoas que inxiren a mantenta ou accidentalmente grandes cantidades de aldrina e dieldrina sofren convulsións (espasmos), e algunhas morren. Os traballadores que están expostos a cantidades menores deste composto, pero por un longo período de tempo, teñen dores de cabeza, mareos, irritabilidade, vómitos e movementos musculares incontrolados. Por esta razón, agora o seu uso está prohibido na maior parte do mundo.
Foi ligada a problemas de saúde como o párkinson, o cancro de mama e danos nos sistemas inmunitario, reprodutivo e nervioso. Tamén é un perturbador endócrino, actuando como un estróxeno e antiandróxeno e pode afectar adversamente ao descenso testicular no feto masculino se unha muller preñada está exposta a ela.
Síntese
A dieldrina pode formarse pola reacción de Diels-Alder do hexacloro-1,3-ciclopentadieno co norbornadieno seguida de epoxidación do produto de adición cun peroxiácido como o ácido peracético, como se mostra abaixo.
miniatura|center|480px|Síntese da dieldrina.
Metabolismo
O metabolismo da dieldrina ocorre por varias rutas. A hidratación do grupo epoxi leva á formación do trans diol e do ácido dicarboxílico. O diol é o metbolito máis importante producido polos coellos. Na rata, a ruta primaria do metabolismo é a hidroxilación do grupo CH2, que causa a produción do alcohol. Hai enlaces de hidróxeno entre o OH e o grupo epoxi. Excrétase nas feces. É probable que este sexa un exemplo da recirculación enterohepática, porque a bile contén o glucurónido. Este é probablemente cortado pola microflora intestinal. Na urina das ratas hai un interesante metabolito, descrito primeiramente por Klein. O grupo metileno da dieldrina lígase a un extremo do grupo CiC:CCl para formar unha estrutura de gaiola. O outro extremo do ClC:CCl orixinal é convertido en cetona. O mesmo metabolito é producido polo fotoisómero da dieldrina, no cal se produce a mesma estrutura de gaiola, pero o outro extremo do dobre enlace clorado orixinal forma un grupo CHCl.
Lexislación e historia
Os compostos dieldrina e aldrina foron amplamente aplicados en zonas agrícolas de todo o mundo. A aldrina (CAS 309-00-2) e a dieldrina (CAS 60-57-1) son pesticidas ciclodienos organoclorados sintéticos usados para controlar pragas agrícolas de insectos subterráneos como as larvas das raíces, larvas de grilotálpidos e gurgullos. Ambos os dous son tóxicos e bioacumulativos. A aldrina degrádase a dieldrina en sistemas vivos, pero a dieldrina pode resistir os procesos químicos de degradación bacteriana do medio ambiente.
Tanto a aldrina coma a dieldrina foron prohibidas na maioría dos países desenvolvidos, pero a aldrina aínda se usa como termiticida en Malaisia, Tailandia, Venezuela e partes de África. No Canadá a súa venda estaba restrinxida a metade da década de 1970, e foi retirada do uso en 1984.
A dieldrina foi excluída da lista de substancias activas autorizadas para o uso en produtos de protección de plantas en 1969 baixo a Lei para a protección de plantas contra pragas e pestes, en numerosos países. Quedou prohibida a produción, uso e comercialización de todos os produtos de protección de plantas que conteñen dieldrina. A dieldrina foi designada como un produto químico de Consentimento Fundamentado Previo do Convenio de Roterdam. O uso e exportación da dieldrina está prohibido pola lexislación da Unión Europea (regulación/directriz 79/117/EEC (1981) + 850/2004).
Rufino Rodríguez Llaú
Rufino Rodríguez Llaú, nado na Veiga de Cascallá (Rubiá) o 14 de xuño de 1920 e finado no Barco de Valdeorras o 11 de maio de 1981, foi un fotógrafo galego.
Traxectoria
Exerceu profesionalmente como Foto Rufino desde o estudio que abriu en 1945 no Barco de Valdeorras, máis tarde abriu tenda na Rúa de Valdeorras. Coa súa cámara rexistrou todo tipo de escenas da vida social da comarca.
En 1990 fotografías de Rufino aparecen publicadas no libro Cen anos do Barco nas fotos (edición do Concello do Barco, Deputación de Ourense. Recompilación e notas de Gustavo Docampo) realizado a partir dunha exposición que, co mesmo título, promoveu a Agrupación Cultural Sementeira en 1986, reunindo a primeira e máis ampla panorámica da fotografía histórica valdeorresa, recollida en coleccións particulares e incluída no programa do festival Outono Fotográfico.
A obra de Rufino foi obxecto de atención para investigadores da fotografía como Publio López Mondéjar, que o inclúiu no seu libro Fotografía y sociedad en la España de Franco: fuentes de la memoria III (1996) como un dos fotógrafos populares que deixaron testemuño gráfico da sociedade española da posguerra. dereita|miniatura|Pobre de pedir. Foto de 1950. En 1995 o Concello do Barco de Valdeorras, co gallo do cincuenta aniversario de Foto Rufino, dedicoulle unha exposición e públicou un catálogo baixo o título de "Rufino. As fotos de toda unha vida".
Unha escolma das imaxes tomadas por Rufino foron publicadas no libro de Gustavo Docampo Paradelo ''O Barco 1885-1969. Memoria fotográfica'' (2006, Centro de Cultura Popular Xaquín Lourenzo - Deputación de Ourense)
Imaxes asinadas por Rufino formaron parte de varias exposicións e foron publicadas en varios catálogos editados polo concello do Barco de Valdeorras: ''Vilanova. Imaxes da memoria (2007), A vella ponte de San Fernando no 50 aniversario da súa caída (2009), Grandes momentos do baloncesto no Barco. 1949-1989 (2011) e Un século de fútbol no Barco'' (2014).
As Lamas, Merille, Ourol
Toponimia
O orónimo provén do latín, e indica un lugar con lama ou lodo.
Silent Hill
miniatura|250px|Logo da franquía Silent Hill dende 2022.
Silent Hill (サイレントヒル) é unha franquía de terror centrada nunha serie de videoxogos de terror psicolóxico e supervivencia creados por Keiichiro Toyama e distribuídos por Konami. Os primeiros catro videoxogos da serie, Silent Hill, Silent Hill 2, Silent Hill 3 e Silent Hill 4: The Room, foron desenvolvidos por un grupo interno chamado Team Silent, un persoal de desenvolvemento dentro da antiga subsidiaria de Konami Konami Computer Entertainment Tokyo.
Os seguintes seis xogos Origins, Homecoming, Shattered Memories, Downpour, Book of Memories e P.T. (un teaser xogable de Silent Hills), foron desenvolvidos por outros equipos, na súa maioría occidentais. A franquía Silent Hill ampliouse para incluír varias pezas impresas, dúas longametraxes e videoxogos spin-off. No ano 2013, a serie de xogos vendera máis de 8,4 millóns de copias en todo o mundo.
Silent Hill está ambientada na cidade ficticia estadounidense e homónima da serie. A serie está moi influenciada polo xénero literario do terror psicolóxico, sendo os seus personaxes xogadores principalmente "homes ordinarios".
Alevismo
miniatura|250px|Estatua de [[Haji Bektash Veli en Turquía.]] O alevismo ou alevismo anatolio (en Alevilik, Anadolu Aleviliği ou Kızılbaşlık; en Rêya Heqî; en Ələvilik) é unha tradición islámica local, cuxos partidarios seguen as místicas ensinanzas islámicas alevís (bāṭenī) de Haji Bektash Veli, quen se supón que ensinou as ensinanzas de Alí e os doce imáns. A diferenza do sunnismo e doutros dodecefalistas xiítas, os alevís non teñen dogmas relixiosos vinculantes, e as ensinanzas son transmitidas por un líder espiritual. Recoñecen os seis artigos de fe do islam, pero poden diferir na súa interpretación. Os adeptos do alevismo habitan principalmente en Turquía e constitúen arredor do 20% ou 25% da poboación en Turquía.
Período selxúcida
Durante a grande expansión turca dende Asia Central a Irán e Anatolia no período selxúcida (séculos XI-XII), as tribos nómades turcomás aceptaron unha forma de islam sufí e pro-ali que coexistía con algúns dos seus costumes preislámicos. A súa conversión ao islam neste período conseguiuse en gran parte grazas aos esforzos non dos eruditos textuais (ulema) que expoñen os puntos máis finos da exéxese coránica e da lei xaria, senón polos carismáticos derviches sufís cuxo culto ao culto dos santos musulmáns, a adiviñación mística e o milenarismo falaban máis directamente á mentalidade esteparia. Estas tribos dominaron Anatolia durante séculos cos seus guerreiros relixiosos (ghazi) encabezando a campaña contra bizantinos e cruzados.
Período otomán
Como antes en Khorasan e Asia occidental, os turcománs que encabezaron a entrada dos otománs aos Balcáns e a Asia occidental inspiráronse máis nun islam popular vagamente xiíta que na relixión formal. Moitas veces, as campañas otomás foron acompañadas ou guiadas por derviches de Bektaşi, herdeiros espirituais do santo sufí do século XIII Haji Bektash Veli, el mesmo nativo de Khorasan. Despois da conquista de Constantinopla en 1453, o estado otomán estaba cada vez máis decidido a facer valer o seu control fiscal pero tamén xurídico e político sobre os confíns máis afastados do Imperio. As revoltas Qizilbash resultantes, unha serie de revoltas milenarias antiestatais da poboación turcomá heterodoxa de Anatolia que culminaron no establecemento dun estado rival militantemente xiíta no veciño Irán. O Imperio Otomán proclamouse máis tarde os seus defensores contra o estado xiíta safávida e as seitas relacionadas. Isto creou unha fenda entre a elite gobernante sunita otomá e a poboación aleví de Anatolia. Anatolia converteuse nun campo de batalla entre safávidas e otománs, cada un decidido a incluílo no seu imperio.
República de Turquía
Segundo Eren Sarı, Alevi viu a Kemal Atatürk como un "salvador do Mahdi enviado para salvalos do xugo otomán sunita". Porén, os pogromos contra os alevís non cesaron despois do establecemento da república de Atatürk. Nos ataques contra os esquerdistas dos anos 70, ultranacionalistas e reaccionarios mataron moitos alevís. Malatya en 1978, Maraş en 1979 e Çorum en 1980 foron testemuñas do asasinato de centos de alevís, o incendio de centos de casas e saqueos.
Cando chegou ao poder en 2003, o entón primeiro ministro Recep Tayyip Erdogan prometeu inicialmente reforzar os dereitos das minorías. En 2007 comezou unha "apertura aleví" e protexeu aos alevís dos masacres. Pero o goberno de Erdogan tamén fai fincapé no ensino da doutrina sunita nas escolas públicas, colocou a poucos alevís en postos gobernamentais como gobernador ou xefe de policía; e aínda que gasta grandes sumas para a construción de mesquitas sunitas, négase a clasificar aos cemevis como lugares de culto oficiais, e moito menos pagar pola súa construción. En outubro de 2013, decenas de miles de alevís protestaron pola falta de dereitos alevís nunha serie de reformas introducidas por Erdogan. En 2015, un cemevi foi confiscado e reutilizado como mesquita, a pesar da presenza doutra mesquita a uns centos de metros. En 2016, o Tribunal Europeo de Dereitos Humanos (TEDH) considerou que os alevis en Turquía "estaban sometidos a unha diferenza de trato para a que non había ningunha xustificación obxectiva e razoable".
INTA-100
O INTA-100 foi un foguete sonda español de dúas etapas desenvolvido polo Instituto Nacional de Técnica Aeroespacial nos anos 1980 para a investigación meteorolóxica.
O seu desenvolvemento tiña como obxectivo lanzar cargas útiles pequenas, así como a preparación do futuro programa Capricornio. O primeiro lanzamento de probas tivo lugar o 11 de xuño de 1984, sucedido por outros até o lanzamento en condicións reais, o 7 de abril de 1992.
Era capaz de levar unha carga útil de 6 kg até 115 km de apoxeo. A súa masa total era de 70 kg, cun diámetro de 10 cm e unha lonxitude de 4 m. A combustión do seu motor principal duraba 42 segundos. Usaba como primeira etapa o foguete aire-terra INTA S-12 e como segunda, a chamada Urbión. O foguete foi producido integramente en España e foi utilizado polo Instituto Nacional de Meteorología.
Yamamotoyama Ryūta
Ryūichi Yamamoto (山本 龍一), coñecido polo seu shikona Yamamotoyama Ryūta (山本山 龍太), ou simplemente Yama, é un loitador de sumo xaponés retirado orixinario da cidade de Saitama na prefectura de Saitama. Fixo o seu debut profesional en xaneiro de 2007, e acadou o máis alto da división makuuchi en xaneiro de 2009. A súa mellor clasificación foi maegashira 9. Con 265 kg de peso, Yamamotoyama é o máis pesado loitador de sumo xaponés da historia, e tamén se pensa que é o xaponés máis pesado da historia. En abril de 2011, a Asociación de Sumo do Xapón díxolle que se retirase despois de que el e varios outros loitadores se visen implicados no arranxo de encontros. No presente reside nos Ánxeles e participa en exhibicións de sumo e torneos de afeccionados, e fixo unha serie de aparicións en programas de televisión, anuncios e vídeos musicais.
Guntín, San Xurxo de Vea, A Estrada
Guntín é un lugar da parroquia de San Xurxo de Vea no concello pontevedrés da Estrada na comarca de Tabeirós - Terra de Montes.
Lucrecia Martel
Lucrecia Martel nada en Salta o 14 de decembro de 1966, é unha directora, guionista e produtora cinematográfica arxentina. O estudoso do cinema Paul Julian Smith escribiu en 2015 que é "sen discusión a autora máis aclamada criticamente no art cinema en lingua castelá de Latinoamérica”, Haden Guest denominouna “unha das cineastas cun talento máis prodixioso no cinema contemporáneo mundial”, e David Oubiña considerou a súa obra unha “estraña perfección”. En abril de 2018, Vogue chamouna "unha dos grandes directores do mundo agora mesmo".
Traxectoria
Cursou os seus estudos secundarios no Bacharelato Humanista Moderno da cidade de Salta, onde foi compañeira de clase de Juan Manuel Urtubey. Martel formouse na Escola Nacional de Experimentación e Realización Cinematográfica (ENERC) de Buenos Aires. Dirixiu as curtametraxes El 56 (1988), Piso 24 (1989), Besos rojos (1991) e Rey muerto (1995), este último cun esquema de produción industrial, grazas a que o guión gañou o concurso Historias Breves do Instituto Nacional de Cine (INCAA) da Arxentina, así como a serie de televisión D.N.I. (1995) e o programa infantil pouco convencional Magazine For Fai, antes de realizar a súa primeira longametraxe, La Ciénaga (2001), polo cal obtivo numerosos premios, entre eles o premio NHK do Festival de Cine de Sundance, o Grand Prix do Festival de Cine Latinoamericano de Tolosa, o premio ao mellor filme e á mellor directora do Festival de Cine da Habana, o Premio Alfred Bauer do Xurado Internacional en 2001 no Festival Internacional de Cinema de Berlín e un nomeamento ao Oso de Ouro no mesmo festival.
En 2004 a súa segunda longametraxe, La niña santa, foi candidato á Palma de Ouro no Festival de Cine de Cannes.
O seu terceiro filme, La mujer sin cabeza, foi seleccionado no Festival de Cannes en 2008.
En 2011 obtivo o Premio Konex como un dos cinco mellores directores de cinema da década na Arxentina.
En relación á rodaxe de Zama, estreado en 2017, a cineasta comentou:
E sobre os dez anos transcorridos dende a rodaxe do seu filme anterior afirmou: