cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
EQUO Castilla y León
Eleccións xerais e pedáneas de 2011
Para as eleccións xerais de 2011, realizáronse eleccións primarias, nas que todos os afiliados e simpatizantes podían votar para formar a lista electoral de cada circunscrición provincial, cuxos compoñentes se ordenaron nunha alternancia paritaria por sexos. Se presentaron polas circunscricións provinciais de León, Burgos, Valladolid, Soria, Salamanca, Ávila e Segovia. En Castela e León obtiveron 10.082 votos (0,66%), obtendo os seus mellores resultados en Soria con 562 votos (1,10%).
Simultaneamente ás eleccións xerais celebrouse en toda España eleccións locais parciais, entre as que se encontraban as eleccións a alcaldías pedáneas. Nelas resultou elixida unha das dúas primeiras representantes políticas de todo EQUO, obviando os políticos desta formación que proceden de partidos previos, na pedanía de La Acisa de las Arrimadas, pertencente ao municipio de La Ercina (León).
Eleccións autonómicas e municipais de 2015
O partido participou nestas eleccións xunto con Izquierda Unida de Castela e León (IUCyL) nunha candidatura conxunta paras as Cortes de Castela e León baixo o nome de Converxencia para Castela e León, e a nivel muncipal formando coalicións conxuntas municipais con diferentes nomes en cada concello. Os resultados desta alianza non foron malos, pois lograron un procurador nas Cortes autonómicas cun 4,15% do voto escrutado e lograron 54 concelleiros en toda a Comunidade autónoma.
Análise
miniatura|René Descartes, autor da obra "Discurso do método" Unha análise é un estudo dun elemento para coñecer as súas características, calidades ou o seu estado, coa fin de determinar os seus fundamentos, bases e motivos da súa creación, orixe e xurdimento, para así poder sacar conclusións.
Adolfo Caamaño Vázquez
Adolfo Caamaño Vázquez, nado en Perdecanai (Barro) o 30 de decembro de 1959, é un escritor galego que vive en Pontevedra.
Traxectoria
A finais da década de 1980 e comezos da dos 90, en colaboración con Manuel Busto, Luís Martínez-Risco Daviña, Isaac Alonso Estraviz e Antonio Fontes, foi co-organizador da Gallaecia, ciclos de conferencias de temática variada e de exposicións de pintores e escultores galegos e portugueses desenvolvidos en Ourense, Verín, Xinzo de Limia, Celanova, e na Rexión do Norte de Portugal: Montalegre (Alto Trás-os-Montes), Vila Pouca de Aguiar, Ribeira de Pena, Vila Real, Porto. Por esta experiencia de iniciativa cultural galego-portuguesa participou nos grupos de traballo dos programas Interreg (da Comunidade Europea) para a posta en marcha no eido cultural da Comunidade de Traballo Galicia-Norte de Portugal.
Análise
A análise é unha das catro regras do método de investigación proposto por René Descartes. Tamén afirma que se trata dun método efectivo na ensinanza, pois descompón as proposicións complexas dun elemento.
Etimoloxía
A palabra análise deriva do termo grego ''ἀνάλυσις. ''Este pode ser dividido en 3 partes:
Análise estrutural
Para comezar, débese observar o problema na súa área externa completa. Esta acción permite concretar as características e parámetros específicos que serán posteriormente analizados máis profundamente. Así mesmo, establécense as variables que serán examinadas máis detalladamente e estudadas na análise exhaustiva. Este proceso tamén se tende a denominar análise sintética.
Análise exhaustiva
Na análise exhaustiva dívidese o conxunto do problema en pequenas partes e elementos principais. A continuación investígase cada un polo miúdo, o que permite revelar a procedencia e a finalidade de cada un dos suxeitos estudados.
Tipos de análise
Pódese contemplar facilmente o que é o proceso da análise en ramas da ciencia coma as matemáticas e a química.
Análise matemática
Dentro do mundo das matemáticas, a análise é unha rama que consiste no estudo dos números reais, os complexos e as construcións derivadas a partir deles, así como as funcións entre eses conxuntos e construcións derivadas. Así mesmo, ten como conceptos fundamentais a función, o límite e a continuidade; abarca o cálculo diferencial e integral, as ecuacións diferenciais e integrais, a teoría de funcións, o cálculo de variacións, a análise vectorial e a xeometría diferencial.
Análise química
A análise química é a ciencia que estuda o conxunto de principios, leis e técnicas mediante as cales se pretende determinar a composición química dunha mostra natural ou artificial. Divídese en analítica cualitativa e analítica cuantitativa. A primeira céntrase en coñecer os elementos que forman as mostras, mentres que a segunda determina as cantidades dos devanditos elementos.
Concepción kantiana da análise
Kant considera que a análise pasa a formar parte da teoría xeral da ciencia "ao eliminar da ciencia os xuízos analíticos e ao facer dos xuízos sintéticos a priori a condición mesma da construción científica". Por outra parte, determina síntese coma un antónimo de análise. Segundo a súa teoría, a síntese consiste no exame dos aspectos xerais dun obxecto, mentres que na análise descompóñense cada un dos seus elementos. Non obstante, débese diferenciar cando existe unha relación de identidade entre cada unha das partes e o total, e cando non. En definitiva, o concepto de análise non ten un significado gnoseolóxico exento, é dicir, vai ligado a un contexto ou teoría. A grandes trazos, afirma que a análise equivale á conexión idéntica total, mentres que a síntese abarcaría todo aquilo que non é analítico.
Cleptocracia
Cleptocracia (do grego. clepto: quitar; e cracia: forza = dominio dos ladróns) é o establecemento e desenvolvemento do poder baseado no roubo de capital, institucionalizando a corrupción e os seus derivados coma o nepotismo, o clientelismo político, o peculado, de forma que estas accións delictivas quedan impunes, debido a que todos os sectores do poder están corrompidos, desde a xustiza, funcionarios da lei e todo o sistema político e económico.
É un termo de recente acuñación, e adóitase usar despectivamente para dicir que un goberno é corrupto e ladrón.
Características
Nunha cleptocracia os mecanismos do goberno dun estado dedícanse case enteiramente a gravar os recursos e á poboación do país (por medio de impostos, non retribuibles a eles; desvíos de fondos etc), os dirixentes do sistema, amasan grandes fortunas persoais, en especial o presidente ou o maior cargo de xefe de estado, xunto ós máis achegados comao s ministro e asesores persoais. Na cleptocracia o diñeiro ó lavado ou desvíase a contas bancarias secretas, polo xeral en paraísos fiscais, como encubrimento do roubo.
A cleptocracia dáse xeralmente en ditaduras ou unha certa forma de gobernos autocráticos, posto que na democracia faise máis difícil encubrila, aínda que houbo casos de gobernos en aparencia democráticos que foron considerados cleptócratas, coma os de varios países de América Latina.
As economías dos réximes cleptocráticos tenden a decaer constantemente, pois a corrupción sistemática creada polo goberno significa que a economía está subordinada ós intereses dos cleptócratas. Ademais as economías baseadas na extracción de materias primas (exemplo, os minerais e o petróleo) poden ser particularmente propensas a ser cleptócratas.
Historicamente, o ambiente sociopolítico asociado ó sistema colonial -a dominación de países colonizados, onde as súas economías son moi vulnerables ó depender por un número pequeno de materias primas- foron particularmente proclive á creación das últimas cleptocracias, sendo África e América Latina, as rexións máis propensas.
Algúns analistas utilizan o termo 'cleptocracia' para desacreditar os procesos políticos que permiten que as grandes corporacións sexan influentes na política. Ralph Nader chamou a Estados Unidos unha cleptocracia, nese sentido da palabra, durante a campaña presidencial do ano 2000 dese país. De todas formas un termo máis exacto para esta influencia sobre un estado é a plutocracia.
Gran Premio de Acerbaixán de 2019
O Gran Premio de Acerbaixán de 2019 (oficialmente 2019 Formula One S.O.C.A.R. Azerbaijan Grand Prix) foi a cuarta carreira da tempada.
Clasificación do campionato antes da carreira
No inicio da carreira Lewis Hamilton tiña unha vantaxe de seis puntos no Campionato do Mundo sobre Valtteri Bottas e Mercedes tiña unha vantaxe de 57 puntos noo campionato de construtores sobre Ferrari.
Sancións
Antes da fin de semana anunciouse que o piloto de Alfa Romeo Antonio Giovinazzi recibiría unha nova electrónica de control para o Gran Premio. Como foi o seu terceiro conxunto de electrónico de control, recibiu unha penalización de 10 posicións.
Cualificación
A primeira quenda de cualificación rematou cando o WIlliams de Robert Kubica chocou contra o muro. Durante a sesión, Pierre Gasly marcou a volta rápida por diante de Charles Leclerc e Lewis Hamilton. Nico Hulkenburg, Romain Grosjean, Lance Stroll, George Russell e Robert Kubica quedaron eliminados. Na segunda quenda de cualificación, Charles Leclerc tamén chocou contra o muro, poñendo fin á súa quenda de cualificación. Durante a sesión, Max Verstappen marcou a volta rápida, seguido por Valtteri Bottas e Lewis Hamilton. Carlos Sainz, Daniel Ricciardo, Alexander Albon, Kevin Magnussen e Pierre Gasly foron eliminados na segunda quenda. Valtteri Bottas logrou a pole position tras marcar un tempo de volta de 1:40.495, superando ao seu compañeiro de equipo Lewis Hamilton.
Carreira
miniatura|300x300px|Podio|alt=
Campionato tras a carreira
Clasificación no campionato de pilotos
Lampedusa e Linosa
275px|miniatura|Lampedusa Lampedusa e Linosa (en Lampidusa e Linusa) é unha comuna siciliana, na provincia de Agrigento. Posuía un 6.078 habitantes no 2006. Esténdese por unha área de 25,48 km². Neste territorio áchanse dúas illas, Lampedusa e Linosa, ao lado da de Lampione.
É a comuna máis meridional de Italia, xeograficamente localízase no continente africano.
Proxecto de Estatuto Vasco-Navarro
miniatura|A [[Ikurriña estivo presente na asemblea de Estella do 14 de xuño de 1931, que deu o sobrenome ó estatuto. ]]
O Proxecto de Estatuto Vasco-Navarro foi un proxecto de Estatuto de Autonomía conxunto para as provincias de Álava, Guipúscoa, Navarra e Biscaia. En realidade, elaboráronse varios proxectos entre os anos 1930 e 1936. Sobre un primeiro borrador da Sociedade de Estudos Vascos a asemblea de alcaldes vasco-navarros celebrada o 14 de xuño de 1931 en Estella, con maioría de carlistas e nacionalistas vascos, aprobou un proxecto que reservaba á futura rexión autónoma as relacións coa igrexa católica, o que levou ao político socialista Indalecio Prieto a manifestar que o que se quería era establecer un Xibraltar vaticanista.
Historia e características
A Comisión de Estudos Vascos presenta o 31 de maio de 1931 un Estatuto Xeral do Estado Vasco no que declara un Estado Vasco autónomo dentro da totalidade do Estado español formado polas catro provincias españolas e cuxo nome sería Euskadi. Nel o goberno central tería plena autoridade en cuestións internacionais, comunicacións, moeda, dereito mercantil e penal, relacións Igrexa-Estado, eleccións nacionais e forzas armadas en xeral. O goberno vasco quedaría con plena autoridade nos demais asuntos e na administración dos demais dentro das súas fronteiras, incluíndo policía e forzas armadas (chamadas milicias vascas).
O 7 de xuño o PNV acepta este proxecto con algunhas obxeccións, xa que a xurisdición sobre as relacións coa Igrexa quedaban en mans do goberno español. Socialistas, republicanos e carlistas tamén o apoian, aínda que todos coas súas propias reservas. O resultado é que 480 dos 520 municipios das catro provincias dan o seu apoio inicial ao proxecto.
Convócase para o 14 de xuño, en Pamplona, unha asemblea para discutir o proxecto, trasladándose a asemblea a Estella por coincidir cunha asemblea para a reunificación dos carlistas. Discútese punto por punto o proxecto e é aprobado cunha importante modificación: garante a completa autonomía nas relacións entre o Estado Vasco e a Santa Sé, e o dereito a negociar o seu propio concordato co Vaticano.
O resultado é o coñecido como Estatuto de Estella. Na asemblea dos concellos realizada en Estella, dos 220 concellos navarros presentados, 200 apoiaron o Estatuto vasconavarro (89,93% da poboación)
O 13 de xullo outra asemblea reunida en Pamplona ratifica o Estatuto.
O 22 de setembro unha delegación de 420 alcaldes desprázase a Madrid, entregando o proxecto de estatuto a Niceto Alcalá Zamora. O 25 e 26 de setembro debátese en comisión nas Cortes, onde deciden que o artigo sobre relacións Igrexa-Estado sera anticonstitucional, polo que é rexeitado na súa totalidade.
O 9 de decembro queda aprobada a Constitución da Segunda República española. Nela sepárase Igrexa e Estado, declárase ilegal a actividade das ordes relixiosas en España e suprímese a educación católica estatal. Os vascos organizan unha comisión xestora das catro provincias para redactar un novo Estatuto acorde coa Constitución, que se presenta oficialmente en xuño de 1932. Neste novo Estatuto non se menciona o Estado Vasco, senón unha unidade autónoma politico-administrativa dentro do estado español que se chama País Vasconavarro en castelán e Euskadi en éuscaro.
A aprobación da Constitución da Segunda República Española de 9 de decembro de 1931 fai fracasar ese primeiro proxecto.
Redactouse outro Estatuto axustado ás disposicións constitucionais, pero foi rexeitado en xuño de 1932 por unha asemblea de concellos navarros, que apoiaban a confesionalidade do mesmo, polo cal seguiu a súa tramitación como estatuto soamente para as tres provincias Vascongadas (o actual País Vasco), e sería finalmente aprobado en 1936, xa iniciada a guerra civil española. As forzas políticas navarras, tanto da dereita como a esquerda, estiveron divididas á hora de aprobar un estatuto conxunto coas vascas, un Estatuto só para Navarra ou manter sen cambios o réxime foral por razóns relixiosas.
A cuestión volveuse a expor a partir de 1975, e de novo foi rexeitado polo Goberno central e pola maioría dos partidos políticos navarros, que decidiron elaborar un Estatuto propio e constituírse en Comunidade Autónoma Foral. Este Estatuto vasco-navarro tivo o apoio dos partidos nacionalistas vascos e de navarros vasquistas, pero os partidos navarros constitucionalistas e rexionalistas do con representación parlamentaria en Navarra como UCD, PSOE (este partido tras cambiar a súa opinión a partir de 1978) e UPN (Unión do Pobo Navarro) decidiron crear un Estatuto propio para Navarra (Lei Orgánica de Reintegración e Amelloramento do Réxime Foral de Navarra), que foi aprobado pola maioría do Parlamento navarro.
Ferradura
miniatura|200px|As ferraduras modernas adoitan estar feitas de ferro e crávanse nos pezuños. Cravando a ferradura no casco.|dereita|miniatura
Unha ferradura é unha peza en forma de letra "U" que se utiliza para protexer os cascos e os pezuños dos animais contra o desgaste e as fendas.
Poden ser de ferro, caucho, plástico ou coiro, e colócanse cravándoas ou pegándoas na beira dos pezuños dos cabalos, mulas, e burros. Pola súa banda, as ferraduras que se lles poñen ós bois e ás vacas son diferentes para adaptarse á forma dos seus pezuños con dous dedos.
Amuleto
Como amuleto, crese que as ferraduras son un símbolo de boa fortuna. Tradicionalmente pendurábanse nas portas das casas para atraer a sorte.
Urdiales del Páramo
Urdiales del Páramo é un concello español da provincia de León (Castela e León). A súa poboación é de 573 habitantes (INE 2011).
Homo homini lupus
miniatura|[[Maximilian Pirner pintou Homo homini lupus en 1901. É unha sátira alegórica, que mostra unha figura alada, que representa a imaxinación, sendo crucificado por monos ante unha multitude doutras bestas. ]] Homo homini lupus é unha locución latina que significa literalmente "O home é un lobo para o home". A frase procede do verso 495 da comedia Asinaria, obra do escritor latino Plauto. En realidade é o hemistiquio dun verso: "Lupus est homo homini, non homo, quom qualis sit non novit" (O home é un lobo para o home e non un home, cando non coñece quen é o outro). No contexto orixinal fala da natural desconfianza dos homes ante un descoñecido. Fóra del, a frase porta un claro sentido negativo en relación á natureza da condición humana.
Por outra banda, Séneca, como contrapunto á frase de Plauto, nas Epistulae morales ad Lucilium, e concretamente na Epistula XCV parágrafo 33, deixou escrita a seguinte frase: "Homo, sacra res homini" (O home é algo sagrado para o home).
Co tempo, a expresión foi utilizada por moitos home ilustrados como Erasmo de Roterdam, Rabelais, Montaigne (Ensaios 3, 15), Bacon, Hobbes (Leviatán), Schopenhauer, Freud ou Pío Baroja (El árbol de la ciencia, II, 9) entre outros.
Eleuterio, papa
Eleuterio ou Outelo, chamado logo santo Eleuterio ou Santoutelo, nado quizais en Nicópole (Mesia) e morto posiblemente en Roma en 189, foi bispo cristián desa diocese entre os anos 174 e 189.
Vida e pontificado
Non se coñece moito da vida de Eleuterio. Aparentemente foi diácono en Roma nos tempos dos papas Aniceto e Sotero. Sábese que tivo unha xuntanza con Ireneo de Lión en Roma, onde o galorromano lle pedía que tomase medidas contra o montanismo e sobre o dano que esta corrente lle estaba facendo aos cristiáns, aumentando as súas persecucións. Foi durante o papado de Eleuterio cando Ireneo publicou a súa obra Adversus haereses (Contra os herexes), onde estuda os distintos movementos fóra da ortodoxia romana e que serve de referencia cronolóxica para os primeiros pontificados (ata o de Eleuterio, precisamente). Tamén se xuntou con Eleuterio para debater a cuestión montanista o bispo Abercio de Hierápole.
Dise no Liber pontificalis e recólleo tamén Beda o Venerable que o rei británico Lucio lle pediu o envío de misioneiros a Gran Bretaña; o papa houbo de enviar a San Damián e a San Fugacio, que bautizaron o monarca e parte da corte. Porén, os especialistas da historia do cristianismo na illa rexeitan a historicidade destes feitos. O teólogo Adolf von Harnack apuntou porén que se producira unha confusión na lectura do Liber pontificalis e que en realidade se refería a unha petición de misioneiros realizada polo reino oriental de Edesa, daquela chamado Britio.
Morte e santidade
A súa festa é o 26 de maio.
Iconografía
Santo Eleuterio aparéceselle ao reverendo Timothy Lovejoy no episodio Cremos en Marge da serie de debuxos animados The Simpsons: falando dende a imaxe dunha vidreira, o santo pídelle ao reverendo que corrixa a apatía cara á súa parroquia.
Parroquias en Galicia
Só existe unha parroquia en Galicia baixo a avogación de santo Eleuterio: a de Tella, en Ponteceso.
Crenzas en Galicia
Santo Outelo é o santo avogoso para protexer e curar ás xentes que foron trabadas por un can doente ou sospeitoso de selo. De feito, o cinamomo (Melia azedarach) chámase tamén árbore da rabia e árbore de Santo Outel ou árbore de Santo Outelo porque se considera que cura a enfermidade mediante unha infusión feita coa casca, as follas e as flores e o rezo de ensalmos coma estes :
En Celas de Peiro (Culleredo) teñen o Santo Outelo por padroeiro dos cans. Alí béicense estes animais canda a festa, que celebran en abril.
Seth MacFarlane
150px|dereita|miniatura|Seth MacFarlane. Seth Woodbury MacFarlane, nado o 26 de outubro de 1973 en Kent, Connecticut, é un debuxante, guionista, produtor, director e dobrador de voces estadounidense. É máis coñecido por ser o creador das series de debuxos animados Family Guy e American Dad.
Victoria Eugenia López Díaz
Victoria Eugenia López Díaz, nada en Sarria o 11 de setembro de 1959, é unha procuradora e política galega do PPdeG.
Traxectoria
É graduada social e traballa como procuradora en Sarria. Foi elixida deputada no Parlamento de Galicia nas eleccións autonómicas de 2001. Nas eleccións municipais de 2015 foi a número dous da candidatura do PPdeG en Sarria e foi elixida concelleira.
Río Bibei
260px|miniatura|Val do Bibei en [[Viana do Bolo.]] O río Bibei é un afluente do Sil pola esquerda da súa marxe, que a súa vez é un afluente do Miño pola súa marxe esquerda. O seu percorrido de 97 km transcorre polas provincias de Zamora, Ourense e Lugo. A superficie da súa cunca hidrográfica abrangue un total de 1.561 km².
Fontes
O Bibei nace no concello de Porto, a partir da xuntura de dous arroios da ladera setentrional do Moncalvo (2.044 m) co regato de Piatorta, a 1.590 m de altitude. Este regato provén dunha golada entre o alto do Torno (Serra Segundeira) e os contrafortes meridionais de Pena Trevinca (Serra do Eixe), na cal se sitúan as pequenas lagoas de Piatorta ou Piornais. Esta paraxe, a 1.870 m, separa a vertente do Bibei (cara ao oeste, que forma parte da conca do Sil-Miño) e a vertente do Tera (cara ao leste, na conca do Esla-Douro).
Percorrido
miniatura|dereita|220px|O río Bibei ao seu paso polas [[As Ermidas, O Bolo|Ermidas, O Bolo.]] Baña inicialmente parte da comarca zamorana da Seabra, onde atravesa a localidade de Porto. Logo de marcar un sentido N-S, pouco despois desta última localidade vira cara ao norte, formando unha ampla elipse. Cruza partes das comarcas ourensás do Bolo e Trives, ata unirse ao Sil, pola esquerda, case en fronte de Montefurado, xa na provincia de Lugo. Así o Bibei percorre os municipios de Porto, Viana do Bolo, O Bolo, Manzaneda, A Pobra de Trives, todas en Ourense, e Ribas de Sil e Quiroga en Lugo.
No seu tramo final serve de linde entre os concellos de Ribas de Sil e Quiroga.
Afluentes
Os afluentes máis importantes, pola esquerda, son o Camba, que se lle xunta en Viana do Bolo, o Conso, o San Miguel e o Navea. O Xares é o máis importante pola dereita. Todos eles dentro da Galiza.
Réxime hídrico
O Bibei é o maior do ríos galegos que mostra un réxime de tipo pluvio-nival. Isto é debido ao carácter montuoso da súa cunca, que atinxe o punto máis alto na Pena Trevinca, con 2.127 msnm, onde nace o río Xares.
Historia
dereita|miniatura|[[Ponte do Bibei.]]
A Vía Nova, ou Vía XVIII, a calzada romana que unía Braga con Astorga. Atravesa o Bibei no linde entre os concellos de Trives e Quiroga. Nese punto construíuse a denominada Ponte do Bibei, unha ponte romana erguida en época de Traxano, que constitúe un dos mellores exemplares de enxeñería viaria antiga conservado na Galiza.
Topografía
Dado o tipo de relevo que atravesa, que inclúe na cunca as cimas máis elevadas da Galiza, o Bibei flúe encaixado profundamente na maior parte do seu percurso, só no val do Bolo se abre algo.
Flora
A situación xeral da cunca englóbase entre o límite da rexión Eurosiberiana e a Mediterránea. Na zona máis oriental o bosque predominante é o dominio das quercíneas, como os enciños (Quercus ilex), os acivros (Ilex aquifolium) ou as sobreiras (Quercus suber), aos que acompañan outras especies como érbedos (Arbutus unedo) e os cancereixos (Sorbus aucuparia), con relictos de carballos e rebolos (Quercus robur, Quercus pyrenaica), loureiros (Laurus nobilis) e acerollos (Prunus lusitanica).
Hai ademais unha serie de endemismos, ás veces propios de altura, como a Genista sanabrensis ou Gentiana lutea.
Fauna
A fauna propiamente fluvial é dominio da troita (Salmo trutta). Hai tamén mamíferos acuáticos, dos que deben destacarse os musgaños acuáticos (Glamys pyrenaica) e as lontras (Lutra lutra).
Nos terreos da cunca subsisten aínda grandes mamíferos, como o corzo (Capreolus capreolus), o xabaril (Sus scrofa), o raposo (Vulpes vulpes) e o lobo (Canis lupus).
Das aves a máis emblemática é a aguia real (Aquila chrysaetos), en perigo de extinción, e a perdiz charra (Perdix perdix), que só aparece en grande altura.
Construcións
A actuación agrícola deixou a súa pegada nas ladeiras do Bibei nos concellos do Bolo e Trives. As abas do val foron modificadas coa edificación de socalcos, para aterrazar as pendentes, onde se cultivan videiras.
Aproveitamento
dereita|miniatura|Encoro do Vao.
A cunca do Bibei é unha das máis explotadas electricamente. En 1944 a empresa Minero Siderúrgica de Ponferrada adquiriu as concesións hidráulicas do río, e en 1945 traspasoullas á empresa Saltos del Sil. Sobre o propio río hai cinco encoros: o de San Sebastián, o de Pías, o de Santo Agostiño, o do Vao/Ponte Bibei e o de Montefurado. Nos seus afluentes hai outros once: os de Prada e Santalla/Santiago no río Xares; o das Portas no río Camba e o de Soutelo no seu afluente o río Cenza; o de Hedrada no río Conso; os de Cernado e San Miguel no río San Miguel; e os de Chandrexa, Guístolas, San Cristovo e Pontenova no río Navea.
Recep Tayyip Erdoğan
Recep Tayyip Erdoğan, nado en Beyoğlu (Istambul) o 26 de febreiro de 1954, é un político turco, actual Presidente de Turquía.
Eneko Goia
Eneko Goia Laso, nado en Donostia o 30 de outubro de 1971, é un político español, membro do Partido Nacionalista Vasco. Dende o 13 de xuño de 2015 é alcalde de Donostia.
Recep Tayyip Erdoğan
Anteriormente ocupou os cargos de Primeiro Ministro (de 2003 a 2014) e alcalde de Istambul (de 1994 a 1998). É o líder e fundador do Partido Xustiza e Desenvolvemento (AKP).
Eneko Goia
Biografía
Eneko Goia naceu no barrio donostiarra de Amara o 30 de outubro de 1971. Estudou nos colexios Ikasbide Ikastola e Barandiaran Lizeoa. Licenciouse en Dereito na Universidade do País Vasco para máis tarde diplomarse en Dereito da Unión Europea na Universidade de Deusto. Foi profesor no Instituto de Mercadotecnia do País Vasco.
Recep Tayyip Erdoğan
Traxectoria
Naceu nunha familia descendente de inmigrantes xeorxianos orixinarios de Batum. Con trece anos a súa familia mudouse desde Rize, pequena poboación na beira do mar Negro, a Istambul, onde anos despois estudou Política e Economía mentres traballaba de empregado nunha empresa de transporte e coma comerciante independente.
Política
A mediados da década de 1970 adheriuse á organización de mozos do partido islamista (MSP).
Eneko Goia
Biografía
Entre a súa actividade política, vinculada ao Partido Nacionalista Vasco (EAJ-PNV), destaca a de Deputado no Parlamento Vasco (2005-2007), Deputado Foral de Infraestruturas Viarias na Deputación Foral de Guipúscoa (2007-2011) e concelleiro e voceiro do Partido Nacionalista Vasco, na oposición, no Concello de Donostia na lexislatura 2011-2015. No ano 2015 é elixido alcalde da cidade mediante un acordo de goberno realizado co Partido Socialista de Euskadi.
Recep Tayyip Erdoğan
Política
A súa carreira política viuse interrompida polo golpe militar de 1980 e a consecuente proscripción do seu partido, pero en 1983, retornou á actividade política dentro do Partido da Prosperidade (Refah Partisi) do antigo portavoz do MSP, Necmettin Erbakan.
En outono de 1998 Erdogan retirouse do partido vertu (FP)-sucesor do Refah Partisi - e pronunciouse a favor da separación entre a igrexa e o estado. En 2001 fundou o Partido Xustiza e Desenvolvemento (AKP), tomando para si a presidencia. O AKP resultou vencedor das eleccións parlamentarias de 2002, pero Erdogan debeu esperar varios meses antes de poder tomar posesión no cargo de Primeiro Ministro, debido ao antecedente carcelario.
Misandria
A misandria é un sentimento sexista de aversión polos homes en xeral ou a doutrina que defende a inferioridade dos homes en relación ás mulleres. Non se debe confundir coa androfobia que é unha fobia caracterizada polo medo aos homes.
Gran Premio de Suíza de 1952
O Gran Premio de Suíza de 1952 foi unha carreira de Fórmula Dúas, celebrada o 18 de maio de 1952 en Suíza. Esta carreira foi a primeira carreira do Campionato do Mundo de Pilotos de, que se disputou baixo as regras da Fórmula Dúas en e , en lugar da normativa da Fórmula Un usada normalmente. O piloto italiano Piero Taruffi gañou a súa única carreira de campionato pilotando un Ferrari.
Clitelo
200 px|O clitelo corresponde coa zona engrosada, onde se forma o casulo para os ovos.|miniatura O clitelo é unha estrutura tegumentaria glandular característica dos anélidos Clitelados. É unha área glandular máis ou menos ampla en forma de anel completo (case sempre) que abarca un número determinado de segmentos contiguos (de dous a varias decenas). Esta área glandular non é visíbel durante toda a vida do animal, xa que logo se desenvolve cando o verme acada a madurez sexual ou nos períodos reprodutivos.
O seu espesor varía dunhas especies a outras e a súa posición no corpo do animal é tamén variábel aínda que se sitúa na zona dos poros xenitais femininos ou máis atrás.
O casulo, unha vez formado, sairá pola parte anterior do animal, que provocará grandes ondas de contracción muscular para tal fin. Os óvulos e os espermatozoides son descargados no interior dos casulos ao seu paso por cadanseu poro xenital (xa gonóporos femininos, xa poros espermatecais) no caso dos oligoquetos. No caso dos hirudíneos, o que se deposita no interior do casulo son os cigotos.
Regenwürmer
Montenegro nos Xogos Olímpicos
Montenegro participou por vez primeira nos Xogos Olímpicos como unha nación independente en 2008, nos Xogos de Pequín. Anteriormente, os deportistas montenegrinos competiron como parte de Serbia e Montenegro en 2004, e antes diso como parte de Iugoslavia.
O Comité Olímpico Nacional de Montenegro foi creado en 2006 e recoñecido polo Comité Olímpico Internacional en 2007.
Desequilibrio de ligamento
En xenética de poboacións, o desequilibrio de ligamento é unha asociación non aleatoria de alelos en diferentes loci. Dise que os loci están en desequilibrio de ligamento cando a frecuencia da asociación dos seus diferentes alelos é maior ou menor do que se esperaría se os loci fosen independentes e se asociasen aleatoriamente. Se non hai desequilibrio de ligamento entre alelos en diferentes loci dise que están en equilibrio de ligamento.
O desequilibrio de ligamento está influenciado por moitos factores, como a selección, a taxa de recombinación, a taxa de mutación, a deriva xenética, o sistema de apareamento, a estrutura da poboación, e o ligamento xenético. Como resultado, o patrón de desequilibrio de ligamento nun xenoma é un poderoso sinal dos procesos de xenética de poboacións que a están estruturando.
Malia o seu nome, pode existir desequilibrio de ligamento entre alelos situados en diferentes loci que non teñen ningún tipo de ligamento xenético entre eles e independentemente de se as frecuencias alélicas están ou non en equilibrio (non cambian co tempo). Ademais, o desequilibrio de ligamento denomínase ás veces desequilibrio de fase gamética; aínda que o concepto tamén se aplica a organismos con reprodución asexual, polo que non depende da presenza de gametos.
Definición formal
Supoñamos que entre os gametos que se formaron nunha poboación con reprodución sexual, o alelo A aparece cunha frecuencia p_A nun locus (é dicir, p_A é a proporción de gametos con A no primeiro locus), mentres que nun locus diferente un alelo B aparece cunha frecuencia p_B. De xeito similar, sexa p_{AB} a frecuencia de aparición de A e B xuntos no mesmo gameto (é dicir, p_{AB} é a frecuencia do haplotipo AB).
A asociación entre os alelos A e B pode ser considerada como completamente aleatoria cando a probabilidade de que A e B aparezan xuntos nun gameto seleccionado ao azar p_{AB} é a probabilidde de que A e B aparezan independentemente no mesmo gameto, o cal vén dado por p_{A} p_{B}. Se p_{AB} difire de p_{A} p_{B} por calquera razón, entón hai asociación non aleatoria entre A e B e dicimos que hai desequilibrio de ligamento entre eses alelos.
O nivel de desequilibrio de ligamento entre A e B pode cuantificarse polo coeficiente de desequilibrio de ligamento D_{AB}, que se define como O desequilibrio de ligamento corresponde a. No caso de que D_{AB}=0 temos que e os alelos A e B dise que están en desequilibrio de ligamento. Os subíndices AB en D_{AB} enfatizan que é unha propiedade dos alelos A e B. Diferentes alelos no mesmo loci poden ter diferentes coeficientes de desequilibrio de ligamento.
Medidas de desequilibrio de ligamento derivadas de D
O coeficiente de desequilibrio de ligamento D non sempre é unha medida conveniente do desequilibrio de ligamento porque o seu intervalo de posibles valores depende das frecuencias dos alelos aos que se refire. Isto fai difícil comparar o nivel de desequilibrio de ligamento entre diferentes pares de alelos.
Richard Lewontin propuxo normalizar D dividíndoo polo máximo teórico das frecuecnias alélicas observadas da seguinte maneira: onde
Unha alternativa a D' é o coeficiente de correlación entre pares de loci, que se expresa como
.
Exemplo: Dous loci e dous alelos
Consideremos os haplotipos para dous loci A e B con dous alelos cada un (modelo de dous locus e dous alelos). Entón, a seguinte táboa define as frecuencias de cada combinación:
Nótese que estas son frecuencias relativas. Poden usarse as frecuencias anteriores para determinar a frecuencia de cada un dos alelos:
Se os dous loci e os alelos son independentes un do outro, entón podemos expresar a observación da presenza de A_1B_1 como "encóntrase A_1 e encóntrase B_1". A táboa superior contén unha listaxe das frecuencias de A_1, p_1, e de B_1, q_1, polo que a frecuencia de A_1B_1 é x_{11}, e segundo as regras estatísticas elementais.
A seguinte táboa ilustra a relación entre as frecuencias do haplotipo e as frecuencias alélicas e D.
Papel da recombinación
Usando a notación anterior,, podemos demostrar esta converxencia a cero da seguinte meneira: Na seguinte xeración, x_{11}', a frecuencia do haplotipo A_1 B_1, convértese en Isto é así porque unha fracción (1-c) dos haplotipos na descendencia non se recombinou, e son copias dun haplotipo aleatorio dos seus proxenitores. Unha fracción x_{11} deses son A_1 B_1. Unha fracción c recombinou eses dous loci. Se os proxenitores son o resultado de apareamento aleatorio, a probabilidade da copia nun locus A tendo o alelo A_1 é p_1 e a probabilidade da copia no locus B tendo o alelo B_1 é q_1, e como estas copias están inicialmente nos dous gametos que formaron o xenotipo diploide, estes son sucesos independentes polo que as probabilidades poden multiplicarse.
Esta fórmula pode reescribirse como
polo que onde D na xeración enésima desígnase como D_n. Así, temos que Se, entón , polo que D_n converxe a cero.
Se nalgún momento observamos desequilibrio de ligamento, este desaparecerá no futuro debido á recombinación. Porén, canta menor é a distancia entre os dous loci, menor será a velocidade de converxencia de D a cero.
Recursos
O International HapMap Project permite o estudo de LD en poboacións humanas online. O proxecto Ensembl integra datos HapMap con outra información xenética de dbSNP.
Remedios Castedo
María de los Remedios Castedo Carballo, nada en Pol o 7 de setembro de 1973, é unha política galega do PPdeG.
Traxectoria
Diplomada en Maxisterio, é mestra de Educación Infantil. Foi concelleira e terceira tenente de alcalde en Pol. Formou parte do comité executivo de Novas Xeracións de Lugo. Foi elixida deputada no Parlamento de Galicia nas eleccións autonómicas de 2001.
Cofia
miniatura|200px Unha cofia é un toucado feminino, feito de liño xeralmente, que vai cinguido á cabeza cunha cinta de seda que nalgúns casos ten cores vivas. A parte coincidente coa parte superior da cabeza era un rectángulo de puntilla e en ocasións de encaixe. Esta tea fruncíase e deixábase caer ata a metade das costas. Adoitaba ser un toucado das clases altas e medias no traxe de gala ou mesmo para asistir a cerimonias relixiosas.
Unha variante sería a gandá, que era feito cun pano de seda liso ou floreado.
Santuario da Virxe da Barca
O Santuario da Virxe da Barca é un templo católico situado no concello de Muxía. A súa situación na punta da península onde se asenta Muxía, fronte do mar, os ritos relixiosos asociados ao mesmo e a súa arquitectura e imaxinería fan del un dos máis singulares de Galicia. O primeiro domingo despois do 8 de setembro celébrase a romaría da Nosa Señora da Barca, declarada Festa de interese turístico nacional de España.
O día de Nadal de 2013 foi destruído por un incendio causado por un raio. En 2015 rematou a restauración.
A orixe do santuario
miniatura|A igrexa.
A lenda
Relata a lenda que o apóstolo Santiago o Maior, na súa viaxe de evanxelización do fin da terra, achábase en oración na costa onde se asenta o santuario. Viu chegar polo mar unha barca toda de pedra, aparellada cunha vela tamén de pedra. Na barca viaxaba Nosa Señora que viña confortalo e darlle forzas, posto que o traballo de estender a fe no seu Fillo en terras tan afastadas era unha tarefa que superaba as forzas do discípulo.
Despois dun tempo de conversación, a Nai de Deus volveu a Terra Santa, transportada polos anxos, pero deixou naquelas costas a barca (pedra de abalar), a vela (pedra dos cadrís) e o leme.
Nesta lenda atópanse moitos elementos coincidentes con outras similares, como a da Virxe do Pilar: o apóstolo aflixido pola distancia da terra e o esforzo da predicación entre pagáns, a Virxe que, unha vez se decata da súa circunstancia, vén confortalo e darlle ánimos e que deixa un testemuño de pedra da súa visita. Tamén coa propia lenda da chegada dos restos martiriais do Apóstolo: unha barca de pedra que subiu polo río Ulla, e que foi amarrada ao pedrón, tamén unha pedra relacionada con cultos precristiáns, neste caso unha ara romana adicada ao deus Neptuno e que hoxe se conserva como unha valiosa reliquia na igrexa parroquial de Padrón.
O culto precristián
As lendas son sempre outro xeito de contar unha historia, de transmitir valores e tradicións. Neste caso a lenda, detrás da súa linguaxe cristiá, agocha a memoria dun culto precristiáns que foi posteriormente cristianizado. A presenza das pedras e a supervivencia ata a nosa época dos ritos relacionados con elas resulta especialmente significativa: miniatura|esquerda|En primeiro plano, a pedra de abalar.
Tamén se asegura que só poderá ser abalada por quen estea libre de pecado.
Coa cristianización deste lugar apareceron moitas lendas de tipo relixioso relacionadas con esta Pedra. Vicente Risco cóntanos que durante a Guerra Civil entre Castela e Portugal, que durou sete anos, a Pedra non abalou. Tamén se conta que nunha ocasión que quixeron roubar no Santuario da Barca, a Pedra comezou a abalar tan forte que co seu rouco soar espertou a todos os veciños, espantando aos ladróns. }}
Un temporal no ano 1978 desprazouna do sitio e perdeu moito movemento. Posteriormente, resultou danada e perdeu unha das puntas hai uns anos. miniatura|A pedra dos cadrís.
A presenza de restos castrexos tanto en Muxía como na veciña Camariñas permiten asegurar que a zona e as súas pedras son un lugar de culto moi anterior ao cristianismo, como sucede en moitos santuarios e ermidas, sobre todo as máis populares.
A orixe do culto cristián
Indo ata a orixe, seguramente a cristianización do lugar e o culto primeiro á Virxe débeselle aos monxes do Mosteiro de San Xulián de Moraime, do que consta a súa fundación polos monxes bieitos no século XI. Muxía estivo sometida ao señorío de Moraime ata os tempos de Carlos I. Pódese pensar que foron estes monxes os que promoveron a cristianización do lugar de culto celta, construíron a primeira igrexa e espallaron a lenda. Aínda nos poderiamos remontar máis atrás no tempo. Nas escavacións feitas no Mosteiro de Moraime téñense atopado restos dun poboado romano, así como diversos materiais antigos e gran cantidade de enterramentos. Polo que o mosteiro podería pertencer á primeira vaga do monacato, anterior á chegada dos monxes bieitos, arredor do século VI. Neste caso, a chegada do cristianismo ás terras da Costa da Morte coincidiría co tempo da cristianización do vello lugar de culto. miniatura|esquerda|[[Espadana.]]
O templo actual
O templo actual comezouse no ano 1717, é unha construción barroca de sinxelo feitío, co que o poderíamos encadrar no barroco popular ou mariñeiro. Ten planta de cruz latina e consta dunha soa nave. Está construída sobre amplo e rústico plinto que permitían igualar as irregularidades do terreo e que fai, a un tempo, de adro da igrexa.
A arquitectura carece de adornos, tanto interiores como exteriores. Só rompen a monotonía da fachada as dúas torres, feitas no século XX. Á dereita do templo aínda se pode ver a espadana barroca que serviu de campanario ata a construcións das torres.
Retablo principal
miniatura|Interior da igrexa. O retablo principal foi destruído no incendio de 2013. Era tamén barroco e, contra do que sucede coa igrexa, profusamente adornado. Era obra do escultor compostelán Miguel de Romay. Talvez o detalle que o facía máis orixinal eran unha serie de pequenos medallóns que percorrían todo o retablo nos que estaban representadas de forma simbólica as cincuenta ladaíñas do Rosario.
No seu centro estaba o camarín coa imaxe da virxe. Esta era unha imaxe gótica, que xa se atopaba no templo románico. Trasladada a este, engadíuselle, no mesmo estilo do retablo, as imaxes da barca e do apóstolo que facían referencia á tradición.
En 2017 colocouse no lugar no que estaba o retablo orixinal un vinilo coa súa imaxe.
Exvotos
Antes do incendio de 2013 había unha gran cantidade de exvotos de orixe mariñeira no interior do templo. Incluso se pode dicir que o templo en si é un exvoto, dado que foi feito en agradecemento por unha curación.
Eran sobre todo, maquetas de barcos, algunhas bastante fieis ao orixinal, que son ofrecidos por aqueles que, véndose en perigo, pediron e atoparon axuda na Virxe.
Tamén poden ter un sentido de reparación ou de penitencia, como ilustra este relato:
A Virxe da Barca na literatura e na cultura popular
miniatura|O día de romaría é o segundo domingo de setembro, a non ser que sexa día 8, nese caso pasa ao seguinte domingo. "A Romaría da Barca non baixa do nove nen sobe do quince" (dito popular).
Na poesía de autor
A Muxía e maila súa virxe cantáronlle, en primeiro lugar, o poeta local Gonzalo López Abente co seu poema Monza de frores bravas para Nosa Señora da Barca. Tamén compuxeron poemas sobre ela Rosalía de Castro, nunha composición de aires populares que describe unha romaría no santuario. Federico García Lorca adicoulle un dos seus Seis poemas galegos: "Romaxe de Nosa Señora da Barca". En castelán, nun breve poema, cantoulle ao mar de Muxía José Ángel Valente:
Roccalbegna
miniatura|dereita|150px|Localización de Roccalbegna dentro da provincia de Grosseto. Roccalbegna é unha comuna italiana da provincia de Grosseto, na rexión de Toscana. No ano 2009 contaba con 1.164 habitantes. Ten unha área de 124,96 km².
Ligazóns externas
Páxina web oficial
Yuliia Tymoshenko
Yuliia Volodymyrivna Tymoshenko (en Юлія Володимирівна Тимошенко), nada o 27 de novembro de 1960, é unha política ucraína, líder do partido Patria e primeira ministra de Ucraína entre o 4 de febreiro e o 8 de setembro de 2005 e de novo entre o 18 de decembro de 2007 e o 4 de marzo de 2010, elixida polo Bloque Yuliia Tymoshenko.
Écfrase
A écfrase é unha figura retórica de pensamento na que se describe unha obra artística por medio da linguaxe.
O Che Guevara na sociedade
200px|miniatura|Che Guevara. Deseño de Jim Fitzpatrick, baseado na fotografía Alberto Korda Ernesto "Che" Guevara é unha personalidade política que, após a súa morte, se ten convertido nunha das figuras máis difundidas da era contemporánea. As imaxes da súa figura aparecen en moitos soportes, tales como bandeiras, camisolas, carteis, autocolantes... sendo excepcionalmente reproducida a fotografía de Alberto Korda, en distintas versións. É así a comercialización dun símbolo do anti-capitalismo, perdendo en moitas ocasións a súa connotación ideolóxica e política.
Écfrase
Exemplos
Na Ilíada (XVIII, 403-608), hai unha écfrase do escudo de Aquiles; na Égloga II de Garcilaso de la Vega, aparece a écfrase dunha urna e o que representan os seus relevos. No libro Un home só na néboa (1989) Miguel González Garcés xuntou case cincuenta poemas que fan referencia explícita no seu título a algunha obra artística das tradicións oriental ou occidental, orixinando así cadansúa écfrase, non todas equiparables na súa respectiva organización interna nin na funcionalidade promovida. Dominan os textos vinculados coa pintura pero hai outros asociados a esculturas, debuxos, miniaturas ou baixorrelevos.
O Che Guevara na sociedade
Ademais a súa influencia maniféstase na cultura, sendo realizadas cancións, filmes, libros etc. relativos á súa persoa constituíndo na actualidade unha icona popular moi espallada na sociedade, sobre todo pola súa condición de revolucionario e aventureiro. A súa influencia como símbolo de rebelión e revolución foi especialmente significativa no Maio do 68 francés, chegando Jean-Paul Sartre a dicir que o Che era o ser humano máis completo da nosa época.
A condición do Che como icona popular continuou a través do mundo e as épocas, falándose habitualmente dun "culto do Che" global, especialmente realizado en Latinoamérica. Así, por exemplo, os escolares cubanos comezan cada día de clase coa promesa: "Seremos como el Che".
O nacemento dunha icona
200px|dereita A foto de Alberto Korda que deu a volta ó mundo é o retrato fotográfico probablemente o máis famoso do mundo, e representa a Guevara, cuberto dunha cazadora, unha boina posta sobre a cabeza cunha estrela. É o 5 de marzo de 1960. Un millón de persoas asisten no cemiterio de Colón, na Habana, a un explosivo discurso de Fidel Castro. Trátase de homaxear ás vítimas (entre 70 e 100 mortos segundo as fontes) do atentado atribuído á CIA contra o buque de carga francés La Coubre que descargaba, a véspera, armas compradas por Cuba a Bélxica.