cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ion Creangă
Últimos anos e carreira literaria
miniatura|200px|Tumba de Creangă en [[Iaşi]] Coa axuda de Maiorescu, Creangă conseguiu a rehabilitación en 1874. Ó ano seguinte coñeceu a Mihai Eminescu, un poeta novo que entón traballaba como inspector de escola. Eminescu instou a Creangă a recoller as historias que frecuentemente contaba oralmente e a entrar na sociedade literaria Junimea. Entre 1875 e 1883, debido a problemas de saúde, Creangă escribiu a totalidade dos seus libros. Amintiri din copilărie, as súas memorias de infancia está considerada a súa obra mestra, outras historias famosas son Moş Ion Roată şi Unirea, Dănilă Prepeleac, Povestea porcului, Fata babei şi fata moşului e Ivan Turbincă. Retirouse do ensino en 1887 e morreu dous anos despois por un ataque de epilepsia.
Pilar Hidalgo
Pilar Hidalgo Iglesias, nada en Cee o 3 de maio de 1979, é unha ex-triatleta galega.
Traxectoria
En 2000 conseguiu os seus primeiros podios na Copa do Mundo de Tríatlon, con dous bronces en Toquio e en Cancún. Na cidade mexicana proclamouse, amais, campioa do mundo de ácuatlon Ese mesmo ano quedou segunda no campionato de Europa sub-23 en Irlanda e subcampioa de España. Dous anos despois, converteuse en campioa do Mundial sub-23 de tríatlon.
En 2003 conseguiu o bronce no Campionato Europeo de Tríatlon de Valencia e proclamouse campioa de España de tríatlon. Sumou, ademais, dous novos bronces nos Mundiais de Madrid e de Atenas. O ano seguinte revalidou o título do campionato de España e logrou a prata na proba da Copa do Mundo de Tríatlon en Hungría.
Participou nos Xogos Olímpicos de 2004 en Atenas e chegou á meta na posición 13ª, cun tempo final de 2:07'37"34, lonxe das súas propias expectativas. Despois de Atenas obtivo outra prata na Copa do Mundo en Hamburgo. Logo entrou nunha forte crise deportiva, acompañada dunha lesión que a mantivo case totalmente afastada da competición durante tres anos.
O 25 de marzo de 2007 regresou á alta competición na Copa do Mundo de Tríatlon de Mooloolaba (Australia), mais non conseguiu chegar á meta. O 6 de setembro de 2009, durante o Tríatlon de Puigcerdà, sufriu unha arritmia e o corazón púxoselle a 280 pulsacións por minuto. Tivo que ser evacuada en helicóptero e ingresada na UCI. Foille diagnosticada unha hipertrofia ventricular que a obrigou a deixar o deporte de maneira definitiva.
En 2011 declarou que sufría bulimia nerviosa dende os 15 anos.
Martina García
Martina García, nada en Bogotá o 27 de xuño de 1981, é unha actriz colombiana de cine e televisión.
Carmen Alborch
Carmen Alborch Bataller, nada en Castelló de Rugat o 31 de outubro de 1946 e finada o 24 de outubro de 2018, foi unha política valenciana.
Traxectoria
Licenciouse en Dereito na Universidade de Valencia en 1970, doutorándose Cum Laude en 1973. Pasou a traballar como profesora nesa mesma universidade, chegando a ser decana da Facultade de Dereito en 1985.
A súa paixón pola cultura, levouna a o posto de Directora Xeral de Cultura da Generalitat Valenciana (1987), Directora do Instituto Valenciano de Arte Moderna (IVAM) (1987-1993), e Ministra de Cultura durante o derradeiro período de goberno de Felipe González (1993-1996). Foi deputada no Congreso dos deputados de España como independente nas listas do PSOE pola circunscrición de Valencia (1996-2008).
Nas eleccións municipais do ano 2007 foi candidata polo PSPV-PSOE á alcaldía de Valencia, saíndo gañadora das eleccións a candidata do Partido Popular, Rita Barberá. Foi concelleira e voceira do PSPV-PSOE no Concello de Valencia.
Historia da Bretaña
Idade Media
miniatura|Mapa dos asentamentos británicos no século VI.
A Bretaña da Idade Moderna
Despois de 1532, a Bretaña retivo unha certa autonomía fiscal e lexislativa, defendida polos États de Bretagne a pesar do alza do absolutismo monárquico. Permaneceu maioritariamente católica durante o período dos Hugonotes e as guerras de relixión, a pesar de que o protestantismo se abriu certo camiño en Nantes e nalgunhas poucas áreas máis. Entre 1590 e 1598, durante a guerra da Liga Católica, Philippe-Emmanuel, Duque de Mercoeur (gobernador da Bretaña e marido da condesa de Penthièvre) tentou ser proclamado Duque da Bretaña e aliouse con Filipe II de España. Este último, por outra parte, considerou establecer á súa filla Isabel á fronte dunha Bretaña reconstituída. Henrique IV de Francia, aínda así, levou a Mercoeur a unha rendición honorable.
Durante a era de Colbert, a Bretaña beneficiouse da expansión naval francesa. Portos máis grandes foron construídos ou renovados en Saint-Malo, Brest, e An Orient, e os bretóns pasaron a constituír un dos compoñentes máis importantes da mariña francesa. Os bretóns xogaron un papel moi importante na colonización de Nova Francia e as Indias Orientais (véxase Colonización francesa de América).
Tempos modernos
A Bretaña do século XIX adquiriu unha reputación dunha autarquía interminable, e os románticos desenvolveron unha imaxe do país como un bastión do tradicionalismo agrario, dos festivais relixiosos, e de paisaxes salvaxes. Ó mesmo tempo, a vida dos bretóns foi sendo integrada co resto da de Francia, particularmente baixo a Terceira república francesa.
A Bretaña tivo os seus propios movementos rexionalistas e separatistas que experimentaron éxitos variados en eleccións e outros acontecementos políticos. O nacionalismo bretón moderno desenvolveuse dende finais do século XIX a principios do XX. A maior parte deses movementos situábanse xunto ás correntes tradicionalistas católicas do momento. Despois de 1944, o nacionalismo bretón veuse parcialmente desacreditado pola colaboración dalgúns nacionalistas importantes cos nazis, quen ocuparon a Bretaña xunto coa maior parte do resto do Estado francés durante a segunda guerra mundial. Por outra banda, outros moitos nacionalistas bretóns tomaron parte na Resistencia. A Bretaña xogou un papel particularmente importante na Resistencia grazas á súa proximidade con Gran Bretaña, a relativamente escabrosa paisaxe, e á presenza de importantes instalacións navais.
Cando Francia foi dividida en rexións administrativas, a rexión oficial da Bretaña incluíu tan só catro dos cinco departamentos tradicionalmente considerados territorio bretón. Este movemento do departamento de Loire-Atlantique, que contiña Nantes (unha das dúas capitais tradicionais da Bretaña) da rexión bretoa ten sido un motivo de moitas discusións e controversias.
Unha estación nuclear experimental foi construída en Brennilis nos Montes de Arrée durante os anos 60, ocasionando ata 1988 numerosas protestas. Estivo operativa uns dez anos, e dende ese ano está en proceso de desmantelamento. Esta é a primeira vez que unha estación nuclear é desmantelada en Francia.
Dende os anos 60 no nacionalismo bretón tense desenvolvido algunhas faccións fortemente esquerdistas, xunto co decrecemento do tradicionalismo católico. Algúns grupos como o ARB, marxinais incluso nos círculos nacionalistas, apareceron nos xornais pola súa sabotaxe contra obxectivos altamente simbólicos.
En marzo de 1972, os traballadores da «Joint Français», unha factoría de Saint-Brieuc, erguéronse en folga reclamando un incremento dos salarios. A folga durou oito semanas.
Dende os anos 40, o uso do bretón ten diminuído precipitadamente. Na maioría das comunidades falantes de bretón, está volvéndose pouco común para os nenos nados dende 1945 adquirir un bo nivel na súa lingua mentres que o francés está a ser universalizado legal e oficialmente. Por outra banda, o bretón ten gozado dun crecente apoio entre os profesionais e intelectuais dende os anos 70, e o relativamente pequeno movemento urbano Diwan tentou deter a perda de xoves falantes de bretón a través de escolas de inmersión bilingüe.
O 16 de marzo de 1978, o superpetroleiro Amoco Cadiz encallou a uns centos de metros da ribeira do pequeno porto de Portsall, en Ploudalmézeau. O resultado foi o quinto vertido de petróleo máis grande da historia mundial que afectou severamente o norte e o noroeste da Bretaña.
Industria y Comercio
Industria y Comercio foi un periódico editado en Vigo en 1897 e 1900.
Historia e características
Subtitulado Defensor de los intereses de la producción, apareceu en novembro de 1897. Fundado e dirixido por Vicente Fuster. Tiña como obxectivo proporcionarlles un vehículo de propaganda e un órgano das súas aspiracións ás diversas actividades mercantís e industriais de Vigo. Suspendeu a súa publicación nese mesmo ano. Reapareceu en 1900 co mesmo subtítulo, a mesma periodicidade e a mesma intención que na primeira época.
Fufín
O topónimo galego Fufín pode referirse a:
Felpás, Santa Mariña, Outeiro de Rei
Felpás é un lugar da parroquia de Santa Mariña no concello lugués de Outeiro de Rei, na comarca de Lugo. Segundo o IGE, en 2013 tiña 24 habitantes (15 homes e 9 mulleres).
Nóveas, Nocedo, Os Blancos
Nóveas é un lugar da parroquia de Nocedo, no concello ourensán de Os Blancos, na comarca da Limia. Segundo o Instituto Galego de Estatística, no 2010 tiña 12 habitantes (8 homes e 4 mulleres), o que supón que variou o número de habitantes con respecto ao ano 2009 cando tiña 13 habitantes.
11 Andromedae
11 Andromedae (11 And) é unha estrela xigante do tipo espectral K na constelación de Andrómeda. A súa magnitude visual aparente é de 5,457.
Nymphalini
Nymphalini é unha tribo de lepidópteros pertencente á subfamilia Nymphalinae na familia Nymphalidae que se encontra en Centroamérica.
Xéneros
Lista de xéneros.
Xéneros prehistóricos coñecidos polos seus fósiles:
Monte Corneira
miniatura|Vista do Monte Corneira dende [[Vilaronte, Foz.]] O Monte Corneira ten o seu pico facendo límite entre os concellos de Foz, Barreiros e Lourenzá. Ten unha altura de 432 m, segundo o SIXPAC. É accesible por diversos camiños, pero dificilmente en coche. Dende o seu cumio divísanse lugares como A Frouxeira ou a ría de Foz.
Groasis waterboxx
O Groasis waterboxx é unha caixa de plástico que recolle a auga da chuvia e do orballo da noite, manténdoa no interior para subministrarlla paulatinamente á pequena árbore que protexe. Esta caixa permite plantar árbores ou arbustos en rochas, montañas, xardíns, áreas queimadas ou desertizadas ou calquera outro lugar, sen axuda de rego, cunha alta porcentaxe de éxito (do 90% ou superior). En climas temperados o Groasis waterboxx produce un crecemento dun 15 a un 30% mais rápido, e defende as árbores dos roedores, más herbas e períodos de seca (pois distribúe a auga durante longos períodos).
Funchal
O topónimo galego e portugués Funchal é un fitónimo que indica un lugar poboado de fiúnchos. Pode referirse a:
Cerredelo, Couso de Limia, Sandiás
Nocedo é un lugar da parroquia de Couso de Limia, no concello ourensán de Sandiás, na comarca da Limia. Segundo o Instituto Galego de Estatística, no 2010 tiña 60 habitantes (25 homes e 35 mulleres), o que supón que variou o número de habitantes con respecto ao ano 2009 cando tiña 65 habitantes.
San Ciprián, Hermisende
San Ciprao (San Ciprián en castelán e oficialmente) é unha aldea pertencente ao concello zamorano de Hermisende, na bisbarra das Portelas, unha subcomarca de Seabra, Castela e León. É unha poboación de lingua galega, ao igual có resto do concello de Hermisende. Coma Hermisende e A Teixeira, pertenceu a Portugal ata 1640, cando se restaurou a independencia portuguesa.
Localización
Dende Hermisende e en dirección a Castromil, en apenas 2 km, tras ascender unha pendente atópase San Ciprián.
Patrimonio
Da súa igrexa parroquial chama a atención o seu pórtico. Baixo a espadana encóntrase a porta en arco, con orelleiras e enmarcadas por pilastras. No interior, un retablo maior neoclásico de columnas corintias, xaspeadas en verde e azul. Nunha fornela encóntrase a figura de Cibrán de Cartago.
Club Deportivo Boiro
O Club Deportivo Boiro é un equipo galego de fútbol que se fundou en 1966 na vila de Boiro. O seu equipo masculino xoga no grupo 1 da Preferente Galicia. O seu maior logro foi disputar unha tempada na Segunda División B (2016-17).
Historia
O Boiro fundouse no ano 1966 e o seu primeiro presidente foi Manuel Barcala. Ten equipos en todas as categorías inferiores dende prebenxamíns ata xuvenís e dous equipos en categoría absoluta: un feminino e outro masculino.
Guimarei, Santa Mariña, Outeiro de Rei
Guimarei é un lugar da parroquia de Santa Mariña no concello lugués de Outeiro de Rei, na comarca de Lugo. Segundo o IGE, en 2013 tiña 10 habitantes (5 homes e 5 mulleres).
Operando
En matemáticas, un operando é unha das entradas (argumentos) dun operador. Por exemplo, en:
"+ \," é o operador, "3 \," e "6 \," son os operandos.
A cantidade de operandos dun operador denomínase aridade. Baseándose na aridade, os operadores clasifícanse como unarios, binarios, ternarios etc.
Eric Carlberg
miniatura|dereita|250px|Eric Carlberg (dereita) nos [[Xogos Olímpicos de 1912.]] Gustaf Eric Carlberg, máis coñecido como Eric Carlberg, nado en Karlskrona o 5 de abril de 1880 e finado en Estocolmo o 14 de agosto de 1963 foi un militar, deportista e diplomático sueco, gañador de cinco medallas olímpicas en tiro deportivo.
Traxectoria
Militar de carreira, en 1901 chegou ao grao de subtenente do Rexemento de Infantería de Scania do Norte con base en Kristianstad e ao ano seguinte foi trasladado como tenente ao recentemente formado Rexemento de Granadeiros de Vaxholms con sede na fortaleza de Vaxholms, preto de Estocolmo. Participou nos Xogos Intercalados de 1906 celebrados en Atenas en oito probas, destacando o noveno lugar en pistola rápida(25 metros). No ano 1907 ascendeu a capitán servindo no mesmo rexemento. Nos Xogos Olímpicos de 1908 de Londres gañou a medalla de prata na proba de carabina (50 m. por equipos) con seu irmán xemelgo Vilhelm e Johan Hübner von Holst. Tamén participou nas probas de pistola rápida (25 m. por equipos), onde foi quinto, e de carabina (50 m. albo cego), rematando noveno, entre outras; e tamén na proba de esgrima en espada por equipos, quedando en quinto lugar. En 1910 graduouse no Gymnastiska centralinstitutet, para educadores en educación física. Nos Xogos Olímpicos de 1912 de Estocolmo gañou a medalla de ouro nas probas de pistola militar (30 m. por equipos) e carabina (25 m. por equipos) e a medalla de prata nas de pistola militar (50 m. por equipos) e carabina (50 m. por equipos), amais finalizou sexto na proba de pistola rápida (25 m.) como resultados máis destacados. Participou de novo en espada por equipos na competición de esgrima, finalizando nesta ocasión en cuarta posición, así como na proba de péntatlon moderno, da que se retirou despous de finalizar oitavo en tiro olímpico. Entre 1912 e 1915 estivo destinado en Persia como instrutor da xendarmería dese país co grao de maior e en 1915 ascendeu a coronel. Aos 44 anos participou nos Xogos Olímpicos de 1924 de París, competindo unicamente na proba de pistola rápida (25 metros), onde quedou en décimo quinto. En 1928 por mor da política de desmilitarización emprendida por Suecia desde 1925 pasou a oficial en transición (övergångsstat) e en 1930 pasou á reserva. En 1928 transladárase a Teherán como representante de varias compañías suecas e finlandesas, foi cónsul xeral de Suecia (1930-1935) e Finlandia (1935-1958) nesa capital. Volveu a Suecia en 1958 e escribiu sobre os anos vividos en Persia o libro På uppdrag i Persien – glimtar från en trettioårig vistelse under solens och lejonets tecken
Eleccións municipais en Rubiá
Estes foron os resultados das eleccións municipais no concello de Rubiá dende 1979. miniatura|dereita|[[Galería de imaxes de casas dos concellos de Galicia|Casa do concello de Rubiá]]
Pokémon
miniatura|Logo oficial de Pokémon. miniatura|200px|Un avión [[Boeing 747-400|Boeing 747 xaponés decorado con debuxos de Pokémon.]] Pokémon (ポケットモンスター) é unha franquía multimillonaria, que orixinalmente comezou coma un videoxogo, mais debido á súa popularidade logrou expandirse a outros medios de entretemento coma series de televisión, xogos de cartas, roupa, entre outros, converténdose nunha marca que é recoñecida no mercado mundial. As vendas de videoxogos até o 1 de decembro de 2006, acadaran unha cantidade de 175 millóns de exemplares (incluíndo a venda da versión Pikachu da consola Nintendo 64), atinxindo ocupar o segundo lugar das sagas de videoxogos máis vendidos de Nintendo. A franquía celebrou o seu décimo aniversario o 27 de febreiro de 2006.
A serie de videoxogos foi desenvolvida pola compañía programadora de software xaponesa Game Freak, con personaxes creados por Satoshi Tajiri para a empresa de xoguetes Creatures Inc., e á súa vez para Nintendo. A misión nestes xogos é aprehender e adestrar aos pokémon (personaxes cuxa denominación dá nome ao xogo), que até a data acadan o número de 718. A posibilidade de os intercambiar fíxolle conseguir unha popularidade que se reflectiu nun éxito de vendas e a conseguinte aparición dunha serie animada, filmes e diverso merchandising coma peluches, xoguetes e cartas.
A produción dos videoxogos, serie de anime e demais material para a súa distribución en occidente foi realizada en Estados Unidos por 4Kids Entertainment até novembro de 2005, momento no que decidiu non renovar o seu contrato con Pokémon USA, (unha subsidiaria de Pokémon Company). Actualmente esta supervisa todo o referente ao material de Pokémon na súa distribución en occidente.
Videoxogo
Os videoxogos de Pokémon limitábanse nun principio ao xénero RPG. Após comprobaren o éxito da saga, espalláronse en moitos outros xéneros.
Anime
As series e filmes de Pokémon, forman un anime metaserial que se basea na saga de videoxogos (agás Pokémon Amarelo). A serie segue as aventuras de Ash Ketchum (Satoshi na versión orixinal), quen desexa converterse nun Mestre Pokémon e que na compaña dos seus amigos viaxa ao redor do mundo ficticio de Pokémon. A versión orixinal da serie chámase Pocket Monsters, ou simplemente Pokémon nos países occidentais (a miúdo chamado Pokémon: Gotta Catch 'Em All para o distinguir das demais tempadas) Ash inicia o seu primeiro día de adestrador Pokémon co seu primeiro (e propio) pokémon, chamado Pikachu, a diferenza dos videoxogos onde o adestrador pode escoller a un Bulbasaur, Charmander, ou Squirtle.
Filme
Durante cada tempada da serie, preséntase un Filme Pokémon (劇場版ポケットモンスター), protagonizado polos personaxes principais da serie. Até mediados do 2008, hai once filmes e un especial para a televisión (emitido fóra do Xapón e titulada "Mewtwo Returns"). Na trama de cada filme, hai un encontro cun pokémon lendario. As películas tamén empréganse para promoveren o novo Pokémon que se supón que vai aparecer nas novas versións do xogo.
Dende o primeiro filme até o sétimo, están precedidos por unha pequena curta denominada “The Pikachu Movie” (O Filme de Pikachu).
Pokémon Trading Card Game
Pokémon Trading Card Game é un xogo de cartas coleccionábeis baseado na serie de anime e videoxogos. Os xogadores empregan estrataxemas e usan as fortalezas e os puntos febles das súas cartas para derrotaren ao seu opoñente por knock out. O xogo foi lanzado por primeira vez na Norteamérica por Wizards Of The Coast en 1999. Porén, co lanzamento de Pokémon Rubí e Zafiro para Game Boy Advance, Wizards Of The Coast perdeu a licenza para publicar o xogo e Nintendo e Pokémon USA decidiron producir o xogo pola súa conta.
Manga
O manga está publicado unicamente no Xapón por Shogakukan, Estados Unidos por Viz Media e en Singapur e a China por Chuang Yi.
Especie
Os pokémon son unha clase de criaturas baseadas en moitos casos en animais reais ou criaturas míticas e mitolóxicas orientais. Outros inspíranse en cousas inanimadas e lendarias. Son capturados cun aditamento especial chamado Poké Ball (pokebola). Existe unha cantidade aproximada de 718 pokémons; algúns deles son Pikachu, Mew, Raichu etc.
Ligazóns externas
En xaponés En inglés En castelán En portugués
Variacións solares
As variacións solares son as variacións na cantidade de enerxía emitida por parte do Sol. Son flutuacións na luminosidade e no vento solar ou campo magnético do astro rei.
As variacións na luminosidade e as do campo magnético adoitan estar interrelacionadas e teñen efectos visibles como as manchas solares. Malia todo o valor medio da radiación solar, 1366 W/m2, case non cambia (ver constante solar). De feito as oscilacións producidas polo ciclo das manchas solares non van máis aló de 1 W/m². A súa contribución no cambio climático actual e pasado é motivo de controversia.
Variación a longo prazo
Máis información en: Evolución estelar
É evidente que a temperatura media da Terra depende, en gran medida do fluxo de radiación solar que chega. Poderíase pensar que o clima tamén pode verse influído polo sol na mesma medida, pero non é así. O sol é unha estrela de tipo G, en fase de secuencia principal, moi estable, polo que o seu fluxo mantense case constante no tempo. O fluxo de radiación é, ademais, o motor dos fenómenos atmosféricos xa que aporta a enerxía necesaria á atmosfera para que estes se produzan. Pero, debido a que esa achega de enerxía case non varía no tempo, non se considera que sexa unha contribución importante para a variabilidade climática.
Malia todo, o Sol si inflúe a moi longo prazo. Calculouse mediante modelos numéricos que un aumento dun 1% no seu brillo provocaría que a temperatura media atmosférica subise un ou dous graos, segundo o modelo. Sábese, ademais, que a luminosidade solar aumenta co tempo, un 10% cada 1.000 millóns de anos, debido a que a presión no interior do Sol tamén aumenta para compensar o paulatino esgotamento do hidróxeno (ver evolución estelar). Estes incrementos de luminosidade aínda que son desprezables a curto e medio prazo si son salientables a longo prazo. Inexorablemente, o Sol irá brillando cada vez máis ata que, aproximadamente dentro de 1.000 millóns de anos, os océanos empecen a evaporarse. De feito ese aumento de brillo persiste dende que se formou a estrela, pero o noso planeta foi capaz de adaptarse a eses cambios, ata agora, xa que son o suficientemente lentos como para que non desequilibren o sistema. Como se dixo, a moi longo prazo chegará un momento en que o brillo solar romperá o noso ciclo atmosférico e desencadeará un efecto invernadoiro descontrolado que quizabes converta ao planeta nun novo Venus.
Manchas solares e actividade solar
miniatura|300px|Variacións da luminosidade solar ao longo do ciclo das [[mancha solar|manchas solares ao longo dos últimos 20 anos.]] Máis información en: Mancha solar
A variación solar máis coñecida é a dos ciclos das manchas solares, de 11 anos de duración. Sábese que existe un máximo do brillo cando o número de manchas é máximo e un mínimo cando case non hai. Esa variación de intensidade, así a todo, é de tan só un 0,1% (1365,5 - 1367,0 Wm-2) polo que os seus efectos son case insignificantes. Doutra banda o período desas variacións é tan curto que os factores moderadores terrestres, como os océanos ou as nubes, impedirían que fixesen un efecto sensible por simple inercia térmica.
Existen outros ciclos de maior duración e, por iso, de maior influencia no clima. Trátase sobre todo do ciclo de Gleissberg, de 80 anos, causante do famoso Mínimo de Maunder que, segundo parece, orixinou a pequena idade de xeo. A variación de intensidade destes ciclos é, máis ou menos, da mesma orde cá dos ciclos de 11 anos pero coa diferenza de que se produce nun período máis dilatado de tempo, suficiente para ocasionar algúns cambios climáticos apreciables.
Fixéronse varios estudos tendo en consideración o número de manchas solares (das cales se teñen rexistros de varios séculos) usando estes datos como patrón da irradiancia solar (da cal só se teñen datos precisos de fai unhas poucas décadas).
Vento solar
Máis información en: Vento solar
Eisbären Berlin
220px|miniatura|dereita|Interior do pavillón [[Mercedes-Benz Arena (Berlín)|Mercedes-Benz Arena durante un encontro do Eisbären Berlin.]] O Eisbären Berlin é un equipo profesional de hóckey sobre xeo da cidade de Berlín (Alemaña). O equipo compite na Deutsche Eishockey Liga, a máxima categoría da liga profesional alemá, saíndo campión nos anos 2005, 2006, 2008, 2009, 2011, 2012 e 2013.
O equipo naceu en 1954 como unha sección do SC Dynamo Berlin, e gañou en 15 ocasións a liga de hockey sobre xeo da Alemaña do Leste antes da reunificación. Cando o club pasou a competir na Eishockey-Bundesliga en 1990, trocou o seu nome por EHC Dynamo Berlin, e dous anos despois por EHC Eisbären Berlin.
"Eisbären" tradúcese como "oso polar", e fai referencia ó oso polar que aparece no escudo da cidade de Berlín.
Kyle Alexander
Kyle John Solomon Alexander, nado o 21 de outubro de 1996 en Scarborough, Ontario, é un xogador americano de baloncesto profesional que xoga no Hapoel Tel Aviv BC israelí.
Traxectoria
Tras non ser elixido no Draft da NBA de 2019, Alexander uniuse ós Miami Heat para a Liga de Verán da NBA de 2019. O 15 de xaneiro de 2020, Alexander asinou cos Heat. Debutou na NBA o 6 de agosto de 2020, xogando un minuto na derrota de Miami por 130-116 contra os Milwaukee Bucks.
O 2 de decembro de 2020, Alexander asinou co Baloncesto Fuenlabrada da Liga ACB.
Antón I Naxib
Antón I Naxib (en أنطونيوس الأول نجيب), nado en Samalut (gobernación de Minia, Exipto) o 18 de marzo de 1935 e finado no Cairo o 28 de marzo de 2022, foi un eclesiástico católico copto, Patriarca de Alexandría entre 2006 e 2013, e cardeal da Igrexa Católica.
Primeiros anos
Entre 1953 e 1958 estudou no seminario interritual de Maadi (O Cairo) e, posteriormente, na Pontificia Universidade Urbaniana de Roma. Á súa volta a Exipto, realizou o servizo militar, e posteriormente foi ordenado sacerdote o 30 de outubro de 1960. Despois de exercer o seu ministerio durante un ano en Al-Fikria, na gobernación de Minia, volveu a Roma onde licenciouse en Teoloxía en 1962 e en Sagradas Escrituras en 1964 polo Pontificio Instituto Bíblico. A partir de 1964 foi profesor de Sagrada Escritura no seminario de Maadi. Tamén traballou coa Sociedade Bíblica do Líbano nunha nova tradución árabe do Novo Testamento, común para católicos, ortodoxos e protestantes.
Bispo de Minia
Durante o seu pontificado preocupouse especialmente pola formación dos sacerdotes, para os que instituiu retiros e cursos formativos específicos de xeito continuo ao longo do ano. Tamén esforzouse na formación relixiosa dos laicos, fomentando as vocacións ao sacerdocio e á vida consagrada. Outra das súas prioridades na eparquía de Minia foi a educación, polo que creou tres escolas católicas, abertas a cristiáns e musulmáns.
Por problemas de saúde, renunciou ao goberno da eparquía o 9 de setembro de 2002.
Patriarca de Alexandría
O 30 de marzo de 2006 foi elixido patriarca de Alexandría polo Santo Sínodo da Igrexa Católica Copta. Unha semana máis tarde, o papa Bieito XVI lle concedeu a comuñón eclesiástica.
No consistorio do 20 de novembro de 2010 o papa Bieito XVI creouno cardeal.
En febreiro de 2012, a súa saúde deteriorouse novamente, polo que o bispo de Asiut Kirilus Wiliam foi designado para gobernar a Igrexa en caso de incapacidade do patriarca. O cardeal sufriu un ataque cerebral o 31 de decembro de 2011 que lle provocou unha parálise parcial e dificultades na fala. Renunciou ao cargo de patriarca o 15 de xaneiro de 2013.
Oriente
Oriente é unha noción europea de orixe ilustrada e romántica. Describe os territorios que nos séculos XVII e XVIII se escapaban ao coñecemento e control directo das potencias europeas e se situaban ao leste dos montes Urais e ao sur do Mar Negro. Eran, basicamente, a Asia e o norte da África.
Porén, Oriente non existe como tal entidade xeográfica nin cultural. Inclúe desertos como o deserto do Gobi, estepas cultivábeis, como Siria, cordilleiras e bacías fluviais (Nilo, Éufrates e Tigris, Indo, Ganxes, Yang-Tse), a xungla etc.
Culturalmente dividiuse en tres áreas:
En historiografía, fálase da Historia Antiga de Oriente ou da Historia do Oriente Antigo por mero paralelismo coa historia occidental.
Sorgin
miniatura|250px|Sorginak a carón do caldeiro. Unha sorgin (en plural sorginak), é unha figura da mitoloxía vasca, e son as asistentes da deusa Mari na súa loita por facer pagar as mentiras. As "sorginak" se reúnense as noites dos venres nos "akelarres". Como personaxes históricos, as "sorginak" reuníanse para celebrar rituais máxico-eróticos, que pasaron á historia por mor da cruel persecución coa que a Inquisición cristiá someteu ós seus participantes.
Toponimia
Existen numerosos topónimos no País Vasco e Navarra que fan referencia ás sorginak, como Sorginaren Txabola (Chabola da Feiticeira) en Bilar (Áraba), Dolmen de Sorginetxe (casa da meiga) en Arrizala Agurain (Áraba) ou en Elbete Baztan (Navarra) ou Sorginzubi (Ponte da meiga) en Abaurrea Alta (Navarra).
Malcolm Lee
Malcolm Toshio Lee, nado o 22 de maio de 1990 en Riverside, California, é un xogador americano de baloncesto profesional que xoga no CSO Voluntari romanés.
NBA
Lee foi elixido na 43ª posición do Draft da NBA de 2011 polos Chicago Bulls. Foi traspasado na mesma noite do Draft aos Minnesota Timberwolves xunto aos dereitos da 28ª elección, Norris Cole, a cambio dos dereitos da 23ª elección, Nikola Mirotić. Asinou un contrato por tres anos cos Timberwolves.
O 27 de xuño de 2013, o día do Draft da NBA de 2013, Lee foi traspasado ós Golden State Warriors, quen pouco despois o traspasaron ós Phoenix Suns.
Foi traspasado de novo o 25 de outubro de 2013, xunto a Marcin Gortat, Shannon Brown e Kendall Marshall ós Washington Wizards a cambio de Emeka Okafor e unha elección de primeira rolda do Draft de 2014. Tres días máis tarde, Lee, Brown e Marshall foron cortados polos Wizards.
Club Atlético de Madrid
O Club Atlético de Madrid S.A.D. é un club de fútbol español da cidade de Madrid. Foi fundado o 26 de abril de 1903 e actualmente xoga na Primeira división da Liga española de fútbol.
O club exerce de local, dende a tempada 2017-18, no Wanda Metropolitano, despois de máis de medio século xogando no Estadio Vicente Calderón. O Atlético de Madrid é o terceiro club con máis títulos de liga (11), por detrás do Real Madrid e o FC Barcelona. Conta tamén con varios títulos continentais: dúas Europa League, dúas Supercopas e unha Recopa, ademais dunha Copa Intercontinental.
Actualmente o club ocupa o 5º lugar na clasificación histórica da Primeira División, por detrás do Real Madrid, FC Barcelona, Valencia CF e Athletic Club.
Estadio
miniatura|250px|[[Estadio Metropolitano.]]
O Atlético de Madrid xoga de local no Estadio Metropolitano, coñecido por motivos de patrocinio como Wanda Metropolitano, propiedade do club. Inaugurado o 16 de setembro de 2017, ten unha capacidade de 67.829 espectadores. Ata 2017 xogaba no Estadio Vicente Calderón, inaugurado en 1966, e anteriormente no Estadio Metropolitano de Madrid.
O Club Atlético de Madrid B, pola súa banda, xoga de local no Miniestadio Cerro del Espino, un recinto deportivo con capacidade para 3.500 espectadores aproximadamente, que forma parte da Cidade Deportiva de Majadahonda.
Cadro actual
Actualizado a 27 de xuño de 2020.
Henri Nonn
Traxectoria
thumb|Henri Nonn, Jacques Lévy e Jean Renard (1998). Nonn estudou na Universidade de Estrasburgo baixo a dirección do profesor Jean Tricart, que o orientou para o estudo da xeomorfoloxía galega. Durante dez anos, estudou as costas galegas, á par que publicaba estudos parciais que ía realizando, case sempre en solitario e, ás veces, en colaboración, que supuñan o desvelamento de aspectos da morfoloxía das terras galegas, especialmente litorais. Durante este tempo foi visitado por Tricart. En 1965 a súa obra, síntese sobre o litoral galego foi presentada como tese de Estado, e publicada no ano seguinte co título de "Les régions côtières de la Galice (Espagne): étude géomorphologique" ("As rexións costeiras de Galicia, España, estudo xeomorfolóxico), constituíndo un fito nos estudos de síntese sobre a fisiografía de Galicia.
Paralelamente realizou outros traballos de investigación, que se centraban sobre Estrasburgo, a súa cidade universitaria, e a rexión do leste francés. Converteuse en profesor da Universidade Louis Pasteur e do Centro de Xeografía Aplicada, ambos da mesma cidade, até a súa xubilación en 1990, aínda que despois dese ano seguría vencellado á universidade como profesor emérito.
O estudo de Nonn sobre a costa galega
A longa investigación de Nonn sobre a costa galega serviu para centrar o coñecemento sobre a orixe das rías, obxecto de controversia, e falta de estudos parciais profundos até entón. Nonn dividiu en tres tipos as rías de Galicia, consonte a súa orixe: a) vales fluviais inferiores alagados polo mar, como as pequenas rías das costas cantábricas; b) afundimentos provocados pola tectónica, como sería o caso das Rías Baixas en xeral; c) cubetas terciarias alteradas e inundadas (ría da Coruña, Arousa); d) en casos actuaron fenómenos mesturados (p.ex., na ría de Ferrol).
Punxeiro, Viana do Bolo
San Marcos de Punxeiro é unha parroquia do concello de Viana do Bolo na comarca de Viana, na provincia de Ourense. No ano 2007 tiña 75 habitantes, deles 37 eran homes e 38 eran mulleres.
O Couso, Couso de Limia, Sandiás
O Couso é un lugar da parroquia de Couso de Limia, no concello ourensán de Sandiás, na comarca da Limia. Segundo o Instituto Galego de Estatística, no 2010 tiña 250 habitantes (116 homes e 134 mulleres), o que supón que variou o número de habitantes con respecto ao ano 2009 cando tiña 261 habitantes.
Manuel Rodríguez Rodríguez
O nome de Manuel Rodríguez Rodríguez pode referirse a:
Operación binaria
Unha operación binaria defínese como aquela operación matemática que precisa dun operador e de dous operandos (argumentos) para que se poida calcular un valor.
Dados tres conxuntos A, B e C, unha operación binaria é unha aplicación que asigna a cada par de valores a de A e b de B un só valor c de C, que podemos representar:
Representando a operación polo signo podemos expresar a operación:
Por exemplo, o operador de suma «+» de números naturais é un operador binario, porque require dous argumentos:
e temos que:
O número de argumentos dunha función denomínase aridade.
Clase de operación binaria
Segundo os conxuntos A, B e C podemos diferenciar dous tipos de operacións, as internas nas que A = B = C, e as externas que son tódalas demais.
Operación interna
Se a cada par de valores (a, b) de A^2 a operación lle corresponde un valor c de A:
a súa suma é:
Operación externa
Se a operación non é interna, entón é externa, podéndose presentar os seguintes casos:
a esta operación tamén se lle denomina lei de composición externa. Un exemplo sinxelo desta operación é o produto dun vector por un escalar:
así, dado o vector:
o resultado de multiplicalo por un escalar b, será:
na que a cada par de valores a, b de A se lle asigna un c de B, esta operación non se denomina lei de composición. Como exemplo podemos poñer o produto escalar de dous vectores, que da como resultado un número real:
así pois, dados os vectores:
o seu produto escalar será:
é o caso máis xeral, e tampouco se denomina lei de composición. Podemos ver o exemplo da división dun número enteiro entre un número natural para dar como resultado un número racional
Antanartia
Antanartia é un xénero de lepidópteros pertencente á subfamilia Nymphalinae na familia Nymphalidae que se encontra no sur de África.
Fosfatidilinositol 5-fosfato
miniatura|dereita|Fórmula do fosfatidilinositol 5-fosfato (cando R = H). O fosfatidilinositol 5-fosfato (PtdIns5P ou PI5P) é un fosfoinosítido, un dos derivados fosforilados do fosfatidilinositol (PtdIns), que son moléculas reguladoras ancoradas na membrana. Os fosfoinosítidos participan en eventos de sinalización celular que controlan a dinámica do citoesqueleto, o tráfico de membranas intracelulares, a proliferación celular e moitas outras funcións celulares. Xeralmente, os fosfoinosítidos transducen sinais ao recrutar nas membranas intracelulares proteínas que se unen a fosfoinosítidos. O PtdIns5P está fosforilado na posición D5 do grupo inositol, o cal está unido por enlace fosfodiéster ao diacilglicerol (que xeralmente leva ácidos graxos coa composición 1-estearoil-2-araquidonoil).
O fosfatidilinositol 5-fosfato é un dos fosfoinosítidos celulares do que se coñece peor as súas funcións. En células quiescentes, como media, o PtdIns5P ten unha abundancia similar á do PtdIns3P, pero ~20-100 veces menor que a do PtdIns4P e PtdIns(4,5)P2. Os niveis de PtdIns5P son máis de 5 veces maiores que os do PtdIns(3,5)P2.
A presenza de PtdIns5P demostrouse primeiro por cromatografía líquida de alta presión (HPLC) en fibroblastos de rato como un substrato para a síntese do PtdIns(4,5)P2 realizada pola PIP quinase de tipo II (1-fosfatidilinositol-5-fosfato 4-quinase). Porén, en moitos tipos celulares, o PtdIns5P non se detecta por HPLC debido a limitacións técnicas asociadas coa súa mala separación do máis abondoso PtdIns4P. Neses casos o PtdIns5P mídese por "ensaio de masas", no que o PtdIns5P (como parte dos lípidos celulares extraídos) é convertido in vitro pola PtdIns5P 4-quinase purificada en PtdIns(4,5)P2, o cal é seguidamente cuantificado.
Baseándose en estudos con ensaio de masas e unha técnica mellorada de HPLC, o PtdIns5P detéctase en todas as células animais estudadas. A maioría do PtdIns5P celular encóntrase nas membranas citoplasmáticas, mentres que unha pequena fracción reside no núcleo. Os conxuntos citoplásmico e nuclear teñen distintas funcións e regulación.
Metabolismo
O PtdIns5P celular pode producirse por fosforilación en D5 do fosfatidilinositol ou por desfosforilación do PtdIns(3,5)P2 ou do PtdIns(4,5)P2. Todas estas posibilidades teñen apoio experimental. O PtdIns5P sintetízao in vitro o encima PIKfyve, un encima responsable principalmente da produción de PtdIns(3,5)P2, e tamén os encimas PIP5Ks. A importancia de PIKfyve na síntese de PtdIns5P celulares indícana os datos de niveis de masa de PtdIns5P reducidos atopados despois da sobreexpresión heteróloga do mutante puntual para PIKfyve inactiva encimaticamente (PIKfyveK1831E) e do silenciamento de PIKfyve por ARNs interferentes pequenos. Este papel está reforzado por datos de fibroblastos transxénicos cun alelo PIKfyve alterado xeneticamente, que demostran unha redución igual dos niveis de estado estacionario de PtdIns5P e PtdIns(3,5)P2.
Igualmente, atopouse unha redución similar do PtdIns5P e o PtdIns(3,5)P2 en fibroblastos con knockout do activador PIKfyve ArPIKfyve/VAC14. Estas probas experimentais xunto co feito de que os niveis celulares de PtdIns5P son máis de 5 veces superiores aos de PtdIns(3,5)P2 indican un papel predminante de PIKfyve no mantemento do estado estacionario dos niveis de PtdIns5P por medio da fosforilación D5 do fosfatidilinositol.
Propúxose tamén que a familia de proteínas da miotubularina exerce un papel na produción de PtdIns5P baseándose na desfosforilación de PtdIns(3,5)P2 pola miotubularina 1 sobreexpresada. En concordancia co anterior, a ablación xenética da proteína 2 relacionada coa miotubularina (MTMR2) causa a elevación das PtdIns(3,5)P2 celulares e un descenso do PtdIns5P. Os baixos niveis celulares de PtdIns(3,5)P2 suxiren que a actividade da miotubularina fosfatase xoga un papel menor no mantemento do estado estacionario dos niveis de PtdIns5P. O PtdIns(3,5)P2 é sintetizado a partir de PtdIns3P polo complexo PIKfyve, que inclúe a ArPIKfyve e a Sac3/Fig4. O complexo PIKfyve intervén na síntese e recambio de PtdIns(3,5)P2 a partir de PtdIns3P. Non se coñece a proporción relativa de recambio de PtdIns(3,5)P2 feito polas fosfatases miotubularinas en comparación co realizado por Sac3.
O PtdIns5P pode tamén producirse por desfosforilación de PtdIns(4,5)P2. Esta actividade fosfatase móstrase por medio do efector de Shigella flexneri IpgD e de dúas fosfatases de mamífero: as PtdIns(4,5)P2 4-fosfatases tipo I e tipo II.
Actualmente, non se coñece ningunha fosfatase de mamífero que desfosforile especificamente o PtdIns5P. A vía para a eliminación do PtdIns5P implica a síntese de PtdIns(4,5)P2.
Funcións
Os niveis de PtdIns5P cambian significativamente en resposta de estímulos fisiolóxicos e patolóxicos. A insulina, a trombina, a activación de células T, e a transformación de células coa tirosina quinase de linfoma anaplástico nucleofosmina (NPM-ALK), causa a elevación dos niveis de PtdIns5P celulares. Ao contrario, o shock hipoosmótico e o tratamento con histamina fan descender os niveis de PtdIns5P. En células T, propuxéronse dúas proteínas “tirosina quinases de augas abaixo” chamadas DOK1 e DOK2 como proteínas que se unen ao PtdIns5P e son efectores.
Igual que os outros fosfoinosítidos, o PtdIns5P está tamén presente no núcleo das células de mamíferos. O PtdIns5P nuclear é controlado pola PtdIns(4,5)P2 4-fosfatase de tipo I nuclear, a cal, en conxunción coa quinase PIPKIIbeta, xoga un papel no estrés por luz ultravioleta, a apoptose e a progresión do ciclo celular.
Na función do PtdIns5P na sinalización nuclear probablemente está implicada ING2, un membro da familia proteica ING. As proteínas desta familia asócianse con acetilases e desacetilases de histonas e modulan a súa actividade, e tamén inducen a apoptose por medio da acetilación de p53. A proteína ING2 interacciona co PtdIns5P por medio do seu motivo dedo homeodominio de planta (PHD).
En resumo, as probas dispoñibles indican que a actividade PIKfyve é a principal fonte de PtdIns5P celular no estado estaacionario. En certas condicións, o PtdIns5P prodúcese por desfosforilación de bis-fosfoinosítidos. O PtdIns5P está envolvido na regulación de funcións celulares básicas e de respostas a unha multitude de estímulos fisiolóxicos e patolóxicos por medio de mecanismos que aínda non foron especificados.
Campionato Británico de Fórmula 3
miniatura|250px|O Dallara-Mercedes 306 Fórmula 3 que obtivo a vitoria do campionato da tempada do ano [[2006.]] O Campionato Británico de Fórmula 3, tamén chamado Fórmula 3 Británica (en inglés: British Formula Three Championship), foi un dos campionatos de Fórmula 3 máis importantes do mundo. Disputábase principalmente en Gran Bretaña, aínda que con algunha carreira no estranxeiro. O campionato unificado non existiu ata o ano 1979, xa que nalgunha ocasión houbo ata tres campionatos simultáneos.
Dende o ano 1984 disputouse tamén unha serie acompañante á principal, denominada Classe Nacional.
O campionato foi obxectivo dos mellores pilotos escandinavos e latinoamericanos, ademais dos anfitrións. Isto ocorreu porque, ao estar a maioría das sedes de equipos de F1 no país británico, o contacto entre pilotos e equipos era moito máis sinxelo. Neste campionato participaron famosos pilotos da Fórmula 1 como: Jim Clark, Jackie Stewart, Emerson Fittipaldi, Nelson Piquet, Ayrton Senna, Mika Häkkinen, Rubens Barrichello ou Daniel Ricciardo.
Circuítos recentes
A partir da tempada do ano 2003, coa creación da Fórmula 3 Euro Series (resultado da fusión dos campionatos alemán e francés), o nivel da competición británica descendeu. Polo problema da situación, decidíronse incorporar probas no estranxeiro ao calendario.
Sinoga, Santa Mariña, Outeiro de Rei
Sinoga é un lugar da parroquia de Santa Mariña no concello lugués de Outeiro de Rei, na comarca de Lugo. Segundo o IGE, en 2013 tiña 22 habitantes (10 homes e 12 mulleres).
Patrimonio
En 1909 Ángel del Castillo atopou na aldea unha ara romana coa inscrición ("consagrado aos lucoves arovienos. Exvoto de Silonio Silón").
Ysbrechtum
miniatura|Localización de Ysbrechtum Ysbrechtum é unha entidade de poboación de 650 habitantes no concello de Súdwest Fryslân (Frisia), situado a dous quilómetros de Snits. Ata a reorganización municipal de 1984 pertencía ao antigo concello de Wymbritseradiel cando pasou a depender do de Snits ata a súa disolución o 1 de xaneiro de 2011. Dentro dos seus límites está Epemastate, unha mansión (stins) construída en 1625. No leste do lugar salienta tamén o muíño para a extracción de auga coñecido popularmente como Amerikaanse wynmotor.
Historia
Non se sabe cando xurdiu o asentamento, probablemente os primeiros habitantes estarían sobre un monte á beira do Middelsee, arredor do ano 1000 comezou o desecamento que durou séculos e finalmente os habitantes movéronse ás terras baixas. A localidade aparece mencionada por primeira vez nun documento de 1270 porén a igrexa databa do século XI ou XII, aínda que se derrubou en 1693 para construír unha nova que se inaugurou ao ano seguinte, aínda así esta igrexa tampouco se conserva e a actual data de 1865, nesa época case todo o territorio de Ysbrechtum era propiedade da igrexa ou da familia Rengers.
Quintela de Hedroso, Viana do Bolo
San Cosmede de Quintela de Hedroso é unha parroquia do concello de Viana do Bolo na comarca de Viana, na provincia de Ourense. No ano 2007 tiña 41 habitantes, deles 24 eran homes e 17 eran mulleres.
Gaivota de Bonaparte
A gaivota de Bonaparte (Chroicocephalus philadelphia) é unha ave pertencente á familia dos láridos.
Características
A especie tarda dous anos en acadar a plumaxe de adulto. É unha gaivota pequena, con cabeza, peteiro e extremos das as de cor negra. O resto das as presentan un gris craro dominante. As patas son dun laranxa pálido.
En Galicia
Considérase unha rareza. Citas moi puntuais. Téñense documentado citas na Costa da Morte e na comarca de Vigo.
Selección de parentesco
miniatura|upright=1.3|Comportamento cooperativo dos [[insectos sociais como a abella do mel poden explicarse por selección de parentesco.]] A selección de parentesco é a estratexia evolutiva que favorece o éxito reprodutivo dos parentes dun organismo, mesmo a costa da propia supervivencia e reprodución de dito organismo. O altruísmo de parentesco é o comportamento altruísta cuxa evolución é impulsada pola selección de parentesco. A selección de parentesco é un exemplo de fitness inclusiva, que combina o número de descendentes producidos co número que un individuo pode producir axudando a outros, como axudar a irmáns.