cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Gran Premio dos Estados Unidos de 2000
Antecedentes
A carreira supuxo o regreso ao calendario da Fórmula Un dos Estados Unidos despois de estar fóra do calendario desde a tempada de Fórmula Un de. A carreira eliminouse do calendario debido á escasa asistencia e a súa data no calendario concedeuse ao Gran Premio de Suráfrica para a tempada. Restablecido en decembro de 1998 tras unha campaña de sete anos seguida polos propietarios do Indianapolis Motor Speedway Hulman and Co. Para celebrar o seu regreso ao calendario, os pilotos de Jaguar Eddie Irvine e Johnny Herbert pilotaron nunha proba de exhibición a bordo dun Jaguar R1 e un Taxicab arredor de Broadway en Nova York o martes pola tarde antes da carreira.
Antes da carreira, o piloto de McLaren Mika Häkkinen lideraba o Campionato de Pilotos con 80 puntos, por diante de Michael Schumacher con 78 puntos e David Coulthard con 61 puntos. Rubens Barrichello era cuarto con 49 puntos e Ralf Schumacher quinto con 24 puntos. No Campionato de construtores], McLaren lideraba con 131 puntos de vantaxe sobre o seu rival Ferrari con 127 puntos. Williams era terceiro con 34 puntos, mentres que Benetton con 20 e Jordan con 17 puntos disputaron o cuarto posto.
Lamacemón, Vilarmosteiro, O Páramo
Lamacemón é un lugar da parroquia de Vilarmosteiro no concello lugués do Páramo na comarca de Sarria.
Gran Premio dos Estados Unidos de 2000
Antecedentes
Despois do Gran Premio de Italia de 2000 do 10 de setembro, os equipos realizaron sesións de probas en varios circuítos de Europa entre o 11 e o 15 de setembro. Ferrari, McLaren e Sauber optaron por probar no circuíto de Mugello. O piloto de probas de McLaren Olivier Panis foi o máis rápido o primeiro día, por diante de Pedro Diniz de Sauber. Panis mantívose como o máis rápido na segunda e última xornada. Os equipos Williams e Benetton optaron por probar no circuíto Autódromo do Estoril onde Ralf Schumacher marcou os tempos máis rápidos do primeiro día. Jaguar e BAR realizaron as súas probas no Circuíto de Silverstone onde O piloto de probas de Jaguar Luciano Burti foi o máis rápido o primeiro día.
O circuíto recibiu unha resposta desigual. O piloto de Willams Jenson Button describiu a pista como un "gran circuíto". Non obstante, Jacques Villeneuve de BAR foi moi crítico coa pista afirmando que sería "moi difícil conseguir unha boa volta" e tamén atopou a sección interior da pista "moi lenta". Mika Salo de Sauber afirmou que non lle gustaban as tres primeiras forquitas aínda que estaba satisfeito co resto do circuíto.
Cualificación
""Eu estaba esperando que non ía chover ao comezo da sesión cando quedei no garaxe. Estaba bastante seguro de que non, pero vin unhas gotas na miña visera e presionei máis forte para rematar a volta. Xogamos tácticas de equipo, igual que o fixeron os demais ao final, agás que o fixemos de xeito diferente para que os dous conseguísemos correr. Cambiamos un pouco o coche durante a sesión, porque como pola mañá non estaba completamente seca aínda tiñamos algunhas cousas que queríamos probar. Estamos ben preparados para a carreira. ""
A hora de sesión de cualificación do sábado pola tarde limitou a cada piloto a doce voltas, decidiuse a orde de saída polas súas voltas rápidas. Durante esta sesión, estivo en vigor a regra do 107%, o que requiriu que cada piloto fixase un tempo dentro do 107 por cento da volta rápida para clasificarse para a carreira. A sesión celebrouse con tempo nubrado con chuvascos ocasionais. Michael Schumacher acadou a súa sétima pole position da tempada, a súa primeira no circuíto, cun tempo de 1:14.266. Xunto a el na primeira fila da grella estivo Coulthard, que foi unha décima de segundo máis lento e foi axudado polo rebufo do seu compañeiro Häkkinen na recta principal. Häkkinen clasificouse terceiro e afirmou que non estaba descontento coa súa posición inicial. Barrichello clasificouse cuarto, a tres décimas de segundo de Michael Schumacher, e dixo que tiña máis agarre no seu coche para mellorar o seu tempo. Trulli clasificouse quinto. Button tomou o sexto posto e quedou feliz co seu esforzo a pesar de atoparse cunha bandeira amarela na súa terceira carreira e admitiu empurrar demasiado no seu cuarto intento.. Frentzen esvarou sobre o céspede durante a sesión e logrou rexistrar o sétimo tempo rápido. Villeneuve que asegurou oitavo creu que podería ter marcado un tempo máis rápido ao trompear durante a súa volta rápida. Diniz foi noveno logo de eliminar algo de carga aerodinámica que mellorou a sensación do seu coche. Ralf Schumacher acabou entre os dez primeiros clasificados logo de trompear na súa cuarta volta. Wurz clasificouse undécimo e dixo que estaba feliz co seu coche. Ricardo Zonta clasificouse décimo segundo, culpando ao seu coche do seu rendemento na clasificación. Estaba por diante de Verstappen e Salo. Fisichella, que comezou 15º, afirmou que o subviraxe e o mal agarre impedíanlle establecer un tempo de volta máis rápido. Logrou clasificarse por diante de Heidfeld e Irvine, que trompearon durante a sesión. O piloto de Arrows Pedro de la Rosa, Herbert e Alesi ocuparon os tres seguintes postos; este último tiña unha falla de funcionamento debido a un fallo do sistema de válvulas pneumáticas no seu motor. The two Minardi drivers qualified at the rear of the grid; Gastón Mazzacane in front of Gené.
Warm-up
Os pilotos saíron á pista ás 09:30 Hora estándar do leste ( UTC - 5) para unha sesión de quecemento de 30 minutos.. Tivo lugar en condicións de mollado, onde o agarre era escaso e moitos pilotos foron forzados a pisar o céspede tras deslizarse da pista. Ambos McLarens mantiveron o seu bo rendemento na clasificación; Coulthard fixo o mellor tempo, un 1:23.14. Häkkinen foi o segundo no outro coche McLaren. Michael Schumacher foi o terceiro máis rápido e Villeneuve completou os catro primeiros, oito décimas de segundo por detrás de Coulthard. Despois da sesión previa de warm-up, pero antes da carreira, o delegado de seguridade da Fédération Internationale de l'Automobile (FIA), Charlie Whiting, anunciou que moveu a primeira fila da grella cara atrás oito metros despois de que xurdiran preocupacións de Coulthard e Michael Schumacher que experimentaran xiros de rodas ao cruzar o "patio de ladrillos". Whiting tamén confirmou que a zona límite de velocidade do pit lane avanzaríase máis a fondo na curva 13.
Carreira
thumb | right | O comezo do Gran Premio.
A carreira comezou ás 14:00 hora local. As condicións da grella eran seco e pista mollada antes da carreira, a temperatura do aire era de 12 °C e a temperatura da pista 14 °C. Aproximadamente 250.000 persoas acudiron á carreira, batendo o récord de asistencia do Gran Premio de Australia de 1995. Todos os pilotos excepto Herbert comezaron cos pneumáticos de composto intermedio. Coulthard, que comezou xunto a Michael Schumacher, saltouse o comezo e pasou á cabeza. Máis tarde Coulthard recibiu unha penalización de dez segundos de parada. Entrando na primeira curva, Häkkinen resistiu a Barrichello que o intentou pasar polo terceiro posto. Herbert fixo un mal comezo, caendo do 19 ao 22 ao final da primeira volta. Frentzen perdeu o sétimo posto a media volta despois de abrirse, perdendo dúas posicións ante Villeneuve e Ralf Schumacher. Ao final da primeira volta, Coulthard lideraba diante de Michael Schumacher, Häkkinen, Barrichello, Trulli, Button, Villeneuve, Ralf Schumacher, Frentzen, Diniz, Zonta, Wurz, Irvine, Verstappen, Heidfeld, Salo, de la Rosa, Alesi, Fisichella, Gené, Mazzacane e Herbert.. Coulthard construíra unha vantaxe de 1.7 segundos sobre Michael Schumacher ao comezo da segunda volta. Na recta traseira, Button intentou adiantar a Trulli polo quinto posto, pero os dous pilotos chocaron. Ambos os pilotos fixeron paradas en boxes para arranxar e saíron ao fondo do pista. Frentzen pasou a Ralf Schumacher pola sexta posición, mentres que Zonta superou a Diniz pola oitava e Verstappen subiu dúas posicións á décima tras superar a Irvine e Wurz.
De la Rosa superou a Heidfeld polo 13º posto na terceira volta, mentres que Gené superou a Fisichella para a 17ª posición. Na seguinte volta, a vantaxe de Coulthard ante Michael Schumacher reduciuse nun segundo. de la Rosa seguiu subindo pola pista pasando a Wurz polo duodécimo posto. Na mesma volta, Alesi converteuse no primeiro piloto en calzar pneumáticos de seco. Michael Schumacher comezou a atacar a Coulthard polo liderado na quinta volta co piloto de McLaren movéndose para defender a súa posición. Na sexta volta, Barrichello converteuse no primeiro dos primeiros en entrar a boxes, mentres que Irvine perdeu a undécima posición fronte a de la Rosa. Häkkinen foi o primeiro dunha serie de pilotos en entrar no pit lane a montar pneumáticos de seco na sétima volta, seguido de Ralf Schumacher, Zonta, Verstappen, Irvine e Wurz. Coulthard realizou a súa penalización na oitava volta e caeu do segundo ao sexto posto. Fisichella fixo un pit stop para cumprir a súa idéntica penalización na mesma volta, desde a vixésimo segunda posición e mantívose nesa posición. Michael Schumacher, Frentzen, Diniz e Mazzacane foron os únicos pilotos que non cambiaron de pneumáticos na volta 9, mentres Coulthard fixo unha parada en boxes e volveu a unirse no 16º posto.
Durante as seguintes tres voltas, de la Rosa e Zonta cambiaron a duodécima posición, mentres que Ralf Schumacher superou a Barrichello pola sétima. Diniz, que corría terceiro, fixo unha parada en boxes na volta doce e saíu na sexta posición. Os dous pilotos de Williams comezaron a negociar as voltas rápidas na mesma volta. Durante a volta 13, Mazzacane comezou a resistir os intentos de Häkkinen de adiantalo e Ralf Schumacher pasou a Diniz polo quinto. Trulli converteuse no primeiro retirado da carreira na mesma volta despois de facer unha parada en boxes. Frentzen e Mazzacane fixeron as súas paradas en boxes na volta 14, permitindo a Häkkinen entrar en segunda posición. Button retirouse dúas voltas despois por problemas mecánicos. Michael Schumacher fixo unha parada en boxes na volta 16 e saíu dez segundos por diante de Häkkinen no liderado. Häkkinen comezou a reducir gradualmente a vantaxe de Michael Schumacher. Salo trompeou na volta 19 e converteuse no terceiro retirado da carreira. Sete voltas despois, Häkkinen reducira a vantaxe de Michael Schumacher a catro segundos antes de que o piloto de McLaren sufrise un fallo no motor. Herbert fixo unha parada en boxes para montar un morro novo na volta 27 e saíu na 17ª posición. Coulthard pasou a Irvine polo noveno posto unha volta despois. Verstappen sufriu un fallo nos freos na volta 35 e retirouse.
thumb | esquerda | [[Michael Schumacher celebra a súa segunda vitoria consecutiva na carreira.]]
Coulthard seguiu gañando posicións ao pasar a de la Rosa pola sétima na volta 37. Ralf Schumacher converteuse no primeiro piloto en facer unha parada programada en boxes dúas voltas despois. Na volta 40, Coulthard marcou a volta rápida da carreira, con 1:14.710, mentres avanzaba á quinta posición despois de adiantar a Diniz e fixo a súa parada en boxes unha volta máis tarde, volvendo a incorporarse undécimo. Na seguinte volta, Ralf Schumacher fixo outra parada en boxes e reincorporouse no 15º. de la Rosa retirouse cunha falla na caixa de cambios na volta 46, mentres que Fisichella retirouse unha volta despois con problemas no motor. O líder da carreira Michael Schumacher fixo unha parada en boxes na volta 49 e mantivo unha vantaxe de dez segundos sobre Frentzen. Mazzacane fixo unha parada en boxes na mesma volta e fallou na súa posición de parada golpeando a un dos mecánicos do seu equipo. Barrichello converteuse no último piloto en facer unha parada programada en boxes na volta 53. A finais da volta 55, coas paradas en boxes programadas, a orde era Michael Schumacher, Barrichello, Frentzen, Villeneuve, Coulthard, Diniz, Zonta, Irvine, Alesi, Heidfeld, Wurz, Herbert, Gené, Ralf Schumacher e Mazzacane. Diniz fixo outras dúas paradas en boxes nas voltas 58 e 59 e baixou ao décimo posto.
Peter MacKay
Peter Gordon MacKay, nado en Nova Glasgow (Nova Escocia) o 27 de setembro de 1965, é un político canadense. Foi ministro de Asuntos Exteriores entre 2006 e 2007, Ministro de Defensa entre 2007 e 2013, foi, entre o 15 de xullo de 2013 e o 2 de agosto de 2015, Ministro de Xustiza e Fiscal Xeral do Canadá.
Gran Premio dos Estados Unidos de 2000
Clasificación da carreira
Os pilotos que obtiveron [Sistemas de puntuación da Fórmula 1 | puntos de campionato]] amósanse en negra.
Peter MacKay
Traxectoria
Peter MacKay é licenciado en dereito e en 1991 foi chamado para a avogacía de Nova Escocia. Exerceu como avogado pero tamén como maxistrado en diversas xurisdicións.
Foi elixido por primeira vez para a Cámara dos Comúns do Canadá en xuño de 1997, con respecto á circunscrición de Pictou-Antigonish-Guysborough, baixo as cores do Partido Conservador Progresista do Canadá. Foi reelixido en novembro de 2000.
O 31 de maio de 2003, sucedeu ao ex primeiro ministro Joe Clark como líder do Partido Progresista Conservador. En agosto de 2003 publicouse unha enquisa de Ipsos-Reid, que indicaba que o apoio ao partido caería, en tres meses, desde o 19% ao 12% na opinión pública canadense.
Foi o último líder do Partido Conservador Progresista do Canadá (PC). En decembro de 2003 apoiou a fusión do partido coa Alianza Canadense para formar o novo Partido Conservador do Canadá.
Foi reelixido nas eleccións federais canadenses de 2006. O 6 de febreiro de 2006, xurou no despacho do primeiro ministro Stephen Harper o cargo como Ministro de Asuntos Exteriores. Despois converteuse en Ministro de Defensa Nacional e Ministro responsable da Axencia de Oportunidades do Canadá Atlántico. Durante a remodelación do gabinete en xullo de 2013, Peter MacKay convértese en Ministro de Xustiza e Fiscal Xeral do Canadá.
O 15 de xaneiro, MacKay anunciou a súa candidatura para a carreira de liderado conservador de 2020 e foi derrotado por Erin O'Toole na terceira votación para o liderado, tras o que se retirou da política activa.
Críticas
Foi criticado por cometer un erro ao falar das provincias que comparten fronteira con California en 2011 durante un discurso tras a aparición de Arnold Schwarzenegger en Winnipeg.
Peter MacKay tamén foi criticado polo seu mal dominio da lingua francesa, a segunda lingua do Canadá e a principal no Quebec.
Comisións da Cámara dos Comúns
Na Cámara dos Comúns do Canadá, Peter MacKay foi membro:
Vida persoal
Desde 2006 até 2011 rumoreouse que mantiña unha relación con Condoleezza Rice; a Secretaria de Estado negou o romance pero afirmou que el fora un bo amigo e grazas a el continuou no seu cargo, que planeaba deixar.
O 4 de xaneiro de 2012, casou coa activista e cantante Nazanin Afshin-Jam, sendo daquela Ministro de Xustiza e Fiscal Xeral do Canadá, nunha cerimonia privada en México. A parella ten dous fillos varóns, un chamado Kian, nado en 2013 e outro Caledon, nado en 2018 e unha filla chamada Valentia, nada en 2015.
Paraviñaval, Panxón, Nigrán
Paraviñaval é un lugar da parroquia de Panxón, no concello pontevedrés de Nigrán, na comarca de Vigo. Segundo o IGE, en 2022 tiña 190 habitantes (92 homes e 98 mulleres).
O Couso, Vilarmosteiro, O Páramo
O Couso é un lugar da parroquia de Vilarmosteiro no concello lugués do Páramo na comarca de Sarria.
Bandeira kapok
Deseño e simbolismo
A bandeira consta de tres franxas horizontais e unha imaxe estilizada dunha flor kapok no centro. Bombax ceiba coñécese literalmente como "flores da árbore de algodón" en cantonés. É a flor oficial de Guangzhou, a capital da provincia de Guangdong. O uso de flores como símbolos nacionais é popular na rexión de Asia Oriental (o crisantemo xaponés, o hibisco surcoreano, a flor de ameixa taiwanés e a orquídea nobre manchú). O verde representa liberdade, paz e vitalidade. O marrón representa a cultura cantonesa. O azul representa a democracia e o océano.
A Praia, Panxón, Nigrán
A Praia é un lugar da parroquia de Panxón, no concello pontevedrés de Nigrán, na comarca de Vigo.
Selección de fútbol de Kenya
A selección de fútbol de Kenya (Kenya national football team) é o equipo representativo de Kenya nas competicións oficiais deste deporte. A súa organización está a cargo da Federación de Kenya de Fútbol (Football Kenya Federation), pertencente á Confederación Africana de Fútbol (CAF) e á FIFA. Aínda que Kenya se clasificou seis veces para disputar a fase final da Copa de África de Nacións, nunca conseguiu pasar da fase de grupos.
Lamabecerros, Vilarmosteiro, O Páramo
Lamabecerros é un lugar da parroquia de Vilarmosteiro no concello lugués do Páramo na comarca de Sarria.
San Xulián, Vilarmosteiro, O Páramo
San Xulián é un lugar da parroquia de Vilarmosteiro no concello lugués do Páramo na comarca de Sarria.
O Quinteiro, Panxón, Nigrán
O Quinteiro é un lugar da parroquia de Panxón, no concello pontevedrés de Nigrán, na comarca de Vigo. Segundo o IGE, en 2022 tiña 136 habitantes (65 homes e 71 mulleres).
Lema publicitario
A entrada da Real Academia Galega máis precisa para o lema no ámbito publicitario é: “pensamento que serve de guía á conduta dunha persoa”. É dicir, un conxunto de crenzas ou principios que axuda á audiencia a identificar á marca cunha idea. O lema comunica a filosofía ou a personalidade da marca, fai tanxible a súa esencia.
Aínda que slogan e lema se usan indistintamente, cabe destacar que slogan úsase máis na publicidade en si, e “lema” no márketing, como estratexia de branding. Mentres que o slogan tende a centrarse no produto ou na mesma empresa, o lema (ou “tagline” en inglés) céntrase na esencia, en aquilo que define á marca.
Son pequenos matices o que diferencian estes termos, moitos profesionais do ámbito catalogan os lemas como un tipo de slogan.
Características
O lema ten un papel similar ao slogan. Debe captar a atención da xente centrándose nos valores, na esencia da marca.
Para que unha soa frase sexa contundente e eficaz como lema, é preciso ter en conta o principio de economía da linguaxe. Isto lévanos a empregar só elementos imprescindibles, acurtando así o enunciado. Normalmente as clases de palabras con máis prioridade son os substantivos, adxectivos, verbos e adverbios.
Tipos
Antes de nada, débese ter en conta que un lema pode servir para varios propósitos, polo que pode pertencer a varios tipos á vez. Pero non é recomendable intentar que un slogan abarque demasiado.
Andrea Collazo
Andrea Collazo Outeiral, nada en Boiro o 21 de decembro de 1999, é unha remeira e patroa de traiñeiras galega. En 2020 gañou a Liga Galega e o Campionato Galego de Traiñeiras.
Traxectoria deportiva
Comezou no equipo de Cabo da Cruz e foi remeira do equipo xuvenil. Uniuse ao club en 2011 e debutou en 2015. En 2016 Cabo Cruz clasificouse para a Liga ACT feminina e foi a segunda patroa detrás de Natalia Tubío. En 2020 estivo na popa de Cabo da Cruz e en 2021 competiu en batel e trainerillas.
Angus Cloud
Angus Cloud, nado o 10 de xullo de 1998 en Oakland (California) e finado na mesma vila o 31 de xullo de 2023, foi un actor estadounidense coñecido por interpretar o personaxe de Fezco na serie de televisión de HBO Euphoria.
A Porqueira, Panxón, Nigrán
A Porqueira é un lugar da parroquia de Panxón, no concello pontevedrés de Nigrán, na comarca de Vigo. Segundo o IGE, en 2022 tiña 187 habitantes (90 homes e 97 mulleres).
A Rabadeira, Panxón, Nigrán
A Rabadeira é un lugar da parroquia de Panxón, no concello pontevedrés de Nigrán, na comarca de Vigo. Segundo o IGE, en 2022 tiña 149 habitantes (75 homes e 74 mulleres).
O Rial, Panxón, Nigrán
O Rial é un lugar da parroquia de Panxón, no concello pontevedrés de Nigrán, na comarca de Vigo. Segundo o IGE, en 2022 tiña 194 habitantes (100 homes e 94 mulleres).
O Río do Forno, Panxón, Nigrán
O Río do Forno é un lugar da parroquia de Panxón, no concello pontevedrés de Nigrán, na comarca de Vigo.
O Tripeiro, Panxón, Nigrán
O Tripeiro é un lugar da parroquia de Panxón, no concello pontevedrés de Nigrán, na comarca de Vigo.
Boulder, Colorado
Xeografía
A cidade está situada na base dos contrafortes das Montañas Rochosas a unha altitude de 1 655 msnm.
Iker Zubizarreta
Iker Joseba Zubizarreta, nado en Caracas o 18 de maio de 1962, é un exfutbolista venezolano. É neto de Félix Zubizarreta, antigo xogador do Athletic Club.
Traxectoria
Neto do futbolista do Athletic Félix Zubizarreta, a súa familia abandonara o País Vasco durante a Guerra Civil, instalándose en Venezuela. Alí, seu pai Jon coñeceu á tamén vasca Josebe Torrontegi, coa que casou e tivo catro fillos: Jon Peli, Javier, Miren Bego e Iker. Iker comezou a xogar ao fútbol no Loyola Sport Club, onde compartiu equipo entre outros con Bernardo Añor.
San Xoán, Panxón, Nigrán
San Xoán é un lugar da parroquia de Panxón, no concello pontevedrés de Nigrán, na comarca de Vigo. Segundo o IGE, en 2022 tiña 535 habitantes (264 homes e 271 mulleres).
Seoane, Vilarmosteiro, O Páramo
Seoane é un lugar da parroquia de Vilarmosteiro no concello lugués do Páramo na comarca de Sarria.
Iker Zubizarreta
Traxectoria
Antes de rematar o bacharelato, foi convocado polo adestrador Manuel Plasencia como parte do equipo que representaría a Venezuela no Torneo Preolímpico en Colombia en 1980. Xogou de titular nos partidos contra o Brasil e contra Colombia, anotando no segundo deles o gol da vitoria (0-1).
Seoane, Vilarmosteiro, O Páramo
Toponimia
O topónimo deriva do latín, San Xoán.
Ignacio Ares de Parga
Ignacio Ares de Parga Conde, nado en Ourense o 31 de xullo de 1865 e finado en Buenos Aires o 22 de decembro de 1922, foi un pedagogo e político galego.
Iker Zubizarreta
Traxectoria
Xogou no Deportivo Vasco antes de marchar aos Estados Unidos de intercambio de estudantes, recalando en Salt Lake City, onde xogou nun equipo afeccionado. Pouco despois recibiu unha bolsa para estudar na Indiana University de Indiana, onde se graduou en Administración de Empresas e levou ao equipo universitario a gañar dúas veces o título da NCAA, en 1982 e 1983. Volveu vestir a camiseta da selección venezolana nos Xogos Centroamericanos de 1982, onde gañou a medalla de ouro, e nos Xogos Panamericanos de 1983. Tras deixa ro fútbol dedicouse ao sector alimenticio.
Ignacio Ares de Parga
Vida persoal
Casou en Buenos Aires con Clara Raffo, e foi pai de Manuel S. Ares Raffo.
A Veiga da Arca, Panxón, Nigrán
A Veiga da Arca é un lugar da parroquia de Panxón, no concello pontevedrés de Nigrán, na comarca de Vigo.
Universidade de Colorado
miniatura|250px|Antigo edificio da Universidade de Colorado no campus de Boulder A Universidade de Colorado (CU), é un sistema de universidades públicas do estado de Colorado, composto por catro campus: O sistema está rexido polo "Consello de Rexentes" elixido e composto por nove membros da Universidade de Colorado. O presidente deste consello na actualidade (2021) é Mark Kennedy.
Foi fundada en 1876.
O seu orzamento no ano 2020 foi de 153.000 millós de US$.
Sancho, Panxón, Nigrán
Sancho é un lugar da parroquia de Panxón, no concello pontevedrés de Nigrán, na comarca de Vigo. Segundo o IGE, en 2022 tiña 141 habitantes (70 homes e 71 mulleres).
Dorotea Barnés González
Dorotea Barnés González, nada en Pamplona o 21 de decembro de 1904 e finada en Fuengirola o 4 de agosto de 2003, foi unha das pioneiras españolas en química, tanto en investigación como en docencia, durante a Idade de Prata. Durante a guerra, estivo exiliada en Francia. Regresou a España en 1940 onde foi inhabilitada para o ensino. Dorotea non volveu investigar.
Biografía
Dorotea foi unha das catro fillas (Adela, Petra e Ángela) que, ademais do tres fillos (Francisco, Urbano e Juan), tivo o matrimonio formado por Dorotea González e o seu esposo Francisco Barnés Salinas. Francisco Barnés foi catedrático de Historia e chegou a ser deputado en 1931 e Ministro de Instrución Pública e Belas Artes en 1933, co goberno de Manuel Azaña, e con en 1936 no de Santiago Casares Quiroga e José Giral. Francisco e a súa esposa consideraban que as súas fillas tiñan dereito a estudar até onde quixesen. O catro cursaron estudos universitarios, Dorotea e Adela licenciáronse en Químicas, Petra en Farmacia e Ángela en filoloxía árabe.
En 1930 publicou Algunas características químicas y del espectro de absorción de la cistina, traballo co que conseguiu o «Master Degree of Science» outorgado polo Smith College. No «Sterling Chemistry Laboratory» desenvolveu en equipo, un estudo comparativo dos ácidos nucleicos en bacterias patóxenas. Foi considerada como unha das científicas máis avanzadas dentro do campo da espectroscopia aplicada á análise química, xunto a Mary Louise Foster e Gladys Anslow.
En 1931 regresou a España e non tardou en conseguir un posto de investigadora no Instituto Nacional de Física e Química de Madrid, na Sección de Espectroscopia e baixo a dirección de Miguel Catalán, xunto a Rosa Bernís Madrazo, Josefina González Aguado, Pilar de Madariaga Rojo, Pilar Martínez Sancho, Carmen Mayoral Girauta e María Paz García del Valle. Foi Catalán quen a encomendou en 1932 viaxar a Graz, Austria, para traballar con Friedrich Kohlrausch. Aos tres meses regresou a España e publicou o primeiro estudo en español sobre a "técnica Raman".
O seu recoñecemento definitivo como a maior especialista española en espectroscopia chegoulle no IX Congreso Internacional de Química Pura e Aplicada celebrado en Madrid en 1933. En 2018 foi incluída na Táboa Periódica das Científicas, xunto a científicas de todo o mundo, ao ser declarado o 2019 Ano Internacional da Táboa Periódica dos Elementos Químicos para conmemorar o 150º aniversario da publicación de Mendeléyev.
Guerra e exilio
O nacemento da súa filla coincidiu co inicio da Guerra Civil, e seguindo o consello do seu pai, exiliouse en Carcasona (Francia).
O seu irmán Juan faleceu en combate en 1937, Francisco estivera cativo até 1938 e despois do exilio en Francia, trasladouse en 1938 a México. No exilio republicano español en México viviron o seu irmán Urbano, os seus pais e as súas irmás Adela, Ángela, Petra e o seu marido. Adela e Petra atoparon empregos acorde á súa formación.
A Dorotea e á súa irmá Adela abríronlles expediente no marco da depuración franquista do maxisterio español, entre os anos 36 e 38. O 16 de setembro de 1941 ditouse o decreto que lle impuxo a Dorotea a pena de inhabilitación para o ensino. O mesmo castigo impúxose a Adela. A sanción só era aplicable en España. Por iso Adela puido seguir impartindo a docencia até a súa xubilación. Dorotea quedou en España, coa súa filla e o seu marido, sen volver ás aulas nin aos laboratorios.
Athene Donald
Athene Margaret Donald (Athene Margaret Griffith) nada en Londres, Reino Unido, o 15 de maio de 1953 é unha física británica. É profesora de Física Experimental na Universidade de Cambridge e profesora no Churchill College, Cambridge.
Traxectoria
Estudou na Camden School for Girls e no Girton College, Cambridge. Licenciouse en Ciencias Naturais cunha especialidade en Física Teórica, seguida dun doutoramento en 1977 con investigación en microscopía electrónica.
Trasladouse á Universidade Cornell, onde pasou de traballar con metais a polímeros, antes de regresar a Cambridge (Departamento de Ciencia de Materiais) en 1981 e ao Laboratorio Cavendish en 1983. Converteuse en profesora de física experimental en 1998. O seu campo de estudo principal é a física da materia branda, particularmente as súas aplicacións aos organismos vivos e a relación entre a súa estrutura e outras propiedades.
A súa investigación aplicou a microscopía, especialmente a microscopía electrónica de barrido ambiental, ao estudo de sistemas tanto sintéticos como biolóxicos, especialmente os agregados proteicos.
Unha descrición da súa investigación pódese atopar na revisión sobre a recepción da Medalla Faraday do Instituto de Física en 2010.
Traballo en igualdade de xénero
Entre 2006 e 2014 foi a directora de WiSETI, Women's Initiative in Science, Engineering and Technology na Universidade de Cambridge e foi a defensora da igualdade de xénero entre 2010 e 2014. Fóra da universidade, presidiu o Athena Forum desde 2009 a 2013, unha organización que busca dar unha visión estratéxica dos desenvolvementos que pretenden ou demostraron avanzar na progresión e representación das mulleres en ciencia, tecnoloxía, matemáticas e medicina na educación superior do Reino Unido. É membro do Grupo de Diversidade do BIS, do Consello de Igualdade e Diversidade da Universidade de Sheffield e do grupo de traballo sobre o equilibrio de xénero de ERC; é mecenas do Daphne Jackson Trust.
Escribe regularmente sobre o tema da muller na ciencia tanto nos principais medios como no seu blog persoal. Tamén dá moitas charlas sobre o tema.
Recibiu o UKRC Lifetime Achievement Award en 2011, un Suffrage Science Award polo Medical Research Council en 2013 e ten un retrato de si mesma feito por Tess Barnes colgado no Cavendish Laboratory.
Premios e recoñecementos
En 1999 elixírona Fellow da Royal Society
William Joyce
William Edward Joyce, nado o 11 de decembro de 1957, é un escritor, ilustrador e cineasta estadounidense. As súas ilustracións apareceron en numerosas portadas de The New Yorker e as súas pinturas están expostas por todo EEUU. Pola curtametraxe The Fantastic Flying Books of Mr. Morris Lessmore (2011), Joyce gañou o Oscar á mellor curtametraxe de animación na 84ª edición dos Oscar.
Literatura infantil
Escribiu e ilustrou máis de 50 libros infantís, incluíndo George Shrinks, Santa Calls, Dinosaur Bob and His Adventures with the Family Lazardo, Rolie Polie Olie, The Leaf Men and the Brave Good Bugs e A Day with Wilbur Robinson.
A súa serie de novelas e libros ilustrados The Guardians of Childhood consta dun total de 13 libros.
Cine e televisión
Joyce recibiu tres premios Emmy por Rolie Polie Olie, unha serie de televisión de animación canadense baseada na súa serie de libros infantís que se emitiu en Disney Channel. A súa segunda serie de televisión, George Shrinks, adoitaba emitirse a diario nas estacións de PBS.
Joyce creou personaxes conceptuais para as longametraxes Toy Story (1995) e A Bug's Life (1998) de Disney/Pixar.
En 2001, despois de que Joyce e o director de Ice Age Chris Wedge finalmente non adaptasen un dos libros de Joyce á pantalla, Santa Calls, a ambos se lles ocorreu a idea da película de animación por ordenador que titularon Robots (2005). Ademais de ser un dos creadores, Joyce tamén exerceu de produtor e deseñador de produción.
En 2005, Joyce e Reel FX lanzaron unha empresa conxunta, Aimesworth Amusements, para producir longametraxes, videoxogos e libros. A nova compañía anunciou plans para facer tres longametraxes: The Guardians of Childhood, The Mischevians e Dinosaur Bob and His Adventures with the Family Lazardo. O primeiro deses proxectos, The Guardians of Childhood foi desenvolvido por DreamWorks Animation na longametraxe Rise of the Guardians. Foi estreada en 2012 e está baseado na serie de libros de Joyce e na curtametraxe Man in the Moon, dirixida por el.
En 2007, Disney estreou Meet the Robinsons, unha longametraxe baseada no seu libro A Day with Wilbur Robinson, na que Joyce exerceu como produtor executivo xunto con John Lasseter e Clark Spencer.
En agosto de 2009, o cofundador de Joyce e Reel FX, Brandon Oldenburg, fundaron un estudo de animación e efectos visuais con sede en Shreveport, MOONBOT Studios. O estudo produciu unha curtametraxe de animación gañadora dun Óscar e unha aplicación para iPad The Fantastic Flying Books of Mr. Morris Lessmore. No verán de 2012 publicouse unha adaptación do libro. O estudo lanzou en xaneiro de 2012 outra aplicación, 'Numberlys', cunha curtametraxe e un libro anunciado para chegar máis tarde.
O seu libro The Leaf Men foi adaptado por Blue Sky Studios a unha longametraxe de 2013 titulada Epic, con Joyce como guionista, produtor executivo e deseñador de produción.
En 2021, a compañía de efectos visuais DNEG anunciou que produciría unha adaptación cinematográfica de animación de O gran Gatsby dirixida por Joyce e escrita por Brian Selznick.
Steven Swanson
Steven Roy Swanson, nado en Syracuse, Nova Jersey, o 3 de decembro de 1960, é un astronauta estadounidense que formou parte das misións STS-119, STS-117 e Soiuz TMA-12M e que formou parte das expedicións 39 e 40 á Estación Espacial Internacional.
Traxectoria
Swanson graduouse en enxeñaría física pola Universidade de Colorado e é máster en ciencias aplicadas a sistemas de computación pola Universidade Atlántica de Florida.
William Joyce
Premios e recoñecementos
Newsweek chamouno en 1997 "One of the top 100 people to watch in the new century" (unha das 100 persoas para ver no novo século).
Steven Swanson
Traxectoria
Foi seleccionado como astronauta pola NASA en maio de 1998, participando nas misións STS-119, STS-117 e Soiuz TMA-12M e formando parte das expedicións 39 e 40 á Estación Espacial Internacional. Pasou un total de 195,87 días no espazo.
William Joyce
Vida persoal
William Joyce vive co seu fillo Jackson Edward Joyce en Shreveport, Louisiana. A súa filla, Mary Katherine, morreu por mor dun tumor cerebral aos 18 anos o 2 de maio de 2010. Rise of the Guardians, unha película inspirada nas historias que Joyce lle contou cando era nova e que posteriormente resultou na serie de libros The Guardians of Childhood, dedicouse á súa memoria, lendo "For Mary Katherine Joyce, a Guardian Fierce and True" durante os créditos. O personaxe principal de Epic, que tamén está baseado no libro de Joyce, The Leaf Men and the Brave Good Bugs, recibiu o seu nome. A súa esposa, Frances Elizabeth Baucum Joyce, que era avogada de Shreveport, faleceu o 20 de xaneiro de 2016 aos 55 anos, tras unha longa batalla contra a esclerose lateral amiotrófica.
En 2006, Joyce fundou a Fundación Katrinarita Gras para recadar cartos para as vítimas do furacán Katrina e o furacán Rita. Vendeu estampas da súa portada inédita de Mardi Gras no The New Yorker a través da fundación e todos os beneficios foron destinados a artistas e organizacións artísticas de Luisiana.
Libros
En maio de 2017, Atheneum Young Readers publicou o libro ilustrado Bently & Egg, A Day with Wilbur Robinson, cuxa versión cinematográfica leva por título Meet the Robinsons, e Dinosaur Bob and His Adventures with the Family Lazardo. Todos están baixo a etiqueta The World of William Joyce.
Nota: todos os libros están escritos e ilustrados por William Joyce, agás que se indique
Patrimonio da Humanidade na Arxentina
Hai once sitios Patrimonio da Humanidade na Arxentina, e outros dez na lista tentativa. O primeiro sitio na lista foi o Parque Nacional Los Glaciares, na quinta sesión do Comité do Patrimonio Mundial, celebrada en Sydney, Australia, en outubro de 1981. O sitio máis recente enumerado foi o Parque Nacional Los Alerces, en 2017. Cinco sitios na Arxentina están catalogados polos seus bens naturais e seis por bens culturais. Compártense tres sitios con outros países: as misións xesuítas compártense co Brasil, os sitios do sistema viario incaico compártense con cinco países e obras de Le Corbusier con seis países.
Lista provisional
Ademais dos sitios inscritos na Lista do Patrimonio Mundial, os estados membros poden manter unha lista de sitios provisionais que poden considerar para ser nomeados. Só se aceptan candidaturas para a Lista do Patrimonio Mundial se o sitio figuraba previamente na lista provisional. A Arxentina ten dez sitios na súa lista provisional.
LEB Bronce
A LEB Bronce, coñecida por motivos de patrocinio como Adecco Bronce, foi unha competición de baloncesto organizada pola Federación Española de Baloncesto durante as temporadas 2007−08 e 2008−09. Era a cuarta división do baloncesto español, sendo a categoría inmediatamente inferior á LEB Prata e superior á Liga EBA.
Bandeira de Karachay-Cherkessia
A bandeira de Karachay-Cherkessia (en Флаг Карачаево-Черкесия, en Къэрэшей-Шэрджэсым и нып, en Къарачай Черкесияны Байрагъы) é un dos símbolos oficiais desta república federal rusa. Foi adoptado oficialmente o 26 de xullo de 1996.
Descrición
A bandeira consta de tres barras de igual tamaño, de arriba a abaixo nas cores azul clara, verde e vermella. O azul claro simboliza a paz, a amabilidade e a tranquilidade. O verde representa a natureza, a fertilidade e a riqueza. O vermello é para a calor e a unidade do pobo de Karachay-Cherkessia. No centro da barra verde hai un círculo branco que contén o sol que sae detrás dunha montaña, que representa a paisaxe da república. Un símbolo semellante atópase na bandeira de Kabardino-Balkaria.
A Casanova, Parada, Nigrán
A Casanova é un lugar da parroquia de Parada, no concello pontevedrés de Nigrán, na comarca de Vigo.
Cristóbal Balenciaga
Cristóbal Balenciaga Eizaguirre, nado en Getaria (Guipúscoa) o 21 de xaneiro de 1895 e finado en Xàbia (Alacant) o 23 de marzo de 1972, coñecido simplemente como Balenciaga, foi un prestixioso deseñador de moda español. Considerado un dos creadores máis importantes da alta costura, desempeñou o seu traballo principalmente na cidade de París durante máis de tres décadas. Anteriormente tivo formación de xastre e diversas marcas propias en España. Contemporáneo de Coco Chanel e Christian Dior, é o modisto de alta costura español máis importante da historia xunto a Manuel Pertegaz e Elio Berhanyer.
Traxectoria
Naceu na localidade guipuscoana de Getaria (Euskadi), no seo dunha familia humilde e católica. O seu pai, pescador, morreu no mar e a súa nai era costureira.
Desde neno soñaba con ser modisto e no seu tempo libre debuxaba os deseños que vía. Aos trece anos, Micaela Elío y Magallón, VII marquesa de Casa Torres (avoa da futura raíña Fabiola de Bélxica), quen veraneaba en Getaria, sentiuse tan conmovida ante as ansias do mozo por aprender o oficio da moda que decidiu exporlle un reto. Entregoulle un anaco de tea xunto a un dos seus máis exclusivos vestidos co obxectivo de que o copiase e demostrase o seu talento. O resultado contentou tanto á marquesa que dende entón converteuse na súa mecenas.
Entre 1918 e 1924 formou a casa Balenciaga Lizaso coas irmás Lizaso. Acabaron por separárense por mor dunha discusión.
Tras uns anos de incipiente éxito, en 1919 Balenciaga abriu unha tenda, Eisa (en homenaxe ao seu apelido materno) en Donostia, que se expandiría cara a Madrid e Barcelona. A Familia Real e a aristocracia española levaban os seus deseños. Cando estalou a Guerra civil española, viuse forzado a pechar as súas tendas e trasladouse a París. Abriu o seu taller parisiense na avenida George-V en agosto de 1937.
Impuxo un estilo totalmente innovador, cunha liña de ombreiros caídos, cintura pinzada e cadeiras redondas. A partir dos anos 1950 empezou a ser recoñecido e despregou toda a súa creatividade.
Moitos deseñadores bosquexaban as súas creacións mais non as confeccionaban. Cristóbal Balenciaga, por contra, tiña un pleno dominio da costura e do manexo de tecidos. Coco Chanel chegou a afirmar:
Manifestou predilección polos tecidos con peso, enriquecidos con bordados a man, abelorios ou pedrería.
Destacaban os vestidos negros, os abrigos cadrados sen pescozo nin botóns, a manga xaponesa, o vestido túnica ou os impermeábeis transparentes. miniatura|373x373px|Vestidos deseñados por Cristóbal Balenciaga Balenciaga era quen de crear un vestido cun pano de tea, sen apenas cortes nin costuras, en moi pouco tempo. A súa habilidade para crear volumes e formas era asombrosa. Dáballe ás pezas un acabado perfecto, case escultórico, en que encubría os botóns e puntadas. O seu nivel de esixencia levábao mesmo a desarmar un vestido enteiro de non quedar plenamente satisfeito con el. Creaba deseños exclusivos para as súas máis distinguidas clientas sen necesidade de probas. Marlene Dietrich afirmou que Balenciaga coñecía as súas medidas e que ningún dos seus vestidos requiriu retoques posteriores.
Foi un apaixonado dos grandes pintores españois, en especial de Velázquez e Goya, aínda que os seus modelos tamén mostran influencias cubistas. Dicíase que a súa percepción da muller era máis xaponesa que occidental. Por exemplo, malia os seus modelos non resultaren eróticos dende unha perspectiva occidental (por seren volumes que encerraban ou á muller) destacan moito a caluga, un elemento moi erótico no Xapón.
As súas clientas da alta sociedade e do mundo do espectáculo incluía a Greta Garbo, Grace Kelly, Ava Gardner, Audrey Hepburn ou Jackie Kennedy. Fixo os vestidos de voda da raíña Fabiola de Bélxica (conservado no Museo Balenciaga de Getaria) e da duquesa de Cádiz (na colección do Museu del Disseny de Barcelona). Unha das súas principais admiradoras e clienta foi a millonaria estadounidense Rachel L. Mellon, para quen realizou centos de pezas, actualmente no Museo Balenciaga en Getaria.
Balenciaga non só destacaba polos seus deseños, senón tamén polo seu carácter reservado e o seu método de traballo rigoroso e discreto. Recibía os seus clientes mediante cita previa e organizaba desfiles privados. Non lle gustaban as multitudes e gardaba con celo a súa vida privada.
Un dos seus últimos traballos foi o uniforme das auxiliares de voo de Air France, o seu único achegamento ao prêt-à-porter. Compartiu a actitude de Coco Chanel e rexeitouno desde os inicios. Con todo, Chanel accedeu a crear coleccións prêt-à-porter, ao contrario que Balenciaga.
Balenciaga decidiu retirarse en 1968, coa chegada do prêt-à-porter, tras cincuenta anos en activo. Agás o caso de Air France, unicamente confeccionou alta costura, por iso é considerado por moitos como o verdadeiro pai desta arte. Foi nomeado cabaleiro da Lexión de Honra de Francia en recoñecemento á súa traxectoria.
Con todo, Balenciaga tivo problemas durante o seu apoxeo. Inicialmente rexeitou unirse á Chambre Syndicale de la Haute Couture ao rexeitaba as súas esixencias, mais acabou por se unir. En 1956 decidiu separarse do calendario oficial de desfiles da Chambre e comezou a presentar as súas coleccións ante a prensa xusto antes de enviarllas aos seus clientes para evitar copias e gañar visibilidade. Por consecuencia disto foi expulsado da cámara. Desde entón os seus deseños, malia seren, en teoría, «alta costura», non o eran no sentido legal. Así, para a Chambre, Balenciaga formou parte dos modistos de alta costura.
Balenciaga definiu deste xeito a súa profesión:
Retirada e falecemento
miniatura|365x365px|Vestido de cóctel de tafetá negro deseñado por Balenciaga en [[1951]] Balenciaga decidiu retirarse da vida activa en maio de 1968 e o 1 de xullo a prensa anunciaba o peche da súa central de París e dos seus talleres de Madrid. Dito peche foi repentino, e colleu por sorpresa mesmo ao seu persoal.
A perda de rendibilidade económica do negocio da alta costura foi un dos principais motivos do peche. Por unha banda, os altos impostos franceses retiñan a maior parte dos beneficios da casa. Por outra banda, dende os Estados Unidos de América deixouse de comprar alta costura francesa, en boa medida pola política antiestadounidense do xeneral De Gaulle. Preto de 70 por cento da clientela de Balenciaga procedía de dito país.
Tras retirarse, regresou a España. Instalouse na súa casa de Altea, onde lle gustaba pintar, conversar e comer na compañía dalgúns dos seus axudantes españois.
Excepcionalmente, catro anos despois da súa retirada, aceptou deseñar o vestido de noiva de Carmen Martínez-Bordiú, filla dunha das súas clientas máis importantes, Carmen Franco y Polo, e neta do ditador Francisco Franco. A voda celebrouse o 8 de marzo de 1972 e dito vestido foi a última obra de Balenciaga.
Ese mesmo mes Balenciaga foi pasar unhas vacacións ao parador nacional de turismo de Xàbia (Alacant). Inesperadamente o 23 de marzo finou dun infarto de miocardio, con 77 anos. Foi enterrado en Getaria, a súa localidade natal.
Legado
dereita|miniatura|250x250px|O Museo Balenciaga en Getaria O peche de Balenciaga en 1968 non supuxo a desaparición da "marca Balenciaga". Esta estivo inactiva até 1986, cando Jacques Bogart S.A. adquiriulles os dereitos da marca aos herdeiros de Balenciaga.
No taller de Cristóbal Balenciaga formáronse moitos modistos, algúns dos cales alcanzarían fama internacional e chegarían a ter firma propia. Entre eles están Paco Rabanne, André Courrèges, Emanuel Ungaro, Hubert de Givenchy ou Óscar de la Renta.
A súa obra foi obxecto de numerosas exposicións en museos. A primeira foi unha antoloxía do Metropolitan Museum of Art de Nova York en 1973 (The World of Balenciaga), que se exhibiu durante sete meses, con 180 modelos expostos. Os traxes de Balenciaga estaban acompañados de pinturas de Goya, Velázquez, El Greco, Zuloaga, Miró ou Picasso, nas que se inspiraron os deseños do modisto. Foi a primeira vez que un museo de arte coma o MET ascendía vestidos á categoría de obras de arte. En España tivo lugar tamén unha exposición homónima, El mundo de Balenciaga, nas salas nobres do Palacio de Biblioteca y Museos Nacionales de Madrid.
Na súa vila natal estabeleceuse unha fundación co obxectivo de crear un museo dedicado á súa figura. Tras numerosos problemas, gañado o proceso xudicial sobre presuntas irregularidades na súa xestión, inaugurouse finalmente en Getaria o 10 de xuño de 2011 o Museo Balenciaga. Conta cunhas 1200 pezas, aínda que só se mostra unha parte de xeito simultáneo. As obras están expostas sobre manequíns invisíbeis.
O escultor Eduardo Chillida, amigo seu, fíxolle unha escultura a xeito de homenaxe. Así mesmo, a cidade de Donostia ten un paseo que leva o seu nome no barrio de Igueldo, onde Balenciaga tivo unha casa.
A mediados de 2022 comezou a rodarse en Disney + unha serie inspirada na súa vida, a primeira serie española desta plataforma.
Presenza en museos
Amais do Museo Balenciaga, outros museos expoñen pezas do deseñador. O Museu Téxtil i d'Indumentària do Disseny Hub Barcelona ten unha extensa colección de vestidos e complementos (especialmente chapeus). Tamén o Museo do Traxe de Madrid inclúe vestidos de Balenciaga na súa colección de moda.
A Areíña, Parada, Nigrán
A Areíña é un lugar da parroquia de Parada, no concello pontevedrés de Nigrán, na comarca de Vigo.
Copa LEB Bronce
A Copa LEB Bronce foi unha competición española de clubs de baloncesto, organizada pola Federación Española de Baloncesto (FEB). Naceu en 2008 á vez que a LEB Bronce e estaba disputada entre equipos de dita competición. Desapareceu en 2009 coa fin da propia LEB Bronce.