cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Morsa
Relacións cos humanos
Tamén a contaminación afecta ás morsas, que son especialmente sensíbeis aos vertidos de petróleo, xa que os hidrocarburos se depositan nos fondos mariños, lugar en que as morsas encontran o seu alimento, reducindo así o número das súas presas.
Estado actual
A UICN considera que o estado actual da poboación de morsas non se pode avaliar, debido aos poucos datos dispoñíbeis, polo que no anoi 2008 cualificouna como de "DD" (datos insuficientes), cuialificación que se mantén a día de hoxe (2013).
Teatro épico
O teatro épico, ou teatro da alienación, é unha forma de escrita teatral e estilo de escenificación, un intento de crear un teatro ideolóxico para chegar a ser instrumento de propaganda. É un tipo de teatro que plasma o "narrar escénico" con recursos específicos da narrativa presentándose unha historia dramática con efectos antiilusionistas. Apareceu a mediados do século XX e está ligado ao dramaturgo alemán Bertold Brecht mais tamén ás teorías e prácticas de Erwin Piscator, Vladimir Maiakovski ou Vsevolod Meyerhold aínda que Brecth unificou moitos conceptos que foran aparecendo desde había tempo, mesmo séculos, desenvolveu o estilo e popularizouno. O seu termo preferido era teatro dialéctico, para salientar así o elemento do enfrontamento e a discusión.
Obxectivos
O teatro épico asume que o propósito dunha peza teatral, máis que entretemento ou imitación da realidade, é presentar ideas e convidar o público a xulgalas. Os personaxes non tentan imitar persoas reais, senón representar os lados contrarios dunha discusión, arquetipos ou estereotipos. O público debería ser sempre consciente de estar a contemplar unha obra e debería manter unha distancia emocional coa acción; Brecht describiu o seu ideal como Verfremdungseffekt, que se ten traducido como "efecto de alienación", "efecto de desfamiliarización", ou "efecto de estrañamento". É o contrario da suspensión da credulidade.
Tratábase, en boa medida, dunha reacción contra outras formas de teatro populares, en concreto o drama realista preconizado por Konstantin Stanislavski. Como Stanislavski, Brecht aborrecía o espectáculo superficial, os argumentos manipulativos e as emocións disparadas do melodrama. Mas onde Stanislavski tentou espellar o comportamento humano real a través das técnicas do seu Sistema Stanislavski e mergullar a audiencia totalmente no mundo da obra, Brecht víao como outra forma de escapismo. O foco social/político do teatro épico afastábase tamén das teorías radicais de Antonin Artaud, que procuraba afectar o público nun nivel completamente non racional.
Técnicas
Os seus recursos perseguen unha postura antiilusionista para manter "esperto" ó espectador, quen deberá ter sempre presente que a representación é un xogo. Pódense establecer dous tipos de recursos: recursos de escenificación e recursos de narrativización.
Narrativización
Os de narrativización son os que interrompen o xogo dramático, a acción e o diálogo, introducindo técnicas verbais de estruturación característicos da narrativa:
No seu papel, os actores deben representar os seus personaxes cribelmente, mais sen convencer ao público ou a eles mesmos de que son realmente os personaxes. Os actores diríxense con frecuencia ao público saíndose do personaxe ("rachando a cuarta parede") e representan varios papeis. Brecht consideraba importante que as escollas que fixesen os personaxes fosen evidentes, e tentou desenvolver un estilo de actuación no que se fixese evidente que os personaxes escollían unha acción de preferencia sobre outra. Por exemplo, un personaxe podía dicir "Podía ter ficado na casa, pero en vez diso fun ás tendas".
Brech acuñou o termo Gestus para se referir á actitude ou xesticulación que representa a condición do personaxe independente do texto. Baseouse na observación do teatro chinés: cando o actor Mei La Fang representaba un papel que requiría que o seu personaxe se asustase, simplemente puña unha guedella de cabelo na boca e todo o público percibía que o personaxe tiña medo aínda que o actor ficase completamente en calma durante toda a representación. Cun Gestus que define claramente a actitude do personaxe, o actor distánciase da obra e, en consecuencia, evita calquera emocionalidade indebida.
Encenación
Os de escenificación relaciónanse coa forma de montar o drama:
Brecht utilizou a comedia para distanciar o público de acontecementos emotivos ou serios e estaba moi influído polos musicais e as actuacións de feira, incorporando música e cancións nas súas obras.
Salman Rushdie
Ahmed Salman Rushdie, (en hindi: अहमद सलमान रुश्दी; en urdú: احمد سلمان رشدی ) nado en Bombai o 19 de xuño de 1947, é un escritor e ensaísta británico. O seu estilo foi comparado co realismo máxico latinoamericano, e a maior parte das súas obras de ficción están ambientadas na India. As súas dúas novelas de maior sona son Midnight's Children e The Satanic Verses.
Traxectoria
En setembro de 1988 provocou unha polémica inmediata no mundo musulmán pola suposta irreverencia coa que se trata a figura do profeta Mahoma. A India prohibiu o libro o 5 de outubro e Suráfrica prohibiuno o 24 de novembro. En poucas semanas, Paquistán, Arabia Saudita, Exipto, Somalia, Bangladesh, Sudán, Malaisia, Indonesia e Qatar tamén o prohibiron. O 12 de febreiro de 1989, cinco persoas foron asasinadas a tiros pola policía durante unha protesta contra o libro en Islamabad.
O 14 de febreiro de 1989, o aiatolá Ruhollah Khomeini, líder relixioso de Irán, leu en Radio Teherán un edicto relixioso, ou fatwa, que pedía a execución do escritor. O edicto acusou o libro de "blasfemia contra o Islam". Ademais, Jomeini acusou a Rushdie do pecado de apostasía, o abandono da fe islámica que segundo os hadith, ou 'tradicións' do profeta, debe ser castigado coa morte. Jomeini tamén pediu a execución dos responsables daquelas editoriais que publicaron o libro coñecendo o seu contido.
O 24 de febreiro, Khomeini ofreceu unha recompensa de tres millóns de dólares pola morte de Rushdie. Rushdie pasaría anos vivindo escondido baixo a protección británica.
O músico Yusuf Islam (Cat Stevens) tamén se pronunciou publicamente a favor da fatwa nunha entrevista na televisión británica." e mencionou nunca conferencia que Rushdie merecía que o matasen . Anos despois, nunha enbtrevista do ano 2000 na revista Rolling Stone dixo que aceptaría que un tribunal do Reino Unido declarase inocente a Rushdie, e que fora malinterpretado, como se lle pides a un estudante da Biblia que cite o castigo legal a un blasfemo, que sería dehonesto da súa parte non mencionar o Levítico 24:16.
En 1990, Rushdie publicou un ensaio titulado In Good Faith ("De boa fe") para tranquilizar aos seus críticos e afirmar o seu respecto polo Islam. A pesar diso, as autoridades relixiosas iranianas non anularon a fatwa. Aínda que Rushdie fixo outras declaracións públicas en defensa do seu libro e negando que insulte o Islam, certos musulmáns aínda consideran válido o edicto contra Rushdie.
En 1997, a recompensa duplicouse e ao ano seguinte o fiscal xeral do estado iraniano ratificou o seu apoio. En 1998, o Goberno iraniano comprometeuse publicamente a non instigar a execución de Rushdie. Isto ocorreu como parte dun acordo máis amplo entre Irán e o Reino Unido para normalizar as relacións entre os dous países. Rushdie máis tarde declarou que xa non viviría na clandestinidade.
En 2016 visitou o Festival de Óbidos, esgotando as entradas cunha semana de antelación.
En 2020 tiña previsto visitar o Estado español para presentar o seu libro Quichotte (referido ao Quixote), pero tivo que cancelar a visita por padecer COVID-19.
O 12 de agosto de 2022 Salman Rushdie foi apuñalado no pescozo durante unha conferencia en Nova York.
Fairyland
Fairyland é o single nº 36 da cantante xaponesa Ayumi Hamasaki, lanzado orixinalmente o 3 de agosto do ano 2005.
Información
Este single é orixinalmente dunha única cara, pero tanto a súa cara A como a súa cara B teñen unha grande importancia. O vídeo musical de “Fairyland” gravado en Hawai, que foi considerado polo mesmo Max Matsuura (representante de Ayumi Hamasaki) un dos vídeos musicais máis caros de toda a historia da música xaponesa, custou aproximadamente 240 millóns de yens (2 millóns de dólares) e foi dirixido por Wataru Takeishi.
A igual que a cara A, “Alterna” tivo unha promoción regular, tanto en comerciais para as cámaras dixitais de Panasonic LUMIX DMC-FX8, como co seu propio vídeo musical. O vídeo musical de “Alterna” trata sobre a realidade da cultura pop da actualidade, onde se trata ós artistas como simples marionetas de circo, que poden ser deixados de lado en calquera momento cando deixan de ser populares. Todo isto tomou un gran significado tras desatarse unha polémica provocada por tabloides, que comezaron a dicir que Avex Trax pensaba despedir a Ayumi do selo, porque as súas vendas estaban baixando de forma considerable, case incomparable ás explosivas vendas que acostumaba ter uns anos atrás. O mesmo Matsuura tivo que mandar unha mensaxe oficial que foi publicada na páxina de Ayumi, na que se recriminaban fortemente os tabloides polas súas mentiras, e na que se dicía que xamais deixaría de apoiar a cantante, xa que ela é a que lle deu os maiores beneficios ao selo pertencente a Avex Group Holdings.
O single entrou de forma instantánea o primeiro lugar das listas dos máis vendidos de Oricon, con máis de 175 mil copias vendidas na súa primeira semana, o que o converteu no single con mellores vendas de todo o 2005 de Ayumi.
Os Loureiros, Andrade, Pontedeume
Os Loureiros é un lugar da parroquia de Andrade no concello coruñés de Pontedeume na comarca do Eume. Tiña 102 habitantes no ano 2010 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 48 eran homes e 54 eran mulleres.
Malcolm McKenna
Malcolm Carnegie McKenna, nado o 21 de xullo de 1930 en Pomona (California), no condado dos Ánxeles (California), e finado o 3 de marzo de 2008, en Boulder (Colorado), foi un destacado paleontólogo estadounidense.
Traxectoria
Malcolm McKenna naceu en Pomona (California), aínda que medrou en Claremont, no condado dos Ánxeles, onde estudou na Webb School. Raymond Alf, o fundador do Museo de Paleontoloxía desa escola, influíu no adolescente McKenna para que se convertera en paleontólogo.
En 1958 obtivo o doutoramnto na Universidade de California, en Barkeley, e comezou o seu traballo de investigación especializándose na historia e evolución dos mamíferos do eoceno inferior dos Estados Unidos, aínda que tamén publicou traballos interdisciplinarios noutros moitos ámbitos, como a cosmoloxía, a xeoloxía e a bioloxía molecular.
Traballou durante 41 anos en el Museo Americano de Historia Natural de Nova York. Despois da súa xubilación, McKenna foi conservador emérito deste Museo, e profesor emérito de Ciencias da Terra e do Medio Ambiente da Universidade de Columbia, exercendo tamén de adxunto nas Universidades de Colorado e de Wyoming.
Ademais foi autor dun cento de traballos de investigación, recollidos nunha ducia de volumes, aínda que o seu traballo con Bell foi tan ben recibido no ámbito académico, que eclipsou o resto da súa obra. Stephen Jay Gould, prominente evolucionista, dixo que «todo o que aprendera sobre os mamíferos, aprendérao de Malcolm McKenna».
Morreu o 3 de marzo de 2008 en Boulder, Colorado.
Abreviatura
A abreviatura McKenna emprégase pa recoñecer a como autoridade na descrición e taxonomía en zooloxía.
Feliz idade
Feliz idade é un poemario da poeta galega Olga Novo. Foi publicado na colección Tambo, baixo o selo Faktoría K de libros da editora Kalandraka en 2019. O libro acadou o Premio da Crítica de poesía galega e o Premio Nacional de Poesía.
Características
O libro une a xestación e a infancia da filla da poeta coa enfermidade do pai (alzhéimer) e o loito polo seu pasamento. Alén dunha carta limiar dirixida á filla, o libro componse das seguintes partes:
Carlos Alazraqui
Carlos Jaime Alazraqui, nado en Yonkers (Estado de Nova York) o 20 de xullo de 1962, é un comediante e actor estadounidense.
Equimiperinos
A dos equimiperinos (Echymiperinae) é unha subfamilia de mamíferos marsupiais australidelfos da orde dos peramelemorfos e familia dos peramélidos.
Etimoloxía
O nome científico Echymiperina está formado sobre a base do nome do xénero tipo da subfamilia, Echymipera, coa adición da forma sufixa do latín científico -inae, propia dos nomes das subfamilias de animais.
Pola súa parte Echymipera formouse co elemento do latín científico Echy-, tirado do nome latino echīnus, 'ourizo cacho' e o latín pēra, 'alforxa'. Literalmente 'os ourizos con bolsa' (aludindo ao marsupio).
Clasificación
Segundo Mammal Species of the World, e o ITIS, subfamilia está fomada por tres xéneros coas especies seguintes:
Actividade editorial en Vigo
miniatura|[[Manuel Murguía, o marido da escritora Rosalía de Castro, publicou en Vigo Cantares gallegos, libro escrito pola súa dona, e que destaca no período literario do Rexurdimento.]] A actividade editorial en Vigo foise conformando ao longo do século XIX, chegando a constituírse a cidade como centro editorial de Galicia.
Logo de Google
O logo de Google é un deseño creativo que forma parte da imaxe corporativa da empresa Google. Para celebrar eventos especiais, Google troca o logo tradicional por un alusivo ó evento, o que recibe o nome de doodle.
Actividade editorial en Vigo
Historia e características
miniatura|Imprenta de Compañel na rúa Real. As orixes da imprenta en Vigo están ligadas á medra da cidade, a defensa dos intereses locais e o espallamento de ideas progresistas. O 3 de novembro de 1853 o impresor Ángel de Lema y Marina publica o primeiro número de Faro de Vigo, co apoio de dous persoeiros combativos, José Carvajal e o poeta José María Posada, que afrontaron os conflitos daquel momento (o problema do lazareto da Illa de San Simón, que causou disputas coa Coruña, a emigración, a loita polo ferrocarril e a miseria do mundo agrario). A súa primeira sede editorial estivo na rúa da Oliva e logo na rúa Colón. Acompañando ao xornal publicou folletíns de autores galegos e estranxeiros, libros en edición popular e coleccionables relativos á historia e etnografía local. En 1856 créase a Imprenta Compañel na rúa Real, rexida polo impresor Juan Compañel co apoio de Alexandre Chao e o erudito Manuel Murguía. Tratábase dunha editorial rexionalista na liña do espírito do Bienio Progresista. Entre as súas publicacións cómpre salientar o xornal La Oliva (1856-), que trocará o nome da cabeceira por El Miño entre os anos 1857 e 1868. A editorial publicou diversos libros de ciencia, literatura, educación, pensamento e folletíns como suplemento do xornal, pero o seu título máis salientable é Cantares Gallegos de Rosalía de Castro, con pé de imprenta do 17 de maio de 1863, data que se lembra cunha placa na porta do edificio. A finais do século XIX instalouse en Vigo o hispanista Eugenio Kraft, especializado en edicións filolóxicas da literatura española.
Logo de Google
Historia do logo
Nos comezos de Google, Sergey Brin, fundador de Google xunto con Larry Page, crearon unha versión do logotipo coa axuda do programa de retoque fotográfico GIMP. O signo de exclamación colocado ó final do logotipo lembra ó de Yahoo!.
Actividade editorial en Vigo
Historia e características
Pouco e pouco foi medrando a actividade editorial na cidade, pero o pulo definitivo chegou logo da guerra civil, sobre todo no ámbito das editoriais galeguistas, aínda que aparecen algunhas iniciativas de edición en castelán que teñen interese.
Bebé (Dragon Ball)
Bebé (ベビー) é un personaxe ficticio, pertencente á serie de animación Dragon Ball GT.
Logo de Google
Google Doodle
O primeiro Google Doodle que apareceu na páxina principal do motor de busca foi Burning Man o 30 de agosto de 1998. Os logotipos posteriores de Google foron deseñados polo deseñador gráfico Dennis Hwang, quen foi contratado por Larry Page e Sergey Brin para deseñar un logotipo que representase o Día da Bastilla.
Actividade editorial en Vigo
Historia e características
En 1943 Marcial Lafuente Estefanía, enxeñeiro represaliado por republicanos que vivira nos Estados Unidos, e mais o libreiro-impresor Barrientos, dono da libraría Tetilla, fundaron a Editorial Cíes. Ese mesmo ano o propio Lafuente publicou a súa primeira novela do oeste, La mascota de la pradera. Cíes comezou con dúas liñas de novela popular en formato peto, todas escritas polo mesmo autor. Colección Rodeo, a que de maior proxección, especializouse nas novelas do oeste. A novela romántica publicábase noutra colección de menos éxito, e asinada con pseudónimo feminino. No mesmo ano 1943 ábrese con Una aventura romántica, asinada co pseudónimo María Luísa Beorlegui, o nome da súa muller, aínda que empregou tamén o pseudónimo Cecilia de Iraluce para outra obra publicada neses anos, Un anuncio original. Axiña a editorial depende só de Marcial Lafuente e muda a sede editorial a Madrid, primeiro, e logo a Ávila. Logo de pertencer aos selos editoriais Bruguera e Ediciones B, na actualidade volve ser unha editora familiar con sede en El Campello, Alacant. dereita|miniatura|Sede de Editorial Galaxia, na Avenida de Madrid. En 1948 Xosé María Álvarez Blázquez e Luís Viñas Cortegoso crearon o anticuario Monterrey, na rúa Pi i Margall, e dous anos máis tarde fundan Edicións Monterrey. Empezaron publicando libros de bibliofilia, entre eles o polémico Cancioneiro de Monfero, que non era a edición dun códice medieval senón poemas de estilo medieval escritos por X.M. Álvarez Blázquez. En 1951 fúndase Editorial Galaxia, con sede na Rúa Reconquista 1. O seu obxectivo era crear un espazo para a potenciación e modernización do galeguismo. Aínda que se trata dunha editorial xeralista de carácter nacionalista, desde os seus comezos fixou a súa liña editorial, que se centraba na publicación de literatura galega, ensaio e a revista Grial. O seu primeiro director foi Francisco Fernández del Riego, e logo ocuparon este cargo Carlos Casares e Víctor Freixanes. En 1964 os irmáns Álvarez Blazquez abriron un novo proxecto editorial, Ediciós Castrelos, con dúas liñas editoriais fundamentais: clásicos galegos, na colección Follas Novas, e a primeira colección de cultura popular galega, Os Libros do Moucho, que publicaba libros escritos polos propios editores, especialmente Xosé María, de etnografía, obras literarias clásicas breves, curiosidades lingüísticas etc. dereita|miniatura|Sede de Edicións Xerais.
A chegada das autonomías contribuíu a potenciar a edición en galego, e con ela, a aparición de novas editoriais, que elixiron Vigo como sede. En 1979 Xulián Maure Rivas e Germán Sánchez Ruipérez, responsable de Editorial Anaya, crearon Edicións Xerais de Galicia, con sede na rúa Doutor Marañón, especializada nos seus comezos en literatura galega e libro de texto. A Maure, seguíronlle na dirección da editorial Luís Mariño, Víctor Freixanes e Manuel Bragado. En 1985 Bieito Ledo Cabido fundou Ir Indo, que mantén unha liña xeneralista, aínda que salienta sobre todo pola produción do primeiro proxecto enciclopédico en galego (a primeira edición da Gran Enciclopedia Galega, un proxecto da mesma editorial que produciu a Enciclopedia Asturiana, redactárase en español). En 1960 fúndase SEPT, vinculada á fundación do mesmo nome, unha editorial especializada no libro cristián en galego. Hai que salientar a publicación da primeira edición da Biblia en galego. En 1977 créase A Nosa Terra, que nos seus comezos publica só o semanario do mesmo nome, pero logo se converte en editorial xeneralista de marcada liña nacionalista e independentista.
Bebé (Dragon Ball)
Descrición
Bebé é o primeiro adversario poderoso co que se encontran Son Goku e compañía nesta serie. Bebé pertence á raza alieníxena dos Tsuful, e pode introducirse no corpo doutros seres e controlalos, anulando así as súas personalidades e asegurándose a súa total obediencia. Tamén absorbe enerxía dos corpos que domina, polo que a súa forza aumenta en cada posesión. Ademais, pode manter o control doutros individuos sen estar xa nos seus corpos, poñéndolles uns ovos no seu cerebro.
Logo de Google
Google Doodle
Algúns logotipos de Google deseñáronse para conmemorar os nacementos e mortes de persoas famosas, como Isaac Albéniz, John Lennon, Andy Warhol, Albert Einstein, Leonardo da Vinci, Rabindranath Tagore, Louis Braille, Percival Lowell, Nikola Tesla, Enrique Granados, Béla Bartók, René Magritte, Michael Jackson, Freddie Mercury, Akira Kurosawa, H. G. Wells, Charlie Chaplin...
Actividade editorial en Vigo
Historia e características
En 1984 Carlos del Pulgar fundou Nova Galicia Edicións, con sede na Rúa Ricardo Mella 143. Está especializada en libros de arte tanto en galego como en español coa intención de chegar tamén a un público non galego, e en xeral, libros de arte. A outra liña editorial destacada é a publicación de facsimilares de cabeceiras históricas do xornalismo galeguista (A Nosa Terra, A Fouce, Galeuzca, O Tío Marcos da Portela, Nós...). En 1986 o vilagarcián Severino Cardeñoso Álvarez, especialista en poesía, fundou Ediciones Cardeñoso en Vigo, especializada en libros en castelán galego de escritores noveis. En 1988 Carlos Blanco Yáñez fundou Edicións do Cumio, con sede actual en Ponte Caldelas, ligada nos seus comezos a Vigo. Cando Antón Mascato asume a dirección esta editorial xeralista especialízase en lexicografía galega, dicionarios enciclopédicos, música e edición multimedia. En 1991 Gonzalo Allegue fundou Nigra, que en 1998 pasa a depender da asturiana Trea dando paso a Nigra Trea, especializada en coidados libros de cultura popular e unha colección de libros de fotografía histórica galega, que constitúe o máis coñecido do seu catálogo.
Logo de Google
Google Doodle
O 24 de febreiro de 2015, o Doodle Google estivo adicado a Rosalía de Castro, que conmemoraba o 178 aniversario do seu nacemento.
Actividade editorial en Vigo
Historia e características
En 1993 creouse Tambre, en Lavadores, como filial de Edelvives, especializándose en libro infantil e xuvenil e educativos.
Diálogo
O diálogo é un sistema de elocución que, nas obras literarias (novela, poesía e teatro), supón a ‘acción falada’ dos personaxes. As súas características son:
O diálogo como xénero literario
O diálogo conforma un xénero literario que comprende aquelas obras en que, empregando só a modalidade textual do diálogo, se finxe unha conversa ou hai unha controversia entre varias personaxes. miniatura|Proezas de Galicia ([[PDF).]] Os exemplos máis antigos son de Sofrón de Siracusa (circa 430 a.C.), do que só fican algúns fragmentos. No século IV a.C. Platón escribiu os seus célebres Diálogos, que son debates filosóficos que empregan o método heurístico e dialéctico da pregunta e a resposta. Constitúen un dos exemplos superiores do diálogo. Aristóteles empregou esta forma para fins máis directamente didácticos. Os Diálogos dos mortos de Luciano (século II d.C.) seguían o modelo de Platón, mais usando o diálogo para fins cómicos e satíricos e como forma de entretemento (como o mesmo Platón fixera n'O Simposio).
O xénero reviviu durante o Renacemento, en que o empregaron Juan de Valdés (Diálogo de la lengua) e Torquato Tasso (uns 23), imitando a Platón. A Luciano imitáronno nos séculos XVII e XVIII Fontenelle (Novos diálogos dos mortos) e Fénelon (Diálogos dos mortos compostos para a educación dun príncipe).
Oscar Wilde fixo uso do xénero en O crítico como artista (1891), Bernard Shaw empregouno en O carro de mazás (1929 e Paul Valéry elevouno a un dos seus cumes n'A alma e a danza e en Eupalinos ou o Arquitecto (1923.
Andrii Sapeliak
Andrii Sapeliak (en Андрій Сапеляк), coñecido tamén como Andrés Sapeliak durante a súa etapa na Arxentina, nado o 13 de decembro de 1919 en Ryszkowa Wola (Polonia) e finado o 6 de novembro de 2017, foi un bispo católico ucraíno que exerceu de bispo da eparquía de Buenos Aires entre 1978 e 1997.
Traxectoria
Andrii Sapeliak naceu nunha familia ucraína o 13 de decembro de 1919 en Ryszkowa Wola, daquela baixo dominio da Segunda República Polaca, e pertencente á eparquía de Przemyśl.
Estudou seminario menor salesiano de Ivrea até 1941, continuou no Studentato Filosofico de Turín até 1945, e na casa de estudos salesiana de Bollengo até 1949. Finalmente licenciouse en Dereito Canónico pola Pontificia Universidade Salesiana en 1952, entón en Turín (hoxe en Roma). O 29 de xuño de 1949 foi ordenado sacerdote da Sociedade de San Francisco de Sales.
O 14 de agosto de 1961 foi nomeado bispo auxiliar do ordinariato para os fieis de rito oriental da Arxentina e bispo titular de Sebastopolis in Thracia, co encargo de visitador apostólico dos grecocatólicos ucraínos da Arxentina. Recibiu a ordenación episcopal o 15 de outubro de 1961 en Roma, de mans de Ivan Buchko, sendo os co-consagradores o exarca apostólico de Francia, Volodymyr Malanchuk, e o bispo coadxutor de Belgrado Gabrijel Bukatko.
O 9 de febreiro de 1968 foi nomeado exarca arquiepiscopal da Arxentina, e coa elevación da sé en 1978 tomou o título de bispo de Santa María do Patrocinio en Buenos Aires. Logo da institución da Pontificia Comisión para a Revisión do Código de Dereito Canónico Oriental (Pontificia Commissio Codici Iuris Canonici Orientalis Recognoscendo) por Paulo VI, o 15 de setembro de 1973 foi nomeado membro consultor da mesma.
Simone Veil
Simone Veil, anteriormente Simone Jacob, nada en Niza o 13 de xullo de 1927 e finada en París o 30 de xuño de 2017, foi unha política e maxistrada francesa.
Nacida no seo dunha familia xudía orixinaria de Lorena, foi deportada a Auschwitz cando tiña 16 anos, durante a Shoá, na que perdeu o seu pai, a súa nai e o seu irmán. Tras cursar os estudos de dereito e ciencia política entrou na maxistratura como alta funcionaria.
Foi nomeada ministra de saúde en 1974 polo presidente Valéry Giscard d'Estaing, quen lle encargou a tarefa de lograr a aprobación da lei que despenalizaría o acceso das mulleres á interrupción voluntaria do embarazo. Esta lei foi logo coñecida como a lei Veil. A raíz disto foi recoñecida como unha icona da loita contra a discriminación das mulleres en Francia. Foi a primeira muller en ocupar a presidencia do Parlamento Europeo en 1979, na primeira elección deste por sufraxio universal directo, posto que desempeñou ata 1982. É comunmente considerada unha das promotoras da reconciliación franco-alemá e da construción europea. De 1993 a 1995 foi ministra de Asuntos Sociais, Saúde e Urbanismo e número dous no goberno de Édouard Balladur. Despois formou parte do Conseil constitutionnel de 1998 a 2007, antes de ser elixida membro da Academia francesa en 2008.
Consonte a decisión tomada polo presidente Emmanuel Macron, os restos de Simone Veil e do seu esposo foron depositados no Panteón de París o primeiro de xullo de 2018.
Primeiros anos
A familia Jacob era orixinaria de Bionville-sur-Nied, unha vila de Lorena. O seu pai, o arquitecto André Jacob, obtivo en 1919 o segundo Gran premio de Roma de arquitectura. Casou o 22 de maio de 1922, no noveno arrondissement de París, con Yvonne Steinmetz, filla dun peleteiro da capital. André Jacob esixiu que a súa dona, con título de bacharelato e estudante de química deixase os seus estudos logo do casamento.
A familia xudía de Simone Jacob era "moi laica" e non practicante.
"A miña pertenza á comunidade xudía non me deu xamais problemas. Foi moi revindicada polo meu pai non por razóns relixiosas senón culturais", escribe Simone Veil na súa autobiografía. "Ós seus ollos, se o pobo xudeu seguía a ser o pobo escollido era porque era o pobo do Libro, o pobo do pensamento e a escritura."
Tras o nacemento das dúas primeiras fillas da parella, Madeleine e Denise, a familia mudouse de París a Niza, na Costa Azul. Jean Jacob, o único fillo, naceu no ano 1925. Simone Jacob, a máis pequena da familia, naceu en Niza o 13 de xullo de 1927. Coa crise de 1929, a familia deixou o seu apartamento no número 50 da avenida Georges-Clemenceau  por outro piso máis pequeno na rúa Cluvier. A medida que a crise se intensificou, os encargos ós arquitectos como seu pai eran pouco habituais e a súa mai calcetaba para os fillos e fillas das familias máis desfavorecidas.
Inicios da segunda guerra mundial
O día 3 de setembro de 1939 o Reino Unido (ás 11 h) e despois Francia (ás 17 h) declararon a guerra á Alemaña nazi. Cando se asinou o armisticio, André Jacob mostrouse abrumado, por máis que pensara que a república nunca tocaría a comunidade xudía. O 10 de xullo de 1940, a Asemblea Nacional, reunida en Vichy, aprobou cunha esmagante maioría a imposición de plenos poderes ao mariscal Pétain. O réxime de Vichy (baixo o goberno de Pierre Laval) promulgou, o 4 de outubro de 1940, o primeiro estatuto dos xudeus que establecía unha serie de prohibicións e a obriga de presentarse perante as autoridades.
esquerda|miniatura|Simone Jacob (a primeira pola esquerda na liña superior) no liceo Albert-Calmette en Niza durante o ano escolar 1941-1942.
André Jacob cumpriu coas novas condicións - feito ao que se opuxo a xove Simone, segundo ela declarou máis tarde - e perdeu o dereito a exercer a súa profesión. Yvonne Jacob pasaba os días a buscar comida para alimentar a súa familia. Ao ano seguinte os cativos da familia Jacob foron enviados preto de Carcasona onde permaneceron un tempo na compaña dun tío e unha tía.
En marzo de 1944 Simone Jacob acadou o seu título de bacharelato.
Deportación a Auschwitz-Birkenau
Durante as horas seguintes, o resto da familia, que fora acollida, a pesar dos riscos, por diversas parellas e amizades de Niza, foi detida pola Gestapo. Simone Jacob foi trasladada ao campo de Drancy. O 13 de abril de 1944, case dúas semanas tras o seu arresto, Simone, a súa nai Yvonne, e a súa irmá Madeleine foron enviadas desde Drancy dentro do convoi número 71 (onde ían Anne-Lise Stern e tamén Marceline Rosenberg, quen acabou sendo a súa mellor amiga no campo ) con destino a Auschwitz-Birkenau, un dos campos de exterminio nazis. Chegaron na tarde do 15 de abril. Un dos prisioneiros, que falaba francés, aconselloulle que dixera que tiña máis de 18 anos para poder pasar a selección e salvar a vida.
Simone recibiu o número 78651, que lle foi tatuado no brazo. Dende entón realizou traballo forzado: "a maior parte do tempo era unha actividade especialmente absurda" consistente entre outras cousas en "descargar camións cheos de pedras enormes (...) cavar trincheiras, achairar o solo (...) e baleirar as latrinas."
Unha antiga prostituta polaca, chamada Stenia, que pasara a ser gardiá do campo salvoulle a vida movéndoa a un anexo de Auschwitz tras dicirlle "Ti es demasiado bonita para morrer aquí." Ela aceptou, coa condición de que a súa nai e a súa irmá fosen con ela.
Outra das irmás de Simone, Denise Jacob, que entrara a formar parte dunha rede da Resistencia en Lión ós 19 anos, foi detida en 1944 e deportada a Ravensbrück, de onde conseguiu saír. O seu pai e o seu irmán Jean foron deportados a Lituania no convoi 73. Simone non volveu velos.
Deportación a Bergen-Belsen e liberación
esquerda|miniatura|Campo de concentración Bergen-Belsen. En xullo de 1944, Simone Jacob é transferida, xunto coa súa nai e a súa irmá, a Bobrek, a cinco quilómetros de Birkenau. Pouco antes da liberación do campo de Auschwitz, o 27 de xaneiro de 1945, os alemáns levaron os seus prisioneiros na chamada marcha da morte, 70 kms en dirección a Auschwitz e logo a Gleiwitz. Despois transportaron os prisioneiros en tren, sen auga nin comida (agás os anacos de pan lanzados polos habitantes das vilas que atravesaban), ata o campo de Dora e máis tarde ao de Bergen-Belsen, onde chegaron o 30 de xaneiro. Neste campo Simone foi destinada ao traballo na cociña. A súa nai morreu de tifo en marzo de 1945. A súa irmá Madeleine, tamén afectada de tifo, salvouse por pouco grazas á chegada dos aliados.
Bergen-Belsen foi liberado polas tropas británicas o 15 de abril de 1945, sendo o primeiro gran campo liberado polas forzas aliadas. Simone, Madeleine e Denise foron as únicas superviventes da familia xa que nin o seu pai, nin a súa nai nin o seu irmán volveron dos campos.
Simone Veil evocou o proceso de deportación da súa familia nun documental do 2 de setembro de 1976. Tamén fixo fincapé na especificidade xudía da Shoá, ao tempo que se declaraba en contra de calquera forma de competición das vítimas.
Regreso a Francia
Simone Jacob regresou a Francia o 23 de maio de 1945, ao centro de acollida de París situado no hotel Lutetia e descubriu entón que fora a única en sacar o título de bacharelato de todo o instituto, logo de pasar as probas na véspera da súa detención. En 1945 inscribiuse na facultade de Dereito e no Instituto de Estudos Políticos de París, onde coñecería, durante unha saída á neve, a Antoine Veil (1926-2013), quen se formou na prestixiosa École Nationale d’Administration e co que casou o 26 de outubro de 1946.
Ela acompañouno a Wiesbaden e máis tarde a Stuttgart, onde fora nomeado, axudándoo a preparar as oposicións ao ENA, organizándolle as notas. Ante o abraio dos seus achegados, ela explicaba que facía falla distinguir entre os nazis responsables do Holocausto, fenómeno este que podería ter acontecido en calquera lugar, e o conxunto do pobo alemán. Ela e mais o seu home aparecían deste xeito como promotores da amizade francoalemá. Non obstante a parella viviu na zona de ocupación americana practicamente como os americanos: en total autarquía.
A súa irmá Madeleine, "Milou", morreu xunto co seu fillo Luc nun accidente de coche en 1952 cando volvían de Stuttgart, onde foran visitar a Simone. Este novo drama foi vivido con moita dor, xa que Madeleine era a única persoa coa que Simone podía falar en confianza e fora un grande apoio en momentos claves da súa vida.
Simone e Antoine Veil tiveron tres fillos: Jean (nado o 26 de novembro de 1947), avogado mercantil; Claude-Nicolas, médico (1948-2002) ; Pierre-François (nado o 16 de marzo de 1954), avogado e presidente do comité francés do Yad Vashem,  casado en primeiras nupcias con Agnès Buzyn, e doce netos.
Carreira xudicial
Provista do seu título de dereito e o seu diploma do Instituto de estudos políticos de París, renunciou á avogacía (o seu home non estaba de acordo con esta decisión) e pasou con éxito as oposicións á maxistratura en 1956. Ocupou dende ese ano unha praza de alta funcionaria dentro da administración penitenciaria no Ministerio de xustiza, onde se ocupaba dos asuntos xudiciais. Durante a guerra de Alxeria, e designada por Edmond Michelet ministro de xustiza, conseguiu que foran transferidos a Francia os prisioneiros alxerinos que ela consideraba expostos ós malos tratos e ás violacións e aqueles homes sobre os que pesaba a pena capital. Conseguiulles o estatuto de presos políticos a milleiros de membros da Fronte de Liberación Nacional (FNL) internados en Francia. En 1964 Simone foi traspasada ós asuntos civís. En 1969 entrou a formar parte do gabinete de René Pleven, ministro de xustiza.
Foi membro do Syndicat de la magistrature e converteuse en 1970 na primeira muller secretaria xeral do Conseil supérieur de la magistrature (CSM).
Cando tan só un 40% das francesas da época traballaban e moitas menos dentro dos círculos da burguesía parisiense, a carreira profesional de Simone Veil causaba algo de abraio. Porén, sempre estivo moi presente e ao carón dos seus fillos.
Traxectoria política
Nas súas memorias Simone Veil menciona unha das súas accións políticas realizadas a partir de 1971 no consello de administración da Oficina de radiodifusión-televisión francesa (ORTF) onde foi a primeira muller nomeada para este cargo. Neste posto ela sorprendeu ao opoñerse á difusión do documental sobre a ocupación alemá Le Chagrin et la Pitié, que ela consideraba inxusto e partidista.
Ao desenvolverse dentro dun ambiente próximo ao MRP, do que o seu home era membro, ela era liberal e aberta ós problemas sociais. Mostrou o seu entusiasmo por Pierre Mendès France e votou varias veces pola SFIO. Miraba con bos ollos o movemento de maio de 68 e afirmaba que "a diferenza doutros, non considero que a mocidade se trabuque: nós vivimos efectivamente nunha época paralizada". Nas eleccións presidenciais de 1965 votou na primeira volta por Jean Lecanuet e nas de 1969 por Georges Pompidou.
Ministra de saúde
Logo da morte de Georges Pompidou no medio do mandato, apoiou a candidatura de Jacques Chaban-Delmas nas eleccións presidenciais anticipadas do ano 1974. Tras saír elixido Valéry Giscard d'Estaing como presidente da Républica, foi nomeada ministra de saúde durante o goberno de Jacques Chirac, posto no que se mantivo durante os gobernos de Raymond Barre. Foi a segunda muller en ocupar un posto de ministra de pleno dereito, logo da que fora tamén ministra de saúde en 1947, Germaine Poinso-Chapuis.
Foille encargada a presentación no parlamento do proxecto de lei sobre a interrupción voluntaria do embarazo, que despenalizaba o aborto. Esta batalla custoulle algunhas inxurias, ataques e tamén ameazas por parte da extrema dereita e dunha parte da dereita parlamentaria, como recordou Jean d'Ormesson cando a recibiu á súa entrada na Academia Francesa. Simone Veil opúxose á banalizacion do aborto, do que declarou: "é sempre un drama e seguirá a selo sempre", e sobre o que precisaba, en relación á súa lei, que "se ben [a lei] xa non o prohibía, esta non creaba ningún dereito ao aborto".
O expediente do proxecto de lei para a legalización da interrupción voluntaria do embarazo en Francia declaraba que os abortos que quedaban fóra da lei en Francia contábanse por centos de milleiros. Este proxecto saíu xusto despois de sucesos con ampla difusión en Francia, como o manifesto das 343 en 1971. Nel, as 343 mulleres que asinaban declaraban terse practicado un aborto. Entre elas atopábanse nomes como os de Simone de Beauvoir e Marguerite Duras. Outro suceso relacionado na época foi o proceso de Bobigny, en novembro de 1972, en que foron xulgadas cinco mulleres que accederan á interrupción voluntaria do embarazo, entre elas unha moza que abortara logo dunha violación. O 5 de febreiro de 1973 saíu á luz un novo manifesto asinado por 331 médicos que declaraban ter practicado abortos. Este contexto foi de especial relevancia xa que espertou o debate sobre a legalización do aborto.
O texto da lei foi finalmente aprobado pola asemblea nacional o 29 de novembro de 1974. O Senado aprobou de seguido a lei, dúas semanas máis tarde. Entrou en vigor o 17 de xaneiro de 1975. Tras esta batalla lexislativa, Le Nouvel Observateur outorgoulle o título de "revelación do ano".
Simone Veil revisou tamén a carta  de servizos hospitalaria, especialmente no que se refería ao peche daquelas instalacións con moi pouca actividade; reequilibrou as contas do  Instituto Pasteur  e puxo en marcha as axudas financeiras destinadas ás mais de nenos e nenas de curta idade. Tamén propuxo unha lei de orientación a favor das persoas discapacitadas. Mesmo sendo fumadora, levou á aprobación da lei francesa de loita contra o tabaquismo en 1976 que incluía restricións publicitarias, primeiras prohibicións en determinados sitios (locais con presenza de menores, hospitais ou locais onde se manipulan produtos alimentarios) e os avisos sanitarios nos paquetes de tabaco.
Como ministra seguiu a ser coñecida polo seu carácter forte e a súa esixencia para coas persoas que colaboraban con ela. Ela tumbou, canda outros membros do goberno, o proxecto de repatriación forzosa de 100 000 alxerinos por ano proposto por Valéry Giscard d'Estaing, cuxa política de axudas financeiras para o retorno fracasou.
En 1977 chegou a valorar a súa candidatura á alcaldía de París. Ao ano seguinte, en 1978, formou parte da lista de posibles candidaturas para a función de Primeiro ministro.
No Parlamento europeo e pola construción da Unión Europea
miniatura|Simone Veil presidindo unha sesión do Parlamento Europeo en Estrasburgo en 1979.|300px
A petición do presidente Valéry Giscard d'Estaing, encabezou a lista da Union pour la démocratie française (UDF) nas eleccións europeas de 1979, as primeiras por sufraxio universal directo. Tras a vitoria relativa da UDF (27,61 % dos votos e 25 escanos) abandonou o seu posto no goberno.
O 17 de xullo de 1979, foi elixida presidenta do Parlamento europeo en segunda volta con 192 votos fronte ós 133 do socialista Mario Zagari e os 47 do comunista Giorgio Amendola. Ao comezo do ano 1982 pedíuselle que continuase nun segundo mandato, pero non podendo obter o apoio dos deputados do partido Rassemblement pour la République (RPR), retirou a súa candidatura antes da terceira volta para non facilitar a elección do candidato socialista, o que lle granxeou as simpatías das seccións da dereita francesa a partir de entón. Daquela o Parlamento Europeo tiña poucos poderes, pero Simone Veil deulle moita máis visibilidade na área dos dereitos humanos. Ela apoiou a proposta de Yvette Roudy de crear unha Comisión polos dereitos das mulleres. En 1981 Simone Veil recibiu o premio internacional Carlomagno.
Tras deixar a presidencia do Parlamento Europeo implicouse activamente na vida política europea, á cabeza do servizo xurídico do parlamento. Máis tarde, en 1984, xunto a Jacques Chirac, impúxolle á oposición unha lista única, denominada Union pour la France en Europe (UFE) nas eleccións europeas de 1984. A lista que ela encabezaba obtivo o 17 de xuño o 43,02 % dos votos e 41 escanos. Simone pasou entón a presidir o Grupo Liberal no Parlamento Europeo durante toda a lexislatura. Nas eleccións europeas de 1989 presentou unha lista centrista diverxente da lista da coalición entre PR e UDF. Esta lista recolleu o 8,43 % dos votos e sumou sete deputados europeos. Valéry Giscard d'Estaing sucedouna na presidencia do grupo liberal.
Invitada no programa L'Heure de vérité, declarou que ela era "de esquerdas para algunhas cousas e de dereitas para outras". Participou na campaña de Raymond Barre durante as eleccións presidenciais de 1988. Tras a reelección de François Mitterrand, declarou que "en principio non hai ningún obstáculo para gobernar cos socialistas" e reencontrouse con Michel Rocard, quen desexaba integrala no seu equipo de goberno, pero o presidente fixo fracasar esta posibilidade.
En 1983 creou, xunto co seu home, o club Vauban, un círculo de reflexión que tiña por meta superar as divisións políticas. As reunións deste club tiñan lugar no apartamento da parella na praza Vauban.
miniatura|Simone Veil en 1993.|alt=|esquerda|267x267px
Foi nomeada membro da Comisión internacional para os Balcáns en 1996, baixo a autoridade de Leo Tindemans. Dirixiu tamén o grupo de alto nivel sobre a libre circulación das persoas. De xeito paralelo, Simone Veil deu o seu apoio a numerosas asociacións con vocación europea, como o Fondo europeo para a liberdade de expresión, ELSA France ou mesmo a Fundación europea da ciencia, da que foi presidenta de honor.
Na oposición
Nas eleccións de 1988, cando algunhas personalidades da UDF, concretamente Jean-Claude Gaudin en Marsella, pasaron, a nivel local, dos desacordos coa Fronte Nacional e cando Charles Pasqua (RPR) apelou ás "preocupacións" e "valores" semellantes, Simone Veil declarou que "entre unha Fronte nacional e unha socialista [ela votaría] por unha socialista".
Ao inicio de 1990, ela cualificou de "inadmisible" a creación dos ficheiros informatizados de datos xerais, decidida polo goberno de Michel Rocard. O proxecto retirouse en marzo dese ano e foi promulgado baixo un novo texto polo Goberno Cresson ao ano seguinte.
Ministra de Asuntos Sociais, Saúde e Urbanismo
En marzo de 1993 Simone Veil foi nomeada ministra de Asuntos Sociais, Saúde e Urbanismo no equipo de goberno de Édouard Balladur. Neste cargo puxo en marcha a figura do praticien adjoint contractuel (PAC). Así mesmo asinou un acordo sobre a doazón de órganos con Israel xa que este país tiña falta de doantes. Apoiou a Édouard Balladur nas eleccións presidenciais de 1995 e deixou o goberno tras a vitoria de Jacques Chirac. De seguido afiliouse na UDF, partido que deixaría uns anos despois, en 1997.
alt=|miniatura|Carteis chamando ao voto no referendo francés de 2005.|160x160px En 1996, cando o número de mulleres nos parlamentos se limitaba ao 6%, asinou unha petición iniciada por Yvette Roudy, titulada Manifeste pour la parité (Manifesto pola paridade), que reunía cinco mulleres políticas de esquerdas e cinco de dereitas. A chamada Lei Jospin do ano 2000 retomou os puntos máis esenciais das proposicións que nela se presentaran.
Retirada progresiva da vida pública
O día 8 de marzo de 2007, recentemente exenta do seu deber de reserva ligado ao seu mandato como membro do Conseil constitutionnel, anunciou a súa decisión de apoiar a candidatura de Nicolas Sarkozy nas eleccións presidenciais dese ano. En relación ao anuncio feito polo candidato da Unión por un Movemento Popular sobre a creación dun ministerio da "inmigración e da identidade nacional" en caso de vitoria, Simone afirmou que preferiría un ministerio "de inmigración e integración" miniatura|Simone Veil durante a campaña das eleccións municipais de 2008 en París.|alt=|299x299px
Porén, o seu apoio a Nicolas Sarkozy non se cuestionou: "Nicolas é amable. Pode ser brutal cando se expresa, pero a xente trabúcase ao dubidar da súa humanidade. É un amigo leal. Para min iso é importante. Cando escollemos un presidente, préstanos quen ten esas calidades. E non sempre se dá o caso." Por outra banda tamén fixo numerosas críticas ao candidato da UDF, François Bayrou, acusándoo de non representar "[a ninguén] máis que a el mesmo" e de "ser o peor de todos".
O presidente da república, Nicolas Sarkozy, anunciou  o 11 de xaneiro de 2008 que lle encargara a ela a tarefa de "conducir un gran debate nacional para definir os novos principios fundamentais necesarios nestes tempos e inscribilos no preámbulo da constitución", nomeando a "diversidade" que "non pode facerse sobre unha base étnica". O decreto de 9 de abril de 2008 en que se creaba un comité de reflexión en relación ao preámbulo da constitución e que prevía a emisión dun informe antes do 30 de xuño recibiu a oposición de Anne-Marie Le Pourhiet, quen vía nel o risco de "socavar o principio da igualdade de todas as persoas ante a lei ".