cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Mioxénese
Determinación
Como se dixo anteriormente, a combinación de Myf5 e MyoD é crucial para o éxito da mioxénese. MyoD e Myf5 son membros da familia de factores de transcrición de proteínas bHLH (hélice básica-bucle-hélice) mioxénicas. As células que fabrican os factores de transcrición bHLH mioxénicos (como MyoD ou Myf5) están destinadas a desenvolverse converténdose en células musculares. En consecuencia, a deleción simultánea de Myf5 e MyoD tamén ten como resultado unha completa falta de formación de músculo esquelético. MyoD activa directamente o seu propio xene; isto significa que a proteína producida se une ao xene myoD e continúa un ciclo de produción de proteína MyoD. Por outra pate, a expresión de Myf5 é regulada por Sonic hedgehog, Wnt1 e o propio MyoD. Ao fixármonos no papel de MyoD na regulación de Myf5, queda clara a interconexión deses dous factores xenéticos.
Diferenciación
Factores xenéticos asodiados: mioxenina, Mcf2, Six, MyoD e Myf6
Vilarchán
O topónimo Vilarchán pode referirse a varios lugares de Galicia:
Mioxénese
Diferenciación
As mutacións nests factores xenéticos asociados impide que os miocitos avancen no seu desenvolvemento e maduren.
miniatura|Histopatoloxía da [[distrofia muscular.]]
A mioxenina (tamén chamada Myf4) cómpre para a fusión das células precursoras mioxénicas a fibras xa existentes ou formando fibras novas. En xeral, a mioxenina está asociada coa expresión amplificada de xenes que xa están sendo expresados no organismo. A deleción da mioxenina ten como resultado unha case completa ausencia de fibras musculares diferenciadas e unha grave diminución de masa de músculo esquelético na parede corporal lateral/ventral.
miniatura|esquerda| Representación dun home mostrando o [[signo de Gowers: síntoma común da miopatía centronuclear que orixina debilidade dos músculos do membro inferior.]]
Myf-6 (tamén chamado MRF4 ou herculina) é importante para a diferenciación dos miotubos e é específico do músculo esquelético. As mutacións en Myf-6 poden provocar trastornos como a miopatía centronuclear e a distrofia muscular de Becker.
Afonso I de Portugal
En 1139, despois da vitoria na batalla de Ourique contra un continxente mouro, Afonso Henriques proclamouse rei de Portugal co apoio das súas tropas. A independencia de Portugal foi recoñecida polo seu curmán Afonso VII en 1143, no tratado de Zamora, debido ao desexo deste en tomar o título de emperador de toda a Hispania e, como tal, necesitar de reis como vasalos. En 1179, o papa Alexandre III, a través da bula Manifestis Probatum, recoñeceuno como rex (rei).
Co apoio de cruzados do norte de Europa conquistou Lisboa en 1147. Pacificado o país, proseguiu as conquistas aos mouros, empurrando a fronteira para o sur, desde Leiria até o Alentejo, máis que duplicando o territorio que herdara.
O nacemento de Portugal: antecedentes
Vermudo III, fillo do rei Afonso V o Nobre e da aristócrata galega Elvira Meendiz, herdou o goberno de toda Galicia con apenas 17 anos de idade, sendo recoñecido como Imperator in Gallecia, é dicir, "emperador en Galicia", desde a cidade de León —daquela capital do reino— tivo que facer fronte ás reclamacións territoriais que o reino de Navarra mantiña sobre o condado de Castela. Para iso propiciou o matrimonio entre a súa irmá, Sancha, co conde castelán García Sánchez. Pero ao ser asasinado o conde castelán nas vésperas da voda pola familia rival (a familia Vela), herda o condado de Castela o rei navarro Sancho III O Maior, que o cede ao seu fillo Fernando quen remata por casar con Sancha. O feito de que o mozo Vermudo III encabezase a primeira liña da carga de cabalería e morrera dunha lanzada, permitiu a navarros e casteláns vencer na batalla de Tamarón. miniatura|dereita|230px|Mapa do reino durante o goberno de [[Sancha e Fernando I antes do ano 1065.]] miniatura|dereita|230px|Mapa que amosa a fragmentación do reino despois do ano [[1065, dividíndose da seguinte maneira: {{legend|#b97f45|Dominios de García II (Galicia).}} {{legend|#c2a542|Dominios de Afonso VI (León).}} {{legend|#dcc882|Dominios de Sancho II (Castela).}}]] miniatura|dereita|230px|A partir do ano [[1028, Afonso Henriques gobernou independentemente o Condado Portucalense (Portugal) separado definitivamente do resto do reino de Galicia. Mapa co reino de Portugal contra o ano 1157: {{legend|#6982bc|Dominios de Afonso Henriques.}}]]
Coa morte de Vermudo III, o trono galego recae na súa irmá, Sancha (Sancha), que sería coroada como raíña (Sancha I). Finalmente, o casamento de Fernando propiciará que este sexa considerado "rei consorte" de toda Galicia (domus Fernandus princeps super omnem Galletiam), gobernando desde a cidade de León. Ambos conseguiron non só manter o territorio herdado senón tamén amplialo, recuperando algunhas cidades perdidas como a importante Coímbra, que volvía render vasalaxe aos reis galegos, pese a que o seu gobernador fose musulmán.
Pero a morte do rei Fernando I en 1065 supuxo un novo conflito interno, pois no canto de recaer a coroa nun único herdeiro, o goberno foi disputado polos seus tres fillos maiores, que pasaron a gobernar autonomamente os territorios nos que conseguiran establecer relacións familiares. Se ben é verdade que parte da historiografía considera tal feito como un repartimento xa predisposto por Fernando I antes da súa morte, a titulación de Sancha como raíña aínda, e a ausencia de calquera documento de repartición feito por Fernando I ou Sancha induce a pensar que non existiu tal repartición. Anos máis tarde, cada un dos tres fillos aparecía gobernando diferentes territorios en calidade de reis, así o maior, Sancho II dominou as terras orientais, o condado de Castela grosso modo, Afonso VI a capital, León, e as súas terras próximas así como Asturias, o terceiro García I herdou as terras galegas entre Coímbra e o Cabo Ortegal. Aínda que esta situación tivo por consecuencia a fragmentación política do reino de Galicia, "Galicia" (po Galiza) seguiu sendo o termo que se empregaba para denominar o conxunto destas terras.
García I restaurou as sés de Tui e Braga (a antiga metrópole sueva), e venceu varios conatos de anexión, pero finalmente foi derrotado polos exércitos dos seus irmáns Sancho II de Castela e Afonso VI en 1071, que o encarceraron no Castelo de Luna (León) sendo prisioneiro até a súa morte no ano 1090. Os irmáns de García asinarían xa no ano 1071 co título de reis de Galicia na documentación galega do momento. García morreu en marzo de 1090 na prisión do castelo, e sempre se lle recoñeceu a dignidade real.
Esta nova situación non se acadou sen resistencias, pois García contaba con nobres leais que se opuxeron á usurpación de Afonso VI, tales como o conde Rodrigo Ovéquiz que encabezou unha rebelión no ano 1080 abertamente respaldada polo bispo de Santiago Diego Páez. Este foi finalmente deposto no Concilio de Husillos (1088), e entre os motivos de tal deposición cítase un presunto intento de concertar un acordo con Guillerme o Conquistador.
200px|miniatura|esquerda|A princesa [[Urraca de León e Castela|Urraca gobernou Galicia xunto co seu marido Raimundo até que en 1093 Afonso VI decide separar o condado de Portugal de Galicia e concederllo a Henrique e Teresa. Tombo A da catedral de Santiago.]]
Mioxénese
Formación muscular específica
Factores xenéticos asociados: LBX1 e Mox2
Bilurico bailón
O bilurico bailón ou bilurico das rochas (Actitis hypoleucos) é unha ave limícola de tamaño pequeno. É unha das aves incluídas no Acordo para a conservación das aves acuáticas migratorias de África e Eurasia (AEWA).
Descrición
Os exemplares adultos miden ata 22 cm. de lonxitude e teñen unha envergadura de alas de entre 32 e 35 cm. Pesan de 40 a 80 gramos. Teñen a parte superior do corpo acastañada, e a inferior abrancazada. Os ollos son negros e as patas, relativamente curtas, oliváceas. O bico é de tamaño mediano, coa base pálida e a punta negra, e unha lista ocular escura. Machos e femias son semellantes. Os individuos novos son barrados na parte inferior do corpo e as beiras das plumas das alas son da cor do ante.
Coa especie irmá americana, o bilurico maculado (A. macularia) forma o xénero Actitis. As dúas especies ocupan zonas xeográficas complementarias. Nos casos en que algún individuo extraviado dunha das dúas especies aparece no territorio da outra poden producirse hibridacións, feito que tamén foi testemuñado entre o bilurico bailón e o bilurico alinegro (Tringa ochropus).
Voan a pouca distancia da auga cun voo rápido e uniforme. Poden nadar e mergullarse durante uns 20 segundos ata un metro de profundidade. Non son aves gregarias polo que é raro velas formar grandes bandos.
Mioxénese
Formación muscular específica
Na formación de músculos específicos, as mutacións en factores xenéticos asociados empezan por afectar rexións musculares específicas. Debido á súa grande responsabilidade no movemento dos músculos dorsais dos membros seguida de delaminación, a mutación ou deleción de Lbx1 ten como resultado defectos nos músculos extensor e do antebrazo posterior. Como se explicou na sección Proliferación, a deleción de Mox2 ou a súa mutación causa a formación dun padrón anormal nos músculos da extremidade. As consecuencias deste padrón anormal son unha grave redución de tamaño dos antebrazos e a completa ausencia de músculos do antebrazo.
Bilurico bailón
Distribución e hábitat
miniatura|esquerda Crían en Asia e en case toda Europa (agás en Islandia). En Europa están presentes entre abril e outubro e crían preto de ríos e regos pero tamén ás veces en zonas de augas estancadas.
Mioxénese
Célula satélites
Factores xenéticos asociados: PAX7
Bilurico bailón
Distribución e hábitat
Os seus cuarteis de inverno comprenden dende a cunca do Mediterráneo ata Suráfrica, o sur de Asia e Australasia.
Mioxénese
Célula satélites
As mutacións en Pax7 impedirán a formación de células satélite e, á súa vez, impiden o crecemento muscular posnatal.
As células satélite descríbense como mioblastos quiescentes e sarcolema das fibras musculares veciñas. Son esenciais para a reparación do músculo, pero teñen unha capacidade moi limitada de replicarse. As células satélites son activadas por estímulos como lesións ou unha alta carga mecánica e son necesarias para a rexeneración muscular en organismos adultos. Ademais, as células satélite teñen a capacidade de diferenciarse tamén en células da liñaxe ósea ou adiposa. Deste modo, as células satélite teñen un importante papel non só no desenvolvemento muscular, senón tamñen no mantemento do músculo o longo da vida adulta.
Bilurico bailón
Alimentación
Aliméntanse de insectos e arañas e inclúen tamén na súa dieta crustáceos e moluscos pequenos, que apañan das augas superficiais co bico. Poden cazar insectos en voo.
Mioxénese
Músculo esquelético
Durante a embrioxénese, o dermomiótomo e/ou miótomo nas somitas contén as células proxenitoras mioxénicas que evolucionan ao futuro músculo esquelético. A determinación do dermomiótomo e miótomo está regulada por unha rede regulatoria de xenes que inclúe un membro da familia T-box, tbx6, ripply1 e mesp-ba. A mioxénese esquelética depende da estrita regulación de varios subconxuntos de xenes para que os proxenitores mioxénicos se diferencien en miofibras. Os factores de transcrición de hélice básica-bucle-hélice (bHLH), MyoD, Myf5, mioxenina e MRF4 son fundamentais para a súa formación. MyoD e Myf5 permiten a diferenciación dos proxenitores mioxénicos en mioblastos, seguidos pola mioxenina, que fai que se diferencien os mioblastos en miotubos. O MRF4 é importante para bloquear a transcrición dos promotores específicos de músculo, permitindo que os proxenitores do músculo esquelético crezan e proliferen antes de diferenciarse.
miniatura|esquerda|[[Hélice básica-bucle-hélice (bHLH, do inglés basic helix-loop-helix).]]
Ocorren varios eventos para impulsar a especificación das células musculares na somita. Para as rexións lateral e medial da somita, uns factores parácrinos inducen as células do miótomo a producir a proteína MyoD, causando así que estas células se desenvolvan orixinando células musculares. Un facor de transcrición (TCF4) de fibroblastos do tecido conectivo está implicado na regulación da mioxénese. Especificamente, regula o tipo de fibra muscular que se desenvolve e as súas maduracións. Baixos niveis de TCF4 promoven tanto a mioxénese lenta coma rápida, promovendo en conxunto a maduración do tipo de fibra muscular. Por tanto, isto mostra a estreita relación do músculo co tecido conectivo durante o desenvolvemento embrionario.
Fusión muscular
As fibras musculares primarias orixínanse a partir de mioblastos primarios e tenden a desenvolverse en fibras musculares de contracción lenta. As fibras musculares secundarias fórmanse despois arredor das fibras primarias preto do momento da innervación. Estas fibras musculares fórmanse a partir de mioblastos secundarios e xeralmente desenvólvense dando fibras musculares de contracción rápida. Finalmente, as fibras musculares que se forman posteriormente orixínanse a partir de células satélites.
Dous xenes significativos na fusión muscular son Mef2 e o factor de transcrición twist. Os knockouts para Mef2C en ratos orixinan defectos musculares no desenvolvemento do músculo cardíaco e liso, particularmente en fusión. O xene twist xoga un papel na diferenciación muscular.
Afonso I de Portugal
O nacemento de Portugal: antecedentes
Tras a morte de García en prisión, en 1096 Afonso VI dividiu o territorio galego en dous condados. En 1091 a súa filla, a princesa Urraca casara co nobre borgoñón Raimundo de Borgoña, que asistira a Afonso na loita cos almorábides. As vitorias militares de Raimundo e a altura das súas relacións familiares en Europa propiciaran a conveniencia do enlace matrimonial, matrimonio ao que Afonso VI outorgou un importante dote: o goberno das terras galegas, desde o Ortegal até Coímbra, co título de condes.
Dous anos máis tarde, en 1093, outro cruzado francés, Henrique de Borgoña, neto do duque Roberto I, tomaba a man da filla máis nova de Afonso VI, Tareixa de León recibindo o goberno do Condado de Portugal, así como o de Coímbra, fundado o ano 868 polo nobre galego Vimara Pérez, e que comprendía as terras situadas entre os ríos Limia e Douro.
Artellábase deste xeito, unha complexa rede de relacións feudais; por unha parte, o rei Afonso VI, que gobernaba toda a Galicia e Toledo, recibía vasalaxe feudal de Raimundo e Urraca, que gobernaban s terras galegas desde Ortegal até Coímbra, e estes, á súa vez recibíana, de Tareixa e Henrique de Borgoña.
As constantes derrotas sufridas ante os almorábides e o crecente descontento do rei coa política administrativa do seu xenro Raimundo, levaron a Afonso VI a retirar os dereitos feudais que este e Urraca tiñan sobre o Condado Portucalense, equiparando o dominio destes ao de Henrique e Tareixa. miniatura|230px|Mapa do [[Condado Portucalense contra 1070.]]
Supertramp
thumb|Supertramp, 1971
Afonso I de Portugal
O nacemento de Portugal: antecedentes
Á morte de Henrique no ano 1112 sucedeulle a viúva deste, Tareixa, no goberno dos dous condados durante a menoridade do seu fillo Afonso Henriques. Formáronse dúas tendencias, a de achegamento á política común galega, co novo rei, o ambicioso Afonso Raimúndez, ou o mantemento dun forte poder condal con aspiracións á proclamación real do herdeiro condal, do non menos ambicioso, seu primo Afonso Henriques. O ascenso de Compostela á condición de metropolitana en detrimento da histórica Braga e a tendencia de achegamento de Tareixa á política ao norte do Miño, materializado na súa estreita relación con Fernando Pérez de Traba precipitaron os acontecementos no condado de Portugal. O arcebispo de Braga —arrebatado das reliquias de San Froitoso polo mesmo Xelmírez en 1102, — e os grandes aristócratas portugueses —interesados nun maior poder territorial— foron os principais valedores das pretensión reais de Afonso Henriques. Ante tal situación o rei galego Afonso VII viaxou a Portugal sitiando a Afonso Henriques en Guimarães, até conseguir a súa promesa de fidelidade, que finalmente lle comunicou seu aio Egas Muñiz.
Supertramp
Supertramp é un grupo inglés de pop e rock progresivo que gozou de gran popularidade durante a década dos 70. Na súa primeira época crearon ambiciosos álbums conceptuais, pero son máis coñecidos polas súas posteriores cancións, de ton Beatle, como "Dreamer", "Goodbye Stranger", "Give a Little Bit" e "The Logical Song". A pesar do éxito comercial, o grupo nunca alcanzou a fama; dicíase na cima da súa popularidade que Supertramp era o grupo musical do mundo con máis vendas cuxos membros podían pasear pola rúa sen ser recoñecidos.
Afonso I de Portugal
Os primeiros anos de goberno de Afonso: nace Portugal
miniatura|230px|Bandeira do [[condado Portucalense de Henrique de Borgoña, a primeira bandeira do reino de Portugal.]] Pouco despois das promesas de fidelidade, apenas uns meses, en 1128, ante o incumprimento de Afonso Henriques, o pérfido galego, señor de Coimbra —como o denomina o cronista Ibn Sahib al-Salah—, as tropas de Tareixa e Fernando Pérez de Traba libran a batalla de San Mamede (1128), onde as tropas portucalenses saen vitoriosas, asumindo Afonso o pleno goberno do condado e concentrando entón todos os seus esforzos en obter o recoñecemento deste como reino.
Mioxénese
Fusión muscular
O xene SIX1 exerce un papel fundamental na diferenciación do músculo hipaxial na mioxénese. En ratos que carecen deste xene, a hipoplasia muscular grave afectou a maioría dos músculos do corpo, especificamente os músculos hipaxiais.
Afonso I de Portugal
Os primeiros anos de goberno de Afonso: nace Portugal
Despois da morte de Tareixa, tras a batalla de Ourique contra os musulmáns, en 1139, Afonso consolida finalmente o condado, autoproclamándose rei, sendo aclamado polos seus soldados.
Supertramp
Historia
En 1969, Rick Davies (nacido o 22 de xullo de 1944 en Swindon, Wiltshire, Inglaterra) forma un grupo de rock británico grazas ao apoio económico do excéntrico millonario holandés Stanley August Miesegaes, coñecido na súa contorna como Sam. En agosto de 1969, Rick Davies pon un anuncio na revista británica Melody Maker, ofrecendo unha «auténtica oportunidade», á que acudiron Roger Hodgson (nacido o 21 de marzo de 1950 en Portsmouth, Hampshire, Inglaterra), Richard Palmer e Robert Milar. Forma un grupo ao que ía chamar Daddy. Pero R. Palmer convenceulles para cambiar o nome polo de Supertramp, tomándoo da novela escrita en 1910 por W. H. Davies The Autobiography of a Supertramp (Autobiografía dun súper-vagabundo). O primeiro álbúm, Supertramp, aínda que interesante musicalmente, tivo un discreto resultado comercial. Desesperados por obter éxito, Davies e Hodgson trataron de cambiar o seu estilo e preparáronse para o seguinte disco. Frank Farrell (baixo), Kevin Currie (batería) e Dave Winthrop (frauta e saxofón) substituíron a Milar e Palmer; Roger Hodgson cambiou a guitarra e o novo traballo, Indelibly Stamped, presentou cancións de ton Beatle, un enfoque máis comercial e un deseño de portada máis atrevido. Supertramp erixiuse a si mesma como unha banda de «culto». As vendas, con todo, non melloraron moito, o que lles supuxo a perda do apoio económico de Sam e a ruptura de relacións con el. Hodgson e Davies tiveron que empezar novamente desde cero.
Mioxénese
Síntese de proteínas e heteroxeneidade da actina
Hai tres tipos de proteínas que se producen durante a mioxénese. As proteínas de clase A son as máis abundantes e son sintetizadas continuamente durante a mioxénese. As proteínas de clase B son proteínas que se empean a producir durante a mioxénese e continúan durante o desenvolvemento. As proteinas de clase C son as que se sintetizan en momentos específicos durante o desenvolvemento. Ademais, identificáronse tres formas de actina durante a mioxénese.
Afonso I de Portugal
Os primeiros anos de goberno de Afonso: nace Portugal
A independencia de Portugal pronto foi recoñecida por Afonso VII de León e Castela, o curmán de Afonso Henriques, pese as tensións pasadas, como a invasión de Tui por Afonso Henriques en 1137, finalizada tras a sinatura do tratado de Tui. A independencia de Portugal foi recoñecida por Castela no tratado de Zamora en 1143, debido ao desexo de Afonso VII de tomar o título de emperador de toda a Hispania e, como tal, necesitar ter reis como vasalos. Finalmente, o recoñecemento formal do Reino de Portugal foi en 1179, cando o papa Alexandre III, a través da bula Manifestis Probatum, recoñece a Afonso como rex (rei). .
Mioxénese
Síntese de proteínas e heteroxeneidade da actina
Sim2 é un factor de transcrición bHLH-Pas que inhibe a transcrición por represión activa e mostra unha expresión potenciada nas masas musculares ventrais das extremidades durante o desenvolvemento embrionario de polos e ratos. Realiza isto reprimindo a transcrición de MyoD ao unirse á rexión amplificadora e impide a mioxénese prematura.
A expresión de Delta1 en células da crista neural é necesaria para a diferenciación muscular das somitas, a través da vía de sinalización de Notch. A ganancia ou perda deste ligando nas células da crista neural causa un atraso na mioxénese ou unha mioxénese prematura.
Técnicas
A importancia do empalme alternativo na mioxénese foi dilucidado usando análise de micromatrices de mioblastos C2C12 en diferenciación. Durante a diferenciación de C2C12 na mioxénese ocorren 95 eventos de empalme alternaivo. Por tanto, o empalme alternativo é necesario na mioxénese.
Systems approach
O método do Systems approach utilízase no estudo da mioxénese, que manipula varias técnicas diferentes como as tecnoloxías de cribado de alto rendemento, ensaios baseados en células de todo o xenoma, e bioinformática, para identificar os diferentes factores dun sistema. Isto foi utilizado especificamente na investigación do desenvolvemento do músculo esquelético e a identificación da súa rede regulatoria.
O Systems approach que usa secuenciación de alto rendemento e análise ChIP-chip foi esencial para dilucidar as dianas de factores reguladores mioxénicos como MyoD e a mioxenina, as súas dianas inter-relacionadas, e como MyoD actúa alterando o epixenoma en mioblastos e miotubos. Isto revelou a importancia de PAX3 na mioxénese e que asegura a supervivencia de proxenitores mioxénicos.
Esta estratexia, que usa ensaios de transfección de alto rendemento baseada en células e hibridación in situ de montaxe completo, foi utilizada para identificar o regulador mioxenético RP58 e o xene de diferenciación do tendón, Mohawk homeobox.
Afonso I de Portugal
Os primeiros anos de goberno de Afonso: nace Portugal
Nacía entón un reino que, formando o seu territorio parte da Gallaecia dende o Imperio Romano, e tendo albergado incluso a capital do reino (Braga) durante moito tempo, adquiría a partir de agora a súa propia personalidade precisamente na medida en que se diferenciaba da monarquía galego-leonesa, cuxos líderes radicaban en León e Compostela.
Expansión do reino
Desde entón, Afonso I procurou consolidar a independencia. Fixo importantes doazóns á Igrexa e fundou diversos conventos. E dedicouse con grande empeño ao emgrandecemento do territorio cara ao sur, conquistando terras aos musulmáns: Leiria (1145), Santarém (1147), Lisboa (coa axudo dos cruzados), Almada e Palmela (1147), Alcácer do Sal (1160) e despois case todo o Alentejo, que posteriormente sería recuperado polos mouros, pouco antes de que Afonso falecera en 1185. Esta actividade mereceulle o alcume de O Conquistador.
Protexeu a fundación de diversos mosteiros, a maior parte deles na rexión entre os ríos Miño e Mondego, en particular beneditinos e do ramo cisterciense; o seu pai dera preferencia á rama cluniacense. No seu tempo construíuse o importante mosteiro de Alcobaça, un dos máis célebres monumentos relixiosos de Portugal (a súa igrexa é a maior do país).
Casou cunha princesa italiana, Mafalda de Savoia e Piemonte.
Gobernou de 1128 até 1185.
Boa relación con xudeus
O reinado de Afonso Henriques ficou marcado pola tolerancia cos xudeus. Estes estaban organizados nun sistema propio, representados politicamente polo gran rabino nomeado polo rei. O gran rabino Yahia Ben Yahia foi mesmo escollido para ministro das Finanzas de Afonso Henriques, responsábel da recolecta de impostos no reino. Con esta escolla iniciouse unha tradición de escoller xudeus para a área financeira e de manter un bo entendemento coas comunidades xudaicas, que foi seguida polos seus sucesores.
Descendencia
miniatura|dereita|Túmulo de Afonso Henriques no [[Mosteiro de Santa Cruz en Coímbra]]
Supertramp
Historia
Unha procura exhaustiva de recambios trouxo a Dougie Thomson (nacido o 24 de marzo de 1951 en Strathclyde, Glasgow, Escocia) (baixo), Bob Siebenberg (31 de outubro de 1949, Glendale, California, Estados Unidos)) (batería), e John A. Helliwell (nacido o 15 de febreiro de 1945 en Todmorden, Yorkshire, Inglaterra) (saxofón, outros instrumentos de vento, teclados, coros): esta composición marcaría a etapa máis popular e definitoria do grupo.
Crime of the Century, publicado en 1974, foi o comezo do éxito comercial e de crítica, alcanzando o número catro en Inglaterra grazas ao single «Dreamer». A súa cara B «Bloody Well Right» chegou ao top 40 dos Estados Unidos en maio de 1975. Siebenberg declararía despois que pensou que a banda alcanzara o seu teito neste, o seu terceiro álbum, aínda que o verdadeiro éxito comercial estaría aínda por chegar.
A banda continuou o seu imparable ascenso con ''Crisis? What Crisis? (1975) e Even in the Quietest Moments'' (1977). Durante este período, a banda iría cambiando o seu estilo progresivo dos primeiros discos a un son pop máis orientado ás cancións. Esta tendencia alcanzou o seu culmen coa publicación do disco Breakfast in America (1979), que chegou ao número 3 nas listas británicas e ao número 1 nos Estados Unidos, ademais de producir catro singles históricos, The Logical Song, Take the Long Way Home, Goodbye Stranger e Breakfast in America. Desde entón, vendéronse másde 18 millóns de copias do álbum en todo o mundo.
A traxectoria de éxitos tivo o seu colofón co traballo París, un álbum de dous LPs en directo, no que a banda deu testemuño do acerto en mellorar as versións de estudo das súas cancións. Curiosamente, en lugar de centrarse en cancións do máis recente e exitoso Breakfast in America, incluíu case todas de Crime of the Century, testamento da importancia que devandito traballo supuxo para a carreira do grupo.
Os traballos posteriores aos anos 1990 de Supertramp e Hodgson foron menos frecuentes e máis discretos. Con todo, tras un longo paréntese de dez anos, en 1997 o produtor Jack Douglas uniuse ao proxecto do grupo para axudarlles a crear o seu álbum de regreso Some things never change. Máis recentemente, publicaron Slow Motion en 2002. Ambos os traballos e un directo titulado It was the best of times entre eles, puxeron a Supertramp no novo século, aínda que sen lograr nin o éxito nin a popularidade dos anos gloriosos dos ´70.
Membros
Membros orixinais:
Membros que se uniron á banda trala saida de Palmer e Millar:
Membros que se uniron no periodo «clásico»:
Membros que se uniron máis tarde, tralo período «clásico»:
Membros posteriores:
Bidueiros, Carres, Oza-Cesuras
Bidueiros é un lugar da parroquia de Carres no concello coruñés de Oza-Cesuras, na comarca de Betanzos. Segundo o IGE, en 2011 estaba despoboado.
Leopoldo Pedreira Taibo
Traxectoria
Licenciado e doutorado en Filosofía e Letras pola Universidade de Madrid. Aos 25 anos obtivo unha cátedra de Instituto e foi profesor de Xeografía e Historia en San Cristóbal de La Laguna, Baeza, Cuenca e dende 1907 na Coruña. Sendo estudante colaborou en La Voz de Galicia; en Madrid foi redactor da Revista Contemporánea e da Ilustración Nacional e colaborou en Unión Católica, La Justicia e El Globo; nas Canarias dirixiu Diario de La Laguna, El Lagunero e Aguerre; en Cuenca foi un dos fundadores de Las Noticias e colaborou en El Progreso Conquense, Correo Católico e Juventud; na Coruña foi asiduo colaborador de La Voz de Galicia, Galicia Solidaria, Tierra Gallega e El Eco de Galicia. Foi membro correspondente da Real Academia Galega.
Ensaio
miniatura|page=|Rudimentos de geografía para uso de alumnos de los Institutos Generales y Técnicos.
Vida persoal
Casou con Luciana Deibe e foi pai de Felipe Pedreira Deibe.
Cúmulo de Virgo
dereita|270px|miniatura|Centro do cúmulo O Cúmulo de Virgo é unha aglomeración de galaxias distante aproximadamente 59 ± 4 millóns de anos luz na constelación de Virgo, comprende unhas 2000 galaxias. Foi descuberto en 1781 polo astrónomo francés Chales Messier, sen saber que era un conxunto de galaxias e, por tanto, de obxectos exteriores á Vía Láctea.
O cúmulo domínano tres grandes galaxias: M87, M86 e M49. Globalmente o cúmulo ten forma alongada, e está no centro do Supercúmulo de Virgo.
Fred Haise
Fred Wallace Haise Jr., nado en Biloxi (Mississippi), o 14 de novembro de 1933, é un astronauta estadounidense retirado que formou parte da misión Apollo 13.
Traxectoria
Haise graduouse en enxeñería aeronáutica pola Universidade de Oklahoma en 1959 e ten un doutoramento honorario pola Universidade do Oeste de Míchigan. Foi un dos 19 astronautas seleccionados pola NASA en abril de 1966. Foi piloto de apoio do módulo lunar para as misións Apollo 8 e Apollo 11. Foi módulo do piloto lunar durante a misión Apollo 13, que tivo que ser abortada a medio camiño da Lúa pola explosión dun dos seus tanques de osíxeno. Pasou un total de 5,95 días no espazo.
Haise deixou a NASA en xuño de 1979 para ser vicepresidente de programas espaciais na empresa Grumman Aerospace.
Immanuel Nobel
miniatura|Immanuel Nobel Immanuel Nobel, nado en Gävle o 24 de marzo de 1801 e finado en Estocolmo o 3 de setembro de 1872, foi un enxeñeiro, arquitecto, inventor e industrial sueco.
Traxectoria
Membro da familia Nobel, é o pai de Robert Nobel, Ludvig Nobel e Alfred Nobel. Embarcou aos 14 anos e tras tres anos en mar aberto, estudou aquitectura en Estocolmo na Real Academia de Artes de Suecia e no Real Instituto de Tecnoloxía. Despois de rematar os seus estudos construíu pontes e rehabilitou e construíu casas, unha das máis coñecidas foi unha casa nos Kungsträdgården, e fundou unha pequena fábrica de caucho Inventou o torno a rotación que se utiliza para a fabricación de contrachapados e realizou unha versión mellorada dunha mina submarina que interesou ao tsar Nicolao I e que o levou a establecerse en San Petersburgo en 1838 e alí permaneceu dúas décadas coa súa familia. Fundou unha fábrica de subministracións de guerra, Fonderies et Ateliers Mécaniques Nobel Fils, co que logrou grandes beneficios. Secasí, a morte de Nicolao en 1855 e a fin da guerra de Crimea en 1856 supuxo un cambio nas políticas rusas e o novo tsar Alexandre II recurtou severamente o orzamento militar o que levou a serias dificultades económicas á empresa de Immanuel. En 1859 pasou a administración técnica ao seu fillo Ludvig e el volveu a Suecia. Nas proximidades de Estocolmo construíu unha fábrica onde os seus fillos Alfred e Emil experimentaron coa nitroglicerina. En 1862 os acredores venderon finalmente a empresa rusa e tras Alfred Nobel inventar un detonador para controlala Immanuel comercializou a nitroglicerina, aínda que tras unha explosión na que morreu o seu fillo Emil trasladou a produción a un barco ancorado nun lago.
Xunta Pola Defensa de la Llingua Asturiana
Ten unha sección xuvenil denominada Xunta Moza.
A Xunta é a promotora do Conceyu Abiertu pola Oficialidá (CAO), unha plataforma creada en vistas á reforma do Estatuto de Autonomía de Asturias e que agrupa a un gran número de asociacións asturianas na defensa da oficialidade da lingua.
ESCP Business School
miniatura|ESCP Europe in Paris, avenue de la République. O edificio completouse en 1859 A ESCP Business School é unha escola de negocios con vocación internacional, con campus propios en París, Londres, Madrid, Berlín e Turín, así como outros asociados en Monterrey, Bangkok ou Delhi.
Cástor Alonso Bar
Castor Alonso Bar, nado en Vigo o 16 de abril de 1928 e finado o 27 de febreiro de 1987 en Madrid, foi un político, avogado e empresario galego de Alianza Popular.
Traxectoria
Licenciado en dereito, dedicouse á industria da peletería e ao comercio. En 1959 creou a empresa Spica, dedicada a elementos tecnolóxicos. Na década dos sesenta, durante o franquismo, foi concelleiro de Vigo e tenente de alcalde con Salvador de Ponte y Conde de la Peña.
Secretario rexional de Alianza Popular a comezos da década dos oitenta, nas Xerais de 1982 foi candidato ao Senado pola provincia de Pontevedra encabezando a lista da coalición AP-PDP. Só permaneceu unha lexislatura na Cámara Alta, ata 1986, e falecería meses despois.
A finais da década dos cincuenta estivo na directiva da Asociación de Amigos da Ópera de Vigo. Tamén foi vicepresidente da Federación Española de Rugby e da de balonmán.
Inis Tuaisceart
Inis Tuaisceart (ás veces tamén coñecida como Inishtooskert na súa forma inglesa), é unha das illas que forman o arquipélago irlandés das Illas Blasket, no condado de Kerry. É a máis setentrional de todas elas e, de feito, o seu nome significa illa do norte en lingua irlandesa. A súa maior altitude é de 172 metros sobre o nivel do mar.
Tamén é coñecida polo nome de An Fear Marbh (O Home Morto en galego) ou o xigante durmido, pois esa é a figura que semella canda se olla para ela dende o leste (véxase fotografía da dereita).
Na illa aínda se poden atopar as ruínas de antigos edificios de pedra. Tamén é o fogar de importantes colonias de aves mariñas, de entre as que destaca o paíño europeo con 27.000 parellas censadas no ano 2000. Isto convértea na maior colonia desta ave en Irlanda e posibelmente no mundo enteiro.
Diario de Ferrol
Historia
Antes da fundación de Diario de Ferrol houbo na cidade outros xornais. Entre os anos 1969 e 1980 editouse Ferrol Diario. Coincidindo coa crise do sector naval e a súa reconversión a desaparición do xornal. Editouse posteriormente El Norte entre 1980 e 1981. Esta crise afectou duramente á cidade de Ferrol é a toda a comarca. Da mobilización social e laboral destes anos fíxose evidente a necesidade dunha prensa local. La Voz de Galicia era o xornal de referencia na cidade. O xornal coruñés tiña e aínda ten unha importante delegación en Ferrol pero co seu discurso centrado na cidade da Coruña e lonxe da defensa dos intereses de Ferrol. Estas diferenzas e en moitos casos sen prestar atención a problemas locais distanciou á cidade do xornal que chegou a ser boicoteado polos traballadores que se negaron a mercalo en protesta pola cobertura que daba ás súas protestas. En 1998 El Ideal Gallego xornal fundado en Ferrol pero editado na Coruña decidiu converter a súa edición local de Ferrol que sempre tivo boa acollida, aínda que non era quen de competir con La Voz de Galicia, nun novo xornal co nome de Diario de Ferrol. O xornal tivo boa acollida dende os seus inicios esgotando a súa primeira edición. O xornal non foi quen de solucionar as carencias informativas de La Voz de Galicia pero soubo achegar máis as novas da cidade pero mantendo a distancia cos conflitos políticos e sociais. Co idioma galego o xornal mantivo a liña pasiva aparecendo en situacións moi concretas e máis forzado polo contexto das novas que trata.
Chegou a acadar unha tirada máxima de 10.000 a 12.000 exemplares. En 2004 saíu a versión web do xornal pero con contidos moi limitados. Non habendo primeiramente hemeroteca dispoñible para consultar xa que actualizábase a web cada xeira e as novas deixaban de estar dispoñibles.
Músculos interóseos dorsais da man
Os músculos interóseos dorsais da man son un conxunto de músculos do membro superior humano, pertencentes á man. Son os músculos máis dorsais de todos os músculos intrínsecos ou propios da man. Pódense palpar por debaixo da pel no dorso da man. Hai en total catro músculos interóseos dorsais, que se sitúan entre os metacarpianos. Insírense na base destes osos e na base de cada falanxe proximal. Tamén na vaíña que cobre os músculos extensores de cada dedo.
Funcións
Realizan movementos de flexión e extensión dos dedos. Tamén son os principais abdutores dos dedos índice, medio e anular nas articulacións metacarpofalánxicas.
Innervación
Os catro son innervados pola póla fonda do nervio cubital.
Aeroporto de Joensuu
O aeroporto de Joensuu é un aeroporto en Liperi, Finlandia, situado a uns 11 quilómetros ao noroeste do centro da cidade de Joensuu.
Illa Kotelni
260px|dereita|Localización de Kotelny no subgrupo de Anzhu.
Kotelni (en ruso oстров Котельный, óstrov Kotelni) é a illa principal do arquipélago ruso das Nova Siberia, no Ártico. O arquipélago forma parte do grupo das illas Anzhu, situadas a norte das costas da Sibéria Oriental, entre o mar de Laptev e o mar de Siberia Oriental. No plano administrativo está incluída na Iacutia.
A illa ten clima polar. A estación meteorolóxica da costa noroeste da illa marca unha temperatura anual media de -14,3 °C, sendo o mes máis quente xullo, con 2,5 °C, e o máis frío xaneiro con -29,8 °C. A precipitación media é de 131 mm repartidos ao longo do ano, cun lixeiro máximo en xullo e agosto. A superficie está cuberta de xeo ou tundra. Hai poboacións de raposos-árticos. Atopáronse en Kotelni esqueletos de mamut.
A illa foi descuberta no século XVIII por Ivan Liachov, mercador ruso que buscaba ósos e dentes de mamut. A veciña illa Faddeev foi descuberta por Iakov Sannikov en 1805, que na compañía de Matvei Gedenstrom explorou e cartografiou as illas entre 1808 e 1810.
Lista de presidentes da Confederación Suíza
Véxase tamén
Confederación Suíza
Karate Kid
Karate Kid (en The Karate Kid) é un filme estadounidense de 1984 escrito por Robert Mark Kamen e dirixido por John G. Avildsen. Foi o primeiro título da franquía The Karate Kid e está protagonizado por Ralph Macchio, Noriyuki "Pat" Morita e Elisabeth Shue. The Karate Kid conta a historia de Daniel LaRusso (Macchio), un adolescente adestrado en karate polo señor Miyagi (Morita) para axudar a defenderse a si mesmo e competir nun torneo contra os seus abusadores, sendo un deles o ex-mozo da súa noiva Ali Mills (Shue).
Amplicón
miniatura|Un molde de secuencia de amplicón que foi preparada para a amplificación. A secuencia diana que vai ser amplificada está en verde. En bioloxía molecular, un amplicón é un segmento de ADN ou ARN que é a fonte e/ou produto de eventos de amplificación ou replicación. Pode formarse artificialmente usando varios métodos, como a reacción en cadea da polimerase (PCR) ou a reacción en cadea da ligase (LCR), ou de maneira natural por duplicación xénica. Neste contexto, amplificación refírese á produción dunha ou máis copias dun fragmento xenético ou secuencia diana, especificamente o amplicón. Como se refire ao produto dunha reacción de amplificación, o termo amplicón utilízase indistintamente xunto con outros termos de laboratorio comúns como "produto de PCR".
A amplificación artificial utilízase en investigación, ciencia forense, e medicina para propósitos como a detección e cuantificación de axentes infecciosos, identificación de restos humanos, e extraer xenotipos dun cabelo humano.
Estrutura
En xeral os amplicóns son repeticións directas (cabeza-cola) ou repeticións invertidas (cabeza-cabeza ou cola-cola) de secuencias xenéticas, e poden ser de estrutura linear ou circular. Os amplicóns circulares consisten en duplicacións invertidas imperfectas aneladas en círculo e pénsase que se orixinan a partir de amplicóns lineares precursores.
Durante a amplificación artificial, a lonxitude do amplicón está determinada polos obxectivos experimentais perseguidos.
Tecnoloxía
A análise de amplicóns foi posible grazas ao desenvolvemento de métodos de amplificación como a PCR e cada vez máis por tecnoloxías máis baratas e de maior alto rendemento para a secuenciación de ADN ou secuenciación de seguinte xeración, como a secuenciación de semicondutor de Ion, popularmente denominada pola marca da compañía que a desenvolve, Ion Torrent Systems.
As tecnoloxías de secuenciación de ADN como a secuenciación de seguinte xeración fixeron posible o estudo de amplicóns en bioloxía dos xenomas e xenética, incluíndo a investigación da xenética do cancro, investigación filoxenética e xenética humana. Por exemplo, utilizando o xene do ARNr de 16S, que forma parte de todos os xenomas bacterianos e arqueanos e está moi conservado, poden clasificarse taxonomicamente as bacterias comparando a secuencia amplicón con secuencias coñecidas. Este funciona de xeito similar no dominio dos fungos co xene do ARNr de 18S e coa rexión non codificante ITS1.
Independentemente da aproximación utilizada para amplificar os amplicóns, debe utilizarse algunha técnica para cuantificar o produto amplificado. Xeralmente, estas técnicas incorporan un paso de captura e un paso de detección, aínda que o modo en que se incorporan estas técnicas depende do experimento ou ensaio concreto que se realice.
Aplicacións
Para determinar o sexo a partir dunha mostra humana pode utilizarse a PCR. O locus de inserción do elemento Alu é seleccionado, amplificado e avaliado en canto ao tamaño do fragmento. O ensaio do sexo utiliza AluSTXa para o cromosoma X, AluSTYa para o cromosoma Y, ou tanto AluSTXa coma AluSTYa para reducir a posibilidade de erro a un valor insignificante. O cromosoma inserido rende un gran fragmento cando se amplifica a rexión homóloga. Os machos distínguense por ter dous amplicóns de ADN, mentres que as femias teñen só un. O kit adaptado para levar a cabo o método inclúe un par de cebadores para amplificar o locus e opcionalmente reactivos da reacción en cadea da polimerase.
Para diagnosticar a tuberculose pode utilizarse a LCR. A secuencia que contén a proteína antíxeno B é a diana de catro cebadores oligonucleótidos, dous para a febra sentido e dúas para a febra antisentido. Os cebadores únense uns ao lado dos outros, formando un segmento de ADN bicatenario que, unha vez separado, pode servir como diana para roldas futuras de replicación. Nese caso o produto pode detectarse por medio de inmunoensaio encimático de micropartículas (MEIA).
Nanfadima Magassouba
Nanfadima Magassouba é unha activista dos dereitos das mulleres e política Guineana. Foi xefa da Coalición Nacional de Guinea polos Dereitos e a Cidadanía das Mulleres (CONAG-DCF), e desde 2013 é membro da Asemblea Nacional de Guinea.
Traxectoria
Magassoubawas naceu na Prefectura de Koundara. Aínda que traballou con sindicatos e grupos comunitarios durante tres décadas, obtivo un maior recoñecemento como presidenta de CONAG-DCF. Baixo o liderado de Magassouba, CONAG obtivo un status nacional como a organización líder polos dereitos das mulleres e foi recoñecida como un grupo asesor das Nacións Unidas.
Nas eleccións de 2013 foi elixida membro da Asemblea Nacional pola Asemblea do Pobo de Guinea (RPG). Foi Ministra de Solidariedade Nacional, e Promoción da Muller e o Neno en Guinea. Acreditada por asegurar a vitoria de Alfa Condé en Koundara nas eleccións presidenciais de Guinea de 2015, Magassoubawas continuou sendo unha destacable activista de RPG en Koundara. En xuño de 2016 foi nomeada para suceder a Mamady Diawara como presidenta da comisión de delegacións de RPG Rainbow Alliance.
En maio de 2017 Magassouba participou no 4.º Foro para Dirixentes Políticos africanos na Universidade Yale.
Magassoubawas traballou como presidenta da rede de mulleres parlamentarias, antes de ser substituída en xullo de 2016 por Fatoumata Binta Diallo da Unión das Forzas Democráticas de Guinea. Como muller parlamentaria, expresou a súa oposición á legalización da poligamia en Guinea. O 29 de decembro de 2018, xunto coas 26 parlamentarias, Magassouba negouse a votar a favor das revisións do Código Civil que legalizaban a poligamia, prohibida desde 1968:
Speedway
miniatura|300px|Pilotos finlandeses nunha carreira da Extraliga. O speedway é un deporte motociclista no que 4 ou 6 pilotos corren carreiras de 4 voltas en sentido contrario ao reloxo arredor dun óvalo. As motos de speedway utilizan unha soa engrenaxe e non teñen freos. As carreiras dispútanse en óvalos e normalmente consisten en derrapar e luxarse. Nas partes rectas dos trazados, as motos deste deporte chegan a alcanzar os 110 km/h.
As orixes exactas deste deporte son descoñecidas pero pénsase que antes da primeira guerra mundial se comezou a correr cun tipo de motos de speedway nos Estados Unidos e en Australia. Agora hai moitas competicións de speedway (ligas nacionais, trofeos internacionais...). Tamén existe a Speedway World Cup que é o mundial do deporte e no que hai grandes premios arredor de todo o mundo. O speedway é moi popular sobre todo en Centroeuropa, no Norte de Europa, en Australia e nos Estados Unidos.
Trazado
miniatura|300px|Un trazado xenérico de speedway. Os trazados profesionais están regulados pola Fédération Internationale de Motocyclisme (FIM) e teñen que cumprir certas normas de construción, de medidas e de seguridade. A lonxitude do circuíto pode ir dende os 240 metros de longo até os 450. A anchura do trazado ten que ser de polo menos 10 metros de ancho. As barreiras de protección teñen que ter un mínimo de 1 metro de grosor.
Ademais disto, os circuítos con licenza da FIM teñen que contar con garaxes ou zona de "boxes", un centro médico e instalacións para a prensa.
As superficies dos circuítos consisten en catro capas de materiais. Conteñen xisto, granito, grans de ladrillo e outros materiais soltos que non poden medir máis de 7 mm de tamaño. Os corredores utilizan esta superficie para escorregarse. O uso do asfalto, formigón ou pista está prohibido nestes circuítos.
Os circuítos requiren unha seguridade con cercos de arame, valos de madeira e valos aéreos. Os valos aéreos son paneis con aire que se instalan nas curvas. Os valos están deseñados pra reducir a forza dos impactos dos pilotos ao saírse da pista. Estes son de uso obrigado en campionatos como a Elite League de Gran Bretaña, a Speedway Ekstraliga de Polonia, a Speedway Grand Prix ou a Speedway World Cup. A maioría dos trazados de speedway son tamén ultilizados para outros deportes semellantes como o sidecar speedway ou o banger racing.
Carreiras
As carreiras consisten en catro corredores que percorren catro voltas arredor dun óvalo a partir dunha saída en parada. Os corredores levan cascos de diferentes cores. Tradicionalmente, en competicións de equipos, as cores azul e vermello denotan "equipo local", mentres que o branco e amarelo ou negro denotan "equipo visitante". A zona de saída está dividida en 4 liñas de inicio. As cores tamén denotan a liña de saída de cada piloto:
A porta de saída consta de dúas ou máis cintas que se sitúan en toda a liña de saída. No comezo da carreira, cada un dos pilotos debe estar a non máis de 10 centímetros. Cando isto se incumpre, a saída é nula e o piloto que a fai mal é penalizado.