cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Praia dos Castros
Localización e características
A ela accédese saíndo de Ribadeo pola estrada N-634 en dirección a Lugo, ata desviarse por un ramal á dereita sinalizado. Está preto do Porto Deportivo de Foz; así a todo, a praia dispón doutros recursos a menos de 500 m: sinalización do estado do mar, aparcadoiro, hotel e restaurante, teléfono e servizo de vixilancia. Todo isto, xunto co verde das praderías e o azul do mar, enmarca esta praia na cal se bañaban hai dous mil anos os antepasados lugueses.
Surf
A última fin de semana de agosto celébrase dende o 2004 o "Día do Surf" no cal os rapaces locais da zona, e mais a "Escola de Surf !Hola Ola¡" fan un campionato de surf e de body-board, ademais de dar clases gratuítas e unha pequena festa. Todo isto queda recollido polo Colectivo Audiovisual Elfarero unha pequena asociación cultural que se dedica a filmar vídeos deste deporte.
Praia dos Bloques
É unha praia portuaria semiurbana e de augas tranquilas, relativamente arredada dos circuítos turísticos habituais, polo que goza dun nivel de ocupación xeralmente baixo, ao que tamén contribúe a ausencia de servizos de hostelaría na contorna.
Nago
Nago (名護市, なごし, Nago-shi) é un concello xaponés da prefectura de Okinawa. Está situado no centro da illa de Okinawahontō. A súa superficie é de 210,33 km² e a poboación de 60.938 habitantes (2009) e ten unha densidade de poboación de 290 hab./km².
O concello de Nago limita cos concellos de Ginoza, de Onna, de Motobu, de Nakijin, de Ōgimi e de Higashi.
Gran Premio do Brasil de 1974
O Gran Premio do Brasil de 1974 foi unha carreira de automobilismo de Fórmula 1, celebrada o 27 de xaneiro de 1974 no circuíto de Interlagos de São Paulo. Foi a segunda carreira da tempada de.
Resumo da carreira
Emerson Fittipaldi logrou a pole position na carreira de casa. O inicio da carreira atrasouse xa houbo que limpar a pista de cristais das celebracións dos espectadores. Cando se deu a saída, a bandeira pillou algúns pilotos desprevidos na pista. Reutemann e Ronnie Peterson aproveitáronse da confusión tomar a dianteira, pero na volta 4, Reutemann sáese da pista. A carreira converteuse nun duelo clásico entre Fittipaldi e Peterson, o brasileiro tomou a cabeza na volta 16 antes de que o sueco tivera que entrar en boxes cunha roda picada (que se cre foi causado por un vidro que aínda quedaba na pista).
Fittipaldi lideraba por diante de Clay Regazzoni e Jacky Ickx ata que na volta 31 abriuse o ceo e comezou a diluviar. Coa pista inundada e condicións perigosas, a carreira foi cancelada. Foi a segunda vitoria do ano de McLaren, pero foi Ferrari, que con Regazzoni, encabezou a táboa de pilotos, por primeira vez desde marzo de 1971.
Ligazóns externas
''A menos que se indique o contrario, todos os resultados da carreira tómanse de
Aceiteira
A aceiteira é un xogo tradicional infantil galego.
Características
Xogábano especialmente as nenas e consistía no seguinte: unha delas escolle o papel de nai mentres outra, a que panda, agacha a cabeza no seu colo sen poder ver onde están o resto das nenas, que se achegan unha por unha cantando ''Aceiteira, vinagreira, chascorrás; amarrar, amarrar e non dar, dar sen dó, que morreu meu avó. Dar sen rir nin falar un belisquiño no cu e botar a fuxir'' ao tempo que unha lle amordica o cu. Unha vez que se acochan todas a que fai de nai pregunta: Están os paxariños na gaiola? ao que o resto das nenas responden: Están, si, señora ao que lle contesta a nai Boto a rede? retrousándolle as outras nenas: Alá vostede, bótea se quere, momento no que a que fai de nai ceiba a nena que estivo ata entón no seu colo e berra á nai, á nai! para que as que estaban agachadas corran cara a ela, se a que pandou atrapa algunha esta ocupa o seu posto.
Existe outra variedade do xogo no que a que pandou acusa a unha das nenas de lle dar a beliscada, gañando se acerta.
Con diferentes variedades era tamén un xogo tradicional en Asturias e Aragón
Eclesioloxía
A eclesioloxía é a parte da teoloxía cristiá que dedica o seu estudo ó papel que desempeña a Igrexa coma unha comunidade ou entidade orgánica, e á comprensión do que "Igrexa" significa: o seu papel na salvación, a súa orixe, a súa relación co Xesucristo histórico, a súa disciplina e o seu liderado. Trátase xaora dun estudo da institución eclesial e mais do seu papel no devir da historia.
Alén de describir un amplo campo da teoloxía, o termo "eclesioloxía" pode empregarse no contexto específico dunha igrexa particular ou denominación. Este é o sentido do termo en frases como "Eclesioloxía católica romana", "Eclesioloxía luterana" e "Eclesioloxía ecuménica".
Quindous, Cervantes
San Xusto de Quindous é unha parroquia que se localiza no concello de Cervantes. Segundo o padrón municipal de 2004 tiña 49 habitantes (26 homes e 23 mulleres), distribuídos en 3 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 53 habitantes. Segundo o IGE, no 2019 a súa poboación descendera ata os 43 habitantes, sendo 24 homes e 19 mulleres.
Patrimonio histórico e artístico
Nesta parroquia atópase o castelo de Quindous, que malia o nome, é un pazo montañés. Caracterízase polos dous torreóns cilíndricos que flanquean a porta principal. A actual igrexa parroquial foi antes a capela do pazo.
Festas
As festividades teñen lugar o 9 de agosto.
Clásica
Coñecense como clásicas as probas ciclistas dun día de duración. Algúns exemplos son a Milán-San Remo, o Tour de Flandres, a París-Roubaix, a Liexa-Bastogne-Liexa ou o Giro da Lombardía. A estas 5 carreiras se lles denomina os 5 Monumentos do ciclismo, pola súa historia e prestixio. Outras clásicas do calendario internacional son a Amstel Gold Race, a Frecha Valoa, a París-Tours, a Clásica de San Sebastián, a Gante-Wevelgem ou a París-Bruxelas.
Entre os especialistas mais laureados neste tipo de carreiras cabe salientar a ciclistas como Eddie Merchx (que gañou 19 Monumentos entre outras clásicas), a Roger De Vlaeminck (que gañou 11 Monumentos), ou a Constante Girardengo, Fausto Coppi, Sean Kelly, Rick Van Looy, Gino Bartali etc. Algúns clasicómanos mais recentes son Tom Boonen, Paolo Bettini, Fabian Cancellara ou Philippe Gilbert.
Pseudomonas fluorescens
Pseudomonas fluorescens é unha bacteria con forma de bacilo gramnegativa bastante común. Pertence ao xénero Pseudomonas, dentro do cal as análises de ARNr 16S sitúana nun grupo que leva o seu mesmo nome, P. fluorescens (no xénero existen outros catro grandes grupos de homoloxía de ARNr).
Características xerais
P. fluorescens ten moitos flaxelos. Ten un metabolismo extremadamente versátil e pode encontrarse no solo e nas augas. É un anaerobio obrigado, pero certas cepas poden usar o nitrato en vez do oxíxeno como aceptor de electróns final durante a respiración celular (respiración anaerobia).
As temperaturas óptimas para o seu crecemento están entre 25 e 30°C. Dá un resultado positivo na proba da oxidase. É unha bacteria non sacarolítica.
P. fluorescens e outras pseudomónadas producen lipases e proteases termoestables. Estes enzimas causan que se estrague o leite, causando amargor, degradación da caseína e viscosidade debido á produción de mucus e a coagulación de proteínas.
O nome específico fluorescens débese a que o microbio produce unha secreción soluble dun pigmento fluorescente chamado pioverdina, que é un tipo de sideróforo.
Proxectos de secuenciación xenómica
Secuenciáronse os xenomas das cepas de P. fluorescens SBW25, Pf-5 e PfO-1.
Interaccións con Dictyostelium
Hai dúas cepas de Pseudomonas fluorescens que están asociadas coa ameba Dictyostelium discoideum. Unha cepa serve como fonte de alimento e a outra non. A principal diferenza xenética entre estas dúas cepas é unha mutación do xene activador global chamado gacA. Este xene desempeña un papel clave na regulación xénica; cando este xene está mutado na cepa bacteriana non alimenticia, esta transfórmase na cepa alimenticia.
Propiedades de biocontrol
Non está claro a que se deben as propiedades que promoven o crecemento da planta de P. fluorescens; entre as teorías propostas están:
Concretamente, certos illamentos de P. fluorescens producen o metabolito secundario 2,4-diacetilfloroglucinol (2,4-DAPG), o composto que é responsable das propiedades antifitopatóxenicas e de biocontrol destas cepas. O cluster do xene phl codifica factores para a biosíntese de 2,4-DAPG, regulación, exportación e degradación. Neste cluster hai anotados oito xenes, phlHGFACBDE, conservados na súa organización en cepas produtoras de 2,4-DAPG de P. fluorescens. Destes xenes, o phlD codifica unha policétido sintase de tipo III, que representa o factor biosintético clave para a produción de 2,4-DAPG. O PhlD mostra semellanzas con chalcona sintases de plantas e teorizouse que se orixinou por transferencia horizontal de xenes. Aínda que a análise filoxenética e xenómica revelou que o cluster phl completo é ancestral en P. fluorescens, moitas cepas perderon esta capacidade e está situado en diferentes rexións xenómicas nas distintas cepas.
Varias cepas de P. fluorescens, como Pf-5 e JL3985, desenvolveron unha resistencia natural á ampicilina e a estreptomicina. Estes antibióticos son utilizados regularmente en investigación biolóxica como unha ferramenta de presión selectiva para promover a expresión de plásmidos.
Estudos recentes mostraron que a produción da fitohormona citocinina pola cepa de P. fluorescens G20-18 é fundamental para a súa actividade de biocontrol ao activar a resistencia das plantas.
Propiedades médicas
Cultivando P. fluorescens, pode producirse mupirocina (un antibiótico), que é útil no tratamento de trastornos da pel, oído e ollos. O ácido libre mupirocina e os seus sales e ésteres son axentes utilizados actualmente en cremas, pomadas e sprays como tratamento da infección por Staphylococcus aureus resistente á meticilina (SARM).
P. fluorescens mostra actividade hemolítica e, como resultado, observouse que pode infectar transfusións de sangue.
Enfermidades
P. fluorescens é unha causa pouco frecuente de enfermidades en humanos e adoita afectar a pacientes con sistemas inmunitarios comprometidos (por exemplo, pacientes en tratamento para o cancro). Por exemplo, desde 2004 a 2006, un gromo de P. fluorescens nos Estados Unidos afectou a 80 persoas en seis estados. A fonte de infección eran lavados salinos heparinizados contaminados usados con pacientes de cancro.
P. fluorescens é tamén unha causa coñecida dun síntoma de enfermidade nos peixes consistente na podremia das aletas.
Metabolismo
P. fluorescens produce fenazina, fenazina-1-ácido carboxílico, 2,4-diacetilfloroglucinol e o antibiótico mupirocina activo contra o SARM.
Capacidades de biodegradación
A 4-hidroxiacetofenona monooxixenase é un enzima que se encontra en P. fluorescens que transforma o piceol, NADPH, H+ e O2 en 4-hidroxifenil acetato, NADP+, e H2O.
Feminismo ateo
Feminismo ateo é un movemento que defende o feminismo dentro do ateísmo. As ateístas feministas condenan a relixión como fonte principal de opresión das mulleres e desigualdade, crendo que a maioría das relixións son sexistas e opresivas para as mulleres.
Ernestine Rose
dereita|miniatura|Ernestine Rose era unha feminista e atea. A primeira feminista coñecida como atea foi Ernestine Rose, nada en Polonia o 13 de xaneiro de 1810. A súa confesión aberta de descrenza no xudaísmo, cando ela era unha adolescente, púxoa en conflito co seu pai (que era un rabino) e desenvolveu unha relación desagradábel. A fin de forzala as obrigacións da fe xudaica, o seu pai, sen o seu consentimento, buscoulle un prometido xudeu cando tiña dezaseis anos. No canto de discutir o caso nun tribunal xudeu, foi a un tribunal secular, clamou polo seu caso e gañou. En 1829, foi a Inglaterra, e en 1835, foi unha das fundadores da Association of All Clases of All Nations, asociación atea británica que avogaba polo " dereitos humanos para todas as persoas, independentemente de sexo, clase, cor ou nacionalidade." Ensinou en Inglaterra e nos Estados Unidos (mudándose alí en maio de 1836) e foi descrita por Samuel Putnam III como "unha das mellores profesoras do seu tempo." El escribiu que "ningún home ortodoxo (no sentido relixioso) podería gañarlle en debate".
Brú na Bóinne
Brú na Bóinne (literalmente Palacio do (río) Boyne) é un sitio arqueolóxico situado a 8 km de Drogheda no condado de Meath en Irlanda. É un dos máis grandes e importantes complexos megalíticos de Europa, os máis antigos datan do século XXXV-XXII a.C. no Neolítico, destaca o monumento funerario coñecido como Sí an Bhrú en irlandés e Newgrange en inglés.
En 1993 pasaron a formar parte da lista patrimonio da humanidade da Unesco co nome de Conxunto Arqueolóxico do Val do Boyne.
A Ponte de Alvedro, Sigrás, Cambre
A Ponte de Alvedro é un lugar da parroquia de Sigrás no concello coruñés de Cambre, na comarca da Coruña. Segundo o padrón municipal (INE 2016) ten 10 habitantes (7 homes e 3 mulleres).
Infinitesimal
Nas matemáticas, un infinitesimal é un número maior que cero en valor absoluto mais menor que calquera número real positivo. Un número x ≠ 0 é un infinitesimal se toda suma |x| + ... + |x| cunha cantidade finita de termos é menor que 1, independente da cantidade de termos. Neste caso, 1/x é maior que calquera número real positivo.
Un infinitesimal é apenas unha cantidade notacional - non hai ningún número real que sexa un infinitesimal. Isto pode demostrarse recorrendo ao axioma do menor maiorante no contexto dos números reais: considerar se o menor maiorante c do conxunto de todos os infinitesimais é ou non un infinitesimal. Se for, entón 2c tamén é, contradicindo así o feito de que c é un maiorante do referido conxunto. Se non for, entón c/2 tamén non é, contradicindo o feito de que c é o menor dos maiorantes.
Definición
Un infinitesimal ou infinitésimo é unha cantidade infinitamente pequena. Pódese definir matematicamente como:
dise que f é un infinitésimo en x=a
Comparación de infinitésimos
Dadas e
Uso ao longo da historia
O primeiro matemático en usar infinitesimais foi Arquimedes.
Máis tarde, Newton e Leibniz desenvolveron o cálculo facendo uso de infinitesimais. Velaquí un argumento típico: Este argumento, aínda que sexa intuitivamente atraente, e produza o resultado correcto, non é matematicamente rigoroso. Atacouse uso de infinitesimais, como incorrecto, por George Berkeley na súa obra The analyst: or a discourse addressed to an infidel mathematician. O problema fundamental reside no feito de que dx é, primeiro, tratado como non-cero (pois é utilizado como divisor), mais descártase despois como se fose cero.
Foi na segunda metade do século XIX cando obtivo o cálculo infinitesimal unha fundamentación matemática formal, grazas a Karl Weierstrass e outros, utilizando a noción de límite, que eliminou a necesidade do uso de infinitesimais.
O uso de infinitesimais continúa a ser conveniente para simplificar notacións e cálculos.
Os infinitesimais son cantidades lexitimas na análise non-padrón de Abraham Robinson. Nesta teoría, o cálculo enriba mencionado da derivada f(x) = x² pode ser xustificado cunha pequena modificación: hai que se referir á parte padrón do cociente da diferenza, e a parte padrón de x +dx é x.
De forma alternativa, pódese ter a xeometría diferencial sintética.
Altaria
miniatura|250px|Altaria destino Madrid-Puerta de Atocha esperando vía libre en [[Tarragona.]] 250px|miniatura|Altaria Madrid-Granada nun viaduto 250px|miniatura|Tren do antigo servizo Madrid-Barcelona en [[Gavà]] Altaria é un servizo de trens de Longa Distancia de gama media realizado por Renfe Operadora en España, que circulan a unha velocidade máxima de 200 km/h.
Ten asentos en turista e preferente, acceso adaptado a persoas inválidas e cafetería.
Dende o punto de vista físico, é un tren Talgo das series IV, ou VI de rodaxe desprazable, que pode percorrer vías de ancho ibérico ou internacional pasando polos cambiadores de ancho entre unhas e outras do cal tira unha locomotora (diante) ou dúas (unha diante e outra detrás) que non é de rodaxe desprazable.
Historia
Os trens Altaria apareceron a finais dos anos 1990 como unha mellora do servizo Talgo entre Madrid e Alacant, usando o material Talgo máis moderno entón, o chamado Talgo IV. Pouco despois chamáronse Talgo 200 os que circulaban polo N.A.F.A. con destino Cádiz e Huelva ou Alxeciras.
En 2003, coa apertura da L.A.V. Madrid-Barcelona ata Lleida pasouse a denominar Altaria aos trens Talgo de rodaxe desplazable que circulaban por ela con destino Barcelona, Logroño ou Pamplona.
No outono de 2005, a chegada dos novos trens de rodaxe desprazable de CAF (S120) levou a substitución dos Altaria Madrid-Barcelona por Alvia (excepto o que realizaba o percorrido Barcelona-Madrid-Cádiz), manténdose nas outras rutas e engadíndose un novo Altaria entre Madrid e Hendaia pola L.A.V. Madrid-Barcelona.
En canto aos trens Altaria por vía convencional, cabe sinalar que tras o Madrid-Alacant, a renovación do material no Madrid-Murcia-Cartagena levou que se rebautizase tamén como Altaria.
En decembro de 2006, a apertura do tramo Córdoba-Antequera da L.A.V. Córdoba-Málaga fixo que o talgo Madrid-Linares-Granada/Almería dividísese en dúas, pasando a relación Madrid-Granada prestarse como Altaria polo N.A.F.A. e o novo tramo de L.A.V. ata Antequera recortando o tempo de percorrido en máis de 1 h, do mesmo xeito que se reduciu o tempo de percorrido do xa existente Madrid-Alxeciras.
O 20 de febreiro de 2008, coa apertura do tramo Camp de Tarragona-Barcelona da L.A.V. Madrid-Barcelona, convertéronse a Alvia os servizos Altaria que por ela circulaban con dirección a Logroño, Pamplona e Hendaia e recortouse o percorrido do Altaria Triana a Madrid-Cádiz como Altaria a secas. Desta forma todos os trens Altaria son actualmente servizos radiais que parten de Madrid.
Desde o 15 de decembro de 2008, o tren realiza ademais unha nova parada en San Francisco de Loja tanto en ida pola mañá como en volta pola tarde.
Desde o 14 de xuño de 2009, os Altaria Madrid-Cádiz/Huelva convertéronse en Alvia, sendo realizados pola Serie 130.
Desde o 25 de outubro de 2009, o servizo Madrid-Alxeciras está suspendido polas obras no tramo Ronda. Un autobús substitúe ao tren entre Alxeciras e Antequera-Santa Ana, onde os viaxeiros transbordan no Altaria Madrid-Granada.
Frota
Os trens Altaria están compostos por Locomotora e composicións Talgo, sendo empregadas as seguintes composicións nas seguintes relacións:
Comité Olímpico Nacional de Camboxa
O Comité Olímpico Nacional de Camboxa (en គណៈកម្មាធិការជាតិអូឡាំពិកកម្ពុជា; co código do COI: CAM) é o Comité Olímpico Nacional que representa a Camboxa nos Xogos Olímpicos. O comité foi creado en 1983, mais non foi recoñecido polo Comité Olímpico Internacional até 1994.
Prefab Sprout
Biografía
Prefab Sprout foi un dos grupos con mellores comentarios da prensa musical, pero non así polo público, quen os consideraron demasiado avant garde, debido á profundidade das letras nas composicións de Paddy.
Coñecidos popularmente como The Sprouts, ao principio da súa carreira foron catalogados como un grupo identificado coa vida en cidades pequenas do Reino Unido e a cultura inglesa. Posteriormente Paddy McAlloon, líder do grupo, dedicou algúns temas máis universais para lograr repercusión en Estados Unidos. Cancións como "The King Of Rock And Roll" -dedicada a Elvis Presley- ou "Cars And Girls" -a Bruce Springsteen- son dous exemplos.
Desde finais da década dos noventa Paddy McAlloon presentou un problema de saúde que lle afectou directamente á vista, polo que o traballo da banda foi en descenso. Durante a xira de 2001 con motivo da presentación do seu disco "The Gunman and Other Stories", el mesmo confirmou a súa estraña enfermidade, o que motivou a que o grupo retirárase dos escenarios.
Polo estilo elegante e sofisticado da súa produción discográfica, parte da prensa musical do Reino Unido engloba a Prefab Sprout baixo a etiqueta de Sofistipop. Unha rara definición do pop inglés que engloba agrupacións como Swing Out Sister, The Blue Nile, The Blow Monkeys, Chinesa Crise, Aztec Camera, Cocteau Twins, Dream Academy, Steely Dan, Johnny Hates Jazz, Heaven 17, XTC ou Everything But The Girl.
Swoon, 1984
O seu primeiro disco de longa duración obtivo boas críticas por parte da prensa, pero resultou algo “pesado” para o público xeral. O álbum contiña a canción Cruel, que non tivo o éxito esperado, aínda que Dont Sing, o seu segundo single alzouse entre os favoritos nas listas de vendas.
Steve McQueen, 1985
A repercusión de Steve McQueen foi máis ampla, alcanzando en Reino Unido a posición 21 nas listas de vendas. En Estados Unidos este disco titúlase "Two Wheels Good" por unha demanda legal do actor Steve McQueen que, por outra banda, deulle ao grupo moita máis presenza nos medios. Producido por Thomas Dolby, entre as cancións figuran algúns dos éxitos -aínda que ningún alcanzou o número 1- máis coñecidos de Prefab Sprout: When Love Breaks Down, Goodbye Lucille Non1, Bonnie e Apetite. En 2005, 20 anos despois reeditouse remasterizado e en acústico este disco. Ao parecer Paddy tardou mais de 6 meses no estudio de gravación convertendo as versións en acústicas. Segundo o enxeñeiro, tardouse menos tempo en gravar o disco orixinal de 1985. Cun certo éxito no mercado, McAlloon converteuse nun afamado compositor, polo que comezou a traballar con grandes personalidades do medio. Nunhas declaracións afirmou que el era o mellor compositor que dera Inglaterra e ser moito máis importante que o propio John Lennon. Esta declaración tróuxolle críticas que deron ao traste co apoio dos medios, aínda que tempo despois o mesmo Paddy desculpouse.
From Langley Park to Memphis, 1988
Foi o primeiro intento por entrar de cheo ao mercado estadounidense xa que contiña temas como The King Of Rock & Roll e Cars and Girls, os cales déronlle boa acollida pero non o éxito que seguían esperando. McAlloon non entendía o porqué da negativa do público, pero non deixou de intentar conquistalos.
Protest Songs, 1989
Catalogado como a protosecuela de From Langley Park to Memphis, Protest Songs foi un disco que se realizou tras a xira de Steve McQueen en 1985. Debido á popularidade da canción When love breaks down, e por presións da discográfica, atrasouse o seu lanzamento case 3 anos. A canción máis popular foi A life of surprises (que daría título a un disco recompilatorio da banda).
Jordan: The Comeback, 1990
Coa produción de Thomas Dolby, Jordan: the comeback é un amplo disco xa que consta de 19 cancións e está dividido en catro temáticas: cancións pop (1 a 5), cancións tipo Elvis (6 a 9), cancións pop-medley (10 a 14) e baladas (15 a 19). Contén composicións dedicadas a Patti Smith, facendo del un dos discos máis aclamados polos fans da banda.
A life of surprises, 1992
Primeiro recompilatorio da banda, logrou o terceiro posto nas listas de vendas e foi o disco máis popular de Prefab Sprout. 16 cancións que resumen a primeira parte da súa traxectoria, momento a partir do cal algúns fundadores de Prefab Sprout desvinculáronse do proxecto.
Andromeda Heights, 1997
Disco de concepción temática, as 12 cancións de Andromeda Heights céntranse no amor e o espazo (chiscádelas ao cosmonauta ruso Iuri Gagarin incluídos). Neil Conti e Wendy Smith, membros históricos de Prefab Sprout, non participaron na confección deste disco.
38 carat collection, 1999
Segundo recompilatorio da banda, neste caso foi un dobre disco coas 38 cancións máis representativas da banda británica. O son remasterizouse e confeccionáronse novas versións para os fans máis veteranos. Ata rescatou a primeira gravación oficial da banda Lions in my own garden.
The gunman and other stories, 2001
Última gravación oficial da banda, as súas 10 cancións viran sobre a vida no Oeste dos Estados Unidos e, xa que logo, afástase do estilo musical de pop contemporáneo. Empregando multitude de instrumentos da música country como o banjo e cunha produción pouco sofisticada e moi natural, as cancións máis coñecidas foron Cowboy dreams, The gunman e Blue roses.
A Ribeira, Cervantes
San Martín da Ribeira é unha parroquia que se localiza no concello de Cervantes. Segundo o padrón municipal de 2004 tiña 128 habitantes (68 homes e 60 mulleres), distribuídos en 11 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 142 habitantes. Segundo o IGE, no 2014 a súa poboación descendera ata os 83 habitantes, sendo 48 homes e 35 mulleres.
Campionato Mundial de Fórmula 1 de 2012
miniatura|[[Sebastian Vettel, Campión do mundo da tempada 2012.]] O campionato Mundial de Fórmula 1 de 2012 foi o campionato anual número 63 de Fórmula 1 organizado pola Fédération Internationale de l'Automobile (FIA). Nel están inscritos para competiren doce equipos.
Este ano foi o penúltimo ano en que se utilizarán os motores V8 de 2´4 litros, sendo substituídos en 2014 por un motor de 1´6 litros de 4 cilindros turboalimentado máis ecolóxico e máis eficiente. A tempada 2012 tamén verá o regreso do Gran Premio dos Estados Unidos no calendario, coa carreira que se celebrará no novo circuíto en Austin, Texas.
Cambios de pilotos
miniatura|200px|[[Kimi Raikkonen -no Rally de Alemaña de 2010- é un dos seis Campións do Mundo de Pilotos que corren en 2012. Raikkonen pilota para Lotus F1.]]
A tempada viu varios cambios de pilotos. Lotus cancelou o contrato con Vitaly Petrov, un ano antes do seu vencemento, e non ofreceu a Bruno Senna un novo contrato, Petrov e Senna foron substituídos polo campión do mundo de pilotos de Kimi Raikkonen -volve ao deporte despois de dúas tempadas competindo no Campionato do Mundo de Rally- e o actual campión da tempada de 2011 da GP2 Series, Romain Grosjean, que tamén regresou ao depórte despois dunha ausencia de dous anos. Petrov posteriormente substituíu a Jarno Trulli en Caterham. Senna uniuse a Williams, equipo que previamente intentou fichar a Räikkönen para a tempada. Senna substitúe a Rubens Barrichello, quen deixou a Fórmula Un despois dun récord de dezanove tempadas na Fórmula 1. Marchou para participar na tempada 2012 da IndyCar, fichando por KV Racing Technology.
Ao igual que Raikkonen e Grosjean Nico Hülkenberg tamén volveu á Fórmula Un, uníndose a Force India xunto con Paul di Resta. Adrian Sutil left the team, having spent six years with both Force India and its previous incarnations, Spyker e Midland. El inicialmente intentou fichar por Williams, pero as negociacións romperonse en decembro de 2011. Sutil foi máis tarde obxecto dunha acción penal, acusado de danos corporais graves despois de que presuntamente agrediu a un alto membro do equipo Renault, cun vaso de cristal nun club nocturno de Xangai despois do Gran Premio da China de 2011. Sutil foi declarado culpable e foi condenado a dezaoito meses (non ingresou na cadea ao ser unha condena menor de dous anos) e a pagar unha multa de 200.000 €.
Toro Rosso botou a Jaime Alguersuari e a Sebastien Buemi, elixindo para substituílos a Daniel Ricciardo e ao subcampión da Serie Formula Renault 3.5 da tempada 2011 Jean-Eric Vergne. Sébastien Buemi converteuse en piloto de probas e reserva de Red Bull Racing e competirá nas 24 Horas de Le Mans de 2012 con Toyota, pilotando un TS030 Hybrid. A Alguersuari ofrecéuselle un asento en HRT, pero rexeitouno e no seu lugar uniuse ao provedor de pneumáticos Pirelli como o seu piloto de probas, para o desenvolvemento de compostos de pneumáticos para o seu uso nas carreiras xunto co expiloto de Virgin Racing Lucas di Grassi.
Pedro de la Rosa e Narain Karthikeyan regresaron á Fórmula Un con HRT. De la Rosa estaba sen asento desde o Gran Premio de Italia de 2010, logo de pasar a maior parte da tempada como piloto de probas de McLaren e unha aparición no Gran Premio do Canadá de 2011 pilotando para Sauber; Karthikeyan foi substituído polo equipo antes do Gran Premio do Reino Unido de 2011 en favor de Ricciardo. Máis tarde regresou para facer unha aparición dunha carreira no Gran Premio da India, antes de abandonar o equipo ata o comezo da tempada 2012. Vitantonio Liuzzi, que pilotou un HRT no ano, marchou á i1 Super Series India. A serie aprazouse ata o ano 2013, pero Liuzzi non puido conservar o seu posto no equipo. No lanzamento do HRT F112 en marzo, Liuzzi foi confirmado como un dos pilotos de probas e de reserva do equipo xunto co ex pilot da GP2 Series Dani Clos.
Jérôme d'Ambrosio abandonou Marussia (entón coñecido como Virgin Racing) logo do Gran Premio do Brasil de 2011 Posteriormente incorporouse a Lotus F1 como o seu terceiro piloto. Charles Pic -quen quedou en cuarto lugar na tempada 2011 da GP2 Series pilotando un Addax- uniuse a Marussia, en substitución de D'Ambrosio.
Calendario 2012
Bernie Ecclestone, expresou o seu desexo de ver o calendario ampliado a vinte carreiras, o máximo que cre que é viable. Con todo, o calendario provisional que foi anunciado en xuño de 2011, tiña un récord de veinte e unha carreiras. O presidente da FIA Jean Todt aclarou máis tarde esta cuestión, afirmando que o calendario de non tería máis de vinte carreiras, pero non deu ningunha indicación en canto a que carreira ía ser eliminada do calendario. O 29 de xullo de 2011, foi publicado un segundo calendario provisional, que confirmou que foi o Gran Premio de Turquía o que se suprimiu. Con todo, os equipos solicitaron unha segunda revisión do calendario, argumentando razóns de loxística no tramo final do campionato, con sete carreiras en dez semanas e en tres continentes. O calendario final publicouse o 7 de decembro de 2011.
Pilotos
Puntuación: os puntos outórganse aos 10 finalistas clasificados.
Cítrico
250px|miniatura|[[Pomelo.]] Cítrico é o nome común do xénero Citrus, que designa as especies de grandes arbustos ou pequenas árbores perennes (entre 5 e 15 m) da familia das Rutáceas, que teñen froitos ou froitas que posúen un alto contido en vitamina C e ácido cítrico, o que lles fornece ese típico sabor acedo tan característico. Oriúndo da Asia tropical e subtropical, este xénero contén tres especies e numerosos híbridos cultivados, incluíndo as froitas máis amplamente comercializadas, como o limón, a laranxa, a lima, o pomelo e mais a mandarina, con diversas variedades que dependen da rexión na que se cultive cada unha delas.
O froito é un hesperidio, característico do xénero.
Historia
As plantas cítricas son orixinarias de rexións subtropicais e tropicais de Asia, illas do sueste asiático, Oceanía proxima e nordeste de Australia. A domesticación de especies de cítricos implicou moita hibridación e introgresión, deixando moita incerteza sobre cando e onde se produciu por primeira vez a domesticación. Unha análise xenómica, filoxénica e bioxeográfica realizado por Wu et ao. (2018) demostrou que o centro de orixe do xénero Citrus é probablemente da súa expansión foi o sueste do Himalaia, nunha rexión que se estende desde o leste de Assam, o norte de Myanmar, ata o oeste de Yunnan. Diverxe dun devanceiro común coa laranxeira espiñenta. Un cambio nas condicións climáticas durante o Mioceno tardío (entre 11,63 e 5,33 millóns de anos ) provocou un repentino evento de especiación. As especies resultantes deste evento inclúen as cidreiras (Citrus medica) do sur de Asia; os pomelos (C. maxima) do sueste asiático continental; as mandarinas (C. reticulata), kumquats (C. xaponica), mangshanyegan (C. mangshanensis) e ichang papedas (C. cavaleriei ) do sueste da China; a combava (C. hystrix) das illas do sueste asiático; e o biasong ou samuyao (C. micrantha) de Filipinas. miniatura|upright|esquerda|Mapa de distribucións silvestres orixinais inferidas dos principais cultivares de Citrus e taxas silvestres relevantes seleccionadas A isto seguiulle a propagación de especies de cítricos en Taiwán e o Xapón no Plioceno temperán (fai entre 5,33 a 3,6 millóns de anos), dando lugar á laranxa tachibana (C. tachibana); e máis aló da Liña Wallace en Papúa Nova Guinea e Australia durante o Plistoceno temperán (fai entre 2,5 millóns a 800.000 anos), onde se produciron máis eventos de especiación que deron lugar as limas australianas.
As primeiras introducións de especies de cítricos por parte das migracións humanas producíronse durante a expansión austronesia (c. 3000-1500 a.C.), cando Combava, laranxa silvestre, e Citrus maxima atopábanse entre as plantas de cítricos levadas polos viaxeiros de Austronesia cara ao leste en Micronesia e Polinesia.
A cidreira (Citrus medica) tamén se introduciu cedo na conca mediterránea desde a India e o sueste asiático. Introduciuse a través de dúas antigas rutas comerciais: unha ruta terrestre a través de Persia, o Levante e as illas do Mediterráneo; e unha ruta marítima pola Península de Arabia e o Exipto tolemaico ata o norte de África. Aínda que se descoñece a data exacta da introdución orixinal debido á escaseza de restos arqueobotánicos, as primeiras probas son sementes recuperadas no sitio arqueolóxico de Hala Sultan Tekke en Chipre, datadas ao redor do 1200 a.C. Outras probas arqueobotánicas inclúen o pole de Cartago que se remonta ao século IV a. C.; e sementes carbonizadas de Pompeia datadas entre os séculos III e II a.C. A descrición completa máis antiga da cidreira foi atestiguada por primeira vez a partir de Teofrasto, c. 310 a.C. Os agrónomos da Roma antiga fixeron moitas referencias ao cultivo de cítricos dentro dos límites do seu imperio.
Crese que os limóns, os pomelos e as laranxas azedas foron introducidos no Mediterráneo polos comerciantes árabes ao redor do século X d.C.; e as laranxas doces polos xenoveses e portugueses traidas desde Asia durante o século XV ao XVI. A mandarína non se introduciu ata o século XIX. Este grupo de especies acadou unha grande importancia nalgúns dos países mediterráneos, e no caso dos laranxeiros, mandareiros e limoeiros, atoparon aquí condicións edafolóxicas e climáticas que lles permiten acadar un alto nivel de calidade do froito, aínda mellor que nas rexións de onde procedían.
As laranxas foron introducidas en Florida polos colonos españois.
Santiago Gómez Tato
Santiago Gómez Tato, nado en Cerdedo cara a 1885, foi un escritor e xornalista galego.
Cítrico
Historia
Nas partes máis frías de Europa, os cítricos cultivábanse en orangeries (laranxerias) a partir do século XVII; moitos eran tanto símbolos de status como estruturas agrícolas funcionais.
Taxonomía
miniatura|upright|Froitas do xénero citrus agrupadas por similitude xenética. Diagrama ternario elaborado a partir dos datos de Curk et alii.
A taxonomía e a sistemática do xénero son complexas e non está claro a cantidade exacta de especies naturais, xa que moitas destas especies son híbridos clonados que se xeraron con sementes (por apomixis), e evidencias xenéticas indican que mesmo algunhas especies salvaxes teñen unha orixe híbrida.
Santiago Gómez Tato
Traxectoria
Fillo do notario Jesús Gómez Veiga que estivo destinado no Concello de Cerdedo. Emigrou a Buenos Aires a principios dos anos vinte do século XX. Colaborou na revista Relieves de Coronel Dorrego, en Nueva Era, Eco del Tandil e Derecho de Tandil, e en Céltiga, El Heraldo Gallego, Correo de Galicia e Vida Gallega. Visitou en varias ocasións a súa comarca natal e deixou as súas impresións sobre as súas feiras no periódico Umia y Lérez. Instalouse en Rosario nos anos vinte. Tamén colaborou en Mundo Gráfico. En 1931 dirixiu o periódico La Voz del Pueblo de Martínez (Buenos Aires).
Cítrico
Taxonomía
A maioría das especies Citrus parece que son híbridos naturais ou artificiais procedentes dun número reducido de especies ancestrais, entre os que se atopan o limón, o pomelo, o mandarino e a papeda. Os híbridos naturais e cultivados inclúen importantes froitos comerciais como laranxas, pomelos, limóns, limas e algunhas mandarinas.
Clasificación das principais especies cultivadas
Aínda que a clasificación taxonómica é complexa, recentes investigacións xenéticas demostraron que unicamente existen tres especies principais, sendo as restantes híbridos destas tres.
Santiago Gómez Tato
Obras
En abril de 1925 anunciaban a saída de dúas novelas: En la soledad de mi aldea e Los eternos caciques.
Cítrico
Clasificación das principais especies cultivadas
En 1997 Mabberley propuxo unha clasificación pragmática dos principais Citrus cultivados de xeito que clarexase o caos que moitas veces xurdiu segundo se consulten unhas ou outras fontes. Esta clasificación simplifica e clarexa o xénero e semella atopar o consenso dos principais botánicos.
Mabberley defende que unicamente existen tres especies principais Citrus maxima, Citrus medica e mais Citrus reticulata, sendo todas as restantes híbridos destas tres. Esta teoría só fai referencia aos cítricos cultivados non ás especies bravas do xénero.
A seguir fica a clasificación:
Santiago Gómez Tato
Vida persoal
Casou en Buenos Aires con Herminia Sánchez Míguez en xullo de 1925.
Cítrico
Outras especies seleccionadas
Híbridos principais 250px|miniatura|Laranxas, limóns e limas.
Culinarios
Das diferentes partes e tratamentos dos cítricos pódese obter unha gran variedade de sabores. A pel e o aceite esencial da froita adoitan ser amargos, especialmente cando se cociñan, polo que adoitan combinarse con azucre. A polpa da froita poden variar de doces a extremadamente acedas. A marmelada, un condimento derivado da laranxa e o limón cocidos, pode ser especialmente amarga, pero adoita adozarse con azucre para cortar o amargor e producir un resultado similar ao da marmelada. O limón, a laranxa ou a lima utilízanse comunmente como decoración e para darlle un toque de sabor aos refrescos, os cócteles ou á auga. Os zumes, as cascas ou os toros de cítricos utilízanse nunha gran variedade de bebidas mesturadas e refrescos. A colorida pel exterior dalgúns cítricos, coñecida como zest, utilízase como aromatizante en cociña; a parte branca interior da pel, a medula, adoita evitarse debido o seu amargor.
En medicina
O ácido cítrico é usado moi abundantemente na industria farmacéutica. En medicina utilízase entre outras cousas como dixestivo, substancia que favorece a dixestión, estando incluído na clasificación internacional ATC dentro do grupo A09, co código concreto de A09AB04.
Pesticidas
As sementes de cítricos úsanse na elaboración de insecticidas ecolóxicos.
Biocombustíbel
Téñense feito investigacións sobre as posibilidades de aproveitamento dos residuos dos cítricos, reconvertindo a pela e outros refugallos en produtos e artigos de alto valor engadido ).
Uso como plantas ornamentais
miniatura|upright|[[Invernadoiro do xardín botánico en Lovaina (Bélxica)]]
Os cítricos cultivados en tallas e invernados a cuberto foron unha característica de xardíns renacentistas, unha vez que a tecnoloxía de fabricación de vidro permitiu producir suficientes extensións de vidro transparente. A orangerie era unha característica das residencias reais e aristocráticas durante os séculos XVII e XVIII. A Orangerie do Palacio do Louvre, de 1617, inspirou imitacións que non foron eclipsadas ata o desenvolvemento do invernadoiro moderno na década de 1840. Nos Estados Unidos, o primeiro invernadoiro que se conserva é o de Mount Airy, Richmond County, Virxinia. George Washington tiña un invernadoiro en Mount Vernon.
Algúns afeccionados modernos seguen cultivando cítricos ananos en contedores ou invernadoiros en zonas onde o clima é demasiado frío para cultivalos ao aire libre. O clima constante, a luz solar suficiente e a rega adecuada son cruciais para que as árbores prosperen e produzan froita. En comparación con moitos dos habituais "arbustos verdes", os cítricos toleran mellor un mal coidado dos contedores. Nas zonas de inverno máis frías non deben cultivarse limas e limóns, xa que son máis sensibles ao frío invernal que outros cítricos. Os híbridos con kumquats (× Citrofortunella) teñen unha boa resistencia ao frío. Un cítrico en contedor pode ter que ser replantado cada 5 anos aproximadamente, xa que as raíces poden formar un groso "cepellón" no fondo da maceta.
Cultivo
miniatura|upright|esquerda|Os limóns son uns cítricos orixinarios de Asia, pero agora comúns en todo o mundo.
As árbores dos cítricos hibridan moi facilmente - a modo de exemplo, dependendo da fonte do pole, as plantas cultivadas a partir das sementes dunha lima persa poden producir froitos similares aos do pomelo. Por tanto, todos os cultivos comerciais de cítricos utilizan árbores producidas por enxerto do cultivar da froita desexada no portainxerto seleccionado pola resistencia e dureza ás enfermidades. miniatura|upright|[[Lima (froita)|Limas nun supermercado]] A cor dos cítricos só se desenvolve en climas cun inverno fresco Nas rexións tropicais sen inverno, os cítricos permanecen verdes ata a súa madurez, de aí as "laranxas verdes" tropicais. A lima persa en particular é extremadamente sensible ás condicións frías, polo que non adoita estar exposta a condicións o suficientemente frías como para desenvolver unha cor madura. Se se deixan nun lugar fresco durante o inverno, os froitos cambiarán a cor a amarelo.
Os termos "maduración" e "maduro" adoitan usarse como sinónimos, pero significan cousas diferentes. Un froito maduro é aquel que completou a súa fase de crecemento. A maduración son os cambios que se producen dentro do froito despois de que estea maduro ata o inicio da descomposición. Estes cambios adoitan implicar a conversión dos amidóns en azucres, unha diminución dos ácidos, o ablandamento e un cambio na cor da froita.
As froitas cítricas non son climatéricas polo que a súa respiración diminúe lentamente e a produción e liberación de etileno é gradual. Os froitos non pasan por un proceso de maduración no sentido de que maduren na árbore. Algúns froitos, por exemplo as cereixas, maduran fisicamente e despois continúan madurando na árbore. Outras froitas, como as peras, recóllense cando maduran, pero antes de que madurezan pois continúan madurando na árbore. Os cítricos pasan da inmaturidade á madurez ata a sobremadurez mentres están na árbore. Unha vez separados da árbore, non aumentan de dozura nin seguen madurando. A única forma en que o cambio pode ocorrer despois de ser recollido é que finalmente comecen a descompoñerse.
Coas laranxas, a cor non se pode usar como indicador de madurez porque ás veces as cascas vólvense laranxas moito antes de que as laranxas estean listas para comer. Degustalas é o único xeito de saber se están listos para comer. miniatura|upright|[[Mandarineira]] Os cítricos non adoitan ser resistentes ás xeadas. As mandarineiras (C. reticulata) adoitan ser as máis resistentes das especies comúns de Citrus xa que poden soportar períodos curtos de ata -10 °C, pero en realidade requírense temperaturas non inferiores a -2 °C para o seu cultivo. As mandarinas, os tangores e o yuzu poden cultivarse no exterior mesmo en rexións con temperaturas baixo cero máis marcadas no inverno, aínda que isto pode afectar á calidade da froita. Uns poucos híbridos resistentes poden soportar temperaturas moi por baixo do punto de conxelación, pero non producen froita de calidade.
Os limóns pódense cultivar comercialmente na costa do sur de California, onde o verán é máis fresco e o inverno máis moderado, porque non se consegue nin se espera que a froita do limón sexa doce. O laranxo trifoliado (C. trifoliata) pode sobrevivir por baixo dos -20 °C; os seus froitos son adstrinxentes e incomestibles a menos que se cociñen, pero desenvolvéronse algúns cultivares e híbridos de mellor sabor. miniatura|upright|Folla dunha árbore Citrus As árbores prosperan nunha contorna constantemente asollada e húmida, cun chan fértil e cunha pluviometría ou unha rega adecuados. Ao ser de orixe tropical e subtropical, as laranxas, como todos os cítricos, son de folla ancha e perenne. Non se lles caen as follas excepto cando están tensos. Os talos de moitas variedades teñen grandes e afiadas espiñas. As árbores florecen na primavera, e os froitos prodúcense pouco despois. A froita empeza a madurar no outono ou a principios de inverno, dependendo do cultivar, e desenvolve unha dozura crecente despois. Algúns cultivares de mandarinas maduran no inverno. Outros, como o pomelo, poden tardar ata 18 meses en madurar.
Produción
miniatura|upright|Maiores rexións produtoras de cítricos Segundo a Organización das Nacións Unidas para a Alimentación e a Agricultura, a produción mundial de todos os cítricos en 2016 foi de 124 millóns de T, sendo aproximadamente a metade desta produción laranxas. Cun equivalente de 15.200 millóns de dólares en 2018, o comercio de cítricos constitúe case a metade do comercio mundial de froitas, que foi de 32.100 millóns de dólares para o mesmo ano. Segundo a Conferencia das Nacións Unidas sobre Comercio e Desenvolvemento (UNCTAD), a produción de cítricos creceu durante os primeiros anos do século XXI principalmente polo aumento das áreas de cultivo, as melloras no transporte e a embalaxe, o aumento dos ingresos e a preferencia dos consumidores polos alimentos saudables. No 2019-20, a produción mundial de laranxas estimouse en 47,5 millóns de T, liderada polo Brasil, México, a Unión Europea e a China como maiores produtores.
Pragas e enfermidades
miniatura|upright|O cancro dos cítricos está causado pola [[Gammaproteobacterias|gammaproteobacteria Xanthomonas axonopodis]] As plantas de cítricos son moi susceptibles de ser inzadas por pulgón, mosca branca e cochinilla (por exemplo, cochinilla vermella de California). Tamén son bastante importantes as infeccións víricas ás que algúns destes ectoparásitos serven de vectores como o virus da tristeza dos cítricos transmitido polos pulgóns, que cando non se controla con métodos adecuados de control é devastador para as plantacións de cítricos. A ameaza máis recente para as plantacións de cítricos nos Estados Unidos é a psílido asiático dos cítricos.
O psílido asiático dos cítricos é un insecto parecido a un pulgón que se alimenta das follas e os talos das árbores de cítricos e doutras plantas parecidas aos cítricos. O verdadeiro perigo radica en que o psílido pode transmitir unha enfermidade bacteriana mortal das árbores chamada Huanglongbing (HLB), tamén coñecida como enfermidade do enverdecimiento dos cítricos. Debido a que 2021 as bacterias causantes non son cultivables, a avaliación de cultivares e vectores resistentes é lenta. Coñécense algunhas cepas de cítricos resistentes ao HLB e resistentes ao vector, e cítricos modificados xeneticamente e probáronse novos praguicidas en laboratorio que se móstran prometedores para o seu uso no campo.