cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ramesseum
Escavacións e estudos
Aínda que as "pernas de pedra grandes e sen tronco" de Shelley débense máis á licenza poética que á arqueoloxía, o "rostro medio afundido... esnaquizado" deitado sobre a area é unha descrición precisa de parte da estatua esnaquizada. As mans e os pés están preto. Se aínda estivese en pé, o coloso de Ozymandias se elevaría a 19 m. sobre o chan, rivalizando cos Colosos de Memnon e as estatuas de Ramsés esculpidas na montaña de Abu Simbel.
Campo Galego
Campo Galego é un xornal dixital en lingua galega (tamén con versións en inglés e castelán ) de temática agrogandeira e ámbito galego, con sede en Santiago de Compostela.
Apareceu en febreiro de 2015 impulsado polos xornalistas Gonzalo Brocos e David González. Economicamente, susténtase con publicidade e mais co apoio da Cámara de Comercio de Santiago de Compostela, a Cámara de Comercio de España e mais con fondos europeos.
Caso Jimmy
miniatura|Pintada en homenaxe a Jimmy nos arredores do [[Estadio Municipal de Riazor|Estadio de Riazor, A Coruña]] O caso Jimmy refírese aos sucesos relacionados co asasinato de Francisco Javier Romero Taboada «Jimmy» o 30 de novembro de 2014 en Madrid, España. Jimmy era un membro do grupo ultra Riazor Blues, seareiros do Deportivo da Coruña. Desprazárase a Madrid para asistir ao encontro contra o Club Atlético de Madrid no estadio Vicente Calderón, da 13ª xornada da Primeira División de España 2014/15. Esa mañá, os membros de Riazor Blues víronse implicados nunha pelexa multitudinaria contra membros do grupo Frente Atlético no Parque Madrid Río.
Na liorta, Jimmy foi chimpado ao río Manzanares por membros do Frente e finou por un forte traumatismo cranioencefálico.
Liorta
Francisco Javier Romero Taboada «Jimmy» era un coruñés de 41 anos, pai dun fillo. Formaba parte desde a súa fundación dos Riazor Blues, o grupo ultra de seguidores do Real Club Deportivo da Coruña. Dentro destes, era membro da sección denominada «Los Suaves», a máis violenta e radical do grupo. A súa antigüidade dentro dos Riazor Blues valéralle o alcume de «El Abuelo». Participara en numerosas liortas e tiña antecedentes penais por violencia e narcotráfico.
O 30 de novembro de 2014 xogábase ás 12:00 no estadio Vicente Calderón de Madrid o encontro correspondente á 13ª xornada da Primeira División 2014-15. Membros dos Riazor Blues e do Frente Atlético citáronse contra as 8:00 dese día a través de redes sociais, para agredírense mutuamente. Ambos grupos pertencen ao movemento ultra e defenden ideoloxías políticas opostas. O Frente Atlético considérase afín á ultradereita, mentres que os Riazor Blues son próximos á extrema esquerda.
A axitada liorta deixou numerosos feridos, varios deles por arma branca. Neste escenario, varios membros dos Riazor Blues, entre os que se atopaba «Jimmy», foron chimpados ao río Manzanares. «Jimmy» sufriu diversos traumatismos e lesións na cabeza e o abdome. Unha esgazadura esplénica e unha hemorraxia aguda terminaron por causarlle a morte.
Investigación xudicial
miniatura|O Frente Atlético nos chanzos do [[Estadio Vicente Calderón]] O Xulgado de Instrución Nº 20 de Madrid arquivou en xuño de 2018 a causa relacionada co "homicidio e lesións" na que se atopaba a investigación pola morte de Jimmy e as lesións sufridas por outro ultra dos Riazor Blues, tamén chimpado ao Manzanares. O xuíz argumentou que resultaba imposíbel determinar a identidade dos autores coas probas achegadas, entre elas un vídeo da liorta.
En setembro dese ano o mesmo xulgado sobreseu as actuacións contra 87 investigados no caso en relación co delito de rifa tumultuaria, xa que «non resultaba debidamente acreditada a perpetración do delito que deu lugar á causa». Mantense a causa polo delito de rifa tumultuaria contra oito investigados e contra outros dous polos delitos de atentado á autoridade e lesións.
Prebet Sapu
Prebet Sapu é un filme malaisio de 2020 dirixido por Muzzamer Rahman. O filme conta a historia dun chofer ilegal chamado Aman que é daltónico, as súas experiencias levando pasaxeiros nas noites de Kuala Lumpur e a súa amizade cunha cliente, Bella, unha misteriosa dama de compañía. O filme estreouse nos cinemas de Malaisia o 16 de decembro de 2021. Foi escollido como candidato de Malaisia para o Óscar ó mellor filme internacional na 94ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Fatsani: A Tale of Survival
Fatsani: A Tale of Survival é un filme de Malawi de 2020 dirixido por Gift Sukez Sukali. Foi escollido como candidato de Malawi para o Óscar ó mellor filme internacional na 94ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Unity (motor de videoxogo)
Unity é un motor de videoxogos multiplataforma desenvolvido por Unity Technologies, anunciado e lanzado por primeira vez en xuño de 2005 na Apple Worldwide Developers Conference como motor de xogos para Mac OS X. Desde entón, o motor ampliouse gradualmente para admitir unha variedade de plataformas de escritorio, móbiles, consolas e de realidade virtual. É particularmente popular para o desenvolvemento de xogos móbiles para iOS e Android, considérase fácil de usar para desenvolvedores principiantes e é popular para o desenvolvemento de xogos independentes.
O motor pódese usar para crear xogos tridimensionais (3D) e bidimensionais (2D), así como simulacións interactivas e outras experiencias. O motor foi adoptado por industrias alleas aos videoxogos, como o cine, a automoción, a arquitectura, a enxeñería, a construción e as Forzas Armadas dos Estados Unidos.
Método ROPA
O método ROPA (recepción de ovocitos da parella) é un tratamento de reprodución asistida indicado en parellas de mulleres que queiran compartir maternidade, ben por elección, ben por motivos médicos dunha delas (baixa reserva ovárica, insuficiencia ovárica prematura etc.), patoloxías hereditarias transmisibles á descendencia ou fracaso doutras técnicas de reprodución asistida. Deste xeito, ambas poden participar activamente para traer ao mundo o seu futuro fillo, sendo unha delas a doadora de ovocitos e a outra a receptora (embarazada). Trátase dunha variante da fecundación in vitro na que se sincronizan os ciclos reprodutivos de ambas as mulleres. Consta de 4 fases: estimulación ovárica da muller doadora, preparación endometrial da receptora, punción folicular e transferencia embrionaria.
Estimulación ovárica
A muller que vai entregar o ovocito sofre unha estimulación ovárica, similar á FIV convencional. Para iso, a partir do segundo ou terceiro día da menstruación, inxéctanse hormonas por vía subcutánea, facendo que varios folículos crezan simultaneamente. Durante este proceso realízanse controis ecográficos periódicos (xeralmente cada 48 horas), asociados ou non a análises de sangue para medir os niveis hormonais da muller, podendo así valorar o momento idóneo no que se debe realizar a indución da ovulación cunha nova medicación. Entre 34 e 36 horas despois, realízase a punción folicular, baixo sedación, para extraer os ovocitos.
Preparación endometrial
Mentres a muller que proporciona o óvulo realiza a estimulación ovárica, realízase a preparación endometrial da muller que vai recibir o embrión para quedar embarazada. Isto realízase á vez para que teña as mellores condicións para a implantación. Adminístranse estróxenos (xeralmente orais ou transdérmicos) para conseguir un grosor endometrial correcto, que tamén se mide mediante ecografía vaxinal. A partir do mesmo día en que se realiza a punción do ovario, engádese proxesterona ao tratamento con estróxenos, xeralmente por vía vaxinal, para aumentar as posibilidades de implantación.
Punción folicular
Prográmase cando os folículos alcanzaron o tamaño adecuado, medido por ecografía. É un procedemento sinxelo e de curta duración que se realiza en quirófano, baixo sedación. Mediante a punción obtéñense os ovocitos que despois de comprobar que están maduros son fecundados co seme do doante anónimo, para obter os embrións. Durante os días seguintes contrólase a evolución do mesmo, ata que se realice o traslado, que será entre dous e cinco días despois da punción.
Transferencia embrionaria
Unha vez preparado o endometrio da muller receptora e obtidos os embrións, selecciónase o embrión de mellor calidade, trasladándoo ao interior do útero da muller receptora para conseguir o embarazo. Sempre que sexa posible, trasladarase un embrión en fase de blastocisto (quinto día despois da punción) para ter mellores taxas de embarazo e minimizar o risco de xestación xemelar. Se hai máis embrións de boa calidade (ademais do que se transfire), estes pódense conxelar para futuros embarazos ou para facer un novo intento, no caso de que o primeiro non funcione.
A transferencia é un proceso rápido e indoloro, que se realiza cunha cánula pola que se depositan os embrións no interior do útero, sempre ao mesmo tempo realizamos unha ecografía abdominal para asegurar que o embrión está colocado no lugar axeitado. Non se precisa anestesia nin coidados posteriores especiais.
Finalmente, uns 15-20 días despois da punción, a muller receptora realizará unha análise de sangue para ver os valores de beta-hCG, confirmando así se se logrou un embarazo.
Gran Premio de Estiria de 2020
O Gran Premio de Estiria de 2020 (oficialmente Formula 1 Pirelli Großer Preis der Steiermark 2020) foi unha carreira do Campionato do Mundo Fórmula 1 celebrada no Red Bull Ring en Spielberg, Austria, o 12 de xullo de 2020. A carreira foi a segunda carreira da tempada de Fórmula Un de. A carreira foi a primeira disputa do Gran Premio de Estiria. A carreira celebrouse exactamente unha semana despois do Gran Premio de Austria de 2020 no mesmo circuíto por mor da pandemia COVID-19.
Impacto da pandemia da COVID-19
O calendario inicialmente previsto para o campionato de viuse fortemente afectado pola Pandemia por coronavirus de 2019-2020. Varios Grandes Premios foron cancelados ou aprazados despois da cancelada rolda de apertura en Australia, o que fixo que a Fédération Internationale de l'Automobile redactase un novo calendario. O inicio do campionato atrasouse ata o 5 de xullo, cando o Red Bull Ring albergou o Gran Premio de Austria como rolda de apertura do campionato. Os organizadores da proba asinaron un contrato con Liberty Media, titular dos dereitos comerciais do deporte, para acoller unha segunda rolda no circuíto o 12 de xullo (unha semana despois da primeira carreira) para ser coñecido como o Gran Premio de Estiria. A carreira nomeouse de Estiria, o estado de Austria no que se atopa o circuíto de Red Bull. As dúas carreiras seguidas en Austria marcarían a primeira vez que un país acolle carreiras consecutivas na mesma tempada desde o Campionato Mundial de Fórmula Un de cando Xapón acolleu os grandes premios do Pacífico e Xapón. Isto tamén marcou a primeira vez na historia do deporte que a mesma sede e trazado acolleron carreiras do Campionato Mundial consecutivas.
Actualizacións de vehículos
Espérase que Ferrari traiga e presente unha ampla gama de actualizacións para o Ferrari SF1000. As actualizacións estaban inicialmente programadas para pero foron presentadas despois dunha mala actuación en.
Clasificación do campionato antes da carreira
Despois da primeira rolda no Gran Premio de Austria de 2020, Valtteri Bottas lideraba o campionato por 7 puntos sobre Charles Leclerc de Ferrari con Lando Norris de McLaren 2 puntos por detrás no 3º lugar. No campionato de construtores, Mercedes lidera o campionato con 37 puntos, McLaren 2º con 26 puntos e Ferrari 3º con 19 puntos.
Cualificación
A sesión foi a primeira sesión de clasificación completamente en mollado no Red Bull Ring desde o Gran Premio de Austria de 1998.
Q1 e Q2
A primeira sesión de cualificación comezou ás 15:46 hora local, corenta e seis minutos despois do previsto. Todos os pilotos comezaron con pneumáticos de choiva, e todos seguiron utilizándoos durante toda a clasificación. A pista estaba extremadamente mollada, cos coches propensos a aquaplaning. O único gran incidente da sesión chegou ao final, cando Antonio Giovinazzi perdeu o control do seu Alfa Romeo despois da curva sete, o seu coche deslizouse sobre a herba e chocou suavemente cunha barreira, esparcindo algúns restos. Giovinazzi mantivo o motor en marcha, pero pronto parou na cuarta curva, o que provocou bandeiravermella os 13 segundos restantes. Giovinazzi foi eliminado da Q1 xunto con Kimi Räikkönen, Sergio Pérez, Nicholas Latifi e Romain Grosjean, que non estableceran tempo de volta por un problema co seu sistema de recuperación de enerxía. George Russell alcanzou a Q2 por primeira vez na súa carreira, a primeira vez dun piloto de Williams desde o Gran Premio do Brasil de 2018. A intensidade da choiva aumentou durante a segundaquenda. Non obstante, a sesión continuou sen incidentes. Os eliminados foron Charles Leclerc, George Russell, Lance Stroll, Daniil Kvyat e Kevin Magnussen.
Q3
As fortes choivas continuaron ata a 3ª quenda pero diminuíron gradualmente ao longo da sesión. En varios puntos, Lewis Hamilton, Max Verstappen e Valtteri Bottas estiveron en posición provisional de pole position. Ao final, Hamilton logrou a pole cun tempo de volta 1:19.273, máis de 1,2 segundos máis rápido que o seu rival máis próximo, Verstappen, que trompeaba no seu último intento. Carlos Sainz foi o terceiro clasificado, o primeiro piloto en facelo por McLaren desde Jenson Button no Gran Premio do Reino Unido de 2014, (o compañeiro de equipo de Sainz Lando Norris comezara terceiro na carreira anterior, pero ascendera a esa posición despois de que Hamilton recibise unha penalización). O compañeiro de equipo de Hamilton, Bottas clasificouse no cuarto lugar, seguido de Esteban Ocon, Lando Norris, Alexander Albon, Pierre Gasly, Daniel Ricciardo, e Sebastian Vettel.
Post-cualificación
A penalización de Norris emitido durante a primeira sesión de prácticas expulsouno do sexto ao noveno posto da grella. Tres pilotos foron investigados por infraccións á normativa deportiva despois de clasificarse; Pérez por ignorar as bandeiras amarelas durante o Q1, Räikkönen e Leclerc por incumprimento do protocolo de bandeira vermella durante o Q1 e Leclerc de novo por obstaculizar a Kvyat durante a Q2. Non se empregou ningunha acción con respecto ás tres primeiras acusacións, con todo Leclerc recibiu unha sanción de tres posicións por obstaculizar a Kvyat, trasladándoo do 11º ao 14º posto na grella. Na mañá da carreira, Giovinazzi recibiu unha penalización de cinco prazas por un cambio de caixa de cambios non programado, Mentres Romain Grosjean viuse obrigado a partir do pit lanel por un incumprimento das normas do parc fermé polo seu equipo, que traballou no seu coche durante máis de 3 horas máis do permitido pola normativa, sen a presenza dun comisario. Aínda que o castigo normal en tales casos é a descualificación no fin de semana do Gran Premio, Grosjean evitou isto xa que o equipo culpou dun problema da bomba de auga ERS que debía ser reparado para permitirlle participar.
Voltas iniciais
A carreira disputouse en condicións secas, en contraste coa cualificación por completo en mollado, os 20 pilotos tiñan libre elección de pneumáticos de partida tal como o permite o Regulamento deportivo. Lewis Hamilton mantivo o seu liderado desde a pole. Na primeira volta Sebastian Vettel caeu ao 12º lugar detrás de George Russell e Lance Stroll. No intento de superar ao seu compañeiro polo interior da curva tres, Charles Leclerc chocou contra Vettel, rompendo a á traseira de Vettel. Despregouse o coche de seguridade para eliminar os restos do incidente na terceira curva. Os dous Ferraris entraron nos boxes ao final da volta de apertura e o coche de Vettel retirouse da carreira. O coche de Leclerc sufriu danos na á dianteira e no chan e substituíuse o seu alerón dianteiro. A carreira retomouse na cuarta volta. Russell, que ía no 11º lugar, deixou a pista na curva seis e entrou na grava. Puido continuar coa carreira, pero reincorporouse na parte traseira da pista no 18º posto. Ao final da cuarta volta, Ferrari determinou que os danos no coche de Leclerc eran demasiado grandes para continuar e entrou nos boxes para retirarse da carreira. Na oitava volta, Carlos Sainz caera do terceiro ao quinto posto logo de ser adiantado por Valtteri Bottas e Alexander Albon. Na volta 14, Sergio Pérez entrou nos postos de puntos ao superar a Lando Norris polo décimo lugar, logo de comezar no posto 17º.
Media carreira
Na volta 24, o segundo clasificado Max Verstappen foi o primeiro piloto en facer unha parada programada. Na volta seguinte, Esteban Ocon entrou nos boxes para retirarse da carreira, o seu coche sufría un problema de refrixeración. O líder da carreira Hamilton entrou en boxes na volta 27, co compañeiro de equipo Bottas herdando o liderado. Na volta 32, Sainz sufriu unha parada lenta que lle custou tres posicións e dúas voltas despois Bottas fixo a primeira parada para devolverlle a ventaxe a Hamilton. Despois de que todos os pilotos fixeran as súas primeiras paradas, a orde era Hamilton, Verstappen, Bottas, Albon, Ricciardo, Stroll, Pérez, Sainz, Norris e Pierre Gasly.
Pérez comezou a progresar despois da súa parada en boxes, pasando ao seu compañeiro de equipo Stroll na volta 46 e despois a Daniel Ricciardo dúas voltas máis tarde para reclamar o quinto lugar. A continuación, Pérez estableceu unha serie de voltas rápidas mentres se achegaba cara a Albon na cuarta posición. Gasly converteuse máis tarde no primeiro piloto en facer dúas paradas en boxes, comezara sétimo pero caeu ao 13º lugar cos seus pneumáticos de compostos duros. Ao final da carreira só recuperaría ata o 15º posto. Na volta 62, Sainz deixou pasar a Norris polo oitavo lugar.
ültimas voltas
Bottas, que viña acercándose lentamente a Verstappen desde a primeira rolda de paradas, superouno polo segundo posto na volta 66. Os dous coches batallaron o resto da volta, con Verstappen recuperando brevemente o posto, antes de que Bottas volvese a superalo na volta seguinte. Verstappen e Sainz no noveno lugar enfrontáronse nas dúas voltas seguinte para tentar lograrr a volta rápida da carreira, ambos pilotos tiñan grandes brechas para evitar perder posicións. Na penúltima volta, Pérez intentou un adiantamento sobre Albon pola cuarta praza na cuarta curva. Os coches entraron en contacto e resultou que Pérez rompeu a súa á dianteira. A brecha de 15 segundos por detrás de Pérez comezou a pecharse cando os danos fixeron que volvese caer. Stroll, que estivo por detrás de Ricciardo durante case 30 voltas, fixo un intento de adiantamento para o sexto lugar na terceira curva, correndo a tope e provocando que os dous pilotos pisasen a zona de seguridade. Stroll tomou a posición e a xogada fixo que Ricciardo caese ao oitavo lugar por detrás de Norris. Na última volta, Norris pasou a Stroll polo sexto lugar na recta despois da terceira curva, antes de atrapar ao maltreiro Pérez na curva final para lograr a quinta posición.
Hamilton chegou á bandeira a cuadros para lograr a súa primeira vitoria da tempada e a 85º da súa carreira, seguido de Bottas e Verstappen para completar o podio, con Albon e Norris detrás. Pérez, Stroll e Ricciardo cruzaron a liña de meta de tres en fondo, separados por algo máis de 0,2 segundos, pero mantiveron as respectivas posicións. Sainz terminou noveno e reivindicou a súa primeira volta rápida e a segunda volta consecutiva volta rápida para McLaren. A volta rápida de Sainz de 1:05.619 na volta 68 estableceu un novo récord de volta de carreira para o circuíto. Daniil Kvyat acadou o punto final no décimo lugar.
Post-carreira
Os comisarios investigaron a Stroll polo adiantamento a Ricciardo na penúltima volta, pero considerárono un incidente de carreira e non se tomaron medidas. Ricciardo describiu máis tarde a xogada como "desesperada" e afirmou que esperaba que Stroll recibise unha penalización. Leclerc pediu desculpas por provocar a colisión na primeira curva con Vettel, e sinalou que "estou decepcionado de min. Fixen un traballo moi malo hoxe. Decepcionei ao equipo". Vettel declarou que estaba "moi sorprendido" de que Leclerc intentase adiantaloo, ao sinalou que o equipo tiña intención de avaliar o rendemento das actualizacións levadas ao SF1000 para a carreira.
Despois da carreira, Renault presentou unha protesta formal aos comisarios sobre a legalidade do Racing Point RP20 e as súas supostas semellanzas co Mercedes AMG F1 W10 EQ Power da tempada anterior.
Notas
<references group="lower-alpha"/>
Fisiograma
miniatura|260x260px|Fisiograma feito con lan de aceiro e luces en Booyeembara Park, Perth, Australia miniatura|260x260px|Cadro de paisaxe abstracta creado con pintura de luces miniatura|260x260px|'Culvertising', fisiograma por Ian Hobson
Un fisiograma, popularmente coñecido como light painting , lightpainting ou pintura de luz , é unha técnica creada en 1889, é o rexistro fotográfico da traxectoria dunha fonte luminosa en movemento nun ambiente con pouca luz. Existen dúas maneiras de realizar un fisiograma, cando tomamos unha fotografía do movemento dun feixe de luz coa cámara nun punto fixo, ou cando facemos movementos de cámara sobre un punto de luz fixa. As exposicións poden durar desde un segundo a varios minutos, dependendo das opcións da cámara fotográfica.
A técnica fotográfica consiste en mover unha fonte de luz mentres se fai unha fotografía de longa exposición, ben para iluminar un suxeito ou espazo, ou ben para iluminar a cámara para "debuxar", ou movendo a propia cámara durante a toma. A técnica úsase con fins científicos e artísticos, así como na fotografía comercial.
Light painting tamén se refire a unha técnica de creación de imaxes utilizando a luz directamente, como con LEDs nunha superficie proxectiva, utilizando o enfoque que un pintor fai dun lenzo.
Historia
miniatura|esquerda|Sinatura de Étienne-Jules Marey, o primeiro fisiograma O Light Painting remóntase a 1889 cando Étienne-Jules Marey e Georges Demeny trazaron o movemento humano na primeira pintura de luz coñecida, ''Pathological Walk From in Front. ''
Man Ray, na súa serie de 1935 "Space Writing", foi o primeiro fotógrafo artístico coñecido que utilizou esta técnica. Fixo un autorretrato cun tempo de exposición e mentres o obturador estaba aberto, cunha pluma inscribiu o seu nome en letra cursiva no espazo entre el e a cámara, sobrescribindo as letras con marcas máis crípticas. A historiadora da fotografía Ellen Carey (1952) describe o seu descubrimento da sinatura do artista nesta imaxe mentres a examinaba en 2009. Na década de 1930 a 1940, Gjon Mili empezou a utilizar a luz estroboscópica para capturar o movemento de todo o que o rodeaba, desde bailaríns a malabaristas
A fotógrafa Barbara Morgan comezou a facer light-paintings en 1935-1941. A súa fotomontaxe de 1941, "Pure Energy and Neurotic Man (Enerxía pura e home neurótico), incorpora o debuxo da luz e realiza o seu obxectivo declarado: «se algunha vez fotografase en serio, sería ... o fluxo das cousas. Quería entón, e aínda o fago, expresar a "cousa" como parte do fluxo total». Tomando fotografías innovadoras de bailaríns, incluídos Martha Graham e Erick Hawkins, faríaos mover mentres sostiñan as luces.
En 1949 Pablo Picasso recibiu a visita de Gjon Mili, o fotógrafo e innovador da iluminación, que introduciu a Picasso nas súas fotografías de patinadores sobre xeo con luces suxeitas aos seus patíns. Inmediatamente Picasso comezou a facer imaxes no aire cunha pequena lanterna nunha habitación escura. Esta serie de fotos coñeceuse como os "debuxos de luz" de Picasso. Destas fotos, a máis soada e famosa é coñecida como Picasso debuxa un Centauro.
Peter Keetman, nado en 1916, estudou fotografía en Múnic de 1935 a 1937, foi o cofundador en 1949 de FotoForm (xunto a Otto Steinert, Toni Schneiders e outros), un grupo con grande impacto na nova fotografía dos anos 50 e 60 en Alemaña e no estranxeiro. Produciu unha serie de Schwingungsfigur (figuras oscilantes) de mallas lineais complexas, a miúdo con efectos moiré, usando unha fonte de luz puntual nun péndulo.
Durante os anos 70 e 80 Eric Staller utilizou esta tecnoloxía para numerosos proxectos fotográficos que se chamaron, igual que os de Picasso, "Debuxos de Luz".
En 1977 Dean Chamberlain ampliou a técnica utilizando luces de man para iluminar selectivamente e/ou colorear partes do suxeito ou escena coa súa imaxe Bolsas de polietileno na cadeira Longue no Instituto de Tecnoloxía de Rochester. Chamberlain foi o primeiro artista en dedicar todo o seu traballo á forma de arte de light painting. O artista fotógrafo Jacques Pugin fixo varias series de imaxes coa técnica de debuxo de luz en 1979. Agora, coa pintura de luz moderna, utilízase máis frecuentemente a coreografía e a actuación para fotografar.
Nos anos setenta e comezos dos oitenta, Steve Mann inventou, deseñou, construíu e usou varios ordenadores portátiles para visualizar fenómenos do mundo real como ondas de son, ondas de radio e campos de visión pintando con luz usando fotografía computacional.
Desde os anos 80, Vicki DaSilva estivo traballando exclusivamente en pintura de luz e grafiti de luz. En 1980, DaSilva comezou a facer traballos de grafiti de luz de texto deliberado, o primeiro foi "Cash". Continuou con estas fotografías de grafiti de luz ao longo dos anos 80 e finalmente comezou a usar lámpadas fluorescentes de 4 pés (aprox. 1'25m) conectadas a sistemas de poleas para crear follas de luz. A principios dos 2000 empezou a facer traballos con lámpadas fluorescentes de 8 pés (aprox. 2'5m), sosténdoas verticalmente e camiñando polos espazos con ela.
Desde finais dos anos oitenta, as fotografías de Tokihiro Satō combinan luz, tempo e espazo para gravar os seus movementos nunha serie que comeza coas súas "foto-respiracións", na que o uso dunha cámara de 8 x 10 " polgadas (aprox. 20x25cm) equipada cun forte filtro de densidade neutra para acadar longas exposicións dunha a tres horas dálle a oportunidade de moverse pola paisaxe. Ao fotografar á luz do día, usando un espello, fixo brillar a luz solar na lente da cámara, dando lugar a puntos de luz e lampos que puntuaban a imaxe e seguían os seus movementos, aínda que a súa presenza non se vía directamente. Para vistas nocturnas ou interiores "debuxa" cun pequeno facho. miniatura|Fisiograma con LEDs do artista Beo Beyond (2013) A pintura á luz como forma de arte goza dunha gran popularidade no século XXI, en parte debido á crecente dispoñibilidade de cámaras DSLR e cámaras de teléfonos móbiles que permiten unha retroalimentación inmediata para os axustes das luces e a exposición; os avances nas fontes de luz portátiles como os LED; e a aparición de sitios web de intercambio de medios nos que os profesionais poden intercambiar imaxes e ideas.
En marzo de 2007, JanLeonardo acuñou o termo Light art performance photography (LAPP), que enfatiza o aspecto performativo que é evidentemente anterior na obra de Tokihiro Satō, e utilizouno para describir a creación de novas figuras e estruturas, só coa luz. Seguindo o significado etimolóxico (grego φῶς, phos, xenitivo: φωτός, fotos, "luz" (do luminario), "brillo" e γράφειν, grafito, "debuxo", "talla", "creación", "escribir" ) é unha simbiose de arte de luz e fotografía. Afirmouse que a principal diferenza doutras pinturas ou escritos luminosos é o papel do fondo na foto. As localizacións na paisaxe natural ou entre edificios, como as ruínas industriais, son investigadas coidadosamente para obter fondos distintivos para cada composición e as lámpadas LED úsanse a miúdo para contrastar a luz cálida e fría para salientar as estruturas existentes. Normalmente é requirida a colaboración na realización do traballo, xa que unha persoa crea figuras e estruturas lixeiras mentres a outra manexa a cámara. En colaboración con Jörg Miedza, JanLeonardo fundou o proxecto LAPP-PRO.de que desenvolveu a técnica até que en 2011 a parella se disociou. LAPP medrou a nivel internacional desde os seus inicios.
Hoxe, a técnica de lixeiro painting ten unha finalidade dixital, diferente á finalidade impresa dos inicios desta técnica, e as fotografías e/ou retratos utilizando esta técnica adoitan aparecer en diferentes páxinas webs, galerías de arte etc.
O uso común desta técnica lévase a cabo no sector dos eventos xa que esta técnica pode combinarse con Photocalls en Eventos nos que o resultado adoita ser unha pintura de luz ou vídeo xa que esta técnica é complementaria a outras tamén empregadas no mesmo sector, como Bullet Time ou Slow Motion.
En 2019, esta técnica tamén comezou a utilizarse para realizar pintura aérea de luz grazas á incorporación de focos en dispositivos aéreos coma os drons.
Técnicas
miniatura|Lightpainting axitando a cámara miniatura|Fisiograma de autos no Boulevard Atlixcáyotl, Puebla, [[México]] miniatura|'Bodegón en azul', por Vladimir Mikhailutsa miniatura|Retrato iluminado por light-painting cunha bengala miniatura|Frame de vídeo de Light Painting Bullet Time 360º miniatura|Lightpainting en [[Colonia, Alemaña|Colonia, Alemaña]] A pintura con luz require unha velocidade de obturación lenta, xeralmente de polo menos un segundo de duración. A pintura con luz pode imitar as características da pintura tradicional; a superposición e a transparencia poden lograrse facilmente movendo, engadindo ou quitando luces ou suxeitos durante ou entre as exposicións.
Como en calquera tipo de fotografía nocturna, o concepto máis importante desta técnica é a velocidade de obturación, aínda que non sempre todo depende das condicións lumínicas. Polo xeral adoita utilizarse un intervalómetro para establecer un tempo de exposición concreto segundo as condicións de luz que haxa na escena a fotografar aínda que non é necesario, e segundo o tipo e a potencia dos elementos luminosos que vaiamos utilizar, para poder realizar este tipo de fotografías é indispensábel un cable disparador para poder traballar en modo BULB, o tempo de exposición é só un valor máis a controlar. O valor de ISO adoita deixarse a valores moi baixos para evitar o ruído deste tipo de fotografía.
O uso dun trípode está indicado polos tempos de exposición bastante longos, dende os 10-20-30 segundos até os disparos de 300-400-500 segundos ou o tempo que se considera necesario para executar o disparo. A hiperfocal tamén se usa a miúdo para conseguir fotos totalmente enfocadas e profundas. Normalmente úsase un lanzador de cable ou o disparador automático para minimizar o movemento da cámara. Os xeles de cor tamén se poden empregar para colorear as fontes de luz.
A pintura con luz cinética lógrase movendo a cámara e é a antítese da fotografía tradicional. Pola noite, ou nunha habitación escura, a cámara pode ser retirada do trípode e utilizada como un pincel. Por exemplo, usando o ceo nocturno como lenzo, a cámara como pincel e as paisaxes urbanas iluminadas artificialmente como paleta. Pór enerxía no movemento da cámara mediante o movemento das luces, facendo patróns e pondo fondos pode crear imaxes artísticas abstractas.
Pódense crear pinturas de luz usando unha cámara web. A imaxe pintada xa se pode ver mentres debuxa cun monitor ou proxector. Outra técnica é proxectar imaxes sobre superficies irregulares (como caras ou edificios), en efecto "pintándoas" con luz. A continuación faise unha fotografía ou outra representación fixa da imaxe resultante.
Existen cinco tipos básicos de debuxo de luz: aínda que historicamente se teñen agrupado nunha única categoría, hai subclases das diferentes formas en que se pode usar unha cámara para sacar fotos con elementos de iluminación.
Tamén na actualidade mestúranse diferentes técnicas fotográficas como o Bullet Time, ou equipamento con drons con emisores de luz led que crean diferentes figuras no ceo.
Outras técnicas vinculadas, derivadas do light-painting implican o uso de aplicacións e softwares específicos de visualiación en contornos sintéticos, ben de realidade virtual (RV) ou de realidade aumentada (RA), coma o Tilt Brush de Google, empregados por artistas como Anna Zhilyaeva, que cita os debuxos de Picasso como influencia, e Jonathan Yeo
Equipo
Pódese usar unha variedade de fontes de luz, desde lanternas simples até dispositivos dedicados como o Hosemaster, que usa un bolígrafo de fibra óptica. Outras fontes de luz como candeas, mistos, fogos de artificio, pés de chisqueiro, lans de aceiro, lápises luminosos e 'poi' (malabares con luces) tamén son moi populares.
Un trípode adoita ser necesario debido aos longos tempos de exposición involucrados. Alternativamente, a cámara pode ser colocada ou apoiada contra unha mesa ou outro soporte sólido. Xeralmente emprégase un cable disparador ou un autodisparador para minimizar o movemento da cámara. Tamén se poden utilizar xeles de cor para colorear as fontes de luz con filtros cromáticos.
Algúns pintores desta arte (light-painters) fabrican os seus propios dispositivos dedicados a crear ronseis de luz. Tamén se utilizan luces LED, materiais luminiscentes, pirotecnia, fogos artificiais e lanternas.
Río Dviná Occidental
O río Dviná Occidental ou Daugava (Зáпадная Двинá, Daugava, Západnaya Dviná; en bielorruso, Zajódniaya Dzviná) é un río do nordés de Europa, que nace na meseta de Valdái, no noroeste de Rusia e desemboca no golfo de Riga preto da cidade de Riga, capital de Letonia.
Xeografía
O río Daugava nace na meseta de Valdái, na rexión rusa de Andreápol, no óblast de Tver. Discorre no seu primeiro tramo en dirección sur e, tras atravesar o óblast de Tver, segue polo bordo noroccidental do óblast de Smolensk. Alí cambia de dirección cara ao oeste e entra tamén na parte norte de Belarús, onde baña as cidades de Vítebsk e Pólatsk. Penétrase en Letonia en dirección preferentemente noroeste e, tras cruzar as cidades de Daugavpils e Riga, desagua no golfo de Riga, no mar Báltico.
Está conectado por unha canle ao río Bereziná e desde aí co río Dniéper.
Afluentes
Os principais afluentes deste río son:
Rally de Terra de Ourense de 1992
O Rally de Terra de Ourense de 1992 foi a terceira edición de dito rally e a derradeira proba da tempada 1992 do Campionato de Galicia de Rallys de Terra. Celebrouse o 6 de decembro de 1992 e o vencedor foi o vigués José Alonso a bordo dun Citroën AX 4x4.
Pola súa parte a cordobesa afincada en Vigo Ana Barbero, con igual modelo de coche, rematou cuarta, proclamándose con este resultado campioa de Galicia de Rallys de Terra.
Desenvolvemento
O rally ourensán volvía ao calendario despois de dúas tempadas de ausencia e foi adicado á memoria do piloto ourensán Óscar Fernández, falecido nun accidente de tráfico uns meses antes. O seu Citroën AX 4x4 foi pilotado nesta proba polo seu irmán Marco Antonio.
Manuel Senra, que competía cun Peugeot 309 e por primeira vez con Faustino Suárez como copiloto, liderou a primeira parte da carreira, na que había menos lama, grazas á súa maior velocidade punta. A segunda parte porén, cunhas condicións climáticas adversas, foi dominada polos vehículos con tracción ás catro rodas, rematando con catro Citroën AX 4x4 nas catro primeiras posicións, co vigués José Alonso como gañador da proba. Ana Barbero, que chegou en cuarta posición, sumou os puntos necesarios para proclamarse campioa de Galicia de Rallys de Terra, a primeira e única muller en logralo, superando a José Caamaño e Manuel González, os outros dous pilotos que aínda conservaban posibilidades de lograr o título.
Aldea de Riba, Agra, Agolada
Aldea de Riba é un lugar da parroquia de Agra, no concello pontevedrés de Agolada, na comarca do Deza.
Désiré Albert Barre
Désiré Albert Barre, nado en París o 6 de maio de 1818 e finado na mesma cidade o 29 de decembro de 1878, foi un pintor, medallista e deseñador de moedas e de selos postais francés.
Foi designado como 18º gravador xeral de moedas de Francia en 1855, posto no que foi o sucesor do seu pai, Jacques Jean Barre e no que foi relevado en 1879 polo seu irmán máis vello, Jean Auguste Barre.
Traxectoria
Désiré Albert Barre naceu en París o 6 de maio de 1818. Atraído pola pintura, ingresou na Escola de Belas Artes de París o 7 de abril de 1838, onde tivo como mestre a Paul Delaroche.
Barre pintor
Como pintor, foi autor dos frescos da capela de San Xosé na Igrexa de Santo Eustaquio, en París, e na mesma igrexa comezou os frescos da capela dos Santos Inocentes, aínda que ao non puido concluílos, pola súa crecente dedicación ao gravado de cuños a partir de 1845.
Participou nos Salóns de París de 1843 a 1851, onde expuxo pinturas de temas bíblicos, e obtivo unha medalla de terceira clase no Salón de 1846. Entre os seus óleos máis salientables expostos nestes salóns están Saint Christophe portant le Christ (salón de 1843), Le Retour de l'enfant prodigue (en 1846), Plaute (en 1848) e ''J.-J. Rousseau âgé de 16 ans est recueilli par Madame Basile, à Turin'' (en 1851).
Pola súa actividade artística, foi nomeado cabaleiro da Lexión de Honra en 1846.
Gravador xeral de moedas
Mais a súa traxectoria artística virou cando o seu pai, Jacques Jean Barre, daquela gravador xeral de moedas de Francia, o reclamou en 1845 como axudante na Monnaie de Paris. A súa colaboración deixouse ver por primeira vez nos deseños dos primeiros selos postais franceses, que datan de 1848.
miniatura|Punzón orixinal de Désiré-Albert Barre coa figura de [[Hermes para os selos postais de Grecia (Musée de la Monnaie, París). ]]
En febreiro de 1855 foi nomeado sucesor do seu pai no posto de gravador xeral de moedas, polo que tivo que asumir os traballos que aquel tiña pendentes, sinaladamente os selos de correos de Francia, o cal non foi ben recibido por Anatole Hulot, o contratista encargado da súa impresión e especialista en galvanoplastia. Para competir con esta técnica de reprodución dos clixés necesarios para a creación das placas de impresión dos selos, Barre comezou a facer probas de cuñaxe coa prensa de volante monetaria entre 1858 e 1859, co apoio da Comisión de Moeda. Con todo, inicialmente Hulot logrou manter o seu contrato, para o que se viu na obriga de baixar os prezos, mais unha demora nunha entrega por parte de Hulot en 1861 posibilitou que Barre se fixese merecedor do contrato para a produción das pranchas dos primeiros selos postais encargados polo Goberno de Grecia (coa tipoloxía da cabeza de Hermes), mediante cuñaxe coa prensa de volante. En 1876 volveu utilizar a mesma técnica para os selos complementarios. miniatura|Medalla de Santa Helena, obra de Déseré-Albert Barre ([[1857). ]] As malas relacións entre Hulot e Barre provocaron demoras na produción de novos selos a principio da década de 1860, das que ambos se responsabilizaron mutuamente.
No relativo á moeda, a Désiré-Albert Barre débenselle os cuños da maioría das moedas francesas a nome de Napoleón III (1852-1870) posteriores ao seu nomeamento como gravador xeral, desde o céntimo de cobre ata os 10 francos de ouro. Do mesmo xeito, encargouse tamén dos cuños doutras moedas estranxeiras, como a primeira serie de moedas do dracma grego a nome de Xurxo I (1863-1913), e outras para Ecuador, Honduras, Uruguai, Luxemburgo e Romanía. Entre 1858 e 1871, Barre recibiu senllas encargas de gravados monetarios por parte do Goberno de Venezuela, unha delas a do busto de Simón Bolívar que a partir de entón apareceu nas moedas daquel país, primeiro nos venezolanos e despois nos bolívares.
Entre as súas medallas máis significativas destacan as dedicadas a Isidor Geoffroy St. Hilaire (1853) ou á Exposición Universal de 1878. Así mesmo, Barre é o autor da condecoración da medalla de Santa Helena (1857).
Á parte do seu labor como gravador, Barre foi autor do libro Graveurs Généraux et particuliers des Monnaies de France, Contrôleurs Généraux des Effigies, Noms de quelques graveurs en Médailles de la Renaissance Française, publicado en París en 1867.
Santiago González Portillo
Santiago González Portillo, nado en Zacapa o 25 de xullo de 1818 e finado en San Salvador o 1 de agosto de 1887, foi un militar e político guatemalteco, nacionalizado salvadoreño, que foi Presidente da República do Salvador entre 1871 e 1876.
Biografía
González era un liberal guatemalteco que se exiliou no Salvador, na década de 1850, fuxindo da persecución do goberno conservador de Rafael Carrera. No goberno do presidente Gerardo Barrios, ocupou diversos cargos públicos. O 21 de febreiro de 1862 foi nomeado Primeiro Designado á Presidencia da República e elixido Presidente da Lexislatura do Salvador de 1862 a 1863. Ao estalar a guerra entre O Salvador e Guatemala a principios de 1863, foi nomeado Comandante militar do fronteirizo Departamento de Santa Ana. En xullo de 1863, pactou con Rafael Carrera, que encabezaba o exército guatemalteco e recoñeceu o conservador Francisco Dueñas como novo presidente, descoñecendo o goberno de Gerardo Barrios.
Goberno de Dueñas
No goberno de Dueñas, o mariscal González desempeñouse como ministro de Guerra (1863-1871). En 1865, encabezou o tribunal militar que xulgou e condenou a morte a Gerardo Barrios por tentar dirixir unha insurrección popular. Mentres ocupaba o cargo de ministro casou en San Salvador o 1 de marzo de 1866 coa salvadoreña Soledad Fortis.
Presidencia
miniatura|Gabinete do Mariscal Santiago González. circa (1873) Desempeñouse como ministro de guerra do Salvador desde 1863 até abril de 1871. Liderou unha revolución en 1871 na que o goberno conservador foi derrocado, e emendou a constitución. miniatura|1873 O presidente e mariscal de campo Santiago González Portillo emite un decreto executivo, mediante o cal ordena a reconstrución inmediata da cidade de San Salvador, devastada dous días antes polo Gran Terremoto de San Xosé. O 12 de abril de 1871, derrocou a Dueñas mediante un golpe de estado e asumiu a presidencia provisional da república. Convocou unha Asemblea Constituínte que estableceu a nova Constitución Política da República en 1871, en virtude da cal, o mariscal González foi elixido presidente para o período constitucional 1872-1874. Con todo, en xullo de 1872 asume a ditadura e convoca unha nova Asemblea Constituínte que consagra a Constitución Política da República de 1872, en virtude da cal, o mariscal González é reelecto para o período 1872-1876.
Durante o seu goberno, adoptou unha política liberal, promulgou a lexislación (en 1872) onde se estableceu a liberdade de cultos, a secularización dos cemiterios, a legalización do divorcio e o matrimonio civil, a introdución da educación laica e a supresión das ordes relixiosas. Desde o 21 de xuño de 1875 até o 13 de novembro, o país estaba nun estado de sitio por causa de atentados na cidade de San Miguel durante o 20, 21 e 22 de xuño. Entregou o poder o 1 de febreiro de 1876, ao terratenente cafeteiro Andrés Val. miniatura|01.agto.1887 Na cidade de San Salvador, falece o mariscal de campo Santiago González Portillo (Zacapa, Guatemala, 25.xul.1818), Presidente da República entre 1871 e 1876. Segundo Thomas Anderson, autor do libro Matanza, durante o seu goberno, no municipio de Izalco houbo un levantamento indíxena, no ano 1872 debido a un prolongado descontento e resentimento racial entre ladinos e indios de Izalco.
Natureza-morta con melón
Descrición
A pintura, feita en 1872, o mesmo ano no que Impression, soleil rais, está datada, aínda que se pensa que este foi concibido no ano seguinte; quizais estivese inspirada en Henri Fantin-Latour. Latour procurou representar o tema dun xeito clásico e académico, pero Monet, atopando un paralelo noutro pintor cun alcume similar, Manet, preferiu incorporar a súa propia apreciación e un contido subxectivo intencionado a obxectos inanimados.
As formas esféricas e circulares sucédense estruturadamente na pintura. Os froitos están guiados por unha sutil cadea rítmica e cromática cos obxectos de cerámica branca e azul dispostos sobre un mantel branco, mantendo unha consistencia plástica. A través dun sublime xogo luminoso, Monet raspa a pintura ao aire libre, tan apreciada por el, por Boudin —que tivo unha importancia crucial na traxectoria e obra artística de Claude Monet— e polos outros impresionistas. A luz que invade a superficie do lenzo deixa paso a imaxinar un amencer, dándolle á obra de Monet unha percepción diferente á habitual.
Esta é unha obra rara xa que se coñecen poucas naturezas mortas de todos os traballos de Monet, e aínda máis sendo desta época, xa que Monet só comezou a interesarse polo estilo a mediados da década de 1880, medio ano despois de que a súa esposa, Camille Monet, tivese falecido. A obra pertenceu a Durand-Ruel.
Fernando IV de Habsburgo
Fernando IV (Viena, 8 de setembro de 1633 - 9 de xullo de 1654) da Casa de Habsburgo foi Rei de Romanos, Hungría e Bohemia. Foi o primoxénito do emperador Fernando III de Habsburgo e da súa primeira esposa María Ana de Austria. Os seus avós maternos foron Filipe III de España e Margarida de Austria. Era o irmán máis vello de Mariana de Austria e Leopoldo I.
Jon Amil Mateos
Jon Amil Mateos, nado en Vigo no 1988, é un médico e reintegracionista galego.
Traxectoria
De nai vasca e pai galego, viviu a súa infancia en Vigo. Malia criarse nunha contorna maioritariamente castelanfalante fíxose neofalante no segundo curso do ensino secundario. Rematado o bacharelato pasou a estudar medicina na Universidade de Santiago de Compostela. En 2013 iniciou a publicación dun bloque: As mir e unha noites, no que narraba as súas desventuras no estudo do MIR (Médico Interno Residente), e co que acadou sona nas redes sociais galegas. Rematada a carreira emigrou ao País Vasco, onde exerceu como médico de atención primaria. Fai parte do Conselho da AGAL e xestiona a conta de twitter @emgalego, o seu consultorio lingüístico.
John Gerard
Biografía
Gerard naceu en Nantwich, onde recibiu a única educación da súa vida. En 1577 comezou a supervisar os xardíns de William Cecil, Lord Burghley. Gerard era un práctico, non un intelectual. Gerard é considerado un dos fundadores da botánica en lingua inglesa, pero non tiña unha formación completa nin os coñecementos botánicos que xa existían nesa época.
Obras
En 1596, Gerard publicou unha lista de plantas raras que el mesmo cultivou en Holborn, onde introduciu plantas exóticas do Novo Mundo, incluíndo plantas que identificou (erroneamente) como pertencentes ao xénero iuca.
En 1597, Gerard publicou o seu famoso Great Herball or Generall Historie of Plantes. A edición de 1597 reutilizou gravados en madeira dos libros Eicones Plantarum (1590) de Jacobus Theodorus, que tamén foran reutilizados a partir de obras de botánicos anteriores como Mattioli, Dodoens, Clusius e Lobelius.
Linneo honrouno co xénero Gerardia.
Luzzu (filme)
Luzzu é un filme maltés de 2021 dirixido e escrito por Alex Camilleri. Está protagonizado por Jesmark Scicluna, Michela Farrugia e David Scicluna. Estreouse internacionalmente no Festival de Cinema de Sundance o 29 de xaneiro de 2021. Foi escollido como candidato de Malta para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 94ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.