cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Drenaxe ácida de minas
Neutralización con silicato de calcio
En presenza de metais pesados, o silicato de calcio reacciona de diferente maneira que as calcarias. Como as calcarias elevan o pH da solución masiva, se están presentes metais pesados a precipitación de hidróxidos metálicos (de solubilidade extremadamente baixa) é normalmente acelerada e a potencialidade de formación de cubertas (armoring) nas partículas calcarias increméntase significativamente. No agregado de silicato de calcio, absórbense especies de ácido silícico na superficie do metal, o desenvolvemento de capas de sílice (mono- e bicapas) dá lugar á formación de complexos coloidais con cargas superficiais neutras ou negativas. Estes coloides cargados negativamente crean unha repulsión electrostática entre eles (e cos gránulos de silicato de calcio cargados negativamente) e os coloides de metal secuestrado están estabilizados e permanecen en estado disperso, o que interrompe a precipitación dos metais e reduce a vulnerabilidade do material a que se formen cubertas.
Neutralización por carbonato
Xeralmente, as calcarias ou outros estratos de rochas calcarias que poderían neutralizar os ácidos están ausentes ou son escasos nos sitios onde se produce drenaxe ácida de rochas. Poden introducirse pequenos fragmentos de calcarias neses sitios para crear un efecto neutralizante. Onde se utilizaou a calcaria, como en Cwm Rheidol en Gales, o impacto positivo foi moito menor que o esperado debido á formación dunha capa de sulfato de calcio insoluble sobre os fragmentos de calcaria, uníndose ao material e impedindo unha ulterior neutralización.
Tratamento do sodio
Un novo método de tratamento para reducir o contido de sodio en augas que conteñan unha gran cantidade de ións sodio disolvidos, de polo menos 100 ppm utiliza resinas intercambiadoras. Exemplos desas augas son os efluentes das drenaxes ácidas de minas e augas fluviais. O método inclúe os seguintes pasos: (i) eliminar os ións sodio, calcio e magnesio da auga pasando a auga por unha resina intercambiadora de catións onde os catións quedan capturados, (ii) tratar as resinas de intercambio de catións do paso anterior con ácido nítrico para producir un eluente que conteña os ións metálicos e ións nitrato e ácido nítrico, (iii) engadir un carbonato ao eluente para precipitar os ións calcio e magnesio en forma de carbonatos de calcio e magnesio; (iv) separar os carbonatos precipitados do eluente; e (v) tratar o eluente do paso (iv) para obter un produto de nitrato de sodio e/ou potasio.
Construción de zonas húmidas
Os sistemas de zonas húmidas construídas propuxéronse na década de 1980 para tratar as drenaxes ácidas de minas xeradas por minas de carbón abandonadas no leste dos Apalaches. Xeralmente, as zonas húmidas reciben auga case neutra, despois de que foi neutralizada normalmente con procesos baseados nas calcarias. A precipitación de metais ocorre pola súa oxidación a pH case neutro, formación de complexos con materia orgánica, precipitación como carbonatos ou sulfuros. Nisto último interveñen bacterias anaeróbicas traídas nos sedimentos.
Esta solución de construción de zonas húmidas é de custo relativamente baixo, pero está limitada pola carga metálica que teña que tratar e a acidez da auga (que debe ser previamente tratada ata que teña pH 6,5-7.0). Os sedimentos metálicos deberían permanecer permanentemente mergullados para que non reaccionen co oxíxeno. Un exemplo no que se construíron estas zonas húmidas é no val do río Afan en Port Talbot (Gales) para tratar as descargas feruxinosas de minas.
Precipitación de sulfuros metálicos
A maioría dos metais en solución ácida precipitan en contacto con sulfuro libre, por exemplo, a partir de H2S ou NaHS. A separación líqido-sólido despois da reacción produciría un efluente libre de metais que pode ser descargado ou tratado posteriormente para reducir o sulfato, e un sulfuro metálico concentrado cun posible valor económico.
Estudos metaxenómicos
Cos avances nos métodos de secuenciación do ADN a grande escala, os xenomas dos microorganismos que viven nas comunidades das drenaxes ácidas de minas ou rochas poden ser directamente secuenciados de mostras tomadas do seu ambiente. Con estes estudos metaxenómicos os xenomas case completos obtidos permiten ter unha nova comprensión da comunidade e reconstruír as súas vías metabólicas. Aínda así, o coñecemento dos acidófilos en drenaxes ácidas de minas segue sendo rudimentario, xa que se coñecen moitas especies asociadas coas drenaxes ácidas de rochas, pero só a unha porción delas se lle puideron atopar as súas funcións.
As fiandeiras
Historia
Velázquez pintou o cadro en 1657 na súa etapa de maior esplendor para un cliente particular, Pedro de Arce. Coma pintor do rei, Velázquez non acostumaba a atender encargos privados, pero neste caso fixo unha excepción xa que Arce era o “monteiro” de Filipe IV, e polo tanto posuía certas influencias na corte de Madrid. A comezos do século XVIII o cadro pasou a formar parte das coleccións reais e máis tarde ingresou no Museo do Prado.
Temática da obra
miniatura|esquerda|200px|O rapto de Europa (1628), [[Zeus seduce a Europa empregando a forma dun touro branco. Este é o cadro que Velázquez representou coma o tapiz que teceu Aracne.]] Durante moito tempo considerouse o lenzo coma un cadro de xénero que amosaba unha xornada de traballo no taller dunha fábrica de tapices. No primeiro plano aparece unha sala con cinco mulleres – fiandeiras- que preparan as las. Ao fondo, tras delas, e nunha estancia que semella máis elevada, aparecen outras tres mulleres ricamente ataviadas, que semellan contemplar un tapiz que representa unha escena mitolóxica. Non obstante, dada a propia entidade do cadro e pola ambigüidade de significados presente nalgúns dos lenzos máis significativos de Velázquez, débese descartar a idea de interpretar o lenzo coma unha sinxela escena cotiá.
Por outra banda, tamén hai quen pensa que podería tratarse dunha apoloxía das Belas Artes, tentando demostrar así a superioridade da pintura sobre a artesanía. A dignificación da pintura era unha cuestión bastante discutida polos artistas dende séculos anteriores.
Estilo
Velázquez divide a obra en planos, coma acontece nalgúns cadros medievais cuxos grupos deben “lerse” nunha orde determinada, coma se foran páxinas dun libro. Consegue así que a vista do espectador pase da fiandeira iluminada na parte dereita do lenzo á da esquerda, pasando por riba da que se axeonlla na penumbra ata a escena do fondo. Alí, unha das mulleres vólvese cara o espectador, coma se lle sorprendese a incursión do observador na escena. O feito de poñer mensaxes nun segundo plano era un xogo tipo do Barroco.
Un dos puntos máis salientables da técnica de Velázquez é a perspectiva aérea, acadando un efecto atmosférico semellante ao de As Meninas: consegue crear a sensación de que entre as figuras hai aire que distorsiona os contornos e as difumina, logrando captar o espazo que envolve ás figuras.
A destreza da arte de Velázquez destaca tamén no dinamismo que lle imprime ao cadro, dando a sensación de movemento, especialmente no xiro da roda, cuxos radios non é posible ver pola velocidade á que está xirando, e tamén no personaxe da dereita, que xira a la con tanta rapidez que semella ter seis dedos.
Partes engadidas
dereita|200px|miniatura|Obra completa cos engadidos O lenzo sufriu unha modificación cando pertencía ás coleccións reais : foi ensanchado polos catro bordos, polo que certas partes (coma a fiestra circular sita no alto) non foron pintadas por Velázquez. Posiblemente sufriu danos durante o lume do Alcázar de Madrid de 1734, sendo despois ampliado e montado nun bastidor novo. Nos anos oitenta foi sometido a unha restauración moi laboriosa, xa que algunhas capas de pintura se desprendían. Nesta intervención decidiuse manter as partes engadidas, aínda que ocasionalmente ocúltanse ao público encaixando o cadro nunha dobre parede.
Amor Prohibido (canción)
"Amor Prohibido" é unha canción pop da cantante pop mexicana Selena. É o primeiro sinxelo do seu álbum homónimo, de 1994. Estreouse como sinxelo principal a través do selo EMI Latin o 13 de abril de 1994. Foi escrita por Selena, o seu irmán e produtor musical A. B. Quintanilla e o corista da banda de Selena, Pete Astudillo. Os temas da letra de "Amor Prohibido" foron analizados por autores, musicólogos e xornalistas, quen os considerou relevantes para os problemas que enfronta a comunidade LGBT. Unha interpretación popular compara a letra con Romeo e Xulieta. A canción foi premiada no concurso "Regional Mexican Songs of The Year" en 1995.
Lopo
Lopo foi un xograr galego da primeira metade do século XIII.
Traxectoria
Chegou a ser un xograr de certo prestixio, xa que frecuentaba córtea castelá e é posible que tamén, ocasionalmente, a portuguesa. Foi levado polo rei Fernando III a campañas militares, segundo el mesmo di nalgunha das súas composicións.
Foi obxecto de escarnio por parte de Martín Soarez, en varias das súas composicións, dicindo de Lopo que o público pagáballe con patadas ou con dons para que deixase de actuar. Tamén foi obxecto de escarnio en composicións provenzais.
Obra
É autor de 3 cantigas de amor e 8 cantigas de amigo, incluída unha cantiga de romería.
Final Fantasy: The Spirits Within
Sinopse
No ano 2065, trala chegada dun devastador meteorito, a Terra é invadida por uns alieníxenas de aparencia espectral. As cidades son arrasadas, xerando un estado de confusión e destrución en todo o planeta. Ante a imposibilidade de loitar contra estes seres, a escasa poboación terrestre decide atrincheirarse en cidades escudo mentres intentan buscar un xeito de sobrevivir. Pero o tempo esgótase.
Os habitantes do planeta debátense entre buscar novas formas de combater o ataque extraterrestre ou abandonar a Terra e aniquilala. Pero a doutora Aki Ross aférrase ós valores da condición humana confiando en que debe existir un futuro mellor para a Terra. Co obxectivo de entender e loitar directamente contra o inimigo, Aki decide infectarse cun virus alieníxena e así conseguir a clave que derrote a estes seres. A busca de Aki non será doada xa que o tempo non corre ó seu favor e conta coa oposición do Xeneral Hein que está decidido a esnaquizar ós aliens cunha arma mortífera que podería mesmo destruír a totalidade do planeta.
Igrexa católica
miniatura|Basílica de San Pedro, na [[Cidade do Vaticano.]]
A Igrexa católica, tamén coñecida como Igrexa católica romana, é a maior denominación relixiosa cristiá con máis de 1.200 millóns de fieis. Reclámase organizativa e doutrinalmente a Igrexa cristiá orixinal fundada por Xesús e os Doce Apóstolos. A Igrexa católica está gobernada polo papa e polo Colexio Episcopal, integrado polos bispos en comuñón con el, e do cal é cabeza. Hoxe en día os ritos que se empregan na Igrexa son o rito latino (con diversas variacións nalgunhas igrexas locais e nalgunhas ordes relixiosas), o rito bizantino, o rito copto, o siríaco, o armenio, o maronita e o rito caldeo.
As notas esenciais que definen á Igrexa son a súa Unidade, Santidade, Catolicidade e Apostolicidade; estas notas atópanse en tódalas Igrexas particulares que constitúen a Igrexa católica, que son a Igrexa latina e as igrexas católicas orientais; todas elas teñen en común as devanditas notas ou características esenciais e a autoridade suprema do Romano Pontífice.
Nome
O adxectivo católico deriva do grego antigo καθολικός (kazolikós), que significa 'universal'. Ignacio de Antioquía, discípulo de san Xoán, dá no ano 110 o testemuño máis antigo deste nome: "Onde estea o Bispo, estea o xentío, así como onde estea Xesucristo estea a Igrexa católica", e san Cirilo de Xerusalén xa emprega o termo nas súas "Lecturas catequéticas" para distinguirse de quen se facían chamar cristiáns, pero caeran en herexías. Nos tres primeiros séculos da Igrexa os cristiáns dicían "cristián é o meu nome, católico o meu sobrenome".
Praia Ornanda
A praia Ornanda (tamén coñecida como Revolar e popularmente As Gaivotas) é unha praia galega situada na parroquia de Miñortos, en Porto do Son. Ten unha lonxitude de 300 metros e unha anchura de 40 metros. Nun dos extremos da praia desemboca o rego Ornanda.
Igrexa católica
Nome
Logo do Cisma de Oriente de 1054, a igrexa que permaneceu en comuñón coa Sé de Roma continuou chamándose "católica", mentres que as igrexas orientais pasaron a coñecerse como "ortodoxas". Despois da reforma protestante do século XVI, a Igrexa seguiuno empregando para distinguirse das diferentes denominacións protestante que xurdiron.
O nome de Igrexa católica é a denominación máis empregada nos documentos oficiais eclesiásticos, así como o termo empregado por Paulo VI para asinar os documentos do Concilio Vaticano II. Porén, os documentos tanto da Santa Sé e por algunhas conferencias episcopais ás veces falan da Igrexa católica romana. O Catecismo de san Pío X publicado en 1908 tamén emprega o termo "Romana" para distinguir a Igrexa doutras comunidades cristiás que non están en comuñón coa Igrexa de Roma.
Características xerais
É posible coñecer e distinguir a Igrexa católica a través das súas catro notas, da súa doutrina e da súa práctica singulares.
Características esenciais
A Igrexa católica defínese a si mesma mediante catro notas ou características esenciais, cuxo fundamento sitúa no Evanxeo e o ensino de Xesucristo contida nel; estas catro notas ou características esenciais son:
Doutrina esencial
A característica máis sobresaliente e xenuína para distinguir os Católicos é a súa posición persoal respecto ao bispo de Roma. O bispo de Roma recibe o título de papa e considéraselle non só bispo do seu diocese senón bispo da Igrexa católica enteira, é dicir, Pastor e Doutor de tódolos cristiáns.
O papa goza na Igrexa católica dun status de xerarquía suprema, posuíndo o primado sobre todos os demais Bispos e a plenitude da potestade de réxime (como se denomina na Igrexa católica ao poder lexislativo, executivo e xudicial), a cal pode exercer de forma universal, inmediata e suprema sobre todos e cada un dos pastores e dos fieis católicos. É posible afirmar que quen recoñece a autoridade do bispo de Roma e a acata, e ademais acéptao como Vigairo de Cristo na Terra, ese é un católico.
Outras partes da Doutrina Católica sobresalientes e distintivas en relación ao resto dos cristiáns son a crenza na Inmaculada Concepción e na Maternidade Virxinal de María, nai de Xesús, así como a fe na autoridade espiritual efectiva da Igrexa para perdoar pecados e remitir as penas debidas por eles, mediante o Sacramento da Reconciliación e as indulxencias, a preponderancia da tradición que ten como referente os Pais da Igrexa.
A crenza nas tres persoas de Deus, o pecado orixinal, a encarnación e resurrección da carne e a vida eterna son crenzas baseadas nos dogmas definidos dos sete primeiros concilios apostólicos, que son tamén a base da fe da Igrexa ortodoxa. As igrexas ortodoxas orientais non aceptan o Concilio de Calcedonia, pero teñen asinado no século XX declaracións de fe cristolóxicas coa Igrexa católica.
Perspectiva xeral
A Igrexa católica ten membros en cada un dos países da Terra. É unha organización xerárquica na cal o clero ordenado está dividido en bispos, sacerdotes e diáconos.
A Igrexa vese a si mesma como a encargada por Xesucristo para axudar a percorrer o camiño espiritual cara a Deus vivindo o amor recíproco e por medio da administración dos sacramentos (bautismo, eucaristía, confirmación, penitencia, matrimonio, orde sacerdotal e unción dos enfermos ou extremaunción), a través dos cales Deus outorga a graza ao crente.
A autoridade para ensinar o maxisterio da Igrexa basea os seus ensinos tanto nas Escrituras como na tradición apostólica. A Igrexa suma moitas ordes monásticas de frades e monxas que fan votos de obediencia, pobreza e castidade e actualmente varios movementos laicos compostos por cristiáns comprometidos, algúns de cuxos membros tamén fan ditos votos. Todos eles dedican as súas vidas enteiramente a Deus. Outras prácticas relixiosas inclúen o xaxún, a meditación, a oración, a penitencia e a peregrinación.
Outros termos para designala
Os seguintes termos xorden especialmente a consecuencia do Concilio Vaticano II (da década do anos 1960). Fan referencia a distintas formas de entender a natureza e obxectivos da Igrexa católica:
Organización e demografía
miniatura|dereita|200px|Basílica de [[San Xoán de Latrán.]] O clero está organizado de forma xerárquica, pero ten en conta a comuñón dos fieis. Cada membro do clero depende dunha autoridade superior, pero a autoridade superior debe exercer o seu goberno tendo en conta a comunidade, a través de consultas, reunións, intercambio de ideas.
Territorialmente, a Igrexa católica organízase en dioceses, cada unha a cargo dun bispo. Estas, á súa vez, reúnense en provincias, que conforman unha arquidiocese. Outras xerarquías son as prelaturas e os vicariatos.
O goberno da igrexa reside nos sacerdotes:
Para cada país, hai unha conferencia episcopal, cuxos cargos son electivos entre os bispos da mesma nación. Tamén se organiza por provincias eclesiásticas; en cada provincia, ao bispo da sé máis importante chámaselle arcebispo ou metropolita, e a súa diocese chámase arquidiocese.
As ordes relixiosas non pertencen á organización xerárquica da Igrexa. Elas poden ser de dous tipos:
Igrexas particulares autónomas
A Igrexa católica estrutúrase en 23 igrexas particulares autónomas, que comparten unha mesma doutrina, mais que teñen diferentes tradicións litúrxicas e canónicas. A maior delas é a Igrexa católica latina, e as 22 restantes reciben a denominación común de igrexas católicas orientais, algunhas delas chamadas uniatas por non estar ao longo da súa historia en continua comuñón coa Santa Sé.
Historia da Igrexa
Para a historia anterior á Idade Media, ver cristianismo xa que son inseparables
Orixe
A fe católica e a fe cristiá en xeral están baseadas na vida, palabra e obra de Xesús de Nazaret, tal e como vén contada nos evanxeos; así como noutros textos do Novo Testamento, como as epístolas paulinas, as epístolas católicas e o libro da Apocalipse.
Algo que diferenza a fe católica doutras doutrinas cristiás é o recoñecemento da santidade, entendida como capacidade das persoas que viviron de acordo coa lei divina para interceder entre Deus e os homes para a realización de milagres. Polo tanto, a fe católica integra os evanxeos co exemplo das persoas recoñecidas oficialmente como santos e santas. (Véxase o santoral católico.)
Segundo a doutrina católica, Xesús fundou unha comunidade cristiá xerárquica e con autoridade, dirixida polos apóstolos (o primeiro dos cales era san Pedro). Posteriormente (segundo os Feitos dos apóstolos), os apóstolos e dos primeiros seguidores de Xesús estruturaron unha igrexa organizada, ao repartir responsabilidades entre bispos, presbíteros e diáconos, á medida que ían propagando o cristianismo.
Logo dun primeiro éxito en Galilea, moitos dos entusiastas seguidores de Xesús abandonárono. Foi entón cando comezou a prestar maior atención aos seus colaboradores máis próximos, especialmente ao grupo de doce apóstolos que o acompañaban dende un principio e a quen o chamara persoalmente. Xesús, principalmente a través de parábolas, anunciou a chegada do Reino de Deus e predicou unha doutrina que denominou a «boa noticia» (en grego evanxeos, e que, segundo el, non é só para os fillos de Israel, senón para calquera persoa, rexeitando deste xeito o concepto de «pobo elixido» que aparece no Torá xudeu e en case tódalas relixións.
Xesús refugou limitar a súa misión a un grupo selecto, e escandalizou a moitos pola súa boa disposición cara ao conxunto do pobo, incluíndo aqueles que ata o momento eran social e relixiosamente rexeitados: pecadores recoñecidos, mulleres, impuros (doentes), ladróns, samaritanos e pagáns. Sentábase á mesa con eles e entraba nas súas casas.
Elixiu os Doce Apóstolos, en representación das doce tribos de Israel, para que o seguisen e enviounos a predicar o seu Evanxeo. A Igrexa católica considera que, logo de morrer, Xesús resucitou e subiu ao Ceo.
Segundo a tradición católica, san Pedro foi elixido polo propio Xesús para a misión de confirmar na fe os seus compañeiros e, aparentemente, o conxunto daquela comunidade orixinal de crentes así o recoñeceu, o que fixo xurdir a Igrexa católica, xerarquizada sempre en torno ao papa como sucesor dese primeiro xefe.
Así a todo, este punto de vista difire moito do aceptado polo protestantismo, xa que non existen documentos fiables que demostren que san Pedro algunha vez sexa bispo en Roma (o primeiro bispo de Roma en chamarse papa foi nomeado ao redor de 300 anos despois de Cristo e polo tanto de Pedro). Aínda que os últimos estudos arqueolóxicos demostraron que san Pedro está enterrado debaixo do altar da Basílica de san Pedro no Vaticano (Roma) e hai antigos relatos dende o século II de que aí foi crucificado de cabeza polo emperador romano. Así mesmo, ao final da súa primeira Carta no Novo Testamento, san Pedro afirma saúda dende "Babilonia", nome con que os cristiáns chamaban a Roma. Ademais tamén existe unha carta de san Clemente (cuarto bispo de Roma do ano 89 ao 97) a unha comunidade cristiá (os Corintios) para resolver un problema cando aínda vivía o Apóstolo Xoán, demostrando a súa primacía nos asuntos de doutrina desa época.
O rexeitamento da autoridade papal por causas de independencia política e económica e o rexeitamento de Martiño Lutero ao feito de que se cobrase diñeiro polas indulxencias, provocará o xurdimento do protestantismo.
Contrarreforma
Como resposta a reforma protestante propugnada por Martiño Lutero e outros, a Igrexa católica realiza unha serie de reformas no seu interior.
Sostemento económico da Igrexa
En países como España e a Arxentina a Igrexa católica é criticada por percibir unha determinada cantidade monetaria directamente do Estado, tal como está contemplado nos Acordos entre o Estado Español e a Santa Sé de 1979 e no artigo 5 das Constitucións Arxentina, por exemplo.
O efecto é que cidadáns non católicos ven aplicada unha porcentaxe, por pequena que for, dos seus impostos ao sostemento dunha institución relixiosa cuxa doutrina é contraria ás súas propias crenzas ou que, sinxelamente, non consideran necesaria nin útil nas súas vidas. En España isto cambiou ó ser preguntado á hora de pagar o IRPF.
A contribución do Estado ao sostemento económico da Igrexa católica ten explicacións diversas segundo a historia e cultura de cada país, e en cada caso ten un alcance diferente.
En España a contribución ten lugar conforme un sistema máis libre e dependente da vontade de cada cidadán, quen ten a posibilidade de destinar un 0'54% dos seus impostos ao sostemento económico da Igrexa católica, marcando a cuadrícula destinada para o efecto na Declaración do Imposto sobre a Renda das Persoas Físicas. No entanto, a Igrexa católica ten garantido un nivel mínimo de ingresos, que o Estado debe completar no caso de que non se alcance pola vía anteriormente explicada.
Na Arxentina un bispo recibe un salario asignado e pago directamente polo Estado Arxentino, equivalente ao dun Deputado nacional (aproximadamente 1500 euros).
Rexistro do número de católicos
A Igrexa católica é criticada tamén por contabilizar o número dos seus fieis en cada país en función da cantidade de nados bautizados e non pola cantidade de adultos que asisten aos seus actos, reciben os seus sacramentos ou viven de acordo cos seus ensinos.
O problema nace do feito de que o bautismo deixou de ser unicamente un Sacramento para converterse ademais nun acto social costumista, case folclórico, e ineludible. O mesmo sucede co matrimonio pola Igrexa, en contraposición ao matrimonio civil, aínda que constitúe un acto de xustiza afirmar que quen o fan seguen facéndoo con total liberdade e contraen matrimonio católico ou bautizan os seus fillos porque así é o seu desexo.
Na Arxentina, por exemplo, considérase que máis do 80 por cento da poboación do país é católica, o cal pode proporcionar un argumento para asignar fondos procedentes do erario público destinados ao sostemento económico da Igrexa católica. Se fosen contabilizadas unicamente as persoas asisten aos actos de culto da Igrexa ou que viven de acordo cos seus ensinos, a porcentaxe podería mostrar unha cifra moi inferior. Por outra banda, existe un segmento extenso de poboación que se autodenomina católico pero non asisten aos actos de culto ou disenten da Igrexa en ensinos sobre materias como sexualidade, planificación familiar ou outras.
Como renunciar legalmente aos lazos coa Igrexa católica
Se unha persoa bautizada desexa deixar de pertencer á Igrexa católica, debe dirixirse persoalmente a unha igrexa diocesana e requirir unha «carta de apóstata», onde declara oficialmente que renuncia aos seus lazos coa Igrexa católica.
Distribución no mundo
O total de números de católicos no mundo é máis de mil millóns, concentrándose nos continentes de Europa e América e en países en vías de desenvolvemento.
En Europa, son maioritarios os Católicos en Andorra, Austria, Bélxica, Croacia, Francia, Hungría, Irlanda, Italia, Lituania, Malta, Mónaco, Polonia, Portugal, San Marino, Eslovaquia, Eslovenia e España. En Alemaña, Chequia, Países Baixos, Suíza, e Irlanda do Norte, están divididos en números similares entre católicos e protestantes.
Nos países de fala inglesa e en xeral na Mancomunidade Británica de Nacións o catolicismo non prosperou a consecuencia do non recoñecemento histórico de Henrique VIII á autoridade espiritual do Vaticano.
A maior parte da poboación de América Latina considérase católica en maior ou menor grao, (exceptuando Cuba onde o catolicismo se estende a pouco menos da metade da poboación).
En Asia, os países católicos están rodeados de países musulmáns como Filipinas (influído por ser unha ex-colonia española) e Timor Oriental (ex-colonia portuguesa) noutros como Líbano só o son a metade da poboación e en Palestina e Siria, hai pequenas minorías salientables, e algo menos aínda en Corea, India, e Vietnam.
Alfonso Cuarón
Alfonso Cuarón Orozco nado o 28 de novembro de 1961 en Cidade de México, México, é un guionista, produtor e director de cinema mexicano. É irmán de Carlos Cuarón e estivo casado coa crítica de cinema italiana Annalisa Bugliani. Está considerado como un dos cineastas mexicanos máis prometedores da súa xeración, xunto a outros como Guillermo del Toro ou Alejandro González Iñárritu, quen tamén conseguiron transcendencia internacional a partir da década de 1990.
Igrexa católica
Situación en Galicia
En Galicia, a Igrexa católica estrutúrase en 5 dioceses, a arquidiocese de Santiago de Compostela e as súas sés sufragáneas de Lugo, Ourense, Mondoñedo-Ferrol e Tui-Vigo; e parte da diocese de Astorga, sufragánea da arquidiocese de Oviedo.
Alfonso Cuarón
Traxectoria
Cuarón comezou dirixindo un filme independente no seu país natal, pero o recoñecemento internacional chegoulle con producións norteamericanas como A princesiña (baseado na novela de Frances Hodgson Burnett) e a súa longametraxe, Y tu mamá también (con Maribel Verdú, Gael García Bernal e Diego Luna). Posteriormente dirixiu proxectos de grande orzamento e ben acollidos pola crítica como Harry Potter e o preso de Azkaban e Children of Men.
Igrexa católica
Situación en Galicia
En canto á demografía, segundo o Barómetro Autonómico publicado polo CIS (Centro de Investigaciones Sociológicas) entre outubro e decembro do 2012, o 80% dos galegos se declaran católicos, sendo a relixión maioritaria fronte ao 0,8% que declara profesar outra relixión.
Alfonso Cuarón
Traxectoria
Tamén é coñecido por Great Expectations (adaptación da novela de Charles Dickens, con Ethan Hawke e Gwyneth Paltrow), e por El laberinto del fauno (de Guillermo del Toro), no que fai de produtor.
Igrexa católica
Situación en Galicia
Os datos de asistencia a oficios relixiosos –sen contar as cerimonias de tipo social como vodas, funerais, bautizos etc. e computando as respostas de todas as persoas que se definen como crentes (tanto no catolicismo como noutras relixións)– son os seguintes: o 47,7% case nunca asisten a oficios relixiosos, o 21,1% asiste varias veces ao ano a oficios relixiosos, o 11,6% asiste algunha vez ao mes, o 16% asiste case todos os domingos e festivos e un 2,5% afirma que vai varias veces por semana.
Sogama
Sogama, a Sociedade galega do medio ambiente, é unha empresa pública da Xunta de Galicia ao 51% e o outro 49% de Gas Natural Fenosa. Foi creada en 1992 polo Decreto 111/1992 e depende da Consellería de Medio Ambiente, Territorio e Infraestruturas.
Infraestruturas
Sogama ten 37 plantas de transferencia de lixo (20 de titularidade de Sogama, 11 da Deputación de Ourense, 5 da Xunta e unha da mancomunidade do Morrazo) para atender a 294 concellos. Nestas plantas transfírese o lixo recollido polos camións dos concellos a colectores selados de 20 toneladas que serán trasladados a Cerceda en camións ou trens para o seu tratamento. Os concellos pagan por cada tonelada que entregan.
Sogama faise cargo do lixo xeral, o lixo que non se entrega separado para reciclado. Os concellos xa teñen contratada con outras empresas a reciclaxe do vidro, cartón e papel, materiais que xa non chegan a Sogama. Nun colector amarelo faise a recollida dos envases lixeiros: plásticos, latas, bricks e similares que serán separados en Cerceda o que se financia co punto verde, impostos que se pagan a través dos fabricantes de envoltas.
Instalacións
miniatura|Tren con colectores de Sogama thumb|esquerda|Acceso a Sogama en Cerceda. Sogama ten unha superficie de 665.000 m2 e unha capacidade para recibir de 500.000 a 550.000 toneladas anuais. A planta de Sogama en Cerceda recibe 800.000 toneladas anuais.
En outubro de 2008, Sogama foi acusada da morte de tres milleiros de troitas do río Lengüelle. En xaneiro de 2009, o Seprona e Augas de Galicia confirmaron o vertido contaminante procedente do vertedoiro de Areosa.
En 2009, preto de 30 persoas foron imputadas polo xulgado número 1 da Coruña polos vertidos ao Lengüelle entre as cales está o ex director técnico de Sogama e o xefe de Danigal (empresa encargada da reciclaxe dos medicamentos recollidos no programa Sigre que remataban no vertedoiro de Areosa sen tratamento algún).
A finais do 2011, a Xunta anunciou a "Sogama do sur", un proxecto para construír outra incineradora no sur de Galiza. O lugar elixido foi O Irixo, O Carballiño.
En abril de 2012, ADEGA denunciou que Sogama viña falsificando as analíticas dende 2003 ata 2008. O río Lengüelle é afluente do río Tambre, que fornece de auga a Santiago de Compostela.
Por tonelada de lixo enviada a Sogama para o seu tratamento os concellos deben pagar case 60 euros. En outubro de 2013 Sogama anunciou o incremento do 34% nos custos de tratamento do lixo polo que os concellos deberán pagar 82,1 euros por tonelada.
Stone Temple Pilots
Stone Temple Pilots (tamén coñecida como STP) é unha banda norteamericana de rock alternativo formada en San Diego (California) no ano 1986. Está composta por Robert DeLeo (baixo), Dean DeLeo (guitarra), Eric Kretz (batería) e Chester Bennington (voz). Durante o ano 2003 a banda separouse. Anteriormente estivo liderada polo vocalista Scott Weiland, pero este sería despedido no ano 2013.
Traxectoria
A finais da década de 1980, os irmáns Robert e Dean DeLeo mudáronse de Nova Jersey para San Diego, en California. Os dous xa tocaran xuntos en Nova Jersey, nunha banda de versións chamada Tyrus. Robert coñeceu ao vocalista Scott Weiland durante un concerto de Black Flag en 1986, cando se fixeron amigos e comezaron a tocar a guitarra e gravar algunhas cousas nun equipo de 8 canles. A banda era chamada Swing, pero nesa época non había ningunha pretensión de seguir unha carreira ou de tocar en directo, era só por diversión. Coa entrada do guitarrista Corey Hicock e de seguido do batería Eric Kretz, a idea comezou a solidificarse e algúns meses despois convidaron ao irmán máis vello de Robert, Dean DeLeo para substiuír a Hicock na guitarra. Cando Dean DeLeo converteuse no novo guitarrista da banda en 1990, oficialmente estaba formado Mighty Joe Young, nome sacado dunha película feita en 1949, semellante a King King.
O primeiro álbum e a conquista do éxito
miniatura|200px|[[Scott Weiland, vocalista da banda.]] Mighty Joe Young fixo o seu primeiro concerto como abreconcertos da Rollins Band en agosto de 1990, no Whiskey-A-Go-Go nos Ánxeles. Cansaron axiña da escena musical dos Ánxeles e retornaron a San Diego, onde compuxeron temas e tocaron en bares locais durante dous anos. Despois dalgún tempo, a banda conseguiu conquistar un público fiel na rexión e gravou a súa primeira demo en 1991. En 1992, un executivo da Atlantic Records foi a un dos concertos da banda, e amosou o interese da discográfica en asinar un contrato. Inicialmente a banda declinou asinar ata conversar co empresario Danny Goldberg, que entón administraba a carreira de Nirvana. O contrato asinouse o 1 de abril de 1992.
A banda estaba no estudio para gravar o seu primeiro álbum, cando, para sorpresa do grupo, recibiron unha carta dun octoxenario bluesman de Chicago que tamén usaba o nome Mighty Joe Young. El fixera música a principios dos anos 70, e fora convidado para formar parte dun grupo de cantantes de blues para facer unha xira polos Estados Unidos. Era a volta de Mighty Joe Young e quería usar o seu nome artístico. A petición de Young era completamente lexítima e a banda nin sequera contestou. Realmente, foi case unha honra para eles, que aproveitaron a oportunidade para mudar de nome, xa que Mighty Joe Young soaba semellante a Ugly Kid Joe, cos cales non querían ser confundidos.
Decidiron usar un nome que tivese as siglas STP, inspirado na STP Motor Oil Company, que era unha icona nos anos 80 (o propio Scott Weiland tiña unha pagatina da STP na súa bicicleta). Escolleron varios nomes como Shirley Temple's Pussy, Stinky Toilet Paper ou Stereo Temple Pirates, antes de optar definitivamente por Stone Temple Pilots.
O álbum de estrea tardou pouco tempo en ser gravado, pois a banda xa tiña a maioría das cancións listas. En setembro foi lanzado o Core, producido por Brendan O'Brien, que xa trallara con Black Crowes e Red Hot Chili Peppers.
Core comezou a súa escalada nas listas despois do seu lanzamento. O videoclip do primeiro sinxelo, "Sex Type Thing", entrou en rotación inicialmente no programa de metal da MTV americana Headbangers' Ball, para despois entrar na programación semanal da emisora. A partir de aí, o álbum Core pasou máis dun ano nas listas, chegando a vender 3 millóns de copias nos Estados Unidos. A banda recibiu varios premios: Grammy á mellor actuación hard rock por "Plush"; American Music Awards por mellor artista novo de pop/rock e mellor artista heavy metal/hard rock, ambos en 1993; dous Billboard Video Awards e un Billboard Music Award tamén para "Plush"; e un MTV Music Video Award por mellor artista novo de 1993; a banda tamén foi votada mellor artista novo e o vocalista Scott Weiland foi escollido mellor vocalista nos premios da revista Rolling Stone, escollidos polos lectores. Os lectores da revista Guitar Player escolleron a Dean DeLeo como mellor novo talento de 1993.
Stone Temple Pilots pasou practicamente todo o ano de 1993 de xira, abriu algúns concertos de Megadeth e gravou un acústico para a MTV.
As críticas
A pesar do éxito, Stone Temple Pilots pasou moito tempo da súa carreira combatendo a percepción de que eles eran unha banda de Seattle. O seu álbum de estrea xerou moitas comparacións coa escena de rock alternativo do noroeste estadounidense, cando realmente Stone Temple Pilots pasara toda a súa carreira batallando en pequenos bares no sur de California. O grupo foi moitas veces pexorativamente confundido coas historias de éxito das bandas de Seattle como Pearl Jam e Alice in Chains, onde se afimou que Stone Temple Pilots tería entrado de casualidade, aproveitando o éxito do grunge. Realmente todas esas bandas eran parte dunha onda de bandas novas, que tiñan como raíces a combinación do hard rock dos anos 70 e o heavy metal desa época mesturada cunha estética punk rock actual.
A partir do estoupido de Nirvana, os críticos pasaron a condenar o éxito de bandas que tiñan unha actitude ou sonoridade semellante, alegando copia ou ilexitimidade por esta ou aquela banda ser ou non de Seattle. Acontecía tamén que o rock alternativo fora durante moito tempo unha industria pechada, a onde as grandes discográficas non se aproximaban, e non había o interese nin das propias bandas de chegar a un público maior. E de súpeto estaban todos comercializando o rock alternativo e todas as bandas da escena, primeiramente de Seattle e despois doutros lugares, foron colocadas no mercado.
Para Stone Temple Pilots, a situación comezou a empeorar cando foi lanzado o seu segundo sinxelo, "Plush", que tiña guitarras e voz que podían ser doadamente confundidas con Pearl Jam. As discusións sobre o que era mainstream e o que era alternativo, e as críticas da prensa especializada case acabaron coa banda, segundo admitiu Weiland nunha entrevista en 1995.
O segundo álbum e a crise
En 1994 a banda lanzou o seu segundo álbum, Purple (tamén producido por Brendan O'Brien). O disco tiña un bo número de hits: "Vasoline", "Interstate Love Song" (que estivo 15 semanas no primeiro lugar na lista de rock da Billboard) e "Big Empty" (que entrou na banda da película The Crow) e vendeu tres millóns de copias nos Estados Unidos.
A reacción da crítica desta vez foi dividida, algunha positiva e outra negativa, pero todos os críticos recoñecían a evolución no son da banda. Nesta época apareceron rumores sobre a adición á heroína do vocalista Scott Weiland, e a banda viuse obrigada a cancelar varios concertos da súa xira. Weiland pasou un tempo envolto con problemas legais e clínicas de reabilitación.
En 1995 a banda volveu ás listas cunha versión de "Dancin' Days" para un disco en tributo a Led Zeppelin. Scott Weiland participou dun proxecto paralelo chamado The Magnificent Bastards, que gravou algunhas cancións para a película Tank Girl.
Ante a imposibilidade de seguir a súa carreira con Stone Temple Pilots, os outros integrantes da banda uníronse ao vocalista David Coutts, que tocaba nunha banda chamada Ten Inch Man, para formar o supergrupo Talk Show. Nese punto, o futuro de Stone Temple Pilots era incerto. Talk Show lanzou un álbum, moi mal recibido pola crítica, en 1997 e saíu de xira polos Estados Unidos como abreconcertos de Foo Fighters.
Scott Weiland editou un álbum en solitario en 1998, pero no mesmo día do primeiro concerto da súa xira, Scott foi preso por posesión de drogas e tivo que pasar un tempo entre clínicas e tribunais.
O recomezo
A finais de 1998 os integrantes da banda decidiron traballar xuntos novamente. Un novo álbum, titulado Nº 4 foi finalizado en marzo de 1999 e tiña o lanzamento previsto para outubro do mesmo ano. Porén, aos poucos meses antes do lanzamento do álbum, Scott foi novamente preso, e desta vez condenado a un ano de prisión por ter violado a súa liberdade condicional. O álbum foi lanzado con pouca divulgación e a banda cancelou para o 2000 os plans de facer unha xira, o que non ocorría dende 1994.
A principios de 2000, Scott Weiland deixou o cárcere e a banda retomou o traballo de promoción do álbum Nº 4 coa gravación de videoclips e concertos. Stone Temple Pilots facturou un hit coa canción "Sour Girl" e o disco subiu nas listas chegando a 1 millón de copias vendidas nos Estados Unidos a finais de ano. A xira tamén tivo bastante éxito, con varios concertos para grandes públicos no verán. Weiland finalmente amosaba sinais da súa recuperación definitiva. En 2001 a banda comezou a gravar o seu quinto álbum, e para iso alugou unha mansión en Malibú (California), onde o disco se gravou novamente coa produción de Brendan O'Brien. En xullo lanzouse Shangri-La Dee Da, un disco que mestura todos os elementos presentes nos álbums anteriores.
O fin
Despois do lanzamento de Shangri-La Dee Da, a banda embarcouse nunha xira europea en agosto, volvendo aos escenarios estadounidenses en novembro para participar no festival Family Value, ao lado de bandas como Staind e Linkin Park. Nese festival, a banda tivo dificultades co público, onde predominaban fans de Linkin Park. Estrañamente, Stone Temple Pilots pouco tocaba os temas do seu novo traballo, como moito unha ou dúas cancións novas eran presentadas en cada concerto. Ao mesmo tempo, mentres o primeiro sinxelo do novo álbum, "Days of the Week", tivo boa aceptación polo público, nunca houbo un segundo sinxelo, o que fixo que o disco acabase saíndo da escena. A banda optou por lanzar "Revolution", versión dos Beatles, como sinxelo, e cos seus beneficios a banda apoiou a asociacións de vítimas dos atentados do 11 de setembro.
Co final do Family Values en novembro, a banda só se presentaría catro veces máis antes do final de 2001. Unha xira propia dos Stone Temple Pilots nos Estados Unidos só acontecería en 2003, cando a banda presentouse en 16 cidades entre abril e maio. En setembro a banda participou dalgúns festivais e en outubro intercalou datas propias e algúns concertos como abreconcertos de Aerosmith. Eses foron os últimos concertos de Stone Temple Pilots.
Oficialmente, a banda estaba tomándose un tempo, mentres os seus integrantes ían anunciando novos proxectos. En febreiro, os irmáns DeLeo asumiron a produción do álbum truANT, da banda Alien Ant Farm. En abril xurdiu a noticia de que Scott Weiland estaría traballando no seu segundo álbum en solitario co produtor Josh Abraham. O lanzamento estaría previsto para agosto pola Atlantic, o que finalmete non sucedeu.
Semanas despois, aínda en abril, apareceu o rumor de que Scott Weiland estaría ensaiando co chamado "The Project", unha banda formada por membros de Guns n' Roses (Slash, Duff McKagan e Matt Sorum), que estaban na procura dun vocalista e xa fixeran probas con Sebastian Bach (ex-Skid Row) e Travis Meeks (Days of the New), entre outros.
En maio foi revelado polo propio Weiland (e desmentido polos portavoces dos ex-integrantes dos Guns) que el realmente sería o vocalista da nova banda. Weiland dixo tamén que foran gravadas dúas cancións para bandas sonoras de películas: "Money", versión de Pink Floyd, para a película Italian Job e a inédita "Set Me Free", que foi incluída nos créditos finais de Hulk. Nesa época, o nome provisional da nova banda era Reloaded.
En maio Weiland foi preso pola policia dos Ánxeles, que atopou drogas no seu coche. Weiland foi liberado baixo fianza, e a primeira audiencia foi marcada pola xustiza para o 2 de xuño.
Ese ano de 2003 Temple Pilots separaríase, e o 11 de novembro o seu selo, Atlantic Records, editou o recompilatorio de grandes éxitos Thank You cun DVD extra.
Despois da ruptura
Weiland uniuse no 2003 ao supergrupo Velvet Revolver, formado polo antigo guitarrista de Wasted Youth Dave Kushner e os antigos membros de Guns N' Roses Slash, Matt Sorum e Duff McKagan. A banda editaría dous álbums, Contraband (2004) e Libertad (2007).
Os irmáns DeLeo formaron Army of Anyone co vocalista Richard Patrick, da banda de rock industrial Filter, e o batería Ray Luzier. O grupo lanzou o seu único álbum o 14 de novembro do 2006. Army of Anyone quedou en hiato en maio do 2007 despois de que Richard Patrick anunciase que estaba traballando nun novo disco de Filter. Eric Kretz estivo pouco visible durante ese tempo, traballando no seu propio estudio, Bomb Shelter Studios, e tocando a batería coa banda Spiralarms.
Reunión
miniatura|250px|A banda actuando no Virgin Festival Segundo Dean DeLeo, o primeiro paso para a volta de Stone Temple Pilots foi unha chamada da muller de Weiland, Mary Forsberg. Ela convidou aos irmáns DeLeo a tocar nunha festa privada, que permitiu a súa reconciliación con Weiland. No 2007 Dean DeLeo e Scott Weiland negociaron unha oferta dun promotor para encabezar varios festivais de verán. A pesar de comprometerse a facer unha breve xira cos seus compañeiros de Velvet Revolver, Weiland foi condenado ao ostracismo e, como resultado, na metade do concerto do 20 de marzo do 2008, Weiland anunciou que sería a súa derradeira xira con Velvet Revolver.
O seguinte mes, Stone Temple Pilots anunciou que se estaba a reunir para unha xira de 65 datas por Norteamérica. Durante un deses concertos, Weiland falou dun posible novo álbum. Antes da xira Weiland fora condenado a pasar 8 días na cadea por conducir baixo os efectos do alcol o ano anterior.
No mes de xuño Atlantic Records presentou unha demanda contra Weiland e Kretz por intentar romper o seu contrato previo (os irmáns DeLeo rescindírano no ano 2003). A pesar de que a banda gravara seis álbums para o selo, Atlantic quería gravar un sétimo traballo de Stone Temple Pilots.
Stone Temple Pilots foi cabeza de cartel no Virgin Mobile Festival en Baltimore o 10 de agosto, e tamén no 10º Voodoo Experience en Nova Orleáns. Esta foi unha das súas actuacións máis exitosas dende a reunión.
Scott Weiland editou o seu segundo traballo en solitario, "Happy" in Galoshes, o 25 de novembro, e saíu de xira durante o ano 2009.
Novo álbum de estudio
As gravacións do novo traballo da banda comezaron a mediados do 2009. No mes de xuño o grupo tiña compostas 18 cancións, 12 dos cales tiñan previstos editar no álbum. Stone Temple Pilots actuou no South by Southwest en marzo, estreando catro temas novos, e tamén apareceu no Download Festival 2010 en xuño e nos festivais alemáns Hurricane Festival e Southside Festival. O 19 de maio estaría no Late Show with David Letterman por primeira vez despois de 10 anos, tocando "Between the Lines". Stone Temple Pilots foi editado o día 25 de maio do 2010, estreándose no número 2 da lista Billboard 200.