cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ku (proteína)
As proteínas Ku70 e Ku80 constan de tres dominios estruturais. O dominio N-terminal é un dominio alfa/beta. Este dominio só fai unha pequena contribución á interface do dímero. O dominio comprende unha folla beta de seis febras do pregamento de Rossmann. O dominio central de Ku70 e Ku80 é un dominio en barril beta de unión ao ADN. A Ku establece só uns poucos contactos co esqueleto azucre-fosfato, e ningún coas bases do ADN, pero axústase estericamente coa forma dos sucos maior e menor formando un anel que rodea o ADN, envolvendo dous xiros completos da molécula de ADN. A Ku, ao formar unha ponte entre os extremos rotos do ADN, actúa para soster estruturalmente e aliñar os extremos do ADN, para protexelos da degradación, e para previr unións indebidas co ADN que non está roto. A Ku aliña efectivamente o ADN, á vez que permite o acceso das polimerases, nucleases e ligases aos extremos rotos do ADN para promover a unión de ditos extremos. O brazo C-terminal é unha rexión en hélice alfa, que rodea o dominio en barril beta central da subunidade oposta. Nalgúns casos hai un cuarto dominio no C-terminal, que se une á subunidade catalítica de proteína quinase unida ao ADN.
Ambas as subunidades da Ku foron sometidas experimentalmente a knockout en ratos. Estes ratos mostran inestabilidade cromosómica, que indica que o NHEJ é importante para o mantemento do xenoma.
En moitos organismos, a Ku ten funcións adicionais nos telómeros ademais do seu papel na reparación do ADN.
Envellecemento
Os ratos mutantes deficientes en Ku70 ou Ku80, ou ratos dobres mutantes deficientes en ambas as proteínas mostran un envellecemento temperán. A duración das vidas medias das tres cepas de ratos mutantes eran similares, dunhas 37 semanas, comparadas coas 108 semanas dos ratos de control de tipo salvaxe. Examináronse seis signos específicos de envellecemento, e os tres ratos mutantes mostraban os mesmos signos de envellecemento que os ratos de control, pero a unha idade moito máis temperá. A incidencia de cancro non se incrementaba nos ratos mutantes. Estes resultados suxiren que a función de Ku é importante para asegurar a lonxevidade e que a vía NHEJ de reparación do ADN (mediada por Ku) ten un papel clave na reparación das roturas de dobre febra do ADN, que de non ser reparadas causarían envellecemento temperán.
Nome
O nome 'Ku' desta proteína deriva do apelido do paciente xaponés no cal se descubriu a proteína.
Pazo de Lourizán
O Pazo de Lourizán é unha casa señorial situada no lugar de Herbalonga da parroquia de Santo André de Lourizán do concello de Pontevedra.
Historia
No século XV este predio foi habilitado como "granxa" e pertencía á familia Montenegro. Desta época conserva o pombal ameado de planta circular. Na leira construíuse unha casa-torre fortificada na que Luis de Góngora pasou unha tempada en 1609 e escribiu unha parte do seu libro Soledades.
No século XVII, a propiedade, coñecida como Granxa da Serra, era propiedade do Marquesado da Serra. Posteriormente tivo diferentes propietarios, comerciantes e empresarios. No século XIX, o pazo pertencía a Buenaventura Marcó del Pont Bori, tras compralo aos herdeiros de Francisco Genaro Anxo, irmán da súa esposa.
Máis tarde converteuse en casa residencial e lugar de veraneo, cando residiu nela Eugenio Montero Ríos. En outubro de 1876 Montero Ríos alugou a propiedade e adquiriuna o 16 de maio de 1879. Naquela época a propiedade estaba moi preto da ría de Pontevedra e tiña embarcadoiro propio. Entre 1893 e 1894 levou a cabo a primeira gran reforma do pazo. Consistiu na creación dunha galería de madeira na á sur, que encerraba a capela do edificio. O pazo converteuse nunha residencia ostentosa con funcións representativas institucionais, ademais de espazo de vivenda, de lecer e recreativo. Nos seus salóns asinouse o Tratado de París tras a guerra con Estados Unidos en 1898, na que España perdeu Cuba, Porto Rico, Filipinas e Guam.
Sendo ao final do século XIX os salóns sociais dos pazos e mansións as principais galerías de arte en Pontevedra, o pazo de Lourizán, serviu tamén en 1898 de escenario á obra do pintor Ovidio Murguía.
Eugenio Montero Ríos encargou ao arquitecto Jenaro de la Fuente Domínguez a completa remodelación do pazo a principios do século XX. O obxectivo foi converter o pazo nun gran palacete residencial imitando e superando en tamaño a tipoloxía dos hôtels particuliers á moda do estilo Segundo Imperio Francés. O proxecto de fachada data do 20 de febreiro de 1909 e integrou e harmonizou elementos de diferentes etapas construtivas para crear unha unidade arquitectónica. A remodelación deu ao pazo un novo aspecto, tanto no exterior como no interior. As obras comezaron en setembro de 1909 e terminaron en 1912. Na súa orixe as estatuas de mármore da grande escalinata central de acceso ao pazo conformaban a denominada avenida das estatuas, pero con esta gran reforma do edificio terminaron recolocándose na escalinata. Eugenio Montero Ríos viviu no pazo de Lourizán ata a súa morte en 1914.
A Deputación de Pontevedra adquiriuno en 1943, comprándollo á Caixa de Aforros Provincial de Pontevedra e (unha quinta parte) á marquesa viúva de Alhucemas. Nese mesmo ano cedeullo ao Ministerio de Educación para o seu uso como Centro Rexional de Ensinanzas, Investigacións e Experiencias Forestais. En 1946 converteuse en Escola Técnica Superior de Montes.
O 19 de maio de 2023 o pazo pasou a ser propiedade da Xunta de Galicia.
O edificio
O edificio do pazo é de aire romántico e foi obra de Jenaro de la Fuente Domínguez. É un edificio ecléctico con influencias do Art Nouveau, o clasicismo e a arquitectura francesa do Segundo Imperio.
A estrutura do pazo é simétrica, monumental e con predominio de volumes horizontais. Ten planta baixa e dous pisos. O corpo central ten forma de U con tres torres coroadas por mansardas francesas e tellado de lousa. A fachada ten columnas e pilastras xónicas. A parte central está realzada por un brasón e un reloxo, no lugar do escudo que locen os pazos galegos.
Diante deste corpo central, adiantado con respecto aos laterais, hai unha gran escaleira de corte imperial de pedra de dous tramos, custodiada por estatuas neoclásicas de mármore branco que personifican a xustiza e a prudencia e representan virtudes, valores e devocións. No comezo das escaleiras atópanse as estatuas de Xermánico, Discóbolo, o Escravo moribundo e Sófocles, mentres que sobre os extremos da rotonda están as de Palas Atenea e Diana de Gabies. Nos templetes da fachada principal, á beira da porta de entrada ao vestíbulo, pódense observar as alegorías da Primavera e do Verán. O tipo de escaleira con formato rotondo xera un miradoiro desde o que contemplar as vistas a imitación do barroco francés. Esta escaleira conduce á entrada principal e a unha terraza semicircular (que serve de miradoiro) sobre unha gruta artificial que simula unha cova de pedra calcaria volcánica chamada a Gruta dos Espellos. Neste punto ábrense dúas ás laterais formadas por galerías lixeiras de pedra e cristal que envolven o antigo pazo. Na primeira planta, as fachadas das ás laterais perden protagonismo, resaltando o corpo central e creando terrazas con balaustradas. Na parte superior, unha terraza ocupa unha extensión importante. Nestes corpos laterais repítense as altas xanelas, pilastras, balcóns, bufardas e cúpulas forradas de escamas de zinc do tipo dôme à l’impériale, que reforzan a elegancia do palacio.
Destaca o gran número de xanelas e balcóns, que achegan luminosidade e lixeireza á estrutura. A decoración destaca pola fusión de elementos neoclásicos e Art Nouveau. As columnas, balcóns e ornamentos mostran recursos clacisistas. O frontón triangular do corpo central está decorado cos símbolos da profesión de Eugenio Montero Ríos e os atributos da xustiza, un escudo cun libro e unha pluma.
Accédese ao interior a través dunha porta sinxela que ten impresas no vidro as iniciais maiúsculas dos seus antigos donos, "E e A", "Eugenio e Avelina".
O interior do palacio organízase ao redor dos tres pisos en altura visibles desde o exterior, nos que a planta baixa e o primeiro piso conteñen restos dos muros da primeira casa e pazo. As estancias distribúense en función de dúas metades separadas por un longo corredor que percorre a totalidade lonxitudinal do edificio, do mesmo xeito que nas arquitecturas de carácter palaciano, deixando as estancias de maior rango, as habitacións para recepción de visitas, salóns e despachos, cara á fachada dianteira mirando o parque, e as pezas accesorias como dependencias da servidume, cociña e despensas cara a traseira orientada ao curral.
Caamaño, Porto do Son
Santa María de Caamaño é unha parroquia que se localiza no oeste do concello de Porto do Son. Segundo o INE, en 2020 tiña 550 habitantes (270 homes e 280 mulleres) distribuídos en 19 entidades de poboación.
Pazo de Lourizán
As terras
O pazo conta con 54 hectáreas de xardín, leira e arboredo, que mostran os distintos usos aos que se dedicou durante os séculos: granxa, xardín señorial e centro de investigacións forestais. Ten un arboledo dos máis importantes de Europa, con especies vexetais traídas doutras latitudes ou mesmo modificacións singulares de especies para adaptalas ao clima de Pontevedra, dando como resultado un conxunto forestal único.
Caamaño, Porto do Son
Igrexa parroquial
A igrexa parroquial é de estilo románico e barroco. A construción orixinal, do século XII, foi reformada no século XVIII, mantendo o presbiterio orixinal, de planta rectangular con cuberta de canón apoiada en arcos faixóns de medio punto sobre semicolumnas con capiteis de motivos vexetais. Conserva no muro do testeiro unha fiestra románica, de arco de medio punto con decoración xeométrica, apoiado sobre dúas columnas pequenas con capiteis florais. Unha dupla arcada apúntase polo exterior do presbiterio, no lateral dereito. No lateral esquerdo está a sancristía con acceso desde o interior, enriba da cal hai unha espadana de principios do século XIX. O resto da nave está cuberta con bóveda de canón sobre muros de cantería con capeliñas embebidas neles. O retablo é barroco.
Trofeo Ciutat de Barcelona
El Trofeo Ciutat de Barcelona é un torneo amigable de fútbol, organizado polo RCD Espanyol co apoio do Concello de Barcelona. O trofeo dispútase anualmente, durante o mes de agosto, e enfronta ao Espanyol cun equipo convidado, siriviendo como preparación de pretempada para o equipo branquiazul e para presentarse ante os seus afeccionados.
Pazo de Lourizán
As terras
Medran nel numerosas árbores autóctonas como carballos, castiñeiros e bidueiros, pradairos e foráneas, como ciprestes, araucarias, cedros, magnolias ou alfaneiros, moitas delas traídas por xardineiros franceses. Varias destas árbores aparecen no Catálogo de Árbores Senlleiras da Xunta de Galiza. Hai arboretos con todas as variedades de castiñeiros, piñeiros, eucaliptos ou camelias, co exemplar máis alto do mundo, unha Camelia do Xapón de 20,5 metros de altura. Tamén hai un rimu de Nova Zelandia e un pequeno xardín taiwanés.
Caamaño, Porto do Son
Igrexa parroquial
No exterior hai unha escaleira apegada ao muro lateral dereito, que dá acceso ao campanario, cun apoio en tripla arcada de medio punto e remate en balaustrada que sobe pola cuberta até a espadana, de dous corpos superpostos, rematados con pináculos e bólas.
Trofeo Ciutat de Barcelona
Historia
O torneo celebrouse por primeira vez o ano 1974. Entre 1974 e 1982 tivo formato cuadrangular, e celebrábase en dous días: o primeiro día disputábanse as dúas semifinais, e o segundo día disputábase a final entre os gañadores das dúas semifinais do día anterior. Os perdedores das semifinais disputaban un partido polo terceiro e cuarto posto.
Pazo de Lourizán
As terras
A propiedade decórase con estanques, hórreos, un pombal do século XV, un invernadoiro de vidro de estrutura férrea de 1900, unha mesa de granito dunha peza (disque extraída dun penedo da Illa de Tambo), estatuas de mármore branco e varias fontes, como a da Cuncha, a dos Tres Canos, a do Patio e a da Gruta dos Espellos. Os xardíns organízanse en avenidas, a das Camelias, a dos Eucaliptos e a da Gruta dos Espellos. O invernadoiro destaca pola súa estrutura ampla e lixeira de planta rectangular. O seu punto máis alto é de 7 metros no espazo central, no que se cultivan as especies de máis tamaño, quedando os espazos laterais para plantas de menor envergadura.
Trofeo Ciutat de Barcelona
Historia
Dende 1983 se disputa a partido único, agás en 1995, cando se disputou no formato de 3 x 1 (tres participantes disputaron tres partidos de 45 minutos).
Caamaño, Porto do Son
Capela da Pedra Furada
150px|miniatura|esquerda miniatura|150px|esquerda
Pazo de Lourizán
Cultura
A escritora Lola Fernández Pazos publicou en 2022 a novela El Pazo de Lourizán, ambientada no pazo.
Trofeo Ciutat de Barcelona
Historia
Dende 1996 o torneo recibe tamén o nome 'Memorial Fernando Lara'.
Caamaño, Porto do Son
Capela da Pedra Furada
A Capela da Pedra Furada, adicada á advocación da Anunciación da Virxe María, é unha ermida de nave única e fachada con espadana dun arco. A entrada á mesma foi mudada de localización, pois antes estaba na cabeceira, cara ao Camiño Real. A ermida é símbolo da cristianización dunha antiga crenza de culto ás pedras.
Pazo de Lourizán
Cultura
A illa de Tambo formou parte do territorio do pazo. Montero Ríos comprou tres quintas partes da illa en 1884 e outra quinta parte en 1894. En 1940, os seus fillos vendérona á Armada Española para uso da Escola Naval Militar.
Trofeo Ciutat de Barcelona
Historia
A edición de 2009 non se disputou, ao xogarse esa pretempada o partido de inauguración do Estadi Cornellà-El Prat.
Caamaño, Porto do Son
Capela da Pedra Furada
Ao seu carón hai un cruceiro de capela.
Mangerita
A mangerita é unha rocha ígnea plutónica ou intrusiva, que é esencialmente unha monzonita que contén hiperstena. Está caracterizada pola presenza de mesopertita. Aparece con frecuencia en asociación coa norita, anortosita, charnockita e granito rapakivi en cintos metamórficos do Proterozoico. Tamén forman parte dos chamados plutóns AMCG (acrónimo de anortosita, mangerita, charnockita e granito). Deulle o seu nome Carl Fredrik Kolderup en 1903 pola localidade norueguesa de Manger.
Na mangerita poden aparecer os seguintes minerais: feldespato alcalino (mesopertita), plaxioclasio, cuarzo, hperstena, clinopiroxeno, biotita, olivina (faialita, raro) e anfíbolo.
Lavancos, Loboso, A Pastoriza
Lavancos é un lugar da parroquia de Loboso no concello lucense da Pastoriza na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2019 tiña 13 habitantes (6 homes e 7 mulleres).
Scorpions
Scorpions é un grupo de rock e heavy metal alemán. É coñecido polas súas baladas rock coma "Still Loving You" (Aínda te amo) ou "Wind of Change" (Vento de cambios). Os compoñentes actuais son Rudolf Schenker (guitarrista principal, compositor e coros), Klaus Meine (cantante e autor das letras), Matthias Jabs (guitarrista de acompañamiento e compositor), James Kottak (batería) e Pawel Maciwoda (baixista).
O Coruxal, Boimorto, Vilamarín
O Coruxal é un lugar da parroquia de Boimorto no concello de Vilamarín, na comarca de Ourense. Está situado a 15 quilómetros da cidade de Ourense. É un lugar pequeno con apenas 10 habitantes.
SpongeBob SquarePants
miniatura|Logo da serie. SpongeBob SquarePants é unha serie de animación estadounidense creada por Stephen Hillenburg. O protagonista é o que dá o nome á serie. SpongeBob vive no fondo do océano Pacífico, en Bikini Bottom, nunha piña, onde reside en compañía do seu caracol, Gary. Traballa no Krusty Krab en compaña de Squidward Tentacles, e o seu xefe é Eugene Krabs.
Goiáns, Porto do Son
San Sadurniño de Goiáns é unha parroquia que se localiza no norte do concello de Porto do Son. Segundo o padrón municipal (INE 2020) ten 1.606 habitantes (809 homes e 797 mulleres), distribuídos en 12 entidades de poboación.
Os Barreiros, Santo André de Boimente, Viveiro
Os Barreiros é un lugar da parroquia da Santo André de Boimente no concello lugués de Viveiro na comarca da Mariña Occidental. Tiña 1 habitantes no ano 2010 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 1 era home e 0 eran mulleres.
Goiáns, Porto do Son
Patrimonio
Ten unha soa nave, de proporcións cadradas. Recentemente engadíuselle o coro aos pés. Na cabeceira sitúase a capela maior, con bóveda de canón rebaixada sobre muros de cachotería de pedra. Esta capela maior pertencera xa á antiga igrexa, moito máis estreita.
No seu interior consérvase un sarcófago do século V.
Mane
O topónimo galego Mane pode referirse a:
Real Unión Club
O Real Unión Club de Irún é un club de fútbol da cidade de Irún en Guipúscoa (País Vasco, España). Foi fundado en 1915, aínda que as súas orixes remóntanse a 1902, e actualmente xoga no grupo I da Primeira División RFEF.
O Real Unión, fundado en 1915 da unión do Racing de Irún e o Irún Sporting, é un club histórico, cofundador da Liga española e catro veces gañador da Copa do Rei. A súa época gloriosa chegou ata principios dos anos 30, cando o profesionalismo entrou no mundo do fútbol e como consecuencia os equipos con máis diñeiro levaron aos xogadores máis importantes do Real Unión.
Uniforme
Antigamente o Real Unión xogaba tamén con camiseta a raias brancas e negras e pantalón negro.
Estadio
O estadio do Real Unión é o Stadium Gal, situado na cidade de Irún. Ten capacidade para 5.000 espectadores e foi inaugurado en 1926. A última remodelación é de 1997. O estadio atópase a escasos 300 metros da fronteira internacional entre España e Francia.
Murmansk
miniatura|200px| Мурманск Múrmansk (ruso: Мурманск; Saami de Kildi: Мурман ланнҍ; Saami setentrional: Murmánska; Saami de Skolt: Muurman) é unha cidade de Rusia, no oblast de Múrmansk. Porto importante situado no mar de Barents. A súa poboación é de 410.234 habitantes. É a cidade máis grande ao norte do círculo polar ártico. Ten o porto base da frota rusa do norte, onde atracan ducias de submarinos de propulsión nuclear.
Miomás, Sagra, O Carballiño
Miomás é un lugar da parroquia de Sagra no concello ourensán do Carballiño na comarca do Carballiño. Tiña 69 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 33 eran homes e 36 mulleres. Iso supón un aumento da poboación respecto a 2010, cando tiña 65 habitantes (30 homes e 35 mulleres).
Cristovo II de Dinamarca
miniatura|dereita|200px|Selo do rei Cristovo II. Cristovo II (¿?, 1276 - Nyköping, 1332). Rei de Dinamarca (1320 - 1332). Segundo fillo de Erik V Glipping.
Chegou ao poder ao destronar ao seu irmán Erik VI Menved.
En 1326 foi expulsado do trono pola nobreza, aínda que o recuperou en 1330.
Tivo un fillo:
A Ramalleira, San Cosme de Piñeiro, A Pastoriza
A Ramalleira é un lugar da parroquia de San Cosme de Piñeiro no concello lugués da Pastoriza na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2019 tiña 1 habitante (1 home).
Priotelus temnurus
O Priotelus temnurus é unha especie de ave da familia e orde dos trogónidos. É endémica de Cuba. A súa plumaxe é colorida. É recoñecida como a ave nacional de Cuba.
Distribución e hábitat
Só existe en Cuba, incluíndo a Illa da Juventud, Cayo Guanaja e Cayo Sabinal do arquipélago Xardíns do Rei (Sabana-Camagüey). É común nos bosques de todo o país, que poden ser diversos, incluídos os piñeirais, pero densos e que teñan árbores altas.
Subespecies
Existen dúas formas lixeiramente distintas, a que vive na Illa de Cuba e cons adxacentes, P. temnurus temnurus, e a que vive na Illa da Juventud, P. temnurus vescus.
Rafael Baltar
Rafael Baltar Tojo, nado en Santiago de Compostela o 31 de xaneiro de 1933 e finado na mesma cidade o 15 de decembro de 2004, foi un arquitecto galego.
Traxectoria
Fillo de Ramón Baltar Domínguez. Obtivo o seu título de arquitecto en 1964 e o de doutor arquitecto en 1967 pola Escola Técnica Superior de Arquitectura de Madrid.
Foi Vocal e máis tarde Presidente da Xunta Directiva da Delegación na Coruña do Colexio de Arquitectos de León. Participou nas xestións para a creación do Colexio Oficial de Arquitectos de Galicia por segregación do de León (decreto de 2 de maio de 1973). Formou parte de 1973 a 1979, como Contador, da primeira Xunta de Goberno do Colexio e exerceu a presidencia da súa Comisión de Cultura de 1975 a 1979 e de 1981 a 1983.
En Santiago de Compostela levou cabo a maior parte do seu labor profesional onde formou equipo dende 1965 con José Antonio Bartolomé e, posteriormente, con Carlos Almuíña Díaz. Autores de numerosas obras de edificación pública e privada, tanto de nova planta como de restauración de conxuntos e edificios histórico-artísticos.
A súa obra foi publicada en revistas especializadas como Arquitectura (Madrid), Obradoiro (Santiago de Compostela), Hogar y Arquitectura (Madrid), Jano-Arquitectura (Barcelona) ou bd (Stuttgart), e exhibida en múltiples exposicións sobre a arquitectura galega contemporánea. Destacan nela os traballos de restauración na Catedral de Santiago, no Teatro Principal de Santiago, no Teatro da Beneficencia de Ortigueira, no Teatro Jofre de Ferrol e no Teatro Colón da Coruña. Entre as de nova planta deben citarse o edificio de xulgados, o Salón Teatro e o aulario da facultade de Ciencias Políticas, todos eles en Santiago.
Autor do libro Arquitectura y preexistencias: Una referencia gallega (O Castro, Sada. 1991). Publicou numerosos traballos sobre a arquitectura, o proxecto, o patrimonio arquitectónico e a forma do territorio. miniatura|210px|Casa do concello de Trazo. miniatura|230px|Xulgados de Vigo.
Kourtney Kardashian
Kourtney Mary Kardashian, nada nos Ánxeles o 18 de abril de 1979, é unha personalidade de televisión, empresaria, actriz e socialite estadounidense. Dende 2007, protagoniza o programa de telerrealidade Keeping Up with the Kardashians. O seu éxito levouna a ela e á súa familia a alcanzar a fama mundial.
Familia
O seu pai foi Robert Kardashian, quen faleceu no 2003, e a súa nai é Kris Houghton. Ten tres irmáns máis novos (Kim, Khloé e Rob). Tamén conta con dúas medio-irmás de nai, (Kendall e Kylie).
Kourtney estivo nunha relación con Scott Disick dende 2006 ata 2015. Teñen 3 fillos xuntos:
Santa Bárbara
O nome de Santa Bárbara pode referirse a:
Como topónimo pode referirse a:
TREZZE
TREZZE Porriño SL é unha empresa téxtil galega adicada á confección de roupa deportiva. Ten a súa sede central no Porriño, no polígono industrial A Chan.
Curva feixón
miniatura|dereita|A curva feixón A curva feixón ou con forma de faba, é unha curva plana de cuarta orde descrita pola seguinte ecuación:
Esta curva non se debe confundir con outra cunha forma de faba tamén, a curva oval torta.
É unha curva alxébrica plana de xénero cero. Posúe unha singularidade na orixe, un punto triplo común — que denota multiplicidade —, unha invariante delta e unha ramificación de número, todos iguais a tres.
Para cada curva alxébrica plana, as singularidades son clasificadas pola invariante de enlace correspondente, como na figura da esquerda. miniatura|80px|esquerda|Enlace de singularidade da curva feixón
Posúe asíntotas horizontais en (2/3,±2/3) e outras asíntotas verticais en (0,0) e (1,0).
e o seu perímetro l é aproximadamente
Ligazón externa
Quartic plane curve
Trofeo Ciutat de Tarragona
O Trofeo Ciutat de Tarragona é un torneo amigable de fútbol que organiza anualmente o Club Gimnàstic de Tarragona e que se celebra no Nou Estadi de Tarragona.
Altiplano Yunnan–Guizhou
O altiplano Yunnan–Guizhou ou altiplano Yungui (chinés simplificado: 云贵高原; chinés tradicional: 雲貴高原; pinyin: Yúnguì Gāoyuán) é unha meseta localizada no sueste da China, estendida principalmente polas provincias de Yunnan e Guizhou. No suroeste, o Yungui é un auténtico altiplano con mesetas chás, mentres que no nordeste, é unha área en xeral montañosa con outeiros, gorxas e topografía kárstica.
Definición
Baixo a definición máis estrita, o altiplano Yungui esténdese dende o río Vermello en Yunnan polo suroeste ata os montes Wuling en Hunan no nordeste. Esta rexión inclúe a maior parte do Yunnan oriental e a maioría de Guizhou. Non obstante, é común, que o resto de Yunnan e as mesetas que o rodean que se consideren parte do altiplano Yunnan–Guizhou aínda que non teñan as mesmas características.
Baixo a definición máis ampla, o altiplano Yungui inclúe tamén o condado Gulin e os extremos meridionais de Sichuan, o Chongqing oriental, o suroeste de Hubei, o occidente de Hunan e o noroeste de Guangxi.
Xeografía humana
As cidades importantes do altiplano son Kunming, Guiyang e Zunyi. Na rexión realizáronse grandes obras de enxeñaría como ferrocarrís que se construíron por terreos complicados. A ponte máis alta do mundo, a ponte Beipanjiang, localízase na fronteira do Yunnan-Guizhou.
Xeografía física
O altiplano Yungui é unha gran rexión montañosa de terreo abrupto con picos kársticos e gorxas fondas. Está apoiado nas grandes montes Hengduan ao noroeste e en rexións baixas no norte, leste e sueste. Outras importantes cordilleiras cruzan ou rodean áreas do altiplano. Os montes Wumeng e Wulian Feng forman unha barreira polo Yungui central setentrional ao longo do río Jinsha (Yangtzé superior). Polo norte, os Dalou percorren o bordo entre o Yungui e a conca do Sichuan. Os Wuling no nordeste forman un terreo de transición cara á chaira do Yangtzé. No sur, o Miao diríxese cara aos montes do sur da China. A través do río Vermello ao suroeste, os Ailao forman unha barreira definitiva.
Os altos picos de montaña do Tíbet oriental son a fonte de moitos dos grandes ríos grandes de Asia, que flúen cara ao su polo altiplano Yunnan–Guizhou. Os ríos dividen o altiplano, Salween e Mekong dirixíndose ao sur e o Yangtzé virando ao nordeste. A maioría do Yungui occidental é drenado polos ríos Nanpan e Beipan, que conflúen no río das Perlas. No Yungui oriental localízase o río Wu, afluente do Yangtzé.
En zonas do Yunnan fórmanse lagos importantes, como o Dian Chi e o lago Fuxian. O lago Erhai sitúase no bordo occidental do altiplano, ao sur dos montes Hengduan.
Clima e ecoloxía
O clima varía gradualmente dende o máis seco no suroeste ata o máis chuvioso no nordeste. No Yunnan central oriental, partes do altiplano posúen un clima semiárido. Na maioría de Guizhou, o clima clasifícase como húmido subtropical. O altiplano está cuberto por bosques subtropicais perennes en moitas porcións de Yunnan e por bosques mixtos en zonas de Guizhou.
Circuíto Internacional Tanaka
O Circuíto Internacional Tanaka (tamén: Okayama International Circuit ou TI Circuit Aida) é un circuíto privado situado preto de Aida, Okayama, Xapón. TI é o acrónimo de "Tanaka International", holding propietario do circuíto.
Historia
O circuíto construíuse en 1992 como un trazado privado. Nas temporadas 1994 e 1995 o circuíto aloxou as probas correspondentes ó Gran Premio do Pacífico de Fórmula 1, coa vitoria de Michael Schumacher as dúas veces. Pero a súa localización nunha remota zona do Xapón levou á supresión deste gran premio da F1.
En marzo do 2003 Tanaka International Company vendeu o circuíto a Unimat, e o circuíto renomeouse como Okayama International Circuit o 1 de maio do 2004.
No ano 2008 no circuíto disputouse unha carreira do Campionato do Mundo de Turismos.
Erik VI de Dinamarca
miniatura|dereita|250px|Selo do rei Erik VI de Dinamarca. Erik VI Menved, nado en Copenhaguen en 1274 e finado en Roskilde en 1320, foi Rei de Dinamarca entre 1286 e 1320.
Traxectoria
Fillo de Erik V Glipping. Sucedeu ao seu pai no trono e mantivo guerras, que arruinaron ao seu reino, contra a Igrexa católica, Noruega, Suecia e a cidade hanseática de Lübeck. Foi deposto polo seu irmán Cristovo.
Gran Premio de Italia de 1968
O Gran Premio de Italia de 1968 foi unha carreira de Fórmula 1 celebrada no Autodromo Nazionale Monza o 8 de setembro de 1968. Foi a novena proba da tempada de.
As Bouzas, Macendo, Castrelo de Miño
As Bouzas é un lugar da parroquia de Macendo no concello ourensán de Castrelo de Miño na comarca do Ribeiro. Tiña 47 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 25 eran homes e 20 mulleres. Iso supón un aumento da poboación respecto a 2010, cando tiña 44 habitantes (24 homes e 20 mulleres).
Hai unhas vistas espectaculares ao encoro do río Miño. As Bouzas conta cunha pequena asociación de veciños.
Festas
A primeira fin de semana despois da Semana Santa celébranse as festas da pascuilla na honra a Santo Antonio. O sábado festéxase a festa da rosquilla (feitas un día antes polas mulleres do lugar cunha receita antiga) e o domingo un xantar onde se come polbo e carne ao caldeiro.
Linguaxe de programación
Unha linguaxe de programación é unha linguaxe informática consistente nun conxunto de instrucións nun código concreto que ten como obxectivo facilitar a comunicación entre o programador e o sistema informático, permitindo que os primeiros poidan comunicarse cos segundos que empregan o código máquina (unha combinación de 0 e 1) mediante un sistema semellante á linguaxe humana.
Deste xeito, posibilítase que os humanos poidan expresar dunha forma precisa algoritmos para estes seren executados polos ordenadores, sen ter que compor manualmente as instrucións de baixo nivel nunha linguaxe de máquina.
Estas linguaxes artificiais non permiten unha liberdade de expresión tan ampla como as naturais. A súa sintaxe e semántica están definidas previamente. Pódese distinguir entre a linguaxe da máquina e a orientada ó problema. A primeira non é transferible a outro ordenador, pero posúe a vantaxe da abreviación considerable de tempo ó realizar as operacións. Se se emprega unha linguaxe orientada ó problema, pode resolverse en calquera ordenador compatible, directamente ou tras lixeiras adaptacións, e non é preciso un coñecemento detallado do ordenador; non obstante, ten como inconvenientes o prolongado tempo requirido e a dificultade de enumerar unha serie de problemas non numéricos.
Orixe
Coa chegada das computadoras aparecen as secuencias de posicións de chaves eléctricas que debían conectarse para obter unha acción determinada, unha chave conectada era un 1 e unha chave desconectada era un 0. Unha sucesión de chaves en calquera das súas dúas posicións definía unha secuencia de ceros e uns (por exemplo: 0100011010011101...) que viña representar unha instrución ou un conxunto de instrucións (Programa informático) para o computador (ou computador) no que se estaba traballando. A esta primeira forma de especificar programas para unha computadora denomínalla linguaxe máquina ou código máquina.
A necesidade de recordar secuencias de programación para as accións usuais levou a denominalas con nomes fáciles de memorizar e asociar: ADD (sumar), SUB (restar), MUL (multiplicar), CALL (executar subrutina) etc. A esta secuencia de posicións denominóuselle "instrucións", e a este conxunto de instrucións chamóuselle linguaxe ensambladora.
Posteriormente apareceron diferentes linguaxes de programación, os cales reciben a súa denominación porque teñen unha estrutura sintáctica similar ás linguaxes escritas polos humanos.
Concepto
miniatura|dereita|200px|Varios libros sobre diversas linguaxes de programación. Unha linguaxe de programación é unha linguaxe que pode ser utilizado para controlar o comportamento dunha máquina, particularmente unha computadora. Consiste nun conxunto de símbolos e regras sintácticas e semánticas que definen a súa estrutura e o significado dos seus elementos e expresións.
Aínda que moitas veces úsase linguaxe de programación e linguaxe informática coma se fosen sinónimos, non ten por que ser así, xa que as linguaxes informáticas engloban ás linguaxes de programación e a outros máis, como, por exemplo, o HTML (linguaxe para o marcado de páxinas web).
Unha linguaxe de programación permite a un ou máis programadores especificar de xeito preciso: sobre que datos unha computadora debe operar, como deben ser estes almacenados e transmitidos e que accións debe tomar baixo unha variada gama de circunstancias. Todo isto, a través dunha linguaxe que intenta estar relativamente próximo á linguaxe humana ou natural, tal como sucede coa linguaxe Lexico. Unha característica relevante das linguaxes de programación é precisamente que máis dun programador poidan ter un conxunto común de instrucións que poidan ser comprendidas entre eles para realizar a construción do programa de forma colaborativa.
Franco ruandés
O franco ruandés (en ruanda Ifaranga y'u Rwanda, e en francés Franc Rwandais) é a moeda de Ruanda dende 1960. O seu código ISO 4217 é RWF, e o seu símbolo actual é FRw,, tamén RF ou R₣;. Subdivídese en 100 centimes, mais actualmente non se emprega a moeda fraccionaria.
Linguaxe de programación
Concepto
Os procesadores usados nas computadoras son capaces de entender e actuar segundo indícano programas escritos nunha linguaxe fixa chamado linguaxe de máquina. Todo programa escrito noutra linguaxe pode ser executado de dous xeitos:
Franco ruandés
Historia
O franco converteuse na moeda de Ruanda en 1916, cando Bélxica ocupou a antiga colonia alemá, e o franco do Congo Belga pasou a substituír a rupia da África Oriental Alemá. Ruanda empregou a moeda do Congo Belga ata 1960, ano no que se introduciu o franco de Ruanda e Burundi. Catro anos máis tarde, en 1964, Ruanda comezou a emitir os seus propios francos.
Linguaxe de programación
Clasificación das linguaxes de programación
As linguaxes de programación determínanse segundo o nivel de abstracción, a forma de execución e o paradigma de programación que posúen cada un deles, os cales poden ser:
Franco ruandés
Historia
Existen plans para introducir unha moeda común, o novo xilin da África Oriental, para os cinco estados membros da East African Community a finais do 2012.
Linguaxe de programación
Linguaxes de baixo nivel
As linguaxes de baixo nivel son linguaxes de programación que se achegan ao funcionamento dunha computadora. A linguaxe de máis baixa nivel é, por excelencia, o código máquina. A este séguelle a linguaxe ensambladora, xa que ao programar en ensamblador trabállanse cos rexistros de memoria do computador de forma directa.
Franco ruandés
Billetes
En 1964, os billetes emitidos polo Banco Central de Ruanda-Urundi foron reutilizados estampándolles un selo propio de Ruanda. Estes billetes tiñan denominacións de 20, 50, 100, 500 e 1.000 francos. A estes seguíronlles novas emisións propias nas mesmas denominacións. En 1977 substituíronse os billetes de 20 e 50 francos por moedas, e en 1978 engadiuse o billete de 5.000 francos. No 2007 introduciuse un novo billete de 2.000 francos.
Linguaxe de programación
Linguaxes de medio nivel
Hai linguaxes de programación consideradas por algúns expertos como linguaxes de medio nivel (como é o caso da linguaxe C) ao ter certas características que as achegan ás linguaxes de baixo nivel mais tendo, ao mesmo tempo, certas cualidades que a fan unha linguaxe máis próxima ao humano e, xa que logo, de alto nivel.
Franco ruandés
Billetes
Tralo xenocidio de Ruanda en 1994, imprimíronse novas series de billetes eliminando os antigos escudos de armas do país e outras insignias que recordaran o antigo réxime.
Linguaxe de programación
Linguaxes de alto nivel
As linguaxes de alto nivel son normalmente doadas de aprender ao estaren formadas por elementos de linguaxes naturais, como o inglés. En BASIC, unha das linguaxes de alto nivel máis coñecida, os comandos como "IF CONTADOR = 10 THEN STOP" poden utilizarse para pedir á computadora que pare se CONTADOR é igual a 10. Por desgraza para moitas persoas esta forma de traballar é un pouco frustrante, dado que a pesar de que as computadoras parecen comprender unha linguaxe natural, fano en realidade dunha forma ríxida e sistemática.
Franco ruandés
Billetes
A última serie de billetes emitidos á a seguinte:
Linguaxe de programación
Linguaxes compiladas
Naturalmente, un programa que se escribe nunha linguaxe de alto nivel tamén ten que traducirse a un código que poida utilizar a máquina. Os programas tradutores que poden realizar esta operación chámanse compiladores. Estes, así como os programas ensambladores avanzados, poden xerar moitas liñas de código de máquina por cada proposición do programa fonte. Requírese unha execución de compilación antes de executar o programa.
Franco ruandés
Moedas en circulación
En 1964 introducíronse moedas de 1, 5 e 10 francos, a primeira e última en cuproníquel e a de 5 francos de broncealuminio. En 1969 substituiuse o níquel por aluminio nas denominacións de 1 franco, e en 1970 engadíronse moedas de ½ e 2 francos, tamén de aluminio. En 1974 reduciuse o tamaño das moedas de 10 francos, e en 1977 acuñáronse novas denominacións de 20 e 50 francos de latón.
Linguaxe de programación
Linguaxes compiladas
Os compiladores son aqueles coa función de traducir un programa escrito nunha determinada linguaxe a un idioma que a computadora entenda (linguaxe máquina con código binario).
Franco ruandés
Moedas en circulación
Ao igual que cos billetes, acuñáronse novos deseños eliminando os símbolos e insignias das emisións anteriores a 1994.
Linguaxe de programación
Linguaxes compiladas
Ao usar unha linguaxe compilada, o programa desenvolvido nunca se executa mentres teña erros na compilación.
Franco ruandés
Moedas en circulación
A última serie de moedas acuñada detállase a continuación:
Linguaxe de programación
Linguaxes interpretadas
Pódese tamén utilizar unha alternativa diferente dos compiladores para traducir linguaxes de alto nivel. No canto de traducir o programa fonte e gravar en forma permanente o código obxecto que se produce durante a compilación para posteriormente executar o programa resultante, o programador só carga o programa fonte na computadora xunto cos datos que se van a procesar. A continuación, un programa intérprete, ben sendo parte do sistema operativo, ou incluído de xeito permanente dentro da máquina, converte cada proposición do programa fonte en linguaxe de máquina conforme vaia sendo necesario durante a execución do programa. Non se grava o código obxecto para utilizalo posteriormente.
Franco ruandés
Moedas en circulación
A composición da moeda de 1 franco é dun 98% de aluminio e un 2% de magnesio, mentres que as moedas de 5 e 10 francos son de bronce. Os compoñentes das moedas de 20 francos e 50 francos son aceiro e níquel prateado. No 2008 entrou en circulación a moeda bimetálica de 100 francos composta de aceiro inóxidable con núcleo chapado en cobre e anel de níquel.
Linguaxe de programación
Linguaxes interpretadas
A seguinte vez que se utilice unha instrución, débese interpretar outra vez e traducir a linguaxe máquina. Por exemplo, durante o procesamento repetitivo dos pasos dun ciclo, cada instrución do ciclo terá que volver ser interpretada cada vez que se execute o ciclo, o cal fai que o programa sexa máis lento en tempo de execución (porque se vai revisando o código en tempo de execución) pero máis rápido en tempo de produción (porque non se ten que estar compilando a cada momento o código completo). O intérprete elimina a necesidade de realizar unha compilación logo de cada modificación do programa cando se quere agregar funcións ou corrixir erros; pero é obvio que un programa obxecto compilado con antelación executarase con moita maior rapidez que un que se debe interpretar a cada paso durante a execución.
Segundo o paradigma de programación
Un paradigma de programación representa un enfoque particular ou filosofía para a construción do software. Non é mellor un que outro senón que cada un ten vantaxes e desvantaxes. Tamén hai situacións onde un paradigma resulta máis axeitado que outro.
Atendendo ao paradigma de programación, as linguaxes pódense clasificar en:
Linguaxes Funcionais
Puras:
Híbridas:
AGILE
AGILE (acrónimo de Astro‐rivelatore Gamma a Immagini LEggero) é un observatorio espacial de raios gamma e raios X da Axencia Espacial Italiana lanzado o 23 de abril de 2007 mediante un foguete PSLV desde o Centro Espacial de Sriharikota.
Características
AGILE é un observatorio espacial adicado á observación astronómica en lonxitudes de onda de raios X e raios gamma. O deseño, desenvolvemento e construción do satélite foi dirixido por Carlo Gavazzi Space en colaboración con varias institucións industriais e de investigación.
É o primeiro satélite non indio lanzado como carga principal por un PSLV, e ademais da instrumentación científica leva a bordo o sistema de comunicación Rubin 6 para enviar datos a través da constelación de satélites Orbcomm.
Instrumentos
AGILE leva dous instrumentos:
O Melle, Loboso, A Pastoriza
O Melle é un lugar da parroquia de Loboso no concello lucense da Pastoriza na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2019 tiña 16 habitantes (9 homes e 7 mulleres).
Alentexo
miniatura|dereita|220px|Localización da rexión (NUT II) de Alentexo. Vermello: Alentexo; Verde bosque: parte do Ribatexo incluída na rexión NUTSII de Alentexo; Verde cal: Parte do Ribatexo incluída na rexión NUTSII do Centro; Verde esmeralda: parte do Ribatexo incluída na Rexión de Lisboa O Alentexo (en portugués: Alentejo) é unha rexión (NUTS II) portuguesa. Abrangue unha área de 31.152 km² (o 33% do territorio continental portugués) e ten unha poboación de 770.265 habitantes (o 8% da poboación continental portuguesa). A rexión propiamente dita de Alentejo (sen Lezíria do Tejo) ten 511.157 habitantes e unha área de 27.276 km².
A división actual non coincide coa antiga rexión tradicional do Alentexo (que non constituía unha provincia por si, aínda que o Alentexo era considerado como a unión das dúas provincias do Alto e Baixo Alentexo), a cal era lixeiramente menor que a actual: incluía apenas os distritos de Évora e Beja (na súa totalidade), case todo o distrito de Portalegre (agás o concello de Ponte de Sôr, que formaba parte do Ribatexo), e a metade sur do de Setúbal (os concellos dese distrito que forman parte da actual rexión do Alentexo Litoral, a saber: Alcácer do Sal, Grândola, Santiago do Cacém e Sines).
O seu topónimo fai referencia aos terreos situados máis alá do río Texo.
Xeografía
O Alentexo é unha rexión cun relevo baixo, formada por solos ácidos, e cun clima mediterráneo con influencia oceánica. Nas súas devesas crecen a meirande parte das sobreiras de Portugal, que fan deste país o primeiro produtor mundial de cortiza con preto do 50% da produción total. Tamén foi a última rexión portuguesa na que viviu o lince ibérico.
As súas costas están pouco urbanizadas a causa do forte vento que vén do océano, o cal favorece a formación de grandes sistemas dunares.
Pastoriza, Pastoriza, A Pastoriza
Pastoriza é un lugar da parroquia de Pastoriza no concello lucense da Pastoriza na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2019 tiña 165 habitantes (76 homes e 89 mulleres).
Benigno González Boullosa
Benigno González Boullosa, finado en Ponteareas en novembro de 1891, foi un político galego.
Traxectoria
Foi nomeado alcalde de Ponteareas por Real Orde en xullo de 1891.
Excomuñón
miniatura|Imaxe do [[papa Gregorio IX excomungando.]] A excomuñón (do latín eclesiástico ex-communicare, "botar da comunidade") é unha censura relixiosa usada para privar, suspender ou limitar a filiación nunha comunidade relixiosa ou para restrinxir certos dereitos dentro dela. O termo aplícase polo xeral a algunha igrexa ou comunidade cristiá, mais hai castigos semellantes noutras relixións. Nalgunhas relixións, a excomuñón inclúe unha condenación espiritual do membro do grupo. Tamén pode implicar o exilio e a vergoña comunitaria da persoa excomungada.
Catolicismo
No dereito canónico da Igrexa Católica a excomuñón é unha censura e, xa que logo, unha pena correctiva que pretende convidar á persoa a cambiar de comportamentos ou actitudes, arrepentirse, e volver á comuñón plena. Non é, por tanto, unha "pena expiatoria" para paliar o mal feito nin unha "pena vingativa" co único propósito de castigar.
Os excomungados seguen a ser considerados católicos e, xa que logo, manteñen obrigas como a asistencia a Misa, malia non poder recibir a Eucaristía e de tomar parte activa na liturxia (ler, levar as ofrendas etc.). Porén, a súa comuñón coa Igrexa considérase gravemente deteriorada. Malia todo, ínstaselles a manter relación coa Igrexa, xa que a excomuñón busca o seu arrepentimento e a súa volta á participación activa na vida da mesma.
Ortodoxia
Na Igrexa Ortodoxa, a excomuñón consiste na exclusión dun membro da participación na Eucaristía, non a expulsión da Igrexa. Isto pode ter diversas causas, como non ter confesado nun ano ou como parte dun período de penitencia. O propósito disto é que o membro volva á plena comuñón. As Igrexas Ortodoxas teñen unha forma de expulsión, declarando anatema, mais isto resérvase só a actos de herexía seria e persistente. O Patriarcado de Moscova declarou herexe a Sergei Bulgakov deste xeito, ao declarar que Santa Sofía era semellante a unha cuarta dimensión da Santa Trindade.
Anglicanismo
A Igrexa de Inglaterra non ten unha regulamentación específica dos motivos ou da forma da excomuñón. Porén, ten regulamentado que as exequias relixiosas pódense negar aos excomungados:
A Igrexa Episcopaliana dos Estados Unidos, como parte da Comuñón Anglicana, comparte moitas normas canónicas coa Igrexa de Inglaterra, e estes determinan a súa política en canto á excomuñón.
Tres Reinos de Corea
No S.IV, Baekje foi moi próspero e dominou polo menos a metade da península, a súa parte sur.
Renomeado Silla no 503, o coñecido como reino de Silla absorbeu o reino de Kaya ou Gaya dentro das súas fronteiras na metade do S.IV. A capital de Silla era Gumsong (hoxe Gyeongju ou Kyongju). O budismo foi relixión oficial a partir de 528.
Aliado con China, dinastía Tang, Silla conquistou Goguryeo no 668, tras telo feito con Baekje no 660, pasando o período de unificación de Silla e poñendo fin o período dos Tres Reinos.
O nome "Samguk", ou "Tres Reinos" foi usado nos títulos dos clásicos coreanos Samguk Sagi e Samguk Yusa.
Paraspeckle
frame|Transparencia dunha micrografía de fluorescencia (verde) sobre unha imaxe de célula [[HeLa que expresa a fusión da proteína fluorescente amarela coa Proteína de Paraspeckle 1 (PSP1).]]
En citoloxía, un paraspeckle é un compartimento de forma irregular de aproximadamente 0,2-1 μm de tamaño, que se encontra no núcleo celular no espazo intercromatínico. Considérase un corpo subnuclear ou suborgánulo. Foi documentado primeiramente nas células HeLa, onde xeralmente hai de 10 a 30 deles en cada núcleo, e existen paraspeckles tamén en todas as células humanas primarias, nas liñas celulares transformadas e nas preparacións de tecidos. O seu nome deriva da súa distribución no núcleo, xa que foron atopadas nas proximidades (para = ao lado de) dos speckles de splicing ("manchas de emplalme"), pero distinguíndose delas. A súa función non se coñece, pero nelas poden localizarse certas proteínas no núcleo.