cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Militarismo muisca
Descrición
Malia que as descricións máis antigas dos cronistas españois narran sobre o seu militarismo, revisións posteriores revelaron que os muiscas eran un pobo máis comerciante que guerreiro. Aínda así, tódalas investigacións concordan que os muiscas tiñan clases especiais dentro da súa sociedade reservadas para os guerreiros. As batallas que loitaban eran principalmente para a defensa do seu territorio perante os panches do oeste e do suroeste, e as batallas entre o zipa e o zaque. A verba muisca para "guerra" ou "inimigo" é saba.
Guerreiros güecha
miniatura|dereita|230px|Para lanzar as súas frechas, os guerreiros muiscas usaban [[tirafondas semellantes ós atlatl de Mesoamérica]] miniatura|dereita|230px|As frechas envelenadas eran disparadas con [[zarabatanas.]] Para a etimoloxía da verba güecha propuxéronse varias hipóteses. Segundo Pedro Simón, güecha quere dicir "valente", mentres que Ezequiel Uricoechea sinala a súa derivación de zuecha, que quere dicir "tío"; "irmán da nai". A liñaxe de herdanza na sociedade muisca era materna. Uricoechea describiu o termo como unha combinación de gue- ("vila") e cha, que quere dicir "home"; "home da vila". O nome güecha tranformouse en castelán colombiano como guache, que quere dicir "non civilizado", "bruto".
Os guerreiros güecha desfrutaban de privilexios especiais e eran considerados a clase máis alta da sociedade. Só estaban por debaixo dos sacerdotes, pero por riba da xente do común. Tanto Pedro Simón como Lucas Fernández de Piedrahita describen os guerreiros güecha como fortes e valentes, recrutados entre as diversas vilas da Confederación muisca.
Sure
"Sure" é o single número 15 do grupo xaponés de J-Pop chamado Every Little Thing, lanzado ó mercado o 16 de febreiro do ano 2000 baixo o selo avex trax e producido por Mitsuru Igarashi. Consta de dúas caras A. O single alcanzaría a terceira posición nas listas de Oricon.
Avespa
A avespa, avéspora ou nespra é un insecto da orde dos Himenópteros, suborde Apocrita ou Symphyta. As larvas da orde Apocrita son usualmente carnívoras ou parasíticas, mentres que as Symphitas son herbívoras. As avespas poden ser solitarias ou sociais, e a diferenza das abellas non perden o ferrete ao picaren e non producen mel. Algunhas avespas non teñen ferrete.
Olivia Manning
Olivia Mary Manning, nada o 2 de marzo de 1908 e finada o 23 de xullo de 1980, foi unha novelista, poetisa e crítica británica. Os argumentos dos seus libros, ficticios e realistas, viraban ao redor de viaxes e odiseas persoais, ambientadas principalmente en Europa (sobre todo no Reino Unido e Irlanda) e Oriente Medio. Adoitaba escribir sobre experiencias propias e, en ocasións, apelaba tamén á imaxinación. Foi recoñecida polo seu ollo artístico e polas vívidas descricións presentes nos seus libros.
Avespa
Características
As seguintes características están presentes na maioría das avespas:
Olivia Manning
Durante a súa nenez, Manning viviu en Portsmouth e Irlanda, polo que adquiriu o que describiría como «a habitual sensación anglo-irlandesa de non pertencer a ningunha parte». Contraeu matrimonio con Reginald Smith («Reggie») en agosto de 1939, el era un conferenciante do British Council que posteriormente foi enviado a Bucarest (Romanía), e máis tarde a Grecia, Exipto e Palestina a medida que os nazis foron invadindo o leste de Europa. As súas experiencias neste tempo foron a base para a súa obra máis famosa, as seis novelas que forman The Balkan Trilogy e The Levant Trilogy, coñecidas como Fortunes of War. Os críticos catalogaron como irregular a calidade da súa produción en xeral, pero Anthony Burgess describiu esta serie en particular, publicada entre 1960 e 1980, como «a mellor constancia escrita ficticia da guerra que fora producida por un escritor británico».
Avespa
Características
As avespas son extremadamente importantes no biocontrol natural unha vez que case todos os insectos considerados como praga teñen unha avespa como predador natural. miniatura|200px|Niño de avespa, no [[O Couto, Narón, Narón|Couto, Narón.]] As avespas negras e amarelas constrúen niños de papel en forma de pelota nos faios ou baixo terra. Para fabricar o papel co que fan o niño, as avespas comúns mastigan as fibras da madeira morta e forman unha pasta. Unha raíña soa comeza a crear o niño, pero axiña lle cede o traballo a un número crecente de obreiras. Os niños poden albergar até 5.000 obreiras e ter un diámetro de 50 cm. As obreiras morren no inverno, pero novas raíñas sobreviven até a primavera seguinte. As avespas amarelas americanas, emparentadas con esta avespa, viven en forma similar.
Olivia Manning
Manning regresou a Londres despois da guerra e viviu alí até a súa morte; durante o resto da súa vida escribiu poesías, relatos curtos, escritos de non ficción, críticas e obras de teatro para a BBC. Tanto Manning como o seu esposo foron infieis, pero xamais contemplaron a posibilidade do divorcio. Manning tivo unha relación de amizade complicada coas escritoras Stevie Smith e Iris Murdoch, xa que Manning, insegura de si mesma, sentía celos do éxito das súas amigas. As súas queixas constantes sobre todo o que sucedía veñen reflectidas no seu sobrenome, «Olivia Moaning» («Olivia Queixas»), pero Reggie nunca fraqueou no seu papel como o principal admirador da súa esposa, confiado de que o seu talento finalmente sería recoñecido. Como ela temía, a verdadeira fama chegoulle despois da súa morte (ocorrida en 1980), cando se levou á televisión unha adaptación de Fortunes of War, en 1987.
Avespa
Especies invasoras
En 2012 foi detectada en Burela unha especie invasora procedente do extremo oriente, a avespa asiática ou vespa velutina, Vespa velutina nigritorax, que vai ocupando máis e máis zonas en Galicia e zonas parellas da península ibérica, despois de ter desembarcado en Francia.
Solidaridad Obrera (Barcelona)
miniatura|300px|Cabeceira de Solidaridad Obrera en 1907. Solidaridad Obrera é un periódico e órgano de expresión da Confederación Rexional do Traballo de Cataluña e Baleares do sindicato anarquista CNT e portavoz dese sindicato en España.
O periódico toma o nome de Solidaridad Obrera da organización que, a principios do século XX, en 1907, reorganizou o movemento obreiro en España baseándose na estrutura anterior da Federación de Traballadores da Rexión Española (FTRE). Este nome foi utilizado por numerosos órganos de expresión de movementos anarquistas e sindicalistas revolucionarios de varios paíes do mundo.
Orixe e historia
miniatura|dereita|Edición do 4 de novembro de 1910. O 19 de outubro de 1907 sae á rúa o órgano de expresión que leva o mesmo nome que a federación sindical Solidaridad Obrera. Este sería o periódico referente no sindicalismo anarquista, manténdose ata a actualidade.
En 1917 Solidaridad Obrera encontrábase desprestixiado e a súa edición non chegaba ós 3.500 exemplares. A súa liña editorial estaba enfrontada ás directrices dos sindicatos cenetistas que os boicoteaban. Nese ano entrou á dirección Pestaña, que o relanzou ata acadar unha tiraxe de 17.000 exemplares. Para logralo Pestaña depurou e clarificou a súa liña editorial e impulsou unha campaña contra Bravo Portillo.
En 1919 trasládase a redacción a Valencia ó non poder editarse en Barcelona. A dirección, esta vez colexiada, recae en Alaiz, Carbó, Gallego Crespo e Viadiu. O equipo de redacción formábano Abella, Quílez, Calleja, Amador, Salvador Seguí e Caracena.
En 1923 volve a Barcelona, pero ó ano seguinte é prohibido pola ditadura de Primo de Rivera. O 31 de agosto de 1930 vólvese editar, desta volta como voceiro da CNT en España, coa axuda económica de libertarios de Manresa e con maquinaria propia. Faise cargo da dirección Joan Peiró e é administrado por Masoni, con Foix, Carbó, Magre e Clará na redacción. Nese tempo chégase a unha tiraxe media de 26000 exemplares. En setembro de 1931 decídese a nova dirección despois dun enfrontamento entre trintistas e faístas, e recae en Alaiz que axiña cedería o posto a Corbella. Desde setembro de 1931 a novembro de 1932 pasaron pola dirección de Solidaridad Obrera sete persoas.
Na república o periódico sufriu grandes avatares. Logo do enfrontamento entre faístas e trintistas sufriu a persecución das autoridades, que chegaron a suspendelo durante 104 días, e se realizaron moitas "recollidas de edición". Chegouse a substituír a cabeceira pola de solidaridad. Polo seu status de portavoz da CNT española, reflexáronse nas súas páxinas tódolos actos relevantes que se deron nese período, e foron escenario onde se disputaron moitas batallas ideolóxicas.
Durante a guerra civil o periódico chegou a editar 220.000 exemplares, o que o converteu no periódico de maior tiraxe de España. Dirixíronno nese difícil período Liberto Callejas, Jacinto Toryho e José Viadiu. Logo sería prohibido pola ditadura franquista. Ata a súa prohibición pasaron pola súa redacción moitos militantes de prestixio como Peiró, Francisco Ascaso, Viñas, Castellà, ou Marianet.
No período de prohibición debido á ditadura reapareceu varias veces clandestinamente. En 1943 e 1944 editouse cunha multicopista. Desde 1945 ata 1947 edítase mensualmente e logo esporadicamente nos anos 1949, 1953 ata 1957, 1958, 1963, 1965, 1966, 1970, 1971 e 1973. Finalizada a ditadura reaparece o 1 de maio de 1976 cunha periodicidade semanal (aínda que algunhas veces foi mensual) como portavoz da CNT de Cataluña con antibaixos na súa calidade. Colaboraron neste período de Aisa, Carballo, Adolfo Castaños, Castellas, Correas, García Cano, Federica Montseny, Arturo Parera, Piqueras, Rella, ou Sentís.
En 2005, baixo a dirección de Jordi Exposito, faise gratuíto, financiándose co apoio económico da militancia, subscritores, persoas que simpatizan co periódico e as contribucións dos sindicatos que conforman a federación. En 2007 é xunto co periódico CNT o órgano portavoz da CNT-AIT de España e o de expresión da CNT de Catalunya e Balears. A súa tiraxe establécese en 5.000 exemplares e ten unha edición online en internet.
Financiamento e liña editorial
O financiamento do periódico realízase mediante o apoio económico da militancia do sindicato, as subscricións e as achegas das máis de 20 organizacións sindicais que conforman a Confederación Rexional do Traballo de Catalunya i Balears. A liña editorial obedece á directriz de dita Confederación Rexional, e acostuman participar nela os secretarios de prensa dos sindicatos colaboradores como Joaquín Ortíz, Victor Bermúdez, Carmen Yeste, Lluís R.A, Just Casses e Marc Sthele.
Desde 2005 dirixe o periódico Jordi Expósito da Federación local de Badalona, sendo responsables da administración Jacinto Núñez e José Mª Sánchez. Ten a súa sede en Badalona.
A dilatada traxectoria da edición fai deste periódico un medio polo que se pode ver, desde o punto de vista do movemento obreiro, a historia de España desde comezos do século XX. É referente para calquera estudo ou investigación histórica sobre a CNT e as loitas obreiras. Os propios inicios do movemento obreiro español, o período do pistoleirismo, a república, a revolución social, a guerra civil, o longo período de ditadura coa represión e o exilio e a recuperación da democracia formal teñen o seu reflexo nas páxinas das súas edicións.
Directores
Os directores de Solidaridad Obrera ó longo da súa historia foron:
Olivia Manning
Os libros de Manning recibiron pouca atención por parte da crítica. Como ocorreu durante a súa vida, as opinións están divididas, en particular as que se basean na súa caracterización e a súa descrición doutras culturas. As súas obras tenden a minimizar os problemas de xénero e non poden clasificarse facilmente como literatura feminista. Con todo, estudos recentes resaltaron a importancia de Manning como unha escritora de ficción bélica nun tempo en que o Imperio británico estaba en decadencia. As súas obras critican a guerra, o racismo, o colonialismo e o imperialismo, e abarcan temáticas de desprazamento e de alienación física e emocional.
Primeiros anos
dereita|miniatura|Portsmouth Grammar School. Manning naceu en North End, Portsmouth, o 2 de marzo de 1908. O seu pai, Oliver Manning, foi un oficial naval que pasou de ser aprendiz naval a tenente comandante a pesar da falta de ensino formal. Cando tiña 45 anos de idade, nunha visita ao porto de Belfast, coñeceu a Olivia Morrow, a filla do dono dun bar, catorce anos menor que el; en menos dun mes contraeron matrimonio, en decembro de 1904, na igrexa presbiteriana da súa cidade natal, Bangor, Condado de Down.
Manning adoraba ao seu animado, atractivo e mullereiro pai, quen entretiña aos seus amigos cantando óperas de Gilbert e Sullivan e recitando poesías que memorizara durante as longas viaxes polo mar. Pola contra, a súa nai era mandona e dominante, con «unha mente tan ríxida coma o ferro», e tiña pelexas co seu marido constantemente. A relación entre a nai e a filla, ao principio cálida, volveuse tirante despois do nacemento do irmán de Manning, Oliver, en 1913. El era delicado e con frecuencia estaba enfermo, polo que pasou a ser o centro da atención materna, situación que foi un gran desgusto para Olivia, quen realizou numerosos intentos infantís para magoalo. Esta infancia infeliz e insegura deixou unha marca duradeira en Olivia que se plasmaría na súa obra e a súa personalidade.
Manning foi a unha pequena escola privada para señoritas antes de mudarse ao norte de Irlanda en 1916, no primeiro de varios períodos que pasaría alí mentres o seu pai estaba no mar. En Bangor foi á Bangor Presbyterian School, e en Portsmouth á Lyndon House School e posteriormente á Portsmouth Grammar School, onde desenvolveu, segundo ela mesma, «a habitual sensación anglo-irlandesa de non pertencer a ningunha parte». Os seus compañeiros na escola describírona como unha moza tímida e propensa ás perrenchas, e a súa tendencia a contar fachendosas esaxeracións sobre a súa familia conduciuna ao ostracismo na clase. Apoiada polo seu pai, Manning lía e escribía moito, cunha marcada preferencia cara ás novelas, e en especial as de H. Rider Haggard. A súa nai non apoiou a súa afección pola lectura e a escritura e confiscou o material que consideraba inaxeitado; cando descubriu á súa filla lendo o Times Literary Supplement díxolle que «aos mozos non lles gustan as mulleres que len periódicos como ese», e aconselloulle que se centrara en actividades que a axudaran a conseguir traballo, tales como a mecanografía.
De feito, cando as circunstancias económicas obrigaron a Manning a abandonar a escola con dezaseis anos de idade, comezou a traballar como mecanógrafa e pasou un tempo como axudante nun salón de beleza. Tomou clases nocturnas na Escola Municipal de Arte de Portsmouth, onde un compañeiro describiuna como intelectual e distante. En maio de 1928, unha pintura súa foi seleccionada para unha exhibición en Southsea e posteriormente ofrecéuselle presentar unha exhibición como artista única. Manning parecía destinada a ter unha carreira como artista, pero ao mesmo tempo seguía tendo interese na literatura, e aos vinte anos de idade decidiu ser escritora. O seu ollo artístico demostraríase máis tarde a través das intensas descricións de paisaxes presentes nos seus libros.
Principios da súa carreira
As primeiras obras publicadas de Manning foron tres novelas de detectives en forma de serie, Rose of Rubies, Here is Murder e The Black Scarab, que apareceron no Portsmouth News desde 1929 baixo o pseudónimo de Jacob Morrow. Manning non se acreditou estes libros até a década de 1960; as súas datas de publicación poderían revelar a súa idade, un segredo que lle escondía mesmo ao seu esposo. Entre 1929 e 1935 escribiu ao redor de vinte relatos curtos, que incluían unha historia de terror que foi a primeira obra publicada co seu propio nome, aínda que utilizou iniciais para ocultar o seu xénero. Manning tamén escribiu dúas novelas literarias, ningunha das cales foi aceptada para a súa publicación. Con todo, Edward Garnett, editor literario de Jonathan Cape, quedou impresionado co segundo manuscrito e pediulle ao seu asistente Hamish Miles que escribise a Manning unha nota de ánimo. Miles, un conselleiro literario respectado e ben relacionado, convidou a Manning a visitalo se algunha vez viaxaba a Londres. Manning, que se sentía sufocada en Portsmouth, xa tentara mudarse á capital, pero o seu encontro con Miles axudouna a decidirse. Logrou conseguir un posto como mecanógrafa na tenda de departamentos de Peter Jones e, a pesar da oposición da súa nai, mudouse a un apartamento pequeno en Chelsea.
Con pouca comida e diñeiro, Manning pasaba varias horas escribindo despois do traballo. Miles tomouna baixo o seu coidado e levábaa a cear, conversaba con ela sobre literatura, contáballe as noticias recentes e dáballe un apoio moral ao que non estaba afeita. Miles era un home casado e tiña dous fillos, pero contoulle a Manning que a súa esposa era inválida e xa non podía soportar o sexo; pronto se fixeron amantes. Manning máis tarde lembraría que «o sexo para ambos era o que lle daba o encanto motivador á vida».
Un caso de erro de identidade, relacionado cunha artista con nome parecido, levou a Manning a conseguir un emprego mellor remunerado como anticuaria nunha tenda de mobles, onde traballou durante máis de dous anos. Durante o seu tempo libre continuou escribindo; describiu esta etapa como «unha das tempadas máis felices» da súa vida. Co apoio de Miles completou unha novela, The Wind Changes, publicada por Jonathan Cape en abril de 1937. A novela, ambientada en Dublín en xuño de 1921 durante o conflito de Irlanda do Norte, trata sobre unha muller que debe debaterse entre un patriota irlandés e un escritor inglés que apoia aos republicanos. Tivo unha boa recepción e un crítico comentou que «a novela mostra unha esperanza infrecuente». Pouco despois Miles descubriu que tiña un tumor cerebral inoperable e desapareceu da vida de Manning. Dado que a aventura romántica mantívose en segredo, custoulle moito atopar información sobre el e non puido pagar a viaxe para visitalo no hospital de Edimburgo onde agonizaba. Perdeu o seu emprego en Peter Jones e comezou a traballar cun bo soldo na Medici Society, pero foi despedida cando se negou a acatar a orde do seu xefe de abandonar a escritura de novelas durante a noite para conservar a enerxía para o traballo diúrno. Manning obtivo outro traballo, como encargada de avaliar o potencial que tiñan as novelas novas para converterse en películas para Metro-Goldwyn-Mayer, pero para a época en que logrou aforrar cartos abondo para unha viaxe a Edimburgo, Miles estaba demasiado enfermo para vela. Faleceu en decembro de 1937.
Miles non adoitaba presentarlle aos seus amigos do mundo literario, pero antes da súa morte viuse obrigado a presentarlle a Manning á poetisa Stevie Smith. Ambas se compenetraron inmediatamente e gozaron dos seus paseos para explorar os canellóns de Londres, con saídas regulares a museos, cines e visitas ao fogar en Palmers Green que Smith compartía cunha tía excéntrica. Segundo un amigo de ambas, Manning atopaba na casa de Smith «unha atmosfera de seguridade e comodidade que debe facer que a súa habitación en Oakley Street parecese aínda máis fría e raída». O novelista e crítico Walter Allen coñeceu a Manning en 1937 e observou que tiña un enxeño «devastador» e que era «unha moza formidable como calquera en Londres». Manning e Smith, engadiu, eran un malicioso par de esnobs.
Matrimonio e Romanía
Cando coñeceu a Manning, Reggie estaba a piques de ir traballar como conferenciante en Romanía, como parte do seu emprego no British Council. Preparouse dilixentemente para o seu encontro con Manning mediante a lectura dos seus libros, e pensaba que a súa obra The Wind Changes evidenciaba «signos de xenialidade». Describiu a Manning como unha jolie laide (unha beleza exótica), posuidora de cabelo, mans, ollos e pel encantadores, a pesar do seu nariz demasiado longo, e namorouse dela a primeira vista. Cando lle pediu prestada media coroa na súa primeira cita, e pagoulla ao día seguinte, Reggie soubo que casarían. Manning non estaba tan segura como el da súa relación, pero Reggie mudouse rapidamente ao seu apartamento e propúxolle matrimonio na cama poucas semanas despois. Casaron na Oficina de Rexistro de Marylebone o 18 de agosto de 1939, con Stevie Smith e Louis McNeice como testemuñas. O recentemente casado, de maneira pouco convencional, non lle deu á súa esposa unha alianza para a cerimonia. Poucos días despois da voda, a parella soubo que Reggie fora destinado a Bucarest. Partiron en cuestión de horas; Manning máis tarde escribiulle a Stevie Smith desde Romanía pedíndolle que pescudase que pasara co seu apartamento e que coidase os seus libros mentres ela estivese fóra. A parella viaxou en tren a Bucarest e chegou o 3 de setembro de 1939, o día en que Gran Bretaña lle declarou a guerra a Alemaña. No período de entreguerras, Romanía acudira a Francia para garantir a súa seguridade contra as aspiracións territoriais de Alemaña. Con todo, o impacto dos Acordos de Múnic (1938), do Pacto Ribbentrop-Mólotov (1939) e da batalla de Francia (1940) incrementaron a influencia e o control alemáns en Francia, e incluíron demandas segundo as cales Romanía debía ceder territorio e recursos aos invasores. A época que pasou a parella en Bucarest coincidiu co crecemento do fascismo e do poder totalitario dentro da ostensiblemente neutral Romanía, mentres miles de refuxiados ameazados pola guerra chegaban ás súas fronteiras.
Os Smith ao principio alugaron un apartamento, pero máis tarde mudáronse co diplomático Adam Watson, quen estaba a traballar co British Legation. Os que coñeceron a Manning nesa época describírona como unha nova provinciana tímida que tiña pouca experiencia con outras culturas. Sentíase tanto cegada como arrepiada con Romanía. A elite intelectual que frecuentaba os cafés, coñecida como o café society, atraíaa co seu enxeño e murmuración, pero repugnábana os rústicos e os esmoleiros, agresivos e ás veces mutilados. As súas experiencias en Romanía foron plasmadas nos primeiros dous volumes de The Balkan Trilogy, The Great Fortune e The Spoilt City, considerado un dos máis importantes tratamentos literarios de Romanía durante a guerra. Nas súas novelas, Manning describiu a Bucarest como unha rexión situada á marxe da civilización europea, «unha capital estraña, metade oriental» que era «primitiva, infestada de bichos e brutal», cuxos cidadáns eran campesiños natos, sen importar a súa riqueza nin o seu status.
dereita|miniatura|Soldados marchando en Bucarest, 1941.
Reggie era implacablemente sociable, e ao longo da súa vida, a súa calidez, enxeño e cordialidade déronlle moitos amigos e compañeiros de bebida. En contraste, Manning era reticente e non se sentía cómoda en contornas sociais, polo que permanecía afastada da xente. Actuaba, segundo as súas propias palabras, como unha «campo-seguidora», atrasada detrás de Reggie mentres este ía de bar en bar; a miúdo prefería irse cedo e soa á súa casa. Mentres que Manning foille fiel a Reggie durante a guerra, o seu amigo Ivor Porter contoulle que Reggie tivera numerosos romances clandestinos.
Grecia e Exipto
Manning sufriu unha ansiedade próxima á paranoia ao longo da súa vida. Tiña unha razón válida para preocuparse por Reggie, quen viaxou desde Romanía até Grecia na aeroliña alemá Lufthansa; os avións de Lufthansa adoitaban desviarse cara aos países do Eixe. Con todo, logrou chegar a salvo a destino, cunha mochila e unha maleta chea de libros pero sen roupa axeitada para traballar. Reggie renovou a súa atarefada vida social, pero a súa esposa relacionouse moi pouco coa comunidade de expatriados e preferiu dedicarse a escribir. No entanto, foi unha época feliz para ela; dixo «Romanía é o estranxeiro, pero Grecia é o fogar». Manning tiña admiradores, entre os que estaba Terence Spencer, un conferenciante do British Council que lle brindaba compañía cando Reggie estaba ocupado con outras actividades; máis tarde aparecería como o personaxe de Charles Warden en Friends and Heroes, o terceiro libro de The Balkan Trilogy. Pouco despois da súa chegada, Grecia entrou na guerra contra o Eixo. esquerda|miniatura|Soldados alemáns izando unha bandeira de batalla do [[Alemaña nazi|Terceiro Reich nas Acrópoles de Atenas, 1941.]] A pesar das primeiras vitorias contra as forzas invasoras italianas, cara a abril de 1941 o país atopábase en risco de ser invadido polos alemáns; nun poema posterior, Manning lembrou o «horror e o terror da derrota» dun pobo ao que chegara a querer. O British Council aconsellou aos seus empregados que abandonasen a rexión e o 18 de abril Manning e Reggie partiron desde O Pireo cara a Exipto no Erebus, o último barco civil que partiu desde Grecia.
Durante os tres perigosos días que durou a viaxe a Alexandría, os pasaxeiros subsistiron a base de laranxas e viño. A bordo xunto cos Smith estaban o novelista Robert Liddell, o poeta galés Harold Edwards, e as súas esposas; os Smith compartiron un estreito camarote cos Edwards. A Sra. Edwards levara consigo unha sombreireira chea de custosos chapeus parisienses, a que Manning colocaba no corredor fóra do camarote, pero a Sra. Edwards insistía en devolvela ao seu lugar. As dúas non se falaban preto da final da viaxe, pero Manning tivo a última palabra: cando a Sra. Edwards abriu a súa caixa, descubriu que Manning esmagara os chapeus cunha cuspideira.
Unha vez que chegaron a Alexandría, os refuxiados devoraron con gratitude o alimento outorgado polo exército británico, pero descubriron que a esvástica xa sobrevoaba a Acrópole. A primeira impresión que tivo Manning de Exipto foi de miseria e irrealidade: «Durante semanas vivimos nun estado de retroceso». Desde Alexandría dirixíronse en tren cara ao Cairo, onde restableceron contacto con Adam Watson, quen fora promovido a secretario segundo na embaixada británica. Este convidounos a quedar no seu apartamento de Garden City, con vistas á embaixada.
Aínda que na teoría era un país independente, Exipto estivera baixo o control británico desde o século XIX. Co estalido da guerra e baixo os termos do Tratado anglo-exipcio de 1936, o país atopábase baixo unha ocupación virtual dos británicos. Neste punto da guerra, os alemáns estaban a avanzar aparentemente sen nada que os detivese a través do deserto cara a Exipto, polo que no Cairo abundaban os rumores e a alarma. Manning estaba nerviosa e asustada. Sufría de ansiedade constante sobre as enfermidades e de feito sentíase mal con frecuencia. Preocupado, Reggie suxeriu que o mellor para ela sería regresar a Inglaterra, pero Olivia respondeulle: «Onde sexa que vaiamos, iremos xuntos. Se regresamos a casa, iremos os dous. Non deixarei que a guerra nos separe. Fin da historia». O seu pai criáraa como unha firme partidaria do Imperio británico e dos beneficios que tiña ao redor do mundo; Manning era unha británica moi patriota e estaba segura de que finalmente os Aliados triunfarían. En Exipto, con todo, enfrontou o feito de que a ocupación británica xamais fora popular. Reggie descubriu rapidamente a Unión Angloexipcia en Zamalek, onde se reunía a beber e a conversar acerca de política e poesía. Como sempre, era aceptado, e segundo Lawrence Durrell sempre estaba xunto a un grupo de amigos de dubidosa reputación. Manning era moito menos popular. Durrell describiuna como un «cóndor de nariz ganchuda», cuxa forma de ser melindrosa resultáballe molesta a moitas das persoas que a coñecían.
A Manning enfureceuna que o British Council non lle atopase un emprego de maneira inmediata a Reggie, a quen consideraba como un dos seus profesores máis brillantes. Para vingarse, escribiu un verso groseiro sobre o representante do Council, C. F. A. Dundas, máis tarde inmortalizado como o inútil Colin Gracey en Fortunes of War. Os personaxes de Manning adoitaban basearse en persoas reais, aínda que nunca escribiu precisamente sobre a súa vida. O seu retrato burlón do profesor lord Pinkrose, conferenciante do British Council, estivo vagamente baseado en lord Dunsany, enviado a ocupar o cargo de Byron Chair of English na Universidade de Atenas en 1940. Tamén a ofendeu o feito de que Amy Smart, esposa de Walter Smart e habitual clienta de artistas, poetas e escritores do Cairo, lle prestara tan pouca atención a ela e a Reggie; máis tarde vingouse imitando a súa actitude. dereita|miniatura|Hotel Shepheard, no Cairo. En outubro de 1941, Reggie recibiu unha oferta de traballo como conferenciante na Universidade de Alexandría, situada na cidade homónima. A parella mudouse do Cairo para compartir un apartamento cun amigo, o profesor Robert Liddell. Os alemáns bombardeaban a cidade con regularidade e os ataques asustaban a Manning, quen irritaba a todos ao insistir en que os tres baixasen ao refuxio antiaéreo cada vez que soaban as sirenas. Case inmediatamente despois de chegar a Alexandría, decatouse da terrible noticia de que o seu irmán Oliver falecera nun accidente aéreo. O trastorno emocional que lle causou a noticia provocou que non escribise novelas durante varios anos.
Os ataques aéreos volvéronse insoportables para Manning e pronto volveu ao Cairo, onde no inverno de 1941 converteuse en asesora de prensa da Legación dos Estados Unidos. No seu tempo libre traballou en Guests at the Marriage, un prototipo sen publicar para The Balkan Trilogy, ademais de relatos curtos e poemas, algúns dos cales lle enviou a Stevie Smith coa esperanza de que se publicasen. Co correr dos anos, Stevie reflexionara sobre o feito de que Manning deixara de lado a súa amizade para casar con Reggie, e cara a esta época os seus celos manifestáronse abertamente; en 1942 escribiu un poema titulado «Asasinato», no cal un home se pon de pé xunto a unha tumba e admite «A miña man trouxo a Reggie Smith a esta estreita cama — / Ben, conduce ben a súa alma, témome que non son eu o morto». En reimpresións posteriores, o nome «Reggie Smith» foi substituído por «Filmer Smith» para ocultar a alusión, pero Manning descubriuna e púxose furiosa.
Durante o tempo que pasou en Exipto, Manning contribuíu a dúas revistas literarias de Oriente Medio: Desert Poets e Personal Landscapes, fundadas por Bernard Spencer, Lawrence Durrell e Robin Fedden. O último buscou explorar as esferas sociais e de coñecemento dos escritores exiliados durante a guerra. Os fundadores, como Manning, mantiñan un lazo forte con Grecia en lugar dun compromiso artístico e intelectual con Exipto. Ao lembrar a partida de Grecia, Manning escribiu «Enfrontamos o mar / Sabendo que até o día do noso regreso seriamos / Exiliados dun país que non é o noso». En Exipto e máis tarde en Palestina, Manning e o seu esposo relacionáronse estreitamente cos escritores gregos refuxiados; traduciron e editaron as obras de Giorgos Seferis e Elie Papadimitriou. Manning describiu a súa impresión da escena poética do Cairo en «Poetas no exilio», artigo incluído na revista Horizon de Cyril Connolly. Defendeu aos escritores da recensión dun crítico londiniense, o cal dixera que estaban «desconectados»: asegurou que o seu traballo estaba fortalecido polo seu acceso a outras culturas, idiomas e colegas escritores. Os involucrados criticaron amplamente o seu artigo, incluíndo a Durrell, a quen lle molestou que se eloxiase a poesía de Spencer a expensas del.
En 1942, Reggie foi seleccionado como director de Programación Inglesa e Árabe no Palestine Broadcasting Service de Xerusalén; o traballo comezaría no outono, pero a principios de xullo, cando as tropas alemás seguían avanzando con rapidez por Exipto, logrou convencer a Manning de que se mudase a Xerusalén para «preparar o ambiente».
Palestina
A parella pasaría tres anos en Xerusalén. Apenas chegou ao país, Manning contactou con The Jerusalem Post para conseguir emprego e pronto foi contratada como crítica. Entre 1943 e 1944 traballou como asistente de prensa na oficina de información pública de Xerusalén e logo tomou un posto idéntico na oficina do British Council na mesma cidade. Manning seguiu traballando no seu libro sobre Stanley e Emin Paxá, e aproveitou aos condutores de vehículos do exército que accedían a levar de cortesía aos civís; visitou Palestina, Petra e Damasco para reunir material destinado a traballos futuros.
esquerda|miniatura|Xerusalén en 1945.
En 1944, Manning quedou embarazada; a parella alegrouse moito e Manning relaxouse e deixou de ser tan crítica cara aos demais, en especial cara á súa propia nai, coa cal sempre tivera unha relación difícil. Durante o seu embarazo dedicouse a facer cousas que nunca facía: descansou, paseou, pintou e mesmo teceu. Con todo, ao sétimo mes o bebé faleceu dentro do útero e como se facía na época, Manning viuse obrigada a esperar durante dous difíciles meses para dar a luz ao seu fillo morto. Adoitaba repetir con tristeza, «Son como un cemiterio andante». Esnaquizada emocionalmente, Manning volveuse paranoica e comezou a temer constantemente que Reggie fose asasinado. Este pensou que a súa esposa estaba a sufrir un colapso nervioso e en outubro de 1944 acompañouna a Chipre para tomar unhas vacacións dun mes. Ao regresar a Xerusalén seguía estando lonxe da súa recuperación; o poeta Louis Lawler describiu a pena desta «estraña e difícil muller» e o comportamento «marabillosamente paciente» de Reggie, a pesar de que Manning chamaba ao seu esposo polo seu apelido durante este período. Manning xamais se recuperou por completo da súa perda e de cando en cando falaba ou escribía sobre ela. Non logrou ter máis fillos e posteriormente dirixiría o seu instinto maternal cara aos animais, especialmente cara aos gatos.
Inglaterra de posguerra
Despois dunha breve estadía cos seus doentes pais na bombardeada cidade de Portsmouth, Manning mudouse a un apartamento en Londres. Reggie chegou durante o verán de 1945 e conseguiu un emprego no Departamento de Longametraxes da BBC. O MI5 identificouno como un espía comunista en 1947 e púxoo baixo vixilancia. Segundo o seu expediente, Reggie estivera traballando para incrementar a influencia soviética en Romanía e no medio Oriente durante a guerra. Manning non compartía as crenzas políticas do seu esposo, pero era moi consciente de que o seu teléfono estaba intervido e temía que o seu apoio manifesto ao comunismo conduciríao a perder o seu emprego na BBC. Reggie foi transferido pouco despois de Longametraxes ao departamento de Drama, menos sensible politicamente. A vixilancia cesou cando renunciou ao Partido Comunista, despois da invasión rusa a Hungría en 1956.
Manning tamén traballou para a BBC; escribiu libretos adaptados de novelas de George Eliot, Arnold Bennett e Ada Leverson. Completou o seu libro sobre Stanley e Emin Paxá, titulado The Remarkable Expedition no Reino Unido e The Reluctant Rescue nos Estados Unidos, publicado en 1947, e posteriormente reimpreso en 1985. O libro recibiu críticas xeralmente positivas, pero continúa sendo descoñecido en comparación con outros. En 1948, Heinemann publicou o seu libro de relatos curtos Growing Up. A historia principal é un conto no cal relatou en forma de ficción a súa aventura romántica con Hamish Miles. Manning continuaría con Heinemann como editor até 1974.
miniatura|[[Emin Paxá, en quen se baseou o libro The Remarkable Expedition.]]
Despois de vivir en varios apartamentos alugados, en 1951 a parella mudouse a unha casa en St John's Wood, onde subarrendaron habitacións a hóspedes tales como os actores Julian Mitchell e Tony Richardson. Abastecida con moito gin and tonic para superar a súa timidez, Manning podía participar con enxeño na esfera literaria de Londres; do mesmo xeito que durante a súa infancia, dicía mentiras xactanciosas, como a ocasión en que asegurou que tiña unha relación de parentesco con Marie Belloc Lowndes e que recibira unha proposta matrimonial de Anthony Burgess a mañá seguinte ao falecemento da esposa deste. A súa inseguridade tamén se demostraba noutros ámbitos: estaba moi pendente das finanzas e sempre alerta para atopar formas de facer e aforrar diñeiro. Despois da guerra, tanto ela como Reggie foron infieis. Nas festas, Reggie adoitaba preguntarlles a outras mulleres se estaban interesadas en encontros extramaritais, mentres se cre que Manning tivo aventuras románticas con William Gerhardie e Henry Green, e que ademais se embarcou nunha procura amorosa non correspondida co seu hóspede Tony Richardson. Jerry Slattery, o seu médico, foi o seu amante durante moito tempo; a súa infidelidade foi unha gran sorpresa para Reggie, quen sentiu que decepcionara á súa esposa. Con todo, despois dun comezo difícil, Reggie recuperouse e pronto fixo unha gran amizade con Jerry. O adulterio de Manning en certa forma fixo que para Reggie fose máis fácil xustificar os seus propios amoríos frecuentes, incluíndo a súa longa relación con Diana Robson, quen se convertería na súa segunda esposa. Manning nunca lle prestou demasiada atención á infidelidade do seu esposo e adoitaba responder «xa sabes como é Reggie». A parella xamais contemplou a posibilidade do divorcio, xa que ambos opinaban que o matrimonio era un compromiso para sempre.
A primeira novela de Manning da posguerra, Artist Among the Missing, un reconto evocador da súa vida no Oriente Medio, foi publicada en 1949 e recibiu críticas heteroxéneas. Traballou nun libro de turismo de Irlanda, The Dreaming Shore, o cal se baseou na súa educación anglo-irlandesa, pero resultou ser «unha cruz» xa que a obrigou a realizar varias custosas viaxes a Irlanda. O libro destacouse pola súa opinión de que Irlanda algún día unificaríase. Manning continuou a serie de publicacións con A School for Love, publicada en 1951. A novela trata sobre un neno que crece en Palestina durante a Segunda guerra mundial. Coa súa publicación, Reggie, en quen Manning confiaba amplamente polo seu xuízo literario, a súa axuda e o seu apoio, declarou: «A miña Olivia é o que podería chamarse unha autora establecida». A novela recibiu críticas xeralmente positivas, pero debeu enfrontar a posibilidade de que Clarissa Graves (irmá de Robert), en quen pode estar baseada Miss Bohun, un dos personaxes da novela, comezara contra ela un preito por difamación.
Manning complementou a escritura de libros coas críticas para The Spectator, The Sunday Times, The Observer e Punch, entre outras, ademais das súas contribucións ocasionais para The Jerusalem Post. En 1953 publicou a súa cuarta novela, A Different Face. Ambientada nunha cidade gris baseada en Portsmouth, a cidade natal de Manning, narra os intentos do protagonista por abandonar o seu pobo. O libro non foi ben recibido pola crítica, e, como sempre, Manning sentiuse desprezada e pensou que non recibira a crítica que merecía. A súa inseguridade neurótica e o seu perfeccionismo convertíana nunha persoa difícil de tratar e fácil de ofender, e era moi consciente de que escritores máis novos estaban a deixala atrás. Un exemplo destes escritores era Iris Murdoch, con quen Manning compartía un interese polos pratos voadores e unha amizade incómoda que estaba marcada pola envexa ante o grande éxito de Murdoch, máis nova que ela. Manning sabía que era rancorosa, pero non podía solucionalo, e con frecuencia criticaba aos seus amigos escritores cos demais. Con todo, adoitaba eloxiar e admirar a Ivy Compton-Burnett, a quen coñecera en 1945 e cuxa amizade valoraba en gran medida. Queixábase sobre o seu editor Heinemann e sobre a falta de recoñecemento cara a ela por parte dos seus contemporáneos: Anthony Powell describiuna como «a rosmona máis grande do mundo» e o editor lembrou que Manning «nunca fora unha escritora fácil de manexar». Un amigo alcumouna «Olivia Moaning» («Olivia Queixas»), e outros comezaron a chamala así, para gran desagrado de Manning.
En 1955 publicou The Doves of Venus, o cal se baseou na súa experiencia en Londres durante a década de 1930; as dúas amigas protagonistas, Ellie Parsons e Nancy Claypole, son similares a Manning e Stevie Smith. No libro, unha Ellie illada do mundo busca escapar dunha nai abafadora. As críticas foron en xeral favorables, pero Manning non se deu por satisfeita. Talvez molesta pola súa caracterización na novela, Stevie Smith escribiu o que Manning describiría como unha «crítica maliciosa»; as dúas grandes amigas apenas se falaron desde entón, a pesar de que Smith se esforzou por volver achegarse. Finalmente, con todo, Manning perdoouna de mala gana: ao descubrir que Smith padecía dunha enfermidade terminal, sinalou: «Ben, se está verdadeiramente enferma, teremos que esquecer o pasado».
Dedicoulle moito tempo e atención aos animais, especialmente aos gatos siameses, aos que lles tiña un agarimo especial. Preocupábase moito pola saúde e o benestar das súas mascotas e levábaos con ela cando visitaba aos seus amigos, xunto a varias botellas de auga quente para eles por si descendía a temperatura. Despedía veterinarios con frecuencia (a un díxolle «Non che pago para que me digas que o meu animal non ten nada malo») e en ocasións chegou a contactar a curandeiros para animais. Ademais, apoiaba cun gran compromiso as organizacións en contra da crueldade cara aos animais. O seu amor e interese polos gatos viuse plasmado no seu libro Extraordinary Cats, publicado en 1967.
En decembro de 1956, Manning publicou My Husband Cartwright, unha saga de doce bosquexos sobre Reggie que orixinalmente foran publicados na revista Punch. Non foi moi tomada en conta pola crítica, e como era usual, Manning sentiuse frustrada e enfadada. O libro sería un precursor do retrato do seu esposo en Fortunes of War; detallaba episodios cómicos que resaltaban o carácter de Reggie, incluíndo a súa natureza sociable e o seu interese polas causas sociais: «O meu esposo Cartwright ama aos seus camaradas. Os que aman aos seus camaradas poden ser exasperantes [...] No período en que daba conferencias no exterior, de súpeto concibiu un rancor cara ás 'visitas', en especial as visitas 'inútiles', tales como ás ruínas ou ás tumbas. Debes supor que si non fóra polas distraccións tales como Tiberias, o Val dos Reis ou a vila de Hadriano, os turistas no estranxeiro entreteríanse unicamente en aliviar a pobreza».
The Balkan Trilogy e outras obras
Entre 1956 e 1964 o principal proxecto de Manning foi The Balkan Trilogy, unha saga de tres novelas baseadas na súa experiencia durante a Segunda guerra mundial; como sempre, Reggie apoiouna e alentouna. Os libros describen o matrimonio de Harriet e Guy Pringle, quen viven e traballan en Romanía e Grecia, e remata coa súa fuxida a Alexandría en 1941 pouco antes da invasión dos alemáns. Guy, un home tan admirable como pouco satisfactorio, e Harriet, unha muller orgullosa e impaciente en forma alternada, pasan da paixón á aceptación da diferenza. Manning dixo que os libros eran capítulos longos dunha autobiografía e as primeiras versións estaban escritas en primeira persoa. Con todo, houbo trazos significativos de ficción. Mentres que Manning tiña trinta e un anos e Reggie vinte e cinco no estalido da guerra, o alter ego de Olivia, Harriet, tiña apenas vinte e un anos de idade e o seu esposo era un ano maior. Manning era unha escritora de profesión, mentres que a súa creación non o era.
esquerda|miniatura|O Palacio Real, en Bucarest, Romanía, cara 1941.
O primeiro libro da triloxía, The Great Fortune, recibiu críticas desiguais, pero os volumes posteriores, The Spoilt City e Friends and Heroes foron adulados en xeral; Anthony Burgess anunciou que Manning estaba «entre as máis consumadas das nosas novelistas mulleres» e comparouna con Lawrence Durrell, Graham Greene, Evelyn Waugh e Anthony Powell. Algúns críticos foron máis duros, e como era frecuente, espertaron a ira de Manning.
Despois da publicación do último volume de The Balkan Trilogy en 1965, Manning traballou no seu libro sobre gatos e nunha antoloxía de relatos curtos, A Romantic Hero and Other Stories; ambos publicáronse en 1967. Outra novela, The Play Room (publicada nos Estados Unidos como The Camperlea Girls), apareceu en 1969. Tanto o libro de relatos curtos como The Play Room contiñan temáticas homosexuais, un tema que interesaba a Manning. O segundo foi unha exploración das vidas e os intereses dos adolescentes que non tivo éxito, aínda que as críticas foron alentadoras en xeral. Propuxéronlle crear unha versión cinematográfica e Ken Annakin pediulle que escribise o libreto. A película, con máis escenas lésbicas explícitas que no libro, apenas comezara a realizarse cando o diñeiro esgotouse; máis tarde desenvolveuse unha segunda versión, cun libreto moi diferente, pero tampouco chegou a bo porto. «Todo quedou na nada», dixo. «Desperdiciei moito tempo e hai cousas que non podes permitirte facer cando tes sesenta anos».
The Levant Trilogy
Durante a década de 1970 sucedéronse numerosos cambios domésticos: a parella mudouse a un apartamento máis pequeno, xa que Reggie retirárase antes de tempo da BBC e en 1972 comezara a traballar como conferenciante na New University of Ulster de Coleraine. A parella posteriormente viviu separada durante longos períodos, xa que Manning rexeitaba a idea de mudarse a Irlanda.
Manning sempre observara de cerca á vida e posuía unha memoria fotográfica. Díxolle á súa amiga Kay Dick: «Escribo baseándome na experiencia, non teño fantasía. Creo que nada do que vivín foi desprezado». Con todo, a súa novela The Rain Forest de 1974 demostrou a súa habilidade creativa mediante a descrición dunha illa ficticia no océano Índico e dos seus habitantes. Ambientada en 1953, os personaxes principais da novela son unha parella británica; o libro examina as súas experiencias e traxedias persoais dentro dun contexto marcado polo violento final ao dominio colonizador británico. O libro é un dos menos coñecidos de Manning e desilusionouna o feito de que non foi incluído na lista dos preseleccionados para o Premio Booker.
Matías Corvino
Matías Corvino.|dereita|200px|miniatura Matías Hunyadi ou Matías I Corvino (en húngaro Corvín Mátyás / Hunyadi Mátyás, en romanés Matei/Mateiaş Corvin), nado en Kolozsvár o 23 de febreiro de 1443 e finado en Viena o 6 de abril de 1490, foi rei de Hungría dende 1458 até a súa morte, gañándose os sobrenomes de "sabio", "bo" e "xusto"; tamén rei de Bohemia, en 1469, ademais de gobernar en Silesia, Moravia e Lusacia.