cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Waroch II
Traxectoria
Waroch atacou de novo a Bro Roazhon ou Bro Naoned en 590. Esta vez, Gontrán enviou tropas dirixidas polos duques Beppoleno e Ebracario, que pasaron o río Vilaine e avanzaron cara ao río Oust. Fredegunda enviou en axuda dos bretóns aos saxóns de Bessin e Beppoleno resultou morto despois de tres días de combates en pantanos. Porén Ebracario, co groso das tropas, avanzou cara a Vannes. O bispo da cidade, Regalis, abriulle as portas. Waroch intentou escapar por mar, pero a tormenta destruíu a súa frota cargada de botín, e someteuse a Ebracario, que tamén obtivo xuramento de fidelidade ao rei franco do bispo e dos habitantes rurais do país de Vannes, que sufrían o xugo dos bretóns. Waroch deu ao seu sobriño como refén en compromiso da súa submisión ao rei franco, pero o seu fillo Canao atacou a retagarda do exército franco en retirada (os "inferiores e os pobres") cando pasaban o río Vilaine. Os que non foron asasinados ficaron reducidos á escravitude. Algúns despois recibiron a liberdade da muller de Waroch. O resto do exército franco, que temía as represalias da xente dos países que destruíran na primeira etapa, regresou por Anjou ata as pontes do río Maine, e logo saqueou a Turena. Os superviventes xustificáronse perante Gontrán acusando a Ebracario e ao conde Wiliacario de vender a retirada do exército a Waroch. O rei fixo matar ao duque cando se presentou e o conde preferiu a fuxida
Waroch e o seu fillo, talvez por petición de Fredegunda, saquearon de novo as dioceses de Nantes e Rennes no 593. Khildeberto II enviou contra eles un exército que librou no 594 unha batalla contra eles da que o resultado parece ser favorábel aos bretóns. Fredegario é o único que a menciona para dicir: "Houbo unha gran matanza das dúas nacións». Despois deste episodio, Waroch e o seu fillo deixan de ser mencionados polos analistas francos ou bretóns.
Armorial do heraldo Vermandois
O armorial do heraldo Vermandois (Armorial du Héraut Vermandois) é un armorial francés do século XIII, compilado entre 1285 e 1300.
Características
Malia o orixinal se perder, consérvase na Biblioteca nacional de Francia unha copia titulada Traité du comportement des armes que foi realizada antes do pasamento de Carlos VII de Francia en 1461. Existen, ademais, outras copias posteriores.
O manuscrito contén 1076 brasóns que se distribúen do seguinte xeito:
Feliciana Enríquez de Guzmán
Feliciana Enríquez de Guzmán, nada en Sevilla no 1569 e finada no 1644, foi unha dramaturga e poeta española do Século de Ouro.
Traxectoria
Temos poucos datos sobre a súa vida, salvo que tivo dúas irmás, ámbalas dúas monxas no convento de Santa Ynés de Sevilla, a quen dedica a primeira parte da súa obra principal, Tragicomedia de los jardines y campos Sabeos. A segunda parte a dedica ao seu segundo marido, Francisco de León Garavito. O seu primeiro marido foi Cristóbal Ponce de Solís y Farfán, que fundou unha capelanía da que ela foi patroa. As cláusulas do seu testamento mostran unha personalidade forte, piadosa e atenta cos máis necesitados. Non se ten a seguridade de que sexa certa a historia, que recolleu Lope de Vega na silva 3.ª do seu Laurel de Apolo. Nela fai alusión ás aventuras dunha tal dona Feliciana que estudou na Universidade de Salamanca disfrazada de home e no seu terceiro ano namorouse dun estudante (probablemente o seu segundo marido), graduándose en teoloxía e astroloxía. Descuberta, tivo que declarar o seu sexo e volver a Sevilla, o que parece case un dos argumentos do propio Lope, quen non simpatizaba coas ideas dramáticas da autora, pero si coa dama en persoa, como adoitaba:
Con todo, o feito está autentificado por un discípulo de Lope, Tirso de Molina –Gabriel Téllez-, quen aludiu a el na súa obra El amor médico: "Sempre han de estar as mulleres / sen pasar a raia estreita / da agulla e a almohadilla? / Celebre algunha Sevilla / que nas ciencias aproveita"; o argumento desta obra é similar, se ben fai estudar á protagonista en Coímbra, en lugar de en Salamanca.
Obra
A súa obra principal foi Tragicomedia de los jardines y campos sabeos, primera y segunda parte, con diez coros y cuatro entreactos (Coímbra: Jácome Carvalho, 1624, a primeira parte; Lisboa: Pedro Crasbeeck, 1624, a segunda; aínda que hai reimpresións posteriores). Está dividida en dúas partes, compostas cada unha de cinco actos en versos polimétricos. Engade dous divertidos entremeses para cada parte en prosa e verso, dez coros un para cada acto, dous prólogos en verso, poemas dedicatorios, un caligrama co nome do seu amado e unha premática burlesca contra os malos poetas. O seu prólogo, en verso solto, teoriza sobre o teatro e é importante porque nel se opón radicalmente á Arte nuevo de hacer comedias (1609) de Lope de Vega e, segundo observa Marcelino Menéndez Pelayo na súa Historia de las ideas estéticas en España, cap. X, ao contrario que os outros neoclásicos españois do século XVI "deu tanta importancia á unidade de lugar como á de tempo"; tamén fai unha crítica ás comedias da súa época nunha Carta ejecutoria con que conclúe a traxicomedia, que ten un argumento propio dun libro de cabalarías. Os entreactos en prosa, titulados Las gracias mohosas, en que prefigura o feísmo expresionista de Ramón María del Valle-Inclán facendo desfilar ridículos pretendentes a unhas damas non menos ridículas son o máis orixinal.
Outras comedias súas non se atoparon, aínda que consta que escribiu ademais unha peza titulada Las doncellas de Simancas. Como poeta é moi destra e ben inspirada, de feito mereceu -por iso- os eloxios do propio Lope de Vega. Na súa comedia inclúe un complexísimo Labirinto que contén unha homenaxe cifrada ao seu segundo marido. Recolléronse, entre outros poemas, unhas décimas que incluíu nunha obra do seu segundo marido, Información en Derecho por la puríssima y limpíssima Concepción de la Virgen María (1625), o soneto As Bodas de Maya y Clarisel, a xa mencionada Censura de las antiguas comedias españolas en verso solto e o madrigal El sueño de Gelita.
En 2012 a profesora Piedad Bolaños Donoso publicou o libro ''Doña Feliciana Enríquez de Guzmán. Crónica de un fracaso vital (1569-1644), un estudo, basicamente biográfico, que se completa co perfil cultural da autora, no que se ofrece un complexo entramado da vida e a obra de Feliciana.
Dhirubhai Ambani
Dhirajlal Hirachand Ambani, nado en Chorwad o 28 de decembro de 1932 e finado en Mumbai o 6 de xullo de 2002, foi un magnate dos negocios indio, que fundou Reliance Industries en Mumbai co seu primo. Figurou na listaxe dos 50 homes de negocios de Asia de The Sunday Times. Ambani fixo Reliance Industries pública en 1977, e en 2007 a fortuna combinada da familia foi de 60 mil millóns de dólares, facendo dos Ambani a segunda familia máis rica do mundo.
Inicios
Ambani comezou cunha rupia na man e gañou diñeiro traballando cunha empresa no Iemen na década de 1950. Trasladouse a Mumbai en 1958 para iniciar o seu propio negocio en especias. Despois da obtención de modestos beneficios, mudouse aos téxtiles e abriu unha fábrica en Naroda, zona industrial de Ahmedabad. En 1966 fundou Reliance Industries, compañía que en 2012 contaba con máis de 85 000 empregados e proporcionaba case o 5% dos ingresos fiscais totais do goberno da India. Ese mesmo ano foi catalogada entre as maiores empresas do mundo por ingresos na listaxe de Fortune 500.
Majin Corporation
Dhirubhai Ambani regresou do Iemen á India e fundou Majin en colaboración con Champaklal Damani, o seu primo segundo, quen vivía con el en Adén. Majin importaba poliéster fíado e exportaba especias ao Iemen. A primeira oficina de Reliance Commercial Corporation estableceuse na rúa Narsinatha en Masjid Bunder. Era un cuarto de 33 m2 cun teléfono, unha mesa e tres cadeiras. Inicialmente, tiñan dous asistentes para axudalos cos negocios. Durante este período, Ambani e a súa familia aloxáronse nun apartamento de dous cuartos no Jai Hind Estate en Bhuleshwar, Mumbai. En 1965, Champaklal Damani e Dhirubhai Ambani acabaron coa súa sociedade e Ambani comezou os negocios pola súa conta. Crese que ambos tiñan temperamentos diferentes e unha visión diferente sobre a forma de facer negocios. Damani era un comerciante prudente e non cría na construción de inventarios de fío, Ambani era un tomador de risco coñecido que cría nos inventarios de construción, anticipando unha suba de prezos, e facer grandes beneficios.
O control de Ambani sobre a bolsa de valores
En 1982, Reliance Industries estivo en contra dunha cuestión de dereitos con respecto a obligacións convertibles en parte. Rumoreábase que a compañía estaba a facer todos os esforzos para garantir que o prezo das súas accións non se deslizase unha polgada. Vendo unha oportunidade, The Bear Cartel, un grupo de corretores de bolsa de Calcuta, comezaron a vender en curto as accións de Reliance. Para contrarrestar isto, un grupo de corretores de bolsa, ata había pouco denominado "Friends of Reliance" comezaron a comprar as accións a curto vendidas por Reliance Industries na Bolsa de Valores de Mumbai.
Falecemento
Dhirubhai Ambani foi admitido no hospital Breach Candy en Mumbai o 24 de xuño de 2002, logo de sufrir un derramo cerebral importante. Foi o seu segundo golpe, o primeiro producírase en febreiro de 1986 e paralizara a súa man dereita. Estivo en coma máis dunha semana e consultou con varios médicos. Morreu o 6 de xullo de 2002.
Daganzo de Arriba
Daganzo de Arriba é un municipio situado no leste da Comunidade de Madrid, España. Conta con 10 337 habitantes (INE 2020) e ten unha extensión de 43,77 km². O municipio aparece no entremés de Miguel de Cervantes titulado La elección de los Alcaldes de Daganzo.
Toponimia
miniatura|Igrexa da Asunción da Nosa Señora e casa consistorial miniatura|Anfiteatro Enrique Tenro Galván miniatura|Praza de touros A orixe máis probable do nome de Daganzo, remóntase moito máis alá da invasión musulmá, onde se lle situou até agora.
Unha inscrición romana de carácter funerario achada en Villamanta, poboación madrileña situada onde se cre que estivo a Mantua romana, en memoria de APLONDUS DAGENCIUM, enmarcaría ao infortunado APLONDUS na familia ou tribo dos DAGENCIUM, ou dos de DAGENCIUM, xentilicio que é asociado por varios historiadores co actual Daganzo.
Isto induce a pensar na existencia dun pobo ou tribo  celtibera (carpetana), previo á chegada dos romanos, nas inmediacións do actual Daganzo.
Orixe do nome
En 1580, segundo consta nas páxinas referentes a esta vila nas Relacións Topográficas de Filipe II, o nome era simplemente Daganzo. Nesas mesmas páxinas lemos, que a poboación máis próxima cara ao sur, era a vila de Daganzuelo. Así mesmo, nas páxinas correspondentes a Daganzuelo, corrobórase que esta vila hoxe desaparecida, en 1576 tiña o nome de Daganzuelo, e que o seu veciño do norte tiña o nome de Daganzo.
En 1586 Juan Vaca de Herrera comprou a vila de Daganzuelo e cambioulle o nome polo de Daganzo de Abaixo. O antigo nome con todo non caeu en desuso, habendo incluso algún documento de 1598, posterior ao cambio de nome oficial, que continúa referíndose a Juan Vaca de Herrera como “señor da vila de Daganzuelo”. Desde entón até a actualidade, fíxose referencia á hoxe extinta poboación, indistintamente cos nomes de Daganzuelo ou Daganzo de Abaixo, sendo este último o seu nome oficial e o primeiro o de uso máis coloquial e cotián. Daganzo de Abaixo desapareceu no século XIX.
Ao facerse oficial o nome de Daganzo de Abaixo na localidade máis ao sur, na do norte non quedaba outra alternativa que empezar a utilizar o nome de Daganzo de Arriba, que na actualidade é o nome oficial.
Demografía
O municipio, que ten unha superficie de 43,77 km². Segundo o padrón de 2017, elaborado polo INE, conta con 10 082 habitantes e unha densidade de 230,34 hab./km².
Entre 1950 e 1960, crece o termo do municipio porque se unifica co antigo Daganzo de Abajo do municipio de Ajalvir.
Parque forestal María Marzol
O Parque forestal Maria Marzol é un prado de 4 hectáreas de extensión situado dous quilómetros ao norte do centro urbano de Daganzo, no Camiño do Monte e a beiras do Arroio do Monte. Acondicionado polo concello con mesas e mobiliario de recreo infantil, é un lugar ideal para gozar da familia e a natureza nunha contorna privilexiada.
O terreo foi doado por María Dores Fernández Marzol (2/7/1925 – 1/3/2012) ao Concello de Daganzo de Arriba para o gozo dos veciños do pobo. Por expreso desexo seu, ao parque púxoselle o nome da súa nai, María Marzol, natural de Borja (Zaragoza). O seu pai, Saturio Fernández Godín, natural de Daganzo de Arriba, foi o descubridor e codirector das escavacións da necrópole visigoda achada entre Daganzo de Arriba e Alcalá de Henares.
Transporte público
En Daganzo de Arriba prestan servizo 4 liñas de autobús, conectando unha delas con Madrid, na estación de Canillejas, de metro. Estas liñas son:
Evolución da débeda viva
O concepto de débeda viva contempla só as débedas con caixas e bancos relativas a créditos financeiros, valores de renda fixa e préstamos ou créditos transferidos a terceiros, excluíndose, por tanto, a débeda comercial.
A débeda viva municipal por habitante en 2014 ascendía a 851,10 €.
Educación
En Daganzo de Arriba hai dúas gardarías (unha pública e unha privada) e 2 colexios públicos de educación infantil e primaria: o C.E.I.P Anxo Berzal Fernández e o C.E.I.P Salvador de Madariaga. Tamén dispón dun Instituto de Ensino Secundario, o I.E.S. Miguel de Cervantes. Por outra banda, hai unha escola de Música e Danza (EMMD Daganzo), e na casa da cultura son impartidos talleres de pintura e teatro, entre outros.
Deporte
En canto ás instalacións deportivas, dispón dun pavillón polideportivo, o campo de fútbol Francisco Javier López, dúas piscinas municipais, catro pistas de tenis e outras catro de pádel.
David Holyoak
miniatura|[[Aerodramus sawtelli, a salangana de Atiu, especie descrita por Holyoak.]]
David T. Holyoak, nado en Camborne (Cornualla), é un naturalista británico, especializado en botánica, malacoloxía e ornitoloxía.
Traxectoria
Cursou estudos na Universidade de Nottingham, onde acadou o título de doutor (PhD).
Nos primeiros tempos da súa carreira profesional traballou como consultor, principalmente en botánica de campo, especialmente en brioloxía.
Desde o seu retiro, en 2009, reside en Portugal, pero aínda mantén os seus intereses de investigación en botánica (briófitos, plantas vasculares), moluscos non mariños e ornitoloxía.
Algúns taxons descritos
Entre outros, describiu por primeira vez as especies de aves:
Abreviatura
A abreviatura Holyoak emprégase para recoñee a David Holyoak como autoridade na descrición e taxonomía en zooloxía.
Camborne, Cornualla
miniatura|dereita|Vista do centro da cidade.
Camborne (Kammbronn en lingua córnica), é unha cidade e parroquia de Cornualla, Inglaterra.
Xeografía
A súa poboación, segundo o censo de 2011 era de 20 845 habitantes. O bordo norte da parroquia inclúe unha sección da South West Coast Path, Hell's Mouth e Deadman's Cove.
Bernardino Rivadavia
Bernardino de la Trinidad González de Rivadavia, nado en Buenos Aires o 20 de maio de 1780 e finado en Cádiz o 2 de setembro de 1845, foi un político da Arxentina, o primeiro presidente do seu país.
Orixe
Era fillo de Benito Bernardino González de Rivadavia, avogado e comerciante en Buenos Aires e natural de Monforte de Lemos. A súa nai, María Josefa de Jesús Rivadavia Rivadeneira, nada en Buenos Aires o 13 de xaneiro de 1755, era filla de José Antonio Rivadavia Díaz, tamén de Monforte, e de María Feliciana Rivadeneira Domínguez, filla a súa vez de Antonio Rivadeneira Pérez de Novoa, natural de Camariñas, e de María Domínguez Basurto, cuxo pai nacera en Cádiz.
Traxectoria
Durante as invasións inglesas de 1806 participou como tenente no Terzo de Gallegos. Entre 1811 e 1826 ocupou diferentes cargos como o de Secretario da Xunta ou cabeza do triunvirato liderando o movemento independentista de España (mais sendo acusado nas divisións internas dos Terzos de "españolista" ), organizando a milicia, eliminando os organismos censores da prensa e cesando o tráfico de escravos, estando en máis dunha ocasión exiliado. Exerceu diferentes misións diplomáticas en Europa e en 1826 foi electo o primeiro presidente da Arxentina.
Goberno
Durante o seu goberno creáronse diversos museos locais e o Museo Argentino de Ciencias Naturales, a Biblioteca Nacional e a Universidade seguindo o novo lema nacional de “paz, organización e progreso”. O seu goberno enfrontou diversos problemas, basicamente referentes á guerra contra o Brasil, na disputa polo provincia Cisplatina, actual Uruguai.
Destacou a súa reforma eclesiástica, a expansión de fronteiras e a lei de enfiteusis, que intentou promover a colonización, así como o debate sobre o usuario contrato de débeda pública coa banca británica Baring. Como unionista capitalizou a cidade de Buenos Aires e dividiu a provincia en tres parcelas, arrebatando as rendas do porto á clase dominante da provincia bonaerense, os Terrero, os Rosas e os Anchorena, o que desatou a inimizade pública cos federalistas. Culminando estas co levantamento do xeneral Lavalle que derroca ao gobernador federal de Buenos Aires en 1828. Un ano antes, en 1827, Rivadavia renuncia ao goberno e exíliase en Europa.
Jesús Costoya Ponte
Jesús Costoya Ponte, nado cara a 1892 e finado en Arzúa o 26 de novembro de 1973, foi un político galego.
Vida persoal
Casou con María Fuentes Núñez e foi pai de María Isabel Costoya Fuentes.
Malena Mieres
Malena Mieres García, nada o 29 de marzo de 2000 nas Pontes de García Rodríguez, é unha futbolista galega que xoga como porteira no Eibar.
Traxectoria
Mieres comezou a xogar no Friol con 15 anos na tempada 2015/16. Na tempada seguinte fichou polo Deportivo da Coruña e no 2019 pasou a xogar no Eibar.
PRR
O acrónimo PRR pode referirse a:
Hughes TH-55 Osage
O Hughes TH-55 Osage é un helicóptero lixeiro de adestramento con motor de pistóns producido para a Armada dos Estados Unidos. Tamén foi producido como a familia Model 269 de helicópteros utilitarios lixeiros, algúns dos cales foron comercializados como Model 300. O Model 300C foi fabricado e desenvolvido aínda máis por Schweizer Aircraft despois de 1983.
Desenvolvemento
En 1955 Hughes Tool Company's Aircraft Division realizou unha enquisa de mercado que amosou que existía demanda para un helicóptero lixeiro bipraza de baixo custo. A división comezou a construír o Model 269 en setembro de 1955. Inicialmente deseñouse cunha cabina totalmente acristalada con asentos para dous pilotos, ou un piloto e un pasaxeiros. Tamén tiña unha estrutura aberta na fuselaxe e un rotor articulado de tres pás. O prototipo voou o 2 de outubro de 1956, pero non foi ata 1960 cando se tomou a decisión de desenvolver o helicóptero para produción. A pluma de cola orixinal con entramado foi substituída por unha tubular e a cabina foi reestruturada e refinada antes de entrar en produción, resultando no Model 269A. Con este modelo Hughes fíxose con éxito cunha gran porción do mercado de helicópteros civís cunha aeronave que sería popular en traballos agrícolas, na policía e noutras tarefas.
Radioinmunoensaio
Un radioinmunoensaio ou radioinmunoanálise (ou abreviado RIA, do inglés radioimmunoassay) é un tipo de inmunoensaio ou método radioinmunométrico que se basea na formación específica dos complexos antíxeno-anticorpo (Ax-Ac) o que o dota dunha grande especificidade, ademais da gran sensibilidade dos métodos radiolóxicos (isótopos radioactivos). A técnica foi moi utilizada, pero hoxe en día foi practicamente substituída polo método ELISA, o cal mide a unión Ax-Ac por medio de colorimetrías en lugar de radiometrías e evita ter que usar produtos radioactivos. Case todas as moléculas poden ser antixénicas e isto úsase para que os anticorpos poidan unirse a esa molécula e marcala radioactivamente. Unha boa maneira de provocar que unha molécula sexa antixénica é utilizar un hapteno combinado cun coadxuvante da resposta inmune. Un coadxuvante moi usado é a seroalbumina bovina ou BSA, polo que ao conxugar un hapteno con BSA e introducilo noutra especie aparecerán anticorpos contra o hapteno.
Hyghalmen Roll
O armorial Hyghalmen (Hyghalmen Wappenrolle), tamén coñecido como High Almain Roll, é un armorial alemán que se conserva no College of Arms de Londres.
Radioinmunoensaio
É unha técnica que naceu nas décadas de 1960-70 e supuxo en grande avance en endocrinoloxía. É unha técnica moi sensible, que só necesita pequenas cantidades de sangue.
Hyghalmen Roll
Características
Foi realizado en Colonia ou nos seus arredores. Non está datado de xeito uniforme na bibliografía: 1447-1455 (Rodney Dennys), c. 1450 (Gwynn-Jones), c. 1485 ou c. 1520 (Emmanuel de Boos). Está en posesión do College of Arms após ser legado por Thomas Benolt (†1534), anterior propietario e superior dos reis de armas provinciais (Clarenceux King of Arms) da propia institución inglesa.
Radioinmunoensaio
Historia
Este método foi desenvolvido por Rosalyn Sussman Yalow, Roger Guillemin e Andrew Schally no Veterans Administration Hospital do Bronx, Nova York. A doutora Yalow gañou o Premio Nobel de Medicina de 1977 por este desenvolvemento.
Hyghalmen Roll
Características
Contén 691 escudos, entre os que se inclúen armas fabulosas como as de Xesús Cristo e de anxos, así como armas de nobres alemáns, do delfín de Francia e de condes saxóns. Tamén se representa o escudo de Galiza, sendo esta unha das máis antigas representacións que incorpora as cruces.
Algunhas imaxes amosan características propias da heráldica alemá, como a repetición de temas no escudo e na cimeira.
Radioinmunoensaio
Radioinmunoensaios (RIA)
Clasicamente, para realizar un radioinmunoensaio, hai que converter un antíxeno en radioactivo, frecuentemente etiquetándoo con isótopos do iodo que emiten radiación gamma, como o 125-I, unido unha tirosina. Este antíxeno mestúrase cunha cantidade coñecida de anticorpo para ese antíxeno e como resultado únense un a outro especificamente. Despois, engádese a mostra de soro dun paciente que contén unha cantidade descoñecida dese mesmo antíxeno. Isto causa que o antixeno non etiquetado (denominado "frío") do soro compita co antíxeno radioetiquetado (denominado "quente") polos sitios de unión do anticorpo. A medida que se incrementa a concentración do antíxeno "frío", máis cantidade del se une ao anticorpo, desprazando a variante radioetiquetada e reducindo a proporción de antixeno radioetiquetado unido ao anticorpo respecto ao antíxeno libre radioetiquetado. Os antíxenos unidos son despois separados e mídese a radioactividade do antíxeno libre(non unido) que queda no sobrenadante usando un contador gamma.
Este é o procedemento clásico, pero os radioinmunoensaios poden clasificarse d seguinte maneira:
RIA directo
O RIA baséase na competencia que se produce entre o anticorpo (Ac), un antíxeno non marcado (Ax) e unha cantidade coñecida do antíxeno marcado (Ax*) para formar os complexos AxAc ou Ax*Ac. Con estes tres compoñentes (Ax, Ax* e Ac) pode realizarse o ensaio no que, mantendo constante a cantidade de Ax* e Ac, obsérvase que a maior cantidade de Ax queda unido menos Ax* á cantidade fixa de Ac (e, por tanto, menos radioactividade), o que permitirá relacionar a radioactividade coa concentración de Ax. Hai que seguir estes pasos:
Para a realización do calibrado disponse de varios tubos nos que se engade unha cantidade fixa de Ac e de Ax* e unha cantidade variable de Ax á que se engade soro normal para que quede ao mesmo volume. Así obteriamos unha táboa como a mostrada.
No tubo 1 o Ac non se une o Ax. No tubo 2 a maioría únese ao Ax*, a competencia vaise desprazando pouco a pouco ao Ax, polo que a radioactividade da mostra vai diminuíndo (diminúen os complexos Ac-Ax*). Créase unha recta R fronte a [Ax].
RIA de inhibición
Usado cando non se pode marcar o antíxeno.
RIA de sándwich (IRMA)
Tamén chamado ensaio inmunorradiométrico (IRMA, do inglés immunoradiometric assay).
Unión non específica
Normalmente adoitan obterse valores de radioactividade por encima de 0 cando [Ax]=0, isto débese á unión non específica. Adoitan usarse algúns pozos do dispositivo para calcular a unión non específica que existe (facendo un branco de calibrado). Para iso engádese a un dos pozos 1mL de soro+1mL de Ax*+XmL de Ax+(1-X)mL de soro e ao non engadir Ac realízase o mesmo proceso e ao lavar mídese a unión non específica.
Carmen López Bello
Carmen López Bello, nada en Ourense cara a 1901, foi unha mestra galega.
Traxectoria
Filla de Amadeo López Vázquez e da mestra Amparo Bello Carballo. En 1933 foi nomeada mestra interina de Mones (Petín). Despois foi mestra do Coutiño (Parada de Sil). Pertenceu á Asociación de Trabajadores de la Enseñanza de Orense, da que era vogal 3ª do Consello directivo provincial en 1936. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi destituída a principios de agosto. Como resultado do expediente de depuración foi separada definitivamente do servizo e baixa na escala en abril de 1940.
Cao Cao
Cao Cao, nado en Bozhou no ano 155 e finado en Luoyang o 15 de marzo de 220 (en pinyin Cáo Cāo, en chinés 曹操, Wade-Giles: Ts'ao Ts'ao; n. 155 - 15 de marzo de 220 foi un xefe militar rexional e penúltimo chanceler da dinastía Han Oriental, que adquiriu un gran poder durante os seus últimos anos na antiga China.
Traxectoria
Como unha das figuras centrais do período dos Tres Reinos, sentou as bases do que se convertería no Reino de Wei (tamén coñecido como Cáo Wèi) e foi titulado póstumamente Emperador Wu de Wei. Aínda que moitas veces foi retratado como un tirano cruel e desapiadado, Cao Cao tamén foi eloxiado como un gobernante brillante e de xenio militar que trataba aos seus oficiais como familiares. Tamén era hábil na poesía e nas artes marciais e escribiu moitos artigos sobre a guerra. Morreu por unha doenza descoñecida no ano 220.
Goodbye Mr Mackenzie
Goodbye Mr Mackenzie foi unha banda escocesa de rock alternativo formada en Bathgate, preto de Edimburgo, en 1981. No momento do seu pico comercial, o grupo estaba composto por Martin Metcalfe nas voces, John Duncan na guitarra, Fin Wilson no baixo, Shirley Manson e Rona Scobie nos teclados e coros, e Derek Kelly na batería.
A banda fíxose famosa a principios dos 80 tras editar dous sinxelos independentes, e posteriormente fichou por Capitol Records. O seu primeiro álbum, Good Deeds and Dirty Rags, entrou nas listas británicas, ao igual que o sinxelo "The Rattler", pero a banda viuse obstaculizada polos conflitos da compañía discográfica e non logrou abrirse camiño fóra do Reino Unido. O grupo separouse en 1993, facendo que Manson, Metcalfe, Wilson e Kelly formasen Angelfish para continuar na industria musical. Manson marcharía a Garbage en 1994, e Goodbye Mr Mackenzie tocou o seu derrradeiro concerto a finais de 1995.
Del Amitri
Del Amitri é unha banda escocesa de rock alternativo formada en Glasgow en 1980. Entre 1985 e 2002 o grupo publicou seis álbums de estudio. O seu sinxelo de 1995 "Roll to Me" chegou ao número 10 da lista Billboard Hot 100. Cinco álbums de Del Amitri chegaron ao top 5 da lista británica, e a banda vendeu uns seis millóns de discos en todo o mundo.
De Havilland Dragon
O de Havilland DH.84 Dragon é un exitoso pequeno avión comercial deseñado e fabricado pola compañía británica de Havilland.
Deseño e fabricación
Tras o éxito comercial do seu monomotor de Havilland Fox Moth, que voara por vez primeira en marzo de 1932, o operador comercial orixinal, Hillman's Airways, solicitou a construción dunha versión máis grande con dous motores. Tratábase dun deseño sinxelo e lixeiro cunha fuselaxe en caixa de madeira contrachapada usando o mesmo tipo de motor e seccións exteriores das ás semellantes ao Fox Moth. Orixinalmente designouse DH.84 "Dragon Moth" pero foi comercializado como "Dragon". O prototipo voou por vez primeira no aeródromo de Stag Lane o 12 de novembro de 1932. Este avión e os catro seguintes entregáronse a Hillman's que comezou a operalos comercialmente en abril de 1933. Pdían levar seis pasaxeiros, cada un deles con 20 kg de equipaxe, na ruta Londres-París consumindo 49 l de combustible por hora. Os paneis exteriores das ás podía pregarse fara facilitar o seu almacenamento.
Pementeira de Xamaica
Os seus froitos secos, a pementa de Xamaica, é unha especia que se emprega como condimento en diversos pratos e pode combinarse facilmente con outras especias para resaltar o sabor e o aroma, como o cravo da India, canela, pementa negra e noz moscada; por iso en inglés denomínase "Allspice" debido a esta combinación. Sinónimos:Pimenta officinalis Lindley e Eugenia pimenta D.C. miniatura|Vista da planta miniatura|Inflorescencia miniatura|Detalle das follas
Características
Esta árbore (de altura entre os sete e dez metros) e orixinaria do sur de México e Guatemala, así como de Cuba e Xamaica, que florece nos meses de abril a maio. Colléitase o froito da árbore, aínda que tamén as follas, en menor cantidade, posúen un cheiro aromático e fresco que lembran ao eucalipto ou á mirra.
Á diferenza da pementa propiamente dita non contén piperina, polo cal non posúe o sabor picante característico daquela.
Culinarios
É un dos ingredientes máis característicos da cociña caribeña, emprégase moído na elaboración das salsas mole mexicanas e na elaboración de curry en po como acompañamento de salchichas. A pementa de Xamaica é un dos ingredientes máis típicos nas salsas barbacoa industriais. As follas queimadas da planta adóitanse empregar na India para afumar a carne.Pode empregarse tamén en comidas típicas brasileiras. En Guatemala utilízase en diversos pratos salgados e como condimento para sobremesas e receitas doces. Tradicionalmente úsase para condimentar as comidas orixinarias do norte do país e en conservas de froitas da selva tropical como o ciricote e guaya, así como no arroz con leite e o ponche do Nadal tradicional, entre outros.
En Honduras tradicionalmente utilizábase para condimentar o café, nas quesadillas, arroz con leite e así como en infusión (das follas).
En Nicaragua é un ingrediente tradicional xunto coa canela e o cravo da India da bebida típica nacional o pinolillo.
En Venezuela coñécese co nome de "guayabitas" e é utilizada na preparación de doces crioulos. Os grans úsanse enteiros. En Perú coñécese como pementa chapa ou pementa de chapa e úsase para a preparación de sopas, guisos, doces e bebidas. En Bolivia é chamada pementa doce, sendo usada na sopa de maní e a carne do silpancho.
Medicinais
Debido ás concentracións que posúe a planta de euxenol pódese considerar un antiséptico local, ademais dun analxésico, e para o alivio de molestias gastrointestinales.
Industriais
Existen experiencias en América de reforestación con esta especie.
Taxonomía
Esta planta foi descrita por primeira vez en 1759 por Carl von Linné como Myrtus dioica en Systema Naturae, Editio Decima 2:1056. e posteriormente transferida de xénero como Pimenta dioica por Elmer Drew Merrill en Contributions from the Gray Herbarium of Harvard University 165:37 en 1947.
Código de Cabalaría
Co paso do tempo, o seu significado en Europa foise perfeccionando para salientar virtudes sociais e morais máis xerais. O código de cabalaría, tal e como estaba na Baixa Idade Media, era un sistema moral que combinaba a ética do guerreiro, a piedade do cabaleiro e costumes corteses, todos combinados para establecer unha noción de honra e nobreza. "A fonte da idea cabaleiresca, é o orgullo que aspira á beleza, e o orgullo formalizado dá lugar a unha concepción de honra, que sería un dos piares da vida nobre."
Laurie Penny
Laurie Penny, nada en Londres o 28 de setembro de 1986,  é unha xornalista e escritora británica comprometida co activismo feminista e o activismo político de esquerdas. Escribiu numerosos textos sobre feminismo e ensaios políticos desde unha perspectiva de xénero e relacións de poder.
Traxectoria
Penny criouse en Brighton nunha familia de orixe xudía. Estudou na escola independente e privada Brighton College. Padeceu anorexia nerviosa aos 17 anos, algo sobre o que escribiu moito, tanto sobre a súa hospitalización como a súa recuperación, hipotetizando as causas do trastorno alimentario en mulleres novas.
Estudou inglés no Wadham College da Universidade de Oxford, graduándose en 2007. Mentres estudaba, bailou nun grupo burlesco. Estivo no comité da Oxford University Light Entertainment Society e, con esta sociedade, actuou nunha serie de dramas afeccionados. Despois completou o seu Certificado de Formación en Xornalismo (NCTJ), en Londres.
Carreira
O blog de Penny, Penny Red, lanzado en 2007 e foi a lista de finalistas do Premio Orwell de 2010.
Penny é autora de varios libros, entre eles Meat Market: Female Flesh Under Capitalism e Penny Red: Notes from a New Age of Dissent. Tamén ''De esto no se habla. Sexo, mentiras y revolución'', con prólogo de Remedios Zafra.
En 2012 viaxou a Atenas coa artista Molly Crabapple para cubrir a crise do euro e xuntas crearon Discordia, unha obra en prosa dixital que conta a historia das protestas na rúa en Grecia a través da arte feminista e o xornalismo gonzo.
Concepción Ramón Amat
Concepción Ramón Amat, nada en Tarragona en 1895 e finada en Ourense en 1991, foi unha mestra española.
Traxectoria
Despois dunha breve interinidade en León, foi profesora da Escola Normal de Ourense dende 1920, e foi nomeada directora da Normal en 1932. Cesou como directora en xuño de 1934, sendo sucedida por Vicente Risco. Colaborou na revista Escuela del Trabajo da Asociación de Trabajadores de la Enseñanza de Orense, onde asinaba como Concepción R. de Maceda. Colaborou coa Casa del Maestro de Ourense. Na ditadura franquista volveu a dirixir a Escola Normal Feminina entre 1945 e 1965.
Vida persoal
Casou co mestre e inspector Manuel Maceda López.
Ana Brnabić
Ana Brnabić (en Ана Брнабић), nada en Belgrado o 28 de setembro de 1975, é unha política serbia que ocupa o cargo de primeira ministra do país.
Formada nos Estados Unidos e no Reino Unido, regresou a Serbia en 2002 e traballou na promoción das enerxías renovables. En 2016 foi nomeada Ministra de Administracións Públicas e Asuntos Locais por Aleksandar Vučić.
Estudos
Ao finalizar os seus estudos secundarios en 1994 abandonou Iugoslavia para estudar nos Estados Unidos. Inscrita na Universidade de Northwood, en Míchigan, seguiu un curso en administración que rematou en 1998. Completou a súa diplomatura cun mestrado na Universidade de Hull, no Reino Unido.
Regresó a Serbia en 2002. Inicialmente traballou como relacións públicas para o programa de desenvolvementos agrícola, mais en 2011 pasou ao programa Continental Wind Serbia, que promovía o recurso ás enerxías renovables. Dous anos máis tarde asumiu a dirección do programa.
Ministra
O 11 de agosto de 2016 foi nomeada ministra de Administracións Públicas e de Asuntos Locais no novo goberno formado por Aleksandar Vučić.
Dado que asume abertamente ser lesbiana nun país onde o 80% da poboación se declara cristiá ortodoxa e onde as marchas do orgullo LGTB son obxecto de violencias e mesmo anuladas, o nomeamento foi percibido polas ONG como un momento histórico. Vučić declarou ao respecto "as súas orientacións persoais non me interesan, só os resultados do seu traballo contan".
Primeira ministra
O 15 de xuño de 2017, Ana Brnabić foi proposta á Asemblea nacional para asumir a presidencia do goberno por Vučić, que nese momento accedeu á presidencia da República, como a súa sucesora. É a primeira muller e a primeira persoa abertamente homosexual elixida para exercer ese cargo, que asumiu dende o 29 de xuño de 2017.
Mentres que o xefe do estado considera que “posúe as calidades persoais e profesionais para exercer as súas funcións”, ela declarou que “servir o meu país é a honra máis grande. Traballarei de xeito responsable con amor e honestidade”. Precisando que non é activista LGBT, estima que a situación dos homosexuais mellora "lentamente" en Serbia pero que a homofobia continúa a ser un problema. Explica non comprender “por que (a súa) orientación sexual é importante” e que xulga que “o que é importante, é a capacidade profesional para cumprir un traballo honesto, amar a súa patria e traballar polo interese do seu país”.
Presentada como favorable á integración europea, está encargada principalmente de pór en marcha as reformas económicas mentres que Vučić continúa a liderar a política estranxeira e interior, permitíndolle así manter o poder dando signos de apertura.
Kosovo
En decembro de 2018, comentando o anuncio da transformación das Forzas de Seguridade de Kosovo nas Forzas Armadas de Kosovo, Brnabić dixo: “Espero que non teñamos que usar o exército, mais neste momento, é unha das opcións sobre a mesa porque non podemos ser testemuñas dunha nova limpeza étnica dos serbios e novas Tormentas... aínda que Edi Rama está chamando a iso. Cando alguén sabe que tes un exército forte, entón teñen que sentar e falar contigo”.
Ademais, en maio de 2019, o ministro de exteriores de Kosovo Behgjet Pacolli dixo que non permitiría a Brnabić entrar en Kosovo a causa do que considerou que era unha ideoloxía racista. Brnabić, durante a entrega dun informe á Comisión Europea en 2019 dixo: “Haradinaj, Thaçi e Veseli están competindo por ver quen é o maior nacionalista e chauvinista. O que me asusta máis é que estamos a tratar con xente irracional, a peor caste dos populistas, xente que literalmente saíu dos bosques”.
Vida persoal
Brnabić é homosexual, segunda muller LGBT xefa dun goberno no mundo despois de Jóhanna Sigurðardóttir (Islandia 2009-2013), e quinta xefa de goberno abertamente LGBT despois de Elio Di Rupo (Bélxica 2011–14), Xavier Bettel (Luxemburgo dende 2013) e Leo Varadkar (Irlanda dende 2017). En 2017 converteuse na primeira xefa de goberno dun país balcánico que asitiu a unha marcha do orgullo LGBT.
En 2019 a súa parella Milica Đurđić deu a luz un neno.
Desulfovibrio
Desulfovibrio é un xénero de bacterias redutoras do sulfato gramnegativas. As especies de Desulfovibrio atópanse comunmente en ambientes acuáticos con altos niveis de materia orgánica, así como en solos asolagados e forman os principais membros das comunidades de hábitats oligotróficos extremos, como acuíferos en rochas granticas fracturadas. Son bacilos curvos con flaxelación polar non esporulados, que conteñen desulfoviridina.
Igual que outras bacterias redutoras do sulfato, Desulfovibrio é considerada un anaerobio obrigado. Pero, aínda que o seu crecemento está limitado en presenza de O2, estas bacterias poden sobrevivir en ambientes con O2, polo que serían aerotolerantes, debido a que posúen varias encimas oxíxeno redutases.
En anos recentes observouse que algunhas especies de Desulfovibrio teñen un potencial na biorremediación de radionúclidos tóxicos como o uranio por un proceso de bioacumulación redutiva.
Filoxenia
A taxonomía actualmente aceptada está baseada na List of Prokaryotic names with Standing in Nomenclature (LPSN) e no National Center for Biotechnology Information (NCBI)
Especies non asignadas:
Argopecten purpuratus
miniatura|240px|Exterior da valva esquerda de Argopecten purpuratus miniatura|240px|Interior da valva esquerda do espécime arriba citado Argopecten purpuratus é unha especie de moluscos bivalvos mariños da orde dos ostreidos, superfamilia dos pectinoideos, familia dos pectínidos,  subfamilia dos pectininos e tribo dos equipectininos, unha das oito integradas no xénero Argopecten.
Descrición
A especie foi descrita polo naturalista francés Jean-Baptiste Lamarck, baixo o nome de Pecten purpuratus.
Sinónimos
Ademais de polo nome actualmente válido, a especie coñeceuse tamén polos sinónimos:
Hábitat
Argopecten purpuratus habita en substratos rochosos cuberto por algas, encontrándose en agrupacións chamadas bancos, onde se distingue unha zona de alta concentración e outra periférica, onde se alimenta de fitoplancto, que filtra mediante os cilios.
Distribución
Distribúese polas costas do océano Pacífico de Perú e Chile, onde se coñece polos nomes vulgares de ostión del norte en Chile, e concha de abanico no Perú.
Características
Argopecten purpuratus presenta una cuncha grande, sólida, circular, moderadamente convexa e máis longa que alta. A súa cuncha ten forma de abano, con ambas as valvas convexas, a esquerda lixeiramente máis que a dereita. A súas cunchas son equivalvas, simétricas, pleurotéticas, equilateradas; a valva esquerda é algo máis abombada que a dereita. Los umbos son ortóxiros. Posúen un contorno circular e un perióstraco opaco.
A coloración externa por riba das costelas da cuncha é branca con zonas púrpuras, e alternativamente tamén se poden describir tons rosados e marróns. Ás veces pode ser completamente blanca, crema ou alaranxada, con pintas crema ou púrpura. A coloración interna das cunchas brancas é branca relucinte, pero nas coloreadas hai bandas concéntricas de diferentes cores. Existen estrías de interrupción do crecemiento concéntricas ben marcadas. O ligamento externo está insertado nuna raigaña ligamentaria. É monomiario, coa impresión do músculo pouco acusada, e a impresión deste é pouco clara.
Importancia comercial e gastronómica
miniatura|240px|Prato típico de "ostiones frescos" miniatura|240px|"Conchitas a la parmesana", receita típica para consumir as "conchas de abanico" en [[Perú]]
Este molusco é moi apreciado polo tamaño do seu músculo adutor (denominado localmente "callo"). Se explota a grande escala e tamén se cultiva sobre todo no norte de Chile. Alcanza gran valor a súa comercialización no mercado internacional. E é unha especie que se encontra en réxime de máxima explotación pesquiera. Durante o ano 2014, desembarcáronse 4 146 toneladas en Chile, onde a IV rexión extraeu 3 340 toneladas, e a III rexión 806 toneladas.
O éxito logrado en Chile co cultivo deste molusco puxo a esta actividad como unha das máis prometedoras no campo da acuicultura. En 1999, as 1 700 toneladas de carne de Argopecten purpuratus producidas permitiron a Chile situarse como o terceiro produtor mundial de pectínidos por cultivo, detrás de China e Xapón. O seu cultivo no ano 1998 alcanzou o primeiro lugar entre as distintas especies de moluscos que comercializa este país.
Tense rexistro da súa extracción e consumo desde a época prehispánica de Chile.
Este molusco consómese de forma fresca pola poboación, sendo acompañado con zume de limón e otros aderezos; tamén se come "á parmesana". Considérase de uso gourmet. Tamén se lle atribúen propiedades afrodisíacas.
No norte de España
Investigadores da Universidade de Oviedo encontraron en 20 restaurantes, 18 deles na Comunidade auturiana, a presenza da especie Argopecten purpuratus, e que todos a vendían como zamburiña. Con permiso do polbo, líder indiscutíbel dos mariscos de Galicia, as zamburiñas son outras das tapas máis consumidas ao longoi do ano. Á parte do que lles gustan aos galegos e aos turistas, comparten co polbo que, aínda que coméndose en Galicia, reinando en bares e restaurantes, a mairría proceden doutros lugares. Pero hai unha diferenza relevante, xa que se tdos os polbos son octópodos, sexa cal for a súa orixe, as auténticas zamburiñas (Mimachlamys varia), galegas ou importadas, son as menos, onde quera que se coman. Que o de "zamburiña" se acuñou como nome comercial de especies que non o son, confírmano comercializadores por internet «vieira do Pacífico, un molusco bivalvo coñecido de forma xeral como zamburiña (non confundir coa galega)». Esta "vieira do Pacífico" no é outra que a especie Argopecten purpuratus, que é un dos sucedáneos das xenuínas. Quizais porque no prato poucos as distinguen, tamén triunfan como zamburiñas as volandeiras (Aequipecten opercularis), aínda que estas se asemellan máis. A partir de 13 euros é posíbem comer en locais hostaleiros polo menos seis viandas de prsuntas zamburiñas preparadas "á prancha" e colocadas nas súas valvas. Se as presentaran na cuncha completa (coas dúas valvas orixinais) sería posíbel averiguar a que especie pertencen, pero se as compran soltas... só os expertos distingurían a especie á que pertence a parte comestíbel, músculos, de cor branca, e as gónadas (ou as míllaras), de cor amarela e/ou alaranxada.
Os cerca de 44 000 kg de zamburiñas subastados o ano 2021 nas lonxas galegas sería ao redor de 1,3 millóns de pezas, estimando unha media de 30 por kg. Con esta cantidade non daría nin que cada un dos 2,7 millóns de galegos puidese comer media vianda de zamburiña en todo o ano.
Dan Rather
Daniel Irvin Rather Jr., nado en Wharton (Texas) o 31 de outubro de 1931, é un xornalista estadounidense, coñecido por ser o presentador das novas CBS Evening News e por ser o editor e presentador do magazine Dan Rather Reports en AXS TV.
Traxectoria
Rather foi o presentador de CBS Evening News durante 24 anos, dende o 9 de marzo de 1981 ata o 9 de marzo de 2005. Tamén contribuíu ao programa 60 Minutes, de CBS. Viuse envolto en controversias sobre unha reportaxe de noticias en disputa sobre o servizo do presidente George W. Bush durante a guerra de Vietnam na Garda Nacional e posteriormente abandonou CBS Evening News en 2005. Deixou a emisora por completo en 2006, despois de 43 anos de carreira.
Xunto con Peter Jennings en ABC News e Tom Brokaw en NBC News, Rather foi un dos "Big Three" ("tres grandes") presentadores de informativos dos anos oitenta, noventa e principios do século XXI. Os tres foron presentadores dos programas de noticias nocturnos máis importantes das súas emisoras durante máis de vinte anos, e comezaron e retiráronse con menos dun ano de diferenza.
Vida persoal
miniatura|Rather no [[South by Southwest 2007]] Rather casou con Jean Goebel en 1957. Tiveron un fillo e unha filla, e viven entre Nova York e Austin, Texas. A súa filla Robin é activista polo medio natural e pola comunidade en Austin. O seu fillo Dan é axudante do fiscal do distrito na oficina do fiscal en Manhattan, Nova York.
A Sam Houston State University renomeou o seu edificio de comunicación de masas en honra de Rather en 1994. O edificio alberga The Houstonian e KSHU, estacións de radio e televisión que levan os estudantes. En maio de 2007, Rather recibiu un doutoramento de honra polo Siena College en Loudonville, Nova York, polas súas contribucións ao xornalismo.
Premios
miniatura|Dan Rather na 64.ª edición dos premios Peabody Rather recibiu numerosos premios Emmy, varios premios Peabody e varios graos de honra de universidades.
Ademais deste premios, Rather foi incluído no Salón da Fama da Televisión en 2004.