cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
World Masterpiece Theater
World Masterpiece Theater (世界名作劇場) é un contedor televisivo xaponés producido por Nippon Animation que se orixinou oficialmente no 1975 (Malia que en 1974, producira Heidi, que moitos consideran como parte do contedor) e rematou por moitos anos en 1997 con Remi, a nena sen fogar (1996) volvendo de novo en xaneiro do 2007 c'Os miserables. Cada ano presentaba unha versión animada dun clásico literario infantil, chegando a un total de 23 ou 25 se se contan Heidi e Os miserables, que moitos se negan a contar como unha serie desta categoría máis debido ao seu moi diferente deseño de personaxes.
A maioría destas series de animación foron transmitidas en España, algunhas máis dunha vez, por diferentes canles televisivas como TVE, La 2, Antena 3 e Tele5. As series tamén encontraron grande éxito noutros países europeos, especialmente Alemaña, Italia e Francia e nalgúns países de Asia.
Francisco Javier Quintas Ferreño
Francisco Javier Quintas Ferreño, nado en Tui en 1979, é un docente e historiador galego.
Traxectoria
Licenciado en Humanidades, mestrado en Tic aplicadas a Educación pola Universidade de Santiago de Compostela e en Investigación Psicosocioeducativa con adolescentes en contextos escolares pola Universidade de Vigo. É profesor de educación secundaria. Investigador e Delegado da Fundación Luís Tilve en Ourense, é membro do consello de redacción da revista institucional Claridade. Estuda os movementos sociais e obreiros na provincia de Ourense. Entre os anos 2018 e 2019 foi Secretario Provincial de Memoria Histórica do PSdeG-PSOE de Ourense.
Peter Cosgrove
Peter John Cosgrove, nado en Sydney o 28 de xullo de 1947, é un militar retirado australiano, que destacou por ser comandante da coalición das forzas de paz en Timor Leste coñecida como Forza Internacional de Timor Leste (Interfet). Foi gobernador xeral de Australia de 2014 a 2019.
Carreira militar
Nos anos seguintes foi instrutor no Centro de Infantaría; foi promovido, ó mando 1 do RAR; levou a cabo a responsabilidade cos recursos humanos, e pasou períodos nos Estados Unidos, Gran Bretaña e a India. En 1990 foi director de Infantaría e Comandante do Palacio do Infantado. En 1997 completouse un círculo cando se converteu en comandante en Duntroon.
En 1999, o xeneral converteuse nunha figura nacional ó ser nomeado comandante da Interfet, responsable de supervisar a transición de Timor Leste á independencia. Co gran despregamento de tropas australianas, e unha considerable incerteza sobre o resultado, foi un período de tensión durante o que combinou o seu papel de soldado co de diplomático.
Despois de Timor, onde gañou o respecto de colegas australianos, Timor Leste e a comunidade internacional, foi ascendido e nomeado xefe do Exército. A iso seguiu en 2002 chegou a xeneral e a Xefe das Forzas de Defensa. O seu propio fillo soldado resultou levemente ferido na guerra de Iraq en 2005.
Retirouse do exército en 2005.
Gobernador xeral
O 28 de xaneiro de 2014, o primeiro ministro de Australia Tony Abbott anunciou que a raíña Isabel II aceptara a súa proposta para nomear a Peter Cosgrove como o seguinte gobernador xeral de Australia, sucedendo a Quentin Bryce a finais de marzo. O 25 de marzo, Abbott anunciou que a raíña tamén aprobara a reincorporación dos graos de "cabaleiro" e "dama" na Orde de Australia (que foran abolidos en 1986 por consello de Bob Hawke), e que os gobernadores xerais serían de oficio o cabaleiro ou dama principal da orde. A titular do cargo, Quentin Bryce, foi feita inmediatamente a primeira nova dama da orde. O 28 de marzo Cosgrove sucedeu Quentin e xurou como Gobernador Xeral ante o xuíz Robert French converténdose en sir Peter Cosgrove.
O 16 de decembro de 2018, o primeiro ministro Scott Morrison anunciou que a raíña aprobara o nomeamento do xeneral retirado David Hurley, ata ese momento gobernador de Nova Gales do Sur como o seguinte gobernador xeral de Australia, que comezaría en xullo de 2019 e que o mandato de Cosgrove sería ampliado ese tempo para asegurar unha transición adecuada despois das eleccións de Nova Gales do Sur en marzo e as eleccións federais previstas para maio de 2019. O 1 de xullo de 2019 realizouse o traspaso de poderes.
Temas de Neon Genesis Evangelion
Os temas de Neon Genesis Evangelion (新世紀エヴァンゲリオン) foron obxecto dun continuo debate académico dende que a serie anime e a franquía foron creados por Gainax. No Xapón, o debate nacional sobre Neon Genesis Evangelion supuxo unha cobertura xeneralizada do remate da serie e as súas interpretacións, o que contribuíu ó interese da análise académica da serie. A maior parte da franquía presenta unha historia de acción mecha apocalíptica, que xira arredor dos esforzos da organización paramilitar NERV para loitar contra seres hostís chamados Anxos, usando humanoides xigantes chamados Evangelions que son pilotados por adolescentes escollidos. Os temas psicolóxicos, relixiosos e filosóficos explorados na obra representan a maioría do debate. A influencia de Evangelion nas narrativas apocalípticas posmodernas no xénero "sekaikei" foi moi grande, mais segue sendo o exemplo máis exitoso.
María Rosario Aida Méndez Miaja
Traxectoria
En xuño de 1956 presenta a súa tese de doutoramento Contribución al estudio de los alcaloides en los Adenocarpus, dirixida por Ignacio Ribas Marqués, sendo unha das primeiras teses lidas na Facultade de Ciencias da Universidade de Santiago de Compostela.
Traballou no Instituto Nacional de Química y Física (Edificio Rockefeller) en Madrid e no Instituto de Productos Lácteos do CSIC en Arganda del Rey.
En 1991 é nomeada como funcionaria de carreira da escala de Profesores de Investigación do CSIC, no Instituto de Estudios Avanzados de las Islas Baleares (Palma de Mallorca).
Destacou polas súas publicacións no ámbito da Bibliometría en España.
Obras
Méndez Miaja, M.R.A. (1993). Dinámica de la investigación multidisciplinar sobre nuevos materiales en España: un análisis bibliométrico. Madrid: CINDOC. ISBN 8400073452
Dolores Lorenzo Salgado
Dolores Lorenzo Salgado, nada en Lugo o 10 de novembro de 1905, foi unha química galega. Foi a primeira docente na Facultade de Ciencias da Universidade de Santiago de Compostela, xa que foi nomeada como profesora auxiliar o 15 de setembro de 1930 para a materia de Química técnica a proposta do profesor Zurimendi.
Traxectoria
Filla de Manuel Lorenzo Gil e de Luísa Salgado, naturais de Ourense e veciños de Lugo, fixo o exame de ingreso na Escola Normal de Mestras de Lugo en 1921 onde cursou o bacharelato dende 1921 a 1925, examinándose de varias materias en Lugo e outras no Instituto de Santiago.
Estudou na Facultade de Ciencias de Santiago (sección Química) dende 1925 a 1930 cun expediente salientable. Simultaneou os estudos de Química e Farmacia. Realizou o exercicio de reválida para obter o grao de licenciada o 6 de maio de 1931, obtendo a cualificación de sobresaínte.
No ano 1939 solicitou traslado de expediente á Facultade de Farmacia de Madrid. Foi unha das cinco primeiras mulleres galegas que publicaron na revista Anales de la Sociedad Española de Física y Química nun momento no que o número de publicacións por parte de mulleres na revista procedía fundamentalmente da Universidade Central e so outras cinco mulleres publicaban dende as universidades periféricas.
Publicou en Anales de la SEFQ, xunto con Isidro Parga Pondal, en 1930, un traballo titulado Sobre la presencia de la Magnetita y de la Ilmenita en las arenas de las playas gallegas, enviado dende o Laboratorio de Química Analítica da Facultade de Ciencias de Santiago e co que ingresou no Seminario de Estudos Galegos.
Masacre de My Lai
Mỹ Lai (pronuncia en galego: Mi-Lai) é o nome da aldea vietnamita onde, o 16 de marzo de 1968, centenas de civís, na maioría mulleres e nenos, foron executados por soldados do exército estadounidense, no maior masacre de civís do que se teña constancia ocorrido durante a Guerra do Vietnam.
Historia
Na véspera da operación, integrantes da Compañía Charlie, da 11ª Brigada de Infantaría, mandados á rexión por denuncias de que a área estaría servindo de refuxio para guerrilleiros norvietnamitas, polo comando norteamericano informounos de que os habitantes de My Lai e das aldeas veciñas saían para o mercado da rexión ás sete da mañá para a compra de comida e que, consecuentemente, aqueles que ficasen na área serían guerrilleiros do vietcong ou simpatizantes.
300px|miniatura|Esta foto, tirada por Ronald Haeberle, [[soldado do exército dos EUA e integrante da Compañía Charlie, divulgouse nos xornais de todo mundo en 1969, e causou unha conmoción internacional que levou a acelerar as conversas de paz para o fin da guerra do Vietnam.]]
O masacre que incluíu varias horas de caza aos sobreviventes, só foi interrompido por iniciativa dun piloto de helicóptero, Hugh Thompson, Xr., que vendo do alto a matanza e o asasinato de civís feridos, pousou o aparello e ameazou disparar coas metralladoras da súa propia nave contra soldados americanos.
O crime só veu a luz pública un ano despois cando o xornalista Seymour Hersh publicou o relato dos feitos grazas a denuncias saídas de dentro do exército, por soldados que testemuñaron ou ouviron os detalles do caso – e un deles escribiu a diversos integrantes do goberno americano, inclusive ao Presidente Nixon – e chegaron os xornais e ás televisións. Xornalistas independentes conseguiron fotos dos asasinatos e as publicaron nos medios mundiais, axudando a aumentar o horror e os esforzos dos pacifistas na presión ao goberno Nixon a se retirar do Vietnam.
En marzo de 1970, 25 soldados foron acusados polo exército dos Estados Unidos de crime de guerra e ocultación de feitos e probas no caso de My Lai. Foi comparado por algúns medios de esquerda cos xenocidios de Oradour-sur-Glane e Lidice durante a segunda guerra mundial, que causou a condena e execución de varios oficiais nazis despois da guerra, só o tenente William Calley, comandante do pelotón responsábel das mortes foi acusado e xulgado.
Condenado á cadea perpetua, Calley foi perdoado dous días despois da divulgación da sentenza polo presidente Richard Nixon, cumprindo unha pena alternativa de tres anos e medio en prisión domiciliaria na base militar de Fort Benning, en Xeorxia.
Capo di tutti i capi
Capo di tutti i capi é a expresión utilizada para designar "o xefe de todos os xefes" da mafia siciliana. Desde 1958, este "título" ostentárono:
Praias da provincia da Coruña
miniatura|Costa da [[provincia da Coruña.]]
Esta é unha lista parcial das máis de 360 praias da provincia da Coruña dos concellos litorais de: Ares, Arteixo, Bergondo, Boiro, Cabana de Bergantiños, Cabanas, Camariñas, Carballo, Cariño, Carnota, Cedeira, Cee, Corcubión, A Coruña, Dumbría, Ferrol, Fisterra, A Laracha, Laxe, Malpica de Bergantiños, Mañón, Miño, Mugardos, Muros, Muxía, Noia, Oleiros, Ortigueira, Outes, Ponteceso, Pontedeume, Porto do Son, A Pobra do Caramiñal, Rianxo, Ribeira, Sada e Valdoviño.
Scott Morrison
Scott Morrison, nado en Waverley, Nova Gales do Sur o 13 de maio de 1968 é un político australiano, líder do Partido Liberal, que exerceu como primeiro ministro de Australia entre 2018 e 2022. É membro da Cámara de Representantes dende 2007, representando á división de Cook en Nova Gales do Sur.
Traxectoria
Morrison naceu en Waverley, un suburbio de Sydney e estudou Xeografía económica na Universidade de Nova Gales do Sur. Despois de graduarse traballou no turismo, primeiro como director da Oficina de Turismo e Deporte de Nova Zelandia dende 1998 até 2000 e posteriormente converteuse no director da axencia gobernamental de promoción do turismo de Australia dende 2004 até 2006. No tempo entre ambos os postos, foi director do Partido Liberal en Nova Gales do Sur dende 2000 até 2004.
Morrison foi elixido para a Cámara de Representantes nas eleccións federais de Australia de 2007. Trala vitoria da Coalición nas eleccións federais de Australia de 2013, foi designado no gabinete de Tony Abbott como ministro para a Inmigración e Protección de Fronteiras. Logo foi designado ministro de Servizos Sociais a finais de 2014. Cando Malcolm Turnbull substituíu a Abbott como primeiro ministro en setembro de 2015, Morrison foi designado ministro do Tesouro de Australia.
En agosto de 2018, o primeiro ministro Malcolm Turnbull foi desafiado no seu liderado do Partido Liberal polo ministro Peter Dutton, e gañou por 48 votos a 35. As tensións internas no partido continuaron e tras unha declaración de vacancia e en ausencia dunha candidatura de Turnbull, Morrison foi elixido líder o 24 de agosto derrotando a Dutton e a Julie Bishop, e asumiu como primeiro ministro de Australia o mesmo día.
Taxco de Alarcón
miniatura|300px|Templo de Santa Prisca, principal representación do barroco novohispano en Taxco. Taxco de Alarcón (náhuatl: tlachtli e co, 'xogo de pelota, lugar' 'lugar onde se xoga pelota ou lugar do xogo de pelota') é unha cidade mexicana situada no estado de Guerrero. É un dos centros turísticos máis importantes do devandito estado. Pola súa beleza arquitectónica é considerado pola Secretaría de Turismo de México unha vila máxica. Taxco é o centro mineiro máis antigo do continente, motivo polo cal é coñecido polas súas minas de prata, as cales existen dende a época da colonia. A cidade de Taxco aínda preserva gran parte do seu estilo colonial, como tamén o Templo de Santa Prisca, consagrado en 1759, construída no estilo barroco novohispano.
Aranga
miniatura|300px|Mapa de Aranga coas súas parroquias. miniatura|Aranga no [[Diccionario geográfico-estadístico-histórico de España y sus posesiones de Ultramar de Pascual Madoz (1845).]] Aranga é un concello da provincia da Coruña, pertencente á comarca de Betanzos. Segundo o IGE, o 1 de xaneiro de 2014 tiña 2033 habitantes, 1023 homes e 1010 mulleres (2.072 no 2012, 2113 no 2011, 2126 no 2010). O seu xentilicio (véxase no Galizionario) é «».
Demografía
É un dos dous únicos concellos da provincia da Coruña que se considera concello rural marxinal (a poboación agraria supera o 70 % do total de poboación activa).
Patrimonio arqueolóxico
Consérvanse restos prehistóricos. Xunto á ermida de San Vitorio hai varios campos de dolmens e un castro. Na Costa do Sal hai varios petróglifos, mámoas e outros restos.
En Fervenzas existen tres castros: Castro do Valló, nos Casarellos e o castro das Cotorras. Aprézase ben toda a súa estrutura, as murallas e o antecastro. Na parroquia atopáronse outros restos arqueolóxicos, como pequenos utensilios, machados, puntas de frechas, e restos de enterramentos, especialmente nos arredores do Mato.
En Muniferral hai un castro, no que se aprecia ben toda a súa estrutura. En Feás está documentada a existencia dun castro denominado Castro de Flores, no lugar coñecido como Flores ou A Feira. Nas inmediacións do mesmo produciuse o achado dun torque, actualmente depositado no Museo Arqueolóxico Nacional, en Madrid, e que aparece catalogado como torque de Ois (o lugar de Flores, e o propio castro, sitúanse da cabalo dos concellos de Coirós, parroquia de Santa María de Ois, e Aranga, parroquia de Feás), pero que tamén é coñecido como torque de Flores.
Arquitectura relixiosa
A igrexa de Muniferral é un templo románico, do século XII. A igrexa de San Paio é barroca, do século XVII. Na capela do Cristo consérvase a Santa Cruz, de latón do século X.
Son numerosos os cruceiros existentes nas distintas parroquias do concello. O cruceiro de San Vicente de Fervenzas está datado entre finais do século XV e principios do XVI. A capela de San Salvador de Fervenzas aparece citada no Catastro de Ensenada.
Arquitectura civil
A ponte sobre o río Mandeo en Ponte Aranga, data do século XVII. A Ponte Vella, na Castellana, tamén sobre o río Mandeo, data do século XVI, sendo posteriormente reformada. Por esta ponte pasaba o camiño real da Coruña a Lugo.
Existen varias pazos ou casas grandes de interese, como é o caso da casa do Vinculeiro, no lugar da Lagoa, na parroquia de Feás, hoxe en deficiente estado de conservación, e que presenta un interesante portalón de pedra.
Aranga na cultura popular
A lenda conta que hai séculos ían unhas mulleres camiñando preto da igrexa e escoitaron soar unha campaíña. Contáronllo ó cura e este mandou cavar no lugar, ata que atoparon unha cruz de ferro e unha coroa de prata. Cando sacaron estes obxectos comezou a abrollar auga, que deu lugar á actual fonte; ó seu pé hai unha cruz gravada na pedra. Co tempo levantouse unha ermida a carón da fonte.
A Santa Cruz e a fonte de Aranga teñen propiedades curativas, ó dicir dos veciños. Para curar dalgunha enfermidade, o doente debe lavarse coa auga que se vai acumulando na cruz de pedra. Do mesmo xeito, para conseguir ter fillos, os interesados deben lavar as súas partes con esta auga, e disque tamén é eficaz para protexer as colleitas das diferentes pragas.
Cantigueiro
Aparece tamén Aranga na terceira estrofa da «Cantiga da montaña» de Aurelio Ribalta: De Trasanquelos á Curtis, / dende Vilacoba a Aranga, / dende Monfero a Sobrado, / dende Libureiro a Caldas, dende Santiago a Millide…
Eleccións municipais de 2019
Pasaron dos 11 escanos aos 9 escanos.
Lugares de Aranga
Para unha lista completa de todos os lugares do concello de Aranga vexa: Lugares de Aranga.
José González Marquina
José González Marquina, nado en Pontedeva o 8 de decembro de 1929, é un político galego do PPdeG.
Traxectoria
Foi nomeado alcalde de Pontedeva en 1970. Nas primeiras eleccións democráticas presentouse á alcaldía de Pontedeva pola UCD, sendo elixido alcalde. Nas municipais de 1983 presentouse por Coalición Galega, volvendo ser elixido con maioría absoluta. Volveu ser elixido en 1987 por CPG e en 1991 por Centristas de Galicia. En 1995 presentouse polo PPdeG e foi reelixido con maioría absoluta, o mesmo que en 1999. Nas municipais de 2003 foi elixido alcalde grazas ao apoio dos independentes (un grupo escindido do PPdG). En 2007 deixou a alcaldía.
Sicose
A sicose, do grego σῦκον, figo, é a forma máis profunda da foliculite. A diferenza da ostiumfoliculitis, afecta máis profundamente ao folículo piloso. O seu axente causal habitual está en bacterias do xénero Staphylococcus. Maniféstase por pápula e pústulas vermellas arredor do folículo, aínda que non adoita deixar cicatriz. Pode ter un curso crónico.
Lingua fula
A lingua fula (tamén chamada peul, fulani, pulaar, fulbe, fulfulde) é unha lingua de África Occidental, especialmente da África subsahariana máis próxima ao Sahel, falada pola etnia fula, que abrangue dende Senegal até o Camerún e o Sudán. É falada por unhas 10-16 millóns de persoas e ten un status de lingua oficial en Mauritania, Senegal, Malí, Guinea, Burkina Faso, Níxer, Nixeria e mais no Camerún.
Fonoloxía
O inventario de consoantes do fula é o seguinte: Nalgúns dialectos do fula non existe a serie de implosivas. Polo demais o inventario anterior é moi semellante á da lingua wolof, coa excepción de que nesa outra lingua atlántica non existe nin serie de implosivas nin a oclusiva glotal.
Ramón Santamarina
Ramón Joaquín Manuel Cesáreo Santamarina, nado en Ourense o 25 de febreiro de 1827 e finado en Buenos Aires o 23 de agosto de 1904, foi un facendado arxentino de orixe galega.
Lingua fula
alfabeto latino
Cando se escribe úsase o alfabeto latino, con algúns caracteres adicionais para representais fonemas ou sons específicos (ex. implosiva B, implosiva D, velar N [sons coma o grafo "nh" galego en "unha" por exemplo], palatal N, exectiva Y). O apóstrofo úsase coma unha pausa glotal. En Nixeria substitúe, e no Senegal ñ úsase no canto de.
Ramón Santamarina
Traballou como peón de campo e co que gañaba foi mercando bois e carretas, comezando un negocio de carretas co que foi creando a súa fortuna. Mercou numerosas estancias e finalmente fundou unha firma que continúa vixente: Santamarina e Hijos. Os seus fillos continuaron traballando nesta empresa familiar e catro deles adicáronse a funcións públicas: Antonio Santamarina, Jorge Alejandro Santamarina, Ramón Santamarina II e Enrique Santamarina Valcárcel. Varios lugares da cidade de Tandil, coma unha escola, unha rúa, un hospital e un club deportivo, levan o seu nome, e a vila Ramón Santamarina da provincia de Buenos Aires foi nomeado na honra do seu fillo, Ramón II.
Lingua fula
Alfabeto fula
a, aa, b, mb, ɓ, c, d, nd, ɗ, e, ee, f, g, ng, h, i, ii, j, nj, k, l, m, n, ŋ, ny (ou ñ ou ɲ), o, oo, p, r, s, t, u, uu, w, y, ƴ
Ramón Santamarina
Infancia e xuventude
Ramón Santamarina pertencía a unha distinguida familia galega. Os seus pais eran José García Santamarina Varela, capitán da Garda de Corps do rei Fernando VII, e Manuela Valcárcel Pereira, unha rica dama ourensá. O 25 de febreiro de 1827 foi bautizado na parroquia de Santa Eufemia a Real, da súa cidade natal. O seu nome homenaxea a varios dos seus antepasados, ó seu avó materno Ramón María Valcárcel, ó seu avó paterno Joaquín Roque García Santamarina e ó seu bisavó materno Manuel Valcárcel Quiroga e Cesáreo. A familia vivía nun pazo en Ourense, na rúa Tomás María Mosquera 4, sobre a Praza de Ferro.
Lingua fula
Escritura árabe
O fula tamén se escribiu no pasado con caracteres árabes ou Ajami pero foi antes da colonización. Nalgunhas zonas da Guinea aínda os usan.
Ramón Santamarina
Infancia e xuventude
A instancias de Teresa Varela e Rubio de Valcárcel, avoa materna de Santamarina, o Capitán Xeneral da Garda de Corps sancionou a José García Santamarina polas súas aventuras amorosas na Corte de Madrid cunha irmá da Condesa de Priegues e por outros actos. Ademais, xa perdera parte da fortuna herdada de parte dos Valcárcel e dos López de Agra. O 3 de abril de 1835 viaxou á Coruña co seu fillo e estando no faro da Torre de Hércules, logo de xuntarse coas autoridades da Garda de Corps, confesouse ante o seu fillo e fíxolle prometer que había refacer a súa fortuna e formar unha familia ben constituída. Logo, disparouse na cabeza fronte a este.
O político arxentino Julio A. Costa dedicou a iso un artigo, do cal se extraen algunhas pasaxes:
Trala morte do seu pai, e logo da súa nai, Santamarina e os seus irmáns foron distribuídos entre os seus familiares. A bebé Dolores foi enviada cos seus avós e os dous varóns, Ramón de oito anos e Francisco Javier de case catro anos, cos seus tíos. Logo dun período de tutela, Santamarina foi internado polos seus tíos no Hospicio de Santo Domingo, na periferia de Santiago de Compostela, para evitar que comezase a mendigar.
En 1844, Santamarina escapou do hospicio coa axuda dun dos frades do lugar, quen lle entregou a chave da porta traseira. Dirixiuse ao porto de Vigo, onde foi empregado como grumete na corveta La Española, que partía a Buenos Aires.
O seu amigo José Varela e Pose relatou que a viaxe durou, con escalas incluídas, uns noventa e cinco días. Foi aí onde Santamarina trabou amizade con Juan Antonio López, a cal perdurou co correr dos anos, a pesar dos distintos rumbos que elixiu cada un.
O libro de entrada de Pasageros al Puerto de Buenos Ayres, do período de febreiro 1 a novembro 16, di que Santamarina desembarcou o 20 de agosto de 1844 nesta cidade. Neses momentos o país estaba gobernado por Juan Manuel de Rosas, que naquela época mantiña controlados a franceses e ingleses que circulaban libremente polos ríos da república, e a cidade contaba con máis de setenta mil habitantes. Santamarina pasou a aloxarse na pensión de Barracas, xunto ao Riachuelo.
Chegada a Tandil
Santamarina comezou a traballar como recadeiro nun café-hotel, chamado a Posada de las Cuatro Naciones, situado na, daquela, rúa Potosí, entre Chacabuco e Perú, que era frecuentada por viaxantes procedentes do sur. Santamarina cruzaba o Riachuelo a nado, levando os bois atados ao seu pulso cunha corda, xa que a Ponte Gálvez (posteriormente chamada Ponte Pueyrredón) estaba destruída. Ademais, limpaba a vaixela e acomodaba as habitacións do hotel, ensinaba lectura básica e axudaba na carga e descarga das carretas que se detiñan nos Matadoiros Vellos.
Peón de campo
Logo dun ano, produciuse a súa emancipación de Gómez e advertiu a importancia que tiña para os habitantes a chegada das carretas e o envío dos produtos. Decidiu mercar cos seus aforros unha carreta e algúns bois, cos que iniciou a súa carreira de financeiro e colonizador. A súa fama de cumpridor chegou a oídos do Coronel Benito Machado, comandante do Forte, con quen iniciou unha relación de respecto mutuo, sen chegar á amizade.
Desde esa época ata a chegada do ferrocarril a Tandil en 1883, Santamarina foi o maior provedor da vila e das zonas circundantes, traendo dende Buenos Aires azucre, mate, viño, bombachas de campo, sombreiros, pezas feitas con fío de cánabo e outros obxectos de tenda, ademais de artigos máis sofisticados que chegaban por primeira vez á cidade. Entre estes encóntranse un piano, para a señora de Antonio Lambín, unha mestra do lugar; unha colleitadora, traída a Juan Fugl en 1855; unha máquina de coser da marca La Silencieuse, polo que tomara clases en Buenos Aires para poder ensinar aos interesados como utilizala; libros para a escola; 71.000 ladrillos para a construción da igrexa deseñada por Taylor e logo trouxo, en 1857, o altar, o púlpito, chapas e madeiras para o teito e a pía bautismal, que aínda se conservan.
Adquisición da súa primeira estancia
En 1849, cando se trazou a cidade de Tandil co plano que el mesmo trouxera dende Buenos Aires, Santamarina comprou catro lotes. Naqueles tempos posuía xa vinte e catro carretas que transportaban, entre outras cousas, o capital das mercancías entre Tandil e Buenos Aires. Para ser enviado á guerra de Crimea, realizou unha compra masiva de coiro. As ganancias obtidas neste negocio déronlle un pouco de diñeiro e a posibilidade de comprar a súa primeira estancia, "Dos Hermanos". Logo disto, Santamarina puido adquirir outra estancia, "El Cristiano", que lle vendeu Aarón Castellanos. Co paso do tempo, foi adquirindo outras vinte e cinco estancias máis, situadas nunhas cen leguas, consideradas as mellores do sur. Nelas chegou a ter vinte mil vacas e setecentas mil ovellas, e seis casas de negocios como bancos, os cales enriqueceron a moitos dos seus habilitados.
Tivo que enfrontarse a diversos perigos, tal como ocorreu cando tivo que loitar contra a banda do Tata Dios como relatou Julio A. Costa:
Vida familiar
miniatura|esquerda|300px|A [[Pedra movediza de Tandil, fotografada por Samuel Boote en data descoñecida.]] Ana Alduncin (1838-1866), a súa primeira esposa, faleceu un tempo despois do seu cuarto parto. Anos máis tarde, Santamarina contraeu matrimonio con Ana Irazusta (1849-1921), con quen tivo trece fillos máis.
Cando Ramón Santamarina, xa millonario, decidiu casar por segunda vez, pensou que os fillos do seu primeiro matrimonio poderían verse prexudicados. Para evitar isto, asociounos ao seu traballo, de forma de que aos poucos anos fixéranse tan ricos polas ganancias da asociación formada co seu pai como os do segundo matrimonio pola herdanza futura, quedando todos eles en igualdade de condicións. No contrato de sociedade, de nome Sociedad Santamarina e Hijos, proposto en 1890 obrigou aos seus fillos a plantar árbores, como unha forma de celebrar o Día da Árbore na provincia de Buenos Aires, que padecía unha minguada existencia deles.
En 1878 produciuse o seu regreso ao ámbito cidadán, cando comprou unha casa na rúa México 726, onde se instalou coa súa familia.
Falecemento
Santamarina suicidouse o 23 de agosto de 1904 sen que se chegase a saber o motivo, catorce anos despois da fundación da firma. O seu enterro, realizado ao día seguinte, foi unha multitudinaria manifestación de dó.
Descendencia
miniatura|220px|Don Ramón Santamarina ([[1905), de Joaquín Sorolla exposto na Sala Mercedes Santamarina do Museo Municipal de Belas Artes de Tandil. ]] Os fillos de Ramón Santamarina seguiron o seu exemplo, e catro deles adicáronse á función pública. Estes foron Ramón, Enrique, Antonio e Jorge Alejandro Santamarina.
Santamarina e Hijos
miniatura|270px|Marca utilizada para os seus produtos.
A firma Santamarina e Hijos, que fundou Santamarina xunto aos seus fillos José e Ramón o 1 de xullo de 1890, adicouse a diversas ramas do ámbito económico, entre as que se atopaban as administracións urbanas e rurais, as explotacións industriais, os negocios bancarios e as comisións e consignas de froitos do país. A súa primeira sede foi na rúa Vitoria 864, posteriormente denominada Hipólito Yrigoyen. Entre os seus establecementos destacan Bella Vista, La Colina, La Elvira, La Energía, La Fortuna, La Gloria, La Providencia, La Totora, La Voluntad, Las dos Rosas, Las Gaviotas, Los Ángeles, Los Gauchos, Meriland, Ramón I, San Alberto, San José y San Ramón, San Pedro, Santa Elena e Sarah, entre outros. Todos estes establecementos están diseminados polas provincias de Buenos Aires, Santa Fe e Santiago del Estero.
Ao morrer Ramón Santamarina en 1904, o seu fillo Ramón fíxose cargo da administración. Pouco tempo despois, coa morte deste, a empresa quedou baixo a dirección de seu irmán Enrique. A partir de 1923 iniciouse na empresa a última gran reestruturación que lle permitiu seguir no negocio, nunha época de quebra para moitas casas consignatarias. Comezou unha nova etapa baixo a dirección de Jorge A. e Ramón III Santamarina e os seus irmáns, fillo e netos de Ramón Santamarina (p.). En 1936, a empresa pasou de ser unha sociedade colectiva a unha Sociedade Anónima. A partir de 1971, a nova xeración que xa viña acompañando aos maiores dende había varios anos fíxose cargo da dirección da firma.
En 2008, a empresa estaba presidida por Marcelo de Alzaga, neto de Jorge Alejandro Santamarina, e dirixida por Carlos Fernando Santamarina e José Ramón Santamarina, todos representantes da cuarta xeración de descendentes de Ramón Santamarina.
Legado á cidade de Tandil
Pouco despois da súa morte, a viúva doou á Congregación da Sagrada Familia un gran terreo onde se erixiu o Colexio San José. Cinco anos despois da morte do seu esposo, en 1909, a viúva tamén doou o edificio e o mobiliario para o Hospital Ramón Santamarina. Antes de morrer, en 1882, Santamarina xa doara á municipalidade o terreo onde se encontra a pedra movediza, que finalmente caeu en 1912.
Recoñecementos
Cristian IX, o Rei de Dinamarca, recoñeceu os esforzos de Ramón Santamarina en 1896 por axudar desinteresadamente a inmigrantes daneses que se afincaran en Tandil e concedeulle o título de Cabaleiro da Real Orde de Dannebrog.
No ano 1905, un ano despois da morte de Santamarina, a súa familia encargou a Joaquín Sorolla que pintase un cadro na súa honra. Esta obra encóntrase exposta na sala Mercedes Santamarina do Museo Municipal de Belas Artes de Tandil. Mercedes Santamarina, neta de Santamarina, foi quen doou a obra ao museo no ano 1971.
A cidade de Tandil erixiulle un monumento na súa honra o 10 de marzo de 1912, obra do escultor español Miguel Blay, o mesmo que realizou en Buenos Aires o monumento a Mariano Moreno e a San Francisco Solano en Santiago del Estero.
Na estancia Bella Vista, en Tandil, consérvase nunha urna de vidro unha das carretas de Santamarina, que foi un instrumento representativo do seu traballo e a súa fortuna, "como mellor atributo de nobreza do traballador".
Ademais, fundárase no Partido de Tres Arroyos unha localidade co nome de Orense, dándolle así unha homenaxe ao fogar dos seus antepasados e á antiga dona desas terras, Ángela Santamarina de Temes, que fora distinguida nesa cidade galega polas súas obras de beneficencia.
Unha avenida, o hospital municipal, unha escola da cidade e o club de fútbol máis popular de Tandil levan seu nome.
Jim Pollard
James Clifford "Jim" Pollard, nado o 9 de xullo de 1922 en Oakland (California) e finado o 22 de xaneiro de 1993 en Stockton (tamén California), foi un xogador e adestrador de baloncesto estadounidense que disputou sete tempadas da NBA como xogador e outro cinco como adestrador, repartidas entre a NBA e a ABA. Con tan só 1,93 metros de altura, xogaba na posición de ala-pivote, sendo capaz de realizar mates dende a liña de tiros libres, gañándose o alcume de "The Kangaroo Kid" (o mozo canguro).
Universidade
Xogou na súa mocidade na Univesidad de Stanford, onde foi unha peza clave para a consecución do Campionato da NCAA en 1942, onde tivo unha media de 21,5 puntos por partido ao longo do torneo, a pesar de perderse a final por lesión. A súa carreira universitaria foi truncada pola segunda guerra mundial, pero ao seu regreso foi nomeado en dúas ocasións All-American.
Profesional
Foi elixido na sexta rolda do Draft da NBA de 1947 por Chicago Stags, pero a pesar diso asinou contrato con Minneapolis Lakers, onde transcorreu toda a súa etapa de xogador profesional. Alí formou, xunto a George Mikan e Vern Mikkelsen un dos mellores tríos de homes altos da historia da NBA. En 1952 foi nomeado polos xogadores que até a data xogaran na liga profesional como o mellor xogador da época.
Foi elixido en dúas ocasións no mellor quinteto da liga, e noutras dúas no segundo mellor. Disputou tamén en catro ocasiones o NBA All-Star Game. Nos seus 7 anos como profesional tivo unha media de 13,2 puntos e 7,8 rebotes por partido. Gañou cinco aneis de campión da NBA.
Adestrador
Ao acabar a súa carreira de xogador, fíxose cargo do equipo da Universidade de La Salle, onde permaneceu durante tres tempadas, cun balance de 48 vitorias e 28 derrotas. En 1960 fichou como adestrador do seu equipo de toda a súa vida, os Minneapolis Lakers, onde permaneceu un ano, para ir ao ano seguinte a Chicago Packers. En 1967 foi a parar á ABA, onde se fixo cargo dos Minnesota Muskies, pasando posteriormente polos Miami Floridians.
Asociación de Construtores de Fórmula Un
A Asociación de Construtores de Fórmula 1 (en inglés Formula One Constructors Association, FOCA) é unha organización dos fabricantes de chasis (construtores) que deseñan e constrúen os coches que corren no Campionato do Mundo de Fórmula Un da FIA.
Historia e características
É unha derivación da anterior Asociación de Construtores de Fórmula 1 (F1CA, o nome foi cambiado debido ás connotacións desafortunadas nalgúns idiomas) e chegou a estar dominada por Bernie Ecclestone e Max Mosley (orixinalmente un co-fundador de March Engineering). Frank Williams, Colin Chapman, Teddy Mayer, Ken Tyrrell eran tamén membros importantes. A FOCA serviu para representar os intereses dos seus equipos privados - polo xeral contra os organizadores das carreiras e máis tarde contra os fabricantes propietarios de equipos ou fornecedoresdoutros, como Ferrari, Matra e Alfa Romeo. Ecclestone converteuse en director executivo da organización en 1978, con Mosley asumindo o rol de asesor legal.
Na década de 1980, a organización rachou co organismo reitor do deporte - a FISA. A resolución deste conflito fixo que Ecclestone tomase un papel máis importante no funcionamento do deporte coa creación da FOA (Formula One Administration).
Camilo Franco
Camilo Franco Iglesias, nado en Ourense o 10 de marzo de 1963, é un escritor, crítico teatral e xornalista galego.
Traxectoria
dereita|miniatura|Culturgal 2010. Ten colaborado con numerosos medios de comunicación, entre eles La Voz de Galicia e a Radio Galega.
Río Corrib
O río Corrib (en irlandés Abhainn na Gaillimhe) é un río de Irlanda. Nace no Lago Corrib, atravesa a cidade de Galway e desemboca na Baía de Galway. Ten a peculiaridade de ser un dos ríos máis curtos de Europa, con só seis quilómetros de lonxitude dende o lago ata o Atlántico. O río é moi popular entre os caiaquistas debido ás boas condicións que ofrece para a práctica deste deporte.
Hartmut Michel
Hartmut Michel, nado o 18 de xullo de 1948 en Ludwigsburg (Alemaña) é un bioquímico e profesor universitario alemán galardoado co Premio Nobel de Química do ano 1988.
Traxectoria
Estudou bioquímica na Universidade de Tubinga, ampliando os seus estudos na Universidade de Würzburg, onde se doutorou en 1977. En 1979 integrouse no equipo investigador do Departamento de Bioquímica do Instituto Max Planck de Martinsried e desde 1987 é profesor de bioquímica na Universidade Johann Wolfgang Goethe
Investigacións científicas
En 1985, en colaboración con Johann Deisenhofer e Robert Huber, descubriu a estrutura completa da proteína que se atopa na base do proceso de fotosíntese, a cal é capaz de converter a enerxía luminosa en enerxía química e que denominaron centro de reacción fotosintético. Mediante o uso da cristalografía de raios X conseguiron determinar a estrutura química dos máis de 10.000 átomos que compón o complexo desta proteína, conseguindo recrear a súa imaxe tridimensional. A súa investigación aumentou a comprensión xeral dos mecanismos da fotosíntese e revelaron parecidos entre os procesos fotosintéticos das plantas e das bacterias.
En 1988 foi galardoado, xunto aos seus compatriotas Deisenhofer e Huber, co Premio Nobel de Química pola determinación da estrutura tridimensional do centro da reacción fotosintética.
En 1986, recibiu o Premio Gottfried Wilhelm Leibniz do Deutsce Forschungsgemeinschaft (Consello de Investigación Alemán), o maior galardón da investigación alemá.
Termóstato
miniatura|Termóstato bimetálico de seguridade con reinicio manual. Un termóstato é o compoñente dun sistema de control simple que abre ou pecha un circuíto eléctrico en función da temperatura ambiente. Utilízase habitualmente en calefacción para acender ou apagar unha caldeira ou en climatización para arrancar ou parar un compresor. Outro exemplo podémolo atopar nos motores de combustión interna,onde o termóstato controla o fluxo de refrixerante líquido que regresa ao radiador dependendo da temperatura do motor.
Bimetálicos
Consiste en dúas láminas de metal, con diferente coeficiente de dilatación, que están unidas. Cando a temperatura ambiente cambia a forma da lámina tamén o fai actuando sobre uns contactos que pechan un circuíto eléctrico. Poden ser normalmente abertos ou normalmente pechados cambiando o seu estado cando a temperatura alcanza o valor prefixado.
Manuais
Son os que requiren de intervención humana para volver ao seu estado inicial, como os termóstatos de seguridade que realizan a función en caso de que a temperatura alcance niveis perigosos.
De gas encerrado
Consiste nun gas pechado dentro dun tubo metálico. Cando a temperatura sobe, o gas expándese e empurra a válvula, que realiza unha determinada función. Para a regulación modifícase o volume do gas no tubo variando a presión.
De parafina
Empregado en válvulas de control de fluídos, conten unha parafina encapsulada que se expande ao aumentar a temperatura, esta a súa vez empurra un disco que permite o paso do fluído. Cando a temperatura do fluído diminúe, un resorte fai tornar o disco á súa posición inicial pechando o paso. Un exemplo é o usado no sistema de arrefriamento de motores.
Electrónicos
Os electrónicos son cada vez máis habituais debido as súas vantaxes xa que poden estar libres de partes mecánicas polo que se evitan deterioracións, pódense configurar cunha temperatura con "limiar" ou tempo mínimo entre activacións, pódense integrar doadamente nun sistema con máis funcións como un programador horario. Utilizando un controlador PID pode facer unha xestión máis intelixente.
Miguel de Kíiv
Miguel I de Kíiv (en Михаїл I Київський), finado o 15 de xuño de 992, foi un eclesiástico do Patriarcado de Constantinopla, primeiro metropolita de Kíiv e toda a Rus dende 988 até o seu pasamento.
As diferentes crónicas históricas din que era asirio, grego ou búlgaro. Tradicionalmente se considera que foi o fundador do mosteiro de San Miguel das Cúpulas Douradas de Kíiv e do mosteiro de Mezhyhiria preto de Vyshhorod.
Os seus restos estaban orixinalmente na Igrexa dos Décimos, de alí foron movidos ás covas de Santo Antón do mosteiro das Covas de Kíiv, estando hoxe localizados na catedral da Dormición do mosteiro.
Machicha
O alcume de Machicha pode referirse a:
Enerxía interna
A enerxía interna (U) dun sistema, é o resultado da enerxía cinética das moléculas ou átomos que o constitúen, das súas enerxías de rotación e vibración, ademais da enerxía potencial intermolecular debida ás forzas de tipo gravitatorio, electromagnético e nuclear, que constitúen conxuntamente as interaccións fundamentais. Intenta ser un reflexo da enerxía a escala microscópica, sen incluír a enerxía cinética translacional ou rotacional do sistema como un todo nin a enerxía potencial que o corpo poida ter pola súa localización nun campo gravitacional ou electrostático externo. Nese caso falamos de entalpía.
Convencionalmente, cando se produce unha variación da enerxía interna sen que se modifique a composición química do sistema, fálase de variación da enerxía interna sensible. Se se produce alteración da estrutura atómica-molecular, como ocorre nunha reacción química, fálase de variación da enerxía interna química. Nas reaccións de fisión e fusión fálase de enerxía interna nuclear.
En todo sistema illado (que non pode intercambiar enerxía co exterior), a enerxía interna consérvase (Primeiro Principio da Termodinámica). Ademais, neste tipo de sistemas, a variación total da enerxía interna é igual á suma das cantidades de enerxía comunicadas ao sistema en forma de calor e de traballo. Aínda que a calor transmitida depende do proceso en cuestión, a variación de enerxía interna é independente do proceso, só depende do estado inicial e final, polo que se di que é unha función de estado. Por esta mesma razón dU é unha diferencial exacta, contrapoñéndose a \partial Q, que depende do proceso.
Ecuación fundamental
En termodinámica dedúcese a existencia dunha ecuación da forma coñecida como a ecuación fundamental.
defínense as súas derivadas parciais como:
Como T, P e \mu son derivadas parciais de U, serán funcións das mesmas variables que U: Estas relacións coñécense como ecuacións de estado.
Neisseria
Neisseria é un gran xénero de bacterias comensais que colonizan as mucosas respiratorias de moitos animais e só unhas poucas son patóxenas. As Neisseria son bacterias gramnegativas do filo Proteobacteria. As Neisseria son diplococos (asociadas en parellas) que lembran a un gran de café vistas ao microscopio. Das 11 especies que colonizan os humanos, só dúas son patóxenas e producen gonorrea e meninxites. N. meningitidis e N. gonorrhoeae a miúdo causan infeccións asintomáticas, e compórtanse como comensais. A maioría das infeccións gonocócicas son asintomáticas e desaparecen por si soas, e as cepas epidémicas dos meningococos poden ser portadas por >95% dos individuos de poboacións nas que a enfermidade sistémica producida por elas só se dá con <1% de prevalencia.
Patóxenas
Crecen por parellas e ocasionalmente en tétrades, a unha temperatura óptima de 37 °C no corpo animal ou medio sérico.
O xénero inclúe dúas especies patóxenas:
Non patóxenas
O xénero contén varias especies que se consideran comensais ou non patóxenas, como:
Porén, algunhas destas poden ser asociadas con doenzas.
Historia
O xénero Neisseria chámase así polo bacteriólogo alemán Albert Neisser, que en 1879 descubriu a primeira especie do xénero, Neisseria gonorrheae, que causaba a gonorrea. Este descubrimento foi posible polo desenvolvemento de novas técnicas de tinguidura que el axudou a desenvolver.
Características
Os membros do xénero Neisseria son bacterias en forma de diplococos (crecen en pares), gramnegativos, non esporulados, e inmóbiles. O tamaño medio da bacteria é de 1 µm de diámetro e son aerobios estritos. Só N. elongata é bacilar. En termos xerais son sensibles aos axentes fisicoquímicos como as altas temperaturas, a desecamento e os metais pesados entre outros.
Todas as especies de Neisseria medicamente significativas son positivas para a catalase e a oxidase. As distintas especies de Neisseria poden identificarse polo conxunto de azucres a partir dos cales producen ácidos. Por exemplo, N. gonorrheae produce ácidos a partir de glicosa soamente, pero N. meningitidis prodúceos a partir de glicosa e maltosa.
N. meningitidis ten unha cápsula polisacarídica que rodea a membrana externa da bacteria e protexe contra os mecanismos efectores inmunitarios solubles do soro. Considérase que é un factor de virulencia esencial para esta bacteria. N. gonorrhea non presenta cápsula.
N. sicca, N. flava, N. subflava, N. perflava e N. lactamicus forman parte da flora habitual das vías respiratorias altas e, a última delas, tamén integra a flora vaxinal de mulleres sas, polo cal debe terse coidado nas observacións microscópicas de non confundila con gonococos.
Vacina
As enfermidades causadas por N. meningitidis e N. gonorrhoeae, son un importante problema de saúde en todo o mundo, e o seu control depende en grande medida da utilización de vacinas. O desenvolvemento de vacinas para as Neisseria foi un verdadeiro reto para os investigadoress debido á natureza destes organismos, en especial pola heteroxeneidade, variabilidade e pobre inmunoxenicidade dos compoñentes da súa superficie externa. Como patóxenos estritamente humanos, están moi ben adaptados ao ambiente do seu hóspede pero tamén desenvolveron varios mecanismos para adaptárense aos microambientes cambiantes e evitaren ser eliminados polo sistema inmunitario do seu hóspede. Actualmente, as infeccións meningocócicas dos serogrupos A, C, Y e W-135 poden previrse con vacinas, pero non hai unha vacina para o meningococo do serogrupo B, e as perspectivas de desenvolver unha vacina gonocócica son remotas.
Resistencia a antibióticos
As enfermidades causadas polas Neisseria patoxénicas (N. gonorrhoeae  e N. meningitidis) veñen tratándose con éxito con antibióticos desde hai 70 anos. Porén, cada vez son máis frecuentes as cepas con resistencia aos antibióticos. Dada a natureza global das enfermidades gonocócicas e meningocócicas, a distribución mundial de antibióticos, diferentes usos dos mesmos, e diferenzas xeográficas nos réximes de tratamento, é probable que o problema global da resistencia a antibióticos continuará no futuro.
Conferencia Internacional sobre as Neisseria Paroxénicas (IPNC)
Cada dous anos ten lugar a Conferencia Internacional sobre as Neisseria Patoxénicas (IPNC), que é un foro onde se presentan investigacións de vangarda sobre todos os aspectos do xénero Neisseria. Isto inclúe a inmunoloxía, vacinas e fisioloxía e metabolismo de Neisseria meningitidis, Neisseria gonorrhoeae e as especies comensais. A primeira IPNC tivo lugar en 1978.