cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Bandeira da Arxentina
Bandeira
miniatura|150px|Manuel Belgrano. 150px|miniatura|dereita|[[Monumento Histórico Nacional á Bandeira en Rosario.]] O 27 de febreiro de 1812, Belgrano estableceu un par de baterías de artillería námbalas beiras do río Paraná, próximas á entón pequena poboación coñecida como Vila do Rosario (a actual cidade de Rosario). Nesa mesma data, cara ás 18:30, e en solemne cerimonia Belgrano dispuxo que fose por vez primeira enarbolada a bandeira da súa creación, á vez que a multitude xuraba fidelidade ao novo emblema. A tradición sinala que esa primeira bandeira arxentina foi confeccionada por unha veciña de Rosario: María Catalina Echevarría de Vidal, e quen tivo o honor de izala foi un civil, Cosme Maciel, tamén veciño do Rosario. Nesta cidade atópase o Monumento Histórico Nacional á Bandeira asentado no Parque Nacional á Bandeira.
Hai que lembrar que non houbo unha "Xura á Bandeira", senón unha "Xura" ao Congreso Constituínte do Ano XIII. E que o Goberno Nacional por entón desautorizou ao Xeneral Belgrano a utilizala, por razóns de política internacional.
O 20 de febreiro de 1813 líbrase a batalla de Salta, na cal Belgrano logrou un triunfo completo. Esta é a primeira batalla que é presidida pola bandeira arxentina.
A bandeira é adoptada oficialmente como símbolo da República Arxentina o 20 de xullo ou 25 de xullo de 1816 polo Congreso Xeral Constituínte de San Miguel de Tucumán. É o mesmo Congreso que proclamara o 9 de xullo de 1816 a Independencia arxentina. No devandito Congreso participaron deputados que representaron a Tarija e outras zonas ao norte da Arxentina, actual Bolivia. Na devandita sesión confirmouse o uso da bandeira creada por Manuel Belgrano como a única bandeira das Provincias Unidas do Río da Prata. Esta bandeira é a que a República Arxentina recibiu en herdanza.
A primeira bandeira arxentina constaba dun cadro celeste cosido a un cadro branco de igual tamaño (as medidas son imprecisas, pois estas bandeiras eran elaboradas por militares en servizo en circunstancias ás veces adversas que non permitían tomar tanto tempo na elaboración dun distintivo). Cambiouse paulatinamente ao deseño de faixas horizontais debido a que en ocasións as bandeiras eran de tamaños desproporcionados e debían izarse de formas distintas. A bandeira menor citada está dividida en tres franxas horizontais de igual tamaño, de cor celeste a superior e inferior e cor branca a central.
Sol Incaico
160px|miniatura|dereita|[[Sol de maio na primeira moeda do Río da Prata]]
Posteriormente, en 1818 defínese á bandeira maior durante o goberno de Juan Martín de Pueyrredón, incluíndolle o sol incaico. Este sol aparece no centro da bandeira. É un sol figurado con rostro humano, de cor ouro amarelo con trinta e dous raios: 16 flamíxeros apuntando ou virando en sentido horario, e 16 rectos colocados alternativamente, segundo deseño da primeira moeda arxentina. Este deseño do sol débese ao ourive peruano Juan de Dios Rivera (alcumado "O Inca", xa que era descendente dunha ñusta), quen adoptou o símbolo do Inti ou Sol inca como emblemático da nación arxentina. Manuel Belgrano aceptou este engadido, chamado tamén Sol de Maio, xa que na bretemosa e chuviosa xornada (na cidade de Bos Aires) do 25 de maio de 1810, asomou o sol no cenit. Esta bandeira tiña a cor baseada nun azul máis escuro.
Sesión do día 25 de febreiro de 1818.
Primeiro deseño
Un exemplo do deseño orixinal —aínda que sen o Sol— da bandeira arxentina son as dúas que se atoparon na igrexa parroquial da localidade actualmente boliviana de Macha. Esas bandeiras datan de finais do ano 1812 para o uso de tropas patriotas mandadas por Belgrano. Unha delas (actualmente en Bolivia) ten a franxa central de cor azul celeste e as outras dúas brancas, a outra é practicamente o mesmo deseño que o adoptado por Artigas (aínda que sen o festón de cor vermella forte), isto é, presentaba xa o sol que se estableceu en 1818. As bandeiras de Macha son brancas e azul celeste pero descoradas pola acción do tempo e o clima. O seu primeiro deseñador foi Franco Yedro.
Gallardete
160px|miniatura|dereita|[[Ficheiro:FIAV historical.svg|23px|Gallardete doado por Belgrano á provincia de Jujuy]] 160px|miniatura|Bandeira do Exército dos Andes (réplica, orixinal: 1817) miniatura|160px|[[Ficheiro:FIAV historical.svg|23px|Bandeira da Liga Federal]]
Nesas datas Manuel Belgrano doou ao pobo de Jujuy un gallardete co escudo arxentino. Isto provocou un equívoco, xa que se supuxo que se trataba tal gallardete da primeira bandeira nacional arxentina. Na actualidade, o deseño de tal gallardete é o da bandeira provincial de Jujuy.
Pola súa banda en 1817 José de San Martín, inspirado por Belgrano, fixo confeccionar para o exército da súa campaña emancipadora a chamada Bandeira dos Andes, cuxo deseño é o que adoptou a provincia de Mendoza para a súa bandeira.
Simbolismo das cores na bandeira
En canto ás dúas franxas celestes, cómpre aclarar que Manuel Belgrano as propuxo, do mesmo xeito que para a escarapela arxentina (azul celeste), dunha cor azul próximo ao turquesa. Pero como na Arxentina de entón —Provincias Unidas de Suramérica ou Provincias Unidas do Río da Prata— era bastante difícil atopar panos de cor azul celeste ou turquesa, optouse por empregar provisionalmente a cor azul ou a cor celeste. Belgrano inclinouse por devanditos tons porque eran as cores da Casa de Borbón, a cal gobernaba naquel tempo.
Bandeira Federal
José Gervasio Artigas, o primeiro adaíl do federalismo riopratense, adoptou a bandeira de Manuel Belgrano, de xeito que no protocongreso da independencia arxentina realizado en 1815 na cidade entrerriana de Concepción del Uruguay (chamado Congreso de Oriente), a Liga Federal (ou Unión dos Pobos Libres) declarou como bandeira da liga a creada por Belgrano, co engadido dun festón punzó en diagonal (cor emblemático do federalismo arxentino). Esa bandeira é a actual bandeira da provincia de Entre Ríos e un dos símbolos nacionais do Uruguai, a bandeira de Artigas, con todo de que ambas difiren actualmente na intensidade da cor, sendo azul a usada no Uruguai e celeste a usada en Entre Ríos, diferindo tamén no ancho da franxa vermella.
Na década de 1930, unha lei estableceu a cor das franxas celestes: "como a cor do ceo cando comeza a amencer", pero, malia a constitución federalista —predominando aínda entón nos gobernos a facción unitaria— interpretouse que tal cor era o celeste desvaído (usado polos "unitarios") que aínda na actualidade aparece nalgunhas representacións da bandeira dos arxentinos, aínda que tendeu e tende a impoñerse o azul celeste orixinal que indicou Manuel Belgrano.
Malia a dispersión respecto das cores da bandeira, un decreto do ano 1944 estableceu finalmente que o pavillón arxentino tiña as cores "celeste e branca".
En agosto de 1985, o parlamento arxentino promulgou unha lei onde o Sol de Maio (ou chamado tamén "Sol de Guerra") debía figurar en todas as bandeiras arxentinas. Isto quere dicir que a bandeira con sol xa non é exclusiva de organismos oficiais, buques e edificios das Forzas Armadas. Un particular pode acceder a unha bandeira con sol, así como empresas privadas. Antes desta lei, "a bandeira con sol" só era utilizada en institucións oficiais, por iso é polo que moitas persoas seguen crendo equivocamente que existen dous tipos de bandeiras diferentes, unha militar e outra civil. O uso da bandeira, sen sol, actualmente queda para adorno de fachadas de edificios, vehículos e comercios.
O 20 de xuño foi establecido como o Día da Bandeira por conmemorarse nesa data o falecemento Manuel Belgrano.
Normativa do deseño
miniatura|270px|Bandeira arxentina na fronteira Arxentina-Chile. Entre 2002 e 2004 unha serie de normas IRAM estableceu as características das bandeiras arxentina, incluíndo as súas cores. Actualmente o deseño da bandeira está normalizado polas seguintes normas IRAM:
Baseándose nos deseños orixinais e tradicionais, oficialmente establécese que a Bandeira Arxentina de uso cerimonial ou a que se pendura en establecementos oficiais posúe 1,40 m de lonxitude e 0,90 m de altura (é dicir, unha proporción de 9/14), o diámetro do sol é a 5/6 parte da altura da franxa branca. O rostro figurado do sol é 2/5 da súa altura.
Tales proporcións correspóndense coas que se usan tendo como referencia o mastro: a bandeira arxentina ten un ancho que é de polo menos 1/5 da altura do mastro, e unha lonxitude de 1,6 veces o seu ancho (segundo a proporción áurea). O ancho de cada unha das tres franxas é de 1/3 do ancho total. O diámetro do sol é de (ancho/9)x 2,5 e o rostro do sol é de 1/9 do ancho total da bandeira.
As cores oficiais son o cerúleo (azul celeste) para as franxas superior e inferior, o branco para a franxa central, o amarelo dourado para o sol, e o marrón claro para os detalles escuros no rostro do sol. Estas cores establécense en coordenadas CIELab. A seguinte táboa mostra as devanditas cores asimiladas a RGB e Pantone:
Bandeiras históricas da Arxentina
Entre 1812 e 1813, Manuel Belgrano usou varios deseños de bandeiras, non quedando definitivamente establecido cal foi o seu primeiro deseño. Un modelo con cores invertidas podería ser o primeiro, conservado actualmente en Bolivia. A bandeira bicolor de franxas verticais, que se di usada por Belgrano, non foi unha bandeira, senón un gallardete empregado polo Exército dos Andes.
Perú
José de San Martín creou a bandeira peruana con deseño diagonal. En 1821, José de Tagle propuxo un deseño semellante á arxentina para o Perú, modificando a disposición da bandeira anterior, pero foi modificado ao pouco tempo pola súa semellanza coa bandeira española, dispoñendo as franxas en sentido vertical.
Brañas Verdes, Xaviña, Camariñas
Brañas Verdes é un lugar da parroquia de Xaviña no concello coruñés de Camariñas (comarca da Terra de Soneira). Tiña 45 habitantes no ano 2020 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística dos cales eran 17 homes e 28 mulleres.
Os Cerdeiros, As Cabanas, San Xoán de Río
Os Cerdeiros é un lugar da parroquia das Cabanas, no concello ourensán de San Xoán de Río na comarca da Terra de Trives. Segundo o IGE, en 2016 tiña 7 habitantes (3 homes e 4 mulleres).
Francisco Villar Liébana
Francisco Villar Liébana, nado en Torredonjimeno, Xaén, o 23 de maio de 1942, é un lingüista español especializado en indoeuropeo e paleohispanística, autor de varios traballos fundamentais nestes eidos. É catedrático de lingüística indoeuropea na Universidade de Salamanca.
Traxectoria
miniatura|300px|dereita|Un [[Bronce de Botorrita, entre os máis importantes testemuños da lingua celtibérica. Datábel no século I, están redactados en alfabeto ibérico]] Discípulo de Francisco Rodríguez Adrados, ten levado a cabo numerosos estudos sobre a Hispania prerromana, contribuíndo entre outras cousas á comprensión dos Bronces de Botorrita (os máis importantes testemuños da lingua celtibérica e, máis amplamente, das linguas célticas continentais) e ao desenvolvemento dos estudos sobre as linguas da Hispania antiga: as chamadas linguas paleohispánicas, do tarteso ao lusitano. Por outra banda ten feito achegas ao desenvolvemento da indoeuropeística, en especial profundando na vertente lingüística da teoría kurgánica proposta por Marija Gimbutas e contrastando por consecuencia coa hipótese anatolia para o proceso de indoeuropeización, avanzada, no ámbito arqueolóxico, por Colin Renfrew; outros campos nos que ten investigado van desde a dialectoloxía indoeuropea á reconstrución dos procesos de indoeuropeización de Eurasia, con particular atención ás contribucións provenientes dos estudos de xenética histórica de Luigi Luca Cavalli-Sforza.
Entre as súas numerosas obras destaca Los Indoeuropeos y los orígenes de Europa: lenguaje e historia, editado en 1991, traducido a varias linguas e que se converteu en texto de referencia para a indoeuropeística contemporánea.
Fascia braquial
A fascia braquial ou fascia donda do brazo é unha fascia do membro superior humano, que cobre o músculo pectoral maior e o músculo deltoide. Insírese en diversos puntos da cintura escapular: na clavícula, no acromion e na espiña escapular e forma unha cuberta delgada, formada de febras circunferenciais ou espirais. Outras febras verticais e oblícuas manteñen unida toda a estrutura.
É máis delgada sobre o bíceps braquial, pero máis grosa sobre o tríceps braquial, sobre os epicóndilo medial e lateral. Continúase a través da aponeurose do músculo pectoral maior e do músculo grande dorsal por dentro e pola aponeurose do músculo deltoide por fóra.
Desta fascia deriva un septo intermuscular que se insire no epicóndilo medial.
Bourton-on-the-Water
miniatura|Unha das numerosas pontes que cruzan o río Windrush ao seu paso pola vila Bourton-on-the-Water é unha vila e parroquia civl no condado de Gloucestershire en Inglaterra na rexión de Cotswolds, un espazo de beleza excepcional. Recibe o apelativo da « Venecia das Cotswolds » a causa das numerosas pontes que atravesan na localidade o río Windrush e constitúe un centro turístico da rexión, entre os seus atractivos está un parque en miniatura e un museo do automóbil. A súa poboación é de 3.296 habitantes
In Blue
In blue é o terceiro álbum de estudio da banda irlandesa The Corrs. Gravado no ano 2000, incluíu novos estilos musicais a diferenza dos anteriores traballos, explorando un son máis dance e electrónico porén co seu toque característico irlandés.
In blue conseguiu retomar, malia sen as mesmas dimensións, o éxito do seu anterior disco de estudio, Talk on Corners. Sen atinxir as vendas, acadaron os 7 millóns de discos vendidos e tivo maior impacto directo nas listas de vendas, sendo "número 1" en Irlanda, Reino Unido, España, Alemaña, Australia, Austria, Bélxica, Noruega, Suíza, Suecia, Xapón, Malaisia, Taiwán, Tailandia e Singapur entre outros. Nos Estados Unidos obtivo un disco de platino por 1 millón de copias. O sinxelo Breathless tivo o maior éxito.
Christiaan Barnard
Christiaan Neethling Barnard, nado en Beaufort West o 8 de novembro de 1922 e finado en Paphos o 2 de setembro de 2001, foi un médico surafricano. Efectuou o primeiro transplante de corazón o 3 de decembro de 1967.
Traxectoria
Estudou Medicina na Universidade de Cidade do Cabo, e tras realizar a residencia no Hospital Groote Schuur de Cidade do Cabo in Cape, converteuse no médico dunha pequena poboación rural, Ceres, da provincia do Cabo Oriental, onde casou en 1948 cunha enfermeira. En 1951 volveu a Cidade do Cabo e traballou en dous hospitais. En 1956 especializouse en cirurxía cardiovascular na Universidade de Minnesota.
Xa de volta en Suráfrica, no Hospital Groote Schuur, realizou numerosos experimentos de transplantes de corazón en animais. O 3 de decembro de 1967 realizou o primeiro transplante de corazón en humanos, a operación fíxoa un equipo de trinta persoas e durou nove horas. O operado, Louis Washkanski, sobreviviu 18 días antes de morrer dunha pneumonía inducida polas medicinas inmunodepresoras que tiña que tomar. Barnard continuou realizando operacións de transplante de corazón, e xa a segunda operación, realizada a Philip Blaiberg o 2 de xaneiro de 1968, foi un éxito, ao sobrevivir á operación máis de 19 meses, e estimulou o realización de transplantes noutros países.
Bellignat
Bellignat é unha vila francesa do departamento do Ain, na rexión de Ródano-Alpes.
Nachts, wenn der Teufel kam
Nachts, wenn der Teufel kam é un filme alemán de 1957 dirixido por Robert Siodmak. Foi nomeado para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 30ª edición dos premios, e está baseado na historia real de Bruno Lüdke.
Berreo, Trazo
San Mamede de Berreo é unha parroquia que se localiza no leste do concello de Trazo. Segundo o IGE en 2018 tiña 257 habitantes (128 mulleres e 129 homes) distribuídos en 10 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 317 habitantes.
Historia
No ano 1181 o conde Gómez González da Casa de Traba tivo que mediar nun preito entre o arcebispo de Santiago Pedro Suárez, e os fillos do conde Bermudo Pérez de Traba. Antes a igrexa compostelá empeñara ao conde Bermudo varias terras en Touro e Vila de Cruces, despois de que o conde vestise o hábito monacal en Sobrado a igrexa compostelá volveu posuír as terras sen que ninguén reclamase mais ao pouco tempo os fillos do conde Bermudo alegaron unha obriga que fixera a igrexa en virtude do empréstito. Debido a que o arcebispo non recoñeceu esa obriga os fillos do conde Bermudo recorreron á violencia mallando nun cóengo sobriño do mitrado, este emprazou aos atacantes que viñeran onda el a dar satisfacción do crime e o conde Gómez González de Traba impuxo a súa mediación reuníndose nesta igrexa de Berreo cos seus respectivos cortes de baróns e xentilhomes e os culpables a tras unha longa discusión chegouse ao acordo de que os fillos do conde Bermudo renunciasen ao dereito á obriga do arcebispo i este renunciou a castigalos pola malleira ao seu sobriño.
Museo de Jeu de Paume
O museo de Jeu de Paume (Galerie nationale du Jeu de Paume) é un lugar de exposición de arte contemporánea e fotografía, cunha superficie de 1.200 m2, situado no Xardín das Tuileries no extremo occidental da Terraza dos Feuillants, na praza da Concorde, en París (Francia), Ier arrondissement (Distrito Iº).
Historia
O edificio foi construído en 1861, durante o reinado de Napoleón III, para practicar partidas de pelota (jeu de paume).
A partir de 1909 foi destinado a ser un centro de arte, en relación co museo de l'Orangerie e o Louvre. Albergou coleccións de escolas estranxeiras, que ao dar comezo a segunda guerra mundial foron levadas ao Château de Chambord, o 1 de setembro de 1939.
Durante a segunda guerra mundial, as obras de artistas xudeus, confiscadas polos nazis, foron almacenadas aquí antes de seren levadas a Alemaña. Baixo a ocupación, Hermann Göring viaxou frecuentemente a París coa intención de comprobar o traballo de requisa realizada pola Einsatzstab Reichsleiter Rosenberg, que desenvolveu até a liberación da cidade en 1944, e de escoller as obras para a súa colección particular. De feito, Göring chegou a seleccionar 594 pezas de arte para el mesmo, deixando o resto para o Museo do Führer en Linz. Porén, o meticuloso traballo de inventario das obras que pasaban polo Jeu de Paume levado a cabo pola resistente Rose Valland, que aparentemente se dedicaba á conservación, foi decisivo para a posterior recuperación das obras. Valland remitía informes secretos coa descrición das obras ao director dos Museos Nacionais, Jacques Jaujard (1895-1967), quen trala liberación organizou unha xigantesca busca da arte roubada polos nazis en todo o mundo
Desde 1947 ata 1986, data de inauguración do museo de Orsay, a galería de Jeu de Paume presentaba a obra dos pintores impresionistas. Desde 1986 esas obras están expostas no museo de Orsay. O Jeu de Paume foi reaberto en 1991, a iniciativa de Jack Lang, ministro de cultura naquela altura, converténdose na Galerie Nationale du Jeu de Paume, dedicado a exposicións de arte contemporánea e, especialmente, á fotografía e vídeo.
Septo intermuscular lateral do brazo
O septo intermuscular lateral do brazo é un septo intermuscular do brazo humano que se estende dende o tubérculo maior do úmero ata o epicóndilo lateral. Está intimamente ligado ao músculo deltoide, tríceps braquial, braquiorradial, braquial anterior, extensor radial longo do carpo. Está furado polo nervio radial e pola arteria umeral fonda.
Comarca do Morrazo
A comarca do Morrazo é unha comarca galega situada na provincia de Pontevedra. Pertencen a ela os concellos de Bueu, Cangas, Marín e Moaña. Limita ó norte coa ría de Pontevedra, ó leste coa comarca de Pontevedra, ó sur coa ría de Vigo e ó oeste co océano Atlántico.
É a comarca máis pequena de Galicia (140,64 km², o 0,48% de Galicia). Tiña 82 439 habitantes no 2021, sendo a terceira comarca máis densamente poboada da comunidade (584,66 hab/km²).
É unha das comarcas naturais e sociolóxicas con máis carácter de Galiza polo seu condicionamento xeográfico. A actual comarca administrativa correspóndese só cunha parte da comarca xeográfica e histórica, a Península do Morrazo, que abrangue tamén o concello de Vilaboa (agás a parroquia de Bértola e unha parte da de Figueirido, e o barrio de Paredes na parroquia de Vilaboa). Tamén forma parte da península as parroquias pontevedresas de Lourizán e a maior parte da de Salcedo. Antigamente mesmo a propia cidade de Pontevedra estaba incluída no arciprestado do Morrazo.
O concello de Vilaboa, malia pertencer ó partido xudicial de Cangas, foi integrado na comarca de Pontevedra debido a factores de funcionalidade, e as parroquias pontevedresas de Salcedo e Lourizán por pertencer ó propio concello capitalino. Nun principio tampouco se incluíu o concello de Marín, pero a petición dos seus habitantes, foi integrada na do Morrazo.
Municipios
Os municipios que forman a comarca do Morrazo son:
Bueu: Municipio de 11.950 habitantes situado ó noroeste.
Marín: Municipio de 24.242 habitantes situado ó nordeste. Posúe un dos portos de pesca conxelada máis importante de España, tamén é a sede da Mariña.
Moaña: Municipio de 19.452 habitantes situado ó sueste. Posúe a sede de Fandicosta e estaleiros.
Cangas do Morrazo: É o municipio máis poboado e importante da comarca, residen nel 26.708 persoas. É un dos puntos turísticos máis importantes de Galicia.
Vilaboa: Este municipio foi historicamente da comarca do Morrazo, pero agora pertence á de Pontevedra.
Economía
A economía da comarca basease no sector servizos e na pesca. Actualmente hai activas na comarca preto de 34.000 persoas.
Delas teñen emprego 29.821 (xuño do 2022) e están desempregadas 5.630.
Porto de Marín: É un porto moi importante no ámbito da pesca fresca, sitúase nun dos postos máis importantes en descarga de peixe de España.
Porto de Cangas: É un porto de baixura, importante no ámbito galego. Un dos portos de baixura máis importantes de Galicia.
Porto de Bueu: É un porto de baixura, destaca pola descarga do polbo.
Porto de Moaña: É un porto no que destaca a descarga de mexillón.
Porto de Aldán: É un porto no que destaca a descarga de mexillón.
O turismo tamén é un factor moi importante na comarca sobre todo no municipio de Cangas, aínda que o turismo é importante en toda a comarca. Esta conta con numerosas praias e numerosos quilómetros de costa.
Demografía
A poboación do Morrazo era de 82.439 habitantes no 2021. A comarca conta cun saldo vexetativo negativo e un saldo migratorio que se alterna por anos. Ao longo da década dos anos dez do século XXI, o concello de Marín foi superado polo de Cangas en poboación. O número de habitantes de Cangas mantívose á alza durante todo o século XXI, experimentando un crecemento constante durante os anos. Caso semellante, pero menos importante en canto a cifras foi Moaña que mantivo unha lixeira tendencia ascendente, mentres que pola contra no de Bueu e especialmente no de Marín a tendencia foi descendente.
Aeroporto da Madeira
O Aeroporto da Madeira (IATA: FNC, ICAO: LPMA), informalmente tamén coñecido como Aeroporto de Funchal, é un aeroporto internacional na parroquia civil de Santa Cruz, no arquipélago portugués de Madeira. O aeroporto está situado a 13,2 km ao leste-nordés da capital da rexión, Funchal. Opera principalmente voos a destinos metropolitanos europeos debido á importancia de Madeira como destino de ocio. É o curto aeroporto máis concorrido de Portugal.
A Airexa, As Cabanas, San Xoán de Río
A Airexa é un lugar da parroquia das Cabanas, no concello ourensán de San Xoán de Río na comarca da Terra de Trives. Segundo o IGE, en 2016 tiña dous habitantes, dúas mulleres.
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, o lugar da igrexa.
Aeroporto da Madeira
O aeroporto está considerado un dos máis peculiares e perigosos do mundo debido á súa localización e a espectacular construción da súa pista. O progama da canle History Channel Most Extreme Airports situouno no posto 9 entre os aeroportos máis perigosos do mundo, e o terceiro en Europa despois do Aeroporto de Xibraltar e o Altiporto de Courchevel.
Emilio García Olloqui
Emilio García Olloqui y Vázquez Varela, nado en Vigo o 10 de outubro de 1821 e finado en Alexandría o 3 de agosto de 1893, foi un avogado, diplomático e escritor de poesía e teatro galego.
Traxectoria
Estudou Dereito na Universidade de Santiago de Compostela.
Recoñecemento
En 1870 o concello de Vigo dedicoulle o nome dunha rúa.
Septo intermuscular medial do brazo
O septo intermuscular medial do brazo é un septo intermuscular do brazo, máis delgado que o lateral. Esténdese dende o troquino umeral ata o epicóndilo medial. Está unido ao músculo redondo maior, ao tendón do músculo coracobraquial, por diante ao tríceps braquial e por detrás ao músculo braquial anterior.
Está furado polo nervio cubital, pola arteria cubital colateral superior e a rama posterior da arteria cubital colateral inferior.
Michel Camilo
Michel Camilo, nado o 4 de abril de 1954 en Santo Domingo (República Dominicana), é un pianista e compositor dominicano. Destaca principalmente no latin jazz.
Ademais da súa traxectoria como intérprete, Michel Camilo é invitado frecuentemente a dar conferencias e a actuar en numerosas universidades e centros de ensinanza nos Estados Unidos tales como a Universidade de Nova York, o Berklee College of Music de Boston, o M.I.T., entre outros, así como en Dinamarca, España e Suíza. Ten participado tamén nos filmes do gañador dun Oscar Fernando Trueba Two Much e Calle 54.
Traxectoria
Michel Camilo naceu o 4 de abril de 1954 en Santo Domingo, no seo dunha familia musical. Dende moi novo mostrou as súas dotes para a música, comezando a tocar o acordeón de neno e compoñendo a súa primeira canción con tan só cinco anos. Catro anos despois ingresaría no Conservatorio Nacional de Música da República Dominicana, onde estudou piano durante 13 anos, e aos 16 anos converteuse en membro da Orquesta Sinfónica Nacional.
Camilo falaba así do seu primeiro encontro co jazz nunha entrevista en All About Jazz:
Porén non foi ata 1985 cando chegou o seu primeiro grande éxito nun concerto no Carnegie Hall de Nova York co seu trío, o que supuxo a engalaxe da súa carreira internacional, que o levou a realizar xiras polos cinco continentes e a consolidarse como unha das estrelas do latin jazz. Ao ano seguinte debutou en varios festivais de jazz en Europa. En decembro de 1987, debutaba como director de orquestra logo de recibir unha invitación da Orquesta Sinfónica Nacional da República Dominicana para dirixir un concerto con obras de Rimski-Kórsakov, Beethoven, Dvořák e a súa obra The Goodwill Games Theme, coa que gañaría un Premio Emmy. En novembro de 1988 asinou un contrato cun dos grandes selos discográficos, Sony Records, co que sacou o seu primeiro álbum, titulado "Michel Camilo", que incluíu temas como Blue Bossa (o seu primeiro dúo con percusión, acompañado por Mongo Santamaría) ou Caribe (que foi gravado polo dúo de pianistas francesas Katia e Marielle Labèque así como polo mítico Dizzy Gillespie en 1991), e que se converteu nun éxito inmediato, permanecendo durante dez semanas consecutivas como o álbum de jazz máis vendido en Norteamérica. O seu segundo traballo, "On Fire", foi votado como un dos tres mellores álbums de jazz do ano pola revista Billboard, e o seu segundo traballo con Epic Records, "On the Other Hand" estivo entre os dez mellores discos de jazz.
Os anos 1990 supuxeron a súa consolidación como un dos mellores músicos do jazz contemporáneo, sendo nomeado en 1992 "Cabaleiro da Orde Heráldica de Cristóbal Colón", a máxima condecoración máis prestixiosa da República Dominicana. Ese mesmo ano estreábase no Royal Festival Hall de Londres a súa Rapsodia para dous pianos e orquestra, que lle fora encargada pola Philharmonia Orchestra. En 1993 lanzou un novo traballo discográfico, "Rendezvous", que obtivo un grande éxito, sendo considerado polas revistas Gavin e Billboard como un dos mellores álbums de jazz do ano. Tres anos máis tarde foi invitado a tocar en Copenhague (Dinamarca) con motivo da súa capitalidade cultural europea, visitando outros países como Israel, España, México, ou Suíza (tocando no Kongresshaus de Zúric dentro do ciclo "Jazz Piano Masters"), e debutou no John F. Kennedy Center for the Performing Arts de Washington, D.C..
En 1998 foi nomeado codirector artístico do primeiro "Latin-Caribbean Music Festival" no Kennedy Center, onde tocou co seu tío e big band, así como o seu Concerto para piano e orquestra coa National Symphony Orchestra baixo a dirección de Leonard Slatkin. Un ano despois realizou unha xira co pianista de jazz cubano Chucho Valdés e realizou o seu debut cunha das orquestras do chamado Big Five (o grupo das cinco orquestras consideradas as máis destacadas dos Estados Unidos), a Cleveland Symphony Orchestra.
En 1999 retoma os seus nexos españois que cultivara anteriormente en colaboracións co grupo de fusión flamenca Ketama en 1991, mais desta vez nun disco a dúo co guitarrista flamenco Tomatito que foi publicado polo selo Verve baixo o título Spain e que gañou o premio ao mellor álbum de jazz latino na primeira edición dos Premios Grammy Latinos. Precisamente foi coa gravación do disco de Ketama Pa' gente con alma en 1990, cando Camilo e Tomatito se encontraron en España e emprenderon amizade, se ben non foi ata 1997 cando o pianista e o guitarrista comezaron a actuar xuntos coa invitación ao Festival de Jazz de Barcelona e que daría paso a unha serie de invitacións de ambos a festivais de jazz e flamenco por todo o mundo. miniatura|esquerda|300px|Michel Camilo en 2007. Camilo apareceu no filme documental de Fernando Trueba do ano 2000 (estreado en 2001) Calle 54 xunto o batería Horacio "El Negro" Hernández e o baixista Anthony Jackson interpretando "From Within". En 2002 asinou un contrato co prestixioso selo Telarc, sendo nomeado a un Grammy polo seu primeiro traballo co selo estadounidense, Triangulo. Ese mesmo ano gravou para o selo Decca xunto coa BBC Symphony Orchestra dirixida por Leonard Slatkin o seu Concerto para piano e orquestra, a súa Suite para piano, cordas e arpa, e Caribe.
En agosto de 2003 gravou un dobre CD en directo no mítico Blue Note Jazz Club de Nova York xunto o batería Horacio "El Negro" Hernández e ao contrabaixista Charles Flores que recibiu un Grammy ao mellor álbum de latin jazz. En 2006 chegaron dous novos traballos discográficos do pianista dominicano, rexistrando por primeira vez a Rhapsody In Blue de George Gershwin coa Orquestra Simfònica de Barcelona i Nacional de Catalunya dirixida por Ernest Martinez Izquierdo; o segundo traballo do ano foi o seu reencontro con Tomatito co álbum Spain Again. En 2009 publicou o primeiro álbum coa súa big band, Caribe, un CD e DVD. Ese mesmo ano estreou o seu Concerto para piano nº 2, «Tenerife», encarga polo Auditorio de Tenerife.
En 2010 e 2011 foi o Jazz Creative Director Chair da Detroit Symphony Orchestra, así como artista en residencia do Klavier Ruhr Piano Festival, presidente do xurado no Jazz Solo Piano Competition do Montreux Jazz Festival. O seu último traballo discográfico ata o momento, What's Up? (2013), conseguiu un novo Grammy Latino ao mellor disco de jazz latino.
Estilo
Camilo é un pianista de gran virtuosismo que adereza as súas interpretacións de jazz tradicional con ritmos do seu Caribe natal, acompañados dun velocísimo estilo co que conforma un universo de plenitude rítmica. Unha das súas fontes de inspiración é o pianista estadounidense McCoy Tyner, e o seu estilo efervescente é similar ao de pianistas dos anos '50 como Felo Bergaza ou Eddie Cano, destacando pola súa preparación e recursos. A súa formación clásica ponse de manifesto nalgunhas das súas composicións, que amosan o seu interese tanto pola música clásica europea como latinoamericana.
O xornalista e comentarista de jazz estadounidense Scott Yanow refírese a Michel Camilo como:
Colaboracións con outros músicos
Michel Camilo contou na súa formación en trío cos seus amigos Anthony Jackson á guitarra contrabaixa e El Negro (Horacio Hernández) á batería. Charles Flores ocupou o posto de baixista no trío dende o seu álbum gañador dun Grammy Live at the Blue Note. Posteriormente Camilo contou co batería Dafnis Prieto como parte do trío.
Discografía
300px|miniatura|Michel Camilo gravou un disco en directo no [[Blue Note Jazz Club.]]
Premios
Ao longo da súa carreira, Michel Camilo ten recibido numerosos recoñecementos, entre os que destacan:
Museo Exipcio do Cairo
miniatura|300px|Entrada ao Museo.
Cefeo
200px|dereita|miniatura|Cefeo Na mitoloxía grega, Cefeo é o nome de dous importantes reis gregos.
Museo Exipcio do Cairo
O Museo Exipcio do Cairo, actualmente nomeado tamén Museo de Antigüidades do Cairo, é un museo dotado duns vastos fondos arqueolóxicos exipcios de toda clase, que se atopa situado na capital d'O Cairo. Depende do Consello Supremo de Antigüidades, organismo gobernamental encargado do patrimonio histórico do país, que depende a súa vez do Ministerio de Cultura.
Cefeo
O máis coñecido era o pai de Andrómeda e esposo de Casiopea. Xuntos gobernaban sobre os Cefenos un dos pobos que habitaban a actual Etiopía (Joppa). Os tres personaxes forman parte central do mito de Perseo e Andrómeda. Como o resto dos personaxes principais desta historia Cefeo dá o seu nome a unha constelación do hemisferio boreal. Cefeo era o fillo de Belo, rei de Exipto, quen á súa vez era fillo de Poseidón. Á súa morte o trono pasou a mans de Perses, fillo de Perseo e Andrómeda.
Museo Exipcio do Cairo
Aínda que os obxectos máis apreciados son os relacionados con Tutankhamon (especialmente a súa máscara de ouro), o museo posúe obxectos de todas as dinastías, da máis variada natureza, desde obxectos de uso diario ás momias de faraóns e altos personaxes. En total os obxectos expostos calcúlanse en 136.000 (outras fontes indican 120.000), outros varios centenares de miles están conservados en almacéns.
Cefeo
Cefeo é a figura paterna dunha familia real de constelacións cuxa saga domina os ceos do norte; a súa esposa é Casiopea, a raíña vaidosa e a súa filla é a fermosa Andrómeda e é, a través dela, como é máis coñecido. Esta constelación posúe unha historia moi venerable; en Mesopotamia era identificada co rei da cidade-estado de Babilonia, que á súa vez tiña por fillo terreal de Bel, o Baal do Antigo Testamento, chamado Enlil na tradición sumeria. Esta última identidade achéganos unha clave para entender e interpretar o mito astral de Cefeo. Os babilonios dividiron os ceos en "tres camiños", que se repartiron as divindades cósmicas Ea, Enlil e Anu. Enlil vixiaba o camiño inferior, formado polas estrelas circumpolares do norte, entre as que se acha Cefeo.
Museo Exipcio do Cairo
O museo foi creado en 1835, nun intento do goberno por coutar a exportación incontrolada de todo tipo de obxectos antigos. Abriu as portas en 1858 coas coleccións recollidas por Aguste Mariette, arqueólogo francés ao servizo de Isma'il Pasha. No 1880 o museo estaba sito no mesmo palacio de Isma'il Pasha en Giza. En 1900, o museo adquiriu a súa actual sede, un edificio de estilo neoclásico, construído para ese uso, na Praza Tahrir do centro d'O Cairo. O edificio foi deseñado polo arquitecto francés, Marcel Dourgnon e inaugurado en 1902.
Cefeo
Algunhas veces presentouse a este rei como unha figura ríxida e autoritaria, sentada ao carricho sobre o polo celestial, facendo honra á súa descendencia da liñaxe do deus celeste Enlil. O poeta latino Manilio (século I) ofrece, como tantas veces no seu tratado de mitoloxía, unha detallada interpretación astrolóxica de Cefeo, na que se describe a este rei como un personaxe fachendoso que gozaba do seu halo de poder. O tratamento que comunmente recibe na mitoloxía grega é o dunha persoa de carácter débil, sometido aos desexos da súa esposa. O poeta Arato (século –III) ofrécenos a descrición máis clásica do rei "como un coas dúas mans estendidas", sen dúbida unha actitude de súplica cara aos deuses polos desastres cos que o deus Poseidón (Neptuno) azouta as súas terras para castigar o orgullo da raíña Casiopea.
Museo Exipcio do Cairo
A Sala das momias, que contén 27 momias reais de época antiga, foi pechada ao público en 1981, por orde do entón presidente exipcio, Anwar Sadat. Desde 1985 foi reaberta cunha selección de momias de reis e raíñas do Reino Novo, das que só é visíbel o rostro.
Cefeo
O outro rei de nome Cefeo era fillo de Aleo, rei de Arcadia. Cefeo acabaría converténdose no rei de Texea, no Peloponeso. Cefeo é coñecido por acompañar a Xasón como un dos Argonautas. Cóntase que morreu en batalla axudando a Heracles contra os lacedemonios.
Gerardo Campos
Gerardo Campos Ramos, nado en Vigo en 1881 e finado o 11 de setembro de 1964, foi un ciclista, comerciante, emprendedor e xornalista galego.
Traxectoria
Fillo de Eduardo Campos Añón e Josefa Ramos, foi campión galego de ciclismo en 1902, xogador de fútbol e directivo de clubs. Foi un dos promotores do Real Club Náutico de Vigo. En 1929 unha comisión presidida por el acordou constituír a sociedade Real Club Náutico.
Propuxo a construción dun aeroporto en condicións e un grande acuario público e foi un dos impulsores da colocación en 1932 da placa de bronce que hai na reixa que protexe a oliveira de Vigo.
Presidiu outras institucións de tipo cultural e deportivo e a compañía Tranvías Eléctricos de Vigo dende 1939 ata 1942. miniatura|300px|"Figuras y hechos de la Reconquista de Vigo". Como presidente do Centro de Iniciativas e Turismo de Vigo, en 1949 pediu que se fixesen un parque zoolóxico e un funicular, que atravesaría Vigo polo Monte do Castro. Así mesmo, en 1952, reavivando unha idea que xa tivera o arquitecto Antonio Palacios Ramilo en 1932, propuxo a Fernando Suárez de Tangil, ministro de obras públicas, a construción dun encoro no Estreito de Rande, que convertería a Enseada de San Simón nun pantano. O proxecto, como tantos outros de Gerardo Campos, desbotouse. Anos despois do seu falecemento, construiríase, nese mesmo lugar, a Ponte de Rande.
Herdou do seu pai, que era sobriño-primo de Francisco Añón, unha colección de manuscritos do poeta de Outes, que entregou a Xosé María Álvarez Blázquez. No ano 1968 Álvarez Blázquez vendeuna á Fundación Penzol.
Colaborou na prensa local, como o Anuario de Vigo, e no xornal madrileño ABC, e deu ao prelo algúns folletos, como "¿Que necesita Vigo?" (1947). Empregou o pseudónimo de Bernardo G. Gil del Valle.
Recoñecementos
Nomeárono fillo predilecto da cidade, en sesión da corporación municipal de 30 de setembro de 1958. En 1960 foi recompensado coa Cruz do Mérito Naval, de segunda clase, con distintivo branco. En decembro de 1963 recibiu do ministro Manuel Fraga Iribarne a condecoración ao Mérito Turístico, na categoría de bronce.
Dende 1968, unha pequena rúa do barrio de Teis, perpendicular á Avenida de Buenos Aires, ao carón da saída da autoestrada, leva o seu nome.
Arquitas de Tarento
Traxectoria
Arquitas naceu en Tarento (Magna Grecia, hoxe Italia) entre os anos 435 e 410 a. C. Fillo de Hestieo, segundo Aristóxenes, ou de Mneságoras, segundo Dióxenes Laercio. Foi comandante en tres guerras, e strategos de Tarento durante sete anos, o que indica o seu prestixio social xa que a lei prohibía a reelección máis dun ano. Conduciu unha reforma política en Tarento mediante a que chegou a ser a cidade máis rica e poboada da Magna Grecia. A través da construción de memoriais, templos e outros edificios deulle lustre á cidade. Axudou a dar novos impulsos ao comercio ao buscar asociacións con Istria, Grecia e África.
Arquitas de Tarento pertenceu aos Pitagóricos, alumno da escola de Filolao. Foi amigo de Platón, ao que coñeceu durante a primeira viaxe que este realizou ao sur de Italia e a Sicilia en 388 e 387 a. C., tras a morte de Sócrates. Na súa Carta Sétima, Platón asegura que Arquitas tratou de rescatalo nas súas dificultades con Dionisio II de Siracusa mediante unha carta de recomendación e enviando un barco a Sicilia en 361 a. C. Para algúns autores foi o mestre pitagórico de Platón e para outros o seu discípulo.
Ensinou matemáticas a Eudoxo de Cnido, sendo á súa vez mestre de Menecmo. Foi a primeira persoa en lograr unha boa aproximación ao problema da duplicación do cubo, e un dos primeiros que, tras Pitágoras, traballou no coñecemento conxunto da Aritmética, Xeometría, Astronomía e Música, o Cuadrivio, así como da Acústica, acoutando as matemáticas a disciplinas técnicas, coas cales se cre inventou a polea, o parafuso e unha especie de mecanismo articulado con ás, similar a un paxaro, ao que logrou facer voar preto de 300 metros grazas ao impulso dun núcleo de vapor comprimido. Segundo Aristóteles foi o inventor do axóuxere. Outros tamén aseguran a súa influencia directa sobre Euclides.
Segundo conta Horacio nunha das súas odas, Arquitas faleceu nun naufraxio nas costas de Puglia entre os anos 360 e 350 a. C. Horacio escribiu que o seu corpo permaneceu sen sepultura na beira ata que un navegante botou area encima, pois doutra forma vagaría neste lado da lagoa Estixia durante cen anos.
Cráter na lúa
O cráter Archytas da Lúa foi nomeado na súa honra.
Belleydoux
Belleydoux é unha vila francesa do departamento do Ain, na rexión de Ródano-Alpes.
Saint Kitts e Nevis
Saint Kitts e Nevis  (en inglés: Saint Kitts and Nevis) é un país do Caribe, constituído polas illas de Saint Kitts, ou Saint Christopher, e Nevis. Os territorios veciños máis próximos son as Antillas Holandesas no noroeste, Antiga e Barbuda polo leste e sueste, e Saint-Barthélemy, unha dependencia de Guadalupe, no norte. É o estado soberano máis pequeno no hemisferio occidental, tanto en superficie como en  poboación. O país é un reino da Commonwealth, con Carlos III do Reino Unido como rei e xefe do Estado.
A súa capital é Basseterre na illa máis grande de Saint Kitts. A pequena illa de Nevis está aproximadamente a 3 km. ao sueste a través dunha canle pouco profunda chamada The Narrows.
A dependencia británica de Anguila tamén foi parte desta unión, que entón era coñecida colectivamente como Saint Christopher-Nevis-Anguila, así a todo optou por apartarse da unión e segue sendo un Territorio Británico de Ultramar. Ao norte-noroeste atópanse as illas de San Eustaquio, Saba, Saint-Barthélemy, Saint-Martin / Sint Maarten e Anguila. Ao leste e ao nordés atópanse Antiga e Barbuda, e ao sueste a pequena illa deshabitada de Redonda (parte de Antiga e Barbuda) e a illa de Montserrat.
Saint Kitts e Nevis foron as primeiras illas do Caribe en colonizarse polos europeos. Saint Kitts foi o fogar das primeiras colonias británicas e francesas do Caribe, e así foi tamén chamada "A Colonia Nai das Indias Occidentais".
Historia
Saint Kittts, ou San Cristovo, era orixinalmente chamada Liamuiga polos indíxenas que a habitaban. Nevis era orixinalmente chamada Oualie, "terra das augas belas". Cristovo Colón avistou Nevis o 1493.
As illas tornáronse colonias do Reino Unido no 1624. Nevis foi colonizada no 1628 con colonos orixinarios de Saint Kitts. A pesar de separadas por apenas 3 km de auga, as dúas illas foron colonias separadas ata o final do século XIX, cando foron unidas entre si e a Anguila.
San Cristovo, Nevis e Anguila, tornáronse un Estado en conxunto, con autonomía interna completa en 1967. Anguilla rebelouse e foi permitida súa separación en 1971. San Cristovo e Nevis conseguiron a súa independencia en 1983. En agosto do 1998, celebrouse un referendo de autodeterminación en Nevis, os votos favorables á secesión non chegaron aos dous terzos requiridos pola constitución. En setembro do mesmo ano, o furacán Georges causou aproximadamente 445 millóns de dólares en danos, e limitou o crecemento do PIB para aquel ano.
Política
Como a maior parte dos países que integran a Mancomunidade Británica de Nacións, o xefe de Estado das illas segue sendo o monarca británico, o cal elixe un Gobernador Xeral residente para que lle represente nos asuntos locais. Desde o 1 de xaneiro de 1996 o Gobernador Xeral das illas é Cuthbert Montraville Sebastian. O xefe de goberno é o Primeiro Ministro Denzil Douglas, que é tamén líder do partido que ten a maioría no parlamento.
O Parlamento unicameral (National Assembly, Asemblea Nacional) ten 14 membros, sendo 11 elixidos directamente pola poboación (3 da illa de Nevis) e 3 senadores, que son indicados polo Gobernador Xeral.
Subdivisións
Hai 14 subdivisións ou parroquias nas dúas illas:
Christ Church Nichola Town - Saint Anne Sandy Point - Saint George Baseterre - Saint John Capisterre - Saint Mary Cayon - Saint Paul Capisterre - Saint Peter Baseterre - Saint Thomas Middle Island - Trinity Palmetto Point.
Saint George Gingerland - Saint James Windward - Saint John Figtree - Saint Paul Charlestown - Saint Thomas Lowland - 500px
Xeografía
Artigo principal: Xeografía de Saint Kitts e Nevis esquerda|180px|miniatura|Mapa do país. miniatura|dereita|180px|Nevis vista desde Saint Kitts
O país está formado por dúas illas antillanas principais, Saint Kitts e Nevis, separadas por unha distancia de 3 km. polo estreito de The Narrows. Ambas son de orixe volcánica, con grandes picos centrais cubertos de selva tropical. A maioría da poboación vive ao longo das zonas costeiras máis planas. St Kitts contén varias cadeas montañosas (a North West Range, Central Range e South-West Range) no seu centro, onde está o pico máis alto do país, o Monte Liamuiga con 1156 m.. Ao longo da costa leste pódense atopar os outeiros Canadá e Conaree. A terra estreitase considerablemente no sueste, formando unha península moito máis plana que contén a maior masa de auga, a Great Salt Pond. Ao sueste, en The Narrows, atópase a pequena illa de Booby Island. Son numerosos os ríos que descenden das montañas de ambas illas, que proporcionan auga doce á poboación local. Nevis, a máis pequena das dúas illas principais e de forma aproximadamente circular, está dominada polo Nevis Peak 985 m.
O clima das illas é tropical húmido cunha media de 26,7 graos durante todo o ano.
É o país máis pequeno de América.
Economía
Artigo principal: Economía de Saint Kitts e Nevis
O turismo e as finanzas internacionais son a fonte principal de ingresos para a súa poboación.
San Cristovo e Nevis é membro da Comunidade do Caribe (Caricom). A Suprema Corte do Caribe Oriental encárgase dos seus asuntos xudiciais e a súa moeda é o dólar do Caribe Oriental.