cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Eleccións ao Parlamento de Finlandia de 2011
Eleccións parlamentarias
A porcentaxe dos votantes anticipados foi do 31,2%, levemente superior ao 29% en 2007.
A afluencia total ás urnas foi do 70,4%, tamén en aumento respecto ao 67,9% do 2007, pero sempre inferior respecto ao máximo alcanzado nas eleccións parlamentarias finlandesas, o 85,1% do 1962.
Amaya Valdemoro
Amaya Valdemoro Madariaga, nada en Alcobendas, Madrid, o 18 de agosto de 1976, é unha ex xogadora de baloncesto española. É considerada como a mellor xogadora española de baloncesto da historia, gañadora de 3 aneis da WNBA, 2 participacións en Xogos Olímpicos de Atenas de 2004 e Pequín 2008 e numerosos trofeos máis, sendo tamén buque insignia da selección española de baloncesto. Xogou nas ligas española, estadounidense (WNBA), brasileira, rusa e turca. É a única xogadora en conseguir entrar no Top 5 de mellor xogadora Europea en 6 anos consecutivos. Foi a deportista española (tanto homes como mulleres) máis veces internacional absoluta da historia, en 258 ocasións, ata que Laia Palau superou a súa marca en 2017. En 2013, o 30 de xuño para pór colofón á súa brillante carreira proclamouse campioa de Europa coa Selección tras gañar a Francia, precisamente no seu país, a final do Eurobasket de 2013 por un axustado 70-69.
EXOS A
EXOS A (Exospheric Satellite A), tamén denominado Kyokko, foi un satélite artificial xaponés lanzado o 4 de febreiro de 1978 mediante un foguete M-3H desde o Centro Espacial de Kagoshima.
Características
EXOS A, xunto con EXOS B (Jikiken), foi unha contribución xaponesa ao Estudo Magnetosférico Internacional (IMS polas súas siglas en inglés). A súa misión foi estudar os fenómenos aurorais e da magnetosfera e ionosfera terrestres. O satélite tiña forma cilíndrica, con 0,946 m de diámetro, e con conos truncados como extremos do cilindro. A alimentación eléctrica era proporcionada polas células solares que recubrían case toda a superficie do satélite e producían ata 35 vatios de potencia, co apoio dunha batería de níquel-cadmio. Do ecuador do satélite sobresaían dous mastros de 1,9 m de lonxitude, cun imán no extremo de cada mastro para facilitar o aliñamento do eixo do satélite coas liñas locais do campo magnético terrestre. Do corpo do satélite tamén sobresaían dous conxuntos de antenas cuadripolo de polarización circular, un deles para transmitir en UHF (400 MHz) e o outro para transmitir en VHF (a 136 MHz para telemetría e 148 MHz para comandos). Os datos recollidos almacenábanse nunha cinta magnética capaz de almacenar 160 minutos de datos a 512 bps ou 40 minutos a 2048 bps.
EXOS A deixou de operar o 2 de agosto de 1992. Entre os resultados científicos obtidos polo satélite, está a observación das auroras polares desde o espazo na rexión ultravioleta (1300 ángstroms), descubríndose que cando xorden as auroras prodúcese unha perturbación no plasma, producíndose unha forte emisión de ondas electromagnéticas.
Instrumentos
EXOS A levaba a bordo os seguintes instrumentos:
Nordrand
Nordrand é un filme austríaco de 1999 dirixido por Barbara Albert. É unha coprodución internacional entre Austria, Alemaña e Suíza. Foi escollido como candidato de Austria para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 72ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado. O filme aborda a marxinación da poboación de minorías étnicas e migrantes de Viena no contexto da crecente xenofobia alentada por Joerg Haider e o chamado Partido da Liberdade.
Adelaida (homónimos)
Adelaida pode referirse á:
Rheged
300px|dereita|miniatura|O Eden Valley, que se pensa que foi o corazón do reino de Rheged. Rheged (pronunciado en galés: /r̥ɛgɛd/) foi un dos reinos do Hen Ogledd ("Vello Norte"), a rexión britónicofalante no que hoxe é o norte de Inglaterra e o sur de Escocia, durante a alta Idade Media. Descoñecemos cales foron os seus límites exactos, pero seguro que a actual Cumbria no noroeste de Inglaterra canda amplos territorios adxacentes pertencíanlles. Nas fontes históricas Rheged aparece intimamente ligado co rei Urien Rheged e a súa familia. Os seus habitantes falaban a lingua cúmbrica, un dialecto britónico extinguido hai tempo e que estaba moi relacionado co galés antigo.
Situación
O nome Rheged aparece regularmente como epíteto dun tal Urien nun número de antigos poemas galeses e xenealoxías reais. As súas vitorias sobre os xefes anglos de Bernicia na segunda metade do século VI rexístranse na obra de Nennio e aparecen celebradas na obra do bardo Taliesin que lle chama 'Gobernante de Rheged'. Deste xeito aparece situado de cheo no norte de Britania e, máis especificamente, en Westmorland cando se refiren a el como 'Xefe de Llwyfenydd' (o Val de Lyvennet). a lenda posterior é moi coincidente ao asociar a Urien coa cidade de Carlisle, a só corenta quilómetros e Higham suxire que os seus límites coincidían en xeral cos da antiga Civitas Carvetiorum, a unidade administrativa romana que tiña como centro Carlisle. Malia Rheged poder ser só unha simple fortaleza, non era estraño que os monarcas post-romanos empregasen o nome do seu reino como epíteto. Hoxe acéptase que Rheged foi un reino que cubría unha gran parte da actual Cumbria.
A evidencia toponímica do nome Dunragit (posibelmente 'Forte (dun) de Rheged') suxire que, polo menos durante un período da súa historia, Rheged se estendía ata Dumfries and Galloway. Algunhas interpretacións máis problemáticas suxiren que puido ter chegado tan ao sur como Rochdale en Greater Manchester, rexistrado no Domesday Book como Recedham. O reino de Urien certamente estendíase bastante cara ao leste nalgunha época, foi tamén 'Gobernante de Catraeth' - Catterick en North Yorkshire.
Reis de Rheged
A xenealoxía real tradicional de Urien e os seus sucesores leva ata Coel Hen (alias King Cole), que puido que gobernasen o norte a principios do século V. Asúmese que en xeral todos os que aparecen na sucesión reinaron en Rheged, pero só tres deles poden ser verificados por fontes externas:
Rheged Meridional
Existe unha segunda xenealoxía real para unha dinastía, se cadra de reis, que descende dun irmán de Cynfarch Oer, un tal Elidir Lydanwyn. Segundo a antiga poesía galesa, o fillo de Elidir, Llywarch Hen, foi un propietario agrícola e saíu do seu territorio tralas disputas entre os príncipes tras morrer Urien. Asóciase posteriormente co reino de Powys.
A investigacións verbo do reino de Llywarch levou a algúns historiadores a suxerir que, como era habitual nos reinos britóns tardíos, Rheged podería ter sido dividido entre os fillos en Norte e Sur. Un reino meridional con sede en Ribchester en Lancashire podería perfectamente cubrir un baleiro nunha zona onde non se coñecía a existencia de ningún reino trala marcha dos romanos de Britannia. Porén, isto é pura especulación.
Os irlandeses en Rheged
Hai unha evidencia considerábel para unha presenza irlandesa en Rheged. Sábese que misioneiros cristiáns irlandeses estaban activos na Cumbria posterior aos romanos (mesmo se a rexión era polo menos nominalmente cristiá desde tempos romanos), isto vén indicado polas varias dedicacións de igrexas a San Columba. Houbo probabelmente comerciantes, piratas e colonos irlandeses sen conexión ningunha coa igrexa tamén.
Fin de Rheged
Cando Bernicia se uniu con Deira para se converteren no reino de Northumbria, Rheged foi anexionado por Northumbria, nalgún momento antes de 730. Houbo un matrimonio real entre o príncipe (e despois rei) Oswiu de Northumbria e unha princesa de Rheged, probabelmente o 638, de xeito que é posíbel que houbese unha absorción pacífica xa que o mesmo home herdou ambos reinos.
Redemuíños, Parada, Silleda
Redemuíños é un lugar da parroquia de Parada no concello pontevedrés de Silleda. No ano 2007 tiña 8 habitantes, deles 3 eran homes e 5 eran mulleres. Isto supón unha diminución no número de habitantes con respecto ao ano 2000.
Sister Rosetta Tharpe
Rosetta Nubin, nada en Cotton Plant o 20 de marzo de 1915 e finada en Filadelfia o 9 de outubro de 1973, coñecida como Rosetta Tharpe ou Sister Rosetta Tharpe, foi unha pioneira cantante de gospel estadounidense. Adquiriu gran popularidade nas décadas de 1930 e 1940 coa súa mestura única de letras espirituais e acompañamento rock and roll. Converteuse na primeira grande estrela da música gospel na década de 1930 e é coñecida como "Original soul sister". Influíu de xeito moi forte comou unha música moi inicial de rock and roll, a Little Richard, Johnny Cash, Chuck Berry, Elvis Presley ou Jerry Lee Lewis.
Nun intento de cruzar a liña entre a música sagrada e a música profana tocando a súa música espiritual "luminosa" na "escuridade" dos clubs nocturnos e salas de concertos con grandes bandas como acompañantes, o seu idiosincrático estilo deixou unha pegada nos artistas gospel máis convencionais como Ira Tucker, ou os Dixie Hummingbirds. Aínda que ofendeu a moitos fieis coas súas incursións na música pop, nunca deixou a música gospel.
Traxectoria
Tharpe naceu en Arcansas e comezou a tocar e cantar aos catro anos de idade, anunciada como "A pequena Rosetta Nubin, o milagre da guitarra e o canto", acompañando a súa nai, a evanxelista da Igrexa de Deus en Cristo, Katie Bell Nubin, que tocaba a mandolina e predicaba en igrexas do Sur. Exposta ao blues e ao jazz no Sur e despois de que a súa familia se mudase a Chicago nos anos vinte, comezou a tocar blues e jazz en privado mentres continuaba a tocar gospel en actos públicos. O seu estilo único reflectía esas influencias profanas: tocaba as notas como os músicos de jazz e pinzaba a guitarra como Memphis Minnie, a máis prolífica e popular muller do blues da época, e quizais da historia.
En 1970, durante unha xira en Europa con Muddy Waters, Tharpe enfermou e tivo que volver aos Estados Unidos, onde a causa da diabetes lle foi amputada unha perna. Aínda que deu máis actuacións, faleceu en 1973.
Álbums
As súas obras completas ata 1961 foron publicadas en sete caixas de CD dobres polo selo francés Frémeaux & Associés.
Monelos, Canduas, Cabana de Bergantiños
Monelos é un lugar da parroquia de Canduas no concello coruñés de Cabana de Bergantiños na comarca de Bergantiños. Tiña 63 habitantes no ano 2018 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística dos cales eran 30 homes e 33 mulleres.
Kimmie Meissner
Kimberly Claire "Kimmie" Meissner, nada o 4 de outubro de 1989, é un patinadora artística sobre xeo. Foi campioa do mundo en 2006, campioa dos Catro Continentes no 2007 e campioa dos Estados Unidos en 2007. É a primeira estadounidense e a primeira muller en conseguir simultaneamente os tres títulos.
No 2005, Meissner converteuse na segunda estadounidense en realizar un triplo salto Axel nunha competición nacional. Foi membro do equipo olímpico nos Xogos Olímpicos de Inverno de 2006 e foi a deportista estadounidense máis nova en competir neses xogos. Rematou sexta na clasificación olímpica e gañou o campionato do mundo o mes seguinte.
Traxectoria
Kimberly Meissner, alcumada "Kimmie", naceu en Towson, Maryland, filla de Judy (Roth) e Paul Meissner. É a máis nova de catro irmáns e a única rapaza. É católica. Os seus bisavós maternos, Paulina e Emmanuel Novo emigraron por separado dende España durante a década de 1920. O seu bisavó era un pescador galego.
Lourenzo Fernández Prieto
Lourenzo Fernández Prieto, nado en Vilagoíz (A Devesa, Ribadeo) o 28 de maio de 1961, é un historiador galego. En 2021 foi elixido membro da Real Academia Galega, pasando no 2023 a ser membro de número.
Traxectoria
É catedrático de Historia Contemporánea da Universidade de Santiago de Compostela desde 2005. Foi secretario do IDEGA entre 1992 e 1995 e pertence ao seu Consello Científico. Elixido en varios períodos, desde 1986, membro do Claustro e da Xunta de Goberno da USC, así como do Consello Universitario de Galicia. Vicerreitor de relacións institucionais da USC entre 2007 e 2010. Na actualidade é director do departamento de Historia Contemporánea da universidade compostelá e membro do consello de administración da Editorial Galaxia. Colabora habitualmente en diversos medios de comunicación do país.
Especializado en Historia agraria e Historia do século XX, os seus ámbitos principais de traballo refiren á mudanza tecnolóxica, as mudanzas na sociedade rural contemporánea e a política da memoria.
Dirixe o Proxecto interuniversitario Nomes e Voces, dedicado á investigación da represión franquista en Galicia, e o Grupo de historia agraria e política do mundo rural da USC (Histagra).
A súa produción e actividade científica comprende máis dun cento de publicacións, así como o liderado de diversos proxectos e convenios de investigación. Ten participado en proxectos europeos dos programas STRIDE (mudanza tecnolóxica) e FAIR (propiedade comunal). No intervalo de 2005 a 2010 foi elixido vicepresidente da Sociedade Española de Historia Agraria.
Dende 1995, forma parte do General Board da rede europea ESTER (European School for Training in Economic and Social historical Research), responsábel da formación de estudantes de doutoramento.
En maio de 2010, concorreu con outros seis candidatos á reitoría da USC, proceso no que pasou á segunda volta.
O 3 de xuño de 2023 leu o discurso de ingreso como membro de número da RAG.
Provincia de Reggio Calabria
Reggio Calabria é unha das cinco provincias nas que se divide actualmente a rexión italiana de Calabria. A súa capital tamén se chama Reggio di Calabria.
Municipios
A provincia de Reggio calabria está dividica en 97 comuni ou concellos:
La forma dell'acqua
La forma dell'acqua é unha novela en lingua italiana de Andrea Camilleri, publicada en 1994 pola editorial de Palermo Sellerio editore. É a primeira novela da saga protagonizada polo comisario Salvo Montalbano.
Trama
Pino Catalano e Saro Montaperto, dous arquitectos que por necesidade traballan recollendo lixo nunha zona frecuentada por prostitutas, e atopan dentro dun coche o cadáver dun político local, o enxeñeiro Luparello, medio espido. Amais, Saro atopa preto de alí un colar de ouro de moito valor, que esconde coa idea de vendelo para pagar a terapia do seu fillo doente. Antes de avisaren á policía, deciden chamar ao avogado Rizzo, amigo e conselleiro político do defunto e o previsible sucesor no seu posto no partido. Porén, este indícalles que avisen á policía.
O comisario Montalbano faise cargo do caso. O forense Pasquano infórmao de que Luparello morreu por un ataque ao corazón logo dun encontro sexual. Á comisaría chega un bolso coas iniciais de Ingrid Sjöstrom, muller do rival político de Luparello, e Montalbano sospeita que é un truco para intentar involucrala, polo que esconde o bolso.
Adaptacións
Foi traducido ao inglés, alemán, sueco e castelán entre outros idiomas. A tradución ao francés de Serge Quadruppani como La forme de l'eau recibiu o premio á mellor novela estranxeira no 'Prix Mystère de la Critique' de 1999.
Gran Ducado de Moscova
O Gran Ducado de Moscova (en Великое Княжество Московское, Velikoe Kniazhestvo Moskovskoe) ou Principado de Moscova (en Княжество Московское, Kniazhestvo Moskovskoe), tamén coñecido como Moscovia, foi un estado ruso que existiu desde o século XIV até o XVI.
O Gran Principado de Moscova, como se coñece a este estado nos documentos rusos, foi o sucesor da Rus de Kíiv nos seus territorios máis setentrionais, e o predecesor do Tsarato Ruso que, á súa vez precedería ao Imperio Ruso.
Levantamento moscovita
miniatura|esquerda|180px|Iván I Danílovich Kalitá. Cando os mongois invadiron as terras da Rus de Kíiv, Moscova era unha insignificante vila de paso á China no Principado de Vladímir-Súzdal.
Aínda que os mongois queimaron Moscova no inverno de 1238, a situación da remota vila, en medio de bosques, ofreceu certa seguridade durante a ocupación mongol.
Ademais, un gran número de ríos ofrecéronlle acceso aos moscovitas aos tres mares, o Báltico, o Negro e o Caspio.
Máis importante aínda para a formación do estado moscovita foi o seu goberno por príncipes ambiciosos, determinados e afortunados.
O primeiro príncipe moscovita foi Daniel I (Daniil Aleksándrovich), que reinou en 1303 e asegurou o principado para a súa familia, os ruríquidas.
O seu fillo, Iván I de Rusia, que reinou entre 1325 e 1340), chamado Iván Kalitá (Iván a bolsa de diñeiro), obtivo o título de Gran Príncipe de Vladímir dos líderes mongois. Cooperou estreitamente cos ocupantes, recadando tributos doutros principados rusos. Esta relación valeulle ascendencia rexional, particularmente sobre o principal rival de Moscova, Tver.
En 1325 Iván I trasladou ao metropolita Pedro (Metropolita de Kíiv e Toda a Rusia) desde Vladímir a Moscova.
José María Calveiro
José María Calveiro Couto, nado en Dornelas (Silleda) en 1891, foi un xornalista e escritor galego.
Traxectoria
Irmán de Adolfo Víctor Calveiro, viviu na súa xuventude en Madrid unha existencia bohemia, e naqueles anos fixo amizade con Emilio Carrere e colaborou con Baltasar Pagés na revista España Nueva. Emigrou a Cuba e residiu na Habana ente 1906 e 1932, exercendo diversos oficios como os de xastre e reloxeiro. Foi membro da Agrupación Artística Gallega. Colaborou en Labor Gallega, onde publicou algúns poemas, e tamén en Alma Gallega, Heraldo de Galicia, Diario de la Marina e Eco de Galicia. Foi correspondente do Diario Español na vila de Caimito (Cuba) e xefe de redaccción de Juvencia, así como director de Atenea. En 1925 publicou o poemario Jardines de ensueño. Foi un dos fundadores da Irmandade Nazonalista Galega da Habana.
En 1932 retornou á súa parroquia natal, Dornelas, aínda que en 1934 residía en Madrid, pero dende aquel ano non se volveu saber máis del.
Xoana de Brabante
Xoana, duquesa de Brabante, nada o 24 de xuño de 1322 e finada o 1 de novembro de 1406, foi a herdeira do duque Xoán III de Brabante, que falecera en Bruxelas o 5 de decembro de 1355. A súa nai era María de Évreux.
Traxectoria
Xoana era a máis vella dos fillos dos seus pais. Só ela e outras dúas irmás, Margarida e María, viviron ata idade adulta, e os seus tres irmáns máis novos morreron na infancia.
O primeiro matrimonio de Xoana, en 1334, foi co conde Guillerme IV de Holanda (1307-1345), que máis tarde morreu en batalla e o seu único fillo Guillerme morreu novo, frustrando así o proxecto de unificación dos seus territorios.
O seu segundo matrimonio foi con Venceslau de Luxemburgo. O famoso documento, a fundación do estado de dereito en Brabante chamado Inkomst Blijde ("Entrada triunfal"), foi emitido en xaneiro de 1356, co fin de garantir a Xoana e o seu consorte a entrada pacífica na súa capital, garantir a indivisibilidade do ducado e establecer a herdanza do ducado de Brabante nos seus "herdeiros naturais", que no caso de que Xoana non tivese fillos eran as súas irmás, Margarida e María, que eran máis aceptábeis para os burgueses de Brabante que o goberno pola casa de Luxemburgo. Ademais, ratificáronse todas as concesións ou cartas dos duques anteriores, mellorouse a seguridade xudicial dos brabantinos, concedéronse algunhas liberdades individuais (por exemplo, a inviolabilidade do domicilio) e puxéronselle límites aos duques para declarar a guerra e a administración financeira, cousas nas que participaría a asemblea das tres ordes (nobreza, clero e burgueses).
Os feitos posteriores deixaron o documento como letra morta, coa incursión militar en Brabante do conde de Flandres, Luís II, que casara con Margarida, a irmá de Xoana, que se consideraba a si mesmo duque de Brabante por dereito da súa muller. En agosto de 1356 Xoana e Venceslau pediran ao emperador Carlos IV que apoiase a súa causa coa forza das armas. Carlos reuniuse en Maastricht coas partes interesadas, incluídos os representantes das cidades, e todos acordaron anular certas cláusulas do Inkomst Blijde, para satisfacer a dinastía dos Luxemburgo.
En 1371 Venceslau, sobreestimando as súas capacidades militares, fíxolle a guerra ao duque Guillerme II de Jülich, sendo derrotado de forma humillante en Baesweiler, perdendo parte do seu exército e moitos nobres; foi capturado e sufriu 11 meses de catividade. Esta derrota foi de feito un triunfo para a burguesía brabantina. Venceslau morreu en 1383.
Á morte de Xoana, como ela acordara, o ducado pasou ao seu bisneto Antonio de Borgoña, o segundo fillo da filla (Margarida III de Flandres) da súa irmá Margarida (casada con Luís II de Flandres). Margarida III de Flandres estaba casada con Filipe II de Borgoña e o herdeiro era o fillo máis vello Xoán I de Borgoña (Xoán sen medo) pero o ducado de Brabante foi concedido ao seu segundo fillo vivo, Antonio.
Jeanne d'Arc
Jeanne d'Arc (tamén coñecido en inglés como The Messenger: The Story of Joan of Arc) é un filme francés dirixido por Luc Besson que foi estreado en 1999. Está protagonizado por Milla Jovovich, John Malkovich, Faye Dunaway e Dustin Hoffman. O guión foi escrito por Besson e Andrew Birkin, e a banda sonora orixinal foi composta por Éric Serra.
Conta a historia de Xoana de Arco, heroína de guerra francesa e mártir relixiosa do século XV. A historia comeza cando Xoana presencia as atrocidades dos ingleses contra a súa familia, e a partir dese intre comeza a ter visións que a inspiran a liderar ós franceses contra as forzas de ocupación inglesas. O seu éxito na loita permite que Carlos VII sexa coroado rei de Francia. Posteriormente, Xoana é executada e queimada viva acusada de herexía.
Sinopse
En 1412, nace en Domrémy (Francia) a Doncela de Orleáns. A guerra dos Cen Anos contra Inglaterra dura xa case un século e devastou Francia. Xoana é unha rapaza moi relixiosa, e despois de ter a súa primeira visión, volve ó seu fogar e atópase con que os ingleses acabaron coa súa familia. Algúns anos despois, completamente convencida de que Deus lle encomendou a misión de expulsar ós ingleses de Francia, vai ver ó Delfín, o futuro Carlos VII, que lle proporciona tropas para levantar o sitio de Orleáns.
Mosteiro de San Xulián de Samos
miniatura|dereita|Claustro do mosteiro.
O mosteiro de San Xulián de Samos, tamén mosteiro de San Xiao de Samos, é un mosteiro medieval fundado no século VI, segundo a tradición por Martiño de Dumio, que chegou a ser un dos de maior importancia de Galicia, e que na actualidade se atopa en bo estado de conservación. Pertence á orde dos beneditinos e está no concello de Samos (provincia de Lugo).
Cabalaría
miniatura|300px|Carga dos húsares da cabalaría napoleónica de [[Édouard Detaille.]]
Mosteiro de San Xulián de Samos
Historia
A súa fundación atribúeselle a Martiño de Dumio. Sábese que foi renovado por Froitoso de Braga no século VII, mais o primeiro escrito que o menciona é do ano 665: unha inscrición nos muros do claustro da portaría que di que foi reconstruído polo bispo de Lugo Ermefredo. Despois desta restauración foi abandonado coa invasión musulmá, até a reconquista do rei Froila I das Asturias (arredor do 760). Cando, anos máis tarde, este foi asasinado, atoparon refuxio nel a súa viúva e o seu fillo, o futuro Afonso II, o Casto. Gañou con isto a protección real, comezando polas propiedades en media milla á redonda, que propiciaría o seu crecemento. A comezos do século X, o bispo de Lugo, Ero, tentou facerse co seu control e expulsou os monxes. No mesmo século foi reocupado a instancias do rei Ordoño II e desde 960 a comunidade viviu baixo a regra de San Bieito, aínda que no século XII sumouse á reforma cluniacense co bispo Xoán.
Cabalaría
Cabalaría ou arma de cabalaría é a forza militar formada por soldados montados a cabalo ou, modernamente, en carros de combate.
Mosteiro de San Xulián de Samos
Historia
O mosteiro de Samos desfrutou de grande importancia durante a Idade Media, o que se reflicte en que posuía duascentas vilas e quiñentos lugares. En 1558, incorporado xa a San Benito El Real de Valladolid, sufriu un incendio que obrigou á súa total reedificación. A comunidade foi exclaustrada en 1835, aínda que os monxes beneditinos regresaron en 1880. Sufriu outro incendio en 1951, tras o que foi reconstruído.
Neste mosteiro residiu un tempo o escritor cambadés Ramón Cabanillas, ao que lle dedicou Samos, a súa última obra publicada en vida.
Descrición
Nel atópanse tres estilos arquitectónicos, o gótico tardío, o renacentista e o barroco.
Igrexa
A igrexa, barroca, foi construída entre 1734 e 1748. Ten planta de cruz latina e tres naves. O interior é luminoso e solemne. A bóveda está iluminada por oito óculos e as pinturas dos catro doutores marianos beneditinos (Anselmo, Bernardo, Ildefonso e Ruperto). O retablo maior tamén é clasicista e ten unha imaxe do patrón do mosteiro, San Xulián, obra de Xosé Ferreiro. A fachada, barroca, vai precedida dunha escalinata en forma de lazo que recorda a do Obradoiro. Está dividida en dous corpos, cunha porta flanqueada por catro columnas de orde dórica sobre pedestais, que se repiten no corpo superior flanqueando o óculo. A sancristía, de finais do XVIII, consiste nunha bóveda de planta octogonal apoiada en arcos de medio punto. A biblioteca, de 31 m. de longo, conta cun fondo de 25.000 volumes.
Claustros
Conta con dous claustros. O Claustro Grande foi construído entre 1685 e 1689 e ten 3.000 m² (54 m de lado), polo que é o maior de España. Coñécese como "do padre Feijoo", por tomar este o hábito beneditino neste mosteiro en 1690, e está presidido por unha estatua súa, obra de Francisco Asorey. O estilo é unha combinación austera e sinxela de clasicismo e herrerianismo: nove arcos de medio punto por cada lado na planta baixa, columnas dóricas nas dúas primeiras plantas e xónicas nos ventanais da terceira. Os muros do piso superior foron decorados con cenas da vida de San Bieito e son obra de Enrique Navarro, Celia Cortés e Xosé Luís Rodríguez.
O Claustro Pequeno ou "das Nereidas" foi construído entre 1539 e 1582 polo monfortino Pedro Rodríguez, cuxo nome aparece nunha das claves da banda suroeste. Imita o estilo gótico e conta con curiosos motivos de decoración, como a inscrición humorística "¿Qué miras, bobo?" nunha clave. O centro do claustro ocúpao a fonte barroca das Nereidas, de comezos do XVIII.
O mosteiro foi colexio de Teoloxía e Filosofía e é parada importante do Camiño de Santiago, xa que conta cunha hospedaría.
Victorio Spinetto
Victorio Luis Spinetto, nado o 3 de xuño de 1911 en Buenos Aires e finado o 28 de agosto de 1990 foi un xogador e adestrador de fútbol arxentino que xogaba na demarcación de centrocampista.
Coma xogador
Debutou profesionalmente no Vélez Sársfield en 1932, onde xogou practicamente toda a súa carreira a excepción de case dous anos no CA Independiente. En 1941 vese obrigado a retirarse a causa dunha lesión grave tras o descenso ese mesmo ano de Vélez á Segunda División por primeira vez na súa historia.
Foi internacional coa Selección de fútbol da Arxentina entre os anos 1934 e 1936.
Pese a xogar en posicións atrasadas, defensa ou centrocampista defensivo, tiña unha gran capacidade goleadora, anotando 45 goles en Vélez, incluíndo catro nun só encontro, ante Chacaritas Juniors.
Coma adestrador
Pouco despois de retirarse comezou a dirixir ao Vélez Sársfield, devolvendo o equipo á Primeira División en 1943 e dirixindoo durante catorce anos consecutivos. Estivo a piques de acadar o título de Liga en 1953.
Ademais doutros equipos tanto da máxima categoría do fútbol arxentino como doutras división tamén dirixiu á Selección de fútbol da Arxentina, coa que acadou o título da Copa América en 1959 sen perder ningún encontro.
Nos últimos anos adicousa ás categorías inferiores do club da súa vida, Vélez Sársfield.
Como xogador
Co CA Independiente
Como adestrador
Ca selección arxentina
321
Outros
Historia ano a ano
Umberto Maglioli
Resultados completos na Fórmula Un
(Chave) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida.
Resultados fóra de campionato
(Chave) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida.
Rebordelo, Canduas, Cabana de Bergantiños
Rebordelo é un lugar da parroquia de Canduas no concello coruñés de Cabana de Bergantiños na comarca de Bergantiños. Tiña 5 habitantes no ano 2018 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística que eran 4 homes e 1 muller.
No lugar de Rebordelo destaca a súa praia.
Eleccións xerais do Perú de 2011
miniatura|100px|dereita|[[Ollanta Humala - Gana Perú.]] miniatura|100px|dereita|[[Keiko Fujimori - Fuerza 2011.]] miniatura|100px|dereita|[[Pedro Pablo Kuczynski - Alianza por el Gran Cambio.]] miniatura|100px|dereita|[[Alejandro Toledo - Perú Posible]] As eleccións xerais do Perú de 2011 realizáronse o 10 de abril do ano 2011, co fin de elixir as persoas que ocupen varios dos máis altos cargos do Estado da República do Perú durante o período 2011-2016. Renováronse os cargos políticos do Poder Executivo e do Poder Lexislativo. A segunda volta electoral realizouse o 5 de xuño de 2011, entre os dous candidatos máis votados na primeira volta para escoller o novo Presidente e Vicepresidentes da República.
Os cargos que se elixiron foron os seguintes:
No caso da elección presidencial, realizouse unha segunda ronda electoral entre os dous candidatos coas máis altas votacións, debido a que ningún dos candidatos obtivo o 50% máis 1 voto dos votos validamente emitidos.
Organización e convocatoria
As eleccións foron convocadas o 5 de decembro de 2010 polo Presidente Constitucional da República do Perú (elixido democraticamente nas eleccións xerais de 2006), Alan García, mediante o Decreto supremo Nº 105-2010.
As candidaturas inscríbense ante o Xurado Nacional de Eleccións polos partidos políticos e as alianzas electorais, con seis meses de anticipación á elección.
O establecemento do padrón electoral correspondeulle ao Rexistro Nacional de Identificación e Estado Civil (RENIEC); a organización do proceso electoral correspondeulle á Oficina Nacional de Procesos Electorais (ONPE); e finalmente, ao Xurado Nacional de Eleccións (JNE) correspondeulle fiscalizar a legalidade do proceso, proclamar os resultados electorais, outorgar as credenciais correspondentes ás autoridades electas, revisar en grao de apelación as resolucións expedidas en primeira instancia polos Xurados Electorais Especiais e resolver en definitiva as controversias sobre materia electoral.
José Antonio Feijoo Alonso
José Antonio Feijoo Alonso, nado en 1950, é un empresario e político galego.
Traxectoria
Empresario. Concelleiro en Xinzo de Limia con Centristas de Galicia e o PPdeG, baixo os gobernos de Isaac Vila, presentouse por Coalición Galega á alcaldía en 1999, pactando co PSdeG e o BNG e rotándose na alcaldía co socialista Gonzalo Iglesias Sueiro, sendo alcalde dende 2001 ata as municipais de 2003. .
Nas eleccións municipais de 2007 encabezou a candidatura do PPdeG á alcaldía de Baltar e foi elixido alcalde con maioría absoluta, sucedendo a Silvestre Rodríguez Lorenzo. É tamén deputado provincial na Deputación de Ourense. Nas municipais de 2011 volveu se elixido alcalde de Baltar, tamén con maioría absoluta.
Eleccións xerais do Perú de 2011
Candidaturas presidenciais
A seguinte lista presenta as alianzas ou agrupacións políticas e os partidos políticos que as conforman. Non se inclúen os movementos rexionais nin os movementos ou partidos políticos nacionais non inscritos no Xurado Nacional de Eleccións (JNE).
O Partido Aprista, o Partido Descentralista Fuerza Social e Cambio Radical non presentaron candidatos presidenciais, pero si candidatos ao Congreso da República e ao Parlamento Andino. Nos dous primeiros casos os candidatos presidenciais (Mercedes Aráoz e Manuel Rodríguez Cuadros, respectivamente) renunciaron antes das eleccións.
Primeira volta
300px|miniatura|Votos na primeira volta. En vermello e rosa as rexións onde se impuxo Ollanta Humala, en laranxa e dourado as rexións onde o fixo Keiko Fujimori, en fucsia as rexión de Pedro Pablo Kuczynski e en verde, Alejandro Toledo.
Resultados oficiais da ONPE co 100% das actas contabilizadas:
Segunda volta
300px|miniatura|Votos na segunda volta. En vermello as rexións onde gañou Ollanta Humala e en laranxa as rexións onde gañou Keiko Fujimori.
A segunda volta electoral realizouse o 5 de xuño de 2011 entre os candidatos máis votados da primeira vuelta: Ollanta Humala de Gana Perú e Keiko Fujimori de Fuerza 2011.
O 29 de maio celebrouse o debate presidencial entre Keiko Fujimori e Ollanta Humala, onde ambos tiveron oportunidade de presentarlle á cidadanía as súas principais propostas.
Ambos candidatos foron amplamente criticados polos seus antecedentes no tema de dereitos humanos. Keiko Fujimori foi acusada de seguir vinculada co réxime do seu pai Alberto Fujimori, quen manipulou, a través de corrupción, subornos e extorsións, os medios de comunicación e institucións de goberno para lograr unha concentración de poder, segundo documenta Newsweek. Humala foi acusado de violar os dereitos humanos da poboación civil, cando estivo destacado nas zonas de Madre Mía e Aucayacu, na selva peruana. Así mesmo, cuestionouse a súa relación co presidente venezolano Hugo Chávez.
Ligazóns externas
Organismos electorais:
José Alfonso Osorio Novoa
José Alfonso Osorio Novoa, nado en Vigo o 29 de maio de 1948 e finado en Ourense o 15 de xaneiro de 2019, foi un comerciante e político galego.
Traxectoria
Empresario do sector vitivinícola, en 2002 foi fundador da Festa da codorniz en Castrelo de Miño, nas eleccións de 1995, 1999 e 2003 liderou a lista do PSOE e nas eleccións municipais de 2007 liderou a lista de Independientes por Castrelo de Miño.
Vida persoal
Fillo de Luisa Novoa Vázquez e José Alfonso Osorio Rodríguez, "Catuxo". Casado con Rosa Telle Yáñez, tivo dous fillos, José Alfonso e Virginia Osorio Telle.
El Agro (Castro Caldelas)
El Agro foi un periódico editado en Castro Caldelas en 1931.
Historia e características
Subtitulado ''Periódico de izquierdas. Órgano de la Sociedad Agraria de Castro Caldelas'', apareceu o 17 de xullo de 1931, aínda que xa estaba anunciada a súa saída para o 24 de maio. O seu director era Gerardo Vázquez Diéguez, o redactor-xefe Manuel Casado Nieto e entre os seus colaboradores estaba o médico Perfecto Herbella Gómez. Foi continuación de El Defensor de Caldelas.
Divisións administrativas da Alemaña nazi
miniatura|Alemaña entre [[1919 e 1937]] Tras a supresión dos Länder (estados individuais) da República de Weimar en 1934, as Gaue (singular Gau) eran as subdivisións administrativas de facto da Alemaña nazi.
Historia
miniatura|Divisións administrativas da [[Alemaña nazi en 1944]] As Gaue nazis formáronse en 1926 como distritos do Partido Nazi dos respectivos estados alemáns e provincias prusianas tal como se formaran tras a primeira guerra mundial.
Cada Gau tíña un responsáble administrativo, o Gauleiter (xefe da Gau). Aínda que os Länder e as provincias prusianas continuaron existindo tras a Lei habilitante de 1933, a súa administración reduciuse a un órgano rudimentario unido ás respectivas administracións da Gau no proceso da Gleichschaltung. En total, Alemaña estaba constituída por 32 Gaue en 1934, que eran 42 cando desapareceu a Alemaña nazi en 1945.
As rexións ocupadas en 1938 (Anschluss [anexión] de Austria e a Rexión dos Sudetes de Checoslovaquia polo Acordo de Múnic), e en 1939 (rexión de Klaipeda e o Territorio de Memel de Lituania), así como as zonas conquistadas durante a segunda guerra mundial, foron incorporadas ás Gaue existentes ou foron organizadas en Reichsgaue, similares en todo ás Gaue excepto no nome. Nos Reichsgaue, o Gauleiter tamén ostentaba a posición de Reichsstatthalter, o que formalmente combinaba as esferas do partido e do goberno estatal.
Finalmente, como resultado da derrota na guerra, na Conferencia de Ialta Alemaña perdería non só os territorios recentemente anexionados, senón algúns dos territorios que ocupaba antes de que o goberno nazi asumira o poder, ademais de pasar a maior parte da seguinte metade do século XX dividida en dous Estados separados.
Mancomunidade de Alta Seabra
A Mancomunidade de Alta Seabra  é unha asociación voluntaria de concellos da provincia de Zamora para a xestión en común de determinados servizos de competencia municipal. Ten personalidade xurídica propia, ademais da consideración de entidade local. Engloba unha poboación de case 2.000 habitantes espallados en diferentes núcleos de poboación da bisbarra de Seabra.
Sede
Terá a súa capitalidade, alternativamente, no municipio onde radique a súa presidencia, tendo como domicilio social e lugar de reunións as respectivas casas consistoriais.
Fins
A mancomunidade ten por obxecto xuntar os esforzos e posibilidades económicas dos devanditos Concellos prá creación e sostemento das seguintes actividades e servizos :
Estrutura orgánica
O goberno e administración da Mancomunidade corresponde aos seguintes órganos :
As Revoltas, Canduas, Cabana de Bergantiños
As Revoltas é un lugar da parroquia de Canduas no concello coruñés de Cabana de Bergantiños na comarca de Bergantiños. Tiña 58 habitantes no ano 2018 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística dos cales 34 eran homes e 24 eran mulleres.
A Veiga, Parada, Silleda
A Veiga é un lugar da parroquia de Parada no concello pontevedrés de Silleda. No ano 2007 tiña 3 habitantes, deles 2 eran homes e 1 era muller. Isto supón un mantemento no número de habitantes con respecto ao ano 2000.
Xosé Duncan
Xosé Ramón Suárez Ordóñez, nado en Chorente (Taragoña, Rianxo) o 7 de marzo de 1970, é un escritor galego, coñecido tamén co nome de Xosé Duncan.
Traxectoria
Reside na Coruña desde os catro anos. Cultiva sobre todo os xéneros literarios de fantasía e terror. Colaborou desde o seu inicio en Contos Estraños e en xaneiro de 2016 creou a páxina web literaria lermos.gal xunto con Alex Bayorti e Martinho Terrafría.
Judas Priest
Orixe do nome
En 1969, Al Atkins e Bruno Stapenhill logo de experimentar entre os anos 1967 e 1968 con outros nomes como "Halfbreed", "The Chapter of Life", "Blue Condition", "The Jug Blues Band" e "Sugar Stack", deciden formar unha nova banda trala disolución desta última. Stapenhill, revisando os seus discos, tópase cun de Bob Dylan chamado John Wesley Harding (1967), que contén o tema "The Ballad of Frankie Le and Judas Priest", polo que lle propuxo o nome Judas Priest a Atkins, ao que tamén lle gustou.
Formación da banda
O grupo formouse o ano de 1969 na cidade inglesa de Birmingham, como outra das bandas pioneiras do Heavy Metal, Black Sabbath. Trala disolución de "Sugar Stack", orientado ao Blues Rock, comeza a procura por parte de Al Atkins dunha banda que lograse engalar. Xunto ao seu outro compañeiro, o baixista Stapenhill e o batería utilizado para "Sugar Stack", John Partridge, forman "Judas Priest". Necesitaban un guitarrista, así que Atkins chama a John Perry, que ao pouco tempo morreu nun accidente automobilístico. O posto quedoulle o guitarrista Ernie Chataway, que inxecta a Judas Priest un son máis progresivo, motivando á banda a comezar a compoñer os seus propios temas. O futuro guitarrista de Priest, K.K. Downing tamén realizou unha audición coa banda, pero non foi escollido por non ter nese momento a experiencia necesaria. Ernie só tiña 17 anos, pero era un músico versátil, que non só tocaba a guitarra, tamén a harmónica e o teclado. Outra das cousas que motivou a Judas Priest a seleccionar a Ernie é que un día Stapenhill atopábase na mesma axencia que levaba a Black Sabbath, cando aínda se chamaban "Earth". Segundo Stapenhill, Ernie estaba sentado cos membros de Earth tocando a harmónica, así que pensaron que cos seus contactos poderían axudar á banda a conseguir un contrato.
Roberto García González
Roberto García González, nado nos Vilares (Guillar, Rodeiro) o 13 de novembro de 1958, é un gandeiro e sindicalista galego.
Judas Priest
A entrada de Downing e Hill
A finais de 1970, Al Atkins escoitou a K.K. Downing, Ian Hill e John Ellis ensaiando nunha vella igrexa nos arredores da cidade que fora reformada para cuartos de ensaios musicais. O son forte destes mozos chamoulle a atención e propúxolles reformar Judas Priest. Downing, Hill e Ellis xa levaban 6 meses ensaiando como un trío, pero nunca tiveron vocalista, nunca compuxeron temas, nin realizaron presentacións públicas. Só ían a devandito lugar a tocar os seus temas favoritos, segundo comenta K.K. Downing, aínda que si tiñan un nome, "Freight". Aceptaron a proposta de Atkins e decidiron utilizar o nome de “Judas Priest”. K.K. Downing, nunha entrevista que lle realizaron para a B.B.C en 1991 confesou que, antes da súa primeira audición con Judas Priest, vira pasar pola rúa a furgoneta da banda, co nome de “Judas Priest” pintado en aerosol ao carón da mesma, e pensou nese momento que lle gustaría pertencer a ela. Así, con novos integrantes inxectando novas ideas e co material composto por Atkins e os seus antigos compañeiros, Judas Priest comeza a traballar nun son propio, logrando facer o seu debut nun concerto o 16 de marzo de 1971 no "Essington St. John's Hall" como banda soporte de Thin Lizzy. Ellis faría a súa última presentación coa banda o 6 de outubro de 1971 no "Derby Yeoman", dando paso a Alan Moore, quen debutou o 15 do mesmo mes no "Newport Comunity Center". En 1972 Moore é substituído por Chris Campbell, tamén coñecido como "Congo" debido á súa cor de pel. Esta formación durou ata maio de 1973, lapso de tempo durante o cal Judas Priest chegou a compartir cartel con outras prestixiosas bandas como Status Quo, Gary Moore, Supertramp, Magnum, Slade, Budgie, Family ou Spirit, entre outros. Gravaron tamén un single de produción propia, chamado "The Age of the Tyrant", que contiña o tema "The Tyrant". Aínda así, o contrato discográfico non chegaba e os ingresos da banda non eran suficientes para que os catro músicos vivisen dela. Al Atkins, quen era o único dos membros que estaba casado e xa tiña un fillo, convencido de que non chegarían a nada, decide deixalos para buscarse un traballo fixo con ingresos máis regulares. Chris Campbell tamén deixa o grupo ao pouco tempo.
Roberto García González
Traxectoria
Gandeiro. Militante de Unións Agrarias dende 1983, foi elixido secretario xeral en 1987. Foi secretario xeral adxunto de UPA. Volveu ser reelixido secretario xeral de Unións Agrarias en 2014.
Judas Priest
A chegada de Halford
Poucos meses despois, K.K. e Ian chamaron a Atkins para preguntarlle se lle importaba que utilizasen o nome de Judas Priest e as cancións que escribiran xunto con el, xa que atoparan a un novo cantante e estaban dispostos a continuar co grupo. Atkins deu a súa aprobación, co que chega a Judas Priest o cantante Rob Halford, irmán da noiva de Ian Hill por aquel entón. Un día que se atopaba Ian e algúns membros de Priest na casa dos Halford, escoitaron por casualidade a Rob cantando fronte á radio coa súa distintiva voz aguda. Halford pertencía nese entón a unha banda chamada Hiroshima, e ante a proposta de Ian e K.K decide deixalos para unirse a Judas Priest. Máis tarde uniríaselles John Hinch, un batería que estivera con Halford en Hiroshima, e antes coa banda Bakerloo. Con esta formación estiveron xirando varios meses máis, e a finais de 1973 gravaron un demo de produción propia ao que chamaron "Ladies", que contiña tres temas: "Ladies", "Run of the Mill" e "Caviar and Meths".
Contrato discográfico e primeiro álbum: Rocka Rolla
A gravación foi do interese de Gull Records, que a principios de 1974 ofreceulles un contrato se incluían a un tecladista ou un trompetista na banda para engordar o son. A idea non foi do agrado dos membros de Judas Priest. É entón cando xorde a idea por parte de K.K. Downing de incluír outro guitarrista, o que foi aceptado pola discográfica. O guitarrista elixido foi Glenn Tipton, procedente de The Flying Hat Band, que realizaran concertos como abreconcertos de Deep Purple. Tipton inxectoulle ao grupo un son máis pesado e trouxo consigo novas ideas na composición dos temas. Ao mesmo tempo ingresou o batería John Ellis. A banda contou entón coa aprobación do selo e logran con esta formación o seu primeiro contrato discográfico.
Con Gull Records gravaron a súa primeira demo, posta á venda oficialmente en agosto de 1974, Rocka Rolla, que contiña os temas Rocka Rolla (Lado A) e Never Satisfied (Lado B). Só un mes despois, o 6 de setembro, produciuse o lanzamento oficial do seu primeiro LP, titulado tamén Rocka Rolla, disco que lle daba o seu son característico á banda dende os seus comezos, aínda que con notable influencia de Led Zeppelin tanto en música como en aspecto, supostamente aconsellados polo produtor do álbum. Rocka Rolla podería considerarse como un dos primeiros discos con contido 100% Heavy Metal. No mesmo incluíronse temas da etapa de Judas Priest con Al Atkins como “Winter” e “Never Satisfied”, versionados agora con Rob Halford e coa inclusión de Glenn Tipton como segunda guitarra.
Columbia Records, a engalaxe
En 1975 Judas Priest mostraba un metal máis agresivo que na súa primeira proposta. O seu seguinte álbum, Sad Wings of Destiny, foi gravado coa inclusión novamente de Alan Moore como batería en "Rockfield Studios" entre os meses de novembro e decembro de 1975, e posto en venda o 23 de marzo de 1976. O álbum contou cunha gran portada elaborada polo ilustrador Patrick Woodruffe, e incluía temas como Genocide, Tyrant, The Ripper, Island Of Domination, moitos dos cales son clásicos da banda. Tamén incluíron a canción "Victims of Changes", outro himno da banda, o cal era unha fusión de dous temas de Ao Atkins como o son "Rede Light Lady" e "Whiskey Woman". Neste álbum aínda se define máis o característico son metálico dos Priest. A subida nas vendas en comparación co primeiro disco da banda foron notorias, o que captou o interese de Columbia Records (CBS), inducidos por Roger Glover, baixista de Deep Purple. Os membros de Judas Priest non estaban conformes co xeito en que Gull Records estaba manexando o que se avistaba como o comezo do éxito da banda, así que encontrandose aínda realizando presentacións en vivo, antes de finalizar o ano 1976, asinan para Columbia Records. O contrato con Gull Records non vencera, polo que a banda debeu chegar a un acordo monetario co selo e cancelar a cantidade de £ 60,000, para poder comezar a traballar con Columbia Records (CBS).