cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Espazo-tempo
Referencial
Un dos máis simple e interesantes exemplos de espazo-tempo é R4 co intevalo espazo-tempo xa definido atrás. Este, coñécese como espazo de Minkowski, sendo o modelo usual da Teoría da Relatividade Restrita. En contraste, a Relatividade Xeral propón que a variedade subxacente non deberá ser plana en presenza da gravidade, polo que se utiliza preferencialmente o espazo-tempo en vez do espazo de Minkowski.
Algúns feitos xerais sobre o espazo-tempo
Unha variedade compacta pode tornarse nun espazo-tempo se e só se a característica de Euler fose 0.
Calquera variedade de 4 dimensións non compacta pode tornarse un espazo-tempo.
Moitas variedades espazo-temporais ten interpretacións que poden parecer bizarras ou desconfortavíes para moitos físicos. Por exemplo, un espazo-tempo compacto ten curvas de tempo pechadas, loops, que viola a noción de causalidade tan cara aos físicos. Por esta razón os físicos matemáticos levan en consideración apenas un subconxunto de todos os espazo-tempo posíbeis. Unha forma de facer isto é estudar "solucións realisticas" das ecuacións da Relatividade Xeral. Outro é adicionar algunha restrición físico "razoábel" mais aínda así xeometricamente xenérica, e en seguida tentar probar cousas interesantes sobre o espazo-tempo resultante. A última abordaxe ten levado a resultados importantes, notabelmente os Teoremas de singularidade de Penrose-Hawking.
En física matemática é común restrinxir a variedade a variedades connectadas e Hausdorff. Un espazo-tempo Hausdorff é sempre paracompacto.
Cuantización do espazo-tempo
A investigación científica actual céntrase na natureza do espazo-tempo ao nivel da escala de Planck. A Gravidade cuántica en loop, a teoría das cordas, e a Termodinámica dos buracos negros predín un espazo-tempo cuantizado sempre coa mesma orde de magnitude. A Gravidade cuántica en loop chega, mesmo a facer previsións precisas sobre a xeometría do espazo-tempo á escala de Planck.
Artes plásticas
As artes plásticas consisten en formar e conformar ideas con distintos materiais mediante accións como a pintura, o debuxo, a arquitectura ou a escultura; é dicir, as artes plásticas representan un conxunto de accións e actividades de tipo gráfico-plástico, onde interveñen a vista e o tacto para aprecialas e estimular a nosa imaxinación e pensamento.
Figura-fondo
A Lei da psicoloxía da forma, establece a tendencia a subdividir a totalidade dun campo de percepción en zonas máis articuladas, figuras, e outras fluídas e desorganizadas, que constitúen o fondo. Segundo esta lei, toda superficie rodeada tende a converterse en figura en tanto que a restante actuará como fondo. Wertheimer fixou, ademais, outras leis principais que determinan o fenómeno: todo obxecto sensible existe contra un fondo; a figura ten calidade de cousa, o fondo dá a impresión de que 'pasa' por detrás da figura; a figura é polo xeral o campo de menor tamaño; a cor é máis densa e compacta na figura que no fondo; tamén aquela presenta maior estabilidade, claridade e precisión, e aparece sempre máis preto do espectador. Todo o da figura lémbrase mellor.
Imaxe
Adoita chamarse imaxe ó conxunto das representacións que temos das cousas. Nalgunha medida imaxe e representación son sinónimos e refírense ós diversos tipos de aprehensión dun obxecto presente, a representación de percepcións pasadas, estar ligado á imaxinación na libre combinación de percepcións pasadas ou á alucinación. As imaxes ou representacións poden ser acústicas, ópticas, eidéticas, non eidéticas, afectivas, volitivas etc.
No sentido artístico, a imaxe plástica pode ser definida como o resultado dun proceso de creación, no que, buscando a adecuación dos materiais, as técnicas e a organización sofre unha transformación das impresións sensoriais, de fantasías mnémicas, supón sempre a actualidade da experiencia, a que aparece a través da imaxe; isto fai supor á vez unha experiencia anterior. A imaxe trae consigo a actualidade do obxecto convocante do dado.
Proporción
É unha relación de medidas harmónicas entre as partes compoñentes dun todo, tanto como a distancia harmoniosa entre parte e parte. Estas relacións de medida son atopadas no mundo orgánico e inorgánico. Pero tales relacións matemáticas non se expresan de maneira mecánica, a relación existe pero as formas exhiben unha serie de pequenas variacións dentro da relación xeral, o que contribúe á beleza e á vitalidade.
Razóns numéricas ou xeométricas de distinta índole que emerxeron de investigacións sobre a natureza foron aplicadas á arte, sempre na persecución dunha unidade harmónica, os diversos rectángulos, pentágonos, as divisións internas dos mesmos etc.; tanto como nos diversos canons de medida aplicados á figura humana para obter beleza, por exemplo os canons de sete ou oito cabezas fan á proporción. O recurso da forma regular foi tido en conta, aínda fronte á influencia distorsionante da perspectiva, é así que de acordo con Vitrubio os gregos ensanchaban a parte superior da columna, respecto da inferior e en relación ó aumento de altura para manter a proporción cando esta entrase visualmente na converxencia de perspectiva. Todo isto tiña como finalidade salvar a beleza da obra.
Punto
Considérase que o punto é o principal xerador da forma e indica un lugar no espazo.
Plano
"Como plano básico enténdese a superficie material que vai recibir o contido da obra. O plano básico esquemático está limitado por dúas liñas horizontais e dúas verticais e adquire así en relación ó ambiente que o rodea, unha entidade independente" (Wassily Kandinsky).
Movemento
É o foco de atención máis forte nunha comprensión.
Suxestión que logra nunha orde plástica debido á aplicación, na organización, de determinados fundamentos visuais: destino común, boa dirección, agrupamento, secuencia lineal, transponibilidade, progresión, alternancia etc.
Tensión existente entre varios elementos formais ou lineais e o campo que os contén, a través da cal as figuras son atraídas, repulsadas ou aquietadas provocando a suxestión do movemento ou desprazamento. Segundo a regra de Duncker, na experiencia de desprazamento o marco tende a permanecer fixo, mentres que o obxecto dependendo dese marco executa o movemento. A estrutura do contexto no espazo e no tempo determinan a percepción do movemento; de igual maneira ocorrerá coas propiedades do movemento, é dicir, velocidade e dirección (a velocidade pode ser constante, cambiar en progresión regular ou abruptamente). O movemento percíbese dentro de certos límites de velocidade, a agulla dos minutos do reloxo, aparentemente parece quieto, dada a súa escasa velocidade, pero as paletas dun ventilador vense como unha forma borrosa e quieta dada a súa alta velocidade.
De igual maneira un obxecto pequeno parecerá desprazarse a maior velocidade que un de gran tamaño. A dirección está determinada polo sentido da secuencia en que un obxecto, forma, cor etc. segue nunha orde dada, ou pola tensión dunha liña, forma etc. con respecto a un bordo ou na súa propia dinámica, así vemos desprazarse cara arriba a unha vertical con velocidades distintas nos seus extremos, subir a un triángulo isóscele, dirección igual nunha horizontal con mínima diferenza de velocidade cara á esquerda, e carecer de dirección a un cadrado. É dicir, os elementos axiais expresan movemento, unha catedral gótica é ascendente. As superficies curvas expresan movemento dobre, achegarse e afastarse.
O movemento pode ser continuo, con dirección establecida, lineal ou xiratoria. A forma do movemento pode ser simple ou complexa, cando por exemplo, varios elementos realizan igual movemento con igual ritmo, ou cando dous ou máis grupos realizan distintos movemento organizados con ritmos distintos entre si e non.
Esbozo
Deseño rápido e lixeiro que se fai dun terreo, dunha paisaxe, dunha posición militar etc., sen valerse de instrumentos nin aparellos xeométricos en forma de debuxo e como tenteo ou preliminar de algo que pode completarse.
A pesar diso un esbozo non carece de mérito. Mesmo algúns, realizados por grandes artistas, considéranse actualmente como obras de gran valor, debidamente apreciadas e con categoría de producións artísticas. Son famosos, por exemplo, algúns esbozos de Rafael, Rubens, Leonardo da Vinci etc.
Bosquexo
É o ensaio que fai un artista antes de realizar a súa obra plástica.
Ton
Cor integrada en todas as súas dimensións.
Denomínase tamén ton á escala resultante dunha cor mesturada sexa con branco, negro ou gris, é dicir, ó matiz ou ben coa súa cor complementaria.
Escala de valores
É a orde dos gradentes que se atopan entre os extremos máximos. Neste caso refírese só a variacións crecentes ou decrecentes de claridade, situadas entre polos de claridade ou escuridade.
Tonalidade
É a resultante de diversas relacións do ton, conceptuado en todas as súas dimensións, que pola súa organización tenden a provocar un tipo tal de orde de cor que se manifesta movéndose cara á harmonía, o contraste ou a relación de temperatura.
Fronte a un cadro sempre se fai referencia á tonalidade dominante, sexa harmónica, por predominio dunha soa cor (monocromático), por predominio dunha cor á cal as outras tenden a asemellarse por mestura (tonalidade avermellada, azulada etc.), tanto como pola súa oposición (contraste), ou pola súa temperatura (tonalidade cálida ou fría). Pode darse tamén en valores de grises.
Valor
Dentro dunha pintura destacan maiormente as cores que posúen un valor máis alto, é dicir as que contan cunha maior presenza luminosa: amarelos, cremas, brancos etc.
No Renacemento, os pintores mantiñan un equilibrio dos valores, no Barroco, tal equilibrio substitúese polo xogo dos mesmos.
León, Oural, Boqueixón
León é un lugar da parroquia de Oural no concello coruñés de Boqueixón, na comarca de Santiago. Segundo o padrón municipal (INE 2013) ten 17 habitantes (6 homes e 11 mulleres).
Cantaclaro
Cantaclaro foi un periódico editado en Cospeito en 1915.
Historia e características
Apareceu en 1915. De periodicidade mensual, foi voceiro de organizacións republicanas.
A Barosa, Carucedo
Próxima ás explotacións mineiras romanas das Médulas, patrimonio da Humanidade.
Ácido hialurónico
miniatura|dereita|300 px|Estrutura química do ácido hialurónico.
Unha persoa de 70 kg ten aproximadamente 15 g de ácido hialurónico no seu corpo, e un terzo do total é reciclado (degradado e sintetizado) cada día. O ácido hialurónico é tamén un compoñente da cápsula extracelular das bacterias do grupo dos estreptococos A, e crese que inflúe na virulencia da bacteria.
A denominación "ácido hialurónico" procede do grego hyalos, que significa vítreo (porque foi inicialmente illado do humor vítreo) e do ácido glicurónico, que é un dos seus principais compoñentes. Porén, a molécula en condicións fisiolóxicas normais está na súa forma ionizada polianiónica, polo que moi a miúdo se lle denomina "hialurona". Finalmente, o termo "hialuronato" refírese á base conxugada do ácido hialurónico. Neste artigo utilizarase principalmente a denominación ácido hialurónico.
Funcións
Ata finais da década de 1970, a hialurona describíase como un polisacárido pegañento moi ubicuo na matriz extracelular de moitos tecidos. Por exemplo, era o principal compoñente do líquido sinovial, e sabíase que incrementaba a viscosidade dese fluído. Xunto coa lubricina, é un dos compoñentes lubricantes principais dos fluídos.
O ácido hialurónico é un importante compoñente do tecido cartilaxinoso articular, onde se presenta como un material que recobre a célula do tecido, o condrocito. Cando os monómeros de agrecán (un proteoglicano) se unen ao ácido hialurónico en presenza das proteínas de unión, fórmanse grandes agregados cargados negativamente. Desta maneira, aínda que o ácido hialurónico non forma proteoglicanos con proteínas, si pode unirse a outros proteoglicanos (que conteñen outros glicosaminoglicanos) e formar estes enormes agregados. Estes agregados reteñen auga e son responsables da resistencia á compresión da cartilaxe. O peso molecular do ácido hialurónico da cartilaxe decrece coa idade, pero a cantidade aumenta.
O ácido hialurónico é tamén un compoñente principal da pel, onde está implicado na reparación do tecido danado. Cando a pel se expón de forma excesiva aos raios ultravioleta B, inflámase (queimadura solar) e as células da derme deixan de producir tanto ácido hialurónico, e incrementan o ritmo de degradación da molécula. Os produtos da degradación do ácido hialurónico tamén se acumulan na pel despois da exposición aos raios ultravioleta.
Como é moi abondoso nas matrices extracelulares, o ácido hialurónico tamén contribúe á hidrodinámica do tecido, ao movemento e proliferación de células, e participa en diversas interaccións con receptores da superficie celular, notablemente naquelas células que teñen os seus receptores primarios, CD44 e RHAMM. O aumento de CD44 na célula acéptase como un marcador da activación celular en linfocitos. A contribución do ácido hialurónico ao crecemento tumoral pode deberse á súa interacción co CD44. O receptor CD44 participa nas interaccións da adhesión celular requiridas polas células tumorais.
Aínda que o ácido hialurónico se une ao receptor CD44, hai evidencias de que os produtos de degradación do ácido hialurónico transducen o seu sinal inflamatorio por medio do receptor TLR2 (toll-like receptor 2), do TLR4 ou de ambos os dous nos macrófagos e células dendríticas. O TLR e o ácido hialurónico xogan, pois, un papel na inmunidade innata.
As altas concentracións de ácido hialurónico observadas no cerebro de ratas novas, e as reducidas concentracións no cerebro dos adultos suxiren que o ácido hialurónico xoga un papel importante no desenvolvemento do cerebro.
Estrutura
miniatura|dereita|O ácido D-glicurónico é un dos compoñentes do ácido hialurónico. miniatura|dereita|A N-acetilglicosamina é o outro compoñente do ácido hialurónico. As propiedades do ácido hialurónico foron determinadas inicialmente na década de 1930 no laboratorio de Karl Meyer.
O ácido hialurónico é un polímero dun disacárido que se repite, o cal está composto por ácido D-glicurónico e D-N-acetilglicosamina, unidos por enlaces glicosídicos alternantes β-1,4 e β-1,3. A molécula pode conter ata uns 25.000 destes disacáridos repetidos e pode ter un peso molecular que vai desde 5.000 a 20.000.000 de daltons in vivo, segundo a súa lonxitude. O peso molecular medio da molécula no líquido sinovial humano é de 3−4 millóns de Da, e o ácido hialurónico purificado de cordón umbilical humano é de 3.140.000 Da.
O ácido hialurónico é enerxeticamente estable, en parte a causa da estereoquímica dos seus compoñentes disacáridos. Os grupos químicos voluminosos de cada azucre están en posicións estericamente favorecidas, mentres que os pequenos átomos de hidróxeno dispóense en posicións axiais menos favorables.
O ácido hialurónico non está sulfatado.
Biosíntese
O ácido hialurónico sintetízase pola accións duns encimas que son un tipo de proteína integral de membrana chamadas hialurona sintases, das cales os vertebrados teñen tres tipos: HAS1, HAS2 e HAS3. Estes encimas alongan o ácido hialurónico ao engadir sucesivamente unidades de ácido glicurónico e N-acetilglicosamina ao polisacárido en formación a medida que este é extruído a través do transportador ABC atravesando a membrana e pasando ao espazo extracelular.
A síntese do ácido hialurónico é inhibida pola 4-metilumbeliferona (himecromona, heparvit), que é un derivado da 7-hidroxi-4-metilcumarina. Esta inhibición selectiva (que non inhibe a síntese doutros glicosaminoglicanos) pode ser útil na prevención das metástases de células tumorais malignas.
Produción e importancia económica
Outra das fontes principais era o humor vítreo e o líquido sinovial das articulaciones de gando vacún pero por mor da epidemia do mal das vacas tolas estas fontes foron cuestionadas. O grupo de Reciclado e valorización de residuos do Instituto de Investigacións Mariñas (IIM) español patentou unha forma de extraelo dos residuos do peixe.
O desenvolvemento da súa produción e da dos seus derivados está promovendo a aparición de numerosas patentes. Algúns exemplos son o Ácido Hialurónico Non Animal Estabilizado (NAHSA), que como non contén proteínas de orixe animal non esixe que se faga un test da pel antes do tratamento, e o DXL™, fórmula de moléculas de ácido hialurónico de dobre entrecruzamento, que fai que o ácido hialurónico dure máis.
J. Edgar
J. Edgar é un filme estadounidense dirixido, coproducido e musicado por Clint Eastwood. Escrito por Dustin Lance Black, o filme céntrase na carreira do director do FBI J. Edgar Hoover.
Ácido hialurónico
Receptores celulares para o ácido hialurónico
Ata o momento, os receptores celulares para o ácido hialurónico que foron identificados pertencen a tres grupos: CD44, receptor para a motilidade mediada polo ácido hialurónico (RHAMM) e a molécula 1 de adhesión intracelular (ICAM-1). O CD44 e a ICAM-1 xa se coñecían como moléculas que interviñan na adhesión celular doutros ligandos antes que se descubrise que tamén se unía a eles o ácido hialurónico.
J. Edgar
Sinopse
En 1924, con só 29 anos, Edgar Hoover foi nomeado director xeral do FBI para que reorganizara a institución. Ocupou o cargo ata a súa morte en 1972, sobrevivindo a sete presidentes, algún dos cales intentou inutilmente destituílo. Os arquivos que Hoover gardaba celosamente, cheos de segredos comprometedores de importantes persoeiros, convertérono nun dos homes máis poderosos e temidos da historia dos Estados Unidos.
Ácido hialurónico
Receptores celulares para o ácido hialurónico
O CD44 está amplamente distribuído polo corpo, e a demostración formal da unión ácido hialurónico-CD44 fixérona Aruffo et al. en 1990. Actualmente, considérase o principal receptor da superficie celular para o ácido hialurónico. O CD44 media a interacción da célula co ácido hialurónico e a unión de ambos é unha parte importante de varios procesos fisiolóxicos, como a agregación, migración, proliferación e activación de células; a adhesión célula-célula e célula-substrato; a endocitose de ácido hialurónico, a cal conduce ao catabolismo do ácido hialurónico en macrófagos; a ensamblaxe de matrices a partir de ácido hialurónico e proteoglicanos. Kaya et al. propuxeron dous papeis importantes desempeñados polo CD44 na pel. O primeiro é a regulación da proliferacíón dos queratinocitos en resposta a estímulos extracelulares, e o segundo é o mantemento da homeostase do ácido hialurónico local.
Nymphenburg
miniatura|600px|Palacio de Nymphenburg. Nymphenburg (Schloss Nymphenburg) é un palacio de estilo barroco situado na cidade de Múnic, estado de Baviera, Alemaña. O palacio foi a residencia de verán dos gobernantes de Baviera. O encargo de construción data de 1664, e o pavillón central foi rematado en 1675.
Ácido hialurónico
Receptores celulares para o ácido hialurónico
O receptor ICAM-1 coñécese principalmente como un receptor metabólico da superficie celular para o ácido hialurónico, e esta proteína pode ser responsable da retirada do ácido hialurónico do plasma sanguíneo e linfa, o que supón probablemente a maioría da reciclaxe de ácido hialurónico no corpo Deste modo, a unión de ligandos a este receptor inicia unha cascada moi coordinada de eventos que inclúen a formación dunha vesícula endocítica, a súa fusión cos lisosomas primarios, a dixestión encimática orixinando monosacáridos, o transporte activo transmembrana deses azucres ao citosol, a fosforilación da N-acetilglicosamina e a desacetilación encimática. Como indica o seu nome, a ICAM-1 pode tamén servir como molécula para a adhesión celular, e a unión do ácido hialurónico ao receptor ICAM-1 pode contribuír ao control da activación inflamatoria mediada por ICAM-1.
Degradación
A hialurona degrádase por unha familia de encimas chamados hialuronidases. Nos humanos, hai polo menos sete tipos de encimas do tipo das hialuronidases, algúns dos cales son supresores de tumores. Os produtos de degradación da hialurona, que son oligosacáridos e hialuronas de peso molecular moi baixo, mostran propiedades proanxioxénicas. Ademais, estudos recentes mostran que os fragmentos de hialurona, e non as hialuronas nativas de alto peso molecular, poden inducir respostas inflamatorias nos macrófagos e células dendríticas cando hai danos tisulares e no rexeitamento dos transplantes de pel.
Granulación e organización da matriz do tecido granular
O tecido granular (de cicatrización) é o tecido conectivo fibroso que perfunde e substitúe o coágulo de fibrina durante a curación dunha ferida. Crece xeralmente desde a base da ferida e pode encher feridas de case calquera tamaño durante a súa curación. O ácido hialurónico é abundante na matriz do tecido granular. Diversas funcións celulares que son esenciais para a reparación do tecido poden atribuírse a esta rede rica en ácido hialurónico. Estas funcións inclúen a facilitación da migración celular na matriz provisoria da ferida, a proliferación celular e a organización da matriz do tecido granular. Como a iniciación da inflamación é crucial para a formación do tecido granular, o papel pro-inflamatorio do ácido hialurónico contribúe de forma determinante nesta fase da curación da ferida.
O ácido hialurónico e a migración celular
A migración celular é esencial para a formación do tecido granular. A fase inicial da formación deste tecido está dominada pola matriz extracelular rica en ácido hialurónico, que se considera como un medio que conduce a migración de células á matriz temporal da ferida. O ácido hialurónico contribúe a esta migración debido ás súas propiedades fisicoquímicas e porque dirixe as interaccións coas células. Proporciona unha matriz hidratada aberta que facilita a migración celular, e dirixe a migración e o control dos mecanismos locomotores celulares mediados por interaccións celulares específicas entre o ácido hialurónico e os receptores da superficie celular para o ácido hialurónico. Os tres receptores da superficie para o ácido hialurónico principais son CD44, RHAMM, e ICAM-1. O máis relacionado coa migración celular é RHAMM, que se une con varias proteína quinases asociadas co movemento celular, como por exemplo, a proteína quinase regulada por sinais extracelulares (ERK), p125fak, e pp60c-src. Durante o desenvolvemento fetal, a vía de migración a través da cal migran as células da crista neural é rica en ácido hialurónico. A degradación do ácido hialurónico ou o bloqueo do seu receptor inhibe, polo menos parcialmente, a migración celular pola matriz do tecido granular. Basicamente o ácido hialurónico sintetízase na membrana plasmática e é liberado directamente no medio extracelular. Isto pode contribuír a crear un microambiente hidratado nos sitios de síntese, e é esencial para a migración celular porque facilita a célula se despegue ou separe. Por tanto, a síntese de ácido hialurónico está asociada coa migración celular porque proporciona forza dinámica á célula.
Papel do ácido hialurónico na moderación da resposta inflamatoria
Aínda que a inflamación é unha parte integrante da formación do tecido granular de reparación, a inflamación debe ser moderada. O tecido granular inicial é altamente inflamatorio e ten un alto grao de reciclaxe tisular mediado polos encimas que degradan a matriz e os metabolitos reactivos do osíxeno que son producidos polas células inflamatorias. A estabilización desta matriz conséguese moderando a inflamación. O ácido hialurónico funciona como un importante moderador deste proceso, malia que tamén estimula o inicio da inflamación, xa que protexe as células contra os danos producidos polos radicais libres, o que foi demostrado en estudos con ratas. Este tipo de protección contra os radicais libres é unha característica que comparten os polímeros poliiónicos.
Reepitelización
O ácido hialurónico non só xoga un importante papel na epiderme normal, senón que ten tamén funcións cruciais no proceso de reepitelización. Serve como parte integral da matriz extracelular dos queratinocitos basais, que son os principais constituíntes da epiderme; ten a función de eliminación dos radicais libres, e un papel na proliferación de queratinocitos e na migración celular.
Comarca de Ferrol
miniatura|240px|Concellos da comarca de Ferrol: 1. Ares 2. Cedeira 3. Fene 4. Ferrol 5. Moeche 6. Mugardos 7. Narón 8. Neda 9. San Sadurniño 10. As Somozas 11. Valdoviño
Ácido hialurónico
Reepitelización
O ácido hialurónico epidérmico funciona tamén como un manipulador na proliferación dos queratinocitos, que é básico para o funcionamento normal da epiderme, e durante a fase de reepitelización da reparación do tecido. No proceso de curación de feridas, o ácido hialurónico exprésase nas marxes da ferida, na matriz do tecido conectivo, e situado xunto ao CD44 expresado nas células dos queratinocitos migrantes. Kaya et al. descubriron que a supresión da expresión de CD44 por un transxene antisentido específico da epiderme orixina en animais unha acumulación deficiente de ácido hialurónico na derme superficial, acompañada de alteracións morfolóxicas distintivas dos queratinocitos basais e unha proliferación defectuosa dos queratinocitos en resposta a mitóxenos e factores de crecemento. Tamén se observaron certa perda de elasticidade da pel, unha resposta inflamatoria local alterada, e unha alteración na reparación do tecido. As súas observacións son unha forte evidencia do importante papel do ácido hialurónico e do CD44 na fisioloxía da pel e na reparación do tecido.
Comarca de Ferrol
A comarca de Ferrol é unha comarca galega situada na provincia da Coruña e a súa capital é Ferrol. A ela pertencen os concellos de Ares, Cedeira, Fene, Ferrol, Moeche, Mugardos, Narón, Neda, San Sadurniño, As Somozas e Valdoviño. Limita ao norte e ao leste co océano Atlántico, ao leste coa comarca do Ortegal e ao sur coa comarca do Eume. Ten unha extensión de 623,45 km² e conta cunha poboación de 151.822 habitantes no 2020, distribuídos en 11 concellos.
Ácido hialurónico
Curación das feridas e cicatrices fetais
A característica principal da curación das feridas nos fetos é a ausencia de cicatrices fibrosas, que se producen na curación de feridas adultas. O contido en ácido hialurónico nas feridas fetais é aínda maior ca o das feridas adultas, o que suxire que o ácido hialurónico pode, polo menos en certo grao, reducir o depósito de coláxeno e dese modo reducir a cicatriz. Isto está de acordo coas investigacións de West et al., que mostraban que, na curación de feridas nos adultos e fetos na fase final da xestación, a eliminación do ácido hialurónico causaba unha cicatriz fibrosa. De todos os xeitos, o papel exacto do ácido hialurónico na cicatrización da pel está aínda investigándose, pero parece que debe contribuír a que se produza un menor grao de cicatrización fibrosa.
Comarca de Ferrol
Xunto coas comarcas de Eume e Ortegal, integra a ambigua e non oficial Ferrolterra.
Ácido hialurónico
Papel do ácido hialurónico nas metástases do cáncer
miniatura|350px|Procesos da metástase cancerosa na que están implicadas moléculas asociadas ao ácido hialurónico indicados en varios pasos. Abreviaturas: ácido hialurónico (HA), hialurona sintase (HAS), receptor do ácido hialurónico (HAR), hialuronidase (HAase/HYAL). Como se mostra na figura da dereita, varios tipos de moléculas que interaccionan co ácido hialurónico poden intervir en moitas das fases da metástase do cancro.
Comarca de Ferrol
Descrición
A comarca pódese dividir en tres subcomarcas claramente diferenciadas:
Ácido hialurónico
Papel do ácido hialurónico nas metástases do cáncer
As hialurona sintases (HAS) desempeñan un papel en todas as fases da metástase do cáncer. Como producen ácido hialurónico antiadhesivo, as hialurona sintases permiten que as células tumorais se liberen da masa tumoral primaria, e se o ácido hialurónico se asocia con receptores como o CD44, a activación das GTPases Rho pode promover a transición epitelial-mesenquimal das células cancerosas. Durante os procesos de intravasación ou extravasación, a interacción do ácido hialurónico producido pola hialurona sintase con receptores como o CD44 ou o RHAMM promove cambios nas células que posibilitan que as células cancerosas se infiltren nos sistemas vascular ou linfático. Mentres viaxan a través de ditos sistemas, o ácido hialurónico producido polas hialurona sintetases protexe as células cancerosas de sufrir danos físicos. Finalmente, na formación de metástases, a hialurona sintase produce ácido hialurónico que permite ás células cancerosas interaccionar coas células nativas da zona secundaria e orixinar alí un tumor.
Comarca de Ferrol
Descrición
En todos os casos as intensas relacións funcionais con Ferrol integran estas diferentes vinculacións locais nunha unidade comarcal de orde superior moi condicionada por relacións económicas, sociais, administrativas e sanitarias. Ferrol é o concello de mallor importancia económica e o de maior poboación. A administración estatal, moi vinculada a intereses militares, a Xunta de Galicia e a xudicatura teñen a súa sede en Ferrol. A sanidade está artellada na organización do Sergas con sede no Complexo Hospitalario Arquitecto Marcide-Novoa Santos.
Concellos
Pertencen á comarca de Ferrol os seguintes 11 concellos:
Ácido hialurónico
Papel do ácido hialurónico nas metástases do cáncer
As hialuronidases (HAase ou HYAL) son outros encimas que tamén xogan diversos papeis na metástase cancerosa. Ao axudaren a degradar a matriz extracelular que rodea o tumor, as hialuronidases axudan ás células cancerosas a escapar da masa tumoral primaria e desempeñan un papel principal na intravasación ao permitiren a degradación da membrana basal do vaso sanguíneo ou linfático. As hialuronidases axudan ao establecemento da metástase unha vez chegou á zona secundaria porque tamén alí axudan na extravasación e na eliminación da matriz extracelular de dita área. Finalmente, as hialuronidases desempeñan unha función chave no proceso da anxioxénese. Os fragmentos de ácido hialurónico promoven a anxioxénese e as hialuronidases producen ditos fragmentos. É interesante sinalar que a hipoxia tamén incrementa a produción de ácido hialurónico e a actividade das hialuronidases.
Os receptores do ácido hialurónico CD44 e RHAMM foron estudados moi a fondo en relación cos seus papeis na metástase do cáncer. A expresión do CD44 incrementada clinicamente foi correlacionada positivamente coa metástase en varios tipos de tumores. O CD44 afecta á adhesión das células cancerosas unhas a outras e coas células endoteliais, rearranxa o citoesqueleto por medio das GTPases Rho, e aumenta a actividade dos encimas que degradan a matriz extracelular. O aumento da expresión do receptor RHAMM tamén foi clinicamente correlacionado coa metástase do cáncer. O RHAMM promove a motilidade das células cancerosas por diversas vías, entre as que están a quinase de adhesión focal (FAK), a quinase MAP (MAPK), a pp60(c-src), e as dianas da quinase Rho (ROK). O receptor RHAMM pode tamén cooperar co CD44 para favorecer a anxioxénese en dirección á metástase.
José Sancho Riera
José Sancho Riera, Valenciano, nado en Valencia e finado en Neda o 30 de agosto de 1951, foi un guerrilleiro antifranquista.
Ácido hialurónico
Aplicacións médicas
O ácido hialurónico utilízase en aplicacións médicas sobre os tecidos nos que abunda, como a pel, cartilaxe, e humor vítreo.
José Sancho Riera
Traxectoria
Incorporado á IV Agrupación do Exército Guerrilleiro de Galicia. Foi abatido pola Garda Civil no Puntal (Neda) o 30 de agosto de 1951 con outros tres compañeiros, Antonio Veiga Mejuto, José Freire Barcia e José Antonio Castro López.
Ácido hialurónico
Cirurxía ocular
O primeiro produto biomédico con ácido hialurónico foi Healon, desenvolvido nas décadas de 1970 e 1980 por Pharmacia, cuxo uso está aprobado na cirurxía ocular (operacións de transplante de córnea, cataratas, glaucoma, desprendemento de retina). Outras compañías producen outras marcas similares utilizadas en cirurxía oftálmica.
O ácido hialurónico nativo ten unha vida media no organismo relativamente curta, como se comprobou en coellos, polo que se desenvolveron varias técnicas de fabricación que aumentan a lonxitude da cadea e estabilizan a molécula para o seu uso en aplicacións médicas. Téñense utilizado técnicas como a introdución de enlaces cruzados baseados en proteínas, a introdución de moléculas que eliminan os radicais libres como o sorbitol e unha mínima estabilización das cadeas de ácido hialurónico por medio de axentes químicos, como a estabilización NASHA.
A finais da década de 1970, a implantación intraocular de lentes orixinaba a miúdo edemas corneais graves, debido aos danos producidos nas células endoteliais durante a cirurxía. Era evidente que era necesario un lubricante viscoso, transparente, fisiolóxico que previñese dito raspado das células endoteliais. Endre Balazs patentou un proceso de purificación de ácido hialurónico, que chamou Healon, a partir de cristas de galo a principios da década de 1970. Ao primeiro, Balazs consideraba que Healon era principalmente un substituto vítreo non inflamatorio da substancia ocular. Posteriormente, incrementouse a viscosidade do preparado para aplicalo como axente inxectable no tratamento da artrite equina e humana, pero había pouco mercado para o produto e Pharmacia abandonou a produción de Healon.
Balazs acordou con Pharmacia enviar varios viais ao Dr. David Miller para que experimentase con eles con coellos En 1976, Miller e os seus colegas publicaron un estudo que mostraba que Healon protexía o endotelio da córnea dos coellos nas implantación de lentes intraoculares. Nun ensaio clínico controlado amplo o Dr. Robert Stegmann, de Suráfrica cuantificou as vantaxes do uso de Healon na implantación intraocular de lentes, que mostraban unha vantaxe significativa con respecto ao grupo de control.
Nos Estados Unidos a FDA aprobou o uso en cirurxía de Healon en 1980.
Artrose
O ácido hialurónico utilízase tamén no tratamento da artrose do xeonllo. Tales tratamentos, chamados viscosuplementacións, adminístranse como unha serie de inxeccións na articulación do xeonllo, e pénsase que suplementan a viscosidade do líquido articular, polo que lubrican a articulación, amortecendo mecanicamente a articulación, e producindo un efecto analxésico. Tamén se suxeriu que o ácido hialurónico ten efectos bioquímicos positivos sobre as células cartilaxinosas, os condrocitos. Porén, algúns estudos controlados con placebo puxeron en dúbida a eficacia das inxeccións de ácido hialurónico, e o ácido hialurónico foi recomendado principalmente como a última alternativa antes de recorrer á cirurxía. O uso oral do ácido hialurónico foi proposto recentemente, aínda que a súa efectividade aínda debe demostrarse. No momento actual, hai varios estudos clínicos preliminares que suxiren a administración oral do ácido hialurónico ten un efecto positivo sobre a artrose, pero precísanse máis estudos.
En 2007, a Axencia Europea de Medicinas EMA aprobou o uso de Hylan GF-20 (Synvisc) como tratamento das dores da artrose de nocello e ombro.
Dermatite
A pel seca e escamosa (xerose) como a causada pola dermatite atópica (eccema) por tratarse cunha loción tópica que conteña sodio hialuronato como ingrediente activo.
Armazón biolóxico
Debido á súa alta biocompatibilidade e a súa presenza común na matriz extracelular dos tecidos, o ácido hialurónico está utilizándose cada vez máis como biomaterial de armazón nas investigacións de enxeñaría de tecidos. En particular, varios grupos de investigación encontraron que as propiedades do ácido hialurónico na enxeñaría de tecidos e medicina rexenerativa melloran significativamente co establecemento de enlaces cruzados no ácido hialurónico (crosslinking), producindo un hidroxel. Esta característica engadida permite aos investigadores orixinar unha forma determinada desexada, e introducir moléculas terapéuticas no hóspede. Os enlaces cruzados no ácido hialurónico poden conseguirse unindo tiol (marca comercial: Extracel, HyStem), metacrilatos, e tiraminas (marca comercial: Corgel). Este entramado de enlaces pode conseguirse tamén directamente con formaldehido (marca comercial: Hylan-A) ou con divinilsulfona (marca comercial: Hylan-B).
Outros usos
Nalgúns cánceres, os niveis de ácido hialurónico están ben correlacionados coa malignidade do tumor e unha prognose máis grave. O ácido hialurónico é, deste modo, usado a miúdo como un marcador de tumores nos cánceres de próstata e mama. Pode usarse tamén para monitorizar a progresión da enfermidade.
O ácido hialurónico pode tamén utilizarse nos postoperatorios para inducir a curación dos tecidos, especialmente despois das operacións de cataratas. Os modelos actuais de curación de feridas consideran que os grandes polímeros de ácido hialurónico aparecen nas fases iniciais da curación para facer sitio fisicamente para a intervención dos leucocitos, que median na resposta inmune.
A hialurona tamén se usa en produtos antiadhesivos como hialobarreira, usados amplamente na cirurxía pélvica e abdominal para previr adhesións postoperatorias.
Aplicacións en cosmética e estética
O ácido hialurónico é un compoñente común en produtos cosméticos para o coidado da pel.
Diversas cremas de uso tópico que conteñen ácido hialurónico hidratan a pel en profundidade e combaten as engurras.
As inxeccións de ácido hialurónico para encher as zonas defectuosas dos tecidos brandos, como as engurras, son un tratamento común, que nos Estados Unidos foi aprobado pola FDA en 2003 e en Europa en 1996. As inxeccións de ácido hialurónico suavizan as engurras temporalmente ao engadir volume baixo a pel, e os seus efectos adoitan durar uns seis meses. Un nome comercial común do produto é Restylane.
Juvéderm é outro reenchedor inxectable de ácido hialurónico de orixe bacteriana, similar a Restylane, pero que difire lixeiramente en termos de efectos e duración. Utilízase para o engrosamento dos beizos, redución de engurras, e eliminación de cicatrices. Os efectos dos tratamentos con Juvéderm son tamén temporais, e o seu custo é similar ao do Restylane. Nalgúns casos raros observáronse efectos adversos como reaccións alérxicas ou granulomas.
A presenza de ácido hialurónico no tecido epitelial promove a proliferación de queratinocitos e incrementa a presenza de ácido retinoico, hidratando a pel. A interacción do ácido hialurónico co receptor CD44 estimula a síntese de coláxeno e o funcionamento normal da pel. O ácido hialurónico presente na matriz extracelular dos queratinocitos basais é crítico para a integridade estrutural da matriz de coláxeno dérmica. Estes efectos benéficos fan que o ácido hialurónico sexa un humectnte tópico moi efectivo; pero os resultados só se manteñen se o uso forma parte dun programa de tratamento continuo.
Aplicacións veterinarias nos cabalos
O ácido hialurónico úsase no tratamento dos trastornos articulares dos cabalos, en particular nos de competición ou sometidos a duros traballos. Está indicado para as disfuncións da articulación carpal e metacarpofalánxica, pero non cando hai infección na articulación ou se sospeita que pode haber fractura. Utilízase principalmente para tratar a sinovite asociada a artrose equina. Pode inxectarse directamente na articulación afectada, ou por vía intravenosa nos trastornos menos localizados. Cando se inxecta directamente pode causar un suave quentamento da articulación, pero isto non afecta aos resultados clínicos finais. Administrado intraarticularmente metabolízase totalmente en menos dunha semana.
Nalgúns países, como Canadá, o ácido hialurónico en preparation HY-50 non pode ser administrada a animais que vaian ser sacrificados para consumir a súa carne. Pero en Europa a mesma preparación non se considera que afecte á carne de cabalo para o consumo.
Lynn Redgrave
Lynn Rachel Redgrave OBE, nada en Londres o 8 de marzo de 1943 e finada en Nova York o 2 de maio de 2010, foi unha actriz británica pertencente á coñecida familia de intérpretes: era filla de sir Michael Redgrave e Rachel Kempson, lady Redgrave; irmá de Corin Redgrave e Vanessa Redgrave; e tía das actrices Natasha Richardson, Joely Richardson e Jemma Redgrave.
Lynn Redgrave é a única persoa que foi candidata aos catro grandes premios estadounidenses do entretemento (Grammy, Emmy, Oscar e Tony) sen gañar ningún deles.
Traxectoria
O primeiro papel de Redgrave nun filme foi unha pequena aparición en Tom Jones (1963). En 1966 recibiu a súa primeira candidatura aos premios Oscar por Georgey Girl. Traballou en televisión, nos teatros de Londres e en Broadway e foi candidata en dúas ocasións aos Tony. Tamén gañou dúas veces o premio Sarah Siddons (1977 e 1995) polo seu traballo nos teatros de Chicago.
En 2000, Redgrave divorciouse do que fora o seu marido durante 33 anos, o produtor de cinema e actor John Clark, cando descubriu que tivera un fillo coa súa axudante. En 2002 anunciou que sufría un cancro de mama. Escribiu unha obra de teatro, The Mandrake Root e tamén un libro en que narraba a súa batalla contra o cancro titulado Journal: A Mother and Daughter's Recovery from Breast Cancer con fotografías realizadas pola súa filla Annabel Clark.
Redgrave foi nomerada Oficial da Orde do Imperio Británico, aínda que posteriormente se converteu en cidadá estadounidense.
A actriz faleceu o 2 de maio de 2010 tras sete anos de loita contra o cancro.
Porto de Sevilla
Existen numerosos textos gregos e latinos que resaltan a importancia do porto da antiga cidade de Híspalis, a actual Sevilla. En 1503 os Reis Católicos establecen en Sevilla a Casa da Contratación de Indias, que centralizaba no seu porto todo o tráfico marítimo castelán e aragonés co Novo Mundo. Tamén partiron de Sevilla case todas as expedicións españolas de descubrimento e de conquista da primeira metade do século XVI.
A Campañá, Carucedo
A Campañá é unha localidade do concello de Carucedo, na comarca do Bierzo, provincia de León.
Linguaxe desprazada
A linguaxe desprazada é un concepto introducido por Leonard Bloomfield para designa-los actos da linguaxe referidos a suxeitos non ligados ó contexto inmediato dunha manifestación.
Cando na infancia se empeza a adquiri-la linguaxe, esta está ligada ó presente no período holofrásico e os seus conceptos apártanse do estímulo orixinal. Esta capacidade para xerar unha ‘linguaxe desprazada’ evoluciona seguindo estadios definidos. A capacidade para o desprazamento ou referencia ó pasado, propia ou case exclusivamente da linguaxe humana, aparece antes que a referencia ó futuro.
Linguaxe xestual
A linguaxe xestual e unha forma de comunicación non verbal, por medio de xestos, usada por unha persoa para comunicarse.
En lugar de utilizar símbolos fonéticos ou gráficos, empréganse actitudes e movementos do corpo ou dunha parte deste, boca e mans especialmente. É un tipo de linguaxe orixinaria dos pobos primitivos, nacida dos movementos expresivos. Pode ser anterior á linguaxe, coma no caso do neno nos seus primeiros momentos de vida (Wundt considérao como un estado filoxenético previo ó sistema de comunicación articulado do home); paralelo á expresión oral, que forma parte da expresión corporal; e como forma alternativa á comunicación oral, debido á necesidade de prescindir da fala normal (tal é o caso dos indios de América do Norte, para poder comunicarse entre tribos, dos monxes trapistas, pola regra do silencio, dos xordos) ou por desexo explícito, como no caso de cuadrillas, seitas ou grupos, como linguaxe secreta. Está constituída pola linguaxe tacésica (contacto corpo-corpo), poxémica (distancia persoal e comunicacional) e a cinética (xestos, movementos, expresións faciais etc.).
Rebordaos, Oural, Boqueixón
Rebordaos é un lugar da parroquia de Oural no concello coruñés de Boqueixón, na comarca de Santiago. Segundo o padrón municipal (INE 2013) ten 25 habitantes (15 homes e 10 mulleres).
Eleccións xerais de España de 1979
miniatura| Papeleta de [[Unidade Galega (coalición)|Unidade Galega no Distrito electoral de Pontevedra nas Eleccións xerais de 1979.]] O 1 de marzo de 1979, os españois foron chamados ás urnas para renovar as Cortes, por segunda vez dende a Transición.
Nestas eleccións, Adolfo Suárez, con UCD, conseguiu unha ampla maioría, con 47 escanos de diferenza respecto á segunda forza máis votada, o PSOE.
Os resultados foron practicamente os mesmos que nas eleccións anteriores, celabradas dous anos antes. Soben todos os partidos nacionais, menos AP, que se presenta como Coalición Democrática.
A extrema dereita consegue por primeira e última vez un deputado no Congreso, na persoa de Blas Piñar.
As eleccións en cifras
miniatura|350px|Partidos maioritarios por provincias nas Eleccións Xerais de 1979 O 1 de marzo estaban inscritos no censo electoral 26 836 490 persoas, das cales un 68,04% votou e un 31,96% abstívose.
Papaver
Papaver é un xénero de anxiospermas, coñecidas coma papoulas, que pertencen á familia Papaveraceae e que se distribúen por Europa, Asia e América do Norte.
Etimoloxía
Do latín păpāvĕr, vĕris, co mesmo significado. Xa en Cátulo, 19,12; Virxilio, Eneida, 4, 486; Plinio o Vello, Historia Naturalis, 26, 67.
Descrición
Son herbas anuais, bienais ou vivaces, con látex de ordinario branco e con follas máis ou menos divididas, as inferiores pecioladas e as superiores, cando existen, sésiles. As flores son actinomorfas, pedunculadas, terminais e solitarias e de casulo pénsil. Teñen 2 ou 3 sépalos, caedizos na floración e 4-6 Pétalos, fugaces, de prefloración corrugada, ás veces imbricados e de cor vermella, laranxa, amarela, branca ou violeta. Os estames son numerosos, con anteras subglobosas ou elipsoides mentres o ovario non ten estilo, mais un disco apical provisto de 3-18 estigmas radiais. O froito é unha cápsula de forma mazuda a subglobosa, unilocular, falsamente tabicada, case sempre dehiscente por uns poros situados baixo o disco. Contén numérosas sementes de 0,5-1,5 mm, reniformes, estriadas ou reticuladas, máis ou menos alveoladas e de diversas cores. esquerda|miniatura|300x300px|Leira de [[papoula s en Argenteuil, obra impresionista de Claude Monet.]]
Especies aceptadas
Das máis de 400 descritas, das cales case 300 son discutidas e 85 sinónimos, só 55 están aceptadas:
Especies presentes na Península Ibérica
Na península téñense citado 10 especies, 2 subespecies e 3 híbridos. Tamén están presentes un par de especies asiáticas que se cultivan como ornamentais: Papaver orientale L. e Papaver bracteatum Lindl.
MBV
MBV é o terceiro álbum de estudio da banda irlandesa de rock alternativo My Bloody Valentine, publicado o 2 de febreiro do 2013 a través do selo Pickpocket Records. Producido polo vocalista e guitarrista da banda Kevin Shields, MBV é o primeiro álbum do grupo con material orixinal dende o Loveless de 1991.