cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Nairobi
Clima
Hai épocas de chuvia, pero as precipitacións poden ser moderadas. A parte máis anubrada do ano é xusto despois da primeira estación de chuvias, cando ata setembro o ceo adoita estar cuberto e con chuvieiras. Como Nairobi está situado preto do ecuador, as diferenzas entre as estacións son mínimas. As estacións denomínanse estación húmida e estación seca. O momento do amencer e do solpor varía pouco ao longo do ano polo mesmo motivo.
Divisións administrativas
miniatura|Sede do Banco Cooperativo de Kenya. A cidade de Nairobi goza da condición de condado administrativo completo.
A provincia de Nairobi difire en varios aspectos doutras rexións de Kenya. A comarca é totalmente urbana. Ten só un concello, o de Nairobi. A provincia homónima non se dividiu en "distritos" até o ano 2007, cando se crearon 3. En 2010, xunto coa nova constitución, Nairobi pasou a chamarse condado e consolidouse como cidade-condado.
O condado de Nairobi ten 17 circunscricións. O nome da circunscrición pode diferir do nome da división, de xeito que a circunscrición de Starehe é igual á División Central, a de Lang'ata á división de Kibera e a de Kamukunji á División de Pumwani en termos de límites.
Circunscricións
miniatura|dereita|[[Centro Internacional de Conferencias Kenyatta coa Times Tower ao fondo.]] Nairobi divídese en 17 circunscricións e 85 barrios, que reciben maioritariamente o seu nome de zonas residenciais. A división de Kibera, por exemplo, inclúe o barrio de Kibera (o meirande de Kenya) así como o barrios de Karen e Langata.
Evolución demográfica
Evolución demográfica de Nairobi, de 1906 a 2019.
Nairobi ten unha das maiores taxas de crecemento de todas as cidades de África. Dende a súa fundación en 1899, creceu ata converterse na segunda cidade máis grande da rexión dos Grandes Lagos Africanos, a pesar de ser unha das cidades máis novas da rexión. A taxa de crecemento de Nairobi é do 4,1% ao ano. Estímase que a poboación de Nairobi chegará aos 5 millóns en 2025.
Dado este alto crecemento da poboación, debido tanto á migración urbana como ás altas taxas de natalidade, a economía aínda non se puxo ao día. O desemprego estímase nun 40% dentro da cidade, principalmente nas zonas de alta densidade e baixos ingresos da cidade.
Cidades irmandadas
Nairobi está irmandada coas seguintes cidades:
Manuel Fernández Munín
Manuel Fernández Munín, nado en Boqueixón, é un economista e político galego do PPdeG.
Traxectoria
Economista, ten unha xestoría en Santiago de Compostela. Foi presidente dunha asociación de pais de alumnos. Foi de número dous na candidatura do PPdeG en Boqueixón para as eleccións municipais de 2015 e foi elixido concelleiro e primeiro tenente de alcalde. A finais do 2016, logo da renuncia á alcaldía de Ovidio Rodeiro Tato para pasar a ser Delegado Territorial da Xunta de Galicia na provincia da Coruña, foi elixido alcalde. Nas eleccións municipais de 2019 volveu a acadar a alcaldía logrando maioría absoluta.
Renunciou a presentarse como candidato á reelección nas eleccións municipais de 2023, sendo substituído como cabeza de lista polo seu antecesor Ovidio Rodeiro Tato, o cal regresou á alcaldía con maioría absoluta.
Federico Miraz
Federico Miraz Fernández, nado en Ferrol en 1922 e finado en Córdoba o 5 de febreiro de 2005, foi un xornalista galego.
Traxectoria
Licenciado en Dereito e Xornalismo e con estudos de Maxisterio, comezou a súa carreira laboral no Faro de Vigo e en 1943, con só 21 anos, é nomeado redactor xefe do xornal La Voluntad, editado en Xixón. Alí permanece durante once anos, ata que en 1955 consegue o seu primeiro posto de director, no leonés Proa, e no seu corresponde Hoja del Lunes de León. Fundador da emisora La Voz de León, foi tamén presidente da asociación da prensa da capital leonesa, e vicepresidente da Federación Nacional de Asociacións da Prensa de España.
STS-1
STS-1 (acrónimo de Space Transportation System 1) foi a primeira misión dun transbordador espacial (o Columbia) da NASA e foi lanzado o 12 de abril de 1981 desde a rampla 39A do Centro de Lanzamento de Cabo Cañaveral para levar a cabo as primeiras probas coa nova nave.
Características
STS-1 foi a única misión na que unha nave que xamais antes voara foi lanzada con tripulación a bordo, asumindo o risco da perda de vidas en caso de que surxira algún problema durante o lanzamento ou o regreso. Os tripulantes, John W. Young e Robert L. Crippen, fixeron probas da nave e os seus sistemas durante o lanzamento, en órbita e durante o regreso. O conxunto de nave e foguetes lanzadores engalou a unha órbita máis elevada do planeado. O transbordador separouse sen problemas do tanque principal aos 10 minutos do lanzamento, converténdose na nave máis pesada en chegar a órbita e na primeira con ás. O voo en total durou 2,26 días (54 horas, 20 minutos e 53 segundos) e o Columbia aterrou na Base Edwards da Forza Aérea, en California, sen incidentes.
Cundíns, Cundíns, Cabana de Bergantiños
Cundíns é un lugar da parroquia de Cundíns no concello coruñés de Cabana de Bergantiños na Comarca de Bergantiños. Tiña 38 habitantes no ano 2018 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales 23 eran homes e 15 mulleres.
Provincia de Pisa
Pisa é unha provincia da rexión da Toscana, en Italia. A súa capital é a cidade de Pisa. Abrangue 39 municipios, e ten unha área de 1.887 km², cunha poboación total de 411.376 habitantes (2009).
San Cristovo, Labrada, Guitiriz
San Cristovo é un lugar da parroquia de Labrada no concello lugués de Guitiriz na comarca da Terra Chá. Tiña 6 habitantes no ano 2012 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 2 homes e 4 mulleres, o que non supón ningún cambio con relación ao ano 2000.
Gran Premio do Reino Unido de 1988
O Gran Premio do Reino Unido de 1988 (oficialmente o Shell Oils British Grand Prix) foi unha carreira de automobilismo de Fórmula Un, celebrada o 10 de xullo de 1988 no circuíto de Circuíto de Silverstone en Silverstone, Reino Unido. Foi a oitava carreira do Campionato do Mundo da tempada de. A carreira disputouse sobre 65 voltas ao circuíto de cinco quilómetro en distancia de carreira de 311 quilómetros, foi gañada polo piloto de McLaren Ayrton Senna despois de comezar desde a terceira posición. Nigel Mansell terminou en segundo lugar para o equipo Williams e o piloto de Benetton Alessandro Nannini quedou en terceiro lugar.
Para conmemorar o 40 aniversario da inauguración do Circuíto de Silverstone, engadíronse moitas instalacións ao circuíto, incluíndo un complexo centro de prensa, un anel interno, grandes pantallas para mostrar as carreiras en vivo emitidas pola BBC, e unha carpa de 600 metros de longo para albergar aos clientes corporativos. Con todo, a fin de semana viuse ensombrecida pola morte do presidente executivo do RAC Peter Hammond nun accidente de coche camiño da pista.
Cualificación
Logo de semanas de especulacións, Nigel Mansell anunciou que correría para Ferrari na tempada, animouse a irse ao equipo italiano logo dunha serie de accidentes a alta velocidades os venres debido a problemas coa suspensión activa do Williams e unha racha de sete abandonos consecutivos.
Williams tivo serios problemas durante a cualificación. Con Mansell soamente 13º na cualificación do venres e Riccardo Patrese 30º, ao parecer estaban destinados a fracasar para cualificar, o director técnico do equipo Patrick Head tomou unha decisión rápida para abandonar a suspensión reactiva ata o final da tempada. Isto fíxose durante a noite entre as sesións do venres ao sábado da carreira logo de dicir previamente aos dous pilotos que o cambio á suspensión máis convencional era case imposible sen meses de traballo. Head dixo nunha entrevista o día da carreira que "Francamente é unha chapuza. Puxemos múelles mecánicos de aceiro e amortecedores sucesivamente, cambiamos a suspensión dianteira con amortecedores, deseñamos algunhas partes novas e pezas mecanizadas durante a noite. Fixemos uns pistóns novos para a suspensión dianteira ... é un pouco chapuza como dixen".
A grella tiña un aspecto pouco familiar. Os McLaren sufrían problemas de manexo debido a unha nova carrocería presentada que era máis adecuada para os circuítos de alta velocidade que viñan máis adiante na tempada (os tubos de respiración do turbo trasladáronse desde encima ao interior dos pontóns cun custo en I+D estimado por Ron Dennis en máis de 150.000 £ para o que describiu como nada máis que unha pequena ganancia aerodinámica sen aumentar a potencia do Honda). Mentres tanto, os Ferraris de Gerhard Berger e Michele Alboreto conseguiron ocupar a primeira fila da grella. O tempo da pole de Berger de 1:10.133 foi tres segundos máis lento que a pole de 1987 establecida por Nelson Piquet. Aínda na pole, Berger estaba lonxe de estar seguro de competir na carreira indicando que o Ferrari non podía competir cos McLaren no consumo de combustible. Pola súa banda Alboreto acadou a súa saída en primeira fila desde que obtivera a pole na carreira de apertura da tempada en Brasil, foi a última vez que o italiano iniciaría unha carreira de F1 desde a primeira fila. Senna e Prost cualificaron en 3º e 4º posto, a primeira vez que McLaren quedaba fora da primeira fila da grella desde o Gran Premio de México de 1987 e a primeira vez en 1988 que ningún McLaren estaba na pole.
Durante a sesión de cualificación do venres Senna fixo dous trompos a alta velocidade na curva Stowe xa que tanto el como Prost buscaban en balde o equilibrio da nova carrocería dos seus vehículos (Prost afirmou que non era capaz de chegar a menos de 2 segundos respecto do seu tempo realizado nas probas no circuíto o mes anterior, afirmando que nas probas cos depósitos cheos rodou facilmente en 1:10s). O equipo volveu a poñer os tubos respiradores do turbo nos coches como antes da carreira para o resto da fin de semana que restaurou o equilibrio dos coches, pero o tempo perdido e os Ferrari coa súa mellor potencia máxima puxéronse a pole fóra do seu alcance incluso para Senna (Berger explicou que con só unha curva lenta no circuíto, Silverstone era adecuado para os Ferrari, que sufrían dunha falta de resposta de aceleración en marchas baixas, máis que calquera outro no calendario). Máis probas en Silverstone antes da seguinte carreira en Alemaña revelaron que outros factores e non os tubos respiradores eran a causa do desequilibrio dos coches e os McLaren non volveron a aparecer cos tubos respiradores turbo no resto da tempada.
Un rendemento excepcional puxo aos March-Judd de aspiración natural na 5ª e 6ª posición, diante dos turbos de Lotus e Arrows, mentres que Mansell e Patrese clasificáronse 11º e 15º, respectivamente, con Patrese case 18 segundos máis rápido na clasificación do sábado do que era o venres. Malia que Patrick Head, describiu a renovada suspensión como chapuza, os dous pilotos de Williams expresaron a súa satisfacción pola "nova" suspensión convencional dos seus coches, dicindo que era incrible a cantidade de maior confianza que tiñan nos seus coches sabendo que agora se comportarían da mesma forma volta tras volta e non de diferente forma volta a volta e, ás veces dunha curva a outra coma o nos coches reactivos.
Resumo da carreira
A carreira disputouse baixo unha choiva torrencial, a primeira carreira en mollado desde o Gran Premio de Bélxica de 1985. Senna fixo unha excelente saída detrás a Berger e Alboreto na primeira curva. A saída de Prost foi horrible e deixouse caer ao 9º lugar. Na volta 3, Ivan Capelli perdeu postos de novo con problemas eléctricos.
Na volta 14, Maurício Gugelmin, Alessandro Nannini e Mansell loitaban polo 3º lugar. Unha volta máis tarde, Senna tomou finalmente o liderado baixo a ponte da chicana, superando a Berger e dobrando a Prost, que corría moi lentamente, ao mesmo tempo. Facendo uso da súa habilidade en condicións de mollado, Senna logrou distanciarse e construír unha vantaxe. Na volta 20, Mansell pasou Nannini para o 4º posto, logo do cal o italiano trompeou no Club e deixou pasar a Gugelmin. Dúas voltas máis tarde, Mansell pasou a Michele Alboreto no Ferrari para o 3º posto, o italiano xa estaba recibindo mensaxes alarmantes do consumo de combustible do Ferrari. Na volta 24 Prost retirouse alegando problemas de manexo do seu McLaren. A prensa francesa creeu que Prost renunciara á carreira con algúns comentaristas franceses etiquetando ao dobre campión do mundo de "covarde".
Na procura das partes húmidas da pista para arrefriar os seus pneumáticos, Mansell logrou a volta rápida a unha velocidade media de 206 km/h en condicións de pista difíciles. Na volta 50, atrapou e pasou a Berger que só 20 voltas antes tiña uns 50 segundos de vantaxe sobre o inglés e mantívose en segundo lugar ata o final, uns 23 segundos por detrás de Senna. Tal como predixera o austríaco sufriu un déficit de combustible e perdía lugares rapidamente. Na última curva, que quedou sen combustible e caeu desde o 5º ao 9º posto, logo de perder posicións con Piquet, Warwick, Cheever e Patrese na distancia entre a chicana Woodcote e a liña de meta. O mesmo problema pasoulle a Alboreto, que quedou sen combustible na volta 63.
Nannini, malia facer dous trompos, conseguiu o seu primeiro podio nun Gran Premio xustificando aínda máis o fichaxe por Benetton. Gugelmin logrou os seus primeiros puntos no Campionato Mundial, e Nelson Piquet e Derek Warwick completaron os 6 primeiros.
Nigel Mansell conseguiu a volta rápida da carreira con 1:23.308 na volta 48. Comparado coa marca de volta de 1:09,832 establecida durante a súa vitoria de 1987 en Silverstone, en condicións secas.
Rudolf von Ems
miniatura|dereita|Wilhem von Orlens conversa coa princesa Amelie Rudolf von Ems, nado en Vorarlberg contra o ano 1200 e finado en Italia en 1254, foi un poeta épico da Austria medieval.
Amniotas
Os amniotas son aqueles animais nos que os seus embrións están rodeados por unha membrana amniótica. Os réptiles, por exemplo, pertencen a este grupo. O comezar o desenvolvemento embrionario aparece esta membrana que remata por rodear o embrión por todos os lados, agás un que é o que o une ao saco vitelino.
Os amniotas son un grupo de vertebrados tetrápodos que inclúen os mamíferos (Synapsida) e os saurópsidos (réptiles e dinosauros, incluíndo as aves).
Rudolf von Ems
Traxectoria
Foi un cabaleiro ao servizo dos condes de Montfort. Foi un dos máis eruditos e brillantes poetas da súa xeración, cun estilo sincero e gracioso, un contido de rigorosa moralidade, e un dominio perfecto da técnica poética.
Amniotas
Características
Os amniotas teñen un desenvolvemento embrionario que inclúe a formación de varias membranas: o amnio, o córion e o alantoide. Os amniotas desenvólvense directamente nunha forma tipicamente terrestre, con membros e un epitelio espeso e estratificado, en vez de entraren nun estadio larvar seguido de metamorfose como acontece nos anfibios. Nos amniotas, a transición da periderme cara a un epitelio córneo, é disparada por unha hormona da tiroide, durante o desenvolvemento embrionario (noutros tipos de animais este proceso dáse por metamorfose). As características embrionicas específicas dos amniotas poden reflectir especializacións dos ovos de maneira que poidan sobrevivir a ambientes máis secos. A dimensión dos ovos e o seu gran contido en vitelo poden beneficiar o desenvolvemento directo en formas que acadan maiores dimensións.
Rudolf von Ems
Obra
Entre súas obras que chegaron aos días de hoxe se destacan:
Amniotas
Características
A maioría dos mamíferos non posúen ovos con casca: as estruturas correspondentes encóntranse na propia placenta.
Os primeiros amniotas, como por exemplo a especie Casineria kiddi, que viviu hai cerca de 340 millóns de anos, asemellaban pequenos lagartos. Os seus ovos eran pequenos e cubertos dunha membrana grosa. A pesar de que algúns anfibios modernos fixeran a posta en terra, eles carecían da característica de posuír o amnio. Este tipo de ovo só se tornou posíbel debido ao xurdimento da fertilización interna. A membrana exterior serviu de envoltorio como unha protección contra os ambientes menos propicios existentes en terra, á medida que as especies evolucionaban para ter a posta en terra que resultaba máis segura que o ambiente acuático. Pódese asumir que os antepasados dos amniotas puñan os seus ovos en lugares húmidos. Así, os animais de pequeno porte non tiñan gran dificultade en atopar lugares axeitados para a posta.
Existen tres tipos principais de amniotas, que poden diferenciarse pola estrutura do esqueleto e en particular, polo número de aberturas temporais detrás do ollo. Nos anápsidos non existe ningunha abertura, nos sinápsidos existe unha e na maioría dos dispsídeos existen dúas.
Os restos de esqueletos de amniotas poden identificarse por ter polo menos dous pares de costelas sacrais e un astrágalo no tornecelo.
Filoxenia
,_______________________ Pelycosauria + |                     |              ,_______ Dicynodontia + ,__ Synapsida _____|             | |                 |__ Terapsida _|   ,___ Cynodontia + |                                |___|   |                                     |___ Mammalia | __|                                    ,______ Testudines |              ,_ Anapsida __________| |              |                     |__ Parareptiles + |__ Sauropsida__| |           ,______________ Younginiformes + |_ Diapsida__| |_________________ Neodiapsida
Sei quen es
Sei quen es (en Sé quién eres) é unha produción galega dirixida por Patricia Ferreira e estreada en 1999.
Sinopse
Sei quen es narra a historia de Paloma, unha psiquiatra nova e namorada do seu traballo que se incorpora a un hospital remoto en Galicia, onde coñece a Mario, un paciente moi especial. Inquietante e sedutor, padece unha estraña enfermidade: a síndrome de Korsakov -unha alteración da memoria-. Descubir as lembranzas perdidas de Mario levará a Paloma a unha perigosa aventura na que os dous se enfrontarán a secretos aínda ocultos da recente historia de España.
George Montagu
George Montagu, nado en 1753 en Lackham House, Wiltshire, (Hampshire, Inglaterra) e finado o 20 de xuño de 1815 en Kingsbridge, Devon, foi un naturalista inglés.
Traxectoria
Montagu é coñecido sobre todo pola súa obra Ornithological Dictionary (1802), que contribuíu de forma significativa ao coñecemento das aves do Reino Unido. Montagu mostrou que moitas das especies que se supoñían diferentes eran en realidade a mesma ave pero coas plumaxes de verán e inverno, ou ben machos e femias da mesma especie.
O seu estudo das especies do xénero Circus levouno ao descubrimento de que Circus pygargus, coñecido como Montagu's Harrier en inglés, criaba no sur de Inglaterra. Montagu tamén estivo implicado nos primeiros rexistros de certas aves no Reino Unido (como por exemplo, Larus minutus, Emberiza cirlus, Bubulcus ibis e Gelochelion nilotica.
En 1798 Montagu deixou á súa muller instalándose en Knowle House, cerca de Kingsbridge, en Devon. Foi alí onde escribiu os dous volumes de Ornithogical Dictionary; or Alphabetical Synopsis of British Birds.
Montagu estivo tamén interesado na bioloxía mariña e fluvial e, en 1803, publicou Testacea Britannica, a History of British Marine, Land and Freshwater Shells. Nesta obra describe 470 especies de moluscos, 100 das cales eran novas para Gran Bretaña.
Montagu describiu algunhas especies novas de crustáceos para William Elford Leach, do Museo Británico, e foi o primeiro en informar sobre a presenza de varias especies de peixes das que no se tiña constancia en augas inglesas, así como do descubrimento de novas especias como Coryphoblennius galerita. Tamén foi o primeiro en describir o morcego pequeno de ferradura Rhinolophus hipposideros.
Montagu morreu de tétano despois de pisar un cravo oxidado en Knowle House.
Fernando M. Cimadevila
Fernando M. Cimadevila Botana, nado en Santiago de Compostela o 6 de abril de 1977, é un escritor, editor e músico galego.
Traxectoria
En novembro de 2011 uniuse a Tomás González Ahola, editor de Urco editora, para crear Contos Estraños, a primeira editora galega especializada en Fantasía, Terror e Ciencia ficción de autores galegos.
Benicio del Toro
Benicio Monserrate Rafael del Toro Sánchez nado o 19 de febreiro de 1967 en Santurce, San Xoán, é un actor e produtor portorriqueño. Coñecido polos seus papeis de Fred Fenster en The Usual Suspects (1995), Dr. Gonzo en Fear and Loathing in Las Vegas (1998), Franky "Catro dedos" en Snatch, cochos e diamantes (2000), Jackie Boy en Sin City (2005), e Che Guevara en Che (2008).
George Montagu
Traxectoria
A colección de aves de Montagu foi comprada polo Museo Británico, e unhas 200 delas se encontran na actualidade no Tring Museum. As súas copias con anotacións do Dictionary, Testacea foron legadas á Sociedade linneana de Londres.
Abreviatura
A abreviatura Montagu emprégase para recoñecer a como autoridade na descrición e nomenclatura en zooloxía.
A Eirita, Cundíns, Cabana de Bergantiños
A Eirita é un lugar da parroquia de Cundíns no concello coruñés de Cabana de Bergantiños na comarca de Bergantiños. Tiña 8 habitantes no ano 2018 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales 4 eran homes e 4 mulleres.
Two Gallants (álbum)
Two Gallants é o terceiro álbum da banda estadounidense de indie rock Two Gallants, editado o 25 de setembro do 2007 a través do selo Saddle Creek.
Stratus
miniatura|dereita|Stratus opacus uniformis Os stratus ou estratos, abreviadamente St, son un xénero de nubes que, segundo a definición adoptada pola Organización Meteorolóxica Mundial, caracterízanse por seren unha capa de nubes xeralmente gris, con base uniforme, da que pode caer orballo, prismas de xeo ou cinarra. Cando o Sol é visible a través da capa, o seu contorno distínguese claramente. Ás veces preséntanse a xeito de farrapos esfiañados por embaixo doutras nubes.
Gato rubio de Borneo
O gato de Borneo  (Catopuma badia), coñecido tamén como gato vermello de Borneo, é un felino endémico da illa de Borneo que vive na selva e en áreas próximas a ela.
Características
Mide uns 60 cm, máis cunha cola de 40 cm, e o seu peso varía entre 2 e 3 kg. O gato de Borneo é un animal nocturno que se alimenta de pequenos mamíferos e aves. Debido aos poucos exemplares que se viron, non se puido estudar o seu comportamento social nin reprodución.
A pel do gato de Borneo usualmente é terracota (rubia pardenta), pero ten unha gama de cores de variantes do gris. A análise de ADN relaciónao con Catopuma temminckii, diferenciándose na estrutura ósea e que é moito máis pequeno.
Voto rosa
O voto rosa, tamén denominado voto LGBT, é un termo que fai referencia ao voto efectuado nun sufraxio polas persoas pertencentes ao colectivo LGBTI. Tamén se emprega para referirse á influencia electoral que exerce este colectivo.
Bellona (deusa)
miniatura|dereita|225px|Representación de Bellona, por [[Jean Goujon, no pazo do Louvre, séc. XVI]]
Bellona é unha deusa da mitoloxía romana, tipificación da guerra. Con orixe incerta foi identificada coa grega Enio. Era ás veces asociada, como esposa ou irmá, ao deus Marte
Templos e culto
Posuía un importante templo en Aletrium. En Roma, o seu templo erguíase fóra da cidade, nas proximidades da Porta Collina. Nel o senado romano recibía os embaixadores estranxeiros.
A súa festa celebrábase o 3 de xuño. Nese día, os seus sacerdotes, os bellonarii, percorrían as rúas de Roma, cheos de furia e con arma branca, coa cal se autolesinaban. Logo eran interrogados polo pobo e as súas respostas tidas como oráculos.
Cumulonimbus
miniatura|dereita Os cumulonimbus ou cumulonimbos, abreviadamente Cb, son un xénero de nubes que, segundo a definición adoptada pola Organización Meteorolóxica Mundial, se caracterzan por se presentaren densas, pesadas e cun desenvolvemento vertical considerable, a xeito de montañas ou de enormes torres. Parte da súa cima é normalmente lisa, fibrosa ou estriada, e case sempre esmagada; a miúdo, esténdese en forma de engra ou dun vasto penacho. Por embaixo da base, moi escura, aparecen nubes baixas esgazadas e precipitacións.
Bellona (deusa)
Iconografía
Era representada como un auriga sobre o seu carro, en actitude belicosa, cun facho, unha espada ou unha lanza nas mans. Tal iconografía era semellante á tradicional das Furias.
Compañeira habitual de Bellona, era a Discordia.
Cumulonimbus
Características
Asociadas a choivas intensas, treboadas eléctricas e saraiba, e tamén a fortes refachos de vento. Son nubes de desenvolvemento vertical que se estenden ata grandes alturas, ás veces superiores aos 14 quilómetros.
Variedades
Non ten.
Slipknot
O grupo destaca pola súa imaxe particular, o seu estilo agresivo de música e as súas caóticas e enerxéticas actuacións en directo. Publicaron cinco álbums de estudio: Slipknot (1999), Iowa (2001), Vol. 3: (The Subliminal Verses) (2004), All Hope Is Gone (2008) que debutou na posición número 1 na lista Billboard 200, e .5: The Gray Chapter (2014). No seu conxunto, Slipknot leva vendidos máis de 20 millóns de discos en todo o mundo, acadando varias certificacións de platino e ouro nos seus álbums. No 2006 gañaron o Grammy á mellor actuación de metal polo sinxelo "Before I Forget". O grupo publicou tamén un álbum de directo titulado 9.0: Live, un recompilatorio titulado Antennas to Hell, e catro DVD de directo.
Primeiros anos (1995-1998)
Slipknot formouse en Des Moines, Iowa en setembro de 1995 baixo o nome de "The Pale Ones" con Shawn Crahan na batería, Anders Colsefini como vocalista, Paul Gray como baixista e Donnie Steele coma guitarrista. Joey Jordison integrouse ao grupo pouco tempo despois, ocupando o posto de batería, pasando Crahan a ocuparse da percusión. Seguidamente contrataron a Josh Brainard coma guitarrista, e Colsefini converteuse no segundo percusionista manténdose no posto de vocalista.
A súa primeira actuación, baixo o nome de Meld, foi o 4 de decembro de 1995 en Des Moines. Nesas mesmas datas Jordison propuxo substituí-lo nome do grupo por Slipknot, sacado do título dun tema composto por el para o que sería a primeira demo do grupo, titulada Mate.Feed.Kill.Repeat. O grupo comezou a experimentar coa súa imaxe empregando maquillaxe grotesca, chegando finalmente ao uso de máscaras.
Comezaron a gravar material no SR Audio, un estudio local da súa cidade. Sen presuposto para a gravación, víronse obrigados a financiar eles mesmos o proxecto, que chegou a un custo estimado de 40 000 $. En febreiro de 1996, o guitarrista Donnie Steele abandonou o grupo debido ás súas crenzas relixiosas, sendo substituído por Craig Jones durante as gravacións do grupo. Comezaron a empregar samples nas súas gravacións, ao que se adicaría Craig Jones nos directos, polo que Mick Thomson entrou no grupo coma novo guitarrista. Publicaron a súa primeira demo titulada Mate. Feed. Kill. Repeat. o 31 de outubro de 1996, coincidindo coa festividade de Halloween.
A distribución da demo entre as discográficas locais incrementou a popularidade do grupo nas estacións de radio da zona, pero sen que o grupo chegara a conseguir ningún contrato. De volta ao estudio para gravar novo material, o grupo buscou incluír voces máis melódicas nos seus temas, polo que contrataron a Corey Taylor coma vocalista, pertencente ao grupo, tamén de Des Moines, Stone Sour. Colsefini pasou a ocuparse da percusión e os coros, pero anunciou o seu abandono do grupo pouco tempo despois. O seu lugar foi ocupado por Greg Welts, que sería posteriormente expulsado do grupo por motivos non declarados. Debido a estes cambios, Chris Fehn entrou no grupo e converteuse no novo percusionista. A finais de 1997 asignáronse a cada un dos membros un número e comezaron a usar disfraces nas súas actuacións.
A comezos de 1998 publicaron outra demo enviada a varios selos discográficos, medrando o interese polo grupo entre elas, e facendo que o produtor Ross Robinson accedese a traballar con eles. Contrataron a DJ Sid Wilson, que demostrara forte interese pola banda. Trala chegada de Robinson comezaron a chegarlles as ofertas de varias compañías discográficas, e finalmente o 8 de xullo de 1998 o grupo firmou un contrato con Roadrunner Records.
Slipknot e o salto á fama (1998-2001)
250px|miniatura|[[Corey Taylor.]] A finais de 1998 os nove membros de Slipknot volveron ao estudio para gravar novo material, pero pouco tempo despois Brainard decidiría abandonar o grupo. Jim Root incorporouse a eles e o grupo volveu ao traballo na gravación do seu primeiro álbum de estudio.
O traballo no seu álbum rematou a comezos de 1999, o que permitiu ao grupo formar parte da xira Ozzfest en 1999. A xira axudou a aumenta-la popularidade do grupo, e o seu primeiro álbum, Slipknot, foi publicado o 29 de xuño de 1999, seguido de dous sinxelos, "Wait and Bleed" e "Spit It Out". A comezos de 2000 Slipknot foi certificado coma disco de platino, sendo o primeiro publicado por Roadrunner Records en acadar esa distinción.
Iowa e primeira paréntese (2001-2003)
A comezos de 2001 o grupo comezou a gravación do seu segundo álbum nos estudios "Sound City" e "Sound Image" nos Ánxeles, aínda que comezaron a xurdir conflitos entre os membros do grupo debido ás extensivas xiras e horarios de gravación. Porén, remataron a gravación do disco en febreiro dese ano, embarcándose na xira Iowa World Tour. O álbum, titulado Iowa, foi publicado o 28 de agosto de 2001, chegando ao número tres da lista Billboard. Do álbum sacaron tres sinxelos, "The Heretic Anthem" (sinxelo promocional), "Left Behind" e "My Plague", este último facendo unha aparición na Banda sonora orixinal do filme Resident Evil.
No 2002 Slipknot fixo a súa primeira e única aparición nun filme, tocando a canción "I Am Hated" nunha escena de Rollerball. A publicación do álbum e a promoción do mesmo tiveron como resultado locais completos de público nas súas actuacións en varios países. Non obstante, a mediados de 2002, o grupo separouse temporalmente por primeira vez na súa historia debido aos conflitos internos, e varios dos membros centráronse en proxectos paralelos. Corey Taylor e Jim Root retomaron a actividade co seu grupo Stone Sour, Joey Jordison creou o grupo Murderdolls, Shawn Crahan fundou To My Surprise, e Sid Wilson seguiu en solitario baixo o alcume de DJ Starscream. Isto fixo que o futuro de Slipknot non estivese claro e apareceron especulacións e dúbidas sobre a separación do grupo. Aínda con todo isto, o 22 de novembro de 2002 publicouse o segundo DVD do grupo, titulado Disasterpieces.
Vol. 3: (The Subliminal Verses) e segunda paréntese (2003-2007)
300px|miniatura|esquerda|Actuación do grupo en 2005. O grupo reuniuse de novo a mediados do 2003 nos estudios The Mansion nos Ánxeles para comezar a traballar no que sería o seu terceiro álbum xunto co produtor Rick Rubin. A comezos de 2004 tiñan rematado o traballo no álbum e comezaron a xira "The Subliminal Verses World Tour" en marzo dese mesmo ano. Vol. 3: (The Subliminal Verses) foi publicado o 24 de maio de 2004, chegando ao número dous da lista Billboard. Do álbum saíron seis sinxelos: "Duality", "Vermilion", "Vermilion, Pt. 2", "Before I Forget", "The Nameless" e "The Blister Exists". Slipknot gravou o seu primeiro álbum de directos 9.0: Live durante a xira do seu terceiro álbum. Publicado o 1 de novembro de 2005, chegou a estar no posto 17 da lista Billboard. A súa xira continuou durante todo o 2004 ata finais de 2005, xusto antes dunha nova separación temporal do grupo.
En 2005 varios dos membros de Slipknot participaron no Roadrunner United: The All-Star Sessions, un álbum colaborativo de varios artistas contratados por Roadrunner Records. No 2006 Slipknot gañou o seu primeiro e único Grammy, levando o Grammy á mellor actuación de metal polo sinxelo "Before I Forget". O 5 de decembro de 2006, Slipknot publicou o seu terceiro DVD Voliminal: Inside the Nine. Nunha nova separación temporal do grupo, varios dos membros volveron a centrarse nos seus proxectos paralelos: Corey Taylor e Jim Root volveron ao grupo Stone Sour, Joey Jordison produciu o álbum Fire Up the Blades do grupo 3 Inches of Blood, Shawn Crahan fundou Dirty Little Rabbits e Sid Wilson retornou en solitario coma DJ Starscream de novo.
All Hope Is Gone, terceira pausa e morte de Gray (2008-2010)
200px|miniatura|[[Paul Gray no Mayhem Festival de 2008.]] A gravación do seu seguinte disco comezou no Sound Farm Studio en Jamaica, Iowa, co produtor Dave Fortman en febreiro de 2008. Tras rematar a gravación o grupo comezou a xira All Hope Is Gone World Tour o 9 de xullo de 2008. O cuarto álbum de Slipknot foi titulado All Hope Is Gone, e publicouse o 20 de agosto de 2008, entrando no primeiro posto da lista Billboard.
Sacaron cinco sinxelos do álbum: "All Hope Is Gone", "Psychosocial", "Dead Memories", "Sulfur" e "Snuff". Ao finalizar as xiras o 31 de outubro dese mesmo ano, o grupo volveu entrar nunha pausa temporal, dutante a cal os membros do grupo volveron a retomar proxectos persoais. Corey Taylor fundou o grupo Junk Beer Kidnap Band e retomou a actividade con Stone Sour xunto a Jim Root. Shawn Crahan continuou o traballo co seu grupo Dirty Little Rabbits. Joey Jordison retornou á Murderdolls e converteuse no batería permanente de Rob Zombie. Chris Fehn pasou a ser o baixista do grupo de metalcore Will Haven e Sid Wilson foundou o grupo Sid.
No 2008 o grupo fundou unha liña de roupa chamada Tattered and Torn en colaboración coa compañía Bravado. O nome procede dunha canción do grupo incluída no seu primeiro álbum Slipknot publicado no 1999 e na súa demo Mate. Feed. Kill. Repeat. de 1996. As primeiras pezas desta liña de roupa foron camisetas e suadoiros, que se puxeron á venda a finais de xullo de 2008 nas tendas Hot Topic de Norteamérica e na súa páxina web. O grupo ten recoñecido que o merchandising é a súa maior fonte de ingresos.
En 2010 Paul Gray tiña planeada unha xira co supergrupo Hail!, pero o 24 de maio dese ano foi atopado morto nun hotel de Urbandale, Iowa. As circunstancias da súa morte foron descoñecidas inicialmente, xa que a autopsia inicial non indicou causas violentas pero tampouco determinou a causa concreta do falecemento. Ao día seguinte da súa morte, os demais membros do grupo deron unha conferencia de prensa sen as súas máscaras xunto á viúva e o irmán de Paul Gray, expresando os seus sentimentos sobre o ocorrido. O 21 de xuño confirmouse que a causa do falecemento fora unha sobredose accidental de morfina e fentanil, un substituto sintético da morfina.
Antennas to Hell e Knotfest (2010-2012)
O grupo reuniuse de novo en 2011 para facer varias xiras por Europa. Foron cabezas de cartel no Sonisphere e o Rock in Rio xunto a Iron Maiden e Metallica. Donnie Steele substituíu a Paul Gray nestes concertos, aínda que nas actuacións apareceu agochado detrás de Joey Jordison. Os membros do grupo confirmaron en declaracións á prensa que completarían e publicarían o seu quinto álbum de estudio sen ter plans para substituír a Paul Gray.
No 2012 Slipknot actuou no Mayhem Festival e o 29 de maio dese ano Roadrunner Records publicou un vídeo promocional na súa web titulado Antennas to Hell. Ese mesmo día Corey Taylor revelou en Twitter que Slipknot publicaría un álbum de grandes éxitos o 17 de xuño de 2012.
O grupo organizou o seu primeiro festival anual de música, chamado Knotfest, que tivo lugar o 17 de agosto de 2012 en Pacific Junction, Iowa, e o 18 de agosto do mesmo ano en Somerset, Wisconsin. No festival actuaron ademais outros grupos coma Deftones, Lamb of God ou Serj Tankian. O 14 de xuño de 2013 Slipknot actuou de novo no Download Festival, perante unha audiencia de 90 000 persoas.
.5: The Gray Chapter (dende 2013)
miniatura|300px|Slipknot no Roskilde Festival en 2013. A produción do quinto álbum de estudio do grupo comezou a finais de 2013. Corey Taylor describiuno coma un álbum "moi escuro" e unha mestura entre Iowa e Vol. 3: (The Subliminal Verses). Jim Root non participou nunha xira de Stone Sour en xaneiro para escribir novo material para Slipknot. O 12 de decembro de 2013 Slipknot anunciou na súa web oficial que o batería Joey Jordison deixara o grupo, tras 18 anos, citando motivos persoais, ao que Jordison respondeu máis tarde, por medio da súa páxina oficial de Facebook, afirmando que el non fora quen tomara a decisión de deixa-lo grupo.
En xullo de 2014 o grupo comezou a promocionar o seu seguinte disco na súa web e nas redes sociais por medio de mensaxes crípticas e imaxinería sanguenta. O primeiro sinxelo do álbum, "The Negative One", foi publicado o 1 de agosto dese ano xunto cun vídeo musical dirixido por Shawn Crahan, no que non aparecía ningún dos membros do grupo. O 24 de agosto Slipknot publicou un novo sinxelo titulado "The Devil In I" e confirmou que o título do álbum sería .5: The Gray Chapter, que sería publicado o 18 de outubro dese mesmo ano. Esta data foi mudada ao 17 de outubro para os Países Baixos e Australia, o 20 de outubro para o Reino Unido e o 21 de outubro para o resto do mundo. Slipknot comezou unha xira por Norteamérica o 25 de outubro na segunda iteración do Knotfest. A xira, alcumada "Prepare for Hell", foi feita xunto a Korn e King 810. O grupo ademais confirmou a súa asistencia ao Soundwave en Australia no 2015.
Slipknot incorporou a un novo baixista e un novo batería para substituír a Paul Gray e Joey Jordison, con Shawn Crahan sendo o encargado de deseñar unha máscara nova para ambos, diferenciándoos así do resto dos membros do grupo. O vídeo oficial de "The Devil In I" foi publicado o 12 de setembro, incrementando as especulacións sobre as identidades do batería e o baixista, pero os seus nomes non foron revelados oficialmente. O 3 de decembro un técnico da xira de Slipknot publicou unha fotografía nas redes sociais que confirmaba ao baixista Alessandro Venturella e ao batería Jay Weinberg coma membros da xira. O sinxelo "The Negative One" foi nomeado ao Grammy á mellor actuación de metal de 2014 na 57ª edición dos Premios Grammy.
O 11 de marzo de 2015, non estando de xira, o guitarrista Mick Thomson foi hospitalizado tras unha pelexa doméstica co seu irmán na que ámbolos dous recibiron feridas por arma branca, graves pero non letais. O 2 de agosto de 2015 durante un concerto en Hartford, Connecticut, o grupo tivo que deter a actuación cando o músico Alessandro Venturella tivo que ser trasladado de emerxencia ao hospital. O grupo continuou a actuación 20 minutos despois sen o baixista, e posteriormente o grupo informou aos medios de comunicación que Venturella fora hospitalizado tras desmaiarse debido a unha deshidratación extrema. Nos seguintes concertos Venturella tocou dende o backstage, volvendo á fronte do escenario o 8 de agosto nunha actuación en Toronto.
Estilo e temática
miniatura|200px|[[Shawn Crahan cunha variante da súa máscara no 2009.]] Slipknot toma influencias dunha gran variedade de estilos e grupos, máis notablemente de grupos de hard rock e heavy metal coma Faith No More, Kiss, Black Sabbath, Helmet, Slayer, Fear Factory, Godflesh, Skinny Puppy, Neurosis, Judas Priest, Metallica, White Zombie, Led Zeppelin e Beastie Boys. Os medios adoitan incluílos entre os pioneiros da New Wave of American Heavy Metal, recibindo comparacións con grupos como Pantera, Machine Head, Hatebreed, Life of Agony e Prong. Tamén se lles considera dentro do xénero do nu metal,  aínda que os membros do grupo prefiren distanciarse doutras bandas do xénero coma Korn ou Limp Bizkit, indicando que esta asociación é unha simple coincidencia no tempo da súa emerxencia.
O seu son caracterízase por tons baixos de guitarra, unha gran sección de percusión, samples e táboas de mesturas. O seu estilo vocal inclúe voces guturais, gritos, coros e canto melódico ocasional. As súas letras xeralmente seguen unha tonalidade agresiva, explorando temáticas que inclúen a escuridade, o nihilismo, odio, ira ou psicopatías. No álbum All Hope is Gone o grupo achegouse máis ao groove metal e o heavy metal máis tradicional, con influencias do thrash metal e death metal. O grupo tamén está considerado dentro do xénero do metal alternativo.
As súas actuacións en directo son coñecidas por ser enerxéticas e caóticas. As primeiras actuacións do grupo incluso chegaron a incluír actos cualificados coma extemos, cos membros do grupo lánzandose ao público dende grandes alturas e prendéndose lume os uns aos outros. Non obstante, nas súas actuacións máis recentes tenden a non realizar este tipo de feitos tan extremos. Slipknot emprega configuracións moi elaboradas dos palcos nas súas actuacións, incluíndo elementos pirotécnicos, plataformas elevadas, elementos hidráulicos e grandes monitores entre outros elementos escénicos. Alistair Lawrence de Kerrang! indicou nunha crítica que "a coreografía caótica ten demasiadas facetas para describir por completo", mentres que NME describiu unha das súas actuacións coma unha "escena de caos".
Imaxe e identidades
Slipkot é coñecido pola súa imaxe impactante, xa que os membros do grupo levan uniformes iguais, teñen máscaras únicas para cada un e identifícanse cun número asignado a cada un deles. A idea orixinal das máscaras nas súas actuacións atribúese habitualmente a unha máscara de pallaso que Shawn Crahan adoitaba levar nas primeiras actuacións dos comezos do grupo. O concepto evolucionou a partir de aí, e dende 1997 o grupo decidiu que cada membro levaría unha máscara individual e os uniformes iguais entre eles. Varios membros do grupo tamén teñen declarado que levar as máscaras axudoulles a manter a privacidade.
Os uniformes e máscaras foron cambiando ao longo da carreira do grupo con cada publicación dun novo disco. Os cambios nas máscaras non foron drásticos, senón que foron seguindo o mesmo estilo orixinal de cada un pero con novos elementos engadidos.
Controversias
Algunhas das letras das cancións de Slipknot foron relacionadas con incidentes violentos e criminais. No 2003, dous rapaces de San Bernardino (California), acoitelaron e mataron a outro, alegando que a culpa do crime foran as letras da canción "Disasterpiece". Noutro incidente, no 2006 en Kansas City, as letras da canción "Surfacing" foron atopadas nunha tumba dun cemiterio que fora roubada.
Mushroomhead, outro grupo de heavy metal estadounidense, acusou a Slipknot de roubarlles a imaxe, debido ás semellanzas de ámbolos dous grupos, particularmente no uso das máscaras. Aínda que Slipknot admitiu estas semellanzas, mantiveron que simplemente era unha coincidencia, xa que os dous grupos comezaran na mesma época sen coñecemento mutuo.
Na cultura popular
Slipknot aparece mencionado no tema Vatican Broadside do grupo inglés de indie rock Half Man Half Biscuit no seu EP de 2001 Editor's Recommendation. No videoxogo World of Warcraft existe un personaxe non xogador chamado Gravis Slipknot, que cando ataca ao xogador amosa a frase "Saúdos, desafortunado aventureiro. Só che pido que agardes un momento...e SANGRES!" facendo referencia ao tema Wait and Bleed do grupo.
Premios e nomeamentos
Slipknot foi nomeado a oito Premios Grammy, e gañou un deles:
Os Aboares, Labrada, Guitiriz
Os Aboares é un lugar da parroquia de Labrada no concello lugués de Guitiriz, na comarca da Terra Chá. Non ten habitantes desde hai máis dunha década segundo datos do Instituto Galego de Estatística.
Albino Prada
Albino Prada Blanco, nado en Santa Cruz (O Bolo) o 20 de febreiro de 1955, é un ensaísta e economista galego.
Traxectoria
Doutor en Ciencias Económicas pola Universidade de Santiago de Compostela en 1991, profesor de Economía Aplicada na Universidade de Vigo, foi membro do Consello Galego de Estatística, do Consello Económico e Social de Galicia e do Consello da Cultura Galega. Editor dos Documentos do Foro Económico de Galicia (2014-2018). Entre 2006-2018 foi columnista habitual de La Voz de Galicia ; colabora en medios como Luzes, Sin Permiso , infoLibre ou Tempos Novos.
É membro do Consello Científico de Attac España.
Os seus campos de traballo céntranse na análise crítica do crecemento e desenvolvemento rexional, así como nos aspectos ambientais e sociais do mesmo. Sobre esa temática, ademais de libros e informes técnicos, ten publicado artigos académicos en revistas españolas e estranxeiras.
Recoñecementos
Premio de Ensaio da Fundación Premios da Crítica de Galicia de 1979, xunto con Abel López Rodríguez, por A outra economía galega.
Agostino Beccari
Agostino Beccari, nado posibelmente en 1510 e finado en 1590, foi un poeta italiano.
Ioannis Georgiadis
Ioannis Georgiadis, nado en Trípoli o 29 de marzo de 1876 e finado en Atenas o 17 de maio de 1960, foi un médico forense e tirador de esgrima grego, o primeiro gañador olímpico de sabre.
Agostino Beccari
Traxectoria
Natural de Ferrara, escribiu Il sacrificio que se representou no Palacio Schifanoia de Francisco de Este en Ferrara o 11 de febreiro de 1554 con música de Alfonso della Viola. Esta obra está considerada o primeiro drama pastoril completo da literatura europea. Beccari recolleu a tradición da poesía pastorial latina que recuperou o Renacemento pero seguindo a complexa estrutura da comedia erudita. A obra editouse en 1555 e saíu do prelo unha segunda edición revisada en 1587.
Ioannis Georgiadis
Traxectoria
Georgiadis estudou medicina e pertencía ao club deportivo Gymnastiki Eteria Patron e á sección de esgrima do exclusivo Athens Club. Competiu nos primeiros xogos da época moderna que se celebraron en Atenas en 1896 na modalidade de sabre e, segundo conta John MacAloons no seu libro ''This Great Symbol. Pierre de Coubertin and the Origins of the Modern Olimpic Games'' (1981) era xa virtual gañador da competición o austríaco Adolf Schmal cando entrou o rei no estadio e o torneo quedou anulado, volvendo empezar e nesta segunda volta Georgiadis gañou a todos os seus competidores, proclamándose campión. Participou nos Xogos Olímpicos de 1900 pero o xurado anulou a súa actuación por toques impropios. Nos Xogos Intercalados de 1906 logrou a medalla de ouro en sabre individual e prata en sabre por equipos. Estivo tamén nos Xogos Olímpicos de 1924 en París.
Médico forense organizou e dirixiu o Departamento forense do Depósito Municipal de Atenas (1904-1907) e o departamento antropométrico da policía (1909), foi profesor de medicinal legal e toxicoloxía na Universidade de Atenas de 1911 e 1952 e publicou varios libros e artigos científicos sobre a súa especialidade.
Ángel de la Cruz
Ángel de la Cruz Blanco, nado na Coruña o 12 de xuño de 1963, é un escritor e cineasta galego.