cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Aries
Mitoloxía
En agradecemento a Eetes, Frixo sacrifica o carneiro e ofrécelle o vélaro ó rei, quen o consagra a Ares e cólgao dunha anciña nun bosque adicado ó deus, gardado por un descomunal dragón e rodeado por campos onde pastan enormes touros salvaxes.
Segundo algúns, Aries é unha constelación de pouco brillo porque o vélaro de ouro do carneiro ficou na Cólquida.
Verbo (Vilagarcía de Arousa)
Verbo foi un periódico editado en Vilagarcía de Arousa en 1934.
Historia e características
Publicación dependente do Partido Galeguista de Vilagarcía, apareceu en 1934. Constaba dunha soa folla de 0,70 x 0,50, feito para ser pegado nas paredes.
Fervenzas de Boali
miniatura|250px|Fervenzas de Boali. As fervenzas de Boali (en Chutes de Boali) son unhas fervenzas que se atopan na prefectura de Ombella-M'Poko, na República Centroafricana, preto da localidade de Boali, no río Mbali. Teñen unha altura de cincuenta metros e constitúen un dos lugares turísticos máis famosos do país. A enerxía das fervenzas foi explotada dende a década de 1950 para fornecer electricidade á cidade de Bangui. esquerda|miniatura|246x246px| As caídas de Boali, sobre un [[Selo postal|selo franco-africano debuxado e gravado por Charles Mazelin.]]
Instituto Galego de Información
O Instituto Galego de Información (IGI) foi fundado no ano 1977 polo intelectual compostelán Isaac Díaz Pardo. Nun principio o IGI xurdiu a partir da idea do xornalista Lorenzo Varela de publicar un xornal en lingua galega chamado Galicia, pero o proxecto rematou tan só un ano despois. Coa súa sede en San Marcos (Bando, Santiago de Compostela), o IGI formou parte do proxecto do Grupo Sargadelos (1963) pola recuperación da memoria histórica, económica e cultural de Galicia dende o ano 1936, momento no que comezou a Guerra civil española.
Historia
O Instituto Galego de Información foi unha das partes das que se vai compoñer o Grupo Sargadelos, coa cabeza visible no complexo Industrial Sargadelos, o Museo Galego de Arte Contemporánea Carlos Maside, Ediciós do Castro, o real Patronato de Sargadelos e o novo Seminario de Estudos Galegos. O Grupo Sargadelos nace grazas a vontade dos emigrantes galegos no exilio (maioritariamente na Arxentina), os cales buscaban a recuperación económica e cultural de Galicia. As dúas pezas fundamentais son Isaac Díaz Pardo e Luís Seoane. No ano 1963 érguese a base do proxecto: Luís Seoane crea o Laboratorio de Formas.
No ano 1977, Isaac Díaz Pardo colócase a fronte do IGI, o cal instala a súa base en San Marcos (Santiago de Compostela).
Actividade cultural
O IGI naceu coa idea de publicar un xornal en galego. Non obstante, isto non chegou a realizarse nunca. Ao mesmo tempo, Díaz Pardo seguiu a traballar pola memoria da cultura galega. Pódese dicir que o IGI formou parte da corrente literaria e cultural do grupo Sargadelos. Nos anos seguintes do cesamento de actividade, no edificio do IGI Díaz Pardo continuou a recompilar todo tipo de material relacionado coa cultura galega como, por exemplo, os arquivos do Goberno Galego no exilio ou o patrimonio artístico do seu pai, Camilo Díaz Baliño.
Peche
Isaac Díaz Pardo fixou a súa residencia persoal no propio edificio do IGI. Anos máis tarde, debido a unha profunda crise económica e institucional pola que pasa o Grupo Sargadelos, comezan medidas xudiciais para proceder a destitución do director compostelán, último representante galeguista. Finalmente é apartado do seu cargo en Sargadelos no ano 2006. Non obstante, continuou ligado ao IGI ata a disolución definitiva deste no ano 2011. No ano 2014 e despois da morte de Díaz Pardo, o antigo edificio do IGI esperaba para ser posto á venda e probablemente ser transformado nun complexo hostaleiro.
Contorna Persoal de Aprendizaxe
A Contorna Persoal de Aprendizaxe ten a súa orixe na expresión anglosaxoa Personal Learning Environment (PLE), que é un sistema de organización e xestión das diferentes ferramentas que nos axudan no proceso de ensinanza-aprendizaxe. Tamén se refire a unha nova forma de aprender na rede.
O PLE das persoas está integrado polas súas experiencias básicas que configuran a súa aprendizaxe na educación formal e polas novas experiencias ás que se achegan a través das ferramentas tecnolóxicas actuais. Xorde da necesidade de cada individuo de estar actualizado xa que é o propio usuario quen elixe os seus obxectivos, competencias, contidos, fontes etc.
Representa unha forma ideal para o desenvolvemento persoal ou profesional utilizando tódolos recursos tecnolóxicos e fomentando así o coñecemento global e a aprendizaxe.
Seguindo a definición de Linda Castañeda e Jordi Adell, o PLE "é o conxunto de ferramentas, fontes de información, conexións e actividades que cada persoa utiliza acotío para aprender". "O movemento PLE non se basea nun só artefacto ou unha cousa ou un enfoque pedagóxico simple, senón que representa diversas formas e perspectivas sobre como podemos cambiar o proceso e a forma da educación e, en particular, como podemos facilitar a aprendizaxe en contextos múltiples. Como tal, o obxectivo dos PLE é interactuar con moitas experiencias, proxectos e iniciativas diferentes sobre o uso de tecnoloxía para ensinar e aprender."
O PLE  ademais dun sistema é un mecanismo de intervención psicolóxica e social que dende unha perspectiva de análise teórica da tecnoloxía e a estrutura social se entende como un  'desenvolvemento lóxico’. Tamén se pode entender como PLE unha aplicación ou conxunto de aplicacións utilizadas por un aprendiz para organizar o seu propio proceso de aprendizaxe.
Achegas
O PLE achega a posibilidade de crear a PLN (Personal Learning Network), isto é, a nosa rede persoal de aprendizaxe. PLN forma parte da contorna persoal de aprendizaxe e fai referencia á comunicación coas persoas, por isto se poden empregar ferramentas asincrónicas e sincrónicas.
As ferramentas asincrónicas son: o correo electrónico, comentarios nos blogs e nas redes sociais. Pola contra, entre as ferramentas sincrónicas están: os chats, as ferramentas de telefonía IP como Skype e os encontros profesionais como os eventos ou as conferencias. Grazas a estes artefactos, tense a oportunidade de crear unha rede de contactos que dea información axeitada para axudar á construción do coñecemento das persoas. Desta maneira, o PLE en xeral, e a PLN en concreto, amplían as fontes de información manexadas.
L'Hôpital-Saint-Blaise
L'Hôpital-Saint-Blaise en francés, Ospitalepea en éuscaro, é unha localidade e comuna francesa situada no departamento de Pireneos Atlánticos, na rexión de Aquitania e no territorio histórico vascofrancés de Soa.
Contorna Persoal de Aprendizaxe
Achegas
Finalmente, Adell explica que “''un PLE non é simplemente acceder á información, ler o que outro fai, recibir información. Nun PLE espérase, especialmente en todos estes espazos nos que hai intercambio, que se participe activamente. É dicir, non só que sexas consumidor, senón tamén un produtor de información. É posible que dun tema determinado no que te estás a formar non saibas moito e non poidas axudar moito; pero, sen dúbida, colateralmente, xurdirán ou xorden outros temas onde si que se pode axudar.”'' (J. Adell, 2010)
L'Hôpital-Saint-Blaise
A comuna é atravesada polo Aucet, afluente do gave d'Oloron.
Contorna Persoal de Aprendizaxe
Perspectiva pedagóxica
O PLE concíbese "como un cambio na metodoloxía educativa que promove a autoaprendizaxe por medio da utilización de recursos web, formando un sistema centrado na figura do estudante". Este utiliza diversas ferramentas en función das súas necesidades de aprendizaxe e coñecemento.
L'Hôpital-Saint-Blaise
Historia
L'Hôpital Saint-Blaise debe o seu nome a Ospital co significado de "casa grande", fundada a partir dun establecemento da orde dos cabaleiros hospitalarios que servía no Camiño de Santiago. Os cóengos da abadía de Sainte-Christine no alto de Somport construíron a mediados do século XII un "hospital da misericordia" do cal sobreviviu a igrexa clasificada Patrimonio Unesco da Humanidade xunto con outros monumentos de segmentos do Camiño francés.
Contorna Persoal de Aprendizaxe
Perspectiva tecnolóxica
Os PLE enténdense como "a posibilidade de facer uso dun conxunto de ferramentas xeralmente gratuítas, uns recursos e unhas fontes de información, e de establecer contacto cun conxunto de persoas para aprender e desenvolverse profesionalmente". Ditas ferramentas permitirán organizar, recompilar, procesar e compartir todo tipo de información, dentro dun contorno tecnolóxico, onde o PLE é un sistema estruturado e funcional centrado no usuario/a.
L'Hôpital-Saint-Blaise
A igrexa de Saint-Blaise
Construída en pedra ocre, a igrexa de Saint-Blaise é un edificio relixioso declarado monumento histórico en 1888, que presenta unha mestura dos estilos arquitectónicos da Arte románica navarra e da arte hispanomusulmana.
Conservada desde o século XII, no edificio destacan as súas profundas ventás adornadas con esculturas, os seus arcos polilobulados e a súa cúpula octogonal que, soportada por columnas entrelazadas, recorda na súa xeometría á columnata da Mesquita de Córdoba.
Contorna Persoal de Aprendizaxe
Tarefas básicas
As seis tarefas básicas son:
Compoñentes
Seguindo a Adell e Castañeda o PLE está conformado por :
Ferramentas e estratexias de lectura.
Trátase das fontes documentais de información ás que se pode acceder para conseguir datos. É a multipedia, composta por:
Ferramentas e estratexias de reflexión:
Contornas virtuais e non virtuais nas que podo comentar, escribir, analizar a información que posúo. Son:
Primeiros pasos para a creación dun PLE
Os primeiros pasos para crear un PLE, segundo Jordi Adell (2011) son os seguintes:
Dimensión Organizacional: O PLE na escola
Podemos determinar dous usos que se poden dar na escola: Polo tanto podemos dicir que a escola é un lugar de aprendizaxe pero tamén onde se aprende. O PLE do centro sería o conxunto de procesos e ferramentas que axudan a xestionar información e a vincular persoas para a súa aprendizaxe e tamén para a doutros.
“Outro elemento a ter en conta é o PLE da aula, vinculado ós alumnos e ó profesor. Isto tamén significa que o centro educativo ten identidade dixital, e é onde se xera e xestiona a contorna de aprendizaxe”. (Carlos Magro. 2014).
O PLE polo tanto, ten unha dimensión organizacional que interrelaciona a tecnoloxía e a pedagoxía, invitando a unha innovación tecnolóxica con profundas implicacións pedagóxicas e organizativas.
Criterios de decisión no deseño dun PLE escolar
Á hora de deseñar un PLE, deben terse en conta os seguintes aspectos:
Fortalezas e debilidades
Martínez Gimeno, dentro da revista Edmetic, publica o seguinte cadro no que se mostran as fortalezas e debilidades que teñen as contornas persoais de aprendizaxe:
A importancia dos PLE na actualidade
Como expoñen Adell e Castañeda na súa obra Entornos Personales de Aprendizaje: claves para el ecosistema educativo en Red na actualidade o PLE cobra unha grande importancia no mundo da educación.
Como se explica anteriormente, o concepto PLE existe dende o principio dos tempos, dende sempre, pero en períodos pasados onde as novas tecnoloxías non estaban ao alcance de todos era moito máis complexo contar cun Contorno Persoal de Aprendizaxe rico e frondoso, caracterizado por numerosas fontes de información. Pode atoparse unha explicación no feito de que era imposible (económica e materialmente) acceder e dispoñer de centos de libros ademais de que o coñecemento estaba centralizado (por parte de institucións educativas de carácter formal) e era practicamente inamovible.
Non obstante, agora, grazas aos mundos virtuais e as redes cun só clic e en cuestión de minutos podemos descargar grandes cantidades de información e coñecementos que nos permiten estar constantemente actualizados en tantas materias como esteamos interesados. Isto é debido a que vivimos na era dixital, no mundo das novas tecnoloxías, do coñecemento aberto, onde calquera pode ser creador e distribuidor de información, nun mundo no que os descubrimentos e investigacións son continuas e incesantes, e, en definitiva un mundo no que dispoñemos de millares de fontes e recursos para poder formarnos autonomamente. Do mesmo xeito, outro punto a ter en conta é que ademais de formarnos podemos compartir os nosos coñecementos e axudar a ampliar os PLEs de moitas outras persoas ao mesmo tempo que podemos reflexionar sobre diferentes temáticas en comunidade, todo vía online.
O que nos permiten todos estes avances é formarnos mediante unha aprendizaxe formal combinándoa cunha de carácter informal, accesible para todos, e posibilitándonos unha aprendizaxe ao longo de toda a vida.
Internet como contorna da aprendizaxe
Hoxe en día, internet é a maior fonte de información e unha das contornas máis importantes de aprendizaxe sobre moitos temas. Isto é así porque intenert contén moita información e tamén porque conecta a unhas persoas con outras. Grazas ás interaccións por estes novos medios, os límites da educación xa non están só no ámbito formal, senón que van máis aló.
AP-66
A AP-66 ou Autoestrada Ruta da Prata é unha autoestrada española que corresponde a un tramo de peaxe na autovía A-66 que une as cidades de Xixón e Sevilla. Trátase do tramo de 78 km entre Campumanes (Asturias) e La Virgen del Camino (León). Coñécese tamén como Autoestrada do Huerna por cruzar o val que forma o río do mesmo nome.
Mei Feingold
Mei Finegold (en מיי פיינגולד) é unha cantora israelí que representou a Israel no Festival de Eurovisión 2014 coa canción "Same Heart". Foi terceira na versión israelí de Pop Idol.
Primeiros anos
Finegold naceu en 1982 en Rishon LeZion (nada como Meital Slonimsky), onde aínda vive hoxe en día. A súa careira musical comezou nas cerimonias do colexio, e continuou tomando leccións de canto, maioritariamente de opera clásica. Desde a súa infancia, Finegold soia participar en numerosos shows, incluíndo bares e clubs nocturnos. Desde entón lidera unha banda chamada Disiac.
Festival de Eurovisión 2014
thumbnail|Mei Finegold presenting herself (2014).
En xaneiro de 2014 revelouse que Finegold fora elixida internamente pola cadea israelí, IBA, como representante do país no Festival de Eurovisión 2014 que tivo lugar en Copenhaguen, Dinamarca. O 5 de marzo anunciouse que ía cantar a canción Same Heart. Xa comezado o Festival, Mei Finegold participou na segunda semifinal na que quedou clasificada no posto 14 con 19 puntos, quedando así excluída do paso á final.
Ramiro Fonte
Ramiro Fonte Crespo, nado en Pontedeume en 1957 e finado en Barcelona o 11 de outubro de 2008, foi un escritor galego.
Traxectoria
Licenciado en Filosofía e Letras e profesor de Lingua e Literatura Galegas, foi poeta, narrador, ensaísta, crítico e estudoso da literatura galega. Foi un dos fundadores do colectivo poético Cravo Fondo (1977) e participou na fundación da revista Dorna en 1981.
Foi membro correspondente da Real Academia Galega. Nos últimos anos da súa vida foi director do centro do Instituto Cervantes en Lisboa.
En antoloxías e obras colectivas
miniatura|Placa na casa natal, na Praza da Angustia de [[Pontedeume, no terceiro cabodano do seu pasamento.]]
Poemas musicados
O guitarrista e compositor Víctor Aneiros musicaliza o poema "Na barra", no seu álbum Heroe Secreto (2008). No seu álbum Brétemas da Memoria (2010) musicaliza 7 poemas de Ramiro Fonte: "Vida bohemia", "Sombras de Compostela", "Autor de westerns", "Máis alá", "Un tute á morte", "Cabina telefónica" (Lupanar de cristal) e "Rita Hayworth" (Sirenas da policía).
Vágner Rogério Nunes
Vágner Rogério Nunes, nado o 19 de marzo de 1973 en Baurú, Brasil, é un exfutbolista que xogaba na demarcación de centrocampista.
Traxectoria
Comezou a destacar en equipos brasileiros como o Paulista FC, União São João EC ou Santos FC, antes de probar en Europa no AS Roma. Porén non duraría moito no equipo italiano, volvendo a Brasil ao CR Vasco da Gama. Un ano despois volveu tentalo en Europa, foi cando fichou polo Celta de Vigo.
Chegou a Vigo de cara a tempada 2000/01, inmerso en competicións europeas e nun dos mellores momentos da súa historia. Militou no Celta catro tempadas, disputando 88 encontros e anotando 6 goles, chegando a disputar a Liga de Campións. Deixou o equipo tralo descenso de 2004.
Tras deixar Galiza volveu a Brasil, para retirarse xogando no Atlético Mineiro no ano 2005. Ten dous fillos nacidos en Vigo, Alexandre e Uxía.
Gontelle, Cameixa, Boborás
Gontelle é un lugar da parroquia de Cameixa no concello ourensán de Boborás na comarca do Carballiño. Tiña 10 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 3 eran homes e 7 mulleres. Iso supón unha diminución da poboación respecto a 2010, cando tiña 11 habitantes (4 homes e 7 mulleres).
Desiderio Comesaña Prado
Desiderio Comesaña Prado, nado en Pontevedra en 1900 e finado na mesma cidade o 16 de febreiro de 1956, foi un anarcosindicalista galego, implantou o sindicato Confederación Nacional do Traballo nas comarcas de Pontevedra, O Morrazo e O Salnés durante a Segunda República Española.
Traxectoria
Comezou a súa militancia sindicalista na emigración arxentina. Retornado a Pontevedra, en 1927 foi presidente da Sociedade de Camareiros. Na mesma cidade foi membro fundador da Sociedad Obrera de Cultura, da Federación Local de Trabajadores da CNT e do periódico ¡¡Revolución!!. Porén, debido ó control mantido polo PCE local, deixou esas agrupacións, ingresando na Sociedad de Camareros do Comité Rexional Galaico da CNT.
Anarquismo
En 1932 fundou o Ateneo Obrero de Divulgación Social e colaborou na creación do grupo anarquista Natura, a partir do cal en 1933 artellouse o primeiro comité rexional da Federación Anarquista Ibérica coa axuda de Francisco Iturralde Cabeza de Vaca, funcionario de telégrafos. Coa folga xeral revolucionaria de 1934 foi detido pola policía na praza da Ferrería de Pontevedra o 7 de outubro; procesado o 26 de outubro pola súa actuación contraria ao bando de guerra, o 21 de novembro acordouse o sobresemento provisional da causa.
Moi coñecido na comarca do Morrazo, representou ó sindicato de Moaña Fraternidad Marinera no Congreso da CNT celebrado en Zaragoza en maio de 1936.
Golpe militar
Logo do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936, no Nadal de 1937 fuxiu a Portugal xunto a Ubaldo López a través de Ponte Barxas (Padrenda) coa axuda de Elena Pintado Martín. Foron detidos pola policía portuguesa logo de seren delatados por un confidente de Lavadores. Inicialmente condenado a morte, conmutóuselle a pena pola de prisión perpetua. Tras pasar por varios penais, como as minas de Fontao (Vila de Cruces), en 1945 abandonou o Destacamento Penal das minas de volframio de Silleda, retomando axiña o contacto co Comité Rexional Galaico na clandestinidade. Foi subdirector da Compañía de Seguros Santa Lucía en Pontevedra e desde a súa correduría de seguros colaborou coas actividades da Alianza Nacional de Fuerzas Democráticas.
Vida persoal
Casou con Elena Matos Torres, filla de Eduardo Matos Portela, en febreiro de 1934, e foi pai de Aurora e Esther Comesaña Matos.
AdSense
miniatura|dereita|Google AdSense. AdSense é un sistema de publicidade ideado pola compañía estadounidense Google. Permite que os webmasters formen parte dun mesmo circuíto publicitario no que se publicitian textos e imaxes que Google selecciona conforme aos criterios do cibernauta, como a súa localización ou o seu historial de buscas.
Características
Estes anuncios están administrados xeran ingresos para o propietario da web baseándose nos clics dos visitantes da páxina e nas visualizacións da mesma (impresións). Google utiliza a súa tecnoloxía de procura para incrustar anuncios segundo o contido da páxina web que se está visitando, a localización xeográfica do usuario (mediante o enderezo IP) e outros datos como historia de procura previa en Google ou as páxinas visitadas polo usuario, os seus cookies, a duración da sesión, o sistema operativo, o navegador web utilizado etc.
Río Niemen
O río Niemen (en lituano, Nemunas; en belaruso, Нёман; en ruso, Неман; en polaco, Niemen; en alemán, Memel; e en sueco, Njemen) é un río da Europa oriental que transcorre por Belarús e Lituania e que, no seu curso baixo, forma a fronteira entre Lituania e Rusia (co exclave do óblast de Kaliningrado).
Xeografía
É o décimo cuarto río en lonxitude de toda Europa, con 937 km, o máis longo de Lituania e o terceiro de Belarús. As súas augas son tranquilas (nace a 176 m sobre o nivel do mar), cunha velocidade media dun a dous metros por segundo, e cunha profundidade máxima de cinco metros.
O río Niemen nace en Slomin, en Godno, e alí se lle unen algúns afluentes, facéndose navegábel; pasa logo por Alytus e despois por Kaunas. Máis adiante pasa por Smalininkai, segue o seu curso de leste a oeste recibindo dous afluentes, o Šešupė e o Jūra. Baña a cidade de Tilsit (agora Sovetsk en ruso).
O río ten un papel crucial no ecosistema da lagoa de Curlandia. Proporciona a principal fonte de auga na lagoa e mantén a súa auga case doce. Isto permite que vivan alí animais de auga doce e de auga salobre.
Conforme se expande o delta do Niemen, a lagoa vai afundindo.
Posto que o delta se encontra en Lituania, a miúdo se lle chama delta do Nemunas. Alí creouse un parque rexional no ano 1992.
Historia
Debe este río certa celebridade histórica a unha entrevista que o 25 de xuño de 1807 toveron nunha balsa no medio do río os dous emperadores Napoleón I e Alexandre I, aos que se uniu despois o rei de Prusia Federico Guillerme III; dita entrevista serviu de preliminar para a Paz de Tilsit.
Illa Umboi
A illa Umboi (Umboi Island, tamén chamada Rooke ou Siassi) é unha illa volcánica situada entre a parte continental de Papúa Nova Guinea e a illa de Nova Bretaña. Está separada de Nova Bretaña polo estreito Dampier e ten unha altura máxima de 1.548 metros. Umboi é un complexo volcánico do Holoceno sen erupcións en tempos históricos. Un complexo volcánico refírese ao conxunto extenso de centros volcánicos maiores e menores relacionados e asociados con lava e fluxos piroclásticos.
Dise (por parte dalgúns nativos e por algúns investigadores estadounidenses) que é o fogar da «ropen», unha criatura nocturna, tipo de morcego, que se alimenta de peixes.
Joaquín Pixán
Joaquín Pérez Fuertes, máis coñecido como Joaquín Pixán, nado en Pixán, Cangas del Narcea é un tenor asturiano.
Traxectoria
Gaña o seu primeiro concurso en Radio España de Madrid ós 13 anos. Inicia a súa formación ós 16 anos na Escola de Arte Dramática de Madrid, continuando os seus estudos na Escola Superior de Canto de Madrid, onde estudaría baixo a dirección de Lola Rodríguez Aragón e Carmen Pérez-Durías, así como cos mestres Félix Lavilla e Miguel Zanetti.
Debuta en 1976 no Teatro de la Zarzuela de Madrid con El caserío, de Jesús Guridi. Tamén canta no mesmo teatro Los vagabundos, de Manuel Moreno-Buendía (estrea mundial) e Los gavilanes, de Jacinto Guerrero.
En 1978, realiza un curso da man de Tito Capobianco, director xeral do Teatro de Opera de San Diego, director de escena e empresario nos Estados Unidos. Con el representa óperas como La bohème, Manon Lescaut ou Lucia di Lammermoor.
Copa de Europa de rugby 2004-2005
A tempada 2004-2005 da Heineken Cup foi a 10ª edición da máxima competición continental do rugby europeo. Nesta edición houbo de novo 24 equipos participantes, divididos en 6 grupos de 4, para afrontar a primeira fase da competición, a fase de grupos. Tralas 6 xornadas correspondentes a esta primeira fase, os primeiros de cada grupo e os 2 mellores segundos se clasificaron para disputar os cuartos de final, a partido único, as semifinais e a final.
Joaquín Pixán
Traxectoria
En 1979 ingresa na escola da Scala de Milán con bolsas da Fundación Humboldt, empresa ALSA e Banco Herrero. Na Scala estuda, entre outros, con Gina Cigna e Antonio Beltrami, pianista habitual de Victoria de los Ángeles. En Milán coñece a Alfredo Kraus, o seu referente vocal e artístico.
Copa de Europa de rugby 2004-2005
Nesta 10ª edición do torneo participaron 6 equipos franceses, 7 ingleses, 4 galeses, 3 irlandeses, 2 italianos e 2 escoceses.
Playoffs
Os 6 equipos que remataron primeiros de grupo se clasificaron para os cuartos de final, ademais dos 2 equipos que remataron na segunda posición con máis puntos. Os equipos que xogaron como locais foron os que máis puntos conseguiron, ou no caso de empate aplicouse o criterio de ensaios a prol ou diferenza entre os puntos anotados e encaixados. Nas semifinais aplicouse o mesmo criterio para decidir que equipo xogaba como local. A final disputouse o 22 de maio do ano 2005 no Murrayfield Stadium de Edimburgo diante de 51.326 persoas. Stade Toulousain coroóuse por terceira vez como Campión de Europa.
Raia (puntuación)
A raia (—) ou trazo longo é un signo de puntuación consistente nun trazo horizontal máis longo có guión. Úsanse nalgúns casos dúas raias para encerrar algunha parte do discurso.
Popaganda
Popaganda é o segundo álbum de estudio da banda estadounidense de indie rock Head Automatica, publicado o 6 de xuño de 2006 a través do selo Warner Bros. Records. O disco foi producido por Howard Benson.
Tsultrim Gyatso
Tsultrim Gyatso (en tibetano, Wylie : tshul khrim rgya mtsho), nado o 29 de marzo de 1816 en Lithang e finado o 1837 en Lhasa, foi o 10º Dalai Lama. Foi entronizado en 1822.
WorldCat
miniatura|dereita|Logo de WorldCat. WorldCat é o catálogo en liña da OCLC (Online Computer Library Center), considerado o meirande catálogo OPAC do mundo. O seu nome provén da contracción da expresión inglesa World Catalog ('Catálogo Mundial'). Creado no ano 1971, aloxa datos de máis de 10.000 bibliotecas públicas e privadas de todo o mundo. En 2005, contiña o 73% do National Union Catalog (catálogo de libros anteriores a 1956). WorldCat atópase dispoñible en moitas bibliotecas e redes informáticas das universidades e dende agosto de 2006, está dispoñible de balde a través de Internet no enderezo WorldCat.org.
Permite:
David Boreanaz
David Boreanaz, nado o 16 de maio de 1969 en Buffalo, Nova York, é un actor e produtor e director de televisión estadounidense, principalmente coñecido polo seu traballo en series de televisión como Buffy the Vampire Slayer e Bones.
Erik Mongrain
Erik Mongrain, nado en Montreal, Canadá o 12 de abril de 1980, é un compositor e guitarrista canadense, autodidacta, recoñecido polo seu estilo empregando a técnica do tapping a dúas mans na súa guitarra acústica.
En decembro de 2006, Erik publicou o seu primeiro álbum Fates na súa páxina web como unha serie de cancións a descargar, publicado en CD despois no 2007.
Linda Hamilton
Linda Carroll Hamilton, nada o 26 de setembro de 1956 en Salisbury, Maryland é unha actriz estadounidense coñecida polo seu papel de Sarah Connor nos filmes Terminator e Terminator 2: O xuízo final.
Teorema da función implícita
miniatura|A circunferencia unitaria pode representarse pola ecuación implícita . Ó redor do punto A, poderemos expresar y como unha función . Pero non existirá unha función similar nunha contorna do punto B. En análise matemática, o teorema da función implícita estabelece condicións baixo as que unha ecuación de varias variables permite definir unha delas como función das demais.
Por exemplo, dada a ecuación F(x,y)=0 (forma coñecida como función implícita), baixo certas esixencias sobre a derivada de F poderiamos, alo menos localmente, despexar y=f(x).
Enunciado
Se se considera o punto e a ecuación, sendo  unha función de \, n+1 variábeis que satisfai as seguintes condicións:
Entón existe nun contorno do punto unha única función  cuxas derivadas parciais respecto de  son continuas nun contorno de dito punto \, Q e tal que.
Existen versións deste teorema con hipóteses algo máis xerais.
Mycosphaerella fijiensis
Mycosphaerella fijiensis, é un fungo ascomiceto patóxeno. Xera unha enfermidade chamada de sigatoka negra, principal doenza que afecta as bananeira s.
Patoloxía
Dentro das enfermidades fúnxicas que atacan a bananeira, a sigatoka negra é a máis seria a nivel mundial, a cal é causada polo fungo Mycosphaerella fijiensis Morelet.
Este fungo ataca as follas e provoca perdas de máis de 50% no rendemento. A nivel mundial o custo para o control é estimado en aproximadamente 2.500 millóns de $ americanos por ano, o que non inclúe a pegada no medio ambiente (CICY, 2004). Cando a produción de banana se realiza con fins de exportación, faise indispensábel manter a follaxe libre da enfermidade, aspecto que se logra parcialmente coa aplicación de funxicidas protectantes e sistémicos (Patiño, 2003), o que representa un custo anual de preto de 350 millóns de dólares para América Latina e 25 millóns de dólares para Colombia. O seu control trae consigo non só problemas económicos, senón ambientais polo uso intensivo destes compostos.
Esta doenza identificouse inicialmente en 1963, na costa do Suroeste de Viti-Levu nas illas Fidxi, aínda que hai evidencias da súa presenza no Hawai e nalgunhas zonas do Pacífico desde moito antes, desde entón desprazouse cara ás zonas bananeiras do Pacífico e Asia. En América Latina a sigatoka negra descubriuse por vez primeira en Honduras en 1972, distribuíndose cara ao norte a Guatemala, Belize, o sur de México e cara ao sur como O Salvador, Nicaragua, Costa Rica, Panamá e Colombia.
A enfermidade chega a causar unha redución do 56,8 % no peso do acio cando non se controla quimicamente, ademais, preséntase un madurecemento prematuro dos acios o cal é a principal causa de perdas económicas ocasionadas pola enfermidade. Ao anteposto agrégaselle o perigo da perda de sensibilidade do patóxeno cara aos funxicidas, dado o número limitado de químicos que existe para o seu control, feito que vén afectando de forma negativa o sistema ecolóxico da zona bananeira, a través da gran cantidade de agroquímicos que se deitan no ambiente.
Aspectos epidemiolóxicos
O proceso infeccioso do fungo pode iniciarse a partir de ascosporas ou conidios. O ciclo de vida do patóxeno depende as condicións atmosféricas, hóspede e variabilidade do fungo; despois da xerminación das ascosporas ou conidios e a penetración da hifa a través dos estomas inicia un proceso de infección caracterizado pola aparición de seis estados de desenvolvemento dos síntomas da enfermidade. O ciclo iníciase coa xerminación das esporas, as cales, despois da súa liberación e dispersión por acción da auga ou o vento, deposítanse sobre as follas sas ou xa infectadas. Alí o inóculo xermina para producir un tubo xerminativo que se alonga e se ramifica axiña na procura de estomas, para despois penetrar nun tempo que vai de 2 a 6 horas. Para que este proceso ocorra cómpre a presenza de auga libre sobre as follas.
A temperatura óptima de xerminación de estruturas oscila entre 26-28 °C, aínda que o efecto da temperatura sobre a xerminación pódese caracterizar mediante unha función cuadrática de resposta, cun óptimo estimado de 26,5 °C. as precipitacións son consideradas un factor de especial relevancia na dispersión do inóculo, de maneira que se presenta unha época de baixa incidencia e outra de alta incidencia, segundo as épocas de seca ou de choiva, respectivamente. As ascosporas requiren ambientes saturados ou auga libre para a súa xerminación e elongación do tubo xerminativo. As conidias en contraste xerminan a un amplo rango de humidades que vai de 92 a 100%, en tanto que as ascosporas só xerminan con humidades altas de 98 a 100%. Presúmese, que tendo en conta antecedentes de baixa cantidade de auga requirida para xerminación de conidias esta pode ser a fonte de inóculo responsábel do desenvolvemento da enfermidade en estacións secas.
As ascosporas ou esporas de orixe sexual reprodúcense nas lesións adultas, é dicir, cando se presenta no feixe manchas negras arrodeadas dun halo amarelo e centro semihundido (Estadio 5), no interior dos corpos frutíferos coñecidos como ascocarpos ou seudotecios.
As conidias ou esporas de orixe asexual prodúcense sobre os conidióforos nas lesións novas, cando se observan lesións nas follas de 3 mm de lonxitude de cor café avermellado, visíbeis no feixe e no envés, denominadas chiscos (Estadio 2). Os conidios despréndense do seu talo ou conidióforo, por acción de axentes ambientais como a auga e o vento.
A sigatoka negra induce danos nos tecidos da planta da bananeira dende antes de infectar a folla, posto que desde que hai contacto das estruturas de dispersión do patóxeno coa superficie da folla obsérvase desorganización dos tecidos. As toxinas producidas por M. fijiensis afectan a fisioloxía das células do mesófilo e estas entran nun proceso de morte celular que se expresa nos síntomas de tacas apardadas até a cor característica de necrose entre as nervaduras secundarias da folla. A presenza das lesións foliares utilízase como método de diagnóstico e seguimento da enfermidade nas plantacións comerciais.
Esfolles
Chámaselle así á práctica cultural do cultivo das musáceas na que se elimina mecanicamente cunha ferramenta filosa as partes da folla infectadas con sigatoka que están en esporulación activa.
Ligazóns externas
ka-negra (Mycosphaerella fijiensis)
Harry Schell
Henry O'Reilly "Harry" Schell nado en París, Francia o 29 de xuño de 1921 e finado en Silverstone, Inglaterra, o 13 de maio de 1960 foi un piloto de carreiras americano.
Primeiros anos
Schell naceu en París, Francia, fillo dun expatriado estadounidense e, nalgún momento, piloto Laury Schell. A súa nai era a rica herdeira estadounidense Lucy O'Reilly. O'Reilly era un entusiasta das carreiras de automóbiles que coñecera a Laury mentres visitaba Francia. Pronto se converteron xuntos en nomes familiares na escena dos rallies. Ela fixo un investimento moi elevado na empresa Delahaye, primeiro facendo campaña dos coches deportivos e despois defendendo o desenvolvemento dun coche Delahaye de Gran Premio, que participou debaixo da bandeira de Ecurie Bleue. O francés René Dreyfus gañou sorprendentemente o Gran Premio de Pau de 1938 por diante de Mercedes, pero o proxecto de Delahaye non conseguiu o apoio necesario e nunca desenvolveuse en toda a súa extensión.
Pouco antes do estalido da segunda guerra mundial, os pais de Schell estiveron involucrados nun accidente de tráfico no que Laury morreu e O'Reilly resultou gravemente ferida. Cando Francia foi ocupada por Alemaña, Schell e a súa nai volveron a América, onde Schell participou co Maserati nas 500 Millas de Indianápolis de 1940. Sendo xa voluntario na forza aérea finlandesa durante a guerra do inverno con Rusia en 1939, Harry entrou no Corpo de Tanques dos Estados Unidos cando Estados Unidos entrou na Segunda Guerra Mundial.
Andaina nas carreiras
Aínda que Schell nunca gañou un Gran Premio de campionato e gozou da vida como un playboy e mullereiro, era moi respectado na época, logrou dous podios cun segundo posto no Gran Premio dos Países Baixos de 1958, gañou o Gran Premio de Caen de 1956, e compaxinou carreiras periódicas nos coches deportivos. Asociouse con Stirling Moss para obter un segundo lugar nas 12 Horas de Sebring de 1957 e logrou o terceiro lugar no mesmo evento en 1959. As tempadas máis notables na Fórmula Un viñeron da man de BRM, Vanwall, e Maserati como subordinado do cinco veces campión Juan Manuel Fangio. Tamén pilotou para Ferrari nunha soa carreira no Gran Premio de Mónaco de 1955.
Schell creouse unha reputación como competidor seguro e prudente e podíase dicir como un anotador de puntos consistente, pero tamén demostrou a súa clase cando se presentou a oportunidade. No Gran Premio de España de 1954, tomou a dianteira desde o principio no seu Maserati privado e liderou facilmente antes de trompear en primeiro lugar e logo retirarse cun fallo na transmisión. No Gran Premio de Francia de 1956, relevou a un enfermo Mike Hawthorn despois de que o seu propio Vanwall tivera un problema de motor e avanzou ata a segunda posición. O equipo Ferrari, que corría coa suposición de que Schell estaba cunha volta perdida, foi atrapado, e seguiu unha loita dramática polo liderado, pero o esforzo de Schell non sevíu de nada, xa que se viu obrigado a facer unha longa parada en boxes pouco despois. Pilotando un Ferrari 375 Indy para o equipo de carreiras norteamericano de Luigi Chinetti na Race of Two Worlds de 1958, Schell uniuse a Phil Hill (Scuderia Ferrari 296 Dino) e Masten Gregory (Ecurie Ecosse Jaguar D-Type) en Monza como os únicos pilotos estadounidenses que non participaron nun Campionato de Monoprazas dos Estados Unidos.
A comezos de 1960, e preto dos 40 anos, as perspectivas de Schell parecían difuminarse, e decidiu participar cun Cooper privado baixo a bandeira Ecurie Bleue da súa familia. Iso cambiou, cando contratouno o equipo British Racing Partnership antes do comezo da tempada de Grandes Premios Europeos para un programa completo de carreiras, xunto a Tony Brooks e o prometedor Chris Bristow nuns vellos Coopers. Schell morreu na práctica para a carreira fora do campionato International Trophy en Silverstone en 1960, cando chocou co seu Cooper na Curva da Abadía. Schell estaba pilotando a aproximadamente 165 km/h cando o seu coche derrapou no barro no lado da pista e perdeu unha roda. O Cooper deu un salto mortal e penetrou nunha barreira de seguridade, causando o derrubamento dunha parede de ladrillos.
Resultados Completos na Fórmula Un
(Chave) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida.
* Unidade compartida.
Resultados na Fórmula 1 fora do campionato
(clave)
Aurora de Albornoz
Aurora de Albornoz Peña, nada o 22 de xaneiro de 1926 e finada o 6 de xuño de 1990, foi unha escritora, poeta, crítica literaria, profesora, ensaísta, española, orixinaria de Luarca, Asturias. Na súa mocidade, viviu en Luarca cos seus pais, irmáns e demais familiares, atravesando toda a guerra civil española de 1936 a 1939— un evento que inspiraría a súa poesía posterior.
Traxectoria
Era dunha familia de notables poetas e políticos. O seu avó e o seu pai eran coñecidos poetas locais. O seu pai foi Manuel de Albornoz Carreras e a súa nai María Peña Fernández. O tío do seu pai, Álvaro de Albornoz, foi ministro de Xustiza do goberno da Segunda República Española até a guerra civil. Co tempo, converteuse no presidente do goberno republicano no exilio en París e en Cidade de México; mentres continuaba en España a ditadura de Franco. En 1959, o seu tío Severo Ochoa de Albornoz (que fuxira de España cun pasaporte republicano), mentres vivía e traballaba nos Estados Unidos, foi galardoado co Premio Nobel de Medicina con Arthur Kornberg, por descifrar o ARN.
Dende a década de 1890, a súa familia estivera involucrada en negocios en Porto Rico. En 1944, con 18 anos de idade, Aurora de Albornoz exiliouse coa súa familia a San Xoán. Alí comezou a súa educación universitaria, e obtivo unha mestría en Artes pola Universidade de Porto Rico. Por entón, comezou a estudar baixo a tutela do Premio Nobel andaluz Juan Ramón Jiménez.
En agosto de 1950 casou en Porto Rico co andaluz Jorge Enjuto Bernal. Como Albornoz, Enjuto Bernal era dunha familia republicana exiliada. O seu pai, Federico Enjuto Ferrán, foi un maxistrado republicano que formou parte do tribunal que xulgou a José Antonio Primo de Rivera, o fundador da Falanxe, o Partido Fascista de España. Despois de vivir en Porto Rico, e logo por un curto tempo en Kansas, e posteriormente en París, en 1957 o matrimonio disolveuse en 1967.
Regreso ó futuro II
Regreso ó futuro II (en Back to the Future Part II) é un filme estadounidense dirixido por Robert Zemeckis que foi estreado en 1989. Segunda parte da triloxía precedida por Back to the Future e seguida en Back to the Future Part III.
A Granxa, Cameixa, Boborás
A Granxa é un lugar da parroquia de Cameixa no concello ourensán de Boborás na comarca do Carballiño. Tiña 8 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 4 eran homes e 4 mulleres. Iso supón un mantemento da poboación respecto a 2010, cando tiña 8 habitantes (4 homes e 4 mulleres).
Regreso ó futuro II
Sinopse
Aínda que a Marty McFly aínda lle falte tempo para asimilar o feito de estar vivindo dentro da familia perfecta grazas á súa anterior viaxe no tempo, o seu amigo Doc aparece de improviso co DeLorean máquina do tempo (moito máis modernizado), e insta a que o acompañen el e súa moza Jennifer a viaxar ó futuro para solucionar un problema coa lei que terá un dos seus futuros fillos. No tremendo vórtice futurista do Hill Valley de 2015, a presenza de tales viaxeiros temporais causará un efecto maior que o que ían arranxar. Un almanaque deportivo e a posesión do segredo da existencia da máquina do tempo por parte do sempre vilán Biff Tannen, serán os ingredientes que conxugarán unha causa-efecto no pasado, no presente e no propio futuro, que fará que Marty e Doc se teñan que empregar a fondo para poñer fin ás catástrofes.
Saša Ilić
Saša Ilić, nado en Požarevac o 30 de decembro de 1977, é un futbolista serbio que xoga na demarcación de centrocampista.
Traxectoria
Formouse e comezou a xogar no FK Partizan de Belgrado, xogou no equipo serbio durante case dez anos seguidos, salvo seis meses na tempada 2003/04 que xogou cedido no Celta de Vigo. A pesar do seu bo papel o equipo descendeu a Segunda División a final de tempada e el volve a Belgrado.
No veran de 2005 fichou polo Galatasaray SK turco, de onde saíu traspasado ao Red Bull Salzburg en xuño de 2007. O ano 2009 xogouno cedido no AE Larisa grego e en 2010 fichou polo seu club de orixe, o Partizan Belgrado.
Aragonita
A aragonita é un mineral da clase dos carbonatos formado pola combinación do calcio, o carbono e o osíxeno, de fórmula química CaCO3 e que cristaliza no sistema ortorrómbico.
Lugares onde se atopa
A aragonita atópase en moi diversos xacementos: en zonas de oxidación, en drusas e filóns de rochas eruptivas, en arxilas e en depósitos de fontes termais. Encóntrase a miúdo en asociación co cuarzo e con minerais de oxidación.
Propiedades
Este mineral presenta reacción ó ácido clorhídrico, expulsando CO2 cando se pon en contacto con esta substancia.
Algunhas variedades poden presentar fluorescencia baixo os raios ultravioleta.
Outros carbonatos
A calcita é outro carbonato, que ademais é polimorfo da aragonita (comparte a mesma composición química).
Can Serra, L'Hospitalet de Llobregat
250px|miniatura|right|Barrios de L'Hospitalet 250px|miniatura|Parque de Can Boixeres Can Serra é un barrio da cidade de L'Hospitalet de Llobregat, na provincia de Barcelona, que forma parte do Distrito V xunto co limítrofe barrio de Pubilla Cases.
Xeografía e características
Limita ao norte co concello de Esplugues de Llobregat e o barrio de Pubilla Cases, ao oeste co barrio de Sanfeliu, ao sur co barrio do Centre e ao leste co barrio de La Florida. É unha das zonas da cidade de maior altitude sobre o nivel do mar.
A vida cidadá aglutínase arredor da Plaça de la Carpa, do mercado e da Casa de la Reconciliació, parroquia do barrio onde se desenvolven unha gran parte das actividades das entidades do barrio. Tamén hai espazos verdes como os xardíns de Antonio Machado, o parque metropolitano de Les Planes ou o parque de Can Boixeres.
Transporte público
Está comunicado co resto da cidade grazas á rede de autobuses. Ademais hai unha estación da liña 1 do metro de Barcelona chamada Can Serra, e a estación de L'Hospitalet de Llobregat de Adif.
Xoán Antonio Cisneros de Castro e da Barrera
Xoán Antonio de Cisneros de Castro e da Barrera, tamén coñecido como Xoán Antonio Cisneros de Castro, nado en San Miguel de Sarandón (Vedra) en maio de 1725 e finado en Santiago de Compostela o 20 de decembro de 1798, foi un nobre galego, cabaleiro da Real Maestranza de Granada, primeiro vizconde de Soar, primeiro conde de Gimonde, rexedor perpetuo de Santiago e, por dúas veces, alcalde maior desta cidade.
Traxectoria
Xoán Antonio de Cisneros de Castro e da Barrera naceu no Pazo de Ximonde, residencia dos seus pais, Antonio Ramón Cisneros de Castro Figueroa e Sarmiento e María Rosa da Barrera Navia e Castrillón. Seu pai era un señor rural da comarca compostelá que destacara polo desempeño de cargos públicos civís e militares na cidade de Santiago de Compostela. Foi rexedor perpetuo (concelleiro permanente) do partido de Santiago entre os anos 1720 e 1740. Tamén foi militar servindo ao rei Filipe V como caudillo maior dos Terzos de Vilanova de Arousa e agregados, que se dedicaban á garda e custodia das costas do sur de Galicia fronte a eventuais invasións marítimas inglesas ou portuguesas.
Xoán Antonio sucedeu ao seu pai como Señor do Couto de Ximonde, da Torre de Couso, do Pazo de Anzobre e do Castelo de Mirón, entre outras propiedades (Soar, San Xoán de Vilaronte e San Martiño de Mondoñedo e outras, das Torres e casas de Pegariños, pazos de Couso e Bea, Santiago de Foz, e da rúa do Preguntoiro de Santiago, e das casas da cidade de Mondoñedo, Gondelle e outras). e tamén como rexedor perpetuo da cidade de Santiago, cargo que exerceu entre os anos 1747 e 1798. Foi tamén alcalde maior de Santiago nos anos 1750 e 1762, nesta última ocasión durante a guerra contra Inglaterra e Portugal.
Conde de Ximonde
Xoán Antonio de Cisneros dirixiu ao rei Carlos III un Momorial suplicando á concesión dun título de Castela. Nel dicía que as rendas das súas casas eran superiores a oito mil ducados, quer tiña máis de seiscentos vasalos e o dereito de presentación de 29 Beneficios eclesiásticos, ademais doutras distinguidas regalías, remontando á súa liñaxe á Casa Real de León.
Á vista deste Memorial o rei concedeulle os títulos de vizconde de Soar e conde de Gimonde, para si, os seus fillos e sucesores, por Decreto dado no Palacio Real de El Pardo o 14 de xaneiro de 1766. miniatura|200px|Igrexa parroquial de Santa Mariña, de Xinzo de Limia.
Xoán Antonio de Cisneros casou con Manuela de Ulloa e Cadórniga coa que, en 1770, tivo ao seu fillo Pedro, sucesor dos títulos e demais propiedades.