cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Slálom
Slálom é un termo que fai referencia ó acto de atravesar diversos obstáculos facendo zigzag. Tamén se pode referir a:
Imposto Pigouviano
Xeito de funcionamento do Imposto Pigouviano
O principal problema do Imposto Pigouviano atopámolo no feito do coñecemento do problema tal como suxeriu o mesmo Pigou no seu ensaio "Some Aspects of the Welfare State" (1954) onde escribiu: "De calquera xeito, teño que confesar que raramente temos o coñecemento necesario para decidir en que campos e para que aumentar o papel do Estado (na economía), debido [aos buratos entre custos privados e públicos] poderiamos interferir na elección individual.". Noutras palabras, o modelo "de encerado" do economista asume un coñecemento que non se posúe — é un modelo que asume coma "dado" cando de feito non foi dado a ninguén. Friedrich Hayek argumentará que este é coñecemento o cal non podería ter sido considerado coma "dado" `por ningún método do que se teña coñecemento, debido ás insuperábeis limitacións do coñecemento humano; a Teoría do Caos argumenta outras limitacións do coñecemento. Un contraargumento baséase en que non é necesario o perfecto coñecemento dos buratos entre custos privados e públicos. Ás veces estas diferenzas son obvias – por exemplo o efecto do consumo de petróleo (e os seus derivados) sobre a contaminación, o Quentamento Global e a conxestión do tráfico. Nese caso, a aplicación dun Imposto Pigouviano (especialmente un pequeno) sería mellor que nada. Pero segue a existir o problema da valoración.
Como cada vez que se introduce un imposto, pódese provocar contrabando ou a aparición de mercados negros, sobre todo se se producen grandes incrementos no prezo de bens moi demandados. Tamén poden aparecer problemas co distribución da renda, xa que podería ter provocado regresividade, se a poboación con baixos ingresos destina unha grande proporción da súa renda aos produtos con externalidades negativas, cantidade maior que para a poboación con rendas altas, xa que aqueles soportarían a maior parte do imposto.
Impostos por contaminar
A Regulación é vista coma un grande vantaxe para a sociedade xa que os Impostos Pigouvianos aumentan o beneficio social e responden automaticamente a cambios no mercado, tales coma unha diminución do custo privado de produción. Cun Imposto Pigouviano hai sempre un incentivo a reducir a contaminación, mentres que con outras regulacións directas, un axente contaminante non ten incentivo a contaminar menos que o permitido.
A teoría económica predí que nunha economía onde o custo de acadar acordos mutuos entre partes é alto, e onde a contaminación sexa difusa, os Impostos Pigouvianos serán un eficiente xeito de promover o interese público, e levará a un incremento da calidade de vida medida polo Indicador do Progreso Verificado e outros indicadores, ademais dun incremento do crecemento do Produto Interior Bruto (PIB).
Ademais, A teoría económica predí que, baixo certas condicións, un beneficio secundario podería aparecer. O primeiro sería a redución da contaminación. O segundo consistiría ao mudar a fonte de ingreso do Estado cara a unha Política fiscal "verde". Se o goberno mantén ese ingreso constante, pódense diminuír outros impostos (véxase Ecotaxa). Se o goberno escollese recortar impostos distorsionantes, os custos de mudar a unha política fiscal "verde" serían negativos.
A existencia de estudos que mostran unha correlación positiva entre medidas fiscais "verdes" e gran crecemento do PIB non demostran que exista unha relación de causalidade, xa que a segunda pode ser causa da primeira (os países, ao ser máis ricos, poden ter un interese maior no medio ambiente que aqueles países máis pobres ou menos desenvolvidos).
Impostos Pigouvianos Negativos (Subsidios Pigouvianos)
Se hai efectos positivos no canto de negativos, sería desexable promover eses comportamentos mediante o emprego de subsidios. Por exemplo, a limpeza dos montes. Cada vez que un limpa o seu monte, non só provoca un beneficio particular (ao diminuír a posibilidade de que se queime o seu monte) senón tamén no conxunto de montes, xa que as posibilidades de que o lume se estenda son menores, o que redunda en toda a poboación. Subvencionar estas actividades de limpeza dos montes pode ser considerado coma un "Imposto Pigouviano Negativo".
-400
Outros
Historia ano a ano
-296
Outros
Historia ano a ano
Mariña de Lugo
miniatura|300px|Punta dos Castros ([[Cangas, Foz|Cangas, Foz), na Mariña Central.]] A Mariña é unha comarca natural situada ó correr do litoral de Lugo que abrangue 15 municipios do norte da provincia, oito dos cales, costeiros. Fóra da propia bisbarra tamén é coñecida como Mariña de Lugo ou Mariña lucense.
Divídese oficialmente en tres comarcas: A Mariña Occidental, A Mariña Central e A Mariña Oriental.
En sentido oeste-leste, o territorio da Mariña combina zonas montañosas como os montes de Buio, os montes dos Cabaleiros, o monte da Frouxeira, a serra da Toxiza e o Mondigo, con depresións fluviais como a do río Landrove, o val do Ouro, o do Masma, ou o val de Lourenzá.
A súa franxa costeira, maioritariamente chaira e pouco recortada —en comparación con outras costas galegas como o Golfo Ártabro ou as Rías Baixas—, ten o seu límite oriental na ría de Ribadeo, que fai de fronteira con Asturias, e o límite occidental na ría do Barqueiro. Isto fai coincidir a Mariña practicamente co litoral cantábrico galego, aga que se teña en conta que alén do esteiro do Sor —e sen chegar aínda a Estaca de Bares, onde se xuntan o Cantábrico e o Atlántico—, a beira occidental da ría do Barqueiro pertence ao concello coruñés de Mañón.
O límite sur póñeno accidentes xeográficos como a Serra do Xistral (que discorre polos concellos mariñaos de Ourol, O Valadouro e o chairego de Muras) ou a serra de Lourenzá e mailos montes de Carracedo, entre Mondoñedo, A Pastoriza e Riotorto.
Reserva das Seis Nacións
miniatura|Sinal de entrada da reserva. A Reserva das Seis Nacións (ou as Seis Nacións do Gran Río) é a meirande banda das Primeiras Nacións do Canadá cun total de 25.660 membros, dos cales, 12.271 viven na propia reserva. É a única das reservas indias de Norte América que ten seis nacións de iroqueses vivindo xuntas. As nacións da reserva son os mohawk, os cayuga, os onondaga, os oneida, os seneca e os tuscarora. Tamén hai algúns delaware vivindo no territorio.
A reserva das Seis Nacións ten unha área de 190km², que representa aproximadamente o 5% dos 3.800km2 de terras que lles foron concedidas segundo o Tratado de Haldimand de 1784.
Membros
As Seis Nacións é a meirande reserva do Canadá. En decembro de 2013, había 25.660 membros, dos cales 12.271 viven na resera. A poboación está conformada das seguintes bandas:
-616
Outros
Historia ano a ano
Niall Horan
Niall James Horan ; nado o 13 de setembro de 1993, é un cantante e compositor irlandés. O seu ascenso á fama débese a ter sido membro dende 2010 a 2016 do grupo musical, One Direction. En 2010, Horan audicionou como solista no Factor X. Despois de ser rexeitado como solista, Horan uniuse a outros catro concursantes para formar One Direction. Como grupo publicaron cinco álbums, fixeron catro xiras internacionais, e gañaron varios premios, converténdose así nunha das bandas máis exitosas da historia. Despois de que os membros de One Direction decidiran deixar a banda temporalmente, Horan firmou un contrato con Capitol Records como solista. Os seus singles "This Town" e "Slow Hands" do seu álbum debut Flicker (2017) conseguiron o top 20 en moitos países e varios primeiros postos nas listas dos máis escoitados internacionalmente.
José Company Pérez
José Company Pérez, nado en Gandía, Valencia, o 25 de abril de 1772 e finado en Madrid, o 1 de outubro de 1824, foi un político valenciano.
Traxectoria
En 1789 conseguiu o grao de bacharel en Filosofía pola Universidade de Valencia. Partidario do liberalismo, durante a Guerra de independencia foi secretario de despacho de facenda interino da Xunta Suprema Central entre o 13 de novembro de 1810 e o 14 de xaneiro de 1811.
Foi cabaleiro pensionado da Orde de Carlos III, na que ingresou o 22 de marzo de 1811.
Prada, Cruces, Padrón
Prada é un lugar da parroquia de Cruces no concello coruñés de Padrón, na comarca do Sar. Segundo o padrón municipal (INE 2013) ten 105 habitantes (59 homes e 46 mulleres).
Guerra do fletán
A guerra do fletán de 1995 foi unha disputa diplomática e pesqueira entre Canadá e a Unión Europea que tivo como punto álxido a abordaxe do barco galego Estai, e a subseguinte detención da tripulación en augas internacionais fronte ás costas de Terra Nova.
Introdución
miniatura|300px|No mapa vese con claridade a plataforma continental (zona punteada en azul) e a zona económica exclusiva das 200 millas, zona en amarelo. Nas zonas onde se superpoñen as dúas áreas foi onde tiveron lugar os conflitos entre pesqueiros galegos e patrulleiras canadenses. O concepto de augas territoriais, e conseguintemente, o de augas internacionais mudou ao longo da historia. Dende o século XVIII ata mediados do século XX, as augas territoriais comunmente aceptadas eran as que se atopaban a menos de tres millas da liña da costa coa marea alta, ou sexa, o hipotético territorio que podía ser defendido dende terra disparando un canón. Iso era así para Francia e o Imperio Británico, por exemplo, aínda que había países que fixaban as augas territoriais en menos distancia e algúns en máis, como España, que consideraba seis millas. A partir da segunda guerra mundial comezou a considerarse habitual definir as augas territoriais como as comprendidas por baixo das 12 millas de distancia da costa, e esa referencia foi elevada ao rango de lei internacional pola Convención das Nacións Unidas para o Dereito Marítimo, celebrada en 1982. Tamén se dispuxo na Convención que existía ademais unha zona de 200 millas contadas a partir da liña de costa (370 km), denominada zona económica exclusiva (EEZ), onde os barcos dos demais países non podían obter beneficio económico, pero pola que si podían circular. Estas distancias entraron en vigor con carácter definitivo o 14 de novembro de 1994.
Entre 1977 e 1994
Aínda que os resultados da Convención das Nacións Unidas non se fixeron formais ata 1982, as conclusións preliminares coñecíanse xa dende 1977, o que levou aos estados e aos mariñeiros a preparárense para a disposición das 200 millas. Con respecto aos países que tiñan grandes recursos pesqueiros pero pouca frota, como era o caso do Canadá, o estabelecemento dunha zona económica exclusiva era unha medida proteccionista moi favorable; pola contra, para os países que tiñan poucos recursos pesqueiros pero unha grande frota, como Galicia, a medida obrigaba a reestruturar os caladoiros ou a chegar a acordos de explotación mixtos. En 1979 creouse ademais a NAFO, a Organización para as Pesquerías do Atlántico Noroccidental, e onde estaban representados Canadá, Estados Unidos de América, Noruega, os países da Unión Europea e países do bloque oriental, como a URSS ou Bulgaria. España non entraría como membro ata 1983, e foi substituída pola Unión Europea en 1986, na data da súa adhesión.
Pero o problema maior pola acción duns e doutros na costa de Terra Nova foi a sobrepesca. Ao final da década dos oitenta o número de capturas de bacallau, a principal especie desas augas, descendera considerablemente. O goberno canadense non toma medidas ata 1992 cando declara unha moratoria ilimitada á pesca de bacallau. A NAFO tamén acorda unha prohibición das capturas. A medida tivo rápida repercusión económica en Terra Nova e na costa atlántica de Nova Escocia, cun aumento do paro e da contestación política.
En 1994 entra en vigor con carácter definitivo a definición da zona económica exclusiva, algo que na práctica levaba case vinte anos existindo entre as 12 e as 200 millas da costa. Nese ano, o goberno do Canadá e a NAFO tiveron constancia de 50 casos de violación do espazo económico exclusivo. Pero o maior impacto estábase producindo xusto por fóra das 200 millas, en dúas pequenas áreas onde a plataforma continental excede a zona económica exclusiva, e chamada en inglés nose (fociño) e tail (rabo), fociño e rabo que estarían supostamente sometidas a sobreexplotación. Esa sobreexplotación produciríase tanto polo número de capturas como polo emprego de mallas de tamaño ilegal (máis pequeno do permitido).
O Estai
miniatura|Brian Tobin en 1998. En 1993 o Partido Liberal do Canadá recuperara o poder nas eleccións, e nomeara un novo ministro de Pesca e Océanos, o terranovense Brian Tobin. Tobin mantivo duras conversas coas autoridades europeas e a comezos de 1995 dispuxo unha lei pola cal o goberno do Canadá podería apreixar barcos fóra das súas augas territoriais co propósito de preservaren as especies. O primeiro exemplo para aplicar esa política foi o barco vigués Estai. O 9 de marzo de 1995 unha patrulleira do Ministerio de Pesca e Océanos do Canadá, canda barcos da garda costeira canadense e da Armada do Canadá déronlle o alto e perseguiron o Estai en augas internacionais, fóra da zona económica exclusiva.
Para escapar das patrulleiras, o Estai cortou as redes e liscou nunha persecución que durou varias horas e que só rematou cando o buque Cape Roger disparou un canonazo de calibre 50 que cruzou pola ponte do Estai. Ademais, o barco gardacostas Sir Wilfred Gernell disparou canóns de auga sobre outros buques galegos que acudiran ao auxilio do Estai. Finalmente forzas do ministerio e da Policía Montada do Canadá abordaron o Estai, sempre en augas internacionais, apreixaron o buque e detiveron a súa tripulación.
A partir dese momento estourou o conflito diplomático entre a Unión Europea, liderada por España, e o Canadá. A Armada Española chegou a enviar a patrulleira P-74 Vigía para protexer os intereses pesqueiros. Os buques canadenses recuperaron a rede do Estai e acusaron a embarcación galega de usar redes dun tamaño ilegal, menor ao permitido para a pesca do fletán negro. A tripulación do Estai, integrada por 26 galegos foi conducida ata o porto de St. Johns's, onde foi recibida con apupos por parte do xentío. O barco foi saqueado no porto canadense e perdeu 200 toneladas de carga. A Unión Europea ameazou cun boicot aos produtos canadenses se non se liberaban inmediatamente os detidos.
O ministro canadense de pesca, Brian Tobin marchou a Nova York, onde deu unha rolda de prensa nun barco fronte ao edificio das Nacións Unidas, e onde ensinou as redes, ilegalmente pequenas, que supostamente pertencían ao Estai. O goberno español nunca argumentou que as redes non fosen as do Estai, senón que concentrou a súa protesta na ilegalidade do emprego da forza e do secuestro en augas internacionais. Madrid acudiu tamén ao Tribunal Internacional da Haia, pero este tribunal non admitiu o caso a trámite. Seis días despois, o 15 de marzo, Canadá liberou a tripulación cunha fianza de cincuenta millóns de pesetas (300.000 euros). O barco chegou ao porto de Vigo o 23 de marzo, onde tivo un recibimento público. Ese mesmo ano o Estai mudou o seu nome.
Outras embarcacións e a guerra
A finais de mes, o día 26 de marzo de 1995, os acosos producíronse contra outros dous conxeladores galegos, o Verdel e o Magic IV]; pero nestes casos non chegaron a producirse abordaxes nin apreixamentos, aínda que si lanzamento de auga dende canóns. Nas semanas seguintes tamén sufriron intentos de abordaxe os pesqueiros Ana María Gandón e José Antonio Nores.
Nesas semanas prodúcese unha escalada da tensión, dado que o goberno de España, presidido por Felipe González envía dúas patrulleiras á zona en defensa dos pesqueiros. O 14 de abril de 1995, o goberno do Canadá anúncialle ao embaixador español a inminencia dunha declaración de guerra e ensínanlla, pero nunca se chega a facer efectiva. Aos poucos días o goberno español decide retirar as patrulleiras, mentres en paralelo Canadá chega a un acordo de pesca coa Unión Europea.
Azarug
Azarug é unha organización xuvenil de esquerdas e independentista das Canarias, situada ideoloxicamente no socialismo e fundada no ano 1992.
Os seus obxectivos políticos son a liberación nacional das Canarias e a transformación da sociedade.
Historia
Azarug nace en Tenerife en 1992 coa unión dos membros do Congreso Nacional de Canarias (CNC) e do FREPIC-AWAÑAK para tentar superar as rivalidades entre estas dúas agrupacións políticas.
Edmond About
miniatura|dereita|Retrato de Edmond About contra o ano 1858. Edmond François Valentin About, nado o 14 de febreiro de 1828 en Dieuze (Moselle) e finado o 16 de xaneiro de 1885 en París, foi un escritor, xornalista e crítico de arte francés, membro da Academia Francesa.
Río Outón
O río Outón é un afluente do Grande pola marxe dereita. A fervenza de Entrecruces atópase no seu curso.
Curso
Nace a 422 m ó pé do monte Alborín, preto de Ferrol, Rus (Carballo) e pasa polo Outón (Carballo) e pola Torre (Tordoia). Na ponte de Ouxas recibe pola dereita o río de Calvos e pola esquerda o río Cativo, nunha paraxe dominada polo castro de Ouxas. A partir deste punto descende rapidamente para formar un pequeno canón na presa de Sánchez (antiga central hidroeléctrica de 1915 que abasteceu a Carballo), que remata na fervenza de Entrecruces, un conxunto de saltos naturais de 50 m de altura total. Finalmente descende entre rápidos ata o val do río Grande, onde desemboca entre San Paio e Férveda, na parroquia de Entrecruces (Carballo).
Complexo ligamentoso triangular do carpo
miniatura|150px|Ligamentos do pulso. O complexo ligamentoso triangular do carpo é unha formación ligamentosa formada polo ligamento radiocubital anterior, polo ligamento radiocubital posterior, polo ligamento cubitocarpal anterior, polo ligamento cubitocarpal posterior e polo disco articular da articulación radiocubital inferior.
O complexo cobre as superficies distais do cúbito e do radio, protexéndoas. Tamén facilita a transmisión do peso, distribuíndoo para evitar lesións óseas. Ao proporcionar estabilidade ao carpo na zona cubital, permite a rotación do antebrazo sen que haxa lesións.
-579
Outros
Historia ano a ano
Manuel Vázquez Fernández
Manuel Vázquez Fernández, coñecido como Casalta, nado en Punxín en 1941, é un político galego do PPdeG.
Traxectoria
Nas eleccións municipais de 2011 encabezou a candidatura do PPdeG á alcaldía de Punxín e foi elixido alcalde con maioría absoluta. Volveu ser elixido alcalde nas municipais de 2015, 2019 e 2023.
Pezosiren
P. portelli ten o cranio típico e a forma básica do corpo dos modernos sirenios, como os manatís e dugongos, pero tamén ten catro extremidades, non modificadas aínda en aletas, con pés ben desenvolvidos que aínda estaban adaptados a camiñar por terra.
Descubrimento
miniatura|left|Esqueleto de molde de P. portelli
Na década de 1990, atopáronse vertebrados fósiles en depósitos de albufeira en Seven Rivers en Xamaica grazas aos traballos de Daryl Domning e colegas. O sitio é rico en fósiles e proporcionou centos de ósos de vertebrados principalmente acuáticos, un rinoceronte primitivo e posiblemente un primate. En 2001, Domning describiu un sirenio que camñaba procedente deste sitio, dándolle o nome de Pezosiren portelli, baseándose nun esqueleto case completo. É o primeiro sirenio cuadrúpede e considérase unha forma de transición entre os sirenios terrestres e mariños. P. portelli tiña catro patas perfectamente adaptadas a camiñar en lugar de aletas, pero á vez tiña o cranio, dentes e costelas típicas dos sirenios "normais" completamente acuáticos. As súas pesadas costelas proporcionábanlle lastre, o que indica que era semiacuático, quizais como un hipopótamo. O sitio de Seven Rivers non só é un dos moi raros exemplos de depósitos non situados en covas nas Indias Occidentais, senón tamén o máis antigo descuberto ata agora, cunha idade datada entre o Eoceno temperán e o tardío, tal como lla atribuíu Robinson en 1988. A presenza deste mamífero terrestre en Xamaica pode explicarse como unha proba da existencia dunha ponte terrestre no Eoceno que conectaba Norteamérica co Arco mexicano, o Bloque Chortis, a crista de Nicaragua, e Xamaica. Sexa cal for a orixe dos sirenios, esta especie non tivo un impacto posterior na historia dos mamíferos das Antillas, porque Xamaica quedou submerxida pouco despois e desapareceron todas as formas terrestres. O resto da fauna fósil acompañante consiste principalmente en vertebrados acuáticos (peixes, crocodilianos e tartarugas) e unha especie de rinoceronte (do xénero Hyrachyus).
José Luis Peláez Casalderrey
José Luis Peláez Casalderrey, nado en Pontevedra o 10 de xaneiro de 1924 e finado na mesma cidade o 20 de marzo de 2012, foi un mestre, enxeñeiro e político galego.
Ácido fítico
O ácido fítico, tamén chamado inositol hexaquisfosfato (IP6), ou, cando está en forma de sales, fitato, é un éster fosfato do inositol. Contén seis grupos fosfato. A pH fisiolóxico, estes fosfatos están parcialmente ionizados. O anión resultante é unha especie química incolora que ten un papel nutricional significativo como principal forma de almacenamento do fosfato en moitos tecidos de plantas, especialmente na fibra vexetal e nas sementes. Pode encontrarse nos cereais.
José Luis Peláez Casalderrey
Traxectoria
Fillo de Casiano Peláez Merino. Traballou como enxeñeiro do Instituto para a Conservación da Natureza (ICONA), foi presidente da Cámara Agraria Provincial e exerceu como alcalde accidental de Pontevedra dende o 24 de xullo de 1959, en vésperas da toma de posesión do cargo de Xosé Filgueira Valverde. Foi presidente da Deputación de Pontevedra entre 1970 e 1979 e tamén procurador en Cortes (1970-1977). Foi delegado provincial da Consellería de Presidencia en 1987, sendo conselleiro Manuel Anxo Villanueva Cendón.
Ácido fítico
Os catabolitos do ácido fítico denomínanse inositol polifosfatos inferiores. Exemplos son os inositol penta- (IP5), tetra- (IP4) e trifosfato (IP3).
Tarrío, Cruces, Padrón
Tarrío é un lugar da parroquia de Cruces no concello coruñés de Padrón, na comarca do Sar. Segundo o padrón municipal (INE 2013) ten 80 habitantes (39 homes e 41 mulleres).
Ácido fítico
Importancia na agricultura
O fósforo e o inositol en forma de fitato non están, en xeral, biodispoñibles para animais non ruminantes porque estes animais carecen do encima dixestivo fitase necesario para hidrolizar os enlaces inositol-fosfato. Os ruminantes poden dixerir facilmente o fitato porque os microorganismos do rume producen fitase.
En moitas granxas comerciais, os animais domésticos non ruminantes, como os porcos, aves, xunto cos algúns peixes de acuicultura, son alimentados con alimentos vexetais que conteñen fitatos. Como o fitato procedente deses alimentos non se pode absorber, o fitato non absorbido pasa a través do tracto gastrointestinal, elevando a cantidade de fósforo no esterco. O exceso na excreción de fósforo pode orixinar problemas medioambientais, como a eutrofización.
Ademais, desenvolvéronse liñas mutantes viables baixas en ácido fítico en varias especies agrícolas nas cales as sementes teñen niveis moi reducidos de ácido fítico e un incremento concomitante de fósforo inorgánico. Porén, os problemas de xerminación dificultaron ata agora a utilización deses cultivares. Isto pode deberse a que o ácido fítico podería ter un papel importante no almacenamento de fósforo e ións metálicos.
O uso de grans xerminados reduce a cantidade de ácido fítico na alimentación, sen ningunha redución significativa no valor nutricional.
Certas variantes de fitatos teñen tamén o potencial de utilizarse na remediación de solos para inmobilizar uranio, níquel e outros contaminantes inorgánicos.
Funcións biolóxicas e fisiolóxicas
Aínda que é indixerible para moitos animais, o ácido fítico e os seus metabolitos, como os que aparecen en sementes e cereais, desempeñan inportantes papeis nos brotes de plantas en crecemento.
Principalmente, o ácido fítico funciona como almacén de fósforo, almacén de enerxía, fonte de catións e de mioinositol (un precursor da parede celular). O ácido fítico é a principal forma de almacenamento do fósforo en sementes de plantas.
Nas células animais, os polifosfatos de mioinositol son moi comúns, o ácido fítico (mioinositol hexaquisfosfato) é o máis abundante, e a súa concentración vai de 10 a 100 µM en células de mamíferos, dependendo do tipo celular e do estadio de desenvolvemento.
Este último composto non se obtén da dieta animal, senón que debe ser sintetizado dentro da célula a partir de fosfato e inositol (que, á súa vez, se orixina a partir da glicosa, xeralmente nos riles). A interacción do ácido fítico intracelular con proteínas intracelular específicas foi investigado in vitro, e viuse que estas interaccións causan a inhibición ou a potenciación das actividades fisiolóxicas desas proteínas. As evidencias obtidas neses estudos indican unha función intracelular do ácido fítico como cofactor na reparación do ADN por unión de extremos non homólogos. Outros estudos feitos con lévedos mutantes indican tamén que o ácido fítico pode estar implicado na exportación do ARNm desde o núcleo ao citosol.
Estudouse o papel do inositol fosfato na maduración do VIH-1. Atopouse que o inositol hexafosfato (IP6) facilita a formación de feixes de seis hélices e a ensamblaxe do retículo de Gag do VIH-1 inmaturo. O IP6 establece contactos iónicos con dous aneis de residuos de lisina no centro do hexámero Gag. A clivaxe proteolítica enmascara os sitios de unión alternativos, nos que a interacción de IP6 promove a ensamblaxe do retículo da cápside viral madura. En conclusión, estes estudos sinalan que o IP6 é unha pequena molécula natural que promove a ensamblaxe e a maduración do VIH-1.
Cantos na Maré
miniatura|Uxía, cantora e co-directora do festival
Ácido fítico
Ciencia dos alimentos
O ácido fítico descubriuse en 1903, O ácido fítico, principalmente como fitato en forma de fitina, encóntrase nas cascas de sementes, incluíndo as noces, grans de cereais e legumes. As técnicas de preparación da comida en casa poden degradar o ácido fítico de todos eses alimentos. Simplemente cociñando o alimento redúcese o seu contido en ácido fítico en certo grao. Os métodos máis efectivos son poñer a remollo en medio ácido, o xerminado e a fermentación láctica, como na masa nai e vinagretas. Non hai fitatos detectables (menos do 0,02 % do peso húmido) en vexetais como ceboletas e verzas ou en froitas como as mazás, laranxas, plátanos ou peras.
Cantos na Maré
Cantos na Maré, festival internacional da lusofonía, dirixido por Uxía Senlle e Paulo Borjes, celébrase no Pazo da Cultura de Pontevedra desde o ano 2003. A partir de 2018 cambia de formato e pasa de consistir nunha única gala a estar formado por un conxunto de eventos (concertos, cinema, obradoiros, contacontos, entre outros) desenvolvidos durante varios días.
Ácido fítico
Ciencia dos alimentos
O ácido fítico ten unha forte afinidade para unirse a "minerais," como o calcio, ferro e zinc. A unión do ácido fítico co ferro é máis complexa, aínda que certamente hai unha forte afinidade de unión ao ácido fítico, as moléculas como os fenois e taninos tamén inflúen nesta unión. Cando o ferro e o zinc se unen ao ácido fítico forman precipitados insolubles e son moito menos absorbibles polo intestino. Estes procesos poden, por tanto, contribuír ás deficiencias de ferro e zinc en persoas cuxas dietas dependen deses alimentos para a súa inxesta de minerais, como ocorre en países en desenvolvemento e nalgúns vexetarianos.
Como aditivo alimentario, o ácido fítico utilízase como conservante.
As castañas conteñen 47 mg de ácido fítico por cada 100g.
As landras de Quercus ilex (aciñeiras) conteñen 127 mg de ácido fítico por cada 100g.
Efectos sobre a saúde humana
Algúns autores como Norbdo e Gunnar (1972) describen o ácido fítico como "cariostático" ou que tende a inhibir a formación de carie. Porén, a literatura vella contén visións máis matizadas e sofisticadas sobre esta substancia. Nun artigo de 1939, Douglas Harrison e Edward Mellanby describían como o ácido fítico pode ser lixeiramente cariostático nunha dieta na que as proporcións de calcio e fósforo están desequilibradas. Porén, o ácido fítico conduce normalmente ao desenvolvemento do raquitismo e da carie porque únese ao calcio (entre outros minerais) e pode así causar deficiencias na captación de calcio. A acción raquiticoxénica pode ser reducida por medio da suplementación mineral, utilización de métodos de preparación de alimentos que destrúen o ácido fítico ou o uso de fitases (encimas que converten o fósforo do ácido fítico nunha forma inorgánica utilizable).
Como o ácido fítico pode afectar á absorción do ferro, Hurrell et al arguíron que a "desfitinización debería considerarse como unha estratexia principal para mellorar a nutrición de ferro durante o período de destete". As propiedades quelantes do ácido fítico déronlle a este ácido unha reputación como antinutriente con aspectos deletéreos; algúns autores argumentaron que esta estigmatización ignora as súas propiedades beneficiosas e usos modernos.
Cantharidae
Cantharidae é unha familia de coleópteros, pertencente á superfamilia Elateroidea. Esta familia está composta por 5 subfamilias (Cantharinae, Chauliognathinae, Dysmorphocerinae, Malthininae, Silinae).
Libre de cadrados
Un número enteiro n é libre de cadrados se non é divisíbel por ningún cadrado perfecto maior ca 1. Isto quere dicir que os factores primos de n son todos distintos.
Desta forma, 10=2·5 é libre de cadrados, pero 20=22·5 non o é, porque é divisíbel por un cadrado.
Os primeiros enteiros positivos libres de cadrados son:
Caracterizacións equivalentes
Un número é libre de cadrados se e só se:
Distribución dos números libres de cadrados
Se Q(x) indica o número de números libres de cadrados menores ou iguais que x, entón (véxase π).
-578
Outros
Historia ano a ano
Primeiro ministro do Camerún
Segundo a actual Constitución do Camerún, o primeiro ministro do Camerún é un cargo con relativamente pouco poder. Aínda que é oficialmente nomeado para ser xefe de goberno, é o Presidente do Camerún o que ostenta a maior parte do poder executivo e pode despedir o primeiro ministro a vontade.
Historia
O cargo existiu na parte oriental do Camerún dende que obtivo a súa independencia de Francia en 1960. Cando a parte occidental conseguiu tamén a independencia dos británicos en 1961, as dúas metades da federación do Camerún mantiveron a súa autonomía e cada unha tivo un primeiro ministro por separado. En 1972, Camerún converteuse nun estado unitario e o cargo de primeiro ministro ficou temporalmente vacante. En 1975, Paul Biya foi nomeado como primeiro ministro de todo Camerún. Despois de que Biya accedese á Presidencia, o cargo de primeiro ministro non existiu desde 1984 a 1991.
Salamándridos
A dos salamándridos (Salamandridae) é unha famila de anfibios caudados coñecidos cos nomes vulgares de salamántigas ou píntegas, e de tritóns.
Distribución
Os salamándridos distribúense por todo o hemisferio norte, principalmente en Europa e Asia, aínda que a distribución de Salamandra e Pleurodeles alcanza tamén a África do Norte, e os xéneros Notophthalmus e Taricha son endémicos de Norteamérica.
Características
miniatura|200px|[[Salamandra salamandra avisa da súa toxicidade polas súas cores.]] De tamaño de mediano a pequeno (Salamandra e Pleurodeles chegan a medir máis de 200 mm), estes urodelos, terrestres ou acuáticos, presentan catro extremidades con cinco dedos nas posteriores e catro nas anteriores, e unha cola que está presente en cada unha das etapas do seu desenvolvemento. Polo xeral, exhiben patróns cromáticos na pel bastante rechamantes, como medio de disuasión ante potenciais depredadores.
Outros caracteres morfolóxicos deste grupo son:
Nestas vértebras os dous extremos son cóncavos, e son eficientes para a natación, xa que confiren flexibilidade ao esqueleto axial. A maioría dos peixes teleósteos adoitan presentalas, e tamén os tetrápodos acuáticos.
Bioloxía
Os pulmóns están presentes nos individuos xuvenís e nos adultos.
Os salamándridos reprodúcense mediante fecundación interna, na que os machos depositan un espermatóforo na cloaca da femia, despois de efectuaren unha danza de cortexo.
Descrición
A familia foi descrita en 1820 polo naturalista alemán Georg August Goldfuss, na súa obra:
Etimoloxía
O nome científico Salamandridae está formado, como é obvio, pola raíz do nome do seu xénero tipo, Salamandra, engadíndolle a desinencia do latín científico ´-idea, plural neutro de ´-ideus, derivada do grego antigo εἴδος eídos, "aspecto", "aparencia", "forma", empregada para formar os nomes das familias de animais.
Clasificación
Segundo Amphibian Species of the World, a familia divídese nas subfamilias e xéneros que se indican:
miniatura|200px|[[Chioglossa lusitanica.]] miniatura|200px|[[Larva de Lissotriton helveticus.]] miniatura|200px|[[Triturus boscai, xuvenil.]] Familia Salamandridae Goldfuss, 1820
Controversias taxonómicas
A familia dos salamándridos foi obxecto de numeosas reorganizacións sistemáticas e de nomenclatura, especialmente grazas aos avances da filoxenia. Unha presentación, que segue a ser válida actualmente permite dividila en dous grandes grupos: as "salamántigas verdadeiras" (incluíndo os xéneros Chioglossa, Helverseni, Mertensiella e Salamandra) e os "tritóns" (que comprende os xéneros restantes). Os estudos da filoxenia da familia confirman a orixe monofilética destes grupos, polo que poderían considerarese como subfamilias.
Filoxenia
As relacións filoxenéticas dos salamándridos móstranse neste cladograma, baseado en Dubois & Raffaelli (2009) e Zhang et al. (2008).
Jaime Hervada
Jaime Hervada Fernández España, nado na Coruña o 21 de setembro de 1926 e finado o 30 de marzo de 2018, foi un militar e político galego.
Traxectoria
miniatura|Rúa Alcalde Jaime Hervada, A Coruña Estudou Dereito na Universidade de Santiago de Compostela. Foi coronel auditor do Corpo Xurídico-Militar de Terra e presidente da compañía de Tranvías da Coruña. Foi nomeado alcalde da Coruña o 2 de febreiro de 1974. Cesou como alcalde o 15 de xaneiro de 1976. Nos dous anos que estivo de alcalde foi quen xestionou a construción do encoro de Cecebre.
Casou con María del Carmen Echevarría Rodríguez en 1954.
Artemio Precioso
Artemio Precioso García, nado en Hellín en 1891 e finado en Madrid en 1945, foi un escritor, editor e político español.
Traxectoria
Creou varios periódicos en Hellín, fundou a Editorial Atlántida e dirixiu catro publicacións semanais. Dirixiu a colección "La Novela de Hoy" (1922-1932), que editou 526 novelas curtas. Tamén dirigió a revista de humor Muchas Gracias, onde publicaron humoristas gráficos e historietistas. O seu imperio editorial fundiu a consecuencia do conflito que o enfrontou con Miguel Primo de Rivera ao publicar un relato de Ramón María del Valle-Inclán no que satirizaba ao ditador. Este emprendeuna cos decadentistas españois: Artemio Precioso, Antonio de Hoyos Vinent, Álvaro Retana e Ramón María del Valle-Inclán. Os primeiros lograron fuxir a París, Valle-Inclán non. Coa proclamación da Segunda República afiliouse ao Partido Republicano Radical e foi nomeado gobernador civil de Toledo o 11 de febreiro de 1934, permanecendo no cargo até o 28 de xuño que pasou a ser gobernador civil de Lugo, permanecendo no cargo até o 27 de novembro. Foi nomeado novamente gobernador civil de Lugo o 1 de xaneiro de 1936 e cesado o 26 de febreiro.
Obra
Escritor republicano, combativo e de pluma fácil e certera, ideólogo volteriano, practicou un tipo de literatura de fácil consumo, polo xeral erótica e decadente. As súas novelas, case siempre superficiais, de reducida extensión, teñen pouco interese e fondura. Entre as novelas curtas que escribiu entre 1922 e 1936 están: Rosa de carne, Vivir dos veces, La virgen casada, El doctor y su amiga, El crimen del otro, El hijo legal, El juego de la vida, Por qué engañan ellas, Pasión y muerte, Cuando el amor nace, El légamo de la tragedia, El millonario polígamo, El triunfo de Carmela, Judías verdes, Isabel Clara, La doble pasión, La muerte de un señorito juerguista, La que suiso ser libre, La tragedia del gordo, La verdadera mujer, La vida estéril (Tierra baldía), El crimen de un celoso, Memorias de un médico, ¡Lavó su honra!, Evas y manzanas, Los nuevos ricos de la moral etc.
Traduciu do francés obras de Emmanuel Bove, Maurice Constantin Weyer, Joseph Kessel e André Maurois, e do inglés o Volpone de Ben Jonson.
Gran Premio do Reino Unido de 2015
O Gran Premio de Inglaterra de 2015 (coñecido oficialmente como o 2015 Formula 1 Santander British Grand Prix) foi unha carreira de Fórmula 1 que se celebrou o 5 de xullo de 2015, no Circuíto de Silverstone, Northamptonshire e Buckinghamshire, Inglaterra, Reino Unido. A carreira foi a novena rolda da tempada de Fórmula 1, a 70º edición do Gran Premio do Reino Unido, e a 51º vez que a carreira disputouse no Circuíto de Silverstone.
Lewis Hamilton chega ao evento cunha vantaxe de dez puntos sobre o seu compañeiro Nico Rosberg.
A carreira marca o 900º Gran Premio dun coche cun motor Ferrari.
Antecedentes
Na carreira de Silverstone, Force India presentou unha nova versión (B-spec) do seu VJM08. Logo de que un problema cunha porca causara problemas a Sebastian Vettel na carreira anterior en Austria, Ferrari optou por revisar o seu sistema de Wheelnut para o Gran Premio de Gran Bretaña. Manor logrou un novo patrocinador antes da carreira, cambiando así a súa librea.
Pneumáticos
Pirelli escolleu os seus dous compostos máis duros de seco para o evento; o composto medio con bandas brancas como a selección option, e o composto duro con bandas laranxa sería o prime. A compañía tamén fornecerá os seus dous pneumáticos de mollado, como o fan para todos os eventos; o pneumático intermedio de bandas verde e o pneumático de mollado con bandas azuis.
Práctica libre
De acordo cos regulamentos da tempada de. Celebráronse tres sesións prácticas, dúas sesións de hora e media o venres e outra sesión dunha hora antes da cualificación do sábado. Na primeira sesión de adestramentos libres do venres pola mañá, Nico Rosberg marcou o mellor tempo, logo de recuperarse duns problemas hidráulicos que obrigaron ao seu equipo a cambiar a súa caixa de cambios. O alemán foi finalmente sete centésimas de segundo máis rápido que o seu compañeiro de equipo Lewis Hamilton. Max Verstappen quedou terceiro 1,2 segundos detrás de Rosberg, o que demostrou que o chasis Toro Rosso era competitivo para a fin de semana. Varios pilotos de probas participación na primeira práctica, foron Jolyon Palmer, en substitución de Romain Grosjean en Lotus, Susie Wolff que terminou 13º substituíndo a Valtteri Bottas no Williams FW37 e Raffaele Marciello de Sauber en lugar de Marcus Ericsson.
A segunda sesión da tarde do venres viu unha bandeira vermella ao principio, cando Romain Grosjean quedou atascado nunha trampa de grava na curva Luffield. Nico Rosberg foi unha vez máis o máis rápido por diante dos dous Ferrari e do seu compañeiro de equipo Hamilton, que se queixou da configuración do seu coche. McLaren e Sauber soportaron sesións difíciles, terminando soamente por diante dos dous Manor. O piloto de Manor Roberto Merhi sacou unha segunda bandeira vermella, cando o seu automóbil quedou atascado no mesmo lugar que Grosjean anteriormente Os pilotos de Williams terminaron décimo e duodécimo, Felipe Massa declarou que o seu equipo estaba detrás de Red Bull.
Na terceira e última sesión de adestramentos, celebrada o sábado pola mañá, o campión do mundo Lewis Hamilton marcou o mellor tempo, medio segundo por diante do seu compañeiro de equipo, que pasou a maior parte da sesión no garaxe mentres o seu equipo investigaba un posible escape de aceite na caixa de cambios. Detrás dos Mercedes quedaron os dous Ferrari e os dous Toro Rosso, con soamente Kimi Räikkönen dentro do segundo do tempo de Hamilton. Mentres tanto, Fernando Alonso limítase a só seis voltas, terminando a súa sesión pronto.
Cualificación
miniatura|[[Felipe Massa cualificou terceiro, pero liderou a primeira parte da carreira]] As eliminatorias dividíronse en tres quendas de 18, 15 e 12 minutos de duración, respectivamente, con cinco pilotos eliminados da competición logo de cada quenda. Antes de que comezase a cualificación, os directores da carreira advertiron aos pilotos de que respectaran os límites da pista, sobre todo na curva Copse. Aínda así, once finalmente once pilotos, perderon tempos de volta ao saírse da pista coas catro rodas na devandita curva no transcurso da cualificación. Pastor Maldonado perdeu dous dos seus tempos de volta, incluíndo o seu mellor tempo na Q1. Na Q1 quedaron eliminados os dous McLaren, os dous Manors e o Sauber de Felipe Nasr. Mentres tanto, Kimi Raikkonen foi o máis rápido da sesión.
A segunda parte da cualificación (Q2) viu aos dous pilotos de Lotus eliminados, do mesmo xeito que Max Verstappen que se queixou da falta de agarre traseiro. Sergio Pérez cualificou undécimo mentres que Grosjean 12ª viu anulado o seu mellor tempo por exceder os límites da pista. Aínda que, o seu segundo mellor tempo foi suficiente para manter a súa posición.
A Q3 viu aos dez primeiros pilotos competindo pola pole position, que finalmente foi para Lewis Hamilton, superando ao seu compañeiro Rosberg por 0,122 segundos. Os dous pilotos de Mercedes foron incapaces de mellorar os seus primeiros tempos establecidos na sesión, con Hamilton abortando a volta e regresar a boxes antes de que a sesión terminara. Logo de lograr dous podios nas dúas últimas carreiras, Williams confirmou a súa gran forma e logrou a segunda fila da grella, con Massa por diante de Bottas. Foi a vixésima pole consecutiva de Mercedes, quedando a catro carreiras da marca lograda por Williams en -.
Resumo da carreira
Durante as seguintes dúas voltas, Williams ordenou a seus pilotos evitar carreiras entre eles para afastarse dos Mercedes. O finlandés queixouse de que era máis rápido e pediu permiso para adiantar a Massa, que Williams concedeu. O ritmo de Bottas non mellorou, pero os catro primeiros afastáronse do resto, o que deixou a Nico Hulkenberg na quinta posición a sete segundos na volta 13. Os dous Ferraris cambiaron pneumáticos cedo, nas voltas 14 e 15, ao parecer cunha estratexia de dúas paradas. Na volta 20, Lewis Hamilton optou polo undercut,, e entrou en boxes para montar un novo xogo de pneumáticos. A Continuación Massa, en 1ª posición, e Rosberg, en 4ª entraron unha volta máis tarde. Á saída, ambos loitaron roda a roda no pit lane, pero a vantaxe de Massa resultou suficiente. Bottas entrou unha volta máis tarde, pero volta de saída de Hamilton, o máis rápido da carreira, viu o campión do mundo poñerse por diante, con Bottas en 3ª posición entre Massa 2º e Rosberg cuarto. Daniel Ricciardo retirouse cunha falla eléctrica na volta 23.
A metade da carreira, avisouse aos pilotos que esperábase choiva antes do final da carreira. Carlos Sainz Jr. perdeu velocidade e retirouse da carreira debido a un fallo eléctrico, a carreira viu un breve coche de seguridade virtual (VSC) entre as voltas 33 e 34, logo do cal as primeiras pingas de choiva caeron no circuíto, que só afectaron á zona en torno á rúa de boxes. Na volta 38, os pilotos comezaron a perder tracción. Sebastian Vettel logrou superar ao seu compañeiro de equipo Räikkönnen na volta 39, este último con picadas nos pneumáticos intermedios no final da volta, como resultado dunha mala elección xa que a pista non estaba o suficientemente mollada. Mentres, Rosberg tomou o terceiro lugar a Bottas na mesma volta. Dúas voltas máis tarde, pasou a Massa na curva 4, para poñerse 2º. Räikkönnen caeu ata o noveno posto cos seus pneumáticos intermedios. Rosberg, cos slicks, apertou e reduciu a vantaxe de Hamilton, a só 3,7 segundos por detrás na volta 43. En resposta o británico entrou en boxes para montar pneumáticos intermedios, o que Vettel imitou. A estratexia resultou efectiva, xa que a choiva empezou nese momento, Rosberg e os dous Williams entraron a boxes nas voltas seguintes, pero as paradas foron demasiado tarde, Massa e Bottas caeron detrás de Vettel, Hamilton aumentou a súa vantaxe a nove segundos sobre Rosberg. miniatura| [[Lewis Hamilton celebra a súa terceira vitoria no Gran Premio do Reino Unido]] Na volta 49, Will Stevens bateu contra as barreiras, perdendo o seu alerón dianteiro. Foi capaz de continuar, pero o cambio do morro deixouno no último lugar. Hamilton aferrouse á súa vantaxe nas últimas dúas voltas, gañando en Silverstone por terceira vez (os dous últimos Grandes Premios de forma consecutiva e o primeiro que se gaña saíndo da pole desde 1994). Ao facelo, tamén superou a marca de 45 anos de antigüidade de Jackie Stewart de voltas lideradas en dezaoito Grandes Premios consecutivos. Alonso terminou décimo e logrou o seu primeiro punto desde o seu regreso a McLaren, mentres que o novo Force India B-spec logrou acabar nos puntos con Hulkenberg e Pérez sétimo e noveno, respectivamente.
Gran Premio de Singapur de 2011
O Gran Premio de Singapur de 2011, formalmente 2011 Formula 1 SingTel Singapore Grand Prix, foi unha carreira de Fórmula Un, que se celebrou o 25 de setembro de 2011 no Circuíto urbano de Marina Bay de Singapur. Foi a décima cuarta carreira da tempada de Fórmula Un de, e a duodécima vez que se celebra o Gran Premio de Singapur. A carreira, disputada sobre 61 voltas, foi gañada polo Red Bull de Sebastian Vettel, o piloto líder do campionato, despois de partir desde a pole position. Jenson Button terminou en segundo lugar con McLaren e Mark Webber completou o podio en terceira posición.
Como consecuencia da carreira, Vettel ampliou a súa vantaxe no Campionato do Mundo de Pilotos con 124 puntos sobre Button, que subiu ao segundo lugar do campionato. Fernando Alonso e Webber, terceiro e cuarto no campionato, quedaron xa eliminados da loita polo campionato. No "Campionato do Mundo de Construtores", Red Bull ampliou a súa vantaxe sobre McLaren a 138 puntos, Ferrari con outros 85 puntos por detrás quedou terceira posición, e xa non está en posición de gañar o título do campionato.
Abumuslim Dzhafarov
Abumuslim Pirmagomedovich Dzhafarov (en tabasaran Абумуслим Пирмягьямедович Джяфаров), nado en Khiv en 1908 e finado en 1968, foi un escritor, poeta e dramaturgo tabasaran, fundador da literatura tabasaran.