cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Gran Premio de Europa de 1997
Carreira
Villeneuve entrou na volta 48 a menos dun segundo por detrás de Schumacher. A metade da volta, intentou superar a Schumacher na curva de "Dry Sack". Freou máis tarde que Schumacher, Villeneuve mantivo a liña interna e estaba adiante na pista cando Schumacher volveuse a provocando unha colisión. O entón reporteiro en boxes da ITV James Allen, observou que as gravacións de a bordo mostran a Schumacher virando o volante a esquerdo antes de virar á dereita contra Villeneuve. Martin Brundle, na cabina de comentaristas xunto a Murray Walker, viu de inmediato que o movemento de Schumacher fora deliberado, dicindo: "Iso non funcionou Michael. Golpeachelo na parte equivocada, amigo meu". A roda dianteira dereita do Ferrari de Schumacher golpeou a parte esquerda do radiador do Williams de Villeneuve, a diferenza da colisión de 1994 con Hill en 1994 no Gran Premio de Australia, onde Schumacher causou danos na suspensión de Hill, fixo que Schumacher se retirase. Villeneuve describiu o incidente logo da carreira "O coche sentiuse moi estraño. O golpe foi moi duro. Non foi algo pequeno". Continuou pero o dano ao seu automóbil significou que era máis lento que os coches que viñan detrás.
No momento do incidente, faltaban 22 voltas. O ritmo máis lento do automóbil de Villeneuve significou que na última volta, fora atrapado por ambos McLarens, Häkkinen recuperara o segundo posto de Coulthard baixo ordes de equipo. Despois da carreira, Villeneuve afirmou que "Non loitei entón. Era mellor deixarlles pasar e gañar o Campionato do Mundo. Foi un bo cambio". Gerhard Berger no cuarto lugar (no que resultou ser o seu derradeiro Gran Premio) tamén estaba atrapando a Villeneuve pero non o pasou antes de cruzar a meta. A marxe final entre Villeneuve e Berger foi de 0´116 segundos. O terceiro lugar significou que Villeneuve terminou por diante de Schumacher no campionato de pilotos por 3 puntos e foi campión do mundo. A vitoria de Häkkinen foi a primeira da súa carreira.
Colisión de Schumacher / Villeneuve
miniatura|220px|A Curva Dry Sack, escena da colisión de [[Jacques Villeneuve|Villeneuve con Schumacher na Volta 48.]] Antes da carreira en Xerez, o presidente da FIA, Max Mosley, prometera castigar a todos os que intentasen influenciar o resultado do campionato. Os responsables da carreira emitiron un comunicado logo da carreira afirmando que "concluíran unánimemente que fora un accidente de carreiras e non se necesitaba realizar máis accións". Con todo, Schumacher foi posteriormente convocado a unha audiencia disciplinaria pola FIA e o 11 de novembro de 1997, anunciouse que Schumacher sería descualificado do Campionato Mundial de 1997. Isto significou que perdeu o segundo posto na clasificación xeral en favor de Heinz-Harald Frentzen, pero mantivo as súas vitorias nas carreira e outros resultados e non sería multado nin afrontaría ningún outro castigo na seguinte tempada. Max Mosley afirmou que o xurado "concluíu que aínda que as accións foran deliberadas non estaban premeditadas". Schumacher tamén foi obrigado a participar nunha campaña de seguridade vial durante a tempada de 1998.
Ferrari tamén escapou impune a pesar de que o artigo 123 do Código Deportivo Internacional da FIA indica: "O equipo será responsable de todos os actos ou omisións por parte do piloto". Baixo esta regra, que nunca foi invocada por un incidente de condución, Ferrari podería ser castigado por non controlar ao seu piloto. Cando se lle preguntou sobre o tema, Max Mosley dixo que o Consello Mundial decidira non invocar o artigo 123. Outra cuestión que o Consello Mundial non tivo en conta foi a existencia ou non de ningunha sanción pública contra os comisarios de Xerez que desestimaran o incidente entre Schumacher e Villeneuve, que segundo se alegou, foi un incumprimento do seu deber.
Reacción dos medios
Os xornais alemáns estaban entre os moitos de toda Europa que atacaron a Schumacher. Bild dixo "Schumacher foi o culpable do accidente". "Apostou forte e perdeu todo: o Campionato do Mundo e a súa reputación de fair play. Non hai dúbida de que quería sacar a Villeneuve". O "Frankfurter Allgemeine" chamouno "un kamikaze sen honra" e comentou que "o monumento empeza a romper porque os fundamentos son defectuosos". Unha estación de televisión alemá pediu aos fanáticos as súas opinións e recibiu as opinións de 63.081 votos. O 28% dixeron que xa non podían soportar a Schumacher.
En Italia houbo unha gran condena a Schumacher. O diario l'Unità pediu que fose despedido por Ferrari. "Schumacher debe enfrontar cargos nun tribunal español pola grave acción que cometeu", informou. "O piloto cubriuse a se mesmo, Ferrari e ao deporte italiano no seu conxunto de vergonza. Estamos esperando a que Ferrari anuncie que descarta a Michael Schumacher e contrata un novo piloto máis intelixente, con máis sabedoría e un verdadeiro sentido da moral.
Circuíto de Xerez
O 12 de decembro de 1997, o Consello Mundial do Automóbil determinou que o alcalde de Xerez, Pedro Pacheco, interrompira a cerimonia do podio. Orixinalmente, o veredicto foi que non se concederían outras carreiras de Fórmula Un á pista. Non obstante, cando o señor Pacheco compareceu ante o WMSC, esta resolución revocouse.
As persoas elixidas para presentar os trofeos dependían do resultado da carreira, co presidente de Daimler-Benz Jürgen Schrempp só disposto a facer unha entrega a un piloto de McLaren-Mercedes. Cando os McLarens de Häkkinen e Coulthard pasaron ao Williams de Villeneuve na última volta, significou que podería entregar o trofeo para a primeira ou segunda posición ou o trofeo de gañador de construtores. Houbo algunha confusión debido aos últimos cambios na posición e mentres o alcalde e o presidente da rexión entregaron os trofeos, Schrempp non fixo nada. O presidente da FIA, Max Mosley, anunciou máis adiante que "a perturbación provocou vergoña e inconvenientes aos que presentaban os trofeos e, polo tanto, non se realizarían roldas posteriores do Campionato do Mundo da Fórmula 1 no circuíto de Xerez". Ata 2017, esta carreira foi a última vez que o Circuíto Permanente de Xerez organizou un Gran Premio de Fórmula Un, aínda que celebrou moitos días de probas de pretempada.
Accións de colusión
O 8 de novembro, o xornal The Times publicou un artigo acusando a Williams e McLaren de pactar o final do Gran Premio. As reclamacións do artigo foron baseadas nas gravacións das transmisións de radio realizadas polos dous equipos. O Consello Mundial da FIA rexeitou as alegacións cando o asunto foi interposto ante eles. O presidente da FIA, Max Mosley, declarou "Está claro que o resultado da carreira non se pactou. Non había acordos entre McLaren e Williams de que Mika Häkkinen ía gañar. Podían demostrar moi claramente que non era o caso."
Emilio Duro Peña
Emilio Duro Peña, nado en Froufe (O Irixo) o 6 de xuño de 1919 e finado en Ourense en 1995, foi un sacerdote e investigador galego.
Gran Premio de Europa de 1997
Accións de colusión
En 2006, Norberto Fontana afirmou nunha entrevista no xornal arxentino Olé que unhas horas antes do Gran Premio o director do equipo de Ferrari Jean Todt visitou a autocaravana de Sauber e díxolle ao equipo suízo, que usaba os motores de Ferrari naquel momento, que os Saubers debían bloquear a Jacques Villeneuve se estaban en condicións de facelo para axudar a Michael Schumacher a gañar o Campionato do Mundo.
O dono e director do equipo Sauber naquel momento, Peter Sauber negou estas acusacións e dixo: "Ferrari nunca expresou o desexo de que obstruíramos a un adversario de Schumacher na pista".
Tártaro (deus)
Segundo a mitoloxía grega, Tártaro é a personificación desa rexión do inframundo coñecida co mesmo nome de Tártaro, onde os deuses encerraban ós seus inimigos: Urano e Cronos ós Ciclopes, e Zeus ós Titáns e ós Xigantes.
Mitoloxía
Tártaro, xa como deus, uniuse a Xea (A Terra), coa que tivo dous fillos, monstruosos: Tifón e Equidna. Algúns autores engaden tamén á aguia de Zeus e a Tánatos, un ser masculino que simboliza a Morte, aínda que Hesíodo o fai fillo de Nicte (a Noite), xunto a Hipno (o Sono).
Granada, Cundinamarca
Granada é un concello do departamento de Cundinamarca (Colombia), que se atopa na provincia do Sumapaz, a 18 km ó suroeste do Distrito Capital de Bogotá. Ten unha altitude mínima de 1800 m s. n. m. e máxima de 3000 m s. n. m.
Crates de Tebas
Crates de Tebas, nado en Tebas no 368 a. C. e finado no 288 a. C., foi un filósofo grego discípulo de Dióxenes de Sinope e seguidor, como el, da escola cínica.
Crates foi o discípulo máis notable de Dióxenes de Sinope. O seu alumno máis famoso foi Zenón de Citio, fundador do estoicismo. Por iso considerase o nexo entre a escola cínica e o estoicismo.
Traxectoria
Naceu en Tebas no ano 368 a. C. De moi novo estableceuse en Atenas, onde coñeceu a Dióxenes. Era un cidadán de clase alta que renunciou a todo (riquezas e posición social) para abrazar ao cinismo. Como conta Dióxenes Laercio, Crates doou á cidade unha grandiosa fortuna e adoptou, xunto a súa esposa Hiparquía, a vida de mendigo que era característica dos cínicos. O seu trato coa xente era moi distinto do do seu mestre, era amable e respectuoso; chamábano "O Filántropo". Defendía os puntos de vista da escola cínica cun estilo menos agresivo que o de Dióxenes. Segundo Dióxenes Laercio, abría as portas das casas para exhortar ao seus moradores, de aí o seu outro sobrenome "O Abreportas". Outros din que era a xente a que o convidaba ás súas casas para dialogar con el e recibir o seu consello. Coa súa palabra e cos seus actos, predicaba a autarquía e a sinxeleza como único camiño para alcanzar unha vida feliz. A sinxeleza implicaba quedar só co mínimo, desprendéndose da familia, da propiedade, dos costumes sociais e mesmo das propias opinións.
Crates tivo un discípulo, o seu cuñado Metrocles.
Segundo a tradición, tivo con Alexandre Magno unha actitude similar á de Dióxenes: cando o emperador lle preguntou se quería que reconstruíran a cidade, respondeu: «Para que reconstruíla?»
Obras
Escribiu numerosas obras literarias, a maioría en verso. Mediante elas, nun ton por momentos humorístico e por momentos serio, buscou difundir o cinismo.
Península de Kenai
miniatura|250px|A península de Kenai, en Alasca. miniatura|250px|Costa da península de Kenai. miniatura|250px|O río Kenai. miniatura|250px|Lago glaciar do Oso (Bear Glacier Lake) e o océano Pacífico. A península de Kenai (en inglés, Kenai Peninsula) é unha gran península que sobresae da costa sur de Alasca, nos Estados Unidos, e penetra no golfo de Alasca. O nome de Kenai deriva probablemente de Kenayskaya, o nome en ruso da enseada de Cook (Cook Inlet), que bordea a península polo oeste.
Administrativamente, a maior parte da península pertence ao Borough de Península de Kenai e unha pequena parte, pola zona do istmo, á Área Censal de Valdez-Cordova.
Xeografía
A península esténdese aproximadamente 240 km cara o suroeste partindo das montañas Chugach, ao sur da cidade de Anchorage. Está separada da masa continental, polo oeste, pola enseada de Cook e, polo leste, polo estreito de Príncipe William (Prince William Sound).
As montañas de Kenai (2 130 m), cubertas de glaciares, son unha cordilleira que se atopan no sueste da península, a carón da costa do golfo de Alasca. Gran parte da cadea montañosa encóntrase dentro do Parque Nacional dos Fiordes de Kenai (Kenai Fjords National Park). A costa noroeste, que limita a enseada de Cook, é máis plana e pantanosa, e está salpicada de numerosos e pequemos lagos, como o lago Bear (Bear Lake). Hai tamén grandes lagos no interior da península, como son o lago Skilak (Skilak Lake) e o lago Tustumena (Tustumena Lake). Os principais ríos que sucan a península son o río Kenai, famoso pola súa poboación de salmóns, o río Ruso (Russian Lake), o río Kasilof (Kasilof River) e o río Anchor (Anchor River). A baía de Kachemak (Kachemak Bay) encóntrase no extremo suroeste da península, e gran parte dela está protexida e incluída no Parque Estatal da Baía de Kachemak (Kachemak Bay State Park).
Na península de Kenai tamén se encontran os campos de xeo Sargent (Sargent Icefield) e Harding (Harding Icefield), que xeran numerosos glaciares, na súa maioría na costa oriental.
Localidades
Na península áchanse algunhas das maiores localidades do sur de Alasca, como Seward, (localizada máis ou menos na metade da costa do golfo de Alasca, que contaba con 2.830 hab. no 2000); Soldotna (a capital do Borough da Península de Kenai, con 3.759 hab. no 2000) e Kenai (a maior cidade da península, con 7.686 hab. no 2007), localizadas ambas na costa da enseada de Cook; e Homer (na costa norte da baía de Kachemak, con 5.364 hab. no 2005). Cruzando as augas da baía de Kachemak desde Homer, pódese acceder ao extremo occidental da península, o máis empinado e remoto, onde se atopan as pequenas poboacións de Seldovia (286 hab. no 2000), Namwalek e Port Graham (177 hab. no 2000).
Clima
A península ten un suave clima costeiro, con abundantes choivas. É unha das poucas zonas de Alasca que permiten a agricultura.
Recursos naturais e economía
A península posúe gas natural, petróleo, depósitos de carbón, e abundantes piscifactorías de uso comercial e persoal. O turismo é unha industria importante, xunto coa caza e a pesca.
Voadora
Voadora é unha compañía de teatro galega que naceu en 2007.
El paso del Ebro
miniatura|200px|[[Los Cuatro Generales e El paso del Ebro]] El paso del Ebro (tamén coñecida como El Ejército del Ebro ou ¡Ay, Carmela!) é unha canción anarquista da guerra civil española, composta orixinalmente en 1808 contra a invasión francesa na guerra da Independencia española e recuperada polos soldados do bando republicano na guerra civil.
Lingua zazaki
A lingua zazaki, tamén chamada zaza, kirmanjki, kirdki e dimli, é unha lingua indoeuropea falada principalmente no leste de Turquía polos zazas. A lingua forma parte do grupo occidental das linguas iranias, e pertence ó grupo dialéctico zaza–gorani. O zazaki comparte moitos trazos, estruturas e vocabulario co gorani. O zazaki tamén ten algunhas semellanzas co talysh e outras linguas caspias. Segundo o Ethnologue (que cita [Paul 1998]), o número de falantes está entre 1,5 e 2,5 millóns (incluíndo todos os dialectos). Segundo Nevins, o número está entre 2 e 4 millóns.
Clodomiro
Clodomiro casa con Gunteuca que lle dá tres fillos: Teodobaldo, Gunthar e Clodoaldo (o futuro saint Cloud).
En 523-524, quizais instigado pola súa nai Clotilde desexosa de vingar ao seu sobriño, que fora asasinado polo rei Sexismundo, Clodomiro únese aos seus irmáns nunha expedición contra os burgundios. Clodomiro volve a Orleáns, pero o irmán de Sexismundo, Gondomar entra na Borgoña á cabeza dunhas tropas enviadas polo rei ostrogodo Teodorico I e fixo masacrar a guarnición que deixaran os francos.
Clodomiro fai asasinar a Sexismundo e aos seus fillos: Xisaldo e Gundebaldo, o ano 524. Logo lanzouse a unha nova expedición contra os burgundios.
Cronoloxía do Universo
Esta liña do tempo do Universo describe os fenómenos de acordo coa teoría científica amplamente aceptada do Big Bang, usando o parámetro tempo cosmolóxico de coordenadas conmocionado.
Mellor medidas dispoñibles a partir de 2009 indican que as condicións iniciais ocorreron entre 13,3 e 13,9 millóns de anos. É conveniente dividir a evolución do universo, desde entón, en tres fases. O universo moi cedo, aínda que é pouco comprendido, era a fracción de segundo en que o Universo era tan quente que as partículas tiñan enerxías superiores aos actualmente accesible en aceleradores de partículas na Terra. Polo tanto, en canto as características básicas desta época foi traballando na teoría do Big Bang, os detalles son en gran parte baseada en suposicións educadas.
Tras este período, a comezos do Universo, a evolución do universo procede de acordo coa coñecida física de altas enerxías. Isto é, cando os protóns primeiro, electróns e neutróns formados, en seguida, os átomos de núcleos e, finalmente. Coa formación de hidróxeno neutra, a radiación cósmica de fondo foi emitida.
A materia entón continuouse agregando nas estrelas primeiro e, finalmente nas galaxias, quásares, aglomerados de galaxias e formando superaglomerado de galaxias.
Hai diversas teorías sobre o destino final do universo.
Dean Ween
Michael "Mickey" Melchiondo Jr., nado o 25 de setembro de 1970 e coñecido polo seu nome artístico Dean Ween, é un guitarrista estadounidense, e a metade da banda de rock alternativo Ween. No presente Melchiondo está activo cos grupos Moistboyz, The Dean Ween Group e Ween.
Biografía
Melchiondo coñeceu a Aaron Freeman nunha clase de mecanografía no instituto na súa cidade natal de New Hope, Pensilvania. Os dous adoptaron o apelido ficticio Ween, collendo Melchiondo o nome de Dean Ween e Freeman o de Gene Ween.
Illa Goodenough
Illa Goodenough no Mar de Solomón (identificada como Morata nos mapas máis antigos) é a máis occidental das tres grandes illas de Entrecasteaux en Milne Bay, provincia de Papúa Nova Guinea. Situada ao leste da Illa de Nova Guinea e ao suroeste das Illas Trobriand. É máis ou menos circular, medindo 39 x 26 km cunha superficie de 687 km² e unha liña de costa de 116 km. Desde un cinto costeiro que varía de ancho de 2 a 10 km de largo, a illa elévase bruscamente ao cume de Monte Vineuo, 2.536 m sobre o nivel do mar, polo que é unha das illas máis escarpadas do mundo. A pequena Illa Wagifa atópase ao sueste da illa e está incluída dentro da administración de Goodenough.
Dean Ween
Biografía
En 1991 Melchiondo formou un dúo de punk rock con Guy Heller chamado Moistboyz, editando cinco álbum de estudio, todos eles autotitulados.
Illa Goodenough
Clima e vexetación
Do mesmo xeito que gran parte de Nova Guinea, o clima é tropical con altas temperaturas e humidade durante todo o ano. A estación do monzón do noroeste dura de decembro a marzo e provoca chubascos repentinos. De maio a outubro, os ventos do sueste son máis fríos e máis suaves. Os ciclóns tropicais son infrecuentes. As precipitacións varían entre 1.520 mm e 2.540 mm por ano. As secas graves ocorren unha ou dúas veces por década. Correntes torrenciais con fervenzas drenan a auga da montaña central. O bosque chuvioso cobre as elevacións máis altas con bosques secundarios, pasteiros e xardíns nativos nas ladeiras baixas e chairas costeiras. Os chans son acedos.
Dean Ween
Biografía
Melchiondo colaborou en dous proxectos do seu amigo Josh Homme: The Desert Sessions e Queens of the Stone Age. No álbum de 2002 de Queens of the Stone Age Songs for the Deaf, Melchiondo tocou a guitarra en "Mosquito Song", "Gonna Leave You" e "Six Shooter".
Illa Goodenough
Clima e vexetación
Unha planta de cítricos comestible rara, "Citrus wakonai" (localmente chamada "Kakamadu", un nome compartido con outras especies de cítricos), crece na illa Goodenough.
Dean Ween
Biografía
En 2009 Melchiondo recibiu a súa licenza de capitán e adoita a organizar viaxes de pesca na costa de Jersey cunha empresa chamada Mickey's Guide Service.
En 2012, tras a separación de Ween, Melchiondo formou The Dean Ween Group. En agosto de 2016 anunciouse o álbum de estrea de The Dean Ween Group, The Deaner Album, que foi editado o 21 de outubro a través do selo ATO Records. Un segundo álbum, rock2, foi editado en marzo de 2018.
En novembro de 2015 Ween anunciou a súa reunión.
Condensación
dereita|miniatura|Vapor de auga condensado tras entrar en contacto coa superficie fría dunha botella Denomínase condensación o proceso físico que consiste no paso dunha substancia en forma gasosa á forma líquida. Trátase xa que logo do proceso inverso ao da vaporización. De se producir directamente un paso de estado gasoso a estado sólido estariamos perante un proceso chamado sublimación inversa.
Características
miniatura|Condensación nunha xanela Aínda que o paso de gas a líquido depende, entre outros factores, da presión e da temperatura, xeralmente coñécese como condensación ao tránsito que se produce a presións próximas á ambiental. Cando se emprega unha sobrepresión elevada para forzar esta transición, o proceso pasa a denominarse licuefacción.
O proceso de condensación adoita acontecer cando un gas é arrefriado até o punto de resío. Porén, este punto tamén pode acadarse mediante variacións de presión. O equipo industrial ou de laboratorio necesario para realizar este proceso de maneira artificial chámase condensador.
As interrelacións entre os parámetros que determinan a condición do aire húmido represéntanse nos diagramas psicrométricos. A condensación é un proceso no que conflúen os factores de enerxía e entropía; namentres que o estado líquido é máis favorábel desde o punto de vista enerxético, o estado gasoso é o máis entrópico.
<tr bgcolor="#eeeeee" align = "left"> De a !align = "center"| !align = "center"|Sólido !align ="center"|Líquido !align ="center"|Gas !align ="center"|Plasma !align ="left"|Sólido !align ="left"|Líquido !align ="left"|Gas !align ="left"|Plasma
Condensación na natureza
Na natureza dáse o proceso da condensación de vapor de auga ao baixar a temperatura, por exemplo, co orballo da madrugada. O vapor soamente se condensa nunha superficie cando a temperatura da devandita superficie é menor ca a temperatura do vapor. Durante este proceso a molécula de auga libera enerxía en forma de calor, a cal ocasiona unha sensación de temperatura maior nun ambiente moi cálido e húmido: a humidade condensada na nosa pel estanos a transmitir unha calor adicional. Asemade, esta humidade fai inútil o proceso natural de refrixeración por suor e evaporación. A temperatura ambiental tamén aumenta lixeiramente.
Illa Goodenough
Historia
É probable que as illas de Entrecasteaux leven habitadas varios miles de anos, por persoas relacionadas cos papúes do continente. O arquipélago foi visto por primeira vez polo mariño francés Joseph Antoine Bruni d' Entrecasteaux en 1792 pero permaneceu inexplorado ata 1874 cando o Capitán John Moresby, comandante do HMS  Basilisk , desembarcou na illa máis occidental e nomeouna na honra dun colega naval británico, o Commodore James Graham Goodenough.
O impacto da cultura occidental logo da visita de Moresby e antes da Segunda Guerra Mundial limitouse a misioneiros, etnógrafos e comerciantes que buscaban baleas, perlas ou ouro. En 1888, William MacGregor visitou a illa no seu papel de administrador da recentemente proclamada Nova Guinea británica. En 1891, a Igrexa Metodista de Australia estableceu unha misión na illa de Dobu (entre as illas Ferguson e Normanby) baixo a dirección de William Bromilow. Desde alí establecéronse misións en centros estratéxicos nas illas de Entrecasteaux e Trobriand e no Arquipélago de Louisiade. En particular, en 1898 estableceuse unha misión en Bwaidoga, Mud Bay, Illa de Goodenough. Para entón, os comerciantes xa crearan unha demanda regular de ferramentas de aceiro, tea e torceduras de tabaco e a misión de Dobu recrutaba nativos para traballar nas minas de ouro e plantacións de copra. Estas actividades, e de feito as actividades agrícolas e de caza das persoas tradicionais, limitábanse a áreas localizadas nas llanuras costeiras da illa. O interior montañoso permaneceu completamente descoñecido e despoboado por encima dos 1 100 m.
Segunda Guerra Mundial
O 25 de agosto de 1942, un convoi xaponés de sete embarcacións motorizadas (MLC) con 353 infantes de mariña da Quinta Forza Naval Especial de Aterraxe de Sasebo detívose para descansar no extremo sur da illa Goodenough. Eran mandados polo Comandante Tsukioka e estaban destinados a Taupota e participación na Batalla de Milne Bay. Quedaron varados cando os seus MLC foron destruídos polo No. 75 Squadron RAAF Kittyhawks.
O 22 de outubro de 1942, os buques de guerra australianos HMAS Stuart e HMAS Arunta desembarcaron 640 soldados formados polo 2/12º Batallón australiano, da 18ª Brigada de Milne Bay. Desembarcaron a ambos os dous lados do extremo sur da illa durante a noite. Os intensos combates tiveron lugar o 23 de outubro e durante a noite, unha exitosa misión de rescate evacuou a uns 250 soldados xaponeses por submarino á Illa Fergusson, de onde foron levados por cruceiro a Rabaul. Os restantes defensores xaponeses foron eliminados e a illa declarouse asegurada o 27 de outubro.
A forza de ocupación permaneceu na illa ata o 28 de decembro de 1942. Durante ese tempo utilizaron o engano e a camuflaxe para facer crer aos xaponeses que unha forza de tamaño dunha brigada ocupaba a illa. Fabricaron unha "forza pantasma" de estruturas ficticias, incluído un hospital, canóns antiaéreos construídos con troncos apuntando cara ao ceo e barricadas de enredaderas selváticas que parecían arame de púas. Tamén acenderon lumes para que pareceran como lumes de cociña para un gran número de soldados e enviaron mensaxes en consonancia cos que se esperaba que enviase unha brigada de soldados.
Durante ese tempo, un enxeñeiro aeronáutico estadounidense informou que se podería construír un aeródromo temporal para o uso de urxencia no sitio dunha pista de aterraxe existente na llanura nordés preto de Vivigani. Tamén recomendou construír unha pista de aterraxe de 1.800 m. permanente.
A Quinta Forza Aérea dirixiu ao Grupo Nº 9 da RAAF para atacar bases inimigas en Nova Bretaña. Para facilitar isto, o General Headquarters Operations Instructions Nº.31, estableceu que a illa de Goodenough, que estaba guarnecida por un grupo de batallón de infantería australiano con grupos de servizo adxuntos e dúas estacións de radar, debía reforzarse e prepararse como base operativa da forza aérea con dúas pistas de aterraxe, unha para os combatentes e a outra capaz de acoller bombardeiros pesados. A pista de combate estaba dispoñible o 15 de xuño. A fins de xullo, había 3.614 persoas da RAAF na illa. A pista de bombardeiros completouse o 20 de outubro, aínda que se rexistra que o primeiro uso ofensivo do aeródromo foi o 17 de maio por un Beauforts do escuadrón Nº 100 da RAAF.
Como parte da Operación Cartwheel, o aeródromo de Vivigani converteuse nun punto de parada importante para as operacións australianas e estadounidenses en Área do Pacífico Suroeste, cuxo obxectivo era atacar a Rabaul en Nova Bretaña, a fortaleza das forzas imperiais xaponesas.
Cultura
As catro linguas de Goodenough (Bwaidoka, Iduna, Diodio, e Buduna ou Wataluma pertencen á familia da Baía de Milne de linguas austronesias. A lingua dominante, Bwaidoka, adoptouse como lingua franca pola Misión Wesleyana (Metodista) a principios de século. No censo de 2000, a poboación era de 20 814 habitantes.
Lista de vilas no sentido das agullas do reloxo ao redor da illa de Goodenough a partir de Vivigani Airfield na llanura costeira do nordés, como se mostra en Google Earth.
Área protexida
A área de xestión de vida silvestre de Oi Mada Wara no centro da illa ten unha superficie de 22 840 ha. Proporciona unha función crítica da paisaxe cun número relativamente alto de especies endémicas, en perigo de extinción e vulnerables.
A Igrexa, Sendelle, Boimorto
A Igrexa é un lugar da parroquia de Sendelle no concello coruñés de Boimorto na comarca de Arzúa. Tiña 11 habitantes no ano 2018 segundo datos do INE, dos cales 5 eran homes e 6 eran mulleres.
Acerbaixán no Festival de Eurovisión
A participación de Acerbaixán no Festival da Canción de Eurovisión corre a cargo da canle pública İctimai Televiziya, que ingresou na Unión Europea de Radiodifusión en 2007, aínda que isto non lle outorgaba o dereito de participar en Eurovisión por estar fose do Área de Radifusión, o motivo do seu ingreso ao Festival é por pertencer ao Consello de Europa. Na edición de 2011 o país proclamouse campión coa canción "Running Scared", interpretada por un dúo que formaron Eldar Gasimov e Nigar Jamal.
En 2007 a empresa estatal AzTV presentou unha solicitude para ingresar como membro activo, pero foi rexeitada porque estaba moi vinculada ao Goberno acerí. Meses despois, a televisión pública İctimai Televiziya tratou de ocupar o seu lugar, e foi aceptada como membro activo.
Desde o seu debut, Acerbaixán sempre logrou a clasificación á final. O país debutou na edición de 2008 con "Day After Day", defendido por Elnur Hüseynov e Samir Javadzadeh. Ese ano terminou en 6° lugar na semifinal e na final conseguiron o 8° con 132 puntos.
En 2009 obtiveron o terceiro posto con Aysel e o iraniano Arash Labaf interpretando "Always", unha das favoritas daquela edición. Dous días antes na súa semifinal conseguiron o segundo lugar con 180 puntos. Un ano despois asinaron a quinta praza con Safura, a primeira solista que representaba ao país, e "Drip drop", tema que pelexou os primeiros lugares nas casas de apostas con Alemaña pero que obtería 145 puntos para pechar no top-5.
En 2011 proclamáronse campións coa balada "Running scared" cun total de 221 puntos, rompendo o récord da puntuación máis baixa dun ganador e a cantidade de máximas puntuacións máis baixa, tamén dun ganador, ambas desde a implantación da semifinal. A vitoria permitiulles ser sede da edición de 2012, que finalmente celebrouse na capital Bakú, e onde a cantante Sabina Babayeva terminou en 4º lugar con 150 puntos, por detrás da ganadora Suecia, Rusia e Serbia.
En 2013 foi seleccionado o primeiro solista masculino: Farid Mammadov. Decidiuse que participase co tema "Hold Me" e malia que un principio non era favorito, logrou tralas semanas de ensaio e a realización da semifinal, meterse aos primeiros lugares nas casas de apostas. Finalmente conseguiría a primeira vitoria para o país nunha semifinal con 139 puntos. Na final conseguiu un 2º posto, con 234 puntos e 10 máximas puntuacións, a cantidade máis grande para un país non-ganador. Finalmente na edición de 2014, tras 5 anos consecutivos no top-5, obteñen os seus peores resultados tanto na semifinal como na final, ao quedar 9° e 22° respectivamente, coa cantante Dilara Kazimova coa balada "Start a fire!", sendo ademais a primeira vez que quedan fóra do top-10.
Desde 2009, o país contratou produtores escandinavos e investiu moito diñeiro para facerse coa vitoria. Só na edición de 2010, a delegación acerí investiu máis de 1,6 millóns de euros.
O Festival de Eurovisión 2018 foi a primeira ocasión na que Acerbaixán non logrou clasificarse para a final do concurso.
Gunduriz, San Sadurniño, San Sadurniño
Gunduriz é un lugar da parroquia de San Sadurniño no concello coruñés de San Sadurniño, na comarca de Ferrol. Segundo o IGE, en 2011 tiña 16 habitantes (8 homes e 8 mulleres).
Labourse
Labourse é un concello do departamento francés do Paso de Calais.
Xeografía
Labourse constitúe un único núcleo de poboación, conformado como unha vila. Sitúase a 3 km. ao sueste de Béthune e 22 ao suroeste de Lille cos que se comunica por medio das estradas D65 e D943. Ademais a autoestrada A26 atravesa o concello. Ao norte limita co concello de Beuvry, ao leste con Sailly-Labourse, ao sueste con Mazingarbe, ao suroeste con Nœux-les-Mines e ao oeste con Verquigneul. Entre 1793 e 1801 tivo como nome oficial La Bourse.
Política e administración
O concello atópase no distrito de Béthune e para as eleccións a deputados dende 2012 forma parte da décima circunscrición do Paso de Calais.
Entre 1801 e 1973 formou parte do cantón de Cambrin, ano no que se integrou no de Nœux-les-Mines. Durante a redifinición cantonal de 2014 o cantón pasou de 4 a 13 concellos, entre os que se mantivo Labourse.
Labourse foi membro da Comunidade de Concellos de Nœux e Contorna, creada en 1992 e que desapareceu en 2014 para se integrar no seo da Comunidade de Aglomeración do Artois mais como consecuencia dunha nova lei en 2015 sobre a organización territorial que establecía que os establecementos públicos de cooperación intercomunal tivan que contar cun mínimo de 15000 habitantes a CA de Artois fusionouse como Comunidade de Concellos de Artois-Lys e a Comunidade de Concellos de Artois-Flandres para formar o 1 de xaneiro de 2017 a Comunidade de Aglomeración de Béthune-Bruay, Artois-Lys Romane, da que entrou a formar parte Labourse.
Ademais o concello tamén é membro do SIVOM do Béthunois, o que lle asegura varios servizos en especial hidráulicos, de restauración escolar, centros de lecer ou mantemento de redes viarias.
Poboación
En 2017, o concello contaba con 2 847 habitantes, un 17,21 % máis en relación a 2012 (Paso de Calais : +0,3 %, Francia : +2,36 %).
Estrutura da poboación
A súa poboación é relativamente nova. A taxa da poboación de máis de 60 anos (17,2 %) é de certo inferior ao total nacional (25,3 %) e o departamental (24,4 %). A repartición da poboación por idade era en 2017 a seguinte:
Vivendas
miniatura|Entrada a Labourse dende Sailly-Labourse En 2017 había 1086 vivendas, 1023 constituían a vivenda principal da familia e 59 estaban desocupadas. 1084 eren casas e 2 apartamentos. Das 1023 vivendas principais, 687 estaban ocupadas polos seus propietarios, 321 estaban alugadas e ocupadas polos arrendatarios e 15 máis estaban cedidas a título gratuíto; 38 tiñan dous cuartos, 107 tres, 298 catro e 579 cinco ou máis. Do total de vivendas, 829 dispuñan ademais dunha praza de aparcadoiro. En 425 vivendas había un automóbil e en 496 dous ou máis.
Economía
En 2007 a poboación en idade de traballar era de 1.807 persoas, 1331 eran activas e 476 inactivas. Das 1331 activas 1157 estaban ocupadas (624 homes e 533 mulleres) e 174 espaban paradas.
Actividade económica
Dos 88 establecementos que había en 2014, 5 eran de empresas extractivas, 1 alimentaria, 2 dedicadas á fabricación de material eléctrico e informáticos, 13 de empresas de fabricación doutros produtos industrias, 10 de construción, 18 de comercio e reparación de automóbiles, 1 de transportes, 5 de hostalería e restauración, 1 financeira, 7 científicas e técnicas, 7 entidades da administración pública e 17 empresas clasificadas como outras actividades de servizos. thumb|Igrexa de Saint-Martin. Dos 30 establecementos de servizos aos particulares en 2019, 1 era unha oficina de correo, 2 talleres de repación de automóbiles, 1 taller de inspección técnica de vehículos, 4 negocios de albanelería, 7 de decoración-pintura, 2 de fontanería, 1 de electricidade, 1 de construción, 5 salóns de peiteado, 1 restaurante, 2 inmobiliarias e 2 de beleza.
Patrimonio
Un dos monumentos máis salientables do patrimonio arquitectónico do concello é a igrexa parroquial dedicada a San Martiño, inscrita como monumento histórico o 26 de maio de 1926, data do século X e constitúe unha das igrexas máis antigas do Paso de Calais; reconstruíuse no século XVI.
Ofelia Nieto
Traxectoria
Ofelia Nieto naceu o 18 de marzo de 1900 en Santiago de Compostela, sendo a terceira filla de  José Nieto, natural de Santiago de Compostela, notario de profesión, e Erundina Iglesias, orixinaria de Ferrol.
Cando Ofelia ía cumprir 12 anos a familia encontrábase na localidade de Santa Cruz de la Palma, onde chegou unha compañía de zarzuela integrada por coristas do Teatro Real. Logo de que os pais lles pediran que escoitaran ás súas fillas contestáronlles:
Faleceu en Madrid o 22 de maio de 1931 no Sanatorio de Ntra. Sra. del Rosario a consecuencia dunha enfermidade hepática e está enterrada no Cemiterio da Almudena.
Levan o seu nome unha rúa de Madrid e unha glorieta no Parque de María Luísa de Sevilla.
Luisa Gayoso
Luisa Gayoso foi unha poeta e propagandista galega, probablemente nada en Santiago de Compostela, quen puido usar este nome como pseudónimo e cuxa identidade real se descoñece.
Traxectoria
Pertenceu á Juventud Católica Femenina de Santiago de Compostela, na que consta como asociada polo menos desde xaneiro de 1928. A súa actividade poética nas reunións e actos que desenvolvía esta asociación era declamada sempre por outros, polo que este é outro motivo para pensar que Luisa Gayoso non era o seu nome real. Á parte dos seus poemas, destaca o seu «estudo comparativo dos dereitos civís recoñecidos á muller nas distintas lexislacións», nunha reunión celebrada no Salón Teatro en decembro de 1929, temática na que semella estivo comprometida firmemente.
Entre 1928 e 1929 publicou algúns dos seus poemas no boletín da referida asociación católica e, finalmente, a finais de 1930 publicou na Imprenta do Seminario Conciliar Central de Santiago o poemario ''Myosotis. Poesías'', cun total de 52 poemas. Antón de Pepiño fixo nas páxinas de El Ideal Gallego unha crítica favorable.
Entre outubro de 1932 e outubro de 1939 publicáronse en El Compostelano varios dos seus poemas contidos en Myosotis. Tamén apareceu no xornal El Eco de Santiago, en xuño de 1933, un poema seu titulado "A Mosquera Pérez", inédito ata ese momento. Tamén mantivo correspondencia no ano 1933 con Xosé Mosquera Pérez, coñecido como O vello dos contos, a propósito da súa actividade radiofónica.
A súa obra foi citada nos anos da posguerra, entre 1941 e 1949 por autores como Diego de Muros, quen parecía coñecela ben.
Carlos III de Navarra
Carlos III de Navarra, chamado o Nobre, nado en Mantes-la-Jolie, Illa de Francia, Reino de Francia o, e finado en Olite, Reino de Navarra o , foi rei de Navarra (1387-1425), conde de Evreux (1387-1404) e duque de Nemours (1404-1425).
Foi fillo e sucesor de Carlos II o Malo e de Xoana de Valois.
Hot Snakes
Hot Snakes é unha banda estadounidense de post-hardcore liderada por Rick Froberg e John Reis, formada no ano 1999 en San Diego, California. Reis e Froberg actuaran anteriormente xuntos en Pitchfork e Drive Like Jehu, despois do cal Reis fundou a exitosa banda Rocket from the Crypt. Hot Snakes separouse no ano 2005 pero reuniuse en 2011.
Aínda que comparte semellanzas musicais cos previos proxectos dos seus membros, Hot Snakes ten un son moito máis primario que o de Pitchfork, Drive Like Jehu ou incluso Rocket from the Crypt. Reis e Froberg tamén estaban fortemente influenciados por bandas como The Wipers, Suicide e Michael Yonkers Band, e esas influencias déronlle a Hot Snakes un son distintivo que foi descrito como "hardcore garage punk". As gravacións e a mercadotecnia do grupo foron realizadas seguindo a filosofía "Do it Yourself", con Froberg encargándose da parte da arte e Reis editando o material a través do seu selo, Swami Records.
Sinfonía núm. 8 (Sibelius)
miniatura|Jean Sibelius, fotografado en 1939, cando posiblemente cesara todo o seu traballo na Oitava Sinfonía, aínda que continuou a manter durante anos que era aínda un proxecto viable. A Sinfonía nº 8 de Jean Sibelius foi o seu último gran proxecto compositivo, que o ocupou de xeito intermitente entre mediados da década de 1920 ata arredor de 1938, aínda que nunca a publicou. Durante este tempo Sibelius viviu o punto máis alto da súa fama, unha institución nacional na súa Finlandia natal, e un compositor de talle internacional. Cando chegou a compoñer da Oitava Sinfonía é unha incógnita: Sibelius negouse repetidas veces a liberala para que se interpretara, aínda que continuara a afirmar que estaba a traballar nela mesmo despois de que abandonara o traballo. Segundo informes posteriores da súa familia, queimou a partitura e o material relacionado en 1945.
Gran parte da reputación de Sibelius, durante a súa vida e posteriormente, derivara do seu traballo como sinfonista. A súa Sétima Sinfonía de 1924 ten sido amplamente recoñecida como un fito no desenvolvemento da forma sinfónica, e no seu tempo non había motivos para supoñer que o fluxo das obras orquestrais innovadoras non continuaría. Con todo, despois do poema sinfónico Tapiola, finalizado en 1926, a súa produción limitouse a pezas relativamente menores e a revisións de obras anteriores. A estrea da Oitava Sinfonía foille prometida a Sergei Koussevitzky e á Boston Symphony Orchestra en varias ocasións, mais cando a data estaba próxima Sibelius puxo reparos, alegando que a obra non estaba lista para ser interpretada. O compositor fíxolle promesas similares ao director de orquestra británico Basil Cameron e ao finlandés Georg Schnéevoigt, que tamén se mostraron ilusorias.
Despois da morte de Sibelius en 1957, fixéronse públicas as novas sobre a destrución da Oitava Sinfonía, e asumiuse que a obra se perdera para sempre. Non foi ata a década de 1990, cando se catalogaron moitos cadernos e bosquexos do compositor, que os estudosos propuxeron a posibilidade de que parte da música da sinfonía perdida podía ter sobrevivido. Recentes investigacións conduciron á identificación provisional de varios pequenos bosquexos manuscritos que están relacionados coa sinfonía, tres dos cales (que comprenden menos de tres minutos de música) foron gravados pola Helsingin kaupunginorkesteri en 2011. Mentres uns poucos musicólogos especularon que, se puidesen identificarse outros fragmentos, sería posible reconstruír a obra completa, outros suxiren que isto é pouco probable dada a ambigüidade do material existente. A propia interpretación pública da música que o propio Sibelius rexeitara foi tamén cuestionada.
Antecedentes
miniatura|left|Ainola, a casa de Sibelius dende 1904 ata a súa morte. Jean Sibelius naceu en 1865 en Finlandia, dende 1809 un gran ducado dependente do Imperio Ruso, tendo estado anteriormente baixo dominio sueco durante varios séculos. O país estaba dividido entre unha minoría culturalmente dominante de fala sueca, á que pertencía a familia de Sibelius, e unha maioría cunha mentalidade máis nacionalista e de fala finesa, ou "Fennoman". En torno a 1889 Sibelius coñeceu á súa futura muller, Aino Järnefelt, que viña dunha familia de Fennoman acérrimos. A asociación de Sibelius cos Järnefelt axudou a espertar e desenvolver o seu nacionalismo; en 1892, o ano do seu matrimonio con Aino, compuxo a súa primeira obra abertamente nacionalista, a suite sinfónica Kullervo. Ao longo da década de 1890, cando o control ruso sobre o ducado se tornou cada vez máis opresivo, Sibelius compuxo unha serie de obras que reflectiron a resistencia finlandesa á dominación estranxeira, que culminaría co poema sinfónico Finlandia.
O talle nacional de Sibelius foi recoñecido en 1897, cando lle foi concedida unha pensión estatal para que se puidera dedicar máis á composición. En 1904 el e Aino instaláronse coas súas fillas en Ainola, unha casa de campo que construíran na beira do lago Tuusula en Järvenpää, onde viviron durante o resto das súas vidas. Aínda que a súa vida en Ainola non foi sempre tranquila e sen preocupacións -Sibelius tiña débedas con frecuencia e era propenso a episodios de consumo abusivo de alcohol- arreglouse durante os seguintes 20 anos para compoñer unha gran produción de obras orquestrais, música de cámara, pezas para piano e cancións, así como música máis lixeira. A súa popularidade estendeuse por Europa e os Estados Unidos onde, durante unha xira triunfal en 1914, foille concedido un doutoramento honorífico pola Universidade Yale. No seu país o seu status era tal que as celebracións do seu 50 aniversario en 1915 foron un evento nacional, sendo a peza central destas celebracións a estrea en Helsinqui da súa Quinta Sinfonía.
Cara a mediados da década de 1920 Sibelius acadara o status de monumento nacional vivo e foi o principal embaixador cultural do seu país, independente dende 1917. De acordo co seu biógrafo Guy Rickards, el investiu "a súa inspiración máis importante" nas súas sete sinfonías que compuxo entre 1898 e 1924. O estudoso de Sibelius James Hepokoski considera a compacta e escrita nun único movemento Sétima Sinfonía, que Sibelius rematou en 1924, o logro sinfónico máis remarcable do compositor, "a realización consumada da súa reconsideración da forma no seu estilo tardío". Esta foi seguida en 1926 por Tapiola, un poema sinfónico no que, di Rickards, Sibelius "levou recursos orquestrais a rexións bastante novas ... Tapiola estaba trinta ou corenta anos por diante do seu tempo".
Inicios
A primeira referencia á Oitava Sinfonía no diario de Sibelius data do 12 de setembro de 1926: "traballando na nova". Con todo, algunhas das ideas iniciais para a nova sinfonía foron establecidas case con toda seguridade antes, xa que era costume de Sibelius deixar de lado temas e motivos para empregalos en proxectos posteriores. Polo tanto, un dos bosquexos existentes para a súa Sétima Sinfonía, na que estivo ocupado entre 1923 e 1924, contén un motivo rodeado e marcado como "VIII". Cara ao outono de 1927 Sibelius foi quen de informar ao crítico musical do New York Times Olin Downes —un dos seus maiores admiradores— de que escribira dous movementos no papel e que compuxera o resto na súa cabeza.
A principios de 1928 Sibelius realizou unha das súas visitas regulares a Berlín, para enchouparse da vida musical da cidade e compoñer. Enviou informes do seu traballo en progreso a Aino: a sinfonía, dixo, será "marabillosa". De volta a casa en Ainoa en setembro, díxolle a súa irmá: "estou a escribir unha nova obra, que será enviada a América. Aínda precisará de tempo. Mais sairá ben". En decembro de 1928, non obstante, cando o seu editor dinamarqués Wilhelm Hansen lle preguntou como estaba a desenvolverse o traballo, Sibelius foi menos explícito; a sinfonía existía, dixo, só na súa cabeza. Dende aquela os informes de Sibelius sobre o progreso da sinfonía tornáronse equívocos, ás veces contraditorios, e difíciles de seguir.
Progreso e mentira
miniatura|upright|O director de orquestra Sergei Koussevitzky, a quen Sibelius lle prometeu a estrea da Oitava Sinfonía en numerosas ocasións. Probablemente por instigación de Downes, Sibelius prometeu a estrea mundial da súa nova sinfonía a Sergei Koussevitzky e á Boston Symphony Orchestra. Durante varios anos, nunha prolongada correspondencia co director e con Downes, Sibelius vacilou e mentiu. En xaneiro de 1930 dixo que a sinfonía "non estará lista pronto e non podo dicir cando estará lista", mais en agosto dese mesmo ano díxolle a Koussevitzky que a interpretación na primavera de 1931 era posible. Nada resultou disto. No verán de 1931 Sibelius díxolle a Downes que non só estaba a Oitava Sinfonía case lista para as imprentas, senón que tamén tiña outras novas obras pendentes. Polo tanto alentado, en decembro de 1931 Koussevitzky empregou o Boston Evening Transcript para anunciar a obra para a tempada 1931–32 da orquestra. Isto levou un rápido telegrama de Sibelius, para informar de que a sinfonía non podería, despois de todo, estar lista para esa tempada.