cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Norman Bethune
Actividade política
Bethune desinteresouse cada vez máis polos tratamentos cirúrxicos e preocupouse máis polo aspecto socioeconómico da enfermidade. Exerceu como médico en Montreal durante os anos da Gran Depresión, asistindo con frecuencia aos máis desfavorecidos da cidade, aos que prestaba atención médica gratuíta. Desafiou aos seus colegas profesionais e apertou sen éxito para que o goberno levase a cabo reformas radicais de coidados de saúde e asistencia sanitaria no Canadá.
Bethune foi un dos primeiros defensores da medicina socializada, que formaron o Grupo de Montreal para a Protección da Saúde. En 1935 viaxou á Unión Soviética para coñecer de primeira man o seu sistema sanitario. Durante ese ano converteuse nun comunista comprometido e uniuse ao Partido Comunista do Canadá.
España
miniatura|250x250px| O doutor Bethune, darredor de 1937, xunto cunha enfermeira e a súa unidade de transfusión de sangue co lema Unidad Canadiense de Transfusiones, durante a [[Guerra civil española|Guerra Civil Española nun punto indeterminado de España.]] miniatura|250x250px| Bethune, xunto con soldados chineses, en [[1938 durante a segunda guerra sino-xaponesa.]] miniatura|250x250px| Monumento a Norman Bethune no castelo de Wanping, en [[Pequín (China).]] miniatura|250x250px| Estatua e praza de Norman Bethune en [[Montreal (Canadá).]] En 1936, ao estalar a Guerra Civil Española, Bethune aceptou unha invitación da Comisión de Axuda á Democracia Española encabezando a Unidade Médica do Canadá en Madrid. Uniuse ao batallón Mackenzie-Papineau, que estaba formado por comunistas e outros esquerdistas canadenses, e marchou a Madrid o 3 de novembro de 1936.
Unha causa común de morte no campo de batalla era o choque circulatorio causado por perda de sangue, o que causaba a morte instantánea dun combatente cuxas feridas non parecían graves. Bethune concibiu a idea da administración de transfusións de sangue in situ e desenvolveu a primeira unidade médica móbil. A unidade contiña 500 apósitos para feridas e subministracións e medicamentos suficientes para 100 operacións. Tamén organizou un servizo para recoller sangue dos doadores e trasladalo á fronte de batalla, salvando así numerosas vidas. O traballo de Bethune en España no desenvolvemento de unidades médicas móbiles foi o modelo para o desenvolvemento posterior das unidades do Mobile Army Surgical Hospital (MASH).
Unha das súas intervencións máis dramáticas produciuse durante a masacre da estrada Málaga-Almería, cando viaxou expresamente de Valencia a Málaga para axudar á poboación civil que estaba a ser masacrada durante a fuxida da cidade, que fora tomada polo bando sublevado, cara a Almería. Durante tres días el e os seus axudantes Hazen Sise e Thomas Worsley rescataron aos feridos e axudaron no traslado de refuxiados á capital almeriense. Esta traumática experiencia levouno a escribir a súa historia El crimen de la carretera Málaga-Almería.
Regresou ao Canadá o 6 de xuño de 1937, comezando unha xira para recadar fondos e voluntarios para a loita contra o fascismo en España.
China
En 1938, viaxou a Yan'an, na provincia de Shaanxi, na China. Alí uniuse aos comunistas chineses dirixidos por Mao Zedong na súa loita contra os xaponeses na segunda guerra sino-xaponesa. No campo de batalla, realizou operacións cirúrxicas de urxencia a vítimas de guerra e dirixiu a formación de médicos e enfermeiros. Destacou por non facer distinción entre as vítimas, dando o mesmo trato aos prisioneiros xaponeses feridos que aos combatentes chineses.
Legado
alt=Placa dedicada a Norman Bethune en Málaga|miniatura|Placa dedicada a Norman Bethune no Paseo dos Canadenses, [[Málaga.]] Practicamente descoñecido na súa terra natal durante a súa vida, Bethune recibiu recoñecemento internacional cando o presidente da República Popular da China, Mao Zedong, publicou o seu ensaio titulado "En memoria de Norman Bethune" (en chinés : 纪念 白求恩), que documentou os últimos meses da vida do doutor na China. O ensaio converteuse en lectura obrigatoria nas escolas primarias chinesas durante a Revolución Cultural chinesa, entre 1966 e 1976.
Bethune é un dos poucos occidentais aos que se lle dedicaron estatuas en China. Está enterrado no Cemiterio dos Mártires Revolucionarios da cidade de Shijiazhuang, na provincia de Hebei, fronte á tumba de Dwarkanath Kotnis, un médico indio tamén galardoado pola súa contribución humanitaria ao pobo chinés.
Noutras partes da China, varias institucións e hospitais levan o seu nome. No Canadá atópanse o Bethune College da Universidade de York, e o Dr. Norman Bethune Collegiate Institute (unha escola secundaria) en Scarborough, Ontario, que levan o seu nome. En Andalucía atópase o centro de formación profesional específica da Cruz Vermella "Norman Bethune", situado en Almayate (Málaga). Tamén na cidade de Málaga nomeouse unha rúa como "Paseo dos Canadenses", en homenaxe á axuda prestada por Bethune aos habitantes da cidade. Na mesma cidade existe a rúa "Doctor Norman Bethune", na barriada de Soliva Leste.
O goberno do Canadá comprou en 1973 a mansión na que naceu Norman Bethune en Gravenhurst, tras unha visita do entón primeiro ministro canadense Pierre Trudeau á China. O ano anterior o doutor Bethune fora declarado "persoa de importancia histórica nacional". En 1976, trala restauración do edificio, abriuse ao público como Casa Memorial Bethune, clasificada como Sitio Histórico Nacional do Canadá.
A cidade de Montreal, no Quebec, creou unha praza pública e erixiu unha estatua na súa honra, situadas preto da estación de metro Guy-Concordia. En marzo de 1990, para conmemorar o centenario do seu nacemento, o Canadá e a China emitiron selos postais co mesmo deseño na súa honra.
Alfredo Kindelán y Duany
Traxectoria
En 1911, obtivo o primeiro título de piloto militar de España. En 1913 estalou a Guerra do Rif, onde Kindelán dirixiu a primeira escuadra que realizou un bombardeo aéreo.
En 1922 foi nomeado xefe das forzas aéreas na África española e quedaría gravemente ferido. Unha vez recuperado, dirixiu o escuadrón expedicionario no desembarco de Alhucemas en 1925. Durante a década dos 20 tamén colaborou no desenvolvemento da aviación civil.
Durante a Guerra civil, Kindelán dirixiu a aviación do bando sublevado. Kindelán foi o responsable dos bombardeos de varias cidades baixo control republicano, como Barcelona, Lleida etc.
Despois da guerra, de 1941 a 1942 foi capitán xeral de Cataluña. Posteriormente participou nunha tentativa de golpe de estado contra o dictador Franco, pretendendo substituílo por Juan de Borbón. Esta conspiración fracasou e Franco tívoo en arresto domiciliario durante anos. Máis tarde foi liberado grazas ás negociacións do Vaticano e á presión internacional. En 1961 recibiu o título de Marqués de Kindelán e morreu ao ano seguinte.
Ralph Richardson
Ralph David Richardson, nado en Cheltenham (Inglaterra) o 19 de decembro de 1902 e finado en Londres o 10 de outubro de 1983, foi un actor británico.
Traxectoria
Richardson, fillo dun profesor de arte, comezou a súa carreira artística como pintor, que seguiu a apreciar toda a súa vida. Antes de dedicarse aos escenarios traballou como xornalista. A súa traxectoria comezou en 1920 co grupo St. Nicholas Players e o seu primeiro papel destacado foi como Lorenzo nunha representación de O mercader de Venecia.
Na década de 1930 interpretou filmes e pezas teatrais que lle deron fama e foi nomeado cabaleiro polo rei en 1947. Transformouse nunha das figuras máis aclamadas do teatro británico. Traballou en case duascentas obras e en máis de cen filmes, entre eles clásicos como Anna Karenina, Exodus, Doutor Zhivago e Khartoum.
Na 57ª edición dos Óscar recibiu unha candidatura póstuma como mellor actor secundario pola súa interpretación do conde de Greystoke no filme Greystoke: a lenda de Tarzán, o rei dos monos.
Entre as súas interpretacións teatrais máis salientables poden mencionarse Peer Gynt, Falstaff, John Gabriel Borkman e Hirst en No Man's Land de Harold Pinter, que creou o papel especificamente para Richardson.
Sayen
Sayen é un filme chileno de 2023 dirixido por Alexander Witt e protagonizado por Rallen Montenegro, Arón Piper e Enrique Arce. Rodada en castelán e mapuche, é a primeira entrega dunha trioloxía.
O Regueiro, Recelle, Portomarín
O Regueiro é un lugar da parroquia de Recelle no concello lugués de Portomarín, na comarca de Lugo.
O Almacén, Recelle, Portomarín
O Almacén é un lugar da parroquia de Recelle no concello lugués de Portomarín, na comarca de Lugo.
Síndrome do intestino irritable
A síndrome do intestino irritable ou colon irritable é unha patoloxía do aparello dixestivo caracterizada pola alteración funcional dos hábitos deposicionais e intestinais sen que estea xustificado por ningunha anomalía estructural en ningún órgano. Dado que non existe ningún marcador clínico, proba de imaxe ou calquera outro test diagnóstico, considérase unha doenza de exclusión e o seu diagnóstico baséase nas manifestacións clínicas. O colon irritable diagnostícase en base a uns criterios clínicos establecidos que se coñecen coma Roma II. A prevalencia desta patoloxía abrangue entre o 10 e o 20 por cento da poboación mundial, cun claro predominio no sexo feminino.
A síndrome do intestino irritable está asociada típicamente a outras doenzas funcionais, coma a cefalea tensional, a síndrome de fatiga crónica, a fibromialxia ou a cistite intersticial.
Síntomas
O síntoma principal e necesario para o diagnóstico de colon irritable é a dor ou as molestias abdominais. Esta dar de xeito típico adoita mellorar tras a defecación ou a expulsión de gases. Pode consistir tanto nunha dor constante e continua coma intermitente en forma de cólico. A dor empeora co estrés e coas comidas. Normalmente non se asocia desnutrición e o sono nocturno adoita ser respectado.a
Ademais da dor, poden coexistir e incluso intercalarse e episodios de estreñemento e diarrea. Cando se produce diarrea, esta pode ir acompañada de mucosidade, de xeito que o termo "colite mucosa" é un sinónimo moitas veces desta doenza.
En case a metade dos pacientes, ademais, pódense identificar síntomas do aparello dixestivo superior: náuseas, vómitos, refluxo gastroesofáxico ou dispepsia.
Tratamento
A síndrome do colon irritable é unha doenza benigna, polo que comprería explicar e tranquilizar ao paciente o curso da enfermidade. Dado que os pacientes adoitan a estar preocupados e que o estrés emocional inflúe nesta doenza, a correcta educación sanitaria pode mellorar os síntomas.
Capela dos Scrovegni
A Capela dos Scrovegni, en italiano Cappella degli Scrovegni, tamén coñecida como Cappela dell'Arena, é unha pequena igrexa de Padua, na rexión de Véneto en Italia. Contén un ciclo de frescos de Giotto, executado entre 1304-06, que é unha das obras mestras máis importantes da arte occidental do Trecento.
A igrexa linda cun mosteiro agostiño, o Monastero degli Eremitani. A capela e o mosteiro forman agora parte do conxunto dos Museos Cívicos de Padua.
Síndrome do intestino irritable
Tratamento
Outro piar terapéutico radica nos cambios de estilo de vida, sobre todo no exercicio e na alimentación. A dieta libre de glute, baixa en FODMAPs ou rica en fibra poderían mellorar os síntomas de colon irritable.
Capela dos Scrovegni
En 2021, os frescos da capela foron declarados Patrimonio da Humanidade pola UNESCO, como parte dun grupo de oito bens inscritos de Padua (Serie de frescos do século XIV de Padua).
Unha réplica a escala 1:1 da Capela Scrovegni atópase en Xapón, no Museo de Artes de Otsuka.
Síndrome do intestino irritable
Tratamento
Non existe ningún tratamento específico para o colon irritable. As posibles opcións terapéuticas dependerán dos síntomas que manifeste o paciente e irán encamiñadas ao tratamento específico destes.
Capela dos Scrovegni
Denominación
Malia que o actual propietario da capela, a cidade de Padua, sempre se refire a ela como a Capela dos Scrovegni e ese é o nome máis común, tamén é coñecida por outras denominacións como son:
Descrición do edificio
O edificio é moito máis grande do que suxire o nome de capela e foi construído en ladrillo. A planta consta dunha soa nave rectangular que se conecta co coro e mide 20,88 m de longo e 8,41 m de largo por 12,65 m de alto e está cuberta cunha bóveda de canón. O coro onde está o altar é case cadrado (4,49 × 4,31 m) e conta cunha ábsida pentagonal que prolonga o coro e se estreita na parte posterior por dous muros inclinados. Sobre a ábsida sobresae o campanario dunha modesta altura. A sancristía ábrese ao coro por unha porta.
Segundo o costume cristián, a capela sitúase de xeito que o coro estea orientado ao leste. A entrada orixinal está situada na fachada frontal do lado oeste, pero xa non se utiliza. O muro norte da nave está totalmente pechado. A luz do día entra pola ventá gótica de tres partes da fachada principal, polas seis fiestras de arco estreito no lado sur, polas dúas nos muros inclinados da ábsida e por unha pequena ventá redonda no muro entre elas.
O estilo da constución manifesta claramente o tránsito entre o románico e o gótico na fachada, onde un arco de medio punto abrangue tres fiestras de arco apuntado, e na combinación dunha bóveda de canón sobre a nave con bóveda de crucería sobre o coro e a ábsida. Baixo a nave había un espazo subterráneo coa mesma superficie, que estaba disposto como refectorio dos gaudentes. No século XV construíuse un pórtico contra a fachada, pero non foi reconstruído despois do derrubamento en 1817. Tamén no século XV pintáronse frescos no exterior da fachada, que tampouco se conservan.
A capela foi dedicada a Santa María della Caritá, durante a festa da Anunciación de 1303 e foi consagrada o 25 de marzo de 1305 e, para conmemoralo, se compuxo un motete de Marchetto da Padova.
A capela tamén é coñecida como a Capela da Area porque foi construída nun terreo comprado por Enrico Scrovegni que colindaba co lugar dunha area romana. O espazo era onde se representaba unha procesión ao aire libre e unha representación sagrada da Anunciación á Virxe durante unha xeración antes de que se construíse a capela.
Bugatti Type 68
O Bugatti Type 68 é un pequeno coche que foi producido entre 1942 e 1945 polo fabricante francés Bugatti.
Capela dos Scrovegni
Descrición do edificio
Orixinalmente a capela estaba conectada por unha porta lateral co palacio familiar, hoxe desaparecida, e que fora construída por orde dos Scrovegni seguindo o trazado elíptico dos restos dun anfiteatro romano próximo que actualmente forma o xardín fronte á edificio, visitado por milleiros de turistas.
Bugatti Type 68
Perfil
O Tipo 68 foi o único coche de Bugatti deseñado e construído durante a segunda guerra mundial. Foi o primeiro e único microcoche da marca Bugatti. Nun chasis de dimensións reducidas, de feito, o Tipo 68 montaba unha pequena xoia da enxeñería, consistente nun motor de 4 cilindros de só 318 cm³ sobrealimentado por un sobrealimentador. A distribución confiouse a dous árbores de levas en cabeza con 4 válvulas por cilindro. En resumo, este motor só tiña o desprazamento dun coche urbano, mentres que o resto era nese momento (pero en moitos aspectos aínda hoxe) a prerrogativa dos coches dunha clase moi superior. As dimensións, en cambio, eran propias dun coche de clase media da época, cos seus 3,82 metros de lonxitude. A carrozaría, bastante snob, era a dun pequeno convertible, aínda que máis tarde Ettore Bugatti faría bosquexos dun Tipo 68 con carrozaría inspirada na do Tipo 57 Atlántico. Logo, en 1945, creouse un motor diferente de 370 cm³, aínda sobrealimentado por un compresor volumétrico, pero con dúas válvulas por cilindro, outra pequena obra mestra mecánica. Un terceiro motor, asinado 68/C, foi aínda máis revolucionario: catro cilindros montados sobre dous veo de manivelas paralelos en cuxos extremos estaban estriados os dous impulsores do compresor de lóbulos, unha cabeza xiratoria cun único orificio de admisión e un orificio de escape, ambos sen válvulas e unha única buxía. O cabezal rotativo xeraba a sucesión de fases de admisión, compresión, encendido/explosión e escape, o sobrealimentador tiña catro veces o volume da cilindrada do motor. sobre este esquema en 1946 Roland Bugatti rexistrou a patente N° 632723, aínda existe un prototipo de motor tipo 68/E que se diferenza do 68/C por ter un sistema de refrixeración por líquido en lugar de refrixeración por aire. Unha mágoa, polo tanto, que o Type 68 quedara na fase de prototipo, xa que tería moito que ensinar como un potencial coche pequeno.
Capela dos Scrovegni
Frescos
Giotto e o seu equipo cubriron con frescos todas as superficies internas da capela, incluíndo as paredes e o teito. A nave mide 20,88 metros de lonxitude, 8,41 metros de largo e 12,65 metros de altura. A zona da ábsida contén un espazo cadrado (4,49 metros de profundidade e 4,31 metros de largo) e unha zona pentagonal (2,57 metros de profundidade). O elemento máis importante son os frescos con ciclos extensos que mostran a Vida de Cristo e a Virxe no seu papel na salvación humana. O muro do fondo da igrexa, polo que se accede á capela, ten un gran Xuízo Final. Tamén hai paneis en grisalla (monocromáticos) que mostran os Vicios e as Virtudes.
A capela foi adquirida polo concello de Padua en 1880 e dende entón foi restaurada en varias ocasións con contrafortes á vista e cuberta a dúas augas. A última remodelación tivo lugar no ano 2001.
Hipótese
Hai autores que aluden a unha segunda motivación na súa construción. Opinan que Enrico construíu a capela como penitencia polos pecados do seu pai pois, seu pai -Reginaldo degli Scrovegni-, foi o usureiro que aparece como personaxe no sétimo círculo do Inferno, na Divina Comedia de Dante Alighieri.
Enrico dedicou un parágrafo do seu testamento ao desexo dos seus herdeiros de preservar o xacemento.
Ciclo de frescos
A decoración mural da capela é unha das obras mestras máis importantes de Giotto di Bondone. Aínda que non existe documentación específica do contrato que lle fixeron ao artista, críticos e historiadores coinciden en que a capela probablemente rematouse de pintar en 1305 ou 1306. Os frescos están dispostos en tres bandas horizontais superpostas. Cada unha contén seis caixas sucesivas, o que supón un total de 36 caixas. A orde narrativa é de esquerda a dereita e de arriba abaixo. O ciclo de frescos de Giotto céntrase na vida da Virxe e celebra o seu papel na salvación humana. A capela tamén se chama Capela Arena porque foi construída nunha zona comprada por Enrico Scrovegni, que fora o lugar dun anfiteatro romano, onde tiñan lugar as procesións ao aire libre e as representacións sagradas da Anunciación. Un motete de Marchetto da Padova parece que foi composto para a dedicatoria do 25 de marzo de 1305. O rico banqueiro Enrico degli Scrovegni construíu a capela privada nun lugar que tiña acceso directo ao seu palazzo familiar e lle encargou a Giotto a decoración. miniatura|Esquema da localización dos frescos na capela.
Manuel Rodríguez Rodríguez (relixioso)
Manuel Rodríguez Rodríguez, nado en Ribadavia o 16 de novembro de 1898 e finado en Santiago de Compostela o 28 de setembro de 1975, foi un relixioso e escritor galego.
Traxectoria
Comezou a súa formación cos Irmáns Maristas en 1910, congregación na que profesou temporalmente o 22 de marzo de 1915 e perpetuamente o 28 de setembro de 1920. Iniciou a súa carreira como profesor en Ourense en 1915. Ocupou diversas responsabilidades en colexios da súa congregación na Coruña, Tui e Madrid. En 1943 dirixiu en Madrid o Colexio Infanta María Teresa, restaurado por el logo da guerra civil. Mestre nacional, diplomado en Estudos Hispánicos, diplomado en francés pola Escola Superior de Idiomas e Licenciado en Filosofía y Letras. En 1942 dirixiu a revista Orientaciones e foi director da Asociación mundial de Antigos Alumnos maristas. Foi membro fundador da Federación Española de Relixiosos de Enseñanza e cofundador do Consello Superior de Misións en 1940. En 1970 fundou en Santiago de Compostela o Seminario Fontán-Sarmiento de Haxiografía, Toponimia e Onomástica de Galicia, que dirixiu ata a súa morte no Colexio Maior Gelmirez de Santiago de Compostela o 28 de setembro de 1975.
ADA Blois Basket
O Abeille des Aydes Blois Basket 41, habitualmente coñecido como ADA Blois, é un equipo de baloncesto profesional francés con sede na cidade de Blois (Centro-Val de Loira). Fundado en 1907, desde 2022 compite por vez primeira na LNB Pro A, a máxima categoría do baloncesto galo. Disputa os seus partidos como local no Jeu de Paume, un pavillón con capacidade para 2 525 espectadores.
Historia
Fundado en 1907 co nome de Abeille des Aydes, no seus comezos o club adicábase principalmente á práctica da ximnasia e o tiro. Entre 1986 e 1995, o ADA Basket, adestrado por Jean-Raoul Baudry, pasou da Rexional 2 á Nacional 2 con catro accesos consecutivos de 1987 a 1991. Porén, ao final da temporada 1994-1995, o club declarouse en bancarrota e descendeu de volta á Rexional 1. Non sería até o ano 2001 cando o equipo consegue regresar á Nacional 2. Na temporda 2004−05 o club consegue o ascenso á Nacional 1, terceira categoría do baloncesto francés. Ao final desta temporada, o equipo descende de novo a Nacional 2, mais consegue regresar en tan só unha temporda.
Na terceira categoría consegue chegar en varias ocasión á final dos playoffs: 2012, 2013 e 2015, nas tres ocasións sen éxito. Porén, o 29 de marzo de 2016, despois de vencer na casa ao Stade Rochelais por 75−50, o club consegue por fin o ascenso á LNB Pro B, segunda categoría gala. Na temporada 2017−18, o Blois sorprende ao rematar a temporada primeiro na temporada regular cun récord de 27−7 na Pro B. Deste xeito, Blois foi coroado campión Pro B e ascendido á máxima categoría, a LNB Pro A. Proén, debido á insuficiencia de infraestruturas, o club mantívose na segunda división. En 2022 o club consegue de novo o ascenso para acceder á primeira división por primeira vez na súa historia, esta vez puidéndoo materializar.
Palmarés
Segunda División de Francia
Athyriaceae
Athyriaceae é unha familia de fentos da orde Polypodiales, na moderna clasificación de Christenhusz et al. 2011. A familia non foi recoñecida polo seu predecesor sistema de Smith et al. (2006), que inclúe á maioría dos seus xéneros en Woodsiaceae.
Taxonomía
A clasificación máis actualizada é a de Christenhusz et al. 2011 (baseada en Smith et al. 2006, 2008); que tamén prové unha secuencia lineal das licofitas e monilofitas.
Caracteres
Coas características de Pteridophyta.
O Campo do Xordo, Recelle, Portomarín
O Campo do Xordo é un lugar da parroquia de Recelle no concello lugués de Portomarín, na comarca de Lugo.
Mariz, Recelle, Portomarín
Mariz é un lugar da parroquia de Recelle no concello lugués de Portomarín, na comarca de Lugo.
Trofeo Emma Laaksonen
O Trofeo Emma Laaksonen (en finés Emma Laaksonen -palkinto) é un galardón individual entregado anualmente pola Federación de Hóckey sobre Xeo de Finlandia. O premio foi outorgado por primeira vez na tempada 2010-11 como recompensa o xogo limpo das xogadoras na Naisten Liiga, a máxima categoría do hóckey sobre xeo feminino en Finlandia. O trofeo recibe o seu nome en honor da ex xogadora da selección finlandesa Emma Terho (de solteira Laaksonen).
Gañadoras
miniatura|A [[Francia|francesa Emmanuelle Passard foi a primeira xogadora nada fora de Finlandia en gañar o premio.]]
Lei de Campbell
A lei de Campbell é un adaxio desenvolvido por Donald T. Campbell, un psicólogo e científico social que escribiu a miúdo sobre metodoloxía da investigación, que afirma:"«Canto máis se use un indicador social cuantitativo para tomar decisións sociais, máis suxeito estará ás presións de corrupción e máis axeitado será para distorsionar e corromper os procesos sociais que se pretenden supervisar.»"
Aplicacións
A lei de Campbell pode ser vista como un exemplo do efecto cobra, o cal é ás veces o efecto negativo non intencionado de políticas públicas e outras intervencións de goberno en economía, comercio e sanidade.
Educación
En 1976, Campbell escribiu: "As probas de logros ben poden ser indicadores valiosos de competencia escolar xeral baixo condicións de ensino normal destinado á competencia xeral. Mais cando as puntuacións das probas convírtense no obxectivo do proceso docente, ambos perden o seu valor como indicadores do estado educativo e deforman o proceso educativo de xeitos indesexábeis. (Tendencias similares rodean naturalmente o uso de probas obxectivas en cursos ou en exames de acceso.)"
O principio de ciencia social da lei de Campbell úsase para salientar as consecuencias negativas das probas de alta participación nas aulas dos Estados Unidos. Esta pode tomar a forma de ensinar para a proba ou enganar directamente.
Heidemarie Stefanyshyn-Piper
Heidemarie Martha Stefanyshyn-Piper, nada en Saint Paul, Minnesota, o 7 de febreiro de 1963, é unha astronauta estadounidense retirada que formou parte das misións STS-115 e STS-126.
Lei de Campbell
Regras similares
Hai ideas estreitamente relacionadas coñecidas por diferentes nomes, como lei de Goodhart, a crítica de Lucas e o efecto cobra. Outro concepto relacionou coa lei de Campbell xurdiu no 2006 cando as investigadoras británicas Rebecca Boden e Debbie Epstein publicaron unha análise da política baseada en probas, unha práctica espoliada polo primeiro ministro Tony Blair. No traballo, Boden e Epstein describiron como un goberno que tenta basear a súa política en evidencias pode acabar producindo datos corrompidos porque «busca captar e controlar os procesos produtores de coñecemento ata o punto de que este tipo de "investigación" pode ser descrita mellor como "evidencia baseada en políticas".» Cando alguén distorsiona as decisións para mellorar a medida de desempeño, adoita subrogarse, chegando a crer que a medida é unha mellor medida do verdadeiro rendemento do que realmente é.
Heidemarie Stefanyshyn-Piper
Traxectoria
Stefanyshyn-Piper graduouse en enxeñaría mecánica no Instituto de Tecnoloxía de Massachusetts en 1984 é máster na mesma materia pola mesma institución en 1985.
Foi seleccionado pola NASA en abril de 1996, participando nas misións STS-115 e STS-126, pasando un total de 27,65 días no espazo.
Lei de Campbell
Regras similares
A lei de Campell transmite unha mensaxe máis positiva pero complexa. É importante medir o progreso facendo uso de indicadores cuantitativos e cualitativos. Non obstante, o uso de datos cuantitativos para a avaliación pode distorsionar e manipular estes indicadores. Deben adoptarse medidas concretas para reducir a alteración e manipulación da información. No seu artigo, «Assesing the impact of planned social change» (en galego, Avaliando o impacto do cambio social planificado) Campbell suliñou que «canto máis se use un indicador social cuantitativo para tomar decisións sociais, máis suxeito estará ás presións de corrupción e máis axeitado será para distorsionar e corromper os procesos sociais que se pretenden supervisar."».
STEREO
miniatura|250px|Unha das naves STEREO. STEREO, acrónimo de Solar Terrestrial Relations Observatory, é unha misión espacial para o estudo do Sol formada por dous observatorios espaciais lanzados o 26 de outubro de 2005 mediante un foguete Delta 7925 desde Cabo Cañaveral.
Características
STEREO é a terceira misión do Programa de Sondas Terrestres e Solares da NASA. Consta de dúas naves duns 620 kg cada unha denominadas STEREO A e STEREO B que están situadas na mesma órbita da Terra pero unha adiantada e a outra atrasada para poder observar o Sol desde dous puntos de vista distintos simultaneamente. As naves teñen un deseño case idéntico por redundancia e foron lanzadas a bordo do mesmo foguete. Levan a bordo os seguintes instrumentos:
Bugatti Type 73
260px|thumb|Vista posterior
O Bugatti Type 73 é un coche deportivo producido no segundo período de posguerra polo fabricante de automóbiles francés Bugatti.
Historia
No período inmediato de posguerra, a produción de Bugatti limitouse a só uns poucos modelos, principalmente deixados na fase de prototipo ou destinados as carreiras, pero con escaso éxito. Este período histórico supón o final da primeira parte da historia da casa francesa, profundamente marcada pola morte do patrón Ettore Bugatti no ano 1947. left|thumbnail|Bugatti Type 73C O deseño do Tipo 73 remóntase a 1943, pero o prototipo presentouse en 1947 no Salón do Automóbil de París. Posteriormente presentáronse outros tres prototipos, o Tipo 73A, o Tipo 73B e o Tipo 73C. O Tipo 73 e o Tipo 73C estaban equipados cun motor de 4 cilindros e 1469 cm³ con distribución de dobre árbore de levas en cabeza.
O Tipo 73A e o Tipo 73B, pola súa banda, sempre estiveron equipados cun 4 cilindros en liña, pero cunha cilindrada de 1488 cm³, cun único eixe de levas en cabeza. O Tipo 73 foi a última creación realizada baixo a supervisión de Ettore Bugatti, falecido poucas semanas despois da presentación do primeiro prototipo. Do Tipo 73 construíronse só 5 unidades, das cales tres eran prototipos, dous cupé e un spider, mentres que os outros dous eran dous monoprazas utilizados en competicións, con pouco éxito.
A Casa da Lama, Recelle, Portomarín
A Casa da Lama é un lugar da parroquia de Recelle no concello lugués de Portomarín, na comarca de Lugo.
Toponimia
O orónimo provén do latín, e indica un lugar con lama ou lodo. ←
Balsaminaceae
Balsaminaceae é unha familia de herbas pertencente á orde Ericales.
Descrición
Teñen follas alternas, simples, sen estípulas. Flores hermafroditas, zigomorfas, conspicuas, solitarias ou en acios; cáliz con 3 ou raramente 5 sépalos, o posterior espolonado; corola con 5 pétalos normalmente reducida a 3 pezas por unión dos pares laterais; androceo con 5 estames alternipétalos e con anteras conniventes; xineceo súpero. Froitos en cápsula loculicida. Unhas 500 especies dos países cálidos e tépedos.
A Igrexa, Arca, O Pino
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, o lugar da igrexa.
Patrimonio
Nesta poboación atópase a igrexa parroquial de Santaia de Arca, construída no século XIX en estilo neoclásico e cunha soa torre-campanario. Conta cunha planta de cruz latina e unha soa nave. Ten a particularidade de que, no interior, a ábsida ten forma de vieira. Na parte exterior conta cun diminuto e rústico reloxo de sol na parede sur do templo, a uns catro metros de altura.
Apenas a 125 m. ao nordés atópase o Cruceiro de Arca, orixinalmente do século XVII, pero con engadidos e arranxos que chegan ao século XX. O podio ou base é cadrado sobre o que hai un pedestal máis pequeno da mesma forma. Álzase sobre esta estrutura un fuste octogonal. A cruz é lisa, sen figuras, cos extremos lixeiramente potenzados e sobre unha variación de capitel toscano que ten un ábaco moldurado que se apoia sobre un equino e un colariño prismáticos e non cilíndricos.
Entre o retorcido casarío da Igrexa existen outros elementos etnográficos de relevancia. Así conta con varios exemplos de hórreos de tipo O Pino e cun pozo cuberto máis un bebedoiro na parte sur.
O cemiterio municipal encóntrase a uns 400 m ao sur da igrexa. Nas súas proximidades atopábase a chamada Casa de Brey, a da avoa e o resto da familia materna de Luís Seoane, que adoitaba visita o pintor e escritor galego. Desde esta casa disfrutábanse de boas vistas sobre as coñecidas como minas de cobre de Río Tinto.
Por fin, dentro do patrimonio natural, cómpre referirse á carballeira e a área recreativa da Igrexa, que se atopa a poucos metros do Cruceiro de Arca.
Vilaboa, Arca, O Pino
Na contorna atópase o chamado castro da Roda ou de Vilaboa, nun meandro do rego do Burgo ou Puntillón, que está moi alterado polo uso da súa pedra e a creación de camiños e muros.
O inimigo coñece o sistema
O inimigo coñece o sistema (título orixinal en castelán: El enemigo conoce el sistema) é un ensaio de Marta Peirano no que "fala do control e do poder grazas á esculca e interpretación de cal é o fin último da enorme cantidade de información que xeramos ao usarmos os nosos móbiles, tabletas e ordenadores, sobre todo cando descargamos aplicacións ou interactuamos nas redes sociais".
Nesta obra, a autora explícanos o funcionamento da rede, os seus baleiros lexislativos e a  falta de protección dos usuarios "ante a grande manipulación que supón formar parte deste grande irmán". Como sinala a autora, mentres nós o ignoramos as compañías "espremen os nosos datos para producir e alimentar técnicas de intelixencia artificial; ou as axencias de desinformación que explotan estes datos para crear o caos e manipular á xente en moitas partes do mundo."
A Casanova, Recelle, Portomarín
A Casanova é un lugar da parroquia de Recelle no concello lugués de Portomarín, na comarca de Lugo.
Severiano López Tojo
Severiano López Tojo, finado en Viveiro en febreiro de 1907, foi un xornalista galego.
Traxectoria
Funcionario de Facenda. Dirixiu El Eco de Vivero. Foi representante da Compañía Arrendataria de Tabacos en Viveiro. Finou en Viveiro en febreiro de 1907.
The Ides of March
The Ides of March é unha banda estadounidense de rock que tivo un grande éxito nos Estados Unidos, e algo menor no Reino Unido, co tema "Vehicle" en 1970. Tras entrar en hiato en 1973, o grupo regresou coas súa formación orixinal en 1990 e leva activa dende entón.
Sterkh
Sterkh foi unha serie de dous satélites artificiais rusos para axuda e rescate.
Características
Os satélites Sterkh foron lanzados como substitutos dos satélites Nadezhda para o sistema internacional de rescate COSPAS-SARSAT (Search and Rescue Satellite-Aided System). A diferenza dos Nadezhda, os Sterkh non ofrecían servizos de navegación, agora ofrecidos polo sistema GLONASS. Como resultados os satélites podían ser máis pequenos e ser lanzados como carga secundaria a bordo doutros voos comerciais.
Sterkh 1 foi lanzado o 21 de xullo de 2009 a bordo dun foguete Kosmos 3M, pero fallou pouco despois de chegar a órbita ao non poder apuntar seus paneis solares adecuadamente por un problema no sistema de control de voo. Sterkh 2 foi lanzado o 17 de setembro de 2009 cun [Soiuz 2-1b Fregat]] e non conseguiu despregar o seu mastro estabilizador, polo que quedou inutilizado. Outros dúas unidades iban ser lanzadas en 2013 pero foron canceladas.
Giovanni Battista Quadri
Xuventude
Fillo de Domenico e Teresa Meneghi, apaixonado pola literatura, filosofía, música e belas artes, distinguiuse como poeta. Aos dezaseis anos, un dos seus sonetos foi publicado en 1796 no Canzoniere per la monacazione di nobile donzella veneta, dedicado ao patriarca de Venecia, xunto a versos de Ugo Foscolo e outros. Na peza, dedicada á fidalga María Toderini a piques de entrar nun convento de clausura, expresaba preocupación pola chegada dos franceses, liderados por Napoleón. Foi alumno de Monti, catedrático en Pavía, e acadou gran pericia no debuxo, moi útil na súa carreira científica, permitíndolle ilustrar os tratados de cirurxía ocular.
Estudos universitarios e primeiros traballos de ensino (1802-1814)
Licenciouse en Medicina en Pavía e tamén estudou Ciencias Naturais e Medicina en Boloña. Co afán de investigar sobre a clasificación de plantas e minerais, emprendeu con escasos medios unha viaxe percorrendo a pé Italia e parte de Suíza. Despois estudou Cirurxía en Padua, sendo estudante de G. B. Morgagni, onde sería nomeado profesor de Química. De 1805 a 1814 foi catedrático de Anatomía e Cirurxía en Boloña. En 1807 publicou unha Guía para estudiosos da arte da obstetricia. Nese ano publicou en Milán unha monografía sobre un cogomelo velenoso descuberto na Toscana, Notizia intorno a una specie di fungo velenoso, acompañada dun debuxo minucioso. Comezou a operar ollos co método do seu mestre Antonio Scarpa. O fracaso das tres primeiras cirurxías de cataratas realizadas segundo esa técnica levouno a Viena para aprender o método de Georg Joseph Beer. Ao seu regreso, aumentou o número de persoas que querían que o mozo cirurxián lle operase os ollos. En Florencia experimentou por primeira vez coa corotecnia, unha intervención innovadora no segmento anterior do ollo; estas investigacións provocaron a fama internacional de Quadri.
O período napolitano (1812-1851)
En outubro de 1814, trasladouse a Nápoles, ao Hospital da Paz, invitado polo conde Zurlo, ministro do rei de Nápoles Gioacchino Murat. Despois de dous meses encargáronlle a cátedra de Oftalmiatría con sede no Hospital dos Incurables de Nápoles. esquerda|miniatura| Cirurxía de ectomía En 1815, inauguran en Nápoles a Clinica Reale di Oftalmiatria, que el dirixe até a súa morte en 1851. En 1818 o emperador Francisco I solicitou un informe sobre a Clínica, coa intención de crear un semellante en Viena, que se estableceu ao ano seguinte, baixo a dirección de Georg Joseph Beer. Nos anos seguintes, a fama de Quadri estendeuse a nivel internacional, tanto que chegaron pacientes de toda Europa, Norte de África e mesmo América; numerosos cirurxiáns acudiron a Nápoles para asistir ás súas operacións. A súa actividade é ben coñecida grazas aos volumes Annotazioni pratiche sulle malattie degli occhi, que escribiu de 1818 a 1830. Aí describe todas as etapas da súa actividade profesional: o establecemento do primeira departamento, a Oficina de patoloxía, as dietas para os enfermos, o rexistro no que trataron os pacientes, as intervencións realizadas, o establecemento da biblioteca de oftalmoloxía etc. En 1818 publicou o primeiro volume do tratado e a monografía La cura del gozzo. No mesmo ano foi cirurxián xefe do Hospital Militar de Nápoles. En 1825 publicou o segundo volume das Notas prácticas sobre as doenzas dos ollos. miniatura| Medalla concedida a G. B. Quadri polos seus estudantes en 1826 Para o tratamento das cataratas, entón chamada ecraxioloxía, chegou á determinación de substituír a técnica da reclinatio lentis, en voga pola extracción mediante esclerótica (coñecida hoxe como lensectomía vía pars plana). As intervencións realizáronse sen anestesia, mediante métodos descritos detalladamente. Quadri tamén foi chamado a outras oficinas para realizar intervencións cirúrxicas. Do terceiro volume das Anotacións, en 1827, destacan especialmente as descricións da técnica das cataratas laterais. O cuarto volume, publicado en 1830, recolle os resultados das operacións de corotecnia e cataratas realizadas de novembro de 1818 a novembro de 1819, na súa maior parte con resultados satisfactorios. En 1838 inventou outro método para as cataratas: a técnica da dobre depresión, e foi convidado a expolo en París. De 1840 a 1850 foi decano na Universidade de Nápoles. En 1848 leu unha conferencia na Academia de Ciencias de Nápoles, titulada Memoria sopra un nuovo istrumento inventato ed usato per fermare con maggior facilità la pupilla artificiale. O 26 de setembro de 1851 finou a raíz dunha grave disentería.
Compromiso coa organización da Clínica Oftalmiátrica
Nos anos de xestión da Clínica Oftalmiátrica, Quadri tamén tivo un papel como administrador. Era un home leal ao seu traballo, pero disposto a loitar polos dereitos dos enfermos e a desafiar a administradores xordos ás súas peticións, insensibles ao sufrimento; mostrouse ao mesmo tempo ambicioso e seguro da súa preparación. No Hospital da Paz reserváronse 12 camas para a oftalmoloxía clínica. No primeiro mes de actividade, do 15 de outubro ao 15 de novembro de 1814, 28 soldados e 29 civís foron sometidos con éxito á intervención. A Intendencia da Provincia de Nápoles convidou aos párrocos a informar aos pacientes que necesitan atención oftálmica da posibilidade de acudir ao hospital todos os días a última hora da mañá. Quadri elaborou táboas detalladas nas que se informaban os datos persoais do paciente, o diagnóstico, a clase social, civil ou militar, o sexo e o resultado da operación. Para deixar un sinal tanxible e obxectivo dos resultados obtidos polas súas intervencións, quixo a institución dunha comisión especial, chamada a avaliar o seu traballo, integrada polos profesores Angelo Boccanera, Leonardo Santoro e Giuseppe Antonucci; Examináronse trece pacientes, que se atopaban en estado de cegueira, que grazas ao tratamento de Quadri recuperaron a vista.
A actividade como Decano
Na década de 1840, Quadri foi nomeado decano da Facultade de Medicina da Universidade Napolitana. Nese período estivo en constante polémica coa administración, en particular co chanceler da Don Michele Fabiani, sempre reticente a apoiar economicamente a Clínica e a aprobar as medidas necesarias para o seu funcionamento. . As tribulacións económicas daqueles anos e o clima de servilismo que se establecera na Universidade, en detrimento da profesionalidade, foron ilustrados por Quadri nunha serie de 15 acuarelas, acompañadas de relativos pés de foto. A pesar das dificultades económicas e organizativas, Quadri fixo un esforzo por dotar aos seus alumnos de profesionalidade, recoñecida no país e no estranxeiro. En 1841 o Gran Duque de Toscana fundou outro semellante en Florencia; o Rei das Dúas Sicilias abriu unha en Palermo e outra en Catania, confiando a dirección a dous estudantes de Quadri, Pollara e Mascari. En 1842 foi invitado á Academia de París para ilustrar o método da dobre depresión. O informe foi impreso en París en 1845 (copia gardada na Biblioteca Nacional de Nápoles). En 1848 leu a Memoria sopra un nuovo istrumento inventato ed usato per fermare con maggiore facilità la pupilla artificiale na Academia de Ciencias (Copia na Biblioteca da Academia Pontana de Nápoles).
Últimos anos
miniatura| Per grazia ricevutta, Acuarela de GB Quadri referida á noite do 22 de maio de 1850 A comezos de 1848 desenvólvense nas Dúas Sicilias revoltas populares, que a partir dos levantamentos de Palermo estendéronse por todo o Reino e levaron á concesión da Constitución polo rei Fernando II. O 15 de maio do mesmo ano, día sinalado para a apertura do parlamento, estalou a revolución en Nápoles, coa formación de barricadas pola cidade. Quadri relatou os episodios do día nunha serie de 15 acuarelas. Coa represión derivada dos levantamentos revolucionarios, Quadri foi destituído da docencia e da dirección da Clínica. Aproveitando o clima de restauración política, xunto con outros ilustres profesores, como Vincenzo Lanza, foi acusado de simpatías liberais e revolucionarias por algúns dos seus detractores, que pretendían asumir o poder dentro da Universidade. En xuño de 1850, grazas á intervención de Antonio Scarpa foi reintegrado na dirección da Clínica. Nos últimos anos, a pesar da amargura e os malentendidos, a súa reputación como oftalmólogo non se viu manchada. Á súa morte, o 26 de setembro de 1851, as celebracións fúnebres tiveron unha conmovedora participación popular e o recoñecemento unánime da súa obra. O seu fillo supervisou a transcrición e publicación póstuma de Lezioni di oftalmiatria redatte ed annotate per Alessandro Quadri, un manual para o diagnóstico e tratamento das afeccións oculares máis comúns.
Homenaxes
Levan o seu nome o Liceo G.B. Quadri di Vicenza (www.liceoquadri.gov.it ) e a rúa Giovanni Battista Quadri en Vicenza
Notas
<div class="reflist" style="-moz-column-count: 3; -webkit-column-count: 3; column-count: 3; list-style-type: decimal;"> <references group="" responsive="0">
Telescopio reflector
miniatura|right|250px|[[Telescopio Hubble]] Un telescopio reflector é un telescopio óptico que emprega espellos en lugar de lentes para enfocar a luz e formar imaxes.
Historia
miniatura|Ilustración dun telescopio reflector en "Construction d'un telescope par reflexion, de mr. Newton, ayant seize pouces de longueur..." publicada en [[Acta Eruditorum, 1741]] Non se sabe con seguridade cal foi o primeiro telescopio reflector, mais a idea da utilización de espellos cóncavos e convexos colocados en ángulos indicados para observar grandes rexións a grandes distancias, foi atribuída a Leonard Digges no seu libro Pantometría. O libro póstumo foi completado e publicado polo seu fillo Thomas Digges en 1571.
En 1636, Marin Mersenne, un relixioso da orde dos Mínimos, ideou un telescopio reflector que consistía nun espello parabólico cun pequeno orificio fronte a outro de menor tamaño de xeito que a luz se reflectise cara ao ollo a través do orificio.
En 1663 James Gregory tomou a idea de Mersenne e perfeccionou o telescopio engadindo un pequeno espello secundario cóncavo e elíptico que reflectise a luz procedente do espello primario ao segundo plano focal da elipse, situado no centro do buraco deste, e de aí ao ocular. Isaac Newton perfeccionou o telescopio reflector arredor de 1670.
Os telescopios reflectores evitan o problema da aberración cromática, unha degradación salientable das imaxes nos telescopios refractores da época (posteriormente este problema resolveuse empregando lentes acromáticas). O reflector clásico formado por dous espellos e un ocular coñécese como reflector Newtoniano.
Consideracións técnicas
O telescopio reflector emprégase comunmente no mundo da astronomía afeccionada. Os observatorios profesionais utilizan un desño algo máis complexo cun foco Cassegrain. En 2001 existían polo menos 49 reflectores con espellos primarios cun diámetro superior a 2 metros. Os máis grandes consisten en espellos primarios modulares e poden ter aberturas de ata 9-10 m.
Os telescopios reflectores ou Newtonianos empregan dous espellos, un no extremo do tubo (espello primario), que reflicte a luz e a envía ao espello secundario e este envíaa ao ocular.
No plano focal pódese situar un instrumento científico como unha cámara CCD, un espectrógrafo ou un ocular para a observación visual directa.
Os telescopios reflectores eliminan a aberración cromática mais posúen outros tipos de aberracións ópticas. Algúns telescopios dispoñen de deseños máis complexos para corrixiren algunhas destas aberracións.
As principais vantaxes dos reflectores con respectoa aos refractores son:
As Casas Novas, Recelle, Portomarín
A Casas Novas é un lugar da parroquia de Recelle no concello lugués de Portomarín, na comarca de Lugo.
Iria Vázquez Silva
Iria Vázquez Silva, nada en Vigo en 1980, é unha profesora universitaria e escritora galega.
Traxectoria
Licenciada en Socioloxía pola Universidade da Coruña (2004), é doutora tamén en Socioloxía coa tese La inmigración senegalesa en Galicia: remesas y cuidados en familias transnacionales (2014). Foi profesora interina de socioloxía na Universidade de Vigo e integrante do Grupo de Estudos Territoriais da Universidade da Coruña.
O Monte, Arca, O Pino
O Monte ou Monte do Burgo é un lugar da parroquia de Arca no concello coruñés do Pino, na comarca de Arzúa.
Iria Vázquez Silva
Traxectoria
Publicou no Journal of Ethnic and Migration Studies "Transnational mothering strategies: Senegalese experiences" (2017), con Luna Vives. Publicou artigos na Soziologia eta zientzia politikoaren euskal aldizkaria (en galego, Revista vasca de socioloxía e ciencia política) e en diversos congresos.