cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Prestige
Marea negra
Santiago Martín Criado, perito do xulgado de Corcubión, presentou en 2008 as seguintes valoracións do fuel que vertera o barco: 23.500 toneladas nas primeiras horas, ata o momento de iniciarse o remolque na madrugada do 14 de novembro; 18.870 toneladas durante a viaxe entre o 14 e o 19, a razón dunhas 130 toneladas/hora; 12.150 toneladas no momento da ruptura e afundimento, procedentes principalmente do tanque central número 4; 8.000 toneladas desde o momento do naufraxio ata que comezaron os labores de recuperación en 2004; e 13.700 toneladas recuperadas polas bolsas lanzadeiras de Repsol. Estima finalmente que o resto que puido quedar nos tanques se pode cifrar en 700 toneladas.
Impacto medioambiental
esquerda|miniatura|300px|Un voluntario intenta limpar o chapapote adherido nunha rocha na praia. Diferentes expertos predixeron que a vida mariña sufriría pola contaminación procedente do Prestige durante un mínimo de dez anos debido ao tipo de vertido, fundamentalmente polo seu contido en hidrocarburos aromáticos. Estes compostos, de acción tóxica acumulativa, poden envelenar o plancto, os ovos dos peixes e crustáceos, producindo efectos canceríxenos nos peixes e nos animais que se nutren deles na cadea trófica. Tamén se lles atribúen efectos mutaxénicos.
As consecuencias do vertido sobre os ecosistemas galegos foron estudadas por diferentes organismos oficiais, universidades e colectivos ecoloxistas. O sector máis estudado foi, sen dúbida, o correspondente á avifauna, tanto por ser o máis coñecido (antes e despois do accidente) como pola menor sensibilidade social e dos medios que se percibe sobre outro tipo de fauna, como sería o plancto e os invertebrados mariños.
Nestes grupos animais, a realidade é que existe un notable descoñecemento da situación previa ó Prestige, o que impide valorar adecuadamente os cambios que puidera sufrir a consecuencia do vertido (sexa en descensos poboacionais, sexa en alteracións na súa distribución xeográfica). Por este motivo, o posible impacto da marea negra sobre invertebrados (moluscos, crustáceos ou invertebrados non obxectos de explotación pesqueira) e mesmo sobre os peixes ha de basearse en hipóteses sobre os previsibles efectos do fuel sobre os diferentes seres vivos: mortalidade directa por contacto co fuel, efectos subletais directos (por contacto ou inxestión, sabendo que, cando non produce directamente a morte, vai determinar alteracións fisiolóxicas ou bioquímicas que comprometerán con seguridade a súa viabilidade e eficacia biolóxica) ou efectos indirectos ó perturbar os ecosistemas (cambios na estrutura das comunidades ecolóxicas e alteración nas redes de interaccións interespecíficas e entre predadores e presas).
Impacto sobre as aves
miniatura|O [[arao dos cons foi unha das aves máis afectadas pola marea negra.]] Segundo a organización ecoloxista SEO-BirdLife, ata o 31 de agosto de 2003 recolleuse un total de 23.181 aves nas costas españolas, portuguesas e francesas , correspondentes a máis de 90 especies. Máis do 50 % delas foron recollidas nas costas galegas. Tendo en conta que as experiencias noutras mareas negras calculan que só se recolle entre o 10 e o 20 % das aves realmente mortas por cousa do fuel, pode estimarse que o número de aves afectadas polo vertido do Prestige oscilou entre 115.000 e 230.000 aves.
Desas 23.000 aves recollidas, só 6.120 o foron aínda vivas (2.466 en Galicia), e foron trasladadas a varios centros de recuperación habilitados en Galicia, pero só se conseguiron recuperar 604 exemplares (o 9,9%), porcentaxe similar ós resultados obtidos noutras catástrofes coma esta.
A especie máis común foi, con diferenza, o arao dos cons (Uria aalge), que representou o 51% do total de aves recollidas e o 52,5% das recuperadas. Outras especies especialmente afectadas foron o arao romeiro (Alca torda) e o arao papagaio (Fratercula arctica), cada un aproximadamente un 17% das aves petroleadas que se recolleron.
Impacto sobre tartarugas e mamíferos mariños
Non se puido cuantificar suficientemente o impacto que o vertido de fuel puido ter sobre outros animais mariños presentes nas nosas costas, como son as tartarugas mariñas, os cetáceos ou as focas, pero é certo que se observou un considerable aumento dos varamentos de cetáceos, moitos deles coa pel manchada polo fuel. O número total de animais mariños varados na costa entre o 13 de novembro e o 13 de xaneiro foi de 128 animais: 54 cetáceos (golfiño común, golfiño riscado, arroaz e toniña, dos que 32 (60%) tiñan restos de fuel), 4 focas (as catro con fuel), 7 londras (todas con manchas) e 63 tartarugas (Caretta caretta), 54 con fuel), cando no mesmo período do ano anterior non chegaban a 30. . Mesmo chegou a recollerse durante os labores de prospección pola costa un exemplar de visón.
Impacto sobre as actividades pesqueiras
Tampouco quedou cuantificado o efecto da marea negra do Prestige sobre as actividades pesqueiras e marisqueiras, así como sobre o resto das actividades económicas relacionadas directa ou indirectamente co mar. En calquera caso, o volume do fuel vertido e a permanencia ó longo do tempo, xunto coa considerable extensión de costa afectada, permiten cualificar como moi elevados os prexuízos sufridos por este sector, dada a importancia económica que a pesca, o marisqueo e as industrias ligadas ó mar representan en Galicia: 2.500 barcos e 7.000 familias quedaron amarrados a porto. Ás perdas directas por non poder pescar nin mariscar cómpre sumar as perdas económicas derivadas do retraemento do mercado, mesmo en actividades non relacionadas co mar, as perdas de mercado e a entrada de produtos foráneos, especialmente marisco. Xa nas datas previas ó Nadal se constatou que as grandes superficies reduciron nun 50% a compra de peixe e marisco galegos e, para complicar máis a situación, descubriuse que mariscadores furtivos poñían no mercado marisco capturado en zonas non autorizadas.
O 18 de novembro de 2002 decretouse a prohibición das actividades pesqueiras e marisqueiras na costa máis afectada polo vertido, prohibición que foi ampliándose nos días seguintes. Só tres meses despois comezou a levantarse esta suspensión, tamén gradualmente, ata que foi permitida en toda a costa o 15 de setembro de 2003.
Para compensar este paro forzoso, a Xunta aprobou inmediatamente unha liña de axudas para os mariñeiros, comezando cun subsidio de 1.200 euros mensuais e 18.000 euros para os armadores dos arrastreiros, sen retencións, mentres duraba o cesamento forzoso.
Impacto sobre a saúde
miniatura|222px|Monumento ós voluntarios (O Grove). 222px|miniatura|Detalle. O fuel vertido polo Prestige contiña axentes tóxicos, canceríxenos e irritantes, principalmente na fracción dos hidrocarburos aromáticos, que representaban un 46,4 % do peso (xunto a un 19 % de hidrocarburos saturados e un 34,7 % de resinas e asfaltenos). Pola súa banda, o CEDRE informou dunha composición diferente (calculada sobre unha mostra recollida do propio Prestige o 18 de novembro): 37,6 % de hidrocarburos aromáticos, 48,5 % de hidrocarburos saturados, 8,3 % de resinas e 5,6 % de asfaltanos. Os hidrocarburos aromáticos posúen un coñecido efecto nocivo sobre a saúde e, no caso deste vertido, a dos mariñeiros e voluntarios que colaboraron na limpeza do fuel. A maiores, o fuel do Prestige contiña un 6,18 % de metais pesados (chumbo, mercurio, cadmio etc.) e máis dun 2 % de xofre.
Desde o primeiro momento, as administracións, universidades e colectivos diversos ditaron normas preventivas para que estas persoas puidesen realizar estes labores de limpeza sen sufrir ningún risco para a súa saúde: roupa axeitada, máscaras, luvas e botas, desaconsellando a participación nestes labores a mulleres embarazadas ou persoas con enfermidades respiratorias crónicas. Pero a descoordinación nos primeiros días fixo que moitos destes equipos non chegasen a tódolos que recollían chapapote, que o fixeran en cantidade insuficiente ou que non reunisen as características de seguridade necesarias, polo que era frecuente ver voluntarios insuficientemente dotados.
Científicos da Unidade de Toxicoloxía da Universidade da Coruña concluíron en 2012 un estudo sobre os efectos sobre ratas da exposición ambiental das emanacións dos hidrocarburos (de composición similar ós que emitía o chapapote que limparon os voluntarios), que puxo en evidencia que causaba danos no ADN destes animais. Outro estudo da Universidade de Santiago puxo de manifesto que a inhalación dos vapores de fuel polos voluntarios, sobre todo se esta foi prolongada, causaba danos no ADN que incrementaban o risco de padecer cancro; esta alteración do ADN desaparecía ó cabo de seis anos, momento no que o risco descendía a valores similares a aqueles que nunca estiveran en contacto co fuel.
O SERGAS publicou un resumo coas patoloxías atendidas entre os voluntarios ata xullo de 2003 segundo o cal houbo 270 casos de irritación ocular, 229 de irritación farínxea, 179 de irritación respiratoria, 268 de dor de cabeza e 185 casos de náuseas e vómitos, ademais dos inevitables traumatismos diversos (202 casos). O total de persoas atendidas foi de 1.462.
Outro aspecto neste senso foi o control da posible contaminación dos alimentos (peixes e mariscos) por hidrocarburos. A Xunta de Galicia realizou numerosos controis analíticos sobre estes produtos nas industrias e no mercado, co obxectivo de asegurar a salubridade dos alimentos de orixe mariña comercializados tanto en Galicia coma no resto de España.
En outubro de 2003, a Axencia Española de Seguridade Alimentaria publicou un informe no que resume os resultados das 40.915 inspeccións realizadas en España ata o 13 de outubro (33 105 en Galicia, un 80,9% do total).
A día de hoxe aínda non se fixo un estudo completo sobre os efectos do fuel sobre a saúde dos voluntarios, menos aínda sobre os posibles efectos a longo prazo.
Impacto social
esquerda|miniatura|300px|Un grupo de voluntarios. Quizais, a imaxe máis representativa da catástrofe do Prestige sexa a presenza dos voluntarios traballando na limpeza das praias e na recuperación de aves petroleadas ó longo de toda a costa galega. As autoridades contabilizaron unhas 115.000 persoas (327.476 accións voluntarias ) entre novembro de 2002 e xullo de 2003, que acudiron de forma espontánea ou organizada desde toda Galicia (unhas 55.000 persoas) e do resto de España; uns 1.000 voluntarios eran estranxeiros. Outras fontes elevan esa cifra a 200.000 voluntarios ou 300.000.
A esta cifra habería que sumar os mariñeiros e mariscadores, que protagonizaron a loita contra o fuel; os militares que acudiron (32.583, segundo datos oficiais ) e os contratados por TRAGSA para continuar cos traballos.
Esta masiva presenza de xente en toda a costa de Galicia deuse en denominar como "marea branca", en referencia á cor dos equipos de protección que se lles proporcionaron. Nunca na historia de Galicia, nin de España, se viu semellante mobilización solidaria.
Consecuencias políticas
miniatura|300px|Pancarta de "Nunca Máis" na fachada da casa do concello de Pontevedra. A inmensidade da catástrofe e a discutida xestión da mesma por parte das autoridades competentes fixeron que en toda Galicia se multiplicasen as reaccións de indignación cidadá e os actos de protesta focalizados, fundamentalmente, contra o goberno do Partido Popular en Galicia e en España. Aínda que Jaume Matas seguise negando o evidente ("Eu non vexo ningunha crispación social", 3.12.2002), a poboación galega, especialmente sensibilizada polos precedentes de tantas mareas negras ó longo dos anos (7 das 11 maiores catástrofes europeas nos últimos 30 anos: Polycommander 1970, Urquiola 1976, Andros Patria 1978, Mar Exeo 1992, por citar os máis significativos, que suman máis de 300.000 toneladas de fuel vertidas nas costas galegas ), saíu masivamente ás rúas e protagonizou manifestacións históricas, como as celebradas en Santiago de Compostela o 1º de decembro de 2002 ou en Vigo o 6 de xaneiro seguinte, así como en Madrid o 23 de febreiro, na que foi o actor Luís Tosar quen leu o manifesto que a pechou. O 22 de xaneiro, 42.000 estudantes e 3.000 profesores de toda Galicia, baixo a convocatoria realizada pola Coordinadora de ensinantes Area Negra, estenderon unha cadea humana de 40 km de lonxitude entre Malpica e Laxe. Noutras localidades organizáronse actos similares (entre a Domus e Riazor, na Coruña; na ponte do Milenio, en Ourense; na muralla de Lugo; rodeando a Catedral de Santiago, nas praias de Coruxo e Canido, en Vigo etc.) ata completar un total de 70.000 rapaces, segundo fontes de Area Negra. A Consellería de Educación admitiu que ese día faltaron a clase 55.072 alumnos de Secundaria.
Pero nos primeiros meses houbo moitas máis en diferentes puntos de Galicia, acompañadas de numerosas pintadas, pancartas esixindo dimisións, crespóns negros nas ventás, adhesivos nos coches e sobre a roupa, coplas e disfraces no Entroido de 2003 etc. Por outra banda, colectivos culturais, como Burla negra ou o Colectivo Chapapote, entre outros, organizaron numerosos eventos, como concertos solidarios, exposicións ou lecturas públicas. Os humoristas deixaron centos de mostras da súa particular visión dos feitos.
200px|miniatura|Mariano Rajoy, vicepresidente e portavoz do goberno de Aznar durante a catástrofe. Unha das críticas que máis se expresaron foi a reiterada minimización do volume vertido e das súas consecuencias sobre a costa.
Neste sentido xa se expuxeron anteriormente diferentes declaracións públicas das autoridades, ás que se pode engadir agora a que fixo Mariano Rajoy comparando as 125 toneladas que vertía o pecio afundido con hilillos de plastilina :
O certo era que, nesas datas, o volume de fuel vertido desde o fondo do mar polos restos do Prestige ascendía a unhas 125 toneladas diarias. Foi a partir do 22 de decembro cando o Nautile comezou a selar as gretas, unhas total e outras parcialmente e non rematou ata finais do febreiro seguinte. Cando no 2004 se rematou de baleirar o pecio, as perdas quedaron reducidas a 20-50 litros diarios.
Outra liña da crítica dirixiuse á censura informativa que se impuxo nos medios de comunicación públicos, así como a exercida sobre os funcionarios a quen se lles prohibiu calquera declaración ós medios. O 13 de decembro, o Comité de Traballadores de TVE, RNE e RTVE publicou un comunicado no que manifestaban:
Paralelamente, a Xunta de Goberno do Colexio Profesional de Xornalistas de Galicia tamén denunciou o silencio informativo decretado polas Autoridades:
Unha terceira crítica que se fixo ó Goberno foi a ausencia das autoridades na zona do vertido, o que se interpretou como unha mostra de desinterese pola situación que estaba pasando Galicia.
En efecto, o presidente de Goberno, Aznar, marchou á República Dominicana, ó cumio de mandatarios iberoamericanos; o ministro de Pesca, Arias Cañete, en Sevilla; o ministro de Fomento, Álvarez Cascos, de quen dependía a seguridade marítima, estaba esquiando en Serra Nevada; o ministro de Medio Ambiente, Jaume Matas, pasou a fin de semana en Doñana; e o presidente da Xunta, Manuel Fraga, marchou o sábado e domingo a outra cacería a Aranjuez, xunto a Cuíña e Del Álamo. Aínda que nun principio negouse que Fraga saíra de Galicia en ningún momento, ó final tivo que admitir que si que acudiu, aínda que só por catro horas.
En calquera caso, Mariano Rajoy sobrevoou a costa petroleada o 19 de novembro, e deu unha rolda de prensa en Caión, onde afirma que "As cousas fixéronse razoablemente ben". Miguel Cortizo (do PSOE) e Beiras (do BNG) acudiran xa na mañá do día 14.
Jaume Matas, ministro de Medio Ambiente, non se presentou ata o día 20, en Barrañán (Arteixo); o día 21, Zapatero (en Muxía) e Fraga (en Caión, Camelle e Camariñas ). Este último presentouse anunciando que el traía os cartos, non palabras. O día 2 de decembro acudirá o rei Xoán Carlos, que visitou Muxía e Laxe, e o 16 de decembro o Príncipe Filipe. O 23 de decembro, o ministro Trillo baixou ata as praias de Carnota para asegurar despois que "As praias están limpas e esplendorosas".
O presidente Aznar non se achegou a Galicia ata o 14 de decembro, pero, nunha viaxe de tan só 3 horas, limitouse a visitar a Torre de Control de Tráfico Marítimo da Coruña baixo fortes medidas de seguridade e, de regreso, sobrevoar as Cíes e a zona do afundimento. Quixo xustificar eses dous meses de atraso dicindo que "Dixen que non viría a facer fotos oportunistas, senón a traer solucións, e estou en condicións de facelo". Prometeu desviar para Galicia 260 millóns de euros dos fondos europeos que estaban asignados a outros proxectos. A pesar de que o gabinete de prensa do presidente do goberno non anunciou a viaxe ata as once da noite do día 13, un milleiro de persoas entre os que se encontraba o escritor Manuel Rivas, xuntouse nas inmediacións da Torre de Control para expresarlle a súa repulsa ó presidente do goberno; a policía zarandeou e mallou nalgúns manifestantes, e fixo unha detención. .
Pero, quizais, a crítica máis grave foi que a xestión que as autoridades fixeron do naufraxio, desde o mesmo momento do accidente, foi a que agravou substancialmente as dimensións da catástrofe, tanto pola carencia de medios ante unha marea negra deste calibre, como pola desorganización, improvisación e descoordinación que houbo en todo o proceso.
La Voz de Vivero
La Voz de Vivero foi o nome de dúas publicacións editadas en Viveiro:
Prestige
Consecuencias políticas
Outra vítima colateral do Prestige foi o conselleiro Xose Cuíña, que se viu forzado por Fraga a presentar a súa dimisión o 16 de xaneiro ó facerse público que a empresa Gallega de Suministros Industriales, propiedade da familia Cuíña, vendera 8.520 traxes e 3.000 pas a outra empresa pontevedresa, Paycar, que á súa vez os vendeu a Tragsa, empresa concesionaria da subministración de equipos e material ós voluntarios. Cuíña defendeuse asegurando que as empresas da súa familia non cometeran ningunha ilegalidade nin irregularidade, e engadiu que, ó contrario, doaran gratuitamente contedores por valor de 36.000 euros.
Este cesamento-dimisión puxo fin á tensión que entón vivía o goberno de Fraga tralo consello celebrado o 1 de decembro en Santiago, no que Cuíña (xunto a Diz Guedes, Pérez Varela e Miras Portugal) esixiu que a Xunta se desmarcase da xestión que estaba levando a cabo o goberno central. Fronte a Cuíña se uniron Xosé Antón Orza, López Veiga e —fóra do Consello— Xesús Palmou. En Madrid, Aznar interpretou todo isto como un golpe de estado a Fraga e forzou o cesamento de Cuíña.
Unha enquisa realizada en marzo de 2003 polo Barómetro Sociopolítico Galego puxo de manifesto que o 60,7% dos galegos crían que algún dos responsables políticos debería dimitir, fronte a un 29,9% que opinaban que non era necesario. Evidentemente, esta esixencia de responsabilidades difería moito segundo a ideoloxía política dos enquisados: consideraban imprescindibles as dimisións o 100% dos votantes de EU, o 87,4% dos votantes do BNG e o 76,1% dos votantes do PSOE, fronte a só un 37,4% dos votantes do PP.
Consecuencias electorais
Nas eleccións locais seguintes (maio 2003), o Partido Popular repetiu os bos resultados na Costa da Morte, pero nas seguintes eleccións autonómicas (xuño 2005) perdeu a maioría absoluta. Tamén perdera con anterioridade as eleccións xerais (marzo 2004).
Pero cómpre un estudo máis polo miúdo dese resultado electoral nas municipais de 2003. Mentres que a nivel nacional os dous grandes partidos mantiñan case un empate técnico (34,28% o PP fronte ó 34,71% o PSOE), en Galicia o PP perdeu 3,88 puntos —desde o 45,39% nas municipais de 1999 a un 41,51% en 2003—, perda que a nivel estatal este descenso foi só do 0,43%. Paralelamente, a suma de PSOE máis BNG superou nun 4,92% o resultado do PP en Galicia, mentres que nas municipais de 1999 este superaba á suma daqueles nun 1,60%.
Plan Galicia
Como medida reparadora, o goberno español aprobou un plan especial de reactivación económica, o Plan Galicia, que prevía un investimento de 12.459 millóns de euros, e subsidiou xenerosamente os mariñeiros da zona.
Limpeza
300px|miniatura|esquerda|Voluntarios limpando unha praia. A organización da limpeza foi asumida polos concellos, as confrarías, directamente ou en colaboración con colectivos ecoloxistas ou outro tipo de organizacións sociais, e posteriormente pola Xunta de Galicia a través da empresa de capital público Tragsa. Os labores de limpeza atinxiron ó fuel vertido aínda no mar, na costa (praias, cantís e portos) e ó fuel contido no barco afundido; por outra banda, tamén sobre as aves petroleadas que se recolleran vivas. miniatura|Homenaxe á Marea Branca na [[A Guarda|Guarda.]] O éxito da campaña de limpeza foi, como era de esperar, obxecto de discrepancias pero o certo foi que o esforzo dos voluntarios, mariñeiros e a Administración conseguiu que no verán seguinte o fuel só afectase, significativamente, á costa comprendida entre Corrubedo e Cabo Ortegal. O 7 de marzo, Mariano Rajoy declarara que "Confiamos en que el próximo 1 de julio las playas recuperarán la normalidad". O 1º de xuño de 2013 o Goberno cuantificaba en 12 as praias (das 702 praias galegas) nas que seguía existindo fuel; engadía que ata esa data se limparan 674.000 m² de zonas rochosas, quedando aínda sen limpar outros 293.000 m². Pola contra, nun estudo da situación da costa nove meses despois do naufraxio dáse a cifra de 135 praias españolas afectadas polo fuel nese verán de 2003, das que 30 eran galegas (e 63 asturianas, 22 vascas e 20 cántabras), das 745 praias españolas que foran afectadas nalgún momento (en Galicia, 504). miniatura|Máquinas hidrolimpadoras nas rochas de Laxe. Durante o verán de 2003, o entón conselleiro de Medio Ambiente, Xosé Manuel Barreiro, achega o que cualifica como dato obxectivo para xulgar o estado das praias: a concesión de Bandeiras Azuis nas praias galegas: neste ano recibíronse 57, só seis menos co ano anterior. Engadiu que o 98% das praias (ou mesmo algo máis) estaban recuperadas. Un ano máis tarde (verán de 2004), Galicia conseguiu 24 bandeiras azuis máis, alcanzando un total de 81, pertencentes a 32 concellos distintos; a Costa da Morte recuperou tódalas súas bandeiras e conseguiu catro máis (Malpica, Caión, Cee e Razo). Neste verán, Cataluña ostentaba 90 bandeiras e Valencia 87.
O problema non resolto era o fuel nas zonas rochosas e no fondo do mar. En novembro de 2004, cando se deron por rematados os labores de hidrolimpeza —tras 20 meses de traballo— aínda quedaban 66.000 m² de costa con restos de fuel, na Costa da Morte —60.000 m²— e nas Illas Atlánticas —6.000 m²—. Neste momento, a cantidade de chapapote que se recollía en terra era tan só de 20–30 kg diarios, fronte ás 3 toneladas diarias de seis meses antes. Entre agosto e setembro, o Ministerio de Medio Ambiente realizou 500 catas nas praias de Nemiña, Rostro, Arnela e Mar de Fóra (entre Touriñán e Fisterra), sen detectar fuel soterrado na area.
Non obstante, prospeccións realizadas no fondo mariño confirmaron a presenza de fuel, en ocasións soterrado baixo os sedimentos. Os expertos recoñeceron que non se sabía nin a cantidade nin a distribución, pero sostiñan que se correspondía á parte máis pesada e menos tóxica do fuel, os asfaltenos. Neste mesmo estudo comprobaron que o 20 % das mostras recollidas entre maio de 2003 e novembro de 2004 non pertencían ó vertido do Prestige senón a vertidos e limpezas (sentinazos) doutros barcos.
Todo este fuel acumulado no fondo do mar, baixo a area ou formando placas superficiais, remata constituíndo formacións máis ou menos esféricas que, tempo despois, son expulsadas á costa polo mar de fondo en forma de bólas compactas de chapapote.
Todo o fuel que se foi recollendo desde o primeiro momento, unhas 90.000 toneladas en total, foi depositado en balsas construídas para o efecto nas Somozas (60.000), Cerceda (20.000) e en diferentes puntos outras 10.000 toneladas. A maior parte foi trasladada ás instalacións de Sogarisa (Sociedade Galega de Residuos Industriais S.A.), no concello das Somozas para a súa inertización, operación para a que o Goberno aprobou un orzamento de 24 millóns de euros. Dez anos despois, aínda permanecían sen tratar unhas 10.000 toneladas nos depósitos de Sogarisa, á espera de que os gobernos estatal e galego acordasen quen tiña que pagar os 3 millóns de euros que custaría o seu tratamento.
Limpeza do pecio
Como xa se dixo, o Prestige afundiu conservando unhas 13.700 toneladas nos tanques que se mantiñan intactos. Ese fuel representaba un perigo tanto do vertido que se producía das gretas e fisuras, que foron parcialmente seladas xa no 2003, como de novos vertidos no futuro trala previsible corrosión do casco. O Nautile confirmou a saída do fuel desde as primeiras inmersións, algunhas delas de grandes dimensións: o 4 de decembro descubriu unha a través dun zapón de 1 metro de diámetro (aínda así, o día 5, Rajoy describía as fugas como cuatro pequeños hilillos). En días sucesivos foi detectando novas fugas, en tódolos depósitos, ata contabilizar un total de 26 o día 25 de decembro, polas que se vertían entre 125 e 150 toneladas diarias. O mesmo Nautile comezou a selar estas fugas o día 13, data na que tapona a primeira; o día 22 selara xa 5 fugas, pero os responsables desta operación advertiron desde o primeiro momento que se trataba dunha solución provisional que non aguantaría máis que uns meses. miniatura|300px|Lanzadeiras coas que se procedeu á extracción do fuel do pecio no verán de 2004. Para evitar este vertido continuo que podía prolongarse ó longo dos anos, o Goberno contratou con Repsol YPF unha ambiciosa operación para retirar ese fuel dunha forma segura e definitiva. O operativo de limpeza iniciouse en xuño de 2004 e deuse por finalizado en outubro.
Para levar a cabo este traballo deseñáronse cinco grandes bolsas lanzadeiras de aluminio extrusionado, de 23 por 4,7 metros e unha capacidade de 300 m³. A operación dirixíase desde o barco Polar Prince, apoiado por tres robots submarinos ROV, que manobraban as bolsas sobre catro orificios que se abriron no casco e que contaban con válvulas de seguridade. As bolsas descendían ata o fondo grazas a unhas cadeas de lastre e, unha vez cheas, ascendían aboiando. Unha vez que chegaban a uns 60 m de profundidade, bombeábase o contido a outro barco, un petroleiro noruegués de nome Odín. Cando se rematou o proceso de extracción, ata quedar un resto aproximado de 1.000 toneladas de fuel adheridas ás paredes, sementouse o contido con bacterias para potenciar o proceso de biorremediación que rematará por destruír todo o fuel.
Na operación interviron tamén os remolcadores Esvagt Observer, Golfo de Siam, Sertosa 14 e Punta Tarifa. O custo da limpeza ascendeu a 100 millóns de euros. O fuel recuperado depositouse nas instalacións de Repsol na Coruña á espera da decisión dos xuíces. Finalmente foi vendido por, aproximadamente, 2,1 millóns de euros.
As tres bolsas lanzadeiras que quedaron foron depositadas en outubro de 2004 no porto de Vilagarcía, de onde foron retiradas o 2 de outubro de 2012 con destino á base que SASEMAR posúe en Fene. Aínda que o presidente da Autoridade Portuaria de Vilagarcía solicitou a cesión das pezas para unha exposición permanente como símbolo incesante da marea negra do Prestige, xunto a unha aula da natureza mariña no interior da lanzadeira; e o alcalde da Illa de Arousa solicitara unha para expoñela no seu concello; a Sociedade de Salvamento e Seguridade Marítima (SASEMAR), propietaria dos equipos, negouse en todo momento. Mesmo a Consellería de Pesca, segundo o presidente da Autoridade Portuaria, manifestara en 2007 a intención de colocar as lanzadeiras en lugares estratéxicos, a modo de memorial da catástrofe, tamén sen éxito.
O xuízo
miniatura|Imaxe dun momento do xuízo, desde a sala de prensa (16 de outubro de 2012). O martes 16 de outubro de 2012 comezou o xuízo pola catástrofe do Prestige, case dez anos despois do afundimento, no recinto de Expocoruña. O 13 de novembro comezaron as declaracións dos acusados e das testemuñas e, se se cumpre o calendario previsto pola Audiencia da Coruña.
Foron acusados o capitán do barco, Apostolos Mangouras, acusado de desobediencia ás autoridades e ignorar as advertencias meteorolóxicas, co que "Comprometeu a seguridade do buque, obstruíu as operacións de salvamento marítimo e provocou o derramo de fuel", e para o que o fiscal pide unha pena de 12 anos de cadea e 43.200 millóns de euros; o xefe de máquinas, Nikolaos Argyropoulos; e o primeiro oficial, Ireneo Maloto (este en busca e captura); así como o entón director xeral de Mariña Mercante, José Luis López Sors (único alto cargo imputado), por indicios racionais de criminalidade na orde de impoñer o rumbo ó noroeste a un petroleiro nese estado e perdendo fuel. O ministerio público tamén presentou como responsables civís subsidiarios ás empresas Mare Shipping, propietaria do barco, e Universe Marine, como armador.
A Fiscalía elevou a 4.442 millóns de euros a indemnización esixible, por danos directos e indirectos da marea negra, incluídos os danos medioambientais sobre intereses públicos.
O 13 de novembro de 2013, tras nove meses de xuízo a causa resolveuse cunha única condena: a do capitán do barco, o grego Apostolos Mangouras, por un delito de desobediencia grave ás autoridades españolas, recibindo unha condena de nove meses de prisión. O fallo xudicial avalou a orde do exdirector de Mariña mercante José Luis López-Sors de levar mar a dentro o navío tras o sinistro, e absolveuno. Desa maneira o Estado español quedou libre de toda culpa penal e civil, xa que López-Sors foi o único representante da Administración imputado no xuízo. A Audiencia coruñesa considerou probado que o petroleiro estaba en tan malas condicións que nunca debera ter os permisos para navegar, e ditaminou que “só se poderá esixir a oportuna responsabilidade civil” pola catástrofe á clasificadora American Bureau of Shipping (ABS) e á armadora, que as autoridades españolas non conseguiron enxuizar. De feito, a fiscalía valorou despois da sentenza o volver intentar enxuizar a dita sociedade de clasificación.
O preito finalizou en España en decembro de 2018 cando a Sala Segunda do Tribunal Supremo ditou a sentenza definitiva pola que se incrementou en 320 millóns a contía da compensación sobre os 1.652 fixados previamente pola Audiencia Provincial da Coruña. Este incremento procede do pago do IVE a España e a Francia. A eses 2.000 millóns hai que lles sumar, tamén, os intereses de demora que tamén son recoñecidos. Por outra banda, a Xunta de Galicia perde parte dos 1,87 millóns de euros que tiña concedidos anteriormente polo tratamento de refugallos -en concreto, perde 751.555 euros- porque non se solicitaron durante o xuízo. Varias organizacións ecoloxistas (Greenpeace, Arco Iris, WWF) e partidos políticos (como En Marea ou o BNG) denuncian que as compensacións son escasas pois a fiscalía reclamaba máis de 4.000. Na sentenza tamén se indica que deberá se-lo xuíz da Audiencia, e non as partes, quen faga a reclamación por 874 millóns de euros ao seguro do armador en Londres.
Jason Everman
Jason Mark Everman, nado o 16 de outubro de 1967 en Kodiak, (Alasca) é un baixista estadounidense que tocou con Nirvana e Soundgarden.
Nirvana
Everman uniuse a Nirvana en febreiro de 1989 como segundo guitarrista. Está incluído nos créditos de Bleach como tal, pero non tocou en ningunha das cancións. O líder de Nirvana, Kurt Cobain, dixo que isto foi para compensar a Everman por pagar 606.17 dólares para a gravación do álbum, suma que non lle foi devolta. Everman acompañou á banda na xira por Estados Unidos para a promoción de Bleach.
Hai dous temas de Nirvana nos que aparece tocando Everman dispoñibles, aínda que en distintas edicións. Unha versión de Kiss chamada "Do You Love Me?" foi editada nun álbum tributo, e "Dive" lanzouse no ano 2004 no recompilatorio With the Lights Out. Ambos temas foron gravados no estudio de 24 pistas do Evergreen State College en xuño de 1989.
Soundgarden
Everman deixou Nirvana ao final da xira, en xullo de 1989, e uniuse a Soundgarden o ano seguinte para substituír a Hiro Yamamoto. En abril dese ano, tocou na versión "Come Together" de The Beatles, que apareceu nun EP chamado Loudest Love. Everman apareceu no vídeo de Soundgarden "Louder Than Live" e o mesmo ano deixou a banda.
Outros traballos
Os seguintes proxectos de Everman incluíron unha tempada como guitarrista de Mind Funk. En setembro de 1994 deixaría esta banda e uniríase ao 2º batallón de Rangers do exército estadounidense e ás Forzas Especias, chegando a estar en Afganistán e Iraq.
Pescanova
Pescanova é unha empresa pesqueira galega con sede en Chapela, Redondela. O porto de Vigo é a súa base de operacións.
Historia
miniatura|Instalacións na Avenida de Beiramar de Vigo. Pescanova foi fundada en 1960 en Vigo por Xosé Fernández López. Desde os seus inicios desenvolveu unha tecnoloxía avanzada para o proceso completo de manufacturación de peixe mediante o uso de grandes barcos conxeladores que procesaban e ultraconxelaban as capturas a bordo do propio barco. Esta innovación constituíu unha revolución no sector do peixe ultraconxelado, e permitiulle á empresa medrar grandemente e posicionarse como líder indiscutible do mercado nacional e internacional.
En 1980 Manuel Fernández de Sousa-Faro, fillo do fundador accedeu á presidencia, e iniciou un proceso de reestruturación da firma. En 1985 comezou a cotizar na Bolsa de Madrid.
A mercadotecnia de Pescanova estivo sempre ligado a unha imaxe de marca moi familiar e que ofrece produtos de cualidade e confianza. Destacou a repercusión social do slogan O bo sabe ben aínda en uso, ou personaxes empregados en campañas publicitarias como "Rodolfo Langostino" (anos 80) ou o "Capitán Pescanova" (a finais dos 90). A comezos do século XXI abriu en Vigo o primeiro restaurante de comida rápida especializado en peixe.
Entre agosto de 2012 e febreiro de 2013, Alfonso Paz-Andrade, ex conselleiro delegado da entidade desfaise de 353 188 accións da empresa, quedando coma primeiros accionistas: Manuel Fernández de Sousa-Faro (14,426%), a Sociedad Anónima Damm (6,183%,; Luxempart (5,837%), Alqueire (5,050%), FBA-The Icelandic Investment Bank (5%) e Silicon Metals Holding (5%).
O 1 de marzo de 2013 a empresa presentou un preconcurso de acredores ao non poder formalizar as súas contas de 2012 perante a Comisión Nacional del Mercado de Valores (CNMV)
Estrutura
miniatura|Instalacións en Redondela. O grupo Pescanova está formado por un conglomerado de empresas dedicadas á captura, procesado, elaboración e distribución de produtos do mar, precociñados, pratos preparados e ultraconxelados. Empresas do grupo Pescanova son Pescanova Alimentación, S.A. (comercialización dos produtos Pescanova), Friser (distribución de ultraconxelados a domicilio), Cofrío (produtos conxelados para grosistas), Frinova (elaboración de produtos fritidos ultraconxelados) e Caternova (cátering para restauración).
Estelle (cantante)
Estelle Fanta Swaray, nada en Hammershire o 18 de xaneiro de 1980, é unha cantante inglesa máis coñecida como Estelle. A música de Estelle mestura varios estilos musicais como R&B, soul, reggae, grime, hip hop e dance. Tivo un grande éxito co seu sinxelo "American Boy" xunto con Kanye West, acadando o número 1 no Reino Unido, e tamén coa súa colaboración con David Guetta na canción "One Love".
Francesco Solimena
Biografía
Francesco naceu en Canale di Serino, Serino, o 4 de outubro de 1657 ; faleceu en Barra (un barrio de Nápoles) o 3 de abril de 1747. Formouse no obradoiro que o seu pai Angelo Solimena, tiña en Nocera de' Pagani (hoxe Nocera Inferiore), localidade orixinaria da mai, onde vivía a súa familia. Tomou primeiro como modelo a obra de Francesco Guarino, e máis tarde, resolto a facerse un estilo propio, comezou a mirar con interese a pintura escenográfica e fantasiosa de Luca Giordano e a tenebrista de Mattia Preti.
As obras realizadas entre 1670 e 1680, entre as que se lembran O Paraíso na catedral de Nocera Inferiore e a Visión de San Cirilo de Alexandría na igrexa de San Domenico en Solofra, foron feitas en colaboración co seu pai.
Despois de 1680, as súas obras decántanse pola pintura naturalista, adheríndose progresivamente ao gusto barroco. Neste sentido cómpre mencionar os frescos de San Xurxo en Salerno, e os lenzos sobre a Virtude na sancristía de San Paolo Maggiore en Nápoles.
Na tea de San Francisco renuncia ao sacerdocio na igrexa de Sant'Anna dei Lombardi (1691-1692) é evidente a influencia de Mattia Preti.
O estilo pictórico novo, de aproximación a Arcadia, tivo a súa consagración en A expulsión de Heliodoro do templo na igrexa do Gesù Nuovo e mais nos frescos da capela de San Filipe Neri na igrexa dos Girolamini, en Nápoles.
En 1728 foille encargado polo cardeal Michele Federico Althann, vicerrei de Nápoles e bispo da cidade húngara de Vác, un lenzo mostrando o prelado no acto de ofrecerlle ao Emperador de Austria Carlos VI o catálogo da pinacoteca imperial (cadro hoxe no Kunsthistorisches Museum de Viena), que "suscitou un verdadeiro entusiasmo".
Solimena traballou para as principais cortes europeas, pero sen moverse apenas de Nápoles. É tido por un dos artistas que mellor encarnaron a cultura tardo-barroca en Italia
Morreu na súa quinta napolitana, no barrio de Barra, en 1747. Entre os seus discípulos áchanse Paolo Gamba, Ferdinando Sanfelice e Domenico Antonio Vaccaro.
Obras arquitectónicas
No cuarto decenio do século XVIII, a causa do estado da edificación quattrocentista (século XV), o bispo Niccolò de Dominicis decidiu reedificar, no sitio actual, o campanario da Catedral de Nocera Inferiore. Financiado pola confraría do Rosario, que contribuíu cuns 2.050 ducados, o novo campanile foi realizado "en conformidade co modelo de madeira feito por Francesco Solimena", conservado aínda no oratorio da congregación. A obra constitúe unha das raras execucións arquitectónicas de Solimena, que veu realizados os seus dotes de proxectista, testemuñados noutras obras, tales a San Nicola alla Carità, o pórtico da San Giuseppe dei Vecchi e mais no palacio de San Potito.
Consello da Unión Europea
O Consello da Unión Europea é, xunto co Parlamento Europeo, o órgano lexislativo da Unión Europea. Representa ós gobernos dos estados membros. No seu seo, os estados membros lexislan para a Unión Europea, establecen os seus obxectivos políticos, coordinan as súas políticas nacionais e resolven as diferenzas existentes entre eles e con outras institucións.
En cada reunión do Consello participan representantes dos estados membros, normalmente ministros. Os estados membros revézanse na Presidencia do Consello cada seis meses: de xaneiro a xuño e de xullo a decembro. As reunións do Consello presídeas o ministro, correspondente ao asunto a tratar, do estado que obstente a presidencia rotatoria da UE.
Funcións
1. Aproba a lexislación da UE: Xunto co Parlamento da UE, comparten a decisión definitiva sobre a lexislación da UE.
2. Coordina as distintas políticas económicas da UE: Esta coordinación realízana os Ministros de Economía dos dististos estados membros. Outros obxectivos son crear máis emprego e mejollar os sistemas de educación, sanidade e benestar.
3. Firma de acordos internacionais: O Consello firma acordos en nome da UE.
4. Aproba os orzamentos da UE: Conxuntamente co Parlamento.
5. Desenvolve as políticas de exterior e de defensa da UE: Os gobernos nacionais son independentes nestes ámbitos, pero colaboran no desenvolvemento da chamada "Política Exterior e de Seguridade Común". O Consello é o foro principal desta cooperación.
6. Xustiza: Os cidadáns da UE deben ter igual acceso á xustiza en calquera lugar da UE. No Consello, os Ministros de Xustiza tratan de garantir que as sentenzas pronunciadas nun país da UE se recoñezan nos demais. Os Ministros de Xustiza e de Interior coordinan a vixilancia das fronteiras da UE e a loita contra o terrorismo e a delincuencia organizada.
Votacións
Por regra xeral, as decisións do Consello da UE adóptanse por maioría cualificada. Canto maior é a poboación dun país, máis votos ten, porén os números están ponderados a prol dos países con menor poboación: TOTAL: 352
A partir de 2014 introdúcese un sistema coñecido como "dobre maioría".
Para que unha proposta se aprobe, precisará do apoio de dúas maiorías: unha maioría de países (polo menos 15) e unha maiorías da poboación total da UE (os países a favor deberán representar como mínimo o 65% da poboación total da UE).
Para temas sensibles, como seguridade, asuntos exteriores ou impostos, as decisiones do Consello teñen que adoptarse por unanimidade. Isto significa que un só país pode vetar unha decisión..
Cerdedo-Cotobade
Cerdedo-Cotobade é un concello da provincia de Pontevedra creado o 22 de setembro de 2016 a partir da fusión dos concellos de Cerdedo e Cotobade. Ten 5.815 habitantes (suma de datos do IGE 2018) e unha superficie de 214,5 km². Limita cos concellos de Pontevedra, Campo Lameiro, A Estrada, Forcarei, A Lama e Ponte Caldelas.
Demografía
Para os históricos de poboación anteriores a 2015 véxanse as páxinas do concello de Cerdedo e do concello de Cotobade.
Fusión Cerdedo-Cotobade
A principios de 2016 iniciouse un proceso de fusión dos concellos de Cerdedo e Cotobade. O 7 de xullo do mesmo ano os dous concellos desestimaron as alegacións sobre a fusión completando os trámites municipais. A pesar dos rexeitamentos,   a fusión fíxose oficial o 18 de outubro de 2016.
Cultura
miniatura|dereita|250px|Claustro do mosteiro de Tenorio. 250px|miniatura|dereita|Petróglifos de Portela da Laxe
Toponimia
O topónimo procede da combinación dos do concello de Cerdedo e do concello de Cotobade trala súa fusión.
Cerdedo
Cerdedo, como Cerdido, é un fitotopónimo abundancial: podería proceder tanto de, debido á presenza de carballos da zona, como de , neste caso de cerdeiras.
Metilfenidato
O metilfenidato (MFD) é unha droga psicoestimulante, máis coñecido pola marca comercial Ritalin.
O MFD existe dende hai xa máis de 60 anos. Porén, cobrou especial notoriedade a partir dos anos 90. Isto debeuse á difusión do diagnóstico do trastorno por déficit de atención con hiperactividade (ADHD o TDAH) na infancia. Dito fenómeno asociouse á prescrición do MFD, fármaco de elección para este tratamento. Por exemplo, o Concerta (unha das marcas de MFD) acadou nos EUA volumes de vendas superiores aos 720 millóns de dólares durante 2004.
Fútbol Club Barcelona (hóckey a patíns)
A sección de hóckey a patíns do Fútbol Club Barcelona foi creada o 1 de xuño de 1942, mais problemas de pista de xogo fixeron que non fora ata 1948 cando a sección acada a plena actividade. Non foi ata finais dos setenta e nos oitenta que, con Josep Lorente i Miralles á fronte, o equipo vai arrasar en España e Europa, substituíndo ao Reus Deportiu como a referencia. Logo duns anos de recesión, a mediados dos noventa, con Carlos Figueroa no banquiño, volve ao primeiro plano mundial, feito que converteu á sección na máis laureada da historia do FC Barcelona.
Comezos
A sección de hóckey a patíns do FC Barcelona fundouse de xeito oficial o 1 de xuño de 1942, a pesar de que desapareceu un ano despois debido aos problemas para conseguir unha pista propia.
No 1948 reapareceu cando conseguiu alugar a Pista Gran Vía. Ao longo dos seguintes anos e ata o principio da década dos sesenta, o equipo de hóckey a patíns azulgrana logrou manterse na loita pola supremacía estatal. Porén, en 1963, a sección entrou nunha crise que se prolongaría ata sete anos despois a causa dun recorte do presuposto que o club destinaba ás seccións.
Trocos e seca de títulos
Esta xeira de bos resultados viuse freada en 1987 a causa, en boa parte, da falta de relevo xeracional dos xogadores máis determinantes do equipo e, ao mesmo tempo, da política de reforzos dos conxuntos rivais. Ante esta situación, xa a finais da tempada 1987-88, Josep Lorente abandonou a dirección técnica do equipo. O balance era moi positivo: 39 títulos en 17 anos. Con el se foron tamén algúns xogadores: Jordi Vila-Puig retirouse, Josep Enric Torner e Joan Torner ficharon polo Club Esportiu Noia e Joan Carles fíxoo polo Igualada Hoquei Club. Aquel ano comezou a seca de títulos do FC Barcelona que duraría 5 anos, ata a tempada 1993-94, cando os culés gañaron a Copa do Rei ante o HC Liceo da Coruña.
Con Carlos Figueroa, en primeira liña
Un ano despois, José Luis Páez e Roberto Roldán chegaron ao club azulgrana. Ao finalizar a tempada, Carlos Figueroa como adestrador e os xogadores David Gabaldón e Carlos Folguera completaron o equipo e convertérono no máximo favorito en tódalas competicións. Deste xeito, o Barça cumpriu as expectativas e gañou a Liga en 1995-96. Á tempada seguinte, a xeira de bos resultados continuou e os azulgranas gañaron a Liga Europea. Na campaña 1997-98 conquistou a Liga, a Supercopa de Europa e a primeira edición da Copa Intercontinental, disputada contra a UVT, campión de Suramérica.
A tempada 1998-99, o ano do centenario do club azulgrana, tódolos equipos das seccións profesionais, incluída a de hóckey a patíns, gañaron as súas ligas respectivas. Tamén se mantiveron os bos resultados ao ano seguinte - cando gañou a primeira Copa Ibérica, a Copa do Rei, a Liga e a Liga Europea - e a 2000-01, que se pechou cun balance tamén moi positivo, con vitorias ligueiras, Liga Europea, Supercopa de Europa e Copa Ibérica.
Últimos adestradores: Ferran Pujalte, Gaby Cairo e Ricard Muñoz
Na tempada 2009-10, Quim Paüls volveu á secretaría técnica da sección, un cargo que xa exercera con anterioridade, e deixou o seu lugar a Ferran Pujalte (quen ata o momento colleitara varios éxitos no banco do Club Patí Vic), quen asumiu o reto esixente do éxito, xa que a sección levaba 12 anos consecutivos conseguindo o título de Liga.
O club faise cos servizos de Gaby Cairo e Ferran Pujalte deixou de ser adestrador ao final da tempada 2010-11, ano no que o Reus Deportiu curta a xeira de 13 títulos ligueiros consecutivos e o Barcelona non conseguiu tan sequera un subcampionato que caeu nas mans do HC Liceo.