cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Wilhelm Maybach
Motor Daimler-Mercedes de 1900
O prototipo terminouse en decembro de 1900 e en 1901 pasou a ter unha serie de éxitos nas carreiras. O seu motor bautizouse como Daimler-Mercedes en honor a Mercedes Jellinek, a filla de 10 anos de Emil. A alta sociedade europea comprou o coche en gran cantidade, converténdoo no éxito comercial que convenceu aos directores da empresa de que había futuro nos automóbiles. A produción aumentou moito e DMG aumentou rapidamente en tamaño e número de empregados. DMG rexistrou oficialmente a marca Mercedes en xuño de 1902.
En 1902, un incendio destruíu as instalacións de DMG en Cannstatt e a compañía trasladouse a Stuttgart-Untertürkheim. Maybach continuou coas súas innovacións:
DMG destinouno a unha "Oficina do Inventor" o que fixo que abandonase a compañía de novo en 1907. DMG substituíuno por Paul Daimler. Ese mesmo ano, a Asociación de Enxeñeiros Alemáns (VDI) recoñeceu a Wilhelm Maybach como membro de honra.
San Pedro, Friolfe, O Páramo
San Pedro é un lugar da parroquia de Friolfe no concello lugués do Páramo na comarca de Sarria.
Vigo, Friolfe, O Páramo
Vigo é un lugar da parroquia de Friolfe no concello lugués do Páramo na comarca de Sarria.
Juan de la Cruz García Coco
Juan de la Cruz García Coco, nado en Zamora cara a 1903 e finado en Alcabre (Vigo) o 22 de decembro de 1936, foi un político galego.
Traxectoria
Ferroviario, veciño de Vigo. Irmán de Amador García Coco. Foi vogal do Consejo Obrero Ferroviario del Oeste. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi detido. Foi asasinado polos franquistas na praia de Alcabre o 22 de decembro de 1936 con Antonio Barredo Rodríguez, Constantino Pérez Durán, Eloy Fernández Alonso, Joaquín Álvarez Piña, Matías González Montero e José Moralejo Santos.
Rial, Santa Xusta de Moraña, Moraña
Rial é un lugar da parroquia de Santa Xusta de Moraña no concello pontevedrés de Moraña, na comarca de Caldas
As Teixugueiras, Santa Xusta de Moraña, Moraña
As Teixugueiras é un lugar da parroquia de Santa Xusta de Moraña no concello pontevedrés de Moraña, na comarca de Caldas
Seoane, Friolfe, O Páramo
Seoane é un lugar da parroquia de Friolfe no concello lugués do Páramo na comarca de Sarria.
Toponimia
O topónimo deriva do latín, San Xoán.
Ray Smith
Ray Anthony Smith Davis, nado o 18 de febreiro de 1962 en Greer, Carolina do Sur, é un ex-xogador profesional de baloncesto estadounidense. Xogaba na pocisión de ala-pivote cunha altura de 2,00 m. Foi o máximo anotador da Liga ACB co Mayoral Maristas de Málaga na temporada 1989−90 cunha media 27,7 puntos por partido.
Charo Valcárcel
Charo Valcárcel Mato, nada en Vinseiro (A Estrada) o 24 de maio de 1960, é unha escritora galega.
Traxectoria
Neta de Bernardo Mato Castro. Licenciada en Filoloxía Hispánica pola USC. Foi profesora de lingua e literatura galega no IES Valle Inclán de Pontevedra. Logo da súa xubilación publicou o seu primeiro libro de poesía Cando os bosques sintan frío en decembro de 2021 e en 2022 o libro de relatos protagonizados por mulleres Funámbulas (Relatos: "Derrota, Cazador, Espello, Néboa, Certezas, Nó, Desatino, Angele dei, Inocente, Desafío, Outono, A pomada de Graña").
Participou en publicacións colectivas coma a revista Furman (2020), Xistral (2021) e nas colectáneas de poesía luso-española Cultura sen fronteiras e Abraço de culturas. miniatura|Presentando con [[Xaime Toxo Cando os bosques sintan frío en Bueu, Libraría Miranda, agosto 2022]] É unha das creadoras do proxecto web De vella a bella. No IES Valle Inclán dirixiu o grupo de teatro Argallada.
Vida persoal
É nai de Iria, Adrián e Brais Morgade Valcárcel.
Vigo, A Torre, O Páramo
Vigo é un lugar da parroquia da Torre no concello lugués do Páramo na comarca de Sarria.
José Vigo
José Vigo Remuñana, nado en Buenos Aires o 22 de novembro de 1929, é un ex futbolista arxentino, de ascendencia galega, que xogaba de dianteiro. Destacou no Club Atlético Huracán e tras xogar en varios equipos máis da Arxentina e Colombia, instalouse en Galicia, onde foi un dos poucos futbolistas en vestir tanto a camiseta do Celta de Vigo como a do Deportivo da Coruña.
Traxectoria
Naceu en Buenos Aires, sendo fillo dun matrimonio de emigrantes galegos, naturais da provincia da Coruña. Comezou a súa carreira en 1946 xogando en Huracán, pasando logo por Gimnasia de La Plata e Ferro Carril Oeste, onde militou ata 1953. En total marcou 40 goles en 113 partidos na Primeira División da Arxentina. En 1954 trasladouse a Colombia para xogar dous anos no Cúcuta Deportivo e un en Bucaramanga.
En 1957 instalouse en Galicia, onde fichou polo Celta de Vigo. Debutou co equipo celeste na Primeira División na xornada 13 da tempada 1957/58, nunha vitoria por 2-1 contra o Real Madrid en Balaídos, anotando o gol da vitoria fronte ao gardameta Rogelio Antonio Domínguez, tamén nacido en Buenos Aires. Na xornada 19 marcou dous goles contra o Las Palmas e acabou a tempada con catro goles en nove partidos.
En xullo de 1958 xogou nas filas do Deportivo da Coruña un partido amigable contra o Nacional de Montevideo en Riazor, cedido polo Celta de Vigo. O partido acabou 3-4 para os uruguaios, e a actuación de Vigo, autor do primeiro gol coruñés, agradou ao novo adestrador deportivista, Ernesto Pons, polo que o club acabou pagando o seu traspaso unhas semanas despois. Debutou en partido oficial na primeira xornada da tempada 1958/59 de Segunda División, contra o Basconia, marcando o único gol galego (1-1), e xogou case todos os partidos da tempada, marcando 18 goles. Foi o segundo máximo goleador do campionato de liga, só superado por Emilio Morollón, do Valladolid, e empatado con Miguel Jones. Na súa segunda tempada na Coruña, as súas cifras goleadoras reducíronse, marcando só 4 goles.
Pecíolo (insectos)
miniatura|200px|O pecíolo desta [[formiga está formado por dous segmentos.]] En zooloxía, denomínase pecíolo ao estreitamento, a xeito de pescozo, formado polo segundo segmento abdominal e que une o resto do abdome ao tórax nos insectos himenópteros da suborde dos apócritos, ou, nalgúns grupos taxonómicos, formado polos segmentos abdominais segundo e terceiro.
José Vigo
Traxectoria
En 1961 regresou á Arxentina, onde xogou ata 1962 no San Telmo, da Primera B.
Pecíolo (insectos)
Terminoloxía
O termo "pecíolo" úsase para designar o primeiro segmento do opistosoma, ou, ás veces, os dous primeiros segmentos, cando se presentan alongados e estreitados, formando unha estreita cintura unindo o tórax á parte posterior do abdome ou opistosoma dos himenópteros da suborde dos apócritos (abellas, avespas e formigas), dos que esta estrutura é característica. Este termo é tamén ás veces utilizado para referirse a unha estrutura similar que presentan insectos pertencentes a outros grupos taxonómicos que teñen unha morfoloxía corporal semellante, especialmente a base opistosomal alongada e claramente mais estreita que os segmentos circundantes.
Ocasionalmente o pecíolo desígnase tamén como pedicelo, pero en entomoloxía este último termo resérvase para o segundo segmento da antena dos insectos.
A porción alongada do abdome posterior ao pecíolo chámase gáster.
Música experimental
Música experimental é unha etiqueta xenérica para calquera tipo de música que desafía os límites e as definicións de xénero existentes. A práctica compositiva experimental defínese en termos xerais por sensibilidades exploratorias radicalmente opostas a convencións instiucionalizadas de composición, interpretación, e estética na música, ademais de cuestionarse estas convencións. (Sun 2013). Entre os elementos da música experimental inclúese a música indeterminada, na cal o compositor introduce elementos de azar ou impredicibilidade na composición ou na súa interpretación. Os artistas tamén poden abordar a experimentación dende un híbrido de estilos dispares ou incorporar elementos pouco ortodoxos e únicos.
A práctica fíxose prominente a mediados do século XX, particularmente en Europa e América do Norte. John Cage foi un dos primeiros compositores en usar o termo e un dos principais innovadores da música experimental, usando técnicas de indeterminación e buscando resultados descoñecidos. En Francia, xa no ano 1953, Pierre Schaeffer comezara a usar o termo musique expérimentale para describir actividades de composición que incorporaban música de cinta, musique concrète, e elektronische Musik. Tamén nos Estados Unidos usouse o termo cun sentido un pouco distinto a finais dos anos 50 para describir a composición controlada por ordenador asociada a cmpositores como Lejaren Hiller. Harry Partch e Ivor Darreg, traballaron con outras escalas de afinación baseadas nas leis físicas da música harmónica. Para esta música os dous desenvolveron un grupo de instrumentos musicais experimentais. A musique concrète é unha forma de música electroacústica que utiliza son acusmático como recurso composicional. A improvisación libre ou música libre é música improvisada sen ningunha regra máis aló do gusto ou inclinación dos músicos involucrados; en moitos casos os músicos fan un esforzo activo para evitar clichés, é dicir, referencias sobre convencións ou xéneros musicais recoñecibles.
Orixes
O Groupe de Recherches de Musique Concrète (GRMC), baixo o liderado de Pierre Schaeffer, organizou a Primeira Década Internacional de Música Experimental entre o 8 e o 18 de xuño de 1953. Isto parece ter sido un intento de Schaeffer de revertir a asimilación de musique concrète na elektronische Musik, e no seu lugar intentou subsumir a musique concrète, a elektronische Musik, a música de cinta e a world music baixo a etiqueta de "musique experimentale". A publicación do manifesto de Schaeffer atrasouse catro anos, tempo no que Schaeffer decantouse máis polo termo "recherche musicale" (investigación musical), aínda que nunca abandonou completamente o de "musique expérimentale".
John Cage tamén estaba usando o termo xa dende 1955. Segundo a definición de Cage, "unha acción experimental é aquela cuxo resultado non está previsto", e interesouse especialmente en traballos completados que usaban accións impredicibles especificamente interesado en traballos completos que realizaban unha acción impredicible. En Alemaña a publicación do artigo de Cage foi anticipada varios meses nunha conferencia de Wolfgang Edward Rebner no Darmstädter Ferienkurse o día 13 de agosto de 1954, titulada “Amerikanische Experimentalmusik". A conferencia de Rebner extendeu o concepto no tempo para incluír a Charles Ives, Edgard Varèse e Henry Cowell, ademais de a Cage, debido ao seu enfoque no son como tal, máis que no método compositivo.
Clasificacións alternativas
O compositor e crítico Michael Nyman comeza coa definición de Cage, e desenvolve o termo "experimental" para describir tamén o traballo doutros compositores estadounidenses (Christian Wolff, Earle Brown, Meredith Monk, Malcolm Goldstein, Morton Feldman, Terry Riley, La Monte Young, Philip Glass ou Steve Reich), ademais de compositores como Gavin Bryars, John Cale, Toshi Ichiyanagi, Cornelius Cardew, John Tilbury, Frederic Rzewski e Keith Rowe. Nyman opón a música experimental coa música de vangarda europea da época (Boulez, Kagel, Xenakis, Birtwistle, Berio, Stockhausen, e Bussotti), para os cales "A identidade dunha composición é de suma importancia". A palabra "experimental" nos casos anteriores "é apta, sempre que se entenda non como descritiva dun acto para despois ser xulgado en termos de éxito ou fracaso, senón simplemente como un acto cuxo resultado descoñécese".
David Cope tamén fai unha distinción entre experimental e de vangarda, describindo a música experimental como "a que representa un rexeitamento a aceptar o status quo". David Nicholls tamén fai esa distinción dicindo que "...moi xeralmente, a música de vangarda pode ser vista como ocupando unha posición extrema dentro da tradición, mentres que a música experimental atópase fóra dela".
Warren Burt advirte que, como "unha combinación de técnicas de vangarda e cunha certa actitude exploratoria", a música experimental require unha definición ampla e inclusiva, "unha serie de es, se se quere", abarcando áreas como "influencias de Cage e traballo con baixa tecnoloxía e improvisación e poesía sonora e lingüística e construción de novos instrumentos e multimedia e teatro musical e traballo con alta tecnoloxía e música comunitaria, entre outros, cando estas actividades fanse co obxectivo de atopar esas músicas 'que aínda non nos gustan', [citando a Herbert Brün] nunha 'contorna de busca de problemas' [citando a Chris Mann]”.
Vigo de Fondo, Vilarmosteiro, O Páramo
Vigo de Fondo é un lugar da parroquia de Vilarmosteiro no concello lugués do Páramo na comarca de Sarria.
Vilanova, Friolfe, O Páramo
Vilanova é un lugar da parroquia de Friolfe no concello lugués do Páramo na comarca de Sarria.
José Magdalena Lago
José Magdalena Lago, nado en Vigo cara a 1907 e finado no mesmo concello o 13 de setembro de 1970, foi un obreiro e sindicalista galego.
Portopereiro, San Lourenzo de Moraña, Moraña
Portopereiro é un lugar da parroquia de San Lourenzo de Moraña no concello pontevedrés de Moraña, na comarca de Caldas
José Magdalena Lago
Traxectoria
Albanel, veciño da Roda, no Barrio do Couto de Vigo. Foi vicesecretario da sociedade de albaneis e pintores, da que despois foi presidente. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 fuxiu. Xulgado en Vigo por rebelión militar, foi declarado en rebeldía. No franquismo foi contratista de obras en Vigo.
Vida persoal
Casou con Ramona Rodríguez Calveira e foi pai de José e Ramón Magdalena Rodríguez.
Vilariño, Friolfe, O Páramo
Vilariño é un lugar da parroquia de Friolfe no concello lugués do Páramo na comarca de Sarria.
Sorrego, San Lourenzo de Moraña, Moraña
Sorrego é un lugar da parroquia de San Lourenzo de Moraña no concello pontevedrés de Moraña, na comarca de Caldas
Meotkhe Brait’oni
Sinopse
Un antigo loitador olímpico de Tbilisi axuda o seu fillo en Brighton Beach a recompoñer a súa vida.
Soar, San Lourenzo de Moraña, Moraña
Soar é un lugar da parroquia de San Lourenzo de Moraña no concello pontevedrés de Moraña, na comarca de Caldas
Nucleoproteína
miniatura|400x400px|Un [[nucleosoma é unha combinación de ADN + proteínas histonas.]] As nucleoproteínas son proteínas que están estruturalemnte asociadas con ácidos nucleicos, xa sexan ADN ou ARN. Son nucleoproteínas típicas as dos ribosomas, nucleosomas e as proteínas de nucleocápsides virais.
Non hai que confundir as nucleoploteínas (asociadas a ácidos nucleicos en calquera parte da célula) coas proteínas nucleares, que son proteínas de todo tipo que se encontran no núcleo celular, non necesariamente asociadas aos ácidos nucleicos.
Estruturas
miniatura|227x227px|Sección esquemática dunha partícula do [[virus Ébola, coas estruturas das principais proteínas mostradas e etiquetadas á dereita.]]
As nucleoproteínas adoitan estar cargadas positivamente, facilitando a interacción coas cadeas de ácidos nucleicos, que están cargadas negativamente. Coñécense as estruturas terciarias e funcións biolóxicas de moitas nucleoproteínas. Técnicas importantes para determinar as estruturas das nucleoproteínas son a difracción de raios X, a resonancia magnética nuclear e a microscopía crioelectrónica.
Virus
Os xenomas de virus tanto de virus de ADN coma de ARN están apertadamente empaquetados dentro da súa cápside. Moitos virus son, por tanto, pouco máis que un conxunto organizado de nucleoproteínas cos seus sitios de unión orientados cara a dentro. As proteínas virais caracterizadas estruturalmente son as do virus da gripe A, virus da rabia, virus Ébola, virus Bunyamwera, virus Schmallenberg, virus Hazara, virus da febre hemorráxica Crimea–Congo, e virus Lassa.
Desoxirribonucleoproteínas
Unha desoxirribonucleoproteína (DNP) é un complexo de ADN e proteína. Os exemplos prototípicos son os nucleosomas, complexos nos que o ADN xenómico está envolvendo agrupacións de oito unidades de proteínas histonas nos núcleos das células eucariotas para formar a cromatina. As protaminas substitúen as histonas durante a espermatoxénese.
Funcións
As desoxirribonucleínas máis abundantes son os nucleosomas, no cal o compoñente non proteico é o ADN nuclear. As proteínas combinadas con este ADN son histonas ou protaminas. A cromatina (e os cromosomas) eucariotas están constituídos por estas nucleoproteínas. As desoxirribonucleoproteínas nestes complexos interaccionan para xerar un complexo regulatorio multiproteico no cal o ADN está enroscado, que participa na regulación da replicación e transcrición do ADN.
As desoxirribonucleoproteínas están tamén implicadas na recombinación homóloga, un proceso para a reparación do ADN que parece ser case universal. Un paso intermedio fundamental neste proceso é a interacción de múltiples copias dunha proteína recombinase cun segmento de ADN monocatenario para formar un filamento de desoxirribonucleoproteína. As recombinases empregadas neste proceso son producidas por arqueas (recombinase RadA), bacterias (recombinase RecA) e polos eucariotas, desde lévedos a humanos (recombinases Rad51 e Dmc1).
Anticorpos anti-RNP
Os anticorpos anti-RNP son autoanticorpos asociados coa enfermidade mixta do tecido conxuntivo e son tamén detectados en case o 40% dos pacientes de lupus eritematoso. Dous tipos de anticorpos anti-RNP están estreitamente relacionados coa síndrome de Sjögren: SS-A (Ro) e SS-B (La). Os autoanticorpos contra snRNP denomínanse anticorpos anti-Smith e son específicos de lupus eritematoso sistémico. A presenza dun nivel significativo de anti-U1-RNP serve tamén como posible indicador de enfermidade mixta do tecido conxuntivo cando se detecta en conxunción con outros factores.
Funcións
As ribonucleoproteínas exercen un papel de protección. O ARNm nunca aparece como unha molécula de ARN libre na célula. Sempre está asociado con ribonucleoproteínas e funciona como un complexo ribonucleoproteico.
Da mesma maneira, os xenomas de virus de ARN de febra negativa nunca existen en forma de moléculas de ARN libres. As ribonucleoproteínas protexen os seus xenomas das RNases. As nucleoproteínas adoitan ser os principais antíxenos para os virus porque teñen determinantes antixénicos específicos de cepa e específicos de grupo.
Selección de fútbol do Sudán do Sur
A selección de fútbol do Sudán do Sur (en South Sudan national football team) é o equipo representativo do Sudán do Sur nas competicións oficiais deste deporte. A súa organización está a cargo da Asociación de Fútbol do Sudán do Sur (South Sudan Football Association), pertencente á Confederación Africana de Fútbol (CAF) e á FIFA. Desde o seu primeiro xogo en 2012, a selección non conseguiu clasficarse nin á fase final da Copa do Mundo nin da Copa de África de Nacións.
Juan Vicente Gómez
Juan Vicente Gómez nado en Hacienda La Mulera o 24 de xullo de 1857 e finado en Maracay o 17 de decembro de 1935, foi un xeneral, político e ditador venezolano, presidente de Venezuela en tres ocasións entre 1908, até a súa morte en 1935.
Neil Faulkner
Neil Faulkner, nado en Londres o 22 de xaneiro de 1958 e finado na mesma cidade o 4 de febreiro de 2022 foi un arqueólogo, historiador, escritor, profesor universitario, broadcaster e activista político británico.
Juan Vicente Gómez
Traxectoria
De criador case analfabeto, converteuse nunha figura destacada na escena política venezolana, apoiando a Cipriano Castro durante o seu exilio en Colombia. Converteuse no conselleiro xefe de Castro, e en 1902, como xefe do exército, distinguiuse por esmagar as rebelións contra o goberno. Gómez tomou o poder o 19 de decembro de 1908, mentres Castro estaba en Europa para ser tratado.
Neil Faulkner
Traxectoria
Estudou na Skinners' School en Tunbridge Wells, King's College de Cambridge e no Instituto de Arqueoloxía da Universidade de Londres. Faulkner foi profesor antes de vivir como arqueólogo.
Juan Vicente Gómez
Presidencia
Como presidente, Gómez logrou reducir a esmagadora débeda venezolana vendendo concesións a petroleiras estranxeiras. Isto garantiulle o apoio dos Estados Unidos e Europa, e garantiu a estabilidade económica do país. Aínda que utilizou o diñeiro que recibía para financiar un programa masivo de obras públicas, recibiu sobornos substanciais, aumentando moito a súa riqueza. Grazas ás súas contribucións ao desenvolvemento do país, recibiu a honra de El Benemérito do Congreso. Pola súa banda, os seus adversarios, que denunciaban os seus xestos brutais, adoitaban chamalo El Bagre (bagre), cunha evidente referencia ao seu gran bigote.
Neil Faulkner
Traxectoria
El foi Research Fellow na Universidade de Bristol, co-fundador e editor da Arqueoloxía Mundialmente revista, editor de Asuntos de Historia Militar, editor de Arqueoloxía Actual, e co-director do árabe Grande Repugna Proxecto (en Xordania) e do Sedgeford Histórico e investigador xefe dun proxecto arqueolóxico en Norfolk, Inglaterra. En 22 maio 2008, foi elixido socio da Sociedade de Anticuarios de Londres (FSA).
Juan Vicente Gómez
Presidencia
O 19 de abril de 1914, Gómez dimitiu, dando paso ao presidente provisional Victorino Márquez Bustillos, aínda que seguiu gobernando o país desde a súa casa en Maracay. Regresou oficialmente ao poder o 24 de xuño de 1922, gobernando até o 22 de abril de 1929. Aínda que foi reelixido para outro mandato polo Congreso, negouse, decidindo regresar á capital, e Juan Bautista Pérez asumiu a presidencia, aínda que o poder permaneceu en realidade en mans de Gómez. O 13 de xullo de 1931, o Congreso obrigou a Pérez a dimitir e elixiu de novo a Gómez como presidente, quen mantivo o cargo até a súa morte.
Neil Faulkner
Traxectoria
Faulkner foi diagnosticado cunha forma rara e agresiva de linfoma sanguineo a mediados de 2021. Morreu desde cancro en febreiro 2022 cando tiña 64 anos.
Juan Vicente Gómez
Períodos de gobernos e represión
Os períodos de goberno de Gómez sobre Venezuela son tempos controvertidos na historia do país. Despois do descubrimento de petróleo nas profundidades do lago de Maracaibo en 1918, a riqueza do país aumentou. Usou esa riqueza para construír infraestruturas modernas, pero tamén para enriquecerse enormemente mentres tanto. Gañou a reputación de tirano pola súa eliminación desapiadada de opoñentes por medio da policía secreta.
Neil Faulkner
Investigacións
Originalmente formado como Romanista, Faulkner escavou o lugar anglosaxón de Sedgeford en Norfolk desde1996 co Sedgeford Historical and Archaeological Research Project (SHARP). No 2016, completou un proxecto de dez anos para analizar as campañas militares de Lawrence of Arabia no sur do Río Xordán (the Great Arab Revolt Project).
Juan Vicente Gómez
Períodos de gobernos e represión
Houbo intentos, aínda que esporádicos, de revolución en Venezuela contra a súa ditadura, como desembarco do sardo Silvio Mastio en 1931.
Neil Faulkner
Investigacións
Foi autor de moitos artigos e de numerosos estudos académicos, os seus dez libros inclúen The Decline and Fall of Roman Britain, Apocalypse: The Great Jewish Revolt Against Rome, Rome: Empire of the Eagles, A Visitor's Guide to the Ancient Olympics, A Marxist History of the World: From Neanderthals to Neoliberals, e Digging Sedgeford: A People's Archaeology. O seu último libro foi Lawrence of Arabia's War (Yale University Press).
Juan Vicente Gómez
Prole e nepotismo
Tamén foi acusado de tentar transformar Venezuela nun dos seus feudos. Aínda que nunca casou, Gómez tivo dúas parellas coñecidas, coa primeira tivo sete fillos e coa segunda oito, e pode que tivese máis de sesenta fillos ilexítimos, moitos dos cales nomeou para cargos públicos, provocando críticas ao nepotismo.
Neil Faulkner
Aparicións nos medios
Faulkner apareceu frecuentemente en televisión, tanto dentro como fóra do seu país. O seu traballo de televisión inclúeTime Team en Channel 4, Timewatch na BBC-2, aí como en Sky Atlantic's. Interveu como especialista académico e como comentarista político. Fixo varios documentais de historia curtos para a serie regular de Tariq Ali en Telesur chamada The World Today.
Juan Vicente Gómez
Legado político
Na política venezolana, Juan Vicente Gómez converteuse nun símbolo de apego ao poder e de mentalidade caudilista.
Neil Faulkner
Aparicións nos medios
No 2019, Faulkner apareceu no programa da BBC Radio 4's In Our Time para analizar a figura de Lawrence of Arabia.
Política
Faulkner foi marxista e activista socialista revolucionario. Moito tempo foi membro do Partido Socialista dos Traballadores, desde 1980 a 2010 foi membro de Counterfire, contribuíndo á organización de, entre outras cousas, dos Brick Lane Debates e do Left Book Club. Dende 2020 foi co-coordinador do comité de Anti-Capitalist Resistance.
A Alberguería, Saiáns, Moraña
A Alberguería é un lugar da parroquia de Saiáns no concello pontevedrés de Moraña, na comarca de Caldas
Rimas (Bécquer)
miniatura|Edición das Rimas de 1871, o primeiro volume dos dous que compuñan as Obras de Bécquer. As Rimas de Bécquer é o conxunto de poemas deste escritor sevillano do ‘tardorromanticismo español’. Foron publicadas trala súa morte con ese título. A obra é universalmente recoñecida como «a máis fonda e fina poesía do século XIX, en ton menor», malia que as opinións sobre ela foron moi variadas. Foi ridiculizada por Núñez de Arce, máis tamén eloxiada por Antonio Machado, Rafael Alberti e Federico García Lorca, e homenaxeada por Rubén Darío e Juan Ramón Jiménez. A primeira edición reunía 76 poemas breves, mentres que algunhas edicións posteriores inclúen até 96 pezas poéticas. Entre os estudos clásicos realizados sobre a obra destacan os de Rafael Montesinos, José Luís Cano ou Luis Cernuda. Nos aspectos formais, resulta innovadora a abundancia da rima asonante e os versos libres.
Libro de los gorriones
Bécquer deixou composto o manuscrito titulado Libro de los gorriones: colección de argumentos, ideas y planes de cosas diferentes que se concluirán o no según sople el viento, asinado en 1868 como «Gustavo Adolfo Claudio D. Bécquer», conforme o antedito documento, que se conserva na Colección de Obras Maestras de la Literatura da Biblioteca Nacional de España, en Madrid.
Trala morte do poeta, ao parecer, sen coñecemento do manuscrito, os seus amigos Narciso Campillo e Augusto Ferrán recompilaron a obra de Bécquer –que ordenaron e revisaron con diversa, discutible e discutida fortuna–, e publicáronna nunha primeira edición titulada Obras en 1870. En 1871, fíxose unha nova edición (cun prólogo de Rodríguez Correa) en dous volumes. Incluían, baixo o título de Rimas, os 76 poemas recompilados, xuntamente coas súas Leyendas, co fin de axudar á viúva e mais á súa descendencia.
En 1914, o hispanista Franz Schneider, tralas súas pescudas na Biblioteca Nacional de Madrid, deu a coñecer o manuscrito do Libro de los Gorriones. Tratouse dun achado documental que implicaría unha nova revisión das Rimas. Isto débese á «aparición de poemas non publicados na edición de 1871, a súa distinta ordenación e a autoría das numerosas correccións do texto». Descoñécese o paradoiro do manuscrito entre 1868 e 1896, ano no que a Biblioteca Nacional llo comprou a Consuelo B. de Ortiz por vinte e cinco pesetas.
Detalles técnicos
miniatura|A rima XXVII, autografiada por Bécquer no manuscrito titulado Libro de los gorriones. O Libro de los gorriones foi escrito nun caderno de pauta, datado o 17 de xuño de 1868. No interior aparece a Introducción sinfónica e o ensaio incompleto sobre La mujer de piedra. Despois de cincocentas páxinas en branco, a partir da 529, Bécquer reescribe de cor as Rimas. O motivo foi que o libro orixinal, confiado ao seu protector, o ministro da Unión Liberal, Luís González Bravo, perdeuse no saqueo á súa casa durante os disturbios revolucionarios de 1868. O manuscrito inclúe nos rexistros 529 a 531 o índice das Rimas, e no rexistro número 537, setenta e nove rimas precedidas do título: «Poesías que recuerdo del libro perdido».
Contexto e estilo
O 20 de xaneiro de 1861, nunha análise publicada en El Contemporáneo, sobre a obra La Soledad, de Augusto Ferrán, poeta e amigo do sevillano, Bécquer escribe:
Max Aub preséntao como herdeiro de san Xoán da Cruz na loita contra «a imposibilidade de expresar os sentimentos». Lembra, amais, a influencia do «elemento feminino de Heinrich Heine» (que xa fora descuberto por Emilia Pardo Bazán e explicado por Díez-Canedo), que o sevillano talvez coñeceu a través das traducións que Eulogio Florentino Sanz realizara sobre a poesía de Heine. Aub tamén o enfronta ao seu contemporáneo Arthur Rimbaud. En efecto, responde as preguntas que o francés deixou sen contestar na súa carreira por ir alén na innovación poética «no nacemento da poesía moderna». Finalmente, Max Aub relaciónao tamén con Lord Byron, e percibe na poesía de Luis Cernuda a suma deste e mais do de Sevilla.
Así mesmo, os diferentes estudos críticos destacan a depuración do Romanticismo feita por Bécquer, e desposúen a expresión do ampuloso ou histriónico. Deste xeito, ábrese un novo estilo poético, evocado por poetas posteriores como Antonio Machado, José Martí ou Pablo Neruda.
Temática
Malia supoñer unha notábel simplificación do conxunto de motivos poéticos incluídos nas Rimas, poderían destacar, en trazos xerais, catro temas ou bloques:
Tamén se sinala a insistencia no binomio «amor/traizón» e a súa «aparente sinxeleza expresiva». Como indicaba Aub, foxe da rima rica e consegue unha musicalidade interna nova no verso.
Principais edicións
A partir da selecta bibliografía reunida por Montesinos en 1995, poden seleccionarse como edicións capitais das Rimas –ou dos conxuntos de poemas de Bécquer así titulados–, os seguintes libros:
Autofecundación
A autofecundación é un tipo de fecundación que se caracteriza pola unión dos elementos de distinto sexo pertencentes a unha mesma planta ou a un mesmo individuo. Fecundación en que se unen os gametos masculino e feminino dun organismo hermafrodita. Fusión de células masculinas e femininas (gametos) provenientes dun mesmo individuo.
A autofecundación ocorre en organismos bisexuados, entre eles a maioría das fanerógamas, numerosos protozoos e moitos invertebrados. Moitos organismos capaces de autofecundación tamén poden reproducirse por fecundación cruzada. Como mecanismo evolutivo, a autofecundación permite que un individuo illado forme unha poboación local e estabilice cepas xenéticas desexables, pero non ofrece un grao significativo de variabilidade dentro dunha poboación e, polo tanto, limita as posibilidades de adaptación aos cambios ambientais.
A Barosela, Saiáns, Moraña
A Barosela é un lugar da parroquia de Saiáns no concello pontevedrés de Moraña, na comarca de Caldas
Ali Smith
Ali Smith, nada en Inverness o 24 de agosto de 1962, é unha autora, dramaturga, académica e xornalista escocesa. Sebastian Barry describiuna en 2016 como a "Nobel de Escocia que estamos esperando".
Traxectoria
Smith naceu en Inverness o 24 agosto de 1962 de Ann e Donald Smith. Os seus pais eran de clase traballadora e ela foi levada a unha casa de concello en Inverness. Desde 1967 a 1974 foi á escola primaria de St. Joseph RC de despois á escola secundaria de Inverness ata 1980.
Estudou un grao conxunto en literatura e lingua inglesa na Universidade de Aberdeen desde 1980 a 1985, sendo a primeira da súa clase en 1982. Neste tempo, Smith gañou o premio Bobby Aitken Memorial da súa universidade na categoría de Poesía no 1984.
Desde 1985 a 1990 foi ó Newnham College, en Cambridge, coa intención de facer un doutorado en modernismo americano e irlandés. Durante este tempo en Cambridge, sen embargo, empezou a escribir xogos e, como resultado disto, non completou o seu doutoramento.
Smith mudouse a Edimburgo desde Cambridge no 1990 traballando como profesora universitaria en escocés de literatura inglesa e americana na Universidade de Strathclyde. No 1992, con todo, deixa a universidade como consecuencia de serlle diagnosticado o síndrome de fatiga crónica; regresaría a Cambridge para recuperarse.
Como muller nova, Smith faría varios traballos a tempo parcial durante estes anos entre os que se inclúen os de camareira, limpadora de leitugas, asistente de turismo, recepcionista en BBC Highland e copywriter publicitaria.
Carreira
Mentres estudaba o seu doutoramento en Cambridge, Smith escribiu varios xogos que foron representados no Edimburg Festival Fringe e no Cambridge Footlights. Despois dun tempo traballando en Escocia, regresa a Cambridge para concentrarse na súa escritura e, en particular, en historias curtas e no seu traballo creativo dentro do xornal The Scotsman. No 1995 publica o seu primeiro libro, Free Love and Other Stories, unha colección de 12 historias curtas que gañaron o premio da Saltire Society ó mellor primeiro libro dese ano e tamén o premio á mellor novela concedido polo Scottish Arts Council.
Escribe artigos para The Guardian, The Scotsman, New Statesman e o Times Literary Supplement.
No 2009 doa a historia curta Last (xa publicada antes na versión en liña do Manchester Review) ó Oxfam 'Ox-Tales' Project, un conxunto de catro coleccións de historias escritas por 38 autores/as británicos/as. A súa historia publicouse na colección titulada 'Fire'.
Vida persoal
Viven en Cambridge coa súa parella, a directora de cine Sarah Wood.
Selección de fútbol de Etiopía
A selección de fútbol de Etiopía (en amhárico: የኢትዮጵያ ወንዶች ብሔራዊ ቡድን) é o equipo representativo do Etiopía nas competicións oficiais deste deporte. A súa organización está a cargo da Federación Etíope de Fútbol (የኢትዮጵያ እግር ኳስ ፌዴሬሽን), pertencente á Confederación Africana de Fútbol (CAF) e á FIFA. O seu maior logro foi o título da Copa de África de Nacións de 1962, conseguido após venceren na final á por 4−2 con goles de Girma Tekle, Mengistu Worku (2) e Italo Vassalo.
Ali Smith
Honras e recoñecementos
In 2007, Smith foi elixida membro da Royal Society of Literature Ela foi ordenada Commander of the Order of the British Empire (CBE) no 2015 New Year Honours polos seus servizos á literatura.
O Buelo, Saiáns, Moraña
O Buelo é un lugar da parroquia de Saiáns no concello pontevedrés de Moraña, na comarca de Caldas
Irmandade Druídica Galaica
A Irmandade Druídica Galaica (IDG) é unha asociación relixiosa que representa o druidismo contemporáneo (ou druidaria) na zona da antiga Gallaecia (especialmente en Galiza e o norte de Portugal de hoxe en día).
A asociación viu a luz pública en novembro de 2011 co lanzamento da súa web, e foi constituída legalmente como entidade relixiosa en 2015. Está rexistrada, como tal, perante notario e no chamado Rexistro de Entidades Relixiosas do Ministerio de Xustiza español co número 022549. Así, a IDG transformouse na terceira asociación relixiosa do Estado Español (xusto despois da Orden Druida Fintan e a Hermandad Druida Dun Ailline, ambas de Cataluña), e a primeira na Galiza. Polo tanto, o druidismo é unha denominación recoñecida oficialmente por todas as institucións públicas dese país mais non conta con lugares de culto permanente.
Ademais, a IDG tamén está rexistrada na Axencia Tributaria e é membro da Rede do Patrimonio Cultural (Galiza) e da plataforma internacional Celtic Druid Alliance (CDA). Tamén está representada no grupo de Relixión, Espiritualidade, Conservación do Ambiente e Xustiza Climática da Unión Internacional para a Conservación da Natureza a través do seu Durvate Mor (Arqui-Druida).
Crenza
A IDG afirma que o Druidismo é a “crenza nativa” do territorio galaico, baseado nas súas orixes celtas e presenza de moitas tradicións, folclore e crenzas antergas.
Como outros grupos neo-druídicos, a IDG toma a Natureza como ser supremo. Malia todo, e a diferenza doutros grupos, a IDG pode ser considerada máis estrita en termos de adhesión a algúns principios básicos. As súas crenzas principais poden resumirse en:
Organización
A IDG está composta por Caminhantes. Este é o nome dado a membros activos da organización, dentro dos cales pódense encontrar algunhas persoas iniciadas formalmente, é dicir, persoas con responsabilidades relixiosas onde salienta a figura de Durvate (Druída/Druidesa). A persoa responsábel e representante da IDG é o Durvate Mor (Arqui-Druida), un posto que na actualidade ocupa Xoán Milésio.
Contodo, a IDG distingue a figura de Druidista. Isto é alguén que cre no Druidismo como relixión, ou segue algún grupo druídico, pero de maneira anónima ou sen ser parte activa del. Para a IDG isto é algo equivalente a ser simplemente un ou unha “crente”, como en calquera outra relixión.
O grupo é totalmente auto-financiado a través de doazóns voluntarias e venda dalgún material, rexeitando todo tipo de apoio económico das institucións públicas como parte do seu principio de separación entre “igrexa e estado”. Igualmente, todos os servizos que ofrece (casamentos, cerimonias e ritos, etc) son sempre de carácter gratuíto.
Participación social e política
Ademais, a IDG repetiu en varias ocasións a súa política de "tolerancia cero" cara o maltrato animal, racismo, sexismo ou homofobia.
Arrecife
O sistema de arrecifes de coral máis grande da Terra é a Gran Barreira de Coral en Australia, cunha lonxitude de máis de 2300 quilómetros.
Walter Breen
Walter Henry Breen, nado en San Antonio, Texas, o 5 de setembro de 1928 e finado en Chino, California, o 27 de abril de 1993, foi un numismático e escritor estadounidense.
Breen foi un autor prolífico sobre numismática e creou un sistema de numeración de variantes da moeda estadounidense.
Estivo casado coa escritora de ciencia ficción Marion Zimmer Bradley. Tamén foi moi coñecido polo seu activismo a prol da pederastia, que lle ocasionou diversas condenas xudiciais.
Traxectoria
Breen naceu en 1928 en San Antonio, Texas, e aprendeu a ler e a escribir antes de facer os tres anos. A súa infancia foi complicada, xa que pasou por un orfanato e dous mosteiros, antes de ser adoptado, xa que fora abandonado pola súa nai biolóxica.
Tras ser declarado non apto inicialmente para o servizo polas Forzas Aéreas do Exército dos Estados Unidos en abril de 1946, finalmente foi aceptado o 3 de outubro, mais en decembro dese mesmo ano causou baixa logo de recibir alí unha malleira.
Durante o seu período de convalecencia, no que se tivo que recuperar dunha forte perda da memoria, leu moito acerca de moedas raras e iniciou correspondencia con varios membros da comunidade numismática, co que renovou unha afección que xa tiña desde varios anos antes. Entre os numismáticos do momento cos que mantivo contacto pódese salientar a John Ford e, sinaladamente, a Wayte Raymond, quen o recomendou para un contrato de investigación nos Arquivos nacionais.
A súa primeira aparición salientable nos círculos numismáticos foi na convención da American Numismatic Association que tivo lugar en Boston en 1948. Na primavera de 1951, o editor de The Numismatist, Stuart Mosher, nomeou a Breen editor en funcións da publicación, e a partir de 1957 dirixiu a súa sección Cent Collector's Forum.
En 1952 acadou a súa licenciatura pola Universidade Johns Hopkins, logo de completar o seu plan de estudos de catro anos en soamente un curso. Despois da súa graduación, traballou como catalogador de poxas a tempo completo para a New Netherland Coin Company, ao tempo que se matriculaba nun curso premédico na Universidade Columbia.
William Sheldon colaborou estreitamente con Breen en varios proxectos relacionados coas moedas na década de 1950, entre eles o libro Penny Whimsy, e aínda que Sheldon animou a Breen a estudar a carreira de Medicina, acabou distanciándose do científico, segundo declarou Breen nunha entrevista, en parte debido ao antisemitismo declarado de Sheldon.
En 1960, Breen matriculouse en no programa de posgrao de Socioloxía da Universidade de California en Berkeley, onde afirmou ter investigado "os grupos da Xeración Beat en ambas as costas, mais tamén algúns dos primeiros hippies, descubrindo de paso que algunhas ideas que desenvolveramos no mundo da ciencia ficción se introduciran na subcultura hippie e se presentaban como invención propias". En 1966 acadou un mestrado nesa universidade en Socioloxía da música, cunha tese titulada "O cambiante status social do músico".
En 1963 uniuse a Don Taxay para formaren o Instituto de Autenticadores Numismáticos.
Á parte da numismática, Walter Breen dedicouse tamén a outros ámbitos do coñecemento ao longo da súa carreira. Dominaba idiomas como o latín, o grego clásico, o francés, o alemán, o español e o italiano, e era recoñecido como un experto no terreo da música barroca e medieval. Tamén foi colaborador na sección de numismática da Enciclopaedia Britannica, así como asesor do Departamento do Tesouro dos Estados Unidos e do Instituto Smithsoniano.
Problemas coa xustiza
En 1954, Breen foi condenado en Atlantic City por pederastia, cando traballaba na New Netherlands Coin Company, e quedou en liberdade condicional. En 1963 houbo polémica pola súa presenza na Convención Mundial da Ciencia Ficción —o caso coñeceuse como Breendoggle—; na edición do ano seguinte prohibíuselle a asistencia e tamén foi expulsado temporalmente da principal asociación de prensa afeccionada da subcultura, logo das acusacións doutros delitos sexuais. Porén, destacados afeccionados da época á ciencia ficción consideraron as acusacións como rumores e "difamación", e o escándalo foise esvaecendo. Pouco despois, Breen casou coa escritora Marion Zimmer Bradley, que era consciente do seu comportamento. É probable que en 1964 se producise outra condena por abuso sexual.
En 1990, Breen foi detido novamente por pederastia, e ao aceptar un acordo coa fiscalía púxoselle unha condena de tres anos de liberdade condicional. Un ano máis tarde, foi acusado de oito delitos graves de abuso sexual de menores en relación cun cativo de 13 anos. Aínda que en 1992 se lle diagnosticou un cancro de fígado, o que ocasionou que o xuízo polos novos cargos tivese que atrasarse en varias ocasións, máis finalmente foi condenado a 10 anos de prisión. A American Numismatic Association expulsouno por mor destes cargos.
En 2014, a filla de Breen, Moira Greyland, revelou que foi unha das persoas que denunciou o seu pai por pederastia.
Vida persoal
Walter Breen casou con Marion Zimmer Bradley o 14 de febreiro de 1964, con quen tivo dous fillos, Patrick e Moira, ambos músicos. A parella separouse en 1979. Logo da súa separación, Breen trasladouse a Oakland, California, aínda que continuou vinculado profesionalmente á súa exmuller. Finalmente, divorciáronse o 9 de maio de 1990.
Breen era consumidor de marihuana e LSD. Cría na reencarnación e adoitaba relatar vidas súa pasadas na Atlántida, na antiga Grecia e noutras épocas mitolóxicas e históricas.[3]
Breen morreu polo cancro de fígado que padecía, na prisión en Chino, California, o 27 de abril de 1993, mentres cumpría a condena de 10 anos por pederastia.
Actividade e publicacións
Ademais de traballar como numismático para New Netherlands Coin Company, e para outras compañías como First Coinvestors, Inc., onde foi directivo durante moitos anos, Breen foi un membro activo da comunidade de afeccionados á ciencia ficción nos Estados Unidos durante gran parte da súa vida. Escribiu para fanzines e asumiu a dirección do fanzine Fanac, de Terry Carr e Ron Ellik, entre 1961 e 1963.
En 1951, a revista The Numismatist, da American Numismatic Association, publicou os seus primeiros escritos sobre numismática, e dous anos despois concluíu a redacción do seu primeiro traballo monográfico sobre as moedas estadounidenses.
Breen tamén dedicou moito tempo a recompilar información sobre a historia da homosexualidade e a pederastia. A súa investigación, sen precedentes polo seu amplo tratamento da historia, pero que non se atiña ás normas da investigación académica, constituíu a base do seu libro de 1964 Greek Love ("Amor grego"), que publicou baixo o pseudónimo de "J. Z. Eglinton". Breen colaborou con Warren Johansson na investigación que conduciu á publicación deste traballo, dedicado á súa esposa, que foi a súa editora. Tamén publicou unha revista, The International Journal of Greek Love, baixo o mesmo pseudónimo.
Estes son os principais traballos monográficos publicados por Walter Breen ao longo da súa traxectoria:
Doraibu mai kā
Doraibu mai kā (ドライブ・マイ・カー) é un filme xaponés de 2021 coescrito e dirixido por Ryusuke Hamaguchi. Está baseado nunha historia curta escrita por Haruki Murakami, extraída da súa colección de 2014 Onna no inai otokotachi. O filme conta a historia de Yūsuke Kafuku (intepretado por Hidetoshi Nishijima) que dirixe unha produción da obra Dyádya Ványa e loita coa morte da súa muller Oto.
Considerado un dos mellores filmes de 2021,  foi escollido para competir pola Palma de Ouro no Festival Internacional de Cinema de Cannes de 2021, onde gañou tres premios, incluíndo mellor guión. Foi escollido como candidato do Xapón para o Óscar ó mellor filme internacional na 94ª edición dos premios, sendo finalmente nomeado nun total de catro categorías, incluíndo o Óscar ó mellor filme, o Óscar ó mellor director para Hamaguchi, o Óscar ó mellor filme internacional e o Óscar ó mellor guión adaptado para Hamaguchi e Takamasa Oe.
Sinopse
O actor e director de teatro Yūsuke Kafuku está casado con Oto, unha guionista. Oto concibe as súas historias durante as súas relacións sexuais e nárraas a Yūsuke. Despois de ver o seu esposo nunha representación de Á espera de Godot, Oto presenta a Yūsuke o seu colaborador habitual, o actor novo Kōji Takatsuki. Un día que Yūsuke regresa á casa antes do previsto descobre a súa esposa tendo relacións sexuais con alguén, posiblemente o mozo. Marcha en silencio sen ser visto e non llo conta.
A Chociña, Saiáns, Moraña
A Chociña é un lugar da parroquia de Saiáns no concello pontevedrés de Moraña, na comarca de Caldas
Corrigatos, Saiáns, Moraña
Corrigatos é un lugar da parroquia de Saiáns no concello pontevedrés de Moraña, na comarca de Caldas
Universidade para Estranxeiros de Perugia
A Universidade para Estranxeiros de Perugia (en italiano : Università per Stranieri di Perugia ) é unha universidade pública de Perugia e, xunto coa Universidade de Estranxeiros de Siena, unha das dúas institucións de educación superior en Italia deseñadas para estudantes estranxeiros.
Historia
miniatura|esquerda|Sede da Universidade para Estranxeiros de Perugia A Universidade de Perugia para Estranxeiros foi fundada en 1925. É unha universidade independente desde 1992 e ofrece principalmente cursos para e sobre a lingua e a cultura italianas. O actual reitor é Valerio de Cesaris.
Persoal e alumnado
A Universidade contaba en 2003 con preto de 2.400 estudantes e 150 contratados como persoal académico.
Unha das alumnas máis famosas desta universidade é Amanda Knox, acusada de asasinato en Italia e absolta no outono de 2011, e que despois se converteu en escritora.
As Cortiñas, Saiáns, Moraña
As Cortiñas é un lugar da parroquia de Saiáns no concello pontevedrés de Moraña, na comarca de Caldas