cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Herm
Os automóbiles están prohibidos nesta illa, do mesmo xeito que na súa veciña Sark; pero ao contrario desta, tamén se prohiben as bicicletas. Con todo, permítense os tractores para a poboación local. As praias de area branca son o paraíso dos camiñantes.
A illa de Jethou queda ao sur; dise que no ano 709 unha tormenta eliminou unha lingua de terra que conectaba a ambas as illas. miniatura|200px|Localización de Herm
A Carballeira, Camos, Nigrán
A Carballeira é un lugar da parroquia de Camos, no concello pontevedrés de Nigrán, na comarca de Vigo. Segundo o IGE, en 2022 tiña 82 habitantes (38 homes e 44 mulleres).
Portela, Zobra, Lalín
Portela é un lugar da parroquia de Zobra, no concello pontevedrés de Lalín, na comarca do Deza. Segundo o INE, no 2008 tiña 13 habitantes (7 homes e 6 mulleres), o que supón unha diminución de 1 habitante con respecto ao ano 2000.
Tyrannus melancholicus
Tyrannus melancholicus é unha especie de paxaro paseriforme pertencente ó xénero Tyrannus, integrado na familia Tyrannidae. É nativo do Neotrópico e distribúese dende o sur dos Estados Unidos, por América Central e do Sur até o centro da Arxentina.
Howard Fast
Traxectoria
Naceu en Nova York. A súa nai foi unha inmigrante xudía británica e o seu pai, Barney Fastovsky, un inmigrante xudeu ucraíno. Ao morrer a súa nai en 1923 e co seu pai en paro, o irmán máis novo de Howard, Julius, foi vivir cuns parentes, mentres que Howard e o seu irmán máis vello Jerome traballaron vendendo periódicos. Demostrou ser un lector voraz de novo lendo para un traballo a tempo parcial na biblioteca pública de Nova York.
O mozo Howard comezou a escribir cando era novo. Mentres fai autostop e monta en ferrocarrís que percorren o país en busca de traballos, escribe. A súa primeira novela, Two Valleys (Dous Vales), foi publicada en 1933, con 18 anos de idade. A súa primeira obra popular é Citizen Tom Paine (Cidadán Tom Paine), un conto sobre a vida de Thomas Paine. Interesado sempre na historia americana, escribe The Last Frontier, (A última fronteira), sobre unha tentativa dos cheyennes de volver á súa terra nativa; e Freedom Road (Camiño da liberdade), sobre as vidas dos antigos escravos durante o Período de reconstrución.
Durante a segunda guerra mundial traballa para a Oficina de Información de Guerra dos Estados Unidos, escribindo para a Voz de América.
En 1948 escribe "My glorious brothers'' sobre a epopea dos macabeos, vencendo aos greco-sirios seleucidas. Trata sobre o amor dos xudeus pola súa terra e a liberdade.
Home de esquerdas con ideas progresistas, uniuse ao Partido Comunista dos Estados Unidos en 1944 e foi chamado polo Comité de Actividades Anti-Americanas. Rexeitou divulgar os nomes dos contribuíntes ao Joint Antifascist Refugee Comittee (Comité de Axuda aos Refuxiados Antifascistas), que comprara un antigo convento en Tolosa para convertelo nun hospital no que traballaban os cuá­queros axudando a refuxiados republicanos da Guerra Civil Española (un dos contribuíntes era Eleanor Roosevelt), e encarcerárono por tres meses en 1950 por desacato ao Congreso. Despois queda inscrito nas listas negras do macartismo e ten que utilizar pseudónimos para poder publicar.
Anana vermella
miniatura|300px As ananas vermellas son estrelas pequenas e de baixa temperatura superficial (clase espectral M), moi abundantes no Universo, acostuman se-las máis lonxevas.
Howard Fast
Traxectoria
Mentres estaba no cárcere comezou a escribir o seu traballo máis famoso, Spartacus, novela sobre a sublevación dos escravos romanos encabezada por Espartaco. Fast envioullo ao seu editor en Little, Brown and Company, ao que lle entusiasmou a novela, pero J. Edgar Hoo­ver enviou unha carta adver­tíndolles de que non deberían publicala. Tras isto pasou por outros sete coñecidos editores con idéntico resultado. O último deles foi Doubleday e tras unha reunión do comité editorial, George Hecht, entón xefe da cadea de li­brerías de Doubleday, saíu da sala enfadado e desgustado por tal acto de covardía, chamou por teléfono a Fast e aseguroulle que se publicaba o libro pola súa con­ta faríalle un pedido de seiscentos exemplares.
Fast nunca o fixo, pero co apoio de liberais e os escasos soldos seu e da súa muller, creou Blue Heron Press e publicou o libro. Para a súa sorpresa vendéronse máis de corenta mil exemplares da obra en tapa dura, que pasaron a ser varios millóns tralo final do Macartismo. Foi traducido a 56 idiomas e dez anos logo da súa publicación, Kirk Douglas convenceu a Universal para rodar unha película baseada na novela. Ao forzar Douglas a inclusión nos títulos de crédito do nome de Dalton Trumbo, escritor tamén na lista negra que realizara a adaptación da novela, rompeu de feito dita lista. A película foi un éxito, gañou catro Oscar e foi nomeada a outros dous.
Anana vermella
Un exemplo deste tipo de estrela é Próxima Centauri (ou Alfa Centauri C), que tamén é a estrela máis achegada ó noso Sol.
Howard Fast
Traxectoria
Posto na Lista Negra polas súas actividades comunistas e os seus antecedentes penais, Fast era incapaz de publicar baixo o seu propio nome (excepto en Blue Heron Press, que ademais publicou libros doutros autores na Lista Negra), polo que utilizou varios pseudónimos, incluíndo E.V. Cunningham, co que publicou unha serie popular de novelas de detectives protagonizadas por Masao Masuto, un Nisei (fillo de emigrantes xaponeses) membro do departamento de policía de Beverly Hills (California).
En 1952 traballa para o Partido Laborista Americano. Durante os anos 50 tamén traballou para o xornal do partido comunista, o Daily Worker. En 1953, concedéronlle o Premio Stalin da Paz. En 1956 abandona o partido en protesta pola política represiva da Unión Soviética con Hungría.
Escribe ao pouco April Morning, unha historia sobre as Batallas de Lexington e Concord desde a perspectiva dun adolescente ficticio. Aínda que non suscitada como novela do adulto novo, converteuse nunha asignación frecuente en escolas secundarias americanas e é probablemente o seu traballo máis popular a principios do século XXI. Fíxose unha película para a televisión en 1988.
Escribe tamén contos de Ciencia Ficción que, tras ser publicados en revistas e obras colectivas, son publicados como recompilacións.
En 1974 múdase coa súa familia a California, onde escribe guións de series de televisión e de How the West Was Won. En 1977 publicou The Immigrants (Os Emigrantes), primeira dunha serie de seis novelas.
Como escritor, o éxito sorriulle desde mozo, grazas ás súas novelas históricas, que son sempre apaixonados cánticos á liberdade. En Spartacus (1951), a máis popular das mesmas, na que narra a abortada revolta dos escravos contra Roma (73-71 a.d.C.), figura unha dedicatoria que reflicte fielmente o seu credo persoal: Escribino para que aqueles que o lean -os meus fillos e os fillos doutros- adquiran grazas a el fortaleza para afrontar o noso turbulento futuro e poidan loitar contra a opresión e a inxustiza.
Foi un dos fundadores do Movemento Mundial da Paz e membro do seu consello director durante cinco anos (1950-1955). Tamén foi candidato ao Congreso, por Nova York, co America Labor Party.
CD11
O CD11 (cluster de diferenciación 11) é un tipo de polipéptido da superfice celular dos leucocitos, que forma a subunidade α (alfa), que é un compoñente de varias integrinas. As integrinas son proteínas heterodímeras que constan dunha unidade alfa e outra beta. O CD11 é a subunidade alfa e únese a unha subunidade β2 (beta 2), que é o CD18, para formar unha integrina que media na adhesión leucocitaria. Hai tres tipos de CD11 chamados CD11a, CD11b e CD11c, que están codificados, respectivamente, polos xenes ITGAL, ITGAM e ITGAX do cromosoma 16 humano.
As integrinas das que forma parte o CD11 son:
Anzobre, Armentón, Arteixo
Anzobre é un lugar da parroquia de Armentón no concello coruñés de Arteixo na comarca da Coruña. Tiña 81 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística dos cales eran 40 homes e 41 mulleres.
O Hospital, Osoño, Vilardevós
O Hospital é un lugar da parroquia de Osoño, no concello ourensán de Vilardevós. Segundo o IGE do 2009 tiña 8 habitantes dos que 1 era home e 7 eran mulleres, o que supón unha perda de habitantes con respecto a 2008.
Anana marrón
miniatura|200px|Gliese 229, unha anana marrón Unha anana marrón é un astro de composición similar á das estrelas que non alcanzou a masa suficiente para desencadea-lo proceso de fusión nuclear de hidróxeno ordinario a helio, pero si do deuterio e, no caso das de máis masa, do litio.
A pesaren do seu nome, estas estrelas poden variar a súa cor dependendo da súa temperatura, sendo as máis quentes vermellas e laranxas, e as máis frías dunha cor morada ou maxenta. Estas cores adoitan ser moi tenues, xa que a maioría da luz emitida por estes astros está no espectro de luz infravermella.
O Amuleto de Ogum
O Amuleto de Ogum é un filme brasileiro de 1974 dirixido por Nelson Pereira dos Santos. Estreouse no Festival Internacional de Cinema de Cannes de 1975. Foi escollido como candidato do Brasil para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 48ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Esposende, Portugal
Esposende é unha cidade portuguesa do Distrito de Braga, rexión Norte e subrexión do Cávado, con 34.254 habitantes en 2011.
Demografía
É sede dun pequeno municipio con 95,18 km² de área e 34.254 habitantes (2011), subdividido en 9 freguesías. O municipio limita ao norte co municipio de Viana do Castelo, ao leste con Barcelos, ao sur con Póvoa de Varzim e ao oeste co océano Atlántico.
Spider-Man
Spider-Man, literalmente home araña, é un personaxe de cómic creado en 1962 por Stan Lee (autor tamén dos "Catro Fantásticos" e da "Patrulla-X) para Marvel Comics. Apareceu por primeira vez no Amazing Fantasy #15 (agosto do 1962). Spider-man foi versionado por diversos autores, actualmente é o superheroe máis representativo desta editorial.
Historia da publicación
A editorial Marvel andaba nos anos sesenta na procura de novos éxitos coma os 4 Fantásticos para a súa Nova Era dos cómics Marvel, así que o editor xefe, Martin Goodman, encargou ó guionista Stan Lee que idease un novo superheroe que fose innovador. Lee tivo a idea de facer un home araña xa que recordaba unha historia dun vello conto non-superheroico que lera de cativo, The Spider. Cando lle contou a idea ó editor, este non estaba seguro da idea xa que pensaba que os lectores non ían aturar un home que tivese relación cun arácnido. Aínda así, permitiu que a historia feita por Ditko e Lee aparecese no derradeiro número dunha serie que amosaba en cada número diferentes historias fantásticas, Amazing Adult Fantasy, e así no número 15, tan só co título Amazing Fantasy apareceu por primeira vez en agosto de 1962 o Home-Araña. O paso foi arrasador e moitos lectores pediran máis historias deste superheroe adolescente, o primeiro en solitario. Desta maneira, en marzo de 1963 apareceu o primeiro número do Amazing Spider-Man, o Asombroso Home-Araña. Durante trinta e nove números Steve Ditko foi o debuxante, pero coa súa saída entrou un artista que sería fundamental para o Universo Spider-Man: John Romita, Sr..
Os anos de Romita (os 70) foron os primeiros anos da universidade, dos personaxes coma Harry Osborn, Gwen Stacy e Mary Jane Watson (etapa na que se puido ver a súa cara). Tamén os anos de tratar temas moi comprometidos como o uso das drogas. Máis adiante novas colección uníranse á central como Spectacular Spider-Man (1976), Marvel Team-Up (1972), Web of Spider-Man (1985), Sensational Spider-Man (1996), Marvel Knights: Spider-Man (2004) e Friendly Neighborhood Spider-Man (2005). Algúns destes títulos cambiaron os seus nomes, pero a día de hoxe a única colección que se mantén é Amazing Spider-Man publicando 3 exemplares ó mes.
Alén dos títulos previamente falados houbo moitas series limitadas, publicacións que duraron pouco tempo e Spin-Offs. Un curioso é o de Spider-Girl que vén dun What-If? no que se describe un mundo Marvel no que Peter e MJ tiveran a filla que no universo orixinal "desaparecera".
Biografía ficticia
Peter Benjamin Parker é un rapaz de 17 anos miope e débil de quen todos se burlan no instituto. Vive cos seus tíos Ben e May Parker, xa que os seus pais morreron cando el era un neno. Un día, durante unha visita a un laboratorio, unha araña radioactiva pícao por accidente e Peter obtén superpoderes. Ao principio, dedícase a obter beneficios traballando como loitador e non quere utilizar os seus poderes para facer o ben, incluso deixa fuxir un ladrón porque pensa que non é o seu problema. Pouco despois, o seu tío Ben é asasinado e Peter vai na procura do seu asasino, cando o encontra descobre que é o mesmo ladrón que el deixara fuxir. É entón cando descobre a razón que tiñan as palabras do seu tío; "Un gran poder leva con el unha gran responsabilidade", e decide dedicar a súa vida a combater o crime.
Desde os seus comezos (segundo a norma de continuidade de Marvel nos anos 198X) non foi ben acollido pola opinión pública: o dono e editor xefe do Daily Bugle (J.J. Jameson), o xornal máis lido de Nova York, non dubida en chamalo ameaza ou perigo enmascarado e discrepa de tódalas súas accións contra o crime. O máis curioso é que Peter traballa nel como fotógrafo facendo fotos de Spider-Man.
O día a día de Peter e os enfrontamentos cos viláns do momento, chegar a fin de mes, enredos amorosos con raparigas (Betty Brant e Liz Allan), afrontar as burlas do abusón Flash Thompson e protexer a súa identidade secreta. Máis adiante pasará á Universidade, na que cambian algunhas cousas, pero non a esencia da súa vida. Alí coñece a Gwen Stacy (a que sería a súa segunda moza e o seu amor verdadeiro) e por primeira vez verá a Mary Jane Watson (a súa futura esposa). Neste período Peter descobre a identidade dun dos seus peores inimigos, O Trasno Verde. O Trasno, porén, coñecía de antes a súa identidade, pero após unha derrota, Norman Osborn pareceu ter amnesia. Poco durou a paz, xa que o alter-ego volveu con mortais resultados, a moza de Peter, Gwen Stacy, foi asasinada polo Trasno nunha ponte. Este acontecemento marcaría de por vida a Spider-Man, cargando sempre coa culpabilidade da súa morte. Buscando vinganza, Spider-Man enfrontouse por derradeira vez con el. O Trasno morreu nun intento de sorprender por sorpresa o Home-Araña, sendo atravesado polo seu propio aerodeslizador. O día despois foi horrible para o heroe, pero tempo máis adiante atoparía en Mary Jane un bo apoio emocional, incluso Flash sentiu moita pena polo "débil" Parker.
A partir desta época ocorren a maioría das aventuras e tramas argumentais do resto da súa vida, ata que finaliza a carreira universitaria e comeza a traballar como mestre no instituto público Midtown.
En decembro de 2007, os 20 anteriores anos de continuidade foron eliminados ó facer non existente o casamento de Peter e Mary Jane, por un pacto co demo Mefisto.
Poderes e equipamento
Spider-Man obtén tras a picadura a habelencia de aganchar polas paredes, o mesmo que as arañas, ademais dunha forza e axilidade sobrehumana. Tamén obtén unha especie de instinto que el chama "Sentido arácnido" que lle permite sentir o perigo, anticipándose a el. Á parte diso, Peter posúe grandes coñecementos sobre química e bioloxía, e el mesmo fabrica un lanzarredes cun material químico da súa invención.
O seu traxe orixinal quizais é o máis memorable do personaxe, pero tivo diferentes ó longo da súa historia, aínda que sempre mantivo o orixinal. Este é o célebre vermello e azul con estampado de arañeiras de cor negras e co símbolo da araña no centro do peito, e outro grande de cor vermella nas costas. A máscara ten dúas lentes con efecto espello: dende o interior vese o exterior, pero no exterior reflicte a imaxe. Tamén se aprecian dúas aberturas nos pulsos para a saída do fluído arácnido. Dependendo dos autores, a este traxe engádenselle unhas redes por debaixo das axilas.
Outro disfrace famoso é o negro, o do simbionte. Cando Spider-Man volveu das "Guerras Secretas" (Secret Wars) trouxo con el un recordo peculiar: un traxe que obedecía as súas ordes e que facía as súas propias arañeiras. Esta vestimenta era totalmente de cor negra con algunhas excepcións, as lentes, a cara superior das mans e o símbolo da araña que ocupaba a maior parte do peito.
Cando Ben Reilly, o clon de Peter, substitúe a Spider-Man fai unha versión súa do orixinal vermello e azul. Este disfrace tamén é o de Spider-Girl. Unha modificación importante é a dos lanzarredes, que nesta variante se poden ver no exterior e tamén poden lanzar proxectís de arañeira.
A última modificación importante foi o do traxe feito por Tony Stark, Iron Man, como obsequio para Peter. Este é un moderno traxe a proba de proxectís e con sistema de camuflaxe. As súas cores son o vermello e o amarelo (como a armadura do Home de Ferro) e das súas costas saen tres apéndices mecánicos en forma de patas arácnidas.
Tiña conexión GPS coa policía, visión infravermella e un filtro na máscara para gases. Levouno pouco tempo xa que este traxe representaba a súa afiliación ó lado do Rexistro de Superheroes, na Civil War.
Personaxes secundarios
Con Brand New Day May esqueceuse da identidade secreta, xa que a conversa quizais nunca tivo lugar.
Neses días Peter estaba con Gwen Stacy e MJ foi a moza de Harry Osborn, pero despois da tráxica morte de Gwen, MJ decidiu ver a vida con outros ollos. Moitos anos (e dúas proposicións) pasaron para que acabasen casando. A partir dese momento foi o maior apoio para o noso heroe que levou a vida de casado dunha forma difícil. Chegaron a ter unha filla, pero perdeuna no parto (a cativa "desapareceu") durante o final da saga do clon Ben Reilly.
Ata decembro do 2007 foi a súa esposa, pero despois dun trato co demo Mefisto todo vestixio da unión desapareceu.
Rumoréase que agora é a superheroína coñecida como Jackpot.
Adaptación noutros medios
Alén de varias adaptacións animadas, Spider-man foi levado recentemente ao cinema tres veces: Spider-Man, Spider-Man 2 e Spider-Man 3 con Tobey Maguire no papel de Peter Parker, Kirsten Dunst facendo de Mary Jane Watson e James Franco como Harry Osborn.
Shanghai Knights
Shanghai Knights é un filme estadounidense dirixido por David Dobkin que foi estreado no 2003. Secuela do filme de 2000 Shanghai Noon.
Sinopse
Aventura do salvaxe oeste protagonizada pola peculiar parella formada por Chon Wang (Jackie Chan) e Roy O'Bannon (Owen Wilson). Corre o ano 1887 cando un chinés rebelde asasina ó pai de Chong e escapa a Inglaterra. Chon e Roy encamíñanse a Londres en busca de vinganza. Mentres, a irmá de Chon, que tamén quere vingarse, tropeza co que parece ser unha conspiración contra a familia real inglesa.
Aldo de Nigris
Jesús Aldo de Nigris Guajardo, nado o 22 de xullo de 1983 en Monterrey, é un futbolista mexicano. Xoga de dianteiro e o seu equipo actual é o CF Monterrey.
Ángel Ameijeiras
Foi un dos irmáns Ameijeiras. Participou en accións de sabotaxe contra a ditadura de Fulgencio Batista e foi asasinado pola policía.
Traxectoria
Seu pai foi o emigrante galego Manuel Ameijeiras Fontenla, natural de Campo Lameiro, quen despois de emigrar á Arxentina e volver a Galicia, partiu cara a Cuba. Alí coñeceu á súa futura esposa, María de las Angustias Delgado Romo, de Corral Falso, Matanzas, coa que tivo dez fillos. O pai volveu ao seu país onde desapareceu na guerra civil, polo que a nai tivo que ocuparse soa dos fillos. A familia trasladouse a Santa Clara e finalmente á Habana.
O Castro, Armentón, Arteixo
O Castro é un lugar da parroquia de Armentón no concello coruñés de Arteixo na comarca da Coruña. Tiña 9 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística dos cales eran 4 homes e 5 mulleres.
Ángel Ameijeiras
Traxectoria
Na capital, Ángel comezou a militar no Partido Ortodoxo, de igual xeito que os seus irmáns. En 1952, o xeneral Fulgencio Batista deu un golpe de Estado e instaurou unha férrea ditadura, e un ano despois, Mel, un dos irmáns de Ángel, participou no asalto ao cuartel Moncada onde foi asasinado polas forzas de Batista.
Machaco máis o seu irmán Gustavo ocupáronse con éxito da distribución clandestina por toda Cuba do discurso de defensa de Fidel Castro no xuízo aos moncadistas, coñecido como A historia absolverame.
En 1957, foi torturado e encarcerado xunto a Gustavo na prisión de Castillo del Príncipe. Foi liberado ao ano seguinte e comezou a participar nos preparativos da folga do 9 de abril, xunto a membros do Partido Popular Socialista. Tras o fracaso da folga asume o cargo de Xefe de Acción e Sabotaxe do Movemento 26 de Xullo na Habana. O seu irmán Efigenio, que estaba na guerrilla de Sierra Maestra, mandoulle unha mensaxe animándoo a que se unise a eles no monte, pero Machaco contestoulle que a loita na cidade era tan importante como a da serra e que loitarían alí ata o final.
Participou e organizou os atentados á emisora CNC, a voadura de canos do acueduto e accións encamiñadas a entorpecer a farsa electoral coa que Batista tentaba lexitimar o seu réxime. Segundo relatou Efigenio, un día un policía parouno cando iba nunha moto cargada con bombas e tivo que "axustizalo".
Morte
O 7 de novembro de 1958, sentindo que os seus refuxios xa non eran seguros trasládase coa súa muller embarazada, Norma Porras (á que coñecera estando no cárcere de Castillo del Príncipe), ao edificio Goicuría, onde estaban os tamén combatentes Pedro Gutiérrez Hernández e Rogelio Perea Suárez. A madrugada seguinte son atacados por varias ducias de policías e comeza un tiroteo de varias horas que remata con Machaco e Norma feridos e detidos. Norma salvou a vida e conseguiu dar a luz ao único fillo de Machaco, os demais foron asasinados.
Legado
Tras coñecer a noticia da súa morte, Fidel Castro ascendeuno de forma póstuma a Comandante do Exército Rebelde nunha mensaxe radiofónica dende a Sierra Maestra:
"Ascéndese ao grao de comandante, ao capitán de milicias Ángel Ameijeiras, que caeu combatendo heroicamente fronte aos esbirros da ditadura. En homenaxe á súa exemplar conduta de revolucionario, ao seu incansable espírito de loita, ao seu valor sen límites e ao heroísmo co que se bateu coas forzas mercenarias do tirano, sen importarlle o número de inimigos, preferindo morrer antes que depor as armas, o Exército Rebelde concédelle o grado de comandante, que é o máis alto da nosa xerarquía militar".
A historia de Machaco e Norma foi levada ao cine polo director cubano Fernando Pérez Valdés, na película de 1987, Clandestinos, onde Machaco foi interpretado polo actor Luis Alberto García e Norma por Isabel Santos.
Un dos hospitais máis importantes de Cuba, o Hospital Hermanos Ameijeiras foi nomeado así en honor a Ángel e seus irmáns.
Halle (Westfalia)
Xeografía
A cidade de Halle (Westf.) limita ó noroeste coa cidade de Borgholzhausen, ó nordeste con Werther (Westfalia), ó suroeste coa comunidade Steinhagen e ó sueste coa cidade de Harsewinkel ademais de Versmold. Ten como cidades máis grandes nas súas proximidades Osnabrück a 30 km ó suroeste, e Bielefeld a 10 km ó noroeste.
O Castelo, Camos, Nigrán
O Castelo é un lugar da parroquia de Camos, no concello pontevedrés de Nigrán, na comarca de Vigo. Segundo o IGE, en 2022 tiña 1 habitante (1 home).
Santiago Jaureguizar
Santiago Jaureguízar Ortiz de Zarate, coñecido como Jaureguizar, nado en Bilbao o 14 de agosto de 1965, é un xornalista e escritor galego.
José Antonio Naya
José Antonio Naya Mella, nado na Coruña o 30 de abril de 1934, é un exmilitar e exadestrador de fútbol galego. De estilo férreo e intransixente, adestrou unha vintena de equipos, entre eles o Deportivo da Coruña e o desaparecido Ourense. O seu maior éxito deportivo foi o ascenso á Primeira División co Real Burgos na tempada 1989/90.
Santiago Jaureguizar
Traxectoria
Foi pioneiro na introdución da literatura galega en Internet, con proxectos como "Familia feliz" en Vieiros  ou a web infimos.net. Tamén liderou durante un ano en Elvicristo Machine, grupo de narrativa trip-hop.
José Antonio Naya
Traxectoria
Adestrou ao Júpiter Leonés, filial da Cultural Leonesa, e tamén o primeiro equipo, pasando logo polo Hullera, o Alcalá, o Toledo, o Real Madrid Afeccionados e a selección de Castela. En febreiro de 1972 debutou na Segunda División, ao coller as rendas do Cádiz, polo que xa pasaran varios adestradores esa tempada. Estivo á fronte do equipo andaluz durante as últimas 15 xornadas, e conseguiu o obxectivo da permanencia. Na seguinte tempada fichou polo Getafe Deportivo, da Terceira División, que no momento da súa chegada levaba só un punto en dez xornadas. Finalmente conseguiu salvar o equipo do descenso.
Na tempada 1975−76 adestrou o Deportivo da Coruña en Segunda División. O equipo liderou a táboa durante varias xornadas, pero unha serie de malos resultados fixérono caer ata a quinta praza, a un punto dos postos de ascenso, na xornada 32, motivo polo que Naya foi cesado e substituído por Cheché Martín.
Ernesto Samper
Ernesto Samper Pizano, nado en 1950, é un economista e político colombiano. Foi presidente do seu país entre 1994 e 1998.
José Antonio Naya
Traxectoria
Tras un breve paso polo Murcia, foi contratado en decembro de 1977 polo Levante, que militaba na Segunda División B, como substituto de Vicente Dauder. O equipo estaba 12º e acabou 4º con Naya no banco, polo que foi renovado para a tempada 1978/79. Despois dun inicio irregular, a partir da xornada 15 o Levante non baixou da segunda praza, e acabou primeiro e obtendo o ascenso a Segunda. Nos seguintes anos adestrou en Segunda División a Recreativo de Huelva, Linares, Castellón, Granada e Xerez, e en Segunda B ao Alavés.
En 1989 regresou a Burgos, para facerse cargo do Real Burgos, sucesor do desaparecido equipo que adestrara nos anos 70. Cun cadro de xogadores no que estaban entre outros Bastón, Portela, Ribera, Tocornal, Manolo Peña, Magdaleno ou Jurić, o Burgos acabou campión de Segunda, e logrou o primeiro ascenso á máxima categoría da súa historia. Naya deixou o club ao remate da tempada, e adestrou a continuación a Sabadell, Murcia e Cádiz.
En xaneiro de 1995 volveu ao banco do Ourense, cabeiro da Segunda División, substituíndo a Antoni Teixidó. Tras só seis xornadas, nas que só puido sumar catro puntos, e despois de protagonizar enfrontamentos con algúns xogadores, foi cesado e substituído por José Mario Guede.
Palmarés
Levante
Real Burgos
Brecqhou
Brecqhou (ou en inglés, Brechou) é unha das Illas da Canle, situada ao oeste de Sark. A súa superficie é de aproximadamente un quilómetro cadrado. Administrativamente pertence a Sark, que á súa vez é parte do Bailiazgo de Guernsey.
Desde 1993 Brecqhou é propiedade dos irmáns David e Frederick Barclay, xemelgos idénticos, máis coñecidos como os copropietarios do xornal The Daily Telegraph.Brecqhou Stamps Segundo a Lei de Reforma de Sark de 1951, o tenente é David Barclay, quen ten dereito a ocupar o asento do tenente no Chief Pleas, o parlamento de Sark.
Nome
O nome Brecqhou deriva do nórdico antigo Brekka (pendente ou escarpado; cf. Bricquebec) e holmr (illa ou illote; ver -hou).
Plurivocidade
Orixe
O concepto de plurivocidade foi tomado da polifonía musical, na que nunha composición musical existen varían melodías que se tocan de xeito independente.
Foi desrito por vez primeira polo teórico ruso Mijail Bajtín para se referir ao que el consideraba a principal característica distintiva das novelas de Fiódor Dostoyevski. Nas novelas deste autor, cada personaxe expoñía o seu xeito de ver a vida, o que provocaba que o lector fose quen de coñecer tantas perspectivas fronte ao mundo coma personaxes existiran na novela. A novela de Dostoyevski máis representativa desta técnica literaria é Bratia Karamazovy. Segundo Batjín, a plurivocidade é a presenza doutros textos dentro dun texto.
Autores
Na literatura universal varios autores empregaron este recurso literario. Posibelmente, o libro Ulises de James Joyce foi, sen el sabelo, un dos primeiros en utilizar a plurivocidade. A novela Don Quijote de la Mancha, de Miguel de Cervantes, así coma varias obras de William Shakespeare foron tamén algunhas das primeiras novelas europeas nas que se empregou esta técnica.
Máis adiante, varios autores modernistas empregaron a polifonía literaria nos seus escritos, coma Milan Kundera ou Hermann Broch.
Así, algúns exemplos de literatura polifínica son:
Epopea
miniatura|300px|Ulises e as sereas A epopea é unha forma literaria propia da antigüidade, composta en verso para ser recitada, a cal presenta un mundo mítico-heroico situado nun pasado ideal ou absoluto.
Características
A súa temática procede do mito e da lenda heroica, as súas figuras son como deuses contaminados de humanidade; primeiro existiron por fantasía popular. Presentan as seguintes características:
Cun certo grao de acumulación preséntanse acumulativamente episodios sen estruturación lóxica; as figuras non están individualizadas, son tipos literarios cargados de temperamentos e cosmovisións distintas (reis, conselleiros, amigos, fieis vasalos, compañeiras, agoireiros,...) con características humanas esenciais á época (mínima caracterización psicolóxica) sen evolucionar, con capacidade de loita, pero predestinados a un final.
Estamos ante un espazo e un tempo concreto e coñecido: mundo da época con elementos reais e fantásticos, con perigos coñecidos e fenómenos inexplicables, aconteceres dun pasado con vixencia de presente.
O narrador preséntase, visible, como sobrio observador omnisciente e inxenuo, renunciando á reflexión, á ironía.
A Portela
Co topónimo A Portela podémonos referir a:
Celso Álvarez Cáccamo
Celso Álvarez Cáccamo, nado en Vigo o 15 de decembro de 1958, é un escritor e sociolingüista galego.
Traxectoria
Fillo de Xosé María Álvarez Blázquez e irmán de Xosé María, Alfonso, e Berta Álvarez Cáccamo, entre 1975 e 1990 estudou e viviu en Compostela, Barcelona, Buffalo (EUA) e Berkeley (EUA).
Licenciado en Filoloxía Hispánica pola Universidade Central de Barcelona. Doutor en Filoloxía Hispánica, a súa tese de doutoramento: The Institutionalization of Galician: Linguistic Practices, Power, and Ideology in Public Discourse foi presentada na UC Berkeley. É mestrado en Lingua e Literatura Españolas pola State University of New York en Buffalo. Actualmente é profesor de Lingüística xeral na Universidade da Coruña.
É autor de múltiples artigos académicos relacionados coa sociolingüística. Xestiona a páxina Versão Original e a revista çopyright de pensamento crítica e intervención. Tamén foi colaborador de Vieiros.
Fontenla, Camos, Nigrán
Fontenla é un lugar da parroquia de Camos, no concello pontevedrés de Nigrán, na comarca de Vigo. Segundo o IGE, en 2022 tiña 47 habitantes (23 homes e 24 mulleres).
Max Steiner
Maximilian Raoul Walter Steiner, nado en Viena (Austria) o 10 de maio de 1888 e finado en Hollywood (California) o 28 de decembro de 1971 foi un compositor cinematográfico austríaco nacionalizado estadounidense, coñecido como Max Steiner.
El Derecho (Ourense)
El Derecho foi un periódico editado en Ourense entre 1890 e 1898.
Max Steiner
Traxectoria
Steiner naceu en Viena, onde se formou musicalmente, estudando na academia musical vienesa con persoeiros como Gustav Mahler. Axiña se ligou á opereta vienesa, creando grandes composicións e sendo recoñecido publicamente. Por mor da primeira guerra mundial tivo que trasladarse aos Estados Unidos, onde comezou a traballar en Broadway, tamén cun rápido éxito. Trala orquestración de Rio Rita foi chamado por Hollywood, co fin de adaptar a súa obra. Comezou na RKO, mais o seu éxito coa banda sonora de King Kong (1933) xunto coa súa amizade con David O. Selznick fíxolle abandonar a produtora, pois necesitaba unha compañía máis potente que puidese soportar o volume e nivel de traballo que era capaz de desenvolver. Entrou na Warner Bros., na que chegou a ser directivo ata a súa morte.
Compuxo a banda sonora de máis de trescentos filmes, entre os que destaca Foise co vento (1939), filme que supuxo o fin do sinfonismo clásico. Nel chegan a crearse dezaseis leitmotivs, que soan cada vez que aparecen as personaxes ou mesmo cando se fala deles.
El Derecho (Ourense)
Historia e características
Subtitulado Diario democrático, apareceu o 2 de abril de 1890. Foi unha publicación bilingüe de periodicidade trisemanal nos seus comezos, e a partir de agosto de 1892 pasou a ser diaria. Estaba dirixido por Vicente Nondedeu Pardo e formaron parte do consello de redacción Benito Serantes Echegaray e Alejandro Rodríguez Cobelas. Entre os seus colaboradores figuraron Francisco Álvarez de Nóvoa, Luciano Cid Hermida, Juan Manuel Paz Novoa, Heraclio Pérez Placer e Emilio Castelar. De tendencia progresista e de carácter republicano-federal, próxima a Unión Republicana. Incluía poesía e prosa. Difundiuse por toda Galicia, Cuba, Porto Rico e Filipinas. Cesou a súa publicación en 1898.
O 25 de febreiro de 1893 dedicou un número especial a Concepción Arenal coordinada por Alberto García Ferreiro, no que participaron José Rodríguez Carracido, Salvador Cabeza de León, Alfredo Brañas, Andrés Martínez Salazar, Joaquín Díaz de Rábago, Juan Barcia Caballero, Eugenio Montero Ríos, Eladio Rodríguez, Aurelio Ribalta, Marcelo Macías e Enrique Mayer como gravador. Entre o 18 de abril e o 23 de maio de 1894 editou como folletín o libro ''Beira o Barbaña. Paisaxes'', de Francisco Álvarez de Nóvoa.
Condado de Harju
250px|esquerda|miniatura|[[Tallín é a capital do condado de Harju e da Estonia]]
Harju (en estoniano Harjumaa) é un dos 15 condados nos que se divide Estonia. A súa capital é a cidade de Talín.
Goberno rexional
O goberno do condado (en estoniano Maakonnavalitsus) é dirixido por un gobernador ou maavanem, que é nomeado polo goberno de Estonia por un período de cinco anos. Dende o ano 2005 o gobernador é Jaan Mark.
Municipios
frame|dereita|Municipios do condado de Harju O condado subdivíse en 6 municipios urbanos (ou linnad, "cidades") e 17 rurais (ou vallad, "lugares").
Municipios urbanos:
Municipios rurais:
Cemiterio
miniatura|Cemiterio en [[Cospeito, Lugo.]]
Un cemiterio ou camposanto é un lugar onde se depositan os cadáveres, os restos mortais dunha persoa defunta.
Características
As necrópoles existiron desde hai ben tempo. Xa durante o megalitismo construíronse dolmens para deixar os corpos das persoas falecidas.
O proceso de inhumación varía segundo a cultura do lugar. Os corpos poden introducirse en ataúdes, féretros ou sarcófagos, ou simplemente ser envoltos en teas. Á vez, ben poden ser sepultados baixo terra ou depositados en nichos, mausoleos ou outro tipo de sepulturas. Tamén é común a cremación cos corpos e o depósito das cinzas no cemiterio.
Usualmente, os cemiterios son comunitarios, atopándose no recinto as tumbas dos membros da comunidade, sen chegar a ser tumbas colectivas, pois cada defunto ten o seu propio espazo determinado aínda que, por decisión familiar, tamén poden enterrarse varios familiares no mesmo lugar.
A palabra cemiterio procede do termo grego koimetérion ("dormitorio"), pois segundo o cristianismo, os corpos dormen até o día da resurrección. No caso dos cemiterios católicos, tamén son coñecidos co nome de camposantos. Esta denominación comezou a usarse en Pisa, onde se soterrou con terra traída de Xerusalén o cemiterio construído no século XIII dentro da cidade.
É un lugar por tradición asociado a numerosas lendas e mitos.
Illa Chichagof
A Illa de Chichagof (tamén transcrita como Chichagov ou Chichagoff), é unha illa localizada no Arquipélago Alexander, na costa noroccidental de Alasca. Ten 121 quilómetros de longo, 80 km de ancho, e unha superficie 5.305´9 km². No censo de 2000 na illa vivían 1.342 persoas. É unha das tres «illas ABC de Alaska» (Almirantado, Baranof e Chichagof).
Xeografía
Na illa hai varios lagos de importancia, como Elfendahl, Morris, Nutria, Gouilding, na parte occidental; Suloia, na sur, e Sitkok e Kook, na oriental,
A Maioría da illa está incluída no Tngass National Forest.
As Comunidades de Hoonah (860 hab. En 2000), Pelican, Tenakee Springs (104 hab.) e Elfin Cove localízanse na metade norte da illa de Chichagof. A metade sur da illa practicamente non ten poboación. As principais fontes económicas destas comunidades proceden das cacerías guiadas, a pesca e a explotación forestal, que son os medios vitais da economía.
Historia
Esta illa Foi nomeada en honra do Almirante Vasili Chichagov (1726-1809), un explorador do Ártico ruso.
Segunda división española 1955/56
A tempada 1955–56 da Segunda División Española de fútbol foi a 24ª edición desta competición. A categoría estivo composta por 32 equipos, repartidos segundo criterios xeográficos en dous grupos de 16 equipos cada un. CA Osasuna, Real Jaén, CD Condal e Real Zaragoza ascenderon a Primeira División ao mesmo tempo que AD Plus Ultra descendeu a Terceira División. Non houbo descensos directos xa que á tempada seguinte ampliouse o número de equipos participantes na categoría a 40.
Ao finalizar esta tempada e a raíz da eliminación do Protectorado español de Marrocos os equipos correspondentes a este territorio que competian na Segunda División Española ou ben se fusionaron con equipos lindantes aínda en territorio español ou pasaron a competir na Liga de Fútbol de Marrocos.
Grupo 1
X = Partidos xogados; G = Partidos gañados; E = Partidos empatados; P = Partidos perdidos; GF = Goles a favor ; GC = Goles en contra; DG = Diferenza de goles; Pts = Puntos (C) = Campión; (D) = Descendido; (P) = Promocionado; (O) = Campión do play-off; (A) = Avanza de rolda.
Grupo 2
X = Partidos xogados; G = Partidos gañados; E = Partidos empatados; P = Partidos perdidos; GF = Goles a favor ; GC = Goles en contra; DG = Diferenza de goles; Pts = Puntos (C) = Campión; (D) = Descendido; (P) = Promocionado; (O) = Campión do play-off; (A) = Avanza de rolda.
Promoción de ascenso
X = Partidos xogados; G = Partidos gañados; E = Partidos empatados; P = Partidos perdidos; GF = Goles a favor ; GC = Goles en contra; DG = Diferenza de goles; Pts = Puntos (C) = Campión; (D) = Descendido; (P) = Promocionado; (O) = Campión do play-off; (A) = Avanza de rolda.
<FONT color="red">1</FONT> O España Industrial renuncia á súa condición de filial do FC Barcelona para poder disputar a seguinte tempada en Primeira División baixo o nome de CD Condal.
Promoción de permanencia
Disputada a dobre partido entre os dous última clasificados de cada grupo de Segunda División e os segundos clasificados de cada unha das catro liguillas finais de ascenso dende Terceira División.
Iván Cabrera
Traxectoria
Diplomado en enfermería, aprobou unhas oposicións a bombeiro e comezou a traballar nos servizos de extinción da súa comarca. En xaneiro de 2006 resultou elixido Míster Ourense e ao ano seguinte venceu no concurso de Guapo de España, un certame paralelo ao de Míster España, e onde participou representando a Aragón por consello da súa axencia. A partir desa primeira elección comezou a compaxinar o seu traballo de bombeiro co de modelo para empresas e casas comerciais. En marzo de 2008 resultou elixido Míster Universo no certame anual celebrado en Santo Domingo.
Como modelo ten desfilado ocasionalmente en Nova York e Miami. Tamén foi xogador do Antela FC, o equipo de fútbol a súa vila natal.
En 2019 presentouse ás eleccións municipais de Xinzo na candidatura do PP, mais non foi elixido concelleiro.
Illa Prat
Administrativamente pertence á provincia Capitán Prat da Rexión de Aisén.
Desde hai aproximadamente 6.000 anos as súas costas foron habitadas polo pobo kawésqar. A comezos do século XXI este pobo fora practicamente extinguido pola acción do home branco.
Historia
A contar de 1520, co descubrimento do estreito de Magallanes, poucas rexións foron tan exploradas como a das canles patagónicas. Nas cartas antigas a rexión da Patagonia, entre os paralelos 48° e 50° Sur, aparecía ocupada case exclusivamente por unha grande illa denominada "Campana" separada do continente pola 2canle da nación Calén", nación que se supuxo existiu ata o século XVIII entre os paralelos 48° e 49° de latitude sur.
Desde mediados do século XX esas canles son percorridas con seguridade por grandes naves de todas as nacións, grazas aos numerosos recoñecementos e traballos hidrográficos efectuados nesas perigosas costas.
Durante 6.000 anos estas canles e as súas costas foron percorridas polos kawésqar, indíxenas, nómades canoeiros. Hai dúas hipótese sobre a súa chegada aos lugares de poboamento. Unha, que procedían do norte seguindo a ruta das canles chilotes e que atravesaron cara ao sur cruzando o istmo de Ofqui. A outra é que procedían desde o sur e que a través dun proceso de colonización e transformación de poboacións cazadoras terrestres, procedentes da Patagonia Oriental, poboaron as illas do estreito de Magallanes e subiron polas canles patagónicos ata o golfo de Penas. A comezos do século XXI este pobo fora practicamente aniquilado pola acción do home branco.
Aspecto das costas
Son unha sucesión de terras altas e barrancosas con numerosos cumes e promontorios moi parecidos entre elas. Os seus cabos e puntas terminan en forma abrupta. O anterior, unido ao silencio e soidade da contorna fan destas illas e canles unha das rexións máis belas do planeta.
As costas son cantíls e as súas canles, en xeral son limpas e abertas, onde hai escollos estes están invariablemente marcados por sargazos. Na canle Albatross atópase a angostura Alemá, un dos pasos máis belos da zona.
Existen alturas bastante notables que serven para recoñecer a entrada aos diferentes seos, canles ou baías. Estas están claramente indicadas nas respectivas cartas e derroteiros da rexión. No seu lado occidental está percorrido de norte a sur polos cerros Silla, Nevado, Redondo e Sombrero.
Noor Hisham Abdullah
Noor Hisham bin Abdullah,  nado en Sepang o 21 de abril de 1963, é un cirurxián malaisiano, director xeral de saúde de Malaisia dende 2013, é tamén o presidente do Consello Médico de Malaisia.
Traxectoria
Naceu no seo dunha familia de orixe chinesa e pasou a súa infancia en Sungai Pelek e logo viviu en Kuala Lumpur coa súa nai. Estudou na Universidade Nacional de Malaisia, especializándose en cirurxía.
En 1988 entrou por oposición á administración como médico no Hospital Universitario de Kuala Lumpur traballando dende o ano seguinte no servizo de urxencias do hospital. Logo da súa especialización en cirurxía entrou en 1994 no Hospital Terengganu en 1994 como cirurxián xeral en 1997 realizou estudos de especialización en endocrinoloxía nas universidades de Adelaida e Sydney. En 1998 recibiu o nomeamento de xefe de cirurxía endócrina e mamaria do Hospital Universitario e en 2002 ocupou o mesmo posto no Hospital Putrajaya.
Foi subdirector xeral de saúde dende 1 de febreiro de 2008 e director xeral dende o 1 de marzo de 2013 ao substituír a Hasan Abdul Rahman. Publicou numerosos artigos en revistas locais e internacionais e capítulos de libros de texto sobre cirurxía endócrina. Dirixiu varios programas de educación sanitaria e de divulgación das ciencias da saúde en Malaisia. Dende agosto de 2017 é membro do Consello Executivo da Sociedade Internacional de Cirurxía.
En 2020 o ministro de sanidade, Adham Baba, nomeouno responsable da loita contra da COVID-19 en Malaisia converténdose nunha figura popular polas súas comparecencias televisivas e actividade nas redes sociais e respectada polo xeito de comunicarlles a situación á poboación malaisiana e a canle de televisión chinesa CGTN considerouno un dos tres médicos con competencias en saúde pública que mellor transmiten feitos e información confiable sobre a pandemia nos seus países xunto co norteamericano Anthony Fauci e o neozelandés Ashley Bloomfield.
César Gaviria
César Gaviria Trujillo (n. 1947) economista e político, foi o presidente de Colombia entre 1990 e 1994.
O Outeiro, Arteixo, Arteixo
O Outeiro é un lugar da parroquia de Arteixo no concello coruñés de Arteixo na Comarca da Coruña. Tiña 26 habitantes no ano 2016 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística dos cales eran 12 homes e 14 mulleres.
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, que é unha parte alta ou elevación do terreo.
Osoño, Osoño, Vilardevós
Osoño é un lugar da parroquia de Osoño, no concello ourensán de Vilardevós. Segundo o IGE do 2009 tiña 50 habitantes dos que 22 eran homes e 28 eran mulleres, o que supón unha perda de habitantes con respecto a 2008.
Hipotaurina
A hipotaurina é un ácido sulfínico que funciona como intermediario na síntese de taurina. Igual que a taurina, tamén actúa como neurotransmisor endóxeno a través dos receptores de glicina. É un osmólito con propiedades antioxidantes.
O Peto, Osoño, Vilardevós
O Peto é un lugar da parroquia de Osoño, no concello ourensán de Vilardevós.
Hipotaurina
A hipotaurina deriva da cisteína (e homocisteína). En mamíferos, a biosíntese de hipotaurina a partir de cisteína ocorre no páncreas. Na vía da ácido cisteína-sulfínico, a cisteína oxídase primeiro ao seu ácido sulfínico, en reacción catalizada polo enzima cisteína dioxixenase. O ácido cisteína-sulfínico, á súa vez, é descarboxilado pola sulfinoalanina descarboxilase para formar hipotaurina. A hipotaurina é oxidada enzimaticamente rendendo taurina pola hipotaurina deshidroxenase.
miniatura|esquerda|A hipotaurina (3) é un intermediario na conversión da cisteína (1) en taurina (4).|500px
A Portela, Tabagón, O Rosal
A Portela é un lugar da parroquia de San Xoán de Tabagón, no concello do Rosal, na comarca do Baixo Miño.
Neste lugar atópase o cruceiro dos Maios.
Espírito
miniatura|[[Theodor von Holst, Bertalda, Assailed by Spirits (en galego, Bertalda, atacada por espíritos), c. 1830]] O espírito é algo que é invisíbel á vista humana e que dá indicación da forza en movemento. O hebreo "re´ach" e o grego "pneu´ma", son traducidas usualmente como espírito.
Segundo a RAG, o espírito é o que constitúe a vida psíquica, intelectual e afectiva dunha persoa.
Etimoloxía
A palabra espírito provén do latín "spiritus" que ven á súa vez do verbo "spirare" (soprar), que pode ser unha onomatopea do son que se realiza ao respirar.
Asociado á capacidade de respirar significa a forza vital, a coraxe e o ánimo, e nas concepcións animistas, a alma como principio e esencia da vida.
Concepcións
O espírito é a alma racional ou o entendemento en xeral ; este é o significado predominante na filosofía moderna e na filosofía contemporánea, e na linguaxe común.
Para comprender o que é o espírito debemos superar a comprensión clásica e moderna, e valorar a contemporánea.