cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Palacio de Diocleciano
Patrimonio cultural
O World Monuments Fund estivo traballando nun proxecto de conservación do palacio, incluíndo o estudo da integridade estrutural a limpeza a restauración da pedra e a xesería.
O palacio está representado no reverso do billete de 500  kunas croata, emitido en 1993.
Arquitectura
O terreo do palacio é un rectángulo irregular (aproximadamente 160 metros x 190 metros) con torres que sobresaen das fachadas occidental, norte e leste. Combina as calidades dunha luxosa vivenda coas dun campamento militar, coas súas enormes portas e torres de vixilancia. O palacio está pechado por muros e, por veces, albergou máis de 9000 persoas. As porcións subterráneas do palacio presentan bóveda de canón de pedra.
Muros exteriores
Só a fachada sur, que ascendía directamente desde ou moi preto do mar, non estaba fortificada. A elaborada composición arquitectónica da galería con arcos do seu piso superior difire do tratamento máis severo das tres fachadas da costa. Unha porta monumental no medio de cada un destes muros conducía a un patio cerrado. A porta do mar do sur (a Porta Aenea) era máis simple en forma e dimensións que as outras tres, e crese que deseñouse orixinalmente como o acceso privado do emperador ao mar ou como entrada de servizo para o abastecemento.
Deseño interior
O deseño deríva tanto do tipo de construción vila como do castrum, e esta dualidade tamén é evidente na disposición do interior. A estrada transversal (Decumanus Maximus | decumanus) que unía a porta oriental (a Porta de Prata ou "Porta argentea") e a porta occidental (a Porta de Ferro ou Porta Ferrea) dividían o complexo en dúas metades.
A metade sur
Na metade sur atopábanse as estruturas máis luxosas; é dicir, os "pisos do emperador", tanto públicos como privados, e "edificios relixiosos". Os apartamentos do emperador formaban un bloque á beira do mar e situábanse por riba dunha subestructura porque o terreo en pendente esixía diferenzas significativas de nivel. Aínda que durante moitos séculos estivo case completamente chea de desperdicios, a maior parte da subestructura está ben conservada e indica a forma e disposición orixinais das habitacións de arriba.
Un patio monumental chamado Perístilo formaba o acceso norte aos apartamentos imperiais. Tamén daba acceso ao mausoleo de Diocleciano no leste (hoxe convertido na Catedral de Split) e a tres templos ao oeste (dous dos cales agora están perdidos, e o terceiro converteuse nun baptisterio, que orixinalmente foi o templo de xupiter). Hai un templo xusto ao oeste do Perístilo chamado O Templo de Aesculapius, que ten un tellado semicilíndrico, construído en bloques de pedra, que non pingou ata a década de 1940 e entón foi cuberto cun teito de chumbo. O templo foi restaurado recentemente.
A metade norte
A metade setentrional do palacio, dividida en dúas partes pola rúa principal norte-sur (cardo) que leva desde a Porta Dourada (Porta aurea) ata o Perístilo, está peor conservada. En xeral, suponse que cada parte era un complexo residencial, que albergaba soldados, criados e posiblemente outras instalacións.
Rúas e edificios anexos
Ambas partes aparentemente estaban rodeadas por rúas. Nos muros perimetrales había edificios rectangulares, posiblemente almacéns.
Materiais de construción
O palacio está construído con pedra calcaria branca local e mármore de alta calidade, a maioría do cal procedía das canteiras de mármore de Brač na illa de Brač, tufo tomado das veigas dos ríos próximos e de ladrillo feito en Salona e outras fábricas. Algúns materiais de decoración importáronse: columnas granito exipcio, mármore fino para revestementos e algúns capiteis producidos en obradoiros no Proconeso.
Esfinxes exipcias
O Palacio estaba decorado con numerosas esfinxes de granito de 3500 anos de antigüidade, orixinarias do sitio do faraón exipcio Thutmose III. Só tres sobreviviron ao paso dos séculos. Un aínda está no Perístilo, o segundo está sen cabeza fronte ao templo de Xúpiter, e unha terceira no museo da cidade.
A auga para o palacio e toda a área de Split vén do río Jadro preto de Salona. Ao longo da estrada de Split a Salona aínda se ven impresionantes restos do acueduto romano orixinal. Foron restaurados no século XIX.
Constantin Argetoianu
Constantin Argetoianu, nado o 15 de marzo de 1871en Craiova e finado o 6 de febreiro de 1955 en Sighet, foi un político romanés, primeiro ministro do seu país entre o 28 de setembro e o 23 de novembro de 1939.
Traxectoria
Fillo único dunha familia de ricos boiardos de Oltenia. Estudou dereito e medicina en París, secasí acabou entrando no corpo diplomático ata que en 1913 comezou a súa actividade política. Pertenceu primeiro ao Partido Conservador, co que accedeu por vez primeira ao Senado en 1914.
Foi ministro de xustiza no gabinete de Alexandru Averescu (29 de xaneiro-4 de marzo de 1918) e encabezou a delegación romanesa que negociou en Buftea as condicións para asinar un tratado de paz coas potencias centrais. Deixou o Partido Conservador para ingresar na Liga Popular fundada por Averescu e en 1920 foi ministro de xustiza e despois do interior no segundo goberno de Averescu e como tal tivo que facer fronte á primeira folga xeral na historia romanesa e ao atentado de Max Goldstein contra o Senado. Declarado anticomunista, fixo redadas contra os integrantes do sector que estaba a favor de unirse ao Comitern no Congreso do Partido Socialista Romanés celebrado en maio de 1921.
Afastado de Averescu, militou no Partido Nacionalista Romanés (1925-1926) e malia ser un histórico opoñente de Ionel Brătianu acabou ingresando no Partido Nacional Liberal e nos gobernos de Barbu Știrbey (4-20 de xuño de 1927) e de Brătianu (22 de xuño- 4 de novembro de 1927) como ministro de agricultura. Partidario do príncipe Carlos, Argetoianu apoiou a "restauración” do 8 de xuño de 1930, en contraste co seu partido, que acabou abandonando. Foi ministro do interior no goberno de Nicolae Iorga (1931-1932), entrando en confrontación coa Garda de Ferro. Máis tarde fundou un pequeno partido agrario, a Unión Agraria, que liderou (1932-1938). miniatura|Constantin Argetoianu durante a súa etapa como primeiro ministro e co [[uniforme da FRN]] Foi ministro de industria e comercio no primeiro gabinete de Miron Cristea (11 de febreiro-29 de marzo de 1938) e converteuse nun dos dirixentes da Fronte do Renacemento Nacional, o partido único creado polo rei na súa pugna coa Garda de Ferro. Durante breve tempo foi primeiro ministro logo do asasinato de Armand Călinescu en 1939. Coa abdicación do rei Carlos II e a creación do breve Estado Nacional Lexionario, dominado polo xeneral Ion Antonescu e a Garda de Ferro, Argentoianu estivo a punto de ser executado por elementos da Garda de Ferro, como fixeran con outros políticos na masacre de Jilava, mais rescatárono oficiais do exército. Tras o establecemento da ditadura militar de Antonescu e a ilegalización da Garda de Ferro en xaneiro de 1940 Argetoianu deixou a actividade política, establecéndose en Suíza en abril de 1944, volvendo en novembro coa retirada das forzas do Eixo e ao entraren as forzas soviéticas no país. Intentou mediar entre os comunistas e a oposición do Partido Nacional Campesiño, pero rexeitado por ambos, creou en 1947 o seu propio grupo, a Unión Nacional para o Traballo e a Reconstrución. Tras uns anos sen actividade política detívoo a Securitate o 5 de marzo de 1950 e morreu en prisión en 1955. Rehabilitouse publicamente a súa figura en 1999.
Tordera
Tordera é un municipio español da provincia de Barcelona, en Cataluña. Está situado no extremo oriental da comarca do Maresme.
Toponimia
Tordera recibe o nome do río Tordera, o cal pasa polo municipio. Durante a Idade Media, chamaban ao río Tordaria, o que fai pensar que podía facer referencia a «terra de tordos»" (máis coñecido como merlo), ademais de ter en conta que estes paxaros eran moi abundantes polo municipio. Mesmo o escudo heráldico de Tordera, figura un merlo (en catalán 'tord').
Xeografía
Tordera comprende un termo municipal grande, cunha extensión de 84,6 km 2, sendo o municipio máis grande de toda a bisbarra.
Atópase ao lado do Parque Natural do Montnegre e o Corredor. O río a Tordera pasa pola esquerda do núcleo urbano e o núcleo urbano atópase situado nun outeiro.
Dous terzos de territorio é montaña, o resto é plano. O punto máis alto do municipio é o outeiro de N 'Alomar, de 701 msnv e o cume de Hortsavinyà, de 572 msnv.
Economía
Todera xa non se basea unicamente na agricultura e a cortiza como antigamente, pois os recursos hidráulicos do río favoreceron a implantación do sector téxtil e o sector da construción.
Lugares de interese
No centro atópase a Igrexa parroquial de Santo Estevo, de orixe románica (consérvase parte do altar) e foi reconstruída nos século XVI e XVIII. Así mesmo, hai que destacar a súa beleza de paisaxe, polos seus grandes bosques e pradarías. Como tamén se destacan todas as ermidas que dispón a vila (Arola, Santo Andrés...) e por último destacar o parque prudencia que se sitúa na illa que forma o río polo paso polo municipio.
Ajaw
miniatura|333x333px|[[K'inich Janaab' Pakal, ahau de Palenque.]] O ajaw ou ahau é a denominación da clase gobernante (os dignatarios) das cidades-estado da cultura maia. Este termo foi interpretado como un sinónimo de señor, dirixente, rei ou líder, pero este termo abarca a todos os membros da caste gobernante, e non só a un individuo. O título de ajaw tamén lle foi concedido á caste sacerdotal maia. Tamén foi o nome do vixésimo día do calendario ritual dos maias.
Orixe
A palabra provén do maia clásico, e aínda existe entre as actuais linguas maias, con algunhas variacións de pronuncia ou de escrita. A enciclopedia Iucatán no Tempo di que segundo o Dicionario de Motul, ajaw significa rei ou emperador, monarca, príncipe ou gran señor. Igualmente significa corcovado. Ajaw é tamén o nome dun día do calendario maia.
A forma ajaw foi proposta e aprobada en 1994 pola Academia de Linguas Maias de Guatemala, e foi adoptada polos maias contemporáneos. Antes esta normalización das linguas maias, este termo era normalmente escrito como ahau, derivado das primeiras transcricións de textos en maia iucateco ó español. No sistema de escrita maia, o termo ajaw era escrito por medio de glifos.
Uso
O título de kuhul ajaw (señor divino) éralle outorgado a un individuo con gran poder e influencia na política maia. O poder e a influencia dun ajaw variaba considerablemente, xa que o dominio dun só individuo podía abarcar varias cidades, e a súa influencia podía estenderse máis aló desta esfera. Este dominio podía tamén recoñecérselle á súa dinastía ou á súa cidade.
O título de ajaw tamén lle foi outorgado a varias mulleres, a quen se lles antepuña o prefixo ix- ("muller") ó seu título para indicar o seu sexo.
Ajaw como unidade de tempo
Cronoloxicamente, dentro do ciclo maia, o Ajaw é un ciclo composto por 13 katunes (93.600 kines/días ou 256,28 anos) ou 260 Tunes (períodos de 360 días) ou 360 Tzolkin. Á súa vez, 20 ciclos ajaw compoñen unha das capas do ciclo da Conta longa. Por tanto, o Ahau é a 20ª parte da Conta Longa e tamén é a centésima parte do ciclo de 5 contas longas.
A Costeira, Valdoviño, Valdoviño
A Costeira é un lugar da parroquia de Valdoviño no concello coruñés de Valdoviño na comarca de Ferrol. Tiña 13 habitantes no ano 2007 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 5 homes e 8 mulleres, o que supón un aumento con relación ao ano 2000 cando tiña 16 habitantes.
María Luisa Pérez-Soba
María Luisa Pérez-Soba y Baró, nada en Burgos en 1930 e finada na Coruña en 2021, foi a primeira enxeñeira agrónoma de Galicia.
Traxectoria
María Luisa Pérez-Soba criouse en Galicia onde estaba destinado o seu pai, militar. Logo marchou a Madrid a estudar  a carreira de enxeñería entre 1954 e 1959, sendo a quinta enxeñeira agrónoma de toda España. Formou parte dunha promoción eminentemente masculina na que so había dúas mulleres.
Posteriormente, desenvolveu a súa carreira profesional na administración ata a súa xubilación, desempeñando diversos cargos, entre eles o de xefa provincial do servizo de industrias e comercialización agroalimentaria e delegada provincial en funcións da Consellería de Agricultura. Tamén foi unha das impulsoras da creación do Colexio Oficial de Enxeñeiros Agrónomos de Galicia, sendo secretaria da sede coruñesa entre 1962 e 1975.
Foi a primeira muller enxeñeira agrónoma de Galicia e a quinta de España.
A raíña da Costa Negra
A raíña da Costa Negra (titulado orixinalmente en inglés Queen of the Black Coast) é un dos relatos protagonizados pola personaxe de espada e bruxaría Conan o bárbaro. Escrito por Robert E. Howard e publicado por primeira vez na revista Weird Tales en 1934, o relato está ambientado na mítica Era Hiboria. Nel relátanse as aventuras que Conan viviu xunto ó seu grande amor Bêlit, cando asucaban xuntos os mares e se dedicaban á pirataría.
Foi traducido ó galego por Tomás González Ahola e foi publicado dentro da colección "Conan II" de Urco Editora no ano 2012.
Sinopse
A historia comeza nun porto de Argos, onde Conan esixe enerxicamente o paso a bordo dunha barcaza, o Argus, e o capitán acepta de mala gana á petición de Conan despois de varias ameazas. Pronto se informa o capitán que Conan está a fuxir das autoridades civís de Argos debido a unha disputa xudicial na que Conan se negou a traizoar o paradoiro dun amigo.
Ao chegar ás augas infestadas de piratas de Kush, a nave comercial é atacada polos piratas liderados por Bêlit, a raíña da Costa Negra. Bêlit e os seus homes masacran á tripulación sen preparación do Argus, deixando o bárbaro con vida, debido ó seu aspecto único. Bêlit ofrece a Conan a oportunidade de navegar con ela, ser o seu compañeiro e axudar a dirixir os seus feroces guerreiros. Curiosamente ferido por esta muller ardente, Conan está de acordo e, por un tempo, navega pola Costa Negra realizando brutais saqueos nas vilas costeiras e de inculcar o medo nos habitantes supersticiosos.
Gil-galad
Gil-Galad (que traducido do sindarin significa «estrela radiante») é un personaxe ficticio que forma parte do legendarium creado polo escritor británico J. R. R. Tolkien e que aparece na súa novela póstuma O Silmarillion; é, ademais, mencionado na obra O Señor dos Aneis, en cuxos apéndices se ofrecen máis detalles da súa historia. É un elfo do clan Noldor, fillo de Fingon.
Frank Queudrue
Franck Queudrue, nado o 27 de agosto27 de agosto de 1978 en París, é un futbolista francés que xoga como defensa.
Gil-galad
Historia
O seu nome era Ereinion (en élfico ‘descendente de reis’), pero chegou a ser máis coñecido polo seu alcume Gil-Galad. Era fillo de Fingon e o derradeiro dos descendentes de Finwë Nölome na Terra Media, xunto con Galadriel e Elrond.
Frank Queudrue
Traxectoria
Franck Queudrue comezou a súa carreira profesional no RC Lens. Procedente do equipo xuvenil integrou por primeira volta o equipo titular na tempada 1999-2000. No ano 2001 pasou ao Middlesbrough da Premier League. Neste equipo logrou a Copa da Liga de Inglaterra en 2004, e mais foi titular na final da Copa UEFA de 2006 na que o seu equipo perdeu 4-0 contra o Sevilla Fútbol Club. Xogou despois co Fulham e o Birmingham City, e tamén na Football League One co Colchester United.
Gil-galad
Historia
Despois da morte do seu tío Turgon no ano 517 P. I., convértese no último dos Altos Reis dos Noldor no exilio.
Frank Queudrue
Traxectoria
En 2010 volveu co Racing Club de Lens ata o 2012 no que asina contrato co Red Star F.C. da terceira división francesa
Gil-galad
Historia
Naceu na Primeira Idade en Hithlum durante o principado de Fingon e durante o reinado do seu avó Fingolfin. Alí viviron en paz as tres xeracións ata que estourou a Dagor Bragollach, na cal cae o seu avó Fingolfin en duelo persoal contra Morgoth, e na que os reinos Noldorin son arrasados, morrendo moitos dos parentes de Ereinion.
Gil-Galad morreu na batalla da grande alianza de homes e elfos contra Sauron, cando o Señor Escuro, completamente acurralado, sae de Barad-dûr e combate ós señores dos dous exércitos: Gil-Galad, Círdan e Elrond pola parte dos elfos e Elendil e o seu fillo Isildur, pola dos homes.
STS-82
STS-82 foi unha misión do transbordador espacial Discovery lanzada o 11 de febreiro de 1997 desde a rampla 39A do Centro de Lanzamento de Cabo Cañaveral.
Características
STS-82, con sete astronautas a bordo, foi lanzada para reparar e dar servizo ao telescopio espacial Hubble na segunda misión deste tipo despois da STS-61. Durante a misión a tripulación, formada polo comandante Kenneth D. Bowersox, o piloto Scott J. Horowitz e os especialistas de misión Mark C. Lee, Steven A. Hawley, Gregory J. Harbaugh, Steven L. Smith e Joseph R. Tanner, substituíu un sensor de guiado fino do telescopio, cambiou unha das grabadoras de datos en cinta por unha grabadora de estado sólido e cambiou dous dos instrumentos orixinais (o GHRS e o FOS) por outros dous novos (STIS e NICMOS). Durante a misión fixéronse un total de cinco actividades extravehiculares.
O transbordador regresou a terra no Centro Espacial Kennedy o 21 de febreiro de 1997.
Mariano Casas Gil
Mariano Casas Gil, nado en Madrid en 1971, é un artista galego.
Traxectoria
Despois de estudar en Barcelona, licenciouse en Belas Artes por Pontevedra (Universidade de Vigo). Mariano Casas é pintor, debuxante de banda deseñada, realizador de curtametraxes e profesor de Educación Plástica e Visual no CPI de Touro dende o 2002-2003. Vive en Santiago de Compostela, onde posúe un estudio aberto ao público.
Ten acadado diversos premios en concursos de pintura, carteis etc. No ano 2008 acadou o prestixioso Premio Castelao de banda deseñada. Tamén practica o audiovisual, con numerosas curtas, algunhas animacións, e o documental 15.000 horas
Mariano Casas é un dos tres fundadores do Movemento Hartista.
Argiak
Argiak é o cuarto álbum de estudio do grupo musical vasco Ken Zazpi. Foi lanzado ó mercado no ano 2007.
CB Canarias
O Club Cantera Base 1939 Canarias S.A.D., coñecido tamén como Lenovo Tenerife por motivos de patrocinio, é un club de baloncesto profesional español con sede en San Cristóbal de la Laguna, Tenerife. Actualmente compite na Liga ACB, máxima categoría do baloncesto español profesional. O club xoga os seus encontros coma local no Pabellón Insular Santiago Martín, recinto con capacidade para 5 100 espectadores.
Patrocinios
Por motivo de patrocinio, o club tivo diversos nomes ao longo da súa historia:
Galardóns individuais
Segundo mellor quinteto da ACB
MVP da LEB Ouro
Primeiro Quinteto da LEB Ouro
Adestradores
A seguinte é unha lista dos adestradores do CB 1939 Canarias desde 2003.
Palmarés
thumb|Pavillón Insular Santiago Martín. Champions League Copa Interconinental LEB Ouro Copa Príncipe Trofeo Gobierno de Canarias
Roman de la Rose
miniatura|275px|Guillaume de Loris. miniatura|275px|Roman de la Rose. miniatura|275px|Roman de la Rose.
A primeira parte
A primeira parte do poema é o relato dun soño. O amante, Guillaume, entra nun xardín marabilloso de Pracer da man de Dama Ociosa. Alí participa na danza do tempo, un baile guiado por Alegría e animado por Amor, Riqueza, Xenerosidade e outros personaxes de carácter alegórico. Visita o xardín e namórase da Rosa, alcanzado polas frechas de Amor. Ao longo do poema Guillaume vai aprendendo as regras do amor cortés: educación, discreción, cortesía, paciencia, devoción e xenerosidade. Para alcanzar a Rosa, recibirá a axuda de Esperanza, Pensamento Agradable, Dozura na Mirada e Verbo Doce. O fillo de Cortesía, Acollida Amable lévao ao bosque, pero alí vese rexeitado por Perigo. Aínda que Razón tenta desanimar a Guillaume, este insiste, aplaca a Perigo e consegue mesmo bicar á Rosa. A escena é vista por Malaboca, que pide auxilio aos inimigos do cabaleiro: Perigo, Vergoña e Medo, que pechan o bosque e encarceran a Amable Acollida nunha torre. Guillaume déixase levar pola dor.
A segunda parte
Razón fala sobre a Fortuna e as paixóns a Guillaume. Ao non estar demasiado convencido, visita ao seu Amigo, que lle aconsella seguir normas contrarias ao amor cortés, e filosofa acerca da orixe das sociedades. Amor arenga a todos os seus seguidores antes de tentar asaltar a torre na que Amable Acollida está preso. Os asaltantes acceden á praza, pero os inimigos deféndense con afán. Con todo, na súa retirada, Natureza oponse á forza destrutora de Morte. Confésase a Xenio, e envíao para que se unha ás tropas de Amor, apoiadas por Venus. Perigo, Vergoña e Medo foxen. Amable Acollida permite ao amante tomar a Rosa e entón o poeta esperta.
Diferenzas entre ambas as partes
A primeira parte do poema ten claras influencias de Ovidio, e constrúese adoptando a forma narrativa dunha arte de amar inspirado pola doutrina do amor cortés. Utiliza un recurso habitual tanto na literatura antiga como na medieval: o Soño que describe outro mundo, neste caso alegórico, que representa ideas abstractas e calidades morais.
A segunda parte presenta unha discusión máis filosófica do amor, chegando mesmo a rirse dalgunhas das ideas e sentimentos expresados por Guillaume de Lorris. Esta segunda parte provocou polémicas relacionadas coa visión que da muller ten Jean de Meung, en especial a resposta de Cristina de Pizán ás súas posicións e que desembocaron nunha das primeiras querelas feministas.
O libro preséntase como unha conversación pracenteira e instructiva con varios interlocutores sucesivos (entre os que está o abominable personaxe de A vella, que conta en detalle como unha muller sempre debe conseguir sempre tantas vantaxes materiais como poida dos seus namorados e sucesivos amantes, que é o que sempre fixo, e que actuar doutro xeito é unha tolemia).
Repercusión da obra
miniatura|upright=0.7|Roman de la Rose (ed. 1914)
O Roman de la Rose foi o que hoxe chamariamos un best-séller. De feito, atopáronse uns cen exemplares en Francia. Para valorar na súa xusta medida esta cifra, hai que lembrar que Johannes Gutenberg inventa a imprenta con caracteres móbiles cara a 1450. Así pois, todos os exemplares dos que estamos a falar son pergamiños escritos pacientemente a man letra a letra. Tendo en conta o tempo necesario dos expertos da época (era necesario saber ler e escribir) para dedicarse a esa tarefa, o custo dunha obra deste calibre podía oscilar entre o que hoxe en día custa un automóbil e un apartamento.
Unha parte da novela traduciuna ao inglés co título de The Romaunt of Rose Geoffrey Chaucer, o que tivo unha importante repercusión sobre a literatura inglesa.
En Francia o seu éxito foi enorme: a concepción amorosa de Meung provocou o primeiro gran debate literario en Francia, a Querelle du Roman de la Rose, iniciada pola poetisa Cristina de Pizán; tamén inspirou boa parte dos Dits de Guillaume de Machaut. Posteriormente, case no século XVI, a obra foi prosificada por Jean Molinet.
Tamén se sinalaron notables paralelismos coa obra Arbre de filosofia d'amor de Ramon Llull, aínda que neste caso, máis que de influencia directa, haxa que falar de similitudes froito dunha mesma tradición cultural.
Intermezzo (ópera)
Intermezzo (Op. 72) é unha ópera en 2 actos con música de Richard Strauss e libreto en alemán do propio compositor, descrita como Bürgerliche Komödie mit sinfonischen Zwischenspielen (comedia burguesa con interludios sinfónicos). A súa estrea tivo lugar o 4 de novembro de 1924 na Semperoper de Dresden baixo a dirección de Fritz Busch.
Traxectoria
A ópera estreouse o 4 de novembro de 1924 na Semperoper de Dresden baixo a batuta de Fritz Busch, cun decorado que reproducía a casa de Strauss en Garmisch-Partenkirchen. A súa primeira representación en Viena realizouse en xaneiro de 1927, mentres que a primeira produción profesional nos Estados Unidos non se realizou ata 1984, cando foi representada nunha tradución ao inglés na Santa Fe Opera.
Hugo von Hofmannsthal, o seu libretista daquela época, negouse a traballar na ópera e suxeriulle a Strauss que escribise el mesmo o libreto; tralo rexeitamento de varios escritores, que encontraban delicado escribir unha historia baseada nun conflito real da parella, o compositor acabou por redactalo. Por esta razón, o libreto está en prosa en lugar de en verso e emprega variantes dialectais nalgúns personaxes.
O título da ópera fai referencia aos Intermezzi, representacións cómicas breves que se intercalaban nos descansos da ópera seria durante o século XVIII e que adoitaban tratar conflitos matrimoniais ou enredos lixeiros.
Esta ópera rara vez se representa na actualidade, aparecendo nas estatísticas de Operabase con só dúas representacións no período 2005-2010.
Argumento
Lugar: Viena e Grundlsee durante o inverno de 1920.
O director de orquestra Robert Storch está a piques de dirixir un concerto unha noite. Christine, a súa dona, séntese pouco apreciada e non lle gusta o feito de que o traballo do seu home o manteña arredado dela todas as tardes. Christine vai a un centro turístico de inverno onde coñece ao Barón Lummer, co que flirtea. O Barón Lummer resulta ser un nobre sen recursos en busca dun empréstito. Nese momento, Christine recibe unha carta aparentemente dirixida ao seu home, e ábrea, descubrindo que é unha carta de amor que lle enviou unha moza, Mitzi Meyer. Christine está furiosa e decide divorciarse de Storch.
Robert e os seus amigos, incluíndo o director Stroh, xogan as cartas unha tarde e falan da personalidade voluble de Christine. Christine envía unha carta a Robert para dicirlle que o abandona. Ela visita a un notario para conseguir o divorcio. No entanto, o notario sospeita que a verdadeira motivación é a súa relación co Barón Lummer. Stroh e Storch finalmente descobren que Mitzi Meyer confundira os seus nomes e que en realidade a carta ía dirixida a Stroh. Christine é informada da confusión e ela e Storch reconcílianse.
Orquestración
A partitura de Strauss require da utilización de: