cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Gwilym Lee
Traxectoria
Lee naceu en Bristol, fillo de pai galeses, Tom e Ceinwen. Ten outros tres irmáns: Geraint, Owen e Rhiannon. Cando era pequeno, a familia mudouse a Sutton Coldfield, en Birmingham, malia que el mesmo se identifica como galés. Estudou literatura inglesa na Universidade de Cardiff e drama en Guildhall School of Music and Drama, onde recibiu a medalla de Ouro Guildhall en 2008. Lee vive en Londres.
Thema de Dalmacia
Historia
O predominio bizantino foi restaurado efemeramente polo emperador Manuel I Comneno (r. 1143–1180), sendo substituído tras a súa morte polo control veneciano. Co ascenso ao trono de Estevo Nemanja, a dinastía Nemanjić tomou control das terras no sur de Dalmacia, mentres que case todas as illas e costas do centro e norte de Dalmacia caían baixo control veneciano desde o século XIII.
Oliver Sacks
Oliver Wolf Sacks, nado en Londres o 9 de xullo de 1933 e finado en Nova York o 30 de agosto de 2015, foi un neurólogo inglés que escribiu importantes libros sobre os seus pacientes, seguidor da tradición, propia do século XIX, das «anécdotas clínicas» (historias de casos clínicos contadas a través dun estilo literario informal). O seu exemplo favorito é The Mind of a Mnemonist (Pequeno libro dunha gran memoria: A mente dun mnemonista ), de Alexander Luria.
Traxectoria
Graduouse no Queen's College da Universidade de Oxford e doutorouse en neuroloxía na Universidade de California. Viviu en Nova York dende 1965. Foi profesor clínico de neuroloxía na Escola de Medicina Albert Einstein, profesor adxunto de neuroloxía na Facultade de Medicina da Universidade de Nova York e neurólogo de consulta para as Irmanciñas dos Pobres. Exerceu na cidade de Nova York.
Sacks describiu os seus casos con pouco detalle clínico, concentrándose na experiencia fenomenolóxica (vivencia subxectiva) do paciente. Algunhas das alteracións descritas son condiciones crónicas o alteracións moi severas con deterioración significativa do funcionamento do individuo, non obstante, Sacks enfatizou como os pacientes realizan adaptacións compensatorias que lles permiten corrixir ou atenuar os seus déficits na vida cotiá.
No seu libro máis coñecido, Awakenings (Espertares, dun de cuxos casos se fixo unha película, que leva o mesmo título), relata as súas experiencias no uso dunha substancia natural que viña de ser descuberta, a L-dopa, en pacientes afectados pola epidemia de encefalite letárxica acaecida nos anos 1920. Tamén foi o tema da primeira película feita para a serie documental Discovery da BBC.
Noutros libros describiu casos da síndrome de Tourette e os efectos da enfermidade de Parkinson. O relato que dá título a The Man Who Mistook His Wife for a Hat (O home que confundiu a súa muller cun sombreiro) versa sobre un músico que sofre unha agnosia visual (prosopagnosia) que tamén foi o personaxe protagonista dunha ópera de Michael Nyman presentada en 1987). A historia Un antropólogo en Marte, que forma parte do libro do mesmo nome, trata, entre outras, a historia de Temple Grandin, unha profesora coa síndrome de Asperger. As obras de Sacks foron traducidas a 21 idiomas.
Voo 961 de Air Transat
O voo 961 de Air Transat era un servizo internacional entre Varadero, Cuba a Quebec, Canadá. O día 6 de marzo de 2005 o Airbus A310-308 que operaba a ruta experimentou un fallo estrutural no que o timón se desmontou en voo. A tripulación foi capaz de recuperar o control do avión e regresou con seguridade a Varadero. En xaneiro de 2019 o aparello aínda estaba en servizo con Air Transat.
A investigación determinou que o procedemento de inspección do fabricante para o timón non era o axeitado. Os procedententos de inspección para estruturas de materiais compostos en avións de pasaxeiros cambiaron debido a este accidente.
Luuanda
Luuanda é un libro de contos do escritor angolano José Luandino Vieira publicado en 1963 pola editora Ediçoes 70 en Lisboa. Está constituído por tres historias: "Vavó Xixí e seu neto Zeca Santos",  "A Estória do Ladrão e do Papagaio" e "A Estória da Galinha e do Ovo".
Este libro é unha obra histórica, vista como un autentico libro de ruptura coa norma portuguesa na literatura angolana. Polo seu cariz innovador, mereceu o recoñecemento xeral e foi galardoado con dous importantes premios: 1º Prémio D. Maria José Abrantes Mota Veiga, atribuído en Luanda en 1964, e o 1º Premio do Grande Prémio da Novelística, atribuído pola Sociedade Portuguesa de Escritores, en Lisboa, en 1965.
Lantemil, A Illa, Entrimo
Lantemil é un lugar da parroquia da Illa no concello ourensán de Entrimo na comarca da Baixa Limia. Segundo o INE e o IGE en 2011 tiña 46 habitantes (25 homes e 21 mulleres).
This Heat (álbum)
This Heat é o álbum de estrea da banda inglesa de rock experimental This Heat, publicado en setembro de 1979 a través do selo Piano.
Blitz
Aínda que atinxise varias cidades en Inglaterra, comezou co bombardeo de Londres, que se seguiu por 57 noites consecutivas. Ao final de 1941, máis de 43 000 civís, metade deles en Londres, foron vitimados polas bombas, e máis dun millón de casas destruídas ou damnificadas só na rexión londiniense.
Londres non foi a única cidade a bombardeada pola Luftwaffe durante a Blitz. Outros centros militares e industriais importantes, como Belfast, Birmingham, Bristol, Cardiff, Coventry, Glasgow, Sheffield, Swansea, Liverpool, Hull, Manchester, Portsmouth, Plymouth e Southampton sufriron intensos ataques aéreos que provocaron un alto número de vítimas.
Os alemáns fracasaron completamente en atinxir o obxectivo da Blitz, que sería minar o moral do pobo británico e facilitar unha potencial invasión da Gran Bretaña. En maio de 1941, a ameaza da inminente invasión pasara, e Hitler redireccionou a súa atención para o leste da Europa. Aínda que os alemáns nunca máis conseguisen bombardear a Gran Bretaña en larga escala novamente, continuaron con ataques menores durante a guerra, elevando o número de vítimas civís para 51 509.
En 1944, o desenvolvemento das bombas voadoras V-1 e V-2 permitiron que a Alemaña, unha vez máis, atacase Londres: desta vez, con armas lanzadas a partir do continente europeo. No total, as armas V mataron 8 938 civís en Londres e no sueste.
Preludio
dereita|miniatura|Artillaría antiaérea en Hyde Park, en [[Londres]] Tras a Batalla de Francia, a Batalla da Gran Bretaña tivo inicio en xullo de 1940. De xullo a setembro, a Luftwaffe atacou frontalmente o escuadrón da Royal Air Force, esperando obter superioridade aérea antes da invasión. Parte da estratexia foi o bombardeo de pistas de pouso, destruíndo así a posibilidade do comando aéreo combater unha invasión. Ataques simultáneos a fábricas de aeronaves foron realizados para evitar que a Gran Bretaña repuxese as súas perdas.
Ao final de agosto de 1940, data comunmente asociada ao inicio da Blitz, a Luftwaffe atacou albos industriais en Birmingham e Liverpool. Tales ataques eran parte do aumento das incursións nocturnas, consecuencia do alto índice de baixas inflixidas en bombardeiros alemáns á luz do día.
Durante un ataque sorpresa en Thames Haven, en 24 de agosto, algunhas aeronaves alemás sobrevoaron Londres, lanzando bombas nas rexións leste e nordeste da cidade, en Bethnal Green, Hackney, Islington, Tottenham e Finchley. En vinganza, os británicos atacaron Berlín na noite seguinte, bombardeando Kreuzberg e Wedding e provocando 10 mortes. Hitler, supostamente furioso, reuniuse en 5 de setembro co alto comando da Luftwaffe, lanzando unha directriz que estabelecía "ataques disruptivos contra a poboación e defensas aéreas das principais cidades británicas, incluíndo Londres, día e noite". A Luftwaffe cumpriu a orde, aliviando a presión nos campos de pouso da RAF.
Antes do inicio da Blitz, estimativas tenebrosas apuntaban que unha campaña de bombardeo alemá provocaría un alto número de vítimas. Un informe do Departamento de Saúde británico, entregada a mediados de 1939, calculaba que durante os seis primeiros meses de ataque aéreo, morrerían 600 000  e 1 200 000 serían feridas. Tales previsións probaron ser unha exaxeración, principalmente por seren baseadas en hipóteses erróneas canto ao número de bombardeiros alemáns dispoñíbeis e o número de baixas causadas por cada bomba. Mesmo así, levou á evacuación en masa de aproximadamente 650 000 nenos para o interior.
Segunda fase
miniatura|Un avión bombardeiro alemán [[Heinkel He 111 sobrevoando unha cidade da Inglaterra.]] dereita|miniatura|O centro da cidade de [[Coventry tras os ataques devastadores do 14 e 15 de novembro de 1940]] De novembro de 1940 a febreiro de 1941, a Luftwaffe atacou cidades industriais e portuarias. Entre os albos estaban Coventry, Southampton, Birmingham, Liverpool, Clydebank, Bristol, Swindon, Plymouth, Cardiff, Manchester, Sheffield, Swansea, Portsmouth, e Avonmouth. Durante este período, catorce ataques foron dirixidos a portos, nove contra cidades industriais e oito contra Londres.
A incursión máis devastadora ocorreu probabelmente no anoitecer de 29 de decembro, cando aeronaves alemás atacaron a Cidade de Londres con bombas incendiarias e explosivas, provocando o chamado entón "Segundo grande Incendio de Londres".
As defensas antiaéreas continuaban obviamente febles, e as perdas alemás eran sustentábeis—soamente 133 aeronaves durante catro meses. No entanto, o Alto Comando alemán comezou a dubidar que os bombardeos puidesen posibilitar a invasión da Gran Bretaña, pois a RAF continuaba operante. Mentres tanto, os preparatorios para a invasión da Unión Soviética estaban en curso, e tiñan maior prioridade do que derrotar o Reino Unido.
Ataques finais
miniatura|Bombeiros combatendo o fogo en predios arruinados En febreiro de 1941, Karl Dönitz convenceu Hitler a atacar portos en apoio á campaña da Kriegsmarine na Batalla do Atlántico. Hitler lanzou unha directriz en 6 de febreiro ordenando que a Luftwaffe concentrase os seus esforzos en portos, principalmente os de Plymouth, Clydebank, Portsmouth, Bristol, Avonmouth, Swansea, Liverpool, Belfast, Hull, Sunderland e Newcastle. Entre o 19 de febreiro e o 12 de maio, a Alemaña realizou 51 ataques directos contra esas cidades, con só 7 dirixidos a Londres, Birmingham, Coventry e Nottingham.
Xa entón a ameaza dunha invasión inminente pasara, co fracaso de Alemaña en obter o requisito da superioridade aérea. Os bombardeos agora eran mirados principalmente na destrución de albos industriais, mais tamén proseguiron co obxectivo de diminuír a moral da poboación civil, e, a este respecto, os ataques eran vistos claramente polos británicos como unha tentativa de inflixir terror na poboación. As defensas antiaéreas foron melloradas, cun crecente número de radares en terra guiando ataques nocturnos, pezas de artillaría e luces de busca. A partir do principio de 1941, as perdas mensuais da Luftwaffe comezaron a aumentar. A inminente invasión da Unión Soviética obrigou o poder aéreo alemán a se mover para o leste, e a Blitz cesou en maio de 1941.
Roh (filme)
Roh é un filme malaisiano de 2019 dirixido por Emir Ezwan. Estreouse nos cinemas de Malaisia e Singapur o 6 de agosto de 2020. Foi escollido como candidato de Malaisia para o Óscar ó mellor filme internacional na 93ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Blitz
Mudanza de sentido do termo no portugués brasileiro
No Brasil, o termo blitz [blíts] tornouse un substantivo común, con dous sentidos:
Michael Shannon
Michael Corbett Shannon, nado en Lexington (Kentucky) o 7 de agosto de 1974 é un actor e músico estadounidense.
Traxectoria
Shannon naceu en Lexington, Kentucky, mais creceu entre esta cidade e Chicago debido ao divorcio dos seus pais.
O seu primeiro papel foi no videoclip "House of Pain", de Every Mother's Nightmare. Máis tarde converteuse en actor teatral en Chicago, traballando con compañías coma Steppenwolf e Northlight Theatre, e debutou no cinema cun pequeno papel en Atrapado no tempo (1993).
Conseguiu a súa primeira candidatura ao Oscar ao mellor actor secundario por Revolutionary Road, con Kate Winslet e Leonardo DiCaprio.
En 2002 formou o grupo de rock indie Corporal con Ray Rizzo e Rob Beitzel, no que canta e escribe as letras. Publicaron o seu primeiro disco en 2010. Tralo álbum publicaron tres cancións en MP3. A segunda delas, titulada Obama, estreouse en xuño de 2012 para apoiar a reelección do presidente.
Coleccionismo de selos
O coleccionismo de selos e obxectos relacionados como sobres cuñados (con ou sen selos) é un dos hobbys máis populares e o coleccionismo máis coñecido. Algunhas persoas coleccionan pensando tan só no investimento filatélico como unha alternativa aos metais preciosos ou ás pezas de arte pero a razón principal para coleccionar selos é por divertimento. Aínda que o coleccionismo non se debe confundir coa filatelia, para unha boa clasificación, organización e valorización da colección é preciso certo tipo de coñecemento filatélico.
Adquisición
Os selos novos pódense adquirir nas oficinas de correos dos países expendedores e nos seus servizos filatélicos ademais doutros establecementos con autorización especial como os estancos de Tabacalera en España. Os selos sen valor postal e tamén os novos pódense adquirir en comercios especializadas denominados filatelias (en Galicia hai en Vigo, A Coruña e Ourense) ben acudindo ao local, por correo ou por poxa. Tamén se organizan regularmente feiras filatélicas nalgunhas cidades. Algunhas organizacións caritativas (especialmente relixiosas) venden selos ó peso procedente do seu correo. Moitas tendas e librerías venden paquetes de selos, que constitúen unha boa maneira de comezar unha colección e conseguir selos duplicados para trocar con outros coleccionistas. Trocos que tamén organizan algunhas asociacións filatélicas.
Conservación e estudo
miniatura|dereita|Clasificador filatélico Para manter en bo estado unha colección é fundamental contar cun equipo adecuado que conserve a colección en óptimas condicións e permita estudala sen danar os selos. E tamén mante-la colección en lugar seco. Equipo:
Catálogos
Os catálogos de selos é a ferramenta primaria usada polos coleccionistas serios para organizar, identificar e valora-los seus selos. Hai centos de catálogos diferentes, a maioría especializados nun país ou nun tema. Os catálogos internacionais son:
Asociacións filatélicas
Os clubs e asociacións filatélicas son lugares onde se xuntan os coleccionistas, organizan conferencias e exposicións e poden editan revistas, boletíns, folletos ou libros. Poden ser de carácter local (que a miúdo inclúen ós numismáticos), nacional ou de carácter especializado. En Galicia a Sociedade Filatélica, de Arte e Humanidades Eume de Pontedeume, Sociedade Filatélica e Numismática Guardesa da Guarda, Sociedade Filatélica Miño de Ourense, Círculo Filatélico de Ferrol e Grupo Filatélico de Vigo son membros da FEGASOFI, parte da Federación Española de Sociedades Filatélicas. Internacionalmente a principal asociación filatélica do mundo é a American Philatelic Society dos Estados Unidos
Exposicións filatélicas
As exposicións filatélicas organizadas polos correos nacionais ou asociacións filatélicas permiten ao visitante ver pezas raras ou curiosas e estudar o desenvolvemento dunha colección que se foi formando ao longo de varios anos. As exposicións internacionais realízanse baixo o padroado da Federación Internacional de Filatelia e son de dous tipos as competitivas e as non competitivas nas que se participa por invitación dos organizadores.
Revistas filatélicas
As revistas filatélicas, polo xeral de carácter mensual, permiten ó coleccionista coñecer as novas emisións postas en circulación, ó tempo que os estudos filatélicos que publican especialistas lles permiten coñecer novos datos de emisións concretas. Ademais os seus anuncios facilitan a adquisición de material ós coleccionistas que non teñen preto unha filatelia ou un club. Entre as máis coñecidas están l'Écho de la Timbrologie (Francia), American Philatelist (Estados Unidos) ou Revista de Filatelia (España).
Historia
Aínda que xa coa emisión do primeiro selo, o Penny Black, houbo xente que adquiriu exemplares para conservalos, non foi ata 1855 cando empezou o coleccionismo sistemático de todos os exemplares diferentes que existían entón e dos que ían saíndo. En 1861 publicouse o primeiro catálogo de selos e sistematizáronse as coleccións. Arredor de 1920 o coleccionismo fíxose popular entre todas as clases sociais.
Harvard University Press
Harvard University Press (HUP) é unha editorial fundada o 13 de xaneiro de 1913, como unha división da Universidade Harvard, e especializada en publicacións académicas. En 2005 publicou 220 títulos novos. É membro da Association of American University Presses. A editorial ten as súas sedes en Cambridge, Massachusetts, preto de Harvard Square, e en Londres, Inglaterra. Entre os seus autores de maior relevancia atópanse Eudora Welty, Walter Benjamin, E. O. Wilson, John Rawls, Emily Dickinson, Stephen Jay Gould, Helen Vendler, e Carol Gilligan.
Marcas editoriais e series relacionadas
HUP é propietaria da marca Belknap Press, que se inaugurou en maio de 1954 coa publicación da Harvard Guide to American History (en galego: Guía Harvard da Historia Americana). A serie John Harvard Library publícase baixo o selo Belknap.
Harvard University Press distribúe a colección Loeb Classical Library e é editora de I Tatti Renaissance Library e de Dumbarton Oaks Medieval Library.
Outras editoriais de nome similar son Harvard Business Press, que é parte de Harvard Business Publishing, e a independente Harvard Common Press.
Grande incendio de Londres
miniatura|300px|Detalle dunha pintura de 1666 do Grande Incendio de Londres dun artista descoñecido, representando o incendio como puido ser observado na tarde do martes [[4 de setembro desde un barco. A Torre de Londres está á dereita e o Ponte de Londres á esquerda, coa Catedral de San Paulo ao fondo, rodeada polas chamas máis altas.]]
300px|miniatura|Londres, como se vía desde Bankside, Southwark, durante o Grande Incendio Derivado dunha Impresión do Período de Visscher.
O Grande Incendio de Londres foi un incendio de grandes proporcións que arrasou a cidade de Londres (Inglaterra) desde o domingo 2 de setembro até o mércores 5 de setembro de 1666. O lume destruíu a cidade medieval dentro da vella muralla romana da cidade. Ameazou, pero non chegou, ao distrito aristocrático de Westminster, o Palacio de Whitehall de Carlos II, e a maioría dos asentamentos suburbanos.
Historia
Foi unha das maiores calamidades da historia de Londres. Destruíu 13.200 casas, 87 igrexas parroquiais, 44 salóns da Livery Company, a Royal Exchange, a casa de aduanas, a Catedral de San Paulo, o concello de Londres, o palacio correccional e outras prisións da cidade, catro pontes sobre os ríos Támese e Fleet, e tres portas da cidade. Deixou a unhas 80.000 persoas sen fogar, un sexto dos habitantes da cidade nese momento. A cifra de mortes polo incendio é descoñecida, e pensábase que fora bastante pequena porque só algunhas mortes foron rexistradas. Este razoamento foi desafiado recentemente considerando que as mortes de pobres e de persoas de clase media non foron rexistradas, e que a calor puido incinerar a moitas vítimas sen deixar restos recoñecibles.
O lume comezou na mañá do domingo 2 de setembro de 1666. Prendeu en Pudding Lane na casa de Thomas Farynor, un panadeiro do rei Carlos II de Inglaterra e estendeuse rapidamente. O uso da principal técnica contra incendios da época, a creación de devasas por medio de demolicións, foi criticamente atrasado debido a indecisións do alcalde de Londres, Sir Thomas Bloodworth. Para cando foron ordenadas as demolicións a grande escala na noite do domingo, o vento xa convertera o lume da panadaría nunha tormenta ígnea que venceu tales medidas. O luns o lume foi empuxado ao norte, no corazón da cidade. A orde nas rúas rompeu polos rumores de que estranxeiros iniciaron os incendios. As sospeitas centráronse nos franceses e holandeses, os inimigos de Inglaterra da Segunda Guerra Anglo-Holandesa en curso. Estes grupos de inmigrantes foron vítimas de linchamentos e violencia nas rúas. O martes, o lume estendeuse pola maior parte da cidade, destruíndo a Catedral de St Paul e pasando o río Fleet para ameazar á corte de Carlos II no Whitehall, mentres os esforzos coordinados na loita contra o lume mobilizábanse simultaneamente. Considérase que a batalla para apagar o incendio gañouse por dous factores: os fortes ventos do leste acabáronse, e a gornición da Torre de Londres usou pólvora para crear devasas efectivas e deter a extensión adicional do lume cara ao leste.
Os problemas sociais e económicos orixinados polo desastre eran abafantes. A pesar de numerosas propostas radicais, Londres foi reconstruída esencialmente co mesmo plano de rúas utilizado antes do incendio.
Lanza, Tiobre, Betanzos
Lanza é un lugar da parroquia de Tiobre no concello coruñés de Betanzos na comarca de Betanzos. Tiña 74 habitantes no ano 2010 segundo datos do INE, dos cales 33 eran homes e 41 eran mulleres.
Retriever
dereita|miniatura|200x200px|[[Labrador retriever.]] Retriever é unha clase funcional de cans, de acordo co recoñecemento da Fédération Cynologique Internationale (FCI), que designa os cans cobradores de caza. Os retrievers foron criados principalmente para cobrar os paxaros ou outras presas e darllas ó cazador sen danalas. Por esa razón, as razas retriever son criadas con trabada suave e unha gran vontade de agradar, aprender e obedecer.
Os desexos dos retriever de agradar e a súa facilidade para seren adestrados fixeron que razas como os labrador retriever ou os golden retriever sexan moi populares como cans de asistencia.
Magazine Fort
miniatura|Vista suroeste de Magazine Fort
Alzamento de Pascua
Ao mediodía do 24 de abril de 1916 un pequeno grupo de membros dos Voluntarios irlandeses e do Sinn Féin atacaron Fort Magazine que o exército británico utilizaba como arsenal e conseguiron desarmar os gardas, co propósito de apropiarse das armas e dar o sinal do comezo da sublevación. Colocaron explosivos que fixeron estoupar pero a explosión foi tan pequena que non se oíu na cidade nin puideron obter as armas
Libredón
miniatura|[[Faro de Vigo do 24/7/1927. Alegoría de Camilo Díaz no Día de Galicia. Os touros da Raíña Lupa conducen os restos de Sant-Iago ao sagrado Libredón.]] Libredón era un monte ou bosque próximo a Santiago de Compostela no que, segundo a lenda, se soterrou o corpo do apóstolo Santiago. dereita|miniatura|A [[Carballeira de Santa Susana podería ser un reduto do antigo Libredón.]]
Magazine Fort
Incursión de Nadal
O 23 de decembro de 1939 tras a aprobación da lei de Poderes de Emerxencia polo parlamento irlandés un comando do IRA atacou o edificio facéndose con gran cantidade de armas e munición, non obstante nos días seguintes detivéronse a dous dos participantes e recuperouse moito do material roubado.
Libredón
Descrición
O Códice Calixtino, escrito en 1139, relata que os discípulos de Santiago Teodoro e Atanasio trasladaron o seu corpo desde Padrón nun carro tirado por bois até o bosque Libredón (anteriormente Liberum Donum), no que foi soterrado. O lugar foi esquecido até que, no século X, o ermitán Paio (Pelagius) viu unhas luces que iluminaban o lugar. Imaxinando a razón, pois coñecía a tradición, avisou a Teodomiro, bispo de Iria Flavia. Este atopou unha pequena capela cun altar e unha cripta na que había tres tumbas, a de Santiago e a dos seus dous discípulos. Informou ao rei de Galiza, Afonso II o Casto, que viaxou desde Oviedo polo que se denomina o Camiño Antigo, para verificar que os ósos correspondían cos do apóstolo. De Oviedo viñeron doce monxes beneditinos, a primeira basílica ergueuse no bosque de Libredón e ao seu redor naceu Compostela.
NetBSD
NetBSD é un sistema operativo tipo Unix, libre (baixo a licenza BSD), seguro e dispoñíbel para multitude de plataformas, actualmente na versión 3.0. O seu bo deseño e as súas características avanzadas fano ideal para multitude de aplicacións. NetBSD xurdiu como resultado do esforzo dun gran número de persoas que teñen como meta producir un sistema operativo tipo Unix accesíbel e libremente distribuíbel.
NetBSD está baseado nunha gran variedade de software libre que inclúe entre outros, a 4.4BSD Lite da Universidade de California-Berkeley, a Net/2 (Berkeley Networking Release 2) o sistema de ventás X do MIT e software GNU. esquerda|miniatura|150px|Cota de mercado dos S.O. BSD Actualmente NetBSD céntrase en ofrecer un sistema operativo estábel, multiplataforma e orientado á investigación. Está deseñado tendo como prioridade escribir código de calidade ben organizado, e tendo moi en conta tamén o cumprimento de padróns ou estándares (POSIX, X/Open e outros máis relevantes): proba deste bo deseño é a súa ampla portabilidade, actualmente a 56 plataformas.
Eric Stoltz
Eric Cameron Stoltz, nado o 30 de setembro de 1961 en Whittier (California), é un actor e director de cine estadounidense.
NetBSD
Trátase dun sistema operativo maduro, produto de anos de desenvolvemento (as orixes de BSD están sobre o ano 1977), e partindo do sistema UNIX sexta edición.
Eric Stoltz
Traxectoria
É coñecido por interpretar a inadaptados sociais en filmes como Mask, Kicking and Screaming, The Waterdance e Killing Zoe. Foi nomeado a un Globo de Ouro como Mellor Actor Secundario no filme Película para Mask. Recentemente está a protagonizar a serie de ciencia ficción Caprica.
NetBSD
Algunhas vantaxes sobre outros sistemas operativos:
Eric Stoltz
Vida Privada
Estivo casado con Ally Sheedy, Jennifer Jason Leigh e Bridget Fonda. Stoltz é vexetariano dende hai 25 anos.
Eva Furnari
Eva Furnari, nada en Roma o 15 de novembro de 1948, é unha ilustradora e escritora italo-brasileira.
Xunto con Lygia Bojunga Nunes, Ana Maria Machado e Ruth Rocha, é unha das principais expoñentes da nova onda da literatura infantil e xuvenil brasileira.
Traxectoria
Nada en Roma, a súa familia mudouse para o Brasil en 1950, cando Eva tiña dous anos.
Creceu na súa nova patria, graduándose en Arquitectura na Universidade de São Paulo.
Olelas, A Illa, Entrimo
Olelas é un lugar da parroquia da Illa no concello ourensán de Entrimo na comarca da Baixa Limia. Tiña 62 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 25 eran homes e 37 mulleres.
Eva Furnari
Traxectoria
A partir de 1976 dedicouse inicialmente a traballar en libros con ilustracións, sen texto.
Furnari colaborou na sección infantil Folhinha do xornal Folha de S. Paulo, na que creou un dos seus personaxes máis coñecidos, a "Bruxiña".
Como autora de literatura infantil e xuvenil e como ilustradora recibiu o Premio Jabuti e Literatura nos anos de 1986, 1991, 1993, 1995, 1998 e 2006, polas obras Truks, A Bruxa Zelda e os 80 Docinhos, Anjinho, Circo da Lua, Cacoete e Felpo Filva respectivamente.
En 2002 foi seleccionada para ilustrar unha nova edición de seis libros da obra infantil de Érico Veríssimo.
O traballo de Furnari, consistente principalmente de pequenos libros, é un dos máis rendíbeis no ámbito da literatura contemporánea infantil e xuvenil brasileira.
Como a mesma autora revelou nunha entrevista, a ilustración precedeu á produción literaria, pero foi esta última a que realmente pasou a un primeiro plano co transcorrer dos anos.
José Luandino Vieira
José Vieira Mateus da Graça, nado en Vila Nova de Ourém (Portugal) o 4 de maio de 1935, é un escritor angolano, máis coñecido co pseudónimo de José Luandino Vieira.
Pumariño de Abaixo, San Xurxo de Moeche, Moeche
Pumariño de Abaixo é un lugar da parroquia de San Xurxo de Moeche no concello Coruñés de Moeche na comarca de Ferrol. Tiña 2 habitantes no ano 2008 segundo datos do Instituto Galego de Estatística que eran 2 mulleres, o que supón unha diminución con relación ao ano 1999 cando tiña 3 habitantes.
José Luandino Vieira
En 2021 a AELG nomeouno Escritor Galego Universal.
Traxectoria
Orixinario da vila de Ourém, aos tres anos de idade José Vieira Mateus da Graça, que viria a adotar o nome literário de José Luandino Vieira, viaxou para Angola cos seus pais. Passou toda a infancia e xuventude en Luanda, onde fixo os estudos secundarios. Co estalar da Guerra Colonial, ingresou nas fileiras do MPLA, participando na loita armada contra Portugal. Xa antes estivera detido pola PIDE, por se manifestar contra a ditadura, en 1959; volvería a ser detido en 1961, e tamén condenado a 14 anos de cadea. Até 1964 pasou por varias cadeias en Luanda, até que no último deses anos foi transferido para o campo de concentración do Tarrafal, en Cabo Verde, onde pasou oito anos.
O 21 de maio de 1965, encontrándose Luandino preso, a Sociedade Portuguesa de Escritores, entón presidida por Jacinto do Prado Coelho, deliberou atribuírlle o Grande Prémio de Novela, pola súa obra Luuanda. Despois de que xornais portugueses deron a nova do premio, a Direcção dos Serviços de Censura detectou a gaffe política e prohibiu toda referencia ao premio sen un encadramento crítico cara ao escritor, aos membros do xurado e á proria SPE, cuxa sede foi asaltada e destruída na noite do 21 de maio, supostamento por "descoñecidos", mais na realidade elementos da policía política PIDE e da Legião Portuguesa. Por despacho datado do mesmo día 21 de maio, o Ministro da Educação Nacional, Inocêncio Galvão Teles, extinguiu a Sociedade Portuguesa de Escritores. Na súa edición doe 23 de maio, o Jornal do Fundão deu a nova dos premios, eloxiando fortemente os vencedores, incluíndo Luandino, e recusando toda referencia ao estado na cadea do escritor. En consecuencia, o periódico foi suspendido durante seis meses e multado. Só viría a retomar a normalidade no final de novembro de 1965. Augusto Abelaira foi detido por atribuír, como presidente do xurado, o Grande Prémio da Novelística da Sociedade Portuguesa de Escritores a Luandino Vieira.
En 2009 nunha rara entrevista concedida ao xornal Público, Luandino contou que as noticias do premio chegaran tardiamente ao Tarrafal, pois o director do campo de detención retardou a información. Como o escritor estaba imposibilitado de candidatar a obra, ben como o seu editor, foi con sorpresa que percibiu que a obra fora, mesmo así, distinguida, grazas á intervención do crítico literario Alexandre Pinheiro Torres.
Saíu en réxime de liberdade condicional en 1972, pasando a vivir en Lisboa, suxeito a medidas de residencia vixiada. Foi traballar co editor Sá Costa (até a Revolución de Abril) e iniciou a publicación da súa obra, escrita, na gran maioría, nas prisións por onde pasou.
En 1975 regresou a Angola e ocupou diferentes cargos no réxime da independente República Popular de Angola.
A Asemblea Xeral da Asociación de Escritoras e Escritores en Lingua Galega (AELG), celebrada o 13 de marzo de 2021, recoñéceo como escritor galego universal.
Cargos que exerceu
Nas eleccións de 1992, porén, desilusionado co reinicio da guerra civil angolana, Luandino Vieira acabou por regresar ao seu país natal. Estableceuse nunha zona rural do Minho, próxima de Vila Nova de Cerveira.
Premio Camões
En 2006 concedéuselle o Premio Camões, o galardón máis prestixioso da literatura en lingua portuguesa, mais rexeitouno, alegando "Motivos íntimos e persoais" segundo un comunicado de imprensa. Entrevistas posteriores, sobre todo ao Jornal de Letras, esclareceron que o autor non aceptara o premio por se considerar un escritor morto e, como tal, entendía que o mesmo debería ser entregado a alguén que continuase a producir. Aínda así publicou dous novos libros en 2006.
Cando se lle deu o premio vivía como un franciscano e completamente sen nada material nun pequeno cuarto onde realizaba todas as súas actividadesː vive completamente despoxado de bens materiaies e tocando a pobreza.
Traxectoria como escritor
Pertenceu á xeración angolana da "Cultura" entre 1957 e 1963. A súa escrita é orixinal, usa o falar crioulo e subversivo da linguaxe para dar un retrato máis realista ás súas personaxes, enriquecéndoas e conferíndolles a expresión viva e colorida das xentes o dos lugares pobres que retrata.
Juan Otero Eiravella
Juan Otero García, nado en Portas o 6 de maio de 1934 e morto en Ribadumia o 17 de maio de 2019, foi un escultor e pintor galego, coñecido co pseudónimo de Eiravella, que toma da súa aldea natal.
Traxectoria
Por completo autodidacta, cultivou indistintamente a pintura e a escultura. Residiu algúns anos en Bélxica, concretamente en Malinas, onde deixou unha extensa obra. Viaxou por Europa.
Obra
En 1961 a raíz da Exposición Mundial do Románico, nace a primeira obra do que será O Camiño de Santiago Luz de Estrelas un traballo de máis de trescentas esculturas que ao longo de máis de 35 anos conforman este proxecto utilizando mandíbula de cachalote, materia guindada nos acantilados próximos ás factorías baleeiras.
Freaky Fortune
Freaky Fortune é un dúo musical grego asociado coa música dance, electrónica e o rap. Foi fundado no ano 2011.
Os seus membros son o vocalista Nicolás Nick Raptakis (en grego Νικόλας Ραπτάκης, nado en Atenas o 30 de abril de 1990) e o produtor musical Theofilos Pouzbouris (en grego Θεόφιλος Πουζμπούρης, nado en Atenas o 9 de febreiro 1991).
Descubrimento
Foron descubertos na internet, tras participar cun cover na competición de covers Can You Sing?, de Perez Hilton. Interpretaron un cover da canción Part of Me de Katy Perry, co cal foron eloxiados posteriormente.
Despois da súa vitoria, lanzaron tres sinxelos: Our Destiny , Stronger  e All I need, cos que tiveron un grande éxito nas radios do seu país.
En 2014 convertéronse nos representantes de Grecia para o Festival de Eurovisión 2014 nunha colaboración co rapeiro Riskykidd coa canción Rise up.
Eurovisión 2014
Freaky Fortune participaron na preselección grega para o Festival de Eurovisión de 2014 chamada Eurosong 2014 – a MAD show (organizado por unha cadea privada) na que foron seleccionados coa canción Rise Up para representar a Grecia en Copenhaguen, sede do festival.
A canción, que é unha mestura de dance e rap conseguindo así un aire moi festivo, colocouse entre as primeiras nas casas de apostas ata o final do festival. Participaron na 2ª semifinal de Eurovisión 2014 na cal quedaron 7º cun total de 74 puntos clasificándose así para a Gran Final do 10 de maio na cal actuaron na posición número 10 e quedando finalmente na 20º posición cun total de 35 puntos, non cumprindo así as expectativas que anunciaban as casas de apostas.
Notas
miniatura|301x301px|Actuación de Freaky Fortune xunto con Riskykidd en [[Eurovisión 2014]]
Riel camboxano
O riel camboxano (រៀល) ou simplemente riel é a unidade monetaria de Camboxa, dividida en 100 sen (សេន). O seu código ISO 4217 é KHR e o seu símbolo monetario ៛.
O riel estableceuse en 1953 e, logo do período 1975-1980, en que Camboxa careceu de moeda, en 1980 retomouse como unidade monetaria do país.
O seu nome deriva do "real" español da ceca de México, que pola fineza da súa aliaxe circulou amplamente entre os comerciantes malaios, indios e chineses durante o século XIX.
Primeiro riel (1953-1975)
esquerda|miniatura|110x110px| 50 sen (1/2 riel) de [[1959 ]]
En 1953, a delegación camboxana do Institut d'Émission des États du Cambodge, du Laos et du Vietnam emitiu unha serie de moedas con dobre denominación en piastras e rieis, cun valor á par, e as outras dúas delegacións fixeron o propio co dong de Vietnam do Sur e co kip de Laos.
Inicialmente, estes rieis dividíanse en 100 céntimos (centimes) mais en 1959 cambiou a moeda fraccionaria e pasou a dividirse en 100 sen.
A primeira emisión de billetes foi a de 1955-1956, composta polos valores de 1, 5, 10 e 50 rieis. A partir de aí sucedéronse varias series de billetes ata 1973, con valores que chegaron ata os 5.000 rieis.
Canto ás moedas, en 1953 emitiuse unha primeira serie de 10, 20 e 50 céntimos (cents.) en aluminio, co mesmo tamaño que as correspondentes en att e en xu, as moedas divisionarias de Laos e de Vietnam do Sur. En 1959 volveuse cuñar a moeda de medio riel, xa co valor de 50 sen, en lugar de 50 cents. Finalmente, en 1970 emitiuse a moeda dun riel, cuñada en cuproníquel, como parte do programa de emisión de moedas da FAO, aínda que esta moeda non chegou a entrar en circulación, por mor do derrocamento do Goberno de Norodom Sihanouk por Lon Nol.
Na época dos Khmer Vermellos, durante o Goberno de Pol Pot entre 1975 e 1979, a circulación monetaria e o sistema de bancos foron abolidos. No entanto, en 1975 chegou a producirse a impresión dunha serie de billetes (de 0,1 rieis a 100 rieis), aínda que non chegaron a pórse en circulación por mor de tal abolición.
En 1979, o réxime que, apoiado polos vietnamitas, derrocou a Pol Pot emitiu unha derradeira serie deste primeiro riel, con valores de entre 5 e 500 rieis.
Segundo riel (desde 1980)
Logo da invasión vietnamita de 1978, a República Popular de Kampuchea (1979-1992) viuse na necesidade de restaurar a moeda. Nos primeiros meses de existencia do novo réxime utilizáronse o dong survietnamita e o baht tailandés, ata que o 1 de abril de 1980 se restableceu o riel como a unidade monetaria oficial de Camboxa, dividido en 10 kak ou 100 sen e, inicialmente, coa paridade de 4 rieis = 1 dólar. Como non había unha moeda para substituír e tendo en conta que o sistema económico quedara seriamente danado polo réxime dos Khmer Vermellos, o Goberno central decidiu repartir a nova moeda entre a poboación para estimular o seu uso.
Moedas
A primeira moeda cuñada foi a de 5 sen de aluminio, en 1979. Ata 1994 non se produciron novas cuñaxes e nese ano emitiuse unha serie de 50, 100, 200 e 500 rieis que, malia seguiren en circulación, teñen unha presenza escasa na circulación.
Billetes
Estes son os billetes en circulación en Camboxa, do sistema do riel:
Uso doutras divisas
Nas zonas rurais, o riel utilízase para practicamente todas as compras cotiás; no entanto, o dólar estadounidense tamén se utiliza, sinaladamente nas áreas máis urbanas e nas zonas turísticas. En Battambang e noutras zonas próximas á fronteira tailandesa, como Pailin, tamén se acepta o baht tailandés.
A dolarización comezou na década de 1980 e continou nos comezos da década seguinte, cando as Nacións Unidas contribuíron con axuda humanitaria, os refuxiados comezaron a enviar remesas e a inflación alcanzou o 177 %, coa conseguinte erosión da confianza no riel.
Dejan Kravić
Dejan Kravić, nado o 9 de setembro de 1990 en Mostar, é un xogador profesional de baloncesto serbio-canadense que actualmente xoga para o Unicaja Málaga da Liga ACB.
Traxectoria
O 24 de xullo de 2019, anunciouse a súa fichaxe por unha tempada polo Obradoiro CAB da Liga ACB.
O 22 de xullo de 2020, Kravić asinou unha tempada co San Pablo Burgos da Liga ACB. Tras acadar 10.7 puntos e 4.6 rebotes por encontro na súa primeira tempada en Burgos, Kravić renovou o seu contrato co San Pablo Burgos unha tempada máis.
O 28 de xaneiro de 2022, Kravić fichou polo Unicaja Málaga da Liga ACB ata final de tempada.
Lista de movementos autonomistas, federalistas, nacionalistas e independentistas
Croacia
Movementos autonomistas en rexións de todo o país, ou fóra del, pero principalmente en:
Francia
dereita|miniatura|200px|Algunhas das nacións propostas
Claustro
miniatura|Claustro da portería do [[mosteiro de Santa María de Montederramo.]] miniatura|dereita|Claustro do [[mosteiro de San Xulián de Samos.]]
Un claustro (do latín claudere, co significado de "pechar") é un patio cuadrangular que ten nos seus catro lados unha galería porticada con arcadas ou arquerías que descansan en columnas ou dobres columnas. Os claustros adoitan estar edificados a continuación dunha das naves laterais dunha catedral ou da igrexa dun mosteiro. Cada galería toma o nome de panda e en cada panda distribúense os distintos espazos necesarios para a vida monacal ou catedralicia. Adoita ser lugar de recollemento. O patio está case sempre axardinado e no centro atópase unha fonte ou un pozo.
Descrición dun claustro
O claustro é de planta cadrada e cada un dos catro lados recibe o nome de panda. No centro adoita haber un pozo e no espazo restante, un pequeno xardín con catro camiños. Cada panda ten unha galería ou corredor cuberto limitado por arcadas. Na panda leste áchase case sempre unha pequena estancia que servía como estudo ou biblioteca, independentemente da gran biblioteca que tiñan algúns mosteiros importantes. A continuación achábase a sala capitular, peza que se consideraba de grande importancia e que xeralmente construíase con rica ornamentación arquitectónica. Era o lugar de reunión da comunidade, onde se lían os capítulos da regra da orde e onde o abade organizaba as distintas tarefas a seguir polos monxes. Nesta sala era onde se expuñan posibles faltas dalgún deles para que o superior o reprendese. Dicíase chamar a capítulo.
Na panda sur adoitaba estar o calefactorio, lugar caldeado onde podían ir os monxes de cando en vez para descansar e entrar en calor. Ao seu lado, o refectorio, que era o comedor, e lindeiro con el, a cociña.
Os capiteis das columnas dos claustros románicos están especialmente decorados e tallados e ás veces constitúen verdadeiras obras de arte.
Luciano Taxonera Vivanco
Luciano Taxonera Vivanco, nado en Ferrol o 4 de abril de 1890 e finado en Caracas o 30 de abril de 1967, foi un xornalista e escritor galego.
Traxectoria
Fillo de Luciano Taxonera Cabo. Trasladouse sendo mozo a Madrid onde comenzou a súa carreira xornalística en El Diario Universal, La Mañana e El Fígaro, onde foi redactor-xefe. Viaxou a Lisboa, Roma, París e América do Sur como enviado especial de prensa. En 1959 instalouse en Caracas, onde faleceu.
Ademais de xornalista, foi un prolífico escritor e tradutor de varias obras. Escribiu diversas obras de inspiración histórica e unha biografía.
Recoñecementos
Premio Fastenrath da Real Academia Española por ''Un político español del siglo XIX. González Bravo y su tiempo''.
405
Véxase tamén
Historia ano a ano
Moncho Valcarce
Ramón Valcarce Vega, coñecido tamén coma o cura das Encrobas, nado na Coruña o 5 de setembro de 1935 e finado na mesma cidade o 1 de febreiro de 1993, foi un crego e político galego.
Vida e carreira eclesiástica
Terceiro de oito irmáns (catro nenos e catro nenas), formouse na escola dos Xesuítas de Vigo e no Instituto Masculino de Ensinanza Media da Coruña e matriculouse por libre en Dereito na Universidade de Compostela. Porén máis tarde decidiu estudar teoloxía e o pai tentouno convencer de ir a Roma. El optou por comezar nun nivel máis humilde e en 1963 ingresa no seminario de Santiago de Compostela e recibe as primeiras ordes.
Porén será expulsado por mor duns escritos e o arcebispo Quiroga Palacios suxírelle que continúe na Coruña, por libre, os seus estudos eclesiásticos e convídao a realizar labor pastoral na igrexa de San Xosé e na Colexiata. Na igrexa de San Xosé permanece ás ordes do párroco Xosé Lamas e na Colexiata ás do abade Manuel Espiña. Ó ano seguinte (1964), co cambio de autoridade e baixo a titoría de Manuel Espiña, volve novamente a Compostela e é ordenado sacerdote o 19 de decembro de 1969.
Moncho Valcarce establécese como crego nas parroquias de Sésamo e Sueiro, no concello de Culleredo, en marzo de 1971, no seu primeiro destino como sacerdote. Fala galego, non emprega o vestiario tradicional dos cregos e calza a boina. Tamén se nega a cobrar a paga de sacerdote e as taxas polos servizos relixiosos. Datan dese tempo os seus primeiros enfrontamentos coa autoridade eclesiástica e a súa cada vez maior implicación co movemento antifranquista. O Partido Comunista instala unha imprenta na casa reitoral, que se converte nun punto de encontro de pluralidade para distintos colectivos de distintas ideoloxías.
Detencións e participación política
A Ramón Valcarce detéñeno en Betanzos en setembro de 1974 nunha adega propiedade dun antigo garda civil cando asistía a unha xuntanza. Bota tres días no cuartel e lévano ó cárcere da Coruña. Mentres permanece encadeado, os seus fregueses fan folga de misas, e cando o liberan organízanelle unha festa de recepción. A partir de aí decide implicarse nas estruturas políticas, e particularmente nas nacionalistas. Participa na creación de Fouce, a revista das Comisións Labregas e o 21 de marzo de 1977 é xa formalmente militante da AN-PG (Asemblea Nacional- Popular Galega).
Pero Moncho Valcarce fíxose coñecido particularmente pola súa participación no conflito das Encrobas. Nas Encrobas, e grazas a un decreto asinado en 1972 polo xeneral Franco, a empresa Lignitos de Meirama quería acceder ás terras dos campesiños titulares en troques do que estes consideraban baixas indemnizacións. No transcurso das manifestacións e enfrontamentos coa Garda Civil, Moncho Valcarce é detido o 15 de febreiro de 1977.
Recoñecementos
miniatura
Stephen Jay Gould
Stephen Jay Gould (//), nado en Nova York o 10 de setembro de 1941 e finado na mesma cidade o 20 de maio de 2002, foi un paleontólogo, xeólogo, biólogo evolutivo e historiador da ciencia estadounidense e un dos máis influentes e lidos divulgadores científicos da súa xeración.
Gould pasou a maior parte da súa carreira docente na Universidade Harvard e traballando no Museo Americano de Historia Natural de Nova York. Nos últimos anos da súa vida, impartiu clases de bioloxía e evolución na Universidade de Nova York, próxima á súa residencia no SoHo.
A maior contribución de Gould á ciencia foi a teoría do equilibrio interrompido (ás veces traducido como “puntuado”, do inglés punctuated equilibrium) que desenvolveu con Niles Eldredge en 1972. A teoría propón que a maioría dos procesos evolutivos están compostos por longos períodos de estabilidade, interrompidos por episodios curtos e pouco frecuentes de bifurcación evolutiva. A teoría contrasta co gradualismo filoxenético, que é a idea xeneralizada de que o cambio evolutivo se caracteriza por un patrón homoxéneo e continuo, é dicir, os seres vivos evolucionan sufrindo pequenos cambios constantes e sempre máis ou menos ao mesmo ritmo.
A maior parte da investigación empírica de Gould baseouse nos xéneros de caracois terrestres Poecilozonites e Cerion e ademais contribuíu á bioloxía evolutiva do desenvolvemento. Na súa teoría evolutiva opúxose ao seleccionismo estrito, á sociobioloxía aplicada a seres humanos e á psicoloxía evolucionista. Fixo campaña contra o creacionismo e propuxo que a ciencia e a relixión sexan considerados dous ámbitos distintos, ou «maxisterios», cuxas autoridades non se solapan.