cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Mundial de Fútbol de 2014 - Grupo D
Partidos
A fase de grupos constou de seis partidos, cun total de tres partidos xogados por cada selección. Segundo o sistema de competición da FIFA, cada equipo acumulaba unha puntuación en función dos seus resultados: 3 puntos por vitoria (até 1994 eran só 2), 1 por empate, 0 por derrota. De acordo coa mesma, o catro equipos foron ordenados en forma descendente. No caso de que houbese dous ou máis con igual cantidade de puntos, os criterios de desempate foron os seguintes:
Uruguai - Costa Rica
miniatura|Uruguai - Costa Rica.
Uruguai - Inglaterra
miniatura|Uruguai - Inglaterra.
Italia - Uruguai
miniatura|Uruguai festaxando a vitoria.
Evaldo Fabiano
Evaldo dos Santos Fabiano, nado en Rio Piracicaba (Minas Xerais) o 18 de marzo de 1982, é un futbolista brasileiro. Xoga de lateral esquerdo e o seu equipo actual é o Cova da Piedade.
María Carmen González Quintela
Traxectoria
Líder e cabeza de lista do UdeC. Estivo na oposición do concello de Carballeda de Valdeorras durante catro anos. En 1991 chegou á alcaldía encabezando a lista do PSOE posto no que se mantivo con maiorías absolutas nas sucesivas eleccións. Nas municipais de 2011 encabezou a lista do PPdeG volvendo acadar a maioría absoluta. Volveu ser elixida alcaldesa con maioría absoluta polo PPdeG en 2015, 2019 e 2023. Foi elixida depurada provincial en 2023.
Ernest Borgnine
Ermes Effron Borgnino, nado en Hamden (Connecticut) o 24 de xaneiro de 1917 e finado nos Ánxeles (California) o 8 de xullo de 2012, foi un actor estadounidense.
Traxectoria
Tivo tamén unha longa carreira na televisón, en series coma McHale’s Navy ou Airwolf. Puxo voz a Mermaid Man na serie de animación SpongeBob SquarePants. Seguiu actuando ata pouco tempo antes da súa morte.
Cuíña, Tremoedo, Vilanova de Arousa
Cuíña é un lugar da parroquia de Tremoedo no concello pontevedrés de Vilanova de Arousa, na comarca do Salnés. Tiña 48 habitantes no ano 2016 segundo datos do IGE, dos que 27 eran mulleres e 21 homes, o que representa un descenso respecto ós anos 2010, cando tiña 54 veciños, e 2005, cando eran 56.
Burl Ives
Burl Icle Ivanhoe Ives, nado en Jasper County (Illinois) o 14 de xuño de 1909 e finado en Anacortes (Washington) o 14 de abril de 1995 foi un actor, guionista e cantante de música folk estadounidense.
Traxectoria
Ives naceu preto de Hunt City. O seu pai Levi "Frank" Ives (1880–1947) primeiro foi granxeiro e logo contratista par o condado e para outros. Un día Ives estaba a cantar no xardín coa súa nai, Cordelia "Dellie" White (1882–1954), e oíunos o seu tío, que invitou o seu sobriño a cantar nunha reunión de veteranos en Hunt City. Alí impresionou o público.
Entre 1927 e 1929 asistiu á universidade en Charleston, Illinois, onde xogou ao fútbol americano. No seu primeiro ano, sentado na clase de inglés escoitando unha lección sobre Beowulf decatouse de que estaba a perder o tempo: andou cara a porta, o profesor fixo un comentario sarcástico e Ives deu un portazo tras del. Sesenta anos despois a escola deu a un edificio o nome do máis famoso dos seus alumnos que abandonaron os estudos.
Durante a década de 1930 viaxou como cantante polos Estados Unidos, facendo diñeiro con pequenos traballos e co seu banjo. En Mona, Utah, foi encarcerado por vagabundo e por cantar "Foggy Dew", que as autoridades consideraron que era unha canción obscena. Arredor de 1931 comezou a cantar na radio e volveu á universidade en Indiana e en Juilliard School en Nova York.
En 1940 conseguiu o seu propio programa de radio, titulado The Wayfaring Stranger por unha das súas baladas. Na década seguinte popularizou cancións tradicionais. Tivo relación cos Almanac Singers (Almanacs), grupo folk activo no movemento oposto á entrada dos Estados Unidos na segunda guerra mundial, mais en xuño de 1941 Ives and the Almanacs volveron gravar algunhas das súas cancións para reflectir a nova posición do grupo a favor da entrada do país na guerra.
A principios de 1942 foi recrutado polo exército. En Camp Upton uniuse ao elenco de This Is the Army, de Irving Berlin. En setembro de 1943 foi licenciado con honores, aparentemente por motivos médicos.
Ives foi identificado no panfleto de 1950 Red Channels e entrou na lista negra de Hollywood polos seus supostos nexos comunistas. En 1952 cooperou co House Un-American Activities Committee (HUAC) e testificou, co que abandonou a lista negra, mais deu lugar a un amargo distanciamento con outros cantantes, incluíndo Pete Seeger. Reuníronse corenta e un anos despois durante un concerto benéfico en Nova York, onde cantaron xuntos "Blue Tail Fly".
Na década de 1950 aumentou o número de aparicións de Ives no cinema. En 1958 gañou o Oscar ao mellor actor por Horizontes de grandeza. Nas décadas seguintes cantou música country con maior frecuencia e actuou en programas de televisión.
Ives era fumador de pipa e cigarros. No verán de 1994 diagnosticáronlle cancro de boca. Tras varias operacións sen éxito decidiu non seguir coa cirurxía. Caeu en coma e morreu o 14 de abril de 1995 na súa casa de Anacortes, Washington.
Trevías
Trevías (San Miguel) é unha parroquia do concello de Valdés, no Principado de Asturias, situada a uns 17 quilómetros de Luarca, a capital municipal, sobre a estrada N-634 que vai de Oviedo á Coruña.
O mar Cantábrico atópase a uns 5 quilómetros en liña recta cara ao norte e a uns 7 seguindo a actual estrada en dirección á Coruña. A súa xeografía vén determinada polo paso do río Esva, que atravesa a principal poboación da parroquia, Trevías, que se converteu no centro comercial e de servizos da parroquia, e alí áchase o centro médico, a escola infantil, o veterinario, farmacia, notaría etc.
Limita ao norte coas parroquias de Canero e Cadavedo, ao leste coas de Arcallana e Muñás, ao sur con Paredes, e ao oeste con Barcia.
As súas entidades de poboación son: Balsera, Bahinas, Brañaberniza, Brieves, Briones, Cortina, San Feliz e o seu Barrio Lespontones, Llendecastiello, San Pelayo, Gamones, Silvamayor, Lago, Trevías, Villar e Villanueva cos seus barrios de San Martín e Pescaredo.
A economía da zona baséase na gandería vacúa, (carne, leite e derivados), aínda que tamén existe o cultivo de patacas e millo, case para uso persoal.
Monumentos
A igrexa de San Miguel Arcanxo data do ano 1000. No seu pórtico atópase unha lápida epigráfica que conmemora a terminación da igrexa primitiva o "12 de las kalendas de abril Era 38", que corresponde ao 21 de marzo do ano 1000.
Deportes
O deporte máis seguido na vila é o fútbol, co seu equipo local, o Club Deportivo Treviense, que actualmente milita en Segunda Rexional. Por este club pasou o actual futbolista profesional Saúl Fernández, que xoga no Deportivo da Coruña.
Ramón López-Suevos
Ramón López-Suevos Fernández, nado en Ferrol en 1943, é un economista galego.
Traxectoria
Fillo do coronel Andrés López-Suevos Alonso, sobriño do falanxista, director de TVE e presidente nos anos 50 do Atlético de Madrid Jesús Suevos Férnandez-Jove. Licenciado en Ciencias Económicas en Madrid, doutorándose pola Universidade de Santiago de Compostela, completando estudos en Francia como bolseiro (Universidade da Sorbona, París). Trasladouse a Santiago de Compostela en 1970, e incorporouse como profesor á Facultade de Económicas en 1971. Tras varios anos acadou a Cátedra na Universidade de Santiago de Compostela. É autor de diversos libros sobre sociopolítica e economía.
Foi un dos fundadores do BNG. Militou na UPG, incorporándose ao Comité central da organización en xullo de 1976. Participou na redacción das Bases constitucionais en 1977.
Vida persoal
Estivo casado con Manuela Fraguela e é pai da xuíz Ana López-Suevos Fraguela.
Estefanobericiformes
miniatura|300px|Melamphaes suborbitalis Os Estefanobericiformes (Stephanoberyciformes) son unha orde de peixes teleósteos, da superorde Acantopterixios (Acanthopterygii). Son peixes mariños, propios de augas profundas e sen á penas importancia comercial.
Nacionalismo quebequés
miniatura|Bandeira quebequesa. O nacionalismo quebequés (en Nationalisme québécois) é un movemento político que defende que o Quebec é unha nación diferente do resto do Canadá. Promove a unidade dos quebequeses na provincia do Quebec.
Estefanobericiformes
Características
Teñen o cuerpo xeralmente redondeado, cun aspecto similar ó da orde Beryciformes. É característico a ausencia do óso supramaxilar, ou o seu tamaño moi reducido, e os ósos do cranio especialmente finos. Boca desdentada.
Nacionalismo quebequés
O nacionalismo quebequés foi coñecido primeiro como nacionalismo francocanadense. Non foi até a época da revolución tranquila que apareceu o termo de nacionalismo quebequés, substituíndo o termo anterior de "francocanadense". As raíces dos francocanadenses derivan das persoas nadas no Canadá con devanceiros de orixe francesa. O termo cambiou durante a década de 1960 ata o actual "nacinoalismo quebequés".
Historia
Aínda cando na primeira metade do século XX o nacionalismo quebequés pode considerarse como un movemento débil, as eleccións de 1962 significaron un claro triunfo para os partidarios dunha maior autonomía no seo da confederación, tendencia que se afirmou posteriormente.
Estefanobericiformes
Clasificación
Divídense en catro familias, cunhas 45 especies:
Nacionalismo quebequés
Historia
Por outro lado os grupos independentistas que destacaron na década de 1960 non lograron consolidarse plenamente, aínda que recibiron un notable pulo trala visita de Charles de Gaulle ao Québec (xullo-agosto de 1967). A actividade dos separatistas derivou entón en accións terroristas, como o secuestro e asasinato do Ministro de Traballo e vice-premier Pierre Laporte (outubro de 1970), realizado pola Fronte de Liberación do Quebec (Front de Libération du Québec, FLQ). Nese mesmo ano, o Goberno federal do Canadá aceptou o lingua francesa como lingua cooficial para frear a corrente nacionalista.
Estefanobericiformes
Clasificación
Algúns autores inclúen tamén os Cetomimoidea, como unha superfamilia dentro desta orde, pero debe encadrarse dentro da orde Cetomimiformes.
Nacionalismo quebequés
Historia
Nas eleccións de 1973, gañadas polo Partido Liberal do Quebec (Parti libéral du Québec, PLQ), o recentemente creado Partido Quebequés (Parti Québécois, PQ) conseguiu o 30% dos votos, e vencería posteriormente nas eleccións de novembro de 1976.
Estefanobericiformes
Clasificación
ITIS considéraos como unha superfamilia propia, Stephanoberycoidea
Nacionalismo quebequés
Historia
O seu líder, René Lévesque, foi elixido primeiro ministro da provincia, na que se impuxo unha política de acentuado autonomismo. Non obstante, a súa política de "estado libre asociado", levada a referendo no Quebec en maio de 1980, foi derrotada, o que non foi obstáculo para o seu triunfo nas eleccións de abril de 1981, se ben a súa política posterior caracterizouse pola prioridade que se lle deu ás cuestións económicas con respecto á reivindicación nacionalista. Isto fixo que no congreso extraordinario do Partido Quebequés, celebrado en xaneiro de 1985, un sector independentista se escindira do partido e creara a Agrupación Democrática para a Independencia (Rassemblement démocratique pour l'indépendance, RDI).
En outubro de 1985, Levesque dimitiu como presidente do Partido Quebequés e Pierre Marc Johnson foi elixido para sucedelo como tal e como primeiro ministro da provincia.
Nucleotidiltransferase
As nucleotidiltransferases son encimas transferases de grupos que conteñen fósforo, por exemplo, substituíntes de ácidos nucleicos (nucleotidílicos) ou simplemente nucleósidos monofosfato. A rección xeral de transferencia dun residuo de nucleósido monofosfato de A a B, pode escribirse así: Por exemplo, no caso das polimerases, A é un pirofosfato e B é o polinucleótido nacente.
Son clasificados co número EC 2.7.7 e poden ser subdivididos nos seguintes grupos:
Papel nos mecanismos de reparación do ADN
Unha nucleotidiltransferase é un compoñente da vía de reparación dun só nucleótido por reparación por escisión de bases (BER). Este mecanismo de reparación empeza cando un só nucleótido determinado é recoñecido pola ADN glicosilase como apareado incorrectamente ou mutado dalgunha maneira (por luz UV, mutáxeno químico, etc.), e é eliminado. Posteriormente, utilízase unha nucleotidiltranferase para encher o oco coa base correcta, usando como referencia a febra molde.
A Touza, Pedrafita, Chantada
A Touza é un lugar na parroquia de Pedrafita, do concello de Chantada, na comarca de Chantada, pertencente a provincia de Lugo. No ano 2011 tiña 1 habitante segundo datos do INE e do IGE era 1 home.
Arévalo
Arévalo atópase na comarca de La Moraña a 827 metros de altitude, e é bañado polos ríos Adaja e Arevalillo, afluentes ambos do río Douro. A localidade conta cun municipio cunha extensión de 46,07 km². A comarca onde se sitúa Arévalo é coñecida pola súa produción agrícola de cereais de secaño asociados con leguminosas ademais da abundancia do piñeiro galego e os pastos de inverno.
Jesús Carballo Taboada
Traxectoria
Estudou orixinalmente a carreira eclesiástica como salesiano. Pasou logo á clerecía secular e foi incardinado no bispado de El Burgo de Osma. Formouse en Ciencias Naturais, en que chegou a doutorarse pola Universidade de Madrid.
Ademais de coñecido arqueólogo no ámbito local santanderino, foi tamén un virtuoso músico e políglota. Escribiu novelas históricas sobre escenarios prehistóricos e protohistóricos.
Á súa chegada a Santander foille encomendada a dirección do novo colexio salesiano, daquela aínda en construción. Creou en Santander a Sección de Espeleoloxía da Real Sociedad Española de Historia Natural. De feito, foi pioneiro en España en utilizar este termo para referirse ao estudo das cavidades naturais.
Nunha comunicación presentada en 1908 no Primeiro Congreso de Naturalistas Españois de Zaragoza afirmaba:
Unha das súas principais achegas culturais foi a creación do actual Museo Regional de Prehistoria y Arqueología de Cantabria, inaugurado en 1926. Estudou diversas covas e xacementos paleolíticos, protohistóricos e romanos, e algúns xacementos paleontolóxicos do Cuaternario, principalmente de Cantabria. Son destacables as súas intervencións na Cova de El Pendo (xunto co doutor Blas Larín) e na cidade romana de Xulióbriga (coa colaboración do arqueólogo Vicente Ruiz Argilés), ambas en Cantabria. Nunha das súas viaxes por motivos de saúde descubriu unha serie de pinturas na Cova de Ibeas, na Serra de Atapuerca (Burgos).
Santillana
Carlos Alonso González, máis coñecido como Santillana, nado o 23 de agosto de 1952 en Santillana del Mar (Cantabria), é un ex-futbolista e actual empresario. O seu alcume provén da localidade cántabra na que naceu.
Jesús Carballo Taboada
Traxectoria
Foi membro do Centro de Estudios Montañés, comisario provincial de escavacións arqueolóxicas, director do Museo Provincial de Prehistoria e membro de entidades relacionadas co patrimonio arqueolóxico.
Morreu en Santander o 30 de novembro de 1961 tras unha longa e prolífica traxectoria profesional e literaria, de destacada vocación divulgadora. A cidade propuxo en 2007 trasladar os seus restos ó Panteón de Hombres Ilustres do camposanto santanderino.
Santillana
Traxectoria
No club madrileño transcorreu o resto da súa carreira futbolística, disputando 800 encontros oficiais, tras os cales se retirou do fútbol en activo xa comezada a tempada 1987/88, con 36 anos.
Inspire
"Inspire" é o sinxelo nº33 da cantante xaponesa Ayumi Hamasaki, lanzado o 28 de xullo do ano 2004. baixo o selo avex trax. Este sinxelo foi o número un na lista de vendas de Oricon esa semana. Ata a data, "Inspire" vendeu sobre 330.000 copias, converténdoo no sinxelo máis vendido da cantante do ano 2004. O videoclip da canción gravouse nos Ánxeles (California).
Santillana
Traxectoria
Foi internacional coa Selección de fútbol de España, disputando 56 encontros e marcando 15 goles. Coa selección competiu en dous mundiais, Arxentina en 1978 e España en 1982, e na Eurocopa de 1984.
Tamén participou no histórico encontro contra a Selección de fútbol de Malta, no que España debía gañar por 11 goles para clasificarse. Finalmente o encontro rematou cun 12-1, con catro goles de Santillana.
Anana negra
Unha anana negra é un astro hipotético resultante do consumo completo da enerxía térmica dunha anana branca. Sería un corpo frío e invisible no espazo. Crese que o universo non ten a suficiente idade para albergar unha destas estrelas, 13.700 millóns de anos. Atopar unha estrela deste tipo é moi difícil, xa que non emite luz e a súa emisión de enerxía é indetectable. Unha forma sería detectar o seu campo gravitatorio.
Unha anana branca é o remanente dunha estrela dunha pouca ou media masa, unha vez que todo o seu hidróxeno foi consumido ou expulsado. Este resto é unha densa peza de materia dexenerada que lentamente se arrefría e cristaliza por emisión de radiación calórica, que finalmente se convertería nunha anana negra.
Debido a que a evolución das ananas brancas depende de cuestións físicas, como a natureza da materia escura e a posibilidade da evaporación de protóns, que nunca foi observada e non se entende a natureza deste fenómeno, non se pode determinar con exactitude o tempo que necesitaría unha anana branca para converterse nunha anana negra. Barrow & Tipler estiman que levaría 1015 anos para unha anana branca arrefriarse até os 5 K; con todo, se as partículas masivas de interacción débil (coñecidas como WIMP) existisen, é posible que estas interaccións permitisen que as ananas brancas se mantivesen máis quentes, durante aproximadamente 1025 anos. Se o protón non é estable, as ananas brancas manteríanse quentes máis tempo pola enerxía producida pola evaporación de protóns, durante un tempo hipotético de 1037 anos. Adams e Laughlin calcularon que a evaporación de protóns aumentaría a temperatura superficial dunha anana branca a aproximadamente 0,06 K. A pesar de que é frío, sería máis quente que a temperatura da Radiación de fondo de microondas terá ao redor de 1037 anos, no futuro.
En todo caso, de as ananas negras existiren, sería extremadamente difícil detectalas posto que, por definición, emiten moi pouca radiación ou ningunha. Poderían ser detectables pola súa influencia gravitacional.
O nome de "anana negra" tamén foi aplicado a obxectos sub-estelares que non teñen suficiente masa (aproximadamente 0,08 masas solares) para manter a fusión nuclear do hidróxeno. Estes obxectos coñécense agora máis frecuentemente como a ananas marróns, un termo proposto por Jill Tarter na década de 1970.
As ananas negras non deben ser confundidas con buratos negros ou con estrelas de neutróns.
Mens Sana Basket
O Mens Sana Basketball Academy, antes coñecido como Mens Sana Basket, é un club de baloncesto italiano con sede en Siena, na rexión da Toscana. O club foi popularmente denominado como Montepaschi de Siena, en referencia ao seu patrocinador entre 2000 e 2014: Banca Monte dei Paschi di Siena. Desde a temporada 2020-21 compite na Serie A2, cuarta categoría do baloncesto italiano. O equipo xoga os seus partidos como local no Palasport Mens Sana.
A Polisportiva Mens Sana foi fundada en 1871, e está considerada coma o club deportivo máis antigo de Italia. Ademais, considérase que este club foi o primeiro en organizar partidos de baloncesto pouco despois de 1891 cando James Naismith inventou este deporte. A sección de baloncesto Mens Sana Basket, no entanto, non se profesionalizou ata 1973, cando o equipo ascendeu á primeira división da Liga de baloncesto de Italia por primeira vez na súa historia. Dende entón o Mens Sana Basket non cesou de progresar e, grazas ao patrocinio da Banca Monte dei Paschi di Siena puido medrar ata converterse, nos anos 2000 nun dos clubs de baloncesto máis recoñecidos de Italia e Europa ao gañar seis Ligas italianas e participar catro veces na "Final Four" da Euroliga.
Viño de Bosnia e Hercegovina
O viño de Bosnia e Hercegovina é o viño producido en Bosnia e Hercegovina. Este país é membro da Organización Internacional da Viña e do Viño desde o 12 de novembro de 2010.
Orixe
Segundo determinou nunha investigación do xeógrafo francés Henri Enjalbert, as viñas cultivadas ao sur da Dalmacia parece ser o último refuxio da vide europea trala idade do xeo, canda as de Albania e as illas Xónicas.
Viña actual
As viñas de Bosnia e Hercegovina foron severamente afectadas pola guerra de Bosnia (1992-1995), especialmente as concentradas na rexión de Mostar. Ao longo do val do Neretva, pequenas e grandes viñas foron plantadas en solo pedregoso que reflicte a luz solar. Algunhas das súas variedades indíxenas como a Zilavka e a Blatina son elementos fundamentais do patrimonio vitícola en todo o mundo.
Urmas Sisask
Urmas Sisask, nado en Rapla o 9 de setembro de 1960 e finado o 17 de decembro de 2022, foi un compositor estoniano.
Traxectoria
Estudou composición na Escola de Música de Talin con Anatoli Garšnek, René Eespere e Matt Kuulberg con especial interese polo canto gregoriano e a música barroca, e en 1985 graduouse no Conservatorio Estatal de Talin.
O seu estilo era ecléctico; moitas das súas creacións estaban inspiradas na astronomía: baseándose nas traxectorias dos planetas do sistema solar creou a que denominou escala planetaria, un modo musical baseado nas notas dó#, re, fa#, sol# e la. A maioría das súas pezas compúxoas para coros mixtos, a máis famosa Gloria Patri e entre as creadas para coros masculinos salienta Reekviem Eesti vabaduse eest langenute mälestuseks, un dos seus traballos máis recoñecidos. Tamén realizou traballos para osquestra, piano e clarinete e numerosas pezas sacras, que tamén evocan vividamente o seu interese pola cosmoloxía. Son numerosas as súas colaboracións con casas editoras e discográficas: aínda que a maioría das súas obras saíron con Edition 49, outras editáronas Harmonia Mundi, Fennica Gehrman, Finlandia music etc., e colaborou tamén con Radio France, Philharmonic Chamber Choir dirixido por Paul Hiller, Eesti Filharmoonia Kammerkoor dirixido por Anne-Liis Treimann ou Eesti Riiklik Sümfooniaorkester.
Escribiu máis de 150 obras, aproximadamente un terzo baseadas na astronomía, e editou 14 CD coa súa obra e outros 40 inclúen algunha peza súa. Tamén participou na banda sonora do filme alemán Der Krieger und die Kaiserin e no teatro musical, en obras como a ópera infantil Kuri kuningatütar (1985) ou Viimane mägi (2009). Está considerado un dos compositores estonianos máis influentes. Sisask traballou como profesor de música e director de coro na localidade de Jäneda. miniatura|Urmas Sisask nunha clase maxistral nunha escola de verán en 2008
Sampling
miniatura|Disparador de samples.
O sampling na música é o acto de tomar unha porción dunha gravación de son, co fin de volvelo usar coma un instrumento ou unha gravación de son nunha canción ou peza diferente. Dun xeito máis xeral, defínese como o proceso de mostraxe dun sinal de son. Polo tanto, esta técnica axuda o produtor actual a compoñer ideas que máis tarde poderá usar.
As mostras ou samples consisten nunha parte dunha canción, coma un descanso do ritmo, que logo se utiliza para construír o ritmo doutra canción. Por outra parte, a mostraxe non significa necesariamente o uso de gravacións preexistentes. Un número de compositores e músicos construíron pezas ou cancións a partir de gravacións que fixeron eles mesmos. Por exemplo, a banda Portishead pertencente ao xénero Trip Hop fixo uso dalgunhas mostras xa existentes manipuladas e sampleadas a través de pezas musicais que eles mesmos tocaban co fin de construír as súas cancións.
Historia
O sampling foi desenvolvido orixinalmente polos músicos experimentais que traballaban cunha música concreta e que manipulaban os discos de vinilo nun tocadiscos ou cintas mediante bucles. A finais do ano 1960 o uso da mostraxe ou do bucle de cinta influíu no desenvolvemento da música minimalista e a produción do rock psicodélico e o jazz fusión.
Non obstante, a música hip hop foi o primeiro xénero da música popular baseada na arte do sampling, podendo ter a súa orixe exactamente no ano 1970 cando os DJ's experimentaban coa manipulación dos vinilos en dous pratos e un mesturador de son.
O uso da mostraxe da música popular expandiuse polo mundo a través da música electrónica e a música disco a mediados dos anos setenta ata principios dos anos oitenta co desenvolvemento da música electrónica de baile (EDM) e a influencia en todo o mundo do hip hop, especialmente nos xéneros que van dende o R&B ata o Indie Rock.
Ian Somerhalder
miniatura|250px|dereita|[[Paul Wesley, Nina Dobrev e Ian Somerhalder.]] Ian Joseph Somerhalder, nado en Covington (Luisiana) o 8 de decembro de 1978, é un actor, modelo e produtor de cine estadounidense. É coñecido por interpretar a Boone Carlyle na serie de televisión Lost, aínda que tamén son notábeis as súas aparicións noutras series como Smallville ou CSI. Recentemente destaca por facer o papel protagonista na serie Crónicas vampíricas como "Damon Salvatore".
Sampling
Historia
Por aquel entón, resultaba moito máis barato ter un reprodutor de vinilo que un estudo de gravación e xa existían moitas familias que contaban cun tocadiscos no fogar, polo que os nenos comezaron a xogar con eles e a experimentar con algúns discos que encontraban pola casa. Déronse conta de que collendo unha base instrumental (bombo e caixa) e xirando o disco creaban algo distinto ao que tiñan (sampling creativo) e iso que creaban era música "sampleada", nacendo así a idea do sampling.
Outros datos
O sampling é agora máis utilizado e úsase un disparador de "samples" ou sampler (hardware) para facilitar ese traballo pero, hoxe en día, úsase máis comunmente en programas informáticos. Por outro lado, tamén se pode usar software de emulación do vinilo e continúanse utilizando así os métodos tradicionais. A inclusión de ferramentas de mostraxe nos métodos de produción dixital moderna, introduciu cada vez máis mostraxes en cada vez moitos máis xéneros da música popular.
Campionato de España de Ciclismo en Ruta
dereita|100px dereita|miniatura|Julián Berrendero tres veces campión de España dereita|miniatura|José Iván Gutiérrez Campión de España en 2001 e en 2010. dereita|miniatura|[[Joaquim Rodríguez como Campión de España 2007.]] dereita|miniatura|[[Alejandro Valverde coa camisola de Campión de España, en 2008, coa bandeira no pescozo e nas mangas.]] dereita|miniatura|Juanma Gárate coa camisola de campión de [[España.]] dereita|miniatura|Rubén Praza como campión de España, en [[2009.]] dereita|miniatura|José Joaquín Vermellas como campión de España, en [[2011.]] dereita|miniatura|Francisco Ventoso como campión de España, en [[2012.]] dereita|miniatura|[[Alejandro Valverde campión de España en 2008 e 2015.]] Os Campionatos de España de ciclismo en ruta organízanse anualmente desde o ano 1902 (aínda que a primeira edición foi en 1897) para determinar o campión e campioa ciclista de España de cada ano.
O título outórgase ao vencedor e vencedora dunha única carreira, que obtén o dereito a portar unha camisola coas cores da bandeira de España até o Campionato do ano seguinte. A competición de 1937 non se disputou por mor da guerra civil, e a de 2006 non tivo lugar por mor dun boicot dos ciclistas, que se plantaron tras percorrer o primeiros tres quilómetros do percorrido como medida de protesta pola recente Operación Porto. Juanma Gárate, como vencedor do Campionato de España anterior, mantivo o seu título até o ano seguinte.
O ciclista con máis títulos no seu haber é o navarro Mariano Cañardo, cun total de catro, máis outro catro subcampionatos e un terceiro posto.
En dúas ocasións o Campionato disputouse en Galicia, nas edicións de 1988 (en Ponteareas) e 1993 (Vigo).
Andrés Montes
Andrés Montes González, nado en Madrid o 27 de novembro de 1956 e finado na mesma cidade o 16 de outubro de 2009, foi un coñecido locutor deportivo español.
Traxectoria
Fillo de pai galego e nai cubana, en 1995 narrou, xunto a Santiago Segurola, as retransmisións da NBA en España para Canal +. Dende finais dese mesmo ano e ata 2006 formou con Antoni Daimiel unha das parellas de comentaristas deportivos máis célebres da televisión. Anteriormente xa traballara en radios como a COPE, Radio Cadena Española, Radio Marca e Antena 3 Radio.
En abril de 2006 anunciou a súa fichaxe por La Sexta, que lle encargaría os comentarios do mundial de Alemaña de 2006, apoiado polo exfutbolista Julio Salinas e Antoni Esteva. Ademais retransmitiu o Campionato mundial de baloncesto de 2006 no Xapón con Juan Manuel López Iturriaga e Juan Domingo de la Cruz. Tamén estaba ao cargo de retransmiti-la Liga.
Foi coñecido polo seu estilo desenfadado, utilizando un argot específico de inventiva propia.
Distincións
No 2019 foi un dos 18 membros elixidos para a primeira promoción ó Salón da Fama do Baloncesto Español. Cuxo acto de incorporación tivo lugar o 21 de outubro de 2021 no Estadio "La Cartuja" de Sevilla.
Bath
Bath é unha cidade do suroeste de Inglaterra, no condado de Somerset, Inglaterra, coñecida polos seus balnearios termais alimentados por tres mananciais. Os primeiros documentos históricos en relación coa cidade, datan de época romana e fan referencia aos seus mananciais. O primeiro templo levantado no manancial das augas termais construírono os celtas. A súa auga considérase curativa para moitas enfermidades. Dende a época isabelina ata a época xeorxiana, foi un complexo termal para os ricos. Por este motivo, a cidade posúe numerosos exemplos de arquitectura xeorxiana, co significativo Royal Crescent. En 2011, a poboación era de 88.859. Bath atópase no val do Río Avon, 156 km. ao oeste de Londres e 18 km ao sueste de Brístol. A cidade converteuse en Patrimonio da Humanidade en 1987.
Historia
A cidade converteuse nun balneario co nome latino Aquae Sulis ("as augas de Sulis") c. do ano 60 cando os romanos construíron baños romanos e un templo no val do río Avon, aínda que xa se coñecían as súas  fontes termais antes daquela. Segundo o eclesiástico victoriano Edward Churton, durante a época anglosaxoa Bath coñecíase como Acemannesceastre ('Akemanchester'), ou "cidade dos homes doentes", por mor da reputación que estas fontes tiñan para a curación dos enfermos.
A Abadía de Bath fundada no século VII converteuse nun centro relixioso; o edificio reconstruíuse nos séculos XII e XVI. No século XVII, as propiedades curativas das augas procedían das fontes e Bath tornouse popular como cidade balneario na era xeorxiana. A arquitectura xeorxiana, construíuse con pedra de Bath, inclúe o Royal Crescent, Circus, Pump Room e Assembly Rooms onde Beau Nash presidiu a vida social da cidade desde 1705 ata a súa morte en 1761. Moitas das rúas e prazas foron deseñadas por John Wood, o Vellor, no século XVIII a cidade púxose de moda e a poboación medrou. Jane Austen viviu en Bath a principios do século XIX. Outros edificios construíronse no século XIX e logo da Batalla de Bath na segunda guerra mundial.
A cidade ten industrias de software, editoriais e de servizos. Teatros, museos e outros lugares culturais e deportivos axudaron a converterse nun importante centro de turismo, con máis dun millón de visitantes que pernoctan e 3,8 millóns de visitantes transeuntes cada ano.
Existen varios museos, incluíndo o Museo da Arquitectura de Bath, a Galería de Arte Victoria, o Museo de Arte de Asia Oriental, o Museo de Astronomía Herschel] e o [[Museo Holburne. A cidade posúe dúas universidades: a Universidade de Bath e a Bath Spa University, co Bath College, que proporciona educación adicional. Os clubs deportivos inclúen o Bath Rugby e o Bath City F.C. mentres que TeamBath é o nome xeral de todos os equipos deportivos da Universidade de Bath.
Bath pasou a ser parte do condado de Avon en 1974 e, despois da desaparición de Avon en 1996, é o centro principal de Bath e nordés de Somerset.
Ennio Morricone
Ennio Morricone, nado en Roma o 10 de novembro de 1928 e finado o 6 de xullo de 2020 na mesma cidade, foi un compositor de música italiano.
Traxectoria
De pequeno foi compañeiro de colexio de Sergio Leone, co que máis tarde colaborou en case tódalas súas películas ata a morte deste. Tralo colexio ingresou no Conservatorio Santa Cecilia de Roma, onde estudou trompeta e composición. A súa carreira cinematográfica empezou nos 60, estando aínda activo, polo que é un dos compositores actuais máis prolíficos, con máis de 500 traballos feitos.
Foi moi criticado por uns e moi aclamado por outros, debido á súa atípica música, pero ante todo foi valente integrando instrumentos pouco comúns entre as grandes orquestras. En 1964 tocou no grupo de improvisación Nuova Consonanza fundado por Franco Evangelisti.
É un dos máis coñecidos dos compositores cinematográficos, grazas sobre todo á música dos "spaghetti western", pero tamén por melodías como as de A misión ou Nuovo Cinema Paradiso.
Tamén compuxo obras para series de televisión. Entre as máis coñecidas están Il segreto del Sahara, La piovra, Marco Polo ou Moses the Lawgiver.
Compuxo a marcha da Copa Mundial de FIFA Arxentina 1978.
En 2020, recibiu o Premio Princesa de Asturias das Artes.
Premios
Foi candidato ós Oscar en 6 ocasións, gañándoo nunha ocasión:
Na 79ª Cerimonia de entrega dos Premios Oscar recibiu o Oscar Honorífico como recoñecemento a toda a súa carreira.
Aire acondicionado
thumb|250px|Aire acondicionado tipo split, xeralmente de uso particular. Un aparello de aire acondicionado é unha máquina que se encarga do tratamento do ar ambiente de locais destinados ao comercio, á vivenda e a procesos industriais ou de almacenamento. Con estes aparellos conséguese regular as condicións en canto á temperatura, humidade, limpeza, renovación, filtración e o movemento do ar dentro dos locais.
A primeira unidade de aire acondicionado eléctrica moderna foi inventada por Willis Carrier en 1902.
Entre os sistemas de acondicionamento atópanse os autónomos e os centralizados. Os primeiros producen por si mesmos o aumento da calor ou a súa diminución (frío) e tratan o ar parcialmente. Os centralizados teñen un ou máis acondicionadores individuais que tratan parcialmente o ar e obteñen a enerxía térmica (calor ou frío) dun sistema centralizado. Neste último caso, a produción da calor adoita confiarse a caldeiras que funcionan con combustíbeis. A produción de frío en máquinas frigoríficas, que funcionan por compresión ou por absorción, levan o frío producido mediante sistemas de refrixeración.
A ciencia que estuda as propiedades da mestura ar-vapor de auga e establece as relacións entre elas para o seu cálculo e tratamento, chámase psicrometría.
Historia
O invento, definido como un aparello de tratamento do ar, foi patentado no mes de xaneiro do ano 1906, pero o termo aire acondicionado foi cuñado por Stuart Cramer, un enxeñeiro téxtil de Carolina do Norte, quen patentou un humidificador en abril do mesmo 1906.
Willis Carrier, malia que era de familia humilde, conseguiu matricularse na Universidade Cornell de Ithaca (Nova York). Tivo que traballar para manterse, mais en 1901 saíu cunha licenciatura en enxeñería eléctrica. No ano 1902 Willis Haviland Carrier creou as bases da refrixeración moderna e ao atoparse cos problemas da excesiva humidificación do ar arrefriado, desenvolveu o concepto de climatización de verán.
Naquela época un impresor neoiorquino de Brooklin tiña graves dificultades no proceso de impresión, que impedía o comportamento normal do papel, obtendo unha calidade moi pobre polas variacións de temperatura, calor e humidade. Carrier púxose a investigar para resolver o problema: deseñou unha máquina específica que controlaba a humidade por medio de tubos arrefriados, dando lugar á primeira unidade de refrixeración da historia. Rapidamente interesáronse outras industrias que dependían dos factores ambientais para os seus procesos de produción, por exemplo empresas de comestíbeis, tabaco, películas ou produtos téxtiles e farmacéuticos.
Durante aqueles anos o obxectivo principal de Carrier era mellorar o desenvolvemento do proceso industrial con máquinas que permitisen o control da temperatura e a humidade. Os primeiros en facer ir o sistema de aire acondicionado de Carrier foron as industrias téxtiles do sur dos Estados Unidos. Estas fábricas tiñan un gran problema, xa que pola ausencia de humidade creábase un exceso de electricidade estática facendo que as fibras de algodón se transformasen en lanuxe. Grazas a Carrier, o nivel de humidade estabilizouse.
Pola calidade dos seus produtos, un gran número de industrias, tanto nacionais como internacionais, decantáronse pola marca Carrier. A primeira venda que se realizou no estranxeiro foi á industria da seda de Yokohama no Xapón en 1907.
En 1915, Carrier e seis amigos reuniron 32.600 dólares e fundaron "A Compañía de Enxeñería Carrier", onde o gran obxectivo era garantir ao usuario o control da temperatura e humidade a través da innovación tecnolóxica e o servizo ao cliente. En 1922 Carrier levou a bo porto un dos inventos de maior impacto na historia da industria: "a refredadora centrífuga". Este novo sistema de refrixeración estreouse en 1924 nos grandes almacéns Hudson de Detroit, nos cales se instalaron tres refredadores centrífugos para arrefriar o soto e posteriormente o resto da tenda. No mesmo ano tamén se instalou en tres cinemas do estado de Texas, nos Estados Unidos. Aquel verán, as tres salas viron crecer espectacularmente a asistencia de espectadores.
Tal foi o éxito, que inmediatamente se instalaron este tipo de máquinas en hospitais, oficinas, aeroportos, fábricas, hoteis e grandes almacéns. A proba de lume chegou en 1925, en canto á compañía Carrier lle foi encargada a climatización do cinema Rivoli de Nova York situado en Times Square. Realizouse unha gran campaña de publicidade que chegou rapidamente aos cidadáns e formáronse longas colas na porta do cinema. A película que se proxectou aquela noite foi rapidamente esquecida, pero non o foi a aparición do aire acondicionado.
A finais da década de 1920, os propietarios de pequenas empresas querían competir coas grandes distribuidoras, de forma que Carrier empezou a desenvolver máquinas pequenas. No ano 1930, uns trescentos cinemas tiñan instalado xa o sistema de aire acondicionado. No ano 1928 fabricouse un equipo de climatización doméstico que arrefriaba, quentaba, limpaba e facía circular o ar, pero a Gran Depresión nos Estados Unidos puxo durante anos punto final ao aire acondicionado nas casas. Ata despois da segunda guerra mundial as vendas de equipos domésticos non empezaron a ter importancia en empresas e vivendas particulares.
Sclerocrangon
miniatura|250px|Sclerocrangon salebrosa, visión ventral. Sclerocrangon, do grego sklērós, "duro", e kránkōn, "camarón", "gamba", é unha xénero de crustáceos malacostráceos carideos da familia dos crangónidos.
Taxonomía
O Xénero Sclerocrangon foi descrito en 1883 polo S. O. Sars na súa obra ''Oversigt af Norges Crustaceer med foreløbige Bemærkninger over de nye eller mindre bekjendte Arter. I. (Podophtalmata - Cumacea - Isopoda - Amphipoda)''. Forhandlinger i Videnskabs-Selskabet i Christiana 18.
Especies
O xénero comprende as seguintes especies:
Copa de Europa de rugby 2014-2015
A Copa de Campións Europea de Rugby 2014-2015 foi a primeira edición da European Rugby Champions Cup, máxima competición anual entre clubs de rugby union dos países do Torneo das Seis Nacións. A competición substitúe á Heineken Cup. O campionato comezou o 17 de outubro de 2014 coa primeira xornada da fase de grupos e rematou o 2 de maio do 2015 coa gran final no Twickenham Stadium de Londres, a catedral do rugby.
O combinado campión foi o equipo francés do RC Toulon que venceu na final ao tamén francés ASM Clermont Auvergne por 24 a 18.
Equipos
20 clubs das 3 mellores ligas europeas compite nesta copa.
Estes foron os 20 equipos clasificados:
Eliminatoria pola 20ª praza
Estes dous equipos xogaron o playoff ao rematar na sétima posición nas súas respectivas ligas.
Esta eliminatoria celebrouse en dúas roldas, no 18 e no 24 de maio no campo de cada un.
Os Wasps gañaron a eliminatoria cun resultado global de 50 a 35.
Fase de grupos
O sorteo dos grupos celebrouse o 10 de xuño de 2014 no Stade de la Maladière en Neuchâtel.
Os equipos xogaron entre si dúas veces, unha na casa e outra fóra. A fase deu comezo o 17 de outubro de 2014 e rematou o 25 de xaneiro de 2015, despois os campións de grupo e os tres mellores segundos avanzaron aos cuartos de final.
Fase final
Os oito clasificados xogaron a eliminatoria na fin de semana do 3 ao 5 de abril de 2015. Os catro encontros decidíronse segundo a clasificación de gañadores e segundos o 1 contra o 8, o 2 contra o 7, o 3 contra o 6 e o 4 contra o 5. As eliminatorias dispútanse a un encontro no campo do equipo con mellor clasificación.
Os gañadores das semifinais disputaron a final no Twickenham Stadium o 2 de maio de 2015.
Glándula do sal
miniatura|300px|[[Tartaruga mariña excretando sal polos seus condutos lacrimais. Este "choro" das tartarugas só é visible cando están en terra.]]
A glándula do sal (ou de sal) ou glándula excretora de sal é un órgano para excretar o exceso de sales que teñen algúns animais. Encóntrase en elasmobranquios (tiburóns e raias), aves mariñas, e algúns réptiles. As glándulas dos tiburóns encóntranse no seu recto, as das aves e réptiles na cabeza na área dos ollos, fosas nasais ou boca. Estas glándulas teñen forma lobada e conteñen moitos túbulos secretores que radian cara a fóra desde a canle excretora do seu centro. Os túbulos secretores están tapizados por unha soa capa de células epiteliais. O diámetro e lonxitude destas glándulas varía dependendo da inxestión de sal que faga a especie.
As glándulas do sal manteñen o equilibrio salino e permítenlles a algúns vertebrados beber auga de mar. O transporte activo ten lugar por medio dunha bomba de sodio-potasio, que se encontra na membrana basolateral das células da gándula, e o traslado o sal desde o sangue á glándula onde despois se excreta como unha solución concentrada.
En aves
As glándulas do sal das aves teñen dous condutos principais, medial e lateral. Estas glándulas excretan cloruro de sodio hipertónico (con poucos ións doutro tipo) polo estímulo de osmorreceptores centrais e periféricos e receptores de volume. As glándulas do sal actívanse cando se incrementa a osmolaridade do sangue, estimulando o procesamento da información hipotalámica, enviando sinais a través dun nervio parasimpático e activando a vasodilatación, a liberación de hormonas (acetilcolina e péptido intestinal vasoactivo). A acetilcolina únese ao receptor na membrana basolateral das glándulas. Este á súa vez activa a liberación de calcio nas células epiteliais, a apertura de canles de potasio na membrana basolateral, por onde o potasio flúe fóra da célula, e canles de cloruro na membrana apical, por onde sae o cloruro da célula. Os ións son trasladados ás células epiteliais por un cotransportador de Na-K-Cl, tamén situado na membrana basolateral. Os incrementos do nivel de sodio abren as canles de ATPase de Na+/K+, eliminan o exceso de sodio pola membrana basolateral á vez que permiten que o potasio entre na célula. Fórmase un gradiente eléctrico ao acumulárense ions cloruro, que permite que o sodio pase a través das unións herméticas das células epiteliais das glándulas do sal xunto con cantidades mínimas de auga. Ademais, as células ricas en mitocondrias están asociadas con cambios na concentración de sal e colaboran co movemento de sales.
En réptiles
A evolución das glándulas de sal nos primeiros réptiles e aves permitiulles comer plantas acuáticas e animais con altas concentracións de sal. Este desenvolvemento evolutivo non explica as glándulas dos elasmobranquios, seguramente orixinadas por converxencia evolutiva.
Algunhas teorías suxiren que os condutos lacrimais dos mamíferos e as glándulas sudoríparas poden ser relacionados evoltivamente coas glándulas do sal.
Amilosa
miniatura|dereita|300 px|Hélice de amilosa.
A amilosa é un dos polímeros que forman parte do amidón, xunto coa amilopectina. É un polisacárido liñal (non ramificado) formado por unidades de D-glicosa característico de plantas e algas.
Este polisacárido supón do 2 ao 30 % do peso dun gránulo de amidón. A súa función principal é a reserva enerxética.
Bandeira de Estonia
A bandeira de Estonia (en estoniano: sinimustvalge, "azul-negro-branco") presenta tres bandas horizontais de igual tamaño. A banda azul está arriba, debaixo atópase a negra e finalmente a branca. O tamaño normal desta bandeira é de 105 × 165 cm.
Amilosa
Como ten unha estrutura moi empaquetada, a amilosa é máis resistente á dixestión ca a amilopectina e é un tipo de "amidón resistente", utilizado como prebiótico.
Bandeira de Estonia
Historia
miniatura|esquerda|175px|[[Ficheiro:FIAV_000001.svg|20px Bandeira da Armada]] miniatura|esquerda|175px|Bandeira Presidencia de Estonia miniatura|dereita|175px|bandeira da [[República Socialista Soviética de Estonia]]‎ A bandeira de Estonia apareceu ao redor de 1880 como a bandeira da asociación de estudantes universitarios estonianos da Universidade de Tartu (fundada en 1632) sendo consagrada o 4 de xuño de 1884. Posteriormente, a bandeira vencellouse co nacionalismo estoniano e foi empregada como bandeira nacional (riigilipp) cando Estonia declarouse independente o 24 de febreiro de 1918, adoptándose formalmente a bandeira o 21 de novembro de 1918.
Amilosa
Estrutura
A amilosa está constituída por moléculas de glicosa unidas por enlace O-glicosídico α(1→4). O número de unidades repetidas de glicosa (n) é normalmente de entre 300 e 3.000, pero pode ser de milleiros.
Bandeira de Estonia
Historia
Por mor da invasión por parte da Unión Soviética en xuño de 1940 prohibiuse o uso da bandeira. Foi arriada dos lugares máis simbólicos, como a torre de Pikk Hermann en Tallinn (o 21 de xuño de 1940) cando Estonia aínda era, polo menos formalmente, independente. Ao día seguinte volveu ser izada xunto coa bandeira vermella. A tricolor desapareceu completamente da torre o 27 de xullo de 1940 sendo substituída pola bandeira da República Socialista Soviética de Estonia.