cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Olivia Manning
The Levant Trilogy
A principios de 1975 Manning comezou The Danger Tree, ao cal describiu por un tempo como «A cuarta parte da Balkan Trilogy»; finalmente, converteuse na primeira novela de The Levant Trilogy, na que continuou a historia dos Pringle en Oriente Medio. O primeiro libro resultou ser moi dificultoso de escribir, en parte pola falta de confianza que tiña Manning no seu poder de inventiva: o libro xustapón a experiencia dun oficial novo na guerra do Deserto, Simon Boulderstone, coas vidas máis seguras dos Pringle e o seu círculo. Manning, fascinada polas relacións entre irmáns e lembrando a morte do seu propio irmán, tamén desenvolveu no libro a relación entre Simon e o seu irmán máis vello, Hugo. Sentía que non tiña capacidade suficiente para escribir sobre soldados e sobre escenas militares; os primeiros críticos estiveron de acordo e consideraron os seus libros como pouco convincentes e improbables, aínda que máis tarde outros serían considerablemente máis amables. esquerda|miniatura|Soldados británicos en [[El Alamein durante a guerra do Deserto.]] Algunhas partes do libro foron inventadas e outras baseáronse en incidentes da vida real. O primeiro capítulo de The Danger Tree describe a morte accidental do novo fillo de sir Desmond e lady Hooper. O incidente tivo unha base real: o fillo de oito anos de idade de sir Walter e lady Amy Smart morrera ao recoller unha bomba nun picnic no deserto, en xaneiro de 1943. Do mesmo xeito que como se describe na novela, os seus pais, esnaquizados pola dor, trataran de alimentar ao neno por un orificio na fazula. Manning estivera enfadada durante moito tempo cos Smart, dado que estes non a incluíran a ela nin a Reggie dentro do seu círculo artístico no Cairo. Con todo, a escena pareceulle de mal gusto mesmo aos amigos de Manning, quen se enfureceron de que a silandeira e fiel lady Smart estivese asociada coa Lady Hooper de Manning, alguén totalmente diferente. A pesar de que tanto sir Walter como a súa esposa faleceran na época da publicación, o editor de Manning recibiu unha carta documento escrita en representación da familia Smart, na cal protestaban pola escena e requirían que non houbese máis referencias ao incidente ou á parella en volumes futuros. Manning ignorou as dúas peticións. Para crear o personaxe de Aidan Pratt inspirouse no actor, escritor e poeta Stephen Haggard, a quen coñecera en Xerusalén. Do mesmo xeito que Pratt, Haggard suicidouse nun tren, durante unha viaxe do Cairo a Palestina, pero no caso de Haggard a causa fora o fin da súa relación cunha fermosa muller exipcia e non un amor homosexual non correspondido. Despois de queixarse durante anos do seu editor, Heinemann, Manning cambiou a Weidenfeld & Nicolson e permaneceu con eles durante o resto da súa vida. The Danger Tree resultou ser un considerable éxito de crítica e aínda que Manning volveuse a decepcionar porque a súa obra non fora seleccionada para o premio Booker, o Yorkshire Post seleccionouna como a súa Mellor Novela de 1977. Previamente, en 1976, outorgáranlle a Orde do Imperio Británico.
Universidade Columbia
A Universidade Columbia é unha universidade privada situada na cidade de Nova York, Estados Unidos de América.
Olivia Manning
The Levant Trilogy
Con Memoirs de Bernard Montgomery como guía, a Manning foille máis doado escribir as escenas de batallas no segundo volume da triloxía, The Battle Lost and Won. Despois dun comezo lento, escribiu con seguridade e rapidez; completou o libro en sete meses e publicouno en 1978. O libro mostra a vida dos Pringle cando Rommel e os Afrika Korps achéganse a Alexandría, onde Guy dá clases. Exipto continúa sendo un lugar de privilexio e de intercambio sexual para os non combatentes, e o matrimonio dos Pringle vaise desintegrando aos poucos.
Matías Corvino
Traxectoria
Naceu en Kolozsvár (actualmente Klausenburg, en Transilvania, Romanía), segundo fillo de Xoán Hunyadi, un nobre transilvano de orixe romanesa quen foi rexente de Hungría (e morreu nunha campaña contra os turcos en 1456) e de Sabela Szilágyi.
Antes de poder reinar tivo que lidar primeiro co rei Ladislau V o póstumo, quen foi tamén rei de Bohemia. Nestas liortas Ladislau capturou a Matías e ao seu irmán ao que decapitou en 1457. Nese mesmo ano o propio rei tamén morrería, posiblemente por envelenamento. Entón Matías apoiado pola baixa aristocracia e os baróns de Hungría (consideraban que era sabio e sería un gobernante franco), foi proclamado rei pola Dieta celebrada o 20 de xaneiro de 1458.
Olivia Manning
Últimos anos
The Sum of Things foi publicada de maneira póstuma, xa que o 4 de xullo de 1980 Manning sufriu un severo ataque mentres estaba nunha visita aos seus amigos na illa de Wight. Faleceu no hospital o 23 de xullo; Reggie, como era común, estaba en Irlanda e non estivo presente cando a súa esposa faleceu. Non podía soportar vela «desvanecerse» e foise a Londres para manterse ocupado. Manning predixera desde sempre que Reggie, sempre impuntual, chegaría tarde ao seu funeral, e case estivo no certo. Ademais, o seu período de loito, caracterizado por transicións abruptas entre pranto e risas case histéricas, foi precisamente como imaxinara Manning a reacción de Guy Pringle ante a suposta morte de Harriet en The Sum of Things. Manning foi cremada e as súas cinzas enterradas na Mansión Billingham, na Illa de Wight.
Manning queixárase desde había moito tempo sobre a falta de recoñecemento que recibira como escritora e non se consolaba cando o seu esposo e os seus amigos lle respondían que o seu talento sería recoñecido e as súas obras lidas nos vindieros anos. Dicía: «Quero ser famosa agora, Agora». Como sempre temera, foi recoñecida como escritora e foi comezada a ler principalmente despois da súa morte; en 1987 levouse á televisión unha versión de Fortunes of War protagonizada por Emma Thompson e Kenneth Branagh, presentando a súa obra ante unha audiencia máis ampla.
Recepción
Máis aló da popularidade póstuma de Fortunes of War, a maior parte dos libros de Manning son moi difíciles de atopar á venda e recibiron pouca atención por parte da crítica. Dos seus libros, só Fortunes of War, School for Love, The Doves of Venus, The Rain Forest e A Romantic Hero continúan na imprenta. Algunhas das súas novelas, principalmente Fortunes of War, foron traducidas ao francés, alemán, finés, danés, sueco, castelán, grego, romanés e hebreo. Do mesmo xeito que durante a súa vida, as opinións están divididas; algúns aseguran que os seus libros están «estragados pola autoindulxencia e unha falta de autoxuízo», e critican os retratos estereotipados e caricaturados de grupos étnicos e relixiosos. Outros eloxiaron a narrativa firme, perspicaz e convincente e a excelente caracterización. Os seus argumentos presentábanse na forma de viaxes, odiseas e procuras tanto en sentido literal como metafórico. O talento de Manning para as «exquisitas evocacións dos lugares», incluíndo os aspectos físicos, culturais e históricos, foi amplamente admirado, e o crítico Walter Allen eloxiou o seu «ollo de pintora para o mundo visible».
Fortunes of War
A obra máis famosa de Manning, os seis libros que conforman Fortunes of War, foron descritos como «as novelas máis menosprezadas do século XX» e á autora como «unha das mellores expoñentes do roman-fleuve do século». Escrita durante a Guerra Fría, máis de dezaseis anos despois do período que describe, The Balkan Trilogy, ambientada en Romanía e Grecia, é considerada como un dos maiores logros no que se refire ao tratamento literario da rexión durante a guerra, aínda que foi criticada polas imaxes do Balcanismo propias da Guerra Fría e pola incapacidade de Manning para «deixar de lado a súa antipatía cara a todo o romanés». The Levant Trilogy, ambientada en Oriente Medio, foi eloxiada polas súas detalladas descricións da experiencia de Simon Boulderstone na Guerra do Deserto e pola xuxtaposición dos Pringle e o seu matrimonio cos eventos importantes que sucedían no mundo. Imprimíronse extractos da novela en antoloxías de literatura bélica composta por mulleres. Theodore Steinberg sostén que Fortunes of War debe ser vista como unha novela épica, xa que ten un amplo alcance e un elenco grande de personaxes interesantes situados nun punto central da historia. Do mesmo xeito que outras novelas épicas, os libros desenvolven temáticas persoais e nacionais interrelacionadas. Hai referencias frecuentes á caída de Troia, como a produción de Guy Pringle da obra de Shakespeare Troilus and Cressida, na cal os expatriados británicos interprétanse a si mesmos mentres Romanía e Europa reflicten a destruída Troia. Segundo a perspectiva de Steinberg, os libros tamén desafían as convencións típicas do xénero masculino sobre a novela épica ao mostrar a guerra principalmente mediante os ollos dun personaxe feminino «quen con frecuencia contrasta as súas percepcións coas dos homes que a rodean». Pola contra, Adam Piette ve o libro como unha novela épica errada; considéraa o produto do desexo propio da época da Guerra Fría de reprimir o cambio, ilustrado mediante «o enfoque obstinadamente autocompasivo de Harriet cara ao seu matrimonio» sen loitar contra o radicalismo da guerra, e o destino das súas vítimas como o representa Guy e o seu compromiso político.
Outras obras
As outras obras de Manning foron catalogadas como precursoras das dúas triloxías. A súa novela de preguerra, The Wind Changes (1937), ambientada en Irlanda, anticipa as obras vindeiras na súa «exploración discreta das relacións fronte á guerra como pano de fondo». As súas obras de posguerra, as cales están ambientadas en forma alternada no seu fogar e no estranxeiro, considéranse pasos non exitosos no proceso de clarificar as súas ideas sobre unha guerra de expatriados e como escribir sobre elas. As novelas e historias ambientadas en Inglaterra e Irlanda están impregnadas co vello e co descontento, mentres que as do exterior resaltan o entusiasmo e a aventura das súas obras posteriores. Dous libros ambientados en Xerusalén, The Artist Among the Missing (1949) e School for Love (1951), o seu primeiro éxito comercial e crítico, tamén son primeiros pasos na súa exploración de temas tales como a guerra, o colonialismo e o imperialismo británico.
Guerra
A diferenza doutras obras de ficción bélica escritas por mulleres durante este período, as obras de Manning non relatan a vida das esposas e fillas que quedaban no fogar. No seu lugar, as súas obras ficticias sobre Irlanda e sobre a Segunda guerra mundial mostran a vida dos combatentes e non combatentes na fronte e detrás das liñas. As guerras, como as vía Manning, eran batallas para conseguir terras e influencia, e, segundo a historiadora Nancy Lewis, «coa súa variedade de imaxes e falsas impresións, Manning lémbranos que as guerras terrestres foron continuas». Os seus libros non celebran o heroísmo británico nin a inocencia dos civís, senón que salientan que as causas e os perigos da guerra proveñen máis de dentro que de fóra, e que as ameazas máis grandes son os compatriotas británicos. Os militares non son en absoluto heroes, e as respostas dos oficiais británicos preséntanse como ridículas. En Fortunes of War, o conflito móstrase amplamente desde a óptica dunha muller civil, unha observadora, aínda que os libros posteriores inclúen o punto de vista do soldado Simon Boulderstone desde o campo de batalla. Hai diferentes opinións sobre si logrou ou non ser fiel ás escenas de batalla en Fortunes of War; as primeiras críticas de Auberon Waugh e Hugh Massie cualificáronas como inverosímiles e non totalmente conseguidas, pero outros describiron o seu retrato das batallas como vívido, conmovedor e moi convincente. Os seus libros serven como un indicio da guerra e os seus horrores; William Gerhardie notou en 1954 que Artist among the Missing «é unha guerra vista a través dun alcance tan reducido que a lente queima e case prende lume o papel». Fai forte fincapé no efémera que é a vida; a morte e a mortalidade son unha presenza e preocupación constante para os civís e os soldados por igual; e a repetición –de historias, eventos e mortes– adoitaba dar «a impresión das vidas atrapadas nunha guerra interminable» para a cal non se albiscaba un final posible.
Colonialismo e imperialismo
Unha das principais temáticas das obras de Manning é o Imperio británico en decadencia As súas obras de ficción comparan as visións deterministas e imperialistas da historia coas que aceptan a posibilidade de cambio para aqueles desprazados polo colonialismo. As obras de Manning toman unha forte postura contra o imperialismo británico, e critican duramente o racismo, o antisemitismo e a opresión de finais da era colonial británica. Segundo Steinberg, «presenta ao imperialismo británico como un sistema corrupto e que se serve só a si mesmo, que non só merece ser desarmado, senón que está a piques de selo». Os personaxes británicos das novelas de Manning asumen case na súa totalidade a lexitimidade da superioridade e o imperialismo británicos, e loitan contra a súa posición como opresores que non son benvidos en países aos que foron levados para expandir a influencia colonizadora da súa nación. Segundo esta óptica, o personaxe de Harriet, marxinada como exiliada e muller, é tanto opresora como oprimida, mentres que os personaxes como Guy, o príncipe Yakimov e Sophie fan gala de varias formas de poder e autoridade sobre o próximo, reflectindo neste microcosmos os conflitos nacionais e o imperialismo do Imperio británico. Phyllis Lassner, quen escribiu moitos libros sobre a literatura de Manning desde unha perspectiva colonial e posterior á colonia, notou que nin aos personaxes máis amables se lles perdoa a súa complicidade como colonizadores; a reacción dos Pringle afirma «a relación conflitiva entre o seu propio status como exiliados da colonia e como colonizadores» e os exipcios nativos, aínda que se lles dá moi pouca voz directa en The Levant Trilogy, afirman a subxectividade do seu país.
En The Artist Among the Missing (1949), Manning detalla as tensións raciais que se crean cando se mestura o imperialismo e o multiculturalismo, e, como nas súas outras novelas bélicas, avalía a contradición política: os británicos querían derrotar ao nazismo e ao mesmo tempo manter a súa propia explotación colonizadora. School for Love (1951) é a historia dun neno orfo que realiza unha viaxe decepcionante a unha cidade habitada por árabes, xudeus e por unha presenza colonizadora represiva representada na novela polo personaxe frío, santurrón e antisemita de Miss Bohun.
Manning explora estas temáticas non só nas súas principais novelas ambientadas en Europa e en Oriente Medio, senón tamén na súa obra ficticia ambientada en Irlanda, The Wind Changes (1937) e en oito relatos curtos que foron escritos a principios da súa carreira. Nestes libros, as actitudes colonialistas reprodúcense mediante os estereotipos dos católicos do sur como persoas salvaxes, primitivas e indisciplinadas, mentres que os habitantes do norte caracterízanse como persoas eficientes e ben ordenadas. Os personaxes principais, desprazados, loitan por atopar o seu lugar en grupos sociais cuxos valores xa non aceptan. Manning tamén se destacou polo seu enfoque directo sobre o impacto do final do control colonial. The Rain Forest (1974) presenta un punto de vista posterior moi pesimista, no cal satiriza os valores dos expatriados británicos nunha illa ficticia. Tamén critica aos que se involucraron no movemento independentista e mostra unha imaxe desesperanzada das futuras perspectivas posteriores á independencia da illa.
Desprazamento e alteridade
O desprazamento e a alienación son temáticas habituais nos libros de Manning. Os personaxes adoitan estar illados, afastados física e emocionalmente dos contextos familiares, e atópanse nunha constante procura dun lugar ao que pertencer. Esta crise de identidade pode reflectir a propia vida de Manning, filla dunha nai irlandesa e dun pai británico que era oficial naval. En 1969, díxolle a un entrevistador: «Síntome moi confundida sobre quen son, nunca sentín realmente que pertencese a un lugar determinado». Nas súas novelas ficticias bélicas, o conflito crea ansiedade, desprazamento emocional e distancia adicionais, xa que os personaxes non poden comunicarse entre si. Eve Patten nota «o sentido penetrante de liminalidade (a mestura das técnicas literarias coas propias das artes plásticas)» e a figura recorrente do refuxiado na obra de Manning. O interese no desprazamento reforzouse coas experiencias aterradoras e desorientadoras da propia Manning como refuxiada durante a guerra. As súas viaxes tamén a colocaron en contacto directo coa situación moito máis grave doutros refuxiados de guerra, incluíndo os xudeus que buscaban asilo a bordo do Struma. O exilio tiña as súas recompensas para os refuxiados literarios tales como Manning, xa que lle posibilitaba coñecer diferentes culturas e presentáballe «unha civilización pasada, máis esplendorosa», segundo dixo ela mesma na súa crítica da poesía británica de 1944. Os seus libros, con todo, reflicten a súa profunda preocupación pola realidade da maior parte dos refuxiados, quen se representan como «un Outro degradado e desmoralizado», desafiando as nocións occidentais compracentes de estabilidade e nacionalidade.
Manning foi catalogada como unha escritora orientalista, cuxas descricións das culturas adoitan salientar as paisaxes exóticas e estranxeiras. Esta característica preséntase nítidamente nas súas novelas ambientadas en Romanía. Nestas, os historiadores notan que Manning consideraba a Romanía como un «Outro» exótico, un legado do Imperio Otomán localizado nos límites da Europa civilizada e na fronteira co Oriente non civilizado. A súa perspectiva negativa da alteridade dos romaneses levouna a describilos como unha poboación aniñada que vive vidas decadentes, con mulleres pasivas e inmorais, invadida pola corrupción e todo nun ambiente salvaxe e non civilizado. Isto contrasta coa súa percepción máis positiva sobre Grecia e Europa Occidental como o centro da civilización e da vida ordenada noutros libros. Con todo, a alteridade, ao manterse coa idea colonial do que era exótico presente na literatura occidental, desvanécese cada vez máis a medida que os personaxes recoñecen, mediante unha maior exposición co país, lazos coa cultura occidental. A súa descrición de Romanía provocou que Fortunes of War fose prohibida por ser considerada «literatura sediciosa» polo goberno comunista do país.
Xénero e feminismo
Os libros de Manning non poden clasificarse facilmente como parte do canon feminista. Aínda que a escritora apoiaba os dereitos da muller, en particular a remuneración idéntica polo mesmo traballo, non foi parte do movemento feminista; escribiu que «[as militantes] fan un espectáculo de si mesmas. Ningunha pode considerarse unha beleza. A maioría ten a cara como copos de avena». Nos seus libros, Manning usa a palabra «feminino» nun sentido despectivo, e tende a asocialo coa autocompracencia, estupidez e astucia que considera propias do seu xénero, e a realización para as mulleres represéntase mediante os roles convencionais de esposa, nai e todo o que corresponde só á esfera privada. Elizabeth Bowen sinalou que Manning tivo «unha experiencia de vida case masculina» que influenciou as súas obras sobre mulleres e guerras. Manning non se vía a si mesma como unha escritora, senón máis ben como un escritor que daba a casualidade de que era muller, e a principios da súa carreira ocultaba o seu xénero mediante a utilización de pseudónimos e iniciais. Resultáballe máis fácil crear personaxes masculinos e en xeral as súas novelas tendían a minimizar as diferenzas entre os xéneros, xa que escribía sobre xente en xeral no canto de sobre mulleres en particular. Harriet Pringle, por exemplo, atravesa un proceso de autodescubrimiento e de fortalecemento como individuo sen demostrar unha solidariedade feminista particular cara ao seu sexo. En The Doves of Venus (1960), baseado na amizade de Manning con Stevie Smith, os personaxes femininos mostran «o resentimento propio da década de 1950, máis a miúdo asociado cos homes novos». Treglown fixo un comentario sobre a maneira en que os primeiros libros de Manning, polo xeral, aproximábanse de maneira directa ao sexo, a miúdo promovido polos personaxes femininos. A súa aproximación fíxose menos directa nos volumes posteriores, cunha descrición máis discreta do sexo, a sensualidade e a frustración sexual en Fortunes of War. O crítico Richard Sugg interpretou que os personaxes femininos de Manning castigábanse a si mesmos por infrinxir as normas da sociedade sobre o seu xénero, por exemplo, por experimentar sentimentos eróticos. Pola contra, Treglown expuxo a hipótese de que reflectían o loito de Manning polo seu fillo, falecido antes de nacer.
Universidade Columbia
Columbia é unha das oito universidades da Ivy League, sendo as outras Harvard, Princeton, Yale, Pensilvania, Cornell, Dartmouth, e Brown. A escola foi fundada no ano 1754 como King's College (Colexio do Rei). Cando Estados Unidos se declarou independente da Gran Bretaña, a universidade tamén fixo o mesmo. O seu nome mudou a Columbia porque neses anos aquel termo representaba aspiracións patrióticas.
O seu equipo deportivo son os Columbia Lions e a súa mascota o león real.
Columbia Hoxe
As escolas sub-graduadas da universidade son as seguintes: Columbia College (CC), The Fu Foundation School of Engineering and Applied Sciences (SEAS) e The School of General Studies (GS).
Columbia tamén ten moitas facultades de estudos graduados, incluíndo as de Dereito, Traballo Social, Xornalismo, Enxeñería, a de Políticas Internacionais e Públicas (SIPA).
O actual presidente da universidade é Lee C. Bollinger, sendo presidente desde o ano 2003.
Concello de Oza
Santa María de Oza, chamado abreviadamente Oza, foi un concello da provincia da Coruña, desaparecido en 1912 trala súa anexión ó concello da Coruña. Ó concello de Oza pertencían as parroquias de Visma, San Cristovo das Viñas, Elviña e Oza. Limitaba polo norte co Océano Atlántico e co concello da Coruña; polo oeste e o suroeste co concello de Arteixo; polo sur co concello de Culleredo; e polo leste coa ría do Burgo que o separaba do concello de Oleiros.
Historia
miniatura|250px|dereita|Casa do antigo concello de Oza. miniatura|250px|dereita|Representación do selo do antigo concello.
Xa de antes, o núcleo histórico de Oza atopábase na costa da súa parroquia, arredor da Capela de Santa María de Oza (templo parroquial ata ese mesmo século) e ó pé da praia de Oza, máis tarde coñecida como praia de Lazareto (destruída, e que non se debe confundir coa nova praia de Oza construída en 1994), na área situada entre Casabranca, A Pasaxe –topónimo alternativo para referise ás Xubias– e a batería de Oza. Porén, co paso do tempo Monelos foise convertendo no núcleo máis poboado, dado que era atravesado pola principal estrada de saída da Coruña. Este feito provocou que unha vez creado o concello, a casa consistorial rematase sendo establecida en Monelos e non en Oza, en torno a 1860.
O concello de Oza ten unha historia un tanto convulsa, desde o punto de vista político. En 1884, tras unha inspección fiscal, o Goberno Civil suspende as actividades do concello por irregularidades. Alén diso, tamén se decretou a retirada de tódolos documentos do concello co obxectivo de efectuar unha investigación da que non se coñece o resultado. O que en principio ía ser só un paro temporal prolongouse no tempo, provocando que a corporación municipal non puidese recadar impostos e en consecuencia o endebedamento do concello dous anos despois acadaba unha suma de máis de 50.000 pesetas, das cales 28.283 pesetas se lle debían á Facenda en concepto de contribución territorial.
En 1887 celébranse eleccións municipais, pero a situación non se soluciona xa que o Gobernador civil decreta nulos os comicios e nomea un alcalde interino. Os veciños de Oza litigaron pola devolución da documentación ó concello, xa que tiñan medo de que puidese ser utilizada polos grandes industriais coruñeses. De feito, nese período a casa do concello muda de localización en varias ocasións e desaparecen documentos sobre os bens, momento que é aproveitado polo concello da Coruña para modifica-la situación dos marcos que sinalan os lindes entre ámbolos dous concellos na zona da Palloza, aparecendo logo os territorios a nome de José Marchesi Dalmau, quen instalou unha refinaría. Lino María Ferreiro, párroco de Oza, interpuxo unha denuncia que, así e todo, foi resolvida a favor do concello da Coruña. Marchesi Dalmau tamén se fixo cos territorios da costa da parroquia de Oza nos que instalou un lazareto (no cal se trataron enfermos da Guerra de Cuba), que dúas décadas despois sería convertido en Sanatorio Marítimo para nenos tuberculosos.
Seis anos despois do inicio da suspensión, en 1890, Oza recupera a corporación e vende o pazo municipal situado en Monelos co obxecto de liquidar débedas. Os concelleiros tamén conseguen recuperar parte dos documentos, os cales son trasladados ó novo local que o concello alugou en Eirís.
Especulouse coa posibilidade de que a disolución da corporación fose unha estratexia para abocar a Oza a aceptar unha absorción por parte do concello da Coruña.
A desorde chegou á súa máxima expresión tralas eleccións do 10 de novembro de 1901, cando o concello chegou a dividirse en dous: un constituído o 1 de xaneiro de 1902 con sede en Monelos e rexido por José Galán; e outro con sede na Moura, constituído o 19 de febreiro de 1902 con José Gantes como alcalde, manténdose esta situación ó longo de máis dun ano.
En 1907, trasladouse a casa do concello á Moura, xerando descontento entre os veciños. Aproveitando o descontento, os industriais coruñeses promoveron unha solicitude de anexión da parroquia de Oza ó concello da Coruña, acadando un gran número de sinaturas, mais finalmente a operación foi desautorizada dende Madrid por ser Oza a única parroquia do concello que xeraba ingresos. As protestas provocaron que o concello movese a súa sede a unha casa alugada no Corgo, a cal aínda se conserva en ruínas. Tamén nese mesmo ano, o novo párroco Enrique Martínez Esparís pide a anexión da parroquia de Oza á Coruña.
No ano 1909, a falta de espazo impide o crecemento da Coruña e o movemento a favor da anexión pide a súa execución. O concello herculino solicita información ó de Vigo, que anos antes anexionara o antigo concello de Bouzas, co fin de coñece-lo procedemento. Tamén Juan Fernández Latorre, naquela altura deputado nas cortes e gran partidario da anexión, procura apoios no goberno e no senado español en Madrid co obxectivo de logra-la anexión, alén de emprega-lo seu xornal como medio de propaganda a favor da mesma.
As dificultades económicas ás que chegara o concello de Oza, así como a necesidade de espazo para expandi-la cidade da Coruña, propiciaron a unión.
O 28 de xaneiro de 1912, tivo lugar unha reunión na casa consistorial de Oza na que, durante máis dunha hora, se estudou o xeito de levar a cabo a fusión. Na xuntanza participaron representantes de cada un dos dous concellos. En marzo do mesmo ano levouse a proposta ó Congreso dos Deputados, acadándose dita anexión por Lei de 11 de xullo de 1912. O 1 de outubro quedou disolta a Corporación Municipal de Oza, reuníndose ese mesmo día a nova corporación coruñesa en sesión extraordinaria.
Oza proporcionou ó concello da Coruña dous concelleiros e dous vogais asociados á Xunta Municipal, aínda que foran prometidos nove concelleiros nun primeiro momento. Porén, os devanditos concelleiros desenvolveron unha actividade nula unha vez tomaron posesión do seu cargo. Do mesmo xeito, outros acordos foron incumpridos, deixando ó territorio do antigo concello sen servizo contra incendios ou ameazando con catalogar edificacións en estado de ruína, o que motivou que Alejandro Barreiro Noya e mailo derradeiro alcalde de Oza, Juan Rodríguez Paz, organizasen unha candidatura pro-Oza no ámbito municipal.
Quedaba así amplamente incrementada a superficie do concello coruñés. A anexión de Oza supuxo máis do 70% do actual territorio municipal herculino.
Lugares de Oza
miniatura|250px|Mapa do [[século XIX no que se pode observar a situación do núcleo primitivo de Oza, ademais doutros lugares do concello.]] miniatura|250px|Mapa da [[provincia da Coruña de 1865 no que aparece o concello de Oza.]] miniatura|Plano da Coruña coa anexión do concello de Oza no cal se representan os límites entre ámbolos concellos, [[1912.]] miniatura|Fronteira entre ámbolos concellos no lugar de San Roque de Fóra. Segundo a Geografía General del Reino de Galicia, da que Carré Aldao elaborou a parte correspondente á provincia da Coruña, contaba cos seguintes lugares :
Segundo o Diccionario de Madoz, contaba cos seguintes lugares:
Ariki
170px|miniatura|dereita|[[Pa te Pou Ariki, ariki de Takitumu de 181?? a 1855, o seu atributo de xefe (ta'iri) nunha man e a súa lanza de guerreiro na outra]] O ariki é o xefe tradicional hereditario dunha tribo (vaka) nas Illas Cook, traducido por fontes occidentais como soberano ou rei, está relacionado con outros xefes tradicionais da Polinesia como o ‘ariki (Illa de Pascua), aliki (Tokelau, Tuvalu), ali‘i (Samoa, Hawai), ari'i (Illas da Sociedade) ou ‘eiki (Tonga).
Tesoira
miniatura|220px|Diferentes tipos de tesoiras A tesoira é unha ferramenta de corte usada en amplos ámbitos da actividade humana. Consta de dúas follas metálicas, afiadas polo lado interior, acabadas nun oco onde se poden introducir os dedos, e articuladas nun eixo polos seus extremos. Constitúe un exemplo perfecto de panca de primeira orde dobre.
Tipos e características
Entre os tipos de tesoiras destacan as tesoiras de xardinaría (tamén chamadas de poda), de cociña, de salón de peiteado, de papel, de electricista, ou de cirurxián.
Nos talleres mecánicos e na industria en xeral, utilízanse unhas tesoiras máis fortes, para cortar flexes metálicos de embalaxes e chapas metálicas delgadas. miniatura|200px|Tesoiras cortachapas.
Ariki
Historia
Cada illa estaba gobernada por varios ariki, en Rarotonga había cinco ou seis, mentres que nas outras illas había normalmente tres ou un, por baixo deles estaba a nobreza menor, mataiapo e rangatira. O control sobre os membros da tribo víñalle polo seu mana, poder, que non só derivaba do seu nacemento senón tamén polas súas habilidades e status, que podía gañar ou perder, facendo que declinase o seu mana ata perder o control da tribo. Ademais o ariki tiña o control do tapu (tabú) que prohibía a realización de determinadas actividades. A conxunción da crenza no mana e o control do tapu permitíalle o control dos súbditos sen precisar uso ningún da forza. En principio reservado aos homes a partir de mediados do século XIX permitiuse ao acceso ás mulleres. O título de ariki preservouse ata a actualidade, e as súas cerimonias e tradicións aínda se practican con vigor no arquipélago e manteñen un lugar importante na vida social insular, e unha certa influencia política que se manifesta na Cámara dos Ariki (Are Ariki), unha segunda cámara do parlamento con poder limitado establecida en 1967 e composta polos arikis
Tesoira
Tipos e características
Cómpre ter coidado na súa manipulación, xa que o seu mal uso pode derivar en feridas a quen as usa ou a quen rodean ao usuario, podendo ocasionar cortes (sobre todo nos dedos ou mans) de diversos graos.
Forma e ergonomía
As tesoiras constan de 3 pezas principais:
As follas das tesoiras teñen unha variante para zurdos, que inviste as follas. Isto débese a que os zurdos estórballes a folla dereita ó impedir a visión da liña de corte.
Ariki
Rarotonga
Rarotonga subdivídese en tres "vaka" (Tribos) aos que corresponden 6 ariki.
Tesoira
Historia das tesoiras
As tesoiras son unha ferramenta moi antiga que xa se usaba na idade de bronce. Eran en forma de "C" e constaban dun resorte. Usábanse para cortar peles e cabelo.
Ariki
Ngaputoru
Historicamente tres xefaturas (os Ngati Te Akatauira, os Ngati Nurau e os Ngati Paruarangi) gobernaban as illas de Atiu, Mauke, Mitiaro e Takutea designadas coa apelación xenérica de Ngaputoru, cada un dos xefes de Atiu era ariki, mentres que os xefes das outras illas eran representantes destes), pero hoxe están considerados ariki por dereito propio.
Tesoira
Historia das tesoiras
Os gregos e os romanos tamén as fabricaron, conservándose mostras de gran variedade de empregos, como corte do pelo, esquilado de animais, poda de árbores ou corte de tecidos Adoitaban facerse en bronce ou ferro. Deste material atopouse unha pequena en Elx (València), así como diversos exemplares atopados en León.
Ariki
Aitutaki
As catro xefatura proveñen dunha migración de Ruatapu pola liña de Marouna
Tesoira
Historia das tesoiras
As tesoiras foron usadas como elemento suntuoso, como nos toucadores das mulleres romanas, segundo se ve nun fresco Pompeiano do século I, cuns Cupidos cortando ramos de flores cunhas pequenas tesoiras de ferro. Tamén foron atopadas con certa frecuencia entre obxectos funerarios achados en tumbas gregas e romanas.
Ariki
Manihiki e Rakahanga
Dúas illas separadas por trinta quilómetros que están constituídas por catro tribos e dous ariki.
Tesoira
Historia das tesoiras
A forma das tesoiras antigas mantívose na idade Media, até o século XIV, cando se inventaron as tesoiras tal como se coñecen na actualidade, cun pasador entre ámbolos dous brazos ou coitelas. Nun escrito de 1380 do rei francés Carlos V "o Sabio", fálase de "unes forcettes" de prata e ouro con esmaltes, aneladas nos extremos a modo de orellas perforadas. Máis tarde, en 1418, fálase xa de tesoiras de aceiro. Pero distaban moito de ser de uso doméstico. Eran máis ben pequenos útiles de quincalla, case pequenas xoias moi luxosas, con incrustacións de nácar, cargadas de pedraría, que se gardaban en estoxos moi ricos, xunto a outros útiles preciosos destinados ao toucador das grandes señoras.
Nos séculos XVI e XVII puxéronse de moda en Europa as tesoiras españolas de pasador, con coitelas moi longas con cabos e ollos ben labrados. Sevilla, pola súa banda, tiña o monopolio de todas as tesoiras que se enviaban a América.
No século XVII xeneralizouse o uso das tesoiras e empezou a empregarse o aceiro na súa construción. Aquí, a fama da cidade inglesa de Sheffield foi grande e chegou a ditar a moda até finais do século pasado, cando a mecanización simplificou os estilos da súa construción e as tesoiras pasaron a ser similares ás de hoxe.
Tesoiras, educación e arte
miniatura|dereita|250px As tesoiras son unha ferramenta moi útil en habilidades manuais e artísticas, entre a que cabe citar o kirigami, que desenvolve o recorte de papel con tesoiras.
No Perú existe a tradicional "Danza das tesoiras", principalmente nos departamentos de Huancavelica e Ayacucho, na que os danzantes desenvolven atléticos pasos sen deixar de facer soar as súas tesoiras.
As variantes empregadas polos infantes nas escolas teñen as puntas das súas follas -por seguridade- redondeadas, e para eles fabrícanse modelos con follas de plástico cunha mínima capacidade de corte.
Bernard James
Bernard Ronald James, nado en Savannah (Xeorxia) o 7 de febreiro de 1985, é un xogador americano de baloncesto profesional que é axente libre.
Traxectoria
James foi seleccionado na 33ª posición do Draft da NBA de 2012 polos Cleveland Cavaliers. O 28 de xuño de 2012, foi traspasado ós Dallas Mavericks xunto a Jared Cunningham e Jae Crowder a cambio de Kelenna Azubuike e Tyler Zeller. O 25 de xullo de 2012 asinou un contrato cos Mavericks.
Nada es para siempre
Nada es para siempre foi unha serie xuvenil diaria emitida en Antena 3 entre 1999 e 2000 á estela do éxito de Al salir de clase e que constaba de 375 capítulos.
A serie rodábase na Coruña e contou coa participación de multitude de actores galegos. A súa banda sonora orixinal tamén estaba interpretaba polo grupo galego Cómplices.
Minions
Minions é un filme estadounidense de animación precuela e spin-off dos filmes de Despicable Me. Producido por Illumination Entertainment para Universal Pictures, foi escrito por Brian Lynch, dirixido por Pierre Coffin e Kyle Balda e producido por Chris Meledandri e Janet Healy. Está protagonizado por Pierre Coffin, Sandra Bullock, Jon Hamm, Michael Keaton, Allison Janney, Steve Coogan e Geoffrey Rush. Estreouse en Londres o 11 de xuño de 2015, e nos Estados Unidos o 10 de xullo de 2015.
Arancino
miniatura|Arancini tradicionais miniatura|Arancini da zona de [[Mesina]] Arancino ou arancina (arancini en plural) é unha especialidade de cociña siciliana. Trátase dunha bóla de arroz fritida, cun diámetro entre 8 e 10 cm, rechea de carne picada (ragù en italiano), queixo mozzarella ou chícharos.
O seu nome deriva da palabra italiana arancia, que significa laranxa, debido a semellanza con esta froita.
Na parte oriental de illa poden presentar forma cónica.
Historia
O arancino seica foi importado polos árabes, que habitaban na rexión e comían arroz e azafrán con carne e herbas. O empenado foi introducido na corte de Federico II, como forma de conservar durante mais tempo o alimento e facía máis doado poder transportar o alimento nas viaxes.
En Palermo, celebrase anualmente o día de Santa Lucía, o 13 de decembro, sendo tradicional o consumo de arancini con varios recheos e formas.
Preparación
Cócese o arroz e mestúrase con manteiga e queixo pecorino, debendo a continuación arrefriar nunha táboa de mármore. Despois, moldéanse coa forma desexada, poñéndose no medio unha porción do recheo desexado. Por fin, pásanse por ovo e pan relado, quedando así preparado para fritir.
En Palermo, é común utilizar azafrán para darlle unha tonalidade dourada ó arroz.
Síkinos
Sikinos (Σίκινος) é unha illa grega e unha comunidade (Κοινότητα Σικίνου) das Cícladas. Atópase a medio camiño entre as illas de Ios e Folegandros. Sikinos forma parte da unidade rexional de Thira.
Foi coñecida como Oinoe (Illa do Viño) na Antiga Grecia. Contrasta coas illas próximas, como Ios, ao ser tranquila e relativamente menos desenvolvida. Hai dúas aldeas, un é un porto, e o outro está máis arriba nos outeiros. Hai un puñado de tabernas no porto. A praia do porto é unha das dúas grandes praias de area da illa. Quedan na illa varias antigas ruínas. Só hai 2 camiños pavimentados, aínda que un terceiro está sendo construído para conectar o nacente heliporto e un novo resort na outra praia, hai varios camiños de terra en bo estado. Gran parte da illa é de moi difícil acceso debido ao terreo. Case toda a illa está cuberta por cocalcos que se utilizaban para a agricultura extensiva. Agora só un puñado utilízanse en toda a illa, a maioría funcionando cos subsidios gobernamentais. A comunidade tiña unha poboación no censo de 2001 de 238 habitantes. Inclúe a illa deshabitada de Kardiotissa e outros illotes deshabitados. A súa superficie total é de 42,507 km².
Mantiq al-Tair
Mantiq al-Tair (  منطق‌الطیر en persa, A conferencia dos paxaros ou Coloquio dos paxaros en galego) é un libro escrito ó redor dos séculos XII/XIII polo poeta persa Farid Uddín Attar.
Argumento
É unha epopea mística que relata coma trinta paxaros, baixo a guía espiritual da bubela, reúnense e deciden ir en busca do rei-paxaro ou Simurg. O Simurg é a analoxía da divindade, orixe e destino de todo paxaro viaxeiro. Está considerada unha das obras máis salientables dentro da tradición relixiosa e cultural do sufismo. Servindo coma unha guía de iniciación para calquera persoa seguidora desta corrente mística musulmá coa fin de achegarse a Alá ou á divindade. Ademais do relato da viaxe, o libro inclúe diversos contos, lendas semihistóricas, citas do Corán ou relatos extraídos da tradición cultural persa que serven para ilustrar as dificultades da viaxe iniciática e de como superalas.
Galería
Colección no Museo Metropolitano de Arte, Nova York. Folio dun manuscrito de data c.1600 ilustrado.
Traducións
A primeira tradución a unha lingua europea data do século XVI, na obra de Garcin de Tassy titulada Language des oiseaux. Posteriormente, no século XIX Edward FitzGerald traduciu o poema ó inglés. Jorge Luis Borges inspirouse na versión inglesa para escribir o seu relato El enigma de Edward FitzGerald, no volume Otras Inquisiciones
Monique Ilboudo
Monique Ilboudo, nada en Uagadugú en 1959, é unha escritora e activista polos dereitos humanos de Burkina Faso.
Traxectoria
Naceu en Uagadugú, cando o seu país era Alto Volta. Estudou Dereito na Universidade de Uagadugú, obtendo o grao en 1982 e un mestrado en Dereito Privado en 1983. En 1985 obtivo un diploma de estudos avanzados de Dereito Privado na Universidade Lille 2 de Dereito e Saúde, e en 1991 doutorouse pola Universidade París XII. Nese ano comezou como profesora asistente na Universidade de Ouagadougou.
En 1994 apareceu no documental Femmes aux yeux ouverts de Anne-Laure Folly. Nel explica que no seu país, así como noutras sociedades africanas, os homes manteñen o control sobre as relacións sexuales, nas que a reprodución é o factor principal por riba do amor. A poligamia coa meta da procreación e o sexo esporádico sen protección dos homes expoñen a muller a un alto risco de contaxio de VIH/SIDA.
En 2000 foi nomeada secretaria de estado para a promoción dos dereitos humanos, e en 2002 ministra para a promoción dos dereitos humanos, cargo de nova creación. Defende que a pobreza é unha violación dos dereitos humanos, e que non será posible superar a pobreza até que os dereitos económicos, sociais e culturais acadasen o mesmo nivel que os dereitos políticos e civís.
En 2012 era embaixadora extraordinaria e plenipotenciaria do seu país nos países nórdicos e bálticos, con residencia en Dinamarca.
Obra
Autora de numerosos libros e artigos, é unha das figuras principais da literatura francófona en África.
Entre 1992 e 1995 escribiu a columna "Féminin Pluriel" no xornal L'Observateur Paalga. Por entón estableceu Qui-vive, estudando as condicións das mulleres do seu país. Foi membro fundador do Consello Supremo de Información entre 1995 e 2000. Escribiu tamén no semanario Le Regard. No prólogo ao terceiro volume de artigos escollidos de "Féminin Pluriel" escribiu:
A súa novela Le Mal de Peau (1992) recibiu o premio nacional á mellor novela. O libro conta a historia dunha muller de Burkina Faso violada por un soldado branco. A filla froito desa violación viaxa a París á procura do seu pai, e namora dun rapaz branco. A novela fala da experiencia colonial, os prexuízos e a mestizaxe.
A novela Murekatete, de 2001, foi escrita dentro do proxecto "Rwanda,escribir como obriga para a memoria". Murekatete, "déixaa vivir", é o nome dunha muller que vive baixo o recordo do xenocidio de Ruanda. Intentando superar os seus complexos e retomar unha vida normal, ela e o seu marido visitan o memorial de Murambi, o que agrava o problema. O libro está escrito en primeira persoa.
Luceiros
Os luceiros, barbas de vello, barbas de ouro, damas do bosque, (Nigella damascena), chamada en inglés: love in the mist (amor na brétema) ou devil in the bush (demo no mato) é unha planta anual de xardín cultivada polas súas flores, que pertence á familia Ranunculaceae. Toda a planta é tóxica.
Descrición
Os seus sépalos - moito máis grandes e coloreados que os seus pétalos - poden ser brancos, rosados, azuis ou violetas claros. Cultivada para a decoración ou arranxos florais, obténdose cores moi variadas e impresionantes. Florea de maio a xullo.
Hábitat e distribución
É nativa do sur de Europa, propia da zona mediterránea e macaronésica, aparece na cornixa cantábrica procedente de cultivos. Tamén se poden atopar, aínda que de maneira escasa en países ao norte de Europa, norte de África e suroeste de Asia. Comunmente tamén medra nos xardíns de América do Norte.
Medra silvestre en sitios anegados. Cultivada como ornamental, aparece en ocasións asilvestrada en gabias, bermas, beirís de camiños e zonas alteradas. miniatura|250px miniatura|250px|Cápsula.
Castelo da Picoña
O castelo da Picoña foi unha fortaleza situada no outeiro da Almena, na parroquia de Randín, municipio de Calvos de Randín, no camiño que une Randín con Vilar e Vilariño. Está situado ó leste da actual freguesía portuguesa de Tourém. Situado na Raia, na marxe esquerda do río Salas, era a cabeza das Terras da Picoña, defendendo o chamado Couto Mixto, que pasou ó reino de España polo Tratado de Lisboa de 1864. Consérvanse as ruínas dos alicerces, carecendo de clasificación por parte do poder público e de escavacións arqueolóxicas. Actualmente, só é visible o alxibe escavado na rocha.
Historia
Na época da Independencia de Portugal, intensificouse o poboamento das fronteiras con Galicia. Nesa fase, no século XII, o Castelo da Picoña constituíase en importante fortificación fronteiriza portuguesa, destinado a gornecer, xuntamente cos castelos de Portelo, Montalegre, Monforte de Río Frío e Chaves, a defensa dos acesos ós vales do río Cávado e do río Támega. A Carta Foral de Tourém é atribuída a D. Sancho I (1185-1211) en 1187, como cabeza das Terras da Picoña.
En 1650, no contexto da Guerra da Restauración, este castelo, xuntamente con outras prazas veciñas na rexión, foi demolido por tropas castelás.
A partir do ano 1732 deixaría de pertencer a Portugal e pasaría a Galicia. Con todo, até 1796, a alcaidía mor da Picoña seguiu a aparecer nos documentos reais e señoriais baixo dominio portugués. Nun auto de demarcación da fronteira de Portugal con Galicia de 1756 sinálase que «fica na Galiza mas é português». E nese ano de 1796 dise: Há nesta honra [ Tourém ] alcaidaria-mor do Castelo da Piconha que fica dentro, em Galliza, e vai huma estrada própria para ele pela freguezia de Rendim. Aínda na Carta topográfica do Julgado de Montealegre de 1836, asinada por Fidencio Bourman, o castelo da Picoña segue a aparecer dentro dos límites de Tourém.
Conforme ós termos do Tratado de Lisboa, ó pasar a maior parte das dúas terras a dominio español en 1865, o termo da Picoña foi extinguido en 1866.
Carolina Darias
Carolina Darias San Sebastián, nada nas Palmas de Gran Canaria o 25 de novembro de 1965, é unha funcionaria de carreira e política canaria do Partido Socialista Obrero Español, ministra do Goberno de España.
Traxectoria
Licenciouse en Dereito pola Universidade de La Laguna. É funcionaria do Goberno das Canarias e está afiliada ao Partido Socialista das Canarias desde 1996.
Kenny Acheson
Kenneth Henry Acheson (nado o 27 de novembro de 1957 en Cookstown, Irlanda do Norte) é un ex piloto de carreiras británico que participou durante as tempadas dee  e   Fórmula 1 para o  equipo RAM. Completou só unha das súas tres saídas de carreira, rematando na 12ª posición no Gran Premio de Suráfrica de 1983. En 1985, substituíu a Manfred Winkelhock, que morreu nunha carreira de autos deportivos durante a tempada.
Avefría
A avefría,    , galdaripo, tamouca ou galo da braña, Vanellus vanellus, é unha ave limícola da familia carádridos.
Kenny Acheson
Primeira carreira
Nado en Cookstown, o seu pai, o dono dunha fábrica de ladrillos do Ulster, correu na década de 1970 en motocicletas e na Fórmula Ford.
Carolina Darias
Traxectoria
Foi concelleira das Palmas de Gran Canaria de 1999 a 2004, Subdelegada do Goberno na Provincia das Palmas de 2004 a 2007, deputada no Parlamento das Canarias de 2007 a 2008, Delegada do Goberno nas Canarias de 2008 a 2011, conselleira do Cabido de Gran Canaria de 2011 a 2015, Presidenta do Parlamento das Canarias de 2015 a 2019 (sendo a primeira muller na historia dese cargo) e Conselleira do Goberno Canario de 2019 a 2020.