cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Hotei
miniatura|dereita|Representación de Hotei, realizada por [[Utagawa Kuniyoshi]] Hotei ou Bu-Dai (布袋羅漢 (pinyin:bù dài luou hàn) literalmente: 'fardo de tea'). Na China coñécese como Bu-Dai (Wade-Giles: Pu-Tai) ou Mi Le Fo (彌勒佛 'Amoroso' ou 'Amigábel'). Hotei é coñecido como o "Buda sorrinte" ou o "Buda gordo" ou, simplemente, como "un buda" e, moi posibelmente, a homofonía entre Buda e Bu-Tai son os responsábeis da confusión.
Hotei foi incorporado ás relixións budista e shintoísta e está baseado nun excéntrico monxe ch'an (zen). Converteuse nunha deidade que propicia a felicidade e a abundancia e, no Xapón, forma parte dos sete deuses felices, ou shichi fukujin. Na actualidade, a súa imaxe decora numerosos templos, restaurantes e amuletos ao redor do mundo.
Historia e arte
O "Buda sorrinte" data do tempo da Dinastía Liang da China. Crese que Hotei, orixinalmente, foi un monxe budista que viviu hai máis de 1000 anos. Segundo as tradicións, tratábase dun home amoroso, de bo carácter e, debido á súa natureza benevolente, chegouse a considerar unha encarnación do bodhisattva Maitreya (o futuro Buda), mais esta suposición era só de tipo alegórico, pois grazas á súa gran barriga e enorme sorriso, acabou sendo caricaturizado como o "Buda gordo".
Nas manifestacións artísticas, Hotei caracterízano como un home que carga un fardo elaborado de tea, sorte de cornucopia que nunca se baleira e que contén todo tipo de artigos preciosos, entre estes, plantas de arroz que simbolizan prosperidade, doces para nenos e tamén comida. Ás veces pode ter até nenos no fardo, pois son considerados seres preciosos.
Noutras representacións, pódese encontrar a Hotei sentado nunha carreta que é tirada por nenos ou portando un abanico chamado oogi. O "oogi" é un obxecto máxico, pois segundo a tradición pode cumprir desexos. En tempos antigos, a aristocracia oriental usaba este tipo de abanos para indicarlles aos vasalos que as súas solicitudes serían cumpridas.
Relixión
miniatura|Hotei Hotei é admirado pola súa felicidade, a súa plenitude e, aparentemente, pola súa sabedoría. Unha crenza referente á figura de Hotei no folclore oriental é que se unha persoa lle refrega o ventre a unha figura súa, obtén riquezas, boa sorte e prosperidade. Esta crenza non forma parte do canon budista.
Na China, os budistas adoptaron a Hotei no panteón budista Mahayana como o Buda sorrinte e a súa imaxe pode encontrarse na sala de recepción de moitos mosteiros budistas. Os templos ch'an xeralmente sitúan a Hotei na entrada ou no xardín.
A Hotei atribuíuselle o título de Buda Maitreya debido a un poema que, supostamente, se escribiu no seu leito de morte e que reza así:
Maitreya Maitreya
Non se dan conta
De que el está aquí.
Durante a Dinastía Liang, a figura de Maitreya era moi popular debido á efervescencia política e a que moitos budistas veneraban a Maitreya en espera de que chegara axiña a esparexer o Dharma polo mundo. Os budistas da época tomaron o poema para explicar que Hotei desde un principio fora Maitreya e, por isto, a espera era va —e, por consecuencia, atribuíuselle ese título nas tradicións populares—. A maioría dos budistas contemporáneos agora ven no poema de Hotei unha alegoría: débese buscar a salvación persoal no momento presente, non nun futuro imaxinario.
Manuel Souto Vilas
Manuel Souto Vilas, nado en Campo (Arzúa) o 1 de decembro de 1903 e finado en Bilbao o 23 de abril de 1975, foi un filósofo, profesor e político galego. De ideoloxía nacionalsindicalista, foi un dos fundadores das JONS en Galicia.
Esclerotina
A esclerotina é un compoñente proteico da cutícula de varios grupos de artrópodos, como os insectos. Está formado por membros entrelazados de determinadas clases de moléculas de proteínas, un proceso bioquímico chamado esclerotización. Tecnicamente equivale a unha forma de curtido. O material resultante incrementa a rixidez do exoesqueleto quitinoso dun insecto. É especialmente prominente nas partes máis grosas e acoirazadas do tegumento do insecto ou arácnido, como nas pezas bucais mordedoras e os escleritos de escorpións e escaravellos.
Manuel Souto Vilas
Traxectoria
Fillo de Francisco Souto Eirín e Generosa Vilas Filloy, naceu nunha familia labrega. Estudou a primeira ensinanza na escola nacional da súa aldea e a despois o bacharelato no Instituto de Santiago. Fixo a carreira de Dereito na Universidade de Santiago de Compostela, que rematou en 1925 con premio extraordinario, doutorándose en 1927.
A Aldea Grande, Aguións, A Estrada
A Aldea Grande é un lugar da parroquia de Aguións no concello pontevedrés da Estrada na comarca de Tabeirós - Terra de Montes. Tiña 68 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 35 eran homes e 33 mulleres. Iso supón unha diminución da poboación respecto a 1999 cando tiña 81 habitantes (42 homes e 39 mulleres).
Hotei
Relixión
Como se dixo no parágrafo introdutorio, no Xapón Hotei é visto como un dos "Shichi Fukujin", os Sete deuses shinto da sorte. Crese que el é o único membro dos sete que está baseado nun ser humano.
Esclerotina
A medida que a esclerotina madura, vaise convertendo nunha substancia dura similar ao corno cunha gama de cores que vai do amarelo ao marrón. A medida que os animais saíron da auga e se adaptaron á vida en terra, cada vez tiñan maior necesidade dun compoñente orgánico que endurecese (a diferenza dos compoñentes ríxidos minerais como os carbonatos e fosfatos de calcio). Entre os invertebrados esta necesidade solucionouse en gran medida co desenvolvemento de esclerotinas e outras proteínas con enlaces cruzados que permitiron aos insectos adaptarse á existencia en terra e posteriormente ao desenvolveren ás.
Hotei
Relixión
Cando o budismo principiaba a entrar no Xapón, e os monxes misioneiros budistas estaban dando a coñecer a mensaxe e o camiño de Gautama Buddha nas illas xaponesas, desenvolveron un método para que a súa mensaxe producira maior profundidade entre os nativos (que practicaban o shintoísmo). Os monxes só tiveron éxito cando deron testemuño dos principios budistas, usando os kami shintoístas. Os kami eran os deuses do Shinto e os crentes adorábanos como tales. Os monxes budistas comunicaron a súa ideoloxía aos nativos xaponeses usando aos kami como exemplos da práctica budista. Como consecuencia disto, o budismo foi aceptado en todos os recunchos do Xapón e, dunha destas manifestacións, veu Hotei.
Invasión Occidental
As estatuas, amuletos e figuras de Hotei chegaron a ser ben coñecidas en Occidente. Grazas ao novo entusiasmo, comprobouse un gran descoñecemento da cultura e a historia orientais. Unha equivocación común é a homologación entre o "Buda sorrinte" e Siddhartha Gautama, o Buda, o fundador do budismo; en ocasións, os afeccionados poden estabelecer a diferenza entre un e mais outro.
Manuel Souto Vilas
Militancia política
Amigo de Ramiro Ledesma Ramos, filósofo como el, colaborou á chegada da Segunda República en La Conquista del Estado e na fundación das JONS, sendo un dos principais dirixentes do partido en Galicia xunto a Santiago Montero Díaz. Destacou o seu labor teórico, especialmente sobre os problemas do campo. En xuño de 1931 apareceu en El Ideal Gallego o manifesto do Bloque Social Campesino asinado por el. Trala fusión das JONS con Falange militou en Falange Española de las JONS, pero as desavinzas de Ledesma con José Antonio Primo de Rivera fixeron que abandonase o partido, xunto co propio Ledesma e unhas poucas ducias de militantes, por entender que os principios jonsistas foran relegados.
Hotei
Invasión Occidental
Ademais, considérase a Hotei como o patrón dos restaurantes, as pitonisas e os taberneiros. Cando un bar conta cunha representación de Hotei e algún cliente come ou bebe en exceso, as persoas acostuman atribuír iso á íntima influencia de Hotei.
Manuel Souto Vilas
Guerra Civil e Franquismo
Ao producirse o golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 reingresou en Falange Española. Como profesor en activo foi designado en 1937 membro da comisión depuradora do Maxisterio en Galicia. En xaneiro de 1938 foi nomeado xefe local de Falange de Santiago de Compostela e Inspector de Falanges Locais da zona de Santiago. A petición do falanxista Luis Legaz Lacambra escribiu nese ano Teoría de los sindicatos nacionales, no que desenvolve os principios e fundamentos da estruturación do sindicalismo vertical, aínda que o libro foi vetado ata 1941 polo conservador ministro Joaquín Benjumea debido á súa impronta revolucionaria. Ao ver que o réxime non entregaba todos os resortes do poder á Falange, a súa decepción foi en aumento. A burocratización do Partido, o progresivo distanciamento gobernamental das potencias do Eixe e o non desenvolvemento do programa revolucionario falanxista polo franquismo fixérono afastarse paulatinamente da política.
Despois de Santiago de Compostela, pasou ao Instituto de Xixón (1938), Instituto Luis Vives de Valencia (1939) e Instituto Verdaguer de Barcelona (1940). En 1941 chegou a Bilbao, onde impartiu clase como catedrático do Instituto de Ensinanza Media e na Facultade de Filosofía e Letras e de Ciencias Económicas. Colaborou no semanario El Español e no diario Hierro.
Morte
Xubilouse o 1 de decembro de 1973. En 1974 concedéronlle a Gran Cruz de Afonso X o Sabio. Faleceu en 1975 en Bilbao.
Vida persoal
Casou con Bienvenida García Álvarez.
Pallacanestro Biella
O Pallacanestro Biella é un club profesional de baloncesto italiano da cidade de Biella, na rexión de Piemonte. Fundado en 1994, actualmente xoga na Serie A2, a segunda máxima competición do baloncesto italiano. Recibe o nome de Edilnol por mor do seu patrocinador, unha compañía de elementos para o lar o xardín con sede na propia cidade de Biella. Xogan os seus encontro coma local no Biella Forum, un pavillón inaugurado en febreiro de 2008 con capacidade para 5 007 espectadores.
Historia
O actual equipo foi fundado en 1994 a partir da unión de dous equipos da cidade, o Biella Basket Club e o Amici del Basket Biella. O club é distinto ao Libertas Biella que participou na Serie A durante os anos 1960. O primeiro adestrador deste novo equipo foi Federico Danna, que xa adestrara na serie A ao Auxilium Torino nos anos 1980.
O equipo comezou a súa historia na serie B2, mais foi ascendendo rapidamente a través das diferentes divisións do campionato italiano: en 1996 o equipo gañou o campionato da Serie B2 e ascendeu á Serie B1; en 1998 o equipo consegue promocionar á segunda categoría da liga italiana, a Serie A2, gañando nos playoffs de ascenso. En 2001 o club gaña a Liga cun rexistro de 30 vitorias e 6 derrotas, conseguindo promocionar á Serie A. Dende o seu ascenso até o ano 2011, o equipo chegou xogar os playoffs polo título en tres ocasións.
Nomes ao longo da historia
Ao longo da súa historia o Pallacanestro Biella levou diferentes nomes por mor de motivos de patrocinio:
6 de xuño
O 6 de xuño é o 157º día do ano do calendario gregoriano e o 158º nos anos bisestos. Quedan 208 días para finalizar o ano.
Nacementos
miniatura|100px|Thomas Mann.
Mortes
miniatura|100px|Ray Bradbury.
Notas
Os 366 días do ano
República Catalá
A República Catalá (en República Catalana) é unha das denominacións que ao longo da historia tomou Cataluña cando se dotou dos mecanismos de decisión da súa forma política. Así mesmo, é o obxectivo simbólico da loita política dunha parte do movemento independentista catalán.
A República Catalá ou outras varias formas políticas de segregación respecto a España foron proclamadas, polo menos, en seis ocasións: no século XVII polos Brazos Xerais presididos por Pau Claris o ano 1641, no século XIX por Napoleón Bonaparte no ano 1810 e tamén no ano 1873 liderado por Baldomero Lostau, no século XX por Francesc Macià no ano 1931, por Lluís Companys, quen en 1934 proclamou o Estado Catalán, e polo Parlamento de Cataluña, presidido por Carles Puigdemont, en 2017.
Século XVII - Proclamación de Pau Claris
A proclamación da República Catalá produciuse o 17 de xaneiro de 1641. Porén, unha semana despois, ante a chegada do exército de Filipe IV, o presidente da Generalitat, Pau Claris, decidiu proclamar a Luís XIII de Francia como Conde de Barcelona (sucedido por Luís XIV de Francia ata 1652), poñendo así ao Principado de Cataluña baixo soberanía francesa.
Une saison en enfer
Une saison en enfer é un longo poema en prosa escrito arredor do ano 1873 polo poeta francés Arthur Rimbaud. É a única obra publicada por Rimbaud persoalmente, xa que, de feito, escribiuna para si. Recorreu a un impresor inglés para que lle publicara cen copias das cales repartiu unhas seis entre os seus amigos e o resto foron deixadas no soto da editorial. O resto da edición foi atopada a comezos do século XX por un crítico francés.
República Catalá
A batalla de Montjuic
Aínda que a Guerra dos Trinta Anos pechouse co Tratado de Westfalia de 1648, polo cal España perdía parte dos seus dominios no centro de Europa, continuaba a guerra entre Francia e a monarquía hispánica, na que se vían especialmente envolvidos os territorios de Cataluña alén dos Pireneos. Cando en 1659 Luís XIV e Filipe IV asinan a Paz dos Pireneos, este último cede a Francia os territorios pertencentes ao condado do Rosellón e parte norte do de Cerdaña, invalidando así as demarcacións establecidas polas Constitucións de Cataluña.
1810 - 1812: A tutela do Imperio Napoleónico
Durante a Guerra do Rosellón entre España e a República Francesa, en 1793, sectores dirixentes desta propuxeron a creación dunha República Catalá irmandada coa francesa, ao estilo das outras repúblicas clientes que se crearon co avance do exército revolucionario.
O 10 de febreiro de 1808 deu comezo a Guerra da Independencia española, cando as tropas francesas invadiron por sorpresa Cataluña, tomando rapidamente Barcelona. Porén, a conquista territorial do Principado foi lenta, non completándose ata finais de 1811. A principios de 1810, Napoleón concedeu a independencia a Cataluña baixo a tutela francesa, nomeando como o seu primeiro Gobernador Xeral ao xeneral Pierre François Charles Auguereau. Auguereau iniciou unha ampla batería de medidas reformadoras, entre as que destacaba a defensa do idioma catalán e a loita contra a corrupción. Pero, algúns reveses militares, provocaron a súa destitución o 26 de maio e a súa substitución no Goberno polo mariscal Étienne-Jacques-Joseph-Alexandre Macdonald, que centrouse en cuestións bélicas, esquecéndose das reformas do seu antecesor. Durante o seu mandato completouse a conquista de Cataluña, e, finalmente, o 26 de xaneiro de 1812, o emperador francés decretou a súa anexión ao Imperio. Vanse crear catro departamentos: Ter, con capital en Xirona; Segre, con capital en Puigcerdà; Montserrat, con capital en Barcelona; e Bocas do Ebro, con capital en Lleida. A administración da rexión integrada no Imperio dependía de dous intendentes e catro prefectos ou xefes de departamento. Cataluña pasou a ser así unha provincia francesa de facto, aínda que non de dereito, no entanto a precariedade do asentamento francés impediría a consolidación do sistema. Finalmente, Cataluña foi reincorporada ao Reino de España de Fernando VII en 1814.
1873: O pacto federal de Tortosa
O 18 de maio de 1869 os representantes dos comités republicano-federais de Aragón, Cataluña, Valencia e Baleares, asinan o Pacto Federal de Tortosa para traballar conxuntamente para establecer a República federal Española, deixando claro que defendían a unidade de España.
Doutra banda, en febreiro de 1873 proclamouse Primeira República Española de carácter unitario e non federal, sendo o primeiro presidente Estanislao Figueras, no mes de marzo tivo lugar a Proclamación do Estado Catalán do que Baldomer Lostau i Prats seria o presidente provisional designado polas catro deputacións catalás para formar un goberno provisional. Poucos meses máis tarde, en xuño de 1873, tivo que dimitir debido á crise económica e da división interna no seu propio partido provocada pola Proclamación do Estado Catalán dentro a Federación Española; esta crise interna só puido ser sufocada logo de prometer a disolución do exército a Cataluña; dimitido Estanislao Figueras, foi substituído por Pi i Margall, e tivo que fuxir a Francia, de onde volveu a final de ano para intentar, sen éxito, recompoñer o fragmentado Partido Federal.
1931: Macià
miniatura|180px|Francesc Macià O 14 de abril de 1931, despois das eleccións municipais que dan a maioría ao seu partido ERC, Lluís Companys proclamou a República dende o concello de Barcelona e izou a bandeira tricolor. A seguir, Francesc Macià, presidente de Estat Català, dende a Deputación de Barcelona, se pronunciou a prol da República Catalá, dentro da Federación española.
Esta proclamación preocupa ao goberno provisional da República, que o 17 de abril envía en avión a Barcelona aos ministros Fernando de los Ríos, Marcelino Domingo e Lluís Nicolau d'Olwer. Despois de tensas conversacións, chégase ao acordo de que o consello formado en Barcelona debía actuar como goberno da Generalitat de Cataluña. Isto supón a recuperación dun nome histórico no cal ninguén pensara, e que permite resolver o conflito abrindo o camiño a unha nova forma de autonomía catalá.
Máis adiante, cando se fai patente o fracaso do proxecto de Estado Federal, Macià vese obrigado a aceptar un Estatuto de autonomía para Cataluña. Segue como presidente da Generalitat ata a súa morte en 1933.
1934: Companys
O 6 de decembro de 1934, o presidente da Generalitat de Cataluña, Lluís Companys, volve a proclamar o Estado Catalán dentro da República española. O acontecemento enmarcábase dentro un programa insurreccional de boa parte das esquerdas españolas en contra do goberno republicano presidido por Alejandro Lerroux, o cal pretendía incorporar novos ministros da CEDA, forza política que se consideraba próxima ao fascismo e que, polo tanto, se temía que atentase en contra dos dereitos sociais e da autonomía catalá.
O intento foi rapidamente abortado polo executivo español, o cal encomendou ao xeneral catalán Batet a represión do alzamento, cousa que conseguiu profesionalmente sen case verter sangue (Feitos do seis de outubro).
Unha vez acabada a Guerra Civil Española en 1939, a Generalitat exíliase. A ditadura militar instaurada como novo goberno nacional, derroga as institucións catalás. O presidente Companys, defensor nesta ocasión da legalidade constitucional republicana, é detido en Francia pola Gestapo. Aplícaselle a extradición e regresa a España para ser xulgado en consello de guerra, condenado a morte e fusilado no castelo de Montjuic (1940).
2017: Carles Puigdemont
miniatura|Carles Puigdemont Dentro do chamado proceso independentista catalán, trala vía catalá de 2013 e no contexto do referendo de autodeterminación de Cataluña finalmente exercido como consulta sobre a independencia de Cataluña de 2014, o 1 de outubro de 2017 levouse a cabo un referendo en Cataluña, que o goberno central consideraba ilegal, polo que impediu que se celebrase con normalidade co envío de unidades da Garda Civil e a Policía Nacional. Porén, segundo os resultados definitivos o número de votantes foi de 2.286.217, o 43% do censo catalá, dos que o 90'18% estaba a favor da independencia de Cataluña, que foi declarada o 10 de outubro por Carles Puigdemont e suspendida aos poucos segundos a espera dunha mediación co goberno español.
O día 27 de outubro do mesmo ano, votouse no Parlament unha declaración de independencia. Tras ausentarse do hemiciclo os deputados de Ciutadans, PSC e PP, procedeuse a unha votación secreta que deu lugar, ás 15:37, á proclamación da República catalá, co voto positivo de 70 deputados, 10 en contra e 2 votos en branco. Minutos despois, no Senado, aprobouse a aplicación do artigo 155 da Constitución por 214 votos a favor, 47 en contra e unha abstención. Como consecuencia disto, o Goberno de España declarou ás poucas horas o cesamento do Goberno catalán, a asunción das súas competencias e a convocatoria de novas eleccións autonómicas para o 21 de decembro. Porén, Puigdemon non aceptou o devandito cesamento e fixo un chamamento a opoñerse pacificamente ás decisións gobernamentais, declaración que apenas deu resultados. Tres días despois, vía Marsella, o president Puigdemont e cinco consellers (un día despois, serían seis) viaxaron a Bélxica coa aparente intención de mellorar a imaxe internacional do Procés, mentres en Barcelona ficaban o vicepresidente Oriol Junqueras e o resto dos conselleiros. Secasí, o control das institucións públicas catalás pasou ao Goberno español. Paralelamente, deu comezo unha xudicialización das actuacións relacionadas coa declaración de independencia desde a Audiencia Nacional pola instrución da xuíza Carmen Lamela, quen ordenou o encarceramento dos conselleiros en territorio español, incluído o vice-presidente Junqueras, mentres Puigdemont e o resto do goberno catalán deposto encaraban a súa defensa desde Bélxica.
Lingua maonan
O maonan é unha lingua kam-sui que se fala na República Popular da China.
Evdokia Uralova
Traxectoria
En 1946 foi unha das asinantes da Carta aberta ás mulleres do mundo presentada e lida por Eleanor Roosevelt na 29 sesión plenaria da Asemblea Xeral de Nacións Unidas celebrada en Londres o 12 de febreiro de 1946.
En 1947 foi membro fundadora e relatora da Comisión da Condición Xurídica e Social da Muller ante a Comisión de Dereitos Humanos. onde defendeu con firmeza a igualdade de salario para as mulleres. Grazas a ela, o Artigo 23 afirma o seguinte: «Toda persoa ten dereito, sen ningunha discriminación, a igual salario por igual traballo». Ademais, xunto con Fryderyk Kalinowski, de Polonia, e Elizavieta Popova, da Unión de Repúblicas Socialistas Soviéticas, puxo de relevo os dereitos das persoas que viven en territorios non autónomos tal como establece o Artigo 2 da Declaración Universal dos Dereitos Humanos: «non se fará ningunha distinción baseada no estatuto político, xurídico ou internacional do país ou do territorio ao cal pertenza unha persoa, tanto se é independente coma se está baixo administración fiduciaria, se non é autónomo, ou está baixo calquera outra limitación de soberanía».
En febreiro de 1948 visitou Estados Unidos como ministra do seu país.
Toxicidade da cocaína
250px|dereita|miniatura|Estrutura da [[cocaína.]] A toxicidade da cocaína é causada polo uso excesivo ou sobredose de cocaína, o principal alcaloide das follas de Erythroxylon coca. Trátase dun arbusto orixinario da zona tropical dos Andes, que medra en rexións cálidas e húmidas entre 600 e 1500 m sobre o nivel do mar. O contido en cocaína varía entre 5 e 12 g por kg de follas secas. Dunha hectárea de coca pódense obter ata 250 kg de follas, 1250 g de pasta de coca e 500 g de clorhidrato de cocaína (comercializable).
Formas de consumo
dereita|170px|miniatura|Cocaína en po. Varían segundo as presentacións da cocaína, e inclúen:
Macenda, Boiro
San Xoán de Macenda é unha parroquia que se localiza no norte do concello de Boiro na comarca do Barbanza. Segundo o padrón municipal (INE 2013) ten 255 habitantes (142 mulleres e 113 homes) distribuídos en 5 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 311 habitantes.
Toxicidade da cocaína
Doses e toxicocinética
Malia a vasoconstrición que produce a nivel local, a cocaína absórbese rapidamente en tódalas mucosas (incluída a gastrointestinal). Polo tanto, pódese administrar por diferentes vías: aspiración nasal, intravenosa, aérea (fumada) e aplicación a mucosas.
A dose letal é difícil de cuantificar, xa que varía segundo a vía de administración, aínda que se poden considerar:
Úsase tamén en combinación con outras substancias psicoactivas, como a heroína (mestura chamada "speedball"). Esta combinación incrementa as posibilidades de depresión respiratoria. O consumo de cocaína con alcohol dá lugar a un metabolito cunha vida media máis longa e maior toxicidade, o cocaetileno, formado pola transesterificación hepática de ámbalas dúas substancias. A presenza de cocaetileno delonga a sensación de euforia, pero tamén aumenta a depresión miocárdica. A cocaína pode ser adulterada, sen que o saiba quen a consome, con outras substancias, coma metanfetaminas, cafeína, lidocaína, efedrina e fenciclidina entre outros.
Maurice Cloche
Maurice Cloche, nado en Commercy, Mosa o 17 de xuño de 1907 e finado en Bordeos o 23 de marzo de 1990, foi un director de cinema francés, así como guionista, fotógrafo e produtor de cinema. É coñecido polo seu filme gañador dun Óscar Monsieur Vincent (1947) quen gañou un Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 21ª edición dos premios.
Toxicidade da cocaína
Doses e toxicocinética
A cocaína é hidrolizada pola pseudocolinesterasa plasmática e as enzimas hepáticas. As persoas con niveis baixos de pseudocolinesterasa metabolizan a droga lentamente.
A cocaína e o seu metabolito principal elimínanse pola urina. Pódese detectar nesta despois de 5 minutos da súa administración por vía intravenosa.
A vida media plasmática é de entre 60 e 90 minutos despois da inoculación ou a inhalación. Porén, pode ser de varias horas despois da toma por vía oral ou nasal.
Mecanismo de acción
A cocaína afecta ao corpo de diferentes xeitos:
Elimínase pola urina como metabolitos de ecgonina e unha pequena cantidade de cocaína libre.
Entre os seus efectos inclúese:
Diagnóstico
miniatura|dereita|330px|Principais efectos do uso prolongado da cocaína (información en inglés) Os órganos máis afectados pola súa toxicidade son o cerebro, o corazón e a vía de entrada.
A intoxicación aguda decote sucede con doses superiores ó medio gramo e presenta os mesmos síntomas que a intoxicación por anfetaminas. Produce unha sensación gratificante porque proporciona locuacidade, hiperagudeza mental, elimina a sensación de cansazo, aumenta a actividade, a comunicación e a seguridade propia. Os efectos poden durar de 5 minutos ata 2 horas, en función da cantidade e vía de consumo, tras os cales se produce depresión.
A gravidade da intoxicación pode ser moi variable:
Outra complicación é o infarto agudo de miocardio, condicionado polas vías de consumo (venosa ou pulmonar) e a presenza dalgunhas patoloxías, así como polo policonsumo. A etioloxía da isquemia miocárdica inducida pola cocaína é multifactorial: espasmo coronario, toxicidade miocárdica directa, aumento da demanda de osíxeno miocárdico, proliferación no arteriosclerótica da íntima, aumento da agregación plaquetaria, trombose e vasculite. O inicio dos síntomas pode ocorrer dende as primeiras 3 horas do seu uso ata varios días. As persoas con enfermidades coronarias que utilizan alcol e cocaína habitualmente teñen 21,5 veces máis posibilidades de morte súbita que quen consomen cocaína.
Thomas Tudway
Thomas Tudway, nado probablemente antes de 1650 e finado en 1726, foi un músico inglés, profesor de música da Universidade de Cambridge. É coñecido como compositor e tamén pola súa compilación dunha colleita de música de Igrexa Anglicana.
Toxicidade da cocaína
Diagnóstico
O uso materno de cocaína asociouse con abruptio placentae, aborto espontáneo, retardo de crecemento intrauterino, parto prematuro e lesión cerebrovascular fetal. Malia que non se fixeron seguimentos a longo prazo, os nenos expostos á cocaína exhiben afectación da orientación e da conduta motora e maior incidencia de síndrome de morte súbita. Déronse casos de presentación como unha preeclamsia ou eclampsia e que se debe de sospeitar ante unha embarazada no terceiro trimestre con hipertensión arterial que se controla facilmente ás poucas horas do seu ingreso pola determinación de cocaína en urina. En nenos pode producir diarrea sanguinolenta e shock.
Thomas Tudway
Vida
Tudway naceu a finais da primeira metade do século XVII, xa que se coñece que sendo un neno entrou a formar parte, en 1650, do coro da Capela Real, pouco despois da Restauración. En abril de 1664 obtivo a praza de tenor no coro de San Xurxo, en Windsor. En 1670 sucedeu a Henry Loosemore como organista do King's College, en Cambridge, onde tamén se encargou de formar os coristas entre 1679 e 1680. Tamén foi organista no Pembroke College e en Great. Saint Mary. En 1681 compuxo dous exercicios para a súa graduación en Música: o Salmo 20. en inglés, e o Salmo 2, en latín, con cadanseu acompañamento orquestral.
Toxicidade da cocaína
Diagnóstico
Tralo uso crónico obsérvanse:
Thomas Tudway
Vida
Tras a morte de Nicholas Staggins en 1700, o primeiro profesor de música en Cambridge, Tudway foi elixido como o seu sucesor en 30 de xaneiro de 1705. Nese mesmo ano acadou o doutoramento en Música e viu como unha das súas composicións, o himno titulado Thou, O God, hast heard our desire ("Ti, oh, Deus, oíches o noso desexo") se executaba na capela do King's College con motivo da visita da Raíña Ana á universidade, o día 16 de abril. Foi nomeado "compositor e organista extraordinario" da raíña.
Toxicidade da cocaína
Diagnóstico
As complicacións psiquiátricas poden ir dende a euforia, a disforia ou os trastornos da personalidade, ata a psicose, a esquizofrenia, ideación paranoide, axitación, irritabilidade, cansazo e impulsividade e, en ocasións, conduta agresiva.
Thomas Tudway
Vida
Coñecido polos seus calembures, Tudway foi xulgado en 1706 por un xogo de palabras de carácter ofensivo e despectivo cara á raíña, e sentenciado a ser "degradado de todos os seus graos, presentes e futuros" e a ser destituído da súa praza de profesor e dos tres postos de organista dos que dispuña. Porén, o 10 de marzo de 1707 fixo un acto de retractación pública a raíz do cal foi absolvido formalmente e restabelecido en todos os seus cargos.
Toxicidade da cocaína
Diagnóstico
A psicose aguda caracterízase por alucinacións de tipo táctil e visual que poden tardar varios días en desapareceren e en ocasións unha ansiedade e depresión severa despois do uso da cocaína. Describiuse tamén a visión en halo (luz arredor dos obxectos) e estreliñas voantes.
Thomas Tudway
Vida
Era un conservador tradicionalista e foi un dos partidarios de John Walker e un crítico de Richard Bentley.
Toxicidade da cocaína
Diagnóstico
Produce dependencia psíquica importante e unha síndrome de abstinencia con escasos síntomas pouco específicos: depresión, enlentecemento psicomotor, ansiedade, fatiga, letarxia, irritabilidade e trastornos do sono, axitación, sialorrea, náuseas e vómitos, sensación de opresión, taquicardia, vertixe e ás veces ideas de suicidio e paranoia. Probablemente estes síntomas son debidos a deplección dopaminérxica tras o consumo crónico.
Complicacións
Entre as complicacións do uso da cocaína inclúense infarto de miocardio, arritmias, hemorraxia subaracnoide, pneumomediastino e isquemia intestinal. A síndrome do portador intestinal de cocaína constitúe unha complicación potencialmente fatal da inxestión de bulsas de cocaína. Se estas bulsas rachan accidentalmente no aparato dixestivo, poderían absorberse cantidades letais de alcaloide. Cando se descobre unha persoa portadora de bulsas de cocaína no seu intestino, debe ser ingresada para a súa observación. Na radiografía abdominal determínase a cantidade e localización das bulsas. Poden administrarse fármacos que induzan a evacuación natural ou pódese considerar a realización dunha cirurxía. Recórrese a esta opción se se presentar obstrución intestinal, aparecer unha toxicidade importante ou se se eliminaren bulsas rotas.
Thomas Tudway
Vida
Tudway morreu o 23 de novembro de 1726, e foi sucedido como profesor por Maurice Greene en xullo de 1730.
Alcañiz
300px|miniatura|esquerda|Vista de Alcañiz e o seu castelo Alcañiz é unha cidade e municipio español da comarca do Bajo Aragón, provincia de Teruel, en Aragón.
Thomas Tudway
A Compilación de Harley
As opinións políticas puideron pór a Tudway en contacto con Robert Harley, primeiro conde de Oxford, para quen acometeu o seu traballo máis importante. Como complemento á biblioteca de Harley, Tudway copiou a partir de 1714 un conxunto representativo de composicións para a igrexa anglicana, que ata a data estaban indispoñibles en forma escrita. Xuntou seis volumes de máis de 3.000 páxinas, en colaboración con Humphrey Wanley, que recolleu 70 pezas litúrxicas e 244 himnos de 85 compositores, algúns da súa propia autoría. Os orixinais proviñan de manuscritos localizados arredor de toda Inglaterra, aínda que a colección se baseaba maiormente nos libros do coro da catedral de Ely. No Dicionary of Music and Musicians amósase unha lista detallada do seu contido.
Outros traballos
O himno de Tudway titulado Is it true that God will dwell with men? ("É certo que Deus habitará cos homes?") foi interpretado na capela de San Xurxo, en Windsor. Compuxo ademais o himno de acción de grazas I will sing of Thy great mercies ("Cantarei de ti unha grande clemencia"), en conmemoración da vitoria na batalla de Blenheim.
En 1720 compuxo himnos compostos e un Te Deum con acompañamento orquestral para a consagración da capela privada de Robert Harley en Wimpole Hall. Algunhas cancións e canons da súa autoría foron publicados en varias compilacións. O himno Thou, O Lord, hast heard our desire foi imprimido por Arnold.
Constante da gravitación universal
A constante da gravitación universal e unha constante da natureza que determina a intensidade da forza de atracción gravitatoria entre os corpos. Denótase G e aparece tanto na Lei da gravitación universal de Newton como na Teoría xeral da relatividade de Einstein. Tamén se pode sinalar como a lei que trata das masas dos corpos físicos no universo e as súas relacións de forzas.
Teoría da gravitación de Newton
miniatura|200px|dereita|F e -F son as forzas de atracción,G a constante gravitacional, M e m as masas de cada obxecto,r é a distancia entre os centros de gravidade. A constante da gravitación que aparece na teoría newtoniana da gravitación pode calcularse medindo a forza de atracción entre dous obxectos dun quilogramo cada un separados por un metro de distancia.
Newton (1642-1727) formulou a seguinte lei, coñecida como lei da gravitación universal: "a interacción gravitatoria entre dous corpos pódese expresar mediante unha forza directamente proporcional as masas dos corpos e inversamente proporcional ao cadrado da distancia que os separa."
Que pode ser expresada vectorialmente da forma:
onde G é a constante de gravitación universal, con valor:
A primeira medición de seu valor foi atribuída en moitos libros de texto erroneamente a Henry Cavendish, polo experimento da balanza de torsión descrito nas Philosophical Transactions de 1798, publicadas pola Royal Society. Nel descríbese o seu propósito, isto é, medir a densidade da Terra, que resultou "ser 5,48 veces a da agua". O artigo remata sen ningunha referencia á constante G nin tan sequera a Newton, aínda que si aplica a lei proposta por el para comparar forzas gravitatorias entre masas diferentes. O certo é que, coñecida tal densidade, facilmente obtense G.
G, a constante de gravitación universal, no debe ser confundida con g, letra que representa a intensidade de campo gravitatorio da terra sobre a superficie terrestre.
Teoría da gravitación de Einstein
Na teoría da relatividade aparece outra constante chamada constante da gravitación de Einstein que ven dada por:
O equivalente clásico desta última ecuación e a ecuación de Poisson para o potencial gravitatorio:
Medición recente
No número do 5 de xaneiro de 2007 da revista Science, na páxina 74, hai un informe chamado Atom Interferometer Measurement of the Newtonian Constant of Gravity (Medición da Constante Gravitacional Newtoniana por un Interferómetro Atómico) de J. B. Fixler, G. T. Foster, J. M. McGuirk, e M. A. Kasevich, no que aparece unha descrición dunha nova forma de medición de G. No extracto, eles din: '' "Aquí, calculamos un valor de G = 6,693 x 10 –11 metros cúbicos sobre quilogramo por segundo cadrado, con un erro estándar do ±0,027 x 10 –11 metros cúbicos sobre quilogramo por segundo cadrado, e un erro sistemático de ±0,021 x 10 –11 metros cúbicos sobre quilogramo por segundo cadrado." ''
Cornazo de Abaixo, Cornazo, Vilagarcía de Arousa
Cornazo de Abaixo é un lugar da parroquia de Cornazo no concello pontevedrés de Vilagarcía de Arousa, na comarca do Salnés. Tiña 200 habitantes no ano 2016 segundo datos do IGE, dos que 108 eran mulleres e 92 homes, o que representa un descenso continuado respecto ós anos 2010, cando tiña 223 veciños, e 2005, cando eran 260.
Harjavalta
Harjavalta é unha cidade de Finlandia, situada no oeste do país, na rexión de Satakunta. En 2017 a súa poboación era de 7.189 habitantes. A superficie do termo municipal é de 127,74 km2, dos cales 4,28 km2 son auga. O concello ten unha densidade de poboación de 58,23 hab./km².
O concello é unilingüe en finés e en 2017 o 98,5% da poboación falaba finés, mentres que o 0,3% falaba sueco e o 1,3% falaba outras linguas.
Cidades irmandadas
Harjavalta está irmandada con Boksitogorsk, no óblast de Leningrado (Rusia).
Aston Martin DBS V12
250px|miniatura|Aston Martin DBS V12. O Aston Martin DBS V12 é un superdeportivo de altas prestacións deseñado e fabricado por Aston Martin. Dende o intre en que este modelo se presentou, pasou a ser unha icona da marca británica e moitos entendidos do mundo do motor afirman que aínda segue a ser a imaxe de Aston Martin. Malia ser oficialmente presentado no Pebble Beach Concours d'Elegance de 2007, este modelo Aston xa se dera a coñecer no ano 2006 no filme 007 Casino Royale. Cando saíu á venda no 2008, a versión cupé de cambio manual tiña un prezo de 276 837 €, mentres que o modelo con cambio automático custaba 282 124 €. O coche construíase na fábrica de Gaydon (Inglaterra) e o motor na planta de Colonia (Alemaña). Ademais da versión cupé, tamén se creou a versión Volante (convertible) que roldaba os 295 000 €.
Pretoria
Pretoria é unha cidade situada na parte norte da provincia de Gauteng, en Suráfrica, dentro da Municipalidade Metropolitana da Cidade de Tshwane. É a capital admnistrativa de Suráfrica, xunto ás cidades capitais lexislativa de Cidade do Cabo e a xudicial de Bloemfontein. Aquí sitúase a sede do Poder Executivo. Tén preto de 1,6 millóns de habitantes. Foi fundada no 1855 e tornouse capital do Transvaal no 1860.
Biella Forum
O Biella Forum, coñecido tamén como PalaBiella, BiellaForum ou Palacoop, é un pavillón polideportivo situado na cidade de Biella, na rexión do Piemonte, en Italia. Con capacidade para 5.007 espectadores, foi inaugurado en febreiro de 2008. Alberga os encontros como local do Pallacanestro Biella, equipo que compite na Lega Basket Serie A, máxima competición do baloncesto italiano.
Rally Ourense-Baixa Limia
O Rally Ourense Baixa-Limia é unha proba de rally que se disputa anualmente na zona do Baixa Limia en Ourense dende o ano 2004 organizada pola Escudería Ourense Motorsport e é puntuable para o Campionato de Galicia de Rally.
Ácido nonacosílico
O ácido nonacosílico ou ácido nonacosanoico é un ácido graxo de cadea liñal con 29 átomos de carbono, coa fórmula molecular, que se simboliza como C29:0.
A temperatura ambiente é un sólido que funde a 90,3–90,5 °C. Atópase na cera montana que se obtén a partir do lignito. É un ácido graxo habitual nos humanos que se atopa en moitos tecidos como substituínte das ceramidas (o compoñente principal do estrato córneo da pel), nos lípidos da substancia branca do cerebro normal e nas glándulas sebáceas. Tamén aparece nalgunhas plantas, como Butea monosperma ou Antenoron filiforme.
Veludo
miniatura|200x200px|Peza de veludo negro O veludo é un tipo de tea mesta na cal os fíos se distribúen moi uniformemente, cun pelo curto e denso, dándolle unha suave sensación moi distintiva. O veludo pódese facer de calquera fibra. Técese nun tear especial que fía dous pedazos de veludo ao mesmo tempo. Os dous pedazos entón sepáranse e as dúas lonxitudes de tea colócanse en rodetes de posicionamento separados.
O contrapunto do veludo tecido é o velour. O veludo é difícil de limpar, pero actualmente, utilízase a limpeza en seco ou con solventes puros (con 0% de aceites)
Historia
Moi probablemente, a arte de tecer veludo tivo a súa orixe no Afastado Oriente. As referencias máis antigas aparecen cara a finais do século XIII. Con todo, sábese que os antigos faraóns exipcios usaban tecidos moi similares aos actuais veludos, dando lugar a referencias de hai máis de 3.000 anos de existencia.
As características peculiares do veludo, a suave profundidade espléndida da cor da tinguidura que exhibía, facíano perfecto para encaixar nos traxes oficiais e colgantes suntuosos. As teas máis magníficas en épocas medievais eran os veludos italianos. Estes eran ornamentados por técnicas tales como variar a cor do fío, producir o fío de diversas lonxitudes (fío sobre fío, ou fío dobre), e entretecéndoo con seda, la, con fío sen cortar, cunha base de tecido dourado, etc.
As orixes máis temperás de veludos artísticos europeos foron Lucca, Florencia, Venecia e Xénova; esta última continúa producindo ricas teas de veludo. A arte é adoptada algo máis adiante polos tecedores flamengos, e no século XVI Bruxas logrou unha reputación para os veludos non inferior ao das grandes cidades italianas.
O veludo era moi custoso e era tido como unha das mercadorías de luxo do mesmo xeito que a seda.
Hoxe en día é considerado na industria téxtil como un dos tecidos máis complexos de producir. O máis mínimo erro en calquera momento do seu longo proceso dará lugar a un tecido non comercializable. A razón diso é o nivel de esixencia elevado dos seus consumidores e o alto prezo tanto do tecido como dos produtos terminados.
É un tecido moi utilizado na chamada Alta Costura, apreciado polos máis importantes deseñadores de moda.
Tipos de veludos
Elastizado, liso, gofrado, estampado, cru, cor, deseño de jacquard, retardante de lume, hidropelente, antimancha, etc
Galiñola da Carolina
O hábitat de reprodución da galiñola da Carolina son pantanos de gran parte de Norteamérica. Nidifican en sitios ben agochados entre densa vexetación. A femia xeralmente pon de 10 a 12 ovos, ás veces chega a poñer 18, nun niño con forma de cunca construído con vexetación do pantano. Os ovos non fan eclosión todos á vez. Ambos os pais incuban e alimentan as crías, as cales abandonan o niño pouco despois da eclosión e poden voar un mes despois.
Migran ao sur dos Estados Unidos e norte de Suramérica. Son aves errantes moi raras en Europa occidental (accidentais en Galicia ), onde se poden confundir coa galiñola pinta. Porén, esta última ten sempre un peito con pintas, unha banda na parte superior da cabeza e un debuxo diferente nas ás.
Distribución
Vive na maior parte de América do Norte, onde é unha especie común que aparece de forma natural en 49 dos estados dos Estados Unidos (a única excepción é Hawai), as 10 provincias do Canadá e 2 territorios canadenses. Reprodúcese desde Nova Escocia e cara ao noroeste ata o sur do Yukón e Territorios do Noroeste, cara ao sur ata California, Arizona e Novo México e cara ao nordeste ata Pennsylvania e Nova Inglaterra. Os terreos de invernda están na parte norte de Suramérica, incluíndo Ecuador, Colombia e Venezuela, cara ao norte por América Central e México ata o sur de California polo oeste e ata as rexións costeiras do sur dos Estados Unidos. Desde o sur de Kansas ata o norte e leste de Texas e nas áreas interiores do sueste dos Estados Unidos, esta ave obsérvase normalmente só durante a migración da primavera e outono. Nunhas poucas áreas do oeste dos Estados Unidos, como California central e áreas de Arizona e Novo México, a galiñola da Carolina pode estar presente todo o ano. En Europa occidental, incluída Galicia, é unha ave accidental, e a especie foi rexistrada tamén en Islandia, Gran Bretaña e Portugal. En Suramérica rexistrouse como ave errante no Lago Titicaca andino.
Migración
A migración cara ao norte da galiñola da Carolina ocorre en primavera, principalmente en abril e maio. Por exemplo, no centro leste de Kansas detectáronse significativamente (p<0,05) máis galiñolas desde o 24 de abril ao 7 de maio que os períodos de dúas semanas anteir e posterior. No sueste de Missouri, foron observadas desde o 25 de marzo ao 6 de maio. En cambio, detectáronse primeiro en abril e ata inicios de maio en Colorado, Iowa, e Minnesota. Nun resumo sobre as primeiras deteccións de galiñolas da Carolina en Minnesota, Manitoba e Saskatchewan, a conclusión era que estas ocorreran en abril.
Nidificación
Aínda que as actividades de nidificación da galiñola da Carolina se observaron desde finais de abril ata principios de agosto, o pico do período de nidificación ocorre tipicamente desde maio a inicios de xullo. En Nova York, a nidificación iniciábase a finais de abril. Un estudo de niños e de datos na litratura destas galiñolas en Colorado informou dunha posta iniciada a inicios de agosto. Porén, os datos do inicio medio da posta indicaban que ocorría en maio e xuño en rexións do estado. Os estudos feitos no norte de Ohio, Dacota do Norte e Alberta informan de nidacións desde maio a xullo. Noutro estudo recompilatorio informouse de niños con ovos de galiñola da Carolina desde inicios de maio a inicios de xuño en Indiana.
As femias empezan a construción dos niños con forma de pratiño no chan ou sobre unha plataforma sobre augas pouco profundas ao inicio da posta dos ovos. O tamaño de posta normalmente oscila de 8 a 13 ovos, aínda que se informou de tamaños de posta de ata 16 ovos. Os dous pais incuban os ovos. A incubación dura aproximadamente 19 días, aínda que se informou na literatura dun amplo rango de períodos de incubación. Os ovos fan eclosión nun período de 2 a 13 días. As crías son precoces e capaces de camiñar e nadar curtas distancias (< 0,91 m) ao final do seu primeiro día. As galiñolas novas son independentes aproximadamente ás 4 semanas de idade. Crían só unha vez por estación. Algunhas roladas de polos poden ser segundos intentos de nidación, pero só hai un informe na literatura dun segundo intento de nidificar despois dunha nidificación exitosa. Para máis información sobre o comportamento reprodutor da galiñola da Carolina, ver. Para información sobre parasitismo de crianza conespecífico e a discriminación entre ovos propios e alleos na galñola da Carolina, ver.