cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Langston Hughes
Formación
En 1919 Hughes viviu durante un tempo co seu pai en México, mais a relación entre eles era tan traumática que Hughes pensou en se suicidar polo menos unha vez. Porén, ao rematar o instituto regresou a México tratando que o seu pai lle financiase os estudos na Universidade de Columbia. Hughes conta en The Big Sea como, mentres viaxaba a México, adoitaba pensar sobre o seu pai e a estraña aversión que este tiña cara á súa propia xente: O pai estaba disposto a financiar os estudos do seu fillo, pois no aprobaba o seu desexo de ser escritor. O pai agardaba que Langston fose á Universidade para estudar enxeñaría, mais non nos Estados Unidos. Finalmente chegaron a un acordo: Langston estudaría enxeñaría, mais en Columbia.
Arquivo Histórico Provincial de Lugo
Obxectivos e funcións
Cronoloxicamente, os seus fondos documentais abarcan dende o século XV ata o século XX, pero existe algún documento datado no século XIV.
Langston Hughes
Formación
Na universidade Hughes mantivo uns resultados académicos bastante bos, mais abandonou en 1922 por mor dos prexuízos raciais dentro da institución, e porque os seus intereses se orientaban máis cara ao seu barrio do Harlem e o que alí acontecía.
Arquivo Histórico Provincial de Lugo
Obxectivos e funcións
O arquivo responde á tipoloxía de arquivo intermedio e histórico e o ámbito territorial que agrangue é o da provincia de Lugo.
Fondos documentais
Fondos públicos: Fondos privados: Coleccións: Na actualidade, o arquivo reúne máis de 90 fondos diferentes que comprenden 19 km de documentación.
Localización
Rúa Cambria, s/n 27002 Lugo (España) Teléfono:+34 982 227 956 Fax:+34 982 225 806 Correo electrónico: ahp.lugo.informacion @ xunta.es Sitio web: https://arquivosdegalicia.xunta.gal/gl/arquivo-historico-lugo Persoa de contacto: Mª Dolores Pereira Oliveira (Directora).
Langston Hughes
Formación
miniatura|Langston Hughes en 1943 Despois de abandonar os estudos, pasou por varios empregos até servir por un tempo como tripulante a bordo do SS Malone en 1923, co que pasou seis meses viaxando a África occidental e Europa, onde abandonou o barco para ir a París. Alí coñeceu os escritores da chamada Xeración perdida, Ernest Hemingway e F. Scott Fitzgerald.
En novembro de 1924 regresou aos Estados Unidos para vivir coa súa nai en Washington, D.C., entrando a traballar como axudante persoal do historiador Carter G. Woodson, dentro da Asociación para o Estudo da Vida e a Historia dos Afroamericanos, se ben deixou este posto para traballar nun hotel. Alí coñeceu o poeta Vachel Lindsay, que fixo público o descubrimento dun novo poeta negro, levándoo á fama.
En 1926 Hughes ingresou na Universidade de Lincoln, graduándose en Artes en 1929 e doutorándose en 1943. En 1963 foi nomeado doutor honoris causa pola Universidade de Howard.
Desde novo Hughes sentiuse atraído pola cultura hispánica en xeral e pola española en particular. Con seis anos acompañou á súa nai a Toluca (México) nun intento da parella por recompoñer o matrimonio. En 1919 regresou a México chamado polo seu pai, e repetiu a viaxe en 1920, se ben nunca chegaron a reconciliarse. Mais alí aprendeu a falar castelán, e leu autores Miguel de Cervantes, Vicente Blasco Ibáñez, Pío Baroja ou Federico García Lorca. A última vez que visitou México foi en 1934, tras a morte do seu pai. Nesa ocasión coñeceu o folklorista Andrés Henestrosa, o fotógrafo francés Henry Cartier-Bresson e escritores como Salvador Novo, Carlos Pellicer, Xavier Villaurrutia ou José Gorostiza. Tivo tamén especial relación cos grandes muralistas José Clemente Orozco, David Alfaro Siqueiros e Diego Rivera.
Estivo en Cuba polo menos catro veces. A máis significativa foi en 1930, cando algúns poemas seus foran xa traducidos ao castelán por Fernández de Castro. Entón coñeceu a autores como Nicolás Guillén, a quen traduciu ao inglés xuntou a outros escritores cubanos. En 1931, na súa última visita á illa, escribiu o poema antiimperialista “To the Little Fort of San Lazaro on the Ocean Front, Habana”.
Árbore froiteira
miniatura|250px|Amendoeira a rosear Unha árbore froiteira é calquera árbore produtora de froitas; as estruturas formadas polo óvulo maduro dunha flor que contén unha ou máis sementes. Porén, xa que todas as plantas con flores producen froitos, o termo empregado na horticultura designa ás árbores que fornecen froitas coma alimento do ser humano. Esta designación inclúe tamén as árbores que producen núculas (noces), os chamados froitos secos. Aínda con ser botanicamente incorrecto, adóitase considerar árbore froiteira a que produce unhas envolturas exteriores carnosas en certas sementes; que son chamadas arilos (falsos froitos).
A disciplina científica e parte da agricultura que se ocupa do estudo dos froitos comestíbeis denomínase pomoloxía. Céntrase no desenvolvemento das técnicas de cultivo e os estudos fisiolóxicos das árbores froiteiras.
Langston Hughes
Guerra civil española
A finais de 1937, logo de visitar as frontes de guerra, regresou a Francia a través de Valencia e Barcelona:
Árbore froiteira
A horta onde hai diferentes árbores froiteiras recibe en Galicia o nome de pomar, especialmente cando son maceiras (de aí nome: pomo=mazá). En Galicia as froiteiras tradicionalmente cultivadas son a maceira, a ameixeira, a cerdeira e a pereira. No sur do país inclúense tamén a videira, a figueira, o pexegueiro e incluso o limoeiro e mais a oliveira (hoxe practicamente desaparecida). Recentemente entraron novas especies nas Rías Baixas coma o kiwi ou a feixoa. Nas fragas tamén aparecen árbores foriteiras bravas: a cerdeira brava, a pereira brava, a maceira brava, o abruñeiro, a sorbeira, o sabugueiro e nas zonas máis cálidas o érbedo. Tamén son comúns bravos ou cultivados o castiñeiro, a abeleira e a nogueira, coma froitos secos.
Langston Hughes
Guerra civil española
A guerra civil española ocupa un apartado significativo na súa obra literaria. Os fragmentos das súas memorias I Wonder as I Wander ofrecen un panorama suxestivo do deambular do autor por España en 1937 e as súas relacións non só con escritores españois (Alberti, Miguel Hernández) ou hispanoamericanos (Nicolás Guillén) senón tamén con estadounidenses como Ernest Hemingway.
Árbore froiteira
Froiteiras de óso: xénero Prunus: pexego, ameixa... Froiteiras de carabuña: pomos: maceira, pereira... Cítricos: limeira, laranxeira, limoeiro, pomelo, mandarineira... Árbores de froitos secos: abeleira, amendoeira, castiñeiro, nogueira... Froiteiras tropicais: bananeira, mangueira, coco, anacardio etc.
Langston Hughes
Guerra civil española
As crónicas que enviou a diversos periódicos do seu país, estaban escritas con afán militante, para que o lectorado estadounidense se solidarizase coa República en perigo. A mensaxe é sinxela e mesmo repetitiva: na guerra de España estase a debater a loita pola liberdade e, se o fascismo triunfa en España, despois hase estender polo resto de Europa. Nesa loita pola liberdade destacan os numerosos heroes anónimos de todas partes do mundo integrados nas Brigadas Internacionais. Un colectivo destes voluntarios ao que Hughes adica especial atención está constituído por negros norteamericanos, cuxas vicisitudes nas trincheiras republicanas (desde Brunete até a batalla do Ebro) describe e comenta como exemplo e motivo de orgullo. Desde a súa perspectiva de escritor negro non deixa de sorprenderse pola presenza de soldados marroquís no exército de Franco, e sobre esa incoherencia chegou a discutir cun soldado rebelde marroquí nun hospital.
Estableceu paralelismos entre o flamenco e a música negra estadounidense, o jazz e o blues. Viaxou a España con discos de jazz, que se escoitaban nos salóns da Alianza de Escritores Antifascistas, e cando podía escoitaba a Niña de los Peines e outros artistas flamencos que actuaban no Madrid asediado polos bombardeos franquistas.
A excepción dalgunhas viaxes polo Caribe, non volveu saír do Harlem até a súa morte por un cancro de próstata aos 65 anos. As súas cinzas foron depositadas baixo un medallón do auditorio que leva o seu nome no Arthur Schomburg Center for Research in Black Culture de Harlem.
Renacemento de Harlem
Unha das características máis relevantes do Renacemento de Harlem (na súa influencia posterior) é a imitación dos sons e improvisacións do jazz na poesía (Jazz poetry), como os ritmos sincopados. Os pioneiros en adaptar os ritmos do jazz e os retrousos á poesía foron Carl Dunbar e Langston Hughes, ambos os dous moi involucrados na extensión do orgullo racial e a conservación da tradición afroamericana. Comenzaron a estudar o modo de engadir á poesía os ritmos do jazz, o blues e outros tipos de música afroamericana, como a canción espiritual. Buscaban así dar unha forma distintiva á súa poesía, que deron pé a poemas como "Weary Man Blues", adaptando ritmo, terminoloxía e temática musical. A jazz poetry volveu rexurdir dúas décadas máis tarde coa música beat, e máis tarde no rap, que tamén fai uso destes ritmos sincopados.
Se ben Langston Hughes acadou a fama como poeta do Renacemento de Harlem, foi tamén novelista, columnista, escritor de teatro e ensaísta. Outra das temáticas presentes no seu estilo é a experiencia das súas viaxes.
Relación con Lorca
Hughes sentiu grande admiración pola obra literaria de Federico García Lorca, e traduciu ao inglés varios textos seus, se ben non hai constancia de que se coñecesen persoalmente. Na estancia de Lorca en Nova York tratou amizades comúns, como a novelista negra Nella Larsen, e segundo contou na súa conferencia "Un poeta en Nueva York" (1932), visitou o local Small’s Paradise, club de moita sona por entón no Harlem, frecuentado tanto por brancos como por negros, do que Hughes era tamén asiduo. Quizais coincidiron tamén en Cuba en marzo de 1930. Cando Hughes estivo en España, coa axuda de Rafael Alberti e Manuel Altolaguirre emprendeu a tradución do Romancero gitano, se ben nos Estados Unidos só se publicou en 1938 o "Romance de la guardia civil". Xa en 1951 quince dos dezaoito poemas do libro apareceron en “The Beloit Poetry Champbook" co título de Gipsy Ballads. Para esta tradución Hughes contou co asesoramento do irmán do poeta asasinado, Francisco García Lorca, por entón profesor na Universidade de Columbia. Hughes traduciu tamén a obra teatral Bodas de sangre, mais non chegou a publicarse.
Obras
miniatura|Danse Africaine (Leiden).
Felisindo Carballo Romero
Felisindo Carballo Romero, nado en Xinzo de Limia en 1900 e finado no mesmo concello o 8 de xullo de 1981, foi un político galego.
Traxectoria
Emigrante retornado, coa proclamación da Segunda República foi nomeado presidente da xestora de Xinzo de Limia o 21 de abril. Celebradas novas eleccións o 31 de maio, foi elixido alcalde o 5 de xuño adscrito ao Partido Republicano Radical. En 1935 foi nomeado interventor da Caixa de Aforros Provincial e deixou o cargo de alcalde. Logo do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi detido o 15 de xuño de 1942 e sufriu expediente de responsabilidades políticas.
Kirsten Dunst
Kirsten Caroline Dunst nada en Point Pleasant (Nova Jersey) o 30 de abril de 1982, é unha actriz, cantante e modelo xermano-estadounidense. Comezou no cine con Oedipus Wrecks, unha curtametraxe dirixida por Woody Allen para New York Stories (1989). Con 12 anos, Dunst acadou un gran recoñecemento pola súa interpretación de Claudia en Interview with the Vampire (1994), un papel polo que foi nomeada ó Globo de Ouro á mellor actriz secundaria. Apareceu tamén en Little Women ese mesmo ano, e en Jumanji o seguinte. Despois de papeis secundarios na serie de televisión ER (1996) e filme como Wag the Dog (1997), Small Soldiers (1998) e The Virgin Suicides (1999), Dunst comezou a aparecer en comedias románticas e dramas, protagonizando Drop Dead Gorgeous (1999), Bring It On (2000), Get Over It e Crazy/Beautiful (ámbolos dous de 2001).
Dunst acadou a fama internacional pola interpretación de Mary Jane Watson na triloxía de Sam Raimi Spider-Man (2001–2007). Dende entón apareceu na comedia romántica Wimbledon (2004), o filme de ciencia ficción Eternal Sunshine of the Spotless Mind (2004) e na traxicomedia de Cameron Crowe Elizabethtown (2005). Gañou o premio á mellor actriz no Festival de Cannes e o Premio Saturn polo filme de Lars von Trier Melancholia (2011).
Touriñao
O topónimo Touriñao pode referirse a dous lugares da parroquia de Tiobre no concello de Betanzos:
Manuscritos de economía e filosofía
miniatura|dereita|Karl Marx, ideólogo autor dos Cadernos de París Os Manuscritos de economía e filosofía, tamén denominados Cadernos de París ou Manuscritos de Marx de 1844, son unha serie das notas escritas entre abril e agosto de 1844 por Karl Marx. Non foron publicadas en vida do propio Marx, senón polos investigadores soviéticos Riazanov e Lukács en 1932. A obra está estruturada en tres manuscritos que son anteriores ao encontro do autor con Engels. Nestes textos, Marx presenta a xénese da súa obra futura, presentando influencias de Adam Smith, J. B. Say e David Ricardo.
Terraza fluvial
As terrazas fluviais consisten en bandas de terreo situadas a un mesmo nivel relativo, separadas dunha chaira fluvial adxacente, doutra terraza fluvial situada a outro nivel, ou de elevacións de maior pendente. As terrazas discorren paralelamente e a maior nivel que o leito do río e a súa chaira de inundación. Debido á maneira en que se forman, as terrazas fluviais normalmente teñen debaixo sedimentos fluviais (aluvións) de grosor moi variable, aínda que nalgúns casos o río pode formar terrazas no leito de rocha do fondo do val.
As terrazas fluviais son os restos que quedan de antigas chairas de inundación que existían cando o río fluía a unha maior altura antes de que a canle do río as erosionase e crease unha nova chaira de inundación a menor altura. Estes cambios de elevación altitudinal adoitan deberse a cambios no nivel de base do río do sistema fluvial (elevación do punto máis baixo do sistema fluvial, xeralmente da cunca hidrográfica), o que orixina unha erosión en dirección á cabeceira do río ao longo de toda a lonxitude do río, rebaixando así gradualmente a súa elevación. Pode deberse a unha diminución do nivel do mar ou elevación do terreo. A erosión profundizando o seu leito feita por un río principal, pode causar un aumento da velocidade dun afluente, o que fai que este erosione en dirección á súa cabeceira. As terrazas poden tamén orixinarse cando o volume do fluxo fluvial declina debido a cambios no clima, típico de áreas que están cubertas de xeo durante períodos de glaciación e as súas cuncas hidrográficas adxacentes.
Tipos
Hai dous tipos básicos de terrazas fluviais, as terrazas deposicionais e as terrazas erosivas de val. As terrazas deposicionais divídense ás veces en aniñadas e de incisión. Ambas poden ser emparelladas ou desemparelladas baseándose nas elevacións relativas da superficie desas terrazas en cada ribeira do río.
miniatura|300px|Recheo aluvial erosionado de 18 m de grosor en Kanab Creek, [[Kane County, Utah. En 1884 o río discorría na parte superior da terraza. Foto de 1939 do Servizo Xeolóxico dos Estados Unidos.]]
Terrazas deposicionais ou de agradación. As terrazas deposicionais (fill terraces na literatura inglesa) son o resultado do recheo dun val por aluvións e súa posterior erosión. O val pode encherse de aluvións por moitas razóns, como o fluxo de carga de fondo debido a unha glaciación ou cambios na potencia da corrente, que causan que o val, que foi modelado pola erosión dun río, se encha de depósitos. O río continúa depositando material ata que se chega a un equilibrio e pode transportar o material en vez de depositalo. Este equilibrio pode durar un breve período de tempo, como despois dunha galciación, ou un longo período de tempo se as condicións non cambian. A terraza de recheo créase cando as condicións cambian de novo e o río xa non deposita nin transporta, senón que empeza a erosionar no material que el mesmo depositara no val. Unha vez que isto ocorre fórmanse bancais compostos completamente de aluvións a cada lado do val. Os bancais superiores son as terrazas deposicionais. A medida que o río segue profundizando nos aluvións estas terrazas quedan nun nivel superior sobre o leito do río (ás veces a 100 m ou máis). A terraza deposicional é só a terraza máis alta resultante do episodio deposicional, se despois se forman múltiples terrazas debaixo da terraza deposicional estas denomínanse terazas de incisión.
miniatura|600px|Corte transversal dun val hipotético que ilustra unha complexa secuencia de terrazas de agradación (recheo ou deposición) e degradación (de incisión e de val). ct = terraza de incisión, ft = terraza deposicional, ft(b) = terraza deposicional soterrada, fp = chara aluvial activa, e st = terraza de val.
Terrazas de incisión (cut terraces). As terrazas de incisión, tamén chamadas "de incisión no recheo" (cut-in-fill), son similares ás terazas deposicionais mencionadas antes, pero son de orixe erosiva. Unha vez que se depositou o aluvión no val o río empezou a erosionalo e formáronse primeiro as terrazas deposicionais ao longo das ladeiras do val, e seguidamente poden formarse tamén terrazas de incisión baixo as terrazas deposicionais. A medida que o río segue incidindo no material depositado, poden formarse múltiples niveis de terrazas. A superior é a teraza deposicional e as restantes a nivel inferior son terrazas de incisión.
Terrazas de incisión aniñadas (nested fill terraces). Son o resultado de que nun val que estivo cheo de aluvions, que despois foron en parte erosionados, prodúcese unha nova deposicións de aluvións pero a un nivel inferior ao anterior. A terraza que resulta do segundo recheo é unha terraza aniñada porque foi “incrustada ou aniñada” dentro do aluvión orixinal e creou unha terraza, que ´súa vez é erosionada. Estas terrazas son de orixe deposicional e poden ser identificadas por un súbito cambio nas características do aluvión, como un material máis fino, por exemplo.
miniatura|300px|Terrazas fluviais desemparelladas en South Fork do [[río Shoshone, Park County, Wyoming, 1923. O río á esquerda atopouse cunha formación de brechas volcánicas resistentes á erosión, o que fixo que erosionase máis rapidamente a parte dereita, deixando terrazas de diferentes elevacións.]]
Terrazas emparelladas ou desemparelladas. As terrazas da mesma elevación a cada lado dun río denomínanse terrazas emparelladas. Aparecen cando o río erosiona uniformemente a ambos os lados do río, formando terrazas a cada lado do río que se corresponden en altura. As terazas emparelladas orixínase polo rexuvenecemento do río. Ao contrario, as terrazas desemparelladas aparecen cando un río atopa material nunha das súas ribeiras que resiste a erosión, deixando unha soa teraza nun dos lados e sen terraza correspondente no outro lado máis resistente.
Aplicacións
As terazas fluviais poden utilizarse para medir a velocidade coa que un río está encaixándose no seu val. Usando varios métodos de datación, pode determinarse unha idade para a deposición dunha terraza. Usando os datos resultantes e a altura sobre o seu nivel actual, pode determinarse unha velocidade aproximada de incisión no seu leito do río.
Vinayaki
miniatura|200px|Vinayaki no Chausathi Jogini Temple, Hirapur Vinayaki é a representación da deusa hindú Lord Ganesh: un corpo de muller cunha cabeza de elefante. Esta imaxe simboliza a dualidade da natureza. A súa iconografía é semellante á de Ganesh, representada con dous ou catro brazos, en pé ou sentada e ás veces bailando. Pouco se di sobre ela en escritos hindús e hai moi poucas imaxes desta divindade.
Orixe
Vinayaki noméase nas Puranas, este xénero da literatura india refírese a esta deusa como unha das duascentas nais celestes creadas por Lord Shiva coa intención de matar un demo moi perigoso, Andhaka. Debido as súas características elefantinas, a deusa, que xeralmente se asocia coa cabeza dun elefante, é a deusa da sabedoría, Ganesha. O seu nome non é estable: coñécese por varios nomes Stri Ganesha (female Ganesha), Vainayaki, Gajananā (rostro de elefante), Vighneshevari (amante dos obstáculos) e Ganeshani, todos estes son formas femininas dos epítetos de Ganesha (Vinayaka, Gajanana, Vigheshvara e Ganesha). Estas identificacións recoñecéronse como o Shakti (forma feminina ou cónxuxe de Ganesha).
Representacións
Vinayaki ás veces aparece como parte de sesenta e catro yogins ou como parte dos deuses matrika. Con todo, o erudito Krishan cre que as Vinayakis no inicio, con cabeza de elefante matrika, o conxúxe de Ganesha, Brahamnaical, e o Tantric yogin son tres deuses distintos. Como deusa indepente, aparece en tradicións xainistas e budistas. Nas obras budistas chámana Ganapatihridaya (corazón de Ganesha).
Club Deportivo Tuilla
Historia
miniatura|Campo de fútbol El Candín. Ao principio na súa fundación creouse unha xunta prol-campo durante cinco anos, que impulsou e fixo grandes melloras no terreo de xogo coa colaboración da Empresa Duro Felguera. O 11 de xullo inscríbese en Segunda Rexional, sendo presidente Arsenio Antuña, acompañádole como directivos a maior parte da xunta prol-campo.
O 18 de outubro de 1952 tivo lugar o luctuoso suceso do falecemento do porteiro Manuel García Mata nun partido xogado contras o Unión Estudiantes de Gijón. O accidente ocorreu ao caer sobre o balón. Solicitou o Club á Federación permiso para levar brazalete negro durante toda esa tempada e foille concedido.
A campaña máis soada con eco en toda España, foi a de 1954/55, na que quedou campión de Segunda Rexional, marcando en 22 partidos 123 goles. Era presidente do Club Justo Fernández Antuña.
Neste século XXI proclamouse campión da Copa Real Federación de Fútbol a nivel autonómico na edición 2007/08, chegando a semifinais a nivel nacional.
A tempada 2012/13 converteuse na máis exitosa da historia do club ao conseguir proclamarse campión da Copa Federación a nivel autonómico e tamén o campionato de Terceira División por primeira vez na historia.
Fonteboa, Cazás, Xermade
Fonteboa é un lugar da parroquia de Cazás no concello lucense de Xermade na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2019 tiña 5 habitantes (1 home e 4 mulleres).
Quinteiro, Marcelle, A Baña
Quinteiro é un lugar da parroquia de Marcelle no concello coruñés da Baña na comarca da Barcala. Tiña 48 habitantes no ano 2015 segundo datos do INE,, dos cales 26 eran homes e 22 eran mulleres. No 2010 tiña 55 habitantes: 30 homes e 25 mulleres.
Gaetano Starrabba
Principe Gaetano Starrabba di Giardinelli nado en Palermo (Sicilia) o 3 de decembro de 1932, é un expiloto de carreiras italiano.
Traxectoria
Participou nun Gran Premio do Campionato do Mundo de Fórmula 1, competindo co equipo Lotus-Maserati no Gran Premio de Italia de 1961 o 10 de setembro de 1961. Non logrou puntos de campionato. Tamén competiu en varias carreiras fora do campionato da Fórmula Un. O título de Príncipe de Giardelli era o seu título como membro da nobreza italiana.
Resultados completos na Fórmula Un
(Chave) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida.
Spiderland
Spiderland é o segundo e derradeiro álbum da banda estadounidense de post-rock Slint, publicado o 27 de marzo de 1991 a través do selo Touch and Go Records. Cunhas dinámicas dramaticamente alternas e unhas voces que van dende a palabra falada ata os berros, o disco contén letras que fan fincapé na alienación. Spiderland foi a primeira edición con Touch and Go, e o derradeiro álbum do grupo.
Aínda que Spiderland non foi amplamente recoñecido tras o seu lanzamento inicial, finalmente vendeu máis de 50.000 copias e converteuse nunha peza clave da música underground tras a separación de Slint. O álbum foi moi influente nos estilos de moitas bandas de post-rock e math rock, como Mogwai e Godspeed You! Black Emperor, e foi nomeado como favorito por varios músicos de indie rock. No ano 2007 Slint reuniuse para unha xira na que nos concertos tocaron Spiderland na súa totalidade.
En novembro de 2003 a publicación en liña Pitchfork Media colocou a Spiderland no posto 12 da súa lista dos mellores álbum dos anos 90.
Lawrence Alma-Tadema
miniatura|As rosas de Heliogábalo de Alma-Tadema, 1888 Lawrence Alma-Tadema (Dronrijp 1836 - 1912) pintor británico de orixe holandesa.
Estudou en Antuerpen, en 1869 trasladouse a Inglaterra e fíxose coñecido ao pintar semiespidos inseridos en ambientes da Grecia clásica, Roma e Exipto. En 1873 adopta a nacionalidade británica.
Noilán, A Cervela, O Incio
miniatura|O Cotedo na entrada a Noilán Noilán é un lugar da parroquia da Cervela no concello do Incio, na comarca de Sarria. Segundo o INE a súa poboación no ano 2016 era de 10 persoas (7 mulleres e 3 homes), o mesmo en 2017 e 2018
Vilar, Marcelle, A Baña
Vilar é un lugar da parroquia de Marcelle no concello coruñés da Baña na comarca da Barcala. Tiña 69 habitantes no ano 2015 segundo datos do INE,, dos cales 36 eran homes e 33 eran mulleres. No 2010 tiña 79 habitantes: 42 homes e 37 mulleres.
San Bartolomeu, Tremoedo, Vilanova de Arousa
San Bartolomeu é un lugar da parroquia de Tremoedo no concello pontevedrés de Vilanova de Arousa, na comarca do Salnés. Tiña 63 habitantes no ano 2016 segundo datos do IGE, dos que 31 eran mulleres e 32 homes, o que representa un descenso respecto ós anos 2010, cando tiña 66 veciños, e 2005, cando eran 71.
Amazonas, Colombia
O anaco máis meridional do departamento, ó sur do río Putumayo, chámase "Trapecio amazónico", o cal inclúe a tripla fronteira de Colombia, o Perú e o Brasil, o acceso colombiano ó río Amazonas (no seu límite sur), e a capital do departamento, a cidade de Leticia.
Arao de á branca
O arao de á branca (Cepphus grylle) é unha especie de ave álcida de pequeno tamaño.
A ave adulta ten corpo negro cunha mancha branca na á, un bico delgado escuro e patas e pés vermellos. As partes inferiores das ás, visibles en voo, son parcialmente brancas. En inverno, as partes superiores son grises claras e as inferiores brancas, cunha mancha e unha liña negra na zona do ollo, pero as ás permanecen negras agás a mancha branca. Teñen unha lonxitude de 32–38 cm e unha envergadura de ás de 49–58 cm. Mergúllanse para conseguir comida, nadando baixo a auga. Comen principalmente peixe e crustáceos, e tamén algúns moluscos, insectos e materia vexetal.
Estas aves a miúdo pasan o inverno nas súas áreas de reprodución, movéndose a augas abertas se é neceserio, pero xeralmente non migran moi ao sur.
miniatura|Ovos na colección do [[Museo de Wiesbaden, Alemaña]] esquerda|200px|miniatura|Ave mostrando o interior vermello da gorxa esquerda|200px|miniatura|Plumaxe de inverno na costa de Maine
Etimoloxía
O nome do xénero, Cepphus, procede do grego kepphos, unha ave acuática de cor clara mencionada por autores gregos como Aristóteles. O nome da especie, grylle, era o nome desta ave no dialecto local de Gotland cando Linnaeus a visitou en 1741.
Reprodución
Forma pequenas colonias reprodutoras de 5 a 200 parellas, aínda que moi ao norte forma colonias maiores. Pon un ovo ou dous verdosos con manchas marróns ou grises nun leito de grava, preferindo as gretas entre os cantís baixos e pendentes de pedras. O macho e a femia comparten as tarefas de chocar o ovo, que duran algo menos de 4 semanas. Na tempada reprodutora o interior da gorxa vermello é intenso.
Xeograficamente, a súa área reprodutora son as costas rochosas, cantís e illas do Atlántico norte de Norteamérica (polo sur ata Maine e de Europa (polo sur ata Irlanda). Son unha das poucas aves que se reproducen na illa de Surtsey, Islandia, unha illa de formación recente volcánica. No Reino Unido é común no oeste e norte de Escocia e Irlanda. No resto de Gran Bretaña só aniña en St. Bees Head en Cumbria, na Illa de Man e no oeste de Anglesey no norte de Gales. Algunhas destas aves reprodúcense en Alasca, onde a súa área se solapa coa do Cepphus columba. Pon os ovos normalmente en sitios rochosos preto da auga.
Comportamento
É unha ave moito máis costeira que o arao dos cons. Déixase flotar na tona da auga e mete primeiro a cabeza baixo a auga para asegurarse que o campo está libre antes de mergullarse. Propúlsase baixo a auga coas ás e raramente descende a máis de 40 m de profundidade. Nútrese sobre todo de pequenos peixes e de crustáceos, e tamén moluscos e vermes mariños. Emite un asubío agudo nos seus lugares de nidificación.
División de Honra B de Rugby 2015-2016
Comezou o 19 de setembro de 2015 e rematou o 29 de maio de 2016, resultando campión da categoría o Club de Rugby Ciencias de Sevilla, que acadou o ascenso directo á División de Honra.
Formato
A competición conta con 36 equipos participantes, catro de eles filiais de clubs que compiten na División de Honra (El Salvador, VRAC, Cisneros e Santboiana). Os 36 equipos están divididos en tres grupos segundo criterios xeográficos, tendo cada grupo 12 equipos.
A liga regular está composta por 22 xornadas, nas que cada equipo xoga contra tódolos rivais do seu grupo dúas veces, unha como anfitrión e outra como visitante. Ó remate da tempada regular levarase a cabo a fase de ascenso, na que terán dereito a competir oito equipos: os dous primeiros equipos de cada grupo e os dous terceiros que teñan máis puntos na liga. A fase de ascenso consiste en eliminatorias directas con encontros de ida e volta (cuartos de final, semifinais e final). O gañador da final será o único equipo que acade o ascenso directo, mentres que o outro equipo finalista aínda terá a oportunidade de ascender nunha eliminatoria de promoción na que se enfrontará ó penúltimo equipo da máxima categoría.
Grupo A
O grupo A corresponde á zona xeográfica do norte de España, é nel compiten os equipos de Navarra, A Rioxa, País Vasco, Castela e León, Cantabria, Asturias e Galicia, que nesta edición está representada por dous equipos: o Vigo R.C. e o C.R.A.T. A presenza destes dous equipos na División de Honra B estivo en perigo por non ter asinada a Federación Galega de Rugby un seguro médico a tempo, de xeito que os dous equipos tiveron que aprazar os encontros correspondentes ás dúas primeiras xornadas. Nunha situación semellante estivo o Oviedo R.C. que tivo que aprazar o seu primeiro encontro de liga por non ter asinado un seguro médico a tempo.
Alfa-queratina
A alfa-queratina (α-queratina), é un tipo de proteína queratina que se encontra nos mamíferos. Esta proteína é o principal compoñente do pelo, cornos, uñas e a capa epidérmica da pel. A α-queratina é unha proteína estrutural fibrosa, xa que os seus aminoácidos forman unha estrutura secundaria repetida. A estrutura secundaria da α-queratina é moi similar á das proteínas típicas en hélice α e forma unha hélice superenrolada. Debido á súa estrutura apertadamente enrolada, pode funcionar como un dos materiais biolóxicos máis fortes e ten varios usos nos mamíferos, desde a de formar gadoupas predadoras a pelos para abrigarse. A α-queratina sintetízase polos procedementos normais, pero cando a célula madura está chea de α-queratina, e morre, creando unha forte unidade non vascularizada de tecido queratinizado.
Estrutura
miniatura|Estrutura molecular da alfa-queratina|308x308px miniatura|Pontes disulfuro entre dúas hélices alfa de queratina|139x139px A α-queratina é unha cadea polipeptídica, rica en alanina, leucina, arxinina e cisteína, que forma unha hélice α dextroxira. Dúas destas cadeas polipeptídicas enrólanse entre si formando unha estrutura helicoidal levoxira chamada hélice suerenrolada. As cadeas do dímero, de aproximadamente 45 nm de longo, están unidas por medio de pontes disulfuro entre as moitas cisteínas que se encontran na proteína. Os dímeros despois alíñanse, e os seus extremos C-terminal enlázanse cos extremos N-terminal doutros dímeros, e dúas destas novas cadeas únense en sentido lonxitudinal, sempre por medio de pontes disulfuro, para formar un protofilamento. Dous protofilamentos agréganse para formar unha protofibrila, e catro protofibrilas polimerízanse para formar os filamentos intermedios, que son a subunidde básica das α-queratinas. Estes filamentos intermedios poden condensar nunha formación en hélice superenrolada duns 7 nm de diámetro, e pode ser de tipo I, ácida, ou de tipo II, básica. Os filamentos intermedios están finalmente incrustados nunha matriz de queratina que ou ben ten un alto contido de residuos de cisteína ou ben de glicina, tirosina e fenilalanina. Os diferentes tipos, aliñamentos e matrices destes filamentos intermedios explican a gran variedade de estruturas de α-queratina, con distintas propiedades, que se encontra en mamíferos.
Síntese
A síntese de α-queratina empeza preto dos puntos de adhesións focais na membrana da célula. Alí, os precursores dos filamentos de queratina pasan por un proceso coñecido como nucleación, no que os precursores dos dímeros e filamentos se alongan, fusionan e agrupan. A medida que ocorre esta síntese, os precursores dos filamentos de queratina son transportados polas fibras de actina da célula cara ao núcleo celular. Alí, os filamentos intermedios de alfa-queratina xúntanse e forman redes de estrutura diferentes segundo o uso que van ter as células queratina a medida que simultameamente se degrada o seu núcleo. Porén, se é preciso, en vez de continuaren crecendo, os complexos de queratina desensámblanse orixinando precursores de queratina non filamentosos que poden difundir polo citoplasma da célula. Estes filamentos de queratina poderán usarse na futura síntese de queratina, ou reorganizar a estrutura final ou crear un complexo de queratina diferente. Cando a célula se encheu coa queratina correcta e estruturada debidamente, experimenta unha estabiliación da queratina e a célula morre, o que é unha forma de morte celular programada. Isto ten como resltado unha célula queratiniada non vascular completamente madura. Estas células con alfa-queratina completamente maduras ou células cornificadas son os principais compoñentes do pelo, a capa externa das uñas e cornos e a capa epidérmica da pel.
Propiedades
A propiedade de maior importancia biolóxica da alfa-queratina é a súa estabilidade estrutural. Cando están sometidas a un estrés mecánico, as estruturas da α-queratina poden reter a súa forma e así poden protexer o que as rodea. Baixo unha tensión alta, a alfa-queratina pode incluso cambiar a beta-queratina, unha formación de queratina aínda máis forte que ten unha estrutra secundaria de folla beta. Os tecidos de alfa-queratina tamén mostran signos de viscoelasticidade, permitíndolles estirarse e absorber impactos ata un certo grao, pero poden tamén acabar fracturándose. A forza da alfa-queratina tamén se ve afectada polo contido de auga na matriz dos filamentos intermedios; un maior contido de auga diminúe a forza e a rixidez das células queratinizadas debido aos seus efectos sobre as pontes de hidróxeno na rede da proteína.
Sapiens (videoxogo)
Sapiens é un videoxogo producido por Loriciels en 1986 orixinalmente para Amstrad CPC, fixéronse ao ano seguinte versións para Atari ST e DOS. Aventura conversacional con toques de arcade que nos leva a prehistoria da humanidade da man de Torgan, un guerreiro mozo, que debe atopar novos territorios de caza antes que a fame mate o resto dos membros da tribo.
A Fraga, Cazás, Xermade
A Fraga é un lugar da parroquia de Cazás no concello lucense de Xermade na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2019 tiña 1 habitante (1 home).
Federalismo europeo
miniatura|[[Bandeira de Europa.]] O federalismo europeo é un movemento político e social que persegue a creación da Federación Europea, é dicir, que os estados de Europa se unan nunha federación.
Partidos políticos
Os partidos federalistas son:
Tamén moitos votantes do Partido Socialista Europeo se atopan neste movemento. A nivel estatal, hai partidos como o PNV e CiU que apoian unha Federación Europea pero integrada por nacións, na cal estarían, por exemplo, o País Vasco e Cataluña de forma separada a España, e tamén a nivel galego, partidos como Compromiso por Galicia.
Estados
Os seguintes estados están gobernados polos Verdes Europeos, Demócratas Europeos ou Liberais Europeos:
Historia
O federalismo europeo, na súa forma moderna, empezou a xestarse a finais do século XIX, tomando forza ata os 20 do século XX, despois tivo un período de decadencia (Gran depresión e segunda guerra mundial), para despois con pulo, aínda que non tanto coma nos anos 20. Naquela época os presidentes dalgúns países de Europa Occidental (como Francia, e apoiados por Alemaña, Reino Unido e outros) pediron informes para unirse nunha federación.
A situación actual, coa Unión Europea cada vez tendo máis competencias, parece que vai ser como a dos anos vinte. Proxectos como as bolsas de estudos Erasmus, a unión monetaria (Euro), a unión aduaneira, o libre movemento de mercancías e persoas... así o indican; pero aínda restan moitos pasos para que se chegue ó punto de crear unha federación, como as complicacións que ten o tratado polo que se establece unha Constitución Europea (criticado por euroescépticos e europeístas, por ir demasiado lonxe e, á vez, por quedar curto. Aínda así, os europeístas apoiárono maioritariamente, entoando un "mais vale algo ca nada"). Tamén porque non ten un presidente europeo escollido por sufraxio universal, e porque moitas competencias europeas (como os orzamentos, ou a elección do presidente da Comisión) non son elixidas polo Parlamento Europeo, senón polos presidentes dos estados membros. Unha das críticas máis estendidas entre os europeístas de esquerdas é que a Unión Europea actual é soamente unha unión económica e non de cidadáns.
Antonio Prieto Puga
Antonio Prieto Puga, nado en Xunqueira de Ambía e finado na Coruña o 12 de febreiro de 1886, foi un comerciante e político galego.
Traxectoria
Fillo de Emeterio Prieto Rivas. Republicano e masón. Foi nomeado secretario do goberno civil da Coruña en 1873 e gobernador civil da Coruña en 1874. Foi concelleiro da Coruña. Canda Juan Fernández Latorre e José Manuel Martínez Pérez fundou La Voz de Galicia en 1882. En 1885 disolveuse a sociedade fundacional e Latorre converteuse en propietario único do diario.
Vilantes, Tremoedo, Vilanova de Arousa
Vilantes é un lugar da parroquia de Tremoedo no concello pontevedrés de Vilanova de Arousa, na comarca do Salnés. Tiña 46 habitantes no ano 2016 segundo datos do IGE, dos que 21 eran mulleres e 25 homes, o que representa un descenso respecto ó ano 2010, cando tiña 49 veciños, pero un aumento respecto a 2005, cando eran 36.
Feud
Feud é un videoxogo realizado por Mastertronic en 1987 para Amiga, Amstrad CPC, Atari 8-bit, Atari ST, Commodore 64, DOS, MSX e ZX Spectrum. O xogo consiste en recoller os compoñentes de diferentes feitizos recollidos nun libro de maxia para evitar erros.
.bzh
O dominio .bzh é un dominio de Internet de primeiro nivel. É un dominio esponsorizado para a Bretaña, a súa cultura e a súa lingua. O 10 de maio de 2013, a ICANN aprobou a creación do dominio.
Os Cubos, Cerdido, Cerdido
Os Cubos é un lugar da parroquia de Cerdido no concello de Cerdido na provincia da Coruña. Tiña 10 habitantes no ano 2007 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 5 homes e 5 mulleres, o que supón un aumento en relación ao ano 2003 cando tiña 9 habitantes.
Militza de Montenegro
Militza Petrović-Njegoš, tamén coñecida como Gran Duquesa Militza de Montenegro, nada en Cetinje, Montenegro o 14 de xullo de 1866 e finada en Alexandría, Exipto o 5 de setembro de 1951, foi unha princesa de Montenegro. Era a terceira filla do rei Nicolao I de Montenegro e da súa consorte, a raíña Milena Vukotić.
Militza e Anastasia
Tanto Militza como a súa irmá Anastasia foron dúas figuras sociais moi influentes na corte rusa da cal recibiron o alcume de "o perfil negro" e estaban moi interesadas no ocultismo. Hai quen di que foron elas que introduciron o charlatán francés Nizier Anthelme Philippe (quen dicía conseguir dar un herdeiro á Emperatriz Alexandra Feodorovna) e, máis tarde, trala súa morte, ao monxe Grigori Rasputín, na corte rusa.
Matrimonio e descendencia
O día 26 de xullo de 1889, casou co Gran Duque Pedro Nikolaevich de Rusia neto do tsar Nicolao I de Rusia. A parella tivo catro fillos:
Exilio
Trala Revolución Rusa de 1917, Militza, xunto a súa familia, irmá e cuñado, refuxiáronse, xunto a outros membros da familia Romanov, en Crimea. Escaparon de Rusia a bordo do navío de guerra enviado polo rei Xurxo V do Reino Unido para retirar membros da familia do país.
Tanto ela como o seu marido pasaron gran parte do seu exilio no sur de Francia. O seu marido morreu en 1931 e ela anos máis tarde, o día 5 de setembro de 1951, mentres estaba en Alexandría, Exipto.
Devanceiros
Devanceiros de Militza de Montenegro
Sam Anderson
Sam Anderson, nado o 13 de maio de 1945 en Wahpeton, Dacota do Norte, é un actor de cinema e televisión estadounidense. É coñecido internacionalmente por interpretar a Bernard Nadler na serie de televisión Lost.
Ligamento metacarpiano transverso fondo
O ligamento metacarpiano transverso fondo é un ligamento do membro superior humano, pertencente ao pulso. É unha banda febrosa que une as superficies anteriores do segundo metacarpiano, terceiro, cuarto e quinto. Esténdese ademais cara a articulación metacarpofalánxica. A parte máis superficial ten forma cóncava por encima da que discorren os tendóns de músculos flexores. Pola parte posterior discorren os tendóns dos músculos interóseos dorsais e palmares da man.
Xoán Xosé Fernández Abella
Xoán Xosé Fernández Abella, nado en Monforte de Lemos o 11 de setembro de 1933 e falecido o 17 de agosto de 2023, foi un escritor galego.
Traxectoria
Con estudos de Maxisterio e licenciado en Dereito, foi emigrante en Venezuela entre 1966 e 1972. Foi mestre, entre outros lugares, en Ortigueira. Estivo moi vinculado á Estrada, aínda que nos seus últimos anos residiu en Teo.
Colaborou en diversas publicacións, como La Voz de Ortigueira, Ateneo Ferrolán ou Dorna.
Sclerocrangon salebrosa
miniatura|250px|Sclerocrangon salebrosa, visión ventral. Sclerocrangon salebrosa é unha especie de crustáceo malacostráceo decápodos carideo da familia dos crangónidos que habita nas costas do océano Glaciar Ártico e das rexións subpolares setentrionais.
Taxonomía
A especie foi descrita en 1839 polo naturalista británico Richard Owen co nome de Crangon salebrosus, e máis tarde foi reclasificada no xénero Sclerocrangon.
Nome galego
Os profesores F. Lahuerta e F. X. Vázquez propoñen para esta especie, no seu Vocabulario multilingüe, o nome de quisquilla de Bering.
Tamén se lle pode chamar camarón de Bering.
Os nomes noutros idiomas, segundo este autores son:
Freán, Cazás, Xermade
Freán é un lugar da parroquia de Cazás no concello lucense de Xermade na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2019 tiña 4 habitantes (2 homes e 2 mulleres).
Balamuthia mandrillaris
miniatura|500px|Ciclo de vida das amebas "de vida libre" causantes de infeccións, entre as que está B. mandrillaris. Balamuthia mandrillaris é unha especie de amebozoo de vida libre, que causa un tipo de amebíase en humanos, especialmente a afección neurolóxica mortal chamada encefalite amébica granulomatosa. B. mandrillaris pode infectar o organismo humano a través de feridas na pel ou ao inhalar po que a conteña. Balamuthia non foi illada definitivamente na natureza, pero crese que está distribuída nos medio ambientes de todas as rexións temperadas do mundo. Esta suposición está apoiada pola presenza con certa frecuencia de anticorpos contra Balamuthia en individuos sans. O nome do xénero Balamuthia déuselle en honor de William Balamuth (1914-1981) polas súas grandes conribucións aos estudos das amebas parasitas e de vida libre. A especie B. mandrillaris foi descuberta en 1986 no cerebro dun babuíno (ou mandril, de aí o nome mandrillaris), que morreu no Wild Animal Park de San Diego (California).
Castragude, A Cervela, O Incio
Castragude é un lugar da parroquia da Cervela no concello do Incio, na comarca de Sarria. Segundo o INE en 2017 e 2018estaba deshabitado e en 2015 só tiña un habitante. É unha única casa máis arriba de Penaxubeira.
Balamuthia mandrillaris
Ciclo de vida
O ciclo de vida de Balamuthia, como o de Acanthamoeba, consta dun estadio de quiste e un estadio de trofozoíto, ambos os dous infecciosos, e ambos identificados como inclusións no tecido cerebral no exame microscópico de biopsias cerebrais de individuos infectados. O trofozoíto é pleomórfico e uninucleado, pero ás veces poden verse formas binucleadas. Os quistes son tamén uninucleados e posúen tres paredes: a máis externa e irregular denomínase exoquiste, a máis interna endoquiste, e a intermedia é amorfa e fibrilar e chámase mesoquiste.
Patoloxía
Balamuthia tamén causa varios síntomas non neurolóxicos, e a miúdo lesións na pel, desde as cales pode migrar despois ao cerebro por vía sanguínea. Moitos pacientes que presentan esta síndrome teñen lesións cutáneas (ás veces similares ás causadas por Staphylococcus aureus ou outras bacterias), que non responden ben aos tratamentos dermatolóxicos. A lesión é xeralmente localizada e tarda en curar ou non cura, e nalgúns casos pode ser confundida con certos tipos de cancro de pel. As lesións causadas por Balamuthia na pel da face poden orixinar queratite amébica, e causar un inchamento facial.
A encefalite causada por Balamuthia presenta unha mortalidade extremadamente alta, e os poucos que sobreviven adoitan quedar con lesións cerebrais. Hai algúns casos de tratamentos exitosos cando a infección se colle nos inicios.
Non obstante, a infección por Balamuthia é extremadamente rara, e esta ameba non se considera un perigo para a saúde pública, a pesar da súa ampla distribución xeográfica, xa que só os individuos inmunocomprometidos teñen un risco significativo de contraer a encefalite causada por Balamuthia.
Cultivo e identificación
Balamuthia identifícase máis facilmente nas biopsias cerebrais realizadas en individuos que presentan meningoencefalite por Balamuthia. Esta ameba non se pode cultivar en placa de ágar cuberta con bacterias gramnegativas porque, a diferenza doutras amebas, non se alimenta de bacterias. Debe cultivarse en células hepáticas de primate ou en células endoteliais microvasculares do cerebro, ou nas células que forman a barreira hematoencefálica ou HBMECs.
Transmisión en transplantes de órganos
Hai uns poucos casos confirmados de transmisión deste parasito por medio dun transplante de órganos (riles, corazón, fígado), que causou nos receptores encefalites, que en varios casos foron mortais.
Buggy Boy
Buggy Boy é un videoxogo para máquina recreativas realizado en 1985 por Tatsumi, a versión norteamericana licenciada por Data Est en 1986 denominouse Buggy Speed. Entre 1987 e 1988 realizáronse versións para Amiga, Amstrad CPC, Commodore 64 e ZX Spectrum. O xogo consiste en conducir un potente buggy a través de diversos circuítos, diversos atrancos agardan como manchas de aceite, grandes rochas no medio da estrada; toda bandeira que vexamos debermos recoller para colleitar puntos.