cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Electorado de Saxonia
Historia
O Electorado converteuse en escenario da Guerra dos Trinta Anos, acabando devastado e despoboado.
A principios do século XVIII o Electorado recuperara a prosperidade, e o Elector Frederico Augusto I rivalizou con Brandeburgo no dominio de Alemaña. Convertido ao catolicismo, enfrontouse a Carlos XII de Suecia na Guerra do Norte polo trono de Polonia, o que levou á conquista de Saxonia polos suecos en 1706. Frederico Augusto converteu a capital, Dresde, nunha das cidades máis belas de Europa e introduciu en Meissen a industria da porcelana.
Frederico Augusto II aliñouse con Austria en contra de Prusia, o que orixinou os desastres da Guerra dos Sete Anos e a capitulación de Pirna, 1756, coa perda do trono polaco.
Saxonia volveu a recuperarse con Frederico Augusto III; o exército pasou de 18.000 a 30.000 soldados e, en xeral, participoi na política prusiana. Viuse así obrigado a entrar na Cuarta Coalición antifrancesa durante a Revolución francesa pero, tras a derrota na batalla de Jena (1806) contra Napoleón, concertou a paz con Francia, e o empreador francés outorgoulle o título real, nacendo así o reino de Saxonia, que foi recoñecido no Congreso de Viena en 1815.
Lista de electores de Saxonia
miniatura|180px|[[Rodolfo II de Saxonia|Rodolfo II, o primeiro elector de Saxonia]] miniatura|180px|[[Mauricio de Saxonia Duque de Saxonia (1541-1553) Elector de Saxonia (1547-1553)]] miniatura|180px|[[Augusto II de Polonia|Augusto II. Rei de Polonia Gran Duque de Lituania Elector de Saxonia (Frederico Augusto I)]]
Rama Ernestina: Electores de Saxonia
Rama Albertina: Electores de Saxonia
En 1547, despois de que as tropas de emperador Carlos V venceran na batalla de Mühlberg, o elector da rama ernestina, Xoán Frederico I, traspasou Wittenberg e a dignidade electoral á rama albertina pola Capitulación de Wittenberg.
A rama ernestina continuou gobernando no sur de Turinxia, pero os seus territorios fóronse disgregando progresivamente en pequenos ducados, denominados Ducados Ernestinos, dos que en 1918 quedaban: o gran ducado de Saxonia-Weimar-Eisenach, o ducado de Saxonia-Coburgo-Gotha, o ducado de Saxonia-Altenburg e o ducado de Saxonia-Meiningen.
Nicolao IV, papa
Girolamo Masci, nado en Ascoli Piceno (Italia) e finado o 4 de abril de 1292 en Roma, baixo o nome de Nicolao IV, foi o papa n.º 191 da Igrexa católica de 1288 a 1292.
Pontificado
Franciscano coñecido baixo o nome de Xerome de Ascoli, fora ministro xeral da súa Orde e foi o primeiro papa franciscano da historia da Igrexa.
En maio de 1289, Nicolao IV coroou, como rei de Nápoles e de Sicilia, a Carlos II de Anjou a cambio de que este tivese recoñecido a súa vasalaxe ao pontífice; negándose polo tanto a recoñecer a Xaime II de Aragón como rei siciliano, título que este ostentaba dende que en 1285 sucedeu ao seu pai, Pedro III de Aragón. Nesta liña, concluíu en 1291 un tratado con Afonso III de Aragón e con Filipe IV de Francia co fin de expulsar a Xaime II de Sicilia.
Elastica (grupo musical)
Elastica foi unha banda de rock alternativo inglesa moi popular durante os anos 90. Foi formada por Justine Frischmann e Justin Welch despois de que estes deixasen Suede en 1992. Frischmann recrutou ao resto dos membros da banda: Justin Welch (batería), Annie Holland (baixo) e Donna Matthews (guitarra). A banda publicou dous álbums de estudio, Elastica e The Menace, entes de desfacerse no ano 2001.
Traxectoria
Elastica formouna a mediados de 1992 a ex-guitarrista de Suede Justine Frischmann e o ex-batería de Spitfire e Suede Justin Welch. En outono dese ano, a baixista Annie Holland e a guitarrista Donna Matthews (ex-Darling Buds) uníranse á banda. Despois dos seus primeiros ensaios, gravacións e concertos baixo nomes coma Vaseline e Onk, a banda quedou co nome Elastica a principios de 1993.
O seu primeiro sinxelo foi "Stutter", aparecido en 1993, que beneficiouse da promoción que lle deu o DJ da BBC Radio 1 DJ e xefe da Deceptive Records Steve Lamacq, que descubrira á banda un ano antes. En 1994 Elastica editou dous sinxelos que serían top 20 no Reino Unido, "Line Up" e "Connection", e realizaron varias actuacións na radio. Ademais, a relación entre Frischmann co líder de Blur Damon Albarn aparecería nas cabeceiras dos tabloides británicos, favorecendo de certo modo á banda.
O primeiro traballo da banda, Elastica, foi editado en marzo de 1995 e entrou nas listas británicas no número 1, converténdose nuns dos debuts con máis vendas da historia do Reino Unido. A álbum foi precedido polo seu cuarto sinxelo, "Waking Up", que chegou ao número 13 na lista británica de sinxelos.
A banda sería obxecto de certa controversia cando varios grupos demandáronos por plaxio. Entre elas, a banda de post-punk Wire (unha das maiores influencias para Elastica) afirmaba que moitas das melodías da banda foron collidas de composicións de Wire. The Stranglers tamén dixeron que o tema de Elastica "Waking Up" tiña bastante parecido ao seu tema "No More Heroes".
Nos Estados Unidos "Connection" e "Stutter" foron emitidos en programas de radio de rock moderno e tamén entraron nas listas de pop. Despois de tocar no Glastonbury Festival de 1995, á banda uniuse á xira do Lollapalooza tocando durante case todo o ano. Debido ao cansazo, a baixista orixinal Annie Holland deixou a banda a principios de agosto de 1995 e foi substituída para o resto da xira polo baixista de sesión Abby Travis. A substituta definitiva de Holland, Sheila Chipperfield, chegaría na primavera de 1996 e por esas datas o teclista David Bush (ex-The Fall) pasaría a formar parte da banda.
Despois de máis concertos e de facer demos de novo material na primeira metade de 1996, Elastica entrou no estudo a finais de ano para comezar a traballar no seu segundo traballo. A finais de 1998 a guitarrista Donna Matthews deixou a banda e sería substituída polo guitarrista Paul Jones e o teclista Mew. Tamén por ese tempo Chipperfield sería substituída por Annie Holland, que regresaba á banda.
Como tributo aos "anos perdidos" da banda, apareceu un EP de 6 temas autotitulado en agosto de 1999 cunha variedade de gravacións de sesións abortadas. Este EP foi o primeiro material de Elastica en catro anos. Despois de regravar moitas desas cancións a mediados de 1999, xunto con novas composicións, a banda realizou o seu primeiro concerto en anos. O seu segundo álbum, The Menace, editouse en abril do ano 2000. Despois da edición dun sinxelo de despedida, "The Bitch Don't Work", no 2001, a banda anunciou a súa amigable disolución.
Antonio Ramos Varela
Antonio Ramos Varela, nado en Ferrol o 27 de outubro de 1903 e finado en Santiago de Compostela o 19 de xaneiro de 1945, foi un escritor, sindicalista e político galego.
Traxectoria
Fillo de Marcelino Ramos López, coronel de Infantería de Mariña de Ferrol. A familia trasladouse a Santiago de Compostela cando Antonio era moi novo. Acadou o título de bacharel en 1922 e matriculouse na Facultade de Ciencias da USC. Volveu a Ferrol e regresou a Compostela cara 1930, comezando a súa amizade con Cesáreo Briones Varela. Colaborou en ¡Despertad!. Durante a Segunda República frecuentou os faladoiros do Café Español con Luís Manteiga, Luís Seoane e Carlos Maside. De ideoloxía anarquista e militante da FAI compostelá, escribiu a obra teatral Un suceso en los arrabales, publicada en 1933 por Ediciones Resol. Formou parte das Misións Pedagóxicas que recorreron Galicia entre agosto e decembro de 1933. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 estivo agochado, pero foi detido o 14 de decembro. Xulgado en Compostela por rebelión militar o 30 de decembro de 1936, foi condenado a pena de morte, pero a sentenza foi conmutada por cadea perpetua grazas á intervención de Santiago Montero Díaz. Permaneceu no presidio de Santiago até que o 15 de decembro de 1938 foi trasladado á Coruña. O 16 de febreiro de 1943 foille conmutada a pena por seis anos de prisión menor e o 6 de marzo quedou en liberdade provisional. Ao saír da cadea morreu de tuberculose en 1945.
Abelardo Nieto Núñez
Abelardo Nieto Núñez del Cañal, nado en Santiago de Compostela en 1890 e finado en Ourense o 18 de febreiro de 1935, foi un avogado e político galego.
Traxectoria
Dono do pazo da Cavadiña en Astariz (Castrelo de Miño). Estudou dereito na Universidade de Santiago de Compostela. Sobriño de Felipe Romero Donallo, foi membro do Partido Liberal na facción de Manuel García Prieto. Membro da Liga de Amigos de Santiago, foi deputado provincial da Coruña polo distrito de Santiago de Compostela (1917-1923), e gobernador civil de Almería, e logo de Castelló en marzo de 1931. Finou en Ourense atropelado por un automóbil.
Harrisburg, Pensilvania
Harrisburg é a capital de Pensilvania, un estado dos Estados Unidos de América. Segundo o censo do ano 2000, ten unha poboación de 48.950 persoas. É o asento do condado de Dauphin. Harrisburg tamén se coñece polo accidente nuclear de Three Mile Island, que puido desembocar nunha traxedia moito maior.
Demografía
Segundo o censo oficial do ano 2000, hai 48.950 persoas, 20.561 vivendas, e 10.917 familias que residen na cidade. A densidade demográfica é de 2.330,4 habitantes/km². Hai 24.314 unidades de vivenda cunha densidade media de 1.157,5 unidades/km².
A poboación da cidade, por razas, consiste en: O 11,69% da poboación son hispánicos ou latinos de calquera raza.
A poboación da cidade, por idade, consiste en: A idade media é de 33 anos. Por cada 100 mulleres hai 88,7 homes. Por cada 100 mulleres maiores de 18 anos, hai 84,8 homes.
A renda media para unha casa na cidade é $26.920, e a renda media para unha familia é $29.556. Os homes teñen unha renda media de 27.670 $contra $24.405 para as mulleres. A renda per cápita da cidade é $de 15.787.
O 24,6% da poboación e o 23,4% de familias están por baixo do limiar da pobreza. O 34,9% dos pobres ten menos de 18 anos e o 16,6% ten 65 anos ou máis. miniatura|350px|dereita|Harrisburg, Pensilvania
Daniel Pennac
Daniel Pennac, alcume de Daniel Pennacchioni, nado en Casablanca o 1 de decembro de 1944, é un escritor francés.
Traxectoria
De familia militar, pasou a infancia en diversos países de África e do sueste asiático e a mocidade en Niza, onde se graduou en letras e deveu mestre. Comezou escribindo literatura infantil, e máis tarde adquiriu popularidade grazas á saga en torno á familia Malaussène, unha serie de novela negra. Escribiu tamén outro xénero de novelas así como ensaios de corte social. En 1993 escribiu Como unha novela (Comme un roman, traducida ao galego por Emma Lázare e Moncha Fuentes), que trata o tema dos dereitos do lector.
En 2007 recibiu o Premio Renaudot pola súa obra Mal de escola (Chagrin d'Ecole), traducida ao galego por Xavier Senín e Isabel Soto.
Árbore filoxenética
Unha árbore filoxenética (xeralmente sinónimo de árbore evolutiva) é un diagrama ramificado ou "árbore" que mostra as relacións evolutivas inferidas entre varias especies biolóxicas ou outros grupos, é dicir a súa filoxenia, baseándose nas semellanzas e diferenzas nas súas características físicas ou xenéticas. Os taxons que quedan unidos na árbore considérase que descenden dun antepasado común.
Tzvetan Todorov
miniatura|dereita|Todorov en 2011. Tzvetan Tódorov (en búlgaro, Цветан Тодоров), nado en Sofía o 1 de marzo de 1939 e finado en París o 7 de febreiro de 2017, foi un lingüista, filósofo, historiador, crítico e teórico literario de expresión e nacionalidade francesa, tras residir no país galo dende 1963. Recibiu diversas distincións de relevancia.
Árbore filoxenética
Historia
A idea dunha "árbore da vida" procede das antigas nocións dun progreso na evolución similar a subir por unha escada desde as formas "inferiores" ás "superiores" da vida. As representacións iniciais de árbores filoxenéticas "ramificadas" incluían un "gráfico paleontolóxico" que mostraba as relacións xeolóxicas entre as plantas e os animais como as do libro Elementary Geology (Xeoloxía Elemental) de Edward Hitchcock (primeira edición de 1840).
Charles Darwin (1859) tamén creou unha das primeiras ilustracións e popularizou a noción de "árbore" evolutiva no seu influente libro The Origin of Species (A orixe das Especies). Un século máis tarde, os biólogos evolutivos aínda utilizan diagramas en árbore para ilustrar a evolución porque ditos diagramas transmiten con efectividade o concepto de que a especiación ocorre por medio dunha separación adaptativa e semialeatoria das liñaxes de seres vivos. Co tempo, a clasificación das especies foi facéncose menos estática e máis dinámica.
Árbore enraizada
miniatura|220px|Árbore filoxenética que mostra como Eukaryota e Archaea están máis relacionados entre si que con Bacteria, baseado na teoría da evolución bacteriana de [[Cavalier-Smith. (ver LUCA, Neomura.)]]
Unha árbore filoxenética enraizada ou con raíz é unha árbore dirixida cun único nodo correspondente ao antepasado común máis recente (xeralmente imputado) de todas as entidades situadas nas follas da árbore. O método máis común para elaborar árbores enraizadas é o uso dun grupo externo (outgroup) o suficientemente próximo e non controvertido para permitir facer a inferencia a partir da secuencia de datos de trazos, pero o suficientemente afastado para ser claramente un grupo externo.
Árbore sen raíz
miniatura|340px|Fig. 2: Árbore non enraizada da familia do superxene da miosina.
As árbores sen raíz ou non enraizadas ilustran o grao de relación entre os nodos folla sen facer asuncións sobre cal foi o seu antepasado. Para construílos ou inferilos non requiren unha raíz ancestral. As árbores sen raíz sempre poden xerarse a partir das árbores enraizadas simplemente omitindo a raíz. Ao contrario, inferir a raíz a partir dunha árbore sen raíz require que haxa algunha maneira para poder identificar o antepasado. Isto faise normalmente incluíndo un grupo externo nos datos utilizados para que a raíz estea necesariamente entre o grupo externo e o resto dos taxons da árbore, ou introducindo asuncións adicionais sobre as velocidades relativas de evolución en cada póla, como pode ser aplicar unha hipótese de reloxo molecular. A figura 2 mostra unha árbore filoxenética sen raíz para as miosinas, unha superfamilia de proteínas.
Árbore bifurcada
Tanto as árbores filoxenéticas enraizadas coma as non enraizadas poden ser bifurcadas ou multifurcadas, e tamén etiquetadas ou non etiquetadas. Unha árbore bifurcada enraizada ten exactamente dous descendentes que se orixinan en cada nodo interior (é dicir, forma unha árbore binaria), e unha árbore bifurcada non enraizada ten a forma dunha árbore binaria sen raíz, unha árbore libre con exactamente tres veciños en cada nodo interior. A diferenza dos anteriores, unha árbore multifurcada enraizada pode ter máis de dous descendentes nalgúns nodos, e unha árbore multifurcada non enraizada pode ter máis de tres veciños nalgúns nodos. Unha árbore etiquetada ten valores específicos asignados ás súas follas, mentres que unha árbore non etiquetada, ás veces chamada forma arbórea, define soamente a topoloxía. O número de posibles árbores para un número dado de nodos folla depende do tipo específico de árbore, pero sempre hai máis árbores multifurcadas que bifurcadas, e máis árbores etiquetadas que non etiquetadas, e máis árbores enraizadas que non enraizadas. A última distinción é de grande relevencia biolóxica; prodúcese porque hai moitos lugares nunha árbore non enraizada onde se pode poñer a raíz. Para unha árbore bifurcada etiquetada habería: árbores enraizadas totais e árbores non enraizados totais, onde n representa o número de nodos folla. Entre as árbores bifurcadas etiquetadas, o número de árbores non enraizadas con n follas é igual ao número de árbores enraizadas con n-1 follas.
Tipos de árbores especiais
miniatura|dereita|Fig. 3: Diagrama de fuso que mostra a evolución dos [[vertebrados a nivel de clase, onde a largura do fuso indica o número de familias. Os diagramas de fuso utilízanse a miúdo en taxonomía evolutiva.]] miniatura|340px|Fig. 4: Árbore da vida de gran detalle xerado automaticamente, baseado en xenomas completamente secuenciados.
Construción
As árbores filoxenéticas entre un número non trivial de secuencias input constrúense usando métodos de filoxenética computacional. Métodos de matriz de distancia como neighbor-joining ou UPGMA, que calculan a distancia xenética a partir de aliñamentos de secuencia múltiple, son os máis simples para aplicar, pero non implican un modelo evolutivo. Moitos métodos de aliñamento de secuencias como ClustalW tamén crean árbores usando algoritmos máis simples (como os baseados na distancia) para a construción de árbores. A máxima parsimonia é outro método simple de facer estimación de árbores filoxenéticas, pero leva implícito un modelo de evolución (é dicir parsimonia). Outros métodos máis avanzados usan o criterio de optimalidade de máxima verosimilitude, a miúdo cunha rede bayesiana, e aplican un modelo explícito de evolución para a estimación dunha árbore filoxenética. A identificación da árbore óptima usando moitas destas técnicas é o que na teoría de complexidade computacional se chama NP-hard (NP-complexo), así que a investigación heurística e os métodos de optimización se usan en combinación con outras funcións para identificar unha árbore razoablemente boa que se corresponda cos datos.
Os métodos de construción de árbores poden ser avaliados baseándose en varios criterios:
As técnicas de construción de árbores atraeron tamén a atención dos matemáticos. As árbores poden tamén construírse usando a teoría T.
Limitacións
miniatura|350px|Árbore filoxenética na que se inclúen as transferencias horizontais de xenes. Aínda que as árbores filoxenéticas elaboradas baseándose en xenes secuenciados ou datos xenómicos de diferentes especies poden reflectir a evolución desas especies, teñen tamén importantes limitacións. Pode que non representen con exactitude a historia evolutiva dos taxons incluídos no estudo. Os datos nos que están baseados inclúen "ruído"; a análise pode confundirse pola recombinación xenética, a transferencia horizontal de xenes, a hibridación entre especies que non eran os veciños máis próximos na árbore antes de que dita hibridación tivese lugar, evolución converxente, e secuencias conservadas.
Tamén hai problemas cando a análise se basea nun só tipo de carácter, como un só xene ou proteína ou só en análises morfolóxicas, porque outras árbores construídas a partir doutros datos de fontes non relacionadas a miúdo difiren da primeira. Isto é especialmente certo con material xenético que está suxeito a transferencias laterais de xenes e recombinación, no que diferentes bloques de haplotipos poden ter diferentes historias. En xeral, a árbore obtida nunha análise filoxenética é unha estimación da filoxenia dun carácter ou trazo (é dicir unha árbore dun xene) e non a filoxenia dun taxon (unha árbore de especies), aínda que, idealmente, ambos os dous deberían ser moi parecidos. Por esta razón, para minimizar estes problemas, os estudos filoxenéticos máis completos xeralmente usan unha combinación de xenes que proceden de diferentes fontes xenómicas (por exemplo, de mitocondrias ou plastidios fronte a xenomas nucleares), ou xenes que se esperaría que evolucionasen baixo diferentes réximes selectivos, para que esa homoplasia (falsa homoloxía) sexa improbable que se orixine por selección natural.
Cando se inclúen nas árbores especies extintas, estas son nodos terminais (nodos folla), xa que é improbable que sexan os antepasados directos dalgunha especie existente. Cando se utilizan datos de ADN nas árbores, hai que ter en conta que pouco "ADN antigo" útil (de especies extintas) queda preservado durante máis de 100.000 anos.
A gama de materiais de ADN útiles aumentou cos avances nas tecnoloxías de extracción e secuenciación. O desenvolvemento de tecnoloxías capaces de inferir secuencias de pequenos fragmentos, ou de patróns espaciais de produtos da degradación do ADN, poderían ampliar máis a gama de ADN considerado útil.
Nalgúns organismos, os endosimbiontes teñen unha historia xenética independente do seu hóspede.
Utilízanse as redes filoxenéticas cando as árbores bifurcadas non son as axeitadas, debido a estas complicacións que suxiren unha historia evolutiva máis reticulada dos organismos estudados.
Francisco Rabal
Paco Rabal, nado en Águilas o 8 de marzo de 1926 e finado en Bordeos o 29 de agosto de 2001, foi un actor murciano.
Traxectoria
En Madrid estudou nos xesuítas de Chamartín. Debutou no cine en 1946 con La pródiga e durante anos traballou baixo as ordes dos mellores directores europeos, como Antonioni, Chabrol ou Visconti. Entre os directores españois para os que traballou atópanse Carlos Saura (Goya en Burdeos) ou Luis Buñuel co que fixo tres películas: Nazarín, Viridiana e Belle de jour.
No ano 1968 encarnou o revolucionario Che Guevara nun filme de Paolo Heuchs.
Con Buñuel viviu unha auténtica amizade, o que o levou a dicir: «Leo todos os días as súas memorias coma se fosen unha Biblia, foi un gran creador, polo seu físico parecía un home duro; pero era a persoa máis tenra que coñecín, era fiel á amizade, ós seus amigos, era moi puntual e cun gran sentido do humor, infantil e moi severo cos seus fillos, parecía chapado á antiga; desde o primeiro día que nos coñecemos fomos moi bos amigos e chamámonos tío e sobriño ata a súa morte».
Casado con Asunción Balaguer desde 1950, coa que tivo dous fillos, Benito e Teresa.
Na madurez traballou con Miguel Hermoso en Truhanes e encarnou a Azarías en Los santos inocentes, adaptación de Mario Camus da obra literaria de Miguel Delibes que lle valeu o premio de interpretación do Festival de Cannes en 1984, ex aequo para Alfredo Landa.
Para televisión, encarnou a San Pedro de Alcántara na miniserie Teresa de Jesús e o toureiro retirado Juncal na exitosa serie dirixida por Jaime de Armiñán en 1987.
Hal Pereira
Hal Pereira, nado en Chicago (Illinois) o 29 de abril de 1905 e finado nos Ánxeles (California) o 17 de decembro de 1983, foi un director de arte estadounidense que traballou en Hollywood entre as décadas de 1940 e 1960.
Francisco Rabal
Traxectoria
O 12 de novembro de 1993 recibiu a medalla de ouro da Academia de Cine española.
Hal Pereira
Traxectoria
Estudou na Universidade de Illinois e posteriormente traballou na industria cinematográfica durante máis de 20 anos, durante os cales participou en máis de 200 filmes. A pesar de ter sido candidato ao Oscar en 23 oportunidades, gañouno só unha vez, en 1955, pola súa labor na película The Rose Tattoo.
Francisco Rabal
Traxectoria
Francisco Rabal faleceu inesperadamente o 29 de agosto de 2001, cando regresaba a España en avión desde Montréal, por mor dunha insuficiencia respiratoria que lle produciu o enfisema pulmonar que padecía. Unhas semanas máis tarde ía recibir o honorífico Premio Donostia no Festival de Cine de San Sebastián. Foi o seu neto, o tamén actor Liberto Rabal, quen o recolleu no seu nome, rendéndolle tributo nunha emotiva homenaxe que reuniu no escenario do Kursaal ó seu amigo Carlos Saura e ás súas compañeiras de elenco Carmen Sevilla, Julia Martínez, Terele Pávez, Ana Belén, Emma Suárez e María Barranco.
Hal Pereira
Traxectoria
Foi director artístico da serie de televisión Bonanza.
Francisco Rabal
Traxectoria
Foi incinerado e enterrado baixo unha oliveira na súa localidade natal.
Muíños
Muíños é un concello do sur da provincia de Ourense, pertencente á comarca da Baixa Limia. Limita ao norte con Lobeira, Bande e Porqueira, ao leste con Calvos de Randín, ao sur con Portugal e ao oeste con Lobios. Segundo o padrón municipal, en 2014 tiña 1.622 habitantes (1.821 en 2011, 2.012 en 2003).
Xeografía
O concello, de 109 km², abrangue 12 parroquias. Está a uns 680 metros de altitude, sobre os vales do río Limia (encoro das Conchas) e do río Salas, á beira da fronteira portuguesa. Comparte con este país veciño o Parque Natural Baixa-Limia, na Serra do Xurés.
O nome do concello de Muíños, procede da parroquia de Muíños. A primeira que se relaciona na lista dos novos concellos que se publica no BOPOR, do 14 de xuño de 1836.
Desde 1997, a capitalidade municipal está situada no lugar de Mugueimes, na parroquia de Muíños.
Turismo
Amais da gandería e da agricultura, de vital importancia en toda a Baixa Limia, Muíños despunta polo turismo, con casas de turismo rural e un albergue á beira do encoro das Conchas a carón da praia fluvial. Alí hai instalacións para practicar deportes acuáticos como o piragüismo ou a vela. Preto deste lugar hai unhas pozas de augas termais.
Patrimonio
Castros:
A vía XVIII que vai dende Braga cara a Astorga, atravesa o concello. No encoro das Conchas está o campamento Aquis Querquennis.
Lugares de Muíños
Para unha lista completa de todos os lugares do concello de Muíños vexa: Lugares de Muíños.
Guerra de Cleómenes
A guerra de Cleómenes (-229/-228  a -222) foi un conflito militar ocorrido entre Esparta e os seus aliados de Elis contra a liga Aquea e Macedonia. A guerra concluíu coa vitoria macedonia e aquea.
En -235, Cleómenes III ascendeu ao trono de Esparta e comezou un programa de reformas para recuperar a antiga disciplina espartana e depor aos éforos. Cando estes enviaron a Cleómenes a capturar unha cidade situada na fronteira con Megalópole, os aqueos declararon a guerra en -229 Cleómenes respondeu arrasando Acaia, derrotou no monte Liceo a un exército liderado por Arato de Sición que fora enviado a atacar Elis e a un segundo exército preto de Megalópole. En canto á súa política interior, ordenou o asasinato dos éforos.
Guillerme Alexandre dos Países Baixos
O rei Guillerme Alexandre Nicolás Xurxo Fernando de Orange-Nassau e Amsberg (Willem Alexander Claus George Ferdinand van Oranje-Nassau en Amsberg), nado en Utrecht o 27 de abril de 1967, é o fillo máis vello da antiga raíña Beatriz I dos Países Baixos e dende abril de 2013 o rei da monarquía holandesa, co tratamento de "A súa Maxestade o Rei dos Países Baixos".
O 28 de xaneiro de 2013 a raíña Beatriz anunciou a súa decisión de abdicar o 30 de abril, no trixésimo terceiro aniversario da súa investidura real, a favor do príncipe Guillerme Alexandre.
Guerra de Cleómenes
En rápida sucesión, Cleómenes desposuíu ás cidades de Arcadia das súas guarnicións aqueas, para logo esmagar a outra forza inimiga en Dyme. Enfrontando a dominación da liga por parte de Esparta, Arato debeu solicitar o socorro de Antígono III de Macedonia para vencer aos espartanos. A cambio pola axuda proporcionada, os aqueos tiveron que entregar o Acrocorinto a Antígono. Cleómenes invadiu Acaia e tomou o control de Corinto e Argos; con todo, cando Antígono chegou ao Peloponeso, o rei espartano debeu retirarse a Laconia. O exército aqueo-macedonio enfrontouse ao espartano en Selasia, onde os últimos foron derrotados. Cleómenes fuxiu á corte do seu aliado Ptolomeo III de Exipto, lugar onde finalmente se suicidou tras o fracaso dunha revolta contra os láxidas.
Angorén, Chapela, Redondela
Angorén é un barrio de Chapela que se estende dende o barrio de Laredo, ata o Alto da Encarnación, onde se atopa un cruceiro, e antes había unha capela, chamada "Do Frade", e tamén un cemiterio. Máis arriba, cara San Vicente, atópase o barrio de Riofrio, onde se atopan os restos do que foi o Condado de Riofrio do Marqués de Santillana, cuxo escudo estaba no paredón que quedaba do antigo pazo. Cando caeu o escudo, foi recollido por José Pérez Presa, que é o dono de todo que foi aquela propiedade.
Guerra de Cleómenes
Preludio
Cleómenes III ascendeu ao trono de Esparta en -236 ou -235, logo de depor ao seu pai, Leónidas II, nunha década onde as disputas entre as dúas familias reais se achaban no seu punto máis alto. Durante a confusión, Leónidas II fixo executar ao rei rival, o reformista Axis IV.
Guillerme Alexandre dos Países Baixos
Carreira e deberes reais
O rei Guillerme Alexandre é un membro honorario da Comisión Mundial da Auga para o século XXI e patrón da Global Water Partnership, un organismo creado polo Banco Mundial para a vixilancia e uso racionado dos recursos hídricos.
Angorén, Chapela, Redondela
No barrio de Angorén, atópase a empresa Pescanova. Tamén está en Angorén a Empresa Frioya, moi importante en conxelados; e a Empresa Hermasa de construción de maquinaria.
Ambrosio
Outros artigos
Ambrose (disambiguation)
Guillerme Alexandre dos Países Baixos
Carreira e deberes reais
O Rei é membro do Raad van State, o Consello de Estado dos Países Baixos e o máis alto organismo executivo do goberno holandés. Como parte dos seus deberes reais, dispón dunha posición de brigadier no exército holandés, de comandante na Armada e como comodoro na Forza Aérea. Foi o líder do Comité Olímpico Holandés ata 1998, cando foi nomeado membro do Comité Olímpico Internacional (COI).
En representación da Coroa, o rei Guillerme Alexadnre tamén desempeña outras funcións diplomáticas e representativas.
Guerra de Cleómenes
Preludio
En -229, Cleómenes tomou as cidades de Texea, Mantinea, Cafias e Orcómeno en Arcadia, as cales se aliaron coa liga Etolia. Os historiadores Polibio e Sir William Smith afirman que Cleómenes capturou as cidades de forma traizoeira; con todo, o tradutor de Plutarco en Esparta, Richard Talbert, sinala que Cleómenes as ocupou a petición das mesmas. Ese mesmo ano, os éforos enviaron a Cleómenes a capturar o Atenaión, situado preto de Belbina e un dos puntos de ingreso a Laconia, que nesa época se achaba en disputa por parte de Esparta e Megalópole. Mentres tanto, a liga Aquea convocou a unha reunión dos seus membros e declarou a guerra a Esparta, polo que Cleómenes fortificou a súa posición como represalia. En resposta, Arato de Sición, o strategos da liga Aquea, tentou capturar Texea e Orcómeno mediante un ataque nocturno. A manobra fracasou e Arato debeu retirarse coa esperanza de que o seu intento se mantivese na ignorancia[n. 1].
Guillerme Alexandre dos Países Baixos
Outras actividades
O rei Guillerme Alexandre é un hábil piloto e deportista. En 1989 o entón príncipe voou como voluntario para o "African Medical Research and Education Foundation" (AMREF) en Kenya e en 1991 traballou como piloto durante un mes para o Kenya Wildlife Service.
Guerra de Cleómenes
Preludio
Cleómenes descubriu o plan e enviou unha mensaxe a Arato onde lle preguntaba os motivos da expedición. Arato contestou que acudira a evitar que Cleómenes fortificase Belbina, ao que Cleómenes respondeu dicindo: «se non te molesta, escribe indicándome por que trouxeches todos eses fachos e escaleiras».
Ceferino Míguez Otero
Ceferino Míguez Otero foi un político galego.
Guerra de Cleómenes
Os primeiros anos e o éxito
alt=A map of the Peloponnese, the southernmost area of Greece. The cities mentioned in the article text are shown, in general clustered north of Sparta, all within roughly 50 km of each other.|miniatura|314x314px|Un mapa da zona do Peloponeso (o sur de Grecia) mostra importantes cidades e localidades da guerra de Cleómenes. A liga Aquea móstrase en vermello. Logo de fortificar Belbina, Cleómenes avanzou sobre Arcadia con tres mil unidades de infantaría e algunhas de cabalaría. Con todo, os éforos chamárono de regreso, o que permitiu que Arato capturase Cafias tan pronto como Cleómenes regresou a Laconia. Cando dita noticia chegou a Esparta, os éforos volveron enviar ao rei espartano, quen tomou a cidade de Metidrio, en terras de Megalópole, e logo devastou o territorio ao redor de Argos.
Guillerme Alexandre dos Países Baixos
Outras actividades
Utilizando o nome de "Willem van Buren'", un dos apelidos menos coñecidos da Casa de Orange-Nassau, participou no maratón da cidade de Nova York, onde viven a súa tía, a princesa Cristina dos Países Baixos e varios dos seus curmáns. Nos Países Baixos tomou parte na maratón de patinaxe sobre xeo das Once Cidades de Frisia.
Guerra de Cleómenes
Os primeiros anos e o éxito
Aproximadamente no mesmo momento, a liga Aquea enviou un exército baixo o mando dun novo strategos, Aristómaco de Argos (quen fora elixido no cargo en maio de -228), para que se enfrontase a Cleómenes. O exército aqueo, composto por vinte mil unidades de infantaría e mil de cabalaría, avanzou contra o exército espartano de cinco mil homes en Palantio. Arato, que acompañaba a Aristómaco, aconselloulle retirarse. William Smith coincide con Arato respecto de que vinte mil aqueos non eran rivais para cinco mil espartanos.
Ceferino Míguez Otero
Traxectoria
No franquismo foi nomeado alcalde do Porriño en 1955. Cesou no cargo en 1958.
Guillerme Alexandre dos Países Baixos
Reinado
O 30 de abril de 2013, no 33° aniversario da ascensión de Beatriz, a ata entón raíña abdicou e ás 7:00 da mañá Guillerme Alexandre e Máxima convertéronse en reis dos Países Baixos. Aínda que por orde sucesoria debería chamarse Guillerme IV, o príncipe cumpriu a súa intención de manter o seu nome Guillerme Alexandre. Foi o primeiro rei home desde había 123 anos nos Países Baixos. O seu primeiro ano foi marcado polo que o xornal De Volkskrant chamou unha silenciosa revolución en Palacio para modernizar a Casa Real.
Guerra de Cleómenes
Os primeiros anos e o éxito
Mentres tanto, Ptolomeo III de Exipto, quen fora aliado da liga Aquea durante as súas guerras contra Macedonia, transferiu o seu apoio financeiro a Esparta. Esta decisión de Ptolomeo baseouse no cálculo de que unha Esparta renacente sería unha aliada moito máis valiosa que a liga Aquea para combater aos macedonios.
Campionato do Mundo "A" de hóckey a patíns 1953
A novena edición do Campionato do Mundo "A" de hóckey a patíns masculino tivo lugar na localidade de Xenebra (Suíza) entre os días 29 de maio e o 6 de xuño de 1953. Nesta edición participaron un total de 13 seleccións divididas en dous grupos (o grupo A con sete equipos e o grupo B con seis). Disputáronse un total de 46 partidos e marcáronse un total de 282 goles, o que supón unha media de 6,13 goles por partido.
Sistema de competición
Durante a primeira fase da competición os equipos disputaron unha liguiña na que se enfrontaron ao resto de equipos do seu grupo a partido único, os dous mellores equipos de cada grupo clasificáronse para a liguiña final, na que a selección de Italia se proclamou campioa por diante dos combinados de Portugal (prata) e España (bronce), mentres que Suíza finalizou a competición na cuarta posición. Os equipos que non se clasificaron para a liguiña final disputaron un encontro contra o equipo que finalizou na súa mesma posición do outro grupo para decidir a clasificación final, aínda que ao ser equipos impares, a selección de Exipto non gañou ningún partido e pechou a clasificación coas seis derrotas da primeira fase.
Equipos participantes
Das 13 seleccións participantes no torneo, 11 foron de Europa, 1 de América e 1 de África.
Gonyaulax
Gonyaulax é un xénero de dinoflaxelados, que ten como especie tipo a Gonyaulax spinifera (Claparède et Lachmann) Diesing.
A fórmula das placas da teca do xénero Gonyaulax Diesing foi redefinida como Po, 3’, 2a, 6”, 6c, 4-8s, 5’”, 1p, 1””.
Gonyaulax spinifera foi relacionada coa produción de yessotoxinas (YTXs), un grupo de toxinas poliéteres estruturalmente relacionadas descubertas inicialmente na vieira  Patinopecten yessoensis, que se poden acumular no marisco e poden producir síntomas similares aos producidos pola toxina PSP dos moluscos.
Todas as especies son mariñas, excepto unha única especie de auga doce chamada Gonyaulax apiculata. Algunhas especies son bioluminescentes.
O xénero incluía inicialmente varias especies que agora se considera que pertencen a outros xéneros, por exemplo: Gonyaulax tamarensis (agora Alexandrium tamarense), Gonyaulax grindleyi (agora Protoceratium reticulatum) e Gonyaulax polyedra (agora Lingulodinium polyedrum).
Guillerme Alexandre dos Países Baixos
Reinado
O primeiro ano de reinado de Guillerme Alexandre e Máxima foi un éxito para a maioría dos neerlandeses, quen no medio da severa crise que golpea a Europa e a economía local manteñen un sólido apoio á institución monárquica.
Paralelamente, algúns aspectos da relación entre Arxentina e os Países Baixos víronse favorecidos durante este primeiro ano, por exemplo cun aumento do turismo recíproco; o embaixador neerlandés na Arxentina, Hein de Vries, explicou que o rol dos dous reis sitúase por fóra do soamente político, xa que ambos reis defenden o sentido de pertenza holandés e une ao país ao máis alto nivel, o que é fundamental nun país tan diverso.
O descontento xeral sobre o goberno de liberais e socialdemócratas (do primeiro ministro Mark Rutte) non se traspasou á Casa Real, posiblemente que é debido a que para os neerlandeses os reis son un símbolo de unificación e de identidade, que garante o seu sentido de pertenza.
Nos Países Baixos, o Estado financia, ademais do salario, todos os gastos da Casa Real, o que inclúe palacios, viaxes en avión, persoal etc., o que ascende a 4 millóns 500 mil euros ao ano.
Matrimonio
Como todos os monarcas neerlandeses, o rei Guillerme Alexandre é un membro nominal da Igrexa reformada neerlandesa, pero ao contrario do que ocorrera cando a súa tía, a princesa Irene dos Países Baixos, casou co príncipe Carlos Hugo de Borbón-Parma, de relixión católica, a cuestión relixiosa non tivo excesiva importancia, salvo debates pasaxeiros e as críticas dos sectores protestantes máis radicais.
En cambio, causou maior controversia que o pai de Máxima, Jorge Horacio Zorreguieta Stefanini, fora un membro civil do réxime do ditador arxentino Jorge Rafael Videla. En razón da polémica causada, Jorge Zorreguieta decidiu non acudir á voda real cando representantes do Primeiro Ministro neerlandés, Wim Kok, pedíronlle que non asistise.
O rei é un descendente directo da princesa Ana de Orange, a filla máis vella do rei Xurxo II de Gran Bretaña. Con todo, debido ao Acta de 1701 o rei Guillerme Alexandre renunciou aos seus afastados dereitos de sucesión ao trono británico debido ao seu matrimonio cunha católica.
Ata a decembro de 2015, o rei Guillerme Alexandre e a súa dona a raíña Máxima tiveron tres fillas:
O rei Guillerme Alexandre e a súa familia residen nunha casa en De Horsten en Wassenaar.
Guerra de Cleómenes
Os primeiros anos e o éxito
En maio de -227, Arato foi elixido unha vez máis como strategos e atacou Elis. Os habitantes da cidade solicitaron axuda a Esparta; mentres os aqueos regresaban de Elis, Cleómenes atacounos e derrotou a todo o seu exército cerca do monte Liceo. Aproveitando o rumor de que morrera durante o combate, Arato atacou e capturou Mantinea.
A continuación, tras a morte do fillo de Axis IV, o rei euripóntida Eudamidas III (envelenado por orde de Cleómenes segundo Pausanias) Cleómenes fixo volver do seu exilio en Mesene ao seu tío Arquídamo V para que ascendese ao trono. Con todo, en canto Arquídamo regresou á cidade, foi asasinado. Posto que as fontes antigas se contradin, non queda claro o papel de Cleómenes en dito suceso: mentres que Polibio afirma que Cleómenes ordenou a execución, Plutarco móstrase en desacordo.
A batalla de Ladocea e as reformas
miniatura|300x300px|Falanxe grega tradicional con lanzas e escudos grandes (aspis). Ese mesmo ano, Cleómenes subornou exitosamente aos éforos para que lle permitisen continuar a súa campaña contra os aqueos, co que avanzou dentro do territorio de Megalópole e capturou o poboado de Leuctra. Como resposta, un exército aqueo chegou ao lugar, socorreu á cidade e obtivo unha vitoria menor sobre o grupo de espartanos que se atopaba máis preto das murallas. Cleómenes viuse obrigado a retirarse coas súas tropas, bordeando unha serie de barrancos. Arato ordenou aos aqueos que non perseguisen aos lacedemonios por aquel terreo, pero Lidadas de Megalópole desobedeceu a orde e cargou contra eles coa cabalaría. Coa vantaxe do terreo do seu lado, e grazas a que a cabalaría inimiga se achaba dispersa, Cleómenes enviou aos seus soldados cretenses e tarentinos a enfrontar a Lidadas. Estes derrotaron á cabalaría e Lidadas atopou a morte. Os espartanos, afoutos polo sucedido, cargaron contra o corpo principal das forzas aqueas e venceron á totalidade do exército. Os aqueos, desgustados e desanimados debido a que Arato non apoiara a Lidadas, non efectuaron ningún outro ataque durante ese ano.
Cleómenes, quen agora estaba seguro da súa posición, comezou a complotar contra os éforos. En primeiro lugar, recrutou ao seu padrasto dicíndolle que necesitaban desfacerse dos éforos e, así, poderían pór os seus bens en mans do pobo e converter a Esparta na cidade suprema de Grecia. Gañando ao seu padrasto para a súa causa, Cleómenes empezou a preparar a súa revolución. Utilizou a homes a quen consideraba que eran máis probábel que se lle opuxesen para capturar Herea e Asea. Tamén levou comida aos cidadáns de Orcómeno (asediados polos aqueos) antes de acampar nos arredores de Mantinea. Esta campaña provocou o cansazo dos seus opoñentes, quen solicitaron poder quedar en Arcadia para descansar. Logo disto, Cleómenes marchou cara a Esparta cos seus mercenarios e enviou a varios dos seus seguidores máis leais a matar os éforos. Dos cinco éforos, só Axileo conseguiu escapar e refuxiarse nun templo.
Cos éforos fóra do seu camiño, Cleómenes deu inicio ás súas reformas. Primeiro, entregou as súas terras ao estado, exemplo que foi seguido polo seu padrasto e os seus amigos, e logo polo resto dos cidadáns. A continuación, dividiu todas as terras e entregou parcelas iguais a cada habitante. Tamén incrementou o número de cidadáns ao concederlles dito título a algúns periecos; despois adestrou a catro mil hoplitas e reinstaurou a antiga disciplina social e militar espartana. Cleómenes fortaleceu enormemente o seu exército ao incorporar a sarissa (pica) macedonia. para terminar coas súas reformas, colocou ao seu irmán Euclidas ao mando de Esparta, converténdoo no primeiro rei axíada en ocupar o trono euripóntida.
O dominio do Peloponeso
dereita|miniatura|250x250px|Moeda coa efixie de Ptolomeo III de [[Antigo Exipto|Exipto.]] En -226, os habitantes de Mantinea pediron axuda a Cleómenes para desfacerse da gornición aquea que se achaba na cidade. Unha noite, os espartanos ingresaron silenciosamente en Mantinea e expulsaron aos soldados aqueos antes de marchar cara a Texea. Desde alí, os espartanos avanzaron dentro de Acaia, onde Cleómenes esperaba obrigar á liga a enfrontalo nunha batalla campal. Cleómenes marchou co seu exército cara a Dyme e topouse coa totalidade do exército aqueo. Durante o enfrontamento, os espartanos venceron á falanxe aquea, matando a varios e capturando a outros. Logo desta vitoria, Cleómenes capturou a cidade de Lasio e entregoulla ao pobo de Elis.
A liga Aquea, desmoralizada pola súa derrota, aceptou a renuncia de Arato ao seu cargo de xeneral e cando tanto Atenas como a liga Etolia rexeitaron o seu pedido de axuda, decidiron solicitar a paz a Cleómenes. Ao principio, Cleómenes só realizou pequenas esixencias aos delegados aqueos. Pero os aqueos seguiron enviando embaixadores e Cleómenes demandou que lle entregasen o liderado da liga; a cambio, el devolveríalles aos prisioneiros aqueos e as fortalezas que capturara. Os aqueos convidaron a Cleómenes a Lerna, onde estaban a celebrar unha asemblea. Cleómenes, durante a súa viaxe cara alí, bebeu demasiada auga e isto provocou que perdese a voz e vomitara sangue, polo que debeu regresar a Esparta.
Arato aproveitou a situación e comezou a complotar xunto co rei Antígono III de Macedonia. Anteriormente, en -227, enviáronse dous embaixadores de Megalópole a Macedonia solicitando axuda; pero nese entón, Antígono non estivo interesado en ofrecela e os esforzos fracasaron. Arato quería que o rei macedonio fose ao Peloponeso e derrotase a Cleómenes a cambio de entregarlle o control do Acrocorinto. No entanto, a liga non desexaba realizar este sacrificio; o historiador alemán Barthold Georg Niebuhr critica a alianza de Arato con Macedonia sinalando que «o vello Arato sacrificou a liberdade do seu país nun acto de alta traizón, entregando Corinto en lugar de lograr a liberdade de Grecia mediante a unión dos pobos de Peloponeso, o que asegurase a Cleómenes a influencia e poder que merecía».
Cando os aqueos chegaron a Argos para participar dunha asemblea, Cleómenes viaxou desde Texea para reunirse con eles. Con todo, Arato (que chegara a un acordo con Antígono) esixiu que Cleómenes entregase 300 prisioneiros aos aqueos e que fose á cidade sen compañía ningunha ou o fixese con todo o seu exército. Cando esta mensaxe chegou a oídos de Cleómenes, o espartano informou que o inxuriara e volveu declarar a guerra contra os aqueos.
Debido á furia incitada pola invitación de Arato a que os antigos macedonios ingresasen no Peloponeso, Acaia atopouse inmersa en disturbios e varias cidades estaban a piques de se sublevaren. Os habitantes esperaban que Cleómenes impuxese cambios constitucionais nas súas cidades, polo que o espartano, envalentonado, invadiu Acaia e capturou as cidades de Pelene, Feneo e Penteleo. Os aqueos, preocupados polos levantamentos en Corinto e Sición, despacharon aos seus mercenarios para que as gorecesen, e logo acudiron a Argos para celebrar os Xogos Nemeos.
Cleómenes calculaba que sería sinxelo capturar Argos mentres estaba repleta de espectadores e asistentes ao festival que causarían gran pánico dentro a cidade. Durante a noite, apoderouse dunha zona escarpada situada por encima do teatro da cidade. A poboación estaba demasiado aterrada para ofrecer resistencia, polo que aceptou que establecese unha gornición, entregar vinte prisioneiros a Cleómenes e converterse en aliados de Esparta. A toma de Argos conferiu un enorme impulso á reputación de Cleómenes posto que ningún rei espartano conseguira nunca capturala. Mesmo Pirro de Epiro, un dos xenerais máis famosos da época, morrera no intento.
Pouco despois da conquista de Argos, Cleonas e Fliúnte rendéronse ante Cleómenes. Mentres tanto, Arato atopábase en Corinto investigando aos sospeitosos de apoiar a Esparta. Cando soubo o sucedido, Arato supuxo que a cidade caería en mans dos espartanos. Arato convocou unha asemblea e, en presenza de todos os cidadáns, montou sobre o seu cabalo e fuxiu a Sición. Os corintios, efectivamente, rendéronse a Cleómenes, pero o rei espartano criticounos por non capturar a Arato. Cleómenes enviou ao seu padrasto, Megistono, ante Arato para solicitar a entrega de Acrocorinto (a cidadela de Corinto, que tiña unha gornición aquea) a cambio dunha gran suma de diñeiro.