cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Galería (arquitectura)
A solaina e o corredor
Xaquín Lorenzo explica que "[o corredor] serve para moitos usos que facilitan a vida no campo; neles ponse a secal-a roupa cando chove; alí maduran as primeiras espigas de millo, secan as fabas, consérvanse os cabazos... Serve de obradoiro pra arranxar ferramentas, pra fiaren as mulleres, pra enredaren os nenos... (...) E o corredor é tamén un elemento de outo valor estético: en moitos sitios unha videira plantada ó pe dun esteo rube por il e prende as súas varas por entre os balagustos do corredor, enchéndoo de verdor e enfeitizándoo cos seus acios".
Guillerme I de Normandía
Guillerme e os bretóns
Como consecuencia da vitoria de Guillerme, Dudon de Saint-Quentin repite porfiadamente que Guillerme Longa-Espada era o duque dos normandos e dos bretóns. Con todo atopouse no Monte Saint-Michel unha moeda que o designa como duque dos bretóns. Estes últimos aparecen repetidas veces ao redor do jarl, como se a Bretaña formase parte das terras dominadas por Guillerme. Máis ben que unha conquista, Musset suxire que había un protectorado de Normandía sobre a Bretaña.
Galería (arquitectura)
A arquitectura naval
Por outra banda hai que facer notar que era costume instalar nos castelos de popa dos barcos de guerra das potencias marítimas europeas un elemento chamado galería ou corredor, que era a prolongación da cuberta do alcázar. Aparece a partir do século XVI como balcón corrido de banda a banda, aberto e bordeado dunha regala, pensado para solaz dos oficiais ao mando. En ocasións nos seus extremos, a cada banda, atopábanse os chamados xardíns, pequenas cabinas que servían de retrete á oficialidade. A finais do século XVIII estas galerías péchanse e acristálanse con follas móbiles compostas de pequenas pezas de vidro, que constituían un ou varios ordes de franxas fenestradas e ornamentadas.
Guillerme I de Normandía
Guillerme e os bretóns
En 933, Guillerme rendeu homenaxe ao rei Raúl «pola terra dos bretóns situada a beiras do mar». Non se trata, por suposto, da Bretaña, xa que o soberano non tiña ningún dereito sobre este territorio. Os historiadores consideran, habitualmente, que esta concesión concernía a Cotentín e Avranchin, rexións cedidas aos bretóns por Carlos o Calvo sesenta e seis anos antes (no tratado de Compiègne). En 933, Normandía case alcanzara a súa extensión definitiva.
Galería (arquitectura)
A arquitectura naval
Os elementos practicables da galería eran xanelas de guillotina compensada, popularizada nesa época na arquitectura inglesa (a coñecida como "sash-window"), francesa e neerlandesa. Este tipo de xanela contaba cuns mecanismos compostos de roldanas e contrapesos de chumbo, que permitían subir e baixar as follas móbiles sen grande esforzo, compensando os pesos das diferentes follas, e mesmo ocultalas no antepeito e no mainel. A presenza de carpinteiros ingleses nos estaleiros do Cantábrico (Zorrotza, Orio, Pasaia, Guarnizo...), e especialmente nos de Ferrol, tería posibilitado a importación destas sash-window e a súa posterior adopción pola arquitectura culta.
Guillerme I de Normandía
Guillerme e os bretóns
No entanto, Kart-Ferdinand Werner, advirte que non se ten ningunha proba clara de que o décimo jarl de Ruán dominase, efectivamente, estes confíns occidentais. A concesión do rei Raúl (formal, dado que el non controlaba esta parte de Normandía), induce, sobre todo a Guillerme, a someter aos bretóns do Cotentin integrándoos ao seu reino por medio da homenaxe do jarl.
Galería (arquitectura)
Condicionantes climáticos
Galicia atópase nunha área climática oceánica, o cal provoca unha oscilación térmica escasa e a presenza máis ou menos constante de precipitacións ao longo de todo o ano. A distribución espacial de temperaturas e precipitacións segue un gradiente diferencial que diminúe a medida que se afasta da costa. A proximidade da corrente do Golfo e a influencia do anticiclón dos Azores son determinantes neste esquema climático.
Guillerme I de Normandía
A rebelión de Riulf
Cara ao 934 Guillerme atopouse enfrontado a unha rebelión de normandos dirixidos por Riulf (Herjólfr). A orixe xeográfica desta rebelión é incerta. Guillerme de Jumièges fala "do interior de Normandía". O cronista do século XII Orderico Vital escribiu que Riulf viña de Évrecin, en tanto que Lucien Muset opina que os normandos rebeldes proviñan do oeste, xa que dada a súa orixe franca (pola súa nai) e a súa política favorábel aos francos, estaban máis próximos ao jarl. Riulf conduciu aos revolucionarios até as murallas de Ruán, onde Guillerme derrotou aos adversarios.
Galería (arquitectura)
Condicionantes climáticos
O resultado é un hábitat suxeito a unha presenza constante de chuvias e ventos en áreas próximas á costa, que se distribúen ao longo do ano con intensidade desigual pero sen grandes variacións.
Guillerme I de Normandía
A rebelión de Riulf
Este episodio non foi ignorado polos historiadores. Segundo o seu criterio non foi máis que a rebelión dos viquingos que ocupaban o oeste ou o centro de Normandía, que non querían someterse á autoridade dos jarls de Ruán. Aínda que breve, este acontecemento puxo de manifesto a tese dunha Normandía imperfectamente controlada polos descendentes de Hrolf. Riulf foi o exemplo dun destes líderes viquingos, independentes do poder de Ruán.
Galería (arquitectura)
Aspectos técnicos
No século XVIII, a transición dos tipos arquitectónicos tradicionais cara ao patrón burgués esixe unha maior compartimentación da vivenda. Esta división dos espazos crea tipos arquitectónicos que xorden como adaptación da vivenda entre medianeiras, nun esquema en planta lonxilíneo distribuído arredor de patios de luces. Esta distribución dá lugar a estancias carentes de fontes de calor e necesitadas dunha climatización forzada. As solucións arquitectónicas óptimas para estas necesidades de confort serán as que garantan ao mesmo tempo a estanquidade fronte ao exterior e a climatización pasiva, en especial a captación de calor solar.
Guillerme I de Normandía
A emboscada de Picquigny
Con Arnulfo I de Flandres, Herberto II de Vermandois e Hugo o Grande, Guillerme I formaba parte dun pequeno grupo de príncipes que tiñan un labor preponderante no norte do reino. Unhas veces aliados, outras enfrontados, apoiaban ou se opuñan ao rei indistintamente.
Nos anos 935/40 o jarl casou, cristianamente, con Luitgarda de Vermandois, filla de Herberto II, conde de Vermandois. En 936, segundo Dudon Saint Quentin, o apoio normando resultou decisivo para restablecer no trono de Francia ao pretendente carolinxio Luís de Ultramar. Pero en 940, Guillerme aliouse co duque dos francos Hugo o Grande e con Herberto II de Vermandois, contra Arnulfo de Flandres. Guillerme axudounos nos asedios de Reims e de Laon até conseguir un acordo con Luís de Ultramar.
Muíño De Roos (Delft)
Historia
Descoñécese en que momento o muíño adquiriu a súa fisionomía actual, aínda que, en todo caso, tivo que ser con anterioridade a 1727.
A súa actividade reduciuse moi notablemente en 1929, por mor das escavacións producidas nas murallas da cidade cara ao norte do muíño, con motivo das obras da liña 1 do tranvía a través da rúa Phoenixstraat. Desde esa data ata os anos oitenta apenas mantivo a súa actividade de moenda de gran.
Restauración
Nos anos 80 descubriuse que o muíño pandeaba por mor da súa actividade de moenda e polas condicións do lugar. A fundación Molen de Roos ("Muíño A Rosa") comezou entón unha colecta de fondos para a restauración, que durou tres anos. Tras os traballos de restauración, o muíño foi reinaugurado o 28 de setembro de 1990 polo Príncipe Claus, marido da raíña Beatriz.
Na parte superior do muíño áchase a exposición permanente Delftse Windmolens ("Muíños de vento de Delft"), así como unha tenda de produtos feitos á base de fariña.
Construción do túnel baixo o muíño
Debido á construción dun túnel para o tráfico ferroviario, a titularidade do muíño De Roos transferíuselle en decembro de 2009 á empresa ProRail, titular das infraestruturas ferroviarias dos Países Baixos. Inicialmente, nesa operación reforzouse a base do muíño cunha base de formigón armado sustida sobre 45 columnas de aceiro. O 4 de xullo de 2012, o muíño elevouse un metro mediante estas columnas e extraeuse o chan por debaixo da lousa de formigón, para fabricar a estrutura portante do túnel; é dicir, o seu teito. O 12 de decembro de 2012 o muíño foi baixado e pasou a estar asentado sobre o teito do túnel. O 4 de setembro de 2013, ao remate das obras do túnel, a titularidade do muíño volveu novamente á asociación de defensa dos muíños holandeses De Hollandsche Molen ("O muíño holandés"), que é a súa propietaria desde 1926.
Visitas
As visitas, cunha duración recomendada duns 30 minutos, pódense realizar os luns (de 13:00 horas a 18:00 horas), de martes a venres (de 9:00 horas a 18:00 horas) e os sábados (de 9:00 horas a 17:00 horas). Os domingos permanece pechado ao público.
Guillerme I de Normandía
A emboscada de Picquigny
As relacións entre Normandía e Flandres eran precarias. En 925, cando Rollon era aínda o jarl dos normandos, Arnulfo I tomara a fortaleza de Eu, pero en 939 Guillerme e Arnould prestaron xuramento, conxuntamente, ao rei Otón I de Alemaña, en contra do rei dos francos. En 938/939, Herluin II conde de Ponthieu perdeu Montreuil-sur-Mer a mans do conde Arnulfo I de Flandres (e de Artois) e solicitou a axuda de Guillerme Longa-Espada. Finalmente interviñeron os normandos. Segundo Richer e Dudon de Saint-Quentin o jarl de Ruán combateu persoalmente. Montreuil foi recuperado en 939. Unha vez recuperada a súa cidade, Herluin rendeu homenaxe de fidelidade a Guillerme, por Ponthieu. Os normandos controlaban a Picardía marítima impedindo, desta maneira, a expansión do principado flamengo cara ao Sur.
O suceso de Montreuil quizais explique o tráxico fin de Guillerme I. O 17 de decembro de 942 Guillerme foi convidado por Arnulfo de Flandres a unha entrevista, urdida polos príncipes francos, contrarios ao aumento de poder de Normandía, co pretexto dun acordo, a entrevista tiña que se levar a cabo nun lugar chamado Picquigny. Apenas acabaran de asinar a paz, ambos os príncipes, nunha illa do río Somme, cando Guillerme I foi asasinado a traizón, posibelmente por Balduíno, fillo do conde de Cambrai, e por orde de Arnulfo I. dereita|miniatura|250x250px|Estatua funeraria de Guillerme Longa-Espada na catedral de Notre-Dáme de Ruán. Os seus fieis recuperaron o seu corpo. Encima del atópase unha chave que abre un cofre que garda un pano, o pano dos monxes. A súa tumba atópase na catedral de Ruán.
Familia e descendencia
Pais:
Esposas Irmá Fillos
Galería (arquitectura)
Requirimentos construtivos
A progresiva aceptación e desenvolvemento da galería, non só como solución de cubrición de balcóns acristalados, senón xa como solución de peche para ocupar todo o ancho da fachada nos andares superiores das vivendas, relaciónase coa presenza de importantes fábricas de vidro plano que comezaron a traballar na Coruña nunha data sobre a que os diferentes autores non se poñen de acordo, pero que anda por volta do primeiro terzo do século XIX. En principio a produción estaba especializada na fabricación de botellas para a exportación de viños galegos e, máis adiante, de vidrio cristal. Ata entón, e a pesar de que a fábrica máis próxima estaba en Avilés, a meirande parte do vidro chegaba a Galicia de Alemaña, coa excepción do que outrora se importaba dende a fábrica de La Granja para consumo das instalacións militares de Ferrol. As técnicas de fabricación esixían producir follas de vidro de reducida dimensión, e isto determinou o característico despece das xanelas en cuarteiróns.
Elementos compositivos
Unha galería é un elemento acristalado de madeira, accesible e practicable, arrimado ao muro da fachada pola súa cara exterior, sen función sustentadora. A súa estrutura é do tipo coñecido como entramado lixeiro. A súa razón de ser é a de cualificar un espazo caracterizándoo e segregándoo. Costa dunha serie de elementos de dimensións e funcións estandarizadas:
Os materiais empregados tradicionalmente na galería en Galicia son a madeira de castiñeiro, e máis raramente a de nogueira e a de carballo. Os vidros empregados tiñan entre 1,5 e 2 mm de grosor e dimensións inferiores a 30 cm, o que determina unha proporción de entre o 40 e o 50% de vidro sobre a superficie do pano de fachada.
Analogamente, e sobre todo fóra de Galicia, empréganse pezas de ferro colado que forman unha estrutura espacial que sustenta unha pel de vidro coa que se pechan balcóns e, en xeral, espazos intermedios entre o interior e o exterior. Suponse que este tipo de galerías é produto, por unha banda, das posibilidades técnicas que a metalurxia vasca ofrecía, e por outra, da moda da arquitectura de cristal que proviña das grandes capitais europeas. Este tipo de galerías adoitan buscar máis o efecto estético e non tanto o acondicionamento climático da casa, sobre todo pola imperfecta adecuación do ferro á súa función. Tamén hai que facer constar que nas áreas nas que a galería de ferro foi máis empregada as características climáticas non impoñen a necesidade de illamento fronte a ventos e chuvia constante que hai en Galicia.
Contexto
En España, como en boa parte de Europa, o século XIX foi época de cambio de réxime. Acometéronse dende o estado unha serie de desamortizacións que tiñan por obxecto trocar de mans as rendas que proviñan da terra. A acumulación de capitais posibilitou unha industrialización que atraeu á poboación rural, en especial no leste do Cantábrico e no norte do Mediterráneo. As novas manufacturas de ferro e carbón posibilitaron novas transformacións do medio, sobre todo a nivel de infraestruturas, que foron levadas adiante polas primeiras promocións das escolas de enxeñaría e de arquitectura.
A partir de 1864 o Estado ditou unha serie de leis encamiñadas a ordenar o ensanche das cidades españolas, ao poñer nas mans dos concellos grandes terreos urbanos que antes pertencían a ordes relixiosas. Iniciouse ao mesmo tempo unha política de supresión de fortificacións urbanas para facilitar o crecemento de novos barrios. Este proceso de transformación foi aproveitado pola burguesía, nova clase dominante, para converter os espazos públicos en escenografía da nova orde social: os concellos abriron prazas, trazaron rúas e, sobre todo, rectificaron aliñacións nos vellos tecidos medievais, levados por un afán hixienista.
Incorporación
Na vivenda burguesa o desligamento da función produtiva da residencial posibilitou a busca dun maior confort e a satisfacción de aspiracións estéticas máis elevadas. As peculiaridades do clima galego fixeron posible resolver cun so elemento a protección fronte a ventos e chuvia e a captación de calor solar para calefactar o interior da casa. O uso da galería, en principio limitado ao peche de vellas solainas ou corredores traseiros, estendeuse en zonas urbanas con tal rapidez que acabou por converterse nunha das solucións arquitectónicas máis empregadas para a definición das fachadas nas zonas costeiras.
A orientación académica da Escola central de arquitectura valeulle á galería o rexeitamento destes primeiros arquitectos, que pretendían manter os espazos públicos máis representativos baixo unha linguaxe formal neoclásica, é dicir, delegando na solidez dos muros a respectabilidade da arquitectura. Dende os recentemente creados cargos de arquitecto municipal e provincial, o gremio dos arquitectos oporase á proliferación das galerías, excesiva ao seu xuízo, promovendo a promulgación de ordenanzas, como a de Policía Urbana do concello da Coruña, de 1854, que regulaba o seu uso, prohibíndoa nos pisos principais e impoñendo unha determinada fenestración nun certo uso dos materiais para os pisos superiores.
Asimilación
É significativo que poucos anos máis tarde outro arquitecto municipal coruñés, Juan de Ciórraga y Fernández de la Bastida, fose un dos principais defensores do uso da galería e creador dalgunhas das máis salientables da cidade. De feito durante anos este arquitecto foi erroneamente considerado o ideador da galería coruñesa por importación dos modelos de galería de ferro dende a súa Vitoria natal. O que si é certo é que dende o seu cargo no concello promoveu a aprobación da primeira normativa reguladora da construción de galerías, na que se establecían medidas das alturas dos andares e dimensións de voos. Posteriormente esta normativa foi incorporada á do ensanche coruñés entre 1881 e 1883.
Serán as grandes operacións de rifascimento de tecidos urbanos as que vencerán a resistencia académica ao permitir intervencións dunha escala suficiente para tirar todo o partido da riqueza formal da galería. O conxunto de fachadas de galerías máis notables de Galicia, que flanquea a avenida coruñesa da Mariña, naceu dunha operación conxunta de rectificación de aliñacións, completamento de mazás residenciais, creación dunha nova fachada marítima e trazado ex novo dunha praza porticada, a actual de María Pita, todo ilo das mans de Faustino Domínguez Domínguez e José María Noya, arquitectos provincial e municipal respectivamente. Hai que facer notar que tales fachadas foron en principio as traseiras, e por tanto as menos nobres, pois as principais mantiñan unha coidada composición neoclásica moi na liña académica da arquitectura oficial.
Evolución
O movemento artístico que en España recibiu o nome de Modernismo foi amante das formas orgánicas e ornamentadas. A lixeireza da materia empregada na construción das galerías facilitou a adaptación de edificios existentes á nova moda foránea á través da simple adición dun ou varios corpos acristalados que incorporaran a linguaxe formal máis en voga. É salientable a produción nesta época de arquitectura efémera que atopa na madeira unha plasticidade e unha rapidez executiva que facilitan a adaptación desta volubilidade formal á tipoloxías novas, como pavillóns e salóns de baile. Nesa mesma época fanse intentos de integrar a linguaxe modernista na galería, entendida esta como elemento permanente da arquitectura urbana costeira. Como mostra, os traballos de Rodolfo Ucha en Ferrol ou Julio Galán Carbajal na Coruña.
A existencia dunha tecnoloxía industrial avanzada e accesible permitiu aos arquitectos da época postbélica desenvolver técnicas construtivas que se baseaban en confiar a diferentes elementos construídos a resolución de diferentes problemas. Así a impermeabilidade era garantida por unha película exterior, o illamento térmico por unha cámara intermedia, a sustentación por unha gaiola estrutural. Igualmente pasaba coa climatización e a iluminación, proporcionadas cada unha por unha instalación específica. Produto desta taxonomía funcional apareceron certos complexos construtivos ente os cales o courtain wall se conta entre os de maior éxito.
O courtain wall, ou muro cortina, é un complexo composto por unha estrutura lixeira que é pendurada dos cantos dos forxados do edificio e cuberta por unha serie de paneis que na súa cara interior illan termicamente e na exterior repelen a auga. Ao non traballaren xuntos a pel de vidro e o muro de fábrica, cómpre asegurar a ventilación e a aclimatación da atmosfera interior cun consumo constante de enerxía. Deste xeito o asolamento e a circulación do ar, que antes era vantaxe, son agora inconveniente.
Esta previsión de eficiencia, ademais de ser moi pouco sustentable, é inviable economicamente no momento en que a enerxía deixa de ser barata. Na última trintena de anos foi preciso desenvolver materiais portantes menos condutores, vidros illantes, sistemas de regulación do asolamento, métodos de aproveitamento da enerxía sobrante. Neste contexto a solución da galería tradicional cos seus materiais de orixe preséntase como unha oportunidade para regresar a sistemas dunha alta eficiencia enerxéticas e para recuperar formas que manteñen unha intensa vinculación coa linguaxe tradicional.
Elizabeth May
miniatura|Elizabeth May en 2014. Elizabeth May, nada en Harford o 9 de xuño de 1954, é unha avogada, escritora e política canadense, líder do Partido Verde do Canadá.
Traxectoria
Naceu nos Estados Unidos, no seu dunha familia acomodada. Súa nai era unha prominente militante antinuclear e seu pai era un alto executivo de Aetna A súa familia instaluse na illa de Cabo Bretón en 1972.
Licenciouse en dereito na Dalhousie Law School en 1983. Exerceu de avogada e foi conselleira de Tom McMillan, ministro de Medio Ambiente no goberno de Brian Mulroney, e directora executiva do Sierra Club do Canadá entre 1989 e 2006.
Anglicana practicante, comezou a estudar teoloxía en 2004 na Universidade de San Paulo de Ottawa coa intención de se ordenar sacerdote pero que abandonou por falta de tempo.
En maio de 2006 o Partido Verde do Canadá elixiuna a súa líder co 65% dos votos. Nas eleccións federais de 2008 presentouse como candidata na circunscrición de Central Nova, logrando o 32% dos votos, tras do candidato conservador Peter MacKay (46 %).
Nas eleccións federais de 2011 resultou elixida deputada pola circunscrición de Saanich-Gulf Islands, na illa de Vancouver, derrotando ao ministro conservador Gary Lunn. A súa vitoria significou a primeira elección dun membro do Partido Verde no Parlamento Canadense.
Cabanelas, Ribadumia, Ribadumia
Cabanelas é un lugar da parroquia de Ribadumia no concello pontevedrés de Ribadumia, na comarca do Salnés. Tiña 155 habitantes no ano 2016 segundo datos do IGE, dos que 82 eran mulleres e 73 homes, o que supón manter a poboación que tiña en 2010, cando eran 154 veciños, pero un leve descenso respecto a 2005, cando eran 159.
Raíz cúbica
dereita|miniatura|288px|Gráfica da función y = \sqrt[3]{x} con 0 ≤ x ≤ 10. En matemáticas, unha raíz cúbica dun número é aquela cantidade que multiplicada tres veces por ela mesma dá unha cantidade determinada, da cal é a raíz. En notación matemática escríbese \sqrt[3]{x} ou x1/3, é un número a tal que a3 = x.
A raíz cúbica real y dun número real x pódese interpretar coa lonxitude que debe ter a aresta dun cubo para que o cubo teña un volume de x unidades. De aquí vén o nome de ráiz cúbica.
Tammerfors Bollklubb
O Tammerfors Bollklubb ou TBK foi un club deportivo da cidade de Tampere, Finlandia. Foi fundado o 9 de decembro de 1932 e é especialmente coñecido pola súa sección de hóckey sobre xeo, que se proclamou campioa da SM-sarja tres veces de xeito consecutivo (1953, 1954, 1955). Outras seccións do club incluían o fútbol, o bandy e o squash.
Igualada
Igualada é un municipio catalán da provincia de Barcelona, capital da comarca do Anoia. Está situado a 67 km de Barcelona. En 2010 tiña 39 149 habitantes.
A súa principal actividade é a industria (téxtil, papel, pel). Tamén se caracteriza por ter a única fábrica de globos aerostáticos que existe en España (Ultramagic). Así que Igualada poderíase definir como "a cidade do téxtil, a pel e os globos aerostáticos".
Historia
O topónimo procede do latín, combinando os lexemas aqua, aquae, "auga" e mais latus, lata, latum (supino do verbo fero, fers, ferre, tuli, latus, "levar"). Así o significado de Aqua Lata sería "auga levada", debido ás conducións hídricas que traían auga doutros lugares. A vila aparece citada en 1188 como (Cartulario de Sant Cugat, III 814). O resultado fonético sería Aigualada, con aférese do a ao ser considerada erroneamente unha preposición.
Inicialmente foi un pequeno núcleo de poboación apuntado en 1003, no que se fai referencia a unha igrexa dedicada a Santa María, relacionada co Mosteiro de Sant Cugat. Igualada quedou circunscrita entre os límites do dominio feudal de Ódena e os señoríos de Montbui e Claramunt, atravesada polo antigo camiño de Barcelona a Lleida.
As primeiras murallas que se coñecen datan, probablemente, do século XII, que se ampliaron no século XIV coa intención de incluír as construcións do sol poñente, o Raval de Capdevila. Unha terceira expansión das murallas levou a cabo no século XV, con 36 torres e 10 portas. Estas murallas permaneceron ata o século XVIII.
Cara a finais do século XVIII edifícanse os barrios de Sant Agustí e La Soledat, (fóra das murallas). E neste mesmo século constrúense as novas curtidorías. En 1925 Igualada amplía o seu termo municipal comprando os terreos a Òdena, o que lle permitiu unha expansión posterior. A inmigración peninsular, durante o franquismo, provocou a creación de novos barrios obreiros como o de Fátima, Santo Cristo e Montserrat.
En 1984 aprobouse o Plan Especial de Mellora Urbana (Les Comes), que propiciou unha área residencial na zona norte da cidade, aprobándose, en 1988, a súa ampliación. Nos últimos anos a cidade tamén creceu en dirección oeste coa construción das urbanizacións residenciais de Sant Jaume Sesoliveres e o Pla da Massa.
Economía
A tradición adobeira de Igualada converteuna nun recoñecido centro de estudos relacionados co curtido e adobe de peles, que actualmente son impartidos na Escola d'Enginyeria d'Igualada, centro universitario público adscrito á Universidade Politécnica de Cataluña. O centro ofrece tamén os graos en Enxeñería química e Enxeñaría en Organización industrial.
Lugares de interese
250px|miniatura|Cemiterio de Igualada 250px|miniatura|Paseo Mossèn Jacint Verdaguer
Transporte
A A-2 é a vía principal situada no norte que comunica Igualada en coche. Tamén no norte está a C-37 que comunica con Manresa. Ao sur atópase a C-15 que comunica con Vilafranca del Penedès. Tamén hai conexión coa Liña Llobregat-Anoia dos Ferrocarrils de la Generalitat de Catalunya, coa Estación de Igualada.
A dous quilómetros de Igualada atópase o Aeródromo de Igualada-Òdena General Vives, que se transformará proximamente no Aeroporto Corporativo Empresarial de aviación privada con capacidade para operar con voos de curta, media e longa distancia, na súa maioría en Europa e España. No aeródromo atópase a única fábrica de globos aerostáticos que existe en España, e a segunda do mundo por cifra de negocios: Ultramagic.
Ortonéctidos
Os ortonéctidos (Orthonectida, do grego ὀρθός orthós, "recto", "dereito", e νηκτός nēktós, "nadador", derivado de νήχειν nḗchein, "nadar") son un pequeno filo de animais parasitos de invertebrados mariños (moluscos, equinodermos etc), onde se encontran algúns dos animais multicelulares máis simples. O filo consta dunhas 20 especies das que Rhopalura ophiocomae é a máis coñecida.
Estrutura
O somatodermo externo rodea a masa de células interiores formada por moitas células xerminais que producen óvulos e espermatozoides.
Cando o animal está sexualmente maduro abandona o hospedador e ten lugar a fecundación como organismos que nadan libres. Os zigotos desenvólvense dentro da femia e xeran unha larva como a infusoriforme dos rombozoos. Abandonan á nai e, logo dun período de vida libre, fanse infecciosas para novos hospedadores.
Val de Ansó
miniatura|Vila de Ansó O Val de Ansó é un val pirenaico situado no punto máis occidental da Jacetania, na provincia de Huesca (Aragón).
Dúas localidades forman parte do val, Ansó e Fago. Xeograficamente limita co val de Roncal en Navarra ao oeste, ao norte co Bearn, ao leste co Val de Feito/Bal d'Echo e ao sur co Canal de Berdún. Ten unha área de 25.850 hectáreas e está incluído no Parque Natural dos Vales Occidentais.
A xestión dos recursos do val é conxunta entre Fago (1/5) e Ansó (4/5) e é administrada pola Mancomunidade Forestal Ansó-Fago. O acceso realízase a través de Biniés, ampliándose o val na vila de Ansó e pechándose de novo en Zuriza para abrirse outra vez no val de Zuriza situado no norte de Ansó e que se divide en dous pequenos vales glaciares.
Lugares de Cuntis
miniatura|dereita|[[Casa do concello de Cuntis.]] Galicia → Parroquias de Galicia → Lugares de Galicia → Lugares de Cuntis
Cristian Silva
Traxectoria
Posúe unha ducia de primeiros premios en concursos de música tradicional, gañando co cuarteto O Chupacabras e o cuarteto Canle Dadá a maior parte dos certames emblemáticos de Galicia. Como solista gañou o reputado premio Avelino Cachafeiro, Gaiteiro de Soutelo.
Formación académica
Posuidor do Título Superior en Instrumentos da música tradicional e popular polo Conservatorio Superior de Vigo, Título Profesional de gaita, mestrado en Artes Escénicas pola Universidade de Vigo e mestrado en profesorado de ensinanza secundaria e artes pola Universidade de Santiago de Compostela, ademais cursa o programa de doutoramento en Historia da Arte na Facultade de Xeografía e Historia da USC.
Labor didáctico
Foi profesor de gaita, acordeón e percusión en varios centros educativos, como a Escola de música e danza Coda, o Obradoiro de Cultura Tradicional Volandeira de Cambados ou a Asociación Rosalía de Castro de Padrón. Tamén traballou impartindo gaita e diversas materias no Conservatorio Profesional de Vilagarcía de Arousa no Conservatorio Profesional de Música Xan Viaño de Ferrol, no Conservatorio Superior de Vigo ou no Conservatorio Profesional de Vigo.
Como especialista en historia da música e danza galega impartiu diversos relatorios e cursiños sobre danza galega, estilística, tipoloxía e técnica dos instrumentos galegos e padróns rítmicos na música tradicional.
Colaboracións
Dende o ano 2006 colabora regularmente no programa Luar da Televisión de Galicia, formando parte da Charanga Vai de Baile. No mesmo programa foi xurado do concurso Vai de Gaita, onde se premiaba ao mellor gaiteiro. Tamén foi capitán e conselleiro dos participantes da versión infantil do mesmo concurso e xurado da sección Vai de Baile. Participou noutros programas da TVG como A casa da conexa, Tantarantán, Bamboleo, Zigzag Eirado, Aquí Galicia ou Boas Tardes.
Como compositor e arranxador traballou poñendo música ás curtametraxes de animación O traseiro do Rei e Recortando sueños, compoñendo melodías nas seccións Vai de Baile, Punta Tacón e Vai de Gaita no programa Luar, e arranxando diversas obras de grupos e artistas galegos como Pandeiromus ou Xosé Manuel Piñeiro. Varias das súas obras e estudos para gaita forman parte da programación didáctica oficial de diversos Conservatorios de Música, e algunhas das súas composicións foron premiadas en eventos e certames de música tradicional.
Colaborou con grupos como Rastrexos project, O Fiadeiro, Os Terribles de Arousa, Pai de Cana, Igloo, The Chieftains ou Talabarte e con artistas como Carlos Núñez, Thomas Hospital, Susana Seivane, Hevia, Lis Pardo, Olalla Bouzas, Rosa López, Xosé Romero, Rosa Cedrón ou Óscar Ibáñez entre outros.
Formou parte de grupos e bandas de diversos estilos como Xarabal, Arauca, Gato Negro, Malveiras, Santa Compaña, Os Xirifeiros, O Chupacabras, Davide Salvado trío, Vai de Baile, Pandeiromus, Tibia Mixolidia, Canle Dadá, Flip-flop Five, Turboláser ou co grupo de música medieval Art-monium. Con estas bandas e en solitario, ten actuado en festivais de diversa índole, como o WOMEX, o Festival Internacional do Mundo Celta de Ortigueira, o Festival de Órgao de Braga ou o Festival Reino de Llión entre outros.
Como solista participou en dúas edicións de MUSGAFOL: música contemporánea para gaita e piano (2009) e música académica para gaita e orquestra sinfónica (2011). No 2010 estreou xunto ao pianista Nicasio Gradaille a primeira performance para gaita e piano sobre a obra Tierkreis de Karlheinz Stockhausen.
Ten participado en diversas publicacións sobre música galega e en máis de 20 gravacións discográficas.
Traballos persoais
No Nadal de 2015 presentou no Culturgal Ego, o seu primeiro disco en solitario. Producido ao completo polo propio músico, Ego ten influencias de rock, flamenco e música electrónica onde, dende un prisma persoal, Silva toca o medio cento de instrumentos que se poden escoitar ao longo dun disco que está, ademais, aderezado polas colaboracións de artistas e amigos como Davide Salvado, Pedro Pascual, Gonzalo Cortés, Xosé Piñeiro ou Pandeiromus.
A curtametraxe de animación do seu primeiro sinxelo A insignificante historia do home astronómico foi nomeada nos XIV Premios Mestre Mateo da Academia Galega do Audiovisual, e finalista en diversos certames, como o XXI Festival de Cine de Zaragoza.
En 2017 presentou unha colección de 20 pezas para gaita galega compostas por el, chamado Manual Ególatra Básico.
En 2021 presentou, xunto a Carlos Rey, o libro «Os Encantiños do Umia. Coa gaita ao carrelo"».
En 2023 presentou xunto a Carlos Rey, o libro « A Farsa do Carril»
Provincia de Teruel
Teruel (en aragonés: Teruel, en catalán: Terol) é unha provincia española, parte integrante da Comunidade Autónoma de Aragón. A súa capital é a cidade de Teruel. En 2003 tiña 137.342 hab., dos que a cuarta parte viven na capital.
Xeografía
Ten unha superficie de 14.809 km². É a provincia de España con menor densidade de poboación, con 9,27 hab/km². Comprende 236 concellos, dos cales a metade son aldeas de menos de 200 habitantes. Limita ao norte con Zaragoza, e, no sentido das agullas do reloxo, con Tarragona, Castelló, València, Cuenca e Guadalaxara.
De xeografía montañosa, o seu clima é un dos máis duros de Europa pola súa sequidade, que produce diferenzas termais de ata 20 graos en poucas horas durante algunhas épocas do ano.
A economía baséase principalmente no cultivo de cereais e no turismo. As precarias infraestruturas de comunicacións das que dispón non lle permiten un satisfactorio desenvolvemento industrial.
Hardcore '81
Hardcore '81 é un álbum da banda canadense de hardcore punk D.O.A., editado no ano 1981 a través do selo Sudden Death Records. Está considerado por moitos como a primeira referencia á escena norteamericana do punk coñecida como hardcore.
Listaxe de cancións
Todas as cancións compostas por Joey "Shithead" Keithley, agás onde se indique.
Andrés de Vandelvira
Andrés de Vandelvira nado en Alcaraz (Albacete) no ano 1509 e finado en Xaén en 1575, foi un arquitecto renacentista español.
Rueil-Malmaison
A súa poboación en 2004 era de 76.400 habitantes, denominados rueillois (os homes) ou rueilloises (as mulleres).
Historia recente
Desde o 1 de xaneiro de 2009, as cidades de Rueil-Malmaison e Suresnes están unidas na Communauté d’agglomération du mont Valérien.
Apolipoproteína E
A apolipoproteína E (APOE, ApoE) é unha clase de apolipoproteína que forma parte das lipoproteínas que circulan polo sangue do tipo dos quilomicrons e das lipoproteínas de densidade intermedia (IDLs), que é esencial para que haxa un normal catabolismo dos compoñentes das lipoproteínas ricas en triglicéridos. A proteína ten varias isoformas. Nos tecidos periféricos, a APOE prodúcese principalmente no fígado e nos macrófagos, e funciona como mediadora no metabolismo do colesterol de maneira dependente da isoforma. No sistema nervioso central, a APOE prodúcena principalmente os astrocitos, e transporta colesterol ás neuronas por medio de receptores de APOE, que son membros da familia de xenes do receptor de lipoproteína de baixa densidade. Esta proteína está implicada na enfermidade de Alzheimer e en enfermidades cardiovasculares.
Xene
O xene APOE que codifica esta proteína foi mapado no cromosoma 19 humano formando un cluster cos xenes de apolipoproteína C1 e apolipoproteína C2. O xene APOE consta de catro exóns e tres intróns, cun total de 3597 pares de bases. A APOE é activada transcricionamente polo receptor X hepático (un importante regulador da homeostase do colesterol, os ácidos graxos, e a glicosa) e o receptor activado polo proliferador do peroxisoma gamma, que son receptores nucleares que forman heterodímeros cos receptores X retinoides. En melanocitos a expresión do xene APOE pode ser regulada polo MITF.
Polimorfismos
Aínda queda moito por aprender destas isoformas da APOE, como a interacción con outros polimorfismos xenéticos potencialmente protectores, polo que se debe ter precaución á hora de facer afirmacións rotundas sobre a influencia dos polimorfismos da APOE, e isto é especialmente certo en relación coa súa influencia sobre a cognición e o desenvolvemento da enfermidade de Alzheimer. Ademais, non hai probas de que os polimorfismos da APOE inflúan na cognición en grupos de idade máis novos (distintos dun posible incremento da capcidade de memoria episódica e a eficiencia neural en grupos de idade máis novos de APOE4), nin hai probas de que as isoformas APOE4 orixinen un maior risco de ter doenzas infecciosas.
Función
A APOE transporta lipoproteínas, vitaminas liposolubles, e colesterol ao sistema linfático e despois ao sangue. Sintetízase principalmente no fígado, pero encóntrase tamén noutros tecidos como os do cerebro, riles, e bazo. No sistema nervioso os tipos celulares non neuronais, principalmente a astroglía e a microglía, son os principais produtores de APOE, mentres que as neuronas expresan preferencialmente os receptores de APOE. Identificáronse en mamíferos sete receptores de APOE, que pertencen á familia do LDLR conservada evolutivamente.
A APOE foi recoñecida inicialmente como moi importante no metabolismo das lipoproteínas e nas enfermidades cardiovasculares. Defectos na APOE causan a disbetalipoproteinemia familiar tamén chamada hiperlipoproteinemia de tipo III (HLP III), na cal os incrementos plasmáticos de colesterol e triglicéridos son consecuencia da alteración da eliminación ou aclarado de restos de quilomicrons, VLDL e LDL. Máis recentemete, estudouse o seu papel en varios procesos biolóxicos non directamente relacionados co transporte de lipoproteínas, como a enfermidade de Alzheimer, a inmunorregulación, e a cognición. Aínda que polo momento non se esclareceron os mecanismos exactos, parece que a isoforma 4 da APOE, codificada por un dos alelos APOE, está asociada cun incremento dos niveis de ión calcio e a apoptose despois dunha lesión mecánica no sistema nervioso.
No eido da regulación inmunitaria, un crecente número de estudos apuntan á interacción da APOE con moitos procesos inmunolóxicos, como a proliferación de células T supresoras, regulación do funcionamento dos macrófagos, a facilitación da presentación de antíxenos lipídicos (por CD1) ás células T asasinas naturais así como a modulación da inflamación e a oxidación. A APOE prodúcena os macrófagos e a secreción de APOE está restrinxida a monocitos clásicos en PBMC, e a secreción de APOE polos monocitos é regulada á baixa por citocinas inflamatorias e regulada á alza polo TGF-beta.
Enfermidade de Alzheimer
A variante E4 é o factor de risco xenético coñecido maior para a enfermidade de Alzheimer esporádica de comezo tardío en varios grupos étnicos. Os portadores caucásicos e xaponeses de dous alelos E4 teñen entre 10 e 30 veces máis de risco de desenvolver alzhéimer aos 75 anos de idade, en comparación cos que non portan eses alelos. No se determinou exactamente aínda o mecanismo mediante o cal E4 causa eses drásticos efectos, pero presentáronse probas que suxiren unha interacción co amiloide. A enfermidade de Alzheimer caracterízase por acumulacións de agregados de péptidos beta-amiloides. A apolipoproteína E potencia a rotura proteolítica dese péptido, tanto dentro como entre as células. A isoforma ApoE-ε4 non é efectiva, a diferenza das outras, para promover estas reaccións, o que ten como resultado un inremento na vulnerabilidade ao alzhéimer en persoas con esa variación xenética.
O papel central exercido por ApoE no alzhéimer foi identificado primeiramente por análises de ligamento por Margaret Pericak-Vance cando traballaba no laboratorio Roses na Universidade Duke Aos estudos de ligamento seguíronlles estudos de análise de asociación que confirmaron o papel do alelo da ApoE4 como un forte factor xenético de risco para a enfermidade de Alzheimer.
Aínda que o 40-65% dos pacientes de alzhéimer teñen polo menos unha copia do alelo ε4, o ApoE4 non é determinante da doenza, xa que polo menos un terzo dos pacientes de alzhéimer que son ApoE4 negativos e algúns que son homocigotos ApoE4 nunca desenvolven a doenza. Porén, os que teñen dous alelos ε4 teñen ata 20 veces máis risco de desenvolver a enfermidade de Alzheimer. Hai tamén probas de que o alelo ApoE2 pode ter un papel protector na enfermidade de Alzheimer. Así, o xenotipo con máis risco de ter alzhéimer e a unha idade máis temperá é ApoE 4,4. Usando o xenotipo ApoE 3,3 como estándar de comparación (as persoas con este xenotipo considérase que teñen un nivel de risco de 1,0), as persoas con xenotipo ApoE4,4 teñen unha probabilidade de 14,9 de desenvolver o alzhéimer. Os individuos co xenotipo ApoE 3,4 teñen unha probabilidade de 3,2, e as persoas cunha copia do alelo 2 e do 4 (ApoE2,4), teñen unha probabilidade de 2,6. As persoas cunha copia dos alelos 2 e 3 (ApoE2,3) teñen unha probabilidade de 0,6. E nas que teñen dúas copias do alelo 2 (ApoE2,2) tamén é de 0,6.
Aterosclerose
Os ratos knockout que carecen do xene funcional da apolipoproteína E (ApoE−/−) desenvolven unha extrema hipercolesterolemia cando son alimentados cunha dieta rica en graxas.
Justo Mazaira Noguerol
Justo Mazaira Noguerol, nado cara a 1891 finado en Monforte de Lemos o 5 de novembro de 1948, foi un avogado e político galego.
Traxectoria
Na Segunda República formou parte da xestora municipal e foi elixido alcalde de Monforte de Lemos o 23 de xuño de 1931, permanecendo no cargo ata febreiro de 1933. Finou en Monforte de Lemos en novembro de 1948.
Vida persoal
Casou con Amelia Maceda López e foi pai de Amelia Mazaira Maceda.
Vea cefálica
A vea cefálica é unha vea do membro superior humano, pertencente á axila. É unha vea superficial que drena as superficies poteriores e laterais da man, do antebrazo e do brazo. No ombreiro pasa a través dunha fendidura triangular situada entre o músculo deltoide, pectoral maior e a clavícula. Na parte superior do triángulo, a vea cefálica atópase por debaixo do pectoral maior e fura a fascia clavipectoral para desembocar na vea axilar.
A vea cefálica é unha das veas que con maior frecuencia se emprega para extraer sangue e incorporar substancias ó organismo.
March to Fuzz
March to Fuzz é un recompilatorio da banda estadounidense de grunge Mudhoney, editado en xaneiro do 2000 polo selo Sub Pop Records. Está formado por dous discos, un cos temas máis populares da banda e un segundo con rarezas, caras-B e versións.
Listaxe de cancións
Todos os temas compostos por Mudhoney, agás onde se indique.
Disc 1 - Best of
Disc 2 - Rarities
Río Lameira
O río Lameira ou Lameiriña é un pequeno río de Marín, que desemboca directamente na ría de Pontevedra.
Curso
Nace ao pé do monte das Regueiras, no norte da península do Morrazo, no lugar de Pardavila, en Marín, e realiza todo o seu curso no interior deste concello. Despois de cruzar o núcleo urbano de Marín, por onde vai parcialmente canalizado e soterrado, desemboca no porto da Escola Naval Militar.
Ramona de la Peña
Ramona de la Peña Salvador foi unha escritora galega.
Traxectoria
Casou en Lugo con Manuel Castro López en xullo de 1885. Emigrou con el a Arxentina en 1892. Colaborou na prensa galega e na Arxentina publicou Pregoeiro (1899). Utilizou os pseudónimos Morana e Una gallega. A mediados de 1896 volveu a Lugo para recuperar a saúde e un ano despois regresou a Arxentina. Foi elixida membro correspondente da Real Academia Galega.
Ip Man (filme)
Ip Man (na escrita tradicional 葉問, simplificada 叶问, en Pinyin Yè Wèn) é un filme producido en Hong Kong e dirixido por Wilson Yip que foi estreado no 2008. É un filme biográfico de artes marciais vagamente baseado na vida de Yip Man, un gran mestre do Wing Chun e mentor de Bruce Lee. A historia céntrase nos eventos da Yip que supostamente tiveron lugar na cidade de Foshan durante a Segunda guerra sino-xaponesa. Está protagonizado por Donnie Yen, que interpreta a Yip Man, e as coreografías dos combates son obra de Sammo Hung.
Sinopse
No Foshan dos anos trinta, Yip Man é un respectado mestre de Wing Chun que combina o estudo das artes marciais cos combates ocasionais ós que se ve forzado por parte dos seus admiradores. Son tempos de prosperidade ós que a guerra co Xapón ameaza con poñer fin. Coa ocupación xaponesa da China, Yip Man verase obrigado a defender a honra do seu pobo.
Mocidade Nacionalista Galega
A Mocidade Nacionalista Galega (MNG), constituída o 13 de novembro de 2010 na cidade de Santiago de Compostela como o referente xuvenil de Máis Galiza, é unha organización xuvenil que estivo integrada no seo de Galiza Nova (Bloque Nacionalista Galego) ata o 10 de marzo de 2012. Na actualidade é o referente xuvenil de Compromiso por Galicia.
Como organización política da mocidade galega, a MNG defende o dereito de Galiza a definirse e decidir o seu futuro libre e soberanamente co fin de acadar a súa autodeterminación.
A Mocidade Nacionalista Galega é herdeira política directa da Mocidade Socialista Galega e da súa política de ampliación de horizontes políticos encarnada na plataforma 'Entre tod@s, Galiza Nova' destinada á XI Asemblea Nacional das mocidades do BNG e no proceso 'Máis Mocidade' que derivou na fundación da propia MNG. A Mocidade Socialista Galega autodisolveuse o propio día 13 de novembro na MNG.
Ideoloxía
A MNG é unha organización política xuvenil progresista, cun carácter socialdemócrata e republicano. Os seus principios ideolóxicos básicos son o nacionalismo cívico galego, a socialdemocracia, a autodeterminación cara a consecución dun Estado propio, o republicanismo e a democracia participativa, o europeísmo (a Europa dos pobos), a defensa da lingua galega, ecoloxismo, laicismo e feminismo, entre outros.
Executiva Nacional
A Executiva Nacional é o órgano que ostenta a dirección e xestión diaria da organización. Está composta por 6 persoas, escollidas de entre os membros electos do Consello Político Nacional, e a persoa que sotente a Secretaría Xeral. Esta executiva é ratificada pola afiliación da organización na Asemblea Nacional.
A Executiva Nacional actual, escollida na II Asemblea Nacional celebrada en Santiago de Compostela o 20 de setembro de 2014, está conformada do seguinte xeito:
Galiza Nova
Ata marzo de 2012 a Mocidade Nacionalista Galega participou en Galiza Nova, xuventudes do BNG. Ostentou internamente a representación obtida na XI Asemblea Nacional, celebrada o 24 e 25 de outubro de 2009 en Santiago de Compostela, pola Plataforma Entre tod@s, Galiza Nova, encabezada por Ínhigo Ansotegui e acadando o 20% dos votos e cinco membros na Dirección Nacional e dous na Comisión Permanente que ostentan as responsabilidades de Institucional e Asociacionismo. A súa proposta política foi a de acadar unha Galiza Nova máis combativa, plural e operativa, baixo a premisa de apertura do nacionalismo galego á sociedade.
En Compromiso por Galicia
A partir da I Asemblea Nacional recoñece como único referente político e ideolóxico a Compromiso por Galicia, e ós seus principios de socialdemocracia, progresismo, galeguismo e reformismo.