cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Universidade de Carolina do Norte en Chapel Hill
Historia
dereita|miniatura|Catálogo de cursos da Universidade de Carolina do Norte a partir de xuño de 1819 Constituída pola Asemblea Xeral de Carolina do Norte o 11 de decembro de 1789, a pedra angular da universidade foi colocada o 12 de outubro de 1793, preto das ruínas dunha capela, elixidos pola súa localización central dentro do estado. A primeira universidade pública constituída baixo a Constitución dos Estados Unidos, a Universidade de Carolina do Norte en Chapel Hill é a universidade pública máis antiga dos Estados Unidos e a única institución quen de conferir licenciaturas no século XVIII.
Cambeda, Cambeda, Vimianzo
Cambeda é un lugar da parroquia do Cambeda no concello coruñés de Vimianzo na comarca da Terra de Soneira. Tiña 2 habitantes no ano 2019 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística dos cales eran 1 home e 1 muller.
Mónica Carrillo
Mónica Carrillo, nada en Elx o 16 de setembro de 1976, é unha xornalista, presentadora de TV e escritora española. Na actualidade presenta, xunto a Matías Prats, o informativo "Noticias Fin de Semana" que se emite cada sábado e domingo ás 15:00 e ás 21:00h en Antena 3.
Biografía
Licenciada en Xornalismo pola Universidade Carlos III de Madrid no ano 2000 e Diplomada en Turismo pola Universidade de Alacant, previamente cursou estudos de Arquitectura. Así mesmo, estudou inglés, francés e alemán. En 1998 obtivo unha bolsa Erasmus en Múnic onde cursou o último ano dos seus estudos de turismo.
O 3 de abril de 2014 publicou a súa primeira novela, "La luz de Candela", que alcanzou a súa terceira edición en tan só unha semana. O libro narra a historia de Candela, unha fotógrafa seducida por Manuel, un xove modelo. Con el vivirá unha historia de amor tan fascinante como aditiva. A obra inclúe unha recompilación dalgúns dos microcontos publicados pola xornalista en Twitter. Moi activa nesta rede social, o seu perfil @MonicaCarrillo conseguiu a fidelidade de centos de miles de seguidores que len diariamente os seus comentarios e microrrelatos.
TVE 1 (2000 - 2006)
No verán do ano 2000 chegou a Televisión Española cunha bolsa de estudos. Durante tres meses colaborou na Área Nacional dos Telexornais na primeira e a segunda edición.
Posteriormente formou parte do equipo de xornalistas que arrincaron o Gabinete de Seguimento de Medios do PSOE.
En xullo de 2001 volveu a TVE como redactora da área de Economía da Canle 24 horas (TVE) onde tamén colaborou no programa Mercados e Negocios.
No verán de 2004 encargouse da redacción e presentación do espazo de información bolsista do Telexornal Matinal.
En setembro de 2004 incorporouse ao equipo do Diario América, o informativo internacional en lingua española de maior audiencia. Durante máis de dous anos participou na redacción e presentación deste telexornal.
Antena 3 (2006 - actual)
Desde decembro de 2006 forma parte do equipo de Antena 3 Noticias. Durante dúas tempadas presentou o informativo matinal As Noticias da Mañá xunto a Luís Fraga e esporadicamente as Noticias fin de semana.
Na tempada 2008-2009 pasou a presentar, xunto a Matías Prats, o informativo de referencia "Noticias das 9". O equipo obtivo o TP de ouro ao mellor programa informativo.
De aí saltou á edición das 15:00 horas, onde estivo a presentar as "Noticias das 3"' durante tres tempadas. Primeiro, entre 2009 e 2011, xunto a Roberto Arce e despois, entre 2011 e 2012, xunto a Vicente Vallés. Desde o día 3 de setembro de 2012, volve ao prime time para presentar xunto a Matías Prats as "Noticias das 9".
Desde xuño de 2013 converteuse nunha das colaboradoras habituais do programa Un Lugar Llamado Mundo que presenta o produtor musical Javier Limón en Europa FM onde todos os sábados, ás 17:00 horas, comenta con el a actualidade musical española e internacional no espazo #MonicavsLimon.
Ademais dos labores na redacción de informativos, Mónica Carrillo participa en varias seccións da web de noticias de Antena 3. No apartado Detrás de la cámara ensina as reviravoltas do traballo en televisión. Así mesmo, realizou entrevistas a personaxes relevantes na sección En la red de Mónica denominada desde 2014 Fose de contexto.
A xornalista tamén é colaboradora habitual no programa de radio "Un lugar llamado mundo" de Europa FM,
Campo de Lombáns
O Campo Municipal de Lombáns é un campo de fútbol situado na parroquia de San Mamede de Carnota, Carnota. O seu propietario é o Concello de Carnota e nel xogan os seus partidos como locais a Unión Deportiva Carnota, o Pindo Club de Fútbol e o CF Lira, que ten o seu campo de Portocubelo clausurado por mor do mal estado do terreo de xogo.
Foi inaugurado en 1969 e reformado en 1997. Desde 2008 o seu terreo de xogo é de céspede artificial. É tamén empregado pola Escola de Fútbol Prodemar; en 2013 acolleu a Final da Copa da Costa Xuvenil.
A Cabana, Buazo, Boimorto
A Cabana é un lugar da parroquia de Buazo no concello coruñés de Boimorto na comarca de Arzúa. Tiña 11 habitantes no ano 2018 segundo datos do INE, dos cales 5 eran homes e 6 eran mulleres.
O Rañadoiro, Pardavedra, A Bola
O Rañadoiro é un lugar da parroquia de Pardavedra no concello ourensán da Bola na comarca da Terra de Celanova. Segundo o INE e o IGE en 2011 tiña sete habitantes (un home e seis mulleres), unha muller menos ca en 2010.
Maewo
Maewo (tamén coñecida como Maéwo ou Aurora) é unha illa de Vanuatu situada na provincia de Penama, 150 km ao leste da illa de Espírito Santo. Está situada preto da illa de Ambae e da de Pentecoste. As súas dimensións son 47 quilómetros de longo por seis de ancho, cun área total de 269 quilómetros cadrados. O punto máis alto da illa se sitúa a 795 metros sobre o nivel do mar. En 1979 a illa contaba cunha poboación de 1.772 habitantes.
Maewo é a illa con maior taxa de choiva de Vanuatu, superando os 2.500 mm por ano. Debido a esta circunstancia, a illa é fértil e abundante en vexetación. A caída da choiva tamén fai que a auga doce sexa abundante na illa e que se formen fervenzas.
Lista de condes e duques de Étampes
miniatura|Escudo da vila de Étampes, [[Illa de Francia.]] Na época carolinxia Étampes foi xa a sede dun condado (comitatus Stampensis), do que hai memoria no século X, pero a palabra reflectía daquela unha realidade diferente que nas épocas posteriores: era unha simple circunscrición do Imperio, cuxa administración non se transmitía por dereito de herdanza.
Cando os Robertinos subiron ao trono e fundaron a monarquía dos Capetos, o país de Étampes pertenceulles durante moito tempo, e sería unha das pezas mestras do dominio real sobre o que o rei exercía teoricamente un control directo. Houbo, porén, vizcondes de Étampes no século XI, nunha época na que os primeiros capetos se esforzan por establecer a súa autoridade sobre as súas propias terras.
Condes de Étampes
En primeiro lugar cómpre denunciar a lenda, ao parecer inventada por François de Belleforest (1530-1583), segundo a cal un certo Xoán de Étampes, presuntamente xenro de Filipe I (cando realmente o era de Ferry de Châtillon), fillo de Payen, que sería señor de Étampes a principios do século XII, lenda xa denunciada como unha fantasía no século XVII, pero que sempre renace entre os xenealoxistas afeccionados ás orixes reais.
100 px|miniatura|Armas dos condes de Étampes da [[Casa de Évreux.]] 1298-1319 : Luís de Évreux (1276 - 1319), fillo de Filipe III de Francia De feito Luís de Évreux foi unicamnte barón de Étampes, e foi soamente para o seu fillo e sucesor Carloa cando esta Baronía foiu erixida en Condado.
1319-1336 : Carlos de Étampes (1305 - 1336), fillo do precedente
1336-1400 : Luís de Étampes (1336 - 1400), fillo do precedente
1400-1416 : Xoán I de Berry (1340 - 1416), duque de Berry, fillo de Xoán II o Bo, rei de Francia
1421-1438 : Ricardo da Bretaña (1395 - 1438), fillo de Xoán IV da Bretaña
1438-1477 : Francisco II (1435 - 1488), fillo do precedente, e que enseguida chegaría a ser duque da Bretaña. Como o seu pai non tería máis que o títuo do Condado de Étampes, que permanecería en realidade en posesión dos Borgoñóns até 1478.
1478-1500 : Xoán de Foix-Étampes (1452 - 1500), fillo de Gastón IV de Foix-Bearn
1500-1512 : Gastón de Foix-Nemours (1489 - 1512), duque de Nemours, fillo do precedente
1512-1514 : Ana da Bretaña, esposa de Luís XII de Francia e filla de Francisco II da Bretaña
1514-1524 : Claudia de Francia (1499 - 1524), filla dos precedentes, casou con Francisco I de Francia
1526-1534 : Xoán de La Barre († 1534), conde de Étampes (1526 - transferido a título vitalicio polo rei), vizconde de Bridiers, Barón de Vérets, señor de La Barre, de Villemartin, de Plessis-lès-Tours, de la Subterrane, de Coez e de Jouy-en-Josas, preboste e gobernador militar de París.
Duques de Étampes
1536-1553 : Xoán de Brosse († 1564), conde de Penthièvre
1576-1577 : Xoán Casimiro do Palatinado, fillo do Elector palatino
1599-1665 : César de Vendôme (1594 - 1665), fillo de Henrique II de Francia e de Gabriela de Estrées
1665-1669 : Luís II de Vendôme (1612 - 1669)
1669-1712 : Luís III Xosé de Vendôme (1654 - 1712)
Castiñeira, Cambeda, Vimianzo
Castiñeira é un lugar da parroquia do Cambeda no concello coruñés de Vimianzo na comarca da Terra de Soneira. Tiña 6 habitantes no ano 2018 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística dos cales eran 3 homes e 3 mulleres.
Bad Robot Productions
Bad Robot Productions (anteriormente coñecida soamente como Bad Robot) é unha produtora de cine e televisión propiedade de J. J. Abrams. É responsable de series de televisión como Alias, Lost, What About Brian, Six Degrees, Fringe, Undercovers, Person of Interest, Alcatraz, Revolution, e dos filmes Cloverfield, Star Trek, Super 8, Misión Imposible: Protocolo fantasma.
Bad Robot era orixinalmente parte de Touchstone Television, pero J. J. Abrams moveuna a Paramount Pictures e Warner Bros. Television, logo de que o seu contrato con Touchstone expirase no 2006. Bad Robot produciu Lost en asociación con ABC Studios, antigamente Touchstone Television. As dúas compañías tamén produciron conxuntamente Six Degrees e What About Brian.
Abrams é presidente/director executivo e Bryan Burk é o vicepresidente executivo da compañía.
Gata Cattana
Ana Isabel García Llorente, nada en Adamuz (provincia de Córdoba) o 11 de maio de 1991 e finada en Madrid o 2 de marzo de 2017, foi unha artista, cantante, poeta, feminista e politicóloga andaluza, máis coñecida polos seus nomes artísticos Gata Cattana e Ana Sforza
Conseguiu combinar diversas temáticas e estilos de tal forma que forxou un rap único cargado de poesía e mensaxes reivindicativas de corte feminista e político, unido ocasionalmente a ritmos flamencos que á súa vez lograba enfocar desde un son máis electrónico. Outras das súas temáticas recorrentes son a cultura de Andalucía, motivos históricos e da mitoloxía da Idade Antiga, en particular da cultura clásica e do antigo Exipto, así como tamén referentes da poesía, a filosofía, o ensaio, a narrativa e a cultura de masas. A diversidade dos seus temas abarcou desde o materialismo dialéctico, o andalucismo político-cultural e a antiglobalización até a introspección, o existencialismo e o seu reflexo na contemporaneidade, sempre desde unha visión feminista social, de igual forma toda a súa obra está marcada por unha procura ou desexo de transcender a Historia por medio da creación artística.
Traxectoria
A obra de Ana atópase nun límite difuso entre a poesía e o rap, tal e como ela dicía. Aínda que si diferenciaba como sentía a súa poesía e o seu rap, para ela a poesía era algo moi íntimo, que sacaba de dentro e era libre, sen ritmo. Mentres que no rap primaba a musicalidade das letras para que chegase á xente. Nunha das súas entrevistas, citaba a Quevedo e a Góngora, referíndose a eles como máis rapeiros que outros tantos da actualidade, e afirmaba que na actualidade ser poeta era ser rapeiro. A si mesma considerábase un híbrido entre ambos. Presentou un poemario autoeditado, A escala de Mohs (Homostultus Edicións, novembro de 2016). Xunto co poemario publicou un EP titulado Inéditas.
Como poeta crece á calor de recitais undergound -recitou nunha cova de Granada- e do torneo de poesía en vivo Poetry Slam Granada, que gañou na tempada 2015/2015, un formato que chegou a introducir na súa cidade, Córdoba, en marzo do mesmo ano 2015, e á vez que desenvolve a súa faceta de rapeira seguiu penetrándose en diferentes veladas do ámbito da poesía (Versódromo 2016, Poesía o Barbarie) ou volvendo a Poetry Slam Granada como convidada de honra en febreiro de 2016.
A súa concepción do rap buscaba romper co purismo que caracterizaba ao estilo e non quedar ancorado en tempos pasados, recoñecía que ao longo da súa obra sufrira unha evolución pasando dese estilo máis purista a sacar todo o que ela tiña dentro, vertendo toda a súa creatividade. Supón unha apertura ao trap, e a novas temáticas, “Se ti queres dicir que o fas por pasta, que che interesa a pasta e, que… ou es unha tía, e dis que che gusta mover o cu, que che gusta este rolo, mólame o reggaeton, por que non? Para min é unha liberación”. Esta apertura a novos horizontes no rap, veo como unha oportunidade para que máis mulleres participen dentro do xénero e existan novos puntos de vista con novas temáticas que noutro caso xamais se darían.
Definía o seu rap como feito para xente esperta que constantemente estaba informada xa que adoitaba recorrer a alusións históricas ou mitolóxicas para facer referencia a eventos acaecidos no presente, ou polo menos ter un carácter curioso. Por outra banda adoitaba tentar transmitir as súas mensaxes e ideas de forma sutil, sobre todo nos últimos tempos.
Gata Cattana era unha grande esperanza do rap feminista e andaluz. Semanas antes de morrer tocou na madrileña salga Sol. Deixa un disco inédito, Banzai, producido por David Unison- que tiña prevista a súa publicación na primeira metade do ano 2017. Neste último disco realizou unha introspección buscando todo aquilo que puidese achegar ao rap e poder realizar ao fin un LP cun concepto claro e profundo, esta idea concorda co concepto que hai detrás do nome do disco. A palabra Banzai, de orixe xaponesa, fai referencia ao berro xaponés dos samurais cando van combater ou a suicidarse tras perder a batalla, para ela supuña a súa antes e despois á hora de crear o disco e que vise a luz, "E é xustamente iso o disco. É como ir á batalla e quedarme tranquila, soltalo todo".
A morte da artista, debido a un choque anafiláctico grave, deixou no aire a publicación do seu disco Banzai pero finalmente saíu á luz o 19 de outubro de 2017. O custo da publicación da súa obra póstuma foi sufragado tanto pola familia, como amigos e xente que traballou con ela, así mesmo a través de varios proxectos que se foron lanzando. A súa publicación supón unha homenaxe a Ana. Para a súa nai, tamén chamada Ana, a súa publicación supón cumprir co que se merece pola súa obra e figura e que dada a súa xenialidade tan pouco lle faltou por alcanzar.
O nome artístico Gata Cattana xorde como unha proxección dos desexos da autora por converter a nena que era na muller actual, na que escribe e actúa, con todo, o personaxe, en palabras da autora, posuíuna. Ao final Ana pasa a converterse no que escribía, na proxección do que pensaba. Mentres que a si mesma defínese como unha moza normal, dun pobo recóndito e envorcada na poesía, sensible e comprometida, máis filosófica e profunda que o personaxe de Gata Cattana, que é a combativa e que domina, vindo reiterar o anterior. Cattana orixinalmente era un grupo da súa época en Granada cunha das súas mellores amigas, chamada Anabel, e é unha unión entre Gata e Ana. Tras a disolución do grupo, debido ao seu abandono da música, Gata decidiu adoptar Cattana como apelido en honra de devandito grupo.
Piramidión
Por extensión, chámaselle tamén piramidión a calquera pirámide de base ancha e pouca altura que se aplica a modo de remate sobre algúns elementos arquitectónicos ou decorativos.
Moses Blah
Moses Zeh Blah, nado en 1947 é un militar e diplomático, Presidente de Liberia entre o 11 de agosto e o 14 de outubro de 2003, trala renuncia de Charles Taylor. Gobernou durante dous meses, até ser substituído por un goberno de transición, comandado por Charles Gyude Bryant.
Aurelio Víctor
Sexto Aurelio Víctor (Sextus Aurelius Victor, en latín), nado en c. 320 e finado c. 390, foi un historiador e político do Imperio romano.
Traxectoria
Aurelio Víctor foi o autor dunha Historia de Roma desde Augusto a Xuliano o Apóstata (360), publicada cara a 361. Xuliano honrouno nomeándoo prefecto de Pannonia Secunda. Posibelmente é a mesma persoa que se coñece como cónsul no 373 xunto con Valentiniano I. Teodosio, nomeouno prefecto da cidade de Roma no 389.
A data da súa morte é descoñecida pero, seguramente, anterior ao 400. Probabelmente, era pagán.
Obras
Fóronlle atribuídas catro obras, con maior ou menor certeza:
As catro foron publicadas xeralmente de forma conxunta baixo o nome de Historia Romana, pero a cuarta é unha refundición da terceira. A segunda foi a primeira en ser impresa en Nápoles en 1472, en catro tomos, co nome de Plinio o Mozo, e a cuarta en Estrasburgo en 1505.
El Progreso de Sada
El Progreso de Sada foi un periódico quincenal editado en Sada entre 1922 e 1923.
Historia e características
Subtitulado Defensor de los intereses de esta villa y su comarca, pareceu en marzo de 1922. Entre os seus colaboradores figuraron Agustín García, Ángel López Vidal, Gabriel Bringas, Bernardo Castro Arias, José Soto Picos, César Permuy, Atanasio Alonso e Manuel Lorenzo Freire-Calvelo. Consérvase un número extraordinario do 21 de febreiro de 1923. Editouse durante varios anos.
Segufe, Seavia, Coristanco
Segufe é un lugar da parroquia de Seavia no concello coruñés de Coristanco na Comarca de Bergantiños. Tiña 23 habitantes no ano 2018 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística dos cales eran 11 homes e 12 mulleres.
Persoeiro importante
Entre os persoeiros da parroquia de Seavia, concretamente neste lugar de Segufe, destaca a polifacética e autodidacta artista Asunción Antelo que ten un museo creado na súa casa, onde garda a súa excelente e imaxinativa obra escultórica e que precisaría dun espazo moito maior para expoñer a súa marabillosa produción.
Cadros de xogadores da OK Liga 2010-2011
Enrile PAS Alcoi
Adestrador: Diego Mir
FC Barcelona Sorli Discau
Adestrador: Ferran Pujalte
Sather Blanes
Adestrador: Ramon Benito
GEiEG
Adestrador: Israel Umbert
Igualada HC
Adestrador: 20px Iván Sanz
C.H. Lloret
Adestrador: Ivan Tibau
BuyVip.com Tenerife
Adestrador: Mateo de Ramón
Moritz CE Vendrell
Adestrador: Guillem Cabestany
Roncato Vic
Adestrador: Quim López
C.P. Vilanova
Adestrador: Josep Lluís Del Riu
CP Voltregà
Adestrador: Ricard Ares
La Linterna
La Linterna foi o nome de varias publicacións:
Partido Xudicial de Ribadeo
O Partido Xudicial de Ribadeo mantivo a súa existencia até finais do século XX. O Partido Xudicial con capital en Ribadeo limitaba co Partido Xudicial da Fonsagrada e o Partido Xudicial de Mondoñedo, así como con Asturias, e abranguía 39 parrquias pertencentes aos concellos de Ribadeo, Barreiros, Trabada e mais as parroquias de Vilameá e Vilaoudriz (na actualidade pertencentes ao concello da Pontenova). Tiña unha superficie de 499,1 km².
Segundo o censo de 1920, tiña 6.784 entidades e albergues, con 23.730 habitantes de feito e 25.631 de dereito.
Melvin Burgess
Melvin Burgess, nado o 25 de abril de 1954, é un autor británico de literatura infantil e xuvenil.
Traxectoria
O seu primeiro libro, The Cry of the Wolf, foi publicado en 1990. Gañou certa notoriedade en 1996 coa publicación da novela Junk, que foi lanzada á sombra de Trainspotting, filme baseado na novela homónima de Irvine Welsh. Coma Trainspoting, Junk, traducida ó galego como Ionqui, trata aspectos relacionados coas modas e culturas no mundo da drogadicción xuvenil. É un dos libros xuvenís máis coñecidos en Gran Bretaña da década dos noventa.
Na actualidade, Melvin Burgess adícase á escritura a tempo completo e vive en Lancashire. Ten publicadas, entre outras, as seguintes obras dirixidas a un público xove: Baby and Fly Pie, Loving April, The Earth Giant, Tiger Tiger e Kite.
No 2001 Burgess escribiu a novelización do filme Billy Elliot, baseada no guión de Lee Hall.
Fondón
O topónimo Fondón pode referirse a:
Sarah Connolly
Traxectoria
Educouse na Queen Margaret's School de York e no Royal College of Music. Durante cinco anos foi membro da BBC Singers onde cantou jazz. Ó deixar o grupo comezou a interesarse na ópera, debutando en 1994 en Der Rosenkavalier como Annina. A súa consagración chegou como Serse (Xerxes) e como Giulio Cesar no Festival de Glyndebourne. Debutou no Covent Garden no 2009, como Dido en Dido and Aeneas. Cantou música contemporánea, Twice Through the Heart de Mark-Anthony Turnage a carón de Oliver Knussen, Jonathan Harvey, John Tavener e outros, que foi lanzada no ano 2002 nunha gravación comercial.
En setembro do 2009, foi a solista de The Last Night of the Proms, cantando Mahler, jazz e Rule Britannia vestida como o Almirante Nelson.
Connolly vive en Gloucestershire, Cotswolds, xunto ó seu marido e filla Lily (2003).
En 2017 foi nomeada Dama do Imperio Británico.
Rubiás, Pardavedra, A Bola
Rubiás é un lugar da parroquia de Pardavedra no concello ourensán da Bola na comarca da Terra de Celanova. Segundo o INE e o IGE en 2011 tiña 36 habitantes (19 homes e 17 mulleres), dous máis ca en 2010 (17 homes e 17 mulleres).
Cerro testemuña
miniatura|300px|Pietra di Bismantova, nos [[Apeninos, Italia.]] Un cerro testemuña ou inselberg é un cumio ou pequena montaña illada, polo xeral rochosa, núa e como desgastada, que emerxe dun xeito abrupto dunha planicie, máis baixa e erosionada. Son formas características de rexións áridas ou semiáridas, como os desertos de África e Arabia.
O termo alemán inselberg, "monte illa", foi introducido polo xeólogo Wilhelm Bornhardt en 1900 para caracterizar as montañas precámbricas, xeralmente monolíticas, de gneis e granito, que emerxen abruptamente do terreo plano que as rodea.
Trátase dun relevo residual esculpido pola erosión. É unha testemuña da evolución e retroceso dun relevo dunha plataforma continental, onde hai capas de rochas duras e brandas dispostas horizontalmente, nas que a erosión esculpiu paisaxes tamén horizontais.
Ao aumentar a erosión producida polos ríos nas capas brandas van formándose outeiros, e se a altiplanicie é atacada pola erosión por todos os lados aparecen os cerros testemuña cos cumes planos. Son pois, as "testemuñas" da plataforma que existiu nese lugar hai millóns de anos.
Tipos
Algúns exemplos deste tipo de formacións xeolóxicas son: a Montaña Pilot, en Carolina do Norte (EE. UU.); a meseta de Dori, en Burkina Faso e o cerro La Teta, na península de La Guajira (no mar Caribe, entre Colombia e Venezuela), e os "cerros" da Güiana Venezolana.
Son bastante comúns nas concas sedimentarias da Meseta Central da península Ibérica, na depresión do Ebro e nos relevos tabulares. Na Comunidade de Madrid (España) hai algúns exemplos: Cerro Buenavista, Cerro de los Ángeles, Cerro del Viso e Cerros de la Marañosa. Son abundantes tamén na provincia de Palencia, tanto é así que unha das súas comarcas meridionais recibe o nome de "El Cerrato".
Actualmente, independentemente da orixe xeolóxica, e para fins ecolóxicos e florísticos, o termo designa formacións rochosas que sustentan unha vexetación específica, claramente diferenciada da das zonas planas circundantes.
A vexetación destes ecosistemas destaca das demais polas súas características florísticas, estruturais, fisionómicas e, principalmente, polo elevado endemismo. Os inselbergs son ecosistemas moi distintos e constitúen refuxios importantes para a investigación da biodiversidade, xa que presentan unha vexetación exclusiva e característica, asociada a condicións moi peculiares.
Estes ambientes encóntranse baixo condicións de estrés hídrico, altos niveis de radiación solar e presentan pouca dispoñibilidade de substrato. Estas condicións abióticas severas son factores determinantes na adaptación das especies que alí viven, actuando directamente na formación de ecotipos, razas locais e especies biolóxicas.
GRAPO
Os GRAPO (Grupos de Resistencia Antifascista Primero de Octubre) foi unha organización terrorista española de extrema esquerda, cunha forte inspiración maoísta creada en 1975. Tras múltiples anuncios do seu desartellamento por parte dos corpos de seguridade, a organización, ou pequenos grupos que así se reivindican, seguen funcionando cunha mínima intensidade. É o brazo armado do PCE(r).
Historia
As súas orixes datan do ano 1968, co nacemento no exilio en París da Organización de Marxistas Leninistas Españoles (OMLE), un partido maoísta escindido do PCE, que acusaba de revisionistas ao PCE e a Unión Soviética. Seis anos despois, en 1975, a OMLE autodisolveuse no seu primeiro congreso para dar lugar ao PCE(r) e aos GRAPO.
A primeira acción armada dos GRAPO tivo lugar o 21 de agosto de 1975, e nela resultaron mortos dous cans da Garda Civil no canódromo de Madrid. Trala morte de Francisco Franco, os GRAPO seguiron activos mediante a realización de accións terroristas máis violentas.
Nos primeiros anos da transición, os GRAPO fixeron secuestros e atentados cunha forte repercusión social. A amnistía de 1977 e os golpes policiais converteron o PCE(r) nun grupo residual moi minoritario. O seu primeiro atentado con vítimas mortais produciuse o 1 de outubro de 1975, contra catro gardas civís en Madrid. Un ano despois secuestraron o presidente do Consello de Estado, Antonio María de Oriol y Urquijo e posteriormente, en 1977 tamén secuestraron o presidente do Consello Supremo de Xustiza Militar Emilio Villaescusa Quilis. Os dous secuestros finalizaron o 11 de febreiro coa liberación policial. O 8 de xaneiro de 1979 asasinan o presidente da Sala VI do Tribunal Supremo de España Miguel Cruz Cuenca e executan un atentado contra unha cafetería madrileña, causando oito mortes.
En 1982 ofreceron unha tregua e, despois dunhas negociacións co departamento de Interior en 1983, parte dos membros abandonaron as armas. En 1987 reorganizáronse nun novo comando itinerante. Meses máis tarde, en 1988, asasinaron na súa vivenda do centro da Coruña o empresario galego Claudio San Martín, que fora presidente de Caixa Galicia e que naquela altura era o propietario da empresa de supermercados Claudio.
A partir dos 90
En 1995 secuestraron en Zaragoza o empresario Publio Cordón; se ben a banda sempre argumentou que fora liberado, nunca se soubo nada máis del. En 1996 saíu á luz que o goberno de José María Aznar negociaba coa banda o seu abandono das armas,  pero non houbo ningún froito e en 1999 asaltaron unha sucursal bancaria en Valladolid e colocaron unha bomba nunha sede do PSOE en Madrid. En 2000, nun intento de atraco a un furgón blindado en Vigo, mataron dous vixilantes xurados e a outro deixárono ferido de gravidade. Ese mesmo ano foi desmantelada a cúpula da organización coa detención en París de sete dirixentes. Ademais colocaron diversos artefactos contra empresas e edificios públicos. No 2002 foron detidos catorce membros da organización (oito en Francia e seis en España). Mais, no 2003, volveron reaparecer co atraco a unha sucursal bancaria en Alcorcón e foron arrestados outros dezaoito membros da organización. Ese mesmo ano o xuíz Baltasar Garzón suspendeu as actividades do PCE(r) por consideralo o brazo político dos GRAPO.
Mantiveron esporadicamente as súas accións armadas a pesar de darse por desmantelada varias veces. Só uns poucos militantes seguiron colocando explosivos, cometendo atracos e extorsionando empresarios.
Actualidade
Seguiron facendo atracos e o 4 de xullo, dous membros dos GRAPO atracan unha sucursal de Caixa Galicia en Santiago de Compostela. Secuestraron durante unha hora, e a cara descuberta ao director da axencia 1. Tras asaltalo na rúa Rosalía de Castro, levárono até a sucursal bancaria a punta de pistola, localizada no número 89 desa mesma rúa, para atracala. Acabaron furtando vinte mil euros. En xuño de 2007 a actividade policial detivo ós principais líderes da banda en Barcelona e anunciou a súa desarticulación.
As vítimas
Ao longo da súa historia asasinou máis de oitenta persoas, a maioría policías e militares.
Yangon
Yangon (en ရန်ကုန်) é unha cidade de Myanmar, a maior e máis importante do país (4.668.755 hab. en 2007), e capital do mesmo ata o 2005 no que foi substituída pola nova cidade de Naypyidaw.
Situada no delta do Irawadi, a beira da súa póla máis oriental preto da desembocadura no Mar de Andaman, é o principal porto, centro industrial, comercial, financeiro e cultural de Myanmar.
Naceu coma cidade cando, en 1753, o rei Alaungpaya conquistou o que dende o século V era unha vila de pescadores xunto a un templo mon, Dagon, renomeándoa Yangon, "sen inimigos".
En 1852 caeu en mans do Imperio Británico que a chamaron Rangoon (Rangún).
Santuario de peregrinación
As orixes de Yangon van unidas ás do templo Shwedagon, unha estupa budista (pagode) erixida pola etnia Mon, segundo a lenda antes da morte de Buda (século V aC) con reliquias súas. Os arqueólogos, con todo, a datan entre o século VI e o X (inicialmente de nove metros de altura). A seu carón, na beira do río Yangon (en realidade o brazo máis oriental do delta do Irawadi), desenvolveuse unha aldea pesqueira do mesmo nome, Dagon. miniatura|Pagode Shwedagon, 1825.
O pagode foi arruinándose ata que no século XIV sucesivos rexes Mon de Bago (Pegu) a reconstrúen cada vez máis alta (acadando os 98m no século XV). Converteuse no santuario máis importante do reino, centro de peregrinación e Dagon, ao mesmo tempo, nun importante porto (inda que o porto comercial de cabeceira da rexión era o próximo Siriam, na beira oriental do río Pegu). Neste tempo foi fundado un novo asentamento ao oeste do Shwedagon.
Yangon
Nos séculos seguintes, o pagode foi seriamente danado por varios terremotos. En 1755, o rei Alaungpaya, fundador da dinastía Konbaung, conquista Dagon e renoméaa Yangon. Convértea en cidade, agrandándoa engadindo asentamentos no sur do Shwedagon ao longo do río ( de oeste a leste Ahlon, Pabedan, Kyauktada e Botataung) arredor doutra pagode, Sule (que existía dende o tempo de Dagon). Asemade, faina porto do reino en detrimento de Siriam, destruído. En 1768, tras un novo terremoto que derruba o pináculo do Shwedagon, o rei Hsinbyushin reconstrúeo co seu aspecto dourado actual. O rei Thayawaddy (1837-46) enriqueceu a cidade con templos e un complexo palaciano na actual Dagon Township (inmediacións do Shwedagon).
Rangún colonial
Destruída polo lume en 1841 e polos británicos cando a súa conquista en 1852, a cidade foi refeita segundo un plano reticular en paralelo ao río (deseño do enxeñeiro militar A. Fraser ) centrado no Pagode Sule, onde situáronse os edificios administrativos. Nas mazás arredor desenvolveuse o comercio e actividades sociais. Nas máis exteriores, a área residencial e dos grupos étnicos (vg. a cidade chinesa). As mazás cadradas foron a súa vez divididas lonxitudinalmente na dirección perpendicular ao río (norte-sur) con rúas intermedias máis estreitas.
Co nome de Rangún (Rangoon) foi declarada capital da Birmania Británica en 1885.
Ademais os británicos continuaron a fortalecer a cidade coma centro comercial e portuario da rexión (ferrocarril), o que produciu un gran crecemento de poboación, aparecendo novos barrios cara ao norte, arredor de dous reservorios de auga artificiais, o Lago Kandawgyi (Lago Real) xunto ao Shwedagon e o Inya máis lonxe do centro. Tamén dotaron á capital dos servizos e institucións (hospitalarias, educativas) dunha cidade moderna.
Independencia e loita democrática
Despois dunha breve ocupación xaponesa foi nomeada capital da Birmania independente en 1948.
O crecemento continuou, pero coa chegada, a partir de 1962, de xuntas militares aislacionistas e xenófobas ao poder, a cidade foi perdendo pulo a vez que actividade cosmopolita (e mesmo caendo en certo abandono). Recuperou o seu antigo nome de Yangon en 1989 pero en 2005 as autoridades designaron Naypyidaw coma nova capital administrativa da renomeada Myanmar. A conseguinte emigración de persoal e embaixadas supón un novo golpe ao que engadiuse a destrución de gran parte da súa infraestrutura industrial tralo paso do ciclón Nargis en 2008.
As periódicas revoltas antigobernamentais e prodemocráticas teñen en Yangon o seu principal escenario, con resultados sanguentos ata o de agora.
Aquelavila, Buazo, Boimorto
Aquelavila é un lugar da parroquia de Buazo no concello coruñés de Boimorto na comarca de Arzúa. Tiña 38 habitantes no ano 2018 segundo datos do INE, dos cales 19 eran homes e 19 eran mulleres.
Acetobacter
Acetobacter é un xénero de bacterias do ácido acético gramnegativas caracterizado pola súa capacidade de converter o alcohol (etanol) en ácido acético en presenza de aire (aerobiose). Non se deben confundir co xénero Acetobacterium (firmicutes anaerobias grampositivas).
Características
O xénero é especialmente importante comercialmente, porque:
O crecemento das bacterias deste xénero no viño pode suprimirse por medio dunha efectiva desinfección, almacenando o viño con exclusión completa de aire ou engadindo unha cantidade moderada de dióxido de xofre o viño, para preservalo.
A Abellariza, Traba, Coristanco
A Abellariza é un lugar da parroquia de Traba no concello coruñés de Coristanco na comarca de Bergantiños. Tiña 30 habitantes no ano 2018 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística dos cales eran 14 homes e 16 mulleres.
Este lugar dista da capital do concello 100 metros.
Ambae
Ambae (tamén coñecida como Aoba) ou a Illa dos leprosos, é unha illa situada na provincia de Penama, en Vanuatu. Ambae ten unha poboación de menos de 10.000, divididos en 3-4 grupos lingüísticos distintos. A illa non ten poboacións considerables, aínda que a capital da provincia de Penama atópase en Saratamata na parte oriental de Ambae, hai tres pistas de aterraxe servidos por Air Vanuatu, en Walaha (oeste), Aeroporto Redcliffe (sur) e de Longana (leste). A illa posúe un volcán activo.
Xeografía
Escarpadas pedras de basalto negro compoñen a súa liña de costa e a superficie de moitos lugares, malia as terras (cando aparecen) son ricas. A illa esta cuberta de vexetación case intacta, as zonas habitadas contan con amplas hortas e bosques produtivos, con plantacións de coco e cacao polo xeral preto da costa. Non hai fontes de auga superficial (ríos, arroios ou lagos), agás os lagos do cráter que son inaccesibles. A auga para todos os usos humanos provén de pozos revestidos de cemento ou depósitos de auga cheos de auga de choiva.
Volcán
Ambae caracterízase fisicamente polo gran volcán do seu centro, a illa é pouco máis que o pico dunha montaña volcánica saíndo espectacularmente do mar. O volcán Manaru non ten aberturas visibles no seu vértice, agás os lagos do cráter. Pero, está activo, Manaro está considerado como un dos dez volcáns "máis perigosos" do mundo, en términos de potencial dunha erupción catastrófica. Unha teoría di que dada unha grande erupción, a auga dos lagos de cráter do Manaro podería converterse en vapor sobre quentado e causar unha masiva explosión freática. Os corrementos de terra resultantes polas empinadas ladeiras da illa poderían causar tsunamis no arquipélago do norte de Vanuatu.
Historia
A primeira referencia rexistrada polos europeos foi a da expedición española de Pedro Fernandes de Queirós na primavera de 1606.
Economía e a agricultura
miniatura|right| Ambae nenos con mascotas Lorikeet A economía local é en gran parte non monetaria, os ingresos do cultivo comercial (copra, cacao, e kava seca) se utiliza principalmente para os gastos escolares e mercar artigos diversos como xabón, sal, queroseno etc, os empregos máis habituais están no sector público, como mestres. As remesas dos familiares que traballan nas cidades de Santo ou Vila tamén contribúen co diñeiro á economía local.
Ambae é atendida por menos de 100 liñas telefónicas, na súa maioría na costa leste. Conta con dúas oficinas de correos e sucursais bancarias de NBV, en Lolowai e Nduindui, existe un tráfico marítimo entre illas regular, e varios voos de Vanair á semana. Das illas periféricas pequenas e medianas de Vanuatu (é dicir, a parte de Efaté, Santo, Tanna e Malekula), Ambae debe ser considerada como unha das máis "desenvolvidas".
A agricultura tradicional de subsistencia satisfai as necesidades de alimentos, mentres que a maioría dos poboadores dedícanse tamén á produción de cultivos comerciais a pequena escala. A miúdo cultívase en grandes hortas de secaño (con boas precipitacións e a salvo dos porcos bravos), os cultivos principais son o taro, plátano, iñame e iuca. Kumala (batata un tubérculo da illa chamado iggeremanggeggeuni ), verduras, froitas e noces axudan a proporcionar unha excelente dieta, aínda que en ocasións carécese de proteínas. Sen grandes arrecifes, os mariscos son menos importantes como fonte de proteína en comparación con outras illas de Vanuatu e en todo caso son inaccesibles para as grandes poboacións que viven nas altas elevacións continentais.
La Linterna (Sada)
La Linterna foi un periódico editado en Sada en 1903.
Historia e características
Apareceu en setembro de 1903. Dirixido por Eduardo Villardefrancos, creado para facer fronte ás políticas caciquís do Partido Conservador, encabezado polo sacerdote Eduardo López Vidal.
Apeadoiro de Cambre
Historia
A estación foi inaugurada o 10 de outubro de 1875 coa o apertura do tramo A Coruña-Lugo da liña férrea que pretendía unir Palencia coa Coruña. A Compañía dos Ferrocarrís de Asturias, Galicia e León foi a encargada das obras. Dita compañía creouse para continuar coas obras iniciadas por Noroeste e xestionar as súas liñas ante a quebra da mesma. Con todo a situación financeira desta última tamén se volveu rapidamente delicada sendo absorbida por Norte en 1885. En 1941, a nacionalización do ferrocarril en España supón a desaparición desta última e a súa integración na reción creada Renfe.
Desde o 31 de decembro de 2004 Renfe Operadora explota a liña mentres que Adif é a titular das instalacións ferroviarias.
Media distancia
Actualizado a 18 de xuño de 2016.
Who You Are
Who You Are pode referirse a:
Toulo de Graffenried
Traxectoria
Graffenried comezou a súa carreira deportiva en 1936, ao volante do seu propio Maserati. Algúns dos seus resultados máis memorables foron na súa pista local: o circuíto urbano de lastras de Bremgarten preto de Berna. Gañou o Gran Premio do Reino Unido de 1949, un ano antes de comezar o Campionato Mundial da FIA. Nese ano inaugural de Graffenried disputou cinco das sete carreiras da tempada, con resultados mixtos. Continuou pilotando en carreiras ocasionais durante os seguintes seis anos, o seu mellor resultado foi o cuarto lugar no Gran Premio de Bélxica de 1953.
Logo da súa retirada da competición, Graffenried montou un concesionario de coches en Lausanne, con automóbiles Alfa Romeo, Rolls-Royce e Ferrari. Tamén actuou como dobre especialista de Kirk Douglas durante a rodaxe de The Racers. Máis tarde, converteuse nunha figura habitual nos acontecementos da Fórmula Un durante os anos 1970 e 1980 como embaixador corporativo para a marca de cigarros Phillip Morris Marlboro.
En recoñecemento da súa vitoria no primeiro Gran Premio do Reino Unido, Graffenried fixo a súa última aparición ao volante dun coche de carreiras durante as celebracións en 1998 do 50 aniversario de Silverstone aos 84 anos de idade.
Resultados completos na Fórmula Un
(Chave) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida.
Castro de Rei de Lemos, Paradela
Santa María de Castro de Rei de Lemos é unha parroquia do concello lugués de Paradela na comarca de Sarria, na provincia de Lugo. No ano 2007 tiña 576 habitantes, deles 294 eran homes e 282 eran mulleres, o que supón unha diminución de 22 habitantes en relación ao ano anterior, 2006. En 2021 tiña 420 habitantes segundo o INE.
Patrimonio
Abundan os nomes de “medorra” e “mámoa”.
O lugar de Mosteiro Vello fala dun mosteiro de hai máis de mil anos, do posterior, o mosteiro de Santa María de Castro de Rei, do século XII, quedan restos na igrexa, cunha ábsida románica. Dependeu de Carracedo e Montederramo. Sufriu un incendio en 1936, sendo posteriormente restaurado.
A Capela das Neves, en Cerxedo, ten un retablo maior barroco, dos séculos XVII-XVIII. Hai outras capelas en Feás, Capela de San Roque; en Paredes de Abaixo, Capela de San José e San Martín, Capela da Inmaculada.
Xosé Luís García
Xosé Luís García García, nado nos Ánxeles (Brión) o 26 de setembro de 1953, é un político galego.
Traxectoria
Fillo de emigrantes, pasou parte da súa infancia na emigración. É funcionario do Servizo Galego de Saúde en excedencia. Nas primeiras eleccións democráticas encabezou a "Candidatura Galega Independente" á alcaldía de Brión e foi elixido alcalde con maioría simple. Nas seguintes eleccións foi reelixido con amplas maiorías absolutas, manténdose na mesma candidatura ata a súa integración no PSdeG-PSOE en maio do 2006. Foi fundador e presidente da Federación Galega de Concellos Rurais, a cal se integrou na FEGAMP no 1996.
Nas municipais de 2007 encabezou a candidatura socialista e volveu ser elixido alcalde con maioría absoluta. Nas municipais de 2011 e 2015 volveu revalidala maioría absoluta. Foi elixido deputado provincial en 2007 e 2015. Nas eleccións municipais de 2019 volveu ser escollido alcalde con maioría absoluta. En setembro de 2020 anunciou a súa renuncia á alcaldía e o abandono da vida política por razóns familiares, sendo substituído polo seu número 2 Pablo Lago Sanmartín.
O Pumar
O topónimo O Pumar pode referirse a varios lugares de Galicia:
Eduardo Camaño
Foi intendente da cidade de Quilmes entre 1987 e 1991, e presidente da Cámara de Deputados do Congreso da Nación Arxentina durante o goberno de Fernando de la Rúa.
No momento en que Rodríguez Sáa renunciou, ao non haber Vicepresidente, a Lei 20.972 —de acefalia— indicaba que debía exercer o Poder Executivo o Presidente Provisional do Senado, feito que non foi posible posto que o mesmo — Ramón Puerta — renunciara días antes alegando problemas de saúde. De acordo á mencionada lei, o exercicio do Poder Executivo quedaba entón en mans do Presidente da Cámara de Deputados, que nese momento era Eduardo Camaño.
Bottomless Pit
Bottomless Pit é unha banda estadounidense de indie rock procedente de Chicago, Illinois. Os guitarristas Andy Cohen e Tim Midyett, os dous anteriormente en Silkworm, formaron o grupo co batería Chris Manfrin, de Seam, e o baixista Brian Orchard, de .22, no ano 2005. Dende o seu nacemento a banda editou tres álbum aclamados pola crítica e xirou polos Estados Unidos e o Canadá. Bottomless Pit tamén tocou unha vez en París para abrir o Villette Sonique Festival en xuño de 2008, invitada polo trío de Chicago Shellac.
O seu álbum de estrea, Hammer of the Gods, tivo recensións favorables en varias publicacións musicais. O álbum foi gravado parcialmente nos estudios Electrical Audio por Greg Norman e inicialmente foi autoeditado en vinilo de 45 rpm. O disco de vinilo tamén incluía unha copia do álbum en CD para maior comodidade. O seguinte EP, titulado Congress, tamén foi editado nese formato. Os dous traballos están dispoñibles como descarga dixital a través do selo de Nova Jersey Comedy Minus One.
O 26 de xaneiro de 2010 a banda anunciou a través da súa páxina de Facebook que o seu seguinte álbum, Blood Under the Bridge, estaría rematado e masterizado en marzo e sería editado o 10 de agosto dese ano. En marzo, catro cancións do álbum, "38 Souls", "Q.E.D.", "Winterwind" e "Summerwind" foron subidas a internet (as dúas primeiras a través de Facebook e as dúas segundas de Myspace).
Un terceiro álbum, titulado Shade Perennial, foi editado a través do selo Comedy Minus One o 29 de outubro de 2013.
Bottomless Pit anunciou un hiato indefinido en 2014, formando Midyett a banda Mint Mile pouco despois.
Ʃ
O esh ( Ʃ, ʃ ) é unha letra suplementaria do alfabeto latino. A súa forma é semellante ao s longo ( ſ ) e ao símbolo de integración ( ∫ ).
Historia
A versión maiúscula da letra foi tomada da letra sigma do alfabeto grego. A versión minúscula foi introducida por Isaac Pitman en 1847 no seu Phonoypic Alphabet.
Uso
O ʃ formaba parte do alfabeto do Africa Institute. En 1978 incluíuse no alfabeto africano de referencia, empregando tan só a letra minúscula, e no ASG, alfabeto para as linguas de Gabón creado en 1989.
O Alfabeto Fonético Internacional emprega o [ʃ] para representar o fonema fricativo palatal xordo, como en galego “xantar” ([ʃanˈtaɾ]).
Roy Harris
Roy Harris, nado en Bristol o 24 de febreiro de 1931 e finado en Oxford o 9 de febreiro de 2015, foi catedrático emérito de Lingüística Xeral na Universidade de Oxford. Foi profesor universitario en Hong Kong, Boston e París e profesor visitante e investigador en varias universidades e institucións surafricanas, australianas e indias.
Traxectoria
Os seus libros sobre teoría da comunicación, semioloxía, historia do pensamento lingüístico e o que finalmente denominou lingüística integracional critican o falante ideal da lingüística xenerativa e as comunidades lingüísticas idealizadas por lingüistas e sociolingüistas, así como o modelo condutual saussureano de falante e oínte e de códigos e regras, con que opera a lingüística estrutural.