cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Liga LEB
Formato
Ao final da liga o campión é o equipo que máis partidos gañou durante a fase regular. Este equipo consegue o ascenso automático á Liga ACB. Os equipos que ocupan as prazas que van desde o segundo posto até o noveno xogan unha rolda de play-offs para decidir o outro equipo que ascende á máxima categoría. Estas eliminatorias compóñense de dúas fases. A primeira é unha eliminatoria de cuartos de final, na que se enfrontan o segundo clasificado contra o noveno, o terceiro contra o oitavo, o cuarto contra o sétimo e o quinto contra o sexto, tendo vantaxe de campo o equipo mellor clasificado. Os vencedores destas eliminatorias dispútanse a outra praza de ascenso á Liga ACB nunha Final a Catro a partido único celebrada nunha única sede. Por outra banda, o último clasificado descende á LEB Prata, así como o perdedor do play-off pola permanencia que xogan o penúltimo e o antepenúltimo.
Equipos
Os seguintes son os equipos que compiten na temporada 2022−23 da LEB Ouro.
FIDE
A elección de Arkady Dvorkovich
Nas eleccións, celebradas en Batumi (Xeorxia) en outubro de 2018, Dvorkovich gañou por 103 votos contra 78 contra Makropoulos, despois de que Nigel Short retirase a súa candidatura a última hora e expresase o seu apoio ao candidato ruso.
Liga LEB
Nomes
Ao longo dos anos, o campionato da LEB foi mudando o seu nome debido a diferentes acordos de patrocinio. A seguinte é unha lista das denominacións oficiais do compionato:
FIDE
A elección de Arkady Dvorkovich
Despois das eleccións e do nomeamento dun novo presidente da FIDE, a nova dirección tomou a recuperación do control do ciclo do Campionato do Mundo como unha das súas principais prioridades. En xaneiro de 2019, o director xeral da FIDE, Emil Sutovsky, anunciou que se asinara un novo contrato continuando unha relación reducida con World Chess (anteriormente AGON) até 2021.
Pandemia de Covid-19
miniatura|Países participantes na Olimpíada Online da FIDE 2021 Durante a pandemia de COVID-19 os encontros presenciais foron eliminados ou reducidos. En 2021 tivo lugar unha Olimpíada de Xadrez en liña coa participación de diversos países do mundo.
Liga LEB
A segunda división antes da LEB
Antes de 1996, os equipos ascendian á Liga ACB desde outras competicións de segunda división. O número de equipos que ascendidos varían cada ano.
FIDE
Reaccións á invasión rusa de Ucraína
Sergei Shipov, que tamén comentou publicamente a favor de Rusia, non foi sancionado, porque a FIDE decidiu que as súas declaracións eran "menos provocativas".
José Antonio Rodríguez Vega
José Antonio Rodríguez Vega, alcumado El Mataviejas, nado en Santander o 3 de decembro de 1957 e finado o 24 de outubro de 2002 en Topas (Salamanca), foi un asasino en serie cántabro.
Entre agosto de 1987 e abril de 1988 acabou coa vida de cando menos 16 anciás de idades comprendidas entre os 60 e os 93 anos en Santander.
Pteridina
A pteridina ou azinopurina é un composto químico aromático composto por un anel de pirimidina fusionado cun anel de pirazina. Unha pteridina é tamén un grupo de compostos heterocíclicos que conteñen unha ampla variedade de substitucións na súa estrutura. As pterinas e as flavinas son clases de pteridinas substituídas que teñen unha importante actividade biolóxica.
As pteridinas son pigmentos, que producen cor en estruturas biolóxicas como os iris dos ollos de moitos animais invertebrados, e vertebrados, pero non na cor dos ollos humanos.
A pteridina, é un precursor na síntese de ácido dihidrofólico en moitos microorganismos. A pteridina e o ácido 4-aminobenzoico convértense pola acción do encima dihidropteroato sintetase en ácido dihidrofólico en presenza de glutamato. O encima dihidropteroato sintetase é inhibido polos antibióticos sulfamidas.
Ligazóns externas
https://web.archive.org/web/20131202231508/http://grupoargentinodefotobiologia.info/grupos/pteridinas/e_index.html
Premios Peabody
Os Premios Peabody (The George Foster Peabody Awards) son galardóns que se entregan anualmente con carácter internacional á excelencia nos medios de comunicación electrónicos, radio e na televisión, pero tamén admite tamén medios alternativos como CD-ROM ou internet. Concedéronse pola primeira vez en 1941 só para a radio, a partir de 1948 concedéronse galardóns á televisión.
Historia
A súa orixe data de 1938 cando a National Association of Broadcasters dos Estados Unidos estableceu un comité coa finalidade de conceder un premio prestixioso para emisoras de radio. Lambdin Kay un dos membros do comité organizou os premios seguindo o modelo dos Premios Pulitzer e procurou o patrocinio da Universidade de Xeorxia dándolle o nome en honra de George Foster Peabody, mecenas desa universidade que morrera uns anos antes. Non hai un número fixo de premios por ano, o máximo ata agora foron 36 e tamén se conceden premios a persoas individuais, o primeiro premiou a Bob Hope en 1943.
Física química
A física química é a aplicación da física ós fenómenos macroscópicos, microscópicos, atómicos e de partículas en sistemas químicos no campo da química tradicional usando os principios, prácticas e conceptos de termodinámica, cuántica, mecánica estatística e cinética. É definida como un campo da química no que varios subconceptos son aplicados, a inclusión da mecánica cuántica úsase para ilustrar a aplicación da física química á interacción ou experimentación en química atómica e de partículas.
Está en particular referida ós estudos macromoleculares, como a maioría dos principios que usa, como os coloides.
Solarana
Solarana é un concello español da provincia de Burgos (Castela e León). A súa poboación é de 95 habitantes (INE 2012).
Lei da pureza de 1516
A Lei da pureza da cervexa (Reinheitsgebot en alemán) foi decretada o 23 de abril de 1516 por Guillerme IV de Baviera. Establecíase que a cervexa unicamente debía elaborarse a partir de 3 ingredientes: auga, malte de cebada e lúpulo. Crese que é a primeira regulación legal dun alimento.
Pobo siciliano
Os sicilianos (en siciliano: siciliani) son o pobo nativo de Sicilia, unha illa mediterránea de Italia.
Lei da pureza de 1516
A principal motivación desta lei atopábase en que Guillerme IV de Baviera tiña o monopolio da cebada; deste xeito, ao non poder comprarlle a ninguén máis un ingrediente básico para a elaboración, non só aumentou as súas vendas senón tamén o prezo, xa que non tiña outros cereais competidores.
Hoxe en día, así e todo, séguense a elaborar cervexas conforme a esta lei, aínda que a motivación é diferente. A Lei da pureza de 1516 é utilizada como ferramenta publicitaria polos grandes grupos empresariais xa que a maior parte das cervexas artesáns non cumpren esta lei e albergan os produtos de máis calidade.
Box of Secrets
Varios dos temas foron lanzados anteriormente como sinxelos en edición limitada, incluído "I Wish I Was Someone Better", "ADHD", "It's Getting Boring By the Sea" e "You Bring Me Down". O último deles foi regravado e reeditado antes do lanzamento do álbum. "Try Harder" foi unha cara b do lanzamento orixinal do sinxelo "You Bring Me Down". Todos os sinxelos apareceron como versións regravadas en Box of Secrets, coa excepción de "I Wish I Was Someone Better". O sinxelo "Say Something, Say Anything" foi publicado o 7 de abril de 2008 para coincidir co lanzamento do álbum.
A canción título non aparece no álbum. "Box of Secrets" foi unha cara b do sinxelo "It's Getting Boring by the Sea" e tamén aparece no recompilatorio I'll Be Your Eyes. O título procede dunha frase entre os dous membros para describir cousas que poden dicirse entre eles, pero non a outros.
A canción de peche, "Hope You're Holding Up", é o primeiro tema de Blood Red Shoes en contar con outra persoa que non fose membro do grupo, neste caso con Harriet de Los Campesinos! tocando o violín.
Paquita Salas
A segunda tempada estreouse en Netflix o 29 de xuño de 2018, e a terceira estreouse o 28 de xuño de 2019. Non se descartou unha cuarta tempada, pero "haberá que agardar".
Sinopse
Paquita Salas era a mellor representante dos anos 90 e, aínda que agora todo cambiou, ela non. Cando Macarena García, a súa actriz máis coñecida, a abandona inesperadamente, o mundo de Paquita esborrállase. Xunto con Magüi (Belén Cuesta), a súa inseparábel asistenta, e Álex, un repartidor que acabará converténdose en parte da familia, Paquita lánzase desesperada ao descubrimento dun novo talento. Unha busca que a levará a atopar o seu oco na profesión e no mundo.
Os camiños da vida
Os camiños da vida é unha novela de Ramón Otero Pedrayo publicada en 1928 pola Editorial Nós en tres volumes independentes. A editorial Galaxia editouna xa nun único tomo no ano 1978 como terceiro volume da súa Obra Selecta e en 1990 na colección Narrativa, cun estudo introdutorio de Ramón Mariño Paz, que vai pola 15ª edición.
Trama e estrutura
Aínda que por motivos editoriais saíu do prelo en tres partes independentes, non pode ser considerada unha triloxía, senón unha única novela que mostra a transformación da sociedade galega no século XIX, desde unha economía natural a unha baseada no comercio.
I. Os señores da terra
miniatura|Índice de Os camiños da vida I. Os señores da terra. A primeira parte, titulada Os señores da terra, comeza in medias res, cunha conversa entre o fidalgo D. Caetano (carlista) e o monxe de Oseira e axiña hai unha analepse para narrar a viaxe deste desde Oseira ata o pazo. Segue coa descrición do pazo e da familia dos Doncos, así como da organización da vida na aldea, que continuará no capítulo segundo coa descrición da paisaxe outonal, da vendima e diferentes personaxes aldeáns.
O capítulo terceiro é a presentación de D. Xosé María, representante da fidalguía liberal e no seguinte nárrase unha partida carlista fracasada grazas á intervención da milicia liberal organizada por D. Xosé María. O quinto céntrase sobre todo na figura do herdeiro de D. Caetano e o seu perverso carácter. O sexto reproduce o ambiente dos faladoiros na rebotica da vila: o exclaustrado (o monxe do inicio) conta a orixe de Oseira e a actual situación de decadencia dos ocupantes do pazo da Seara. Finaliza esta parte falando de D. Xosé María, o fidalgo da Pedreira, os seus amoríos, a casa que vai a menos e as fillas, Ramona e Rosalía.
II. A maorazga
A segunda parte, A maorazga, vai ter a Ramona como figura principal. Comeza coa presentación do capitán Antonio Soutelo, que casará con Rosalía, deixando a Ramona soa no pazo co pai e remata o capítulo coa nova que lle chega a esta de que vai ter un sobriño. No segundo capítulo parece revivir o pazo da Seara grazas aos ruíns negocios de Farruco, o novo herdeiro, e os seus amigos da cidade. O capítulo terceiro narra os esforzos de Ramona por manter a casa para o sobriño Paio, de seis anos, que chega -xunto coa súa nai de loito- ao pazo. Poucos días despois chega o seu tío Adrián, fuxido, que relata a morte de Antonio e o fracaso da revolución de 1846 e o seguinte a decadencia total da familia dos Doncos.
Van pasando os anos e mentres Ramona administra o pazo e Adrián centra os seus desexos en que o seu sobriño sexa o que el non puido ser, Paio vai medrando e estuda na cidade. Cando volve á aldea o tío fálalle de estudar medicina. O capítulo final volve centrarse en Farruco, a súa disipada vida en Ourense, as irmás que lle pechan a porta do pazo, onde vai buscar xoias para vender ou pedir cartos, os seus amores con Bertha, unha fermosa moza ourensá…
III. O estudante
A terceira parte, O estudante, céntrase en Paio, que xa acabado o bacharelato descobre un relato de Adrián polo que coñece o seu pasado e marcha para Santiago de Compostela decidido a estudar medicina para dirixir a salvación da aldea. Alí visita a tumba do pai, recibe longas cartas de Adrián e fai vida de estudante. O capítulo terceiro mostra a Ramona gobernando o pazo e pensando no sobriño, ademais de plasmar os cambios na aldea: a chegada da estrada, do tendeiro castelán, a decadencia dos señores dos pazos… Mentres, Paio fai amigos en Santiago e traballa no hospital, onde un enfermo (o pai de Xulia) dun pazo preto de Trasouto lle aconsella que vaia para Madrid.
No capítulo quinto chega Adrián a Santiago, moi avellentado, cóntalle o final do relato do seu pasado, peregrinan polas terras da revolución de 1846 e morre Adrián. No último curso coñece a Xulia, que vive en Madrid e namórase. Por veces fraquea a súa idea de futuro, soña cunha cátedra, con Madrid... Acaba o curso e segue dubidando que facer. No capítulo sétimo el xa está de médico en Trasouto e ten moito traballo desde o primeiro día. Segue coa idea de marchar a Santiago, mais non se atreve a dicirlles palabra ás vellas.
Narrador
O narrador principal é intradiexético, omnisciente e utiliza a terceira persoa para narrar a acción e describir paisaxes e personaxes.
Mikhail Ulyanov
Mikhail Alexandrovich Ulyanov (en Михаи́л Алекса́ндрович Улья́нов), nado o 20 de novembro de 1927 e finado o 26 de marzo de 2007, foi un actor soviético e ruso, un dos máis recoñecidos do teatro e o cinema soviético posterior á segunda guerra mundial. Foi nomeado Artista do Pobo da URSS en 1969 e Heroe do Traballo Socialista en 1986. En 1982 recibiu un premio especial do Festival de Venecia.
Os camiños da vida
Narrador
A este superpónselle en ocasións un autor implícito que explica o plan da obra ou fai comentarios sobre accións: Pola influencia que tivo na Galiza e na familia dos Soutelo, ten que figurar nesta novela, p. 205.
Mikhail Ulyanov
Traxectoria
Mikhail Alexandrovich Ulyanov pasou a súa infancia e mocidade na cidade de Tara, óblast de Omsk. Aínda que suspendera os seus exames na escola Schepkinskoe e para a escola de arte dramática de Moscova, mudouse a Omsk en 1944 para converterse en actor. Despois de dous anos de estudos marchou a Moscova e entro na escola de teatro Schukin en 1946.
Os camiños da vida
Narrador
En determinados momentos da obra o narrador principal cédelle a palabra a algún personaxe, que se converte así en narrador secundario:
Mikhail Ulyanov
Traxectoria
Ulyanov traballou no teatro Vakhtangov a partir de 1950 e dirixiuno dende 1987. Interpretou un amplo rango de personaxes na escena, sendo Rogozhin de O idiota, de Dostoievski o máis salientable. En 1979 levou ao teatro a novela épica de Vasily Shukshin I have come to give you freedom, que protagonizou como Stepan Razin. En 1985 Mikhail Ulyanov interpretou o panfleto satírico The Child Buyer do dramaturgo estadounidense John Hersey.
Os camiños da vida
Tempo
O tempo da historia comeza coa noticia da desamortización de Mendizábal, en 1835-1837, traída ao pazo polo abade don Xacobe ao final do primeiro capítulo: Pois o tal decreto (…) pon en venda tódolos bens dos conventos e suprime tódalas congregacións de regulares, (p. 92-3) e remata coas noticias da Revolución de 1868: ''A república, fermosa, ideal (…) xurdía na escuridade do camiño (…). Os compañeiros, nas vilas, preparaban a revolución.'' (p. 352)
Mikhail Ulyanov
Traxectoria
En canto ao cinema, interpretou líderes comunistas como Vladimir Lenin e o mariscal Zhukov. A súa célebre personaxe Yegor Trubnikov en Predsedatel (1964) converteuse nun clásico soviético e no seu papel máis emblemático.
Os camiños da vida
Tempo
O tempo do discurso segue o esquema de novela realista lineal, o tempo pasa co decorrer das estacións e o traballo no pazo aínda que aparecen abundantes analepses, con frecuencia para coñecer o pasado dalgún personaxe:
Mikhail Ulyanov
Traxectoria
Bratya Karamazovy, filme de 1969 que codirixiu, foi candidato ao Oscar ó mellor filme en lingua non inglesa e participou no 6.º Festival Internacional de Cinema de Moscova. Tamén protagonizou Tema (1979) e Chastnaya zhizn (1982), filmes que gañaron premios nos festivais de Berlín e Venecia, respectivamente.
Os camiños da vida
Tempo
E hai tamén unha prolepse no capítulo segundo desta segunda parte: ''¿O remate do conto? Contábase inda baixiño no casino polo tempo da República e dos primeiros ministerios da Restauración'' (p. 200)
Mikhail Ulyanov
Traxectoria
Posteriormente foi aclamado polo papel de Xulio César na versión da obra de Shakespeare (1990), Poncio Pilato na adaptación cinematográfica de Master i Margarita (1994), e o tirador veterano de Voroshilovskiy strelok (1999), dirixido por Stanislav Govorukhin.
Os camiños da vida
Tempo
O relato das orixes de Oseira, en boca do exclaustrado, (cap. VI) “sitúanos plenamente nun plano mítico e nebuloso, completamente fóra do plano histórico en que se move toda a acción de Os camiños da vida”
Mikhail Ulyanov
Traxectoria
Faleceu o 26 de marzo de 2007 dunha doenza intestinal.
Os camiños da vida
Tempo
Todas estas rupturas da linearidade, xunto coa abundancia de descricións danlle á obra un ritmo marcadamente lento.
Espazo
300px|miniatura|Casa museo de Otero Pedrayo en Trasalba.
Di Carballo Calero que "Os camiños da vida habería de ser un vasto mural que nos presentara a sociedade galega en transo de transformación”, “a súa ambición é bosquexar a vida de Galicia desde a desamortización ás vísperas setembrinas, concedendo a atención debida ás ideas que movían os ánimos”. Por iso o espazo privilexiado é o rural. Trasouto (trasunto de Trasalba), os pazos, os lugares dos arredores ou a paisaxe descrita de forma pormenorizada son o centro da narración, sobre todo ao principio da obra, como foron o eixo da Galiza campesiña sometida a grandes cambios nese momento, que aparecen simbolizados na apertura da estrada (capítulo III da terceira parte).
Os demais espazos aparecen moito máis desdebuxados: Ourense móstrase como un espazo insolidario e conflitivo, unha vila aínda dependente da aldea pero que mudará coa chegada dun novo sistema económico baseado no traballo asalariado e onde xorde a burguesía. Santiago de Compostela é o espazo cultural e supón o período de formación do Paio, visita a tumba do pai, coñece o amor, faise maduro para poder saír á terra cumprir a súa misión. Baiona é unha vila de beiramar antítese de Ourense, floreceu co esplendor da fidalguía, que se trasladaba voluntariamente a ela desde a aldea para protexerse dos ataques. É un mundo pasado no que pervivía a harmonía da aldea. París representa a cidade cosmopolita europea na que triunfaba a cultura, e Irlanda o nacionalismo identificado con Galiza.
Personaxes
Otero Pedrayo presenta unha sociedade estamental harmónica propia do antigo réxime formada polo clero, a fidalguía e as clases populares que se irá esfarelando coa mudanza a unha economía de mercado e a aparición da burguesía. As personaxes son bastante planas, apenas algúns dos fidalgos están trazados cunha certa profundidade e para a súa caracterización Otero utiliza unha técnica de contraste que facilita o recoñecemento dos trazos máis caracterizadores de cada un.
Os dous vellos fidalgos, D. Caetano e D. Xosé María, representan a decadencia desta clase social, incapaces de conservar e gobernar o seu patrimonio, que contrastan por carácter (o medo é o que máis se destaca do primeiro, fronte á alegría e ganas de vivir do segundo) e ideoloxía (carlista / liberal).
Polo que respecta á xeración seguinte, os fillos de D. Caetano encarnan a decadencia definitiva da fidalguía, a súa desaparición; mentres que Ramoniña, Adrián Soutelo e Paio Soutelo representan “a fidalguía ideal”, protonacionalistas destinados a redimir Galiza, aínda que nesta obra Paio desfaise en dúbidas e finaliza sen que quede claro cal vai ser a súa decisión. O clero aparece representado na súa vertente secular (don Xacobe, máis inculto, carlista) e regular (o exclaustrado de Oseira, máis culto, gañará a vida impartindo clases).
Constantino Longueira Morales
Constantino Longueira Morales, nado en Malpica de Bergantiños, foi un político galego.
Os camiños da vida
Personaxes
As clases populares, o campesiñado, apenas están individualizados, son como unha especie de coro popular que asiste ao paso da historia. A burguesía, clase emerxente, tampouco aparece individualizada, estes introducen o espírito mercantilista e monetarista que se opón á economía rural dos foros e rendas. Son vistos como xente de fóra, que nunca se integran e falan castelán (pp- 302-304).
Constantino Longueira Morales
Traxectoria
Veciño de Leiloio. Na II República foi elixido concelleiro de Malpica de Bergantiños o 31 de maio de 1931. En 1933 foi nomeado alcalde de Malpica. En abril de 1936, logo da renuncia de José Sande Lois, volveu ser alcalde de Malpica. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi sancionado.
Alouette 1
Alouette 1 foi o primeiro satélite artificial canadense, e o primeiro satélite construído por un país diferente da Unión Soviética e dos Estados Unidos. Ás veces se lle atribúe equivocamente a Alouette 1 ser o terceiro satélite en ser posto en órbita en lugar de ser o primeiro satélite posto en órbita polo terceiro país en ter un satélite propio, xa que antes de Alouette 1 voaron numerosos outros satélites. Ademais, Canadá non foi o primeiro país en lanzar un satélite: o satélite Ariel 1, do Reino Unido, precedeu a Alouette 1, pero foi construído pola NASA. O nome "Alouette" significa "alondra" en francés e tamén é o título dunha canción popular canadense.
Ferreirós, Ferreirós, Vila de Cruces
Ferreirós é un lugar da parroquia de Ferreirós, no concello pontevedrés de Vila de Cruces, na comarca do Deza. Segundo o INE, en 2008 tiña 46 habitantes (20 homes e 26 mulleres), o que supón unha diminución de 4 habitantes con respecto ao ano 2000.
Alouette 1
Lanzamento do satélite e progreso da misión
Alouette 1 foi lanzado pola NASA desde a base Vandenberg da Forza Aérea, en California, ás 6:05 UTC do 29 de setembro de 1962. Alouette adicouse ó estudo da ionosfera, un area da atmosfera superior na que orbitarían futuros satélites. A misión de Alouette 1 durou dez anos antes de ser apagado e permanece en órbita. En 1966 estimouse que o satélite permanecería en órbita durante 1000 anos.
O satélite estabilizábase mediante xiro, a unhas 1,4 revolucións por minuto despois da extensión das antenas. Tras 500 días en órbita o xiro diminuíu máis do previsto, ata 0,6 r.p.m., fallando a estabilización. Crees que o satélite pasou a quedar estabilizado mediante gradiente gravitatorio coa antena máis longa apuntando cara a Terra. A información sobre a actitude do satélite só podía deducirse das medicións dun único magnetómetro e da temperatura dos escudos termais superior e inferior, polo que o erro na determinación da actitude tiña un erro de ata 10 graos.
As operacións coa nave finalizaron en setembro de 1972. A finais dos anos 1990 levouse a cabo un esforzo de restauración dos datos gardados da misión, conseguíndose recupera a maior parte dos datos de alta resolución.
Construción duplicada
Construíronse dous satélites por redundancia en caso de fallo. A segunda unidade lanzaríase só uns meses despois en caso de que a primeira fallara. Entre a proposta do proxecto e a construción dos satélites pasaron tres anos e medio. Os satélites (un prototipo e as dúas unidades definitivas) foron construídas polo Defense Telecommunications Establishment Electronics Lab, en Otava, Ontario. A estrutura mecánica foi feita en Downsview, Ontario, na fábrica de de Havilland Canada. As baterías foron desenvolvidas por unha sección de DRB e permitiron unha longa vida ao satélite. Unha vez completo, Alouette 1 pesaba 145 kg e foi lanzado por un foguete Thor Agena B. O satélite apoio de Alouette 1 foi lanzado máis tarde como Alouette 2 en 1965.
Instrumentos
Alouette 1 levaba un sondador ionosférico, un receptor VLF, un detector de partículas e un experimento de ruído cósmico. Do corpo do satélite sobresaen dúas antenas dipolo de 45,7 e 22,8 metros, compartidas por tres dos experimentos.
Neprilisina
miniatura|dereita|Estrutura do ectodominio da neprilisina formando un complexo cun inhibidor quelante do cinc. O átomo de cinc é a esfera cincenta e o inhibidor móstrase en verde. A neprilisina ou CD10 (cluster de diferenciación 10), tamén chamada metaloendopeptidase de membrana, endopeptidase neutra (NEP), e antíxeno da leucemia linfoblástica aguda común (CALLA) , é un enzima metaloprotease dependente de cinc que é unha proteína integral de membrana. O encima, con número EC 3.4.24.11, degrada diversos pequenos péptidos que foron segregados, entre os que o máis salientable é o péptido amiloide beta, cuxo pregamento anormal e agregación no tecido nervioso foi considerado unha causa da enfermidade de Alzheimer. A proteína sintetízase dentro da célula como unha proteína de membrana, e despois de ser procesada no aparato de Golgi transpórtase á membrana plasmática, onde expón o seu dominio extracelular (residuos 52-749 ). Nas neuronas, a neprilisina está regulada pola proteína nicastrina, un compoñente do complexo da gamma secretase, que realiza un dos pasos necesarios para o procesamento da proteína precursora amiloide para converterse en amiloide beta.
Regulación do amiloide beta
As mutacións no xene da neprilisina foron asociadas coas formas familiares da enfermidade de Alzheimer, e os ratos knockout deficientes en neprilisina presentan tanto un comportamento discapacitado de tipo alzhéimer coma deposición de beta-amiloide no cerebro, o que proporciona fortes evidencias da asociación da proteína co proceso do alzhéimer. Como se pensa que a neprilisina intervén na reacción limitante na degradación do amiloide beta, foi considerada como unha diana terapéutica potencial; identificáronse compostos como a hormona peptídica somatostatina que incrementan o nivel de actividade do encima. Unha hipótese para explicar a forte dependencia da incidencia do alzhéimer coa idade céntrase no declive da produción de somatostatina no cerebro da xente de avanzada idade, a cal deprimiría a actividade da neprilisina e promovería a agregación de amiloide beta non procesado. O declive da actividade da neprilisina coa idade pode explicarse tamén por danos oxidativos, que se sabe que son un dos factores causantes do alzhéimer; encontráronse altos niveis de neprilisina inapropiadamente oxidada en pacientes de alzhéimer en comparación con persoas maiores cognitivamente normais.
Outras actividades
Intervén na destrución de péptidos opioides como as Met- e Leu-encefalinas nas que corta os enlaces Gly-Phe e ten capacidade de degradar diversas anxiotensinas, o factor natriurético auricular e con actividade de elastase.
Péptidos de sinalización
miniatura|Tinguidura histoquímica de neprilisina no ril. A neprilisina está tamén asociada con outros procesos bioquímicos, e a súa expresión é particularmente alta nos tecidos de riles e pulmóns. Os inhibidores foron designados co ánimo de desenvolver axentes analxésicos e antihipertensivos que actúan impedindo a actividade da neprilisina contra péptidos de sinalización como as encefalinas, substancia P, endotelina, e factor natriurético auricular.
Observáronse asociacións entre a expresión da neprilisina e varios tipos de cancro; porén, a relación entre a expresión da neprilisina e a carcinoxénese non está moi clara. Nos estudos con biomarcadores do cancro, o xene da neprilisina é xeralmente denominado CD10 ou CALLA. Nalgúns tipos de cancro, como o carcinoma metastático e algúns melanomas avanzados, a neprilisina está sobreexpresada; noutros tipos, principalmente en cancros de pulmón, a neprilisina está regulada á baixa, e así non pode modular a sinalización autócrina que favorece o crecemento de células cancerosas por medio de péptidos secretados como son os homólogos de mamíferos relacionados coa bombesina.
Algúns extractos de plantas (extractos de metanol de Ceropegia rupicola, Kniphofia sumarae,  Plectranthus cf barbatus, e un extracto acuoso de Pavetta longiflora) poden inhibir a actividade encimática da endopeptidase neutra.
Coches de choque
thumb|Coches de choque nunha festa parroquial.|250px
Os coches de choque (bumper cars en inglés) son un tipo de atracción mecánica que consiste en varios carriños ou automóbiles eléctricos pequenos que obteñen a enerxía da superficie e o teito do escenario. Acéndense e apáganse remotamente por un operador. Estes carriños están protexidos por medio dunha grosa fita de goma protectora que lles permite bater entre eles. O seu inventor foi Victor Levand, que traballaba para a General Electric.
A superficie de metal, xeralmente, configúrase coma unha pista rectangular ou ovalada e se asperxe grafito no chan para diminuír a fricción. Un parachoques de goma arrodea cada vehículo, e os condutores baten entre si a medida que se trasladan.
Blackpink
Blackpink é un grupo musical surcoreano. O grupo está formado por Jisoo, Jennie, Rosé e Lisa. Asinaron con YG Ent, de Yang Hyun-suk, e cos selos Interscope Records.
These Days
"These Days" é unha canción da banda estadounidense de rock alternativo Foo Fighters. É o terceiro sinxelo, cuarto no Reino Unido, do seu sétimo álbum Wasting Light. Foi escrita por Dave Grohl e co-producida por Butch Vig.
Mario Orta
Mario Orta, nado en Pescara o 6 de xaneiro de 1985, é un futbolista italiano. Xoga de dianteiro e o seu club actual é o Teramo Calcio.
Geodia
Geodia é un xénero de esponxas mariñas que pertencen á familia Geodiidae, da cal é o xénero tipo.
Suecia nos Xogos Olímpicos
Suecia participou por vez primeira nos Xogos Olímpicos en 1896, e dende entón enviou deportistas para participar en tódas edicións dos Xogos, agás en 1904. Suecia gañou medallas en cada edición dos Xogos Olímpicos agás en dous, os de 1896 e os de 1904 (nos que Suecia non competiu).
Geodia
Este xénero está caracterizado por ter unha alta densidade de espículas silíceas. Os membros deste xénero serven de alimento ás tartarugas mariñas carei.
O Cruceiro, Fontao, Vila de Cruces
O Cruceiro é un lugar da parroquia de Fontao, no concello pontevedrés de Vila de Cruces, na comarca do Deza. Segundo o INE, en 2008 tiña 6 habitantes (3 homes e 3 mulleres), o que supón unha diminución de 1 habitante con respecto ao ano 2000.
Sordillos
Sordillos é un concello español da provincia de Burgos (Castela e León). A súa poboación é de 25 habitantes (INE 2012).
DeZine
DeZine foi un programa sobre cine que emitiu a TVG desde 1998 ata 2005 presentado pola actriz Uxía Blanco e dirixido por Pilar Comesaña e Eduardo Galán Blanco. Recibiu o Premio AGAPI 1998 ó mellor programa de televisión e o Premio Mestre Mateo 2002 ó mellor programa de televisión.
Bocas do Ródano
Bocas do Ródano (13) (en francés: Bouches-du-Rhône) é un departamento francés situado no sur de Francia, na desembocadura do río Ródano, que pertence á rexión Provenza-Alpes-Costa Azul.
Charles Warren Adams
Charles Warren Adams, que asinou tamén co pseudónimo Charles Felix, nado en 1833 e finado en 1903, foi un avogado, editor, escritor e vivisector inglés, coñecido por ser o autor da obra Notting Hill Mystery, considerada a primeira novela longa detectivesca en lingua inglesa.
Delling
Delling era un dos Æsir da mitoloxía nórdica e representaba o amencer. Era o pai de Dag (día) canda Nótt (noite), aínda que ás veces se di que Nott era irmán de Dag.
Bellvitge
250px|miniatura|right|Barrios de L'Hospitalet 250px|miniatura|Vista da Gran Via e dos bloques de pisos de Bellvitge. Bellvitge é un barrio da cidade de L'Hospitalet de Llobregat, na provincia de Barcelona, que forma parte do Distrito VI xunto co limítrofe barrio de El Gornal.
Xeografía
Atópase a unha altitude de entre 4 e 8 metros sobre o nivel do mar. Limita polo oeste cos concellos de Cornellà de Llobregat e El Prat de Llobregat, polo sur co de Barcelona, polo leste cos barrios de El Gornal e Granvia L'H e polo norte co barrio do Centre. O seu territorio forma parte do Delta do Llobregat e considérase que a súa formación é bastante recente, do século X, aínda que no lugar houbo zonas húmidas durante moito tempo. Por iso aparece documentado na época medieval como Banyols. Ata 1920 o territorio de La Marina de L'Hospitalet chegaba ata o mar pero nese ano o concello de Barcelona anexionouse as 900 hectáreas meridionais do termo co argumento da ampliación do porto. Dende entón, o límite do barrio e do concello é unha liña recta, paralela a un tramo de liña férrea do porto, trazada nun despacho.
Historia
O territorio que actualmente ocupa o barrio de Bellvitge era unha zona destinada á agricultura, moi productiva grazas á fertilidade das súas terras. Caracterizábase tamén polos desbordamentos do río Llobregat. O regadío xeneralizouse a partir de 1819, coa inauguración do Canal da Infanta e a construción dunha rede de quenllas que levaban auga a toda a zona esquerda do delta.
Os primeiros indicios de que o lugar estaba habitado remóntanse a finais do século X, cando aparece mencionado o Mas d'Amalvígia, e no século XI, época na que se construíu a ermida de Bellvitge, situada uns 2 km ao sur do lugar onde séculos máis tarde xurdiu a pequena vila de L'Hospitalet, hoxe núcleo antigo da cidade.
En 1964 iniciouse a construción dun polígono de vivendas e os primeiros bloques comezaron a ocuparse no verán de 1965. En 1975 xa rematara a construción da maioría deles e a poboación era de 30.659 habitantes. En 1986 acadouse o máximo demográfico, con 32.832 habitantes, cifra que foi baixando dende entón suavemente como no resto de barrios de L'Hospitalet. A diferenza doutros barrios, dende o ano 2000 practicamente non recibiu inmigración estranxeira. Segundo datos do concello, en 2012 tiña 25.528 habitantes censados.
Transporte público
Bellvitge é un barrio que ao estar situado á entrada de Barcelona, e despois de moitos anos de loitas veciñais, benefíciase actualmente dunha boa comunicación tanto co resto de L'Hospitalet como coas localidades lindeiras que conforman a área metropolitana.
Fundamentalmente dispón de dúas estacións de metro: Bellvitge e Hospital de Bellvitge, da liña 1. Ademais dispón dunha estación das liñas 2 e 10 de Proximidades Barcelona de Renfe Operadora, así como diversas liñas de autobuses urbanos, tanto diúrnos como nocturnos.
Cosmic Background Explorer
Cosmic Background Explorer (COBE) foi un observatorio espacial da NASA pertencente ó programa Explorer lanzado 18 de novembro de 1989 mediante un foguete Delta 5920 desde a Base Vandenberg da Forza Aérea.
Características
COBE adicouse a facer medicións da radiación de fondo cósmico de microondas a lonxitudes de onda de entre 1 micrómetro e 1 centímetro sobre toda a esfera celeste, en concreto adicouse a medir:
A nave estaba dividida en dous módulos:
COBE foi deseñado inicialmente para ser lanzado por un transbordador espacial, pero despois do accidente do accidente do transbordador espacial Challenger redeseñouse para ser lanzado mediante un Delta 2. O satélite estabilizábase por rotación a 1 revolución por minuto grazas a tres volantes de inercia, co eixo de rotación coincidindo co eixo de simetría, eliminando así erros sistemáticos nas medicións da anisotropía e permitindo observar a luz zodiacal a varios ángulos de elongación solar. A orientación do eixo de rotación mantíñase apuntando en sentido contrario á Terra e cun ángulo de 94 graos respecto da liña Terra-Sol. A enerxía era proporcionada por tres paneis solares despregables que alimentaban un conxunto de baterías. A órbita de COBE era heliosincrónica, polo que sempre tiña o Sol a un lado e tapado polo parasol desde o punto de vista dos instrumentos. O tipo de órbita e o eixo de rotación permitían unha exploración completa do ceo cada seis meses.
Instrumentos
COBE levaba a bordo tres instrumentos científicos, inmersos nun criostato con 95,7 litros de helio líquido:
Resultados
COBE medíu o fondo cósmico de microondas cunha preción do 0,005%, confirmando a hipótese do Big Bang como orixe do Universo. O científico principal de COBE, John C. Mather, e o resto do equipo recibiron o Premio Gruber de Cosmoloxía 2006 polo seu estudo do fondo cósmico realizado grazas ao satélite. Tanto Mather como George Smoot recibiron o Premio Nobel de Física de 2006 polo seu descubrimento da forma do corpo negro e a anisotropía do fondo cósmico de microondas medida por COBE.
Héctor Buitrago
Héctor Vicente Buitrago Buitrago, nado en Bogotá o 29 de xuño de 1964, é un músico, compositor de música rock e activista colombiano. É recoñecido por pertencer á banda Aterciopelados e formar parte da agrupación La Pestilencia.
Traxectoria
Músico, produtor musical e activista colombiano, comeza na música coa agrupación de punk La Pestilencia, coa cal edita un disco a finais dos anos 1980. A partir de 1992, con 29 anos, Héctor Buitrago comezou a desenvolver unha proposta musical que mestura música latinoamericana e influencias contemporáneas, liderando o grupo bogotano Aterciopelados, xunto con Andrea Echeverri. O contido das súas cancións e a dimensión ritual da música marcan a súa liña de traballo. Ao longo da súa carreira editou 10 discos, ademais de liderar iniciativas ambientais en Colombia.
Parque Nacional de Phong Nha-Ke Bang
miniatura|dereita|150px|Cova de Phong Nha en Phong Nha-Ke Bang miniatura|dereita|150px|Cova de Tien Son en Phong Nha-Ke Bang
O Parque Nacional de Phong Nha-Ke Bang (en vietnamita: Vườn quốc gia Phong Nha-Kẻ Bàng) é un parque nacional, Patrimonio Mundial da provincia de Quang Binh, Vietnam. Este parque contén multitude de covas e grutas. En 2003, a UNESCO incluíu este parque na súa listaxe de patrimonios importantes do mundo a protexer.
Paul Hogan
Paul Hogan, nado o en Lightning Ridge, Nova Gales do Sur, é un actor e cómico australiano, coñecido polo seu papel de Michael J."Crocodile" Dundee en Crocodilo Dundee (1986) e as súas secuelas.
Francisco Javier Oliete Valle
Francisco Javier Oliete Valle, nado o 9 de setembro de 1970 en Zaragoza é un exfutbolista español que xogaba na demarcación de lateral esquerdo.
Traxectoria
Formouse nas categorías inferiores do FC Barcelona, debutando co filial no ano 1988. De cara á tempada 1991/92 fichou polo Albacete Balompié, onde militará ata 1995, cunha tempada polo medio cedido no Celta de Vigo, equipo co que chegou á final da Copa do Rei de Fútbol en 1994.
Despois de xogar en Segunda División co Villareal CF en 1996 ficha polo Sporting de Gijón en Primeira División, onde tampouco convenceu e so militou unha tempada, antes de fichar polo UE Lleida.
Remataría a súa carreira xogando en equipos de Terceira División, como o Villarrobledo, o Atlético Tarazona ou o CD Teruel, onde xogou de 2002 a 2006 e onde finalmente se retirou.
Os Salgueiros, Fontao, Vila de Cruces
Os Salgueiros é un lugar da parroquia de Fontao, no concello pontevedrés de Vila de Cruces, na comarca do Deza. Segundo o INE, en 2008 tiña 12 habitantes (6 homes e 6 mulleres), o que supón unha diminución de 5 habitantes con respecto ao ano 2000.
Miguel García Cuesta
dereita|miniatura|Obituario polo traslado dos seus restos en El Diario de Santiago, 13 de xuño de 1876.
Miguel García Cuesta, nado en Macotera (Salamanca) o 6 de outubro de 1803 e finado en Santiago de Compostela o 18 de abril de 1873, foi un prelado católico español, que actuou no Concilio Vaticano I (1869 - 1870).
Traxectoria
En 1847 foi promovido como bispo de Jaca (Huesca), desde onde pasou a presidir o arcebispado de Santiago de Compostela, ministerio que ostentaría desde 1851 até a súa morte en 1873.
Realizou persoalmente a reforma parroquial de 1867 da diocese de Santiago de Compostela.
Durante a Década democrática, en plenas constituíntes, García Cuesta atacou a validez do matrimonio civil e negouse a xurar a Constitución española de 1869.
Trasladou o Seminario Diocesano, desde o Colexio de San Clemente, onde o aloxara o bispo Rafael de Vélez, para o mosteiro de San Martiño Pinario, ambos os dous lugares situados en Santiago de Compostela.
Las Noticias
Las Noticias foi un periódico editado na Coruña entre 1877 e 1885.
Historia e características
Subtitulado Diario liberal independiente e Diario de la mañana, apareceu en 1877. Fundado por Antonio de la Fuente, que foi o seu director e propietario, os seus redactores eran Froilán de Salazar e o propio director. Consagrado á ilustración das clases obreiras e agrícolas. Interrompeu uns meses a súa publicación en 1880. En 1881 a súa tirada alcanzaba os mil exemplares. Cesou a súa publicación en 1885.
Mario Rodríguez
Mario Rodríguez González, nado en Esgos en 1959, é un político galego do PPdeG.
Traxectoria
Fillo de Amelia González e José Manuel Rodríguez, propietarios dun coñecido restaurante local, sobriño de Manuel Ángel Rodríguez, político local que foi alcalde de Esgos moitos anos, e irmán de Miguel Ángel Rodríguez, tamén alcalde de Esgos, Mario Rodríguez estudou Maxisterio e diplomouse.
Nas eleccións municipais de 2011 encabezou a candidatura do PPdeG á alcaldía de Esgos e foi elixido alcalde con maioría absoluta obtendo todos os concelleiros (9-0). Renovou o cargo, sempre con maioría absoluta nas eleccións de 2015 (8-1) e nas eleccións de 2019 (8-1).
Principio
A palabra principio, derivada do latín principium ('comezo', 'primeira parte'), que á súa vez deriva do elemento prim-, de primus, -a, -um ('o primeiro', 'o que vai en primeiro lugar', ou 'o máis importante') e o elemento cap(i)-, de capere ('tomar', 'coller'), polo que literalmente principium é 'o que se toma en primeiro lugar', ou 'o máis importante'.
Un principio é, comunmente, un hábito ou costume ("por principio") ou un razoamento que serve de punto de partida. Principio significa, en xeral, o comezo ou a causa dalgún fenómeno. Tamén pode ser definido como a causa primaria, o momento, o lugar ou treito en que algo, unha acción ou u coñecemento, ten a súa orixe.
Na ciencia, en xeral un principio é unha lei ou regra que se cumpre ou que se debe seguir con certo propósito, como consecuencia necesaria de algo ou co fin de lograr certo propósito. As leis naturais son exemplos de principios físicos; en matemáticas e noutros campos tamén existen principios necesarios ou que se cumpren sen máis, ou que deberían cumprirse se se pretende ter certo estado de feitos.
Outra maneira de concibir os principios inherentes a un sistema ou a unha disciplina á como un refrexo das características esenciais do sistema, que os usuarios ou investigadores asumen, e sen os que non é posíbel traballar, comprender ou usar dito sistema.
Pero en diferentes ámbitos ten significados diferentes:
Illa Livingston
A illa Livingston (en ruso Smolensk) é unha illa antártica nas illas de Shetland do Sur, na Antártida occidental que se estende entre a illa Greenwich e a illa Snow (Illa nevada) nas illas de Shetland do Sur. Esta illa foi a primeira terra descuberta ao sur da latitude 60° en 1819, e o nome de Livingston, aínda que de orixe descoñecida, estableceuse no uso internacional desde principios de 1820.
Xeografía
Livingston está situado no Océano Antártico, ao noroeste de Cabo Roquemaurel, na parte continental da Antártida, no sur-sueste do Cabo de Fornos en América do Sur, 796 km ao sueste das illas Diego Ramirez (a terra máis meridional de América do Sur), 1.063 km (661 mi) ao sur das Illas Malvinas, 1.571 km ao suroeste das illas Xeorxias do Sur, e 3.040 km do Polo Sur.
A illa forma parte do arquipélago das Shetlands do Sur, unha cadea de illas que se estende en dirección leste-nordés a oeste-suroeste, e separada da próxima Península Antártica polo Estreito Bransfield, e de América do Sur polo Paso Drake. As Shetlands do sur cobren unha superficie total de terra que comprende (do leste ao oeste) Illa Clarence, Illa Elephant, Illa Rei Xurxo, Illa Nelson, Illa Robert, Illa Greenwich, Illa Livingston, Illa Decepción, Illa Snow, Illa Low e Illa Smith, así como numerosos illotes e rochas máis pequenos.
200px | esquerda | miniatura|[[Estreito Bransfield desde a illa Livingston]]
A illa ten 73 km. de longo e o seu largo varía desde os 5 km aos 36 km, cunha superficie de 974 km² hai moitos illotes e rochas nas augas circundantes, sobre todo na costa norte. A máis importante entre as illas máis pequenas adxacentes son Illa Rugged na Península Byers (que tamén contén un pequeno lago de auga doce chamado Lago Basalt), Illa Half Moon en Baía Moon, Illa Desolación en Baía Hero e Illa Zed ao norte.
200px|miniatura|left|A Esfinxe 300px|miniatura|left|Glaciar Huron e Estreito McFarlane 200px|miniatura|right|[[Monte Friesland]]
Os cantíls de xeo, que a miúdo se retiran durante as últimas décadas para descubrir novas calas, praias e puntas, forman a maior parte da costa. Fóra de zonas illadas, a superficie terrestre está cuberta por unha capa de xeo.
Historia
200px|miniatura|right|Vello barco baleeiro en [[Illa Half Moon, Illas Shetland do Sur|Illa Half Moon]]
Foi navegando a Valparaíso durante 1819 cando o capitán William Smith se desviou da súa ruta ao sur do Cabo de Fornos, e o 19 de febreiro de 1819 avistou o extremo nordés de Livingston, Williams Point. Esa foi a primeira terra descuberta ao sur dos 60° de latitude sur, na actual área do Tratado Antártico. 180px|miniatura|left|[[Catalunyan Saddle]]
Uns meses máis tarde, Smith volveu visitar as Shetland do Sur para desembarcar na illa Rei Xurxo, o 16 de outubro de 1819 e reclamar a posesión para o Reino Unido de Gran Bretaña e Irlanda. Mentres tanto, un buque español danado polo mal tempo no paso Drake afundíuse na costa norte de Livingston en setembro de 1819. O barco de 74 canóns San Telmo comandado polo capitán Rosendo Porlier era o buque insignia dunha escuadra naval española. Máis de 600 persoas morreron cando o "San Telmo" afundiuse, foron as primeiras persoas rexistradas en morrer na Antártida. Ninguén sobreviviu, partes dos seus restos foron atopadas posteriormente por cazadores de focas na praia de Half Moon, no cabo Shirreff.
Durante o mes de decembro de 1819 william Smith volveu coa súa nave ás Shetlands do sur. Fletado polo capitán William Shirreff, oficial de mando británico no Pacífico, estacionado en Chile, e acompañado polo tenente Edward Bransfield, encargado de inspeccionar e cartografarr as novas terras. O 30 de xaneiro de 1820 avistaron as montañas da Península Antártica, sen saber que tres días antes o continente xa fora descuberto pola expedición antártica rusa de Fabian Gottlieb Thaddeus von Bellingshausen e Mihail Lazarev.
Un ano máis tarde, Bellingshausen e Lazarev circunnavegaran a Antártida e chegaran á rexión das Shetlands do Sur en xaneiro de 1821 para atopar máis de 50 recipentes seladores americanos e ingleses e 1000 homes que desollaban centos de miles de peles de focas. Mentres que navegaba entre a illa Decepción e Livingston (chamada Smolensk polos rusos) Bellingshausen atopouse co capitán americano Nathaniel Palmer, outro pioneiro da exploración antártica, que se di avistou o continente durante o novembro anterior.
Bases e refuxios antárticos
Atópanse en Livingston as bases de verán San Clemente de Ohrid (Bulgaria) e Juan Carlos I (España) en baía Sur. Tamén existe nela o Campamento Científico Livingston, na península Byers, pertencente a Arxentina e o Campamento Byers, de carácter internacional pero mantido por España. No cabo Shirreff atópanse xuntas a Base Doutor Guillermo Mann de Chile e a Base Cabo Shirreff dos Estados Unidos.
A Base P do Reino Unido ou Illa Livingston (Station P - Livingston Island) situada en. Foi un campamento ocupado desde o 29 de decembro de 1957 ata o 15 de marzo de 1958.
Pinoy Idol
Pinoy Idol foi un concurso musical interactivo de Filipinas creado e desenvolvido por FremantleMedia e 19 Entertainment que emimtiu GMA Network en 2008 baseado no Pop Idol británico.