cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Nena Daconte
He perdido los zapatos (2006)
Pero a pesar do crecente éxito de Idiota, non é ata a promoción do segundo single, En que estrella estará, cando conseguen un enorme impulso nas vendas e as listas de radio, éxito no que foi decisiva a elección como canción oficial da Volta ciclista a España 2006, para a cal gravaron un anuncio publicitario, xunto a Antonio Banderas e o videoclip da canción. O disco chegou a recibir o certificado de disco de ouro logo de estar algunhas semanas no top 50, e grazas ao apoio do enorme éxito que supuxo En que estrella estará foron denominados como grupo revelación 2006.
En 2007 Universal lanza unha edición de luxo de He perdido los zapatos, que incluía como bonus tracks versións acústicas de Engáñame a mi también e Pierdo el tiempo, así como unha versión do tema de Manfred Man “The Mighty quinn”. Á parte do CD estendido incluía un DVD con videoclips, reportaxes, fotos e entrevistas.
Para esta ocasión decidiron lanzar como terceiro single a canción Marta, gravando un novo videoclip, en lugar de utilizar o orixinal que rodaran antes do contrato con Universal Music, e que non se incluíu no DVD da edición de luxo por falta de tempo.
right|thumb|250px|Nena Daconte (Barcelona 2011)
Retales de Carnaval (2008)
O disco saíu á venda o 30 de setembro de 2008 dous anos despois do álbum debut, e titulouse Retales de carnaval. En palabras de Mai, "Co de retallos referímonos ao que queda logo dunha gran festa. E o Entroido simboliza a vida, e estes dous anos, a nivel profesional, foron como pasar por unha gran festa".
O single elixido para o regreso do grupo foi o tema Tenía tanto que darte, estreado primeiro nas radios españolas en agosto deste ano, e sacado á venda en formato dixital o 12 de setembro de 2008. Este disco entrou directamente ao nº 5 das listas de vendas españolas, e o primeiro single converteuse en hit con gran rapidez alcanzando o nº1 dos 40 Principales e demais emisoras do país.
O 26 de febreiro foi publicado o videoclip do 2º single, El Aleph, gravado en Ciutat Meridiana, (Barcelona).
Curuxás, Palas de Rei, Palas de Rei
Curuxás é un lugar da parroquia de Palas de Rei no concello lugués de Palas de Rei, na comarca da Ulloa. Segundo o Instituto Galego de Estatística, en 2021 estaba despoboado, o mesmo que en 1999.
Deste lugar tomou o seu alcume Ramón Rodríguez Varela, guerrilleiro antifranquista galego, máis coñecido como Curuxás (1904-1967).
Eurofighter Typhoon
O Eurofighter Typhoon é un avión militar polivalente, bimotor e de gran manobrabilidade. Está deseñado e construído polo consorcio europeo de empresas Eurofighter GmbH, creado en 1986 e composto polas compañías Airbus Group, BAE Systems e Alenia Aeronautica.
O desenvolvemento do avión iniciouse realmente en 1983 co programa Future European Fighter Aircraft, unha colaboración multinacional entre Reino Unido, Alemaña, Francia, Italia e España. Desacordos sobre a autoridade do deseño e requirimentos operacionais fixeron que Francia deixase o consorcio para desenvolver o Dassault Rafale de forma independente. Un demostrador tecnolóxico, o British Aerospace EAP, realizou o seu primeiro voo o 6 de agosto de 1986; o primeiro prototipo do Eurofighter finalizado voaría por vez primeira o 27 de marzo de 1994. O nome do avión, Typhoon, adoptouse en setembro de 1998 e os primeiros contratos de produción asináronse ese mesmo ano.
Problemas políticos entre as nacións participantes prolongaron significativamente o desenvolvemento do Typhoon; o fin repentino da guerra fría reduciu as demandas europeas para avións de caza, e existía un debate sobre o custo do aparello e a repartición do traballo. O Typhoon entrou en servizo no ano 2003; a día de hoxe opera nas forzas aéreas de Austria, Italia, Alemaña, Reino Unido, España e Arabia Saudita. As forzas aéreas de Omán e a de Kuwait son clientes de exportación, co que o total de compras chega aos 599 aparellos en 2016.
Orixes
O Reino Unido identificara un requisito para un novo caza xa a principios de 1971. A especificación AST 403, emitida en 1972 levou á presentación do deseño P.96 a finais dos anos 70. Aínda que o deseño debería ter cumprido os requirimentos, a industria británica tiña reservas, xa que asemellábase moito ao McDonnell Douglas F/A-18 Hornet, que nese momento estaba nunha etapa avanzada de desenvolvemento. O deseño P.96 tiña pouco potencial para medrar, e cando entrase en produción aseguraría moi poucas exportacións nun mercado no cal o Hornet estaría ben establecido. Porén, o requirimento simultáneo de Alemaña Occidental para un novo caza levou a que en 1979 se desenvolvese o concepto TKF-90. Este era un deseño cunha á delta e con controis "canard" dianteiros. Aínda que os deseñadores de British Aerospace rexeitaron algunha das súas avanzadas características como os motores con toberas vectoriais, estiveron de acordo coa configuración xeral do aparello.
En 1979 Messerschmitt-Bölkow-Blohm (MBB) e British Aerospace (BAe) presentaron unha proposta formal aos seus respectivos gobernos para o ECF, o European Collaborative Fighter ou European Combat Fighter (caza colaborativo europeo ou caza de combate europeo). No mes de outubro dese ano Dassault uniuse ao equipo do ECF para un estudo tri-nacional, que foi coñecido como o European Combat Aircraft (avión europeo de combate). Foi nest etapa do desenvolvemento cando o nome de Eurofighter se uniu ao avión. O desenvolvemento de diferentes prototipos nacionais continuou. Francia fabricou o ACX. O Reino Unido tiña dous deseños: o P.106 que era un caza lixeiro monomotor semellante ao JAS 39 Gripen, e o P.110 que era un caza bimotor. A RAF rexeitou o concepto P.106 porque era a "metade de efectivo que un avión bimotor a dous terzos do seu custo". Alemaña Occidental continuou refinando o concepto TKF-90. O proxecto ECA colapsou en 1981 por varias razóns, como diferenzas nos requisitos, o feito de que Dassault insistise en liderar o deseño, ou a preferencia británica por unha nova versión do motor RB199 para equipar o avión contra apreferencia francesa polo novo Snecma M88. miniatura|250px|[[British Aerospace EAP]] En consecuencia, os socios de Panavia (MBB, BAe e Aeritalia) lanzaron o programa Agile Combat Aircraft (ACA) en abril de 1982. O ACA era moi semellante ao BAe P.110, cunha á delta, canards e dobre cola. Unha gran diferenza externa foi a substitución das entradas do motor laterais por unha na parte inferior da fuselaxe. O ACA ía ser equipado cunha versión do motor RB199. Os gobernos italiano e alemán retiraron financiamento, e o Ministerio de Defensa británico acordou financiar o 50% do custo sendo a outra metade proporcionada pola industria. MBB e Aeritalia apuntáronse co obxectivo de producir dous avións. En maio de 1983 BAe anunciou un contrato co Ministerio de Defensa para desenvolver e fabricar un demostrador ACA, o Experimental Aircraft Programme.
En 1983 Italia, Alemaña, Francia, Reino Unido e España lanzaron o programa Future European Fighter Aircraft (FEFA). O avión sería capaz de engalaxes e aterraxes curtas (STOL) e tería capacidades máis aló do alcance de visión (BVR). En 1984 Francia reiterou o seu requirimento para unha versión capaz de operar dende un portaavións e demandou un papel líder. Italia, Alemaña e o Reino Unido optaron por non participar e estableceron un novo programa EFA. O 2 de agosto de 1985 estes tres países accederon en Turín a seguir adiante co Eurofighter, e confirmouse Francia e España elixiran non seguir como membros do proxecto. A pesar de presións de Francia, España uniuse ao programa Eurofighter a principios de setembro de 1985. Francia retirouse oficialmente do proxecto para seguir adiante co seu ACX, que se convertería no Dassault Rafale.
Cara 1986 o custo do programa chegara aos 180 millóns de libras. Cando o programa EAP comezara, supostamente o custo sería repartido a partes iguais entre o goberno e a industria, pero os gobernos italiano e alemán vacilaron e os tres principais socios industriais tiveron que investir 100 millóns de libras para manter o programa ata o final. En abril de 1986 o BAe EAP presentouse, nese momento tamén financiado parcialmente por MBB, BAe e Aeritalia. O avión voou por vez primeira o 6 de agosto dese ano. O Eurofighter ten un forte parecido co EAP. O traballo de deseño continuou durante os seguintes cinco anos usando datos do EAP. Os pedidos iniciais eran: 250 avións para Reino Unido, 250 para Alemaña, 165 para Italia e 100 para España. A porcentaxe do traballo de fabricación dividiuse entre os países en proporción ás súas compras proxectadas: DASA (33%), British Aerospace (33%), Aeritalia (21%) e Construcciones Aeronáuticas SA (CASA) (13%).
En 1986 creouse a compañía baseada en Múnic Eurofighter Jagdflugzeug GmbH para xestionar o desenvolvemento do proxecto. Tamén se creou EuroJet Turbo GmbH, a alianza entre Rolls-Royce, MTU Aero Engines, FiatAvio (agora Avio) e ITP para desenvolver o motor EJ200. O avión pasou a ser coñecido como Eurofighter EFA a finais de dos 80, e foi bautizado EF 2000 en 1992.
Cara 1990 a selección do radar do avión convertérase nun gran atranco. Reino Unido, Italia e España apoiaban a elección do ECR-90 de Ferranti Defence Systems, mentres que Alemaña prefería o MSD2000 baseado no APG-65 (unha colabración entre Hughes, AEG e GEC-Marconi). Chegouse a un acordo despois de que o secretario de defensa británico Tom King asegurara ao seu colega alemán Gerhard Stoltenberg que o goberno do Reino Unido aprobaría o proxecto e permitiría que a subsidiaria de GEC Marconi Electronic Systems mercaría Ferranti Defence Systems á súa compañía nai, o Ferranti Group, que estaba pasando por dificultades financeiras e legais. GEC polo tanto retirou o seu apoio polo MSD2000.
Atrasos
As cargas financeira impostas a Alemaña pola reunificación causaron que Helmut Kohl realizara a promesa electoral de cancelar o Eurofighter. De principios a mediados de 1991 o ministro de defensa alemán Volker Rühe intentou retirar ao país do proxecto e usar a tecnoloxía do Eurofighter nun avións máis barato e lixeiro. Debido á cantidade de cartos xa gastados no desenvolvemento, o número de traballos que dependían do proxecto, e os compromisos vinculantes de cada goberno participante, Helmut Kohl foi incapaz de retirarse.
En 1995 apareceron preocupacións sobre a distriución do traballo. Dende a formación do Eurofighter a división do traballo acordárase nun 33/33/21/13% (Reino Unido/Alemaña/Italia/España), baseándose no número de unidades pedidas por cada nación, pero todos os países reduciron os seus pedidos. O Reino Unido pasou de 250 a 232 unidades, Alemaña de 250 a 140, Italia de 165 a 121, e España de 100 a 87. Segundo estas novas cifras a división de traballo debería ser 39/24/22/15, porén, Alemaña non estaba disposta a renunciar a esa gran cantidade de traballo. En xaneiro de 1996 despois de moitas negociacións entre Reino Unido e Alemaña chegouse a un compromiso polo cal os xermanos deberían mercar outros 40 avións. A división de traballo pasou a ser dun 43% para EADS MAS en Alemaña e España, un 37,5% para BAE Systems no Reino Unido, e un 19,5% para Alenia en Italia.
En 1996 o Reino Unido anunciou o financiamento para a fase de fabricación do proxecto. En novembro dese ano España confirmou os seus pedidos pero Alemaña atrasou a súa decisión. Despois de moita actividade diplomática entre Alemaña e o Reino Unido, chegouse a un acordo provisional de financiamento polo goberno alemán aportou en xullo de 1997 100 millóns de marcos (51 millóns de euros) para continuar coas probas de voo. Negociacións posteriores resultaron na aprobación de Alemaña para a compra do Eurofighter no mes de outubro.
Probas
O primeiro voo do prototipo do Eurofighter tivo lugar en Bavaria o día 27 de marzo de 1994 a mans do piloto xefe de probas de DASA Peter Weger. O 9 de decembro de 2004 o Eurofighter Typhoon IPA4 iniciou tres meses de probas en contornas frías (CET) na base aérea de Vidsel en Suecia. O propósito das mesmas era verificar o comportamento operacional do avión e dos seus sistemas en temperaturas entre os 125 e os 31 °C. O voo de estrea do Instrumented Production Aircraft 7 (IPA7), o primeiro avión da segunda fase totalmente equipado, tivo lugar o 16 de xaneiro de 2008.
Adquisicións, produción e custos
O primeiro contrato de fabricación foi asinado o 30 de xaneiro de 1998 entre Eurofighter GmbH, Eurojet e NETMA. As adquisicións totais eran as seguintes: Reino Unido 232, Alemaña 180, Italia 121 e España 87. A fabricación foi asignada de acordo aos pedidos: British Aerospace 37.42%, DASA 29.03%, Aeritalia 19.52% e CASA 14.03%.
O 2 de setembro de 1998 celebrouse unha cerimonia para bautizar o avión en Farnborough, Reino Unido. Nela adoptouse formalmente o nome de Typhoon (tifón), inicialmente só para os exemplares de exportación. O nome continua a temática iniciada polo Panavia Tornado. Alemaña resistíuse a ese nome, talvez debido a que o Hawker Typhoon foi cun cazabombardeiro usado pola RAF durante a segunda guerra mundial para atacar obxectivos alemáns. O nome "Spitfire II" (polo famoso caza británico Supermarine Spitfire) tamén for considerado e rexeitado por esa razón nas primeiras etapas do programa. En setembro de 1998 asináronse os contratos para a fabricación de 148 aparellos da fase 1 e de adquisición a longo prazo de avións da fase 2. En marzo de 2008 entregouse o derradeiro avión da fase 1 á Forza Aérea de Alemaña, sendo as seguintes entregas da fase 2. O 21 de outubro dese ano entregáronse os primeiros 2 avións dos 91 da fase 2 á RAF, pedidos catro anos antes. miniatura|250px|Eurofighter alemán En outubro de 2008 as nacións do Eurofighter consideraron dividir os 236 cazas da fase 3 en dúas partes. En xuño de 2009 o xefe da RAF, Sir Glenn Torpy, suxeríu que a súa frota podería ter só 123 reactores, en vez dos 232 planeados inicialmente. A pesar desta redución nos avións requiridos, o 14 de maio dese ano o primeiro ministro Gordon Brown confirmou que o Reino Unido seguiría adiante coa compra do terceiro lote. Asinouse un contrato pola primeira parte, o Lote 3A, a finais do mes de xullo, por 112 aparellos divididos entre os catro países, incluídos 40 para Reino Unido, 31 para Alemaña, 21 para Italia e 20 para España. O comodoro do aire Chris Bushell dixo que eses 40 avións cubrirían totalmete as obrigas do Reino Unido co proxecto, debido aos sorecustos do mesmo.
O Eurofighter Typhoon é o único avión de combate moderno que ten catro liñas de montaxe separadas. Cada socio monta os seus propios avións, aínda que constrúe as mesmas partes para todos os aparellos; Premium AEROTEC (fuselaxe central), EADS CASA (á dereita e slats do bordo de ataque), BAE Systems (parte dianteira e posterior da fuselaxe, cabina, espiña dorsal, deriva e flaps internos) e Alenia Aermacchi (á esquerda, flaps externos e seccións da parte posterior da fuselaxe).
A fabricación está dividida en tres fases (lotes). As fases son unha distinción de produción/financiamento, e non implican un incremento de capacidades entre unhas e outras. O Lote 3 basearase moi proablemente nos avións finais do Lote 2, con algunhas melloras engadidas. Esta fase dividiuse nas partes A e B.
En 1988 o subsecretario parlamentario pra as Forzas Armadas díxolle ao Cámara dos Comúns que o European Fighter Aircraft "sería un gran proxecto, costándolle aos Reino Unido ao redor de 7 000 millón de libras". Ao pouco tempo ralizouse unha estimación máis realista duns 13 000 millóns, cuns custos de desenvolvemento de 3 300 millóns e un prezo por avión de 30 millóns. Cara 1997 o custo estimado era de 17 000 millóns e cara 2003 de 20 000. Despois de 2003 o Ministerio de Defensa negouse a actualizar as estimacións de custos por unha cuestión de "sensibilidade comercial". Porén, en 2011, a Oficina Nacional de Auditoría estimou que os custos de avaliación, desenvolvemento, produción e actualización do Reino Unido chegaran aos 22 900 millóns de libras e a totalidade do programa chegou aos 37 000 millóns.
Cara 2007 Alemaña estimou que o custo do sistema (avión e adestramento, ademais das pezas de reposto) sería de 120 millóns de euros e que estaba en constante aumento. O 17 de xuño de 2009 Alemaña pediu 31 avións do Lote 3A por 2 800 millóns de euros, cun custo de 90 millóns por avión. O Comité de Contas Públicas do Reino Unido informou de que a mala xestión do proxecto fixera que o custo de cada avión se incrementase un 75%. O secretario de defensa Liam Fox respostou que "Estou decidido a que no futuro estes proxectos se executen axeitadamente dende o principio, e anunciei reformas para reducir atrasos de equipamento e sobrecustos". O Ministerio de Defensa español estableceu que o custo do seu proxecto a decembro de 2010 era de 11 718 millóns de euros, fronte aos 9 255 millóns orixinais, o que implicaba un custo de 160 millóns por cada avión.
O 11 de setembro de 2008 o tempo de voo combinado das cinco forzas aéreas clientes do avión e do programa de probas industrial superou o fito das 50 000 horas. O 31 de marzo de 2009 un Eurofighter Typhoon disparou un AMRAAM mentres tiña o seu radar en modo pasivo por vez primeira; os datos do obxectivo necesarios para o mísil foron obtidos polo radar dun segundo Eurofighter Typhoon e transmitidos usando o Sistema de Distribucuón da Información Multifuncional (MIDS). En xaneiro de 2011 a frota de Typhoon superou as 100 000 horas de voo e en setembro de 2013 as 200 000. Cara xullo de 2016 o avión tiña un total de 599 pedidos dos que se entragaran 478 aparellos.
Melloras
No ano 2000 o Reino Unido elixiu o MBDA Meteor como o mísil aire-aire de longo alcance para os seus Typhoons, cunha data de entrada en servizo fixada en decembro de 2011. En decembro de 2002 Francia, Alemaña, España e Suecia uníronse aos británicos nun contrato de 1 900 millóns de dólares para usar o Meteor no Typhoon, o Dassault Rafale e o Saab Gripen. As prolongadas negociacións do contrato atrasaron a súa entrada en servizo a agosto de 2012, e debido á incapacidade de que non se puidesen poñer avións de proba a disposición dos socios do Meteor esta data atrosouse aínda máis. O Meteor está a día de hoxe fabricándose e as súas primeiras entregas á RAF programáronse para finais de 2012 aínda que a súa entrega completa non se levaría a cabo ata mediados de 2016. De todos os xeitos, aínda que o mísil sexa entregado, non entrará en servizo antes do ano 2017. En 2014 anunciouse o segundo elemento do paquete de melloras coñecido como "P1Eb", permitindo ao Typhoon usar todas as súas capacidades tanto aire-aire como aire-terra.
En 2011 Flight International informou que as presións orzamentarias ás que se enfrontaban os catro socios orixinais estaban limitando as melloras. Por exemplo, os catro socios orixinais eran reticentes a esas alturas a financiar melloras que aumentasen as capacidades aire-terra do avión, como a integración do mísil de cruceiro MBDA Storm Shadow.
Casa de Sela
miniatura|Imaxe tomada en 2007 dende a beira NE
A casa de Sela é unha casa de indianos situada en Ribadeo, construída en 1869 e polo tanto, unha das máis antigas casa de indianos da vila.
A mansión foi mandada construír por unha familia retornada de México, e na actualidade segue a ser casa familiar.
Tabiteuea
Tabiteuea é o nome colectivo de dúas illas próximas entre si: Tabiteuea Norte e Tabiteuea Sur. As illas están situadas no Océano Pacífico, ao sur de Tarawa, e pertencen á República de Kiribati.
Tabiteuea Norte ten unha área terrestre de 26 km² e conta cunha poboación de 2.990 persoas no 2001; mentres que Tabiteuea Sur, cunha área terrestre de 12 km², ten unha poboación de 1.293 individuos.
"Tabiteuea", en idioma gilbertense, significa "terra sen xefes", xa que a illa é tradicionalmente igualitaria. A finais do século XIX, as dúas illas foron o sitio dunha guerra relixiosa cando a poboación de Tabiteuea Norte se converteu ao cristianismo e invadiu Tabiteuea Sur (cuxa poboación tiña as súas propias prácticas relixiosas).
El Independiente (1881)
El Independiente foi un periódico editado en Pontevedra entre 1881 e 1882.
Onda gravitacional
Onda gravitacional é a onda que transmite enerxía por medio de deformacións no espazo-tempo, ou sexa, por medio do campo gravitacional. A teoría xeral da relatividade predí que as masas aceleradas poden causar este fenómeno, que se propaga coa velocidade da luz. En febreiro de 2016 voceiros do experimento LIGO anunciaron a detección de ondas gravitacionais xeradas pola colisión de dous buratos negros.
Historia
No ano 1905 Henri Poincaré publicaba un artigo titulado “Sur la dynamique d’ l’électron" onde resumía a teoría da relatividade (especial) de Einstein e postulaba que a gravidade se transmitía por unha onda a que chamou "onde gravifique".
No ano 1915 faise pública a Teoría Xeral da Relatividade, onde Einstein incorpora a súa concepción da gravidade. Aínda así non seria até 1936 cando Einstein e Rosen publican un artigo na revista Journal of the Franklin Society titulado "On gravitational waves" onde rematará recoñecendo a posibilidade real de ondas gravitatorias e xerando unha solución matemática no espazo euclidiano.
Deputados do Parlamento escocés
O de deputado ou deputada do Parlamento escocés (MSP, nas súas siglas inglesas; BPA nas gaélicas) é o título que reciben cada unha das 129 persoas escollidas para representar a cidadanía no Parlamento escocés.
Maluma
Juan Luís Londoño Arias, nado en Medellín o 28 de xaneiro de 1994, máis coñecido polo seu nome artístico Maluma, é un cantante e compositor colombiano.
Traxectoria
Acadou a fama no seu país natal no 2011, con «Farandulera», e grazas a «Obsesión» e «La temperatura» (2013), empezou a ser amplamente recoñecido en América. O seu álbum debut, Magia, de 2012, tivo éxito comercial en Colombia, e un ano despois, Maluma foi nomeado ó Grammy Latino como mellor novo artista. En 2015, lanzou o seu segundo traballo, Pretty Boy, Dirty Boy, que entrou no número un da listaxe principal de álbums latino de Billboard, e consta das cancións «El tiki», «Borró cassette» e «El perdedor». Maluma é considerado polos críticos especializados como un dos artistas de «música urbana de maior impacto» en Latinoamérica.
Deputados do Parlamento escocés
Os deputados do Parlamento escocés escóllense por un dobre sistema de circunscricións e rexións, que mestura o sistema de elección directo e o proporcional. 73 deles son elixidos polo sistema directo, e 56 polo sistema proporcional adicional.
Os deputados ocupan os seus cargos de forma persoal, non en representación do partido polo que concorreron ás eleccións, polo que é frecuente que haxa máis independentes ao remate da lexislatura do que ao comezo. Se se produce no medio da lexislatura algunha vacante, ben por renuncia ben por falecemento, esta cóbrese de distinto xeito se o deputado ou deputada foi elixida polo sistema proporcional ou polo directo. Se provén do sistema directo, procédese a unha elección nesa circunscrición concreta, e para o período comprendido ata o remate da lexislatura. Se provén do sistema de listas rexionais, é o partido político ao que pertencía quen designa o seu ou a súa substituta, a partir da lista electoral presentada no seu momento.
Para os membros actuais do Parlamento escocés, véxase o artigo sobre deputados do Parlamento escocés, 2007-11
Gobernador Xeral de Australia
O Gobernador Xeral da Mancomunidade de Australia é o representante do monarca australiano, actualmente o Rei Carlos III.
Xa que a Raíña é compartida igualmente con outros 15 reinos de Commonwealth, e reside no Reino Unido, nomea, aconsellada polo primeiro ministro, un gobernador-xeral para levar a cabo os deberes constitucionais dentro da Mancomunidade de Australia. O gobernador xeral ten a presidencia formal do Consello Executivo Federal e é o comandante en xefe da Forza de Defensa Australiana. As funcións do gobernador xeral inclúen nomear ministros, xuíces, e embaixadores; dar consentimento real á lexislación aprobada polo parlamento; convocar eleccións; e outorgar honores australianos.
En xeral, o gobernador xeral observa as convencións do sistema de Westminster e do goberno responsábel, mantendo unha neutralidade política, e case sempre actuou só aconsellado polo primeiro ministro ou outros ministros ou, en certos casos, polo parlamento. O gobernador xeral tamén ten unha función cerimonial: organizar eventos en calquera das dúas residencias oficiais (a Casa do Goberno na capital, Canberra, e a Casa do Almirantado, en Sydney), viaxar por Australia ofrecendo conferencias abertas, atender servizos e conmemoracións, e xeralmente proporcionar ánimo a individuos e grupos que están contribuíndo ás súas comunidades. Cando vixa ao estranxeiro, o gobernador xeral é visto como o representante de Australia, e a Raíña de Australia. O gobernador xeral é apoiado por un persoal (de 80 individuos en 2018) encabezado polo secretario oficial do gobernador xeral.
Un gobernador xeral non é nomeado para un prazo específico, pero adoita exercer un mandato de cinco anos suxeitos a unha posible curta extensión. Dende o 1 de xullo de 2019, o Gobernador xeral é David Hurley.
Dende a federación en 1901 até 1965, 11 dos 15 gobernadores xerais foron aristócratas británicos; incluíndo catro baróns, tres vizcondes, tres condes, e un duque real. Dende entón, todos os gobernadores xerais, excepto un, foron australianos; a excepción, Ninian Stephen, chegou a Australia sendo un adolescente. Só unha muller foi gobernadora xeral, Quentin Bryce, que ocupou o cargo de 2008 a 2014.
O 16 de decembro de 2018 foi anunciado que Peter Cosgrove sería substituído por David Hurley, ata ese momento gobernador de Nova Gales do Sur. Para dar continuidade ás eleccións xerais e federais en Nova Gales do Sur, Hurley sucedería a Cosgrove, que planeaba retirarse en marzo de 2019, o 28 de xuño de 2019.
Finalmente o 1 de xullo de 2019, realizouse o traspaso de poderes.
Método de nomeamento
A elección dun gobernador xeral é responsabilidade do primeiro ministro de Australia, que pode consultar en privado con persoal, ou con compañeiros ou co monarca. O candidato diríxese en privado para confirmar se están dispostos a aceptar o nomeamento.
Ao acordar o nomeamento, o monarca permite que se anuncie publicamente con antelación, normalmente varios meses antes de que remate o mandato do actual gobernador xeral. Durante estes meses, a persoa denomínase Gobernador Xeral designado. O nomeamento real faino o monarca. Despois de recibir a súa comisión, o Gobernador Xeral fai un xuramento de lealdade ao monarca australiano, un xuramento no que se compromete a servir ao monarca australiano "segundo a lei, no posto de Gobernador Xeral da Mancomunidade de Australia", e emite unha proclamación asumindo o cargo. Os xuramentos adoitan ser feitos nunha cerimonia no Senado e son administrados polo Xefe de Xustiza de Australia en presenza do primeiro ministro de Australia, o presidente da Cámara dos Representantes de Australia e do presidente do Senado australiano.
Historia
En 1919, o primeiro ministro Billy Hughes enviou un memorando á oficina colonial na que pediu "unha voz real e efectiva na selección do representante do rei". Propuxo ademais que os dominios puidesen nomear aos seus propios candidatos e que "o campo da selección non debería excluír aos cidadáns do propio dominio". O memorando encontrouse cunha forte oposición dentro da Oficina Colonial e foi rexeitado por Alfred Milner, o secretario colonial, e non se lle deu resposta. O ano seguinte, cando o mandato de Ronald Munro Ferguson estaba a piques de expirar, Hughes comunicouse coa Oficina Colonial e pediu que o nomeamento se fixese de acordo co memorando. Para contentar a Hughes, Milner ofreceulle unha selección entre tres candidatos. Tras consultar ao seu gabinete elixiu a Henry Forster, o primeiro barón de Forster. En 1925, baixo o primeiro ministro Stanley Bruce, seguiuse a mesma práctica para o nomeamento do sucesor de Forster, John Lawrence Baird, co goberno australiano afirmando publicamente que o seu nome "fora enviado, con outros, ao ministerio da Commonwealth, que o seleccionara".
O primeiro ministro agora aconsella ao monarca o nomeamento. Este foi o procedemento dende novembro de 1930, cando a proposta de James Scullin de nomear a Isaac Isaacs provocou a forte oposición do goberno británico. Non se debía a ningunha falta de respecto por parte de Isaacs, senón porque o goberno británico considerou que a elección dos gobernadores xerais era, dende a Conferencia Imperial de 1926, só decisión do monarca. (Con todo, quedou moi claro nunha conversación entre Scullin e o secretario privado do rei Xurxo V, Arthur Bigge, o 11 de novembro de 1930, que este era só o motivo oficial do rexeitamento, sendo a verdadeira razón que un australiano, por moi ben considerado que estivese, non era a persoa adecuada para ser gobernador xeral. Scullin insistiu igualmente en que o monarca debería actuar baixo consello do primeiro ministro (a práctica ata 1926 era que os primeiros ministros dos dominios aconsellaban ao monarca indirectamente, a través do goberno británico, que efectivamente tiña un veto sobre calquera proposta coa que non estivera de acordo). Scullin citou o precedente do primeiro ministro de Suráfrica, JBM Hertzog, que insistira recentemente na elección do conde de Clarendon, George Villiers, como gobernador xeral dese país e da selección dun irlandés como gobernador xeral do Estado Libre Irlandés. Estes dous nomeamentos foran acordados a pesar das obxeccións do goberno británico.
Malia estes antecedentes, Xurxo V seguiuse opoñendo a aceptar a recomendación de Scullin de Isaacs e pediulle que considerase ao mariscal de campo William Birdwood. Non obstante, Scullin mantívose firme, dicindo que estaría preparado para loitar contra as eleccións xerais se se lle impedía a un australiano ser gobernador xeral por ser australiano. O 29 de novembro, o rei aceptou o nomeamento de Isaacs, pero deixou claro que o fixo só porque sentiu que non tiña opción. Arthur Bigge queixouse de que Scullin "lle puxera unha pistola na cabeza ao rei"). Este dereito non só a asesorar ao monarca senón tamén a que se aceptase o consello, foi rapidamente adoptado por todos os primeiros ministros dos outros dominios. Isto, entre outras cousas, levou ao Estatuto de Westminster de 1931 e á separación formal das Coroas dos Dominios. Agora, a Raíña de Australia está obrigada por convenio constitucional a aceptar o consello do primeiro ministro australiano e os primeiros ministros estatais sobre as cuestións constitucionais de Australia e dos seus Estados, respectivamente.
Nea Salamis Famagusta F.C.
O Nea Salamis Famagusta ou Nea Salamina Famagusta (en grego: Νέα Σαλαμίνα Αμμοχώστου) é un equipo de fútbol profesional da cidade de Famagusta, en Chipre, sección do club de deportes do mesmo nome, fundado en 1948. Converteuse nun club de refuxiados despois da Invasión turca de Chipre de 1974, cando Turquía ocupou a parte norte da illa. O club ten temporalmente a súa sede en Larnaca e leva o nome da antiga cidade grega de Salamina (Σαλαμίς), preto da actual Famagusta.
Os seus éxitos máis destacables foron a consecución da Copa e da Supercopa de Chipre en 1990. Na liga a súa posición máis alta foi o terceiro posto. Durante os cinco primeiros anos (1948-1953), o equipo participou nos campionatos da Federación de Afeccionados de Fútbol do país. En 1953, o club uniuse á Asociación Chipriota de fútbol, participando regularmente en campionatos e competicións de copa. Xogou máis de 50 tempadas na liga chipriota de fútbol.
O equipo participou por primeira vez en competicións europeas en 1990 na Recopa de Europa de fútbol, e xogou a Copa Intertoto da UEFA nos anos 1995, 1997 e 2000.
Catedral de Braga
miniatura|Sé de Braga: [[pelourinho de Braga.]] miniatura|Sé de Braga. miniatura|Sé de Braga: Capela de [[Xeraldo de Braga|San Xeraldo.]] miniatura|Sé de Braga: Capela de [[Xeraldo de Braga|San Xeraldo.]] miniatura|Sé de Braga: túmulo de Diogo de Sousa. miniatura|Sé de Braga: claustro.
A catedral de Braga ou sé de Braga é unha catedral católica que se localiza na freguesía da Sé, cidade e concello de Braga, distrito de mesmo nome, en Portugal.
A catedral comeza a se contruír en épocas do aínda Reino de Galiza e se constitúe na sede do bispado fundado, segundo a tradición, polo padrón do reino, Santiago o Maior, que aquí tería deixado como primeiro bispo o seu discípulo, san Pedro de Rates. Debido a esa orixe apostólica é considerada como Sacrosanta Basílica Primacial da península Ibérica, e o seu arcebispo, Primaz das Espanhas. Posúe liturxia propia, a liturxia bracarense.
Considerada como un centro de irradiación episcopal e un dos máis importantes templos do románico no país, aquí atópanse os túmulos de Henrique de Borgoña, conde de Portugal, e súa dona, a galega Tareixa, pais de Afonso I de Portugal.
Historia
Aséntase sobre as fundacións dun antigo mercado ou templo romano dedicado a Isis, conforme testemuña unha pedra votiva na parede leste, e os muros dunha posterior basílica paleocristá.
A súa historia mellor documentada remonta á obra do primeiro bispo, Pedro de Braga, e corresponde á restauración da sé episcopal en 1070, da que se conservan poucos vestixios.
En 1128 comezou a construción dun edificio de cinco capelas na cabeceira, por iniciativa do arcebispo Paio Mendes, parcialmente destruído polo sismo de 1135. Respectando os canons arquitectónicos dos Beneditinos clunicenses, os traballos foron dirixidos por Nuno Paio.
En 1268 as obras aínda non estaban concluídas. O edificio continuou a ser modificado con algunhas intervención artísticas, sendo particularmente significativa a galilea, mandada construír, na fachada, por Jorge da Costa nos primeiros anos do século XVI e que sería concluída por Diogo de Sousa. Este último mandou facer as grades que agora a fechan, tendo aínda alterado o pórtico principal, (destruíndo dúas das súas arquivoltas) e mandado executar a ábsida e a capela maior, obra de João de Castilho datada de inicios do século XVI.
En 1688 destacou a campaña de obras promovida polo arcebispo Rodrigo de Moura Teles, que modificou toda a fachada ao gusto barroco, mandando executar tamén o ciborio que ilumina o cruceiro.
Nas dependencias da antiga casa do Cabido, mandada construír a comezos do século XVIII, polo arcebispo Rodrigo de Moura Teles, encóntrase actualmente o Tesouro Museo da Sé de Braga.
No século XX colocouse xunto aos claustros o túmulo da taumaturga, relixiosa e estigmatizada, irmá Maria Estrela Divina, centro de gran devoción popular. Foi sonado o seu espolio de reliquias sagradas, onde destaca o pedazo dun manto da Virxe María, na Capela das Reliquias. Na catedral atópanse arcas que seica conteñen os ósos de moitos santos, e a lendaria Araca Sagrada, cuxo contido era notábel e que noutrora saía en posesión nos días solemnes de festa. A sé de Braga está declarada Monumento Nacional de Portugal desde 1910.
Templo principal
O templo románico presentaba a fachada neste estilo, ladeada por dúas torres sineiras onde se abre a portada principal.
O interior está constituído por tres naves, con seis treitos e cobertura de madeira, transepto desenvolvido e unha cabeceira coa ábsida arrodeada por dúas absidiolas. Aínda hoxe se conservan os elementos básicos desta traza, con excepción da cabeceira.
O esencial da escultura románica da Sé sobreviviu até hoxe, estando concentrada nos portais (principal e lateral sur, a chamada "Porta do Sol") e nos chapiteis do corpo do templo.
A igrexa posúa dous órganos de tubos: o órgano do lado do Evanxeo (1737) e o órgano da Epístola (1739), obras de Simãos Fontanes e decorados en talla da autoría de Marceliano de Araújo.
É tamén notábel o túmulo do infante Afonso de Portugal, fillo de Xoán I de Portugal, de estilo e proveniencia flamenga; e a pía bautismal gótico-manuelina.
Capela de San Xeraldo
A primitiva capela, da cal só resta a estrutura das paredes, foi mandada erguer polo arcebispo Xeraldo de Moissac, baixo a invocación de San Nicolao.
En 1418-1467 o arcebispo Fernando da Guerra, após Xeraldo de Moissac ter sido considerado santo, dedicou a Capela a este antigo arcebispo de Braga, e os restos do santo sepultados no retablo principal.
A capela está decorada en talla barroca; os azulexos atribúense ao pintor António de Oliveira Bernardes.
Capela dos Reis
A exemplo da construción do Mosteiro de Santa María da Vitoria da Batalha, en cumprimento a un voto de agradecemento pola vitoria das armas portuguesas na Batalla de Aljubarrota feito por Xoán I de Portugal, esta capela foi erguida en cumprimento a un voto semellante, feito polo entón arcebispo de Braga, Lourenço Vicente, presente na mesma batalla, en honra da Virxe.
Capela de Nosa Señora da Gloria
Erguida por iniciativa do arcebispo Gonçalo Pereira para o seu monumento funerario.
O 17 de novembro de 1331, o papa Xoán XXII a través da bula "Marita tuae devotionis", concedeu a Gonçalo Pereira a autorización para gastar 6000 floríns de ouro, das rendas da mesa arquiepiscopal, na dotación da capela que planeaba construír.
O arcebispo está sepultado nun túmulo gótico, semellante ao da Isabel de Aragón, en Coímbra, obra de dous escultores: os mestres Pero e Telo García.
Capela de Nosa Señora da Piedade
Erguida por iniciativa do arcebispo Diogo de Sousa en 1513, aquí atópase o seu túmulo.
Igrexa da Misericordia de Braga
Templo renacentista incluído no conxunto da Sé de Braga.
Claustro
Existe outro claustro anexo máis antigo, chamado Claustro dos Reis, onde se encontran sepultados os reis suevos de Gallaecia, segundo unha antiquísima tradición.
Conxunto de campás
O primeiro conxunto de campás da Sé foi inaugurado no século XVII. Ao longo dos séculos, os arcebispos de Braga engadiron novos sinos, tornandoo nun dos maiores do país.
En 1996 substituíronse vinte e tres sinos. Os sinos apeados ao longo dos séculos da Sé e das igrexas de Braga atópanse no Tesouro Museo da catedral, que conta con máis de duascentas destas pezas.
Aurresku
miniatura|dereita|220px|Un dantzari bailando un aurresku, cos txistularis e tamborileiros ó fondo. miniatura|180px|Algúns dos pasos do aurresku. O aurresku é o estilo de baile máis coñecido do País Vasco. O seu ritmo é o zortziko e os bailaríns chámanse dantzaris. A música que acompaña á danza adoita ser interpretada por un txistulari (músico que toca o txistu e o tamboril). É un baile moi popular en vodas, homenaxes e actos públicos do País Vasco.
El Independiente (Lugo)
El Independiente foi un periódico editado en Lugo en 1869.
Historia e características
Subtitulado Periódico liberal, apareceu a principios de xullo de 1869. Definíase como monárquico-democrático e anticarlista. Imprimiuse nos obradoiros de Antonio Villamarín. Enfrontouse aos periódicos La Patria e La Paz; ámbolos dous impresos por Soto Freire.
Corredor ferroviario mediterráneo
miniatura|300px|Estación de Camp de Tarragona (inicio da liña).
O corredor ferroviario mediterráneo é unha liña de alta velocidade da rede de ferrocarril en España. A liña, actualmente en construción, esténdese desde a estación de Camp de Tarragona na provincia homónima ata a localidade de La Encina na Provincia de Alacant e decorrendo en paralelo ao mar Mediterráneo.
A diferenza das primeiras liñas de alta velocidade española, esta liña non foi construída totalmente de cero senón que se formou a partir de treitos novos e treitos modernizados de liñas clásicas.
Ao que se finalice a liña admitirá velocidades máximas entre 200 (en treitos modernizados) e 300 km/h (en treitos de nova construción) o que permite cualificala como liña de alta velocidade.
Historia
miniatura O Plan de transporte ferroviario de 1987 prevía entre Barcelona e La Encina un trazado de dobre vía capaz de admitir velocidades de 200 km/h. Algúns treitos modernizáronse segundo este plan pero a velocidade máxima elevouse a 220 km/h. Posteriormente decidiuse integrar estes treitos con outros treitos a modernizar e treitos novos (onde a xeografía e a poboacións o aconsellasen) para constituír o que se comezou a denominar corredor mediterráneo de alta velocidade.
Camp de Tarragona - Vandellòs
Treito en construción con entrada en servizo en 2010. A ligazón cara a Lleida e Zaragoza do corredor mediterráneo coa liña de alta velocidade Madrid-Barcelona está previsto que finalice en 2011.
Este novo trazado é apto para tráfico mixto de viaxeiros e mercadorías e vai substituír o treito de vía única que pasa polo centro de Salou. O treito comeza en Vandellòs e ao chegar aos arredores de Tarragona abre en dúas gallas: unha vai á cidade de Tarragona pasando por Vila-seca e outro conecta coa liña de alta velocidade Madrid-Barcelona-Fronteira na estación Camp de Tarragona. No segundo dos treitos prevese a construción dunha nova estación denominada estación central de Tarragona nas proximidades do aeroporto de Reus.
Inicialmente prevese instalar vías de largo UIC (1435 mm) entre a estación de Camp de Tarragona e a estación central de Tarragona e un adaptador de largo ao sur desta última para desde alí cara a Vandellòs continuar en largo de vía ibérico (1668 mm). Todas as modernizacións e treitos novos en que se instalen vías en largo ibérico contarán con travesas polivalentes capaces de migrar a largo UIC.
Inicialmente o tráfico de mercadorías transitará pola ruta Vila-seca-Tarragona-Sant Vicenç de Calders. Posteriormente, cando se implante o largo UIC no corredor mediterráneo, deberán utilizar outra ruta aínda non definida.
Vandellòs-Castelló
En servizo dobre vía que admite velocidades de 220 km/h. Actualmente en largo ibérico con travesas polivalentes (para facilitar a migración a largo UIC) e electrificado a 3 kV de CA.
Castelló-Valencia
O proxecto do treito de nova construción de 55.3 km entre Castelló-Valencia foi licitado en xullo de 2008.
Valencia-Xàtiva
O treito Valencia-Xàtiva é considerado tamén parte da liña de alta velocidade Madrid-Cuenca-Levante.
Treito en construción. Estímase que será mixto (pasaxeiros e mercadorías) para permitir a saída das mercadorías da provincia de Almería e da rexión de Murcia en trens de largo UIC.
Xàtiva – Nó da Encina
O tramo Xàtiva-La Encina é considerado tamén parte da liña de alta velocidade Madrid-Cuenca-Levante.
Este treito de 41.2 km atópase en servizo con dobre vía electrificada a 3 kV de CA e admite circulacións de ata 220 km/h. Actualmente en servizo en largo ibérico tamén conta con travesas polivalentes para a súa futura migración a largo UIC. Neste punto o corredor mediterráneo finaliza na liña de alta velocidade Madrid-Cuenca-Levante.
Así mesmo neste treito construirase unha nova plataforma para vías de largo ibérico destinadas a mercadorías, trens rexionais e de proximidades. Unha vez posta en servizo esta dobre vía en largo ibérico desviarase todo o tráfico por ela e comezará unha segunda fase para adecuar a actual plataforma (que admite circulacións de ata 220 km/h) para o uso de trens de pasaxeiros de alta velocidade (300/350 km/h) en dobre vía de largo internacional (1 435 mm).
Juan Manuel Álvarez Ramos
Juan Manuel Álvarez Ramos, nado en 1922 e finado en Maside o 19 de novembro de 2014, foi un político galego.
Traxectoria
Na época da transición foi membro da Comisión que elaborou o Estatuto dos dezaseis, o anteproxecto do Estatuto de Autonomía de 1981. Nas primeiras eleccións democráticas foi elixido alcalde de Maside por UCD. Nas municipais de 1983 presentouse por Coalición Galega e volveu ser elixido alcalde con maioría absoluta.
Vida persoal
Casou con Betty Carro Abdala.
Etnónimo
Un etnónimo, (en grego ethnos ‘tribo’ + onyma ‘nome’) é o nome dun grupo étnico. Fálase dun exónimo cando o nome foi atribuído por outro grupo, ou dun autónimo se foi autoasignado. Por exemplo, o grupo étnico dominante en Alemaña é o dos xermanos, un exónimo levado ó galego dende o latín; os xermanos refírense a si mesmos co autónimo deutsch.
Cando un idioma evoluciona, os etnónimos que algunha vez foron aceptables poden chegar a ser ofensivos. Exemplos de etnónimos difamatorios da historia son cretino (xentilicio de Creta), vándalo, bárbaro, san, fenicio, saami, gringo, goyim, chichimeca, popoluca, payo e filisteo.
Palacio de Deportes de Murcia
O Palacio de Deportes de Murcia é un pavillón deportivo multiusos da cidade de Murcia, España. O recinto serve de sede para o equipo de baloncesto UCAM Murcia e para o de fútbol sala ElPozo Murcia. Deseñado polo arquitecto Miguel Ángel Beloqui, foi construído en 1994, contando coas mellores innovacións existentes da época e custando máis de 4.500 millóns de pesetas. Ten unha capacidade total de 7.454 espectadores (6.026 en bancadas fixas e 1.428 en bancadas móbiles), ampliable a preto de 9.000 con bancadas supletorias. Está situado na Avenida del Rocío, na zona da capital murciana coñecida como Las Atalayas.
Louriña
O topónimo galego Louriña pode referirse a:
Snorks
Snorks é unha serie estadounidense de debuxos animados protagonizada por personaxes creados polo historietista belga Freddy Monnichendam. Producida por Hanna-Barbera Productions, foi estreada a finais do terceiro trimestre do ano 1984 na canle NBC.
Reino franco
miniatura|300px|Crecemento do reino dos francos. O Reino franco designa o territorio xeográfico dos francos, que, estabelecidos no limes do Imperio Romano, aproveitaron a decadencia da autoridade romana durante o século V, para se expandiren na Galia romana. De entre todos os pobos francos, os merovinxios encabezados por Clodoveo I lograron eliminar toda competencia e aseguraron o dominio da súa dinastía sobre os territorios dos francos non romanizados, sobre as romanas Dioecesis Viennensis e Dioecesis Galliarum (ocupando os territorios dos visigodos e burgundios, e sobre parte de territorios xermanos non romanizados como Alemaña, Turinxia ou Baviera. De modo que se estabelecerían sobre os territorios de actuais países como Francia, Bélxica, Países Baixos, Luxemburgo, Alemaña ou Suíza.