cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Superstición
A superstición e a psicoloxía
No campo da psicoloxía, enténdese a superstición como o resultado da maneira prexuizosa de xulgar a información que ten o noso cerebro. Un prexuízo cognitivo (do inglés cognitive bias, 'predisposicións cognitivas' ou 'tendencia cognitiva', en galego), é unha distorsión cognitiva no modo no que os humanos perciben a realidade.
Para o individuo supersticioso, a superstición cumpre un papel positivo de estabilidade para a psique, por medio dos mecanismos de defensa. Os actos apotropaicos, como dicir Xesús! tras un esbirro para rexeitar a mala sorte, tocar madeira, cruzar os dedos ou facer o sinal da cruz, teñen esa función de "curar" a mente.
Outros temas importantes en relación coas supersticións son: o estudo do chamado pensamento máxico, da relixión como un tipo de crenza supersticiosa, os trastornos obsesivo-compulsivos e a esquizofrenia como enfermidade mental.
Prexuízos cognitivos
O pensamento máxico, base da superstición, é unha forma de pensar e razoar que xera opinións carentes de fundamentación lóxica robusta ou estrita.
Adoitan estar baseadas en percepcións psíquicas subxectivas do individuo/colectivo, podendo estar condicionadas por outras persoas que coñeceran ou aceptaran dalgún modo as teorías de ditos individuos con esas crenzas.
En psiquiatría, varias enfermidades mentais e trastornos de personalidade caracterízanse por diversos graos de pensamento máxico.
Bruce Hood, profesor de Psicoloxía do desenvolvemento na Universidade de Bristol, levou a cabo un experimento para demostrar a inutilidade dos esforzos por combater as crenzas irracionais, xa que sostén que o cerebro humano tende a funcionar de maneira supersticiosa.
Para demostrar a súa teoría, o profesor Hood preguntoulles aos membros do público dun festival de ciencias se estaban dispostos a probarse unha chaqueta azul a cambio dunha gratificación de 10 libras esterlinas. Despois de que non poucos voluntarios levantaran a man, dixo que a chaqueta pertencera a Fred West, un asasino múltiple. Ao oír isto, a maioría dos voluntarios baixaron a man como acto apotropaico ou de defensa ou rexeitamento do agoiro. En realidade, a chaqueta non pertencera a Fred West, e o experimento mostrou que esta crenza, a persoas que se consideran racionais (xa que asistían a un festival de ciencias), lles facía sentirse incómodas.
Escrúpulos similares e crenzas comparables, explican, por exemplo, por que poucas persoas estarían dispostas a cambiar o seu anel de voda por unha réplica idéntica. A diferenza entre conceder importancia sentimental aos obxectos e crer na relixión, a maxia ou no paranormal, é só cuestión de grao, segundo o profesor Hood.
Segundo Hood, debido a que os humanos operamos intuitivamente, instar ás persoas a abandonar o seu sistema de crenzas non ten éxito, porque ese compoñente irracional opera a un nivel tan fundamental que ningunha cantidade de evidencias racionais pode erradicalo, de igual modo que non podemos erradicar un instinto.
Relixión e superstición
Case cada relixión posúe rituais, cerimonias ou ensalmos que porían á persoa en relación coas forzas espirituais, e que as persoas que non pertencen a esa relixión poden considerar supersticións, como o degolamento dunha galiña, o sinal da cruz, o bautismo, a misa etc.
Acéptase que é máis probábel encontrarse con alguén que profesa unha relixión supersticioso que cun agnóstico ou cun ateo supersticioso.
A diferenza entre superstición e fe relixiosa estriba, en primeiro lugar, na maneira de comprender globalmente a realidade. Na superstición, a forza supranatural que actúa é arbitraria e disgregada das demais, mentres que unha relixión ten un sistema teolóxico organizado que afirma a existencia dun ser (ou varios) ou unha causalidade superior xeral, que actúa(n) no todo. En segundo lugar, de cada relixión derívase, ademais da espiritualidade, unha moral, mentres que en numerosas supersticións só se condiciona a actuación do individuo cara á adquisición ou perda da sorte ou a desgraza. E en terceiro lugar, en moitas relixións, como o cristianismo, non se ve contradición entre a racionalidade, que examina as causas inmediatas, e a crenza relixiosa, con consecuente coexistencia de ambas as actitudes.
O cristianismo considera a superstición como contraria ao primeiro mandamento.
Desde esta perspectiva, compréndese que para o dicionario da Real Academia Galega, a superstición é un "sentimento á marxe da razón, polo que se cre que certas cousas ou signos teñen misteriosamente boas ou malas consecuencias".
A superstición non ten por obxecto o coñecemento da realidade que xace tras dita crenza, dáse por suposto a súa veracidade. O seu obxecto é manterse alerta nas situacións diarias para evitar o incidir nas accións que conducen de modo oportuno á base da crenza. A relixión ten por obxecto dun modo básico, adquirir a graza do ente ou entes obxecto de adoración a base de cumprir os mandamentos e rexeitar as prohibicións que dita o seu credo.
Algunhas relixións e cosmovisións esotéricas herméticas consideraron os estados de conciencia alterados como unha proba máis da existencia das súas crenzas. O seu coñecemento parte de premisas e fontes totalmente diferentes ás da ciencia, a técnica e a filosofía do noso tempo. Sería froito do desenvolvemento de capacidades no individuo que transcenderían os límites da percepción sensorial normal. Mediante técnicas como a meditación, autosuxestión, privación do sono, xaxún, deshidratación, drogas, intoxicacións etc. os suxeitos experimentan unha realidade máis alá do limiar da normalidade e perciben un nivel de realidade diferente e subxectivo a si mesmo.
Orixes da idea de superstición
Segundo a súa etimoloxía, a palabra galega superstición corresponde ao verbo latino super-stare ('permanecer sobre', que para os romanos tiña o sentido figurado de 'ser testemuña' ou 'sobrevivir').
De acordo con Cicerón, e despois Isidoro de Sevilla, a idea de transcender e perpetuarse a través da realización constante de rituais subxacía no uso desta palabra:
Por outra parte, na Roma antiga os adiviños eran cualificados frecuentemente como superstitiosus, o que de por si non constituiría unha valoración necesariamente pexorativa. Pero ás veces si se lle deu un sentido desfavorábel á palabra e ás accións que designaba, entendidas como unha manifestación exaxerada e, por tanto, superflua e desordenada, de relixiosidade. Esta idea resulta máis comprensíbel se se considera que religio, a relixión, significa precisamente o contrario para os romanos. Segundo o mesmo Cicerón, religio vén de re-legere ('reagrupar', 'ordenar'). Polo mesmo, dentro da preocupación romana de realizar o culto dentro de normas ríxidas, unha exaxeración, como facer sacrificios todos os días, podía chegar a ser entendido como un defecto.
Bács-Kiskun
dereita|250px Bács-Kiskun é un condado administrativo húngaro (megye) situado no sur de Hungría. Foi creado trala segunda guerra mundial, cando se uniron os condados de Bács-Bodrog e Pest-Pilis-Solt-Kiskun. O condado ten unha poboación de 547.000 habitantes e unha área de 8.445 km², Bács-Kiskun é o maior condado do país. A capital do condado e maior cidade é Kecskemét.
Superstición
Evolución do concepto cristián de superstición
Nas primeiras versións en latín do Novo Testamento cristián utilízase só 3 veces a palabra superstición, e sempre á maneira romana:
Bács-Kiskun
Localización
O condado de Bács-Kiskun limita cos condados de Baranya, Tolna, e Fejér ao oeste, co condado de Pest ao norte e con Jász-Nagykun-Szolnok e Csongrád ao leste. Polo sur fai fronteira con Serbia.
Superstición
Evolución do concepto cristián de superstición
Pero despois de décadas, ou incluso séculos, os primeiros cristiáns comezaron a cambiar o sentido da palabra "superstición".
No século III, Lactancio refutou as etimoloxías clásicas de Cicerón, buscando interpretacións máis útiles desde o punto de vista cristián. Para el, religio xa non vén de relegere ('reagrupar' ou 'reordenar'), senón de re-ligare ('volver a unir'), o que resultaba moi consonte co sentido mesiánico e salvífico do cristianismo, que proclama unha "nova alianza" entre a divindade e o ser humano. O cristianismo era, pois, para Lactancio, unha relixión.
Bács-Kiskun
Estrutura rexional
A capital e maior cidade do condado é Kecskemét, onde vive 1/6 da poboación total. O condado de Bács-Kiskun é o quinto maior condado húngaro no que se refire á poboación.
Superstición
Evolución do concepto cristián de superstición
Seguindo con esta liña argumentativa, o mesmo autor cambiaba o significado da etimoloxía de supertitio. Esta agora asimilaba o concepto a idolatría e culto equivocado; superstición equivalía a divinización pagá dos mortos:
Bács-Kiskun
Cidade con dereitos de condado
miniatura|dereita|400px|Fotografía aérea de Kecskemét - Hungría
Superstición
Evolución do concepto cristián de superstición
Para Lactancio, entón, relixión era igual a culto verdadeiro, mentres que superstición era un falso culto.
miniatura|200px|Segundo [[Agostiño de Hipona|san Agostiño, a superstición á pagá e demoníaca.]]
Bács-Kiskun
Vilas principais
(Ordenadas por poboación segundo o censo do 2001)
Superstición
Evolución do concepto cristián de superstición
No século IV Agostiño de Hipona volveu modificar a explicación do significado da etimoloxía de supertitio, buscando establecer un novo concepto máis acorde coa súa situación histórica. Para el, as supersticións eran as "supervivencias" da idolatría pagá que subsistían tras o triunfo político e espiritual do cristianismo, produto da conversión do emperador Constantino. E, máis especificamente, superstición era todo resto de veneración a unha criatura —ser creado— fora este ídolo, home, demo, animal, planta, astro ou obxecto.
A segunda idea implica que, por exemplo, se o estremecemento dun membro (un brazo, por exemplo) era considerado un mal agoiro, era porque para o supersticioso era unha especie de signo convencional ou clave secreta, mediante a cal recibía unha mensaxe do demo.
A nova definición de superstición estendeuse rapidamente.
Se os xudeus no crían en Cristo, os seus rituais debían por forza seren supersticiosos e mal inspirados.
Pobo arikara
Os arikara, tamén coñecidos como sahnish, arikaree ou ree, son unha tribo de nativos americanos de Dacota do Norte. Hoxe viven xunto cos mandan e cos hidatsa como unha tribo recoñecida federalmente na reserva india de Fort Berthold.
Nome
O nome arikara crese que significa "cornos", en referencia ó antigo costume de levar dous ósos cara arriba no seu cabelo. O nome tamén pode significar "pobo uapití" ou "comedores de millo". Tamén foron chamados arikaree ou ree.
Tulipomanía
miniatura|200px|[[Acuarela anónima do século XVII do Semper Augustus, o bulbo máis famoso, vendido por un prezo récord: 6.000 floríns.]]
O relato destes acontecementos debémosllo ao xornalista escocés Charles Mackay, que o reflectiu no seu libro Memorias de extraordinarias ilusións e da tolemia das multitudes (1841).
Causas
Varios factores explican a orixe da tulipomanía holandesa. Por unha banda, o éxito da Compañía Holandesa das Indias Orientais e a prosperidade comercial dos Países Baixos, e por outro, o gusto polas flores, especialmente as exóticas, que se converteron en obxecto de ostentación e símbolo de riqueza.
Introdución do tulipán en Europa
miniatura|180px|Charles de l'Écluse, coñecido como [[Carolus Clusius, introdutor do tulipán nos Países Baixos.]] O tulipán foi introducido nos Países Baixos en 1559, procedente da actual Turquía (naquel tempo, Imperio otomán), onde tiña connotacións sacras e adornaba os traxes dos sultáns. De feito, a palabra tulipán procede do francés turban, deformación do turco otomán tülbent, vindo este termo do persa dulband e significando todos turbante.
Aínda que foron achadas evidencias do uso ornamental no Al-Ándalus do século XI que indican unha introdución en Europa máis remota no tempo, a versión tradicional atribúe a súa difusión ao embaixador austríaco en Turquía, Ogier Ghislain de Busbecq, no século XVI. Ogier era un floricultor entusiasta, e cando regresou a Europa en 1544 levou consigo algúns bulbos aos Xardíns Imperiais de Viena. Máis tarde, en 1593, o destacado botánico Carolus Clusius deixou o seu traballo nos Xardíns Imperiais para tomar un cargo de profesor de botánica en Leiden, Holanda, ata onde levou unha colección de bulbos de tulipáns que crearon un grande interese e entusiasmo.
Para moita xente os tulipáns poden parecer inútiles, sen cheiro nin aplicación medicinal, florecendo só unha ou dúas semanas ao ano. Pero os xardineiros holandeses apreciaban os tulipáns pola súa beleza, e moitos pintores preferían pintar unha desas flores antes que un cadro.
A alza de prezo
miniatura|200px|Panfleto acerca da tulipomanía impreso en [[1637.]]
A pesar de que se intentou controlar o proceso polo cal os tulipáns monocromos se convertían en multicolores, os horticultores holandeses non foron capaces, de maneira que o aleatorio do exotismo contribuíu a elevar progresivamente o prezo de cada bulbo. As variedades máis raras eran bautizadas con nomes de personaxes ilustres e almirantes de prestixio. Na década dos anos vinte do século XVII o prezo do tulipán comezou a crecer a gran velocidade. Consérvanse rexistros de vendas absurdas: luxosas mansións a cambio dun só bulbo, ou flores vendidas a cambio do salario de quince anos dun artesán ben pago. En 1623 un só bulbo podía chegar a valer 1.000 floríns neerlandeses: unha persoa normal en Holanda tiña uns ingresos medios anuais de 150 floríns. Durante a década de 1630 parecía que o prezo dos bulbos crecía ilimitadamente e todo o país investiu canto tiña no comercio especulativo dos tulipáns. Os beneficios chegaron ao 500%.
En 1635 vendéronse 40 bulbos por 100.000 floríns. Para os efectos de comparación, unha tonelada de manteiga custaba 100 floríns, e oito porcos 240 floríns. Un bulbo de tulipán chegou a ser vendido polo prezo equivalente a 24 toneladas de trigo. O récord de venda bateuno o Semper Augustus: 6.000 floríns por un só bulbo, en Haarlem.
En 1636 declarouse unha epidemia de peste bubónica que causou unha gran mortaldade na poboación holandesa. A falta de man de obra multiplicou aínda máis os prezos, e xerouse un irresistible mercado alcista. Tal foi a febre, que se creou un mercado de futuros, a partir de bulbos aínda non colleitados. Ese fenómeno foi coñecido como windhandel, "negocio de aire", e popularizouse sobre todo nas tabernas das pequenas cidades, a pesar de que un edicto estatal de 1610 prohibira o negocio polas dificultades de execución contractual que xeraba. A pesar da prohibición, os negocios deste tipo continuaron entre particulares. Os compradores endebedábanse e hipotecábanse para adquirir as flores, e chegou un momento en que xa non se intercambiaban bulbos senón que se efectuaba unha auténtica especulación financeira mediante notas de crédito. Publicáronse extensos e belos catálogos de vendas, e os tulipáns entraron na bolsa de valores. Todas as clases sociais, desde a alta burguesía ata os artesáns, víronse implicados no fenómeno.
Charles Mackay conta unha historia da época:
miniatura|300px|Evolución do prezo do tulipán en Holanda entre 1636 (12 de novembro) e 1637 (1 de maio).
Final da burbulla
En 1637, o 5 de febreiro, un lote de 99 tulipáns de gran rareza vendeuse por 90.000 floríns: foi a última gran venda de tulipáns. Ao día seguinte púxose á venda un lote de medio quilo por 1.250 floríns sen atoparse comprador. Entón a burbulla estalou. Os prezos comezaron a caer en picado e non houbo xeito de recuperar o investimento: todo o mundo vendía e ninguén compraba. Comprometéronse enormes débedas para comprar flores que agora non valían nada. As bancarrotas sucedéronse e golpearon a todas as clases sociais. A falta de garantías dese curioso mercado financeiro, a imposibilidade de facer fronte aos contratos e o pánico levaron á economía holandesa á crebra.
Raj Británico
O termo Raj, literalmente Dominio en lingua hindi, refírese á administración colonial que exercía o Imperio Británico na rexión do Indostán, é dicir o que hoxe é India, Paquistán e Bangladesh, así como na illa de Sri Lanka e outras menores no Océano Índico. A partir do ano 1886 o Raj tamén incluíu Birmania, que permaneceu baixo esta administración unificada ata 1937. Esta administración iniciouse en 1858, cando o goberno desta rexión foi transferido pola Compañía Británica das Indias Orientais á Coroa, ata 1947, cando dividiuse a rexión en dous países, India e Paquistán, ós cales outorgóuselles a independencia.
A Primeira Guerra de Independencia da India
En maio de 1857, soldados do exército británico coñecidos como sipaio, os cales proviñan principalmente de unidades musulmás de Bengala. Estes amotináronse na gornición de Meerut, a 80 km ó noroeste de Delhi. Os amotinados marcharon contra Delhi a ofrecer os seus servizos ó emperador mogol e pouco despois na maior parte do norte e centro da India estalou a inrresurrección que durou un ano.
O motín
O motín representou o estoupido dun resentimento cada vez máis forte da poboación india contra o goberno británico. Antes da rebelión, os británicos lograron apagar numerosas revoltas menores ou tribais ou aceptaron outorgar certas concesións nalgunhas disputas. Porén dos acontecementos, -un marcado por unha tendencia e outro un feito illado-, a rebelión comezou en 1857.
A rebelión envolveu a maior parte do norte da India, incluíndo Oudh e varios estados que pasaron da rexencia Maratha á Compañía. Os británicos tomados por sorpresa quedaron aterrorizados e paralizados e sen reemprazos para as baixas no seu exercito. A Guerra Civil provocou o caos onde cada comunidade sufriu humillacións e triunfos en batalla, se ben foron finalmente os británicos quen obtiveron a vitoria. O derradeiro continxente sipaio en renderse foi o de Gwalior (Madhya Pradesh), un dos principais focos da rebelión, o 21 de xuño de 1858. Os derrotados rebeldes fuxiron cara Nepal.
O sur da India, por outra parte, permaneceu fora do conflito a pesar de ser un bastión baixo o poder británico.
Consecuencias da guerra
A guerra civil foi un elemento determinante de cambio na India. En maio de 1858, os británicos exiliaron ó emperador Bahadur Shah Zafar (1837-1857) a Birmania, liquidando formalmente o Imperio mogol. Ó mesmo tempo aboliuse a Compañía Británica das Indias Orientais e foi substituída pola administración directa da coroa. Os británicos proclamaron que os príncipes, xefes e pobo indio recibirían o mesmo trato baixo as leis británicas e a raíña Vitoria foi proclamada Emperatriz da India. A semente da desconfianza quedou no pobo hindú como herdanza da rebelión de 1857.
Terapeuta ocupacional
miniatura| Logo da terapia ocupacional e dos terapuetas ocupacionais.
O terapeuta ocupacional é o profesional sociosanitario que dirixe a súa actuación a persoas que presentan unha discapacidade, de modo permanente ou temporal, impedido nas súas funcións físicas ou mentais.
Obxectivo
O obxectivo da terapia ocupacional é axudar ao paciente a mellorar a súa autonomía nas tarefas da vida diaria, e asistir e apoiar o seu desenvolvemento cara a unha vida independente, satisfactoria e produtiva. Segundo a Organización Mundial da Saúde (OMS) a terapia ocupacional defínese como o conxunto de técnicas, métodos e actuacións que, a través de actividades aplicadas con fins terapéuticos, prevén a enfermidade e mantén a saúde, favorece a restauración das funcións, cumpre as deficiencias incapacitantes e valora os supostos do comportamento e a súa significación profunda para conseguir a maior independencia e reinserción posíbel do individuo en todos os seus aspectos: laboral, mental, físico e social, promovendo o mantemento, desenvolvemento ou recuperación da independencia da persoa.
Algunhas intervencións comúns dos terapeutas ocupacionais inclúen axudar a nenos con discapacidades a participar na escola e en situacións sociais, axudar ás persoas que se están recuperando de lesións, e subministrar servizos para adultos maiores que están experimentando cambios cognitivos e físicos.
Intervencións
As intervencións realizadas por terapeutas ocupacionais para conseguir maior grao de independencia nos usuarios inclúen a rehabilitación do déficit neuropsicolóxico (memoria, atención e razoamento complexo), función motora, función sensitiva (visión, tacto e percepción) e relacións interpersoais. O medio do tratamento implica xeralmente o uso das actividades útiles, que teñen certo significado e importancia na forma de vida dos pacientes (estas tamén se chaman "ocupacións" e inclúen os hábitos de comportamento asociados ao coidado dun mesmo e outros, traballo produtivo e ocio).
Outra área de intervención importante é a adaptación ao medio onde se desenvolve o usuario para maximizar a capacidade de independencia (tal como as adaptacións e actividades de accesibilidade para usuarios en cadeira de rodas) ou para facilitar os comportamentos desexados (por exemplo, instalando sinais no medio onde se move o beneficiario para compensar a debilitación da memoria).
Lugar de traballo
Os terapeutas ocupacionais poden traballar nun hospital, en residencias de maiores ou en centros de día, centros de ocio, escolas, clínicas de pacientes con ou sen internamento, centros de rehabilitación psicosocial, centros especiais de emprego, centros ocupacionais, enclaves laborais, ortopedias, avaliando e adaptando as ocupacións e postos de traballo en todo tipo de empresas, ou traballar na casa do usuario con tratamento a domicilio. Algúns terapeutas ocupacionais tamén traballan na investigación para determinar novas técnicas, clasificando a eficacia de servizos xa existentes e investigando outras áreas nas cales a terapia ocupacional puidera ser beneficiosa. Ademais, hai algúns papeis non tradicionais tales como consultar cos lexisladores e facer a modificación casiera da accesibilidade e gravames ergonómicos dos ambientes do traballo que están empezando a calar con forza nas comunidades terapéuticas actuais.
Centros de estudos de terapia ocupacional en España
O primeiro centro académico en España para formar terapeutas ocupacionais foi a Escuela Nacional de Terapia Ocupacional (ENTO), fundada polo Dr. Ruiz, e creada por decreto do Ministerio da Gobernación, aprobado polo Consello de Ministros (BOE nº 246 de outubro de 1964). O 27 de xuño de 1967 apareceu no BOE nº 152 o Regulamento polo que dabía rexerse a ENTO, adscrita como filial da Escuela Nacional de Sanidad e gobernada por unha Xunta Reitora composta por un presidente, un vicepresidente, cinco vogais e un secretario. Desde un principio foi criterio da ENTO adaptar os seus programas aos que rexen na Federación Mundial de Terapeutas Ocupacionales (WFOT), e manter contacto con dita federación até a súa integración definitiva nela (13 de agosto de 1970), adquirindo así os seus títulos, recoñecemento e validez internacional.
Coa Lei da Reforma Universitaria de 1990, os estudos de TO aparecen por fin recoñecidos como título universitario de nivel medio (BOE 20/10/1990). A primeira escola universitaria créase na Universidade de Zaragoza, e a esta séguena a Universidad Complutense de Madrid, a Escola da Cruz Roja de Terrasa e o CEU de Talavera de la Reina. En 1996 publícase no BOE o Decreto que regula a validación de títulos obtidos na antiga ENTO polo de Grao.
La Florida, L'Hospitalet de Llobregat
250px|miniatura|right|Barrios de L'Hospitalet 250px|miniatura|Carrer de la Primavera La Florida é un barrio de L'Hospitalet de Llobregat, na provincia de Barcelona, que forma parte do Distrito IV xunto co limítrofe barrio de Les Planes. Limita tamén cos barrios de Collblanc, La Torrassa, Pubilla Cases, Can Serra e Sant Josep.
Historia e características
Atópase nun outeiro onde no século XIX había viñas. O gran cambio urbanístico da zona foi promovido polo concello e elaborado polo arquitecto municipal Ramon Puig i Giralt en 1926. Naquel plan prevíase a urbanización de todo o tero, e na década de 1930 aparecen as primeiras rúas de Pubilla Cases e La Florida. As primeiras casas eran de autoconstrución, agrupadas en pequenos núcleos como as barriadas de La Granota, xunto ao Torrent Gornal, ou El Boter, preto de cemiterio.
O gran crecemento do barrio produciuse nas décadas de 1950 e 1960 grazas á inmigración. En 1960 a poboación de La Florida mais Les Planes era de 27.630 habitantes, mentres que en 1975 acadaba os 53.690. Dende entón a poboación foi baixando suavemente ata chegar aos 38.871 habitantes en 2001. A partir da década do 2000 o barrio recibiu unha nova inmigración de orixe estranxeira, acadando os 44.000 habitantes. En 2012 a poboación do distrito IV era de 44.495 habitantes.
Hoxe en día caracterízase pola súa actividade comercial e as zonas de tapas arredor do tradicional Mercat dels Ocellets. A plaça Eivissa é un importante espazo de encontro, e o parque metropolitano de Les Planes é o máis extenso da cidade. Precisamente arredor desa zona verde esténdese o núcleo urbano de Les Planes, integrado dentro do barrio pero con algunhas diferenzas de carácter administrativo. Os principais eixos viarios son as avenidas de El Masnou e Miraflores, que son tamén importantes zonas comerciais.
Transporte público
Está comunicado co resto da cidade grazas á rede de autobuses. Ademais hai varias estacións do metro de Barcelona: Florida e Torrassa, da liña 1, e Pubilla Casas, da liña 5.
Correlingua
Correlingua é a celebración dunha serie de carreiras reivindicativas en prol dos dereitos da lingua galega que transcorren polas distintas comarcas de Galiza. Correlingua inspírase na Korrika, unha carreira reivindicativa que recorre Euskal Herria a prol da lingua éuscara.
Organización
miniatura|dereita|O Correlingua na Estrada.Ten lugar en colaboración cos centros de ensino e a organización corre a cargo da Mesa pola Normalización Lingüística, a Asociación Socio-Pedagóxica Galega (AS-PG), a propia Federación de Ensino da Confederación Intersindical Galega (CIG-Ensino), e diversos concellos e municipios. Trátase dunha proposta de carácter lúdico-educativo que ten por obxecto a dignificación da cultura galega pondo especial énfase na cuestión lingüística, pondo así mesmo de relevo a importancia do papel da mocidade no proceso de normalización.
Campionato Mundial de Fórmula 1 de 2001
miniatura|200px|[[Michael Schumacher gañou seu segundo título con Ferrari, o cuarto no seu palmares.]] miniatura|200px|[[David Coulthard (foto de 2007), rematou subcampión con McLaren.]] miniatura|200px|O compañeiro de Schumacher, [[Rubens Barrichello, rematou terceiro no campionato.]] miniatura|200px|[[Scuderia Ferrari|Ferrari gañou o Campionato de Fórmula 1 de Construtores]] O Campionato Mundial de Fórmula 1 de 2001 é o campionato anual número 52 de Fórmula 1 organizado pola Fédération Internationale de l'Automobile (FIA). Con 17 Grandes Premios no calendario, deu comezo o 4 de marzo, e rematou o 14 de outubro.
Resumo da tempada
Michael Schumacher gañou o título de pilotos cunha marxe de 58 puntos, logo de lograr nove vitorias e cinco segundos postos e a Ferrari gañou o titulo de Construtores. A tempada marcou o restablecemento do control de tracción, a FIA permitiu a súa utilización a partir do Gran Premio de España. O control de tracción fora prohibido desde 1994.
Houbo un novo comezo para as empresas francesas Renault e Michelin. Logo de catro anos fora do deporte, Renault volveu a fornecer motores o equipo Benetton, mentres que o regreso de Michelin como provedor de pneumáticos trouxo competencia a Bridgestone por primeira vez desde que Goodyear deixara o deporte ao final da tempada.
Doutra banda, o deporte perdeu algúns personaxes memorables, ao final do ano. O bicampeón do mundo Mika Häkkinen anunciou a súa intención de tomarse un ano sabático, pero co tempo, como era de esperar, isto converteuse na retirada definitiva.
Tamén foi a última tempada de Jean Alesi, quen superou a marca de 200 carreiras pouco antes do seu último Gran Premio en Xapón.
O campionato foi gañado con facilidade por Michael Schumacher, quen terminou cunha colosal vantaxe de 58 puntos sobre David Coulthard que rematou no segundo lugar. Con todo, o equipo Ferrari non foi o único construtor capaz de marcar vitorias en 2001.
Ibn Khaldún
Abu Zayd 'Abd al-Rahman ibn Muhammad ibn Khaldún al-Hadrami (عبد الرحمن بن محمد بن خلدون الحضرمي), coñecido como Ibn Khaldún ou Ibn Jaldún nado en Tunisia o 27 de maio de 1332 (732 da héxira) e finado no Cairo o 19 de marzo de 1406 (808 da héxira) foi un famoso historiador e historiógrafo árabe norte-africano. Ibn Khaldún é tido por moitos académicos como unha das principais axudas para a comprensión das sociedades musulmás.
Campionato Mundial de Fórmula 1 de 2001
Resumo da tempada
Os pilotos de Williams, Ralf Schumacher e Juan Pablo Montoya acadaron os seus primeiros triunfos da súa carreira neste no deporte, en San Marino e Italia, respectivamente. O máis novo dos Schumacher tamén acadou vitorias en Canadá e Alemaña, acadando o equipo catro vitorias en total. Logo de tres anos de estancamento, tratábase dun rendemento moito mellor do esperado para o equipo de Oxfordshire.
Ibn Khaldún
Ibn Khaldún é amplamente aclamado como un precursor da historiografía, socioloxía, e economía modernas. É sobre todo coñecido polo seu Muqaddimah (Prolegómenos). Tomou o nome de Ibn Khaldún dun seu antepasado distante.
Traxectoria
No entanto, algúns biógrafos (eg., Mohammad Enan) cuestionan a súa pretensión, suxerindo que a súa familia pode ter sido de bérberes que pretendían asumir orixe árabe para gañar status social.
Algunhas biografías afirman, que estes devanceiros eran por parte de nai e que o seu pai era un "Bérber nativo" (sic), a pesar disto contradicir as propias palabras de Ibn Khaldún, unha vez que el traza a súa xenealoxía ata Khaldún polo lado do seu pai:
Ibn Khaldún estudou nas varias etapas e ramos da aprendizaxe árabe con grande éxito. En 1352 obtivo emprego co sultán da Dinastía Marinida, Abu Inan Fares I en Fez. No inicio de 1356, a súa integridade foi posta en causa, polo que foi recluído no cárcere ata á morte do sultán Abu Inan en 1358, momento en que o visir al-Hasan ibn Omar o liberou e o reintegrou no seu posto. Continuou a prestar servizos a Abu Salen Ibrahim III, o sucesor de Abu Inan, mais, por ofender o primeiro-ministro, obtivo permiso para emigrar á península Ibérica.
Ibn al Ahmar, que estaba en débeda por favores dos que se beneficiou cando da súa estadía na corte de Abu Salen, recibiu a Ibn Khaldún con gran cordialidade en Granada. Os favores que el recibiu do soberano excitaron os celos do Visir, e foi por iso enviado de volta a África en 1364, onde Abu Abdallah, o sultan de Bougie, da Dinastía Hafsid, que fora anteriormente compañeiro seu do cárcere, recibiuno con gran cordialidade.
Despois da caída de Abu Abdallah, Ibn Khaldún mobilizou unha forza considerable entre os árabes do deserto e entrou ao servizo do Sultan de Tlemcen. Poucos anos máis tarde foi feito prisioneiro por Abdalaziz (Abd ul Aziz), que derrotara o sultán de Tlemcen e tomara o trono.
El entrou entón nun establecemento relixioso, e ocupouse de tarefas escolásticas, ata que en 1370 foi chamado a Tlemcen polo novo sultán.
Despois da morte de Abd ul Aciz residiu en Fixo, gozando do patrocinio e confianza do rexente. En 1375, ausentouse para vivir entre a tribo Awlad Arif da Alxeria central, na cidade de Qalat Ibn Salama. Aproveitou alí a súa soidade para escribir a Muqaddimah (Introdución á historia). En 1378, entrou ao servizo do sultán da súa cidade natal de Tunes, onde se dedicou case exclusivamente aos seus estudos e escribiu a historia do pobo bérber.
Tendo recibido permiso para peregrinar ata A Meca, visitou O Cairo, onde foi presentado ao sultán al-Malik udh-Dhahir Barkuk, que insistiu que el ficase alí, e no ano de 1384 foi feito grande cadí da escola suní malikí do Cairo.
Edward Zwick
Edward Zwick nado o 8 de outubro de 1952 é un director e produtor de cinema estadounidense recoñecido polos seus filmes de temática bélica. Foi descrito como un retorno "a unha época anterior, un director moi cerebral, cuxos filmes sempre contan con personaxes totalmente redondeadas, cuestións morais difíciles e temas que se desenvolven na ambigüidade da autoridade". Traballou nunha gran cantidade de filmes para a televisión e para o cinema, sendo nomeado dúas veces nos Globos de Ouro. Como produtor conseguirá o seu maior éxito co filme Shakespeare in Love, que será galardoada co Oscar ó mellor filme no ano 1999
Ibn Khaldún
Traxectoria
Daquela, o navío en que a súa muller e familia viñan ao seu encontro afundiu e todos os tripulantes desapareceron. El conseguiu atopar consolo completando a súa historia dos árabes de España. Nesas mesmas datas foi retirado do seu traballo de cadí, o que lle deu máis tempo libre para a súa obra.
Edward Zwick
Traxectoria
Zwick naceu en Chicago, Illinois. É fillo de Ruth Ellen (nada Reich) e Allen Zwick. Traballou de aprendiz no Festival da Academia de Lake Forest. Posteriormente graduouse na Universidade de Harvard e recibiu a bolsa Rockefeller Fellowship para estudar en Europa.
Ibn Khaldún
Traxectoria
Tres anos máis tarde peregrinou á Meca, e no seu regreso viviu en retiro en Fayyun ata 1399, cando foi chamado outra vez para continuar as súas funcións de cadí. Foi separado e reposto no cargo nada menos que cinco veces. Faleceu o 17 de marzo de 1406, e foi sepultado no Cairo.
Campionato Mundial de Fórmula 1 de 2001
Resumo da tempada
Doutra banda McLaren non gozou de tanto éxito como nos últimos tempos, pero aínda que pouco tamén acadaron catro catro vitorias. Estas foron compartidos por igual entre os seus pilotos; Häkkinen gañou en Reino Unido e Estados Unidos, Coulthard triunfou en Brasil e Austria.
Edward Zwick
Traxectoria
Nos anos setenta acudiu American Film Institute e en 1976 roda a curtametraxe Timothy and the Angel que gañou o primeiro premio no certame de estudantes no Festival de Chicago. Isto levouno a escribir e dirixir algúns episodios da serie Family.
Campionato Mundial de Fórmula 1 de 2001
Resumo da tempada
Pero non foi suficiente para deter a Schumacher, con 123 puntos foi máis que suficiente para o seu cuarto campionato do mundo (equivalente aos logros da Alain Prost). Co compañeiro de equipo de Michael Schumacher, Rubens Barrichello, marcando 10 podios ao longo da tempada, Ferrari tamén gañou o Campionato de Construtores.
Antonio Fernández Pérez
Traxectoria
Aos cinco meses de idade trasladouse coa familia a Rabal (Oímbra), onde pasou a súa nenez e adolescencia. Estudou o bacharelato nas academias Vidal-Bustamante e Taboada Chivite de Verín e despois fixo Maxisterio en Ourense e Santiago de Compostela. Exerceu como mestre na parroquia de Tamaguelos (Verín) e na Academia Martín Mouriño de Ourense.
Campionato Mundial de Fórmula 1 de 2001
Pilotos e construtores
Os seguintes equipos e pilotos competiron no Campionato do Mundo de Fórmula 1 de 2001 da FIA.
Edward Zwick
Traxectoria
En 1980 recibe o seu primeiro nomeamente ó Emmy polo seu traballo de produtor na serie Family. Tres anos máis tarde dirixe, produce e co-escribe o telefilme Special Bulletin, polo cal obtivo dous Premios Emmy e un nomeamento como mellor director.
Campionato Mundial de Fórmula 1 de 2001
Pilotos e construtores
† Todos os motores son de 3´0 litros e configuración V10.
Edward Zwick
Traxectoria
En 1986 debuta no cinema con About Last Night..., un filme romántico con Demi Moore e Rob Lowe. En 1989 fai un dos seus traballos máis reputados, Glory, pola cal recibe un nomeamento ós Globos de Ouro ó mellor director. Glory é un filme ambientado na Guerra Civil Estadounidense e conta coa colaboración de Denzel Washington, que conseguiu un Oscar como mellor actor secundario. Edward Zwick tamén contou con Denzel Washington no filme Courage Under Fire (1996) e no suspense de acción The Siege (1998).
Cristino García Granda
Traxectoria
En 1944, integrouse nos guerrilleiros españois que participaron na operación Reconquista de España. Santiago Carrillo reuniuse con eles para reorganizar o PCE e ordenar o asasinato dun compañeiro de partido, Gabriel León Trilla. Cristino negouse, pero envíou a dous homes do seu equipo a facer o traballo. Na primavera de 1945, a partir da detención e fusilamiento en Madrid de José Vitini e os seus compañeros dos "cazadores da cidade", marchou a capital para crear e organizar o Centro Xeral de Resistencia e a Agrupación Guerrilleira da Zona Centro. Logo de varios enfrontamentos e golpes contra intereses do réxime, foi detido pola policía franquista o 18 de outubro de 1945 con Manuel Castro Rodríguez e varios dos seus homes.
Edward Zwick
Traxectoria
En 1994 produce e dirixe a súa outra obra mestra Legends of the Fall (a anterior foi Glory) xunto a actores do talle de Brad Pitt, Anthony Hopkins, Aidan Quinn, Julia Ormond E Henry Thomas. Por este filme conseguiu a seu segundo nomeamento ós Globos de Ouro como mellor director.
Zwick admitiu ser un admirador da cultura xaponesa e por iso dirixiu The Last Samurai no 2003 coa presenza de Tom Cruise, Ken Watanabe e Billy Connolly. O filme está ambientado nunha historia de aventuras no Xapón do século XIX na que destacan os valores da honra, o valor, o deber e a amizade.
Cristino García Granda
Traxectoria
Foi condenado a morte o 8 de febreiro xunto con Manuel Castro, Antonio Medina Vega, Francisco Esteve, Luis Ávila Núñez, Francisco Carranque Muñoz, Eduardo González, Gonzalo González, Joaquín Almazán e Eduardo Fuertes. A sentenza xerou un escándalo político en varios países, sobre todo en Francia, cuxo Ministro de Interior interpelou á ONU solicitando a súa liberación. Porén, Charles de Gaulle, na altura presidente da República Francesa, e simpatizante de Franco, non fixo nada para deter a execución. Foi fusilado na madrugada do 21 de febreiro de 1946 con Manuel Castro Rodríguez nas tapias do cemiterio municipal de Carabanchel Bajo, onde foi soterrado.
Ibn Khaldún
Obra
A obra principal de Ibn Khaldún é o Libro da evidencia, rexistro dos inicios e eventos dos días dos árabes, persas e bérberes e os seus poderosos contemporáneos (Kitābu l-ʕibār wa Diwānu l-Mubtada' wa l-Ħabar fī Ayyāmu l-ʕarab wa l-Ājam wa l-Barbar wa man ʕĀsarahum min ĐawIu s-Sultānu l-Akbār) que está dividido en sete libros. O primeiro deles é a Muqaddima ou Prolegómenos, que prologa ao resto da obra, aínda que posteriormente tratouse como unha obra independente. Os volumes do dous ao cinco cobren a historia da Humanidade ata os tempos de Ibn Khaldún. Os volumes seis e sete cobren a historia dos pobos bérberes e do Magreb. A súa historia é, como el mesmo o afirma, unha Historia Universal e abarca a análise de historias doutros pobos como os asirios, hebreos, gregos e romanos.
Cristino García Granda
Traxectoria
A Asemblea Nacional Constituínte fixo unha declaración por unanimidade, na que se afirmaba que os guerrilleiros foran fusilados polo odio á libertad que deferan en Francia, e invitaba ao Goberno francés a romper co réxime de Franco: "A Asemblea traduce a protesta da conciencia francesa ante esta nova aplicación de métodos de represión condenados polo mundo civilizado".
Edward Zwick
Traxectoria
No 2007 dirixe e produce Blood Diamond, un filme de drama e aventura con Leonardo DiCaprio, Jennifer Connelly e Djimon Gaston Hounsou, que trata sobre a trama dos diamantes de sangue que serven para sufragar os gastos das guerras africanas. O filme foi nomeado a cinco premios da Academia.
Duxame, Duxame, Vila de Cruces
Duxame é un lugar da parroquia de Duxame, no concello pontevedrés de Vila de Cruces, na comarca do Deza. Segundo o INE, en 2008 tiña 39 habitantes (17 homes e 22 mulleres), o que supón unha diminución de 13 habitantes con respecto ao ano 2000.
Cristino García Granda
Recoñecementos
En setembro de 1946, na localidade francesa de La Madeleine, puxeron unha lápida na súa honra coa inscrición: «Honneur a Cristino García, chef de maquis».
Warpaint (álbum de Warpaint)
Warpaint é o segundo álbum de estudio da banda estadounidense de indie rock Warpaint, publicado o 17 de xaneiro de 2014 a través do selo Rough Trade Records. Producido por Flood e a propia banda, o disco foi precedido polo sinxelo "Love Is to Die". O traballo caracterízase polo seu son dream pop.
Ibn Khaldún
Obra
Entre as achegas á economía de Ibn Khaldún inclúese o descubrimento da dinámica dos mercados. Analiza tamén conceptos económicos fundamentais como poboación, prezo, beneficio, luxo, e formación de capital. Todos estes conceptos son analizados nas súas obras, onde tamén traza as interrelacións entre eles.
Antonio Fernández Pérez
Traxectoria
Foi militante do Partido Galeguista e mantivo fortes lazos de amizade con algunhas das súas principais figuras, como Otero Pedrayo e Vicente Risco. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 viuse obrigado a fuxir a Portugal e de alí marchou á Arxentina para evitar a represión do novo réxime. Estableceuse na provincia de Mendoza onde se dedicou á actividade comercial e literaria.
Volveu a Galicia a finais dos anos oitenta e instalouse en Verín, onde morreu. Foi soterrado no cemiterio de Rabal.
Recoñecementos
En maio de 1992 recibiu unha homenaxe en Verín, onde unha rúa leva o seu nome. O concello de Verín convoca un certame de relato curto co seu nome.
Ibn Khaldún
Obra
Para Ibn Khaldún, a historia é a análise das civilizacións tanto no aspecto externo como interno: externamente, a través do relato cronolóxico dos feitos; internamente, mediante unha análise lóxica e interrelacionada dos acontecementos históricos para situar as súas consecuencias no presente e as tendencias de futuro.
No relativo á socioloxía, é particularmente interesante a súa concepción sobre a existencia dun conflito central (cidade versus deserto). Debido á súa análise dos conflitos sociais, sociólogos modernos da teoría do conflito como Ludwig Gumplowicz, Gustav Ratzenhofer e Franz Oppenheimer demostraron un crecente interese en Ibn Khaldún:
Cristino García Granda
Recoñecementos
O 25 de outubro de 1946 en Francia, o Estado Maior da IX Rexión Militar concedeulle a título póstumo a Cruz de Guerra con estrela de prata por: «"Resistente desde a primera hora, dotado dun alto espírito de organización e de combate. Concédeselle a este xefe de elite a atribución da Cruz de Guerra con estrela de prata"».
Ibn Khaldún
Obra
Unha das principais contribucións de Ibn Khaldún á historiografía é a súa ruptura co concepto anterior. Nin no mundo antigo, nin na Idade Media, tanto en Occidente como no mundo musulmán, existe un antecedente en relación ao concepto de historia de Ibn Khaldún. O seu xeito de enfocar o devir histórico así como todos os elementos que inflúen no mesmo é moi similar ao que séculos despois establecerían os Annales dirixidos por Marc Bloch, Lucien Febvre ou Fernand Braudel. En ambos casos, pódese dicir que realizan unha historia social, na cal o ser humano é o protagonista, non un individuo senón toda a colectividade. Pódese dicir sen ningún temor que Ibn Khaldún é o "pai" da historia no concepto contemporáneo desta disciplina.
Repercusión da súa obra
O historiador británico Arnold J. Toynbee referiuse á obra de Ibn Khaldún, Muqaddimah, como sen dúbida, a mellor obra do seu xénero que algunha vez foi creada por alguén en calquera tempo ou lugar.
Cristino García Granda
Recoñecementos
As localidades francesas de Saint-Denis, Nimes, París, Drancy, Eaubonne, La Courneuve, Le Perreux-sur-Marne e Raismes deron o nome de Cristino García a unha das súas rúas.
Ibn Khaldún
Repercusión da súa obra
Ernest Gellner, que como antropólogo se ocupou do estudo de tribos do Magreb refírese moitas veces a Ibn Khaldún nos seus libros, en especial cando se refire á organización social da civilización musulmá.
Cristino García Granda
Recoñecementos
Con motivo do 50 aniversario da súa morte, o 21 de febreiro de 1996, o pleno do Concello de Alcalá de Henares púxolle o seu nome a unha rúa da cidade.
Ibn Khaldún
Galería de imaxes
<Gallery> Ficheiro:Ibn Khaldoun Statue and Square, Mohandesin, Cairo.jpg|Estatua de Ibn Khaldún no Cairo. Ficheiro:TCCKhaldun.jpg|Busto de Ibn Khaldún, Míchigan. Ficheiro:Dar Ibn Khaldoun.jpg|Casa naque naceu de Ibn Khaldún, en Tunes. </Gallery>
Beade
Beade é un concello da provincia de Ourense, pertencente á comarca do Ribeiro, un dos máis pequenos en extensión e menos poboados de Galicia. Segundo o IGE en 2022 tiña 372 habitantes (500 en 2012, 557 en 2007, 553 no 2006, 559 no 2005, 578 no 2004, 576 en 2003). O seu xentilicio (véxase no Galizionario) é.
Historia
Na Idade Media a freguesía de Beade (que abranguía as parroquias de Abelenda (Avión), Beiro, Faramontaos, Muimenta (Carballeda de Avia), Orega, Berán (Leiro) e As Regadas), pertencía á Orde de San Xoán de Xerusalén, que exercía señorío a través dunha encomenda.
A Encomenda de Beade, que chegou a pertencer ao priorado de Castela, era no século XVIII a máis importante de Galiza xunto coa de Quiroga. A súa influencia aumentou nese mesmo século ao absorber a Encomenda de Pazos de Arenteiro, que pertencera á Orde do Temple, incorporando ás súas posesións o propio Pazos de Arenteiro, Albarellos Astureses (Boborás), Cusanca, Dadín, Parada de Labiote e Reádigos (O Irixo).
En 1809, durante a Guerra da Independencia Española a zona foi saqueada polos franceses. En 1823 sufriu outro saqueo, a mans dos realistas contrarios ós liberais desta zona. En xullo de 1836 a parroquia de Beade foi atacada por tropas carlistas baixo as ordes de Guillade e Pobadura, pero a agresión foi repelida coa axuda dos veciños das Regadas e Cenlle.
A mañá do 7 de outubro de 2013, a casa consistorial do Concello de Beade foi obxecto dun atentado que causou graves danos materiais, pero que non causou danos persoais.
Galería de imaxes
<Gallery> Ficheiro:Calvario de Beade.jpg|Calvario de Beade. Ficheiro:Porta, Beade.jpg|Porta en Beade. </Gallery>
Parroquias
Nalgúns mapas Beade abrangue tamén a parroquia de San Cristovo de Regodeigón, que desde o primeiro terzo do século pertence a Ribadavia.
Lugares de Beade
Para unha lista completa de todos os lugares do concello de Beade vexa: Lugares de Beade.
Club Deportivo Díter Zafra
Historia
Na tempada 2011–12 de Terceira División acabou no segundo posto, clasificándose para xogar a fase de ascenso a Segunda División B.
Estadio
O seu estadio é o Nuevo Estadio de Zafra. Ten capacidade para albergar a 5.000 espectadores e inaugurouse o 1 de xuño de 1972 cun partido contra o Real Madrid. As medidas do Estadio son 105 x 65 metros.