cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Voo 902 de Korean Air Lines
Eventos
O voo 902 saíu de París ás 13:39 hora local en dirección a Seúl. A única escala programada era en Anchorage, Alasca, onde sería reabastecido de combustible para continuar ata Seúl evitando o espazo aéreo soviético. Estaba comandado polo capitán Kim Chang Kyu, co copiloto S.D. Cha e o navegador Lee Khun Shik completando a tripulación de voo. O avión fixo comprobacións regulares de radio cando voaba cara o noroeste, a derradeira delas cinco horas e 21 minutos despois da engalaxe, preto de CFS Alert na illa Ellesmere. A traxectoria de voo do avión ía case directamente ao polo norte magnético, causando grandes erros nos sistemas de navegación baseados nun compás magnético. A súa traxectoria cambiou entón cara o sueste e voou sobre o mar de Barents e cara o espazo aéreo soviético, estimándose a chegada ao espazo aéreo soviético en tres horas despois de xirar cara o sur.
Defensa aérea soviética
O radar de defensa aérea soviética detectou ao avión ás 20:54, cando o aparello estaba a uns 400 km away de augas territoriais soviéticas. Ás 21:19 o avión entrou no espazo territorial da Unión Soviética. Como a aeronave non respostou a ningunha das chamadas dende terra, un interceptor Su-15 pilotado por Alexander Bosov, foi enviado para interceptar o avión. Tras aproximarse ao KAL902, Bosov axitou as ás do Su-15 varias veces, usando o sinal internacional para que o avión de pasaxeiros seguise ao interceptor. No seu lugar o KAL902 realizou un xiro de 90º cara a fronteira entre a Unión Soviética e Finlandia. Bosov informou do intento de fuxida do espazo aéreo soviético ao oficial ao mando da defensa aérea Vladimir Tsarkov, e este, seguindo instrucións internas, ordenou a Bosov derrubar o KAL902.
Condado de Vâlcea
O condado de Vâlcea (en romanés Judeţul Vâlcea) é unha provincia de Romanía con capital en Râmnicu Vâlcea.
Voo 902 de Korean Air Lines
Defensa aérea soviética
Segundo as declaracións de Kim sobre o ataque, o interceptor aproximouse ao seu avión dende o lado dereito en vez de dende o esquerdo como require a regulación da Organización de Aviación Civil Internacional (ICAO). Kim baixou a velocidade e acendeu as luces de navegación, indicando que estaba listo para seguir ao caza soviético para aterrar.
Condado de Vâlcea
A poboación desta provincia era de 413.247 habitantes en 2004 nunha superficie de 5.765 km², o que daba unha densidade de poboación de aproximadamente 72 hab/km².
Divisións administrativas
O distrito conta con dous municipios, nove cidades e setenta e oito comunas.
Voo 902 de Korean Air Lines
Defensa aérea soviética
Segundo os informes soviéticos, o avión ignorou repetidamente seguir ao interceptor. O copiloto do voo 902, S.D. Cha, dixo que a tripulación intentara comunicarse por radio co interceptor, pero non recibiu resposta.
Bosov intentou convencer aos seus superiores de que o avión non era unha ameaza militar, pero tras recibir ordes de derrubalo ás 21:42 disparou un mísil R-60. O mísil pasou o obxectivo. Un segundo mísil impactou contra a á esqueda, arrincando uns catro metros. O mísil tamén perforou a fuselaxe causando unha rápida descompresión e danou un dos catro motores do aparello. O pasaxeiro coreano Bahng Tais Hwang morreu no ataque do mísil, que fería a varios pasaxeiros.
Despois de ser impactado, o avión descendeu rapidamente dunha altitude de 9 000 m (30 000 pés). O aparello entrou nunha nube, desaparecendo dos radares de defensa aérea soviéticos. Os soviéticos confundiron o anaco da á que o voo 902 perdera cun mísil de cruceiro e enviaron outro Su-15 para dispararlle. Bosov tivo que regresar á base xa que o seu Su-15 estaba baixo de combustible. Outro Su-15, pilotado por Anatoly Kerefov, aproximouse ao 707 e obrigouno a aterrar sobre a superficie xeada do lago Korpiyarvi ás 23:05.
Aterraxe de emerxencia
Fontes finesas afirmaron que a defensa aérea soviética non tiña información do paradero do avión despois de que desaparecese do radar. Porén, Tsarkov afirmou que outro piloto soviético, Anatoly Kerefov, localizara ao voo 902 e dirixiuno cara a base aérea de Afrikanda. Tsarkov dixo que Kim quedou atrás e aterrou no lago. Kerefov dixo que practicamente obrigou ao avión a aterrar no xeo do Korpiyarvi.
Caión, Mañón, Mañón
Caión é un lugar da parroquia de Mañón no concello coruñés de Mañón, na comarca do Ortegal. Segundo o IGE, en 2011 tiña 12 habitantes (5 homes e 7 mulleres).
Eparquía católica ucraína de París
A eparquía de San Vladimiro Magno de París, ou simplemente eparquía de París, é unha diocese da Igrexa Católica Bizantina Ucraína inmediatamente suxeita ao Arcebispo Maior de Kíiv-Galicia. En 2012 tiña arredor de 25.400 bautizados. O seu bispo actual é, dende 2012, Borys Gudziak.
Territorio
A sé episcopal é a cidade de París, onde está a catedral de San Vladimiro. O territorio está organizado en 16 parroquias.
Elena Casal Fernández
Elena Casal Fernández, nada o 25 de agosto de 1988 en Redondela, é unha árbitra de fútbol galega. Pertence ao Comité de Árbitros de Galicia e traballa na primeira división española de fútbol feminino.
Eparquía católica ucraína de París
Historia
O 22 de xullo de 1960, coa bula Aeterni Pastoris, o papa Xoán XXIII erixiu o exarcado apostólico para os fieis ucraínos residentes en Francia, co nome de exarcado apostólico de Francia, inicialmente sufragáneo da arquidiocese metropolitana de París.
Elena Casal Fernández
Traxectoria
Ascendeu á máxima categoría do fútbol feminino español no ano 2017, cando esta foi creada para que a primeira división española de fútbol feminino fose dirixida unicamente por árbitras.
Eparquía católica ucraína de París
Historia
O 19 de xaneiro de 2013 o exarcado foi elevado ao rango de eparquía e tomou no nome actual, pola bula Qui in beati do papa Bieito XVI.
Gabeador común
O gabeador común (Certhia brachydactyla) é un paxaro da familia dos gabeadores (Certhiidae). É unha ave sedentaria que vive no centro e sur de Europa e no norte de África.
Descrición
Son de aspecto moi semellante ó seu parente próximo o gabeador norteño (Certhia familiaris), do que é moi difícil de diferenciar. Teñen unha lonxitude duns 12 cm e pesan uns 11 gramos. Teñen o bico afiado e curvado cara a abaixo. A plumaxe é branca pola parte inferior do corpo, da cor parda da casca das árbores por riba. Teñen unha lista ocular branca. O aspecto de machos e femias é semellante. A cola é relativamente longa e sérvelles de temón cando voan, ademais de axudarlles a manterse no aire.
Hábitat
A diferenza do gabeador setentrional prefire os bosques de folla caduca, parques e xardíns con árbores froiteiras. A súa distribución xeográfica abrangue o sur e centro de Europa, Asia Menor e o norte de África.
Alimentación
Agatuñan polos troncos de abaixo a arriba en bruscas espirais, procurando co bico insectos e arañas entre a casca das árbores.
Reprodución
thumb|Certhia brachydactyla A madureza sexual chégalles ó ano de idade. O período de cría vai de marzo a xullo. O seu niño está feito de ramalliñas secas, musgo, pallas plumas e pelos de mamífero. Constrúenos en fendas das árbores, ou entre cachos separados da casca, algunhas veces en paredes ou pilas de madeira, e non son doados de atopar. A construción do niño e a incubación son tarefa exclusiva da femia, que pon de 5 a 7 ovos e pasa unhas dúas semanas chocándoos. Os polos están en condicións de empezaren a voar cando teñen catorce ou quince días. Adoitan facer dúas postas ó ano.
Nomes vulgares
En galego tamén recibe os nomes de agatuñador, gateador , rubideiro e rubidor.
Historia do Exipto contemporáneo
A historia do Exipto contemporáneo iníciase habitualmente en 1882, cando Exipto se converteu nunha colonia británica de facto. Esta situación mantívose até 1922, cando se lle concedeu oficialmente a independencia. As tropas británicas continuaron, porén, no país e a autodeterminación non se produciu até 1952, co ascenso ao poder do coronel Gamal Abdel Nasser. O estado unipartidista de Nasser ten visto moitos cambios mais tense mantido unido, primeiro baixo Anwar el-Sadat e na actualidade con Hosni Mubarak.
Ocupación británica
En 1882, Ahmed Urabi liderou unha revolta de oficiais e paisanos exipcios contra a dominación europea e otomá de Exipto. Unha forza expedicionaria británica esmagou esta revolta e esta intervención, que se pensaba que sería temporal, continuou como ocupación británica e a inclusión virtual de Exipto no Imperio británico. Como resposta ao crecente nacionalismo, o Reino Unido declarou unilateralmente a independencia exipcia en 1922. A influencia británica continuou, porén, a dominar a vida política inglesa e alimentou reformas fiscais, administrativas e gobernamentais.
No período anterior á revolución de 1952, tres forzas políticas competían entre si: o Partido da Nova Delegación (Wafd), organización política nacionalista de masas oposta á influencia británica, o Rei Fuad, entronizado polos británicos en 1922 e os propios británicos, que pretendían manter o control do Canal. Outras forzas políticas incluían o Partido Comunista (1925) e a Irmandade Musulmá (1928), que acabaría por converterse nunha poderosa forza política e relixiosa.
Le Chant des Wallons
Le Chant des Wallons é o himno nacional de Valonia, Bélxica. A letra orixinal foi escrita por Théophile Bovy en valón baixo o título Li Tchant des Walons en 1900, mentres que a música foi composta en 1901 por Louis Hillier.
Letra en valón
A versión orixinal en valón, escrito coa ortografía normalizada. (Adóitanse cantar o primeiro e terceiro versos.)
Historia do Exipto contemporáneo
Ocupación británica
Durante a segunda guerra mundial, as tropas británicas usaron Exipto como base das operacións aliadas na rexión. As tropas británicas retiráronse da área do Canal de Suez en 1947, pero os sentimentos nacionalistas anti-británicos seguiron a medrar rematada a guerra. O 22 de xullo de 1952, un grupo de oficiais (os "oficiais libres"), liderados polo tenente coronel Gamal Abdel Nasser, destronou o Rei Farouk, a quen acusaban da derrota exipcia na guerra de 1948 contra Israel. As expectativas populares de reformas inmediatas levaron a revoltas de traballadores en agosto. Despois dun breve experimento con goberno civil, os Oficiais Libres aboliron a constitución de 1923 e declararon a república o 18 de xuño de 1953. Nasser converteuse nun líder carismático, non só en Exipto senón en todo o mundo árabe, promovendo o chamado "socialismo árabe".
Nasser e o "socialismo árabe"
Nasser contribuíu a establecer, coa India e a Iugoslavia o movemento dos Países non Aliñados en setembro de 1961 e continuou sendo un dos seus líderes até a súa morte en 1970. Cando, en 1955, os Estados Unidos conxelaron as súas vendas militares como reacción á neutralidade exipcia en relación á Unión Soviética, Nasser concluíu un acordo de compra con Checoslovaquia. Cando os Estados Unidos e o Banco Mundial retiraron a oferta de axudar a financiar o Encoro de Asuán en 1956, Nasser nacionalizou a Compañía do Canal de Suez, anteriormente en mans privadas. A crise que seguiu, exacerbada polas tensións crecentes con Israel sobre os ataques guerrilleiros desde Gaza e as represalias israelís, polo apoio á guerra de liberación de Alxeria contra Francia e, en xeral polo rexeitamento á presenza británica no mundo árabe, resultou na invasión de Exipto en outubro por Francia, o Reino Unido e Israel.
A era Sadat
Após a morte de Nassar, outro os "oficiais libres" orixinarios, o vicepresidente Anwar el-Sadat, foi escollido Presidente de Exipto. En 1971, Sadat concluíu un tratado de amizade coa Unión Soviética mais, un ano máis tarde, expulsou aos asesores soviéticos. En 1973, iniciou a Guerra de Outubro contra Israel, na que as forzas armadas exipcias lograron éxitos iniciais pero foron finalmente derrotadas.
Política interior e a infitah
Sadat usou a súa inmensa popularidade para embarcarse en grandes reformas económicas que remataron cos controis socialistas da época de Nasser. Introduciu maior liberdade política e unha nova política económica, cuxo aspecto máis destacado era a infitah, ou "porta aberta". Supuña un control máis laxo do goberno sobre a economía e favorecía o investimento privado. Estas reformas creáron unha clase alta acomodada e unha pequena clase media, pero non melloraron a sorte da clase inferior, que se mostrou menos satisfeita co goberno de Sadat.
A liberalización tamén supuxo a reinstauración do "proceso debido" e da prohibición legal da tortura. Sadat desmantelou boa parte da maquinaria política existente e levou a xuízo a cargos políticos anteriores acusados de excesos durante a época de Nasser. Tentou estender a participación no proceso político a mediados da década de 1970, pero durante os últimos anos do seu goberno atopouse con maiores descontentos contra o seu goberno e respondeu con represión.
Relacións internacionais e os Acordos de Camp David
Nos negocios estranxeiros, Sadat emprendeu unha modificación radical sobre a época precedente. Retirou a Exipto da política de confrontación con Israel e procurou un acomodo pacífico por medio de negociacións. Logo dos Acordos de Retirada do Sinaí de 1974 e 1975, Sadat iniciou un proceso sorprendente proceso de paz coa súa visita significativa a Xerusalén en 1977. O Presidente dos Estados Unidos, Jimmy Carter convidouno a Camp David xunto co Primeiro Ministro israelí, Menachen Begin, para comezar negociacións trilaterais.
O resultado dos Acordos de Camp David, asinados en 1978 por Exipto e Israel cos Estados Unidos como testemuña, conduciron ao ano seguinte a asinar a paz entre Exipto e Israel. Exipto recuperou o control do Sinaí en 1982 e as súas relacións exteriores melloraron, de maneira que se converteu no maior receptor de axuda norteamericana. Porén, a disposición de Sadat para facer a paz con Israel supúxose a inimizade da maioría dos demais países árabes.
Dan Gadzuric
Daniel "Dan" Gadzuric, nado o 2 de febreiro de 1978 na Haia, é un ex xogador profesional de baloncesto neerlandés. A súa nai é serbia e o seu pai de San Vicente e as Granadinas.
Historia do Exipto contemporáneo
De Sadat a Mubarak
O 6 de outubro de 1981, Anwar el-Sadat foi asasinado por extremistas islámicos. Hosni Mubarak, vicepresidente desde 1975 e comandante da forza aérea durante a guerra de 1973, foi escollido presidente nese mesmo mes e posteriormente confirmado en referendo por máis tres períodos de seis anos (o máis recente, en 1999). Mubarak foi sempre o único candidato. Ten un poder enorme sobre Exipto e é ás veces acusado de ser un autócrata, mesmo se moderado.
Dan Gadzuric
Universidade
Gadzuric xogou ao baloncesto universitario en UCLA, entre 1998 e 2002, onde fixo 10,5 puntos e 7,3 rebotes.
Historia do Exipto contemporáneo
De Sadat a Mubarak
Mubarak mantén o compromiso de Exipto co proceso de paz de Camp David e ao mesmo tempo restablece a posición de Exipto como líder árabe. Exipto foi readmitido na Liga árabe en 1989 e xoga un papel de moderador en foros internacionais como as Nacións Unidas e o Movemento dos Non Aliñados.
Dan Gadzuric
Profesional
Foi elixido por Milwaukee Bucks na quinta posición da segunda rolda do Draft da NBA de 2002. A súa tempada de maior rendemento foi a de 2004-05, onde xogou 81 partidos e todos de titular, promediando 7,3 puntos e 8,3 rebotes, e onde rematou na sétima posición dos mellores reboteadores ofensivos da NBA, a pesar de xogar tan só 22 minutos por partido. O 22 de xuño de 2010, Gadzuric, xunto a Charlie Bell, foi traspasado aos Golden State Warriors a cambio de Corey Maggette.
Historia do Exipto contemporáneo
De Sadat a Mubarak
Desde 1991, Mubarak lanzou un programa ambicioso de reforma económica interior para reducir o tamaño do sector público e potenciar o sector privado. Os progresos en reforma política son menores. Nas eleccións á Asemblea Popular de novembro de 2000 entraron 34 representantes da oposición. O Partido Democrático Nacional gobernante conta cos 388 restantes. Os partidos da oposición son febres, están divididos e non presentan alternativas críbeis ao NDP. A Irmandade Musulmá, fundada en Exipto en 1928, está ilegalizada, xa que está prohibida a existencia de partidos baseados na relixión. Os seus membros son coñecidos e expoñen as súas opinións en público pero sen se identificaren como tales e preséntanse ás eleccións como independentes.
Dan Gadzuric
Profesional
En setembro de 2012, Gadzuric uniuse ós Philadelphia 76ers para os seus adestramentos. Porén, non conseguiu entrar no equipo final.
O 27 de setembro de 2013, Gadzuric asinou cos Los Angeles Lakers, pero foi cortado o 9 de outubro.
Villanueva de San Juan
Villanueva de San Juan é unha localidade andaluza, situada na provincia de Sevilla. No ano 2005 contaba con 1.440 habitantes.
Xeografía
Ten 34 km², cunha densidade de 42,4 hab/km². As súas coordenadas xeográficas son 37º 03' N, 5º 10' W. Atópase situada a unha altitude de 466 metros e a 95 quilómetros da capital de provincia, Sevilla.
Henrique II de Castela
Henrique II de Castela, o Fratricida ou o das Mercés, nado en Sevilla o 13 de xaneiro de 1334 e finado en Santo Domingo de la Calzada o 29 de maio de 1379, foi rei de Castela, fillo ilexítimo de Afonso XI de Castela e Leonor de Guzmán e polo tanto medio irmán de Pedro I de Castela.
Biografía
Nado en Sevilla, foi o cuarto dos dez fillos e fillas extramatrimoniais de Afonso XI de Castela e de Leonor Núñez de Guzmán Ponce de León (tataraneta do rei Afonso VIII de León). Por orde de seu pai, foi criado e educado polo preceptor real Rodrigo Álvarez Asturias, conde de Trastámara (parente do propio monarca), quen en 1345 cedeu a titularidade do condado de Trastámara (de Trans Támaris, "Alén do Tambre", en Galiza) a Henrique, como herdeiro legal seu. Con este título inaugurou a dinastía de Trastámara no trono de Castela e León en 1369.
Os alcumes de o Magnífico e o das Mercés (en castelán, el de las Mercedes) débense á largueza con que dispensaba títulos e favores para apoiar as súas pretensións, especialmente en troco polas axudas recibidas para ascender ao trono. Conseguiuno matando o seu medio irmán, o rei Pedro I, o que tamén lle valeu a nomeada de o Fratricida.
Asasinada súa mai Leonor de Guzmán por orde da raíña María de Portugal (en 1350), arrepúxose contra o medio irmán no trono, apoiándose no aliado Pedro IV de Aragón. Para algúns autores, a morte da mai e o asasinato do seu xemelgo Fradrique a mans do seu medio irmán Pedro, fixéronlle decidirse polo camiño do crime, receando pola súa vida.
Fuxiu en 1356 para Francia, cando Pedro subiu ao trono. Recibiu axuda en 1365 do rei Carlos V de Francia, quen mandou a Bertrand du Guesclin levar a Castela as Grandes Compagnies para combater a Pedro e o seu aliado inglés, Eduardo de Woodstock, príncipe de Gales, coñecido como o Príncipe Negro. Vencido o 3 de abril de 1367 en Nájera polo Príncipe Negro, e apresado Du Guesclin, Henrique fuxiu de novo para Francia.
Unha vez liberado Bertrand du Guesclin, as forzas pedristas e henriquistas enfróntanse de novo en Montiel o 14 de marzo de 1369. Desta volta a vitoria foi para o Trastámara e os mercenarios de Du Guesclin. Pedro quedou recluído no castelo da Estrela, asediado polo exército de Henrique. Finxindo que o axudaba a escapar, Du Guesclin conduciuno a xunta de Henrique, que o asasinou o 23 de marzo de 1369.
Henrique II reinou dez anos apoiado por Francia na súa guerra contra as fillas de Pedro, alcumadas de bastardas. Asegurou o trono ao vencer a Fernando I de Portugal e Xoán de Gante, Duque de Lancaster, pretendentes da coroa castelá, e ao se aliar fielmente a Carlos V. En 1372 a súa frota cooperou por dúas veces para tomar dos ingleses o porto de La Rochelle.
O asasinato de Pedro, puxo o punto final no conflito que había moito que opuña os dous irmáns na loita polo poder. Este acontecemento traería graves consecuencias, xa que gran parte das cidades apoiaban o reinado de Pedro. Henrique parte para a Guerra dos Cen Anos, pasando a maioría do seu reinado combatendo as pretensións de Xoán de Gante, fillo de Eduardo III de Inglaterra, que reclamaba o trono por dereito da súa segunda esposa, filla de Pedro.
Henrique II foi o primeiro nobre en utilizar o anti-semitismo como unha ferramenta política en España, o que conduciu á extinción da convivencia, e a un período de tumultos e conflitos, e pode considerarse como precedente á persecución dos xudeus pola Inquisición Española, iniciada cen anos despois.
Casamento e descendencia
miniatura|220px|esquerda|Henrique II (sentado no trono) observando a decapitación do seu medio irmán [[Pedro I de Castela|Pedro I (manuscrito existente na Biblioteca Nacional de París).]] Casou en 1350 con Xoana Manuel de Peñafiel ou de Castela (1333-1381 Salamanca), señora de Lara e Biscaia, señora de Peñafiel, de Escalona, de Villenaet; filla de Branca ou María de la Cerda (1311-1347) (filla do Infante Fernando de la Cerda, en 1328 casado con Xoana de Lara) e de Juan Manuel de Castela, señor de Villena, Peñafiel e Escalona, o Escritor, neto de Fernando III de Castela. Dela tivo dous fillos.
Máis tarde casou en segundas nupcias con Elvira Íñiguez de la Vega, coa que tivo fillos co apelido «Henríquez de Noroña».
Actinomorfismo
miniatura|dereita|300px|A flor da herba de San Roberto (Geranium robertianum) ten simetría radial ou actinomorfa.
Mauringo
Mauringo (ou Moringus), finado en 824, foi un nobre franco, fillo de Suppón I dos Suppónidas.
Actinomorfismo
O adxectivo actinomorfo, do grego ακτίσ, ακτινος aktís, aktînos, "raio (dunha roda)" e μορφή morphé, "forma", "aparencia", aplícase, en botánica, á planta ou a calquera das súas partes, especialmente ás flores, que teñen simetría radial. Isto quere dicir que estes órganos teñen, polo menos, dous planos de simetría. Así, son actinormorfos os caules con follas opostas verticiladas, as flores chamadas tamén regulares etc. Son sinónimos de actinomorfo —ademais de radial— regular, polisimétrico e multilateral. Oponse ao termo zigomorfo.
Winixiso de Spoleto
Traxectoria
Posibelmente era un franco do círculo de Carlomagno cando foi enviado no 788 para guiar a Hildeprando de Spoleto e a Grimoaldo III de Benevento en cooperación coas tropas francas contra a invasión bizantina.
Mauringo
Traxectoria
Sucedeu ao seu pai en Brescia como conde (Brixiae comes) en 822 e, tras o breve reinado de Adelardo, en Spoleto como duque en agosto de 824. Segundo os Annales de Einhardo e os Anais Reais Francos, morreu aos poucos días da toma do poder.
Winixiso de Spoleto
Traxectoria
Nesta primeira acción na que é mencionado tivo éxito, ao derrotar aos gregos guiados por Teodoro en Apulia. Hildeprando, con todo, morreu na campaña e Carlomagno designou a Winixiso para sucedelo no ducado de Spoleto.
Winixiso foi designado por Carlomagno para que actuase como un missus dominicus seu no Ducatus Romae e estaba na basílica de San Pedro cando o papa León III foi asaltado o 25 de abril de 799. Foi el quen o levou á protección de Spoleto ata que puido volver a salvo a Roma.
Winixiso veuse envolto nunha guerra con Grimoaldo III de Benevento, con todo, e foi capturado no cerco de Lucera en 802. Estivo prisioneiro por un ano ata que foi liberado en 803.
Mentres León III estaba próximo á morte en 815, os cidadáns de Roma rebeláronse, pero o rei Bernardo mandou a Winixiso a Roma para reprimir a desorde.
Hércules (1928)
Hércules foi un semanario deportivo editado na Coruña entre 1928 e 1936.
Adelardo
Adelardo, Adalhard, ou Adalardo foi por pouco tempo duque de Spoleto desde marzo a agosto de 824. Antes de Spoleto, era conde palatino. Foi designado para suceder a Suppón I, pero morreu aos cinco meses e foi substituído polo fillo de Suppón Mauringo.
Himno dos Azores
Himno dos Azores (en Hino dos Açores) é o himno da rexión autónoma dos Azores, Portugal.
Chronicon Compostellanum
O Chronicon Compostellanum ou, en galego, Cronicón compostelán é unha crónica narrativa en latín medieval sobre a historia da Península Ibérica, desde o asentamento dos visigodos no século V até a morte de Urraca de León o 8 de marzo de 1126. Probablemente foi escrita pouco despois daquela data, e seguramente en Galiza.
Contido
Comprende a historia do reino visigodo así como unha lista de reis ovetenses (aínda que en realidade non todos tiveron a súa sede en Oviedo) Laterculum regum ovetensium («Lista dos reis de Oviedo»), e que comeza con Paio de Asturias até Afonso II, escrita cara ao 791, e tamén incorporada no Chronicon Iriense e no Annales Portugalenses veteres. Tamén no século XI, posiblemente en Sahagún ou na cidade de León, redactouse a Historia Silense (1109–18), polo que o Chronicon Compostellanum é a segunda fonte máis antiga que chegou á actualidade. A causa da morte de Urraca (traballando co fillo do seu amante, Pedro González de Lara) aparece no Chronicon.
Foi editado por vez primeira en 1767 por Enrique Flórez, quen describiu así o texto :
Ramón González-Babé Castro
Ramón González-Babé Castro, nado en Madrid en 1905 e finado en Vigo o 12 de febreiro de 1984, foi un avogado, empresario e político galego.
Traxectoria
Concelleiro en Vigo e deputado provincial, foi procurador nas Cortes Españolas representante dos concellos da provincia de Pontevedra durante a primeira lexislatura do período franquista (1943-1946). Foi presidente dunha empresa concesionaria do transporte de Campsa e levaba unha axencia de seguros; foi vicepresidente da Cámara Oficial da Propiedade Urbana de Vigo.
Vida persoal
Casou con María del Carmen Ozores Arraiz, e foi pai de Ramón González-Babé Ozores.
Broken Social Scene
Broken Social Scene é un colectivo musical canadense de indie rock formado por Kevin Drew e Brendan Canning. A meirande parte dos seus membros tocan noutros grupos ou prexectos en solitario, principalmente da cidade de Toronto. Entre estas bandas asociadas están Metric, Feist, Stars, Apostle of Hustle, Do Make Say Think, KC Accidental, Emily Haines & The Soft Skeleton, Amy Millan e Jason Collett.
O Barreiro, Os Vilares, Guitiriz
O Barreiro é un lugar da parroquia dos Vilares no concello lugués de Guitiriz na comarca da Terra Chá. Tiña 31 habitantes no ano 2007 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 9 homes e 22 mulleres, o que supón un aumento con relación ao ano 2000 cando tiña 27 habitantes.
Broken Social Scene
O son do grupo combina elementos de todos os proxectos dos seus membros, e ocasionalmente é considerado baroque pop. Inclúe grandes orquestracións con guitarras, ventos e violíns, estruturas das cancións infrecuentes e un estilo de rodución experimental e ás veces incluso caótico.
Perigonio
Se os tépalos se parecen a un pétalo, o perigonio chámase corolino (de corola), e se se parecen a sépalos dise perigonio calicino (de cáliz).
Casa da Moeda de México
A Casa de Moeda de México (OM pola súa marca de ceca) é un órgano descentralizado do Goberno federal mexicano, dependente da Secretaría de Facenda e Crédito Público, responsable da cuñaxe das moedas de curso legal no país consonte os parámetros que establezan os decretos do Congreso da Unión e as ordes de cuñaxe do Banco de México.​
Fundouse en 1535 e é a máis antiga de América.
Fundación e etapa do vicerreinado
A Real Casa de Moeda de México (ou Ceca de México), dependente da Coroa española, foi establecida mediante a Real cédula do 11 de maio de 1535, executada polo vicerrei Antonio de Mendoza. Inicialmente instalouse nas denominadas "Casas vellas de Moctezuma", propiedade de Hernán Cortés. Porén, en 1536 decidiuse a construción dun edificio acaroado ao Pazo do Vicerreinado (hoxe Museo Nacional das Culturas do Mundo), na rúa que, por tal motivo, acabou por chamarse "da Moeda".
A Casa da Moeda funcionou durante máis de dous séculos mediante concesión a persoas, que adquirían os oficios de tesoureiro, ensaiador, tallador, escribán, xuíz de balanza, alcalde ou alguacil. A ceca limitábase a cuñar a moeda e a entregarlla aos seus donos logo de deducir os correspondentes dereitos de operación e de señoriaxe (ou beneficio do goberno derivado da emisión).
Desde a súa fundación, a Casa de Moeda de México produciu moedas (como o real de oito) que, en recoñecemento da súa calidade e boa lei, traspasaron as fronteiras mexicanas e circularon como medio de cambio internacional nos séculos XVII, XVIII e XIX en moi diversas partes do mundo, como os reinos de Europa Occidental, Xapón e a China, e os Estados Unidos, onde se deu en chamar "dólar español" (Spanish dollar). ​
O metal máis cuñado nesta ceca foi a prata, extraída das minas mexicanas, aínda que a partir de 1679 comezaron a cuñarse tamén cantidades limitadas de ouro. O cobre utilizouse só na primeira época de operacións da ceca e, posteriormente, despois de 1814 no contexto da crise provocada pola revolución de independencia.
miniatura|180x180px|[[Real español|Real de prata a nome de Xoana e Carlos da Casa da Moeda de México]]
As primeiras moedas, de prata, corresponden á época do reinado de Carlos e Xoana (Carlos I de España e a súa nai, Xoana I de Castela). Nos anversos destas primeiras emisións amósase un escudo con castelos e leóns xunto cos nomes dos reis, e no reverso as Columnas de Hércules. Estas moedas cuñáronse en dúas series: a primeira (1536-1542) cunhas columnas sinxelas e a segunda (1542-1572) coas columnas adobiadas cunhas ondas mariñas.
Teobaldo de Spoleto
Teobaldo I, finado en 936, foi duque de Spoleto desde 928 ata a súa morte.
Casa da Moeda de México
Fundación e etapa do vicerreinado
miniatura|182x182px|[[Reverso (moedas)|Reverso dun columnario de 1759 da Casa de Moeda de México]]
Teobaldo de Spoleto
Traxectoria
Foi un príncipe sen escrúpulos, mesmo para a súa época, e a súa carreira foi de constantes cambios de alianzas en canto os ventos políticos da Italia central e meridional mudaban a dirección.
Casa da Moeda de México
Fundación e etapa do vicerreinado
En 1572 Filipe II de España introduciu na moeda a impresión dunha cruz e as armas do reino, que se mantiveron ata a aparición en 1732 do tipo columnario, que presentaba dous globos terrestres sobre ondas mariñas, cunha coroa real enriba, flanqueadas polas Columnas de Hércules, de onde colleron o seu nome. As moedas columnarias foron sucedidas en 1773 polas chamadas "de busto", por teren a efixie dos reis de España nos seus anversos.
Teobaldo de Spoleto
Traxectoria
En 929, Teobaldo uniuse a Landulfo I de Benevento e Guaimaro II de Salerno nunha serie de ataques conxuntos contra a Campania, Apulia e Calabria bizantinas. Teobaldo foi prexudicial para a cooperación dos outros e os tres fracasaron, polo que Guaimaro volveu á súa vella alianza cos gregos.
Casa da Moeda de México
Fundación e etapa do vicerreinado
A moeda base do sistema monetario de prata era o real de oito ou peso, complementado con outras denominacións inferiores de 4 reais, 2 reais, 1 real e ½ real. En ouro, os valores eran os oito escudos ou onza, 4 escudos, dous escudos e 1 ecudo.
Teobaldo de Spoleto
Traxectoria
Teobaldo tamén se aliou con Docibilis II de Gaeta contra os gregos.
Ta'u
Ta'u, en samoano Taʻū, é a illa máis grande do grupo Manua, na Samoa Americana. Tamén se chamou illa Manua e Opoun.
A illa é de orixe volcánico, cunha altitude máxima de 931 metros no monte Lata, o punto máis alto da Samoa Americana.
Casa da Moeda de México
Fundación e etapa do vicerreinado
miniatura|Máquinas laminadoras de prata conservadas na Casa da Moeda de [[Bolivia, similares ás que existían na Casa de Moeda de México.]]
Ta'u
O aeroporto máis grande das illas Manua atópase no extremo nordés de Ta'u, en Fiti'uta. No extremo noroeste hai un pequeno porto, en Faleāsao. Unha estrada na beira da ribeira setentrional conecta os diferentes pobos.
Casa da Moeda de México
Fundación e etapa do vicerreinado
En 1732 a Coroa tomou a administración directa da Casa da Moeda. A patrtir dese momento, a institución pasou a comprar a prata aos subministradores, e as moedas que se producían pertencían á Real Facenda. Entre os superintendentes desa éopca coñécense as identidades de José Fernández de Veytia Linage (1733-1739), Gabriel Fernández Molinillo (1739-1751), Pedro Núñez de Villavicencio (1751-1778), Fernando José Mangino (1778-1787), Francisco Fernández de Córdova (1787-1815) e Rafael de Lardizábal (1815-1829).
Ta'u
Toda a metade sur de Ta'u, incluída a selva do monte Lata, o litoral meridional e os arrecifes de coral asociados, son parte do Parque Nacional da Samoa Americana. Dentro do parque atópase o lugar sacro de Saua, considerado o lugar de nacemento dos polinesios.
Nas vilas do extremo noroeste de Ta'u é onde a antropóloga Margaret Mead fixo o seu traballo de campo en 1925 sobre a cultura samoana e especialmente a adolescencia.
Casa da Moeda de México
Fundación e etapa do vicerreinado
miniatura|[[Documento que amosa a relación de moedas de ouro e prata cuñadas en 1785 na Casa de Moeda de México.]]
En 1778 nomeouse a Jerónimo Antonio Gil como tallador maior, a quen se lle encargou ademais establecer unha escola de gravado na Casa da Moeda. O éxito acadado por esta escola levou a Gil a propor a creación en 1781 da Academia de San Carlos, que inicialmente se constituíu na mesma ceca, ata que en 1791 se trasladou a unhas instalacións propias no antigo Hospital del Amor de Dios.
O erudito alemán Alexander von Humboldt visitou a Casa da Moeda en 1803 e describiuna no seu Essai politique sur le royaume de la Nouvelle-Espagne ("Ensaio político sobre o reino da Nova España"), de 1811, como "a máis grande e rica en todo o mundo". Engade Humboldt que malia non destacar pola perfección das súas máquinas ou dos procesos industriais, era moi digna de atención "pola orde, a actividade e a economía que reinaba en todas as operacións de cuñaxe". Naqueles anos, a ceca mexicana producía máis de trinta millóns de pesos anuais e traballaban nela arredor de 400 empregados, ademais dos artistas gravadores e dos administrativos.
A guerra de independencia provocou unha fonda crise na Casa da Moeda, debido ao abandono de moitas das minas e á dificultade de transportar o metal por camiños moi perigosos ata a capital do vicerreinado. Isto levou as autoridades a establecer casas de moeda provinciais en Sombrerete, Zacatecas, Durango, Chihuahua, Real de Catorce, Valladolid, Guadalaxara, Guanajuato, Nueva Vizcaya e Oaxaca, que cuñaron de xeito episódico moedas de emerxencia ou obsidionais, de calidade e lei desiguais. Entre 1813 e 1820, a única ceca autorizada para cuñar moedas de ouro foi a de Guadalaxara. O monopolio que tivera ata entón a capital da cuñaxe de ouro concluíu e nunca se restableceu.
Os insurxentes realizaron tamén en distintos períodos as súas propias emisións de moeda, en prata e en cobre, de calidade irregular, e tamén reselaron a moeda emitida pola ceca oficial.
México independente
Logo da independencia de México, a ceca pasou a denominarse durante pouco tempo Imperial Casa de Moeda de México e, posteriormente, Casa Nacional de Moeda. As cecas provinciais pasaron a ser subsidiarias da da Cidade de México. Ao se recuperar a produción mineira creáronse novas cecas en Álamos, Culiacán, Guadalupe, Calvo, Hermosillo, Tlalpan, San Luis Potosí e Zacatecas, á parte doutras xa aparecidas durante a guerra. Estas cecas funcionaban, comunmente, por concesión ou arrendamento a particulares, aínda que os tipos das moedas e as súas denominacións mantiveron uniformidade.
En 1847, o Goberno alugoulle a Casa de Moeda a unha compañía privada inglesa, a MacKintosh Mint Company, que tamén explotou en distintos momentos as cecas de Guanajuato, Zacatecas, Guadalupe e Calvo (ao sur de Chihuahua). Esta empresa adquiriu maquinaria inglesa propulsada por vapor. A produción trasladouse á chamada Casa del Apartado (actual Museo Numismático Nacional) e ambas as institucións uniron os seus procesos produtivos nun só establecemento, chamado Casa de Moneda y Apartado de México. A situación da Casa da Moeda en mans de entidades privadas e fóra do control directo do Goberno mantívose ata 1893.
Durante ese período, cun decreto do presidente Benito Juárez, a Casa de Moeda adoptou o 15 de marzo de 1861 a división do peso mexicano consonte o sistema métrico decimal.
miniatura|180x180px|[[Moeda de ouro de 20 pesos a nome do emperador Maximiliano I.]]
Logo do establecemento do segundo Imperio Mexicano (1863-1867), a Casa de Moeda cuñou moedas co perfil do emperador Maximiliano e a lenda MAXIMILIANO EMPERADOR no anverso, e IMPERIO MEXICANO no reverso. Posteriormente, co restablecemento da República cuñouse o escudo nacional no anverso, en tanto que o reverso portaba o lema REPÚBLICA MEXICANA.
miniatura|180x180px|[[Peso mexicano|Peso de 1869, coa lenda REPUBLICA MEXICANA ]]
Existía en México unha corrente de opinión que reclamaba o retorno das casas de moeda á administración directa do Estado. En decembro de 1871 Benito Juárez proclamou un decreto polo cal quedaba prohibido o alugamento das cecas e a renovación dos contratos daquela existentes, pero non puido cumprirse pola morte do presidente e os graves problemas fiscais existentes.
O 30 de xuño de 1895 un decreto do presidente Porfirio Díaz, promovido polo secretario de Facenda José Yves Limantour, deu por concluídos todos os contratos de arrendamento das cecas mexicanas, e o 15 de xullo do mesmo ano o Congreso aprobou un decreto polo que só continuarían abertas as casas de moeda de México (co rango de dirección xeral), Culiacán, Guanajuato e Zacatecas.
Séculos XX e XXI
A Revolución Mexicana de 1910 a 1917 alterou a orde monetaria. As forzas en loita emitiron as súas propias moedas, xeralmente de basta factura, así como diversos billetes e vales.
A Constitución Política dos Estados Unidos Mexicanos de 1917 previu a existencia dun banco de emisión único, administrado polo Goberno Federal, entre cuxas funcións estaría o establecemento de casas de moeda. Prohibíuselles aos estados da República emitiren o seu propio circulante. En consecuencia, en 1925 creouse o Banco de México, entre cuxas atribucións estaba a de regular a circulación monetaria e a emisión de papel moeda, en forma única e exclusiva.
A introdución do diñeiro fiduciario en todos os países levou en 1936 á desvinculación da moeda mexicana da súa equivalencia directa coa prata e o ouro. A partir de entón cuñáronse pezas de bronce, latón e cuproníquel, e mantívose a emisión de moedas de metais preciosos só con fins conmemorativos.
En 1970 a ceca trasladouse a unha nova sede na Calzada de Legaria, na Cidade de México, onde operou ata 1999. Actualmente as moedas cúñanse nunha moderna planta construída en 1983, en San Luis Potosí, aínda que a sede da compañía se mantén na demarcación de Cuauhtémoc, na Cidade de México. Entrado o século XXI, a Casa de Moeda de México conta cunha avanzada tecnoloxía para a fabricación de discos, moedas circulantes e conmemorativas e medallas en metais preciosos e industriais. Nos últimos anos exportou moedas, a países como Alemaña, Arxentina, Austria, Bahamas, Brasil, Canadá, Cuba, Ecuador, Exipto, España, os Estados Unidos, Guatemala, Honduras, a India, Indonesia, Malaisia, Marrocos, Nicaragua, Noruega, Perú, Portugal, Porto Rico, o Reino Unido, Suecia, Suíza, Tailandia, Uruguai e Venezuela.
Actualmente, os billetes imprímense na Fábrica de Billetes do Banco de México.
Os selos postais, pasaportes, formularios oficiais e outros documentos imprímense nos Talleres de Impresión de Estampillas y Valores, entidade dependente da Secretaría de Facenda e Crédito Público.
A administración da Casa de Moeda recae nunha Xunta de Goberno presidida polo secretario de Facenda e Crédito Público. ​​
Museo Numismático Nacional
miniatura|Prensa monetaria de [[1832 exposta no Museo da Casa da Moeda de México]] O Museo Numismático Nacional, que forma parte da Casa de Moeda de México, atópase na antiga Casa del Apartado, un edificio situado no centro histórico da Cidade de México onde, desde o século XVII, se desenvolvía o proceso de separación do ouro que viña mesturado con prata desde as minas.
Neste lugar cuñáronse moedas ata 1992. A vella maquinaria movida a vapor utilízase agora para amosarlles aos visitantes o proceso de fabricación das moedas. Exhíbese tamén unha pequena mostra da colección numismática da Casa de Moeda, constituída por moedas e medallas de diversas épocas, así como ferramentas, punzóns e cuños empregados na súa produción.
O museo disponse en tres galerías: a de numismática, dedicada á historia da moeda; a colección histórica de papel moeda mexicano, e a do escudo nacional, onde se pode apreciar a súa evolución.
O museo está dotado de cinco aulas e dúas salas de usos múltiples destinadas ao desenvolvemento de cursos e obradoiros, ademais dunha biblioteca especializada en numismática, ao dispor dos investigadores e interesados.
A Agrela, Biduído, Ames
A Agrela é un lugar da parroquia de Biduído no concello coruñés de Ames na comarca de Santiago. Tiña 90 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 47 eran homes e 43 mulleres.
Celtic Woman: An Irish Journey
Celtic Woman: An Irish Journey é o noveno álbum de estudio do grupo irlandés Celtic Woman. Foi lanzado ó mercado o 3 de outubro de 2011 e nel participan as cantantes Chloë Agnew, Lisa Kelly, Lisa Lambe, Órla Fallon, Méav Ní Mhaolchatha, Hayley Westenra, Lynn Hilary, Alex Sharpe, e a violinista Máiréad Nesbitt.
Suppón I
Suppón I (ou Suppone), finado o 5 de marzo de 824, foi un nobre franco que tiña terras no Regnum Italicum a principios do século IX.
Traxectoria
En 817, foi nomeado conde de Brescia, Parma, Piacenza, Módena, e Bergamo. Foi nomeado tamén missus dominicus, xunto co bispo de Brescia Rataldo, para Italia. En 818, foi instrumento eficaz para reprimir a rebelión de Bernardo contra o emperador, Luís o Piadoso. En 822, tras a abdicación e morte do duque Winixiso, Suppón foi nomeado duque de Spoleto polo agradecido emperador e cedeu Brescia ao seu fillo Mauringo. A morte de Suppón foi lembrada por Einhardo e Spoleto pasou a mans de Adelardo, que morreu aos cinco meses, deixándolle o ducado a Mauringo.
Suppón probabelmente tiña unha esposa longobarda, pois o seu segundo fillo levaba o nome de Adelchis.
Clifden
Clifden (en irlandés: An Clochán) é unha vila de Connemara, no Condado de Galway, na provincia de Connacht, ao Oeste de Irlanda.
Xeografía
A cidade máis grande de Connemara atópase entre a costa do océano Atlántico e o terreo escabroso das Montañas ao lado do Río Owenglen.
Historia
Clifden é unha das últimas vilas construídas en Irlanda. John D’Arcy fundouno no século XIX nunha tentativa por atraer o comercio á zona.
Pola situación de Clifden ao lado do río e o océano Atlántico, a vila creceu rapidamente ata acadar a prosperidade na pesca. Ademais, a situación xeográfica da vila permítelle ser un lugar de turismo pola súa paisaxe de auga e montañas.
Na década de 1840, Clifden sufriu moitas dificultades a causa da fame. Moitas persoas morreron, o negocio perdeuse, e a vila quebrou. Porén, a vila puido reedificarse con subvencións estatais e volveu ser unha área próspera.
Clifden converteuse nunha vila de importancia na década de 1900, cando Guglielmo Marconi construíu o primeiro servizo radiofónico fixo que conectaba Europa con América do Norte.
Relixión
miniatura|250px|O centro de Clifden dominado pola igrexa Clifden encóntrase dentro da Diocese Católica de Tuam e da Diocese de Tuam, Killala e Achonry da Igrexa de Irlanda e o seu Omey Union Parroquial. Clifden ten dúas igrexas: St. Joseph's (católica) e Christ Church (anglicana).
Turismo
A situación da vila preto do océano e as montañas atrae a moitos turistas cada ano. A vila ofrece moitas oportunidades para ir de excursión. Tamén, ofrece moitas tendas, bares, restaurantes e locais, e hoteis para os turistas.
A bandeira de México ondea no centro da vila honrando a John Riley e ao seu Batallón de San Patricio, que serviron nas Forzas armadas de México na Guerra de Intervención estadounidense.
Lugares de interese
miniatura|250px|Clifden dende [[Twelve Bens]]
Henrique III de Francia
Henrique III de Francia, nado en Fontainebleau o 19 de setembro de 1551 e finado en Saint-Cloud o 2 de agosto de 1589, foi duque de Angulema (1551-1574) duque de Anjou (1566 - 1576), duque de Orleáns (1560 - 1574), rei de Polonia (1573 -1574) e rei de Francia (1574-1589), o último da dinastía Valois.
Orixes familiares
Naceu no palacio real de Saint Germain-en-Laye, fillo do rei Henrique II de Francia e da súa muller Catarina de Medici. Era neto por liña paterna do rei Francisco I de Francia e da princesa Claudia de Francia, e por liña materna do duque Lourenzo II de Medici e da condesa Magdalena de La Tour. Era irmán dos tamén reis Francisco II de Francia e Carlos IX de Francia, os últimos reis da rama Valois-Angulema, da dinastía Valois.
Mocidade
Bautizárono co nome de Alexandre Eduardo de Valois. En 1560, cando faleceu o seu irmán Francisco II de Francia, o outro irmán Carlos foi nomeado rei e converteuse en duque de Angulema e duque de Orleáns. O 17 de marzo de 1564, logo da súa confirmación, adoptou o nome de Henrique. En 1566 converteuse en duque de Anjou.
Á idade de 16 anos, a súa nai nomeouno tenente xeneral do reino. Participou activamente nas vitorias católicas de Jarnac e Moncontour sobre os hugonotes durante as guerras de relixión francesas.
Rei de Polonia
miniatura|left|Elección de Henrique de Valois, duque de Anjou, como rei de Polonia en [[1573. Retrato de Jan Matejko.]] O 11 de maio de 1573 Henrique de Valois é elixido rei de Polonia. Reinará nominalmente desde o 24 de xaneiro, día en que chegou ao país, ata o 18 de xuño de 1574.
Nesta época (1572 - 1575) tivo como amante á cortesá Renata de Rieux, un asunto que lle duraría ata que casou co duque de Anjou.
Henrique de Valois foi elixido rei de Polonia-Lituania nunha época en que este reino pasou unha crise sucesoria á morte de Augusto II de Polonia sen sucesión. Así, entre 1572 e 1791, elixíronse reis individuais á fronte das dinastías reinantes.
Rei de Francia
O 30 de maio de 1574, tras a morte do seu irmán Carlos IX, abandonou Polonia e renunciou á súa coroa para obter o trono de Francia. É coroado como rei en Reims o 13 de febreiro de 1575 co nome de Henrique III.