cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Poseidón
Poseidón e Atenea
Outra cidade disputada foi Argos, que tamén pretendía Hera. Poseidón negouse a someterse ó vaticinio dos deuses porque estaban na súa contra, polo que se nomeou como árbitro a Foroneo, un rei do Peloponeso e o primeiro home que levantou unha cidade, se ben outras fontes din que o foron o deuses fluviais Ínaco, Cefiso e Asterión. O certo é que tamén decidiron a favor de Hera. A reacción de Poseidón, cheo de cólera e xa que tiña prohibido vingarse con inundacións, foi secar tódalas fontes e ríos da Argólida. Cando chegaron Dánao e as súas fillas as Danaides, non atoparon onde beber, pero Poseidón namorouse dunha delas e permitiu que abrollaran as fontes. Outra versión conta que o enfado coa decisión de Foroneo provocou que Poseidón anegase a Argólida con auga salgada, ata que Hera lle obrigou a devolver o mar ó seu leito.
Outros mitos
miniatura|250px|esquerda|Pelias e Xasón
A beleza de Andrómeda, filla de Cefeo, era tal que a súa nai, Casíope (ou Casiopea), presumía de que era máis fermosa que as Nereidas; tamén se di que fora a propia Casíope a que competira en beleza con estas. Poseidón, indignado, esixiu que Andrómeda fose ofrecida a un monstro mariño. Pero apareceu Perseo e liberouna, casando logo con ela. Outra tradición di que a nai das nereidas, Doris, decideu invadir a terra e mandar un monstro, quizais Ceto; o oráculo augurou que o monstro desaparecería se Cefeo lle entregaba á súa filla.
Laocoonte intentou evitar inutilmente que Príamo aceptara o Cabalo de Troia no que se agocharon os gregos para poder entrar na cidade. Mentres levantaba un altar e preparaba un touro para ofrecelo en sacrificio a Poseidón, Apolo mandou as dúas grandes serpes que o mataron a el e ós seus dous fillos.
Zeus uniuse a Leto pero cando Hera se decatou prohibiu que puidera parir en ningún lugar onde chegara o sol e mandou a Pitón que a buscara e a matara. Zeus encomendouna a Poseidón e este levouna á illa de Ortigia (a carón de Sicilia), unha illa que quedaba cuberta pola ondada, así Pitón non puido atopala. Cando Pitón deixou de ser un perigo, Poseidón ergueu a illa e Leto puido por fin dar a luz a Apolo e Artemisa.
Dise que Zeus, Poseidón e Hermes chegaron a Tracia e foron aloxados xenerosamente polo rei Hirieo. En agradecemento ofrecéronlle conseguir o que desexara. El pediu ter fillos e entón Hermes estendeu unha pel de boi, sobre a que ouriñaron os deuses, e enterrouna. E así naceu Orión, a quen matará Artemisa. Pero outras fontes din que Orión foi o fillo que tivo Poseidón con Euríale.
Poseidón xaceu unha vez coa ninfa Cenis (ou Célide) e díxolle que lle pedise o que quixera. Ela pediulle ser home, porque xa estaba farta de ser muller. Poseidón accedeu e converteuna nun loitador invulnerable, Ceneo, que terminou morto polos centauros tras matar a moitos deles.
miniatura|300px|Poseidón afunde o barco de Áiax o Menor e mátao
Cando Teseo chegou a Creta, como un dos mozos atenienses que ían ser ofrecidos a Minotauro, a Minos gustoulle unha das mozas e intentou violala no mesmo porto. Teseo defendeuna aludindo que, como fillo de Poseidón, debía protexer ás virxes dos abusos dos tiranos como el. Minos burlouse porque Poseidón non se distinguía precisamente por respectar as virxes, e esixiulle que demostrara que era realmente o seu pai recupertando un anel de ouro que lanzou ó mar. Teseo botouse ó mar e os golfiños levárono ante as nereidas, que localizaron o anel e lle regalaron ademais unha coroa de ouro. Así, non só puido devolver o anel a Minos senón que, ademais, gañou a coroa de ouro.
Á morte de Aquiles en Troia, Poseidón prometeu á súa nai, Tetis, que lle concedería unha illa no mar Negro onde lle ofrecerían sacrificios durante toda a eternidade. Tamén no contexto da Guerra, cóntase que Atenea desfixo o barco de Áiax o Menor ó lanzar un raio contra el. Áiax sobreviviu e subiuse a unha rocha, vangloriándose ante o fracaso da deusa, e nese momento Poseidón afundiu a rocha co seu tridente e matouno; outros din que o barco afundiu por unha treboada causada por Poseidón, e que Áiax se burlaba del cando lle lanzou o tridente e o cravou contra a rocha, converténdose el e o tridente en pedra.
Matrimonios e descendencia
miniatura|250px|Neptuno e Anfítrite (Jan Gossaert (Mabuse) 1516)
Intentou seducir, competindo con Zeus, á nereida Tetis, pero a titánide Temis profetizou que calquera fillo de Tetis sería máis poderoso que o pai, polo que os deuses prefiriron renunciar. Tetis casou con Peleo e Poseidón regaloulles dous cabalos inmortais, Balio e Xanto.
Foi entón cando pretendeu a Anfitrite. A nereida Anfitrite foi a única esposa que tivo. Cóntase que estaba ela un día coas seus irmás bailando na illa de Naxos, cando chegou Poseidón e a raptou. Outra lenda di que Poseidón a amaba desde había tempo pero que ela o rexeitaba polo noxo que lle provocaba polo que foi a esconderse máis aló das Columnas de Hércules, pero foi descuberta polos golfiños, servidores do deus, que a levaron cun cortexo solemne ante Poseidón, e este desposouna e converteuna na raíña do mar. Tamén se di que quen deu con ela foi un mensaxeiro seu, Delfino, que logrou convencer a Anfitrite das bondades do seu amo ata que terminou aceptando. Por esta xestión, Poseidón converteuno na constelación de Delphinus.
Algunhas fontes din que Atenea era filla de Poseidón, pero que ela renegou del e pediu ser adoptada por Zeus, que aceptou encantado.
Pero ademais da súa muller lexítima, Anfitrite, Poseidón tivo numerosas amantes, foran deusas, ninfas ou mulleres mortais, e con case todas elas tivo numerosa descendencia. Tódolos seus fillos foron seres maléficos e de temperamentos violentos, como tamén o foron os de Ares.
Chegado á idade viril namorouse de Halia, irmá dos Telquines, coa que tivo seis fillos e unha filla, Rodo. Afrodita volveu tolos ós fillos e intentaron violar á nai, polo que Poseidón fixo que os tragara a terra; provocoulle tal dor a Halia que se botou ó mar. Non queda claro quen era Rodo e quen foi a súa nai, porque Diodoro Sículo conta que, cando Hefesto se decatou de que os fillos que lle dera a súa muller Afrodita eran, en realidade, fillos de Ares, atrapounos nus nunha rede que expuso a tódolos deuses para que que veran cómo se deshonrara. Esixiu para liberalos a devolución dos regalos que lle fixera a Zeus, pai adoptivo de Afrodita, e Poseidón, que se namorara de Afrodita ó vela núa, ofreceuse a pagar o importe daqueles regalos e, se Ares se negara a casar con ela, el faríao encantado. Ó final, Afrodita, emocionada co ofrecemento de Poseidón, deitouse con el e deulle dous fillos, Rodo e Herófilo
Seduciu a Ifimedia, filla do rei Tríopas (ou Tríope), de Tesalia, mesturándose coa auga do río Enipeo, ou ben foi ela que, namorada do deus, quedou preñada ó botarse auga do mar no colo. Con ela tivo dous fillos, os Alóadas (así chamados porque o marido de Ifimedia era Aloeo), dous xemelgos xigantes, Oto e Efialtes, que quixeron asaltar o Olimpo e foron mortos por Apolo ou ben matáronse un ó outro ó ser enganados por Artemisa. Para Pseudo-Apolodoro, Aloeo era fillo de Poseidón e Cánace.
Foi sonada a unión de Poseidón coa súa irmá Deméter, coa que tivo unha filla, só coñecida como "A Ama" e cuxo nome non se debía pronunciar, e mailo cabalo Arión. A lenda conta que Deméter non consentía o acoso do deus, preocupada como estaba por atopar á súa filla Perséfone (secuestrada por Hades), e para fuxir del transformouse en egua e ocultouse nunha eguada do rei Onco (en Telpusa ). Pero esta camuflaxe non só foi inútil á hora de evitar ó deus, senón que este, transformado en semental, cubriuna e desa unión naceu o cabalo Arión, así como a ninfa Despoina. Desta unión transformados en cabalos hai quen deduce que foi o creador do cabalo, aínda que xa a nai, Rea, deulle a comer a Cronos un poldro, para salvar a Poseidón acabado de nacer. O certo é que os cabalos lle están consagrados a el, e que creou as carreiras de cabalos.
Coa nai Terra, Xea, tivo un fillo chamado Anteo. Este tiña o costume de retar ós forasteiros a loitar con el ata esgotalos e logo matábaos. Sempre gañaba a pelexa porque era moi forte pero, ademais, porque cada vez que caía en terra recuperaba a súa forza, ata que chegou Heracles e, cando veu o que pasaba, rompeulle as costelas e sostúvoo no aire ata que morreu.
Outras relacións amorosas de Poseidón foron:
Tamén foron fillos de Poseidón os seguintes:
Dise que o río Asopo era fillo de Poseidón e Pero, pero adoita considerarse fillo de Océano e Tetis. Tamén hai que o fai fillo de Zeus e Eurínome. Unha das fillas de Asopo, Salamina tivo con Poseidón un fillo, Cicreo. Outra filla de Asopo, Exina, foi raptada por Zeus.
Tamón tivo amores, sen que conste que tiveran fillos, con Escila, filla de Forcis. A celosa Anfitrite converteuna, botando unhas herbas máxinas na auga do seu baño, nun monstro mariño, con corpo de muller e cola de peixe, e seis cabezas de can saíndo da súa cintura, cada unha con tres fieiras de dentes. Ademais, emitía un ouleo semellante ó dun can. Posteriormente, Escila transformouse nunha rocha que, xunto a Caribdis, limita o estreito paso de Mesina, entre Sicilia e Calabria (Italia).
Pero non faltaron tampouco amores homosexuais, como o que mantivo con Pélope. Pélope era o fillo de Tántalo, quen o matou, partiu e cociñou para un banquete ofrecido ós deuses. Tódolos deuses recoñeceron a orixe da carne que lles ofreceu e rexeitaron comer, menos Deméter, que comeu a escápula esquerda antes de darse de conta. Zeus condenou a un castigo eterno a Tántalo e ordenou a Hermes recoller tódalas partes de Pélope. Volveuno a ferver a resucitouno, cunha escápula de marfil para substituír á que comera Deméter. E resucitou tan fermoso que Poseidón se namorou del e nomeouno o seu copeiro.
Iconografía
miniatura|250px|Poseidón de Artemision (Museo Arqueolóxico Nacional de Atenas)
Poseidón é coñecido desde o segundo milenio a.C. e aparece nomeado en táboas micénicas. O seu dominio abarcaba as ondas, as mareas, as treboadas, e tamén os terremotos. Rendíaselle culto para protexer as costas de asolagamentos.
Represéntase como un home adulto, barbado e musculado, moitas veces con diadema. Nun principio está ben peiteado pero pronto se reflictirá co cabelo e barba alborotados. Tamén pode verse como un nobre, con túnica longa e manto e máis infrecuentemente nu ou apenas cuberto pola túnica. Vai armado cun raio que a partir do século VI a.C. será substituído por un tridente, que reflicte o trebello utilizado polos pescadores de atún. A posición pode ser en pé, ergueito, sentado sobre un trono ou montado sobre un carro tirado por cabalos de mar, golfiños ou seres híbridos metade cabalos, metade serpes; outras veces aparece montado sobre un golfiño, unha gran cuncha ou sobre unha áncora. En ocasións, vai de a cabalo dun touro.
O seu atributo característico é o tridente ou, ás veces, un cetro. Pode soster na outra man un golfiño ou un atún. Tamén lle son propios os golfiños e outros animais mariños que adoitan representarse rodeando o seu carro, xunto a nereidas e xenios; existen textos antigos nos que tamén figura o arado entre os seus atributos.
miniatura|250px|esquerda|Neste tetradracma represéntase a Atenea, simbolizada no moucho, e unha poliña da oliveira que fixo crecer en Atenas (450-400 a.C.)
O Poseidón triunfante, rodeado da súa corte de nereidas e tritóns, é unha imaxe típica. Outros episodios representados na arte con maior frecuencia son a súa voda con Anfitrite ou a súa loita con Atenea por facerse co dominio da Ática. Na asemblea dos deuses adoita asistir acompañado por Anfitrite. Unha imaxe súa representativa é o Poseidón de Artemision (c. 460 a.C.), unha escultura achada en 1928 que o representa nu, en pé e en actitude de lanzar o tridente (que non se recuperou) existe un relevo romano onde se ve co tridente na man, o que descarta a confusión coa figura de Zeus.
En Roma, Neptuno adoita representarse (sen que desapareza a imaxe do deus ergueito) entronizado no seu carro tirado por tritóns, cabalos ou ictiocentauros. Ó seu arredor figúrase todo un paisaxe mariño, con deuses, peixes, monstros, nadando nun mar con forte ondaxe, case sempre en compañía de Anfitrite. Para resaltar a súa imaxe entre tanto personaxe, os deuses adoitan levar nimbo. Paralelamente, tamén Anfitrite aparecerá en fontes e xardíns, soa ou acompañando a Neptuno, nunha imaxe de calma e harmonía oposta á imaxe colérica do deus.
Co paso do tempo, as imaxes de Poseidón van diminuíndo, suplantado en boa parte polas de Océano, así como as de Anfitrite, que vai tomando a iconografía de Tetis, pero reaparece no Renacemento: Da Vinci fai un debuxo inspirado nun sarcófago romano (1504), Peruzzi na Vila Farnesina (1511), ou Mabuse (1516). O almirante xenovés Andrea Doria faise pintar por Bronzino imitando a figura de Neptuno, para representar o seu dominio sobre o mar.
miniatura|250px|Fonte de Neptuno (praza da Mercé, Barcelona, 1826)
A discusión con Atenea polo dominio da Ática gozou de gran predicamento entre os artistas, empezando polo frontón occidental do Partenón (c. 430 a.C.) e que chega ata os nosos días.
Canto á participación de Poseidón na Guerra de Troia, destaca o tema iconográfico creado a partir do momento en que calma os ventos que ameazaban con afundir as naves troianas que Eneas capitanea para fuxir da cidade, trala conquista dos aqueos. Hera incitara ós Ventos para que provocaran unha forte treboada contra os troianos, e Poseidón, irritado, avísaos por atreverse a actuar sen o seu consentimento coas palabras "Quos ego!" (¿A quen eu?), que deron lugar a unha temática propia representada por artistas como Rafael ou Rubens. Nestas obras, Poseidón aparece en primeiro plano, sobre un mar tempestuoso, e ó fondo vense as naves de Eneas.
Os múltiples amores e fillos de Poseidón apenas foron representadas polos artistas, aínda que si se observan casos como a unión con Medusa e o nacemento de Pegaso en vasos do século V a.C., ou a unión de Poseidón con Deméter transformados en cabalos. Si que se representa con máis frecuencia a súa relación con Amimone, en obras de Van Loo, Boucher.
O fillo, Tritón, represéntase coa metade anterior do corpo de cabalo, incluídas as patas, e a metade posterior de peixe pero tamén coa metade anterior de cabalo e a posterior de ave, con ás.
Finalmente, cómpre lembrar que a figura de Poseidón (ou Neptuno) acae perfectamente para decorar fontes, estanques, prazas e xardíns, moda que se estende a partir do século XVI. Este uso continuará durante o Barroco e ata a arte contemporánea.
Outras interpretacións
Existe a teoría de que a orixe do mito de Poseidón está nas tribos indoeuropeas que chegan á Hélade facendo retumbar a terra cos cascos dos seus cabalos. Como sexa que en Grecia non había terra plana, salvo o mar, e o ruído da ondaxe semellaba ó do galopar dos seus cabalos, converteron ese deus dos cabalos en deus do mar e ofrecéronlle sacrificios de cabalos. Outros mitógrafos cren que Poseidón foi un deus subterráneo preindoeuropeo.
Galería de imaxes de Campo Lameiro
Galería de imaxes do concello de Campo Lameiro na provincia de Pontevedra.
Petróglifos de Campo Lameiro
<Gallery> Ficheiro:Ciervo cuernos.jpg Ficheiro:Petroglifo campolameiro 1.jpg|Petróglifo en Campo Lameiro. Ficheiro:Laxe da Rotea do Mendo - Campo Lameiro - macho na berrea.jpg|Laxe da Rotea do Mendo Ficheiro:Ramallal0.jpg Ficheiro:Ramallal1-2.jpg Ficheiro:Pedra da serpe.JPG|A pedra da serpe. Ficheiro:Campo Lameiro, Parque arqueolóxico 05-26.JPG|Petróglifos circulares no Outeiro de Cogoludo. </Gallery>
Sanguiñedo
O topónimo Sanguiñedo é un fitónimo derivado do sanguiño ou amieiro negro, do latín (da cor do sangue) xunto co derivativo abundancial. Pode referirse a:
Avilés
Avilés é unha cidade e concello do norte de España, situada na costa do Principado de Asturias, nas marxes da Ría de Avilés, a 25 km de Xixón e 27 km de Oviedo.
Cunha poboación de 84.242 habitantes en 2009, é a terceira cidade da comunidade en poboación e forma parte da grande área metropolitana do centro de Asturias.
300px|miniatura|esquerda|Foto panorámica de Avilés dende a ermida da luz.
Historia
miniatura|esquerda|Avilés, Concello miniatura|dereita|Avilés, Praza de abastos (Hermanos Orbón) En 1085, Afonso VI outorgou un foro a Avilés, onde xa existía unha poboación dende tempos romanos. O foro de Avilés deulle categoría de vila de realego e ó longo da idade media apoiaría sempre a coroa. Avilés non foi nunca feudo nin tivo outro tribunal competente que os reais. Mantívose como unha cidade pequena cun forte carácter mariñeiro e campesiño ata a industrialización dos séculos XIX e XX.
A industrialización iniciouse no século XIX co asentamento, entre outras, da Real Compañía Asturiana de Minas no veciño municipio de Castrillón, cuxos produtos comercialízanse dende o porto de Avilés. A partir de 1950 a industrialización fíxose máis forte. A construción dunha xigantesca empresa siderúrxica que crea miles de postos de traballo, trouxo consigo que viñeran miles de inmigrantes de toda España, producíndose un crecemento desmesurado da poboación. A terceira etapa comeza coa aparición da famosa reconversión industrial.
Hoxe en día a cidade, coa recuperación medioambiental da ría e do centro histórico, trata de recuperar a súa vocación mariñeira tradicional.
Xeografía
Avilés é un concello pequeno, supón só o 0,239% de extensión do Principado, situado no centro da costa asturiana. Linda ó norte co mar Cantábrico, ó leste con Gozón, ó sur con Corvera e ó oeste con Castrillón e Illas. As súas principais poboacións son a propia Avilés, Miranda, Heros, Caliero, Tabiella e Sablera.
O porto de Avilés é o segundo porto comercial e o primeiro pesqueiro en importancia da rexión.
A Bola
A Bola é un concello da provincia de Ourense, pertencente á comarca da Terra de Celanova. Segundo o IGE en 2015 tiña 1339 habitantes (1549 en 2004 e 1540 en 2003). O seu xentilicio (véxase no Galizionario).
Xeografía
O concello, de 39,9 km², limita ao norte coa Merca, ao sur con Verea, ao leste con Allariz e Vilar de Santos, e ao oeste con Celanova.
Está situado nunha zona de media montaña, preminentemente chá, nos contrafortes da cara leste da serra do Leboreiro, ao pé dos cumios do Forriolo, Monte Calvo e San Cibrao. A altitude media está entre os 500 e 600 m. A altitude máxima é o monte do San Cibrao (914 m), e a mínima no regato de Fechiñas, no límite con Celanova e A Merca (300 m), ao noroeste.
Ten un clima continental, cunha temperatura media anual de 10,5 °C e unha amplitude térmica de 13,4 °C. , Hai un prolongado período de frío entre novembro e abril, e a precipitación anual media é de 1038 mm, cunha acusada seca no verán.
A hidrografía está determinada polo curso medio do río Arnoia e por varios afluentes, destacando entre eles o río Orille. Este curso, procedente de Verea, delimita boa parte dos límites occidentais do concello. Nel desembocan os regatos das Momoelas, da Amunía, do Castro e do Porto, na zona sur do concello, e con dirección leste-oeste. Na zona norte os ríos Fechiñas e Porto conflúen pouco antes de saír do concello e desaugar no Arnoia.
Cara ao leste está a zona máis accidentada, no Monte Calvo e no Forriolo, que dividen as cuncas do río Limia e do Miño.
Política
As últimas eleccións municipais deixaron a situación da Bola deste xeito :
Historia
Polo concello pasaba a Vía XVIII do itinerario de Antonino, pero non tivo unha gran poboación. A zona comezou a repoboarse cara aos séculos IX (época da construción do mosteiro de San Munio de Veiga) e X.
Na Idade Media o concello estivo baixo influencia do mosteiro de San Salvador de Celanova, estando baixo a súa xurisdición parte do territorio. Outras zonas do municipio estaban baixo as xurisdicións de Berredo, Fruíme, Vilaverde e Sorga, da baixa nobreza, e a de Vilariño do Campo, pertencente ao conde de Maceda. O mosteiro de San Munio da Veiga era independente do de Celanova debido a que era responsable da Encomenda de San Marcos de León, integrada na Orde de Santiago.
Na Idade Moderna construíronse os pazos de Berredo, Podentes e Sorga.
Lugares da Bola
Para unha lista completa de todos os lugares do concello da Bola vexa: Lugares da Bola.
Galería de imaxes de muíños do Folón e do Picón
Os muíños do Folón e do Picón atópanse situados dentro do concello do Rosal.
I curto (cirílico)
Й, й (cursiva: Й, й) é a undécima letra do alfabeto ruso e a décimo cuarta do ucraíno.
É unha semivocal, equivale en ruso, como a Y no castelán ao final das palabras, como en Ley, Rey, Hoy, etc.
Й-краткое, (i-krátkoye), parece unha Ñ, pero co seu N investida, con todo é a letra do alfabeto ruso И-и (I-i), pero cunha breve.
Tamén forma parte da terminación dos adxectivos do xénero masculino xunto coa "и", "-ий".
Táboa de códigos
! Codificación de caracteres ! Tipo ! Decimal ! Hexadecimal ! Octal ! Binario Os seus códigos HTML son: & ; ou &amp;#x419; para a Maiúscula e & ; ou & ; para a minúscula.
Glenn Miller
Alton Glenn Miller (1 de marzo de 1904 - 15 de decembro de 1944) foi un músico de jazz americano da época do Swing. Unha das súas cancións máis coñecidas, e probablemente a máis coñecida do xénero, foi In the Mood, traducida normalmente como En forma ou De bo humor.
Inicios
miniatura|230px|Busto de Glenn Miller en Bedford. Nado da relación entre Elmer Miller e Mattie Lou Cavender, iniciouse na música cando o seu pai lle regalou unha mandolina, que logo cambiou por unha corneta, primeiro instrumento de vento que tocou. Nesa época a familia Miller vivía en Tryon, Nebraska. Pasou a súa infancia en Nebraska e Oklahoma ata que a familia se instalou definitivamente en Colorado, onde aos doce anos abandonou a corneta para comezar a estudar a técnica do trombón e a tocalo na banda do seu colexio. Sendo estudante universitario, Miller realizou audicións e tocaba sempre que se lle presentaba a oportunidade. Ao descoidar os seus estudos e suspender en tres dos seus seis cursos decidiu abandonar a universidade, dedicándose por completo á música. Converteuse en trombón profesional e uniuse á banda do célebre batería Ben Pollack, nunha xira por California. Nesa banda o clarinete era o que sería "rei do swing" Benny Goodman.
En 1927 a orquestra chegou a Nova York e Miller decidiu deixala para tocar pola súa conta en clubs, programas de radio e espectáculos musicais, ata o ano 1932. En 1935, Ray Noble, director de orquestra británico, encargoulle organizar unha banda de swing e durante dous anos alternou a dirección da orquestra coas actuacións en pequenos locais. En 1938, tras varios intentos frustrados decidiu formar a súa propia "Big Band", sendo o seu primeiro grande éxito foi "Moonlight Serenade". Esta canción é unha das máis reproducidas de toda a historia dos Estados Unidos e está considerada como a máis representativa de Miller e como unha das máis importantes da historia musical dese país. Un contrato no casino de Glen Island en New Rochelle, en Nova York, abriulle as portas a unha carreira triunfal que se mantivo ata o final da súa vida. Ao mesmo tempo que a orquestra triunfaba nas salas de baile, a banda adquiriu unha enorme popularidade nos Estados Unidos debido á emisión das súas actuacións nun programa de radio que era transmitido de costa a costa no país, e que estaba patrocinado pola marca de cigarros "Chesterfield".
Éxito
En 1937 Miller formou unha segunda banda, que conseguiu rapidamente o éxito de público, que enchía os seus concertos, e que deu lugar a unha serie de gravacións para as multinacionais discográficas RCA Victor e His Master's Voice. Dende xuño de 1938 Miller ocupou os primeiros postos de varias listaxes de música popular, e mantívose así máis dun ano. A principios de 1940 a canción "In the Mood" estivo no número un quince semanas consecutivas, e seguiuna "Tuxedo Junction", que mantivo a Miller no número un ata o verán. O 11 de febreiro de 1941, Miller obtivo o primeiro disco de ouro por "Chattanooga Choo Choo".
En 1942, durante a segunda guerra mundial, alistouse nas Forzas Aéreas, onde recibiu o rango de capitán e onde se encargou de tocar para as tropas estadounidenses desprazadas a Europa.
Falecemento
Trala liberación de París a Miller encargóuselle realizar unha xira de seis semanas alí e noutras cidades europeas en poder dos aliados. Miller, que acababa de ser ascendido a maior, pasou a noite discutindo cun amigo os seus plans de formar unha banda na posguerra e logo retirarse a un terreo que comprara en California.
O día seguinte, 15 de decembro de 1944, partiu nun avión monomotor dende o aeródromo de Twinwood, a 50 millas ao norte de Londres, en dirección a París. O piloto da nave tamén se dirixía á cidade, na que estaba a punto de ser sometido a unha corte marcial por acusacións de traficar no mercado negro. Os informes indican que había un terceiro pasaxeiro no voo.
O avión desapareceu, mais como nunca se atoparon os cadáveres de Miller nin dos seus acompañantes, creáronse lendas que o supuñan vivo. En 1985 o investigador Clive Ward descubriu un Noorduyn Norseman, similar ao avión en que viaxou Miller preto da costa norte de Francia mais non puido verificarse a existencia de restos humanos no seu interior.
A pesar da desaparición do músico, a banda continuou as súas actividades baixo a dirección de Jerry Gray ata o 13 de novembro de 1945, cando fixo a súa última presentación ante o presidente Harry Truman, en Washington. O maior Glenn Miller foi o único membro da banda que non sobreviviu á guerra.
Discografía
En 1991 a discográfica RCA puxo á venda unha colección de 13 CD con todos os temas gravados para esa firma. A compilación contaba cun total de 286 títulos.
Cinema
En 1953 Anthony Mann rodou o filme biográfico "The Glenn Miller Story", en que James Stewart interpretaba a Glenn Miller.
Licio Gelli
Licio Gelli, nado en Pistoia o 21 de abril de 1919 e finado en Arezzo o 15 de decembro de 2015, foi un financeiro italiano, fundamentalmente coñecido como mestre venerable da loxa masónica secreta P2 e a súa participación no escándalo do Banco Ambrosiano.
Período fascista e a resistencia
Licio era fillo de Ettore Gelli, un rico terratenente orixinario de Montale, e de Maria Gori. Aos dezaoito anos Gelli partiu como voluntario para combater na Guerra civil española en axuda das tropas nacionais do xeneral Francisco Franco. En 1939 volveu a Italia, colaborou coa federación fascista de Pistoia, escribindo no seu semanario, Ferruccio, as súas experiencias na guerra e traballou para o Gruppo Universitario Fascista, aínda que só tiña estudos primarios. En xaneiro de 1940 publicou o seu primeiro libro, ''Fuoco! Cronache legionarie della insurrezione antibolscevica di Spagna''. En xuño de 1942 como inspector do Partido Nacional Fascista, é o encargado da custodia ata Italia o tesouro do rei Pedro II de Iugoslavia, 60 toneladas de lingotes de ouro, 2 de moedas antigas, 6 millóns de dólares americanos e 2 millóns de libras esterlinas que o Servizio Informazioni Militare requisara, cano se restituíu o tesouro en 1947 faltaban 20 toneladas de lingotes que Gelli transferira á Arxentina
A partir do 8 de setembro de 1943 adheriuse á República de Saló, converténdose en oficial de enlace entre o goberno fascista e a Terceiro Reich. Contra o final da guerra Gelli entrou no movemento partisano, participando en xuño de 1944 na liberación de prisioneiros políticos do cárcere de Ville Sbertoli. Logo da liberación casou o 16 de decembro de 1944 con Wanda Vannacci, coa que tivo catro fillos.
1945-1980
thumb Gelli estivo brevemente na cadea en 1945 e tras unha estadía na Arxentina volveu a Pistoia onde traballou como representante da Remington e nunha librería dedicándose tamén ao contrabando de tabaco. Entre 1948 e 1958, Gelli foi asistente parlamentario do deputado democristián Romolo Diecidue por Florencia-Pistoia. En 1956 Gelli convértese en director de Permaflex en Frosinone, e é durante a súa dirección que se fixo unha sólida base económica e logrou reforzar os seus contactos con políticos democristiáns. . Membro da masonería desde 1963 pasou logo á loxa “Hod” do mestre venerable Alberto Ascarelli, e promovido ao grao de “mestre”, alí coñeceu ao Gran Mestre do Grande Oriente de Italia Giordano Gamberini, que o inscribiu na loxa secreta P2. En xuño de 1970, Lino Salvini, o novo Gran Mestre, delegou en Gelli a xestión da loxa P2, dándolle a facultade de iniciar a novos membros. Estivo implicado no Golpe Borghese, un golpe de estado fracasado previsto para decembro de 1970 e presuntamente tamén tivo relación coa Operación Glaudio, unha suposta estratexia de tensión en Italia baixo a cobertura da CIA e OTAN para contrarrestar a influencia comunista nos países de Europa Occidental.
Desde 1981
En 1981 a raíz do escándalo do Banco Ambrosiano a policía realizou un rexistro na súa vila e descubriu as súas conexións coa P2 e atopou unha listaxe de 962 persoas, militares, empresarios e políticos, relacionados coa loxa clandestina. Formouse unha comisión parlamentaria de investigación, dirixida por Tina Anselmi que non atopou evidencia de ilegalidades pero en 1981 o parlamento italiano aprobou unha lei prohibindo as asociacións secretas en Italia e por causa do escándalo caeu o goberno de Arnaldo Forlani en xuño de 1981. Gelli durante o escándalo fuxiu a Suíza e foi arrestado o 13 de setembro de 1982 ao intentar retirar millóns de dólares en Xenebra pero logrou escapara da cadea establecéndose en América do Sur durante catro ano. Finalmente, Gelli entregouse en 1987 á xustiza suíza que o buscaba polo colapso do Banco Ambrosiano e por conexión co atentando na estación de ferrocarril de Boloña de 1980, no que morreran 85 persoas .Sentenciado a dous meses de cadea en Suíza e un tribunal italiano en Florencia sentenciábao o 15 de setembro de 1987 a oito anos de cadea por financiar actividades terroristas de extrema dereita en Toscana na década de 1970, Gelli xa fora sentenciado in absentia a 14 mesese de condena en San Remo por exportar moeda ilegalmente. Extraditado a Italia en febreiro de 1988, en xullo de 1988 a xustiza italiana absolveuno de asociación subversiva pero condenouno por calumnias, empececendo a investigación do masacre de Boloña. En 1992 un tribunal sentenciouno a 18 anos e medio de cadea como culpable de fraude en relación á bancarrota do Banco Ambrosiano, sentenza que un tribunal de apelación reduciu a 12 anos. En abril de 1994 outro tribunal sentenciouno a 17 anos por divulgar segredos de estado e empecer a investigación pero finalmente reduciuse a súa sentenza e quedou en arresto domiciliario durante dous anos. En maio de 1998 Gille desapareceu mentres estaba en arresto na súa mansión de Arezzo e a policía detívoo novamente en Cannes.
Galiña de Guinea
A galiña de Guinea, ou galiña pintada  (Numida meleagris) é unha especie de ave galiforme da familia dos numídidos. É a máis estendida das pintadas; orixinaria de África, foi introducida nas Antillas Menores e no sur de Francia.
Descrición
esquerda|miniatura|Cabeza de galiña de Guinea. De até 50 cm de lonxitude, con peteiro medianamente longo, forte e robusto que presenta na súa base unha especie de 'cera' sobre a que se abren as fosas nasais. Cabeza, espida de plumas e que presenta unha coloración branca ou azulada dominante con carúnculas ou excrescencias carnosas de viva cor morada e unha típica protuberancia córnea no alto da cabeza. A plumaxe é gris e negra, con pequenas pintas brancas. Os machos e femias son aparentemente iguais e non poden distinguirse facilmente se non é polo seu comportamento, é dicir, non presenta dimorfismo sexual. Vive de seis a oito anos.
Marco Lucchesi
Marco Lucchesi, nado en Río de Xaneiro o 9 de decembro de 1963, é un poeta, novelista, ensaísta, editor e tradutor. Gañou o Premio Jabuti, a Pantera d'Ouro da cidade de Lucca e o Premio George Bacovia de Bucarest en Romanía. É o actual presidente da Academia Brasileira de Letras.
Obras publicadas
Publicou, entre outras obras:
James Van Der Beek
James William Van Der Beek, Jr., nado o 8 de marzo de 1977 en Cheshire, Connecticut, é un actor estadounidense de cinema e televisión recoñecido internacionalmente por interpretar a Dawson Leery en Dawson's Creek.
Manuel Jiménez de Parga
Manuel Jiménez de Parga y Cabrera, nado en Granada o 9 de abril de 1929 e finado en Madrid o 6 de maio de 2014, foi un xurista, político e diplomático español.
Traxectoria
Foi profesor encargado da cátedra de Dereito político na Universidade de Madrid (1956) e catedrático por oposición da Facultade de Dereito da Universidade de Barcelona (1957-1977). Decano da Facultade de Dereito (1976) e Reitor, en funcións, da Universidade de Barcelona (1976-1977). Deputado nas cortes constituíntes (1977). Ministro de Traballo (1977-78) e Embaixador-Representante permanente de España ante a OIT (Xenebra, 1978-1981) e presidente da Conferencia Interamericana de Traballo (1980).
Licenciado en Dereito con Premio Extraordinario pola Universidade de Granada (1951) e Doutor en Dereito pola Universidade de Madrid (1953), ampliou os seus estudos nas Universidades de Heidelberg, Múnic e París.
Catedrático de dereito constitucional na Universidade de Madrid (1981-1995). Conselleiro de Estado (1986-1995). Maxistrado do Tribunal Constitucional (1995), Presidente do Tribunal Constitucional (2001-2004).
Fundou o bufete Jiménez de Parga Avogados.
Recoñecementos e distincións
Foi Doutor honoris causa da Universidade de Bordeos (1962), e da Universidade Rei Xoán Carlos de Madrid (2004). Profesor emérito da Universidade de Bauru, São Paulo (Brasil, 1969). Membro da Orde do Mérito Constitucional (8-12-1988). Membro da Academia Nacional de Dereito e Ciencias Sociais (Córdoba, Arxentina, 1994). Gran Cruz de Carlos III, máxima condecoración do Reino de España (24-2-1978). Medalla de Ouro de "Ramón Carande" (10-10-97). Gran Cruz de Afonso X o Sabio, ao xubilarse como Catedrático logo de máis de 45 anos de docente (25-6-99). Medalla de Servizos Prestados á Universidade (28-1-2000). Académico de Honor da Real de Xurisprudencia e Lexislación de Granada (14-5-2000). Premio Pelayo na súa VIII Edición para Xuristas de recoñecido prestixio (2002). Gran Cruz da Orde de San Raimundo de Peñafort (5-12-2013).
Alemannia Aachen
O Alemannia Aachen é un club histórico do fútbol alemán, fundouse o 16 de setembro de 1900 en Aquisgrán xogando a maior parte da súa historia na segunda división, aínda que militou na máxima división da Bundesliga entre 1967 e 1970 e de novo na tempada 2006-2007. Ao rematar a tempada 2011-12 baixou á terceira división e entrou en bancarrota polo que poderían deixar as ligas nacionais e pasar a xogar en rexionais ao remate da tempada 2012-13. O equipo xoga no estadio Tivoli.
Transición mesenquimal-epitelial
Unha transición mesenquimal–epitelial (TME ou, nas súas siglas en inglés, MET) é un proceso biolóxico reversible que consiste na transformación progresiva de células de tipo fusiforme ou multipolares móbiles en grupos planos de células polarizadas que constitúen epitelios. A TME é o proceso inverso da transición epitelial-mesenquimal (TEM). As células mesenquimais, a diferenza das células epiteliais (as cales son estacionarias e están caracterizadas por polaridade apical-basal, presenza de unións herméticas, e a expresión de marcadores de adhesión célula-célula como a E-cadherina), non establecen contactos célula-célula maduros, poden invadir tecidos a traves da matriz extracelular, e expresan marcadores como a vimentina, fibronectina, N-cadherina, Twist, e Snail. A TME ten lugar durante o desenvolvemento normal, na metástase do cancro, e nas reprogramación de células nai pluripotentes inducidas.
A TME no desenvolvemento
Un exemplo disto é a ontoxénese dos riles, que é a TME mellor descrita. O ril dos mamíferos está formado principalmente por dúas estruturas iniciaisː a xema uretérica e o mesénquima nefroxénico, que forman o conduto colector e os nefróns, respectivamente. Durante a ontoxénese dos riles, ten lugar a indución recíproca do epitelio da xema uretérica e o mesénquima nefroxénico. A medida que crece a xema uretérica fóra do conduto de Wolff, o mesénquima nefroxénico induce a ramificación da xema uretérica. Ao mesmo tempo, a xema uretérica induce a condensación do mesénquima nefroxénico arredor da xema e sofre TME para formar o epitelio renal, que finalmente forma os nefróns. Varios factores de crecemento, integrinas, moléculas de adhesión celular, e protooncoxenes, como c-ret, c-ros, e c-met, median a indución recíproca en metanefróns e a conseguinte TME.
Outro exemplo de TME no desenvolvemento ocorre durante a somitoxénese. Os somitas dos vertebrados, que son os precursores dos ósos axiais e dos músculos esqueléticos do tronco, fórmanse pola maduración do mesoderma presomítico. O mesoderma presomítico está composto de células mesenquimais, e sofre segmentación ao delinear as fronteiras dos somitas ( somitoxénese). Cada somita está encapsulado por un epitelio, inicialmente feito de células mesenquimais, que despois experimentan TME. Na TME somítica nos polos cómpren dúas GTPases da familia Rho chamadas Cdc42 e Rac1, e o factor de transcrición Paraxis.
A TME no cancro
Aínda que se sabe relativamente pouco do papel que exerce a TME no cancro se a comparamos co amplamente estudado papel da TEM na metástase de tumores, a TME crese que participa no establecemento e estabilización de metástases distantes ao permitir que as células cancerosas recuperen propiedades epiteliais e se integren en órganos afastados do foco canceroso inicial. Nos últimos anos, os investigadores empezaron a investigar TME como unha das moitas dianas terapéuticas potenciais na prevención de metástases.
A TME na reprogramación de células iPS
Para que as células somáticas se reprogramen dando lugar a células nai pluripotentes inducidas ou células iPS (do inglés induce pluripotent stem cells) deben ter lugar varios procesos. A reprogramación a células iPS, tamén chamada reprogramación de células somáticas, pode conseguirse pola expresión ectópica de Oct4, Klf4, Sox2, e c-Myc (OKSM). Despois da súa indución, os fibroblastos de rato deben sufrir a TME para comezar con éxito a fase de iniciación da reprogramación. Os xenes asociados a epitelios como os E-cadherina/Cdh1, Cldns −3, −4, −7, −11, ocludina (Ocln), molécula de adhesión celular epitelial (Epcam), e o homólogo 3 de Crumbs (Crb3), están todos regulados á alza antes de que fose activada Nanog, que é un factor de transcrición clave para o mantemento da pluripotencia. Adicionalmente, os xenes asociados ao mesénquima como Snail, Slug, Zeb −1, −2, e N-cadherina están regulados á baixa nos primeiros cinco días despois da indución de OKSM. A adición de TGF-β1 exóxeno, que bloquea o TME, fai diminuír a eficiencia da reprogramación iPS significativamente. Eses descubrimentos son todos concordantes coas observacións previas de que as células nai embrionais lembran as células epiteliais e expresan E-cadherina.
Estudos recentes indican que a expresión ectópica de Klf4 na reprogramación a células iPS poden ser especificamente responsables da indución da expresión de E-cadherina ao unirse ás rexións promotoras e ao primeiro intrón de CDH1 (o xene que codifica a E-cadherina).
Gran Chaira do Sur
miniatura|300px|Rexións de Hungría A Gran chaira do sur é unha rexión de Hungría composta dos seguintes condados:
Force India VJM05
O Force India VJM05 é un coche de carreiras de Fórmula Un deseñado por Sahara Force India F1 Team para correr na tempada de Fórmula Un de. O coche presentouse o 3 de febreiro en Silverstone. Será pilotado por Paul di Resta e Nico Hülkenberg, que volve á competición logo de pasar un ano como piloto de proba e reserva de Force India.
Resultados completos na Fórmula Un
(Chave) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida.
Ikechukwu Uche
Ikechukwu Uche, nado en Lagos o 5 de xaneiro de 1984, é un futbolista nixeriano. Xoga de dianteiro. É irmán do tamén futbolista Kalu Uche.
Traxectoria
Comeza a xogar en España no SD O Val, fichando ao ano seguinte polo Racing de Ferrol, co que disputaría 24 encontros en Segunda División no primeiro ano. Tralo descenso do equipo a Segunda División B fichou polo Recreativo de Huelva, co que ascendeu a Primeira División no ano 2006 e se proclamou máximo anotador de Segunda División.
Ao final da tempada seguinte fichou polo Getafe CF, tamén en Primeira División, e ao cabo de dous anos polo Real Zaragoza, onde sufriu dúas importantes lesións consecutivas, rotura do ligamento cruzado anterior superior e rotura do menisco interno, o que impediu que tivera continuidade e se fixera cun oco no equipo titular.
En agosto de 2011 ficha polo Villarreal CF, quen o cede ao Granada CF o primeiro ano. Na tempada 2012/13 volve ao Villareal, co que acada o ascenso a Primeira División.
Río Marcelín
O río Marcelín nace no concello de Vilardevós, na provincia de Ourense. Cerca de aldea de San Paio aflúe no río Arzoá.
Amador de Celis
Traxectoria
Nas eleccións municipais de 1983 encabezou a candidatura da Coalición Popular á alcaldía de Bande e foi elixido alcalde. Continuou como alcalde primeiro por AP e despois polo PPdeG nas sucesivas eleccións, sempre con maioría absoluta.
Owney and Arra
Owney and Arra (en inglés) ou Uaithne agus Ara (en irlandés; ambas formas oficiais) é unha baronía no condado de Tipperary, en Irlanda, a súa cidade principal é Newport. Localízase entre Ormond Lower no norte, Kilnamanagh Upper no sur e Ormond Upper no leste. No oeste limita co río Shannon que o separa do condado de Limerick.
Parroquias civís
Nota: Tres townlands da parroquia de Monsea quedan dentro da baronía pero a maior parte está na baronía de Ormond Lower.
Phou Bia
O Phou Bia (ພູ ເບຍ; Montaña de Cervexa) é unha montaña de 2.817 m.s.n.m. que contitúe a elevación de maior altitude de Laos, na Asia Sudoriental.
Ourol, Guntín
San Xulián de Ourol é unha parroquia do concello de Guntín na comarca de Lugo, na provincia de Lugo. No ano 2007 tiña 70 habitantes, deles 34 eran homes e 36 eran mulleres, o que supón unha diminución de 2 habitantes en relación ao ano anterior, 2006.
Phou Bia
Xeografía
O Phou Bia érguese na provincia de Xiangkhoang e forma parte da Cordilleira Annamita (denominada Phou Luang en laosiano e Truong Son en vietnamita), da que o Phou Bia é tamén a maior altura. Esta cordilleira esténdese até Vietnam, país con que fai de límite, é as costas do Mar Amarelo, sendo a súa lonxitude total de aproximadamente uns 1.000 km.
Ooloxía
miniatura|Ilustración do século XIX que amosa os ovos de varias especies de aves. A ooloxía é a póla da zooloxía que estuda os ovos, en especial os ovos das aves. O termo tamén se aplica ó coleccionismo de ovos de aves salvaxes.
Historia
A ooloxía foise desenvolvendo como actividade no Reino Unido e nos Estados Unidos a partir da década de 1800. A observación de aves á distancia era difícil por mor da pobre calidade dos binóculos da época, por iso era máis práctico disparar sobre as aves ou recoller os seus ovos. Mentres a recollida de ovos de aves silvestres por parte dos coleccionistas era considerada como unha actividade científica no século XIX e comezos do século XX, a partir de mediados do século XX comezou a considerarse cada vez máis como unha afección, máis que como disciplina científica. A recollida de ovos era aínda popular na década de 1900, malia que o valor científico comezaba a ser menos importante.
A Corredoira, Boa, Noia
A Corredoira é un lugar da parroquia de Boa no concello coruñés de Noia, na comarca de Noia. Segundo o padrón municipal (INE 2020) ten 13 habitantes (7 homes e 6 mulleres).
Topónimo
O topónimo Corredoira fai referencia a un camiño para carros.
Marta González Vázquez
Marta González Vázquez, nada en Santiago de Compostela o 25 de xaneiro de 1965, é unha historiadora e política galega do PPdeG.
Traxectoria
Licenciouse en Historia en 1987 na Universidade de Santiago de Compostela, onde tamén se doutorou na especialidade de Historia Medieval en 1994. Tamén é licenciada en Arquivística e biblioteconomía.
En 1992 comezou a traballar na empresa privada, para o grupo Sargadelos, ata que en 1996 pasou a dar clase de Historia medieval na Universidade da Coruña. En 1998 accedeu a un posto administrativo no Grupo Compostela de universidades, onde permaneceu ata 2003, ano en que foi fichada pola consellería de Familia da Xunta de Galicia para ocuparse da dirección xeral de Igualdade. Coa perda das eleccións de 2005 regresou á empresa privada, para traballar como consultora, ata que coa vitoria do Partido Popular naseleccións de 2009 volveu á administración autonómica, co mesmo posto que tivera antes, Secretaria xeral de Igualdade. miniatura|Papeleta das [[Xerais de abril de 2019.]] Abandonou ese cargo a finais de 2011 para concorrer nas listas do Partido Popular ás eleccións dese novembro ao Congreso dos Deputados como número dous nas listas da Provincia da Coruña, por onde foi elixida. Nas eleccións municipais de 2011 concorreu na candidatura do Partido Popular ao concello de Santiago de Compostela, en postos simbólicos. Porén, as sucesivas dimisións de concelleiros populares nesa lexislatura santiaguesa levou a que entrase en 2014 no pleno municipal, sen abandonar o seu escano no Congreso dos Deputados. Nos comicios locais de 2015 volveu figurar na candidatura popular, aínda que penúltima posición, polo que non repetiu como concelleira. Meses despois, o seu nome volveu estar na candidatura ao Congreso pola provincia da Coruña, de novo de número dous, por detrás de Miguel Lorenzo Torres, para ser elixida tanto en 2015 coma en 2016.
O 27 de xullo de 2018 integrouse na nova executiva do PP, liderada por Pablo Casado, como vicesecretaria xeral de Comunicación.
Encabezou a candidatura do partido pola Coruña nas eleccións xerais de abril e de novembro de 2019.
Ourol, Guntín
Historia
É probable que a "vila de Aurilio" citada nun documento do ano 998, sexa o actual Ourol.
Marta González Vázquez
Vida persoal
Está casada, ten unha filla e vive en Brión.
Ourol, Guntín
Patrimonio
A arquitectura civil posúe un exemplo significativo: a casa de Pallín, do século XVIII.
HMB Endeavour
O HMS Endeavour, tamén coñecido como HM Bark Endeavour, foi un pequeno barco da Mariña Real Británica do século XVIII, famoso por estar ao mando do capitán James Cook.