cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Porno for Pyros
A banda publicou dous álbums de estudio, Porno for Pyros (1993) e Good God's Urge (1996), antes de entrar en hiato en 1998. No ano 2009 a formación orixinal reuniuse para unha única aparición na festa do 50 aniversario de Perry Farrell. En 2020, a formación da época de Watt reuniuse para o Lolla2020, un evento gratuído emitido a través de YouTube durante as corentenas globais debidas ao COVID-19. Tras a actuación, membros do grupo continuaron traballando xuntos en material novo, e en 2022 Farrell e Perkins reuniron Porno for Pyros para realizar a súa primeira serie de actuacións a grande escala en 24 anos, volvendo a xuntarse a súa formación orixinal.
Guanches
miniatura|220px|[[Beneharo, estatua de bronce situada en Candelaria (Tenerife).]] miniatura|220px|Reconstrución de altar aborixe no cumio de [[Garajonay (La Gomera)]] Os guanches son os primeiros habitantes coñecidos das illas Canarias. Estes pobos, de orixe bérber, vivían no Neolítico á chegada dos europeos durante a Idade media. A súa cultura desapareceu, mais ten deixado algunhas trazas.
Introdución
Os guanches, que desapareceron en tanto que pobo, aínda que se teñen estudado momias e fósiles óseos, non hai dúbida de que constituían unha rama dos bérberes, que poboaron, desde a alba dos tempos históricos, o Norte do continente africano, desde Exipto ata o Océano Atlántico.
Plinio o Vello infórmanos de que, segundo Xuba II, rei de Mauritania, os cartaxineses terían visitado o arquipélago comandados por Hannon, quen o atoparía baleiro de humanos, mais constatarían ruínas de construcións importantes; pode deducirse que os guanches non serían os habitantes primixenios. A ausencia de pegadas dos musulmáns entre as poboacións que vivián nas illas no momento da chegada dos españois, permite pensar que serían a avanzada máis occidental da migración bérber cara ao Oeste, e que debeu ter lugar entre a época de Plinio e a conquista islámica do Norte de África.
A colonización bérber das illas debeu ter lugar en vagas sucesivas, provocadas talvez pola desertización do Sáhara e máis pola presión migratoria posterior ante o avance do Imperio Romano, polo que varias tribos de etnia bérber contribuirían ao poboamento insular. Chegaron acompañados de animais domésticos (cabras, ovellas, porcos e cans) e introduciron o trigo, os chícharos e a cebada, o que mudaría por completo a fráxil ecoloxía do arquipélago, contribuíndo á desertización das illas menores,
Un grande número de guanches perecerían na resistencia contra a conquista castelá ou por efectos das enfermidades contaxiadas polas hostes peninsulares; moitos foron vendidos como escravos; outros foron cristianizados, acabando por mesturarse coas poboacións que repoboaron as illas, ben europeos, ben escravos africanos que foran introducidos tamén.
Organización socio-política
miniatura|200px|dereita|Gruta de Belmaco, [[la Palma, en tempos habitación guanche]]
A sociedade guanche era unha patriarcal e matrilineal. Estaba dividida en estratos definidos pola riqueza, especialmente avaliada en cabezas de gando. A organización social e política dos guanches era diferente dunha illa a outra. Nalgunhas estaban sometidos a unha autocracia hereditaria, noutras as autoridades eran elixíbeis. Cada illa estaba dividida en territorios, rexidos por un régulo ou monarca, que era denominado mencey en Tenerife, ou guanarteme en Gran Canaria. En Gran Canaria o suicidio era algo honroso, e cando era entronizado un novo régulo, un dos súbditos honrábao de modo voluntario botándose nun barranco. A estratificación social era tamén diferente en cada illa, e só se coñece claramente nos casos de Tenerife e de Gran Canaria, onde se pode resumir nas categorías de nobres (con diversas categorías dentro dela) e pobo. A pureza de sangue entre os nobres de maior rango era absoluta, e para chegar a ser mencey tiña que demostrar dita pureza (só consta un membro do pobo, Doramas, en Gran Canaria, que atinxíu ser guanarteme). Para o caso concreto de Tenerife, conforme a Juan Núñez de la Peña, distinguíanse tres grupos sociais:
Carlete, A Torre, Vilalba
Carlete é un lugar da parroquia da Torre, no concello lugués de Vilalba, na comarca da Terra Chá.
Guanches
Organización socio-política
Débese notar que os termos que identifican as distintas categorías sociais son similares aos existentes na Europa da Baixa Idade Media. Débese a que os cronistas extrapolaran a terminoloxía propia da organización social da Europa medieval para o caso insular.
En Tenerife, a totalidade das terras pertencían aos xefes, que as alugaban aos seus súbditos. Posibelmente o mencey posuía a propiedade da maior parte do gando. Tamén se coida na posiblidade de que o mencey posuíse a propiedade das canteiras de extracción de materia prima para a produción lítica.
A xustiza impartíase en praza pública, ou Tagoror, por un grupo de notábeis, e segundo testemuñaran os cronistas europeos, era extremadamente duras.
Acháronse probas de infanticidio feminino. Nunhas illas dominaba a monogamia, mentres noutras había poliandria en varias illas. Isto último interprétase como unha adaptación cultural á escaseza de recursos, en forma de control poboacional. Mais en todas as illas as mulleres eran respectadas, de xeito que todo golpe dado a unha dona por un home castigábase como un crime.
As diferenzas en organización entre as diversas illas eran o froito do illamento de cada unha das illas, carecendo de comunicación entre elas, pois descoñecían as embarcacións, como testemuñan as crónicas. Os guanches esqueceran a arte de navegar.
División territorial
A illa de Tenerife estaba dividida en nove "reinos" ou menceyatos, gobernados por liñaxes segmentarias. Eran os de Daute, Abona, Taoro, Adeje, Anaga, Icode, Güímar, Tegueste e Tacoronte. En Gran Canaria, en inicio, existían 10 guanartematos, pero uníranse, pouco antes da conquista castelá, en torno a dúas grandes demarcacións: Gáldar (Agaldad) e Telde. A illa de La Palma estaba dividida en 12 demarcacións (Tagalgen, Tijarafe, Aceró, Aridane, Tihuya, Tamanca, Ahenguareme, Tigalate, Tedote, Tenagua, Adeyajamen e Tagaragre); a illa de La Gomera en 4 :(Agana, Mulagua, Orone e Hipalan); e a illa de Fuerteventura en 2: (Jandía e Maxorata). Lanzarote e El Hierro carecían de divisións territoriais internas. Porén, cómpre sinalar que no todas estas demarcacións territoriais correspondían a un mesmo tipo de organización político-social. Así, mientres que en illas como La Palma os chamados "reinos" corresponden a un tipo de formación social próximo á tribo, en Gran Canaria correspondíanse cun tipo de organización proto-estatal.
No momento da conquista calcúlase que había entre 30.000 e 35.000 aborixes en Tenerife e entre 30.000 e 40.000 en Gran Canaria. A poboación do arquipélago enteiro acostuma avaliarse nuns 80.000 individuos.
Relixión
Os guanches tiñan os seus propios deuses, distintos en cada illa, ningún común, aínda que conceptualmente similares.
Modo de vida
miniatura|250px|Momia guanche no Museo da Natureza e do home de [[Santa Cruz de Tenerife.]] Os guanches vestían con peles de cabra ou roupas de fibras téxtiles, das que se acharon restos nas tumbas de Gran Canaria. Aprezaban os adornos, como colares de madeira ou de cunchas, fabricados con diversidade de modelos. Utliizaban doas de cerámica de formas variadas, lisas ou polidas, polo xeral negras ou vermellas. Pintaban o corpo. As pintaderas, certos obxectos de barro cocido, semellantes a selos, parece que só serviran para a pintura corporal, utilizando varias cores.
Fabricaban cerámicas bastas, polo xeral sen decoración, mais ás veces algo ornamentadas con axuda das uñas. As armas eran as mesmas que as dos pobos antigos do Sur de Europa. Utilizaban sobre todo o machado de pedra puída en Gran Canaria, e con maior frecuencia en Tenerife, o machado de pedra ou obsidiana tallada. Usaban ademais a lanza, a maza - esta ás veces gornecida de puntas de pedra - e a azagaia. Parece que tamén coñecían o escudo.
Explorer 45
Explorer 45, tamén coñecido como S-Cubed A e SSS-A, foi un satélite artificial pertencente ao programa Explorer da NASA lanzado o 15 de novembro de 1971 mediante o último foguete Scout B desde a Plataforma de Lanzamento San Marco para estudar a magnetosfera terrestre.
Características
Explorer 45 foi deseñado para estudar as características e orixe das correntes que rodean á Terra, as tormentas magnéticas e a relación entre tormentas, subtormentas e a aceleración das partículas cargadas na magnetosfera interior. O satélite medía as enerxías e dirección dos protóns, electróns e partículas alfa, así como campo magnético. As comunicacións con terra tiñan lugar mediante catro antenas dipolo separadas 90 graos entre si e situadas na superficie do satélite e grazas a dous transmisores, un dixital a 446 bps e outro dixital e analóxico funcionando a entre 30 Hz e 10 kHz. A alimentación eléctrica corría a cargo de células solares na superficie do satélite e unha batería recargable. O satélite estabilizábase mediante xiro a 7 r.p.m., co eixo de xiro situado no plano orbital (á súa vez case no plano ecuatorial da Terra). Explorer 45 foi apagado o 30 de setembro de 1974, tras case 3 anos de funcionamento. Había planificados tres satélites máis que o sucederían, pero foron cancelados.
Instrumentos
O satélite levaba os seguintes instrumentos a bordo:
Guanches
A Conquista
miniatura|250px|Rendición dos reis guanches a [[Alonso Fernández de Lugo (Tenerife)]]
A conquista das illas comezou en 1402, coa expedición de Juan de Bethencourt e Gadifer de la Salle á illa de Lanzarote. Gadifer puido conquistar Lanzarote e Fuerteventura con facilidade, porque os aborixes, con aspecto de pasar fame e unha agricultura pobre, rendéronse.
Nas outras cinco illas resistiron. El Hierro e a súa poboación Bimbache foron os seguintes en caer, logo La Gomera, La Palma, Gran Canaria e case 100 anos despois, Tenerife.
Tenerife opuxo unha maior resistencia contra os invasores casteláns. Na Primeira Batalla de El Acentejo, denominada La Matanza, guanches pobremente armados, con apenas bastóns, fixeron unha emboscada nun val matando numerosos peninsulares.
Ao longo do século XVI a poboación indíxena foise extinguindo. Na década de 1530, o cronista Gonzalo Fernández de Oviedo falaba de que apenas quedaban guanches, e poucos anos despois, en 1541, un italiano, Girolamo Benzoni, visitante do arquipélago, indicou que os aborixes estaban nas últimas, na illa de La Palma só puido atopar un vello guanche, que estaba todo o día bébedo. A fins dese século, o cronista tinerfeño, frei Alonso de Espinosa, escribiu de que aínda quedaban na illa de Tenerife uns poucos nativos, mais todos eles eran mestizos.
Baldomero Lois
Co nome de Baldomero Lois podémonos referir a:
Radio 4
Radio 4 é unha banda estadounidense de dance-punk baseada en Brooklyn, Nova York. Formada en 1999, está composta por Anthony Roman (voces, baixo), David Milone (voves, guitarra), Greg Collins (batería) e P.J. O'Connor (percusión).
Citan unha gran variedade de influencias, como Gang of Four, Mission of Burma, Primal Scream e Zero Zero, aínda que o seu alegre son punk combinado coa súa posición política militante relacionaos inevitablemente con The Clash.
O seu nome ven dunha canción do segundo álbum de Public Image Ltd., que á súa vez fai referencia á BBC Radio 4.
Mesego, Cuntis, Cuntis
Mesego é un lugar da parroquia de Cuntis, no concello pontevedrés de Cuntis. Segundo o IGE do 2009 tiña 85 habitantes deles 34 eran homes e 51 mulleres, o que supón que aumentou 4 persoas a poboación desde 2008.
Espeleoloxía
miniatura|325px|Espeleólogo. miniatura|275px|Canón da cova de Mammoth.
A espeleoloxía é unha práctica deportiva combinación de diversión, deporte e ciencia a través da exploración das covas. Este deporte conta cunha historia centenaria, pero mudou de xeito considerable nos últimos tempos.
Maylis de Kerangal
Maylis de Kerangal, nada en Toulon o 16 de xuño de 1967, é unha escritora francesa.
Espeleoloxía
Unha pouca historia xeral
Nos anos 1960, o termo "spelunking" comezou a converterse en sinónimo de afeccionado, asociado a vestidos de algodón e luces adecuadas. En 1985, Steve Knutson (editor do American Caving Accidents) fixo a distinción seguinte:
Maylis de Kerangal
Traxectoria
Pasou a súa infancia en Le Havre e estudou historia e filosofía en Ruán e París. Traballou en Éditions Gallimard (sección infantil e xuvenil, de 1991 a 1996) e despois continuou a súa formación en ciencias sociais nos Estados Unidos.
Espeleoloxía
Espeleoloxía moderna
O inicio na práctica hoxe é sinxelo debido á proliferación de clubs (de Galicia pódense mencionar Montañeros Celtas, Aradelas, Maúxo etc.). As covas poden ser exploradas (en xeral) durante calquera estación, pois permanecen en condicións de temperatura e humidade bastante estables durante todo o ano, aínda que hai que ter moita precaución coa climatoloxía e coñecer ben o contorno da cova.
Maylis de Kerangal
Traxectoria
Escribiu a súa primeira novela en 2000 e desde entón dedícase plenamente á escritura. Unha das súas obras máis coñecidas é Naissance d'un pont (2010), finalista do Premio Goncourt, gañadora do Premio Médicis, e traducida a outros idiomas.
Espeleoloxía
Espeleoloxía moderna
Hai diversos animais que viven en covas: os principais son insectos e arácnidos, peixes (o máis coñecido é o peixe cego proteo), salamancas, morcegos etc. Asemade, pódense atopar moitos tipos de formacións diferentes, incluíndo estalactitas, estalagmitas ou columnas.
Maylis de Kerangal
Traxectoria
En 2014 recibiu o premio de literatura Henri-Galo da Academia francesa polo conxunto da súa obra. A súa novela Réparer as vivants recibiu o Premio Wellcome 2017.
Graíces, A Peroxa
San Vicente de Graíces é unha parroquia pertencente ao concello da Peroxa, na provincia de Ourense. Cunha extensión de 4,81 km² posuía no censo de 2014 unha poboación de 215 habitantes. miniatura|Vista de [[Pousada, Graíces, A Peroxa|Pousada.]]
Espeleoloxía
Espeleoloxía moderna
Deben aplicarse algunhas regras de sentido común para entrar nunha cova:
Espeleoloxía urbana
É polo que concirne a cavidades feitas polo ser humano, como tubaxes de drenaxe ou túneles de ferrocarril en desuso, hai que prestar aquí máis atención ao xa dito: non se debe ir se está chovendo.
Estudos subterráneos
Hai tamén xente que está interesada en recoller datos científicos sobre covas feitas polo ser humano, máis que en exploralas. Esa disciplina é considerada por moitos como unha parte da espeleoloxía, sen ter un nome específico.
Cheryl Contee
Cheryl Contee é unha blogueira, escritora e empresaria estadounidense. Foi cofundadora de Jack and Jill Politics, considerado un dos dez mellores blogs afroamericanos de 2008, onde escribiu baixo o alcume de "Jill Tubman". Tamén é cofundadora de Fission Strategy e Attentive.ly. Ela é a autora do libro de 2019, "Mechanical Bull", que detalla a súa historia como unha emprendedora non tradicional. Recibiu o seu título na Universidade Yale e ten un International Executive M.B.A. pola Universidade de Georgetown.
Argentona
Argentona é un municipio de Cataluña, España, pertencente á provincia de Barcelona, na comarca do Maresme. Está a 4 km de Mataró e a uns 30 km de Barcelona.
Pablo Heras Casado
Pablo Heras Casado, nado en Granada o 21 de novembro de 1977, é un director andaluz de música clásica con proxección internacional.
Argentona
Xeografía
Argentona está situada na parte central da comarca, e vai desde os pes da Cordilleira Litoral ata preto da costa. Limita con Dosrius e la Roca del Vallès ao norte, con Mataró ao leste, con Òrrius polo oeste e con Cabrera de Mar ao sur.
Pablo Heras Casado
Traxectoria
É licenciado en Historia da Arte pola Universidade de Granada e estudou dirección coral con Harry Christophers e participou en clases maxistrais impartidas por Christopher Hogwood.
Colabora asiduamente coa Ópera Nacional de París. Dirixiu a orquestra do Carnegie-Juilliard no Carnegie Hall de Nova York e mais a National Youth Orchestra of Great Britain, entre outras moitas formacións. No Estado Español foi o director titular do Conxunto Orquestral de Xirona entre 2005 e 2008, e da Coral Belas artes de Sabadell entre 2003 e 2005.
Guitoi de Abaixo, Sofán, Carballo
Guitoi de Abaixo é un lugar da parroquia de Sofán no concello coruñés de Carballo na Comarca de Bergantiños. Xunto con Guitoi de Arriba tiña 26 habitantes no ano 2019 segundo datos do IGE, dos cales eran 10 homes e 16 mulleres.
247
Outros
Historia ano a ano
Markus Winkelhock
Markus Winkelhock, nado en Stuttgart-Bad Cannstatt, Alemaña o 13 de xuño de 1980, é un piloto de automobilismo alemán. Foi vencedor do Campionato FIA GT en 2012 xunto a Marc Basseng e gañou as 24 Horas de Nürburgring de 2012, 2014 e 2017, e as 24 Horas de Spa de 2014.
Carreira
Winkelhock correu na Fórmula 3 Alemá, onde foi quinto en 2001, e cuarto nas Fórmula 3 Euroseries 2003. En 2004 participou no Deutsche Tourenwagen Masters cun Mercedes-Benz Clase CLK do equipo Persson. Non logrou puntos. Volveu aos monoplazas en 2005, participando na Fórmula Renault 3.5.
A comezos do 2006, foi confirmado como piloto probador do equipo Midland de Fórmula 1. En 2007 seguiu como piloto de probas nenomeado Spyker. No Gran Premio de Europa foi escollido para substituír a Christijan Albers, despedido por falta de pagamento dos seus patrocinadores. O pioloto alemán destacou por liderar a proba durante 6 voltas tras ser o único piloto con pneumáticos de choiva extrema. Abandonaría posteriormente por un problema hidráulico.
Fórmula 1
(Clave) (letra grosa indica pole position) (cursiva indica vuelta rápida)
Rosa Cobo Bedía
Rosa Cobo Bedía, nada en Cantabria o 17 de decembro de 1956, é unha teórica feminista española, escritora, profesora titular de Socioloxía do Xénero na Universidade da Coruña que foi directora do Centro de Estudos de Xénero e Feministas da mesma universidade Desde novembro de 2012 ata xaneiro de 2019.
Traxectoria
Licenciada en Ciencias Políticas e Socioloxía en 1981 pola Universidade Complutense de Madrid, presentou a memoria de licenciatura para obter o grao de licenciatura en 1983, co título El principio de Renaturalización en Jean Jacques Rousseau. En 1992 leu a súa tese doutoral sobre Democracia y Patriarcado en Jean Jacques Rousseau, dirixida pola Doutora Celia Amorós e cualificada como apto cum laude por unanimidade.
Foi fundadora e primeira directora do Seminario Interdisciplinar de Estudos Feministas da Universidade da Coruña entre os anos 2000 e 2003. Tamén dirixiu o máster sobre Xénero e Políticas de Igualdade desde 2005 até o 2008. A súa liña de investigación principal é a teoría feminista e a socioloxía do xénero.
Foi membro do Equipo Asesor da Unidade de Mulleres e Ciencia (UMYC) do Ministerio de Educación e Ciencia na Secretaría Xeral de Política Científica e Tecnolóxica. No ano 2008 foi asesora do Ministerio de Igualdade. Impartiu cursos e conferencias sobre socioloxía do xénero e teoría feminista en España e en distintos países de América Latina.
Dirixiu un proxecto sobre Prostitución e Políticas Públicas financiado polo Instituto da Muller. Na actualidade dirixe o curso de Historia da Teoría Feminista na Universidade da Coruña e un máster en Igualdade e Equidade no Desenvolvemento de Cooperación na Universidade de Vic.
En 2018 recibiu o premio Comadre de Ouro outorgado polo Faladoiro Feminista Les Comadres.
En 2020 preside a Rede Académica Internacional de Estudos sobre Prostitución e Pornografía.
Instituto Regional de Castilla y León
Instituto Regional de Castilla y León (Instituto Rexional de Castela e León en galego), sociedade rexionalista de Castela e León. Naceu legalmente en Paredes de Nava (Palencia) o 16 de xaneiro de 1976, aínda que se constituíra previamente en Lerma. A súa forma legal foi a de Sociedade Anónima, co fin de evitar o control que sobre as asociacións exercía o réxime.
Costián, A Torre, Vilalba
Costián é un lugar da parroquia da Torre, no concello lugués de Vilalba, na comarca da Terra Chá.
Instituto Regional de Castilla y León
Xurdiu impulsado por persoas da oposición clandestina ao réxime franquista agrupados na denominada "Platajunta". Entre os seus máis de 300 membros predominaban os intelectuais, profesores universitarios, xornalistas, ecoloxistas e membros dos partidos políticos progresistas a título individual.
O Presidente do Instituto Rexional foi José Luis Martín, Catedrático de Historia Medieval da Universidade de Salamanca, e o seu Secretario Xeral Carlos Carrasco, avogado segoviano membro da asociación ecoloxista AEORMA-Cuenca del Duero.
O Instituto Regional de Castilla y León foi o impulsor en 1976 da primeira concentración autonomista de Villalar de los Comuneros e que, malia a prohibición gobernativa, convocou máis de 400 persoas que posteriormente foron disoltas pola Garda Civil. Un ano despois, en 1977, o Instituto Regional de Castilla y León fixo a convocatoria de Villalar conxuntamente coa Alianza Regional de Castilla y León. Ese ano o acto se foi autorizado e participaron preto de 20.000 persoas.
Coa chegada da democracia e a posterior consecución da autonomía de Castela e León, o Instituto Regional deixou a súa actividade. A maioría dos seus membros incorporáronse entón aos distintos partidos políticos, fundamentalmente da esquerda e o centro-esquerda.
Laura Mintegi
Laura Mintegi Lakarra, nada en Lizarra (Navarra) o 26 de outubro de 1955, é unha escritora, profesora e política vasca. No ano 2012 foi candidata a lehendakari pola formación política Euskal Herria Bildu.
Traxectoria
É licenciada en Historia e doutora en Psicoloxía. Dende 1981 é profesora do Departamento de Lingua e Didáctica da Literatura da Universidade do País Vasco. Foi directora de Departamento dende o ano 1999 ao 2006 e, de novo, dende o 2010 até hoxe. Ademais é presidenta do PEN Club. Euskaltzaindia (a Academia da Lingua Vasca) nomeouna membro correspondente no ano 2006.
Atinxiu algúns premios literarios entre eles o Azkue de Novela, o da Cidade de Donostia e o Jon Mirande. Así mesmo foi membro do xurado doutros premios como o Certame de Narrativa María Maeztu, da Beka Joseba Jaka, do de Xornalismo Rikardo Arregi, do Anton Abaddia e do de Dereitos Humanos René Cassin. Colaboradora habitual quer nos medios audiovisuais (ETB, Hamaika Telebista, Bizkaia Irratia, Egin Irratia, Bilbo Hiria Irratia e Euskadi Irratia) quer nos escritos (Anaitasuna, Argia, Susa, Ttu-ttuá. Egin, Egunkaria, Gara, Berria, Jakin, Hegats e outros).
Noval, Cuntis, Cuntis
Noval é un lugar da parroquia de Cuntis, no concello pontevedrés de Cuntis. Segundo o IGE do 2008 tiña 45 habitantes deles 21 homes e 25 eran mulleres, o que supón que diminuíu a poboación desde 2007.
Luis Antonio de Vega
Luis Antonio de Vega y Rubio, nado en Bilbao o 24 de maio de 1900 e finado en Madrid en 1977, foi un escritor, xornalista e gastrónomo español. Ademais, foi un arabista de gran prestixio.
Traxectoria
De Vega fixo os seus estudos primarios en dúas escolas públicas. Finalizada a ensinanza elemental, estudiou contabilidade. Durante a súa infancia acostumaba pasar os períodos de vacacións escolares en Castrojeriz (Burgos), de onde era natural seu pai, ou en Durango, Biscaia, cos parentes da súa nai. Matriculouse na Escola Normal de Bilbao, onde cursou a carreira de Maxisterio.
Pasou os primeiros 24 anos da súa vida en Bilbao. Foi un grande observador de canto ocorría ao seu redor, que logo trasladaría aos seus libros, sobre todo aspectos gastronómicos. Lembranzas daquelas épocas quedaron plasmadas na súas novelas Primavera en Castilla, Como las algas muertas e Las milloneras. Daquela xa escribira numerosos textos, en prosa e en verso. Enganchado xa na literatura, decantouse poa estética do modernismo e o exotismo.
Comenzou a súa carreira literaria ao ganar un concurso de relatos convocado por unha revista neoiorquina. Foi redactor de El Nervión entre 1917 e 1922 e, entre 1922 e 1926, de El Pueblo Vasco. Este último ano foi destinado, como director, ás Escolas Árabes de Larache e, en 1934, ás de Tetuán. Ao estalar a guerra civil encontrábase en Roma como correspondente do diario Informaciones. Pasou á zona nacional, sendo adscrito en Burgos á Dirección Xeral de Prensa e Propaganda. Foi redactor xefe do semanario Domingo, editada en San Sebastián. Oo nº 1 desta revista publicouse o 21 de febreiro de 1937, pasando, a partir do 2 de xullo dese ano a publicarse en Madrid. O último número que se publicou foi o 1496, o 24 de outubro de 1965.
Desde 1923 colaboraba en Euskalerriaren Alde. Tras o final da guerra, faino en Vida Vasca, onde publicou numerosos artigos sobre historia, arte, folclore, paisaxes e descricións vascas. Autor prolífico de novelas e ensaios como a citada Las Milloneras (Bilbao, 1925), Chiquita de Bilbao (Barcelona, 1944), Los que no descienden de Eva (premio Unamuno 1941), Pirineo Romántico (Madrid, 1950), El amor de la sota de espadas, ambientada no Bilbao de 1920 (Madrid, Premio Pedro Antonio de Alarcón), Guía gastronómica de España (1957), Nosotros los vascos (1962) e Pío Baroja (1965). Como poeta cómpre citar Timonel (Bilbao, 1922) e Romancero colonial.
O resto da vida de Luis Antonio de Vega transcorreu en Madrid. Unha das súas obras máis coñecidas foi La tragedia de las Hurdes, resultado da súa experiencia profesional, cando o xornal El Pueblo Vasco o envira a esa zona para que informara sobre a viaxe do rei Afonso XIII a aquela comarca.
Gran afeccionado á gastronomía escribiu tamén diversos textos sobre viaxes e gastronomía, entre os que destaca Viaje por la cocina española e a súa Guía vinícola de España, ademais de folletos propagandísticos e artigos sobre temas en diversas publicacións turísticas.
Culinaria
A obra culinaria de Luis Antonio de Vega céntrase principalmente na recompilación de temas culinarios diversos en torno de diversos libros. Algúns dos máis coñecidos son:
244
O ano 244 (CCXLIV) foi un ano bisesto comenzado en luns do calendario xuliano, en vigor naquela data.
No Imperio romano o ano foi nomeado como "o do consulado de Armenio e Emiliano" ou, menos comunmente, como o 997 Ab urbe condita, sendo a súa denominación como 244 posterior, da Idade Media, ao establecerse o Anno Domini.
Wilma Pelly
Wilma Pelly, nada o 5 de marzo de 1937 en Fort Qu'Appelle, Saskatchewan e finada en Calgary o 28 de decembro de 2020, foi unha actriz nativa americana da nación salteaux.
É coñecida polo seu papel de Elsie Tsa'Che no drama North of 60 e de Kookum en Mixed Blessings. Pelly tamén fixo aparicións nas miniseries de televisión Into the West e Dreamkeeper.
A Paizosa, Cuntis, Cuntis
A Paizosa é un lugar da parroquia de Cuntis, no concello pontevedrés de Cuntis. Segundo o IGE do 2008 tiña 14 habitantes deles 5 homes e 9 eran mulleres, o que supón que diminuíu a poboación desde 2007.
Gran Premio de Motociclismo de Aragón
A primeira edición deste Gran Premio celebrouse entre os días 17 e 19 de setembro de 2010 en substitución do Gran Premio de Hungría.
A Frieira, Ponte Castrelo, Castrelo de Miño
A Frieira é un lugar da parroquia de Ponte Castrelo no concello ourensán de Castrelo de Miño na comarca do Ribeiro. Tiña 20 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 8 eran homes e 12 mulleres. Iso supón unha diminución da poboación respecto a 2010, cando tiña 22 habitantes (10 homes e 12 mulleres).
Mary Quintero
María del Carmen Quintero Corredoira, máis coñecida como Mary Quintero, nada en Melide (Provincia da Coruña) o 9 de novembro de 1931, é unha das pioneiras da fotografía profesional en Galicia, pioneira na utilización en España do proxector de fondos e o retoque fotográfico. O seu traballo foi recoñecido con numerosos premios, entre eles o Premio "Mejor Fotógrafo de España", outorgado no II Congreso Nacional de Fotografía en 1981 e a Medalla de Bronce de Galicia (2002).
Inicios e primeiras exposicións
Mary Quintero iniciouse no campo da fotografía co seu pai Aurelio Quintero e a súa nai Amadora Corredoira. O seu pai tiña un estudio en Melide e tamén facía fotografía minuteira no exterior. A súa nai encargábase do retocado das fotos. No ano 1940 a familia desprazouse a Lugo e abriron un estudio chamado Fotografía Quintero. Aos nove anos, Mary Quintero ingresou nunha academia para estudar piano e pintura, formándose na composición, a luz e a cor. Mentres, no estudio fotográfico familiar, daba cor e retocaba fotografías dun xeito lúdico. Aos catorce anos, marchou a Madrid a estudar co fotógrafo Pedro Jaraba, con quen aprendeu a perfeccionar a técnica do retoque e da pintura con cores transparentes. Ademais, matriculouse nunha escola para estudantes de arquitectura, onde estudou co pintor Carlos Pascual de Lara para mellorar a técnica do debuxo.
De volta en Lugo, o director de Radio Lugo viu fotografías de Mary e animouna para facer unha exposición, que se realizou en 1947 no Círculo das Artes baixo o título "Nuevos horizontes de la fotografía". Foi a súa primeira exposición, a idade de quince anos" e converteuse na primeira fotógrafa en asinar unha exposición en Galicia.
En 1950, apoiada pola pintora Lola Ponte, realizou a súa segunda exposición, no Centro de Turismo de Lugo, titulada "Cincuenta retratos de mujer", composta por retratos de mulleres da alta sociedade luguesa. Grazas a este traballo empezou a ser coñecida e reclamada para a realización de novos retratos. Acompañada do seu pai, viaxou periodicamente a Vigo e, establecendo o seu estudio no Hotel Alameda da Praza de Compostela, retratou gran parte da alta sociedade viguesa.
En 1952,de novo co apoio de Lola Ponte, realizou a súa primeira exposición en Vigo, no salón da pastelaría "El Molino", titulada "Novos valores". O éxito da exposición, onde entre outros retratos, se expoñía un realizado ás fillas de Enrique Lorenzo Docampo, incrementou a súa clientela viguesa. Ese mesmo ano casou con José Álvarez e un ano máis tarde naceu o seu primeiro fillo José Manuel.
Establecemento en Vigo
En 1954, debido ao aumento do traballo en Vigo, o marido  de Mary  deixou noutras mans a súa granxa de vacún en Monterroso -cos anos quedou á fronte dela, como Granxa Maruxa, a súa filla Marta -  e decidiron trasladarse a vivir nesa cidade, onde naceron o seu fillo Carlos e as súas fillas María e Marta.
Entre as innovacións de Mary Quintero, destacou por ser a primeira que deu cor ao branco e negro co pincel, en tempos nos que na fotografía non existía, aproveitándose dos seus coñecementos de pintura.
Adaptación á fotografía en cor
Nos anos setenta, Mary Quintero logrou adaptarse aos cambios da fotografía en branco e negro á de cor e converteuse na vangarda na utilización de tecnoloxías como o proxector de fondos (do que foi pioneira na súa introdución e uso en España e Portugal) e na elaboración dunha nova técnica de retoque fotográfico para a fotografía en cor. Conseguiu ser recoñecida como unha das profesionais máis relevantes da fotografía de estudio e a máis prestixiosa retratista galega.
A finais dos oitenta, realizou as fotografías dos carteis publicitarios de candidatos á presidencia da Xunta de Galicia, como Manuel Fraga ou Xosé Manuel Beiras, entre outros. Desta época destaca tamén a campaña publicitaria que fixo para as liñas aéreas Aviaco.
En 1994, a revista Hiposulfito, publicación estatal da Federación Española de Profesionais da Fotografía, destacando a súa produción artística, a súa profesionalidade e o seu estilo, afirmou: ''“Se Mary Quintero nacese nos EE.UU., multitude de libros internacionais incluirían o seu nome xunto a Hamilton, Lord Snowdon, Yussuf Karsh, Steichen, Sarah Moon ou Hideki Fujii e sería coñecida en todo o mundo. Como naceu en Vigo, a súa fama só transcendeu aos países contiguos (Francia e Portugal) e a América do Sur, onde a través de conferencias e demostracións, significouse como un exemplo do retrato comercial español”''.
Xubilouse a finais do ano 2002 aos setenta anos, deixando o negocio familiar en mans da súa filla María, aínda que seguiu asistindo a seminarios e conferencias e continuou recibindo premios e recoñecementos. A súa relación coa fotografía continuou a través da pintura.
En 2014 a súa filla María pechou o negocio familiar, cesando definitivamente a actividade cando se cumprían seis décadas da apertura do primeiro estudio en Vigo. En 2022 legou o seu arquivo á Xunta de Galicia.
Recoñecementos
miniatura|250x250px|Mary Quintero con [[Isaura Abelairas e a súa filla María Quintero en Vigo, 2013]] Ao longo da súa vida profesional recibiu numerosos premios e homenaxes :
78ª edición dos Óscar
A 78ª edición dos premios Óscar tivo lugar nunha cerimonia que se celebrou o 5 de marzo de 2006 no Teatro Kodak dos Ánxeles (Estados Unidos).
Resumo da gala
A actriz Mira Sorvino e o presidente da academia, Sid Ganis, leron as candidaturas correspondentes ó ano 2005 o 31 de xaneiro de 2006. Desde aquel momento varios medios prognosticaron unha gala máis politizada do habitual considerando que a máxima favorita da noite, Brokeback Mountain (Ang Lee), narraba a historia de amor entre dous pastores homosexuais.
Xunto ós dous filmes citados, atopábase un filme que previña sobre os ataques á liberdade de expresión padecidos nos últimos tempos da man da administración Bush (Good Night, and Good Luck).
Crash pola súa banda pretendíase como un conto sobre as diferenzas racionais nos Ánxeles e sobre o desencontro das etnias.
Completaba o quinteto de afortunadas Munich, unha cinta que levantara ampolas tanto en xudeus como en palestinos, xa que a imaxe que se ofrece dos mesmos nesta reconstrución sobre a vinganza do goberno de Golda Meir contra os organizadores do secuestro e asasinato de 11 atletas durante as olimpíadas do 72 puña de relevo o seu desacordo no emprego da violencia. Ningunha das cinco tivo un éxito en portelo espectacular. De feito, ningunha das cinco filmes estaba entre os 40 filmes con maior recadación do ano nos Estados Unidos.
Aínda por riba, concorrían nesta edición unha intérprete, (Felicity Huffman), que defendía na cinta Transamerica o papel de transexual. A ela sumábaselle George Clooney, que sumaba catro candidaturas na mesma noite (produtor, guionista, director e actor), aínda que na última érao por un filme distinto, Syriana, un ataque contra a intervención da CIA nos países árabes. Ademais, outros dos filmes máis beneficiadas, The Constant Gardener, arremetía duramente contra o papel das empresas internacionais no terceiro mundo.
Un segundo factor -xunto ó carácter eticamente comprometido das candidatas- chamaba a atención: ningún filme podería arrasar. Os premios da crítica, os BAFTA, a Screen Actors Guild, os Globos de Ouro e os Satellite Awards sinalaban o filme de Ang Lee e o seu realizador como triunfadores dos dous principais premios.
A teor deses premios, Philip Seymour Hoffman, Reese Witherspoon e Rachel Weisz partían con vantaxe na categoría de intérpretes. O Óscar ó mellor actor secundario era o único que espertaba máis dúbidas. As multi-candidaturas de Clooney -sumadas á súa transformación física para Syriana e ó Globo de Ouro- facíano partir dun lugar privilexiado. Porén, tiña dous rivais especialmente fortes. O primeiro, Paul Giamatti, quedara ausente na gala anterior contra todo prognóstico e gozaba do apoio da Screen Actors Guild, aínda que tres circunstancias prexudicaban a súa carreira cara á figura: o seu filme (Cinderella Man) estreárase había tempo, a campaña de Giamatti foi escasa, e ademais o seu nome fora omitido nas candidaturas dos Premios BAFTA, nos cales votaban varios dos académicos que tamén elixían os triunfadores dos Óscars. Estes outorgaron o BAFTA ó mellor actor secundario a Jake Gyllenhaal fronte a George Clooney, manifestando que a pesar da "trampa" tendida pola produtora ó promocionalo como secundario (Gyllenhaal era tan protagonista como Heath Ledger) se había algún membro do elenco de actores do filme a priori vencedor tiña posibilidades de éxito, este era Gyllenhaal, cuxo personaxe -un home sensible e valente- ademais coñecía un desenlace tráxico.
Ademais había 24 anos que non coincidían os filmes nomeados na categoría de mellor filme e mellor dirección.
Candidaturas
miniatura|150px|[[Paul Haggis, mellor guión orixinal e director do mellor filme]] miniatura|150px|[[Ang Lee, mellor director]] miniatura|150px|[[Philip Seymour Hoffman, mellor actor]] miniatura|150px|[[Reese Witherspoon, mellor actriz]] miniatura|150px|[[George Clooney, mellor actor secundario]] miniatura|150px|[[Rachel Weisz, mellor actriz secundaria]] miniatura|150px|[[Nick Park, mellor filme de animación]] miniatura|150px|[[Gavin Hood, mellor filme en lingua non inglesa]] miniatura|150px|[[Martin McDonagh, mellor curtametraxe de acción en vivo]] miniatura|150px|[[Gustavo Santaolalla, mellor música orixinal]] miniatura|150px|[[Richard Taylor (cineasta)|Richard Taylor, mellores efectos visuais]]
Marina Ginestà
Marina Ginestà i Coloma, nada en Tolosa, Francia o 29 de xaneiro de 1919 e finada en París o 6 de xaneiro de 2014, foi unha militante comunista durante a Segunda República e a guerra civil española.
Marina Ginestà adquiriu notoriedade pola fotografía que o 21 de xullo de 1936 lle tomou o fotógrafo alemán Hans Gutmann na terraza do Hotel Colón de Barcelona, cando contaba apenas con 17 anos de idade. Esta foto converteuse nunha das iconas gráficas da guerra civil. Durante a contenda traballou como xornalista de varios medios de comunicación republicanos, así como mecanógrafa e como intérprete do correspondente do diario soviético Pravda, Mikhaíl Koltsov.
Estación de Waddesdon Road
A estación de Waddesdon Road, chamada estación de Waddesdon até o ano 1992, era un pequeno apeadoiro a campo aberto en Buckinghamshire, Inglaterra. Foi inaugurado en 1871 como parte dunha liña co remolques de cabalos para axudar no transporte de mercadorías das extensas pertenzas do duque de Buckingham na rexión e tamén para conectar estas terras co Aylesbury and Buckingham Railway cara a estación de Quainton Road. En 1872, a liña foi expandida e reconvertida para permitir o emprego por parte de pasaxeiros, e pasou a ser coñecida como Brill Tramway. En 1899, a compañía con sede en Londres Metropolitan Railway obtivo a xestión da liña.
En 1933, Metropolitan Railway pasou a ser de titularidade pública e converteuse na Metropolitan Line do Metro de Londres e, malia a súa localización rural, Waddesdon Road converteuse en parte da London Passenger Transport Board. Os xerentes da liña non viron claro o seu futuro como ruta de pasaxeiros viable economicamente: a estación de Waddesdon Road, xunto co resto da Brill Tramway, foron clausuradas a finais do ano 1935.
Triacastela, Triacastela
Santiago de Triacastela é unha parroquia do concello lugués de Triacastela na comarca de Sarria. No ano 2013 tiña 217 habitantes (104 homes e 113 mulleres) distribuídos en 4 entidades de poboación.
Camiño de Santiago
En Triacastela o Camiño Francés a Santiago de Compostela, procedente do Cebreiro, bifúrcase. Un peregrinos prefiren a variante norte, máis curta, cara a Sarria, e outros dan un rodeo polo sur, para visitar o Mosteiro de Samos.
Dosrius
Dosrius é un municipio de Cataluña, pertencente á provincia de Barcelona. Pertence á comarca do Maresme e está situado na zona interior da mesma.
Economía
A economía do municipio fundaméntase nunha industria moi diversificada pero escasa e na actividade turística. No termo municipal abundan os chalés de segunda residencia, propiedade de habitantes de Barcelona e Mataró. Unha estrada comunica con Llinars del Vallès e con Argentona e Mataró.
Dentro do termo municipal atopamos o pobo de Canyamars, situado nun val entre as serras do Corredor e de Montalt. Predominan as vivendas de segunda residencia.
Lugares de interese
250px|miniatura|Concello
A Patela, Cuntis, Cuntis
A Patela é un lugar da parroquia de Cuntis, no concello pontevedrés de Cuntis.
Suso Lista
Jesús Lista Neira máis coñecido como Suso Lista, nado en Corme (Ponteceso) o 2 de abril de 1962, é un actor e escritor galego.
Traxectoria
Pasou a súa infancia entre Corme e Cheste, Valencia. Aos 16 anos embarcou como mariño mercante e percorreu Europa e o norte de África. Aos 25 anos instalouse como percebeiro na súa localidade natal, traballando como percebeiro, actividade que combina coa participación como actor secundario en mais de 40 capítulos da serie Mareas vivas, tamén en películas para televisión como A rosa de Alexandría, Chapapote... o no ou A mariñeira de Quilmas, e foi protagonista de máis de 50 curtametraxes rodadas en Galicia e León. Foi guionista de curtas como A crise da pesca ou Matreros de medianoite, sendo tamén actor e guionista do documental Ida e volta, preseleccionado para os Premios Mestre Mateo 2007.
Ten un programa semanal na Radio Libre da Costa da Morte Radio Roncudo, chamado O Embigho do Fin do Mundo.
A Ermida, A Torre, Vilalba
A Ermida é un lugar da parroquia da Torre, no concello lugués de Vilalba, na comarca da Terra Chá.
Toponimia
O topónimo deriva do latín, que é unha igrexa pequena, polo xeral lonxe ou fóra dun núcleo de poboación, ou tamén pode facer referencia a un sitio ermo ou sen traballar.
Vilavella, Triacastela
Santa María de Vilavella é unha parroquia do concello lugués de Triacastela na comarca de Sarria. No ano 2007 tiña 132 habitantes (61 homes e 71 mulleres) distribuídos en 5 entidades de poboación, o que supón un aumento de 2 habitantes en relación ao ano 2000.
The Kinks
The Kinks foi un grupo musical británico formado en Londres nos anos 60 polos irmáns Ray e Dave Davies.
Primeira etapa
Desde os seus primeiros tempos estaban moi influídos polo Rock and roll e o Rhythm & blues americanos. En 1964 conseguiron o seu primeiro nº 1 nas listas británicas con "You Really Got Me ",a súa canción máis emblemática, dándose a coñecer como parte da Invasión Británica nos Estados Unidos (nº 7 en Billboard ) Esta canción permaneceu como unha das máis significativas da década dos 60 e o seu son é considerado precursor do Hard rock.
Segunda etapa
A evolución como compositor de Ray Davies, levou ao grupo a unha segunda época cun son moito máis "británico" e Pop, que lles proporcionou éxitos como "Sunny Afternoon" ou "Waterloo Sunset". Os seus traballos nestes anos exerceron grande influencia en movementos tan distintos como o Glam Rock, o Punk, ou a New Wave, malia que, en termos de popularidade e apoio do seu discográfica, sempre estiveron á sombra de The Beatles, The Rolling Stones ou The Who.
En 1970 e tras un período de menor presenza nas listas, alcanzaron o seu último nº 1 no Reino Unido co single "Lola". Os seus problemas coa discográfica Pye levoulles a asinar por RCA, iniciando unha fase caracterizada polo rock con tinturas teatrais. Debido á falta de apoio promocional, o grupo pasou a un segundo plano, sobre todo no seu país, o que fai que se trasladen aos Estados Unidos. Alí asinaron con Arista, discográfica coa que gozaron dun novo período de éxito no cambio de década e os primeiros anos 80, éxito que non se volveu a repetir ata a súa separación en 1997.
Voo 152 de Garuda Indonesia
O voo 152 de Garuda Indonesia era un voo regular doméstico entre o Aeroporto Internacional Soekarno-Hatta en Iacarta e o Aeroporto Internacional de Polonia en Medan, realizado por un Airbus A300B4 con rexistro PK-GAI e operado por Garuda Indonesia.
O 26 de setembro de 1997 o voo 152, pilotado por Rahmo Wiyogo, un piloto de 42 anos con máis de 20 de experiencia en Garuda e máis de 12 000 horas de voo, e o primeiro oficial Tata Zuwaldi, ex-enxeñeiro de voos que recentemente se converteu en piloto, esnafrouse nuns bosques montañosos a 48 km de Medan en condicións de baixa visibilidade causadas pola brétema no sueste asíático de 1997. Os 234 pasaxeiros e tripulantes a bordo do avión morreron no desastre. O lugar do impacto estaba nun barranco preto da vila de Buah Nabar, no distrito de Sibolangit ao sur de Medan.
O voo 152 é o peor accidente cun único avión ocorrido en Indonesia e foi o accidente aéreo con máis mortes no ano 1997.
Oleiros, Ponte Castrelo, Castrelo de Miño
Oleiros é un lugar da parroquia de Ponte Castrelo no concello ourensán de Castrelo de Miño na comarca do Ribeiro. Tiña 46 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 27 eran homes e 19 mulleres. Iso supón un mantemento da poboación respecto a 2010, cando tiña 46 habitantes (28 homes e 19 mulleres).
Lingua sarda
O sardo (sardu en lingua sarda) é unha lingua neolatina propia da Sardeña falada polo pobo sardo. Ata moi recentemente non contou cunha norma común ás diferentes variedades da lingua. Desde 1997 é lingua oficial, xunto coa lingua italiana, da Rexión Autónoma da Sardeña, o que impulsou a elaboración dunha proposta de normativa común denominada Lingua Sarda Unificada (2001). Na LSU baséase a Lingua Sarda Común que se emprega nos documentos oficiais da Rexión Autónoma. Considérase a máis conservadora das linguas derivadas do latín.
Variedades
Tamén se consideran dialectos sardos, aínda que presentan unha estrutura gramatical máis similar ao corso e con fortes influxos lígures e toscanos, as seguintes variantes:
Ámbito de difusión
É falada en toda a illa, coa excepción da cidade de Alguer (onde falan catalán), e nas illas menores circundantes, salvo en San Pietro e parte de San Antíoco (onde persiste o dialecto lígur tabarquino).
Recoñecemento institucional
A lingua sarda foi recoñecida coa lei rexional Nº 26 do 15 de outubro de 1997 como segunda lingua oficial de Sardeña, á beira do italiano. A lei rexional aplica e regulamenta algunhas normas do estado italiano en tutela das minorías lingüísticas. Os códigos ISO 639-3 son:
Vocabulario
Táboa de comparación das linguas neo-latinas:
Morfoloxía e sintaxe
En moitos aspectos diferénciase dun xeito dabondo claro do italiano e outras linguas neolatinas, especialmente no verbo, así:
Ortografía e pronuncia
Non existe unha ortografía unificada. Unha das súas principais características é a chamada vocal epentética, que é aquela que en pausa pecha unha palabra que termina en consoante e non se escribe nunca.
Baldomero Lois Asorey
Baldomero Lois Asorey, nado en Santiago de Compostela en 1900 e finado na mesma cidade o 12 de decembro de 1977, foi un psiquiatra galego.