cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ácido xenonucleico
Aplicacións
Os experimentos co XNA permitiron xa a substitución e ampliación deste alfabeto xenético, e os XNAs mostraron ter complementariedade cos nucleótidos do ADN e ARN, suxerindo o potencial para a súa transcrición e recombinación. Un experimento realizado na Universidade de Florida levou á produción dun aptámero de XNA polo método AEGIS-SELEX, seguido da unión exitosa a unha liña de células de cancro de mama. Ademais, os experimentos na bacteria modelo E. coli demostraron a capacidade do XNA de servir como molde biolóxico do ADN in vivo.
Na investigación dos XNAs, deben tomarse en consideración varias cuestións como a bioseguridade, ética e goberno/regulación. Unha das cuestións clave aquí é se o XNA nun experimento in vivo se entremesturaría co ADN e ARN no seu ambiente natural, o que non permitiría aos científicos controlar ou predicir as súas implicacións na mutación xenética.
O XNA ten tamén posibles aplicacións para usalo como catalizador, igual que algúns ARNs teñen a capacidade de utilizarse como enzima. Demostrouse que o XNA pode cortar e ligar o ADN, o ARN e outras secuencias de XNA, e a maior actividade son as reaccións catalizadas polo XNA sobre as moléculas de XNA. Estas investigacións poden usarse para determinar se o papel do ADN e ARN na orixe da vida xurdiu por procesos de selección natural ou se foi unha simple aparición casual.
Magalofes, Fene
San Xurxo de Magalofes é unha parroquia que se localiza no sur do concello de Fene. Segundo o IGE en 2013 tiña 353 habitantes (160 homes e 193 mulleres) distribuídos en 19 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 413 habitantes.
As bólas máxicas
As bólas máxicas (ドラゴンボール) é unha serie anime xaponesa producida por Toei Animation. É unha adaptación dos primeiros 194 capítulos do manga Dragon Ball creado por Akira Toriyama, que foron publicados en Weekly Shōnen Jump dende 1984 até 1988. O anime componse de 153 episodios que foron orixinalmente emitidos a través de Fuji TV entre o 26 de febreiro de 1986 e o 19 de abril de 1989. A serie emitiuse en galego na década de 1990 a través da TVG no programa Xabarín Club.
Sinopse
Este anime conta a infancia e a adolescencia de Son Goku, un neno con gran habilidade para as Artes marciais, que ten un misterioso rabo de mono. Despois do seu encontro con Bulma, parten xuntos na busca das Bólas do Dragón, que teñen a facultade de conceder calquera desexo se se conseguen reunir as sete.
Temas musicais
Dragon Ball só conta cun tema de abertura e máis cun de pechamento. O tema principal é a canción "Makafushigi Adventure!", en galego "Mistoriosa aventura!", interpretada por Hiroki Takahashi na súa versión orixinal e por Gonzalo Faílde e máis Beatriz García na versión galega. O tema de pechamento do anime é a melodía "Romantic Ageru Yo", "Heiche dar romance" que na orixinal xaponesa interprétaa a cantante Ushio Hashimoto e a versión en galego faina Maika Aguado.
Mitra (mitoloxía)
O deus Mitra romano
Durante o Imperio romano, o culto a Mitra desenvolveuse como unha relixión mistérica, organizada en sociedades secretas, exclusivamente masculinas, de carácter esotérico e iniciático. Gozou de especial popularidade en ambientes castrenses, obrigaba á honestidade, pureza e valor entre seus adeptos (ao igual que as vellas tradicións romanas).
Boa parte do que se coñece do mitraísmo basease nas teorías do erudito belga Franz Cumont. A súa obra Os misterios de Mitra, publicada en 1903 conduciu a aseveracións por parte da Escola da historia das relixións no sentido de que o mitraísmo influíra nalgunhas prácticas do cristianismo. Porén, Loisy afirma que nas súas primeiras épocas o cristianismo foi unha economía de salvación análoga ós cultos dos misterios pagáns (mitraísmo e cultos de Cibeles, Isis), fronte ós cales rivalizou durante moito tempo para finalmente lograr vencelos grazas a ser o cristianismo nomeado relixión oficial e única do Imperio Romano.
Os primeiros pensadores cristiáns foron xudeus helenizantes que vivían nun mundo pagán, por iso as súas teorías teñen unha base teórica xudía tinguida de rituais propios do paganismo. Alfred Loisy considera que o cristianismo é máis ou menos unha adaptación dos elementos esenciais dos misterios pagáns ó monoteísmo xudeu destes séculos. O traballo interior da consciencia relixiosa é preparado e condicionado por unha tradición relixiosa anterior, non o produto de experiencias relixiosas absolutamente independentes que terían en si mesmas toda a súa explicación.
Similitudes co cristianismo:
Outros autores tamén ven un paralelismo entre o cristianismo e o mitraísmo en que:
O deus Mitra védico
Mitra tamén é un deus védico da India. Segundo o Bhagavata Purana é o deus que controla o movemento. En idioma sánscrito o termo mitra significa ‘amigo’.
Mitra é un dos "Aditya", os fillos da deusa Aditi. Segundo algunhas fontes os seus irmáns poden ser sete ou oito. Aditya indica a súa clasificación de deuses solares ou do ceo. Segundo o Rig Veda, Aditi é unha deidade feminina, nai de todos os deuses, esposa de Kashyapa e filla de Daksha, un deus menor proxenitor do universo; considéraselle como «natureza» ou «deusa primixenia creadora».
NosVedas, Mitra é un deus secundario do sol, sendo moito máis coñecido Vívasvan, que si queda ben definido como o Deus Sol en todas as escrituras nas que se menciona.
O Mitra védico nunca vai só, senón en compañía do seu irmán xemelgo Varuna e os dous están incluídos entre os deuses irmáns Adityas. Mitra está relacionado cos xuramentos, as promesas, os contratos, a honestidade, a amizade e os encontros, así como considerado como o suave sol do amencer. No acostuma ter tanto protagonismo como o seu "conflitivo" irmán Varuna, e por iso adoita pasar máis desapercibido. En contraposición, a o seu irmán Varuna se lle asignan a creación de raios, tormentas, chuvias, das augas, os océanos, os ríos e os baixos mundos das profundidades.
Nos Vedas non hai moita claridade na identificación de varios deuses. A razón é porque co paso do tempo foron cambiando os cultos. O certo é que Mitra pode ser reminiscencias de tempos anteriores ó establecemento do vedismo (relixión anterior ó hinduísmo). Aínda hai algúns lugares onde Mitra é invocado, principalmente en xuízos e contratos, para asegurar o seu cumprimento, así como a honestidade dos implicados.
Os misterios de Mitra
Mitra naceu dunha rocha (de petra natus) como Cibeles, o hermafrodita primordial. A cova é un elemento principal no seu mito: Mitra péchase nela e só sae unha vez ó ano. O esencial do rito trae consigo o sacrificio do touro por Mitra por orde do Sol. Cubríndose a cabeza co gorro frixio, aguanta ao touro polo nariz e, xirando a cabeza, afúndelle a súa espada na cruz.
Do corpo do touro xorden herbas, plantas e cereais (pan, vide), este desenvólvese en presenza de dous personaxes: Cautes e Cautópates; que sosteñen cada un un facho, un dirixíndoo cara ó alto (Cautes), e outro cara abaixo (Cautópates), ambos representan o amencer e o luscofusco. Mitra e Sol comparten a carne do touro, acompañado de pan e auga (quizais viño), nun banquete no seo da cova primordial. A continuación, Sol e despois Mitra, elévanse cara o ceo para o Xuízo e a Redención. Así fai a alma do crente que pasa, na súa ascensión, por sete portas asociadas a sete metais e ós sete planetas, ordenadas segundo a secuencia dos sete días da semana.
Ligazóns externas
Mitra (mitología) Mithra
Liv and Maddie
Liv and Maddie (en galego, Liv e Maddie) é unha comedia de situación estadounidense creada por John D. Beck e Ron Hart e producido por It's a Laugh Productions para Disney Channel. A serie está protagonizada por Dove Cameron, que interpreta a dous xemelgos idénticos con personalidades totalmente diferentes. Liv é unha rapaza moi feminina ("girly", en termos do idioma orixinal, o inglés) que foi actriz en Hollywood durante catro anos. Ofrécenlle máis papeis noutros programas e películas, pero decide volver á casa porque ten morriña da familia e quere velos de novo. A súa irmá Maddie é un macholo con facilidade para os deportes, en especial o baloncesto. Joey é o fillo do medio da familia Rooney, mentres Parker é o fillo máis novo. O seu pai é o adestrador do equipo de baloncesto de Maddie, e súa nai é a psicóloga da escola (máis tarde vice-directora). A serie xira en torno á tentativa de Liv de restablecer unha vida familiar normal despois de rematar a produción do seu programa televisivo de éxito "Sing It Loud!".
Liv and Maddie comezou a produción en abril de 2013, cun episodio piloto transmitido o 19 de xullo de 2013, tras a estrea da película orixinal de Disney Channel Teen Beach Movie. A primeira promo da serie foi vista o venres, 28 de xullo de 2013, despois da estrea de Disney's Mickey Mouse Shorts.
O 13 de xaneiro de 2014, Disney Channel renovou Liv and Maddie para unha segunda tempada de 13 episodios, para ser estreada no outono de 2014. A segunda tempada foi posteriormente ampliada a 24 episodios. A primeira tempada terminou o 27 de xullo de 2014, e a segunda tempada comezou o 21 de setembro do mesmo ano. O 3 de abril de 2015, a serie foi renovada para unha terceira tempada polo Disney Channel, que desenvolveuse en 20 episodios entre o 20 de setembro dese ano e o 19 de xuño de 2016. A derradeira tempada tivo 15 episodios, que se emitiron entre o 23 de setembro do 2016 e o 24 de marzo de 2017.
O único director que participou nas catro tempadas foi Andy Fickman, que dirixiu case toda a primeira época (20 dos 21 episodios), así como catro da segunda, dous da terceira e outros catro da cuarta.
Reichswehr
A Reichswehr (en galego: defensa imperial) foi a organización militar de Alemaña dende 1919 ata 1935, cando o goberno nazi a rebautizou como Wehrmacht.
Liv and Maddie
Sinopse
A actriz Liv Rooney (Dove Cameron) acaba de volver á súa casa en Stevens Point, Wisconsin, despois de pasar catro anos en Hollywood filmando un popular programa de televisión chamado Sing It Loud!, que acaba de rematar. Os seus pais, irmáns, e irmá xemelga, Maddie (tamén interpretada por Cameron) recíbenlle cos brazos abertos. As xemelgas tiñan a esperanza de retomar a súa relación antes de que Liv marchara, pero en vez diso as súas personalidades resultan opostas e con intereses diferentes. Liv fíxose moi feminina e desfruta cada vez que alguén lle menciona a súa anterior carreira, mentres que Maddie tornouse un macholo interesada en mellorar as súas habilidades no baloncesto e que é capitán do seu equipo de baloncesto. Teñen dous irmáns: Joey (Joey Bragg), un típico e torpe adolescente, e Parker (Tenzing Norgay Trainor), un neno confiado e intelixente. O clan Rooney se completa coa súa nai Karen (Kali Rocha), psicóloga da escola (máis tarde vice-directora), e o seu pai Pete (Benjamin King), adestrador de baloncesto de Maddie, que agora están ansiosos por coidar de todos os seus fillos baixo un mesmo teito. Algúns eventos teñen lugar en Ridgewood High, a escola á que asisten os tres nenos maiores dos Rooney e onde os pais traballan.
Reichswehr
Fundación
Ao final da primeira guerra mundial a meirande parte das forzas do Imperio Alemán separárase, regresando os homes ás súas casas de forma individual ou en pequenos grupos. Moitos deles uníronse aos Freikorps (Corpos Libres), unha colección de unidades paramilitares voluntarias que participaron na supresión da Revolución de Novembro e en enfrontamentos fronteirizos entre 1918 e 1923.
Liv and Maddie
Sinopse
Unha característica especial da serie son os cortes producidos no relato, nos que os personaxes rompen a cuarta parede para falar aos espectadores de diferentes cousas.
Reichswehr
Fundación
O 30 de setembro de 1919 o exército reorganizouse como o Übergangsheer (Exército de Transición), e o tamaño das súas forzas reducíuse ás 20 brigadas. Nas forzas armadas quedaron ao redor de 400 000 homes, e en maio de 1920 este número baixou ata os 200 000 tras unha nova reestruturación formando tres divisións de cabaleiría e sete de infantería. O 1 de outubro de 1920 as brigadas foron substituídas por rexementos e a súa forza pasou a ser de 100 000 homes, como estipulaba o Tratado de Versalles. Esta estrutura durou ata o 1 de xaneiro de 1921 cando se creou oficialmente a Reichswehr segundo as limitacións impostas polo Tratado de Versalles (artigos do 159 ao 213).
Kriegsmarine
250px|miniatura|Bandeira da Kriegsmarine. Kriegsmarine ("Mariña de Guerra") foi a designación usada para a mariña de Alemaña entre 1935 e 1945, durante o réxime nazi, substituíndo o tradicional nome Reichsmarine (Mariña do Imperio). A Kriegsmarine foi un dos tres corpos oficiais da Wehrmacht (forzas armadas), xunto co Heer (exército) e a Luftwaffe (forza aérea).
Reichswehr
Fundación
A Reichswehr foi unha organización unificada composta das seguintes unidades, permitidas polo Tratado de Versalles:
Lost Weekend
Lost Weekend é o cuarto álbum de estudio da banda estadounidense de noise rock Erase Errata, publicado o 20 de xaneiro de 2015 a través do selo Under the Sun. Trátase do seu primeiro álbum en 9 anos, tras o lanzamento de Nightlife en 2006.
Kriegsmarine
Orixes
Polos termos do Tratado de Versalles, Alemaña só podía posuír unha armada formada por 15.000 persoas, seis grandes buques de non máis de 10.000 toneladas, seis cruceiros, doce destrutores, doce torpedeiros e ningún submarino. Porén, xa antes da toma do poder polos nazis o rearmamento naval alemán comezara coa botadura do primeiro acoirazado de peto, o Deutschland, en 1931.
Reichswehr
Fundación
O Mando Xeral 1 en Berlín supervisaba as divisións 1º (Königsberg), 2ª (Stettin), 3ª (Berlín) e 4ª (Dresden), así como as divisións 1ª e 2ª de cabaleiría (Frankfurt an der Oder e Breslau). O Mando Xeral 2 en Kassel supervisaba as divisións de infantería 5ª, 6ª e 7ª e a 3ª de cabaleiría (Stuttgart, Münster, Múnic e Weimar).
A pesar das limitacións do seu tamaño, a súa análise da derrota na primeira guerra mundial, a investigación e o desenvolvemento, probas segredas no estranxeiro (en cooperación co Exército Vermello) e a planificación para tempos mellores continuaron. Ademais, aínda que estaba prohibido ter un Estado Maior, o exército continuou levando a cabo as súas funcións típicas baixo o nome camuflado de Truppenamt (oficina de tropas). Durante este tempo, moitos dos futuros líderes da Wehrmacht, como Heinz Guderian, formularon por vez primeira as ideas que se usarían con efectividade uns poucos anos despois.
Kriegsmarine
Orixes
Cando os nazis chegaron ao poder en 1933, Adolf Hitler comezou a ignorar a maioría das restricións do tratado e acelerou o rearmamento de Alemaña. O acordo naval anglo-xermano do 18 de xuño de 1935 permitiulle a Alemaña construír unha armada equivalente ao 35% da tonelaxe dos barcos de superficie británicos, e un 45% da tonelaxe de submarinos; os acoirazados estaban limitados a non máis de 35.000 toneladas. Ese mesmo ano a Reichsmarine foi renomeada como Kriegsmarine.
Rearmamento
Despois da ocupación de Checoslovaquia, Alemaña abandonou todas as pretensións de adherencia a tratados que limitasen a súa armada.
O programa de construción naval alemá, bautizado como Plan Z, ultimouse en 1938, e planeaba construír uns 800 barcos entre 1939 e 1947. Este incluía a construción de: dez acoirazados e cruceiros de batalla, catro portaavións, 15 cruceiros pesados (Panzerschiffe), 44 cruceiros lixeiros, 158 destrutores e torpedeiros, 249 submarinos e numerosas embarcacións menores. Pretendíase tamén acadar uns 200.000 homes na Kriegsmarine.
Debido á cantidade de esforzos que esixía o programa, e a que tamén o exército e a forza aérea estaban aumentando os seus efectivos, este non se atopaba moi avanzado cando estoupou a segunda guerra mundial. De feito, a súa posta en práctica só comezaría en xaneiro de 1939 cando foron botados tres acoirazados da "Clase H" e dous cruceiros lixeiros da "Clase M". Para o 1 de setembro dese ano, a armada tiña só unha forza de 78.000 persoas, e aínda non estaba preparada para adoptar un papel protagonista na guerra. Coas expectativas postas nunha rápida vitoria alemá por terra, o Plan Z foi atrasado e os seus recursos iniciais foron redireccionados para a construción de U-boats.
Segunda Guerra Mundial
En abril de 1940, a principal acción onde actuou foi a invasión de Noruega, onde sufriu perdas moi importantes, incluíndo o cruceiro pesado Blücher, afundido pola fortaleza costeira de Oscarsborg no Oslofjord (fiorde de Oslo), e dez destrutores perdidos na Batalla de Narvik. A Kriegsmarine afundiría tamén un bo número de buques ingleses, incluíndo o portaavións HMS Glorious.
Italia entrou na guerra en xuño de 1940, e nese momento comezaría a Batalla do Mediterráneo. Dende setembro de 1941 ata maio de 1944, 62 submarinos alemáns foron enviados a ese novo escenario. Estes submarinos afundiron 24 grandes buques ingleses (incluíndo 12 destrutores, 4 cruceiros, 2 portaavións e 1 acoirazado) e 94 mercantes. Ningún dos submarinos do Mediterráneo volverían ás súas bases ao final da guerra, sendo todos eles afundidos, ben polo inimigo ou polas súas propias tripulacións. miniatura|300px|O acoirazado Bismark en Hamburgo no ano 1940. En 1941 o Bismarck, un dos catro modernos acoirazados alemáns, afundiu o HMS Hood mentres patrullaba polo Atlántico buscando convois mercantes. Malia todo, o Bismarck sería cazado polas superiores forzas británicas e sería alcanzado gravemente polo torpedo dun avión e afundido antes de que puidese enfrontarse con dous acoirazados británicos.
Ao longo da guerra a Kriegsmarine foi responsable da artillería costeira, que protexía os grandes portos e as zonas importantes de costa e tamén se encargou da artillería anti-aérea que protexía os devanditos portos.
Glosemática
A glosemática é unha ciencia lingüística fundada por Louis Hjemslev en 1935 que ten como obxecto a lingua considerada como un texto infinito que presenta unha estrutura que cómpre definir. Pretende descubrir as unidades mínimas invariantes concentrándose na lingua considerada como unha unidade fechada en si propia.
Características
A glosemática abrangue:
O termo foi acuñado por Louis Hjelmslev e Hans Jørgen Uldall como un neoloxismo que combinaba glosario con matemáticas, queréndoo ligar así coa idea de estudo rigoroso.
A glosemática implica unha crítica da lingüística anterior, á que acusa de ser transcendente, isto é, de fundarse en datos exteriores á propia lingua (históricos, físicos, sociais, literarios, filosóficos ou psicolóxicos). A ciencia proposta pretende ser inmanente, isto é, considerar a lingua como unha unidade fechada. A glosemática procura constantes que non sexas extralingüísticas para poder determinar o que é común a todas as linguas humanas e o que fai que unha lingua permaneza idéntica a si mesma a través das flutuacións. Oponse á concepción humanista da lingüística, para a cal os fenómenos dependen do humano e, na lingüística anterior polo menos, só consideraba que se producían unha vez e non podían ser estudados cientificamente.
A glosemática é unha forma de estruturalismo abstracto, moi influída polo cientifismo e o empirismo: pretende descubrir o equivalente dos átomos que descubriron os físicos. Pretende chegar a unha teoría xeral aplicábel a todas as ciencias humanas na que a todo proceso debe corresponder un sistema e na que os resultados deben concordar cos datos da experiencia. A descrición, segundo o que Hjelmslev chama o "principio do empirismo", debe ser (1) sen contradicións, (2) exhaustiva, (3) simple.
Os métodos tradicionais son, segundo Hjelmslev, "indutivos", ou sexa, van do particular ao xeral, polo que só poden fornecer conceptos válidos para un sistema lingüístico dado. A glosemática parte do texto, enunciado ou conxunto de enunciados a analizar e o seu obxecto é a estrutura inmanente da lingua. O texto caracterízase por ser analizábel en unidades menores; unhas son signos e teñen unha significación e outras son figuras de expresión e carecen de contido propio. A noción de función, definida como unha relación entre dous termos, desempeña un papel importante.
A lingua é un sistema de figuras, contrariamente aos sistemas de comunicación construídos a partir de signos non analizábeis (sistemas simbólicos, como a sinalización de estrada, sistemas xestuais ou escritas ideográficas). O contido e a expresión son solidarios: todo enunciado debe ter un contido, mesmo se este for falso, incoherente ou inverosímil.
O contido e a expresión teñen forma e substancia. Polo tanto, pódese analizar a forma do contido en figuras de contido ou pleremas, da mesma maneira que se analiza a expresión en figuras de expresión ou cenemas. A análise de, por exemplo, o signo égua é como segue:
En consecuencia, aparecen variantes debido a que as diferenzas morfolóxicas non se acompañan de mudanzas na expresión e invariantes, debido a que as diferenzas morfolóxicas carretan unha mudanza na expresión. Así, en galego o obxecto e o suxeito son variantes, mais en latín son invariantes.
Para a glosemática, todas as linguas teñen o "principio de estrutura" e diferéncianse simplemente pola maneira en que se aplica ese principio. Semellanza e diferenza están en relación coa forma, non coa substancia. A substancia pódese describir a través da forma e non a través dos sons e das significacións. Por iso non existe un sistema fonético universal. Para Hjelmslev, o fonema é unha unidade abstracta independente da realización (fonética) na fala. A glosemática pretende construírse sen recorrer a ningunha lingua concreta ou modalidade construtivista e codificar un padrón universal que defina as condicións necesarias e suficientes da lingua.
Citrobacter
Citrobacter é un xénero de bacterias gramnegativas coliformes da familia Enterobacteriaceae.
As especies C. amalonaticus, C. koseri, e C. freundii só usan citrato como fonte de carbono (e de aí vén o seu nome). As especies de Citrobacter diferéncianse pola súa capacidade de converter triptófano en indol (C. koseri é a única especie do xénero que é indol positiva), fermentar lactosa, e usar o malonato.
Citrobacter ten a capacidade de acumular uranio ao formar complexos fosfatados.
Citrobacter e outras enterobacteriáceas son organismos potencialmente diazótrofos, é dicir, que poden fixar nitróxeno. C. freundii, xunto con outras enterobacteriáceas, foi atopada nos intestinos da mosca Ceratitis capitata e crese que alí podería realizar unha fixación do nitróxeno da que se aproveitaría simbioticamente o insecto.
Importancia clínica
Estas bacterias poden encontrarse case en todas partes no solo, augas limpas e residuais etc. e tamén no intestino humano. Poden orixinar infeccións do tracto urinario, meninxite infantil e sepse, que moitas veces son infeccións nosocomiais (hospitalarias).
Daichi 2
Daichi 2, tamén coñecido polo acrónimo ALOS 2 (Advanced Land Observing Satellite 2) é un satélite artificial xaponés lanzado o 24 de maio de 2014 desde o Centro Espacial de Tanegashima mediante un foguete H-2A.
Características
Daichi 2, ao igual que o seu predecesor, Daichi, está adicado á observación e cartografía terrestres e á busca de recursos naturais, coa diferenza de que unicamente o fai mediante radar de apertura sintética (SAR) en banda L. O SAR de Daichi 2 opera nunha frecuencia de 1,2 GHz, cunha resolución de entre 1 e 10 m segundo o modo de funcionamento.
Maniños, Fene
San Salvador de Maniños é unha parroquia que se localiza no oeste do concello de Fene. Segundo IGE en 2013 tiña 1.451 habitantes (758 mulleres e 693 homes) distribuídos en 30 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 1.723 habitantes.
Segunda Autonómica de Galicia 2011/12
A tempada 2011–12 da Segunda Autonómica de Galicia empezou o 3 de setembro de 2011 e finalizou o 13 de maio de 2012.
Grupo 1
X = Partidos xogados; G = Partidos gañados; E = Partidos empatados; P = Partidos perdidos; GF = Goles a favor; GC = Goles en contra; DG = Diferenza de goles; Pts = Puntos
Grupo 2
X = Partidos xogados; G = Partidos gañados; E = Partidos empatados; P = Partidos perdidos; GF = Goles a favor; GC = Goles en contra; DG = Diferenza de goles; Pts = Puntos
Rock with You (canción de Michael Jackson)
"Rock with You" é unha canción escrita por Rod Temperton e gravada polo artista estadounidense Michael Jackson. Foi lanzada o 3 de novembro de 1979, como o segundo sinxelo do quinto álbum de Jackson's, Off the Wall. Temperton tamén escribiu a canción de Jackson "Thriller".
Andrés Escobar
Andrés Escobar Saldarriaga, nado en Medellín o 13 de marzo de 1967 e finado na mesma cidade o 2 de xullo de 1994, foi un futbolista colombiano que competiu pola selección nacional do seu país e mais no seu club, o Atlético Nacional.
Traxectoria
O máis destacado da súa carreira foi a participación co seu club na Copa Libertadores de 1989 e coa Selección colombiana no Mundial de Fútbol xogado en Estados Unidos en 1994. Ao regresar ao seu país tras o mundial, despois de marcar un gol en propia meta, foi traxicamente asasinado na súa cidade natal. Escobar formou parte dunha das seleccións máis lembradas do seu país, xogando con deportistas como René Higuita, o Pibe Valderrama, Freddy Rincón, Tino Asprilla, Leonel Álvarez ou o Tren Valencia, entre outros, dirixidos por Pacho Maturana.
Félix Quero López
Félix Quero López, nado en Avilés (España) o 7 de setembro de 1982, é un futbolista profesional que actualmente xoga de dianteiro no Club Jorge Wilstermann boliviano, onde coincidiu xunto con outros ex xogadores do Club Deportivo Lugo como Gerardo Berodia e Samuel Galindo.
Perlío, Fene
Santo Estevo de Perlío é unha parroquia que se localiza no norte do concello de Fene. Segundo o IGE en 2013 tiña 3.507 habitantes (1.837 mulleres e 1.670 homes) distribuídos en 25 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 3.655 habitantes.
Editorial Urutau
Historia
No ano 2012 en Campinas o norte do estado de São Paulo, Ana Penteado, Wladimir Vaz, Tiago Rendelli e Carlos Rafael Souza, un grupo de amigos estudantes da Universidade Estatal de Campinas (UNICAMP), xuntáronse para publicar libros. Entre os catro fundaron a Editora Medita.
Despois de máis de 20 libros publicados, Carlos Rafeel Souza abandonou o grupo, e os tres integrantes restantes fundaron Editorial Urutau. Ata finais do 2016 contaban con 28 libros no mercado. No 2018 fúndase unha delegación en Pontevedra. En 2019 Ana Penteado, pesquisadora, abandona a editorial, reducindo o cadro a dúas persoas: Wladimir Vaz deseñador gráfico, poeta e editor Galicia, Tiago Rendelli poeta e editor no Brasil.
A finais do ano 2019 contan no seu haber 200 títulos publicados. A Editorial Urutau de Galica ocupase tamén da pescuda e edición en Portugal. Poesía, prosa poética, contos e o xénero dramático son as súas especialidades. Judite Canha Fernandes con a fúria da loiça da china (2018) e o mais difícil do capitalismo é encontrar o sítio onde pôr as bombas (2017), María Azenha con A mamá por cima dos telhados e o meu amor (2019), Silvia Penas con Fronteira Paraíso (2019), Ronsel Pan con O atentado de Ulrike Meinhof (2019), Arancha Nogueira con O único lugar onde ficar inmóbil (2019), María Giulia Pinheiro con Avessamento (2019), Chus Pato con Heloísa (3º edición 2019), Elisabeth Oliveira con Naufragas (2019), Eli Ríos con Se calhar nao é o tempo o que importa (2019) Irma Estopiña con Espiral (2019), Patricia Meira con Non-maternidade, Lígia Reyes con Amor peixes e outras loucuras (2019), María Estela Guedes con Clitóris Clítoris, Carla Carbatti Na cadéncia do caos (2019), son algúns dos seus autores e autoras de Galicia e Portugal.
Dende as súas orixes Editorial Urutau caracterízase por publicar autores novos, pola súa aposta pola diversidade cultural e pola súa independencia, cunha fonda vertente feminista, co 70% das súas obras escritas por mulleres, ou que procuran a súa visualización.
Convocatorias de premios
Editorial Urutau na súa labor de activar os movementos de escritoras e escritores LGBTQ, de poetas negras e negros, indíxenas e grupos sociais minoritarios convoca con regularidade certames poéticos, narrativos ou vídeo-poéticos.
Véxase tamén
Intempestiva- Revista de Literatura e Artes Visuais.
Páxina oficial da Editorial Urutau
Manifestación Ciclonudista Mundial
A Manifestación Ciclonudista Mundial é un evento que se celebra anualmente en diferentes cidades de todo o mundo dende o ano 2004. Trátase dunha marcha de grupos de persoas que circulan espidos en bicicleta polas rúas, reclamando a atención dos cidadáns e dos medios de comunicación sobre as problemáticas propias dos ciclousuarios.
Convocatoria
miniatura|Marcha ciclonudista 2012 en Londres. A mensaxe que pretende transmitir a Manifestación Ciclonudista Mundial ten cambiado dende o seu comezo ata hoxe. Ao principio tratábase dunha protesta pola dependencia do petróleo e celebrando a individualidade do corpo humano. A partir do 2006 a consigna da convocatoria pasou a ser a promoción do uso da bicicleta. Aínda que a manifestación se nutre da participación de persoas provenientes de círculos nudistas, non está orientada a promover o nudismo directamente. A Manifestación Ciclonudista é concibida como un evento máis lúdico que reivindicativo, moitos dos seus participantes asisten co corpo pintado e adornan as súas bicicletas e os seus corpos para acudiren á marcha.
A Manifestación Ciclonudista Mundial está convocada por organizacións locais, principalmente organizadoras de grupos de Masa Crítica, pero tamén organizacións ciclistas e naturistas. No ano 2010, na súa sétima convocatoria, en España, celebráronse o día 5 de xuño en Valencia, o 12 de xuño na Coruña, Barcelona, Granada, Madrid, Murcia e Valladolid, e o 19 de xuño en Zaragoza.
Antonio Daniels
Antonio Robert Daniels, nado o 19 de marzo de 1975 en Columbus, Ohio, é un xogador americano de baloncesto profesional.
Traxectoria profesional
Tras xogar na universidade cos Bowling Green Falcons, Daniels foi seleccionado polos Vancouver Grizzlies na 4ª posición do Draft da NBA de 1997. Na súa carreira, xogou para os Grizzlies, os San Antonio Spurs, cos cales foi campión da NBA en 1999; cos Portland Trail Blazers, cos Seattle SuperSonics e cos New Orleans Hornets. Chegou a Nova Orleáns nun traspaso a tres bandas cos Washington Wizards e os Memphis Grizzlies, o 10 de decembro de 2008.
O 9 de setembro de 2009, foi traspasado aos Minnesota Timberwolves xunto a unha elección da segunda rolda do Draft de 2014, a cambio de Bobby Brown e Darius Songaila. O 24 de setembro de 2009, Daniels chegou a un acordo para desvincularse do equipo. O 1 de novembro de 2010, Daniels foi seleccionado polos Texas Legends da NBA Development League na 13ª posición do Draft da NBA D-League.
O 3 de abril de 2011, Daniels asinou un contrato de 10 días cos Philadelphia 76ers.
Carlos Valderrama
Carlos Alberto Valderrama Palacio, nado en Santa Marta o 2 de setembro de 1961, é un exfutbolista colombiano, alcumado "El Pibe".
Kanayo O. Kanayo
Anayo Modestus Onyekwere, nado en Mbaise o 1 de marzo de 1962, é un actor nixeriano, popularmente coñecido como Kanayo O. Kanayo. No 2006 gañou o Premio de Cine Africano da Academia como Mellor Actor nun papel principal.
En 1992 Kanayo fixo o seu debut no cine no primeiro filme importante de Nollywood Living in Bondage. Kanayo protagonizou máis de 100 filmes.
Lois Blanco
Traxectoria
Licenciado en Ciencias da Información pola Universidade Complutense de Madrid, en 1990 comezou a traballar en La Voz de Galicia. Ao longo dos anos foise establecendo como un dos xornalistas de opinión máis importantes do seu xornal, ao tempo que avanzaba na estrutura empresarial do grupo de comunicación. No ano 2009 é designado director de V Televisión e de Radio Voz e en 2011 noméano director xeral do Grupo Voz.
É ademais membro do consello de administración do Grupo Voz e do padroado da Fundación Santiago Rey Fernández-Latorre.
Iron Man (filme)
Iron Man é un filme estadounidense dirixido por Jon Favreau que foi estreado no 2008. Está baseado na serie de banda deseñada Iron Man, creada por Stan Lee, Larry Lieber, Don Heck e Jack Kirby.
Sinopse
O multimillonario fabricante de armas Tony Stark (Robert Downey, Jr.) debe enfrontarse ó seu turbio pasado despois de sufrir un accidente por mor das súas armas. Equipado cunha armadura de última xeración, convértese no "Home de ferro", un heroe que se dedica a combater o mal en todo o mundo.
República de Weimar
A República de Weimar (Weimarer Republik) foi o réxime político e, por extensión, o período histórico que tivo lugar en Alemaña a partir da Asemblea Nacional constituínte reunida na cidade de Weimar en 1919 tras a derrota do país na primeira guerra mundial. É un termo aplicado polos historiadores posteriores, posto que o país conservou o seu nome de Deutsches Reich (Imperio Alemán). 1933 é a data do fin da República, xa que, se ben a constitución de 1919 non foi renovada ata o remate da segunda guerra mundial, as reformas levadas a cabo polo partido Nazi invalidárona moito antes, instaurando unha ditadura totalitaria.
Ortopnea
A ortopnea é a dispnea en posición de decúbito supino, ou dificultade para respirar ao estar deitado. É un trastorno no que a persoa ten que manter a testa elevada (como cando está sentada ou de pé) para poder respirar profunda e comodamente (ortopnea), ou a persoa acorda de súpeto durante a noite experimentando dificultade respiratoria (dispnea paroxística nocturna).
Castielfabib
Castielfabib é un concello valenciano situado no interior da provincia de Valencia, na comarca do Rincón de Ademuz, un exclave rodeado completamente por terras de Aragón e de Castela-A Mancha.
Xeografía
Emprazada en chanzos nas pronunciadas vertentes das montañas. Por esa causa, esta vila ten como característica particular longas e estreitas rúas en pendente, que comunican entre elas por canellóns, e rúas máis estreitas, moitas sendo escaleiradas, mentres as casas parecen superpoñerse as unhas ás outras. O pobo goza dunha magnífica vista de Veiga do Ebrón, como xa describiu o botánico Antonio José de Cavanilles á finais do século XVIII, ao seu paso por esta vila.
Demografía
Dende a década de 1940 do século XX a emigración despoxou de habitantes a Castielfabib. Os veciños marchában cara grandes centros industriais como Barcelona ou Valencia. Tamén foi significativa a emigración temporal cara as vendimas de Francia. Actualmente a tendencia negativa invértese pola chegada de emigrantes provenientes principalmente do Magreb ou de Romanía.
Historia
O castelo musulmán de Qastil-al'Habib foi conquistado polos cristiáns en 1210, polo rei Pedro II de Aragón, sendo recuperado polo islam, até que foi definitivamente reconquistado polo rei Xaime I de Aragón en 1259, que o incluíu entre as terras do Reino de Valencia.
Patrimonio histórico-artístico
miniatura|Igrexa-fortaleza Santa María dos Ánxeles.Século XIII. Castielabib.
PFC CSKA Sofia
O PFC CSKA Sofia (en búlgaro: ПФК ЦСКА София) é un club de fútbol búlgaro da cidade de Sofía. Fundouse o 5 de maio de 1948 e compite na Liga Profesional de Bulgaria.
Xogadores
Categoría principal: Xogadores do PFC CSKA Sofia.
1924
Outros
Historia ano a ano
Juan Ignacio Zoido
Juan Ignacio Zoido Álvarez, nado en Montellano, Sevilla o 21 de xaneiro de 1957 é un político español do Partido Popular, alcalde de Sevilla entre 2011 e 2015, parlamentario andaluz e presidente do PP de Andalucía entre 2012 e 2014. Foi ministro do Interior entre 2016 e 2018.
Traxectoria profesional
A súa traxectoria profesional comeza en 1983 como xuíz de Ascenso destinado no Xulgado de Distrito de Arrecife de Lanzarote (Las Palmas). Un ano despois, é promovido a xuíz de Ascenso e destinado ao xulgado de Primeira Instancia e Instrución de Utrera (Sevilla). En 1987 accede á condición de Maxistrado, iniciando a súa nova etapa profesional no Xulgado de Primeira Instancia e Instrución número Tres de La Laguna (Tenerife). Regresa a Andalucía en 1987, por concurso de traslado, destinado ao Xulgado de Primeira Instancia nº Sete (Familia) de Sevilla. Ao crearse en Sevilla os Xulgados do Penal, por Real Decreto do 17 de novembro de 1989, pasou a ocuparse do Xulgado nº Sete. O 23 de outubro de 1992 é nomeado Xuíz Decano dos Xulgados de Sevilla elixido na Xunta Xeral de Xuíces. Pasa a ser membro da Sala de Goberno do Tribunal Superior de Xustiza de Andalucía e, até 1996, director xeral de Relacións coa Administración de Xustiza.
Traxectoria política
O 24 de maio de 1996, Juan Ignacio Zoido é nomeado Director Xeral de Relacións coa Administración de Xustiza con Margarita Mariscal de Gante como Ministra. En 2000 é nomeado Delegado do Goberno en Castela-A Mancha até o ano 2002, cando regresa a Andalucía como Delegado do Goberno. En 2004 pasa a ser Secretario Xeral do Partido Popular en Andalucía, cargo que ostenta até 2006, vocal de congreso do Comité Executivo Rexional, ademais de ser Vocal Electo do Comité Executivo Nacional. Tamén é portavoz do Partido Popular no concello de Sevilla, deputado autonómico, presidente da Comisión de Cultura do Parlamento de Andalucía e membro electo do Comité Executivo Nacional do Partido Popular.
O 22 de maio de 2011 gañou as eleccións á alcaldía de Sevilla con maioría absoluta, obtendo 20 concelleiros dos 33 que se ostentan no Concello, sendo investido o día 11 de xuño de 2011, cos votos dos concelleiros do seu partido.
Nas eleccións de 2015 o Partido Popular só obtén 12 concelleiros, perdendo a maioría absoluta. O candidato do PSOE Juan Espadas é investido alcalde cos apoios de Participa Sevilla e IU o 13 de xuño de 2015.
Outros cargos non profesionais
Titor de Dereito Civil durante o Curso 1983-1984 no Centro Asociado de Lanzarote da Universidade Nacional de Educación a Distancia. Colaborador no Convenio de prácticas subscrito entre o Consello Xeral do Poder Xudicial e a Universidade de Sevilla. Anos 1988-1989 e 1989-1990. Colaborador no mestrado do Instituto Internacional de San Telmo de Sevilla. Membro do Consello Superior de Seguridade Vial. 1996-2000. Membro da Comisión Mixta do Consello Xeral do Poder Xudicial. Ministerio de Xustiza. 1996-2000.
Honras
Posúa a Cruz da Orde de San Raimundo de Peñafort distinguida de 2ª Clase, concedida mentres era xuíz de Primeira Instancia e Instrución de Utrera (Sevilla).
San Valentín, Fene
San Valentín é unha parroquia que se localiza no norte do concello de Fene. Segundo o IGE en 2013 tiña 1.407 habitantes (717 mulleres e 690 homes) distribuídos en 3 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 1.766 habitantes.
Historia
San Valentín deu nome á Cooperativa San Valentín, unha promoción de vivendas na Chousa de Perlío, propiedade de Astano, que conta cunha superficie de 64.000 m². Do desmonte desta zona saíu material para as ampliacións de Astano. A primeira fase foron 384 vivendas, rematadas en setembro de 1970. Outras 240 vivendas da II Fase iniciáronse en 1972. A parroquia foi creada en 1976.
Tempada 2008 do Campionato de Galicia de Rally
Puntuación
En cada rally entregouse un número de puntos aos pilotos segundo a súa clasificación, multiplicado polo coeficiente do rally en cuestión. Para que os puntos contasen na clasificación final do campionato era necesario participar na metade dos rallys totais máis un (5) e só se tiveron en conta os 5 mellores resultados.
Mahou
Mahou é unha compañía cervexeira española fundada en Madrid en 1890 como Hijos de Casimiro Mahou, fabrica de hielo y cerveza, que trala compra de San Miguel a finais do ano 2000, transformouse no Grupo Mahou-San Miguel, a meirande compañía cervexeira española. miniatura|260px|Antiga fábrica Mahou en [[Madrid, paseo Imperial. Construción 1961, demolición 2011.]]
Historia
A súa primeira fábrica construíuse na rúa Amaniel de Madrid. Porén, o aumento na demanda conduciu á construción dunha nova fábrica no Paseo Imperial de Madrid, cuxa primeira cocción se realizou en 1962. Nesta década, Mahou converteuse na primeira empresa española en introducir barrís de aluminio, substituíndo aos tradicionais de madeira.
En 1969 lanzou a súa cervexa máis emblemática: Mahou Cinco Estrellas. Para o ano 1993, a empresa envasou a primeira cervexa na súa nova fábrica de Alovera, Guadalaxara, que conta cunha superficie de 430.000 m2.
No ano 2000, coa unión de Mahou e Cervexa San Miguel, creouse o primeiro grupo cervexeiro de capital español.
Cervexas
Actualmente, as cervexas comercializadas por Mahou son:
O grupo Mahou fabrica ademais para diversas marcas brancas e marcas propias como por exemplo para a marca Hipercor, distribuída nos hipermercados Hipercor do Grupo El Corte Inglés.
Envases
Tradicionalmente a cervexa Mahou distribuíuse en envases de vidro. Actualmente é distribuída tamén en envases metálicos de aluminio (latas). Os dous volumes máis frecuentes son os 20cl das botellas pequenas de vidro, tamén chamados botellíns ou quintos, os 33 cl dos envases medianos de vidro e das latas e a botella de 100cl, é dicir dun litro, coñecida comunmente como litrona.
Os envases de vidro teñen un peche metálico de tipo tapón corona, que exixen un abridor para ser abertas. As latas metálicas teñen todas na actualidade un abridor con argola fixa.
Tomás Guitarte
Tomás José Guitarte Gimeno, nado en Cutanda (Teruel) en 1961, coñecido como Tomás Guitarte, é un arquitecto e político aragonés pertencente á agrupación de electores Teruel Existe, e único representante da organización no Congreso dos Deputados, nas eleccións xerais de España do 10 de novembro de 2019.
Traxectoria
Naceu en Cutanda, unha pequena localidade do municipio de Calamocha e estudou arquitectura na Universidade Politécnica de Valencia. Militou no partido aragonesista CHA e presentouse en varias ocasións nas súas listas, a última delas en 1993. A súa vida pública iníciase no ano 2000 cando foi promotor do AVE Madrid-Valencia.
Calamocha
250px|miniatura|Vista de Calamocha e do val do [[Jiloca.]] Calamocha é un concello español situado no noroeste da provincia de Teruel, en Aragón. É a capital da comarca do Jiloca, e atópase a 70 km de Teruel. Ten unha superficie de 316,63 km², cunha poboación de 4.319 habitantes (INE 2018) e unha densidade de 13,75 hab/km².
Sillobre, Fene
Santa Mariña de Sillobre é unha parroquia que se localiza no leste do concello de Fene. Segundo o IGE en 2013 tiña 1.098 habitantes (564 mulleres e 534 homes) distribuídos en 31 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 1.286 habitantes.
Calamocha
Atópase a beiras do río Jiloca, no fondo do amplo val que forma este río da conca do Ebro, rodeada polas serras do Sistema Ibérico no que se atopa. Está situada no Corredor Cantábrico-Mediterráneo, un dos principais eixos de transporte de España que comunica Valencia e Bilbao, a medio camiño entre as cidades de Teruel e Zaragoza.
Calamocha é a localidade máis importante do terzo noroccidental provincial. É cabeza do partido xudicial de Calamocha, un dos tres da provincia. A súa economía baséase principalmente no sector servizos. Con todo, ten así mesmo un notable sector industrial, onde destaca a industria agroalimentaria e a industria dos materiais de construción. Calamocha é un dos principais polos produtores do Xamón de Teruel.
Mireya Moscoso
Mireya Elisa Moscoso Rodríguez de Arias (n. 1946) debuxista de interiores e política, foi a presidente de Panamá entre o 1999 e o 2004. Foi a primeira muller a gobernar o país.
Mouricios
O topónimo galego Mouricios pode referirse a:
Federación de Fútbol de Australia
A Federación de Fútbol de Australia (en inglés: Football Federation Australia) (FFA) é o organismo encargado da organización do fútbol en Australia. Foi fundada en 1961, aínda que antes de 2005 chamouse Australian Soccer Association (ASA). Encárgase da Selección de fútbol de Australia nas súas distintas categorías.
Está afiliada á FIFA desde 1963 e á Confederación Asiática de Fútbol (AFC) desde 2006, aínda que anteriormente pertenceu á Confederación de Fútbol de Oceanía (OFC), da que foi membro fundador.
Organización
A FFA está integrada por distintas federacións que rexen o fútbol en cada un dos estados de Australia, excepto en Nova Gales do Sur, onde existen dúas federacións (norte e sur):
Sebadoh III
III (ou Sebadoh III) é o terceiro álbum de estudio da banda estadounidense de indie rock Sebadoh, publicado o 16 de agosto de 1991 a través do selo Homestead Records.
O portada do álbum é unha fotografía realizada por Gaffney.
Church Gone Wild/Chirpin Hard
Church Gone Wild/Chirpin Hard é o terceiro álbum de estudio da banda estadounidense de math rock Hella, publicado o 22 de marzo de 2005 a través do selo Suicide Squeeze Records. O traballo está formado por dous discos en solitario, un do batería Zach Hill, Church Gone Wild, e outro do guitarrista Spencer Seim, Chirpin Hard.
Nasushiobara
Nasushiobara (那須塩原市, なすしおばらし, Nasushiobara-shi) é un concello da prefectura de Tochigi no Xapón. Está situada ao norte da rexión de Kantō e ao norte da prefectura, na parte leste da illa de Honshū. A súa superficie é de 592,82 km² e a poboación de 116.437 habitantes (2009) e ten unha densidade de poboación de 196 h/km².
A cidaded de Nasushiobara foi fundada pola fusión do concello de cidade de Kuroiso e dous concellos de vila do distrito de Nasu ( Shiobara e Nishinasuno) no ano 2005.
O concello de Nasushiobara limita co concello de Nikkō, de Shioya, de Yaita, de Ōtawara, de Nasu (son da prefectura de Tochigi); de Minamiaizu, de Shimogō e de Nishigō (son da prefectura de Fukushima).
Antonio Benito Yebra de Ares
Traxectoria
Realizou diferentes mostras individuais en diferentes puntos de España e tamén en París. Tamén foi o creador dos carteis publicitarios para os Xacobeos de 1993 e 1999.
Foi o cronista oficial do concello de Monterroso.
Estaba casado con Tucha Calvo, quen fora unha das primeiras concelleiras no concello de Lugo e tiveron un fillo, Miguel Ángel.
ARN mensaxeiro
miniatura|300px|O "ciclo de vida" dun ARNm eucariota. O ARN [[transcrición (ARN)|transcríbese no núcleo celular; procésase, é transportado ao citoplasma e traducido no ribosoma. Ao final da súa vida, é degradado.]]
Síntese, procesamento, e función
A breve existencia dunha molécula de ARNm empeza coa súa transcrición e remata coa súa degradación. Durante a súa "vida" a molécula de ARNm pode tamén ser procesado, modificado, e transportado antes da súa tradución. Os ARNm eucariotas requiren con frecuencia un amplo procesamento e transporte, entanto que os procariotas non.
Coiraza (tartarugas)
miniatura|300px|A imaxe da dereita mostra o plastrón dunha [[Testudo hermanni. Á esquerda o escudo do mesmo exemplar.]] miniatura|Un esqueleto de tartaruga mostrando como a coiraza ou casca se conecta co resto do esqueleto.