cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Independence Day
Independence Day é un filme estadounidense dirixido por Roland Emmerich que foi estreado en 1996.
Sinopse
Na véspera do 4 de xullo, unhas xigantescas naves espaciais aparecen no ceo. O estupor inicial convértese en terror ó ver como atacan o planeta lanzando raios destrutivos contra as maiores cidades do mundo. A única esperanza de salvación está nas mans dalgúns superviventes, que se unen para artellar un ataque masivo contra os alieníxenas, antes de que sexa demasiado tarde.
1282
Mortes
Historia ano a ano
Sanzinia madagascariensis
Sanzinia madagascariensis é unha especie de boa non velenosa endémica da illa de Madagascar. Foi considerado conespecífica coa especie Sanzinia volontany.
-230
Outros
Historia ano a ano
Lousame
Lousame é un concello galego situado no suroeste da provincia da Coruña, pertencente á comarca de Noia. Segundo o padrón municipal (INE 2020) ten 3.268 habitantes (1.624 homes e 1.644 mulleres). O seu xentilicio (véxase no Galizionario) é.
Fos Provence Basket
Historia
O 13 de xaneiro de 1972, nunha época de grandes construcións na zona industrial portuaria, o club de baloncesto de Fos-sur-Mer nace baixo o nome de Frat Fosséenne. Os dous fundadores do club foron Paul Bruyère e Jean Lovato. Despois de varios anos na segunda categoría do baloncesto francés, a Pro B, o equipo consegue o 14 de xuño de 2018 ascender por vez primeira á máxima categoría. O equipo finalizara cuarto na liga regular da Pro B, e conseguiu eliminar sendo ao cuarto cabeza de serie ao SLUC Nancy en cuartos de final, ao Rouen Métropole en semifinais e ao Chorale Roanne na final. Na temporada 2020−21, o Provence consegiu gañar de novo a Pro B, regresando á Pro A.
Lousame
É un concello principalmente agrario. Está dividido en 7 parroquias e a el pertencen 75 núcleos de poboación.
Etimoloxía
O nome de Lousame consérvase dende a época romana. Provén da palabra latina lausia, que corresponde ás lousas que tanto abundan no concello.
Xeografía
O concello ten unha superficie de 93 km², e abrangue 7 parroquias. Limita ao norte co concello de Brión, ao sur con Boiro e Rianxo, ao leste con Rois e Dodro e ao oeste con Porto do Son. É un territorio cun relevo abrupto, con fortes contrastes entre o fondo dos vales (20 msnm) e cumios de altitude media (monte Iroite, de 685 m, e a Muralla, de 674 m).
Historia
Nos terreos ocupados polo concello consérvanse restos prehistóricos (mámoas), da Idade de Bronce (petróglifo de Lesende) e da época castrexa. De feito, no propio escudo do concello aparecen reflectidos sete castros (Coto do Castro, Castro de Comparada, Castro de Servia, Castelo de Fruíme, Castelo de San Lourenzo, Castro de Berrimes e Castro do Lourido).
Da época da romanización consérvase o topónimo do concello, procedente da palabra celtolatina lausia, que corresponde aos xistos ou lousas que tanto abundan nesa parroquia (montes de Aldeagrande, Seoane e Cruído).
Na Idade Media fundouse o mosteiro de Toxos Outos, na beira dereita do río de San Xusto. No tombo de san Xusto, do século XII, aparece reflectida moita documentación da época medieval. No século XVII o mosteiro foi anexionado ao de Sobrado dos Monxes, converténdose en priorado do mesmo. Xa coa desamortización de Mendizábal desintegrouse por completo, converténdose na igrexa parroquial de San Xusto de Toxos Outos e perdendo a autonomía xurisdicional que tivera na Idade Media.
Entre 1730 e 1777 viviu na aldea de Fruíme Diego Antonio Cernadas de Castro, escritor e defensor de Galicia, que exerceu o cargo de cura nesta aldea, aínda que neste época a parroquia de Fruíme non era de Lousame.
O concello de Lousame conformouse como tal en 1836, cando tiña 3.514 habitantes. Foi anexionada a parroquia de San Martiño de Fruíme (que pertencía ao concello de Boiro) e a de San Xoán de Camboño (Porto do Son). Amais, a parroquia de Santa María de Roo, que pertencía á xurisdición de San Xusto, pasou ao concello de Noia.
Durante a segunda metade do século XIX chegou a haber 5 fábricas de papel en Lousame na ribeira de varios ríos. A máis importante foi a de Diego Fontán, na ribeira do río Vilacova.
A casa consistorial está na aldea de Portobravo desde a década de 1950, se ben ata entón estivera no lugar de Cruído. Nesa época acadouse o período de máxima poboación (6.555 habitantes) debido ao auxe das explotacións mineiras de Finx.
Fábrica de papel de Fontán
Chegou a haber cinco fábricas de papel á beira dos ríos Vilacoba e San Xusto, sendo a máis importante a fundada en 1863 polo matemático e xeógrafo Domingo Fontán. Estaba situada na ribeira esquerda do Vilacoba, á altura do lugar do Castro. O edificio, de planta rectangular, tiña cuberta a dúas augas e gran cantidade de fiestras dispostas de xeito rítmico. Esta arquitectura era funcional, pois as fiestras servían para ventilar o interior para o secado do papel. Había dous niveis de catorce fiestras, tendo o corpo máis baixo catro aberturas máis grandes. A auga chegaba a través dunha canle de pedra de lonxitude considerable e con moita capacidade, que recollía a auga río arriba.
Lugares de Lousame
Para unha lista completa de todos os lugares do concello de Lousame vexa: Lugares de Lousame.
Bibliografía
, Clodio (2014): ''Concello de Lousame. Patrimonio arqueolóxico, histórico, artístico e arquitectónico,'' Ed. Toxosoutos - Concello de Lousame, ISBN 978-84-943014-4-5
Compostela, Nayarit
Villa de Santiago de Galicia de Compostela de Indias ou simplemente Compostela (nome oficial), é unha cidade do concello de Compostela, en México, situado no estado de Nayarit.
Foi fundada polo explorador español Cristóbal de Oñate o 25 de xullo de 1540. Esta cidade foi a primeira capital do antigo reino de Nova Galicia no vicerreinado de Nova España que despois pasou para a cidade de Guadalaxara.
Étimo do topónimo
Compostela identifícase co nome antigo na lingua náhuatl de Coatlān (cfr. náhuatl actual Coatli (serpente) e o sufixo de tlān (preto de-). O seu actual nome provén do náhuatl que significa "lugar onde abundan as serpentes".
Quiasma
En xenética un quiasma (do grego χίασμα, chíasma, separación) é o punto do cromosoma onde ten lugar o intercambio de segmentos entre as cromátides homólogas durante o entrecruzamento cromosómico da meiose, o cal orixinará a recombinación xenética. Nos puntos de quiasma os cromosomas permanecen fisicamente unidos durante o entrecruzamento. Os quiasmas fanse visibles durante o estado de diploteno da profase I da meiose, pero o entrecruzamento pénsase que ten lugar algo antes, no paquiteno. Cando os dous bivalentes (tétrades) formados polos dous cromosomas homólogos emparellados (catro cromátides en total), empezan a separarse quedan só unidos polos puntos de quiasma e así permanecen durante o final da profase I e na metafase I, pero ao inicio da anafase I os quiasmas desaparecen, os homólogos do bivalente sepáranse e diríxense aos polos da célula.
Cúmprense as seguintes relacións:
onde a frecuencia de recombinación é:
O fenómeno da formación de quiasmas nos cromosomas foi descuberto en 1909 polo profesor belga da Universidade de Lovaina Frans Alfons Janssens, que o denominou quiasmatipia.
Norberto Velázquez Barrio
Traxectoria
Fillo de Norberto Velázquez Moreno. Empresario en Vigo. Por Real Orde de 2 de xaneiro de 1888 foron anuladas as eleccións municipais de 1885 e Norberto Velázquez foi nomeado concelleiro. En decembro de 1889 volveron celebrarse eleccións, que foron novamente anuladas. Foi alcalde de Vigo en 1890. Foi nomeado comendador da Orde de Carlos III.
Esoterismo
Esoterismo (do grego έσώτερος [API /e'so:teros/]: «dentro, desde dentro, interior, íntimo»; unido ao sufixo «–ismo») é un termo xenérico usado para referirse ao conxunto de coñecementos, ensinanzas, tradicións, doutrinas, técnicas, prácticas ou ritos dunha corrente relixiosa ou filosófica, que son segredos, incomprensibles ou de difícil acceso e que se transmiten unicamente a unha minoría selecta denominada iniciados, polo que non son coñecidos polos profanos.
Por extensión, o esoterismo refírese a toda doutrina que require un certo grao de iniciación para estudala no seu total profundidade. En contraste, o coñecemento exotérico é facilmente accesible para o público común e é transmitido libremente. Polo tanto é esotérica unha doutrina que, apoiándose sobre a concepción do mundo que ten un sistema relixioso ou laico, propón unha interpretación reservada a un número restritivo de iniciados.
Caracterízase ante todo por un coñecemento iniciático, con frecuencia asociado a técnicas espirituais destinadas á transformación dun mesmo (meditación, concentración, xexún etc.) e o ligamento a unha escola de pensamento no seo da cal o neófito pode progresar con prácticas individuais ou colectivas. Cando o aspecto práctico predomina no esoterismo, fálase sobre todo de maxia; por contra outros movementos apóianse sobre todo en textos de teor esotérico.
No texto "Da medida das cousas" de Vicente Risco (publicado en Leria no 1961) aparece o principio de esoterismo, característica deste escritor ourensán, cando menciona a Adam Kadmon.
Ranger 6
Ranger 6 foi a primeira sonda do Bloque III do programa Ranger da NASA pensado para enviar sondas non tripuladas á Lúa e fotografar a súa superficie antes de impactar nela. Foi lanzada mediante un Atlas-Agena B o 30 de xaneiro de 1964 desde a plataforma LC-12 do Centro Espacial de Cabo Cañaveral.
Características
Ranger 6 foi enviada a impactar contra a superficie lunar e comezar a fotografala varios minutos antes do choque. A diferenza das naves dos bloques I e II, os únicos instrumentos a bordo eran seis cámaras de televisión para fotografar a Lúa.
A nave
A sonda foi a primeira cun deseño do denominado Bloque III, unha simplificación das Ranger previas dos Bloque I e II. Estaba formada por unha base hexagonal de 1,5 m de diámetro sobre a cal se atopaba unha estrutura cónica de aluminio de 3,6 m de alto onde se situaban as cámaras de televisión. Sobre a base iba montado o sistema de propulsión e de enerxía, alimentado por dous paneis solares de 73,9 cm de lonxitude e 153,7 cm de longo cada un que lle daban á nave unha envergadura total de 4,6 m, así como a antena de alta ganancia. Outra antena cuasiomnidireccional iba montada no cumio do cono da nave.
Os Vilares, O Val, Narón
Os Vilares é un lugar da parroquia de Santa María a Maior do Val no concello de Narón na provincia da Coruña. Segundo o Instituto Galego de Estatística en 2007 tiña 26 habitantes (11 homes e 15 mulleres), un menos ca en 2003.
Ranger 6
A nave
A propulsión era proporcionada por un motor de 224 N de pulo alimentado por hidracina, mentres que para o control de actitude usábanse doce chorros de nitróxeno conxuntamente cun sistema de tres xiroscopios, catro sensores solares principais, dous secundarios e un sensor da Terra. Os paneis solares proporcionaban ata 200 vatios de potencia que se almacenaban en dúas baterías de prata-cinc de 1200 vatios-hora de capacidade a unha voltaxe de 26,5 voltios para alimentar o sistema de cámaras, mentres que para o resto de sistemas usábanse outras dúas baterías de prata-cinc de 1000 vatios-hora.
As comunicacións corrían a cargo de varios transmisores a bordo, entre eles un canal de televisión de 60 W funcionando a 959,52 MHz, outro canal televisión de 60 W a 960,05 MHz e un transpondedor de 3 W a 960,58 MHz
Instrumentos
Ranger 6 levaba a bordo seis cámaras vidicon, dúas de imaxe completa (un gran angular e un teleobxectivo operando no chamado canal F) e catro de imaxe parcial (dúas gran angular e dous teleobxectivos no canal P). As cámaras funcionaban agrupadas en dous canais, cada un cos seus propios sistemas de potencia, temporizadores e transmisores para incrementar a fiabilidade.
Fa'afafine
miniatura|Unha organización fa'afafine no desfile do orgullo de Auckland en 2016. Fa'afafine (tamén pronunciado faafafine, fafafige ou fafafine) é un chamado terceiro sexo na cultura de Samoa. Os fa'afafine son bioloxicamente homes que durante a súa nenez foron elixidos para asumir roles femininos polas súas familias. Esta práctica non é rexeitada pola sociedade samoana.
Orixe do termo
A palabra fa'afafine inclúe o prefixo causal fa'a que significa "na forma de", e a palabra fafine que significa "muller". Esta palabra está relacionada con outras linguas polinesias como o tongano, que usa as palabras fakafefine ou fakaleiti, o maorí whakawahine e o hawaiiano mahu.
Os fa'afafine na sociedade
Comunmente dise que os pais samoanos con moitos fillos e poucas fillas visten a un dos nenos de rapaza e asígnanlle realizar tarefas domésticas coma a limpeza da casa. Existe pouca evidencia de que esta caracterización sexa correcta, xa que os pais samoanos raramente desexan que un dos seus fillos medre como un fa'afafine, ademais, algúns fa'afafine medran en familias con moitas fillas e poucos fillos.
A maioría dos samoanos non consideran aos fa'afafine como mulleres, aínda que os tratan como tal. A sociedade trata aos fa'afafine cunha mestura complexa de impaciencia, burla, tolerancia e en ocasións admiración pola súa forma de vestir, o seu arranxo do cabelo e os seus accesorios, particularmente fermosos. Os pais a miúdo preocúpanse de que os seus fillos fa'afafine sexan maltratados por outros nenos, pero moitos se senten afortunados porque teñen a alguén que se fará cargo deles na vellez, mentres o resto está ocupado coas súas propias familias.
Moitos fa'afafine son prominentes en todos os aspectos da sociedade samoana como traballadores, administradores, educadores, persoas de negocio, anciáns das igrexas e artistas. Son recoñecidos polo seu arduo traballo e adicación á familia e a miúdo son os que se fan cargo dos seus pais anciáns así como dos fillos dos seus irmáns e irmás.
Os fa'afafine tomaron parte no desenvolvemento contemporáneo das artes en Oceanía, como os traballos de escritura e pintura de Dan Taulapapa McMullin, o artista e curador Shigeyuki Kihara e a artista de moda Lindah Lepou. Recentes exhibicións de artistas indíxenas pertencentes á comunidade LGTB incluíndo os fa'afafine, foron a Exhibición de Arte Measine Fa'afafine en Auckland (2007) e a Hand in Hand Art Exhibition en Sidney (2008).
Organizacións
En anos recentes varias organizacións envolvéronse na promoción da saúde e a calidade de vida dos fa'afafine, entre estas atópase a Organización Fa'afafine Samoana de Apia, a Island Queens Alliance of Pago Pago en Samoa Americana, UTOPIA de San Francisco, UTOPIA Hawaii de Honolulu, e a Faafafine Fono en Auckland, Nova Zelandia.
Inhibidor do activador do plasminóxeno 1
O inhibidor do activador do plasminóxeno 1 (PAI-1), tamén chamado inhibidor do activador do plasminóxeno endotelial ou serpina E1 é unha proteína que nos humanos está codificada no xene SERPINE1, situado no cromosoma 7. Ter niveis elevados de PAI-1 é un factor de risco para a trombose e a aterosclerose
O PAI-1 é un inhibidor de serina proteases (serpina) que funciona como o inhibidor principal do activador do plasminóxeno tisular (tPA) e da uroquinase (uPA), que son os activadores do plasminóxeno e da fibrinólise (destrución fisiolóxica dos coágulos sanguíneos).
Existe outro PAI chamado inhibidor do activador do plasminóxeno 2 (PAI-2), que é segregado pola placenta e só se presenta en cantidades significativas durante o embarazo. Ademais, a protease nexina actúa como inhibidor do tPA e da uroquinase. Porén, o PAI-1 é o principal dos inhibidores dos activadores do plasminóxeno.
Xenética
O xene que codifica o PAI-1 denomínase SERPINE1 e está localizado no cromosoma 7 (7q21.3-q22). É un xene 12,2 kb de longo con 9 exóns, que presenta un polimorfismo común chamado 4G/5G na rexión promotora. O alelo 5G é lixeiramente menos activo transcricionalmente que o 4G.
Función
A principal función do PAI-1 é a inhibición do activador do plasminóxeno uroquinase (uPA) e o activador do plasminóxeno tisular (tPA), encimas responsables da clivaxe do plasminóxeno para formar plasmina. A plasmina media a degradación da matriz extracelular por si soa ou en conxunción con metaloproteinases da matriz. Nesa situación o PAI-1 inhibe a uPA ao unirse ao seu sitio activo, impedindo formación de plasmina. Unha inhibición adicional realízaa o PAI-1 uníndose ao complexo receptor uPA/uPA, o que ten como resultado a súa posterior degradación. Así, pode dicirse que o PAI inhibe as serina proteases tPA e uPA/uroquinase, e, por tanto, é un inhibidor da fibrinólise, o proceso fisiolóxico por medio o que se degradan os coágulos. Ademais, o PAI-1 inhibe a actividade de metaloproteinases da matriz, que xogan un papel crucial na invasión de células malignas pola lámina basal.
O PAI-1 prodúcese principalmente nas células do endotelio (as células que tapizan o interior dos vasos sanguíneos), pero tamén a segregan outro tipo de tecidos, como o tecido adiposo.
center|miniatura|Fibrinólise (simplificada). As frechas azuis indican estimulación e as vermellas inhibición.
Papel en enfermidades
Na deficiencia conxénita de PAI-1 a fibrinólise non é suprimida debidamente, polo que orixina diatese hemorráxica (tendencia ás hemorraxias).
O nivel de PAI-1 está aumentado en varios estados de enfermidade (como en diversos tipos de cancro), e na obesidade e a síndrome metabólica. Foi ligdo a un aumento da aparición da trombose en pacientes con esas condicións.
En condicións inflamatorias nas que a fibrina se deposita nos tecidos, o PAI-1 parece xogar un papel significativo na progresión da fibrose (formación patolóxica de tecido conectivo). Porén, probablemente, os niveis de PAI máis baixos orixinan unha menor supresión da fibrinólise e unha degradación máis rápida da fibrina.
A anxiotensina II incrementa a síntese de PAI-1, polo que acelera o desenvolvemento de aterosclerose.
Alejandro Marquina Álvarez
Alejandro Marquina Álvarez, nado en Ourense o 12 de xaneiro de 1819 e finado na Coruña o 16 de outubro de 1876, foi un militar e político galego.
Traxectoria
Fillo do coronel Camilo Marquina. Comandante do Exército retirado. Foi deputado polo distrito de Ourense en 1863 e polo de Celanova en 1864, nas eleccións de 1869 foi elixido deputado polo distrito de Vigo. En 1872 foi elixido senador pola provincia de Ourense. Foi gobernador civil de Pontevedra entre maio e novembro de 1874 e de novo de abril a setembro de 1875. O 17 de setembro deste último ano foi designado gobernador civil da Coruña. En marzo de 1876 ditou unha disposición coa que pretendeu regulamentar o servizo doméstico. No mes de maio presentou varias veces a súa dimisión, pero non lle foi aceptada. Finalmente, desenvolveu o cargo ata o seu pasamento.
Vida persoal
Casou con Dolores Kindelan Díaz, coa que tivo cinco fillos (Vicente, Camilo, Ramón, Dolores e Alejandro). Dos seus fillos, Alejandro foi oficial de cabalaría e morreu novo, en 1882.
Ferrara
Ferrara é unha cidade e comuna na rexión de Emilia-Romaña, no norte de Italia, capital da Provincia de Ferrara. En 2016 tiña 132.009 habitantes. Esténdese por unha área de 404 km², tendo unha densidade de poboación de 323 hab./km². Está situada a 44 km. ao nordeste de Boloña, no Po di Volano, unha canle de ramal da corrente principal do río Po, situado 5 km. ao norte. Ten lindes cos concellos de Argenta, Baricella (BO), Bondeno, Canaro (RO), Copparo, Ficarolo (RO), Formignana, Gaiba (RO), Masi Torello, Occhiobello (RO), Ostellato, Poggio Renatico, Ro, Stienta (RO), Tresigallo, Vigarano Mainarda, Voghiera. A cidade conta con amplas rúas e numerosos pazos que datan do Renacemento, cando acolleu a corte da Casa de Este. Pola súa beleza e importancia cultural, foi designada pola UNESCO como Patrimonio da Humanidade.
Antigüidade e Idade Media
thumb|left|vertical|O [[wmit:Museo archeologico nazionale di Ferrara|Museo Arqueolóxico Nacional de Ferrara Expóñense xoias etruscas]] Os primeiros asentamentos documentados na zona da actual provincia de Ferrara datan do século VI a.C. As ruínas da cidade etrusca de Spina, establecidas ao longo das lagoas na antiga desembocadura do río Po, perdéronse ata os tempos modernos, cando os esquemas de drenaxe nas marismas de Valli di Comacchio en 1922 revelaron oficialmente por primeira vez unha necrópole con máis de 4.000 tumbas, evidencia dun núcleo de poboación que na Antigüidade debeu ter un papel importante.
Hai incerteza entre os estudosos sobre a orixe Romana proposta do asentamento na súa localización actual (Tácito e Boccaccio refírense a un "Forum Alieni" ), pois pouco se sabe deste período, pero algunhas evidencias arqueolóxicas apuntan á hipótese de que Ferrara podería ter a súa orixe en dous pequenos asentamentos bizantinos: un conxunto de instalacións arredor da Catedral de San Xurxo, na marxe dereita do ramal principal do Po, que entón corría moito máis preto da cidade que hoxe, e o castrum, un conxunto fortificado construído na marxe esquerda do río para defenderse dos longobardos.
Ferrara aparece primeiro nun documento do rei dos Longobardos Desiderio do 753 d.C., cando capturou a cidade do Exarcado de Rávena. Máis tarde os francos, despois de derrotar aos longobardos, presentaron Ferrara ao Papado en 754 ou 756. No 988 Ferrara foi cedida pola Igrexa á Casa de Canossa, pero á morte de Matilde da Toscana en 1115 converteuse nunha comuna libre. Durante o século XII a historia da cidade estivo marcada pola loita polo poder entre dúas familias preeminentes, os güelfos Adelardi e os xibelinos Salinguerra; porén, a estas alturas, a poderosa imperia Casa de Este apoiara co seu peso decisivo aos Salinguerra e, finalmente, colleitaron os beneficios da vitoria. En 1264 Obizzo II de Este foi así proclamado gobernante vitalicio de Ferrara, señor de Módena en 1288 e de Reggio en 1289. O seu goberno marcou o fin do período comunal en Ferrara e o inicio do dominio Este, que se prolongou ata 1598.
Idade Moderna temperá
thumb|left|vertical|Retrato dunha muller de [[Bartolomeo Veneto, tradicionalmente suponse que é Lucrezia Borgia.]]
En 1452 Borso de Este foi nomeado duque de Módena e Reggio polo Emperador Frederico III e en 1471 duque de Ferrara polo Papa Paulo II. Lionello e, especialmente, Ercole I foron dos máis importantes mecenas das artes na Italia de finais do século XV e principios do XVI. Durante este tempo, Ferrara converteuse nun centro cultural internacional, coñecido pola súa arquitectura, música, literatura e artes visuais.
A arquitectura de Ferrara beneficiouse enormemente do xenio de Biagio Rossetti, que foi contratado en 1484 por Ercole I para redactar un plan director para a expansión da cidade. O resultado "Erculean Addition" considérase un dos exemplos máis importantes de urbanismo renacentista e contribuíu á selección de Ferrara como Patrimonio da Humanidade da UNESCO.
A pesar de entrar na súa idade de ouro, Ferrara foi duramente golpeada por unha guerra contra Venecia e perdeu en 1482–84. Alfonso I sucedeu no trono en 1505 e casou coa famosa Lucrezia Borgia. De novo loitou contra Venecia nas Guerras italianas despois de unirse á Liga de Cambrai. En 1509 foi excomulgado polo Papa Xulio II, pero puido vencer aos exércitos papal e español en 1512 na Batalla de Rávena. Estes éxitos baseáronse na artillería de Ferrara, producida na súa propia fundición, que era a mellor da súa época.
Á súa morte en 1534, a Afonso I sucedeuno o seu fillo Ercole II, cuxo matrimonio en 1528 coa segunda filla de Luís XII, Renata de Francia, levou gran prestixio á corte de Ferrara. Baixo o seu reinado, o ducado seguiu sendo un país rico e unha potencia cultural. Non obstante, un terremoto asolou a cidade en 1570, o que provocou o colapso da economía, e cando o fillo de Ercole II, Alfonso II morreu sen herdeiros, a Casa de Este perdeu Ferrara en favor dos Estados Pontificios.
Idade Moderna tardía e contemporánea
thumb|left|Mapa de Ferrara tal e como apareceu en 1600 Ferrara, unha cidade universitaria só superada por Boloña, permaneceu como parte dos Estados Papais durante case 300 anos, unha época marcada por un constante declive, en 1792 a poboación da cidade era só de 27.000 habitantes, menos que no século XVII. En 1805–1814 formou parte brevemente do Reino napoleónico de Italia, un estado-cliente do Imperio Francés. Despois do Congreso de Viena de 1815, Ferrara devolvéuselle ao Papa, agora garantido polo Imperio de Austria. O Papa Paulo V erixíu un bastión no 1600 no lugar do Castel Tedaldo, un antigo castelo no ángulo suroeste da cidade, este estivo ocupado por unha Gornición austríaca desde 1832 ata 1859. A fortaleza foi completamente desmantelada tras o nacemento do Reino de Italia e os ladrillos e pedras utilizáronse para novas construcións por toda a cidade.
thumb|O centro de Ferrara arredor de 1900
Durante as últimas décadas do 1800 e principios do 1900, Ferrara seguiu sendo unha modesta cidade comercial polo seu gran interior rural que dependía de cultivos comerciais como a remolacha azucreira e o cánabo industrial. Durante décadas leváronse a cabo grandes obras de recuperación de terras co obxectivo de ampliar as terras cultivables dispoñibles e erradicar a paludismo das zonas húmidas do delta do Po. A industrialización masiva chegou a Ferrara só a finais da década de 1930 coa montaxe dunha planta química do réxime fascista que debería fornecer ao réxime de caucho sintético. Durante a segunda guerra mundial Ferrara foi bombardeada repetidamente por avións de guerra aliados que apuntaron e destruíron enlaces ferroviarios e instalacións industriais. Despois da guerra, a zona industrial de Pontelagoscuro ampliouse ata converterse nun xigantesco complexo petroquímico operado por Montecatini e outras compañías, que no seu momento álxido empregaban a 7.000 traballadores e producían o 20% dos plásticos en Italia. Nas últimas décadas, como parte dunha tendencia xeral en Italia e Europa, Ferrara pasou a depender máis do sector terciario e do turismo, mentres que a industria pesada, aínda presente na cidade, foi eliminada en gran parte.
Despois de case 450 anos, outro terremoto asolou Ferrara en maio de 2012, causando só danos limitados nos edificios históricos da cidade e ningunha vítima.
Xeografía e clima
A cidade de Ferrara atópase na marxe sur do río Po, a uns 44 km. ao nordés da capital rexional, Boloña, e 87 km. ao sur de Venecia. O territorio do municipio, forma parte enteiramente da chaira de Padán, é abrumadoramente chairo, situado, de media, a só 9 m. sobre o nivel do mar. A proximidade ao maior río de Italia foi unha preocupación constante na historia de Ferrara, que se viu afectada por inundacións recorrentes e desastrosas, a última ocorreu en 1951. A Idrovia Ferrarese une o río Po desde Ferrara ata o Adriático en Porto Garibaldi.
O clima do val do Po está clasificado como subtropical húmido (Cfa) baixo a Clasificación climática de Köppen, un tipo de clima comunmente denominado "continental", que presenta invernos severos e veráns cálidos e fortes choivas na primavera e no outono.
Arquitectura
thumb|left||[[Castello Estense|Castelo de Este cuberto de neve]]
O impoñente Castelo de Este, situado no mesmo centro da cidade, é emblemático de Ferrara. Unha casa solariega moi grande con catro baluartes macizos e un foxo, erixido en 1385 polo arquitecto Bartolino da Novara coa función de protexer a cidade das ameazas externas e de servir de residencia fortificada para a Familia Este. Foi ampliamente renovado nos séculos XV e XVI.
thumb|dereita|A fachada [[Arquitectura gótica|gótica da Catedral]]
A Catedral de San Xurxo, deseñada por Wiligelmus e consagrada en 1135, é un dos mellores exemplos da arquitectura románica. O duomo foi renovado moitas veces a través dos séculos, polo que o seu estilo ecléctico resultante é unha combinación harmónica da estrutura central e do portal románicos, a parte superior gótica da fachada e a torre do campanario renacentista. As esculturas do portal principal atribúense a Niccolò. A parte superior da fachada principal, con soportais de arcos apuntados, data do século XIII. Os leóns de mármore xacentes que custodian os portais son copias dos orixinais, hoxe no museo da catedral. No segundo piso do pórtico atópase un elaborado relevo do século XIII que representa o Xuízo Final. O interior restaurouse en estilo barroco en 1712. A torre do campanario de mármore atribuído a Leon Battista Alberti iniciouse en 1412 pero aínda está incompleta, falta unha planta adicional proxectada e unha cúpula, como pódese observar en numerosas estampas históricas e pinturas sobre o tema.
thumb|left|O Concello do século XV
Preto da catedral e do castelo atópase tamén o concello do século XV, que serviu como residencia anterior da familia Este, que presenta un grandioso tramo de escaleiras de mármore e dúas antigas estatuas de bronce de Nicolò III e Borso de Este.
O barrio sur é o máis antigo da cidade, atravesado por unha infinidade de rúas estreitas que se remontan á Alta Idade Media. Casa Romei é quizais o edificio medieval mellor conservado de Ferrara. Era a residencia privada do comerciante Giovanni Romei, emparentado por matrimonio coa familia Este, e probablemente obra do arquitecto da corte Pietrobono Brasavola. Grazas ás monxas da orde do Corpus Domini, gran parte das decoracións orixinais das salas interiores foron gardadas. A casa presenta ciclos de frescos na "Sala delle Sibille" ("sala das sibilas"), unha lareira orixinal de "terracota" que leva o escudo de armas de Giovanni Romei na contigua Saletta dei Profeti ("sala dos profetas"), representando alegorías da Biblia, e noutras salas, algunhas das cales foron por encargo do cardeal Ippolito d'Este, cadros da escola de Camillo e Cesare Filippi (XVI). século).
thumb|dereita|[[Palazzo dei Diamanti, sede da National Gallery]]
Palazzo Schifanoia ("sans souci") construíuse en 1385 para Alberte V d'Este. O palacio inclúe frescos que representan a vida de Borso d'Este, os signos do zodíaco e as alegóricas representacións dos meses. O vestíbulo decorouse con molduras de estuco por Domenico di Paris. O edificio tamén contén excelentes libros de coro con miniaturas e unha colección de moedas e medallas renacentistas. O Palazzo Paradiso renacentista, que forma parte do sistema de bibliotecas da Universidade de Ferrara, exhibe parte do manuscrito de Orlando furioso e cartas de Tasso así como a tumba de Ludovico Ariosto. Os seus famosos antigos alumnos inclúen a Nicolao Copérnico e Paracelso.
O barrio norte, engadido por Ercole I en 1492–1505 grazas ao plan director de Biagio Rossetti, e polo tanto chamado Addizione Erculea, presenta unha serie de palazzi. Entre os mellores está o Palazzo dei Diamanti (Palacio de diamantes), que recibe o nome das puntas diamantes nas que se cortan os bloques de pedra da fachada. O palazzo alberga a Galería Nacional de Pintura, cunha gran colección da escola de Ferrara, que tivo relevancia na segunda metade do século XV, con Cosimo Tura, Francesco Cossa e Ercole dei Roberti. Os mestres coñecidos da Escola de Ferrara do século XVI inclúen a Lorenzo Costa e Dosso Dossi, os máis eminentes de todos, Girolamo da Carpi e Benvenuto Tisi (il Garofalo). O distrito tamén alberga o Xardín Botánico da Universidade de Ferrara.
Parques e xardíns
thumb|dereita|Unha sección das murallas renacentistas
A cidade aínda está case totalmente rodeada por 9 km. de antigas murallas de ladrillo, construídas na súa maioría entre 1492 e 1520. Hoxe en día as murallas, tras unha coidadosa restauración, conforman un gran parque urbano arredor da vila e son un destino popular para corredores e ciclistas.
Anfield
Anfield é un estadio de fútbol localizado no distrito homónimo, na cidade de Liverpool, en Inglaterra, Reino Unido. A súa dirección é Anfield Road Liverpool L4 0TH. O estadio foi construído en 1884, e foi a casa do Everton Football Club até 1892, ano en que o club marchou despois dun desacordo económico. Desde entón o estadio foi o fogar do Liverpool Football Club, equipo formado a partir da saída do Everton de Anfield. É un estadio de categoría elite segundo os criterios da UEFA, e albergou numerosos partidos internacionais a nivel profesional, incluíndo encontros da selección inglesa de fútbol. O inmoble ademais foi utilizado durante a Eurocopa de 1996.
O estadio comprende catro tribunas: Spion Kop, Main Stand ("Tribuna Principal"), Centenary Stand ("Tribuna do Centenario") e Anfield Road ("Camiño de Anfield"). A asistencia marca de 61.905 espectadores foi establecida en 1952 nun partido da FA Cup entre Liverpool e Wolverhampton Wanderers Football Club. Este fito tivo lugar antes de que se instalasen asentos para cada espectador no recinto. A instalación de asentos realizouse seguindo as recomendacións do chamado Informe Taylor. Planéase a apertura en 2011 dun novo estadio en Stanley Park, o cal substituiría a Anfield e daría cabida a 25.000 espectadores máis.
Historia
miniatura|left|Portas de Shankly. Aberto por primeira vez en 1884, Anfield orixinalmente foi propiedade de John Orrell, un cervexeiro e amigo de John Houlding, este último quen sería o fundador do Liverpool F.ol.; Orrell, sendo o arrendatario de Anfield, decidiu permitirlle ao Everton rentar o inmoble por unha pequena cota. O primeiro partido celebrado en Anfield foi o 28 de setembro de 1884 entre Everton e Earlstown, resultando en vitoria do Everton por 5:0. Durante a tenencia do estadio por parte do Everton, erixiuse unha pequena tribuna para dar cabida a algúns dos 8.000 espectadores que regularmente asistían aos partidos. Houlding comproulle a Orrell o estadio en 1891 e propuxo incrementar a renda de £100 a £250 por ano. O Everton negouse a cumprir as súas demandas e mudouse a Goodison Park.
O primeiro partido de liga do Liverpool en Anfield celebrouse o 9 de setembro de 1893 contra Lincoln City Football Club, partido que gañaría Liverpool 4:0 ante 5.000 espectadores. En 1895 construíuse unha nova tribuna con capacidade para 3.000 afeccionados. A mesma foi erixida no sitio onde agora atópase Main Stand. A tribuna tiña un distintivo gablete vermello e branco, e era similar á tribuna principal do estadio St James' Park do Newcastle United F.C.. Outra tribuna máis foi construída con madeira e ferro ondulado polo lado da rúa Anfield Road en 1903. Despois de que Liverpool gañase o seu segundo campionato de Liga en 1906, unha nova tribuna foi erixida ao longo de Walton Breck Road. O xornalista local Ernest Jones, quen era o editor deportivo dos diarios Liverpool Daily Post e Liverpool Boto, bautizou á tribuna como Spion Kop. Foi chamada así en honra a unha famoso outeiro de Suráfrica onde en 1900 un rexemento local había sufrido fortes baixas durante as Guerras dos Bóers. Máis de 300 homes ?moitos deles orixinarios de Liverpool? morreran alí mentres as forzas británicas tentaban tomar o outeiro, a cal era un valioso punto estratéxico. Pola mesma época outra tribuna foi construída ao longo de Kemlyn Road, completando así o catro tribunas que mantivo o estadio desde entón.
O estadio permaneceu case sen modificacións até 1928 cando a Kop foi redeseñada e expandida para dar cabida a 30.000 espectadores ao mesmo tempo que foi cuberta. Moitos estadios en Inglaterra tiñan tribunas nomeadas en honra a Spion Kop, no entanto, a de Anfield era a maior Kop do país nesa época. Era capaz de albergar máis afeccionados que algúns estadios enteiros. O mastro do SS Great Eastern, un dos primeiros barcos metálicos, foi rescatado do mar en Rock Ferry, preto de Liverpool, e transportado até o val de Everton para ser erixido á beira da Kop onde segue estando de pé, servindo como hasta de bandeira. miniatura|Estatua conmemorativa de [[Bill Shankly localizada ao exterior de Anfield.]]
En 1957 instalouse o sistema de iluminación e o 30 de outubro dese ano, para un partido contra Everton, as lámpadas foron acendidas por primeira vez ao mesmo tempo que se conmemoraba o 75° aniversario da Liverpool County Football Association. En 1963 a vella tribuna de Kemlyn Road foi substituída por unha tribuna voladiza, a cal tivo un custo de £350.000 e era capaz de dar cabida a 6.700 espectadores. Dous anos despois fixéronse modificacións no extremo de Anfield Road, convertendo a tribuna nunha extensa área techada pero onde os afeccionados estarían de pé. Outra alteración maior viño en 1973 cando a antiga Main Stand foi derrubada e unha nova tribuna foi construída no seu lugar. Ao mesmo tempo, as antigas lámpadas foron retiradas para instalar outras novas sobre as tribunas de Kemlyn Road e Main Stand. A nova tribuna foi inaugurada oficialmente o 10 de marzo de 1973 polo Duque de Kent. Nos anos 1980 unha zona sen construír localizada entre Main Stand e o terreo de xogo foi convertida en zona de asentos, e en 1982 instaláronse máis asentos na parte de Anfield Road.
As Portas de Shankly foron erixidas en 1982, sendo un tributo ao ex-adestrador do equipo Bill Shankly que acababa de falecer; a viúva de Shankly, Nessie, abriu as portas por primeira vez o 26 de agosto de 1982. Sobre as portas atópanse as palabras You'll Never Walk Alone ("Nunca camiñarás só"), inspiradas na canción de Gerry & The Pacemakers que os afeccionados de Liverpool adoptaron como himno do equipo.
En 1992 unha segunda bancada foi engadida á tribuna de Kemlyn Road, converténdoa nunha tribuna de dous niveis. Incluía palcos e suites de luxo así como 11.000 asentos. Os plans para expandir a tribuna leváronse a cabo antes, pero dúas señoras de idade avanzada que vivían en Kemlyn Road negáronse a mudarse da súa casa e os plans foron postos en espera. Cando unha das señoras faleceu e a outra finalmente decidiu mudarse, os plans puxéronse en marcha. A tribuna foi reinaugurada oficialmente o 1 de setembro de 1992 polo presidente da UEFA Lennart Johansson e renomeada como Centenary Stand ("Tribuna do Centenario"), isto en conmemoración dos 100 anos de existencia do Liverpool F.C. A tribuna Kop foi remodelada en 1994 despois das recomendacións do Informe Taylor e converteuse nunha tribuna con asento para todos os espectadores; despois das modificacións, a súa capacidade reduciuse a aproximadamente 12.000 espectadores.
O 4 de decembro de 1997 unha estatua de bronce de Bill Shankly foi develada no centro de visitantes localizado fronte á tribuna Kop. De máis de 2,4 m de alto, a estatua representa a Shankly usando unha bufanda do club ao redor do pescozo e nunha pose familiar que el adoitaba adoptar cando os fanáticos lle aplaudían. O cambio máis recente a Anfield deuse en 1998 cando foi inaugurada a nova tribuna de dobre bancada de Anfield Road. A tribuna, porén, encarou varios de problemas desde a súa renovación. Durante a homenaxe a Ronnie Moran contra o Celtic F.C. moitos fanáticos queixáronse de que a bancada superior movíase. A comezos da tempada de 1999-2000 unha serie de postes de sostén tiveron que ser colocados para dar maior estabilidade á parte superior da tribuna.
miniatura|center|1000px|Panorama de Anfield. Bancadas: Anfield Road Stand (punto de vista); Centenary Stand (esquerda); Kop Stand (centro); Main Stand (dereita).
Estrutura e instalacións
A tribuna de Centenary Stand orixinalmente chamouse Kemlyn Road até antes da adición do seu segundo nivel. Despois de que se completase a expansión, a tribuna foi renomeada para celebrar o centésimo aniversario do club. A capacidade da tribuna é de 11.762 espectadores, con 4.600 lugares na parte superior e 6.814 na inferior, ademais de 348 asentos nos palcos localizados na parte media a tribuna. Parte da tribuna de Anfield Road é usada para aloxar aos afeccionados do equipo visitante. Sendo orixinalmente unha tribuna simple cun só nivel e asentos multicolores, engadiuse un segundo nivel á tribuna orixinal, incrementando a súa capacidade a 9.074 afeccionados, consistindo en 2.654 asentos na parte superior e 6.391 na inferior con 29 espazos para persoas discapacitadas. A Kop foi construída orixinalmente como unha bancada descuberta e sen asentos capaz de albergar a 30.000 espectadores, aínda que foi techada en 1928. Con todo, despois da Traxedia de Hillsborough e do subsecuente Informe Taylor, construíuse unha nova Kop con asentos para todos os afeccionados, reducindo drasticamente a súa capacidade a 12.409 lugares, ademais de contar con 9 espazos para discapacitados. A tribuna de Main Stand contén os palcos principais e os vestidores dos xogadores. A capacidade da tribuna é de 12.277 asentos, consistindo en 9.597 asentos na tribuna principal, 2.409 dispoñibles na zona baixa ?detrás dos bancos?, 177 nos palcos principais, 54 nos palcos de prensa e 40 espazos para discapacitados. Sobre as escaleiras que levan cara á cancha colga un letreiro que di This is Anfield ("Isto é Anfield"). O seu obxectivo é intimidar aos opoñentes e darlle sorte a quen o tocan. Por conseguinte, os xogadores do Liverpool adoitan estender e colocar unha ou ambas as mans nel cando pasan por baixo.
En total hai 32 espazos para acomodar a visitantes con cadeiras de rodas; 22 destes espazos destínanse a venda xeral, 8 son para os afeccionados visitantes e outros 2 mantéñense sen usar para calquera emerxencia. Hai 36 espazos para afeccionados con trastornos da visión. O estadio conta con tributos a dous dos adestradores máis exitosos do club: as Puertas Praisley, en honra a Bob Praisley, quen guiou a Liverpool a tres Copas de Europa e seis campionatos de Liga entre os anos 1970 e 1980; e as Puertas Shankly, en honra a Bill Shankly, predecesor de Praisley entre 1959 e 1974. As dimensións da cancha en Anfield son 101 x 68 m, medidas que están xusto por encima das recomendadas pola FA.
Durante a tempada de fútbol o pasto é cortado dúas veces por semana, e durante a tempada de descanso é cortado catro veces por semana. O paso mide aproximadamente unha polgada de alto durante a tempada de partidos, e dúas polgadas o resto do ano. En 1982 instalouse a calefacción subterránea. Nos días que hai partido, os encargados do terreo de xogo son asistidos por traballadores do campo de adestramento do Liverpool, chamado Melwood. Asístenlles enchendo os foxos que haxa no campo durante o medio tempo, e usualmente pasan dúas horas despois de terminado un encontro restaurando a cancha. Hai de 400 a 420 persoas en servizo durante os días de xogo, ademais de 65 policías, un doutor, dous equipos de paramédicos e 40 oficiais de St. John Ambulance. A seguridade no estadio é moi intensa, xa que engloba unha estación de policía interna, un sistema de detección de incendios conectado ao corpo de bombeiros de Merseyside, portas de saída electrónicas, cámaras de circuíto pechado de televisión dentro e fóra do inmoble, catro habitacións de primeiros auxilios completamente equipadas e tres ambulancias. O acceso ao estadio realízase a través de cartóns intelixentes RFID en lugar de usar os torniquetes tradicionais. Este sistema, utilizado nos 80 torniquetes ao redor de Anfield, foi introducido en 2005.
Transporte
O estadio atópase aproximadamente a 3 km da Estación de Lime Street, a cal é unha ramificación da West Coast Main Line. A Estación de Kirkdale é a máis próxima a Anfield, achándose a aproximadamente unha milla do estadio. O inmoble non conta con estacionamento para os seareiros.
Outros usos
Tamén foi sede de moitos outros eventos, e durante os anos de guerra realizábanse regularmente pelexas de boxeo no lugar. Algúns campionatos británicos foron disputados no inmoble, como o celebrado o 12 de xuño de 1934, cando Nelson Tarleton pelexou polo Título Mundial de Peso Pluma contra Freddie Miller. Mesmo foi xogado algunha vez tenis profesional en Anfield, co campión do Aberto dos Estados Unidos, Bill Tachen, e o campión de Wimbledon, Fred Perry, entretendo ás masas nun partido de exhibición. A mediados dos anos 1920, Anfield serviu como meta do maratón da cidade. En xullo de 1984, o evanxelista estadounidense Billy Graham predicou en Anfield por unha semana, atraendo xentíos de máis de 30.000 persoas por noite.
Sympathy for Lady Vengeance
Sinopse
Kum-ja pasou trece anos na cadea acusada do secuestro e asasinato dun neno de seis anos. O crime conmocionou moito á opinión pública tanto pola súa brutalidade como porque a asasina tiña tan só vinte anos. Unha vez cumprida a pena, Kum-ja só desexa vingarse do verdadeiro responsable do crime.
HC Vítkovice Steel
O HC Vítkovice Steel é un equipo profesional de hóckey sobre xeo da cidade de Ostrava, República Checa. O club foi fundado en 1928 e actualmente compite na Extraliga Checa, a máxima categoría do hóckey sobre xeo checo, competición da que foi finalista en catro ocasións (1997, 2002, 2010 e 2011). Xoga os seus partidos como local no ČEZ Arena (antes chamado Palác kultury a sportu Ostrava-Vítkovice), un pavillón con capacidade para 10.157 espectadores.
Historia
O club foi fundado en 1928 en Vítkovice, un barrio ao sur de Ostrava, froito da fusión entre SK Moravská Ostrava, Slavia e SK Slovan. Na tempada 1936-37 converteuse nun dos fundadores da liga checoslovaca, debutando na competición fronte ao Sparta Praha. En 1943 descendeu por primeira vez á segunda categoría, retornando á elite en 1949. Tras conseguir dous segundos postos, o Vítkovice gañou o campionato nacional na tempada 1951-52.
En 1960, o equipo descendeu novamente á segunda divisións, ascendendo e descendendo de novo catro anos despois. En 1973, o club regresou á máxima categoría, e na tempada 1980-81 conseguiu o seu segundo título de campión de Checoslovaquia. Un ano despois, o equipo de Ostrava conseguiu o subcampionato da Copa de Europa por detrás do CSKA Moscova. Mais debido á marcha dos seus principais xogadores, o equipo descendeu de novo en 1985, retornando novamente á elite en 1988 para descender novamente despois.
O 1 de xaneiro de 1993, a causa da disolución da Checoslovaquia, o equipo abandonou o campionato checoslovaco para pasar a competir na Extraliga Checa. Dende 2003 o equipo é denominado HC Vítkovice Steel. .
Denominacións
Ao longo da súa historia, o club competiu baixo as seguintes denominacións:
Sapo de esporóns
O sapo de esporóns  (Pelobates cultripes) é unha especie de anfibios anuros da familia Pelobatidae.
Hábitat
Os ambientes terrestres que ocupa normalmente o sapo de esporóns, adoitan ser terreos areentos, con charcas, arroios estacionais ou marismas próximas. Son especialmente abundantes nas devesas de Estremadura e areais do baixo Guadalquivir, zonas semiáridas do val do Ebro, sendo escaso en zonas de montaña.
Aínda que a súa distribución altitudinal abrangue desde o nivel do mar até os 1.700 metros, é máis frecuente encontrar poboacións por baixo dos 1.000 m.
1284
Mortes
Historia ano a ano