cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Aeroporto de Beirut-Rafic Hariri
O aeroporto internacional de Beirut-Rafic Hariri (IATA: BEY, ICAO: OLBA) é un aeroporto situado a 9 quilómetros ao sur do centro da cidade de Beirut, no Líbano. Trátase do único aeroporto comercial operativo do país. É o centro de conexións da aeroliña nacional do Líbano, Middle East Airlines (MEA), e tamén para a aeroliña de carga libanesa Trans Mediterranean Airways e as aeroliñas chárter Med Airways e Wings of Lebanon.
É o principal punto de entrada ao país xunto co porto de Beirut. O aeroporto está operado polo Directorate General of Civil Aviation (DGCA), que depende do Ministerio de Obras Públicas e Transporte libanés. O DGCA tamén é o responsable do control do tráfico aéreo do espazo aéreo do Líbano. Todas as tarefas de mantemento realizadas no aeroporto son responsabilidade de Middle East Airports Services (MEAS), que é unha subsidiaria de Middle East Airlines.
Existen plans para substituír o DGCA por unha axencia autónoma pertencente ao goberno chamada Lebanese Civil Aviation Authority (LCAA) que debería asumir as responsabilidades de regular e supervisar a seguridade, mentres que a corporación gobernamental Beirut Rafic Hariri International Airport Corporation (BRHIAC) asumirá a dirección do aeroporto.
Restauracionismo
dereita|miniatura|250px|Aspirando a recobrar a experiencia primitiva do cristianismo, o restauracionismo sería chamado tamén "primitivismo"O restauracionismo é unha tendencia que define a un conxunto variado de movementos relixiosos autodefinidos a si mesmos como o descubrimento e "restauración" en tempos modernos da forma orixinal do cristianismo. Baixo a cobertura do termo atópanse varios movementos relixiosos motivados por unha idea comparable de recuperación das orixes do cristianismo. Algúns destes movementos orixináronse nas illas británicas, pero só progresarían nos Estados Unidos e posteriormente en terras da súa fronteira occidental durante o século XIX coa chegada do chamado Segundo Grande Espertar.
Con carácter máis xeral, esta tendencia é coñecida co nome de primitivismo (que caracteriza a moitos movementos que se remontan ao cristianismo primitivo e que tamén teñen lugar en tempos modernos, incluíndo aos bautistas e, antes que eles, aos anabaptistas).
Características
O termo aplícase especialmente ao Movemento de Restauración e, por comparación, aplícase tamén a outros grupos cuxo parecido é en gran parte fortuíto. O nome "Restauración" tamén o empregan os grupos que descenden dos primeiros seguidores de Joseph Smith, e é un termo que prefiren para describirse a si mesmos antes que o que está máis difundido fose do grupo (mormonismo). A historia de ambos os grupos chega a solaparse brevemente, pero outras denominacións tamén son chamadas restauracionistas debido á súa aspiración de restabelecer o cristianismo orixinal, de acordo á súa propia interpretación do mesmo.
Antecedentes
Cara a principios do século XIX, o rexurdimento calvinista e wesleano coñecido como o Grande Espertar puxera en xogo ás igrexas congregacionalistas, presbiterianas, bautistas e ás novas congregacións metodistas que pugnaban por gañar influencia nos nacentes Estados Unidos. Con todo, unha vez que ese gran "rexurdimento relixioso" empezou a decaer, unha nova etapa de secularismo comezou a reverter os logros que as igrexas evanxélicas obtiveran na sociedade. Ademais, este novo rexurdir fomentara a difusión dunha forte crenza de que a relixión evanxélica estaba debilitada e dividida, principalmente por unha lealdade pouco razoable cara aos distintos credos e doutrinas que facían que a salvación e a unidade entre os cristiáns parecese máis inalcanzable que nunca.
O Segundo Grande Espertar abriuse paso polos territorios da fronteira occidental estadounidense, impulsado pola aspiración de dar preeminencia a Deus na vida da nova nación americana, exaltada por unha crecente actitude proclive a aceptar interpretacións novas das escrituras, e por un celo renovado por unha auténtica espiritualidade. A medida que estas tendencias ían estendéndose, gañaban conversos para os movementos relixiosos protestantes da época. Con todo, o rexurdimento tivo un alcance que traspasou as fronteiras entre denominacións relixiosas, dando lugar a resultados idénticos dentro de distintos grupos protestantes e indo aínda máis lonxe ao disolver as lealdades que mantiñan ligados aos fieis ás súas distintas igrexas. Xa que logo, estiveron acompañados por unha insatisfacción cada vez maior cara ás igrexas evanxélicas, especialmente respecto da doutrina do calvinismo, que era normalmente aceptada, ou polo menos tolerada, na maioría destes cultos.
Protesta en contra do protestantismo
Da Reforma protestante podería dicirse que posuíu nos seus inicios certo impulso restauracionista que trataba de corrixir a marcha da igrexa e devolvela á obediencia orixinal. Pero os movementos protestantes de reforma, incluíndo aos puritanos, aceptaron a idea de que a historia ten certa "xurisdición", segundo apunta o historiador Richard T. Hughes. Igualmente, Mark Noll afirma que os protestantes "por mediación da historia, adquiriron os tesouros contidos nas escrituras". Os protestantes crían que debían respectar a historia cando esta se interpretaba mediante a fe. Ata Xoán Calviño sostivo (aínda que a afirmación é enigmática) que o pasado é un " maxisterio vivo". Pola contra, os restauracionistas aspiraban a ir máis aló da historia, rebelándose contra a "xurisdición" dos logros do pasado, para ser libres de abrazar o modelo divino revelado nun principio aos apóstolos de Cristo, isto é, o Reino de Deus.
Entre as organizacións restauracionistas de ao redor do século XIX cóntanse, os Discípulos de Cristo, as Igrexas de Cristo, os mormóns, as igrexas Adventistas, os cristadelfianos, os Testemuñas de Xeová e outros. Son grupos moi dispares que en aparencia parecen ter poucos puntos en común, con todo, cando llos observa á luz da temática restauracionista, faise visible a súa relación. Todas estas denominacións xurdiron a partir da crenza de que a verdadeira relixión cristiá morrera moitos anos atrás e era recuperada mediante as súas igrexas. Algúns cren que eles encarnan esa restauración de forma exclusiva. Outros consideran formar parte dun descubrimento da práctica primitiva do cristianismo que na actualidade pode atoparse en moitas igrexas, incluíndo as igrexas ás que eles pertencen.
Restauracionistas
O restauracionismo chama a atención sobre a existencia do que adoita coñecerse como a Grande Apostasía, ou o estado corrupto do cristianismo tradicional. Debido ao seu divisionismo, os seus erros e os seus compromisos co mundo, a igrexa apartouse da liña trazada pola igrexa fundada por Xesucristo. Non habería necesidade de Restauración se non existise unha apostasía a grande escala e se houber unha igrexa que estivese no modelo verdadeiro e lexítimo do cristianismo. Deste xeito, os restauracionistas poden distinguirse como grupo na súa convicción de que houbo unha apostasía que eles tratan de corrixir.
Algúns dos que adoptaron o principal punto de vista restauracionista limitáronse a abandonar certos elementos da súa propia tradición relixiosa en favor de crenzas aparecidas noutros movementos primitivistas do pasado. O bautismo de adultos por inmersión, a organización congregacionalista da Igrexa, a indiferenza cara ao trinitarismo, a non crenza no inferno, a existencia de ministros laicos, teorías da expiación non sustitucionistas, a conversión pola libre vontade, e a miúdo un papel elevado para a muller na Igrexa son elementos característicos deste tipo de concepcións non tradicionais.
Nalgúns casos, estes grupos cren que a ruptura da esencia do cristianismo provocada pola Grande Apostasía foi tan desastrosa e total como para considerar fútil calquera intento de recuperación do cristianismo sobre as bases existentes, sendo necesaria unha restauración de tal xeito radical que o único punto en común co cristianismo tradicional sería o uso do nome de Xesucristo.
Movemento de Restauración
Dos movementos de ao redor do século XIX, o máis optimista con respecto ao estado do cristianismo da súa época foi o Movemento de Restauración de Stone e Campbell. Outros se refiren ocasionalmente aos seguidores deste movemento como campbelitas aínda que eles mesmos non o adoptaron como denominación, xa que o consideran pexorativo. Estas igrexas tratan fortemente de evitar aplicarse calquera das etiquetas de conveniencia que dividen aos cristiáns, chamándose a si mesmas con nomes xenéricos de orixe neotestamentario tales como Discípulos de Cristo, Igrexas Cristiás Independentes, Igrexas de Cristo Independentes, ou Igrexas de Cristo. Aglutinaron a moitos membros procedentes das igrexas bautista, congregacionalista, presbiteriana e metodista, así como a outros cristiáns dun amplo espectro de denominacións evanxélicas e do cristianismo unitario, cun éxito inicial incrible. Con todo, a medida que o movemento ía progresando, fóronse consolidando así mesmo elementos distintivos propios irrenunciables aos que de modo desaprobatorio facíase referencia como credos non escritos, que deron lugar por fractura a tres grupos, cada un dos cales converteríase nunha denominación recoñecible. Quizais non existe outro movemento que tipifique de mellor forma o Segundo Grande Espertar que o movemento antidenominacional, o Movemento de Restauración.
Santos dos Últimos Días (Mormóns)
A Igrexa de Xesucristo dos Santos dos Últimos Días buscou, como fixeron os "Cristiáns" e os "Discípulos", restaurar o cristianismo primitivo logo da apostasía. Eles consideran que as valiosas verdades do evanxeo que Cristo instauro perdéronse no transcurso do séculos. Os mormóns cren que a perdida da verdade foi tan desastrosa que fai necesarios un novo profeta e novos apóstolos para restabelecer o Reino de Deus na terra. Sosteñen que o seu fundador, Joseph Smith, foi ese profeta.
Como parte da súa misión profética, Smith publicou o Libro de Mormón, que afirmou traducir duns ferros de ouro coa historia duns nativos americanos procedentes orixinalmente do pobo xudeu. Os membros de devandita Igrexa cren que o Libro de Mormón tamén é a palabra de Deus, sendo un compañeiro da Biblia, entregado aos homes na actualidade. Este contén a historia do pobo que habitou no continente americano entre o 600 a. C. e o 421 d.C.. Smith estableceu a Igrexa de Xesucristo dos Santos dos Últimos Días (mormóns) en 1830, a cal el e os seus seguidores consideran a restauración da igrexa creada por Cristo para os nosos tempos.
Adventismo
O adventismo é un tipo de escatoloxía cristiá que orienta a súa mensaxe cara a unha Segunda Vinda de Cristo que inauguraría o Reino de Deus nun futuro inminente. Este punto de vista adoita ir unido á crenza de que Xesucristo volverá para recibir só a un reducido grupo de cristiáns verdadeiros que agardan a súa vinda e que se prepararon de antemán.
Os milleristas e o sabatismo
Os milleristas, xurdidos da predicación de William Miller, son a familia máis coñecida dos movementos adventistas. Este grupo é antecesor dos adventistas do sétimo día, unha denominación que reviviu ensinos apocalípticos ao anticipar o fin do mundo. Non buscaba a unidade do cristianismo senón prepararse para o retorno inminente de Xesucristo. Os mileristas buscaron a recuperación do sentimento de inminencia polo cumprimento das profecías do tempo do fin, practicando ademais un literalismo sen concesións na interpretación da Biblia, algo que consideraban perdido no catolicismo e protestantismo tradicionais.
O movemento da Igrexa de Deus Universal pertence a esta categoría debido a que o ministerio de Herbert W. Armstrong e o seu Igrexa de Deus Radiofónica (Radio Church of God), posteriormente convertida na Igrexa de Deus Universal, iniciouse como un grupo dentro da Conferencia Xeral da Igrexa de Deus (Sétimo Día), pertencente ao conglomerado das igrexas adventistas que descendían do milerismo. A propia Igrexa de Deus Universal habería de dar lugar a múltiples corpúsculos cando, a finais dos anos 1980, promoveu unha revisión doutrinal para achegarse teolóxiamente ao cristianismo ensinado polas igrexas evanxélicas.
Cristadelfiáns
Os Cristadelfiáns, dirixidos inicialmente por John Thomas, un converso ao movemento restauracionista das igrexas "cristiás", empezou a publicar agudas críticas cara aos seus correlixionarios, censurándoos pola súa falta de disposición a abrazar o cristianismo primitivo. Os seus partidarios constituíron un movemento novo despois de que Thomas empezase a desmarcarse coa súa oposición ás doutrinas da inmortalidade da alma e da Trindade, o rexeitamento a participar en política e nas Forzas Armadas, así como outras características distintivas.
Cronoloxía restauracionista da Grande Apostasía
Os mormóns son o que atribúen unha antigüidade maior á apostasía, situándoa antes da morte do último dos doce apóstolos de Cristo, en torno ao ano 100. Cunha data tan temperá libéranse da necesidade de conciliar os seus ensinos coas prácticas e escritos coñecidos da igrexa primitiva e dos pais da Igrexa posto que os consideran xa apóstatas.
Os sabatistas coinciden en xeral en que a data aproximada de 135 d.C. supón o inicio da apostasía. San Xustino Mártir, en torno ao 160 d.C., apoiara de forma explícita o culto en domingo de modo que os sabatistas considérano un apóstata. Con todo a Igrexa primitiva, en tempos de Santo Hipólito, rexistraba unha observancia continuada do Sabbath (sábado) como celebración da creación, e do domingo conmemorando a Resurrección. Consideran que a apostasía non foi completa ata que a Igrexa deixou de observar o sábado algún tempo logo de Constantiño o Grande.
O Movemento de Restauración de Stone e Campbell considera que a Grande Apostasía foi un proceso gradual. Sobre o ano 100 d.C. Ignacio de Antioquía impulsou a obediencia aos bispos, cousa que algúns consideran o inicio da idea dun clero profesionalizado que empezou a situarse nunha posición por encima dos crentes, iniciando un proceso de corrupción gradual que desembocaría no "home de pecado" que sería profetizado. O bautismo infantil, condenado polos restauracionistas como unha medida de inclusión na Igrexa pola forza, sería outro paso cara á apostasía. Estes cren que, polo menos ata a época de Tertuliano, só se practicaba o bautismo de persoas adultas, habéndose introducido de forma moi localizada o bautismo de nenos ao redor da época de San Ireneo. Os campbelitas con frecuencia non admiten visións do pecado orixinal que impliquen unha corrupción da mesma natureza humana, senón que só admiten que se produciu o malogramento da cultura, tradicións ou contorna habituais da humanidade. Do mesmo xeito que outros restauracionistas, consideran que mediante a alianza entre a Igrexa e o Estado no reinado de Constantiño, a Igrexa quedou cativa grazas ao poder excesivamente centralizado dos bispos. Finalmente o rexurdimento da idea de supremacía e autoridade universal do bispo de Roma contémplase como elemento que completaría o cadro da Grande Apostasía, do cal a reforma protestante sería só unha emenda incompleta pero que daría froitos próximos ao perfecto nos anabaptistas e os bautistas.
Polas inmensas e alleas fortunas
Polas inmensas e alleas fortunas é unha novela en lingua galega de Laura Caveiro, publicada en 1995 por Edicións Xerais.
Trama
miniatura|dereita|270px|O cambista e a súa muller, de [[Quentin Massys, cadro usado na portada do libro.]]
Tom Vas é un detective privado de Vigo, ex policía. Á súa oficina chega Victoria, unha muller rica, dicindo que o seu fillo Óscar, de dezaoito anos, apareceu asasinado nove días atrás. O detective cre que a señora, viúva desde un ano atrás, tiña unha especial devoción polo seu fillo.
Tom comeza a investigar. Coñece a Susana, a que era moza de Óscar. Ela embebédase e conduce o seu coche pola AP-9. No traxecto dille que Óscar se deitaba cun home maior. De súpeto, Susana dá a volta e comeza a circular en dirección contraria. Logo dun golpe de volante de Tom para evitar un camión, o coche e os dous ocupantes caen pola ponte de Rande abaixo. Xa salvos na costa, Susana dille que quería suicidarse.
Tom e mais a súa secretaria investigan no círculo de Victoria. Ten unha empresa da construción xunto cun avogado que anos atrás provocou que botasen a Tom da policía. Amais, lévase cun conselleiro da Xunta de Galicia. Malia a súa recente viuvez e a perda do fillo, ten intención de casar cun mociño de vinte e un anos.
Victoria confésalle a Tom que atopou dúas fotos nas que Óscar aparece cun home maior, e que o home é o conselleiro, pero que é consciente de que non vai poder denuncialo á policía. Logo de que Tom metese presión a un policía coñecido del para que investigasen, o seu despacho aparece desfeito. Finalmente, Victoria dille que deixe a investigación.
A Barqueira, Cerdido
Santo Antonio da Barqueira é unha parroquia do concello de Cerdido, na comarca do Ortegal.
Polas inmensas e alleas fortunas
Narración
É unha novela negra escrita en primeira persoa. O personaxe principal é o detective, unha persoa malencarada e misóxina, que golpea sen pudor á súa secretaria.
A Barqueira, Cerdido
Na xurisdición eclesiástica forma parte do arciprestado de Xuvia, pertencente á diocese de Mondoñedo-Ferrol.
Poboación
Segundo IGE no ano 2016 tiña 580 habitantes (277 mulleres e 303 homes), distribuídos en 46 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 2007 cando tiña 680 habitantes.
Xeografía
A Barqueira esténdese pola marxe esquerda do río Mera e o seu afluente o Casás. Limita ao norte coa parroquia de Montoxo do concello de Cedeira; polo nordeste o regato Guitín sepáraa da parroquia ortigueiresa de Mera de Arriba até a Fervenza; polo leste linda con esta mesma parroquia de Ortigueira separada polo río Mera e coa parroquia dos Casás separada polo río do mesmo nome. Polo sur linda coa parroquia de San Xoán de Moeche no regato que baixa das Cabanas e desauga no Casares, seguindo o linde polo regato Vilachave até o lugar da Barbelas. Finalmente polo oeste limita coa parroquia de Cerdido.
Dende o lugar de Felgosa sae a estrada que vai a Espiñaredo e desde ese mesmo lugar sae percorrendo o val do Rioforcado outra estrada até Porto do Cabo.
A liña de FEVE Ferrol- Xixón pasa pola parte oriental da parroquia bordeando os ríos Mera e Casares. A estación que leva o nome de Cerdido está no lugar de Sollen, preto da estrada a Espiñaredo
Historia
A parroquia foi creada en 1896 con lugares da de Cerdido.
Patrimonio
No lugar de Felgosa atópase a moderna casa do Concello á beira da estrada AC-682. No lugar de Porto está a igrexa parroquial de recente construción e mais unha escola de indianos. Neste mesmo lugar existe un extenso campo de feira, moi concorrida noutros tempos.
A Fonte, Romariz, Abadín
A Fonte é un lugar da parroquia de Romariz no concello lugués de Abadín na comarca da Terra Chá.
José Luis López Sánchez-Toda
Traxectoria
Sánchez-Toda naceu nunha familia de clase media en Madrid en 1901, ingresou na Escola Superior de Belas Artes de Madrid e tras rematar entrou a traballar na FNMT en 1924 onde permaneceu ata a súa xubilación e onde deseñou e gravou máis de 100 selos e a maioría dos billetes emitidos desde 1937. Estivo á fronte da sección de Gravado da FNMT e foi profesor na Escola Nacional de Artes Gráficas. En 1969 publicou a obra El arte de grabar el sello.
miniatura|220px|Moeda deseñada por Sánchez-Toda Foi tamén o autor da primeira moeda cuñada na zona sublevada da guerra civil, unha moeda de 25 céntimos de peseta de Francisco Franco, que levaba o lema « ESPAÑA, UANA, GRANDE, LIBRE. 1937. II AÑO TRIUNFAL ». Está cuñada en cuproníquel e nela poden apreciarse as iniciais ST do gravador.
O 5 de xuño de 1998, Correos realizou unha emisión dedicada aos gravadores españois que incluía unha tiraxe de 2,5 millóns de selos cun valor facial de 70 pesetas e coa efixie de López Sánchez-Toda e un dos seus gravados.
Santiago Apóstolo
dereita|miniatura|Mapa de Galicia no que se indican os concellos con parroquias baixo a advocación de Santiago o Apóstolo. Houbo dous Apóstolos que recibiron o nome de Santiago:
Mastectomía
A mastectomía é o termo médico para a extirpación cirúrxica dunha ou ambas as mamas de xeito parcial ou completo. Esta extirpación pode ser preventiva ou ben curativa.
Hamburg Freezers
O Hamburg Freezers é un equipo profesional de hóckey sobre xeo da cidade de Hamburgo (Alemaña). O equipo compite na máxima categoría do hóckey sobre xeo alemán, a Deutsche Eishockey Liga (DEL), e xoga os seus partidos como local no Barclaycard Arena, un pavillón con capacidade para 13.000 espectadores.
Mastectomía
Etioloxía
A mastectomía usualmente realízase para tratar o cancro de mama; nalgúns casos, as mulleres que presentan alto risco de contraer cancro de seo (tamén coñecido como cancro de mama) fanse a operación profilacticamente, é dicir, para previr o cancro en lugar de para tratalo. En contraste nunha lumpectomía, só unha porción de tecido é extirpada en lugar de todo o seo.
Diagnose
A miúdo a mastectomía era realizada durante a mesma operación na cal se tomaba a biopsia para confirmar o diagnóstico. Hoxe en día, a decisión de facer unha mastectomía é usualmente baseada nunha biopsia realizada previamente. Tamén, hai unha tendencia a un tratamento máis conservador co cancro de mama. A práctica cambiou, por unha banda, debido ás melloras en radioterapia e tratamento coadxuvante (por exemplo quimioterapia e terapia hormonal) e por outra banda nun recoñecemento máis temperán da metástase do cancro de mama.
Hamburg Freezers
Historia
O equipo foi fundado na cidade de Múnic en 1999 baixo o nome de München Barons, mais o propietario da franquía bávara e tamén propietaro do Eisbären Berlin, Philip Anschutz, deciciu trasladala a Hamburgo o 3 de xuño de 2002 por problemas economómicos.
Komoro
Komoro (小諸市, こもろし, Komoro-shi) é un concello da prefectura de Nagano no Xapón. Está situado na rexión de Kōshin'etsu, no centro-leste da rexión de Chūbu e ó leste da prefectura, no centro da illa de Honshū. A súa superficie é de 98,66 km², a poboación de 44.917 habitantes (2009) e ten unha densidade de poboación de 455 h/km².
O concello de Komoro limita cos concellos de Tōmi, Saku, Miyota (que son da prefectura de Nagano); e Tsumagoi (que é da prefectura de Gunma).
Cogomelo de pé aveludado
O cogomelo de pé aveludado (Flammulina velutipes), tamén coñecido cos nomes orientais de enoki (エノキ en xaponés) ou cogomelo de agulla de ouro (金針菇 en chinés é un fungo que forma parte dunha familia de cogomelos brancos alongados e finos populares en varias gastronomías asiáticas (tales como a chinesa, xaponesa e coreana). Estes cogomelos pertencen ao xénero Flammulina. Variantes bravas distínguense na cor, textura e grosor e se lles denomina tamén "cogomelo do inverno" ou "talo aveludado".
O cogomelo pódese adquirir natural ou enlatado. Adóitase empregar na preparación de sopas, aínda que tamén se poden atopar en ensaladas e outros pratos. Teñen unha textura crocante e se poden conservar no frío até unha semana. Os expertos recomendan enokis frescos de chapeu firme branco e brillante, e cómpre evitarmos aqueles cun pé mucoso ou marrón.
Características
O cogomelo adoita medrar nos toros do lodoeiro chinés (Celtis sinensis), denominado enoki no Xapón, aínda que tamén poden atoparse noutras árbores coma as moreiras ou os caquiceiros. A diferenza na aparencia dos cogomelos salvaxes e cultivadas é notoria. Os cogomelos cultivados non están expostos á luz, resultando nunha cor abrancazada, mentres que os bravos adoitan ter unha cor acastañada escura. Os cogomelos cultivados medran nunha contorna de alta concentración de CO2 para produciren pés magros e alongados, mentres que os bravos teñen os pés máis curtos e grosos.
A variedade que se atopa nos supermercados é sempre a cultivada, normalmente nunha botella de plástico ou nunha saqueta de vinilo durante 30 días a 15 °C e unha humidade do 70%, nun substrato de serraduras ou mazaroca de millo, ademais doutros ingredientes. Máis tarde, o cogomelo medra durante outros trinta días nunha contorna máis frío pero máis húmida. O crecemento está restrinxido a un papel de forma cónica para obrigar ao cogomelo a medrar de xeito magro e alongado. Os cogomelos dos supermercados a miúdo teñen mostras da botella arredor da base.
O cogomelo é moi sinxelo de cultivar e ten crecido no Xapón durante máis de 300 anos, ao comezo en madeira e despois en botellas. Pódense mercar tamén os kits para o seu cultivo.
En América do Norte pódese atopar unha segunda especie, Flammulina populicola, que tamén se cultiva.
Denominacións vernáculas
O termo enokitake （en xaponés：榎茸、エノキタケ）, enokidake （xaponés：榎茸、エノキダケ）, ou enoki （en xaponés：榎、エノキ） deriva do xaponés. En chinés, o cogomelo denomínase jīnzhēngū (金針菇) ou jīngū (金菇). En coreano chámase de paengi beoseot (팽이버섯) e en vietnamita kim châm ou trâm vàng.
Propiedades medicinais do enokitake
Estudos da Universidade Nacional de Singapur publicados por vez primeira en 2005 confirmaron que o pé deste cogomelo contén unha gran cantidade de proteínas, denominadas five, que axudan a regular o sistema de inmunidade. Ensaios en animais indicaron posíbeis usos en vacinas e inmunoloxía de tumores. Tamén contén flammutoxín, unha proteína citólica e cardiotóxica que posibelmente apenas pode absorberse de xeito oral.
Mònica Terribas
Mònica Terribas i Sala, nada en Barcelona o 16 de xaneiro de 1968, é unha xornalista catalá. Entre outros cargos, foi a directora de Televisió de Catalunya dende 2008 até 2012. En 2013, empezou a dirixir o programa de radio matinal El matí de Catalunya Radio. En xullo de 2020, anunciou que renunciaba ao ano de contrato que quedaba coa emisora e que non seguiría dirixindo e presentado o programa a partir de setembro.
Traxectoria
Mònica Terribas é licenciada en xornalismo pola Universidade Autónoma de Barcelona e doutora pola Universidade de Stirling (Escocia).
Foi redactora nos servizos informativos de Cadena 13 ata que en 1987 entrou a traballar en TV3 da man de Joaquim Maria Puyal como coordinadora, guionista ou directora en programas como Tres pics i repicó, La vida en un xip, Un tomb per la vida, Persones humanes, Solvència contrastada, Som i serem, Avisa'ns quan arribi o 2000 ou Temps era temps. De 2002 a 2008 presentou e dirixiu o programa de análise informativa de TV3 La nit al dia.
En maio de 2008 foi elixida por unanimidade directora xeral de Televisió de Catalunya que abrangue as canles TV3, El 33, 3/24, Esport3, Canle Super3 e 3XL. Exerceu o cargo até abril de 2012. En decembro de 2014, presentou: "La Marató" de TV3, xunto a Quim Masferrer, dedicada a recadar fondos para a investigación das doenzas do corazón. O programa chegou a recadar 8.864.016 €.
É profesora titular do departamento de comunicación na Universidade Pompeu Fabra, onde foi vicedecana de estudos de xornalismo. Tamén forma parte do grupo de investigación Unitat d'Investigació en Comunicació Audiovisual (UNICA).
En setembro de 2013, iniciou a súa etapa como directora e presentadora do programa El matí de Catalunya Ràdio en Catalunya Ràdio, substituíndo a Manel Fontes no programa. A Unión de Oficiais da Garda Civil denunciou que en setembro de 2017 Terribas fixo un chamamento aos oíntes do seu programa, El Matí, e en particular aos transportistas, taxistas e demais traballadores da estrada para que informasen os pasos e os movementos dos coches da Garda Civil en Cataluña, para frear as posibles operacións relacionadas co referendo de independencia de 2017.
En xullo de 2020 anunciou que renunciaba ao ano de contrato que lle faltaba e que en setembro non continuaría co programa. Tras o anuncio da súa despedida recibiu o apoio entre outros políticos do presidente da Generalitat de Cataluña Quim Torra e de Carles Puigdemont.
Elena Varela Arias
María Elena Varela Arias, nada en Lugo en 1956, é unha historiadora galega.
Traxectoria
Licenciada en Historia da Arte. Foi directora do Museo das Peregrinacións de Santiago de Compostela. Despois pasou a dirixir o Museo do Castro de Viladonga.
Acron
O acron (tamén denominado ás veces prostomio) é a sección corporal, de natureza non segmantaria, situada no extremo anterior do corpo dos artrópodos, antes do primeiro segmento cefálico, e que vai seguido dun número variábel de metámeros.
Este segmento é a sede dos distintos tipos de ollos (simples e compostos) e do protocerebro, e é común a todas as ordes de artrópodos.
É notábel o feito de que esta estrutura permanecese en gran parte sen cambios durante centos de millóns de anos, a partir dos trilobites, e talvez mesmo antes.
Etimoloxía
O termo acron deriva do grego antigo ἄκρν ákron 'cimeira', 'altura', 'extremo', 'punta', así chamado pola posición que ocupa.
Neitoperho
Neitoperho é un filme finlandés de 1997 dirixido por Auli Mantila. O filme foi escollido como candidato de Finlandia para o Óscar ó mellor filme internacional na 70ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Aparicións de Pontevedra
As aparicións de Pontevedra foron dúas aparicións marianas na residencia das irmás Doroteas de Pontevedra a Sor Lucía, unhas das rapazas que mirara a Nosa Señora de Fátima.
Primeira aparición
miniatura|dereita|110px|Estatua da [[Nosa Señora de Fátima.]]
Oito anos despois das aparicións de Fátima, unhas das testemuñas, coñecida agora como Sor Lucía, vivía na residencia das irmás Doroteas en Pontevedra. Segundo ela, o 10 de decembro de 1925 experimentou outra aparición da Virxe María, que lle prometera volver visitala para revelarlle os requisitos específicos para a comuñón da reparación nos primeiros sábados.
A devoción da comuñón de reparación nos cinco primeiros sábados está considerada unha parte esencial da mensaxe de Fátima, mencionada pola Virxe o 13 de xullo de 1917. Se alguén cumpre esas condicións nos primeiros sábados de cinco meses consecutivos, a Virxe María concederíalle unha graza especial na hora da súa morte.
Segunda aparición
O 15 de febreiro de 1926 Sor Lucía dixo que mentres sacaba o lixo ao xardín, viu un neno que recoñeceu, e que despois dunha conversa, o neno transformouse no neno Xesús, que pediu que non seguise falando da devoción dos primeiros sábados.
A Fraga Vella, Romariz, Abadín
A Fraga Vella é un lugar da parroquia de Romariz no concello lugués de Abadín na comarca da Terra Chá.
Katharevousa
A katharévusa ou katharévousa (en grego καθαρεύουσα, literalmente, lingua purificada) é unha forma do idioma grego creada no inicio do século XIX por Adamántios Koraís (1748-1833).
Historia
Korais rexeitaba a influencia bizantina na lingua grega e era un crítico ácido da ignorancia do clero e da súa submisión ao Imperio Otomán. A katharévusa foi concibida para expurgar do grego as achegas estranxeiras sen con iso pretender volver ao grego antigo.
Tras a segunda guerra mundial, un amplo e longo debate político opuña os defensores da forma popular, o grego demótico (en grego δημοτική), aos partidarios da katharévusa.
A katharévusa recibiu estatuto de lingua oficial en 1830, pero nunca se tornou de uso corrente (non era de feito a lingua do pobo) e só en 1976 foi substituída polo grego demótico.
Francisco II de Francia
200px|dereita|miniatura|Francisco II de Francia Francisco II de Francia (Fontainebleau, 19 de xaneiro, 1544 - Orleáns, 5 de decembro 1560), rei de Francia de 1559 a 1560)
Traxectoria
Era o fillo máis vello de Henrique II e de Catarina de Medici e neto xa que logo de Francisco I.
Comprometido desde os cinco anos a María Estuardo, raíña de Escocia, sobriña (por parte da súa nai) de Carlos I de Lorena, duque de Guisa, casou con ela en 1558 converténdose, por matrimonio, en rei de Escocia. Cando contaba 16 anos sucedeu ao seu pai, Henrique II, morto accidentalmente o 19 de xullo de 1559.
Tiña 16 anos e, polo tanto, era maior de idade e podía reinar. Pero a súa saúde, tanto física como psíquicamente era tan débil que foi manexado pola súa muller e os seus tíos os Guisa partidarios dunha política represiva contra os protestantes. Francisco deixou nas súas mans o goberno. Os dous irmáns máis vellos desta familia tiñan entón todo o poder: Francisco I de Lorena e de Guisa dirixe os exércitos e Carlos de Guisa, cardeal de Lorena, dispón das finanzas e dos asuntos da Igrexa.
O 21 de setembro de 1559, Francisco II é consagrado en Reims por Carlos de Guisa. Os príncipes Antón de Borbón, rei de Navarra e o seu irmán Luís I de Borbón, príncipe de Condé, están ansiosos por alcanzar un trono que eles consideran perténcelles por herdanza e que é ocupado por ambiciosos estranxeiros.
O reinado de Francisco II está inmerso nos disturbios relixiosos. Os católicos (á súa cabeza os Guisa), e os protestantes (dirixidos por Antón de Borbón, Luís de Condé e Gaspar de Coligny), reúnen os exércitos ante a posibilidade dunha guerra declarada. En marzo de 1560, os líderes protestantes dirixidos por La Renaudie organizan a Conxuración de Amboise, pensada para levar ao rei e subtraelo da influencia dos Guisa outorgando o poder a Luís de Condé. Pierre des Avenelles traizoounos e os principais xefes foron arrestados e executados (a excepción do príncipe de Condé).
Tras uns poucos meses de reinado Francisco II faleceu o 5 de decembro de 1560 por mor dunha otite que lle produciu un abceso. A trepanación levouna a cabo Ambroise Parei. Ao morrer sen descendencia, o seu irmán, o duque Carlos de Orleáns, con dez anos, sucedeuno. María Estuardo volveu a Escocia.
A Armada, Muras, Muras
A Armada é un lugar da parroquia de Muras no concello lugués de Muras na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2019 tiña 3 habitantes (1 home e 2 mulleres).
Os Casás, Cerdido
San Xoán dos Casás é unha parroquia do concello de Cerdido, na comarca do Ortegal. Na xurisdición eclesiástica forma parte do arciprestado de Xuvia, pertencente á diocese de Mondoñedo-Ferrol.
Poboación
Segundo o padrón municipal de 2016 tiña 137 habitantes (70 homes e 67 mulleres), distribuídos en 18 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 2007 cando tiña 158 habitantes.
Xeografía
Os Casás está situada no extremo sueste do concello sobre a marxe esquerda do río Mera e na dereita do seu afluente o Casares. Os seus lindes son: polo nordeste a parroquia do Ermo separada polo río Mera; polo leste limita con Insua e coas Enchousas, separadas respectivamente polos ríos Mera e o seu afluente o Carballás. Polo oeste limita coas parroquias de Santa Cruz de Moeche e Labacengos separadas polo regato da Madeira e polo río Casás e este mesmo río sepáraa da parroquia da Barqueira.
A estrada de Espiñaredo pasa polo extremo suroeste da parroquia preto do campo da feira.
Luca Milesi
Luca Milesi, O.F.M.Cap., nado o 21 de abril de 1924 en San Giovanni Bianco (Lombardía) e finado o 22 de maio de 2008 en Asmara, foi un relixioso católico italiano, primeiro bispo de Barentu dende 1995 até 2001.
Traxectoria
O 4 de marzo de 1950 foi ordenado sacerdote da Orde dos Freires Menores Capuchinos. En 1971 foi nomeado administrador apostólico da vigairía apostólica de Asmara dos latinos, cargo que exerceu até que o 21 de decembro de 1995 foi nomeado bispo da nova eparquía de Barentu da Igrexa católica etíope.
Recibiu a consagración episcopal o 4 de febreiro de 1996 de mans do metropolita de Adís Abeba Paulos Tzadua, e tivo como co-consagrantes principais ao bispo de Asmara Zekarias Yohannes e ao de Adigrat Kidane-Mariam Teklehaimanot.
Retirouse o 4 de outubro de 2001, e foi sucedido por Thomas Osman, do que foi co-consagrante o 12 de xaneiro de 2002. Finou o 22 de maio de 2008 en Asmara.
Xosé (fillo de Xacob)
miniatura| O [[faraón|faraón de Exipto dállela benvida a Xosé e mailos hebreos (acuarela de James Tissot).]] Xosé, nado en Canaán aprox. século XIV a.E.C. e finado en Exipto no século XIII a.E.C., foi un dos doce fillos de Xacob segundo o relato bíblico do libro da Xénese (Xene. 35:22). Foi o fillo preferido de seu pai e seus irmáns envexábano por isto. A súa nai foi Raquel. Logo de acoller a todo Israel, e a través de seus fillos Efraín e Manasés, a casa de Xosé constituíu unha das doce Tribos de Israel e chegou a posuír un territorio relativamente extenso.
Venérase no xudaísmo, no cristianismo e no islam.
Libro da Xénese
miniatura|[[Diego Velázquez, A túnica de Xosé. 1630. (Mosteiro del Escorial, Madrid).]] Xosé (ou Iosef, en hebraico) foi o undécimo fillo dos doce que tivo Xacob e foi á súa vez devanceiro de Efraín e Manasés. A nai de Xosé foi Raquel. Xacob amábao máis ca os seus outros fillos e iso produciu a envexa de seus irmáns. Xosé tiña á súa vez soños nos que aparecía alzado por riba destes e predicindo o que ía suceder no futuro. Por ser o favorito e quen Xacob quería que fose o seu sucesor, o terzo patriarca hebraico elaboroulle unha túnica de cores que o distinguía, feito que amolou aínda máis a seus irmáns, que buscaron logo unha ocasión para se vingaren. Un día seus irmáns levaron aos seus animais a pacer nun lugar afastado das súas tendas. Ao pasar o tempo e ver que non regresaban, Xacob enviou a Xosé na súa procura e verificar que se atopaban ben. Os seus irmáns, ao ver de lonxe que viña Xosé, planearon matalo. Roibén, o máis vello, tentou convencelos de que non era boa idea. Pero cando Xosé chegou guindárono nun pozo de auga baleira e tivérono atrapado até decidir que facer con el. Ao día seguinte pasou por ese lugar unha caravana de mercadores que se dirixían cara Exipto e os irmáns de Xosé vendérono como escravo. De regreso con Xacob, mentiron ao patriarca dicindo que só atoparan a túnica de Xosé, a cal enchouparon en sangue de año para lle faceren crer a Xacob que fora atacado por un lobo, besta que supostamente o matou. Xacob chorou a morte do seu querido fillo desconsoladamente. Así foi como Xosé partiu de Canaán para chegar despois a Exipto.
Vida en Exipto
miniatura|[[Antonio María Esquivel, Xosé e a dona de Potifar, 1854. (Museo de Belas Artes de Sevilla).]] Alí foi vendido e levado á casa de Potifar. Este, ao ver que Xosé sabía ler e manexaba os números (que seu pai lle aprendera), confioulle a administración da súa casa e converteuse na man dereita de Potifar. Na xeira coma escravo traballaba arreo e sempre confiando en que Deus algún día devolveríao á súa terra con seus pais e seus irmáns. Co traballo de escravo Xosé converteuse nun mozo rexo, e a dona de Potifar, que quedaba na casa cando este saía, fixouse nel e tentou seducilo.
Un día chamou a Xosé ao seu cuarto e tratou ter relacións con el, mais el resistiuse, lembrando os ensinos de rectitude que o seu pai sempre lle aprendera, ademais de ser consciente de que sería unha falta ante Deus e saíu do cuarto deixando nas mans da señora o seu manto. Ao non lograr o seu obxectivo, e sabendo que Xosé podería denunciar o seu adulterio, a dona de Potifar acusouno de tentar aproveitarse dela, mostrando o seu manto como proba. Potifar dubidou disto, pois coñecía a Xosé e sabía que era incapaz disto, mais doutra banda a súa esposa insistía moito en que o matase, así que Potifar decide enviar a Xosé ao cárcere.
Interpretación dos soños do copeiro e do panadeiro
No cárcere Xosé atopouse co copeiro e o panadeiro do Faraón, quen foron parar alí acusados de roubar unha copa de ouro pertencente ao Faraón. Ambos os dous tiveran soños misteriosos, e Xosé pediulles que llos contasen porque el podía descifrar que significaban.
O copeiro contoulle: "Soñei que tiña ante min unha vide con tres bacelos, que estaban como botando gomos, rubían e floreaban e madurecían os seus acios. Tiña nas miñas mans a copa do faraón, e tomando os acios, espremíaos na copa do faraón e púxena nas súas mans". Xosé respondeulle que os tres bacelos representaban tres días, e que ao cabo dese tempo o copeiro sería declarado inocente e volvería servir o Faraón. Xosé pediulle ademais ao copeiro que lle falase del ao faraón para que fose liberado e puidese volver á súa patria.
Vendo o panadeiro que Xosé dera unha resposta favorábel ao copeiro, pediulle que tamén lle interpretase o seu soño e díxolle: "No meu soño vou camiñando con tres queipos cheos de pan branco. No queipo de riba había toda clase de bolos dos que fan para o Faraón os reposteiros, e as aves comíanllas do queipo que levaba sobre a miña testa". Xosé contestou que os tres queipos simbolizaban tres días, ao cabo dos cales o Faraón decapitaría ao panadeiro, penduraríao dunha árbore e os paxaros picarían o seu corpo.
Todo cumpriuse segundo o predito por Xosé: ao terceiro día, que era o do aniversario do Faraón, deu este un banquete a todos os seus servidores; lembrouse logo do copeiro e do panadeiro, e decidiu restablecer ao primeiro no seu posto e condenar á morte ao segundo. Con todo, ao verse ceibo, o copeiro esqueceuse de Xosé.
Interpretación dos soños de Faraón
miniatura|Biblia de Alba, manuscrito miniado sefardí, biblia hebraica traducida ao romance, 1422-1433, fol. 49r: Xosé interpreta os soños de Faraón en Exipto. Inscrición: "Figura de Xosep coa súa roquete labrado a escaques". miniatura|JXsé—Supervisor de Celeiros do Faraón, óleo, 1873 ([[Lawrence Alma-Tadema|L. Alma Tadema).]] miniatura|Tissot, Xosé reside en Exipto, acuarela decimonónica de James-Jacques Tissot. Museo Xudeu de Nova York. Ao cabo de dous anos, o Faraón soñou que se atopaba na beira do Nilo, e da auga saían sete vacas grosas e fermosas que se puxeron a pacer na beira, mais entón saíron da auga outras sete vacas, laidas e fracas, que devoraron as primeiras. O Faraón acordou, e ao volverse durmirsoñou que dunha cana de trigo agromaban sete espigas vizosas e cheas de gran, pero tras delas agromaban outras sete espigas, baleiras e queimadas polo vento do deserto, que devoraron ás primeiras. Ao día seguinte, o Faraón atopábase nervioso e atormentado polos seus soños, porén por máis que preguntaba aos seus adiviños e a todos os sabios do Exipto, ningún sabía como interpretalos.
O copeiro lembrouse entón de Xosé (cando se atopaba na cadea) e contoulle a Faraón o ocorrido no cárcere. Así pois, o Faraón mandou chamar a Xosé á súa presenza. Cando sacaron a este do cárcere, cortáronlle o pelo e déronlle roupas novas antes de presentarse perante o Faraón. Este díxolle: "Tiven un soño e non hai quen mo interprete, e ouvín falar de ti, que en canto ouves un soño interprétalo". Xosé respondeu á súa vez: "Non eu; Deus será o que dea unha resposta favorábel ao Faraón". O Faraón dixo entón a Xosé: "Este é o meu soño: estaba eu na ribeira do río, e vin subir do río sete vacas gordas e fermosas, que se puxeron a pacer no mato da beira, e velaquí que trás delas soben outras sete vacas, más, laidas e fracas, como non as vin de más en toda a terra de Exipto, e as vacas febles e feas coméronse as primeiras sete vacas gordas, que entraron no seu ventre sen que se coñecese que entrara, pois o aspecto daquelas seguiu sendo tan mao como ao principio. E acordei. Vin tamén en soños que saían dunha mesma cana sete espigas selectas e fermosas, e que saían despois delas sete espigas más, secas e queimadas do vento, e as sete espigas secas devoraron as sete vizosas. Conteillo aos adiviños, e non houbo quen mo explique".
Francisco Villanueva Lombardero
Francisco Villanueva Lombardero, finado en Ourense o 14 de novembro de 1937, foi un empresario e político galego.
Cachaza (bebida)
miniatura|Botellas de cachaza
Xosé (fillo de Xacob)
Interpretación dos soños de Faraón
Xosé dixo ao Faraón: "O soño do Faraón é un só. Deus deu a coñecer ao Faraón o que vai facer. As sete vacas fermosas son sete anos, e as sete espigas fermosas son sete anos de riqueza e abundancia. As sete vacas fracas e más que subían detrás das outras son outros sete anos, e as sete espigas secas e queimadas do vento son sete anos de fame. É o que dixen ao Faraón, que Deus mostroulle o que fará. Virán sete anos de grande abundancia en toda a terra de Exipto, e detrás deles virán sete anos de escaseza, que farán que se esqueza toda a abundancia na terra de Exipto, e a fame consumirá a terra. Non se coñecerá a abundancia na terra por mor da escaseza, porque esta será moi grande. Canto á repetición do soño ao Faraón por dúas veces, é que o suceso está firmemente decretado por Deus e que Deus se apresurará a facelo. Agora, pois, procure o Faraón un home intelixente e sabio, e póñao á fronte da terra de Exipto. Nomee o Faraón intendentes, que visiten a terra e recollan o quinto da colleita da terra de Exipto nos anos de abundancia; reúnan o produto dos anos bos que van vir, e fagan provisión de trigo a disposición do Faraón, para mantemento das cidades, e consérveno para que sirva á terra de reserva para o sete anos de fame que virán sobre Exipto, e non pereza de fame a terra".
Francisco Villanueva Lombardero
Traxectoria
Foi alcalde de Ourense de 1920 a 1922. Ao rematar a ditadura de Primo de Rivera volveu ser nomeado alcalde de Ourense (1930). Foi fundador e presidente da Cámara de Comercio e indistria de Ourense.
Cachaza (bebida)
A cachaza (en portugués, cachaça, tamén chamada pinga, branquinha, caxaca, caxa , caña  ou chacha) é unha bebida alcohólica destilada do Brasil.
Xosé (fillo de Xacob)
Interpretación dos soños de Faraón
Todos pareceron conformes coas palabras de Xosé, e o propio Faraón, impresionado por iso, dixo: "Ti serás quen goberne a miña casa, e todo o meu pobo obedecerache; só polo trono serei maior que ti". Devandito isto, o Faraón tirou o seu anel e púxollo a Xosé, mandou que o vestisen con roupas brancas de liño, puxo no seu pescozo un colar de ouro e ordenou que, cando Xosé montase sobre o segundo dos carros do Faraón, berrasen ante el a expresión de reverencia Abrek e que se lle chamase Zafnat Paneaj, que significa aproximadamente "Deus falou e el veu á vida". Finalmente, o Faraón entregoulle por esposa a Asenat, filla de Potifera, sacerdote de On.
Pasou o tempo, e antes de que chegasen os anos de escaseza Xosé tivo dous fillos homes coa súa dona Asenet. Chamou ao máis vello Manasés, pois se dixo "Deus fíxome esquecer todas as miñas penas e toda a casa do meu pai", e ao máis novo Efraím, pois dicía: "Deus deume froito na terra da miña aflición", pero xamais esqueceu ao seu pai e irmáns, e nunca perdeu a esperanza de volver velos.
Cachaza (bebida)
Obtense como produto da destilación do zume da cana de azucre fermentado.
Mentres que a xeneralidade dos rons proveñen das melazas —un subproduto da elaboración do azucre posterior á súa cristalización—, o ron de cachaza procede da cachaza, que é un subproduto anterior á cristalización do azucre.