cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
María Asquerino
Dulce Nombre de María Urdiaín Muro, nada en Madrid o 25 de novembro de 1925 e finada na mesma cidade o 27 de febreiro de 2013, foi unha actriz española, coñecida artisticamente como María Asquerino.
Traxectoria
Era filla dos tamén actores Mariano Asquerino e Eloísa Muro, e debutou sendo nena no Teatro da Comedia. En 1941 debutou no cinema no filme Porque te vi llorar, de Juan de Orduña.
Faleceu en 2013, vítima dunha afección pulmonar. O seu funeral organizouno AISGE, debido a que non tiña familiares directos que reclamasen o seu corpo.
Teatro
Asquerino é considerada unha das grandes intérpretes teatrais españolas, e nese medio obtivo éxitos notábeis con obras como Eloísa está debajo de un almendro (1940), La ciudad alegre y confiada (1951), Un marido de ida y vuelta (1952), Madrugada (1953), Una muchachita de Valladolid (1957), El chico de los Winslow (1958), Esta noche es la víspera (1958), El rey ha muerto (1960), La cornada (1960), Trampa para un hombre solo (1960), Tengo un millón (1960), La bella malmaridada (1962), Epitafio para un soñador (1965), El zapato de raso (1965), Espejo para dos mujeres (1965), Sola en la oscuridad (1967), El sueño de la razón (1970), Anillos para una dama (1973), Motín de brujas (1980), La gaviota (1981), Farsa y licencia de la Reina Castiza (1986), Hipólito (1995), Algún día trabajaremos juntas (1997) e Roberto Zucco (2005).
Cinema
Aínda que obtivo un extraordinario triunfo persoal no cinema coa súa interpretación no filme Surcos (José Antonio Nieves Conde, 1951), foi máis importante a súa carreira na escena. Non obstante, traballou con Jaime de Mayora e Camilo José Cela en El Sótano (1949), con Ladislao Vajda en Séptima página, con Antonio Fernández-Román en El sol en el espejo (1963), con Eloy de la Iglesia en Nadie oyó gritar (1973), con Luis Buñuel en Cet obscur objet du désir (1977) e con Fernando Fernán Gómez nalgunhas producións salientábeis como Mambrú se fue a la guerra (1986), El mar y el tiempo (1989) e Fuera de juego (1991).
Regeln für den Menschenpark
Historia do texto
A conferencia impartiuna Sloterdijk inicialmente en Basilea, o 15 de xuño de 1997, e repetiuna, con algunhas modificacións o 17 de xullo de 1999, case dous anos máis tarde, en Schloss Elmau, na Baviera. Ese mesmo verán apareceu en papel, publicada no xornal Die Zeit, e desencadeou unha forte polémica.
Antes de rematar o ano xa estaba publicada en libro (1999) en Alemaña. En 2000 xa se editaba a súa versión en francés, e ao ano seguinte, en 2001 o texto incorporábase a Nicht gerettet: Versuche nach Heidegger, volume colectáneo de textos de inspiración heideggeriana. En 2003 traducíase ao español.
Resumo
A conferencia define un concepto de humanismo vencellado á tradición literaria ou do libro, como a carta que un autor lles envía aos lectores das seguintes xeracións para transmitirlles amizade e humanidade, para domesticalos e liberalos do seu carácter animal. A seguir, tenta observar o tratamento do humanismo, e desta dualidade dos humanos entre o seu carácter propiamente humano e a súa bestialidade, a través da obra de tres filósofos: Heidegger, Nietzsche e Platón (nesta orde). Para Sloterdijk esa cadea de transmisión, que comeza coa adopción da cultura grega pola romana, rompeuse na segunda metade do século XX, e o humanismo deixou paso ao arquivismo.
Cernada, Couzadoiro, Ortigueira
Cernada é un lugar da parroquia de Couzadoiro no concello coruñés de Ortigueira na comarca do Ortegal. Segundo o Instituto Galego de Estatística en 2009 tiña tres habitantes (un home e dúas mulleres), dous máis ca en 2000.
Toponimia
O topónimo galego Cernada (da voz medieval *cinerata, do latín ) indica unha terra queimada para o seu poboamento.
John Stuart Mill
miniatura|John Stuart Mill.
John Stuart Mill, nado en Londres o 20 de maio de 1806 e finado en Aviñón o 8 de maio de 1873, foi un filósofo, economista e político inglés, un dos pensadores liberais máis influentes do século XIX. Harriet Taylor Mill é posíbel coautora de parte da súa obra.
Traxectoria
miniatura|Essays on economics and society, 1967 Fillo do filósofo e historiador escocés James Mill, de tendencia liberal radical, recibiu unha educación rigorosa, estudou grego aos tres anos e despois latín, filosofía, álxebra e lóxica. O seu pai pretendía que o neno puidese liderar a causa do utilitarismo no futuro. Entre 1820 e 1821 viviu en Francia con Samuel Bentham e á volta a Inglaterra ingresou na East India Company. En 1823 fundou con Jeremy Bentham a revista Westminster Review para a difusión do pensamento democrático radical.
Filosofía
O utilitarismo, defendido por Mill, baséase en que aquilo que resulta útil e práctico para acadar a felicidade é bo. Segundo o filósofo, dado que as persoas desexan a felicidade, deben asegurarse todos os medios que lles axuden a cumprir este obxectivo. Por felicidade, Mill entende, ao igual que os epicúreos, o pracer, entendido fundamentalmente como a ausencia de dor.
É importante subliñar que tal idea da felicidade non ten connotacións egoístas, senón altruístas, é dicir, o ben dos demais é tan importante ou máis que o ben propio. Por iso mesmo, o que Stuart Mill pretende co seu utilitarismo é buscar un modelo de felicidade válido para o maior número posíbel de persoas. É por iso que o seu pensamento afonda na relación existente entre ética, política e economía. O filósofo inglés pensa que para que todo o mundo teña acceso á felicidade é básico mellorar as súas condicións sociais debidas (sanidade, educación, cultura, liberdade etc). No caso de que a felicidade individual entre en contradición coa felicidade do colectivo, Mill recomenda a renuncia e o sacrificio do ben individual en favor do ben xeral.
É un dos primeiros autores que defende a idea de "estado de benestar", é dicir, a idea de que a función principal do estado e da política é, e debe ser, procurar garantir as mellores condicións de vida posíbeis para os seus cidadáns. Ademais, Mill foi o primeiro que defendeu na cámara dos comúns ideas coma o sufraxio universal, a igualdade de dereitos da muller, e máis a axuda estatal para o desempregados.
Salsa biscaíña
A salsa biscaíña é unha salsa moi versátil empregada na gastronomía vasca. Emprégase xeralmente na preparación de peixes, a maioría das veces bacallau. É posible atopar, no entanto, empregos da mesma en preparados de carnes e/ou verduras.
Características
Os seus ingredientes son: a polpa duns pementos chouriceiros previamente hidratados en auga quente (non se recomenda o emprego de ñoras) e a cebola todo iso finamente picado. Frítense nunha tixola (ou nunha cazola de barro) cun pouco de aceite (hai receitas que empregan manteiga de porco) e líganse empregando fariña con fumet ou un fondo, segundo o uso final que se lle queira dar. O contido adóitase pasar por un chinés varias veces e o sobrante machúcase cun morteiro e incorpórase posteriormente.
Algunhas receitas inclúen salsa de tomate e os expertos discuten acerca da tradición de facer isto ou non, xeralmente inclúese o tomate nas receitas elaboradas fóra de España. Un truco moi mencionado polos cociñeiros é o emprego de galletas maría co obxecto de aumentar a ligazón final da salsa.
Usos
Existen moitos pratos aos que se lle engade esta salsa, pero quizais o máis coñecido con peixe sexa o bacallau á biscaíña. Con porco un dos pratos máis mencionados son as "Mans de porco con salsa biscaíña".
Un matrimonio provinciano
Un matrimonio provinciano (en Un matrimonio in provincia) é unha novela escrita por Maria Antonietta Torriani, publicada baixo o pseudónimo de "Marchesa Colombi". Publicada por vez primeira en 1885 pola editorial milanesa Giuseppe Galli (1886 na data da cuberta), foi redescuberta por Natalia Ginzburg e publicada de novo en 1973 cun prefacio da serie “Centopagine” da editorial Einaudi de Italo Calvino.
Foi traducido ó galego por Isabel Soto e foi publicado pola Editorial Hugin e Munin no ano 2015.
Blaise Cendrars
miniatura|dereita|Retrato de Cendrars por [[Amedeo Modigliani.]]
Traxectoria
Adoptou a nacionalidade francesa en 1916. As súas viaxes, reais e imaxinarios, son a fonte de inspiración principal da súa poesía e da súa prosa. Tras enrolarse na Lexión Estranxeira, participou na primeira guerra mundial na que perdeu o brazo dereito, amputado en 1915 por riba do cóbado. Este acontecemento marcará a súa obra profundamente, posto que se o seu brazo dereito é o que lle serve para o seu oficio de escritor tamén é o que usa como pianista. A guerra decidiu a súa vocación.
Intxaursaltsa
O intxaursaltsa é unha sobremesa típica do País Vasco (España). O significado en éuscaro é salsa de noces.
A súa aparencia é parecida a unha crema; unha sobremesa cremosa.
Ingredientes
Os seus ingredientes principais son:
Asalto ao Capitolio dos Estados Unidos de América de 2021
miniatura|280px|Protestantes reuníndose fóra do Capitolio. O asalto ao Capitolio dos Estados Unidos de América foi un tumulto e ataque violento contra o 117.º Congreso do Capitolio dos Estados Unidos que ocorreu o 6 de xaneiro de 2021. Como parte das protestas de 2020–21 polas eleccións presidenciais, foi levado a cabo por unha recua de seguidores de Donald Trump, o 45º presidente dos Estados Unidos de América, nun intento marrado por reverter a súa derrota nas eleccións presidenciais de 2020. O asalto rematou coa evacuación e o peche do Capitolio e provocou cinco mortes.
Eventos
Motivados á acción por Trump, milleiros dos seus seguidores reuníronse en Washington, D.C. o 5 e o 6 de xaneiro en apoio da súa falsa reclamación dunha fraude electoral en 2020, segundo a cal pedía que o vicepresidente Mike Pence e o Congreso rexeitasen a vitoria de Joe Biden. Múltiples fontes:
A multitude congregada no Capitolio, algúns dos cales xa se reuniran antes, violaron os perímetros da policía e irromperon no edificio. Estes alborotadores ocuparon, esnaquizaron e saquearon partes do edificio durante varias horas. Moitos deles volvéronse violentos, agredindo a oficiais de policía e xornalistas do Capitolio, erixindo unha forca nos terreos do Capitolio, e tentando localizar lexisladores para tomalos como reféns e atacalos. Cantaron "Hang Mike Pence" (colgade e Mike Pence), culpándoo por non rexeitar os votos do Colexio Electoral, aínda que carecía da autoridade constitucional para facelo. Os asaltantes dirixiron os seus ataques á presidenta da Cámara de Representantes Nancy Pelosi, vandalizando e saqueando as súas oficinas, así como as doutros membros do Congreso. Múltiples fontes:
Pelkosenniemi
Pelkosenniemi (en Pelkosnjargâ) é un concello de Finlandia que se atopa na provincia de Laponia.
Marmitako
miniatura|dereita|200px|Marmitako de atún O marmitako ou marmitaco (no País Vasco) e sorropotún, marmita ou marmite (en Cantabria) é un prato baseado no atún ou no bonito do norte, cuxa orixe parece estar nos arrantzales (pescadores) vascos e cántabros. Trátase dun guiso de atún con patacas, cebola, pemento e tomate. Sérvese quente nunha cazola de barro.
Nome
Marmitako en vasco literalmente quere dicir "da marmita" (a marmita é unha pota de metal con tapa) e débese a que antigamente era un dos poucos aveños de cociña que levaban a bordo. O seu nome castelán (marmita) ou francés (marmite) dan nome ao prato no oriente de Cantabria, coñecéndose como sorropotún no occidente.
Costumes
Na actualidade é un prato moi apreciado, en parte pola difusión que ten a cociña vasca en xeral, en parte porque é unha das formas máis coñecida de preparar o atún, que ao ser peixe azul, valórase moito nas recentes tendencias nutricionais. É un dos pratos estrela dos concursos gastronómicos de calquera festa vasca e cántabra, en especial das localidades costeiras. Como con outros pratos típicos, cada localidade, ata cada cociñeiro, reclama para si a auténtica receita do guiso aínda que admite multitude de variantes pero mantendo sempre os ingredientes principais.
Luis Arana
Luis Arana Goiri, nado en Bilbao o 25 de agosto de 1862 e finado en Santurtzi o 1 de xuño de 1951, foi un político nacionalista vasco fundador do PNV xunto co seu irmán Sabino Arana. Presidente do PNV en 1911-1916, 1922-1930 (Aberri), 1932-1933.
Traxectoria
Naceu no seo dunha familia empresaria do elizate de Abando, tivo oito irmáns, dous dos cales morreron ao pouco de nacer. Viviu na casa situada na rúa Ibáñez, 10 desta localidade que o seu pai mandou construír en 1857 (actual Sabin-etxea). Luís iniciou os seus estudos de arquitectura en Madrid (1881-1882), pero á morte do seu pai en 1883, a familia trasladouse a Barcelona onde continuaría estudando ata que en 1888 regresaron todos a Biscaia á morte da nai.
Debido ás ideas carlistas do seu pai, a súa familia cruzou a fronteira cara ao exilio en 1873, permanecendo en Baiona (Francia) (1873-74) e en Saint-Jean-de-Luz ata 1876, ano no que regresaron a Abando.
Segundo relata o propio Sabino Arana, durante unha viaxe de Luís Arana en 1882, un santanderino comentoulle, ao ver que levaba unha insignia fuerista:
Admitindo como gran verdade o manifestado polo santanderino, Luis cuestionouse se era español ou só biscaíño, considerando que a súa opción era a segunda. Comentou o seu descubrimento co seu irmán Sabino, que por entón se achaba en casa convalecente de tise e proclamábase carlista. Sabino chegou á mesma conclusión que o seu irmán, polo que empezou a estudar éuscaro cun dicionario.
Inicios do nacionalismo vasco moderno
A partir da súa volta a Biscaia, os dous irmáns inician un duro labor político de expansión da súa ideoloxía debido ás condicións pouco democráticas da época, que dá comezo co chamado "Xuramento de Larrazabal".
Exemplo do seu difícil labor foi o encarceramento dos irmáns Arana e dos seus principais simpatizantes; o 31 de xullo de 1895 constitúese no "Euskeldun Batzokija" a organización rexional de Biscaia do PNV (B.B.B.), baixo a presidencia de Sabino, e Luis é elixido vicepresidente, pero o 12 de setembro por orde gobernativa pechou o centro e encarcerouse a súa Xunta Directiva. Luis saíu do cárcere o 17 de setembro xunto con Ramón Menchaca e Antonio Elexpuru, pagando cada un unha fianza de 5.000 pesetas, pero o seu irmán Sabino continúa encerrado, pois a el impuxéranlle unha fianza de 50.000 pesetas. Estas cantidades fóronlles devoltas o 14 de decembro.
Fundan o Partido Nacionalista Vasco (EAJ-PNV) e as súas sedes sociais, redactan estatutos de sociedades, fundan editoriais e periódicos.
A devandita actividade incesante é produto da crenza de que a sociedade vasca estaba próxima a desaparecer, como xa anunciaba Unamuno, debido, entre outros factores, á inmigración española causada pola revolución industrial, que multiplicara ata por sete as poboacións dalgúns municipios vascos, difundindo unha cultura que consideraban estraña e oposta á xenuinamente vasca.
Nos seus primeiros inicios, a ideoloxía nacionalista que propugnaban estaba moi influenciada polo catolicismo radical como reflicte o lema acrónimo "JEL" (Deus e Leis Vellas) que crearon para o PNV.
Unha das intervencións máis destacadas de Luis Arana foi no deseño dos símbolos aínda actuais do nacionalismo vasco moderno como a ikurriña, que deseñou Luís Arana seguindo as ideas de Sabino e que é a actual bandeira oficial do País Vasco desde que foi adoptada oficialmente polo Goberno Vasco republicano o 19 de outubro de 1936 e posteriormente polo seu Estatuto de Autonomía.
O partido recibe en 1898 a incorporación fundamental dos fueristas chamados "euskalherríacos" liderado polo naviero vizcaino Ramón da Sota, unha das maiores fortunas de España nese momento.
En xaneiro de 1900, Luis comeza a residir en Ustariz e debido a este cambio de residencia dimite dos seus cargos, sendo substituído en 1901 na presidencia do BBB por Angel de Zabala.
En 1902 intervén no intento de envío por parte do seu irmán Sabino dun telegrama de felicitación ao presidente norteamericano Theodore Roosevelt con motivo da concesión por parte dos EUA da independencia a Cuba. Sendo esta a razón pola que Sabino, que se atopaba encarcerado, é novamente procesado e os concelleiros bilbaínos do PNV son retirados das súas funcións por feitos similares.
O PNV tras a morte de Sabino Arana
En 1906, o PNV celebraría a primeira Asemblea Nacional de Partido, e publicou a súa ideoloxía básica nun manifesto, vixente ata 1966, no que expuña abertamente a anulación da lei francesa de 1789 e a española de 1839, reivindicando as leis forais e a unificación vasca.
O 4 de agosto de 1908 Luís Arana é elixido presidente da xa constituída asemblea nacional do EAJ/PNV, cargo que desempeña ata ser expulsado a finais de 1915, sendo substituído por Ramón Bikuña, entre outros motivos pola bancarrota do partido.
Nesa época Luís Arana resucitou o "Euzkaldun Batzokija", reeditou "Bizkaitarra" e creou en 1911 o sindicato do partido "Solidariedade de Traballadores" (ELA-STV), co fin de defender os dereitos dos obreiros nacionalistas e evitar que se integrasen nos sindicatos socialistas que ata entón patrimonializaban este sector.
Aberri e Comuñón Nacionalista Vasca
Nesta época prodúcense disensións internas no PNV, pois, coincidindo coa diferenza de posturas na primeira guerra mundial e supeditando o independentismo inicial a posturas máis pragmáticas, xurdiu unha vertente autonomista do sector moderado maioritario liderado por Kizkitza e Ramón da Sota, pasando a chamarse o PNV desde 1916 "Comuñón Nacionalista Vasca" (CNV).
Doutra parte, o sector máis novo chamado "Aberri" (por ser este o nome do xornal que difundía a súa ideoloxía) liderado por Eli Gallastegi e Manu Egileor reivindica a ideoloxía aranista pura e refunda o PNV.
Nas eleccións celebradas no mes de febreiro de 1922, "Aberri" obtivo no Concello de Bilbao nove concelleiros, mentres que CNV só conseguiu catro.
Pero desde 1923 e ata 1930, a ditadura española do xeneral Miguel Primo de Rivera suspendeu os partidos políticos, as súas sedes, periódicos e os dirixentes do PNV marcharon ao exilio.
Mentres que Luís Arana preside "Aberri" de 1922 a 1930 (e brevemente Ceferino de Jemein), Ignacio Rotaeche preside "Comuñón Nacionalista Vasca" (CNV) desde 1920.
Co fin da ditadura en 1930, as dúas tendencias se reunifican o 16 de novembro no PNV baixo a dirección de Ramón Bikuña, que apostaría decisivamente por ter un Estatuto Vasco.
Non todas as posturas estiveron de acordo coa unificación do PNV e, por iso, escíndese un sector aconfesional e republicano que funda Acción Nacionalista Vasca (ANV).
A Segunda República
A Segunda República proclamouse o 14 de abril de 1931 e supuxo a volta dos partidos políticos. Luís Arana é nomeado presidente do PNV de novo en 1932 ata 1933, cando é substituído na presidencia do PNV por Jesús Doxandabaratz.
Durante o seu mandato se reacondicionou a casa natal dos Arana, chamada Sabin Etxea, para as oficinas da delegación provincial de Biscaia (BBB) do PNV, inaugurándose oficialmente o 26 de marzo de 1932, sendo Luís Arana o encargado de izar a ikurriña que el deseñase. Ao día seguinte, 27 de marzo de 1932, domingo de Resurrección, celebrouse en Bilbao o primeiro Aberri Eguna. Tamén apostou en unión cos carlistas por un Estatuto Vasco.
Luís Arana e o sector que el encabezaba mantiveron unha dura polémica co resto dos dirixentes nacionalistas (Irujo, Aguirre etc.) debido a que consideraba que a ikurriña bicrucífera actual, deseñada polos irmáns Arana e que nese momento fora adoptada universalmente como símbolo do nacionalismo vasco, debía ser barrada, xa que a bicrucífera fora creada só para Biscaia. Este motivo precipitou o apartamento voluntario de Luís Arana do partido, engadindo ademais, segundo o historiador Stanley G. Payne, o feito de representar unha postura minoritaria na pugna entre autonomistas e estatutarios.
Na República, o PNV, recoñecido pola Igrexa como partido católico, recibe o apoio da dereita e aínda que non participa nas revoltas da época, tan graves noutras rexións, sufriu, a pesar de todo, represión política, realizándose clausuras de locais do PNV durante 1933 e 1934, o que ao cabo lle conduciría a apoiar a lexitimidade do Goberno republicano. A iso engádese que o Goberno republicano permitiríalle lograr o seu ansiado Estatuto Vasco, que foi maioritariamente referendado, aínda que non incluía a Navarra pola oposición dos carlistas navarros no último momento.
Durante a Guerra Civil (1936-1939) Luís Arana situouse en contra da intervención do Goberno Vasco, porque inicialmente tanto republicanos como nacionais mostráronse pouco dispostos a conceder a autonomía vasca, sendo tamén contrario a que en devandito Goberno désese entrada a partidos non nacionalistas.
Benito Corbal
Benito Corbal Estévez, nado en Bora (concello de Mourente) en 1853 e finado en Pontevedra o 18 de marzo de 1926, foi un empresario e político galego.
Tempada 2014-15 da Fórmula E
A tempada 2014-15 da Fórmula E foi a tempada inaugural dun novo campionato de monoprazas impulsados por enerxía eléctrica organizado pola Federación Internacional de Automobilismo (FIA). A tempada comezou o 13 de setembro de 2014 en Pequín e rematou o 28 de xuño de 2015 en Londres tras disputarse 11 carreiras reunidas en 10 ePrix desenvolvidos en varias cidades situadas arredor de todo o mundo.
Monopraza
miniatura|dereita|300px|O [[Spark-Renault SRT 01E.]]
Benito Corbal
Traxectoria
De orixe humilde. Foi contratista de obras. Fixo toda a parte de cantería do actual Ponte da Barca, construíu o porto de Cangas e promoveu e financiou o cemiterio de Bora. Foi administrador e propietario do balneario de Ponte Caldelas. Urbanizou a rúa Progreso e grazas ás súas influencias conseguiuse cara a 1900 un novo lugar para a celebración das feiras de gando que ata aquel momento se celebraban no Campo de San Xosé, nacendo así a praza de Barcelos. En 1894 foi elixido concelleiro en Pontevedra, cargo que ocupou practicamente ata a súa morte. Tamén foi deputado provincial. Ao ano seguinte á súa morte púxoselle o nome de Benito Corbal á Rúa Progreso onde viviu.
Tempada 2014-15 da Fórmula E
Monopraza
Na tempada inaugural do Campionato de Fórmula E da FIA todos os equipos competiron co mesmo monopraza, o Spark-Renault SRT 01E. Os chasis deseñounos Dallara, McLaren creou os motores (o mesmo motor que o do McLaren P1), Williams fabricou as baterías e Michelin foi o único subministrador oficial de pneumáticos.
Benito Corbal
Vida persoal
Casou con Dolores Souto Villaverde e foi pai de Manuel, Serafina, Elvira, Gerardo, Rogelio e Trinidad Corbal Souto. É avó do artista galego Xosé Conde Corbal.
Tempada 2014-15 da Fórmula E
Equipos e pilotos
A FIA autorizou aos pilotos do campionato a escoller entre o nº 2 e o nº 99 para realizar toda a súa traxectoria na Fórmula E. O nº 1 só o pode empregar o vixente campión se así o desexa.
Patxi Lazcoz
Patxi Lazcoz Baigorri, nado en Pamplona o 30 de agosto de 1965, é un político do País Vasco que foi alcalde de Vitoria polo Partido Socialista de Euskadi dende as eleccións municipais de 2007 até xuño de 2011. Aínda que naceu en Pamplona, dende moi novo trasladouse a Vitoria.
Liga ASOBAL 1999/00
A Liga ASOBAL 1999-00 foi a 49ª edición da liga española de balonmán, a 10ª edición coa denominación ASOBAL. A competición contou con 14 equipos que se enfrontaron entre si a dúas voltas nun total de 26 xornadas. O campión final tralo play-off polo título foi o FC Barcelona, que alzou o seu 11º título na competición.
Ao final da tempada, dous dos tres representantes galegos que tomaron parte nesta edición, o SD Teucro e o BM Chapela, perderon a categoría, ao caeren nas semifinais do play-off pola permanencia fronte ao Zaragoza (3-1) e o Granollers (3-0) respectívamente.
Patxi Lazcoz
Nas últimas eleccións celebradas en 2011 presentouse á reelección, pero o seu partido pasou a ser a terceira forza política, perdendo a alcaldía. Desde entón exerce como voceiro do grupo municipal do PSE-EE no concello de Vitoria.
Żarczyce Duże
Żarczyce Duże é unha localidade do concello de Małogoszcz, no condado de Jędrzejów, voivodato de Świętokrzyskie (Polonia). Está a 4 km ao suroeste de Małogoszcz. Ten unha poboación de 540 habitantes.
Gran Premio do Reino Unido de 1971
O Gran Premio do Reino Unido de 1971 foi unha carreira de automobilismo de Fórmula Un, celebrada o 17 de xullo de 1971 no circuíto de Silverstone, Northamptonshire e Buckinghamshire, Inglaterra. Foi a sexta carreira do Campionato do Mundo da tempada de.
Informe da carreira
Nun dos circuítos máis rápidos do calendario, no que a potencia era fundamental, Clay Regazzoni, pilotando un Ferrari, gañou a pole cunha rapidísima volta de 1 min 18´1 segundos, superando a Jackie Stewart co Tyrrell e Jo Siffert co BRM por só un par de centésimas de segundo. BRM estaba de loito pola perda de Pedro Rodríguez nunha carreira uns días antes.
A saída en si foi un caos, unha baixada de bandeira errada causou unha colisión entre Jackie Oliver e Graham Hill, pola que Oliver foi multado con 50 libras. Regazzoni lideraba seguido de Jacky Ickx e Stewart, pero logo de só unha volta Stewart pasou a Ickx, con Siffert seguíndoo. Na volta 4, Stewart pasou a Regazzoni e desapareceu na distancia. Na volta 10 tiña máis de 3 segundos de vantaxe. Nas posicións de puntos, Emerson Fittipaldi, Ronnie Peterson e Tim Schenken estaban tendo unha pelexa memorable. Regazzoni volveu a pasar a Siffert que sufría de problemas de vibracións na volta 15, pero o piloto de BRM logrou aferrarse á parte traseira do Ferrari durante varias voltas. Stewart aumentou a súa vantaxe a 14 segundos e na volta 20 incrementouna a 18 segundos. Ickx deixou a cuarta posición cando lle rebentou o seu pneumático dianteiro esquerdo, e Siffert perdeu posicións cun soporte de bobina roto. A batalla entre Peterson, Schenken e Fittipaldi era polos lugares terceiro, cuarto e quinto.
Na volta 48, Regazzoni tivo problemas cos pneumáticos aos que sumáronse outros problemas cando tratou de saír dos pits logo do seu cambio de pneumáticos xa que o seu motor non tiña presión de aceite. Schenken tamén perdeu posicións con problemas no cambio e retirouse por completo cando se atascou a 4 voltas do final.
Henri Pescarolo e Rolf Stommelen loitaron pola cuarta e quinta praza, ata a mesma liña de meta, Pescarolo gañou por tan só 0´5 segundos. John Surtees quedou no sexto lugar.
Stewart logrou unha vitoria impoñente e ampliou a súa vantaxe no campionato a 23 puntos.
Agustín Díaz Blanco
Formación
Cuarto fillo dunha familia labrega, orientouse nun primeiro tempo cara a unha carreira eclesiástica. O seu padriño e párroco de Silva sufragou os seus estudos no Seminario. Estudou primeiro en Lugo e despois en Comillas Teoloxía e Filosofía. Renunciou a ordenarse sacerdote e proseguiu estudos de Socioloxía en Lovaina (Bélxica), onde se licenciou.
Regreso a Galiza
De volta en Galiza en 1971 iniciou a súa carreira como xornalista en La Voz de Galicia e despois en El Ideal Gallego, traballando na súa delegación de Santiago de Compostela até 1981. Simultaneou a súa actividade profesional cos estudos de xornalismo en Madrid, de filoloxía románica en Santiago de Compostela e co seu cargo como concelleiro en Santiago de Compostela -tras ser elixido polas listas de Unidade Galega nas primeiras eleccións democráticas de 1979-.
Do ensino ao xornalismo
En 1982 aprobou oposicións e foi nomeado profesor de francés no Instituto de Bacharelato de Monforte de Lemos, onde en realidade deu clases de galego. En 1983 aprobou a Cátedra de Galego e exerceu a docencia dous anos máis, esta vez no Instituto de Bacharelato de Ordes. En 1985 foi nomeado Inspector de Ensino Medio, pero aos poucos meses a súa paixón polo xornalismo levouno a concursar para un posto de redactor para a Delegación Territorial de Galicia de TVE, traballo que exerceu até a súa prexubilación en 2007.
Colaborou na revista galega de pensamento cristián Encrucillada até a súa morte.
Baptismo
O baptismo é unha corrente protestante evanxélica que ten orixe nas ideas do pastor inglés John Smyth, que rexeitou o bautismo de cativos. Caracterízase pola importancia dada á Biblia, ao novo nacemento, ao bautismo a idade adulta e á autonomía das congregacións.
Kolari
Kemijärvi é un concello de Finlandia que se atopa na provincia de Laponia, na fronteira con Suecia. No 2015 tiña unha poboación de 3 795 habitantes.
HC Roma
O Hockey Club Roma é un equipo de hóckey herba da cidade de Roma (Italia) fundado en 1968 e que actualmente compite na Serie A1, a máxima categoría deste deporte en Italia e que conseguiu gañar en seis ocasións. A nivel internacional cómpre destacar os subcampionatos da Copa de Europa non oficial dos anos 1969 e 1971.
Cu de Petos, Couzadoiro, Ortigueira
Cu de Petos é un lugar da parroquia de Couzadoiro no concello coruñés de Ortigueira na comarca do Ortegal. Segundo o Instituto Galego de Estatística en 2009 tiña seis habitantes (tres homes e tres mulleres), dous máis ca en 2000.
Piperrada
miniatura|dereita|Un prato de piperrada Piperrada, acompañante gastronómico de orixe vasca que se serve xeralmente con carnes e peixe. O nome procede de piperra, unha palabra en Éuscaro que significa pemento.
Baséase en dourar en cazolas diferentes verduras ou hortalizas. Estas poden variar pero o pemento non debe faltar. Algunhas das que se utilizan son:
Tamén se pode preparar como primeiro prato engadindo á cazoliña un ovo para que calle.
HC Klein Zwitserland
O HC Klein Zwitserland é un equipo de hóckey herba da cidade da Haia, Países Baixos. O club foi fundado o 20 de setembro de 1908, a pesar do cal, o equipo actual é o resultado da fudión en 1974 do Haagsche Hockey en IJshockeyclub (HHIJC) e o Tot Ons Genoegen Opgericht (TOGO).
O primeiro equipo do HCKZ gañou a máxima categoría do hóckey herba neerlandés, a Hoofdklasse hockey cinco tempadas consecutivas entre a 1979-80 e a 1983-84, éxito que completou con dous títulos da Copa de Europa e conseguindo un récord de oito títulos entre 1977 e 1984. O primeiro equipo feminino do club volveu á elite do hóckey herba neerlandés no 2001 coa axuda da estrela australiana Alyson Annan.
Javier Puig Llamas
Francisco Javier Puig Llamas, nado en Santiago de Compostela o 2 de novembro de 1869 e finado en Pontevedra o 15 de setembro de 1941, foi un avogado, xornalista e político galego.
Traxectoria
Fillo de Juan Puig Vilomara e de Concepción Llamas Novac. Estudou o bacharelato en Lugo e Dereito na USC. Popular cando estudante, aparece en La Casa de la Troya como o personaxe Javierito Flama. O escritor Ramón María del Valle Inclán encargoulle a corrección da súa publicación, Femeninas , prologada por Manuel Murguía e publicada en 1895, que foi o seu primeiro libro e consta de seis relatos curtos.
Foi funcionario do Estado e en 1900 instalouse como avogado en Pontevedra. Cofundador da asociación xuvenil "Los Exploradores de Pontevedra", foi redactor de La Tierra e director de La Correspondencia Gallega.
Foi alcalde de Pontevedra (1909-1911) e deputado provincial polo distrito de Vigo-Tui (1913-1923). Fixo amizade con Niceto Alcalá Zamora tras encomendarlle este a defensa do fillo da Marquesa de Fuente del Moral. No ano 1931 foi elixido decano do Colexio Provincial de Avogados de Pontevedra. Durante a Guerra civil foi nomeado membro da Xestora da Deputación en decembro de 1936 e, o 11 de decembro de 1937, presidente da Deputación de Pontevedra; dimitindo o 8 de outubro do ano 1938, por razóns persoais.
Finou no seu domicilio en Pontevedra na Rúa da Ponte número 17 na casa familiar da súa dona.
Vida persoal
Casou en Pontevedra con Esperanza Gaite Sancho. Foron pais de sete fillos entre os que se atopa Antonio Puig Gaite.
Christine Fernandes
Christine Fernandes Alves, nada en Chicago, Illinois o 1 de marzo de 1968, é unha actriz brasileira.
Daniel Pino Vicente
Daniel Pino Vicente, nado en Forcadela (Tomiño) o 6 de maio de 1943, é un sociólogo, urbanista e escritor galego.
Traxectoria
Fillo de Francisco Pino Carrera. Licenciado en Ciencias Políticas e Económicas, cando era estudante en Madrid foi detido pola policía por propaganda ilegal en abril de 1965 e pasou un tempo en prisión. Residente en Vilaxoán, fundou a empresa Consultora Galega, exerceu a Secretaría Técnica do COAG e foi director do IGVS durante o goberno do bipartito. Foi profesor da ENAP nos Cursos de Técnico Superior de Urbanismo e do máster de Restauración Arquitectónica da ETSA da Coruña.
É autor e coautor de numerosos libros, artigos, informes técnicos e traballos de investigación no seu campo: a ordenación territorial, o urbanismo, o transporte, a vivenda, o medio ambiente e disciplinas afíns.
Concello de Płaska
thumb|dereita|200px|Localización do concello no [[condado de Augustów.]] O concello de Płaska é un concello (gmina) rural do condado de Augustów, en Polonia. O seu centro administrativo é a localidade homónima, a aproximadamente 20 km ao leste de Augustów.
O concello ten unha superficie de 373,19 km2, e unha poboación total de 2.555 habitantes (2006).
Hohenzollern-Sigmaringen
Hohenzollern-Sigmaringen foi un estado alemán pertencente ao Sacro Imperio Romano Xermánico xurdido en 1575 como unha partición do condado de Hohenzollern. Aquel ano o condado quedou dividido en catro estados Hohenzollern-Hechingen, Hohenzollern-Haigerloch, Hohenzollern-Hohenzollern e Hohenzollern-Sigmaringen.
O Castrove
Historia e características
Subtitulado Publicación mensual de los campesinos de Poyo, apareceu a principios de agosto de 1922. Estaba dirixida por Dionisio Quintillán Cardesín. Expón o ideario das sociedades agrarias locais con posturas máis nitidamente abolicionistas en materia foral e máis próximas ao socialismo. Desapareceu non antes de novembro de 1922.
Pedro Gil Crespo
Pedro Gil Crespo, nado en Sevilla o 6 de febreiro de 1879 e finado na Estrada en 1943, foi un militar e político galego.
Traxectoria
Capitán de Infantería en Pontevedra. Retirado pola Lei Azaña. Posteriormente trasladouse á Estrada. Ao estalar a Guerra civil foi nomeado alcalde da Estrada o 28 de xullo de 1936 e en decembro de 1936 membro da Xestora da Deputación de Pontevedra. Cesou como alcalde o 3 de febreiro de 1937 por incorporarse ao servizo militar.
Casou con Ramona Carballido Quiroga.
Condado de Augustów
Subdivisións
thumb|right|250px|Concellos do condado de Augustów. O condado divídese en sete concellos: un concello urbano, un concello mixto, e cinco concellos rurais:
Ramiro Isla Couto
Ramiro Isla Couto, nado en Arnois (A Estrada) o 8 de marzo de 1896 e finado en Vigo o 5 de decembro de 1987, foi un empresario e dinamizador cultural da emigración galega.
Traxectoria
Emigrou en 1911 a Buenos Aires, onde estudou na Escola de Comercio, e traballou cun tío seu en diversos negocios. Nesa primeira mocidade na Arxentina ingresou na Asociación Cultural Terra, de ideario galeguista.
En 1919 regresou a España, onde participou na Guerra Hispano-marroquí. Neses anos trabou contacto con outros mozos esquerdistas e galeguistas, como Xaime Quintanilla Martínez e Luís Porteiro Garea. Ingresou na Irmandade Nazonalista Galega de Vicente Risco e nas Irmandades da Fala, e en 1923 volveu a Buenos Aires. Alí fundou con Eduardo Blanco Amor a revista Terra, a primeira publicación integramente en galego da emigración. Na Arxentina converteuse en dinamizador cultural do galeguismo, creando asociacións, colaborando en Céltiga e no periódico A Fouce, e recadando fondos para o Seminario de Estudos Galegos. Tamén en Buenos Aires coñeceu a Manuel Antonio, que paraba no porto bonaerense na súa navegación. miniatura|Integrantes e colaboradores de Terra. En 1931 regresou a Galicia e nese mesmo ano participou na fundación do Partido Galeguista, onde ocupou unha cadeira no seu Consello Nacional en representación da emigración. O golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 colleuno en Verín: foi detido o 29 de decembro e encarcerado primeiro na vila do Támega, o 27 de marzo de 1937 foi trasladado a Vigo e posto en liberdade sen cargos o 2 de abril.
Pasou ao Porto e con Ramón Obella Vidal, e en contacto con Rodolfo Prada e os nacionalistas galegos da Arxentina, mantiveron unha rede de evasión dende mediados de 1937 até finais de 1938 empregando como pantalla o Instituto bioquímico Miguel Servet, que permitiu a moitos republicanos galegos fuxir de Galicia e pasar ao bando leal.
Exiliouse a Francia, onde actuou como delegado das Sociedades Hispanas Confederadas, e máis tarde a Cuba e a México, arrivando a Veracruz o 19 de outubro de 1939 no buque Colonial. Nese país fundou con Carlos Velo e Arturo Souto a revista Saudade, e despois marchou a Venezuela, Colombia e de novo Venezuela. A partir de 1956 volveu definitivamente a Galicia, onde se dedicou a distintas tarefas de recuperación cultural no grupo Galaxia, con xente como o seu irmán Xaime Isla Couto ou Ramón Piñeiro.
Vida persoal
O 20 de abril de 1929 casou con Inmaculada Concepción (Chita) Lamas Barreiro, filla do agrarista Francisco Lamas Salgado e irmá do pintor Francisco Lamas Barreiro.
Recoñecementos
Recibiu a Medalla Castelao en 1986.
O Foxo, Couzadoiro, Ortigueira
O Foxo é un lugar da parroquia de Couzadoiro no concello coruñés de Ortigueira na comarca do Ortegal. Segundo o Instituto Galego de Estatística en 2009 tiña dous habitantes (un home e unha muller), os mesmos ca en 2000.
Lancaster, Massachusetts
miniatura|Sede da municipalidade de Lancaster, Massachusetts. Lancaster é unha localidade do condado de Worcester no estado estadounidense de Massachusetts.
Xeografía
Segundo a Oficina do Censo dos Estados Unidos, Lancaster ten unha superficie total de 72,44 km², dos que 71,13 km² corresponden a terra firme e 1.31 km² (1,81 %) é auga.
Demografía
Segundo o censo de 2010, a poboación de Lancaster é de 8.055 persoas. A densidade de poboación era de 111,19 hab./km². Dos 8.055 habitantes, Lancaster estaba composto por un 86,39 % de brancos, un 7,75 % de negros, un 0,09 % de amerindios, un 1,74 % de asiáticos, e un 2,47 % doutras razas. Do total da poboación, o 8,13 % eran latinoamericanos de calquera raza.
Castro de Samoedo
Castro de Samoedo ou Agra das Arcas é un castro de forma circular duns 60 metros de diámetro, é máis coñecido como a sede de Cerámicas do Castro, Sargadelos en Sada.
A fábrica de Sargadelos, os seus diferentes edificios e o asfalto rodean completamente o que queda do castro de Samoedo, a torre central.
Juan Liñares Iglesias
Juan Liñares Iglesias, nado en 1885 e finado en Ordes o 3 de abril de 1951, foi un avogado e político galego.
Traxectoria
Fillo de Gumersindo Liñares Iglesias. Foi xuíz e banqueiro. Ao rematar a ditadura de Primo de Rivera foi nomeado alcalde de Ordes en 1930. Foi deputado provincial. Despois instalouse na Coruña.
Vida persoal
Casou en 1906 con María Castro Bao e foi pai de Pilar, Ángeles, Gumersindo, Juan, Manuel, Julio e Ramón Liñares Castro.
Ramón García Briones
Ramón García Briones, nado en Vilagarcía de Arousa o 20 de marzo de 1912 e finado no mesmo concello o 11 de maio de 1991, foi un economista galego coñecido por ser o impulsor de distintos proxectos de mellora das instalacións portuarias desta vila.
Recoñecementos
Recibiu o Premio Pérez Lugín polos seus artigos literarios na prensa diaria e o Premio Enrique Lorenzo. Recibiu a Medalla Castelao en 1987.
Securitate
A Securitate, cuxo nome completo era Departamentul Securităţii Statului  (Departamento de Seguridade do Estado), foi a policía secreta durante a época da Romanía comunista. Anteriormente, a policía secreta deste país coñecíase como Siguranţa statului, que foi fundada o 30 de agosto de 1948 coa axuda do NKVD soviético. Este corpo foi desmantelado e disolto en decembro de 1989, tras o colapso do réxime e a execución do entón presidente Nicolae Ceauşescu e a súa dona.
A Securitate foi naquel tempo, en proporción co número de habitantes que posuía Romanía, un dos maiores e máis brutais corpos de policía secreta do Bloque do Leste.
Pierfrancesco Orsini
Pierfrancesco Orsini, coñecido tamén como Vicino Orsini, nado en Roma o 4 de xullo de 1523 e finado en Bomarzo o 25 de xaneiro de 1583, foi un condottiero (capitán de tropas mercenarias ao servizo das cidades-estado), duque e mecenas italiano do Renacemento. Era descendente da familia Orsini, unha das máis antigas, ilustres e por séculos a máis poderosa das familias reais italianas.
Héctor Alterio
Héctor Benjamín Alterio, nado en Buenos Aires o 21 de setembro de 1929, é un actor arxentino residente en España.
Pierfrancesco Orsini
O arxentino Mújica Láinez novelou a súa vida na obra Bomarzo.
Héctor Alterio
Traxectoria
Ó finalizar os seus estudos de arte dramática, crea a compañía Nuevo Teatro, que renova a escena arxentina da década dos 60. Pero o seu debut nos escenarios produciuse moito antes, en 1948, cando protagonizou Como suicidarse en primavera unha obra escrita en 1937 edirixida por Alejandro Casona.
En 1950 foi cando fundou a compañía Nuevo Teatro coa que trabalou a pleno rendemento ata 1968. Pero os que realmente lle deron popularidade foron os seus traballos en cine que empezaron en 1965 con Todo sol es amargo, de Alfredo Mathé. Nos seguintes anos Alterio interveu nalgunhas das mellores películas da que era daquela a nova xeración de cineastas arxentinos. Fixo colaboracións con Fernando Ayala Argentino hasta la muerte, 1970, Juan José Jusid La fidelidad, 1970, Héctor Olivera La venganza del beto Sánchez, 1972 e La Patagonia rebelde, 1974, Oso de Prata en Berlín. E o máis destacado deles, Leopoldo Torre Nilson El santo de la espada, 1969, La mafia, 1971 ou Los siete locos, 1972.
En 1975, mentres se atopaba en España, foi ameazado de morte polo Triplo A, polo que decide non regresar ó seu país.
Desde 1975, Alterio tamén participou en multitude de producións españolas, deixando memorables creacións en A un dios desconocido (1977) de Jaime Chávarri, co que obtivo o premio ó mellor actor no Festival de San Sebastián; El crimen de Cuenca (1979) de Pilar Miró; El nido (1980) de Jaime de Armiñán, película nomeada ó Oscar e premio ó mellor actor da Asociación de Cronistas de Nueva York; ou Don Juan en los infiernos (1991) e El detective y la muerte (1994); ambas películas de Gonzalo Suárez.
Os seus fillos, Ernesto Alterio e Malena Alterio tamén son actores. En 2003 entregaron ó seu pai o Goya de Honor.
Amparo Baró
miniatura|Amparo Baró co elenco da serie [[El internado.]] Amparo Baró, nada en Barcelona o 21 de setembro de 1937 e finada en Majadahonda o 29 de xaneiro de 2015, foi unha actriz catalá.
Traxectoria
Baró comezou no teatro da man de Adolfo Marsillach. A pesar da súa grande experiencia como actriz, a popularidade e o recoñecemento por parte do gran público chegaríanlle da man do seu personaxe de Sole Jimeno na serie de televisión Siete Vidas de Telecinco, papel que interpretou durante máis de 7 anos entre 1999 e 2006 con grande éxito.
Finou no Hospital Universitario Puerta de Hierro por mor dun cancro de pulmón.
Ramón Jáuregui
Ramón Jáuregui Atondo, nado en Donostia, Guipúscoa, o 1 de setembro de 1948, é un político español que dende 2014, é eurodeputado polo Partido Socialista Obreiro Español (PSOE). Dende 2016 é o voceiro da delegación socialista española no Parlamento Europeo.
É enxeñeiro técnico en construción de maquinaria e está licenciado en Dereito.
Formación
Ramón Jáuregui naceu no barrio donostiarra de Herrera. É o máis pequeno de dez irmáns froito dun matrimonio navarro emigrado a Guipúscoa. Ós catorce anos, ó rematar o Bacharelato Elemental, comezou a traballar de aprendiz nunha fundición en Pasaia, onde chegaría a ser oficial industrial. Ó mesmo tempo estudou pola quenda nocturna Enxeñaría Técnica na Escola de Peritos de San Sebastián, concluíndo a carreira con 20 anos. Posteriormente, tamén á marxe do traballo, asistiu en quenda nocturna á Facultade de Dereito de San Sebastián, obtendo a licenciatura en Dereito en 1975. Tras obter o título abandonou a fundición e comezou a traballar nun bufete de avogados laboralistas da Unión Xeral de Traballadores en Errenteria, onde coincidiu con Txiki Benegas, que acababa de ser elixido secretario xeral do recentemente constituído Partido Socialista de Euskadi - PSOE. En 1973, Jáuregui afiliouse ao PSOE e á UXT.
Comezos
Foi secretario xeral da UXT en Guipúscoa e en Euskadi entre os anos 1977 e 1982. En setembro de 1978, a corporación municipal donostiarra foi substituída por unha Comisión Xestora nomeada polo Ministerio do Interior, a cal foi presidida por Jáuregui até febreiro de 1979 e logo polo jeltzale Iñaki Alkiza até a celebración das primeiras eleccións municipais democráticas en abril de 1979.
En devanditas eleccións, as primeiras eleccións municipais e forais, Ramón Jáuregui foi candidato á alcaldía polo PSE-PSOE ademais de candidato para as Xuntas Xerais de Guipúscoa, e tras os comicios, que deixaron como alcalde a Jesús María Alkain, Jáuregui foi tenente alcalde do concello de Donostia até xuño de 1980. En marzo de 1980 foi elixido deputado ao Parlamento Vasco pola provincia de Guipúscoa nas primeiras eleccións ao Parlamento, en tanto que en xuño do mesmo ano era elixido secretario xeral da UXT do País Vasco, posto que ocuparía até 1982. Abandonou o seu escano no Parlamento Vasco tras as eleccións xerais de 1982, ao ser nomeado delegado do Goberno no País Vasco polo novo goberno socialista, cargo que ocupou até 1987. Foi chamado a declarar polo caso GAL xunto a todos os que foron delegados do Goberno e gobernadores civís en Madrid, Barcelona, o País Vasco e Navarra entre 1983 e 1987, dado que este grupo terrorista de Estado actuou coincidindo co seu mandato na delegación do Goberno en Euskadi.
En 1985 foi elixido presidente do PSE-EE, con Txiki Benegas de secretario xeral.