cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Fosfofrutoquinase-1
Importancia clínica
Mutacións na PFK-1 e cancro: Para que as células cancerosas obteñan a enerxía que cómpre para o seu rápido crecemento e división, é favorable que teñan un encima PFK-1 hiperactivo. Cando as células cancerosas crecen e se dividen tan rapidamente, inicialmente non teñen un subministración suficiente de sangue, e poden morrer de hipoxia (falta de oxíxeno), e isto activa a O-GlcNAcilación na serina 529 da PFK-1, o que lles dá unha vantaxe para o crecemento selectiva.
As infeccións víricas e a PFK-1: Algúns virus, como o VIH, HCMV, Mayaro, e HCMV afectan a vías metabólicas celulares como a glicólise por un incremento dependente de MOI na actividade da PFK-1. O Herpes simplex tipo 1 (HSV-1) tamén afecta á PFK-1. O mecanismo por medio do que o Herpesvirus incrementa a actividade da PFK-1 é a fosforilación do encima en residuos de serina. A glicólise inducida polo HSV-1 incrementa o contido de ATP, o cal é vital para a replicación do virus.
Permutación
Descomposición dunha permutación en transposicións
Para ver que calquera permutación se descompón como produto de transposicións basta ver que todo ciclo o fai. Porén, a descomposición non é única, por exemplo:
O número de transposicións da descomposición tampouco é único. Por exemplo:
Pero a paridade do número de transposicións da descomposición si está determinada. É dicir, para calquera par de descomposicións distintas de \sigma con n e con m transposicións, respectivamente, n e m teñen a mesma paridade (serán simultaneamente pares ou impares).
Dada unha permutación calquera, defínese o seguinte homomorfismo de grupos:
onde é o grupo simétrico de n elementos e m é un número enteiro, tal que existen transposicións  tales que:
Permutación par e permutación impar
Chámase permutación par (respectivamente, impar) á que se escribe como composición dun número par (respectivamente, impar) de transposicións.
Como exemplo, das 6=3! permutacións do conxunto {1, 2, 3}, escritas en notación de ciclos:
En xeral, demóstrase que a metade das n! permutacións dun conxunto de n elementos son pares e a outra metade impares. Isto xorde como consecuencia directa da existencia do morfismo que ten como núcleo xustamente a as permutacións pares.
Dato histórico
O estudo das permutacións das raíces das ecuacións alxébricas permitiulle a Galois elaborar os inicios da teoría de grupos e empregar este vocábulo, por primeira vez, en matemáticas. Comezou polos grupos non abelianos.
O concepto de permutación aparece na obra hebrea Séfer Yetzirah ('El libro da creación'), un manuscrito elaborado por un místico entre o ano 200 e o 600. Pero existía xa un resultado anterior de Xenócrates de Calcedonia (396-314 a. C.)
Complexo de Polícrates
O complexo de Polícrates é un termo psicolóxico referido ó desexo de ser castigado.
Orixe
O complexo recibe o nome de Polícrates, tirano de Samos, que, desoíndo os consellos da súa filla, foi visitar a Oretes baixo a promesa de axuda económica, pero foi asasinado.
Uso común
O termo adoita ser usado polos criminólogos psicanalistas para explicar certos crimes. Entre os catro e os seis anos (a etapa fálica), un neno sofre o complexo de Edipo, consistente en querer matar ó pai e manter relacións incestuosas coa nai. Este desexo é causado polo sentimento inconsciente de culpa que provoca que o neno queira ser castigado para provocar a catarse. Así, o acto criminal neste contexto é considerado como un medio para acadar a meta do castigo.
Diocese católica latina de Donostia
A diocese de Donostia é unha diocese católica sufragánea da Arquidiocese de Pamplona e Tudela, creada en 1949 polo papa Pío XII, segregada da diocese de Vitoria. A súa catedral é a Igrexa do Bo Pastor, sendo outros templos importantes as basílicas de Nuestra Señora del Coro, de Arantzazu e de Loiola. O bispo actual é José Ignacio Munilla.
Territorio
A diocese abrangue o territorio da provincia civil de Guipúscoa. Está dividida en 216 parroquias, estruturadas en 14 arciprestazgos: Antiguo, Arrasate-Bergara, Azpeitia, Éibar, Hernani, Herrera-Alza, Irún, Ordizia, Rentería, San Ignacio, Santa María, Tolosa, Zarautz e Zumarraga.
Limita coas dioceses de Bilbao, Vitoria, Pamplona e Tudela e Baiona.
Historia
Historicamente o territorio que abrangue a diocese estivo dividido entre tres dioceses, Baiona, Pamplona e diocese de Calahorra. Pola bula «In Celcissima» de setembro de 1861 erixiuse a diocese de Vitoria, que comprendía todos os territorios da actual Comunidade Autónoma Vasca.
A diocese de Donostia, sufragánea da arquidiocese de Pamplona e Tudela, foi creada durante o pontificado do papa Pío XII coa bula «Quo commodius» do 2 de decembro de 1949, que foi publicada varios meses máis tarde, o 1 de xullo de 1950. Foi erixida dentro do territorio da diocese de Vitoria xunto coa tamén nova diocese de Bilbao, abarcando á provincia civil de Guipúscoa. Dende a súa creación até o 11 de agosto de 1956 foi sufragánea, como as outras dous dioceses vascas, da arquidiocese de Burgos, pasando a pertencer despois á provincia eclesiástica de Pamplona e Tudela.
Patróns
A diocese ten como patróns ao fundador da Compañía de Xesús, San Ignacio de Loiola (nado en Azpeitia), e á advocación mariana da Virxe de Arantzazu.
Lista de bispos de Donostia
Dende a súa erección en 1949, os bispos de Donostia teñen sido os seguintes:
Añón
Amais, como apelido pode referirse a:
Tabarnia
200px|miniatura|Mapas comparativos das comarcas catalás en función do voto nas eleccións de 2017. miniatura|200px|Bandeira proposta para a autonomía.
Características
A partir dos datos das eleccións catalás celebradas en decembro de 2017, nesta rexión ficticia o independentismo catalán superaría o 50 % dos votos en Moianès [77,29%], o Alt Penedès [61,98%], o Alt Camp [61,57%], o Bages [61,28%], a Selva [56,28%], o Maresme [53,78] e a Anoia [51,61%] e superaría en votos (sen acadar o 50% do total) fronte aos partidos unionistas no Baix Camp [48,2%], o Vallès Oriental [47,51%] e na cidade de Barcelona [45,78%]. Por outra banda, os partidos do bloque unionista superaría o 50 % de votos no Tarragonès [55,21%] (incluída Tarragona capital), o Baix Penedès [51,81%] e o Baix Llobregat [55,17%].
A proposta para a creación dunha nova autonomía estaría baseado no artigo 143 da Constitución española de 1978.
Redes sociais
Aínda que o movemento non era novo, o día 27 de decembro de 2017 volveuse activar e converteuse en trending topic en twitter grazas a unha recollida de sinaturas que comezou no sitio web change.org, onde superou as 232 000. O obxectivo dos promotores é a celebraciónd dun referendo en 2019 para a creacón da nova autonomía.
Ábrete de orellas
Ábrete de orellas é un espazo de comunicación musical galego con actividade en Internet, en radio e tamén en prensa. O seu director é Pepe Cunha.
Historia
Ábrete de Orellas naceu como programa musical en Radio Kaos, emisora universitaria do Campus de Ferrol no outono de 1997, e foi crecendo con atención á variedade musical e á música ao vivo na zona de Ferrol. Ao desaparecer Radio Kaos, na primavera de 2003 o programa pasou a ser difundido por Internet, e ampliou a súa zona de influencia de Ferrol a toda Galiza coincidindo coa chegada de Internet e a creación dun portal on-line.
En 2005 o Colectivo Opaíí-Rádio FilispiM, do cal Pepe Cunha é membro fundador, comezou a operar na comarca de Trasancos, onde Ábrete de orellas regresou en outono de 2014. A versión radiofónica do programa soa nas emisoras da Rede Galega de Radios Libres e Comunitarias (CUAC FM; Rádio FilispiM, Radio Roncudo, Radio Neira, Piratona ...), nas radios municipais de Redondela e Negreira e no podcast de Pontevedra Viva, ademais de estar dispoñíbel en Agora.gal e Podgalego.
Gumersindo Liñares Iglesias
Gumersindo Liñares Iglesias, finado en Ordes o 24 de agosto de 1929, foi un político galego.
Traxectoria
Fillo de Juan Liñares Carmuega e Carmen Iglesias Rodríguez. Apoiou a Antonio del Río, pero cando caeu pasou ao bando de Saturnino Aller Rodríguez. Foi nomeado xuíz municipal de Trazo en 1889. Foi alcalde de Trazo de 1905 até a ditadura de Primo de Rivera. En 1923 negouse a entregar o bastón de mando á autoridade militar, polo que foi detido e levado á Coruña.
Vida persoal
Casou con Pilar Iglesias Rapela, irmá da muller de Antonio Concheiro Ródriguez, e foi pai de Juan Liñares Iglesias.
Anel (álxebra)
Na álxebra, un anel é unha estrutura alxébrica formada por un conxunto (A) e dúas operacións: suma e produto: (A+,*); de tal xeito que (A,+) é un grupo conmutativo con elemento neutro (que designamos 0), e o produto * é asociativo e ten a propiedade distributiva respecto da suma. Se o produto é conmutativo falaremos dun anel conmutativo e se o anel posúe un elemento neutro para o produto, chamarase anel con unidade.
Definición formal
Sexa A un conxunto non baleiro, e sexan \star e \circ dúas operacións binarias en A, dise que o conxunto é un anel se se cumpren as seguintes propiedades:
Estas catro condicións definen un grupo. Unha quinta condición define un grupo abeliano:
Para definir un anel, é necesario agregar tres condicións máis que falan acerca da segunda operación binaria:
E agregando unha novena condición, defínese un anel conmutativo:
Definición sintética
Usando Lecciones de Álgebra moderna de P. dubreil y M.L. dubreil Jacotin:
Exemplos
O exemplo máis intuitivo e familiar de anel é o conxunto dos números enteiros:
xunto coas operacións binarias da suma e a multiplicación. Historicamente, o conxunto Z dos enteiros coas súas dúas operacións serviu de base para a formulación do concepto de anel. A razón pola cal estas tres cousas forman un anel, é porque posúen as seguintes propiedades:
Elementos destacables dun anel
Pero 0x-0x= 0. Finalmente
O elemento cero e o elemento unitario só coinciden no caso de que o anel sexa trivial ( {0} ): Demostración: Sexa Logo,
Tipos de aneis
Algúns tipos destacables de aneis son:
i)Para x e y elementos calquera de R, ningún nulo, n(x) menor ou igual que n(xy).
ii)Para x, y calquera, dous elementos non nulos á vez de R, existen q e r en R, de modo que x=qy+r, sendo r=0 o n(r) menor que n(y).
Son aneis euclidianos o anel dos enteiros, o dos enteiros gaussianos e os aneis de polinomios. Fraleigh denomínao dominio euclidiano.
Subaneis e ideais
Un subanel S dun anel R =(A,+,·) é un subconxunto S \subset R que cumpre que é cerrado para a suma e a multiplicación no anel, isto é, se a,b \in S, entón a+b \in S e. Se 1 \in R (é dicir, se o anel é unitario), entón esixirase ademais que 1 \in S. Nótese que neste caso, cando o anel é unitario, {0} non será subanel de R, e so o será se R non é unitario.
Un subanel S é propio cando non coincide con todo o anel, é dicir, se R \neq S.
Resulta pois que un subanel é un anel dentro doutro anel (para as mesmas operacións). En particular, (S,+) é un subgrupo de (R,+).
Pero na Teoría de Aneis hai un tipo de subconxunto máis notable que o de subanel, o de ideal.
Un subconxunto I \subset R é ideal pola dereita dun anel (A,+,·) se (I,+) é subgrupo de (R,+) e dados calquera r \in R e x \in I se ten que.
Cando un subconxunto I é ideal pola dereita e ideal pola esquerda dise que é un ideal bilátero (do anel), ou simplemente que é un ideal (do anel).
A propiedade conmutativa asegúranos que en todo anel conmutativo todo ideal pola esquerda é ideal pola dereita, e todo ideal pola dereita é ideal pola esquerda, isto é, todos os ideais (pola esquerda ou pola dereita) dun anel conmutativo son ideais biláteros.
Un ideal I (pola esquerda, pola dereita ou bilátero) dise que é propio se é distinto de todo o anel, isto é, I \neq R.
Unidades
O conxunto de elementos invertibles dun anel unitario denomínase conxunto de unidades (do anel), e denótase por U(R).
Se I é ideal (pola esquerda, pola dereita ou bilátero) propio dun anel unitario R e U(R) son as súas unidades ou elementos invertibles, entón, isto é, ningún ideal propio ten elementos invertibles. En particular, ningún ideal (pola esquerda, pola dereita ou bilátero) propio ten por elemento a 1, o que impide aos ideais ser subaneis de aneis unitarios.
Centro
O centro dun anel (R,+,\cdot) (denotado por Z(R)) é o conxunto de elementos que conmutan para o produto, é dicir. O centro dun anel vén a ser como "a parte conmutativa do anel". Nótese que sempre se ten que 0 \in Z(R). Os aneis conmutativos son, logo, aqueles que coinciden co seu centro, i.e., R=Z(R).
Uridina
miniatura|dereita|Estrutura química da desoxiuridina, formada por uracilo e [[desoxirribosa e menos común ca a uridina.]]
Se o uracilo está unido á 2-desoxirribosa en lugar de á ribosa, orixínase o nucleósido desoxiuridina, que non é moi común. Existen unhas variantes da desoxiuridina, a idoxiuridina e a trifluridina, usadas como fármacos antivirais, que se poden incorporar ao ADN, pero que non forman pontes de hidróxeno correctamente coas bases coas que se emparellan.
Fontes de uridina
O ARN contén grandes cantidades de uridina en forma do nucleótido UMP. Ao dixerir os alimentos o ARN libera a uridina e é absorbida no intestino. Alimentos con alto contido de uridina son:
Porén, un consumo excesivo de alimentos ricos en ARN pode orixinar un aumento de purinas (adenosina e guanosina) no sangue, xa que estas son tamén abundantes no ARN, o que pode producir ácido úrico e gota, polo que se recomendan consumos moderados de alimentos como o lévedo de cervexa.
Informes de nvestigadores da universidade de Harvard indican que en ratas o suplemento alimentario combinado de uridina e ácidos graxos omega-3 EPA/DHA ten unha actividade antidepresiva equivalente ao de medicamentos antidepresivos como o Prozac.
Frozen Fever
Frozen Fever é unha curtametraxe producida por Walt Disney Animation Studios e distribuída por Walt Disney Pictures no 2015. É a secuela de Frozen e conta a historia de Anna, que está de aniversario. A súa irmá Elsa prepáralle unha festa coa axuda de Kristoff, Sven e Olaf. Chris Buck e Jennifer Lee son os directores e Kristen Bell, Idina Menzel, Jonathan Groff e Josh Gad achegan as voces das personaxes.
Penalta
O topónimo galego Penalta pode referirse a:
Thank You 4 Every Day Every Body
"Thank You 4 Every Day Every Body" (サンキュー・フォー・エヴリ・デイ・エヴリ・バディ) é o undécimo single da cantante xaponesa Ami Suzuki, lanzado o mercado o 13 de abril do ano 2000 baixo o selo Sony Music e producido por Tetsuya Komuro. Foi o primeiro e único single do terceiro álbum de estudio da cantante, "Infinity Eighteen Vol. 2", e debutou como número un na lista de sinxelos de Oricon. Contén unha cara B e dous remixes.
Lingua aekyom
Distribución xeográfica
Fálase na área de Kiunga na provincia Oriental de Papúa-Nova Guinea.
Falantes
10.600 (2001)
Dialectos
O aekyom ten tres dialectos, o do norte, o do sur e o do leste.
Escrita
En 1987 traduciuse o Novo Testamento.
Dita zë fill
Dita zë fill é un filme albanés de 2017 dirixido por Gentian Koçi. Foi escollido como candidato albanés para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 90ª edición dos premios, pero finalmente non foi nomeado.
Manuel Colmeiro Guimarás
Manuel Colmeiro Guimarás, nado en Chapa (Silleda) o 7 de agosto de 1901 e finado en Salvaterra de Miño o 1 de outubro de 1999, foi un pintor galego.
Traxectoria
Ao estalar a Guerra Civil española exiliouse a Arxentina e residiu en Buenos Aires até 1948. Durante estes anos participou no ambiente dos exiliados relacionándose con Luis Seoane, Rafael Dieste e Rafael Alberti entre outros. No 1949 trasladouse a París, residencia na que morou até o ano 1989 en que regresou a Galiza. Está considerado un dos integrantes da Escola Española de París. miniatura|250x250px|Galerías Pacífico, Buenos Aires. Manuel Colmeiro Guimarás. Lunetas da dereita e esquerda. Nos anos 60 chegoulle o recoñecemento masivo con exposicións individuais en Londres, París e Madrid. A temática da súa obra céntrase na paisaxe e na cultura popular galega. Colmeiro, Seoane, Laxeiro, Arturo Souto e Maside integraron o grupo coñecido como "Os Novos" ou "Os Renovadores". Todos eles son pintores nacidos a principios do século XX, considerados continuadores da Xeración Nós, e caracterizados por unha obra cunha temática marcada por unha galeguidade peneirada pola estética das vangardas (expresionismo, cubismo e abstracción). Entre todos eles Colmeiro destaca polo seu intimismo e o concepto lírico dos ambientes, sendo considerado o máis tradicional do grupo.
Recibiu varios premios ao longo da súa carreira artística: o "Premio das Artes" da Xunta de Galicia (1987) ou o "Premio Celanova, Casa dos Poetas" en 1996.
Juan Ruiz Casaux
Infancia e xuventude
O seu nacemento en San Fernando débese ao servizo militar de seu pai, o matemático e almirante da Armada, Juan Antonio Ruiz y López de Carvajal. Na súa infancia seguiu a seu pai nos seus diferentes destinos: Ferrol (onde nacería a súa irmá Carmen), Madrid, e novamente San Fernando. Trasladouse a vivir coa familia da súa nai, Carmen Casaux, sendo moi novo. Alí coñece ao violonchelista afeccionado e mecenas musical Salvador Viniegra, "descubridor" de Manuel de Falla, quen lle dou as súas primeiras leccións. Pronto o alumno superou ao mestre, e Viniegra convenceu á súa familia e, grazas aos seus contactos persoais, logrou que Juan Antonio se trasladase a Madrid, onde ingresou no Conservatorio, estudando con Víctor Mirecki, de quen se converteu en alumno favorito. En 1908 terminou os seus estudos e logrou o primeiro premio da institución. Co apoio do seu mestre, formou con Telmo Vela o cuarteto que leva o nome deste, e puxéronse baixo a supervisión de Jesús de Monasterio, con quen estudou música de cámara na súa cátedra de Madrid.
Carreira
A finais de 1908 Víctor Mirecki presentouno na Corte á raíña María Cristina e á infanta Isabel, quen lle concederon unha bolsa para estudar en París con André Hekking (violonchelo) e Pierre Marsik (música de cámara). Alí residiu na casa do violonchelista Luis Amato e coincidiu habitualmente con Manuel de Falla e outros músicos españois que formaban un importante grupo no ambiente musical da capital francesa. Foi en Francia onde desenvolveu durante varios anos unha intensa carreira como solista, vinculado especialmente á Sociedad de Conciertos Scchiari. Posteriormente, marchou a Portugal, onde chegou recomendado polo mestre Mirecki ao musicólogo Moreira de Sá, con quen funda a Sociedade de Música de Cámara do Porto. Ata 1915 alternou a súa actividade como solista con concertos en Porto, Lisboa, París e Madrid. Ese ano Enrique Fernández Arbós ofreceulle a praza de violonchelo solista na Orquesta Sinfónica de Madrid. Con esta orquestra, e baixo a dirección de Arbós, estreou no Estado español Don Quixote de Richard Strauss, que volvería interpretar en 1925 dirixida, esta vez, polo compositor alemán.
En 1918 incorporouse ao cuarteto de Arbós, co pianista portugués José Viana da Motta, quen lle propuxo a cátedra lisboeta de virtuosismo por méritos propios, sen oposición. Ruiz Casaux rexeitou a oferta, entendendo que o seu futuro está ligado á difusión da música de cámara no seu propio país. Deste xeito, formou un novo trío Costa-Terán-Casaux que realizou xiras por todo o Estado español, incluíndo as illas Canarias. Tamén promoveu nesta época o trío Cubiles-Ortiz-Casaux, e o Trío Hispano-Húngaro.
Didáctica do violonchelo
En 1920 gañou a cátedra de violonchelo do Conservatorio de Madrid, na que sucedeu ao seu mestre Víctor Mirecki, e que ocupou ata a súa xubilación en 1962, continuando a formación de violonchelistas dentro da escola violonchelística madrileña. En 1945, para celebrar o 25º aniversario da súa cátedra, Joaquín Rodrigo compuxo para el Dos piezas caballerescas para orquestra de violonchelos, que sería estreada no Ateneo de Madrid o 27 de maio dese mesmo ano por un conxunto de violonchelos formado por discípulos seus. Ademais, como compositor, é autor, entre outras obras, de Seis Improptus para violonchelo solo. Do mesmo xeito, como profesor e estudoso escribiu varias obras, consagradas ao seu instrumento predilecto entre elas Nuevo ensayo sobre la técnica del violonchelo e El violonchelo, su historia, su construcción y su enseñanza.
A viola "Casaux"
A súa relación coa familia Mirecki foi moi estreita: el casara anos antes con María Teresa, a filla máis vella do seu mestre, e a súa irmá Carmen casou ese ano con outro fillo de Mirecki, Alejandro, nese momento flamante violín solista da Orquestra Sinfónica de Madrid. En 1923 a raíña nai, María Cristina, o nomea profesor da Capela Real e lle encarga do papel que ocupara o seu sogro: a conservación e custodia da colección palatina de Stradivarius, desde ese momento, unha das súas maiores prioridades. O cuarteto orixinal non soaba ao completo dende principios do século XIX, xa que a viola saíra na equipaxe de Xosé Bonaparte e se perdera a súa pista. Casaux realizou unha ampla investigación e conseguiu localizar a viola na casa Hill de Londres, onde estaba en perfectas condicións baixo os coidados da familia de luthiers e coleccionistas de instrumentos. Visitou a capital británica acompañando ao rei Afonso XIII en 1925, mais non se logrou a súa devolución, xa que os seus donos se negaron a vendela. Lodo de numerosos intentos infrutuosos, en 1951, chegou a un acordo coa familia Hill, e mercou a viola con cartos do Patrimonio Nacional, chamada dende aquel momento, e no seu honor, "viola Casaux".
Reunida a colección, mantivo os protocolos de coidado establecidos por Víctor Mirecki e deseñou un sistema de conservación, para o que se acondicionou unha sala dentro da Biblioteca Real, dentro do Palacio. A dirección do Patrimonio Nacional daquela época puxo numerosas trabas a Casaux para realizar estes traballos, polo que en 1960 terminou por dimitir do seu cargo de conservador.
Casaux e a música de cámara
A súa principal actividade dende o final da Guerra Civil centrouse na promoción da música de cámara. Durante a contenda casara en segundas nupcias coa cantante Julia Bazo-Vivó, quen sería un apoio indispensable durante o resto da súa vida, e a nai da súa única filla. En 1940 fundou a Agrupación Nacional de Música de Cámara, e en 1951 a Asociación Española de Música de Cámara. A actividade desta última sociedade foi continua durante todos os anos 1960, ata que en 1969 unha enfermidade retira a Casaux obrigatoriamente do seu labor concertístico. Esta doenza o levou á morte o 16 de xaneiro de 1972, na súa casa de Madrid, e pasou o testemuño das súas paixóns musicais á súa filla Mary Ruiz Casaux, quen cedeu a maior parte da colección de instrumentos musicais que reunira seu pai ao Museu de la Música de Barcelona.
Recoñecementos
Entre os honores dos que foi acredor destacan:
Gradamil
O topónimo galego Gradamil pode referirse a:
César Mera
César José Mera Rodríguez, nado na Cañiza o 7 de marzo de 1945, é un político galego do PPdeG.
Traxectoria
Foi alcalde da Cañiza dende 1976 a 2011. Deputado na Deputación de Pontevedra dende 1976, foi vicepresidente da Deputación de 1987 a 1990 e presidente de 1990 a 1995. Foi Senador electo por Pontevedra na V, VI, VII e VIII lexislaturas (1993-2008).
Palacio de María Pita
Foi proxectado polo arquitecto Pedro Mariño e construído entre os anos 1904 e 1912. Atópanse nel diversas dependencias administrativas do Concello, o Salón de plenos, os despachos do Alcalde e dos concelleiros e o Museo do Reloxo. Tamén é chamado Palacio Municipal.
Sobre a súa arcada ten escrito en castelán:
Octavio Vázquez
Octavio Vázquez Rodríguez, nado o 10 de setembro de 1972 en Santiago de Compostela, é un compositor galego residente en Nova York (Estados Unidos).
Palacio de María Pita
Descrición
O palacio é un edificio de estilo ecléctico, inspirado no neoclasicismo e na ampliación do palacio do Louvre de Napoleón III. Os soportais dan acceso a un amplo vestíbulo con dúas escaleiras. As torres están recubertas de cinc e baixo a torre do reloxo atópase o escudo da cidade e catro cariátides que representan as provincias galegas.
Octavio Vázquez
Traxectoria
Octavio Vázquez naceu en Santiago de Compostela o 10 de setembro de 1972. En 1989 trasladouse a Madrid, onde estudou no Conservatorio Adolfo Salazar, continuando a súa formación no Real Conservatorio Superior de Música de Madrid, onde obtivo os títulos de piano, teoría e acompañamento. Despois de gañar unha bolsa de estudos da Fundación Barrié, trasladouse aos Estados Unidos para estudar no Peabody Institute de Baltimore. Doutorouse na University of Maryland, College Park, onde foi bolseiro da propia universidade.
Palacio de María Pita
Historia
Tralo decreto que permitía o derrubamento das murallas, o arquitecto Faustino Domínguez Domínguez deseñou unha praza na que destacaba o edificio que serviría de sede ao consistorio. Finalmente as obras do palacio non se iniciaron ata o comezo do século XX, xa segundo o proxecto de Pedro Mariño.
Octavio Vázquez
Traxectoria
Dende 1999 reside en Nova York, onde é director musical da United Moravian Church e membro fundador da ONG "Guernica Project Inc.", que promove a cooperación internacional por medio da música e das artes.
As súas colaboracións inclúen músicos como Víctor Pablo Pérez, Dmitri Berlinsky, Ilya e Leonid Finkelshteyn, Jonathan Gandelsman, Daniel Gaisford, Eldar Nebolsin, o Flatiron Trio, o Monument Piano Trio, Viacheslav Dinerchtein, Julian Gargiulo, e a galega gañadora dun Grammy Cristina Pato.
Características
Vázquez está interesado principalmente no "... impacto emocional [da súa música] e a comunicación directa co oínte. A súa música foi descrita como "un facho aceso para o próximo século" por Mark Greenfest, do New Music Connoisseur.
Sistema auditivo
O sistema auditivo é un sistema sensorial encargado da audición. Comprende tanto os órganos sensoriais, que son os oídos, coma as partes dedicadas á audición do sistema sensorial nervioso.
Estrutura
miniatura|dereita|Anatomía do oído humano.
Oído medio
miniatura|dereita|200px|Os [[osículos auditivos nunha disección profunda da cavidade timpánica.]]
As ondas sonoras viaxan polo conduto auditivo e chocan coa membrana timpánica. A vibración desta membrana é transmitida a cadea de osiños do oído da cavidade do oído medio, que está chea de aire. Estes osiños son: o martelo, bigornia e estribo; este último está pegado á membrana oval, que separa o oído medio do oído interno. Estes osículos actúan como pancas e converten as vibracións sonoras de baixa presión que chegaron á membrana timpánica en vibracións sonoras de alta presión na membrana da ventá oval ou vestibular. O manubrio do martelo articúlase coas membrana timpánica, mentres que a placa basal do estribo articúlase coa ventá oval. Cómpre unha maior presión na ventá oval porque o oído interno que está detrás da ventá oval está cheo de líquido en vez de aire. Mediante o reflexo estapedio os músculos auditivos do oído medio axudan a protexer o oído interno dos danos ao reducir a enerxía da transmisión do son cando se activa o músculo estapedio en resposta ao son.
Oído interno
miniatura|dereita|Sección da cóclea. O [[conduto coclear, ou scala media, está indicado como ductus cochlearis á dereita.]]
O oído interno consta da cóclea ou carcol e varias estruturas non auditivas. A cóclea ten tres seccións cheas de líquido, e nela prodúcese unha onda no fluído dirixida pola presión a través da membrana basilar que separa dúas das seccións. Unha desas seccións, chamada conduto coclear rampla media ou escala media, contén endolinfa, un fluído de composición similar á do fluído intracelular que se encontra dentro das células. Neste conduto, sobre a membrana basilar, está localizado o órgano de Corti, onde se transforman as ondas mecánicas en sinais eléctricos nas neuronas. As outras dúas seccións da cóclea son a escala timpánica (ou rampla timpánica) e a escala vestibular (ou rampla vestibular), que están localizadas dentro do labirinto óseo, e están cheas dun fluído chamado perilinfa, de composición similar ao líquido cefalorraquídeo. A diferenza química entre estes dous fluídos (endolinfa e perilinfa) é importante para o funcionamento do oído interno debido ás diferenzas de potencial eléctrico entre as concentracións de ións potasio e sodio.
Unha vista en plano da cóclea humana (típica dos mamíferos e de moitos vertebrados) mostra onde aparecen as diferentes frecuencias sonoras ao longo da súa lonxitude. A frecuencia é aproximadamente unha función exponencial da lonxitude da cóclea dentro do órgano de Corti. Nalgunhas especies, como os morcegos e golfiños, esta relación está ampliada en áreas específicas para contribuír á súa capacidade de ecolocación por sonar.
Órgano de Corti
miniatura|dereita|200px|O [[órgano de Corti localizado na escala media.]]
O órgano de Corti forma unha fita de epitelio sensorial que discorre por toda a lonxitude da escala media da cóclea. As súas células ciliadas transforman as ondas no fluído da perilinfa e endolinfa en sinais eléctricos nerviosos. O impulso nervioso auditivo parte de aquí, e despois é procesado sucesivamente ata percibirse no cerebro a sensación sonora.
Célula ciliadas
As células ciliadas son células columnares, que levan un feixe de 100 a 200 cilios especializados na súa parte apical, polos que reciben o seu nome. Hai dous tipos de células ciliadas. As células ciliadas internas son os mecanorreceptores da audición: transducen as vibracións do son en actividade eléctrica en febras nerviosas, que se transmite ata o cerebro. As células ciliadas externas son unha estrutura motora. A enerxía sonora causa cambios na forma destas células, que serve para amplificar as vibracións sonoras dun modo específico da frecuencia. Tocando lixeiramente a parte superior dos cilios máis longos das células ciliadas internas está a membrana tectoria, que se move adiante e atrás con cada vibración sonora, facendo inclinarse aos cilios, o cal estimula as respostas eléctricas nas células ciliadas.
As células ciliadas internas, igual que ocorre coas células fotorreceptoras do ollo, mostran unha resposta graduada, en vez dos picos no potencial típicos de moitas neuronas. Estes potenciais graduados non seguen as propiedades de “todo ou nada” dos potenciais de acción.
O modelo actual para explicar como os feixes de cilios desencadean unha diferenza de potencial na membrana é que os cilios están unidos uns a outros por “ligazóns nas puntas” ou extremos (tip links), estruturas que unen as puntas dun cilio coas doutro. Ao estirarse e comprimirse o cilio, estas ligazóns nas puntas poden abrir unha canle iónica e producir un potencial receptor na célula ciliada. Recentemente, observouse que a cadherina-23 CDH23 e a protocaderina-15 PCDH15 son as moléculas de adhesión asociadas cos estas ligazóns das puntas dos cilios. Pénsase que un motor impulsado polo calcio causa un acurtamento destas ligazóns para rexenerar as tensións. Esta rexeneración da tensión permite captar unha estimulación auditiva prolongada.
Neuronas
Neuronas aferentes innervan as células ciliadas internas da cóclea, que forman sinapses nas que o neurotransmisor glutamato comunica os sinais procedentes das células ciliadas ata as dendritas das neuronas auditivas primarias.
Hai moitas menos células ciliadas na cóclea que fibras nerviosas aferentes, xa que cada célula ciliada está innervada por moitas fibras nerviosas auditivas. As dendritas pertencen a neuronas do nervio auditivo, o cal se une ao nervio vestibular formando ambos o nervio vestibulococlear ou par cranial VIII. A rexión da membrana basilar que envía impulsos a unha fibra nerviosa aferente pode ser considerada o seu campo receptivo.
As proxeccións eferentes do cerebro á cóclea tamén xogan un papel na percepción do son, aínda que isto non se comprende totalmente. As sinapses eferentes ocorren nas células ciliadas externas e sobre as dendritas aferentes (cara ao cerebro) baixo as células ciliadas internas.
Núcleo coclear
O núcleo coclear é o primeiro sitio do procesamento neuronal dos datos que chegan do oído interno. En mamíferos, esta rexión está dividida anatómica e fisioloxicamente en dúas rexións, o núcleo coclear dorsal e o núcleo coclear ventral. O ventral divídese á súa vez pola raíz nerviosa en núcleo coclear posteroventral e núcleo coclear anteroventral.
Corpo trapezoide
O corpo trapezoide é un feixe de fibras que se decusan na ponte ventral que leva a información usada para computacións binaurais no tronco cerebral. Algúns destes axóns proceden do núcleo coclear e cruzan ao outro lado antes de dirixirse aos núcleos olivares superiores. Isto crese que axuda á localización do son.
Complexo olivar superior
O complexo olivar superior está localizado na ponte (pons) e recibe proxeccións predominantemente do núcleo coclear ventral, aínda que o núcleo coclear dorsal proxecta alí tamén, por medio da estría acústica ventral. Dentro do complexo olivar superior están a oliva superior lateral e a oliva superior medial. A primeira é importante para detectar diferenzas de niveis interaurais mentres que a última é importante en distinguir diferenzas de tempo interaurais.
miniatura|dereita|200px|O lemnisco lateral (en vermello) conecta o [[núcleo coclear, o núcleo olivar superior e o colículo inferior, vistos desde atrás.]]
Lemnisco lateral
O lemnisco lateral é un tracto de axóns no tronco cerebral que leva información sobre sons procedente do núcleo coclear a varios núcleos do tronco cerebral e finalmente o colículo inferior contralateral do cerebro medio.
Colículos inferiores
Os colículos inferiores están localizados xusto debaixo dos centros de procesamento visual coñecidos como colículos superiores. O núcleo central dos colículos inferiores é un relevo case obrigatorio no sistema auditivo ascendente e moi probablemente actúa integrando a información (especificamente para localizar a fonte do son do complexo olivar superior e núcleo coclear dorsal) antes de enviala ao tálamo e ao córtex.
Núcleo xeniculado medio
O núcleo xeniculado medio forma parte do sistema de relevo talámico.
Córtex auditivo primario
miniatura|dereita|200px
O córtex auditivo primario é a primeira rexión do córtex cerebral en recibir o impulso auditivo.
A percepción do son está asociada co xiro temporal superior posterior esquerdo. O xiro temporal superior contén varias estruturas importantes do cerebro, incluíndo as áreas de Brodmann 41 e 42, que marcan a localización do córtex auditivo primario, a rexión cortical responsable de percibir características básicas do son como o ton e o ritmo. Sábese por investigacións en primates non humanos que o córtex auditivo primario pode probablemente ser dividido en subrexións funcionalmente diferenciables. As neuronas do córtex auditivo primario pode considerarse que teñen campos receptivos que cobren un rango de frecuencias auditivas e teñen respostas selectivas de tons harmónicos. As neuronas que integran a información desde os dous oídos teñen campos receptivos que cobren unha determinada rexión de espazo auditivo.
O córtex auditivo primario está rodeado polo córtex auditivo secundario e as interconexións con el. Estas áreas secundarias interconectan con outras áreas de procesamento no xiro temporal superior, no lado dorsal do sulco temporal superior e no lobo frontal. En humanos, as conexións destas rexións co xiro temporal medio son probablemente importantes para a percepción da fala. O sistema frontotemporal do que depende a percepción auditiva permite distinguir sons, a fala, a música ou os ruídos.
As Grades
O topónimo galego As Grades pode referirse a:
¡¡Está que te cajas!!
¡¡Está que te cajas!! é o segundo disco dos Heredeiros da Crus, publicado o 7 de maio de 1996 por Xurelo Roxo.
Foi gravado entre o 26 e 29 de decembro de 1995 nos estudios BOX de Madrid, e producido por Siniestro total.
Apeadeiro
O topónimo Apeadeiro pode referirse a:
Gradín
O topónimo galego Gradín pode referirse a:
Sínodo
miniatura|Sínodo Presbiteriano do Brasil de 1888. Un sínodo é unha reunión do bispo cos seus sacerdotes para o estudo de problemas da vida espiritual ou o tratamento de custións de fe, e para dar forza ás leis eclesiásticas, a través da eliminación de abusos, a través da promoción de vida do cristián, fomentar o culto divino, e a práctica relixiosa. Non parece que tiveran unha periodicidade regular, a pesar de que no Concilio de Huesca (598) se estableceu a obriga de realizar anualmente un sínodo.
Durante a Alta Idade Media, celebráronse varios sínodos como os de Vic dos anos 1030 e 1033, pero non se levarán a cabo cunha certa regularidade até o século XIII.
O sínodo dos bispos é unha institución eclesial antiga que foi revitalizada polo Concilio Vaticano II. A principal diferenza cos Concilios, é que menstres estes teñen poder para definir dogmas e para lexislar, os sínodos son órganos consultivos, e a súa misión principla é a de asesoramento ao Papa sobre unha cuestión concreta.
Barthélemy d'Eyck
Barthélemy d'Eyck ou van Eyck (ca. 1420 – 1470) foi un pintor da escola dos primitivos flamengos que traballou en Francia e probablemente no ducado de Borgoña como pintor e iluminador de manuscritos. Estivo activo aproximadamente entre 1440 e 1469.
Atol Faaite
Faaite é un atol de Tuamotu, na Polinesia francesa. Administrativamente é unha comuna asociada á comuna de Anaa, coas dependencias de Tahanea e Motutunga. Está situado entre dous atois máis grandes, Fakarava a 17 km ao noroeste e Tahanea a 11 km ao sueste. Anaa esta a 60 km ao sur.
Serra do Faro
miniatura|dereita|250px|[[Monte Faro visto desde San Cristovo.]] miniatura|dereita|250px|Monólito con poema de [[Johan de Requeixo no monte Faro.]] A serra do Faro é un accidente xeográfico montañoso galego. Separa a comarca do Deza da comarca de Chantada e mais tamén as concas fluviais do Miño e do Ulla. Está unida polo norte á serra do Farelo.
Atol Faaite
Xeografía
A superficie total é de 9 km². A lagoa interior, de 227 km², ten un paso navegable ao océano, situado no noroeste e chamado Teporioha.
Serra do Faro
Características
Presenta unha dirección NL-SO e nela dominan as rochas graníticas moi fracturadas. Divídese morfoloxicamente en tres grandes bloques, o superior situado a 900 metros, o central a 800 metros e o inferior a 700 metros. O monte Faro, con 1187 metros é a máxima altura. Outros cumes destacados son Piorno (1059 metros), Penas Grandes (1026 metros), Cabeza (968 metros), Pena de Francia (914 metros) e Cantelle (896 metros).
Atol Faaite
Xeografía
A poboación total era de 202 habitantes no censo do 2002. A vila principal é Hitianau, situada ao oeste.
Serra do Faro
Características
A serra do Faro presenta tres ecosistemas diferenciados. O principal é o constituído por monte baixo, predominando os toxos, fentos, carpazas, queirogas e xestas e no que habitan os coellos, lebres, lobos, raposos e toupas, alén de cotovías, lavercas, paspallás, pombas e ferreiros. Nas valgadas aparece o bosque caducifolio, composto por carballos, cerquiños, bidueiros e abruñeiros, xunto con arandeiras, cabaciñas ou xaboeiras. Por último, o monocultivo de piñeiros constitúe o terceiro ecosistema.
Atol Faaite
Historia
Foi descuberto polo inglés John Turnbull, o 1803, o primeiro comerciante do Pacífico que facía a ruta de Hawai a Tahití. En 1820 foi visitado por Fabian Gottlieb von Bellingshausen que o chamou Miloradovich.
Gran Premio de España de 1951
O Gran Premio de España de 1951 foi unha carreira de Fórmula Un celebrada o 28 de outubro de 1951 en Barcelona. Foi a oitava e última proba do Campionato do Mundo de Pilotos.
Esta carreira estivo determinada pola elección de pneumáticos. Ferrari elixiu unha roda traseira de 16 polgadas, mentres que Alfa Romeo conformouse coa de 18 polgadas, que resultou ser a mellor das dúas opcións. Juan Manuel Fangio aventaxaba a Alberto Ascari por dous puntos antes da carreira. Ascari liderou a carreira diante de José Froilán González, pero os Ferrari sufriron numerosos problemas cos pneumáticos. Piero Taruffi esnaquizou a banda de rodaxe do pneumático na volta 6, foi seguido na volta 7 por Luigi Villoresi, na volta 8 Ascari e González na volta 14. Os Ferrari víronse obrigados a deterse con frecuencia para cambiar os pneumáticos e Fangio gañou comodamente a carreira e o seu primeiro título mundial de piloto, Ascari que acabou cuarto non foi capaz de alcanzar a Fangio. Logo da carreira, Alfa Romeo anunciou que debido a problemas financeiros, non competiría na tempada.
Posicións logo da carreira
A menos que se indique o contrario, todos os resultados da carreira tómanse de
25ª edición dos Óscar
A 25.ª entrega dos premios Óscar tivo lugar o día 19 de marzo de 1953 no RKO Pantages Theatre dos Ánxeles e no NBC Century Theatre de Nova York (Estados Unidos). Os mestres de cerimonias foron Bob Hope nos Ánxeles e Conrad Nagel en Nova York. Foi a primeira cerimonia dos Óscar televisada.
Con cinco premios, The Bad and the Beautiful ten o récord de Óscar sen ser candidata ao mellor filme, igual que John Ford na súa cuarta vitoria como director.
Por primeira vez os premios ao mellor filme, director e intérpretes foron a seis filmes diferentes.
Controversia
Houbo un forte malestar cando o gran favorito Só ante o perigo perdeu o premio principal contra O maior espectáculo do mundo, considerado un dos peores filmes que gañaron o Óscar ao mellor filme. A revista estadounidense Premiere listouno entre os dez peores gañadores do Óscar e a británica Empire considerouno no número 3 na súa lista dos dez peores gañadores do Óscar. Ten a cualificación máis baixa en Rotten Tomatoes de todos os gañadores ao mellor filme.
Juan Argenti Navajas
miniatura|Casa do concello de Marín. Juan Argenti Navajas, nado en Madrid en 1893 e finado na mesma cidade o 31 de maio de 1971, foi un arquitecto e político galego.
Traxectoria
Arquitecto en Pontevedra, fixo o plano urbanístico da Estrada, a Casa do Concello de Marín e outras moitas obras na provincia. Foi alcalde de Pontevedra do 30 de maio de 1952 ao 18 de outubro de 1957. Foi procurador en Cortes (1952-1957). Casou con Isolina Ulloa Martínez.
Condado de Giurgiu
O condado de Giurgiu (en romanés Judeţul Giurgiu) é unha provincia de Romanía con capital en Giurgiu.
A poboación desta provincia é de 297.859 habitantes (en 2002) nunha superficie de 3.526 km², cunha densidade de poboación de 84 hab/km².
Divisións administrativas
O distrito conta cun municipio, 3 cidades e 51 comunas.
TFT LCD
miniatura|Monitor TFT LCD TFT-LCD (Thin film transistor liquid crystal display) é unha variante de LCD que emprega tecnoloxía de transistor de película delgada (TFT) para mellorar a cualidade de imaxe.
Desenvolvemento
TFT LCD é un tipo de LCD de matriz activa, non obstante este termo considerarse sinómino da LCD. Emprégase en televisores, monitores, móbiles, sistemas de videoxogo de man, PDA, sistemas de navegacións, proxectores etc. . En computación están a substituír os tubos de raios catódicos.
Alt-J
Alt-J (de ∆ e escrito habitualmente como alt-J) é unha banda alternativa británica de Leeds formada en 2007. O seu álbum de estrea, An Awesome Wave, foi lanzado á venda en maio de 2012 en Europa e en setembro do mesmo ano nos Estados Unidos. A banda, formada por catro integrantes, gañou no 2012 o British Barclaycard Mercury Prize.
Orixe do nome
O símbolo da banda é a letra grega Delta maiúscula (Δ) que se emprega en moitos campos técnicos para indicar un cambio ou diferenza.
O uso de Δ básase na secuencia de teclas empregada para xerala nunha computadora Apple Macintosh: ⌥ Option + J.
A portada do álbum debut da banda, An Awesome Wave, mostra unha vista aérea do río delta máis grande do mundo, o Ganxes.
A banda foi coñecida anteriormente polo nome "Daljit Dhaliwa" e logo por "Films", ​aínda que máis tarde víronse obrigados a cambia-lo nome a como é coñecida hoxe, porque xa existía unha banda estadounidense chamada "The Films".
Historia
Alt-J formouse en 2007 cando Gwil Sainsbury (guitarrista / bajista), Joe Newman (guitarra / voz), Gus Unger-Hamilton (teclados) e Thom Green (batería) se coñeceron na Universidade de Leeds.
Gus Unger-Hamilton estudou literatura inglesa mentres o resto da formación estudaba Belas Artes. No segundo ano de universidade, Joe Newman mostrou a Gwil Sainsbury unha serie de cancións inspiradas no seu pai, guitarrista. Ámbolos dous comenzaron a gravar nun programa chamado Garageband no seu dormitorio, con Gwil Sainsbury como produtor. Tras graduarse, mudáronse a Cambridge. O seu álbum debut foi grabado en Brixton.
O 3 de marzo, Alt-J empezou a anunciar o seu novo álbum a través das súas contas en redes sociais cun clip de son chamado "00110011 01110111 01110111", o cal se traduce en "3WW". Stereogum reportou ese mesmo día que o álbum chamaríase "Relaxer" e sería publicado o 9 de xuño de 2017. O 5 de marzo do ano 2017, Alt-J lanzou "3WW" coma un sinxelo dixtal.
O 16 de setembro de 2021, a banda anunciou que o seu primeiro sinxelo dende 2018, titulado "U&ME", sería lanzado o 22 dese mesmo mes​. Este lanzamento coincidiu co anuncio do seu cuarto álbum, "The Dream", que saíu á luz o 11 de febreiro de 2022.
Sixín, Mourillós, Celanova
Sixín é un lugar da parroquia de Mourillós no concello ourensán de Celanova na comarca da Terra de Celanova. Tiña 7 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 4 eran homes e 3 mulleres. Iso supón un mantemento da poboación respecto a 2010, cando tiña 7 habitantes (4 homes e 3 mulleres).
O código Da Vinci
O código Da Vinci (título orixinal en The Da Vinci Code), é unha novela do escritor norteamericano Dan Brown, publicada por Doubleday en 2003. Converteuse nun éxito de vendas internacional, vendéronse entre 18 e 25 millóns de exemplares ata abril de 2005, e traduciuse a 44 linguas. A obra combina o xénero detectivesco coa teoría da conspiración, a novela deu pulo a certas teorías sobre o Santo Graal e o papel de María Magdalena na historia do cristianismo.
Foi traducida ao galego por Carlos Acevedo, Fernando Moreiras e Eva Almazán e publicada pola editorial El Aleph para a editorial Empuries en 2004, que posúe os dereitos de copia para tódalas linguas estatais menos o castelán.