cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Kevin Knox
Traxectoria profesional
O 9 de febreiro de 2023, os Pistons traspasaron a Knox ós Portland Trail Blazers nun traspaso entre catro equipos no que tamén participaron os Atlanta Hawks e os Golden State Warriors.
Carta Europea das Linguas Rexionais ou Minoritarias
miniatura|dereita|300px|Estados membros, aqueles que ratificaron a Carta, representados en cor verde escura; asinantes pero sen ratificala, en verde claro; non-adscritos, en cor grisalla A Carta Europea das Linguas Rexionais ou Minoritarias un tratado europeo (CETS 148) adoptado en 1992 baixo o auspicio do Consello de Europa para promover e protexer as linguas rexionais e minoritarias históricas de Europa.
Características
Tan só se aplica ós idiomas empregados tradicionalmente, de forma que exclúe idiomas empregados pola inmigración recente doutros estados, así como os considerados dialectos.
As linguas que son oficiais dentro de rexións ou provincias de unidades autónomas nun estado descentralizado (como o catalán en España) non están clasificadas como linguas oficiais do estado, e polo tanto poden beneficiarse pola carta. Por outra parte, a República de Irlanda non puido asinar a carta en favor do irlandés (aínda que é minoritario) porque é definido como a primeira lingua oficial do estado. Porén, o Reino Unido ratificou a Carta a respecto do irlandés (entre outras linguas) en Irlanda do Norte.
Linguas protexidas pola carta
Os países que ratificaron a carta e as linguas para as cales foi ratificada son os seguintes:
The Children of Húrin
The Children of Húrin é unha novela de fantasía épica e traxedia escrita por J. R. R. Tolkien. Escribiu a versión orixinal da historia a finais da década de 1910, revisouna varias veces despois, mais non a completou antes da súa morte en 1973. O seu fillo, Christopher Tolkien, editou o manuscrito para formar unha narrativa consistente, e publicouna en 2007 como un libro autónomo. O libro contén 33 ilustracións de Alan Lee, das cales oito están a páxina completa e a cor. A historia é un dos tres "grandes contos" ambientados na Primeira Idade da Terra Media de Tolkien, sendo os outros dous Beren and Lúthien e The Fall of Gondolin.
Sinopse
Húrin, un dos maiores guerreiros humanos das antigas eras, é aprisionado por Morgoth e maldicido por se rexeitar a traizoar aos elfos. Acorrentado de forma máxica a unha cadeira nun alto pico, é forzado cruelmente a asistir a todos os males que se abateran sobre a súa propia familia. O seu fillo, Túrin, fai xustiza á memoria do seu pai, mais ao longo das súas moitas batallas, traxedias marcan todas as súas accións e a todos os que o aman.
Bandeira Azul
200px|right A Bandeira Azul é un distintivo que outorga anualmente a organización privada Fundación Europea de Educación Ambiental ás praias e portos que cumpren unha serie de condicións ambientais e instalacións.
Os criterios do programa da Bandeira Azul son os de promoción do desenvolvemento sostible en augas fluviais e mariñas. Esixe o cumprimento das autoridades locais das calidade de augas, xestión do ambiente, educación ambiental e seguridade da cidadanía. A condición de Bandeira Azul concédeselle ás praias de máis de trinta países de Europa, Suráfrica, Nova Zelandia, Canadá e o mar Caribe.
No ano 2014, España tiña 561 bandeiras, Francia 363 e Grecia 360.
Praias galegas con Bandeira Azul
En 2015 había en Galiza 117 praias con Bandeira Azul (a Comunidade Valenciana tiña 121, Cataluña 89 e Andalucía 76).
Provincia da Coruña
miniatura|Praia de Riazor. 49 bandeiras.
Provincia de Pontevedra
miniatura|Bandeira azul ondeando en 2013 na [[Praia de Santa Marta, Baiona.]] 55 bandeiras. miniatura|[[Praia de Nerga en 2012.]]
García Rodríguez de Valcarce
García Rodríguez de Valcarce ou Valcárcel foi un nobre galego do s. XV, que apoiou a Henrique de Trastámara na guerra que este mantivo contra Pedro I de Castela. En recompensa polos seus servizos, o rei nomeouno señor da vila das Pontes.
Devanceiros
García Rodríguez de Valcarce era fillo de Xoán Freire de Andrade e de Constanza García. O seu avó paterno foi o mestre da Orde de Cristo Nuno Freire de Andrade, irmán do primeiro señor de Pontedeume Fernán Pérez de Andrade, O Boo, que pasou gran parte da súa vida en Portugal. O seu avó materno foi adiantado maior do Reino de Galicia e chamábase igual ca el. Tivo tamén un tío materno homónimo.
Posesións, señoríos e doazóns
O seu avó Nuno Freire casara coa portuguesa Tereixa Rodrigues de Tábora parente próxima de Leonor de Guzmán, nai do rei Henrique II. Por mor deste parentesco, os noivos recibiron como dote os coutos de Valón e Brión na Terra de Trasancos que pasarían formar parte posteriormente das posesións dos García Rodríguez.
García Rodríguez de Valcarce loitou xunto a Henrique II na batalla de Nájera contra Pedro I. A derrota do Trastámara foi estrepitosa e García Rodríguez foi tomado preso. Para pagar o seu rescate tivo que entregar os coutos mencionados de Valón e Brión. Este feito tentou aproveitalo o seu tío-avó, Fernán Pérez de Andrade o Bo, para cobrar tributos neses coutos. Tivo que intervir Henrique II para pararlle os pes ao señor de Pontedeume.
Ademais dos coutos mencionados, García Rodríguez posuía tamén en terras de Trasancos os señoríos de Santa Uxía de Mandiá desde 1401, e o couto e castelo de Moeche, desde o que gobernaba as súas posesións en Trasancos, Lamas e Cerdido. Tiña tamén a encomenda do mosteiro de San Salvador de Pedroso do que era mordomo.
O rei Henrique II concedeulle o señorío da vila das Pontes en recoñecemento á súa lealdade e polos servizos prestados.
Pola banda materna, herdou distintas propiedades no Bierzo. Foi encomendeiro do mosteiro de Carracedo, ao que en 1394 desembarga o lugar de Frieira (no actual concello de Sobrado, León) e as herdades de Lagumanes e Éntoma, co obxecto de ser soterrado nel ao morrer. Descoñécese a data do seu pasamento, porén sábese que xa ocorrera en 1412, cando a súa viúva vende o castelo de Moeche á súa filla Constanza García, casada con Pedro Álvarez Osorio, señor de Cabreira e Ribeira.
Casamento e descendencia
Casou García Rodríguez de Valcarce con Inés Fernández, coa que tivo tres fillos: Pedro García, Constanza García e Leonor García. Esta última tivo un neto tamén chamado García Rodríguez de Valcarce, irmán do famoso capitán irmandiño Diego de Lemos.
Cirrio
miniatura|300px|Cabeza de [[Apus apus.]] Os cirrios, ou birrios, son aves da subclase das neornites, infraclase dos neognatos, orde dos apodiformes, subfamilia dos apodinos e tribo dos apodininos.
Outros nomes galegos para algunhas especies son andoriñón ou andurón.
Características
De corpo pequeno e estilizado, de entre os 9 e os 25 cm de lonxitude, segundo a especie, coa plumaxe de coloración xeralmente negra ou apardazada, (aínda que algunhas especies presentan a rexión ventral máis clara ou manchas coloreadas na zona da garganta), sen dimorfismo sexual evidente, e ás extremamente longas, en comparación ao resto do corpo, e en forma de fouciño, aptas para o voo rápido, así como unha ampla apertura bucal e un peteiro reducido e algo curvado, rodeado de serdas, apto para atraparen insectos en voo.
As plumas primarias, longas e estreitas, xunto coas penas secundarias moito máis curtas, permítenlles un voo rápido e a posibilidade de planar. As patas e os dedos son moi curtas e ineficaces para camiñaren polo solo, e só son adecuadas para aferrarse. Por iso nunca pousan voluntariamente en terra, pero si pousan pendurando en superficies verticais, xa que de pousaren horizontalmente podería significar a muerte da ave ao non poder remontaren o voo, tendo as patas tan curtas e as ás tan longas, porque non teñen un punto de apoio adecuado para iniciaren o voo.
Estas aves pertencen ao grupo das mellores aves voadoras do mundo, e moitas das especies poden permaneceren en voo durante meses. Comen, dormen e se reproducen no aire, e só aterran poñeren os ovos. O seu alimento consiste en insectos voadores, que capturan en voo, a miúdo xusto na superficie da auga ou por riba doutro tipo de zonas húmidas. A auga é, polo tanto, un elemento importante para estas especies.
A fisioloxía dos cirrios está especialmente adaptada para o modo de vida aéreo do grupo, ás veces a grande altitude. O tipo de hemoglobina que posúen é diferente ao das restantes aves, e permite o transporte de grandes cantidades de oxíxeno a baixa presión. Grazas a estas adaptacións excepcionais para o voo e á forma das ás, os cirrios pasan gran parte do seu tempo no aire, e algunhas especies (como o cirrio común) son mesmo capazces de durmiren cando planan.
En Galicia
En Galicia pódense atopar catro especies:
Casardoño, Saídres, Silleda
Casardoño é un lugar da parroquia de Saídres no concello pontevedrés de Silleda. No ano 2007 tiña 11 habitantes ( 5 homes e 6 mulleres ).
Anteportas, Iria Flavia, Padrón
Anteportas é un lugar da parroquia de Iria Flavia no concello coruñés de Padrón, na comarca do Sar. Segundo o padrón municipal (INE 2013) ten 50 habitantes (26 homes e 24 mulleres).
Maragouzos, Saídres, Silleda
Maragouzos é un lugar da parroquia de Saídres no concello pontevedrés de Silleda. No ano 2007 tiña 15 habitantes ( 9 homes e 6 mulleres ).
Mikel Azurmendi
Mikel Azurmendi Inchausti, nado en Donostia o 11 de decembro de 1942 e finado na mesma cidade o 6 de agosto de 2021, foi un antropólogo, escritor, tradutor e profesor universitario vasco.
Biografía
Naceu en San Sebastián en 1942. Foi militante de ETA durante os anos 60, abandonando a organización tras ser derrotada a súa alternativa de deixar a violencia e transformarse nun partido obreiro. Licenciado en Filosofía pola Universidade da Sorbona de París, foi profesor desta Universidade durante os anos de seu exilio. Tralo seu regreso a España postulouse en contra da Constitución e o Estatuto de Autonomía do País Vasco por considerar “que había forza para esixir máis”. Tamén é doutor en Filosofía pola Universidade do País Vasco.
Co segundo goberno de Aznar foi presidente do Foro Social para a Integración dos inmigrantes; como tamén traballou no Instituto Cervantes da cidade marroquí de Tánxer.
Foi o primeiro portavoz do Foro de Ermua e fundador de ¡Basta Ya!. Estivo ameazado de morte por ETA e tras dous intentos de atentado abandonou temporalmente a súa praza de profesor de antropoloxía na Universidade do País Vasco, emigrando a Estados Unidos. No 2002 foi un dos 42 profesores da UPV que asinaron un manifesto denunciando que nesta universidade actuaba unha «rede mafiosa que apoia, xustifica e explota o terrorismo no seu propio beneficio, sen que a súa colaboración con ETA fose perseguida como se debera».
Foi Premio Hellman/Hammet no 2000, nomeado por Human Rights Watch, e tamén IV Premio á Convivencia no 2001, pola Fundación Miguel Ángel Blanco.
Sotavento (homónimos)
Sotavento é o lugar oposto a barlovento. Como topónimo pode referirse a:
Estadio Aldo Cantoni
O Estadio Aldo Cantoni é un estadio cuberto da cidade de San Juan (Arxentina). O Aldo Cantoni está situado nas inmediacións do Parque de Mayo, ao lado do chamado Estadio Abierto (en galego Estadio Aberto) que conta cun campo de fútbol, pista de atletismo e velódromo, neste estadio dispútanse partidos de hóckey a patíns, voleibol, baloncesto, fútbol sala ou tenis entre outros, amais de acoller outros eventos do ámbito cultural. Ten capacidade para 5.528 espectadores.
Historia
O Estadio Aldo Cantoni construíuse a finais da década dos '50 dentro do proxecto de reconstrución da cidade, aínda que non se inaugurou ata os anos '70 con motivo do XIX Campionato do Mundo de hóckey a patíns. Porén, ese ano tamén se produciron as primeiras reformas da construción orixinal, tales como a reparación da pista de patinaxe, a habilitación de oito vestiarios e a reforma total das plateas altas, colocando butacas máis confortables (ocupadas daquela por autoridades e delegacións).
En 1978 o estadio acolleu novamente o Mundial de hóckey a patíns, mais desta vez cunha cota extra de esforzo, xa que un ano antes, a cidade de San Juan sufriu o segundo sismo máis demoledor do século que afectou notablemente á cidade. O estadio tamén se viu afectado: as columnas que sosteñen o teito víronse seriamente danadas e foi declarado lugar inhabitable. Grazas ao esforzo conxunto das autoridades provinciais e nacionais, conseguiuse licitar e reparar a tempo o estadio, podendo levarse a cabo finalmente o XXIII Campionato do Mundo de hóckey a patíns, proclamándose Arxentina campioa por primeira vez na súa historia.
Contra 1989 o Aldo Cantoni sufriu unha nova remodelación da pista acorde coas novas regulamentacións. Desta vez o piso tiña 20 m de ancho e 40 m de longo. Amais, a súa cuberta foi substituída con baldosóns graníticos de 40X40, reducindo así as cantidades de xuntas. Tamén os corredores perimetrais foron elevados en relación ao nivel do terreo. Así mesmo, trocouse o lugar destinado ás autoridades, abriuse un novo portón para facilitar o acceso e os baños foron reacondicionados, ademais da mellora da iluminación e outros detalles menores.
The Andrews Sisters
As harmonías e as cancións de The Andrews Sisters seguen a ser influentes, e foron copiadas e gravadas por intérpretes como Bette Midler, Christina Aguilera, Pentatonix e outros. O grupo ingresou no Vocal Group Hall of Fame en 1998.
Estadio Aldo Cantoni
Historia
O ano 2001 marcou un antes e un despois para San Juan, tanto no organizativo como no edificio. O estadio foi completamente remodelado pola Subsecretaría de Deportes da Provincia, adaptándoo aos novos requirimentos internacionais no referente ás dimensións e superficie da pista, comodidades para a prensa, cabinas especiais para a retransmisión por radio e televisión, accesos para o público, iluminación e comodidade dos espectadores.
Características
O Estadio Aldo Cantoni conta con catro vestiarios para xogadores con acceso directo ao campo de xogo e á porta do recinto, un vestiario para árbitros, unha sala médica, unha sala de prensa equipada con 20 ordenadores para uso exclusivo dos xornalistas con conexión permanente a internet e fax, unha sala de conferencias de prensa con sistema de son e paso para xornalistas dende a sala de prensa e zona de cabinas, 16 cabinas para retransmisións por radio e televisión con liñas telefónicas e acceso a internet, unha sala VIP con pase directo a palcos, unha sala de equipamento técnico, unha sala privada-set de televisión para entrevistas personalizadas e unha confeitaría para uso exclusivo das delegacións, xornalistas e autoridades.
The Andrews Sisters
Traxectoria
A loura Patty, a morena Maxene e a rubia LaVerne naceron en Minnesota, Estados Unidos, de pai grego e de nai norueguesa estadounidense. Criáronse en Minneapolis. Patty, a máis nova das irmás e cantante principal, só tiña sete anos cando formaron o grupo, e doce cando gañaron o primeiro premio nun concurso de talentos no Teatro Orpheum de Minneapolis, onde LaVerne tocaba o acompañamento de piano para os filmes mudos a cambio de clases de danza gratuítas para ela e as súas irmás. Trala ruína do restaurante do seu pai en Minneapolis, as irmás lanzáronse á estrada para axudar a familia.
Cando as irmás gañaron fama e se asentaron en California, os seus pais viviron con elas en Brentwood, até o final das súas vidas. As irmás regresaban a Minneápolis polo menos unha vez ao ano para visitar a súa familia.
Comezaron a súa carreira como imitadoras dun exitoso grupo anterior, The Boswell Sisters. Tras cantar con varios grupos de baile e facer vodevil con Larry Rich, coñecido tamén como Dick Rich, Ted Mack e Leon Belasco, atraeron por primeira vez a atención internacional coas súas gravacións e emisións por radio en 1937, sobre todo polo seu éxito "Bei Mir Bist Du Schön", que era orixinalmente unha melodía en idioma yiddish, cunha letra que traduciu ao inglés Sammy Cahn e que as mozas harmonizaron perfectamente. Venderon un millón de discos, co que se converteron no primeiro grupo de voces femininas en gañar un disco de ouro. A este éxito seguírono varios máis, durante os seguintes dous anos e xa en 1940 eran moi coñecidas.
The Andrews Sisters gravaron 47 cancións con Bing Crosby, 23 das cales se clasificaron nas listas de éxitos da importante revista musical Billboard, convertendo o equipo nun dos emparellamentos de máis éxito da historia do espectáculo musical. Os seus éxitos con Crosby inclúen "Pistol Packin' Mama", "Don't Fence Me In", "South America", "Take It Away" e "Jingle Bells".
Xunto con Crosby, o trío estaba entre os artistas que incorporaron estilos musicais étnicos ás listas de éxitos dos Estados Unidos, popularizando cancións que incluían melodías orixinarias de Israel, Italia, España, Francia, Irlanda, Rusia, Brasil, México ou Trinidad, moitas das cales escollía para elas Crosby.
Durante a segunda guerra mundial, animaron as forzas aliadas no seu país, en África e Italia, visitando o Exército, a Mariña, os Marines e as bases dos Gardacostas, zonas en guerra, hospitais e fábricas de munición. Animaron os cidadáns estadounidenses a comprar bonos de guerra do Estado coa súa canción "Any Bonds Today?". Durante estas viaxes, adoitaban convidar a cear a tres soldados ao azar.
Apologies to the Queen Mary
Apologies to the Queen Mary é o primeiro álbum de estudio da banda canadense de indie rock Wolf Parade, publicado o 27 de setembro de 2005 a través do selo Sub Pop Records.
The Andrews Sisters
Traxectoria
Gravaron unha serie de Victory Discs para que fosen distribuídos unicamente entre as Forzas Aliadas e gañáronse o sobrenome de "Sweethearts of the Armed Forces Radio Service" (en galego "Amoriños do Servizo de Radio das Forzas Armadas") polas súas moitas aparicións en programas como Command Performance, Mail Call e G.I. Journal.
Era tanta a popularidade de The Andrews Sisters que, trala guerra, descubriron que algunhas das súas cancións foran levadas de contrabando a Alemaña, tras cambiar as etiquetas por Cancións de Marcha de Hitler. A canción "Bei Mir Bist Du Schön" converteuse nunha favorita dos nazis, ata que se descubriu que os compositores da canción eran de ascendencia xudía. Despois disto, os presos dos campos de concentración seguiron cantándoa ás agachadas.
Interrupción da súa carreira
The Andrews Sisters separáronse en 1953, principalmente por mor da decisión de Patty de comezar a súa carreira en solitario, co seu marido como axente. Cando Maxene e LaVerne se decataron desta decisión a través das columnas de rumores en lugar de pola súa irmá, produciuse unha agre separación de dous anos, que empeorou cando Patty demandou a LaVerne para conseguir unha parte maior do inmoble dos seus pais. Maxene e LaVerne tentaron continuar como dueto, co apoio da crítica durante a súa xira de 10 días por Australia.
Un intento de suicidio de Maxene en decembro de 1954 impediu realizar máis xiras. Maxene pasou un curto tempo no hospital tras tomar 18 pílulas somníferas. LaVerne contou aos xornalistas que foi por accidente.
Hipólito Cabezas Martínez
Hipólito Cabezas Martínez máis coñecido coma Polito, nado en Vigo en 1940 e finado o 7 de outubro de 2015, é un exfutbolista galego. Xogaba na demarcación de dianteiro.
Traxectoria
Formado nas categorías inferiores do Celta de Vigo pasou do filial ao primeiro equipo na tempada 1960/61 na Segunda División, porén a causa da súa xuventude foi cedido ao Racing de Ferrol, equipo no que non chegou a debutar en partido oficial.
The Andrews Sisters
Interrupción da súa carreira
A fin chegou en 1967 cando a máis vella das irmás, LaVerne, morreu de cancro despois de loitar durante un ano contra a enfermidade. Durante ese tempo, foi substituída pola cantante Joyce DeYoung. LaVerne fundara o grupo orixinal, e adoitaba ser a figura conciliadora entre as tres irmás. Trala súa morte, Maxene non viu necesidade de continuar como un dúo (ensinaba teatro e dicción nun colexio universitario do lago Tahoe e traballaba con adolescentes problemáticos), e unha vez máis, Patty arelaba actuar en solitario.
Carracido, Saídres, Silleda
Carracido é un lugar da parroquia de Saídres no concello pontevedrés de Silleda. No ano 2007 tiña 4 habitantes ( 2 homes e 2 mulleres ).
Hipólito Cabezas Martínez
Traxectoria
Non volveu ter peso no primeiro equipo ata a tempada 1962/63, na que foi o máximo anotador do equipo con nove goles, ao igual que o seu compañeiro Abásolo.
Tras deixar o Celta en 1964 volveu ao Racing de Ferrol, pero unha lesión volveu a deixalo sen debutar co equipo departamental. Retirouse do fútbol profesional tras xogar unha tempada no UD Melilla.
The Andrews Sisters
Regreso
As irmás fixeron un regreso no musical nostálxico dos Sherman Brothers da segunda guerra mundial Over Here! que se estreou en Broadway no teatro Shubert en 1974. Foi unha continuación do éxito de Patty en 1971 en "Victory Canteen". No musical participaron Maxene e Patty (con Janie Sell ocupando o posto de LaVerne, actuación pola cal obtivo un premio Tony) e foi escrito pensando nas dúas irmás para os papeis protagonistas. Este musical impulsou as carreiras de moitas iconas teatrais e televisivas como John Travolta, Marilu Henner, Treat Williams ou Ann Reinking. Foi o último grande éxito das mozas e non durou demasiado debido a un xuízo iniciado polo marido de Patty, contra os produtores do espectáculo, arruinando as xiras programadas da compañía que incluían as irmás.
Patty distanciouse de Maxene a partir daquel momento, aínda que esta última afirmou trala súa morte que nunca soubo os motivos da súa irmá para esta separación. Maxene sufriu un grave ataque ao corazón mentres actuaba en Illinois en 1982 e requiriu unha cuádrupla cirurxía de bypass, da que se recuperou con éxito. Patty visitouna mentres se atopaba hospitalizada. Agora adoitaba aparecer como "Patti", aínda que seguía asinando os autógrafos como Patty.
As dúas irmás reuníronse de novo, aínda que brevemente, o 1 de outubro de 1987 cando recibiron unha estrela no famoso Paseo da Fama de Hollywood de Hollywood e chegaron a cantar unhas estrofas de "Beer Barrel Polka" para as cámaras de Entertainment Tonight. Ironicamente, produciuse un terremoto na área esa mesma mañá e a cerimonia estivo a piques de ser cancelada. Patty aproveitou para facer unha broma, dicindo: "Hai quen di que o terremoto desta mañá foi LaVerne porque non podía vir, pero realmente eramos Maxene e eu falando por teléfono". As irmás riron e abrazáronse. Tras este encontro, permaneceron separadas durante 20 anos.
Familia e falecemento
LaVerne Andrews casou con Lou Rogers, trompetista na banda de Vic Schoen, en 1948. Permaneceron xuntos ata a morte de LaVerne o 8 de maio de 1967 (Lou faleceu en 1995). As cinsas de LaVerne e de Maxene Andrews están enterradas no Columbario da Memoria do Forest Lawn Memorial Park Cemetery en Glendale, California, próximas ás cinsas dos seus pais.
Maxene Andrews casou co editor musical Lou Levy en 1941 e separáronse en 1949. Levy foi o director das irmás entre 1937 e 1951. Maxene faleceu o 21 de outubro de 1995 tras sufrir un ataque ao corazón mentres estaba de vacacións en Cape Cod coa súa filla e directora Lynda Wells. Tras descubrir o falecemento da súa irmá, Patty quedou moi consternada. Non acudiu aos actos conmemorativos en honra da súa irmá nin en Nova York nin en San Francisco. Bob Hope dixo, tralo falecemento de Maxene, "Era moito máis que unha parte de The Andrews Sisters, moito máis que unha cantante. Era unha muller doce e marabillosa que compartía o seu talento e coñecemento cos demais".
Patty Andrews casou co axente Marty Melcher en 1947 e deixouno en 1949, cando el comezou unha relación con Doris Day. Casou entón con Walter Weschler, pianista do trío en 1951. patty faleceu de causas naturais na súa casa de Northridge, California, o 30 de xaneiro de 2013, aos 94 anos. Weschler, o seu home durante case sesenta anos, falecera o 28 de agosto de 2010, aos 88 anos. Non adoitaba responder preguntas persoais sobre as súas irmás nas entrevistas ocasionais que concedeu, e cando se lle preguntaba, bromeaba brevemente antes de pasar ao seguinte tema.
Estilo musical
The Andrews Sisters especializáronse sobre todo no swing, o boogie-woogie, e novos éxitos co seu selo persoal: rápidas síncopas vocais. Tamén fixeron grandes hits de jazz, baladas, folk, country-western e música relixiosa, converténdose nas primeiras artistas de Decca en gravar un álbum de gospel en 1950. A súa versatilidade permitiulles emparellarse con moitos artistas diferentes nos estudos de gravación, chegando a ter hits Top 10 con celebridades como Bing Crosby (o único artista musical que vendeu máis discos que The Andrews Sisters en 1940), Danny Kaye, Dick Haymes, Carmen Miranda, Al Jolson, Ray McKinley, Burl Ives, Ernest Tubb, Red Foley, Dan Dailey, Alfred Apaka e Les Paul. En aparicións persoais en radio e televisión, cantaron con personalidades como Rudy Vallee, Judy Garland e Nat "King" Cole, Jimmie Rodgers, Andy Williams e The Supremes.
Cando as irmás saíron ao escenario musical a finais dos anos 30, axitaron os sólidos cimentos musicais daquela época. Produciron unha moi lograda mestura harmónica, cantando a pleno pulmón nun intento de conseguir o son de tres trompetas harmonizadas, apoiándose nunha banda de música. Algúns directores de banda do momento, como Artie Shaw e os seus músicos, gardábanlles rancor por roubarlles o protagonismo e salientar as súas voces. Así mesmo, estaban tan demandadas como os propios directores de banda, moitos dos cales non querían compartir o protagonismo co trío de mozas.
Con todo, tiveron unha inmediata acollida entre o público adolescente e adulto, fascinados polo swing e o jazz. The Andrews Sisters tocaron coa maioría das bandas importantes, incluíndo a de Glenn Miller, Benny Goodman, Buddy Rich, Tommy Dorsey, Jimmy Dorsey, Gene Krupa, Joe Venuti, Freddie Slack, Eddie Heywood, Bob Crosby (irmán de Bing Crosby), Desi Arnaz, Guy Lombardo, Les Brown, Bunny Berigan, Xavier Cugat, Paul Whiteman, Ted Lewis, Nelson Riddle e Gordon Jenkins, cuxa orquestra e coro as acompaña con suaves e melancólicas interpretacións como en "I Can Dream, Can't I?" (que estivo no número 1 de Billboard, e que se mantivo no Top 10 25 semanas), "I Wanna Be Loved", "There Will Never Be Another You", e "The Three Bells" (primeira versión de fala inglesa que se gravou desta canción francesa).
Filmes
Maxene, Patty, e LaVerne apareceron en quince filmes de Hollywood. A súa primeira longametraxe, Argentine Nights, emparellounas con outro trío, os Ritz Brothers. Universal Pictures rexeitou contratar un coreógrafo, así que os Ritzs lles ensinaron algúns pasos innovadores.
Buck Privates, con Abbott e Costello, incluía o hit "Boogie Woogie Bugle Boy." Esta composición de Don Raye-Hughie Prince foi candidata ao Oscar á mellor canción na cerimonia de 1941. En 2001, a canción obtivo por votación o posto número 6 de entre unha lista de 365 aspirantes a Canción do Século, recobrando a súa popularidade gracas a unha versión de 1973 de Bette Midler.
Universal contratou as irmás para outras dúas comedias de Abbot e Costello, e máis tarde levounas á fama en musicais. What's Cookin', Private Buckaroo, e Give Out, Sisters estiveron entre as súas máis populares longametraxes.
Programas de televisión e radio
The Andrews Sisters eran as máis solicitadas nos teatros de todo o mundo durante os anos 40 e principios dos 50, superando sempre os niveis de audiencia previos. Patty, Maxene e LaVerne presentaron os seus propios programas de radio para ABC e CBS dende 1944 ata 1951, cantando anuncios de radio especialmente escritos para produtos tales como a goma de mascar Wrigley's, ananás Dole, motores Nash, produtos do fogar Kelvinator, sopa Campbell e produtos alimenticios Franco-American.
As Ribas, San Martiño de Corvelle, A Pastoriza
As Ribas é un lugar da parroquia de San Martiño de Corvelle no concello lugués da Pastoriza na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2019 tiña 40 habitantes (22 homes e 18 mulleres).
Sweet Oblivion
Sweet Oblivion é o sexto álbum da banda estadounidense de grunge Screaming Trees, publicado o 8 de setembro de 1992 a través do selo Epic Records. A gravación foi o maior fito do grupo en termos de vendas, e foi o máis preto que tiveron de acadar o éxito entre o gran público. Sweet Oblivion vendeu máis de 300.000 copias grazas ao seu tema "Nearly Lost You", o maior éxito do grupo debido á súa aparición na banda sonora da película Singles.
Francisco Reyes Santiás
Francisco Reyes Santiás, nado en Manresa en 1961, é un economista e político galego.
Traxectoria
Fillo do neurocirurxián Francisco Reyes Oliveros, é licenciado en dereito e doutor en Económicas. Foi asesor económico da consellería de sanidade e profesor asociado das universidades de Vigo e Santiago de Compostela. Economista do Servizo Galego de Saúde traballa como experto en avaliación económica na Unidade de Epidemioloxía e Investigación clínica do Complexo Hospitalario Universitario de Santiago de Compostela. Formou parte das listas do PSdeG ao concello de Santiago nas eleccións de 2011 resultando elixido concelleiro, foi voceiro do grupo municipal socialista e no ano 2014 os militantes elixírono en primarias como o candidato á alcaldía de Santiago de Compostela.
Circuíto Park Zandvoort
O Circuíto de Zandvoort (coñecido como Circuíto Park Zandvoort ata 2017) é un autódromo situado ao oeste de Haarlem e Zandvoort, Países Baixos, sobre o Mar do Norte. Foi sede do Gran Premio dos Países Baixos de Fórmula 1 desde 1952 ata 1986. O circuíto foi deseñado nun principio por John Hugenholt, deseñador tamén do circuíto español do Jarama (Madrid). Deseñouse en 1948 e foi remodelado de forma radical a finais dos 1980.
Actualmente o circuíto acolle probas da Fórmula 3, o Campionato Mundial de Turismos e o DTM, entre outras competicións. En volveu a acoller o Gran Premio dos Países Baixos
O circuíto foi inaugurado o 7 de agosto de 1948 e no ano 1949 tivo lugar o primeiro gran premio nel
1930 a mediados da década de 1980
A primeira carreira no circuíto, a 'Prijs van Zandvoort', tivo lugar o 7 de agosto de 1948. A carreira foi renomeada como Grote Prijs van Zandvoort (Gran Premio de Zandvoort) en 1949, entón o Grote Prijs van Nederland (Gran Premio de Holanda) en 1950. A carreira de 1952 foi a primeira en disputarse como unha rolda do Campionato Mundial de Pilotos, aínda que co regulamento da Fórmula 2 en vez do regulamento da Fórmula 1, como todas as roldas europeas do Campionato ese ano, unha situación similar tamén se aplicou en 1953. Non houbo Gran Premio de Holanda en 1954, 1956 ou 1957, pero 1955 viu a primeira verdadeira carreira de Fórmula Un como parte do Campionato de Pilotos. O Gran Premio de Holanda volveu no Gran Premio dos Países Baixos de 1958 e permaneceu como unha carreira permanente no calendario da F1 (con excepción de 1972) ata, cando se celebrou por última vez.
Mediados dos anos 80 ata a actualidade
Para resolver varios problemas que imposibilitaban o desenvolvemento e a actualización da pista, o máis importante era a contaminación acústica para os habitantes da parte de Zandvoort máis próxima á pista, a dirección da pista adoptou e elaborou un plan para mover o máis posible a parte sur da pista e afastala do polígono habitacional e reconstruír unha pista máis compacta no antigo "interior" restante. En xaneiro de 1987, este plan obtivo a luz verde necesaria cando foi aprobado formalmente pola Deputación Provincial de Noord-Holanda. Non obstante, só un par de meses despois xurdiu un novo problema: a compañía que rexentaba comercialmente o circuíto (CENAV), pechou, marcando o final do "Circuíto van Zandvoort". De novo, a pista, propiedade do municipio de Zandvoort, estaba en perigo de perderse definitivamente para os deportes de motor. Non obstante, formouse unha nova empresa operativa, a Stichting Exploitatie Circuit Park e comezou a traballar para a realización dos plans de reconstrución da pista. Creouse o Circuit Park Zandvoort e no verán de 1989 a pista remodelouse para crear un Circuíto Club provisional de 2´6 km., mentres que a parte sur da pista dispoñíase para construír o Vendorado Bungalow Park e novos locais para os clubs de fútbol e hockey locais.
En 1995, o CPZ (Circuit Park Zandvoort) obtivo o "Status A" do goberno dos Países Baixos e comezou a construír un circuíto internacional de gran premio. Este proxecto rematouse en 2001, despois de que a pista foi redeseñada a un circuíto de 4´3 km. e construíuse un novo edificio de boxes (por HPG, a compañía de desenvolvemento de John Hugenholtz jr. Fillo do ex-director), a nova tribuna situouse ao longo da recta.
miniatura| [[2013 Deutsche Tourswagen Masters|2013 DTM carreira en Zandvoort]]
En novembro de 2018 os medios de comunicación trouxeron a noticia de que a organización de carreiras de Fórmula Un convidou aos propietarios da pista de carreiras de Zandvoort a facer unha proposta concreta para escenificar unha carreira de Grand Prix no ano. En marzo de 2019, confirmouse que se asinou unha carta de intención entre Zandvoort e a xerencia da Fórmula Un para celebrar o Gran Premio dos Países Baixos, pero que dependía do financiamento privado para cubrir a carreira. O 31 de marzo de 2019 fixouse un prazo para tomar unha decisión final. O 14 de maio de 2019 confirmouse que Zandvoort acollería o Gran Premio dos Países Baixos para o 2020 e polo menos durante tres anos máis, coa opción de acoller outros dous no futuro. O Concello de Zandvoort pagará catro millóns de euros que serán empregados no propio circuíto que sufrira varios cambios, como pequenas alteracións nas curvas Gerlach e Hugenholz, para poñelo ao día coas normas da F1. Tamén se mellorará a infraestrutura ao redor do circuíto, e gran parte do diñeiro será destinado a mellorar a accesibilidade á pista. O 29 de agosto de 2019, o Gran Premio dos Países Baixos de 2020 en Zandvoort colocouse como a 5ª carreira na programación, o 3 de maio de 2020, entre China e España. O 17 de setembro de 2019, anunciouse que Zandvoort acollería o Campionato de Fórmula 2 da FIA e o Campionato de Fórmula 3 da FIA, en substitución da serie de carreiras de apoio da serie no Circuíto Paul Ricard.
O circuíto
miniatura|Imaxe aérea do circuíto (2016) miniatura|Mapa do circuíto
O circuíto gañou popularidade debido ás súas curvas rápidas, como Scheivlak, así como a forquita "Tarzanbocht" (curva de Tarzán) ao final da recta principal. Tarzanbocht é a curva máis famosa do circuíto. Como hai unha recta na curva, ofrece excelentes oportunidades de adiantamento. É posible pasar polo exterior e tamén polo carril interior máis doadamente. Esta curva ten o nome dun personaxe local que se gañou o alcume de Tarzán e que só aceptou renunciar á súa horta nas dunas se os deseñadores da pista nomeaban a curva máis próxima co seu alcume. Por outra banda, coñécense moitas historias diferentes sobre a curva de Tarzán.
Trazados
As curvas denomínanse como segue (os números corresponden ao mapa desta sección, comezando pola liña de saída/meta):
A diferenza de altitude é 7,92 m..
Os xiros 3 e 14/15 son curvas extremadamente peraltadas; a curva 3 ten uninclinación de 19 graos mentres que as curvas 14/15 teñen unha inclinación de 18 graos.
A Cure for Wellness
A Cure for Wellness é un filme psicolóxico de 2016 dirixido por Gore Verbinski e escrito por Justin Haythe, baseado nunha historia coescrita por Haythe e Verbinski. É unha coprodución entre os Estados Unidos de América, Alemaña e Luxemburgo, o filme foi rodado en varias localizacións de Alemaña, incluíndo o castelo de Hohenzollern en Baden-Württemberg. O argumento está inspirado na novela de Thomas Mann Der Zauberberg. Está protagonizado por Dane DeHaan, Jason Isaacs e Mia Goth, e o argumento conta a historia dun executivo novo que é enviado na procura dun executivo que se atopa nun misterioso centro de rehabilitación nos Alpes suízos.
Circuíto Park Zandvoort
Trazados
thumb | 800px | center | A recta principal durante o [[A1GP ]]
Todos os gañadores de Fórmula 1, no circuíto de Zandvoort
Taboa de récords Piloto: Jim Clark (4), Niki Lauda/Jackie Stewart (3 cada un) País: Reino Unido (11), Francia/Austria (4 cada un) construtor: Ferrari (8), Lotus (6), McLaren (3) Motor: Ford (10), Ferrari (8), Climax (4) Penumáticos: Goodyear (12), Dunlop (10), Firestone (3)
Escudo de Libia
O escudo de Libia (en árabe: شعار ليببا‎), aínda que non é exactamente o mesmo, é semellante o utilizado polo país cando era parte da Federación de Repúblicas Árabes. O escudo actual foi adoptado dende a saída libia da Federación en 1977.
Descrición
Ao igual que ocorre coa bandeira, o verde é a cor predominante, proporcionando unha ligazón entre a cor verde do manto do profeta Mahoma e a cor da revolución verde de Muammar al-Gaddafi. A ave rapaz amosada no escudo é a Aguia de Quraish, o emblema da tribo de Mahoma. Finalmente, aos pés da ave, figura a lenda: اتحاد الجمهوريات العربية (ittiħād al-jumhūriyyāt al-`arabiyya) é dicir "Unión da República Árabe".
A Rebolada
O topónimo galego A Rebolada pode facer referencia a:
Ruatoria
Ruatoria, tamén escrito Ruatōria, é unha vila de Waiapu Valley da Rexión de Gisborne no recanto nordeste da Illa Norte de Nova Zelandia. A vila foi orixinalmente coñecida como Cross Roads, pero foi renomeada como Ruatōrea en 1913, do maorí Rua-a-Tōrea (o pozo de almacenamento de Tōrea). En 1925 o nome foi alterado cara a súa escrita actual, malia que algúns textos conservaron a vella forma.
No censo de 2006, foi a terceira maior poboación da súa rexión (de baixa densidade), e tiña unha poboación de só 756 (75 menos que a segunda maior vila da rexión, Tolaga Bay). Isto supuxo un decrecemento do 9.7% (81 persoas) dende o censo de 2001. É o centro de poboación de Waiapu Valley. O 94,8% dos seus habitantes son do pobo maorí, e o 46% fala te reo Māori — ambos datos son significativamente superiores á media rexional ou nacional.
Ciudad Real Madrid
200px|miniatura|Entrada á Ciudad Real Madrid A Ciudad Real Madrid, coñecida tamén como Cidade Deportiva en referencia ás antigas instalacións deportivas do club, é un conxunto de instalacións deportivas propiedade do Real Madrid Club de Fútbol que se atopa no desenvolvemento urbanístico de Valdebebas, barrio de Valdefuentes, na cidade de Madrid (España), entre o recinto feiral Ifema e o Aeroporto de Madrid-Barajas.
Historia
Foi inaugurado o 30 de setembro de 2005, cunha superficie de 1.200.000 m², dos que ata o momento desenvolvéronse uns 300.000 m², a cuarta parte do mesmo. A primeira fase da construción, cun custo de 70 millóns de euros incluíu as instalacións médicas e de adestramento para o primeiro equipo e as seccións da canteira, así como 12 campos de xogo, incluíndo o Estadio Alfredo di Stéfano onde xoga o equipo filial, o Real Madrid Castilla.
As obras da III fase de construción consistían en doce residencias e infraestruturas dedicadas á devandita habitabilidade como comedores, salas de estudo e convivencia dedicadas aos canteiráns e integrantes do primeiro persoal para unha mellora das concentracións e sesións preparatorias, así como estancias para os medios de comunicación e distinto equipo técnico culminadas cun pequeno espazo hostaleiro. Estas foron retomadas en xullo de 2012​ tras estar paralizadas por falta de permisos, e foron presentadas oficialmente o 5 de novembro do mesmo ano nun acto nas instalacións xunto á alcaldesa de Madrid Ana Botella e o presidente da Comunidade. A súa apertura produciuse en xaneiro de 2014, sendo presentada o día 10.
Tras a mesma está prevista outra ampliación coa apertura dun parque temático e un museo do club ao redor das parcelas deportivas da Ciudad Real Madrid, pertencentes á IV e última fase de construción do complexo.
Estadio Alfredo Di Stéfano
O Estadio Alfredo Di Stéfano é o campo onde xoga como local o primeiro equipo filial do club, o Real Madrid Castilla Club de Fútbol desde a segunda metade da tempada 2005-06. Unha vez finalizada a IV fase de construción, e última, prevese que o estadio amplie a súa capacidade actual ata os 25 000 espectadores. A calefacción propia, coa que o recinto pode ser tamén utilizado se fose conveniente como zona de adestramento do club e a cuberta movible do lateral son algunhas das máis novas técnicas de que dispón o estadio, para favorecer tanto ao club como aos medios informativos e os afeccionados.
Unha estatua de bronce do citado exfutbolista preside o acceso ao estadio, representando unha das súas máis coñecidas estampas ao celebrar un gol nas semifinais da Copa de Europa de 1957-58 fronte ao Budapesti Vasas Sport Club no que anotou un hat-trick, na que sería a terceira Copa de Europa consecutiva do club.
Campos de adestramento
O complexo posúe numerosos campos de adestramento, dos cales, sete están destinados ás categorías inferiores do club, onde o Real Madrid Castilla, o Real Madrid C e o Real Madrid Xuvenil A, os primeiros equipos filiais do club, gozan dos campos de herba natural do complexo para unhas mellores condicións de adestramento, que se completan con outros dous terreos de herba artificial e dous campos de fútbol 7, todos eles coas súas propias bancadas para afeccionados.
Anexos a estes terreos atópase a zona de adestramento do primeiro equipo. Esta comprende tres campos propios de adestramento de céspede natural que se completan cun campo-gaiola, un campo para os porteiros e outro de area, nunha zona de adestramento técnico máis específico, e un circuíto interior de carreira continua duns 6 400 metros lineais.
Módulos
Os complexos deportivos de adestramento atópanse ao redor do corazón do complexo, como son os edificios divididos en distintos módulos para cubrir as distintas necesidades do mesmo. O módulo B-1 é o máis illado do complexo ao non posuír comunicación interior co resto do edificio, e está reservado para as persoas alleas ao club como os equipos visitantes e equipos arbitrais que contan cos seus propios vestiarios e zonas de preparación cos distintos requisitos necesarios. A partir do mesmo, o edificio é destinado exclusivamente ao club e os seus integrantes.
Iniciado no módulo B-2, pertencente aos equipos benxamíns, alevíns, infantís e cadetes, chégase ao módulo B-3 reservado para os tres equipos xuvenís, e os dous equipos filiais, o Real Madrid C e o Real Madrid Castilla, que finalmente desencadearán na zona do primeiro equipo, coñecida como a Cabeza da "T", pola súa planta arquitectónica.
Esta é a zona máis exclusiva do complexo, e está conformada por tres módulos, C-1, C-2 e C-3, destinados á disciplina do primeiro equipo, con comunicación directa aos seus campos de adestramento.
O complexo de edificios conta ademais dos citados vestiarios (con zona seca e húmida), con ximnasios, aulas, salas de conferencias e despachos, zonas de hidroterapia e centro médico, salas de prensa, sets de televisión e utilidades para prensa, cafeterías, comedores e terrazas, zonas de loxística, almacéns para utilleros e unha área de despachos e oficinas para os responsables das categorías inferiores do club, así como o edificio de instalacións que controla a totalidade da produción de enerxía, auga, telecomunicacións ou climatización, conformando un espazo de ao redor de 24 000 m².
Instalacións para a sección de baloncesto
A sección de baloncesto viu como a mediados da tempada 2015-16 facilitábanselle tamén as súas propias instalacións deportivas dentro da Cidade Deportiva de Valdebebas. Un novo pavillón de adestramentos construíuse con catro pistas utilizables á vez, unha para o primeiro persoal e o resto para os equipos de canteira: o filial EBA, o júnior, os dous cadetes e os dous infantís, así como o equipo alevín. Outra das funcións é que sirva ademais como palacio de congresos do club para celebrar futuros actos compromisarios.
Medios de comunicación
Na Ciudad Real Madrid atópanse os estudos de Real Madrid TV e Real Madrid Radio encargados de cubrir e difundir a información tanto do club como das súas diferentes seccións deportivas.
Aparcadoiros
O complexo conta con distintos aparcadoiros tanto para os empregados e xogadores do club como para os afeccionados e visitantes. Este último conta cunha capacidade para máis de 300 vehículos. O segundo é de uso exclusivo para os integrantes do primeiro persoal, e atópase anexo á zona do complexo reservada para estes. Así mesmo, os equipos e afeccionados rivais contan cun aparcadoiro propio con capacidade para ata 10 autobuses con accesos restrinxidos á súa propia zona da bancada do Estadio Alfredo Di Stéfano, onde contan tamén coa súa propia zona de aseos e restauración.
En total, un espazo reservado a máis de 800 vehículos e zona exclusiva de autobuses.
Sostibilidade
O complexo, seguindo a liña da conservación enerxética e do medio ambiente, posúe un sistema de abastecemento propio tanto de luz como de auga. Unhas placas solares recollen, almacenan e distribúen a enerxía necesaria para a iluminación do complexo, mentres que un sistema de depuración de cinco alxibes con capacidade para 1.200.000 litros, recolle a auga necesaria para as distintas necesidades achegándolle ao club un aforro enerxético superior ao 60% que continúa coa liña do club de implicación coas circunstancias sociais máis aló do deporte, un recoñecemento de axuda ao desenvolvemento sustentable e en favor do medio ambiente representado a través da súa principal asociación en temas sociais e culturais, a Fundación Real Madrid, así como de axudas ao discapacitado, atopándose todas as instalacións provistas de axudas ás persoas de mobilidade reducida contando coas súas propias zonas privilexiadas no recinto.
Do ermo
Do ermo é un libro de poesía de Antonio Noriega Varela, publicado en 1920, que recolle textos do anterior libro Montañesas e tivo posteriores edicións.
Mesmo se pode considerar que Montañesas e Do ermo son sucesivas versións do mesmo libro.
Edicións
miniatura|Do ermo na edición da [[Biblioteca Básica da Cultura Galega.]]
Fernández del Riego e Carballo Calero consideraron que Noriega Varela é autor dunha única obra, corrixida e aumentada varias veces. Pola contra, Otero Pedrayo e Freixeiro Mato diferencian entre Montañesas e Do ermo tal e como era a intención do autor. Dolores Vilavedra e Xosé Ramón Pena tamén consideran que Montañesas e Do ermo son dous libros de seu, que responden a unha evolución da súa poesía.
Análise
Das dúas obras poéticas de Noriega Varela, Montañesas representa o realismo costumista decimónico, con poemas onde louva as tradicións populares e composicións longas de carácter narrativo-descritivo. Do Ermo representa unha liña poética máis depurada, lírica e persoal.