cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Referencias históricas non cristiás sobre Xesús de Nazaret
Flavio Xosefo
miniatura|Unha páxina de [[Antigüidades xudías.]] As Antigüidades xudías son unha crónica do historiador xudeorromano Flavio Xosefo que narra a historia do pobo xudeu dun xeito razoablemente completa. Os intereses de Flavio Xosefo -entre eles, gañar a simpatía de Roma cara aos xudeus- lévano, con todo, a minimizar as noticias que puidesen resultar conflitivas.
Xosefo non menciona aos líderes do pequeno grupo de cristiáns (Pedro e Paulo) nin a María, nai de Xesús. Porén, dous parágrafos tratan directamente de Xesús:
A autenticidade do fragmento foi cuestionada filoloxicamente e historiográficamente. Aínda que non faltan quen defenden a autenticidade deste texto, a maioría dos historiadores e filólogos non consideran que sexa auténtico, ao estar cheo de interpolacións cristiás.
Deste segundo texto discútese se é unha interpolación o texto entre corchetes, aínda que, seguindo de novo ao profesor Antonio Piñero, a maioría dos historiadores e filólogos inclínanse polo seu autenticidade porque Xosefo cita no seu libro a moitos personaxes de nome Xesús e non parece estraño que engadise algo ao nome para distinguilo.
Noutro pasaxe (Antigüidades xudías 18:5:2) faise referencia á morte de Xoán o Bautista a mans de Herodes, pero sen mencionar a súa relación con Xesús.
Suponse que este parágrafo foi interpolado, probablemente por un lector cristián que engadiu ao manuscrito orixinal unha nota marxinal, incorporada logo no texto. A suposición baséase sobre todo na observación de que o pasaxe interrompe o relato, que prosegue no parágrafo seguinte, e que a caracterización de Xesús está redactada en termos que só puido empregar un cristián (especialmente pola afirmación de que Xesús era o Mesías, algo que non puido dicir nunca Xosefo, quen sempre se mantivo na fe xudía). Pero en 1972 o profesor Schlomo Pines, da Universidade Hebrea en Xerusalén, anunciou o seu descubrimento dun manuscrito árabe do historiador melquita Agapio, do século décimo, no que o pasaxe de Xosefo queda expresado dun xeito apropiado para un xudeu, e que se corresponde dunha forma tan estreita ás anteriores proxeccións feitas por eruditos acerca do que Xosefo escribiría orixinalmente. O texto de Agapio é o seguinte: "Neste tempo existiu un home de nome Xesús. A súa conduta era boa e era considerado virtuoso. Moitos xudeus e xente doutras nacións convertéronse en discípulos seus. Os convertidos nos seus discípulos non o abandonaron. Relataron que se lles apareceu tres días despois da súa crucifixión e que estaba vivo. Segundo isto foi quizá o mesías de quen os profetas contaran marabillas."
Plinio o Mozo
miniatura|150px|Estatua de [[Plinio o Mozo.]]
Plinio o Mozo, entre os anos 100 e 112 escribiu unha carta ao emperador Traxano preguntándolle acerca de como debía dirixirse aos cristiáns, e as medidas que como gobernador tomou contra eles:
Este testemuño deixa claro que se transmite literalmente das declaracións, reafirmacións ou retractacións dos propios imputados de cristianismo, e nel un maxistrado romano faise eco tres veces de Cristo como persoa real e obxecto de culto dunha seita.
Tácito
miniatura|150px|Efixe figurada de [[Publio Cornelio Tácito.]] Publio Cornelio Tácito aporta outra referencia histórica no ano 116 ou 117:
Aínda que a autenticidade do texto de Tácito non foi cuestionada, numerosos autores indicaron que se descoñecen as súas fontes. Barallouse a posibilidade de que se basease en Plinio o Mozo ou nas confesións dos propios cristiáns fronte á persecución policial. O fragmento aparece no contexto dunha longa diatriba contra os males do goberno de Nerón, e indicouse que o interese de Tácito non estaba no fenómeno cristián en si mesmo, senón na crítica ao emperador. Aos discípulos chamóuselles cristiáns por primeira vez en Antioquía (Hch 11:26.) É probable que o termo xa fose utilizado cando se escribiu o libro de Feitos dos Apóstolos, xa que o seu autor pono en beizos do rei Agripa II: Por pouco me convences de facerme cristián. (Hch 26:28)
Suetonio
Gaio Suetonio Tranquilo (75-160), escribiu ao redor do 120 que o emperador Claudio expulsou de Roma a xudeus instigados por un tal 'Chrestus':
Algúns estudosos deron por sentado que o nome 'Chrestus' equivale a 'Cristo' e que a diferenza reside simplemente nun problema ortográfico; con todo, trátase apenas dunha presunción. Chrestus é un nome común na Roma imperial, testemuñado en lápidas e inscricións; en latín significa «bo home», «íntegro», «útil», pero tamén se podía usar no sentido pexorativo de «simple», «inxenuo», «bobo», e os mesmos que defenden esta hipótese arriscan que era un apelativo aplicado aos escravos (entre os que a doutrina cristiá presuntamente tiña máis éxito).
Leonor de Castela (raíña de Inglaterra)
Traxectoria
Foi a segunda do tres fillos nados do segundo matrimonio de Fernando III o Santo con Juana de Danmartín, condesa de Ponthieu.
Referencias históricas non cristiás sobre Xesús de Nazaret
Suetonio
Pero Suetonio di que o emperador expulsou a xudeus, non a cristiáns, e Chrestus no texto aparece como un revoltoso en Roma de ao redor dos anos 50 e non un predicador dos anos 30 en Israel. Máis aló do nome, non parece haber relación entre 'Chrestus' e 'Cristo'.
Anos máis tarde Suetonio escribiu, nunha lista das actividades realizadas por Nerón:
Leonor de Castela (raíña de Inglaterra)
Traxectoria
O 18 de outubro de 1254, no mosteiro das Folgas, en Burgos, casou co príncipe Eduardo de Inglaterra, futuro rei Eduardo I. A intención orixinal deste matrimonio era selar a paz entre Henrique III de Inglaterra —pai de Eduardo– e Afonso X o Sabio —medio irmán de Leonor—, pola posesión de Gascuña, en litixio desde que a filla de Henrique II, Leonor de Plantagenet e de Aquitania, levouna en dote ao casar con Afonso VIII en 1177. O rei inglés esixiu o matrimonio entre Leonor e Eduardo como proba de sincera vontade de acabar coa guerra.
Referencias históricas non cristiás sobre Xesús de Nazaret
A carta de Mara Bar-Serapion
Nun manuscrito siríaco do século VII, que se atopa actualmente no Museo Británico de Londres, recóllese unha carta dun tal Mara Bar-Serapion. Escríbea desde o cárcere ao seu fillo, exhortándolle a buscar a sabedoría. Non hai acordo sobre a antigüidade da carta, pero a maioría dos estudosos a datan na primeira metade do século II ou ata no último cuarto do século I. Outros estudosos afirman que foi escrita no século III. Na carta hai unha referencia a un «rei sabio», que foi interpretada por varios autores como unha alusión a Xesús de Nazaret:
Leonor de Castela (raíña de Inglaterra)
Traxectoria
En 1270 acompañou ao seu marido á Novena Cruzada. Leonor e o seu marido Eduardo, atopábanse aínda en Terra Santa, durante a Novena Cruzada, cando, á morte do seu pai Henrique III, o 16 de novembro de 1272, foron proclamados rei e raíña de Inglaterra. Con todo, a coroación tivo lugar cando volveron das Cruzadas. En Terra Santa, Leonor foi unha compañeira abnegada e leal, até tal punto que, segundo a lenda, chegou a salvar a vida do seu esposo succionando o veleno dunha víbora que mordera a Eduardo. Acompañou ao seu esposo non só nas Cruzadas senón tamén na conquista de Gales, dando a luz ao menor dos seus 15 fillos, Eduardo (futuro Eduardo II), no castelo de Caernarfon, no mesmo centro de Gales.
Referencias históricas non cristiás sobre Xesús de Nazaret
A carta de Mara Bar-Serapion
Algúns autores interpretaron que a abolición do reino dos xudeus a que se fai referencia é a destrución do Templo de Xerusalén no ano 70, e o «rei sabio» por cuxa morte os xudeus foron castigados, Xesús de Nazaret.
Leonor de Castela (raíña de Inglaterra)
Traxectoria
A devoción entre ambos os esposos debeu ser maior que a de ambos cara aos seus descendentes; de feito, os seus fillos acabaron sendo criados polas súas avoas, Leonor de Provenza e Juana de Danmartín. A morte do seu segundo fillo, Henrique en 1274 en Guilford non foi nin sequera dolorosa para os seus pais, que non asistiron aos seus funerais, pese ao curto camiño que había entre Londres e Guilford.
Referencias históricas non cristiás sobre Xesús de Nazaret
A carta de Mara Bar-Serapion
Non se atoparon máis referencias históricas relevantes de procedencia non cristiá acerca de Xesús do século I ou principios do século II, á marxe do Novo Testamento, pese a que numerosos historiadores e pensadores documentaron bastante exhaustivamente a época (entre eles Filón de Alexandría, Séneca, Plutarco de Queronea, Aulo Gelio, e Valerio Fraco).
Leonor de Castela (raíña de Inglaterra)
Traxectoria
Leonor morreu en 1290 en Harby, Lincolnshire, aos 49 anos de idade e foi sepultada na Abadía de Westminster.
No seu camiño de Harby a Westminster, o entristecido monarca ordenou que en cada parada do real cortexo até a súa morada final, erixísese unha cruz conmemorativa, elevándose doce destas cruces, das que se conservan tres delas. Son as coñecidas como Cruces de Leonor, das que a máis coñecida é Charing Cros.
Matrimonio e descendencia
Do seu matrimonio co rei Eduardo I de Inglaterra naceron quince fillos:
Devanceiros
Devanceiros de Leonor de Castela
Canon televisivo
O canon televisivo é unha taxa que hai que pagar en determinados países para ver a televisión, a súa finalidade é a de contribuír ao financiamento da televisión pública e evitar que esta teña publicidade ou sexa só residual, principalmente existe en Europa e nalgúns países africanos e de Asia. Tamén existe un canon semellante para a radio nalgúns países. Polo xeral cóbrase como unha recarga da factura da electricidade pero en países como o Reino Unido ou Noruega cóbrase á parte. A falta de pagamento pode dar como consecuencia o pago dunha multa, como en Italia, ou o procesamento penal, como no Reino Unido.
Historia
A orixe deste canon está no Reino Unido que adoptou en 1928 un modelo de subscrición pública obrigatoria para todos os fogares que tivesen un aparello de radio, coñecido como radio licence, o diñeiro recadado ía para a BBC. Moitos outros países que seguiron o modelo de radio pública da BBC adoptaron este canon. Coa chegada da televisión algúns países crearon un canon diferente para ela, mentres outros simplemente engadiron un suplemento para cubrir a televisión.
Joan Brossa
Joan Brossa i Cuervo, nado en Barcelona o 19 de xaneiro de 1919 e finado na mesma cidade o 30 de decembro de 1998, foi un poeta, dramaturgo, artista plástico e deseñador gráfico, o máis representativo expoñente da vangarda artística catalá da segunda medade do século XX. Como el dixo: “Os xéneros das artes son medios diferentes para expresar unha mesma realidade. Eles son as caras dunha mesma pirámide que converxen no punto máis alto”.
Traxectoria
Empezou a escribir durante a guerra civil española, na que foi ferido. Regresou a Barcelona, en 1941, e entrou en contacto co poeta J.V. Foix, o pintor Joan Miró e o dinamizador cultural Joan Prats. Grazas aos seus consellos e dentro dunha liña neosurrealista empezou a escribir centos de sonetos, odas sáficas e sestinas dunha total perfección formal ademais de miles de poemas libres e directos, dos cales publicou preto de oitenta libros. Tamén se exercitou no teatro, ao que chamaba «poesía escénica», do que chegou a escribir unhas trescentas cincuenta obras que comprendían teatro de texto, guións cinematográficos, libretos de ópera, performances, teatro de cabaret, happenings, accións musicais, strip-teases etc. Toda esta enorme obra literaria foi escrita, sen excepción, en lingua catalá, e hoxe xa ha sido traducida a máis de quince idiomas.
Brossa sempre rexeitou ser identificado con outro apelativo diferente do de «poeta», aínda que a súa arte pronto traspasou a estrita literatura. Dentro dos mesmos parámetros ruturistas, xa en 1941 realizou o seu primeiro poema visual, en 1943 o seu primeiro objet trouvé, en 1950 a primeira combinación de obxectos dispares e en 1956 a súa primeira instalación na fiestra dunha tenda de Barcelona. Xunto cos pintores Antoni Tàpies, Joan Ponç, Modest Cuixart e Joan-Josep Tharrats e o filósofo Arnau Puig había fundado en 1948 o grupo artístico e a revista Dau al Set.
miniatura|esquerda|Joan Brossa: Poema visual transitable en tres partes, Velódromo, Barcelona. A partir do encontro co poeta brasileiro João Cabral de Melo (1947), daquela vicecónsul do seu país en Barcelona, a obra de Brossa deu unha guinada ao compromiso social e político. Cabral editou e prologou o seu libro Em va fer Joan Brossa (Joan Brossa me fez, 1951), hoxe considerado un dos primeiros exemplos europeos de «antipoesía». Durante os anos sesenta a combinación da poesía literaria coa dramática, a visual e a obxectual chegaría á súa plenitude, liña interxéneros que Brossa non abandonaría xamais. Tras a restauración da democracia, a súa proxección máis popular chegou cos carteis, frecuentemente referidos a eventos populares, e especialmente coa «poesía urbana»: o seu «Poema visual transitable en tres partes» (1984) do Parque do Velódromo de Barcelona foi o primeiro dunha serie que pronto chegou nas rúas e prazas de Cataluña, das Baleares, de Andorra, de Alemaña, de Cuba...
Ao lungo da súa carreira a obra de Joan Brossa encontrou a complicidade de numerosos artistas, como os pintores Joan Miró e Antoni Tàpies, os músicos Josep Maria Mestres Quadreny e Carles Santos, os escultores Eduardo Chillida e Riera i Aragó, o cineasta Pere Portabella e o fotógrafo Chema Madoz, e proxectou unha importante influencia sobre artistas das novas xeracións de todo o mundo.
Logo da súas primeiras exposicións individuais na Fundació Joan Miró de Barcelona (1986), no Art’20 de Basilea (1989), as monográficas en Múnic (1988), Nova York e Ámsterdam (1989), Houston e Minneapolis (1990), Céret-Collioure (1991), Londres e Chicago (1992), Marsella e Malmö (1993), París (1995), Frankfurt (1997), Cidade de México, Monterrey, Kassel e Gotemburgo (1999) e sobre todo a do Museo Raíña Sofía de Madrid (1991), seguidas da súa presenza nos pavillóns oficiais das bienais de São Paulo (1993) e Venecia (1997), a obra plástica de Joan Brossa alcanzou unha progresiva proxección internacional.
Despois da súa morte, unha nova exposición retrospectiva na Fundación Joan Miró (2001) e unhas antolóxicas en diversas cidades de Chile, Brasil, Arxentina, Portugal, España, Austria, República Checa, Suecia, Francia, Alemaña, Polonia e México consolidaron a Brossa como unha primeira figura do panorama artístico contemporáneo internacional, mentres a súa obra plástica chegaba a museos e coleccións do mundo enteiro.
Brossa recibiu numerosos premios e distincións, entre os que cabe destacar o Premio da Crítica “Serra d’Or” en cinco ocasións (1971, 1974 en dos categorías, 1978 e 1996), o Premio Cidade de Barcelona (1987), a Medalla Picasso da UNESCO (1988), o Premio Nacional de Artes Plásticas (1992), a Medalla de Oro ao Mérito nas Belas Artes (1995) e o Premio Nacional de Teatro (1996). En 1999, con ocasión do seu oitenta aniversario, o poeta debía recibir o título de doutor honoris causa pola Universidade Autónoma de Barcelona, pero dezanove días antes da cerimonia finou por causa dun accidente doméstico.
O monumental legado de Joan Brossa −mais de 60.000 pezas− encóntrase depositado no Museo de Arte Contemporánea de Barcelona.
Gran Premio de Alemaña de 1986
O Gran Premio de Alemaña de Fórmula 1 de (oficialmente o Großer Preis von Deutschland) foi unha carreira de Fórmula 1 que se celebrou en Hockenheimring o 27 de xullo de 1986. Foi a décima rolda da tempada de.
Lokah Laqi
Lokah Laqi (en 只要我長大) é un filme taiwanés de 2016 dirixido por Laha Mebow. Foi escollido como candidato taiwanés para presentarse ó Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 89ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Nebulosa do Ovo
alt=Foto do Telescopio Espacial Hubble|miniatura|Foto do Telescopio Espacial Hubble A Nebulosa do Ovo (tamén coñecida como RAFGL 2688 e como CRL 2688) é unha nebulosa protoplanetaria bipolar situada a uns 3000 anos luz de distancia da Terra. As súas propiedades peculiares foron descritas por primeira vez en 1975 usando datos da lonxitude de onda de 11 µm obtidos por unha sonda do Air Force Geophysical Laboratory (AFGL) en 1971 a 1974. (Anteriormente, o obxecto fora catalogado por Fritz Zwicky como un par de galaxias). Foi a primeira protoplanetaria descuberta.
A característica que define a Nebulosa do Ovo é a serie de arcos brilantes e círculos que rodean a estrela central. Unha densa capa de gases e po envolven á estrela central, bloqueando a luz directa da nosa vista. Non obstante, a luz da estrela central penetra nas rexións máis delgadas deste recinto poeirento, iluminando as capas exteriores do gas para crear os arcos vistos nas imaxes.
Condado de Orange, California
O Condado de Orange (en inglés Orange County) é un dos 58 condados de California. Foi fundado en 1889 e conta cunha poboación de 3 046 876 habitantes (2008), o que fai del o 2º condado máis poboado de California e o 5º dos Estados Unidos.
Nebulosa do Ovo
É moi probable que o recinto de po ao redor da estrela central sexa un disco. As saídas bipolares na imaxe indican que o sistema ten un momento angular (algo moi probable xerado por un disco de acreción). Ademais, a xeometría do disco explicaría o espesor variable do envoltorio que permite que a luz se escape ao longo do eixe do disco e ilumine as capas exteriores do gas, pero aínda así o bloquea da vista directa ao longo do bordo do disco. Aínda que se confirmaron discos de po en torno a varios obxectos post-AGB, aínda non se confirmou un disco ao redor da nebulosa do ovo.
Os arcos que poden observarse son equivalentes a aneis nun tronco de árbore, revelando a súa idade: manifestan cambios entre 100 e 500 anos nunha historia total duns 10 000 anos. O gas está a expandirse a uns 20 km/s, e a materia detéctase até uns 0,6 anos luz, proporcionando asemade un medio para medir a cantidade de materia na nebulosa.
Condado de Orange, California
Está situado ó sur dos Ánxeles e ó norte de San Diego. A súa capital é a cidade de Santa Ana, que ademais é a máis poboada, pero tamén conta con cidades tan salientables como Anaheim, Orange, Huntington Beach e Fullerton, todas elas con máis de 150.000 habitantes.
Nebulosa do Ovo
A nebulosa do ovo foi fotografada pola Wide Field and Planetary Camera 2 (WFPC2) do telescopio espacial Hubble da NASA / ESA.
A nebulosa do ovo emite luz polarizada que tamén pode ser detectada visualmente cun telescopio de tamaño medio.
Igino Ugo Tarchetti
Igino Ugo Tarchetti, nado en San Salvatore Monferrato o 29 de xuño de 1839 e finado en Milán o 25 de marzo de 1869, foi un escritor, poeta e xornalista italiano. Colaborou na Rivista minima, Il giornale per tutti, La settimana illustrata, Il gazzettino rosa, Il pungolo, ademais de tratar de lanzar sen éxito un periódico propio, il Piccolo giornale. Así mesmo, entrou en contacto cos membros da Scapigliatura.
A súa obra máis recoñecida é a novela Fosca, levada posteriormente ao cinema por Ettore Scola.
Cova, Borrifáns, Oza-Cesuras
Cova é un lugar da parroquia de Borrifáns no concello coruñés de Oza-Cesuras, na comarca de Betanzos. Segundo o IGE, en 2011 tiña 8 habitantes (6 homes e 2 mulleres).
Cefprozil
Cefprozil é un antibiótico beta-lactámico pertencente á segunda xeración das cefalosporinas. Foi comercializado baixo o nome de Cefzil.
Espectro de acción
Cefprozil posúe actividade fronte a bacterias grampositivas (Staphylococcus aureus, Streptococcus pneumoniae e Streptococcus pyogenes) e gramnegativas (Haemophilus influenzae e Moraxella catarrhalis). Tamén ten actividade in-vitro (pero non foi avaliada a efectividade clínica) fronte a Enterococcus durans, Enterococcus faecalis, Listeria monocytogenes, Staphylococcus epidermidis, Staphylococcus saprophyticus, Staphylococcus warneri, Streptococcus agalactiae, Streptococcus grupo viridans, Citrobacter diversus, Escherichia coli, Klebsiella pneumoniae, Neisseria gonorrhoeae, Proteus mirabilis, Salmonella spp., Shigella spp., Vibrio spp., Prevotella melaninogenicus, Clostridium difficile, Clostridium perfringens, Fusobacterium spp., Peptostreptococcus spp. e Propionibacterium spp.. En cambio, a maioría das cepas de Bacteroides fragilis son resistentes.
Dosificación
A dose depende da indicación clínica pero oscila entre 250 e 500 miligramos cada 12 ou 24 horas, soamente por vía oral. A dose debe ser reducida en insuficiencia renal con filtrado menor de 30.
Indicacións clínicas
Cefprozil non está comercializado en España. En Estados Unidos, está aprobada para a farinxite, otite media, sinusite aguda, infección respiratoria e a infección de pel e partes brandas non complicada1.
Embarazo e lactación
Cefprozil pertence á categoría B da FDA. Excrétase en pequenas cantidades no leite materno e descoñécese o seu efecto sobre o lactante, polo que se recomenda precaución no seu uso1.
Remigio Caula
Remigio Armando Caula Abad, nado en Santiago de Compostela o 18 de novembro de 1828 e finado na mesma cidade o 30 de agosto de 1895, foi un poeta, escritor, dramaturgo e profesor galego.
Traxectoria
miniatura|259x259px|Remigio Caula, Jesús Caamano, Gustavo de Matos Sequeira, Javier Vaamonde, José Fondo, Alejo Carrera Licenciado en dereito, exerceu como avogado. Amante das letras, dedicouse á poesía, e en especial á arte dramática. Aínda mozo escribiu un drama, titulado Aniversario, que foi estreado no Liceo de Santiago en 1847. Hai documentos nos que consta como propietario dunha fábrica de candeas dende 1841.
Marchou a Madrid e presentou no Instituto de Teatro un novo drama, que estreou en 1851. Escribiu en periódicos de Madrid e publicou varios dramas. Foi catedrático da Universidade de Santiago de Compostela.
Río Bregenzer Ach
O río Bregenzer Ach é o principal curso fluvial do Bregenzerwald, no estado de Vorarlberg de Austria. Nace a 2.400 metros de altitude no Lechquellengebirge dos Alpes e tras percorrer 80 km desemboca no Lago Constanza.
Esztergom
Esztergom (alemán: Gran, eslovaco: Ostrihom) é unha cidade de 30 122 habitantes situada no noroeste de Hungría, Na rexión de Transdanubian Setentrional, e a unha distancia duns 50 Km de Budapest.
Cidades irmás
Espoo, Štúrovo, Bamberg, Cambrai, Ehingen, Ehingen, Gniezno, Mariazell, Canterbury
Hermann von Ihering
Hermann von Ihering, nado en Kiel o 9 de outubro de 1850 e finado en Giessen, Hesse, Alemaña, o 24 de febreiro de 1930, foi un médico, zoólogo (especializado en ictioloxía e malacoloxía) e paleontólogo alemán nacionalizado brasileiro.
Traxectoria
Estudou medicina e historia natural na Universidade de Viena. Foi profesor de zooloxía na Universidade de Leipzig.
En 1880 viaxou ao Brasil para realizar investigacións científicas para o goberno Imperial. Alí casou coa xove viúva Anna Maria Clarz Belzer, residindo inicialmente en Taquara (1880-1883), pasando despois a Pedras Brancas, actualmente Guaiba (1883-1884), a Rio Grande do Sul (1884-1885), São Lourenço do Sul (1985) e máis tarde viviu 7 anos en Rio Camaquã.
Conseguiu o seu primeiro traballo no Museu Nacional de Rio de Janeiro, en Río de Xaneiro. Foi o fundador e primeiro director do Museo Paulista, en São Paulo en 1894.
Entre outros taxons describiu a clase dos Aplacophora o xénero de abellas sen aguillón Frieseomelitta.
Publicacións
A súa bibliografía inclúe 310 obras, das que 20 son sobre aves, e tamén publicou varios traballos sobre a etnografia do Brasil meridional. Entre as suúas publicacións destacan:
Eponimia
Varios autores dedicaron especies na súa honra:
Abreviatura
As abreviaturas Ihering e von Ihering empréganse para recoñecer a como autoridade na descrición e taxonomía en zooloxía.
Illa Soidade (homónimos)
Illa Soidade pode referirse a:
Articulata
O termo científico latino Articulata ('articulada', 'con articulacións') pode referirse a:
Amorodeira
Amorodeira ou moroteira é o nome común usado para designar as plantas do xénero Fragaria, un xénero con varias especies de plantas rastreiras. O nome do xénero deriva da fragrancia que posúe (fraga, en latín). Son cultivadas polo seu froito comestible chamado amorodo. As variedades cultivadas comercialmente son polo xeral híbridos, en especial Fragaria x ananassa, que substituíu case universalmente á especie silvestre, Fragaria vesca (amorodeira brava), polo superior tamaño dos seus froitos.
Naas
Naas é unha poboación de Irlanda, situada no leste do país, a uns 40 km de Dublín. É a vila máis poboada do condado de Kildare, xa que ten 20.000 habitantes.
Amorodeira
Características
É unha planta perenne que produce brotes novos cada ano.
Presenta unha roseta basal de onde xorden as follas e os talos florais, ambos da mesma lonxitude. Os talos florais non presentan follas. No seu ápice aparecen as flores, de cinco pétalos brancos, cinco sépalos e numerosos estames. Os pecíolos das follas son filosos. Cada un soporta unha folla composta con tres folíolos ovais dentados. Estes son de cor verde brillante pola face e máis pálidos polo envés, cunha nervadura moi destacada e abundante pilosidade. Da roseta basal xorden tamén outro tipo de talos rastreiros que producen raíces adventicias de onde nacen outras plantas.
Froito
miniatura|dereita|O amorodo é un eterio típico cheo de aquenios.
O que se consome desta planta é un eterio de cor vermella, doce e aromático, un engrosamento do receptáculo floral cuxa función é conter dentro de si os froitos verdadeiros da planta, pequenos aquenios de cor escura que en número de entre 150 e 200 alóxanse en cada eterio.
Propiedades nutricionais
Unha cunca (100 g) de amorodos contén aproximadamente 34,5 calorías e é unha excelente fonte de vitamina C e vitamina P ou bioflavonoides.
-613
Véxase tamén
Historia ano a ano
Amorodeira
Clasificación
- A amorodo, caracterizada polo seu pequeno tamaño, cun diámetro de sección ecuatorial ao redor de 20mm.
- O amorodo camarosa, caracterizado polo seu gran tamaño, firme e vermello. Destaca pola súa boa calidade e a súa resistencia.
- O amorodo douglas, caracterizado polo seu tamaño máis grande e en forma de globo, deformado na súa crista. Ten unha cor vermella intenso e brillante, a miúdo coa punta rosada.
Gastronomía
miniatura|dereita|220px|Porción de torta de amorodo. miniatura|dereita|220px|Licor Fragaria cultívase sobre todo polo seu uso en gastronomía. O amorodo é unha froita do bosque adecuada en réximes dietéticos, dado que ten escasa concentración de glícidos. Consómense soas ou mesturadas con azucre, azucre e viño, azucre e nata, en xeados, marmeladas e tamén son moi apreciadas en repostaría como doces, pasteis, tortas, a súa cor vermella vivo dá un toque especial como adorno alimenticio. Co amorodo faise unha bebida alcohólica composta de augardente denominada licor de amorodos.
As follas tenras pódense consumir como verdura, aínda que é infrecuente ese uso. As follas deben recollerse cando a planta estea ben florida; as raíces, cando se atope a piques de secarse; e os froitos ben maduros, de cor rosada intensa. Sempre se debe conservar á sombra e nun lugar apartado da calor e da humidade.
Serafín Varela Platero
Traxectoria
Morreu no Alto do Acevo cando regresaba a Galicia despois da caída da fronte asturiana o 29 de outubro de 1937.
Anel vaxinal
miniatura|250x250px|Anel vaxinal, un dos [[Contracepción|métodos anticonceptivos máis empregado.]] O anel vaxinal (tamén coñecido como anel intravaxinal ou sistema de liberación vaxinal), cuxa denominación comercial é NuvaRing, é un método anticonceptivo hormonal de longa duración consiste nun anel de plástico flexible (copolímero Etilvinilacetato) duns 5 centímetros de diámetro que, colocado na vaxina, libera hormonas femininas idénticas á pílula anticonceptiva (etonoxestrel e etinilestradiol) en doses baixas e constantes e que, absorbidas pola mucosa da vaxina, impiden a ovulación. A súa eficacia, semellante á pílula anticonceptiva, é do 99,7%.
Método de uso
O anel vaxinal é de uso mensual acompañado ó ciclo sexual feminino ou ciclo menstrual. Introdúcese na vaxina, no primeiro día do ciclo; déixase inserido durante tres semanas (21 días) tras as cales se retira e refuga co obxecto de descansar durante unha semana (7 días) deixando para que a menstruación teña lugar. Despois debe introducirse outro novo.
O anel non se move nin cae grazas ás paredes vaxinais, aínda que pode producirse nalgúns casos. O anel vaxinal permanece na vaxina durante as relacións sexuais, agás durante a semana de descanso. A maioría de parellas non o perciben durante as súas relacións sexuais. Antes de comezar o seu uso pode ser conveniente a consulta médica. Dependendo dos países pode requirirse a prescrición médica. miniatura|200x200px|Un anel anticonceptivo NuvaRing na palma dunha [[man permite apreciar o seu tamaño.]]
Vilafiz, Friol
Santa María de Vilafiz é unha parroquia rural do concello de Friol na provincia de Lugo. Tiña 55 habitantes en 2016, segundo datos do Instituto Galego de Estatística, 29 homes e 26 mulleres distribuídos en 10 entidades de poboación. O que supón unha diminución de 21 habitantes respecto ao ano 2007 cando tiña 76 habitantes (36 homes e 40 mulleres) e 18 menos que en 2003.
1201
Mortes
Historia ano a ano
Lingua aja (níxero-congolesa)
O aja é unha lingua níxer-congo do grupo kwa que se fala en Benín e Togo.
Dialectos
Todos os dialectos aja son comprensibles entre si, as distincións entre dialectos débense fundamentalmente á pronuncia con poucas diferenzas no léxico. Segundo o Ethnologue os dialectos do aja son catro denominados dogbo, hwe ( ou ehoue, é o dialecto con maior número de falantes), tado, sikpi e tala. Capo dividiu o aja en catro dialectos: dogbo, hwe, sikpi e tado e Tchitchi en tres: dogbo, hwe e sikpi
Usos sociais
Os aja utilizan a súa lingua en todos os dominios, agás a educación e a administración. En Benín o aja é dende comezo da década de 1990 unha das seis linguas nacionais, polo que se beneficia da súa utilización en certos actos formais e na educación para adultos, e mesmo hai plans para a introducir no ensino formal. Tamén se emprega na radio.
Escrita
En 1965 o sacerdote católico Raymond Harguindéguy e un grupo de catequistas escribiron por primeira vez na lingua na vila de Azovè, en 1966 crean un alfabeto propio baseado no latino, revisado en 1969, editou tamén un dicionario aja-francés, unha gramática e varios outros materiais para a aprendizaxe da lingua.
Nos anos 1970s un grupo de estudantes da Universidade de Lomé creou un círculo de cultura aja, Akɔmabu, que publicaba regularmente un boletín e calendarios. En 1995 o lingüista aja Toussaint Yaovi Tchitchi publicou Agbebodo, un libro de poesía que constitúe a primeira mostra de literatura moderna na lingua e é o responsable da sección aja de Ablɔde, unha publicación trimestral da Universidade de Cotonou.
A pesar do interese dos aja por ter unha forma escrita, aínda non hai unha escrita normalizada e en Benín e Togo non se utiliza o mesmo alfabeto cando se escribe.
Invención (música)
miniatura|Primeiros compases da 4ª invención en Re menor, de J. S. Bach ([[Bach-Werke-Verzeichnis|BWV 775)]] En música, unha invención é unha composición musical de curta extensión (normalmente para teclado) cunha estrutura contrapuntística a dúas voces (composicións no mesmo estilo dunha invención son as sinfonías contrapuntísticas barrocas, pero utilizando unha estrutura a tres voces. Algúns editores modernos chámanas "Invencións a tres voces" para evitar confusión co termo "sinfonía"). Ben coñecidas son as quince invencións que compoñen a primeira parte das Invencións e Sinfonías, de Johann Sebastian Bach.
As invencións usualmente non se executan en público, senón que serven como exercicio para estudantes de piano e como exercicios pedagóxicos para estudantes de composición. Este tipo de obras teñen forma imitativa: o que fai unha voz é repetida despois pola outra, e é invertible, é dicir, que as notas dunha primeira voz son harmonicamente correctas respecto da outra voz tanto se se sitúa por abaixo como por enriba desa voz primeira. Estas composicións adoitan ter dúas partes diferenciadas (bipartitas), e isto é importante xa que sendo repeticións de temas que se van desenvolvendo nunha harmonía similar, poderían parecerse a un Canon.
Forma
As invencións son similares en estilo ás fugas, aínda que son moito máis simples. Consisten nunha exposición curta, un desenvolvemento máis longo e, ás veces, unha recapitulación curta. A diferenza clave é que as invencións xeralmente non conteñen unha resposta ao suxeito na escala dominante, como si a posúen as fugas.
Exposición
Na exposición, un motivo curto é introducido nunha voz na escala tónica. Tamén é coñecido como tema. O suxeito entón é repetido na segunda voz na tónica mentres que a voz inicial toca un contrasuxeito ou en contrapunto libre.
Desenvolvemento
O desenvolvemento contén a maior cantidade de elementos da peza. O compositor aquí desenvolve o suxeito escribindo variacións melódicas ou harmónicas. Polo xeral, isto implica a alternancia de episodios con declaracións do tema, similar ao desenvolvemento dunha fuga. Nas invencións de modo menor e maior, o tema normalmente reformúlase no maior relativo e o dominante, respectivamente. As novas áreas tonais alcánzanse a través de episodios, que xeralmente se moven secuencialmente a través do círculo de quintas. O último episodio termina cunha semi cadencia no ton orixinal, e a miúdo esaxérase para facer que o suxeito soe moi especial cando regrese. Moitas das invencións de Bach seguen esta forma, incluídas BWV 775 e BWV 782.
Recapitulación
Se unha invención ten algunha recapitulación, tende a ser extremadamente curta, ás veces de só dous ou catro compases. O compositor repite o tema na voz superior e a peza remata. A repetición do tema contén moi pouca variación (ou ningunha variación) sobre o tema orixinal. A liña inferior xeralmente reproduce o contrasuxeito, e se non hai ningún contrasuxeito, toca en contrapunto libre.
Historia
A invención é primariamente obra de Johann Sebastian Bach. Esta forma orixinouse a partir das improvisacións contrapuntísticas en Italia, especialmente a partir da forma do compositor Francesco Antonio Bonporti. Bach adaptou e modificou este tipo de pezas para convertelas no que se considera formalmente unha invención. Bach escribiu quince invencións (BWV 772-786) como exercicios para o seu fillo Wilhelm Friedemann Bach. Máis tarde, Bach compuxo unha serie de quince invencións a tres voces, chamadas sinfonías (BWV 787-801).
-611
Véxase tamén
Historia ano a ano
Charles Hamilton Smith
Charles Hamilton Smith, nado o 26 de decembro de 1776 en (Flandres Oriental, Bélxica) e finado o 21 de setembro de 1859 en Plymouth, Reino Unido, foi un artista, militar, naturalista, ilustrador, anticuario e espía británico nacido en Bélxica.
Labor como naturalista
E, o que é máis importante, describiu moitas especies novas, a maioría estudando as crecentes coleccións do Museo Británico, entre elas unha porción sorprendentemente grande de ungulados que aínda hoxe se recoñecen.
Abreviatura
A abreviatura Hamilton Smith emprégase para recoñecer a como autoridade na deescrición e taxonomía en zooloxía.
Bibliografía
William Prideaux Courtney (1898): "Smith, Charles Hamilton". En: Sidney Lee (ed.): Dictionary of National Biography, Tomo 53 (Smith – Stanger). Nova York / Londres: MacMillan & Co. Christine E. Jackson (2004): "Smith, Charles Hamilton". En: H. C. G. Matthew, Brian Harrison (eds.): Oxford Dictionary of National Biography, from the earliest times to the year 2000. Tomo 51 (Smillie–Sprott). Oxford. UK: Oxford University Press ISBN 978-0-1986-1411-1.
As Maus, Vilar de Barrio
San Pedro das Maus é unha parroquia do concello ourensán de Vilar de Barrio. Segundo o INE, no 2018 tiña 193 habitantes (91 homes e 102 mulleres), 73 menos ca no ano 2000.
Xeografía
Atópase ao carón do río Arnoia, e ó pé da serra de San Mamede. O territorio da parroquia é claramente de montaña, con altitudes que van dende os 700 m de mínima aos 1.650 m de máxima.
Historia
miniatura|Placa na igrexa parroquial de [[San Pedro, As Maus, Vilar de Barrio|San Pedro.]] Antigamente, e segundo consta no escudo a entrada da igrexa, chamábase Maos. Nas respostas do Reino ao interrogatorio de Filipe II, de 1571, para a repartición de mouriscos granadinos, consta que San Pedro Dasmaos tiña vinte e cinco veciños. Segundo o catastro de Ensenada de 1753, a parroquia tiña dous coutos, de formas máis ou menos cadradas e circunscrito un no outro; o exterior era da xurisdición de Juan de Puga y Solís, conde de Torre Peneda, que tamén a exercía en Xocín, e o interior era da xurisdición de Juan Suárez Noguerol. Tamén había couto en Alemparte, xurisdición do conde de Maceda, e sobre oito veciños exercíaa Juan Suarez Noguerol, veciño de Mende. Os lugares de Porto e Parada pertencían á xurisdición do conde de Monterrei. O lugar de Barrán pertencía á xurisdición da Torre de Limia.
Topónimo
A orixe do topónimo As Maus habería que procurala nun xentilicio medieval derivado do río Asma, Asmanos. A reinterpretación como un artigo mais un substantivo, As Maus, testemúñase xa dende o século XIII.
Patrimonio
Destacan en arquitectura civil os conxuntos de hórreos que se salpican ao longo dun regato, así como varios fornos e unha forxa. En monumentos relixiosos, non quedan vestixios da igrexa antiga, pero si do retablo de 1608 de Francisco de Moure, feito na primeira etapa deste imaxinieiro. No lugar de Porto está a capela de Santo Antonio, situada no centro da aldea. No cumio do Castro do Porto, en Val de Mouros, hai uns restos, posiblemente dun castro. Tamén destaca a área recreativa con piscina fluvial. A aldea abandonada de Parada entre soutos de castiñeiros, está ocupada desde hai anos por xente dedicada a artesanía popular que logo venden nas feiras. En Borrán está a capela dedicada a Santiago Apostol, preto do camiño de Santiago da Vía da Prata.
Inversión (música)
miniatura|Exemplo de inversión de [[Das wohltemperierte Klavier de Bach.]] En música, a palabra inversión describe certos tipos de cambios de intervalos, acordes, voces (en contrapunto) e melodías. En cada un destes casos, "inversión" ten un significado distinto pero relacionado. O concepto de inversión tamén xoga un papel importante na teoría de conxuntos musicais.
Inversión de intervalos
A inversión de intervalos é a acción de modificar un intervalo musical xa construído. Realízase deixando unha nota constante ou tida, e subindo ou baixando unha oitava a outra nota. Deste xeito, o unísono pasa a ser oitava. Isto dá como resultado o cambio dun intervalo por outro. Tamén se debe ter en conta que unha terceira maior pode converterse nunha sexta menor se este se invirte, do mesmo xeito que se unha terceira menor, a súa inversión é unha sexta maior, o mesmo coas segundas e sétimas. Exemplo para mellor comprensión: unha sexta menor é mi e do e se a tocamos en do e mi queda como la maior.
Inversión en contrapunto
Dúas melodías combinadas entre si en contrapunto poden ser mutuamente invertidas colocando a superior (a máis aguda) como inferior e viceversa. Un contrapunto que conserva o seu sentido musical logo da inversión chámase contrapunto trocado, trocable ou invertible e constitúe a materia prima de, por exemplo, a fuga.
Inversión de melodías
Unha melodía illada pode ser modificada en todos os seus sucesivos intervalos, invertindo o ascendente por un igual descendente, e viceversa. Desta maneira, un intervalo ascendente de terceira menor (por exemplo re-fa) ao ser invertido é substituído por un intervalo ascendente tamén de terceira menor (neste caso si-re) ou por un intervalo descendente de sexta maior, que reproduce as mesmas notas pero cara ao agudo. Unha melodía invertida desa maneira denomínase "inversión" da orixinal, e no sistema dodecafónico abréviase cun I.
Inversión de acordes
Por iso fálase de "primeira inversión" (cando o baixo se atopa no terceiro grao), "segunda inversión" (co baixo na quinta) e —no caso dos acordes con sétima— "terceira inversión" (co baixo na sétima).
Robert Duvall
Robert Selden Duvall, nado o 5 de xaneiro de 1931 en San Diego (California), é un actor e director de cine estadounidense gañador dun Premio Óscar ó mellor actor en 1983, un Premio Emmy e catro premios Globo de Ouro, ademais doutros importantes premios.
É considerado como un dos cinco mellores actores vivos de Hollywood (o quinteto alcumado The Pantheon), xunto con Robert De Niro, Dustin Hoffman, Al Pacino e Anthony Hopkins.
Filmografía
miniatura|dereita|Robert Duvall no Festival de Cinema Tribeca ([[2007).]]
Interkosmos 7
Interkosmos 7 (Интеркосмос 7 en ruso), tamén denominado DS-U3-IK Nº 3, foi un satélite artificial soviético lanzado o 30 de xuño de 1972 mediante un foguete Kosmos 2I desde a base de Kapustin Yar.
Características
Interkosmos 7 foi o terceiro membro da serie de satélites DS-U3-IK e estaba adicado ó estudo da magnetosfera e a atmosfera superior terrestre. Continuou as investigacións de Interkosmos 1 e Interkosmos 4, e os datos enviados foron correlacionados cos obtidos co Prognoz 2.
Interkosmos 7 estaba enmarcado dentro do programa de colaboración internacional Interkosmos entre a Unión Soviética e outros países. Os instrumentos de a bordo, ademais de pola Unión Soviética, foron proporcionados pola República Democrática Alemá e pola República Socialista Checoslovaca.
Foi inxectado nunha órbita inicial de 568 km de apoxeo e 267 km de perixeo, cunha inclinación orbital de 48,4 graos e un período de 92,6 minutos. Reentrou na atmosfera o 5 de outubro de 1972.
Algoritmo de Euclides
O algoritmo de Euclides é un método antigo e eficaz para calcular o máximo común divisor (MCD). Foi descrito orixinariamente por Euclides na súa obra Elementos. O algoritmo de Euclides estendido é unha lixeira modificación que permite ademais expresar o máximo común divisor como unha combinación linear. Este algoritmo ten aplicacións en diversas áreas como álxebra, teoría dos números e ciencias da computación entre outras. Cunhas pequenas modificacións adoita empregarse en computadoras electrónicas debido á súa grande eficiencia.
Algoritmo orixinal de Euclides
lang=es|miniatura|AB e CD os segmentos conmensurables. miniatura|Exemplo do algoritmo orixinal de Euclides. Na concepción grega da matemática, os números entendíanse como magnitudes xeométricas. Un tema recorrente na xeometría grega é o da conmensurabilidade de dous segmentos: dous segmentos (números) AB e CD son conmensurables cando existe un terceiro segmento PQ que colle exactamente un número enteiro de veces nos primeiros dos, é dicir, PQ «mide» os segmentos AB e CD.
Non todo par de segmentos é conmensurable, como atoparon os pitagóricos cando establecen que o lado e a diagonal dun cadrado non son conmensurables, pero no caso de dous segmentos conmensurables deséxase atopar a maior medida común posible.
Euclides describe na proposición VII.2 dos seus Elementos un método que permite atopar a maior medida común posible de dous números (segmentos) que non sexan primos entre eles, aínda que pola época tal método se explica en termos xeométricos.
En linguaxe moderno, o algoritmo descríbese como segue:
Algoritmo de Euclides tradicional
Ao dividir a entre b (números enteiros), obtense un cociente q e un resto r. É posible demostrar que o máximo común divisor de a e b é o mesmo que o de b e r Este é o fundamento principal do algoritmo. Tamén é importante ter en conta que o máximo común divisor de calquera número a e 0 é precisamente a. Para fins prácticos, a notación significa máximo común divisor de a e b.
Segundo o antes mencionado, para calcular o máximo común divisor de 2366 e 273 pódese proseguir do seguinte xeito: A secuencia de igualdades implican que. Dado que, entón conclúese que. Este mesmo procedemento pode aplicarse a calquera par de números naturais. En xeral, se se desexa atopar o máximo común divisor de dous números naturais a e b, séguense as seguintes regras:
Se chamamos a=r_0 e b=r_1, aplicando estas regras obtense a seguinte secuencia de operacións: Como a sucesión de residuos vai diminuíndo, ao final un residuo ten que ser cero e é nese momento cando o algoritmo termina. O máximo común divisor é precisamente r_{n+1} (o último residuo que non é cero).
Xeneralización
En realidade o algoritmo de Euclides funciona non só para os números naturais, senón para calquera elemento no que exista unha "división con residuo". Este tipo de divisións chámanse divisións euclidianas e aos conxuntos onde se pode definir esa división chámanse dominios euclidianos. Por exemplo, o conxunto dos números enteiros e o dos polinomios con coeficientes racionais son dominios euclidianos porque podemos definir unha división con residuo. Deste xeito, pode calcularse o máximo común divisor de dous números enteiros ou de dous polinomios.
Por exemplo, para calcular o máximo común divisor dos polinomios e Q(x)=x^4-1 o algoritmo de Euclides suxire a seguinte secuencia de operacións: Deste xeito conclúese que o seu máximo común divisor é -x^2-1.
Algoritmo de Euclides estendido
O algoritmo de Euclides estendido permite, ademais de atopar o máximo común divisor de dous números enteiros a e b, expresalo como a mínima combinación linear deses números, é dicir, atopar números enteiros s e t tales que. Isto tamén se xeneraliza para calquera dominio euclidiano.
Complexidade do algoritmo
miniatura|230px|Gráfica do número de divisións efectuadas no algoritmo de Euclides. O vermello indica poucas operacións, mentres que os colores eventualmente máis azuis representan maior número de operacións. O teorema de Lamé afirma que o caso peor para este algoritmo é cando se quere calcular o máximo común divisor de dous números consecutivos da sucesión de Fibonacci. Por exemplo, se se desexa calcular o máximo común divisor de f_{10}=55 e f_{11}=89 obtense a seguinte secuencia de operacións:
Neste exemplo obsérvase que con estes dous números de dous díxitos decimais, precísanse facer 9 divisións. En xeral, o número de divisións efectuadas polo algoritmo nunca supera 5 veces o número de díxitos que teñen estes números. En termos de complexidade computacional, isto significa que se requiren O(\log n) divisións para calcular o máximo común divisor de n e m onde n>m.