cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Lista de asteroides notables
Os máis grandes por diámetro
Estima-los tamaños dos asteroides a partir das observacións é difícil debido ás súas formas irregulares, albedos que varían (refractividade), e pequenos diámetros angulares. Por exemplo os asteroides tipo-C puros son moito máis escuros cá maioría. Os asteroides con só un ou dous eixes medidos poden ter un diámetro falsamente inflado na súa media xeométrica, se segundo e/ou terceiro eixo descoñecido e é visibelmente menor có eixo primario. O asteroide 16 Psyche ten un diámetro no IRAS de 253 km, pero a súa recente e precisa media xeométrica é de só 186 km.
O número de corpos crece rapidamente a medida que o tamaño diminúe. Baseándonos nos datos do IRAS, existen preto de 140 asteroides do cinto de asteroides cun diámetro superior ós 120 km. Para unha lista máis completa, vexa Lista dos obxectos do Sistema Solar por tamaño.
O cinto de asteroides interior (definida como a rexión interior dentro do oco de Kirkwood de resonancia orbital 3:1 a 2,50 UA) ten algúns grandes asteroides. Destes na lista anterior, só orbitan alí 4 Vesta, 19 Fortuna e 7 Iris.
Os máis masivos
Abaixo están os dezaoito asteroides máis masivos. As masas dos asteroides son calculadas a partir das perturbacións causadas por Marte e outros asteroides. Diferentes conxuntos de observacións astrométricas poden levar a diferentes valores de masa, o maior problema é contabiliza-las perturbacións engadidas a causa da suma de tódolos asteroides menores.
miniatura|300px|As masas dos doce asteroides máis masivos, en comparación co resto da masa do [[cinto de asteroides. {{legend|#3D6599|1 Ceres}} {{legend|#A44142|4 Vesta}} {{legend|#779B4C|2 Pallas}} {{legend|#6C4D83|10 Hygiea}} {{legend|#278AA0|31 Euphrosyne}} {{legend|#D27B40|704 Interamnia}}
{{legend|#4A7BBA|511 Davida}} {{legend|#C84F50|532 Herculina}} {{legend|#91BD5C|15 Eunomia}} {{legend|#845E9F|3 Juno}} {{legend|#30A9C3|16 Psyche}} {{legend|#FF964E|52 Europa}} {{legend|#A7B6D5|o resto}} ]] (Tódolos datos de arriba foron extraídos de 'Baer e o seu equipo' 2011, excepto os de 48 Doris e 532 Herculina, o cales son de Kochetova, 2004.)
Quedan aínda importantes incertezas. Por exemplo, a incerteza na estimación de 31 Euphrosyne é suficiente para que o seu límite inferior superase tanto a 704 Interamnia coma a 511 Davida, os cales se poderían superar entre si, tamén pasa o mesmo con 532 Herculina, que se superpón a 15 Eunomia e 3 Juno. Juno supera ou é igual que 52 Europa, que á súa vez se superpón con 16 Psyche. E dicir, excepto os catro primeiros, o fin e o cabo, tódalas masas dos asteroides teñen un rango de incerteza. Con todo, ningún dos asteroides menores, dos cales o máis masivo pénsase que é 88 Tisbe (en 17-19 x 1018 kg), 7 Vella, 29 Anfitrite e 48 Doris (todos na franxa de ≈ 15 x 1018 kg), poderían superar a Europa ou Psique, de xeito que os primeiros 12 asteroides no gráfico anterior son seguramente os doce asteroides máis masivos, a non ser que novas observacións revelen medicións de masa totalmente inesperadas.
O maior asteroide cunha masa medida con maior precisión é 4 Vesta, con 259,076 ± 0,001 x 1018 kg, debido ao feito de que foi visitado pola sonda Dawn. O segundo maior asteroide cunha masa medida con maior precisión, debido ó feito de que ten unha lúa, é 87 Sylvia, con 14,78 ± 0,06 x 1018 kg.
Se quere ver unha lista máis completa, vexa a Lista dos obxectos do Sistema Solar por tamaño. Outros grandes asteroides coma 423 Diotima actualmente só teñen unha masa estimada.
Os máis brillantes visto dende a Terra
Só Vesta alcanza regularmente un brillo suficiente forte para ser visible a simple vista. Os seguintes asteroides poden chegar a unha magnitude aparente máis brillante ou igual ás 8,3 magnitudes que acada a lúa de Saturno, Titán, a cal foi descuberta 145 anos antes que o primeiro asteroide que se atopou, debido á súa proximidade co Saturno, foi facilmente observada.
Ningún dos asteroides da parte exterior do cinto de asteroides pode acadar ese brillo. Aínda Hygiea e Interamnia chegan ás veces a magnitudes por riba de 10,0. Isto é debido á diferente distribución dos tipos espectrais dentro das diferentes seccións do cinto de asteroides, tal que os asteroides de maior albedo están todos concentrados máis preto de Marte, e os asteroides de menor albedo do tipo C e do tipo D son moi comúns na parte máis externa do cinto de asteroides.
Eses asteroides (do tipo C e D) adoitan ter excentricidades moi altas e só acadan a súa magnitude máxima en contadas ocasións, cando os seus perihelios están moi preto dunha conxunción heliocéntrica coa Terra, ou (no caso de 99942 Apophis), cando o asteroide pasa preto da Terra.
* Apophis só acadará o seu máximo brillo o 13 de abril do 2029. A súa magnitude aparente típica acostuma andar ó redor de 20–22.
Retrógrados e moi inclinados
Están listados corpos menores con inclinacións orbitais superiores a 9° e menores que 180º cunha órbita con dirección retrógrada. En febreiro do 2011, dos máis 540.000 planetas menores coñecidos, só había 36 planetas menores retrógrados. En xullo de 2013, o número aumentou ata ós 50 obxectos. En comparación, hai máis de 1.850 cometas con órbitas retrógradas. Isto fai dos planetas menores retrógrados o grupo máis raro de todos. Asteroides de alta inclinación son asteroides que cruzan a órbita de Marte (posibelmente en vías de ser expulsados do Sistema Solar) ou damocloides. Algúns deles están temporalmente capturados nunha resonancia retrógrada cos xigantes gasosos.
Asteroides visitados
A táboa seguinte lista os asteroides que foron visitados por sondas espaciais.
Asteroides que son obxectivos de futuras misións espaciais
A seguinte táboa lista os asteroides que están previsto que sexan visitados por sondas espaciais. Os planetas ananos tamén están incluídos.
Asteroides que foron numerados e que son tamén cometas
Nota: hai moi poucos outros casos nos que un asteroide non numerado, con só unha designación sistemática (coma ), se convertese nun cometa (neste caso C/2001 OG108 (LONEOS)). A táboa anterior lista só asteroides numerados que tamén son cometas.
Corpos menores que foron rebautizados
En tempos antigos, antes de que as modernas regras de numeración e nomenclatura estivesen en vigor, os asteroides recibiron ás veces números e nomes antes de que ás súas órbitas fosen coñecidas con precisión. E nalgúns casos o mesmo obxecto recibiu dous nomes (co uso moderno de ordenadores para calcular e comparar órbitas coas vellas posicións rexistradas, este tipo de erro xa non ocorre máis). Iso levou a algúns casos nos que os asteroides tiveron que ser renomeados.
Calendario coas maiores aproximacións á Terra
Esta é unha lista de exemplos nas que un asteroide ou meteoro viaxa preto da Terra. Algúns son considerados coma obxectos potencialmente perigosos, se son estimados para ser grandes abondo coma para ocasionar unha devastación rexional.
A tecnoloxía de detección de obxectos próximos á Terra mellorou moito ó redor de 1998, de xeito que os obxectos que foron detectados a partir de 2004 poderían terse perdido só unha década antes, debido á falta estudos adicados á procura a este tipo de obxectos. A mellora nos métodos para facer estas procuras, fai que sexan descubertos con regularidade asteroides cada vez máis pequenos. Os pequenos asteroides próximos da Terra e 2014 AA son os dous únicos asteroides descubertos antes de chocar coa Terra. Os científicos estiman que decenas de asteroides de tamaño de 6 a 12 metros aparecen cada ano nun rango de sobrevoo menor cá distancia entre a Lúa e a Terra, pero só unha fracción deles son detectados.
Unha lista de exemplos de achegamentos coñecidos. (véxase tamén NEO Earth Close Approaches )
A distancia media respecto da Lúa é de aproximadamente 384.400 km
Obxectos que rotan cunha lentitude excepcional
Os períodos de rotación foron determinados só para unha pequena cantidade dos asteroides (a partir de curva de luz s ou a través estudos de radar). A maioría dos asteroides teñen períodos de menos de 24 horas de rotación. Hai 14 obxectos sospeitosos de ter un período de rotación maior que 30 días (720 horas). Os asteroides de máis de 150 metros, adoitan ter períodos de rotación de máis de 2 horas.
Véxase tamén: Minor Planet Lightcurve Parameters
Os corpos que rotan máis rápido
Os asteroides de menos de 150 metros, normalmente teñen períodos de rotación de menos de 2 horas.
Mestre de capela
miniatura|[[Antonio Salieri (1750-1825) foi mestre de capela]] O mestre de capela (en francés: maître de chapelle, en italiano: mestre dei cappella e en alemán: Kapellmeister) é un músico de experiencia e prestixio, sempre compositor, que forma, xestiona e dirixe ó grupo de cantores e instrumentistas responsable da música sacra nos oficios das igrexas, ou da música profana nas festas cortesás. Tanto ó grupo musical mesmo como ó lugar onde o grupo ensaiaba e recibía clase do mestre, denominábaselle en séculos pasados, sobre todo durante o Renacemento e o Barroco, capela de música, tanto se o grupo era relixioso coma se era cortesán, aínda que o primeiro foi moito máis adoito, particularmente no Renacemento. Nalgunhas catedrais e palacios, a capela de cantores podía diferenciarse da de menestreis. Esta última, a capela de menestreis, chegaba en ocasións a ter o seu propio mestre.
Durante a Idade Media e o Renacemento, a organización gremial do traballo artístico e a súa posición na sociedade (que era a de artesán) determinaban a vida dos músicos: ingresaban de nenos como cantores (chamados seises en España, por ser ese un número frecuente de cantores infantís), quedando dende entón a disposición do mestre, co que vivían. Del aprendían canto chan, contrapunto, a tañer un instrumento (frecuentemente órgano) e quizais composición. De adultos, a súa carreira era de cantores se non perdían a voz, de organistas ou menestreis (músicos de vento) se adquiriran dominio de instrumentos, e de mestres de capela se eran os máis dotados, quen de gañar os concursos que convocaban as igrexas cando había vacantes, ou de ter suficiente prestixio como para ser reclamados por catedrais e capelas cortesás.
Ganso de Exipto
O ganso de Exipto (Alopochen aegyptiacus) é un ganso da familia Anatidae e a subfamilia Tadorninae. Esta especie é o único membro sobrevivente do xénero Alopochen. Investigacións xenéticas recentes (Sraml et al. 1996) suxiren que a súa relación coas especies do xénero Tadorna deberían ser obxecto de estudo.
Os gansos de Exipto eran considerados unha ave sagrada polos antigos exipcios, polo que están representados en moitas das súas obras artísticas. É unha das aves incluídas no acordo de protección do AEWA.
Descrición
miniatura|esquerda|220px|Vista de preto dun ganso do Exipto Os dous sexos son semellantes, aínda que os machos sexan algo meirandes. Miden entre 63 e 73 cm de longo. A coloración dos adultos, que aparece ós catro ou cinco meses de vida, é, globalmente, castaña avermellada, coa cabeza máis clara e unha mancha marrón preto de cada ollo. Hai unha notable variación na plumaxe e algúns individuos son máis agrisados que castaños. Tamén a cor do bico varía entre o vermello pálido e o intenso. Os exemplares fuxidos da catividade amosan a miúdo bicos moi vermellos. A penuxe dos polos pola parte superior é de cores que van da da terra ata ó canela. Os polos teñen manchas da cor da palla nas alas e o ventre branco e o bico, o iris e os pés grises amarelados.
Distribución
Os gansos de Exipto vivían orixinalmente en case toda África, agás nas zonas de clima máis seco nos bosques mestos. Neste continente son localmente abundantes, e atópanse sobre todo no val do Nilo e ó sur do Sáhara. En tempos históricos estaban tamén presentes nos Balcáns, onde están extinguidos. No século XIX criaban aínda nalgúns puntos de Hungría e Bulgaria. Son mantidos en catividade en Europa dende o século XVIII. En Inglaterra, unha poboación pequena pero relativamente estable da especie está establecida dende comezos do século X. Dende os anos 1970 o ganso do Exipto está a espallarse rapidamente ó longo do río Rin e os seus afluentes, a partir de poboacións dos Países Baixos, froito de animais fuxidos ou ceibados. A especie chega xa polo sur á fronteira de Suíza e polo leste o Danubio austríaco.
Na actualidade está a expandirse tamén cara ó norte e nos estados alemáns de Schleswig-Holstein, Niedersachsen e Hessen hai pequenas poboacións reprodutoras. O ganso do Nilo é unha das novas especies de animais presentes en Europa de máis éxito, e probablemente recuperará nun prazo non moi longo os seus vellos territorios balcánicos. Mesmo os invernos moi fríos, coma os de 995/96 e 1996/97 non parecen influír nas súas poboacións.
Conduta
Aliméntanse sobre todo de vexetais herbáceos, incluíndo plantas cultivadas e o uso de fontes de alimentación de orixe agrícola é unha das causas da súa rápida colonización do continente europeo. Sementes, follas e, ocasionalmente, saltóns, vermes e outros animaliños forman tamén parte da súa dieta. Os exemplares que viven en parques comen, coma os lavancos, pan.
Son aves moi terrestres, que se pousan tamén con facilidade en árbores e edificios. Nadan ben e teñen un voo de aparencia pesada, que recorda ó dos gansos típicos máis có dos patos.
Forman habitualmente parellas para toda a vida e fan os niños en sitios moi variados, con preferencia polos furados nas árbores.
O ganso de Exipto como ave ornamental
esquerda|miniatura|Parella de gansos miniatura|esquerda|Gansos de Exipto no Rin, preto de [[Bingen]] Esta especie foi utilizada como ave ornamental no antigo Exipto, en Grecia e no Imperio Romano. Na Europa occidental a súa cría en catividade comezou nos séculos XVII e XVIII. Na actualidade é raro atopalos en coleccións privadas. O seu tamaño, que fai necesario instalacións grandes para conservalos, o feito de seren moi ruidosos e o seu carácter agresivo fannos máis frecuentes como ave de parques.
miniatura|esquerda|Ovos de ganso de Exipto.
1439
Outros
Historia ano a ano
Rosa Quintana
Rosa María Quintana Carballo, nada en San Fernando de Apure (Venezuela) o 29 de maio de 1959, é unha política galega do PPdeG.
Amaya
O termo Amaya pode referirse a:
Rosa Quintana
Traxectoria
Licenciouse en Ciencias Biolóxicas pola Universidade de Santiago de Compostela e tamén se doutorou alí cun estudo sobre o cultivo do mexillón galego.
Desempeñou diversos cargos no PPdG presidido por Manuel Fraga. En 1987, comezou a traballar na Consellería de Pesca como inspectora de pesca. Foi delegada territorial da Consellería de Pesca en Vigo dende 1997 a 2001, e directora xeral de Innovación da mesma Consellaría a partir de 2001 e até 2005.
Foi de número dez da lista popular da Coruña nas Eleccións ao Parlamento de Galicia de 2009 e formou parte do novo goberno da Xunta de Galiza presidida por Alberto Núñez Feijóo en calidade de conselleira do mar. En xaneiro de 2012 foi nomeada conselleira de Medio Rural e do Mar. Foi elixida deputada do Parlamento de Galicia nas autonómicas de 2012. En outubro de 2015 pola remodelación do Goberno, quedou unicamente como conselleira do Mar. Revalidou o seu posto de deputada en 2020, ata que en setembro de 2021 deixou o escano como deputada a canda moitos dos outros deputados que tamén eran conselleiros.
Tyrus McGee
Traxectoria
Nado no estado de Oklahoma, McGee formouse na universidade de Iowa State da Big 12 Conference da NCAA. Alí fixo unha media de 7,9 puntos, 3,3 rebotes e 0,6 asistencias por partido na temporda 2011–12 e 13,1 puntos, 3,5 rebotes e 1,3 asistencias na temporada 2012–13 season. Após non ter sido seleccionado no Draft da NBA, comezou a súa carreira en Europa no Club Balonceso Breogán da Liga LEB Ouro. Posteriormente xogou para multitude de equipos de varias ligas europeas, como a alemá, a italiana, a francesa ou a isrealí.
Galería de imaxes da comarca da Terra de Trives
miniatura|dereita|250px|Comarca da Terra de Trives
Galería de imaxes da comarca da Terra de Trives.
A comarca da Terra de Trives comprende os concellos de Chandrexa de Queixa, Manzaneda, A Pobra de Trives e San Xoán de Río.
Universidade de Madrid
miniatura|250px|Edificios da antiga Universidade Central de [[Madrid e do Instituto Cardenal Cisneros. Rúa de San Bernardo, 7 e 49. A primeira fase construíuse entre 1842 e 1844, e a segunda en 1847.]] miniatura|250px|alt=Discurso de Manuel José Quintana en el día de la instalación de la Universidad Central de Madrid (07-11-1822).|Discurso de [[Manuel José Quintana no día da instalación da Universidade Central de Madrid (07-11-1822).]]
Universidade de Madrid ou Universidade Central foron os nomes que tomou a Universidade de Madrid cando se pechou a Universidade de Alcalá, e os seus estudos foron trasladados á cidade de Madrid, a mediados do século XIX. Mediante Real Orde da Raíña Rexente de 29 de outubro de 1836, decretouse o comezo do traslado a Madrid dos estudos. A universidade de Madrid denominouse nun principio Universidade Literaria e en 1851, Universidade Central.
Historia e características
A Universidade Central ten a súa orixe na mentalidade renovadora liberal que pretendía dar fin aos ensinos tradicionais nas universidades do Antigo Réxime. Nun primeiro momento instalouse no edificio do Seminario de Nobres da rúa Princesa, pasando posteriormente ao Convento das Salesas Nuevas na rúa de San Bernardo. En 1842 confirmouse o antigo Noviciado de Xesuítas como o asentamento definitivo da Universidade Central de Madrid; na actualidade, este edificio alberga o Instituto de España, o organismo que reúne as Reais Academias. O primeiro proxecto de adaptación do Noviciado ao seu novo uso como Universidade Central foi de Francisco Javier Mariategui; tras a súa morte foi substituído por Narciso Pascual y Colomer, a quen se debe a realización do Paraninfo, construído en 1852 aproveitando os muros da antiga igrexa das xesuítas.
Dende a lei Moyano (1857) esta universidade foi a única autorizada en España para dar o título de doutor, ata que en 1954, foi concedida esta potestade á Universidade de Salamanca, tras a celebración do seu VII centenario, e posteriormente ao resto das universidades españolas da época.
En 1973, as Escolas Técnicas de Grao Superior e de Grao Medio de Arquitectura e Enxeñaría desta universidade xunto con outros centros superiores dependentes dos ministerios de Defensa, Industria e Obras Públicas uníronse para formar a Universidade Politécnica de Madrid.
Estando a súa orixe na desmantelación da Universidade de Alcalá de Henares e o traslado dos seus estudos a Madrid déuselle, oficiosamente durante o franquismo, o nome de Universidade Complutense de Madrid e legalmente máis tarde, cando se fundou, cara a 1968, a Universidade Autónoma de Madrid.
I Will Follow
"I Will Follow" é unha canción da banda irlandesa de rock U2. É o primeiro tema do seu álbum de estrea, Boy, e foi publicado como o seu segundo sinxelo en outubro de 1980. Bono escribiu as letras de "I Will Follow" como homenaxe á súa nai que morrera cando el tiña 14 anos.
"I Will Follow" é a única canción que U2 tocou en todas as xiras dende que publicaron o seu primeiro álbum. Do tema realizose tamén o primeiro videoclip da banda, dirixido por Meiert Avis en Dublín. A canción foi publicada cinco veces, primeiro en 1981 nun vinilo de 7" en Irlanda, Reino Unido, Australia e Nova Zelandia, despois co mesmo formato nos Estados Unidos e o Canadá, un terceiro nos Países Baixos en 1982 cun tema do October, un cuarto en 1983 cunha versión en directo da canción, e o derradeiro en 2011 cunha versión ao vivo gravada no Glastonbury Festival dese ano.
Nidia Arévalo
Nidia María Arévalo Gómez, nada en Vigo o 25 de abril de 1975, é unha política galega do PPdeG.
Traxectoria
Estudou Químicas, aínda que non acadou a licenciatura. Concelleira en Mos polo PPdeG, foi deputada provincial e presidenta da Comisión Informativa de Benestar Social e Muller da Deputación de Pontevedra en 2006. Presentouse ás eleccións municipais de 2007 encabezando a candidatura do PPdeG que obtivo 8 concelleiros, fronte a 6 do PSdeG-PSOE e 3 do BNG. Despois dunhas longas e tensas negociacións, cun ano de goberno en minoría do PSdeG, formouse un goberno de coalición co BNG. miniatura|Papeleta de [[Provincia de Pontevedra|Pontevedra para o Senado nas Eleccións xerais de 2023.]] O 12 de decembro de 2008 encabezou unha moción de censura contra a alcaldesa María Xesús Escudero Lago (PSdeG-PSOE) co apoio do concelleiro Gerardo Alonso, tránsfuga do PSdeG. Despois dun tenso pleno no que centos de veciños se manifestaron en contra da moción, Nidia Arévalo converteuse en alcaldesa de Mos, declarando que se acababa coa situación de "desgoberno". Tanto ela como os seus compañeiros de partido e Gerardo Alonso tiveron que abandonar o pleno en vehículos da Garda Civil escoltados polos antidisturbios.
A Comisión de Seguimento do Pacto Antitransfuguismo declarou en setembro de 2009 como "caso claro de tránsfugas" en referencia ao concelleiro que fora elixido na lista do PSdeG Gerardo Alonso, así como se declara a Nidia Arévalo e aos sete edís do PP en Mos, que pediron a baixa do partido, beneficiarios do caso de transfuguismo.
Diyala
Co nome de Diyala ou Diyālāpodemos estar facendo referencia a:
Nidia Arévalo
Traxectoria
Nas municipais de 2011 foi elixida alcaldesa de Mos polo PPdeG con maioría absoluta.
Condropatía
Condropatía é o termo médico que engloba todas as doenzas que afectan ás articulacións. É un termo moi usado nas descricións de probas de imaxe, como a TAC ou a resonancia magnética, onde o radiólogo detecta unha anormalidade nalgunha das articulacións do corpo.
Silvares, Grou, Lobios
Silvares é un lugar da parroquia de Grou no concello ourensán de Lobios na comarca da Baixa Limia. Non aparecen datos de habitantes nin no INE nin no IGE.
Artà
250px|dereita|miniatura|Localización de Artà miniatura|250px|Ermida de Belén en Artà Artà é un concello das Illas Baleares. Esténdese por unha área de 139.79 km² onde no ano 2007 vivían 6802 habitantes. Encóntrase na illa de Mallorca.
Política
A repartición de escanos quedou deste xeito:
Olympe Bhêly-Quénum
Olympe Bhêly-Quénum, nado en Ouidah en 1928, é un escritor e xornalista beninés.
Traxectoria
Estudou en Cotonou, entre 1944 e 1946 viaxou por Benín e Nixeria, estudou na filoloxía en Caen, entre 1955 e 1960 foi profesor en diversos liceos franceses, cando se produce a independencia de Benín entra no seu servizo diplomático. Dirixiu La Vie Africaine (1962-1965) e L'Afrique Actuelle (1965-1968). En 1968 entrou a traballar na sede da UNESCO en París.
Soro sanguíneo
O soro sanguíneo ou soro hemático é o compoñente líquido do sangue, resultante da súa coagulación e coa eliminación do coágulo resultante.
É equivalente ao plasma sanguíneo, pero sen as proteínas involucradas na coagulación (fibrinóxeno na súa maior parte).
O soro sanguíneo é útil para a identificación dalgúns analitos (compoñentes —elementos, compostos ou ións— de interese analítico dunha mostra), nos que non se require da intervención dun anticoagulante, xa que este podería interferir no resultado, alterándoo.
Dámaso Carrasco
Co nome de Dámaso Carrasco podemos referirnos a:
George Rooke
Traxectoria
En 1702, foi derrotado durante o sitio de Cádiz pero conseguiu a vitoria na batalla de Rande, na ría de Vigo. Dous anos despois colaborou con Cloudesley Shovell no asedio de Xibraltar, o 21 de xullo de 1704, obtendo o título de Gobernador de Xibraltar, aínda que provisorio, o 24 de xullo. O 13 de agosto do mesmo ano atacou un convoi francés novamente (batalla de Málaga), sen que obtivese éxito nesta ocasión.
Descontento da sorte da súas actividades, pediu o retiro en febreiro de 1705.
Francis Picabia
miniatura|dereita|Francis Picabia no seu estudo.
Francis-Marie Martínez de Picabia, nado en París o 22 de xaneiro de 1879 e finado na mesma cidade o 30 de novembro de 1953, foi un pintor francés. Amais de practicar a pintura e o debuxo, exerceu como escritor e poeta.
Tras comezar experimentando co impresionismo e o puntillismo, achegouse ao cubismo. Realizaba unhas composicións abstractas planas e moi coloridas e ricas en constrastes. Foi unha das primeiras figuras importantes do movemento dadaísta en Francia e nos Estados Unidos. Posteriormente asociouse, brevemente ao surrealismo para, finalmente, abandonar os círculos artísticos.
Traxectoria
A súa nai, Marie Davanne, era francesa e o seu pai, hispano-cubano, traballaba de adxunto na embaixada española en Francia. Segundo algunhas fontes, o pai de Picabia tería ascendencia galega.
Estudou na Escola de Belas Artes e na Escola de Artes Decorativas de París. Alí recibiu unha forte influencia da pintura impresionista e fauvista. Destacou a súa admiración por Camille Pissarro e sobre todo por Alfred Sisley, a quen coñeceu en 1898. Entre os anos 1909 e 1911 estivo vinculado ao cubismo e foi membro do grupo de Puteaux, no que trabou gran amizade con Marcel Duchamp.
Durante tempada na que viviu na Costa Azul, a súa obra estivo fortemente influída polo surrealismo, dentro do cal suliñaba a faceta humorística particularmente provocativa. De volta en París, creou, asociado con André Breton, a revista "491". Porén, en 1922 abandonou o dadaísmo, movemento do que fora un dos principais propagadores.
Desde moi cedo mostrou interese pola fotografía, na que logo se iniciou, e polo cine. En 1924 escribiu un guión delirante sobre unha partida de xadrez entre Marcel Duchamp e Man Ray para a curtametraxe Entr'acte. Estaba dirixido por René Clair para ser proxectado no entreacto do seu ballet "instantaneísta" Relâche, con coreografía de Jean Börlin e música de Erik Satie. Colaborou tamén nos Ballets suédois de Rolf de Maré, para os que realizou varios decorados.
Afeccionado á festa e aos automóbiles (tivo uns 150), chegou a arruinarse pola súa vida dispendiosa, malia a fortuna familiar que herdara. Este feito impulsouno a pintar un gran número de lenzos de pequeno tamaño e xéneros diversos, ás veces mesmo inspirados en revistas pornográficas. De modo persoal e non profesional, cultivou a poesía.
Características
A influencia de Picabia é fundamental na introdución da vangarda artística contemporánea no continente americano, especialmente en Nova York. Picabia foi un home aberto a todas as correntes innovadoras e rexeitou ligarse a un único tipo de expresión. Pasaría por períodos ligados ao futurismo, á figuración e, desde 1945, á arte abstracta.
Escritos
Publicacións póstumas
La Gallega
La Gallega é un concello español da provincia de Burgos (Castela e León). A súa poboación é de 65 habitantes (INE 2012).
A Mó
O topónimo galego A Mó pode referirse a:
Lugares de Maside
miniatura|dereita|[[Casa do concello de Maside.]] Galicia → Parroquias de Galicia → Lugares de Galicia → Lugares de Maside
Ciríaco Bokesa
Ciríaco Bokesa Napo (1939) é un escritor ecuatoguineano.
IES Sánchez Cantón
O Instituto de Ensino Secundario Sánchez Cantón é un centro pertencente á rede pública de institutos da Xunta de Galicia, situado en Pontevedra. Leva o nome do polígrafo Francisco Javier Sánchez Cantón. Está situado no Verxel, a carón do río dos Gafos.
O centro
No instituto impártese Educación Secundaria Obrigatoria (ESO), Bacharelato e os títulos de Técnico Superior en Animación de Actividade Física e Deportiva, Técnico Deportivo en fútbol, Técnico Deportivo en balonmán, Técnico Superior en fútbol e Técnico Superior en balonmán. O Instituto Sánchez Cantón ten unha extensión no Centro Galego de Tecnificación Deportiva.
Historia
O Instituto de Pontevedra foi creado por Real Orde do 30 de outubro de 1845 ao abeiro do Plan Xeral de Estudos (plan Pidal), que creaba un centro de ensino secundario en cada capital de provincia. A súa localización inicial foi no convento de San Bartolomeu de Pontevedra (anterior colexio dos Xesuítas e desamortizado uns anos antes), actual edificio Sarmiento do Museo de Pontevedra. En 1880 acolleu parte da Exposición Rexional que acolleu a cidade. miniatura|esquerda|O Instituto de Pontevedra (posteriormente IES Sánchez Cantón) estivo nas instalacións do actual IES Valle-Inclán entre 1929 e 1971. Despois pasou ó edificio da Escola Normal de Maxisterio (pertencente despois á Deputación de Pontevedra), e en 1929 construíuse un edificio novo a carón das ruínas de San Domingos (IES Valle-Inclán). En 1963 o Instituto de Pontevedra dividiuse en Masculino e Feminino. O Masculino trasladouse á localización actual a finais dos anos sesenta, inaugurada en 1971, e en 1973 recibiu o nome de Sánchez Cantón, historiador finado dous anos antes. O instituto estivo dirixido por Xosé Filgueira Valverde entre 1946 e 1976, ano da súa xubilación. O novo edificio presentaba problemas estruturais, e foi reconstruído de novo en 1986.
O Sánchez Cantón herdou do histórico Instituto de Pontevedra:
Por todo isto considérase o IES Sánchez Cantón como o herdeiro do antigo Instituto de Pontevedra (compartido co IES Valle Inclán, que herdou o edificio, e cos outros institutos da cidade) e tamén do Instituto Masculino de Pontevedra. Deste xeito pertence á REDE MUPEGA, que integra os institutos históricos de Galicia. Tamén participou activamente nas IV Jornadas de Institutos Históricos españois en xullo de 2010.
En 2022 ingresou con outros tres institutos históricos galegos na Orde de Afonso X O Sabio coa categoría de Placa de Honor.
Profesorado
Desde a súa creación foron pasando polo Instituto profesores como: Juan Antonio Saco y Arce, Luís M. Sobrino, Jesús Muruais, Andrés Muruais, Emilio Álvarez Giménez, Víctor Said Armesto, Alfonso Daniel Rodríguez Castelao, Antón Losada Diéguez, Ramón Sobrino Buhigas, Carlos Sobrino Buhigas, Ernesto Caballero Bellido, Enrique Vidal Abascal, Bibiano Fernández Osorio-Tafall, Vicente García de Diego, Antón Iglesias Vilarelle...
Coa Guerra Civil do 36 hai expedientes de depuración: Bibiano Fernández Osorio-Tafall, Daniel Rodríguez Castelao, Echave Susaeta; e dous profesores ligados ao instituto: Antón Fraguas e Celestino Noya. Dous profesores da preparatoria son procesados e fusilados: Paulo Novás e Gonzalo Martín March.
Despois de Filgueira Valverde o IES Sánchez Cantón foi dirixido por José Ramón Pereiró Rodríguez, Eladio Rodríguez Gandoy, Elena Santillán Pedrosa, Margariña Valderrama, Casimiro Mesejo González, Rafael Táboas Pastor, Eladio Otero López, Rocío Vieites e Carlos A. Rodríguez Blanco.
En 2018 o claustro do instituto contaba con 75 profesoras e profesores.
Alumnado
Nos primeiros anos o instituto de Pontevedra tiña entre 60 e 100 alumnos, en 1860 xa eran máis de 150. As mulleres puideron matricularse desde 1882. En 2018 o instituto contaba con máis de mil alumnos e alumnas.
Nos anos da Restauración do século XIX foron alumnos: Manuel Quiroga Losada, Prudencio Landín Tobío, Ángel Amor Ruibal, Perfecto Feijoo, Augusto González Besada, Eduardo Cobián Roffignac etc.
Na primeira parte do século XX pasan polo instituto: Francisco Javier Sánchez Cantón, Xerardo Álvarez Limeses, Antonio Blanco Porto, José Loureiro Crespo, Carlos Sobrino Buhigas, Xosé Filgueira Valverde, Antón Fraguas, Fermín Penzol, Ramón María Aller, Antonio Puig Gaite, Antonio Palacios,Daría González etc.
Nos anos da Guerra Civil e posteriores estudaron no instituto: Inmaculada Paz-Andrade, os irmáns Afredo e Luciano García Alén, Pío Cabanillas Gallas, Abilio Bernaldo de Quirós etc.
Nos anos 1950-1970 foron alumnos César Portela, Manuel Moldes, Francisco Cerviño, Cándido Conde-Pumpido, Luciano Varela Castro, Salomé Álvarez Blanco, Víctor Freixanes, Jaime Terceiro, Mariano Rajoy, Miguel Anxo Fernández Lores, José Antonio Durán, Luís Cochón, Anxo Cabada Álvarez etc.
Desde os anos 1980 tamén estudaron no instituto Sánchez Cantón: Luís Bará, María Luaces Méndez, Cora Velasco, Alicia Armenteros, Julia Varela, Sonia Méndez, Diego Moldes, Alexander Vórtice, Manuel Jabois, Rafael Quintía, Isaac Xubín, Carlos Álvarez Taboada, Enrique Mauricio Iglesias, Xurxo Ayán, Pedro Rielo, Teresa Cuíñas, David Cal, Adrián Estévez, Malvares de Moscoso, Diego Bará Louro, Guillermo Alonso Barcia, Pepa Pardo etc.
Illa del Giglio
Xeografía
A illa está separada 16 km do promontorio Argentario, principalmente montañosa, está case totalmente constituída por granito que culmina co Poggio della Pagana (496 m). O 90% da súa superficie está cuberta por vexetación mediterránea alternando con grandes bosques de piñeiros e viñedos, que permiten a produción do famoso "viño de Ansonaco". A costa ten 27 km de longo, composta de rochas, de suaves cantís e varias baías suxestivas: Arenella, Cannelle, Caldane e Campese, a máis grande co seu pequeno pobo homónimo. miniatura|esquerda|220px|Unha praia na Illa de Giglio, co fin de Monte Argentario, na costa da [[Toscana.]]
O municipio está composto polas illas de Giglio e Giannutri. Tres principais asentamentos atópanse na illa principal:
Historia
No ano 805 foi doada por Carlomagno á abadía de Tre Fontane en Roma, e máis tarde foi unha posesión das familias Aldobrandeschi, Pannocchieschi, Caetani, Orsini e o comune de Perugia. En 1241 a frota siciliana do emperador Frederico II destruíu a frota xenovesa. Desde 1264 foi dominio de Pisa, da que pasou aos Medici. Sufriu varios ataques sarracenos, que só terminaron en 1799.
Turismo
miniatura|150px O turismo é o acto de viaxar por pracer e as actividades que se realizan durante as viaxes e nun lugar de permanencia distinto do que se vive. Un turista é alguén que viaxa cando menos oitenta quilómetros dende a súa residencia por lecer por un período superior a 24 horas e inferior a un ano, tal como o define a Organización Mundial do Turismo.
Aporofobia
miniatura|Barrio de [[chabolas en Soweto, Suráfrica.]] A aporofobia (do grego άπορος (á-poros), sen recursos, indixente, pobre; e φόβος, (-fobos), medo) é unha fobia que representa o medo á pobreza ou aos pobres. Aínda que tamén pode interpretarse como a repugnancia ou hostilidade ante o pobre, o sen recursos ou o desamparado.
Turismo
O turismo deu nacemento a unha verdadeira industria para a provisión do turista, dende o sistema de transportes ata hostaleiros, tanto de provisión e restauración como de aloxamento.
Illa del Giglio
Historia
Xunto á súa historia, a illa foi sempre recoñecida polos seus recursos minerais: moitas columnas e edificios en Roma, foron construídos co granito do Giglio.
Aporofobia
Características
O neoloxismo foi acuñado pola filósofa Adela Cortina nunha serie de publicacións nos anos 90 para poder diferenciar esta actitude da xenofobia, que só se refire ao rexeitamento ao estranxeiro, e do racismo, que é a discriminación por grupos étnicos.
Turismo
Historia
Xa no tempo da República romana existían cidades destinadas ao pracer dos máis ricos como Baiae. A clase alta británica adoitaba facer viaxes de pracer por Europa dende o século XVIII para completar a súa educación, principalmente a Francia e Italia, que se chamaban Grand Tour.
Illa del Giglio
Transporte
A Illa del Giglio está conectada á Toscana por transbordadores desde Porto Santo Stefano.
Aporofobia
Características
A diferenza clave entre aporofobia e xenofobia ou racismo segundo algúns autores, está no feito de que hai sociedades que non lles importa aceptar a inmigrantes ou a membros doutras etnias a condición de que estas conten con bos recursos económicos, fama ou outros bens.
Turismo
Historia
O termo turismo foi empregado oficialmente por primeira vez en 1937 pola Liga de Nacións.
Illa del Giglio
Embarrancamento do Costa Concordia
En 2012, a illa recibiu unha prolongada atención dos medios internacionais, despois de que o 13 de xaneiro de 2012 encallara o cruceiro Costa Concordia, xusto á beira da costa da illa. A maioría dos máis de 4.200 pasaxeiros e tripulantes foron rescatados e levados á illa, así como ao continente. Polo menos 30 persoas morreron e 64 resultaron feridas, con 2 desaparecidos (datos do 20 de decembro de 2012). A xente da illa apresurouse a axudar, proporcionando bebidas quentes e mantas, e moitos abriron os seus fogares ás vítimas. A chegada de 2.000 traballadores de rescate vigorizou a vida na illa, e moitos dos traballadores confraternizaron cos insulares. Algunhas raparigas locais deixaron a illa cos seus novos mozos.
O traballo de rescatee do buque iniciouse en 2013 e terminouse cara a finais de xullo de 2014. Achegáronse dispositivos de flotación á dereita do buque para logo elevalo. Foi remolcado posteriormente ao seu destino final o porto de Xénova para ser desguazado.
Tu quoque
miniatura|Ilustración irónica mostrando a un [[93 Rexemento de infantaría|Sutherland Highlander levando un esaxerado tocado de plumas comentando "Por Xúpiter, que extraordinario sombreiro leva vostede!"]] Denomínase tu quoque (locución latina que significa «ti tamén») ao argumento que consiste en rexeitar un razoamento, ou consideralo falso, alegando a inconsistencia de quen o propón. É, polo tanto, unha variante da falacia ad hominem, ou ataque persoal, mediante a cal procúrase demostrar que unha crítica ou unha obxección aplícase igualmente á persoa que a realiza, rexeitándoa sen entrar a analizala.
Esta falacia adoitase empregar como unha técnica de retórica. Podería considerarse unha variante da falacia ad hominem xa que o obxectivo é refutar a afirmación dun individuo desacreditándoo. Con este argumento búscase distraer a atención sobre a calidade atribuída ao suxeito B polo suxeito A, atribuíndo a mesma calidade ao suxeito A. Así o suxeito A perde credibilidade ao ser presentado como un hipócrita.
Orixe
Tu quoque é o comezo da célebre exclamación de Xulio César cando viu que, entre os conxurados, Bruto, o seu protexido, tamén empuñaba o puñal para asasinalo (15 de marzo do 44 a. C.). A frase completa pode que fose tu quoque fili mi ("ti tamén, meu fillo") ou et tu quoque Brute fili mi! ("¡Bruto, fillo meu, ti tamén!"), aínda que Suetonio pensa que a dixera en grego. Con este sentido orixinal, a expresión aínda se usa para indicar a ingratitude polos beneficios recibidos.
Estrutura do argumento
Trátase dunha falacia porque a conclusión (rexeitamento de P) non se segue das premisas.
Un exemplo clásico:
Uso coloquial
O recurso ao tu quoque é de uso moi frecuente, incluso por parte daqueles que descoñecen a súa existencia. É doadamente recoñecible porque responde á estrutura «e ti tamén» ou «e ti máis» como resposta a unha crítica.
Non todo recurso ao tu quoque é falaz. Considérase que existe un uso lexítimo cando se emprega para rexeitar o recurso á autoridade moral. A autoridade moral baséase en ser consecuente co que se aconsella, polo tanto se se demostra que quen realiza a afirmación é inconsecuente, os seus consellos carecerán de valor. Por exemplo, se alguén aconsella sacrificios a outros pero non está disposto a asumilos, pode ser facilmente desacreditado mediante o recurso do tu quoque.
Porén, cando un argumento non se basea na autoridade moral, o recurso ao tu quoque adoita ser falaz. Por exemplo, un caso habitual sería o dun médico que aconsella ao seu paciente deixar de fumar e dito paciente respóndelle que el tamén fuma, así que, vindo del, o consello non ten validez. Neste caso trátase dunha falacia, xa que o criterio médico non se asenta na autoridade moral, senón en fundamentos técnicos que son independentes da conduta do médico.
Futbol Club Barcelona (hóckey herba)
A sección de hóckey herba do Futbol Club Barcelona, unha das máis antigas do club, foi fundada oficialmente o 6 de novembro de 1923 impulsada por Lluís Menéndez e Pere Cusell, mais debido ao pouco interese que espertou, viuse relegada deseguido a un segundo nivel dentro do club. O seu primeiro grande éxito chegou en 1931 cando acadou o Campionato de Cataluña de Hóckey Herba. Nos anos 40 continuaron os éxitos co triunfo final en tres copas do Rei (1942, 1944 e 1947). Os éxitos, porén, non continuaron. Nos anos '60, coa creación da División de Honra da especialidade, o club estivo presente entre os clubs da elite, mais sempre un chanzo por detrás dos clubs de Terrassa ou o Reial Club de Polo.
Ball Arena
O Ball Arena, coñecido antigamente coma Pepsi Center, é un pavillón polideportivo cuberto situado na cidade de Denver (Colorado, Estados Unidos). Actualmente, é sede do equipo de baloncesto Denver Nuggets (NBA), do equipo de hóckey sobre xeo Colorado Avalanche (NHL), así como dos Colorado Mammoth de lacrosse. Ten capacidade para 19.155 espectadores para partidos de baloncesto, a cal se reduce até os 18.007 para o hóckey e o lacrosse.
Historia
O Pepsi Center foi construído como parte dun programa de mellora e construción de instalacións deportivas na cidade de Denver. Ademais deste pavillón, o programa permitiu a edificación do Coors Field dos Colorado Rockies da MLB de béisbol, e o Invesco Field dos Denver Broncos da NFL de fútbol americano. O complexo foi construído para ser facilmente accesíbel, estando situado na Speer Boulevard, principal estrada do centro da cidade e cunha saída próxima á Interestatal 25. Ademais, no lado oeste do complexo hai unha estación ferroviaria.
Grijalba
Grijalba é un concello español da provincia de Burgos (Castela e León). A súa poboación é de 120 habitantes (INE 2012).
Ateneo de Madrid
miniatura|Fachada do edificio do Ateneo de Madrid, na rúa do Prado. O Ateneo de Madrid é unha institución cultural privada situada en Madrid que foi creada en 1835 como Ateneo Científico e Literario.
Historia e características
O retorno de Fernando VII supuxo a volta ao absolutismo e a saída de España dos patriotas gaditanos. En Francia e en Inglaterra atopábase a clase ilustrada española que, por unhas ou outras razóns, era perseguida no interior do país. O regreso durante o goberno liberal en 1820 dos exiliados permitiu a creación do Ateneo Español que dirixiu Juan Manuel de los Ríos; pero coa volta de novo ao absolutismo do rei Fernando desapareceu a institución para fixar a súa residencia en Londres en 1823.
A morte do Rei e o apoio dos liberais á causa de Isabel II fronte ao pretendente Carlos María Isidro de Borbón, creou un novo ambiente de tolerancia durante a rexencia de María Cristina. En 1835 o antigo Ateneo Español mudou o nome polo de Científico e Literario, sendo os seus fundadores Salustiano Olózaga, o duque de Rivas, Antonio Alcalá Galiano, Mesonero Romanos, Francisco López Olavarrieta, Francisco Fabra e o propio Juan Manuel de los Ríos.
Ocuparon a Presidencia do Ateneo destacada personalidades españolas: Laureano Figuerola, Segismundo Moret, Gumersindo de Azcárate, Antonio Alcalá Galiano, Antonio Cánovas del Castillo, Miguel de Unamuno, Fernando de los Ríos, Manuel Azaña etc. O 28 de maio de 2009 foi elixido como Presidente Carlos París Amador.
Composición
O Ateneo componse de dezanove seccións que desenvolven actividades en todas as ordes culturais e científicas. Posúe un Salón de Actos, sala de traballos, aulas, sala de exposicións, biblioteca e hemeroteca. Entre os seus socios atopáronse Presidentes do Goberno ou do Consello de Ministros, Ministros e Premios Nobel.
Rouzós, Amoeiro
San Cibrao de Rouzós é un parroquia do concello ourensán de Amoeiro. Segundo o IGE en 2011 tiña 287 habitantes (153 mulleres e 134 homes), distribuídos en 8 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 308 habitantes.
Club Libertad
O Club Libertad é un club de fútbol paraguaio do distrito de Tuyucuá na cidade de Asunción. Foi fundado o 30 de xullo de 1905 e compite na Primeira División de Paraguai.
O Souto, Grou, Lobios
O Souto é un lugar da parroquia de Grou no concello ourensán de Lobios na comarca da Baixa Limia. Non aparecen datos de habitantes nin no INE nin no IGE.
Var
Var pode referirse á:
Jan van der Wiel
Jan van der Wiel, nado en Breda o 31 de maio de 1882 e finado na Haia o 24 de novembro de 1962, foi un militar e tirador de esgrima neerlandés.
Traxectoria
Van der Wiel participou nos Xogos Olímpicos de 1920 e 1924 logrando en cada un a medalla de bronce en sabre por equipos. Tamén participou nos Xogos Olímpicos de 1928 sen conseguir medalla.
Nou Estadi de Tarragona
O Nou Estadi é un estadio de fútbol da cidade de Tarragona, en Cataluña. É un recinto deportivo municipal que alberga os partidos do Gimnàstic de Tarragona, equipo que milita actualmente na Segunda División B.
O Gimnàstic proxectou a construción dun novo estadio e un complexo deportivo con 77.000 m² nos arredores de Tarragona, no barrio de Camp Clar con capacidade para ao redor de 20.000 espectadores, impulsado pola candidatura da cidade aos Xogos do Mediterráneo 2017, durante os cales usaríase como sede das cerimonias de Apertura e Clausura e dos torneos de fútbol.
Lugares de Melón
miniatura|dereita|[[Casa do concello de Melón.]] Galicia → Parroquias de Galicia → Lugares de Galicia → Lugares de Melón
Cabarcos, Barreiros
San Xulián de Cabarcos é unha parroquia que se localiza no concello de Barreiros. Segundo o padrón municipal de 2004 tiña 421 habitantes (224 mulleres e 197 homes), distribuídos en 10 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 484 habitantes. Segundo o IGE, no 2014 a súa poboación descendera ata os 332 habitantes, sendo 153 homes e 179 mulleres.
Rodri Suárez
Alejandro Rodríguez Suárez, máis coñecido por Rodri Suárez, nado na Coruña en 1974 é un xornalista, guionista, escritor e asesor político galego.
Política municipal
Logo dos resultados das eleccións municipais de 2015 foi designado asesor técnico de tipo I de alcaldía no Concello da Coruña, como xefe do equipo de comunicación, após o nomeamento de Xulio Ferreiro como rexedor.
O alcalde cesaría a Rodri Suárez no seu cargo o 14 de xaneiro de 2018. Rodri Suárez afirmaría que as súas discrepancias con Iago Martínez, xefe de gabinete, foron o principal motivo do seu cesamento.
Desde xullo de 2020 forma parte do persoal de confianza da alcaldesa da Coruña, a socialista de Inés Rey.
Bell-lloc d'Urgell
Bell-lloc d'Urgell é un concello da provincia de Lleida, en Cataluña. Pertence á comarca do Pla d'Urgell e tiña en 2014 unha poboación de 2.351 habitantes.