cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Bencomo
Historia
Trala batalla, na que os guanches deixaron sobre o terreo máis de 2000 mortos e feridos, os superviventes elixiron ó seu fillo Bentor como sucesor, como mencey de Taoro e líder do bando de guerras. Suicidouse un mes despois, trala última gran batalla da Conquista das Canarias, a Segunda Batalla de Acentejo, final da resistencia militar das illas Canarias.
Carlos Fitz-James Stuart y Martínez de Irujo
Carlos Fitz-James Stuart y Martínez de Irujo, nado en Madrid o 2 de outubro de 1948, é un aristócrata español, XIX Duque de Alba de Tormes, fillo de Cayetana Fitz-James Stuart e de Luis Martínez de Irujo y Artázcoz.
Vida e familia
Carlos naceu nunha das familias máis selleiras da aristocracia española, a Casa de Alba, primoxénito da XVIII duquesa de Alba de Tormes Cayetana Fitz-James Stuart e de Luis Martínez de Irujo y Artázcoz, fillo dos duques de Sotomayor e marqueses de Casa Irujo. Desde 1954 ostentou o título de XIV Duque de Huéscar, coma sucesor da Casa de Alba. Cambiou a orde dos seus apelidos, o mesmo co seu irmán Jacobo, polo que pasou a apelidarse Fitz-James Stuart y Martínez de Irujo en troques de Martínez de Irujo y Fitz-James Stuart. Licenciouse en Dereito na Universidad Complutense de Madrid. Despois converteuse en presidente da Fundación Hispania Nostra.
O 18 de xuño de 1988 contraeu matrimonio no Altar Maior da Catedral de Sevilla con Matilde de Solís-Beaumont y Martínez de Campos, filla de Fernando Solís-Beaumont y Atienza, X marqués de la Motilla, e da súa esposa, Isabel Martínez de Campos y Rodríguez-Garzón (filla dos duques de La Seu d'Urgell), con quen tivo dous fillos:
Desde o falecemento da súa nai, o 20 de novembro de 2014, foi Duque de Alba de Tormes in pectore, título que lle foi recoñecido (coa correspondente Grandeza de España, en adiante GE) por Orde publicada no BOE de 16 de xuño de 2015, xunto aos títulos de Conde de Lemos (GE), Conde de Lerín (e Condestable de Navarra, tamén con GE), Conde de Miranda del Castañar (GE), Conde de Monterrey (GE), Conde de Osorno (GE), Duque de Berwick (GE), Duque de Liria y Jérica (GE) e Marqués del Carpio (GE).
Na súa xuventude, e despois, cara a 2006, o duque de Huéscar foi parella da millonaria empresaria Alicia Koplowitz, marquesa de Bellavista.
É titular do Condado de Ribadeo desde o 2013, pola distribución de títulos feita pola súa nai entre os fillos.
Antepasados
Antepasados do XIX duque de Alba
Eugenio Sequeiros Matos
Eugenio Sequeiros Matos, finado en Cangas o 22 de xuño de 1903, foi un médico e político galego.
Traxectoria
Médico director do Lazareto de San Simón cara 1882. Foi presidente da Liga de Agricultores de Cangas e presidente do Centro de Marineros (1901-1902). Defendeu aos xeiteiros no conflito coas traíñas. Republicano Federal, vinculado a Montero Ríos, foi médico e alcalde de Moaña. Foi deputado provincial de 1901 a 1903. Foi presidente do Casino La Unión.
Era irmán de José Sequeiros Matos.
Literatura do Romanticismo en Alemaña
miniatura|320px|Posta de sol sobre o mar (1822), [[Caspar David Friedrich.]] A aparición do romanticismo en Alemaña é moi temperá. Xa a comezos do século XVIII déronse trazos prerrománticos nos poetas paisaxistas —Albrecht von Haller e o seu poema Os Alpes, seguido pola admiración do infinito e o insignificante na paisaxe de Klopstock, cuxa lírica influíu en Goethe—, e no terceiro cuarto do devandito século xorde con forza o movemento Sturm und Drang ('tempestade e ímpeto'), que se opuxo ao racionalismo neoclásico para exaltar a rebeldía da mocidade, a paixón e a intuición creadora. Neste ámbito inscríbese o Werther de Goethe (1774), que conta o amor imposible e o suicidio por leste dun mozo; a obra tivo unha inmediata influencia internacional. Os ideais da Revolución francesa levaron a Friedrich von Schiller a escribir na súa mocidade dramas como Os bandidos (Die Räuber, 1776), e na súa madurez o soado Guillermo Tell (1804). Na lírica, Novalis escribe Himnos da noite por mor da morte da súa prometida de quince anos en 1797, onde se exalta o nocturno, cántase á morte e identifícase á amada con Deus, todo nunha atmosfera de sincretismo místico.
No século XIX, tras as guerras contra Napoleón, dáse unha involución conservadora, e prefírense destacar os trazos identitarios e nacionais e a tradición e o folclore como aspectos que revelan o espírito dun pobo (Volkgeist), e consolídase a figura central de Goethe, que cultiva todos os xéneros literarios e volve a un clasicismo que estraña a civilización grecolatina tras unha viaxe a Italia en 1786, momento do que son mostras as súas Elexías romanas e a novela de aprendizaxe Wilhelm Meister, cuxo personaxe central evoluciona desde un fervor romántico inicial ata converterse nun educador maduro que traballa polo ben da humanidade, na liña do pensamento ilustrado.
miniatura|[[Hölderlin (1792).]]
Os poetas máis representativos do romanticismo alemán, ademais de Goethe, son en primeiro termo Friedrich Hölderlin, que toleou en 1803 e cantou con aceso entusiasmo o sentido tráxico da existencia e un desexo de ideal nun mundo de angustia e dor; e Heinrich Heine, que soubo conxugar o folclore alemán coas inquietudes románticas no Libro dos cantares (1827), que tivo unha enorme difusión, e o Romanceiro (1852)
O Fausto de Goethe é o labor de toda a súa vida, pois traballou nel durante máis de sesenta anos ?as súas primeiras versións datan de 1772? e ata o final dos seus días, e a segunda parte foi publicada xa póstuma en 1832. Nesta obra móstranse as dúas grandes etapas da súa produción literaria, na primeira, co asunto central do home que vende a súa alma ao diaño a cambio de obter mocidade e amor eternos, faise patente o espírito do romanticismo; na segunda, máis próxima ao ideal reformista ilustrado, Fausto gaña o favor dun emperador e acaba dedicado ao labor de ministro de obras públicas coas miras postas na felicidade social e levado ao ceo como premio por acabar a súa vida facendo o ben para os demais.
miniatura|Retrato de [[Johann Gottfried Herder|Herder (1785).]]
Precursores e cosmovisión
miniatura|Fotografía de [[Friedrich Schelling (1848).]] O romanticismo en Alemaña nace como unha combinación de afáns literarios e filosóficos relacionados co idealismo, o rexeitamento á razón ilustrada, a procura do sentimento, a reivindicación do xenio creador e a idea de que a linguaxe condiciona a estrutura mental tanto individual como colectivamente, idea esta última que desenvolveu Herder, un dos impulsores do movemento Sturm und Drang, que supuxo a exaltación da paixón, a valoración da orixinalidade do artista e a rebelión contra a visión do mundo convencional.
ANEGA
A Asemblea Nacional das Estudantes Galegas (ANEGA) é un sindicato estudantil galego de carácter asembleario, que ten como obxectivo traballar en defensa dun ensino nacional, popular, científico, democrático e feminista. Pretende ser unha ferramenta "ampla, aberta, plural e participativa que aposta por un ensino público e galego de calidade". miniatura|III Asemblea Nacional de ANEGA
Historia
Foi fundada o 30 de abril de 2016, como cumio dun proceso aberto a todo o estudantado galego denominado Asembleas de Base. A súa asemblea constituínte foi celebrada na Facultade de Dereito da Universidade de Santiago de Compostela, baixo o lema “Ensino galego para as maiorías sociais”.
Desde a súa creación, ANEGA participou de movementos de carácter aberto como a folga estudantil galega do 9 de marzo de 2017 ou a do 19 de abril de 2018, así como en diferentes asembleas abertas en centros de ensino de todo o territorio galego.
O 4 de maio de 2016, ANEGA entra por primeira vez no Claustro Universitario da Universidade de Santiago de Compostela, integrada na Candidatura Unitaria Estudantil (CUE), que será a candidatura maioritaria na representación estudantil tanto nesa ocasión como no seguinte proceso electoral. En 2021 ANEGA preséntase en solitario, sendo o sindicato estudantil con maior representación, mentres que unha escisión tomou o nome da CUE, obtendo resultados máis cativos. No curso 2021-2022, o sindicato paraliza a súa actividade.
Literatura do Romanticismo en Alemaña
Precursores e cosmovisión
Xa no primeiro terzo do século XVIII aparece na poesía de Albrecht von Haller un interese especial pola paisaxe como transmisor de emocións e sentimentos, aspecto que se viu reflectido no seu poema Os Alpes (1729). Klopstock foi influído por Haller e os poetas paisaxistas. A súa lírica reuniu os motivos máis característicos do romanticismo posterior: a admiración pola natureza, a representación nela dos estados de ánimo do eu, a admiración pola inmensidade do mundo, e tamén polo insignificante do ser humano ante leste ou a conciencia herderiana de que a lingua expresa a personalidade completa do home e o idioma o espírito dun pobo, entre outros lugares comúns.
Explotación social
A análise sobre a desigualdade, escravitude e, polo tanto, a explotación ten a súa orixe nun período anterior á modernidade. Con todo, as primeiras ideas sobre explotación social como categoría de análise atópase no pensamento utópico de Robert Owen e Saint-Simon; este último forxador da base do socialismo a través da súa idea de igualdade social e emancipación. Con todo, quen desenvolverían unha completa teoría filosófica e científica na materia serían Karl Marx e Engels. Dentro desta teoría xeral, destácase a idea da explotación.
Crespos, Padrenda
San Xoán de Crespos é unha parroquia do concello de Padrenda na comarca da Terra de Celanova, na provincia de Ourense. No ano 2007 tiña 579 habitantes, deles 282 eran homes e 297 eran mulleres.
Explotación social
Explotación social no pensamento de Marx e Engels
A solución á trama que posibilita a explotación en Marx atopábase na tese de produción sinxela de mercancías na cal téndese a equiparar o salario co tempo de traballo. En todo sistema capitalista, o prezo da forza de traballo véndese baixo o seu valor polo que a abolición da explotación significaría un proceso histórico revolucionario e de cambios violentos en todos os ámbitos.
Explotación avanzada
Desde o século XX a explotación social ten unha dobre dimensión; local no sentido que o sistema económico capitalista adquire novas estratexias para profundar a doiminación sobre os tempos de produción do obreiro en relación ás características de cada rexión (principalmente divididas en zonas centrais e periféricas). A outra dimensión é global, e ten que ver coa prolongación da tendencia imperialista do capitalismo. Desde a acumulación orixinaria (primeiras cruzadas económicas) completouse, a través do proxecto da globalización, a expansión da dominación dos mercados e persoas. Doutra banda tamén se profunda a explotación local o que fai que o proletariado estea cada vez máis desprotexido e as consecuencias da explotación social sexan cada vez máis devastadoras.
Literatura do Romanticismo en Alemaña
Precursores e cosmovisión
Os filósofos do idealismo alemán que consolidan o camiño ao romanticismo son Johann Gottlieb Fichte, que afirmou que o «eu» era a esencia de divindade do home e o elemento que condiciona a súa personalidade e a súa moral, e trasladou este eu á comunidade, ao pobo, ao colectivo, facendo del unha entidade con vida propia. Friedrich Schelling ampliou este idealismo subxetivista á bioloxía, á natureza, e con iso, desembocou naquilo que os poetas paisaxistas habían prefigurado. Finalmente Hegel concibe un deus natural, radicado tamén na historia e na cultura. Todo este conxunto de ideas, unha nova visión do mundo (Weltanschauung), conflúe no romanticismo alemán e, en gran medida, no mundial.
É importante sinalar o interese polo folclore e a historia común da cultura xermánica, posto que neles se translucía, seguindo as doutrinas de Herder e Schlegel, a esencia do espírito nacional. Así, deuse inicio a compilacións (Contos infantís e do fogar ou Lendas alemás) de contos populares, como a que levaron a cabo os irmáns Jakob e Wilhelm Grimm. Algúns destes contos pasaron ao acervo cultural da humanidade, como Blancaneves e os sete ananos, Cincenta ou Os músicos de Bremen.
Autores
Os primeiros autores románticos alemáns aínda conservan trazos do Neoclasicismo e da Ilustración alemá (Aufklärung), e encádranse no movemento Sturm und Drang. É decisiva na xestación do romanticismo alemán o idealismo de pensadores como Kant, Herder, Hamann, Hegel, Fichte e Schelling. Entre os literatos máis destacados adoita citarse a Goethe, Schiller, Novalis. Os irmáns August e Friedrich Schlegel teorizaron este movemento romántico. miniatura|[[Johann Wolfgang von Goethe.]]
Johann Wolfgang von Goethe
A obra de Johann Wolfgang von Goethe  (1749-1832) excede o marco do romanticismo pois, aínda que os seus comezos están inmersos no Sturm und Drang, tras unha viaxe a Italia en 1786 volve a súa estética cara ao clasicismo. Escribiu teatro, poesía lírica e novela, e neste último xénero traballou ao longo de toda a súa vida na obra cimeira deste período, o Fausto.
miniatura|[[Friedrich Schiller.]] A súa principal obra, na que se afanou durante toda a súa carreira literaria, é Fausto, novela dialogada de temas filosóficos, publicada en dous partes, a primeira en 1808 e a segunda, póstuma, en 1832. Os primeiros testemuños desta reelaboración da lenda medieval do home que vende a súa alma ao diaño a cambio de conseguir o amor e a mocidade eterna datan de 1772. A novela abarca as dúas grandes etapas da súa produción literaria. Na primeira, co asunto central do home que vende a súa alma ao diaño a cambio de obter mocidade e amor eternos, faise patente o espírito do romanticismo; na segunda, máis próxima ao ideal reformista ilustrado, Fausto gaña o favor dun emperador e acaba dedicado ao labor de ministro de obras públicas coas miras postas na felicidade social e levado ao ceo como premio por acabar a súa vida facendo o ben para os demais.
Dramaturgos: Friedrich Schiller, Heinrich von Kleist e Georg Büchner
Georg Büchner (1813-1837) escribiu o drama A morte de Dantón e Leoncio e Lena pero é coñecido por unha traxedia inconclusa que preludia a vangarda: Woyzeck, historia dun soldado desgraciado que mata o seu amante, que lle é infiel. miniatura|[[Novalis.]]
Novalis
Friedrich Leopold von Hardenberg, coñecido como Novalis, escribiu Himnos da noite á morte da súa nova amada. Neste poemario místico e nocturno cántase á morte e identifícase á amada cos misterios do cristianismo, e o misticismo da viaxe da prometida morta polas rexións da escuridade faise patente ao fundir a persoa da amada coas persoas da Trindade cristiá. Trátase dunha lírica onírica, visionaria e exaltada, que busca o sublime e, por tanto, é na raíz da sensibilidade romántica.
Friedrich Hölderlin
En Friedrich Hölderlin (1770-1843) destacou o seu coñecemento da lingua e a literatura gregas que achegaba elementos clásicos á súa poesía romántica. Escribiu unha lírica de gran sensibilidade, que trata temas como o amor á liberdade, os ideais revolucionarios, a mitoloxía pagá e o cristianismo. Entre as súas obras poéticas sobresaen O arquipélago, No medio do camiño da vida e Patmas. Foi tamén autor da novela epistolar Hiperión.
Heinrich Heine
miniatura|[[Heinrich Heine.]] Entre os románticos tardíos destaca Heinrich Heine (1797-1856). Xudeu exiliado de Alemaña, cantou a súa relación de amor e odio coa súa patria no longo poema satírico Alemaña, un conto de inverno. O seu libro de cancións fíxose moi popular, pero é sobre todo un gran prosista: gañábase a vida con crónicas xornalísticas de temas sociopolíticos.
Outros poetas reseñabeis son Clemens Brentano (1788-1842) e Achim von Arnim (1781-1831), que colaboran nunha reelaboración da poesía folclórica breve: O corno da abundancia do raparigo. Von Arnim escribiu tamén novelas, como Isabel de Exipto, cuxo asunto é un imaxinario amor de mocidade de Carlos I de España e V de Alemaña.
Narrativa
Ademais da inxente obra narrativa de Goethe, destaca a novela e o conto fantástico, que afunde as súas raíces na novela gótica anglosaxoa por unha banda e nos elementos máxicos do conto tradicional de fadas por outro.
E. T. A. Hoffmann (1776-1822) explora a fronteira entre realidade e fantasía nos seus relatos breves Pezas de fantasía, O elixir do diaño, Opinións sobre a vida do gato Murr ou Cascanueces e o rei das ratas.
Risco moral
O risco moral é un concepto económico que describe aquelas situacións nas que un individuo ten información privada acerca das consecuencias das súas propias accións e con todo son outras persoas as que soportan as consecuencias dos riscos asumidos. O risco moral infórmanos como os individuos asumen nas súas decisións maiores riscos cando as posibles consecuencias negativas dos seus actos non son asumidas por eles, senón por un terceiro.
Existe risco moral cando unha persoa ten unha maior información acerca das súas propias accións que o resto dos individuos, esta situación provoca que, no caso de que sexa outra a persoa que soporta os custos asociados á falta de esforzo ou responsabilidade, os incentivos a esforzarse ou ser responsables estean distorsionados. O risco moral reduce a capacidade do mercado para asignar eficientemente o risco.
A utilización do termo "moral" para describir a situación exposta pode ser considerada errónea, por canto non hai nada especialmente inmoral no comportamento descrito, pois os individuos reaccionan ante os seus incentivos e por tanto exclúense malas intencións, tentativas fraudulentas etc. O risco moral é un dos problemas orixinados pola presenza de información asimétrica e pode ser "modelizado" como un problema do axente-principal.
Literatura do Romanticismo en Alemaña
Narrativa
Adelbert von Chamisso (1781-1838) concibiu A marabillosa historia de Peter Schlemnihl, que trata o mito de Fausto.
Joseph von Eichendorff, poeta e narrador, escribe Vida dun inútil (ou Vida dun tunante), que se pode relacionar coa novela picaresca e presenta a un pobre vagabundo que malvive co seu violín e os seus ideais poéticos.
Amarelle
Amarelle é o nome dunha planta, tamén coñecida como narciso. Como topónimo, pode referirse a:
Désiré Beaurain
Désiré Beaurain, nado o 2 de setembro de 1881 e finado o 1 de setembro de 1954, foi un tirador de esgrima belga, gañador de dúas medallas olímpicas.
Traxectoria
Participou nos Xogos Olímpicos de 1908 co equipo belga de espada, quedando en terceiro lugar tras Francia e Gran Bretaña e levando a medalla de bronce. Nos Xogos Olímpicos de 1924 competiu co equipo belga de florete que levou a medalla de prata.
Hipertermófilo
Un hipertermófilo é un organismo que vive en ambientes extremadamente quentes, superiores aos 60 °C, e que ten unha temperatura óptima de crecemento por riba dos 80 °C. Se os organismos viven en intervalos de temperatura menores denomínanse termófilos. Os hipertermófilos son un tipo de organismos extremófilos, a maioría microorganismos do dominio das arqueas, aínda que tamén hai algunhas bacterias que poden tolerar temperaturas de arredor de 100 °C. Algunhas bacterias poden sobrevivir a temperaturas superiores aos 100 °C nas que en condicións estándar fervería a auga, pero viven a grandes profundidades no mar, onde as altas presións fan que a auga entre en ebulición a maiores temperaturas. Moitos hipertermófilos poden tamén soportar outras condicións ambientais extremas adicionais, como elevada acidez ou niveis de radiación intensos.
Historia
Os hipertermófilos foron descubertos por Thomas D. Brock en 1965, en mananciais quentes do Parque Nacional de Yellowstone, Wyoming, EUA. Desde entón, descubríronse máis de 70 especies. Os hipertermófilos máis extremos viven nas paredes superquentes das chemineas hidrotermais do océano profundo, e requiren para sobrevivir temperaturas que non baixen dos 90 °C.
Unha hipertermófila extraordinariamente tolerante á calor é a recentemente descuberta cepa 121 que foi quen de duplicar a súa poboación en 24 horas nunha autoclave a 121 °C (de aí o nome da cepa); pero o récord actual de temperatura de crecemento é de 122 °C e teno a especie arqueana Methanopyrus kandleri.
Aínda que polo momento non se descubriu ningún hipertermófilo que viva por riba dos 122 °C, a súa existencia é moi posible (a mencionada cepa 121 sobreviviu durante dúas horas a 130 °C, pero non se puido reproducir ata que foi transferida a un medio de cultivo relativamente máis "frío", a 103 °C). Porén, crese que é improbable que os microbios poidan sobrevivir a temperaturas por riba dos 150 °C, xa que a cohesión do ADN e outras moléculas vitais empeza a perderse nese punto.
Investigacións
As moléculas proteicas dos hipertermófilos presentan hipertermoestabilidade, é dicir, poden manter a súa estabilidade estrutural (e funcionalidade) a altas temperaturas. Ditas proteínas son homólogas a outras funcionalmente equivalentes de organismos que viven a temperaturas menores, pero evolucionaron para realizar unha función óptima a temperaturas moito maiores. A maioría dos homólogos de temperaturas baixas das proteínas hipertermoestables desnaturalízanse por riba dos 60 °C. Estas proteínas hipertermoestables son nalgúns casos importantes comercialmente, xa que as reaccións químicas ocorren máis rápido a altas temperaturas.
Richard Reece
Richard Marsden Reece, nado en Cirencester, no condado de Gloucestershire, o 25 de marzo de 1939, foi un bioquímico inglés máis coñecido polo seu labor no terreo numismático.
Traxectoria
Richard Marsden Rice era fillo de Richard Marsden e Alice Reece.
Realizou os seus estudos superiores de Bioquímica no University College London, onde se graduou en 1961. Posteriormente ingresou na Universidade de Oxford (Wadham College) para continuar os seus estudos, e alí acadou o grao de doutor en 1972.
Exerceu a docencia de Química no colexio de ensino secundario St George's School, en Leatherhead (1962-1966), no condado de Hertfordshire, e entre 1966 e 1968 foi o xefe do departamento de Química en St George's School, no mesmo condado.
Reece abandonou o ensino secundario dous anos máis tarde e en 1970 ingresou no Instituto de Arqueoloxía de Londres como profesor axudante, e en 1981 acadou o posto de profesor asociado.
En 1994 regresou ao University College London para exercer como profesor de Arqueoloxía e Numismática Romanas Tardías e, logo da súa xubilación en 1999, foi nomeado profesor emérito nesta universidade.
Entre outras institucións de prestixio científico, Reece formou parte da Sociedade de Anticuarios de Londres a partir de 1968, e en 2003 foi elixido como socio de honra da Real Sociedade de Numismática de Londres, de cuxo consello formara parte entre 1970 e 1973.
Bernard Hopkins
Bernard Hopkins, nado o 13 de xaneiro de 1973 en Baltimore (Maryland, Estados Unidos), é un ex-xogador de baloncesto estadounidense con dobre nacionalidade española.
Exequias da Raíña Margarida
miniatura|300px|Relación de las Exequias que hico la real Audiencia del Reyno de Galiçia a la Magestad de la Reyna D. Margarita de Austria nra Señora descriptas y puestas en stilo por [[Ioan Gomez Tonel.]] A Relación de las Exequias que hiço la Real Audiencia del Reyno de Galiçia, á la Magestad de la Reyna D. Margarita de Austria nra Señora (q Dios tiene), coñecida mellor como as Exequias da Raíña Margarida son un conxunto de escritos tanto en verso como en prosa, en castelán, galego e latín, dedicados á raíña Margarida de Austria-Estiria tras a súa morte no ano 1611, baixo a autoría de Xoán Gómez Tonel (coordinador) e Pedro Vázquez de Neira, entre outros. A obra recolle as honras fúnebres de Margarida celebradas pola Real Audiencia de Galicia no mosteiro de San Francisco da Coruña.
A raíña Margarida de Austria-Estiria
miniatura|[[Margarida de Austria-Estiria.]] Margarida de Austria-Estiria (Graz, Austria, 1584 - San Lorenzo de El Escorial, 1611) foi a filla do arquiduque Carlos de Austria-Estiria e de María de Baviera. En 1598 casou por poderes en 1598 en Ferrara (Italia) con Filipe III de Austria, rei de España. O nacemento do seu último fillo provocoulle febres pauperais, que foron a causa da súa morte.
As relacións de sucesos
En primeiro lugar, poderíase afirmar que existen unha serie de características formais constantes: o carácter laudatorio; a estereotipación de fórmulas lingüísticas, o ton triunfal tanto da celebración como de quen promove as relacións; a presentación prototípica dos festexos; a idealización das situacións tratadas etc.
O segundo aspecto que hai de ter en conta é a finalidade: son obras promovidas por e para o poder, empregadas para facer propaganda. Isto implica unha probábel deformación dos feitos relatados por parte de quen os recolle —subxectividade, hiperbolismo...—, razón pola cal a historiografía cuestiona a fiabilidade literal destas crónicas. Estes fragmentos de Yolanda Barriocanal explican o citado anteriormente:
Autoría
Aínda que na autoría das Exequias da Raíña Margarida destacan as figuras de Xoán Gómez Tonel e Pedro Vázquez de Neira, tamén colaboran con menos cantidade de composicións Alonso Ordóñez das Seijas y Tobar e dous relixiosos: o dominico frei Luís de Tapia, superior e predicador no Convento de San Domingos da Coruña, e o franciscano frei Antonio Bañales.
É importante dicir que Gómez Tonel, ademais de participar na redacción, foi o encargado da súa edición e coordinación. É o principal autor, creador do “Soneto con falda”, chamado así por conter, ademais dos dous cuartetos e dous tercetos, un estrambote (a “falda”) final de oito versos, cinco hendecasílabos e tres heptasílabos. Se ben tanto Gómez Tonel como Vázquez de Neira teñen na obra cadanseu soneto en lingua galega, o primeiro deles compuxo, ademais, sete poemas en español e sete en latín; e o segundo, tres sonetos en español, tres en latín, e outro no que combina ambas linguas. A Vázquez de Neira outórgaselle tamén a autoría do “Respice finem”, cuxo tema principal é a fugacidade do tempo así como o poder igualatorio da morte.
As Exequias da Raíña Margarida foi impreso en Santiago por Ioan Pacheco, o 28 de febreiro de 1612, tras recibir a aprobación eclesiástica e a licenza de publicación o día anterior. A publicación sería levada a cabo pola Real Audiencia de Galicia.
Xénero
O principal xénero das Exequias da Raíña Margarida é o pranto, termo procedente do "plahn" da literatura medieval occitana. Ten como finalidade o lamento ritual pola perda de algo ou alguén. No caso destas composicións, compoñen unha laudatio á figura de Margarida de Austria-Estiria (Raíña Margarida no título da obra), despois da súa temperá morte.
Partes
A relación das Exequias… constitúese en catro “discursos”, adornados con símbolos, imaxes, xeróglifos e pasatempos. O “Discurso Primeiro” trata "De las prevenciones que se hicieron para las exequias" (Das prevencións que se fixeron para as exequias), recollendo a actividade da Audiencia desde a chegada da orde ata os primeiros pasos dados na realización da cerimonia. O segundo fai unha descrición da ornamentación, así como das características arquitectónicas da igrexa. O terceiro discurso recolle as composicións poéticas dos varios autores (parte que á súa vez se pode subdividir segundo a lingua empregada: castelán, latín ou galego); e, por último, o “Discurso Cuarto”, co cal se relata o papel desenvolvido por cada unha das institucións presentes no acto.
Crítica posterior
Tras o seu estudo, a parte en galego da Relación de las Exequias que hiço la Real Audiencia del Reyno de Galiçia, á la Magestad de la Reyna D. Margarita de Austria nra Señora (q Dios tiene) constitúese como unha mostra de poesía galega renacentista. Á súa vez, a introdución que fan Vázquez de Neira e Gómez Tonel dos dous sonetos en galego nunha composición poética principalmente en castelán e latín, deu á lingua galega a posibilidade de marcarse a si mesma como vehículo literario.
Como recolle Anxo Tarrío na súa “Síntesis de la historia de la literatura gallega (siglos XV-XX)”, o Respice finem sería categorizado como un soneto “de tendencia claramente barroca, representa a cima literaria en lingua galega dos Séculos Escuros, segundo a crítica”. Porén, outros críticos como Xesús Alonso Montero ou Xosé María Paz Dobarro consideran estraña esta aparición simbólica en idioma galego, chegando á conclusión deste ser utilizado por motivos estéticos (do mesmo xeito que se emprega certo tipo de rima ou de verso).
Exemplares conservados
Consérvanse cando menos seis exemplares actualmente: un está localizado no Museo Británico, procedente do tesouro bibliográfico do conde de Benhais en París (adquirido en 1892) ; outro está na Biblioteca Nacional de Lisboa, que estaba anteriormente no Mosteiro de Alcobaça (Portugal) ; o terceiro está na Biblioteca Xeral da Universidade de Santiago de Compostela, legado polo ferrolán Santiago de la Iglesia Santos. O cuarto está na Biblioteca Nacional de Madrid, o quinto na Biblioteca do Palacio Real de Madrid e foi propiedade do conde de Gondomar. O sexto atópase na Biblioteca Real Dinamarquesa en Copenhaguen (Dinamarca).
Eliseo de Silva Espinosa
Eliseo de Silva Espinosa, nado na Estrada en 1844, foi un avogado e político galego.
Traxectoria
Escribán do Xulgado da Estrada. Concelleiro e tenente de Alcalde, o 1 de xullo de 1881 fíxose cargo oficialmente da Alcaldía. En xuño de 1884 decretouse o procesamento e suspensión do alcalde e varios tenentes de alcalde polo xulgado do Partido e cesou o 13 de xuño. En marzo de 1886 o Gobernador Civil restituíu no cargo ao alcalde e concelleiros suspendidos e no pleno de 17 de marzo dese ano son repostos nos seus cargos, cesando o 6 de setembro de 1886. Foi secretario do Xulgado da Estrada até 1931, cando pasou a ser secretario do Xulgado de Arzúa.
José Mario de Silva Gómez
José Mario de Silva Gómez, nado na Estrada o 5 de marzo de 1875, foi un político galego.
Traxectoria
Sobriño do tamén alcalde Eliseo de Silva Espinosa. Rexentaba unha librería. Foi nomeado alcalde da Estrada o 13 de abril de 1930 e cesou en abril de 1931.
Ferdinand Feyerick
Ferdinand Feyerick, nado en Gante o 27 de xaneiro de 1865 e finado na mesma cidade o 12 de setembro de 1920, foi un tirador de esgrima belga, gañador dunha medalla olímpica.
Georges de La Tour
miniatura|right|[[San Xosé carpinteiro (Georges de La Tour)|San Xosé carpinteiro, 1642, Louvre.]] Georges de La Tour, nado o 13 de marzo de 1593 en Vic-sur-Seille, e finado o 30 de xaneiro de 1652 en Lunéville, foi un pintor francés do Barroco, que pasou a meirande parte da súa vida no Condado de Lorena. A maioría da súa obra son escenas relixiosas en claroscuro iluminadas por unha candea.
Axeo
miniatura|300px|Axeo (co número 8) na [[Porta Santa da Catedral de Santiago.]] Axeo (en hebreo חַגַּי, Ḥaggay ) foi un dos doce profetas hebreos menores e o autor do Libro de Axeo, redactado polo ano 520 a C. Escrito á volta do exilio de Babilonia, contén catro discursos destinados a promover a reedificación do templo de Xerusalén. O seu nome significa festa, solemnidade.
1482
Outros
Historia ano a ano
Axeo
Vida
Axeo, Zacarías e Malaquías foron os tres profetas posteriores ao desterro de Babilonia. Axeo e Zacarías foron coetáneos e Malaquías viviu un século despois.
Coñécese moi pouco da súa vida. Quizais foi un dos cativos levados a Babilonia por Nabucodonosor II. Empezou o seu ministerio aproximadamente dezaseis anos despois do retorno dos xudeus a Xerusalén. O traballo de reconstruír o templo detívose polo desánimo dos exiliados e as intrigas dos samaritanos. Zerubabel fillo de Salatiel e Josue gobernantes contemporáneos eran os encargados de facer a obra. Tras estar paradas as obras de reconstrución do templo durante dezaoito anos, renováronse despois dos esforzos de Axeo e Zacarías. Eles exhortaron ao pobo, que espertou do seu letargo, e inducíronlle a aproveitarse do cambio de política cara aos xudeus do goberno persa baixo Darío o Grande. A súa principal mensaxe foi restaurar a confianza do pobo xudeu en Deus por medio de ilustracións (1:6) e de levalos á meditación do apoio de Deus ao pobo. O libro de Axeo termina cunha pequena exhortación á infidelidade do pobo (2:10...) e cunha promesa cara ao Gobernador Zerubabel por obedecer na construción do templo.
A Igrexa católica celébrao o 4 de xullo. A Igrexa Ortodoxa celebra a súa festa o 16 de decembro e a Igrexa armenia o conmemora canda ao resto dos profetas menores: o 31 de xullo.
Dagmar Hagelin
Traxectoria
Dagmar Hagelin vivía en Buenos Aires coa súa nai e o esposo desta, Edgardo Waissman, avogado defensor de presos políticos. O seu pai, Ragnar Hagelin, de pais suecos, nacera en Chile e estaba nacionalizado arxentino (en 1989 adquiriu a nacionalidade sueca).
Existen poucos datos sobre a vida de Dagmar. Algúns testemuños recórdana como "una atleta avanzada". O seu pai a lembra como:
En 1977 Dagmar Hagelin estaba vivindo nunha pensión situada na rúa Bermúdez N° 5261, Villa Bosch, partido de Tres de Febrero.
O seu secuestro
O serán do 26 de xaneiro de 1977 un Grupo de Tarefas da Escuela de Mecánica de la Armada (ESMA), comandado polo entón tenente Alfredo Astiz, detivo na rúa a Norma Burgos. Este procedemento foi rexistrado nunha acta pola policía de Morón, mostrada ao día seguinte ao pai de Dagmar.
O 27 de xaneiro de 1977, ás 8:30 da mañá, Dagmar Hagelin foi a visitar a Norma Burgos na súa casa. Os militares confundírona con María Antonia Berger, debido ao seu tipo nórdico, e apuntáronlle coas armas dándolle a orde de alto. A resposta de Dagmar foi saír correndo pola rúa Pampa. Na súa persecución foron Astiz e o cabo Peralta, quen lle reiteraron a orde de alto antes de dispararlle. Dagmar recibiu entón unha bala na cabeza disparada por Astiz, caendo boca abaixo sobre a beirarrúa. As forzas de seguridade detiveron entón un taxi Chevrolet, chapa-patente C-086838, conducido por Jorge Eles, onde Dagmar Hagelin foi introducida no maleteiro. Segundo as numerosas testemuñas que presenciaron a acción, Dagmar atopábase viva e consciente, pois intentou frear coas súas mans a tapa do maleteiro antes de pecharse.
A súa desaparición
Ragmar Hagelin, o pai de Dagmar, comezou a preocuparse pola súa filla ese mesmo mediodía, cando non chegou para xantar. O pai de Norma Burgos e os veciños contáronlle o acontecido. O Sr. Hagelin dirixiuse entón á Subcomisaría do Palomar onde o Subcomisario Rogelio Vázquez informoulle que «había sido un operativo oficial de las Fuerzas Armadas». Esa mesma noite dirixiuse á central policial de Morón onde o Xefe da Policía lle mostrou un acta do día anterior onde constaba que a Mariña pedira "area libre", informándolle que se trataba dun grupo da ESMA. Ao día seguinte, á primeira hora, Ragmar Hagelin denunciou o feito na Embaixada de Suecia, intervindo o embaixador Bertie Kollberg, quen confirmou persoalmente que Dagmar fora detida polas Forzas Armadas coa policía de Morón e o Ministerio de Relacións Exteriores.
A partir dese momento, a pesar da incansábel labor do seu pai, todas as xestións ante o goberno arxentino para establecer o paradoiro e obter a liberación de Dagmar serían inútiles e intencionalmente demoradas ou obstruídas polas autoridades militares. Non só o primeiro ministro sueco esixiu que se informase sobre a situación de Dagmar Hagelin, senón tamén persoalmente o presidente dos Estados Unidos James Carter e o Papa Xoán Paulo II, sen obter resultado algún.
Por este motivo Suecia chegou a retirar o seu embaixador en Buenos Aires e a piques de interromper relacións diplomáticas coa Arxentina.
En xullo de 1977 o réxime militar intentou soster que Dagmar Hagelin era en realidade unha guerrilleira pertencente a Montoneros que se atopaba prófuga.
A desaparición de Dagmar Hagelin xunto coas das monxas francesas Léonie Duquet e Alice Domon tiveron, desde un primeiro momento, un grande impacto na opinión pública mundial e constituíronse como casos testemuña para o coñecemento no exterior do estado de violación masiva de dereitos humanos que se estaba producindo na Arxentina.
A súa procura
Ragmar Hagelin buscou á súa filla e esixiu que se castigase aos culpábeis do seu secuestro e seguro asasinato sen cesar desde o mesmo día da súa desaparición.
En novembro de 1979 a opinión pública mundial coñeceu por primeira vez testemuños directos dos campos de concentración na Arxentina, a través das declaracións de tres liberadas que habían estado na ESMA: Ana María Martí, Alicia Milia de Pirles e Sara Solarz de Osatinsky. A prensa sueca dixo entón que "Dagmar fue arrojada al mar", pero ningunha das tres coñecía nada sobre a sorte da moza. Con todo Pirles e Osatinsky deron a coñecer unha información decisiva: que Norma Susana Burgos tamén fora liberada e estaba en Madrid.
As autoridades suecas tomaron entón contacto con Norma Burgos, quen prestou un testemuño decisivo o 13 de decembro de 1979. Contou que mentres estaba detida na ESMA, viu e falou con Dagmar Hagelin en tres oportunidades, o mesmo 27 de xaneiro en que a moza foi secuestrada e novamente, dous ou tres días despois e ao finalizar a primeira semana de febreiro. Nas dúas primeiras ocasións Dagmar atopábase consciente nunha padiola na enfermería do soto. Presentaba unha ferida un pouco máis arriba do arco superciliar esquerdo, un derramo avermellado baixo os seus ollos e non podía controlar esfínteres. Chegou a preguntarlle como estaba e Dagmar contestou algo equivalente a "a pesar de todo me siento bien". A última vez que a viu foi no terceiro piso, levantándose a capucha por uns poucos segundos: Dagmar estaba nunha habitación soa, de pé e cun camisón ou bata floreada. Aproximadamente o 10 de febreiro, Burgos viu que a habitación na que se atopaba Dagmar estaba baleira e logrou que un custodio lle informase que fora trasladada individualmente. Burgos declarou tamén que:
Norma Burgos ata, tiña a blusa que Dagmar levaba posta cando foi secuestrada e trasladada á ESMA, e entregoulla ao pai. No seu testemuño Burgos brindou outro dato fundamental, ao individualizar á persoa que disparou contra Dagmar e que conducía o grupo que a secuestrou: Alfredo Astiz.
O 8 de abril de 1980 o Ministro de Relacións Exteriores de Suecia informou ao Parlamento sobre o caso Dagmar Hagelin, sintetizando a actitude do goberno arxentino con estas palabras:
En xuño de 1983, Ragnar Hagelin e a súa familia, que se radicaron en Suecia debido ás ameazas que recibían na Arxentina, volveron ao país esperanzados coa posibilidade das eleccións xerais e democráticas.
Xuízos
O 12 de xaneiro de 1984, Ragnar Hagelin, acompañado por xornalistas da revista "La Semana" entrevistou a Raúl Vilariño en Punta del Este, Uruguai. Vilariño era un represor da ESMA que dixo ver a Dagmar en Mar del Plata, nun centro clandestino de detención chamado "centro de recuperación". Sostivo que a moza estaba en cadeira de rodas. Ragnar Hagelin atopou os restos do centro nunha confeitería chamada "Villajoyosa", en Camet, situada fronte ao mar, onde tamén atopou inscritas nun tronco as iniciais D.H., pero sen poder determinar se foran talladas por Dagmar.
En 1985 realizouse o Xuízo ás Xuntas, no que o caso de Dagmar Hagelin era un dos casos testemuña que foron utilizados para condenar aos seus integrantes. En 1990 todos os condenados foron indultados polo presidente Carlos Menem.
A causa penal contra Astiz pola desaparición de Dagmar Hagelin foi pechada en 1986 por considerar que a causa había prescripto. Alfredo Astiz quedou sen posibilidade de ser xulgado por este caso.
Desde entón Ragnar Hagelin e o seu avogado o dirixente político de esquerdas Luis Zamora, insistiron tenazmente na reapertura da causa habendo sufrido dous rexeitamentos da Corte Suprema de Xustiza.
En 1998 Ragmar Hagelin e outros familiares de desaparecidos na ESMA conseguiron que a xustiza arxentina investigase que lle sucedeu aos seus familiares, aínda que sen posibilidade de condenar aos culpábeis. Estes xuízos coñecéronse co nome de xuízos pola verdade. Nese marco formalizouse o testemuño de Mercedes Carazo, quen xa realizara declaracións á televisión sueca en 1996. Carazo foi unha detida desaparecida na ESMA que debeu converterse en amante dun dos principais represores, Antonio Pernías. Declarou que non só viu a Dagmar na ESMA senón que oíu a Pernías e o Tigre Acosta, xefe da ESMA, dicir que o seu secuestro fora froito dun erro, debido a que foi confundida con María Antonia Berger, e que logo decidiron matala debido á alta exposición mundial.
Sobre a declaración de Carazo o pai de Dagmar reflexionaba o seguinte:
O 18 de agosto de 2006 a Cámara de Casación Penal, admitiu a trámite a petición de reapertura da investigación do ocorrido con Dagmar Hagelin por considerala delito de lesa humanidade e como tal imprescriptíbel.
Serie 592 de Renfe
miniatura|A unidade 592.013 có esquema de Renfe Proximidades en Riba-Roja de Túria
A serie 592 de Renfe é unha familia de automotores rexionais diésel adicados a cubrir liñas de Media Distancia de Renfe Operadora, proximidades Murcia/Alacante, proximidades Murcia/Águilas, proximidades de Valencia e de CP.
Acadan unha velocidade de 120 km/h; 140 km/h A serie 592.200 que realiza os servizos denominados Rexional e Rexional Exprés.
Historia
A serie foi encargada por RENFE en torno ao ano 1978 e a súa construción foi levada a cabo por Macosa e Ateinsa, con motorización a cargo da empresa alemá MAN AG. A entrega destas unidades realizouse desde o ano 1981 até o ano 1984, fabricándose un total de 70 composicións.
Ao mesmo tempo realizouse unha segunda serie, a serie 593, cun aspecto exterior e unha finalidade moi parecidas. As diferenzas técnicas entre ambas as series son moi grandes, especialmente na súa motorización, resultando a 592 moito máis fiable que a 593.
Os 592 foron dedicados a cubrir numerosas liñas rexionais. Cando Renfe dividiuse en unidades de negocio, parte dos automotores 592 foron traspasados á UN de proximidades, e outra parte á UN de Rexionais. Os adscritos a Proximidades foron modificados para levar a cabo este servizo, incorporaron novos asentos antivandálicos e foron suprimidos os tabiques dos compartimentos dotando a estas composicións dun aspecto interior similar ás unidades 446 e 447. Unha excepción son os pertencentes ao núcleo de proximidade Murcia/Alacante, que conservaron o seu aspecto anterior.
Algunhas unidades foron cedidas á compañía portuguesa CP, para realizar os servizos transfronteirizos entre Oporto e Vigo-Guixar.
Unha parte importante da serie foi substituída nas súas funcións por trens de series máis modernas, como as 594, 598 e 599.
Características
O modelo é coñecido popularmente como «camello», debido ás chepas que albergan os equipos do aire acondicionado, e sobresaen das caixas á altura das portas.
Cada unidade componse de 3 coches, dous extremos motores e un remolque intermedio. O remolque intermedio alberga os motores auxiliares que fan funcionar os equipos do tren. A transmisión é hidráulica, o que marcou a diferenza coa serie 593, cuxa transmisión mecánica resultou moi problemática.
Cada coche dispón de dúas portas a cada lado, dividindo o interior en 3 salas de viaxeiros. A disposición de asentos é de corredor central, con dous asentos a cada lado. Os asentos habituais da serie son orientables, podendo pivotar o respaldo para orientar o asento no sentido da marcha.
Subserie 592.200
200px|miniatura|right|O automotor 592.201, coñecido como "El atómico"
Ao redor do ano 1989, RENFE encarga a modificación do automotor 592.010 para ser utilizado en viaxes de longa distancia. A modificación incluíu a inclusión de prazas de primeira clase, unha pequena cafetaría e unha velocidade comercial de 140 km/h, para a que modificaron as súas engrenaxes.
Este prototipo foi renumerado como 592.201, dando inicio á nova subserie. Esta primeira unidade perdeuse nun incendio na estación de Venta Mina. Cos restos que puideron recuperarse do incendio elaborouse unha nova unidade, destinada tamén a media distancia, composta polo coche motor que non foi afectado o incendio e o remolque intermedio que foi equipado cun motor de tracción e instalóuselle unha cabina. A unidade foi alcumada «El atómico».
Cara ao ano 2000 refórmanse outras unidades que se adscriben a esta subserie, as cales son alcumadas «supermán». No aspecto de interior foron reformadas as salas de viaxeiros nas que se substituíron os tabiques que separaban as salas por uns biombos de cristal que daban unha maior sensación de amplitude e luminosidade, reformáronse as butacas engadíndolles un bloque de espuma que lles dotaba dun deseño máis ergonómico e cambiáronse as cortinas por uns estores.
As reformas no exterior do automotor centráronse na parte frontal do tren a cal foi carenada con fibra de vidro dotando a este automotor dun aspecto diferente do seu predecesor, gañando tamén un teleindicador de destino, ademais dun esquema de cores novo.
No apartado mecánico foron substituídos os seus 4 motores por outros novos, tamén MAN AG, da serie D 2866 LUE, que rendían a unha maior potencia. Para aproveitar este incremento de potencia foron modificadas as súas transmisións hidráulicas Voith para lograr alcanzar a cifra de 140 km/h de velocidade punta (por 120 km/h da serie 592.0). O freo tamén foi modificado, pasou de ser un freo pneumático puro a ser electroneumático para lograr unha mellora substancial de freado.
Subserie 592.300-500
A subserie 300-500 é a formada por automotores 592 sen remolque intermedio (R) quedado simplificadas a dúas unidades motor (M-M). Tan só existen dúas unidades.
O inicio desta subserie vén dado tras o traspaso dos automotores desde a UN de Rexionais á UN de proximidade. O traspaso abarcou a 23 unidades, todas elas composicións M+R+M excepto unha que, singularmente, formábana cinco coches (25M+14R+26M+21R+31M). Esta composición era de explotación problemática, polo que Renfe decidiu separar as dúas unidades restantes quedando unha unidade básica (25M+14R+26M) e outra que tras as oportunas modificacións no coche remolque foi renumerado como 301M+501M. Os coches motores 71M e 72M formaron a segunda unidade 592 de 2 coches (302M+502M).