cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Vila da Area, San Xurxo da Mariña, Ferrol
Vila da Area é un lugar da parroquia de San Xurxo da Mariña no concello de Ferrol na provincia da Coruña. Tiña 229 habitantes no ano 2007 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 120 homes e 109 mulleres, o que supón unha diminución con relación ao ano 2004 cando tiña 237 habitantes.
Ine de Wessex
Código lexislativo
Esta lei supón a primeira mención histórica á iarda. Unha iarda era unha unidade de terra equivalente ao cuarto dun hide —un hide equivale a entre 6 e 12 hectáreas—. Neste sentido, a iarda converteríase no futuro na cantidade estándar de tenza de terra en época medieval. De feito, hai historiadores que queren ver nas leis de Ine a orixe da economía señorial.
Vila da Area, San Xurxo da Mariña, Ferrol
Neste lugar está a praia de San Xurxo, un dos areais máis concorridos de Ferrol. No verán aumenta considerablemente a súa poboación ó contar cun importante número de vivendas empregadas como segunda residencia.
Ine de Wessex
Código lexislativo
No código legal establécese a cantidade pola que un nobre podía eludir o servizo militar, fixada en 120 xilins, e a metade para un ceorl, o cal, de facto, certifica que os ceorls estaban chamados a cumprir o servizo militar. Os eruditos do momento non estaban de acordo con este sistema, algo que tampouco é sorprendente, xa que moitos homes libres eran remisos a loitar xa que unha derrota adoitaba supor acabar como un escravo.
Vila da Area, San Xurxo da Mariña, Ferrol
miniatura|250px|dereita|Praia de San Xurxo.
Ine de Wessex
Código lexislativo
As leis tamén exercían unha separación entre ingleses e británicos. As evidencias dunha incorrecta integración entre ambas as poboacións queda reflectida na toponimia da zona, e mesmo na arqueoloxía, que indica algunhas diferenzas entre os xermanos recentemente chegados e os xa asentados.
Cristianismo
Ine foi cristián, e durante todo o seu mandato exerceu como protector dos intereses da igrexa. A introdución ao seu código legal cita aos seus conselleiros, entre os que se atopan Eorcenwald, bispo de Londres, e Haedde, bispo de Winchester. Ademais, asegura que as leis foron feitas co consello e a instrución de "serventes de Deus". As leis, á súa vez, demostran as conviccións cristiás de Ine, aínda que o feito de que se expoñan cousas como unha multa por non bautizar aos nenos recentemente nados ou a imposición do décimo implican que ditas prácticas cristiás non estaban moi arraigadas entre a poboación.
Ine apoiou á Igrexa con todo tipo de accións, especialmente coa creación da Diocese de Sherborne, que foi dividida da Diocese de Winchester en 705. Ine opúxose á devandita división, ignorando as ameazas de excomungalo que lle chegaron desde Canterbury, pero tras a morte do bispo Haedde mostrouse partidario da mesma.
O primeiro convento de monxas de Wessex, o convento de Wimborne, foi fundado por Bugga, que era filla de Centwine, e Cuthburh, irmá do propio Ine, tras separarse esta última do rei Aldfrith de Northumbria. A Crónica anglosaxoa sinala que o propio Ine construíu un mosteiro en Glastonbury, aínda que iso débese referir á edificación dun edificio adicional -ou unha sorte de reconstrución- ao mosteiro que xa existía en dita localidade.
Ine en principio é considerado como un dos principais apoios para establecer unha igrexa organizada en Wessex, aínda que non está claro se a iniciativa partiu en orixe ou directamente del. Ademais, tamén está relacionado co sínodo de Wessex, presidido por el mesmo.
Abdicación e sucesión
En 726 Ine abdicou sen ter un herdeiro claro. Segundo sinala Beda o Venerable, a súa idea era deixar o reino en mans de "homes novos", e viaxar a Roma, lugar no que morrería, tal e como fixo o seu predecesor, Caedwalla. A dita viaxe a Roma puido ser exposta como unha especie de acto para ter máis oportunidades de ser ben recibido no paraíso, e segundo sinala Beda o Venerable moita xente acudiu a Roma con tal obxectivo: "...tanto nobres como plebeos, xograres e clero, homes e mulleres." Tanto Ine como Offa de Mercia foron tradicionalmente considerados como os fundadores da Schola Saxonum, no que actualmente é o rione romano de Borgo. A Schola Saxonum toma o seu nome das milicias de saxóns que serviron en Roma, que esporadicamente fixeron as veces de "guías" da cidade aos visitantes saxóns.
O sucesor de Ine foi Aethelheard, e non se sabe cal era a súa relación exacta con Ine. Algunhas fontes posteriores sinalan que Aethelheard puido ser o cuñado de Ine. A sucesión ao trono foille disputada por un tal Oswald, e isto puido ser a causa de que o reino de Mercia apoiase a Aethelheard. Ao parecer, posteriormente este mantivo boas relacións con Aethelheard de Mercia.
Endoproctos
Os endoproctos (Entoprocta, do grego ἔντóς entós, "dentro", "no interior", e πρωκτός prōktós, "ano"), ás veces escrito entoproctos, respectando a ortografía latina, non a pronuncia, tamén chamados kamptozoos (Kamptozoa, do grego κάμτω kámtō, "alombar", "dobrar", e ζωον zōon, "animal") son un filo de animais bilaterais protóstomos, acuáticos, que miden de 0,5 a 5 mm de lonxitude e provsitos dun lofóforo, que se poden distingiuir doutros lofoforados similares, como os briozoos ou ectoproctos pola posición do ano, que queda incluído na coroa de tentáculos.
Son animais sésiles, a maioría deles mariños, aínda que existe algún xénero de auga doce (como Urnatella). Apareceron no xurásico, e se describiron unhas 170 especies.
A miúdo viven en colonias, nas que os individuos, en lugar de fixarse ao substrato por un pé, únense mediante unha especie de estolón (que pode, ao igual que o pedúnculo, producir novos individuos) a outros animais fixos ( como briozoos) ou móbiles (como sipúnculos ou anélidos).
Morfoloxía
Ao seren animais pseudocelomados carecen de aparato circulatorio, e tampouco teñen aparato respiratorio. O aparato excretor está formado por túbulos protonefridiais que se unen antes de acadar o nefridioporo.
Aparato dixestivo e alimentación
Os endoproctos son animais filtradores, de alimentación ciliar. A rexión glandular do estómago segrega enzimas e moco que van captando partículas (diatomeas, protozoos, detritos etc.) que chegan á boca grazas aos cilios dos tentáculos que a rodean.
O tubo dixestivo está curvado en forma de "U" e ocupa case todo o cáliz. Está tapizado de cilios que provocan correntes que moven os alimentos que acaban por entrar pola boca e que son engulidos por contraccións do esófago. A dixestión é de tipo extracelular, e a absorción ten lugar no estómago e no intestino. A continuación do intestino está o recto, separado por un esfínter, e despois hai outro na zona do ano. O animal mantén alí retido o alimento ata que se atopa saciado, polo que se pensa que na rexión rectal tamén se produce algo de absorción.
Hábitat e distribución
Os endoproctos viven no litoral mariño, onde se instalan con frecuencia sobre outros organismos mariños como algas, fanerógamas ou algúns invertebrados bentónicos.
Coñécense máis de 150 especies, amplamente distribuídas e probabelmente aparecerán moitas máis no futuro.
Taxonomía
Familia Barentsiidae
Familia Loxokalypodidae
Filoxenia e sistemática
O endoproctos son un grupo difícil de clasificar, xa que por un lado posúen características primitivas, como o pseudocele, e por outro características modernas como, por exemplo, a larva trocófora, que semella á dos modernos anélidos. O problema está en si son animais que dexeneraron a partir de antepasados máis complexos ou, pola contra, descendentes máis evolucionados de antepasados máis simples. Así temos diversas opinións no mundo científico, como son as seguintes:
O parentesco dos endoproctos cos briozoos, tamén chamados ectoproctos, para contrapoñelos a eles, e a súa pertenza aos lofoforados son cuestións polémicas entre os zoólogos, aínda non resoltas. Algúns dan máis importancia ás semellanzas entre ambos os grupos e forman o filo Bryozoa (Entoprocta + Ectoprocta). Baixo este punto de vista, os endoproctos son auténticos lofoforados e tiveron polo tanto celoma. Segundo outros autores, son só aparentemente similares aos ectoproctos, xa que o seu sistema de filtración é xustamente oposto (de abaixo a arriba), non posúen cavidade celomática entre a parede do corpo e o intestino, senón unha masa xelatinosa de mesoglea e a segmentación é espiral (radial nos briozoos). Segundo esta perspectiva, endoproctos e ectoproctos non están directamente emparentados e as súas semellanzas son debidas á converxencia evolutiva. Este é o punto de vista máis aceptado na actualidade. Segundo Hickman et al. os endoproctos pertencen aos Lophotrochozoa.
Seydou Badian
Seydou Badian Kouyaté, nado en Bamaco en 1928, é un escritor e político maliano. Estudou en Bamaco e medicina en Montpellier. En 1956 regresou a Malí, logo da independencia foi ministro de economía rural e de planificación. Tras o golpe de estado de 1968 estivo en prisión e logo tivo que se exiliar no Senegal. Compuxo a letra do Himno de Malí.
Wenceslao Orbea
Wenceslao Orbea Alberdi, nado en Éibar, e finado o 6 de marzo de 1919, foi un avogado e político vasco.
Wenceslao Orbea foi letrado oficial da Deputación Foral de Guipúscoa e participou activamente na fundación da Caixa de Aforros Provincial de Guipúscoa, ó cabo, xunto coa Caixa de Aforros Municipal de San Sebastián formaría a Kutxa e a presente Kutxabank. Tamén participou na refundación da Real Sociedade Bascongada de Amigos do País que tivo unha relevancia moi notoria na cultura e a arte así como nos estudos históricos vinculados co País Vasco.
Biografía
Wenceslao Orbea naceu na poboación guipuscoana de Éibar no País Vasco. Estudou dereito e incorporouse como letrado na Deputación Foral guipuscoana. Experto en foros e en tradicións do pobo vasco. Foi presidente do Consello de Administració da Caixa Provincial de Guipúscoa e da Industrial Orbea. Foi deputado provincial e a Cortes polo partido de Antonio Maura dende o 22 de abril de 1916 até o 10 de xaneiro de 1918. Finalmente, foi un dos impulsores do renacemento da Real Sociedade Bascongada de Amigos do País.
Casou con Felisa Biardeau e tiveron catro fillos, Adelaida, Isabel, Manuel e Elisa. Morreu o 6 de marzo de 1919.
Lugares de Castrelo de Miño
miniatura|dereita|[[Casa do concello de Castrelo de Miño.]] Galicia → Parroquias de Galicia → Lugares de Galicia → Lugares de Castrelo de Miño
Porcelo, Pígara, Guitiriz
Porcelo é un lugar da parroquia de Pígara no concello lugués de Guitiriz na comarca da Terra Chá. Tiña 22 habitantes no ano 2007 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 12 homes e 10 mulleres, o que supón unha diminución con relación ao ano 2000 cando tiña 23 habitantes.
Universidade de Washington
miniatura|dereita|Universidade de Washington. A Universidade de Washington (UW) é unha universidade pública estadounidense que está situada no estado de Washington, cuxo campus principal se atopa en Seattle e ten outros campus menores en Tacoma e Bothell. É unha das universidades públicas de maior prestixio nos Estados Unidos.
Consellería de Familia
A Consellería de Familia foi unha antiga consellería da Xunta de Galicia que se encargou de tarefas relacionadas coa xestión de contidos de carácter social e transversal, que non tiñan acomodo dentro do organigrama habitual da Xunta. Así, ao longo da súa historia ocupouse do deporte, da mocidade ou da muller. Na actualidade, as competencias sobre estes temas están repartidos entre diversas consellerías, especialmente a consellería de Traballo e Benestar.
Historia
A creación da consellería de Familia remonta a 1993 cando asumiu as competencias de Muller e Xuventude. Posteriormente adquiriría progresivamente as competencias sobre a promoción do emprego, sobre deporte e sobre xestión do voluntariado, especialmente importante como consecuencia da catástrofe do Prestige. Desapareceu en 2005, cando as súas competencias se integraron na consellería de Traballo, na de Cultura e Deporte e na de Igualdade e Benestar. Todas as conselleiras ao longo da súa historia foron mulleres.
Embande, Pígara, Guitiriz
Embande é un lugar da parroquia de Pígara no concello lugués de Guitiriz na comarca da Terra Chá. Tiña 18 habitantes no ano 2007 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 11 homes e 7 mulleres, o que supón unha diminución con relación ao ano 2000 cando tiña 19 habitantes.
Universidade Carolina de Praga
A Universidade Carolina (en checo: Univerzita Karlova, en alemán: Karls-Universität, en latín: Universitas Carolina) fundada en 1348 en Praga (Bohemia), actualmente República Checa, é unha das universidades máis vellas en Europa e a primeira universidade de Europa Central. Forma parte do Grupo Coimbra.
O seu selo mostra a Carlos IV (cos seus escudos de armas como Sacro Emperador Romano Xermánico e Conde de Luxemburgo) axeonllándose diante de San Venceslau, rodeado pola inscrición, Sigillum Universitatis Scolarium Studii Pragensis (en galego: Selo da Academia de Praga, en checo: Pečeť studentské obce pražského učení).
Historia
A pesar dos intentos do rei Venceslau II de Bohemia de crear un Studium generale (Estudio xeral) en Praga, non foi até o reinado de Carlos IV cando a Universidade foi creada (1348), inspirándose no modelo das Universidades de Boloña e da Sorbona de París (de aquí o nome de Carolina, Sorbona deriva de Robert de Sorbon). Por tanto, trátase da universidade máis antiga de Europa oriental.
Moi presto a Universidade organizouse como un Studium generale da época coa creación das facultades de Arte, Teoloxía, Dereito e Medicina. Ademais, co rexurdimento da liturxia eslava, a Universidade encargábase da formación de cantores para a Catedral de San Vito da cidade. Aínda que Carlos IV fundouna coa idea de que se encargase da formación intelectual dos notables e nobres de Bohemia, a ela asistían alumnos de todo o Sacro Imperio Romano Xermánico do cal Carlos IV era emperador. Por iso os alumnos da Universidade organizáronse o 1363 nas seguintes nacións (nationes):
miniatura|382x382px|Facultade de Teoloxía Católica. A pesar de todo, os dous grupos hexemónicos eran os checos e os alemáns, que se repartían todo o peso aos órganos de decisión e mostraban unha enorme rivalidade entre eles. Este feito foi moi común en todas as institucións de Praga até moi entrado o século XX. A Universidade chegou a adquirir un notable prestixio en toda Europa e organizou intercambios con outras universidades de Europa Occidental.
A corrente de pensamento predominante á Universidade era a do teólogo John Wycliffe, partidario do pelaxianismo. Por tanto, era considerada un corrente herexe pola Igrexa. Este feito foi moi contestado pola comunidade alemá, máis partidaria do nominalismo. O conflito foi solucionado polo rei Venceslau IV cando deu a supremacía aos checos, polo que os alemáns fundaron unha nova universidade en Leipzig (Alemaña) en 1409. Aínda así, o reitor da Universidade, Jan Hus, foi condenado por herexe e queimado á fogueira. Actualmente é considerado un heroe na República Checa. A partir de 1417 a Universidade desenvolve un programa husita conservador e publica os Catro artigos de Praga (1419). Por este motivo, os alumnos católicos estranxeiros deixan a Universidade, que entón queda apartada do movemento cultural europeo.
No século XVI o luteranismo permite á universidade volver establecer contactos coas universidades dos países protestantes. O fracaso do protestantismo a Bohemia obrigará a clausurar a Universidade, pero vólvese a abrir en 1622 a cargo das xesuítas. O Estado non volve recuperar o control total da Universidade até 1747. En 1784 prodúcese unha notable mellora do ensino universitario: por primeira vez as clases deixan de facerse en latín para ser impartidas en alemán. Non será até o Espertar Nacional Checo (1848) que se expón a necesidade de empregar o checo na docencia.
Na segunda guerra mundial a comunidade universitaria protestou enerxicamente pola invasión alemá de Checoslovaquia, o que custou a vida a moitos alumnos e profesores, así como o peche da Universidade e a súa substitución por unha Universidade alemá que dependía totalmente do Terceiro Reich. Coa liberación de Praga polos aliados (1945), a Universidade alemá foi clausurada e reabriuse a Universidade Carolina. A pesar de todo, despois do golpe de estado de 1948, a Universidade sufriu un control férreo do Estado, que non permitía un ensino libre e imparcial, o que provocou moito malestar. Por iso, foi a comunidade universitaria a que estivo á fronte da Primavera de Praga (1968) e da Revolución de Veludo (1989), que provocaron a caída do réxime en Checoslovaquia.
Instalacións
A Universidade Carolina de Praga non conta cun campus, senón que ten os seus edificios esparexidos polo centro históricos de Praga, declarado Patrimonio da Humanidade da UNESCO. A pesar de todo, a Facultade de Medicina conta con edificios en Plzeň e Hradec Kralove. A Facultade de Farmacia ten a súa sede na cidade de Hradec Kralove. Desde 2000 está dividida nas seguintes 17 facultades, todas elas con autonomía propia:
O edificio principal da Universidade recibe o nome de Karolinum e atópase en pleno barrio antigo (Staré Město) de Praga. Foi dada polo banqueiro Rotlev na Universidade, que ordenou a súa remodelación a František Maxmilian Kaňka en 1518. Actualmente é a sede das oficinas principais e o reitorado e acolle exposicións de arte contemporánea abertas ao público xeral.
Convenios con outras universidades
A Universidade Carolina de Praga é membro do Grupo Coimbra, o Europaeumi da Asociación Universitaria Europea. En 2001 asinou a Declaración de Boloña, pola cal ingresou no Espazo Europeo de Ensino Superior, xunto co resto de universidades da Unión Europea.
Académicos notables
miniatura|140px|[[Albert Einstein.]] Algúns dos máis notables académicos que pasaron pola Universidade Carolina son:
Mactan
Historia
En 1521 tivo lugar a batalla de Mactan, na que os nativos da illa baixo o mando do seu xefe Lapu-Lapu, se enfrontaron aos soldados españois. Nela faleceu Fernando de Magalhães, que comandaba a expedición.
Infraestruturas
Conéctase á illa de Cebú a través de dúas pontes, a ponte de Marcelo Fernan e a de Mactán. Na illa atópase o Aeroporto Internacional Mactan-Cebú, o segundo máis importante en tráfico de Filipinas.
Ródano-Alpes
Ródano-Alpes é unha rexión de Francia que comprende oito departamentos: Ain, Ardèche, Drôme, Isère, Loira, Ródano, Alta Savoia e Savoia. Ten 43.698 km² e nela habitan 5.645.407 habitantes.
Movemento pola Xustiza e a Paz
O Movemento pola Xustiza e a Paz, en francés Mouvement pour la justice et la paix (MJP) foi un grupo militar e político marfilés, que funcionou durante os primeiros anos do século XXI
Historia
O MJP foi un dos grupos rebeldes que participou na Guerra Civil de Costa do Marfil contra o exército regular do presidente Laurent Gbagbo. O seu líder foi Gaspard Déli e contaba uns 250 soldados. Despois de tomaren a cidade de Man en novembro de 2002, o MPJ asinou o acordo de cesamento do fogo o 8 de xaneiro de 2003, e tamén participou na sinatura do acordo de Linas-Marcoussis o 24 de xaneiro dese ano. A partir de 2004 converteuse nun socio menor do Movemento Patriótico de Costa do Marfil, liderado por Guillaume Soro, e nese mesmo ano fusionáronse para dar lugar ás Forzas Novas de Costa do Marfil.
Pedra, papel ou tesoiras
Pedra, papel ou tesoiras é un xogo infantil na que só se utilizan as mans. É un xogo de azar e velocidade. Provén da China aínda que se introduciu en occidente a través do Xapón.
Regras do xogo
Existen tres posicións:
Cada xogador colócase en fronte dos outros xogadores e coas mans detrás das costas. Contan ata tres e logo mostran as mans segundo as posicións que xa foron mencionadas. O xogador que teña a posición máis forte gaña. O papel envolve a pedra, a pedra rompe as tesoiras e as tesoiras cortan o papel.
Variantes
Pedra, papel, tesoiras, lagarto e Spock é un variante deste xogo tradicional popularizada polo personaxe Sheldon Cooper da serie de televisión The Big Bang Theory.
Trala Pena, As Grañas do Sor, Mañón
Trala Pena é un lugar da parroquia das Grañas do Sor no concello Coruñés de Mañón na comarca do Ortegal. Tiña 2 habitantes no ano 2011 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 1 home e 1 muller, o que non supón ningún cambio con relación ao ano 1999 cando contaba cos mesmos habitantes.
Aeroporto de Sliač
O aeroporto de Sliač, historicamente coñecido como Letisko Tri Duby, é un aeroporto internacional no centro de Eslovaquia, situado entre as cidades de Zvolen e Banská Bystrica, preto da cidade balneario de Sliač. O aeroporto é usado tamén polos militares.
Kon (mitoloxía)
Kon era na mitoloxía inca o deus da choiva e o vento que viña do Sur, fillo dos deuses Inti e Mama Killa.
Historia
Kon era un deus antigo que pobou a terra de seres humanos e lles brindou auga e froitos; saía de entre as montañas e a xente sempre agardaba a súa chegada, xa que con el chegaban as choivas para a prosperidade das súas terras de cultivo; mais os humanos esquecéronse pronto das ofrendas que debían darlle por ser o creador. Daquela Kon castigounos quitándolles as choivas e transformando as fértiles terras nos inmensos desiertos da costa. Kon só deixou algúns ríos para que con moito esforzo e traballo os humanos puideran subsistir.
O deus Kon foi o creador desa primeira xeración de homes que poboaron a terra; mais un día foi vencido polo deus Pachacamac, quen os converteu en primates, raposos e lagartos para logo crear unha nova xeración de seres humanos.
Características
Kon era un deus eminentemente voador, era rápido e lixeiro porque carecía de ósos, tiña cabeza de felino, mais sostense que empregaba máscadas felínidas.
En imáxes pódeselle ver voando e portando un báculo, alimentos e cabezas trofeo.
Lugares de Castrelo do Val
miniatura|dereita|[[Casa do concello de Castrelo do Val.]] Galicia → Parroquias de Galicia → Lugares de Galicia → Lugares de Castrelo do Val
Bandeira de tinta
miniatura|Erguendo a bandeira de tinta, fotografía de Micha Perry. O home que está máis arriba é [[Avraham Adan.]]
A bandeira de tinta (en דֶּגֶל הַדְּיוֹ, Degel HaDyo) foi unha bandeira de Israel feita a man e izada durante a guerra árabe-israelí de 1948 para sinalar a captura de Umm Rashrash.
Historia
O 5 de marzo de 1949, Israel puxo en marcha a operación Uvda, a última manobra da guerra. O 10 de marzo as Forzas de Defensa de Israel chegaron ás costas do mar Vermello en Umm Rashrash, ao oeste de Aqaba no área da bíblica Elath, e a capturaron sen batalla algunha. As brigadas do Neguev e do Golán formaron parte desta operación. Tras a captura da posición, os soldados debuxaron con tinta unha bandeira de Israel sobre unha sabana branca que foi levantada por Avraham Adan, o comandante da compañía do 8º batallón da brigada do Neguev.
A bandeira improvisada fabricouse por orde do comandante Nahum Sarig, cando descubriu que a súa brigada non contaba unha bandeira de Israel. Os soldados atoparon unha sabana, e debuxaron sobre ela dúas franxas de tinta e coseron unha estrela de David que colleron dun kit de primeiros auxilios.
Teón de Alexandría
Teón de Alexandría (en grego antigo Θέων ο Αλεξανδρεύς), 335 d.C. - 405 d.C., foi un matemático, astrónomo e mestre grego, o último director da Biblioteca de Alexandría, e pai de Hipatia.
O último filósofo da segunda Biblioteca de Alexandría
Estableceuse na cidade exipcia de Alexandría, xa nos derradeiros anos do período helenístico, onde escribiu un vasto comentario do Almaxesto de Tolomeo e dunha Catóptrica, que estaba baseada en obras de Arquimedes e de Herón. Tamén se lle atribúe a refundición da teoría dos Elementos e da Óptica de Euclides.
Teón foi o último director ou conservador da denominada segunda Biblioteca de Alexandría (edificio que estaba dentro do Museo de Alexandría; Teón é cualificado na Suda como o home do Museo). Deu á súa filla Hipatia unha educación completa en matemáticas, astronomía, filosofía e, incluso, educación física. Pai e filla colaboraron xuntos no comentario do Almaxesto.
Bibliografía
p. 357.
Consellería de Turismo e Deportes
Historia
A consellería de Turismo e Deportes creouse no comezo da actividade da Xunta de Galicia, en 1982. As súas primeiras competencias integraban unicamente a promoción turística e a xestión deportiva, pero uns meses máis tarde engadiu na súa denominación a xestión das políticas dirixidas á mocidade. En 1986 as súas competencias repártense entre a consellería de Cultura e Benestar Social e a de consellería de Traballo, Industria e Turismo. Nunca máis volve ter entidade propia como consellería. Porén, a partir de 2009, e co goberno de Alberto Núñez Feijóo, todas esas competencias iniciais, agás a de Xuventude, foron reunidas baixo o paraugas da Consellería de Cultura e Turismo.
Contariz, Pígara, Guitiriz
Contariz é un lugar da parroquia de Pígara no concello lugués de Guitiriz na comarca da Terra Chá. Tiña 2 habitantes no ano 2007 segundo datos do Instituto Galego de Estatística que eran 2 mulleres, o que supón unha diminución con relación ao ano 2000 cando tiña 3 habitantes.
Basket Club Ferrara
O Basket Club Ferrara foi un club de baloncesto italiano con sede na cidade italiana de Ferrara, na rexión de Emilia Romaña, fundado en 1999 e desaparecido en 2011. Nas temporadas 2008-09 e 2009-10 competiu na Serie A da Liga Italiana.
Patrocinadores
Ao longo dos anos, debido a patrocinios, o club foi coñecido como:
Makombo Bamboté
Pierre Makombo Bamboté, nado en 1932, é un escritor centroafricano. Foi director do museo de Bangui e profesor de literatura africana na Universidade de Laval do Quebec.
O Cadaval, As Grañas do Sor, Mañón
O Cadaval é un lugar da parroquia das Grañas do Sor no concello Coruñés de Mañón na comarca do Ortegal. Non tiña habitantes no ano 2011 segundo datos do Instituto Galego de Estatística, o que supón unha diminución con relación ao ano 1999 cando tiña 1 habitante.
Juan Balboa Boneke
Juan Balboa Boneke, nado en Rebola, daquela Guinea Española, o 10 de xuño de 1938 e finado en Valencia o 10 de marzo de 2014, foi un escritor e político ecuatoguineano.
Eleccións municipais en Poio
Composición das Corporacións
Corporacións democráticas en Poio desde a aprobación da Constitución de 1978.
Juan Balboa Boneke
Vida persoal
Casado, foi o pai da cantante Concha Buika. A súa esposa morreu tamén no exilio en 2011.
Tremolita
A tremolita é un mineral pertencente ao grupo dos silicatos. Máis concretamente, pertence aos anfíbolos e ao grupo do asbesto. Recibe o seu nome do val de Tremola (Suíza) onde existe unha mina deste mineral.
Características
A tremolita fórmase por metamorfismo a partir de sedimentos ricos en dolomita e en cuarzo. Pertence á mesma serie que a actinolita e o ferro-actinolita. A tremolita é un indicador do grao de metamorfismo, xa que a elevadas temperaturas convértese en diópsido. A súa cor verde débese ao contido en ferro.
Minerais asociados
A calcita, a grosularia, o talco e a serpentina atópanse moitas veces canda a tremolita.
Depósitos
Finlandia, Piemonte e Tirol (Italia), Ontario (Canadá), val de Tremola (Suíza), Tanzania, Arizona (Estados Unidos), Connecticut (Estados Unidos), Canaán (Estados Unidos).
San Cristovo, Pígara, Guitiriz
San Cristovo é un lugar da parroquia de Pígara no concello lugués de Guitiriz na comarca da Terra Chá. Tiña 21 habitantes no ano 2007 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 12 homes e 9 mulleres, o que supón unha diminución con relación ao ano 2000 cando tiña 26 habitantes.
La Vall de Boí
La Vall de Boí é un municipio catalán da provincia de Lleida, situado na comarca da Alta Ribagorça. No seu centro atópase o val de Boí, que dá nome ao municipio. É un conxunto de vales e serras da parte nororiental da comarca, da que é o municipio máis extenso, entre o Val de Barravés e a Vall Fosca.
A cabeceira do municipio é Barruera, que lle dera nome ata 1996. Inclúe a entidade municipal descentralizada de Durro i Saraís, procedente do antigo municipio de Durro, actualmente integrado no de La Vall de Boí.
Xeografía
220px|left|thumb|[[Parque Nacional de Aigüestortes i Estany de Sant Maurici]] Limita ao norte co municipio de Naut Aran, ao nordés con Espot, ao leste con La Torre de Cabdella e Sarroca de Bellera, ao sur con El Pont de Suert, e ao oeste con Vilaller. Desde o val pode accederse ao Parque Nacional de Aigüestortes i Estany de Sant Maurici.
O municipio está formado por dez entidades de poboación: Barruera, Boí, Caldes de Boí, Cardet, Cóll, Durro, Erill la Vall, Pla de l'Ermita, Saraís e Taüll.
Historia
A historia do val iníciase seguramente a principios do século IX coa creación dos primeiros condados cristiáns. Pertencente nun principio ao condado de Tolosa (finais do século VIII), que toma estas terras baixo a protección de san Guillerme, curmán de Carlomagno, a súa historia quedou unida á do condado de Ribagorça, cuxos condes foron os seus señores feudais durante dous séculos. Foi establecida a Baronía de Erill cuxos membros residían no castelo de Erill-Castell do que non queda ningún vestixio. Durante o século XI, o val foi incluído no condado de Pallars ata que finalmente foi anexionado pola coroa de Aragón durante o século XII.
Durante moitos séculos foi un val illado e descoñecido. Alcanzou o seu máximo desenvolvemento durante o século XIII en que unha pequena poboación chamada Taüll chegou a contar con catro igrexas. A situación do val, limítrofe con outros condados, permitiu a creación de numerosos castelos, hoxe en día moi mal conservados. As numerosas igrexas que se construíron no área mostran a alta densidade de poboación que tivo no seu momento esta zona pirenaica.
No ano 2000, a UNESCO declarou Patrimonio da Humanidade o conxunto de igrexas románicas do val. thumb|Igrexa de Santa Maria de Taüll
Lugares de interese
thumb|Igrexa de Sant Climent de Taüll Todo o románico do municipio é Patrimonio da Humanidade.
Rugby league
Regulamento
Os encontros divídense en dúas metades de 40 minutos de duración cada unha. O obxectivo do xogo é anotar unha maior cantidade de puntos que o equipo rival.
Sistema de puntuación
Os puntos anótanse de varios xeitos. O xeito principal é pousando o oval coas mans no chan da zona de marca, situada detrás da liña de fondo do equipo rival. Isto ten un valor de 4 puntos. Cada vez que un equipo anota un ensaio, a continuación un xogador dese equipo ten a oportunidade de acadar 2 puntos máis se é quen de facer pasar o oval entre os dous paus e por riba do traveseiro da zona de marca rival dándolle un pontapé. Outro xeito moi habitual de anotar puntos e tirando a paus despois de que o árbitro sinale un golpe de castigo por unha acción antiregulamentaria. Nese caso anótanse 2 puntos. O derradeiro xeito de acadar 1 punto é tirando a paus no medio dunha xogada deixando que o oval salte anteriormente no chan. Estes catro xeitos de anotación chámanse "ensaio", "conversión", "golpe de castigo" e "drop".
Diferenzas co rugby union
As diferenzas básicas consisten no número de xogadores, 13 no League por 15 no Union, ademais no League hai 4 substitutos mentres no Union son 7, na puntuación, o ensaio equivale a catro puntos a diferenza no Union no que vale cinco e algunhas regras básicas, como a ausencia de rucks para disputar a pelota tras unha placaxe.
Historia
En 1895 tivo lugar un cisma no Rugby Football, resultando a creación da Northern Rugby Football Union (NRFU). Aínda que houbo varios factores que tiveron importancia nesa división, o principal problema foi a decisión da Rugby Football Union de facer cumprir a norma de ser afeccionados, coa cal non estaban de acordo os equipos do norte. Os equipos do norte de Inglaterra estaban compostos na súa maioría por xogadores de clase obreira (mineiros, muiñeiros etc) que non podían darse o luxo de xogar sen compensación económica, en contraste cos xogadores dos equipos do sur, que tiñan outras fontes de ingresos que permitían soster o principio de ser afeccionados. Nese ano 1895 a RFU prohibiu os encontros de rugby en terreos de xogo nos que se cobrasen entradas, levando a que o 29 de agosto se producise unha xuntanza entre os equipos do norte. 22 clubs reuníronse no Hotel George de Huddersfield, e formaron a Northern Rugby Football Union, para organizar as súas competicións profesionais e garantir cunha normativa propia que o deporte fose atractivo para os espectadores que tiñan que pagar unha entrada para entrar nos campos de rugby. 15 anos despois daquela xuntanza, xa eran máis de 200 os clubs unidos á NRFU.
Competicións de clubs
As 2 competicións máis importantes do mundo a nivel de clubs son a Super League e a National Rugby League. Trátase de 2 ligas paralelas, unha no hemisferio norte e outra no hemisferio sur, unha nacida no norte de Inglaterra e outra nacida en Sidney, que teñen máis dun século de historia, e que se levan a cabo dende febreiro ou marzo até outubro. Cos anos, as competicións medraron, tanto nos seus propios países, como nos países veciños. Dende hai varias décadas, poden ser consideradas perfectamente as dúas únicas grandes competicións 100% profesionais de rugby league no mundo, sendo as demais ligas existentes uns torneos semiprofesionais ou afeccionados cuxo obxectivo é preparar ós futuros xogadores das dúas grandes ligas profesionais.
Super League
As primeiras competicións semiprofesionais de rugby football naceron a finais do século XIX no norte de Inglaterra. En 1895 comezaron a disputarse as tempadas inaugurais dos campionatos de Yorkshire e Lancashire, berces deste deporte, así como o campionato da Northern Rugby Football Union, un torneo ligueiro no que se enfrontaban entre si a dúas voltas tódolos equipos dos 2 condados. Ó ano seguinte naceu a Challenge Cup, un torneo copeiro.
O chamado Rugby Football League Championship, entendido como a liga inglesa de rugby league, disputouse entre os anos 1895 e 1996. En 1996 este torneo foi substituído pola Super League, un campionato aberto á entrada de equipos doutros países, como Francia e Gales. Este troco tiña como obxectivo acadar unha maior difusión deste deporte polo resto de Europa.
Actualmente a Super League é a máxima competición continental do rugby league en Europa, e consiste nunha liga de 14 equipos que disputan unha fase regular de 27 xornadas, ó cabo da cal os 8 primeiros equipos da táboa disputan o título nos playoffs. A gran final da Super League, dispútase tradicionalmente no estadio de Old Trafford, en Manchester, diante de case 70.000 seareiros, e está considerado un dos eventos deportivos máis populares en Inglaterra. Dende o comezo da actual Super League, os equipos máis laureados son os St Helens Saints, Leeds Rhinos, Bradford Bulls e Wigan Warriors. Botando a vista máis atrás, dende finais do século XIX, tamén cabe salientar os éxitos acadados por equipos como Huddersfield Giants, Swinton Lions, Salford City Reds ou Hull FC.
Pola súa banda, a Challenge Cup lévase disputando dende 1896 ata os nosos días, sendo unha competición copeira que nas súas primeiras roldas inclúe ós equipos ingleses de categorías rexionais, equipos escoceses, equipos galeses, equipos dos diversos exércitos británicos e equipos universitarios. Os equipos da Super League entran na competición a partir da cuarta rolda. A final deste torneo dispútase tradicionalmente no estadio de Wembley, ante preto de 80.000 seareiros.
Sendo como é a Challenge Cup un torneo tradicional que da moito prestixio, o certo é que o campión da Super League está considerado non só o mellor equipo de Europa, senón tamén o mellor equipo de rugby league de todo o hemisferio Norte.
National Rugby League
A primeira competición oficial de rugby league en Australia foi a New South Wales Rugby League Premiership, composta por varios equipos da cidade de Sidney e dos arredores, e cuxa tempada inaugural foi a de 1908. Co paso dos anos a competición abriu as súas portas á entrada dalgún equipo doutras localidades non moi afastadas, como Newcastle, Canberra e Wollongong, pero a gran maioría dos equipos da liga seguían a pertencer a Sidney. En 1988, vendo a evolución que o rugby league estaba tendo no resto do país, tomouse a decisión de abrir a liga, ampliándose primeiro polo estado de Queensland, e máis adiante por Nova Zelandia, Melbourne e Adelaida.
Nos anos 90 houbo unha guerra entre os clubs. A maioría dos clubs de Sidney organizaron a súa tradicional competición, chamándoa Australian Rugby League, mentres que os restantes 2 equipos de Sidney e o resto dos equipos fixeron unha competición paralela chamada Super League Australia. As dúas ligas chegaron a un punto de encontro, e xa en 1998 naceu a actual National Rugby League.
En 2012, a National Rugby League é unha competición de liga, e está formada por 16 equipos que disputan unha tempada regular de 26 xornadas, seguida duns playoffs nos que se decide cal é o equipo campión. A metade dos 16 seguen sendo de Sidney, e os 8 restantes son de Brisbane, Melbourne, Auckland, Newcastle, Gold Coast, Townsville, Wollongong e Canberra. A gran final da NRL dispútase cada ano no ANZ Stadium de Sidney, diante duns 82.000 seareiros, sendo un dos eventos deportivos máis populares e tradicionais que se levan a cabo cada ano en Australia.
Os equipos máis laureados da historia desta competición son, loxicamente, algúns dos máis antigos da cidade de Sidney, como South Sydney Rabbitohs, Sydney Roosters, Canterbury Bulldogs e Manly-Warringah Sea Eagles. Entre os equipos de nova creación, é salientable o éxito acadado en poucos anos polos Brisbane Broncos e Melbourne Storm.
Varios dos clubs que compoñen actualmente a NRL naceron froito da unión de dous antigos equipos, como é o caso dos Wests Tigers, dos Manly-Warringah Sea Eagles, dos St.George Illawara Dragons etc, algúns dos cales tiñan un amplo palmarés de títulos.
World Club Challenge
A World Club Challenge é un campionato de rugby league que cada ano, antes do comezo das tempadas oficiais, enfronta ós gañadores da Super League e da National Rugby League do ano anterior, no cal se determina cal é o mellor equipo de rugby league do mundo a nivel de clubs. Este torneo naceu de xeito non oficial en 1976, e non colleu continuidade até o ano 2000, cando foi incluído oficialmente no calendario das competicións internacionais.
Disputado un total de 20 veces dende 1976 até 2012, foi gañado en 12 ocasións por clubs ingleses, e en 8 ocasións por clubs australianos. Non obstante, en 2010 o gañador foi desposuido do título por irregularidades. Das 20 edicións, 3 disputáronse en territorio australiano, e as restantes 17 en territorio inglés.
Consellería de Asuntos Sociais
Historia
As competencias en asistencia e atención social eran pequenas ao comezo da autonomía de Galicia, e non contaron cunha consellería con ese nome ata que en 1987 o goberno tripartito encabezado por Fernando González Laxe denomina unha consellería de Traballo e Benestar social. Esas competencias seguirían integradas en Traballo ao comezo do goberno de Manuel Fraga e posteriormente na consellería de Sanidade, ata que en 2001 se crea unha consellería con ese nome de forma independente. En 2003 volve a integrarse na consellería de Traballo, ata que en 2005 se independiza de novo como consellería para a Igualdade e o Benestar, con rango de vicepresidencia. En 2009 volve a integrarse dentro da consellería de Traballo e Benestar.
Voo 256 de Intercontinental de Aviación
O voo 256 de Intercontinental de Aviación era un servizo regular dende o aeroporto El Dorado, en Bogotá ata o aeroporto Rafael Núñez, en Cartaxena de Indias. O voo estaba programado para saír ás 12:10, pero atrasouse debido a un fallo no anterior voo. O voo finalmente engalou ás 18:45. Durante a aproximación a Cartaxena de Indias o avión pasou polos 20 000 pés (6 100 m) ás 19:33. O derradeiro contacto de radio ocorreu cando o voo foi autorizado a baixar aos 8 000 pés (2 400 m). O aparello impactou contra o chan nunha lagoa pantanosa próxima a María La Baja, a 56 km do aeroporto de Cartaxena. A causa probable do accidente foi un axuste incorrecto do altímetro. O altímetro número 1 indicaba 16 200 pés (4 900 m) no impacto.
Albert Abraham Michelson
Albert Abraham Michelson, nado en Strzelno o 19 de decembro de 1852 e finado en Pasadena (California, nos Estados Unidos) o 9 de maio de 1931, foi un físico pruso, coñecido polos seus traballos acerca da velocidade da luz. Recibiu o Premio Nobel de Física en 1907.
Biografía
Fillo de Samuel Michelson e de Rozalia (filla de Abraham Przylubski) ámbolos dous de orixe xudía. Deixou a súa Prusia natal (onde hoxe é Polonia) cos seus pais en 1855. Viviu primeiro en Nova York, e máis adiante en Virginia City, Nevada e San Francisco, onde a súa familia prosperou nos negocios.
Aos 17 anos entrou na Academia Naval dos Estados Unidos en Annapolis, Maryland, onde aprendeu máis da ciencia que da arte marítima. Obtivo o grao de oficial en 1873 e prestou servizos como instrutor científico na Academia entre 1875 e 1879. Interesouse xa desde esa época no problema de tratar de determinar a velocidade da luz. Tras dous anos de estudos en Europa, deixou a Armada en 1881. En 1883 aceptou unha praza de profesor de Física en Case School of Applied Science de Cleveland e proxectou alí un interferómetro mellorado.
En 1892 Michelson, tras o seu paso como profesor de Física pola Clark University de Worcester, Massachusetts, desde 1889, foi Xefe do Departamento de Física da nova Universidade de Chicago, cargo no que permaneceu ata que se xubilou en 1929. En 1907 converteuse no primeiro estadounidense que obtivo o premio Nobel de Física. Entre 1923 e 1927 foi presidente da Academia Nacional de Ciencias.
Primeiras medicións
Xa en 1877, cando aínda era oficial da Mariña dos Estados Unidos, Michelson empezou a estudar unha mellora do método para medir a velocidade de luz baseado en espellos rotativos, que inventara Léon Foucault, utilizando instrumentos ópticos mellores e de maior tamaño. Levou a cabo algunhas medicións preliminares con equipos improvisados en gran medida en 1878, período no que os seus traballos chamaron a atención de Simon Newcomb, director do Nautical Almanac Office, que xa estaba moi adiantado nos seus proxectos de medición. Michelson publicou os seus resultados de 299.910±50 km/s en 1879 antes de unirse ao equipo de Newcomb, en Washington. Iniciouse dese modo entre ambos unha longa colaboración profesional e amizade.
Simon Newcomb, unha vez obtivo financiamento para o seu proxecto, chegou ao valor de 299.860±30 km/s, practicamente no límite do intervalo proposto por Michelson, quen seguiu afinando o seu método e en 1883 publicou unha medición de 299.853±60 km/s, máis próxima á do seu mentor.
O monte Wilson, 1926
esquerda|miniatura|230px|Albert Abraham Michelson no ano [[1907]]En 1906, E. B. Rosa e N. E. Dorsey do National Bureau of Standards, utilizaron un novo método eléctrico e obtiveron un valor da velocidade da luz de 299.781±10 km/s. A pesar de que, como se demostrou máis adiante, este resultado estaba fortemente condicionado pola inseguridade nas características dos materiais eléctricos da época, esta medición iniciou unha tendencia á medición de valores á baixa.
A partir de 1920, Michelson empezou a planificar unha medición definitiva desde o Observatorio de "Monte Wilson", usando unha liña de medida ata a Lookout Mountain, unha cima relevante na crista meridional do monte San Antonio (Old Baldy), a unhas 22 millas de distancia.
En 1922, o Coast and Geodetic Survey iniciou dous anos de laboriosas medicións da liña de terra usando cintas de aceiro invar, recentemente descuberto. Coa lonxitude da liña de terra determinada en 1924, as medicións leváronse a cabo nos dous anos seguintes, obtendo o valor publicado de 299.796±4 km/s.
Esta famosa medición viuse prexudicada por diversos problemas, un dos máis importantes foi a escuridade producida polo fume dos incendios forestais, que ocasionou que a imaxe do espello quedase desenfocada. Tamén é probable que o heroico labor do Geodetic Survey, cun erro que se estima en menos dunha millonésima, quedase comprometido por unha descolocación dos puntos de referencia debido ao terremoto de Santa Bárbara, California, entre o 29 de xuño de 1925 (dunha magnitude estimada de 6'3 na escala de Richter).
Michelson, Pease & Pearson, 1932
O período que seguiu a 1927 produciu novas medicións da velocidade da luz mediante novos dispositivos electro-ópticos, todas substancialmente inferiores ao valor de Michelson en 1926.
Michelson dedicouse a realizar máis medicións, pero esta vez nun tubo sen carga para evitar a dificultade de interpretar imaxes influenciadas polos efectos atmosféricos. En 1930 iniciou unha colaboración con Francis G. Pease e Fred Pearson para levar a cabo unha medición nun tubo de 1,6 km en Pasadena (California). Michelson morreu cando só se realizaron 36 das 233 series de medicións, xa que despois o experimento viuse obstaculizado pola inestabilidade xeolóxica e por problemas de condensación; chegouse ao valor de 299.774±11 km/s, coherente cos valores electro-ópticos prevalentes, que se publicou postumamente en 1935.
Interferometría
En 1887 colaborou co seu colega Edward Williams Morley no experimento Michelson-Morley. O seu experimento sobre o movemento relativo esperado entre a Terra e o éter, o hipotético medio no que se supuña que viaxase a luz, levou a resultados nulos. É practicamente seguro que Albert Einstein era coñecedor do traballo; o que axudou moito a aceptar a teoría da relatividade.
Michelson creou tamén un interferómetro para medir con gran precisión a lonxitude do metro baseándose nas lonxitudes de onda dunha das liñas espectrais dun gas establecendo así un patrón de medida universal.