cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Vampiro
O vampiro na literatura
A divulgación de Calmet provocou unha rápida resposta e mesmo burla dos filósofos ilustrados, pero ó mesmo tempo tamén introduciu o vampiro na literatura escrita. A primeira testemuña literaria que se conserva é “O vampiro”, un poema alemán de 1748, de Heinrich August Ossenfelder, que acompaña a un artigo médico sobre o tema. Este poema non trata exactamente de vampiros, senón dun mozo, que rexeitado pola súa puritana amada, afirma que se converterá nun vampiro e a visitará na súa alcoba para amosarlle que o seu amor é máis poderoso que as crenzas relixiosas da moza.
A finais do século XVIII o vampiro xa non só forma parte de baladas, senón que tamén comeza a aparecer en relatos, non só nos países xermánicos, senón tamén noutros países como Inglaterra e Francia.
O lendario poeta inglés Lord Byron (1788-1824) escribiu o poema épico The Giaour (1813), onde presenta a combinación de horror e luxuria que sente o vampiro e o concepto de que pode transmitir a súa maldición ós vivos. En 1816 Byron pasaba uns días cerca do lago Leman (Suíza) xunto con varios amigos. Mentres se atopaban celebrando unha festa á que acudiron o poeta Percy Shelley, a súa esposa Mary Shelley, a súa irmá e John Polidori, o médico de Byron pasaron a noite contando historias de medo. Nun momento dado Byron propuxo a todos os presentes escribir cada un a mellor historia de terror e misterio de todos os tempos. Mary Shelley comezou a escribir a famosísima novela de Frankenstein. Pola súa parte Byron redactou un relato sobre vampiros pero non chegou a completalo. O seu médico Polidori convertería este esbozo na novela “O Vampiro”, publicado 1819. A vida decadente e bohemia de Byron converteuse en modelo para Lord Ruhtven, o vampiro do relato. Unha continuación non autorizada desta novela, Lord Ruthwen ou les Vampires (1820), foi publicada en Francia e adaptada por Charles Nodier como o primeiro melodrama teatral de vampiros. En 1828 tamén se estreou en Leipzig a ópera Der Vampyr, de Heinrich Marschner.
A partir destes primeiros relatos góticos, o xénero dos vampiros foi expandíndose na literatura, con figuras como “Carmilla” de Sheridan Le Fanu, a máis famosa das vampiras do século XIX. Porén, é Drácula de Bram Stoker a máis completa de todas estas novelas e relatos vampíricos do século XIX. Drácula asemade tamén proporciona a imaxe máis popular do vampiro gótico: un aristócrata eslavo, con cairos e capacidade de converterse en lobo ou morcego.
No século XX o vampiro introdúcese noutros xéneros, como a ciencia ficción ou a fantasía, adoptando novas formas, pero tendendo cada vez máis a unha progresiva “humanización” e a unha explicación máis “científica” das súas características. Neste século destacan as obras de Stephen King e Anne Rice, entre outros moitos autores.
A Península Ibérica non é afectada pola “febre dos vampiros” do século XVIII, nin pola moda literaria do XIX. A maioría dos relatos e novelas que aparecen son traducións doutros países, e as testemuñas literarias en España e Portugal, e por extensión no mundo hispanoamericano, son moi escasas en comparación.
En Galicia, a primeira referencia autóctona á figura do vampiro faina Emilia Pardo Bazán no seu relato El vampiro (1901), no que amosa a figura do vello Fortunato Gayoso, que casa con Inés, unha moza moi nova, para absorber a súa vitalidade. Castelao en 1922, dentro da súa novela Un ollo de vidro. Memorias dun esquelete, aínda que de forma secundaria na trama principal, asimila de forma humorística a figura do vampiro co cacique galego, que despois de morto segue alimentándose da miseria dos vivos. A finais do século XX e principios do século XXI, no contexto de diversificación da literatura galega, xorden obras relacionadas co xénero, como Sangue 12 (2014) de Cristina Pavón, novela na que a vampira Palmira Casares conta a súa historia.
O vampiro na escultura
A figura do vampiro apenas foi representada na escultura. Practicamente as únicas obras do tema vampírico son as que representan seres mitolóxicos, que sen seren vampiros, están relacionados con eles ou que incluso poden considerarse parte do mito, como as lamias ou as representacións de Lilith.
O vampiro na pintura
Na pintura destacan obras como O vampiro (1895) de Edvard Munch, ou "O Vampiro Glorioso" (1916), de Boleslas Biegas, que pretende ser unha alegoría do horror da primeira guerra mundial.
O vampiro na cultura contemporánea
A figura do vampiro atópase ó longo dos séculos non só en Europa, senón tamén en Asia, América e Oceanía. O medo é unha das forzas máis poderosas que inflúen nas persoas, e a experiencia do temor ó misterioso e descoñecido atópase profundamente presente na cultura de todas as nacións do mundo. Nesta experiencia a figura do vampiro, cos seus elementos parasitos e espirituais malignos, irresistible sensualidade, sangue derramado e xélida autoridade, ocupa un lugar central. En palabras de Albert Einstein foi a experiencia do misterio combinada co medo o que xerou a relixión, pero tamén seguindo ó famoso científico ''a experiencia máis fermosa que temos ó noso alcance é o misterio. A emoción fundamental que está no berce da verdadeira arte e da verdadeira ciencia. Quen non a coñeza e non poida xa admirarse, nin asombrarse nin marabillarse, está como morto e ten os ollos nubrados.''
O vampiro na pantalla
A figura do vampiro está vencellada ó cine desde os seus comezos. Xa en 1896 (un ano antes da publicación de Drácula), o director francés Georges Meliès incluíu vampiros na súa película Le manoir du diable. Pouco a pouco comezan a aparecer outras producións. A primeira adaptación de Drácula o cine faise en Rusia en 1920.
En 1922 o director alemán F. W. Murnau filmou a película Nosferatu, unha versión de Drácula con varias diferenzas para evitar o pago de dereitos de autor. O vampiro protagonista é o Conde Orlock, interpretado por Max Streck, un monstruoso vampiro con trazos de rata e que estende a peste ó seu paso. A pesar das diferenzas con Drácula, a viúva de Stoker demandou a Murnau e os tribunais ordenaron a destrución de todas as copias existentes, pero algunhas conserváronse na clandestinidade.
O primeiro actor que fixo famosa internacionalmente a figura de Drácula foi o húngaro Béla Lugosi, que en 1931 protagonizou unha versión cinematográfica de Universal Studios. Paralelamente rodouse unha versión para o público hispano. A partir do éxito de Drácula a compañía Universal filmou moitas outras películas sobre Drácula e outros vampiros.
A finais da década de 1958 a compañía Hammer Productions toma o relevo no xénero cinematográfico do terror e Christopher Lee converteuse na nova icona de Drácula, nunha versión do conde colorida e sanguenta, e con maiores tinguiduras de violencia e sexualidade, aínda que o ton erótico é máis patente nas sucesivas adaptación de Carmilla e outros vampiros femininos.
Xa a finais do século XX tamén destacan as adaptacións de Salem´s Lot (1979) e Interview with the Vampire: The Vampire Chronicles (1994), pero Drácula de Bram Stoker (1992) é considerada unha das mellores versións cinematográficas do xénero.
Como ocorre na literatura, o vampiro cinematográfico tamén transcende a outros xéneros á parte do terror tradicional. Roman Polanski dirixiu O baile dos vampiros, sen dúbida a mellor parodia do xénero a partir dos elementos e tópicos establecidos pola Hammer.
No campo da ciencia ficción o vampiro tamén ten aparecido en varias películas, como as sucesivas adaptación de Son Lenda, do novelista estadounidense Richard Matheson, nas que o mundo foi contaminado por un virus que converteu a humanidade en vampiros. Noutras producións como Planeta de Sangue ou Forza Vital os vampiros son entidades extraterrestres que invaden a terra. Algunha destas producións sería o xermolo de Alien, de Ridley Scott.
Na televisión, o vampiro comeza a aparecer en televisión xa na década de 1950, ben como protagonista de series sobrenaturais como Dark Shadows ou como elemento de comedia en A familia Monster. Os vampiros tamén aparecen en programas infantís como Barrio Sésamo ou series adolescentes como Buffy Cazavampiros.
Vampiros nos videoxogos
A popularidade do vampiro como icona da cultura contemporánea tamén o levou a aparecer no ámbito dos videoxogos.
Vilanova do Pedregal, Noceda, Cervantes
Vilanova do Pedregal é un lugar da parroquia de Noceda no concello lugués de Cervantes na comarca dos Ancares. Segundo o IGE, en 2013 tiña 18 habitantes (12 homes e 6 mulleres).
Lingua nauruana
miniatura|Falante de nauruano, gravado en [[Taiwán.]] O nauruano (dorerin Naoero) é un idioma falado na pequena illa de Nauru. O número estimado de falantes é duns 6000, uns 7000 incluíndo os que a teñen como segunda lingua, case a metade da poboación da illa. Case todos os falantes son bilingües en inglés.
Forma parte dos idiomas micronesios e en concreto da familia austronesia. Os seus códigos ISO 639 son 'na' e 'nau'.
Maurice Béjart
Maurice-Jean Berger, coñecido como Maurice Béjart, nado en Marsella o 1 de xaneiro de 1927 e finado en Lausana o 22 de novembro de 2007, foi un bailarín, coreógrafo e director de ópera francés, que dirixiu o Béjart Ballet Lausanne en Suíza. Recibiu postumamente a cidadanía suíza.
Traxectoria
Béjart era fillo do filósofo francés Gaston Berger. Fascinado por un recital de Serge Lifar, decidiu dedicarse enteiramente á danza, estudando no sur de Francia con Mathilde Kschessinska. En 1945 entrou como corpo de ballet na Ópera de Marsella, e a partir do ano seguinte comezou a estudar con Madam Rousanne Sarkissian, Léo Staats, Madam Lyubov Yegorova e Olga Preobrajenska en "Studio Wacker", en París.
En 1948, traballar con Janine Charrat, Yvette Chauviré e Roland Petit, ademais de estudar con Vera Volkova en Londres.
En 1954 fundou a compañía do Ballet de l'Étoile, disolta en 1957, e en 1957 o Ballet du XXe Siècle en Bruxelas (disolto en 1987).
En 1973, co Ballet du XXe siecle, estreou "Golestan", sobre un poema de Sa'di, baseado en música tradicional iraniana. O ballet foi encargado polo Festival das Artes de Shiraz-Persepolis, onde se estreou. A primeira interpretación de "Improvisation sur Mallarme III" con música de Boulez tamén tivo lugar naquel festival en 1973. "Farah", tamén baseado na música tradicional iraniana estreouse en 1976 e levouno de novo ao Festival de Shiraz-Perspolis dese ano, en que tamén se viu "Heliogabalus", baseado no poema de Artaud. A padroa do festival foi a emperatriz Farah Pahlavi, coa que Béjart mantivo fortes lazos ata o final.
En 1987 trasladouse a Lausanne (Suíza), onde fundou o Béjart Ballet Lausanne, unha das compañías de danza máis célebres e con máis éxito do mundo.
Entre os seus traballos está a versión revisada de Schelkúnchik ("O crebanoces"), presuntamente inspirado pola súa propia historia, que foi estreado en 2000. Emprega a música orixinal de Chaikovskii, mais descarta completamente o argumento orixinal e as personaxes, substituíndoas por unha nova historia sobre os esforzos dun rapaz para reconectar coa súa nai. Tamén se trata as estrañas fantasías sexuais do rapaz, cun deseño de produción cheo de imaxes eróticas, algunhas chocantes para o público, como úteros e vaxinas. Unha das personaxes foi Marius Petipa, que interpreta a Mefisto. Outra personaxe chámase Felix the Cat, presuntamente pola célebre personaxe de banda deseñada.
Bolero
Unha das obras mestras de Béjart foi a coreografía sobre o "Boléro", de Maurice Ravel. En The New York Times, Jennifer Dunning describiu o "Boléro" de Béjart como "probablemente a súa danza máis coñecida e popular". Creada en 1960 para a bailarina Duška Sifnios, a danza mostra unha bailarina sobre unha mesa arrodeada de homes sentados, que lentamente participan na danza, culminando nunha unión climática dos bailaríns sobre a mesa. Entre os bailaríns que logo interpretaron a coreografía de Béjart para o "Boléro" están Sylvie Guillem, do ballet da Ópera de París, Grazia Galante, Maya Plisetskaya, Angele Albrecht e Roberto Bolle. Jorge Donn tamén interpretou o papel principal, sendo o primeiro varón que o fixo. Unha das actuacións de Donn pode verse no filme Les Uns et les Autres, de Claude Lelouch (1981).
Premios
Durante a súa vida, Béjart recibiu moitos premios e distincións polas súas contribucións ás artes:
A Western Harvest Field by Moonlight
A Western Harvest Field by Moonlight é un EP do músico estadounidense de rock alternativo Beck, editado en 1994 polo selo Fingerpaint. Foi lanzado en vinilo de 10" e está composto principalmente por experimentos de son que Beck fixo antes de Mellow Gold, pero contén tamén un feixe de cancións de blues acústicas. Aparecido despois de The Banjo Story e Golden Feelings, A Western Harvest Field by Moonlight é o terceiro e derradeiro cunha edición independente non oficial, que son extremadamente difíciles de consegir.
La Razón (Santiago de Compostela)
La Razón foi un semanario editado en Santiago de Compostela en 1931.
Vesancy
Vesancy é unha vila francesa do departamento do Ain, na rexión de Ródano-Alpes.
La Razón (Santiago de Compostela)
Historia e características
Subtítulado ''Semanario. Órgano del Partido Republicano'', apareceu o 4 de abril de 1931. Tiña de catro páxinas, un prezo de dez céntimos e imprimíase na tipografía de El Eco de Santiago. Foi fundado polo Partido Republicano para apoiar a candidatura da Conxunción Republicano-Socialista nas eleccións municipais do 12 de abril de 1931. Na presentación dise: "La Razón, semanario de idea y combate, será el portavoz de la clase humilde y necesitada. Llevará, en la agilidad de la lucha, la colaboración de la juventud que nació a la vida pública cuando no había derecho, cuando la ley era un mito y el desenfreno una vía legal". Combateu o caciquismo, a candidatura monárquica e reclamou a amnistía para os presos políticos e sociais.
Johann Joachim Quantz
Johann Joachim Quantz, nado en Oberscheden (Baixa Saxonia) o 30 de xaneiro de 1697 e finado en Potsdam o 12 de xullo de 1773, foi un compositor e frautista alemán, ademais de mestre de frauta do rei Frederico II de Prusia.
Traxectoria
En marzo de 1716 ingresou na orquestra municipal de Dresde, un ano máis tarde viaxou a Viena onde estudou composición con Jan Dismas Zelenka e Johann Joseph Fux. En 1718 foi nomeado oboísta na capela polaca de Augusto II en Varsovia. Especializouse no estudo da frauta traveseira baixo a dirección de Pierre Buffardin.
Estudou contrapunto en Roma con Francesco Gasparini e durante as súas viaxes por Europa coñeceu persoalmente a Scarlatti e a Händel.
En 1728 converteuse en frautista da capela de Dresde. Alí, durante un concerto coñeceu o príncipe Frederico de Prusia, máis tarde chamado Frederico o Grande, quen o tomou como mestre particular de frauta.
Cando o príncipe chegou a ser proclamado rei, Quantz pasou ás ordes directas do novo monarca e impartiulle clases diarias de frauta e composición. Mesmo lle acompañaba nas súas campañas militares. Quantz permaneceu como compositor da corte e músico de cámara de Frederico o resto da súa vida, interpretando as súas propias composicións, así como as do rei. Só el tiña o privilexio de criticar o rei, en sentido positivo ou negativo.
A súa obra
esquerda|250px|miniatura|[[Adolph Menzel: Concerto para Frauta en Sanssouci, Potsdam.]] Foi un compositor moi prolífico e un excepcional frautista. A súa obra comprende máis de 200 sonatas, 300 concertos, para unha ou dúas frautas, música de cámara e algunhas arias. O seu estilo é barroco, influenciado polo estilo italiano, especialmente de Antonio Vivaldi, aínda que as súas últimas creacións inclínanse cara ao clasicismo.
Tamén publicou varios tratados moi completos sobre a interpretación da frauta no final do Barroco, e en particular o seu Versuch einer Anweisung die Flöte traversiere zu spielen (1752), referencia fundamental para coñecer a interpretación musical (e non só a frautística) a mediados do século XVIII. Paralelamente construíu frautas e proporcionou melloras técnicas e sonoras ao instrumento. Johann Sebastian Bach e Georg Philipp Telemann coñeceron estes instrumentos e adaptaron algunhas das súas composicións ás súas novas posibilidades técnicas.
Wout van Aert
miniatura|right|280px|van Aert nunha proba da Copa do Mundo. Wout van Aert, nado en Herentals o 15 de setembro de 1994, é un ciclista profesional belga especialista na modalidade de ciclocrós que actualmente milita no equipo Profesional Continental do Veranda's Willems-Crelan.
Ciclocrós
*:competición en curso
Víctor Prieto
Víctor Prieto, nado en Ourense en 1975, é un acordeonista e compositor galego residente en Nova York.
Traxectoria
Estudou acordeón clásico no Conservatorio de Ourense e arranxo e improvisación na Estudio Escola de Música de Santiago de Compostela. É profesor de Acordeón Jazz no Conservatorio de Brooklyn.
Toca co seu trío, con Carlo de Rosa ao baixo e Allison Miller á batería.
Nauru Bwiema
Nauru Bwiema é o himno nacional de Nauru, adoptado en 1968. A letra é de Margaret Hendrie e a música de Laurence Henry Hicks.
Jorge Romero
Jorge Romero Montes, tamén coñecido como Jorge Santana, nado o 9 de xaneiro de 1990 nas Palmas de Gran Canaria, é un xogador profesional español de baloncesto. Actualmente xoga para o Club Baloncesto Breogán de Lugo, no que xoga na posición de ala cunha altura de 1,92 metros.
Traxectoria
Nado nas Palmas de Gran Canaria, Romero formouse como xogador desde moi novo no Club Heidelberg, nos Salesianos das Palmas e no Joventut de Badalona en categoría infantil. Co club catalán gaña o Campionato de Europa cadete, estando entre os seus compañeiros Ricky Rubio. Posteriormente chega ás categorías inferiores do Gran Canaria, onde permanece até acaba a súa etapa júnior. Durante a súa mocidade é internacional coas categorías inferiores da selección española. No ano 2008 asina polo Real Madrid, onde compatibiliza os adestramentos co primeiro equipo coa participación no filial de LEB. O 5 de abrilde 2009 debuta en ACB co equipo madrileño nun partido ante o CAI Zaragoza, o cal tamén debutara Nikola Mirotic. Tras acabar a súa etapa en Madrid convértese nun habitual da LEB Ouro, onde xoga no Tarragona, Peñas Huesca, Basket Navarra, Palma Air Europa e Breogán.
Aup d'Ueis
O Aup d'Ueis (Alpe d'Huez en francés) é unha estación de inverno dos Alpes, situada sobre os antigos pasteiros da viliña de Ueis, no departamento de Isère. Desenvolveuse a partir dos anos 1930. Nela instalouse en 1936 a primeira remonta mecánica de tipo telesquí. Entre as particularidades da estación débese destacar a existencia dunha pista, a Sarenne, de 16 km, que desce dos 3300 m aos 1500 m.
O territorio de Aup d'Ueis estivo ocupado dende a Idade Media, e baseaba a súa economía na explotación dunha mina de prata. Tamén foi nesta viliña onde o botánico Gaston Bonnier encetou a súa Flora de Francia en 1871.
O Aup d'Ueis e o esquí
A estación do Aup d'Ueis forma parte dun dos maiores espazos esquiábeis de Francia. Ten 10.000 hectáreas, das que en 800 se pode practicar o esquí, cun desnivel de 2230 m entre o Cumio do Lago Branco a 3327 m e o Enversin d'Oz, a 1100 m. Conta con 84 remontas mecánicas, de diversos tipos. Hai nas súas instalacións 121 pistas sinaladas, das que 38 son verdes, 32 azuis, 34 vermellas e 17 negras (entre as que se atopa a ementada Sarenne). A cobertura da neve garántena 770 canóns, que chegan a 62 km de pista.
O Aup d'Ueis e o ciclismo
A subida ao Aup d'Ueis é unha das tiradas clásicas do Tour de Francia, moi interesante tanto para os ciclistas de competición como para os espectadores. A suba ten uns 14 quilómetros de lonxitude, cunha pendente media do 8% e que chega ata o 12% nalgunhas partes. A estrada que leva do Bourg d'Oisans ata o Aup d'Ueis está composta por 21 ramplas numeradas para que servisen nun comezo de referencia ás máquinas ripaneves. A suba está preparada para os ciclistas afeccionados, que poden acreditar o seu percorrido clicando unha tarxeta ao comezo e ao final da costa.
Stray Blues
Stray Blues é un recompilatorio do artista estadounidense de rock alternativo Beck, editado o 1 de xuño do 2000 só no Xapón. É unha colección de caras-b que conta co tema "Burro", unha versión en español de "Jackass" e tamén unha versión da canción de Skip Spence "Halo of Gold". Lanzouse nunha edición limitada de 70.000 copias.
Aup d'Ueis
O Aup d'Ueis e o ciclismo
A primeira vez que chegou o Tour de Francia ata acó foi no ano 1952, cunha vitoria de Fausto Coppi, pero non foi ata os anos setenta cando a suba se converteu nunha tirada inescusábel do percorrido da rolda gala no seu treito alpino. Estes foron os seus vencedores:
* ''en 1979 chegaron ao cumio dúas tiradas distintas do Tour
Ligazón externa
Web oficial do Aupe d'Ueis
Ferrari TR
right|miniatura|250px|Versión de 1961 de 250 TR Spider Fantuzzi [[Scuderia Serenissima|Serenissima da colección de Ralph Lauren]]
O Ferrari TR ou 250 Testa Rossa, é un modelo de coche de carreiras construído por Ferrari nos anos 1950 e 60. Estes coches dominaron todos os escenarios, con variacións gañaron as 24 Horas de Le Mans en 1958, 1960 e 1961. Estaban estrechamente relacionado co resto da liña Ferrari 250, especialmente o lendario 250 GTO.
250 Testa Rossa
Chamado así polas cubertas vermellas das válvulas, os orixinais 250 TR tiñan carrozaría pouco ortodoxa de Scaglietti. Os gardabarros dianteiros están visualmente separados da carlinga central da carrozaría, un deseño inspirado na Fórmula 1, cos condutos do aire a través dos freos dianteiros e cara a fóra a través da zona aberta detrás das rodas, este modelo é a miúdo chamado o ""Pontoon" TR. Olivier Gendebien e Phil Hill gañaron as 24 Horas de Le Mans coa carrozaría pontoon substituída por outra carrozaría máis ortodoxa en 1958.
250 TR
O deseño aerodinámico do 250 TR tivo éxito nas carreiras, pero con todo, Ferrari comezou a cambiar o look pouco despois da súa produción. Outras carrozarías, máis convencionais foron deseñadas por incondicionais de Ferrari, Pininfarina e Carrozzeria Touring. O motor tiña o mesmo desprazamento que o resto da serie 250, pero foi axustado para producir moita máis potencia. O estilo do frontal dos 250 TR61 serviu de inspiración para o actual Ferrari F430 de estrada.
As liñas 250 TR de 1960 e 1961 dominaron as carreiras, Olivier Gendebien gañou de novo Le Mans eses dous anos, con Paul Frère en 1960 e Phil Hill en 1961.
PARP1
A PARP1 ou poli(ADP-ribosa) polimerase 1, tamén chamada NAD+ ADP-ribosiltransferase 1 ou poli(ADP-ribosa) sintase 1 é un encima que nos humanos está codificado polo xene PARP1 situado no cromosoma 1. É un dos encimas da familia da PARP.
Función
A PARP1 actúa:
A PARP1 está implicda en:
A PARP1 é activada por:
Sobreexpresión da PARP1 no cancro
A PARP1 é un dos seis encimas necesarios para a vía de reparación do ADN tendente ao erro da unión de extremos mediada por microhomoloxía (MMEJ). A MMEJ está sociada con frecuentes anormalidades cromosómicas, como delecións, translocacións, inversións e outros complexos rearranxos cromosómicos. Cando a PARP1 é regulada á alza, increméntase a MMEJ, causando inestabilidade xenómica. Nas leucemias con tirosina quinase activada a PARP1 está regulada á alza e a MMEJ increméntase.
A PARP1 tamén se sobreexpresa cando a súa rexión promotora do sitio ETS é hipometilada epixeneticamente, e isto contribúe á progresión do cancro endometrial, cancro de ovario con BRCA mutado, e cancro de ovario seroso con BRCA mutado.
Os cancros son moi a miúdo deficientes na expresión dun ou máis xenes de reparación do ADN, pero a sobreexpresión dun xene de reparación do ADN é menos usual no cancro. Por exemplo, polo menos 36 encimas de reparación do ADN, cando son mutacionalmente defectivos nas células da liña xerminal, causan un incremento do risco de padecer cancro (síndromes de cancro hereditarios ou familiares). De xeito similar, atopáronse frecuentemente polo menos 12 xenes de reparación do ADN que son reprimidos epixeneticamente nun ou máis cancros. Normalmente, a expresión deficiente dun encima de reparación do ADN orixina un incremento dos danos no ADN non reparados, que por medio de erros de replicación (ver síntese translesión), causan mutacións e cancro. Porén, a reparación pola vía MMEJ mediada pola PARP1 é moi inexacta, polo que neste caso, é a sobreexpresión, en vez da subexpresión, a que aparentemente conduce ao cancro.
Interacción con BRCA1 e BRCA2
Tanto BRCA1 coma BRCA2 son polo menos parcialmente necesarios para que funcione a vía da recombinación homóloga. As células que son deficientes en BRCA1 ou BRCA2 son moi sensibles á inhibición da PARP1 ou ao seu knock-down, o que ten como resultado a morte celular por apoptose, en claro contraste coas células que polo menos teñen unha copia funcional de BRCA1 e BRCA2. Moitos cancros de mama teñen defectos na vía de reparación recombinacional homóloga de BRCA1/BRCA2 debido a mutacións en BRCA1 ou BRCA2, ou outros xenes esenciais da vía (estes últimos denominados cancros "con BRCA" ou "BRCAness"). Hipotetízase que os tumores "con BRCA" son moi sensibles aos inhibidores de PARP1, e demostrouse en ratos que estes inhibidores poden impedir que os xenoenxertos deficientes en BRCA1/2 se convertan en tumores e erradicar os tumores que se formaran previamente a partir de ditos xenoenxeertos deficientes en BRCA1/2.
Aplicación á terapia do cancro
Hipotetízase que os inhibidores de PARP1 poden ser terapias moi efectivas para cancros "con BRCA" ("BRCAness"), debido á alta sensibilidade dos tumores ao inhibidor e á falta de efectos deletéreos sobre as restantes células sas con vías de recombinación homóloga de BRCA funcionais. Isto é unha diferenza con respecto ás quimioterapias funcionais, que son moi tóxicas para todas as células e poden inducir danos no ADN en células sas, orixinando unha xeración secundaria de cancro.
Envellecemento
A actividade PARP (que se debe principalmente a PARP1) medida en leucocitos mononucleares permeabilizados de trece especies de mamíferos (rata, coello de Indias, coello, mono tití, ovellas, porcos, vacas, chimpancés pigmeos, cabalos, burros, gorilas, elefantes e homes) correlaciónase cunha duración da vida máxima nesas especies. As liñas de células linfoblastoides establecidas a partir de mostras sanguíneas humanas de persoas de idade centenaria teñen unha actividade de PARP significativamente maior que as liñas de individuos máis novos (de 20 a 70 anos de idade). A proteína Wrn é deficiente en persoas con síndrome de Werner, un trastorno humano de envellecemento prematuro. A PARP1 e as proteínas Wrn forman parte dun complexo implicado no procesamento de roturas no ADN. Estes descubrimentos indican unha ligazón entre a lonxevidade e a capacidade de reparación do ADN mediado pola PARP. Ademais, estas observacións suxiren que a actividade de reparación da PARP contribúe á lonxevidade dos mamíferos, o que é consistente coa teoría do envellecemento por danos no ADN.
A PARP1 parece ser a diana principal do resveratrol por medio da súa interacción coa tirosil ARNt sintetase (TyrRS).
Interaccións
A PARP1 presenta interaccións con:
Bandeira de Polonia
A bandeira de Polonia (en polaco: Flaga Polski) é oficialmente a bandeira do Estado dende o 1 de agosto de 1919.
Descrición
Está formada por dúas franxas horizontais de iguais dimensións. A franxa superior é de cor branca e a inferior é vermella. Posúe unhas proporcións de 5:8. Existe unha versión co escudo nacional, a bandeira de Estado, que se utiliza no estranxeiro como bandeira das representacións diplomáticas e que é tamén a bandeira da mariña mercante.
Ameixa (froito)
miniatura|300px|Ameixas amarelas nunha ameixeira en Lugo A ameixa ou cirola é o froito da ameixeira (Prunus domestica var. domestica). É unha froita de pela lisa e polpa consistente apegada á carabuña, que contén zume doce. Pódese comer en crua, pero tamén serve para preparar marmeladas ou zumes, ou fermentar para facer viño de ameixa, do que se obtén un brandy, coñecido na Europa do Leste como Slivovitz. É un froito popular en Galiza.
Botanicamente é unha drupa, é dicir, un froito carnoso cunha única semente arrodeada dun endocarpo lígneo (o croio ou carabuña).
Denominacións galegas
O froito da ameixeira denomínase normalmente ameixa ou cirola, dependendo da zona. Existen algunhas variedades tradicionais:
Denominación científica
Existen ameixas de moitas variedades, tanto de cor como de tamaños. Unhas teñen a polpa (parte comestíbel) máis firme ca outras. A pela pode ser verde, amarela, avermellada, púrpura ou negro-azulada. Algúns tipos teñen a polpa de cor amarela, branca, verde, avermellada ou púrpura.
Entre as especies e variedades atópanse:
Outras especies relacionadas:
Algunhas das variedades de ameixas máis comúns inclúen:
miniatura|left|Tres mirabeis enteiros e dúas metades, [[Prunus domestica var. syriaca]]
Propiedades
Polo seu contido en sorbitol ten efecto laxante. É por iso, que nalgunhas ocasións non é recomendado comeras en exceso. Algúns médicos recoméndanas para "limpar" o estómago. Tamén é un bo remedio para enfermidades.
Valor nutricional
Ameixas crúas:
kJ=192
proteínas=0.7 g
graxas=0.28 g
carbohidratos=11.42 g
azucres=9.92 g
calcio_mg=6
ferro_mg=0.17
magnesio_mg=7
fósforo_mg=16
potasio_mg=157
sodio_mg=0
cinc_mg=0.1
vitC_mg=9.5 vitB1_mg=0.028 vitB2_mg=0.026 vitB3_mg=0.417 vitB5_mg=0.135 vitB6_mg=0.029 vitB9_ug=5 vitA_ug=17 betacaroteno_ug=190 lutein_ug=73 vitE_mg=0.26 vitK_ug=6.4
fonte_usda=09279
Amoroto
Amoroto é un concello vasco da provincia de Biscaia. A súa poboación é de 413 habitantes (2011).
José Galisteo
José Galisteo, nado en Viladecans (provincia de Barcelona) o 24 de febreiro de 1977, é un cantante catalán, que chegou a ser finalista do programa Operación Triunfo en 2006.
Traxectoria
Jose Galisteo comezou a estudar solfexo e piano aos 12 anos. Con 20, tras regresar do servizo militar, ingresou como vocalista no dúo Mediterráneo. Logo de oito anos cantando en pequenos locais presentouse ao cásting de Operación Triunfo, que lle abre grandes oportunidades no ámbito musical, quedando dos seis finalistas na edición do 2006.
En maio do 2007 lanza o seu primeiro disco, Remember un álbum de versións en inglés con produción a cargo de Da Bruk e baixo o selo Vale Music, conseguindo manterse na lista oficial de vendas Promusicae durante varios meses. Lanza dous singles, "I Promised Myself" cun divertido videoclip onde aparece como mozo dun calendario e "Big In Japan", cuxo videoclip rodado en París, aparece cunha sexy modelo xaponesa.
No 2008 obtén o premio Garamond polo seu disco Remember outorgado en Madrid por un xurado formado por destacados músicos e produtores da escena musical nacional.
Realiza dúas xiras (2007 e 2008) que o levan por todo o territorio nacional e tamén París, Andorra e Berna.
O 26 de outubro de 2009 lanza Luces y Sombras o seu segundo disco de estudo, repetindo produción con Da Bruk, debutando como produtor e director artístico, baixo o selo Label Sound Records, con sede en Barcelona. O seu primeiro single "Lógicamente No" é un bombazo dance e vén acompañado dun suxestivo e elegante videoclip, onde Jose Galisteo cóntanos unha historia de desencontros amorosos xunto a varias modelos españolas.
Luces y Sombras contén 13 cortes (3 deles remixes). En castelán, e de estilo pop electrónico, afianza a Jose Galisteo neste estilo de música e convértese nunha forte aposta pola música electrónica e dance.
Bocixa
O topónimo Bocixa pode referirse a:
Amais, como apelido pode referirse a:
Vescours
Vescours é unha vila francesa do departamento do Ain, na rexión de Ródano-Alpes.
Interpol EP
Interpol EP é un EP da banda estadounidense de post-punk revival Interpol, editado o 4 de xuño do 2002 polo selo Matador Records.
A Mezquita (homónimos)
O topónimo A Mezquita pode referirse a:
Barchetta
thumb|Un [[Ferrari 166 MM|Ferrari 166 Mille Miglia Touring Barchetta de 1950]] O termo Barchetta refírese a ese tipo de carrozaría de coche similar ao roadster pero completamente desprovista de capota e caracterízase por un parabrisas de dimensións reducidas, ás veces dividido en dúas partes.
Amendoeira
A amendoeira (Prunus dulcis) é unha árbore da familia das rosáceas. O seu froito é a améndoa.
A amendoeira é unha árbore de entre 6 e 12 metros de altura, de talo liso verde e castaño de novo, pasa a grisallo e lañado de adulto. As follas son simples, lanceoladas, estreitas e remate en punta, de cor verde luminosa e beiras dentadas. A flor, pentámera, preséntase solitaria ou en grupos de 2 a 4, é de cor branca ou rosada. Os froitos en forma de drupa oblonga. A árbore pode vivir de 50 a 80 anos. A súa madeira é de boa calidade, emprégase en ebastinaría, típica de climas cálidos, tolera mal o frío
A árbore menciónase na Biblia como orixinaria de Palestina, aínda que semella ser Persia o primeiro lugar onde se cultivou, os xudeus levárona a Exipto e os gregos introducírona en Europa, os árabes espallárona por todo o Mediterráneo. A mediados do século XIX chegou aos Estados Unidos, hoxe o primeiro produtor mundial de améndoas.
Doenzas
Ver folla engurrada do pexegueiro.
Barchetta
No pasado
O nome vén do seu parecido co dun barco, sen teito, este tipo de carrozaría, presente desde o primeiro coche de cabalos (que nese momento denominábase spider, aínda que hoxe en día o termo spider ten un significado diferente do de barchetta) e logo adoptouse tamén para o coche, estivo moi de moda na década de 1950, especialmente nos modelos deportivos máis adecuados para aqueles que desfrutaban o coche máis desde un punto de vista máis orientado á diversión en lugar da funcionalidade.
Hoxe
Hoxe en día este tipo de carrozaría adoptouse principalmente nos coches de carreiras ultra lixeiros como o Ariel Atom, KTM X-Bow, Lotus Seven, Lotus 340R, Caterham R300 Pininfarina Enjoy, Rinspeed eXasis ou Studiotorino RUF RK Spyder.
La vita è bella
La vita è bella é unha película italiana de 1997 que narra como un italiano xudeu, Guido Orefice (interpretado por Roberto Benigni, que tamén dirixe o filme), vive no seu propio mundo: unha especie de historia romántica como contraposición ó terrible mundo que lle rodea de campos de concentración na segunda guerra mundial.
O obxectivo deste xogo que crea o protagonista é protexer ó seu fillo para que este non se dea conta de cal é a situación real que están vivindo.
Premios
Esta película foi premiada en diversas partes do mundo, algúns deles son:
Nomeamentos
Esta película tamén foi obxecto de diversos nomeamentos:
Banda sonora
A banda sonora da película é de Nicola Piovani, que conseguiu por ela o Premio Oscar.
Está composta polos seguintes temas:
Ursu
Ursu  ou Warsuwa foi un reino do norte de Siria, vasalo de Kargamiš (Karkemish).
Sobre o -1640 foi atacado polo rei hitita Hattusilis I canto era gobernada por un rei chamado seguramente "o servidor do deus das tormentas" nun relato épico hitita conservado parcialmente por unha copia mesopotámica. Segundo o relato, a cidade tivo a axuda do rei de Iamkhad, do de Zaruar, do de Zuppa e dos hurritas, pero finalmente foi ocupada. A zona pasou a dominio hitita.
Estudio Escola de Música
A Estudio Escola de Música é unha institución privada de ensino musical.
Foi creada en 1986 en Santiago de Compostela, e por ela teñen pasado moitos dos grandes músicos galegos dos últimos anos, principalmente de jazz.
ligazóns externas
páxina web
Cronoestratigrafía
miniatura|400px|Ficha cos fósiles caraterísticos de diferentes épocas xeolóxicas. A cronoestratigrafía é unha disciplina que se encarga de estudar a idade das rochas e das capas xeolóxicas dando lugar a unha escala estratigráfica onde se representan as idades, relativas e absolutas, das unidades estratigráficas e dos procesos xeolóxicos que quedan rexistrados nas rochas. Podería por iso definirse como a "ordenación secuencial de sucesos xeolóxicos, facendo uso da información bioestratigráfica, isotópico-radiométrica, e paleomagnética". O concepto foi introducido por Schenck e Muller (1941) para resolver un problema que xurdira ós estratígrafos ó levar a cabo a correlación directa entre corpos de rochas (unidades litostratigráficas) e as unidades de tempo (unidades cronolóxicas).
Unidades estratigráficas e tempo xeolóxico
Todo fenómeno xeolóxico ten unhas dimensións espazo-tempo. De feito, a maior dificultade que implican os estudos estratigráficos consiste na determinación das escalas de espazo e tempo do rexistro estratigráfico, ambas cun grao de variabilidade enorme, dende magnitudes moi pequenas a outras moi grandes.
Chaira abisal
As chairas abisais son zonas chairas ou de pendente moi suave do fondo da conca oceánica profunda. Están entre as zonas da Terra máis chairas e suaves, e entre as menos exploradas. As chairas abisais supón aproximadamente o 40% do fondo do océano e a súa profundidade oscila entre os 2.200 e os 5.500 m. Adoitan quedar entre o pé do noiro continental e unha dorsal oceánica ou unha fosa.
Cronoestratigrafía
Unidades estratigráficas e tempo xeolóxico
Para unha disciplina que pretende datar tódolos fenómenos e procesos acontecidos na Terra, e ordenalos nun calendario, é imprescindible introducir no rexistro estratigráfico a coordenada tempo. A ordenación pódese realizar establecendo a idade relativa dos fenómenos e procesos (de máis antigos a máis novos), ou ben, coñecendo a magnitude en anos do intervalo de tempo no que aconteceu un fenómeno xeolóxico con respecto o momento actual, ó que se lle chama idade absoluta. Termos coma Primario, Secundario, Terciario, Cuaternario, establecidos vai máis de dous séculos, e outros introducidos na nomenclatura xeolóxica dende máis dun século coma Carbonífero, Devoniano, Xurásico etc., son expresións da idade relativa.
Chaira abisal
Son as principais zonas de sedimentación do planeta; baixo a capa de sedimentos, atópase a codia oceánica, formada por silicatos magnésicos que compón rocas de tipo basáltico. Estas rocas teñen a súa orixe nas dorsais oceánicas, pola solidificación do magma que por elas aflora á superficie, e destrúense nas zonas de subdución, xunto aos continentes, onde se introducen de novo no magma.
Cronoestratigrafía
Unidades estratigráficas e tempo xeolóxico
A cronoestratigrafía é a ciencia encargada da ordenación relativa dos materiais do rexistro estratigráfico, e a introdución de medidas numéricas en anos mediante a xeocronometría (ciencia iniciada a principios do século XX co desenvolvemento das técnicas radiométricas coma métodos de datación de rochas).
Chaira abisal
Entre os escasos elementos destacados do relevo das chairas abisais atópanse:
-Monte volcánico: monte submarino formado pola acumulación de materiais provenientes dunha erupción volcánica.
Cronoestratigrafía
Unidades estratigráficas e tempo xeolóxico
A pesar da estreita correlación existente entre as unidades cronoestratigráficas e as xeocronolóxicas, é importante resaltar que estas últimas non son unidades estratigráficas propiamente ditas, xa que son unidades de tempo xeolóxico (propiedade intanxible) mentres que as unidades estratigráficas están constituídas por estratos de rochas (materiales e tanxibles). Dito doutro xeito, a cronoestratigrafía diferenciase da xeocronoloxía en que pretende ordenar temporalmente materiais concretos (unidades estratigráficas), mentres que a xeocronoloxía delimita intervalos de tempo sucesivos non necesariamente representados en materiais.
Chaira abisal
-Illa volcánica: monte volcánico que, polas súas dimensións, chega a emerxer da superficie do mar formando unha illa.
Cronoestratigrafía
Unidades estratigráficas e tempo xeolóxico
Ó ordenar as unidades cronoestratigráficas de máis antigas a máis novas, obtemos a Escala Cronoestratigráfica Universial de Referencia. Aínda que teoricamente o conxunto de unidades cronoestratigráficas non debería ter lagoas, aínda existe a posibilidade de encontrar materiais correspondentes a intervalos de tempo non representados.
Chaira abisal
-Guyot: estrutura tabular submarina cuxo orixe non está claro; considérase que poden tratarse de illas volcánicas que foron erosionadas ao estar emerxidas, quedando así a súa cima plana, e volveron afundirse no fondo do mar.
Kwame Brown
Kwame James Brown, nado o 10 de marzo de 1982 en Charleston, Carolina do Sur, é un xogador americano de baloncesto profesional que actualmente é axente libre.
Cronoestratigrafía
Unidades estratigráficas e tempo xeolóxico
As subdivisións cronoestratigráficas son as reparticións fundamentais sobor das cales está baseada a cronoloxía xeolóxica relativa. Definense coma unidades rochosas establecidas en función dun intervalo de tempo xeolóxico, no cal se formaron, e polo tanto, o continuo estudo distas, permite perfeccionar constantemente a escala cronoestratigráfica universal, así como as escalas rexionais e locais.
Kwame Brown
NBA
O 23 de agosto de 2010, Brown asinou un contrato dun ano polos Charlotte Bobcats.
Chaira abisal
Á chaira abisal non chega a luz do sol; consecuentemente, apenas si alberga vida, esta está formada por bacterias quimiosintéticas (que non realizan a fotosíntese senón un proceso análogo desencadeado polos produtos gaseosos provenientes do subsolo en zonas volcánicas) e algúns animais invertebrados (p.ej. vermes) e vertebrados (algúns peixes). Os peixes abisais están dotados de bocas grandes e, debido á falta de luz, non cazan senón que tenden trampas ás presas potenciais; para iso, moitos sérvense da bioluminescencia, posuíndo apéndices luminosos que chaman a atención das presas de modo que estas achéganse a eles, sendo atrapadas entón pola mencionada boca de gran tamaño.
Kwame Brown
NBA
O 13 de marzo de 2012, foi traspasado aos Milwaukee Bucks xunto a Monta Ellis e Ekpe Udoh a cambio de Stephen Jackson e Andrew Bogut.
O 13 de xullo de 2012, Brown asinou un contrato de dous anos e 6 millóns de dólares cos Philadelphia 76ers. O 20 de novembro de 2013, foi cortado polos Sixers.
Illas Kerguelen
As Illas Kerguelen (antes denominadas como Illas da Desolación) constitúen un arquipélago situado no Océano Índico meridional, a uns 5000 km ao sur-sueste de Cidade do Cabo, e a uns 2000 km ao norte das costas da Antártida. Son posesión de Francia, e como tal están incluídas nos Territorios Austrais Franceses (Terres Austrais et Antarctiques Françaises, TAAF). As súas coordenadas están comprendidas entre os 48º35' e 49º54' S / 68º43' e 70º35 E de Greenwich. O arquipélago está constituído por unha illa principal chamada Grande Terre de 6675 km², e máis de 300 pequenas illas, illotes e arrecifes que se dispón ao redor de Grande Terre, o cal outorga ao arquipélago unha superficie total de 7215 km².
Clima
Como se sinalou, ademais de nubrado e pluvioso o clima das Kerguelen é moi ventoso, xa que se atopan na banda eólica dos cincuenta brumadores que sopran case continuamente desde o cuadrante Oeste. Os refachos de vento alcanzan frecuentemente os 150 km/h, e ata os 200 km/h, aínda que estas cifras varían, como as de temperatura e humidade, segundo as fachadas e altitudes do arquipélago.
Flora
Existe vexetación na illa, aínda que polas condicións de humidade e de temperatura, é case sempre achaparrada e pigmea: herbáceas, brións, queiroas, líquens, manchas de tusacs e fungos. Non hai arbores nin arbustos, atópanse troncos fosilizados de arbores pertencentes á familia das araucarias, proba de que as illas tiveron un clima máis cálido. Nas augas abundan os bosques de algas xigantes (Macrocystis e Durvillaea), que poden alcanzar os 25 m de lonxitude.
Unha herbácea fanerógama típica das Kerguelen é a denominada repolo de Kerguelen (Pringlea antiescorbútica), moi rica en vitamina C. miniatura|col de Kerguelen
Fauna
O arquipélago sitúase na zona de converxencia antártica, onde as augas frías procedentes da Antártida mestúranse coas augas cálidas derivadas das correntes setentrionais. Por este motivo abundan tanto a fauna mariña como a fauna inmediatamente asociada a ela por razóns ecolóxicas: focas, lobo mariño, leóns mariños, elefantes mariños, xunto con pingüíns (papúas, reais, de penacho, adelia) albatros, corvos mariños, pardelas, pombas antárticas, gaivotas, Daption capense e palleiras grandes.
A fauna alóctona aclimatada é bastante variada: ovellas, renos, muflons, coellos (introducidos desde Suráfrica en 1874), gatos, ratas e ata porcos europeos asilvestrados (aínda que estes foron extinguidos pola caza).
Historia
O arquipélago foi descuberto por unha expedición ao mando de Yves Joseph de Kerguelen de Trémarec en 1772. Durante a segunda metade do século XIX creouse unha efémera república de baleeiros. En 1893 o estado francés tomou oficialmente posesión das Kerguelen. En 1924 as illas Kerguelen, xunto ás illas Crozet, Saint-Paul, e Amsterdam, foron anexadas ao Goberno Xeral de Madagascar (entón dependencia francesa). Tras 1955 e en vistas da inevitable independencia de Madagascar, o estado francés incluíu aos arquipélagos apuntados nas Terras Austrais e Antárticas Francesas (TAAF).
Na actualidade a poboación está composta por un centenar de científicos e as súas familias, cuxa presenza é de carácter temporal, durante o verán austral, instalados na base chamada Port-aux-Français, ao Leste da illa principal. miniatura|210px|dereita|Mapa das Illas Kerguelen
Demanda Biolóxica de Osíxeno
A DBO (demanda biolóxica de osíxeno), é un parámetro que mide a cantidade de materia, nunha mostra líquida, susceptíbel de ser consumida ou oxidada por medios biolóxicos. Utiliza se para determinar o seu grao de contaminación. Normalmente mídese transcorridos uns 5 días (DBO5) e exprésase en miligramos de O2/litro.
É un método aplicábel en augas continentais (ríos, acuíferos,....), augas residuais ou calquera auga que poida conter unha cantidade apreciábel de materia orgánica
Christine Lagarde
230px|miniatura|Christine Lagarde en 2009 Christine Lagarde, nada Christine Lallouette o 1 de xaneiro de 1956 no Noveno Distrito de París, é unha avogada e política francesa.
Dende o 5 de xullo de 2011 até o 16 de xullo de 2019 foi directora xeral do Fondo Monetario Internacional (FMI), sendo a primeira muller designada para este posto. Dende o 1 de novembro de 2019 é presidenta do Banco Central Europeo.