cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Mastro
dereita|miniatura|Mastros do Grand Turk. O mastro, pau ou árbore é unha ou varias pezas verticais usadas en náutica para sustentar nas embarcacións a vela a retranca, as crucetas e o velame.
Pagliacci
Esta ópera, debido á súa curta duración, é representada e gravada xeralmente xunto con Cavalleria rusticana de Mascagni. Estas dúas óperas teñen en común que se centran na morte por celos amorosos. O prólogo de Pagliacci constitúe un verdadeiro manifesto do verismo musical, que pretendía converter a ópera nun abrupto "fragmento de vida" extraído da realidade social máis dura en contraposición aos excesos dos románticos. Este movemento, que procedía directamente do verismo literario italiano inspirado polo naturalismo francés de Émile Zola, afectou tamén á linguaxe musical, cunha continuidade narrativa asegurada pola orquestra e pola abolición das estruturas pechadas da ópera do decimonónica.
Mastro
Os mastros xeralmente teñen sección circular ou oval e están feitos de madeira, aceiro, aluminio, fibra de carbono ou fibra de vidro.
Xuntamente co velame, o conxunto de mastros dun barco determina a súa armazón, que pode ser eslupe, cúter, iola, chalupa, escuna, brigue ou pallabote, entre outras. Os mastros tamén serven de soporte ás demais partes da embarcación, como antenas, paus de carga, farois, luz de posición etc. Nos antigos navios de madeira, soportaban tamén o cesto da gavia. Fixados no convés a través da carlinga e da enora, os mastros son mantidos en posición por cabos de aceiro chamados estais, á proa e á popa, e brandais, aos laterais do casco.
Os mastros poden ter diferentes nomes, dependendo da posición que ocupen: mastro principal (no centro), traquete (na proa) ou mecena (na popa). O gurupés, estrutura que sai da proa na dirección do eixo lonxitudinal do navío, tamén se considera un mastro.
Pagliacci
Pagliacci mostra o tráxico desenlace dun conflito amoroso. A acción −inspirada nun feito real que tivo que xulgar, como maxistrado, o pai de Leoncavallo− sitúase entre uns cómicos ambulantes que actúan nunha vila en Calabria, o día da Asunción da Virxe.
A Aspra, Aguís, Os Blancos
A Aspra é un lugar da parroquia de Aguís no concello ourensán dos Blancos na comarca da Limia. Segundo o Instituto Nacional de Estadística en 2010 tiña oito habitantes (catro homes e catro mulleres).
Machina (grupo musical)
Traxectoria
Machina naceu no ano 2003 co nome de Co-Incidencia, naquela época a banda estaba formada por Gonzalo Grela (guitarra), Estefanía Lamas (voz), Mahi Ferradás (batería), Ignacio Grela (guitarra) e César Ríos (baixo).
Xa no 2004 a banda pasou a chamarse Machina e deu varios concertos polo país acompañando a NDNO ou Heredeiros da crus. No 2005 o grupo sufriu cambios na súa formación, quedando integrado por Gonzalo Grela (guitarra), Diego Carreira (batería), David Rivas (baixo) e Ángel Herrero (voz). Ese ano gravaron a súa primeira maqueta chamada S.O.S. MACHINA composta por tres temas. Ademais resultaron gañadores do concurso universitario Campusons. No 2006 a formación volveu cambiar unha vez máis e pasou a quedar formada por Gonzalo Grela (guitarra), Mahi Ferradás (batería), Martín Loureiro (voz) e Anxo Sánchez (baixo). Ese ano continuaron os concertos e acompañaron a Soziedad Alkoholika no seu regreso tras a sentenza absolutoria por apoloxía do terrorismo.
No 2012 sacaron á luz o seu segundo LP baixo o nome de Ensaio sobre o silencio, gravado en Vigo coa produción de Pablo Iglesias e masterizado por Pelle Henricsson. Contou coa colaboración nun tema de O Leo i Arremecághona!. Nese mesmo ano abandonou o grupo Anxo Sánchez entrando no seu lugar Ángel Aguiar (baixo), e só un ano despois (2013) publicaron o segundo EP A síndrome de Nerón, gravado en POULAND STUDIOS e producido por Iago Pico. Este EP foi o único que non sacaron en formato físico.
Xa no 2014 saíron gañadores dos primeiros Premios Martín Codax da Música na categoría de Metal. Nos dous seguintes anos continuaron coa súa carreira, ata que no 2016 puxeron un alto a súa traxectoria. Tras tres anos de paréntese, en novembro de 2019 anunciaron en redes sociais a súa volta á actividade e un novo disco para 2020.
Taxiquistán nos Xogos Olímpicos
Taxiquistán participou por vez primeira nos Xogos Olímpicos como unha nación independente en 1996, e dende entón enviou deportistas para competir en cada edición dos Xogos de Verán. O país tamén competiu nos Xogos Olímpicos de Inverno dende 2002.
Estación de Villena Alta Velocidade
Villena Alta Velocidade (en castelán: Villena Alta Velocidad) é unha estación ferroviaria de alta velocidade situada no concello de Villena, na provincia de Alacant, a 6 quilómetros do núcleo urbano e a 2,5 quilómetros da autovía A-31.
Está estación ofrece servizos de alta velocidade ás comarcas alacantinas do Alt Vinalopó e Vinalopó Mitjà, á comarca albaceteña do Corredor de Almansa e á comarca murciana do Altiplano.
Situación ferroviaria
A estación atópase no punto quilométrico 435,5 da liña férrea de alta velocidade que une Madrid con Alacant.
Historia
En marzo de 2009, Adif licitou as obras para a construción da estación de alta velocidade de Villena.
En setembro de 2012, Adif adxudicou o contrato de obras de construción da nova estación por un importe de 11,5 millóns de euros, cun prazo de execución de 12 meses. As obras da estación comezaron en novembro de 2012 e duraron 7 meses, 5 meses menos do previsto inicialmente.
A estación inaugurouse o 17 de xuño de 2013 con motivo da inauguración do tramo de alta velocidade Albacete-Alacant. Á inauguración asistiron o Príncipe Felipe de Borbón, o presidente do goberno Mariano Rajoy e o presidente da Generalitat Valenciana Alberto Fabra, entre outras autoridades.
A estación
250px|miniatura|Vista da estación A estación atópase ao sur da cidade de Villena, nas proximidades da Colonia de Santa Eulalia. O recinto da estación ocupa unha superficie total de 40.800 metros cadrados, dos cales 2.500 corresponden co edificio de viaxeiros. Esta parte inclúe a zona de embarque para os pasaxeiros, o vestíbulo e unha parte de locais comerciais onde se sitúan servizos como unha axencia de turismo. Ademais a estación conta cun aparcadoiro de 300 prazas, coa posibilidade de ampliarse ata as 600.
Posúe infraestrutura bioclimática e está dotada de dúas plataformas duns 400 metros de lonxitude e 10 de ancho, con marquesiñas e pavimento de material antiescorregadizo. A estación ten 4 vías de ancho UIC, das cales 2 son pasantes e as outras 2 son de estacionamento. O recinto, ademais de ser estación ferroviaria, ten unha función de posto de adiantamento e estacionamento de trens (PAET).
Accesos
Na actualidade accédese á estación por tres camiños rurais asfaltados. Desde a autovía A-31, un camiño rural que atravesa a Colonia de Santa Eulalia por unha vía pecuaria; desde Villena, o camiño de San Juan; e por último, a estrada CV-813, que se ampliou para que provisionalmente sexa o acceso principal. O proxecto inicial contemplaba construír un ramal directo da autovía en liña recta que se orzou nuns 15 millóns de euros, pero a opción está actualmente desestimada.
Así mesmo, está conectada co centro urbano de Villena grazas ao servizo de autobuses e taxis da cidade.
Fosfatidilinositol (3,4)-bisfosfato
miniatura|dereita|250px|Estrutura química do sn-1-estearoil-2-araquidonoil fosfatidilinositol (3,4)-bisfosfato, que leva os ácidos graxos esteárico e araquidónico.
O fosfatidilinositol (3,4)-bisfosfato (PtdIns(3,4)P2 ou PI(3,4)P2) é un fosfolípido que é un compoñente menor das membranas celulares, pero que funciona como un importante segundo mensaxeiro. A xeración de PtdIns(3,4)P2 na membrana plasmática activa varias vías importantes de sinalización celular. Leva dous fosfatos unidos ao inositol, nas posicións 3 e 4.
O PtdIns(3,4)P2 é desfosforilado pola fosfatase INPP4B na posición 4 do anel de inositol, e pola familia de fosfatases TPTE (fosfatases transmembrana con homoloxía coa tensina) na posición 3 do anel de inositol.
O dominio PH presente en varias proteínas serve para unirse ao PtdIns(3,4)P2, como ocorre co dominio PH da PKB. A xeración de PtdIns(3,4)P2 na membrana plasmática pola activación de PI 3-quinases de clase I e das fosfatases SHIP causa que as proteínas con ditos dominios se transloquen á membrana plasmática, afectando así á súa actividade.
Indicativo (aeroliña)
Un indicativo o callsign (en inglés) é un distintivo internacional dunha aeroliña que normalmente é usado durante a transmisión radial en aviación como un prefixo do número de voo.
A relación do nome dunha determinada aeroliña co seu indicativo adoita a ser semellante para evitar a confusión con indicativos usados por outras compañías.
Pacios, A Fonsagrada
Santa María de Pacios é unha parroquia do concello da Fonsagrada, na provincia de Lugo. Tiña 67 habitantes en 2016, segundo datos do Instituto Galego de Estatística, 36 homes e 31 mulleres. O que supón unha diminución de 22 habitantes respecto ao ano 2007 cando tiña 89 habitantes (50 homes e 39 mulleres).
Barreiros, As Chás, Maceda
Barreiros é un lugar da parroquia das Chás no concello ourensán de Maceda na comarca de Allariz - Maceda. Tiña 6 habitantes no ano 2012 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 3 eran homes e 3 mulleres.
Sofía de Prusia
miniatura|dereita|Sofía de Prusia Sofía Dorothea Ulrike Alice, nada no Palacio Novo de Potsdam o 14 de xuño de 1870 e finada en Frankfurt o 13 de xaneiro de 1932, foi princesa de Prusia, princesa de Alemaña e raíña consorte de Grecia tras a súa voda con Constantino I de Grecia. Os seus pais foron o emperador Frederico III de Alemaña e a princesa real Vitoria, princesa do Reino Unido.
Foi educada directamente pola súa nai, quen lle inculcou certos sentimentos anglófilos.
O 27 de outubro de 1889 casou co príncipe Constantino de Grecia, futuro Constantino I. A voda celebrouse en Atenas, aínda que o compromiso pasara por dificultades na corte de Berlín, especialmente por que era mal visto que unha princesa luterana casase cun ortodoxo.
Considerouse como influente no seu esposo o rei, sobre todo nos sentimentos prol-alemáns que Constantino mostrou durante a primeira guerra mundial.
O 11 de xullo de 1917 tivo que abandonar o país xunto co seu marido cara a Suíza, tras complicacións políticas. En 1920 regresaron a Grecia por motivo dos funerais do seu fillo Alexandre e ese mesmo ano o rei Constantino retomou o poder, para abdicar tan só dous anos despois, en 1922, e enseguida partir novamente ao exilio, esta vez a Italia.
Pequena Polonia
Fisiografía
A Małopolska (Pequena Polonia) sitúase no sueste do actual territorio polaco, abranguendo practicamente toda a alta conca do Vístula. A diferenza da maior parte do territorio polaco, a Pequena Polonia presenta importantes altitudes no seu sector meridional (onde fai fronteira con Eslovaquia a través do sector dos Cárpatos chamado montes Beskides); a máxima elevación atópase no Tatra (2499 m).
Fóra da rexión carpática, a maior parte da Pequena Polonia é unha penechaira bastante ondulada e, orixinalmente, recuberta de densos bosques de faias, bidueiros e abetos. Así e todo, gran parte destes bosques foron desmontados para dedicar o territorio á agricultura de cereais (centeo, cebada e trigo, así como ao cultivo da pataca).
Xeografía histórica
No alto medioevo o territorio da actual Pequena Polonia estaba englobado no da Chrobatia.
Co fortalecemento do poder polaco, a rexión pasou a ser practicamente o núcleo de poder de Polonia ao ser a principal cidade do reino a cidade de Cracovia.
No século XVIII tras as Reparticións de Polonia entre Austria, Prusia e Rusia, a Pequena Polonia foi un dos territorios que ficaron baixo o control do Imperio Austríaco.
O sector oriental da actual Pequena Polonia pertenceu até aproximadamente 1920 á rexión de Galitzia, o sector occidental é a Pequena Polonia propiamente dita e alí atópase a antiga capital histórica de Polonia, a cidade de Cracovia (en polaco Kraków).
Eleccións municipais de España de 2011
miniatura|300px|Capitais de provincia, máis [[Santiago de Compostela e Mérida (capitais de Comunidades Autónomas que non o son das súas provincias) e Vigo, Xixón e L'Hospitalet de Llobregat (cidades con máis de 250.000 habitantes que non son capitais); segundo a formación política na alcaldía como resultado das eleccións de 2011: O PP consegue a alcaldía de 34 capitais de provincia, Santiago de Compostela e Mérida O PSOE consegue a alcaldía de 9 capitais de provincia, Vigo e L'Hospitalet de Llobregat CiU consegue a alcaldía de 2 capitais de provincia (Barcelona e Xirona) EAJ-PNV consegue a alcaldía de Bilbao Bildu consegue a alcaldía de Donostia CC-PNC-CCN consegue a alcaldía de Santa Cruz de Tenerife O BNG consegue a alcaldía de Pontevedra FAC consegue a alcaldía de Xixón UPN consegue a alcaldía de Pamplona.]]
De acordo co establecido pola Lei Orgánica do Réxime Electoral Xeral (LOREG), o 22 de maio de 2011 (cuarto domingo de maio), celebráronse en España eleccións municipais. O 29 de marzo foi publicado no BOE o Decreto de convocatoria.
Por outra parte, na mesma xornada, tamén se celebraron eleccións en trece das dezasete comunidades autónomas españolas (Asturias, Cantabria, Navarra, Castela e León, A Rioxa, Comunidade Valenciana, Comunidade de Madrid, Castela-A Mancha, Rexión de Murcia, Canarias, Illas Baleares, Aragón e Estremadura) e nas dúas cidades autónomas (Ceuta e Melilla); ás Xuntas Xerais do País Vasco; aos Cabidos Insulares canarios; aos Consellos Insulares de Baleares; ao Consello Xeral de Arán; aos concellos de Navarra; e ás entidades de ámbito territorial inferior ao municipio.
En 35 municipios e en 110 entidades menores houbo que repetir as eleccións o 20 de novembro do mesmo ano (coincidindo coas Eleccións a Cortes Xerais), ben por defectos no reconto dalgunha mesa, por defectos na comunicación de resultados, ou pola falta de candidatos.
Transfuguismo político
O 29 de xaneiro de 2011 foi publicada no Boletín Oficial del Estado a reforma da Lei Orgánica do Réxime Electoral Xeral. Esta reforma imposibilita as mocións de censura con tránsfugas, ao requirirse unha maioría maior á absoluta no mesmo número de concelleiros propoñentes da moción de censura que pertencen ao mesmo grupo político municipal que o do alcalde ou ben deixaran de pertencer ao grupo político ao que se adscribiron ao inicio de lexislatura.
Na lexislatura previa ás eleccións déronse 59 casos de alcaldes declarados tránsfugas. Deles, 19 mantivéronse no PP, 10 no PSOE, catro en CiU, dous no Partido Andalucista, dous en ERC, un en IU, un en Nueva Canarias e 19 pasaron a ser non adscritos. Destes 19, nove fórono do PSOE, tres do PP, dous de IU, dous do Partido Andalucista, un do Partido Regionalista de Cantabria, un de Coalición Canaria e outro de Unión del Pueblo Navarro.
Voto inmigrante e emigrante
Nestas eleccións puideron votar os cidadáns dos países da Unión Europea sempre e cando tivesen manifestado a súa vontade de votar ante a oficina do censo electoral e estiveran empadroados. Ademais, tamén puideron votar os cidadáns dos países con acordos de reciprocidade, estes países foron: Bolivia, Cabo Verde, Chile, Colombia, Ecuador, Islandia, Noruega, Nova Zelandia, Paraguai e o Perú. Os requisitos para inscribirse no censo electoral e así votar foron: ser maior de 18 anos e non estar privado do dereito de sufraxio activo, estar empadroado, ter o permiso de residencia e ter residido legalmente 5 ou 3 anos no caso de Noruega.
A oficina do censo electoral enviou 350.135 comunicacións informadoras aos inmigrantes de fóra da Unión Europea, así como 757.495 aos da UE.
Por outro lado, outra das novidades da reforma da lei electoral foi a de impedir o voto daqueles non residentes no municipio, polo tanto, todos os españois residentes no estranxeiro non puideron votar nas eleccións municipais; este cambio afectou principalmente os municipios de Galiza onde o voto exterior podía supoñer preto do 40% nalgúns concellos.
Composición equilibrada entre sexos
A partir do 1 de xaneiro de 2011 a composición equilibrada das listas electorais entre sexos é de obrigatorio cumprimento nos municipios de máis de 3.000 habitantes, ao deixar de ser aplicable a Disposición Transitoria Sétima da Lei Orgánica do Réxime Electoral Xeral.
Lemas electorais
Os slogans dos principais partidos foron estes:
Candidatos
Na seguinte táboa figuran os candidatos ás alcaldías dos municipios españois con máis de 250.000 habitantes, ordenados segundo os resultados obtidos na anterior convocatoria de eleccións de 2007:
Acampadas de protesta (Movemento 15-M)
O domingo 15 de maio levouse a cabo en 58 cidades españolas unha serie de manifestacións convocadas pola plataforma Democracia Real Xa! que levaron á rúa decenas de millares de cidadáns. En Madrid, algúns manifestantes permaneceron acampados na Porta do Sol na fin da mobilización, sendo desaloxados na madrugada do 16 de maio pola policía. A partir deste feito, a acampada da Porta do Sol creceu enormemente en número de asistentes e as acampadas reproducíronse por outras cidades españolas. Desde entón, a praza foi lugar de protestas e multitudinarias asembleas cidadáns espontáneas.
A Xunta Electoral considerou que non existían causas extraordinarias de urxencia para a convocatoria de manifestación por parte do Movemento de indignados 15-M, ademais a solicitude tivo entrada ás 20,50 horas do día 17 de maio. Ademais deste requisito soamente formal, considerou que "a petición de voto responsable á que se fai referencia na solicitude, pode afectar a campaña electoral e a liberdade dos cidadáns no seu dereito a voto".
Resultados nos principais municipios
O cadro recolle os resultados electorais nas cincuenta capitais de provincia e de Xixón, Vigo e L'Hospitalet de Llobregat, cidades que, sen ser capitais, contan cunha poboación superior aos 250.000 habitantes, así como Mérida e Santiago de Compostela por ser as capitais das súas respectivas Comunidades Autónomas. Resultados provisionais pendentes do escrutinio definitivo da Xunta Electoral.
Voto en branco en Aduna
En Aduna (Guipúscoa) a campaña a favor do voto en branco por parte da esquerda abertzale ante a imposibilidade de presentar unha candidatura sen vinculación con Batasuna, impediu a chegada á alcaldía do PP -único partido que se presentaba- ao non chegar este ao mínimo 5% dos votos válidos. A Deputación de Guipúscoa decidiu a continuidade á fronte do Concello da corporación anterior formada por membros da ilegalizada ANV.
Idéntica situación sucedeu en Irura (Guipúscoa) nas eleccións municipais de 2007 cando debido ao voto en branco ningunha das candidaturas presentadas: PSE-EE e PP, alcanzou o 5% dos votos válidos. A alcaldesa de EH elixida en 1999 prorrogou o seu mandato.
Xava (homónimos)
Cando falamos de Xava podémonos referir a:
Se cadra confundiuno con:
Java Java ജാവ (നാനാർത്ഥങ്ങൾ)
Berredo, Berredo, A Bola
Berredo é un lugar da parroquia de Berredo no concello ourensán da Bola na comarca da Terra de Celanova. Tiña 52 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 30 eran homes e 32 eran mulleres.
.edu
O dominio .edu é un dominio de primeiro nivel (sTLD, as súas siglas en inglés) que forma parte do sistema de nomes de dominios de Internet. O dominio .edu é utilizado unicamente con fins educativos, xa sexa por institucións educativas ou oficinas gobernamentais relacionadas con estas. Desde o 2001, aos novos inscritos ao dominio requiríuselles que sexan institucións de educación superior afiliados aos Estados Unidos, aínda que desde entón os que xa estaban rexistrados que non están afiliados aos Estados Unidos –e ata aquelas institucións non educativas– conservan os seus rexistros hoxe en día.
Heinkel He 46
O Heinkel He 46 foi un monoplano alemán deseñado en 1931 para realizar tarefas de recoñecemento próximo e de cooperación co exército. Aínda que serviu con unidades da Luftwaffe establecidas na liña de fronte brevemente só ao principio da segunda guerra mundial, o He 46 serviu ata finais de 1943 como bombardeiro nocturno e na Forza Aérea Húngara.
.edu
Outros países teñen un dominio .edu de segundo nivel, por exemplo para España sería .edu.es ou Uruguai .edu.uy.
Elixibilidade
Desde o 29 de outubro de 2001 soamente institucións e organizacións post-secundarias que sexan institucionalmente acreditadas por unha axencia na lista de axencias de acreditación nacionalmente recoñecidas do Departamento de Educación dos Estados Unidos son elixibles para solicitar un dominio .edu Para poder ser elixible, unha institución debe estar situada nos Estados Unidos, estar legalmente organizada nos Estados Unidos ou ser recoñecida por un estado dos Estados Unidos, axencia territorial ou federal. Tamén poden rexistrar un nome de dominio .edu oficinas de sistema universitario, oficinas de distrito de colexios comunitarios e outras entidades dentro dos EEUU que están organizadas para administrar e gobernar múltiples institucións post-secundarias acreditadas. Cada institución elixible está limitada de rexistrar un só dominio .edu, pero as institucións tamén poden usar nomes noutros dominios de nivel superior.
Rafael Moneo
miniatura|Ampliación da Estación de Ferrocarís de Atocha.
José Rafael Moneo Vallés, nado en Tudela o 9 de maio de 1937, é un arquitecto navarro. Foi mestre de arquitectura en diversos lugares do mundo. Gañou o Premio Pritzker no ano 1996 e o Premio Príncipe de Asturias das Artes en 2012.
Os Tilos, Teo
San Francisco de Asís dos Tilos é unha parroquia eclesiástica que se localiza no noroeste do concello de Teo. Segundo o padrón municipal de 2018 tiña 2.387 habitantes (1.186 homes e 1.201 mulleres).
É a máis recente das parroquias do concello. Foi creada no ano 1993 por causa do aumento de poboación ocasionado pola construción da Urbanización Os Tilos cerca do concello de Santiago de Compostela. A parroquia eclesiástica dos Tilos foi establecida polo Decreto do 6 de agosto de 1990 do arcebispado de Santiago.
Bouzas, As Chás, Maceda
Bouzas é un lugar da parroquia das Chás no concello ourensán de Maceda na comarca de Allariz - Maceda. Tiña 8 habitantes no ano 2012 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 4 eran homes e 4 mulleres.
Capadocia (provincia romana)
Capadocia foi unha provincia romana do Imperio romano en Anatolia (moderna zona centro-oriental de Turquía), coa súa capital en Caesarea. Fundouse no ano 17 a.C. polo emperador Tiberio (14 - 37 d.C.), trala morte do último rei de Capadocia, Arquelao.
Cappadocia era unha provincia imperial, o que significa que o seu gobernador (legatus Augusti) era nomeado directamente polo emperador. Durante o final do século I, a provincia tamén incorporou as rexións de Bitinia e Ponto e Armenia inferior.
Historia
350px|miniatura|A expansión da [[República romana en Asia Menor do 188 a.C. ata o 63 a.C.]]
Aliado romano
Trala vitoria de Roma sobre Antíoco, Ariarates IV emprendeu relacións amistosas coa República, ao comprometer a súa filla co rei de Pérgamo, un aliado romano. Os reis ariarátides convertéronse despois nun importante aliado de Roma no Oriente. O reino apoiou á República como un contrapeso contra o Imperio seléucida, que reclamaba o dominio sobre o reino capadociano. Capadocia tamén apoiaría a Roma na Terceira Guerra Macedónica contra Perseo de Macedonia desde o 171 ao 166 a.C. A derrota dos Seleúcidas e Macedonia por parte de Roma converteu á República nunha gran potencia no Mediterráneo oriental.
Cando o rei Atalo III (138-133 a.C.) morreu sen herdeiro no 133 a.C., legou o Reino de Pérgamo a Roma. Eumenes III reclamou o trono de Pérgamo, ocupando o territorio. No 130 a.C., Ariarates V, rei capadociano, apoiou ao cónsul romano Publio Licinio Craso Dives Muciano no seu intento fracasado de derrocar a Eumenes III. Tanto Craso como Ariarates V caeron na batalla contra Eumenes III. A morte de Ariarates V deu lugar a que o seu fillo máis novo, Ariarates VI, ocupase o trono de Capadocia.
O rei Mitrídates V de Ponto exercía o control sobre Capadocia ao comprometer a súa filla, Laodice, con Ariarates VI. Mitrídates V lanzaría máis tarde unha invasión militar en Capadocia, convertendo o reino nun protectorado do Reino de Ponto. Aínda que foi nominalmente independente, a influencia póntica sobre Cappadocia foi continuada polo seu fillo Mitrídates VI de Ponto.
O rei de Ponto máis tarde faría asasinar a Ariarates VII no 101 a.C., mentres Mirtrídates VI instalou ao seu fillo de oito anos Ariarates IX no trono de Capadocia como rei monicreque. Como neno, Ariarates IX non puido manter o control do reino, e os nobres de Capadocia rebelándose contra o seu goberno no 97 a.C. nomeando a Ariarates VIII, fillo do asasinado Ariarates VII. Mitrídates rapidamente sufocou a rebelión, exiliou a Ariarates VIII, e restaurou ao seu fillo no trono de Capadocia.
Reino cliente romano (95 a.C.-14 d.C.)
En vez diso, o Senado esixiu que tanto Ponto coma Bitinia retirásense de Capadocia e garantisen a súa independencia. O Senado ordenou a deposición de Ariarates IX. Con apoio militar do gobernador romano de Cilicia Lucius Cornelius Sulla, Ariobarzanes I, foi instalado como rei de Capadocia. Con Ariobarzanes I instalado no trono no 95 a.C., Capadocia converteuse nun reino cliente baixo a República Romana.
No 93 a.C., as tropas do Reino de Armenia baixo Tigranes o Grande, xenro de Mitrídates VI, invadiron Capadocia por orde do rei de Ponto. Tigranes destronou a Ariobarzanes I, que fuxiu a Roma e coroou a Gordius como novo rei cliente de Capadocia. Con Capadocia como reino cliente baixo Armenia, Tigranes creou unha zona de amortecemento entre o seu reino e a expansión da República Romana.
Guerras Mitridáticas (88-63 aC)
450px |miniatura| Un mapa de Asia Menor no 89 a.C. no inicio da [[Primeira Guerra Mitridática. Capadocia, verde claro, móstrase como un reino cliente de Ponto, verde escuro.]]
No 89 a.C., logo de firmar un acordo de paz con Roma e con Ariobarzanes I restaurado ao trono de Capadocia, Mitrídates VI invadiu de novo Capadocia, reinstalando ao seu fillo Ariarates IX como rei monicreque baixo o goberno de Ponto. As accións de Mitrídates en Capadocia provocaron a Primeira Guerra Mitridática (89-85 a.C.) entre Roma e Ponto e a súa aliada Armenia.
Lucio Cornelio Sila asumiu o mando do esforzo de guerra romano no 87 a.C. e derrotou a Mitrídates e os seus aliados no 85 a.C. Debido aos crecentes desafíos políticos da súa atención en Roma, Sila impuxo condicións suaves a Mitrídates VI: Mitrídates debía renunciar ao seu control sobre Bitinia e Capadocia, reintegrando a Ariobarzanes I e Nicomedies IV como reis-clientes romanos. A cambio, Roma permitiu a Mitrídates VI manter o seu dominio sobre Ponto.
A pesar dos éxitos iniciais, Lucullus non puido terminar de xeito decisivo a guerra. No 66 a.C., Mitrídates VI e Tigranes puideron retomar os seus respectivos reinos e Lúculo foi chamado a Roma. O Senado enviou a Pompeio o Grande a Oriente para pechar a guerra. Trala súa derrota por Pompeio, Mitrídates VI fuxiu de novo a Armenia. Tigranes, con todo, negouse a recibilo. Mitrídates VI foi forzado a fuxir ao norte a través do Mar Negro ao Bósforo baixo o goberno do seu fillo Macares, rematando efectivamente a guerra no 65 a.C.
Cando Macares negouse a lanzar unha nova guerra contra Roma, Mitrídates VI o fixo matar e asumiu o trono do Bósforo para se mesmo. Mentres Mitrídates VI estaba ansioso por loitar contra os romanos, o seu fillo máis novo Farnaces II do Ponto non o estaba e tramaba para retirar ao seu pai do poder. Os seus plans foron descubertos, pero o exército, que non desexaba loitar contra Pompeio e os seus exércitos, apoiou a Farnaces. Marcharon contra Mitrídates VI e forzaron ao seu ex rei a quitarse a súa propia vida no 63 a.C. Farnaces II rapidamente enviou unha embaixada a Pompeio con ofertas de submisión. Pompeio aceptou a submisión de Farnaces II e, en compensación, nomeou a Farnaces II como rei cliente romano no Reino do Bósforo.
Con Mitrídates VI ausente de Asia Menor, Pompeio anexionou oficialmente Bitinia, Ponto e Cilicia á República romana como provincias. Na invasión de Armenia no ano 64 a.C., Tigranes rendeuse a Pompeio e converteuse nun reino cliente de Roma. Coa Armenia reducida, Pompeio viaxou despois cara ao sur e anexionou oficialmente o reino cliente Siria á República como provincia ao depoñer ao seu rei Antíoco XIII Asiático. Trala morte de Ariobarzanes I, Pompeio, como un dos seus actos finais en Oriente antes de regresar a Roma, instalou ao seu fillo Ariobarzanes II como novo rei cliente de Roma en Capadocia.
Ariobarzanes II reinou como rei cliente de Roma ata o 51 a.C., cando foi asasinado por forzas leais ao veciño Imperio Parto. O Senado romano declarou ao seu fillo Ariobarzanes III como o seu sucesor lexítimo e, con apoio militar do gobernador romano de Cilicia, Marcus Tullius Cicero instalouno sobre o trono de Capadocia. No 50 a.C., Ariobarzanes III, axudado por Cicerón, descubriu unha trama de Athenais Philostorgos II, a nai de Ariobarzanes III, para depoñelo e instalar o seu irmán máis novo Ariarates X como rei. Xuntos, Cicerón e Ariobarzanes III desterraron a Athenais, que era unha filla de Mitrídates VI, de Capadocia.
Guerras civís romanas
Capadocia converteuse nun xogador importante durante as crises civís republicanas romanas. Cando Xulio César cruzou o río Rubicón no 49 a.C. e comezou a guerra civil de César, moitos membros do Senado romano baixo a dirección de Pompeio fuxiron cara ao leste. O rei de Capadocia Ariobarzanes III inicialmente apoiou a Pompeio contra César, agradecido polo apoio de Pompeio ao seu pai anos antes. Non obstante, tras a vitoria de César sobre Pompeio na posterior batalla de Farsulo e o asasinato de Pompeio no 48 a.C., Ariobarzanes III declarou a súa lealdade a César. César nomeou Cneo Domicio Calvino como gobernador romano de Asia para actuar como o seu tenente xefe en Asia Menor mentres viaxaba a Exipto.
Cos romanos distraídos pola guerra civil, Farnaces II, o rei cliente romano do Reino do Bósforo, e o fillo máis novo de Mitrídates VI decidiron aproveitar a oportunidade e conquistaron Colchis e Armenia menor (territorios da provincia romana do Ponto). Os gobernantes de Capadocia e Galacia, Ariobarzanes III e Deiotaro respectivamente, apelaron protección a Calvino e pronto as forzas romanas buscaron a batalla con Farnaces II. Enfrontáronse na batalla de Nicópolis no leste de Anatolia, onde Farnaces II derrotou ao exército romano e invadiu gran parte da Capadocia, Ponto e Bitinia.
Despois de derrotar ás forzas Ptolomeicas na Batalla do Nilo, César abandonou Exipto no 47 a.C. e viaxou a través de Siria, Cilicia e Capadocia para enfrontarse a Farnaces II. Cando Farnaces II genterouse da chagada de César co seu exército veterano, mandou enviados a buscar unha paz que César rexeitou. César encotrouse con Farnaces II na Batalla de Zela, derrotando ao rei de Ponto e reafirmando o dominio romano sobre Asia Menor. Ao seu regreso ao reino do Bósforo, Farnaces II foi asasinado polo seu xenro Asandro. A cambio, César nomeou a Asandro como novo rei cliente de Roma. César incorporou entón a Armenia menor a Capadocia para servir como amortecedor dos intereses de Roma en Asia Menor contra a futura agresión oriental.
Lemuria (continente)
Orixe
Lemuria constituía un xigantesco continente, anterior a África e á Atlántida. Foi destruída por efecto dos terremotos e dos lumes subterráneos, e mergullada no fondo do océano hai algúns millóns de anos, deixando só como recordo dela varios picos das súas máis altas montañas, que agora son outras tantas illas, entre as cales figura a chamada Illa de Pascua, famosa polas súas estatuas xigantescas, que reflicten algunhas características das súas poboacións humanas.
Este vastísimo continente, comprendía Suráfrica, Madagascar, Sri Lanka, Sumatra, Océano Índico, Australia, Nova Zelandia, estendéndose ata gran parte do sur do Océano Pacífico. Foi o berce e residencia da Terceira Raza Nai, ou sexa, da primitiva humanidade física e sexual, que naqueles remotos tempos tiña unha estatura xigantesca, era andróxina e hermafrodita, e reproducíase mediante brotes; aínda que, máis tarde, diferenciaríanse en dous sexos, dando paso á Cuarta Raza Nai.
Capadocia (provincia romana)
Guerras civís romanas
César foi asasinado o 15 de marzo do 44 a.C., polos membros do Senado romano, Marco Xunio Bruto e Caio Casio Longino. Os "Libertadores" fuxiron de Italia, asumindo o mando das provincias orientais da República e os reinos clientes do leste, incluíndo Capadocia, no 43 a.C. Cando Ariobarzanes III opuxose ao nivel de intervención romana no seu reino, Casio fíxoo executar e instalou ao seu irmán máis novo Ariarates X no trono capadocio no 42 a.C. Máis tarde ese ano, trala derrota de Bruto e Casio polo Segundo Triunvirato na Batalla de Filipos, o Triumviro Marco Antonio asumiu o mando das provincias orientais e os reinos clientes. No 36 a.C., Antonio executou a Ariarathes X e instalou Arquelao como novo rei cliente de Capadocia.
Lex Hives
Lex Hives é o quinto álbum da banda sueca de garage rock The Hives. Foi editado o 1 de xuño do 2012 en Suecia, e internacionalmente o 4 de xuño de 2012.
Les Hives foi producido polo propio grupo, e mesturado polo gañador do Premio Grammy Andrew Scheps (Red Hot Chili Peppers, Adele), con dúas pistas adicionais mesturadas por D. Sardy (Marilyn Manson, Slayer) e Joe Zook (Weezer, Modest Mouse). A versión deluxe contén dúas cancións coma bonus tracks producidas por Josh Homme, líder de Queens of the Stone Age.
Listaxe de cancións
Todos os temas compostos por Randy Fitzsimmons agás a 13 e a 14.
Capadocia (provincia romana)
Guerras civís romanas
O segundo triunvirato expirou no 33 a.C., acabando co dereito legal de Antonio para gobernar a metade oriental da República. Cando o triunvirato caducou, a loita polo dominio entre Antonio e Octavio intensificouse. Mentres Octavio construíu o seu apoio en Occidente, Antonio achegouse cada vez máis á raíña ezipcia Cleopatra. Cando a Octavio declarou a guerra a Exipto, Antonio, apoiado polos reinos clientes orientais (incluída a Capadocia), foi á axuda de Exipto contra Octavio. A vitoria de Octavio sobre Antonio na Batalla de Accio no 31 a.C. asegurou a posición de Octavio como indiscutible amo do mundo romano. Viaxando por Asia Menor e o Levante desde Grecia a Exipto, o rei capadocio Arquelao e os outros reis clientes orientais declararonse fieis a Octavio. a cambio, Octavio permitiulles a el e aos outros reis clientes permanecer nos seus tronos.
Cando Octavio converteuse en "Augusto" como primeiro emperador romano no 27 a.C., Capadocia converteuse nun importante reino cliente oriental e de confianza, mantendo a súa independencia tributaria baixo o reorganizado Imperio romano. Arquelao converteuse nun importante rei cliente para a política oriental de Augusto. Augusto considerou a Arquelao como un gobernante leal e non se comprometeu a converter Capadocia nunha provincia directa. Como recompensa pola súa lealdade, no 25 a.C., Augusto asignou a Arquelao os territorios da Cilicia ao longo do Mar Mediterráneo oriental e Armenia Menor ao longo do Mar Negro. Augusto deu a Aquelao estes territorios adicionais para eliminar a piratería no Mediterráneo Oriental e construír un amortecedor entre Roma e o Imperio Partia.
Durante o Principado
Capadocia permaneceu como un importante reino cliente do leste no reinado do emperador romano Octavio Augusto. A política de Roma cara a Capadocia cambiou, con todo, trala morte de Augusto no 14 a.C. e no reinado do emperador Tiberio. Anos antes, Tiberio fora desprezado por Arquelao cando o rei capadocio mostrou o seu favor a Caio César, un dos netos de Augusto e os seus principais herdeiros. Mentres Tiberio estaba retirado na illa grega de Rodas do 6 a.C. ata o 2 d.C., aínda que era o comandante nominal da metade oriental do Imperio, no 1 a.C. Arquelao recoñeceu a Caio, entón un comandante militar subordinado a Tiberio como o verdadeiro representante de Augusto. Aínda que Caio César era o sucesor preferido de Augusto, a súa morte no 4 d.C. mentres estaba en campaña militar en Armenia forzou a Augusto a adoptar a Tiberio e nomealo como o seu sucesor.
Ao asumir o trono imperial no 14 d.C., Tiberio fixo un cambio na política oriental de Roma. Desexando o acceso directo aos recursos de Capadocia e buscando reducir a Arquelao, Tiberio convocou a Arquelao a Roma no 17 d.C. Naquela época, Arquelao gobernara Capadocia como rei cliente de Roma durante máis de cincuenta anos. Cando chegou a Roma, Tiberio acusou a Arquelao de albergar plans revolucionarios e encarcelárono, onde morreu de causas naturais pouco despois.
Enviando ao seu fillo adoptivo Xermánico para supervisar os asuntos de Roma no leste, Tiberio anexionou a Capadocia directamente ao Imperio reducindo o reino a unha provincia romana. Tiberio outorgou o goberno do reino cliente de Armenia ao fillastro de Arquelao Artaxias III e goberno do reino cliente de Roma de ciliciaao fillo de Arquelao Arquelao IIAo chegar ao leste no ano 18 d.C., Xermánico solidificou o control romano sobre Capadocia e a rexión. Baixo ordes do Emperador, Xermánico tamén anexionou ao veciño sueste de Capadocia, o cliente Reino de Commagene, ao Imperio como parte da provincia de Siria romana.
Durante gran parte do século I, Polemon II de Ponto gobernou como rei cliente de Roma sobre os restos do antigo reino de Ponto (Armenia Menor e Colchis romana). Con todo, no ano 62 d.C., o emperador romano Nerón o depuxo e anexionou o seu reino ao goberno imperial directo, incorporando o seu antigo territorio a Capadocia.
Bordeando o río Éufrates ao leste, Capadocia era a provincia máis oriental do Imperio. A súa capital, Caesarea (moderna Kayseri), estaba situada no centro de Anatolia, máis atrás da fronteira parta. Despois da anexión, a provincia foi gobernada por un gobernador romano da orde ecuestre romana co título "Procurador (procurador romano)". Os Procuradores comandaron só unidades auxiliares militares e parecía que o Senado Imperial mandou un Imperial Legate a Siria para dirixila.
Despois da guerra civil romana do 69, o Emperador Vespasiano actualizou a provincia a rango senatorial, facendo que o seu gobernador tivese o mesmo rango que o de Siria. Como provincia senatorial a mediados do século II d.C., Capadocia mantivo unha gornición militar permanente de tres lexións romanas e varias unidades auxiliares romanas, máis de 28.000 soldados. A presenza militar en Capadocia serviu como unha forza de resposta importante contra as invasións do Imperio Partia e permitiu a fácil intervención dos romanos nos asuntos do seu reino cliente de Armenia.
O primeiro capadocio que ingresou no Senado do Imperio Romano foi Tiberio Claudio Gordiano, durante o reinado de Marco Aurelio a mediados do século II.
Durante o Dominio
Trala reorganización provincial de Diocleciano, os territorios pónticos e armenios foron separados, e a provincia reduciuse á rexión de Capadocia propiamente dita. Foi encabezado por un cónsul e quedou baixo a diocese de Ponto. A provincia foi o sitio dun gran número de propiedades imperiais, como testemuña a lexislación contemporánea. Na estrada entre Constantinopla e Antioquía, Cesarea viu un número significativo de visitas imperiais (Itinerarios dos emperadores romanos, 337-361), Valente (363-378) era particularmente frecuente. O futuro emperador Xuliano pasou os seus primeiros anos nunha remota herdade, Macellum. As divisións de clases entre a clase terratenente e os pobres urbanos e rurais eran extremas, como o clima desta meseta do altiplano.
A finais dos anos 330, a metade oriental da provincia separouse para formar as provincias de Armenia romana e Armenia Secunda. No 371, o emperador Valente separou a rexión suroeste ao redor de Tyana, que se converteu en Capadocia Secunda baixo un praeses, mentres que o resto converteuse. Capadocia Prima, aínda baixo un "consularis".
Imperio bizantino
No período 535-553, baixo o emperador Xustiniano I, as dúas provincias reuníronse nunha única unidade baixo un procónsul. Durante a última época dos romanos, a rexión estivo suxeita a ataques dos isaurianos, o que obrigoua a fortificar as cidades locais. A principios do século VII, a rexión foi capturada brevemente polo Imperio sasánida. Despois da erupción das conquistas musulmás, as repetidas incursións devastaron a rexión, que se converteu nunha zona de fronteira baixo as novas themas bizantinas, de Anatolia e Armenia.
Exército Zapatista de Liberación Nacional
O Exército Zapatista de Liberación Nacional (EZLN) é unha organización mexicana de carácter político, que nos seus comezos foi militar. A súa inspiración política é o zapatismo, o marxismo e o socialismo libertario, e a súa estrutura militar é a guerrilla. O seu obxectivo é, segundo o subcomandante Marcos, "A toma do poder? Non, só algo máis difícil: un mundo novo.”, e na Declaración da Selva Lacandona estableceuse: "...loita por traballo, terra, teito, alimentación, saúde, educación, independencia, liberdade, democracia, xustiza e paz...acadar o cumprimento destas demandas básicas do noso pobo formando un goberno do noso país libre e democrático".
Saíu á luz pública no estado mexicano de Chiapas o 1 de xaneiro de 1994, cando un grupo de indíxenas armados intentaron ocupar 7 cabeceiras municipais o mesmo día en que entraba en vigor o "Tratado de Libre Comercio de América do Norte" (TLC), durante o goberno de Carlos Salinas de Gortari; cuestionando o sistema político mexicano sobre as súas promesas de modernidade. O seu obxectivo era o derrocamento do presidente elixido e o establecemento dunha democracia participativa. Trala represión militar recibida, emprendeuse unha actividade política, mantendo un carácter de esquerda radical. O seu mando é nomeado Comité Clandestino Revolucionario Indíxena-Comandancia Xeral (CCRI-CG) do EZLN.
Villota del Páramo
Villota del Páramo é un concello español da provincia de Palencia (Castela e León). A súa poboación é de 353 habitantes (INE 2012).
Francisco Barros Cascallar
Francisco Barros Cascallar, coñecido como Chankecham, nado en Pontecesures en 1931 e finado o 3 de outubro de 2014, foi un zapateiro, impresor e escritor galego.
Traxectoria
Zapateiro de profesión. De formación autodidacta, mercou en Madrid os seus primeiros libros, que viaxaron con el nunha maleta, primeiro ao Brasil en 1956, e despois no retorno a Galicia en 1968. Publicou o seu primeiro libro, Lira celta (1964), con prólogo de Ángel Nieto Vicente, na Casa de Galicia de São Paulo. A súa obra literaria consta de cantigas e odas poéticas, e ensaios literarios de carácter político como Galitopia e Viagem ao fim dos tempos.
Yuki Bhambri
Yuki Bhambri, nado o 4 de xullo de 1992 en Nova Deli, é un tenista profesional indio.
Carreira
Xoga co revés a dúas mans. Comezou a xogar tenis aos seis anos. Os pais son Chander e Indu, e as súas irmás, Ankita e Sanaa Bhambri son xogadoras de tenis profesional.
Júnior
Foi Nº 1 da clasificación mundial júnior, e campión do Aberto de Australia 2009 (derrotando a Georgoudas na final por 6:3 6:1).
É o primeiro indio en gañar o título do Aberto de Australia júnior e o cuarto na historia da India en obter un título de Grand Slam Júnior en individuais. Gañou tamén o ano 2009 o Orange Bowl e debutou no ATP World Tour en marzo de 2009, cando disputou o Masters de Miami. Competiu en torneos ITF Future e Challengers desde a idade de 15 anos. A súa superficie favorita son as pistas duras. O seu xogador favorito é Rafael Nadal.
Circuíto Prol
A súa clasificación individual máis alta logrado na clasificación mundial ATP, foi o nº 145, logrado o 10 de febreiro de 2014. Mentres que en dobres alcanzou o posto nº 143 o 10 de febreiro de 2014.
Copa Davis
Desde o ano 2009 é participante do Equipo de Copa Davis da India. Ten nesta competición unha marca total de partidos gañados/perdidos de 6/1 (todos os partidos son na modalidade de individuais, non participando até o momento en dobres).
Xinkgo
O xinkgo (Ginkgo biloba L.) é unha árbore considerada coma exemplo de fósil vivente. É a única representante na actualidade das Ginkgophyta, unha división das plantas da que o resto de especies só se coñecen por mostras fosilizadas. Malia a súa semellanza aparente coas plantas espermatófitas ou fanerógamas, o xinkgo pertence coma as coníferas ó grupo das ximnospermas (Gymnospermae), ou plantas de semente espida. O nome xinkgo ten a súa orixe na palabra xaponesa Ginkyō, que á súa vez está derivada da chinesa Yín Xìng (albaricoque prateado).
Os xinkgos son orixinarios do leste de Asia, onde se cultiva pola súa semente ou para fornecer material de construción. Foron traídos a Europa por mariñeiros neerlandeses. Fóra do seu hábitat natural adoitan cultivarse con fins decorativas. Ademais valóranse moito coma árbores urbanas, xa que aguantan moi ben a contaminación.
Pardela de Bulwer
miniatura|Ovo de pardela de Bulwer (Bulweria bulwerii) A pardela de Bulwer (Bulweria bulwerii) é unha pardela pequena, unha das dúas únicas especies do xénro Bulweria (descrito por Charles Lucien Bonaparte, en 1843). Esta ave recibiu o seu nome en homenaxe o naturalista escocés James Bulwer, que recolleu os primeiros exemplares na illa de Madeira.