cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Presente (tempo)
Problema filosófico
"O presente" expón a difícil cuestión: "Como é que todos os seres sentintes experimentamos agora, ao mesmo tempo?" Non hai ningunha razón lóxica pola cal isto debe ser así e non hai resposta fácil á pregunta. Por exemplo, supoñamos que alguén chamado Xoán está a experimentar unha gran dor. Sara se apiada de Xoán debido á súa situación. O problema é: é lóxico que Sara se sinta mal por Xoán na actualidade, cando non hai maneira de probar que tanto Xoán e Sara experimentan a mesma existencia temporal?
Física e relatividade xeral
thumb|265x265px|Conos de luz futuro e pasado dun evento calquera. O presente vén reflectido segundo o marco da teoría clásica. En física denomínase presente dun suceso A, a todos os puntos do espazo-tempo que non pertencen nin ao pasado nin ao futuro do punto A. É dicir, todos os puntos que non poden influír no que ocorre en A nin ser influídos polo que ocorre en A.
En física clásica o presente dun suceso só depende da súa posición no tempo e é representado gráficamente por un hiperplano que contén a todos os puntos que comparten a coordenada temporal con A.
En relatividad especial o presente equivale a todos os puntos desde os cales un raio de luz non podería alcanzar ao momento A nin tampouco ser alcanzados por un raio proveniente de A. Para un suceso calquera pertencente ao presente de A sempre é posible atopar un observador para o que ambos os sucesos ocorren simultaneamente. Noutros termos, pode definirse que dous sucesos ou eventos están no presente cando non poden conectarse causalmente.
Hoxe e agora
"Hoxe" significa un "día", un intervalo de 24 horas para indicar a posición dun no plano do tempo, isto é contrario ao "agora", porque "agora" non ten ningunha medida definitiva para a súa propia duración. No gráfico do espazo-tempo, o presente pode parecer infinitamente pequeno, ou dar conta dunha gran parte dunha secuencia.
O Outeiro, Armeses, Maside
O Outeiro é un lugar da parroquia de Armeses no concello ourensán de Maside na comarca do Carballiño. Tiña 27 habitantes no ano 2012 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 14 eran homes e 13 mulleres.
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, que é unha parte alta ou elevación do terreo.
Al-Hoceima (homónimos)
Al-Hoceima ou Alhucemas son exónimos que dan nome a varios elementos xeográficos da costa setentrional marroquí:
BioWare
miniatura|Logo da compañía. BioWare é unha empresa canadense fundada en 1995 dedicada ao desenvolvemento de videoxogos. É famosa por desenvolver videoxogos de rol occidental para PC moi exitosos como as sagas Neverwinter Nights, Baldur's Gate, Dragon Age, Star Wars: Knights of the Old Republic e Mass Effect. A compañía foi fundada por Casey Hudson, David Gaider, Ray Muzyka e Greg Zeschuk. Actualmente Bioware está dividida en seis sub-ramas: BioWare Edmonton, BioWare Austin, BioWare Mythic, BioWare Montreal, BioWare Ireland e BioWare San Francisco, coñecidos como o grupo BioWare.
No ano 2007 foi adquirida por Electronic Arts.
Ala-pivote (baloncesto)
Ala-pivote (en inglés: power forward), tamén denominado poste baixo, ou 4 na terminoloxía empregada polos adestradores, é unha das 5 posicións dun equipo nunha pista de baloncesto. Son, polo xeral, xogadores altos que xogan preto do aro, hábiles no rebote e con bo tiro en posicións dentro da zona.
A súa característica principal adoita ser a potencia, desempregando en ocasións funcións de pivote. A súa estatura adoita estar entre os 2,03 e os 2,08 metros, sendo case sempre grandes defensores.
Xogadores históricos
miniatura|160px|[[Karl Malone, destacado ala-pivote na década dos 90.]]
NBA
Alas-pivotes elixidos na lista dos 50 mellores xogadores da historia da NBA:
La Alcarria
250px|miniatura La Alcarria é unha comarca natural castelá situada ao nordeste da Meseta Sur, que ocupa o centro e o sur da provincia de Guadalaxara, parte do noroeste da de Cuenca e do sueste da de Madrid.
É coñecida pola novela de Camilo José Cela Viaje a la Alcarria e polo seu mel con denominación de orixe.
Limita ao norte coa comarca de La Sierra Norte - Sigüenza, ao leste co Señorío de Molina e a Serranía de Cuenca, que tamén é o seu límite sur xunto coa Mancha, e ao oeste con La Campiña e a comarca de Aranjuez. Atravésana o río Texo e os seus afluentes Cifuentes, Guadamajud, Guadiela, Henares, Tajuña, así como outros de menor importancia.
As poboacións máis importantes son Brihuega, Cifuentes, Chinchón, Huete, Pastrana, Priego e Sacedón. A cidade de Guadalaxara, situada entre La Campiña e La Alcarria, é considerada a capital da comarca.
A meirande parte da poboación concéntrase na parte máis occidental, dentro da Comunidade de Madrid e no oeste da provincia de Guadalaxara, pola influencia da proximidade á capital. Estas zonas experimentaron maior desenvolvemento económico e urbanístico con grandes urbanizacións, habitadas fundamentalmente por poboación procedente da área metropolitana de Madrid. Por contra, as zonas máis orientais e meridionais de La Alcarria manteñen en maior grao a fisonomía rural, así como unha densidade de poboación moi inferior.
Júlia da Silva Bruhns
Júlia da Silva Bruhns, nada en Parati o 14 de agosto de 1851 e finada en Weßling o 11 de marzo de 1923, foi unha escritora brasileiro-alemá, esposa do senador, cónsul e comerciante Johann Heinrich Mann, nai de Thomas Mann, autor gañador do Premio Nobel de Literatura, e do tamén escritor Heinrich Mann.
Traxectoria
Era filha de Johann Ludwig Herrman Bruhns, propietario de plantacións de azucre entre Santos e Río de Xaneiro, e de Maria Luísa da Silva, brasileira de sangue portugués e indíxena, que morreu cando Júlia tiña cinco anos. Tiña tres irmáns e unha irmá.
Obra
Xa de adulta, escribiu Aus Dodos Kinderheit, un libro de memorias da súa infancia no Brasil.
San Fiz, Armeses, Maside
San Fiz é un lugar da parroquia de Armeses no concello ourensán de Maside na comarca do Carballiño. Tiña 10 habitantes no ano 2012 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 2 eran homes e 8 mulleres.
José Luis Oltra
José Luis Oltra Castañer, nado en Valencia o 24 de marzo de 1969, é un exfutbolista e actual adestrador de fútbol español. Xogaba de centrocampista.
Como adestrador
Iniciouse nos banquiños na tempada 2001–02 dirixindo ao Catarroja CF, da Rexional Preferente, equipo co que logrou o terceiro posto. Á tempada seguinte, o CD Castellón de Segunda División B contratouno para loitar polo ascenso á Segunda A. O equipo conseguiu ser campión de grupo, pero non puido ascender ao caer na fase de promoción. Na tempada 2003–04 rematou cuarto en liga, volvendo a participar na liguiña de ascenso para quedar novamente ás portas da Segunda División.
A súa gran labor á fronte do CD Castellón fixo que o Levante UD se fixara nel, e o contratou para dirixir ao filial, de Segunda División B. A traxectoria do filial foi bastante boa, tanto que, a falta de catro xornadas para o final, o equipo tiña xa practicamente asegurada a presenza na fase de ascenso á Segunda División. Nese momento, o primeiro equipo destituíu ao seu adestrador, Bernd Schuster, tras unha mala racha de resultados; elixindo a José Luis Oltra como sucesor para tratar de evitar o descenso do equipo. Con todo, tras os catro partidos que restaban, o club azulgrana non conseguiu salvarse, e consumou o seu regreso á Segunda División.
Ao comezo da tempada 2005–06, o Levante UD confiou en José Luis Oltra para construír o seu novo equipo, co que regresar a Primeira División, pero, tras dez xornadas, foi destituído, estando o equipo na metade da táboa. A seguinte tempada, o Ciudad de Murcia, que loitaba por ascender a Primeira División, contratou ao técnico valenciano, o cal deixou ao equipo en cuarta posición. O modesto equipo murciano non conseguiu o seu obxectivo, aínda que logrou a mellor clasificación da súa historia.
O éxito do seu traballo á fronte do Ciudad de Murcia levou a grandes equipos da categoría a interesarse pola súa situación. Ao final, o CD Tenerife conseguiu a súa contratación en 2007, ofrecéndolle un contrato por un ano. Na súa primeira tempada consumou unha traxectoria irregular, con moita solidez como local e resultados pobres nos desplazamentos, acabando undécimo. A pesar deste resultado, obtivo a renovación por outra campaña. José Luis Oltra logrou consolidarse como adestrador e ser na tempada 2008–09 un dos mellores adestradores que tivera o equipo insular, conseguindo o ascenso do CD Tenerife á Primeira División de España cunha vitoria ante o Girona FC (0–1), e gañándose o afecto da afección chicharrera. O equipo canario acabou terceiro con 81 puntos.
O 29 de agosto de 2009, o adestrador regresou á Primeira División española. No seu primeiro encontro, fronte ao Real Zaragoza, o conxunto do técnico valenciano cae derrotado (1–0) nun partido claramente dominado polo conxunto chicharrero. A súa primeira vitoria chegou no coliseo insular contra Osasuna, unha xornada despois, o 12 de setembro de 2009, que coincidiu co debut como local na tempada do CD Tenerife en Primeira División (2–1). Finalmente, o equipo descendeu á Segunda División e o club non renovou o seu contrato, o que supuxo un duro golpe para a afección chicharrera, quen confiaba para a seguinte tempada cos servizos do técnico ao que se substituíu sen un candidato aparente. Máis tarde despediuse nunha emotiva rolda de prensa na que quedou patente a profesionalidade e bo facer do técnico así como o cariño que sentía cara Tenerife, lugar ao que chegou coa súa muller e os seus dous fillos, un deles acabado de nacer, Miguel. O 18 de setembro de 2010, máis de 14.000 afeccionados no Heliodoro Rodríguez López corearon o seu nome ante a directiva para pedir a súa volta á illa. O CD Tenerife perdera os primeiros partidos do ano.
O 24 de novembro de 2010, confirmouse na web do UD Almería a súa fichaxe como técnico do club tras a destitución de Juan Manuel Lillo. A pesar de mellorar os números do seu predecesor, o equipo non saía da zona de descenso. Finalmente, o 5 de abril de 2011, confirmouse a súa destitución, sendo o seu substituto Roberto Olabe, quen fora director deportivo do equipo na época do seu ascenso a Primeira.
En xuño de 2013 anunciouse que adestraría ao Mallorca na súa etapa en Segunda División, en substitución de Gregorio Manzano. Tras unha serie de malos resultados foi destituído en febreiro de 2014 de xeito esperpéntico, pois foi despedido verbalmente e posteriormente obrigóuselle a adestrar ao equipo dous días, mentres a directiva procuraba un novo adestrador, que finalmente foi Lluís Carreras.
Subida a Chantada
miniatura|Tramo da proba na edición de 2012.
A Subida a Chantada é unha proba automobilística que se disputa anualmente na Ribeira Sacra chantadina. Xeralmente celébrase a derradeira fin de semana de xullo e está organizada pola Escudería Chantada. Puntúa para o Campionato de España de Montaña e anteriormente tamén o fixo para o Campionato de Galicia de Montaña e para o Campionato de Europa de Montaña.
Percorrido
O tramo ten unha lonxitude de 4,1 quilómetros de distancia, un desnivel de 250 metros e unha pendente media do 7,5 %. É un circuíto rodeado de viñedos que remata preto da vila de Chantada.
A saída situase sobre unha ponte sobre o río Miño entre as parroquias de Belesar e Diomondi (O Saviñao). Transcorre por dúas zonas ben diferenciadas, un primeiro tramo da estrada LU-617 estreita e lenta, que combina diferentes tipos curvas e na famosa curva dos cipreses enlaza coa estrada LU-533. Esta segunda parte é un trazado moito máis rápido, no que se alcanzan maiores velocidades.
Programa
A proba realízase en fin de semana, o sábado dende as 09.00 fanse as verificacións administrativas e técnicas. Ás 09.30 horas ábrese o parque pechado na Casa da Cultura. Ás 14.00 horas publícase a lista dos pilotos autorizados a tomar a saída e posteriormente faise a presentación dos pilotos. A saída da primeira manga é ás 15.30.
O domingo ás 08.30 horas faise a presentación dos pilotos, e ás 09.30 horas comeza a saída da segunda manga. Pola tarde, ás 16.15 horas, publícanse os resultados e a continuación a faise a entrega de premios e trofeos. No 2015 este acto celebrouse no novo Auditorio de Chantada.
Récord da proba
En 1998 o piloto Andrés Vilariño cun Osella PA-20 acadou un tempo de 1'46'074.
Edición 2015
A edición do 2015 celebrouse os días 18 e 19 de xullo. Este ano tamén foi puntuable para a Copa Stark Box, que se corre sobre os Seat Marbella. Os resultados dos 3 primeiros clasificados son:
Edición 2014
A edición do 2014 celebrouse os días 19 e 20 de xullo. Os resultados dos 3 primeiros clasificados son:
Thomas Leighton Decker
Thomas Alexander Leighton Decker, nado en Calabar o 25 de xullo de 1916 e finado en Londres o 7 de setembro de 1978, foi un lingüista, escritor e xornalista de Serra Leoa. Coñecido polo seu traballo na lingua krio e pola súa tradución do Xulio César de Shakespeare a esa lingua.
Traxectoria
Thomas Decker naceu en Nixeria de pais procedentes de Serra Leoa. Seu pai, Joseph Leighton Decker foi un agrimensor colonial e arquitecto, mentres súa nai, Jane Decker (de solteira Fraser) era comerciante, e descendente de David Pakudi Fraser, un escravo liberado en Serra Leoa e de orixe nixeriana que se asentou en Murray Town despois de ser liberado dun barco de escravos. Thomas cursou estudos en Lagos ata a morte de seu pai en 1920, cando a súa nai decidiu volver a Serra Leoa e pasou a estudar en Freetown. Logo de graduarse en maxisterio no Fourah Bay College pasou dezaoito meses ensinando.
Xornalismo
Pasou entón a dedicarse ao xornalismo, traballou para oAfrican Standard e foi editor dun dos primeiros periódicos da colonia, o Daily Guardian. Entre 1950 e 1967 traballou para a administración en diversos postos de confianza dos servizos de información e relacións públicas do ministerio de información. Detido en 1967 acusado de participar nun intento de golpe de estado un tribunal sentenciouno a morte pero a pena anulouse nunha apelación posterior.
Actividades políticas
Decker foi membro da West African Youth League fundada por Isaac Wallace-Johnson en 1935, e que tiña unha forte mensaxe anticolonialista, loitando pola igualdade e indenpendencia de Serra Leoa e os seus cidadáns. Decker cría na unificación do protectorado e da colonia, nas que se dividía o territorio dende 1924, e nesa Serra Leoa unida, a lingua krio debería ter un papel esencial.
Lingua krio
Thomas Decker foi unha das primeiras persoas en utilizar para a lingua franca de Serra Leoa o nome "krio". Argumentaba que o amplo uso do krio ao longo do país sería unha forza unificadora para a nación logo da independencia. O traballo de Decker na lingua sentou as bases para o rexurdimento e apreciación pola lingua que ata entón se vía como unha forma corrompida da lingua inglesa e non como unha lingua de seu. Decker desenvolveu as súas teorías sobre o krio nunha serie de columnas no xornal Daily Guardian ao longo de 1939 que culminaron co sketch Boss Coker befo St. Peter que publicou o 24 e 25 de outubro dese ano e que sentaron as bases da literatura e lingüística krio. Mesmo chegou a suxerir que o xornal se publicase integramente en krio, o que non aceptaron os propietarios. Traduciu ao krio Xulio César, As You Like It e sonetos de William Shakespeare, así como algunhas partes da Biblia mais tamén escribiu poesía orixinal.
Heike Kamerlingh Onnes
Heike Kamerlingh Onnes, nado en Groninga o 21 de setembro de 1853 e finado en Leiden o 21 de febreiro de 1926, foi un físico holandés, descubridor da supercondutividade e galardoado co Premio Nobel de Física en 1913.
Traxectoria
Entre 1871 a 1873 estudou na Universidade de Heidelberg, onde foi alumno de Robert Bunsen e Gustav Kirchhoff, doutorándose na Universidade de Groninga en 1879. Foi profesor na Escola Politécnica de Delft entre 1878 e 1882, posto que abandonou ese ano para ser profesor de física na Universidade de Leiden ata a súa xubilación en 1923.
Camposancos, Nieva, Avión
miniatura|San Bieito de Camposancos no mapa da xurisdición de Avión de [[Rosendo Amoedo, 1789.]] Camposancos é un lugar da parroquia de Nieva no concello ourensán de Avión na comarca do Ribeiro. Segundo o INE e o IGE en 2011 tiña 66 habitantes (31 homes e 35 mulleres), tres menos ca en 2010 (33 homes e 36 mulleres).
Heike Kamerlingh Onnes
Investigacións científicas
En 1908 conseguiu licuar helio a baixa temperatura por primeira vez, aínda que non conseguiu solidificalo, feito que sucedeu en 1926 da man dos seus discípulo Willem Hendrik Keesom. Descubriu (en 1911) a case total ausencia de resistencia ao paso da electricidade de certas substancias (mercurio, chumbo) a temperaturas próximas ao cero absoluto, fenómeno coñecido como superconductividade.
En 1913 foi galardoado co Premio Nobel de Física por, en palabras do comité, "as súas investigacións nas características da materia a baixas temperaturas que permitiron a produción do helio líquido".
Recoñecementos
Na súa honra bautizouse o cráter Kamerlingh Onnes da Lúa.
Aclorhidria
A aclorhidria é unha disfunción do tubo dixestivo consistente na falta de ácido clorhídrico no zume grástico, pódeo provocar a gastrite crónica, non obstante nalgúns individuos non comporta ningunha enfermidade e xa que logo non precisa tratamento. Existen diversos tipos de aclorhidria:
Cèlia Sànchez-Mústich
Traxectoria
Estudou música (piano, guitarra, harmonía e ritmo) en Arts del ritme e no Conservatorio do Liceu de Barcelona. O seu traballo inclúe varios títulos de poesía, novelas, contos e non-ficción narrativa, sete dos cales recibiron premios como o Mercè Rodoreda de narrativa, o Miquel de Palol, o Serra d'Or e o Premi Octubre de poesía. Algúns dos seus poemas foron traducidos para o galego, éuscaro, español, francés, occitano, italiano e inglés, e forman parte de varias antoloxías, tanto en forma de libro (Parlano le donne, poetesse catalane di XXI secolo, 48 poètesses catalans pour le siècle XXI, Le Traductière ou Paraula encesa, de Jordi Julià e Pere Ballart, entre outros) como audiovisual (arquivo audiovisual de poetas da ACEC etc).
Cèlia Sànchez-Mústich realizou lecturas dos seus poemas en varios lugares nos Países Cataláns, a miúdo en colaboración con outros poetas e músicos. Unha curtametraxe dirixida por Jordi Bueno (lanzada en 2012) foi baseada nunha das súas historias, Radio Taxi. É tamén unha difusora cultural que promoveu varios proxectos como os encontros poéticos-musicais en Laila, no Raval de Barcelona, por cinco anos, e no singular Festival de Poesía a Sitges, que dirixiu xunto co poeta e bioquímico Joan Duran i Ferrer desde 2007.
Xunto con Peter Gimferrer, Maria-Merce Marçal e Jaume Pont formaba parte do cuarteto de poetas da antoloxía dedicada ao estudo da literatura catalá ao número 1007 (maio de 2013) da revista literaria francesa Europe. A partir deste feito, empezou a recibir manifestacións de interese do mundo da poesía francófona como por parte de Editions du Noroît (Quebec) e Myriam Solal (París) para traducir o seu poemario On no sabem á versión francesa, e a invitación para participar no festival Voix de la Méditerranée 2014 en Lodeve. No outono de 2013, Editions du Noroît e Myriam Solal finalmente chegaron a un acordo para co-editar On no sabem baixo co título de Cet Espace entre nous con tradución do poeta e tradutor François-Michel Durazzo. A presentación tivo lugar o 5 de xuño de 2014, no palacio Maison de l'Amérique Latine, en París.
La tetería del oso malayo
La tetería del oso malayo é o segundo grande álbum do debuxante de banda deseñada David Rubín. Publicado pola editorial vasca Astiberri en novembro de 2006, recolle na súa maior parte historias breves publicadas na revista Dos veces breve, pero cun fío condutor: a "tetería psico-anímica" do oso malaio Sigfrido.
Estrutura
A obra estrutúrase nunha serie de oito historias curtas, completadas por un prólogo e un epílogo de marco e por un dramatis personae. Ademais, a primeira edición incluía tamén os prólogos textuais de Enrique Ventura e José V. Galadí.
Sinopse
As historias, que son independentes e autoconclusivas, narran as peripecias vitais dunha galería de heroes derrotados e vítimas do desamor que acoden á tetería que posúe un oso malaio chamado Sigfrido, pero que en realidade o seu propietario define como "consultorio psico-anímico".
Por aí pasan Caetano Crayón, antigo superheroe que deixou cego un robot xigante, e mais unha gorgona chamada Herminia que petrifica a quen a mira; o lobishome esquizofrénico Antón, que acaba de matar a muller e mais as fillas; Kent, un ex-superheroe que colgou a capa cando a moza lle morreu de cancro dez anos atrás; o soldado Daumier, que vive cos remorsos de ser o único sobrevivente do exército de Jaques Marfil; Espartano, un súbdito da emperatriz que por fidelidade á súa muller ten que fuxir nunha moto coa súa filla pequena, para poñela a salvo do exército imperial; Donatello, un hipopótamo solitario e depresivo que acaba por soterrarse vivo como unha pataca; ou de Edgardo, vítima do desamor.
Beatriz González Loroño
Traxectoria
Licenciada en Dereito. Foi concelleira de Vilagarcía de Arousa. Foi elixida deputada no Parlamento de Galicia nas eleccións autonómicas de 2001. En 2010 foi nomeada xerente da Fundación Cidade da Cultura. Foi relevada deste posto en novembro de 2016.
Rosa Darriba Calviño
Traxectoria
Mestra e directora do Colexio As Solanas. Foi concelleira do BNG e primeira tenente de alcalde do concello da Guarda. Foi elixida parlamentaria pola provincia de Pontevedra nas eleccións autonómicas de 1997. Nas autonómicas de 2001 non foi elixida, pero entrou no Parlamento en 2003 en substitución de Olaia Fernández Davila. En 2012 integrouse na ANOVA-Irmandade Nacionalista.
Léxico da Galiza
O Léxico da Galiza é unha achega da Academia Galega da Língua Portuguesa (AGLP) de máis de 1.200 palabras propias do galego aos dicionarios de portugués, para ser incorporado ao vocabulario ortográfico común do portugués.
Historia e características
Foi presentado en cerimonia conxunta coas academias de Portugal e do Brasil o 14 de abril de 2009. O primeiro vocabulario de portugués que o incluíu foi o de Porto Editora en outubro de 2009. En marzo de 2010 a AGLP participou na "Conferência Internacional sobre o Futuro da Língua portuguesa no Sistema Mundial" celebrada en Brasilia, por convite do Ministerio de Relacións Exteriores do Brasil.
Amando
Amando é un nome propio galego de home, procede do nome latino Amandus. A forma feminina é Amanda. No ano 2013 levaban o nome 235 residentes en Galicia.
Christian Otto Mohr
dereita|miniatura|Christian Otto Mohr.
Christian Otto Mohr, nado en Wesselburen o 8 de outubro de 1835 e finado en Dresde o 2 de outubro de 1918, foi un enxeñeiro civil alemán, un dos máis celebrados do século XIX.
Peligros
Peligros é un concello español, pertencente á provincia de Granada, en Andalucía. Está situado na parte central da Vega de Granada. Limita cos concellos de Calicasas, Güevéjar, Pulianas, Maracena e Albolote. Na actualidade, Peligros alberga a sede social do Diario Ideal de Granada. En 2013 tiña 11.126 habitantes. A súa extensión superficial é de 9 km² e ten unha densidade de 1097,24 hab/km². As súas coordenadas xeográficas son 37°13' N, 3º37' O. Atópase situado a unha altitude de 680 metros e a 9 quilómetros da capital de provincia, Granada.
Christian Otto Mohr
Traxectoria
Mohr pertenceu a unha familia terratenente de Wesselburen na rexión de Holstein e estudou na Escola Politécnica de Hannover. A comezos de 1855, durante os primeiros anos da súa vida laboral estivo traballando no deseño de vías de ferrocarril para as vías dos estados de Hannover e Oldenburg na actual Baixa Saxonia, deseñando algunhas pontes famosas e creando algún dos primeiros armados de aceiro.
Peligros
Política
Os resultados en Peligros das últimas eleccións municipais, celebradas en maio de 2011, son:
Christian Otto Mohr
Traxectoria
Aínda nos seus primeiros anos construíndo vías de tren, Mohr sentíase moi interesado polas teorías de mecánica e a resistencia de materiais e no 1867, fíxose mestre de mecánica no Politécnico de Stuttgart e no 1873 no Politécnico de Dresde. Mohr tiña un estilo directo e sinxelo que era moi popular entre os seus estudantes. Retirouse en 1900.
Logros científicos
En 1874, formalizou, a até entón só intuitiva, idea dunha estrutura estaticamente indeterminada (hiperestática).
Mohr foi un entusiasta das ferramentas gráficas e desenvolveu un método para representar de xeito visual as tensións en tres dimensións, previamente proposto por Carl Culmann. En 1882 desenvolveu o método gráfico en dúas dimensións para a análise do tensor de tensións, coñecido coma círculo de Mohr e o usou para propor a nova teoría de resistencia de materiais, baseada no esforzo cortante. Tamén desenvolveu o diagrama Williot-Mohr para o desprazamento de armaduras e a teoría de Maxwell-Mohr para a análise de estruturas estaticamente indeterminadas.
Caseiro, Nieva, Avión
Caseiro é un lugar da parroquia de Nieva no concello ourensán de Avión na comarca do Ribeiro. Segundo o INE e o IGE en 2011 tiña 56 habitantes (25 homes e 31 mulleres), tres menos ca en 2010 (26 homes e 33 mulleres).
Nesta aldea está a igrexa parroquial.
Branco e negro
miniatura|Foto en branco e negro dun froito da [[árbore do pan, c. 1870]] O branco e negro é un termo amplamente usado para referirse a un abano de acabamentos e procesos das artes visuais de carácter monocromo, e onde só existen brancos, negros e distintas tonalidades de grises.
Existe a fotografía en branco e negro e a banda deseñada en branco e negro. Tamén tiveron a súa época, se ben agora só se usan xa con carácter experimental, o cine en branco e negro e a televisión en branco e negro.
Cian (mitoloxía)
Cian, fillo de Dian Cecht, dos Tuatha Dé Danann, é máis coñecido coma o pai de Lugh xunto coa princesa fomoriana Ethniu.
Historia
Naceu co saco amniótico intacto na súa cabeza, cando era novo pegóuselle coa variña dun druída e iso converteuno nun porco. Logo diso podíase transformar en porco á súa vontade. Noutras versións podíase transformar en can.
Segundo unha profecía, Balor, o rei dos Fomoré, debía ser matado polo seu neto. Pechou a súa filla, Ethniu, nunha torre feita de cristal para evitar que quedase preñada. No entanto, Cian, coa axuda da druída Birog, conseguiu entrar na torre. Ethniu pronto deu a luz a tres fillos. Balor tirounos ao océano: dous afogaron ou convertéronse en focas, mais un, Lugh, foi salvado por Birog e fixerono fillo adoptivo de Manannan mac Lir. Segundo unha versión da lenda, Cian seduciu a Ethniu en vinganza logo do roubo da súa vaca por Balor.
Cian foi matado polos fillos de Tuireann, Brian, Iuchar e Iucharba, logo de tentar sen éxito escapar deles baixo a forma dun porco. Lugh fiou unha serie de buscas aparentemente imposibles como indemnización. Acadáronas todas, mais foron fatalmente feridos na realización da última. A pesar das súplicas de Tuireann, Lugh negoulles o uso dun dos artigos que recuperaran, unha pel de porco máxica que curaba todas as feridas. Morreron a causa das súas feridas e Tuireann morreu de tristeza sobre os seus corpos.
O nome Cian noméase tamén na Historia Brittonum de Nennio coma poeta galés contemporáneo de Aneirin e Taliesin (antes do 1100).
Don't ask, don't tell
Don't ask, don't tell, (en galego, Non pregunte, non diga) é a expresión coa que se coñece popularmente a política sobre homosexualidade das forzas armadas dos Estados Unidos de América desde 1993 até decembro de 2010, que establecía a lexislación federal (10 U.S.C. § 654) e que foi revogada pola Cámara de Representantes o 16 de decembro de 2010 e polo Senado dos Estados Unidos de América o 18 de decembro de 2010 e derrogada polo presidente, Barack Obama, o 22 de decembro.
A lei prohibía a calquera homosexual ou bisexual revelar a súa orientación sexual ou falar de calquera relación homosexual, incluíndo matrimonios ou lazos familiares, mentres estivesen a servir no exército, a menos que se producise algunha das excepcións establecidas no apartado 10 U.S.C. § 654 (b). Por outra banda "non preguntar" implica a prohibición que se establece para os superiores de iniciar calquera indagación ou investigación sobre a orientación sexual dos membros do servizo se non se exhibe o comportamento prohibido. A lei prohibía a calquera que "manifeste a súa tendencia ou tente manter prácticas homosexuais" servir nas forzas armadas dos Estados Unidos, porque "podería crear un risco inaceptable para os altos estándares morais, a boa orde e disciplina, e a cohesión da unidade que é a esencia da capacidade militar."
Modificación
Esta política introduciuse por ser un compromiso electoral de Bill Clinton durante a campaña presidencial de 1993, que prometeu que se permitiría a todos os cidadáns fose cal fose a súa orientación sexual servir no exército, xa que até entón había unha completa prohibición para os que non fosen heterosexuais. A lei foi elaborada por Colin Powell e foi mantida polas administracións seguintes.
Debido á presión da opinión pública non se despenalizou a homosexualidade nas forzas armadas, mantívose a prohibición mais garantiuse que se non se producirían indagacións no proceso de recrutamento nin posteriormente. Basicamente fai innecesario ter que mentir para ingresar e seguir no exército, mais obriga a manter en segredo a orientación sexual e calquera relación homosexual.
Historia
Durante a guerra de independencia castigábase a sodomía, entón definida como sexo oral ou anal, coa expulsión deshonrosa. O primeiro rexistro de tal expulsión é de 1778, cando o tenente Frederick Gotthold Enslin foi expulsado con deshonor, coa aprobación de George Washington, polos cargos de sodomía e perjurio. O código militar seguiu mantendo o delito de sodomía, pero non foi até 1942 cando as forzas armadas consideraron apartar totalmente aos homosexuais, por medio de filtros no proceso de recrutamento e investigacións internas. Así todo aquel acusado de ser gai ou bisexual era obxecto de sanción pola lei de sodomía e expulsado con deshonor por medio da sección 8 do código militar, sen recibir ningún dos beneficios estipulados para os veteranos.
As cifras sobre eficacia do proceso de segregación durante o recrutamento desde os anos 1940 até os anos 1980 aínda se discute, algúns homes finxiron ser homosexuais durante a guerra de Vietnam para librarse de pertencer ao continxente e moitos homosexuais lograron eludir o filtro mentindo. Por exemplo, fíxoo nos anos 1950 o médico Tom Dooley que se fixo famoso polo seu labor anticomunista e humanitaria en Vietnam. A súa homosexualidade era un segredo a voces e, finalmente, foi obrigado a dimitir.
A armada encargou un primeiro estudo oficial sobre orientación sexual e as regulacións navais. O informe presentado en 1957 titulado Informe de abordo designado para preparar e presentar recomendacións ao secretario da armada para a revisión das políticas, procedementos e directivas que incumben aos homosexuais, máis coñecido como o informe Crittenden, develaba que os identificados como gais non presentaban máis risco para a seguridade que os identificados como heterosexuais, e non atopou indicios racionais para excluílos da armada, aínda que non recomendou ningún cambio nas regulacións debido á moralidade da sociedade.
Ademais das normas oficiais, os gais foron a miúdo obxecto de varios tipos de acoso por parte dos seus compañeiros de servizo con obxecto de facerlles abandonar o exército ou que se delatasen eles mesmos aos investigadores. O máis infame deste tipo de acosos era o denominado blanket partie (festa da manta), que consistía en que durante a noite nos barracóns un individuo tapaba a cabeza da vítima cunha manta mentres outros lle golpeaban, a miúdo brutalmente e con consecuencias fatais, por exemplo ocorreu no caso do oficial de telecomunicacións de terceira clase da armada Allen R. Schindler, Jr., asasinado o seu compañeiro de barco Terry M. Helvey, coa axuda dun cómplice, citado polo presidente Clinton cando se aprobou a norma do Don't Ask, Don't Tell. Posteriormente a esta reforma introduciuse outra, o "don't pursue, don't harass" (non persigas, non acoses) prohibindo oficialmente este tipo de comportamento, pero, segundo algúns informes, este tipo de prácticas non se erradicou.
A presión sobre os homosexuais tamén variaba en función da necesidade de persoal. Así, en tempos de guerra flexibilizábanse as normas. Até 1981 existiu en todos os corpos das forzas armadas a regra denominada "queen for a day" (raíña por un día) que permitía, discrecionalmente, permanecer no exército a aquel acusado de homosexualidade que afirmase que só ocorreu unha vez. Casos como estes déronse especialmente durante a guerra de Vietnam.
Durante os anos 1970 houbo moitos recursos nos tribunais cuestionando as regulacións sobre homosexualidade do exército con certo éxito, especialmente cando o demandante fora aberto sobre a súa homosexualidade desde o principio ou por mor de aplicarse a regra "queen for a day". En consecuencia, en 1981, o Departamento de Defensa estableceu unha nova regulación sobre a homosexualidade destinada a rexeitar as apelacións nos tribunais, por medio de regulacións e argumentos uniformes e claros que fixesen da condición de homosexual unha causa xustificable de expulsión do exército (Directiva DOD 1332.14 (Listaxe de separacións administrativas), xaneiro de 1981):
A directiva justificaba a política de expulsión e eliminaba a regra de "queen for a day" que favorecera as demandas contra as forzas armadas. Asimilaba a homosexualidade con outras incapacidades para o servizo o que orixinaba que a expulsión do servizo deixase de ser con deshonor e pasase a ser por unha licenza con honras. Esta norma tamén foi obxecto de numerosas demandas xudiciais, aínda que o tribunal supremo dos Estados Unidos rexeitou valorar a súa constitucionalidade, preferindo que o tratasen cortes menores e que o congreso se pronunciase sobre o asunto.
Nos 1980 varios dos candidatos demócratas á presidencia expresaron o seu interese en cambiar as normas referentes á homosexualidade nas forzas armadas, e como a maioría da sociedade cambiara a súa opinión sobre a homosexualidade empezou a mostrar o seu apoio a que os homosexuais estivesen nas forzas armadas, considerando as investigacións sobre a orientación sexual dos soldados como cazas de bruxas. O tema dos gais no exército converteuse nun asunto de campaña nas eleccións presidenciais de 1992, cando Clinton prometeu que eliminaría esta prohibición do exército.
En 1992 o Consello Xeral dos Estados Unidos realizou un informe titulado Xestión de Forzas de defensa: Política do DOD sobre homosexualidade. GAO/NSAID-92-98, que resumía as políticas da directiva DOD sobre homosexualidade e as súas razóns. O informe tamén incluía citas dun estudo previo non publicado de 1988 sobre a DOD que chegaba a conclusións similares ás do informe Crittenden de 1957. En 1993 os dous informes publicáronse xunto cos argumentos dun xeneral das forzas armadas defendendo as teses da directiva DOD en contra do levantamento do veto.
A oposición no congreso ao levantamento da prohibición foi liderada polo senador demócrata de Xeorxia Sam Nunn que organizou varias vistas no congreso onde se defendía a posición do exército para manter o veto da directiva de 1981. Mentres que o apoio do congreso á reforma liderada polo congresista, tamén demócrata, Barney Frank de Massachusetts, que loitou por un compromiso, e o senador republicano retirado Barry Goldwater, que argumentou para a completa retirada da prohibición. Tras o bloqueo das liñas telefónicas do congreso por chamadas de xente que se opuña á retirada da prohibición, o presidente Clinton deu un paso atrás na súa promesa electoral de levantar totalmente o veto aos homosexuais nas forzas armadas. Ao final aprobouse un compromiso intermedio o "Don't Ask, Don't Tell". Oficialmente as prácticas homosexuais seguen prohibidas pero o compromiso dita que o exército deixaría de preguntar no proceso de recrutamento pola orientación sexual e comprometíase a non investigar a vida sexual privada dos soldados. E, pola súa banda, os homosexuais teñen a obrigación de non realizar prácticas sexuais durante o seu servizo, non revelar a súa condición sexual ou facer nada que a devele, como casar con alguén da súa mesmo sexo; se o incumpren serían licenciados.
O 13 de setembro de 2005 o Centro de estudo das minorías sexuais no exército un think tank da Universidade Santa Barbara sacou a noticia de que existía unha norma de FORSCOM de 1999 (Regulation 500-3-3) que permitía no despregamento de reservistas do exército e tropas da garda nacional seguir en activo aos que digan ser gais ou sexan acusados de ser gais. O portavoz das forzas armadas Kim Waldron posteriormente confirmou a existencia da norma indicando que se tentaba previr que os reservistas e os membros da garda nacional escapasen do combate finxindo ser gais.
A norma "Don't ask, don't tell" foi levada ás cortes federais cinco veces, e no tribunal supremo no caso Rumsfeld v. Forum for Academic and Institutional Rights, mantivo por unanimidade que o goberno federal non podía reter os fondos das universidades para forzalas a aceptar recrutadores militares, estas aduciron políticas de non discriminación.
En 1993 o Instituto nacional para investigación da defensa da corporación Rand publicou Orientación sexual e política sobre persoal militar de EEUU: Opcións e avaliación, preparado para a oficina do secretario de defensa. onde se analiza a vida dos soldados e avalíase a repercusión da normativa e compárase con outros exércitos.
Derrogación
[[Ficheiro:DADT Repeal Senate.svg|miniatura|dereita|O senado aprobou a revogación por 65 a 31, con todos os demócratas (excepto unha abstención) e 8 republicanos a favor.
]] O 10 de outubro de 2009 o presidente Barack Obama anunciou nun discurso para Human Rights Campaign que acabaría con esta norma. Tras dous intentos frustrados de revogar a lei o 21 de setembro e o 9 de decembro, pola oposición dos republicanos, liderados polo senador John McCain, o Senado dos Estados Unidos revogou a lei por 65 votos contra 31 o 18 de decembro de 2010. Dous días antes, a Cámara de Representantes, 250 votos a favor e 175 en contra, aprobara levantar o veto aos homosexuais.
Obama asinou a derrogación o 22 de decembro de 2010. Días antes da derrogación, e coñecida a postura da Cámara de Representantes e o Senado, declarou:
O secretario de Defensa, Robert Gates, asegurou que a administración traballaría con "precaución, método, aínda que con resolución" en aplicar a derrogación.
Dous meses antes, en outubro, unha enquisa oficial do Pentágono revelara que dous terzos dos militares estadounidenses estaba de acordo con que os gais e lesbianas prestasen servizo sen ocultar a súa orientación sexual, á vez que un xuíz de Virxinia ordenara ao exército suspender a aplicación da lei despois de declarala inconstitucional por violar a Primeira e a Quinta emenda da Constitución dos Estados Unidos.
Opinión pública
As enquisas mostraron que a maioría da poboación dos Estados Unidos está a favor de permitir que os homosexuais sirvan abertamente nos exércitos. Unha sondaxe nacional realizado en maio de 2005 polo Boston Globe mostrou que o 79% dos enquisados non tiña nada en contra de que as persoas abertamente homosexuais servisen no exército. En 2008 unha enquisa conxunta de Washington Post e ABC News mostraba que o 75% dos estadounidenses, o 80% dos demócratas, 75% dos independentes e o 66% dos republicanos, contestou que debería estar permitido servir no exército aos homosexuais. En cambio os militares seguen estando en contra. Unha enquisa de 2006 de Zogby International entre membros das forzas armadas atopou que só o 26% estaba a favor do servizo de gais e lesbianas no exército, mentres que o 37% apoiaban a prohibición.
Impacto económico
En febreiro de 2005, a Government Accountability Office (oficina de contabilidade gobernamental, GAO) fixo público os custos estimados da norma. Avisando que a cantidade puidese ser demasidado baixa, a GAO informou o gasto de USD 95,4 millóns en custos de recrutamento e que 95,1 millóns de adestramento para substituír os 9.488 soldados licenciados desde 1994 até 2003.
En febreiro de 2006, unha comisión informal da Universidade de California na que estaban Lawrence Korb, un antigo axudante do secretario de defensa durante a administración Reagan, o antigo secretario de defensa William Perry da administración Clinton e profesores de West Point concluíu que o cálculo debía estar máis próximo a USD 363 millóns, incluíndo 14,3 millóns polas "viaxes de separación" unha vez que o membro é expulsado, 17.8 millóns para oficiais de adestramento, 252,4 millóns por adestramento e 79.3 millóns por custos de recrutamento. O informe da comisión afirmaba que a GAO non tomou en conta os valores das perdas militares dos departamentos.
Opinións de personalidades
A cantante estadounidense Lady Gaga avogou o día 16 de setembro de 2010 polos dereitos dos soldados gais e lesbianas nun vídeo de YouTube.
No vídeo, a artista pide ao Senado norteamericano votar contra toda discriminación dos homosexuais nas Forzas Armadas. Agregou que desde a aprobación da lei "Don't Ask, Don't Tell" en 1993, un 14 mil soldados deberon abandonar a súa carreira militar pola súa orientación sexual.
A lei permite aos homosexuais ser militares mentres non revelen a súa condición sexual. A cantante denunciou que, na práctica, hai oficiais con prexuízos que interveñen correos electrónicos e consultan ás familias pola orientación sexual dos seus fillos. Isto é inconstitucional, segundo a estrela.
Heinrich Mann
Luiz (Ludwig) Heinrich Mann, nado en Lübeck o 27 de marzo de 1871 e finado en Santa Monica (California) o 11 de marzo de 1950, foi un escritor alemán que destacou polas súas novelas de temática social, con duras críticas á sociedade cada vez máis autoritaria e militarista, motivo polo que se exiliou en 1933. É irmán do tamén escritor Thomas Mann.
Esteban Vigo
Como adestrador
O 20 de marzo de 2011 foi destituído como técnico do Hércules CF. O 4 de abril de 2012 foi presentado como novo adestrador do UD Almería até o final da tempada, en substitución de Lucas Alcaraz.
Mamá Ladilla
Mamá Ladilla é un grupo de rock español, formado en Madrid en setembro de 1994.
Gustaf Dalén
Nils Gustaf Dalén, nados en Stenstorp, Suecia en 1869 e finado en Estocolmo en 1937, foi un enxeñeiro e físico sueco, galardoado co Premio Nobel de Física en 1912.
Traxectoria
Tomou as rendas da granxa familiar, que ampliou para incluír unha tenda de artigos de xardín, tenda de sementes e unha leitería.
Mamá Ladilla
O grupo posúe un repertorio consistente en cancións de ton humorístico, con letras nas cales abundan os xogos de palabras, as referencias á cultura popular, a escatoloxía e o surrealismo en xeral. Con todo, ao contrario que a maior parte dos grupos que utilizan o humor como signo de identidade, Mamá Ladilla foxe do punk en favor dun rock con riffs máis elaborados, presenza de sos instrumentales e, en xeral, unha maior complexidade e virtuosismo. Eles definen o seu estilo como punk-rock progresivo e basto.
Gustaf Dalén
Traxectoria
En 1892 inventou un testador da graxa do leite, que comprobaba a calidade do leite entregado.
Gustaf de Laval quedou impresionado polo autodidacta Dalén e animouno a que comezase a estudar. Estudou enxeñería na Chalmers tekniska högskola (Universidade de Tecnoloxía de Chalmers) de Gotemburgo, onde conseguiu o grao de Mestre, e se doutorou en 1896.
Mamá Ladilla
A maqueta e o primeiro disco
Precisamente nun destes primeiros concertos, na sala Siroco, en Madrid, en novembro do mesmo ano 1994, a actuación é gravada en casete polo técnico de son; esta cinta é posteriormente titulada sen mestura previa algunha como Directamente a la basuera e, introducindo tamén algúns temas caseiros gravados en solitario por Juan Abarca, resulta a primeira maqueta do grupo. Este último encarga algúns centenares de copias que posteriormente cada membro distribúe entre multitude de amigos e coñecidos, de modo que en non demasiado tempo Mamá Ladilla convértese nun grupo máis ou menos coñecido, polo menos en ámbitos alternativos.
Gustaf Dalén
Traxectoria
Dalén casou con Elma Persson en 1901, e tiveron dúas fillas e dous fillos.
Mamá Ladilla
A maqueta e o primeiro disco
Grazas á difusión da maqueta o grupo pode actuar con maior frecuencia e en lugares cunha maior afluencia, de modo que acaba xurdindo o seu primeiro contrato discográfico coa compañía BOA, e en 1996 é lanzado o primeiro álbum oficial do grupo: Arzobispofobia. Este traballo, que inclúe algúns temas da maqueta, aínda que a maior parte da súa repertorio consiste en cancións novas, é producido conxuntamente polo grupo e Daniel Sánchez.
Gustaf Dalén
Traxectoria
Faleceu o 9 de decembro de 1937 en Estocolmo á idade de 68 anos.
Mamá Ladilla
A maqueta e o primeiro disco
En 1997, e ante as boas vendas de Arzobispofobia, Mamá Ladilla é fichado por unha axencia de management e leva a cabo un concerto na sala KTdral en Madrid, con capacidade para unhas mil persoas; mediante unha pegada masiva de carteis intenta encher a sala, e finalmente a actuación resulta un éxito, excedéndose a capacidade de público máxima do lugar. De modo que, ao cumprirse todas as expectativas, o grupo asina un novo contrato discográfico coa multinacional RCA, que para empezar remasteriza e volve lanzar Arzobispofobia.
Pero Velho
Pero Velho, tamén Pêro (ou Pero) Velho de Taveirós, foi un trobador galego do século XIII.
Mamá Ladilla
O segundo, terceiro e cuarto disco
Con RCA Mamá Ladilla grava en 1998 o seu segundo álbum, Naces, creces, te jodes y mueres, que extrae o seu título do dunha das cancións da maqueta. Esta gravación realízase con todo luxo, e da produción encárganse Tony López e Marisa Martín; de modo que o disco resulta finalmente un bo traballo. Algo antes da publicación do álbum o grupo comeza unha xira a nivel nacional, con máis de sesenta concertos e actuacións nos principais festivales musicais do país, que se prolonga durante dous anos.
Gustaf Dalén
Investigacións científicas
Realizou investigacións sobre a turbina de gas e perfeccionou a turbina de vapor Laval. Inventou un acumulador non explosivo de acetileno capaz de absorber grandes cantidades deste gas e unha válvula automática para regular o gas fornecido aos farois.
Cerdeiroa, Nieva, Avión
Cerdeiroa é un lugar da parroquia de Nieva no concello ourensán de Avión na comarca do Ribeiro. Segundo o INE e o IGE en 2011 tiña 13 habitantes (seis homes e sete mulleres), tres menos ca en 2010 (sete homes e nove mulleres).