cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Stephen Lang
Stephen Lang nado o 11 de xullo de 1952 en Nova York, Estado de Nova York, é un actor estadounidense. É coñecido por interpretar a Stonewall Jackson en Gods and Generals (2003), a George Pickett en Gettysburg (1993), e ó Coronel Miles Quaritch en Avatar (2009).
Hermafroditismo
miniatura|250px|dereita|Símbolo ás veces asociado ao hermafroditismo, derivado do símbolo grecorromano de [[Hermes/Mercurio.]] O hermafroditismo dáse cando un mesmo ser vivo ten os aparellos sexuais masculino e feminino ou un aparello mixto, pero é capaz de producir gametos de ambos os tipos ao mesmo tempo. Isto permítelle ao organismo actuar unhas veces como macho e outras como femia. Non obstante, o máis común é a fecundación cruzada entre individuos hermafroditas; tamén existen algúns casos, como nos corais, nos que se producen gametos xa fecundados. Un exemplo de animal hermafrodita é o percebe.
Fecundación cruzada
Aínda que os seres vivos hermafroditas producen os dous tipos de gametos, de cando en vez fecúndanse a si mesmos. Se se exceptúa algún caso como as tenias, que si poden autofecundarse (de todos os xeitos esta fecundación nunca se produce no mesmo aparello reprodutor, dúas proglotes uniríanse para a fecundación), os restantes hermafroditas necesitan a colaboración doutro conxénere para reproducírense. Nas plantas sucede o mesmo, pois aínda que as flores posúen os dous sexos, os gametos maduran a distinto tempo, polo que se require unha polinización cruzada para levar a cabo a fecundación.
Este é o caso da maioría das plantas con flores e dalgúns animais, por exemplo, caracois e miñocas de terra.
Algúns peixes tamén son hermafroditas: poden iniciar a súa vida como femias e cambiar de sexo logo de procrear varias veces, transformándose en machos.
Alcance do hermafroditismo
Como estratexia reprodutiva, o hermafroditismo é ideal para animais aos que custa atopar parella, xa sexa polo seu hábitat, a súa baixa poboación, o seu illamento ou a súa lenta translación. A desvantaxe que presentaría é unha menor eficiencia nas tarefas reprodutivas debido á falta de especialización.
Dise que a maioría dos hermafroditas non son funcionais porque aínda que é posible, é raro (especialmente en animais) que suceda a autofecundación, a cal é un feito só nalgunhas especies hermafroditas.
Especies
O hermafroditismo está amplamente representado entre as plantas con flores (Anxiospermas).
Non existe documentada a existencia de ningún mamífero hermafrodita sen identidade sexual.
As investigacións revelaron que algunhas femias eran en realidade xenotípicamente machos, co cal a determinación sexual estaba determinada polo simbionte e non polos cromosomas. Distintas bacterias, como Wolbachia, Paramixidia ou Microspiridia, poden ser endosimbiontes feminizantes.
Se, debido a estas bacterias simbiontes, se inhibe a diferenciación da glándula androxénica, ou sexa, bloquéase a glándula que xera hormonas masculinas, aparece o fenotipo feminino en individuos xeneticamente machos. Se, pola contra, este bloqueo é imperfecto, aparecen individuos intersexuais.
Outras representacións
Un dimorfismo sexual moi acusado pode confundirse con hermafroditismo, aínda que non o sexa. Este é o caso duns caracois parasitos de equinodermos, entre os cales o macho parasito (moi pequeno) pódese achar no interior da femia.
Denomínase seudohermafrodita a aqueles animais que posúen internamente os órganos reprodutivos dun sexo pero a súa aparencia externa é a do outro sexo.
Tamén existen hermafroditas secuenciales, aqueles que cambian de sexo no transcurso da súa vida, como no caso dos peixes róubaos e da cabrilla.
Hermafroditismo e humanos
Existen diferentes casos que son similares ao hermafroditismo na especie humana. Un dos casos máis famosos foi o de Herculine Barbin. O termo máis correcto para referirse a unha persoa con estas condicións é intersexual. O síndrome de Klinefelter produce individuos con intersexo.
O termo médico hermafroditismo verdadeiro aplícase aos casos con gónadas de ambos os sexos en distintas proporcións, xa que nalgúns casos conteñen folículos ováricos e túbulos seminíferos na mesma gónada (ovotestis). no entanto, en humanos non hai ningún caso constatado medicamente de auténtico hermafroditismo (é dicir, coa capacidade de producir óvulos e espermatozoides ao mesmo tempo).
Alexander Wetmore
Frank Alexander Wetmore, nado o 18 de xuño de 1886 en North Freedom (Wisconsin), e finado o 7 de decembro de 1978 en Glen Echo (Maryland), foi un ornitólogo e paleontólogo estadounidense.
Traxectoria
Naceu en North Freedom, Wisconsin, e estudou primeiro na Universidade de Kansas e, posteriormente, na Universidade George Washington.
En 1925 foi nomeado secretario adxunto da Smithsonian Institution, sendo secretario desta entidade entre 1945 e 1952.
Entre outras obras, escribiu A Systematic Classification for the Birds of the World (1930, revisado en 1951 e 1960). A súa ordenación foi amplamente aceptada, permanecendo en uso até a actualidade.
Reebok
Reebok International Limited é unha das empresas máis famosas do mundo. Reebok é unha marca de roupa deportiva, fabrica zapatillas deportivas, chándales e outros accesorios.
Historia
A compañía fundouse en 1895 en Bolton, Inglaterra. Foi fundada por Joseph William Foster baixo a súa compañía J.W. Foster and Sons Limited. co nome de Mercury Sports, non foi até 1960 que se renomaría a Reebok.
En 1988 creou o Premio Reebok de Dereitos Humanos, Reebok Human Rights Award (RHRA), que homenaxea a activistas menores de trinta anos que loitaron polos dereitos humanos a través de medios non violentos
En 1996 propuxo a Nike unha alianza para acabar co traballo infantil nas subcontratas de fábricas, maiormente asiáticas.
En xaneiro de 2006, Reebok foi adquirida por 3.100 millóns de euros por Adidas AG, coa intención de competir contra Nike, sobre todo no mercado estadounidense. En outubro do mesmo ano, Reebok saca o seu primeiro Reebok I am what I am (Eu son o que eu son). En 2007 deixou de entregar os RHRA.
En 2021 Adidas asinou un precontrato para vender a marca a Authentic Brands Group, e nese mesmo ano volveu dar os RHRA.
Provedor
230px|miniatura|Propaganda de Reebok en [[Basel]]
Xogadores de Tenis
No circuíto de tenis profesional, algúns xogadores utilizan esta marca en todos os seus partidos, entre eles xogadores atópanse o peruano Luís Horna ou o español Nicolás Almagro
Naraxa, Vilabol de Suarna, A Fonsagrada
Naraxa é un lugar da parroquia de Vilabol de Suarna, no concello lugués da Fonsagrada. Segundo o IGE, en 2015 tiña 14 habitantes (5 homes e 9 mulleres).
Palmitoilación
miniatura|300px|dereita|Na palmitoilación, engádese xeralmente un grupo [[palmitoíl (derivado do ácido palmítico, que se mostra na figura).]]
A palmitoilación é a unión covalente de moléculas de ácidos graxos, como o ácido palmítico, a unha proteína en residuos cisteína e menos frecuentemente serina e treonina, a cal é caracteristicamente unha proteína de membrana. A función precisa da palmitoilación depende da proteína determinada que se considere. En xeral, a palmitoilación potencia a hidrofobicidade das proteínas e contribúe á súa asociación coa parte hidrófoba das membranas. A palmitoilación tamén parece xogar un papel significativo no tráfico subcelular de proteínas entre os compartimentos de membrana, e tamén na modulación das interaccións proteína-proteína. A diferenza da prenilación e a miristoilación, a palmitoilación xeralmente é reversible porque o enlace entre o ácido palmítico e a proteína é a miúdo un enlace tioéster. A reacción inversa está catalizada polas palmitoíl proteína tioesterases. Como a palmitoilación é un proceso postraducional dinámico, crese que a célula o emprega para alterar a localzación subcelular, as interaccións proteína-proteína, ou as capacidades de unión dunha proteína.
Un exemplo de proteína que sofre palmitoilación é a hemaglutinina, unha glicoproteína de membrana utilizada polo virus da gripe para unirse aos receptores da célula hóspede. Nos últimos anos caracterizáronse os ciclos de palmitoilación que experimentan unha ampla variedade de encimas, como H-Ras, Gsα, o receptor β2-adrenérxico, e a óxido nítrico sintase endotelial (eNOS). Outro exemplo é a importante proteína de sinalización Wnt, que é modificada no caso da Wnt-3a murina por adición dun grupo palmitoleíl nun residuo de cisteína e por un grupo palmitoleoíl (derivado do ácido palmitoleico neste caso) a un residuo de serina, o cal controla o seu transporte na célula. Este último é un tipo de O-acilación e está mediada por unha O-aciltransferase unida a membranas. Na transdución de sinais por medio da proteína G, a palmitoilación da subunidade α, a prenilación da subunidade γ, e a miristoilación están implicadas en manter unida a proteína G á superficie interna da membrana plasmática para que a proteína G poida interaccinar co seu receptor de membrana.
A palmitoilación na plasticidade sináptica
Considérase que a unión de cadeas hidrófobas longas a proteínas específicas ten unha grande importancia nas vías de sinalización celular. Un bo exemplo da súa importancia é no agrupamento de proteínas na sinapse. Un mediador principal do agrupamento de proteínas na sinapse é a proteína de densidade postsináptica (95kD) PSD-95. Cando esta proteína é palmitoilada queda restrinxida á membrana. Esta restrición á membrana permite que se una na membrana postsináptica a canais iónicos e os agrupe. Ademais, na neurona presináptica, a palmitoilación do SNAP-25 permite que o complexo SNARE se disocie durante a fusión de vesículas. Isto significa que a palmitoilación ten un papel na regulación da liberación do neurotransmisor.
A palmitoilación da proteína delta catenina parece estar coordinada por cambios dependentes da actividade nas moléculas de adhesión sinápticas, estruturas sinápticas, e localización de receptores que están implicados na formación da memoria.
Óscar Cacharrón
Óscar Cacharrón Mojón, nado en Ourense o 27 de febreiro de 1965, é un exfutbolista galego. Xogaba de defensa.
Bruno Mauricio de Zabala
Traxectoria
Naceu no arrabalde de Zabala (entón extramuros a vila de Durango, hoxe integrado no centro urbano), na provincia de Biscaia que integra a comunidade autónoma do País Vasco. A súa casa natal consérvase na actualidade e sobre un dos seus muros poden apreciarse dúas placas conmemorativas do seu labor fundacional alén dos mares.
Anjo de terra
Anxo de terra (1ª edición, 1950 ) ou Anjo de terra (edición de 1980 ) é un libro de poemas de Ricardo Carballo Calero.
Características
A preocupación existencial, a incógnita sobre o eu, a dúbida como única verdade accesíbel ao humano, a figura do anxo, a consciencia da condición humana e o desexo de retorno ao paraíso, forman o discurso poético do autor.
Poemas
Na edición de 1980 inclúense:
Comercio
miniatura|[[Pintura ó óleo|Óleo que representa o comercio en Gdańsk no século XVII]] miniatura|Intérêts des nations de l'Europe, dévélopés relativement au commerce, 1766
O comercio é a actividade socioeconómica consistente na compravenda de bens, sexa para o seu uso, para a súa venda ou para a súa transformación, implica a transferencia de bens e servizos dunha persoa ou entidade a outra, a miúdo a cambio de diñeiro. Os economistas refírense o sistema ou rede que permite o comercio como un mercado.
Unha das primeiras formas de comercio, a economía do agasallo, contemplaba o intercambio de bens e servizos sen un acordo explícito para recompensas inmediatas ou futuras. Unha economía do agasallo implica intercambiar cousas sen o uso de diñeiro. Os comerciantes modernos xeralmente negocian a través dun medio de intercambio, como o diñeiro. Como resultado, comprar pode separarse de vender ou gañar. A invención do diñeiro (o crédito, o papel moeda e o diñeiro non físico) simplificou e promoveu enormemente o comercio. O comercio entre dous comerciantes denomínase comercio bilateral, mentres que o comercio que involucra a máis de dous comerciantes denomínase comercio multilateral.
Desde un punto de vista moderno, o comercio existe debido á especialización e a división do traballo, unha forma predominante da actividade económica na que os individuos ou os grupos cooperativos concéntranse nun pequeno aspecto da produción, pero utilizan a súa produción no comercio doutros produtos e necesidades. O comercio existe entre rexións porque as diferentes rexións poden ter unha vantaxe comparativa (percibida ou real) na produción dalgunhas mercancías comerciables, incluída a produción de recursos naturais escasos ou limitados noutros lugares. Por exemplo: os tamaños de rexións diferentes poden fomentar a produción en masa. En tales circunstancias, o comercio a prezo de mercados entre localizacións pode beneficiar a ambas localidades.
O comercio polo miúdo consiste na venda de bens ou mercadorías desde un lugar fixo (como os grandes almacéns, boutiques ou quioscos), en liña ou por correo, en lotes pequenos ou individuais para o consumo ou uso directo do comprador. O comercio por xunto é o tráfico de bens que se venden como mercadorías a comerciantes polo miúdo, ou a usuarios industriais, comerciais, institucionais, negocios profesionais, ou a outros almacenistas e servizos subordinados relacionados.
Historicamente, a apertura ao libre comercio aumentou substancialmente nalgunhas áreas desde 1815 ata o estalido da primeira guerra mundial en 1914. A apertura comercial aumentou novamente durante a década de 1920, pero colapsou (en particular en Europa e América do Norte) durante a Gran Depresión da década de 1930. A apertura comercial volveu aumentar substancialmente a partir da década de 1950 (aínda que cunha desaceleración durante a crise do petróleo da década de 1970). Os economistas e historiadores económicos sosteñen que os niveis actuais de apertura comercial son os máis altos que xamais existiron.
O comerciante é a persoa física ou xurídica que se dedica ao comercio en forma habitual, como as sociedades mercantiles.
Historia
miniatura|[[Ánfora exipcia.]] As orixes do comercio remóntanse a finais do período  Neolítico, cando se descubriu a agricultura. Ao principio, a agricultura que se practicaba era unha agricultura de subsistencia, onde o fruto era para a poboación dedicada aos asuntos agrícolas. Con todo, a medida que foron incorporándose novos desenvolvementos tecnolóxicos o día a día dos agricultores, por exemplo a forza animal, ou o uso de diferentes ferramentas, as colleitas obtidas eran cada vez maiores. Así chegou o momento propicio para o nacemento do comercio, favorecido por dous factores:
Por tanto, os excedentes das colleitas empezaron a intercambiarse con outros obxectos nos que outras comunidades estaban especializadas. Normalmente estes obxectos eran elementos para a defensa da comunidade (armas), depósitos para poder transportar ou almacenar os excedentes alimentarios (ánforas, etc.), novos utensilios agrícolas (aixadas de metal...), ou mesmo máis adiante obxectos de luxo (espellos, pendentes, etc).
Este comercio primitivo, non só supuxo un intercambio local de bens e alimentos, senón tamén un intercambio global de innovacións científicas e tecnolóxicas, entre outros, o traballo en ferro, o traballo en bronce, a roda, o torno, a navegación, a escritura, novas formas de urbanismo, e un longo etcétera. Na península ibérica este período coñécese como o Orientalizante, polas continuas influencias recibidas de Oriente. Neste momento é cando xorde a cultura ibérica.
Ademais do intercambio de innovacións, o comercio tamén propiciou un paulatino cambio das sociedades. Agora a riqueza podía almacenarse e intercambiarse. Empezaron a aparecer as primeiras sociedades capitalistas tal como as coñecemos hoxe en día, e tamén as primeiras estratificacións sociais. Nun inicio as clases sociais eran simplemente a xente do poboado e a familia do dirixente. Máis adiante apareceron outras clases sociais máis sofisticadas como os guerreiros, os artesáns, os comerciantes, etc.
O troco
miniatura|Dous comerciantes na Alemaña do século XVI.
O troco foi a maneira na que as antigas civilizacións empezaron a comerciar. Tratábase de intercambiar mercadorías por outras mercadorías de igual ou menor valor. O principal inconveniente deste tipo de comercio era que as dúas partes involucradas na transacción comercial tiñan que coincidir na necesidade das mercadorías ofertadas pola outra parte. Para solucionar este problema xurdiron unha serie de intermediarios que almacenaban as mercadorías involucradas nas transaccións comerciais. Estes intermediarios moi a miúdo engadían un risco demasiado elevado nestas transaccións, e por iso este tipo de comercio foi deixado de lado rapidamente cando apareceu a moeda.
O troco coñecémolo como sistema de comercio e foi cando substituía a moeda e o billete,este tipo de troco ou comercio desapareceu desde que xurdiu a moeda. Era un intercambio de bens cando necesitabas algo e cambiábalo por necesidade pero cando se deron conta de que algo podería ser máis valioso,e de aí xurdiu a moeda
Introdución da moeda
miniatura|Un [[denario Romano]] A moeda, ou diñeiro, nunha definición máis xeral, é un medio acordado nunha comunidade para o intercambio de mercadorías e bens. O diñeiro non só ten que servir para o intercambio, senón que tamén é unha unidade de conta e unha ferramenta para almacenar valor e facer posible o fraccionamento. Historicamente houbo moitos tipos diferentes de moeda, desde porcos, dentes de balea, cacao, ou determinados tipos de cunchas mariñas. Con todo, o máis estendido sen dúbida ao longo da historia é o ouro.
O uso do diñeiro nas transaccións comerciais supuxo un gran avance na economía. Agora xa non facía falta que as partes implicadas na transacción necesitasen as mercadorías da parte oposta. Civilizacións máis adiantadas, como os romanos, estenderon este concepto e empezaron a acuñar moedas. As moedas eran obxectos especialmente deseñados para este asunto. Aínda que estas primitivas moedas, ao contrario das moedas modernas, tiñan o valor da moeda implícito nela. É dicir, que as moedas estaban feitas de metais como ouro ou prata e a cantidade de metal que tiñan era o valor nominal da moeda.
O único inconveniente que tiña o diñeiro era que ao ser un acordo dentro dunha comunidade, non tiña valor fóra de contexto. Por exemplo, se o elemento de intercambio dunha comunidade eran dentes de balea, aqueles dentes non tiñan ningún valor fóra da comunidade. Por iso un pouco máis adiante xurdiu o concepto de divisa. A divisa, agora si, é un elemento de intercambio aceptado nunha zona moito máis amplía que a propia comunidade. A divisa máis habitual era o ouro puro, aínda que ao longo da historia tamén apareceron outros, como a sal ou a pementa.
As rutas comerciais
As cruzadas foron unha importante ruta comercial creada de maneira indirecta. A ruta que se creou por mor do movemento de tropas, subministracións, armas, artesáns especializados, botíns de guerra, etc. reactivou a economía de moitas rexións europeas. Este mérito atribúese en parte ao rei inglés Ricardo Corazón de León, que ao involucrarse na terceira cruzada conseguiu importantes vitorias comerciais para Europa, por exemplo o restablecemento da ruta da seda e a recuperación das rutas da pementa.
Xurdimento do banco
miniatura|O cambista e a súa muller, de [[Marinus van Reymerswale.]] Os membros non combatentes da Orde do Temple (os cabaleiros templarios) (séculos XII-XIII) xestionaron unha complexa estrutura económica ao longo do mundo cristián, creando novas técnicas financeiras (as notas promisorias e mesmo a primeira letra de cambio) que constitúen unha forma primitiva do banco moderno.
Entre os servizos que ofertaban estaba o transporte de diñeiro. Os peregrinos podían ingresar diñeiro nun establecemento e despois ir a outro establecemento e retiralo, mesmo entre países diferentes, o cal contribuía á seguridade nos camiños. Isto foi a primeira letra de cambio.
Pero naqueles tempos a igrexa prohibía a usura (o lucro por medio do interese). Así, os templarios construíron ou axudaron a construír máis de 70 catedrais en pouco máis de 100 anos, forxaron e ampararon unha lexión de artesáns… (moitos afirman que eran unha “multinacional ética”).
O servizo en particular (a «letra de Cambio»), propiciou moito o comercio internacional en feiras, onde os comerciantes podían volver aos seus países de orixe sen que o seu diñeiro correse o perigo de ser roubado por salteadores de camiños.
Cara a finais da Idade Media e principios do Renacemento unha banca ou banco era un establecemento monetario cunha serie de servizos que facilitaban moito o comercio. Os pioneiros nesta área foron cambistas que actuaban en feira s anuais e basicamente dedicábanse a realizar cambios de moeda cobrando unha comisión. Estes cambistas foron crecendo, ata o punto que apareceron as grandes familias de banqueiros europeas como os Medici, os Fugger e os Welser.
A era dos descubrimentos
miniatura|A ruta comercial Manila-Acapulco iniciouse en 1565 (amarelo) e a ruta comercial rival portuguesa do leste (verde) desde 1479-1640 (o mapa reflicte só en esquema, sen precisión, as rutas de navegación seguidas polos barcos). Ao redor do ano 1400, a disrupción do Imperio mongol, o crecemento do Imperio otomán e o fin do Imperio  bizantino provoca que todos as rutas de comercio europeas co leste queden bloqueadas. A procura de novas rutas, o xurdimento do capitalismo mercante e o desexo de explorar o potencial dunha economía global, impulsou en Europa a era dos descubrimentos.
Así pois, Europa envorcouse na procura de novas rutas cara á India co fin de restablecer a importación de especias. Pero finalmente, foron Portugal e España os dous países que obtiveron o monopolio destas rutas, grazas ao traballo de exploradores como Cristovo Colón, Vasco da Gama, Fernando de Magallanes ou Juan Sebastián Elcano.
O descubrimento de América polos europeos supuxo outro paso no comercio. O novo fluxo de ouro e prata que obtiñan os españois de maneira «case-gratuíta» nas Américas, saneou e consolidou as redes comerciais e de capital europeas. A banca europea creceu dunha maneira exponencial e empezaron a xurdir os grandes bancos europeos, como o Banco de Ámsterdam, o Banco de Suecia ou o Banco de Inglaterra.
O dominio español e portugués das novas rutas establecidas, forzou a outras potencias europeas, como Inglaterra e Países Baixos, a buscar rutas alternativas. Estes países dedicáronse a explorar sistematicamente os océanos Índico e Pacífico. Estas expedicións comerciais foron o comezo do Imperio británico.
Comercio transatlántico
miniatura|[[RMS Titanic exemplo de transatlántico luxoso, fracasado debido o seu afundimento na súa viaxe inaugural]] Antes do século XIX as travesías transatlánticas entre América e Europa facíanse en barcos de vela, o cal era lento e a miúdo perigoso. Cos barcos de vapor, as travesías convertéronse máis rápidas e seguras. Entón empezaron a xurdir grandes compañías oceánicas con travesías moi frecuentes. Pronto, o feito de construír o maior transatlántico, rápido ou luxoso, converteuse nun símbolo nacional.
Desde o século XVII en diante, case todas as travesías transatlánticas con destino a América do Norte  tenian como  porto de chegada o de Nova York. Pronto o comercio transatlántico converteu Nova York no primeiro porto de América do Norte, e como consecuencia, atraeu a maior parte das futuras mercadorías  transatlánticas e todo o tráfico de pasaxeiros. Nova York converteuse na capital comercial dos Estados Unidos e unha das cidadeé máis importantes do mundo. Ademais, a maior parte dos inmigrantes que ían de Europa aos Estados Unidos, chegaban a Nova York, co que esta cidade tamén era o destino de todos os famosos e ricos viajantes en cruceiros de luxo, así como dos pobres inmigrantes, que viaxaban nas partes inferiores destes barcos. Por tanto, aínda que as travesías transatlánticas podían realizarse entre calquera parte de Europa e América, sempre se asumía que o destino era Nova York, a menos que se indicase o contrario.
As innovacións no transporte
miniatura|[[Locomotora de vapor.]] Antes da revolución do transporte do século XIX, as mercadorías de consumo tiñan que ser manufacturadas preto do lugar de destino. Era economicamente inviable transportar mercadorías desde un lugar distante. Xunto coa Revolución Industrial leváronse a cabo unha serie de innovacións no transporte que revitalizaron o comercio. Agora as mercadorías podían ser manufacturadas en calquera lugar e ser transportadas dunha maneira moi barata a todos os puntos de consumo.
Unha das primeiras achegas na revolución do transporte foi o ferrocarril. Gran Bretaña foi a pioneira neste ámbito, e como consecuencia diso, na actualidade ten a rede de ferrocarrís máis densa do mundo. En España a primeira liña de ferrocarril construíuse en 1840 entre as poboacións de Barcelona e Mataró
Noutros lugares de Europa e dos Estados Unidos, tamén tivo moita importancia o transporte fluvial. Empezouse a alargar e a profundar moitos ríos co fin de facelos navegables. E un pouco máis adiante en moitas rexións empezáronse a construír densas redes de canles navegables.
Finalmente, a aparición do automóbil e a construción sistemática de estradas, provocou que as mercadorías se puidesen transportar xusto ao momento exacto do seu consumo, é o que se coñece como distribución capilar de mercadorías.
Globalización
Seguindo a Cano (2007:2) citado por  Mesino (2009,127) comenta a globalización actual é un fenómeno complexo, que transcende a economía e impacta directamente aspectos fundamentais da vida das nacións, tales como a cultura, a educación, a política e, en xeral, as visións do mundo contemporáneo. Isto significa que, o fenómeno da globalización acentuou as interaccións de todo orde, propiciando espazos para novos coñecementos e xerando unha tendencia cara á homoxeneización da cultura e os valores.
Numerosos grupos pacifistas e ecoloxistas protestan en contra desta tendencia, a favor doutras políticas máis proteccionistas. undefined Outros grupos sindicalistas tamén se mostran fortemente opostos á globalización, pois as multinacionais trasladan postos de traballo desde os países desenvolvidos ata países do Terceiro mundo, con soldos moito máis baixos.
Tipos de comercios
miniatura|Comercios polo miúdo en [[Kasane, Botsuana.]] O comercio é unha fonte de recursos tanto para o empresario como para o país no que estea constituído: cantas máis empresas vendan o mesmo produto ou brinden o mesmo servizo, abarátanse os servizos.
E estes dous tipos de comercio inclúen aos seguintes:
O mercantilismo
A idea de que a riqueza mundial era fixa e que o único medio para conseguir máis riqueza era absorbendo outro país, motivou as grandes guerras europeas dos séculos XVII e  XVIII, por exemplo todas as guerras anglo-neerlandesas.
Capitalismo
miniatura|Ginza, corazón comercial de [[Toquio (Xapón).]]
O capitalismo é o sistema económico que se instituió en Europa entre os séculos XVIII e XIX. O fundamento do capitalismo é o establecemento de compañías especializadas na compra, produción e venda de bens e servizos, nun mercado libre do control do Estado. A única regra que rexe nun sistema capitalista puro é a lei da oferta e a demanda. Esta regra fixa os prezos en función do grao de necesidade das mercadorías por parte do comprador, en relación co grao de necesidade de capital do vendedor (tamén relacionado coa cantidade de mercadorías almacenadas polo vendedor).
Este sistema económico xerou unha situación de libre competencia nun mercado autoregulado pola oferta e demanda, a cal supuxo un novo cambio no comercio mundial. Durante a Revolución Industrial e os cambios repentinos que representou, apareceron diferentes reaccións contra o capitalismo, como o sindicalismo, o comunismo ou o anarquismo.
Enemy Mine (filme)
Enemy Mine é un filme estadounidense dirixido por Wolfgang Petersen que foi estreado en 1985. Está baseado na historia homónima de Barry B. Longyear. Foi protagonizado por Dennis Quaid e Louis Gossett, Jr.. O filme comezou a produción en Budapest en abril de 1984 baixo a dirección de Richard Loncraine, que axiña entrou en "diferenzas creativas" co produtor Stephen J. Friedman e os executivos de 20th Century Fox. Wolfgang Petersen converteuse no novo director e rodou de novo as escenas de Loncraine movendo a produción a Múnic.
Comercio
Capitalismo
Un caso especial é a aparición do anarquismo de mercado que argumenta que o sistema económico-político vixente é máis ben un capitalismo de Estado que consiste en monopolios salvagardados polo Estado e é por tanto un sistema económico incompatible cun mercado xenuinamente libre.
Enemy Mine (filme)
Sinopse
Inimigos por instinto, un humano e un alieníxena con aspecto de réptil libran nun planeta abandonado unha dura batalla, parte da salvaxe guerra que enfronta a Terra co planeta Dracon. Esta guerra acada unha dimensión que pode poñer en perigo a supervivencia de ámbolos planetas e pode conducir ó exterminio total.
Comercio
Organización Mundial do Comercio
miniatura|Membros da OMC. A Organización Mundial do Comercio (OMC) é unha organización internacional con sede en Xenebra (Suíza), que vixía os tratados comerciais entre os seus membros. Foi creada en 1995 como un secretariado para administrar os Acordos Xerais de Taxas e Comercio, uns tratados comerciais da posguerra mundial, o cal cedeu moitos intereses para lograr intercambios e abrir a competencia desleal ou monopolios.
Comercio internacional
O comercio internacional implica a compra, venda ou intercambio de bens e servizos en diferentes divisas e formas de pago. Estes intercambios entre distintos países ou distintas zonas xeográficas foi en aumento grazas á liberalización comercial e á eliminación de barreiras arancelarias e non  arancelarias
Universidade de Miami
A Universidade de Miami (University of Miami en inglés), tamén coñecida como Miami of Florida, UM, ou simplemente The U  ) é unha universidade privada que se atopa en Coral Gables, Florida (nos Estados Unidos).  É unha das universidades privadas máis exclusivas dos Estados Unidos. É laica e foi fundada en 1925.
A universidade ten arredor de 15 657 estudantes matriculados en aproximadamente 115 programas de pregrao e 165 programas de posgrao (114 másteres e 51 doutoramentos). Os estudantes proveñen dos 50 estados dos Estados Unidos e de 148 países estranxeiros. Actualmente posúe 3027 docentes a tempo completo, entre os que se contan bolseiros de Guggenheim, de Fulbright e da National Science Foundation. O 97% dos estudantes de doutoramento e doutros posgraos logran a súa titulación. Con máis de 10800 empregados a tempo completo ou parcial, a UM é o segundo maior empregador privado no condado de Miami-Dade.
Castro de Santaia
O castro de Santaia é un poboado castrexo situado no lugar de Santaia, no concello de Curtis.
Está situado nunha pequena elevación natural no medio da chaira, entre prados. Ten forma case circular de 88 m x 75 m cun socalco nun nivel inferior. Os restos corresponden probablemente a un antecastro hoxe desaparecido. Hai restos dun foxo no leste. O castro ten amplas defensas nas que se abriron varios accesos. A croa emprégase como eira.
Padreiro
O topónimo galego Padreiro pode referirse a:
Premier League 2010-2011
A tempada 2010-2011 da Premier League foi a 19ª edición da máxima competición ligueira de fútbol en Inglaterra. A tempada comezou o 14 de agosto de 2010 e rematou o 22 de maio de 2011 despois de 38 xornadas.
O equipo defensor do título era o Chelsea FC, pero finalmente o campión foi o Manchester United, que acadou o seu 19º título de liga.
Borgoña-Franco Condado
Borgoña-Franco Condado (en Bourgogne-Franche-Comté) é unha das 18 rexións administrativas de Francia. A súa conformación actual é debedora da reforma territorial de 2014, mediante a cal se fusionaron as rexións de Borgoña e do Franco Condado, as súas predecesoras. A nova entidade rexional configurouse oficialmente o 1 de xaneiro de 2016, tralas eleccións rexionais de decembro de 2015.
A rexión ten unha superficie de 47 784 km2 e arredor de 2 820 940 habitantes (segundo datos de 2015). A cidade máis poboada e capital da rexión é Dijon. Está formada por 8 departamentos: Côte-d'Or, Doubs, Haute-Saône, Jura, Nièvre, Saône-et-Loire, Territoire de Belfort e Yonne.
Universidade do País Vasco
A Universidade do País Vasco (en Euskal Herriko Unibertsitatea), abreviada UPV-EHU, é unha universidade pública vasca que foi creada en 1980 a partir da Universidade de Bilbao e esténdese por todo o territorio do País Vasco.
A súa lema, en éuscaro, é Eman ta zabal zazu (Dáo e difúndeo), que é á súa vez un verso do Gernikako Arbola, un himno vasco do século XIX. O seu emblema foi deseñado polo escultor Eduardo Chillida na década de 1970, e converteuse en símbolo reivindicativo na Transición. Dende 2017 a súa reitora é Nekane Balluerka.
Donostia
250px|miniatura|Aulario do Campus de Guipúscoa, en [[Donostia.]]
Aeroporto de Boloña-Guglielmo Marconi
O aeroporto de Boloña-Guglielmo Marconi (IATA: BLQ, ICAO: LIPE) é un aeroporto internacional que serve á cidade italiana de Boloña. Atópase a uns 6 km ao noroeste do centro da cidade, na rexión de Emilia-Romaña, a uns 200 km ao sueste de Milán. O aeroporto foi chamado na honra do enxeñeiro eléctrico nacido en Boloña Guglielmo Marconi. Con 7 680 992 pasaxeiros en 2016 é o sétimo aeroporto máis concorrido de Italia.
Arrankudiaga
Arrankudiaga é un concello vasco da provincia de Biscaia. A súa poboación é de 933 habitantes (2011).
Horta-Guinardó
miniatura|210px|Situación na cidade de [[Barcelona]] Horta-Guinardó é un distrito da cidade de Barcelona, en Cataluña. É o terceiro distrito máis extenso, despois de Sants-Montjuïc e Sarrià-Sant Gervasi.
Localización e características
Ten unha superficie de 1.192 ha, representa o 11,9% da extensión total do municipio. A súa poboación era de 169.739 habitantes o ano 2006.
A topografia variada e, nalgúns lugares, difícil condicionou o seu proceso de urbanización do chán e, polo tanto, da súa habitación.
Barrios
210px|miniatura|Barrios do distrito As súas unidades territoriais básicas ou barrios son:
Raza de cabalo
Unha raza de cabalo é unha poboación seleccionada de cabalo doméstico, a miúdo cun pedigree recollido nun rexistro oficial. Porén, o termo é empregado frecuentemente para definir razas naturais de animais, ou cabalos seleccionados naturalmente dun fenotipo común e localizados nunha rexión xeográfica concreta. Dependendo da definición, hoxe en día existen centos de "razas", desenvolvidas para usos moi diferente. As razas de cabalos están divididas en tres categorías baseadas no seu temperamento: os de "sangue quente" con velocidade e xenio; os de "sangue frío" como o cabalo albardeiro e algúns ponis; e os "sangue morno" que son produto de cruces entre os sangue quente e frío.
As razas de cabalos son grupos de animais con características distintivas que son transmitidas ós seus descendentes, como o tamaño, a cor, as habilidades ou a disposición. Estes trazos herdados son o resultado da combinación e cruces artificiais para producir cabalos dunhas características determinadas.
Híbridos
Os cabalos poden cruzarse con outras especies de equinos para producir híbridos. Estes tipos de híbridos non son razas. O híbrido máis común é a mula, un cruzamento entre un burro macho e unha egua. Un híbrido relacionado é o burreño, un cruzamento entre un cabalo macho e un burro femia. Outros híbridos comúns danse nas cebras. Con raras excepcións, a maioría de híbridos equinos son estériles e non poden reproducirse. Unha excepción notable son os cruzamentos entre o cabalo doméstico e o Equus ferus przewalskii, comunmente coñecidos como cabalo de Przewalski.
Jacobo Zbarsky
Jacobo Zbarsky Kuper, nado en Łódź en 1914 e finado en Pontevedra o 10 de agosto de 1936, foi un odontólogo e político galego.
Traxectoria
Fillo de Abraham Zbarsky Geller, odontólogo como el, nacionalizado español en 1931, era socialista. Logo do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936, presentouse no goberno civil co uniforme de brigada de complemento de artillería, sendo nomeado polo gobernador Gonzalo Acosta Pan, xefe das milicias populares encargadas da resistencia contra os golpistas. Logo da rendición aos militares sublevados, abandonou o goberno civil e foi detido pola policía o 21 de xullo. Xulgado en consello de guerra sumarísimo por "rebelión militar", foi condenado á pena de morte. Foi executado no polígono de tiro de artillería, en Campolongo o 10 de agosto de 1936.
BC Oostende
O Basketbal Club Oostende, tamén coñecido por motivos de patrocinio como Filou Oostende, é un club profesional de baloncesto belga con sede na cidade de Oostende (Flandres Occidental). Actualmente xoga na BNXT League, a máxima categoría do baloncesto de Bélxica e os Países Baixos. O Oostende é o equipo máis laureado do baloncesto belga con 23 títulos de Liga e 19 de Copa. Fundado o 25 de maio de 1970, disputa os seus partidos como local no COREtec Dôme, pavillón con capacidade para 5 000 espectadores.
Historia
O club foi fundado como Sunair Oostende o 25 de maio de 1970, sendo as cores escollidas para o equipo o azul e o amarelo. O BCO, un dos alcumes do club, comezou a xogar na Segunda División de Bélxica, mais xa na súa primeira temporada, despois de levarse o título, ascendeu á máxima categoría. A súa estadía na elite, con todo, dura pouco e descenden no primeiro ano. Porén, o equipo foi capaz de recuperarse, ascendeu unha vez máis e desde aquela nunca volveron perder a categoría. Na temporada 1974−75 o club fixo a súa primeira aparición en Europa, xogando 10 partidos na Copa Korać. Pouco despois, en 1979, conseguen o seu primeiro título, a Copa de Baloncesto de Bélxica con Ron Adams como adestrador. En 1981 gañan o seu primeiro título de liga, esta vez con Roger Dutremble como adestrador. De feito, conseguen outros cinco títulos máis de forma consecutiva até 1986. Tras un ano no que non conseguen gañar o campionato, en 1988 repiten e gañan ademais a primeira e única Copa do Benelux. En 1995 conseguen de novo o título de liga.
Antes do comezo da temporada 1999−00 o club mude por vez primeira o seu nome, converténdose no Telindus Oostende, novo patrocinador principal. Despois de que o club gañase algúns trofeos máis para pór na súa vitrina, no ano 2005 o club consegue trasladarse a un novo pavillón, o Sea'Arena (actual Sleuyter Arena), recinto con capacidade para 5.000 espectadores. Na temporada 2010−11 o equipo volve mudar o seu nome, esta vez a Telenet Oostende. N segunda compaña con este novo, o equipo muda de adestrador, despedindo a Jean-Marc Jaumin a asinando ao croata Dario Gjergja. Coa chegada do novo técnico o equipo consegue gañar de forma consecutiva os títulos de 2013, 2014, 2015, 2016, 2017 e 2018. Neste perído cómpre destacar a retirada do dorsal número 10 de Veselin Petrović, que permanecera no club desde 2005 até a súa retirada en 2014.
Nomes
Ao longo dos anos, debido a motivos de patrocinio, o equipo foi coñecido como:
A Retorta, Vilabol de Suarna, A Fonsagrada
A Retorta é un lugar da parroquia de Vilabol de Suarna, no concello lugués da Fonsagrada. Segundo o IGE, en 2015 estaba deshabitado.
BC Oostende
Títulos
Liga de Bélxica Copa de Bélxica Supercopa de Bélxica
What the Hell Have I
"What the Hell Have I" é unha cancións da banda de grunge Alice in Chains. Apareceu por vez primeira na banda sonora da película de John McTiernan O derradeiro grande heroe, protagonizada por Arnold Schwarzenegger e estreada en 1993. O tema foi incluído no seu álbum recompilatorio Nothing Safe: Best of the Box (1999). Unha versión remesturada apareceu nos tamén recompilatorios Music Bank (1999) e The Essential Alice in Chains (2006).
Aeroporto de Bergerac Dordoña Périgord
O aeroporto de Bergerac Dordoña Périgord é un aeroporto francés que serve a Bergerac, unha comuna no departamento de Dordoña na rexión de Nova Aquitania. Está situado a 3 quilómetros ao sur de Bergerac. Tamén é coñecido como aeroporto de Bergerac-Roumanière.
Coyote Ugly
Coyote Ugly é un filme estadounidense dirixido por David McNally que foi estreado no 2000.
Sinopse
Ós seus 21 anos, Violet Sanford (Piper Perabo) ten unha fermosa voz e chega a Nova York coa esperanza de converterse en cantante profesional. Pero os seus soños quedan aparcados polo éxito que acada traballando como camareira no bar "Coiote". O bar Coiote é un novo club nocturno e o punto máis quente da cidade. Conta cun grupo de rapazas, todas novas e moi atractivas. Lil (Maria Bello) é o cerebro e a estrita dona do local, que goberna con autoridade sobre as súas rapazas.
Cnidoblasto
miniatura|Cnidoblasto mostrando no seu interior o seu cnidociste. Un cnidoblasto, tamén chamado cnidocito ou nematocito é unha célula urticante característica da epiderme dos animais cnidarios (medusas, anemones, corais, hidras), que cando se toca explota liberando veleno contido nun orgánulo secretor xigante chamado cnidociste, cnida ou nematociste. Debe terse presente a diferenza terminolóxica indicada entre a célula completa e o orgánulo que se dispara e segrega e inxecta o veleno. Os cnidocistes que posúen os cnidocitos utilízanse para a captura das presas e a defensa dos depredadores. Malia que estes animais son morfoloxicamente simples, carecen de esqueleto e teñen unha fase sésil, os cnidarios poden depredar peixes e crustáceos. Estas células son as responsables das picaduras que producen as medusas.
Estrutura e función
Os cnidoblastos conteñen un orgánulo chamado cnidociste (que os hai de varios tipos), que xeralmente está constituído por unha cápsula con forma de bulbo que contén unha estrutura tubular oca enroscada. Os filamentos poden ter extremo aberto ou pechado acabado en dardo, en maza, ser uniforme, estar enrolados en espiral compacta, ter espiñas, conter substancias pegañosas, e ter paredes máis ou menos finas. Os cnidocitos inmaturos denomínanse ás veces cnidoblastos, pero nalgunhas obras non se fai esa distinción. O lado orientado ao exterior da célula ten unha especie de pelo chamado cnidocilio, que serve de gatillo para disparar o cnidociste. Cando se activa este gatillo, a estrutura tubular do cinidocisto sae exectada a gran velocidade e no caso dos nematocistes penetrantes, o túbulo penetra no organismo que fixo disparar o mecanismo. Esta descarga non leva máis duns poucos microsegundos, e pode acadar aceleracións dunhas 40.000 g. Investigacións recentes indican que o proceso ocorre en só 700 nanosegundos, e a aceleración chega a 5 410 000 g. Despois da penetración, o contido tóxico do nematociste inxéctase no organismo obxectivo, o que o paralizará ou matará e isto permitirá que os cnidarios o devoren. O líquido que está dentro do cnidociste contén aminoácidos e outros ácidos, algunhas proteínas, a miúdo con efectos tóxicos, e concentracións altas de péptidos como o ácido poli-gamma-glutámico.
Mecanismo de descarga
miniatura|Diagrama dun nematocito no que se representa a descarga do seu nematociste.
A cápsula do cnidociste almacena unha gran concentración de ións clacio, que se liberan desde a cápsula ao citoplasma do cnidoblasto cando se activa o gatillo. Isto causa un gran gradiente de concentración de calcio entre o cnidoblasto e a membrana plasmática. A presión osmótica resultante causa un influxo rápido de auga cara ao interior da célula. Isto incrementa o volume de auga no citoplasma, o cal forza que o túbulo enrolado do cnidociste saia exectado rapidamente. Antes da descarga os túbulos enrolados do cnidociste están dentro da célula nun estado invertido (coa parte interna por fóra). A presión por detrás resultante da entrada de auga na célula xunto coa abertura do extremo da cápsula ou opérculo, desencadea a eversión forzada do túbulo do cnidociste, causando que se poña recto á vez que emerxe a toda velocidade con forza dabondo como para cravarse na súa presa.
Detección de presas
Como os cnidoblastos son células dun só uso, e isto supón un custo de enerxía grande, para regular a súa descarga, os cnidoblastos están conectados como "baterías", que constan de varios tipos de cnidoblastos conectados a células de soporte e neuronas. As células de soporte conteñen quimiosensores, os cales, xunto co mecanorreceptor do cnidoblasto (o cnidocilio), só permiten que unha correcta combinación de estímulos cause a descarga, como unha presa nadando, e os compostos químicos da cutícula das presas ou tecidos cutáneos. Isto impide que os cnidarios se piquen a si mesmos aínda que os cnidocistes desprendidos poden ser inducidos a dispararse independentemente.
Tipos de cnidocistes
Existen uns 30 tipos que se poden subdividir en 50 ou 60 subtipos morfolóxicos de cnidocistes nos cnidarios, que son importantes na sistemática destes animais. Porén, non hai un sistema uniforme de clasificación dos cnidocistes universalmente admitida. Algúns grupos de cnidarios teñen á vez varios tipos de cnidocistes; por exemplo, as Hydra de auga doce teñen catro tipos de cnidocistes. O conxunto de células urticantes dunha especie e a súa distribución no corpo denomínase cnidoma.
Unha forma de clasificar os cnidocistes é polo seu modo de funcionamento. Uns crávanse na presa, outros péganse a ela e outros envólvense arredor da presa. Hai, pois, tres grupos:
O nematociste é o tipo máis estudado e coñecido, polo que nun sentido amplo o termo se usa moitas veces como sinónimo de cnidociste. Nun sentido máis restrinxido, os nematocistes son un dos tres tipos de cnidocistes, xunto cos pticocistos e espirocistos.
Toxicidade dos nematocistes
Os cnidocistes son armas moi eficientes. Demostrouse en experimentos que un só cnidociste é suficiente para paralizar un artrópodo pequeno (larva de Drosophila). Os cnidoblastos máis perigosos (para os humanos, polo menos) téñenos as cubomedusas. Un membro deste grupo, a avespa de mar Chironex fleckeri considérase "o animal mariño máis velenoso coñecido", segundo o Instituto Australiano de Ciencias Mariñas. Pode causar unha gran dor nos humanos, e pode provocar en ocasións a morte. Outros cnidarios, como a medusa Cyanea capillata ou o hidrozoo Physalia physalis (carabela portuguesa) poden tamén causar unha gran dor e ás veces son mortais. Por outra parte, as anemones de mar gregarias son uns dos cnidarios que teñen unha picadura máis leve, quizais debido á incapacidade dos seus cnidocistes de penetrar na pel, creando unha sensación similar á de tocar candeas pegañosas. Ademais de para alimentarse e defenderse, as anemones de mar e as colonias de coral usan os cnidocistes dos seus cnidoblastos para picarse unhas a outras e defender o seu territorio ou gañar espazo.
O veleno de animais como os cnidarios, escorpións e arañas é específico de especie. Ademais, substancias que son debilmente tóxicas para os humanos poden ser moi tóxicas para as pequenas presas naturais dalgúns cnidarios ou para os depredadores que os queren comer a eles. Esta especificidade foi utilizada para crear novas medicinas e bioinsecticidas.