cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Irán
Economía
A economía iraniana é unha mestura de economía planificada, sendo o estado propietario dos abundantes recursos petrolíferos do país (o golfo Pérsico contén os dous terzos das reservas mundiais de petróleo livián); mentres a maior parte da poboación vive dun sector primario autosuficiente. O sector servizos e comercial está representado por empresas privadas de pequeno tamaño. O actual goberno continuou coa política do anterior en canto a reformas para impulsar unha maior diversificación da economía nacional e así non depender tanto dos vaivéns do prezo do petróleo no mercado internacional.
Demografía
miniatura|Crecemento da poboación de Irán (1880–2016). miniatura|Provincias de Irán por poboación (2014). Irán é un país diverso, composto por numerosos grupos étnicos e lingüístivos unificados por unha identidade nacional iraniana común.
A poboación de Irán medrou axiña durante a segunda metade do século XX, pasando de 19 millóns en 1956 até 75 millóns en 2009. Porén, a taxa de natalidade de país caeu de modo significativo nos últimos anos, cunha taxa de crecemento en xullo de 2012 do 1,29%. Os estudos sinalan que o crecemento continuará a esmorecer até estabilizarse nos 105 millóns de persoas no ano 2050.
Irán ten unha das meirandes poboacións de refuxiados do mundo, con máis dun millón de persoas, a maioría delas procedentes de Afganistán e Iraq. Dende 2006, oficiais iranianos traballan xunto co Alto Comisionado das Nacións Unidas para os Refuxiados e oficiais afgáns para a súa repatriación. Segundo as estimacións, arredor de cinco millóns de cidadáns iranianos emigraron cara a outros países, a maioría dende a revolución de 1979.
Segundo a Constitución iraniana, o goberno é responsable de achegar a cada cidadán do país acceso a servizos de seguridade social, xubilación, desemprego, terceira idade, discapacidade, accidentes, desastres, saúde e tratamento médico. Estes servizos son cubertos pola recadación de impostos derivadas de contribucións públicas.
Linguas
A maioría da poboación fala o persa, que é tamén a lingua oficial do país. Tamén existe un número significativo de falantes doutras linguas iranianas, dentro da familia de linguas indoeuropeas, que pertencen a outros grupo étnicos de Irán.
No norte do país, principalmente nas provincias de Gilan e Mazenderan, fálase o gilaki e o mazenderani, tendo ámbalas dúas linguas moitas afinidades coas veciñas linguas do Cáucaso. En partes de Gilan, tamén se fala a lingua talysh que chega até a República de Acerbaixán. Na provincia do Kurdistán e nas áreas veciñas fálanse variedades de kurdo. En Khuzestan fálanse diferentes variedades da lingua persa. O luri e o lari fálanse no sur do país.
O azarí, que é a lingua máis falada do país despois do persa, é falado en varias rexións de Irán xunto con outras linguas turcas, especialmente na rexión do Acerbaixán iraniano. Outras linguas minoritarias salientables en Irán son o armenio, o xeorxiano, neoarameo e o árabe. O árabe khuzi é falado polos árabes de Khuzestan, así como por un bo número de árabes iranianos. O circasiano foi outrora unha lingua amplamente falada pola minoría circasiana, pero debido á asimilación cultura, xa non existen falantes desa lingua no país.
Niña Isabela
Niña Isabela (en galego Nena Isabela) é o cuarto álbum de estudio da cantante española Isabel Pantoja. Foi lanzado ao mercado a principios de 1977 e foi composto integramente polos autores Rafael de León e Juan Solano.
Irán
Linguas
As porcentaxes de falantes das linguas son obxecto de debate xa que están motivadas pola política interna do país que ten en consideración ó meirande e o segundo grupo étnico de Irán, os persas e os azarís. As porcentaxes ofrecidas polo World Factbook da CIA sinalan un 53% de falantes de persas, un 16% de azarí, un 10% de kurdo, un 7% de mazanderani e gilaki, un 7% de luri, un 2% de turcomán, un 2% de baluchi, un 2% de árabe, e un 2% de armenio, xeorxiano, neoarameo e circasiano.
Grupos étnicos
Tal como acontece coa diversidade lingüística do país, a composición étnica tamén é obxecto de debate, atendendo ós dous principais grupos étnicos, persas e azarís, xa que a República de Irán non conta cun censo baseado na identidade étnica. O World Factbook da CIA estimou que arredor do 79% da poboación de Irán é un grupo etnolingüístico indoeuropeo moi diverso que abrangue os falantes das linguas iranianas, formando os persas (incluíndo mazanderanis e gilakis) o 61% da poboación, os kurdos o 10%, os luris o 6% e os baluchis o 2%. Os pobos doutros grupos etnolingüísticos forman o 21%, sendo os azarís o 16%, os árabes o 2%, os turcománs e outras tribos turcas o 2%, e outros (como os armenios, os talysh, os xeorxianos, os circasianos e os asirios) o 1%.
José Martínez Palomar
José Martínez Palomar, nado en Valencia o 8 de outubro de 1939, é un exfutbolista e adestrador de fútbol español. Xogaba de porteiro e desenvolveu case toda a súa carreira como futbolista no Sabadell. Como adestrador dirixiu a varios equipos, a maioría deles valencianos, e tamén ao Sabadell e ao Deportivo da Coruña.
Traxectoria
Xogou varios anos no filial do Valencia CF, o Mestalla, que compaxinou en ocasións co primeiro equipo, co que debutou na Primeira División o 19 de novembro de 1961, nunha goleada por 6-2 contra o FC Barcelona en Mestalla.
En 1964 fichou polo Sabadell, co que xogou durante as seguintes 11 tempadas, sete delas na Primeira División, despois de lograr o ascenso na súa primeira campaña. Disputou 247 partidos oficiais co club catalán e é o futbolista con máis encontros na Primeira División da historia do club, 151.
Colgou as luvas en 1975 e pouco despois comezou a súa carreira de adestrador, dirixindo primeiramente ao Alcoyano, na Rexional Preferente. A continuación pasou ao Sabadell, onde estivo cinco tempadas e co que ascendeu da Terceira á Segunda División.
Posteriormente adestrou o Alzira, Levante e outra vez o Alcoyano. Na tempada 1980/81 chegou ao Deportivo da Coruña, que caera ata a Segunda División B. Logrou o ascenso na súa primeira campaña, ao obter o segundo posto por detrás do Celta de Vigo, e continuou no posto ao ano seguinte en Segunda, ata que foi destituído e substituído por Luis Rodríguez Vaz.
Tras pasar polo Levante e polo Alcoyano, na tempada 1986/87 regresou ao Sabadell, agora en Primeira División, a metade de tempada, co obxectivo de conseguir a salvación, cousa que logrou, pero foi destituído na seguinte polos malos resultados. En 1988 fichou polo Hércules en Segunda B, sendo destituído o 3 de novembro.
Preto do final da tempada 1989/90 fíxose cargo do Levante en Segunda, logrando a permanencia. Deixou o club ao remate da tempada, pero regresou mediada a seguinte, aínda que desta vez non conseguiu salvar o club do descenso.
O 13 de xaneiro de 1992 o adestrador valenciano iniciou a súa terceira etapa como técnico do Sabadell. ​ Aterrou no mercado de invierno substituíndo a Antonio Olmo, e o equipo acabou no 9º posto de Segunda División, o que lle valeu para continuar na 1992/93. Na tempada seguinte foi destituído a comezos de 1993. Posteriormente adestrou o Ontinyent e o Alzira, ambos na Segunda B.
Foi tamén presidente do Comité de Adestradores da Federación de Fútbol da Comunidade Valenciana, dende 2008 ata 2018.
Kasumigaura
O concello de Kasumigaura limita por terra cos concellos de Tsuchiura, Ishioka e está conectado por ponte co concello de Namegata.
Hebe (revista)
Hebe foi unha revista editada en Pontevedra entre 1920 e 1921.
Historia e características
Subtitulada Publicación quincenal apareceu o 15 de outubro de 1920. Fundada por Modesto Bará Álvarez, Xoán Vidal Martínez e Alfonso Lois, estaba dirixida por Modesto Bará. Tentou introducir elementos vangardistas no movemento cultural e incluíu poemas, algúns relatos, recensións, e biobibliografías. Cesou a súa publicación co número 13, o 17 de abril de 1921.
Porto de Navacerrada
280px|miniatura|dereita|Vista do porto dende o sur. 280px|miniatura|dereita|Porto de Navacerrada dende a Bola del Mundo. O Porto de Navacerrada é un porto de montaña situado a 1.858 metros de altitude, na Serra de Guadarrama (Sistema Central), na fronteira entre as provincias de Madrid e Segovia. Na parte superior atópase a estación de esquí do mesmo nome, provista de varios hoteis, apartamentos e restaurantes.
Estrada
Este porto e o paso natural entre os montes de Siete Picos (ó oeste) e Bola del Mundo (ó leste), e está atravesado por unha estrada autonómica que recibe a denominación M-601 na vertente madrileña e CL-601 na vertente segoviana. Esta estrada comunica o concello de Collado Villalba co de Segovia.
O Porto de Navacerrada é empregado con frecuencia como paso montañoso pola organización da Vuelta a España. Trátase dun dos destinos clásicos desta carreira ciclista.
Estación de esquí
A estación de esquí é unha das máis visitadas en España, contando cunha estación de ferrocarril propia, da liña C-9 de Cercanías Madrid.
As súas 14 pistas divídense en:
Diego Fernández Gómez
Diego Fernández Gómez foi un militar e político español.
Traxectoria
Foi nomeado Gobernador civil de Pontevedra polo goberno presidido por Alejandro Lerroux en coalición coa CEDA o 28 de maio de 1934 en substitución de Víctor Manuel Becerra Herráiz. Fóille concedida a insignia da Orde de la República polo Goberno, pola súa actuación durante a folga xeral revolucionaria de 1934. Permaneceu no cargo até o 17 de decembro de 1935, cando foi substituído por Armando Peñamaría Álvarez.
Alien Siege
Alien Siege é un filme americano para televisión de ficción científica que dunha raza alieníxena que ven á Terra para atopar a cura para un virus mortal, cuxo único antídoto é o sangue humano.
Sinopse
Un exército extraterrestre chega ó noso planeta coa intención de arrebatarlle o sangue a oito millóns de persoas, algo que lles permitirá salvar a súa propia especie. Un home loitará contra eles para liberar á súa filla e salvar á humanidade.
Carolina Agazzi
Carolina Agazzi, nada en Volongo en 1870 e finada na mesma vila en 1945 foi unha pedagoga italiana.
Traxectoria
Canda a súa irmá Rosa Agazzi traballou no ámbito da educación infantil e a súa metodoloxía tivo moita influencia neses anos.
O seu método baséase en respectar escrupulosamente a liberdade e espontaneidade do neno mediante o seu traballo independente e a presentación de contidos a través actividades lúdicas. Na súa metodoloxía optan por unha disposición circular dentro da aula e empregan unha canción para amenizar e acompañar as actividades.
O método Agazzi influíu notablemente na educación infantil italiana. Segundo datos do ministerio de educación italiano calcúlase que en 1948 era seguido no 74% das escolas infantís italianas. En España a súa incidencia foi moito menor, aínda que certos elementos como o uso de contrasinais ou o recoñecemento dunha certa función maternal das educadoras infantís debémosllos ás Agazzi.
A súa metodoloxía baséase en tres áreas fundamentais:
Antonio I de Portugal
Antonio I de Portugal, nado en Lisboa en 1531 e finado en París o 26 de agosto de 1595, foi un nobre portugués.
Traxectoria
Máis coñecido polo alcume de O Prior do Crato (e, máis raramente, como O Determinado, O Loitador ou O Independentista, pola énfase posta no recobro da independencia de Portugal), foi fillo do Infante Luís e neto de Manuel I, pretendente ao trono durante a crise sucesoria de 1580 e, segundo algúns historiadores, rei de Portugal (durante un breve espazo de tempo en 1580, no continente, e dende entón ata 1583, confinado nos Azores). Non consta xeralmente na lista de reis de Portugal, malia que reinou de facto, durante un curto período de tempo. Coa invasión dos Azores por tropas españolas, en 1583, dá fin o reinado de Antonio I, que se refuxia en París, onde faleceu. Deixou vasta descendencia.
Vitalina Varela (filme)
Vitalina Varela é un filme portugués de 2019 dirixido por Pedro Costa. Gañou o Leopardo de Ouro e o premio á mellor actriz no Festival Internacional de Cinema de Locarno. O filme conta a historia de Vitalina Varela, un personaxe que apareceu anteriormente noutro filme de Pedro Costa, Horse Money. Foi escollido como candidato de Portugal para o Óscar ó mellor filme internacional na 93ª edición dos premios, logo de que a primeira proposta de Portugal, Listen, fose descualificada.
Estreouse subtitulado en galego o 27 de novembro de 2020, no Centro Galego de Artes da Imaxe (A Coruña). Foi traducido por Samuel Solleiro.
Ceroxylon quindiuense
A palma de cera de Quindío (Ceroxylon quindiuense) é unha palmeira nativa dos vales altos andinos do Parque Nacional Natural Los Nevados, presente no val de Cocora do departamento do Quindío no eixo cafetero, Colombia.
Descrición
En boas condicións, medra 60 metros, e mesmo até máis. É a máis grande monocotiledónea do mundo. As súas follas son verde escuras e agrisada, con pecíolos de máis de 2 m de lonxitude. O tronco é cilíndrico, liso e cuberto de cera. Cando as follas morren e caen, deixa un anel negro arredor do tronco. É unha especie protexida. Ceroxylon quindiuense ten un crecemento extremadamente alto, e vive máis de cen anos. Foi estudado por Alexander von Humboldt en 1801.
Ecoloxía
miniatura|Panorama do [[Val de Cocora con palmas de cera.]] Esta planta constitúe un hábitat para moitas formas de vida, frecuentemente especies en risco de extinción como o ''Ognorhynchus icterotis'. Medra en grupos sobre as estribacións occidentais dos Andes, entre 2.500 a 2.800 msnm, con temperaturas oscilando entre 12 e 19 °C, e choivas media de 1800 mm/ano, en chans areosos de alta acidez.
Tweety Bird
200px|dereita|miniatura|Primeira aparición de Tweety, xunto ao gato Silvestre, ambos os dous prototipos, na curtametraxe [[A Tale of Two Kitties.]]
Tweety (coñecido normalmente en Galiza co nome dado nas dobraxes hispanoamericanas: Piolín) é un personaxe de debuxos animados dos estudios Warner Bros. que aparece nas series de curtas de animación Looney Tunes e Merrie Melodies. É un pardal de xénero masculino, presumiblemente un canario, contodo nalgunha referíronse a el coma un "raro espécime"; ten unha cabeza grosa e patiñas desproporcionadamente grandes. O seu inimigo na meirande parte das curtas onde aparece é o gato Silvestre (Sylvester no orixinal inglés). Malia o tamaño e as estrataxemas do seu inimigo, Tweety sempre logra ceibarse del, ben sexa polos seus propios esfuerzos, ben por mera sorte ou coa axuda da avoíña Granny (a súa dona) e incluso a do bulldog Héctor.
Durante a época dourada da animación estadounidense apareceu en 48 curtametraxes.
Nome
O seu nome en Latinoamérica e España, e por conseguinte en Galicia, é o de Piolín. Este nome alude á representación fonética do trilo ou rechouchío do pardal ou do canario (chirlo), que en inglés é "tweet" e en español "pío". Nos últimos anos comezouse a utilizar o nome orixinal "Tweety" sen deixar de utilizar a tradución orixinal. En portugués coñécese co nome Piu-piu.
Orixe e evolución
O Tweety foi creado per Bob Clampett para a curtametraxe A Tale of Two Kitties, a primeira aparición do Tweety nun deseño diferente ao actual: era igualmente un paxariño mais non tiña plumas, aparecendo a súa pel de cor rosa.
En 1947, Friz Freleng dirixiu a curta Tweety Pie, que non só foi a primeira curtametraxe onde Tweety compartiría protagonismo co gato Silvestre, senón que tamén foi a curta onde se introduciu a súa imaxe difinitiva, coas plumas amarelas, para satisfacer aos censores, que non gustaban da imaxe núa do paxaro. Esta curtametraxe gañou un Oscar á mellor curtametraxe animada.
Filmografía
Tweety apareceu por vez primeira en 1942 na curtametraxe dirixida por Bob Clampett A Tale of Two Kitties, parodia de A Tale of Two Cities (Historia de dúas cidades) novela de 1859 de Charles Dickens. Sae tamén no filme de cinema Space Jam.
Durante a década d1 1990, Tweety tamén foi protagonista dunha serie de televisión animada titulada The Sylvester and Tweety Mysteries (Os misterios de Piolín e Silvestre), na cal a avoíña dirixía unha axencia de detectives coa axuda de Piolín e mais Silvestre.
Na versión orixinal
Mel Blanc (1942-1989) outros
Frases típicas
Na versión orixinal: I tawt I taw a puddy tat! ''I did! I did taw a puddy tat! (Pareceume ver un lindo gatiño!) Bad old puddy tat! Poor Old Puddy Tat! Oh, that poor scuzzy hob! He fall down, and go BOOM! Aw, the poor puddy tat fall down!''
NUMAX
NUMAX é unha cooperativa galega de traballo asociado sen ánimo de lucro situada en Santiago de Compostela. Posúe unha sala de cinema, unha libraría (física e online) e un laboratorio de deseño gráfico e de vídeo. Actuou tamén como distribuidora de cinema entre 2015 e 2018. .
Características
O nome da cooperativa ten orixe no filme Numax presenta... (1980), de Joaquim Jordà, que recollía o conflito laboral nunha empresa de electrodomésticos chamada Númax, que rematou coa autoxestión da factoría por parte do cadro de persoal.
Alén dos ingresos percibidos pola venda directa e a prestación de servizos, NUMAX conta con diferentes modalidades de abonos (xeral, colabora, protexe) de maneira que as persoas abonadas obteñen descontos e outras vantaxes en troques dunha cota anual coa que apoian a estrutura da cooperativa.
Os socios membros da cooperativa son Adrián Pardellas, Antonio Doñate, Avelino González, Marcos Flórez, Mariña de Toro, Olalla Cociña, Pablo Cayuela, Xan Gómez Viñas e Xosé Carlos Hidalgo. Margarita Ledo é socia colaboradora da cooperativa. Irma Amado e Ramiro Ledo foron socias da cooperativa desde a súa fundación, en 2014, até inicios de 2021.
NUMAX ten recibido diferentes premios e recoñecementos ao seu traballo, entre eles o Premio José Sellier no marco dos Premios Mestre Mateo 2015, o Premio Cultura Galega de Creación Audiovisual en 2016 e o Premio da Deputación da Coruña á mellor iniciativa empresarial xeradora de emprego en 2019.
Hans Küng
Hans Küng, nado en Sursee, Suíza, o 19 de marzo do 1928 e finado en Tübingen o 6 de abril de 2021, foi un sacerdote, filósofo e teólogo suízo.
Traxectoria
Formado no Colexio Xermánico, na Universidade Pontificia Gregoriana e na Sorbona. Doutorouse no Instituto Católico de París. No 1962 Xoán XXIII nomeouno conselleiro do Concilio Vaticano II. Tivo unha salientable participación no mesmo xunto a outros xoves asesores como Bernhard Häring, Karl Rahner, Yves Congar, Henri de Lubac ou Joseph Ratzinger, aliñado daquela en posicións reformistas e avanzadas. Foi catedrático de Filosofía e Teoloxía Ecuménica e director do Instituto de Investigación Ecuménica da Universidade de Tubinga. Paulo VI privouno para a docencia da Teoloxía católica debido ás súas ideas heterodoxas, particularmente ao redor da infalibilidade do Papa, e á súa actitude sempre crítica perante o conservadorismo do Vaticano, malia que seguiu ensinando Teoloxía Ecuménica. Dende 1996 foi presidente da Fundación para unha Ética Mundial (Stiffung Weltehos). Mantivo unha relación fluída con Bieito XVI de quen foi compañeiro e amigo de xuventude aínda que o criticou polo seu rol nos casos de pederastia no seo da Igrexa. Faleceu en 2021 con 93 anos na súa residencia de Tubinga (Baden-Württenberg, Alemaña).
Traballo intelectual
Gran coñecedor da teoloxía de Karl Barth sobre a que fixo a súa tese de doutoramento, concentrou o seu esforzo en facer intelixible o cristianismo e a fe en Deus á luz do pensamento contemporáneo. Abordou tamén estudos sobre o islam, a muller na Igrexa e a moral e estivo embarcado na construción dun Proxecto de ética global.
Na súa obra Ser Cristián, de grande éxito editorial, Küng defende que o cristián é aquel que vive a súa humanidade sociabilidade e relixiosidade a partir de Xesús de Nazaret. Este segue a ser un modelo básico e verificable de vivir a vida en todas as súas facetas. O cristián ha de loitar contra o sufrimento e a dor, sabendo que, no baleiro e o absurdo, pode contar coa solidariedade de Deus.
O seu outro gran traballo, ¿Existe Deus?, repasa o concepto de Deus nos grandes pensadores a partir de Descartes e confronta a idea cristiá de Deus co ateísmo contemporáneo, especialmente a partir de Friedrich Nietzsche, Ludwig Feuerbach, Karl Marx e Sigmund Freud. O Deus cristián non é un Deus do alén a costa da grandeza do home (teoría da proxección e Feuerbach ou do superhome de Nietzsche), senón aquel que afirma radicalmente a dignidade de todos e cada un, especialmente dos febles e dos marxinados. Non é tampouco o Deus dos dominadores que xustifica a inxustiza (teoría do opio de Marx), senón o Deus que esixe a equidade e a transformación social máis radical a prol do ben común. Finalmente, tampouco coincide cun neurotizante super-eu, froito da sublimación do impulso sexual reprimido e dos complexos infantís (teoría da ilusión de Freud), senón o Deus creador que afirma a vida e o Pai que busca a plena realización da persoa.
Para Küng, a fe en Deus non pode ser demostrada, pero si afirmada como algo razoable que permite confiar, fronte ao nihilismo, nunha orixe, un sustento e unha fin á realidade. Sen a fe en Deus, afirma, non é posible descansar nunha racionalidade orixinaria. Considera o ateísmo como ameazado polo nihilismo, porque ningún paso illado ten sentido se todo o camiño é absurdo. A afirmación do nada como orixe e como meta é unha posibilidade vital inauténtica.
Reformista
Küng foi un abandeirado da reforma intraeclesial. Avogou por unha maior colexialidade fronte ao centralismo romano, unha meirande participación dos fieis na elección dos bispos e do mesmo Papa. Entendeu que o celibato nos sacerdotes, aínda que valioso como liberdade para o servizo, ha de ser voluntario e que non existen fundamentos teolóxicos para a non ordenación das mulleres. Para el o primado do Papa é un servizo ao conxunto da Igrexa, a infalibilidade ha de entenderse como a portavocía do acción do Espírito na totalidade dos crentes, incluídos os laicos.
No terreo da moral, entendía que debía avanzarse cara a unha visión plenamente positiva da sexualidade, coherente coa fe no Deus Creador e, nesa dirección, debía deixarse á responsabilidade dos fieis a súa valoración das relacións prematrimoniais, a utilización de anticonceptivos non naturais e o divorcio, sen que isto supoña cuestionar o carácter tendencialmente indisoluble do matrimonio.
Salvatore Sirigu
Salvatore Sirigu, nado en Nuoro o 12 de xaneiro de 1987, é un futbolista italiano. Xoga de porteiro e o seu equipo actual é o Napoli. É internacional coa selección italiana.
Galería de imaxes de Galicia
miniatura|dereita|Imaxe de [[Galicia feita por un satélite da NASA.]] Galería de imaxes de Galicia.
Provincia de Lugo
miniatura|500px|esquerda|Panorámica de [[Monforte de Lemos]]
Provincia de Pontevedra
miniatura|500px|esquerda|Vista xeral de [[Ponteareas]]
Santiago de Compostela
miniatura|500px|esquerda|[[Pazo de Raxoi en Santiago de Compostela]]
Loris Malaguzzi
Loris Malaguzzi, nado en Correggio o 23 de febreiro de 1920 e finado en Reggio Emilia o 30 de xaneiro de 1994, foi un mestre, pedagogo, deportista e psicólogo italiano, fundador do proxecto pedagóxico levado a cabo na cidade italiana de Reggio Emilia.
Traxectoria
Loris Malaguzzi viviu a súa infancia xunto coa súa familia nunha casa na praza Piazza Flume de Reggio Emilia. Malaguzzi consideraba esta praza como un lugar importante na súa infancia, na súa formación, e na súa consciencia de felicidade, do permitido e do prohibido. Estudou Pedagoxía e no seu traballo educativo aplicou ideas de moi diferentes campos do saber, como a arte, o deseño, a arquitectura, a bioloxía ou a química.
Militou no Partido Comunista de Italia, aínda que sempre mantendo unha grande autonomía e espírito crítico. Entre 1947 e 1951 dirixiu a edición de Reggio Emilia do xornal Il progresso d'Italia. En 1954 cofundou o Teatro Club canda o poeta Corrado Costa, e como director teatral puxo en escena obras de Samuel Beckett, Bertolt Brech ou Eugène Ionesco entre outros.
Proxecto pedagóxico
Criticou durante toda a súa a vida os apuntamentos e ideas de diferentes psicólogos, mestres ou autores que falaran ou traballaran no ámbito da Educación como Jean Piaget ou Sigmund Freud. Para el a concepción da infancia significaba:
Malaguzzi dedicou toda a súa vida á construción dunha experiencia de calidade educativa, que a partir dunha enorme escoita, respecto e consideración das potencialidades dos nenos e nenas, pode recoñecer o dereito destes a ser educados en contextos dignos, esixentes e acordes con ditas capacidades, que as persoas adultas non debemos traizoar.
O proxecto das escolas infantís de Reggio Emilia nace despois da segunda guerra mundial, en 1945, cando algúns grupos de mulleres constrúen coas súas propias mans e cos ladrillos das casas derrubadas polos bombardeos as primeiras Escolas Infantís para nenos de tres a seis anos.
En 1963 o Concello de Reggio funda a primeira Escola Infantil laica para ese tramo de idade. Malaguzzi foi nomeado director pedagóxico, e ocupou ese posto ata xubilarse en 1985. O concello de Reggio Emilia, que estaba gobernado pola esquerda nese momento, mostrou o seu apoio á creación desta primeira escola laica para nenos e nenas de 3 a 6 anos fronte aos grandes intereses das ordes relixiosas ás que ata ese momento estaba vinculada a educación. Como proxecto de carácter social e comunitario, a escola trasladábase unha vez á semana á cidade.
O traballo que desenvolvía Loris Malaguzzi nestes centros dirixíase tanto á actividade na propia escola infantil, mirando e escoitando aos nenos e nenas e reflexionando co profesorado, como divulgando a experiencia por todo o mundo mediante viaxes e conferencias. Para difundir a experiencia deséñase a mostra L'occhio se salta il muro ("O ollo salta o muro"), unha exposición itinerante que recolle a experiencia educativa das escolas de Reggio. Esta mostra lévase e ensínase arredor de todo o mundo.
A cidade Reggiana fíxose famosa polo enfoque educativo das súas escolas para nenos e nenas menores de seis anos. Os centros educativos que seguen o seu proxecto son visitados por persoal docente. En 1993 creouse Reggio Children, unha sociedade de capital público e privado que trata de promover a experiencia reggiana en todo o mundo posibilitando a visita das numerosas persoas que queren coñecer e estudar esta experiencia.
Obra
Os libros máis recoñecidos nos cales se fala do labor pedagóxico de Loris Malaguzzi son:
Premios
1992- Premio LEGO, concedido a persoas ou institucións que contribuíron de forma excepcional a mellorar a calidade de vida dos nenos/as en calquera parte do mundo. 1993- Premio Khol (Chicago), que galardoa a eminentes personalidades da Pedagoxía.
Kourtney Brown
Kourtney Eugene Brown, nado en Miami (Florida) o 9 de febreiro de 1984, é un actor, modelo e presentador de televisión bahamés-estadounidense.
Biografía
Aínda que naceu en Miami, criouse en Nassau, capital de Bahamas situada na illa de Nova Providencia.
Urbano Ruiz Bilbao
Urbano Ruiz Bilbao, nado en Bilbao o 23 de outubro de 1911, foi un futbolista español. Xogaba de defensa.
Val de Cocora
miniatura|280px|[[Ceroxylon quindiuense|Palmeiras de cera no val de Cocora.]] O val de Cocora é unha paisaxe natural que se atopa nun val montañoso da cordilleira Central dos Andes colombianos, especificamente no departamento de Quindío, formando parte do Parque Nacional Natural Los Nevados. É o principal fogar da árbore nacional de Colombia, a palmeira de cera de Quindío (Ceroxylon quindiuense), así como dunha gran variedade de flora e fauna, moita dela en perigo de extinción, protexida baixo o status de parque nacional natural. O val, así como a localidade próxima de Salento, sitúanse entre os principais destinos turísticos de Colombia.
Toponimia
Cocora era o nome dunha princesa quimbaya, filla do cacique Acaime, e cuxo significado é estrela de auga.
Protección
Co obxectivo de previr a explotación da palmeira de cera e das especies endémicas propias do val de Cocora, o goberno de Belisario Betancur propuxo a creación dun santuario natural en devandito lugar e a preservación da palmeira de cera como árbore nacional de Colombia a través da lei 61 de 1985, ratificada o 16 de setembro de 1985.
O señor das moscas (novela)
O Señor das moscas é unha novela de William Golding, publicada en 1954 co título orixinal en inglés de Lord of the Flies. Foi traducido ao galego por Xosé María Gómez Clemente, e publicado pola Editorial Sotelo Blanco en 1993.
Trama
Conta a organización dun grupo de 30 nenos británicos perdidos nunha illa tropical deserta. O avión que os transportaba para salvalos dunha guerra mundial ten un accidente a causa dunha forte tormenta e eles son os únicos superviventes. Diante deles preséntase unha oportunidade única: a illa ten froitos e comida dabondo, e case ningún perigo. A imitación de A illa de coral os nenos comezan a organizarse para sobrevivir. Pero as cousas pouco a pouco comezarán a torcerse cando os nenos dexeneren na crueldade e a barbarie.
Piggy, un dos rapaces, atopa unha bucina. O son desa bucina será utilizado para reunir a todos, e tamén ao portador da bucina seralle concedida a palabra e todos deberán escoitalo. Ralph, outro estudante, é elixido líder do grupo. Aínda que Jack desexaba ocupar ese cargo, Ralph asígnalle o cargo de coordinador dos cazadores.
Jack, xefe dos cazadores de xabaríns, empézase a obsesionar co tema da cacería despois de cazar o seu primeiro porco. Un día ven un barco ao lonxe pero a fogueira estaba apagada por un descoido de Jack, que era quen tiña que estar pendente dela, e Ralph repróchalle o seu descoido, pero este non lle fai caso e organiza unha festa para celebrar que mataran un porco salvaxe.
Jack quere ser o xefe do grupo porque pensa que Ralph non é capaz de levar ese cargo. Non obstante, son poucos os que o apoian e decide ir para a outra punta da illa para cazar. Esa tarde o grupo de cazadores caza outro porco e volven facer outro banquete invitando a todos os demais rapaces do outro grupo. Esa mesma noite son moitos os que deciden seguir a Jack deixando soamente no outro grupo a Ralph, Piggy e os xemelgos Eric e Sam con algúns dos máis pequenos.
A cabeza do porco que matan Jack e a súa tribo queda cravada nunha estaca como ofrenda á besta, un ser imaxinario que pensan que vive nunha cova desa illa e que é o único ó que lle teñen medo. Este símbolo é chamado O señor das moscas, pois pronto a cabeza do xabarín se rodea de moscas.
A cabeza do Señor das moscas sitúase a poucos metros da cova onde Simón adoitaba ir para desconectar. Un día Simón vai a esa cova e ve que non existe ningunha besta, que o único que hai nesa cova é un paracaidista morto. El corre pola praia para contarlle a todos o que descubriu pero, como era de noite, os rapaces do grupo de cazadores pensan que é a besta e empézano a cravar coas súas lanzas. Simón morre esa noite.
Á mañá seguinte ninguén quere falar do ocorrido. Ralph séntese moi mal porque Simón era o seu amigo e viu como o grupo de cazadores o matara sen el poder facer nada. No grupo de Ralph só queda Piggy.
Esa noite o grupo de Jack ataca a Piggy para poder coller os seus lentes, pois querían orientar os cristais destes na dirección do sol, para poder acender unha fogueira. Piggy, sen as súas lentes, non ve nada e, entre el e Ralph, deciden ir ao outro lado da illa onde están os cazadores para pedirlles que lle devolvan os lentes. Piggy leva a bucina para que todos o escoiten. Cando chegan ó campamento dos cazadores estes xa non respectan á bucina e como non queren escoitar a Piggy tíranlle unha pedra moi grande. Este, ao non ter as lentes, non ve a pedra para esquivala e cáelle na cabeza acabando coa súa vida.
Despois desa escena o grupo de Jack quere matar tamén a Ralph que é o único que queda contrario ás súas horrorosas ideas. Préndenlle lume á illa para atopalo, polo que Ralph ten que fuxir tanto do lume coma dos cazadores.
Finalmente, despois dunha terrible persecución, chegan a praia, onde Ralph cae rendido esperando a súa morte. Porén, alí está un xeneral do exército que vira o lume causado por Jack e a súa tribo, polo que finalmente foron todos rescatados pero a súa inocencia infantil quedou nesa illa.
Significado
Señor das moscas é un relato cheo de acción. Aínda que os protagonistas sexan uns nenos, non debe considerarse un libro infantil senón todo o contrario: é un manifesto crítico dos valores humanos.
O libro quere dicir que cando temos poder queremos máis, e que por alcanzar os obxectivos o ser humano é capaz de calquera cousa, incluso matar.
Igrexa de Santa María de Bemil
A igrexa de Santa María de Bemil é o templo parroquial de Bemil (Caldas de Reis), de estilo románico do século XII.
Características
Conserva parte do frontispicio occidental románico (estrutura xeral e o rosetón superior). Porén, a portada románica foi suprimida e substituída por un sinxelo van. A torre-campanario do costado moderno é barroca. O rosetón trátase dun óculo circular rodeado por arquivoltas baquetonadas e nos vans das súas trazarías debuxáronse unha estrela central rodeada por tetrafolias. Tamén consérvase a potente ábsida do século XII, que aínda que é sinxela, mostra a elegancia das formas románicas na súa planta semicircular con dúas columnas entregas e un ventanal no pano central. Os muros refeitos, na parte dianteira, conservan canzorros románicos sobre unha sinxela porta de arco semicircular. A capela da cabeceira comunica coa nave mediante un arco triunfal de ferradura.
J. K. Rowling
Traxectoria
J. K. Rowling é a primeira filla de Peter e Anne Rowling (cuxo apelido de solteira era Volant). Naceu o 31 de xullo de 1965 en Yate, Gloucestershire, Reino Unido.
De nena, Rowling a miúdo escribía historias de fantasía para lerllas á súa irmá. Con nove anos, Rowling mudouse a Church Cottage na vila de Tutshill, preto de Chepstow, Wales. Asistiu ao instituto de ensinanza secundaria Wyedean School and College, no que traballara a súa nai Anne. Da súa adolescencia, Rowling comentou que se asemella un chisco a Hermione Granger, personaxe da saga cunha personalidade de sabichona e estudosa: «É unha caricatura de min cando tiña once anos; algo do que non estou particularmente orgullosa». Rowling estudou francés e filoloxía clásica na Universidade de Exeter. Despois de pasar un ano de estudo en París foi a Londres para traballar como investigadora e secretaria bilingüe para Amnistía Internacional.
En 1990, cando viaxaba nun tren con catro horas de atraso desde Manchester ata Londres, a idea dunha historia sobre un neno que asistía a unha escola de maxia «apareceu completamente formada» na súa mente. Segundo contou nunha entrevista para o xornal The Boston Globe: «Realmente non sei de onde veu a idea. Comezou con Harry, e logo todos eses personaxes e situacións irromperon na miña cabeza». Unha vez chegou ao seu apartamento comezou a escribir inmediatamente.
En decembro dese ano, a nai de Rowling morreu, despois de sufrir de esclerose múltiple durante dez anos. Rowling comentou que "estaba escribindo Harry Potter cando miña nai morreu. Nunca lle falei de Harry Potter". Rowling constatou que a súa morte afectou á súa escritura e que introduciu moitos máis detalles sobre a perda dos pais de Harry no primeiro libro, porque sabía como se sentía o cativo.
Logo disto, Rowling mudouse a Porto, Portugal, para ensinar inglés como lingua estranxeira. Unha vez alí, coñeceu o xornalista Jorge Arantes e casaron o 16 de outubro de 1992. Tiveron unha filla chamada Jessica Isabel Rowling Arantes, nacida o 27 de xullo de 1993. A parella divorciouse ao cabo de poucos meses, en novembro de 1993. Despois do divorcio, Rowling e a súa filla volveron ao Reino Unido para vivir preto da irmá da escritora en Edimburgo. Durante este período, Rowling padeceu depresión clínica e considerou o suicidio. Foi o sentimento da súa enfermidade o que a levou á idea dos Dementores, criaturas que chuchan as almas das súas vítimas, introducidos no terceiro libro.
Malia o seu fracasado matrimonio, estar desempregada cunha nena ao seu cargo e ter que vivir coas axudas do estado, describiu esta situación como liberadora. Rowling conseguiu completar a súa primeira novela escribindo en moitas cafetarías, especialmente no Nicolson's Café.
O 26 de decembro de 2001, Rowling casou con Neil Murray, nunha cerimonia privada. O 23 de marzo de 2003 Rowling deu a luz ao seu segundo fillo, David Gordon Rowling Murray, en Edimburgo. Dous anos máis tarde, o 23 de marzo de 2005 naceu Mackenzie Jean Rowling Murray, terceira filla de Rowling e segundo co seu actual marido. A esta última filla dedicou o sexto libro chamándoo «o seu irmán xemelgo de tinta e papel».
Libros
A publicación da saga de Harry Potter foi unha fazaña, xa que nos primeiros intentos foi rexeitado por distintas editoriais. Ao conseguir que publicasen o seu primeiro libro, este, foi un éxito enorme. As vendas dos libros convertérona nunha celebridade. Despois de publicar o cuarto libro, escribiu dous libros máis (Fantastic Beasts and Where to Find Them e Quidditch Through the Ages), cuxas ganancias se dirixiron a Comic Relief, unha ONG. Entre outras contribucións atópanse doazóns á investigación do tratamento para a esclerose múltiple, enfermidade que causou a morte da súa nai. Segundo as súas palabras, a saga de Harry Potter consta de sete libros, un para cada ano na escola Hogwarts.
A publicación do quinto libro foi demorada debido a unha demanda infrutuosa de plaxio contra Rowling por parte de Nancy Stouffer. Este quinto libro foi publicado o 21 de xuño de 2003. Nancy Stouffer perdeu a demanda.
A finais do 2003, Rowling foi convidada polo produtor Rusell T. Davies a participar nun episodio do programa británico Doutor Who. Aínda que ela se sorprendeu polo convite, non o aceptou porque se atopaba ocupada escribindo o seguinte libro da serie.
Rowling tamén apareceu na serie de debuxos animados The Simpsons como convidada especial; e nun capítulo do anime de Kirby fíxoselle unha honra aos seus libros e a ela. A pesar da fama que os seus libros adquiriron nestes últimos anos, a escritora continúa sorprendendo os lectores coa súa inigualable forza narrativa. O título do último libro da saga é Harry Potter e as reliquias da morte, que saíu á venda o 21 de xullo do 2007 (versión inglesa), cadrando así co décimo aniversario da publicación do primeiro libro da saga; mentres que a tradución galega foi lanzada o 21 de febreiro do 2008 xunto coa versión en castelán. Está traducida ao galego toda a saga.
A serie de Harry Potter está constituída polos seguintes libros:
Libros relacionados
Estes libros menciónanse ao longo das novelas principais. Rowling escribiunos como complemento e para doar tódalas ganancias xurdidas da súa venda á organización benéfica Comic Relief.
Filmes
O primeiro filme, Harry Potter e a pedra filosofal, foi dirixido por Chris Columbus. O director anhelaba tanto obter o traballo que tomou o guión escrito por Steven Kloves e só lle fixo algúns trocos que considerou prudentes. Na primeira entrevista de traballo que tivo en moitos anos pediu ser o último en pasar. Ao entrar á porta deu o seu guión e dixo: A súa paixón levouno a gañar o traballo.
Club Deportivo Vitoria
O Club Deportivo Vitoria é un club de fútbol español da cidade de Vitoria-Gasteiz, en Áraba (País Vasco). Foi fundado en 1945 e actualmente xoga na Segunda División B Española.
J. K. Rowling
Filmes
Deu o papel de Harry Potter ao xove actor Daniel Radcliffe coas súas co-estrelas: Rupert Grint (Ron Weasley) e Emma Watson (Hermione Granger). A película foi estreada a finais do 2001 acompañada dun grande éxito nos portelos que axudou ás vendas dos libros en países onde non eran moi famosos aínda.
Club Deportivo Vitoria
Historia
Fundado en 1945, baixo a denominación de Sociedad Deportiva Armentia y Corres que foi substituída en 1948 pola denominación de Club Deportivo Vitoria.
J. K. Rowling
Filmes
O segundo filme, Harry Potter e a Cámara dos Segredos, tamén foi dirixida por Chris Columbus e foi estreada a finais do 2002. Rompeu récords de portelos de novo e sorprendeu o público polo troco de ton e madurez da historia. Chris tivo que deixar o traballo de director para non seguir pasando outro ano lonxe da súa familia, pero continuou como produtor.
Club Deportivo Vitoria
Historia
O Vitoria viviu os seus anos dourados entre as tempadas 1955-56 e 1962-63, ao disputar 6 tempadas en Terceira División, chegando a disputar un play-off de ascenso a Segunda División e coincidindo co principal equipo da cidade, o Deportivo Alavés, dando lugar a choques de gran rivalidade. Ademais, nesa época contaba con gran cantidade de seccións, tales como atletismo, ximnasia, balonmán ou baloncesto, ademais dun equipo filial, o CD Vitoria  Txiki.
Tras a perda da categoría, non sería ata a tempada 2006-2007 cando se volveu á Terceira División, onde só puido permanecer un ano ao terminar como pechacancelas do grupo. Coincidindo co ascenso resucítase o CD Vitoria B, que desaparece tras disputar unha tempada na Primeira Rexional.
J. K. Rowling
Filmes
A terceira película, Harry Potter e o preso de Azkaban, foi dirixida polo mexicano Alfonso Cuarón. Estreouse a mediados do 2004 e mostra unha atmosfera máis escura e tenebrosa. Cuarón foi suxerido pola mesma J. K. Rowling para o traballo de director xa que a ela lle fascinou o seu filme La Princesita, adaptación dun dos seus libros favoritos, que tamén produciu a Warner Bros. Cuarón estaba algo inseguro sobre dirixir o filme, pero ao ler o guión convenceuse. Nunca lera os libros ata que dirixiu a película. Rowling asegura que Cuarón dirixiu o filme tan acertadamente que ata lle deron calafríos ao ver a maneira na que conectou coa historia, xa que, agregou, o director non tiña información privilexiada nin pistas dos futuros libros. Cuarón asegurou que os dous anos que traballou en Harry Potter foron os máis belos da súa vida. Ademais, deixou un selo mexicano no filme: durante a escena na tenda de doces Honeydukes podemos ver centos de calaveriñas de azucre que Cuarón ordenou traer de México especialmente para a filmación. Tamén podemos escoitar a Albus Dumbledore rosmar unha canción mexicana ao deixar a Harry e Hermione despois de liberar a Sirius Black.
Club Deportivo Vitoria
Historia
Na tempada 2010/2011, o Vitoria convértese no único equipo que non perde un só partido en todas as categorías do fútbol nacional e consegue un novo ascenso a Terceira División. A pesar de todo, perde a categoría a tempada seguinte. Tras tres tempadas na Rexional Preferente, da man de Joseba Pérez, o equipo vitoriano consegue o ascenso á Terceira División.​
Ademais, no ano 2015 o conxunto rojillo recibiu, xunto con outros 9 equipos afeccionados de Áraba a Medalla de Ouro de mans do deputado xeral Javier de Andrés como premio ao tesón e esforzo das persoas que traballaron nestes clubs durante máis de cinco décadas.4 Confirmado o seu ascenso a Terceira, en xuño de 2015, o club rojillo chega a un acordo coa SD Eibar para converterse no filial do conxunto armeiro​ ata xuño de 2016, existindo a posibilidade de prorrogar o contrato anualmente. Así a SD Eibar cobre a necesidade de contar cun filial tras a desaparición da SD Eibar B, mentres o equipo vitoriano consegue unha fonte de ingresos importante e a posibilidade de contar cun equipo competitivo con novas promesas, aínda que o equipo seguirá xogando en Vitoria coas cores orixinais do equipo e contará cun mínimo de xogadores locais.
J. K. Rowling
Filmes
O cuarto filme, Harry Potter e o Cáliz de fogo, estreado en novembro do 2005, foi dirixido polo inglés Mike Newell (primeiro director inglés en toda a saga). O filme foi o primeiro en ser clasificado como Non recomendado para menores de 13 anos, debido ao seu nivel de violencia e momentos de terror. O director nunca paraba de falar da emoción que sentía de ter sido elixido para facer este filme, mentres promocionaba os seus outros traballos, o que demostrou o seu tremendo entusiasmo polo proxecto.
Club Deportivo Vitoria
Historia
Na tempada 2016-17 o equipo conseguiu o seu primeiro ascenso a Segunda B tras clasificarse para o play-off de ascenso ao finalizar en segunda posición e eliminar ao CD Azuaga estremeño (0-0, pasou nos penaltis cunha grande actuación de Markel Areitio),​ ao  Club Atlético Cirbonero navarro (5-0),​ e ao Atlético Astorga leonés (2-2, polo valor dobre dos goles marcados como visitante).​​ Durante a celebración dos play-off informouse da absorción do CD Torpedo-ZuriBeltz (Rexional Preferente de Áraba), sendo o seu adestrador o ex xogador do club  Sergio Santano.​ Para a tempada 2017-18 produciuse un cambio no banco, tras a marcha de Arkaitz Lakanbra á secretaria técnica da SD Eibar, coa chegada do extécnico da SD Leioa, Igor Gordobil.
J. K. Rowling
Filmes
A quinta película, Harry Potter e a Orde do Fénix, estreouse mundialmente nos cines o 13 de xullo de 2007, e o seu director foi o inglés David Yates.
O sexto filme, Harry Potter e o misterio do príncipe, volve ter como guionista a Steve Kloves e como director a David Yates. A estrea foi o 15 de xullo de 2009.
Os últimos dous filmes, titulados Harry Potter e as reliquias da morte, Parte 1 e Parte 2, dividen en dúas partes o derradeiro libro. A primeira película estreouse en novembro do 2010 e a segunda en xullo do 2011; sendo David Yates o seu director, quen xa o fora da quinta e sexta adaptacións.
Steve Kloves é o encargado de escribir os guións dos filmes coa axuda de J. K. Rowling, para que o que ocorra nas versións cinematográficas non contradiga os sucesos que van ocorrer nos futuros libros. En entrevistas, Rowling declarou que Kloves é a persoa á que revelou máis información sobre os libros, pero que non lle contara todo. Mesmo Kloves declarou a súa tremenda frustración cando Rowling se negou a contarlle o final de Harry Potter. A escritora tamén contou a Alan Rickman (Severus Snape) e Robbie Coltrane (Rubeus Hagrid) segredos acerca dos seus personaxes antes de que fosen revelados coa publicación dos últimos libros.
Tec-Mec
Tec-Mec (nome completo Studio Tecnica Meccanica) foi un construtor italiano de Fórmula 1. Fundada polo ex-deseñador de Maserati Valerio Colotti en 1958, participaron nun só Gran Premio, e non anotaronr ningún punto do Campionato do Mundo.
Tec-Mec utilizou unha versión mellorada, alixeirada do Maserati 250F, denominado F415. O coche foi actualizado polo deseñador do 250F, Colotti, e financiado por Lloyd Casner de Camoradi Internacional. O equipo fixo a súa única saída no Gran Premio dos Estados Unidos de 1959, pero o coche, pilotadodo por Fritz d'Orey durou seis voltas antes de retirarse.
Club Deportivo Vitoria
Estadio
O CD Vitoria disputa os seus partidos como local no estadio municipal de Olaranbe, en Vitoria-Gasteiz.