cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Real de oito
Orixe
Desde o seu nacemento e ata o século XIX, o real de oito tivo diferentes modelos, tanto en España coma no Novo Mundo. Logo da descuberta de importantes depósitos de prata en México (por exemplo, en Taxco e Zacatecas), en Potosí (na actual Bolivia) e noutras posesións españolas en América, asíña se empezou a cuñar moeda neses lugares, en ocasións para a súa circulación local e noutras para ser levada á Península. As primeiras casas de moeda con carácter permanentes establecéronse en México (1535), Santo Domingo (1536), Lima (1565), Potosí (1572), Bogotá (1630) e Santiago de Chile (1743).
As primeiras moedas tiñan formas e deseños irregulares, e estaban cortadas con tesoiras, situación que se normalizou a partir de 1730, coa instalación de máquinas de cuñaxe máis modernas na Casa de Moeda de México. É a partir dese momento cando os pesos españois de 8 reais empezan a dispor da aceptación internacional que caracterizará a súa existencia nos dous séculos seguintes. A casa da moeda de México converteuse na máis importante do mundo no século XVIII, cunha capacidade de cuñaxe de 30 millóns de pesos ao ano. Entre 1537 e 1892, nesa fábrica batéronse oficialmente 3.292 millóns de reais de oito.
As principais casas de moeda do Novo Mundo que produciron reais de oito foron as de Potosí, Lima e a cidade de México (e en menor medida Bogotá, Popayán, cidade de Guatemala e Santiago). Nos seus principios, estas pezas distínguense das cuñadas na Península pola presenza das Columnas de Hércules nos deseños dos seus reversos ("columnarios"), ata que en 1773 se substituíron polo busto do rei, tal e como sucedía nas fábricas peninsulares. miniatura|Real de oito do tipo macuquino, cuñado en [[Potosí]] miniatura|Real de oito do tipo [[columnario, cuñado en Potosí en 1768 a nome de Carlos III]] miniatura|Real de oito de busto. [[Cidade de México|México, 1808]]
Tipoloxía
Estes son os tipos máis representativos dos reais de oito durante os seus tres séculos de existencia:
Substitución e equivalencias posteriores
No século XIX, o valor facial destas moedas cambiouse a 20 reais, (con base na equivalencia nesa época entre o real de oito e o valor de 20 reais de billón). Durante o reinado de Fernando VII coexistiron ambas as pezas, mais Isabel II de España xa non cuñou reais de oito, senón que estes foron substituídos inicialmente polos 20 reais (cun sistema xa decimal), na reforma monetaria de 1848, posteriormente polos 2 escudos, na reforma de 1864, e finalmente polas 5 pesetas, na reforma de 1869.
México
miniatura|Real de oito do [[Independencia de México|México independente, cuñado en 1894]] Tras a independencia de México en 1821, o sistema monetario da nova república mantivo o a estrutura española dos reais de prata e os escudos de ouro, ata a decimalización do sistema e a introcución do peso como moeda nacional, inspirada á súa vez no real de oito español.
Arxentina
miniatura| Real de oito das [[Provincias Unidas do Río da Prata cuñados en Potosí en 1815]] Logo da declaración de independencia do 25 de maio de 1810, Buenos Aires e a outras provincias do Río da Prata comezaron unha guerra da independencia na que enviaron expedicións militares á rexión do Alto Perú, onde resistían as tropas realistas. Os arxentinos tomaron a cidade de Potosí en 1810, 1813 e 1815. Foi alí, xa que logo, na casa de moeda de Potosí ocupada militarmente, onde se produciron as primeiras moedas da Arxentina independente, que amosaban os símbolos da súa revolución, mantendo o valor facial dos 8 reais españois, ata que a nova república acabou por oficializar o peso como moeda nacional.
Australia
Cando se estableceu na actual Australia a colonia de Nova Gales do Sur en 1788 xurdiu o problema da falla de moeda circulante. En 1812, o gobernador Lachlan Macquarie tivo a iniciativa de usar o equivalente a 10.000 libras en reais de oito españois enviados polo Goberno británico, que se converteron, xa que logo, nas primeiras moedas que circularon en terras australianas. Co fin de impedir o seu uso fóra da colonia e duplicar o número de moedas, decidiuse cortar os seus centros, de xeito que tanto o pequeno disco central resultante (coñecido como dump) coma o aro exterior (chamado holley dollar - "dólar furado") foron estampados con marcas e lendas alusivas ao novo valor facial e ao territorio onde debían circular. Aos centros déuselles un valor de 15 peniques e os bordos convertéronse en pezas de cinco xilins (ou unha coroa británica). A experirncia tivo, no entanto, unha curta duración, xa que o Parlamento británico aprobou en 1826 Sterling Silver Money Act, que deslexitimou oficialmente o uso dos holley dollars e dos dump nos territorios coloniais australianos.
Illa do Príncipe Eduardo (Canadá)
Cara á fin do século XVIII, o real de oito circulaba adoito na parte oriental do Canadá. O seu valor variaba en función do lugar, e o máis alto era o de Halifax, o que motivaba que cando os comerciantes da Illa do Príncipe Eduardo os acumulaban, marchaban con eles a Halifax para aproveitar a vantaxe do seu valor alí. Este feito derivou nunha escaseza de dinero circulante na illa, o que levou o gobernador en 1813 a xuntar todos os reais de oito que puido e facer perforar os seus centros, do mesmo xeito que se estaba a facer en Australia, e a marcalos para que só puidesen circular nese territorio.
Estados Unidos
miniatura|[[Billetes do dólar estadounidense|Billete estadounidense de 55 dólares de 1779, onde se promete a convertibilidade en metálico en spanish milled dollars (pesos españois de 8 reais)]]Antes da Revolución Americana, por mor da política mercantilista británica, dábase unha situación de escaseza crónica de moeda da metrópole nas súas colonias de Norteamérica, de maneira que o comercio se facía adoito utilizando reais de oito españois (que eles chamaban spanish dollars), que se obtiñan a través do comercio ilícito coas Antillas españolas.
Iso explica que, no inicio da guerra de independencia en 1776, o novo Congreso dos Estados Unidos emitise papel moeda, coñecida como continental currency dollar, en que aparecía impresa a promesa de convertibilidade en reais de oito españois.
Mediante a Coinage Act de 1792 fundouse a United States Mint ("Casa da Moeda dos Estados Unidos") e emitiuse a primeira moeda dun dólar, aínda que esta non logrou desbotar o peso español, dado o maior peso e a maior cantidade de prata deste.
Esta situación de circulación simultánea de dólares e reais de oito nos Estados Unidos foi legal ata que se aprobou a prohibición da circulación da moeda española mediante a Coinage Act de 1857.
Antillas Neerlandesas
miniatura|Real de oito fragmentado para circular nas [[Imperio Británico|Antillas británicas]] O gobernador de Curaçao, ante a escaseza de floríns, decidiu en 1799 usar pezas de reais de oito españois, que se fragmentaban en catro porcións (ás que se lles engadía unha marca central) e ás que se lles asignaba un valor incrementado de tres reais por unidade. A creación destas emisións constituíu a orixe do posterior Banco das Antillas Neerlandesas.
Asia
No século XIX, a circulación de reais de oito era moi común en todo o Sueste de Asia, na costa da China e no Xapón. Estas moedas levaban 250 anos introducíndose nas Filipinas españolas a través de, a onde chegaban en buques desde Acapulco, en México. Estas naves, coñecidas como galeóns de Manila, supuñan un botín moi tentador para os barcos piratas.
O real de oito español converteuse en moeda de comercio internacional en todo o Extremo Oriente, primeiro en solitario e despois en competencia cos táleros de diversas potencias europeas (principalmente o tálero de María Tareixa) e outras moedas coloniais como o dólar de Hong Kong ou a piastra de comercio creada en 1885 por Francia para a Indochina e para a Cochinchina.
Neste comercio oriental, os pesos españois comtramarcábanse adoito con caracteres chineses, que indicaban que a peza en cuestión fora examinada e autenticada por un comerciante recoñecido.
Ata o século XIX, as únicas moedas no mercado eran os reais de oito españois cuñados no Novo Mundo, principalmente en México. No entanto, desde a década de 1840 empezaron a ir substituíndose polos pesos emitidos polas xa independizadas repúblicas hispanoamericanas. De feito, os primeiros reais de oito e pesos do México independente foron os que servidon de inspiración para os deseños das primeiras moedas emitidas para a circulación naquela rexión, como os dólares de Hong Kong cuñados entre os anos 1866 e 1868 pola Casa da Moeda de Hong Kong, ou os iens xaponeses emitidos en 1871.
Epigrafista
Epigrafista é aquela persoa dedicada ao estudo da epigrafía.
Epigrafistas de sona foron:
Benigno Lameiro Bermúdez
Benigno Lameiro Bermúdez, nado na Veiga cara a 1911 e finado en Buenos Aires nos anos sesenta, foi un político galego.
Traxectoria
Curmán de José Lameiro Bermúdez. Cando se produciu o golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 agochouse con Clemente Vidal e o seu curmán, e cando a Garda Civil rodeou a súa casa para detelo en setembro, enfrontouse con eles e logrou fuxir. Pasou a Portugal, colleu un barco e chegou a Marsella e de alí pasouse ao exército republicano onde combateu na guerra civil. Abríronlle expediente de responsabilidades políticas en febreiro de 1937. Ao rematar a guerra pasou a Francia e exiliouse en Chile. Despois instalouse na Arxentina. Finou en Buenos Aires nos anos sesenta, vítima dun accidente de tráfico.
Volkswagen Race Touareg
O Volkswagen Race Touareg é un automóbil prototipo deseñado para a competición off-road, que mantén o nome do SUV de serie Touareg. Debutou no Rally Dakar de 2004. Anteriormente VW competira cos buggys de tracción traseira Volkswagen Tarek. O prototipo do Race Touareg foi deseñado para comptir na categoría T2 por Volkswagen Motorsport. Bruno Saby, o piloto, acadou a sexta posición no Dakar de 2004. Ao ano seguinte, Jutta Kleinschmidt obtivo a terceira posición.
No 2006, o surafricano Giniel de Villiers quedou segundo na proba, a posición máis alta acadada por un cohce diésel na competición. A súa primeira vitoria veu con Carlos Sainz no Rally de Europa Central de 2008. Finalmente, no rally de 2009, Volkswagen obtivo a vitoria con Giniel de Villiers e o seu copiloto Dirk von Zitzewitz.
Músculo flexor longo do polgar da man
miniatura|200px|Músculo flexor longo do polgar da man
O músculo flexor longo do polgar da man é un músculo do membro superior humano pertencente ao compartimento anterior do antebrazo, situado nun plano muscular fondo. Fórmase na superficie anterior do radio e na membrana interósea entre o radio e o cúbito. O tendón resultante discorre polo antebrazo, pulso e se insire na base da falanxe distal.
Función
Flexiona o polgar.
Innervación
Está innervado polo nervio mediano
Vascularización
Está vascularizado pola arteria interósea anterior.
Connew
Connew Racing Team, coñecida como Connew, foi un efémero construtor británico de Fórmula 1. Fundado en 1971 por Peter Connew, o equipo construíu un só coche, o PC1, coa intención de competir no Campionato Mundial de Fórmula Un de. A falta de recursos financeiros e técnicos resultou que o coche só puido iniciar unha carreira do campionato, o Gran Premio de Austria de 1972, co piloto francés François Migault ao volante. Logo da carreira de Austria, o coche competiu nalgunhas carreiras fóra de campionato antes de ser convertido para cumprir cas especificacións da Fórmula 5000 para a tempada 1973. O chasis foi danado sen posibilidade de reparación durante a pechadura de campaña en Brands Hatch e o equipo liquidouse.
Historia
Á idade de 24 anos, un amigo preguntoulle a Peter Connew si quería asistir ó Gran Premio de Italia en Monza. O xefe de Connew negouse a darlle tempo libre para asistir á carreira, así que renunciou e viaxou á carreira de todos os xeitos ao regresar Connew buscou emprego e foi contratado por Surtees, un equipo de Fórmula 1 dirixido polo ex campión John Surtees, como proxectista.
1972: Fórmula Un
Logo dunha discusión co director do equipo John Surtees, Connew deixou o equipo para deseñar o seu propio coche. Alugou un garaxe dunha casa en Chadwell Heath e comezou a construción dun prototipo de chasis en decembro de 1970. A Connew axudouno Roger Douran, que traballaba como montador e o curmán de Connew Barry Boor.
A filosofía de deseño de Connew era que, o coche non só debe ser eficiente, senón que tamén debe ser fácil de traballar e manter. O deseño de Connew foi probado e refinado mediante a utilización dun túnel de vento dunha escola técnica local. Durante a construción, os pilotos Tony Trimmer, Howden Ganley e Gerry Birrell viñeron ver o coche, Trimmer afirmou que era un dos coches máis cómodos nos que se sentara.
O equipo tiña previsto facer o seu debut na competición en Mónaco, pero un repentino cambio de regras requiriu a construción doutro chasis nun tipo diferente de aluminio. Connew fixo un trato con McLaren para comprar un motor Cosworth DFV de segunda man. O francés François Migault asinou un contrato para pilotar para o equipo e tamén proporcionou un camión Ford, que levou o coche a Francia. O camión rompeuse antes de que puidese chegar ao Circuíto de Charade, a sede do Gran Premio de Francia e no seu lugar o equipo fixo un test no Circuíto Bugatti en Le Mans.
O pequeno equipo logrou presentarse no Gran Premio de Alemaña de 1972, pero sen facer unha entrada previa adecuada, a participación foi negada polos alemáns.
O coche, finalmente, participou na práctica do Gran Premio do Reino Unido de 1972, pero retirouse antes da carreira. O coche tiña unha suspensión traseira infrecuente que resultou non estar á altura, e o coche era demasiado lento.
O coche modificouse e participou no Gran Premio de Austria de 1972. Migault cualificado ao final da grella malia algúns problemas de motor. Logo de 22 voltas, Migault pasara 4 competidores, a suspensión rompeu e Migault pasou un momento desagradable. O coche desviouse cara ás barreiras na recta principal, pero o piloto detivo o coche nun punto seguro e sen danos.
O Connew reapareceu ao final da tempada do Campionato Mundial na carreira non de campionato Victory Race en Brands Hatch pilotado por David Purley, pero non puido saír debido a problemas eléctricos.
1973 : Fórmula 5000
O coche foi modificado para cumprir cas normas da Fórmula 5000 e apareceu no campionato británico en 1973, equipado cun motor V8 Chevrolet o coche fixo a súa primeira aparición na serie en Mallory Park. O piloto suízo Pierre Soukry clasificou o coche no vixésimo primeiro lugar, pero non puido saír debido a unha rotura na tubaxe de aceite. Tres carreiras máis tarde, o Connew non puido clasificarse en Brands Hatch, con Soukry ao volante. A última aparición do coche foi no final de tempada, de novo en Brands Hatch. Pilotaba Tony Trimmer pero unha colisión cunha barreira deixou o chasis sen posibilidade de reparación.
Resultados Completos na Fórmula Un
(Chave) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida.
Fórmula 5000
==== Campionato Británico de Fórmula 5000 ==== (Chave)
Músculo flexor común fondo dos dedos da man
miniatura|150px O músculo flexor común fondo dos dedos da man é un músculo do membro superior humano, situado no compartimento anterior do antebrazo, pertencente ao plano muscular fondo. Orixínase no cúbito e na membrana interósea entre o radio e o cúbito, para despois atravesar o túnel carpiano e dividirse en catro tendóns. Na maior parte do percorrido áchase cuberto polos tendóns do flexor común superficial.
Antes de inserirse na falanxe, o tendón está rodeado dunha estrutura fibrosa que o protexe. Na palma da man, a ambos os dous lados sitúanse os músculos lumbricais da man. Como os tendóns cruzan todo o pulso, a contracción do músculo pode flexionar tal articulación.
Orixe e insercións
Orixínase na superficie anterior e medial do cúbito e metade medial da membrana interósea. Insírese nas falanxes da segunda á quinta en forma de catro tendóns.
Función
Flexiona os dedos segundo a quinto.
Vascularización
É vascularizado pola arteria interósea anterior, unha póla da arteria cubital.
Eneadecágono
250px|miniatura|dereita|Eneadecágono regular En xeometría, un eneadecágono é un polígono de 19 lados e 19 vértices.
Os ángulos internos dun eneadecágono regular miden aproximadamente 161,052º cada un, ou exactamente 17\pi/19 rad, mentres que cada ángulo externo do eneadecágono regular mide aproximadamente 18,95º, ou exactamente 2\pi/19 rad.
A área dun eneadecágono regular de lado l é:
Nótese que tanto tan (tanxente) como cot (cotanxente) calcúlanse en radiáns.
Se se coñece a lonxitude do apotema a do polígono, outra alternativa para calcular a área é:
O P é o perímetro, que se resolve multiplicando a lonxitude de cada lado polo número de lados, 19l.
Gran Premio dos Países Baixos de 1967
O Gran Premio dos Países Baixos de 1967 foi unha carreira de automobilismo de Fórmula Un, celebrada o 4 de xuño de 1967 no circuíto de Zandvoort. Foi a terceira carreira da tempada de Fórmula Un de.
A carreira veu o debut do motor Ford Cosworth DFV, nos Lotus de Jim Clark e Graham Hill.
Cervelló
Cervelló é un municipio español da comarca do Baix Llobregat, na provincia de Barcelona, Cataluña. O municipio, cunha extensión de 24,25 km², ten un total de 8.393 habitantes, INE 2009. A densidade de poboación é de 348 habitantes por quilómetro cadrado. En 1998 sufriu a secesión do barrio de La Palma que pasou a ser coñecido como La Palma de Cervelló.
Pittsburgh Penguins
Os Pittsburgh Penguins son un equipo profesional de hóckey sobre xeo da cidade de Pittsburgh, Pennsylvania (Estados Unidos). Os Pinguins compiten na máxima competición de hóckey sobre xeo en América do Norte, a National Hockey League (NHL), estando encadrados na Metropolitan Division da Conferencia Leste. Dende o 2010 o equipo xoga os seus partidos como local no Consol Energy Center, logo de ter xogado a maior parte da súa historia no Mellon Arena. O equipo gañou a Stanley Cup en catro ocasións, a última delas en 2016, ademais de gañar unha vez o Presidents' Trophy, cinco o Prince of Wales Trophy e finalizar oito veces como campión da súa división.
Os Penguins creáronse en 1967 como equipo de expansión, tomando parte na NHL na tempada 1967-68 xunto con outros cinco novos equipos: Minnesota North Stars, Los Angeles Kings, California Seals, Philadelphia Flyers e St. Louis Blues. Dende a súa primeira tempada (1967-68), os Penguins teñen disputado cinco veces a final da Stanley Cup, conseguindo o campionato en tres desas ocasión (1991, 1992,  2009). Os seus rivais históricos son os seus veciños Philadelphia Flyers, aos que se enfrontaron en seis ocasións nos play-offs, cun resultado de catro eliminatorias a favor dos Flyers por dúas para os Pens.
En torno a setecentos xogadores diferentes teñen vestido as cores dos Penguins dende os inicios do equipo, aínda que tan só 10 xogadores forman parte do Hockey Hall of Fame. Este é o caso de: Mario Lemieux (xogador con máis partidos xogados, goles, asistencias e puntos da historia do equipo), que dende 1999 é un dos propietarios do equipo. O cadro de xogadores actual está adestrado por Mike Sullivan e está capitaneado polo canadense Sidney Crosby.
Antecedentes de Pittsburgh na NHL
A presenza da cidade de Pittsburgh na National Hockey League remóntase a mediados dos anos 1920, cando na terceira expansión da liga na templada 1925-26 incorporáronse os segundos equipos estadounidenses na competición, os Pittsburgh Pirates e os New York Americans. As orixes dos Pirates remóntanse a 1915, cando Roy Schooley fundou un equipo afeccionado na cidade chamado Pittsburgh Yellow Jackets e que competiu na United States Amateur Hockey Association (USAHA) dende a súa creación. Logo de gañar a USAHA en 1924 e 1925, os Yellow Jackets foron vendidos a James F. Callahan, que quería inscribir ao equipo nunha liga profesional, sendo incluídos finalmente na National Hockey League baixo o nome de Pirates.
O primeiro partido da NHL disputado en Pittsburgh tivo lugar o 26 de novembro de 1925, cando o equipo, dirixido por Odie Cleghorn aos Boston Bruins por dous goles a un, e dúas semanas despois derrotaron en Montreal aos Canadiens no que sería o derradeiro partido do mítico porteiro dos Habs Georges Vézina. Esa primeira tempada clasificáronse para os play-offs, con todo os Pirates perderon a eliminatoria fronte aos Maroons en dous partidos (3-1 e 3-3). Os Pirates xogarían catro tempadas máis en Pittsburgh, aínda que só se clasificarían unha vez máis para os play-offs na tempada templada 1927-28, perdendo de novo na primeira rolda fronte aos New York Rangers (6-4 no cómputo global). A andaina dos Pirates chegou o seu fin logo da tempada templada 1929-30, cando moi afectados pola Gran Depresión, os propietarios da franquía trasladárona a Filadelfia, mudando o seu nome polo de Philadelphia Quakers, que finalmente só chegarían a completar unha tempada na cidade.
Philadelphia Flyers
A rivalidade Philadelphia Flyers–Pittsburgh Penguins, tamén coñecida como The Battle of Pennsylvania, comezou en 1967, cando ambos equipos foron introducidos na expansión da NHL coñecida como "Next Six". A rivalidade existe tanto polo aliñamento de ambos equipos na mesma división, como pola súa situación xeográfica, xa que os dous equipos hogan no Estado de Pennsylvania. Os Flyers lideran o rexistro de enfrontamentos con 144 vitorias, 96 derrotas, 30 empates, 30 empates e 7 derrotas na prolongación ata oo final da tempada 2015-16. Con todo, os Penguins eliminaron os Flyers nos play-offs en 2008 e 2009, e foron eliminados no 2012 polo equipo de Filadelfia. Tres anos despois, os Flyers gañaron o sexto enfrontamento nos play-offs entre os dous equipos para avanzar ás semifinais de conferencia. En total, ambos equipos enfrontáronse en seis ocasións nos play-offs, con catro vitorias dos Flyers (Finais da Patrick Division en 1989, 4–3; Cuartos de Final da Conferencia Leste en 1997, 4–1; Semifinais da Conferencia Leste en 2000, 4–2; e os Cuartos de Final da Conferencia Leste en 2012, 4–2) e os Penguins gañaron dúas series (Finais da Conferencia Leste en 2008, 4–1; e Cuartos de Final da Conferencia Leste en 2009, 4–2).
Washington Capitals
miniatura|250px|Liorta durante o primeiro partido dos play-offs de 2009 entre Penguins e Capitals. Os Penguins e os Capitals encontráronse un total de nove veces nos play-offs, cun resultado moi favorable para a franquía de Pittsburgh, que conseguiu superar aos de Washington, D.C. en oito ocasións, perdendo tan só nas series de 1994. Os Penguins eliminaron os Capitals no seu camiño á conquista das súas catro Stanley Cups, tendo que chegar ao sétimo e decisivo partido nos play-offs de 1992, 1995 e 2009. Durante anos esta rivalidade foi vista como un duelo entre as dúas grandes estrelas de ambos equipos, Sidney Crosby (Penguins) e Alexander Ovechkin (Capitals), un duelo que tivo o seu momento culminante durante as semifinais da Conferencia Leste en 2009, cando sendos hat tricks no segundo partido abriron a serie. Os duelos nos play-offs entre Capitals e Penguins coa rivalidade entre Ovechkin-Crosby tiveron a súa segunda entraga en 2016, finalizando cunha nova vitoria para os Penguins en seis partidos.
Esta rivalidade presentouse no cuarto Winter Classic, xogado o 1 de xaneiro de 2001 no Heinz Field de Pittsburgh ante 68.111 espectadores, e no que os Capitals gañaron 3-1. A revista deportiva Sports Illustrated incluíu a rivalidade entre os dous equipos na súa lista das 10 mellores rivalidades da NHL, situándoa no 8º posto da lista.
Logotipo e equipación
Estas primeiras cores das camisolas veñen de Riley, o primeiro presidente da franquía, oriúndo de Toronto e seareiro dos Toronto Argonauts de fútbol canadense, cuxa camisola ten as mesmas cores. A idea de escribir o nome da cidade en diagonal foi proposta por George Sullivan, primeiro adestrador do equipo, en referencia ás camisolas do seu antigo equipo, os New York Rangers. Ao ano seguinte o logo da franquía mudou, perdendo o pingüín a bufanda que tiña orixinalmente. As camisolas non mudan as súas cores, mais as bandas finas desaparecen en favor dunha banda ancha de cor azul ou branca. Na tempada 1970-71, a camisola branca converteuse na camisola local e os Penguins convértense nunha das primeiras franquías da NHL en introducir o nome dos xogadores sobre o número da parte posterior, algo que só se fixo nas camisetas do equipo como local.
miniatura|dereita|Mario Lemieux co logo introducido en 1993.
A parte das cores, os uniformes mantivéronse esencialmente iguais co cambio do azul escuro polo negro e do azul claro pola cor dourada. Entre 1981 e 1985, o equipo vestiu alternativamente os novos e os vellos uniformes nos partidos como local.
En [[saison 1992-1993 de la LNH|1993, o logotipo dos Penguins modernizouse e os uniformes cambiaron. Así, o pingüín que patinaba doulle paso a unha cabeza de pingüín máis grande, e o uniforme visitante diferénciase totalmente do local. Este último, aínda predominantemente branco, conta coa cabeza do pingüín, mentres que as camisolas visitantes negras indica na súa parte dianteira en letras maiúsculas a palabra PITTSBURGH. Durante a tempada 1995-96, os Penguins foron un dos cinco equipos da liga que decidiron levar unha terceira camisola para as ocasións especiais. Esta camisola era predominantemente negra coa cabeza do pingüín e bandas que continuaban o logotipo. Esta terceira camisola substituíu na tempada 1997-98 á camisola negra visitante.
Para a 1999-00, os Penguins introduciron unha nova terceira camisola co antigo logotipo dos inicios do pingüín que patinaba sen o círculo. En 2002, esta terceira camisola foi adoptada como uniforme permanente do equipo. Na tempada 2007-08, a NHL decidiu mudar as camisolas de trinta equipos a raíz dun acordo co provedor Reebok. Nesta ocasión, a camisola dos Penguins mudou igualmente; mesmo se era xa un ano que Reebok era a marca do equipo; abandonouse o logotipo de 1993. En 2008, durante o partido xogado no exterior o día 1 de xaneiro, o equipo vestiu unha camisola branca e azul, réplica da camisola da tempada 1968-1969. Esta camisola converteuse oficialmente no terceiro uniforme do equipo.
Mascota
miniatura|esquerda|Iceburgh mascota dos Penguins. Coma moitos equipos profesionais norteamericanos, od Penguins tiveron diferentes mascotas ao longo da súa historia. A primeira mascota data da segunda tempada dos Pens. Foi un pingüín real nado en Ecuador e chamado Pete. Fixo a súa primeira aparición durante un partido fronte aos Boston Bruins o 21 de febreiro de 1968. . Pete morue un mes despois a causa dunha pneumonía porque o persoal do Civic Arena pensou que tería calor e polo tanto fixo que non arrefriara. Pouco tempo despois, un novo pingüín fixo a súa aparición e foi chamado ‘Re-Pete’. . Esta nova mascota sobreviviu ata a tempada 1971-1972.
Dende o comezo da tempada 1993-1994, Iceburgh é o encargado de animar as pausas dos partidos celebrados no pavillon dos Penguins. Baixo o nome de Icey, a mascota fixo unha aparición en Sudden Death, o filme de 1995 con Jean-Claude Van Damme.
Pavillóns
Dende 2010, os Pittsburgh Penguins xogan os seus partidos como local no Consol Energy Center, se ben dende a creación da franquía e ata ese ano o equipo disputou os seus partidos como local no Mellon Arena, onde os Pens gañaron as tres Stanley Cups que posúen. Dende a primeira tempada da franquía, o equipo de Pittsburgh empregou os dous pavillóns para os seus partidos como local nos seguintes períodos:
Mellon Arena
miniatura|dereita|O [[Civic Arena (Pittsburgh)|Mellon Arena, alcumado o iglú.]] Entre 1967 e 2010, os Penguins xogaron os seus partidos como locais no Mellon Arena, chamado Pittsburgh Civic Arena de 1961 a 1999. Debido á súa forma, o Mellon Arena foi alcumado o iglú e acollía nos seus inicios a 12.000 espectadores. Logo de varias melloras, o pavillón podía dar cabida en 2010 a 16.958 espectodores, mais daquela xa se encontraba vello e en mal estado – este convertérase no pavillón máis vello empregado na NHL.
O pavillón posuía unha cúpula que se podía abrir por completo e permitía disputar partidos ao aire libre. Con todo, nunca se chegou a disputar ningún partido ao aire libre e en 1995, a instalación dun marcador impediu a posibilidade de abrir a cúpula no futura. En 1990 disputouse n oMellon Arena o 41º partido das estrelas da NHL. Mario Lemieux e Paul Coffey, xogadores dos Penguins, foron seleccionados para o equipo inicial da conferencia Wales. Lemieux finalizou como mellor xogador o partido ante o seu público, anotando catro goles e igualando ao mesmo tempo o récord de goles anotados nun partido das estrelas – récord que posuía ata a data Wayne Gretzky.
Ao principio da tempada 2006-07, os Penguins estaban a procurar solucións para construír un novo pavillón máis barato e moderno. O 13 de marzo de 2007, o gobernador de Pennsylvania, Ed Rendell, o alcalde de Pittsburgh, Luke Ravenstahl, e os dirixentes da franquía anunciaron que os Penguins manteríanse na cidade canto menos 30 anos máis co proxecto de construción dun novo pavillón no mesmo barrio que o Mellon Arena. .
O derradeiro partido da historia dos Penguins no Mellon Arena foi xogado contra os Montreal Canadiens no sétimo partido da segunda rolda dos play-offs da tempada 2009-10. Os Penguins, que defendían o título de campións da Stanley Cup, foron eliminados ao perder ese partido por 5 goles a 2. Os Canadiens foron igualmente os primeiros adversarios da historia dos Penguins no Mellon Arena e tamén obtiveron a vitoria.
center|miniatura|Interior do Mellon Arena|550px
Consol Energy Center
miniatura|O [[Consol Energy Center en construción en maio de 2009.]] O novo pavillón dos Penguins custou 290 millóns de dólares e foi cofinanciado por varias partes incluídos dos Pittsburgh Penguins. O 22 de marzo de 2008, realizouse a demolición do antigo hospital St. Francis Central. Esta demolición formou parte dun grupo de demolicións que se realizaron na localización do futuro pavillón dos Penguins. En decembro de 2008, o pavillón foi chamado oficialmente Consol Energy Center a causa da compra dos dereitos por parte da compañía CONSOL Energy por 21 anos.
miniatura|esquerda|[[Mosaico en homenaxe a Mario Lemieux no Consol Energy Center.]]
O novo pavillón pode acoller a 18.087 espectadores con 267 palcos de luxo e espazos adicados aos xogadores estrela da historia da franquía. Deste xeito, con motivo da finalización da construción, o equipo revelou unha listaxe dos 15 mellores xogadores da historia da franquía, segundo o voto dos seareiros e tamén de directivos e xornalistas. Hai un espazo interactivo adicado a estes xogadores nunha das salas do Consol Energy Center, amais de lembrar os mellores momentos dos Penguins e os títulos conseguidos na historia da franquía. O día do seu aniversario, o 5 de outubro de 2010, Mario Lemieux revelou un mosaico realizado con 21.000 fotografícas de seareiros e traballadores da construción do pavillón. este mosaico representa unha montaxe de seis fotografías de Lemieux entre o seu debut e a consecución da Stanley Cup en 2009. Cada un dos seareiros doou 66 dólares para que a súa fotografía aparecera no mosaico, e eses fondos foron destinados á Mario Lemieux Foundation. Os obreiros e persoas que traballaron na construción do complexo teñen todos a súa fotografía formando o bordo da imaxe.
O primeiro encontro oficial da NHL disputado no Consol Energy Center tivo lugar na tempada 2010-11, o 7 de outubro de 2010, nun partido no que os Penguins enfrontáronse aos Philadelphia Flyers, caendo derrotados por 3 goles a 2. Con todo, o primeiro partido dos Penguins no novo pavillón foi un partido preparatorio fronte aos Detroit Red Wings o 7 de outubro de 2010, no que os locais gañaron 5-1.
Equipos afiliados
miniatura|[[Brad Thiessen en 2012 coa camiseta dos Wilkes-Barre/Scranton Penguins.]]
Dende o debut dos Penguins, as franquías da NHL están asociadas a franquías de ligas menores. Estas franquías constitúen un viveiro para os equipos da NHL e son frecuentemente chamados equipo-escola. A seguinte lista mostra os equipos que estiveron asociados aos Pinguins dende a súa formación en 1967:
Capitáns do equipo
miniatura|Crosby co C de capitán en decembro de 2007. Ab McDonald foi o primeiro capitán na historia do equipo durante a súa primeira tempada. o 31 de maio de 2007, Sidney Crosby foi nomeado capitán do equipo, título que quedara vacante logo do retiro de Mario Lemieux o 25 de xaneiro de 2006. Crosby converteuse no capitán permanente da historia dos Penguins e tamén da NHL.
{|
Eleccións na primeira rolda do draft
Cada ano dende 1963, os xogadores das ligas menores teñen a posibilidade de asinar contratos coas franquías da NHL. Ao longo da súa historia, os Penguins escolleron tres veces en primeira posición, seleccionando a Mario Lemieux (1984), Marc-André Fleury (2003), e Sidney Crosby (2005). A continuación móstranse as eleccións na primeira rolda do draft da NHL dos Pittsburgh Penguins:
{|
Líderes históricos
Esta sección presenta as estatísticas dos xogadores dos Penguins que superaron os 500 puntos nas súas carreiras, se ben o líder en partidos xogados, goles, asistencias e puntos da franquía é Mario Lemieux, tan só o propio Lemieux e Jaromír Jágr teñen superado os 1.000 puntos, mentres que tan só Lemieux superou os 500 goles e as 1.000 asistencias. As estatísticas refírense só aos puntos conseguidos cos Pittsburgh Penguins, os mellores rexistros en cada campo son sinalados en letra grosa e os xogadores aínda en activo na franquía están resaltados en verde:
Para os significados das abreviaturas véxase estatísticas do hóckey sobre xeo.
Polo que respecta aos porteiros, Marc-Andre Fleury é o que máis partidos defendeu a portería dos Pens cun total de 595 partidos. Fleury domina tamén en vitorias, cun total de 322 na súa carreira na franquía de Pittsburgh, e en shootouts, tendo rexistrado 38 partidos sen encaixar ningún gol ata a tempada 2015-16.
Adestradores
miniatura|[[Michel Therrien, antigo adestrador do equipo.]] miniatura|[[Dan Bylsma adestrador campión da Stanley Cup en 2009.]] Os Penguins tiveron 22 adestradores diferentes dende o seu debut na NHL. Ken Schinkel, Craig Patrick e Eddie Johnston adestraron a franquía en dúas etapas.
Bob Johnson, Scotty Bowman e Dan Bylsma son os tres adestradores que dirixiron a franquía cara a vitoria na final da Stanley Cup. Bob Johnson tivo que deixar o seu posto a Scotty Bowman pouco despois do título a causa dun tumor cerebral. Despois da súa morte, a súa frase mítica de 1991 e da vitoria - It’s a great day for hockey! (É un gran día para o hóckey!) - está inscrita baixo o xeo do Mellon Arena dende a tempada 1991-92.
Propietarios
Dende a creación da franquía foron sucedéndose distintos propietarios:
Xogadores
10 xogadores dos Pens forman parte do Hall of Fame: {|
Trofeos colectivos
miniatura|O equipo da tempada 2008-09 dos Penguins inscrito na Stanley Cup.
Trofeos individuais
O trofeo Art Ross é outorgado ao xogador que máis puntos conseguiu na liga regular. Foi entregado por primeira vez na tempada 1947-48, e catro xogadores dos Penguins teñen recibido este trofeo:
O trofeo Bill Masterton é un premio outorgado ao xogador que mellor exemplifica os valores de perseveranza e espírito de equipo. O trofeo é decidido por votación dos membros da asociación de xornalistas de hóckey profesional. Dous xogadores dos Penguins conseguiron este galardón:
O trofeo Calder premia o mellor rookie da tempada. Para ser elixible, un xogador non debe ter xogado máis de 25 partidos na tempada regular anterior á cal foi elixido e non máis de seis partidos durante as dúas tempadas anteriores en calquera liga profesional. O xogador non pode ter máis de 26 anos. Ao longo da súa historia dous xogadores dos Penguins teñen conseguido este galardón:
O trofeo Conn Smythe é outorgado dende 1964 ao mellor xogador dos play-offs (MVP). Ao longo da súa historia dous xogadores dos Penguins conseguiron este galardón:
O trofeo Frank J. Selke é outorgado pola NHL ao mellor atacante que demostrara máis competencias defensivas dende a tempada 1977-1978. Tan só un xogador da franquía de Pittsburgh, Ron Francis, conseguiu o galardón:
Creado en 1923, o trofeo Hart é entregado anualmente ao xogador considerado polos membros da asociación de xornalistas de hóckey profesional como o máis valioso para o seu equipo. En total, catro xogadores dos Penguins teñen gañado este trofeo en sete ocasións:
Cada ano dende 1954, os membros da Professional Hockey Writers' Association votan o mellor defensor da liga. O único defensa dos Penguins que ten conseguido o título foi Randy Carlyle en 1981:
Entregado por primeira vez en 1971 baixo o nome de trofeo Lester B. Pearson, o trofeo Ted Lindsay é outorgado cada ano ao mellor xogador da NHL por votación dos membros da National Hockey League Players' Association:
O Trofeo Lester Patrick foi un trofeo que se entregaba anualmente á personalidadeque máis destacara polo seu servizo ao hóckey sobre xeo nos Estados Unidos. O campión é elixido por un comité formado polo Presidente da NHL, un Gobernador da NHL, un representante dos New York Rangers, un membro da sección de "Construtores" do Hockey Hall of Fame, un xogador do Hockey Hall of Fame, un membro do Hockey Hall of Fame dos Estados Unidos, un membro da NHL Broadcasters' Association, e un membro da Professional Hockey Writers' Association. Todos os membros do comité ían rotando anualmente, coa excepción do presidente da NHL. Catro xogadores dos Penguins conseguiron este galardón na historia da franquía:
Entregado ao xogador que liderou coas súas actuacións no xeo, a motivación aos membros do equipo, e a súa adicación ás actividades da comunidade e obras de caridade, só Sidney Crosby gañou o Mark Messier Leadership Award:
O trofeo Maurice Richard premia o xogador que marcou máis goles durante a liga regular. Tan só un xogador dos Penguins conseguiu facerse co galardón.
Outorgado dende a tempada 1973-74, o trofeo Jack Adams premia anualmente o adestrador que máis contribuíu ao éxito do seu equipo. O gañador é elixido por votación dos membros da NHL Broadcasters' Association. Un adestrador dos Penguins conquistou o galardón:
Dende que se creou na tempada tempada 2009-10, un director xeral da franquía gañou o NHL General Manager of the Year Award:
O premio Plus/Minus da NHL foi concedido entre 1983 e 2007 ao xogador con mellor rexistro de plus/minus. Os seguintes xogadores dos Penguins teñen conseguido o galardón na historia da franquía:
Dende que se creou en 1947, tres xogadores dos Penguins foron nomeados MVP do All-Star Game da NHL:
Trofeos internos
Como outros moitos equipos da NHL, os Pittsburgh Penguins outorgan cada ano a finais da liga regular trofeos aos xogadores máis destacados do equipo.
Os trofeos máis antigos outorgados pola franquía de Pittsburgh a un xogador foron os que premian ao xogador máis valioso do equipo (MVP) ao finalizar a tempada, sendo Les Binkley o primeiro xogador en recibilo tras finalizar a tempada 1967-68. Esa mesma tempada foron entregados o Michel Briere Memorial Trophy ao mellor rookie da tempada (foi entregado tamén a Les Binkley), e o Players' Player Award ao mellor xogador elixido polos propios xogadores e que foi presentado esa tempada, mais non outorgado.
Posteriormente a franquía presentou o A.T. Caggiano Booster Club Award entregado ao xogador estrela do equipo dende a tempada 1974-75, na tempada 1983-84 o Baz Bastien Memorial - Good Guy Award ao xogador máis cooperativo coa prensa, o The Edward J. DeBartolo Community Service Award ao xogador que máis participara na vida extradeportiva e caritativa dende a tempada 1991-92, o Bob Johnson Memorial ou Badger Bob Award apareceu na tempada 1994-95 para premiar aos xogadores que personalicen o espírito do antigo adestrador do equipo Bob Johnson, e na tempada 2008-09 o Defensive Player of the Year ao mellor defensor do equipo na tempada.
Ademais destes trofeos, dende a tempada 1982-83, os Penguins presentan a un dos seus xogadores como candidato ao Bill Masterton Memorial Trophy, galardón que é outorgado ao xogador que mellor exemplifica os valores de perseveranza e espírito de equipo.
Arena Metallurg
O Arena Metallurg (en ruso Арена-Металлург) é un pavillón deportivo da localidade de Magnitogorsk, Oblast de Tcheliabinsk (Rusia). Foi construído no 2006 e ten capacidade para 7500 espectadores. Neste pavillón disputa os seus partidos como local dende o 2007 o Metallurg Magnitogorsk, que compite na Kontinental Hockey League de hóckey sobre xeo, tamén xoga como local o seu filial, o Stalnye Lisy, que compite na Minor Hockey League (MHL) dende o 2009. Substituíu ao Pazo de deportes de xeo Romazan a finais do 2006. Abriuse o 12 de xaneiro do 2007.
Triacontágono
300px|miniatura|dereita|Triacontágono regular cos vértices marcados. En xeometría,  triacontágono é un polígono de 30 lados. Os ángulos dun triacontágono regular miden 168º cada un, e a suma de todos eles é 5040º. A área dun triacontágono regular de lado a é:
Phoenix (sonda espacial)
Phoenix foi unha sonda espacial lanzado o 4 de agosto de 2007 mediante un foguete Delta 7925 desde a base espacial de Cabo Cañaveral cara Marte.
Características
A misión de Phoenix foi estudar, desde a superficie de Marte e durante polo menos 90 soles (días marcianos), a súa atmosfera, o seu clima, a súa xeoloxía e as súas características químicas. Phoenix aterrou na área de Vastitas Borealis, entre 65 e 75 graos de latitude norte, na zona polar norte de Marte, o 25 de maio de 2008.
Phoenix foi a primeira misión do programa Scout da NASA e foi construída con partes da misión cancelada Mars Surveyor 2001 e da malograda Mars Polar Lander, desaparecida en Marte en 1999, e de aí a elección de nomeala como o paxaro que renace das súas cinzas. A misión foi unha proposta da Universidade de Arizona, co doutor Peter H. Smith á cabeza, e que se levou a cabo en colaboración con diversos centros da NASA e outras universidades.
Phoenix viaxou ata Marte dentro dunha cápsula formada polo escudo térmico frontal para a entrada na atmosfera marciana, un protector traseiro para protexela das condicións do espazo e os sistemas de navegación e enerxía durante a etapa de cruceiro. A nave dispoñía de paracaídas e retrofoguetes para baixar á superficie de Marte de maneira segura.
Nave
Phoenix estaba formada por unha base octogonal apoiada en tres patas para a aterraxe. A enerxía era proporcionada por dous paneis solares tamén octogonais que se despregaron despois de aterrar. As comunicacións entre a nave e a Terra tiveron lugar usando as naves Mars 2001 Odyssey, Mars Express e Mars Reconnaissance Orbiter (MRO) como enlaces intermedios cos que se comunicaba en UHF para aumentar a taxa de datos que Phoenix podía enviar de volta a casa, aínda que tamén podía comunicarse directamente coa Terra a velocidades menores mediante unha antena direccional en banda X.
Os instrumentos científicos e o brazo robótico, cunha masa total de 55 kg, iban montados sobre a base.
Instrumentos
miniatura|400px|right|Phoenix coa situación dos seus instrumentos sinalada.
Phoenix levaba a bordo os seguintes instrumentos científicos:
miniatura|800px|centro|Panorama de Marte tomado por Phoenix.
Perfil da misión
Phoenix foi lanzada o 4 de agosto de 2007 ás 9:26:34 GMT nun foguete Delta II (modelo 7925) desde Cabo Cañaveral e inxectado nunha órbita de Hohman de mínima enerxía que a levou a Marte nuns 10 meses, aterrando na súa superficie o 25 de maio de 2008 ás 23:53:44 GMT despois dunha complexa secuencia de entrada atmosférica e uso de paracaídas e foguetes. A nave posouse a 68,15 graos de latitude norte e 125,9 graos de lonxitude oeste, nun terreo chan con poucas rocas e cunha proporción elevada de xeo, de entre o 30 e o 60% As temperaturas na zona, situada a -3,5 km de altura con respecto do nivel de referencia marciana, variaron entre 190 e 260 K (-86 e -16 °C).
Durante o descenso e ata 1 minuto despois do descenso a sonda mantivo comunicacións con MRO e con Mars Express, despois do cal non houbo dispoñibles satélites para comunicarse durante hora e media. Os paneis solares despregáronse 15 minutos despois do contacto coa superficie para deixar pousar o posible po marciano levantado durante a aterraxe. Despois de retomar as comunicacións a nave enviou as primeiras imaxes xunto con información do estado dos seus sistemas.
miniatura|right|300px|Fotos tomadas por MRO de Phoenix, á dereita no 2008, onde se poden apreciar os paneis solares, e á esquerda no 2010, cos paneis solares aparentemente danados.
Tódolos instrumentos foron postos en marcha dentro dos dous días posteriores á aterraxe, con varios días de probas antes de que comezaran a tomar os primeiros datos científicos.
Phoenix cumpriu tódolos obxectivos da súa misión e deixou de funcionar tal como estaba previsto ao avanzar o inverno marciano e ter cada día menos luz solar dispoñible. A última transmisión da nave tivo lugar o 2 de novembro de 2008, aínda que se fixeron intentos posteriores por retomar o contacto. Fotos desde órbita mostran que Phoenix non superou o inverno marciano enteira, cos paneis solares posiblemente cedidos baixo o xeo acumulado durante a noite polar.
Resultados científicos
Phoenix fixo varios descubrimentos científicos en Marte, entre outros:
Guajira
A guajira ou guaxira, termo que significa campesiña, é un xénero musical orixinario da rexión oriental de Cuba, de tema campesiño.