cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
A grande onda de Kanagawa
A perspectiva
Grazas á obra de Toyoharu, a estampa xaponesa de paisaxes viuse sumamente influenciada, evolucionando cos traballos de Hiroshige —estudante indirecto de Toyoharu a través de Toyohiro— e de Hokusai. Hokusai familiarizouse coa perspectiva occidental desde a década de 1790 mediante as investigacións de Shiba Kōkan. Entre 1805 e 1810 publicou unha serie titulada Espello de imaxes holandesas - Oito vistas de Edo.
Sen dúbida, A grande ola non tería sido tan exitosa en occidente se o público non sentira certa familiaridade coa obra. En certa medida trátase dunha obra occidental vista a través dos ollos dun xaponés. Richard Lane asegura:
A «revolución azul»
miniatura|dereita|200px|Kōshu Kajikazawa, «Kajikazawa na [[provincia de Kai», de estilo aizuri-e.]] Durante a década de 1830 tivo lugar unha «revolución azul» nos gravados de Hokusai, nos que utilizou moito unha cor que estaba moi de moda, coñecida como «azul de Berlín» ou tamén como «azul de Prusia». Foi este ton de azul o que utilizou para esta obra, cor diferente ao delicado e fugaz ton de azul que era utilizado comunmente nos traballos de ukiyo-e da época, o índigo. Este azul de Berlín, berorin ai en xaponés, empezouse a importar desde os Países Baixos a partir de 1820, sendo utilizado especialmente por Hiroshige e Hokusai a partir da súa chegada ao Xapón en grandes cantidades, en 1829.
Os primeiros dez gravados da serie, entre os que se encontra A grande onda, son das primeiras estampas xaponesas nas que aparece o azul de Prusia, e é moi probable que este ton se lle fora suxerido ao editor no ano 1830. Esta innovación tivo un éxito inmediato e no aninovo de 1831, o editor de Hokusai, Nishimuraya Yohachi (Eijudō), fixo por doquier anuncios publicitarios para presentar a innovación. Dado o éxito, Nishimuraya publicou ao ano seguinte as seguintes dez estampas da serie Trinta e seis vistas do monte Fuji, as cales presentan unha singularidade: algunhas delas están impresas utilizando a técnica aizuri-e: imaxes impresas exclusivamente en azul. Unha desas estampas aizuri-e é a titulada Kōshū Kajikazawa, «Kajikazawa na provincia de Kai».
A publicación da serie continuou até 1832 ou 1833, cun total de 46 estampas, grazas a dez estampas supernumerarias. Estas dez estampas suplementarias non teñen o ton azul de Prusia, senón que teñen os contornos en negro sumi, con tinta chinesa, como era habitual. Estas dez estampas son coñecidas como ura Fuji ou «Fuji visto desde atrás».
Influencia na arte occidental
miniatura|dereita|200px|Portada orixinal de 1905 de [[La Mer de Claude Debussy.]] Tan só catro anos despois da morte de Hokusai, o comodoro Matthew C. Perry chegou á baía de Edo e obrigoulle ao Xapón terminar co seu período de seclusión, coñecido como sakoku, de modo que a arte xaponesa chegou a Europa. A visión artística do Extremo Oriente era totalmente nova e rompía coas convencións en pintura da época. Desta forma xurdiu o xaponismo. Entre os principais artistas que influíron nos europeos estaban Hokusai, Hiroshige e Utamaro.
As primeiras exhibicións de arte xaponesa déronse en Francia, onde pequenos grupos de interesados -entre os que destacan os irmáns Goncourt- exhibían as obras adquiridas polo París da época.
As Trinta e seis vistas do monte Fuji foron unha importante fonte de inspiración para artistas europeos e xaponeses do século XIX. Personalidades como Vincent van Gogh, Claude Monet, Edgar Degas, Auguste Renoir, Camille Pissarro, Gustav Klimt, Giuseppe De Nittis e Mary Cassatt contaron con gravados da serie.
Considerada como a estampa xaponesa máis famosa, A grande onda de Kanagawa influíu en grandes obras: na pintura de Claude Monet, na música en La Mer de Claude Debussy e na literatura en Der Berg de Rainer Maria Rilke.
Félix Bracquemond foi un precursor do xaponismo, ademais de ter sido o primeiro artista europeo en copiar obras xaponesas. En 1856 encontrou un volume do manga de Hokusai, copiando posteriormente os deseños en cerámica.
Posteriormente na Exposición Universal de 1867, a primeira na que o Xapón participou de xeito oficial, vendéronse uns 1.300 obxectos, o que puxo de moda a arte xaponesa en Europa. A pesar de que os intelectuais estadounidenses non compartían a visión europea, especialmente francesa, do ukiyo-e como forma suprema da arte xaponesa, esta forma artística propagouse por Europa, converténdose nunha nova forma de inspiración de artistas impresionistas. En 1872, o coleccionista Philippe Burty foi o primeiro en darlle nome á revolución artística que tiña lugar en torno a artistas que incluso dentro do Xapón eran descoñecidos, ao definir o termo como «xaponismo» nalgúns artigos publicados no periódico Renaissance litteraire et artistique. Xurdiu unha retrospectiva na arte xaponesa na Exposición Universal de 1878, período durante o que Hayashi Tadamasa, xunto con Samuel Bing, se converteu no principal distribuidor de arte xaponesa en Francia e en toda Europa.
En 1871, Monet iniciou unha colección de estampas, chegando a contar con 231 obras de 36 artistas diferentes, entre os que se encontraban Hokusai, Hiroshige e Utamaro. Da serie Trinta e seis vistas do monte Fuji contou con 9 estampas, incluíndo A onda.
Henri Riviére, debuxante, gravador e acuarelista, así como un dos principais impulsores do Le Chat Noir, foi un dos primeiros artistas en ser grandemente influenciado pola obra de Hokusai, especialmente pola Grande onda. En 1902, publicou unha serie de litografías titulada As trinta e seis vistas da Torre Eiffel en homenaxe ao seu traballo. Coleccionista de gravados xaponeses, mercoulle obras a Bing, a Hayashi e a Florine Langweil. Posuía ademais un exemplar da Grande onda, que lle servira de inspiración para dúas series de gravados en madeira nos que representou paisaxes mariñas de Gran Bretaña, lugar onde vivía no momento de realizalas.
É curioso resaltar que a arte de Hokusai, tendo sido fortemente influenciada pola arte e as técnicas occidentais, á súa vez se convertera nunha fonte de rexuvenecemento para a arte occidental, a través da admiración que lle profesaron artistas impresionistas e postimpresionistas.
Exemplares no mundo
No mundo existen varias copias deste traballo. O Museo Metropolitano de Arte de Nova York, o Museo Británico en Londres, a colección de Claude Monet en Giverny, Francia, a Galería Sackler, o Museo Guimet e a Biblioteca Nacional de Francia son algúns dos lugares onde se conta con algunha das copias para a súa exposición.
Algunhas coleccións privadas tamén contan con algunha copia, como é o caso da colección Gale, nos Estados Unidos.
Foron os grandes coleccionistas privados do século XIX os que deron nacemento ás colecciones de estampas nos museos. Por exemplo, a copia que se encontra no Museo Metropolitano provén da antiga colección de Henry Osborne Havemeyer, exemplar que foi doado pola señora Havemeyer en 1929. Do mesmo xeito, o exemplar da Biblioteca Nacional de Francia foi adquirido en 1888 da colección de Samuel Bing. En canto á copia do Museo Guimet, esta provén do legado de Raymond Koechlin, e atópase no museo desde 1932.
A día de hoxe aínda é posible mercar unha copia orixinal da obra. Un exemplar da colección Huguette Berès foi poxada o 7 de marzo de 2003, alcanzando a oferta 23.000 euros. As 46 estampas da serie Trinta e seis vistas do monte Fuji foron poxadas en Sotheby's no ano 2002 pola cantidade de 1 350 000 euros.
Diferenzas entre as versións
É posible determinar o grao de dano que tiñan as pranchas no momento da impresión dunha copia determinada analizando dous puntos característicos. O primeiro deles encóntrase xusto detrás do barco da dereita que aparece na imaxe. En casos de impresións con pranchas gastadas, a liña non aparece de forma continua. O segundo punto está no lado esquerdo do recadro da firma, onde as liñas que o forman deben aparecer continuas.
Outro aspecto a considerar é o estado de conservación das impresións, o cal se pode observar facilmente mirando a pigmentación do ceo na parte superior. Gravados cun bo estado de conservación, como é o caso da copia que está no Museo Metropolitano, conservan a cor como debera ser, onde se observa un contraste marcado coas nubes. Dado que moitas reproducións se perderon, existen poucas copias cun bo estado de conservación e elaboradas cos bordos das pranchas aínda afiados.
Na cultura popular
miniatura|dereita|Escultura «Die Woge», en [[Dresden.]] Debido á súa enorme popularidade e ao feito de que a obra está no dominio público, son numerosas as reproducións que se fixeron d'A grande onda de Kanagawa utilizadas en publicidade, arte ou obxectos cotiáns. A continuación expóñense os casos máis destacados:
Parodias e obras de arte
Medios de comunicación
A grande onda foi motivo de programas especiais e documentais. En francés fíxose La menace suspendue: La Vague, documental de 30 minutos de duración, no ano 1999. En inglés, a BBC transmitiu un programa especial o 17 de abril de 2004 como parte da serie The Private Life Of A Masterpiece, ademais de que a estampa foi escollida para ser parte da serie A History of the World in 100 Objects, producida xunto co Museo Británico. O cadro foi o obxecto número 93 da serie e a emisión realizouse o 4 de setembro de 2010.
Vilartatín, A Ribeira, Cervantes
Vilartatín é un lugar da parroquia da Ribeira, no concello lugués de Cervantes.
No censo de 1910 chegou ata os 82 habitantes e 14 casas, que vivía do gando e da agricultura en antigas construcións de orixe pre-romana chamadas pallozas, na actualidade desaparecidas.
Igrexa polaco-católica
A Igrexa Polaco-Católica (en Kościół Polskokatolicki) é unha igrexa vétero-católica da Unión de Utrecht. É membro do Consello Mundial de Igrexas e do Consello Ecuménico Polaco. O seu bispo superior é Wiktor Wysoczański.
Revista de Dialectología y Tradiciones Populares
A Revista de Dialectología y Tradiciones Populares é unha revista de antropoloxía, en lingua castelá, publicada en Madrid desde 1944.
Descrición
Edítaa o Consello Superior de Investigacións Científicas. O seu primeiro número apareceu publicado no ano de 1944, durante a ditadura franquista, e entre os seus fundadores había nomes como os de Julio Caro Baroja, Nieves de Hoyos e Vicente García de Diego. Tivo como precedente ao Archivo de Tradiciones Populares.
Alhaurín de la Torre
Alhaurín de la Torre é un municipio situado na provincia de Málaga, na comunidade autónoma de Andalucía, España. Pertence á comarca do Val do Guadalhorce e á súa vez está dentro do Área Metropolitana de Málaga a 19 km de Málaga.
É o municipio máis poboado da comarca do Guadalhorce e o terceiro do interior da provincia con 33.567 habitantes, por detrás de Antequera e Rolda. Alhaurín de la Torre experimentou un notable ascenso de poboación na década dos 90 debido á expansión da área Metropolitana de Málaga.
Foi fundada polos fenicios procedentes na súa maioría de Libia e está rodeada pola serra de Mijas e a Hoya de Málaga, e atravesada polo río Guadalhorce.
É actualmente cidade sede da Prisión Provincial de Málaga.
Turtzioz
miniatura|Igrexa de San Pedro Turtzioz (en castelán: Trucios, oficialmente Trucios-Turtzioz) é un concello vasco da provincia de Biscaia. A súa poboación é de 537 habitantes (2011).
Dermópteros
A dos dermópteros (Dermoptera) é unha orde de mamíferos placentarios que comprende unha soa familia, a dos cinocefálidos (Cynocephalidae), que só alberga dous xéneros con cadansúa especie actual, propias do sueste asiático, coñecidas na bibliografía internacional como cinocéfalos, colugos, galeopitecos e lémures voadores.
Aínda que en ocasións se lles chama lémures voadores, os dermópteros non son primates. Modernos estudos do ADN destes animais realizados na Universidade de Texas, EE. UU., revelaron que os primates e os dermópteros tiveron un antepasado común hai uns 80 millóns de anos, durante o cretáceo.
Son animais arborícolas que se alimentan de froitos e follas, e que posúen unha membrana cutánea ou pataxio, que une o colo, as extremidades e a cola, que lles permite facer voos planados.
Orde
A orde dos Dermoptera foi descrita en 1811 polo zoólogo alemán Johann Karl Wilhelm Illiger, na súa obra Prodromus Systematis Mammalium et Avium.
Familia
En canto á famnilia dos Cynocephalidae describiuna en 1945 o biólogo estadounidense George Gaylord Simpson, en ''Bull. Am. Nat. Hist''., 85: 54. Ademais de polo nome actualmente válido, a familia coñeceuse tamén polos sinónimos:
Etimoloxías
O nome científico da orde, Dermoptera, está formado polos elementos do latín científico dermo-, tirado do termo do grego antigo δέρμα dérma, "pel", e -ptera, forma neutra plural derivada do grego antigo πτερόν pterón, "á", "ala". Literalmente: "os de ás de pel".
O nome da familia, Cynocephalidae está formado, como é normal, sobre a base do nome de seu xénero tipo, Cynocephalus, coa desinencia ´-idae, propia dos nomes das familias de animais.
E o nome Cynocephalus é a adaptación do termo do grego clásico κυνοκέφαλος kinoképhalos, derivcada de κύων kýōn (ou κυνός kynós), "can", e κεφαλή kephlē, "cabeza". Literalmente: "o de cabeza de can".
O nome vulgar cinocéfalos é unha adaptación evidente do nome do xénero Cynocephalus.
Colugos deriva de colugo, dunha lingua indo-malaia, quizais dunha lingua de Filipinas.
Galeopitecos, nome empregado adoito na bibliografía internacional, é unha adaptación do nome do xénero Galopithecus Rüppell, 1842, o tipo da familia dos Galeopithecidae Gray, 1821 , sinónimo de Cynocephalidae, cando se pensaba que estas animais formaban parte da orde dos Primates Linnaeus, 1758. miniatura|220px|Cynocephalus volans [[Taxidermia|taxidermizado.]]
Clasificación
Na actualidade, a orde comprende tan só unha familia, con dous xéneros con cadansúa especie.
Orde Dermoptera Illiger, 1811
Características xerais
miniatura|Debuxo de G. variegatus. miniatura|170px|Esqueleto de C. volans. miniatura|170px|Dentes dun dermóptero.
Os dermópteros, pouco maiores que un coello (a lonxitude da cabeza e o tronco é duns 40 cm —a cola mide uns 25 cm— e cun peso de aproximadamente quilo e medio), e pousados, non chaman demasiado a atención. Pendurados dunha póla polas mans e os pés, ou simplemente polas mans, provistas de fortes uñas, dedícanse a comer as follas, florres, abrochos, xemas e froitos que teñen ao seu alcance. Para beberen lamben a auga das follas, ou a buscan nas flores traopicais que poden almacenar gran cantidade dela.
Pero todo cambia, porén, cando un galeopiteco quere desprazarse a algunha distancia, ou fuxir dun perseguidor. Daquela, lánzase ao aire, estendendo as súas extremidades e a cola, co que se desprega unha gran membrana peluda ou membrana voadora, formada por pregaduras cutáneas aos lados do corpo, moito maior que ás dos esquíos e dos marsupiais voadores, que é a súa principal caracaterística e a que fai referencia ao seu nome de dermópteros. Esta membrana, que une o colo, cos membros anteriores e posteriores —incluíndo os dedos—, e os membros coa cola, está formada por dúas capas de pel con pelo. Grazas a ela, os dermópteros poden planar distancias máis longas que ningún outro mamífero, de xeito que, en base á súa capacidade para o desprazamento aéreo, estes animais foron considerados algunha vez, antigamente, como membros da orde dos quirópteros (morcegos).
Pero a súa estrutura anatómica indica, porén, que non existe unha relación próxima entres estas dúas ordes. As adaptacións e o modo de locomoción aérea, exclusivamente pasiva nos dermópteros, foron alcanzados independentemente por ambos os grupos, aínda que é posíbel que os morcegos atravesaran no curso da súa evolución por un estadio similar ao da presente estrutura dos dermópteros.
A pelaxe dos dermópteros é de cor parda ou parda-agrisada. Na súa pel existen glándulas sudoríparas e sebáceas, pero nunca forman agregados.
Esqueleto
As fosas orbitais son grandes e abertas, pero están parcialmente separadas da temporal mediante procesos nos ósos frontal e zigomático. A estrutura de ambas as cinturas, escapular e pelviana, é a típica dos aniamais terrestres, e diferente, por tanto, á propia dos morcegos. O membro anterior ten unha gran mobilidade na articulación da cintura. O antebrazo é moito máis longo que o brazo. Ambas as patas, anteriores e posteriores, son pentadáctilas. Os dedos son longos e teñen garras afiadas. A súa fórmula dentaria é 2.1.2.3 / 2.1.2.3. Os incisivos inferiores están dirixidos cara a adiante, son comprimidos. O bordo anterior de cada incisivo inferior ten sucos profundos, o que lle dá a aparencia de peite; estes serven, como nos lémures, para limpar a pel. A forma serrada dos incisivos suporiores e dos molares e dos caninos está menis dsenvolvida. Os molares superiores son esencialmente trituberculares, aínda que hai, porén, unha tendencia á formación de cúspides adicionais, que agrandan a superficie da coroa.
Aparello dixestivo
O estómago é simple, e o intestino presenta un cego grande. Os dermópteros están adaptados a unha dieta fitófaga, como quedou dito máis arriba.
Reprodución
Os machos teñen os testículos contiodos nun escroto. Teñen un baculum ou óso peneano. As femias teñen un útero bicorne, e cando quedan preñadas a súa placenta é discoidal. Teñen un par de mamas pectorais. Despois dun período de xestación de dous meses, a femia pare unha cría, ocasionalmente a dúas. Os xoves cólganse do pelo da nai, que os transporta no abdome.
Costumes, hábitat e distribución
Os dermópteros son nocturnos, e pasan a maior parte do día en ocos de árbores, onde dormen coa cabeza cara a arriba, ao contrario que os morcegos. Porén, algunhas veces dormen pendurados das ramas. Pasan a maior parte do seu tempo entre as árbores, e non lles gusta baixa ao solo, onde se moven moi trorpemente. miniatura|260px|[[Área de distribución|Distribución das dúas especies viventes: Cynocephalus volans (verde) Galeopterus variegatus (vermello).]]
As dúas especies actualmente viventes habitan nas selvas tropicais húmidas do sueste asiático. A especie Cynocephalus volans é endémica de Filipinas, encontrándose nas illas de Mindanao, Bohol, Leyte, Palawan e ouras illas menores.
Pola súa parte, Galeopterus variegatus distribúese desde Indochina, polo norte (incluíndo Vietnam, Laos e Camboxa) e, a través de Tailandia, Myanmar oriental e Malaisia (a península Malaia, Sabah e Sarawak) chega polo sur até Indonesia (Kalimantan, Sumatra e Xava occidental.
Evolución
Os dermópteros son un vello grupo de mamíferos placentarios que se diferenciou xa no paleoceno. Porén, non se coñece demasiado sobre o seu desenvolvemento ao longo de case todo o terciario. Parecen derivar de insectívoros primitivos que evolucionaron cara ao voo planado e cara a unha alimentación fitófaga. No paleoceno de Norteamérica viviu a familia dos Plagiomedidae †, que se extringuiu no eoceno. Os dentes das especies pertencentes a esta familia eran similares aos dos dermópteros; os seus incisivos tiñan unha estrutura incipiente de peite. Pero non se coñece nada respecto ao seu esqueleto.
Así mesmo, a especies da familia dos Mixodectidae † parecen seren fósiles dos Dermoptera. Aínda que outros mamíferos do paleoceno foron interpretados, como vimos, como relacionados cos dermópteros, a evidencia desta asociación é incerta, e moitos destes fósiles xa non se interpretan hoxe como mamíferos planadores. Na actualidade, o rexistro fósil de dermópteros considerados como certos limítase a dúas especies do xénero Dermotherium †, da familia dos cinocefálidos, do eoceno e o oligoceno.
Estudos filoxenéticos moleculares recentes demostraron que os dermópteros pertencen ao clado Euarchonta, xunto cos tupaias ou musarañas arborícolas (orde dos Scandentia) e os primates, cos cinocéfalos máis estreitamente vinculados aos primates. Nesta taxonomía, o clado dos Euarchonta é irmán dos Glires (roedores e lagomorfos), e estes dous grupos compoñen o clado dos Euarchontoglires.
Paleópteros
Os paleópteros (Palaeoptera) son un grupo de insectos que comprende tres superordes, e inclúe as efémeras e libélulas. O nome Palaeoptera foi tradicionalmente aplicado aos grupos ancestrais de insectos alados (a maioría deles extinguidos) que carecían da capacidade de pregar as ás sobre o abdome, o que é característico de Neoptera. Nos Diaphanopterodea, que son insectos paleópteros, evolucionou de forma independente e singular un mecanismo diferente de pregamento das ás. Tanto as efémeras coma as libélulas carecen dos centros do olfacto no cerebro que se encontran en Neoptera.
Status disputado
As complexidades do mecanismo de pregado das ás e o funcionamento mecánico das ás en voo (movidas por músculos do voo directos), son tan grandes que isto indica claramente que os Neoptera son unha liñaxe monofilética. O problema é que a ausencia plesiomórfica do pregamento das ás non significa necesariamente que os Palaeoptera forman un grupo natural, xa que poderían ser tamén simplemente unha ensamblaxe que contén todos estes insectos, estreitamente relacionados ou non, que "non son Neoptera", un exemplo dun taxón caixón de xastre. Se as liñaxes extintas se teñen en conta, parece probable que o concepto de Palaeoptera acabará por ser finalmente descartado ou cambiado o seu contido para reflectir de forma máis exacta a evolución dos insectos. En calquera caso, recoñécense tres grandes liñaxes de paleópteros, tratados tradicionalmente como superordes. Destes, o Palaeodictyopteroidea podería ser tamén unha ensamblaxe parafilética de varios pterigotos basais. Como isto indica, as relacións dos dous grupos de paleópteros (Ephemeroptera e Odonata) cos Neoptera non foron resoltas aínda; hai tres hipóteses principais en competencia con moitas variacións. En dúas destas (as que tratan os efemerópteros e os odonatos tan próximos aos Neoptera coma a outros "paleópteros") Paleoptera parece ser parafilético.
Piñeiro de Abaixo, Rioaveso, Cospeito
Piñeiro de Abaixo é un lugar da parroquia de Rioaveso no concello lugués de Cospeito na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2019 tiña 16 habitantes (5 homes e 11 mulleres).
Isópodos
A dos isópodos (Isopoda) é unha orde de crustáceos malacostráceos eumalacostráceos da superorde dos peracáridos, a que presenta máis diversidade biolóxica.
Estudos filoxenéticos e dos fósiles, dan indicios de que esta orde data polo menos do paleozoico, hai uns 300 millóns de anos.
Características
O seu corpo consta de tres rexións ou tagmas: cabeza, tórax e abdome.
O tórax está formado por oito segmentos, cada un dos cales ten un par de patas; o primeiro segmento ten fusionada a cabeza; os sete segmentos restantes forman o pereion.
Ao final do abdome presentan un par de apéndices chamados urópodos.
Adoitan seren de pequeno tamaño, e algunhas especies teñen a capacidade de enrolarse formando bólas.
Descrición
A orde foi descrita en 1817 polo sacerdote católico e notábel entomólogo francés Pierre André Latreille.
Etimoloxía
O nome científico da orde, Isopoda, é un substantivo neutro plural do latín científico que está formado polos elementos iso- e -poda, tirados do elemento do grego antigo ἰσο- iso-, derivado do termo ἴσος ísos, 'igual', e o substantivo πούς, ποδός poús, podós, 'pé', 'pata', facendo referencia a que todas as patas que posúen estes animais son iguais. O termo foi usado por primeira vez en 1835 en francés como isopode. Isto contrasta cos seus parentes os anfípodos (Amphipoda), que teñen dous tipos de patas torácicas.
Clasificación
Porén, o ITIS considera ademais a
Glafkos Klerides
Glafkos Ioannou Klerides (n. 1919) avogado e político, foi presidente de Chipre entre 2003 e 2008.
Guerra da independencia
En abril de 1959, logo de asistir á Conferencia multipartita de Londres que sancionou o esquema constitucional de transición para a illa, foille confiado o Ministerio de Xustiza no Goberno do arcebispo Makarios III, función que desempeñou ata a proclamación da independencia da República de Chipre o 16 de agosto de 1960. Ese ano dirixiu a delegación grecocipriota na Comisión Constitucional Conxunta e nos comicios de xullo saíu elixido deputado por Nicosia nas listas da Fronte Patriótico, a coalición que servía de soporte político a Makarios. Na inauguración do Legislativo en agosto, foille conferida a presidencia da Cámara de Representantes.
Vida pública
Logo de disgregarse a Fronte Patriótico, en febreiro de 1969 Klerides puxo en marcha a súa propia forza política, o Partido Unido (Eniaion), grupo de dereita moderado sustentando nas clases urbanas que se puxo ao servizo de Makarios e as súas políticas, sintetizadas no rexeitamento á Enosis, a salvaguardia dun Chipre independente e non aliñado exteriormente, e a procura de solucións pacíficas para os conflitos intercomunais. Nas eleccións lexislativas do 5 de xullo de 1970 o Eniaion foi a lista máis votada con 15 escanos e gañou a partida á poderosa agrupación comunista local, o Partido Progresista da Clase Traballadora (AKEL), e a outra formación xurdida da disgregación do citado bloque gobernamental, a Unión Democrática pola Enosis de Chipre (EDEK), ou Partido Socialista, liderado por Vassos Lyssarides.
Invasión turca e primeira xefatura do Estado
Sendo presidente do Parlamento, Klerides ocupou a xefatura do Estado en funcións entre o 23 de xullo e o 7 de decembro de 1974, mentres Makarios estivo no exilio a raíz do fracasado golpe de Estado ultraderechista e prol-Enosis perpetrado pola Garda Nacional chipriota pero orquestrado pola xunta militar que rexía en Atenas. Klerides levou as rendas do país na etapa máis delicada da súa historia, que coñeceu a invasión e a ocupación polo Exército de Turquía (Operación Átila) do terzo norte da illa co pretexto da protección da comunidade turcochipriota, aínda que semellante golpe de forza veu facer irreversible a partición da illa, ademais de xerar unha onda de refuxiados grecochipriotas do norte cara ao sur.
En agosto, baixo a ameaza do Goberno de Ancara que presidía Bülent Ecevit de lanzar unha segunda operación militar contra a illa, Klerides sostivo en Xenebra unhas negociacións de urxencia co representante turcocipriota, Rauf Denktash, quen intentou arrincarlle unha solución baseada na fórmula dunha federación bizonal que outorgaría o 34% do territorio aos turcocipriotas. Klerides rexeitou de plano un marco que conculcaba o principio fundacional da República de Chipre, de maneira que o 14 de agosto as tropas turcas renovaron a súa despregue cara ao sur, ata a declaración dous días despois dun alto o lume e dunha liña de demarcación, a denominada Liña Atila, que discorría desde a baía de Morphou ao noroeste e a cidade de Famagusta ao leste, e dividía a mesma capital Nicosia en dous sectores (Liña Verde). O 13 de febreiro de 1975 os turcochipriotas proclamaron no 37% do territorio que controlaban un Estado Federado Turco, con Denktash de presidente.
Amplificador operacional
miniatura|350px|dereita|Varios operacionais en configuración de 8 pins ("DIPs")
Unamplificador operacional, (tamén chamado op-amp ou "operacional"), é un amplificador de alta ganancia con entradas diferenciais e normalmente unha soa saída. . Normalmente esta alta ganancia é controlada utilizando realimentación negativa(negative feedback) en aplicación como amplificador.
Os operacionais están entre os dispositivos electrónicos máis utilizados, tanto como compoñentes (ver imaxe) como integrados en circuítos impresos.
Funcionamento
Idealmente, o operacional amplifica a diferenza entre a entrada V_{\!+} e a V_{\!-}, a entrada diferencial, obténdose á saída:
ondeV_{\!+} é a tensión na entrada non inversora, V_{\!-} a tensión an entrada inversora e é a ganancia en lazo aberto (open-loop, sen realimentación) do amplificador.
<DIV style="margin:1em; border:1px solid #bbb; width:240px; padding:2px; float:right; font-size:89%"> <DIV style="border:1px solid #bbb; align:center"> centro|Operacional con entrada inversora posta aterra a través dunha resistencia; sinal na entrada inversora e sen retroalimentación </DIV> <DIV style="padding:3px"> Sen realimentación, funciona como un interruptor. </DIV> <DIV style="border:1px solid #bbb; align:center"> centro|Circuíto non inversor estándar con dúas resistencias </DIV> <DIV style="padding:3px"> Con realimentación negativa via Rf. </DIV> </DIV> A magnitude de é moi grande—rara vez inferior a 1 millón e polo tanto unha diferenza pequena entre V_{\!+} e V_{\!-} (uns microvolts) leva á saturación, onde a voltaxe de saída é a máxima que pode proporcionar o circuíto.
Se non se usar realimentación negativa, o operacional funciona como un comparador ou interruptor
Con realimentación positiva pódese producir oscilación ou histérese.
Funcionamento con realimentación negativa
Se existe realimentación negativa e a saída non está saturada,
Estas regras son para amplificadores ideais pero pódense aplicar á maioría das situacións reais
Lista de pilotos mortos na Fórmula 1
miniatura| right | [[Jules Bianchi é o piloto que resultou ferido de morte máis recente durante un Gran Premio. Morreu en xullo de 2015, nove meses despois de sufrir graves lesións na cabeza durante o Gran Premio do Xapón de 2014.]] miniatura| right | O tres veces campión do mundo [[Ayrton Senna sufriu un accidente mortal no Autódromo Enzo e Dino Ferrari en 1994.]] Esta lista de mortes na Fórmula Un inclúe pilotos que morreron durante unha fin de semana de Fórmula 1 e os que morreron pilotando un coche de Fórmula Un fóra do Campionato do Mundo. Os comisarios e outros participantes na carreira que morreron como consecuencia destes accidentes non están incluídos na lista. Cincuenta e un pilotos morreron pilotando un coche de Fórmula 1, Cameron Earl foi o primeiro en. Trinta e dous dos pilotos morreron durante os fins de semana da carreira de Gran Premio que formaban parte do Campionato do Mundo, sete durante as probas e doce durante carreiras non puntuables para o Campionato de Fórmula 1. O Indianapolis Motor Speedway é no que morreron máis pilotos. Sete pilotos morreron alí durante o tempo que a Indianápolis 500 formaron parte do campionato mundial. Quince pilotos morreron nos anos cincuenta, catorce nos anos 60, doce na década de 1970, catro na década de 1980 e dous na década de 1990. Logo da morte de Ratzenberger e Senna en 1994, non houbo vítimas de pilotos durante os eventos do campionato mundial durante máis de 20 anos ata a morte de Jules Bianchi no, por lesións sufridas durante o Gran Premio do Xapón de 2014, aínda que tres pilotos morreron nos anos intermedios mentres pilotaban coches históricos de Fórmula 1 fóra do Campionato Mundial de Grandes Premios.
Só dous Campións de Fórmula Un morreron durante a carreira ou a práctica na Fórmula Un, Jochen Rindt en e Ayrton Senna en. Rindt é o único piloto que gañou o campionato de forma póstuma.
Jean Henri Dunant
Henri Dunant ou Henry Dunant, nado en Xenebra o 8 de maio de 1828 e finado en Heiden, Suíza, o 30 de outubro de 1910, foi un home de negocios e activista social suízo. Durante unha viaxe de negocios en 1859, coñeceu as secuelas da batalla de Solferino na Italia da época. Escribiu as súas memorias e experiencias no libro A Memory of Solferino (Un recordo de Solferino), que foi a inspiración para crear a Cruz Vermella Internacional. En 1864 a Convención de Xenebra baseouse nas ideas de Dunant e, en 1901, recibeu o primeiro Premio Nobel da Paz canda Frédéric Passy.
UNII
O UNII ou  Un ique I ngredient I dentifier (Identificador de ingrediente único) é un identificador non patentado (non propietario), libre, único e inequívoco, non semántico e alfanumérico vinculado á estrutura molecular dunha substancia química e/ou á información descritiva polo Sistema de Rexistro de Substancias (Substance Registration System, SRS) da FDA norteamericana. Un UNII sempre ten unha lonxitude de dez caracteres e xérase aleatoriamente, para que non conteña ningunha información inherente sobre o momento de entrada ou o tipo de substancia.
O procedemento e manexo do SRS proporciónao o Consello SRS, que inclúe expertos da FDA e da United States Pharmacopeia (USP).
Ansiedade
A ansiedade ten unha función moi importante relacionada coa supervivencia, canda o medo, a ira, a tristeza ou a felicidade. Actualmente estímase que un 20,5% ou máis da poboación mundial sofre algún tipo de trastorno de ansiedade, xeralmente sen sabelo.
A nivel patolóxico, a ansiedade non xorde na vida da persoa por unha escolla. Existen vivencias interpersoais e problemas na primeira infancia que poden ser importantes e causas desta. Alén diso, existen causas biolóxicas como anormalidades químicas no cerebro ou problemas hormonais. As persoas ansiosas teñen un vasto número de síntomas. Moitos resultan dun aumento da estimulación do sistema nervioso vexetativo ou autónomo, que controla o reflexo ataque-fuga. Outros son somatizacións, é dicir, que os doentes converten a ansiedade en problemas físicos, incluíndo dores de cabeza, males intestinais, tensión muscular etc
Cerca da metade das persoas con ansiedade sofren principalmente de síntomas físicos, normalmente localizados nos intestinos e no peito. Conforme a sintomatoloxía, a ansiedade pode ser clasificada en varios trastornos, mais sempre e cando haxa un grao patolóxico, definido como aquel que causa interferencia nas actividades normais do individuo.
Eswatini
miniatura|dereita|330px|Mapa terrestre de Eswatini. Eswatini ou Suacilandia, oficialmente Reino de Eswatini (en suazi: Umbuso weSwatini; en inglés desde 2018: Kingdom of Eswatini; anteriormente Kingdom of Swaziland), é un pequeno país sen saída ao mar no sur de África (un dos máis pequenos do continente), situado nas ladeiras orientais dos Montes Drakensberg, entre Suráfrica ao oeste e Mozambique ao leste. Recibe o seu nome da tribo suazi, unha etnia bantú. Debido en parte á alta taxa de infección de VIH/SIDA, o país ten a esperanza de vida máis baixa do mundo: 32,62 anos.
Ansiedade
Descrición xeral
Ante unha situación de alerta, o organismo pon a funcionar o sistema adrenérxico. Por exemplo, cando o organismo considera necesario alimentarse, este sistema entra en funcionamento e libera sinais de alerta a todo o sistema nervioso central. Cando se detecta unha fonte de alimento para a cal se require certa actividade física, dispáranse os mecanismos que liberan adrenalina, e fórzase a todo o organismo a achegar enerxías de reserva para a consecución da fonte enerxética e que normalizará os valores que dispararon esta "alerta amarela". Neses momentos, o organismo, grazas á adrenalina, pasa a un estado de "alerta vermella".
O sistema dopaminérxico tamén se activa cando o organismo considera que vai perder un ben prezado. Nesta situación, o organismo entra en alerta amarela ante a posibilidade da existencia dunha ameaza, que non é o mesmo que cando a ameaza pasa a ser real, pois nese caso o que se libera é adrenalina.
Eswatini
O goberno é unha monarquía absoluta, a última deste tipo en África, e é gobernada polo rei Mswati III desde 1986. Cada cinco anos celébranse eleccións para determinar a maioría da Cámara da Asemblea e do Senado. A súa constitución adoptouse en 2005. Umhlanga, o baile de xuncos celebrado en agosto/setembro, e o incwala, o baile real que se celebra en decembro/xaneiro, son os eventos máis importantes do país.
Eswatini é un país en desenvolvemento e está clasificado como unha economía de renda media-baixa. Como membro da Unión Aduaneira do Sur de África e do Mercado Común para África Oriental e Meridional, o seu principal socio comercial local é Suráfrica, para garantir a estabilidade económica, a moeda de Eswatini, o Lilangeni, está vinculado ao Rand surafricano. Os principais socios comerciais de Eswatini no exterior son os Estados Unidos e a Unión Europea. A maioría do emprego do país é proporcionado polos seus sectores agrícola e manufactureiro. Eswatini é membro da Comunidade de Desenvolvemento de África Austral, da Unión Africana, da Commonwealth de Nacións e das Nacións Unidas.
A Pumarega, Rioaveso, Cospeito
A Pumarega é un lugar da parroquia de Rioaveso no concello lugués de Cospeito na comarca da Terra Chá.
Extramurs
miniatura|Situación do distrito na cidade de Valencia. miniatura|O Xardín Botánico. miniatura|As [[Torres de Quart.]] miniatura|A [[Estación Norte.]]
Eswatini
A poboación de Suazi enfróntase a importantes problemas de saúde: o VIH/SIDA e (en menor medida) a tuberculose están xeneralizados. O 28% da poboación adulta é seropositiva. En 2018, Eswatini ocupaba a 12ª esperanza de vida máis baixa do mundo, con 58 anos. A poboación de Eswatini é nova. En 2018, as persoas de 14 anos ou menos constitúen o 35% da poboación do país e a idade media é de 22 anos.
Ansiedade
Ansiedade a niveis patolóxicos
Todas as persoas poden sentir ansiedade, principalmente coa vida atribulada actual, mais cando a ansiedade se acaba tornando constante na vida, dependendo do grao ou da frecuencia, tórnase patolóxica e pode carrexar moitos problemas posteriores, mais non sempre é patolóxica.
Extramurs
Extramurs (en galego: Extramuros) é o nome que recibe o distrito número 3 da cidade de Valencia. Limita coa Ciutat Vella polo nordeste, L'Eixample polo sueste, Campanar polo noroeste e l'Olivereta, Patraix e Jesús polo suroeste. A súa poboación censada no 2009 era de 49.940 habitantes segundo o Concello de Valencia. Coñecido como o ensanche pobre fronte ao ensanche rico do distrito de L'Eixample.
Eswatini
Historia
Atopáronse en territorio suazi xacementos de hai máis de 100 000 anos. Hai evidencias de agricultura e de uso do ferro no século IV. Os pobos nguni comezaron a colonizar esta terra desde mediados do século XV, e no proceso migratorio que realizaron desde África Central cara ao sur foron dividíndose en tribos, asentándose en distintos territorios e evolucionando en diferentes direccións, dando orixe ás súas diferentes culturas, zulú, xosa, suazi e ndebele.
Ansiedade
Ansiedade a niveis patolóxicos
Mais nas sociedades avanzadas modernas, esta característica innata do home desenvolveuse de forma patolóxica e conforma, nalgúns casos, cadros sintomáticos que constitúen o denominado trastorno de ansiedade, que ten consecuencias negativas e moi desagradables para quen o padece. Entre os trastornos de ansiedade encóntranse as fobias, o trastorno obsesivo-compulsivo, o trastorno de pánico, a agorafobia, o trastorno por estrés postraumático, o trastorno de ansiedade xeneralizada etc
Eswatini
Historia
Os suazis separáronse dos nguni no sur da actual provincia surafricana de KwaZulu-Natal, onde se estableceron ata que as loitas cos zulús (liderados polo rei Shaka) os forzaron a fuxir cara ao nordés. Sobhuza I, xefe do clan Dlamini, reuniu os restos das tribos que Shaka desestruturara incluíndo desertores zulús e os remanentes rexionais dos bosquimáns, e estableceuse na área central da Eswatini actual. Aquí os suazis continuaron co proceso de expansión conquistando pequenas tribos de fala sotho e nguni para aumentar o estado hoxe chamado Eswatini, situado no nordeste de KwaZulu-Natal. Sobhuza I, morto pouco despois da derrota zulú polos bóers (1839), legou ao seu fillo Mswati II a tarefa de manter unido o seu pobo fronte á ameaza afrikaaner.
Extramurs
Poboación
Extramurs tiña 50.076 habitantes en 2007, distribuídos entre catro barrios:
Elementos destacados
Dous elementos moi importantes a destacar son as Torres de Quart e o Xardín Botánico da Universitat de València. No extremo sur atópase a Estación do Norte, nó ferroviario e terminal da rede de Proximidades de Valencia.
Eswatini
Historia
No transcurso de case trinta anos de resistencia, o pobo tomou como propio o nome do seu rei, que instituíu un exército permanente e estableceu boas relacións cos colonos brancos, outorgándolles concesións.
Nun principio o país estivo baixo o protectorado de Transvaal e, tras a guerra dos bóers, en 1906, do de Gran Bretaña, baixo o Alto Comisariado de África do Sur. A partir de 1961 o cargo de Alto Comisario de África do Sur foi exercido polo embaixador do Reino Unido na República de Suráfrica.
O 6 de setembro de 1968, Sobhuza II, proclamou a independencia de Eswatini. Nas eleccións de 1972, o Movemento Nacional Imbokodvo gañou por maioría perdendo só tres escanos fronte ao Congreso de Liberación Nacional Ngwane, principal partido da oposición. En abril de 1973, Sobhuza II aboliu a Constitución, prohibiu os partidos políticos e disolveu o Parlamento, substituíndoo, en 1978, por unha serie de asembleas tribais ou Tinkhundla, un novo Parlamento, o Libandla, e un Liqoqo ou Consello Supremo. Asinou un tratado de non agresión con Suráfrica en febreiro de 1982, chegando Eswatini a defender publicamente a este país e a encarcerar a membros do Congreso Nacional Africano. Morreu en agosto dese mesmo ano, deixando á fronte do país ao príncipe Makhosetive e á súa madrasta a raíña rexente Dzeliwe. Bhekimpi Dlamini, representante dos tradicionalistas, foi nomeado Primeiro Ministro e fixo substituír a rexente por Ntombi, viúva de Sobhuza e nai do príncipe herdeiro.
Makhosetive foi coroado o 26 de abril de 1986 como Mswati III. Eliminou o Liqoqo, destituíu a Bhekimpi Dlamini e disolveu o Parlamento convocando novas eleccións, estando unicamente legalizado o Movemento Nacional Imbokodvo. Nomeou un novo Primeiro Ministro, Sotsha Dlamini, en 1987 e outro, Obed Dlamini en 1989.
Tras os cambios políticos en Suráfrica, as demandas de liberdades democráticas cara ao réxime cobraron nova forza ata que, en 1992, o Movemento Popular Democrático Unido foi legalizado, e posteriormente en 1993 celebráronse eleccións nacionais. Con todo, nas últimas eleccións lexislativas en Eswatini do 21 de outubro de 2003, os partidos políticos foran novamente ilegalizados, podendo só ser elixidos aqueles cidadáns non relacionados con ningún partido político.
Por mor de presións internacionais, en 2001 creouse unha Comisión para dotar o país dunha constitución tras a de 1968 que foi abolida en 1973. En maio de 2003 e novembro de 2004 foron publicados os esbozos a fin de que se debatesen publicamente. Con todo, foron seriamente criticados por organizacións sociais civís en Eswatini e organizacións de dereitos humanos no exterior. En xullo de 2005 a nova constitución foi aprobada e en febreiro de 2006 entrou en vixencia, a pesar de que aínda segue existindo no país un intenso debate sobre o tema.
O 19 de abril de 2018, Mswati III anunciou que o Reino de Suazilandia foi renomeado como Reino de Eswatini, reflectindo o nome suazi existente para o estado eSwatini, para conmemorar o 50 aniversario da independencia de Suazilandia. O nome Eswatini significa "terra dos suazis" na lingua suazi e estaba parcialmente destinado a evitar a confusión coa Suíza de nome similar.
Eswatini segue mantendo disputas territoriais pola provincia surafricana de KwaZulu-Natal.
Política
O sistema de goberno de Eswatini consiste nunha monarquía absoluta. O Rei (Mswati III desde 1986) é o Xefe de Estado e quen nomea aos ministros (incluíndo o Primeiro Ministro -Xefe de Goberno-). Exerce simultaneamente tanto o poder executivo como o lexislativo. Tradicionalmente o Rei goberna xunto á Raíña Nai ou Indovuzaki (lit. Grande Elefanta), a cal é vista como unha líder espiritual. O Parlamento (Libandla) limítase a debater as propostas do Goberno e a aconsellar ao Rei. Consta dunha Cámara Alta ou Senado (composto por 20 membros nomeados polo Rei e outros 10 elixidos pola Asemblea) e unha Cámara Baixa ou Asemblea (composta por 10 membros nomeados polo Rei e outros 55 elixidos). Existen 55 Tinkhundla que son unha serie de circunscricións electorais que nomean cada unha un membro da Asemblea. As eleccións celébranse cada cinco anos en novembro.
Os xuíces do Tribunal Supremo e do Tribunal de Apelacións son tamén nomeados polo Rei.
Debido ao réxime absolutista, a actividade dos partidos políticos atópase altamente limitada. Actualmente, a maioría dos partidos políticos de Eswatini atópanse legalizados, tras unha prohibición absoluta de actividade política desde 1973 ata 1992. Con todo, as eleccións de 2003 realizáronse sen a presenza de ningún partido debido a un decreto real. A pesar da aparente apertura política impulsada polo rei debido principalmente a presións internacionais, varios partidos políticos aínda se atopan ilegalizados, existindo ata persecucións políticas a aqueles membros dos partidos antimonárquicos. Recentemente Amnistía Internacional denunciou fortes torturas por parte da policía, chegando ata á morte dun dos detidos. Algúns dos principais partidos políticos cos seus dirixentes son: Partido Comunista de Eswatini (SWACOPA), Mphandlana Shongwe; Fronte de Liberación de Eswatini (FROLISA); Convención para a Completa Democracia en Eswatini (COFUDESWA), Sabelo Dlamini; Fronte Nacional de Eswatini (SWANAFRO); Partido Revolucionario Socialista Ngwane (NGWASOREP); Movemento Nacional Imbokodvo (INM); Alianza Democrática de Eswatini (SDA), Jerry Nxumalo.
A constitución de 1968 estivo abolida desde 1973. Con todo, en xullo de 2005 unha nova constitución foi aprobada, aínda que o seu texto xerou grandes protestas por parte de grupos de dereitos humanos.
Organización territorial
miniatura|dereita|200px|Distritos de Eswatini Eswatini está dividida en catro distritos, estes á súa vez divídense en 55 tinkhundla e estes en Imiphakatsi:
ISO 3166-2:SZ Clave do mapa
Xeografía
miniatura|dereita|As catro rexións xeográficas Eswatini divídese en catro rexións xeográficas diferenciadas, de oeste a leste:
Os ríos máis importantes que regan o país son: o Usutu, o Ingwavuma e o Komati. A cota máis alta é o monte Emlembe con 1 862 metros e a máis baixa atópase no río Usutu a 21 metros sobre o nivel do mar.
Con 70 000 habitantes, a capital Mbabane, é a cidade máis grande. Outras cidades importantes son: Manzini, Lobamba (capital administrativa), Siteki, Nhlangano e Piggs Peak.
A pesar de ser un país moi pequeno ten unha gran variedade climática. Ao oeste, o Highveld, ten un clima subtropical con precipitacións que superan os 1 000 mm anuais. Cara ao leste ten un clima tropical semiárido. A rexión centrooriental, o Lowveld, é a zona máis seca cuns 600 mm ao ano de choiva.
Ecoloxía
WWF divide Eswatin entre tres ecorrexións, de oeste a leste: