cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Mecópteros
Evolución
Os mecópteros teñen especial importancia na evolución dos Insecta. Dúas das máis importantes ordes de insectos, Lepidoptera e Diptera, xunto con Trichoptera, probablemente evolucionaron a partir de antepasados que pertencían (ou estaban estritamente relacionados) aos Mecoptera. Isto faise evidente polas semellanzas anatómicas e bioquímicas, pero, ademais, descubríronse fósiles transicionales, como Permotanyderus e Choristotanyderus, que se encontran a medio camiño entre os Mecoptera e os Diptera.
O grupo estaba antes moito máis estendido e diversificdado que na actualidade, e tiñan catro subordes durante o Mesozoico.
Primeiros polinizadores
miniatura|dereita|O holotipo [[Miriholcorpa|Miriholcorpa forcipata, un antepasado dos mecópteros do Xurásico medio.]]
Propúxose que as especies de Mecoptera extintas foron importantes polinizadores de plantas. As plantas con sementes iniciais ximnospermas non anxiospermas durante o Xurásico medio ata a metade do Cretáceo temperán se cría que eran polinizadas principalmente polo vento. Porén, o exame dos mecópteros fósiles mostran que teñen un aparato de alimentación tipo sifón que podería fertilizar as primeiras ximnospermas ao alimentarse do seu néctar e pole. A falta dun enriquecemento en ferro nas súas probóscides fosilizadas descarta o seu uso para chuchar sangue. Unha cuestión que se lle fai a esta proposta é por que ata agora non se atopou pole asociado con estas pezas bucais, o cal é sorprendente en insectos incluídos en ámbar que debería preservar o pole, pero "novos fósiles poderían proporcionar esta información", segundo responden algúns autores.
Identificáronse once especies que pertencían a tres familias, Mesopsychidae, Aneuretopsychidae e Pseudopolycentropodidae para as cales "disponse do nome que as engloba Aneuretopsychina". As súas lonxitudes van de 3 mm en Parapolycentropus burmiticus a 28 mm en Lichnomesopsyche gloriae. A probóscide podía ser de ata 10 mm. A transferencia de pole suxeriuse que puido ocorrer polo transporte na superficie do corpo sobre as pezas bucais e a cabeza, pero non se atoparon asociados co pole, aínda que os insectos foron conservados en ámbar. Crese que polinizaban plantas como as Caytoniaceae, Cheirolepidiaceae, Czekanowskiaceae, Pentoxylaceae e Gnetales, xa que os seus órganos ovulares son pouco axeitados para a polinización polo vento ou teñen estruturas que podían soportar unha alimentación por fluídos por longas probóscides.
Interacción cos humanos
A entomoloxía forense usa o hábito dos mecópteros de alimentarse dos cadáveres humanos. Os mecópteros foron os primeiros insectos que chegaron a un cadáver doado humano que foi observado polo entomólogo Natalie Lindgren nas instalacións para a ciencia forense en Huntsville, Texas, e permanecían sobre os cadáveres durante un día e media. A presenza de mecópteros indica, pois, que o cadáver é fresco.
Os mecópteros son ás veces descritos como de aspecto "sinistro", particularmente pola "cola" elevada do macho (o seu órgano xenital) das moscas escorpión que lembra a cola dun escorpión.
Un burka por amor
Un burka por amor é un telefilme español baseado na novela homónima de Reyes Monforte. Foi estreado por Antena 3 o 24 de novembro de 2009.
Sinopse
Historia de María, unha moza española que se namora de Rashid, un home afgán que coñece no traballo e co que acabará vivindo en Afganistán, onde terán un primeiro fillo. Ela decide volver a Mallorca para que o seu pai coñeza o seu neto. O marido de María decide volver a Afganistán, onde estoura a guerra, polo que esta tamén o acompaña e acabarán atrapados nun país que vive baixo o réxime talibán, no que ademais María terá un segundo fillo. Coa axuda da súa irmá Rosi e dos servizos de intelixencia españois, María consegue fuxir do perigo cos seus fillos, mais non pode deixar de pensar no seu home e fará todo o posible porque estean xuntos.
Birizo, Piñeiro, Cedeira
Birizo é un lugar da parroquia de Piñeiro no concello coruñés de Cedeira, na comarca de Ferrol. Tiña 54 habitantes no ano 2007 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 20 homes e 34 mulleres, o que supón un aumento con relación ao ano 1999 cando tiña 51 habitantes.
Instrumento de medida
miniatura|250x250px|As regras son os instrumentos de medida máis populares. Un instrumento de medida é un aparello que se usa para comparar magnitudes físicas mediante un proceso de medición. Como unidades de medida utilízanse obxectos e sucesos previamente estabelecidos como estándares ou patróns, e da medición resulta un número que é a relación entre o obxecto de estudo e a unidade de referencia. Os instrumentos de medida son o medio polo que se fai esta lóxica conversión.
Características principais
miniatura|240x240px|Un [[reloxo.]] As características máis importantes dun instrumento de medida son:
Tipos
Utilízanse unha gran variedade de instrumentos para levar a cabo medicións das diferentes magnitudes físicas que existen. Desde obxectos sinxelos como regras e cronómetros até os microscopios electrónicos e aceleradores de partículas.
Deseguido indícanse algúns instrumentos de medición existentes en función da magnitude que miden:
Gordon Cooper
Leroy Gordon "Gordo" Cooper Jr., nado en Shawnee, Oklahoma, o 6 de marzo de 1927 e finado o 4 de outubro de 2004 en Ventura, California, foi un astronauta norteamericano.
Traxectoria
Cooper completou os seus estudos de primaria e secundaria entre o seu fogar natal, Shawneee, e Murray (Kentucky). Graduouse en enxeñería aeronáutica polo Instituto Tecnolóxico da Forza Aérea en 1956. Recibiu un doutoramento honorario en ciencias pola Universidade da cidade de Oklahoma en 1967.
Cooper xa era coronel da Forza Aérea cando foi seleccionado como astronauta do proxecto Mercury en abril de 1959. Entre o 15 e o 16 de maio de 1963 pilotou a cápsula Faith 7 durante a misión Mercury-Atlas 9, a última da serie de voos Mercury, cunha duración de 34 horas e 20 minutos. Foi tamén piloto da misión Gemini 5, que foi lanzada o 21 de agosto de 1965 e tivo unha duración de 190 horas e 56 minutos. Foi piloto de reserva para a misión Gemini 12 e comandante de reserva para a misión Apollo 10. Retirouse da NASA e da Forza Aérea en 1970.
Castrelo de Miño
Castrelo de Miño é un concello da provincia de Ourense, pertencente á comarca do Ribeiro.
Xeografía
Castrelo de Miño limita ó oeste co concello de Ribadavia, ao norte con Cenlle, ó leste con Toén, ó sur con Cartelle e A Arnoia. Abrangue unha superficie de 39,7 km2 nos que acolle unha poboación de 1.349 habitantes (conforme o padrón de 2019), distribuídos nas parroquias de Macendo, Barral, Castrelo de Miño, Astariz, Ponte Castrelo, Prado de Miño e Vide de Miño. A capital municipal é o lugar de Barral, na parroquia de Barral. Está adscrito ó partido xudicial de Ribadavia e á provincia e diocese de Ourense.
Poboación
O río máis importante que atravesa o concello é o Miño.
Clima
Climaticamente atópase baixo un microclima mediterráneo. A temperatura media anual é de 14,9 °C e a precipitación anual media é de 790 mm. Distínguese unha área de terras baixas e outra coas montañas que rodean o val.
Historia
A historia de Castrelo de Miño, coñecido na Idade Media como Castrum Minei, estivo ligada a un mosteiro dúplice, que pertenceu sucesivamente ao bispo de Ourense, á Orde de San Xoán de Xerusalén e á encomenda de Quiroga.
A igrexa de Santa María atópase ao pé da presa. No ano 947 era mosteiro de monxas, unha das súas máis destacadas abadesas foi dona Goto, a viúva do rei de Galicia Sancho Ordóñez. O rei de León, Sancho o Craso, foi envelenado neste mosteiro no ano 967. Esta igrexa mantén parte da torre románica e unha ábsida semicircular do século XII. Conta cun arco triunfal de medio punto. No exterior hai relevos románicos. Gran parte da igrexa foi reconstruída en 1763, en estilo barroco. A tenencia deste castelo pasou por varias mans, entre elas os da Casa de Traba así como a liñaxe dos Arias, que mantivo neste castelo e logo no de Pena Corneira preso ao rei Afonso VII sendo un neno.
O río Miño marcou a actividade deste concello. Na Idade Media existiu unha ponte que se derrubou no século XVI, os seus servizos foron suplidos por unha barca. Nos anos vinte construíuse a ponte de pedra e ferro que conectaba ambas beiras do Miño, nela leváronse a cabo asasinatos durante a Guerra civil española. A construción do encoro en 1969 por FENOSA que asolagou parte das terras do concello, levou consigo a oposición dos agricultores pola contía das indemnizacións, as consecuencias ambientais e a desaparición de terras fértiles, dándose aquí unhas das primeiras manifestacións mais famosas contra dos encoros en Galicia auspiciada pola UPG. Na década de 1970 acabouse de construír a estrada nacional que unía Ourense con Portugal converténdose esta ruta na mais rendible debido ao número de viaxeiros que ía ao contrabando á Raia en Ponte Barxas.
Economía
A economía do concello depende de maneira maioritaria do sector primario (representa aproximadamente o 50% da poboación), máis concretamente do sector vitivinícola, con 23 adegas en produción (2017), o cal corresponde a unha media dunha adega por cada 65 habitantes. A gandería ten pouco peso no concello e limítase a granxas porcinas provedoras da cooperativa COREN. O sector industrial representa un 20% da poboación activa, onde destaca algunha fabrica téxtil e o encoro de Fenosa. O sector servizos do concello limítase a cubrir as necesidades básicas.
Beverly Hills Cop III
Beverly Hills Cop III é un filme estadounidense dirixido por John Landis que foi estreado en 1994. Terceira parte da saga cinematográfica Beverly Hills Cop.
Sinopse
O detective de Detroit Axel Foley emprega todo a súa coraxe para perseguir a uns desapiadados asasinos coa axuda dos seus vellos compañeiros Serge e Billy Rosewood. As investigacións condúceno ó popular parque temático dos Ánxeles WonderWorld. Alí, Axel convértese na nova atracción do lugar, ben sexa quedándose colgado dunha araña xigante para rescatar a un neno ou disfrazándose de Okey Dokey, un enorme elefante azul.
Castrelo de Miño
Deportes
O Castrelo Club de Fútbol é o equipo do concello e de creación recente (2010) e compite na Terceira Autonómica de Galicia (Grupo 13 - Ourense) así como tamén compite na Copa da Excma. Deputación de Ourense.
Parque Náutico de Galicia
O Club Náutico Castrelo de Miño é o Centro Náutico de referencia do interior de Galicia grazas á súa gran superficie de auga embalsada e as súas amplas e completas instalacións. Leva funcionando mais de 25 anos (dende 1991) e realízanse actividades deportivas con carácter turístico-recreativo e adestramento-competición, de vela, remo e piragüismo. Ofrécense cursos de iniciación e perfeccionamento todo o ano e realízanse competicións de carácter autonómico e estatal.
Lugares de Castrelo de Miño
Para unha lista completa de todos os lugares do concello de Castrelo de Miño vexa: Lugares de Castrelo de Miño.
Acontecemento
O termo acontecemento nomea a alteración azarosa, singular e continua cuxos efectos modifican o sentido do histórico, o social ou o político. Pódese dicir que acontecemento é un feito que sucede nun momento dado. Caracterízase por unha ruptura ou transición no curso dos sucesos, e polo seu carácter relativamente efémero, aínda que teña repercusións no futuro. Nun sentido xeral, acontecemento é todo o que sucede e posúe un carácter pouco común, ata excepcional.
Xornalismo
En xornalismo refírese a unha cadea de eventos notables implicacións sociais que merece ser informar como noticia.
Historia
En historia designa un feito notable de actualidade, do mesmo xeito que na historia tradicional acontecemento era un feito memorable, que merecía ser conservado na memoria e rexistrado por escrito, ou sexa, relatado polos historiadores. A renovación da metodoloxía histórica que iniciou a escola de Annales, devalúa ao acontecemento e á que chama historia dos acontecementos ou historia evenemencial (évènement, histoire évènementielle) como o nivel inferior do tempo histórico (tempo curto). Sería a espuma da historia (Fernand Braudel), é dicir, a parte máis visible pero menos significativa, que foi o obxecto tradicional da historiografía pero que debe ser superada ao considerar o nivel intermedio da conxuntura e o nivel superior da longa duración.
Filosofía
En sentido filosófico todo acontecemento trata da perseveranza dunha alteración na que se conxuntan, articulan e funcionan, nun sentido continxente e pode que mesmo paradoxal, múltiples e heteroxéneos mecanismos azarosos, singulares e produtivos de experiencias e subxectividades. Pódese caracterizar igualmente como a articulación de corpos, forzas políticas e sociais, maneiras de vivir, colectividades, prácticas, formas de sensibilidade, especies animais, vexetais e minerais, ficcións, etcétera. O acontecemento non debe confundirse co termo milagre na relixión ou teoloxía. Tampouco debe confundirse co termo feito, circunstancia ou suceso que teoricamente implica algo que xa sucedeu e que non é posible alterar. Outro debate central en filosofía é o seguinte: Como deben ser entendidos os acontecementos? A semellanza dos obxectos, como entidades individuais susceptibles de ser localizados no espazo e no tempo, e descritos de diferentes maneiras, ou deben ser encarados como proposicións ou feitos cunha identidade que depende esencialmente dos conceptos nos que se atopan encadrados? Así mesmo, como subliña o filósofo galego Abraham Rubín, a crenza en que poida chegar un acontecemento –salvador ou catastrófico– é algo común a toda época inestable, como o é a perspectiva dos movementos sociais que asegura que ese acontecemento pode ser provocado polas subxectividades. Non obstante, non está claro que un acontecemento poida reducirse, sen máis, a aquilo que acontece na realidade efectiva. A continxencia, de feito, é algo marcado etimoloxicamente no termo "acontecemento", como subliña Rubín, xa que a alusión sempre é a dúas cousas que caen xuntas ou que se tocan, xa sexa por coincidencia ou por contigüidade, que están unha ao carón da outra. Iso é un acontecemento, o que nos toca, o que cae xunto a nós.
Aiako Harria
Aiako Harria é un macizo que se atopa ao leste da vila guipuscoana de Oiartzun, a carón dos Pireneos. Forma parte do parque natural Aiako Harria e o río Oiartzun nace na súa ladeira noroeste. Aiako Harria posúe tres cumios que se estenden arredor de 4 km de norte a sur en ringleira. Son Hirumugarrieta (806 m), Txurrumurru (821 m) e Erroilbide (837 m).
Caldes d'Estrac
Caldes d'Estrac, coñecido popularmente co diminutivo Caldetes, é un municipio de Cataluña, España, pertencente á provincia de Barcelona, na comarca do Maresme. A localidade está situada na costa, entre os municipios de Sant Vicenç de Montalt e Arenys de Mar, e a uns 11 km de Mataró, capital da comarca, e a 40 km de Barcelona.
Comunicacións
A estrada N-II comunica o termo co resto de municipios da costa, e unha estrada local úneo con Sant Vicenç de Montalt. Ten unha estación de ferrocarril de proximidades.
Decadence
Decadence é o primeiro álbum de estudio da banda estadounidense de indie rock Head Automatica, publicado o 17 de agosto de 2004 a través do selo Warner Bros. Records.
Baracoa
310px|miniatura|Situación do municipio (vermello) dentro de parovincia (amarelo). miniatura|310px|Unha cabana tradicional (bohío) [[Pobo taíno|taína nas montañas de Baracoa.]] Baracoa, chamada tamén a Cidade Primada, é unha cidade situada na provincia de Guantánamo (Cuba).
É o máis antigo asentamento da illa establecido polos colonizadores españois, de aí o seu alcume de Ciudad Primada.
Xeografía
O municipio esténdese sobre unha superficie de 976,6 km², e está situado na costa sudoriental da illa, a unha altitude media de 5 msnm.
Os principais produtos da rexión son o coco, o cacao e o café, aínda que desde finais da década dos 90 do pasado século o turismo converteuse nunha das súas principais fontes de ingresos debido á súa extraordinaria beleza.
miniatura|esquerda|280px|Tibaracón e enseada (praia) do río Miel. Ao fondo, a elevación coñecida como El Yunque.
No Yunque, símbolo de Baracoa e declarado Monumento Nacional, desde o seu punto máis alto pódese ver a exuberante natureza da paisaxe baracoense, así como o seu litoral costeiro e a súa baía, resaltada por Cristovo Colón cando chegou por primeira vez á illa.
Accesos á cidade
O acceso á cidade desde a capital provincial constitúe unha aventura, xa que hai que percorrer unha vía mou peculiar que serpentea entre as montañas e que leva o nome de Viaducto de la Farola. Esta estrada conta con 11 pontes levadizas e o seu punto máis elevado está no Alto de Cotilla, a máis de 600 m sobre o nivel do mar, onde se encontra un miradoiro desde o que se pode alcanzar a ver a costa Norte e a costa Sur e, segundo a lenda, as luces de Haití. Nesta mesma vía celébrase anualmente unha carreira de maratón.
O acceso desde o Oeste transcorre a través da estrada Holguín-Mayarí-Moa-Baracoa, consistente nunha estrtada asfaltada en 180 km até Moa e uns 16 km até Punta Gorda. O treito restante, duns 60 km é de terra, e cruza importantes ríos sobre pontes de formigón.
Cambios territoriais
El termo municipal modificou a súa xurisdición varias veces. Moits dos actuais territorios de Moa pertenceron a Baracoa, e os nativos desta parte holguineira comparten costumes e trazos moi similares cos dos baracoenses.
Etimoloxía
Presúmese que o nome da cidade proveña dun vocábulo aborixe que significa "presenza do mar" en alusión ao ambiente mariño que contrasta coas montañas e os ríos da rexión, de gran beleza natural.
Historia
miniatura|200px|Diego Velázquez de Cuéllar. 1º Adelantado do Iucatán, conquistador de Cuba e 1º Tenente gobernador da Illa. miniatura|200px|Casa de Diego Velázquez de Cuéllar en [[Santiago de Cuba.]] A cidade foi fundada o 15 de agosto de 1511 co nome de Nuestra Señora de la Asunción de Baracoa (por ser fundada o día da festa da Asunción) polo conquistador español de Cuba Diego Velázquez de Cuéllar, que ostentaba entón o título de Adelantado do Iucatán.
É o máis antigo asentamento da illa establecido polos colonizadores españois, de aí o seu alcume de Ciudad Primada. En 1518 recibiu o nomeamento de cidade. Foi a primeira capital e o primeiro bispado da Illa.
O dominio español deixou as súas pogadas nas construcións da localidade, entre as que destacan as fortificacións de El Castillo e La Punta, e os torreóns de Joa e do Cemiterio.
Durante os XVI e XVII, ao estar incomunicada co resto da illa por terra, fixo que a súa escasa poboación comerciara de contrabando con franceses e ingleses.
A principios do século XIX instaláronse nela numerosos colonos franceses que fuxiron da revolución independentista de Haití, e que se dedicaron ao cultivo do café e do cacao, de aí a influencia francesa que existe na cidade, como tamén noutras partes da antiga provincia de Oriente.
En 1807 grazas aos avisos de Sebastián de Kindelán y O'Regan, gobernador de Santiago de Cuba, a cidade quedou a salvo de ser saqueada por corsarios ingleses procedentes das Bahamas, logrando rexeitalos.
A partir de mediados do século XIX, en que se intensifican os esforzos dos patriotas cubanos por lograr a independencia de Cuba, as costas foron escenario do desembarco de numerosas expediciones libertadoras.
En outubro de 1854 o xove matanceiro Francisco Estrampes, Juan Enrique Félix e dous estadounidenses desembarcaron duna goleta (coñecida hoxe como a Goleta de Honor) con armas de guerra para iniciar unha revolución. Pero foron sorprendidos por tropas españolas antes de que puideran recibir acuda, caendo prisioneiros e conducidos a La Habana, onde Estrampes foi executado o 31 de marzo de 1855.
Entre os primeiros baracoenses que se vincularon ao esforzo libertador debe mencionarse a Manuel Borges Navarro (1827-1869), que despois de terse dedicado á ensinanza con verdadeira vocación, implicouse na conspiración revolucionaria de López y Agüero e encarcerado por diio motivo. Máis tarde, en 1868 incorporouse ao movemento de Yara e foi apresado e asasinado pola escolta española que o conducía a Santiago de Cuba, en setembro de 1869.
En marzo de 1885 desembarcaron en Caleta (costa sur) o brigadier Limbano Sánchez e un grupo de patriotas; foron perseguidos e Sánchez e Ramón González morreron en combate; os outros foron feitos prisioneiros, salvando a vida soamente dous deles.
Iniciada xa a Guerra da Independencia, o 1 de abril de 1895, desembarcaron na praia de Duaba, moi cerca de onde o fixera a expedición da Goleta de Honor, algúns dos máis prestixiosos xefes cubanos, entre eles o xeneral Antonio Maceo e o seu irmán José Maceo, Flor Crombet, Agustín Cebreco, Silverio Sánchez e Patricio Corona. Poucos días despois, o 11 de abril, desembarcaron en Playitas o xeneral Máximo Gómez, o apóstol José Martí, Ángel Guerra, Paquito Borrero, Marcos del Rosario e César Salas, aos que se unen o día 14 o coronel baracoense Félix Ruenes e as súas tropas. Estas expedicións axudaron moito na loita poa independencia de Cuba, a cal finalmente se logrou, grazas á intervención estadounidense, cando, despois do tratado de París, que deixara a Illa baixo o control dos Estados Unidos, estes concedérona o 20 de maio de 1902.
miniatura|180px|A Cruz de la Parra.
Na cidade de Baracoa consérvase dentro dunha vitrina e cun pedestal de prata, a Cruz de la Parra, símbolo da cristiandade, que levara Cristovo Colón na súa primeira viaxe.
Nova diocese
A partir do 24 de xaneiro de 1998, a raíz da visita do papa Xoán Paulo II á illa de Cuba, Baracoa, xunto con Guantánamo, pasan a formar unha nova diocese que ten como bispo a monseñor Carlos Baladrón Valdés, que até entón exercía como bispo auxiliar da Habana.
Gastronomía
A gastronomía da rexión é moi peculiar, con pratos como o "bacán", confeccionado a base de plátano verde que se envolve en follas de plátano da mesma forma que o tamal de millo en follas.
Para os amantes dos doces a maior atracción é o cucurucho, unha especie de xelea de coco, laranxa e piña que se envasa nun cono feito de yaguas.
Aeroporto
O Gustavo Rizo és un pequeno aeroporto que opera usualmente só voos nacionais. Encóntrase localizado ao oeste da baía cerca do hotel Porto Santo e ao redor de 4 km ao NNW do centro da cidade (cruzando a boca da baía de Bolsa, está a poucos metros). Aínda que os voos até este lugar son pouco frecuentes actualmente, Cubana voa ocasionalmente desde Santiago de Cuba e Aerocaribe desde Cidade da Habana.
Filippo Gattari
Filippo Gattari, nado en Recanati o 22 de xuño de 1983, é un futbolista italiano. Xoga de defensa e o seu club dende 2010 é o Teramo Calcio.
Jean des Esseintes
Jean Floressas des Esseintes é un personaxe de ficción creado por Joris-Karl Huysmans como protagonista da novela A contrafío (1884).
Características
Trátase dun esteta consumado, talvez inspirado na figura real de Charles de Monstesquieu ,que procede dunha liñaxe nobre e que polo tanto conta cunha copiosa fortuna, se ben asiste impotente á disolución da súa familia. Á idade de 30 anos perde todo contacto coa sociedade en prol dunha vida illada e sustentada sobre unha sensualidade experimental. É en boa medida un alter ego do autor. Este personaxe é "esteticamente sutil e refinado (...) mantén unha postura de brutal oposición á mediocridade, á superficialidade e ao conformismo co herdado, outorgándolles á arte e á fantasía un papel destacado". Así mesmo, cabe cualificalo de misóxino.
Tanto a obra, A contrafío, coma o personaxe protagonista mereceron o eloxio dos membros da Xeración Nós. O escritor Vicente Risco dedicáballe palabras coma estas á figura de Des Esseintes:
Nunha de moitas críticas aparecidas na prensa da época, o escritor e xornalista católico Firmin Boissin definía así o personaxe :
Victoria Legrand
Victoria Garance Alixe Legrand, nada en París o 28 de maio de 1981, é unha músico franco-estadounidense, coñecida sobre todo por ser a principal vocalista, compositora e teclista da banda de dream pop Beach House.
Traxectoria
Legrand medrou en Filadelfia (Pensilvania). De nena comezou a aprender a tocar o piano, pero deixouno con 18 anos. Estudou arte dramático no Vassar College. Despois de graduarse no ano 2003 mudouse a París para estudar interpretación en L'École Internationale de Théâtre Jacques Lecoq. Tras quedar decepcionada coa escola regresou a Filadelfia en 2004.
Victoria é sobriña do compositor francés Michel Legrand e de Christiane Legrand de The Swingle Singers. De adolescente formou parte dunha banda de versións de Led Zeppelin.
No ano 2004 Legrand coñeceu ao nativo de Baltimore Alex Scally, e rapidamente formaron un dúo, Beach House. Legrand adoita a mencionar como traballan organicamente xuntos, e como, en Scally, atopou a súa "alma xemelga musical". Os dous levan gravados sete álbums de estudio como Beach House: Beach House (2006), Devotion (2008), Teen Dream (2010), Bloom (2012), Depression Cherry e Thank Your Lucky Stars (2015), e 7 (2018).
Lila Downs
miniatura|170px|Lila Downs Lila Downs, nada en Oaxaca o 19 de setembro de 1968, é unha cantante mexicana.
Traxectoria
Lila é filla dunha cantante de cabaré Anita Sánchez e de Allen Downs, un mestre de cinematografía de Minnesota de orixe escocesa. Morou parte da súa vida en Oaxaca, así como en California, Estados Unidos, como adolescente e como muller adulta en Minnesota. Obtivo a licenciatura en canto e antropoloxía na Universidade de Minnesota, e despois realizou estudos similares na Escuela de Bellas Artes de Oaxaca.
Estado de Baden
Baden é unha rexión histórica xermana que, desde 1970, forma porte do estado federado de Baden-Württemberg, en Alemaña.
Historia
Os señores de Baden beneficiáronse da disolución de Suabia e, tras acadar a categoría de Margraviato en 1112, convertéronse nunha das dinastías máis importantes do sur de Alemaña, xunto cos Habsburgo e os Württemberg). Baden estivo fragmentado entre 1190 e 1771.
Cando se disolveu o Sacro Imperio Romano Xermánico converteuse en Gran Ducado (1803-1806), permanecendo como país soberano ata 1871, ano en que se uniu ao Imperio Alemán.
Trala segunda guerra mundial, o goberno militar francés creou o Estado de Baden con Friburgo como capital. A parte máis setentrional, parte da zona estadounidense, formou o Estado de Württemberg-Baden. En 1952 Baden uniuse con este estado e máis co de Wurtemberg-Hohenzollern para formar o land de Baden-Württemberg.
Xeografía
Baden limitaba ao norte co Reino de Baviera e co Gran Ducado de Hesse-Darmstadt, ao oeste co río Rin, ao sur con Suíza e ao este co reino de Württemberg, o principado de Hohenzollern-Sigmaringen e con Baviera. Tiña unha área 15.081 km².
-189
Véxase tamén
Historia ano a ano
Número irracional
Os números irracionais caracterízanse por posuír infinitas cifras decimais que non seguen ningún patrón repetitivo. Os máis célebres números irracionais son identificados mediante símbolos. Algúns destes son:
Demostración
Un exemplo destes números irracionais é a raíz cadrada de 2. Para comprobalo podemos partir inicialmente de que a raíz cadrada de 2 si pode ser un número racional.
Iso significaría que m e n non teñen factores comúns, porque se non, poderiamos simplificar esa fracción ata atopar un factor común. Se elevamos os dous termos da ecuación ao cadrado temos
Aquí podemos deducir que m é un número par, porque dado que, m sempre será par ao proceder dun produto de 2.
Polo tanto, se m é par podemos expresalo como m=2k. E se elevamos isto ao cadrado temos que
Ou o que é o mesmo
Números transcendentes
De especial relevancia son os chamados números transcendentes, que non poden ser solución de ningunha ecuación alxébrica. Por exemplo, o número áureo é unha das raíces da ecuación x^2-x-1=0, polo que non é un número transcendente. Pola contra, pi e e si son transcendentes.
Os números irracionais non son numerables ou contables, é dicir que entre dous irracionais calquera existen infinitos números irracionais. Por extensión os números reais tampouco son contables xa que inclúen o conxunto dos irracionais.
Carballeda de Avia
Xeografía
O concello ten 46 km² e abrangue oito parroquias. Está situado entre as serras do Faro e do Suído.
Historia
Consérvanse restos da cultura castrexa no poboado de Coto da Moura. Durante a idade media e o antigo réxime a zona pertenceu aos condes de Ribadavia, Lemos e Monterrei., así como ós mosteiros de Celanova, Melón e Oseira.
Patrimonio
miniatura|esquerda|Casa do concello. A igrexa de Abelenda das Penas é de orixe románica, e estivo relacionada coa Orde do Temple. Preto dela hai un cruceiro do século XVII e restos romanos. No adro da igrexa de San Pedro de Beiro hai un cruceiro con pousadoiro. En Beiro destaca tamén a casa do Priorato.
A igrexa de Muimenta é románica, e nesta parroquia hai unha eira con numerosos canastros. A ermida da Nosa Señora do Lodairo é de estilo románico de transición a gótico, cun peto de ánimas próximo. A igrexa de San Miguel en Carballeda de Avia é barroca.
Patrimonio natural
Salienta Pena Corneira, un espazo declarado monumento natural, onde atopamos formacións rochosas senlleiras e un importante patimonio natural.
Heráldica
O escudo heráldico do concello é partido e cortado, timbrado con coroa real. En campo de prata, unha carballeira de cor natural. En campo de azul, unha torre redonda de pedra superada dunha aguia voante de sable, picada e membrada de goles. En campo de ouro, unha serra de cor natural (pedra).
Lugares de Carballeda de Avia
Para unha lista completa de todos os lugares do concello de Carballeda de Avia vexa: Lugares de Carballeda de Avia.
Montaña rusa
miniatura|200px|Scenic Railway en Luna Park, Melbourne, construída en 1912. miniatura|200px|Baixada en parafuso na montaña rusa alemá Expedition GeForce. Unha montaña rusa é unha atracción de recreo que consiste nunha construción con carrís que soben e baixan polos que pasan unha especie de coches ou carriños a moita velocidade. Adoitan aparecer nos parques de atraccións e temáticos modernos, aínda que tamén poden aparecer itinerantes nas festas das vilas.
LaMarcus Adna Thompson obtivo a primeira patente sobre a construción de montañas rusas o 20 de xaneiro de 1885, que estaban feitas de madeira, pero a historia destas atraccións é considerabelmente anterior, e posibelmente creadas en Rusia (de aí o nome galego). Esencialmente consiste nunha vía férrea sostida nunha estrutura de madeira ou aceiro, pola que circula un tren. A maioría delas doitan ter unha subida inicial pola que o tren ou coche ascende grazas a unha cadea de arrastre ou transportadora que xira continuamente na rampla. Xa no bico, o tren (que carece de motor) precipítase por unha baixada pr mor da gravidade, e fai un percorrido até que é freado e chega de novo á estación. O percorrido pode ter inversións (coma os loopings) e outros elementos de diversión. A maioría das montañas rusas teñen varios vagóns onde os pasaxeiros sentan e son amarrados. Dous ou máis vagóns enganchados forman o chamado tren, porén algunhas montañans rusas teñen carros ou vagóns individuais. As montañas rusas non deixan de evolucionar, e aparecen novos tipos, por exemplo a vía non ten que ser necesariamente un circuíto pechado, coma no caso das montañas rusas tipo lanzadeira, e algunhas, para acadar a velocidade arelada, susbtitúen a aceleración acadada pola caída gravitatoria por un lanzamento impulsionado (montañas aceleradoras) con base hidráulica ou magnética. Algunhas montañas rusas van para atrás e para adiante (shuttles).
En Galicia non se atopa hoxe en día ningunha montaña rusa permanente.
Orixe
miniatura|right|300px|Les Promenades-Aeriennes en París (1817). Seica a orixe das primeiras montañas rusas está nos outeiros de xeo construídos no que hoxe é San Petersburgo. No mesmo lugar, xa no século XVII, construíuse unha montaña rusa de estrutura de madeira duns 21 ou 24 metros de altura e unha pendente de baixada de 50 graos. Algúns historiadores din que foi en tempos de Catarina II de Rusia cando se construíu a primeira montaña rusa nos xardíns de Oranienbaum en San Petersburgo no ano 1784. Outros historiadores cren que a primeira montaña rusa moderna foi construída polos franceses. De feito, a Promenades Aeriennes no Parc Baujon e Les Montagnes Russes à Belleville (As montañas rusas de Belleville) construíronse en París en 1817 e ambas as dúas tiñan vagóns de rodas enganchados ás vías e fortes.
O nome de montaña rusa é o empregado pola maioría das linguas románicas. En inglés emprégase o termo roller coaster, e curiosamente en ruso chámanlles американские горки" ("amerikanskiye gorki"), que significa montañas americanas.
Desenvolvemento
miniatura|left|210px|Montaña rusa en [[Coney Island, Nova York (1903).]] O primeiro looping foi, provabelmente, construído en París nun proxecto inglés en 1846 cunha única persoa no carriño que daba unha volta de 3,96 metros de diámetro.
miniatura|left|Switchback Railway de LaMarcus Thompson, 1884. A primeira montaña rusa dos Estados Unidos foi construída en base aos modelos gravitacionais anteriores. Estas montañas rusas primitivas foron creadas para ofrecer divertimento polas compañías ferroviarias as fins de semana nas que o movemento era máis baixo. O percorrido completo xurdiu en 1884 e en 1885 Phillip Hinkle introduciu o concepto do “monte elevador”.
No século XIX o looping vertical estudouse máis, así en 1895 o concepto foi utilizado na montaña rusa “The FlipFlap” no parque Sea Lion de Brooklyn. Os paseos eran extremadamente perigosos polo que os loopings foron retirado tendo que agardar medio século para xurdiren de novo, agora si, máis seguros.
miniatura|Sistema underfriction nunha montaña rusa. En 1912 xurdiu a primeira montaña rusa “underfriction”, ou sexa, utilizaba un dispositivo de rodas extra baixo os raíles para manter o carriños presos ás vías en caso de movementos intensos, desenvolvida por John Miller. Despois as montañas rusas espallaríanse coma atracción polos parques de diversións de todo o mundo.
Seica a montaña rusa máis coñecida de toda a historia sexa The Cyclone, inaugurada en Coney Island, Brooklyn, en 1927. Após a Cyclone, todas as montañas rusas fixéronse por longo tempo en madeira. Moitas montañas de madeira antigas aínda están en funcionamento, sendo a máis vella en funcionamento a Leap the Dips no parque Lakemont Park, Pensilvania, sen underfriction, construída en 1902.
A Great Depression marcou a primeira era dourada das montañas rusas. Os parques temáticos en xeral perderon protagonismo nos anos 50 e 60, até que en 1972 construíuse a Racer en Kings Island, Ohio. Proxtcado por John Allen, o éxito instantáneo do Racer supuxo unha segunda era dourada das montañas rusas que continúa até os tempos actuais.
En 1959, Disneyland, nos Ánxeles, introduciu un novo deseño de montañas rusas co Matterhorn Bobsleds. Esta foi a primeira montaña rusa en usar un raíl de aceiro tubular. Ao contrario dos raís de madeira convencionais, o aceiro tubular pódese dobrar en todos os sentidos, o que permite que os deseñadores do proxecto incorporen manobras coma loopings entre a pista. A maioría das montañas rusas actuais son feitas de aceiro, aínda que se seguen a construír montañas rusas en madeira, polas sensacións diferentes que aportan.
Mecánica
280px|miniatura|O percorrido dunha montaña rusa común. Os carros ou vagóns comúns das montañas rusas non son empurrados todo o tempo. Normalmente soben pola rampla grazas a diferentes sistemas: a máis común é a de cadeas ou cabos mecánicos, sendo liberados no cume da primeira "montaña" para adquiriren a velocidade necesaria. Entón a enerxía potencial transfórmase en enerxía cinética e permite aos carros completaren o percorrido, ou parte del, a través desta forza adquirida. A enerxía cinética é novamente transformada en enerxía potencial mentres o tren se move novamente para o seguinte pico.
Montañas rusas máis modernas funcionan por lanzamento executado por mecanismos (motores de indución lineares, motores de sincronismo lineares, lanzamento hidráulico, lanzamento comprimido do ar, acción pneumática, etc). Algunhas montañas rusas móvense a través dun tipo de locomotora: as chamadas powered coaster.´
Seguranza
As estatísticas amosan que as montañas rusas no século XXI son seguras. En 2001, só 134 visitantes en todo o mundo necesitaron hospitalización. O número de fatalidades relacionadas coas montañas rusas é soamente de 2 por ano. De acordo a un estudo levado a cabo polos parques de atraccións Six Flags, 319 millóns de persoas visitaron parques norteamericanos en 2001. Este estudo concluíu que cada persoa ten unha posibilidade dunha entre un millón de sufrir unha fatalidade nunha montaña rusa. De feito, conducir até un parque de diversións é máis perigoso que montar nunha atracción do parque.
Blocking
Algunhas montañas rusas poden ter dous ou máis trens ao mesmo tempo. Para previr accidentes, as montañas rusas usan o método block, ou de bloque, que evita unha posíbel colisión. Neste sistema de bloqueo a pista divídese en seccións, ou bloques. Soamente un tren de cada vez é permitido por bloque.
Deseñadores e fabricantes
(Ligazón e nome en galego / Ligazón e nome en inglés)
Camilo Nogueira Martínez
Camilo Nogueira Martínez, nado o 22 de xullo de 1904 no daquela concello de Lavadores e finado o 2 de marzo de 1982 ibídem, foi un escultor e político galego.
Traxectoria
Estudou na Escola Municipal de Artes e Oficios de Vigo, onde logo sería profesor de alumnos como Xoán Piñeiro Nogueira ou Silverio Rivas.
Foi, xunto con Manuel Colmeiro, Arturo Souto, Manuel Torres, Carlos Maside e outros, bolseiro da Deputación Provincial de Pontevedra, grazas ao que puido ir á Real Academia de Belas Artes de San Fernando de Madrid.
Víctor Luis Molinari
Víctor Luis Molinari, nado en Buenos Aires en 1904 e finado na mesma cidade en 1980, foi un escritor e xornalista arxentino.
Camilo Nogueira Martínez
Obra
Na súa obra distínguense tres etapas. Na primeira, antes da guerra civil, Nogueira, de familia de carpinteiros, traballaba na madeira. Obras desta etapa atópanse no Museo de Pontevedra.
Víctor Luis Molinari
Traxectoria
Fillo de emigrantes italianos, graduouse en Economía. Porén, adicou a súa vida profesional principalmente o xornalismo, oficio que consideraba fundamental para todo escritor. Destacou o seu traballo nos xornais El Mundo, La Prensa e El Hogar, e nas revistas Galicia Emigrante e Brújula, da que foi codirector en 1930.
Camilo Nogueira Martínez
Obra
Da segunda etapa, tamén en madeira, especialmente acacia australiana, freixo e buxo, hai obras no Museo Quiñones de León, no Pazo de Castrelos de Vigo.
Víctor Luis Molinari
Traxectoria
Foi autor dunha prolífica obra. A temática de parte desta centrouna en Galicia, tras o seu contacto coa intelectualidade galega emigrante.
Achegouse á cultura galega en 1953, logo dunha viaxe a Galicia. Participou nas actividades culturais das institucións galegas da Arxentina, como o Centro Gallego de Buenos Aires, onde estaba o foco de galegos emigrados máis importante de Latinoamérica.
Camilo Nogueira Martínez
Obra
Foi dirixente local do Partido Galeguista.
Víctor Luis Molinari
Traxectoria
Colaborou en Opinión Gallega e na revista Galicia Emigrante, unha das máis importantes da emigración e o exilio americano dos anos 50, fundada por Luís Seoane,; nela escribiu, entre outros, relatos curtos. Tamén participou no programa semanal do mesmo nome, en que se encargou das entrevistas.
Camilo Nogueira Martínez
Vida persoal
Casado coa modista Teresa Román, foi pai do político Camilo Nogueira Román. O concello de Vigo adicoulle a Rúa Escultor Nogueira.
Víctor Luis Molinari
Traxectoria
O seu primeiro libro de temática galega, Itinerario gallego, tiña orixe precisamente nunha sección desa revista. Nesa sección publicaba aforismos de contido galego. A raíz dunha entrevista con Xosé Neira Vilas decidiu recompilalos e editalos nun tomo bilingüe. Encargouse da versión en galego o propio Xosé Neira Vilas.
Itinerario gallego, ademais, foi o primeiro libro da editorial Follas Novas, fundada por Neira Vilas e Anisia Miranda. Nel, Laxeiro ilustrou a primeira cuberta dun libro, e Ramón Suárez Picallo escribiu o seu primeiro prólogo. Distribuíuse por toda América e foi premiado pola Sociedade Arxentina de Escritores.
Foi reeditado anos máis tarde en Lugo, con cinco novos capítulos (esta vez traducidos por Arturo Regueira) e coa adición do subtítulo de Viaxe dun arxentino polas terras, polas xentes, e pola cultura de Galicia.
Na súa extensa obra, Galicia e a súa realidade foi un tema habitual. A súa produción inclúe, ademais de narrativa e poesía, ensaio, entre eles algúns sobre a obra de Rosalía de Castro e Alfonso Daniel Rodríguez Castelao. Era un experto na historia e cultura galega, e chegou a ser nomeado membro correspondente da Real Academia Galega en 1962.
Algúns dos seus poemas quedaron signados na Novísima poesía arxentina que compilaron Cambours Ocampo e Radaelli. Outros, traducidos ó italiano, mereceron a atención de Oggi e Domani, que os publicou nas súas edicións romanas. A súa obra de temática galega é de estilo rexionalista, pois presenta unha visión bucólica e idealizada de Galicia. A súa produción literaria encadraríase na literatura galega de posguerra do exilio.
-21
Véxase tamén
Historia ano a ano
Víctor Luis Molinari
Traxectoria
Ó longo da súa carreira recibiu numerosos premios, como o X Premio Fernández Latorre, en 1968. O artigo premiado foi publicado no diario bonaerense La Prensa e titulábase "Proxección anímica da feria galega". Nel, Molinari describía en detalle o carácter da feira galega.
Catro Camiños
O topónimo galego Catro Camiños indica un cruzamento de vías de comunicación. Pode referirse a:
Otkritie Arena
O Otkritie Arena é un estadio de fútbol ruso da cidade de Moscova. É a casa do FC Spartak Moscova da Liga Premier de Rusia, e ten capacidade para 45.360 espectadores. En 2017 albergou partidos da Copa Confederacións Rusia 2017, e en 2018 albergará cinco partidos do Mundial de Fútbol Rusia 2018.
Francesca Caccini
Francesca Caccini naceu en 1587 en Florencia, Italia e morreu en 1640 en Florencia, Italia. Pertence á época do movemento artístico do Renacemento. Foi cantante, compositora, profesora de música, escritora, laudista, poetisa e a primeira muller en compoñer unha ópera. Tamén ás veces coñecida como a Ceccina.
Traxectoria
No século XVII era pouco común que unha muller tivese semellantes coñecementos, a non ser que os obtivera na casa. Este foi o caso de Francesca, filla de Giulio Caccini, (un compositor italiano o cal a iniciou no mundo da música) e Lucia di Filippo Gagnolandi unha cantante, tamén italiana. De feito, a súa carreira comezou con actuacións en familia, coñecidas como o Concerto Caccini,pero máis adiante formou grupo con súa irmá Settimia e o executante romano Vittoria Archile. A súa primeira actuación en público como cantante foi na banda de Henrique IV de Francia e de María de Médicis en 1600; onde seu pai participa na organización e composición da música para a cerimonia.
Durante este tempo empezou a desenrolar a súa habilidade como compositora. Conxuntamente co libretista Michelangelo Buonaroti (sobriño do artista) escribiu música para moitos intermedios da Corte dos Médicis e tamén empezou a escribir as recentemente estreadas óperas. Antes de 1618 era un dos empregados mellor pagados da Corte e cobraba máis que seu pai.
No 1625, obtivo un dos seus maiores éxitos coa ópera La liberazione di Ruggiero dall'isola d'Alcina,composta para a visita do príncipe Ladislaus Sigismondo, ópera que foi interpretada alí mesmo en Varsovia no 1628, sendo esta a primeira ópera italiana representada fóra das fronteiras. Os datos dos últimos anos da súa vida son escasos. Existen documentos nos que aparece unha Francesca Caccini, esposa dun senador, morta en 1640, aínda que outras fontes datan a súa morte no 1630.
Obras
Francesca escribiu cinco óperas, das cales catro se perderon (soamente sobreviviu "La liberazione di Ruggiero ", a primeira ópera italiana representada fóra das súas fronteiras). Igualmente, compuxo obras relixiosas, seculares, vocais e instrumentais. A única colección que perdura é unha publicación de 1618, "II primo libro delle musiche ". Ela escribía claramente para a súa propia voz e a súa capacidade.
Boxtel
Boxtel é un concello e unha cidade ao sur dos Países Baixos, na provincia de Brabante do Norte. Esta vila é a orixe da familia van Boxtel, con numerosos descendentes en Brabante do Norte.
A cidade foi o lugar da Batalla de Boxtel, en setembro de 1794 durante a campaña de Flandres, durante as Guerras Revolucionarias Francesas. A miúdo é lembrada como a primeira batalla do Duque de Wellington.
Substratos do galego
O gran descoñecemento das linguas que se falaban antes da chegada do latín á Gallaecia obriga a que tódalas afirmacións que se fagan sexan sempre simples hipóteses. Debido a isto, o principal método para analizar a orixe do léxico no galego é a comparación co léxico análogo noutros territorios e polo tanto hai moitas combinacións de distribución. De todos xeitos, acéptase xeralmente que a maioría das unidades léxicas anteriores aos romanos conservadas son substantivos, sen menoscabo de que tamén haxa adxectivos ou verbos.
Preindoeuropeos
Durante a Idade de Pedra até aproximadamente o ano 3000 a. C. chegaron ao noroeste peninsular compoñentes non indoeuropeos, traídos tanto polos propios pobos que falaban esas linguas coma mediante préstamos a través de falantes doutras linguas ou mesmo polos propios romanos. Dentro deste continxente distínguense dous grupos: elementos preindoeuropeos compartidos coas zonas vascófonas fronte ás reliquias que non teñen un paralelismo coñecido no éuscaro.
Comúns ó éuscaro
A gran maioría de voces non indoeuropeas relacionadas co léxico vasco están pouco ou nada estendidas por territorios de actual fala catalá. Entre todo o repertorio léxico deste tipo hispanovasco cómpre distinguir tres tipos:
Alleas ó éuscaro
Este patrimonio léxico é máis abundante có anterior e o seu rango de distribución varía dende usos locais na Hispania ata compartido con correspondencias no outro extremo de Europa. Exemplos destes casos son cigarra (ou chicharra), chota, choto, tepe distribuídos tamén en Asia Menor; caxigo, codeso nos Balcáns e Mediterráneo; arroio, támaro en Italia; bruxa, toxo en Francia; fronte a becerro, exclusivamente hispánica.
Como resumo de todo o dito sobre os preindoeuropeos, considéranse dúas as vías de penetración do léxico preindoeuropeo na Hispania prerromana: polos Pireneos (probablemente con moita relación co éuscaro) e polo sur e polo leste dende o norte de África, o Mar Mediterráneo e o Oriente Próximo (tamén cun paralelismo nas culturas tartesa, fenicia, púnica e ibérica).