cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Balneoterapia
Historia
De forma semellante a como se coñece hoxe iniciouse no século XVIII, pero non foi até o século XIX, no que os alemáns Max Joseph Oertel (1835-1897) médico, e Sebastian Kneipp (1821-1897) sacerdote católico e defensor do naturismo, cando tivo o seu maior auxe. Isto debeuse ás deficiencias farmacomedicinais do momento, polo que case todas as enfermidades sen tratamento específico se trataban cunha cura termal. O padre Kneipp foi o fundador e director das termas de Bad Wörishofen (Baviera), e deseñou a chamada terapia de Kneipp, un conxunto de indicaións terapéuticas.
Balneoterapia ou balneación interna
Denomínase así a un baño interno, consistente na inxestión de grandes cantidades de líquido ou mediante a administración de enemas.
Pterocladiella capillacea
Pterocladiella capillacea é unha especie de rodófita (alga vermella) da clase das florideofíceas, subclase das rodimeniofícidas e familia das pterocladiáceas, unha das numerosas incluídas no xénero Pterocladiella.
Sinónimos
Ao longo do tempo, a especie coñeneuse tamén polos numerosos sinónimos:
Catacteríasticas
miniatura|Pterocladia robusta = [[Pterocladiella capillacea Lámina de 1945]] É unha alga de cor vermella escura, purpúrea, rosa e ás veces apardazada, de até 20 ou 30 cm de altura e consitencia cartilaxinosa. O eixe, que aparece prostrado, é cilíndrico, de 2 a 4 cm de diámetro, está fixado por filmentos rastreiros ao substrato, dos que saen varios eixes erectos, aplanados, espidos na base, cilíndrico (de 4 mm de diámetro) ou esmagados, que forman o fronde de até 30 cm e ramificados irregularmente: algúns eixes non están ramificados, mentres que outros estáno tres ou catro veces, con ramificacións opostas ou alternas, que producen frondes de contorno triangular, bi ou tripinnados, con pínnulas que diminúen de lonxitude cara ao ápice. Os gametófitos son dioicos. Os esporocarpos fórmanse na superficie do talo, en zonas que perden a cor, e presentan contorno irregular. Os cistocarpos son uniloculares; os tetrasporanxios son ovoides ou semiesféricos e aparecen nas últimas ramas, que adoitan teren aspecto espatulado.
Hábitat
Pterocladiella capillacea é unha especie epilítica (é dicir, que vive adherida ás rochas), que habita nas pozas intermareais grandes e nas zonas mesolitorais e sublitorais, até os 2 m de profundidade.
Distribución
É unha especie común nos mares temperados, estendéndose até os subtropicais, desde as illas Británicas até a África occidental, no Atlántico oriental (incluído o Mediterráneo), a Arxentina e o Uruguai, no Atlántico occidental, e Vietnam e o Xapón, no Pacífico.
En Galicia
Nas costas galegas, desde Ribadeo até A Guarda, atópase formando matas flexíbeis nas pozas intermareias profundas na zona mesolitoral media en áreas expostas ou semiexpostas.
Cuauhtémoc
Cuauhtémoc (en Cuāuhtēmoc; ‘a aguia pousouse’ ‘cuāuhtli 'aguia'; tēmoc, 'descendeu, pousouse'), nado en 1496 e finado en 1525, coñecido polos conquistadores españois como Guatemuz foi o derradeiro tlatoani mexica de México-Tenochtitlán. Asumiu o poder en 1520, un ano antes da toma de Tenochtitlán por Hernán Cortés e as súas tropas.
O nome Cuāuhtémōc que significa literalmente 'aguia que descendeu (pousouse)' (náhuatl cuāuh(-tli) 'aguia', temō- 'descender', -c PASADO). A forma honorífica de Cuāuhtémōc é Cuāuhtémōctzīn (o sufijo -tzīn úsase para designar unha dignidade similar a "son" ou "señor" en galego).
A Avieira
O topónimo galego A Avieira pode referirse a:
Bieiteiras, Labacengos, Moeche
Bieiteiras é un lugar da parroquia de Labacengos no concello Coruñés de Moeche na comarca de Ferrol. Tiña 18 habitantes no ano 2008 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 12 homes e 6 mulleres, o que supón unha diminución con relación ao ano 1999 cando tiña 19 habitantes.
Gran Premio de Pescara de 1957
O Gran Premio de Pescara de 1957 foi unha carreira de automobilismo de Fórmula Un, celebrada o 18 de agosto de 1957 no circuíto de Pescara. Foi a sétima carreira da tempada de Fórmula Un de. Foi a única carreira de fórmula 1 celebrada fora dun circuíto, é máis recordada por celebrarse no circuíto máis longo que xamais acolleu un Gran Premio do Campionato do Mundo de Fórmula Un. A pista de 25 km de longo e agora parte da SR16 na costa de Pescara. Tamén foi a primeira das dúas carreiras italianas consecutivas, logo da posterior carreira en Monza, converteuse na primeira vez que dúas carreiras de Fórmula Un tiveron lugar no mesmo país no mesmo ano.
A carreira atraeu a unha multitude de máis de 200.000 espectadores.
Liñariños, Esperante, Folgoso do Courel
Liñariños é un lugar da parroquia de Esperante, no concello lucense de Folgoso do Courel na comarca de Quiroga. Segundo o INE, en 2012 estaba despoboada.
Melodía galega
A melodía galega é un xénero musical desenvolvido principalmente por compositores galegos entre a última década do século XIX e os primeiros anos do século XX. Adoita considerarse ao coruñés Marcial del Adalid como iniciador do xénero.
Antonio Díaz de Rábago
Antonio Díaz de Rábago Aguiar, finado na Pobra do Caramiñal ao 24 de xuño de 1898, foi un político galego.
Melodía galega
Denominación
Segundo María Pilar Alén, a finais do século XIX e os principios do XX empregáronse termos como "Melodía", "Balada", "Cantiga", "Cántiga", "Romanza", entre outros para referirse a pezas cunhas características similares aínda que con pequenas diferenzas de matiz. Xoán M. Carreira con todo discorda deste punto de vista, xa que considera que cada unha das denominacións refírese a un xénero distinto e derivarían de distintos xéneros foráneos: a "melodía galega" derivaría da mélodie française, a "romanza galega" proviría da "romanza italiana", etc. O termo máis empregado na prensa galega da época foi, con todo, "melodías galegas".
Características
As melodías galegas eran pezas breves con textos en galego de destacados escritores do Rexurdimento como Rosalía de Castro, Manuel Curros Enríquez ou Eduardo Pondal entre outros, que adoitan presentar temáticas relacionadas coa realidade galega. Ricardo Carvalho Calero na súa Historia da literatura galega contemporánea 1808-1936 fala do xénero sen nomealo explicitamente, relacionando a importancia dos compositores galegos coa difusión da súa obra poética:
Antonio Díaz de Rábago
Traxectoria
Fillo de Joaquín Díaz de Rábago. Pertenceu ao Partido Liberal e estaba vencellado a Eugenio Montero Ríos. Foi elixido deputado polo distrito de Cambados nas eleccións de 1893 e volveu ser elixido en 1898.
Melodía galega
Historia
miniatura|Marcial del Adalid é considerado o iniciador do xénero da balada galega. Considérase a Marcial del Adalid (1826-1881) como o pai da melodía galega. Del Adalid, quen compuxera case un cento de mélodies françaises no estilo de Charles Gounod, concibiu un xeito para adaptar o sistema prosódico francés ao galego en 1875. Dous anos despois publicou o primeiro caderno da colección Cantares viejos y nuevos de Galicia, e que se publicaría ata a morte do compositor coruñés, completando un total de 26 cancións, entre as que figuraban 15 composicións orixinais ("cantares nuevos") e nove harmonizacións de melodías tradicionais ("cantares viejos"). Xoán M. Carreira sinala:
Foi a Xosé Baldomir a quen se lle debe o maior desenvolvemento artístico das melodías galegas, que acadaron con el difusión universal, converténdose no máximo expoñente do xénero.
Pola prensa da época sábese que foron composicións moi populares que non só se interpretaban en Galicia, senón tamén en lugares como Madrid, onde segundo sinalaba a Revista Gallega existía unha verdadeira "febre" por elas.
Un labor importante na difusión e conservación do xénero correspondeu a Canuto Berea. O compositor coruñés, ademais de ter escrito unha serie de melodías galegas, era tamén editor musical e rexentaba unha tenda de música, o "Almacén de Música", situado na Rúa Real da cidade herculina. A el acudían compositores de toda a xeografía galega para que editara as súas composicións ou levábanlle as súas obras xa impresas para que el as vendera no "Almacén".
Vilar, Viceso, Brión
Vilar é un lugar da parroquia de Viceso no concello coruñés de Brión na comarca de Santiago. Tiña 83 habitantes no ano 2010 segundo datos do INE, dos cales 35 eran homes e 48 eran mulleres.
Antonio Fernández Salcedo
Traxectoria
Fillo de emigrantes galegos no Perú que retornaron e instaláronse en Ribeira. Foi comerciante en Ribeira. Nos anos vinte era presidente da sociedade La Necesaria. Logo do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi nomeado delegado de Orde Público, e permaneceu uns meses no cargo ata o nomeamento de José Pérez Martínez como alcalde.
Vida persoal
Fillo de Antonio Fernández Fernández e Cristina Salcedo Rodríguez, ambos da localidade pontevedresa das Vides e emigrantes no Perú. Casou en 1904 en Ribeira con Manuela Sarasquete Otero, e tiveron catro fillos: Antonio, Lucrecio, Ramón (xogador do Deportivo da Coruña) e María Dolores Fernández Sarasquete.
Narciso Nores Salgado
Narciso Nores Salgado, finado en Córdoba (Arxentina) o 2 de maio de 1947, foi un empresario e político galego.
Traxectoria
Emigrante na Arxentina. Foi elixido alcalde de Marín en 1920. Permaneceu no cargo até 1922. En 1926, durante a ditadura de Primo de Rivera, como testamenteiro do benfeitor de Marín Narciso Orelo, doou un edificio no Campo da Feria (actual Parque Eguren) e unha terreo en Chan do Monte para asentar a Congregación da Misión de San Vicente Paúl e crear un colexio, o colexio San Narciso. Ao rematar a ditadura volveu ser nomeado alcalde de Marín en 1930.
Gran Premio de Bélxica de 1996
O Gran Premio de Bélxica de 1996 (oficialmente LIV Grand Prix de Belgique) foi unha carreira de motor de Fórmula Un celebrada o 25 de agosto de 1996 no Circuíto de Spa-Francorchamps, Spa. Foi a décimo terceira carreira do Campionato do Mundo de Fórmula 1 de da FIA.
A carreira de 44 voltas gañouna Michael Schumacher pilotando un Ferrari. Schumacher estrelouse fortemente na práctica do venres, pero recuperouse para cualificar terceiro antes de acadar a súa segunda vitoria da tempada. Jacques Villeneuve, que comezara desde a pole position, terminou segundo no seu Williams-Renault, con Mika Häkkinen terceiro no McLaren - Mercedes. O compañeiro de equipo de Villeneuve e líder do campionato de pilotos, Damon Hill, terminou quinto.
Posicións logo da carreira
Clasificación no campionato de pilotos
Talasocracia
Unha talasocracia, do grego "thálassa", mar, e "krátos", goberno, denota ao estado cuxos dominios son principalmente marítimos, como por exemplo a rede de colonias marítimas dos fenicios, non un xenuíno imperio, senón máis ben unido por rutas mariñas e que apenas penetra no interior, mesmo no caso da metrópole, como as cidades de Tiro, Sidón e Cartago. O termo foi empregado orixinariamente para se referir ao goberno da civilización minoica, cuxo poder dependía da súa armada. Na Idade Media e Moderna temos os exemplos de cidades-estado mariñeiras como a República de Venecia, a República de Ragusa ou Xénova, no Mediterráneo. Exemplos tamén relativamente recentes son o Imperio Portugués ou o Imperio Británico, que empezaron como emporios comerciais e máis adiante foron adquirindo vastos territorios no interior.
Festa do Gaiteiro
miniatura|300px|Imaxe da praza do gaiteiro en Soutelo A Festa do Gaiteiro é unha festa celebrada a finais de agosto desde 1973 en Soutelo de Montes, terra natal do gaiteiro Avelino Cachafeiro.
Naceu por iniciativa dos veciños e do concello de Forcarei como homenaxe ó seu gaiteiro predilecto.
Case un millar de músicos dánse cita na vila ano tras ano.
Tinis
Tinis ou Tis (exipcio: Tjenu; Ⲧⲓⲛ ) foi a capital das primeiras dinastías do antigo Exipto. Tinis é aínda, unha cidade perdida pero ben testemuñada por escritores antigos, incluído o historiador clásico Manetón, que a cita como o centro da Confederación Tinita, unha confederación tribal cuxo líder, Menes (ou Narmer), uniu Exipto e foi o seu primeiro faraón. Tinis comezou un forte descenso na importancia desde a III dinastía, cando a capital reubicouse a Menfis, que se cre é a primeira capital verdadeira e estable despois da unificación do antigo Exipto por Menes. A localización de Tinis na fronteira das dinastías Heracleopolitan e Tebana do Primeiro Período Intermedio e a súa proximidade con certos posibles oasis. A importancia militar asegurou que Tinis continuara sendo importante durante os reinos Antigo e Novo. Este foi un breve respiro e Tinis finalmente perdeu a posición como centro administrativo rexional durante a época romana.
Debido ao seu antigo patrimonio, Tinis seguiu sendo un importante centro relixioso, que alberga a tumba e a momia da divindade rexional. Na antiga cosmoloxía relixiosa, como se ve (por exemplo) no Libro dos mortos, Tinis xogou un papel mítico no ceo.
Aínda que a localización precisa de Tinis é descoñecida, o consenso principal exiptolóxico sitúao nas proximidades da antiga Abidos e a moderna Girga.
Nome e localización
O nome Tinis (Grego: Θίνις) deriva do uso que fai Manetón do adxectivo Tinito para describir ao faraón Menes. Aínda que o correspondente Tinis non aparece no grego, é demandado pola lingua orixinal exipcia e é o nome máis popular entre os exiptólogos. Tamén se suxire Tis (Θίς).
A localización máis aceptada de Tinis e na moderna Girga ou nunha cidade veciña, posiblemente El-Birba. Outras propostas para a localización de Tinis abandonáronse a favor de Girga. O consenso exiptolóxico do mainstream continúa localizando a Tinis en Girga,  ou El-Birba (onde se di que se atopou un fragmento de estatua cunha inscrición mencionando a Tinis).
Historia
250px |miniatura|dereita| Preto de [[Abidos (foto de Osireion), despois de ceder o seu rango político a Tinis, seguiu sendo un importante centro relixioso. .]]
Períodos pre-dinásticos e dinásticos temperás
Aínda que nunca se localizou o sitio arqueolóxico de Tinis, hai evidencias da concentración poboacional en Abidos. A rexión de Tinis data do cuarto milenio a.C. Tinis tamén se menciona como o máis antigo lugar de enterramento real en Exipto.
Nun momento inicial, a cidade de Abidos cedeu o seu rango político a Tinis, e aínda que Abidos seguiría gozando dunha importancia relixiosa suprema, a súa historia e funcións non se poden entender sen referencia a Tinis. O papel de Tinis como centro da Confederación Tinita (ou dinastía 0) e no período Primeiro período dinástico (especialmente I Dinastía e II Dinastía) está tomada de Manetón, e, segundo Wilkinson (2000), parece ser confirmada pola I dinastía e as tumbas reais da tardía II Dinastía en Abidos, a principal necrópole da rexión.
Reino Antigo ao Segundo Período Intermedio
250px |miniatura|dereita| [[Mentuhotep II, faraón Tebano XI Dinastía, finalmente levou a Tinis baixo a influencia de Tebas durante a súa campaña de reunificación.]] Tal importancia parece ser foi de curta duración: certamente, o papel político nacional de Tinis rematou ao comezo da III Dinastía (c. 2686 a.C.), cando Menfis se converteu no principal centro relixioso e político. Non obstante, Tinis conservou a súa importancia rexional, durante a V Dinastía foi a probable sede do "Supervisor do Alto Exipto, un funcionario administrativo con responsabilidade no val do Nilo ao sur do Delta do Nilo, e ao longo da antigüidade foi a capital homónima do nomo VIII do Alto Exipto e sede do seu nomarca.
Durante as guerras do Primeiro Período Intermedio (c. 2181–c. 2055 a.C.), Ankhtifi, nomarca de Hierakonpolis, esixiu o recoñecemento da súa soberanía do "supervisor do Alto Exipto" en Tinis, e aínda que os muros da cidade, citados na autobiografía de Ankhtifi, aparentemente só eran unha demostración de forza, parece que comprou a neutralidade de Tinis con gran.
Cando Tebas comezou a gañar vantaxe, Mentuhotep II (c. 2061–C. 2010 antes de Cristo), durante a súa campaña de reunificación, levou a Tinis, que estivera en rebeldía, posiblemente por instigación hercacleopolitana e certamente co apoio dun exército baixo o mando do nomarca de Asiut, firmemente baixo o seu control.
Durante o Segundo Período Intermedio (c. Século XVIII antes de Cristo), Tinis puido experimentar unha autonomía resucitante: Ryholt (1997) propón que a dinastía dos reis de Abidos podería ser chamada mellor "Dinastía Tinita" e que, en todo caso, o seu trono estaba probablemente en Tinis, xa capital do nomo.
Reino Novo e o Período Final
O declive da cidade parece que se detivo brevemente durante a XVIII Dinastía (ca. 1550 - c. 1292 antes de Cristo), cando Tinis gozou dunha renovada importancia, baseada na súa conexión xeográfica con diversos oasis de posible importancia militar. Certamente, o cargo de alcalde de Tinis estivo ocupado por varias figuras notables do Reino Novo: Satepihu, que participou na construción dun obelisco para Hatshepsut e el mesmo foi obxecto dunha representación nunha Estatua cúbica; o heraldo Intef, membro indispensable da casa real e compañeiro de viaxe de Thutmose III; e Min, titor do príncipe Amenhotep III.
Non obstante, Tinis pasou a ser un asentamento de pouca importancia durante o período histórico. A enganosa referencia nunha estela Asiria do século VII a.C. "Nespamedu, rei de Tinis" non é máis que un reflexo do descoñecemento asirio da sutileza da xerarquía política exipcia.
Por certo, no período romano, Tinis foi substituída como capital do seu nomo por Ptolemaida, talvez desde a fundación da cidade por Tolomeo I.
Relixión
250px|miniatura|dereita| Unha imaxe do [[Libro dos mortos (Osiris de pel verde está sentado á dereita). Na antiga [cosmoloxía relixiosa], Tinis ten un lugar mítico no ceo.]] Como cada nomo era o fogar e da tumba e da momia do seu Deus, Tinis era o templo e último lugar de descanso de Anhur, cuxos epítetos incluían "touro de Tinis", venerados despois da súa morte como Khenti-Amentiu, e quen, como deus- nomo, foi colocado á cabeza do enclave local.
O sumo sacerdote do templo de Anhur en Tinis foi chamado primeiro profeta, ou xefe de videntes, un título que Maspero (1903) suxire é o reflexo da caída de Tinis no status de cidade.
Un dos xefes videntes, Anhurmose, que faleceu no reinado de Merneptah (c. 1213–C 1203 a. C.), rompe coa tradición dos seus antecesores do Reino Novo, que foron enterrados en Abidos, e enterrrouse en Tinis.
A deusa leoa Mehit tamén foi venerada en Tinis, e a restauración do seu templo alí durante o reinado de Merneptah foi probablemente supervisada por Anhurmose.
Notas
<references group="lower-alpha"/>
EMI
EMI Group Ltd. (siglas de Electric and Musical Industries, tamén coñecida como EMI Records Ltd. ou simplemente EMI) foi unha compañía discográfica multinacional que incluía ao selo EMI Music, con sede en Brook Green, no distrito londiniense de Hammersmith e Fulham, e a EMI Music Publishing, con sede en Charing Cross Road, tamén na cidade de Londres. EMI Music foi un dos catro grandes selos discográficos do mundo e EMI Music Publishing foi o maior produtor musical do mundo.
Historia
Fundouse en 1931 pola incorporación da Columbia Gramophone Company e Gramophone Company. En 1957, para repor as perdas dos seus negocios licenciados coa RCA Victor e Columbia Records, ao final, a "Columbia EUA" rompera os acordos coa EMI desde 1951, a EMI entrou no mercado americano adquirindo o 96% das accións da Capitol Records.
Durante as décadas de 1950, 1960 e 1970, a gravadora EMI obtivo un grande éxito no campo da música popular a través das súas marcas subsidiarias, tales como: Parlophone, HMV, Columbia Records da Australia, Capitol Records e EMI-Odeon, Virgin Records, Apple Records e Copacabana Records. Iso fixo da EMI unha das discográficas mais coñecidas en todo o mundo, cunha lista dalgúns dos artistas mais famosos nas súas respectivas épocas.
En marzo de 2006 a "EMI Group" entrou en negociacións para a compra da Warner Music Group -este movemento no mercado fonográfico poderia reducir os 4 "xigantes" do ramo para 3 -mais de acordo coa páxina web da Warner, a proposta foi rexeitada. Entón, a Warner volveu á mesa de negociacións ofrecendo a compra da EMI, que rexeitou a proposta. Representantes de ambos os lados continúan mantendo encontros e decidindo quen compra quen.
Contratados
A EMI Music tiña contratados a artistas como:
San Xiao de Abaixo, Labacengos, Moeche
San Xiao de Abaixo é un lugar da parroquia de Labacengos no concello Coruñés de Moeche na comarca de Ferrol. Tiña 21 habitantes no ano 2008 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 11 homes e 10 mulleres, o que supón unha diminución con relación ao ano 1999 cando tiña 24 habitantes.
Hypocrisy
Hypocrisy é unha banda sueca de death metal formada no mes de outubro de 1991 en Ludvika, no condado de Dalarna, por Peter Tägtgren.
Musicalmente, a banda comezou cun son death metal tradicional nos seus primeiros álbums, pero ao pouco tempo derivou cara o death metal melódico. As súas primeiras letras, escritas polo vocalista orixinal Masse Broberg, falaban de temas anticristiáns e de satanismo. Porén, posteriormente a banda decidiu centrarse en temas como o paranormal e os extraterrestres. Ao contrario do que algúns pensan, Magnus non marchou da banda debido a un cambio no contido lírico, senón por un tímpano roto durante a súa primeira xira europea (posteriormente regresaría á banda de black metal Dark Funeral como Emperor Magus Caligula). O seu décimo álbum, Virus, contén temas máis típicos do death metal como violence, os horrores da realidade, tolemia, tortura, guerra, adicións ás drogas e loita emocional. O seu décimo segundo álbum, End of Disclosure, fala de conspiración e de Illuminati.
Criminal: UK
Criminal: UK (ou Criminal: United Kingdom) é unha serie antolóxica de 2019 en lingua inglesa creada por George Kay e Jim Field Smith. Está protagonizado por David Tennant, Kit Harington, Hayley Atwell, Lee Ingleby, Sophie Okonedo, Kunal Nayyar, Clare-Hope Ashitey e Youssef Kerkour. Netflix estreou a primeira tempada, composta de tres episodios, o 20 de setembro de 2019, e a segunda tempada, composta de catro episodios, o 16 de setembro de 2020.
Criminal: UK forma parte da serie Criminal de Netflix, unha serie antolóxica composta das series de UK, Spain, Germany e France.
Baneira
O topónimo Baneira pode referirse a dous lugares de Galicia:
Nippon Series
As Series de Campionato do Xapón (日本選手権シリーズ) ou Series do Xapón (日本シリーズ), tamén coñecidas como Japan Series, son as series finais que deciden o campión anual da Nippon Professional Baseball (NPB), a máxima competición do béisbol profesional nipón. Estas series, que se xogan ao mellor de sete partidos, enfrontan aos campións da Liga Central e da Liga do Pacífico. Xogadas normalmente en outubro ou novembro, o primeiro equipo que venza en catro xogos é considerado o campión do Xapón (日本一 Nippon Ichi). Entre 2005 e 2013 o campión das Nippon Series convirtísase no representante do país das Series Asiáticas.
Estación de Castelló de la Plana
A estación de Castelló de la Plana ou Castelló é a estación da rede de Adif de Castelló de la Plana. Pertence á liña Valencia-Tarragona do Corredor Mediterráneo (P.K. 69,5).
O edificio
Esta estación intermodal de nova construción está situada na rúa do Pintor Oliet nº 2, e substitúe á antiga Estación do Norte aberta en 1882 e situada algo máis ao leste da actual.
Nos anos 90, coa adecuación do Corredor Mediterráneo para converterse nunha liña de altas prestacións (velocidade máxima de 160 a 200 km/h), modificouse o trazado ao paso pola cidade de Castelló da Plana, construíndose un túnel baixo os barrios occidentais e unha estación de ferrocarril subterránea. Esta estación inaugurouse cando empezaron a circular os trens Euromed.
A estación consta de tres niveis (0, -1 e -2). O primeiro nivel contén os despachos de billetes, tendas e cafetería, o segundo é o distribuidor de plataformas, e o terceiro as tres plataformas cun total de 6 vías.
Xunto á estación de ferrocarril atópase a estación de autobuses, con liñas que conectan con municipios da provincia ou ben con liñas de longo percorrido. Igualmente, desde 2008 o novo modo de transporte TVRCas de trolebús.
Proximidades
Castelló de la Plana é a cabeceira da liña C-6 de Proximidades Valencia, desde a que parten trens cun intervalo de 20 min en hora punta os días laborables a unha hora os fins de semana e festivos.
Economía de Djibuti
A economía de Djibuti basease principalmente nos servizos relacionados coa localización estratéxica do país e a súa condición de zona de libre comercio no nordeste africano. Dous terzos dos seus habitantes viven na capital, co terzo restante composto principalmente por pastores nómades. As reducidas precipitacións limitan a produción de produtos agrícolas, polo que a maioría dos alimentos teñen que importarse. Hai moi poucos recursos naturais, e unha ausencia case total de industria. Djibuti é polo tanto, altamente dependente en axuda internacional para soster á súa balanza de pagamentos e financiar proxectos de desenvolvemento. O desemprego de case 60% da poboación nas áreas urbanas continúa a ser un importante problema.
Estación de Castelló de la Plana
Media Distancia
Circulan tres trens Rexional Exprés diarios en cada sentido, dous Valencia-Barcelona e un Valencia-Tortosa.
Economía de Djibuti
Djibuti prové servizos coma porto de navegación para tránsito rexional e centro internacional de transbordo e recarga de combustibles. A inestabilidade rexional provocada polos conflitos entre Etiopía e Eritrea alterou, porén, as canles de comercio normais. As exportacións e importacións da veciña Etiopía representan uns 70% do movemento do porto de Djibuti.
O consumo por habitante reduciuse un 35% entre o 1999 e o 2006 debido á recesión, á guerra civil, e ao alto crecemento demográfico, aumentado pola chegada dun gran número de inmigrantes e refuxiados. O país sufriu pouco impacto da crise económica global, a pesar diso a súa dependencia das importacións de alimentos e de diésel para producir electricidade deixan a maioría da poboación vulnerable a choques de prezos internacionais. O crecemento da débeda externa a largo prazo aumenta o atraso de Djibuti no ámbito económico, e complica o cumprimento das estipulacións impostas polos países que lle brindan axuda externa.
Busiris (rei de Exipto)
miniatura|300px|Heracles mata a Busiris e ós seus seguidores (hidria ática de figuras vermellas, c. 480 a.C., Museo Estatal de Antigüidades, Múnic)
Busiris era, na mitoloxía grega, un rei de Exipto, fillo de Poseidón e Lisianasa, filla de Épafo. Foi famoso pola súa crueldade e ó final matouno Heracles.
O seu nome non aparece en ningunha das relacións de faraóns exipcios, e ben pode ser unha deformación do nome do deus Osiris. Grimal di que nomeado rei por Osiris, cando este marchou á súa viaxe ó redor da Terra.
Busiris foi descrito como un rei tiránico e cruel, que mantiña subxugado o país. Un exipcio chamado Proteo houbo de abandonar o país e estableceuse en Palene. Chegou a organizar unha expedición para secuestrar ás Hespérides, entre tres e sete, segundo as fontes, fermosas deidades que gardaban as mazás de ouro da deusa Hera, o que provocou a ira dos deuses.
En consecuencia, o país veuse sometido a unha serie de anos de malas colleitas. O adiviño Frasio (ou Trasio), sobriño de Exipto, procedente de Chipre, aconsellou a Busiris que para recuperar a prosperidade debía sacrificar a Zeus tódolos anos un estranxeiro que entrara no país, e o rei comezou por sacrificar ó propio Frasio.
miniatura|200px|esquerda|Heracles mata a Busiris (escultura en Viena)
Isócrates nega que Heracles e Busiris foran contemporáneos (Busiris 15).
Calabanda
O topónimo galego Calabanda pode referirse a:
Millares, Esperante, Folgoso do Courel
Millares é un lugar da parroquia de Esperante, no concello lucense de Folgoso do Courel na comarca de Quiroga. Tiña 21 habitantes no ano 2012 segundo datos do INE, dos cales 10 eran homes e 11 eran mulleres.
Candidatura Independente por Silleda
A Candidatura Independente por Silleda (CIS) foi unha organización política formada no concello pontevedrés de Silleda no ano 2003.
Izaak Mikołaj Isakowicz
Izaak Mikołaj Isakowicz (en Իսահակ Միկոլայ Իսակովիչ; en Ісаак Миколай Ісакович), nado o 6 de xuño de 1824 en Lysets (Reino de Galicia e Lodomeria, hoxe Ucraína) e finado o 29 de abril de 1901 en Lviv, foi un eclesiástico católico armenio, arcebispo de Lviv dende 1882 até o seu pasamento.
Primeiros anos
Naceu o 6 de xuño de 1824 en Lysets, nunha familia da nobreza armenia. Era fillo de Samuel e Rypsymy, de apelido de solteira Słowacki, emparentada co poeta Juliusz Słowacki. Logo de rematar os seus estudos en Stanisławów en 1844, entrou no seminario en Lviv.
Sacerdocio
Foi ordenado sacerdote o 6 de agosto de 1848 polo arcebispo Samuel Cyryl Stefanowicz, e posteriormente exerceu diversos encargos: foi vigairo en Tysmenytsia en 1848, vigairo en Stanisławów a partir de 1849, capelán en Suceava (Bucovina) a partir de 1861, preboste e custodio do santuario mariano de Stanisławów a partir de 1865, cóengo honorario do capítulo armenio de Lviv a partir de 1871, deán de Stanisławów a partir de 1877, e administrador de Tysmenytsia a partir de 1881.
Renovou por dúas veces a igrexa de Stanisławów, a primeira entre os anos 1855 e 1858, a segunda logo dun incendio en 1868. Ocupouse da difusión do culto á imaxe da Nai de Deus da Graza, entón na igrexa armenia de Stanisławów, e obtivo en 1870 unha indulxencia especial do papa Pío IX para o santuario. Escritor de literatura cristiá, publicou entre 1856 e 1879 varios libros, principalmente no campo homilético; os títulos máis famosos como "Ojcze nasz" (O Noso Pai) teñen sido reimpresos en varias ocasións. Defendeu tamén a permanencia do rito armenio na obra publicada en Viena en 1861 "Odprawa autorowi".
Involucrouse tamén no eido social, e entre 1867 e 1882 foi concelleiro da cidade de Stanisławów. Tamén a partir de 1869 presidiu o orfanato para nenos de Stanisławów e a cooperativa de crédito municipal, e foi organizador dun internado feminino para estudiantes. Apoiou financeiramente a moitos estudantes, entre eles ao seu sobriño, o destacado pintor Teodor Axentowicz.
Pontificado
Logo do pasamento do arcebispo Grzegorz Józef Romaszkan foi elixido o 12 de xaneiro de 1882 como novo arcebispo polo clero diocesano. O 19 de marzo obtivo a aprobación do emperador Francisco Xosé I, e o 3 de xullo a confirmación da súa elección polo papa León XIII. Recibiu a consagración episcopal o 28 de agosto de 1882 de mans do bispo de Cracovia Albin Dunajewski, e tivo como co-consagrantes aos bispos auxiliares de Lviv dos Latinos, Seweryn Morawski, e de Lviv dos Ucraínos, Sylvestr Sembratovych. miniatura|Busto do arcebispo na [[catedral armenia de Lviv.]]
Estabeleceu unha parroquia en Suceava (Bucovina) en 1891, e en 1898 dedicou a capela á Virxe do Perpetuo Socorro en Lviv, no mosteiro das Irmás Bieitas Armenias. Aumentou o clero diocesano ao aceptar nel aos sacerdotes armenios de rito latino. Logo dunha petición de Isakowicz, a Congregación para a Propagación da Fe reformou o breviario armenio en 1892, e en 1896 aprobou os estatutos do capítulo da catedral armenia de Lviv.
miniatura|Tumba do arcebispo no [[cemiterio Lychakiv de Lviv.]] Finou o 29 de abril de 1901 en Lviv. Segundo a súa vontade, no canto de flores fixéronse doazóns á escola secundaria de Cieszyn. Foi enterrado no cemiterio Lychakiv, a carón da tumba do tamén arcebispo de Lviv Samuel Cyryl Stefanowicz.
Conmemoracións
En 1905 foi inaugurado un busto do arcebispo na catedral armenia de Lviv, esculpido en mármore branco por Juliusz Wojciech Bełtowski. Até 1939, unha rúa e unha escola en Lviv levaban o seu nome. O 15 de maio de 2001 o cardeal Franciszek Macharski inaugurou unha placa conmemorativa polo centésimo aniversario da súa morte no mosteiro carmelita de Cracovia; neste mesmo mosteiro hai un retrato do arcebispo. A Galería de Arte de Lviv acolle outro retrato do arcebispo, obra de Teodor Axentowicz.
Co gallo do centésimo aniversario do seu pasamento, o patriarca de Cilicia Narsés Pedro XIX viaxou de Beirut a Lviv. O 4 de novembro de 2001 pregou na tumba do arcebispo, e no mesmo día celebrou unha misa na catedral greco-católica de San Xurxo e un funeral na catedral armenia. Tamén pregou na igrexa armenia de Ivano-Frankivsk, hoxe catedral da Igrexa ortodoxa autocéfala ucraína.
Cantón de Berna
O cantón de Berna, oficialmente en alemán «Kanton Bern» e en francés «Canton de Berne», é un dos 26 cantóns que forman a Confederación Suíza. A súa capital homónima, Berna, é tamén a capital do país.
Sulleo, Labacengos, Moeche
Sulleo é un lugar da parroquia de Labacengos no concello Coruñés de Moeche na comarca de Ferrol. Tiña 1 habitante no ano 2008 segundo datos do Instituto Galego de Estatística que era 1 home, o que supón unha diminución con relación ao ano 1999 cando tiña 5 habitantes.
Kevin P. Chilton
Kevin P. Chilton, nado en Os Ánxeles (California) o 3 de novembro de 1954, é un astronauta estadounidense que formou parte das misións STS-59, STS-49 e STS-76. Pasou un total de 29,35 días no espazo.
Traxectoria
Chilton é graduado en enxeñería pola Academia da USAF en 1976 e máster en enxeñería mecánica Universidade de Columbia en 1977.
Foi seleccionado pola NASA en xuño de 1987, converténdose oficialmente en astronauta en agosto de 1988. Participou nas misións STS-59, STS-49 como piloto e na STS-76 como comandante. Deixou a NASA en 1998.
Strong Island (filme)
Strong Island é un filme documental estadounidense-dinamarqués de 2017 dirixido por Yance Ford. O filme céntrase no asasinato do irmán de Ford, William, ocorrido en abril de 1992. William Ford foi un mozo afroamericano de 24 anos que foi asasinado por Mark P. Reilly, un mecánico branco de 19 anos de Lake Grove, Nova York. Un gran xurado composto integramente por brancos do condado de Suffolk rexeitou acusar ó seu asasino, que argumentou autodefensa.
O filme estreouse no Festival de Sundance de 2017. Recibiu un Premio Gotham ó mellor documental en 2017 e foi nomeado ó Oscar ó mellor documental na 90ª edición dos premios. Tamén foi nomeado ós Emmy ese mesmo ano.
Mostaz, Esperante, Folgoso do Courel
Mostaz é un lugar da parroquia de Esperante, no concello lucense de Folgoso do Courel na comarca de Quiroga. Tiña 13 habitantes no ano 2012 segundo datos do INE, dos cales 7 eran homes e 6 eran mulleres.
Vilardante, Roo, Noia
Vilardante é un lugar da parroquia de Roo no concello coruñés de Noia, na comarca de Noia. Segundo o padrón municipal (INE 2020) ten 11 habitantes (3 homes e 8 mulleres).
Este lugar dista da capital do concello 8,4 quilómetros.
Gran Premio dos Países Baixos de 1965
O Gran Premio dos Países Baixos de 1965 foi unha carreira de automobilismo de Fórmula Un, celebrada o 18 de xullo de 1965 no circuíto de Zandvoort. Foi a sexta carreira da tempada de Fórmula Un de.
Informe da carreira
Honda aproveitou as súas longas horas de probas en Zandvoort cando Ginther logrou un posto na primeira fila con Graham Hill e Clark. Marchou en cabeza durante as 2 primeiras voltas. Hill tomou a dianteira e logo Clark adiantouno na volta 6. Hill perdeu a posición debido a problemas co contarrevolucións e Stewart quedou loitando primeiro con Gurney e logo con Clark rematando o escocés no 2º posto.
Aarzemnieki
Aarzemnieki é un grupo musical folk letón que representou a Letonia no Festival de Eurovisión 2014 coa canción "Cake to Bake". O líder da banda, Jöran Steinhauer é alemán.
Dicionário das Literaturas Portuguesa, Galega e Brasileira
O Dicionário das Literaturas Portuguesa, Galega e Brasileira é unha obra elaborada durante a segunda metade do século XX e publicada en 1968. Está dividida en catro tomos máis un índice que procura abranxer na súa totalidade as literaturas portuguesa, galega e brasileira. Nesta obra defínense tanto autores como obras, temas, personaxes, xéneros, formas poéticas, rexións e conexións da Literatura coa Historia e con outras ramas da cultura de diversos aspectos secundarios, conceptos, revistas, movementos ou épocas relevantes para a cultura contemporánea.
Estrutura
A obra ten un carácter histórico-literario e todos os artigos están seriados por orde alfabética nunha listaxe única. Os volumes organízanse de forma alfabética, repartíndose así: o primeiro volume as letras da A ao E; o segundo do F ao M; o terceiro do N ao R; o cuarto do S ao Z; e o quinto tomo é o Índice de autores e títulos.
A orde de clasificación dos autores é: primeiro, os portugueses e brasileiros que aparecen ordenados polo último elemento do apelido literariamente coñecido (exemplo: Biester, Ernesto da Crítica Literaria Portuguesa). En segundo lugar, os escritores galegos dos séculos XIX e XX e pseudónimos arcaicos, aparecen ordenados polo primeiro apelido (exemplo: Da Cal, Ernesto Guerra). Tamén as personaxes, ordenadas polo primeiro elemento (nome ou apelido) polo que son xeralmente coñecidas.
A orde do título Dicionário das Literaturas Portuguesa, Galega e Brasileira, vén dunha suxetión pola Historia na que se considera que a Literatura Portuguesa é máis próxima á Brasileira do que a Portuguesa á Galega (explicado no Prólogo Instruções para Consulta do primeiro volume).
Colaboradores dos volumes
A dirección xeral é levada a cabo por Jacinto do Prado Coelho, profesor, ensaísta e crítico literario portugués.
Información adicional
En Fazer(-se) um nome, obra escrita por Joel R. Gômez, o autor ensalza a figura de Ernesto Guerra da Cal e alicerza un novo discurso queirosiano durante os anos 1954 e 1959-
Utilizou as metodoloxías da Estilística e da Literatura Comparada; é un tempo no que o autor está intimamente relacionado cos diferentes grupos do "Campo da Crítica Literária".
Ernesto Guerra Da Cal consolidouse como especialista prestixiado a través do recoñecimento internacional de LEEQ (Língua e Estilo de Eça de Queirós nas súas diferentes edicións. Outro elemento interesante a destacar foi a súa prominencia no CCL que se solidou ao ser convidado pola Universidade de Coimbra como "membro de honra do V Colóquio Internacional de Estudos Luso-Brasileiros". Respecto á súa produción científica, un dos feitos máis importantes a resaltar foi a súa ocupación da literatura portuguesa e brasileira na Enciclopedia Collier.
Antonio Conde Asperot
Antonio Conde Asperot, nado en Santiago de Compostela o 2 de novembro de 1895 e finado en Bouzas (Vigo) o 9 de xullo de 1970, foi un mestre e político galego.
Traxectoria
Mestre en Porto do Son dende 1920. Militante de Izquierda Republicana e secretario da agrupación de Porto do Son. Era asesor de Juan González González. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi detido. Preso no cárcere de Santiago de Compostela. Foi suspendido de emprego e soldo o 28 de agosto e cesado o 5 de setembro. Estivo dous anos preso no cárcere de Santiago de Compostela e outros dous na prisión provincial da Coruña. En maio de 1940 foi separado do servizo e dado de baixa na escala do maxisterio. Saíu en liberdade condicional en 1941. Foille incoado expediente de responsabilidades políticas. Nos anos sesenta foi director do colexio Puebla.
Vida persoal
Casou con Ramona Santos Carou.
Grisóns
O Cantón dos Grisóns (alemán: Graubünden, francés: Grisons, italiano: Grigioni, romanche: Grischun) é un cantón de Suíza. É o máis grande e máis oriental dos vinte e seis cantóns. É ademais o único cantón que ten tres linguas oficiais: alemán, italiano e romanche.
Xeografía
Os vales da parte central son moi profundos, algúns deles son considerados os máis profundos de Europa.
O cantón limita ao norte co principado de Liechtenstein e coa república de Austria, ao sueste coa república de Italia, ao nordés cos cantóns de Sankt Gallen e Glarus, ao noroeste co cantón de Uri e ao suroeste co cantón do Tesino. A capital é Coira (Chur). As universalmente coñecidas cidades de Klosters, Davos e Sankt Moritz atópanse tamén no cantón dos Grisóns, destacándose o val oriental da Engadina como a zona que en territorio suízo mantén o ambiente máis natural.
Historia
Gran parte do territorio do cantón foi na antigüidade parte da provincia romana chamada Recia, que foi fundada o ano 15 a. C. Esta rexión formou parte logo da diocese de Coira.
En 1367 fundouse a Liga da Casa de Deus (Ca' di Dio, Cadi, Gottes Haus) co fin de resistir contra o crecente poder do bispo de Coira. Nesta data creouse outra liga, a liga Gris (Grauer Bund) ou tamén Oberbund en 1395 no val do río Rin. O nome de liga gris derívase da vestimenta gris da poboación autóctona, referencia que deu nome logo ao cantón. En 1436 fundouse unha terceira liga, a Liga das Dez Administracións (Zehngerichtebung), polos habitantes do ex condado de Toggenburg.
O primeiro paso cara á constitución cantonal deuse cando a Liga das Dez Administracións aliouse coa liga da Casa de Deus en 1450. En 1471 as dúas ligas aliáronse coa Liga Gris.
Coa extinción da dinastía dos Toggenburg, os Habsburgo herdaron en 1496 as posesións dos Toggenburg, o que contribuíu a que as tres ligas se aliasen coa Confederación Suíza. Os Habsburgo foron derrotados en dúas ocasións, o que axudou a confederación, e ás ligas aliadas do Cantón dos Grisóns que foron recoñecidas.
Os últimos restos da xurisdición do bispo de Coira foron abolidos en 1526. Os territorios do cantón pasaron a formar parte da República Helvética, pero só foi en 1803 que o territorio foi declarado cantón. A constitución cantonal data de 1892.
Economía
A agricultura e o turismo son os alicerces da economía do cantón. A agricultura baséase principalmente na silvicultura. O turismo está concentrado na montaña, especialmente ao redor das cidades de Davos, Arosa, Laax, Sankt Moritz e Pontresina. Hai varios pobos que son coñecidos pola súa beleza e turismo, principalmente no estreito val da Engadina.
Ao redor de Coira hai unha industria vinícola importante.
Demografía
As linguas faladas no Cantón dos Grisóns son: alemán 75%, romanche 15% e italiano 13%. As dúas relixións máis importantes son: protestantismo e catolicismo. Desde o punto de vista relixioso, a poboación está practicamente dividida en dúas partes iguais.
Distritos
O cantón esta dividido en 11 distritos (círculos comunais entre parénteses):
Mielina
A mielina é unha substancia con propiedades dieléctricas (é un illante eléctrico) que forma a vaíña de mielina que rodea os axóns de moitas neuronas. É esencial para o funcionamento correcto do sistema nervioso. A vaíña de mielina fórmase como unha extensión dun tipo de célula glial, que crece envolvendo o axón. A produción de vaíña de mielina nunha célula chámase mielinización. Nos humanos a produción de mielina empeza na décimo cuarta semana do desenvolvemento fetal, aínda que hai pouca mielina no cerebro no momento do nacemento. Durante a infancia a mielinización progresa rapidamente e continúa na adolescencia.
As células de Schwann forman a mielina das neuronas periféricas, mentres que os oligodendrocitos, especificamente os de tipo interfascicular, mielinizan os axóns das neuronas do sistema nervioso central. A presenza de mielina considérase unha característica definitoria dos vertebrados gnatóstomos (con mandíbula), pero apareceu tamén por evolución paralela nalgúns invertebrados. Descubriuna en 1854 Rudolf Virchow.
Composición da mielina
A mielina fabricada por distintos tipos celulares varía en composición química e configuración, pero desempeña sempre a mesma función de illante eléctrico. Os axóns mielinizados teñen aspecto branco, polo que constitúen a "substancia branca" do noso sistema nervioso.
A mielina contén un 40% de auga; a masa seca de mielina está constituída nun 70 - 85 % por lípidos e nun 15 - 30 % por proteínas. Algunhas das proteínas que forman a mielina son a proteína mielínica básica (MBP), a glicoproteína da mielina dos oligodendrocitos (MOG), e a proteína proteolípida (PLP). O principal lípido da mielina é un glicolípido chamado galactocerebrósido. Ademais, as cadeas carbonadas entrelazadas da esfingomielina serven para fortalecer a vaíña de mielina.
Formación da vaíña de mielina
A formación da vaíña illante dos axóns realízana as células de Schwann (no sistema nervioso periférico) e os oligodendrocitos (no sistema nervioso central). Mentres que os oligodendracitos teñen prolongacións que contribúen a cubrir parcialmente ata uns 50 axóns distintos, cada célula de Schwann cobre un só axón, e como non cobre máis de 100 microns do axón, son necesarias centos ou miles delas para cubrir totalmente un axón longo.
A célula de Schwann disponse sobre o axón e enrólase sobre el ata unhas cen veces, orixinando moitas capas de membrana (o núcleo e citoplasma quedan a un lado) que son as que constitúen a vaíña de mielina. Ao microscopio electrónico na mielina compacta vense capas claras e escuras cunpatrón repetitivo duns 12 nanómetros. A vaíña non é continua, xa que entre unha célula de Schwann e outra hai un espazo sen cubrir, chamado nodo (ou nódulo) de Ranvier, que é importante na condución saltatoria do impulso nervioso.
Función da vaíña de mielina
A principal función da capa (ou vaíña) de mielina é a de incrementar a velocidade á que se propagan os impulsos nerviosos ao longo das fibras nerviosas mielinizadas. Nas fibras amielínicas, os impulsos desprázanse como ondas de propagación continuas, pero nas fibras mielinizadas "saltan", é dicir, propáganse por condución saltatoria entre os nodos de Ranvier (curtas zonas sen mielina espazadas regularmente polo axón). A mielina incrementa a resistencia eléctrica a través da membrana celular nun factor de 5.000 e diminúe a capacitancia nun factor de 50. Deste modo, a mielinización axuda a evitar que a corrente eléctrica saia do axón.
Cando se curta unha fibra periférica, a vaíña de mielina marca o camiño por onde o nervio debe volver a crecer, pero isto non asegura a perfecta rexeneración da fibra nerviosa. Algúns nervios en rexeneración que innervan músculos non atopan a fibra muscular correcta e algunhas motoneuronas danadas do sistema nervioso periférico morren sen rexenerarse. Os danos na vaíña de mielina dunha fibra nerviosa xeralmente orixinan un incremento da súa insuficiencia funcional.
As fibras amielínicas e mielínicas do sistema nervioso central dos mamíferos non se rexeneran. Isto é así principalmente porque o sistema nervioso central está protexido por estruturas óseas, polo que sofre menos traumatismos ca o sistema nervioso periférico, que si evolucionou para poder rexenerarse.