Reino_de_Hungría_(1920-1946)
Industria, comercio e finanzas
O comercio rexional complicouse dende a posguerra polos esforzos de todos os países por aumentar no posible o seu autoabastecemento, na procura da autarquía. O afundimento do comercio, especialmente con Checoslovaquia logo da fin do tratado comercial en decembro de 1930, supuxo un gran prexuízo para Hungría. Os intentos gobernamentais de aumentar as exportacións mediante subsidios, en especial a aquelas destinadas a países sen comercio regulado, resultaron infrutuosos. En 1932, o peor ano para o comercio húngaro, as exportacións apenas acadaron o 32,3 % do valor das de 1929 e as importacións, o 30,9 %. En 1932 o 57 % das exportacións ían a países con comercio regulado; en 1934, a porcentaxe aumentara ata o 79 %. Os Protocolos de Roma aliviaron algo a situación da exportación de produtos agrícolas, mais a gran mellora veu coa sinatura dun acordo comercial con Alemaña o mesmo ano que garantiu a exportación de certas cotas de importantes producións agrícolas. A fin da política autárquica alemá en 1934 grazas á decisión do novo ministro de Economía Hjalmar Schacht supuxo un aumento espectacular do comercio entre o Reich e os países do sueste europeo. En febreiro, asinouse un novo acordo comercial. Esta decisión permitiu a Hungría vender os seus excedentes agrícolas e manter os seus latifundios, se ben a cambio de depender da industria alemá, de admitir un valor artificialmente alto para o marco alemán e de converter a súa economía en dependente da desta, na que obtiña os seus mercados de exportación e as súas subministracións industriais. O comercio bilateral ficou regulado por comisións mixtas que foron aumentando as cotas de exportación ao Reich ao longo da década. Entre 1933 e 1935, as exportacións a Alemaña duplicáronse, acadando un 23,9 % do total. Alemaña, que pagaba prezos superiores aos do mercado internacional, absorbeu boa parte das exportacións húngaras, mais non pagaba en divisas. O mercado alemán reduciu os gastos presupostarios húngaros necesarios para subvencionar as exportacións sen afundir os prezos dos produtos agrícolas. En 1937 o 54 % das exportacións húngaras ían parar a Alemaña, Austria e Italia; os países con comercio libre apenas comportaban o 10-25 %. Alemaña proporcionaba o 44,2 % das importacións húngaras. En 1938, Alemaña controlaba xa algo máis do 50 % das importacións e as exportacións húngaras. Grazas a esta revitalización do comercio e á disposición do Reich a admitir xornaleiros húngaros, mellorou a economía e, ao tempo, a imaxe de Alemaña entre a poboación. Este aumento do comercio con Alemaña e o comezo do rearmamento sacaron ao país da depresión económica na segunda metade da década de 1930. As condicións de vida e traballo dos obreiros industriais seguiron a ser malas, mais o desenvolvemento de industrias relacionadas co rearmeamento eliminaron practicamente o desemprego. A industria modernizouse e comezou a destacar nalgúns sectores, como as telecomunicacións, o instrumental eléctrico ou os produtos farmacéuticos. Aínda así, a industria seguiu a sufrir certas debilidades: unha gran dependencia de Alemaña, unha gran concentración na capital e unha produtividade aínda baixa comparada coa media europea. O seu crecemento, ademais, non foi abondo para eliminar a superpoboación rural. A anexión alemá de Austria, que aínda ostentaba un importante posto no comercio rexional, outorgou finalmente a supremacía económica a Berlín en toda a conca do Danubio, que quedou suxeita ao comercio con Alemaña. A economía húngara, así como a da rexión no seu conxunto, converteuse en semicolonial.