cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Comisión de Igualdade do Congreso dos Deputados
Cronoloxía
O 10 de marzo de 1988, durante a III Lexislatura creouse a Comisión Mixta para a Igualdade de Oportunidades da Muller
Na Lexislatura IV de 1990 a 1993 a comisión pasa a denominarse Comisión Mixta dos Dereitos da Muller; denominación que se conservou até a lexislatura 2004-2008, na que pasou a chamarse Comisión Mixta para os Dereitos da Muller e de Igualdade de Oportunidades.
En 2004 denomínase Comisión Mixta dos Dereitos da Muller e de Igualdade Oportunidades. Entre os traballos da comisión destacan os relativos á Lei Integral contra a Violencia de Xénero (2004), a Lei para a igualdade efectiva entre homes e mulleres (2007) ou o Informe sobre o relatorio de prostitución(2007).
No 2008 na IX Lexislatura, a Comisión deixa de ser mixta e créanse dúas comisións de igualdade independentes, unha no Congreso dos Deputados e outra no Senado. A Comisión de Igualdade do Congreso dos Deputados traballa no Proxecto de Lei Orgánica de saúde sexual e reprodutiva e da interrupción voluntaria do embarazo (2009) e o Proxecto de Lei integral para a igualdade de trato e a non discriminación (2011).
De 2011 a 2015 aprobáronse ao redor de corenta proposicións non de Lei sobre temas como a redución da brecha salarial, igualdade no emprego, medidas para fomentar o emprendemento feminino, loita contra a violencia de xénero, atención ás vítimas de violencia de xénero e ás menores vítimas desta violencia, conciliación e flexibilidade de horarios, corresponsabilidade, sanidade e muller, etc. Tamén se crearon dous subcomisións: a Subcomisión sobre Racionalización de Horarios, Conciliación e Corresponsabilidade e a Subcomisión para o Estudo de Trátaa de Seres Humanos con Fins de Explotación Sexual en España.
Cota, Cundinamarca
Cota é un dos 116 concellos do departamento de Cundinamarca (Colombia). Atópase na Sabana Centro, a 26 km de Bogotá (6 km pola Avenida La Conejera que une este concello coa localidade bogotana de Suba e a unha distancia de 16 km ó sueste pola Rúa 80 que une este concello coa localidade de Engativá). Forma parte da área Metropolitana de Bogotá, segundo o censo DANE 2005. A súa cabeceira municipal atópase a 2.566 m s. n. m..
Ocupa a parte próxima á costa dun antigo lago. A súa vocación económica é agroindustrial, caracterizándose así mesmo por prestar servizos de turismo e albergar varios colexios privados.
Historia
De acordo á mitoloxía muisca, Cota figura no itinerario de Bochica, quen dende a cova do mohán, no outeiro de Cetime en Chía. predicou o culto ó sol e ensino a cultivar a terra e a tecer algodón.
Cota foi fundada como concello por orde do oidor Diego Gómez de Mena, o 29 de novembro de 1604, sendo a encomendeira María de Santiago. Despois desta fundación fíxose a repoboación en 1638 por Gabriel Carvajal, e outra novamente en 1670.
O 17 de marzo de 1873, por acordo do honorable Concello Municipal, ordénase o traslado da cabeceira municipal do sitio inicial, na "Facenda Santa Cruz", hoxe verea de Pueblo Viejo, ó sitio actual, chamado nese entón "Tres Esquinas", para que a vila estivese no Camiño Nacional que conectaba a Zipaquirá con Girardot e que era denominado "Camiño do Sal". A forma octogonal do parque está inspirada na Praza da Estrela de París, e o seu deseño, así como o da igrexa, foron elaborados por Alberto Urdaneta.
Inmigración xaponesa no Brasil
miniatura|200px|[[Cartel de propaganda da inmigración de xaponeses para o Brasil.]] A inmigración xaponesa no Brasil comezou a comezos do século XX, mediante un acordo entre o goberno xaponés e o brasileiro. Actualmente, o Brasil abriga a maior poboación de xaponeses fora do Xapón con preto de 2 millóns de nikkeis (日系), termo usado para denominar os xaponeses e os seus descendentes.
Razóns da inmigración
O Xapón estaba superpoboado no século XIX. O país quedara illado do mundo durante os 265 anos do período Edo (shogunato Tokugawa), sen guerras, epidemias traídas do exterior ou emigración. Coas técnicas agrícolas da época, o Xapón producía só o alimento que consumida, sen practicamente formar estoques para períodos difíciles.
O Cordón, Santa Locaia, Castro de Rei
O Cordón é un lugar da parroquia de Santa Locaia no concello lugués de Castro de Rei na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2019 tiña 3 habitantes (un home e dúas mulleres).
Inmigración xaponesa no Brasil
Razóns da inmigración
O fin do shogunato Tokugawa deu espazo para un intenso proxecto de modernización e apertura ao exterior durante a era Meiji. A pesar da reforma agraria, a mecanización da agricultura desempregou miles de campesiños. Outros milleiros de pequenos campesiños quedaron empeñados ou perderon as súas terras por non poder pagar os altos impostos, que, na era Meiji, pasaron a ser cobrados en diñeiro, mentres antes eran cobrados en especie (parte da produción).
Os campesiños sen terra foron para as principais cidades, que quedaron saturadas. As oportunidades de emprego volvéronse cada vez máis raras, formando unha masa de traballadores miserábeis.
A política emigratoria do goberno xaponés tiña como principal obxectivo aliviar as tensións sociais debido á escaseza de terras cultivábeis e ó endebedamento dos traballadores rurais, permitindo así a aplicación de proxectos de modernización.
A partir da década de 1880, o Xapón incentivou a emigración dos seus habitantes a través de contratos con outros gobernos. Antes do Brasil, xa había emigración de xaponeses para os Estados Unidos (principalmente Hawai), Perú e México. No inicio do século XX, tamén houbo grandes fluxos de emigración xaponesa para colonizar os territorios recentemente conquistados de Corea e Taiwán. Só no Brasil e nos Estados Unidos se formaron grandes colonias de descendentes de xaponeses. Practicamente tódolos emigrantes que formaron grandes colonias en Corea e Taiwán volveron ao Xapón despois de que terminou a segunda guerra mundial.
Francisco José Prieto
Francisco José Prieto Fernández, nado en Ourense o 18 de agosto de 1968, é un sacerdote católico galego. No presente é arcebispo de Santiago de Compostela, o cargo máis alto dentro da xerarquía da Igrexa Católica en Galicia.
Traxectoria
Francisco José Prieto estudou filosofía e teoloxía no seminario de Ourense e na Universidade de Navarra. Despois de proseguir os estudos na Pontificia Universidade Gregoriana, obtivo a licenciatura en patrística. O 26 de xuño de 1993 foi ordenado crego na catedral de Ourense.
Despois dunha breve actividade como capelán, de 1995 a 1996 foi educador do colexio masculino da diocese de Ourense, onde deu clase de patroloxía e orixes do cristianismo, de metodoloxía científica, de cristoloxía e de marioloxía, e mais profesor asociado da Universidade Pontificia de Salamanca. Despois, traballou en varias parroquias da provincia de Ourense como crego (Ourense cidade, Chaguazoso, Manzalvos, Cádavos, Castromil, até 1997), de Vilar de Astrés (até 2001), e do Reino, Torcela, A Corna e Coiras, ademais como párroco do mosteiro de San Xosé en Vilar de Astrés.
De 1998 a 2020 dirixiu o Centro de Estudos Teolóxicos a Distancia e de 2009 a 2012 a Escola Diocesana de Teoloxía. De 2007 a 2019 foi profesor do instituto teolóxico de Ourense. Desde 2012 foi o responsable de "nova evanxelización" co cargo de vigairo episcopal, até que foi nomeado bispo auxiliar de Santiago de Compostela e bispo titular da diocese de Vergi, o 28 de xaneiro de 2021. O papa que o nomeou bispo auxiliar foi Francisco. A consagración episcopal foi o 10 de abril de 2021 nunha cerimonia presidida polo monseñor Julián Barrio.
O 1 de abril de 2023, deuse a coñecer que o papa Francisco nomeara a Francisco Prieto como arcebispo de Santiago de Compostela. Con esta designación, o papa continuou coa tendencia de facer ao arcebispo polo bispo auxiliar da sé compostelá, algo que xa pasara cando Ángel Suquía foi substituído por Antonio María Rouco Varela, quen logo sería sucedido por Julián Barrio.
Foi ordenado arcebispo o 3 de xuño de 2023.
Heráldica
O seu escudo episcopal é terzado en perla. Na parte superior, de azur, un libro coas letras gregas alfa e omega representa a Palabra de Deus e baixo este o anagrama mariano do A cun M, que significa Ave María. Na parte inferior esquerda, sobre fondo de prata, repréntase a Martiño de Tours partindo a súa capa, unha referencia á diocese de orixe de Francisco José Prieto. Na parte inferior dereita, en prata unha urna do sepulcro do Apóstolo Santiago, surmontada dunha estrela de oito puntas sobre un fondo de goles.
O escudo inclúe o lema "Sequi Salvatorem participare est salutem" (en galego: seguir o Salvador é participar na salvación), unha frase tirada da obra Contra as herexías de Ireneo de Lión, Pai da Igrexa.
Auguste Mariette
Françoise Auguste Ferdinand Mariette, nado en Boulogne-sur-Mer o 11 de febreiro de 1821 e finado en 1881, foi un exiptólogo francés.
CamelCase
miniatura|200px|Exemplo de CamelCase nun indicador.
CamelCase é nunha transformación gramatical, usada decote en linguaxes de programación, que consiste en xuntar as frases ou verbas compostas nun só termo, eliminando os espazos entre termos e aplicando maiúsculas á primeira letra de cada verba, para facilitar o seu uso e evitar conflitos en linguaxes onde os espazos posúen unha significación adicional non relacionada, vinculada ou non influente na súa consideración adicional de separador de termos nas linguaxes naturais. Dentro da práctica da programación considérase un aspecto de estilo na mesma.
Existen dous tipos de CamelCase:
Trátase dun estándar en programación e nas primeiras ferramentas wiki; tamén se usa ás veces para nomes comerciais. Fóra destes ámbitos non se usa con frecuencia: o primeiro caso coñecido foi na verba comercial CinemaScope, alleo a contextos de programación.
Un exemplo da súa utilización é a linguaxe de programación Java onde os nomes de clases se escriben seguindo as pautas dun UpperCamelCase, namentres que para os membros das clases úsase lowerCamelCase.
Martín, Aguasantas, Cerdedo-Cotobade
Martín é un lugar da parroquia de Aguasantas, no concello pontevedrés de Cerdedo-Cotobade. Segundo o IGE en 2010 tiña dúas habitantes, 2 menos ca en 2007.
Backstreet Boys
Backstreet Boys é un grupo estadounidense vocal. É unha das bandas que máis discos vendeu de tódolos tempos, con 130 millóns de exemplares. Os membros son Nick Carter, Howie Dorough, AJ McLean, Kevin Richardson e Brian Littrell. Richardson deixou o grupo en 2006 e volveu en 2012.
Dauna. Lo que lleva el río
'Dauna. Lo que lleva el río' é un filme venezolano de 2015 dirixido por Mario Crespo. Está rodado en lingua warao. Foi escollido como o candidato de Venezuela para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 88ª edición dos Oscar, pero finalmente non foi nomeado.
Sinopse
Dauna enfróntase ás convencións da súa cultura warao ó ter que escoller entre amar a Tarcisio, ou seguir a súa vocación aínda baixo o risco de pagar as consecuencias.
Autopista, unha navallada á nosa terra
Autopista, unha navallada á nosa terra, tamén coñecida como Autoestrada, unha navallada á nosa terra, é unha curtametraxe documental dirixida por Llorenç Soler. O documental detalla a construción da autoestrada do Atlántico, destacando a resistencia popular á súa construción durante a transición. O filme realizouse en 1977, dous anos despois da morte do ditador Francisco Franco.
O filme foi realizado a petición da coordinadora de afectados da que formaban parte os arquitectos César Portela e Salvador Tarragó.
Argumento
Como a maioría dos filmes de Soler, céntrase nas prácticas posiblemente explotadoras a través das testemuñas das persoas afectadas. Este documental explora o colectivo de granxeiros galegos e a unificación política para loitar contra a construción da autoestrada que cortaría Galicia en dous.
Ao final tamén serve como ferramenta para crear conciencia política para inspirar o futuro activismo. Na conclusión do documental o narrador anima o espectador a mobilizarse. O filme contrasta os conceptos de modernización atraso para suxerir unha infraestrutura colonial que dea a entender o poder político representado pola autoestrada e os seus beneficios. Na montaxe o filme tamén documenta a vida rural, a cultura, as tradicións populares e as festas en Galicia durante a década de 1970.
Caribdeidos
miniatura|240px|Diversos [[Cnidaria no Dicionario Enciclopédico de Brockhaus e Efron (1890—1907).]] A dos caribdeidos (Carybdeida) ou cubomedusas (Cubomedusae) é unha orde de cnidarios da clase dos cubozoos, cos que comparte as principais características.
Patria Galega
Patria Galega foi un periódico editado na Habana entre 1941 e 1961.
Caribdeidos
Distínguense das outras cubomedusas pola presenza de bases musculares non ramificados nas esquinas da umbrela cúbica.
Patria Galega
Historia e características
Apareceu en decembro de 1941. Periódico mensual e bilingüe. Fundado e dirixido por Fuco Gómez e administrado primeiro por Cándido Navarro e despois por Ramón Vidal. Nos primeiros números aparece como Órgao ofizial do Juntoiro do mesmo nome. Tivo unha suspensión temporal de 1945 a 1948, cara 1955 hai algunhas mudanzas na redaccón e aparece Amalia Rivas (a muller de Fuco Gómez) como contadora; en 1960 aparece unicamente Fuco Gómez como director e Amalia Rivas como administradora, e pasou a subtitularse Voceiro da Galiza liídima. Entre os colaboradores figuraron José Vázquez Bedia, Pedro Martínez e algúns poetas latinoamericanos. Mantivo unha posición nacionalista. Con presenza da lingua galega. Destácanse as figuras de Rosalía de Castro e de José Martí. Desapareceu en decembro de 1961.
Saint-Denis-d'Aclon
Saint-Denis-d'Aclon é unha comuna francesa do departamento do Sena Marítimo, na rexión da Normandía. Ten 2,42 km² e 140 habitantes.
Caribdeidos
A maioría das especies teñen catro tentáculos.
Clasificación
A clasificación en familias dos caribdeidos está suxeita a controversia:
Segundo o NCBI, e o WoRMS:
Segundo o SIIT:
Segundo ADW:
Segundo Catalogue of Life:
Ligazóns externas
Consultadas o 5 de xaneiro de 2015.
Ferrari 348
O Ferrari 348 é un modelo de automóbil deportivo producido polo fabricante italiano Ferrari entre os anos 1989 e 1995. Pertence ó segmento de deportivos con motor traseiro e tracción traseira. O motor de 3'4 litros ten 300 cabalos de potencia.
Galician Programme
Contexto histórico
Este programa xurdiu durante o franquismo, etapa en que a produción cultural en galego era mínima por causa da represión e que motivou que a maior parte da actividade intelectual se desenvolvese no exilio (en Francia, Inglaterra ou nos países hispanoamericanos). Nesta situación, xorde desde a BBC de Londres unha serie de programas sobre as rexións históricas de España: Cataluña, País Vasco e Galiza. O Galician Programme e xorde entón en 1947 como resposta á demanda da audiencia española desta emisora de noticias e información acerca da situación política en España e coa intención de rehabilitar os valores autóctonos.
O impacto que ocasionaron estas emisións débese á importancia do papel da radio nestes anos, pois constituía o principal medio de comunicación da época. Esta cumpría fins propagandísticos para o réxime de Franco e, por mor do bloqueo internacional que sufría España, este tipo de emisións desde o estranxeiro considerábanse como unha intromisión contraria aos intereses do réxime autárquico do país. A pesar da ausencia de contido político da programación, o uso do galego como manifestación cultural implicaba unha oposición á vontade de castelanización e de uniformación do Estado e, para alén diso, os colaboradores tiñan un pasado vinculado ao nacionalismo galego.
Historia de creación do programa
A sección española da BBC, con George Hills como director de programas para España, concibe a idea da realización do Spanish Programme, un programa con carácter de exaltación rexional e de difusión da cultura diferenciada das comunidades históricas de Galiza, País Vasco e Cataluña.
Os principais artífices que contribuíron na creación do programa foron Alejandro Raimúndez e Francisco Fernández del Riego:
Alejandro Raimúndez, forzado a exiliarse en Londres durante a Guerra Civil, entra en contacto con Fernández del Riego, a quen lle encarga o labor de procurar colaboracións para o programa por parte de intelectuais galegos, os cales accederon e cooperaron activamente. Alejandro Raimúndez, que operaba baixo o pseudónimo de “Xavier Fernández”, desempeñou o papel de presentador, foi autor de tres programas e encargábase frecuentemente da lectura dos textos que se enviaban desde Galiza.
Francisco Fernández del Riego, ademais de ser o colaborador que máis guións remitiu, foi, de forma invisíbel para o ouvinte, o principal impulsor do programa: como coordenador, conseguía un contacto óptimo cos autores galegos que participaron no programa; alén diso, mecanografaba os textos que recibía e, finalmente, encargábase de asegurar a dispoñibilidade e o envío de material a Londres para o programa.
Estrutura do programa
O Spanish Programme, no cal se enmarca o programa do que estamos a tratar, comeza en 1947 e perdura até 1956. Emitíase os luns e tiña unha duración de aproximadamente 45 minutos. Dentro deste, o espazo dedicado ao Galician Programme oscilaba entre dez e quince minutos —do mesmo xeito que o programa catalán e o éuscaro— e emitíase cada tres semanas, pois alternábase na emisión con estoutros programas rexionais. O horario era variábel: no seu comezo, emitíase desde as 23:45 h até as 00:15 h (o que máis permaneceu); despois, desde as 22:00 h até as 22:45 h e, finalmente, desde as 21:00 h até as 21:45 h.
Temática
Os temas tratados no Galician Programme eran moi diversos, abranguendo desde etnografía, historia, arte e literatura até agricultura, xeografía ou música. Alén diso, nun mesmo programa, podían ser tratados diversos temas.
Segundo a clasificación temática proposta no libro Galicia desde Londres: Galicia, Gran Bretaña e Irlanda nos programas galegos da BBC, 1947-1956, o cal recolle unha gran parte da información relativa a este programa, a maioría dos programas refírense «ás afinidades e relacións de todo tipo entre a cultura galega e a inglesa e irlandesa». Deste xeito, moitos programas tratan asuntos como o celtismo, traducións poéticas entre o inglés e o galego, análises comparativas, a recepción e a relevancia de Galiza na literatura inglesa, a emigración ou a celebración de tradicións populares galegas en Gran Bretaña.
Nun marco máis xeral, existe un predominio da etnografía e historia (35 programas) e da literatura (63 programas). En menor medida, dedicáronse programas a biografías de autores (10 programas), á arte (4), á economía (1) e a unha recompilación de viaxes.
Ligazóns externas
s dos programas coa colaboración de Francisco Fernández del Riego na Real Academia Galega.
Xogos Olímpicos de 1960
Os Xogos Olímpicos de Verán de 1960 foron realizados en Roma, a Cidade Eterna, capital de Italia, cincuenta e dous anos despois de desistir da organización dos Xogos por causa dunha erupción do volcán Vesuvio, que consumiu a maior parte dos recursos do Estado na atención das vítimas da catástrofe. Tendo finalmente a súa oportunidade, os romanos aproveitaron para xuntar a tradición antiga dos gregos coa súa propia antiga e dramática historia. As competicións de levantamento de peso realizáronse na Basílica de Maxentius, a ximnasia nas Termas de Caracalla e o Arco de Constantino, o famoso monumento en homenaxe ó primeiro emperador romano cristián, marcou a chegada do maratón.
Abertos o 25 de agosto e rematando o 11 de setembro, os Xogos de Roma tiveron a participación de 5.338 atletas, entre eles 611 mulleres, representando a 83 estados dos cinco continentes e foron transmitidos en vivo por máis de cen canles de televisión de 18 países de Europa e mostrados en vídeo tape horas despois nos Estados Unidos, o Canadá e o Xapón.
Modalidades disputadas
miniatura|240px|Participantes
O Vao, Temes, Carballedo
O Vao é un lugar da parroquia de Temes, no concello lugués de Carballedo, na comarca de Chantada. Segundo o INE en 2016 tiña 11 habitantes, 6 mulleres e 5 homes.
Wuhan
Wuhan (chinés simplificado: 武汉市, chinés tradicional: 武漢市, pinyin: Wǔhàn shi) é a capital da provincia de Hubei, República Popular da China. Situada na confluencia dos ríos Yangtzé e Han, ten 8.310.000 habitantes. Entre 1925 e 1930 Wuhan foi a capital do goberno nacionalista chinés de Wang Jingwei oposto a Chiang Kai-shek.
O Vao, Temes, Carballedo
Toponimia
O topónimo deriva do latín, paso dun río.
Wuhan
En realidade Wuhan é a unión de tres cidades Wuchang, Hanyang e Hankou. A Torre da Grúa Amarela, construída no ano 223, é un dos símbolos da cidade. Sufriu un incendio en 1884 e unha reconstrución completa en 1981.
Historia
Wuhan é o centro xeográfico da China histórica, a metade de camiño na ruta norte-sur entre Pequín e Cantón, xusto no cruzamento do río Yangtzé, a gran ruta fluvial leste-oeste entre Sichuan (Chongqing) e a costa (Shanghai).
Primitiva cidade
Así, dende o 1500 a.C., ao comezo da dinastía Shang, establécese un centro de trasporte fluvial chamado Panlong (no moderno suburbio de Huangpi, ao norte da cidade actual), a primeira cidade daquela dinastía na cunca do río Azul.
Pertencente ao estado de Chu por tanto tempo coma o da dinastía dos Zhou Orientais (770 a.C.-221 A.C.), a cultura Chu converteuse no fundamento da actual na rexión da capital. No século III a.C., durante o período dos Reinos combatentes, construíronse dúas fortalezas en dous promontorios a cada lado do Yangtze: o da beira esquerda (oeste) semella unha tartaruga (Guishan), e o da beira dereita (leste) unha serpe (Sheshan) bebendo na auga. Na protección deste vai nacer a cidade de Wuchang e na do primeiro a de Hanyang.
Wuchang e Hanyang
No final da dinastía dos Han Orientais (25-220 d.C) xurdiu ao norte do Outeiro da Tartaruga un activo porto chamado Queyue (antecedente de Hanyang). Foi fortificado con murallas no 206. Por esa época (208), a épica batalla dos Cantís Vermellos, augas arriba do río Azul, marcou o fin da dinastía Han e o comezo do período dos Tres Reinos. En 222 Sun Quan, rei de Wu, move a súa capital a Xiakou (a base do seu exército na campaña militar) renomeándoa Wuchang, construíndo fortes e pazos e, no 223, cercándoa cunha muralla. Nese ano erixe a famosa Torre da Grúa Amarela (unha ducia de veces reconstruída), que domina ata hoxe o gran río dende o Outeiro da Serpe. A vella Wuchang é unha cidade con estaleiros, metalurxia, cuñaxe de moeda e manufactura de porcelana branca. De calquera maneira, a partir do século IV, a capitalidade volta a Nanjing e as dúas cidades do curso medio teñen un lento desenvolvemento ata a época Tang (618-907) e Song (960-1279).
Foi despois que, durante a dinastía Sui, no 606, se fundase Hanyang, seica ó sur do Outeiro da Tartaruga e na beira norte do río Han, o maior afluente do Yangtze, que daquela alí desembocaba. O seu florecemento coma centro comercial e artesanal da rexión deu pulo ao enclave.
Na época da dinastía Yuan (1279-1368) Wuchang convértese en capital provincial do imperio e arrodéase de novas murallas reforzando o carácter de centro administrativo que vai manter ata hoxe.
Hankou
En 1474 o río Han cambia de súpeto de curso cara ao norte. Os suburbios máis setentrionais de Hanyang quedan separados, o que de feito constitúe o punto de partida dunha nova cidade, a terceira no lugar, que co tempo chamarase Hankow.
A engalaxe de Hankow como porto no século XVI e principalmente no XVII veu a expensas do repregue de Hanyang, cuxos anteriores barrios portuarios, agora entupidos, trasladaron alá a súa actividade.
O século XVIII non fixo senón confirmar a Hankow coma base portuaria de referencia no interior da China; o que no XIX a converteu, tralas Guerras do Opio (coa súa destrución xunto á de Hanyang pola rebelión Taiping en 1850 ) e o Tratado de Tianjin (1860), nunha das obrigadas prazas de apertura ao tráfico internacional con concesións estranxeiras asentadas ao longo da ribeira do Yangtzé. Iso converteuna nunha metrópole cosmopolita. A chegada do ferrocarril a fins de século acelerou o crecemento coma nó comercial de transporte. Tamén se iniciou unha forte industrialización: así, na banda de Hanyang instaláronse un arsenal e unha aceiraría (primeiro fito do futuro siderúrxico da área).
Wuhan
En 1911 tivo lugar en Wuchang a revolta que remataría o milenario imperio chinés, o derrocamento da dinastía Qin e a proclamación da República da China. Nas décadas turbulentas que seguiron, a cidade foi elixida brevemente (1926) coma capital da nación por unha das faccións, para o que se decidiu en 1927 unir as tres cidades históricas nunha soa entidade administrativa.
Trala proclamación da República Popular, o primeiro plan quinquenal reforzou o carácter de centro da industria pesada da cidade, e decidiuse construír a primeira ponte sobre o Yangtzé (1957). Coma peche dun círculo histórico o trazado elixido foi o que unía os Outeiros da Serpe e da Tartaruga. Unha segunda ponte entre Hankou e Wuchang foi tendida en 1995.
A Cruz, Santa Locaia, Castro de Rei
A Cruz é un lugar da parroquia de Santa Locaia no concello lugués de Castro de Rei na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2019 tiña 25 habitantes (13 homes e 12 mulleres).
Illas de Lord Howe
A Illa de Lord Howe é unha pequena illa do Océano Pacífico a 600 km ao leste do continente australiano. Xunto coa Pirámide de Ball, está administrada polo consello da Illa de Lord Howe, unha das 175 autoridades locais do estado de Nova Gales do Sur, e forma parte da Mid-North Coast Statistical Division. Non está constituída en administración local e polo tanto ten un tratamento de área desincorporada, pero está autogobernada polo xa mencionado consello da Illa de Lord Howe. O grupo de illas que compón Lord Howe foi declarado Patrimonio da Humanidade en 1982, en atención á súa beleza única e á súa biodiversidade. Os parques marítimos Lord Howe Island Marine Park e Lord Howe Island Marine Park (augas da Commonwealth) protexe o espazo marítimo que rodea o grupo de illas.
O fuso horario do grupo de illas é UTC 10:30. Durante o horario de verán isto cambia media hora e pasa a UTC 11, en lugar de cambiar unha hora completa.
Historia
Moitos barcos militares que navegaban entre Nova Gales do Sur e a Illa de Norfolk facían unha escala na illa, da mesma forma que o facían algúns baleeiros e barcos mercantes. Algúns barcos deixaron cabras e porcos na illa, para ter alimento en futuras visitas. Non houbo asentamentos permanentes ata 1834, nunha área da illa coñecida hoxe como Old Settlement (asentamento antigo).
Ata 1974 non tivo conexión aérea, e a única forma de chegar á illa por aire era un hidroavión que se podía tomar desde Sydney e que amaraban no lago que forma o arrecife de coral. No ano 2002 o destrutor da mariña británica HMS Nottingham encalloú nun lugar próximo "Wolf Rock, un arrecife próximo á illa, e estivo a piques de naufragar.
Xeoloxía
miniatura|esquerda|Vista da Illa de Lord Howe na que se poden ver os montes Lidgbird e Gower.
Ten unha orografía moi accidentada, que se desenvolve ao longo de aproximadamente 10 km de longo por 2 de ancho. Provén dun volcán en escudo de 7 millóns de anos de antigüidade, cuxo remanente erosionado é a illa de Lord Howe. A súa forma de media lúa protexe un arrecife de coral e un lago.
Beautifulgarbage
Beautifulgarbage é o terceiro álbum da banda de rock alternativo estadounidense Garbage, editado o 21 de setembro do 2001 por Mushroom Records UK e por Interscope e Norteamérica. As orixes do álbum están nunha serie de cancións compostas en 1999 para un cancelado álbum de caras-b, e que foi gravado no ano seguinte.
Illas de Lord Howe
Xeoloxía
A cadea de montes submarinos de Lord Howe, formada por guyots cubertos de coral, esténdese 1000 km cara ao norte e parece ser formada por un movemento cara ao norte da placa indoaustraliana, realizado sobre un punto quente estacionario (ver Tectónica de placas). Esta cadea é unha das características atopadas na meseta coñecida como a elevación de Lord Howe, unha parte do continente mergullado de Cealandia.
O monte Lidgbird, de 777 msnm de altitude e o monte Gower, de 875, dominan o extremo sur da illa. Ambos son de roca basáltica, restos de lava que no seu día enchía o que hoxe é unha gran caldeira volcánica. Estes ríos de lava producíronse fai 6,4 millóns de anos, e foron as últimas manifestacións de actividade volcánica na illa, que despois foi erosionada ata quedar como a coñecemos na actualidade.
O arrecife de coral, a 31º sur, é o arrecife situado máis ao sur que se coñece.
A pirámide de Ball é un illote rochoso situado a 16 km ao sur da Illa de Lord Howe, e como ela mesma é o resto dun volcán erosionado. É o maior dunha serie de apilamientos de orixe volcánico que forman illotes na zona.
Flora e fauna
A Illa de Lord Howe constitúe unha ecorrexión terrestre, coñecida como Bosques subtropicales da Illa de Lord Howe. É parte da ecozona de Australasia, e ten moitas bioafinidades con Australia, Nova Guinea e Nova Caledonia. A Illa de Lord Howe nunca foi parte dun continente, e toda a súa flora e fauna colonizoú a illa atravesando os mares. Case a metade das plantas que crecen na illa son especies endémicas. Unha das máis coñecidas é a palmeira Howea, un endemismo do as palmeiras Arecaceae, da cal expórtanse anualmente varios millóns de exemplares, o que supón para a illa a única industria significativa á parte do turismo.
Outra característica endémica da illa é o Cogomelo Brillante, que se dá logo de choivas fortes. Atópase durante varios días. O brillo é tan forte que se pode utilizar para ler na escuridade.
Varias especies e subespecies endémicas de paxaros extinguíronse desde o descubrimento da illa. A Galiña de Marisma de Lord Howe ou Gallinácea Branca (Porphyrio albus), a Pomba de Pescozo Branco (Columba vitiensis godmanae), o Periquito de Peito Vermello (Cyanoramphus novaezelandiae subflavescens) e o Paxaro Bobo de Tasmania (Sula tasmani) foron eliminadas polos poboadores da illa ao longo do século XIX. A chegada accidental da rata negra debida ao naufraxio do Makambo en 1918 disparou unha segunda onda de extincións, incluíndo o tordo chamado polos insulares Paxaro Doutor (Turdus poliocephalus vinitinctus), o Ollo Branco Forte (Zosterops strenuus), o Estorniño de Lord Howe (Alponis fusca hulliana), a Pomba de Lord Howe (Rhipidura fuliginosa cervina) e o Gerygone de Lord Howe (Gerygone insularis).
Só perdura un mamífero orixinario da illa, o Morcego Grande do Bosque (Eptesicus sagittula). A especie endémica de morcegos (Nyctophilus howensis) só se coñece por unha caveira atopada e actualmente suponse que está extinguido. A extinción puido deberse á introdución na illa do Bufo con Máscara en 1920, co obxecto de controlar a poboación de ratas. Este bufo pode ser tamén a causa da extinción da lechuza (Ninox novaeseelandiae albaria).
esquerda|miniatura|200px|Palmeiras Howea na Illa de Lord Howe
Hai dous réptiles terrestres que son nativos do grupo de illas: o lagarto scincidae (Leiolopisma lichenigera) e o lagarto gecko (Phyllodactylus guentheri). Ambos son raros na illa principal pero máis comúns nas illas máis pequenas. O lagarto scincidae (Lampropholis delicata) e a Ra Gritona (Litoria dentata) introducíronse accidentalmente desde o continente australiano en épocas recentes.
O Insecto Pau da Illa de Lord Howe (Dryococelus australis) desapareceu da illa principal pouco despois da introdución da rata negra. En 2001 descubriuse unha pequena poboación nun único arbusto (Melaleuca howeana) nas pendentes da Pirámide de Ball.
Ao redor dun 10% da superficie forestal da Illa de Lord Howe talouse para dedicala á agricultura, e outro 20% viuse afectada por gañado bovino doméstico e ovellas, cabras e porcos silvestres. As cabras elimináronse da illa recentemente, a poboación de porcos silvestres reduciuse, e estanse a por esforzos crecentes para controlar o número de ratas, ratos, e plantas introducidas na illa. Un programa de recuperación conseguiu aumentar o número de exemplares de Galiña Madeireira de Lord Howe, desde os 20 que existían no ano 1970 aos aproximadamente 200 que viven na actualidade.
Ameazas
Baseado na análise feita por Tim Flannery en "A ameaza do cambio climático", o ecosistema da Illa de Lord Howe está ameazado polo cambio climático e o arrequecemento global. Os arrecifes están ameazados por un aumento da temperatura da auga. A gran barreira de coral situada ao nordés de Australia está ameazada especificamente polos efectos en Australia do arrequecemento global, e o mesmo pódese afirmar dos arrecifes da Illa de Lord Howe. A flora e fauna de clima tépedo están ameazados polo aumento da temperatura xa que aqueles que están no monte Gower non poden emigrar a lugares máis elevados para buscar o seu rango de temperaturas propio.
Lenda das catro barras de sangue
miniatura|300px|Mort de Guifré el Pelós, de [[Claudi Lorenzale i Sugrañes, ca. 1843]] A lenda das catro barras de sangue (en Llegenda de les quatre barres de sang) é unha lenda sobre a orixe da Senyera Reial que aparece por primeira vez en 1551 na Segunda parte de la crónica general de España, unha crónica editada en castelán en Valencia, obra de Pere Antoni Beuter. Esta lenda sitúa a orixe da Senyera Reial na persoa de Guifré el Pilós, e máis concretamente, narra que o sinal das catro barras foi creado despois dunha batalla contra os normandos, cando o rei dos francos mollou a súa man no sangue das feridas de Guifré el Pilós, e pasou despois catro dedos por enriba do escudo do conde de Barcelona dicindo: «estas serán as vosas armas, conde».
A lenda das catro barras de sangue non aparece en ningunha historia antes da obra de Beuter de 1551, mais a adscrición da Senyal Reial á liñaxe dos condes de Barcelona xa fora estabelecida polos reis de Aragón no século XIV. No século XV apareceron versións primarias da lenda que explicaban a creación deste símbolo heráldico nunhas marcas de sangue feitas sobre un escudo dourado até que, finalmente, no século XVI foi o mesmo Beuter quen advertiu que atopara a lenda de Guifré el Pilós e das barras de sangue nuns supostos «cuadernos de mano» (cadernos manuscritos), sen dar máis indicacións. Se ben non se pode dicir con absoluta seguridade que Beuter fose o creador da lenda, semella claro que o recurso dos supostos «cuadernos de mano», ou ben remite a unha fonte anterior, ou ben foi un subterfuxio para evitar calquera crítica posterior.
A lenda valenciana das catro barras de sangue foi un éxito inmediato e fulminante, sendo a partir dese intre copiada por tódolos historiadores posteriores tomándoa por verídica. Non foi até 1812 que o historiador catalán Joan de Sans i de Barutell desacredita calquera veracidade á lenda valenciana das catro barras, sinalando as incoherencies históricas que se presentan respecto Guifré el Pilós (c. 840-897), mentres que o heraldista Faustino Menéndez Pidal de Navascués demostrou que a heráldica non apareceu en Europa até o segundo cuarto do século XII (1125-1150). Malia que en 1812 Joan de Sans i de Barutell desacreditou totalmente a historicidade da lenda, non deixou de ser unha lenda moi popular, razón pola cal varios artistas sentiron a necesidade de reproducila graficamente e de glosala con poemas.
Despensa
miniatura|383x383px|A Despensa, Frans Snyders, ca. 1620 Unha despensa é unha estancia fresca onde se almacenan os alimentos antes de utilizalos. As despensas eran correntes en casas antes do uso extensivo do frigorífico.
Unha despensa debe ser:
Xeografía
No hemisferio norte, a maioría das casas adoitaban ter a súa despensa e cociña no lado norte ou leste da casa onde recibía menos sol. En Australia e Nova Zelandia as despensas eran colocadas nos lados sur ou oeste da casa pola mesma razón.
Características e historia
alt=Despensa del siglo XIX en el Museo Romántico Can Papiol de Vilanova i la Geltrú|miniatura|Despensa do século XIX no [[Museo Romántico Can Papiol de Vilanova i a Geltrú]] Moitas despensas teñen pequenas xanelas sen vidro coa abertura cuberta por unha malla fina. Isto permite a circulación libre do aire sen permitir que entren as moscas. Moitas despensas alicatáronse ou se pintaron as paredes para simplificar a limpeza. As despensas máis vellas e especialmente as das casas máis grandes tiñan ganchos no teito para colgar pezas de carne ou de caza. Outras tiñan envases illantes para o xeo, anticipando o desenvolvemento futuro dos refrixeradores. Unha despensa pode conter unha laxa ou un estante de pedra usado para manter o alimento fresco nos tempos anteriores á refrixeración.
Nunha casa moderadamente grande do século XIX, todos estes cuartos púñanse tan abaixo no edificio como fose posible e conveniente para utilizar a masa da terra para conservalos a baixa temperatura durante o verán.
Moi poucas casas modernas teñen despensas no sentido antigo chamándose así agora aos andeis ou cuartos pequenos situados normalmente xunto á cociña, onde se gardan as bebidas e alimentos envasados.
Ría de Ribadeo
A ría de Ribadeo, (en Asturias é empregado tamén o nome de ría do Eo)  é unha ría cantábrica situada entre Galiza e Asturias e formada pola desembocadura do río Eo xunto con outros ríos menores, como o río Suarón e o río Grande. Ten 10 km de lonxitude e unha largura abondo constante duns 800 m, estreitándose ata os 600 m preto da boca —onde é atravesada pola ponte dos Santos— e abríndose máis á altura das enseadas de Arnao —xusto á beira da boca— da Lieira —entre Castropol e As Figueiras— e del Tarrón —a máis interior—, todas na parte oriental.
A ría e o seu espazo natural da parte galega están amparados polas figuras de protección de zona especial de conservación, zona de especial protección para as aves e zona húmida protexida, e a parte asturiana como reserva natural parcial. O conxunto da ría de Ribadeo está dentro da Reserva da biosfera Río Eo, Ozcos e Terras de Burón e dentro do programa internacional de zonas húmidas Ramsar.
Xeografía e xeoloxía
miniatura|260px|A ría de Ribadeo no mapa de [[Pedro Teixeira, 1634.]]
Situación
Colle o seu nome da principal vila ribeirá, Ribadeo, a única situada baixo administración galega. Os outros tres enclaves principais son, na beira asturiana e de norte a sur, As Figueiras, Castropol e A Veiga. Ó norte, o límite con Cantábrico ven marcado pola liña Illa Pancha (Galicia) - Punta da Cruz (Asturias).
Accidentes xeográficos
Na ribeira castropolega aparecen diversos entrantes do mar. De sur a norte (do Eo ó Cantábrico) son: a enseada del Tarrón, (en Vilavedelle), a Regueira (en Moldes), a enseada da Lieira (a meirande, entre a vila de Castropol As Figueiras), e a de Arnao. Na beira galega, oeste, a máis salientable é a enseada da Vilavella en Ove.
Os entrantes de terra máis salientables son, na parte asturiana, A Punta, na mesma vila de Castropol, e a punta da Cruz. Na beira galega destacan o Puntal e a Punta da Torba.
Hidrografía
Recibe achegas de varios ríos, o Eo é o principal deles e o que aporta a maioría da auga doce que recibe, e outros son o Suarón e o Monxardín (ambos desembocando na Veiga, Asturias) e o río Grande na zona galega. A saída ó mar prodúcese na zona norte, entre os enclaves da Illa Pancha na parte galega (concello de Ribadeo) e a Punta da Cruz na asturiana (concello de Castropol). Polo interior, na desembocadura do río Eo, a variación mareal amortece ó longo de varios quilómetros, chegando ata Abres, zona final na que a ría recibe o nome de ría de Abres.
Xeoloxía
A ría formouse, como todas as rías, polo afundimento dun val fluvial e é unha das rías altas. Está colmatada de materiais fluviais formando marismas na súa primeira metade, e, facendo unha transición a materiais de orixe mariña, na parte central forma os tesos ou tesóns. A ría da acubillo a varias praias, entre as que destacan Arnao (a maior, con diferenza) e San Román, na parte asturiana, e O Cargadoiro na parte galega. Ademais cabe mencionar a praia dos bloques, artificial, ó sur do porto de Ribadeo, e a praia de Cabanela, desaparecida baixo o paseo marítimo de Ribadeo.
A ría sofre un proceso de colmatación que é tratado periodicamente con dragados, e que produce os tesóns, bancos de area de forma variable,
Isidoro Asensio Amor estudou os procesos de sedimentación na ría.
Aves
Abrangue no seu interior unha zona de especial protección para as aves (ZEPA). É destacable a avifauna da ría, asentada na lama da súa parte interior (sur).
Lexislación
A ría e o seu espazo natural está acollido por diferentes figuras de protección en Galicia e Asturias.
A zona oeste galega está declarada en Galicia como zona de especial protección dos valores naturais e zona especial de conservación (ZEC) denominada "Río Eo", de 1.003 ha., e de "Ribadeo" de 536 ha.; e zona de especial protección para as aves (ZEPA) de 625 ha. Dende o ano 1983, é Refuxio Nacional de Caza.
Asturias declarou como "Reserva Natural Parcial da Ría do Eo" a parte leste da ría, desde a punta Espiela ata As Figueiras, e ata o sur en Castropol e A Veiga.
Instalacións portuarias
No ano 2004 na ría de Ribadeo as instalacións portuarias ocupaban un 4% do espazo. A comezos de 2006 completouse o recheo cunha extensión de 8.000 m2, no porto de Ribadeo, instalacións de Mirasol. Con este recheo incrementouse a área portuaria ata acadar o 5 % do total da ría. En Ribadeo as instalaciones comprenden un porto comercial, outro deportivo e outro pesqueiro. As Figueiras e Castropol tamén teñen instalacións porturarias, pero menores.
Outros empregos
Na parte asturiana da ría están enclavados os estaleiros Gondán, con abundante produción de barcos no século XXI.
Historia
Na ría teñen afundido diversas naves. Entre elas, o galeón s. Giacomo di Galizia no 1597 e do que se acordou a petición de ben de interese cultural para os seus restos en 2019. Asemade, hai documentados outros afundimentos, como o da fragata Casas, de 43 m de eslora en 1857, ou a corveta Juliana González, da armadora Bengoechea.
A actividade marítima alterouse pola construción da ponte dos Santos, afectando á reconversión das lanchas de pasaxe para paseos turísticos ou limitando a altura dos navíos construídos nos estaleiros.
Controversia sobre o nome: ría de Ribadeo ou ría do Eo
Isto levou a peticións diverxentes por parte dos alcaldes da Veiga e Castropol, a Xunta de Galicia ou a Plataforma para a Defensa da Ría de Ribadeo.
Se ben, etimoloxicamente, o termo Ribadeo refírese a súa localización na ribeira do esteiro do río Eo, as dúas partes argumentan defendendo diferentes denominacións. Dunha banda, a parte asturiana valora que a ría fora propiedade de Castropol entre 1154 até 1956, en que se deslindan as áreas que pasan a ser territorio tanto de Galicia como de Asturias. Igualmente, o Principado se apoia en que o topónimo tradicional de maior uso en ámbalas dúas beiras é o de "ría del Eo-Ria do Eo, de uso exclusivo en Asturias dende a década dos anos 80 e maioritario en Galicia". Pola parte galega, oponse que o termo Ría de Ribadeo está avalado porque tradicionalmente nas rías cantábricas, tanto galegas como asturianas, denomínanse adoptando o nome da localidade de maior entidade na súa desembocadura (caso da ría de Vig o ou de Pontevedra; e non do Verdugo ou do Lérez) e, tamén, porque xa aparece con esa denominación nos mapas e cartas mariñas do século XVI.
O caso foi tratado pola Comisión especializada de nomes xeográficos nas súas reunións de 19 de decembro de 2007 e 12 de marzo de 2008, estudando os informes da Comisión de Toponimia da Xunta de Galicia, a Dirección General de Promoción Cultural y Política Lingüística da Consejería de Cultura y Turismo do Principado de Asturias e a Real Sociedad Geográfica, acordando que o nome oficial recoñecido sexa o de ría de Ribadeo. Porén, e a pesar da resolución oficial baseada en datos históricos e xeográficos, a polémica continúa, dado o interese asturiano en que se considere o nome que eles defenden como oficioso.
En novembro de 2021, o Instituto Geográfico Nacional, organismo dependente do Ministerio de Transportes, Mobilidade e Axenda Urbana, aceptara nun dictame a denominación de Ría del Eo mais foi recurrido polo, daquela, alcalde de Ribadeo, Fernando Suárez. Porén, ese dictame foi confirmado en novembro do 2022, afirmando que as dúas denominacións toponímicas serán incluídas nas bases de datos xeográficas oficiais.
A Pena, Aguasantas, Cerdedo-Cotobade
A Pena é un lugar da parroquia de Aguasantas, no concello pontevedrés de Cerdedo-Cotobade. Segundo o IGE do 2010 tiña 2 habitantes (1 home e 1 muller), o mesmo número ca en 2007.
O nome vén dado por unha pena, unha pedra grande que sobresae da superficie.
Neste lugar naceu o escultor Xosé Cerviño García (1843-1922), autor do cruceiro do Hío.
Cubas
O topónimo galego Cubas pode referirse a:
Ferrari 328
O Ferrari 328 é un modelo de automóbil deportivo producido polo fabricante italiano Ferrari entre os anos 1985 e 1989. Pertence ó segmento de deportivos con motor traseiro e tracción traseira. O motor de 3'2 litros ten 270 cabalos de potencia.
Entalladura
miniatura|Entalla nun selo exipcio. [[Museo do Louvre|Louvre.]] Chámase entalladura ou entalla a toda pedra dura gravada en oco, especialmente a empregada como selo. As pedras finas que se empregan para tales efectos adoitan ser ágatas, cornalinas, esmeraldas, ametistas, granates e lapislázuli.
A arte de producir camafeos e outros obxectos semellantes coma entalles chámase glíptica (do grego glypho, 'gravar') e é un xeito especial da arte da escultura. As producións da glíptica serviron desde os tempos máis remotos da Historia para realizar selos, artigos de ornamentación e obxectos piadosos ou propios da superstición.
Malva
miniatura|Malva sylvestris : Sementes soltas. A malva brava ou malva común (Malva sylvestris) é unha planta herbácea da familia das malváceas, moi abundante en toda Europa nos beirados dos camiños e en terreos tanto cultivados coma incultos.
Descrición
É unha perenne herbácea ou algo lígnea na base, de até 2 m de altura. Xeralmente posúe hábito erecto, con ramificacións. O talo pode ser glabrescente a pubescente. As follas son palmatífidas, alternas e pecioladas.