cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Christopher Reeve
Traxectoria
Christopher Reeve estudou na Universidade de Cornell onde se licenciou en arte. Asemade empezou a traballar como actor. Durante o último curso en Cornell, durante 1974, Reeve e máis Robin Williams (outro estudante de Cornell) foron escollidos para estudar na Juilliard School of Performing Arts, unha famosa e elitista escola de interpretación neoiorquina dirixida polo coñecido John Houseman. Foi a grande oportunidade da súa vida.
Antes de ser Superman/Carl Kent, Reeve actuou en teatro e no serial Love of Life. Con apenas 24 anos seleccionárao, entre numerosos aspirantes, para encarnar o papel de Superman (Richard Donner, 1978) na gran pantalla. Repetiría nos sucesivos filmes da saga. Pero a súa carreira non se limitou a este papel de gran popularidade. De feito, debido seguramente á súa formación clásica, Reeve odiaba personaxe deste tipo. Non deixa de ser irónico que Supermán o fixese famoso no mundo enteiro. Probablemente esa mesma fama provocou que a súa carreira sufrise un pequeno parón. Era difícil que o público aceptase a "Supermán" noutros papeis.
Xa en 1980 progatonizou Algures no tempo que non gozou de éxito. Con todo, hoxe aparece coma unha película aclamada por moitos. Curiosamente, Seymour demostrou o seu agarimo cara a Reeve, bautizando a un dos seus fillos co nome do actor.
Paseniñamente a apreciación do seu traballo foi mudando. En 1984 foi aclamado pola crítica grazas ó seu traballo en Os bostonianos (The Bostonians) onde encarnaba a un avogado do Sur. A súa figura na vida pública tamén ía adquirindo certa autonomía respecto do seu rol de Supermán. Así en 1987 viaxou a Chile, aínda naquelora baixo a ditadura de Agusto Pinochet, para mostrar publicamente o seu alento ós actores e escritores perseguidos polo réxime pinochetista.
Durante os seguintes anos continuou traballando nas secuelas de Supermán. Pero tamén participou en filmes como O que queda do día (1993) polo que recibiu moitos aplausos.
miniatura|250px|dereita|Christopher Reeve dando unha conferencia A vida de Christopher Reeve torceuse o 27 de maio de 1995. Sufriu un golpe por mor dunha caída do seu cabalo Eastern Express durante unha carreira hípica en Culperer (Virxinia, Estados Unidos). Quedou paralítico, incapaz de moverse do pescozo para abaixo e xunguido a unha máquina que lle permitía respirar. Pero Reeve sobrepúxose a esta eiva e empeñouse nunha loita persoal contra as súas limitacións físicas. Mesmo fundou unha asociación para apoiar a investigación médica en col da curación das persoas paralíticas: o Chistopher e Dana Reeve Paralysis Resource Center (Dana é a súa esposa), situado en Short Hills (Nova Jersey, Estados Unidos). Dende esta fundación, Reeve mostrouse coma un fervente defensor da investigación con células nai en contra da política do goberno estadounidense.
Grazas a varias operacións e os seus esforzos logrou recuperar parte da súa mobilidade. Pronto reapareceu no cine con papeis onde interpretaba a personaxes tolleitos en cadeira de rodas, destacando un correcto remake de A ventá indiscreta (Rear Window, Alfred Hitchcock, 1959). Pero, sobre todo, as súas aparicións concentráronse nas TV-movies e nas series para TV. Ademais do remake de A ventá indiscreta que protagonizou en 1998, tamén figurou como episódico na serie Smallville, sobre a adolescencia de Supermán na súa vila natal.
Ademais de actor tamén dirixiu e produciu unhas poucas películas. Como director iniciouse despois do seu accidente e levou á televisión In the Gloaming (1997), acerca dun enfermo de SIDA, e The Brooke Ellison Story (2004) nas que non actuou.
Morreu o 10 de outubro de 2004 en Mount Kisco (Nova York) a causa dun ataque ó corazón. Contaba 52 anos.
The Book Thief (filme)
The Book Thief é un filme xermano-estadounidense de 2013 dirixido por Brian Percival e protagonizado por Geoffrey Rush, Emily Watson e Sophie Nélisse. O filme está baseado na novela homónima de 2005 escrita por Markus Zusak, e foi adaptada por Michael Petroni. Conta a historia dunha nena que vive coa súa familia adoptiva durante a Alemaña nazi. Logo de aprender a ler grazas ó seu novo pai, a nena comeza a "tomar prestados" libros que comparte co refuxiado xudeu que se agocha na casa dos seus pais. A banda sonora foi composta por John Williams.
The Book Thief estreouse no Festival de Cinema de Mill Valley o 31 de outubro de 2013, e nos cinemas dos Estados Unidos o 8 de novembro de 2013. Recibiu valoracións dispares por parte da crítica, con eloxios á súa "fresca perspectiva da guerra" e o seu foco no "consistente fío de humanidade" durante a historia, mais outros críticos salientaron a "narrativa ilusoria" do filme. Cun orzamento de 19 millóns de dólares, o filme foi un éxito de recadación, conseguindo máis de 76 millóns de dólares.
The Book Thief recibiu nomeamentos ós Óscar, Globos de Ouro e BAFTA pola súa banda sonora. Pola súa interpretación no filme, Sophie Nélisse gañou o Premio Spotlight no Festival de Cinema de Hollywood, o Premio Newcomer Satellite e o Premio da Sociedade de Críticos de Cinema de Phoenix. O filme estreouse en Blu-ray e DVD o 11 de marzo de 2014.
Associação Impulsora Casa da Lusofonia
Antecedentes
miniatura|Reunión da directiva da Impulsora con Manuel Baltar, Presidente da deputación de Ourense en marzo de 2021. miniatura|Logo Associação Impulsora A Impulsora canaliza e impulsa á sociedade civil para recoller unha vella demanda existente na sociedade galega, principalmente, mais tamén no conxunto do Reino da España. Así temos as diferentes declaracións que neste senso foron aparecendo nos últimos anos, sobre todo desde a aprobación por unanimidade da Lei 1/2014, do 24 de marzo, para o aproveitamento da lingua portuguesa e vínculos coa lusofonía, coñecida como lei "Paz Andrade".
Un dos impulsores daquela iniciativa lexislativa popular que remataría sendo aprobada no Parlamento de Galicia foi o Xosé Carlos Morell , que defendeu no hemiciclo do Pazo do Hórreo a ILP "Paz Andrade" e que foi o primeiro secretario xeral da Impulsora da Casa da Lusofonia. Nachy López tomou posse do cargo en Marzo de 2022 como secretaria xeral. https://www.laregion.es/articulo/ourense/novo-movemento-ter-casa-da-lusofonia/202203152229051115233.html?utm_medium=social&utm_source=whatsapp&utm_campaign=share_button
O propio director do IGADI o moañés Xulio Ríos falaba xa no 2018 da necesidade da creación dunha Casa da Lusofonia. Nese mesmo ano desde o Concello de Santiago de Compostela aproban unha declaración institucional de forma unánime para a constitución da "Casa da Lusofonia". Xa no Senado Luís García Mañá fai unha de pregunta por escrito ao goberno o 14 de novembro de 2018 sobre a conveniencia da creación da "Casa da Lusofonia".
Obxectivos
Co obxectivo de fomentar o mellor coñecemento entre os pobos que conforman a lusofonía e España, a Casa da Lusofonia, segundo a Impulsora terá que configurarse como un pólo dinámico para o desenvolvemento de todo tipo de actividades, fomentando o debate, a reflexión e a investigación sobre temas de contido cultural, artístico, ideolóxico, social, científico, tecnolóxico, económico e político. Trátase de crear un foro e punto de encontro obxectivo e aberto orientado á difusión daqueles elementos que, nalgunha medida, poidan contribuír a estreitar os lazos entre os pobos desta comunidade internacional. En 2021, son oito os estados que teñen a lingua portuguesa como materna ou oficial: Angola, Brasil, Cabo Verde, Guinea-Bisau, Mozambique, Portugal, San Tomé e Príncipe e Timor-Leste. Ademais, tamén acostuman incluírse na lusofonía outros enclaves onde se fala ou se falou portugués, nas súas diversas variantes, como é o caso de Ajudá, Aruba, Balí, Battcaloa, Bonaire, Casamansa, Chaul, Coromandel, Cucaçau, Damão, Diu, Fort Cochim, Galiza, Goa, Ilha de Ano Bom, Java, Jehove, Korlai, Kuala-Lumpur, Mahé, Macau, Mangalor, Penang, Puttalan, Suriname, Tapin, Tellicherry e Vaipim.
Napa
Napa é unha cidade do estado de California, nos Estados Unidos. É a sede e cidade máis poboada do condado do mesmo nome, con 80.011 habitantes e unha densidade de poboación de 1.748 hab/km².
Kirsán Iliumzhínov
Kirsan Nikolayevich Ilyumjinov (Кирса́н Никола́евич Илюмжи́нов; en calmuco, Үлмҗин Кирсән, Ülmcin Kirsən), nado en Elista o 5 de abril de 1962, é un millonario calmuco, budista e político da Rusia.
Traxectoria
É o presidente da República dos Calmucos, unha das divisións federais da Federación Rusa e presidente da FIDE desde 1995. Kirsan decretou a obrigatoriedade do ensino de xadrez nas escolas primarias da República da Calmuquia.
O Corral de Abaixo, Calde, Lugo
O Corral de Abaixo é un lugar da parroquia de Calde no concello lugués de Lugo na comarca de Lugo.
A Pena, Calde, Lugo
A Pena é un lugar da parroquia de Calde no concello lugués de Lugo na comarca de Lugo.
Andrade, Calde, Lugo
Andrade é un lugar da parroquia de Calde no concello lugués de Lugo na comarca de Lugo.
Ana Luna Alonso
Ana Luna Alonso, nada en Lugo, é unha profesora do departamento de tradución e lingüística da Facultade de Filoloxía e Tradución da Universidade de Vigo.
Traxectoria
Licenciouse en Filoloxía Románica e doutorouse en filoloxía francesa pola Universidade de Santiago de Compostela. É investigadora titular do grupo BiTraGa (A Biblioteca da Tradución Galega) e participa en diferentes proxectos como XESCOM e CULTURFIL da USC, EACT da UAB ou CRET da UB.
Entre as súas actividades sobre a tradución inclúe estudos socioculturais sobre as linguas minorizadas, a historia da tradución e das persoas que traducen, o estudo dos fluxos de tradución e as políticas de tradución editorial.
Publicacións
É coeditora de monografías como:
Vilar do Monte, San Fiz de Reimóndez, Sarria
Vilar do Monte é un lugar da parroquia de San Fiz de Reimóndez, no concello lugués de Sarria, na comarca de Sarria.
O Corral de Abaixo, Pías, Lugo
O Corral de Abaixo é un lugar da parroquia de Pías no concello lugués de Lugo na comarca de Lugo.
O Corral de Arriba, Calde, Lugo
O Corral de Arriba é un lugar da parroquia de Calde no concello lugués de Lugo na comarca de Lugo.
Ladruga, San Miguel de Vilapedre, Sarria
Ladruga é un lugar da parroquia de San Miguel de Vilapedre, no concello lugués de Sarria, na comarca de Sarria.
Concello de Mariestad
O concello está situado no nordés do landskap de Västergötland, na ribeira leste do lago Vänern co arquipélago de Torsö. O municipio de Mariestad limita ao nordés co de Gullspång, ao leste co de Töreboda, ao sur co de Skövde e ao oeste co concello de Götene. Ao noroeste ten límite marítimo co municipio de Säffle, no condado de Värmland.
Outeiro, San Fiz de Reimóndez, Sarria
Outeiro é un lugar da parroquia de San Fiz de Reimóndez, no concello lugués de Sarria, na comarca de Sarria.
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, que é unha parte alta ou elevación do terreo.
Pereiro, San Fiz de Vilapedre, Sarria
Pereiro é un lugar da parroquia de San Fiz de Vilapedre, no concello lugués de Sarria, na comarca de Sarria.
San Fiz, San Fiz de Vilapedre, Sarria
San Fiz é un lugar da parroquia de San Fiz de Vilapedre, no concello lugués de Sarria, na comarca de Sarria.
Ferreiros, San Fiz de Vilapedre, Sarria
Ferreiros é un lugar da parroquia de San Fiz de Vilapedre, no concello lugués de Sarria, na comarca de Sarria.
Tremeado, San Fiz de Vilapedre, Sarria
Tremeado é un lugar da parroquia de San Fiz de Vilapedre, no concello lugués de Sarria, na comarca de Sarria.
A Coruña en feminino
A Coruña en feminino é unha ruta do Concello da Coruña para coñecer a cidade da Coruña a través de seis mulleres sobranceiras.
Ildefonso Fernández Seoane
Ildefonso Fernández Seoane, coñecido como Cuñeira, nado en Xares (A Veiga) e finado en Vilamartín de Valdeorras o 6 de agosto de 1942, foi un guerrilleiro antifranquista galego.
Traxectoria
Obreiro do Ferrocarril. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 fuxiu ao monte. En abril de 1942 participou no congreso de Ferradillo no que se fundou a Federación de Guerrillas de León-Galicia. Integróuse na unidade de Arturo López Delgado. O 6 de agosto de 1942 morreu nun enfrontamento coa Garda Civil preto de Correxais (Vilamartín de Valdeorras), con Arturo López Delgado, Ovidio González Vázquez e Manuel Monteserín Gerardo. O grupo foi denunciado por un labrego que os aprovisionou de viño. Despois de comer e beber, os guerrilleiros estaban durmindo e foron sorprendidos pola Garda Civil. Outro membro do grupo, Roberto López Rodríguez Pajarito, logrou fuxir.
Currelos, Calde, Lugo
Currelos é un lugar da parroquia de Calde no concello lugués de Lugo na comarca de Lugo.
Big Fish & Begonia
Big Fish & Begonia (en 大鱼海棠; Dàyú Hǎitáng) é un filme chinés de 2016 escrito, producido e dirixido por Liang Xuan e Zhang Chun. É o primeiro filme anime de B&T Studio en colaboración con Studio Mir. Estreouse en versión 2D e 3D na China a través de Enlight Media o 8 de xullo de 2016.
Shout! Studios adquiriu os dereitos de distribución en América do Norte, estreándose cunha ampla distribución nos cinemas o 6 de abril de 2018 en colaboración con Funimation Films. Manga Entertainment lanzou o filme no Reino Unido e Irlanda o 18 de abril de 2018.
Mark
Mark é un concello sueco no condado de Västra Götaland. A súa capital é a localidade de Kinna, fusionada con Skene e Örby. No mes de setembro de 2022 o concello tiña unha poboación de 35 374 habitantes.
O concello está situado na parte suroeste do landskap de Västergötland e limita ao norte cos municipios de Härryda, Mölndal, Bollebygd e Borås, ao leste co de Svenljunga, ao sur cos concellos de Falkenberg e Varberg e ao oeste co de Kungsbacka. En dirección nordés-suroeste flúe o río Viskan.
Pacios, San Miguel de Vilapedre, Sarria
Pacios é un lugar da parroquia de San Miguel de Vilapedre, no concello lugués de Sarria, na comarca de Sarria.
O Carballo, San Miguel de Vilapedre, Sarria
O Carballo é un lugar da parroquia de San Miguel de Vilapedre, no concello lugués de Sarria, na comarca de Sarria.
O Corral de Arriba, Pías, Lugo
O Corral de Arriba é un lugar da parroquia de Pías no concello lugués de Lugo na comarca de Lugo.
José Fuentes Colmeiro
José Fuentes Colmeiro, nado en 1925 e finado en Arzúa o 2 de xaneiro de 2013, foi un político galego.
Vida persoal
Casou con Josefina Barreiro Míguez e foi pai de Amalia Fuentes Barreiro
Firefly Lane
Firefly Lane é unha serie de televisión estadounidense creada por Maggie Friedman para Netflix. A serie está baseada na novela homónima escrita por Kristin Hannah. Estreouse orixinalmente o 3 de febreiro de 2021, e conta as vidas de dúas mozas adolescentes na década de 1970 e a súa adultez a comezos da década de 2000.
Estrea
O 14 de outubro de 2020, estreouse un teaser oficial e puidéronse ver as primeiras imaxes da serie. A serie estreouse o 3 de febreiro de 2021.
Zanfoga, San Fiz de Vilapedre, Sarria
Zanfoga é un lugar da parroquia de San Fiz de Vilapedre, no concello lugués de Sarria, na comarca de Sarria.
Papoi, Calde, Lugo
Papoi é un lugar da parroquia de Calde no concello lugués de Lugo na comarca de Lugo.
O Mesón, San Miguel de Vilapedre, Sarria
O Mesón é un lugar da parroquia de San Miguel de Vilapedre, no concello lugués de Sarria, na comarca de Sarria.
San Mateo, San Miguel de Vilapedre, Sarria
San Mateo é un lugar da parroquia de San Miguel de Vilapedre, no concello lugués de Sarria, na comarca de Sarria.
Concello de Mora
Mora é un concello sueco no condado de Dalarna. A súa capital é a localidade de Mora. No mes de setembro de 2022 vivían no municipio 20 670 persoas.
Administración histórica
A área do concello correspóndese coa das parroquias de Mora, Sollerön, Venjan e Våmhus. Nelas fundáronse concellos rurais co mesmo nome coa reforma municipal de 1862.
A localidade municipal de Morastrand estableceuse o 8 de outubro de 1893 e disolveuse en 1908 cando se formou o köping de Morastrand a través dunha excisión do municipio rural de Mora.
A reforma municipal de 1952 non afectou a ningunha división da zona.En 1959 o concello rural de Mora incorporouse ao köping que ao mesmo tempo pasou a chamarse Mora köping.
O concello de Mora fundouse coa reforma municipal de 1971 a partir do köping e dos municipios rurais de Sollerön, Våmhus e Venjan.
Concello de Mjölby
Mjölby é un concello sueco no condado de Östergötland. A súa capital é Mjölby e en setembro do ano 2022 o municipio tiña unha poboación de 28 450 habitantes.
O concello atópase no centro do landskap de Östergötland. Limita ao oeste co municipio de Ödeshög, ao noroeste co de Vadstena, ao norte co de Motala, ao leste co de Linköping e ao sur co de Boxholm.
Konstantin Chernenko
Konstantin Ustínovitch Chernenko (en ruso Константи́н Усти́нович Черне́нко; en ucraíno: Костянтин Устинович Черненко; romanizado: Konstantin Ustinovich Chernienko), nado en Bolshaya Tes no Krai de Krasnoyarsk, do Imperio ruso, o 24 de setembro de 1911 e finado en Moscova o 10 de marzo de 1985, foi presidente do Soviet Supremo da URSS e secretario xeral do Partido Comunista desde 1984 até a súa morte o 10 de marzo de 1985, e xefe supremo do Buró Político. segundo posto máis alto da xerarquía soviética, desde 1971 até 1984, cando asumiu, en efecto, o posto máis alto do país.
Despois da súa morte, os países socialistas de Europa do Leste non superarían os cinco anos, e a Unión Soviética, de feito, sete.
A pesar do seu curto mandato, Chernenko conquistou un gran poder dentro do partido, sendo un segundo home, moi parecido a un vicepresidente, desde principios dos anos 70, baixo a dirección de Leonid Brezhnev, acompañándoo en numerosas viaxes ao estranxeiro e servindo como un conselleiro político durante a década de 1970 e principios dos anos 80, conseguindo as súas maiores fazañas mesmo antes de converterse en Secretario Xeral, o que fixo que a súa contribución á Unión Soviética e a Rusia durante os anos de Brezhnev fose máis eminente que durante o propio goberno.
Así, en 1982, despois da morte de Leonid Brezhnev, Chernenko perdeu a carreira para ser secretario xeral ante Iuri Andropov. Porén, graves problemas de saúde provocaron a morte de Andropov en 1984, polo que Chernenko sucedeuno como secretario xeral do PCUS, presidente do Presidium do Soviet Supremo da Unión Soviética (xefe de Estado) e presidente do Consello de Defensa. Dirixiu unha reforma educativa e diversos axustes na estrutura burocrática do Estado. En política exterior, negociou un pacto comercial con China. Despois de apenas un ano no poder, Chernenko, tamén padecendo graves problemas de saúde, morreu en marzo de 1985. Os seus restos están enterrados na necrópole do muro do Kremlin de Moscova.
Primeiros anos
Konstantin Chernenko naceu nunha familia pobre de campesiños, orixinaria da cidade siberiana de Bolshaya Tes (actualmente no distrito de Novosiolovsky no ikrai de Krasnoiarsk), o 24 de setembro de 1911. O seu pai, Ustin Demidovich Chernenko, era de orixe ucraína, e traballaba nas minas de ouro e cobre mentres que a súa nai se ocupaba dos traballos agrícolas axudada por Konstantin.
Inicios políticos
Chernenko ascendeu nas filas do partido, chegando a ser director do partido en Krasnoiarsk, antes de ser nomeado xefe adxunto do Departamento de propaganda do Comité Central del PCUS en 1939. A principios da década de 1940, comezou unha estreita relación con Fyodor Kulakov, e foi nomeado secretario do Comité Territorial para a Propaganda do Partido. En 1945, obtivo un diploma nunha escola de formación do partido en Moscova, e despois completou un curso a distancia para profesores en 1953, e traballou durante ese ano no Instituto Pedagóxico de Chisinau.
Ascenso político
O primeiro gran cargo na carreira de Chernenko chegou ao ser nomeado en 1948 para dirixir o departamento de propaganda do partido na República Socialista Soviética de Moldavia, onde estivo até 1956. Durante este período, coñeceu a Leonid Brezhnev que foi o primeiro secretario do partido local entre 1950 e 1952. Fixéronse grandes amigos e Chernenko seguiu a Brezhnev en 1956, para ocupar un posto semellante de xefe de propaganda e axitación no Comité Central do PCUS, en Moscova. En 1960, despois de que Brezhnev fose nomeado presidente do Presidium do Soviet Supremo, Chernenko converteuse no seu xefe de gabinete.
Cando, en 1964, o líder soviético Nikita Khrushchev foi deposto e Brezhnev sucedeuno como líder do partido, a carreira de Chernenko subiu ao primeiro plano. Foi nomeado xefe do Departamento Xeral do Comité Central en 1965, e recibiu o mandato de fixar a axenda do Politburó, así como de preparar borradores de numerosos decretos e resolucións do Comité Central. Tamén supervisaba as escoitas telefónicas e os dispositivos de escoita encubertos en varias oficinas dos principais membros do Partido. Outro dos seus traballos foi asinar diariamente centos de documentos do Partido, traballo que fixo durante os seguintes 20 anos. Mesmo despois de ser secretario xeral do Partido, continuou asinando papeis referidos ao Departamento Xeral (cando xa non podía asinar fisicamente documentos e, no seu lugar, utilizaba un facsímile).esquerda|miniatura|Chernenko (sentado na segunda fila á esquerda) durante unha visita de [[Nicolae Ceaușescu|Ceaucescu á URSS polo 60 aniversario desta en 1982.]]En 1971, Chernenko foi ascendido a membro de pleno dereito do Comité Central do Partido; supervisou o traballo do partido no buró de Cartas e ocupouse da correspondencia. En 1976, foi elixido secretario da Oficina de Cartas. En 1977, foi candidato a entrar no Politburó, e conseguiuno en 1978, converténdose en membro de pleno dereito, acadando o segundo posto de maior rango (despois do secretario xeral) na xerarquía do Partido. Durante os derradeiros anos de Brezhnev, Chernenko traballou plenamente na ideoloxía do Partido: encabezou delegacións soviéticas no estranxeiro, acompañou a Brezhnev a importantes reunións e conferencias e foi membro da comisión que revisou a redacción da Constitución soviética de 1977. En 1979, participou nos Acordos SALT, sobre limitacións de armas estratéxicas, celebrados en Viena.
Trala morte de Mikhail Suslov, en 1982, Chernenko era o principal ideólogo do partido e despois da morte de Brezhnev en novembro de 1982, especulouse con que o posto de secretario xeral sería ocupado por Chernenko. Porén, non conseguiu o apoio suficiente para a súa candidatura dentro do Partido e, finalmente, o director da KGB, Iuri Andropov, asumiu o relevo como sucesor de Brezhnev.
Líder da Unión Soviética
Mais a mala saúde de Andropov provocou a súa morte en 1984. Malia que este preferira como sucesor a Gorbachev fronte a Chernenko por, entre outros motivos, padecer tamén unha enfermidade terminal, ao contar co apoio dos partidarios de Brezhnev, Chernenko foi nomeado secretario xeral da URSS, presidente do Presidium e líder do Consello de Defensa.
No momento do seu ascenso ao primeiro posto do país, Chernenko era visto principalmente como un líder de transición que podía dar tempo á "Vella Garda" do Politburó para escoller un candidato aceptable da seguinte xeración de liderado soviético. Mentres tanto, viuse obrigado a gobernar o país como parte dun triunvirato xunto ao ministro de Defensa, Dmitriy Ustinov e o ministro de Asuntos Exteriores, Andrei Gromyko. Isto converteuse nun problema crecente xa que a enfermidade de Chernenko levouno a perderse as reunións con cada vez maior frecuencia, Por outra banda, Yegor Ligachov escribiu nas súas memorias que Chernenko fora elixido Secretario Xeral sen obxeccións. Na sesión do Comité Central do 13 de febreiro de 1984, catro días despois da morte de Andrópov, o presidente do Consello de Ministros, Nikolai Tikhonov, nomeara a Chernenko como secretario xeral, e o Comité votou por el.
Chernenko representou un retorno ás políticas de finais da era Brezhnev. Con todo, apoiou un maior papel dos sindicatos, e a reforma da educación e da propaganda. O único cambio de persoal que fixo Chernenko foi a destitución do xefe do Estado Maior, o mariscal Nikolai Ogarkov quen foi substituído polo mariscal Sergey Akhromeyev.
En política exterior, negociou un pacto comercial con China. Malia os chamamentos á distensión, Chernenko fixo pouco para evitar a escalada da Guerra Fría cos Estados Unidos. Por exemplo, en 1984, a Unión Soviética impediu unha visita a Alemaña Occidental do líder da Alemaña Oriental, Erich Honecker. Porén, a finais do outono de 1984, os EUA e a Unión Soviética acordaron retomar as conversacións sobre o control de armas a principios de 1985 e, en novembro de 1984, realizou unha viaxe a GranBretaña e Chernenko reuniuse co líder do Partido Laborista británico, Neil Kinnock.
En 1980, os Estados Unidos lideraron un boicot internacional aos Xogos Olímpicos de verán celebrados en Moscova en protesta pola invasión soviética de Afganistán. E dado que os seguintes Xogos Olímpicos de verán de 1984 tiñan lugar nos Ánxeles, California, o 8 de maio de 1984, baixo o liderado de Chernenko, a URSS anunciou a súa intención de non participar nos Xogos, alegando "preocupacións de seguridade e sentimentos machistas e unha histeria antisoviética que se axitaban nos Estados Unidos". Ao boicot uníronse 14 países satélites e aliados do Bloque do Leste, incluídos Cuba (pero non Romanía). A acción foi amplamente vista como unha vinganza polo boicot liderado por Estados Unidos aos Xogos de Moscova. Os países boicoteadores organizaron os seus propios " Xogos da Amizade " no verán de 1984.
Antes da súa morte, Chernenko asinou documentos preliminares que indican que o 9 de maio de 1985, o día do 40º Desfile do Día da Vitoria, a cidade de Volgogrado pasaría a chamarse Stalingrado. Na súa carta á filla de Stalin, Svetlana Alliluyeva, escribiu sobre "a próxima restauración da xustiza en relación coa memoria e a herdanza de IV Stalin", que presumiblemente se refería á rehabilitación política de Stalin. Malia a aparente limitación do cargo, a maioría dos obxectivos políticos de Chernenko xa foran acadados durante a vasta administración de Brezhnev, polo que os principais logros de Chernenko no poder buscaron cubrir o que o limitaba cando aínda era subordinado de Brezhnev; entre outros asuntos, destacan as reformas educativas. e a estruturación burocrática do Estado, pero principalmente cuestións diplomáticas (as distensións de Brezhnev), que acabou continuando Chernenko.
Nunha viaxe a España, despois de que Chernenko baixase do avión, interpretouse a marcha presidencial estadounidense "Hail to the Chief" en lugar da marcha soviética "Da Zdravstvuiet Nasha Derzhava", que teñen comezos moi similares. O feito casualmente produciu un achegamento entre os Estados Unidos de América e a Unión Soviética propiciando un encontro entre o membro do Politburo Volodímir Scherbitski e o Presidente Ronald Reagan.
Problemas de saúde e morte
Chernenko comezou a fumar aos nove anos e, de adulto, sempre se soubo que era un gran fumador. Moito antes da súa elección como secretario xeral, desenvolvera enfisema e insuficiencia cardíaca no lado dereito. En 1983 estivo tres meses ausente das súas funcións por mor dunha bronquite, pleurese e pneumonía. O historiador John Lewis Gaddis describiuno como "un xeriátrico debilitado tan parecido a un zombi que non pode avaliar os informes de intelixencia, alarmantes ou non" cando sucedera a Andropov en 1984.
A principios de 1984, Chernenko estivo hospitalizado durante máis dun mes pero seguiu traballando enviando notas e cartas ao Politburó. Durante o verán, os seus médicos enviárono a Kislovodsk para os balnearios minerais, pero o día da súa chegada ao resort a saúde de Chernenko deteriorouse e contraeu pneumonía. Chernenko non regresou ao Kremlin ata máis tarde en 1984. Como parte das súas funcións, concedeu Ordes a cosmonautas e escritores na súa oficina, pero non puido camiñar polos corredores e foi conducido nunha cadeira de rodas.
A finais de 1984, Chernenko case non podía abandonar o Hospital Clínico Central, unha instalación moi vixiada no oeste de Moscova, e o Politburó estaba colocando un facsímile da súa sinatura en tódalas cartas, como fixera Chernenko coas de Andrópov cando estaba a morrer. A enfermidade de Chernenko foi recoñecida publicamente, por primeira vez, o 22 de febreiro de 1985 durante un mitin electoral televisado no distrito de Kuibyshev, no nordeste de Moscova, onde o secretario xeral presentouse como candidato ao Soviet Supremo da RSFS rusa. foi alí cando o membro do Politburó, Viktor Grishin, revelou que o secretario xeral estaba ausente de acordo co consello dos médicos. Dous días despois, nunha escena televisada que conmocionou á nación, Grishin arrastrou ao enfermo terminal Chernenko da súa cama do hospital ata unha urna para votar. O 28 de febreiro de 1985, Chernenko apareceu unha vez máis na televisión para recibir as credenciais parlamentarias e leu un breve comunicado sobre a súa vitoria electoral: "a campaña electoral rematou e agora toca levar a cabo as tarefas que nos marcaron os electores e os comunistas que se pronunciaron".
O enfisema e os danos pulmonares e cardíacos asociados empeoraron significativamente para Chernenko nas últimas tres semanas de febreiro de 1985. Segundo o médico xefe do Kremlin, Yevgeny I. Chazov, a causa da morte foi o enfisema mais, Chernenko. tamén desenvolvera tanto hepatite crónica como cirrose hepática. O 10 de marzo ás 15:00, Chernenko caeu en coma e morreu máis tarde esa noite ás 19:20, aos 73 anos. Unha autopsia revelou que a causa da morte foi unha combinación de enfisema crónico, corazón agrandado e danado, insuficiencia cardíaca conxestiva. e cirrose hepática.
Chernenko converteuse no terceiro líder soviético en morrer en menos de tres anos. Ao ser informado no medio da noite da súa morte, o presidente dos Estados Unidos, Ronald Reagan, comentou: "Como vou chegar a acordos cos rusos se eles están a morrer antes que min?". miniatura|Tumba de Chernenko na [[Necrópole da Muralla do Kremlin en Moscova. Foi a derradeira persoa en ser soterrada alí.]]
Funeral
Foi homenaxeado cun funeral de estado e foi enterrado na Necrópole do Muro do Kremlin, a honra máis alta que un soviético podía recibir despois da morte, nunha das doce tumbas individuais situadas entre o Mausoleo de Lenin e o muro do Kremlin. Foi a última persoa que foi enterrada alí. Comandado por Gorbachov, o seu funeral foi máis espléndido que o de calquera outro líder soviético, coa excepción de Stalin, que representaba o fin da chamada Era da Estabilidade, que tamén levaría consigo os ideais socialistas dos países de Europa Oriental.
No seu funeral estiveron presentes numerosas delegacións de países socialistas para saudar tamén ao recentemente xurado secretario xeral Mikhail Gorbachev, encabezados por Todor Jivkov de Bulgaria, János Kádár de Hungría, Erich Honecker da Alemaña Oriental, Nicolae Ceausescu de Romanía, Wojciech Jaruzelski de Polonia, Gustav Husák de Checoslovaquia, Raul Castro de Cuba, Babrak Karmal de Afganistán, Kim Il-sung de Corea do Norte, Veselin Đuranović de Iugoslavia, Li Peng da República Popular Chinesa, Daniel Ortega de Nicaragua, José Eduardo dos Santos de Angola e outros, como Cambodia, Laos, Vietnam, Mozambique, Etiopía e o Iemen, xunto cos líderes de partidos e organizacións comunistas estranxeiras.
Tamén estiveron presentes líderes estranxeiros, entre eles Javier Pérez de Cuéllar da ONU, Rajiv Gandhi da India, Yasuhiro Nakasone do Xapón, Agatha Barbara de Malta, Margaret Thatcher do Reino Unido, Brian Mulroney do Canadá, Alessandro Pertini de Italia, Felipe González de España, Iasser Arafat de Palestina, Muhammad Zia-ul-Haq de Paquistán, George HW Bush de Estados Unidos, Helmut Kohl de Alemaña Occidental ou François Mitterrand de Francia, entre outros.
Anunciouse un período de loito de tres días en todo o país. India, Iraq, Siria e Nicaragua declararon tres días de loito; Paquistán declarou dous días de loito; Alemaña e Checoslovaquia declararon un día de loito.
O impacto de Chernenko —ou a súa falta— quedou patente na forma en que se relatou a súa morte na prensa soviética. Os xornais soviéticos publicaron noticias sobre a morte de Chernenko e o nomeamento de Gorbachov o mesmo día. Os xornais tiñan o mesmo formato: a páxina 1 informaba da sesión do Comité Central do partido do 11 de marzo que elixiu a Gorbachov e imprimía a biografía do novo líder e unha gran fotografía del; na páxina 2, anunciouse a morte de Chernenko e imprimiuse o seu obituario.
Despois da morte dun líder soviético era habitual que os seus sucesores abrisen a súa caixa forte. Cando Gorbachov abriu a caixa forte de Chernenko, descubriuse que contiña unha pequena carpeta de papeis persoais e varios paquetes grandes de diñeiro; atopáronse máis cartos na súa mesa. Non se sabe de onde conseguira o diñeiro nin para que pretendía usalo.
Vida persoal
Chernenko tivo un fillo, Albert, nado en 1935 do seu primeiro matrimonio, que se converteu nun destacado teórico xurídico soviético, que trala desaparición da Unión Soviética, converteuse nun militante comunista de base, e morreu o 11 de abril de 2009. Coa súa segunda esposa, Anna Lyubimova (con que casou en 1944), tivo outras dúas fillas, Elena (que traballaba no Instituto de Historia do Partido) e Vera (que traballaba na embaixada soviética en Washington), así como un fillo, Vladimir, que foi editor no Goskino. En 2012 publicáronse documentos e arquivos segundo os cales, Chernenko casara, polo menos, en cinco ocasións e tivera varios fillos, o que puido ser o motivo do estancamento da súa carreira e a estancia en Moldavia durante a década de 1940.
Tiña unha dacha (casa de verán estatal) chamada "Sosnovka-3", en Troitse-Lykovo, na beira de río Moscova.
Concello de Mellerud
Mellerud é un concello sueco no condado de Västra Götaland. A súa capital é Mellerud e en setembro de 2022 o municipio tiña unha poboación de 9 282 habitantes.
O concello está situado na ribeira oeste do lago Vänern, na parte oriental do landskap de Dalsland. Mellerud limita ao noroeste co municipio de Bengtsfors, ao norte co de Åmål, ao sur co de Vänersborg e ao oeste co de Färgelanda. No leste ten fronteira marítima co concello de Lidköping.
Valadares, San Miguel de Vilapedre, Sarria
Valadares é un lugar da parroquia de San Miguel de Vilapedre, no concello lugués de Sarria, na comarca de Sarria.
Torhout
miniatura|250px|Casa do Concello Torhout é unha comuna e municipio de Bélxica, con privilexios de cidade, situada na rexión de Flandres, na provincia de Flandres Occidental.
Xeografía
O minicipio ocupa unha extensión de 45,23 km².
A 1 de xaneiro de 2018 tiña unha poboación estimada de 20 530 habitantes, polo que a súa densidade de poboación, nese ano, era de 453,9 hab./km².
Ademais da cidade, o municipio comprende as localidades de Wijnendale, Sint-Henricus, De Driekoningen e Don Bosco.
Kivenpyörittäjän kylä
Kivenpyörittäjän kylä é un filme finlandés de 1995 dirixido por Markku Pölönen. O filme foi escollido como candidato de Finlandia para o Óscar ó mellor filme internacional na 68ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Zwinger
Un zwinger (en alemán Zwinger, con maiúscula, pronunciado [ˈtsvɪŋɐ]: "recinto de animais", "canil" ) é unha zona aberta entre dúas murallas defensivas utilizadas para a defensa. Os zwingers foron construídos na Idade Media e principios da Idade Moderna para reforzar os castelos e as murallas da cidade.
Castelos
O zwinger enfróntase ao muro cortina dun castelo e está pechado no lado exterior por un segundo muro inferior, que se coñece como zwingermauer ("muro do zwinger", o muro circundante chámase ringmauer, "enceite" noutras linguas como portugués, francés ou inglés ). Se os atacantes lograsen superar este muro inferior, estarían rodeados polo zwinger e acabarían sendo brancos fáciles para os defensores do muro principal, complicando o asalto.
En Europa Central, a maioría dos zwingers foron construídos para reforzar as antigas murallas do castelo.
Cidades
ligazón=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/f/fe/Minneburg-grundriss.gif/220px-Minneburg-grundriss.gif|miniatura| Distribución do Minneburg de Odenwald . Pódense ver os dous zwingers.|esquerda O zwinger diante da porta dunha cidade é unha zona fortificada entre a porta principal e a porta exterior nun sistema de entrada da cidade medieval. As portas da cidade adoitaban construírse en forma de torre, cunha segunda, e ás veces até unha terceira porta diante dela (os chamados sistemas de portas dobres ou triplas).
Diante das murallas da cidade, na zona das portas, adoitaba haber unha segunda muralla na que se atopaba a porta exterior. Un inimigo que atravesase a porta exterior e entrase no zwinger atoparíase nunha zona pechada con moi pouco espazo para explotar o seu éxito inicial. Pola contra, os defensores que se retiraran ás murallas principais da cidade podían enfrontarse facilmente ao inimigo debaixo deles no "campo de exterminio" do zwinger.
A barbacana baséase nun concepto similar ao zwinger da porta de entrada. Está situada fronte á muralla principal pero separada dela por un foxo adicional.
Exemplos impresionantes foron construídos no período husita, arredor de 1420-1430, que estaban destinados principalmente á protección contra as primeiras armas de fogo.
A área aberta do zwinger utilizábase en tempo de paz principalmente para albergar o gando ou como xardín. Cando a súa función defensiva se fixo superflua, os celeiros, cortes e almacéns foron en moitos casos erixidos nos zwingers.
O zwinger de Dresde herdou o seu nome do antigo zwinger fronte á Porta da Coroa (Kronen-tor) no muro exterior da fortaleza. Non obstante, nunca foi pensado como unha fortificación, senón que foi concibido como o patio exterior dun novo schloß.
Desenvolvemento
ligazón=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/e/ec/Theodosianische_Landmauer_in_Istanbul.jpg/220px-Theodosianische_Landmauer_in_Istanbul.jpg|miniatura| Murallas Teodosianas, en [[Istambul, pódese ver o muro inferior fronte ao principal que delimita o zwinger.|esquerda]] O desenvolvemento do zwinger non foi investigado a fondo até a data. No século V d.C un zwinger totalmente desenvolvido xa fora construído fronte ás murallas de Teodosia de Constantinopla no 300 a.C.
Así mesmo, nas primeiras fortificacións da Alta Idade Media pódese apreciar unha sucesión de muros defensivos. Especialmente durante a época das invasións húngaras, os castelos defensivos estaban protexidos por bermas e muros exteriores para evitar os ataques da cabalería dos magiares. Estes non eran zwingers en sentido estrito, xa que un foso intermedio a miúdo separaba as liñas de defensa. Tal foso tamén é frecuentemente parte dos zwingers da Idade Media.
As obras exteriores do castelo dos Habsburgo (Argovia) ou do castelo Alt-Bolanden (Renania-Palatinado), que datan de finais do século X e principios do XI, foron ás veces considerados primeiros zwingers. Porén, estes elementos de fortificación non teñen sucesores directos.
En Europa Central, os zwingers reapareceron por primeira vez na primeira metade do século XIII fronte aos muros circulares de pequenas fortificacións. A finais dese século, a capacidade defensiva dos castelos melloraba con moita máis frecuencia deste xeito, como no castelo de Gnandstein en Saxonia, no castelo de Landsberg e en Andlau en Alsacia. No sur de Francia construíuse un zwinger nas fortificacións moi restauradas da cidade de Carcasona. Inicialmente, o muro Zwinger estaba moi preto do muro principal.
No século XIV, as primeiras armas de fogo motivaron un maior número de deseños deste tipo. Construíronse innumerables exemplos, especialmente durante os séculos XV e XVI. En Franconia, as fortificacións das cidades baixomedievais sobreviviron en gran parte. En Núremberg, construíuse un zwinger baixo fronte á antiga muralla circular. A principios do século XV, Múnic fortificouse cun novo anel dobre de murallas, como se mostra no Liber chronicarum. Ao conectar o anel interior e o exterior -especificamente as torres de vixía interior e exterior (ou inferior)- con murallas, foi posible rodear o lugar no seu conxunto cunha sucesión de segmentos zwinger.ligazón=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/f/f6/Aerial_image_of_the_Coburg_Fortress.jpg/220px-Aerial_image_of_the_Coburg_Fortress.jpg|miniatura| Zwinger arredor da fortaleza de Coburgo, reforzada con [[Baluarte|bastións na era moderna .|esquerda]]Os primeiros zwingers da Alta Idade Media non estaban normalmente protexidos por torres. As fortificacións de artillería baixomedieval, pola contra, estaban defendidas por numerosas torres flanqueantes e ás veces tamén torres de batería ou rondelas.
Os zwingers dun grupo de castelos na Haßberge de Franconia datan do período husita. Como noutros lugares, os señores territoriais estaban reaccionando ante a grave ameaza dos rebeldes da veciña Bohemia. Estes zwingers dos castelos de Altenstein, Rauheneck e Schmachtenberg foron ben conservados. No castelo de Rauheneck, as defensas foron reforzadas aínda máis por dous Verdescas. Estas características, así como a forca (kampfhäuser), tamén se poden ver como parte doutros zwingers.
As adicións do período husita a moitos castelos en rexións en perigo de extinción pódense remontar a miúdo a innovacións que foran desenvolvidas polos propios husitas. Un bo exemplo son as fortificacións da cidade de Tábor, no sur de Bohemia. Partes do zwinger diante da porta principal sobreviviron até os nosos días.
En xeral, os muros zwinger eran notablemente máis baixos e menos grosos que os muros das murallas interiores. Moitas veces só se erguía un parapeto arredor do previsto "campo de exterminio" dos Zwinger. Ás veces construíuse unha pasarela cuberta ou aberta no interior da muralla, como no castelo de Trausnitz en Landshut. Mesmo se poden ver pasarelas subterráneas con troneiras para armas de fogo, por exemplo no castelo de Hochhaus preto de Nördlingen.
Os muros Zwinger poderían rodear completamente unha fortificación ou só unha sección particularmente vulnerable. A miúdo hai un foxo fronte a eles, este muro nese caso fai de muro do foxo. Nos castelos de ladeira, o muro zwinger adoitaba construírse moi alto para proporcionar estabilidade estática a todo o sitio.
Pequenas poternas ocultas moitas veces permitían o combate directo co inimigo na zona do foso. A zona zwinger era normalmente accesible desde estas saídas.
Zwingers da Alta Idade Media en Terra Santa
ligazón=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/b/b9/Krak_des_chevaliers_-_artist_rendering.jpg/220px-Krak_des_chevaliers_-_artist_rendering.jpg|miniatura| [[Krak des Chevaliers.]] O Krak des Chevaliers da Orde de Malta clasifícase xeralmente como un castelo cruzado. Pouco antes de 1170 construíuse o primeiro, pequeno zwinger arredor do recinto interior. Este zwinger sorprendentemente temperán foi substituído a mediados do século XIII pola fortificación exterior actual. Este zwinger é tamén un dos exemplos máis antigos deste tipo. Unha inscrición nun edificio rexistra que o gobernador do castelo, Nicolas Lorgne, fixo construír unha barbacana, case seguramente unha referencia ao zwinger. Esta fonte permítenos datar o segundo Krak zwinger ao redor de 1250. O zwinger do Krak des Chevaliers foi ampliado ao redor de 1270. A pesar deste reforzo, os musulmáns do sultán Baibars lograron capturar o forte en 1271, despois dun asedio de catro semanas.
Outros grandes castelos cruzados tamén estaban rodeados de grandes sistemas zwinger. O muro de recinto exterior do castelo de Tartus ( Siria ) podería terse construído ao mesmo tempo que o Krak zwinger, é dicir, a mediados do século XIII. Pouco antes de 1168, os Cabaleiros Hospitalarios comezaron a remodelar o castelo de Belvoir no actual Israel. A fortificación exterior, as súas torres de esquina actúan como "un gran zwinger para a estrutura", en palabras de Georg Ulrich Großmann.
Dobres muros concéntricos do século XIII en Gales
ligazón=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/8/84/Beaumaris_aerial.jpg/220px-Beaumaris_aerial.jpg|miniatura| Castelo de Beaumaris, en [[Gales.]] Os castelos galeses de Harlech e Beaumaris (iniciados en 1295 e nunca rematados) teñen unha dobre muralla defensiva, cuxo muro exterior rodea concéntricamente o interior durante unha curta distancia. O muro exterior de Beaumaris, coas súas torres redondas, ten un tamaño especialmente grande, comparable ao do Krak des Chevaliers.
Filmes de Suráfrica propostos ó Óscar ó mellor filme internacional
miniatura|[[Gavin Hood foi o director do primeiro filme surafricano gañador do premio.]] Suráfrica presentou filmes para o Óscar ó mellor filme internacional dende o ano 1989. O premio é concedido anualmente pola Academia das Artes e das Ciencias Cinematográficas dos Estados Unidos de América a unha longametraxe producida fóra dos Estados Unidos e cuxo diálogo estea principalmente nunha lingua diferente do inglés. O galardón foi creado para a 28ª edición dos premios, sucedendo os premios honoríficos non competitivos que se presentaron entre 1947 e 1955 en recoñecemento dos mellores filmes en lingua estranxeira estreados nos Estados Unidos.
Dous filmes de Suráfrica foron nomeados ó Óscar ó mellor filme internacional: Yesterday de Darrell Roodt e Tsotsi de Gavin Hood. Tsotsi de Hood gañou o premio na 78ª edición dos premios, converténdose no primeiro e único filme surafricano en conseguilo.
Propostas
A Academia das Artes e das Ciencias Cinematográficas convidou as industrias cinematográficas de varios países a presentar os seus mellores filmes para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa dende o ano 1956. O Comité desta categoría supervisa todo o proceso e revisa tódolos filmes enviados. Despois disto, realízase unha votación secreta para determinar os cinco nomeados ó premio. A continuación amósase unha lista dos filmes que presentou Suráfrica para a súa valoración pola Academia co respectivo ano e cerimonia de entrega.
Kauas pilvet karkaavat
Kauas pilvet karkaavat é un filme finlandés de 1996 editado, escrito, producido e dirixido por Aki Kaurismäki. Está protagonizado por Kati Outinen, Kari Väänänen e Markku Peltola. O filme é o primeiro da triloxía de Kaurismäki chamada Finlandia, sendo os outros dous filmes Mies vailla menneisyyttä e Laitakaupungin valot. O filme foi escollido como candidato de Finlandia para o Óscar ó mellor filme internacional na 69ª edición dos premios, mais finalmente non foi aceptado pola Academia.
Santa Eufemia, Calde, Lugo
Santa Eufemia é un lugar da parroquia de Calde no concello lugués de Lugo na comarca de Lugo.