cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Arquitectura do Barroco
A arquitectura galega no Barroco
A arquitectura barroca transformou Santiago de Compostela, centro do barroco galego, comezando pola catedral, á que se lle engadiron as torres e a fachada do Obradoiro. Esta transformación da arquitectura e da arte coincide coa da sociedade e economía no Reino de Galiza, coa fidalguía de pazo e a Igrexa como clases directoras do cambio. Este é un dos períodos álxidos da historia da arte galega, de xeito tal que desde o Románico non se asistira a un afán semellante de renovación coma o que se vai desenvolver desde mediados do século XVII até a segunda metade do seguinte. Tanto a nivel urbano coma rural prodúcese un fenómeno de mudanza das estruturas só comparable aos momentos culminantes de épocas históricas anteriores. Hai que resaltar o rol do Cabido Catedralicio de Santiago neste pulo renovador, pola súa privilexiada situación económica e o afán por conservar o templo compostelán como un dos edificios máis significativos da Cristiandade, defendendo a opción artística que desde alí irradiará da man de novos arquitectos.
miniatura|Pazo de Fefiñáns en Cambados, combina o barroco con outros estilos post-renacentistas A recuperación económica galega a partir dos primeiros anos do século XVIII propicia a aparición dunha nova clientela, a pequena nobreza. O historiador Alfredo Vigo di que o Barroco «foi unha apoloxía do Reino de Galiza, unha imaxe do triunfo e do seu vínculo con Deus», afirma que a primeira etapa do Barroco galego foi moi vexetal, enligada á metáfora do país como paraíso terreal (contrastando cos mapas medievais nos que se presentaba como o reino do Xuízo Final e do Finis Terrae); e na segunda metade do século XVII e XVIII o estilo varía, simultaneamente ás reivindicacións de representación nas Cortes, recuperada en 1622 grazas Diego Sarmiento de Acuña, e á confirmación de Santiago como centro de peregrinación e padroado, uns anos despois de que o cardenal italiano César Baronio negase que o apóstolo tivese predicado en Hispania.
A arquitectura civil está representada polos numerosos pazos coma o pazo de Oca, o de Fefiñáns (de aire clásico, combina elementos barrocos con outros post-renacentistas italianos ), o de Castrelos, o de Ortigueira, ou a reconstrución do pazo de Dodro.
As Penelas, Lousada, Xermade
As Penelas é un lugar da parroquia de Lousada no concello lucense de Xermade na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2019 tiña 0 habitantes.
Ilona Staller
Ilona Staller, pseudónimo de Elena Anna Staller, nada en Budapest o 26 de novembro de 1951, é unha política, cantante e actriz pornográfica húngara nacionalizada italiana.
Coñecida co apelativo de Cicciolina, é famosa por ser a primeira actriz de cinema para adultos en todo o mundo que foi elixida deputada da Cámara de Deputados pola lista do Partido Radical.
Traballou tamén na radio, na televisión e na música.
Primeiros anos
Ilona naceu no distrito de Pest, en Budapest (Hungría). O seu pai era un funcionario do Ministerio do Interior húngaro e a súa nai unha comadroa chamada Ilona. Na súa autobiografía afirmou que sufrira abusos sexuais aos 10 anos e que fora violada por un mozo aos 14. Á idade de 13 anos comezou a traballar na axencia de modelos húngara M.T.I.
Máis adiante, segundo as súas memorias, mentres traballaba como camareira nun hotel de Budapest, os servizos secretos húngaros captárona para que espiase empresarios e políticos estadounidenses aloxados no hotel. «Debía ir aos seus cuartos, facerlles falar e fotografar os documentos que atopaba na súa equipaxe», dixo nunha entrevista.
Pornografía e mundo do espectáculo
Aos vinte e cinco anos, casou cun cliente italiano do hotel, chamado Salvatore Martini, adquirindo a cidadanía italiana e establecéndose en Roma. Alí coñeceu o produtor de cinema erótico Riccardo Schicchi co que presentou en 1973 un programa de radio chamado Voulez-vous coucher avec moi? ("Queres deitarte comigo?") na emisora privada Radio Luna. Tratábase dun programa cun erotismo espontáneo e explícito, unha idea revolucionaria nese momento, con chamadas telefónicas dos ouvintes. Unha voz feminina interactuaba con eles aos que denominaba «cicciolini» e «ciccioline». A voz era a de Elena Anna, que empregaba o pseudónimo de Ilona Staller, nome coa que sería coñecida en diante. De alí naceu o alcume de «cicciolina», un diminutivo afectuoso que significa en italiano coloquial «querida» ou «queridísima, dito dende a tenrura, dende o fondo do corazón».
Comezou a aparecer en filmes dende 1974 baixo o pseudónimo de Elena Mercury. A partir do filme A liceale (1975), dirixida por Michele Massimo Tarantini, foi acreditada como Ilona Staller. Nese filme interpretaba o papel de Mónica, unha alumna lesbiana que se namora da protagonista (interpretada por Gloria Guida). Tamén obtivo papeis en dous filmes de autor, dirixidos por Alberto Lattuada e Miklós Jancsó. En 1976 introduciu por primeira vez en Italia o espido integral nun lugar público, unha discoteca. En 1979 chegou á televisión, participando en C'era due volte, programa da Rai 2 conducido por Enzo Trapani, onde bailaba e cantaba só cuberta con veos. Os seus seos foron os primeiros en ser expostos en vivo na televisión italiana.
Staller apareceu no seu primeiro filme de porno duro, Telefono rosso en 1983, producido por Diva Futura, compañía que fundou con Schicchi. Esta foi a primeira axencia de casting e produción en Italia especializada en pornografía e que lanzou á fama actrices como Moana Pozzi, Jessica Rizzo, Éva Henger e Barbarella, entre outras. En 1985, realizou o primeiro espido integral feminino na televisión española, na gala de fin de ano ¡Viva 86!.
En 1986, aparece en Cicciolina Number One, filme controvertido que posteriormente lle causou problemas. «(...) En moitas páxinas dicíase que eu tivera sexo cun cabalo. Iso é completamente falso, é unha barbaridade. Fixen un filme que todo o mundo pode ver en internet (...). Ao fondo hai outra actriz tendo sexo cun cabalo, pero non son eu, evidentemente». A actriz á que alude Staller era a actriz porno Denise Dior, que aparece realizando unha felación a un cabalo.
As súas memorias foron publicadas no libro Confessioni erotiche dei Cicciolina en 1987. Ese mesmo ano apareceu en Carne bollente, coprotagonizado por John Holmes. O filme causou máis tarde un gran rebumbio cando se revelou que Holmes dera positivo na proba do VIH antes de aparecer nel. O seu último filme pornográfico foi Passione indecente (Luna Park dell'amore), rodado en 1991.
Staller apareceu espida nas edicións de Playboy de varios países. A primeira foi na Arxentina en marzo de 1988. Outras aparicións para a revista foron nos Estados Unidos (setembro de 1990), Hungría (xuño de 2005), Serbia (xullo de 2005) e México (setembro de 2005).
Tralo abandono do xénero pornográfico, en 1994 interpretou o papel dunha stripper en Replikator e dous anos máis tarde, en 1996, participou nalgúns episodios da telenovela brasileira Xica da Silva, interpretando unha cortesá italiana que se facía pasar por unha princesa que recollía fondos para construír un convento, aínda que a súa intención era estafar. En 2008, concursou na versión arxentina de Strictly Come Dancing, chamada Bailando por un sueño, programa que tivo que abandonar tras sufrir unha fractura de costela.
Procesos xudiciais
En 1991, casou co artista estadounidense Jeff Koons. Xuntos tiveron un fillo, Ludwig, en 1992. Ese mesmo ano separáronse e divorciáronse en 1994 en Nova York e catro anos máis tarde, en 1998, o seu divorcio foi confirmado por un tribunal italiano. Koons recibiu a custodia de Ludwig. Un xuíz ordenou que o neno permanecese en Nova York, mais en xuño de 1994 Staller evadiu os gardas de seguridade de Koons e fuxiu a Italia co neno.
A actriz emprendeu unha batalla legal para asegurar a custodia do fillo da parella, litixio que finalmente foi asignado a un tribunal italiano. Con todo, Staller foi sentenciada a oito meses de prisión por secuestrar o seu fillo nos Estados Unidos e levalo a Italia. Para este caso, presentouse unha demanda contra Ilona Staller por danos morais, promovida por Koons, que solicitou seis millóns de dólares en 2008.
En 2009, Staller interpuxo unha demanda de indemnización de 30 millóns de euros contra Sky Cinema polo uso ilegal da personaxe de Cicciolina na miniserie Moana.
En 2014, a actriz sufriu en Roma o roubo de toda a súa colección privada de material histórico e artístico a partir de 1974 referido a Staller, á personaxe de Cicciolina e tamén co artista Jeff Koons, Moana Pozzi e varias outras personaxes.
En 2015, Staller decidiu iniciar un proceso contra o Parlamento italiano, que tiña por obxecto a súa indemnización parlamentaria. Tras unha sentenza estadounidense da Corte Suprema de Nova York, vinculada ao estadounidense Jeff Koons, estableceuse en Italia un recurso para conxelar a indemnización parlamentaria da actriz Staller. Con todo, o avogado de Staller conseguiu anular as accións orixinadas pola sentenza do Tribunal Supremo de Nova York, polo que solicitou á Cámara de Deputados, á Mesa da Presidencia da Cámara de Deputados, á Secretaría Xeral da Cámara de Deputados e ao Parlamento que devolvesen a indemnización a Staller.
Actividade política
En 1985, cambiou ao Partido Radical, loitando contra a enerxía nuclear e a pertenza á OTAN, así como polos dereitos humanos. Foi elixida deputada na décima lexislatura do Parlamento italiano en 1987, con preto de 20000 votos, resultando segunda nas listas do Partido Radical. Mentres ocupaba o cargo, e antes de que comezase a guerra do Golfo, ofreceuse a ter relacións sexuais co líder iraquí Saddam Husayn a cambio da paz na rexión. «Era algo innovador: ninguén pensaba así do amor, do sexo, da natureza. Ninguén facía política co corpo», lembrou nunha entrevista en 2017. miniatura|300x300px|Ilona Staller na manifestación do Partido Radical en Roma contra as prohibicións (1989) En 1991, Staller, xunto coa actriz porno Moana Pozzi, foi candidata polo Partito dell' Amore ("Partido do amor"), fundado por Riccardo Schicchi e Mauro Biuzzi, mais desta vez non foi elixida. A pesar diso, continuou a súa actividade política loitando pola liberdade sexual dos presos, contra todas as formas de violencia e censura, contra o uso indiscriminado de animais para experimentos científicos, pola despenalización das drogas e, finalmente, pola promoción da educación sexual nas escolas e campañas de información sobre os perigos da SIDA, así como pola paz no mundo.
En xaneiro de 2002, presentouse ás eleccións ao Parlamento húngaro como deputada independente polo distrito industrial de Kőbánya en Budapest, mais obtivo moi poucos votos.
En 2004, anunciou que tiña plans para presentarse á alcaldía de Milán e de facer deste un «lugar interesante», convertendo o Castelo Sforzesco nun casino. En abril de 2006 fixo a Osama bin Laden a mesma oferta que no seu momento fixera a Saddam Husseín: «Estou disposta a facer un trato. El pode terme a cambio de rematar coa súa tiranía».
O 27 de setembro de 2011 anunciou que quería presentarse á alcaldía de Monza cunha proposta similar, fundando un partido «optimista e futurista». Prometeu facer, no caso de que gañase, a cidade «máis emocionante», así como transformar a villa real nun casino; con todo, a chamada lista Libertari non alcanzou o éxito esperado.
En setembro de 2011, revelouse que Staller tiña dereito a percibir unha pensión anual de 39 000 euros do Estado italiano polos seus cinco anos no parlamento do país. En resposta á polémica exposta pola noticia, STaller, que comezou a recibir a pensión en novembro de 2011, cando cumpriu 60 anos, declarou: «Gañeina e estou orgullosa dela». Afirmou que durante os seus cinco anos no Parlamento presentara doce proxectos de lei que incluían medidas para introducir a educación sexual nas escolas, realizar visitas conxugais aos reclusos e prohibir a vivisección.
En 2012, Staller fundou o partido Democrazia, Natura, Amore (DNA). Os seus obxectivos incluían a legalización do matrimonio entre persoas do mesmo sexo, a reapertura de antigos bordeis («casas pechadas»), un salario mínimo garantido para a xuventude, melloras no poder xudicial e a eliminación dos privilexios da rica «caste» política.
Tamén foi nomeada, a proposta do escritor e bloguero Luca Bagatin, ás eleccións administrativas en Roma os días 26 e 27 de maio de 2013 pola lista dos Republicanos e Liberais. A lista dos Liberais non conseguiu un gran consenso, obtendo só o 0,08 % dos votos e non logrando así entrar no concello de Roma.
Carreira musical
Staller gravou varias cancións, na súa maioría de presentacións en vivo, con letras case sempre enfocadas no sexo e cantadas cunha melodía simple, tendo como obxectivo transgredir as normas morais. A súa canción máis famosa é "Muscolo rosso", unha canción enteiramente dedicada a il cazzo («o pene», en italiano). Debido ao seu uso extensivo de blasfemias, a canción non puido ser lanzada en Italia, mais converteuse nun éxito noutros países, especialmente en Francia. A canción gañou unha gran popularidade na era de internet, cando moitos italianos puideron escoitala por primeira vez.
Varias cancións inéditas foron gravadas durante o seu período na RCA e o período da axencia Diva Futura. Algunhas destas cancións inéditas foron empregadas posteriormente durante os seus programas de televisión, actuacións en vivo ou como bandas sonoras nos seus filmes pornográficos.
Na cultura popular
A banda británica Pop Will Eat Itself lanzou unha canción titulada Touched by the Hand of Cicciolina ("Tocado pola man de Cicciolina") como tema non oficial da Copa Mundial de 1990. A canción acadou o número 28 nas listas de sinxelos do Reino Unido. Tamén a banda de pop industrial dos noventa Machines of Loving Grace, rendeu homenaxe á Cicciolina no seu primeiro álbum e puxo o seu nome a unha canción.
En 2013, a supermodelo Miranda Kerr protagonizou unha sesión de fotos para a revista V caracterizada como Cicciolina.
O grupo chileno Los Peores de Chile, no seu disco homónimo de 1994, lanzaron unha canción titulada "Cicciolina".
En 2020, a cantante finlandesa Erika Vikman participou no concurso Uuden Musik Kiilpaliu 2020 cunha canción chamada "Cicciolina". Finalizou en segundo lugar e non logrou a clasificación para o Festival de Eurovisión 2020.
Ácido isobutírico
O ácido isobutírico, tamén chamado ácido 2-metilpropanoico ou ácido isobutanoico, é un ácido carboxílico con fórmula estrutural (CH3)2CHCOOH. Ácido isobutírico é un nome trivial aceptado polas regras da IUPAC. É un isómero do ácido n-butírico. A súa desprotonación ou esterificación dá lugar a derivados chamados isobutiratos.
O ácido isobutírico é un líquido incoloro cun cheiro máis ben desagradable. É soluble en auga e solventes orgánicos. Atópase en estado libre na alfarrobeira (Ceratonia siliqua), na vanilla e na raíz de Arnica dulcis, e en forma de etil éster no aceite de Croton tiglium.
Produción
O ácido isobutírico prepárase por oxidación de isobutiraldehido, que é un subproduto da hidroformilación do propileno.
Tamén se pode preparar por hidrocarboxilación a alta presión (reacción de Koch) a partir do propileno:
Coñécense outras moitas rutas de obtención, como a hidrólise de isobutironitrilo con álcalis e a oxidación de isobutanol con dicromato de potasio en presenza de ácido sulfúrico, En presenza de doantes de protóns, a acción da amálgama de sodio sobre o ácido metacrílico tamén dá lugar a ácido isobutírico.
Reaccións
Cando se quenta cunha solución de ácido crómico oxídase a acetona. O permanganato de potasio alcalino oxídao a ácido α-hidroxiisobutírico, (CH3)2C(OH)-CO2H.
Casal, Amoroce, Celanova
Casal é unha aldea da parroquia de Santiago de Amoroce, no concello ourensán de Celanova, na comarca da Terra de Celanova. Tiña 21 habitantes no ano 2010 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística dos cales 12 eran homes e 9 eran mulleres.
Gandia, Lousada, Xermade
Gandia é un lugar da parroquia de Lousada no concello lucense de Xermade na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2019 tiña 2 habitantes (1 home e 1 muller).
Aurelio Salgueiro
Aurelio Salgueiro López, nado en Monforte de Lemos en 1936 e finado en Mondragón (Guipúscoa) o 28 de agosto de 1978, foi un garda civil galego, asasinado por membros dos Comandos Autónomos Anticapitalistas, unha escisión de ETA de carácter anarquista.
Traxectoria
A arma foille uns meses máis tarde incautada a un home, José María Iturrioz, á súa vez morto por disparos, neste caso da Garda Civil, e logo de participar nun ataque ao cuartel de Aretxabaleta.
I Wanna Be Where You Are
"I Wanna Be Where You Are" é unha canción escrita por Arthur "T-Boy" Ross e Leon Ware para o artista Michael Jackson, quen a levou ó número 7 na Cash Box e ó número 16 na Billboard Hot 100. Tamén acadou o número 2 nas listas musicais de R&B dos Estados Unidos en 1972. Foi o seu terceiro éxito da súa carreira en solitario con Motown. Tamén foi a primeira colaboración entre Ware e Ross, o irmán máis novo da artista Diana Ross. A canción sería unhas das máis versionadas, por cantantes como Marvin Gaye, Willie Hutch, Jason Weaver e The Fugees.
Miss Universo 2008
O 57º certame Miss Universo fíxose no Crown Convention Center dentro do Diamond Bay Resort na pequena cidade de Nha Trang, Vietnam, o 14 de xullo de 2008. Concursantes de 80 nacións e territorios autónomos competiron polo título. Ao final do evento Riyo Mori, Miss Universo 2007 do Xapón coroou á súa sucesora Dayana Mendoza de Venezuela. miniatura É a primeira ocasión, nos 57 nos de historia do certame, que Vietnam serve de sede. Debido á diferenza de horarios, o concurso foi visto no hemisferio occidental durante a noite do 13 de xullo, cando se fixo en realidade durante a mañá do día 14.
Os animadores da final foron o condutor norteamericano Jerry Springer, e Melanie Brown, máis coñecida como Mel B, integrante do grupo de pop británico Spice Girls. Tamén contou coa actuación da cantante Lady Gaga. Foi a primeira edición transmitida en alta definición.
Presídium do Soviet Supremo da Unión Soviética
O Presídium do Soviet Supremo da Unión Soviética (en ruso: Президиум Верховного Совета) foi un dos máis importantes órganos de goberno da Unión Soviética, que exercía unha xefatura de estado colectiva. Elixido polo Soviet Supremo en sesión conxunta das súas dúas cámaras, tiña potestade lexislativa cando este non sesionaba (o Soviet Supremo só se xuntaba en dous períodos anuais). A súa sede estaba localizada no Kremlin de Moscova.
Poderes constitucionais
Segundo a Constitución da Unión Soviética, as principais atribucións do Presídium do Soviet Supremo eran as seguintes:
O Presídium tamén se encargaba de asuntos relacionados coa adquisición da cidadanía soviética, coma a súa retirada ou renuncia voluntaria a ela.
Albúlidos
Os albúlidos (Albulidae), ou peixes óso, son unha familia de peixes teleósteos, única familia da orde Albuliformes, da superorde dos Elopomorfos (Elopomorpha). Comprende peixes de mares tropicais, raramente en augas salobres ou de río.
Características
Presentan un canal sensorial no maxilar nunha rañura aberta nos ósos dentais. Poden tolerar situacións de pobreza de osíxeno respirando aire dentro dunha bolsa que fai as veces de pulmón.
Aliméntanse de invertebrados bentónicos.
Clasificación
A orde dos Albuliformes (para algúns autores, suborde Albuloidei) comprende unha única familia con dous xéneros:
Ligazóns externas
Gratenvisachtigen
Manancial
miniatura|Fonte miniatura|300px|Fonte da Ribeira, [[Sarria, a principios do século XX]] Un manancial é un lugar onde mana auga que abrolla da terra ou entre as rochas. Pode ser permanente ou temporal. Orixínase na filtración de auga que penetra nunha área e emerxe noutra, de menor altitude, onde a auga non está confinada nun conduto impermeable. Estas surxencias acostuman ser abondosas en relevos cársticos. Os cursos subterráneos ás veces quecen polo contacto con rochas ígneas e afloran como augas termais.
Recibe tamén os nomes galegos de groto, gurgullo, gurgullón e illó. O nacente ou nacedoiro é o lugar onde nace o manancial.
Os pozos artesianos son manantes artificiais provocados polo ser humano mediante unha perforación a grande profundidade e na que a presión da auga é tal que a fai emerxer na superficie.
Metaforicamente manantes e fontes consideráronse nun senso figurado orixe de algo: "Esa idea foi o manante de distintas doutrinas", "O seu pensamento bebe de fontes marxistas" etc. e tamén para moitos acordos comercias.
Augas minerais
Os minerais disólvense na auga ao seu paso por zonas subterráneas. Isto bríndalle sabor a auga e ata burbullas de dióxido de carbono, dependendo da natureza xeolóxica do terreo. Por iso, a auga do manancial ou nacente (spring water) véndese como auga mineral, aínda que frecuentemente o termo se aplica por motivos publicitarios. Os mananciais que conteñen cantidades significativas de minerais son denominados, ás veces, «nacentes de minerais». A aqueles que conteñen grandes cantidades de sales de sodio disoltas, maiormente carbonato sódico, chámaselles «nacentes de soda».
Lenin (quebraxeos de 1916)
O Lenin (Ленин) foi un quebraxeos, construído en Inglaterra para o Imperio ruso. Botado en 1916, antes de entrar en servizo para Rusia, o barco serviu na Mariña Real durante a guerra civil rusa. Foi, finalmente, adquirido pola Unión Soviética e serviu durante a segunda guerra mundial, sendo finalmente desmantelado en 1977.
Historia do buque
A construción do barco, por encargo da Armada Imperial rusa, comezou en xuño de 1916 no estaleiro de Armstrong Whitworth en Newcastle upon Tyne como o St Alexandre Nevski, en honra ao heroe ruso Alexandre Nevski. A súa construción estivo supervisada polo arquitecto naval ruso Ievgeny Zamyatin. O buque foi lanzado o 23 de decembro de 1916, e rematado en xuño de 1917. Para entón, o Imperio ruso xa deixara de existir tras a Revolución de Febreiro, e o buque foi utilizado pola Royal Navy renomeándoo como HMS Alexander, en setembro de 1917. O HMS Alexander serviu na campaña do norte de Rusia, e foi entregado ás forzas do Exército Branco cando os británicos se retiraron en outubro de 1919.
Baixo bandeira soviética
O buque foi capturado axiña polos bolxeviques. En 1921, o mariñeiro e explorador noruegués Otto Sverdrup comandou o barco, agora chamado Lenin, a petición do goberno soviético, nunha expedición na zona ártica de Siberia. Dirixiu un convoi de cinco buques de carga nunha viaxe experimental a través do mar de Kara ata as desembocaduras dos ríos Obi e Ienisei. Os barcos chegaron ao seus destinos e o Lenin regresou con seguridade. Este foi considerado un paso importante no desenvolvemento do mar de Kara na ruta do Mar do Norte.
En 1937 o Lenin quedou atrapado no xeo, xunto a un convoi de cinco buques. Finalmente foron rescatados polo quebraxeos Krasin en agosto de 1938.
O Lenin continuou en servizo durante a guerra fría, pero en 1957, cando o quebraxeos nuclear Lenin foi lanzado, foi renomeado como Vladimir Ilich Lenin. O buque foi retirado do servizo en 1968 e, finalmente, desmantelado en 1977.
Na cultura popular
Na súa novela distópica We, Evgenii Zamiatin refírese á especificacións do St Alexandre Nevski nos nomes dalgúns dos seus personaxes.
Reciclaxe
A reciclaxe é a transformación das formas e presentacións habituais dos obxectos de cartón, papel, lata, vidro, algúns plásticos e residuos orgánicos, en materias primas que a industria de manufactura pode utilizar de novo. Tamén se refire ao conxunto de actividades que pretenden reutilizar partes de artigos que no seu conxunto chegaron ao termo da súa vida útil, pero que admiten un uso adicional para algún dos seus compoñentes ou elementos.
Ciclo de reciclaxe
miniatura|Colectores selectivos de recollida de residuos miniatura|Ciclista que gaña a vida reciclando en [[Shangai]] O ciclo da reciclaxe posúe varios elos como:
Para a separación en orixe doméstica úsanse colectores de distintas cores situados nas poboacións:
VG-4.4
A VG-4.4 ou Variante de Marín é unha vía para automóbiles dependente da Xunta de Galicia. Une as autoestradas urbanas estatais PO-11 e PO-12 coa estrada PO-551 á altura da parroquia de Ardán, dando así acceso por vía de alta capacidade á vila de Bueu e servindo, asemade, de circunvalación do centro urbano de Marín.
O primeiro tramo foi posto en servizo en setembro de 2006, o segundo e definitivo non estivo en funcionamento até xullo de 2012.
Servizo Marítimo da Garda Civil
miniatura|dereita|350px| Patrulleiro Río Miño, unha das embarcacións de maior porte do SEMAR. O Servizo Marítimo da Garda Civil constituíuse por un Real Decreto do 22 de febreiro de 1991. Dende 1997 intégrase nel a Unidade de Actividades Subacuáticas (U.A.S.), cuxa orixe remóntase a 1981.
Organización
Organízase nunha Xefatura, situada no mesmo complexo de edificios que alberga a Dirección Xeral da Garda Civil, en Madrid, e 22 Servizos Marítimos Provinciais, que abarcan todo o litoral español, ademais de 19 Grupos Especiais de Actividades Subacuáticas. Ó fronte está o Coronel Xefe do Servizo Marítimo da Garda Civil.
Bases
O Servizo Marítimo dispón de unidades en tódalas provincias costeiras da España peninsular, en Ceuta e nas Illas Baleares e Canarias. Os portos onde ten as súas bases son Alxeciras, Alacant, Almería, Barcelona, Benalmádena, Cádiz -Estación Naval de Puntais-, Cartaxena, Castelló, Ceuta, Corralejo (As Palmas), A Coruña, Los Cristianos (Santa Cruz de Tenerife), L'Escala (Xirona), Xixón, Huelva, Lanzarote, Marín -Escola Naval Militar-, Motril, Palma, Las Palmas de Gran Canaria, Pasaia (Guipúscoa), Santander, Santurtzi, Torredembarra (Tarragona), Valencia e Viveiro.
Always, para sempre
Always, para sempre (en Always) é un filme estadounidense de 1989 dirixido por Steven Spielberg, e protagonizado por Richard Dreyfuss, Holly Hunter, John Goodman, Brad Johnson e Audrey Hepburn no seu derradeiro papel cinematográfico.
Estreouse en galego o 31 de marzo de 1997 a través da TVG.
Casvasco, Amoroce, Celanova
Casvasco é unha aldea da parroquia de Santiago de Amoroce, no concello ourensán de Celanova, na comarca da Terra de Celanova. Tiña 3 habitantes no ano 2010 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística dos cales 1 era home e 2 eran mulleres.
Goterre, Amoroce, Celanova
Goterre é unha aldea da parroquia de Santiago de Amoroce, no concello ourensán de Celanova, na comarca da Terra de Celanova. Tiña 2 habitantes no ano 2010 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística dos cales 1 era home e 1 era muller.
A Penela, Lousada, Xermade
A Penela é un lugar da parroquia de Lousada no concello lucense de Xermade na comarca da Terra Chá.
Camillo Ranzani
miniatura|Elementi di zoologia (1819) de Camillo Ranzani. miniatura|De novis speciebus piscium (Tab. X)
Camillo Ranzani, nado o 22 de xuño de 1775 en Boloña, Emilia-Romaña, e finado na mesma cidade o 23 de abril de 1841, foi un abade e naturalista italiano.
Traxectoria
Desde 1824 a 1826 foi profesor de ciencias naturais na universidade de Boloña, onde o entomólogo belga Pierre Léonard Van Der Linden foi un dos seus alumnos.
Describiu e nomeou diversos taxons, entre eles:
Abreviatura
A abreviatura Ranzani emprégase para recoñecer a como autoridade na descrición e taxonomía en zooloxía.
Jorge Garcia
Jorge Fernando García Meza, nado o 28 de abril de 1973 en Omaha, Nebrasca, é un actor e humorista estadounidense.
Modificación
Unha modificación, cambio, mudanza ou transformación presupón unha alteración dun estado, modelo ou situación anteriores, cara a un estado, modelo ou situación futuros, por razóns inesperadas e incontrolábeis, ou por razóns premeditadas. Mudar implica, necesariamente, capacidade de comprensión e adopción de prácticas que concreten o desexo ou vontade de transformación. É dicir, para que o cambio aconteza, as persoas precisan estar sensibilizados e conscientes dela, de que tal cambio tivo lugar.
Alveredos, Barxas
Alveredos (Albaredos oficialmente e en castelán) é unha entidade do concello leonés de Barxas. Segundo o INE no 2010 vivían en Alveredos 9 persoas (5 homes e 4 mulleres). Isto supón unha diminución do 25 % respecto ao 2000, cando tiña 12 habitantes.
Jorge Garcia
Biografía
miniatura|dereita|Jorge Garcia. É fillo do médico chileno Humberto García (Concepción, Chile), quen a mediados da década de 1960 decidiu partir a perfeccionarse ós Estados Unidos, pero finalmente ficou alá despois de formar unha familia coa mestra de orixe cubana Dora Meza.
Alveredos, Barxas
Situación
Alveredos linda con Folgoso do Courel (Lugo), concretamente coas parroquias de Visuña e Hórreos. Dista 13 km da capital do concello e está a case 1200 m de altitude.
Poboación
Os 9 habitantes de Alveredos repártense en dúas aldeas: Alveredos (6 persoas) e Cruces (3 persoas).
Evolución da poboación das aldeas dende 2000 a 2010:
Condado portucalense
No actual territorio de Portugal, ao longo do proceso da Reconquista, houbo dúas entidades políticas coñecidas como condados portucalenses ou condados de Portucale.
O primeiro condado foi fundado polo nobre galego Vimara Pérez (ou Vímara Peres, ou Guímara Peres), conde da Coruña, despois da toma (ou repoboación) de Portucale (Porto), en 868. Ocupaba un territorio aproximado ao do actual Entre-Douro-e-Minho. O condado foi gobernado por varios descendentes de Vimara, até que foi incorporado plenamente ao Reino de Galicia en 1071, cando o rei García tivo que sufocar a rebelión do seu titular, o conde Nuno II Menendiz, que sería derrotado na batalla de Pedroso, pasando o título a mans reais. Porén, durante toda a súa existencia, aínda que gozando de ampla autonomía, o condado constituíu sempre unha dependencia dos Reinos de Asturias, León e Galicia)
O segundo instituíuse contra 1095 como feudo que o rei Afonso VI de León e Castela lle concedeu a Henrique de Borgoña, un nobre borgoñón que viñera auxilialo na reconquista de terras aos musulmáns, e que casara coa filla do rei, a infanta Tareixa de León. Este último condado era moito maior en extensión que o primeiro, xa que abarcaba tamén os territorios do antigo condado de Coímbra, suprimido en 1091, e partes de Trás-os-Montes e aínda do sur da actual Galicia (mormente da diocese de Tui).
Cómpre sinalar que Condado é un termo xenérico para designar o territorio portucalense, xa que os seus gobernantes eran denominados indistintamente Comite (conde), Dux (duque) ou Princeps (príncipe).
Historia
O nome do condado vén do topónimo Portucale, co que desde o século IX se designaba unha vila situada preto da foz do río Douro, chamada Portus Cale, "Porto de Cale", que se xulga ser un nome híbrido formado por un termo latino (Portus 'porto') e outro grego (καλός kalós 'belo'), é dicir, 'porto belo'. Outra posíbel explicación é que o nome derivaría dos pobos de cultura castrexa que habitaban a zona de "Cale" nos tempos prerromanos, os Callaeci. Unha explicación alternativa é a de que o nome deriva da deusa venerada pola tribo e que podería historicamente relacionarse coa palabra Cailleach (definida como "deusa ancestral"), en Irlanda. Finalmente, outra teoría afirma que a palabra cale ou cala, sería celta e significaría "porto", "enseada" ou "abrigo", e implicaría a existencia dun porto celta máis antigo. Aínda que outra teoría propón que Cale deriva de Caladunum.
No século I a.C. Salustio, nas súas Historiae, refírese a unha "Cales civitas" localizada na Gallaecia.
No século IV, no Itinerario de Antonino fálase dunha poboación chamada "Cale" ou "Calem". E no século V, Hidacio escribe sobre un "Portucale castrum". dereita|220px|miniatura|Mapa do [[reino Suevo.]]
Portucale
Aínda que a existecia da entidade de poboación na foz do Douro durante o período romano estea confirmada, non ocorre o mesmo coa súa localización exacta.
O Parochiale suevorum de San Martiño de Dumio, estudado polo cóengo Pierre David despois da súa identificación polo tamén cóengo Avelino de Jesus da Costa, un dos máis importantes especialstas en diplomática portuguesa, refírese, séculos despois, a un poboado que se designaba como Portucale Castrum Antiquum, na marxe esquerda, e outro, o Portucale Castrum Novum, á dereita.
Durante o dominio dos suevos, Portucale foi escenario de varios acontecementos, contándose entre eles o aprisionamento de Requiario durante a invasión do rei visigodo Teodorico II (457), a revolta do seu gobernador Axiúlfo, que pretendía ser aclamado rei e foi executado, e a última batalla (585) de Andeca, derradeiro rei suevo, vencido por Leovixildo.
Cando ocorre a invasión musulmá da península Ibérica, Portucale era xa, desde a segunda metade do século VI, a sede da diocese Portucalense, situada na provincia da Gallaecia e tendo por metropolita o bispo de Braga. Despois da invasión, a diocese non sobreviviu, e non foi restaurada até a reconquista de Porto, en 868.
Jorge Garcia
Traxectoria
É coñecido por interpretar a Héctor López na serie de televisión Becker e a Hugo "Hurley" Reyes en Lost. A banda musical Weezer adicoulle o álbum musical Hurley (2010) na honra a este personaxe e puxeron unha imaxe da súa face na portada no disco. Nalgúns concertos da xira que realizaron para promocionar o disco, Garcia participou como cantante convidade. Tamén actúa como humorista de monólogos.
Condado portucalense
Condado de Portucale
miniatura|Estatua de [[Vímara Peres na cidade de Porto. Obra de Salvador Barata Feyo (1968).]]
A reocupación e posíbel reconstrución ou fortificación de Portucale verificouse despois da presura de Vimara Pérez, en 868, vivindo, a partir de entón, un próspero período da súa historia. Da cidade partiu toda a acción de reorganización da zona e, nalgúns casos, de repoboamento, máis alá dos límites da antiga diocese que tiña nela a súa sede, ben ao norte do río Ave, ben ao sur do río Douro. Nesta época, o territoio designábase xa Terra Portugalense.
A reconquista permitiu tamén a restauración diocesana, intalándose os bispos de Portucale nunha pequena vila chamada Magneto (que os especialistas fan corresponder coa actual Meinedo, no concello de Lousada).
Apenas dez anos despois da reconquista definitiva de Portucale foi tomada a cidade de Coímbra e erixida en condado independente nas mans de Hermenexildo Guterrez. A súa posición de bisagra entre os mundos cristán e musulmán permitiu unha convivencia en paz no espazo entre o Douro e o Miño. As campañas do Almanzor, a finais do século X, porén, fixeron recuar a liña de fronteira de novo até o Douro.
Na segunda metade do século XI reconstituiuse ao sur o condado de Coímbra (que incluía non só a cidade do Mondego, senón tamén as terras de Lamego, Viseu e Feira), sendo entregado ao conde Sisnando Davides, un mozárabe valido do rei Fernando I de León e Castela, que conquistara definitivamente a cidade en 1064 (este condado sería máis tarde incorporado ao Portucalense).
O repoboamento da Terra Portugalense ocorreria no tempo de Afonso o Magno, baixo o goberno de Vimara Pérez e os seus descendentes.
Condes de Portucale: a casa de Vimara Pérez
En 1065, o condado de Portucale e Galicia formaban parte do territorio atribuído por Fernando I ao seu fillo máis novo García, que foi o primeiro monarca que usou o título de "Rei de Portugal e Galicia". Mentres, el loitaba para controlar os seus nobres irascíbeis. Coa súa vitoria en 1071, na batalla de Pedroso, onde derrota a Nuno II Mendes, o condado de Portucale extínguese, pasando ao rei García.
Máis tarde, en 1071, os seus irmáns Afonso VI e Sancho II tomaran o reino de Portugal e Galicia, expulsando a García. Na primavera seguinte, Sancho, á súa vez, expulsou a Afonso, volvendo a xuntar os tres reinos, o de León, o de Portugal e Galicia e o de Castela. Sancho aparece identificado como rei nun documento portugués de 1072. Co asasinato de Sancho, máis tarde, no mesmo ano, Afonso VI sucedeuno na coroa de León (que abranguía os tres reinos).
Condado portucalense
Non se debe confundir o condado portucalense —concesión dos territorios dos condados de Coímbra e de Portucale ao conde Henrique— co condado de Portucale, que comezou a existir desde a presura de Vimara Pérez, prolongado polos seus descendentes até a morte do último conde, na batalla de Pedroso, en 1071, conde que tentaba conseguir maior autonomía de García de Galicia, que gobernaba o Reino de Galicia e Portugal do seu pai, Fernando o Magno.
Porén, a atrofia do condado de Coímbra, creado en 878, pero suprimido coa conquista da cidade por Almanzor ao final do século X, permitiu a supremacía norteña, que nin mesmo a reconstitución dunha autoridade equivalente á do conde —en beneficio de Sisnando Davides, en 1064, e prolongada até a súa morte, en 1092— puido impedir.
Entre tanto, a ambición de Afonso VI de León e Castela reconstituíu novamente a unidade dos Estados paternos e, cando García morreu, despois de estar preso no castelo de Luna, en plena montaña leonesa da Babia, o 21 de marzo de 1090, os territorios que posuíra pasaron ás mans de Raimundo de Borgoña, casado coa infanta Urraca de León e Castela.
Nesta altura, o pulo das expedicións almorábides recomendaba a distribución dos poderes militares, para reforzar mellor o territorio: un mando na zona central, a cargo do propio rei Afonso VI; outro, non oficial, exercido por El Cid en Valencia, e o terceiro en occidente, entregado a Raimundo. Pero este último non conseguiu defender eficazmente a liña do Texo —tendo xa perdido Lisboa, que fora cedida aos leoneses polo rei da taifa de Badaxoz, xuntamente con Santarém, que estaba tamén a piques a caer nas mans dos almorábides— e esta sería unha das razóns que atribúen algúns historiadores modernos da decisión tomada por Afonso VI de reforzar aínda máis a defensa militar occidental, dividindo en dúas a zona atribuída inicialmente a Raimundo, e entregando a máis exposta a Henrique de Borgoña.
O conde Henrique, apoiado polos intereses políticos cluniacienses, introduciuse ambiciosamente na política do reino, adquirindo gran poder na corte. Véndose na condición de subordinados ao rei, os condes ou gobernadores, a pesar de que tiñan amplos poderes administrativos, xudiciais e militares, o seu pensamento orientábase, naturalmente, cara a adquirir unha completa autonomía cando as condicións foran propicias (no caso portugués, eran). miniatura|O castelo de [[Guimarães.]]
Co fin de aumentar a poboación e revalorizar o seu territorio, Henrique deu foro e fundou vilas en varias terras, entre elas Guimarães, á cal fixo vila de burgueses, atraendo alí, con diversas regalías, moitos francos, seus compatriotas.
En Guimarães fixou Henrique a súa residencia, en pazos propios, dentro do castelo que alí fora edificado no século anterior.
Falecido Henrique (1112) a súa viúva Tareixa pasa a gobernar o condado durante a minoridade do seu fillo Afonso Henriques.
Tareixa comeza a titularse "Raíña", pero os conflitos co alto clero e, sobre todo, a intimidade con Fernando Pérez de Traba, nobre galego a quen entregara o goberno dos distritos do Porto e Coímbra, provocaron a revolta dos portucalenses e do seu propio fillo, que se sentían sistematicamente afastados, por estraños, da xestión dos negocios públicos.
Aos catorce anos de idade (1125), Afonso Henriques ármase a si mesmo cabaleiro –segundo o costume dos reis– transformándose así en guerreiro independente. A cerimonia levouse a cabo en Tui, en presenza do arcebispo de Braga, que fora forzado a emigrar.
En 1128 trábase a batalla de San Mamede (Guimarães) entre os partidarios do infante Afonso e os da súa nai. Vencida esta, Afonso Henriques toma o poder do condado, do que faría, máis tarde, o reino de Portugal.
Loitando contra os cristiáns de León e Castela e contra os musulmáns, Afonso Henriques conseguiu unha importante vitoria contra os mouros na batalla de Ourique, en 1139, declarándose rei, independente, por tanto, do reino de León. Nacía así, en 1139, o reino de Portugal e a súa primeira dinastía, co rei Afonso I de Borgoña (Afonso Henriques).
Gran Premio de Francia de 1969
O Gran Premio de Francia de fórmula 1 de celebrouse no Circuíto de Charade o 6 de xullo de 1969. Foi a quinta proba da tempada de Fórmula Un de.
A aventura máxica de Merliño
A aventura máxica de Merliño é un videoxogo educativo de aventura gráfica point and click desenvolvido polo grupo de investigación SINX, da Universidade de Vigo. A aventura máxica de Merliño está considerada como unha das primeiras producións de videoxogos en galego, da cal se fixeron 50 000 copias que foron repartidas de balde ós centros educativos galegos. Está baseado en lendas e contos populares do país.
O videoxogo ten como obxectivo sensibilizar ós mozos adolescentes da importancia da lingua como un elemento de identidade. Subvencionado pola Dirección Xeral de Política lingüística, é un CD interactivo realizado por Xosé Luís Martínez Orge, Diego Fernández Goberna, David Ramos Valcárcel e Marcos Valiño García. Conta cun editor para xerar historias a través de 7 posibles localizacións e máis de 20 escenarios con personaxes e obxectos cos que interactuar.
Sinopse
O xogo conta a historia de Merliño, un rapaz que pasa uns días na casa da súa avoa. Sen querer Merliño le un libro de conxuros que fai reaparecer a un antigo demo. Coa axuda dun trasno chamado Cipri, Merliño terá que facer unha viaxe pola Galicia máxica como Santo André de Teixido, Ribeira ou a Torre de Hércules da Coruña.
Palacio Real de El Pardo
300px|thumb|Palacio de El Pardo O Palacio Real de El Pardo é unha das residencias da familia real española situada no Monte de El Pardo, en Madrid. O seu principal uso na actualidade é o de aloxar aos xefes de Estado estranxeiros de visita oficial en España. A súa xestión corresponde a Patrimonio Nacional, organismo estatal que administra os bens ao servizo da Coroa Española.
Foi construído no século XVI, a partir dun edificio primitivo do século XV deseñado por Luis de Vega. O seu aspecto actual corresponde ás reformas e ampliacións emprendidas no século XVIII, a instancias do rei Carlos III, nas que participou o arquitecto Francesco Sabatini.
Ademais de polos seus valores arquitectónicos, o palacio destaca polo seu decoración interior, representativa de diferentes épocas históricas. Destacan uns frescos, obra de Gaspar Becerra, restos da decoración pictórica que tivo o palacio durante o reinado de Filipe II.
Toni Erdmann
Toni Erdmann é un filme austríaco-alemán de 2016 dirixido, escrito e co-producido por Maren Ade. Está protagonizado por Peter Simonischek e Sandra Hüller. O filme, que se estreou na competición do Festival Internacional de Cinema de Cannes de 2016, foi considerado o mellor filme de 2016 pola revista Sight & Sound e outras publicacións do sector.
Foi nomeado ó Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 89ª edición dos premios, mais finalmente perdeu contra Forušande de Irán.
Pobo panche
Os panches ou tolimas son un pobo indíxena de fala caribe que habitaban na actual Colombia. O seu territorio abranguía as partes suroccidentais de Cundinamarca e as partes setentrionais de Tolima, preto do río Magdalena. No tempo da conquista española, máis de 30 000 panches vivían no que despois se convertería no Novo Reino de Granada. O coñecemento máis antigo sobre os panches foi recollido polo estudoso Pedro Simón. Segundo el, a verba panche na propia lingua dos panches quería dicir "cruel" e "asasino".
Monte de El Pardo
250px|thumb|Aciñeiras no Pardo 250px|thumb|O [[río Manzanares ao seu paso polo monte de El Pardo.]] O monte de El Pardo é unha zona boscosa situada ao norte do municipio de Madrid, no que se atopa totalmente integrado, xunto co seu apéndice, o monte de Viñuelas. Supón máis da cuarta parte (o 26,4%) do termo municipal da capital.
Está considerado como o bosque mediterráneo máis importante da Comunidade de Madrid e un dos mellor conservados de Europa, tanto no que respecta á súa flora, con 120 especies catalogadas, como á súa fauna, con aproximadamente 200 especies vertebradas. Esténdese ao redor do curso medio do río Manzanares, ao longo de 16.000 hectáreas, e atópase integrado no Parque Rexional da Cunca Alta do Manzanares, onde recibe a máxima protección legal. En 1987, foi declarado zona de especial protección para as aves (ZEPA).
Malia iso, a súa xestión corresponde enteiramente ao Patrimonio Nacional, organismo estatal que regula as posesións que estiveron en mans da Coroa, que mantén unha política altamente proteccionista e restritiva en relación co bosque. A Lei de 16 de xuño de 1982, que define a actividade do Patrimonio Nacional, establece, no seu artigo cuarto, a súa integración na citada entidade.
A maior parte da súa área (aproximadamente 15.100 hectáreas, o 94,4% da superficie total) atópase cercada, mediante unha vala que percorre o seu perímetro, ao longo de 66 quilómetros. A visita a esta zona está totalmente prohibida. As 900 hectáreas restantes (o 5,6%), onde se localizan algunhas áreas urbanas como os barrios do Pardo e Mingorrubio e deportivas como o complexo de Somontes, posúen un valor ecolóxico inferior. Aquí si é posible o acceso, a través de diferentes senllas e camiños, habilitados a efectos recreativos.
Celeirós, Pedrafita, A Teixeira
Celeirós é un lugar da parroquia de Pedrafita, no concello ourensán da Teixeira, localizado na Ribeira Sacra. Segundo o INE en 2015 tiña 22 habitantes, aínda que chegou a contar con máis de 100.
Xeografía
Con respecto ás canles de auga, a unha certa distancia atópanse dous ríos, cara ao leste o río dos Vaos, e cara ao oeste o río Mao.