cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Sendeiro de Pembrokeshire
Creación do sendeiro
A raíz da creación do Parque nacional da Costa de Pembrokeshire en 1952, o naturalista Welsh e o autor Ronald Lockley inspeccionaron unha ruta pola costa. Malia que había moitas vilas e asentamentos por toda a costa, a comunicación entre estes facíase en gran parte por barco e o acceso á rexión era en xeral deficiente. O informe da Countryside Commission en 1953 foi ben recibido e amplamente adoptado. Algunhas seccións da camiñata dispuxeron de dereitos de vía pero a maioría estaban en mans privadas, o que esixía a negociación. A maioría dos propietarios estiveron a prol e moitos beneficiáronse da construción de novos valados. Porén, mesmo hoxe en día o camiño desvíase en lugares fóra da liña onde os terratenentes non estaban dispostos a aceptar un novo vieiro a través das súas terras.
A fin da formación da ruta produciuse logo de 17 anos, incluíndo a construción de máis de 100 pontes peonís, 479 postes e o corte de miles de pasos en tramos de forte pendente ou esvaradíos.
Cando se abriu a ruta por Wynford Vaughan Thomas, o 16 de maio de 1970, a lonxitude da ruta era de 290 km, pero cos anos producíronse unha serie de ordes de desvío que se estenderon ata a súa lonxitude actual de 299 km.
Historia da actividade humana
Os restos de crómlechs do neolítico e de círculos de pallozas pódense ver no camiño, ó igual que evidencias de asentamentos da Idade de Bronce, momento no cal a península estaba sendo empregada como unha conexión con Irlanda. Colonos da Idade de Ferro, probablemente orixinarios de Francia, son os responsables dunha serie de fortificacións costeiras en outeiros, visibles hoxe en día. A evidencia de actividade humana posterior, como os castelos normandos e os asentamentos e igrexas, tamén se poden ollar no sendeiro. Na actualidade, case toda a terra circundante é de cultivo, e a pesca segue a ter un papel moi importante nos asentamentos costeiros.
Flora e fauna
Durante a primavera e comezo do verán, a ruta amosa unha gran variedade de flores silvestres costeiras e hai unha gran cantidade de aves. As colonias de aves mariñas aniñan nos cantís e unha gran variedade de aves europeas recalan nas illas costeiras deshabitadas que actúan como santuarios destas, tales como Skomer, Skokholm e a illa Ramsey. Focas, toniñas e golfiños a miúdo poden ser ollados nadando mar adentro.
Forzas Armadas Revolucionarias de Cuba
miniatura|250x250px|Xefatura Suprema das FAR. miniatura|250x250px|Xeneral de Exército. As Forzas Armadas Revolucionarias (en Fuerzas Armadas Revolucionarias, FAR) de Cuba é o exército regular da República de Cuba. Ten a súa orixe no Exército Rebelde que derrocou a ditadura de Fulgencio Batista, tras unha insurrección armada que tivo lugar dende o 2 de decembro de 1956 ata o 1 de xaneiro de 1959. Fundáronse oficialmente o 2 de decembro de 1961.
A Constitución cubana de 2019 establece que o presidente do Consello de Estado exerce a Xefatura Suprema das FAR e determina a súa organización xeral.
Estrutura
miniatura|604x604px| Sistema de graos das FAR. A estrutura de dirección das FAR parte do papel do comandante en xefe. Este cargo foi ocupado desde a época do Exército Rebelde ata o 24 de febreiro de 2008 por Fidel Castro. Raúl Castro exerceu con posterioridade esta función e na actualidade o xefe supremo das FAR é o presidente de Cuba, Miguel Díaz-Canel.
A estrutura das FAR ten o seu núcleo operativo nun Estado Maior Xeneral, cuxo xefe, co rango de viceministro, é o xeneral do exército Alvaro López Miera, artilleiro e veterano da Operación Carlota (intervención cubana en Angola entre 1975 e 1991 ) e a Guerra de Etiopía, tamén Heroe da República de Cuba.
As FAR están formadas por catro formacións regulares principais:
Complementado polas forzas irregulares:
As FAR están divididas estruturalmente, ademais das armas, en tres exércitos, á xefatura das cales están subordinadas todas as unidades militares situadas neses territorios. Así mesmo, cada provincia ten un Estado Maior Provincial e constitúe unha Rexión Militar.
O cuarto grupo militar, o Exército Xuvenil do Traballo (EJT), recruta unidades mobilizadas para tarefas produtivas xeralmente agrícolas, pero que reciben antes adestramento militar.
Ademais, as FAR dirixen a Defensa Civil de Cuba, unha axencia para a prevención de desastres naturais; e o Instituto Nacional das Reservas Estatais (INRE), unha axencia que controla as reservas en tempos de guerra e emerxencia de todo o país.
Recrutamento e licenciamento
Os mozos cubanos que chegan aos 18 anos deben tomar unha parte obrigatoria do Servizo Militar Activo (SMA) durante un período de dous anos. No caso das mulleres, é voluntario e chámase Servizo Militar Voluntario Feminino. Se cumpren os requisitos de entrada, xeralmente son aceptadas. O SMA tamén é unha das opcións posibles para entrar no ensino universitario.
Ao rematar o Servizo Militar Activo, os militares reciben o correspondente certificado dos seus respectivos xefes de unidade. Considérase licenciado do Servizo Militar Activo cando o cidadán, ao finalizar o prazo, recibe os seus documentos para inscribirse no Servizo Militar de Reserva ou ser excluído do rexistro militar e acreditalo debidamente no órgano de rexistro militar do seu lugar. de residencia.
Casos nos que se regula a concesión da licenza do Servizo Militar
A Resolución nº 47 complementaria ao Capítulo IV da Lei 75 no seu Artigo 51 establece que: Os sarxentos, cabos, soldados e mariñeiros que se encontren cumprindo o servizo militar activo poderán ser licenciados nos seguintes casos:
Os militares non profesionais:
Tropas especiais
As Tropas Especiais foron fundadas en 1977, despois de darse conta o MINFAR, que non posuía este tipo de tropas e ter que usar as do Ministerio do Interior (MININT) na primeira fase da misión internacionalista de Cuba en Angola, para evitar a toma de Luanda e outras accións.
Formáronse coa asesoría de oficiais soviéticos, vietnamitas, norcoreanos e a experiencia de oficiais das tropas especiais do MININT. Coñecidas como Vespas Negras, esta formación recibe adestramento de elite e é responsable de realizar misións de intelixencia e acción en territorio controlado por inimigos. Pertencen ao Ministerio das Forzas Armadas Revolucionarias (MINFAR). O seu polígono de preparación base está situado na localidade de "El Cacho", na provincia occidental de Pinar del Río, coñecida como "Academia Baragúa", aínda que existen outros centros de preparación en "El Nicho", na céntrica Serra do Escambray e "Seboruco", na oriental Sierra Maestra.
Desde 2011, estas tropas especiais distínguense por levar "boinas verdes". Ademais, a elas tamén pertencen as "Tropas de Prevención" coas súas "boinas vermellas", que é a Policía Militar cubana, e un batallón adicional como custodios especiais, subordinados á Dirección de Contraintelixencia das FAR.
Así mesmo, tamén destaca a Brigada Especial da PNR (Policía Nacional Revolucionaria), que dende 2012 visten uniformes de cor verde oliva e pasaron a chamarse Brigada Especial do Ministerio do Interior, cuxo principal obxectivo é o control antidisturbios (tropas antidisturbios). Non obstante, reciben adestramento das tropas de elite e en tempo de guerra están preparados para realizar misións na retagarda inimiga. Esta unidade estivo subordinada ata 2011 á Dirección Xeral da Policía Nacional Revolucionaria (PNR) e agora a Brigada Especial Nacional do MININT está rexida por ordes do propio Ministro do Interior e as Brigadas Especiais Provinciais do MININT están subordinadas aos delegados do MININT en cada provincia.
Forzas aéreas
As tropas da Defensa Antiaérea das Forzas Armadas (DAAFAR) están estruturadas dentro das unidades regulares dos tres exércitos. Teñen como principal misión rexeitar os golpes externos, apoiar as accións das tropas terrestres e da Mariña de Guerra, así como garantir o aviso ás tropas, forzas e á poboación xeral de todo o territorio cubano.
Mariña de Guerra
As unidades da Mariña de Guerra constitúen bases navais que contan con escuadróns de lanchas fogueteiras e torpedeiras, cazas submarinos e outras unidades de superficie e destino especial. Teñen a misión de loitar contra as agrupacións nos accesos ao territorio nacional e golpear os seus medios navais. Un papel importante xógao a Mariña Popular, constituída por Formacións Especiais Navais e Brigadas de Produción e Defensa especializadas en loitar no mar.
Tecnoloxías e potencial bélico
As FAR están armadas principalmente por tecnoloxía da desaparecida URSS. Posúen unha industria militar que produce armas lixeiras e minas.
No desfile polo 50º aniversario das FAR, o 2 de decembro de 2006, púidose ver o armamento ex-soviético modificado pola industria militar cubana. O seu principal armamento de infantería é o rifle de asalto AKM.
== Centros de ensino militar ==
Colexio de Defensa Nacional
O Colexio de Defensa Nacional (CODEN) foi fundado en outubro de 1990 como centro de ensino superior adscrito ao Ministerio das Forzas Armadas Revolucionarias. É o responsable da educación de posgrao dos principais cadros civís e militares do país en materia de concepción e desenvolvemento da seguridade e defensa nacional. Tamén pretende fortalecer a conciencia nacional sobre a defensa da Patria e contribuír ao desenvolvemento das relacións externas.
Escolas Militares de Camilo Cienfuegos
Os centros preuniversitarios vocacionais militares son institucións educativas subordinadas ás FAR. Levan o nome do comandante do Exército Rebelde Camilo Cienfuegos, un dos fundadores das Forzas Armadas Revolucionarias (FAR) e combatente do Exército Rebelde. Actualmente hai 20 por todo o país.
Escola Interarmas Maior Xeneral José Maceo y Grajales
Institución fundada o 15 de setembro de 1980 situada en Santiago de Cuba, a segunda cidade máis grande do país. Leva o nome de José Maceo Grajales, recoñecido xefe militar das guerras de independencia cubanas do século pasado. Forma oficiais nas especialidades do perfil de mando das distintas armas das tropas terrestres.
Escola Interarmas Lugartenente Xeneral Antonio Maceo y Grajales (EIGAM)
Centro fundado en febreiro de 1963. Nas súas instalacións, situada ao suroeste da capital do país, centos de mozos adestran como oficiais das FAR en especialidades do perfil de mando e enxeñarías das distintas ramas das tropas terrestres. Conta coa Orde Antonio Maceo.
Instituto Técnico Militar José Martí
Centro deseñado para a formación de cadros de mando e enxeñeiros para as distintas armas e tropas da Forza Aérea Cubana e a defensa antiaérea. Está situado na Cidade da Habana. Ten a honra de levar o nome de José Martí, Heroe Nacional de Cuba.
Academia das FAR Xeneralísimo Máximo Gómez Báez
Institución fundada o 3 de xullo de 1963 que actualmente constitúe o principal centro científico docente das Forzas Armadas Revolucionarias. As súas instalacións, situadas ao leste da capital cubana, dan formación militar a centos de mozos oficiais para ocupar altos cargos na cadea de mando. Leva o nome de Máximo Gómez Báez, un dominico que loitou pola independencia de Cuba e converteuse en xeneral en xefe do Exército Libertador.
Academia Naval Granma
Situado ao leste da capital, comparte instalacións coa Academia FAR "Xeneralísimo Máximo Gómez". Localizada na súa fundación no Mariel, foi trasladada ao que agora é a escola médica internacional, nos confíns de Santa Fe e Baracoa, á beira do río Santa Ana. Ten como obxectivo preparar oficiais para a Armada. O proceso docente educativo desenvólvese tamén nas unidades navais de terra e nos buques, bases e talleres de reparación durante os períodos prácticos. Esta institución comezou a preparar oficiais para a Mariña de Guerra Revolucionaria desde 1959, polo que conta con experiencia nesta tarefa. Granma é o nome do iate que levou dende México aos 82 expedicionarios que, baixo o mando de Fidel Castro Ruz, desembarcaron en Cuba, o 2 de decembro de 1956 para comezar a loita insurreccional.
Escola Superior Militar Comandante Arides Estévez Sánchez
Institución encargada de preparar funcionarios do perfil xurídico. O seu nome é unha homenaxe ao comandante Arides Estévez, un oficial das Forzas Armadas Revolucionarias que caeu en misión internacionalista e un dos primeiros xefes da Dirección de Intelixencia Militar.
Universidade de Ciencias Médicas das FAR
Antigo Instituto Superior de Medicina Militar "Luis Díaz Soto". O seu nome foi cambiado en 2008, cando foi trasladada do Hospital Naval ao lugar que actualmente ocupa, o hospital militar central Dr. Carlos J. Finlay situado ao oeste da Cidade da Habana. Foi fundada o 7 de outubro de 1981 e é unha unidade subordinada directamente ao Ministerio das Forzas Armadas Revolucionarias. Está prevista para a formación de oficiais de perfís médicos superiores, para a superación, formación e investigación académica de posgrao no campo da medicina militar. Os titulados reciben a seguinte cualificación: Doutor en Medicina na especialidade de Médico Xeral Integral Básico Militar.
Experiencia combativa
Ademais das misións realizadas en territorio cubano durante a invasión de Girón (1961), as FAR tomaron parte en conflitos en Alxeria (1963), Siria (1973), Etiopía (1978), Angola (1975-1989) e Nicaragua (década dos 80). Efectivos das FAR, algúns deles con altos graos militares, participaron en diversas accións armadas en apoio da guerrilla en Venezuela (década de 1960), Arxentina (década de 1960), O Salvador (anos 1980), así como en varios países de África.
A intervención das FAR en Angola, en 1975, permitiu a supervivencia do goberno de Agostinho Neto e, a longo prazo, a derrota da Suráfrica racista en Cuito Cuanavale, en 1988, un dos factores que segundo algunhas opinións contribuíron á destrución dese réxime. Esta operación, chamada "Operación Carlota", supuxo enviar máis de 300.000 soldados cubanos a Angola en trece anos, o que significa que nos últimos anos había máis de 50.000 efectivos en terra angolana, con máis de mil vehículos blindados e decenas. de avións de caza, o que tamén revela a gran cantidade de loxística empregada.
Conflitos de guerra
As FAR recoñecen oficialmente 5 intervencións militares de Cuba: en Alxeria, Siria, Congo Brazzaville, Angola e Etiopía. Non obstante, outras fontes amplían a lista incluíndo Nicaragua. Esta lista inclúe só o envío de persoal militar cubano como forzas regulares recoñecidas como belixerantes entre os estados. Engádense por separado outras participacións militares cubanas para apoiar os movementos de liberación nacional en América Latina.
Artega
Artega Automobil GmbH & Co. KG é un fabricante alemán de coches deportivos con sede en Delbrück, Alemaña. Fundado por Klaus Dieter Frers en 2006, o primeiro produto da compañía foi un cupé deportivo de motor central presentado en 2007. A principios de 2010 unha empresa de capital privado e capital risco que xa participaba en Artega tomou o control total. Artega presentou a [bancarrota] en xullo de 2012. Foi adquirida por unha empresa baixo o control de Frers ese mesmo ano e finalmente retomou a produción, especializada en vehículos eléctricos.
Empresa
Frers fundou Artega Automobil en 2006. O nome da compañía suxeríuno Manfred Gotta, un experto alemán en desenvolvemento de marcas. A compañía presentou o seu primeiro coche deportivo, o Artega GT, no Salón do Automóbil de Frankfurt de 2007 como prototipo sen motor. Un ano despois apareceu no Salón do Automóbil de Xenebra unha versión preparada para a produción, etiquetada como a edición especial Intro 2008. A produción do coche comezou en 2009.
En entrevistas realizadas en 2008, o conselleiro xefe Karl-Heinz Kalbfell indicou que os seguintes modelos previstos eran unha versión de capota branda e un coche de 4 cilindros.
O 25 de xaneiro de 2010, a empresa de investimento Tresalia Capital asumiu o control de Artega. Posteriormente houbo un cambio na dirección, con Frers abandonando a empresa e o Dr.-Enx. Wolfgang Ziebart, ex xefe de Continental AG e Infineon AG, converténdose en CEO de Artega.
En marzo de 2011, Artega presentou unha versión eléctrica do GT chamada "Artega SE" (para Sports Electric).
Unha variante Targa do GT con capota de vidro amosouse no Salón do Automóbil de Xenebra en marzo de 2012. En xullo do mesmo ano a empresa presentou a solicitude de protección contra a bancarrota e o que se esperaba que fose o último GT construído saíu da liña de produción en setembro.
No 2015 International Motor Show en Frankfurt Artega mostrou dous novos produtos; o Scalo, un cupé deportivo totalmente eléctrico, e o Karo, un vehículo semellante ao ATV que tamén era eléctrico.
En 2017, Artega levou o novo cupé de tres prazas Scalo Superelletra ao Salón do Automóbil de Xenebra.
En decembro de 2018, Artega anunciou a adquisición dos dereitos de produción do coche eléctrico suízo Microlino.
GT
thumb | dereita | Artega GT O Artega GT era un cupé duro de dous asentos cun Motor traseiro central e tracción traseira. O coche construíuse sobre un chasis de aluminio malla espacial, con carrozaría reforzada con fibra de carbono. A suspensión dianteira e traseira tiña unha lonxitude superior e inferior desigual. Brazos en A con amortecedores de bobina. O deseño mecánico foi manexado por Hardy Essig, antigo deseñador técnico de Porsche. Henrik Fisker, que deseñara o Aston Martin DB9, deseñou o coche.
A potencia proviña dunha versión de inxección directa de 3.598 cc do motor VR6 de Volkswagen]. No GT este motor montouse transversalmente detrás do condutor e producía 300 hp (223.7 kW). O par máximo de 350 N⋅m producíase a 2400 rpm. A potencia ía para as rodas traseiras a través dun transeixo de 6 velocidades Volkswagen DSG. O Artega GT pesaba 1100 kg. sen pasaxeiros. Artega afirmou que o GT podería acelerar de 0 a 100 km/h en menos de 5 segundos e que tiña unha velocidade máxima superior a 270 km/h. En Alemaña o Artega GT tiña un prezo de 74.948 € ou 104.000 $ con impostos.
SE
O Artega SE baseouse no GT, usando o mesmo cadro espacial de aluminio e a carrozaría básica, pero alimentado por un par de motores que producían un 280 kW. O almacenamento de enerxía a bordo foi un paquete batería arrefriado por auga que pesaba 310 kg e almacenaba  a 350 voltios. Con 1400 kg., o SE pesaba máis que o GT, pero tiña unha pouca maior aceleración. Estimouse que o autonomía do coche era de 200 - 300 km., dependendo do estilo de condución. Artega dixo que o prezo sería de 150.000 € (aproximadamente 212.500 $).
Scalo
thumb | dereita | Artega Scalo O Scalo apareceu por primeira vez no Salón do Automóbil de Frankfurt de 2015. Unha versión refinada do SE, o Scalo considerouse o sucesor do GT por Artega. A potencia proviña de dous motores eléctricos Voltabox que se combinaban para producir e 575 ftlb. A batería arrefriada activamente podería almacenar 37kWh de enerxía a 411 voltios e baterías de ións de litio combinadas con supercondensadores. O nome do coche foi tomado do dun famoso cabalo de carreiras.
Karo
thumb | Artega Karo O Artega Karo apareceu no Salón do Automóbil de Frankfurt de 2015 xunto ao Scalo. O Karo era un cuadriciclo con accionamento eléctrico. Parecéndose a un "Quad" ATV de estrada, o Karo podería transportar un condutor e un pasaxeiro montados en estilo bipraza. A batería tiña unha capacidade de 5,3 kWh e o vehículo ofrecíase con tres motores diferentes con diferentes niveis de potencia, dependendo da idade e nivel de habilidade do piloto. Para a versión de 17 kW o 705 lb o vehículo podería acelerar desde 0 - 50 mph en 4,5 segundos. O Karo tamén veu cun cargador de teléfono móbil inalámbrico incorporado e un sistema de son desmontable.
Scalo Superelletra
thumb | right | Artega Scalo Superelletra O Scalo Superelletra debutou no Salón do Automóbil de Xenebra de 2017. O nome do coche combina o do anterior Scalo cun acrónimo do italiano "Superleggera" e "elettrica" ", que indica un peso lixeiro e un accionamento eléctrico. > Deseñado por Carrozzeria Touring Superleggera, o novo coche era máis longo que o Scalo orixinal e presentaba un novo chasis monocasco de fibra de carbono. A potencia motiva segue sendo eléctrica, cun cuarteto de motores, un a cada roda, capaz de producir un total de 760.6 kW (1,020 hp). O coche levará ao condutor e a dous pasaxeiros, sentados de a tres co piloto no medio.
IISB-One
O IISB-One é un coche que comezou a súa vida como un Artega GT e modificouse para aceptar unha transmisión eléctrica polo Instituto Fraunhofer para os sitemas integrados e tecnoloxía de dispositivos. o coche recibiu dous motores eléctricos para accionar as rodas traseiras e unha batería de litio para alimentalos. Cada motor era capaz de entregar ata á súa roda asociada. O coche tamén era un banco de probas para unha variedade do sistema de carga, con tres sistemas diferentes a bordo.
Automobilismo
A filial de carreiras de Artega, Artega Rennsport, presentou un Artega GT preparado para carreiras (e volveu etiquetar GTR) en Nürburgring en 2011.
En 2014 iniciouse unha serie de marca única chamada Artega GT Cup.
Desiderio Pernas
Traxectoria
miniatura|Igrexa parroquial de San Paio de Lavadores. Pernas naceu nunha familia vinculada ao mundo da construción feito que o levou a estudar na Escola Técnica Superior de Arquitectura de Madrid unha vez rematados os estudos de secundaria na cidade olívica. En 1956 obtivo unha bolsa IASTE e trasladouse aos Países Baixos, onde traballou no departamento de Construción de escolas municipais na Haia e seguiu un curso de acústica na televisión de Delly. Ao ano seguinte consegue outra bolsa IASTE, esta para Inglaterra, onde colaborou na construción dun novo centro de televisión para a BBC preto de Londres.
Obtivo o título de arquitecto aos 28 anos, obtendo ao rematar a carreira a prestixiosa bolsa Fulbright e trasladouse a Chicago á Escola de Arquitectura do ITT, onde foi alumno de Ludwig Mies van der Rohe e recibiu cursos de especialización. miniatura|Teatro García Barbón, restaurado por Pernas entre 1982 e 1984.
Pernas e os seus contemporáneos (Bar Boo, Alberto Baltar, Agustín Pérez Bellas, Tomás Pérez-Lorente,...) conseguiron introducir a linguaxe da arquitectura internacional en Vigo e foron os principais representantes do movemento moderno que significou un novo soplo de aire fresco na cidade.
Nils Hjalmar Odhner
Nils Hjalmar Odhner, nado en 1884 e finado en 1973, foi un zoólogo sueco especializado en malacoloxía.
Traxectoria
Durante a súa vida foi profesor de zooloxía de invertebrados no Museo Sueco de Historia Natural, de Estocolmo.
Así mesmo, foi membro da Real Academia Sueca das Ciencias.
Describiu numerosísimos taxons. Entre eles, a clase dos Monoplacophora.
O World Register of Marine Species (WoRMS) recolle 490 especies mariñas, e outros taxons, descritos e denominados por el. Hoxe, porén, moitos destes nomes considéranse como sinónimos.
Taxons na súa honra
Entre a especies nomeadas na súa honra están::
Abreviatura
A abreviatura Odhner emprégase para recoñecer a como autoridade na descrición e taxonomía en zooloxía.
Howard Carter
Howard Carter, nado o 9 de maio de 1874 e finado o 2 de marzo de 1939, foi un arqueólogo e exiptólogo inglés, que se fixo moi famoso por descubrir, en 1922, a tumba de Tutankhamon (Tut-Ankh-Amon), no Val dos Reis, fronte a Luxor, en Exipto.
Traxectoria
Naceu en Kensington, Londres, sendo o menor dunha familia de once irmáns. O seu pai, Samuel Carter, era artista. Carter creceu en Swaffam, ao norte de Norfolk, sen recibir educación formal; o seu pai ensinoulle os fundamentos do debuxo e a pintura.
En 1899, comezou a traballar para o Servizo de Antigüidades Exipcias, o cal abandonou en 1905 logo dunha disputa. Tras varios anos difíciles, en 1907 coñece a Lord Carnarvon, un entusiasta nobre afeccionado á arqueoloxía e disposto a proporcionar os fondos necesarios para continuar o traballo de Carter. Pronto, Carter supervisaba todas as escavacións de Lord Carnarvon.
A tumba de Tutankhamon
esquerda|miniatura|150px|Máscara de Tutankhamon no [[Museo Exipcio do Cairo]] Lord Carnarvon financiou a procura da tumba dun faraón descoñecido, Tutankhamon, cuxa existencia fora descuberta por Carter. O 4 de novembro de 1922 Carter achou a tumba de Tutankhamon (posteriormente designada KV62), a tumba faraónica mellor conservada (de feito, case intacta) xamais atopada, no Val dos Reis. Xunto a Lord Carnarvon, o 16 de febreiro de 1923, Carter abriu a cámara e foi o primeiro en ver o sarcófago de Tutankhamon.
Tras catalogar os extensos achados, Carter retirouse da arqueoloxía converténdose en coleccionista. Morreu en Inglaterra en 1939 aos 65 anos. A súa morte a esta avanzada idade é a evidencia máis común esgrimida para refutar a lenda da "maldición dos faraóns" que supostamente recaeu sobre o grupo que profanou a tumba de Tutankhamon, aínda que é certo que o canario de Howard Carter foi engulido por unha cobra (no antigo Exipto a cobra era un símbolo de protección do faraón) pouco despois do descubrimento da tumba.
Howard Carter foi enterrado no cemiterio de Putney Vale, ao oeste de Londres.
Véxase tamén
miniatura|dereita|220px|A casa de Howard Carter na necrópole de Tebana
Ribeiroa, Sistallo, Cospeito
Ribeiroa é un lugar da parroquia de Sistallo no concello lugués de Cospeito na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2019 tiña 4 habitantes (1 home e 3 mulleres).
Emperador, Valencia
Emperador (ás veces referido como La Venta de l'Emperador, Llocnou d'Emperador ou La Venta) é unha localidade e municipio español situado na parte meridional da comarca da Horta Nord, na provincia de Valencia (Comunidade Valenciana). A 1 de xaneiro de 2016 contaba cunha poboación censada de 707 habitantes, cunha densidade de poboación de 23.566,67 hab/km².
Símbolos
O escudo de Emperador aprobouse oficialmente o 28 de marzo de 1988. A súa descrición heráldica é a seguinte:
Xeografía
Está situado na zona nordés da Horta de Valencia. A superficie é completamente chaira e carece de cursos de auga. Con tan só 30 600 m², é o municipio máis pequeno de España. O termo municipal de Emperador está totalmente rodeado polo termo municipal de Museros.
O núcleo urbano sitúase á beira da estrada CV-3015, que é a súa vía principal, e 150 m ao oeste da CV-300, que conecta Valencia con Barcelona.
Historia
Até a segunda metade do século XVIII tan só era unha venda no camiño de Sagunto. Un comerciante valenciano chamado Agustín Emperador instalou en 1760 varias fábricas e talleres. En 1771 obtivo unha licenza para edificar vivendas e unha ermida, tras o que se construíu un palacio con torre e horto e continuou levantando vivendas até superar as 15. Entón, aténdose á xurisdición afonsina, solicitou o señorío do lugar, algo ao que se opuxeron tanto o Concello de Museros como o Comendador da Orde de Santiago. Finalmente, tras disputas e un xuízo ao que concorreu o Fiscal do Reino, o señorío foille concedido en 1778. O novo aristócrata só gozou uns meses das súas posesións, xa que morreu en novembro dese mesmo ano. Sucedeulle a súa irmá Luísa Emperador, que ampliou a ermida e en 1779 conseguiu unha real licenza para construír un forno de cocer pan. A poboación foi consolidándose paulatinamente e, dunha matrícula feita en 1809 resultan os seguintes edificios: "o palacio, a venda, dúas fábricas de augardente, carnicería, forno, unha casa de recreo, as casas do alcalde, do mestre, da mestra de costura, do cubeiro, do espadrilleiro, dúas casas de tecedores de lenzo e 13 de labregos e xornaleiros. En total 27 edificios, 35 veciños e 40 familias". En 1812, en plena Guerra da Independencia, as tropas francesas saquearon a ermida e levaron a imaxe titular da Virxe do Rosario.
En 1978 foi fusionado co municipio de Museros, de acordo co Real Decreto 581/1978. Con todo, a presión dos veciños foi tan forte que en 1984 o Tribunal Supremo fallou a favor das reivindicacións da vila, que volveu ser un municipio en 1985. Entre 2006 e 2009 case duplicou a súa poboación debido principalmente a unha promoción de 210 vivendas que empezaron a entregarse en 2007, esgotando así todo o chan urbanizable do municipio.
Demografía
miniatura|180x180px|Centro social de Emperador.
Economía
No 2001, o 8 % dos ocupados dedicábanse á agricultura, especialmente no cultivo da laranxa; o 28 % e o 13 % dos empregados traballaban na industria e a construción respectivamente, e a metade dos traballadores activos (50 %) facíano no sector servizos.
Patrimonio
miniatura|213x213px|Ermida da Virxe do Rosario.
Barrio, Sello, Lalín
Barrio é un lugar da parroquia de Sello, no concello pontevedrés de Lalín, na comarca do Deza.
Pío Moa
O nome Pío Moa pode referirse a:
Melihate Ajeti
Melihate Ajeti, nada o 9 de outubro de 1935 en Pristina e finada o 28 de marzo de 2005 na mesma cidade, foi unha actriz kosovar.
Traxectoria
Comezou a actuar aos 16 anos e perfeccionou os seus estudos en París (Comedie Française). Considerada a actriz teatral máis importante de Kosovo, actuou tamén en numerosos filmes kosovares e iugoslavos: Uka i Bjeshkëve të nemuna, Buka, Etja, Trimi, Era e Lisi, Kur Pranvera vonohet, Të ngujuarit, E shtëna në ajër, Përroi vërshues, Migjeni, Gjurmët e bardha, Dorotej, Lepuri me 5 këmbë etc.
Antonio Muñiz
Co nome de Antonio Muñiz podemos referirnos a:
Pío Moa Banga
Pío Moa Banga, nado no Carballiño en 1927 e finado o 27 de outubro de 2017, foi un blogueiro e esperantista galego.
Traxectoria
Empregado de banca en Vigo, deu clase de dereito mercantil na Escola de Comercio desa mesma cidade.
Foi membro fundador e presidente da Asociación Galega de Axuda ó Sáhara, foi membro activo tamén da asociación Séniores Españoles para la Cooperación Técnica. Dende 2009 mantivo o blog Reflexiones de un ochental. Ten colaborado con distintas publicacións como Ágora do Orcellón.
Vida familiar
Tivo cinco fillos, un deles o escritor Pío Moa Rodríguez.
San Paio, Sistallo, Cospeito
San Paio é un lugar da parroquia de Sistallo no concello lugués de Cospeito na comarca da Terra Chá.
Juan Domingo de Deus
Juan Domingo de Deus Fonticoba é un político galego do PPdeG.
Traxectoria
Foi elixido alcalde de Mugardos en 2015. Deixou a alcaldía en agosto de 2016, logo de prosperar unha moción de censura presentada conxuntamente por EU, Iniciativa Cidadá de Mugardos (ICM) e BNG. En decembro de 2019 volveu ser elixido alcalde tras prosperar unha moción de censura apoiada polos tres concelleiros do PSdeG-PSOE.
Mamihlapinatapai
Mamihlapinatapai é considerada a palabra máis sucinta do mundo segundo o Libro Guinness dos Récords. Provén da lingua yámana e o seu significado é "unha mirada entre dúas persoas, cada unha das cales espera que a outra comece unha acción que ambas as dúas desexan, mais que ningunha se anima a iniciar ou suxerir".
Miami Marlins
Os Miami Marlins son un equipo profesional estadounidense de béisbol con sede na cidade Miami, Florida. O club compite na Major League Baseball (MLB) como membro da Divisón Leste da Nationa League (NL). O seu campo como local desde o ano 2012 é o Marlins Park, recinto con capacidade para 36.742 espectadores. Aínda que son un dos únicos dous equipos das Grandes Ligas que non posúen ningún título de división (xunto cos Colorado Rockies), os Marlins posúen dous trofeos da Serie Mundial.
Antonio Valcárcel
O nome Antonio Valcárcel pode referirse a:
Distrito Namutumba
Namutumba District, ás veces referido tamén como Busiki District é un distrito da Rexión Oriental de Uganda, nomeado así pola súa poboación capital, Namutumba. O censo do ano 2002 estimaba a poboación do distrito en 169.200 habitantes. A agricultura de subsistencia e a gandaría son as principais actividades económicas do distrito.
Limita co Distrito Pallisa polo norte, co Distrito Kibuku polo nordeste, co Distrito Butaleja polo sueste, co Distrito Bugiri polo sur, co Distrito Iganga polo suroeste e co Distrito Kaliro polo noroeste.
Foi creado no ano 2005 polo parlamento, tornándose operacional o 1 de xullo de 2006. Anteriormente formaba parte do Distrito Iganga e era coñecido como Condado Busiki. O Distrito Namutumba forma parte da subrexión Busoga, canda os distritos Bugiri, Buyende, Iganga, Jinja, Kaliro, Kamuli, Luuka, Mayuge e Namayingo. Segundo o censo do ano 2002, esta subrexión era lar de dous millóns e medio de persoas.
Disco de ouro das Voyager
200px|miniatura|dereita|Sons da Terra 200px|miniatura|dereita|Cuberta do disco O Disco de ouro das Voyager (en inglés "Sound of Earth", en galego Sons da Terra) é un disco de gramófono que acompaña as sondas espaciais Voyager, lanzadas en 1977. As sondas tardarán 74.500 anos en chegar ao punto máis próximo á estrela que está máis cerca do noso sistema solar.
Distrito Namutumba
O Distrito Namutumba divídese nas seguintes unidades administrativas:
María Victoria Fernández-Latorre
María Victoria Fernández-Latorre Ozores, nada en Madrid o 8 de xaneiro de 1906 e finada na mesma cidade o 19 de decembro de 2000, foi unha muller da burguesía galega.
Traxectoria
Foi a segunda filla de Juan Fernández Latorre, fundador de La Voz de Galicia, e de Felisa Ozores de Prado. Naceu no Palacio do Goberno Civil de Madrid, cando seu pai ocupaba o cargo de gobernador civil. Recibiu o seu nome por María Victoria Montero Ríos, filla de Eugenio Montero Ríos e esposa de Manuel García Prieto.
Residiu nun piso fronte ao Teatro Real de Madrid, e pasou longas estancias no pazo de Miraflores, en Oleiros. De nova, xunto coa súa irmá Felisa, tivo unha institutriz francesa.
En setembro de 1924 casou co enxeñeiro José Fernández-España Vigil, finado en 1927 en accidente de circulación. Con el foi nai de María Victoria Fernández-España (nada en xuño de 1925) e de María Josefa Fernández-España, que naceu cando o pai xa morrera. En abril de 1931 casou en segundas nupcias co licenciado en Farmacia Emilio Rey Romero, e foi nai de Emilio (1932), Paloma e Santiago Rey Fernández-Latorre (1938).
Leticia Costas-Moreira
Leticia Costas-Moreira, nada en Pontevedra o 22 de marzo de 1990, é unha ex tenista galega.
Traxectoria
Comezou a xogar con cinco anos no Club de Tenis Pontevedra, ao tempo que practicaba ballet. Aos 14 anos a Real Federación Española de Tenis levouna ao Centro de Alto Rendemento de Sant Cugat del Vallès. Competía no circuíto de tenis feminino ITF, e estaba adestrada por Alejo Mancisidor.
O 11 de xullo de 2011 conseguiu o seu posto máis alto na clasificación WTA individual co número 179, conseguindo tamén a mellor marca en dobres co posto número 200. Desde finais dese ano arrastrou problemas físicos, descendendo ao posto 420 en xuño de 2013. Nese mes, tras caer derrotada contra Margalita Chakhnashvili no ITF de Civitavecchia, decidiu deixar o tenis.
Galería de imaxes sobre a gramática da lingua galega
dereita|200px
Algirós
miniatura|Situación do distrito na cidade de Valencia.
Subdivisión e poboación
miniatura|255px|Centro de saúde de l'Amistat. Algirós tiña 40.803 habitantes en 2007, distribuídos entre cinco barrios:
O mercado de Algirós
O mercado de Algirós é un edificio da segunda metade do século XX preto da Avenida do Cardenal Benlloch. O mercado faise nas rúas ao redor do edificio cada luns. Ironicamente o mercado se atopa na Praza de San Filipe Neri, no barrio de Albors dos Camins al Grau.
A canle de Algirós
Algirós non xurdiu dun antigo núcleo de poboación como outros barrios como Benimaclet, Campanar, Benicalap ou Russafa, senón da expansión da cidade cara ao leste sobre a horta. O seu nome deriva do árabe al-zurûb, que significa "a canle", que é como chamaron os árabes á ramificación da canle de rega de Mestalla que, desde os actuais Xardíns do Real, chegaba até o poboado do Cabanyal cun trazado sinuoso. Algirós é unha das poucas canles de rega importantes que se nomean no Llibre de Repartiment, documento que especifica as doazóns de terreos do Reino de Valencia tras a súa conquista por Xaime I.
O camiño de Algirós
Cun trazado próximo á canle de rega de Algirós existía un camiño de orixe medieval que adoptou o mesmo nome. Esta antiga vía arrincaba desde a canle do Río Turia á altura da actual Ponte da Exposició (popularmente coñecido como "O Peite" ou "Ponte de Calatrava"), e percorría a horta con numerosas curvas até penetrarse no Cabanyal nun punto próximo á antiga estación de tren deste barrio. O camiño de Algirós tamén recibiu o nome de "camiño Novo", como testemuña un plano do Padre Tosca do século XVIII, en referencia a que era máis moderno que o camiño Vell del Grau e o camiño Fondo del Grau. Paradoxalmente, tamén se lle chamou "camiño Vello do Cabanyal", xa que o camiño do Cabanyal, situado máis ao norte, xurdiu posteriormente.
Historia do barrio de Algirós
miniatura|255px|Palauet d'Aiora, situado na beira co distrito de [[Camins al Grau.]] A horta de Algirós foi unha paisaxe apenas poboada até o século XX, tan só vivían nela os habitantes das dispersas casas de campo que o salpicaban, maioritariamente labradores. Até o século XIX non se rexistraron nesta área sucesos de certa relevancia histórica, como que nela se estableceron en 1812 algunhas tropas do Mariscal Suchet na invasión francesa de Valencia. Tamén cabe destacar a aparición das vías de Valencia a Tarragona, e con iso a estación do Cabanyal, en 1862, e a construción da estación da Compañía Central de Aragón en 1902 ao principio do que actualmente é a avenida de Aragón. Anos antes, en 1900, terminouse o Palacete de Aiora, o xardín do cal se ampliou posteriormente até a súa extensión actual. Tamén se construíu en Algirós o primeiro campo de fútbol en que xogou a Valencia CF, o cal se inaugurou o 7 de decembro de 1919 detrás dos cuarteis de cabalaría da Alameda e que foi compartido por momentos co Levante FC. Este terreo de xogo utilizouse até a inauguración do Camp de Mestalla en 1923, a uns 500 metros ao norte do antigo.
A urbanización da horta comezou en 1928, coa construción do Barrio L'Amistat, o cal foi poboado fundamentalmente por ferroviarios e tranviarios. Pero a rápida ocupación da horta empezou cando se estabeleceu definitivamente o trazado do paseo de Valencia ao Mar, despois avenida de Blasco Ibáñez. Entre 1955 e 1962 construíronse os bloques da Illa Perduda (Illa Perdida), chamados popularmente así porque por aquel entón estaban illados no medio do campo. En 1968 terminouse o Instituto de Ensino Medio Sorolla ao final da extinta Senda Albors, ao cal empezaron a ir os alumnos no curso 1967/68, co edificio aínda en obras. A partir dos setenta, a febre pola urbanización construíu no campo, do cal se conservaron pequenos vestixios até 2006, ano en que unha igrexa cubriu o último anaco do camiño de Algirós, próximo ao cruzamento entre cálelas Poeta Andrés Cabrelles e Campoamor.
Sistallo, Sistallo, Cospeito
Sistallo é un lugar da parroquia de Sistallo no concello lugués de Cospeito na comarca da Terra Chá.
Horta, Sello, Lalín
Horta é un lugar da parroquia de Sello, no concello pontevedrés de Lalín, na comarca do Deza.
O Casariño, Sello, Lalín
O Casariño é un lugar da parroquia de Sello, no concello pontevedrés de Lalín, na comarca do Deza.
Andoriano
Rasy ve Star Treku Völker und Gruppierungen im Star-Trek-Universum
Feijoada
A feijoada é un dos pratos da gastronomía portuguesa e brasileira. Os seus ingredientes básicos son o arroz, o feixón e a carne de porco.
No Brasil, os días tradicionais da feijoada son o mércores e o sábado. Neses días, os restaurantes serven feijoada nos seus menús, e algunhas familias e grupos de amigos preparan "feijoadas" en reunións familiares. É un prato de preparación relativamente barato, sendo consumida por todas as clases sociais.
Historia
Os portugueses levaron receitas para o Brasil, algunhas cos seguintes ingredientes: orella, fociño, rabo e lingua de porco. Luís da Câmara Cascudo escribe sobre as orixes da feijoada no libro História da Alimentação no Brasil.
Segundo a escritora e xornalista Eda Romio, "uma primitiva feijoada começou a ser feita nas senzalas a partir de 1549 com a chegada dos primeiros escravos oriundos da África".
Lobás, Lobás, Calvos de Randín
Lobás é un lugar da parroquia de Lobás no concello ourensán de Calvos de Randín na comarca da Limia. Tiña 47 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 24 eran homes e 23 mulleres. Iso supón un aumento da poboación respecto a 2010, cando tiña 37 habitantes (18 homes e 19 mulleres).
Distrito Namayingo
Namayingo District é un distrito da Rexión Oriental de Uganda, chamada así pola súa poboación capital, Namayingo.
Limita co Distrito Bugiri polo noroeste, co Distrito Busia polo nordeste, coa República de Kenya polo leste e sueste, coa República de Tanzania polo sur e co Distrito Mayuge polo oeste e suroeste.
O distrito comezou a funcionar como tal o 1 de xullo de 2010, sendo anteriormente parte do Distrito Bugiri. Este distrito forma parte da subrexión Busoga, en compañía dos distritos Buyende, Iganga, Jinja, Kaliro, Kamuli, Luuka, Mayuge e Namutumba.
Segundo o censo do ano 2002 tiña unha poboación estimada de aproximadamente 145.500 habitantes.
House Un-American Activities Committee
O House Committee on Un-American Activities (HUAC), en galego Comité da Cámara sobre Actividades Antiamericanas, foi  un comité de investigación do Congreso dos Estados Unidos de América. Creouse en 1938 para descubrir cidadáns estadounidenses con ligazóns co Nazismo, pero foi máis coñecido polo seu labor de investigación de supostas deslealtades de actividades subversivas por parte de cidadáns privados. As investigacións anticomunistas do comité adoitan ser confundidas coas do senador Joseph McCarthy.
Comité permanente
O House Committee on Un-American Activities converteuse en comité permanente en 1945, presidido polo congresista Edward J. Hart, de Nova Jersey.
En 1947 o comité estivo nove días escoitando sospeitosos de propaganda comunista dentro da industria do cinema de Hollywood. Finalmente, tras negarse a responder a certas cuestións os chamados "Hollywood Ten" foron incluídos nunha lista negra pola industria. Máis de trescentos artistas, especialmente guionistas, foron boicoteados polos estudios. Algúns, como Charles Chaplin ou Orson Welles abandonaron os Estados Unidos para conseguir traballo. Algúns xefes dos estudios informaron ao comité que filmes rodados durante a guerra como Mission to Moscow e The North Star podían ser considerados propaganda prosoviética, pero eran valiosos no contexto do apoio aos aliados e foron feitos, como Mission to Moscow, por petición da Casa Branca. Como resposta ás investigacións do comité moitos estudios produciron filmes de propaganda anti-soviética, como The Red Danube, I Married a Communist ou I Was a Communist for the FBI. O único estudio grande que non o fixo foi Universal-International Pictures.
O prestixio do comité comezou a minguar a finais da década de 1950. En 1959 o expresidente Harry S. Truman definiuno como "a cousa máis non americana do país na actualidade." Segundo avanzaba a década seguinte converteuse no obxectivo de moitas sátiras políticas e dunha nova xeración de activistas políticos.
Nun intento de reconverterse, en 1969 cambiou o seu nome polo de "House Committee on Internal Security", pero finalmente foi abolido en 1975.
Santiago (álbum de The Chieftains)
Santiago é un álbum da banda irlandesa The Chieftains, publicado a través de RCA Records no ano 1996. Está dedicado á música tradicional de Galicia, e tamén á adaptación do folclore musical dos emigrantes galegos na música latinoamericana, por exemplo, na música de México e Cuba. Paddy Moloney definiu a Galicia no folleto do CD como "o país celta con máis por descubrir".
O álbum conta coas colaboracións entre outros de Carlos Núñez, Linda Ronstadt, Los Lobos, Ry Cooder, Eliot Fisk, Richard Egües, Pancho Amat e Kepa Junkera. En 1997, o álbum gañou o premio Grammy ao Mellor álbum de música do mundo.
José Luis García López
José Luis García López é un político galego.
Traxectoria
Foi concelleiro de Cultura en Arzúa polo BNG entre 2007 e 2011. Nas eleccións municipais de 2011 encabezou a candidatura do Bloque Nacionalista Galego á alcaldía de Arzúa logo da inhabilitación do anterior alcalde e candidato Xaquín García Couso. Foi elixido alcalde como candidato da lista máis votada.
Nas eleccións de maio de 2015 presentou unha candidatura independente co nome Alternativa por Arzúa, que gañou a maioría absoluta. Nas eleccións de 2019 acadou de novo a alcaldía, desta volta con maioría simple, formando goberno coa concelleira do PSdeG. Nas municipais de 2023 perdeu a alcaldía ao pasar de 6 a 3 concelleiros, por detrás do PPdeG e do BNG, ante o cal apoiou a investidura do nacionalista Xoán Xesús Carril como alcalde.
Illa Rota
A illa Rota (Luta en chamorro) tamén coñecida como "a illa pacífica", está situada no Arquipélago das Marianas. É a máis meridional das illas que forman parte da Comunidade das Illas Marianas do Norte, á súa vez pertenencente aos Estados Unidos. Songsong é a maior poboación da illa, seguida por Sinapalo (Sinapalu). Rota ten unha flora e fauna diversa.
O primeiro europeo en chegar, foi en 1524, o navegante español Juan Sebastián Elcano, que toma posesión xunto co resto do Arquipélago das Marianas en nome da Coroa de España.
Datos
Ten unhas dimensións aproximadas de 16,9 km de longo e 4,8 km de ancho, cun diámetro de 61,6 km. O seu punto máis alto é o monte Manira (495 m).
Texas Rangers
Os Texas Rangers son un equipo profesional estadounidense de béisbol con en Arlington, Texas, cidade sitauda na área metropolitana da Dallas-Fort Worth. O club compite na Major League Baseball (MLB) como membro da Divisón Oeste da American League (AL). Desde 2020 os Rangers xogan os seus partidos como local no Globe Life Field, reincto con capacidade para 40.300 espectadores. O nome do equipo procede das forzas de seguridade homónimas. A franquía foi fundada en 1961 co nome de Washington Senators. Despois da temporada de 1971 os Senators mudáronse a Arlington, debutando ese mesma primavera co seu actual nome.