cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Gabriel Piroird
Traxectoria
Retirouse o 21 de novembro de 2008 e, como bispo emérito, exerceu como capelán das Pequenas Irmás dos Pobres. Finou o 4 de abril de 2019.
Dinamo Riga
O Dinamo Riga (en letón Rīgas Dinamo) é un equipo profesional de hóckey sobre xeo da cidade de Riga (Letonia). Actualmente compite na División Bobrov da Kontinental Hockey League (KHL). Xoga os seus partidos como local no Arena Riga, un pavillón con capacidade para 10.300 espectadores.
En febreiro de 2022, ante a escalada de violencia en Ucraína, a ministra de educación e ciencia, e responsable tamén de deportes de Letonia, Anita Muižniece, declarou que a participación do equipo letón, un dos fundadores da KHL e considerado o equipo deportivo máis importante do país, na KHL debía finalizar.
Patrón costeiro
O patrón costeiro ou de costa é o profesional náutico-pesqueiro encargado do mando en buques pesqueiros de ata 24 metros de eslora de puntal a puntal e 400 kW de potencia efectiva da máquina.
Atribucións
O patrón costeiro ten legalmente recoñecidas as seguintes atribucións:
Eva Marie Saint
Traxectoria
Estudou interpretación na Bowling Green State University, cuxo teatro recibe na actualidade o seu nome. Comezou a actuar profesionalmente na televisión a finais da década de 1940.
Nos seguintes anos continuou a desenvolver a súa carreira na radio e na televisón, ademais de no teatro, onde participou na obra The Trip to Bountiful con Lillian Gish. O seu debut no cinema chegou con A lei do silencio, de Elia Kazan, en 1954. Con este filme gañou o Oscar á mellor actriz secundaria, conseguindo grandes papeis nas décadas seguintes.
Escultura paleolítica
A escultura paleolítica é a representación escultórica desenvolvida durante o Paleolítico.
Eva Marie Saint
Traxectoria
A partir da década de 1970 volveu á televisión. Neste medio interpretou a nai de Cybill Shepherd na serie Moonlighting durante tres anos.
Escultura paleolítica
miniatura|200px|Venus de Willendorf (Museo de Historia Natural, Viena)
Nesta etapa destacan as figuras femininas, talladas en vulto redondo ou en relevos moi expresivos, que deberon de ser ídolos da fecundidade ou venus paleolíticas, nas cales se esaxeran os trazos femininos (esteatopixía): seos, cadeiras, glúteos, e ventre moi remarcado, en tanto que o rostro apenas está esbozado. Son numerosos os lugares europeos en que apareceron estas figuras, encontrándose sobre todo en Francia. As máis destacadas son a Venus de Willendorf (Viena) moi probablemente pertencente ós períodos Auriñaciense e ó Solutrense a Venus de Laussel (Francia).
Esta Venus de Laussel é unha das obras básicas para comprender a prehistoria. Foi descuberta no ano 1911 polo doutor Lalanne na rexión da Dordoña francesa. Hoxe áchase no Museo de Saint Germain en Laye. O seu descubridor describe así á muller do corno:
Nas súas orixes a estatua, pintada de vermello, formaba parte dun bloque de pedra, cuxa curvatura natural foi aproveitada para dotar á figura esculpida dun lixeiro avultamento que lle dá un grande realismo. O bloque de pedra era o centro dun santuario, posiblemente reservado a rituais relacionados coa fecundidade.
Xunto a estas esculturas son importantes os relevos e gravados en utensilios feitos de marfil, óso e hastas de reno, que representan a animais tallados cun gran realismo nas súas formas e actitudes.
Tim Berners-Lee
Sir Timothy John Berners-Lee, coñecido como Tim Berners-Lee e tamén por TimBL, nado o 8 de xuño de 1955, é un enxeñeiro e científico da computación británico, coñecido por ser o inventor da World Wide Web (www). É profesor numerario investigador do departamento de Ciencias da computación da Universidade de Oxford e profesor no Instituto de Tecnoloxía de Massachusetts (MIT). O 12 de marzo de 1989, Berners-Lee propuxo un sistema de xestión da información, e en novembro dese mesmo ano estableceu a primeira comunicación exitosa entre un cliente e un servidor a través de Internet usando o protocolo HTTP.
En 2004 foi nomeado pola raíña Isabel II Cabaleiro da Orde do Imperio Británico polo seu traballo pioneiro. En abril de 2009, foi elixido membro estranxeiro da Academia Nacional de Ciencias dos Estados Unidos. A revista Time incluíno na lista dos 100 personaxes máis importantes do século XX. Foi honrado como o inventor da World Wide Web durante a cerimonia de apertura dos Xogos Olímpicos de 2012 en Londres, na que interveu traballando cun vello ordenador NeXT co que tuiteou a frase "This is for everyone" (isto é para todos) que apareceu instantaneamente nas pantallas de cristal líquido dos 80 000 asentos do Estadio Olímpico de Londres.
En 2002, xunto con Lawrence Roberts, Robert Kahn e Vinton Cerf, Berners-Lee recibiu o Premio Príncipe de Asturias de Investigación Científica e Técnica, pola súa contribución o desenvolvemento de Internet e a World Wide Web. En 2004 levou o Millennium Technology Prize, que lle reportou un millón de euros; e en 2016 o Premio Turing "pola invención do World Wide Web, o primeiro navegador web, e os algoritmos e protocolos fundamentais que permiten o acceso á web", entre os que destacan a Linguaxe HTML (HyperText Markup Language) ou linguaxe de etiquetas de hipertexto, o protocolo HTTP (HyperText Transfer Protocol) e o sistema de localización de obxectos na web URL (Uniform Resource Locator).
Primeiros anos e formación
Berners-Lee naceu o 8 de xuño de 1955 en Londres, Inglaterra, o maior dos catro fillos de Mary Lee Woods e Conway Berners-Lee; o seu irmán Mike é un experto en gases de efecto invernadoiro. Seus ambos os dous pais eran matemáticos expertos en ciencias da computación que traballaron na construción do primeiro ordenador comercial, o Ferranti Mark 1. Recibiu a educación primaria na Sheen Mount Primary School, e a secundaria, de 1969 a 1973, na Emanuel School, no suroeste de Londres. A súa entusiasta afección de neno polos trens fíxolle aprender electrónica reparando un ferrocarril a escala. Realizou os estudos universitarios no Queen's College da Universidade de Oxford de 1973 a 1976, onde recibiu o grao BA de primeira clase en física. Durante a súa etapa universitaria, Berners-Lee construíu un ordenador a partir dun vello televisor que comprara nunha tenda de reparacións.
Carreira e investigación
miniatura|250px|Placa conmemorativa nas oficinas do [[CERN onde naceu a World Wide Web.]] miniatura|250px|Ordenador [[NeXT que usou Berners-Lee no CERN e que chegou a ser o primeiro servidor web do mundo.]] Despois de graduarse, Berners-Lee traballou como enxeñeiro na compañía de telecomunicacións Plessey en Poole, Dorset. En 1978, uniuse a D. G. Nash en Ferndown, Dorset, onde axudou a crear software de configuración para impresoras. Berners-Lee traballou como autónomo no CERN desde xuño a decembro de 1980. Durante este tempo propuxo un proxecto baseado no concepto de hipertexto para facilitar compartir e actualizar información entre investigadores. Para demostralo, construíu un prototipo de sistema nomeado ENQUIRE.
Despois de deixar o CERN, traballou na John Poole's Image Computer Systems, Ltd, en Bournemouth, Dorset. Dirixiu o equipo técnico da compañía durante tres anos. Traballou no proxecto "chamada de procedemento remoto en tempo real" que lle deu experiencia en redes de computadoras. En 1984 retornou ao CERN, xa cun contrato.
En 1989 o CERN era o nodo de internet máis grande de Europa e Berners-Lee viu a oportunidade de unir o hipertexto coa internet. Enviou unha proposta na que ligaba os conceptos de hipertexto, TCP e DNS. A proposta foi aceptada polo CERN, comezando os traballos en 1990 en dúas oficinas: unha no edificio 31 no Departamento de Computación e Creación de Redes (Computing and Networking Division: CN), e outra no edificio 2 no Departamento de Electrónica e Computación para a Física (Electronics and Computing for Physics Division: ECP). Os dous equipos de traballo xuntáronse en 1991 nas oficinas do segundo na ECP para rematar o traballo, creando o primeiro navegador web e editor, chamado World Wide Web, en NEXTSTEP e o primeiro servidor web, chamado httpd. Os responsables deste descubrimento foron os membros do CERN, Tim Berners-Lee e Robert Cailliau, axudados por gran número de colaboradores, fellows, estudantes técnicos e estudantes de verano.
O primeiro sitio web aloxouse en http://info.cern.ch e entrou en liña o 6 de agosto de 1991. Explicaba o concepto da Tea de Araña Mundial, como se podía navegar e como se instalaba un servidor web. Incluía o primeiro directorio web, xa que Berners-Lee mantiña unha lista doutros sitios web á parte do seu propio.
A finais de 1994, Berners-Lee deixou o CERN para fundar o Consorcio da Rede Mundial (W3C), unha organización a nivel mundial co obxectivo de desenvolver plenamente todo o potencial da Web. O W3C fundouse coa axuda do CERN, a Comisión Europea, o Instituto de Tecnoloxía de Massachusetts (Massachusetts Institute of Technology: MIT), o Instituto Nacional francés para a investigación en Informática e en Automática (Institut National pour la Recherche en Informatique et en Automatique: INRIA) e a Axencia americana para proxectos de investigación avanzada (Advanced Research Projects Agency: ARPA). Tamén participaron varias empresas dispostas a crear padróns e recomendacións que mellorasen a calidade da Web.
Tim Berners-Lee e Robert Cailliau recibiron en 1995 o ACM Software System Award pola creación da World Wide Web. No ano 2004, Tim Berners-Lee foi o primeiro galardoado en recibir o Millenium Technology Prize outorgado pola Fundación para os premios fineses de tecnoloxía. Nese mesmo ano aceptou unha cátedra en Informática na Escola de Electrónica e Informática da Universidade de Southampton, desde a que traballa no seu novo proxecto, a Rede Semántica.
O 30 de abril de 1993 o CERN, propietario do invento da WWW, puxo o software desta no dominio público co obxectivo de maximizar a súa propagación. O Consorcio da Rede Mundial insiste en que os seus padróns deben estar baseados en tecnoloxía libre de cargos, de maneira que poida ser adoptada por calquera persoa.
Despois de vivir na parroquia de Colehill en Wimborne, East Dorset, no 2001 Berners-Lee converteuse en patrón do East Dorset Heritage Trust. En decembro de 2004 acepta a cadeira de ciencia computacional na Escola de electrónica e ciencia computacional da Universidade de Southampton, para traballar na web semántica.
Nun artigo do Times en outubro de 2009, Berners-Lee admitiu que o par inicial de barras oblícuas ("//") na dirección web era "innecesario". Contou que podería ter deseñado facilmente a dirección web sen esas barras. "Pero mira ti, parecía unha boa idea naquel momento", dixo na súa desapaixonada defensa.
Vida privada
miniatura|200px|Berners-Lee en 2005. Berners-Lee casou en 1990 con Nancy Carlson, unha programadora americana que tamén estivo traballando en Suíza para a Organización Mundial da Saúde. Tiveron dous fillos e divorciáronse en 2011. En 2014 casou en segundas nupcias con Rosemary Leith na Capela Real do Pazo de St. James de Londres. Leith é unha empresaria canadense de banca e internet, cofundadora da World Wide Web Foundation. A parella tamén colaborou con capital risco para apoiar compañías de intelixencia artificial.
Berners-Lee foi criado como anglicano, pero na súa mocidade apartouse da relixión. Despois de ser pai fíxose universalista unitario (UU). Ten afirmado: "Como moita xente, tiven unha educación relixiosa que rexeitei na adolescencia ... Como moita xente, volvín á relixión cando tiven fillos". El e a súa muller querían ensinar espiritualidade aos seus fillos, e despois de escoitar un ministro e visitar a igrexa unitaria, optaron por ela. É un activo membro desa igrexa, á que se adheriu porque a percibe como unha crenza tolerante e liberal. Ten dito: "Creo que gran parte da filosofía da vida asociada a moitas relixións é moito máis sólida que o dogma co que se acompaña. Polo tanto eu respéctoas". Cando foi preguntado sobre se cría en Deus, respostou: "Non no mesmo sentido que a maioría da xente, son ateo e universalista unitario".
Arte moderna
A noción de arte moderna está relacionada co modernismo.
Durante as súas primeiras décadas, a arte moderna foi un fenómeno exclusivamente europeo. As primeiras sementes das ideas artísticas modernas viñeron de artistas que traballaban nos movementos romántico e realista. Máis tarde, representantes do impresionismo e postimpresionismo comenzaron a experimentar con novos modos de representación da luz e o espazo a través do cor e a pintura. Nos anos previos á primeira guerra mundial, unha explosión de creatividade tivo lugar co fauvismo, cubismo, expresionismo e futurismo.
A arte moderna foi introducida en América durante a primeira guerra mundial cando un número de artistas nos barrios de Montmartre e Montparnasse en París fuxiron da guerra. Francis Picabia (1879-1953), foi o responsable da chegada da arte moderna á cidade de Nova York. Así a todo, foi soamente tras a segunda guerra mundial cando os Estados Unidos se converteron no centro de atención dos novos movementos artísticos. Os anos 1950 e 1960 viron a aparición do expresionismo abstracto, arte pop, pop art e minimalismo; a finais dos anos 1960 e os anos 1970, apareceran Happening e Fluxus e Videoarte e land art, performance art, arte conceptual e fotorrealismo.
Nesta época, un número de artistas e arquitectos comezaran a rexeitar a idea de "moderno" e comezaron a crear obras tipicamente posmodernistas.
Dende a era de posguerra, menos artistas do que en etapas anteriores usaban pintura como medio principal. No seu lugar, xeneralizáronse as grandes instalacións. Dende os anos 1970, o media art converteuse nunha categoría por si mesmo, cun emerxente número de artistas experimentando coas novas tecnoloxías. A videoarte é o exemplo mellor coñecido.
Fuchū, Toquio
Fuchū (府中市, ふちゅうし, Fuchū-shi) é un concello da prefectura de Toquio no Xapón. Está situada no centro-sur da rexión de Kantō e no centro da prefectura, na área de Tama, na parte leste da illa de Honshū. A súa superficie é de 29,34 km² e a poboación de 253.513 habitantes (2009) e ten unha densidade de poboación de 8.640 h/km².
Esther Kamatari
Esther Kamatari, nada en Bujumbura o 30 de novembro de 1951, é unha escritora, modelo e princesa exiliada de Burundi.
Traxectoria
Esther Kamatari medrou en Burundi como membro da familia real. Educouse no Ecole Nationale d'Administration du Burundi. Logo da independencia en 1962, o rei foi derrocado cun golpe de estado militar e a monarquía foi abolida en 1966. Kamatari abandonou o país en 1970 despois do asasinato do seu pai e estabeleceuse en París, onde se converteu en modelo. Un intento de restabelecer a monarquía rematou co asasinato de Ntare V en 1972.
A historia de Burundi logo da independencia estivo dominada polas tensións entre a maioría hutu e a minoría tutsi. A guerra civil da década de 1990, os conflitos cos países veciños e a difícil situación de milleiros de nenos vítimas de guerra levouna a involucrarse coa "Association of the People of Burundi" en Francia. En Burundi, é coñecida pola súa labor humanitaria.
Unha paz mediada por Suráfrica fixo posibles as eleccións en Burundi, e Esther Kamatari e o seu partido Abahuza, que quere dicir "unir a xente", concorreron pola restauración da monarquía.
Vida persoal
Esther casou cun francés chamado Gilles, doutor de profesión. Tiveron dous fillos, Jade e Arthur. Esther tiña unha filla, Frédérique, e un fillo, Wilson Lixon, dunha relación anterior.
Aeroportos de Galicia
Esta é unha lista de aeroportos en Galicia, clasificados por localización.
Sistema axiomático
En matemáticas, un sistema axiomático é un conxunto calquera de axiomas, que poden ser usados, todos ou só algúns, para a derivación lóxica de teoremas. Unha teoría matemática consiste nun sistema axiomático e de todos os teoremas que del derivan.
Liffré
Liffré (en Liverieg, e en galó: Lifrei) é unha comuna francesa do departamento de Ille e Vilaine, na Bretaña.
Ejea de los Caballeros
miniatura|Igrexa de San Salvador. Ejea de los Caballeros é un concello aragonés da provincia de Zaragoza. Integrado na comarca das Cinco Villas, está situado ao noroeste da provincia a 72 km de Zaragoza. Ten partido xudicial de seu.
Xeografía
Pola súa extensión, trátase dun dos maiores concellos de España, con 609,92 km². A súa poboación é de 17.178 habitantes (INE 2008) e a densidade de 28,16 hab/km². O código postal é 50600. É a cuarta localidade da provincia, tras Zaragoza, Calatayud e Utebo.
O seu termo inclúe os núcleos habitados de Farasdués e Rivas, xunto coas vilas de colonización de Pinsoro, El Bayo, Bardena, Valareña, Santa Anastasia, Escorón Alto, Escorón Bajo e El Sabinar. Limita ao norte cos concellos de Sádaba, Biota, Luesia e Asín; ao leste, con Orés, Luna e Castejón de Valdejasa; ao sur, con Tauste; e ao oeste, coas Bardenas Reales, en Navarra.
A orixe xeolóxico do territorio que hoxe ocupa Ejea de los Caballeros remóntase ao comezo da era Terciaria, o que os especialistas deron en chamar o paroxismo alpino. Xusto na zona onde na actualidade atopamos Ejea, produciuse un afundimento do terreo cuberto con posterioridade de materiais miocénicos (margas, arxilas, arenitas e calcarias) dunha antigüidade de ao redor dos 22 millóns de anos. A fineza deses materiais facilitou a acción da erosión diferencial, que ao longo de miles de anos configurou o territorio cunhas formas dominadas pola chaira.
Así pois, Ejea situouse no centro dunha depresión cuberta despois por sedimentos cuaternarios, de hai un millón de anos, que ten relación co sistema fluvial de terrazas Arbas-Riguel. Como consecuencia de todo iso o relevo do concello é predominantemente chan, interrompido tan só por suaves lombas. Ejea atópase a 320 metros sobre o nivel do mar, altitude baixa se se compara cos 525 m da veciña vila de Luna ou cos 745 m da Serra de Erla.
Clima
Ejea ten un clima de tipo continental, aínda que suavizado con lixeiras matizacións propias do clima mediterráneo. Caracterízase polo carácter extremo das temperaturas, a escaseza e irregularidade das precipitacións e a limpeza atmosférica, grazas aos ventos. As temperaturas no inverno poden alcanzar os -18 °C e os 40 °C no verán.
A temperatura media anual é de 14 °C. Os meses máis fríos son xaneiro e febreiro con medias de 5 °C. A media de temperatura de novembro a xaneiro é inferior aos 10 °C, pero prodúcense con frecuencia xeadas ata ben entrado o mes de maio. Os meses máis calorosos son xullo e agosto, aínda que xa desde finais de xuño se produce un aumento notable das temperaturas. A media no verán é de 23 °C. Esta rigorosidade térmica suavízase en outono.
A media de choivas de Ejea é de 468 mm anuais: maio é o mes máis chuvioso fóra do outono. Pola contra, o verán é o período máis seco, humedecido só con esporádicas treboadas de orixe térmica.
O vento é un meteoro moi característico da zona. O vento do norte que circula polo val do Ebro chámase cierzo, que chega a alcanzar grandes velocidades e provoca unha sensación térmica moi fría en inverno e refrescante no verán. No verán, sobre todo, dáse vento do sueste que contribúe ao aumento das temperaturas.
Tanto o relevo como o clima fan que o réxime hidrográfico sexa un tanto irregular, con seca no verán rota só polas riadas provocadas polas treboadas, mentres aumenta o caudal na primavera e no outono. Todas estas peculiaridades reflíctense nos ríos que atravesan o termo municipal de Ejea de los Caballeros: Riguel, Arba de Luesia e Arba de Biel. Estes dous últimos únense nun só río Arba xa preto do centro urbano de Ejea.
No territorio de Ejea de los Caballeros danse bastantes casos de endorreísmo como consecuencia da impermeabilidade do chan, sobre todo en zonas onde se concentra material calizo. Hai unha boa mostra de pozas, lagoas e balsas, dotadas de diversas dimensións e peculiaridades: a lagoa do Moncayuelo, a de Bolaso, a poza de El Gancho e El Sabinar, e o pantano de San Bartolomé, ademais doutras pozas de menor entidade. Tamén existen algúns mananciais.
Patrimonio natural
A pesar da intervención do home modificando o terreo, aínda quedan en Ejea algúns restos da vexetación orixinal. Existe abundante monte baixo (carrasco, tomiño, romeu) e algunhas manchas mestas de arboredo, sobre todo piñeiro carrasco (na Bardena). Nas marxes dos ríos achamos tamargueiras nas zonas de inundación, ademais de salgueiros e chopos.
No entanto, a construción do encoro de Yesa e do canle das Bardenas, que converteu en regadío a maior parte do termo estepario de Ejea, terminou coa maior parte do medio natural non humanizado. O parque Central tamén é digno de mención (aínda que a próxima construción dun colexio reducirá a súa extensión nuns 1000 metros cadrados aproximadamente).
Comunicacións
Ejea de los Caballeros atópase situada no noroeste da provincia de Zaragoza. O termo municipal ocupa a franxa centro-oeste da comarca das Cinco Villas. Varios son os eixos de comunicación que se poden utilizar para acceder a Ejea. A estrada A-127 vertebra a comarca das Cinco Villas e Ejea de norte a sur, ao ligar o val do Ebro coa estrada N-240 (Pamplona-Jaca-Huesca).
A A-125 conecta Ejea de los Caballeros con Tudela polo oeste e con Huesca polo leste, e constitúe un eixo de comunicación transversal e interrexional que se proxecta cara á autoestrada Medinaceli-Madrid e a autovía Somport-Sagunt, respectivamente.
A estrada A-1204 une Ejea de los Caballeros co norte da comarca das Cinco Villas, desde os seus barrios rurais de Rivas e Farasdués ata os concellos de Asín e Luesia.
Os seis barrios de colonización cos que conta Ejea (Bardenas, Santa Anastasia, El Bayo, Pinsoro, Valareña e Sabinar) contan cunha rede de estradas secundarias que os comunican entre si e co resto do municipio. A titularidade destas estradas corresponde actualmente á Confederación Hidrográfica do Ebro.
Campionato Nacional de Montaña (Portugal)
O Campionato Nacional de Montaña (en Campionato Nacional de Montanha, CNM) é a principal competición de carreiras de montaña en Portugal. Está organizada pola Federación Portuguesa de Automobilismo e Karting.
O campionato consiste en diversas probas nas que cada vehículo toma a saída individualmente para efectuar un mesmo percorrido até unha liña de chegada situada a unha altitude superior á da liña de partida. En cada proba xeralmente realízanse 3 subidas, sendo contabilizados os tempos das 2 mellores subidas para determinar a clasificación final.
O CNM divídese en varias categorías e só as categorías C1 (vehículos de produción: Grupo N, Grupo A, Super 2000, Grupo R e GT's ) e C2 (vehículos de competición - Fórmulas e prototipos deportivos de ata 2000 cc) poden ser campións absolutos. Ademais destes, hai categorías C3 (Grupo X), C4 (Super Cars Ralicross), C5 (Vehículos con homologación FIA caducada) e C6 (Clásicos).
Historia
En 1935 o Automóvel Club de Portugal organizou un campionato nacional de subidas que incluía as do Gradil, Santarém, Buçaco, Guimarães e do Cabo da Roca (disputada na estrada entre Colares e Cascais). Tamén ese ano realizouse en Madeira a 1ª proba automobilística organizada na Illa, coa colaboración técnica do ACP, a Rampa dos Barreiros.
Desde 2014 o Campionato de Nacional de Montaña está composto por 8 probas.
Calendario 2020
== Palmarés ==
Jan Guillou
dereita|200px
Jan Oscar Sverre Lucien Henri Guillou, nado en Södertälje o 17 de xaneiro de 1944, é un escritor e xornalista sueco.
Traxectoria
Na súa estadía na prisión, Guillou pensou como podería escribir o que sabía sen realmente escribir sobre iso, o que tiña prohibido facer. Decidiu escribir unha serie de historias de ficción sobre un espía sueco, así foi como naceu o personaxe de Carl Hamilton, alcumado como Coq Rouge, que deu orixe a 10 novelas, das que se fixeron varios filmes. Tamén escribiu unha serie de novelas que protagoniza Arn Magnusson, un cabaleiro templario sueco.
Actualmente Guillou é un comentarista influente, os seus artigos aparecen no xornal Aftonbladet, e dende alí critica a política exterior dos Estados Unidos, a política israelí contra os palestinos ou o Servizo Secreto Sueco.
Apache OpenOffice
miniatura|300px|OpenOffice.org Writer miniatura|200px|Captura de OpenOffice.org 2.0 Writer, o procesador de textos de OpenOffice.org, baixo o [[sistema operativo Windows e en galego.]] miniatura|200px|OpenOffice.org 2.0 Calc, a folla de cálculo de OpenOffice.org, baixo o sistema operativo Windows.
Apache OpenOffice é un conxunto de aplicacións de oficina creado a partir do OpenOffice.org de Sun Microsystems e licenciada como software libre baixo os termos da licenza Apache. Está dispoñible para Microsoft Windows, sistemas UNIX, (Linux...) e Mac OS X.
A versión máis recente desta suite ofimática é a 4.1.14.
Programas
Apache OpenOffice está formado por:
Ambrosio de Milán
250px|miniatura|San Ambrosio e o emperador, por [[Anton van Dyck|van Dyck.]]
Ambrosio de Milán, nado en Tréveris no 340 e finado en 397, foi un dos Pais da Igrexa occidental. Persoeiro de enorme influencia moral e autor esencial dos primeiros séculos do cristianismo. Marcou para sempre as relacións entre poder imperial e autoridade eclesial.
Bispo súpeto
Fillo do prefecto da Galia. Poeta, orador e avogado. O emperador Valentiniano nomeouno gobernador do norte de Italia. En Milán era bispo un seguidor do arianismo: Auxencio. Á súa morte xurdiu un tenso conflito entre os arianos e os fieis á fe do Concilio de Nicea. Co fin de calmar os ánimos Ambrosio persoouse na igrexa onde se ía elixir ao novo prelado. Alí dirixiu unha exhortación á paz que provocou o entusiasmo unánime dos que o escoitaban. A multitude unanimemente proclamouno a el bispo sorpresivamente e pese ás súas resistencias. De feito, non estaba sequera bautizado. Desconcertado pola aclamación, Ambrosio tratou de fuxir de Milán. Pero o propio Valentiniano impulsouno a aceptar, alegando que estaba moi compracido de ter nomeado un gobernador digno de ser bispo. Finalmente, xa que logo, aceptou, recibindo o bautismo e a consagración episcopal o 7 de decembro do ano 374.
Pastor e predicador
Entón repartiu os seus bens aos pobres e cedeu á Igrexa católica ás súas terras. Encargou ao seu irmán Sátiro a administración da diocese para dedicarse de cheo a labores pastorais e para centrarse no estudo da Biblia e de autores como Oríxenes e San Basilio o Grande. Vivía de xeito frugal e calquera fiel podía entrevistarse con el. Un deles será o dubitativo Santo Agostiño de Hipona a quen marcaría fondamente.
Ambrosio predicaba de maneira que impactaba no auditorio, ata o punto de que as nais impedían que as fillas acudisen a escoitalo por medo a que optaran pola virxindade. Tal era a alarma que chegou a acusárselle da despoboar Milán. El alegaba que non se podía citar un caso na súa diocese de home que quixera casar que non atopara unha rapaza disposta e insistía que o perigo para a poboación era a guerra e a insolidariedade cos pobres. Para el a estima pola virxindade acrecía o valor do vida en parella.
Naquel entón os godos fixeran estragos en diversas partes do Imperio. Ambrosio recadou diñeiro para rescatar aos cativos e prisioneiros chegando a fundir o ouro dos vasos sagrados da Igrexa. O arianos criticáronlle esta medida descualificándoa como sacrilexio Se a Igrexa ten ouro non é para atesouralo senón para empregalo a prol dos necesitados, retrucou Ambrosio.
Consecuencia da súa preocupación polos enfermos, doentes e marxinados foi a creación de hospitais e albergues que promoveu
Relacións co poder imperial
Tras o asasinato do Graciano, Ambrosio atendeu os rogos, especialmente de Xustina, a nai emperatriz, para negociar co usurpador Magno Máximo conseguindo deste que non atacase a Valentiniano II.
A nai emperatriz e influentes persoeiros da Corte imperial quixeron entregar determinados templos da Igrexa aos arianos, pero Ambrosio opúxose con firmeza. O propio emperador decidiu obrigarlle á cesión pola forza das armas o que soliviantou ao pobo e mesmo a unha parte das tropas dispostas a defender a causa de Ambrosio, chegando a secuestrarse a un sacerdote ariano. Ambrosio interveu para calmar á multitude e esixiu a liberación do sacerdote ariano; non cedeu os templos, pero non oficiou neles para non provocar aos adversarios.
A resistencia a entregar os templos aos arianos exacerbou a decisión do emperador e a súa nai. Aquel decretou a pena de desterro e anunciou duras represalias para os que se negaban á cesión en beneficio dos arianos. O pobo cristiá temoroso recluíuse co seu bispo na basílica onde foi cercado polas tropas imperiais. Ambrosio aproveitou para aprenderlles himnos e cánticos que el mesmo compuxera (o canto ambrosiano é un precedente do canto gregoriano). Nesa reclusión proclamou á multitude algo que marcaría a mentalidade relixiosa da próxima a chegar Idade Media: O emperador está na Igrexa, pero non sobre a Igrexa.
Estas tensións esvaíronse cando o propio emperador volveu a acudir a Ambrosio para deter a Máximo que novamente ameazaba con derrocalo dende as Galias. Esquecendo os recentes aldraxes e disputas, Ambrosio decidiu colaborar. Acudiu a Tréveris onda Máximo e acusoulle sen temor de deslealdade pola invasión que planeaba. Máximo presentábase como un campión da causa católica e contaba co apoio dos prelados de Tréveris, pero Ambrosio non se deixou dobregar no seu xuízo e mesmo se negou a manter a comuñón con aqueles prelados por teren participado na execución de Prisciliano que Ambrosio desaprobaba.
Máximo invadiu Italia, o emperador fuxiu, mentres Ambrosio púñase á fronte do seu pobo en Milán sen recoñecer a lexitimidade do usurpador. Será Teodosio I, o emperador de Oriente, quen derrotará a Máximo e restablecería ao emperador de occidente Valentiniano, exhortándolle a que abandonase o arianismo. En realidade, era Teodosio o novo amo da totalidade do Imperio.
No ano 390, chegou a noticia da matanza ordenada por Teodosio en Tesalónica. O Gobernador Buterico ordenara encarcerar ao auriga por seducir a unha serventa. O pobo que quería velo correr no circo alporizouse e matou a varios oficiais e ao propio Buterico. Teodosio ordenou unha dura represalia que custou a vida dunhas 7000 persoas. Ambrosio, indignado, escribiu ao emperador: ''Os sucesos de Tesalónica non teñen precedente. Sodes humano e caestes na tentación. Aconséllovos, prégovos e suplícovos que fagades penitencia. Vos, que tantas veces vos mostrastes misericordioso perdoando aos culpables, mandastes matar a moitos inocentes. Escríbovos isto da propia man''. Teodosio era consciente que a autoridade moral do bispo entre o pobo faría que este non recoñecese o seu poder de emperador se non se sometía a facer pública penitencia. Ambrosio non facía distinción de persoas e podía excomungar ao emperador polos seus crimes de non amosar este a todos o seu arrepentimento. Cousa que fixo con toda humildade ata recobrar o favor do bispo e dos fieis. Era a primeira vez que un Emperador sometíase á instancia moral da Igrexa para non ver menoscabada a súa lexitimidade.
Esta supeditación do Emperador manifestouse tamén no culto. A diferenza do que acontecía en Constantinopla onde Teodosio ocupaba un lugar relevante no presbiterio, Ambrosio esixía ao emperador que se sentase cos demais.
Influencia
miniatura|Divi Ambrosii Episcopi Mediolanensis Omnia Opera, 1527
Ambrosio foi un predicador agudo e vivo, moitas das súas obras son en realidade recompilación dos seus sermóns. Nelas describiu con solemnidade a dignidade conferida polo Creador ao ser humano (obra mestra de Deus, cumio do universo e beleza suprema de todo ser creado), saíu en defensa dos pobres como imaxes de Cristo, proclamou o valor da xustiza, a necesidade do perdón divino que lava as culpas e a prevalencia do amor como síntese e cume da moral cristiá. Para el a esmola non era mera compaixón senón restitución do previamente roubado ao pobre por aqueles que vivían na abundancia. Exhortaba á misericordia e a mansedume, virtudes das que foi exemplo, aínda que hoxe hai quen ve criticamente a súa intolerancia fronte aos privilexios reclamados polos partidarios do paganismo, a súa parcialidade a prol dos bispos cristiáns nos seus conflitos cos xudeus e a súa actitude desafiante, aínda que sempre pacífica, fronte ás autoridades imperiais arianas na defensa da comunidade eclesial fiel ao Concilio de Nicea.
Coñecía a fondo a Cicerón e a Plotino, e puxo o pensamento cristián na altura dos pensadores clásicos latinos acollendo aqueles aspectos que eran compatibles coa fe da Igrexa. Na súas obras dedicadas a Graciano De Fide ad Gratianum e De Spiritu Santo ad Gratianum Augustum pretende ilustrar ao emperador fronte aos que consideraba como erros do arianismo.
Bong Joon-ho
Bong Joon-ho (en 봉준호), nado en Daegu o 14 de setembro de 1969, é un director de cine e guionista surcoreano. Entre os seus filmes destacan Sarinui chueok (2003), baseado nun caso de asasinato real, o filme de monstros The Host (2006), e o seu primeiro filme en lingua inglesa Snowpiercer (2013).
UEFA Europa League 2011-12
A UEFA Europa League 2011-12 foi a 41ª edición da segunda competición continental de fútbol a nivel de clubs en Europa, organizada pola UEFA. O FC Porto tivo a oportunidade de defender o título de campión acadado na edición 2010-11, despois da súa pronta eliminación na rolda de grupos da Liga de Campións. A final disputouse o 9 de maio de 2012 no Arena Națională de Bucarest, Romanía. Nela enfrontáronse o Athletic Club e o Atlético de Madrid, que venceu por 3 goles a 0, acadando esta competición por 2ª vez en 3 anos.
Fase de Grupos
Nas 4 roldas eliminatorias previas á fase de grupos quedaron eliminados equipos tan salientables como o AS Roma, o USC Palermo, o FSV Mainz, o Estrela Vermella, o Rangers FC, o Spartak Moscova, o FK Partizan ou o Panathinaikos. Unha vez rematadas tódalas roldas previas da UEFA Europa League, comezou a fase de grupos. Esta fase constou de 12 grupos con 4 equipos cada un, que se enfrontaron en si na casa e fora. Os dous primeiros de cada grupo clasificáronse para os dezaseisavos de final da competición, para atoparse cos 8 terceiros clasificados da fase de grupos da Liga de Campións.
Grupo L
As eliminacións mais salientables nesta fase de grupos da UEFA Europa League foron a do Paris Saint-Germain FC (dominador da Ligue 1 2011-2012) e a do Tottenham Hotspur.
Dezaseisavos de final
Entre os equipos clasificados para esta fase, 24 fixérono dende a fase de grupos da propia Europa League, mentres que os outros 8 fixérono dende a fase de grupos da Liga de Campións, ó quedaren terceiros en cadanseu grupo. Entre estes 8 equipos, algúns tan importantes como o Manchester United (vixente subcampión de Europa), o FC Porto (vixente campión desta competición), ou o Manchester City (líder da Premier League). O sorteo dos dezaseisavos de final celebrouse o 16 de decembro de 2011 en Nyon, Suíza. Os encontros de ida disputáronse os días 15 e 16 de febreiro, e os de volta os días 22 e 23 de febreiro. Así quedaron os 16 emparellamentos:
Oitavos de final
Trala eliminación na rolda de dezaseisavos de final de equipos como o vixente campión, o FC Porto, amais doutros tan salientables como o Ajax Amsterdam, o Steaua Bucarest ou o RSC Anderlecht, o cadro de enfrontamentos nos oitavos de final quedou do seguinte xeito.
Cuartos de final
Despois de caer eliminados varios dos favoritos na rolda de oitavos de final, como o Manchester United e o Manchester City, dominadores da Premier League 2011-2012, os 8 equipos clasificados para cuartos de final entraron no sorteo do día 16 de marzo, do cal saíron os seguintes emparellamentos:
PDF/X
PDF/X é unha subclasificación ou variación do estándar PDF.
Características
O propósito do PDF/X é facilitar o intercambio de gráficos, e polo tanto ten unha serie de requerimentos ligados á impresión que non aplican ó estándar PDF habitual. Por exemplo, no formato PDF/X-1a todas as fontes teñen que ser embebidas e todas as imaxes necesitan ser CMYK ou con colores tipo spot. PDF/X-3 acepta colores RGB e CIELAB, e ademais ten a maior parte das restricións do PDF/X-1a.
Os arquivos PDF/X non só deben cumprir certas restricións, ademais deben conter un identificador específico, dentro do PDF, que di cal é a versión do PDF/X. Isto quere dicir que un documento so pode adcribirise a un único estándar PDF/X, incluso se todos os outros requerimientos se satisfacen.
As condición de impresión neceistan ser especificados no arquivo. Isto pode especificarse a través de perfís estándares vía o uso de códigos, coma CGATS TR 001 SWOP.
Nun documento PDF/X que conteña datos referidos a cores, cada cor ten o seu propio perfil, aínda que o arquivo en si mesmo sexa CMYK. Os gráficos individuais poden ser RGB (con información axeitada de calibración).
Distrito Sembabule
miniatura|Localización do distrito en Uganda. Sembambule District é un distrito da Rexión Central de Uganda, nomeado así pola súa poboación capital, Sembabule.
PDF/X
Características
Ademais varias seccións deben ser definidas. A sección intermedia define o tamaño do documento enteiro, namentres que a ArtBox ou a TrimBox definen a extensión da área que pode ser impresa. Se o documento ten que ser impreso con bleed, debe definirse a BleedBox (que é maior cá TrimBox/ArtBox e menor cá MediaBox).
Distrito Sembabule
Historia e características
Limita co Distrito Mubende polo norte, co Distrito Gomba polo nordeste, co Distrito Bukomansimbi polo leste, co Distrito Lwengo polo sur, co Distrito Lyantonde polo suroeste e co Distrito Kiruhura polo noroeste. Segundo o censo do ano 2002 tiña unha poboación estimada dunhas 180.000 persoas.
PDF/X
Características
O contido activo non se permite nun documento PDF/X. Isto quere dicir que algunhas características do PDF estándar tales coma formularios, sinaturas, comentarios ou sons e películas embebidas non son permitidas en PDF/X. Estas características prohibidas no estándar PDF/X poden empregarse en certas ocasións, se non afectan á visualización do arquivo. Isto permite, coma exemplo, anotacións dentro da BleedBox.
Distrito Sembabule
Historia e características
O Distrito Sembabule formouse a partir dun anaco do Distrito Masaka en 1997. A gandaría e, a pesar das súas relativamente baixas precipitacións, a agricultura, son os principais piares económicos do distrito. Así mesmo, tamén existe unha incipiente acuicultura in crescendo.
PDF/X
Lista de estándares PDF/X
PDF/X é formalizado a través das ISO 15929 e 15930:
Distrito Sembabule
Historia e características
Na contorna de Bwera, hai un lugar coñecido como Bigo bya Mugenyi, que parece ser a localización dun asentamento datado da Idade de Ferro (1200 - 1000 adC). As escavacións no lugar sacaron á luz follas de ferro (probablemente para segas), cerámicas con ornamentacións simples, estrume de gado e buratos para estacas.
PDF/X
Identificadores de arquivo
Todas as versións de PDF/X conteñen identificadores que identican a versión de PDF/X que conforman. Esta información aparece nun dicionario informativo, nos metadatos do documento, de acordo ó estándar empregado. Dende 2010, a lista completa de identificadores de arquivo son as seguintes claves: PDF/X-1:2001, PDF/X-1a:2001, PDF/X-1a:2003, PDF/X-3:2002, PDF/X-3:2003, PDF/X-4, PDF/X-4p, PDF/X-5g, PDF/X-5pg. Obsérvese que isto quero dicir que as diversas revisións de PDF/X-1a and PDF/X-3 son tipoloxías diferenciadas, namentres que as diversas revisións de PDF/X-4 and PDF/X-5 non o son.
1954
Outros
Historia ano a ano
Formulario web
miniatura|dereita|300px|Exemplo de formulario web (en inglés) Un formulario web é unha agrupación de elementos creados coa linguaxe HTML/XHTML, que permite a un usuario interactuar cunha páxina web, enviando e procesando información. Componse de etiquetas de texto e campos, nos que se pode introducir a información, que logo será enviada e procesada.
Obxectos
Un formulario web está contido entre as etiquetas HTML  e. Entre as devanditas etiquetas están definidos os campos e etiquetas que permiten introducir a información. Os tipos de campos dispoñibles son os seguintes:
Campo contrasinal
É igual que o campo de texto, pero mentres se escribe amosa asteriscos ou puntos para ocultar a información que se está a escribir.
Cadro de selección (checkbox en inglés)
Permite ao usuario facer seleccións múltiples facendo clic sobre os cadros predefinidos Neste exemplo, o formulario permitirá seleccionar unha ou máis afeccións de entre as predefinidas
Botón de Opcións
Permite ao usuario facer unha selección co rato, de entre as que están predefinidas: No exemplo anterior, o formulario amosará os tres xeitos de pagamento predefinidos, e permitirá seleccionar un de eles
Selector de arquivo
Permite seleccionar un ficheiro (ruta) do ordenador local, a través dun botón examinar, que logo será subido a un servidor. Amosará un selector de ficheiro cun botón examinar que abrirá o selector de ficheiros/carpetas locais do ordenador.
Botón Reset
Facendo clic sobre o mesmo, bórranse os datos introducidos previamente en calquera campo do formulario web. Amosará un botón que borrará tódolos datos introducidos no formulario.
Botón enviar
Envía/procesa os datos introducidos no formulario: Amosará un botón que enviará o formulario.
Lista de selección
Permite seleccionar un ou varios valores dunha lista previamente definida, a través dun selector despregable. Neste exemplo, permitirá seleccionar dunha lista despregable unha das provincias galegas.
Exemplo do código HTML dun formulario completo
miniatura|dereita|200px|Así interpreta e amosa o navegador Firefox, o código do formulario da esquerda.
Envío e procesamento dos formularios
Os datos introducidos nun formulario web, poden ser enviados e procesados por un servidor, indicando no atributo  da etiqueta , a URL do devandito servidor seguida dun arquivo que conteña o código que procesará o formulario, escrito nunha linguaxe de servidor (PHP, JSP, ASP ...). Exemplo:.
O procesamento, independentemente da linguaxe de servidor empregada, pódese facer basicamente de dúas formas:
Snyder's of Hanover
miniatura|Un supermercado amosando o surtido de Snyder's pretzels, incluíndo (ollando de arriba para abaixo) Butter Snaps (un biscoito de manteiga de forma de pretzel rectangular), Pretzel Snaps, Rod pretzels, pretzel "Homestyle" (estilo caseiro), e Sticks de mel e trigo.Snyder's of Hanover é unha empresa de distribución de produtos de panadaría e de aperitivos localizada na cidade Hanover, Pensilvania, e especializada en facer pretzels.
Fundada por Harry V. Warehime no ano 1909, Snyder's of Hanover ten uns ingresos anuais duns 652 millóns de dólares americanos.
Os seus produtos son vendidos ao longo dos Estados Unidos de América, Canadá, nalgúns países de Europa, Asia e no Medio Oriente.
Synder's of Hanover ofrece ao consumidor 25 variedades dos tradicionais pretzels como por exemplo a variedade de pretzel sándwichs, os pretzels cubertos chocolate e os pretzels orgánicos e sen glute. Tamén ofrece ao consumidor patacas fritas e outras variedades de petiscos.
Pórtico do Paraíso
O Pórtico do Paraíso da catedral de Ourense é o conxunto escultórico que dá acceso, pola portada principal ó templo. Foi construído na primeira metade do século XIII, en tempos do bispo Lourenzo (1218-1248), que foi quen rematou as obras da catedral, e en calquera caso despois de 1230. Cómpre destacar a policromía que conserva, do século XVIII, e que foi restaurada en 2013, pero hai que advertir que a contraportada carece de cor.
Snyder's of Hanover
Fusión con Lance, Inc.
O 22 de xullo do ano 2010, foi anunciado que Snyder's of Hanover se fusionaría coa empresa Lance Inc. para crear a cadea de comida de aperitivos máis grande de todos os Estados Unidos de América A unión da empresa deu lugar ao cambio do nome da empresa, chamándose Snyder's-Lance.
Pórtico do Paraíso
Ignórase quen foi o autor ou autores do pórtico. Ángel del Castillo atribúeo a un mestre chamado Juan Evangelista:
Snyder's of Hanover
Produtos
Snyder's Of Hanover ofrece unha variedade considerable de pretzels e outros produtos aperitivos. A compañía afirma que tódalas receitas dos seus pretzels veñen da receita orixinal "Snyder's Hanover Olde Tyme Pretzel".
Pórtico do Paraíso
En realidade, esta inscrición, "Juan Evangelista fecit", figura nun anxo trompeteiro hoxe conservado no museo da catedral e que nada ten que ver co pórtico, tal como acreditan expertos como Serafín Moralejo, Ramón Yzquierdo Perrín, Xosé Carlos Valle Pérez e Eduardo Carrero Santamaría, polo que xa ninguén apoia esa atribución.
Snyder's of Hanover
Produtos
Os produtos pretzel máis representativos inclúen a variedade minis, aos de pasta levedada, os pretzels premium, ás pezas de pretzel aromatizadas, aos cubertos de chocolate, e á variedade de pretzels orgánicos.
Mañente, Pantón
Xeografía
Limita coas parroquias de Pantón de Toldaos polo norte e Pantón e Vilamelle polo leste; e coas parroquias de Monforte de Lemos da Vide polo norte e Distriz polo leste e coas parroquias soberinas de Refoxo e Neiras polo sur.
O derradeiro dos mohicanos
O derradeiro dos mohicanos (orixinalmente en The Last of the Mohicans: A Narrative of 1757) é unha novela histórica de James Fenimore Cooper. É o seu segundo libro da pentaloxía Leatherstocking Tales e o máis coñecido da serie. The Pathfinder, publicado 14 anos despois en 1840, é a súa secuela. Foi publicada por Edicións Xerais en 1993, con tradución de Xela Arias. No ano 1994, a tradución gañou o Premio Ramón Cabanillas de Tradución.
Snyder's of Hanover
Produtos
Snyder tamén ofrece a variedade EatSmart Naturals, que inclúe patacas fritas para os veganos, patacas fritas a base de soia, con cachos de queixo, patacas fritas en aceite de xirasol, patacas fritas de tortilla, como tamén salsas e "dips".
Eles tamén ofrecen manteiga de cacahuete e sándwichs de pretzel recheos de queixo cheddar.
Snyder do introduciu recentemente un pretzel sen gluten coa certificación americana GFCO.
O derradeiro dos mohicanos
Filmes
Varios filmes están baseados na historia do libro, facendo adaptacións, resumos e cambios. As adaptacións americanas son:
Banda deseñada
miniatura|dereita|[[Classics Illustrated, The Last of the Mohicans Issue #4.]]