cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
The Mysterious Affair at Styles
Resumo da trama
Poirot decátase de que por vontade de Emily, John herda a propiedade do pazo, segundo a vontade do seu pai. Non obstante, o diñeiro que herdou distribuiríase segundo a súa propia vontade, que cambiaba polo menos unha vez ao ano, o seu testamento máis recente favorece a Alfred, que herdará a súa fortuna. O día do asasinato, Emily discutira con alguén, os sospeitosos eran Alfred ou John. Quedou bastante angustiada despois disto e aparentemente fixo un novo testamento. Ninguén pode atopar probas desta nova vontade. Alfred saíu do pazo cedo esa noite e pasou a noite na aldea. Mentres tanto, Emily comía pouco na cea e retirábase cedo ao seu cuarto, levando o maletín de documentos con ela, cando atópase o seu corpo, o maletín fora forzado. Ninguén pode explicar como ou cando se lle administrou o veleno.
Poirot pronto exonera a John do crime. Revela que o asasinato cometeuno Alfred Inglethorp, coa axuda da súa curmá Evelyn Howard. A parella finxiu ser inimiga pero estivo leada sentimentalmente. Engadiron bromuro á medicina nocturna habitual de Emily, obtida a partir do seu po para durmir, facendo a dose final letal. A parella deixou entón probas falsas que incriminarían a Alfred, que sabían que serían refutadas no seu xuízo, unha vez absolto, non podería ser xulgado polo crime de novo se se atopaban probas auténticas contra el, segundo a lei de dobre incriminación. A parella enmarcou a John como parte do seu plan. Evelyn falsificou a súa letra e as probas contra el foron fabricadas.
Poirot explica que evitou que Japp arrestase a Alfred porque Poirot viu que Alfred quería ser arrestado. Grazas a unha observación casual de Hastings, Poirot atopa unha carta na habitación de Emily que detallaba as intencións de Alfred con Emily. A angustia de Emily na tarde do asasinato foi porque Emily atopara esta carta na mesa de Alfred mentres buscaba selos. Alfred abriu o maletín de documentos de Emily cando Alfred decatouse de que tiña a carta. Alfred logo ocultou a carta noutro lugar da habitación para evitar ser atopala con ela.
Vilariño, Burgueira, Oia
Vilariño é un lugar da parroquia de Burgueira, no concello pontevedrés de Oia, na comarca do Baixo Miño. Segundo o IGE, en 2022 tiña 37 habitantes (18 homes e 19 mulleres).
Ștefania Mărăcineanu
Ștefania Mărăcineanu nada en Bucarest, 18 de xuño de 1882 e finada no mesmo lugar o 15 de agosto de 1944 foi unha física romanesa recoñecida pola súa labor na investigación sobre a radiación, en concreto, sobre métodos para medir a desintegración alfa. Traballou no Instituto do Radio de París con Marie Curie.
Traxectoria
Ştefania tivo unha infancia complicada, da que non lle gustaba falar, un asunto que se converteu nunha especie de selo ao longo de toda a súa existencia. En 1910 obtivo a licenciatura en física e química, e pronto converteuse en mestra no Centro Escolar para nenas de Bucarest.
Despois da Primeira guerra mundial, foi a París para conseguir unha especialización, en concreto ó Instituto do Radio, onde traballou baixo as ordes de Marie Curie. É probable que estivese en París dende o ano 1920, na escola romanesa fundada por Nicolae Iorga. Máis tarde, ao rematar o seu doutoramento en compañía de Marie Curie, iría ao Observatorio Astronómico de Meudon, baixo a supervisión de Henri Deslandres.
Publicou unha gran cantidade de artigos para revistas científicas de prestixio durante os anos comprendidos entre 1919 e 1930. En 1925 foi nomeada asistenta na Facultade de Ciencias de Bucarest, onde organizou o primeiro laboratorio de radioactividade de Romanía; alí realizaría os seus traballos orixinais neste campo.
Tivo experiencias interesantes como a obtención de choiva artificial tanto no seu país de residencia como no estranxeiro, o uso de sales radioactivas e a obtención dalgúns resultados (como en Bărăgan ou o Deserto do Sáhara). Publicou valiosos traballos sobre a relación entre os terremotos e a choiva, e foi a primeira en informar de que, en vésperas dun terremoto, hai un aumento significativo da radioactividade no epicentro, debido ás emisións de radon radioactivo (un gas producido pola descomposición do radio). Esta hipótese tivo unha grande importancia práctica e confirmouse anos máis tarde.
Unha década despois deste descubrimento, Frederic e Irène Joliot-Curie obtiveron radioactividade artificial bombardeando o aluminio con partículas alfa, o que produciu unha desintegración do metal tras retirar a fonte de radiación alfa. Este descubrimento outorgoulles o Premio Nobel de Química en 1935, polos seus traballos na síntese de novos elementos radioactivos. Entre a comunidade científica considérase que Ştefania merecía ser asociada a este Premio Nobel debido a que foi a primeira en identificar o fenómeno. De feito, nunha entrevista a Irene Joliot-Curie para o "Neues Wiener Journal", en 1934 aparece o seguinte: "Foi unha romanesa, Miss Mărăcineanu, quen nuns poucos anos antes foi probablemente a primeira persoa en observar que os elementos non radioactivos podrían crear elementos radioactivos baixo certas condicións, o que significa que emiten una radiación similar ao tipo que, até agora, foi observado soamente para os poucos elementos radioactivos".
Maracineanu tamén realizou observacións novas sobre a radioactividade artificial, o fenómeno en que un material radioactivo é capaz de crear outro material radioactivo. En 1928, xa baixo a tutela de Henri Deslandres, publicou xunto con el un extenso desenvolvemento sobre a súa investigación desta transmutación química. Este traballo foi admirado pola raíña María de Edimburgo, e Ştefania recibiu un premio en memoria do recentemente falecido rei Fernando, de mans da fundación do mesmo nome.
Our Flag Means Death
Our Flag Means Death é unha serie de televisión dunha comedia romántica no período americano creado por David Jenkins. Ambientado a principios do século XVIII durante a Idade de ouro da Piratería, a serie segue as desventuras do cabaleiro convertido en pirata Stede Bonnet (Rhys Darby) e a súa tripulación abordo de Revenge cando tentan facerse un nome como piratas e crúzanse co afamado capitán pirata Blackbeard (Taika Waititi).
Our Flag Means Death foi lanzada en HBO Max do 3 ao 24 de marzo de 2022. A estrea da serie atópase entre os cinco principais lanzamentos de series de comedia orixinais de HBO Max. Recibiu críticas positivas, incluíndo eloxios pola súa representación do colectivo LGBTQ, e foi renovado para unha segunda temporada en xuño de 2022. No Reino Unido, a serie empezouse a retransmitir en BBC Two o 4 de xaneiro de 2023, con todos os episodios dispoñíbeis en BBC iPlayer.
Premisa
A serie está baseado libremente na vida de Stede Bonnet. En 1717, o Capitán Bonnet é un membro da nobreza terratenente de Barbados que abandona a súa vida cómoda e familiar para probarse a el mesmo como pirata durante a Idade de ouro da Piratería, a pesar de non ter ningunha aptitude para a función. Navegando abordo o seu barco Revenge, o Capitán Bonnet e a súa tripulación disfuncional loita para sobrevivir contra ameazas mortais desde buques de guerra e outros sanguinarios piratas. Durante as súas desventuras a tripulación do Revenge cruza camiño co notorio capitán pirata Edward Teach e a súa tripulación, incluíndo Primeiro Oficial Izzy Hands. Bonnet e Teach finalmente namoranse.
Lanzamento
A serie debutou en HBO Max no 3 de marzo de 2022. A primeira temporada acabou en HBO Max no 24 de marzo de 2022.
Martín, Santa Mariña do Incio, O Incio
Martín é un lugar da parroquia de Santa Mariña do Incio, no concello lugués do Incio, na comarca de Sarria.
A Lama, Santa Mariña do Incio, O Incio
A Lama é un lugar da parroquia de Santa Mariña do Incio, no concello lugués do Incio, na comarca de Sarria.
Toponimia
O orónimo provén do latín, e indica un lugar con lama ou lodo.
Josiño Araújo Pérez
José Araújo Pérez, tamén coñecido como Josiño Araújo Pérez, nado en Vigo en 1986, é un avogado, cineasta e escritor galego.
Wang Yue
Wang Yue (王悦), tamén coñecida como "Xiao Yue Yue" (小悅悅, "pequena Yue Yue"), nada en 2009 e finada o 13 de outubro de 2011, foi unha nena chinesa que foi atropelada mortalmente por dous vehículos en Foshan, Guangdong. Mentres se desangraba na estrada durante máis de sete minutos, até 18 persoas percorreron a rúa pasando xunta o seu corpo, ignorándoa. Finalmente foi axudada por unha persoa que estaba a traballar recollendo lixo e foi enviada ao hospital onde sucumbiu ás súas feridas e morreu oito días despois. O incidente foi capturado na súa totalidade por unha cámara de vixilancia e o vídeo foi lanzado en Internet, o que provocou reaccións na China e no estranxeiro. Algúns medios consideraron que isto era un indicativo dunha crecente apatía na sociedade chinesa contemporánea.
O accidente
Wang, de dous anos, saíu da súa casa en Foshan mentres a súa nai recollía a roupa durante unha tormenta. As cámaras de vixilancia mostraron á nena nunha rúa do mercado, estreita e concurrida. Momentos despois de aparecer na pantalla, Wang foi atropelada por unha furgoneta branca e pasou por baixo da súa roda dianteira. O condutor parou uns segundos pero non baixou. Despois comezou de novo lentamente e esmagouna de novo a Wang coa súa roda traseira. Despois, até 18 persoas pasaron por diante de Wang ignorándoa, algunhas parando para mirala antes de continuar. Despois dun tempo, outro gran camión atropelou as súas pernas co seu pneumático dianteiro e traseiro. Finalmente foi axudada por unha persoa que estaba a traballar de colector de residuos, Chen Xianmei (陈贤妹). No vídeo vese que Wang chora, sostén a cabeza, move os brazos e as pernas e sangra abundantemente. Os seus pais, Wang Chichang e Qu Feifei, optaron por non culpar a ninguén da morte da súa filla Qu dixo: "Chen representa o mellor da natureza humana, o lado máis amable e natural".
Os condutores dos dous vehículos foron detidos pola policía nos días seguintes ao suceso.
Caso xudicial
O 26 de maio de 2012, Hu Jun, que conducía a furgoneta que golpeou a Wang por primeira vez, foi a xuízo en Foshan pola morte de Wang. Declarouse culpable do delito de tráfico pero non do homicidio, dicindo que a nena se tiña botado enriba do vehículo e que el non tiña feito nada malo. O 6 de setembro de 2012, Hu foi condenado por homicidio a 3 anos e medio de prisión. O feito de que pagase parte das facturas médicas de Wang foi un atenuante, despois dixo que se ela vivise tería que ter pagado dez veces ese importe.
Josiño Araújo Pérez
Traxectoria
Estudou Dereito na Universidade de Santiago de Compostela e na Universidade de Barcelona. Tamén Produción Audiovisual no IES Audiovisual de Vigo. Exerce a profesión de avogado en Vigo.
Wang Yue
Reacción pública
O vídeo do incidente mostrouse nunha canle de televisión local e despois foi publicado en liña. Desatou reaccións en todo o mundo, e provocou ducias de editoriais e milleiros de publicacións en redes sociais, a maioría criticando a insensibilidade e crueldade dos que pasaron por diante de Wang Yue sen axudala. .
O Viso, Burgueira, Oia
O Viso é un lugar da parroquia de Burgueira, no concello pontevedrés de Oia, na comarca do Baixo Miño. Segundo o IGE, en 2022 tiña 22 habitantes (10 homes e 12 mulleres).
Josiño Araújo Pérez
Traxectoria
Ten colaborado en A Nova Peneira, Atlántico Diario, Europa FM e o xornal dixital La Marea baixo pseudónimo.
Wang Yue
Reacción pública
O líder do Partido Comunista Provincial de Guangdong, Wang Yang, cualificou o incidente de "unha chamada de atención para todos". O sitio Sina Weibo tivo máis de 4,5 millóns de publicacións sobre o incidente en poucos días e lanzou unha campaña en liña contra a apatía social. Segundo os informes, entre as poucas persoas identificadas dos 18 transeúntes visibles nas imaxes da cámara, varias foron acosadas e ameazadas.
Josiño Araújo Pérez
Traxectoria
Dirixiu varias curtametraxes e videoclips de grupos, como Cró! ou Trilitrate.
Wang Yue
Reacción pública
En novembro de 2011, os resultados dunha enquisa do China Youth Daily, xornal oficial xuvenil do Partido Comunista, mostrou que o 80% dos mozos enquisados afirmaron seguir o caso de preto e o 88% dos enquisados pensaba que Wang morrera por mor da crecente indiferenza social [na China] duns para os outros. A maioría, o 71%, tamén pensaba que as persoas que ignoraran ao neno tiñan medo de meterse en problemas. Segundo un artigo de Chen Weihua, editor adxunto de China Daily: "Varias enquisas nas últimas semanas demostraron que a maioría dos entrevistados cren que a nosa moral diminuíu severamente durante a última década".
Josiño Araújo Pérez
Traxectoria
Foi premiado por relatos en concursos como o Certamen Literario de Narrativa Corta Musical, organizado por Science of Noise.
Wang Yue
Consecuencias
Segundo o China Daily, polo menos 10 departamentos e organizacións do Partido e do goberno de Guangdong, incluíndo a comisión política e xurídica provincial, a federación de mulleres, a academia de ciencias sociais e a Liga da Xuventude Comunista, iniciaron discusións para castigar a aqueles que se neguen a axudar ás persoas en perigo.
Aínda que a atención se concentrou principalmente nos transeúntes que non axudaban a Wang, un xornalista británico quixo entrevistar a outros comerciantes do mercado onde tivo lugar o incidente, sen éxito. Descubriu que a zona estaba poboada maioritariamente por emigrantes doutras provincias chinesas (os propios Wang viñeran de Shandong sete anos antes). Segundo o autor, había pouco sentido de comunidade entre os habitantes. Un veciño dixo: "É moi triste que non falemos realmente entre nós".
Outros Incidentes
Os medios de comunicación percibiron e reflectiron a apatía chinesa despois da morte de Wang Yue; outro incidente ocorreu en Hangzhou cando unha muller tentou suicidarse saltando a un lago mentres algúns espectadores estaban presentes na beira do lago. Despois de constatar que ninguén intentaba salvar á muller, unha turista uruguaia chamada María Fernanda Gómez Arregui nadou até a muller para sacala fóra da auga. Funcionarios do goberno chinés anunciaron que María Fernanda recibiría unha recompensa en metálico de 3.000 yuans pola súa heroica exhibición de " valores tradicionais chineses". O rescate recibiu unha gran cobertura dos medios grazas ás fotografías de Wang Ronggui que contrastan coa falta de acción dos espectadores na morte de Wang Yue, e outras mortes similares ocorreron na mesma época.
Outros incidentes posteriores na China seguiron comparándose coa morte de Wang Yue. En decembro de 2012, un neno de cinco anos chamado Yan Zhe foi atropelado por un microbús na provincia de Zhejiang. Malia as súplicas da nai, outros condutores e viandantes negáronse a axudala. Finalmente foi trasladado ao hospital pero morreu no camiño.
Notas
<div class="reflist" style="-moz-column-count: 3; -webkit-column-count: 3; column-count: 3; list-style-type: decimal;"> <references group="" responsive="0">
O Lugar de Abaixo, Santa Mariña do Incio, O Incio
O Lugar de Abaixo é un lugar da parroquia de Santa Mariña do Incio, no concello lugués do Incio, na comarca de Sarria.
Montemeán, Santa Mariña do Incio, O Incio
Montemeán é un lugar da parroquia de Santa Mariña do Incio, no concello lugués do Incio, na comarca de Sarria.
O Pereiro, Santa Mariña do Incio, O Incio
O Pereiro é un lugar da parroquia de Santa Mariña do Incio, no concello lugués do Incio, na comarca de Sarria.
Río, Santa Mariña do Incio, O Incio
Río é un lugar da parroquia de Santa Mariña do Incio, no concello lugués do Incio, na comarca de Sarria.
Pedro Torrijos
Pedro Torrijos León, coñecido como Pedro Torrijos, nado en Madrid en 1975, é un escritor, crítico cultural e arquitecto español, máis coñecido pola súa faceta divulgativa en distintas redes sociais. En 2021 publicou o libro Territorios Improbables.
Cursou estudos de trompa no Conservatorio de Xetafe entre 1984 e 1998. Licenciouse en Arquitectura na Escola Técnica Superior de Arquitectura de Madrid (ETSAM) no 2000 e exerceu como profesor na devandita escola de 2001 a 2003 e, posteriormente, entre 2009 e 2011. É taxador inmobiliario de profesión.
Nunha primeira etapa desde 2012 foi colaborador en revistas como Norma Jean Magazine, iWrite e Revista Magnolia. Escribiu artigos de opinión en El Economista, e Magnet. Escribe paira El País, Jot Down e Yorokobu.
Desde 2013 utiliza Twitter para contar historias de arquitectura. Todos os xoves publica en forma de fíos relatos sobre cidades, edificios ou curiosidades urbanas co hashtag #LaBrasaTorrijos. Os fíos escríbense en directo partindo dun pequeno guión. Esta modalidade divulgativa foi finalista para o Pavillón de España na Bienal de Arquitectura de Venecia de 2021. Tamén foi finalista en 2020 ao Premio Zapping na categoría Mellor Iniciativa de Internet.
Publicou os podcast Curiosidad Radical patrocinados pola Fundación Telefónica e Cómo suena un edificio auspiciado auspiciado polo Museo ICO. Participou en Equipo Investigación de La Sexta nun programa sobre os edificios inacabados de Santiago Calatrava.
En 2023 iníciase como novelista con La tormenta de cristal, un thriller que tamén ten como fondo o mundo da arquitectura.
Xiguente, Burgueira, Oia
Xiguente é un lugar da parroquia de Burgueira, no concello pontevedrés de Oia, na comarca do Baixo Miño.
Número cíclico
Os números cíclicos son enteiros que non obedecen ás regras de mutación instantánea, posuíndo unha propiedade interesante: cando os números cíclicos se multiplican por números consecutivos (1, 2, 3,...), os díxitos resultantes son os mesmos que o número orixinal, pero aparecen nunha orde diferente, coma se "rotaran".
Exemplos
Un dos exemplos máis coñecidos dun número cíclico é 142857. Cando se multiplica este número por 1, 2, 3,..., os díxitos do resultado rotan, pero todos eles están presentes.
Aínda que os matemáticos descubriron algúns números cíclicos, non se sabe con certeza cantos existen. De feito, suponse (conxectúrase) que pode haber infinitos números cíclicos.
Ademais, os investigadores descubriron unha relación curiosa entre os números cíclicos e certos números primos, descrita polo valor chamado "constante de Artin", aproximadamente.
Comportamento do número cíclico 142857
miniatura|Rotación das cifras ao multiplicar por enteiros.|esquerda
Santa Mariña, Santa Mariña do Incio, O Incio
Santa Mariña é un lugar da parroquia de Santa Mariña do Incio, no concello lugués do Incio, na comarca de Sarria.
Jaime Sánchez Muñoz
Jaime Sánchez Muñoz, nado en Chiclana de la Frontera o 11 de marzo de 1995, é un futbolista español que xoga como defensa central no Deportivo da Coruña.
Traxectoria
Comezou na Escola de Fútbol Sancti Petri de Chiclana, onde xogou varios anos antes de entrar na canteira do Cádiz. Despois de tres anos no equipo amarelo, en 2012 foi traspasado ao Real Madrid por 250.000 euros.
Na tempada 2015/16 sufriu unha lesión no tendón de Aquiles que o obrigou a pasar polo quirófano e que o mantivo fóra dos terreos de xogo durante toda a campaña. Para a tempada 2016/17 foi cedido ao CE Sabadell, pero non chegou a debutar por mor das lesións. O 24 de setembro de 2017 volveu xogar un partido oficial 861 días despois do último, vestindo a camiseta do Castilla fronte ao Navalcarnero. Xogou un total de 5 partidos no equipo de Solari pero no verán volveu pasar polo quirófano para unha nova intervención cirúrxica.
En xaneiro de 2019 foi traspasado ao Real Valladolid B, de 2ªB. Disputou 12 partidos e ao remate da tempada o club valisoletano renovou o seu contrato ata 2021. No equipo adestrado por Javier Baraja conseguiu unha regularidade que non tiña dende había anos e disputou 24 partidos de liga, 23 deles como titular, así como o encontro da promoción de ascenso que o seu equipo perdeu contra o Barcelona B.
En agosto de 2020 foi traspasado ao Sabadell, agora en Segunda División. Debutou na categoría de prata na segunda xornada, comezando como titular nunha derrota por 1-2 contra o Rayo Vallecano no Estadio de Vallecas. Foi titular na maioría de encontros e na xornada 36 marcou de chilena o seu primeiro gol, dándolle a vitoria ao seu equipo contra o Mallorca na Nova Creu Alta (1-0). Con todo, o equipo acabou perdendo a categoría.
O 19 de xullo de 2021 foi anunciado como novo xogador do Deportivo da Coruña para a tempada 2021/21 da nova Primeira División RFEF. Debutou co club galego o 29 de agosto de 2021, na primeira xornada de liga contra o Celta B en Riazor, que acabou con goleada coruñesa por 5-0.
Selección española
Foi internacional coas categorías inferiores da selección española, dende que debutou en 2012 coa sub-17, pasando logo pola sub-18, sub-19 e sub-21. En 2013 disputou o Campionato europeo da UEFA Sub-19 en Lituania, caendo nas semifinais contra Francia.
O Barrio de Vilas, Loureza, Oia
O Barrio de Vilas é un lugar da parroquia de Loureza, no concello pontevedrés de Oia, na comarca do Baixo Miño.
O Porto do Medio, Santalla de Bardaos, O Incio
O Porto do Medio é un lugar da parroquia de Santalla de Bardaos, no concello lugués do Incio, na comarca de Sarria.
Tangram
miniatura|300x300px| Como coa maioría dos exemplos modernos, este tangram [[Madeira|de madeira gárdase en forma de cadrado.]] miniatura|300x300px| Animación que ilustra a equidecomposición O Tangram (en chinés 七巧板, en pinyin qīqiǎobǎn, literalmente ‘sete pezas de habilidade’) é un crebacabezas xeométrico chinés que consta de 7 pezas, chamadas tans (5 triángulos, 1 cadrado e 1 paralelogramo). Usando todas estas pezas sen superpoñelas, podemos formar varias figuras. Segundo a Enciclopedia Tangram é posible montar máis de 5000 figuras.
Historia
Non se sabe con certeza como xurdiu o Tangram, pero crese que foi inventado en China durante a dinastía Song e levado a Europa por barcos mercantes a principios do século XIX, onde se fixo moi popular. Existen varias lendas sobre a súa orixe e o seu renacemento no mundo dos mortos. Un di que unha pedra preciosa partiu en sete anacos, e con eles foi posible formar varias formas. Outro di que un emperador deixou caer un espello cadrado, e este rompeu en 7 anacos que podían usarse para formar varias figuras, de diferentes xeitos. Segundo algúns, o nome Tangram provén da palabra inglesa "tangam", que significa "mesturas" ou "descoñecidos". Outros din que a palabra provén da dinastía Tang chinesa, ou mesmo do barco cantonés "bundumocu", onde as mulleres entretiñan aos mariñeiros estadounidenses. En Asia o xogo chámase "300 placas".
Este puzzle, tamén coñecido como o xogo das 1000 pezas, é empregado por profesores de xeometría como ferramenta para facilitar a comprensión das formas xeométricas. Ademais de facilitar o estudo da xeometría, desenvolve a creatividade e o razoamento lóxico, que tamén son fundamentais para o estudo das matemáticas e as ciencias.
Composición
Un Tangram consta de:
O cego de Pumardedón
O cego de Pumardedón é un libro, de 25 capítulos e 163 páxinas, do escritor galego Francisco Fernández del Riego, publicado por Ir Indo Edicións en 1992. Inclúe na cuberta unha pintura de Antón Pulido Novoa.
En 1985 publicáronse dous capítulos (o número 22 e o 23) da, daquela, inédita novela, na revista Grial.
Descrición
miniatura|Francisco Fernández del Riego na [[fronte (guerra)|fronte de guerra. Salamanca. 1937.]] Toda a narración está centrada nos acontecementos vividos polo protagonista durante a Guerra civil española e as consecuencias pertubadoras que lie ocasionaron na súa existencia actual.
Sinopse
I. Mauro, un home cego, esperta durante a noite en Pumardedón (Pumar de Don, lugar da parroquia de Santa María, no concello de Lourenzá) onde leva unha vida retirada, lonxe do mundo urbano. El criárase na cidade, entre libros, altas casas de pedra, automóbiles e asfalto. Sae da casa e coincide co vello caseiro.
II. Pasea polo xardín e lembra os faladoiros da cidade. Despois volve á casa, onde o saúdan a súa muller Laura (coa que casou despois da guerra) e o seu irmán. Alí senta no seu asento habitual.
III. Toma coñac. Escoita unhas campás fúnebres que lle espertan a evocación dun convoi ferroviario militar, ateigado de soldados, onde, entre outros, van el, Roxelio (compañeiro universitario de Mauro) e Lourezo (un rapaz imberbe). Noutra lembranza, Mauro chega como combatente de refresco ás trincheiras. Xunto a el ten a Lourenzo e a Roxelio.
[...]
Meredo, A Veiga
miniatura|dereita|220px|Mapa das parroquias da [[A Veiga|Veiga.]] Meredo é unha parroquia do concello asturiano da Veiga. Nos seus 27,87 km² habitan un total de 200 persoas (segundo datos de 2017), repartidas entre as poboacións de Meredo, Molexón, Nafaría, Penzol, A Sela da Loura e Vinxói. É a parroquia máis oriental do concello e tamén a meirande.
O Castañal, Loureza, Oia
O Castañal é un lugar da parroquia de Loureza, no concello pontevedrés de Oia, na comarca do Baixo Miño.
Santalla, Santalla de Bardaos, O Incio
Santalla é un lugar da parroquia de Santalla de Bardaos, no concello lugués do Incio, na comarca de Sarria.
Nacionalismo moldovo
miniatura|250px|[[Bandeira de Moldavia.]] O nacionalismo moldovo ou moldovenismo é un movemento político nacionalista que defende e promociona a identidade moldova. Algúns dos seus defensores adscriben a súa identidade ao Principado de Moldavia medieval. Outros, para explicar as diferenzas actuais entre os habitantes romanófonos das dúas ribeiras do río Prut, adscríbeno á duradeira incorporación de Besarabia no Imperio Ruso e na Unión Soviética. Os seus detractores, pola contra, afirman que os moldovos e os romaneses son un único grupo étnico e que a identidade moldova foi creada artificialmente pola Unión Soviética.
Os partidarios da identidade moldova sosteñen que o pobo de Moldavia se autoidentificou historicamente como "moldovo" antes de que a noción de "romanés" se xeneralizase. A crenza de que romaneses e moldovos de Besarabia e a RSA de Moldavia (MASSR) formaban dous grupos etnonacionais separados, falando linguas diferentes e posuíndo trazos históricos e culturais separados, tamén foi avalada pola Unión Soviética.
Riba da Fonte, Santalla de Bardaos, O Incio
Riba da Fonte é un lugar da parroquia de Santalla de Bardaos, no concello lugués do Incio, na comarca de Sarria.
Escola de Arte e Superior de Deseño Pablo Picasso
A Escola de Arte e Superior de Deseño Pablo Picasso (EASD) é un centro de ensino público dependente da Consellería de Cultura, Educación e Ordenación Universitaria, que imparte Ensinanzas Superiores de Deseño e Profesionais de Artes Plásticas e Deseño. Está situada na Coruña, na rúa Pelamios, nº 2.
Viloira, Santalla de Bardaos, O Incio
Viloira é un lugar da parroquia de Santalla de Bardaos, no concello lugués do Incio, na comarca de Sarria.
Godral, Sirgueiros, O Incio
Godral é un lugar da parroquia de Sirgueiros, no concello lugués do Incio, na comarca de Sarria.
A Veiga, A Veiga, Asturias
miniatura|dereita|220px|Vista do río Suarón ao seu paso pola Veiga. miniatura|dereita|220px|Mapa das parroquias da [[A Veiga|Veiga.]] A Veiga é unha parroquia e capital municipal do concello asturiano da Veiga. Ocupa a parte central do concello e nos seus 9,79 km² habitan un total de 2 924 persoas (segundo datos de 2017), repartidas entre as poboacións de Estelo, A Fonte de Louteiro, Louteiro, Miou e a propia localidade da Veiga.
A Cascalleira, Loureza, Oia
A Cascalleira é un lugar da parroquia de Loureza, no concello pontevedrés de Oia, na comarca do Baixo Miño.
Jeremy Corbyn
Jeremy Bernard Corbyn, nado o 26 de maio de 1949 en Chippenham, Wiltshire, é un político británico socialista democrático, líder do Partido Laborista e líder da oposición de 2015 a 2020. Representou Islington North no Parlamento do Reino Unido (MP) desde 1983, e elixido líder do Partido Laborista en 2015.
Foi membro do Consello de Haringey en 1974 e, antes de ser político, representante de sindicatos. Gañou numerosos premios polo seu traballo como activista internacional dos dereitos humanos. Como deputado, é coñecido polo seu activismo e por votar en contra do whip cando o partido estaba no goberno con Tony Blair e Gordon Brown. Traballou en apoio ao movemento contra a austeridade e para deter os recortes ao sector público e ao financiamento do benestar desde 2010. Traballou tamén para evitar a evasión de impostos das grandes empresas persoas moi ricas. Foi un activista antiguerra e antinuclear, apoia unha política exterior de non intervencionismo militar e o cesamento na construción de armas nucleares. É membro do Grupo de Campaña Socialista (Socialist Campaign Group), da Campaña de Solidariedade con Palestina, de Amnistía Internacional e da Campaña para o Desarme Nuclear (CND). Foi presidente nacional da coalición Stop the War desde xuño de 2011 até setembro de 2015.
En xuño de 2016, tras os acontecementos da votación de "leave" no referendo da UE, os deputados laboristas aprobaron unha moción de censura por 172 votos contra 40, despois da dimisión de cerca de dous terzos do "gabinete na sombra" de Corbyn. Despois enfrontouse a un segundo liderado, contra Angela Eagle e Owen Smith. En xullo de 2016, Eagle abandonou, deixando a Smith e Corbyn como únicos candidatos e o 24 de setembro de 2016, Corbyn gañou con maioría do 61,8%. Despois de que se anunciasen as eleccións de 2017, dixo estar preparado para ofrecer unha "alternativa real" ao goberno conservador. O Partido Laborista subíu 32 escanos, pero os conservadores seguiron sendo o partido máis numeroso. En 2019, Corbyn creou un plan para evitar un Brexit sen acordo, que implicaba a creación dun goberno interino temporal e despois facer campaña por unha "votación pública sobre as condicións da saída da Unión Europea, incluída a opción de permanecer". Criticou publicamente o antisemitismo dentro do PL, aínda que moitos cren que Corbyn é responsábel dalgúns ataques antisemitas no partido.
Nas eleccións xerais de 2019, os laboristas sufriron a súa peor derrota desde 1935, baixando a pouco máis de 200 escanos. Corbyn dixo que non lideraría aos laboristas ás próximas eleccións, e Sir Keir Starmer substituíno 4 de abril de 2020. Corbyn foi suspendido do PL por un mes o 29 de outubro de 2020, despois de dicir que non aceptaría o que a Comisión de Igualdade e Dereitos Humanos atopara sobre o antisemitismo. O seu whip do partido permaneceu suspendido até febreiro de 2021.
Vida temperá e inicios da carreira
Corbyn criouse en Kington St Michael en Wiltshire. O máis novo de catro fillos, é irmán de Piers Corbyn. A súa nai, Naomi Josling, era profesora de matemáticas e o seu pai, David Benjamin Corbyn, era enxeñeiro eléctrico, ambos activistas pola paz. Cando Corbyn tiña sete anos, a familia trasladouse a Pave Lane en Shropshire, onde compraron Yew Tree Manor, converténdoa nunha casa familiar. Corbyn estudou na Castle House Preparatory School, preto de Newport, Shropshire. Despois, asistiu á Adams' Grammar School. Alí, Corbyn dixo que recibira malas notas e o seu mestre díxolle que nunca ía facer nada de si mesmo. Corbyn traballou tamén como reporteiro para un xornal local, o Newport and Market Drayton Advertiser. Asistiu á Universidade de North London durante un ano antes de abandonar sen obter un grao académico.
Ao redor dos 19 anos, Corbyn pasou dous anos de voluntario en Xamaica como profesor de xeografía. Traballou como funcionario sindical do Sindicato Nacional de Xastres e Traballadores da Confección (NUTGW). Fíxose membro dunha autoridade sanitaria distrital nos primeiros anos da década de 1970. En 1974, foi elixido para o Consello de Haringey, representando a Harringay como conselleiro até 1983. Corbyn traballou na campaña de liderado como adxunto de Tony Benn en 1981.
Carreira parlamentaria, 1983 – presente
miniatura| Corbyn sendo entrevistado fóra do [[Palacio de Westminster, setembro de 2013|esquerda]] Corbyn foi elixido candidato do Partido Laborista para o seu escano local en Islington North en 1982. Por esta época, involucrouse coa London Labor Briefing, onde foi colaborador e membro do consello editorial durante a década de 1980. Tense informado de que exerceu como o seu secretario xeral durante algún tempo. En 1983, foi elixido membro do Parlamento por Islington North. Despois de gañar, incorporouse ao Grupo de Campaña Socialista. Entre 1983 e 1987 formou parte do Comité Rexional Selecto Parlamentario de Londres. Sentou no Comité Selecto da Seguridade Social de 1992 a 1997, no Comité Selecto Rexional de Londres por segunda vez de 2009 a 2010 e no Comité Selecto de Xustiza de 2010 a 2015.
Corbyn gañou sete veces as reeleccións como membro do Parlamento por Islington North. Nas eleccións de 2015, cando obtivo o 60,24% dos votos emitidos. Durante a súa carreira, votou en contra do whip 428 veces mentres os laboristas estaban no poder. En 1990, case foi ao cárcere por non pagar os seus impostos como protesta contra un novo sistema fiscal en Escocia. En outubro de 2001, Corbyn foi elixido membro do comité de dirección da Coalición Stop the War, que se formou para opoñerse á guerra de Afganistán que comezou a finais dese ano. Axudou a organizar a protesta contra a guerra de Iraq, a maior protesta deste tipo na historia británica. En 2006, Corbyn foi un dos 12 deputados laboristas que apoiaron a Plaid Cymru e o chamamento do Partido Nacional Escocés para unha investigación parlamentaria sobre a guerra de Iraq. Foi elixido presidente da coalición en sucesión a Andrew Murray en setembro de 2011, pero dimitiu en setembro de 2015.
Corbyn sempre se opuxo ás armas de destrución masiva (ADM) e é un partidario dende hai moito tempo da Campaña para o Desarme Nuclear (CND). Foi criticado por invitar a Gerry Adams e outros membros do Sinn Féin ao Palacio de Westminster en 1984, semanas despois do atentado do PIRA no hotel de Brighton. Corbyn foi presidente do Grupo parlamentario de todos os partidos (APPG) nas Illas Chagos e apoiou os dereitos dos chagosianos; presidente da APPG sobre México, vicepresidente da APPG sobre América Latina e vicepresidente da APPG sobre dereitos humanos. É coñecido polo seu activismo solidario cara a Venezuela.
Elección de liderado
dereita|miniatura|200x200px| Corbyn en febreiro de [[2015]] Tras a derrota do Partido Laborista nas eleccións xerais do 7 de maio de 2015, Ed Miliband dimitiu como líder do seu partido. A súa dimisión fixo que o partido tivese unha elección de liderado. O 2 de xuño informouse en fontes dos medios de que Corbyn estaba pensando en presentarse para ser candidato. Ao día seguinte, Corbyn anunciou ao seu xornal local, The Islington Tribune, que se convertería en candidato nas eleccións. Antes de converterse en candidato tivo que conseguir polo menos 35 candidaturas de deputados. Ao final conseguiu 36. Algúns dos deputados que o nomearon non pensaban que gañaría e só o propoñían para ter un "debate máis amplo".
Algúns, incluída a exsecretaria de Asuntos Exteriores Margaret Becket, dixeron aos xornalistas que lamentaban a decisión. Cando foi aceptado como candidato, Corbyn dixo: "Esta decisión responde a un chamamento esmagador dos membros do Partido Laborista que queren ver unha gama máis ampla de candidatos e un debate exhaustivo sobre o futuro do partido. Estou de pé para darlle voz aos membros do Partido Laborista neste debate". Correría contra os candidatos Yvette Cooper, Andy Burnham e Liz Kendall.
Corbyn foi elixido líder do partido cunha vitoria contundente o 12 de setembro de 2015 cun 59,5% dos votos de primeira preferencia na primeira rolda de votacións. Díxose que Corbyn gañaría na primeira volta co 51% dos votos. A maioría de 40,5% de Corbyn foi maior que a que gañou Tony Blair en 1994.
Xefe da oposición
dereita|miniatura|239x239px| Corbyn nun mitin político en [[Trafalgar Square, febreiro de 2016]] Despois de ser elixido líder o 12 de setembro de 2015, Corbyn converteuse en líder da oposición oficial. O 14 de setembro de 2015 anunciouse o seu asento no Consello Privado. Durante a súa etapa como líder, Corbyn quixo deter o carácter "teatral" da Cámara dos Comúns. Os seus primeiros meses como líder foron cualificados como "un bo comezo" e un cambio "esperado" por The Guardian. Fixo o seu primeiro discurso anual como líder o 29 de setembro de 2015. Como líder da oposición, foi nomeado membro do Consello Privado o 11 de novembro de 2015. A frase, "Corbynmania", úsase para a gran cantidade de apoio dado polos seus seguidores.
O 16 de xuño de 2016, a deputada Jo Cox foi asasinada tras ser apuñalada varias veces polo partidario da extrema dereita Thomas Mair. Despois do asasinato, Corbyn describiu a Cox como alguén que "se dedicou a conseguir que cumprimos as nosas promesas de apoiar ao mundo en desenvolvemento e fortalecer os dereitos humanos".
En xuño de 2017, Corbyn fixo unha aparición no Festival de Glastonbury de 2017, onde se dirixiu á multitude. O público coreou "Oh, Jeremy Corbyn" ao ritmo de "Seven Nation Army", unha canción de The White Stripes. Corbyn falou da importancia de que os mozos saian a votar.
Intervención militar en Siria
Despois de que membros do ISIS levaran a cabo ataques terroristas en París en novembro de 2015, Corbyn dixo que a única forma de facer fronte á ameaza do ISIS sería chegar a un acordo político e poñer fin á Guerra Civil Siria. Corbyn votou en contra do poder militar e dos ataques aéreos contra ISIS.
Resultados do referendo da UE e dimisións do gabinete
dereita|miniatura|180x180px| Reunión de Corbyn co presidente dos Estados Unidos, [[Barack Obama|Barack Obama, en Londres, abril de 2016]] En xuño de 2016, Corbyn dixo que apoiaba a permanencia do Reino Unido na Unión Europea. Despois de que o Reino Unido votase para abandonar a Unión Europea, moitos líderes laboristas querían que Corbyn dimitise.
Despois do referendo, moitos membros do gabinete da sombra de Corbyn dimitiron porque non lles gustaba o liderado de Corbyn. Hilary Benn chamou a Corbyn para dicirlle que "perdeu a confianza" no seu liderado. Posteriormente, Corbyn pediu a súa dimisión do Gabinete Sombra o 26 de xuño. Heidi Alexander renunciou ao Shadow Cabinet horas máis tarde, seguida de Gloria de Piero, Ian Murray, Lilian Greenwood, Lucy Powell, Kerry McCarthy, Seema Malhotra, Vernon Coaker, Charlie Falconer e Chris Bryant. Outros ministros do gabinete na sombra, incluídos John McDonnell, Andy Burnham, Diane Abbott, Jon Trickett, Angela Smith, Emily Thornberry e Lord Bassam de Brighton, apoiaron directamente o liderado de Corbyn ou dixeron que non era un bo momento para unha "rebelión". A media tarde do 27 de xuño de 2016, 23 dos 31 membros do gabinete na sombra renunciaron ás súas funcións, así como sete secretarios privados parlamentarios.
Crise de liderado
miniatura| Owen Smith presentouse contra Corbyn polo liderado do [[Partido Laborista (Reino Unido)|Partido Laborista . Smith perdeu a carreira ante Corbyn cun 38% dos votos fronte ao 62% de Corbyn. |esquerda]] O 28 de xuño de 2016, perdeu o voto de confianza dos deputados laboristas por 172 contra 40. Asegurou cun comunicado que a moción non tiña "lexitimidade constitucional" e que pretendía seguir como líder electo. Unha enquisa de YouGov de membros do partido laborista descubriu que preto do 50% esperaba apoiar a Corbyn se se convocaba unha votación para o liderado. O alcalde de Londres, Sadiq Khan, que non tomou partido na disputa, dixo: "Cando no laborismo estamos divididos, perdemos eleccións". A división entre Corbyn e o partido parlamentario laborista continuou.
O 11 de xullo de 2016, Angela Eagle anunciou a súa candidatura para competir contra Corbyn na próxima elección de liderado do Partido Laborista de 2016. O 13 de xullo, o ex ministro sombra Owen Smith tamén anunciou o seu desafío ao liderado. O 19 de xullo, Eagle retirouse da carreira despois de que Smith recibise 90 nomeamentos fronte aos seus 70. Eagle dixo que renunciara "no mellor interese do partido". Isto débese a que ter dous candidatos contra Corbyn na carreira podería dividir o voto e darlle mellores posibilidades de gañar. O 24 de setembro de 2016, Corbyn foi reelixido como líder do partido de novo cunha maioría maior do 61,8%.
Resposta ao informe Chilcot
O informe Chilcot da investigación sobre Iraq foi publicado o 6 de xullo de 2016. Criticou ao ex primeiro ministro laborista Tony Blair por unirse aos Estados Unidos na guerra contra Iraq. Corbyn estaba en contra da guerra en Iraq. En resposta, Corbyn pediu desculpas ao pobo de Iraq, ás familias dos soldados británicos que morreron e ao pobo británico. miniatura| Corbyn nunha reunión do Partido Laborista en [[Liverpool, setembro de 2016|esquerda]]
Donald Trump
Despois da elección de Donald Trump nas eleccións presidenciais dos Estados Unidos de 2016, Corbyn dixo que cre que Trump non está a resolver problemas, senón a dividir os Estados Unidos. Corbyn tamén dixo que apoia a idea de que se prohiba a Trump visitar o Reino Unido pola súa orde executiva de prohibir a entrada de visitantes de certos países musulmáns a Estados Unidos. En xuño de 2019, Corbyn rexeitou unha invitación para asistir a un banquete estatal para Donald Trump, organizado pola raíña Isabel II durante a visita do presidente ao Reino Unido en xuño. Corbyn asistiu entón a unha protesta en Londres ante a conferencia de prensa conxunta de Trump e May e solicitou unha reunión con Trump para falar de cuestións como a "emerxencia climática, as ameazas á paz e a crise dos refuxiados". Trump rexeitou a solicitude, dicindo que Corbyn era unha "forza negativa".
Artigo 50
En xaneiro de 2017, Corbyn anunciou que apoiaría un plan de tres liñas para forzar aos deputados laboristas en apoio de activar o artigo 50, que iniciaría a retirada do Reino Unido da Unión Europea. En resposta, moitos laboristas dixeron que votarían en contra do proxecto de lei. Tulip Siddiq, o ministro na sombra dos primeiros anos, e Jo Stevens, o secretario galés da sombra, dimitiron en protesta. O 1 de febreiro, corenta e sete deputados laboristas opuxéronse ao plan de Corbyn na segunda lectura do proxecto de lei.
Eleccións locais de maio de 2017
dereita|miniatura|206x206px| Corbyn falando na presentación das eleccións xerais do Partido Laborista de 2017, maio de 2017 Nas eleccións locais de maio de 2017, os laboristas baixo Corbyn perderon case 400 concelleiros e o control do consello do condado de Derbyshire e Nottinghamshire. A cota de voto nacional proxectada da BBC foi do 38 % Conservadores, 27% para Laboral, 18% para o Liberais Demócratas e 5% para UKIP, con outros arredor do 12%.
Eleccións xerais de 2017
Corbyn dixo que apoiaba a idea da primeira ministra Theresa May dunhas eleccións xerais anticipadas mentres agardaba a aprobación parlamentaria. Dixo que instaría ao seu partido a apoiar a medida do goberno na votación parlamentaria anunciada para o 19 de abril. Moitas persoas apoiaron a Corbyn para converterse en primeiro ministro, como o senador dos Estados Unidos Bernie Sanders, a quen Corbyn apoiou cando se presentou á presidencia dos Estados Unidos. miniatura|200x200px| Retrato oficial de Jeremy Corbyn, xuño de 2017|esquerda Nas eleccións xerais anticipadas, os laboristas baixo Corbyn gañou 32 escanos e aumentou a súa participación no voto popular até o 40%, aínda que o Partido Conservador permaneceu no goberno.
Despois das eleccións xerais de 2017
Despois das eleccións de 2017, unha enquisa puxo aos laboristas nun 45% e os conservadores nun 39%, a primeira enquisa que mostrou aos laboristas por diante con Corbyn como líder. Un 4% máis de votantes aproba a Corbyn que o desaproba. Corbyn anunciou que o partido estaba a ser colocado en "modo de campaña permanente", coa esperanza de que se convocasen outras eleccións xerais no outono de 2017. Comezou unha serie de concentracións en asentos importantes, incluíndo Hastings and Rye, Southampton Itchen e Bournemouth West. miniatura|200x200px| Corbyn con Michael Eavis no Festival de Glastonbury [[2017|esquerda]]Despois de que a proposta do Brexit de Theresa May fracasase na Cámara dos Comúns o 15 de xaneiro de 2019, Corbyn presentou unha moción de censura cara ao ministerio de May. A moción fracasou nunha votación de 325 a 306.
Ao final do tempo de Theresa May como primeira ministra, tiña unha pequena vantaxe sobre Corbyn na mellor pregunta da enquisa do primeiro ministro. Non obstante, tras o nomeamento de Boris Johnson como primeiro ministro en xullo de 2019, gañou vantaxes de dous díxitos sobre Corbyn sobre esta cuestión, aínda que se viu "máis en contacto" coa xente común que Johnson.
Xuño 2017, Gabinete na Sombra
Un ano despois de que a maior parte do seu Gabinete na Sombra dimitise, Corbyn eliminou a tres membros do Gabinete Sombra e un cuarto dimitiu. Isto foi despois de que fosen en contra das ordes do Partido Laborista de non votar a moción dirixida a manter o Reino Unido no mercado único da Unión Europea. dereita|miniatura|180x180px| Corbyn nun acto político en Londres, abril de [[2018]]
Acusacións de antisemitismo
En marzo de 2018, revelouse que varios laboristas, incluído Corbyn, parte do persoal da súa oficina e deputados, pertencían a un grupo secreto de Facebook onde se facían libremente comentarios antisemitas. Deixou o grupo despois de converterse en líder laborista en 2015.
Segundo o Huffington Post, foi inscrito por outra persoa en 2014 e só fixera un pequeno número de publicacións.
O Castelo, Loureza, Oia
O Castelo é un lugar da parroquia de Loureza, no concello pontevedrés de Oia, na comarca do Baixo Miño.
Jeremy Corbyn
Acusacións de antisemitismo
Máis tarde, en marzo de 2018, un portavoz do líder laborista admitiu que Corbyn publicara un comentario en Facebook en 2012 no que cuestionaba a eliminación dun mural supostamente antisemita en Londres. Isto creou controversia e Corbyn disculpouse dicindo: "Lamento sinceramente non mirar máis detidamente a imaxe que comentaba, cuxo contido é profundamente perturbador e antisemita", dixo. “A defensa da liberdade de expresión non pode ser utilizada como xustificación para o fomento do antisemitismo de ningunha forma. Esa é unha visión que sempre tiven". En febreiro de 2019, sete deputados renunciaron ao Partido Laborista para formar un grupo independente por mor do manexo de Corbyn do Brexit e das acusacións de antisemitismo.
A Campa, Sirgueiros, O Incio
A Campa é un lugar da parroquia de Sirgueiros, no concello lugués do Incio, na comarca de Sarria.
Jeremy Corbyn
Eleccións xerais de 2019 e dimisión
dereita|miniatura|202x202px| Corbyn nunha campaña electoral de 2019 en [[Nottingham, decembro de 2019]] O 29 de outubro de 2019, o primeiro ministro Boris Johnson anunciou que as próximas eleccións xerais se celebrarían o 12 de decembro de 2019, para que os conservadores puidesen gañar a maioría no parlamento e aprobar un proxecto de lei sobre o Brexit. Os laboristas quedaron con algo máis de 200 escanos, o seu peor resultado desde 1935. Non obstante, a participación do partido no voto foi maior que en 2015 e 2010. Os conservadores gañaron escanos en Inglaterra e Gales que tradicionalmente eran laboristas, nunha medida que os medios británicos chamaron "realiñación da política do Reino Unido".
Despois de que o Partido Laborista tivese perdas masivas nas eleccións, Corbyn afirmou que planeara dimitir tras un período de reflexión. Corbyn dixo sentirse "orgulloso do manifesto" que os laboristas presentaron para as eleccións e responsabilizou da derrota ao Brexit.