cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Primeira división española 2006/07
Durante o verán de 2006, equipos como o Real Madrid, o Valencia CF ou o Sevilla FC reforzáronse coa intención de destronar ao FC Barcelona, campión das dúas ligas anteriores (tempadas 2004–05 e 2005–06). Na penúltima xornada de liga, o Real Madrid e o Barcelona chegaron empatados a puntos e coa diferenza de goles a favor dos brancos. Ambos partidos foron xogados á mesma hora ao estar título en xogo. No minuto 89 o Barcelona gañaba 2-1 ao Español e o Real Madrid perdía polo mesmo resultado na Romareda ante o Zaragoza. Neste minuto Ruud van Nistelrooy, empatou o encontro para o Real Madrid e 18 segundos despois, Raúl Tamudo puxo tamén o 2-2 no Camp Nou deixando ao Real Madrid de novo líder faltando xa só a última xornada.
Lenda
PX = Partidos xogados; G = Partidos gañados; E = Partidos empatados; P = Partidos perdidos; GF = Goles a favor; GC = Goles en contra; DG = Diferenza de goles; Pts = Puntos
Trofeo Zamora
O Trofeo Zamora é outorgado ao porteiro con menos proporción de goles por partido.
Partido xudicial de Redondela
Descrición
A cabeza do partido e polo tanto a sede das institucións xudiciais é Redondela. A dirección do partido está na rúa Xunqueira da localidade, e conta con dous Xulgados de Primeira Instancia e Instrución.
Pablo Hernández
Pablo Hernández Domínguez (Onda, Castelló, 11 de abril de 1985) é un futbolista internacional español. Xoga de extremo dereito e o seu actual equipo é o Leeds United FC da Premier League.
Traxectoria
Pablo Hernández é un futbolista formado no AVV Rafalafena e posteriormente nas categorías inferiores do Club Deportivo Castellón. Tras o seu paso polo equipo xuvenil do Valencia CF, foi cedido durante a tempada 2004-05 ao Club Deportivo Onda. Posteriormente, xogou dúas tempadas no Valencia Mestalla, filial do Valencia CF, chegando a debutar co primeiro equipo na última xornada da tempada 2005-06 contra ó Osasuna. Durante a tempada 2006-07, converteuse no máximo goleador do seu equipo ata que no mercado de inverno asinou a súa cesión ao Cádiz CF.
Xoga en calidade de traspasado no Getafe CF como pago pola fichaxe de Alexis Ruano polo equipo valencianista. O Valencia reservouse unha opción de recompra de 1 millón de euros durante o primeiro ano e de 2 millóns durante o segundo ano. En xaneiro de 2008 o club valenciano exerce a opción de compra e Pablo asina para os próximos 6 anos. Incorporarase á disciplina valencianista no verán dese mesmo ano, tras finalizar a tempada co Getafe.
Selección nacional
O 5 de xuño de 2009, foi convocado por primeira vez coa selección española para disputar a Copa Confederacións. Deste xeito o 20 de xuño de 2009 debutou co equipo nacional no encontro que o enfrontou a Suráfrica ao substituír o seu compañeiro David Villa no minuto 60.
Desmodus rotundus
O Desmodus rotundus é unha especie de pequeno morcego orixinario de América Latina. É unha das tres especies existentes de morcego vampiro, sendo as outras dúas Diphylla ecaudata e Diaemus youngi. Esta especie practica a hematofaxia, alimentándose principalmente de sangue do gando. O morcego achégase á súa presa pola noite mentres dorme. Despois usa os seus afiados dentes para cortar a pel dos seus hóspedes e lamber o seu sangue coa súa longa lingua.
A especie é polixínica, cun macho dominante defendendo grupos de femias. É unha das especies de morcegos máis sociais debido ó seu alto número de comportamentos cooperativos, como o aseo social ou distribución de alimentos. Debido a que se alimenta do gando e a que é portador da rabia, este morcego considérase unha praga. O seu status de conservación está clasificado como pouco preocupante pola Unión Internacional para a Conservación da Natureza (IUCN) debido á "súa ampla distribución, a unha gran tolerancia da poboación a certo grao de modificación do hábitat, e porque é pouco probable que estea disminuíndo á velocidade requirida para cualificar para a inclusión nunha categoría ameazada."
Lobelle, Carballedo
San Cristovo de Lobelle é unha parroquia que se localiza no concello de Carballedo, na comarca de Chantada. Segundo o INE en 2016 tiña 63 habitantes (28 homes e 35 mulleres) distribuídos en 5 entidades de poboación. En 2014 65 (31 homes e 34 mulleres). En 2004 89 (47 mulleres e 42 homes) e en 1999 97 habitantes. En 2017 eran 60 (34 mulleres e 26 homes) segundo o INE. En 2018 66 (37 mulleres e 29 homes). En 2020 65, 33 mulleres e 32 homes.
Toponimia
A parroquia de Lobelle leva o nome do seu posuidor en xenitivo, quizais en latín, diminutivo de , derivado de (lobo) como antropónimo. Popularmente moita xente di Novelle, como se tivese que ver con novo.
Patrimonio
A igrexa parroquial está en Lobelle da Abaixo, foi reconstruída no derradeiro terzo do século XIX, de estilo funcionalista.
Castro de Lobelle: Asentamento castrexo situado no lugar de Lobelle de Arriba. Polo lado N-NO está situado a 1 km aproximadamente do castro de Quintá. Coord. Xeográficas: Lonx.: 7º 49´ 33´´ e Lat.: 42º 33´ 17´´.
A Pontedona, Xornes, Ponteceso
A Pontedona é un lugar da parroquia de Xornes no concello coruñés de Ponteceso na comarca de Bergantiños. Tiña 2 habitantes no ano 2018 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística dos cales 2 eran homes.
Selección de fútbol de Nixeria
A selección de fútbol de Nixeria (en inglés: Nigeria national football team)‎ é o equipo representativo de Nixeria nas competicións internacionais oficiais de fútbol. A súa organización está a cargo da Federación de Fútbol de Nixeria (Nigeria Football Federation), pertencente a Confederación Africana de Fútbol (CAF) e á FIFA. O seu maior éxito son os tres títulos da Copa de África de Nacións, que obtivo en 1980, 1994 e 2013, e a participación nos oitavos de final das Copas do Mundo de, e.
Gran Premio de Alemaña de 1953
O Gran Premio de Alemaña de 1953 foi unha carreira de automobilismo de Fórmula Dúas, celebrada o 2 de agosto de 1953 no circuíto de Nürburgring Nordschleife. Foi a sétima carreira da tempada de Fórmula Un de que se disputou baixo as regras da Fórmula Dúas en  e, en lugar da normativa da Fórmula Un usada normalmente. Esta carreira tivo o maior número de coches na grella de saída na historia das carreiras do Campionato do Mundo de Pilotos, con 34 participantes.
Albiztur
250px|miniatura|Situación do concello en [[Guipúscoa.]] Albiztur é un concello da provincia e territorio histórico de Guipúscoa, en Euskadi. Forma parte da comarca de Tolosaldea.
O seu termo municipal ten unha extensión de 13,09 km². Ao norte limita co monte Ernio que o separa de Alkiza, ao sur con Tolosa e Legorreta, ao leste con Tolosa e ao oeste con Bidania-Goiatz e Beizama. Tiña en 2015 unha poboación de 320 habitantes.
Literatura galega do Rexurdimento
O Rexurdimento foi un movemento social, literario e intelectual, localizado no tempo na segunda metade do século XIX. Vería o seu inicio este período da literatura galega en 1863, coa publicación do poemario de Rosalía de Castro Cantares Gallegos. O seu final, porén, habería que situalo en 1890 coa publicación da obra de Valentín Lamas Carvajal A musa das aldeas.
Cando falamos do Rexurdimento literario, estámonos a referir sobre todo a un movemento poético, posto que a prosa e o teatro participarán del tardiamente.
Contexto histórico e cultural
miniatura|esquerda|160px|Con [[Afonso XII volven ao reinado os Borbóns.]] O Rexurdimento, como a segunda fase do Prerrexurdimento, xorde por influencia do ideal romántico, o cal chega con atraso a Galiza. Froito das ideas derivadas do Romanticismo e da Revolución Francesa, estenderase por toda Europa un sentimento de afirmación nacional, que se culminará na independencia de países como Grecia, Bélxica ou Polonia (pese a que a independencia deste último Estado foi moi breve). En territorios como a Occitania ou a propia Galiza, porén, esta corrente ficou no seu inicio unicamente na reivindicación e defensa das linguas e culturas propias.
Só cinco anos despois da publicación de Cantares Gallegos (1863), de Rosalía de Castro, ten lugar en España a Revolución Liberal de 1868, que culminou no exilio en Francia da raíña Isabel II. E é que foi esta unha época de grande axitación política. En 1869, os republicanos federais de Galiza e Asturias asinan o Pacto da Coruña e, en 1872 ten lugar en Ferrol un levantamento republicano. En 1870 Amadeu de Savoia sobe ao trono de España, mais abdicará en 1873. De feito, a proclamación da Primeira República tivo lugar en 1873, mais só durará once meses. En 1874 o pronunciamento do xeneral Martínez Campos provocará a restauración borbónica e a consecución da coroa por parte de Afonso XII (guiado polo conservador Cánovas del Castillo).
miniatura|200px|O historiador [[Manuel Murguía.]] Canto ao galeguismo (fundamental no desenvolvemento literario do Rexurdimento), temos que dicir que o Provincialismo da década de 1840 esmorecerá para deixarlle paso ao Rexionalismo, antecedente directo do Nacionalismo. E diciamos arriba que o Rexionalismo foi fundamental para o desenvolvemento da nosa literatura nesta época, non só porque esta foi cultivada maioritariamente por rexionalistas ou persoas vinculadas a este movemento, senón porque foi o propio ideal rexionalista o que propiciou o ambiente necesario para o seu desenvolvemento. Ademais, a literatura convertíase no instrumento idóneo para levar a termo a dignificación do idioma e do país que perseguían os rexionalistas.
Por outra parte, nesta época proliferarán os Xogos Florais por toda a nosa xeografía, os cales son de vital importancia para o progreso do movemento literario que neste artigo nos ocupa.
Finalmente, é de destacar o feito de que vai ser nesta altura cando xurdan os primeiros estudos historiográficos sobre Galiza (sobranceando entre todos eles os traballos de Benito Vicetto e mais os de Manuel Murguía). A partir deste momento (e sobre todo a partir de Manuel Murguía), xurdirá o movemento do celtismo, o cal anega e inflúe fortemente á poesía de Eduardo Pondal.
A poesía do Rexurdimento
Debido ás características do xénero, os rexionalistas consideraban a lírica como o máis idóneo para a literaturización do idioma e a dignificación da lingua.
Normalmente, tendeu a dicirse que os autores do Rexurdimento parten completamente de cero, carentes dunha tradición literaria culta, e con base na literatura popular (a única tradición que coñecerían estes poetas). Mais, na realidade, habería que matizar isto. Si é certo que os escritores do Rexurdimento descoñecían a lírica profana trobadoresca e mais gran parte da prosa medieval, mais si sabían da lírica relixiosa e mais da galego-castelá. De feito, un dos argumentos máis utilizados entre os rexionalistas (sobre todo por Manuel Murguía) para defender a validez literaria (e non só) da lingua galega radicaba no feito de lle lembrar aos galegos que no seu idioma trobara Afonso X (un dos máis prestixiados reis casteláns) ou Macías o Namorado (poeta galego, unha das figuras máis importantes da lírica galego-castelá). miniatura|200px|Con [[Rosalía de Castro comeza o Rexurdimento pleno.]]
E da literatura popular xurdirá, precisamente, o libro co que se inicia esta etapa do Rexurdimento, os Cantares Gallegos (1863), da autoría de Rosalía de Castro. Este poemario será a primeira obra do XIX escrita integramente na lingua do país, de aí a súa importancia. Á parte, as composicións que a forman posúen unha gran calidade lírica. Diciamos que se trata dun libro que xorde da poesía popular porque esta será a "base" dos poemas que o compoñen. Rosalía de Castro, para a súa elaboración, tomou como base versos de cantares populares galegos (de aí o nome do título), os cales aparecerán glosados. Mais Rosalía non foi unha recolledora de cántigas (como Pérez Ballesteros), senón que elaborou a partir destes cantares composicións completamente orixinais.
Mais Cantares Gallegos non foi tan só un poemario de alto nivel, senón que é toda unha defensa de Galiza e da súa lingua, expresada de forma clara no prólogo da obra. Estes dous factores foron os principais provocadores (alén do poema coñecido como Castellanos de Castilla) da polémica coa que foi acollida tanto fóra das nosas fronteiras como entre os sectores conservadores galegos.
Aínda así, o Rexurdimento xa estaba en marcha (por fortuna). Así, en 1875 Valentín Lamas Carvajal publica as súas Dez Cartas ôs Gallegos e mais Espiñas, Follas e Froles. En 1877 Manuel Curros Enríquez gaña un certame literario en Ourense con tres poemas que xa pasaron á historia das nosas letras e que formaron parte posteriormente dos Aires da miña terra (1880). Tamén en 1877 publicaba Eduardo Pondal a obra bilingüe Rumores de los Pinos, claro ensaio para Queixumes dos pinos (1886), e en 1880 Rosalía de Castro daba ao prelo (despois de varios intentos) o poemario máis logrado do Rexurdimento: Follas Novas. miniatura|esquerda|200px|[[Manuel Curros Enríquez.]] A poesía galega contou nesta etapa, por outra parte, con tres grandes mestres, que non son outros que Rosalía de Castro, Manuel Curros Enríquez e Eduardo Pondal. A esta tríade, podería unirse Valentín Lamas Carvajal. Falamos de grandes mestres do Rexurdimento porque serán estes poetas os que inflúan ao resto de escritores tanto desta época como de tempos posteriores. Ademais, o éxito destes catro autores entre os seus contemporáneos (exceptuando talvez a Pondal, posto que, pese a ser apreciado entre os intelectuais, o seu éxito entre o público popular non foi precisamente grande) chegou ata o punto de que moitos dos seus poemas foran musicados polos compositores galegos de máis sona (Xan Montes, Xosé Baldomir, Xosé Castro "Chané", Pascual Veiga...).
Por outra banda, neste período do Rexurdimento xurdirá a necesidade da revisión (e creación) dos mitos galegos, coa finalidade de crear un imaxinario propio para a Galiza. E a poesía e máis a historiografía, prestábanse especialmente para este labor. Así, Manuel Murguía, como creo que xa dixemos máis arriba, difundiu a idea de que o fondo étnico do pobo galego provén dos celtas, antigos moradores do territorio galego. Esta corrente recibiu o nome de celtismo, e será defendida polos intelectuais da Cova Céltica. Isto será determinante para a literatura, posto que a poesía de Eduardo Pondal estará marcada profundamente polo celtismo, aínda que este celtismo está influído polo ossianismo de McPherson e máis por unha certa tendencia helenizante, derivada da formación clásica de Pondal.
Ademais, cumpría elaborar o gran canto épico galego, a grande epopea do noso pobo. E ese labor, en teoría, recaeu en Eduardo Pondal. Este escritor é, pois, o autor d´Os Eoas, canto épico no que se narra o descubrimento da América, e que estaría inspirado en obras como Os Lusíadas de Luís de Camões ou a Xerusalén Liberada de Torquato Tasso. De todos os xeitos, esta obra ficou inconclusa e non tivo unha edición definitiva ata o ano 2005. miniatura|200px|[[Eduardo Pondal]]
Finalmente, cómpre facer alusión aos poetas do Rexurdimento. Segundo Ricardo Carvalho Calero, na súa Historia da Literatura Galega Contemporánea de 1963, os autores desta época poderían dividirse en dous grupos:
A prosa e o teatro do Rexurdimento
miniatura|200px|[[Valentín Lamas Carvajal fundou o primeiro semanario en galego]] Como creo que xa temos dito, estes dous xéneros participan tardiamente deste movemento ou, o que é o mesmo, xorden cando o Rexurdimento está a dar os seus últimos pasos. De feito, parécenos máis apropiado falar do "rexurdimento da prosa" que da "prosa do Rexurdimento". Polo que ao teatro respecta, este presenta unha particularidade esencial con respecto á poesía e á prosa. Nesta época xurdirá, a partir de 1882, o teatro galego para minorías, mais xa existía con anterioridade un teatro galego popular, que vén desde os Séculos Escuros (véxase Literatura galega dos Séculos Escuros) e que non ficou interrompido en ningún momento. De feito, esta dramática de corte popular só sufrirá unha especie de crise a partir de 1867. Neste ano, como sinala Manuel F. Vieites, o Gobernador da Coruña publicou no Boletín da Provincia unha Real Orde de Isabel II que prohibía levar á escena pezas escritas noutra lingua que non fose o español, senón que tiñan que ser, polo menos, bilingües. Aínda así, autores como Laura Tato Fontaíña apuntan que este feito apenas tivo repercusión neste teatro, o cal continuou a existir ata finais do século XIX.
Debido a este xurdimento tardío da prosa e da dramática, e á particularidade periódica destes dos xéneros con respecto á poesía, consideramos oportuno tratar a prosa e o teatro de finais do século XIX dentro da literatura galega do período intersecular.
Raška (rexión)
miniatura|800px|centro|Vista panorámica de Raška e o val do río Ibar desde Kopaonik, preto de Rudnica, Serbia.
Raška ou Rascia (en serbio cirílico Рашка, en serbio latino Raška) é unha rexión xeográfica situada no suroeste da Serbia Central e no norte de Montenegro. A maior parte encóntrase no distrito de Raška, de Serbia.
miniatura|dereita|250px miniatura|250px|En azul, municipios do [[Sandžak que corresponden a Serbia e, en amarelo, os de Montenegro.]]
A súa parte sur coñécese tamén como Sandžak ou Sandjak, e está dividida entre Serbia e Montenegro.
Na Idade Media a rexión foi o centro do Principado de Serbia (Raška, Rascia) e do Reino de Serbia cuxa capital foi a cidade de Ras até 1265.
Historia
Os estados medievais anacronicamente chamados Raška actualmente coñécense colectivamente como  Serbia. miniatura|250px|Ruínas da fortaleza de [[Ras.]]
O nome  Rascia utilízase pola historiografía moderna para referirse á rexión continental (coñecida en Serbia como o interior , en contraste aos feudos marítimos da costa adriática) do Principado de Serbia medieval, habitado e gobernado por serbios, é dicir, a sede dos primeiros estados medievais serbios.
Utilízase para describir a Serbia até Stefan Nemanja (1166–1196) ou á formación do Reino de Serbia, en 1217. "Rascia" continuou servindo como un exónimo para Serbia en Europa nas fontes desde finais do século XII, xunto con outros nomes como Servia e Eslavonia
O nome deriva do da fortaleza máis importante da rexión, Ras, que aparece na obra De Aedificiis do bizantino Procopio como Arsa, anterior á formación de Serbia. Ras converteuse quizais na capital do distrito e na sede dos primeiros bispados de Serbia (Bispado de Ras, Raška episkopija).
O nome do bispado finalmente comenzou a denotar toda a zona baixo a súa xurisdición e, máis tarde, baixo Stefan Nemanja, Ras foi establecida como capital do Estado e o nome estendeuse ao país enteiro.
A primeira referncia atestiguada do nome Raška aparece nunha carta a Kotor, datada en 1186, na que Stefan Nemanja menciónase a si mesmo como župan de Rascia (Príncipe de Serbia). Pouco despois Rascia converteuse nun dos nomes comúns de Serbia nas fontes occidentais (do Papado, alemás, italianas, francesas etc.) a miúdo en conxunción con Serbia (Servia et Rascia). Porén, Rascia apenas aparece en serbio e nunca en obras bizantinas para denotar o Estado serbio.
Nos tempos modernos
Entre 1918 e 1922, o Distrito de Raška foi unha unidade administrativa do Reino dos Serbios, Croatas e Eslovenos, cuxa capital era Novi Pazar. En 1922, formouse unha nova unidade administrativa coñecida como Raška Oblast (Óblast de Raška) con capital en Čačak. En 1929 este óblast foi suprimido e o seu territorio dividido en tres novas provincias ou banovine.
Venstre, Danmarks Liberale Parti
Venstre, oficialmente chamado Venstre, Danmarks Liberale Parti, que en galego sería Esquerda, Partido Liberal de Dinamarca malia que a súa ideoloxía sexa de centro dereita, é o máis grande dos partidos políticos de Dinamarca.
Historia e características
Foi fundado con base no liberalismo e é membro da Internacional Liberal e senta co Partido Europeo Liberal Demócrata Reformista no Parlamento Europeo. Nas eleccións parlamentarias do 2007 recibiu o 26% dos votos e obtivo 46 de 179 escanos. Estivo liderado na primeira década do século XX por Anders Fogh Rasmussen, secretario xeral da OTAN e autor do libro "Fra Socialstat til Minimalstat" (Do Estado Social ao Estado Mínimo), e dende 2008 goberna en coalición co Partido Popular Conservador, con apoio do Partido Popular Dinamarqués.
Koiné
Por extensión, unha koiné é unha lingua vehicular na que se funden diferentes dialectos e falas locais. A koiné pode ser só escrita ou oral. Pode limitarse á literatura (poesía, teatro...), aos textos administrativos, de dereito etc. Xa que logo, non é posible coñecermos a orixe xeográfica de autores de textos escritos nunha koiné.
Os exemplos máis remarcables de constitución dunha koiné son o grego antigo pero tamén o occitano ou o árabe literal. Unha koiné pode tamén ser unha lingua franca que permite a comunicación entre interlocutores que falen linguas diferentes. Así, hoxe o inglés no mundo dos negocios pode servir de koiné.
A koiné debe ser claramente distinguida do sabir: en efecto, cousa totalmente ausente dun sabir, a koiné é unha lingua completa e a miúdo pensada (de onde a súa capacidade para usos literarios) e non un disparate creado para un simple uso utilitario.
Nekane Altzelai
Nekane Altzelai Uliondo, nada en Telleriarte (Legazpi) o 30 de agosto de 1966, é unha política vasca, parlamentaria vasca na V, VI, VII e VIII lexislaturas por Eusko Alkartasuna.
Traxectoria
Foi membro da Comisión de Eusko Alkartasuna de Guipúscoa entre 1996 e 2000, e membro da Comisión de EA entre 2000 e 2004.
Taylor Rochestie
Taylor Rochestie, nado o 1 de xullo de 1985 en Houston, Texas, é un xogador montenegrino de baloncesto profesional. Actualmente é axente libre, sendo o seu último equipo o Hapoel Haifa da Ligat ha'Al.
Traxectoria
En xuño de 2010 fichou polo Galatasaray turco, pero deixou o equipo en febreiro de 2011, e asinou co Alba Berlin. En agosto dese mesmo ano fichou polo Le Mans Sarthe Basket francés.
Unha tempada despois, fichou polo Caja Laboral da Liga ACB, e deixou o equipo en decembro de 2012. En xaneiro de 2013, fichou polo Angelico Biella ata o remate da tempada. En agosto de 2013, fichou polo Montepaschi Siena.
O 5 de xaneiro de 2014, asinou co BC Nizhny Novgorod ata o remate da tempada. En xullo de 2014, renovou o seu contrato co Nizhny por unha tempada máis.
Radikale Venstre
Radikale Venstre, literalmente en galego A Esquerda Radical, é un partido político de corte social liberal de Dinamarca. É membro da Internacional Liberal e do Partido Europeo Liberal Demócrata Reformista. Foi fundado en 1905 por unha división de Venstre. Literalmente a tradución do nome é A Esquerda Radical, o que pode resultar confuso debido a que, actualmente, adoita ser considerado como un partido de centro.
En 2011 a lideresa do partido era Margrethe Vestager.
Vicente Álvarez Areces
Vicente Alberto Álvarez Areces, nado en Xixón o 4 de agosto de 1943 e finado na mesma cidade o 17 de xaneiro de 2019, foi un político asturiano do PSOE. Foi alcade da súa vila natal e dende 1999 até 2011 foi o presidente do Principado de Asturias. Diplomouse en 1964 como enxeñeiro técnico industrial pola Universidade de Xixón. Casado, tivo dous fillos.
Traxectoria
Naceu en Xixón o 4 de agosto de 1943. En 1964, terminou os seus estudos como perito industrial, na rama eléctrica, na Escola de Xixón, traballando como profesor de Topografía e Construción en dita escola, e ao ano seguinte empeza a estudar matemáticas en Santiago de Compostela, licenciándose en 1973. Foi profesor titular de Estatística na Universidade de Oviedo. En 1962 ingresou no PCE, onde estivo até marzo de 1978. Como membro do Comité Central do PCE, ao que pertence desde 1969 até 1977, organizou e presidiu a I Conferencia Rexional do PCE de Asturias. Horacio Fernández Inguanzo relevouno na secretaría política na II Conferencia Rexional debido ás discrepancias dentro da dirección e con Comisiones Obreras (CC.OO.). Tras as primeiras eleccións xerais dese ano adoptou unha postura crítica coa dirección, que se foi agravando co tempo, até que abandonou o partido tras a III Conferencia Rexional (Perlora, marzo de 1978), xunto a outros 112 delegados. En 1983 foi nomeado Director Provincial do Ministerio de Educación e Ciencia, e en 1985, Xefe do Servizo de Inspección Técnica de Educación no Ministerio de Educación e Ciencia, en Madrid, con categoría de Subdirector Xeral, até o ano 1987, cando comezou a súa carreira política en Asturias.
Nas eleccións municipais de 1987, encabezou a candidatura do PSOE ao concello de Xixón, resultando gañador e investido Alcalde en substitución de José Manuel Palacio. Repetiu candidatura e triunfo nas eleccións de 1991 e 1995.
En 1998, co Partido Popular gobernando o Principado de Asturias, fi designado candidato do PSOE á presidencia do Principado de Asturias, tras ter gañado as primarias. Concorreu, polo tanto, como cabeza de lista da candidatura socialista nas eleccións autonómicas de xuño de 1999 á Xunta Xeral do Principado, pola circunscrición central. A candidatura resultou gañadora por maioría absoluta e Areces foi investido Presidente do Principado de Asturias o 20 de xullo.
Nas eleccións autonómicas do 2003, repetiu como cabeza de lista e revalidou a vitoria, esta vez sen maioría absoluta. Foi investido de novo Presidente co apoio dos Deputados de Izquierda Unida con quen o PSOE fixo un pacto de goberno para a lexislatura.
Revalidou a súa vitoria nas eleccións de 2007, aínda que o PSOE quedou unicamente un escano por riba do PP. Areces iniciou a súa terceira lexislatura como Presidente co único apoio do seu Grupo Parlamentario. Finalmente, en 2008, PSOE e IU alcanzaron un novo pacto e formaron un goberno de coalición.
O 8 de xullo de 2010, anunciou que non se presentaría á reelección nas eleccións autonómicas que se celebrarían en 2011, tras tres lexislaturas á fronte do Goberno Autonómico.
Foi candidato nas eleccións xerais do 20 de novembro de 2011 presentándose para o Senado de España polo PSOE na circunscrición electoral de Asturias, obtendo finalmente o escano.
Asociación de Equipos de Fórmula Un
O grupo tamén discutirá a proposta da FIA para os regulamentos da Fórmula Un para a tempada de Fórmula Un. O director do equipo Mercedes GP, Ross Brawn, ofreceu os seus servizos para coordinar esta actividade.
Orzamento Cap Row
En maio de 2009, os equipos da FOTA anunciaron a súa intención de non inscribirse no campionato de ata que a FIA modificara as regulacións propostas. A FOTA non estaba de acordo con varias das propostas, a maioría dos contenciosos eran pola introdución dun límite orzamentario de 40 millóns de £. Coa data límite 29 de maio achégandose os equipos Williams e Force India rompen filas, presentando as súas solicitudes para o ano 2010 e son suspendidos rapidamente da FOTA. Tras longas discusións, na tarde do 18 de xuño de 2009, a FOTA anunciou a ruptura coa F1 creando a serie "Gran Premio do Campionato do Mundo". Os equipos WilliamsF1 e Force India non participarían na serie paralela debido á súa obrigación contractual coa FIA. Con todo, o 24 de xuño de 2009, a FOTA chegou a un acordo coa FIA para as regras da tempada 2010 e abandonaron os seus plans para a ruptura da serie. As partes foron capaces de asinar un novo Acordo da Concordia, de acordo ás restricións de recursos e as novas regulacións deportivas e técnicas para a tempada nunha reunión da FIA World Motor Sport Council o 31 de xullo de 2009. Todos os equipos da FOTA asinaron o novo Acordo da Concordia agás de BMW Sauber, que anunciara a súa retirada do deporte a finais de 2009, dous días antes..
O 9 de setembro de 2009 a FOTA celebrou unha reunión en Monza e readmitiron Williams e Force India como membros de pleno dereito. O 26 de novembro de 2009 confirmouse que os dous últimos "novos" equipos uníanse á FOTA,, significa que os 12 equipos participantes na tempada eran membros da organización. En decembro de 2010, Hispania Racing deixou a organización. Un portavoz do citado equipo alegou a política da asociación a favor dos equipos máis grandes como a razón para a súa saída do equipo. Con todo, o secretario xeral da FOTA, Simone Perillo, dixo que o equipo fora expulsado debido a que non pagara a súa cota anual de 2010 de 100.000 euros. Red Bull Racing, Scuderia Ferrari e Sauber saíron da FOTA a principios de decembro de 2011.
Equipos
A asociación, dirixida polo xefe de McLaren, Martin Whitmarsh, componse dos seguintes equipos:
Eparquía católica caldea do Cairo
A eparquía do Cairo dos caldeos (en Eparchia Cahirensis Chaldaeorum) é unha sé da Igrexa católica caldea en Exipto. No ano 2014 tiña arredor de 2.000 fieis bautizados. A sé está vacante dende 2009; dende 2018 o seu administrador patriarcal é Bulus Sati.
Territorio
O territorio está organizado en 3 parroquias.
Historia
Os católicos caldeos, presentes especialmente no Cairo e Alexandría, estiveron atendidos pola Igrexa latina até finais do século XIX, cando en 1890 o patriarca caldeo Elías XIII Abuliunan erixiu unha vigairía patriarcal. En 1896 había censados 200 fieis caldeos, que eran 400 xa en 1914.
25 (álbum)
25 é un disco do grupo tradicional galego Milladoiro gravado no ano 2005 en Galiza, nos Estudios Cormorán polo técnico X. M. Tasende. Consta de 15 temas nos que Milladoiro fai unha relectura dalgúns dos temas emblemáticos da súa carreira. Contan coa colaboración de Susana Seivane, Anxo Pintos, Eileen Ivers, Rhonda Larson e Claudia Ferronato.
Santo Antonio, Xornes, Ponteceso
Santo Antonio é un lugar da parroquia de Xornes no concello coruñés de Ponteceso na comarca de Bergantiños. Tiña 27 habitantes no ano 2018 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística dos cales 12 eran homes e 15 mulleres.
Ducado de Prusia
O Ducado de Prusia foi un Estado fundado en 1525 na parte oriental da rexión histórica de Prusia, cando o gran Mestre da Orde, Albert de Hohenzollern se converteu ao protestantismo, secularizou a Orde e se transformou no primeiro Duque de Prusia, vasalo de Polonia.
Fundación do ducado
A fundación do ducado de Prusia foi o resultado dunha negociación emprendida, co asesoramento de Martiño Lutero, por Albert de Brandenburgo-Ansbach, trixésimo sétimo Gran Mestre da Orde Teutónica, para salvar as posesións do Estado Teutónico que el dirixía. Albert entón negociou con Sexismundo I de Polonia, que era, ademais, o seu tío, un acordo que lle permitiu converterse á relixión luterá e secularizar Estado dos cabaleiros teutónicos.
miniatura|esquerda|200px|A homenaxe prusiana, óleo sobre tea de [[Jan Matejko (1882), Museo Nacional de Cracovia. Sexismundo I de Polonia, rei de Polonia-Lituania, deu en feudo o Ducado de Prusia a Albert de Brandeburgo-Ansbach en 1525 .]]
En contrapartida, o territorio que quedou nas mans da Orde, en virtude do tratado de Toruń de 1466, transformáronse no ducado hereditario de Prusia, vasalo do Reino de Polonia.
O 5 de abril de 1525 asinouse o tratado de Cracovia entre o Ducado e o Reino de Polonia. A capital do ducado foi situada en Königsberg. Este tratado significou a secularización máis significativa dun estado monástico naquela época.
Este acordo dei lugar á ruptura coa Orde de Livonia, que era unha Orde independente dentro da teutónica e a perda dos territorios do norte (actuais Estonia e Letonia).
Ademais, Albert de Brandenburgo foi convocado perante a xustiza polo Tribunal Imperial, pero non se presentou. En consecuencia, foi expulsado do Sacro Imperio Romano Xermánico.
Pero os príncipes alemáns, moi preocupados polo tumulto da Reforma, a rebelión dos campesiños (Bauernkrieg) e as guerras contra o Imperio otomán, non aplicaron a proscrición e o anoxo contra el decaeu en pouco tempo.
Un ducado de existencia fráxil e curta
miniatura|O Ducado de Prusia (raiado) durante a segunda metade do [[século XVI. A parte en rosa é a Prusia real, pertencente ao Reino de Polonoia.]]
Promocionou o estudo mediante a creación de escolas en cada vila do ducado, liberou aos servos da servidume e fixo imprimir en alemán o catecismo protestante. En 1544, pese a unha oposición, fundou a Universidade Albertina de Königsberg.
Pero os conflitos relixiosos es políticos internos minmaron a saúde de Albert de Brandeburgo, que foi obrigado a renunciar ao poder. O seu fillo Albert Friedrich, sendo aínda menor de idade, tivo que elixir un rexente.
Albert morreu a causa da peste en Tapiau o 20 de marzo de 1568.
Unión con Brandeburgo
Polo tanto, Albert foi sucedido por Albert Friedrich. Este, que recibira unha boa educación, estaba sufrindo unha profunda alienación mental (loucura), e morreu o 27 de xuño de 1618, sen herdeiro varón.
Á morte do duque Albert Friedrich de Prusia, o ducado pasou ao seu xenro Xoán Sexismundo III de Brandenburgo, esposo de Ana de Prusia. Así, a marca de Brandeburgo e o ducado de Prusia formaron unha unión persoal dinástica coñecida como Brandeburgo-Prusia.
Carromao, Órrea, Agolada
Carromao é un lugar da parroquia de Órrea, no concello pontevedrés de Agolada, na comarca do Deza. Segundo o INE, no 2008 tiña 22 habitantes (8 homes e 14 mulleres), o que supón un aumento de 11 habitantes con respecto ao ano 2000.
Alegia
250px|miniatura|Situación do concello en [[Guipúscoa.]] Alegia é un concello da provincia e territorio histórico de Guipúscoa, en Euskadi. Forma parte da comarca de Tolosaldea.
O seu termo municipal ten unha extensión de 7,59 km². Limita ao norte e oeste con Tolosa e Legorreta, ao leste con Altzo e ao sur con Amezketa, Orendain e Ikaztegieta. Tiña en 2015 unha poboación de 1.741 habitantes.
Endolinfa
miniatura|200px|Localización da endolinfa no [[oído medio]] miniatura|dereita|Situación da endolinfa na escala media do oído interno. A endolinfa é o líquido transparente que está presente no labirinto membranoso da scala media na cóclea, prodúcese na stria vascularis e quizais no utrículo e o sáculo. O líquido presenta un alto contido en potasio e ten unha alta carga positiva (80-120 mV).
Partido Socialista Galego
O Partido Socialista Galego (PSG) foi un partido galego nacionalista de esquerdas fundado na clandestinidade en 1963 e fusionado con Esquerda Galega en 1984.
Fundación e primeira época (1963-1970)
O 23 de agosto de 1963 Mario Orjales Pita, Salvador Rey Rodríguez, Salvador García Bodaño, Xosé Luís Rodríguez Pardo, Cesáreo Saco López, Manuel Caamaño Suárez e Ramón Piñeiro fundaron o PSG nunha xuntanza clandestina no despacho de Sebastián Martínez Risco.
Baixo o lema de federalismo, socialismo e democracia o novo partido atraeu a antigos membros do Partido Galeguista como Francisco Fernández del Riego, que foi elixido presidente do partido, Amando Losada, Domingo Pombo. Así como a mozos influídos polas ensinanzas de Ramón Piñeiro como Xosé Luís Franco Grande, Xosé Manuel Beiras Torrado, Valentín Arias e Ramón Lugrís. Con todo nos primeiros anos o PSG foi esencialmente un partido de cadros, ratificado no documento político de 1966, Os Nosos Principios, con escasa base militante, pero con boas relacións con outras forzas socialistas de Cataluña, Comunidade Valenciana e o País Vasco e cun pequeno núcleo de activistas na Universidade de Santiago de Compostela.
Acelomados
Os Acelomados (Acoelomata) son un grupo animais bilaterais carentes do celoma que é a gran cavidade xeral do corpo tendo como única cavidade o celenterón; polo tanto, presentan un corpo macizo xa que entre a parede do corpo e o intestino existe unha masa de células mesenquimáticas que reenchen o espazo que hai entre a epiderme e gastroderme e ademais fibras musculares. O termo acelomado carece de calquera significado taxonómico aínda que serve para identificar o grupo de seres vivos coas características antes mencionadas polo que algúns lle dan a consideración de superfilum
Partido Socialista Galego
Fundación e primeira época (1963-1970)
Durante a primeira época un dos principais obxectivos do PSG foi establecer relacións con outros partidos socialistas europeos, acudiron a xuntanzas en Italia e Francia con outras forza e estableceron unha relación estreita co Moviment Socialista de Catalunya e, grazas á súa colaboración, comezou a editar en Perpiñán en 1965 o seu voceiro Adiante, que pasou a editarse dende 1969 en Galicia co nome de Galicia Socialista. Pero nos últimos anos da década o PSG deixou de ter actividade pública.
Segunda época, cambios ideolóxicos e escisións (1970-1977)
Para reactivar o partido en 1970 conformouse unha dirección colexiada que lle deu unha orientación estratéxica e ideolóxica diferente, cun maior énfase no carácter nacionalista do PSG. En 1972 foi elixido como secretario xeral Xosé Manuel Beiras, e asumiu como principio programático a teoría do colonialismo interior defendida por este. En 1974 o PSG participou na Conferencia Socialista Ibérica xunto co PSOE, Moviment Socialista de Catalunya, Partit Socialista del País Valencià e a Unión Sindical Obreira, que en 1976, xa sen o PSOE, se transformou na Federación de Partidos Socialistas.
Acelomados
Os acelomados son vermes alongados segundo o eixo principal do corpo. As especies móvense por movementos de tipo ciliar ou ondulatorio. Os filos tipicamente acelomados son os Platihelmintos, os Nemertinos; e os Gnotostomúlidos que algúns autores pensan que son acelomados e outros que son pseudocelomados(*).
. O resto de bilaterais posúen unha cavidade corporal chea de líquido entre a parede do corpo e o intestino, xa sexa un auténtico celoma (celomados) o un pseudoceloma (Pseudocelomados ou Blastocelomados), polo menos en estado embrionario.
Partido Socialista Galego
Terceira época, política de coalicións e desaparición (1978-1983)
O PSG participou na constitución de Unidade Galega para se presentar ás eleccións xerais e municipais de 1979, pero a diferenza do resto de partidos integrantes de UG negouse a entrar na Comisión dos 16, que tiña que elaborar o proxecto de Estatuto de Autonomía de Galicia de 1981.
Acelomados
Os acelomados son os bilaterais máis simples, con corpos vermiformes e epitelios ciliados, e a maioría dos zoólogos están de acordo en que a orixe dos bilaterais pasa por un antepasado acelomado do cal xurdirían os turbelarios e os primeiros celomados. Polo tanto, serían o grupo do cal deriva a radiación de todos os animais triblásticos.
Partido Socialista Galego
Terceira época, política de coalicións e desaparición (1978-1983)
No II Congreso de xuño de 1980 desbotouse a posibilidade de confluír co Partido Obreiro Galego, comezando un achegamento ao BNPG co que conflue na creación da Mesa de Forzas Políticas Galegas, co programa das Bases constitucionais de 1976. Esta decisión de se achegar ao BNPG levou a unha nova división no seo do PSG que provocou a saída dun grupo de arredor de 50 militantes, entre eles os históricos Valentín Arias e Mario Orxales.
Para as eleccións autonómicas de 1981 acudiu en coalición electoral co BNPG; dos tres deputados elixidos, Claudio López Garrido era militante do PSG. Cando se formou o BNG, o PSG integrouse nel. Porén, no congreso extraordinario do 15 de xaneiro de 1983 decidiu abandonalo, feito que provocou unha nova escisión no seo do PSG. Unha parte da militancia permaneceu no BNG como Colectivo Socialista tras da decisión do PSG de concorrer en solitario ás eleccións municipais de 1983 e o resto, liderado unha secretaria colexiada na que estaban Domingos Merino, Claudio López Garrido, Lois Mazás ou Xosé Paz fusionouse con Esquerda Galega en 1984 formando o PSG-EG.
Militantes
O PSG foi un partido de cadros e cunha forte impronta culturalista, ata 1975 non pasou de 100 afiliados, aínda que chegou aos 650-700 afiliados na segunda metade dos 70.
Historia dos Quebec Nordiques
A Historia dos Quebec Nordiques remóntase a 1972, cando un grupo de investidores de Quebec compraron unha franquía na recentemente creada World Hockey Association (WHA), e finalizou en 1995, cando a franquía foi trasladada a Denver (Colorado, Estados Unidos). Nos seus 23 anos de existencia a franquía competiu sete tempadas na WHA e, logo da súa fusión coa NHL, 16 tampadas na NHL. O seu maior logro foi a consecución do Avco World Trophy (o campionato da WHA) na tempada 1976-77.
A compra da concesión
miniatura|Estatua de [[Jean Lesage presidente do consello de administración dos Quebec Nordiques en xuño de 1972.]] En 1971 creouse unha nova liga de hóckey sobre xeo baixo os auspicios de Gary Davidson e Dennis Murphy: a World Hockey Association ou WHA (en galego Asociación Mundial de Hóckey). Esta liga, segundo os seus fundadores, competiría coa National Hockey League. Esta nova asociación chamou a atención dun grupo de accionistas dos Quebec Remparts da Ligue de hockey junior majeur du Québec. Este grupo, comunmente denominado o «Groupe des six» (Grupo do seis), estaba formado por Marcel Bédard, Léo-Paul Beausoleil, Jean-Marc Bruneau, John Dacres, Marius Fortier e Jean-Claude Mathieu. Ao non concordar en certos aspectos cos outros accionistas dos Remparts decidiron vender as súas accións por 60.000 dólares e reinvestilos na compra dunha franquía da WHA.
O custo establecido para unha concesión na nova competición era de 25.000 dólares, mais os investidores de Quebec presentáronos demasiado tarde e a WHA rexeitou a súa candidatura. En frebreiro de 1972, renaceu un pouco a esperanza, xa que Gary Davidson propuxo aos quebequeses a readquisición da franquía dos San Francisco Sharks por 250.000 dólares, este último parecía ter dificultades para comezar. O grupo coñeceu máis tarde que esta franquía pertencía ao propio Gary Davidson, así como ao seu socio Dennis Murphy e a Mike O'Hara. Decidiuse deixar esta concesión dispoñible para unha oferta máis alta se os compradores se manifestaran no futuro. Finalmente acordaron a suma de 215.000 dólares, dos cales 50.000 deberían ser pagados en efectivo, nacendo así a franquía de Quebec.
Todo o mundo pensaba que o club se puxera en marcha, mais moitos escépticos suxeriron que o presuposto que o grupo previra para as operacións de hóckey non era realista e que o club finalmente non vería a luz. Para contrarrestar este escepticismo, conseguiron unha reunión con George « Punch » Imlach, na súa época de director xeral dos Buffalo Sabres da NHL xunto con Joe Crozier. A reunión celebrouse en Toronto en abril de 1972 e os participantes na mesma compararon o presusposto proxectado co dos Sabres. Isto demostrou que os presupostos eran sensiblemente os mesmos, e Imlach alentounos a embarcarse na aventura con ese presuposto.
A pesar destes incentivos, poucos investidores manifestaron interese polo equipo. Ademais tiñan que atopar unha suma de 100.000 dólares para pagar á WHA para garantir a entrada en competición do equipo na tempada inaugural. Se o gruponon abonaba os cartos, perdería o anticipo de 50.000 dólares que pagara para mercar a franquía e sería excluído da competición por comezar uns meses máis tarde. Ao non ter os cartos solicitados, John Dacres e Marius Fortier partiron cara Chicago onde debía ter lugar unha reunión coa dirección da WHA. En Chicago recibiron unha primeira oferta de axuda, a dun tal Martin Lazarus. A axuda era a condición do traslado do equipo a Montreal. Tendo fracasado en atopar a suma antes do ultimato, os dous homes aínda ían a tempo para a reunión e para a súa sorpresa, Bill Hunter propietario da franquía de Edmonton avalou e depositou os cartos do club de Quebec.
Un tempo despois, coa axuda de Jean Lesage, os Nordiques foron capaces de atopar en Charles Marquis a un investidor que garantira o debut do equipo nunha pista de xeo. Marius Fortier converteuse pola súa parte no director xerente da franquía, e Lesage foi nomeado presidente do consello de administración.
Primeiras tempadas (1972-1973 e 1973-1974)
miniatura|esquerda|[[Maurice Richard, primeiro adestrador da franquía.]] O primeiro adestrador do equipo foi Maurice Richard, icona dos quebequeses e xogador dos Montreal Canadiens da NHL durante unha vintena de anos; inicialmente rexeitou a proposta de Fortier e Maurice Filion, scout do equipo, mais finalemente presionado pola súa muller, o « Rocket » aceptou ir a Quebec e asinou o seu contrato co novo equipo da WHA o 27 de xullo de 1971. Uns días antes, o defensa e buque insignia dos Canadiens Jean-Claude Tremblay decidiu cambiar de liga e uniuse á WHA e aos Nordiques pola suma de 140.000 dólares por tempada. Os dous ex-Canadiens foron as dúas estrelas dos primeiros Nordiques, o resto do equipo estivo composto por xogadores fancocanadenses. Tremblay foi designado capitán do equipo. Os Quebec Nordiques xogaron o seu primeiro partido na WHA na noite do 11 de outubro de 1972, cunha derrota por 2 goles a 0 na pista dos Cleveland Crusaders. A raíz desta primeira derrota, Richard declarou a Fortier que non continuaría e que non soportaba a presión que xeraba o posto de adestrador dun equipo. Finalmente accedeu a permanecer no posto para o primeiro partido na casa fronte aos Alberta Oilers cunha vitoria por 6 goles a 0 cun shutout de Serge Aubry. O primeiro gol da historia dos Nordiques foi anotado por François Lacombe. Con todo, Richard non aproveitou o partido e a dirección de Quebec anunciou de xeito oficial que Richard se retiraba unha semana por motivos de saúde; Filion tomou entón o posto de adestrador. Imitando á NHL, a WHA organizou no mes de xaneiro de 1973 o seu primeiro partido das estrelas, que tivo lugar na cidade de Quebec e no que tres xogadores dos Nordiques participaron na vitoria do equipo da súa división Aubry, Tremblay e Michel Parizeau. Con 33 vitorias, 40 derrotas e cinco empates, os Nordiques finalizaron a liga regular cun quinto posto na División Leste, non conseguindo clasificarse para os play-offs. Tremblay foi nomeado mellor defensor da liga e en consecuencia recibiu o Dennis A. Murphy Trophy.
Despois desta primeira tempada, Fortier debía atopar un sucesor para Fillion, así como o xeito de atraer a máis xente para que fose ver os partidos do equipo. De feito o equipo atraeu unha media de 7.000 espectadores por partido, a segunda media máis alta da WHA, mais os Remparts atraían en cada partido a 10.000 espectadores. Finalemente, Jacques Plante foi nomeado para ocupar os postos de director xeral e adestrador da franquía.