cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Fables of the Reconstruction
Listaxe de cancións
Todos os temas compostos por Bill Berry, Peter Buck, Mike Mills e Michael Stipe, agás onde se indique.
San Fiz, Veiga, A Bola
San Fiz é un lugar da parroquia de Veiga no concello ourensán da Bola na comarca da Terra de Celanova. Tiña 14 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 7 eran homes e 7 mulleres. Iso supón unha diminución da poboación respecto a 2010, cando tiña 16 habitantes (7 homes e 9 mulleres).
Inkscape
Inkscape é unha ferramenta de debuxo multiplataforma de código aberto para gráficos vectoriais SVG. Este programa xurdiu dunha bifurcación do proxecto Sodipodi.
As características de SVG soportadas inclúen formas básicas, camiños, texto, canle alfa, transformacións, gradientes, edición de nodos, exportación de SVG a PNG, agrupación de elementos etc.
A principal motivación de Inkscape é proporcionar á comunidade unha ferramenta de código aberto de debuxo SVG que cumpra completamente cos estándares XML, SVG e CSS2.
Inkscape atópase desenvolto principalmente para Linux, pero é unha ferramenta multiplataforma que funciona en Microsoft Windows, Mac OS X, e outros sistemas operativos similares a Unix.
Inkscape ten un bo soporte multilingüe particularmente para scripts complexos e atópase distribuído baixo a Licenza Pública Xeral GNU, polo que é software libre e gratuíto.
Descrición
Inkscape ten un contorno de traballo similar a outros programas de deseño gráfico. Menús de texto e iconas, paletas de ferramentas e cores, traballo con formas complexas e capacidade de adaptar o programa ao tipo de deseño que se estea a facer. Ten moitas ferramentas similares a Adobe Illustrator, mesa de traballo, capas, paletas de cores, uso de medidas en mm e pixels, posibilidade de empregar modelos e converter deseños existentes en diversos formatos, etc. A máis inclúe as posibilidades dun editor XML de xeito que pode verse o código que xera o programa ao ser tratados os trazos e modificar o código xerado no editor de texto. O programa permite abrir e exportar os ficheiros en máis de vinte formatos, incluído o nativo de Adobe Illustrator.
Conservatorio de Música de Xenebra
miniatura|dereita|200px|Conservatorio de Genève. O Conservatorio de Música de Xenebra, en francés Conservatoire de musique de Genève, é historicamente o primeiro gran conservatorio de música da Suíza.
Historia
Foi fundado en 1835 polo financeiro e mecenas François Bartholoni. O Conservatorio está formado por dúas escolas. A EM ou école de musique (escola de música) está destinada a non profesionais. A HEM ou haute école de musique (alta escola de música) está destinada aos estudantes de música que desexan facer a carreira.
Este Conservatorio é unha fundación de dereito privado. Está subvencionado polo Departamento da instrución pública do Cantón de Xenebra, así como polo concello da cidade de Xenebra.
Villanueva de la Serena
Villanueva de la Serena é unha cidade de España, na provincia de Badaxoz, Comunidade autónoma de Estremadura.
Situación
Situada na comarca das Vegas Altas, a portas da comarca de La Serena (e historicamente pertencente a ela) e a escasos 5 Km da veciña Don Benito, deu lugar xunto con esta unha nova aglomeración urbana de relevancia en toda a rexión cunha poboación duns 60.000 habitantes, formando un centro agrícola, industrial e de servizos cunha grande influencia tanto no ámbito comarcal como rexional. O Camiño Natural das Veigas do Guadiana (Vía Verde das Veigas do Guadiana e as Villuercas) empeza aquí.
Carlos Drummond de Andrade
Carlos Drummond de Andrade, nado en Itabira, Minas Xerais, o 31 de outubro de 1902 e finado na cidade do Río de Xaneiro o 17 de decembro de 1987 ós 84 anos, foi un dos principais poetas e escritores brasileiros (e tamén de toda a lingua portuguesa) do século XX. Diversas das súas poesías modernistas foron traducidas a linguas como o francés, inglés, o castelán, o alemán etc.
Biografía
Drummond naceu na cidade de Itabira, en Minas Xerais. A súa memoria desa cidade viría a permear parte da súa obra. Os seus antepasados, tanto do lado materno como paterno, pertencen a familias de moito tempo estabelecidas no Brasil. Posteriormente, foi estudar no Colexio Arnaldo, en Belo Horizonte, e no Colexio Anchieta, dos jesuítas, en Nova Friburgo. Licenciado en farmacia pola Universidade Federal de Minas Xerais, con Emílio Moura e outros compañeiros, fundou "A Revista", para divulgar o modernismo no Brasil.
En 1925, casou con Dolores Dutra de Morais, con quen tivo dous fillos, Carlos Flávio, que viviu só media hora (e a quen está dedicado o poema "O que viviu media hora", presente en Poesia completa, Ed. Nova Aguilar, 2002), e Maria Julieta Drummond de Andrade.
En 1987, meses antes da súa morte, a escola de samba Mangueira homenaxeouno no Entroido co enredo "O Reino das Palabras", sendo campión do Entroido Carioca aquel ano.
Drummond e o Modernismo Brasileiro
Drummond, como os modernistas, proclama a liberdade das palabras, unha liberación do idioma, que autoriza modelar a poesía á marxe das convencións da gramática. Segue a liberación proposta polo tamén escritor modernista Mário de Andrade.
Coa institución do verso libre, acentúase a liberación do ritmo da poesía, e mostra que este ritmo non depende dunha métrica padrón. Se dividirmos o Modernismo en dúas vertentes, unha máis lírica e subxectiva, e outra máis obxectiva e concreta, Drummond faría parte da primeira, ó lado do propio Mário de Andrade. Porén, é importante notar que a poesía de Drummond está por encima dos modismos literarios, e permanece ata hoxe bastante actual.
Poetas estranxeiros, como Elizabeth Bishop, Mark Strand e Lloyd Schwartz, traduciron diversas das súas obras ó inglés, e demostraron admiración ó seu traballo.
Representacións na cultura
Drummond xa foi retratado como personaxe no cinema e na televisión, interpretado por Carlos Gregório e Pedro Lito no filme Poeta de Sete Faces (2002) e Ivan Fernandes na miniserie JK (2006).
Tamén tivo a súa efixie impresa nos billetes de NCz$ 50,00 (cincuenta cruzados novos) en circulación no Brasil entre 1988 e 1990.
Hai representacións en Esculturas do Escritor, como é o caso das estatuas 'Dois poetas', na cidade de Porto Alegre, e tamén 'O Pensador', na praia de Copacabana no Río de Xaneiro, alén dun memorial na súa homenaxe na cidade de Itabira.
Langa del Castillo
miniatura|dereita|200px|Localización da comarca do Campo de Daroca en Aragón, onde se atopa Langa del Castillo.
Xeografía
Langa está situada nas abas da Serra Modorra, na parte alta da conca do río Prexils, afluente do Jalón.
Historia
Na Idade Media foi centro da Sesma de Langa, que comprendía varias localidades: Baduls, Cariñena, Cosuenda, Cucalón, Langa, Lechón, Mainar, Romanos, Torralbiella, Villadolz, Villa Fermosa e máis Villarreyal de la Huerva.
Nome
A localidade denominouse inmemorialmente simplemente Langa, até que foi titulada oficialmente como Langa del Castillo desde 1920.
Monte Aragats
miniatura|dereita|275px|O Aragats miniatura|dereita|275px|O Aragats localízase no noroeste de Armenia
O Monte Aragats (en Արագած) con 4 095 m de altitude é o punto máis elevado de Armenia.
Situación e características
O Aragats érguese na provincia de Aragatsotn, no noroeste do país e da súa capital Iereván. É un antigo estratovolcán extinto, cunha cima cuádrupla de picos que conforman as beiras do cráter. No sur da montaña sitúase a importante cidade de Ashtarak, e noutros lados aséntanse vilas e aldeas.
Usos da montaña
O monte é un popular destino alpinístico para os montañeiros locais e visitado por turístas nos meses estivais. Nas súas ladeiras levántase o Observatorio Byurakan, ben coñecido, un dos prinicipais observatorios astronómicos mundiais, e a fortaleza Amberd, medieval.
Cardo común
O cardo (Cynara cardunculus) é unha planta perenne da familia das asteráceas, semellante á alcachofa (Cynara scolymus), da que ás veces se considera subespecie. É unha planta robusta que pode chegar até os 2 metros, as follas son lobuladas e que medra en terreos rochosos. É nativa da zona oeste e central do mediterráneo, onde se cultiva dende tempos remotos. Non é común en Galiza. Nalgunhas zonas (España mediterránea, Italia...) os cardos recóllese polo outono ou mesmo xa entrado o inverno para consumir o talos das súas follas (pencas) fervidos (é común coma prato na Noiteboa de zonas de Aragón e Castela).
Monte Aragats
Lendas
Segundo unha lenda, Grigor Lusavorich (Gregorio o Iluminador), subiu até o cume do Aragats para rezar, sendo testemuña dunha luz que baixou desde o ceo até a súa persoa. A lenda sostén que a mesma luz é visible hoxe, mais só os elixidos son quen de vela.
Cardo común
miniatura|Cardo. miniatura|Cynara cardunculus. miniatura|Inflorescencia. miniatura|Ilustración en [[Ferdinand Bernhard VietzIcones Plantarum,1817.]]
Usos
As flores están cubertas de finos e invisíbeis espiños que causan dor ao se fixar á pel da man, con todo hai variedades que case carecen de tales vilosidades.
Require dunha prolongada (c. 5 meses) estación fresca, aínda que é sensíbel ás xeadas; tamén necesita bastante espazo por planta.
É moi invasora, téndose asilvestrado en zonas de Chile, nas pampas áridas da Arxentina, en California ou en Australia.
Hai posibilidades de obter bo biodiésel. O óleo extráese das sementes, semellante ao do xirasol en composición e uso.
As súas flores son utilizadas polas súas propiedades coagulantes para facer o leite callado dalgúns queixos ibéricos tradicionais, coma "Serra da Stela" e "Castelo Branco" (Portugal); "Queixo De Flor" de Guía (Gran Canaria), queixo de "La Serena" (Badaxoz) e a "Torta del Casar" (Cáceres) en Estremadura.
Taxonomía
Cynara cardunculus foi descrita por Carl von Linné e publicado en Species Plantarum 2: 827–828. 1753. Número de cromosomas de Cynara cardunculus (Fam. Compositae) e táxones infraespecíficos: 2n=34 Cynara:nome xenérico que deriva do Grego χινάρα,-ας ou χυνάρα, "alcachofa", derivado de χυων-χυνός, cyon-cynos, "can", polas brácteas involucrais que, pola súa forma, aseméllanse aos caninos de dito animal. Pasou ao latín coma cinara e se usaba tamén para designar o cardo.
cardunculus: epíteto latino que significa "diminutivo de Carduus".
Lobo mariño cincento
miniatura|Foca cincenta miniatura|Femia con cría miniatura|Macho A foca cincenta (ou cinsenta ou gris), tamén chamada lobo mariño cincento, denominada co nome científico de Halichoerus grypus (que significa 'porco de mar de fociño ganchudo'), é unha especie de foca que se encontra en ambas as beiras do Atlántico Norte. É un gran pinnípede da familia dos fócidos e a única especie do xénero Halichoerus.
Taxonomía
Recoñécense dúas subespecies desta foca:
O espécime tipo de H. g. grypus (espécime ZMUC M11-1525, capturado nas illas de Amager) foi redescuberto en 2016, e unha proba de ADN mostrou que pertencía en realidade a un espécime do Báltico en vez de proceder de Groenlandia, como se asumira previamente. O nome H. g. grypus foi, por tanto, transferido á subespecie do Báltico (substituíndo ao anterior H. g. macrorhynchus), mentres que o nome H. g. atlantica foi recuperado para a subespecie do Atlántico.
Descrición
É unha foca grande, con machos nas poboacións do Atlántico leste que acadan os 2,5–3,3 m de longo e un peso de 170-310 kg; as femias son moito menores, normalmente de 1,6–2,0 m e 100–190 kg. Os individuos do oeste do Atlántico adoitan ser máis grandes, con machos que chegan aos 400 kg e femias que pesan ata 250 kg. Distínguese da foca común polo seu perfil recto da cabeza, fociño ben separado, e por ter menos manchas polo corpo. Carecen de orellas (como é típico nos fócidos) e teñen fociños caracteristicamente grandes. Os machos teñen fociños máis grandes e un perfil menos curvado que os machos das focas comúns. Os machos son xeralmente máis escuros que as femias, con manchas máis claras e a miúdo cicatrices arredor do pescozo. As femias son de grises prateadas a marróns con manchas escuras.
Ecoloxía e distribución
miniatura|Grupo de focas cincentas sobre as areas de [[Stiffkey, Norfolk]] miniatura|Focas cincentas no lago do glacial [[Jökulsárlón, Islandia]] Na Baía Alemá, hai colonias nas illas Sylt e Amrum e en Heligoland.
No Reino Unido e Irlanda, reprodúcense en varias colonias costeiras, das cales son especialmente grandes as de Blakeney Point en Norfolk, Donna Nook en Lincolnshire, as illas Farne da costa de Northumberland (uns 6000 animais), Orcadas e North Rona. na costa norte de Escocia, illa Lambay na costa de Dublín e illa Ramsey na costa de Pembrokeshire.
Ademais destas colonias moi grandes, hai outras moito máis pequenas, algunhas das cales son ben coñecidas como atraccións turísticas. Entre tales colonias está a das rochas Carrack en Cornualla.
No oeste do Atlántico Norte encóntrase en gran número nas augas costeiras do Canadá e cara ao sur ata Nantucket nos Estados Unidos. No Canadá, vese nomalmente no golfo do San Lourenzo, Terra Nova, as Marítimas e o Quebec. A maior colonia do mundo é a da illa Sable, Nova Escocia. Nos Estados Unidos encóntrase todo o ano polas costas de Nova Inglaterra, en particular Maine e Massachusetts. As probas arqueolóxicas confirman que as focas cincentas vivían do sur de Nova Inglaterra e atopáronse restos en Block Island, Martha's Vineyard e preto da desembocadura do río Quinnipiac en New Haven, Connecticut. A súa área natural esténdese agora moito máis ao sur do que previamente se recoñecía, e hai avistamentos confirmados en Carolina do Norte. Ademais, hai un informe de Farley Mowat de colonias reprodutoras históricas tan ao sur como o cabo Hatteras, Carolina do Norte.
Durante os meses de inverno poden verse descansando sobre rochas, illas, e bancos de area non lonxe da costa, e ocasionalmente veñen descansar a terrra. Na primavera as crías acabadas de desleitar e as dun ano aparecen por veces varadas en praias despois de quedaren separdas do seu grupo.
Dieta
miniatura|Foca cincenta en catividade que está sendo alimentada, mostrando a forma do seu fociño As focas cincentas aliméntanse dunha ampla variedade de peixes, principalmente bentónicos ou demersais, capturadas a profundidades de 70 m ou máis. Os peixes Ammodytes spp son importantes na súa dieta en moitas localidades. O bacallau e outros gádidos, peixes planos, arenques, lábridos e raias son tamén importantes localmente. Porén, está claro que a foca cincenta come calquera cousa que estea dispoñible, incluíndo polbos e lumbrigantes. As súas necesidades de comida diarias estímanse en 5 kg, aínda que a foca non come todos os días e xaxúa durante a estación reprodutora.
Reprodución
miniatura|Femia (esquerda) e macho (dereita) de foca cincent apareándose en [[Donna Nook, Lincolnshire, Reino Unido]] As focas cincentas aliméntanse para acumular graxa, que é utilizada cando se reproducen e aleitan as crías, xa que non saen a buscar comida durante ese tempo. Paren unha soa cría cada ano. Os anos reprodutores das femias empezan xa aos 4 anos de idade e prolónganse ata que teñen 30 anos. A femia presta todos os coidados parentais. Durante a reprodución, os machos só defenden as femias doutros machos para aparearse. As crías nacen cunha masa duns 14 kg. Nacen en outono (de setembro a decembro) no Atlántico leste e en inverno (de xaneiro a febreiro) no oeste, cun pelame denso, suave, sedoso e branco; nacen pequenas pero engordan rapidamente co leite da súa nai extremadamente rico en graxa. A graxa pode consistir nun 60% de graxa. As crías de foca cincenta son precoces, e s nais retornan ao mar para alimentarse unha vez que as crías foron desleitadas. As crías tamén realizan un xaxún post-desleitamento antes de abandonaren a terra e aprenderen a nadar. En aproximadamente un mes mudan o pelame, e crécelles a pelame densa e impermeable de adulto, e saen ao mar para pescar eles mesmos. En anos recentes, o número de focas cincentas aumentou no oeste e nos Estados Unidos e o Canadá, neste último país houbo peticións de que se sacrificasen en certo número. miniatura|Cría de poucos días
As taxas de supervivencia ao primeiro ano das crías estímase que varían do 80-85% a menos do 50% dependendo da localización e das condicións. A fame debido a dificultades para aprender a alimentarse, parece ser a principal causa da morte das crías.
Status
A IUCN considera que o status da especie é pouco preocupante, pero no pasado nalgúns países a especie fora case erradicada. Nos Estados Unidos, despois do seu case exterminio por causa da caza polo seu aceite, carne e peles, os avistamentos de exemplares empezaron a incrementarse a finais da década de 1980. Pagábanse recompensas por todos os tipos de focas ata 1945 en Maine e 1962 en Massachusetts. Un ano despois de que o Congreso aprobase en 1972 a Lei de Proteción de Mamíferos Mariños que impedía facer dano ou acosar as focas, un exame de toda a costa de Maine atopou só 30 focas cincentas. Ao principio as primeiras poboacións de foca cincenta incrementáronse lentamente, despois aumentaron máis nas illas de Maine ata a illa Monomoy e illa de Nantucket da costa de cabo Cod. A colonia reprodutora máis ao sur estableceuse na illa Muskeget con cinco crías nacidas en 1988 e unhas 2000 contadas en 2008. Segundo un estudo xenético, a poboación dos Estados Unidos formouse como resultado da recolonización por focas canadenses. En 2009, miles de focas cincentas estableceron a súa residencia en ou preto de praias populares para o turismo recreativo na parte externa de cabo Cod, o que tivo como resultado que se observaron tiburóns brancos preto da costa que viñan cazar as focas. En 2011 nun reconto nas augas da costa sueste de Massachusetts do Servizo Nacional de Pesquerías Mariñas atopáronse 15756 focas cincentas. As focas cincentas están incrementándose en augas dos estados de Nova York e Nova Jersey, e espérase que establezan colonias máis ao sur.
A poboación no mar Báltico incrementouse nun 8% ao ano entre 1990 e mediados da década de 2000 e quedou estancada desde 2005. Desde 2011 cazar focas cincentas é legal en Suecia e Finlandia e utilízase unha cota do 50%. Outra causa antropoxénica da morte desta especie é o afogamento en redes de pesca.
Catividade
As focas cincentas poden acostumarse a vivir en catividade e atópanse comunmente en zoos na súa área nativa, especialmente en Europa. Tradicionalmente foron animais de circo populares e a miúdo foron usados en espectáculos facendo actos de equilibrio e exhibición. No mar Negro preto das costas de Ucraína observouse polo menos unha foca cincenta, probablemente escapada da catividade.
Sodipodi
miniatura|Imaxe do programa. Sodipodi é un programa de deseño vectorial publicado baixo a lizenza GPL. Creado coma bifurcación (fork en inglés) do programa Inkscape, é un software no que xa non se está a traballar, e a última versión dispoñible é a 0.34, liberada en febreiro do ano 2004.
Tasmania
Tasmania é unha illa e un estado de Australia, en Oceanía. Está localizada a 240 km ao sueste do continente, separada polo estreito de Bass. Tasmania ten unha poboación de 519.100 habitantes (cálculo de xuño de 2016) e unha área de 68.332 km².
A capital e cidade máis grande é Hobart, que inclúe as cidades de Hobart, Glenorchy, e Clarence. Outras cidades son Launceston no norte, e Devonport e Burnie en noroeste.
Historia
Crese que a illa estivo unida a Australia ata o final da última glaciación hai uns 10.000 anos, cando unha suba no nivel do mar separou a Tasmania do resto do territorio. Para entón, Tasmania xa estaba habitada polos denominados aborixes tasmanianos, que se asentaron na zona hai cando menos 35.000 anos, quizais hai 43.000 anos. No momento da colonización británica, en 1803, había entre 5.000 e 10.000 aborixes en Tasmania, pero o seu número viuse pronto reducido por unha política sistemática de marxinación e exterminio e polas enfermidades, ata o punto de desaparecer.
O primeiro europeo en habitar a illa foi o explorador neerlandés Abel Tasman, o 24 de novembro de 1642. Tasman bautizouna co nome de Anthoonij van Diemenslandt en honra do patrocinador da súa viaxe, o gobernador xeral da Compañía Holandesa das Indias Orientais Antonio van Diemen. Máis tarde, os británicos acurtarían o nome a Terra de Van Diemen (Van Diemen's Land).
O capitán James Cook pasou pola zona en 1777, aínda que o primeiro asentamento británico non se estableceu ata 1803. Este foi fundado en Risdon Cove por un pequeno grupo proveniente de Sydney e baixo o mando do tenente John Bowen. Ao ano seguinte, creouse un asentamento alternativo en Sullivan's Cove, na ribeira occidental do río Derwent, onde a auga fresca era máis abundante. Este último asentamento sería coñecido como Hobart Town ou Hobarton (a actual Hobart) en honra do entón secretario das colonias británico Lord Hobart. O asentamento en Risdon foi posteriormente abandonado.
Os primeiros colonos foron, na súa meirande parte, presidiarios e os seus gardiáns militares. Pronto foron creándose varias colonias penais pola illa, entre as que destacaron pola súa dureza e rigor as de Port Arthur e Macquarie Harbour.
A Terra de Van Diemen foi declarada colonia independente da de Nova Gales do Sur o 3 de decembro de 1825.
Xeografía
miniatura|esquerda|Hobart, capital de Tasmania.
Tasmania estivo unida ao continente australiano ata hai 13.000 anos e tras a suba do nivel das augas esta quedou illada, creándose o estreito de Bass. O seu relevo é montañoso. O monte Ossa ten unha altitude de 1.617 m e é a cima máis alta de Tasmania. Os ríos son de curso rápido e axuntado coas altas precipitacións presentan as condicións ideais para a instalación de centrais hidroeléctricas.
A illa posúe un clima tépedo, estable e húmido.
Goberno
A forma do goberno de Tasmania esta prescrita na súa Constitución, a cal data desde o ano 1856, que con todo foi emendada en varias ocasións. Desde 1901, Tasmania é un estado da Mancomunidade de Australia, de forma que a Constitución Australiana regula a súa relación coa Mancomunidade, e establece o nivel de goberno que goza. <td align="center" colspan=2> dereita|250px Capital Hobart Gobernador Kate Warner (Actual Gobernador) Presidente Will Hodgman (LP) Área
Terra
Auga
Total
22.357 km²
90.758 km²
Densidade 519.100 (6º)
7,74/km² (4º) Zona horaria UTC+10 (agás durante daylight saving timeUTC+11) Punto máis alto Mount Ossa (1.614 m) ISO 3166-2 código: AU-TS
Economía
Os principais recursos económicos son as explotacións mineiras (cobre, cinc, estaño, ferro), a agricultura, as explotacións forestais e o turismo.
Animais autóctonos
miniatura|[[Diaño de Tasmania|Demo de Tasmania.]] A illa de Tasmania foi reduto dalgúns marsupiais extinguidos en Australia ou Nova Guinea. O animal máis coñecido dos animais actualmente existentes da illa é o chamado demo de Tasmania Sarcophilus harrisii, actualmente en perigo de extinción.
Aínda que o máis famoso deles segue sendo o tigre de Tasmania ou tilacino Thylacinus cynocephalus, extinto en 1936, tras anos de sobrecaza, e que aínda hoxe é un reclamo turístico da illa, aparecendo ata no seu escudo de armas.
Outro mamífero característico é o pequeno boodye, que vive nos bosques tépedos. É un marsupial nocturno, moi tímido e aliméntase de toda clase de cousas, ata carne.
A introdución recente de raposos (detectáronse os primeiros exemplares salvaxes en 2001) supón un perigo para moitas especies nativas de marsupiais, réptiles e aves. A presenza de seres humanos provocaría a extinción da megafauna (por exemplo o canguro xigante) plistocénica de Tasmania hai uns 35.000 anos.
Catalunya Blaus Almogàvers
Os Catalunya Blaus Almogàvers (Almogáveres Azuis de Cataluña en galego) é a franquía de rugby que representa na Liga Superibérica a Cataluña e á Cataluña norte. A sede principal do equipo está sita en Sant Boi de Llobregat, xogándose os seus partidos de local no Estadi Baldiri Aleu, que é propiedade dun dos clubs inmersos no proxecto, a Santboiana.
Historia
O equipo foi fundado en 2009, e nace aglutinando, a varios dos equipos cataláns: a UE Santboiana, que participa na División de Honra; de Primeira División Nacional tamén participan xogadores do R.C. Sitges, C.R. Sant Cugat, R.C. Hospitalet; así mesmo, participan xogadores da rexional catalá, dos clubs: Castelldefels R.U.C, C.E. INEF Lleida, Gòtics R.C., Reus Deportiu e R.C. Cornellà. Así mesmo, tamén se espera para próximas edicións que algún equipo francés do Top 14 ceda os seus xogadores.
A marca deportiva Canterbury of New Zealand vestirá a esta franquía, ao igual que ás outras cinco participantes.
O primeiro partido disputado por esta franquía foi o 24 de abril de 2009, nun encontro celebrado no Miniestadio de Anoeta fronte ao Basque Korsarioak, non conseguiu vencer, mais obtivo o bonus defensivo que tan necesario lle foi ao final da fase regular da liga.
Nome e Imaxe
O nome da franquía, Almogàvers (almogávares), inspírase na historia de Cataluña e do reino de Aragón. Durante a Idade Media, o reino de Aragón baseou o seu poder militar no Mediterráneo nestas forzas de choque de infantaría. O adxectivo Blaus (azuis), vén dado pola cor das súas camisolas, así como moitas outras franquías de distintas competicións que empregan este formato, coma os Cardiff Blues da Magners League ou os Auckland Blues (Super 14).
O logotipo da franquía é a palabra Almogàvers rodeada por unhas liñas azuis con forma de balón de rugby e a bandeira catalá baixo o nome.
Andoriñón mongol
O andoriñón mongol (Hirundapus caudacutus) é un cirrio de gran tamaño do xénero Hirundapus.
Túnel do Corno
O túnel do Corno é unha construción do tramo ferroviario Lubián-Ourense, un dos segmentos máis complexos xeográfica e tecnicamente da   liña de alta velocidade Olmedo-Zamora-Galicia, debido á accidentada orografía que atravesa. Ten 100 km de lonxitude e supón a entrada da LAV en Galicia, cruzando transversalmente a provincia de Ourense desde o seu límite coa de Zamora. As obras discorren pola localidade da Gudiña, onde se localizará a estación proxectada de Porta de Galicia, dirixíndose despois, ao norte da autovía A-52, até Ourense.
Andoriñón mongol
Descrición
É un cirrio grande cun corpo robusto con forma de barril. Mide uns 20 cm e pesa entre 110 e 120 g. É de cor marrón cincenta excepto na gorxa, que é branca, e unha mancha branca que se estende desde a base da cola aos flancos. Ten unha cola que termina nunha prolongación fina como unha espiña; a cola non está forcada como é o típico nas especies do xénero Apus.
1861
Outros
Historia ano a ano
Andoriñón mongol
Historia natural
Constrúe os seus niños en gretas entre as rochas en cantís ou en árbores ocos. Non lle gusta estar en terra e pasa a maior parte do tempo no aire. Teñen patas moi curtas, que usan esencialmente para agarrarse a superficies xeralmente inclinadas e verticais. Aliméntase de insectos voadores como escaravellos, moscas, abellas e avelaíñas.
Túnel do Corno
Os grandes túneles son as infraestruturas máis salientábeis deste tramo. O seu trazado conta cun total de 18 túneles, algúns coa dificultade engadida de que se dividen en dúas vías, esquerda e dereita. A principal peculiaridade, que distingue este tramo do resto da liña, reside en que dos 100 km de lonxitude total, 77,8 se constrúen mediante 2 vías únicas paralelas.
No cómputo global das infraestruturas proxectadas e xa construídas dentro da LAV Madrid-Galicia os túneles deste tramo son os de maior extensión, sobre todo comparados cos escavados no tramo Ourense-Santiago, xa en funcionamento, onde o túnel da Burata, entre os concellos de Ourense e Amoeiro, é o de maior lonxitude, con 4068 m.
Andoriñón mongol
Historia natural
Atribúenselle velocidades en voo horizontal de ata 170 km/h, pero non están ben verificadas porque os métodos usados para medir a súa velocidade non foron publicados.
Etimoloxía e nome
Foi descrito polo ornitólogo inglés John Latham en 1801 co nome binomial Hirundo caudacuta. O seu xénero actual Hirundapus formouse a partir dos nomes do xénero das anduriñas, Hirundo, e do xénero dos cirrios, Apus. O nome específico caudacutus significa en latín 'cola aguda ou en punta', do latín cauda e acutus.
Túnel do Corno
Características
Entre os 18 túneles do tramo Lubián-Ourense destaca o túnel do Corno, un dos poucos que son monotubo, que se constrúe na vía dereita, e que será o máis longo do tramo, con 8570 m. Na vía esquerda contraese o túnel Cerdedelo-Prado, só un pouco máis curto, cos seus 8574,44 m. O túnel do Corno execútase en mina (baixo terra) na súa maior parte, aínda que nas bocas prevíronse estruturas en túnel artificial para mellorar a integración das ladeiras. O procedemento construtivo é o denominado novo método austríaco, no que durante a primeira fase, de avance, escávase a metade superior do túnel (bóveda), empregando como sostemento cerchas metálicas (celosías), formigón proxectado (gunitado) e bulóns. Estes elementos metálicos, de 4 ou 6 m, crávanse no terreo desde o interior da escavación para fixala e aumentar a súa estabilidade. Esta primeira fase permite abrir a sección superior do túnel para facilitar o acceso da maquinaria pesada. Posteriormente continúase coa segunda fase, que é a escavación da parte inferior do túnel (contrabóveda).
Concluídas as tarefas de perforación procederase a executar a drenaxe, impermeabilización, formigonado da contrabóveda e revestimento do túnel cunha capa de formigón reforzado con fibras, o que xerará a sección definitiva na que se instalará a vía, electrificación, sinalización e comunicacións.
Adxudicación e comezo das obras
O 30 de marzo de 2012 Adif adxudicou o contrato de construción do subtramo Cerdedelo-Prado. Nel se incluíu a construción do túnel do Corno, que se adxudicou á Unión Temporal de Empresas (UTE) formada por Corsán-Corviam e á empresa de Lalín Taboada y Ramos, cun orzamento de 88.445.654 euros e un prazo de execución de 36 meses.
Adif iniciou a perforación do túnel o 29 de outubro de 2012.
Protestas sindicais
Durante a primeira fase da construción do túnel do Corno producíronse diversos incidentes, e as conseguintes protestas dos traballadores. Xornadas de máis de 12 horas, días que se encadean sen o período mínimo de descanso, e accidentes. O último accidente laboral nesta obra rexistrouse o domingo 3 de agosto de 2014 provocando a segunda queixa en dous meses da CIG ante a Inspección de Traballo e Seguridade Social por supostas carencias en medidas de seguridade e prevención na construción do trazado en Ourense. Esta central sindical pediu á autoridade que realizara unha inspección do túnel do Corno, no que se rexistrou un incendio nun cadro eléctrico que activou o plan de emerxencias e obrigou a desaloxar a trece operarios ante o risco de explosión, xa que no tubo encontrábanse 101 detonadores, e pediu tamén que se investigara se ademais dos detonadores existía algún depósito de explosivos no interior do túnel, extremo que a central considera que podería producirse dado o modus operandi co que lle consta que traballa a adxudicataria dos traballos, a UTE Isolux-Corsán e Taboada y Ramos. O lume rexistrouse a uns 3 km da boca oeste da vía, segundo os Bombeiros de Verín, que formaron parte do operativo de emerxencias.
Dous falecidos desde 2013
En xuño de 2013, un operario de 41 anos natural de Málaga perdeu a súa vida ao caer coa súa retroescavadora por un talude moi pronunciado, nunha pista de servizo para as obras. Compañeiros seus afirmaron daquela que o home queixárase de que a súa máquina freaba mal por deficiencias nos manguitos. Xa antes, en abril do mesmo ano, un enxeñeiro de 37 anos, Carlos Víctor Zabala Fernández, madrileño de Tres Cantos, encargado de supervisar a quenda de noite nas obras da liña de alta velocidade Madrid-Galicia, no subtramo en execución do túnel de Prado, no concello de Vilar de Barrio, perdeu a vida ao ser atropelado por un camión con caixa abatible de grandes dimensións que realizaba manobras no tubo do túnel.
As obras do AVE en Ourense, a dúas velocidades
A finais de 2014 semellaba que as obras en Ourense ían a dúas velocidades. Nos concellos ourensáns que se viran beneficiados pola presenza dos traballadores desde que se iniciaran as obras, algúns viven agora o seu maior auxe, mentres que outros fraquean á espera de que os orzamentos do Estado permitan reiniciar os traballos que se pararon, ou acelerar os que xa están en marcha. De camiño á meseta, a actividade cambia e agora son, entre outros, os municipios de Laza e A Gudiña os que ven como a actividade se multiplicou. Non en van, a ministra de Infraestruturas, Ana Pastor Julián, visitará estes concellos; en concreto percorrerá o traxecto entre Vilariño de Conso, A Gudiña e a parroquia da Vilavella (A Mezquita), no tramo Lubián-Ourense. Alí dará conta da marcha dos traballos que, ao contrario que en Vilar de Barrio ou Baños de Molgas, aumentou nos últimos meses. Pero a velocidade do AVE en Ourense vai por tramos. Os veciños dos concellos que ven pasar as vías polas súas terras —lugares polos que non parará o tren— intentan facerse agora cos beneficios da construción. Pero na actualidade a conclusión é clara: o AVE marcha por Ourense a dúas velocidades.
Despedimentos masivos
O feito é que as diferenzas entre o Adif e as unións temporais de empresas (UTE) que traballan nas obras do AVE a Galicia están a levar por diante centos de empregos, así como as condicións laborais mínimas exixíbeis nestes labores. Así o denuncia a CIG e o confirmarían varios documentos que está a difundir no conflito que mantén co administrador ferroviario. Desde o pasado xaneiro, e segundo o sindicato nacionalista, foron despedidos máis de 200 traballadores en máis dunha decena de tramos entre Zamora e Ourense. Na última vaga de despedimentos, foron uns 70 os operarios expulsados polas empresas en Galicia. Outros 200 máis foron despedidos nos traballos que se desenvolven na parte castelá. E as obras, tal e como recoñece o Adif, acumulan atrasos e seguen ralentizándose desde principios do ano 2015.
Xustificacións das empresas e explicacións da CIG
A xustificación das empresas adxudicatarias para explicar estas masivas rescisións de contratos céntranse no remate da carga de traballo de especialidade ou pola imposibilidade de realizar algunhas obras antes de que se aproben cambios técnicos. Pero a CIG insiste en que non son máis que «problemas de contratación pública» entre o Adif e as UTE. E o que cada vez parece máis obvio é que o intento das adxudicatarias non é outro que forzar cambios técnicos nos proxectos que supoñen o incremento do custo no seu beneficio. Mentres esta liorta sucede, centos de traballadores van ao paro ou ven ameazados os seus postos de traballo. A CIG explica como tres meses despois de que unha das UTE do tramo Cerdedelo-Prado comezase a despedir todos os traballadores, a empresa envía unha comunicación sobre os motivos desta decisión á Comisión Paritaria do Convenio Colectivo para o sector da construción co que, segundo a central, «procura legalizar, a touro pasado, as infraccións laborais» que cometera. Anuncia mesmo un "inexistente" compromiso de readmisión. A empresa argumenta a existencia dunha "causa imprevisíbel" que obrigaría á firma a despedir os traballadores. Pero faino tres meses despois, algo que tornaría «en nula de pleno dereito» a acción segundo a CIG, e xustificando o despedimento masivo nunha «causa allea á vontade do empresario» dificilmente xustificábel».
Reclamacións da CIG
Por todo isto, a CIG reclama que o Ministerio de Fomento interveña, ao tratarse dunha obra pública da que é o último responsábel. A CIG presentará denuncia diante da Inspección de Traballo —será a cuarta xa—, neste caso por infracción en materia laboral dos dereitos dos despedidos. Ademais, presentará demanda de conflito colectivo perante os xulgados do social da provincia, reclamando o pagamento dos salarios xerados desde xaneiro de 2015 dos operarios despedidos e a súa alta na Seguridade Social por «considerar fraudulentas as extincións de contrato» ao agocharse baixo a aparencia de fin de contrato que «deberían vehiculizarse por medio dun ERE, con suspensión de contratos e cotizacións». Ao tempo, reclamará ante a Subdelegación do Goberno para que o Executivo «tome as medidas precisas».
Fomento nega a paralización das obras
Adif nega que as obras de construción do AVE entre Zamora e Ourense estean paralizadas, nin por parte do Administrador de Infraestruturas Ferroviarias nin unilateralmente por parte das empresas adxudicatarias, aínda que admite «determinadas diferenzas de criterio coas adxudicatarias sobre algunhas modificacións relacionadas co proxecto», polas que, iso si, «non se pagará un euro de máis que non estea xustificado».
Pero o feito é que as obras da liña ferroviaria Zamora-Galicia están practicamente paralizadas na maior parte dos treitos desde Zamora cara ao norte. Hai treitos onde hai meses que non pasa ningunha máquina. Adif matizou algunhas cuestións en relación á suposta "paralización" das obras. En primeiro lugar, «non estamos ante unha paralización dos traballos; Adif non parou ningunha obra, e as obras non se poden parar unilateralmente por parte das adxudicatarias; porén, admite que «é certo que hai determinadas diferenzas de criterio coas adxudicatarias sobre algunhas modificacións relacionadas co proxecto» e que «está revisando "con lupa" eses expedientes para avaliar se están xustificados, dado que exixen investimentos adicionais». O departamento responsábel da construción da infraestrutura asegura por último que «en ningún caso esa revisión afectará aos prazos» anunciados pola ministra de Fomento, Ana Pastor, «que fixan a finalización da obra para o ano 2018».
Unha esperanza: reanúdanse as obras do túnel do Corno
Adif anunciou, o 6 de maio de 2015, que se desbloqueara a paralización dos traballos no túnel do Corno. A disparidade de criterios que provocara a tensión entre as empresas adxudicatarias e o administrador ferroviario semella quedar definitivamente atrás e, segundo informaron fontes de Adif, as obras retomáronse a comezos desta semana na boca oeste; as mesmas fontes apuntaron que entre o 7 ou o 8 tamén se reanudarán as obras na boca leste. Con esta reanudación o Goberno central transmite novamente a mensaxe de que o seu compromiso é de que para o 2018 estará rematada a liña entre Zamora e Ourense, tal como prometera a ministra Ana Pastor.
Espiñeiro, Árbol, Vilalba
Espiñeiro é un lugar da parroquia de Árbol no concello lugués de Vilalba na comarca da Terra Chá. Tiña 15 habitantes no ano 2010 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales 5 eran homes e 10 eran mulleres.
Almendralexo
Almendralexo, oficialmente Almendralejo, é un concello español situado na provincia de Badaxoz, en Estremadura. É a capital da comarca da Tierra de Barros. Tiña en 2015 unha poboación de 34.265 habitantes.
Spoleto
Spoleto é unha cidade de Italia na rexión de Umbría, provincia de Perugia, cunha poboación a 31 de decembro de 2004 de 38.563 habitantes. Está a 385 m sobre o nivel do mar no somonte dos Apeninos.
Almendralexo
É coñecida como «Cidade Internacional do Viño» e é a sede do consello regulador da D.O. Ribera del Guadiana, a única denominación de orixe de viño en Estremadura. Forma parte tamén da rexión do cava, segundo o seu consello regulador. Tamén é coñecida como «Cidade do Romanticismo» por ser o lugar de nacemento de dous principais poetas deste movemento literario, José de Espronceda e Carolina Coronado.
Spoleto
Historia
Spoletum ou Spoletium (Σπωλήτιον) foi unha cidade da Umbría, entre Interamna (Terni) e Trebia (Trevi) a uns 15 km ao sur do nacemento do Clitumnus.
Almendralexo
Demografía
Cunha poboación de 34.265 habitantes en 2015 é o cuarto municipio máis poboado da provincia de Badaxoz e o sexto de Estremadura.
Spoleto
Historia
Non se mencionada antes do establecemento da colonia romana (de dereito latino) o -240 xusto despois do final da primeira guerra púnica. O -217 despois da batalla do Lago Trasimeno, Aníbal avanzou ata as portas da cidade e asaltouna pero foi rexeitado.
Almendralexo
Barrios
Os barrios de Almendralexo son: miniatura|Igrexa da Purificación
Spoleto
Historia
O -209 foi unha das colonias que se distinguiu pola súa fidelidade. Despois case non se fala nada dela, pero sábese que foi unha cidade importante. O -167 o senado escolleuna como lugar de confinamento do rei Xentio de Iliria e os seus fillos, pero a cidade rexeitou o honor e entón serían levados a Iguvium.
Almendralexo
Economía
A súa situación nunha das terras máis fértiles de Estremadura e cruzada pola Ruta da Prata converteu á cidade nunha urbe desenvolvida que ofrece unha puxante industria de todo tipo, ademais dunha economía baseada nos cultivos tradicionais do viño e a oliva. Almendralexo é un dos puntais económicos da comunidade autónoma e, á vez, un exemplo de vida rural tradicional, pero polo que máis é coñecida a localidade é polas súas adegas. Algunhas delas posúen os máis prestixiosos premios de viño do mundo.
Spoleto
Historia
Na guerra civil entre Gaio Mario e Sila sufriu severamente. O -82 librouse unha batalla entre Pompeio e Craso, xenerais de Sila, e Carrinas, lugartenente de Carbo, xusto diante da cidade, e o segundo foi derrotado e tívose que refuxiar tras os muros da cidade. Despois da vitoria de Sila a cidade foi castigada severamente, e o seu territorio foi confiscado para o establecemento dunha colonia militar.
Almendralexo
Irmandamentos
O concello de Almendralexo está irmandado co da Rúa desde 2002
Spoleto
Historia
Floro chámaa nesta época “municipia Italiae splendidissima” seguramente unha esaxeración retórica. Cicerón ao cabo dun tempo menciónaa como “colonia Latina in primis sinatura te illustris”. A Lei Xulia fíxoa municipio como outras colonias latinas e o título de colonia xa non o vai obter máis malia que recibiu diversas colonias.
Á guerra de Perugia (-41) foi lugar de retirada de Munacio Planco despois de ser derrotado por Octavio.
Baixo o imperio continuou sendo un municipio importante e próspero. Emiliano estaba acampado preto da cidade cando a morte dos seus rivais Galo e Volusiano lle deu o imperio, e aquí mesmo foi asasinado polos seus soldados despois dun reinado de só tres meses.
Á caída do Imperio (476), e despois do período de Odoacro, pasou aos ostrogodos (493) ata que o 534 foi recuperada por Belisario. O 543 recuperouna Tótila e destruíu parcialmente as súas fortificacións; cando Narsés a conquistou o 555 restaurou as murallas destruídas. O 570 foi ocupada polos longobardos e estableceron nela a sede dun ducado longobardo.
Ver: Ducado de Spoleto.
Foi unida ao Reino napoleónico de Italia (1805) e constituíu o departamento do Trasimeno o 1809. Volveu ao Papa o 1814. O 1860 pasou ao Reino de Sardeña que moi logo se había volver Reino de Italia.
Eleccións ao Parlamento de Cataluña de 1984
O partido máis votado foi, de novo, Convergència i Unió que, con 1.346.729 votos (un 46,56 por cento), obtivo 72 escanos, 29 máis que nas anteriores eleccións, e 31 máis que a segunda forza política, o Partido dos Socialistas de Cataluña. CiU venceu desta volta, polo tanto, por maioría absoluta.
Trala formación do Parlamento de Cataluña, o candidato de Convergència i Unió, Jordi Pujol, foi investido Presidente da Generalitat de Cataluña, por segunda vez consecutiva.
Euarcontos
O dos euarcontos (Euarchonta) é un clado de mamíferos placentarios que comprende catro ordes: as dos dermópteros, os escandentes, os primates e os extintos plesiadapiformes. Tamén inclúe a extinta familia basal dos Adapisoriculidae.
O termo Euarchonta xurdiu por primeira vez na literatura científica en 1999 cando evidencias moleculares suxiren que se debría separarar aos Chiroptera do obsoleto clado dos Archonta.
Recentes investigacións moleculares
Importantes análises das secuencias de ADN nuclear (Murphy et al., 2001) apoian a hipótese de Euarchonta, mentres que outro importante estudo de investigación de secuencias de ADN mitocondrial apoian un tipo de árbore filoxenética diferente (Arnason et al., 2002). Pero un estudo sobre a presenza/ausencia de retrotransposóns deron un forte apoio a Euarchonta (Kriegs et al., 2007).
Algunhas interpretacións de datos moleculares ligan a Primates e Dermoptera nun clado (mirorde) coñecido como Primatomorpha, que sería irmán de Scandentia. Para algúns investigadores Dermoptera sería o grupo máis próximo aos Primtes. Outras interpretacións vinculan a Dermoptera e Scandentia para situalos xuntos nun grupo chamado Sundatheria como irmán do grupo dos primates.
Outras análises filoxenéticas suxiren que Dermoptera e Scandentia forman un clado, Sundatheria, irmán de ''Primates.
Características
Entre outras, os machos teñen a característica de teren un pene externo pendurando, porque non está soldado ao abdome en toda a súa lonxitude.
Etimoloxía
O termo Euarchonta, que significa literalmente "os verdadeiros antepasados", deriva do nome científico Archonta precedido do elemento eu-, derivado do correspondente do grego antigo εύ- eú-, do adverbio έῧ éû, "ben", "verdadeiro".
Pola súa parte Archonta é un plural neutro derivado do grego antigo ἅρχων árchon, "o xefe", "o primeiro".
Filoxenia
A hipótese actual, baseada en evidencias do reloxo molecular, suxiere que os Euarchonta apareceron no período cretáceo, hai uns 88 millóns de anos (MA) e que diverxeron hai uns 86,2 MA para formar os grupos Scandentia e Primatomorpha. Este último diverxeu hai uns 79,6 MA dando lugar ás ordes dos Primates e os Dermoptera.
Cladograma
Porén, a especie fósil máis antiga que pode atribuírse con confianza a Euarchonta (Purgatorius coracis) data do paleoceno temperán, hai 65 MA.
Rosendo de Celanova
Figura relixiosa
Sucedeu ao seu tío Gaón na diocese de Mondoñedo (na sé vella de San Martiño de Mondoñedo), e tras un fecundo mandato e pór orde na institución, abdicou no seu sobriño para retirarse ao mosteiro da súa fundación, que deixara en mans de Fránquila, o abade de San Pedro de Rocas. Foi ponderado por monxes de Celanova polo seu carácter paternal e a súa solicitude cara ós febles e desvalidos. Morto en aura de santidade, foi recoñecido moi cedo como santo polo pobo galego e a Orde de San Bieito, antes da súa canonización por Roma.
Líder político
Fillo dos poderosos aristócratas galegos Gutier Menendiz e Ilduara Eriz (Santa Aldara de Celanova), foi a máxima figura da familia nobre galega emparentada cos reis de Galiza dende os tempos de Ordoño II e a princesa galega Elvira Menéndez.