cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Edmonton
Economía
Tradicionalmente a economía de Edmonton baséase na industria do petróleo (nos anos 40 gañou apelativo de "Oil Capital of Canada"), mais nos últimos anos deesnvolvéronse outros sectores, de xeito que se considera na actualidade que a cidade ten a segunda economía máis diversificada do Canadá. Son particularmente activas as empresas de alta tecnoloxía como Telus, Dell, Intuit, Matrikon, BioWare e General Electric. De feito que goza da taxa local de crecemento máis alta do país: o 6,2 %.
Peto tridáctilo
miniatura|Ovo de Picoides tridactylus miniatura|P. tridactylus, exemplar xove. O peto tridáctilo (Picoides tridactylus) é unha especie de ave piciforme da familia Picidae.
Descrición
Os adultos miden de 21,5 a 24 cm de lonxitude. É de cor negro na cabeza, as ás e a cola, e branco desde a garganta ata o ventre. Os flancos e a parte posterior son de cor branco con franxas negras, e a cola de cor negra coas plumas externas brancas barradas con negro. Os machos adultos teñen un píleo amarelo.
En Eurasia é o único peto cun píleo de cor amarela, o único con tres dedos nas patas, e un dos dous únicos petos de plumaxe branca e negra que carecen de plumas vermellas.
Distribución e hábitat
O hábitat de reprodución esténdese a través dos bosques de coníferas do norte de Eurasia desde Noruega a Corea. Tamén hai poboacións nos Alpes e Cárpatos.
É normalmente residente permanente, pero as aves do norte adoitan migrar cara ao sur e as aves en altas elevacións poden pasar a niveis máis baixos no inverno.
Alimentación
Aliméntan se en árbores de coníferas, onde buscan larvas de escaravellos que furan a madeira ou doutros insectos. Tamén poden comer a froita e o zume da árbore. Estas aves móvense a zonas cun gran número de árbores infestados de insectos, a miúdo despois dun incendio forestal ou inundación.
Taxonomía
Antes considerábase que a especie comprendía tamén formas que vivían en América do Norte, pero posteriores investigacións aconsellaron separalos en especies distintas, o peto tridáctilo euroasiático quedou co nome P. tridactylus, mentres que o americano denominouse P. dorsalis. .
Recoñécense as seguintes subespecies do peto tridáctilo euroasiático:
Fobia social
O trastorno ansioso social, tamén coñecido como ansiedade social ou fobia social, é un trastorno psicolóxico do espectro dos trastornos de ansiedade. É unha síndrome caracterizada por manifestacións de alarma, tensión nerviosa e desconforto desencadeadas pola exposición á avaliación social, o que ocorre cando o afectado precisa relacionarse con outras persoas, realizar traballos baixo observación ou participar de actividades sociais. Isto ocorre até o punto de interferir na maneira de vivir de quen o sofre, facendo que se sinta inseguro, axexado, incómodo, con sensacións intensas e desagradables sobre o que pensan del outras persoas.
As persoas afectadas por esta patoloxía comprenden que os seus medos son irracionais, no entanto, experimentan unha enorme aprensión a confrontar as situacións socialmente temidas e normalmente fan de todo para evitalas. Durante as situacións temidas, é frecuentemente presente nestas persoas a sensación de que os outros as están xulgando e, tales suxeitos, normalmente temen ser vistos como ansiosos, fracos ou estúpidos. Por conta disto, tenden frecuentemente a illarse. As situacións temidas poden ser ou numerosas, neste caso trataríase do subtipo xeneralizado (concorrer a festas ou reunións, coñecer nova xente, participar de pequenos grupos de traballo, realizar conquistas amorosas) ou únicas e específicas, subtipo discreto (dar un discurso, actuar fronte ao público, ir ao baño cando hai outras persoas ao lado).
Guacamole
220px|thumb|Guacamole220px|thumb|Guacamole O guacamole é unha preparación de orixe mesoamericana, elaborada machucando principalmente aguacate, cebola, tomate, chile e especias até conseguir unha consistencia pastosa.
O nome guacamole (coñecido como guacamol en América Central e Cuba) provén do náhuatl "Ahuacatlmolli" traducido ao galego, que se compón das verbas "Ahuacatl" (aguacate) + "molli" (mollo). O aguacate tiña unha significación erótica para os aztecas, tanto que as mulleres non podían apañar os froitos, xa que simbolizaban os testículos. Segundo a mitoloxía prehispánica, Quetzalcóatl, o deus azteca, ofreceu a receita do guacamole aos toltecas, que a estenderon polo territorio de Mesoamérica.
Nun principio consistía nun mollo de aguacate e auga, á que se lle engadiu posteriormente outros ingredientes.
México é o produtor número un de aguacate a nivel mundial e o principal produtor de aguacate en México é a cidade de Uruapan, Michoacán, de onde sae o produto de exportación a lugares tan afastados como o Medio Oriente, os Estados Unidos, o Canadá, Europa e o Xapón, onde é moi prezado, aínda que son produtos moi caros neses lugares, sobre todo en Asia.
Preparación
A receita orixinal do guacamole, prepárase con aguacates esmagados, zume de limón, tomate, pemento, cebola, coandro, allo e sal. Porén existen diversas variantes de receitas para facer guacamole, engadíndolle máis especies e incluso produtos do mar como luras picadas. Tamén nos Estados Unidos comercialízase o guacamole dip, mais é considerado polos mexicanos como unha variante pobre, porque se lle engade maionesa e esta dilúe un chisco o sabor do aguacate. A receita moderna e básica do guacamole consiste en moer até ter unha mestura uniforme, nun molcajete (un morteiro mexicano) a polpa de aguacates, engadindo cebola e pemento verde, picados finamente creando unha mestura de cor verde clara a cal se condimenta con sal e unhas pingas de limón. Tamén se lle pode engadir coandro picado moi fino. Unha variante é cando se lle engade tomate asado ou cru. Porén, en México, a isto non se lle considera propiamente guacamole, senón salsa. No Norte de México (Sonora e Baixa California) acostúmase moer o aguacate soamente, ou como variante cómese engadindi auga un pouco leite ou crema, para facelo máis líquido e lograr que rinda máis.
Uso
Na cociña mexicana úsase como mollo picante para acompañar todo tipo de acos, tortas molotes e outros guisos, a maioría con base nas carnes vermellas. Polo contrario noutras cociñas o mesmo mollo ou variedades se usan como mollos, periscos ou prato principal, tal é o caso dos Estados Unidos onde se come con totopos ou se usa como mollo para guisos de carne. En lugares onde os aguacates son custosos (por exemplo o norte dos Estados Unidos, Europa, Australia, Xapón ou Canadá) o guacamole é considerado como unha exquisitez; polo tanto, a maionesa e a crema serven para complementar e aumentar o volume do mollo; así en cociñas como a australiana engádese viño tinto á mestura. Nalgunhas cociñas suramericanas como a Arxentina ou en Europa estase usando como base para guisados con moluscos e crustáceos.
Na cociña mexicana empréganse ademais dous tipos de guacamole, o totalmente moio e o que ten anacod de aguacate, ao primeiro se lle denomina de forma popular como "aguamole", que é o normalmente servido en taquerías populares ou postos ambulantes de comida. O que ten anacos adoita ser máis caro e se usa principalmente no lar, serve para acompañar pratos de carne frixida ou á prancha. Na cociña mexicana dise que engadir zume de limón ademais de darlle mellor sabor prevén que o guacamole perda a cor e oxide coa exposición ao ar libre, tomando un sabor e cor pouco agradábel, ao igual que deixar unha semente de aguacate na mestura, en realidade a presenza de osíxeno é a que produce o efecto e se prevén tapando a mestura para diminuír a exposición ao ar.
Ademais do seu delicioso sabor, o guacamole é altamente beneficioso para a saúde cardiovascular, xa que axuda a baixar os niveis de colesterol, de triglicéridos e aumenta os niveis de "colesterol bo" Este efecto saudábel prodúceos o abacate, por ser un froito de alto valor enerxético rico en graxas monoinsaturadas, que son as recomendadas no momento de termos unha dieta para combater o colesterol. Tem tamén antioxidantes, así como vitamina E. Unicamente non debe ser consumido por persoas que teñan cálculos na vesícula biliar, dado que orixina mobilización dos mesmos orixinando dor intensa. Este delicioso mollo como moitas outras preparacións da comida mexicana, enriqueceu a comida do mundo, incluíndo a galega, aportándolle sabor e identidade.
948
Véxase tamén
Historia ano a ano
Bigamia
miniatura|Miniatura medieval que mostra a personaxe [[Biblia|bíblica Elcaná xunto ás súas dúas esposas Ana e Penina. A primeira non podía procrear pero era a máis amada por Elcaná, mentres a segunda deulle varios fillos. Deus compadeceuse e concedeulle a fertilidade a Ana, quen deu a luz a Samuel, o último profeta do pobo de Israel.]] A bigamia é o acto e estado dunha persoa que contrae un segundo matrimonio estando xa casada. É un termo formado polas palabras de orixe grega bis, que significa dúas veces, e gamia, gamos, matrimonio, polo que no seu sentido etimolóxico equivale a matrimonio dobre. No campo do dereito, e máis especificamente no do dereito canónico, contraponse a monogamia considerada polo cristianismo como a verdadeira e única forma do matrimonio. De acordo en gran medida con esta tradición cristiá a bigamia é un delito en Europa e en América, e noutros países con herdanzas xurídicas, culturais e relixiosas diversas.
Condensador multitubular
Un condensador multitubular é un tipo de condensador que ten como obxectivo mellorar a transmisión de calor entre dous fluídos en movemento. Agrúpanse en paralelo no interior dun cilindro de grande diámetro todos os tubos destinados á circulación da auga. A condensación do fluído refrixerante faise no exterior destes tubos de auga, servindo a parte inferior como recipiente de líquido refrixerante condensado, sen que o líquido acumulado interfira na condensación dos vapores sobre o feixe de tubos. Os tubos, están separados uns doutros unhas 1,5 veces o seu diámetro exterior e van dispostos seguindo unha armazón de triángulos equiláteros. O circuíto de auga dos condensadores con tubos rectos pode limparse con facilidade sen ter que intervir no circuíto de fluído refrixerante. Nos condensadores que utilizan como medio arrefriador a auga do mar (como no caso dos buques) os elementos que están en contacto deberán estar formados por unha aliaxe de cobre-níquel para evitar a corrosión.
Rebecca Romijn
Rebecca Alie Romijn, nada o 6 de novembro de 1972 en Berkeley (California), é unha actriz e modelo estadounidense. É recoñecida internacionalmente por interpretar a "Mística" no filme X-Men, e a "Alexis Meade" na serie de televisión Ugly Betty.
Filmografía
miniatura|dereita|Rebecca Romijn en marzo de [[2007.]] miniatura|dereita|Romijn promocionando a [[serie de televisión Chuck en San Diego no 2009.]]
Theodoros Katsanevas
Theodoros Katsanevas (en grego: Θεόδωρος Κατσανέβας), nado en Atenas oo 13 de marzo de 1947, é un político grego. Foi presidente da "Organización grega para o emprego de man de obra" (Οργανισός Απασχόλησης Εργατικού Δυναμικού, OAED) desde 1981 até 1985 e do Instituto de Seguridade Social (Ίδρυμα Κοινωνικών Ασφαλίσεων, IKA) desde 1985 até 1989. Tamén foi deputado polo PASOK (Movemento Socialista Panhelénico) desde 1989 até 2004.
Traxectoria
Graduouse en Economía na Universidade do Pireo, obtivo unha mestría en Relacións Industriais na Universidade de Warwick e un doutoramento en economía no sector laboral na Escola de Economía e Ciencia Política de Londres. Participou na resistencia contra o réxime dos coroneis, e foi un dos fundadores do PASOK.
En 1981, foi un dos redactores do programa de goberno de Andreas Papandreu e foi nomeado á organización estatal do emprego, a Organización grega para o emprego de man de obra. A continuación, pasa ao "Instituto de Seguridade Social" en 1985. En 1989, foi elixido no segundo distrito de Atenas polo PASOK, do cal foi representante até o 2004. Nese ano, el e outros oito deputados foron excluídos oficialmente de candidaturas por parte do propio partido.
O fundador do PASOK, Andreas Papandreu, sogro de Katsanevas, cunha nota no seu testamento aberto en setembro de 1996, chamouno "a vergoña da familia". En 1998, o xornalista Spyros Karatzaferis publicou no xornal Athinaiki (Αθηναϊκή) unha foto de Katsanevas coa lenda "vergoña" (Όνειδος, òneidos). Por esta razón, en 2003, Karatzaferis foi declarado culpable de difamación por un tribunal ateniense e condenado a unha compensación de 10 millóns de dracmas (uns 30.000 euros).
miniatura|[[Andreas Papandreou, sogro de Katsanevas.]] O 1 de maio de 2013, fundou un novo movemento, Dracma - Movemento Democrático Grego Cinco Estrelas (ΔΡΑΧΜΗ, Ελληνική Δημοκρατική Κίνηση Πέντε Αστέρων), que se inspira no italiano Movemento 5 Estrelas. En 2014, unha historia similar á de 1998, Katsanevas pediu unha indemnización de 200 000 euros e unha pena dun ano de prisión para un administrador de Wikipedia en grego, acusándoo de non eliminar partes de textos difamatorios.
O canón do paraíso
O canón do paraíso (en Paradise Canyon) é un filme estadounidense de 1935 dirixido por Carl L. Pierson e protagonizado por John Wayne. O filme foi o derradeiro western de Wayne con Monogram Pictures/Lone Star Production.
Estreouse en galego o 9 de setembro de 1991 a través da TVG.
Henri Poincaré
Traxectoria
No campo da mecánica elaborou diversos traballos sobre as teorías da luz e as ondas electromagnéticas, e desenvolveu, xunto Albert Einstein e H. Lorentz, a Teoría da Relatividade restrinxida (tamén coñecida como Relatividade especial). A conxectura de Poincaré é unha das conxecturas (recentemente demostrada para a esfera tridimensional no espazo de catro dimensións polo matemático ruso Grigory Perelman) máis desafiantes da topoloxía alxébrica, sendo o primeiro en considerares a posibilidade do caos nun sistema determinista, no seu traballo sobre órbitas planetarias. Este traballo tivo pouco interese ata que comezou o estudo moderno da dinámica caótica en 1963.
Premios Frei Martín Sarmiento
Os Premios Frei Martín Sarmiento recoñecen obras literarias en galego seleccionadas polo alumnado e as familias dos centros educativos de Escolas Católicas.
Henri Poincaré
Traxectoria
En 1889 foi premiado polos seus traballos sobre o problema dos tres corpos, básico no ámbito da astronomía. Algúns dos seus traballos máis importantes inclúen os tres volumes de Os novos métodos da mecánica celeste (Les méthodes nouvelles de la mécanique céleste), publicados entre 1892 e 1899, e Leccións de mecánica celeste (Leçons de mécanique céleste, 1905). Tamén escribiu numerosas obras de epistemoloxía, propedéutica, metodoloxía e divulgación científica que acadaron unha gran popularidade, como Ciencia e hipótese (1901), Ciencia e método (1908) e O valor da ciencia (1904).
Premios Frei Martín Sarmiento
En 2018 chegaron á súa XIV edición.
Das Experiment
Das Experiment é un filme alemán dirixido por Oliver Hirschbiegel que foi estreado no 2001. Está baseado na novela de Mario Giordano Black Box e conta a historia dun experimento social que se asemella ó de Philip Zimbardo durante o experimento da prisión de Stanford de 1971.
Perseo
miniatura|Perseo, coa cabeza de Medusa. Perseo Περσεύς, o lendario fundador de Micenas e da dinastía micénica dos Aqueos, foi o primeiro dos heroes da mitoloxía grega cuxas fazañas na derrota de varios monstros deron pé á creación dos mitos dos deuses olímpicos. Perseo decapitou a gorgona Medusa, e salvou a Andrómeda do monstro mariño Ceto.
Nacemento
miniatura|Perseo sostendo a cabeza de Medusa (fresco de [[Pompeia)]] Segundo a versión do Pseudo-Apolodoro e a de Pausanias, un oráculo anunciara a Acrisio, rei de Argos, que morrería a mans do seu propio neto. Para evitalo, Acrisio fixo encerrar a súa filla Dánae nunha torre de bronce (ou nunha cámara subterránea dese material) para impedir que tivese trato con ningún varón. Con todo, o rei dos deuses, Zeus, transformouse nunha choiva de ouro que caeu en Dánae desde o teito e deixouna embarazada. Pero había outra tradición que dicía que fora Preto, irmán de Acrisio, quen seducira a Dánae. En calquera caso, a princesa concibiu a Perseo. Ao decatarse Acrisio, non crendo divino o nacemento do neno, arroxouno con Dánae ao mar nun cofre de madeira. O mar foi acougado por Poseidón por petición de Zeus, e a nai e o fillo sobreviviron e alcanzaron a costa da illa de Sérifos. Nesa illa gobernaba o rei Polidectes, e o seu irmán Dictis recolleu a muller e o neno, a quen criaría como se fose o seu fillo.
Expedición para matar a Medusa
miniatura|Pintura de [[Joachim Wtewael: Perseo liberando a Andrómeda. Museo do Louvre. París. Os pintores renacentistas asociaron a miúdo, erroneamente, o voo de Perseo co cabalo alado Pegaso. Na tradición dos mitos gregos, Perseo voa cas súas sandalias aladas.]]
Perseo partiu, guiado polos deuses Atenea e Hermes, en busca das fillas de Forcis: as graias, irmás das gorgonas. As graias eran tres anciás que só tiñan un ollo e un dente para as tres, e íanllos pasando unha á outra. Perseo arrebatoulles o ollo e o dente, e, a cambio de devolverllos, obrigounas a confesar onde vivían as Hespérides, pois Atenea dixéralle que elas lle darían armas para vencer a gorgona.
Así, Perseo atopou as ninfas, das que obtería un zurrón máxico (kibisis) para conter a cabeza sen perigo. Hermes deulle unhas sandalias aladas, Zeus deulle a súa fouce de adamante e o casco de Hades, que volvía invisible a quen o levase posto. Ademais, recibiu de Atenea un escudo brillante como un espello.
Armado con estes obxectos, Perseo chegou a introducirse na morada das Gorgonas, que, como as Graias, eran fillas de Forcis. Mentres estaban durmidas as Gorgonas, Perseo achegouse a elas. Atenea guiou a man de Perseo, que ademais usou como espello o escudo de bronce que lle prestou a deusa para ver a Medusa sen mirala directamente. Así, Perseo alcanzou a cortar a cabeza da Gorgona, da que naceron o cabalo alado Pegaso e o xigante Crisaor. Perseo saíu do palacio das Gorgonas. Esteno e Euríale, as irmás inmortais de Medusa, buscaron a Perseo pero non puideron atopalo porque o casco de Hades o facía invisible.
Rescate de Andrómeda
miniatura|Perseo mata a Polidectes. Ao chegar a Etiopía ou, noutras versións, a Iafa, Perseo atopou a Andrómeda encadeada a unha rocha: mandárana deixar alí os seus pais, os reis Cefeo e Casiopea, para que fose devorada por un monstro mariño que fora enviado polos deuses como castigo por xactarse Casiopea de ser máis fermosa que as nereidas. Un oráculo de Amón dixera que só se verían libres do monstro se lle era ofrecida Andrómeda como alimento. Perseo quedou prendado de Andrómeda e decidiu liberala. Tras pedir a man da princesa a Cefeo e Casiopea, matou o monstro coa súa espada, ou, segundo outras versións, petrificando unha parte do monstro ao mostrarlle a cabeza de Medusa.
Durante o banquete de vodas con Andrómeda, chegou Fineo, tío paterno dela e á vez o seu prometido. Comezou unha batalla entre quen apoiaban o enlace e os partidarios de Fineo. Perseo matou a moitos, pero, ao ver a inferioridade numérica do seu bando, non tivo máis remedio que empregar a cabeza de Medusa para converter en pedra a Fineo e os que o acompañaban. Perseo e Andrómeda lograron finalmente casar e chegaron a ter sete fillos: os varóns Perses, Alceo, Heleo, Méstor, Esténelo e Electrión, e unha filla chamada Gorgófone.
San Paio, Santiago de Compostela
Santiago de San Paio é unha parroquia que se localiza no concello de Santiago de Compostela. Segundo o IGE en 2018 tiña 302 habitantes (153 mulleres e 149 homes), distribuídos en 8 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 328 habitantes.
949
Véxase tamén
Historia ano a ano
Muro (construción)
miniatura|Muro común en [[Nowogard (Polonia).]] miniatura|Muro (valado) entre leiras na [[A Caeira, Poio (San Salvador), Poio|Caeira (Poio).]] Un muro é unha construción lineal, vertical e exenta, é dicir, non suxeita á xurisdición ordinaria, que serve para protexer ou delimitar un terreo, polo que xeralmente é de natureza pétrea.
Tamén se emprega a palabra muro para referirse a:
Existen distintos tipos de muros atendendo á súa función:
Igor Tamm
Igor Ievguènievitx Tamm (en ruso И́горь Евге́ньевич Та́мм), nado en Vladivostok o 8 de xullo de 1895 e finado en Moscova o 12 de abril de 1971, foi un físico soviético galardoado en 1958 co Premio Nobel de Física.
Traxectoria
Sendo ben pequeno trasladouse xunto coa súa familia a Kirovohrad, situada hoxe en día en Ucraína. En 1918 iniciou os seus estudos de física na Universidade de Edimburgo xunto con Borís Hessen, que continuou posteriormente na Universidade de Moscova, onde se graduou no ano 1918. En 1928 Igor Tamm colaborou durante uns meses con Paul Ehrenfest na Universidade de Leiden.
Investigacións científicas
En 1958 foi galardoado co Premio Nobel de Física, xunto con Pavel Cherenkov e Ilya Frank, polo descubrimento e a interpretación da Radiación Cherenkov. Tamm e Frank realizaron a explicación teórica sobre o modelo exposto por Pavel Txerenkov, denominada Radiación Cherenkov, no cal este modelo sucede cando as partículas viaxan nun medio opticamente transparente a unha velocidade maior que a velocidade da luz neste propio medio.
Posteriormente o Premio Nobel da Paz Andrei Dmitrievich Sakharov propuxo a Tamm o confinamento de plasma extremadamente ionizado por campos magnéticos como método de control da fusión termonuclear.
Camiño do Corgo
Camiño do Corgo é unha publicación trimestral editada polo Grupo de Normalización Lingüística (GNL) do IES Monelos da Coruña.
Traxectoria
Fundado en 1998 co obxectivo de promove-la lingua e cultura galegas entre o seu alumnado, a publicación leva o nome dunha rúa próxima ó instituto, pola que cada mañá centos de rapazas e rapaces se dirixen a este centro. O seu mantemento estivo organizado dende un primeiro momento polo seminario de lingua galega, pola profesora María Xosé Sánchez López, a coordinadora do xornal. Tamén colaboraron persoas coma Mercedes Queixas ou Óliver Laxe.
Jealsa-Rianxeira
miniatura|300px|[[Juan José Dieste (dereita), alcalde de Boiro, xunto o Conselleiro de Industria, Javier Guerra (esquerda), e Jesús Alonso (centro), propietario de Jealsa-Rianxeira.]]
Jealsa Rianxeira é unha sociedade anónima con domicilio social na rúa Bodion, de Boiro, A Coruña, co seguinte obxecto social: ''Artigo 2. Obxecto. Constitúe o obxecto social da Sociedade: 1º A fabricación, compravenda, importación, exportación e subministración de toda clase de conservas de peixe e mariscos; o seu envasado e comercio en xeral de tal industria.''
Historia
A empresa créase no ano 1958 da man de Jesús Alonso Fernández pero non é ata o ano 1974 cando a empresa pasa a constituírse en sociedade anónima co nome de Jesús Alonso, S.A. (Jealsa).
No ano 1991 a empresa adquire o que será a segunda planta de procesamento, que funcionará como complemento da primeira planta, na que está centralizado o proceso de elaboración de conservas de atún, cunha capacidade de produción de 400 Tm/día. Tamén cabe destacar que antes de facer esta adquisición, no 1987, Jealsa foi a primeira empresa en introducir o abrefácil nas súas latas.
O ano 1998 foi importante para a empresa, xa que incorpora o aceite de oliva en toda a súa gama de produtos.
No ano 2000 constitúese a sociedade Mare Aperto froito do proceso de joint venture con Star en Italia. Un ano máis tarde coñécese un dato revelador sobre a importancia da empresa no sector, prodúcense uns 390 millóns de latas.
Frota propia
A través da súa filial Sant Yago, teñen en funcionamento un buque atuneiro e un buque auxiliar. Tamén participan na compañía atuneira española Albaroca, S.A. Con este sistema asegúranse o aprovisionamento da materia prima.
Produción
O Grupo Jealsa Rianxeira facturou no ano 2010 uns 421 millóns de euros, o que supón un 14% máis que en 2009; crecemento impulsado principalmente polas exportacións que aumentaron nun 47% en dito ano.
Deste modo, Jealsa consolídase no mercado nacional como a segunda compañía conserveira. Os seus principais produtos conserveiros son: Atún claro en aceite de oliva, atún claro en aceite vexetal, bonito, lura, marisco, mexillóns, sardiñas, ensaladas e como novidade destacan os bocaditos.
Para a súa produción, o grupo dispón de dúas plantas de procesamento, ambas situadas en Galicia. A principal, destinada á fabricación de conservas de atún, está considerada polos expertos como unha das máis modernas do mundo. Na segunda planta, elabora o resto da gama de produtos.
Calidade
Os mexillóns son extraídos das Rías Galegas, as sardiñas dos caladoiros Atlántico Español-Portugués e do Cantábrico Español, Sardinillas dos caladoiros Atlántico Español–Portugués e do Mediterráneo.
A calidade dos produtos está avalada por certificados como Galicia Calidade e o EFSIS HIGHER. Este último, concedido pola asociación de distribuidores e importadores británicos.
Albrecht Altdorfer
miniatura|esquerda|A batalla de Alexandre, 1529 Albrecht Altdorfer, nado en Ratisbona c. 1480 e finado na mesma cidade en 1538, foi un pintor alemán, líder da escola do Danubio no sur de Alemaña, contemporáneo de Albrecht Dürer. Foi pintor de temas relixiosos e mitolóxicos, famoso tamén por pintar paisaxes pola súa fermosura e non como ilustración de ningunha historia ou parábola, quizais o primeiro pintor europeo en colocar a paisaxe como motivo autónomo, como centro do seu traballo.
As paisaxes de Altdorfer adoitan ser verticais, como A batalla de Alexandre en Issos (1529, Múnic). Esta extraordinaria pintura mostra unha vista no sur do Mediterráneo, cunha masa de figuras nunha grande batalla en primeiro plano. Os combatentes están en Issos, na Turquía moderna, pero a vista se esténdese alén de Chipre até a costa de Exipto, península do Sinaí e o Mar Vermello. Orixinalmente formaba parte dun conxunto de pinturas históricas con mesmo formato.
A batalla de Alexandre en Issos está considerada como a súa obra mestra; co pretexto de representar a vitoria de Alexandre sobre Darío ilustra unha visión do mundo radicalmente nova, un novo tipoloxía pictórica chamada Paisaxe do mundo.
As pinturas de Altdorfer fanse eco dos descubrimentos de Nicolao Copérnico, presentado pola primeira volta un mundo no que o Sol ocupa o lugar da Terra como centro do Universo.
António Teixeira
António Teixeira, nado en Lisboa o 14 de maio de 1707 e finado en 1774, foi un compositor portugués.
Traxectoria
Naceu e morreu en Lisboa. Estudou en Roma de 1714 a 1728, e no día 11 de xuño do mesmo ano foi elixido Capelán-cantor da Sé de Lisboa. Escribiu algunhas cantatas festivas para membros da aristocracia e compuxo música para polo menos tres Óperas de António José da Silva, Guerras de Alecrim e Menjerona, As Variedades de Proteu e O Labirinto de Creta. José Mazza afirmou ter composto sete Óperas, que foron realizados por grandes marionetas, no Teatro do Bairro Alto en Lisboa entre 1733 e 1739. No día 28 de novembro de 1765 tórnase membro da Irmandade de Santa Cecília. A súa obra máis importante é o sacro Te Deum a 20 voces para a igrexa de San Roque, un traballo en grande escala que sofre a influencia do modo policoral do barroco romano. As súas obras sacras están nos arquivos da Sé de Lisboa.
Facebook
miniatura|200px|[[Mark Zuckerberg, creador de Facebook.]]miniatura|Sede de Facebook en Palo Alto (California).|200px
Características
Nun primeiro momento o acceso estaba limitado aos propios alumnos da universidade pero progresivamente ampliouse a alumnos doutras universidades da Ivy League e posteriormente a calquera estudante universitario, dos institutos e na actualidade calquera persoa maior de 13 anos cunha conta de correo electrónico pode rexistrarse.
A mediados de 2007 publicáronse as versións en francés, alemán e castelán para impulsar a súa expansión fóra de Estados Unidos. Posteriormente traduciuse a outras linguas, como o galego. No ano 2011, Facebook contaba con 750 millóns de membros, e traducións a 70 idiomas.
Historia
Zuckerberg escribiu o software para unha web chamada Facemash o 28 de outubro de 2003 durante o seu segundo ano en Harvard. Segundo The Harvard Crimson, o sitio era comparable a Hot or Not e usaba fotos compiladas de anuarios subidos á rede de nove facultades, colocando dúas delas unha a cada lado e os usuarios tiñan que escoller o individuo máis atractivo. Para conseguilo Zuckerberg hackeou a rede informática protexida de Harvard e copiou imaxes privadas. Harvard non tiña un anuario común nesa época pero as diversas facultades tiñan anuarios de alumnos desde mediados da década de 1980. Facemash logrou 450 visitantes e 22.000 fotos vistas nas súas primeiras catro horas en funcionamento. Aos poucos días a administración de Harvard eliminou a web e ameazou coa expulsión a Zuckerberg por violar dereitos de propiedade, a privacidade individual e por romper a seguridade da rede da universidade pero esta acabou retirando os cargos.. En xaneiro de 2004 Zuckerberg comezou a escribir o código para unha nova web, segundo declaracións súas inspirado nunha editorial de The Harvard Crimson sobre Facemash. e o 4 de febreiro lanzou "Thefacebook", orixinalmente localizado en thefacebook.com.
Seis días despois de lanzar a web, tres alumnos de Harvard (Cameron Winklevoss, Tyler Winklevoss e Divya Narendra) acusaron a Zuckerberg de intencionalmente facelos crer que lles axudaría a crear unha rede social de nome HarvardConnection.com e afirmaron que no canto usaron as súas ideas para construír un produto competidor.
Ao comezo o acceso estaba limitado a estudantes de Harvard e ao mes máis da metade dos estudantes estaban rexistrados no servizo. En marzo de 2004 permitiuse o rexistro os alumnos das universidades de Columbia, Stanford e Yale. , progresivamente abriuse a todas as universidades dos Estados Unidos e o Canadá
No ano 2005 a compañía eliminou o the do seu nome logo de mercar o nome de dominio facebook.com por 200.000 dólares. En setembro de 2005 fíxose unha versión para estudantes de secundaria e Facebook permitiu o rexistro a empregados de certas compañías, incluíndo Apple Inc. e Microsoft. e o 26 de setembro de 2006, Facebook permitía o acceso a calquera maior de 13 anos cun enderezo de correo electrónico válido.
A finais de 2007, Facebook tiña 100.000 páxinas comerciais, que comezaron como páxinas de grupos pero que pasaron a denominarse páxinas de compañías. O 24 de outubro de 2007, Microsoft anunciou que mercara o 1,6% de Facebook por 240 millóns de dólares, dándolle a Facebook un valor total de 15 mil millóns de dólares. O paquete mercado por Microsoft incluía dereitos para colocar anuncios internacionais na rede social. En outubro de 2008 Facebook anunciou que ía establecer a súa sede internacional na capital irlandesa, Dublín.
En 2021 Frances Haugen revelou fallos no control de contido.
N-559
A N-559 ou Conexión A-52 / N-120 é unha estrada nacional convencional que conecta a A-52 coa N-120 no limiar entre as comarcas do Condado e a da Paradanta. Atravesa os concellos das Neves, A Cañiza, Mondariz e Covelo, cun percorrido de 5,61 quilómetros.
Horizonte
Horizonte pode referirse a:
Muralla
miniatura|dereita|[[Muralla de Lugo.]] Unha muralla é un muro pechado destinado á protección e defensa dun determinado sitio.
Historia e características
As murallas usáronse dende a prehistoria e foron moi comúns na Idade Media. Algunhas arrodeaban un castelo, outras unha cidade (como as murallas de Lugo, Xirona ou Ávila) e outras formaban grandes liñas defensivas, como a Gran Muralla Chinesa.
Algunhas complementábanse con torreóns e fosos para aumentar a súa inexpugnabilidade. A parte máis complexa de construír son as portas, que representa asemade o punto feble e o máis importante, pois eran estes os únicos puntos de entrada e saída do recinto.
Joaquim Botet i Sisó
Joaquim Botet i Sisó, nado en Xirona en 1846 e finado na mesma cidade o 27 de xaneiro de 1917, foi un arqueólogo, numismático e historiador catalán.
Traxectoria
A familia Botet proviña de Lloret de Mar e a mediados do século XIX instalouse en Xirona. Tratábase dunha familia de comerciantes cunha certa tradición militar. Os seus pais, Climent Botet i Franquesa e Dolors Sisó i Rovira, tiveron outros catro fillos ademais de Joaquim.
Joaquim estudou Dereito na Universidade de Barcelona, onde se moveu en ambientes catalanistas e recibiu esta influencia de parte dos seus profesores. Ao rematar a súa carreira decidiu non exercer o dereito senón dedicarse e a iniciativas cívicas, así como á difusión do patrimonio xerundense.
Foi o editor das revistas Lo Geronès e La Renaixença, de Barcelona. Botet chegou a ter moito recoñecemento no eido académico: presidiu a Asociación Literaria de Xirona e foi académico da Real Academia das Boas Letras de Barcelona e académico correspondente da Real Academia da Historia, de Madrid.
En 1894 fundou o primeiro Centro Catalanista de Xirona.
No terreo político, foi alcalde de Xirona entre 1894 e 1897 e deputado provincial entre 1881 e 1888. Tamén foi xuíz municipal (1882-1883), conservador do Museo Provincial (1896-1904) e tesoureiro de Unió Catalanista en 1898.
Estudos historiográficos
Recóllense aquí as monografías da súa autoría. Os numerosísimos artigos en revistas especializadas foron indexados por Miquel Crusafont i Sabater.
Tohmajärvi
Tohmajärvi é un municipio de Finlandia situado na rexión de Carelia do Norte. En 2018 a súa poboación era de 4 480 habitantes. A superficie do termo municipal é de 895,36 km2, dos cales 57,60 km2 son auga. O concello ten unha densidade de poboación de 5,35 hab./km².
Limita cos concellos de Joensuu, Kitee e Rääkkylä, todos eles pertencentes á súa mesma rexión. O leste do concello fai fronteira con Rusia.
O concello é unilingüe en finés.
Ollomol
O ollomol (Pagellus bogaraveo) é un peixe acantopterixio da familia dos espáridos, común no litoral atlántico europeo e na zona occidental do mar Mediterráneo.
Descrición
Ten un aspecto típico de espárido, con corpo moi comprimido lateralmente. Cabeza curta e redondeada, boca pequena e ollos moi grandes. O dorso é vermello pardusco, e os costados prateados. Todas as aletas son de cor rosa - avermellada. Distínguese dos demais espáridos por unha mancha difusa negra situada no nacemento da liña lateral que o cruza, enriba da base da aleta pectoral. Os exemplares novos son de cor máis pálida e carecen ás veces da mancha escura. Poden acadar até os 60 cm de lonxitude.
Os exemplares máis pequenos son coñecidos como "pachán", "pancho" , "panchó" , "panchiño" ou "buraz" (burás nas zonas con seseo implosivo).
Alimentación
Aínda que é omnívoro, aliméntase sobre todo de crustáceos e outros invertebrados e peixes pequenos.
Reprodución
Acadan a madurez sexual aos dous anos, con 15–20 cm. O normal é que se reproduza en inverno, pero no Mediterráneo occidental faino entre xuño e setembro. Aproximadamente o 10% dos individuos son hermafroditas proterándricos.
Pesca
miniatura|Ollomol no mercado do [[O Grove|Grove.]] Captúrase tanto con rede de pesca como por palangre. A súa carne é branca, moi apreciada sobre todo en España e Italia.
Gastronomía
É a especie máis estimada da familia dos espáridos. A cantidade de graxa oscila entre case magro en primavera até ter un 9 % do seu peso en inverno. Nesta época adóitase cociñar á grella ou no forno. En España é frecuente a súa preparación na gastronomía en Nadal, sendo dúas especialidades o ollomol á madrileña ou á donostiarra.
Academia Británica
A Academia Británica (en inglés: British Academy) é a academia nacional do Reino Unido para as humanidades e as ciencias sociais, fundada en 1902 e merecedora da Carta Real (Royal Charter) no mesmo ano
A British Academy é unha organización benéfica autónoma, con sede nos números 10 e 11 de Carlton House Terrace, en Londres. Componse de máis dun milleiro de membros, destacados eruditos que abranguen todas as disciplinas das humanidades e das ciencias sociais, e é un organismo para o financiamento de proxectos de investigación en todo o Reino Unido.
O seu financiamento baséase fundamentalmente nunha subvención anual do Departamento de Negocios, Innovación e Talento (BIS). No exercicio 2019-2020 dispuxo dun orzamento de 60.727.817 libras.
Finalidade
A Academia actúa con cinco propósitos fundamentais:
Historia
A creación dunha "academia británica para a promoción dos estudos históricos, filosóficos e filolóxicos" propúxose por vez primeira en 1899, para que Gran Bretaña puidese estar representada nos encontros académicos europeos e americanos. A organización, que desde aquel momento se coñeceu simplemente como a British Academy, iniciouse o 17 de decembro de 1901 como unha simple sociedade, que adquiriu a Carta Real do rei Eduardo VII o 8 de agosto de 1902.
Desde entón, foron moitos os eruditos británicos da rama das humanidades e as ciencias sociais que participaron da vida da academia, entre eles John Maynard Keynes, Isaiah Berlin, C. S. Lewis e Henry Moore.
Ata a tempada 1927-1928, a Academia non tiña unha sede propia, e daquela instalouse nunhas salas no número e de Burlington Gardens. En 1968 trasladouse ata a veciña Burlington House e, posteriormente, ás proximidades de Regent's Park. Non foi ata 1998 cando a Academia Británica se instalou definitivamente na localización actual de Carlton House Terrace, nos números 10 e 11, con vistas a St James's Park. O edificio foi deseñado polo arquitecto John Nash e construíuse entre a década de 1920 e a de 1930. O número 10 foi anteriormente a residencia londiniense da familia Ridley e o número 11 foi, de 1856 a 1875, o fogar do primeiro ministro William Gladstone.
miniatura|160x160px|Selo da Academia Británica, deseñado por Debbie Cook en [[2008.]]
En marzo de 2010, a Academia comezou un proxecto de renovación e restauración das salas públicas do número 11, con orzamento de 2,75 millóns de libras, logo da saída do seu anterior inquilino, a Asociación da Prensa Estranxeira. Nesta operación, na que se uniron os dous edificio, completouse en xaneiro de 2011, e entre os novos espazos creados salienta o auditorio Wolfson, cunha capacidade de 150 asentos. O resto das instalacións componse de oficinas e diversas salas para conferencias e outros eventos da Academia.
A historia, as vicisitudes e os logros da Academia Británica quedaron rexistrados en senllas obras de dous secretarios da institución; a de Frederic Kenyon, de 37 páxinas, cobre ata o ano 1951, en tanto que a de Mortimer Wheeles abrangue entre os anos 1949 e 1968.
Membros e seccións
miniatura|194x194px| O [[Teoloxía|teólogo e poeta Rowan Williams, membro da Academia Británica. ]]
A elección como membro da Academia Británica supón unha alta distinción académica en humanidades e ciencias sociais, baseada nos traballos de investigación publicados polo candidato. Ademais dos membros de pleno dereito (arredor de 1.000), necesariamente residentes no Reino Unido no momento do seu nomeamento, existen tamén os membros correspondentes (máis de 300), residentes noutros países pero cunha conexión coas investigacións levadas a cabo pola Academia, e, finalmente, os membros honoríficos (31 en 2021), caracterizados por realizar contribucións especiais aos propósitos da Academia.
Todos os membros electos son encadrados nalgunha das seguintes seccións da Academia:
Labor internacional
miniatura|220x220px| Sede de Academia Británica en [[Roma. ]]
Coa finalidade de promover os intereses da investigación e da aprendizaxe no Reino Unido por todo o mundo, a Academia Británica traballa na creación de redes e na colaboración internacional, de xeito que se aborde a investigación en humanidades e en ciencias sociais desde unha perspectiva global. Para isto, a Academia definiu sete áreas de traballo: África, China, Oriente Medio, Europa, Asia meridional, e Hispanoamérica e o Caribe.
Ademais diso, a Academia Británica tamén financia e coordina unha rede de institucións estranxeiras que brindan experiencia local, apoio loxística e, con frecuencia, unha base de traballo para académicos do Reino Unido. Algúns destes institutos de investigación están en cidades como Amán, Ancara, Atenas, Xerusalén, Nairobi, Roma ou Teherán. Outras institucións destas redes están radicadas no Reino Unido e executan programas de investigación estratéxica noutras partes do mundo, como África, Hispanoamérica, e o sur e o sueste asiático.
Eventos públicos
miniatura| Coloquio na Academia Británica.
A British Academy organiza un amplo programa anual de máis de 50 conferencias públicas, paneis de discusión e seminarios acerca de novas investigacións e nos que se debaten temas de actualidade. Entre elas inclúense series de conferencias celebradas ao longo dos anos, como é o caso das Shakespeare Lectures, que teñen lugar anualmente desde 1911.
Premios
miniatura|160x160px| Medalla presidencial da Academia Británica.
A Academia Británica outorga un total de 15 premios e medallas, a maioría deles de concesión anual:
Medallas da Academia
miniatura|185x185px| O [[numismático Roger Bland, galardoado coa medalla presidencial da Academia Británica en 2016. ]] miniatura|160x160px| O [[numismático Andrew Burnett (esquerda), galardoado co premio Derek Allen 2020, da Academia Británica. ]]
Presidentes da Academia Británica
miniatura|235x235px| Edward Maunde Thompson, segundo presidente da Academia Británica.
Esta é unha listaxe dos presidentes da Academia Británica desde a súa fundación en 1902:
Publicacións
As publicacións da Academia Británica organízanse nas seguintes series editoriais:
André da Silva Gomes
Traxectoria
Pouco se sabe sobre a súa formación musical e cultural. Acredítase que pode ter recibido clases ou, como mínimo, influencia de David Pérez (1711-1778), compositor napolitano de ascendencia española, Mestre da Real Capela Palatina de Palermo, que foi vivir algúns anos a Portugal, como Mestre da Capela Imperial de Lisboa. Pérez desenvolveu actividades pedagóxicas importantes en Portugal. Influente compositor de Opere Série, David Pérez dirixiu toda a vida musical da corte de José I ata o fin da súa vida, influíndo en todos os compositores portugueses do seu tempo.
Non se sabe se André da Silva Gomes xa se tiña mudado para o Brasil ou se veu especialmente para asumir en 1774 o cargo de Mestre de capela da catedral da cidade de São Paulo. Era bispo de São Paulo, na época, Frei Manuel da Ressurreição (bispo de 1771 a 1789). Silva Gomes foi o cuarto mestre a ocupar o cargo na Sé paulistana. Outra versión di que chegou a São Paulo xuntamente con Manuel da Ressurreição, franciscano que foi o terceiro dos bispos da futura Arquidiocese de São Paulo.
O músico era tido como home dinámico e fértil creador, tendo reorganizado o Coro, tan pronto asumiu como comezou a compor pezas para os actos relixiosos da época.
José Sarmiento Valladares
José Sarmiento de Valladares y Arines, primeiro duque de Atrisco, bautizado o 4 de maio de 1643 en San Román de Saxamonde, Redondela, e finado o 10 de setembro de 1708 en Madrid, foi vicerrei de Nova España.
André da Silva Gomes
Traxectoria
São Paulo, mesmo elevada a cidade en 1711, era aínda moi pobre na segunda metade do século XVIII. Mesmo así fundou unha escola gratuíta de música e organizou unha orquestra que contaba coa participación do organista Inácio Xavier de Carvalho. Consta que en todas as solemnidades, Silva Gomes marcaba a súa presenza.
José Sarmiento Valladares
Traxectoria
miniatura|Igrexa, único elemento que queda do [[Pazo de San Román|pazo de S. Román, onde viviu José Sarmiento de Valladares.]] Foi o segundo fillo de Gregorio Sarmiento de Valladares e a súa curmá Juana Sarmiento; e sobriño de Diego Sarmiento de Valladares, bispo e inquisidor xeneral. O seu irmán máis vello, Luis Sarmiento de Valladares, foi o primeiro marques de Valladares.
André da Silva Gomes
Traxectoria
Non tivo fillos do seu casamento en 1775 con Maria Garcia de Jesus, mas criou unha enteada, alén de adoptar dezaseis nenos, deulles sobrenome de familia, ensinoulles non só as primeiras letras mas música. Entre eses fillos adoptivos destacáranse Joaquim José da Silva e Antônio Garcia da Silva Gomes, que tamén foron seus discípulos musicais. Antônio, alén de músico, tomou as ordes relixiosas, vindo a ser o futuro capelán da Sé.
José Sarmiento Valladares
Traxectoria
Casou entre 1688 e 1689 cunha cuarta neta do gobernante azteca Moctezuma, Jerónima María de Moctezuma, III condesa de Moctezuma de Tultengo († novembro de 1692), coa que tivo dúas fillas, Fausta Dominga († 1697) e Melchora Juana († 1717), sucesivas condesas de Moctezuma, que non tiveron descendencia. Despois de enviuvar, casou en segundas nupcias, en xaneiro de 1694 en Madrid, con María Andrea de Guzmán e Dávila († 1709), filla dos Marqueses de Astorga, coa que tivo unha filla, Bernarda Dominica Sarmiento de Valladares e Guzmán († 1752), que casou dúas veces e non tivo descendencia.
André da Silva Gomes
Traxectoria
En 1789, André da Silva Gomes, tendo ingresado na carreira militar, dirixiu a corporación musical e alcanzou o cargo de tenente coronel. En 1797 foi contratado para o maxisterio, ensinando Gramática Latina. Coa chegada de Pedro I do Brasil a São Paulo en 1822, dirixiu na catedral o Te Deum da súa autoría en homenaxe ao futuro emperador. No día 7 de setembro proclamábase a independencia do Brasil. Na Casa da Ópera, foi André da Silva Gomes o encargado das solemnidades.
José Sarmiento Valladares
Traxectoria
Designado vicerrei en decembro de 1696, tomou posesión do cargo en febreiro de 1697. Ese mesmo ano concedeu permiso oficial aos xesuítas Juan María de Salvatierra e Eusebio Francisco Kino, para emprender novas actividades misioneiras e de exploración territorial da Baixa California. Autorizou o consumo de pulque polos indíxenas.
Foi o derradeiro vicerrei que serviu á Casa de Austria. En 1702 participou na Batalla de Rande. En decreto de 17 de novembro de 1704, recollido en Real Despacho de 17 de abril de 1708, Filipe V outorgoulle o título de duque de Atrisco, con Grandeza de España de primeira clase.
André da Silva Gomes
Traxectoria
Morreu aos 92 anos, na cidade de São Paulo.
Obra
Da obra de André da Silva Gomes chegaron ata nós cerca de 130 partituras, de acordo con información do musicólogo Régis Duprat. É Duprat quen afirma: "Os músicos da época colonial exercían a profesión de forma máis avanzada do que poderíamos imaxinar. O Tratado de Contraponto, de André da Silva Gomes, revela regras da composición que un bo músico europeo podería seguir. Os documentos máis antigos das súas composicións datan de 1774. Estas constan de antífonas, cánticos relixiosos, himnos, ladaíñas, misas, nocturnos, ofertorios, oficios fúnebres, oficios da Semana Santa, salmos etc.