cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Theo Jörgensmann
Theo Jörgensmann, nado o 29 de setembro de 1948 en Bottrop, é un clarinetista e compositor alemán de Jazz.
A Agrela de San Vicente, Vigo, Carral
A Agrela de San Vicente é un lugar da parroquia de San Vicente de Vigo no concello coruñés de Carral na comarca da Coruña. Tiña 4 habitantes no ano 2016 segundo datos do INE dos cales 2 eran homes e 2 eran mulleres.
Espiñeiro marítimo
O espiñeiro marítimo (espiñeiro amarelo ou espiño cerval marítimo) Hippophae rhamnoides é unha planta do xénero Hippophae, da familia Elaeagnaceae, común nas costas atlánticas de Europa. É un arbusto espiñento de bagas comestíbeis.
Distribución e hábitat
É nativa de Europa, Asia Menor e o Cáucaso onde medra en terreos areentos, dunas e, en xeral, na beiramar, onde a miúdo forma matogueiras.
É a especie de espiñeiro cerval (Hippophae) máis amplamente distribuída sobre todo na faixa atlántica e no noroeste da China. En Europa atópase confinada ao longo da beiramar, onde os ventos espallan ar ateigado de sal, o que evita que outras plantas se desenvolvan, mais na Asia central atópase máis amplamente distribuída nos áridos semidesertos, onde outras plantas non aturan nestas condicións de sequidade; en Europa central e en Asia atópase coma un arbusto subalpino por riba da liña de árbores nas montañas, e outras áreas sollosas tales como os bancos de area dos ríos.
Descrición
É un arbusto espiñento que acada 1-3 metros de altura. Tronco e pólas de cor pardo claro e escamosas. Ten unha gran densidade de pólas e talos ergueitos con gran cantidade de espiños. As follas son moi características, dunha cor cinsenta prateada pálida, lanceoladas, de 3–8 cm de lonxitude e de menos de 7 mm de largura, prateadas polo envés. É unha planta dioica, con plantas macho e femia separadas. As plantas macho producen flores marróns que desprenden gran cantidade de pole que o vento se encarga de espallar. Son flores pequenas, unisexuais, de cor verde e formando longos acios. A planta femia produce unha especie de falsas bagas de 6–9 mm de diámetro, sendo en realidade aquenios de cor alaranxada arrodeados dun cáliz carnoso que lle dá aspecto de drupa. Son froitos brandos e zumarentos, cun gran contido de vitamina C (120 mg por 100 g); algunhas variedades teñen un gran contido de vitamina A, vitamina E, e aceites esenciais. Son unha importante fonte de alimentación para os paxaros durante o inverno, especialmente para os tordos e merlos. As súas follas son a base da alimentación da larva da avelaíña costeira da especie Eupithecia fraxinata (Eupithecia innotata f. fraxinata - a avelaíña dos freixos). Utilízana tamén coma alimento as larvas doutras lepidópteros incluídas as Euproctis chrysorrhoea, Cosmia trapezina, Saturnia pavonia, Erannis defoliaria e Coleophora elaeagnisella.
Usos
A colla das bagas ten grande dificultade polos numerosos espiños que ten a planta. Unha técnica común de colleita é a de tirar unha póla enteira, mais isto dana o arbusto e reduce a produtividade das futuras collas. Nalgunhas variedades as pólas tíranse despois das primeiras xeadas, daquela as bagas despréndense de xeito moito máis doado. Durante a Guerra fría, os horticultores rusos e da Alemaña Oriental, desenvolveron novas variedades dun gran valor nutricional, grandes bagas, diferentes épocas de maduración, e pólas facilmente colleitábeis.
Durante centos de anos, as xentes do sueste de Asia usaron esta planta para preservar e tratar varios alimentos.
Oficina Nacional de Impresión (Xapón)
A Oficina Nacional de Impresión (en xaponés: 国立印刷局, Kokuritsu Insatsu-kyoku –NPB–) é un organismo autónomo de titularidade pública dependente do Goberno xaponés, responsable da produción do papel moeda circulante no Xapón, así como doutros produtos como os selos postais e o boletín oficial do Estado xaponés.
Historia
En xaneiro de 1872 a Oficina de Papel Moeda asumiu a encomenda da fabricación de billetes, así como da produción do papel e diversos labores de impresión, entre os que cómpre salientar a produción de selos postais, títulos financeiros, pasaportes e impresión tipográfica. O primeiro billete xaponés producido pola Oficina de Papel Moeda foi o dun ien datado o 15 de outubro de 1877.
O 1 de xaneiro de 1898, a Oficina de Papel Moeda fusionouse coa Oficina da Gaceta Oficial e, como resultado, adquiriu tamén a misión de imprimir o boletín oficial, a partir do 2 de xullo dese mesmo ano.
En abril de 2003, a Oficina Nacional de Impresión adquiriu a condición de organismo autónomo de titularidade pública.
Organización
miniatura|222x222px| [[Papel moeda|Billetes xaponeses producidos pola Oficina Nacional de Impresión. ]] A Oficina Nacional de Impresión componse dunha sede central, un instituto de investigación, un servizo de publicacións gobernamentais e varias plantas de produción.
Plantas
miniatura|190x190px| [[Pasaporte xaponés, producido pola Oficina Nacional de Impresión. ]] A Oficina Nacional de Impresión ten varias plantas de produción. A establecida en Toranomon é a responsable da impresión do boletín oficial e doutras publicacións gobernamentais. Na de Takinogawa fabrícase o papel moeda, títulos financeiros, bonos públicos e papel timbrado, e nas de Odawara, Shizuoka e Hikone tamén se producen billetes. Na planta de Ōji imprímense os selos postais. Pola súa banda, nas plantas de Odawara e de Okayama prodúcese o papel.
Actividades ambientais
A política ambiental da Oficina Nacional de Impresión é "realizar actividades comerciais en harmonía co ambiente". Cinco das súas plantas xa acadaron a certificación ISO 14001: Takinogawa en 2002, Odawara en 2004, Hikone en 2006, Okayama en 2007 e Shizuoka en 2009.
Ænima
Ænima foi o primeiro disco de Tool para Justin Chancellor, que viña da banda Peach, despois da saída de Paul D'Amour debido a diferenzas artísticas.
Listaxe de cancións
Todos os temas compostos por Maynard James Keenan, Adam Jones, Justin Chancellor e Danny Carey agás onde se indique.
Rafael del Riego
Rafael del Riego Flórez, nado en Tuña (Tinéu) o 9 de abril de 1784 e finado en Madrid o 7 de novembro de 1823, foi un militar e político asturiano. Deu nome ao Himno de Riego, que foi o himno oficial de España durante a Segunda República.
Traxectoria
Naceu nunha familia nobre, pero en decadencia. Tras licenciarse na Universidade de Oviedo en 1807, trasladouse a Madrid, ingresando no exército. En 1808, durante a Guerra de Independencia española foi capturado polos franceses no Escorial, mais logrou fuxir para Asturias, onde o seu pai era membro da Xunta Suprema asturiana.
O 10 de setembro participou na Batalla de Espinosa de los Monteros, volvendo caer prisioneiro. Levado para Francia, foi liberado. Viaxou por Inglaterra e Alemaña. En 1814 regresou a España, obtendo o rango de tenente coronel.
Durante os seis anos de monarquía absoluta, que seguiron á volta a España de Fernando VII, ingresou na masonaría, conspirando contra o soberano. En 1819 o rei formou un exército para loitar nas Guerras de Independencia suramericanas, Riego dirixía o batallón asturiano. Logo de chegar a Cádiz, onde deberían embarcar as tropas cara a América, xunto con Antonio Quiroga e outros oficiais, organizou un motín o 1 de xaneiro de 1820 en Cabezas de San Juan, coa intención de reimplantar a Constitución de 1812. Riego marchou coas tropas desde Andalucía, buscando provocar un levantamento antirrealista, mais sen acadar demasiado éxito. Porén, outro levantamento en Galiza si logrou provocar adhesións no resto de España. O 7 de marzo de 1820, a casa real en Madrid rendeuse ante os soldados do xeneral Ballesteros, e o 10 de marzo o rei confirmou a restauración da Constitución española de 1812. Inaugurábase así o período da historia española coñecido como o Trienio liberal.
miniatura|Estatua de Rafael del Riego en Oviedo. O novo goberno ascendeu a Riego ao grao de Capitán Xeneral, primeiro de Galiza (non chegaría a tomar posesión do cargo) e despois de Aragón, o 8 de xaneiro de 1821. O 18 de xuño casou coa súa sobriña María Teresa del Riego y Bustillos. O 4 de setembro de 1821 ao ser descuberta unha conxura republicana, foi feito prisioneiro. Mais a súa popularidade e as manifestacións efectuadas en Madrid forzaron a súa posta en liberdade. En marzo de 1822 foi elixido membro das Cortes.
En decembro de 1822, no Congreso de Verona, a Santa Alianza considerou que o réxime liberal español debía ser suprimido, encargándoselle a Francia a reinstauración da monarquía absoluta. O 7 de abril de 1823, os Cen Mil Fillos de San Luís, cruzaron a fronteira española. Riego dirixiu o 3º exército, pero o 15 de setembro, derrotado, foi novamente feito prisioneiro na localidade de Arquillos (Xaén).
Enviado a Madrid, a pesar da amnistía anunciada, foi inculpado de traizón. O 7 de novembro de 1823, Rafael del Riego foi aforcado na praza da Cebada, en Madrid.
Na actualidade o seu retrato figura no edificio das Cortes.
Na literatura galega
Aparece na novela Sándalo de María Xosé Porteiro.
Julián de Revollar Mihura
Julián de Revollar Mihura, foi un político e empresario conserveiro en Baiona, que ostentou a alcaldía interinamente entre febreiro de 1930 e xuño do mesmo ano
Número complexo
Os números complexos son unha extensión dos números reais que teñén estrutura de corpo. O conxunto dos números complexos represéntanse pola letra \mathbb{C}, cumpríndose que, onde \mathbb{R} é o conxunto dos números reais.
Agapito García Atadell
Agapito García Atadell, nado en Viveiro o 18 de maio de 1902 e finado en Sevilla o 15 de xullo de 1937, foi un obreiro tipógrafo e sindicalista galego. É coñecido polo seu papel durante a guerra civil española, ao dirixir unha checa en Madrid durante os primeiros meses da contenda e pola súa participación na represión. O seu nome quedou asociado coas checas e coa represión republicana en Madrid durante a contenda. Fuxido da zona republicana pouco antes da Batalla de Madrid, foi capturado polos franquistas, xulgado e executado.
Número complexo
A necesidade de introducir o conxunto dos números complexos veu dunha gran deficiencia que teñen os números reais: a de que non toda función polinómica ten unha raíz real. O exemplo máis sinxelo é o de que non existe ningún número real x que satisfaga x^2+1=0. Esta deficiencia é tan grave que os matemáticos sentiron a necesiadade de inventar un número \mathrm{i} coa propiedade de que. A introdución deste número \mathrm{i} "imaxinario" parecía simplificar en gran medida moitos cálculos alxébricos, especialmente cando se admitían os "números complexos" a+bi (para ) e se supoñían válidas todas as leis do cálculo aritmético dos números reais.
Agapito García Atadell
Traxectoria
miniatura|300px|Os deputados socialistas [[Ramón Lamoneda|Lamoneda, Anastasio de Gracia e Bugeda, co director das Milicias de Investigación, Agapito García Atadell, e un grupo de milicianos dos que traballaban ás súas ordes, entre eles Pedro Penabad Rodríguez.]] Obreiro tipógrafo e sindicalista. Militou na Asociación General del Arte de Imprimir, en 1927 era Secretario xeral do Comité Central da Federación de Juventudes Comunistas. En 1928 trasladouse a Madrid para traballar nos talleres de El Sol e de La Voz. Ingresou na Agrupación Socialista de Madrid en 1930 e foi un destacado militante do Partido Socialista Obrero Español durante a Segunda República, máis próximo a Indalecio Prieto do que a Largo Caballero. Estivo na cadea trala folga xeral revolucionaria de 1934.
Guerra civil
Despois do golpe de estado de Franco, o PSOE decide reforzar a policía con republicanos leais. Á fronte dunha desas brigadas, denominadas Milicias Populares de Investigación criminal, formada por 48 homes, sitúase García Atadell.
A brigada que actuaba violentamente e sen mediación de procesos xudiciais, foi responsable en total de ata 800 detencións de persoas vencelladas ao bando golpista, á Igrexa ou en xeral á dereita, moitas delas asasinadas. Ademais, as detencións serviron como fonte de financiamento, e as brigadas recadaban grandes cantidades en diñeiro e xoias. Os editoriais dos dous principais xornais socialistas El Socialista e Informaciones, apoiaron as súas actuacións.
Número complexo
Conteñen os números reais e os imaxinarios puros e constitúen posibelmente unha das construcións teóricas máis dignas da intelixencia humana. Os análogos do cálculo diferencial e integral con números complexos reciben o nome de análise complexa.
Agapito García Atadell
Fuxida e captura
miniatura|250px|Fotografías en 1937, logo da súa detención polos franquistas. En outubro de 1936, García Atadell, canda ao seu colaborador Pedro Penabad Rodríguez e as súas respectivas parellas, tentaron escapar clandestinamente de España polo porto de Alacant alegando que precisaba realizar un servizo de contraespionaxe. Nesa cidade conseguiu un visado de cidadán cubano e embarcou para Marsella no buque arxentino 25 de mayo. Dende Marsella marcharon a Saint-Nazaire, onde embarcaron cara a Cuba no transatlántico francés Mexique o 19 de novembro. Pero o buque aportou dúas veces en territorio controlado polo exército golpista: primeiro na Coruña e logo en Santa Cruz de la Palma, onde finalmente García Atadell e Penabad foron detidos. Foron trasladado primeiro a Santa Cruz de Tenerife e logo a Sevilla, onde lles fixeron un consello de guerra e os condenaron a pena de morte, sendo executados no garrote vil polo verdugo Cándido Cartón.
Número complexo
Historia
A primeira referencia fugaz á raíz cadrada dun número negativo pode dicirse que quizais ocorreu no traballo do matemático grego do século I Herón de Alexandría, cando na súa obra Stereometrica considerou, aparentemente por erro, o volume dun tronco de pirámide imposíbel, chegando no seus cálculos á expresión. Pero como non se concibían cantidades negativas na matemática helenística, Herón simplemente reemprazouna pola positiva.
O pulo no estudo dos números complexos con carácter de seu, xurdiu no século XVI cando matemáticos italianos, como Tartaglia e Cardano, encontraron solucións alxébricas para ecuacións polinómicas de terceiro e cuarto grao. Decatáronse pronto de que estas fórmulas, mesmo se só había solucións reais, requirían ás veces o uso de raíces cadradas de números negativos. Por exemplo, para a ecuación cúbica da forma, Tartaglia atopou que as súas solucións veñen dadas pola fórmula.
A primeira vista, isto parece non ter sentido, porén os cálculos formais con números complexos mostran que a ecuación z^3=i ten por solucións -\mathrm{i}, e. Substituíndo sucesivamente estas tres solucións por na fórmula de Tartaglia mencionada e simplificando, obtéñense as solucións 0, 1 e −1 como solucións da ecuación x^3=x. Obviamente, esta ecuación pódese resolver dun xeito máis directo e sinxelo, pero este exemplo ilustra que cando se usan fórmulas xerais (sen utilizar funcións trigonométricas) para resolver ecuacións cúbicas con tres raíces reais distintas, como séculos máis tarde outros matemáticos demostraron rigorosamante, o uso dos números complexos é inevitábel. Mesmo esta situación non se pode rectificar factorizando coa axuda do teorema das raíces racionais, se o polinomio cúbico que aparece na ecuación igualado a 0 é irreducíbel (o chamado casus irreducibilis). Este enigma levou a Cardano a concibir os números complexos dun xeito rudimentario, arredor de 1545. Rafael Bombelli foi o primeiro en abordar explicitamente estas solucións aparentemente paradoxais das ecuacións cúbicas, e desenvolveu as regras para a adición, subtracción, multiplicación e extracción de raíces de números complexos.
O termo imaxinario para estas cantidades foi acuñado por Descartes en 1637, aínda que estivo a piques de subliñar a súa natureza imaxinaria.
No século XVIII estendeuse o uso dos números complexos pois se advertiu que a manipulación formal de expresións complexas podería usarse para simplificar os cálculos no que interveñen funcións trigonométricas. Por exemplo, en 1730 Abraham de Moivre observou que as complicadas identidades que relacionan as funcións trigonométricas dun múltiplo enteiro dun ángulo coas potencias das funcións trigonométricas dese ángulo poderían simplemente volverse a expresar mediante a seguinte coñecida fórmula que leva o seu nome, a fórmula de De Moivre:. En 1748, traballando formalmente con series de potencias complexas, Leonhard Euler foi máis alá e obtivo a fórmula de Euler da análise complexa:, observando que esta fórmula podía usarse para reducir calquera identidade trigonométrica a outras identidades exponenciais moito máis simples.
Cauchy e Riemann achegaron ideas fundamentais da análise complexa, elevándoa a un alto estado de acabamento. Un formalismo máis abstracto para os números complexos foi desenvolvido posteriormente por Hamilton, quen estendeu esta abstracción á teoría dos cuaternións.
Os termos comúns usados na teoría débense principalmente aos fundadores. Argand nomeou a o factor dirección, e a  o módulo; Cauchy en 1828 chamou a  a forma reducida e aparentemente introduciu o termo argumento; Gauss usou \mathrm{i} para \sqrt{-1}, ideou a forma binómica, e chamou a a^2 + b^2 a norma. A expresión coeficiente de dirección, usada frecuentemente para, débese a Hankel (1867), e valor absoluto para módulo foi idea de Weierstrass.
Escritores clásicos posteriores da teoría dos números complexos son, entre outros: Richard Dedekind, Otto Hölder, Felix Klein, Henri Poincaré, Hermann Schwarz e Karl Weierstrass.
Definición
Un número complexo é un par ordenado de números reais; se z=(a,b) é un número complexo, dise que a é a parte real de z,, e que b é a parte imaxinaria de z,. O conxunto de todos os números complexos desígnase por \mathbb{C}.
Díxose na introdución que. En realidade, isto non é certo nun sentido estrito pois un número real non é un par ordenado de números reais, porén esta dificultade é menor xa que os números complexos da forma (a,0) compórtanse respecto á suma e multiplicación de números complexos do mesmo xeito que o fan os números reais respecto á súa suma e multiplicación. En efecto:
Por esta razón convense en designar (a,0) simplemente por a.
Pola contra, os números complexos cuxa parte real é nula, chámanse imaxinarios puros
Dous números complexos son iguais se coinciden as súas partes reais e as súas partes imaxinarias, é dicir:
Unidade imaxinaria. Forma binómica
Defínese a unidade imaxinaria, que se representa por \mathrm{i}, como o número complexo imaxinario puro:
O nome de unidade imaxinaria vén dado polo feito de que calquera número imaxinario puro pode expresarse como o produto da súa parte imaxinaria por \mathrm{i}. En efecto:
Obsérvese que (a última igualdade xustifícase polo convenio de identificar os números reais cos complexos cuxa parte imaxinaria é nula). Polo tanto,.
Ademais : Esta forma de expresar un número complexo, coñécese como forma binómica.
Representación gráfica dos complexos
miniatura|150px|Representación gráfica do complexo a+bi no [[plano complexo.]] As sucesivas catergorías de números (naturais, enteiros, racionais...) pódense representar sobre a recta. Os números reais énchena por completo de modo que a cada número real lle corresponde un punto da recta e viceversa. É por iso que se fala da recta real.
Para representar os complexos hai que saír da recta e ir ao plano, o plano complexo, chamado así pola mesma razón que a recta real: cada punto do plano representa a un número complexo e viceversa.
Tomando uns eixes de coordenadas perpendiculares, no eixe horizontal, ou eixe real, represéntase a parte real do número complexo; e a parte imaxinaria represéntase no eixe vertical, ou eixe. Do mesmo xeito que se representan vectores no plano, a representación dun número complexo é a frecha que une a orixe co punto que determinan ás súas partes reais e imaxinaria. Dito punto chámase afixo do número complexo.
Operacións con números complexos
A forma binómica é moi útil para realizar operacións con números complexos, sen máis que seguir as regras das operacións dos números reais e tendo en conta que.
As operacións xa definidas da suma e a multiplicación, expresadas en forma binómica son:
Os números complexos poden tamén restarse e dividilos (se o divisor non é nulo). Para definir estas operacións necesítase definir o oposto e o conxugado dun número complexo.
O oposto dun número complexo z, que se representa por -z é aquel cuxas partes real e imaxinaria son as opostas das do número dado; así, o oposto de é. O conxugado dun número complexo z, que se representa por \bar{z}, é o que resulta de cambiarlle de signo á parte imaxinaria, é dicir, o complexo conxugado de é.
Para restar dous complexos súmaselle ao minuendo o oposto do subtraendo: Para dividir dous números complexos, multiplícanse o dividendo e o divisor polo conxugado do divisor:
A potencia dun número complexo pódese facer reiterando a multiplicación do complexo por si mesmo, pero é máis doado facer esta operación, así como a radicación, traballando coa forma polar do complexo.
Forma polar
Un xeito alternativo de definir un punto P(x, y) no plano complexo en vez de empregar as coordenadas x e y, é empregar a distancia do punto á orixe de coordenadas O(0, 0), xunto co ángulo entre o eixe positivo real e o vector no sentido positivo (contrario ás agullas do reloxo). Isto conduce á idea da forma polar dos números complexos.
O módulo dun número complexo z é a lonxitude do vector que o representa, o que une a orixe de coordenadas co afixo P(a, b) do complexo. Represéntase por |z|.
O argumento de z é o ángulo que forma o vector que o representa, co eixo real positivo. Escríbese \arg(z).
Se |z| = r e, o número complexo pódese expresar así: z = rα. Esta é a forma módulo-argumento ou polar dun número complexo.
Obsérvese que un número complexo admite infinitos argumentos: De entre todos eles elíxese por convenio só un está entre 0o e 360o ou entre 0 e 2π radiáns, que é o que se elixe como argumento principal. No estudo das funcións de variable complexa séguese o mesmo criterio, aínda que algúns autores elixen o argumento principal entre -π e π radiáns (-180o e 180o).
Non ten sentido poñer o número complexo 0 en forma polar, mais é común escoller arbitrariamente 0.
Paso da forma binómica á polar
O argumento calcúlase tendo en conta que a tanxente do argumento é o cociente entre as partes imaxinaria e real:, polo tanto. miniatura| Propiedades:
Paso da forma polar á binómica
de onde:,.
En consecuencia, a forma binómica do complexo é:.
Sacando factor común, obtense:.
Esta última expresión é o que se coñece como forma trigonométrica do número complexo e serve para pasar da forma polar á binómica. Usando a identidade de Euler pode escribirse.
Operacións con complexos en forma polar
A forma polar non é de moita axuda para realizar a suma e a resta de números complexos, porén, para o produto e, en consecuencia, para potencia e a división, a forma polar conduce a un xeito sinxelo de realizaren estas operacións.
Produto
Para efectuar o produto, primeiramente escríbense os complexos a multiplicar en forma polar, e usando as fórmulas trigonométricas do coseno e o seno da suma de dous ángulos, chégase á expresión en forma polar:
É dicir, o produto de dous complexos é outro complexo cuxo módulo é o produto dos seus módulos e cuxo argumento é igual á suma dos argumentos dos factores:
Unha consecuencia interesante é que se se multiplica un complexo calquera z=r_\alpha por outro de módulo un 1_\beta, o resultado é xirar en sentido positivo z un ángulo β arredor da orixe.
Potencia
Ao elevar un complexo a unha potencia natural, o modulo queda elevado a esa potencia e o argumento queda multiplicado por esa potencia: pois a potencia non é máis que multiplicar o complexo por si mesmo n veces.
División
Para dividir dous complexos divídense os seus módulos e réstanse os seus argumentos: pois, aplicando a fórmula do produto:.
Fórmula de De Moivre
Escribindo en forma trigonométrica o resultado obtido para a potencia dun complexo, obtemos:
Facendo r=1, obtemos a fórmula de De Moivre: que é moi útil en trigonometría pois permite calcular e, en función de \cos \alpha e \sin \alpha.
Radicación de números complexos
En efecto, sexa R_\beta un número complexo do que se queren calcular as raíces n-ésimas. Por definición, se entón. Pero como, débense dar as igualdades: Polo tanto, a raíz n-ésima dun complexo ten por módulo a raíz n-ésima do módulo do complexo e de argumento o seu argumento dividido polo índice n da raíz. Porén, tendo en conta que o argumento dun complexo non é único (podemos obter infinitos argumentos a partir do principal, sumándolle ou restándolle 360º ou 2π radiáns as veces que se queira), a división por n dos distintos argumentos non será o mesmo ángulo. Na expresión anterior, substituíndo β por outro argumento ou, obtéñense n argumentos distintos: (Obsérvese que para k=n se obtería o mesmo argumento que para k=0, e comezarían a repetirse os argumentos. O mesmo ocorre se se toman valores enteiros negativos de k).
En conclusión, un número complexo R_\beta ten n raíces complexas, todas elas co mesmo módulo e de argumentos :
Corpo
O conxunto dos números complexos coas dúas operacións suma e produto definidas nel, ten estrutura de corpo. En efecto, cúmprense todos os axiomas da definición de corpo : Polo tanto é un corpo. É un corpo non ordenado pois non é posible establecer unha relación de orde total en \mathbb{C}, como ocorre en \mathbb{R}.
O corpo dos números reais é un subcorpo de, se identificar o número real a co complexo.
Espazo vectorial
O conxunto dos números complexos é un espazo vectorial real coa operación interna suma de complexos xa definida, e a externa produto por un número real (escalar) definida do seguinte xeito: Efectivamente, é un espazo vectorial sobre \mathbb{R} (nótese que se usan os mesmos símbolos + para a suma de complexos e a suma de reais, e \cdot para o produto de números complexos e o produto por escalar, e mesmo ambos produtos se expresan sen ningunha notación) xa que verifica os oito axiomas de espazo vectorial:
A dimensión deste espazo vectorial é 2. A base canónica é a formada polas unidades real e imaxinaria:.
Dan
O termo Dan pode referirse a:
Ricardo Trillo Couce
Ricardo Trillo Couce foi un xornalista galego.
Traxectoria
Irmán de Abdón Trillo Couce. Militou no Partido Republicano. Foi presidente da Asociación de dependientes de comercio de Vigo (1903) e tamén da Asociación de Dependientes de Comercio de Galicia (1909). Dirixiu o periódico La Asociación, foi colaborador de Germinal e redactor de La Ráfaga. Foi condenado pola Audiencia de Pontevedra por inxurias ao párroco da Ramallosa en agosto de 1912. Na República foi presidente da Agrupación Artística de Vigo.
7-Deshidrocolesterol
miniatura|250px|right|Estratos [[epiderme|epidérmicos da pel.]] O 7-deshidrocolesterol (7-DHC) é un zoosterol que funciona no plasma sanguíneo como precursor do colesterol, e convértese en vitamina D3 na pel, polo que funciona como unha provitamina e denomínase tamén provitamina-D3. A presenza deste composto na pel humana permite que poidamos formar vitamina D3 (colecalciferol) por acción dos raios ultravioleta da luz solar, por medio dun isómero intermediario, a previtamina D3. Tamén se encontra no leite de varias especies de mamíferos. En insectos é un precursor da hormona ecdisona, necesaria para a muda e alcanzar o estado adulto. Foi descuberta polo químico orgánico premio Nobel Adolf Windaus.
Localización
A pel consta de dúas capas primarias: unha capa interna, a derme, que comprende principalmente o tecido conectivo e outra externa, máis delgada (de 0,08 a 0,6 mm de grosor), a epiderme. A epiderme comprende cinco estratos; que do exterior ao interior son: córneo, lúcido, granuloso, espiñoso e basal. As maiores concentracións de 7-deshidrocolesterol encóntranse nos estratos basal e espiñoso epidérmicos. A produción de previtamina D3 é, xa que logo, maior nestes dous estratos.
Radiación
A síntese de previtamina D3 na pel necesita a exposición á radiación UVB, que penetra só nas capas epidérmicas da pel. O 7-deshidrocolesterol absorbe luz UV de forma máis efectiva a lonxitudes de onda entre 290 e 320 nm e, así, a produción de vitamina D3 ten lugar principalmente con estas lonxitudes de onda. Os dous factores máis importantes que determinan a xeración de previtamina D3 son a cantidade (intensidade) e cualidade (lonxitudes de onda axeitadas) da irradiación UVB que chega ao 7-deshidrocolesterol situado nos estatos basal e espiñoso. Outra importante consideración é a cantidade de 7-deshidrocolesterol presente na pel. En circunstancias normais, hai grandes cantidades de 7-deshidrocolesterol (uns 25–50 ug/cm2 de pel) dispoñibles nos estraros basal e espiñoso da pel humana para proporcionar toda a vitamina D que o corpo precisa.
Frieira (medicina)
O fundamento biolóxico do fenómeno é a constrición dos capilares nas áreas superficiais do corpo, que serve para regular e evitar unha excesiva perda de calor corporal. Cando a constrición dura demasiado tempo por mor da exposición prolongada, a falta do rego sanguíneo produce danos nos tecidos.
Adoita afectar a un reducido número de partes do corpo, especialmente os pés, as mans, o nariz e as orellas. A inflamación pode causar dor ou proído. Cando cesa a exposión ó frío, a inflamación remite sen necesidade de tratamento nunha ou dúas semanas. Naqueles casos máis difíciles de tratar emprégase a nifedipina.
A xeito de prevención, é necesario protexer as partes máis vulnerábeis do frío e a humidade. Tamén se aconsella a realización de actividade física, pois este mal é máis común en persoas sedentarias. A práctica de deportes aeróbicos axuda a eliminalas, xa que a frieira ten orixe nos problemas circulatorios.
Dakota Blue Richards
Dakota Blue Richards, nada o 11 de abril de 1994 en Londres, é unha actriz inglesa. Debutou no mundo do cine co filme The Golden Compass, interpretando á personaxe principal Lyra Belacqua.
Ameás, Vigo, Carral
Ameás é un lugar da parroquia de San Vicente de Vigo no concello coruñés de Carral na comarca da Coruña. Tiña 107 habitantes no ano 2016 segundo datos do INE dos cales 56 eran homes e 51 eran mulleres.
Metrópole ortodoxa grega de Buenos Aires e Suramérica
A metrópole de Buenos Aires e Sudamérica (en Ιερά Μητρόπολης Μπουένος Άϊρες και Νοτίου Αμερικής; en Santa Metrópolis de Buenos Aires y Sudamérica) é unha xurisdición ortodoxa con sé central na cidade de Buenos Aires, baixo a xurisdición canónica do Patriarcado Ecuménico de Constantinopla. A diocese foi establecida pola decisión patriarcal e sinodal en 1979. En 1996 a diocese foi elevada ao nivel de arquidiocese e logo foi desmembrada da arquidiocese norteamericana. O seu rito litúrxico é o bizantino e o seu xerarca metropolita é, desde 2001, Tarasios Antonopoulos.
Illa de Vivara
A illa de Vivara é unha pequena illa do Golfo de Nápoles, que pertence ao grupo das illas Flégreas está situado entre Procida, a cal está unida, e Ischia.
Xeografía
A illa mide ao redor de 0´4 km² e ten un perímetro de aproximadamente 3 km cunha forma de media lúa. O punto máis alto é de 110 metros sobre o nivel do mar e está situado no centro do illote.
Vivara está baixo a xurisdición administrativa da Comuna de Procida, ao que está conectado por unha ponte non ctensitable que soporta o cano de auga que abastece Ischia. Actualmente atópase deshabitada e é unha  reserva natural estatal. A súa costa tamén se inclúe na zona protexida chamada Area marina protetta Regno di Nettuno.
Os puntos extremos son a punta di Mezzogiorno cara ao sur e a punta Capitiello' ao norte, fronte á illa de Procida. A punta d'Alaca, cara ao oeste, define o punto da canle de Ischia máis estreito, mentres que a costa leste, empinada e accidentada, chámase La Carcara en referencia a unha planta cuxas pegadas seguen sendo escasas.
Formación da illa
O espello de auga circular correspondente ao cráter, entre Vivara e Procida chámase Golfo de Genito. left|miniatura|Chegada a Vivara - Punta Capitiello Vista ddesde o outeiro de Santa Margherita (Procida)
Prehistoria
As recentes escavacións arqueolóxicas descubriron fragmentos da cerámica de Micenas e do período heládico tardio, apuntando que era un emporio ou sitio comercial da Idade de Bronce Media. Estudos ao redor da costa, atoparon instalacións costeiras afundidas, que apuntan a grandes instalacións de pesca e de comercio, ata 18 metros por baixo da liña de flotación. Suponse que a máis baixa destas instalacións é anterior á Erupción Avellino do Vesuvio, mentres que algunhas das máis tardías poden estar asociadas con material da heládica tardía que se atopa noutras partes da illa.
Época moderna
miniatura|upright=1.5|A estrada de entrada á illa de Vivara desde a ponte que a une a Procida
Desde o século XIV aC todo rastro de vida estable en Vivara desaparece durante uns dous milenios, para aparecer só na era moderna coa construción, en 1681, dunha vila na meseta do cume que se mantén aínda hoxe en día como a única construción da illa.
Cara á metade do século XVIII, o rei Carlos III de Nápoles, fixo de Vivara a súa reserva de caza, poboandoa entre outras cousas de faisáns, coellos e cervos.
A propiedade da illa pasou á Cidade de Procida (1818), e logo vendeuse a particulares incluíndo a Biagio Scotto La Chianca, que introduciu o cultivo da vide e a oliveira, para pasar, en 1940, ao hospital de Procida (chamado "Albano Francescano", agora unha fundación privada), o 15 de maio de 2015, logo dun xuízo que durou 16 anos, a illa finalmente regresou aos herdeiros de Scotto La Chianca.
En 1957 construíuse, o paso de fornezo de auga que chega a Ischia, unha estreita ponte que conecta con Procida e, para rematar, en 1972 a illa foi asignado á Rexión de Campania, que concedeulle o estatuto de oasis de protección natural.
En 2002, por Decreto Ministerial 24/06/2002 (publicado na G.U. n. 225 do 25/09/2002), a illa converteuse nunha reserva natural estatal e sitioo de importancia comunitaria e zona de protección especial como parte da rede Natura 2000.
Durante moito tempo, o Comité de Dirección non foi capaz de prover para beneficio comercial dos illotes por problemas burocráticos. O 22 de marzo de 2013, con todo, asinouse un memorando de entendemento entre a Cidade de Procida e o Comité de Dirección, permitindo o acceso aos turistas durante as vacacións de Pascua, logo de 11 anos desde o seu peche ao público.
Perspectivas turísticas
Hoxe en día está prohibido entrar na illa de Vivara, porque non se pode pasar pola ponte que a conecta a Procida, recentemente renovado, e porque non hai un plan para a utilización da Reserva.
Con todo, hai un debate sobre o futuro da illa. Moitas persoas creen que a illa podería converterse nunha importante atracción turística de Procida desde o punto de vista histórico e ambiental.
Abdón Trillo Couce
Abdón Trillo Couce, nado en 1877 e finado en Madrid o 29 de xuño de 1952, foi un político galego.
Traxectoria
Foi un dos fundadores da Cruz Vermella de Vigo. Foi alcalde de Vigo o 14 de novembro de 1921, e permaneceu no cargo ata o 19 de novembro de 1922. Fóronlle concedidas honras de xefe superior de Administración civil en 1923. Foi con Joaquín Fontán Ozores un dos artífices da construción do estadio de Balaídos. Socio do Centro de Hijos de Vigo, pertenceu á súa directiva durante o período republicano.
Felicidade
dereita|miniatura|200px|[[Alegría]]
miniatura|100px|dereita|O sorriso (smile en inglés) é o símbolo máis coñecido que representa a felicidade humana. A felicidade é unha situación ou un estado emocional no que unha persoa sente que todo vai conforme o que quere. Este estado de benestar caracterízase pola relativa permanencia dunha emoción agradable que varía dende o mero contentamento á alegría fonda e intensa de vivir e polo natural desexo de que continúe.
Definición
esquerda|miniatura|180px|Unha nena [[Iraq|iraquí sorrí.]]
A felicidade é un dos grandes temas filosóficas de todos os tempos. As definicións propostas nas diferentes relixións e escolas filosóficas inclúen a liberdade de querer, a consciencia da boa orde das cousas, a seguridade de estar no lugar correcto do universo, e a paz interior.
No uso corrente da lingua pode denotar unha simple experiencia agradable ou pracenteira.
En tanto que animal, o ser humano dispón de dous medios primitivos para determinar as relacións que mantén co mundo: o pracer e a dor. A través deles xulgamos o benestar e o sufrimento. Antes de percibir o mundo como obxecto de análise, sentímolo como un lugar de vida grato ou ameazante. A través das nosas emocións e as nosas paixóns imaxinamos as ideas de felicidade e de desgraza.
En xeral, a felicidade asóciase a emocións ou sentimentos como a alegría, o xúbilo, o contento, a ledicia, o gozo e o amor. Entre as emocións antinómicas atópanse o sufrimento, a tristura, o pesar e a mágoa. En tanto que o termo pracer (coma o seu oposto dor) se utiliza para indicar sensacións físicas localizadas, o de felicidade é xeralmente usado para referir especificamente un sentimento interior de longa duración. Outras emocións son:
dereita|miniatura|198px|[[Mahatma Gandhi|Gandhi rindo]]
A felicidade tende, en consecuencia, a ser considerada inestimable, opoñéndose ó pracer temporal proporcionado por accións puramente mecánicas ou mecanicistas.
Posto que a felicidade pode chegar como o resultado de algo planificado, da amabilidade de outros, ou de situacións que parecen positivas se se pensa sobre elas, é dicir, ó se conseguir o que un desexaría (por planearse con anterioridade ou por reflexión a posteriori), a pregunta transcendental que toda persoa se pode facer é: Que é o que un quere facer coa súa vida? A cuestión sobre cal é a mellor forma de vida constitúe un dos temas fundamentais da ética.
Visións filosóficas e relixiosas
Os filósofos da antigüidade consideraban que a felicidade, antes cá sabedoría ou a verdade, era o fin último da filosofía. Santo Agostiño escribiu "Nulla est homini causa philosophandi nisi ut beatus sit" ('O home non ten razón para estudar filosofía senón é para ser feliz'). Como concepto filosófico, a felicidade é unha das nocións máis difíciles de definir por ser, segundo Kant, un estado empírico sometido ó azar da fortuna e ós cambios imprevisibles do humor.
Cada un de nós ten a capacidade de proxectar os seus plans de vida conforme os ideais que teña da boa vida ou da vida plena. O problema é que, aínda que todos esteamos de acordo en que a felicidade é o que persegue todo ser humano, moi poucos estaremos de acordo en que é o que entendemos por tal concepto: cada quen vive e entende a felicidade á súa maneira. É posible que haxa tantas formas de definir o que é ser feliz como persoas hai no mundo. As distintas doutrinas filosóficas e relixións que se estenderon polo mundo falaron de maneiras moi diversas da feliciade. Estes poderían ser algúns dos modelos de felicidade que se vehiculan a través delas:
Doutrinas
miniatura|[[Ludovico Antonio Muratori, 1749]]
Actitudes
Na investigación da felicidade déronse basicamente tres actitudes con relación ó tema ó longo da historia: a pesimista, a optimista e a que a pon en cuestión.
A actitude pesimista
A procura da felicidade ten un punto de partida bastante pesimista: en principio quérese a felicidade que non se ten ou téntase fuxir do que nos anoxa. Non é de estrañar que a felicidade sexa identificada coa idea da perfección, atributo de Deus. Por conseguinte a felicidade non existe máis que baixo a forma dun fin ideal e inaccesible. Para os que cren en Deus, en última instancia a verdadeira felicidade non existe máis que baixo a idea dunha promesa. A felicidade non é humana, pertence a un ser perfecto ou á parte divina do noso ser, que non pode ser satisfeita con realidades continxentes e ilusorias. O desexo do home será ser feliz pero isto só é atinguible por algo distinto do ser humano, polos sabios sobrehumanos para os estoicos ou pola alma inmortal para algunhas relixións. A filosofía da desesperación de moitas seitas ven na morte, e en particular, no suicidio unha maneira de conseguir a felicidade.
A actitude optimista
Hai filosofías máis optimistas. Para Epicuro a felicidade encóntrase nos praceres simples e na fuxida dos sufrimentos. Dado que as accións humanas entrañan a miúdo praceres e sufrimentos, a filosofía epicúrea propúxose entre as súas tarefas a investigación dos praceres e dos comportamentos que favorecían o equilibrio psíquico e corporal.
A actitude dubitativa
Hai filósofos que poñen en causa o mesmo principio da felicidade. O razoamento é este. Os moralistas estiman que os homes cren a súa propia desgraza, pero en realidade o que buscan é o que coidan que é beneficioso ou dá proveito. Procuran honores, riquezas, poder, pracer. Se un se atén ós comportamentos reais dos homes, constátase que os homes non buscan a felicidade senón o poder e a forza. Esta busca pode ser cruel e sanguinaria; tamén pode ser espiritual e ética: a procura do saber, a creación artística, a busca relixiosa. Dito de maneira breve, esta é a busca da alta cultura que esixe grandes sacrificios e que non sempre é compatible coa felicidade. Pásase así da felicidade como falso problema ó problema do destino, que se pode concibir dende un punto de vista natural ou sobrenatural. Esta é a tese sostida por Kant. Para el a felicidade existe pero secundariamente, non como recompensa. Tamén é a posición adoptada por Nietzche, para quen a felicidade non é consecuencia da forza e da súa mestría espiritual. A felicidade, xa que logo, non sería unha meta que houbese que perseguir.
Psicoloxía positiva
Martin Seligman no seu libro Authentic Happiness ('A felicidade auténtica') define a felicidade como consistente tanto en emocións positivas como en actividades positivas. Presenta tres categorías de emocións positivas:
Hai tres categorías de emocións positivas presentes:
Os dous primeiros son "praceres do momento" e normalmente derivan dalgún estímulo externo. Unha excepción é a ledicia de ter un pensamento orixinal.
As gratificacións implican un compromiso pleno e o bloqueo das emocións sentidas. Non obstante, cando a gratificación chega ó final, entón poden sentirse emocións positivas.
As gratificatións poden ser obtidas ou incrementadas ó desenvolver forzas, habilidades persoais e virtudes. A autenticidade é a derivación da gratificación e das emocións positivas resultantes de exercer as fortalezas persoais. A boa vida conséguese usando as capacidades para obter gratificación e poder así desfrutar do traballo e dunha vida con sentido.
Visión mecanística: base bioloxica
Aínda que a felicidade non é mensurable de maneira obxectiva isto non significa que non teña un compoñente físico real. O neurotransmisor dopamina que opera sobre a ruta mesolímbica e sobre o núcleo accumbens está relacionada co desexo e co pracer. O pracer pode ser inducido artificialmente con drogas, e de forma directa con opiáceos coma a morfina e a heroína, que bloquean os inhibidores da dopamina.
É posible, porén, describir funcións da felicidade en termos biolóxicos. Unha das tentativas é a coñecida como felicidade darwiniana. A felicidade darwiniana está baseada no feito de que os animais están equipados para ter sensacións e sentimentos positivos e negativos. Entendendo os dispositivos evolucionarios que subxacen a esas sensacións, é posible comprender como os procesos neurolóxicos que engadían un humor ou estado positivo tenderon a dominar eses procesos.
Neomuros
Os neomuros ou Neomura ("paredes novas") é un clado de seres vivos proposto por Thomas Cavalier-Smith composto por dous dominios de seres vivos, as Archaea e os Eukaryota. Thomas Cavalier-Smith denominounos "paredes novas" (Neomura) porque se cre que evolucionaron a partir de Bacteria ao substituíren as súas paredes de peptidoglicano por outras feitas de glicoproteínas.
Felicidade
Comportamentos e emocións asociados coa felicidade
Os seguintes comportamentos e emocións son normalmente asociados coa felicidade:
Neomuros
Thomas Cavalier-Smith afirmou: "Os eucariotas e as arquebacterias forman o clado neomura e son irmáns, como mostran decisivamente xenes fragmentados só en arquebacterias e moitas árbores de secuencias. Esta irmandade refuta todas as teorías de que os eucariotas se orixinaron ao fusionárense unha arquebacteria e unha α-proteobacteria, as cales tamén fallan ao explicar as numerosas características compartidas especificamente por eucariotas e actinobacterias."
Por tanto, Archaea e Eukarya serían grupos irmáns, pero as arqueas adaptáronse a ambientes quentes e ácidos, substituíndo os lípidos acilo-éster das bacterias por lípidos prenil-éter, e usando as glicoproteínas como unha nova parede ríxida, e mantiveron a organización celular bacteriana. Os eucariotas, ao contrario, usaron a nova superficie de proteínas como unha capa flexible que deu lugar á fagocitose e que levou, en última instancia, a mudar a estrutura da célula.
Historia
miniatura|dereita|320px|[[Árbore filoxenética que mostra como os Eukaryota e as Archaea están máis relacionados entre si que coas Bacteria, baseado na teoría de Cavalier-Smith da evolución bacteriana. (LUCA, unha variante de LUA, significa último antepasado común universal.)]] Cando Carl Woese publicou o seu sistema de tres dominios, críase que os dominios Bacteria, Archaea, e Eukarya eran igual de antigos e estaban relacionados dun modo igual na árbore da vida. Porén, certas evidencias empezaron a suxerir que Eukarya e Archaea estaban máis estreitamente relacionados entre si que coas Bacteria. Estas evidencias incluían o uso polo antepasado común de colesterol e proteasomas, que son moléculas e complexos moleculares que non se encontran na maioría das bacterias. Así, empezou a pensarse que debía de haber dúas ramas de seres vivos: Bacteria e Neomura.