cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Aeroporto de Samara-Kurumoch
O aeroporto internacional de Samara-Kurumoch é un aeroporto ruso que serve a Samara. Está situado a 35 quilómetros ao norte da cidade. Ademais de Samara, o aeroporto serve a Tolyatti, a segunda cidade máis grande da rexión. O nome procede da vila próxima de Kurumoch, a 7 quilómetros ao suroeste das súas instalacións. Kurumoch foi centro de conexións para Samara Airlines ata a bancarrota da aeroliña.
A Xentiña, Maianca, Oleiros
A Xentiña é un lugar da parroquia de Maianca no concello coruñés de Oleiros.
Dorothy Metcalf-Lindenburger
Dorothy Marie "Dottie" Metcalf-Lindenburger, nada en Colorado Springs, Colorado, o 2 de maio de 1975, é unha astronauta estadounidense retirada que formou parte da misión STS-131.
Traxectoria
Metcalf-Lindenburger graduouse na facultade Whitman en 1997 e ten un certificado de ensino pola Universidade Central de Washington en 1999.
Foi seleccionada como astronauta pola NASA en maio de 2004, participando na misión STS-131 e pasando un total de 15,12 días no espazo. Deixou a axencia o 13 de xullo de 2014.
Ranfástidos
Os ranfástidos (Ramphastidae), chamados xeralmente tucanos, son unha familia de aves neotropicais da orde Piciformes. Os parentes máis próximos desta familia son os Capitonidae. Teñen plumaxe rechamante e un grande peteiro característico, xeralmente moi colorido. A familia inclúe cinco xéneros e unhas 40 especies.
O nome tucano deriva da palabra tupí tukana a través do portugués.
Taxonomía e sistemática
Ademais dos tucanos típicos, a familia inclúe outras especies similares chamadas no Brasil araçarís e os tucanetes. En total son 5 xéneros. Son parentes distantes deles dentro da orde dos piciformes varias familias da suborde Pici, como os capitónidos e os petos.
Os capitónidos, que antes eran unha familia ampla, foron subdivididos en varias familias, xa que se consideraba parafilética, e hoxe a familia Capitonidae resérvase para as especies de América, os de África clasifícanse na familia Lybiidae e os de Asia na Megalaimidae. Por outra parte, o xénero americano Semnornis quedou na familia Semnornithidae, que é a máis próxima aos tucanos. Moitos especialistas consideran que a estreita relación entre os tucanos e os capitónidos americanos e os Semnornis xustificaría a inclusión de todos eles nunha única familia (Ramphastidae) e de feito a clasificación do Congreso Ornitolóxico Internacional (versión 2.4, 2010) así o fai. Nese caso, os tucanos formarían a subfamilia Ramphastinae, con 5 xéneros e 47 especies. A alternativa é considerar que a familia Ramphastidae comprende só os 5 xéneros.
Descrición
miniatura|[[Ramphastos sulfuratus no Beardsley Zoo en Bridgeport, Connecticut.]] O tamaño dos tucanos vai desde os 29 cm e 130 g do Pteroglossus inscriptus aos 63 cm e 680 g do Ramphastos toco. Os seus corpos son curtos (dun tamaño comparable ao dos corvos) e compactos. A cola é arredondada e varía en lonxitude e pode ser tan longa coma todo o corpo ou só tanto coma a metade do corpo. O pescozo é curto e groso. As ás son pequenas, xa que son aves que moran nos bosques que só necesitan viaxar a curtas distancias, e adoitan ser do mesmo tamaño que a lonxitude que vai desde a punto do bico á cola.
As patas dos tucanos son fortes e bastante curtas. As súas dedas están arranxadas en pares coa primeira e cuarta dedas xiradas cara atrás. A maioría dos tucanos non mostran ningún dimorfismo sexual na súa coloración, o xénero Selenidera é a excepción máis notable a esta regra, polo que se di que son dicrómicos (macho e femia de distinta cor). Porén, os bicos das femias son xeralmente máis curtos, fondos e ás veces máis rectos, cun aspecto máis masivo comparado co dos machos. As plumas no xénero dos maiores tucanos son xeralmente negras con toques brancos, amarelos ou escarlatas. As partes inferiores dos tucanos máis pequenos (Pteroglossus) son amarelos, cruzadas por unha ou máis bandas negras ou vermellas. Os tucanetes teñen principalmente plumaxe verde con marcas azuis.
miniatura|dereita|Ramphastos sulfuratus Os peteiros grandes e coloridos dos tucanos, que nalgunhas especies grandes miden máis da metade da lonxitude do corpo, son a súa característica máis distintiva. Malia o seu tamaño, o peteiro dos tucanos é moi lixeiro, e está composto de puntais óseos con tecido esponxoso con queratina entre eles. O peteiro está aserrado cos dentes de serra apuntando cara adiante, polo que parecen dentes, o que historicamente fixo que os primeiros naturalistas cresen que os tucanos comían peixes e eran principalmente carnívoros; hoxe sábese que comen principalmente froita. Os grandes peteiros dos tucanos son sistemas de termorregulación moi eficaces, aínda que polo seu tamaño poden ter ademais outras vantaxes. Axúdanlles a alimentarse (xa que se sitúan nun lugar e alcanzan todas as froitas nun amplo raio, reducindo o seu gasto de enerxía), e tamén se teorizou que o peteiro pode intimidar as aves pequenas, para que o tucano poida saquear niños sen ser molestado (ver Dieta máis abaixo). Ademais, o peteiro pode meterse a gran profundidade en ocos das árbores para acceder a alimentos inaccesibles para outras aves, e tamén para rebuscar en niños colgantes construídos por aves máis pequenas. Porén, como non hai dimorfismo sexual na coloración do peteiro é improbable que sexa un sinal sexual.
A lingua dos tucanos é longa (de 14 a 15 cm), estreita, gris, e especialmente esfiañada por cada lado, o que aumenta a súa sensibilidade como órgano do gusto.
Unha complexidade estrutural probablemente única dos tucanos é a modificación de varias vértebras da cola. As tres últimas vértebras están fusionadas e unidas á columna por unha articulación de rótula. Debido a isto, os tucanos poden botar a cola cara adiante ata tocar con ela a cabeza. Esta é postura na que dormen, polo que moitas veces parecen unha bóla de plumas.
Distribución e hábitat
miniatura|Ramphastos toco no [[Parque Nacional do Iguazú.]]
Os tucanos son nativos dunha área que vai desde o sur de México, América central, rexión do Caribe ata a metade norte de Suramérica. Xeralmente viven en zonas tropicais ou subtropicais. Son aves arbóreas.
Reprodución
É un animal monógamo que forma parellas permanentes. Durante o cortexo é común que estas aves se intercambien paus e comida, guindándoa ou dándoa co peteiro. Igual que os petos, cos cales están emparentados, fan os niños en ocos dos troncos das árbores, escavados por outros animais (como os petos), xa que o peteiro do tucano ten un uso moi limitado como ferramenta para a escavación. Reprodúcense desde finais de xaneiro. O máis habitual é que poñan de 2 a 4 ovos de cor branca elípticos, porosos e fráxiles. O período de incubación é de 17 a 20 días, e fan unha soa posta ao ano. Ambos os proxenitores chocan os ovos, alternándose, e unha vez nace o polo tamén o alimentan os dous. Ao saíren do ovo están espidos, sen penuxe, e teñen os ollos pechados durante as primeiras tres semanas. O desenvolvemento das crías é moi lento e inicialmente non se asemellan aos adultos. Abandonan o niño ás 8-9 semanas e comenzan a procurar o seu propio alimento. Os individuos novos teñen o peteiro máis curto que os adultos, pero na plumaxe obsérvanse poucas diferenzas coa idade ou o sexo. Aos 3 ou 4 anos chegan á madurez sexual. Os tucanos reprodúcense onde residen, xa que non migran. Normalmente agrúpanse en parellas ou pequenas bandadas. Ás veces loitan cos seus peteiros e forcexan, polo que se hipotetiza que establecen xerarquías de dominancia.
Dieta
dereita|miniatura|Os tucanos, como Ramphastos dicolorus, aniñan en ocos das árbores [[Ficheiro:Toucan at the National Aviary.jpg|miniatura|dereita|Tucano en National Aviary ]]
Os tucanos son principalmente fruxívoros, pero son omnívoros oportunistas e capturan presas como insectos e pequenos lagartos. Os tucanos en catividade cazan insectos activamente nas súas gaiolas e é posible manter tucanos só cunha dieta de insectos. Tamén saquean niños de aves pequenas, comendo os ovos e as crías. Isto probablemente lles proporciona un complemento proteico crucial na súa dieta. Adeamais de seren sistematicamente predadores e fruxívoros, igual que moitas aves omnívoras, prefiren a comida de orixe animal para darlla ás súas crías. Porén, nas súas zonas nativas, son predominantemente fruxívoros, polo que desempeñan un papel ecolóxico extremadamente importante como vectores de dispersión das sementes das froitas das árbores.
Conservación
Os depredadores dos tucanos son sobre todo felinos, coatís, algunhas serpes e aguias.
Foron cazados con certa intensidade polos indíxenas para elaborar ornamentos coas súas plumas multicolores. Mais a principal causa de que algúns se encontren en perigo de extinción débese á destrución do seu hábitat. A deforestación das selvas, a contaminación ambiental, o crecemento das zonas urbanas e a biopiratería ou a caza no seu medio natural para ser mantido en catividade en zoolóxicos ou por particulares, son algúns dos factores que os prexudican. A súa posesión e comercio está prohibida nalgúns países.
Festas de interese turístico internacional de España
A declaración de Festa de interese turístico internacional é unha distinción de carácter honorífico que se concede en España pola Secretaría Xeral de Turismo do Ministerio de Industria, Turismo e Comercio do Goberno de España, ás festas ou acontecementos que supoñan manifestacións de valores culturais e de tradición popular, con especial consideración ás súas características etnolóxicas e que teñan unha especial importancia como atractivo turístico.
Requisitos
Dentro dos requisitos esixidos polo referido ministerio para a concesión desta distinción atópanse os seguintes:
A Casanova, Valongo, Cerdedo-Cotobade
A Casanova é un lugar da parroquia de Valongo, no concello pontevedrés de Cerdedo-Cotobade. Segundo o IGE, en 2015 tiña 5 habitantes (2 homes e 3 mulleres), o que supón unha diminución respecto ó ano 2005, cando tiña 9.
Neste lugar está o cruceiro da Casanova, e o peto de ánimas da Casanova, traído á súa actual localización por Dolores Suárez desde a Casa de Cregos de Calvos de Ceraxe. Tamén se atopa aquí o petróglifo de As Lagoas - Portoval.
Vilasanche, Serantes, Ferrol
Vilasanche é un lugar do concello de Ferrol na provincia da Coruña.
Amparo Alonso Betanzos
Amparo Alonso Betanzos, nada en Vigo o 10 de outubro de 1961, é unha informática galega, catedrática de Universidade e investigadora en intelixencia artificial.
Durante o bienio 2016-2017 foi a presidenta da Asociación Española de Inteligencia Artificial, e é a coordinadora do grupo de investigación LIDIA (Laboratorio de I+D en Intelixencia Artificial) da Facultade de Informática da Coruña.
Formación
Alonso Betanzos licenciouse en Química na Universidade de Santiago de Compostela e é doutora en Física. Tamén cursou estudos na Universidade da Coruña e a Universidade de Vigo.
Foille concedida unha bolsa de estudos na 16ª edición internacional do Programa L'Oréal-UNESCO For Women in Science, converténdose na terceira española nos 17 anos deste programa.
En 1988 realizou un posdoutorado no Medical College of Georgia (Colexio Médico de Xeorxia) da Universidade de Augusta (Estados Unidos) onde comezou a súa experiencia investigadora no departamento de Enxeñaría biomédica. Traballou nun centro de investigación de sistemas intelixentes aplicados a contornos clínicos. Alonso Betanzos continuou coa monitorización antenatal, ampliou o seu traballo ao campo das unidades de coidados intensivos e mantivo contacto con persoal médico de numerosas ramas como atención en UCI e pediatría.
No campo das ciencias sociais desenvolveu proxectos interdisciplinares de estudo para simular o efecto de distintas políticas medioambientais, para a conservación do medio ambiente, para migrar a un mundo máis verde, que ten que ver coa informática. Interesoulle porque a priori queda distante do mundo da informática pero á final resultan moi vinculados.
Actividade profesional
miniatura|Amparo Alonso durante o encontro Big Data Coruña 2017 É catedrática da Universidade da Coruña no departamento de Ciencias da computación. Desenvolve a súa carreira investigadora neste departamento de 1991 a 2011, como continuación á súa experiencia investigadora desde 1988 no Colexio Médico de Xeorxia (Estados Unidos) e desde 1989 no departamento de Física Aplicada da Universidade de Santiago de Compostela. Nos tres casos, aínda continúa a súa carreira investigadora.
Catarina de Courtenay
Catarina de Courtenay, nada en 1274 e finada o 13 de outubro de 1307, foi a emperatriz titular de Constantinopla desde 1283 até a súa morte.
Traxectoria
Foi filla de Filipe de Courtenay, emperador titular de Constantinopla, e de Beatriz de Anjou, filla de Carlos I de Sicilia e Beatriz de Provenza.
Amparo Alonso Betanzos
Actividade profesional
Destacan os seus proxectos de investigación "Scalable machine learning algorithms: Beyond classification and regression" e "LOCAW (Low-Carbon at Work: Modelling agents and organisations to achieve transition to a low-carbon Europe". Conta con 10 publicacións ns anos 90, 43 nos anos 2000, 72 entre 2010 e 2017 (maio). Dentro da disciplina da intelixencia artificial, difunde tres grandes bloques temáticos: os aspectos básicos da Intelixencia artificial, os esquemas e modelos de razoamento e a enxeñaría do coñecemento.
Compromiso
Na actualidade e dende 2013 é a Presidenta da Asociación Española para a Intelixencia Artificial (AEPIA), ademais de profesora da UDC e coordinadora do grupo de investigación LIDIA.
Catarina de Courtenay
Traxectoria
Á morte do seu pai, herdou os dereitos do trono e foi recoñecida como emperatriz dos Estados Latinos en Grecia. O 8 de febreiro de 1301 contraeu matrimonio co conde Carlos de Valois, fillo segundo de Filipe III de Francia e Isabel de Aragón, transformándose así o seu esposo en emperador titular.
Amparo Alonso Betanzos
Compromiso
Dita relatorios, asiste a eventos e promove as carreiras tecnolóxicas e científicas entre as nenas. En 2014 protagonizou un audiovisual curto para animar ás mozas a considerar as TIC no seu futuro de estudos e laboral, e conta como comenzou a traballar neste campo. Forma parte do Comité de Sabias da Cátedra de Feminismos 4.0 da Universidade de Vigo.
Na súa faceta divulgadora, durante a súa conferencia en Big Data Spain, edición de 2015, explicou que
Catarina de Courtenay
Traxectoria
Do matrimonio nacerían catro fillos:
Amparo Alonso Betanzos
Compromiso
É defensora e divulgadora de Big Data.
Obras
Destacan, entre as súas moi numerosas publicacións, capítulos de libros, artigos e relatorios, e libros de divulgación en castelán e galego:
Recoñecementos
O 28 de decembro de 2020 recibe o Premio María Josefa Wonenburger Planells.
Free Kitten
Free Kitten é un supergrupo estadounidense formado en 1992 en Nova York por Kim Gordon de Sonic Youth e Julie Cafritz de Pussy Galore. Orixinalmente actuaban baixo o nome de Kitten, pero cambiárono tras recibir ameazas de emprender accións legais por parte dun cantante de heavy metal que actuaba co mesmo. A membro de Boredoms Yoshimi P-We uniríase a elas para encargarse da batería e Mark Ibold de Pavement posteriormente faría os labores de baixista. A banda ten editado un feixe de álbums e sinxelos, principalmente a través do selo Kill Rock Stars.
Snakadaktal
Snakadaktal foi un grupo musical australiano de indie pop/dream pop. Formado no 2009 en Melbourne, Victoria, disolveuse o 16 de marzo de 2014. Estaba formada por Sean Heathcliff (guitarra, voz, sintetizadores), Phoebe Cockburn (voz, sintetizadores) Joseph Clough (guitarra), Jarrah Mccarty-Smith (baixo) e Barna Nemeth (batería).
Hauteville-Lompnes
Hauteville-Lompnes é unha vila francesa do departamento do Ain, na rexión de Ródano-Alpes.
A Barreira, Oleiros, Oleiros
A Barreira é un lugar da parroquia de Oleiros no concello coruñés de Oleiros.
Chonchi
Chonchi é unha comuna chilena da X Rexión dos Lagos, localizada na Illa Grande de Chiloé. A súa capital é o pobo homónimo, fundado como San Carlos de Chonchi o 3 de agosto de 1767. No censo do ano 2002 a comuna tiña 12.572 habitantes, dos cales un 36,5% habitaba o sector urbano.
A comuna limita polo norte con Castro e polo sur con Queilen e Quellón. A única illa menor que posúe é o illote de Linlinao. Dentro da comuna está Cucao, que é o único poboado na costa occidental da Illa Grande e a entrada ao Parque Nacional Chiloé. Entre Cucao e Chonchi, está o lago dobre Huillinco-Cucao e xunto a el, o pobo lacustre de Huillinco.
O pobo de Chonchi é chamado Cidade dos Tres Pisos, pois está construído sobre tres socalcos naturais. A súa igrexa de madeira é unha das 16 do Arquipélago que foron declaradas Patrimonio da Humanidade. Dentro da comuna, a outra igrexa que posúe esta categoría é a de Vilupulli, coñecida pola súa esvelta torre. Tamén hai grandes casas de madeira construídas a principios do século XX durante o auxe da explotación do ciprés das Guaitecas. O fortín Tauco é unha batería en ruínas que defendía a entrada a Castro durante a Colonia, pero nunca chegou a usarse.
miniatura|esquerda|150px|Roscas chonchinas. Dúas receitas típicas da cociña chonchina son o licor de ouro, feito de leite, azafrán e ovo, e as roscas chonchinas, que logo de ferver unha masa, fanse no forno.
Primeira división española 1934/35
A tempada 1934/35 da Primeira división española foi a 7ª edición do torneo. Celebrouse entre o 2 de decembro de 1934 e o 28 de abril de 1935.
O Betis Balompié conquistou o seu primeiro título de liga, e ata a data, o único.
Tomaron parte na competición doce clubs, ningún deles galego. A partir desta tempada descenderían os dous últimos clasificados, que serían substituídos polos dous primeiros de Segunda División. Esta tempada debutou o Sevilla FC.
Lista de xefes de Estado do Chad
Esta é unha lista de xefes de Estado do Chad dende que o país se independizou de Francia en 1960 ao presente.
Un total de seis persoas exerceron como xefe de estado do Chad (sen contar un xefe de estado interino). Ademais, unha persoa, Goukouni Oueddei, exerceu o cargo en dúas ocasións non consecutivas.
O actual xefe estado do Chad é Mahamat Déby, dende o falecemento do seu pai, Idriss Déby, o 20 de abril de 2021.
Castro, Abeancos, Melide
Castro é un lugar da parroquia de Abeancos no concello coruñés de Melide na comarca da Terra de Melide. Tiña 2 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales eran 1 home e 1 muller.
Abbas II de Exipto
miniatura|dereita|Abbas II de Exipto Abbas II, Abbas Hilmi Pachá (en árabe: عباس حلمي باشا), nado o 14 de xullo de 1874 e morto en decembro de 1944 en Xénova, foi o derradeiro khedive de Exipto e o Sudán entre 1892 e 1914.
Primeiros anos
Como descendente de Mehemet Ali, sucedeu ao seu pai, Tewfik Pasha, como khedive de Exipto e o Sudán. De rapaz visitou o Reino Unido e tivo un titor británico durante algún tempo no Cairo. Estudou en Lausana e Viena, dominando ademais do turco e o árabe, o inglés, francés e alemán.
Reinado
Cando aínda estaba a estudar en Viena produciuse a súpeta morte do seu pai que o levou ao cargo de khedive. Durante os seus primeiros anos no cargo soubo rodearse dun grupo de conselleiros europeos que o animaron e learon a oporse ás inxerencias británicas. Compre destacar que nesta época o exército británico tentouse aproveitar na xuventude do novo mandatario para ocupar militarmente o país en 1882. Esta intervención británica en Exipto estaba personificada na figura do xeneral sir Evelyn Baring, Cónsul Xeral do Cairo, que defendía os intereses británicos no país.
En 1906 os nacionalistas moderados dirixidos por Ummah, que gobernaban co apoio dos británicos, esixiron un goberno constitucional; para evitalo, Abbas reconciliouse cos británicos. En 1907 aprobaba a formación do Partido Nacional, dirixido por Mustafa Kamil, para oporse ao partido de Ummah.
En 1912 Kitchener substitúe a Evelyn Baring como cónsul xeral e manda ao cárcere aos líderes do Partido Nacional, eliminando ao mesmo tempo atribucións do khedive. e a autoridade de Abbas foi perdendo atribucións. Abbas II apoiou aos turcos otománs na I Guerra Mundial, chamando á rebelión contra os ingleses a exipcios e sudaneses, o que lle valeu ser deposto en 1914 polo Reino Unido, que estableceu un protectorado en Exipto.
Ao conseguir Exipto a independencia en 1922, foi nomeado rei o sultán Fuad, e Abbas pasou o resto da súa vida exiliado, morrendo en Xénova o 19 de decembro de 1944.
Durante o seu reinado estableceu un sistema de xustiza autóctono, rebaixou os impostos, restaurou os sistemas de irrigación abandonados polo Estado durante anos, e ditou normas para mellorar a sanidade e a educación. Demostrou grande interese pola agricultura e a gandería.
Entre os seus logros, está a reconquista do Sudán en 1898, e a realización de grandes obras públicas:
A Cerdeiriña, Valongo, Cerdedo-Cotobade
A Cerdeiriña é un lugar da parroquia de Valongo, no concello pontevedrés de Cerdedo-Cotobade. Segundo o IGE, en 2015 tiña cinco habitantes (tres homes e dúas mulleres), o mesmo número que o ano 2005.
Julio Flores
Julio Antonio Flores Pérez, nado na Coruña en 1962, é un político galego.
Traxectoria
Concelleiro na oposición entre 2007 e 2011, chegou ao Goberno Municipal na Coruña como número 3 da lista do PPdeG após as eleccións municipais de 2011, nas que o seu partido acadaba a maioría absoluta.
Man dereita de Carlos Negreira, fóronlle encomendadas as tarefas de Primeiro Tenente de Alcalde, as áreas de Seguridade e Mobilidade e voceiro do grupo popular na Corporación Municipal. Froito desta última actividade viuse envolto en fortes polémicas cos líderes da oposición polo uso dunha linguaxe agresiva.
Non se presentou ás seguintes eleccións municipais de 2015 ao ser obxecto das investigacións xudiciais da Operación Pokemon, se ben a causa se arquivou en 2023.
Barbeito, Vilasantar
San Salvador de Barbeito é unha parroquia que se localiza no oeste do concello de Vilasantar. Segundo o Instituto Nacional de Estadística en 2018 tiña 249 habitantes (124 homes e 125 mulleres) distribuídos en 20 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 313 habitantes.
Eclesiasticamente pertence ao arciprestado de Sobrado, igual cás demais parroquias do concello.
Dende vai uns anos Barbeito está en proceso de concentración parcelaria, aínda non rematado en 2019.
miniatura|Barbeito no [[Catastro de Ensenada (1753).]] miniatura|Barbeito no [[Diccionario geográfico-estadístico-histórico de España y sus posesiones de Ultramar de Pascual Madoz (1846). ]]
Demografía
No Censo de Pecheros de 1528, a parroquia aparece con 38 peiteiros ―os que tiñan que pagar peitas― mentres no censo de 1591 ten 55 veciños, dos cales 51 eran peiteiros.
Club Atlético Marbella
O Club Atlético Marbella foi un club de fútbol andaluz da cidade de Marbella, na provincia de Málaga. Foi fundado en 1947, chegou a ser o filial do extinto CD Málaga e desapareceu en 1997.
O Club Atlético Marbella naceu en 1947. A finais dos anos 1960, convértese en filial do extinto Club Deportivo Málaga.
No mesmo ano (1997) fundouse a actual Unión Deportiva Marbella a cal ocupou a licenza que naquel entón utilizaba o Marbersula en Rexional Preferente e así aforrarse o ter que empezar de cero na entón Segunda Rexional Andaluza.
Estadio
O CA Marbella xogaba no Estadio Municipal de Marbella, con capacidade para 9.000 espectadores.
Bobby Cruz
Bobby Cruz, nado en Hormigueros o 1 de febreiro de 1937 é un cantante portorriqueño de salsa e un pastor evanxélico.
Traxectoria
Entre 1964 e 1974, a vinculación de Richie Ray e Bobby Cruz converteuse nun dos dúos máis populares de salsa no mundo. Ray e Cruz teñen unha considerábel influencia no mundo da música latina, e están considerados entre os mellores intérpretes e expoñentes da salsa.
Esquerra Unida i Alternativa
Esquerra Unida i Alternativa (EUiA) é un partido político de Cataluña. Defínense como movemento político e social nacional, catalán e republicano, federal, anticapitalista e solidario no que se concentran forzas políticas sociais e persoas de esquerdas.
En coalición con ICV-EUiA a partir do 2003
centro|Evolución do voto de ICV-EUiA Nas eleccións xerais de 2004, a coalición obtivo 234.790 votos (5,84%), o que se traduciu en dous escanos, ambos para ICV e por Barcelona (o número tres por Barcelona, de EUiA, non obtivo escano). As eleccións de 2008 supuxeron un sensíbel retroceso, coa perda de máis de 50.000 votos e un escano (181.753 votos, 4,93%).
Nas eleccións ao Senado, como parte da Entesa Catalana de Progrés, EUiA non conseguiu representación nas eleccións de 2008, pero si por designación do Parlamento de Cataluña en decembro de 2006: Josep Nuet.
Regina King
Regina Rene King, nada en Cincinnati o 15 de xaneiro de 1971, é unha actriz e directora estadounidense. Recibiu atención polo seu papel como Brenda Jenkins na serie de televisión de NBC 227 (1985). Seguiu a protagonizar series e filmes, acadando éxito con papeis como Dana Jones en Friday (1995), Marcee Tidwell en Jerry Maguire (1996), Riley e Huey Freeman na serie de animación The Boondocks e a Detective Lydia Adams en Southland. Por Southland, recibiu dúas candidaturas aos Critics' Choice Award. En 2019, a súa interpretación como Sharon Rivers en If Beale Street Could Talk valeulle o Oscar e o Globo de Ouro á mellor actriz secundaria.
Porfirii Infantev
Porfirii Pavlovich Infantev (en Порфирий Павлович Инфантьев), nado o 19 de febreiro en 1860 nunha localidade da gobernación de Orenburg e finado en 1913 en Novgorod, foi un escritor e xornalista ruso.
Traxectoria
Comezou a estudar Dereito na Universidade de Kazán e máis tarde entrou na Universidade de San Petersburgo, onde se sumou ao grupo de intelectuais, liderado por Dimitar Blagoev, próximo ás teses da socialdemocracia. Por último, estudaría na Universidade de Xenebra.
Exerceu como xornalista e etnógrafo, campo este último no que foi moi prolífico, pois ten máis dunha ducia de publicación ao redor das tribos siberianas.
É recordado por ser un dos pioneiros rusos na escrita de literatura de ciencia ficción, grazas ao relato utópico На другой планете (Noutro planeta).
Fernando Olmedo Reguera
Fernando Olmedo Reguera, nado en Santiago de Compostela o 10 de xaneiro de 1873 e finado en Madrid o 12 de agosto de 1936, foi un frade e xornalista galego.
Traxectoria
Fillo de Fernando Olmedo e Elisa Reguera, propietarios dos almacéns Olmedo da vila de Pontevedra. Nesta cidade fundou o Círculo Católico de Obreros e colaborou en El Criterio Gallego e El Áncora, do que tamén foi director. Tamén colaborou en El Pensamiento Galaico e El Alcance de Santiago de Compostela. Doutorouse en Dereito, e o 15 de febreiro de 1901 ingresou na orde dos capuchinos, sendo ordenado presbítero o 31 de xullo de 1904.
Foi asasinado durante a guerra civil española, e soterrárono na cripta da basílica de Xesús de Medinaceli de Madrid. Foi beatificado o 3 de outubro de 2013. . Na cidade de Pontevedra unha rúa leva o nome Padre Fernando Olmedo.
Psophia crepitans
A Psophia crepitans é unha ave da orde das gruiformes (Gruiformes) e familia dos psofíidos (Psophiidae) que habita no norte da conca do Amazonas, en Colombia, Venezuela, o Brasil, as Güianas e o nordeste do Perú.
De entre 48 a 56 cm de lonxitude e peso medio de 1,3 kg, o seu pescozo é longo, así como as súas patas, e a plumaxe é negra con reflexos azuis.
É un ave gregaria, que fai o seu niño nos ocos das árbores, poñendo as femias 3 ou 4 ovos brancos, que chocan todos os membros dun grupo de cinco ou máis paxaros.
Alimétanse de insectos e froitas.
Os amerindios utilízano para cazar serpes e como sentinela, especialmente dos patos, xa que é doado de domesticar.
Xeiteira
Características
A xeiteira é unha embarcación que leva unha vela de relinga e remos auxiliares. Construíase con banceado "a tope" en madeira de carballo na quilla, roda, codaste e cadernas e piñeiro no banceado e na cuberta. A cuberta esténdese desde a proa até o centro da embarcación e prolóngase por dous corredores anchos que se unen a popa, rodeada toda ela por un cintón (caurel) interior que protexe a entrada de auga desde a cuberta á bañeira.
A "Nova Marina" mide 8,18 m. de eslora e 2,80 de manga e vai tripulada por entre 3 e 8 mariñeiros. A vela que usa é unha vela orixinal de algodón de dimensións: 6,124 m. de bordura, 6,22 de valuma, 9.13 de grátil, cunha verga de 4,22 m e cunha superficie vélica total é de 37 m².
Ramón Tojo
Co nome de Ramón Tojo podemos referirnos a:
Benito Víctor Fraga García
Benito Víctor Fraga García, finado en Noia en decembro de 1924, foi un avogado e político galego.
Traxectoria
Licenciado en Dereito pola Universidade de Santiago de Compostela. Foi concelleiro en Noia dende 1902. Foi nomeado xuíz municipal en xuño de 1905, permanecendo no cargo ata 1907. Alcalde substituto de Severo González Botana logo do levantamento de 1910 e candidato á alcaldía xunto con Luís Vidal e Genaro Blanco nas eleccións de 1911. Foi nomeado alcalde por Real Orde en xaneiro de 1911. Deixou a alcaldía en 1913, logo de non ter sido elixido concelleiro. Foi despois secretario municipal ata 1924. Coa ditadura de Primo de Rivera foi detenido, pero liberado aos poucos días debido á falta de probas, reintegrándose ao seu cargo de secretario. Foi cesado pola nova corporación nomeada en xaneiro de 1924.
Vida persoal
Casou con Emilia Vidal Barreiro, filla de Venancio Vidal Reino.
Compostela, Abeancos, Melide
Compostela (do latín campus estellae, 'campo da estrela'. Pode provir tamén do latín compositum tellus, 'terra composta ou fermosa' ou de compositum, 'enterrado') é un lugar da parroquia de Abeancos no concello coruñés de Melide na comarca da Terra de Melide. Tiña 16 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 6 eran homes e 10 eran mulleres.
Execración
A execración é unha figura retórica de pensamento coa que se desexan males para un mesmo. Nela, o falante fai recaer sobre si mesmo o contido dunha imprecación ou imprecatio. A miúdo toma a forma dunha exclamación.
Chielas, Valongo, Cerdedo-Cotobade
Chielas é un lugar da parroquia de Valongo, no concello pontevedrés de Cerdedo-Cotobade. Segundo o IGE, en 2015 tiña 17 habitantes (9 homes e 8 mulleres), o que supón unha leve diminución con respecto ó ano 2005, cando tiña 18.
Neste lugar está o petróglifo de Chielas.
Narashino
Narashino (習志野市, ならしのし, Narashino-shi) é un concello xaponés da prefectura de Chiba. Está situado no centro da rexión de Kanto e ao noroeste da prefectura, na zona de provincia histórica de Shimōsa, na parte leste da illa de Honshu. A súa superficie é de 20,99 km² e a poboación de 161.109 habitantes (2009) e ten unha densidade de poboación de 7.680 hab./km².
O concello de Narashino limita cos concellos de Funabashi, Yachiyo e Chiba.
O Castelo, Oleiros, Oleiros
O Castelo é un lugar da parroquia de Oleiros no concello coruñés de Oleiros.
Ángeles Vázquez
María Ángeles Vázquez Mejuto, nada en Melide o 3 de abril de 1972, é unha política galega do PPdeG. Dende 2018 é a conselleira de Medio Ambiente, Territorio e Vivenda e dende xuño de 2023 é vicepresidenta segunda da Xunta de Galicia.
Traxectoria
Licenciada en Xeografía e Historia pola Universidade de Santiago de Compostela na especialidade de Xeografía Aplicada. É profesora e técnica en información e cultura. Traballou na radio municipal de Melide.
Nas eleccións municipais de 2003 presentouse na candidatura do PPdeG en Melide e foi elixida concelleira. Foi deputada provincial. En 2004 foi elixida alcaldesa de Melide logo da dimisión do alcalde Miguel Pampín Rúa para centrarse no Senado. Nas eleccións xerais de 2008 foi candidata a deputada polo PPdeG pola provincia da Coruña, chegando a deputada en 2010 substituíndo a Gerardo Conde Roa. Nas municipais de 2011 encabezou a candidatura do PPdeG a alcaldía de Melide e foi elixida alcaldesa con maioría absoluta. Nas municipais de 2015 volveu ser elixida alcaldesa con maioría absoluta.
En outubro de 2015 foi nomeada Conselleira de Medio Rural. Foi elixida deputada nas eleccións ao Parlamento de Galicia 2016. En xaneiro de 2017 renunciou ao seu cargo de deputada no Parlamento de Galicia. Volveu ser elixida deputada nas eleccións de 2020, e volveu renunciar en setembro de 2021 a canda moitos dos outros deputados que tamén eran conselleiros. En xuño de 2023 foi nomeada vicepresidenta segunda da Xunta de Galicia.
Sigurd
miniatura|dereita|220px|Siegfried toca o seu corno (1911) de [[Arthur Rackham, do Siegfried and the Twilight of the Gods de Richard Wagner.]] miniatura|dereita|220px|"Sigurd proofs the sword [[gram (mythology)|Gram" (1901) de Johannes Gehrts.]] miniatura|dereita|220px|Partida de Siegfried de Kriemhild, obra de [[Julius Schnorr von Carolsfeld, ca. 1843.]]
Sigurd (antigo nórdico: Sigurðr) é un heroe lendario da mitoloxía nórdica, así como o personaxe principal da Völsunga saga. As máis antigas representacións desta lenda son sete pedras rúnicas de Suecia, a máis notable delas a Ramsund carving (c. 1000) e a Gök Runestone (século XI).
Tamén coñecido como Siegfried, é un dos heroes da Nibelungenlied alemá, e das óperas de Richard Wagner Sigfrido e Götterdämmerung. Polo nome de Sivard Snarensven é un heroe de moitas baladas medievais escandinavas.
Kanamicina A
miniatura|dereita|350 px|Kanamicina. [[Nomenclatura da IUPAC|Nome IUPAC: 2-(aminometil)-6-[4,6-diamino-3-[4-amino-3,5-dihidroxi-6-(hidroximetil) tetrahidropiran-2-il]oxi-2-hidroxi-ciclohexoxi]- tetrahidropiran-3,4,5-triol. ]]
A kanamicina A ou simplemente kanamicina é un antibiótico do grupo dos aminoglicósidos producido pola bacteria Streptomyces kanamyceticus. Pode utilizarse por vía oral (sobre todo ), intravenosa ou intramuscular.
A kanamicina foi illada por primeira vez en 1957 por Hamao Umezawa a partir da bacteria Streptomyces kanamyceticus. En 2019 foi retirada da Lista modelo de medicinas esenciais da OMS.
Indicacións
A kamamicina pode utilizarse para tratar as infeccións producidas por numerosas especies bacterianas como Escherichia coli, Klebsiella pneumoniae, Proteus species, Acinetobacter species, Serratia marcescens, Enterobacter aerogenes, Shigella, e Staphylococcus aureus. Pode utilizarse tamén no tratamento secundario contra a Mycobacterium tuberculosis.
É eficaz no tratamento da mastite, septicemias, nefrite, pneumonías, enterite, actinobacilose, tuberculose (especialmente a causada por especies resistentes á eritromicina), etc. A kanamicina é máis efectiva no tratamento das infeccións urinarias cando o pH da urina é alcalino.
A kanamicina tamén se administra, xeralmente en combinación con neomicina oral, para a preparación preoperatoria do colon.
Modo de acción
Como todos os antibióticos aminoglicósidos, a kanamicina actúa ligándose á subunidade de 30 S do ribosoma bacteriano. esta interacción interfire coa tradución dos ARN mensaxeiros, inducindo erros na descodificación dos codóns. Estes erros orixinan a parada da tradución ou a síntese de proteínas truncadas, aberrantes ou inactivas. A incapacidade de sintetizar proteínas normais e funcionais provoca a morte das bacterias.
Farmacoloxía
A kanamicina é molecularmente similar á amikacina, polo que unha resistencia microbiana a unha implica resistencia á outra. Polo xeral adminístrase en forma de sulfato de kanamicina, un po soluble en auga do que se absorbe aproximadamente o 1% a través da mucosa intestinal indemne, excretándose rapidamente polos riles. A maior parte da non absorbida excrétase polas feces inalterada. As bacterias intestinais elimínanse rapidamente despois da administración de kanamicina, persistindo a supresión bacteriana entre 48 e 72 horas.
Utilización en medicina
Como a kanamicina ten numerosos efectos secundarios úsase pouco na medicina humana. Polo contrario, na medicina veterinaria utilízase bastante para tratar as infeccións bacterianas.
Efectos secundarios
A kanamicina é nefrotóxica e ototóxica, polo que pode causar problemas renais e perdas de audición. Penetra mal en moitos tecidos e concéntrase nos riles e no oído interno. Pode desencadear reaccións alérxicas.
Outros efectos secundarios obsérvanse no sistema nervioso central (neurotoxicidade, cefaleas), a nivel gastrointestinal (náuseas, diarreas, anorexia) e respiratorio (dispnea). O uso prolongado pode provocar síndrome de malabsorción.
Contraindicacións
A kanamicina está contraindicada en casos de alerxias a este antibiótico ou aos aminoglicósidos e en caso de embarazo.
Utilización en bioloxía
A kanamicina, que é pouco utilizada en medicina, é, polo contrario, moi utilizada en bioloxía molecular. Este antibiótico, como a ampicilina, seve para seleccionar as bacterias (a máis usada Escherichia coli) ás que se lle aplicaron técnicas de transformación xenética. As bacterias son transformadas utilizando plásmidos que conteñen un xene de interese xunto cun xene de resistencia á kanamicina. Despois seméntanse en ágar-ágar ou nun medio de cultivo que conteña kanamicina (en xeral de 50 a 100 µg/mL). Se a bacteria incorporou con éxito o plásmido será resistente ao antibiótico e poderá ser seleccionada, xa que as demais morren. A presenza do antibiótico no medio de cultivo obriga ademais a que as bacterias transformadas conserven o plásmido pola presión de selección.
Tipos
A kanamicina A está relacionada con outras moléculas estruturalmente moi similares. Na táboa móstranse as estruturas das kanamicinas A, B e C e de moléculas estruturalmente relacionadas como a tobramicina e a dibekacina. O principal constituínte da kanamicina purificada é a kanamicina A.
Museo Nacional de Colombia
O Museo Nacional de Colombia é o museo máis antigo de Colombia. O seu acervo divídese en catro coleccións: arte, historia, arqueoloxía e etnografía. A súa colección de arte colombiana, latinoamericano e europeo inclúe pinturas, debuxos, gravados, esculturas, instalacións e artes decorativas dende o período colonial até o presente. O seu inmoble foi orixinalmente a penitenciaría do panoptico, sendo o seu arquitecto o danés Thomas Reed. Fronte ó museo atópase a estación subterránea de TransMilenio que leva o nome de "Museo Nacional".
Historia
Fundado por Lei do primeiro Congreso da República o 28 de xullo de 1823, o Museo Nacional de Colombia é o máis antigo dos museos do país e un dos máis antigos de América. Durante case dous séculos consagrouse á conservación e divulgación de testemuños representativos dos valores culturais da nación colombiana.
Abriu as súas portas ó público o 4 de xullo de 1824, data en que o vicepresidente, xeral Francisco de Paula Santander declarouno oficialmente creado, sendo o seu primeiro director o científico e anticuario peruano Mariano Eduardo de Rivero y Ustariz. Rivero fora contratado en maio de 1822 en París por Francisco Antonio Zea, Ministro Plenipotenciario de Colombia, a fin de constituír unha Escola de Minaría e un Museo de Historia Natural na capital da nova república. O Museo Nacional de Colombia instalouse inicialmente na Casa Botánica, a cal albergaba a colección de historia natural reunida por José Celestino Mutis e que coidaban os seus discípulos. Co tempo, a estas pezas sumáronse outras de carácter arqueolóxico, histórico e artístico.
A devandita penitenciaría, deseñada por Thomas Reed na década de 1850 e construída a partir do 1 de outubro de 1874, foi a prisión máis importante do país durante case 72 anos. Porén, en 1946 os reclusos foron trasladados ó novo cárcere La Picota e o Goberno destinou o edificio para albergar o Museo Nacional.
Prefectura de Iwate
A Prefectura de Iwate (岩手県, いわてけん, Iwate-ken) é unha prefectura do Xapón, situada na rexión de Tōhoku, ao norte da illa de Honshu. A súa capital é Morioka-shi.
A prefectura cobre 15.278,86 km² de superficie e habítana 1.348.717 persoas. A prefectura fai fronteira coa prefectura de Aomori, a prefectura de Akita e a prefectura de Miyagi.
Vacinación
miniatura|Moza sendo vacinada. A vacinación é o acto de se inocular nos seres vivos estados non activos de axentes patóxenos para a creación de anticorpos contra as doenzas. A vacinación é probablemente a maior revolución para a saúde do século XX, responsable da eliminación de moitas enfermedades infecciosas na infancia e que se relaciona cunha mellor calidade e esperanza de vida en occidente. A efectividade da vacinación está amplamente estudada e verificada. As consideracións sobre a seguridade no proceso de elaboración dalgunhas vacinas na primeira metade do século XX poden estar detrás da desconfianza por parte da opinión pública, se ben nas sociedades occidentais do século XXI xa non se aplican ningunha destas vacinas.
Concepto
O sistema inmunitario crea un conxunto de factores humorais e celulares que protexen o organismo contra a agresión por axentes infecciosos.
As campañas de vacinación son levadas a cabo polos gobernos para a inmunización en nenos de curta idade que aínda non teñen os anticorpos creados para evitar que enfermen. As inmunizacións máis comúns en nenos fanse contra:
Vacinación en adultos
Deben ser administradas por mor do feito de que os axentes patóxenos pasan por mutacións ou os anticorpos creados pasan a ser ineficazes co pasar dos anos.
Así os adultos, a partir dos 19 anos, deben recibir o reforzo dalgunhas doses de vacinas.
As recomendadas para os adultos son:
José Sevil
José Ricardo Sevil Sevil, coñecido como Ricardo ou Valenciano, nado en Abiego (provincia de Huesca) en 1911 e finado en Checoslovaquia, foi un militar e guerrilleiro antifranquista.
Traxectoria
Militante das Juventudes Socialistas Unificadas, na guerra civil foi nomeado comisario político da 1ª Brigada Mixta, logo do ascenso de Santiago Álvarez ao posto de comisario da 11 División. Logo foi comisario da 45° División. Exiliado na URSS, participou na defensa de Moscova contra os nazis integrado nunha unidade de guerrilleiros como comisario político. En 1947 abandonou a Unión Soviética e trasladouse a Francia. Foi enviado a Galicia o 31 de outubro de 1949 como secretario xeral do PCE de Galicia coa misión de aplicar as consignas de desmilitarización da guerrilla e de entrismo no sindicato vertical, xunto con Valentín Fernández González. Os poucos guerrilleiros activos non estaban dispostos a obedecer as ordes de ser enviados ao estranxeiro. Substituíu a Manuel Fernández Soto como secretario do Comité Rexional e organizou o novo Comité con Melchor Díaz como secretario de organización, Valentín Fernández González, responsable do traballo no Exército e na Mariña, Francisco Rey Balbís, secretario de propaganda, Francisco Martínez Leira, delegado de Ferrol, José Antonio Cortiñas Blas (M. Vega), delegado da Coruña, un delegado de Pontevedra e O Madrileño, delegado de Vigo. No verán de 1951 aconselláronlle marchar a Francia para escapar da represión. Despois instalouse en Checoslovaquia, onde finou.
Vida persoal
Foi pai de Lidia Servil, que casou con Pedro García Iglesias en Checoslovaquia.
Emberiza pusilla
Emberiza pusilla é unha ave paseriforme que pertence á familia Emberizidae. É asiática e algunhas aves errantes poden chegar a Europa, incluída Galicia.
Ramón Tojo Pérez
Ramón Tojo Pérez, nado en Padrón o 23 de novembro de 1860 e finado en Pontevedra o 7 de outubro de 1944, foi un escritor e político galego.
José Feliciano
José Monserrat Feliciano García, máis coñecido como José Feliciano, nado en Lares (Porto Rico) o 10 de setembro de 1945, é un cantante de boleros e outras baladas.
Traxectoria
Cego de nacemento, José Feliciano pronto se interesou pola música, principiando a súa carreira como músico do denominado Flamenco pop. A RCA contratouno e despois de gravar un sinxelo que tivo moi boa acollida: "Everybody Do The Click". En 1964 publicou o seu primeiro álbum. O seu éxito foi tan grande que foi escollido en 1968 para cantar durante mundiais de béisbol, onde interpretou "The Star Spangled Banner". En 1971 participou no Festival de San Remo, coa canción "Che sarà?", outro dos seus grandes éxitos. Dende os seus inicios ata a actualidade, Feliciano rexistrou máis de 60 álbums para os que se valeu indistintamente do uso do castelán e inglés.
Emberiza pusilla
Nome
En galego ténselle dado a esta ave na literatura zoolóxica os nomes de escribenta pigmea e escribenta anana, pero o dicionario da Academia non acepta a palabra escribenta para os paxaros emberícidos, senón escribente (feminino) ou escribidora. No dicionario DiGalego só se acepta escribente (masculino).
Ramón Tojo Pérez
Vida persoal
Casou con Robustiana Baltar Cortés, filla de Ángel Baltar Varela e irmá de Ángel Baltar Cortés.
Emberiza pusilla
Nome
O nome do xénero Emberiza vén da palabra do alemán antigo Embritz, que era o nome que se lle daba alí a estas aves. O nome específico pusilla en latín significa 'moi pequeno'.
Taxonomía
Foi descrita inicialmente por Peter Simon Pallas en 1776 e é unha especie monotípica, sen variacións ao longo da súa extensa área de distribución euroasiática.
Descrición
É un pequeno emberícido, que mide só de 12 a 14 cm de lonxitude. Ten un dorso marrón moi veteado e partes inferiores brancas cun fino veteado negro. Pola súa face castaña e banda malar branca, lembra unha pequena femia de escribente das canaveiras, pero diferénciano as bandas negras do píleo, o anel ocular branco e a beira fina negra da parte posterior das meixelas castañas. Os sexos son similares.
A chamada é un distintivo zik, e a canción é un vibrante siru-sir-sir-siru.
Ecoloxía
Esta ave cría na taiga do extremo norte de Europa e norte de Asia. É unha ave migratoria, que inverna nos subtrópicos no norte da India, sur da China e parte norte do sueste asiático. As aves permanecen nos seus cuarteis de inverno durante moito tempo; recolléronse exeplares en Yunnan a finais de marzo. Aparece como ave errante rara no oeste de Europa, e en Galicia está considerada como unha ave accidental rara. Esta especie é adaptable; nas montañas de Bután por exemplo, onde inverna un pequeno número delas, atópase normalmente en hábitats agrícolas, maiormente entre os 1000 e 2000 m de altura.
Reprodúcese en bosques de coníferas abertos, a miúdo con algúns bidueiros ou salgueiros. Poñen de catro a seis ovos nun niño feito nas árbores. A súa comida natural consiste en sementes ou, cando están alimentando as crías, insectos. thumb|E. pusilla. A especie é común e ten unha ampla área de distribución, polo que non é considerada especie ameazada na Lista Vermella da IUCN.