cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Manuel Girón
Manuel Girón Bazán, alcumado Girón, nado en Barrios de Salas (O Bierzo) o 16 de febreiro de 1910 e finado en Molinaseca (León) o 2 de maio de 1951, foi un guerrilleiro antifranquista. Actuou principalmente en León e oriente de Galiza.
Traxectoria
De familia campesiña e el mesmo campesiño. Despois de loitar durante a guerra civil, na fronte de Asturias, como outros, integrouse nas partidas de fuxidos xunto co seu irmán José. Acabarían por refuxiarse na serra Calva, nos límites entre a rexión leonesa e Galiza. Xefe de partida, a súa actuaría nos concellos ourensáns do Bolo, A Veiga, Carballeda de Valdeorras e Viana do Bolo, e tamén na comarca zamorana de Sanabria. En 1949 marchou a Francia con Silverio Yebra Granja, e regresou rapidamente con el.
Abandonou a zona onde operaba, para actuar con maior intensidade nas comarcas leonesas da Cabreira e O Bierzo, que non deixara de visitar anteriormente. O 17 de xullo de 1950 foi sorprendido con Silverio Yebra, Francisco Martínez López e Pedro Juan Méndez en Corporales (Truchas) onde despois dun combate de dez horas morreron os gardas civís Agustín Puente Martínez e Manuel Combarros García, e os guerrilleiros lograron romper o cerco. Vítima dunha emboscada, foi asasinado en Las Puentes del Malpaso (Molinaseca) por José Rodríguez Cañueto, un infiltrado da Garda Civil, en presenza da súa compañeira Alida González Arias o 2 de maio de 1951.
Efecto nocebo
En medicina, o efecto nocebo é unha reacción daniña, desagradable ou indesexable que experimenta o paciente tras recibir un preparado farmacolóxico inerte. As reaccións nocebo non se xeran quimicamente e débense só á crenza pesimista do suxeito e á expectativa de que o composto inerte producirá consecuencias negativas.
Nestes casos, non hai un medicamento real involucrado, pero as consecuencias negativas presentes pola administración do composto son porén reais, sexan fisiolóxicas, condutuais, emocionais ou cognitivas.
Etimoloxía
Walter Kennedy en 1961 escolleu o termo nocebo, que no latín significa 'farei dano' para denominar a contrario ou complementario dunha das aplicacións daquela máis recentes de placebo ('darei pracer', tamén en latín), en concreto, aquela na que o placebo é un medicamento que produce consecuencias beneficiosas, agradables, saudables ou desexables nun paciente como resultado directo das crenzas e expectativas do suxeito.
Descrición
É posible que W. R. Houston fose o primeiro en falar da aplicación deliberada por parte dun médico de procedementos "placebo" daniños, en contraste cos outros procedementos placebo inermes que un doutor pode aplicar e cuxa "utilidade estaba en relación directa coa fe que o doutor tiña e coa fe que o doutor era capaz de suxestionar nos seus pacientes".
Houston fala de tres categorías de placebo significativamente distintas:
O termo "resposta nocebo" significaba orixinalmente unha resposta a un procedemento inerte creada pola crenza, involuntaria e impredicible, pero actualmente existe unha tendencia a chamarlles ós medicamentos que producen consecuencias negativas como "compostos nocebo", o cal implica que o "efecto nocebo" pode usarse para unha consecuencia creada polo fármaco, predicible e daniña.
Os antropólogos usan o termo "ritual nocebo" para describir un proceso, tratamento, ritual, remedio herbal ou medicamento que se dá con intención maliciosa, en contraste co placebo no que leva a cabo con intencións benevolentes. Un exemplo desta situación é a morte por medo tras unha mordedela dunha serpe non velenosa.
Estación de Areas
Areas é unha estación de tren de Adif, situada en Areas, no concello de Sober, provincia de Lugo. Ten servizos de media distancia.
Situación ferroviaria
A estación atópase no punto quilométrico 14,2 da liña férrea de ancho ibérico que une Monforte de Lemos con Redondela a 256 metros de altitude, entre as estacións dos Canaval e Santo Estevo do Sil. O tramo é de vía única e está electrificado.
Historia
A estación foi inaugurada o 1 de decembro de 1884 coa aperta do tramo Monforte de Lemos-Ourense da liña que unía Vigo con Monforte de Lemos. A súa explotación inicial quedou a cargo da Compañía do Ferrocarril de Medina a Zamora e de Ourense a Vigo. Dita xestión mantívose ata 1928 cando foi absorbida pola Compañía Nacional dos Ferrocarrís do Oeste de España, compañía pública creada para xestionar varios trazados, en xeral deficitarios, do oeste do país. En 1941, Oeste foi unha das empresas que se integrou na recentemente creada Renfe.
Desde o 31 de decembro de 2004 Renfe Operadora explota a liña mentres que Adif é a titular das instalacións ferroviarias.
A estación
Está situada ao oeste do concello de Sober, nunha zona escasamente poboada. Aínda que conserva o seu antigo edificio para viaxeiros este permanece pechado e está totalmente en desuso. Isto converte o recinto nun simple apeadoiro dotado dunha única plataforma lateral á que accede a vía principal.
Media distancia
Actualizado a 14 de xuño de 2016.
Cas de Moure, Oleiros, Carballedo
Toponimia
O topónimo fai referencia a casa de Mauro, en latín.
Folosa icterina
A folosa icterina ou fulepa icterina (Hippolais icterina) é un paseriforme arborícola do xénero Hippolais. Reprodúcese na zona continental europea excepto no suroeste, onde é substituído pola especie máis occidental, folosa amarela (Hippolais polyglotta). En Galicia é unha ave accidental rara. É unha ave migratoria, que pasa o inverno na África subsahariana.
Descrición
É un paxaro cantor relativamente grande cunha cabeza grande, bico con base ancha e ás longas cunha cola bastante curta e de extremos cadrados. A parte superior é verde griseira e a inferior uniformemente amarela clara. Ten loros claros e un difuminado superciliar amarelo cun anel claro arredor do ollo. Outras características distintivas inclúen un panel sobre as ás dobradas formado polas beiras claras das plumas secundarias e terciarias e unhas patas grises ou ás veces azuladas.
Hábitat
É unha ave principalmente de bosques pouco densos, e gusta das beiras do bosque ou dos claros, preferindo as copas de árbores ben espazados con sotobosque alto. Prefire árbores de folla caduca ancha, pero pode encontrarse en zonas de coníferas mesturadas con árbores caducas. Usa arboredos, hortos de árbores froiteiros, parques, xardíns, cortaventos e setos altos entre árbores.
Distribución e movementos
É a especie de Hippolais con distribución máis ampla e que chega máis ao norte, e a súa área de reprodución esténdese desde o norte de Francia e Noruega seguindo a través da maior parte do norte e leste de Europa, cara ao sur ata o norte das montañas da parte norte dos Balcáns e Crimea e cara ao leste nunha estreita banda ata o río Obi. En Galicia é unha ave accidental rara e reproduciuse recentemente en Escocia, pero normalmente é un migrante de paso en Gran Bretaña e Irlanda
É unha especie migratoria e toda a poboación inverna na África subsahariana, principalmente ao sur do ecuador. Empeza a súa migración cara ao sur desde finais de xullo, chegando ao máximo a inicios de agosto e retornando ás zonas reprodutoras a finais de maio.
Etimoloxía
O nome do xénero Hippolais procede do grego antigo hupolais, unha palabra mal ortografada por Carl Linnaeus, que era unha denominación que mencionaba Aristóteles e outros e pode ser onomatopeica ou derivada de hupo,'debaixo' e laas, 'pedra'. Tamén se ten usado a ortografía Hipolais. O nome específico icterina vén do grego e significa "amarelo de ictericia". Icterus era unha antiga palabra que significaba ictericia, e tamén se refería a aves verde amareladas, como quizais o vichelocrego, cuxo avistamento se cría que curaba esa doenza.
Sapindales
A das sapindales (Sapindales) é unha orde de plantas anxiospermas ou Magnoliophyta (plantas con flores), dicotiledóneas (ou Magnoliopsida), xeneticamente próxima á orde das rosales que, nas clasificacións actuais, inclúe, entre as familias máis coñecidas, a das rutáceas, que comprende, entre outras especies, ás dos cítricos.
Catacterísticas
As sapindales caracterízanse por posuíren dous verticilos de estames (ás veces un reducido a estaminodios), de maneira que son predominantemente pentacíclicas. O disco nectarífero é de posición variábel (e ás veces está reducido a glándulas internas).
Predominan as plantas con follas compostas (aínda que nas especies de Citrus son simples).
Son plantas de hábito leñoso con flores pentámeras de ovario súpero, que están reunidas en inflorescencias cerradas ou cimosas.
Clasificación
miniatura|150px|[[Sapindus emarginatus, sapindáceas.]] miniatura|150px|Castiñeikro de Indias ([[Aesculus hippocastanum), hipocastanáceas.]] miniatura|150px|Laranxeira anana ([[Citrus japonicale), rutáceas.]] O sistema de clasificación APG II, de 2003, inclúe nesta orde as seguintes nove famílias, que comprenden uns 460 xéneros e ao redor de 5.700 especies:
Porén, as clasificacións clásicas, como a do sistema de Cronquist, de 1981, usaban unha circunscricións algo diferente, coas seguintes famílias:
Soutomel, Soutomel, A Bola
Soutomel é un lugar da parroquia de Soutomel no concello ourensán da Bola na comarca da Terra de Celanova. Tiña 13 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 6 eran homes e 7 mulleres. Iso supón un mantemento da poboación respecto a 2010, cando tiña 13 habitantes (6 homes e 7 mulleres).
Fumaces, Fumaces e A Trepa, Riós
dereita|miniatura|Estrada N-525 ao seu paso pola aldea. Fumaces é un lugar da parroquia de Fumaces e A Trepa, no concello ourensán de Riós. Segundo o IGE en 2020 tiña 69 habitantes (36 homes e 33 mulleres), nove menos ca en 2014 (40 homes e 38 mulleres).
Historia
Desde o 6 de outubro de 1951, este lugar é tamén a parroquia eclesiástica de Fumaces, froito da segregación da antiga parroquia eclesiástica de Fumaces e A Trepa. A aldea está a carón da estrada N-525.
Segundo Ventín Cerviño
Segundo Ventín Cerviño, nado en Monteagudo (Codeseda, A Estrada) en 1936, e finado en Combarro (Poio) o 21 de xullo de 2016, foi un mestre e escritor galego.
Traxectoria
Naceu nunha familia labrega. En decembro de 1936 o seu pai e dous irmáns, canteiros, foron fusilados en Zamora pola súa militancia socialista. Aos oito anos comezou a ir á escola no Codesal, no colexio de Miguel Sieiro e Manuel Iglesias Cabada (curmán de Xosé Manuel Cabada). Rematou os estudos na Estrada, e na revista do centro publicou o seu primeiro poema.
Galegos en Cuba
miniatura|dereita|300px|Centro galego da Habana. miniatura|dereita|300px|Centro galego da Habana. Os galegos en Cuba son os inmigrantes galegos, e os seus descendentes, que se asentaron en Cuba. contan cuns 15 300 membros aproximadamente esparexidos principalmente na Habana, Cárdenas, Matanzas, Pinar del Río, Camagüey, Trinidad, Cienfuegos, Santa Clara, Santiago de Cuba e Guantánamo. Chegaron procedentes de Vigo, cara o porto da Habana entre os anos 1821 e 1877, fuxindo da fame e das presións políticas. Moitos galegos que chegaran á illa desprazáronse despois cara a México e os Estados Unidos entre a década de 1920 e a de 1940.
Historia
Nos séculos XVIII e XIX, pequenos continxentes emigraron a Cuba, ás veces en condicións de semiescravitude para substituír aos negros nas fábricas de azucre, cada vez máis escasos debido ás restricións internacionais ao tráfico. Na década de 1880, o rexionalismo evolucionou cara ao galeguismo e enráizase nas colonias de emigrantes, especialmente no próspero Centro Galego da Habana, Cuba. Ó igual que outros símbolos de Galicia, como a bandeira, o estabelecemento do himno galego foi froito da emigración. En 1907, Xosé Fontenla Leal encargoulle a Manuel Curros Enríquez (un dos maiores expoñentes do Rexurdimento galego, que residía na Habana) que escribise a letra, e a José Castro "Chané" a música, pero Curros non foi quen de compoñer a letra e Fontenla decidiu escoller o poema de Pondal coa música de Pascual Veiga. Estreouse o 20 de decembro de 1907 no Centro Galego da Habana —hoxe Gran Teatro da Habana— e ata 1923 foi entoado por rexionalistas e agraristas nos seus actos, consolidándose paulatinamente como símbolo de Galicia. Cando se prohibiu o seu uso durante a ditadura de Primo de Rivera, as sociedades galegas de América fixeron medrar o seu interese pola súa interpretación pública. Coa Segunda República acadou o recoñecemento oficial.
Cando os galegos comezaron a estabelecerse nalgún lugar da illa empezaron a producir e traballar tanto no campo coma na cidade da Habana. Construíuse o centro Galego da Habana, que no seu interior contiña un teatro moi grande, e foi na Habana onde se entoou por vez primeira o Himno Galego, no ano de 1924.
O pai de Fidel Castro, Ángel Castro Argiz, era galego, máis concretamente de Láncara, na provincia de Lugo.
Lille OSC
O Lille Olympique Sporting Club é un equipo francés de fútbol da cidade de Lille, fundado no ano 1902, e que compite na Ligue 1. O club actual é o resultado da fusión de dous antigos equipos, o Olympique Lillois e o SC Fives, que tivo lugar en 1944. O equipo mantén unha histórica rivalidade rexional e deportiva co Racing Club de Lens, co cal disputa o chamado Derby du Nord. En 2017 o club foi adquirido polo empresario galego-luxemburgués Gerard Lopez.
Xogadores
15px
Gran Londres
O Gran Londres (en inglés: Greater London) é unha das nove rexións de Inglaterra, subdivisións administrativas de alto nivel, que cobre a cidade de Londres, en Inglaterra (Reino Unido).
A zona administrativa do Gran Londres cobre a conurbación da cidade de Londres e a de Westminster, así como outros 31 distritos londinienses, coñecidos xenericamente como Londres, capital do Reino Unido. Cobre unha área de 1.579 km² e ten unha poboación aproximada de 7 322 400 persoas.
Dende o ano 2000, a rexión está administrada pola Autoridade do Gran Londres e ten un alcalde, controlado pola Asemblea de Londres.
Aviño, Cambre, Malpica de Bergantiños
Aviño é un lugar da parroquia de Cambre no concello coruñés de Malpica de Bergantiños na comarca de Bergantiños. Tiña 39 habitantes no ano 2018 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística dos cales eran 17 homes e 22 mulleres.
Gran Londres
O status do Gran Londres é algo infrecuente. Oficialmente está clasificado como un condado cerimonial (excluíndo á cidade de Londres, que é un condado cerimonial por si mesma), pero á vez é unha das nove rexións oficiais de Inglaterra. É a única rexión de Inglaterra cun amplo poder, unha asemblea rexional electa e un alto cargo elixido tamén por elección directa.
Non debe confundirse coa Área metropolitana de Londres, definida en termos de modelos xeográficos (fundamentalmente de transporte, como London commuter belt)
Historia
O Gran Londres tivo en orixe un dobre sistema de goberno local, co Consello de Gran Londres compartindo poder coa Corporación de Londres e os 32 consellos de distrito. O Consello do Gran Londres foi abolido no ano 1986 baixo o goberno de Margaret Thatcher. No ano 2000, o goberno laborista creou unha nova autoridade do Gran Londres, que consiste nunha asemblea e un alcalde que gobernan toda a zona.
O termo "Gran Londres" xa se empregaba antes do ano 1965, especialmente para referirse ao área de operación do Servizo Metropolitano de Policía, que non coincidiu coas fronteiras do condado do Gran Londres ata o ano 2000. Actualmente prefírese empregar a expresión "Distrito Policial Metropolitano".
Mapa do Gran Londres
A distribución administrativa do Gran Londres comprende os seguintes "boroughs" (distritos ou unidades administrativas de nivel local en Inglaterra):
-1074
Outros
Historia ano a ano
Bart Simpson
Bartholomew JoJo "Bart" Simpson é un personaxe de ficción da serie de televisión de debuxos animados The Simpsons. Bart é un neno de 10 anos, o primoxénito da familia caracterizado por ter un mal comportamento e un baixo rendemento escolar, sendo totalmente oposto á súa irmá Lisa. Idolatra o televisivo pallaso Krusty, ten por amigo fiel a Milhouse e por mascota un can chamado "Santa's Little Helper".
A Costa, Oleiros, Carballedo
A Costa é un lugar da parroquia de Oleiros, no concello lugués de Carballedo, na comarca de Chantada. Non figura como entidade de poboación no INE en 2016, aínda que figura no Nomenclator de Galicia.
Toponimia
O topónimo deriva do latín, pendente.
Poncho Sánchez
Poncho Sánchez, nado o 30 de outubro de 1951, é un músico de jazz latino, intérprete de conga e cantante de salsa nado nos Estados Unidos e de ascendencia mexicana.
Traxectoria
Fillo de mexicanos, o seu pai é de Xalisco e a súa nai de Nuevo León, é o menor de once fillos e quinto home. De formación autodidacta, é considerado como un dos máis grandes percusionistas de Jazz latino. Criouse en Norwalk, California, iniciándose na música dende cativo tocando a guitarra, a frauta, a batería e mais os timbais. Posteriormente interesouse polo canto até descubrir a súa verdadeira paixón, que son as congas.
Under Color of Official Right
Under Color of Official Right é o segundo álbum de estudio da banda estadounidense de post-punk Protomartyr, publicado o 8 de abril de 2014 a través do selo Hardly Art.
Orlets 1
Orlets 1 ou Don foi un tipo de satélite de recoñecemento fotográfico ruso.
Características
Os oito satélites Orlets 1 foron lanzados entre 1989 e 2006. Eran satélites de recoñecemento que usaban unha cámara panorámica e película fotográfica que era devolta á Terra en oito cápsulas para a súa análise. A súa orixe está na insuficiencia dos satélites Yantar 2K dos anos 1970 para proporcionar alertas temperás ante posibles ataques. Entre as variantes de satélites de recoñecemento desenvolvidas posteriormente están os Orlets 1, lanzados a bordo de foguetes Soiuz U e Soiuz U2. Foron sucedidos pola serie Orlets 2.
Byron Mullens
Traxectoria profesional
Mullens foi elixido na 24ª posición do Draft da NBA de 2009 polos Dallas Mavericks. Os seus dereitos foron traspasados aos Oklahoma City Thunder a cambio da 25ª elección, Rodrigue Beaubois e unha futura elección de segunda rolda do Draft.
Durante o lockout da NBA de 2011, Mullens asinou co Panionios BC da liga grega. Porén, deixou o equipo tras un mes en Grecia, dicindo que quería unirse aos seus compañeiros dos Thunder nos seus adestramentos voluntarios.
O 19 de decembro de 2011, Mullens foi traspasado aos Charlotte Bobcats a cambio dunha elección de segunda rolda do Draft de 2013.
O 22 de xullo de 2013, asinou cos Los Angeles Clippers.
Outeiro, A Mezquita, A Merca
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, que é unha parte alta ou elevación do terreo.
Marie Kondo
Nos Estados Unidos e no Reino Unido, o perfil de Kondo e os seus métodos foron amplamente promocionados a través do éxito da serie de Netflix Tidying Up with Marie Kondo, estreada en 2019, a cal lle valeu a Kondo un nomeamento aos Premios Primetime Emmy.
Foi considerada pola revista Time como unha das "100 persoas máis influentes" de 2015.
De Vlaamse Leeuw
Letra
Só o texto superior é cantado nas celebracións oficiais.
K'inich Kan Bahlam III
K'inich Kan Bahlam III, (fl. c. 751) foi un ajaw da cidade maia de Palenque. Gobernou arredor do ano 751. O gobernante non é mencionado en ningún monumento de Palenque pero si nun texto de Pomona, que suxire que o seu reinado foi curto ou turbulento.
Sociedade Francesa de Fotografía
miniatura|275x275px|Exposición conxunta da Sociedade Francesa da Fotografía e a Sociedade Fotográfica de Londres, en 1858. A Sociedade Francesa de Fotografía (en francés: Société française de photographie ou SFP polas súas siglas) é unha asociación fundada o 15 de novembro de 1854, e que mantén unha actividade moi relacionada coa historia da fotografía e a súa difusión.
Historia
Xurdiu como unha continuación da Sociedade heliográfica, que só durou entre 1851 e 1852 ao existir discrepancias entre os seus membros. Os membros fundadores pertencían a diversas disciplinas e elixiuse como primeiro presidente ao científico Henri Victor Regnault.
O seu obxectivo principal é «contribuír aos progresos técnicos e artísticos da fotografía, á marxe de calquera especulación comercial» que xa aparece reflectido nos seus primeiros estatutos redactados conxuntamente por Félix Avril, Hippolyte Bayard, Eugène Durieu, Humbert de Molard, Gustave Lle Gray, Paul Mailand e Félix Pigeory, e que eran moi semellantes aos da Academia das Ciencias francesa. Para conseguir ese obxectivo organizaban concursos, cursos e exposicións e editaban un boletín divulgativo. Un premio significado é o que patrocinaba Honoré d'Albert, duque de Luynes ao mellor procedemento fotomecánico desde 1856 e que foi obtido por Alphonse Poitevin en 1862 e 1867 pola goma bicromatada.
A SFP realizou a súa primeira exposición en 1855 na sede da rúa Drouot número 11, e a segunda en 1857 no estudo de Gustave Lle Gray, xa que até 1859 o ministerio de Belas Artes non autorizou unha exposición no palacio dos Campos Elíseos.
En 1892 a SFP foi recoñecida como de utilidade pública polo presidente da república Marie François Sadi Carnot.
Lugares do Saviñao
miniatura|dereita|[[Casa do concello do Saviñao.]] Galicia → Parroquias de Galicia → Lugares de Galicia → Lugares do Saviñao
Prinzhorn Dance School
Prinzhorn Dance School é unha banda británica de rock alternativo formada por Tobin Prinz e Suzi Horn. O grupo chámase así polo doutor Hans Prinzhorn, que coleccionaba arte dos enfermos mentais ao seu coidado. O dúo estivo baseado orixinalmente en Brighton e Portsmouth e realizou a súa estrea no ano 2007.
Club de Fútbol Sporting Mahonés
O Club de Fútbol Sporting Mahonés (en catalán: Club de Futbol Sporting Maonès) foi un club de fútbol de España da cidade de Maó en Menorca, Illas Baleares. Fundado en 1974, desapareceu en 2012.
Historia
O Sporting Mahonés é o resultado da fusión dos dous equipos de Maó, o Club Deportivo Menorca e a Unión Deportiva Mahón, o 17 de xullo de 1974. Debutou nas divisións rexionais do fútbol balear, onde progresou ata alcanzar a Terceira División en 1977-78.
Na tempada 1986-87 os menorquines obteñen o ascenso, tras quedar como primeiros do seu grupo en Terceira, nun persoal na que figuraban deportistas como Vicente Engonga. Debutou na campaña 1987-88, e o Sporting permaneceu en Segunda B seis tempadas nas que o seu mellor resultado foi un quinto lugar en 1988-89. Tras terminar en 1993 clasificado no décimo noveno lugar, o Mahonés descendeu de novo a Terceira.
Durante varios anos o Sporting Mahonés atravesou dificultades económicas que lle levaron a realizar malas tempadas. En 2004 chegou á presidencia do club un empresario local, Antonio Gomila, que realizou varias reestruturacións para recuperar a súa viabilidade deportiva. En 2008 substitúelle Francisco Segarra, exjugador do FC Barcelona B e Celta de Vigo entre outros clubs. O Sporting Mahonés clasificouse durante dúas tempadas (2004-05 e 2005-06) para os playoff polo ascenso a Segunda B, pero non lograría subir á terceira categoría do fútbol español ata o ano 2009. Os menorquines conseguiron regresar á división de bronce tras vencer ao Unión Mutilvera, Burgos CF e CD Tenerife B.
En xaneiro de 2012, o equipo anunciou a súa retirada da Segunda B a mediados de tempada, ao non poder pagar as débedas contraídas cos seus xogadores e corpo técnico. Isto implica a desaparición da entidade o 23 de xaneiro de 2012, tras disputar o seu último encontro fronte á UE Sant Andreu.
11 de xaneiro
O 11 de xaneiro é o 11º día do ano do calendario gregoriano. Quedan 354 días para finalizar o ano, 355 nos anos bisestos.
Nacementos
miniatura|100px| Amanda Peet.
Mortes
miniatura|100px| Theodor Schwann.
Jon Diebler
Jon Keith Diebler, nado o 22 de xuño de 1988 en Sylvania, Ohio, é un ex xogador de baloncesto estadounidense profesional.
NBA
Diebler foi elixido na 51ª posición do Draft da NBA de 2011 polos Portland Trail Blazers. En agosto de 2011 asinou un contrato dun ano polo Panionios BC da liga grega.
11 de xaneiro
Outros
Os 366 días do ano
Malé
Malé (, ; މާލެ) é a capital e cidade máis poboada da  República de Maldivas. Cunha poboación de 133.412 e unha superficie de 9´27 km², tamén é unha das Cidades máis densamente poboadas do mundo. A cidade está xeograficamente situada no bordo sur do Atol de Malé norte (Atol Kaafu). Administrativamente, a cidade consta dunha illa central,unha illa aeroporto e outras dúas illas gobernadas polo Concello de Malé.
Tradicionalmente era a illa do Rei, desde onde gobernaban as antigas dinastías reais e onde se atopaba o palacio. A cidade chamábase entón Mahal. Antigamente era unha cidade amurallada rodeada de fortificacións e portas (doroshi). O Palacio Real (Gan'duvaru) destruíuse xunto cos pintorescos fortes (koshi) e os bastións (buruzu) cando remodelouse a cidade baixo o presidente Ibrahim Nasir que gobernou despois da abolición da monarquía en 1968. Non obstante, a mesquita do venres de Malé permanece. Nos últimos anos, a illa ampliouse considerablemente mediante operacións de recheo de terra. Ao longo dos anos, Malé foi o centro das protestas políticas e de eventos importantes.
Situación
Malé está sita no atol de Kaafu, que é o bordo sur do atol de Malé, porén a cidade non se considera que forme parte del desde o punto de vista administrativo. As súas coordenadas son: 4º 10' N e 73º 30' L. O seu clima tropical, como o do resto das illas, está suavizado polo Océano Índico.
Urbanismo
miniatura|dereita|450px|Vista aérea de Malé, capital das Illas Maldivas En Malé vivían máis de 70.000 persoas, de xeito que está sobrepoboada. O total da superficie da illa, 1,5 km², está recuberta de edificios.
Divisións administrativas
A cidade está repartida en catro divisións: Henveiru, Galolhu, Maafannu e Macchangolhi. O achegado atol de Vilingili, antes un resort turístico, é a quinta división (Male'viligili) que está a considerar o goberno.
Servizos administrativos e sociais
Os edificios gobernamentais están concentrados na cidade. Acolle dous hospitais, un público e outro privado, e os centros educativos superiores, así como os bancos e casas comerciais máis importantes. En Malé fican dúas das tres mesquitas que hai nas Maldivas.
Comunicacións e economía
Ademais do porto, Malé conta cunha base para hidroavións. O aeroporto internacional está situado no veciño atol ou illa de Hulhule. Varios proxectos e obras conseguintes permitiron o agrandamento do porto. Todos estes medios fan de Malé o centro de comercio da noz e da fibra de coco, da copra e de cunchas de cauri, que son os principais artigos de exportación do arquipélago. O turismo é un sector en expansión.
==Notas=
José Souto Vizoso
José Souto Vizoso, nado en San Martiño de Xuvia (Narón) o 4 de febreiro de 1893 e finado o 2 de agosto de 1973, foi un bispo católico galego.
Traxectoria
Fixo a carreira eclesiástica no Seminario de Mondoñedo e foi ordenado presbítero en 1916. En 1917 licenciouse en Teoloxía na Universidade Eclesiástica de Santiago. Traballou como profesor de Filosofía e Teoloxía no Seminario de Mondoñedo do que foi reitor e director do Boletín Diocesano. En 1945 foi nomeado bispo de Elusa e bispo auxiliar de Santiago de Compostela. En 1949 foi nomeado bispo de Palencia, cargo que desempeñou ata 1970.
Mel Brooks
Mel Brooks, nado co nome de Melvin Kaminsky en Brooklyn, Nova York, o 28 de xuño de 1926, é un actor, director e produtor norteamericano.
Traxectoria
Naceu nunha familia xudía procedente de Rusia. Durante a segunda guerra mundial serviu no corpo de enxeñeiros en África do norte.
Xa de regreso nos Estados Unidos traballou actuando en pequenos locais como comediante e como guionista de comedia para da serie televisivas Your Show of Shows. Con Buck Henry creou en 1965 a serie de éxito Get Smart, e en 1975 When Things Were Rotten unha parodia de Robin Hood. No mundo do cine é o onde Mel Brooks conseguiu o seu meirande éxito como produtor de comedias e tamén con filmes de culto como The Elephant Man.
Os tolos do volante
Os tolos do volante (en inglés Wacky Races) é unha serie de debuxos animados da produtora estadounidense Hanna-Barbera. O argumento está baseadon un grupo de 11 coches que compiten entre si en diferentes carreiras, cos seus pilotos intentando gañar o título de "Piloto máis tolo do mundo". A serie era peculiar polo gran número de personaxes habituais, vinte e tres en total.
Esta serie foi inspirada no filme A carreira do século (The Great Race), de 1965. Emitiuse orixinalmente na canle de televisión estadounidense CBS entre o 14 de setembro de 1968 e o 5 de setembro de 1970. Producíronse dezasete episodios, cada un dos cales incluía dúas carreiras distintas, facendo logo un total de trinta e catro carreiras.
En Galiza emitiuse primeiro en TVE coa dobraxe mexicana. Posteriormente emitiuse en galego na TVG, dentro do espazo infantil Xabarín Club.
Sinopse
Entre os corredores estaban o estereotipado vilán propio da serie, Dick Rañas (Dick Dastardly, na versión orixinal), e o seu secuaz, o can Paspán (Muttley no orixinal). Rañas lograba unha gran vantaxe e logo, coma Wile E. Coyote (o Coiote) nos debuxos animados do O Coiote e o Papaleguas, levaba a cabo todo tipo de elaboradas fazañas para facer que os demais corredores caesen en trampas, se desviasen, pinchasen ou se detivesen, só para ver como lle saía o tiro pola culata espectacularmente. A lección a aprender podería ter sido que Dick contaba cun dos coches probabelmente máis rápidos da serie e tería gañado varias carreiras se se houber concentrado nelas, no canto de argallar as trampas. Coma no caso do Coiote (Wile E. Coyote), Dick Rañas xamais gaña. Moitos dos plans de Dick son sospeitosamente familiares aos usados en episodios do Coiote e o Papaleguas, que pode deberse ao feito de que Mike Maltese fose guionista de ambas as dúas series.
Un dos plans orixinais para a serie era que as propias carreiras serían parte dun concurso de televisión real con Merrill Heatter e Bob Quigley, o equipo responsábel da serie de televisión Hollywood Squares. O plan de Heatter e Quigley era que os concursantes apostasen a que coche tolo cruzaría primeiro a liña de meta.
Shenzhou 6
Shenzhou 6 foi o nome da segunda misión tripulada china e a primeira tripulada por dous astronautas. Foi lanzada o 12 de outubro de 2005 mediante un foguete CZ-2F desde o Centro de Lanzamento de Satélites de Jiuquan.
Características
No último día da misión a cápsula de reentrada, cos dous tripulantes a bordo, separouse do módulo orbital e do módulo de servizo para reentrar na atmosfera. A cápsula aterrou ás 20:33 GMT coa tripulación a salvo.
Teais
Teais é unha empresa galega fundada en Arteixo dedicada á fabricación e comercialización de produtos e sistemas especiais para a construción e a industria. Vende os seus produtos en máis de 40 países.
Historia
Teais inicia as súas actividades hai máis de 30 anos fabricando produtos de impermeabilización. O éxito e a calidade da empresa fixeron que o negocio medrase ampliando á fabricación de pinturas, adhesivos, formigóns especiais, ferramentas e outros produtos para a construción.
Ten unha fábrica de 10.000 m² nunha parcela de 24.000 m² no polígono de Sabón. Nos últimos anos abriu delegacións e fábricas con acordos con empresas locais doutros países.
En 2010 chegou a un acordo con investidores para crear unha joint venture ou empresa conxunta, co nome de TEAIS Tunisie para vender e fabricar os seus produtos no norte de África. Logo do terremoto de Lorca de 2011, a empresa ofreceuse a doar aos habitantes da vila murciana tódalas grampas necesarias para reparar as gretas dos edificios.
Os produtos que ofrece son adhesivos, aditivos, illamentos, desencofrantes, emplastes e morteiros especiais, limpadores, impermeabilizantes, disolventes, pavimentos, revestimentos, imprimacións, pinturas, produtos para madeira, liña naval, masillas e ferramentas.
As Gándaras, Oleiros, Carballedo
As Gándaras é un lugar da parroquia de Oleiros, no concello lugués de Carballedo, na comarca de Chantada. Segundo o INE en 2016 tiña 1 habitante, home.
Toponimia
O topónimo é un plural da palabra prerromana, terreo areoso e silvestre.
O Val, A Mezquita, A Merca
O Val é un lugar da parroquia da Mezquita no concello ourensán da Merca na Comarca da Terra de Celanova. Tiña 36 habitantes no ano 2012 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 19 eran homes e 17 mulleres.
Andrés de Losada e Prada
Andrés de Losada e Prada, finado en Madrid o 8 de decembro de 1625, foi un político galego. Foi secretario de Estado cos reis de España Filipe III e Filipe IV.
Traxectoria
Ignórase o exacto lugar de nacemento de Andrés de Losada, pero é posíbel que fose valdeorrés pola súa mai, Francisca de Santalla, irmá de Andrés de Prada e Gómez de Santalla, que foi secretario do rei Filipe II, ou ben quirogués, a xulgar polo lugar onde funda morgadío, orixe que lle viría pola liña paterna (seu pai era un tal Álvaro de Losada y Somoza).
O seu tío conseguiríalle honores dos reis aos que serviu, pois Andrés de Losada sería tesoureiro da Real Casa da Moeda da Coruña e alcaide da fortaleza desa mesma cidade (1611). Nese mesmo ano morría o seu tío, mais antes obtería para el o nomeamento de secretario do rei Filipe III. Os dotes persoais do sobriño non debían ser magros, pois conseguiría ser Secretario de Guerra co mesmo rei, posto que mantivo con Filipe IV, aínda que pouco tempo, pois falecería aos poucos meses da subida ao trono dese monarca.
No seu testamento funda para o seu sobriño Pedro de Monseiro e Losada un morgadío vinculado no Hospital (Quiroga), onde tiña a súa casa e onde foi soterrado. Andrés de Losada foi, ademais, cabaleiro da Orde de San Xoán de Xerusalén e comendador de Fregenal de la Sierra.
Seteira
miniatura|Balcón con seteira en cruz ([[Castelo de Rauzan, Francia).]] miniatura|Seteira con troneira ([[Castelo de Penela, Portugal).]]
Unha seteira, en arquitectura militar, é unha abertura ou un rebaixamento na muralla, que na súa concepción primitiva permitía aos defensores (arqueiros, besteiros) lanzar setas.
Bastante empregada na arquitectura medieval, pode ser descrita como un van na albanelaría na forma dunha faixa ou fiestra vertical, cuxa altura corresponde a aproximadamente cinco veces a súa largura. En xeral, posúe peitoril de aproximadamente trinta centímetros e a súa lumieira dista aproximadamente trinta centímetros do teito.
Conforme o período construtivo e a súa rexión pode ser simple ou en cruz. Coa introdución das armas de fogo, a partir do século XIV, algunhas presentan adaptación para tiros de arcabuz, mosquete ou pequenos canóns. Os vans circulares abertos para esas primitivas pezas de artillaría son chamados troneiras.
Orion (nave espacial)
miniatura|Representación da nave Orión no espazo. Orion é unha nave espacial tripulada desenvolvida pola NASA. Foi concibida como parte do proxecto Constellation da NASA para levar astronautas á Estación Espacial Internacional primeiro e logo para facer misións tripuladas á Lúa e potencialmente Marte. Inicialmente denominada Orion CEV (Crewed Exploration Vehicle), pasou a denominarse Orion MPCV (Orion Multi-Purpose Crew Vehicle) despois da cancelación do proxecto Constellation e de que a Axencia Espacial Europea entrara a formar parte na súa construción.
Características
En 2006 a NASA seleccionou a Lockheed Martin como construtora da súa nova cápsula tripulada. A cápsula, cun deseño baseado nas cápsulas do proxecto Apollo, debe ser capaz de levar ata seis astronautas á ISS e servir de bote salvavidas acaroado á estación. O seu deseño permite tamén levar catro astronautas ata a Lúa. A cápsula ten un volume habitable duns 10 m3 e consumiría ata 9 kW de potencia eléctrica subministrada por paneis solares.
O concepto inicial da Orion era a dunha cápsula que sería lanzada polo xa cancelado foguete Ares 1 (derivado da tecnoloxía do transbordador espacial) e que aterraría en terra en lugar de no océano, usando airbags ou retrofoguetes. Contemplábanse tres versións: a Orion bloque 1 usaríase para levar e traer astronautas e carga á ISS, a Orion bloque 1B so se usaría para levar e traer carga á ISS e non estaría tripulada, e a Orion bloque 2, deseñada para misións lunares acoplada a un módulo capaz de aterrar na Lúa. O foguete Ares 1 foi cancelado en 2010, xunto co resto do proxecto Constellation excepto Orion, que foi renomeada como Orion MPCV.
Naoto Kan
Naoto Kan (菅 直人) (Ube, Prefectura de Yamaguchi, 10 de outubro de 1946) é un político xaponés, que ocupou o cargo de primeiro ministro do Xapón ata que renunciou o 26 de agosto de 2011.
En 2010 foi tamén ministro de Finanzas e vice-primeiro ministro, ademais de líder do Partido Democrático do Xapón, o máis grande partido de oposición da Dieta do Xapón de 2002 ata 2004. Kan foi tamén ministro de Sanidade e Benestar por un momento na década de 1990. A reunión do partido para a sucesión ocorreu o 4 de xuño de 2010 e Kan tivo como rival o ministro de Exteriores Katsuya Okada.
TvG2
A tvG2, ata setembro do 2009 chamada G2, é a segunda canle de televisión da Corporación de Radio-Televisión de Galicia.
Características
A súa programación de luns a venres está enfocada a un público infantil e xuvenil, e ten tamén espazos culturais e de divulgación. A fins de semana céntrase no ámbito deportivo, incluíndo retransmisións da Segunda división de fútbol e a Liga ACB.
En setembro do 2009 a canle cambiou o seu nome de G2 a tvG2.
Juan Antonio Menéndez Fernández
Juan Antonio Menéndez Fernández, nado en Villamarín (Grau) o 6 de xaneiro de 1957 e finado en Astorga o 15 de maio de 2019, foi un relixioso asturiano, bispo da diocese de Astorga.
Traxectoria
En 1968, ingresou no seminario de Oviedo para cursar secundaria e posteriormente os estudos eclesiásticos licenciándose en 1980. Foi ordenado sacerdote o 10 de maio de 1981. Licenciouse en dereito canónico pola Universidade Pontificia de Salamanca (2005). Ata o ano 2011 foi Vigairo xeral do Arcebispado de Oviedo e ata o 2013 Vigairo episcopal de asuntos xurídicos.
O 26 de abril de 2013, foi nomeado bispo titular de Nasai e auxiliar de Oviedo polo papa Francisco. Recibiu a ordenación episcopal o 8 de xuño por Jesús Sanz Montes. O 18 de novembro de 2015, foi nomeado bispo da diocese de Astorga para suceder a Camilo Lorenzo Iglesias, tomando posesión o 19 de decembro. Finou no cargo o 15 de maio de 2019.
Galería de imaxes de Touriñán, Muxía
San Martiño de Touriñán é unha parroquia que se localiza no oeste do concello de Muxía.
Adriano López Morillo
Adriano López Morillo, nado en Ferrol en 1837 e finado na Coruña o 30 de xaneiro de 1913, foi un militar galego, membro numerario da Real Academia Galega.
Traxectoria
Descendente de Pablo Morillo, foi fillo de Francisco López e María Manuela Morillo. En 1859 casou con Dolores Pardo de Lama y Pardo de Andrade.
Destinárono a Cuba e combateu na República Dominicana de 1865 a 1867, onde foi ferido de bala e feito prisioneiro durante vinte e un meses. Loitou contra os carlistas no País Vasco (1870-1871), na liberación do arsenal de Ferrol que caera en mans dos republicanos en 1872, o que lle valeu ascender a comandante, e pelexou contra os carlistas en Tarragona. En 1890 acadou o emprego de tenente coronel e en 1892 o de coronel, desempeñando durante dez anos o mando do rexemento de reserva da Coruña, onde finou co rango de xeneral de brigada.
Dirixiu El Tribuno e La Crónica de Luarca. Colaborou en El Correo Militar, onde publicou artigos en contra do servizo militar obrigatorio.
Ingresou na RAG o 17 de novembro de 1910 a proposta de Jaime Ozores de Prado, Francisco Tettamancy e Andrés Martínez Salazar, en sesión celebrada en Vigo, co discurso Un documento histórico poco conocido, respondido por Wenceslao Requejo Pérez, que fai referencia ao comportamento pouco favorable para Galicia de John Moore na Guerra de independencia contra os franceses. No momento do seu pasamento estaba a rematar a Historia de la guerra de Santo Domingo, inédita ata 1983.
Kalandraka
Kalandraka é unha editorial pontevedresa especializada na edición de libros infantís. Naceu no ano 1998, baixo a inspiración dun grupo de persoas ligadas ao mundo do ensino e da literatura infantil nas súas vertentes de animadores, libreiros, autores ou difusores. Conta con máis de 1000 títulos no catálogo. Foi pioneira en Galicia na edición de álbum ilustrado de xeito sistemático en galego e, en paralelo, noutras linguas peninsulares (éuscaro, catalán, castelán e portugués) e do resto do mundo (italiano e inglés).
En 2012 converteuse na primeira editorial galega en ser recoñecida polo Ministerio de Cultura español co Premio Nacional ao Mellor Labor Editorial Cultural, unha distinción de carácter honorífico creada en 1994 para recoñecer a traxectoria editorial de persoas físicas ou xurídicas cuxa achega á vida cultural fose innovadora e sobranceira.
En colaboración co Concello de Santiago de Compostela convoca dende 2007 o Premio Internacional Compostela para Álbums Ilustrados. Así mesmo, en colaboración co concello de Orihuela convoca dende 2008 o Premio Internacional Cidade de Orihuela de Poesía para Nenos.
A compañía promove outros proxectos e establecementos comerciais como a libraría Libros para soñar na zona vella de Vigo, o Espacio Kalandraka (unha sala de exposicións e obradoiros artísticos) no Barrio das Letras madrileño ou a canle de televisión dixital de literatura infantil e xuvenil Kalandraka.tv.
Faktoría K é un dos selos da editorial.
Etimoloxía
miniatura|dereita|Xosé Ballesteros (esqda.), director de Kalandraka, co xornalista [[Ramón Rozas na Casa das Campás, como parte o evento Conversas na UVI, o 23 de outubro de 2018.]] O nome da compañía, Kalandraka, está tomado dun grupo de teatro vinculado aos fundadores, e escollérono principalmente debido á súa forte sonoridade.
Con todo, varios dicionarios bidireccionais castelán-galego recollen o termo homófono calandraca coas acepcións de "lodo aherido á roupa" e, nun sentido figurado, de "esperpento, persoa desleixada e sucia" ou "calamidade".
Por outra banda, en castelán é posible rastrexar outros significados como o de "sopa feita a base de galleta" (nun contexto marítimo) e o de conversa molesta (un localismo murciano).
Con nomes idénticos ou parecidos, existen outros grupos e entidades sen vinculación ningunha coa editorial: o grupo musical Kalandrakas ou o refuxio Kalandraka, en Rodellar (Huesca).
Comezos
Dende os inicios, amais do aspecto netamente literario, unha das preocupacións da editorial tiña que ver coa normalización lingüística do galego. Así mesmo, a editorial desenvolveu xa dende a nacenza unha serie de actividades de animación á lectura co título de Libros para contar.
Iniciouse con tres coleccións: Demademora, que pretendía recoller a obra dos escritores e autores contemporáneos; Os Contos do Trasno, que acollía as adaptacións dos contos clásicos ou a versión dos contos populares de diferentes culturas (estreouse con "A casiña de chocolate" dos irmáns Grimm, adaptada e ilustrada por Macu Fontarigo, e con "Os tres osos", con debuxos de Pepe Carreiro); e Maremar, unha colección de creación, cun formato diferente, dirixida a "nenos entre 9 e 99 anos", que abriu con O ladrón de voces (con ilustracións de Loreto Blanco Salgueiro e textos de Rafael F. Lorenzo) en 1998.
1999-2009
En 2001 apareceron as coleccións Seteleguas, para lectores de entre 8 e 10 anos, e Tiramillas, para aqueloutros de entre 10 e 12.
Múltiples ilustradores galegos e de fóra iniciaron con Kalandraka a súa andaina polo mundo da literatura infantil. Nalgúns casos, os recoñecementos en forma de Premios Nacionais chegaron axiña, como foi o caso de Óscar Villán con O coelliño branco (Premio Nacional de Ilustración de 1999) ou de Federico Fernández con Onde perdeu Lúa a risa? (Premio Nacional en 2001).
Máis adiante, en 2003, a obra Artefactes recibiría o Premio ao Libro mellor editado; ese ano o libro Pancho, de Antonio Santos, foi distinguido co 2º Premio Nacional de Ilustración. Un ano máis tarde, en 2004, Un lugar en el bosque, de Armando Quintero, foi Premio Nacional de Literatura infantil no Uruguai.
Pola súa banda, Smara acadou o Premio Isaac Díaz Pardo ao libro mellor ilustrado de 2006. E Pucho o habitador dos tellados, de Manuel Janeiro Casal, ilustrado por Juan Ramón Alonso, recibiu o Premio Nacional de Edición no ano 2007.
Estas e outras obras publicadas pola editorial recibiron así mesmo o Premio Llibreter, o Daniel Gil (en varias edicións) ou o Premi Junceda d'l·lustració.
José Ramón Quiroga Uría
José Ramón Quiroga Uría, nado no Hospital (Quiroga) e finado en Casoio (Carballeda de Valdeorras) o 23 de marzo de 1847, foi un relixioso e militar galego, prototipo de cura guerrilleiro durante a guerra de Independencia española (1808-1814).
Kalandraka
1999-2009
Moitos dos seus libros foron traducidos a outras linguas, coma o xaponés, o coreano, o grego ou o hebreo entre outros.
2010-2020
En 2012 obtivo o Premio Nacional ao Mellor Labor Editorial Cultural do Ministerio de Educación, Cultura e Deporte polo "seu compromiso coa literatura infantil, destacando o coidado dos textos, xunto coa calidade da ilustración e a adicación a xéneros máis complexos como a poesía". En 2013 foi galardoada co Premio Xoán Manuel Pintos do Concello de Pontevedra. En 2018, 2019 e 2020 recibiu o Premio Gala do Libro Galego na modalidade de Teatro por distintas obras (Rio Bravo, Eroski Paraíso e Citizen) de Chévere ; nesa Gala, convocada anualmente pola Asociación Galega de Editoras, a Federación de Librarías de Galicia e a Asociación de Escritoras e Escritores en Lingua Galega, obtivo en todas as edicións un importante número de candidaturas entre as obras finalistas de cada modalidades.
Manuel García Maceira
Manuel García Maceira, nado en Tui o 21 de decembro de 1816, foi un político galego.
Traxectoria
Foi Colexial de Fonseca en Compostela. Doutorouse en Teoloxía na Universidade de Salamanca e acadou as cátedras de lingua hebrea nas Universidades de Salamanca e Madrid.
Retornou a Tui para facerse cargo das industrias familiares, principalmente a sociedade Andrés Maceira Hermanos, que abranguía cambio e bolsa, fábricas de serrar madeira, de curtidos, de lencería, transporte de vapores polo río, obras públicas etc.
Foi deputado conservador polo distrito de Tui nas lexislaturas 1853-1854, 1857-1858 e 1858-1863. Nas eleccións xerais de 1858 enfrontouse a José Fernández de la Hoz, que fora ministro de Graza e Xustiza, e foi derrotado, se ben as eleccións foron anuladas polas múltiples irregularidades realizadas por ambos os candidatos.
Eichiro Oda
Eichiro Oda (尾田 栄一郎, Oda Eiichirō), nado o 1 de xaneiro de 1975 na prefectura de Kumamoto no Xapón, é debuxante de manga, coñecido por ser o creador de One Piece, que é a serie manga máis vendida de todos os tempos.
Traxectoria
Cando era neno, Oda inpirouse nos traballos de Akira Toriyama e aspiraba a ser un debuxante de manga. Ademais, o seu interese polos piratas vénlle da célebre serie Vickie, o viquingo.