cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Quimbaya, Quindío
Quimbaya é un concello colombiano que se atopa na parte occidental do departamento do Quindío. Atópase a 20 km do noroeste da capital do departamento, Armenia. O nome da cidade deriva do nome da cultura precolombiana que habitou a zona, a civilización quimbaya.
Manfred Gnädinger
Manfred Gnädinger, coñecido como Man ou O alemán de Camelle, nado en Radolfzell o 27 de xaneiro de 1936 e finado en Camelle o 28 de decembro de 2002, foi un pintor e escultor ermitán de nacionalidade alemá que viviu durante corenta anos na praia de Camelle (Camariñas, na costa da Morte). Tratou de levar unha vida o máis sinxela e natural posible, creando unha peculiar paisaxe de pedra preto da praia onde vivía e coidando o seu pequeno xardín.
Traxectoria
Nace e pasa a súa infancia en Alemaña, procedente dunha familia de sete irmáns, estudou Artes en Italia. Impartiu clases de arte en Suíza a persoas con problemas de integración social. O seu interese pola preservación do medio ambiente e a curiosidade por coñecer a costa galega levárono á Costa da Morte. En maio de 1961 chegou a Camelle, inmerso nas festas patronais do Espírito Santo. Dende ese día ese alemán solitario, educado e de bo aspecto, con certo aire de turista acomodado, instalouse para sempre na vila.
Quimbaya, Quindío
Quimbaya limita polo norte e polo oeste co departamento de Valle del Cauca, co río La Vieja que forma o límite occidental. Polo sur, o río Roble forma o límite cos concellos de Montenegro e Circasia. O límite oriental é co municipio de Filandia.
Quimbaya foi fundada en 1914 por Juan de J. Buitrago, e converteuse en concello en 1922. En 2005 tiña unha poboación estimada de 34.056, dos cales 27.222 vivían na cabeceira municipal.
Manfred Gnädinger
Traxectoria
Viviu até á súa morte da axuda dos veciños e do que lle achegaba mostrar a súa arte nas rochas nas que habitaba (un euro por persoa no último ano máis a obriga de deseñar nun caderno o que máis chamase a atención). A súa morte, natural, vinculouse no imaxinario popular coa indignación provocada pola catástrofe do petroleiro Prestige e a marea negra que provocou.
O 9 de novembro de 2010, un temporal levou o que quedaba da súa obra.
Obra
miniatura|Escultura de Man en Camelle. En tanto como escultor pódese clasificar nas artes contemporáneas do Land art, e a arte marxinal. Na súa memoria foi creado en Camariñas o Museo do Alemán, actualmente atópase en estado de abandono.
O autor e a súa obra fixeron coñecida no mundo enteiro á vila de Camelle, ata tal punto que é practicamente imposible atopar na rede información deste lugar na que non se faga referencia a Man, e viceversa. A posta en valor e a recuperación do legado de Man, tamén o é, por extensión do porto de Camelle e a súa contorna, nos que Man non só creou, senón que converteu no seu fogar e no seu propio proxecto museístico espontáneo.
O traballo que Man realizou ao longo dos anos nas inmediacións do espigón de Camelle quedou destruído por mor do vandalismo e das últimas catástrofes climatolóxicas da zona. A obra que persiste actualmente no xardín-museo, único xardín mariño de esculturas no mundo, non representa o seu estado orixinal.
Intolerable Cruelty
Intolerable Cruelty é un filme estadounidense escrito, producido e dirixido por Joel Coen e Ethan Coen que foi estreado no 2003.
Sinopse
Miles Massey (George Clooney) é un famoso e rico avogado especializado en casos de divorcio. Porén, malia o seu brillante historial profesional atópase nunha situación na que o tedio se apoderou del e precisa novos retos. Todo cambia cando Miles coñece a alguén coma el: a multi-divorciada Marilyn Rexroth (Catherine Zeta-Jones), especializada en matrimonios en serie, que está a piques de divorciarse dun cliente de Miles, Rex Rexroth, un rico construtor. Marylin ten a Rex entre a espada e a parede grazas ó traballo realizado por Gus Patch, un investigador privado. O que ela busca é desfrutar da independencia económica que lle proporcionará o divorcio, pero grazas ó traballo de Miles, quedará sen nada.
Ben Kenney
Benjamin Lee Kenney, Sr., nado o 12 de marzo de 1977, é un músico estadounidense procedente de Brielle, Nova Jersey, coñecido por ser o baixista da banda de rock alternativo Incubus.
Ben Kenney tocou a guitarra no grupo de hip hop The Roots antes de unirse a Incubus no 2003, tras a saída do anterior baixista e fundador Alex Katunich. Anteriormente xa tocara cos membros de Incubus Mike Einziger e Jose Pasillas en Time Lapse Consortium.
Ben é coñecido por tocar alo menos seis instrumentos diferentes, e ás veces realiza duetos de batería con Jose Pasillas nos concertos de Incubus.
Tamén ten realizado traballos de estudio con outros artistas como Justin Timberlake, Faith Evans, Erykah Badu, Blackalicious, e cos produtores Timbaland e DJ Jazzy Jeff.
Unión do Pobo Corso
Unión do Pobo Corso (en corso: Unione di u Populu Corsu) foi un partido político nacionalista corso e autonomista fundado en 1977 por ex-militantes da Acción polo Renacemento Corso (ARC). Os seus líderes foron o histórico nacionalista e ex-eurodeputado Max Simeoni e François Alfonsi. En 2002 a UPC únese a outras dúas pequenas organizacións (Scelta Nova e A Mossa Naziunale) para crear o Partitu di a Nazione Corsa (PNC).
Servio Sulpicio Galba, emperador
Servius Sulpicius Galba (24 de decembro de 3 a.C. - 15 de xaneiro de 69) foi un emperador romano.
Servio Sulpicio Galba foi nomeado emperador polas lexións e os pretorianos en Clunia, na actual provincia de Burgos, inaugurando deste xeito o que acabaría por ser un costume. En efecto, as lexións atoparon a capacidade de presión que podían exercer sobor dunha Roma que só dispuña dunha guarnición de pretorianos. Só era necesario a ratificación do Senado, o que rematou por ser unha mera formalidade.
Marchou a Roma, onde instaurou un poder forte, que pronto recibiu o rechazo pola súa severidade. Os pretorianos, que se uniran á rebelión pra acadar unha recompensa, non a recibiron, así como Marco Salvio Otón, gobernador da Lusitania, quen foi nomeado emperador polos pretorianos despois de asasinar a Galba no ano 69. Só permanecera uns meses como emperador.
Abrente-Esquerda Democrática Galega
Abrente-Esquerda Democrática Galega, ou Abrente-EDG, é unha corrente de ideoloxía socialdemócrata nacida en 2012 e integrada no seo do Bloque Nacionalista Galego.
Historia e características
O seu secretario-executivo e cara máis coñecida é Carlos Aymerich e maioría dos seus membros proveñen de antigas correntes do BNG coma o Colectivo Socialista, Inzar ou Unidade Galega. Orixinalmente, tamén contou co apoio dos alcaldes de Bueu, Tomiño e Rianxo. Tamén conta co apoio de Ana Luísa Bouza, Camilo Nogueira e Suso Veiga.
Ideoloxicamente é o sector máis moderado do BNG, tanto na vertente social coma na nacional. Nas Eleccións ao Parlamento Europeo de 2014 Abrente apoiou unha candidatura conxunta con Anova-Irmandade Nacionalista e Compromiso por Galicia.
Prosopagnosia
A prosopagnosia (do grego πρόσωπον: aspecto, e de ἀγνωσία: descoñecemento) é unha forma específica de agnosia visual, caracterizada por unha incapacidade de recoñecer os rostros. O termo foi acuñado en 1947 polo médico Joachim Bodamer, que a definiu como a “interrupción selectiva da percepción de rostros, tanto do propio como do dos outros, os que poden ser vistos pero non recoñecidos como os que son propios de determinada persoa”.
A definición segue sendo vixente, pois serve para caracterizar o trastorno sen diagnosticalo ou prognosticalo, aínda que agora sabemos que pode ter distintas características.
Antecedentes
A pesar de que este trastorno era coñecido dende antes do século XX, especialmente por referencias dos escritores de diferentes épocas, ata o século XX non se puido documentar médicamente o primeiro caso.
Durante a segunda guerra mundial, despois de que un tenente do exército alemán fora apresado e atendido dunha ferida na cabeza, os médicos constataron que o paciente non podía ver os rostros das persoas, no obstante polo demais gozaba dun estado saudable e non había ningún outro problema na súa vista. Joachim Bodamer foi o médico que efectuou, en 1947, o primeiro estudo clínico do trastorno, que consta de 47 follas, onde se destacan experimentos clásicos.
O feito de que o número de persoas que padecen prosopagnosia é unha proporción mínima da poboación, non despertou o interese dos laboratorios nin dos institutos de investigación médica. O seu coñecemento conservouse na categoría das curiosidades clínicas ata finais da década de 1990.
O interese despertado pola prosopagnosia
A expansión de Internet e a creación de sitios especializados para persoas con intereses particulares permitiu a finais do pasado século que algunhas persoas como Bill Choisser, quen colocou un aviso en Usenet que dicía “Problema para recoñecer rostros”, o que ocasionou o achegamento entre especialistas, curiosos e persoas afectadas, crear unha comunidade que logrou despertar o interese da sociedade, expresado en diarios e revistas como Wired sen contar a prensa especializada, tanto en Psicoloxía como en Neuroloxía.
Prevalencia
A frecuente ignorancia dos enfermos sobre o seu déficit e a posibilidade de compensar o déficit de percepción ata un certo grao mediante a eficiencia da aprendizaxe, conduciu a que por moito tempo se considerara que a prosopagnosia era unha enfermidade extremadamente rara. Investigacións recentes presumen que 2,5 % da poboación padece a enfermidade.
Interese da tecnoloxía da información
O MIT interesouse nesta incapacidade selectiva, considerando que o coñecemento dos mecanismos da prosopagnosis permitirá grandes avances para enfrontar os máis grandes retos na intelixencia artificial (IA) para a próxima xeración de computadoras, programas de software e no desenvolvemento das novas máquinas robóticas. O estudo deste padecemento permitirá cambios importantes nos instrumentos de identificación de persoas, así como unha maior efectividade na identificación de terroristas e delincuentes nas fronteiras.
Na literatura
A prosopagnosia serviu de inspiración ao escritor e neurólogo Oliver Sacks, que relata o caso dun home que agarrou a cabeza da súa muller pensando que era un sombreiro en The Man Who Mistook His Wife for a Hato.
No cine
A prosopagnosia tamén foi levada ao cine. En Faces in the Crowd Milla Jovovich interpreta a unha muller que, tras presenciar un asasinato e quedar inconsciente durante unha semana, desperta sen poder recoñecer ningunha cara.
Tamén é un problema común a todas aquelas persoas que padecen SA (Síndrome de Asperger), e calquera outro problema relacionado co espectro autista (TGD).
En declaracións á revista Esquire, o actor Brad Pitt revelou que sofre deste trastorno, manifestando que lle afectou na súa vida social.
Nos videoxogos
A prosopagnosia é un dos temas centrais de 999: Nine Hours, Nine Persons, Nine Doors, unha novela interactiva e xogo de crebacabezas programado por Chunsoft para Nintendo DS.
San Pedro, Vilaboa, Valdoviño
San Pedro é un lugar da parroquia de Vilaboa no concello coruñés de Valdoviño na comarca de Ferrol. Segundo o IGE en 2007 tiña 9 habitantes (5 homes e 4 mulleres), o que supón unha diminución con relación ao ano 2000 cando tiña 12 habitantes.
Toponimia
Segundo Nicandro Ares San Pedro deriva do antropónimo latino relacionado con (pedra). É un nome de santo, haxiotopónimo.
Otón
miniatura|dereita|Otón Marcus Salvius Otho, coñecido como Otón, nado o 25 de abril de 32 e finado o 16 de abril de 69, foi un emperador romano.
Traxectoria
Otón foi nomeado emperador despois de ser asasinado Servio Sulpicio Galba no ano 69. Fora gobernador da provincia da Lusitania e acompañara a Galba na súa rebelión en contra do despotismo de Nerón.
O seu nomeamento foi coincidente co mesmo nomeamento por parte das lexións do Rhin do seu comandante, Aulio Vitelio, quen marchou sobor de Roma e venceu a Otón, sendo recoñecido polo Senado como novo emperador.
1885
Outros
Historia ano a ano
Lingua sidamo
A lingua sidamo é unha lingua afroasiática pertencente á póla de linguas cuxitas. É falada en parte do sur de Etiopía polo pobo sidama, particularmente na zona Sidama. "Sidaamu Afoo" é o autónimo étnico para a lingua, mentres que "sidaminya" é o nome en lingua amhárica. Aínda que non se coñece ningún dialecto específico, comparte máis dun 64% de semellanza léxica co alaba-k'abeena, un 62% co kambaata e un 53% co hadiyya, tódalas cales son linguas faladas no suroeste de Etiopía. A orde de palabras é suxeito-obxecto-verbo. O sidamo ten máis de 100 000 falantes como segunda lingua. O grao de alfabetización dos falantes como primeira lingua é de 1%-5%, mentres que os de segunda lingua é de 20%. En termos de escrita, o sidamo empregou o alfabeto ge'ez até 1993, e dende entón emprega o alfabeto latino.
Frédéric de Lafresnaye
O barón Nöel Frédéric Armand André de Lafresnaye, nado o 24 de xullo de 1783 en Falaise (departamento de Calvados, na antiga rexión da Baixa Normandía), e finado o 14 de xullo de 1861 na mesma localidade, foi un ornitólogo e coleccionista francés.
Traxectoria
Lafresnaye era dunha familia aristocrática que residía no Castelo de La Fresnaye, en Falaise. Mostrou un interese temperán pola historia natural, particularmente pola entomoloxía. Despois de adquirir unha colección de paxaros europeos, centrou a súa atención cara á ornitoloxía. Lafresnaye describiu varias novas especies de aves, algunhas con Alcide d'Orbigny. Logrou reunir unha colección de máis de 8 000 aves na súa casa.
Foi membro da Academia das Ciencias de Turín. Despois da súa morte esta colección comprouna o recolledor estadounidense Henry Bryant, que a doou á Sociedade de Historia Natural de Boston.
Epónimos
Algunhas especies dedicadas a Lafresnaye son:
Algunhas das descritas por este autor son:
Así mesmo, foi o descritor do xénero Acanthisitta, en 1842.
Abreviatura
A abreviatura Lafresnaye emprégase para recolñecer a como autoridade na descrición e taxonomía en zooloxía.
Segunda división española 1954/55
Grupo 1
X = Partidos xogados; G = Partidos gañados; E = Partidos empatados; P = Partidos perdidos; GF = Goles a favor ; GC = Goles en contra; DG = Diferenza de goles; Pts = Puntos (C) = Campión; (D) = Descendido; (P) = Promocionado; (O) = Campión do play-off; (A) = Avanza de rolda.
Grupo 2
X = Partidos xogados; G = Partidos gañados; E = Partidos empatados; P = Partidos perdidos; GF = Goles a favor ; GC = Goles en contra; DG = Diferenza de goles; Pts = Puntos (C) = Campión; (D) = Descendido; (P) = Promocionado; (O) = Campión do play-off; (A) = Avanza de rolda.
Promoción de ascenso
X = Partidos xogados; G = Partidos gañados; E = Partidos empatados; P = Partidos perdidos; GF = Goles a favor ; GC = Goles en contra; DG = Diferenza de goles; Pts = Puntos (C) = Campión; (D) = Descendido; (P) = Promocionado; (O) = Campión do play-off; (A) = Avanza de rolda.
Promoción de permanencia
Nesta tempada non se disputou fase de ascenso, ascenderon directamente a Segunda División os gañadores dos catro grupos da fase final de ascenso a Segunda.
STS-41-B
Características
STS-41-B, con cinco astronautas a bordo (Vance Brand, Robert Gibson, Bruce McCandless, Ronald McNair e Robert Stewart), foi lanzada para poñer en órbita os satélites de comunicacións WESTAR 6 e PALAPA-B2. O fallo da etapa PAM-D en ámbolos dous satélites deixounos en órbita baixa. Os dous satélites foron recuperados e devoltos a terra na misión STS-51-A. Durante a STS-41-B tivo lugar o primeiro paseo espacial sen ligazóns, realizado por Bruce McCandless coa mochila MMU (Manned Maneuvering Unit). Os astronautas levaron tamén a cabo diversos experimentos e puxeron en órbita e recuperaron a plataforma SPAS, construída por Alemaña e usada por primeira vez na misión STS-7, converténdose no primeiro satélite en ser posto en órbita unha segunda vez.
O transbordador regresou a terra no Centro Espacial Kennedy o 11 de febreiro de 1984.
Condado de Pärnu
miniatura|esquerda|300px|Imaxe da cidade de Pärnu, capital do condado homónimo
O condado de Pärnu ou Pärnumaa (Estoniano Pärnu maakond ou Pärnumaa) é un dos 15 condados ou maakond de Estonia. Está situado na parte suroccidental do país á beira do golfo de Riga. Limita ao norte cos condados de Lääne e Rapla, ao leste cos de Järva e Viljandi e ao sur con Letonia.
Goberno rexional
O goberno do condado (en estoniano Maakonnavalitsus) está dirixido por un gobernador ou maavanem, que é nomeado polo goberno de Estonia por un período de cinco anos.
Municipios
O condado está subdividido en municipios: 2 municipios urbanos (Estoniano linnad - cidades) e 19 municipios rurais (Estoniano: vallad - comunas).
Municipios urbanos:
miniatura|dereita|500px|Concellos do condado de Pärnu
Municipios rurais:
Illa Santa Catarina
A illa de Santa Catarina forma parte do municipio de Florianópolis e sitúase no océano Atlántico, no litoral sur do Brasil, no centro do litoral do Estado de Santa Catarina. Ten preto de 54 km de longo (norte-sur) e un máximo de 18 km de ancho (este-oeste), totalizando unha área de 424 km².
Un 97,23% do municipio de Florianópolis, capital do Estado, atópase na illa de Santa Catarina.
É a maior illa dun arquipélago constituído por máis de 20 illas.
A illa esta unida ao continente por tres pontes que atravesan unha canle de 500 m de ancho e ata 28 m de profundidade. O estreito formado na parte máis angosta divide as baías sur e norte.
O punto máis elevado da illa é o morro de Ribeirãou dá Ilha, con 532 m de altitude.
Condado de Põlva
O Condado de Põlva ou Põlvamaa (estoniano Põlva maakond ou Põlvamaa), é un dos quince condados (maakond) da Estonia. Está situado no sueste da Estonia e limita cos condados de Tartu, Valga e Võru. O condado tamén é parte da fronteira da Estonia con Rusia (Oblast de Pskov). Nesa rexión, a divisa territorial entre eses dous países aínda non está totalmente ratificada e algunhas vilas no condado de Põlva (por exemplo, Lutepää e Saatse) só poden ser alcanzadas por terra a través do territorio controlado polos rusos. O 2.3% do total da poboación da Estonia vive no condado de Põlva. A súa capital é Põlva. Existen máis de 130 lagos na área do condado, sendo o maior deles o lago Meelva.
Goberno rexional
O goberno do condado (en estoniano Maakonnavalitsus) é dirixido por un gobernador ou maavanem, que é nomeado polo goberno de Estonia por un período de cinco anos.
Subdivisión administrativa
O condado está divido en 14 concellos: un urbano (cunha segunda cidade Räpina, facendo parte dun concello rural) e 13 concellos rurais.
Concello urbano
miniatura|dereita|500px|Concellos do condado de Põlva
Voadores de Papantla
Os Voadores de Papantla, tradición mexicana, representaba para algúns antigos pobos indíxenas como os olmecas e tototnacas un ritual sagrado cun grande significado astronómico e relixioso. Consiste en que catro perosas (simbolizando os catro puntos cardinais) se aten a un tronco alto e xiren arredor del 13 veces cada un, sumando, en total, 52 voltas, que eran os anos que duraba un século astronómico para os indíxenas.
Nacionalismo corso
miniatura|Unha das máis importantes reivindicacións do movemento nacionalista é a lingüística, incluíndo a oficialidade da toponimia corsa. O nacionalismo corso é unha corrente social, cultural e política que esixe máis autonomía ou a independencia para Córsega respecto a Francia.
Apoio social
Segundo unha enquisa de 2008, o 10% da poboación corsa quere a independencia e un 51% máis autonomía. A nivel electoral, Pè a Corsica, a coalición de autonomistas e independentistas liderada por Gilles Simeoni, gañou por primeira vez as eleccións á Asemblea de Córsega en 2015, facéndose co goberno insular. Nas lexislativas francesas de 2017 o nacionalismo conseguiu unha nova vitoria gañando 3 dos 4 deputados corsos na Asemblea Nacional de Francia.
Antecedentes históricos
miniatura|[[Bandeira de Córsega.]] Córsega obtivo a independencia da República de Xénova en 1729 da man dos primados Carlo Francesco Raffaelli (nomeado xeneralísimo), Andrea Colonna, Luigi Giafferi (1663-1748), Ghjacintu Paoli (1690-1768) e Andria Ceccaldi. En 1736, o aventureiro alemán Theodor von Neuhoff autoproclamouse Rei de Córsega, promulgou unha Constitución e adoptou como himno nacional a canción Diu vi Salvi Regina. Porén, o novo Estado corso non se consolidou até a toma do poder por parte de Pasquale Paoli en 1755, que proclama a República Corsa. Paoli, entre outras medidas, fixo redactar unha nova Constitución, unha Cunsulta (poder lexislativo) escollida por sufraxio universal. Era un órgano soberano que controla ao xefe de estado, elaboraba as leis, o orzamento e escollía o goberno por maioría de dous terzos). En 1762 tamén se edita o primeiro xornal en lingua corsa, Ragguagli dell'Isola di Corsica. En 1765m crease unha universidad en Corte, adoptase o himno de Neuhoff e a bandeira da "cabeza do mouro".
Despois da segunda anexión en 1796, hai varios intentos de recuperar a independencia por parte dos exiliados. En 1799, os irmás Buttafoco e Mario Beraldi, adversarios de Napoleón Bonaparte, co apoio do tsar Alexandre I de Rusia, intentaron facer un desembarco na illa. En outubro de 1800 hai un novo desembarco independentista, que chega a ocupar a cidade de Portivechju e a sitiar Sartène. Este novo intento infrutuoso provoca unha brutal represión que duraría até 1811.
Durante o século XIX, a política local estivo dominada e controlada polos chamados clans das grandes familias. Esta época tamén estivo marcada por varios problemas endémicos da illa, coma a banditaxe ou as vinganzas (vindettas en corso).
O "primeiro nacionalismo"
En 1896 Santu Casanova funda a revista "A Tramuntana", de carácter teoricamente cultural, aínda que tamén cun forte compoñente político corsista e anti-clánico. Moitos corsos emigrados en Marsella editan publicacións en lingua corsa e fanse eco das primeiras reivindicacións nacionalistas contemporáneas. En 1909 intentaron, sen éxito, convocar un Congreso corso na cidade de Corte. En setembro de 1920 os irmáns Mattei e Petru Rocca fundaron a revista "A Muvra", xa cun carácter puramente político e nacionalista, que pretendía tamén servir de apoio para outros movementos nacionalistas (coma os de Alsacia e a Bretaña). En 1922 nace o Partido Corso de Acción, claramente inspirado polo Partido Sardo de Acción, co que mantiña unha relación moi estreita. Este primeiro partido nacionalista estaba formado maioritariamente por xornalistas, literatos de clase media, curas, funcionarios e profesionais liberais. A súa ideoloxía era un tanto imprecisa, sendo partidarios dunha autonomía administrativa dentro de Francia seguindo a estratexia dos nacionalistas alsacianos. En 1927 tiña 17 seccións locais, 13 delas en Córsega. Ese mesmo ano refundouse como Partido Corso Autonomista (PCA), cunha ideoloxía mellor definida: Córsega é unha nación cun pasado glorioso (nacionalidade definida pola lingua, historia e raza) que entra en decadencia pola invasión francesa, pero que podía renacer coa aplicación dos 14 puntos de Woodrow Wilson, e mediante a autonomía política. Dende 1932, o PCA foi infiltrado por sectores irredentistas pro-italianos, financiados pola ditadura fascista de Benito Mussolini.
O PCA intentou mostrarse neutral fronte ao irredentismo e celebrou en 1934 uns Estados Xerais de Córsega en Aiacciu, que repetirían no ano seguinte na cidade de Bastia. Estes actos tiñan coma principal intención recuperar as antigas asembleas da época xenovesa ou das "cunsulte" do século XVIII. No marco dos Estados Xerais, Petru Rocca propuxo a elaboración dunha Constitución corsa e a declaración da "resistencia fiscal" contra Francia. Porén, cando Italia fixo oficial a súa reclamación territorial sobre Córsega a partir de 1936, o PCA comezou a apoiar o irredentismo. Isto provocaría a súa ilegalización e o peche de "A Muvra" en 1939.
Continuación (1945-1974)
O nacionalismo corso da posguerra tivo que enfrontarse ao estigma do profascismo colaboracionista. Porén, até a década de 1960 continuaría coas reivindicacións culturais e lingüísticas. A identidade colectiva corsa mantense con moita forza durante estes anos, facilitada pola insularidade, aínda que compatible coa cidadanía francesa e o sistema de clans, que permitía manter a representación dos intereses corsos en Francia por vías clientelistas, penetrando na estrutura dos partidos franceses na illa e favorecendo a captación dos membros da elite corsa na administración francesa. Intentouse revivir a economía mediante o desenvolvemento do turismo e a mellora da agricultura a través da modernización. Con esta finalidade foi creada a Societè d'Economie Mixte peur la Mise en Valeur Agricole de la Corse (SOMIVAC), grazas a cal se puideron cultivar novas terras e se concederon terreos a terratenentes franceses expulsados de Alxeria (os Pieds-noirs).
En 1959 formase o primeiro movemento anticolonialista, o Movemento 29 de Novembro, con base en Aiacciu, que pretende a modernización da illa sen cuestionar a unidade do Estado francés. En 1960 un grupo de estudantes corsos en París fundan a Unión Corsa, que en 1963 tomaría o novo nome de Union Corse-L'Avenir. Ao mesmo tempo celebrase en Corte o I Congreso da Unión Nacional de Estudantes Corsos, e en 1962 convócase unha manifestación en París para pedir unha universidade corsa. En 1964 fúndase o Comité de Estudos pola Defensa e os Intereses da Córsega (CEDIC), da man dos irmáns Max e Edmond Simeoni, mozos burgueses orixinarios da cidade de Bastia e moi influídos pola teoría sobre o colonialismo interno de Robèrt Lafont. Este grupo critica as consecuencias negativas da "balearización" de Córsega. Reclamaban, como programa de mínimos, a descentralización administrativa, pero dende unha perspectiva conservadora. Tamén nesta época aparece o grupo Ghjuvine Corsica-Jeune Corse.
En 1966, Unión Corsa únese ao CEDIC e a Ghjuvine Corsica para formar a Fronte Rexionalista Corso (FRC), dirixida polo independentista Sanguinetti. En 1967, escíndese a Acción Rexionalista Corsa (ARC), dirixida polos irmáns Simeoni, que reclamaron máis autonomía na xestión de recursos. En 1969 colócanse varias bombas nas dependencias do SOMIVAC e o nacionalismo corso obtén un certo apoio nas eleccións cantonais de 1970. En 1971 aparece o manifesto "Main basse sur une île..." e en 1973 a ARC cambia o seu nome por Acción polo Renacemento Corso. Unha parte da organización, dirixida por Dominique Alfonsi, escíndese e funda o Partido do Pobo Corso, con postulados máis nacionalistas. O sector independentista crea a Unione di a Patria, que o 7 de xaneiro de 1973 lanzou a coñecida como "Chjama di Castellare", onde se afirma que debían desaparecer as diferenzas entre os diversos clans corsos para conseguir a unidade de acción, xa que o inimigo a bater era Francia.
Nacemento do FLNC
O 3 de xaneiro de 1974 dase a coñecer por medio de 9 explosións o Fronte Paisanu Corsu de Liberazione (FPLC), grupo armado fundado en outubro de 1973, con poucos militantes e que busca a creación dun Estado corso e a retirada dos granxeiros franceses chegados nos 60 á illa. O 22 de marzo do mesmo ano aparecería outro grupo, chamado Ghjustizia Paolina (GP), que fixo estoupar un avión de Air France en Bastia. Estas acciones provocarían, por un lado, a radicalización da ARC, e por outro, a aparición de grupos parapoliciais coma o Front d'Action Nouvelle Contre l'Independance et l'Autonomie (FRANCIA) como maneira de levar a cabo unha guerra sucia contra os nacionalistas corsos.
En 1975 teñen lugar os determinantes "Feitos de Aléria", cando 20 membros de ARC ocupan armados con fusís unha leira vitícola duns pied-noirs. O ministerio do interior envía 2.000 xendarmes para desaloxalos, causando os enfrontamentos a morte de dous deles. Despois deste suceso a ARC é ilegalizada.
A finais de 1980, 119 militantes do FLNC foron xulgados. Destes 52 serían liberados provisionalmente, 27 foron condenados a longas penas de prisión e outros 34 foron encarcelados mentres agardaban un novo xuízo. Estas condenas a prisión non diminuiron a intensidade dos ataques armados nos principais centros de actividade do FLNC: Córsega en si e a cidade de Niza. En 1980, o FLNC colocou arredor de 463 bombas, incluíndo unha no Hôtel de Ville de París; e preto de 30.000 nacionalistas manifestáronse en Aiacciu exixindo a liberación dos militantes presos. O 2 de abril de 1981 o FLNC realiza un ataque no Aeroporto de Aiacciu só 10 minutos despois de que aterrara o avión do entón presidente francés Valéry Giscard d'Estaing, causando un morto e oito feridos. Pouco despois deste incidente o FLNC declarou unha tregua á espera de negociar co novo goberno de François Mitterrand (que prometera a amnistía para os presos corsos).
O camiño cara o autogoberno
En 1977, a través dos restos da ARC, fúndase a Unión do Pobo Corso (UPC). A pesar da fúndación da UPC, o FLNC decide crear un brazo político propio en 1981, a Cuncolta di i Cumitati Nazionalisti (CCN), de carácter asembleario e independentista. Ese mesmo ano créase o Sindicato dos Traballadores Corsos (STC), que gaña o 17% dos votos nas eleccións sindicais de Córsega, sendo o segundo sindicato máis votado. O STC tiña moita forza nos sectores turístico e comercial. Tamén se funda unha asociación de pais e nais de alumnos, a Assoziu di i Parenti Corsi. Esta gaña 10 representantes escolares en 1984 e 140 en 1988. O gran logro do nacionalismo nesta época é a refundación da Universidade de Corte, que levará o nome de Universidade Pasquale Paoli.
Durante as eleccións presidenciais de 1981 o FLNC mantivo unha tregua unilateral e a UPC recomendou o voto para François Mitterrand. Tras as eleccións, que gañou Mitterrand, o 4 de agosto decrétase unha amnistía parcial para os presos corsos. O novo goberno comeza a redactar un estatuto de autonomía particular para a illa. Finalmente, o 23 de novembro, unha versión moi recortada do proxecto orixinal é aprobada pola Asemblea Nacional de Francia. As principais características do estatuto son:
As primeiras eleccións á Asemblea de Córsega teñen lugar en 1982, obtendo a UPC o 10'61% dos votos e 7 escanos, mentres que o Partido do Pobo Corso obtén o 2'12% dos votos escrutados e un escano. O 21 de agosto de 1982 o FLNC deu por finalizada a tregua, ao mesmo tiempo que reaparecen grupos parapoliciais coma FRANCIA ou o Mouvement Corse Français Libre (MCFL). Durante 1983 hai fortes tensións internas na Asemblea de Córsega polas que se consideraban "excesivas intervencións" do Goberno central francés, polo recorte nos orzamentos e pola pouca iniciativa que se lle deixaba ao poder autonómico. A desaparición do militante Guy Orsoni o 17 de xño de 1983 provocou tamén fortes represalias por parte do FLNC, o que intensificou a tensión. No ano seguinte, en xuño de 1984, convócanse novas eleccións á Asemblea de Córsega. Nestes novos comicios, o Movemento Corso pola Autodeterminación (MPA), de carácter independentista, obtivo o 5'3% dos votos e tres escanos. A UPC obtivo o 6'2% dos votos e tamén 3 escanos.
Institucionalización do nacionalismo corso
Nas eleccións cantonais de 1985 os partidos nacionalistas perden representación e votos (7'44% en total), obtendo 50 concelleiros en toda a illa, destacando os 5 en Aiacciu (23'9% dos votos nesta cidade). Por este motivo, nas elección rexionais de 1986 a UPC e o MCA presentaron a candidatura unitaria Unità Naziunalista (UN), que obtivo 13.997 vots (8'97%) e 6 escanos. O Goberno francés respondeu ilegalizando ao MCA en 1987; ao mesmo tempo Pierre Poggioli creou a formación A Cuncolta Naziunalista (ACN), considerada o novo brazo político do FLNC. Nas lexislativas do 12 de marzo de 1988 o nacionalismo obtén o 7'09% dos votos.
En xaneiro de 1989 o FLNC anuncia unha nova tregua, que non é aceptada por algúns sectores da organización, o cal provoca a escisión d Fronte en 1990 entre o FLNC-Canal Habitual e o FLNC-Canal Histórico. O 7 de febreiro de 1989 a UPC e a ACN forman a coalición Per una Avvene Corsu (Por un futuro corso), e para xuño conformaron unha coalición electoral cos Verdes, que escollen a Max Simeoni como cabeza da lista Europe de l'Ecólogie, des Peuples et des Nations ás eleccións europeas de 1990, que obtivo en toda Francia o 15'5% dos votos e un escano no Parlamento Europeo para Max Simeoni.
O 16 de xaneiro de 1990 Michel Rocard e Pierre Joxe anunciaron a elaboración dun novo estatuto para Córsega, explicado ao público o 23 de maio: incluía maior autonomía, máis facultades lexislativas e o recoñecemento da existencia do pobo corso. Pese a que a Asemblea de Córsega fixo unha declaración a prol da "unidade nacional" de Francia o 11 de maio, entre o 15 o 23 de novembro o novo estatuto foi discutido na Asemblea Nacional de Francia, obtendo 309 votos a favor e 263 en contra. Finalmente chegouse a unha solución de compromiso: o pobo corso existe, pero coma parte do pobo francés.
A partir de 1991 as dúas faccións do FLNC iniciaron unha guerra fratricida, que acabou coa morte violenta dos seus principais dirixentes (como François Santoni). Para as eleccións á Asemblea de Córsega de 1992 a UPC promoveu a coalición Corsica Nazione, dirixida por Jean-Guy Talamoni, que obtivo 21.882 vots (16'85% dos votos) e 9 escanos, mentres que o novo MPA, liderado por Alain Orsoni, obtivo 10.360 vots (7'98%) e 4 escanos, un éxito sen precedentes do nacionalismo corso O FLNC intenta aproximarse politicamente a Corsica Nazione nesta época. Nas eleccións lexislativas de 1993 Corsica Nazione obtivo o 13'4% dos votos, mentres que o MPA obtén o 5'9% e ACN de Pierre Poggioli un 1'7%. As Xornadas Internacionais de Corte convértense nun referente e punto de reunión dos diferentes grupos independentistas de toda Francia.
Neste ambiente, en 1996 François Santoni entregase á Policía e inicia un proceso negociador co Goberno francés, sen que isto deteña os enfrontamentos entre as faccións do FLNC. O 15 de outubro de 1997 publicase un informe do prefecto da policía de Córsega, cunha lista de obxectivos a investigar polo Ministerio de Finanzas, acusados de enriquecerse con métodos mafiosos (incluída a extorsión a moitos políticos locais). Isto é o detonantdo asasinato do prefecto Claude Érignac en febreiro de 1998, reivindicado polo "grupo Sanpieru". Prodúcene 5.000 interrogatorios e 2.300 detencións (entre elas a do escritor Gabriel-Xavier Culioli), pero todos son postos en liberdade. Foron detenidos 13 dirixentes nacionalistas, entre eles Marcel Lorenzoni, finalmente foi detido e xulgado Yvan Colonna.
Nas eleccións corsas de 1998 os nacionalistas presentaronse divididos, xa que a UPC, Uniti, U Rinnovu e A Manca Naziunale se presentaron por separado, cosa que reduciu a súa representación (soamente 5 escanos para Corsica Nazione). As eleccións foron anuladas por irregularidades e volveron a celebrarse o 14 de marzo de 1999: nesta ocasión Corsica Nazione obtivo o 16'7% do voto e 8 escanos.
O proceso de Matignon
O 4 de decembro de 1999 Lionel Jospin reuniuse en Aiacciu con 27 dirixentes corsos, entre eles os líderes de Corsica Nazione Jean-Guy Talamoni e Paul Quastana. Este encontro repetiuse o 13 de decembro no Hôtel Matignon, abrindo así unha nova época de diálogo coas forzas políticas corsas, que presentaron propostas para resolver o conflito. Como resultado, o 24 de decembro os cinco grupos armados corsos (FLNC-Canal Histórico, FLNC-Canal Habitual, Resistenza, Fronte Ribellu e Clandestinu) decidiron reunificarense coas siglas históricas de FLNC e declarar unha tregua coa posibilidade de ser definitiva se o Goberno francés satisfacía algunhas das súas reivindicacións. O 14 de xaneiro de 2000 celebrouse unha terceira reunión en Aiacciu, onde foi aparcada a proposta de reforma constitucional e dedicáronse durante seis horas a tratar sobre o peche de equipamientos, a simplificación administrativa, as transferencias de competencias e a supresión dos dous departamentos nos que está dividida a illa. O 6 de abril Jospin recibe de novo en Matignon aos líderes corsos. Finalmente, nos primeiros días de agosto de 2000, publícase un texto elaborado polo executivo de Lionel Jospin que foi aprobado pola Asemblea de Córsega.
A pesar deste proceso, agraváronse os enfrontamentos entre as diferentes faccións armadas do nacionalismo. Jean-Michel Rossi foi asasinado o 8 de agosto de 2000. O 17 de agosto de 2001 sería asasinado François Santoni, que dirixía un pequeno partido chamado Presenza Naziunale.
O 22 de maio de 2001 a Asemblea Nacional de Francia aprobou en primeira lectura o proxecto de lei sobre Córsega, con 287 votos a favor e 217 en contra (ademais das 53 abstencións do Partido Comunista Francés). O proxecto concedeu poder de adaptación das leis e regulamentos franceses á Asemblea de Córsega, previa a xeralización do ensino da lingua corsa nas escolas infantís e primarias, permitía á Asemblea elaborar un plan de desenvolvemento propio, varias concesións fiscais e outras competencias. O 14 de novembro de 2003 o FLNC-Unión de Combatentes (FLNC-UC) anuncia unilateralmente unha tregua sen condicións.
Nas eleccións á Asemblea de Córsega de 2004 a coalición Unione Naziunale (impulsada por Corsica Nazione), obtivo 24.652 votos (17'34%) e 8 escanos.
Crecemento, pacificación e chegada ao poder
Nas municipais de 2014 Gilles Simeone (do PNC) obtén a alcaldía de Bastia, sendo o primeiro nacionalista en conseguir ese cargo nunha cidade. No verán dese mesmo ano o FLNC inicia o seu proceso de disolución e abandona a loita armada.
Nas territoriais de 2016 a coalición Pè a Corsica (fusión dos autonomistas de Femu a Corsica e dos independentistas de Corsica Libera) gaña a segunda volta co 35'34% dos votos. Esta vitoria histórica leva aos nacionalistas a gobernar a illa por primeira vez na historia.
Nas lexislativas de 2017 os nacionalistas de Pè a Corsica gañan 3 dos 4 deputados insulares.
Raíz e Tempo
Raíz e Tempo foi o primeiro programa de radio emitido en lingua galega en Galicia despois da Guerra Civil española. Cun marcado carácter cultural comezou a emitirse en 1963 na emisora viguesa La Voz de Vigo por iniciativa da Asociación Cultural de Vigo, dirixíao a escritora Xohana Torres e durou ata 1975.
Novela bizantina
A novela bizantina foi un dos principais tipos de prosa narrativa do século XVII. De certo xeito, trátase do xénero antecesor da moderna novela de aventuras.
Narra viaxes nas cales se suceden aventuras complicadas, separacións e encontros de personaxes, recoñecementos casuais, cun ton de sucesos extraordinarios.
Fidel Mato Vázquez
Traxectoria
Cursou os seus primeiros estudos na escola de Cercio. Cando tiña cinco anos morreu o seu pai, e cando tiña oito xunto coaa nai e os irmáns trasládanse a Castelo á casa dos seus tíos. Fixo o bacharelato como alumno interno no colexio dos Maristas de Lugo. Logo estudou na Universidade de Santiago de Compostela simultaneamente Ciencias Químicas e Farmacia. En 1958 aceptou unha praza de profesor adxunto na Facultade de Químicas da Universidade de Valladolid. En 1959 obtivo por oposición a cátedra de Química Técnica da Universidade de Salamanca. Nesa época comezou a súa colaboración coa editorial Reverté como tradutor de libros técnicos. En 1968 obtivo o traslado á cátedra de Química Técnica de Valladolid, onde desenvolveu o resto da súa vida universitaria. A súa actividade investigadora centrouse na medida de propiedades de mesturas e no equilibrio entre fases, principalmente no equilibrio líquido-vapor.
Nos anos setenta foi nomeado primeiro Director da Escola Universitaria de Enxeñería Técnica Agrícola de Palencia, e despois director da actual Escola de Enxeñerías Industriais da Universidade de Valladolid.
A partir dos anos oitenta abordou, xunto a outros profesores, a transformación da materia de Química Técnica nunha carreira universitaria orientada á ensinanza da enxeñería química.
O Pazo, Cabanas, A Baña
O Pazo é un lugar da parroquia de Cabanas no concello coruñés da Baña, na comarca da Barcala. Tiña 32 habitantes no ano 2016 segundo datos do INE, dos cales 18 eran mulleres e 14 eran homes. No 2010 tiña 36 habitantes: 21 mulleres e 15 homes.
Aeroporto de Adís Abeba-Bole
O aeroporto internacional de Adís Abeba-Bole é un aeroporto que serve a cidade de Adís Abeba, a capital e cidade máis grande de Etiopía. Está situado na área de Bole, a 6 quilómetros ao sueste do centro da cidade e a 65 ao norte de Debre Zeyit. Anteriormente foi coñecido como aeroporto internacional Haile Selassie I. É o principal centro de conexións de Ethiopian Airlines, a aeroliña nacional, que opera voos a Etiopía, o continente africano, Asia, Europa e América. O aeroporto tamén é base da academia de aviación de Ethiopian Aviation Academy.
Liberec
Liberec (en alemán: Reichenberg) é unha cidade do norte da República Checa, capital da rexión do mesmo nome. No ano 2019 tiña 104.445 habitantes, sendo a quinta cidade máis poboada do país. Atópase a só uns poucos quilómetros da fronteira alemá e polaca, e é un enclave nas comunicacións por tren e estrada na zona.
Historia
Na década de 1930 a cidade convirtiuse no centro da rexión dos Sudetes. Despois do Pacto de Múnic, en 1938, a cidade pasou a formar parte da Alemaña nazi.
Liberec tamén ten unha minoría xudía, cunha sinagoga de nova construción, e unha minoría grega, orixinaria dos refuxiados comunistas que se estableceron alí despois da guerra civil grega en 1949.
Gérard Avril
Gérard Avril, nado en Sorendal (Les Hautes-Rivières), é un escritor francés en champañés e francés.
Traxectoria
As súas creacións literarias apareceron nas revistas Terres d'Orchimont et d'Herbeumont, Singulîers e mais en Li Rantoele (traducidas ao valón).
En 2010 publicou un libro con contos e poemas en champañés de Sorendal, moi influenciado polo valón, co título de Mon patois d'Ardenne en 40 histoires ao que seguiu o volume Mon patois ardennais en 12 leçons e en 2015 Le dernier feu et autres histoires ... con contos de terror en francés que beben na tradición das Ardenas.
Condado de Middlesex, Xamaica
miniatura|300px|Mapa do condado de Middlesex. O Condado de Middlesex (en inglés County of Middlesex) é o condado central dos tres condados que forman parte da organización territorial de Xamaica.
Defense Meteorological Satellite Program
thumb|256px|Un DMSP Bloque 1 (DSAP-1). Defense Meteorological Satellite Program ou, abreviadamente, DMSP, é un programa de satélites meteorolóxicos militares dos Estados Unidos.
Historia
A orixe do programa está na necesidade de coñecer a distribución nubosa sobra a Unión Soviética como apoio ao programa de satélites espía CORONA de principios dos anos 1960. O incipiente sistema de satélites meteorolóxicos civís TIROS non se adecuaba ás necesidades militares, polo que a Oficina Nacional de Recoñecemento (NRO) comezou o desenvolvemento de satélites específicos para o seu fin. Co tempo o programa ampliou as súas funcións e deu cobertura a operacións militares ó longo do planeta.
Condado de Middlesex, Xamaica
Parroquias
Contén as seguintes parroquias (parishes en inglés):
Defense Meteorological Satellite Program
Historia
Inicialmente o programa foi coñecido como DSAP (Defense Satellite Application Program) e os primeiros satélites só se comezaron a denominar DMSP de maneira retrospectiva, despois de que o programa se renomeara oficialmente en 1973.
DSAP-1
Coñecidos tamén como P-35, foron a primeira serie de satélites militares dos Estados Unidos. O programa foi inicialmente coñecido tamén coas designacións P-698BH e P-417. Os satélites eran máis pequenos e lixeiros que os satélites civís TIROS. Con forma de poliedro de 10 lados, 53 cm de altura e 58 cm de diámetro, pesaban entre 45 e 55 kg. Estabilizábanse mediante xiro a unhas 12 r.p.m., co eixo de xiro perpendicular ao plano orbital grazas a un sistema de torque magnético. A bordo levaban unha cámara de televisión coa que tomar imaxes da superficie terrestre, que eran gardadas en cinta magnética para logo ser transmitidas a estacións terrestres. Os satélites DSAP-1 eran lanzados a unha órbita heliosincrónica. Inicialmente usáronse foguetes Scout X-2M e Scout X-3M, pero dado o pobre resultado (perdéronse tres satélites de cinco lanzamentos) pasouse a usar foguetes Thor Agena D e posteriormente Thor Burner 1.
Lanzáronse un total de 11 satélites DSAP-1 entre 1962 e 1965, dos cales 4 non chegarían a órbita.
DSAP-2
O segundo bloque de satélites DMSP só tivo tres membros, dos cales un non chegou a órbita. Os tres foron lanzados entre 1965 e 1966 mediante foguetes Thor Burner 1. Tratábase de satélites DSAP-1 modificados con radiómetros infravermellos mellorados.
DSAP-3
Só houbo un satélite DSAP-3, lanzado mediante un foguete Thor Burner 1 o 20 de maio de 1965 e chegando a órbita con éxito. Era un DSAP-2 modificado para probar de maneira experimental o acceso táctico a información meteorolóxica. Probouse para recibir datos nunha estación terrestre cerca de Saigón.
DSAP-4A
right|Un DSMP Bloque 4. A familia DSAP-4A supuxo un salto cualitativo no programa. Lanzáronse catro entre 1966 e 1967, todos con éxito, mediante Thor Burner 2. Eran lixeiramente máis grandes que os seus predecesores, con 76 cm de diámetro, 73 cm de altura e uns 79 kg de peso. Tamén se estabilizaban mediante xiro. Levaban dúas cámaras de televisión a bordo e un radiómetro infravermello de alta resolución para medir perfiles de altura das nubes. A cinta grabadora de abordo tiña maior capacidade que nos satélites anteriores e era capaz de proporcionar información meteorolóxica táctica en tempo real a grupos móbiles en terra ou a buques no mar.
DSAP-4B
A sexta versión de satélites DMSP eran lixeiramente máis grandes que os seus predecesores e proporcionaban unha maior cobertura meteorolóxica. Lanzáronse tres unidades entre 1968 e 1969, todas sobre foguetes Thor Burner 2. Fabricouse unha cuarta unidade que non chegou a lanzarse e que foi doada ao Museo da Ciencia e da Industria de Chicago.
DSAP-5A
Unha versión mellorada dos anteriores modelos. Lanzáronse tres entre 1970 e 1971, todos exitosos, mediante foguetes Thor Burner 2.
DMSP-5B
Lanzáronse cinco satélites desta versión de maneira exitosa, todas entre 1971 e 1974 mediante Thor Burner 2.