cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
George Steer
A negación da autoría por parte do bando franquista
As declaracións do lehendakari Aguirre foron impugnadas pola propaganda franquista, que atribuía a destrución de Gernika ao Euzko Gudarostea (Exército Vasco): "''Son completamente falsas las noticias transmitidas por el ridículo presidente de la República de Euzkadi relativas al incendio provocado por las bombas de nuestros aviones en Guernica. Nuestros aviadores no han recibido ninguna orden de bombardear esa población. Los incendiarios son los que, el verano pasado, incendiaron Irún y ayer Éibar. En la imposibilidad de contener el avance de nuestras tropas, los rojos han destruido todo y acusan a los nacionalistas de hechos que no son más que la puesta en práctica de sus criminales designios. ¡Miente Aguirre! Miente vilmente. En primer término no hay aviación alemana ni extranjera en la España Nacional. Hay aviación española. Noble, heroica aviación española que lucha constantemente con aviones rojos que son rusos, franceses y conducen aviadores extranjeros. En segundo lugar, Guernica no ha sido incendiada por nosotros, la España de Franco no incendia. La tea incendiaria es monopolio de los incendiarios de Irún, de los que han incendiado Éibar, de los que trataron de quemar vivos a los defensores del alcázar de Toledo.''"
A acusación dos "nacionais" de que a destrución de Guernica fora obra dos propios republicanos foi rapidamente refutada por George Steer nas crónicas sobre o bombardeo publicadas polo seu xornal The Times de Londres. Porén, a versión oficial franquista mantívose durante toda a guerra e unha vez rematada a guerra, polo que o libro de Steer non foi publicado en España. Só ao final da ditadura franquista se recoñeceu a verdade, que a destrución de Gernika foi levada a cabo polas tropas que apoiaban a Franco. A primeira alusión ao bombardeo aéreo produciuse na revista Ejército, en 1949, no artigo dun xefe militar que fora un dos primeiros en ocupar a vila. A confirmación informal publicouse no volume "Vizcaya" das monografías sobre a guerra civil do Servizo Histórico Militar. Este volume publicouse en 1971.
A Igrexa Católica, totalmente aliñada coa facción rebelde na guerra civil e no nacionalcatolicismo, sumouse á negación da autoría franquista e tamén xustificou o masacre, a pesar de que o cardeal primado Isidro Gomá era consciente do que acontecera en Gernika pola carta que o cóengo enviara a Alberto Onaindía no que cualificaba o bombardeo de "crime espantoso". dereita|miniatura| Un muro de azulexos en Gernika reclama "Guernica" Gernikara, "O [[Guernica (cadro)|Guernica (pintura) a Gernika".]]
Guerra de inverno en Finlandia
O ton antifascista dos informes de Steer levou a The Times a prescindir dos seus servizos; a postura editorial do xornal sobre a guerra era antirrepublicana, mentres que o seu editor, Geoffrey Dawson, simpatizaba en privado cos nacionalistas de Francisco Franco. Non obstante, o xornal tiña unha política xeral de apaciguamento cando se trataba de Alemaña, os nazis e o fascismo. Steer volveu a Suráfrica e, no seu libro Judgment on German Africa, documentou os intentos de Alemaña de subverter as súas antigas colonias africanas, especialmente Camerún, a colonia do suroeste de África (hoxe coñecida como Namibia), Tanganica e Togolandia (hoxe maiormente Togo e rexión de Volta en Ghana). esquerda|miniatura| Tropas de esquí finlandesas no norte de Finlandia o 12 de xaneiro de [[1940.]] esquerda|miniatura| Sinal de rúa en [[Bilbao ]] Despois do estalido da Segunda guerra mundial, o Daily Telegraph enviou a Steer a Finlandia para cubrir a Guerra de Inverno, cando Finlandia foi atacada pola Unión Soviética en novembro de 1939. Steer viu os efectos do bombardeo aéreo de varias cidades finlandesas por parte dos soviéticos, intentos de intimidar á poboación, igual que en Gernika. Pero en contraste con Etiopía e a Segunda República Española, países como Gran Bretaña, Francia e a Alemaña nazi estaban ansiosos por ofrecer armas, equipos bélicos e voluntarios para axudar aos finlandeses. A guerra foi de relativamente curta duración debido á disparidade do poder armado, aínda que as baixas rusas foron moito maiores que as dos finlandeses. En marzo de 1940 asinouse un armisticio e Finlandia perdeu preto do 10% do seu territorio ante os soviéticos.
Regreso a Etiopía
Cando Italia declarou a guerra a Gran Bretaña, propuxéronse plans para invadir Etiopía desde Kenya e Sudán, co obxectivo de derrocar o réxime italiano e restablecer a Hailie Selassie como emperador. Steer foi nomeado oficial do Corpo de Intelixencia do Exército Británico, inicialmente para acompañar a Selassie desde Londres até o Sudán (co pseudónimo de "Mr Smith" xa que a posición do Emperador tiña que ser mantida en segredo para os italianos). Logo foi posto á fronte dunha unidade móbil de propaganda para socavar as guarnicións italianas mediante panfletos, ataques por altofalantes, etc. A campaña tivo un éxito notable, con moitas tropas italianas que desertaron para converterse en prisioneiros e os etíopes transmitindo fidelidade. Steer transmitiu óperas italianas lixeiras e noticias da fronte italiana en Libia, onde o exército británico tivo grandes éxitos contra forzas italianas moito máis grandes en 1941. A campaña militar realizada por soldados británicos e etíopes tivo moito éxito, utilizando unha combinación de tropas regulares e forzas irregulares dirixidas por Orde Wingate. Entraron triunfando en Addis Abeba en abril de 1941 para aceptar a derrota dos italianos.
Vida persoal
En maio de 1936, mentres os saqueadores arrasaban Addis Abeba ao seu redor, e mentres tomaba un descanso no traballo de rescate, Steer casou coa correspondente do xornal francés Margarita Herrero (logo Margarita Steer). Pouco tempo despois foi deportado polas autoridades italianas, xunto con outros europeos, por axudar á oposición abisinia.
Margarita Steer morreu no parto en Londres mentres George Steer informaba sobre a Guerra civil española. Máis tarde casou con Esme Barton.
Homenaxes
En 2006, a cidade de Guernica homenaxeou a George Steer descubrindo un busto de bronce e nomeando unha rúa na súa memoria. Tamén en 2010 o Concello de Bilbao (Biscaia) dedicou a rúa George Steer, coa asistencia do fillo e a neta de Steer á cerimonia.
Servizo militar e morte
En xuño de 1940 George Steer uniuse ao exército británico e dirixiu unha unidade de propaganda adiante etíope cando as tropas británicas comezaron a loitar contra as tropas italianas no país. Despois da derrota dos italianos en Etiopía en 1941, Steer influíu na restauración de Haile Selassie ao trono. Máis tarde Steer foi enviado á India para liderar unha Unidade de Propaganda de Campo en Birmania. A unidade tentou romper a moral xaponesa por medio de altofalantes con discursos e música sentimental. Foi ascendido sucesivamente de Tenente a Capitán, Maior e, finalmente, Tenente Coronel, e foi adscrito ao Executivo de Operacións Especiais. O seu traballo foi apreciado e promovido polo xeneral Slim, o comandante do exército local, que quería ampliar a operación.
George Steer morreu no accidente dun Jeep do exército moi cargado, que conducía, en Birmania o 25 de decembro de 1944 de camiño a unha festa de Nadal.
Retinal
O retinal, tamén chamado retinaldehido, é unha forma de vitamina A. Orixinalmente chamouse retineno, e foi renomeado despois de que se descubriu que era o aldehido da vitamina A. O retinal é unha das moitas formas da vitamina A (cuxo número varía coa especie). Pode encontrarse nas formas 11-cis-retinal e todo-trans-retinal. O retinal é un cromóforo polieno, que está unido a proteínas chamadas opsinas, e nel está baseada a química da visión animal. Ademais, o retinal permite que certos microorganismos convertan a luz en enerxía metabólica.
Os animais vertebrados inxiren retinal directamente da carne, ou prodúceno a partir de carotenoides, tanto a partir dun ou dous carotenos (α-caroteno, β-caroteno) coma a partir de β-criptoxantina, un tipo de xantofila. Á súa vez, estes carotenoides deben obterse de plantas e outros organimos fotosintéticos. Ningún outro carotenoide pode ser convertido polos animais en retinal, e algúns carnívoros non poden converter ningún carotenoide en absoluto. As outras formas principais de vitamina A son o retinol e unha forma parcialmente activa, o ácido retinoico, que poden ambos ser producidos a partir de retinal.
Invertebrados como os insectos e luras usan formas hidroxiladas do retinal nos seus sistemas visuais, que derivan da conversión doutras xantofilas.
Metabolismo da vitamina A
Os organismos vivos producen retinal (RAL) por clivaxe oxidativa irreversible de carotenoides. For example,
catalizado por unha beta-caroteno 15,15'-monooxixenase ou unha beta-caroteno 15,15'-dioxixenase. Igual que os carotenoides son os precursores do retinal, o retinal é o precursor doutras formas de vitamina A. O retinal é interconvertible co retinol (ROL), a forma de almacenamento e transporte da vitamina A.
reaccións catalizadas pola retinol deshidroxenases (RDHs) e alcohol deshidroxenases (ADHs). O retinaol chámase alcohol da vitamina A ou máis frecuentemente, simplemente vitamina A. O retinal pode tamén ser oxidado a ácido retinoico (RA).
catalizado polas retinal deshidroxenases tamén coñecidas como retinaldehido deshidroxenases (RALDHs), e polas retinal oxidases. O ácido retinoico, ás veces chamado ácido da vitamina A, é unha importante molécula de sinalización e hormona en animais vertebrados.
Visión
O retinal é un cromóforo conxugado. No ollo humano, o retinal empeza tendo a configuración de 11-cis-retinal, a cal, ao capturar un fotón da lonxitude de onda correcta, se endereita adoptando a configuración todo-trans-retinal. Este cambio configuracional empúrrao contra a proteína opsina na retina, o cal orixina unha fervenza de sinalizacións químicas que pode causar a percepción da luz ou de imaxes no cerebro humano. O espectro de absorbancia do cromóforo depende das súas interaccións coa proteína opsina á cal está unido, polo que diferentes complexos retinal-opsina absorben fotóns de diferentes lonxitudes de onda (cores da luz).
Opsinas
miniatura|Unha proteína opsina rodea unha molécula de retinal, esperando a detección dun fotón. Unha vez que o retinal captura un fotón, o cambio configuracional do retinal empúrrao contra a proteína opsina que o rodea. A opsina pode enviar un sinal químico ao cerebro humano indicando que se detectou luz. O retinal é despois recargado na súa configuración 11-cis pola [[fosforilación por ATP e o ciclo comeza de novo.]] miniatura|esquerda|A [[rodopsina GPCR animal (coas cores do arco da vella) incrustada nunha bicapa lipídica (cabezas vermella e colas azuis) coa transducina baixo ela. A Gtα está coloreada de vermello, a Gtβ de azul e a Gtγ de amarelo. Hai unha molécula unida de GDP na subunidade Gtα e un retinal unido (negro) na rodopsina. O extremo N-terminal da rodopsina é vermello e o C-terminal azul. A ancoraxe da transducina á membrana foi debuxada en negro.]]
As proteínas opsinas son os pirgmentos visuais que se unen ao retinal atopados nas células fotorreceptoras da retina. Unha opsina está formada por un feixe de sete hélices alfa transmembrana conectadas por seis bucles. Nos bastóns as moléculas de opsina están incrustadas nas membranas de discos que están completamente dentro da célula. A cabeza N-terminal da molécula esténdese ao interior do disco, e a cola C-terminal esténdese ao citoplasma da célula. En células cono os discos son definidos pola membrana plasmática da célula, polo que a cabeza N-terminal esténdese fora da célula. O retinal únese covalentemente a unha lisina na hélice transmembrana máis próxima ao C-terminal da proteína por medio dun enlace de base de Schiff. A formación do enlace de base de Schiff implica a eliminación do átomo de oxíxeno do retinal e dous átomos de hidróxeno do grupo amino libre da lisina, orixinando H2O. O retinilideno é o grupo divalente formado ao quitar o átomo de oxíxeno do retinal, e por iso as opsinas foron chamadas proteínas retinilideno.
As opsinas son receptores acoplados á proteína G (GPCRs) prototípicos. A rodopsina bovina, a opsina dos bastóns das vacas, foi ao primeiro GPCR do que se determinou a súa estrutura de raios X. A rodopsina bovina contén 348 residuos de aminoácidos. O cromóforo retinal únese á Lys296.
Aínda que os mamíferos usan o retinal exclusivamente como o cromóforo da opsina, outros grupos de animais utilizan adicionalmente catro cromóforos estreitamente relacionados ao retinal. Son o 3,4-dideshidrorretinal (vitamina A2), o (3R)-3-hidroxirretinal, (3S)-3-hidroxirretinal (ambos vitamina A3) e o (4R)-4-hidroxirretinal (vitamina A4). Moitos peixes e anfibios usan o 3,4-dideshidrorretinal, tamén chamado deshidrorretinal. Coa excepción da suborde de dípteros Cyclorrhapha, todos os insectos examinados usan o enantiómero R do 3-hidroxirretinal. O enantiómero R é o esperado se o 3-hidroxirretinal se produce directamente a partir de xantofilas. Os Cyclorrhapha, como Drosophila, usan o (3S)-3-hidroxirretinal. A lura Watasenia scintillans utiliza o (4R)-4-hidroxirretinal.
Ciclo visual
Os pasos 3, 4, 5 e 6 teñen lugar nos segmentos externos dos bastóns, e os pasos 1, 2 e 7 prodúcense nas células do epitelio pigmentario retiniano.
As RPE65 isomerohidrolases son homólogas das beta-caroteno monooxixenases; o encima homólogo ninaB en Drosophila ten actividade de carotenoide-oxixenase formadora de retinal e actividade de isomerase de todo-trans a 11-cis.
Rodopsinas microbinanas
O todo-trans-retinal é tamén un compoñente esencial de opsinas microbiansas como a bacteriorrodopsina, a canlerrodopsina e a halorrodopsina. Nestas moléculas, a luz causa que o todo-trans-retinal se converta en 13-cis-retinal, que despois cicla de novo a todo-trans-retinal no estado escuro. Estas proteínas non están relacionadas evolutivamente coas opsinas animais e non son GPCRs; o feito de que ambas utilicen o retinal é o resultado dunha evolución converxente.
Historia
O bioquñimico norteamericano George Wald e outros delimitaron o ciclo visual en 1958. Polo seu traballo Wald gañou en 1967 o Premio Nobel de Fisioloxía ou Medicina compartido con Haldan Keffer Hartline e Ragnar Granit.
A Porteliña, Antas, A Lama
A Porteliña é un lugar da parroquia de Antas, no concello pontevedrés da Lama, na comarca de Pontevedra.
Praia de Danao
miniatura|300px|[[Coqueiros na praia de Danao]] A praia de Danao é unha das praias da illa de Panglao, situada no barangay (municipio) de Danao.
Caracteísticas e lugares de interese
Como a praia de Alona, ​​a súa veciña máis próxima, caracterízase pola súa area, branca e fina, as súas augas azuis e frescas, e está chea de vida acuática, albergando algúns famosos puntos de mergullo.
O sitio de inmersión de Kalipayan, cerca do Kalipayan Beach Resort, ofrece unha inmersión nun acantilado, no que, entre os 7 e os 12 m, pódense ver numerosos corais xigantes e de vistosas cores entre os que se encuontran unha miríada de peixes de todos os tamaños e cores.
Transporte
O tempo de viaxe en ferri rápido a Cebú é de menos de 2 horas.
Biodiversidade da illa
Ao redor de 250 novas especies de crustáceos e 2 500 novas especies de moluscos encóntranse nas costas da illa de Panglao. O seu descubrimento foi obra do Proxecto de Biodiversidade Mariña de Panglao, no que participaron os malacólogos españois Anselm Peñas (catalán) e Emilio Rolán (galego). O proxecto descubriu que só Panglao ten máis biodiversidade mariña que o Xapón e o mar Mediterráneo.
Frederick W. Sturckow
Frederick Wilford Sturckow, nado en La Mesa (California) o 11 de agosto de 1961, é un astronauta estadounidense retirado que formou parte das misións STS-105, STS-128, STS-88, STS-117 e VSS Unity Unity21.
Traxectoria
Sturckow graduouse en enxeñaría mecánica pola Universidade Politécnica do Estado de California en 1984 e é máster na mesma materia en 2000.
Foi seleccionado como astronauta pola NASA en decembro de 1994, participando nas misións STS-105, STS-128, STS-88 e STS-117 e pasando un total de 51,40 días no espazo. Formou parte tamén do voo Virgin Galactic Unity 21, un voo suborbital da empresa privada de turismo espacial Virgin Galactic.
Johannes Hubschmid
Johannes Hubschmid, nado en Küsnacht, Zúric o 14 de agosto de 1916 e finado en Heidelberg, en xaneiro de 1995 foi un romanista suízo. Dedicouse á lingüística románica, en especial á lingüística histórica, a etnolingüística, a lexicoloxía, a onomástica e a etimoloxía das linguas románicas e do substrato preindoeuropeo.
Traxectoria
Estudou lingüística románica e indoeuropea, entre 1935 e 1942, nas universidades de Zúric e Grenoble. Foi discípulo, na Universidade de Zúric, de Jakob Jud, A. Steiger e M. Leumann. De 1944 a 1952 traballou no Servizo Federal de Topografía. Posteriormente, foi profesor das universidades de Berna e Heidelberg. A partir da década de 1950 publicou diversos estudos sobre os elementos preindoeuropeos, principalmente nas linguas románicas. Investigou tamén o vasco e ocupouse da metodoloxía na investigación etimolóxica e a toponimia prerromanas. Colaborou en publicacións especializadas como Revista de Filoloxía Románica da Universidade de Berna, Vox Romanica, Revista Internacional de Onomástica, Etimologija de Moscova, Eusko Jakintza, Enciclopedia Lingüística Hispánica e outros.
Obra
miniatura|Praeromanica (1949). Romanica Helvetica, vol. 30.
Margariña Valderrama
María del Carmen Valderrama Currás, coñecida como Margariña Valderrama, nada en Madrid en 1943, é unha profesora e política galega.
Traxectoria
Cando tiña dez anos a familia trasladouse a Galicia. Estudou Filosofía e Letras na Universidade de Santiago de Compostela, volveu a Madrid para estudar linguas semíticas e regresou de novo a Compostela onde se licenciou en Xeografía e Historia. Iniciou a súa actividade docente no Colexio La Inmaculada de Marín no curso 68-69. Posteriormente deu aulas no centro Salvador Moreno de Marín, de onde a botaron cando era PNN. Pasou despois ao IES Valle Inclán. Participou con Alfredo Conde na reunión de constitución do colectivo Voces Ceibes en 1968. En 1973 foi cofundadora, con outros oito socios (José Luis Llácer, Alfredo Conde, María Victoria Moreno, Blanca Varona, Ramón Yuste, Carmen María Echarre, Paco Gulías e Javier Yuste) da librería Xuntanza, na rúa Andrés Muruais de Pontevedra, que pechou en 1976 polas débedas.
No ámbito da política, militou no PSOE. Foi a primeira muller que formou parte da Executiva Nacional galega e tamén a primeira muller concelleira en Poio. Aprobada a oposición, foi destinada á Xunqueira. Máis adiante foi profesora de Xeografía e Historia do IES Sánchez Cantón, onde se xubilou en 2014, despois de exercer como xefa de estudos e directora. Durante un tempo exerceu como inspectora de educación en Pontevedra, e participou en varias comisións para a reforma do ensino.
É coautora dun libro de texto de Historia do Mundo Contemporáneo, e tamén colaborou na Revista Galega de Educación.
Vida persoal
Estivo casada con Alfredo Conde, con quen tivo dúas fillas.
Nuno I Aloitiz
Nuno I Aloitiz (orixinalmente Nunus Aloitiz ou en portugués Nuno Alvites), documentado por primeira vez en 1017 e falecido en 1028, foi conde de Portucale, era descendente de Vímara Pérez como fillo de Aloito Nuniz e Gontina.
Traxectoria
A súa presenza rexístrase por primeira vez en 1017. En 1025 consta a confirmación de Nuno dunha doazón do rei Afonso V ao irmán de Nuno, Pedro Aloitiz; nese mesmo ano, outro documento di que sucedeu ao seu pai Aloito no goberno do condado. Gobernaba o condado coa súa muller Ilduara Menendiz, filla do conde Menendo II Gundisalviz, ata que foi asasinado en 1028, o mesmo ano en que morreu o rei Afonso V. Despois da súa morte, a súa viúva Ilduara continuou gobernando o condado como rexente co seu fillo menor de idade Menendo. El e a súa esposa están documentados en 1025 como comite Nunus Aloitiz et uxori eius comitissa domna Ilduara.
Familia
Coa súa muller Ilduara tivo tres fillos:
È stata la mano di Dio
È stata la mano di Dio é un filme italiano de 2021 escrito, dirixido e producido por Paolo Sorrentino. Está protagonizado por Filippo Scotti, Toni Servillo, Teresa Saponangelo, Marlon Joubert, Luisa Ranieri, Renato Carpentieri, Massimiliano Gallo, Betti Pedrazzi, Biagio Manna e Ciro Capano. O filme ten referencias autobiográficas á mocidade de Sorrentino en Nápoles.
Competiu polo León de Ouro na 78ª edición do Festival Internacional de Cinema de Venecia, onde gañou o Gran Premio do Xurado e onde Filippo Scotti recibiu o Premio Marcello Mastroianni. Estreouse nos cinemas de Italia o 24 de novembro de 2021, e en liña a través de Netflix o 15 de decembro de 2021. Foi escollido como candidato de Italia para o Óscar ó mellor filme internacional na 94ª edición dos premios, sendo nomeado xunto a outros catro filmes.
Sinopse
Na década de 1980, Fabietto (Filippo Scotti) é un rapaz de Nápoles que vive co seu pai Saverio Schisa (Toni Servillo) e a súa nai Maria Schisa (Teresa Saponangelo). Non ten moitos amigos nin amante e quere estudar filosofía na facultade. Polo momento, escoita principalmente música e ve como Diego Maradona xoga no seu equipo local, o Napoli. O seu irmán Marchino (Marlon Joubert) lévao a audicións de interpretación e empatizaa co seu afecto pola súa tía Patrizia (Luisa Ranieri), con problemas emocionais. Entón, a traxedia golpea a familia Schisa e Fabietto chega á maioría de idade dun xeito cruel e brutal.
Petelinji zajtrk
Petelinji zajtrk é un filme esloveno de 2007 dirixido por. É unha adaptación da novela homónima de Feri Lainšček. O filme foi o máis aclamado e máis exitoso filme esloveno de tódolos tempos, e o terceiro filme con maior éxito nos cinemas de Eslovenia despois de Titanic e Troia.
Foi escollido como candidato de Eslovenia para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 81ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
José Tragó
José Tragó y Arana, nado o 25 de setembro de 1856 en Madrid e finado na mesma cidade o 3 de xaneiro de 1934, foi un pianista e compositor español.
Traxectoria
Logo de finalizar a súa formación na capital de España trasladouse a Francia para perfeccionar os seus estudos, obtendo o segundo premio do Conservatorio de París en 1876 e primeiro premio o ano seguinte. Alí estudou co que fora discípulo de Chopin, Georges Mathias, e presentouse na sala Pleyel en 1880, e posteriormente aparecería como concertista nas principais salas de España e Francia, colaborando tamén con salientables artistas como Pablo Sarasate ou Fernández Arbós. Así mesmo, foi nomeado pianista de cámara da raíña Isabel II de España.
De volta en España foi o intérprete dos primeiros recitais de piano que se celebraron no Salón Romero de Madrid en 1894 e 1895, chamados Sesiones de Música Clásica de Piano.
A partir de 1886 volcouse por completo no ensino dende a súa cátedra no Conservatorio de Madrid, de feito moitas das súas obras, como Tarantela e Zortzico, teñen un marcado carácter didáctico. No conservatorio madrileño impartiu clase ata a súa xubilación en 1928. Durante a súa etapa como mestre tivo como alumnos a Manuel de Falla, Joaquín Turina, Julia Parody, Enrique Aroca ou Carmen Pérez.
En 1889 fundou a "Sociedad de Música Clásica Di Camera" xunto co violinista Fernández Arbós e o violonchelista para difundir a música de cámara, especialmente o seu repertorio contemporáneo. Tamén formou parte na mesma época da Sociedad de Cuartetos de Madrid en dúas etapas distintas, finalizando a súa vinculación coa sociedade na súa última tempada en 1894.
O 3 de xaneiro de 1934 morreu en Madrid aos 76 anos.
Obra
A súa traxectoria como compositor é a menos coñecida. O seu catálogo, composto de obras para piano, para canto e piano, e obras para solfear, está composto Por 15 composicións, principalmente formas breves para piano de salón, sexan danzas ou obras de inspiración popular.
Cómpre salientar a súa colección Escuela de Piano, integrada por 14 volumes e con carácter didáctico, na que presenta obras pianísticas doutros autores, ordenadas, anotadas e dixitadas por Tragó. Esta colección foi editada para ser empregada como libro de texto no plano de estudos do Conservatorio de Madrid.
A Puza da Ran, Antas, A Lama
A Puza da Ran é un lugar da parroquia de Antas, no concello pontevedrés da Lama, na comarca de Pontevedra.
Pastor
Pastor é a persoa que practica o pastoreo, o coidado e guía do gando ao aire libre. O termo pode referirse a:
A Veiga do Valo, Antas, A Lama
A Veiga do Valo é un lugar da parroquia de Antas, no concello pontevedrés da Lama, na comarca de Pontevedra.
Ana Patricia Torres
Ana Patricia Torres Madureira, nada en Caracas o 2 de setembro de 1984, é unha xornalista e política galega do PPdeG.
Traxectoria
Licenciada en Xornalismo coa especialidade de Audiovisiual pola Universidade de Santiago de Compostela. Traballou na Cadena SER en Ourense, Faro de Vigo, a produtora de La Región e a Televisión de Galicia. Nas eleccións municipais de 2011 foi elixida concelleira de Boborás polo PPdeG na candidatura encabezada por Cipriano Caamaño, e foi concelleira de Cultura, Turismo, Deporte e Xuventude. Nas municipais de 2011 volveu ser elixida concelleira e foi responsable de Cultura, Turismo, Deporte, Educación, Xuventude e portavoz. É deputada provincial de Cultura e Proxectos Audiovisuais dende 2015. Nas municipais de 2019 encabezou a candidatura do PPdeG que obtivo a maioría absoluta (8 concelleiros de 11), e foi elixida alcaldesa de Boborás. É vicepresidenta da Mancomunidade de Concellos do Carballiño, do Xeodestino Ribeiro-O Carballiño e da Asociación Ruta do Viño do Ribeiro. Tamén é presidenta da Fundación Antón Losada Diéguez. Nas municipais de 2023 volveu encabezar a candidatura do PPdeG e volveu ser elixida alcaldesa con maioría absoluta (10 concelleiros de 11). Pertence á Xunta Directiva e ao Comité Executivo do Partido Popular de Ourense dende 2015, no que é voceira dende 2021. Tamén forma parte da Xunta Directiva do PP de Galicia.
O Puzo, Antas, A Lama
O Puzo é un lugar da parroquia de Antas, no concello pontevedrés da Lama, na comarca de Pontevedra.
Beroso o Caldeo
Beroso (en grego: Βήρωσσος, en idioma acadio, Bêl-re'ušunu, en latín Berosus Caldaeus) foi un sacerdote de Babilonia, moi activo a inicios do século III a. C., na época de control do Imperio seléucida. Crese que viviu entre os anos 350 a. C. e 270 a. C..
Obra
É famoso por escribir unha historia de Babilonia, chamada Babiloniaka, narrada en tres libros, en grego (que non era o seu propio idioma), da que só se nos conservaron citas. Beroso era šatammu, rango que tiña o sacerdote principal do templo. Este cargo deulle acceso aos arquivos do Esagila, templo do deus supremo Marduk. Atribúenselle tamén obras de astronomía e astroloxía, coñecidas só por referencias de autores posteriores.
Pseudo-Beroso
O Falso Beroso ou Pseudo-Beroso, é un libro supostamente elaborado por Beroso pero que, en realidade, tratábase dunha elaborada falsificación. En 1498, un oficial do papa Alexandre VI chamado Annio de Viterbo pretendeu descubrir libros perdidos de Beroso. Tiveron certa influencia na maneira de pensar renacentista sobre a poboación e a migración, debido a que Annio proporcionou unha lista de reis de Iafet en diante, cubrindo así unha lagoa histórica despois do relato bíblico sobre o diluvio. Annio tamén introduciu figuras de fontes clásicas dentro do esquema bíblico, publicando o seu relato como Commentaria super opera diversorum auctorum de antiquitatibus. Unha consecuencia diso foi levar a teorías sofisticadas sobre as razas celtas con sacerdotes druídas en Europa occidental. Respecto de Hispania, inventou unha lista de reis hispánicos descendentes de Tubal, fillo de Iafet e neto de Noé, quen supostamente constituíra unha monarquía en toda a Península Ibérica pouco despois do Diluvio; así o rei Brigus foi inventado a partir da partícula toponímica briga abundante na Península.
Ramón Vizoso
Ramón Vizoso, coñecido como Vigo, foi un guerrilleiro antifranquista galego.
Traxectoria
Logo do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 quixo ir a Asturias con Evaristo Candelas, Antonio Molins Valls e Demetrio. O 13 de decembro de 1946 logrou marchar rumbo a Francia xunto a outros guerrilleiros na evasión do Santa Teresa.
Aloísio Pires
Aloísio Pires Alves, coñecido simplemente como Aloísio, nado en Pelotas o 16 de agosto de 1963, é un exfutbolista brasileiro.
Histórico central do Porto, militou nese club durante 11 tempadas, nas que gañou 19 títulos, entre eles sete ligas portuguesas. Con 474 partidos oficiais co Porto, é o terceiro futbolista con máis encontros historia do club, só por detrás dos seus compañeiros João Pinto e Vítor Baía. Antes de triunfar no Porto xogou no Inter de Porto Alegre, co que gañou tres Campionatos Gaúchos, e no FC Barcelona, co que se proclamou campión dunha Copa do Rei e dunha Recopa de Europa.
Traxectoria
Nacido en Pelotas, no estado brasileiro de Río Grande do Sur, formouse como futbolista na canteira do Internacional, debutando co primeiro equipo en 1982. Co equipo de Porto Alegre gañou tres veces o Campionato Gaúcho e acadou o cuadrangular final do Brasileirão de 1987, que gañou o Sport Recife. Ese mesmo ano gañou a Bola de Prata como un dos catro mellores defensas do Brasil, xunto a Luiz Carlos Winck, Luizinho e Mazinho.
En 1988 mudouse a España, onde fichou polo FC Barcelona. Nos seus dous anos en Cataluña, disputou 68 partidos oficiais, case todos como titular e gañou unha Recopa de Europa e unha Copa do Rei, saíndo de inicio en ambas finais, contra a Sampdoria e o Real Madrid respectivamente.
En 1990 fichou polo FC Porto de Portugal, club no que militou durante os seguintes 11 anos, ata a súa retirada. Titular indiscutible no equipo portuense, gañou 19 títulos, entre eles sete ligas portuguesas, cinco delas consecutivas entre 1995 e 1999, sendo un dos únicos cinco futbolistas do club en gañar cinco ligas seguidas. Retirouse do fútbol en xuño de 2001, con case 38 anos de idade, e como o segundo futbolista con máis partidos na historia do Porto, só por detrás do seu compañeiro João Pinto. Na actualidade ocupa a terceira posición, despois de ser superado tamén por Vítor Baía.
Trala súa retirada comezou a traballar como adestrador no propio Porto, nas funcións de axudante de José Mourinho na tempada 2003/04, gañando a Primeira Liga e a Liga de Campións. Na seguinte tempada foi asistente do español Víctor Fernández, antes de facerse cargo como adestrador principal do equipo filial na terceira división.
Selección brasileira
En 1988 foi seis veces internacional coa selección brasileira, coa que debutou nun partido amigable ante Australia. Ese mesmo ano representou ao Brasil nos Xogos Olímpicos de Seúl, conseguindo a medalla de prata tras perder a final contra a Unión Soviética.
Kratki stiki
Kratki stiki é un filme esloveno de 2006 dirixido por Janez Lapajne. Foi escollido como candidato de Eslovenia para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 80ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
A Vila do Cabo, Antas, A Lama
A Vila do Cabo é un lugar da parroquia de Antas, no concello pontevedrés da Lama, na comarca de Pontevedra.
Emilio Lois Cerviño
Emilio Lois Cerviño, nado en Carballedo (Cerdedo-Cotobade) en 1907 e finado en Vilagarcía de Arousa o de 22 de febreiro de 1963, foi un mestre e político galego.
Traxectoria
Fixo Maxisterio na Escola Normal de Pontevedra, rematando en 1927. Foi nomeado mestre interino de Viladequinta (Carballeda de Valdeorras) en abril de 1930. Cursillista de 1931, dende 1934 foi mestre do Igrexario en Cerdedo. Membro da Sociedad de Agricultores de Carballedo, formou parte da comisión de festas de San Roque en 1934. Formou parte do Comité Pro-Estatuto de Autonomía de Cotobade en representación do PSOE. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi suspendido durante tres meses de emprego e soldo pola Comandancia Militar de Ourense. Traballou no Colexio Leon XIII de Vilagarcía de Arousa. No proceso de depuración foi acusado de "Militancia en organizaciones afectas a la Republica, actitudes contrarias a la Causa Nacional e Ideología de izquierdas", e foi sancionado coa sepración definitiva do corpo o 11 de maio de 1940. Abríronlle expediente de responsabilidades políticas o 9 de setembro de 1941. Solicita a revisión da sanción e escribe ao presidente do Julgado Superior de Revisións Pío García Escudero en demanda dunha resposta á súa solicitude en marzo de 1949. Finou en Vilagarcía de Arousa o de 22 de febreiro de 1963.
Aeronomy of Ice in the Mesosphere
Aeronomy of Ice in the Mesosphere ou AIM é un satélite artificial da NASA lanzado o 25 de abril de 2007 mediante un foguete Pegasus XL desde a Base Vandenberg da Forza Aérea en California.
Características
AIM, tamén coñecido como SMEX 9 e Explorer 90, é un satélite de 200 kg de masa lanzado para estudar principalmente a orixe e comportamento das Nubes Mesosféricas Polares (PMC polas súa siglas en inglés) que se forman na atmosfera por enriba dos 80 km de altura e principalmente en verán e nas rexións polares.
O obxectivo é medir a contorna química, térmica e dinámica onde se forman estas nubes para intentar comprender mellor a meteroloxía da mesosfera
Instrumentos
AIM leva tres instrumentos a bordo:
June of 44
O seu álbum de estrea, Engine Takes to the Water (1995), foi comparado tanto con Slint como con Will Oldham. Con Tropics and Meridians (1996) comparouse ao grupo con Tortoise e The For Carnation. O batería Doug Scharin iniciou HiM como proxecto paralelo, contando ás veces co baixista Fred Erskine, e Scharin tamén comezou despois a banda de vangarda Out in Worship. Meadows tamén ten un proxecto paralelo, formando Sonora Pine con Tara Jane O'Neill. June of 44 publicou tres álbums máis, incorporando máis influencias da electrónica e do jazz, antes de separarse en 1999, co vocalista e guitarrista Jeff Mueller formando Shipping News e o vocalista Sean Meadows formando Everlasting the Way e despois Letter E. Erskine uniuse a Abilene, mentres que Scharin continuou con HiM e traballou como invitado con varios outros grupos. A banda reuniuse en 2018 e lanzou un novo álbum titulado Revisionist: Adaptations & Future Histories in the Time of Love and Survival en 2020.
Blumea (xénero)
O xénero comprende 375 taxons específicos e infra-específicos descritos, dos cales uns 120 están aceptados.
A especie tipo é Blumea balsamifera.
Descrición
O xénero foi descrito en 1833 polo botánico suízo Augustin Pyrame de Candolle e publicado en Archives de Botanique 2: 514.
Sinónimos
Ademais de polo nome actualmente válido, o xénero coñeceuse tamén polos sinónimos:
Algunhas especies
Lista completa de taxons descritos e sinónimos.
Propiocepción
miniatura| Propioceptores ou propiorreceptores Propiocepción, do latín "proprius" ("a si mesmo") e "-ception" ("per-cepción" ou "re-cepción"), tamén chamada propiorrecepción, cinestesia ou sexto sentido, é o sentido da posición do noso corpo e do control neuromuscular das articulacións. Os receptores dos músculos, tendóns e articulacións envían información ao cerebro que indica a posición exacta de diferentes partes do corpo en cada momento.
A sensación de posición pode ser estática, dando información sobre unha parte do corpo con respecto a outra, ou dinámica, dando información sobre a presenza e grao de movemento das articulacións ao cambiar de posición.
Por outra banda, o control neuromuscular fai referencia á resposta anticipada ou inmediata dos músculos arredor dunha articulación, mantendo así a súa congruencia articular. É dicir, o sistema axúdanos a adaptarnos ao noso contorno, onde ante posibles caídas ou futuras lesións, o sentido propioceptivo interpreta se é necesario reaccionar e responde inmediatamente activando outros grupos musculares.
Sistema propioceptivo
O sistema propioceptivo está formado por varios receptores sensoriais situados nos músculos, tendóns e articulacións que inclúen mecanorreceptores como os corpúsculos de Ruffini e Pacini, o órgano do tendón de Golgi, o fuso e as terminacións nerviosas libres.
Os propioceptores situados nos músculos e tendóns proporcionan información sobre o grao de contracción muscular, tensión e posición das articulacións. O oído interno permítenos coñecer a orientación da cabeza en relación co chan.
A propiocepción é un proceso complexo no que necesariamente existe información aferente, é dicir, que vai dende a periferia até o sistema nervioso central; que provoca unha resposta muscular eferente, dende o sistema nervioso central até a periferia. Hai dous niveis de propiocepción, o consciente ou voluntario e o inconsciente ou reflexo. O control neuromuscular pertence ao segundo.
Funcionamento
Os propioceptores envían información á medula espiñal e ao cerebro para procesala. Cando a información é procesada polo cerebro, envía información aos músculos para modificar a tensión e a elasticidade musculares co fin de realizar o movemento desexado.
Mecanorreceptores
Os sinais aferentes que inician o control neuromuscular orixínanse nos mecanorreceptores, órganos sensoriais situados nos ligamentos. Son receptores sensoriais que reaccionan á presión mecánica. Os corpúsculos de Ruffini son terminacións nerviosas que proporcionan información sobre a posición articular.
Reflexos
Os propioceptores poden formar circuítos reflexos coas neuronas motoras para proporcionar información rápida sobre a posición do corpo e os membros. Estes circuítos mecanosensoriais son importantes para manter a postura e o equilibrio de forma flexíbel, especialmente durante a locomoción.
Rama sensorial do nervio motor ocular
miniatura| Imaxe do ollo dentro da órbita. Obsérvanse os seis músculos que moven o globo ocular. Está formado por axóns aferentes que levan información desde os receptores até o sistema nervioso central.
Os propioceptores localízanse nos músculos extraoculares.
Estes axóns informan da propiocepción, da percepción non visual dos movementos e da posición corporal. miniatura| Reflexo miotático ou de estiramento
Fuso muscular
Localízase nos músculos esqueléticos.
Ofrece información sobre os cambios na lonxitude muscular e participa no reflexo de estiramento.
Axuda a controlar o movemento e axuda a manter a estabilidade das articulacións.
Reflexo miotático ou de estiramento
miniatura| Fuso muscular É un reflexo protector contra estiramentos excesivos ou secos.
Participa no mantemento postural.
Órgano tendinoso de Golgi
miniatura| Órgano tendinoso de Golgi Está situado na unión entre o tendón e o músculo.
Receptores da cápsula articular e ligamentos articulares
miniatura| Cápsula articular A carga soportada por estas estruturas en relación coa tensión muscular exercida, activa uns mecanorreceptores capaces de detectar a posición e o movemento da articulación implicada.
Funcións
O cerebro ten que saber onde está cada parte do corpo e como se está movendo sen ter que mirar o membro implicado. Por exemplo, se estamos sentados nunha mesa sabemos que temos as pernas cruzadas aínda que non as vemos. Así, o sistema propioceptivo dános a capacidade de coñecer a orientación espacial do corpo. Ademais, ofrece información sobre o momento dos movementos e a súa velocidade, forza muscular ou velocidade de contracción muscular. Todo isto en conxunto permite que se involucre nunha serie de procesos como:
Un uso fundamental dos membros é poder estimar unha distancia e/ou explorar. Cando non dispoñen de indicacións visuais, os animais poden usar a retroalimentación propioceptiva para estimar o seu historial de movementos. Por exemplo, a Formiga do deserto Cataglyphis rastrexa a súa localización durante a busca de alimento contando o número de pasos que deu desde que abandonou o niño. Tamén as abellas do mel indican o lugar onde atopar recursos para a colmea en función do seu percorrido coa danza do abdome.
Deficiencia
Tamén se sabe que é unha causa de deterioración temporal da propiocepción debido a unha sobredose de vitamina B6 (piridoxina). En caso contrario, unha infección viral na medula espiñal, como sinala Oliver Sacks, pode desencadear estas anomalías.
Oliver Sacks, presenta un informe semi-novegado a través dun paciente-médico chamado George Dedlow (que sufriu lesións nerviosas durante a Guerra de Sucesión) sobre como se sente unha persoa con propiocepción alterada:
"Fiquei horrorizado ao descubrir que ás veces era menos consciente de min mesmo, da miña propia existencia, que antes. Esta sensación era tan infrecuente que ao principio quedei profundamente perplexo. Sentín continuamente o desexo de preguntarlle a alguén se realmente era George Dedlow ou non; pero, como era claramente consciente do absurdo que me parecería facer esta pregunta, repriminme e non falei do meu caso, e tentei analizar os meus pensamentos. Aquela convicción de que xa non era eu mesma era ás veces de broma é moi dolorosa. Foi, até onde podo describir, unha deficiencia no sentido egoísta da individualidade".
Diagnóstico
A "correspondencia da posición articular" é un protocolo establecido para medir a propiocepción e, concretamente, o sentido da posición articular, sen a axuda de información visual ou vestibular.
Durante estas probas o suxeito é privado da súa visión, móvese un membro, despois volve ao seu estado orixinal e o paciente debe recrear a inclinación que o experto lle impuxo previamente.
Historia do estudo
A primeira aproximación ao termo propiocepción remóntase ao século XVI por un médico italiano chamado Julio César Scaliger, quen o definiu como unha "sensación de locomoción". Tres séculos despois, os fisiólogos, sen darse conta, da existencia de propioceptores especializados, debateron sobre a orixe do “sentido muscular”, termo atribuído a Charles Bell.
Xa a finais do século XIX e principios do XX, Charles Sherrington proporcionou probas definitivas dunha fonte periférica sensorial aferente e da súa influencia na contracción muscular. Finalmente, acuñaría o termo de percepción definido como: a sensación de estímulos que son atribuíbles ás accións do propio corpo. Tamén proporcionaría dous termos que manteñen unha estreita relación coa propiocepción: interocepción e exterocepción.
Aínda que é certo que Ruffini e outros autores describiran os órganos propioceptivos moito antes, Sherrington foi o primeiro en demostrar a influencia das neuronas sensoriais que inervan estes órganos propioceptivos no control da postura e do movemento.
Hoxe, o estudo do control sensoriomotor segue baseándose na concepción inicial de Sherrington do sistema propioceptivo, en particular a súa énfase nas chamadas vías "reflexas" que traducen a retroalimentación propioceptiva en saída motora.
Odgrobadogroba
Odgrobadogroba é un filme esloveno de 2005 dirixido por Jan Cvitkovič. Foi escollido como candidato de Eslovenia para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 79ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Hipsicles
Hipsicles (Hypsicles, ) foi un matemático e astrónomo grego nado en Ascalón ou Alexandría.
Traxectoria
Floreceu cara a mediados do século -II, coñecido por ser o autor do Libro XIV (e quizais tamén do XV) dos Elementos de Euclides.
Entre as súas obras destacan:
Aidin Aimbetov
Aidin Akanuli Aimbetov, nado en Kolkhoz (Casaquistán) o 27 de xullo de 1972, é un astronauta casaco que formou parte das misións Soiuz TMA-16M e Soiuz TMA-18M.
Traxectoria
Aimbetov graduouse en 1993 na Escola Superior de Aviación Pavel Kutakhov en Armavir. Tiña o grao de Maior na Forza Aérea de Casaquistán e era comandante do escuadrón 21751 en Taldi-Kurgan cando foi seleccionado para voar ao espazo como parte dun acordo entre os gobernos ruso e casaco. Participou nas misións Soiuz TMA-16M e Soiuz TMA-18M, pasando un total de 9,83 días no espazo.
American Horror Stories
American Horror Stories é unha serie estadounidense antolóxica de terror creada por Ryan Murphy e Brad Falchuk para FX on Hulu. Estreouse o 15 de xullo de 2021, e a serie serve como terceiro título da franquía American Story, e un spin-off de American Horror Story. Entre o elenco que regresou da serie orixinal están Matt Bomer, Celia Finkelstein, Naomi Grossman, John Carroll Lynch, Charles Melton, Billie Lourd, Chad James Buchanan, Cody Fern, Dylan McDermott, Jamie Brewer, Denis O'Hare, Matt Lasky, Gabourey Sidibe, Max Greenfield, Austin Woods, Seth Gabel, Rebecca Dayan, Cameron Cowperthwaite, Spencer Neville e Teddy Sears.
Stefan Marković
Stefan Marković, nado o 25 de abril de 1988 en Belgrado, é un ex xogador profesional de baloncesto serbio. Cunha estatura de 1,97 metros xogaba nas posicións de base e escolta.
Traxectoria
Marković comezou a xogar coma profesional no KK Atlas. Dende 2006 ata 2010 xogou para o Hemofarm, e a tempada seguinte pasouna en Italia xogando co Benetton Treviso.
En xuño de 2011, asinou un contrato de dous anos con opción a un terceiro adicional co Valencia Basket da Liga ACB. En xullo de 2013, rompéronse as negociacións co Valencia para asinar un novo contrato e converteuse en axente libre. En outubro de 2013, asinou un contrato dun ano co Banvit BK. O 27 de xuño de 2014, Marković volveu á Liga ACB tras asinar un contrato de dous anos co Unicaja Málaga.
O 13 de agosto de 2016, Marković asinou un contrato dun ano co Zenit San Petersburgo ruso.
O 23 de xuño de 2017, Marković asinou dous anos co BC Khimki ruso. Na tempada 2018-19, acadou 6.1 puntos, 4.4 asistencias e 2.1 rebotes na Euroliga 2018-19, e 6.3 puntos, 5 asistencias e 3.2 rebotes na VTB United League. O 18 de xullo de 2019, Marković deixou o Khimki.
O 2 de agosto de 2019, asinou co Virtus Bologna italiano.
O 8 de novembro de 2021, Marković volveu a Serbia para xogar no KK Crvena zvezda durante dúas tempadas.
O 23 de xuñode 2023, anunciou a súa retirada coma xogador de baloncesto profesional.
Aristeo de Crotona
Aristeo de Crotona (latín Aristaeus, grego antigo Αρισται̂ος, 'Aristaios') fillo de Damofonte, foi un matemático grego do século -IV. Probabelmente foi contemporáneo de Euclides.
Traxectoria
Non se sabe nada da súa vida, agás o que di del o matemático Pappos de Alexandría. Escribiu cinco libros sobre Os sitios sólidos onde formulou teorías sobre os cinco sólidos regulares e sobre as curvas cónicas. Influíu en Euclides, pero a súa obra era máis relevante e orixinal. A súa obra é coñecida polas referencias de Euclides e Pappos, así como do matemático Hipsicles. Como se descoñece o contido das súas obras, toda a orixinalidade do estudo sobre cónicas reside en Apolonio de Perge.
Antemio de Trales
Antemio de Trales (en latín Anthemius, en grego antigo Ἀνθέμιος), nado en Trales, Lidia, Imperio Romano de Oriente en 474 e finado en Constantinopla en 533, foi un notábel arquitecto, matemático e profesor.