cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
La Unión, Murcia
Demografía
Na evolución demográfica da Unión desde 1900 resultan evidentes os efectos da crise mineira de principios de século, cunha perda de case os dous terzos da poboación. Desde o mínimo histórico de 1950, en cambio, a tendencia xeral é ascendente.
Orbiting Vehicle 2
miniatura|200px|Maqueda de OV2 5. Orbiting Vehicle 2 ou OV2 foi unha serie de satélites de investigación da Forza Aérea dos Estados Unidos lanzados entre 1965 e 1968.
Características
Os satélites OV2 eran pequenos satélites de investigación construídos en primeiro lugar para o programa ARENTS (Advanced Research Environmental Test Satellite), creado á súa vez para apoiar o programa Vela. O programa ARENTS cancelouse pero os satélites e instrumentos xa construídos pasaron a formar parte do programa OV2. Os satélites OV2 serían lanzados a bordo de foguetes Titan 3C de proba. Os OV2 2 e OV2 4 foron cancelados, mentres que dos tres restantes só o último chegaría a órbita.
Universidade Estatal de Moscova
A Universidade Estatal de Moscova, ou Universidade Estatal M. V. Lomonósov de Moscova (en ruso: Московский государственный университет имени М. В. Ломоносова - МГУ; transliterado: Moskóvskiy gosudárstvenniy universitét ímeni M. V. Lomonósova - MGU), é a maior e máis antiga universidade da Federación Rusa.
Foi fundada por Mikhaíl Lomonósov en 1755, seguindo o modelo das universidades alemás. En 1940 a universidade foi renomeada co nome do seu fundador.
Levántase na Cuíña dos Pardais, sobor do río Moscova, no suroeste da capital.
No ano 2004 a universidade tiña cerca de 4 000 profesores, 31 000 estudantes e 7 000 doutorados.
Extintor
miniatura|dereita|170px|Un extintor. Un extintor é un equipamento de protección contra incendios que se emprega para extinguir ou controlar lumes pequenos en situacións de emerxencia. Non está deseñado para sufocar lumes descontrolados nos que haxa risco para o usuario. Os extintores máis estendidos consisten nun recipiente cilíndrico de aceiro que contén un axente extintor a presión (auga, escuma, bicarbonato de sodio...). Cando se abre unha válvula, o axente sae por un tubo que se ten que dirixir cara a base do lume para apagalo. Xeralmente contan cun dispositivo que prevén a súa activación accidental, que debe ser desactivado antes de emprega-lo extintor.
Universidade Estatal de Moscova
Historia
miniatura|200px|Monumento aos profesores e estudantes da Universidade Estatal de Moscova que morreron na [[Gran Guerra Patria]]
A universidade fundouse o 12 de xaneiro de 1755, segundo o calendario xuliano (o 25 de xaneiro segundo o calendario gregoriano), por un decreto da Emperatriz Isabel I de Rusia, Elizaveta Petrovna, (filla de Pedro o Grande).
Desde entón o 25 de xaneiro, o día de Santa Tatiana, celébrase como o Día dos estudantes en todo o mundo rusofalante, e ese día tamén recibe o nome de Día de Tatiana. Así mesmo ese día acaban os exames do semestre do outono universitario.
Durante o reinado de Catarina a Grande a universidade foi trasladada a unha serie de edificios neoclásicos na rúa Mojovaya.
Na segunda metade do século XIX, a Universidade Estatal de Moscova converteuse no centro máis importante de investigación científica e outros estudos de Rusia.
En 1905 unha organización de tipo social democrático foi creada na universidade co fin de expulsar ao tsar do poder e transformar o país nunha república. O goberno tsarista pechou a universidade en varias ocasións como resposta.
Tras a Revolución de Outubro de 1917 a universidade abriuse ás clases populares e non tan só á burguesía acomodada. En 1919 elimináronse os custos de matrícula e habilitáronse instalacións nas que os estudantes humildes podían preparar os seus exames de acceso á universidade.
A universidade experimentou unha notábel expansión despois da Revolución Rusa de 1917, e mantivo o seu papel preeminente en matemáticas, física, química, mecánica, astronomía e outras disciplinas durante o período soviético. Actualmente conta con máis de 350 laboratorios, varios institutos de investigación, varios observatorios e tamén varios museos. A súa biblioteca de investigación Gorky é unha das bibliotecas máis grandes de Rusia.
En 1940 a universidade foi renomeada co nome do seu fundador Mikhaíl Lomonósov.
Uluru
O Parque Nacional Uluṟu-Kata Tjuṯa é unha área protexida no Territorio do Norte de Australia. O parque é a localización tanto de Uluru (en pitjantjatjara: Uluṟu) tamén coñecido como Ayers Rock, como de Kata Tjuta. Uluru é unha gran formación rochosa de arenita na parte sur do Territorio do Norte, no centro de Australia. Está situado a 1943 km. por estrada ao sur de Darwin, Australia e a 440 km. ao suroeste de Alice Springs ao longo das autoestradas Stuart e Lasseter. O parque abarca 1326 km2 e inclúe os sitios dos que recibe o nome: Uluru e, 40 km. ao oeste, Kata Tjuta. O lugar está catalogado como Patrimonio da Humanidade da UNESCO como patrimonio natural e paisaxe cultural.
Uluru é un lugar sagrado dos pitjantjatjara anangu, os aborixes da área. A zona que arrodea a formación rochosa contén numerosas fontes, así como pozas, covas e pinturas antigas. Uluru e Kata Tjuta, tamén coñecido como Olgas, son as dúas principais atraccións do Parque Nacional Uluṟu-Kata Tjuṯa.
Descrición xeral
Uluru/Ayers Rock é recoñecido como "a icona máis natural de Australia" e converteuse nun punto focal para Australia e o recoñecemento mundial da cultura indíxena australiana. O monólito de pedra arenita ten unha altura de 348 m. coa maior parte do seu groso por debaixo do chan. Para os Anangu (pobo indíxena local), Uluru / Ayers Rock é un topónimo e esta "Rocha" ten unha serie de puntos de referencia diferentes onde moitos seres ancestrais interactuaron coa paisaxe e/ou entre si, algúns incluso cren que aínda residen aquí. Kata Tjuta / Monte Olga, que significa "moitas cabezas" no seu nome aborixe, é un lugar sagrado relativo ao coñecemento que se considera moi poderoso e perigoso, só apto para homes iniciados. Está formado por un grupo de 36 cúpulas de rocha de conglomerados que se remontan a 500 millóns de anos.
Os Anangu son os propietarios aborixes tradicionais do Parque Nacional Uluru-Kata Tjuta. Cren que a súa cultura creouse no inicio dos tempos por seres ancestrais. Uluru / Ayers Rock e Kata Tjuta / Monte Olga proporcionan probas físicas das fazañas realizadas durante o período de creación. Adoitan realizar percorridos a pé para informar aos visitantes sobre a flora e a fauna locais, os alimentos dos arbustos e as historias dos soños aborixes da zona.
En 1976 aprobouse a Lei de dereitos de terras dos aboríxenes (territorio do norte), o que significa que despois de moitos anos a lei e os dereitos sobre terras aborixes foron finalmente recoñecidos na lei australiana. Nove anos despois, o 26 de outubro de 1985, presentáronse aos propietarios tradicionais os títulos de propiedade do parque, quen, á súa vez, arrendaron a terra ao Goberno australiano a través do Director of National Parks (anteriormente Australian National Parks and Wildlife Service) durante 99 anos.
O director está asistido por Parks Australia, unha división do Departamento de Medio Ambiente e Enerxía de Australia. Desde a súa entrega, o persoal de Anangu e de Parks Australia traballaron xuntos para xestionar o parque. Este proceso de traballo conxunto coñécese como "xestión conxunta".
Historia
Os Anangu conectáronse coa zona durante miles de anos e algúns rexistros suxiren que poderían vivir alí máis de 10.000 anos.
Os europeos chegaron á zona desértica occidental de Australia na década de 1870. Uluru e Kata Tjuta foron cartografiados por primeira vez polos europeos durante o período expedicionario posible grazas á construción da liña Overland Telegraph en 1872.
A finais do século XIX, os pastores intentaron restablecerse nas áreas adxacentes á Reserva South-Western/Petermann e a interacción entre Anangu e os brancos fíxose máis frecuente e violenta. Debido aos efectos do pastoreo e das secas, as reservas de alimentos silvestres esgotáronse. A competencia por estes recursos creou un conflito entre os pastores e os Anangu. Como resultado, as patrullas policiais fixéronse máis frecuentes. thumb|left|Arte rupestre aborixe en Uluru Entre 1918 e 1921, grandes áreas adxacentes de Australia Meridional, Australia Occidental e o Territorio do Norte foron declaradas como reservas aborixes, como santuarios para un pobo nómade que practicamente non tiña contacto con xente branca. En 1920, o Goberno Australiano declarou parte do Parque Nacional Uluru-Kata Tjuta unha Reserva Aborixe (coñecida comunmente como Reserva do Suroeste ou Petermann) baixo a Ordenanza dos Aborixes de 1918.
Durante a Depresión na década de 1930, os anangu involucráronse no despelexado de dingos con "cans" que introduciron aos Anangu nos xantares e formas europeas. Os primeiros turistas visitaron a zona de Uluru en 1936.
O Parque Nacional de Ayers Rock recoñeceuse en 1950, e no mesmo ano Len Tuit, residente de Alice Springs, acompañou a un grupo de escolares nunha viaxe a Uluru. Recoñeceu o enorme potencial turístico da rocha e comezou a ofrecer visitas regulares en 1955, cos hóspedes acampando en tendas de campaña e tomando auga potable desde Curtin Springs. Kata Tjuta engadi+íuse ao parque nacional para crear o Parque Nacional Ayers Rock-Monte Olga en 1958. O primeiro aloxamento permanente construíuse o mesmo ano, mentres que unha nova pista de aterraxe permitiu os primeiros grupos turísticos de entrada e saída.
En 1958, en resposta ás presións para apoiar as empresas turísticas, a área que agora é o parque foi eliminada da Reserva Aborigen Petermann para ser xestionada pola Xunta de Reservas do Territorio do Norte como Parque Nacional Ayers Rock - Mt Olga. O primeiro guardabosques foi a lendaria figura de Australia central, Bill Harney
O lugar chamou a atención o 17 de agosto de 1980 cando Azaria Chamberlain, de dous meses de idade, foi atopado morto como resultado de ser tomado por un dingo.
O 1 de outubro de 2015, os propietarios tradicionais declararon máis de 50000 km2 de terras aborixes que rodean o Parque Nacional unha Área Protexida Indíxena (IPA) chamada Área Protexida Indíxena Katiti Petermann. Como o cuarto IPA máis grande de Australia continental, é máis grande que Suíza e completa unha enorme rede de nove IPA en Australia Central.
Hockenheimring
O Circuíto de Hockenheim ou Hockenheimring é un autódromo localizado nas proximidades de Hockenheim, Alemaña, que alberga anualmente o Gran Premio de Alemaña de Fórmula 1, entre outros eventos.
Características
O trazado do circuíto destacaba por ser un dos máis longos da tempada de Fórmula 1, cun sector rápido que consistía de catro rectas de aproximadamente un quilómetro, cortadas por tres chicanes lentas que permitían numerosos adiantamentos, que percorrían un bosque. A zona de tribunas, denominada "Motordrom", compensaba o resto do trazado con curvas trabadas. Este circuíto presentaba un desafío importante aos técnicos á hora da posta a punto dos autos para a carreira, posto que se debía optar entre unha configuración con aleróns pouco inclinados e suspensión dura para maximizar a velocidade final nas rectas, pero á vez comprometendo a adherencia do coche na zona do "Motordrom", ou viceversa.
Para a edición do 2002, o circuíto foi redeseñado polo arquitecto alemán Hermann Tilke. A sección do estadio mantívose, pero o trazado foi acurtado, ao substituírse o sector de longas rectas dos bosques cunha serie de curvas máis pechadas. Como na maioría dos redeseños realizados por Tilke a petición do dono da Fórmula 1, Bernie Ecclestone, varios pilotos e fanáticos criticaron duramente a eliminación das rectas xa que estas dábanlle un carácter especial ao trazado.
Este circuíto será sempre tristemente recordado pola morte do lendario Jim Clark, que morreu en 1968 nunha competición de Fórmula 2.
1930 - 1960
Hockenheim foi construído en 1932, utilizando os camiños no bosque como unha alternativa ao circuíto Wildpark de Karlsruhe, que se prohibiu como circuíto de carreiras por parte de funcionarios alemáns. Hockenheim foi utilizado para carreiras de motos e ampliouse para ser utilizado como pista de probas para Mercedes-Benz e Auto Union en 1936. En 1938 pasou a chamarse Kurpfalzring nome que foi utilizado ata 1947. Despois da guerra, o expiloto de fábrica de DKW e NSU Wilhelm Herz promoveu a pista con éxito. Leváronse a cabo carreiras de motociclismo, co Gran Premio de Motociclismo de Alemaña alternándose entre Hockenheim e outras pistas. O circuíto orixinal tiña case oito quilómetros de longo e constaba de dúas longas rectas cunha longa curva "Leste" no bosque e unha U interior.
1960 - 2001
miniatura|left | A pista antes de 2002 miniatura|left | A pista actual en comparación coa pista orixinal | 150px En 1965, cando a nova autoestrada A 6 separou a vila da parte principal da pista, construíuse unha nova versión de Hockenheim, coa sección do estadio "Motodrom". Logo da morte de Jim Clark en 1968 nun accidente nas carreiras de Fórmula 2, engadíronse dúas chicanes e a pista foi rodeada de Armco en 1970. Un pequeno monumento foi colocado preto da primeira chicane, no lugar do seu accidente. En 1982, outra chicane agregouse na Ostkurve (curva leste), logo de que Patrick Depailler morrera alí en 1980, e a primeira chicane tamén fíxose máis lenta. Esta versión adoitaba ser bastante grande, cunha moi longa sección rápida pasando polos bosques que se compuña de catro rectas de aproximadamente 1´3 km, separados por unha secuencia de chicanes, seguido dun máis estreito e revirado "estadio" (a sección é chamada así por todas as tribunas situadas alí) chamado Motodrom. Este circuíto presentaba un desafío importante aos técnicos á hora da posta a punto dos autos para a carreira, posto que se debía optar entre unha configuración con aleróns pouco inclinados e suspensión dura para maximizar a velocidade final nas rectas, pero á vez comprometendo a adherencia do coche na zona do "Motordrom", ou viceversa. A lonxitude da pista longa tamén significaba que unha carreira típica de Fórmula 1 tiña só 45 voltas, o que limitaba a experiencia dos espectadores da carreira só unhas poucas pasadas a través do estadio. Moitos dos problemas saíron á luz durante o Gran Premio de Alemaña de 2000, onde o piloto brasileiro Rubens Barrichello gañou tras comezar 18º na grella, en condicións atmosféricas cambiantes. Todos os adiantamentos que tiveron lugar durante a carreira atopábanse nas chicanes do sector forestal, é dicir, os espectadores apenas viron a maior parte do mellor da carreira. O piloto francés Jean Alesi tivo un enorme accidente na terceira chicane logo dunha colisión con Pedro Diniz. Un ex empregado de Mercedes, que fora despedido, abriu unha brecha nas barreiras de seguridade da pista na recta principal en primeiro lugar, mostrando a vulnerabilidade das instalacións de seguridade no bosque. Estes feitos motivaron a protesta tanto da FIA para mellorar a visualización dos espectadores, como a seguridade na pista, xa que quedara claro que a pista xa non era adecuada para as carreiras de Fórmula Un modernas.
Redeseño de 2001
A principios de década de 2000, os directivos da F1 esixiron que a pista de 6.823 km. acúrtarase e ameazou con deixar de competir alí, debido á competencia doutras pistas, como o EuroSpeedway Lausitz e circuítos en Asia. O goberno do estado de Baden-Württemberg asegurou o financiamento para o redeseño por Hermann Tilke para o Gran Premio de Alemaña de 2002. A sección do estadio mantívose case intacta, a pesar dunha nova superficie e unha estreita curva 1 ("Nordkurve"). Con todo, o circuíto reduciuse drasticamente, co tempo, a sección de rectas do bosque foi cambiada en favor de curvas máis estreitas. Nunha decisión moi controvertida, a vella sección dos bosques foi arrincada e replantada de árbores, o que eliminou calquera posibilidade de utilizar a antiga pista, xa sexa para futuras carreiras de F1 ou para carreiras de coches históricos. Había e segue habendo unha gran cantidade de críticas á remodelación da pista, en termos de arruinar os anteriores desafíos técnicos, únicos do antigo circuíto de Hockenheim e facer un novo circuíto homoxeneizado "similar a outros" sen o carácter do deseño anterior, mentres que adoece dos problemas que se perciben nos outros circuítos de Tilke. Varios pilotos e directores de equipo, incluíndo Ron Dennis, Jarno Trulli e Juan Pablo Montoya criticaron os cambios e declarou a súa preferencia polo vello circuíto. miniatura|center | 850px | Os restos da lendaria Ostkurve en febreiro de 2008 logo da recuperación A nova pista ten 120.000 asentos, debido ás novas grandes tribunas patrocinados por Mercedes-Benz. O complexo tamén conta cunha pista de cuarto de milla para drag racing ou carreiras de aceleración. Alberga un dos maiores eventos de carreiras de drag en Europa coñecido como o NitrOlympx.
Gañadores de Fórmula 1 no circuíto de Hockenheim
Record: M.Schumacher (4 Veces) miniatura|centro|850px|Panorámica desde a zona de tribunas Motodrom (2004)
Isabel Vilalba
Traxectoria
alt=Da nosa esquerda á nosa dereita: Isabel Vilalba, Adela Figueroa, Dora Cabaleiro e Elena Ferro na mesa redonda 'activismos pola sustentabilidade', mantida o 30 de novembro de 2018 na Casa das Letras en Ribadeo, organizada polo Observatorio da Mariña pola Igualdade.|miniatura|Da nosa esquerda á nosa dereita: Isabel Vilalba, [[Adela Figueroa, Dora Cabaleiro e Elena Ferro na mesa redonda 'activismos pola sustentabilidade', mantida o 30 de novembro de 2018 na Casa das Letras en Ribadeo, organizada polo Observatorio da Mariña pola Igualdade.]] Neta de agricultores e filla de emigrantes en Suíza, co-rexenta unha explotación de vacún de leite e fabas en Lourenzá. En xuño de 2012 foi elixida secretaria xeral do Sindicato Labrego Galego. Asemade, foi responsable da Secretaría das Mulleres do SLG.
Forma parte da directiva da Coordinadora Europea da Vía Campesina.
As súas actividades como activista abranguen diversos campos, dende a organización agraria, pasando pola soberanía alimentaria ou contra a minaría extractiva.
Rei Cold
Rei Cold (コルド大王) é un personaxe do manga e anime Dragon Ball. É o pai de Freezer e Cooler, ten un gran parecido a Freezer na súa segunda fase, só que os seus cornos están segmentados, a pel é máis escura, a súa altura é maior e o seu poder acada os 73.000.000 de unidades de enerxía. Leva unha armadura das do exército do seu fillo de cor negra e leva unha capa. Debido a que o matan ó pouco tempo de aparecer, descoñécense as súas capacidades de transformarse ou calquera ataque seu. Segundo estimacións de Son Gohanda e dos outros loitadores que poden sentir o ki, o seu poder é superior ó de Freezer. O seu nome provén do inglés Cold (コールド). É un personaxe seleccionable no videoxogo Dragon Ball Z: Budokai Tenkaichi 3.
No anime é empregado xunto coas Forzas Especiais Ginyū como recheo, xa sexa causando caos no inferno ou apoiando a Majin Boo na súa pelexa contra Son Goku.
Dego
miniatura|275px|Dego Dego é un concello da provincia de Savona na Liguria, no norte da Italia. Dego ten preto de 2014 habitantes (2007). O concello de Degos comprende os lugares de Berri, Bormiola, Bricco, Brovida, Girini, Niosa, Porri e Santa Giulia. En Santa Giulia naceu Teresa Bracco, beatificada pola Igrexa Católica.
Robert Carson
O nome de Robert Carson pódese referir a:
Arthur Suhle
Arthur Suhle, nado o 21 de maio de 1898 en Berlín e finado o 14 de febreiro de 1974 na mesma cidade, foi un numismático alemán, especializado na moeda medieval e moderna, e tamén na medalla.
Traxectoria
Suhle naceu en Berlín o 21 de maio de 1898 fillo dun alto funcionario da Administración educativa. No distrito de Lichterfelde, na súa cidade natal, cursou a súa educación secundaria no Schiller-Gymnasium, onde se graduou en 1915. Pouco despois participou na primeira guerra mundial, onde resultou gravemente ferido.
En 1917 comezou os seus estudos superiores de Historia, Literatura e Filosofía Alemás na Universidade de Berlín, que continuou na Universidade de Friburgo. Finalmente acadou o doutoramento en Berlín en 1921, cunha tese acerca da ocupación dos bispados alemáns baixo o papa Xoán XXII (1316-1334).
En marzo de 1921 ingresou como colaborador voluntario no Gabinete Numismático de Berlín (Münzkabinett), por mediación do supervisor do seu doutoramento, o profesor Tangl. Nesta institución foi nomeado conservador en 1922 e profesor en 1928. Logo do falecemento en 1935 do daquela director do Gabinete, Kurt Regling, Suhle foi nomeado o seu sucesor no cargo, de xeito interino ata 1945, e xa como titular desde esa data ata 1973.
Baixo a súa dirección do Münzkabinett transcorreron a segunda guerra mundial e a posguerra. Durante o conflito, Suhle agochou os fondos do Gabinete e a súa importante biblioteca, entre outros lugares nos sotos do Museo Bode, co que logrou protexelos dos bombardeos, mais na posguerra tanto a colección como a biblioteca foron requisadas e enviadas á Unión Soviética. Nesta conxuntura, Suhle conseguiu, con dificultades, construír unha nova pequena colección mediante adquisicións e préstamos e compilar unha biblioteca cos exemplares máis necesarios. Finalmente, os fondos do Gabinete regresaron desde Leningrado en 1958 sen grandes carencias, aínda que moi desordenados.
Entre outras entidades de índole internacional, Arthur Suhle formou parte da Comisión Internacional de Numismática, foi membro honorario da Sociedade Numismática Romanesa e membro correspondente da Sociedade Numismática Austríaca, da Sociedade Numismática Checa, da Sociedade Numismática Bávara e da Sociedade Numismática Estadounidense. Así mesmo, tamén foi membro do Instituto Arqueolóxico Alemán.
Eliseo Fernández
O nome Eliseo Fernández pode referirse a:
César Aldea
César Aldea Bernárdez é un actor galego. Estudou arte dramática na Escola de Teatro de Vigo.
Provincia de Alborz
miniatura|dereita|220px|Provincia de Alborz. A provincia de Alborz (en, Ostan-e Alborz) é unha das 31 provincias de Irán, con capital en Karaj. Foi estabelecida coa división da provincia de Teherán en dúas provincias, coa aprobación parlamentar do 23 de xuño de 2010.
Segundo o censo de 2011, a poboación é de 2.412.513 habitantes.
Cavado
O topónimo galego Cavado pode referirse a:
Cehegín
300px|miniatura|Igrexa de santa María Madanela e parte do casco antigo
Cehegín é un municipio da Rexión de Murcia, España, situado na comarca do Noroeste. Ten 16.188 habitantes (INE 2008).
Situada no corazón da comarca murciana do Noroeste, o municipio de Cehegín, coas súas fértiles e extensas terras, foi o lugar elixido por diferentes culturas para ser morada dos seus poboadores desde os tempos máis remotos.
Os restos doutras culturas remóntanse á prehistoria, ás súas pinturas rupestres pertencentes á arte rupestre do arco mediterráneo da Península Ibérica. Con todo, iberos, romanos, visigodos, árabes e cristiáns tamén deixaron os seus propios testemuños na súa travesía pola historia da cidade de Cehegín.
En 1982 a cidade antiga de Cehegín foi declarada Conxunto Histórico polo Ministerio de Cultura.
Cariño (homónimos)
O topónimo galego Cariño pode referirse a:
Nebulina
A nebulina é unha proteína que se une á proteína actina do músculo, que está localizada nos filamentos finos dos sarcómeros do músculo esquelético. É unha proteína moi grande (600-900 kDa) e cada unha únese ata a 200 monómeros de actina. Como a súa lonxitude é proporcional á lonxitude do filamento fino, crese que a nebulina actúa como unha "regra" de medición do filamento fino e regula a lonxitude de dito filamento durante a ensamblaxe do sarcómero. Outras funcións da nebulina, como o papel que podería xogar na sinalización celular, son inseguras.
A nebulina tamén regula as interaccións actina-miosina ao inhibir a actividade ATPase dun modo sensible ao calcio-calmodulina.
As mutacións na nebulina causan algúns casos do trastorno autosómico recesivo miopatía nemalínica.
Unha segunda isoforma máis pequena da nebulina, denominada nebuleta, exprésase no músculo cardíaco.
Estrutura
A estrutura do dominio SH3 da nebulina determinouse por espectroscopia de resonancia magnética nuclear de proteínas. O dominio SH3 da nebulina está composto por 60 residuos de aminoácidos, dos cales o 30 % está en estrutura secundaria en folla beta (7 cadeas; 18 residuos).
Fenotipo knockout
A partir de 2007, desenvolvéronse dous modelos de ratos knockout para a nebulina para estudar máis a fondo a súa función in vivo. Bang et al. demostraron que os ratos knockout para a nebulina morrían pouco despois do nacemento, e tiñan reducida a lonxitude dos filamentos finos do sarcómero, o que afectaba á contracción muscular. A desorganización e dexeneración do sarcómero postnatal aparecían rapidamente nestres ratos, o que indica que a nebulina é esencial para o mantemento da integridade estrutural das miofibrilas. Witt e colegas obtiveron resultados similares nos seus ratos. Estes ratos knockout para a nebulina están sendo investigados como modelos animais para a miopatía nemalínica.
Salavat Yulaev Ufa
O Salavat Yulaev Ufa é un equipo profesional de hóckey sobre xeo da cidade de Ufa, na República de Bashkortostán (Rusia). Actualmente forma parte da División Chernyshev da Kontinental Hockey League (KHL), competición á que pertence dende a súa fundación no 2008.
Historia
O club recibe o seu nome de Salavat Yulaev, un heroe nacional de Bashkortostan. Anteriormente era coñecido como Trud Ufa (dende a súa fundación en 1957 ata 1959) e Gastello Ufa (1959-1962). O Salavat Yulaev foi o campión do último título da Superliga Rusa no 2008.
O Salavat Yulaev Ufa xogou 77 partidos internacionais contra equipos de Bulgaria, Dinamarca, Letonia, Polonia, Romanía, Finlandia, Croacia, Checoslovaquia, Suíza, Suecia (cun récord de 67 vitorias, 5 empates, e 5 derrotas). O seu primeiro partido internacional tivo lugar o 30 de decembro de 1961 en Ufa fronte ao Wismuth de Alemaña Oriental. En 1993, o Salavat puido disputar o máximo campionato ruso. No 2008, o club adestrado por Serguei Mikhaliov conseguiu o seu primeiro título de campión ruso. Ao ano seguinte, o club converteuse nun dos membros fundadores da Kontinental Hockey League, unha nova competición eurasiática, foi daquela cando asinou un acordo de aficiación co Toros Neftekamsk da Vyschaïa Liga.
Cancer
miniatura|240px|Cancer bellianus miniatura|240px|Cancer irroratus miniatura|240px|[[Cancer pagurus]] miniatura|240px|Cancer productus
Patrician
A serie conta cos seguintes títulos:
Tamén existe unha versión online do xogo chamada Patrizian Online, que ata o momento só se atopa en alemán.
Cancer
Cancer é un xénero de crustáceos decápodos mariños, o tipo da familia dos cáncridos (Cancridae), que inclúe 8 especies viventes e 3 extintas, entre elas cangrexos tan familiares da zona litoral como Cancer pagurus, o boi ou boi de Francia.
Descrición
As especies do xénero Cancer caracterízanse pola presenza dunha única puga posterolateral (no bordo do cacho, cara a parte traseira), espiñas anterolaterais con fisuras profundas (no bordo do cacho, cara á rexión frontal) e unha breve extensión do cacho cara a adiante, entre os ollos.
As súas pinzas son xeralmente curtas, con quillas granuladas ou lisas, non espiñentas.
O cacho é tipicamente oval, e os ollos están bastante separados.
Especies
O xénero Cancer comprende oito especies viventes:
Tamén se inclúen tres especies fósiles:
Como a delimitación xenérica baséase nos caracteres do cacho, Schweitzer e Feldmann non puideron confirmar a inclusión de Cancer tomowoi no xénero, xa que se conservan só partes do esterno e das patas. Por outra parte, outras especies incluídas até hai pouco no xénero transferíronse a outros, como Glebocarcinus, Metacarcinus e Romaleon.
Historia taxonómica
Cando a nomenclatura zoolóxica foi estandarizada Carl Linnaeus en 1758 (10ª edición de Systema Naturae, o xénero Cancer incluía a case todos os crustáceos, entre eles a todos os cangrexos.
O dificultoso xénero de Linnaeus pronto foi dividido en unidades máis significativas, e Cancer restrinxiuse a un grupo de verdadeiros cangrexos por Pierre André Latreille en 1802 (Histoire naturelle, générale et particulière des Crustacés et des Insectes). Latreille designou a C. pagurus como a especie tipo en 1817.
En 1975 J. Dale Nations dividiu o xénero Cancer en catro subxéneros: Cancer (Cancer), Cancer (Glebocarcinus), Cancer (Metacarcinus) e Cancer (Romaleon). Cada un destes subxéneros agora considéranse como xéneros independentes, como tamén o é o xénero Platepistoma, erixido por Mary J. Rathbun e restaurado en 1991..
Desde entón, outros xéneros se describiron para albergar especies previamente incluídas en Cancer , de xeito que hoxe contén tan só oitio especies.
Historia evolutiva
Os primeiros fósiles que poden atribuirse con certeza ao xénero Cancer son os de C. fujinaensis, do mioceno do Xapón.
O xénero, por tanto, evolucionaría no norte do océano Pacífico, quizais durante o mioceno, e se estendería a través deste océano e do Atlántico no plioceno ou no plistoceno, cruzando a liña ecuatorial e o estreito de Panamá.
A Igrexa, Artes, Carballo
A Igrexa é unha aldea da parroquia de Artes no concello coruñés de Carballo na comarca de Bergantiños. Tiña 11 habitantes no ano 2019 segundo datos do IGE dos cales eran 5 homes e 6 mulleres.
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, o lugar da igrexa.
Portocavado
O topónimo Portocavado pode referirse a dous lugares de Galicia:
Mula, Murcia
Mula é un municipio do noroeste da Rexión de Murcia, en España. É a capital da comarca do Río Mula. É famosa polas Festas do Neno Xesús de Mula e a Tamborada.
Localidades limítrofes
Limita: O municipio de Prego está rodeado completamente polo de Mula.
Economía
A economía de Mula susténtase principalmente de explotacións agrícolas (arborado de secaño) e algunhas explotacións gandeiras. A industria manufacturera en Mula ten o seu maior investimento no sector da alimentación e das bebidas.
Hai no termo municipal un polígono industrial denominado El Arreaque inaugurado en 2004.
Monumentos
miniatura|Parroquia de San Miguel. Na praza do concello de Mula atópase a Parroquia, que coa súa torre e a próxima torre do reloxo forman un conxunto monumental.
A igrexa ten planta de cruz latina e nas naves do cruceiro están as capelas máis importantes, á dereita a do Marques dos Vélez e á esquerda a de San Felipe.
Esta parroquia conta cun museo de pintura realizado pola doazón de Pilar de la Canal viúva de Pedro Luis Blaya en 1940. Entre os pintores máis destacados están Ribeira, Mengs, Joaquín Campos, todos estes cadros estiveron nun museo parroquial dos anos 50 fundado polo sacerdote Esteban Monreal e Monreal.
Canadian Broadcasting Corporation
Canadian Broadcasting Corporation, polo común coñecida pola súa abreviatura CBC, é o servizo público de radio e televisión do Canadá, chamado en francés Société Radio-Canada (SRC).
Mula, Murcia
Monumentos
Outros monumentos relixiosos son o Real Mosteiro da Encarnación, de monxas clarisas, a Parroquia de Santo Domingo de Guzmán, a Ermida da nosa Señora do Carmen, ou a Igrexa da Purísima Concepción, integrada no Convento de San Francisco.
miniatura|Castelo dos Vélez. O primeiro que chama a atención é o Castelo, o paso do tempo deixou numerosas pegadas nesta construción realizada non para protexer ao pobo, senón para sometelo.
Canadian Broadcasting Corporation
Historia
Ademais do inglés e o francés a CBC tamén ofrece programas locais noutras linguas como o inuit e 8 linguas amerindias.
Mula, Murcia
Monumentos
A arquitectura do castelo é renacentista é de carácter defensivo e de formas simples, situado sobre un peñasco de roca. Das dúas entradas, a unha delas accédese mediante a parte alta da muralla e torreóns do antigo alcázar musulmán ademais dunha ponte levadiza. Contén catro elementos diferenciadores: unha torre da homenaxe, unha nave central con bóveda de canón, un encostado á nave e alxibe.
Actualmente o concello de Mula estea en litixio pola propiedade do castelo e non poida realizar accións sobre el.
María Xosé Justo
María Xosé Justo Martín, nada en Verín o 1 de xullo de 1957 e finada en Santiago de Compostela o 16 de febreiro de 2022, foi unha arquiveira e escritora galega.
O Xamozo, Artes, Carballo
O Xamozo é unha aldea da parroquia de Artes no concello coruñés de Carballo na comarca de Bergantiños. Tiña 17 habitantes no ano 2019 segundo datos do IGE dos cales eran 7 homes e 10 mulleres.
Ukelele
miniatura|dereita O ukelele é un instrumento de cordas pulsadas, tradicional das illas Hawai, Tahití e a Illa de Pascua. É un parente próximo do cavaquinho portugués, do que en realidade é unha adaptación hawaiana. Xeralmente conta con catro cordas. Foi moi popular na primeira metade do século XX, e é un elemento fundamental na música tradicional hawaiana. O ukelele tamén foi incorporado nos conxuntos doutros xéneros musicais, desde a canción popular ao jazz, e pode achegar un aire humorístico ou exótico.
Uozu
Uozu (魚津市, うおづし, Uozu-shi) é un concello da prefectura de Toyama no Xapón. Está situada na rexión de Hokuriku, dentro da rexión de Chūbu e ao leste da prefectura, no centro da illa de Honshū. A súa superficie é de 200,63 km² e a poboación de 45.333 habitantes (2009) e ten unha densidade de poboación de 226 h/km².
O concello de Uozu limita cos concellos de Namerikawa, de Kamiichi e de Kurobe (son da prefectura de Toyama).
Wiring
Wiring é unha plataforma de prototipado electrónico de hardware libre composta por unha linguaxe de programación, un contorno de desenvolvemento integrado (IDE) e un microcontrolador da placa. O sistema foi creado xunto con deseñadores e artistas de forma que usuarios avanzados, medios e principiantes ao redor do mundo poidesen compartir as súas ideas, coñecementos e experiencias colectivamente.
Wiring permite facer programas para controlar aparellos conectados a el e así crear todo tipo de obxectos interactivos, correspondendo á experiencia do usuario a través do mundo físico. Con poucas liñas de código, por exemplo, é posible conectar algúns compoñentes electrónicos e observar a intensidade dunha luz variando conforme á distancia que alguén achégase a ela.
Historia
O proxecto foi iniciado en 2003 por Hernando Barragán no Interaction Design Institute Ivrea, Italia (onde tamén se desenvolveu o proxecto Arduino). Actualmente desenvólvese na Escola de Arquitectura e Deseño da Universidade de Los Andes, en Bogotá, Colombia. Construído sobre Processing, un proxecto aberto de Casey Reas e Benjamin Fry, a súa linguaxe foi deselvolvida coa axuda do Aesthetics and Computation Group do MIT Media Lab.
Software
Wiring é unha aplicación multiplataforma IDE escrita en Java derivada da IDE feita para a linguaxe de programación Processing. Está deseñado para introducir na programación e o deseño na electrónica aos artistas e deseñadores. Inclúe un editor de código con características como resaltado de sintaxis, corsé a xogo, e o sangrado automático capaz de compilar e cargar programas á placa cun só clic.
O IDE de Wiring ven cunha biblioteca C/C++ chamada "Wiring", o que permite facer operacións comúns de entrada/saída moito máis fáciles. Wiring está escrito en C/ C++, os usuarios só teñen que definir dúas funcións para facer un programa executable:
Un primeiro programa típico para un microcontrolador é simplemente o pestanexo dun LED (díodo emisor de luz). No contorno Wiring, o usuario podería escribir un programa coma este:
Cando o usuario fai clic en ""Upload to Wiring hardware" na IDE, unha copia do código escríbese nun arquivo temporal co engadido do encabezado na parte superior e unha moi simple función main  na parte inferior, para que sexa un programa C++ válido.
O IDE de Wiring utiliza a cadea de ferramentas GNU e Libc AVR para compilar programas, e utiliza avrdude para subir os programas á placa.
Hardware e software aberto
Os deseños de hardware de Wiring distribúense baixo Creative Commons Compartir de igual a igual licenza 2.5 e están dispoñibles no sitio Web de Wiring. Os Arquivos de deseño e produción para o hardware Wiring tamén están acesos. O código fonte para o IDE e a biblioteca de hardware están dispoñibles e liberados baixo GPLv2.
Proxectos relacionados
Wiring está baseado nun traballo inicial chamado Processing do MIT.
Arduino e Fritzing
Wiring e Procesing son as orixes do proxecto Arduino, que emprega o IDE de Procesing, cunha versión simplificada da linguaxe C++, como unha maneira de enseñar a artistas e deseñadores como programar microcontroladores. Na actualidade hai dous proxectos separados, hardware Wiring e Arduino, utilizando o contorno de programación de Wiring.
Fritzing é outro contorno de software dentro desta familia, que apoia a deseñadores e artistas para documentar os seus prototipos interactivos e dar o paso á creación de prototipos físicos e produtos reais.
New Firm
New Firm é o nome que recibiu o enfrontamento entre o Aberdeen F.C. e o Dundee United aló polos comezos da década dos 80 cando ámbolos dous clubs eran quen de facerlle boa fronte ó poderío establecido polo Celtic e mailo Rangers.
Unha etapa aquela na que o Aberdeen foi capaz de gaña-la xa desaparecida Recopa de Europa, a Supercopa de Europa tamén, un par de ligas seguidas e tamén catro copas das que tres foron de xeito consecutivo. Namentres o Dundee Utd. foi máis modesto en canto a fitos acadados ó gañar unha liga, chegar ás semifinais da Copa de Europa na tempada seguinte e a unha final da Copa da Uefa algúns anos despois.
Arestora esta rivalidade, e xa dende hai uns anos, está certamente escangallada por mor do baixón que ámbolos dous conxuntos sufriron trala perda dos seus xogadores máis salientables que tiveran contribuído a semellantes éxitos.
Alveolados
Os alveolados ou Alveolata ("con cavidades") son un dos principais supergrupos de protistas. Caracterízanse pola posesión dunhas vesículas corticais chamadas alvéolos. Os grupos principais de alveolados son os aplicomplexos, ciliados e dinoflaxelados.
Filos
Existen catro filos que, malia seren moi desemellantes en forma, sábese que están emparentados debido a varias semellanzas xenéticas e ultraestruturais. Son:
O xénero Perkinsus pode pertencer a outro clado, os Perkinsozoa, debido a varias características moleculares.
Características
A característica máis salientable que comparte este supergrupo e á que se debe o seu nome é a presenza de alvéolos corticais, que son vesículas aplanadas comprimidas formando unha capa continua na superficie da célula, que sostén a membrana plasmática, formando tipicamente unha película flexible. Nos dinoflaxelados con frecuencia forman unhas placas de armadura superficiais. Os alveolados teñen mitocondrias con cristas tubulares e os seus flaxelos ou cilios teñen unha estrutura peculiar.
Os devanceiros deste grupo parece que eran fotosintéticos.
Clasificación
Os Apicomplexa e dinoflaxelados poden estar máis estreitamente relacionados entre si que cos ciliados. Ambos os dous grupos teñen plastos, e a maioría comparten a posesión dun monllo ou cono de microtúbulos na parte superior da célula. Nos apicomplexos esta estrutura forma parte dun complexo utilizado para entrar na célula hóspede, e nalgúns dinoflaxelados incoloros forma un pedúnculo utilizado para inxerir as presas. Outros xéneros están relacionados estreitamente con estes dous grupos, e son principalmente flaxelados cunha estrutura apical similar. Entre eles hai especies de vida libre nos xéneros Oxyrrhis e Colponema, e parasitos en Perkinsus, Parvilucifera, Rastrimonas e os elobiópsidos. En 2001, a amplificación directa do xene do ARNr en mostras de picoplancto mariño indicou a presenza de dúas novas liñaxes de alveolados, chamadas grupo I e II. O grupo I non ten parentees cultivados, e o grupo II está relacionado co dinoflaxelado parasito Amoebophrya, que fora clasificado ata agora como a orde de dinoflaxelados dos Syndiniales.
Legacy Recordings
Legacy Recordings é unha división de Sony Music Entertainment. Foi fundada en 1990 de CBS Records (renomeado Sony Music en 1991) baixo o liderado de Jerry Shulman, Richard Bauer, Gary Pacheco e Amy Herot para xestionara as reedicións dos grandes catálogos de Columbia Records, Epic Records e outras discográficas asociadas. Controla arquivos de Sony Music, RCA, J Records, Windham Hill, Arista, LaFace, Jive, Buddah Records, Philadelphia International Records, así como Sony BMG Nashville. Tamén xestiona o catálogo de gravacións producidas por Phil Spector.
Alveolados
Clasificación
As relacións entre algúns destes grupos principais xa foran suxeridas na década de 1980s, e a existencia dunha relación específica entre eles foi confirmada a comezos da década de 1990 por estudos xenéticos, realizados principalmente por Gajadhar et al. O nome formal Alveolata foi introducido por Cavalier-Smith en 1991, aínda que naquel momento el consideraba que se trataba dunha agrupación parafilética, en lugar dun grupo monofilético.
Algúns estudos suxiren que os haplosporidios, uns parasitos principalmente de invertebrados mariños, poderían pertencer tamén aos alveolados, pero carecen de alvéolos e agora están situados entre os Cercozoa.
Adquisición de plastos
O desenvolvemento de plastos entre os alveolados non é seguro. Cavalier-Smith propuxo que os alveolados se desenvolveran a partir dun antepasado que tiña cloroplastos, o cal tamén deu lugar aos Chromista (esta é a hipótese dos Chromalveolata). Porén, como os plastos só aparecen en grupos relativamente "derivados" (en oposición a grupos "ancestrais"), outros autores opinan que os alveolados carecían inicialmente de plastos e que posiblemente os dinoflaxelados e Apicomplexa os adquiriron despois por separado.
Parece que os alveolados, xunto cos dinoflaxelados e as algas heterocontas adquiriron os seus plastos de algas vermellas, o que suxire unha orixe común deste orgánulo en todos estes clados.
Evolución
Parece probable que o antepasado común destes grupos era un predador mizocitótico (que succionaba as presas a través dun tubo) con dous flaxelos heterodinámicos, microporos, tricocistes, roptrías, micronemas, un anel polar e un conoide enroscado cos laterais abertos. Este antepasado probablemente tamén posuía un plasto pero actualmente non está claro que fose fotosintético. Ademais, non está claro se os perkínsidos ou colpodélidos existentes retiveron este orgánulo.
Como os alveolados, dinoflaxelados e algas heterocontas adquiriron os seus plastos a partir de algas vermellas parece probable que os seus devanceiros fosen fotosintéticos.
Xosé Antonio Perozo
Xosé Antonio Perozo Ruiz, nado en Llerena (provincia de Badaxoz) o 28 de outubro de 1951, é un xornalista, editor e escritor en lingua galega e lingua castelá. Reside en Galicia dende os anos setenta. Traballou en diversos medios de comunicación e foi director da Área de Cultura da Televisión de Galicia, onde dirixiu e presentou o programa Visións (1987), A noite das badaladas (1988) e Ás de ouros (1989). Director da editorial Ir Indo e director da Enciclopedia Galega Universal, ten publicados máis dunha trintena de títulos que abranguen desde obras de teatro, contos infantís e libros de divulgación. É director literario de Auga Editora.
É o pai de Llerena Perozo Porteiro e Ozo, estivo casado con María Xosé Porteiro.
Literaria e cultural
Formou parte do equipo que puxo en marcha no 1978 os Premios da Crítica de Galicia, no Círculo Ourensán-Vigués, xunto a Víctor Freixanes, Malós Cabrera, Vítor Vaqueiro, Blanca Lorenzo, Bieito Ledo, Anxo Tarrío, María Xosé Porteiro, Miguel Murado ou Marta Alfageme, entre outros.
Entre 1979 e 1980 participou na creación de dous discos LP producidos polo cantautor Suso Vaamonde: Contos galegos para nenos, Volumes I e II. Perozo dirixiu as actrices e actores de Artello Teatro que deron forma ás primeiras gravacións de contos infantís galegos e en galego.
Como escritor estreou obras de teatro e publicou máis de oitenta títulos en editoriais españolas (Editorial Planeta, Editorial Bruño, Ediciones SM, Edelvives, Editorial Everest, Icaria Editorial, Algar Editorial, De la Luna Libros e Cuadernos del Laberinto) e galegas (Editorial Galaxia, Edicións Xerais de Galicia, Sotelo Blanco Edicións, Ir Indo, Edicións do Tambre).
A súa traxectoria literaria abarca dende obras para o público infantil e xuvenil como para o adulto, en xéneros como a narrativa, o teatro, a poesía e a divulgación.
Xornalística
miniatura|Perozo no [[IES Manuel García Barros.]] Establecido en Galicia desde os anos setenta, conta cunha dilatada experiencia nos medios de comunicación escrita, radiofónica e audiovisual. Entre outras actividades, dirixiu xunto a María Xosé Porteiro o programa cultural radiofónico Antes del silencio, desde o 1971 ao 1976, nas emisoras Radio Juventud e La Voz de Vigo. Xuntos propiciaron dúas edicións de premios de poesía en galego e castelán, formando parte do xurado Álvaro Cunqueiro, Mauro Panizo e os propios Perozo e Porteiro. Entre os gañadores destacan figuras como Darío Xohán Cabana e Isaac Otero.
Entre finais dos 70 e comezos dos 80 creou con María Xosé Porteiro En forma, un programa diario de información cultural para Radiocadena española.
Foi subdirector de Faro de Vigo, onde creou o suplemento educativo La Pizarra e coordinou o suplemento Artes e Letras. Perozo reconverteu o histórico suplemento dos venres, cunha extensión de entre 4 e 6 páxinas, con seccións fixas de creación, tanto de poesía como de banda deseñada. Entre os moitos colaboradores, destacan firmas como Xosé Luís Méndez Ferrín, Alberto Avendaño, Xavier Carro, Xosé Cermeño, Margarita Ledo Andión, Miguel-Anxo Murado, Camiño Noia, Isaac Otero, Valentín Paz-Andrade, Román Raña, Luís Rei Núñez, Antón Reixa, Anxo Tarrío e Fiz Vergara Vilariño. En Artes e Letras publicáronse, ademais, monográficos coordinados por Xesús Alonso Montero, dedicados a Cunqueiro, Ramón María del Valle-Inclán, Alfonso Daniel Rodríguez Castelao, aos nacionalismos ou ao humorismo galego.
Perozo traballou tamén como comentarista e articulista de actualidade cultural e política en medios escritos (El Pueblo Gallego, La Voz de Galicia, Galicia Hoxe, Xornal de Galicia, El Correo Gallego, La Región, El País) e audiovisuais (TVG, La Voz de Vigo, Radio Galega, Cadena SER).
No eido dos medios audiovisuais destacou ao seu labor como director da área de cultura da TVG, onde dirixiu e presentou o programa Visións (1987), A noite das badaladas (1988) e Ás de ouros (1989). Tamén exerceu como director xeral adxunto de CTV-Galaxia e director xeral de Yurital News.