cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Wolfgang Amadeus Mozart
Difusión da súa música
Cara a finais do fin do século estudos especializados introduciron un estilo de práctica musical que tenta reconstruír medios e técnicas auténticos do século XVIII. A tendencia recente dos intérpretes é depurar toda a súa música da tradición interpretativa e orquestral típica do Romanticismo que aínda sobrevivían de xeito pouco axeitado na música clásica de Mozart. Por outra banda, aínda nos nosos días os estereotipos que se formaron en torno á música de Mozart a partir de lecturas superficiais do Clasicismo, entendéndoo só como algo "elegante", ou "tranquilo" ou "perfeito", aínda posúan algún fundamento, inflúen negativamente na correcta apreciación das súas obras, que son moito máis ricos, sorprendentes e variados do que soportan as análises irreflexivas e desinformadas. Segundo Harnoncourt, actualmente a música de Mozart encarna para moitos o apoxeo da harmonía serena e luminosa, gábanse as interpretacións que se caracterizan por unha perfección estilística, sen tensións, sen matices, sen ningunha dureza, conflito ou desespero, reducindo a substancia musical a "un doce sorriso", e o que se desvía desa norma é rexeitado por aproximar demasiado a Mozart da estética dramática consagrada por Beethoven. Ese entendemento equivocado, ou canto menos parcial, sobre o clasicismo mozartiano, contrasta con impresións rexistradas na súa propia época, que describían diversas pezas súas con expresións tales como "fogosa", ou "apaixonadamente emocionante", ou "aterradoramente bela", ou "pasando do máis melancólico ao máis sublime", e outros adxectivos indicadores de intensidade, diversidade e dinamismo.
Estudos críticos
A primeira biografía crítica sobre Mozart foi escrita por Otto Jahn entre 1856 e 1859, un estudo colosal e de base científica que resumia as biografías anteriores e tentaba distinguir os feitos da lenda ata onde era posible para a época. En parte idealizou a Mozart, mais a súa realización, como di King, foi espectacular, sendo obxecto de varias reedicións con engadidos significativos. Outro fito nos estudos especializados de Mozart foi o levantamento catalogado da súa obra completa, levado a cabo en 1862 por Ludwig von Köchel. Axiña apareceu a igualmente monumental biografía de Wysewa e Saint-Foix, unha das máis extraordinarias obras biográficas sobre calquera compositor, cun elevado grao de detalle. Por importante que teña sido, foi unha obra errada en varios aspectos, especialmente a respecto da cronoloxía, hoxe obsoleta, e á exención crítica, tamén tendendo a idealizar o seu suxeito, mais mesmo así continúa a ser unha referencia pola súa aguda penetración nas sutilezas da obra mozartiana. En 1954 Alfred Einstein presentou unha biografía de enfoque daquela orixinal, que tornouse un clásico no xénero, estudándoo non polo sentido cronolóxico senón polo temático. Nas última décadas a obra máis importante e completa foi a biografía de Erich Schenk, de 1955, ampliada en 1975, moi detallada, e baseada en feitos documentados e en investigacións recentes.
No século XX, amais das biografías, os estudos sobre puntos específicos da súa obra tamén experimentaron un impresionante progreso, abordando todos os aspectos de técnica compositiva, estilo, orquestración, significado, fontes, edicións, contexto, influencias, derivacións, autenticidade, interpretación, legado, xéneros, comparacións e moitos outros, sen falar dos numerosos periódicos adicados exclusivamente a temas mozartianos, dando como resultado un vasto material suficiente para xerar a necesidade de publicar libros só para a colección da bibliografía acumulada. miniatura|Volumes da Neue Mozart-Ausgabe.
Antes do traballo de Köchel na catalogación das súas obras completas, apareceran moitas outras tentativas de compilación da obra de Mozart, mais ningunha mereceu rigorosamente o nome de completa. De feito, nin sequera a de Köchel o merecía cando foi publicada, aínda que se consagrase e permaneza en uso, sendo constantemente actualizada cos descubrimentos recentes. Aquela pretensión foi atendida en liñas xerais soamente coa publicación da Alte Mozart-Ausgabe (Antiga Edición Mozart, AMA), de 1877-1883, completada en 1910, e tamén a través da iniciativa de Köchel, revisando con máis exactitude os seus estudos anteriores e ampliándoos con comentarios críticos máis profundos dun gran grupo de colaboradores entre os que estaban entre outros Johannes Brahms, Philipp Spitta e Joseph Joachim. O resultado foi de todo notable, dificilmente concibible mesmo nos nosos días, mais esta edición aínda padecía dunha baixa unidade editorial e deixaba algúns aspectos importantes sen analizar. Coa ininterrompida serie de estudos que apareceron, logo suxeriuse que a AMA estaba sendo superada en moitos puntos, e propúxose unha nova edición completa. Logo de moitas demoras causadas pola segunda guerra mundial, en 1954 a Internationale Stiftung Mozarteum de Salzburgo anunciou o lanzamento da Neue Mozart-Ausgabe (Nova Edición Mozart – NMA), iniciando a publicación en 1955 baixo a dirección editorial dun grupo de musicólogos ilustres capitaneados por Otto Deutsch e financiada por iniciativa privada en colaboración co goberno de Alemaña. A diferenza máis importante respecto da NMA foi a súa abordaxe, procurando ofrecer unha edición na que primara a fidelidade aos orixinais e que aproveitara as máis recentes investigacións no terreo da autenticidade histórica da música. O traballo principal só se concluíu en 1991, composto de 120 volumes, mais a edición aínda continúa con suplementos.
A análise da súa correspondencia ten ocupado un importante espazo no estudo da obra de Mozart. De acordo con Eisen as cartas da familia Mozart compoñen a máis extensa e pormenorizada correspondencia sobre calquera compositor do século XVIII ou anterior. No total chegaron aos nosos días case 1.600 cartas de Mozart e os seus familiares, que fornecen un corpo de información inestimable non só sobre a súa vida senón sobre o ambiente cultural do seu tempo, ademais de dar datos valiosos sobre a cronoloxía das súas obras e o seu proceso compositivo, ás veces traendo descricións detalladas sobre varios aspectos de pezas individuais.
No século XX apareceron numerosas biografías menos eruditas e outras narrativas, describíndoo dunha gran variedade de xeitos. Houbo algunhas que deron continuidade aos mitos románticos, falando del en termos tales como "fillo do Sol" e "sáa música é o mesmo que civilización", ou "só coa reverencia debida aos santos e mártires se pode falar da vida e morte de Mozart", ou lamentando que el "morrera de fame e fora enterrado nunha foxa para indixentes"; na Alemaña nazi representárono como un nacionalista, ao mesmo tempo en que outros países precisaban como compensación describilo como un cosmopolita, amante da humanidade, e do mellor que posuía a cultura xermánica; as obras do leste europeo preferiron velo como un compositor do pobo, unha especie de socialista avant la lettre, e as máis diversas tendencias intelectuais do século XX dun ou doutro xeito puideron serlle aplicadas, sendo un tema da historia social, da historia das ideas e, loxicamente, da historia da música. Foi mesmo colocado no diván psicanalítico, adquiriu un status de gurú da Nova Era e foi transformado en icona punk. Debido á complexidade da súa persoa, a súa música e o seu tempo, e por causa da gran cantidade de documentación sobrevivente sobre todos eses aspectos, practicamente calquera punto de vista relacionado con el pode ser respaldado con canto menos algunha evidencia. miniatura|Representación recente da ópera Don Giovanni, State Opera Stara Zagora, [[Bulgaria, 2009.]] Por outra banda, como lembrou Sadie, coa cantidade de novos estudos que continúan a aparecer, os "feitos" da súa vida están sempre mudando, pois descóbrese moito material novo, incluídas obras musicais, o que implica unha continua reavaliación do impacto deses descubrimentos sobre o que xa é coñecido, dando lugar a novas interpretacións e conclusións. Un exemplo desa situación é a fráxil substancialidade da clasificación de Mozart como un clásico, e da propia definición de Clasicismo, contra as cales se levantaron varias obxeccións, tanto históricas como contemporáneas - basta lembrar que para moitos románticos el era tamén un romántico. Coas investigacións recentes moitos conceptos consagrados foron revisados, e o Clasicismo non escapa á regra. Algúns autores apuntaron que no seu propio tempo o concepto nin sequera existía, e os músicos da época chamábanse a si mesmos "modernos". A consagración do termo aplicado á música só ocorreu a mediados do século XIX, primeiro como un eloxio, co simple significado de "exemplar", e como definición estética xurdiu dunha escisión na intelectualidade xermánica entre os que declarábanse polos principios do Romanticismo e os que asumían unha postura conservadora e se opuñan aos románticos. Outros sinalan que os termos definitorios usuais do Clasicismo — perfección, unidade, síntese, equilibrio, contención e integración forma/contido — poden ser perfectamente aplicados a outras manifestacións artísticas, vaciando o concepto dun significado profundo. Con todo, segue a ser amplamente usado.
Na opinión xeral da crítica especializada contemporánea Mozart é un dos maiores nomes de toda a historia da música occidental, e de acordo con Eisen e Keefe, editores da The Cambridge Mozart encyclopedia, publicada pola Universidade de Cambridge, é unha icona de toda a sociedade occidental, mais a posición central que ocupa hoxe na historia non foi acadada ata tempos recentes; ata entón Mozart fora aprezado, ás veces mesmo deificado, mais dentro dun ámbito limitado. Non foi un revolucionario, aceptando a maior parte das convencións musicais do seu tempo, mais a súa grandeza reside na complexidade, amplitude e profundidade nas que as traballou, sobresaíndo por riba dos seus contemporáneos. Como di Rushton, a súa popularidade crece, a aínda que en puntos específicos as súas obras poidan ser criticadas, é un compositor que xa non precisa de avogados para defendelo.
Mozart na cultura popular
En tempos máis recentes, grazas á súa fama en todo o mundo, a imaxe de Mozart converteuse nun produto amplamente explotada, chegando, segundo Jary, ata o punto do abuso, que desborda os límites do mundo da música e ser aproveitado pola industria do turismo, o comercio, a publicidade, o cine e tamén a política; a miúdo xa sen ningunha asociación cos seus atributos lexítimos históricos e artísticos. Neste contexto, co que deben cumprir requisitos moi dispares, os límites do bo gusto son fáciles de superar. A súa imaxe aparece en adornos de porcelana, en envases de xeados, cigarros, chocolate, perfume, roupa, tarxetas postais, calendarios, libros de cociña, e moitos outros bens de consumo. Hoxe en día hai empresas que se dedican exclusivamente á explotación da súa imaxe no comercio con ganancias considerables,
Hai uns anos Rauscher e Shaw publicaron artigos dicindo que os estudantes de secundaria suscitaron os seus puntos nunha proba de rendemento espacial-motor logo de escoitar unha sonata de Mozart. Pronto estes estudos do que chegou a ser chamado "Efecto Mozart" chegaron á prensa e informaron en grande escala, pero a interpretación do público foi que a música de Mozart fixo a xente máis "intelixente", e converteuse nunha moda poñer os nenos a escoitar música de Mozart. Con todo, foron realizadas probas por outros investigadores que tratan de reproducir estes resultados, pero a confirmación non se fixo consistente. Unha desas probas reproduciu exactamente as condicións do estudo orixinal, e mesmo así a resposta foi negativa. A propia Frances Rauscher refutou a conexión dos resultados da súa proba co aumento de intelixencia, dicindo que eles se referían especificamente a tarefas de visualización mental e ordenamento temporal. Iso non obstante non foi suficiente para desacreditar o Efecto Mozart entre o público creido; e continuouse divulgado como certo, deste feito "Music for The Mozart Effect (Música para o Efecto Mozart) tornouse como unha marca comercial, ofrecendo gravacións seleccionadas que, segundo os reclamos publicitarios, xa beneficiaron a "millóns de persoas", e inclúen un programa de áudio titulado Mozart as Healer (Mozart como curador). O impacto desa publicidade foi moito alén do mero comercio. Nos Estados Unidos de América o estado da Xeorxia pasou a entregar para os pais de cada bebé recentemente nacido -cerca de cen mil por ano- un CD de música clásica. Na Florida unha lei obrigou que todos os programas educativos e de coidado do neno patrocinados por fondos públicos tocasen música clásica por trinta minutos todos os días para nenos de menos de cinco anos. A polémica prosegue, pois algúns novos estudos din confirmar o Efecto Mozart, e outros continúan a levantar dúbidas.
Esa multiplicación tantas veces indiscriminada da presenza de Mozart contribúe por un lado para aumentar o interese xeral por el, mais por outro para a perpetuación de estereotipos, que son obvios tamén en filmes, libros de literatura de ficción e pezas teatrais que el continúa protagonizando, como Wolfgangerl, de Gunnar Gällmo, Amadeus, de Milos Forman (baseado na peza homónima de Peter Shaffer), e Mozart and the Gray Steward, de Thornton Wilder Mesmo no mundo da industria da música erudita existe unha clara tendencia a distorcer os feitos; unhas poucas pezas reciben gravacións repetidas e de gran tirada, mentres que o resto da súa ampla produción permanece descoñecida do grande público. Estas mesmas pezas seleccionadas son usadas como banda sonora noutras situacións porque a súa inmensa popularidade garante a atracción dos consumidores a outros produtos. Máis grave é a súa apropiación pola política, sendo un exemplo o uso da imaxe de Mozart polo réxime nazi de Alemaña. En 1938 o slogan Mozart como Apolo foi usado nun festival de Salzburgo conmemorando a anexión de Austria á Alemaña, e en 1939 o músico converteuse nun símbolo do pacto de Hitler con Mussolini. Segundo declaracións do ministro de propaganda nazi, Joseph Goebbels, a música de Mozart era unha defensa dos soldados alemáns contra os "bárbaros do leste europeo". Mesmo despois da guerra o Estado austríaco continuou usando a Mozart como unha especie de embaixador de Austria, alegando que o seu xenio permanecía flotando sobre o país. Este uso extensivo de Mozart nunha inmensa variedade de situacións non parece estar enfraquecendo co pasar dos anos, e na ópera Mozart in New York, de Helmut Eder, dise ironicamente que sexa en souvenirs turísticos, sexa figurando no billete de cinco mil xilins austríacos, '' "Mozart é diñeiro!" ''.
República Socialista Soviética de Casaquistán
A República Socialista Soviética de Casaquistán (Қазақ Советтік Социалистік Республикасы), foi a segunda república en extensión das que formaron a Unión Soviética, na Asia central, e é hoxe en día o estado independente de Casaquistán. Tiña unha superficie de 2,717,300 quilómetros cadrados (1,063,200 millas cadradas) e a súa capital era Alma-Ata.
Contexto
Establecida o 26 de agosto de 1920, inicialmente foi unha república autónoma dentro da RSSF de Rusia. O 5 de decembro de 1936 volveuse unha república independente da URSS, chamada RSS de Casaquistán. Durante os 50 e os 60 os cidadáns soviéticos foron urxidos a axudar a poboar as "Terras virxes" da RSS de Casaquistán. O influxo dos inmigrantes (maioritariamente rusos, pero incluíndo algunhas minorías nacionais deportadas) favoreceron a mestura racial e permitiron que o número de casacos fose inferior ó de non casacos. Os outros grupos étnicos incluían ucraínos, alemáns, belarusos, coreanos, e outros; os alemáns no momento da independencia formaban sobre o 8% da poboación, a máis alta concentración de alemáns en toda a Unión Soviética. A independencia fixo que moitos destes novos habitantes emigrasen. O 10 de decembro de 1991 a RSS de Casdaquistán foi renomeada "República de Casaquistán" e seis días despois acadou a súa independencia.
Poboación
A poboación nativa son os Casaquistanos (4,234,000 en 1970). En 1970, a república tiña un número apreciable de rusos (5,522,000) e ucraínos (933,000). Nas terras desérticas do norte de Casaquistán, había tártaros (288,000), uzbekos (216,000), e belarusos (198,000).
El Cañón
El Cañón foi un semanario editado en Ponte Caldelas en 1915.
Traxectoria
Subtitulado Semanario independiente, apareceu en xaneiro de 1915. Como director figuraba Tirso del Gatillo y Cascapalos. Editábase en Pontevedra.
Escola Dramática Galega
O nome de Escola Dramática Galega pode referirse a:
Termotogas
As termotogas (Thermotogae) forman un filo de bacterias dentro do dominio "Bacteria" das modernas clasificacións.
Características
O filo Thermotogae está composto de bacterias gramnegativas, anaeróbicas, principalmente termófilas e hipertermófilas. O nome do filo deriva de que moitos destes organismos viven en ambientes con altas temperaturas e de que teñen unha característica vaíña (toga) que as envolve. Recentemente descubríronse algunhas Thermotogae que viven a temperaturas mesófilas. Aínda que as especies de Thermotogae presentan unha tinguidura gramnegativa, están rodeadas por unha soa membrana lipídica, polo que son bacterias monodermas. Debido á habilidade dalgunhas especies de Thermotogae de prosperar en medios con altas temperaturas, considéranse obxectivos interesantes para posibles aplicacións en procesos industriais. A capacidade metabólica das Thermotogae de utilizaren diferentes carbohidratos complexos para a produción de gas hidróxeno fai que estas especies sexan unha posible fonte biotecnolóxica para a produción de enerxía alternativa á obtida dos combustibles fósiles.
Taxonomía das Thermotogae
Este filo consta actualmente dunha soa clase (Thermotogae), un só orde (Thermotogales) e unha soa familia (Thermotogaceae). Comprende un total de nove xéneros, que son: Thermotoga, Petrotoga, Thermosipho, Fervidobacterium, Marinitoga, Kosmotoga, Geotoga, Thermopallium e Thermococcoides, todos eles actualmente na familia Thermotogaceae (termotogáceas). Nas árbores evolutivas elaboradas con datos dos ARNr 16S as Thermotogae ramifícanse coas Aquificae (outro filo de organismos hipertermófilos) e están moi próximas ao punto de ramificación entre arqueas e bacterias. Porén, a existencia dunha estreita relación entre Thermotogae e Aquificae, e a ramificación tan temperá destas últimas, non están apoiadas polos estudos filoxenéticos baseados nas secuencias doutros xenes e proteínas,   nin polos indeis (mutacións de inserción e deleción) considerados como "sinaturas" de varias proteínas universalmente moi conservadas. As Thermotogae foron tamén examinadas pola súa suposta elevada transferencia de xenes lateral coas arqueas. Porén, estudos recentes baseados en metodoloxías máis consistentes suxiren que a incidencia de transferencia de xenes lateral entre Thermotogae e outros grupos, incluídas as arqueas, non é tan grande como suxerían os estudos iniciais.
Sinaturas moleculares do filo e dos subgrupos
Ata hai pouco, non se coñecían marcadores bioquímicos ou moleculares que servisen para distinguir as especies do filo Thermotogae do resto das bacterias. Porén, un estudo xenómico comparativo recente identificou unha gran cantidade de indeis sinatura consevados en importantes proteínas, que son específicos de todas as especies de Thermotogae ou dalgúns dos subgrupos. Dezaoito destes indeis conservados en importantes proteínas como Pol1, RecA, TrpRS e as proteínas ribosómicas L4, L7/L12, S8, S9 etc. só están presentes en especies de Thermotogae secuenciadas, o que proporciona novos marcadores moleculares para este filo. Ademais, estes estudos identificaron 14 indeis conservados que son específicos do clado formado polos xéneros Fervidobacterium e Thermosipho, 12 indeis conservados específicos do xénero Thermotoga (excepto na especie Thermotoga lettingae), e 8 indeis conservados que serven de marcadores moleculares para especies do xénero Thermosipho. O clado formado polas especies que se ramificaron moi cedo Petrotoga mobilis, Kosmotoga olearia e Thermotogales bacterium mesG1 tamén está apoiado pola existencia de 7 indeis conservados. Adicionalmente, algúns indels sinatura conservados atopados son unha evidencia de transferencia de xenes lateral entre as Thermotogae e outros grupos procarióticos. Estes novos marcadores moleculares fornecen novas maneiras para a identificación e circunscrición das especies do filo Thermotogae en termos moleculares e para futuras revisións da taxonomía deste filo.
Filoxenia
Notas: ♠ Cepas atopadas no NCBI pero non na LPSN. ♥ Sen cepas no NCBI nin na LPSN.
Mountains
"Mountains" orixinalmente chamouse "Teeth or Mountains", e foi interpretada ao vivo por vez primeira no Electric Festival en Xetafe, o 30 de maio do ano 2008. O tema é a 40 canción de rock con máis vendas do século XXI no Reino Unido, ao venderse ao redor das 200.000 unidades.
Listaxe de cancións
Cancións e letras por Simon Neil. Música por Biffy Clyro.
Vilar, San Cosme de Barreiros, Barreiros
Vilar é un lugar da parroquia de San Cosme de Barreiros no concello lugués de Barreiros na comarca da Mariña Oriental. Segundo o IGE, en 2011 tiña 87 habitantes (42 homes e 45 mulleres).
Maionesa
dereita|miniatura|220px|Ingredientes e utensilios para facer o mollo.
A maionesa ou salsa maionesa é un mollo feito con xema crúa de ovo, sal e aceite, batidos até que espesan. Ás veces engádenselle unhas pingas de limón. Crese que é orixinaria de Menorca (Illas Baleares - España). Tecnicamente é unha emulsión de aceite que se pode formar porque a xema do ovo contén lecitina que fai de emulsionante. Forma parte da cociña mediterránea (non da galega), aínda que hoxe aparece en todo o mundo.
Etimoloxía
O termo maionesa entra no galego a través do francés: mayonnaise. En castelán tamén se emprega, ademais de mayonesa a palabra mahonesa, e é que despois de moitas especulacións históricas, demostrouse que maionesa provén de maonesa, xentilicio de Maó (Menorca). A primeira documentación escrita do mollo está incluída en 19 receitas, previas á ocupación francesa, do manuscrito de Fra Roger publicado polo Institut Menorquí d'Estudis co título Art de la Cuina. O seu nome neste libro era aioli bo.
Semella que era unha variante do alioli, moi popular e con máis prestixio (pola incorporación dos ovos) nas Baleares e máis concretamente na illa de Menorca. Os comerciantes que paraban na illa falaban dun mollo coma o alioli que comeran en Maó, ao estilo de Maó, dunha salsa maonesa. O mollo espallouse polo resto da costa mediterránea ibérica, non sempre considerada como un mollo a parte senón frecuentemente coma parte dalgúns pratos precisos, que son os que realmente foron copiados ao inicio. Posteriormente tamén noutras terras mesturábase este mollo en novos pratos e ingredientes.
Disque un cociñeiro francés, na época da ocupación francesa da illa, degustou o mollo e intentouno copiar e exportar ao seu país. Nun comezo, chamábao "mahonnaise", porén a ignorancia de coñecer a orixe e significado fixo que vulgarmente aos poucos se ouvise a variante de pronuncia moito máis sinxela: "mahoinnaise" e despois "mayonnaise". Hai documentos escritos que fan referencia a este vulgarismo.
Unha anécdota citada na Revista de Menorca atribúe a súa expansión ao Duque de Richelieu, que se namorou do mollo e posibelmente da cociñeira na súa estadía na illa.
Os franceses exportaron a idea do mollo, despois de engadir mostaza francesa, cambiaren o aceite de oliva por aceite de colza e engadiren outras especies, especialmente en América. Dende os Estados Unidos deuse a coñecer a todo o mundo.
Na América hispanófona, a verba chegou do inglés, que de feito era o vulgarismo francés pronunciado á inglesa, e castelanizárono, sen saber que xa había unha palabra castelá (mahonesa) para "mayonesa".
Como a maioría de hispanoparlantes están nas Américas, os lingüistas propuxeron a verba mayonesa con alternativa a mahonesa. A palabra co "y" comezou a verse nos tarros das maionesas comerciais en España e Galiza. Deste xeito, adóitase empregar en España o termo mayonesa, que se galeguizou en maionesa.
Algúns entendidos, coma Camilo José Cela cren que soamente tería que ser correcta a forma maonesa en catalán e galego, e mahonesa en castelán.
Orixe
A orixe de xema de ovo para ligar mollos xa era coñecida na cociña da Idade Media tradicional dos países cataláns. Os mollos podían complicarse máis ou menos. Posteriormente, as xemas pasarían a ser ovos enteiros, para non desbotar as claras (o feito de aproveitar todos os ingredientes, como por exemplo, comer as alcachofas enteiras, é identitario da cociña catalá), como aínda se fai nalgúns pratos tradicionais menorquinos. Unha particularidade da cociña menorquina é que algúns dos seus pratos tradicionais a base de peixe conteñen ovo para ligar a salsa.
Mais realmente, a maionesa orixinouse en Maó (Menorca) e de aí vén o nome.
Por outra banda, unha teoría popular postula que a maionesa non é máis que unha variante do clásico alioli que aparecería cara o século XVIII, sería unha versión da illa ou máis pretensiosa, que pretendía tirarlle o sabor a allo, que era considerado campesiño e polo tanto, segundo a época, pouco prestixioso. Algúns entendidos consideran que un dos trazos xerais da cociña balear fronte á da peninsular, dun ar máis señorial. O feito que teña ovo explícase porque o alioli faise tradicionalmente con ovo no interior de Valencia e nas Illas Baleares, mentres que en Cataluña e a beiramar valenciana faise sen ovo. En Occitania tamén hai tradición de alioli, que se fai con xema de ovo e miolo de pan primeiro, que despois se substituíu por pataca.
Non se sabe con certeza a orixe do alioli, mais si se sabe que é moi antiga. Cítase xa na Grecia Antiga (coma skordalia) na comedia Os cabaleiros, de Aristófanes, que data do ano 424 aC, e seguramente os exipcios xa tiñan algún mollo semellante."
De feito, salsas semellantes, moi simples e con ingredientes tan básicos coma o aceite de oliva e o allo, están presentes na cociña tradicional de todo o mediterráneo. En España existe o ajoaceite, en Occitania hai o alhòli, en Italia a agliata, en Grecia, a Malta, no Líbano hai o "zeit bil toum" (literalmente, aceite con allo) etc. En Galicia, coma mestura de cociñas atlánticas e mediterráneas, non existe ningún mollo deste tipo. O que semella claro é que é un produto mediterráneo e de orixe humilde (campesiño e pescador).
O alioli aparece xa citado no Llibre de Sent Soví (ano 1.324) e no século XIX xa é coñecido como salsa "catalá". A primeira receita de maionesa atopada no País Valenciano data de 1905, escribiuna Joan Company e, segundo esta, faise co morteiro fregado con allo. O alioli sen allo pódese considerar unha versión relativamente recente do alioli clásico, coa intención de facelo máis fino. Josep Pla resúmeo así "a maionesa non é máis que o alioli idealizado e distinguido: sen sabor a allo, para resumir".
Segundo Jaume Fàbrega, a maionesa "espallouse internacionalmente pola cociña francesa. Con todo, non é mais ca un alioli sen allo. Nótese que a cociña francesa non emprega nin allo nin aceite de oliva, polo tanto non forma parte dos seus parámetros habituais. Porén, tanto en Provenza coma nos Países Cataláns sempre se fixeron maonesas con allo, ou sexa alioli." e "a maionesa, tan francesa, non costaría res admitir que está inspirada (e hai razóns históricas que o avalarían, coma é o breve dominio francés sobre a illa de Menorca) no alioli autóctono, iso si, ao gusto dos amigos de Richelieu." De feito, na Francia actual, a maionesa defínese coma unha "emulsión de aceite e de xema de ovo". Adaptada aos gustos franceses, o aceite nunca é de oliva, xa que o consideran caro e de sabor demasiado intenso, contén imperativamente mostaza francesa e a miúdo outros ingredientes (condimentos e ingredientes que axudarían a emulsionala, que poden ser diversos). Neste país é moi raro facela na casa, xa que se considera demasiado difícil.
Preparación
Prepárase en frío, batendo enerxicamente os ingredientes nun morteiro até conseguir a emulsión; primeiro ponse o ovo, o sal e as pingas de limón, a seguir vaise engadindo o aceite mentres se vai batendo. Algunhas receitas cambian o limón por vinagre. Hoxe en día é doado preparala cun batedor eléctrico (batedor de brazo ou minipimer) ou cun sifón de cociña.
Actualmente pódese mercar a maionesa comercial xa envasada no supermercado. Normalmente ven en botes de vidro cunha tampa fechada ao baleiro, e contén estabilizadores e substancias conservantes.
Perigo
A maionesa emprega xemas de ovo crúas e isto fai que se deba ter en conta a posibilidade de contaminación por salmonelose. O emprego de ácidos (ácido acético en forma de vinagre) diminúe a posibilidade da súa proliferación no mollo. Outra posibilidade é o emprego de ovos pasteurizados ou asegurar que o proceso de elaboración do mollo se mantén por riba dos 70ªC.
Usos
Pódese comer quente en camadas sobre patacas ou peixes gratinados no forno.
É un ingrediente característico do cóctel de gambas, da ensalada rusa e frecuente noutras ensaladas con base de pataca, pasta ou arroz. Acostuma ser un ingrediente dos ovos cocidos recheos. Actualmente utilízase tamén cos mexillóns ao vapor e algunhas conservas de verduras, coma os espárragos brancos e as alcachofas.
Mollos a base de maionesa
A partir deste mollo pódense preparar moitas outros mollos fríos, como a salsa tártara, a salsa rosa e a salsa cóctel; ou simplemente versións diferentes, formadas simplemente pola adición doutro ingrediente, coma bocartes en conserva ou olivas.
Outros mollos cunha base semellante:
Casas de Núñez, Cumbraos, Monterroso
Casas de Núñez é un lugar da parroquia de Cumbraos no concello lucense de Monterroso, na comarca da Ulloa. Segundo o padrón municipal (IGE 2019) tiña 2 habitantes, un home e unha muller.
Augas Roibas, A Capela, A Capela
Augas Roibas é un lugar da parroquia da Capela, no concello da Capela, na comarca do Eume. No ano 2010 tiña 5 habitantes segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, deles 2 eran homes e 3 eran mulleres.
Hear It Is
Hear It Is é o álbum de estrea da banda estadounidense de rock alternativo The Flaming Lips, publicado o 21 de xaneiro de 1986 a través do selo Restless Records. Este disco marca a estrea de Wayne Coyne nas voces, tras a marcha do seu irmán Mark en 1985 para casar.
Unha das primeiras versións en CD do selo Pink Dust incluía o tema extra "Summertime Blues" ademais do EP The Flaming Lips na súa totalidade.
A volta ao mundo en oitenta días (filme de 1956)
A volta ó mundo en oitenta días (en Around the World in Eighty Days) é un filme de 1956 dirixido por Michael Anderson. Está baseada na novela homónima de Jules Verne.
Galardóns
A película foi nomeada para oito Óscars, dos cales recibiu cinco:
Lino García Salgado
Lino García Salgado, nado en Baltar (A Pastoriza) o 23 de abril de 1967, é un escritor galego.
Traxectoria
É técnico especialista en automatismos pneumáticos e oleohidráulicos e enxeñeiro técnico agrícola. Actualmente reside na Coruña. Traballou en distintas organizacións e agora mesmo é corresponsable da axenda cultural de Nós Diario.
Participou na exposición colectiva Ela en Plural que se mostrou no NH Hotel Coruña, no Museo Provincial de Lugo e na Casa Museo Casares Quiroga da Coruña, entre os anos 2011 e 2012.
El Iris de Galicia (1841)
El Iris de Galicia, foi un periódico galego que apareceu en 1841 en Santiago de Compostela.
Historia e características
Subtitulado Periódico de literatura y costumbres, aparece o 27 de xuño de 1841. Impreso por José Núñez Castaño, foi continuación de El Iris del Bello Sexo, pero cunha nova actitude que asume o compromiso provincialista. Cesou a súa publicación o 29 de agosto de 1841. Foi continuado por Revista de Galicia.
A Barbela, A Capela, A Capela
A Barbela é un lugar da parroquia da Capela, no concello da Capela, na comarca do Eume. No ano 2010 tiña 7 habitantes segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, deles 6 eran homes e 1 era muller.
Good Night, and Good Luck
Good Night, and Good Luck é un filme dirixido, coescrito e protagonizado por George Clooney que foi estreado no 2005.
Sinopse
Filme baseado en feitos reais. Narra o enfrontamento que mantiveron o famoso periodista da CBS Edward R. Murrow (David Strathairn) e o seu produtor Fred Friendly (George Clooney) contra o senador Joseph McCarthy, feito que determinou o final da "caza de bruxas" de comunistas en Estados Unidos.
Eurovisión (rede)
Eurovisión é unha rede iniciada no 1954 que forma parte da Unión Europea de Radiodifusión, xurdida á súa vez no 1950 como un sistema de cooperación internacional de radiodifusión. A rede de Eurovisión foi creada co propósito de intercambiar programas de televisión e, como consecuencia, retransmisións de noticias a través do Eurovision news exchange.
That Golden Rule
"That Golden Rule" é unha canción da banda escocesa de rock alternativo Biffy Clyro, editada como sinxelo do seu álbum Only Revolutions o 23 de agosto do 2009. Estreouse no número 10 da lista británica de sinxelos.
A Áspera, San Miguel de Reinante, Barreiros
A Áspera é un lugar da parroquia de San Miguel de Reinante no concello lugués de Barreiros na comarca da Mariña Oriental. Segundo o IGE, en 2011 tiña 34 habitantes (15 homes e 19 mulleres).
Pete Townshend
Peter Dennis Blandford Townshend, nado o 19 de maio de 1945 en Chiswick, Londres, é un guitarrista e compositor británico de rock coñecido principalmente polo seu traballo con The Who, considerada unha das bandas de rock máis inportantes e influíntes do século XX.
Townshend compuxo máis de 100 cancións para 12 dos álbums de estudio de The Who. Entre estes atópanse álbums conceptuais, as óperas rock Tommy e Quadrophenia, e discos populares como Who's Next; ademais de ducias máis que apareceron como sinxelos, cancións extra de reedicións, e temas en recompilatorios de rarezas como Odds & Sods (1974). Tamén compuxo máis dun cento de temas que apareceron nos seus álbums en solitario, ademais de jungles de radio e sintonías de televisión.
Pacto de Ajuria Enea
O Acordo para a Normalización e Pacificación de Euskadi, máis coñecido como Pacto de Ajuria Enea por ter sido firmado no Palacio de Ajuria Enea, sede da Presidencia do Goberno Vasco, en Vitoria, foi subscrito o 12 de xaneiro de 1988 por Alianza Popular (AP), Centro Democrático e Social (CDS), Euskadiko Ezkerra (EE), Euzko Alderdi Jeltzalea - Partido Nacionalista Vasco (EAJ-PNV), Partido Socialista de Euskadi (PSE-PSOE), Eusko Alkartasuna (EA) e o Lehendakari do Goberno Vasco coa intención de traballar pola erradicación do terrorismo. Os firmantes compartían a necesidade e importancia da acción policial que contribuíra á erradicación do terrorismo, á protección dos principios que conforman a convivencia democrática e á prevención de atentados e a persecución dos seus autores.
A colaboración internacional convertíase en algo imprescindible para a erradicación da violencia e comprometíanse a velar por que a defensa do Estado de Dereito se producira sempre dentro da legalidade.
Igualmente, manifestábase o apoio aos procesos de diálogo entre os poderes competentes do Estado e aqueles que decidan abandonar a violencia, respectando en todo momento o principio democrático irrenunciable de que as cuestións políticas deben resolverse unicamente a través dos representantes lexítimos da vontade popular.
Mildred Dresselhaus
Mildred Dresselhaus, nada en Brooklyn (Estados Unidos) o 11 de novembro de 1930 e finada o 20 de febreiro de 2017, foi unha física e nanotecnóloga estadounidense coñecida como a "raíña da ciencia do carbono", foi a primeira catedrática e catedrática emérita de Física e enxeñaría eléctrica do Instituto de Tecnoloxía de Massachusetts. Dresselhaus obtivo numerosos premios que inclúen a Medalla Presidencial da Liberdade, a Medalla Nacional de Ciencia, o Premio Enrico Fermi e o Premio Vannevar Bush.
Primeiros anos e educación
Mildred Spiewak era a filla de Ethel (Teichtheil) e Meyer Spiewak, inmigrantes polacos xudeus.
Criada no Bronx, graduouse no Hunter College High School. Obtivo a súa licenciatura polo Hunter College en Nova York en 1951, e por consello da futura premio Nobel Rosalyn Yalow continou os seus estudos de física. Realizou estudos de posgrao na Universidade de Cambridge cunha Bolsa Fulbright e na Universidade de Harvard. Conseguiu o seu doutoramento na Universidade de Chicago en 1958, onde estudou baixo o a dirección do premio Nobel Enrico Fermi. Pasou logo dous anos na Universidade Cornell antes de trasladarse ao Laboratorio Lincoln como empregada. Converteuse en profesora visitante do MIT en 1967, en profesora titular en 1968, e en catedrática de Física en 1983. En 1985, converteuse na primeira muller seleccionada coa distinción máis alta do profesorado no MIT.
Carreira e legado
Dresselhaus recibiu a Medalla Nacional de Ciencia en 1990 en recoñecemento ao seu traballo sobre as propiedades electrónicas dos materiais e a promoción de oportunidades para mulleres en ciencia e enxeñaría. E en 2005 recibiu o 11º Premio Heinz na categoría de Tecnoloxía, Economía e Traballo. En 2008 recibiu a Medalla Oersted, e en 2015 a Medalla IEEE de Honra.
En 2014, recibiu a Medalla Presidencial da Liberdade.
Dresselhaus explorou o potencial dos nanotubos de carbono. Os seus máis de 1700 traballos na materia e a coautoría de oito libros merecéronlle o apoio de Raíña do Carbono.
Hai varias teorías físicas que reciben o nome de Dresselhaus. O modelo Hicks-Dresselhaus (L. D. Hicks e Dresselhaus). O modelo SFDD (Riichiro Saito, Mitsutaka Fujita, Xene Dresselhaus, e Mildred Dresselhaus) que foi o primeiro en predicir as estruturas de banda dos nanotubos de carbono. O efecto Rashba-Dresselhaus refírese á interacción orbito-xiratoria modelada por Gene Dresselhaus, o marido de Mildred Dresselhaus.
Na cultura popular
En 2017 Dresselhaus apareceu nun anuncio para a campaña de General Electric co fin de conseguir 20 000 mulleres en STEM para 2020.
Shūkan Shōnen Jump
Shūkan Shōnen Jump (週刊少年ジャンプ) ou Weekly Shonen Jump (en inglés), é unha revista antolóxica semanal de manga orientada a unha demografía shōnen, publicada pola editorial Shūeisha como parte da liña de revistas Jump.
É actualmente a máis popular do Xapón, ademais de ser a revista de manga máis recoñecida no mundo, cunha circulación de aproximadamente 5 millóns de exemplares por semana. Nela publicáronse moitas obras que posteriormente terían moito éxito no formato tankōbon (tomos de 200 páxinas). As historias adoitan ter moita acción e aventura, e normalmente os seus protagonistas son mozos novos con habilidades especiais. A pesar de que o número de exemplares descendeu cos anos.
Non só se publica no Xapón, senón que tamén chegou aos Estados Unidos, Canadá, Alemaña (a este último país co título de "Banzai!"), e Suecia. Mesmo que a revista non se venda en países como a Corea do Sur, Hong Kong, Taiwán, a China e a Tailandia, os títulos de manga de Shūkan Shōnen Jump tradúcense e distribúense nos devanditos países.
Historia
A revista Shūkan Shōnen Jump foi lanzada o 2 de xullo de 1968 para competir con revistas semanais xa populares como a Shūkan Shōnen Magazine de Kōdansha e a Shūkan Shōnen Sunday de Shōgakukan.
A revista foi orixinalmente unha publicación irmá ao Shōnen Book. Antes da edición 20, a Shōnen Jump era unha revista quincenal pero cando o Shōnen Book cesou a súa publicación en 1969, a revista pasou a ter unha periodicidade semanal. Unha nova revista creouse para ocupar o lugar do Shōnen Book, a Gekkan Shōnen Jump, a cal igual cesaría a súa publicación en 2007 e sería substituída por Jump Square.
Durante os anos 80 e a principios dos anos noventa foi a revista shōnen máis vendida, ata que en 1995 series populares como Dragon Ball de Akira Toriyama e Eū Eū Hakusho de Yoshihiro Togashi finalizaron e as vendas da Jump caeron, facendo que en outubro de 1997 a Shūkan Shōnen Magazine proclamásese a revista máis vendida.
En 2002 a Jump recuperou os seus números de circulación contra a Magazine mais aínda así as súas vendas son bastante rifadas.
Debido ao terremoto e tsunami de 2011, o envío da 15ª edición de 2011 atrasouse nalgunhas zonas do Xapón. En resposta, Shueisha publicou a serie incluída nesta cuestión de forma gratuíta no seu sitio web do 23 de marzo ao 27 de abril.
O 11 de xullo de 2013, o Grupo Bandai Namco abriu un parque de atraccións temático ao redor da serie Shūkan Shōnen Jump. Titulado J-World Tokyo, atópase no terceiro piso do Sunshine City Mundial importación Mart Building en Ikebukuro e ten 1.52 acres. Na celebración do cuadraxésimo quinto aniversario da revista en 2013, Shueisha comezou un concurso onde calquera persoa pode presentar mangas en tres idiomas diferentes; xaponés, inglés e chinés.
No seu punto máis alto a mediados da década de 1990, a Shūkan Shōnen Jump tiña unha circulación regular de máis de 6 millóns de exemplares. Nos últimos anos, porén, a súa circulación baixou para menos de tres millóns.
Akamaru Jump
Akamaru Jump (赤マルジャンプ) é unha das moitas revistas de manga da editorial xaponesa Shūeisha. Á marxe das publicacións do semanario Shōnen Jump, esta revista serve á editorial para publicar principalmente historias autoconclusivas, a miúdo capítulos piloto para testar a reacción do público antes da súa publicación masiva e regular nunha das variantes da revista Shōnen Jump. Aquí pódense atopar tamén historias curtas relacionadas con algún manga que xa estea a ser publicado regularmente polo grupo Jump Cómics, pero que non inflúe na trama principal da serie en cuestión.
A publicación do Akamaru Jump prodúcese habitualmente nas semanas nas que o Shōnen Jump "se toma un respiro", que adoitan ser tres por ano (o número de inverno coincide coas vacacións de fin de ano, o de primavera e o de verán ao final das vacacións festivais xaponesas).
O nome "Akamaru Jump" creouse en 1996. Anteriormente, estes suplementos chamábanse simplemente Winter Special, Spring Special e Summer Special. Algunhas series de cultivado éxito como Naruto, Ichigo 100%, One Piece, Bobobo ou Death Note comezaron as súas andadas como capítulos piloto nesta revista.
Actualmente en publicación
A continuación móstrase unha lista dos mangas que actualmente son publicados na revista
Shonen Jump
Shonen Jump, publicado en América do Norte por Viz Media, debutou en novembro de 2002, con data de portada en xaneiro do ano seguinte. Aínda que se baseaena Shūkan Shōnen Jump, adaptase ao idioma Inglés como Shonen Jump para os lectores ingleses e americanos ee é publicada ensualmente, no canto de semanalmente. A Shonen Jump suspendeuse en abril de 2012, en favor do seu sucesor dixital, Weakly Jump Alpha.
Weekly Shonen Jump Alpha
É o sucesor de Viz Media a antoloxía de impresión mensual Shonen Jump, que é publicada simultaneamente coas edicións xaponesas da Shūkan Shonen Jump, en parte para combater a pirataría do sector de mangas a través de contrabando escalado en servizos. Comezou a súa serialización o 30 de xaneiro de 2012 como a Weekly Shonen Jump Alpha cunha formación de seis títulos e novas cuestións publicados en liña dúas semanas despois da liberación xaponesa, pero despois dun ano ampliouse a doce series en curso, e o 21 de xaneiro de 2013 someteuse a un redeseño de identidade e a transición á publicación simultánea co Xapón.
Banzai!
Banzai! Foi unha versión en lingua alemá da Shūkan Shonen Jump, publicada por Carlsen Verlag desde 2001 até decembro de 2005, antes de ser cancelada. Ademais das series de manga da Shūkan Shonen Jump, a revista tamén incluíu cómics orixinais con influencia manga en lingua alemá. A revista competiu como unha publicación irmá a unha antoloxía shōjo chamada Daisuki. Tivo unha tirada de 140.000 exemplares.
Remen Shaonian Top
Remen Shaonian Top (熱門少年TOP) foi a primeira versión en chinés semanal da Shūkan Shonen Jump, publicado en Taiwan por Dá Ran Publishing. Na década de 1990 Dá Ran foi á quebra e a revista tivo que finalizar a publicación. Remen Shaonian Top serializou manga como Yu-Gi-Oh!, Tottemo! Luckyman, Hikaru non Go, entre outros.
Formosa Youth
Algunhas series como One Piece e Hikaru non Go publicáronse por primeira vez na revista Manhua Remen Shaonian Top (Instalacións de 少年TOP) por Dá Ran Publishing, pero cando esta última crebou as series foron trasladadas a Formosa.
C-Kids
C-Kids (ซี คิด ส์Ver Kit) é a versión en idioma tailandés da Shūkan Shonen Jump publicado por Siam Inter Cómics. C-Kids publica varias series da Shūkan Shonen Jump como One Piece, Gintama xunto con moitos manga-cómics orixinais influídos desde a división de Cartoon Thai Studio como EXEcutional.
Boom
Boom (บูม) é outra versión en idioma tailandés da Shūkan Shonen Jump publicado por Nación Edutainment. Boom publicou varias mangas de Shūkan Shonen Jump como Naruto, Death Note, xunto con moitos cómics manga con influencias orixinais de fábrica como Meed THII Sib-Sam e Apaimanee Saga.
Shonen Jump (Suecia)
En novembro de 2004, Manga Medios comezou a publicación en idioma sueco dunha versión da Shūkan Shonen Jump en Suecia, chamada Shonen Jump como unha publicación irmá das súas revistas existentes Manga Mania e Shojo Stars. A revista inclúe capítulos de varios títulos populares da Shūkan Shōnen Jump inclusive Bleach, Naruto, Shaman King, e Yu-Gi-Oh!. En novembro de 2007, despois de 37 números publicados, cesou a distribución da revista. Tivo unha venda de 30.000 exemplares.
Shonen Jump (Noruega)
Edición en idioma noruegués da Shūkan Shōnen Jump, comezou a publicarse en Noruega en marzo de 2005. Publicado por Schibsted Forlagene, a edición norueguesa era unha tradución directa da versión sueca da revista Bonnier, que contén as mesmas series e títulos. Cando esta perdeu a licenza para a Shūkan Shonen Jump, a versión norueguesa tamén deixou de publicarse, co derradeiro número publicado o 26 de febreiro de 2007. Tamén crearon dous selos editoriais de libros de curta vida: "En Bok Fra Shonen Jump" (un libro de Shonen Jump) para os libros de perfil e "Dragon Ball Ekstra" (Dragon Ball Extra) unha liña específica para a manga escrito por Akira Toriyama. Tamén foi lanzado un filme baseado no anime de Dragon Ball Z baixo a impronta de "TV Anime Cómic".
Recepción
En 1982, a Shūkan Shonen Jump tivo 2.55 millóns de exemplares vendidos. En 1995, o número aumentou a 6.53 millóns. O editor xefe da revista, Masahiko Ibaraki cre que tal explosión na venda da revista foi debido aos éxitos de despacho de billetes Dragon Ball, Slam Dunk, entre outros. Pero en 1998 foi a primeira vez en 24 anos que a Shūkan Shonen Jump perdeu como a máis vendida revista shōnen de manga (con 4,15 millóns de copias vendidas), cedendo o primeiro lugar á Shūkan Shonen Magazine (con 4,45 millóns), quen no seu momento tamén ocupara este lugar na década de 1970.