cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Distribución de Cauchy
Propiedades
A distribución de Cauchy é un exemplo dunha distribución que non ten momentos definidos. A súa moda e a súa mediana están ben definidas e son ambas iguais a x0.
Escola Universitaria Politécnica de Ferrol
Historia
En xaneiro do 1990 a Escola de Serantes, co total do seu profesorado, foi transferida por Decreto da Xunta de Galicia á Universidade da Coruña. Ata entón a Escola dependía da Universidade de Santiago de Compostela.
Distribución de Cauchy
Propiedades
Cando U e V son dúas variables aleatorias independendentes e normalmente distribuídas con media igual a 0 e varianza igual a 1, entón a razón U/V segue a distribución estándar de Cauchy.
Death Valley
miniatura|dereita O Death Valley é unha conca situada ao sueste de California, nos Estados Unidos, que constitúe parte do deserto de Mojave e unha pequena parte do deserto de Sonora. É a parte máis baixa, quente e seca de Norteamérica, tendo preto de 225 quilómetros de lonxitude e de 8 a 24 km de largura.
Escola Universitaria Politécnica de Ferrol
Historia
Desde entón e ata estes días realizáronse diversas ampliacións, modificacións e melloras no Centro fundamentalmente para dar capacidade ás novas demandas de laboratorios e espazo para o alumnado. Transformouse o ximnasio en aula magna, melloras nas instalacións de tódolos departamentos, a ampliación de aulas e despachos na zona do corredor entre o edificio central e a zona de obradoiros, o pintado e subdivisión da zona de obradoiros, creación das aulas CAD, aula NET e distintos laboratorios de Electricidade e Electrónica, instalación do servizo contraincendios ou escaleiras de emerxencia. Mellora de todo o mobiliario das aulas, ampliación da biblioteca e a cafetería, servizo de reprografía e salón de actos.
Distribución de Cauchy
Propiedades
Se X1, …, Xn son variables aleatorias, independentes e identicamente distribuídas, cada unha cunha distribución de Cauchy, entón a media da mostra ten a mesma distribución Cauchy estándar (a media da mostra, que non está afectada polos valores extremos, pode ser empregada como medida da tendencia central). Para comprobar que isto é certo calcúlase a función característica da media da mostra:
Escola Universitaria Politécnica de Ferrol
Historia
En 1993 créase no Campus de Esteiro a Escola Politécnica Superior primeiro para impartir estudos para enxeñeiro naval e máis tarde tamén de enxeñeiro industrial.
Skaði
Na mitoloxía nórdica, Skaði (transcrito o inglés en ocasións como Skadi, Skade ou Skathi) era unha xigante e deusa asociada coa caza con arco, o esquí, o inverno e as montañas. Skaði aparece na Edda poética, compilada no século XIII dende fontes tradicionais, así como na Edda prosaica e na saga Heimskringla, escritas no século XIII por Snorri Sturluson, e en diversas obras dos escaldos.
Distribución de Cauchy
Propiedades
onde é a media da mostra. Este exemplo serve para demostrar que a hipótese da varianza finita no teorema central do límite non pode ser eliminada, ao igual que a hipótese da esperanza finita na lei dos grandes números. É tamén un exemplo dunha versión máis xeneralizada do teorema central do límite que é característica de todas as distribucións asimétricas alpha-estables de Lévy, das que a distribución de Cauchy é un caso especial.
Skaði
En tódalas fontes Skaði é a filla do falecido Þjazi, e Skaði casa co deus Njörðr como parte da compensación recibida polo feito de que os deuses matasen o seu pai Þjazi. Na saga Heimskringla cóntase como Skaði sepárase de Njörðr e casa posteriormente co deus Odín, co que ten múltiples fillos. Tanto na Edda poética como na Edda prosaica Skaði descríbese como a responsable de colocar a serpe que verte veleno por riba do capturado Loki. Existen tamén referencias a Skaði baixo os nomes alternativos de Öndurguð 'deusa do esquí' e Öndurdís 'dama do esquí'.
Distribución de Cauchy
Propiedades
A distribución de Cauchy é unha función de distribución infinitamente divisible. É tamén unha distribución estritamente estable.
Skaði
A etimoloxía do nome Skaði é incerta, pero segundo algúns investigadores podería estar conectada coa forma orixinal de Escandinavia. Algúns nomes de lugares en Escandinavia, particularmente en Suecia, fan referencia a Skaði. Varios investigadores teorizaron tamén sobre unha potencial conexión entre Skaði e o deus Ullr, así como unha relación particular co jötunn Loki. Skaði tamén inspirou diversas obras de arte e representacións, particularmente a finais do século XIX e comezos do século XX.
Distribución de Cauchy
Propiedades
A distribución de Cauchy coincide coa distribución t de Student cun grao de liberdade.
Skaði
Etimoloxía
O nome Skaði en nórdico antigo, xunto con Sca(n)dinavia e Skáney, podería estar relacionado co gótico skadus, co inglés antigo sceadu, co saxón antigo scado e co antigo alto alemán scato. Segundo John McKinnell, esta etimoloxía suxire que Skaði podería ter sido unha personificación da rexión xeográfica de Escandinavia e estar asociada co inframundo.
Por outra banda, Georges Dumézil non concorda coa noción de que Scadin-avia signifique etimoloxicamente 'a illa da deusa Skaði'. Dumézil indica que o primeiro elemento Scadin podería ter unha conexión coa 'escuridade' ou outro significado descoñecido. Tamén indica que é o nome Skaði o que deriva do nome da rexión xeográfica, facendo un paralelismo co caso da deusa irlandesa Ériu, da que di que o seu nome provén de Irlanda no lugar de provir o nome do territorio do da deusa.
Outra alternativa proposta é que o nome Skaði pode estar conectado co substantivo en nórdico antigo skaði 'dano', fonte do islandés e feroés skaði 'dano' e coétimo do termo obsoleto en inglés scathe, que sobrevive nos termos tamén en inglés unscathed 'ileso' e scathing 'feroz, cruel'.
Atestacións
Skaði aparece en varios poemas da Edda poética, en dous libros da Edda prosaica e un libro da saga Heimskringla.
Edda poética
No poema Grímnismál o deus Odín (disfrazado como Grímnir) revélalle a Agnarr a existencia de doce lugares. Menciona o lugar Þrymheimr no sexto lugar nunha única estrofa. Nesta estrofa Odín revela con detalle que o jötunn Þjazi vivía nese lugar, e que agora faino a súa filla Skaði. Odín describe Þrymheimr como un lugar de "tribunais antigos" e refírese a Skaði como "a brillante noiva dos deuses". Na introdución en prosa do poema Skírnismál, o deus Frey séntese co corazón roto por mor dunha muller, a jötunn Gerðr, que viu en Jotunheim. O deus Njord pídelle a Skírnir, servente de Freyr, que vaia falar con el, e na primeira estrofa do poema Skaði dille tamén a Skírnir que lle pregunte a Freyr por que está tan molesto.
Na sección en prosa ó final de Lokasenna, os deuses atrapan a Loki e átano coas entrañas do seu fillo Nari, e converten o seu fillo Narfi nun lobo. Skaði coloca unha serpe velenosa sobre a cara de Loki. Segundo vai caendo o veleno da serpe, Sigyn, a muller de Loki, ten que recollelo cunha almofía e vaciala cando se enche. Entón, cando ela retira a almofía e o veleno corre pola cara de Loki, este retórcese de furia chegando ó punto de provocar terremotos.
No poema Hyndluljóð, a jötunn Hyndla cóntalle á deusa Freia varias xenealoxías mitolóxicas. Nunha estrofa, Hyndla indica que Þjazi "amaba disparar [con arco]" e que Skaði era a súa filla.
Edda prosaica
Na Edda prosaica Skaði aparece en dous libros: Gylfaginning e Skáldskaparmál.
Gylfaginning
No capítulo 23 do libro Gylfaginning, Hár detalla que a muller de Njord é Skaði, que é a filla do jötunn Þjazi, e contan unha historia que inclúe ámbolos dous. Hár conta que Skaði quería vivir no fogar do seu pai, chamado Þrymheimr, pero Njord quería vivir máis preto do mar. Subsecuentemente, os dous chegaron a un acordo no que pasarían nove noites en Þrymheimr e as tres seguintes no fogar costeiro de Njord en Nóatún (ou nove invernos en Þrymheimr e outros nove en Nóatún segundo o manuscrito Codex Regius). Porén, cando Njord volve das montañas cara a Nóatún, di: miniatura|Njörd's desire of the Sea (1908), de [[W. G. Collingwood]] miniatura|Skadi's longing for the Mountains (1908), de W. G. Collingwood
Skaði respóndelle:
As fontes destas estrofas non se fornecen na Edda prosaica nin noutro escrito. Hár indica que posteriormente Skaði volve ás montañas a vivir en Þrymheimr, movéndose sobre esquís, levando un arco e cazando animais. Hár ademais indica que tamén se fai referencia a Skaði como Öndurgud 'deusa do esquí' ou Öndurdis 'dama do esquí', citando unha estrofa do poema Grímnismál da Edda poética. No seguinte capítulo Hár indica que Njörðr "tivo dous fillos tras isto: Frey e Freia", pero non se indica o nome da nai.
Ó final do capítulo 51 de Gylfaginning, Hár describe como os deuses prenden a Loki, e como Skaði ata unha serpe velenosa sobre el, para que o veleno caia pola súa cara. A muller de Loki, Sigyn, séntase ó seu carón cunha pota para recoller o veleno, pero cando esta se enche e o veleno cae na cara de Loki, este retórcese de extrema dor provocando un tremor.
Skáldskaparmál
No capítulo 56 do libro Skáldskaparmál, Bragi cóntalle a Ægir como os deuses mataron a Þjazi, e como a súa filla Skaði colleu un helmo, unha cota de malla e "tódalas armas de guerra" e viaxou ata Asgard, o fogar dos deuses. Cando chegou os deuses quixeron reparar o dano causado e ofrecéronlle unha compensación. Skaði ofreceulles os termos do acordo, e os deuses acordaron que Skaði podería escoller un marido de entre eles, coa condición de que Skaði debería escoller o seu marido mirando só para os pés. Skaði viu un par de pés que lle pareceron particularmente atrativos e dixo: "Escollo a ese; hai poucas cousas feas en Baldr". Mais o dono dos pés que ela escolleu resultou ser finalmente Njord.
Skaði incluíu nas súas condicións que os deuses deberían facer algo que ela consideraba imposible para eles: facela rir. Para isto, Loki atou un extremo dunha corda á barba dunha cabra e o outro a un dos seus testículos. A cabra e Loki tiraron o un do outro mentres gritaban. Loki deixouse caer entón no regazo de Skaði e ela ríuse, completando así esa parte do acordo. Finalmente, como compensación para Skaði, Odín colleu os ollos de Þjazi e lanzounos cara ó ceo, converténdose así en dúas estrelas.
Máis adiante en Skáldskaparmál cítase unha obra do escaldo Þórðr Sjáreksson. Este poema fai referencia a Skaði como "a sabia noiva-deusa" e indica que "non podía amar o Vanir". Un texto baixo a cita clarifica que esta é unha referencia a que Skaði deixa a Njord. No capítulo 16 danse varios nomes para Loki, incluíndo o de "adversario de Heimdall e Skadi". No capítulo 22, Skaði esá referenciada no poema do século X Haustlöng, e no capítulo 23 o escaldo Bragi Boddason refírese a Þjazi como o "pai da dama do esquí". No capítulo 32 Skaði aparece nomeada entre as seis deusas que asisten a unha festa organizada por Ægir, e finalmente no capítulo 75 inclúese nunha lista de 27 nomes ásynjur.
Heimskringla
No capítulo 8 da saga Ynglinga do libro Heimskringla, Skaði aparece nun reconto que detalla como Skaði estaba casada con Njord pero que non quería ter relacións sexuais con el, e que posteriormente Skaði casou con Odín, co que tivo "moitos fillos". Só se fornece un dos nomes destes fillos, o de Sæmingr, un rei de Noruega. O escaldo Eyvindr skáldaspillir presenta dúas estrofas como referencia. Na primeira delas descríbese a Skaði como unha jötunn e unha "dama xusta". A segunda estrofa está incompleta, e di o seguinte:
Lee Hollander explica que "osos do mar" é un kenning para "rochas", e indica que esta estrofa incompleta refírese sen lugar a dúbidas a Skaði como unha "moradora das rochas" en conexión coa súa asociación coas montañas e o esquí.
Saga Völsunga
Outra figura co nome de Skaði aparece no primeiro capítulo da Saga Völsunga. Aquí Skaði é de xénero masculino e é o dono dun thrall chamado Breði. Sigi, un dos fillos de Odín, vai cazar un día de inverno xunto a este thrall. Os dous pasan o día de caza ata que chega a noite, e póñense a comparar as súas habilidades. Sigi dáse conta que o thrall capturou máis presas ca el, polo que o mata e soterra o seu cadáver baixo a neve.
O investigador Jesse Byock indica que a deusa Skaði tamén se asocia co inverno e coa caza, e que o episodio nesta saga que involucra o varón Skaði, a Sigi e a Breði tería a súa orixe noutro mito diferente de orixe descoñecida.
Outras
Segundo John Lindow o episodio en Gylfaginning no que se detallan as brincadeiras de Loki cunha cabra podería ter asociacións coa castración e algún tipo de ritual no que se procura facer rir a unha deusa. Lindow indica que Loki e Skaði semellan ter unha relación especial, dando como exemplo o feito de que sexa Skaði quen coloca a serpe sobre a cara de Loki en Lokasenna e Gylfaginning.
miniatura|Njörðr and Skaði on the way to Nóatún (1882), de [[Friedrich Wilhelm Heine]] Algúns estudosos propuxeron a existencia dunha conexión particular entre Ullr e Skaði, xa que ámbolos dous comparten unha asociación co esquí e que os lugares que fan referencia a estes dous deuses danse con maior frecuencia en Suecia. Por outra banda, Skaði podería ter potencialmente unha forma masculina, e como resultado algúns investigadores propuxeron a teoría de que Skaði foi orixinalmente unha deidade masculina.
Hilda Ellis Davidson indicou que o culto a esta deusa puido ter florecido en Hålogaland, unha provincia do norte de Noruega:
Influencia moderna
Existen diversas obras de arte modernas que representan a Skaði, incluíndo Skadi und Niurd (1883) de K. Ehrenberg e Skadi (1901) de E. Doepler d. J. Skaði aparece tamén no poema de A. Oehlenschläger de 1819 titulado Skades Giftermaal. Representacións Art déco de Ullr (1928) e Skaði (1929) aparecen nas cubertas da publicación anual sueca de esquí På Skidor, tanto esquiando coma suxeitando un arco. E. John B. Allen indicou que as deidades aparecen representadas de forma que "dan autoridade histórica a este o máis importante das publicacións suecas de esquí, que comezou a publicarse en 1893". Unha lúa de Saturno, Skathi, toma o seu nome da deusa, e o mons de Venus chamado Skadi recibe o seu nome tamén desta deusa.
O Coto, Sabaxáns, Mondariz
O Coto é un lugar da parroquia de Sabaxáns, no concello pontevedrés de Mondariz, na comarca do Condado. Tiña 34 habitantes no ano 2013 segundo datos do Instituto Galego de Estatística, dos cales eran 16 homes e 18 mulleres, o que supón unha diminución con relación ao ano 2000 cando tiña 48 habitantes.
Tomate de árbore
O tomate de árbore (Solanum betaceum) é un arbusto de 3 a 4 m de altura, con casca cinsenta e follaxe perenne, orixinario da Cordilleira dos Andes, no Perú e Colombia, Ecuador, Bolivia e a Arxentina.
O seu rango nativo non está resolto. As subpoboacións putativas bravas son pequenas, en áreas restrinxidas da Arxentina e de Bolivia. Cultívase na Cordilleira dos Andes, sur de Europa, África, Nova Zelandia. É imprescindíbel dispor de espécimes silvestres para a súa conservación, melloramento e estudo.
Non é un cultivo de Europa, mais comeza a aparecer nalgunhas hortas galegas e portuguesas de xeito illado, adaptándose ben. En Portugal recibe o nome de tomate inglês.
Descrición
Ten follas alternas, enteiras, nos extremos das pólas, con pecíolo robusto de 4 a 8 cm de lonxitude. O limbo presenta de 15 a 30 cm de lonxitude, con forma ovalada, acuminado, de cor verde escura, un pouco áspero ao tacto. As follas novas teñen unha fina pubescencia en ambas as dúas faces. A nerviación é marcada e sobresaliente. As flores son pequenas, de 1,3 a 1,5 cm de diámetro, de cor branco-rosáceo, dispostas en pequenos acios terminais. Teñen 5 pétalos e 5 estames amarelos. Florea en maio-xuño. O froito é unha baga ovoide de 4 a 8 cm x 3 a 5 cm, cun longo pedúnculo no que persiste o cáliz da flor. A pela é lisa, de cor vermello ou alaranxado na madureza, con estrías de cor máis clara. A polpa é zumarente, algo aceda, de cor laranxa, a vermella, con numerosas sementes. Os froitos son comestíbeis, podendo comerse crus directamente ou en ensaladas ou preferibelmente se cociñan para preparar zumes, doces e sobremesas. Fornecen ferro, potasio, magnesio, fósforo e vitaminas A, C e E.
Adaptacións e requirimentos climáticos
Medra en climas de bosque húmido montano con temperaturas entre os 13 e 24 °C, con pluviometría de 600 a 1500 mm anuais; entre os 800 e 2800 msnm. É moi sensíbel ás xadas, aos ventos e mais ás secas. Require solos francos areentos, con boa drenaxe, ricos en materia orgánica e responde ben á fertilización.
Usos
Os usos medicinais que se lle dan en Colombia e o Ecuador están relacionados coas afeccións de gorxa e gripe. O froito ou as follas, previamente quentadas, aplícanse en forma tópica contra as anxinas (inflamación de amígdalas) especialmente. Para a gripe, cómpre consumir o froito fresco en xaxún. Sábese que o froito posúe alto contido de ácido ascórbico. Outra propiedade atribuída é como remedio de problemas hepáticos en Xamaica e Bolivia. En Venezuela utilízase este froito para elevar a hemoglobina, no tratamento da anemia. No Ecuador e outros países utilízase o froito para realizar zumes de froita, pódese utilizar cociñado ou non. Adoita realizarse mollo de pemento do mesmo xeito con este froito.
Multiplicación e cultivo
Multiplícase por sementes, que xermolan con moita facilidade. Medra axiña, dando froitos ao ano da sementeira e continuamente durante 48 meses. Recoméndase cultivalo en clima frío a 1400-2400msnm.
Os principais produtores son Portugal, Colombia, Brasil, Nova Zelandia, Kenya, Suráfrica, California, India e Sri Lanka. No Brasil, a froita cultívase en quintais, principalmente nos estados da Bahia, de Minas Gerais e de São Paulo. Na Bahia recibe o nome de "tomatão" e en São Paulo de "tomate francês". Na rexión sur de Minas Gerais é popularmente coñecida como "tomate de árvore" ou "sangue de boi". No Paraná outro nome que recibe é o de "tomate japonês". En Portugal tamén é coñecida como "tomate inglês".
Sociedade de Montaña Ártabros
miniatura|Sede da Sociedade de Montaña Ártabros. A Sociedade de Montaña Ártabros é unha asociación galega adicada á práctica do montañismo. Forma parte da Federación Galega de Espeleoloxía.
Foi fundada en 1974 na cidade da Coruña. Tamén realiza actividades de excursionismo, espeleoloxía, tiro con arco e carreiras de orientación. A sociedade ten no seu local unha aula para conferencias e proxeccións, unha biblioteca, un rocódromo e unha sala de revelado fotográfico.
A Igrexa, Cabalar, A Capela
A Igrexa é un lugar na parroquia de Cabalar no concello da Capela, na comarca do Eume, na provincia da Coruña. No ano 2010 tiña 3 habitantes segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, deles 2 eran homes e 1 era muller.
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, o lugar da igrexa.
Pallares, San Cosme de Barreiros, Barreiros
Pallares é un lugar da parroquia de San Cosme de Barreiros no concello lugués de Barreiros na comarca da Mariña Oriental. Segundo o IGE, en 2011 tiña 3 habitantes (2 homes e 1 muller).
Sacofarinxiformes
miniatura|300px|Peixe pelicano (Eurypharynx pelecanoides) Os Sacofarinxiformes (Saccopharyngiformes) son unha orde de peixes teleósteos, dentro da superorde Superorde Elopomorfos (Elopomorpha). Comprende un pequeno número de especies abisais de estraño aspecto aínda que con certas semellanzas coas anguías.
Características
Perderon algúns ósos do cranio e do corpo. Carecer de escamas, aletas pélvicas e de vexiga natatoria. Teñen unhas mandíbulas proporcionalmente moi grandes, ata o punto de que algunhas especies son quen de consumir peixes de maior tamaño ca eles. A liña lateral non posúe poros senón uns grupos de túbulos.
Comen peixes, copépodos, camaróns e plancto. Utiliza a boca como unha rede, abréndoa mentres nada cara á presa e enviándoa enteira.
Clasificación
Divídese en catro familias:
Extinción do Triásico-Xurásico
A extinción do Triásico-Xurásico, extinción masiva do Triásico-Xurásico ou evento de extinción do Triásico-Xurásico foi un dos maiores episodios de extinción masiva do Fanerozoico que ocorreu na fronteira entre o Triásico e o Xurásico, hai 201,3 millóns de anos (Ma), que afectou profundamente á vida nos mares e na terra. No mar, unha clase enteira, a dos conodontos, e o 34% dos xéneros mariños despareceron. En terra, extinguíronse todos os arcosauros que nos eran crocodilomorfos (é dicir, Sphenosuchia e Crocodyliformes) nin Avemetatarsalia (é dicir, pterosauros e dinosauros), xunto con algúns dos restantes terápsidos e moitos dos grandes anfibios.
Efectos
Polo menos a metade das especies que se sabe que vivían na Terra naquel tempo desapareceron durante esta extinción en masa. Isto deixou vacantes moitos nichos ecolóxicos terrestres, permitindo que os dinosauros asumisen unha posición dominante durante o Xurásico. Este evento ocorreu nun espazo de tempo relativamente curto, de menos de 10 000 anos, e tivo lugar xusto antes de que a Panxea empezase a dividirse e separarse. Na área de Tübingen (Alemaña) encóntrase un leito de ósos do Triásico-Xurásico, que é característico deste límite.
A análise estatística das perdas de vida no mar nesa época suxiren que a dimiución en diversidade foi causada máis por un descenso na especiación que por un incremento nas extincións.
miniatura|center|400px|Rangos de familias de tetrápodos durante o Triásico e Xurásico temperán
Teorías actuais
Téñense suxerido varias explicacións para este episodio de extinción, pero todas teñen problemas sen resolver:
Neutralidade da rede
miniatura|dereita A neutralidade de rede é un principio proposto para as redes de banda larga de uso residencial, das que a internet é o paradigma. É, de calquera maneira, potencialmente aplicábel a todas as redes de comunicación, e describe cal debería ser o tratamento do tráfico que circula a través delas. Unha rede neutral é xa que logo aquela que está libre de restricións nas clases de equipamento a usar e no tocante aos modos de comunicación permitidos, é dicir, que non restrinxe o contido de sitios web e plataformas, e onde a comunicación non está irrazonabelmente degradada por outras comunicacións.
Julito Rodríguez
Julito Rodríguez, nado en Santurce, Porto Rico, o 5 de outubro de 1925 e finado o 27 de xullo de 2013, foi un cantante de boleros, guitarrista e compositor.
Traxectoria
Rodríguez interesouse pola música dende cativo. O seu pai animouno a estudar o violín e pronto, entrou a formar parte da Banda Hatuey, como substituto. Despois de trasladarse dentro da illa á localidade de Ponce, unha cidade localizada na costa meridional, montou a "Orquesta Hatuey de Ponce". Volveu a San Xoán en 1946 para estudar na Universidade de Porto Rico, uníndose á banda ROTC, dirixida por Rafael Alers. Contra 1947, Rodriguez atopou unha nova paixón musical na música de "trío". O seu primeiro "trío" foi "Los Romanceros". O grupo gozou dun éxito considerábel até 1950, cando Rodríguez decidiu unirse ao exército de Estados Unidos.
O Cruceiro, Sabaxáns, Mondariz
O Cruceiro é un lugar da parroquia de Sabaxáns, no concello pontevedrés de Mondariz, na comarca do Condado. Tiña 21 habitantes no ano 2013 segundo datos do Instituto Galego de Estatística, dos cales eran 8 homes e 13 mulleres, o que supón unha diminución con relación ao ano 2000 cando tiña 37 habitantes.
Uropodio
En zooloxía o termo uropodio, ás veces citado como urópodo, refírese a determinados apéndices do último segmento abdominal do corpo de numerosos crustáceos e dalgunhas larvas de certos insectos.
Etimoloxía
O termo urópodo é unha voz do Vocabulario Científico Internacional (que se adapta ás normas de cada idioma particular) formada polos elementos do latín científico uro- e -podo (sic), tirados das palabras do grego antigo οὐρά ourá, "cola" (de animal), e πούς, ποδός poús, podós, "pé", "perna", "pata", respectivamente.
Nos crustáceos
miniatura|upright=1.3|Urópodos de [[Nephrops norvegicus.]] Nos crustáceos malacostráceos os urópodos son cada un dos dous últimos apéndices abdominais, situados a continuación do pleon, dirixidos cara a atrás e diferentes dos pleópodos, de forma laminar na maioría dos grupos.
Función
O telson, xunto cos urópodos, presenta forma de abano, polo que denomina tamén abano caudal. En ocasións, os urópodos poden traballar en conxunto co telson, utilizando estes apéndices para axudar nos seus desprazamentos (natación), xa que cun movemento brusco do abdome, o telson e os urópodos, conseguen propulsarse rapidamente cara a atrás. Tamén se usan para a protección dos ovos da femia.
Nos cangrexos ermitáns, os urópodos serven como elementos de retención, e en case todos os braquiúros e nalgúns Lithodidae, os urópodos reabsórbense na idade adulta.
Formas
Os urópodos son tipicamente birrámeos (é dicir, están divididos en dúas partes chamandas ramas), e consisten basicamente nun pedúnculo que se divide en dúas ramas (endopodito e exopodito), unidos por unha sutura transversal coñecida como diérese. O exopodito adoita ser máis grande que o endopodito. miniatura|upright=1.3|Urópodos dun [[decápodo.]]
Os anfípodos xeralmente teñen tres pares de urópodos.
Na maioría dos Peracarida, Bathynellacea e Cumacea, os urópodos teñen forma de bastón.
Igrexa de San Salvador de Padróns
A igrexa de San Salvador de Padróns é a igrexa parroquial de Padróns no concello de Ponteareas.
Descrición
Da edificación antiga só se conservan algunhas seteiras nos muros sur e norte da ábsida e a fachada occidental cunha monumental portada do século XIII.
Uropodio
Formas
Os urópodos están formados por catro pezas:
Igrexa de San Salvador de Padróns
Descrición
A portada occidental é de gardapós axadrezado con tres amplas arquivoltas apuntadas, as dúas exteriores de finas mediacanas e a inferior de dúas filas de floróns.
O tímpano é liso e o lintel en que se apoia é soportado por mochetas con esculturas de anxos. Ten tres pares de columnas de fuste esvelto e monolítico con capiteis de finas follas terminadas en volutas.
Uropodio
Presenza na especies
Todos os decápodos (coa excepción da maioría dos braquiúros) presentan urópodos: a infraorde dos Palinura, a suborde dos Dendrobranchiata, a infraorde dos Stenopodidea, a infraorde dos Caridea, a infraorde dos Astacidea, a infraorde dos Thalassinidea, etc.
Nos insectos
Tamén reciben o nome de urópodo cada unha das dúas apófises caudais, semellantes a cercos, que aparecen no último segmento abdominal dalgunhas larvas de insectos, denominadas larvas oligopódicas.
BM Porriño
O Club Balonmano Porriño é un equipo de balonmán do concello pontevedrés do Porriño. Conta con 11 categorías, tanto femininas coma masculinas.
Igrexa de Santo Estevo de Cumiar
A igrexa de Santo Estevo de Cumiar é a igrexa parroquial de Cumiar ao leste do concello de Ponteareas, xunto a Mondariz. É un templo románico. Por unha inscrición sábese que a igrexa se edificou orixinalmente no século XII.
John Kenneth Galbraith
miniatura|dereita|John Kenneth.
John Kenneth Galbraith, nado en Ontario o 15 de outubro de 1908 e finado en Cambridge (Massachusetts) o 29 de abril de 2006) foi un economista estadounidense de orixe canadense.
ARitmar
miniatura|Logo. aRi[t]mar é un proxecto impulsado pola Escola Oficial de Idiomas de Santiago de Compostela para difundir a música e a poesía e aproximar a cultura e a lingua de Galiza e a lingua de Portugal. Comezou en 2016 e inclúe unha gala anual de entrega de premios. Outras entidades que se foron sumando a este proxecto foron o Conservatorio Profesional de Música de Santiago de Compostela, a Facultade de Filoloxía da Universidade de Santiago, as escolas oficiais de idiomas de Lugo e de Pontevedra e os centros de ensino secundario onde se imparte portugués como segunda lingua estranxeira. Conta tamén co apoio da Xunta de Galicia a través das secretarías xerais de Política Lingüística e de Cultura, a Deputación Provincial da Coruña, o Concello de Santiago de Compostela, o Agrupamento de Cooperación Territorial Galiza-Norte de Portugal e o Instituo Camões.
Igrexa de Santo Estevo de Cumiar
Descrición
Este templo está moi reformado, pero aínda que conserva a portada occidental e o arco triunfal refeito. A portada occidental ten dúas arquivoltas apuntadas planas e de aresta viva que apoian sobre columnas de capiteis vexetais sinxelos. Nesta portada hai unha inscrición que data a igrexa no ano 1184, aínda que é probable que se trate dunha primeira fase pois moitos dos elementos da igrexa parecen máis tardíos.
ARitmar
Música portuguesa
Premio especial do xurado á Embaixada da amizade galego-lusófona
Igrexa de Santo Estevo de Cumiar
Descrición
O arco triunfal é semicircular, pero moi irregular, probablemente por algunha reconstrución. Apoia en columnas entregas con capiteis moi deteriorados. No muro existe unha talla dun gran león moi esquemático coas catro patas dobradas cara adiante.
Corazón (programa de televisión)
Corazón é un programa de televisión emitido pola cadea española La 1 de Televisión Española. Foi estreado o 7 de xullo de 1997 e actualmente está presentado por Anne Igartiburu (de luns a venres) e Carolina Casado (os fins de semana).
Historia do programa
Corazón estreouse o 7 de xullo de 1997 como un programa de reportaxes dedicadas ao mundo do corazón. O formato estaba presentado inicialmente por Anne Igartiburu e emitíase de luns a venres antes da primeira edición do Telediario. Ademais, o nome do programa variaba segundo a estación do ano, recibindo os nomes de Corazón de Primavera, Corazón de Verano, Corazón de Otoño e Corazón de Invierno. Durante a ausencia da presentadora, Remedios Cervantes (1998), Yolanda Vázquez (1999-2000) e Alejandra Navas (2000-2007) asumían o cargo de presentadora suplente.
O 25 de agosto de 2008, o programa cambiou o seu nome por Corazón e modificou o seu estilo e decorados. Ademais, o 4 de xaneiro de 2010 o programa iniciou unha etapa trala súa fusión con Corazón, corazón, un programa de formato similar que se emitía en La 1 durante os fins de semana desde o 4 de xullo de 1993, presentado por Cristina García Ramos desde 1993 ata 2008 e por José Toledo desde 2008 ata 2009. Tamén, Carolina Casado presentou o programa na súa última etapa. Así, ambos programas pasaron a ser un baixo a denominación de Corazón, emitido todos os días en La 1 ás 14:30 horas e presentado por Anne Igartiburu (de luns a venres) e por Carolina Casado os sábados e domingos.
Desde o 29 de xuño ata o 3 de setembro de 2012, todos os programas de produción propia de La 1 sufriron un paro, entre eles Corazón, aproveitando a emisión dos Xogos Olímpicos de 2012, debido á crise económica que atravesaba neses momentos o grupo RTVE. No entanto, o programa continuou a súa emisión durante os fins de semana con Carolina Casado.
Tralo paro estival, Corazón volveu a La 1 no seu horario habitual, aínda que esta vez presentado na súa edición de luns a venres por Elena S. Sánchez. Este feito debeuse a que Anne Igartiburu pasou a presentar +Gente, o magazine vespertino da cadea de Televisión Española. A edición da fin de semana continuou sendo presentada por Carolina Casado.
O 25 de abril de 2013, TVE anunciou que a presentadora Anne Igartiburu volvería presentar de novo o programa desde o 20 de maio, trala cancelación de +Gente. Así mesmo, confirmouse que Elena S. Sánchez comezaría unha nova andadura nas tardes de La 1 cun programa de características similares. Finalmente, La 1 dobrou as emisións de Corazón, sendo Anne Igartiburu a presentadora da edición das 14:30 horas e Elena S. Sánchez a encargada da edición das 20:20 horas. Do mesmo xeito, Carolina Casado continuou á fronte da edición emitida os fins de semana ás 14:30 horas, ademais de substituír a Anne e Elena en caso de ausencia destas.
Finalmente, tras non convencer aos directivos da cadea as audiencias que foi obtendo, a segunda edición do programa foi cancelada. Deste modo, Elena S. Sánchez tivo que abandonar o programa, pero pronto lle encargaron a presentación de Cine de barrio como substituta de Concha Velasco a causa da súa enfermidade.
Formato
O programa compaxina reportaxes sobre o mundo do corazón, sociedade, sucesos de actualidade, estreas, inauguracións e outros eventos destacados. A presentadora é a encargada de dar paso a estas reportaxes e a comentalas. O obxectivo do programa é informar e o ton empregado pola súa presentadora pretende afastarse do sensacionalismo que achaca a outros programas de televisión.
Gavilanes (serie de televisión)
Gavilanes é unha telenovela española producida por Gestmusic Endemol para Antena 3 e que foi emitida entre o 19 de abril de 2010 e o 22 de febreiro de 2011. É unha adaptación para o público español da telenovela colombiana Paixón de gabiáns polo que consecuentemente, os personaxes orixinais foron modificados e os seus perfís reescritos para a audiencia española. Conta con 26 capítulos repartidos en dúas tempadas.
Samil, Navia, Vigo
Samil é un lugar da parroquia de Navia, no concello pontevedrés de Vigo, na comarca de Vigo. Segundo o IGE, en 2022 tiña 181 habitantes (80 homes e 101 mulleres).
Gavilanes (serie de televisión)
Argumento
A historia desta serie vira ao redor dos irmáns Reyes, Juan (Rodolfo Sancho), Óscar (Roger Berruezo) e Frank (Alejandro Albarracín), quen xuran vingar a morte da súa irmá, o que lles leva a instalarse como traballadores na mansión da familia Elizondo. O profundo odio comeza a cambiar cando os irmáns Reyes intégranse na vida da familia Elizondo. Xurdirán amores, enredos e intrigas, que presidirán o desenvolvemento da serie.
Samil, Navia, Vigo
Nel sitúase a praia de Samil.
Rogelio Cenalmor Ramos
Rogelio Cenalmor Ramos, nado en Ferrol en 1921 e finado na mesma cidade o 24 de decembro de 1990, foi un avogado e político galego.
Traxectoria
Foi procurador en Cortes elixido en representación dos Municipios da provincia da Coruña (1961-1964). En 1963 foi designado alcalde de Ferrol. Permaneceu no cargo até 1974. Foi candidato ao Senado por Alianza Popular nas eleccións xerais de 1977.
651
Outros
Historia ano a ano
Oleg Grigorievich Makarov
Oleg Grigorievich Makarov, nado en Udomlya o 6 de xaneiro de 1933 e finado o 28 de maio de 2003, foi un astronauta soviético que formou parte das misións Soiuz 12, Soiuz 27 e Soiuz T-3, así como da misión fallada Soiuz 18-1.
Traxectoria
Makarov graduouse en enxeñaría civil na Escola Técnica Superior Bauman de Moscova en 1980. Traballou no desenvolvemento da nave Vostok.
Entrou como cosmonauta en 1966, participando nas misións Soiuz 12, Soiuz 27 e Soiuz T-3. Pasou un total de 20,74 días no espazo. A partir de 1986 traballou como enxeñeiro en NPO Energia no desenvolvemento de estacións espaciais. Faleceu en Moscova o 28 de maio de 2003.
Pegasus (satélites)
miniatura|Representación dun satélite Pegasus. Pegasus foi unha serie de tres satélites da NASA lanzados para investigar a abundancia de micrometeoritos preto da Terra.
Características
Os satélites Pegasus tiñan como misión estudar a abundancia de micrometeoritos no rango de masas de 10-4 a 10-7 gramos na rexión próxima á Terra. Cada satélite, lanzado mediante un Saturno I, consistía nunha etapa Saturno IV con dous grandes paneis despregables sensibles á penetración. Os paneis, despregados, tiñan unhas dimensións totais de 29,3 m de lonxitude por 4,3 m de alto. A masa total de cada satélite era de 10.500 kg e todos se lanzaron durante 1965.
Coche
O termo coche pode referirse a:
O Machuco, Cabalar, A Capela
O Machuco é un lugar na parroquia de Cabalar no concello da Capela, na comarca do Eume, na provincia da Coruña. No ano 2010 tiña 4 habitantes segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, deles 2 eran homes e 2 eran mulleres.
662
Véxase tamén
Historia ano a ano
Arzúa
Arzúa é un concello da provincia da Coruña, pertencente á comarca de Arzúa. Segundo o IGE en 2018 tiña 6053 habitantes. O seu xentilicio (véxase no Galizionario) é «».
Xeografía
Limita cos concellos de Boimorto, Melide, Santiso, Vila de Cruces (provincia de Pontevedra), Touro, O Pino e Frades.
Toponimia
Arzúa foi confundida coa cidade de Araduca, poboada por galaicos brácaros e situada preto do actual Porto, citada por Tolomeo na súa Xeografía do século II despois da era actual. Segundo Manuel C. Díaz y Díaz o topónimo tería orixe latina: argia, -mato-. En galego arxe, é palabra moi común na zona de Arzúa, Boimorto, Touro e Santiso, de certa profusión no noroeste peninsular do século VII. A orixe do actual nome de Arzúa estaría en argiola, zona máis ou menos extensa dominada por toxos, xestas, silveiras e carrasco. A forma máis antiga do nome de Arzúa sería Arçúa,(Arxúa en galego actual) co tempo castelanizaríase polo actual Arzúa. Segundo Fernández López, Arzúa viría de A-Re-Sua ou aream sudam ("espazo soleado"), Ara-súa. Asentamento romano agrícola, leira en renda ou propiedade ben orientada ao sol que medraría vinculada ao Camiño Primitivo ou á Vía XIX.
Etnografía
É tradición que as campás da igrexa de Santa María de Rendal, parroquia de Arzúa, posúen poderes curativos e son capaces de curar a dor de moas se os que a sufrían tanxían as campás collendo cos dentes o cabo do badalo o Sábado de Gloria. Tamén son curativas as augas da fonte de San Lourenso de Brandeso, noutrora moi nomeadas, estando indicadas para enfermidades da pel e úlceras crónicas.
Festas e celebracións
A parte de feiras, no concello existen outras datas sinaladas que levan parella unha conmemoración, tal é o caso do Día das Letras Galegas, o Día da Galiza mártir ou o Día do Libro. En diferentes parroquias de Arzúa existen outras festas a destacar, como son:
Outras celebracións son as tradicionais festas e romarías que se reparten durante todo o ano por tódolos currunchos das terras arzuás:
Gastronomía
Arzúa posúe unha denominación de orixe dos seus queixos Arzúa-Ulloa, un dos máis representativos de Galicia. Todos os anos, o primeiro domingo de marzo faise a festa do queixo.
Lugares de Arzúa
Para unha lista completa de todos os lugares do concello de Arzúa vexa: Lugares de Arzúa.
Camilo Carrero Lorenzo
Roque Camilo Carrero Lorenzo, nado en Camposancos (A Guarda) o 16 de agosto de 1884 e finado en Tui o 9 de decembro de 1936, foi un político galego.
Traxectoria
Veciño de Camposancos. Estivo emigrado na República Dominicana, traballou en Santo Domingo na firma Munne e despois fundou a sociedade García & Carrero e máis tarde asociosuse con Vega, Pérez & Company. Retornou á Guarda en 1930 e construíu a Casa das Torres. Coa proclamación da Segunda República foi nomeado segundo tenente de alcalde da xestora municipal. Militou no PSOE, foi presidente da Casa do pobo e concelleiro e tenente alcalde da Guarda. Logo do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi detido. Xulgado en Vigo por rebelión militar, foi condenado a pena de morte. Foi executado en Tui, na explanada traseira do edificio do Instituto o 9 de decembro de 1936 con Brasilino Álvarez Sobrino, Juliano Díez Álvarez, Adelaido Barredo Sueiro, Manuel Vicente Portela, Francisco Lloret Gándara, Antonio Rodríguez Rodríguez, Francisco Fandiño Piñeiro, Venancio Cibeira Rodríguez e Manuel Gómez Besada.
Ermelo, Sabaxáns, Mondariz
Ermelo é un lugar da parroquia de Sabaxáns, no concello pontevedrés de Mondariz, na comarca do Condado. Tiña 27 habitantes no ano 2013 segundo datos do Instituto Galego de Estatística, dos cales eran 14 homes e 13 mulleres, o que supón unha diminución con relación ao ano 2000 cando tiña 29 habitantes.
Dihidrouracilo
O dihidrouracilo é unha base nitroxenada pirimidínica derivada do uracilo, do cal é un intermediario de degradación. Está presente de forma natural nos ARNt formando parte da dihidrouridina. Un exemplo é o ARNt que transporta fenilalanina. A diferenza do uracilo o anel pirimidínico do dihidrouracilo incorporou dous átomos de hidróxeno, polo que está completamente saturado e carece de dobres enlaces. O dihidrouracilo pode formar pares de bases de Watson e Crick coa adenina. miniatura|none|Estrutura do [[par de bases adenina-dihidrouracilo (A-D).]] miniatura|none|ARNt-Phe de lévedo que ten nun dos brazos (brazo DHU) o nucleósido dihidrouridina, que contén dihidrouracilo (indicado por D).
Receptor de interleucina 8, alfa
O receptor de interleucina 8, alfa (IL8RA) é un receptor de quimiocinas. O seu xene humano é IL8RA. O IL8RA tamén foi designado como CD181 e CXCR1. CXCR1 é agora o nome recomendado polo Comité sobre Nomenclatura de Receptores e Clasificación de Fármacos da IUPHAR.
Función
A proteína codificada por este xene é membro da familia do receptor acoplado á proteína G. Esta proteína é un receptor da interleucina 8 (IL8). Únese a IL8 con alta afinidade, e transduce o sinal a través dun sistema de segundo mensaxeiro activado pola proteína G. Os estudos knockout en ratos indican que esta proteína inhibe a migración dos precursores dos oligodendrocitos embrionaria na medula espiñal en desenvolvemento. O xene IL8RA, xunto con IL8RB, que codifica outro receptor de alta afinidade de IL8, e IL8RBP, que é un pseudoxene de IL8RB, forman un cluster de xenes na rexión do cromosoma 2 q33-q36. Existen variantes de splicing. A estimulación de CXCR1 en neutrófilos polo seu ligando primario a interleucina 8, causa a activación e quimiotaxe dos neutrófilos.
Importancia clínica
O bloqueo de CXCR1 (por exemplo con repertaxina ) inhibe algunhas células nai de cancro de mama humano (in vitro e en ratos).
Alonso de Ojeda
Alonso de Ojeda, nado en Torrejoncillo del Rey, Cuenca en 1468 e finado en Santo Domingo en 1515, foi un navegante, gobernador e conquistador español. Percorreu as costas da Güiana, Venezuela, Trinidad, Tobago, Curaçao, Aruba e Colombia. É famoso por dar o nome Venezuela á rexión que explorou nas súas dúas primeiras viaxes e por descubrir o lago de Maracaibo e fundar Santa Cruz (La Guairita).
Traxectoria
Naceu en Torrejoncillo del Rey (Cuenca) en 1468, no seo dunha familia fidalga de poucos recursos. Na súa mocidade estivo ó servizo do duque de Medinaceli, Luis de la Cerda, como paxe. Alonso de Ojeda era parente próximo dun alto membro do Tribunal da Inquisición, do seu mesmo nome, quen lle presentou ó bispo de Badaxoz, e moito despois de Burgos e presidente da Xunta de Indias, Juan Rodríguez de Fonseca.
Receptor de interleucina 8, alfa
Interaccións
O receptor de interleucina 8, alfa presenta interaccións con GNAI2.
Alonso de Ojeda
Traxectoria
O mozo Ojeda gañou en breve a boa vontade do bispo, quen ofreceu dispensarlle a súa protección á primeira oportunidade. Alonso tiña vinte e seis anos en 1494.
O bispo soubo distinguir a ambición que podía servirlle nos plans que por entón maduraba para anular o poder de Cristovo Colón.
Chegada á Española
En setembro de 1493, grazas a Rodríguez de Fonseca, embarcouse con Cristovo Colón na súa segunda viaxe a América, chegando á illa da Española. En xaneiro de 1494, Colón encargoulle que buscase algúns tripulantes extraviados no territorio da illa. Puido penetrar con só quince homes na rexión do Cibao, onde gobernaba un cacique caribe chamado Caonabo. Era Cibao, zona rica en minas de ouro e Ojeda regresou á La Isabela para informar ó Almirante, afectado alí dunhas febres.
Colón partiu para aquelas terras en marzo de 1494 e fixo fundar a fortaleza de Santo Tomás, da que nomeou alcaide a Ojeda.
Caonabo e os seus guerreiros atacaron o forte en canto tiveron oportunidade e Ojeda venceunos. A lenda di que logrou apresar persoalmente a Caonabo empregando unhas cadeas de ouro e enganando ó cacique facéndolle crer que eran pezas reais.
Tamén participou Alonso de Ojeda na Batalla de la Vega Real ou Batalla de Jáquimo, alcumando a Ojeda como «O Centauro de Jaquimo», na que, baixo o seu mando, os españois venceron ós indíxenas. Esta batalla enfrontaría a un número de indíxenas cifrado en dez mil por frei Bartolomé de las Casas fronte a tan só ó redor de catrocentos españois, aínda que é moi posible que estas cifras sexan esaxeradas. Posteriormente, en 1496, regresou a España.
Sufixo -aría
O sufixo -aría recibiu a consideración formal de preferencia fronte a -ería na reforma das normas do galego levada a cabo pola RAG e o ILG en 2003.
Historia e características
Procede da mesma forma latina -aria(m), polo que se considera que as palabras de orixe latina que o conteñen son cultismos. O seu uso ten un rendemento relativo baixo en galego, debido á competencia que sofre pola similitude semántica con -ería, que é patrimonial e de moito máis rendemento. A continuación resúmese unha análise das palabras do VOLG que permitan claramente a análise morfolóxica deste sufixo.
Corpus
As palabras consideradas no VOLG que rematan pola secuencia -aría son as 148 seguintes:
Datos analizables e anomalías
Destas formas dadas pódense analizar con relativa facilidade determinados elementos. Ante todo, pódese analizar por separado a base e o derivado. Tanto bases coma derivados vanse analizar en concreto dende os seguintes tres parámetros:
Porén, destes 148 derivados, hai certos casos que non se van contemplar inicialmente (de momento, pois futuras análises investigarán sobre cadansúas clasificacións), pois presentan problemas: Partindo destes datos, a análise das bases resulta moito máis simplificada:
Cerdeira
miniatura|Cerdeiras en flor en Kyoto, Xapón.
A cerdeira ou cereixeira (Prunus avium L. ) é unha árbore caducifolia que pertence á familia das Rosaceae e ao xénero Prunus (como as amendoeiras, os pexegueiros, as ameixeiras, e os albaricoqueiros). A froita da cerdeira, a cereixa, é redonda de cor encarnada máis ou menos escura (nas especies cultivadas pode chegar ao amarelo crema ou a case negra), de sabor doce ou lixeiramente amargo. As variedades silvestres como a cerdeira brava, típica das fragas e ribeiras galegas, tamén se incluirían nesta mesma especie.
Un lugar poboado de cerdeiras é un cereixal. Porén, no oriente de Lugo, no Bierzo occidental e no occidente de Asturias, esta palabra úsase para nomear á cerdeira.
As dúas especies son orixinarias de Europa e de Asia occidental. Existen grandes hortas comerciais desde a Península Ibérica até Anatolia e as cerdeiras cultívanse até Gran Bretaña e o sur de Escandinavia. En América do Norte as doces cultívanse sobre todo no oeste e as ácidas na rexión dos Grandes Lagos.
Tamén unha especie silvestre de América do Norte, o capulín ou cerdeira de Virxinia (Prunus virginianus), produce unhas froitas agres pero de olor agradábel que se usan en México e Estados Unidos nos confeitos e outras comidas doces.
As cerdeiras plántanse moitas veces polas súas flores que aparecen na primavera. Unhas variedades ornamentais teñen os estames transformados en pétalos adicionais, así que non dan froitas senón que se cultivan só polo seu valor decorativo. En especial, a flor da cerdeira xaponesa, 桜 (sakura), é un símbolo nacional celebrado na festa anual Hanami.
Distribución
Esténdese por gran parte de Europa e pode acadar latitudes moi ao norte do continente. Aínda que se cre que a súa orixe se sitúa no Cáucaso e zonas circundantes, evidencias arqueolóxicas e subfósiles indican que é nativa doutras partes de Europa como as zonas centro e noroeste.