cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Svedberg
Uso
Nos ribosomas bacterianos, a ultracentrifugación rende ribosomas intactos (de 70S) e subunidades ribosómicas separadas, a maior de 50S e a menor de 30S. Dentro das células os ribosomas poden estar en forma de subunidades separadas ou coas unidades ensambladas, formando o cromosoma completo funcional. As partículas máis grandes (ribosomas completos) sedimentan preto do fondo do tubo, mentres que as partículas menores son as subunidades separadas de 50S e 30S, que aparecen nas fraccións superiores.
Paco Herrera
Francisco "Paco" Herrera Lorenzo, nado en Barcelona o 2 de decembro de 1953, é un exfutbolista e actual adestrador de fútbol catalán. Xogou na demarcación de centrocampista.
Como xogador
Os seus comezos como futbolista profesional xestáronse no CF Damm, do barrio barcelonés de Nou Barris, ao que lle seguiron 15 tempadas máis como xogador de Primeira e Segunda División no CE Sabadell, Sporting de Xixón, Levante UD e CD Badajoz.
Como adestrador
Comezou dirixindo as categorías inferiores do CD Badajoz, co que ascendeu en 1992 a Segunda División. Dous anos despois, xa compaxinaba o traballo da Secretaría Técnica co de adestrador, e foi entón cando se trasladou ao CD Numancia, ao que regresou logo de adestrar ao Club Polideportivo Mérida, pero xa en Primeira División.
Posteriormente, encargouse do Albacete Balompié, o Polideportivo Ejido e o Recreativo de Huelva, sempre obtendo bos postos na táboa clasificatoria.
De aí, pasou a ser axudante de Rafa Benítez no Liverpool FC, co que gañou a Liga de Campións da UEFA, a Supercopa de Europa e a FA Cup. Foi ademais subcampión da Copa Intercontinental.
Tras permanecer dous anos no equipo inglés, asinou como director deportivo do RCD Espanyol (equipo para o que traballou durante 3 tempadas, chegando a disputar a final da Copa da UEFA).
O 4 de febreiro de 2010 pasou a dirixir ao Villarreal B, en Segunda División, despois do ascenso de Juan Carlos Garrido ao primeiro equipo substituíndo ao destituído Ernesto Valverde.
Tras unha boa campaña, na que deixou ao Villarreal B en sétima posición, o 20 de xuño de 2010, ficha polo Real Club Celta de Vigo.
Tras dúas moi boas tempadas en Vigo ao final das cales acadou o ascenso a Primeira División foi destituído á metade da tempada 2012/13 tras unha mala racha de resultados que levaron ao equipo a postos de descenso. Foi substituído por Abel Resino.
En marzo de 2014 relegado como adestrador do Real Zaragoza. O seu substituto foi Víctor Muñoz.
O 19 de outubro de 2015 foi cesado como adestrador do UD Las Palmas, debido aos malos resultados. O seu substituto foi Quique Setién.
Túrdidos
Características
Os túrdidos son aves de mediano a pequeno tamaño e suave plumaxe que habitan en áreas boscosas, que se alimentan a miúdo no chan. Os túrdidos máis pequenos pesan uns 21 g e miden 14,5 cm. Porén, os Brachypteryx, que teñen alianzas ambiguas tanto cos tordos coma cos muscicápidos, poden ser aínda máis pequenos, algúns de 12 cm. O maior dos tordos é o Myophonus caeruleus de 178 g e 33 cm. O Turdus fuscater é de lonxitude similar, pero menos pesado. A maioría das especies son de cor gris ou marrón, frecuentemente con pintas na parte ventral.
Son insectívoros, pero a maioría das especies tamén comen vermes, caracois terrestres e froita. Moitas especies son residentes permanentes en climas cálidos, mentres que outros migran a latitudes máis altas durante o verán, a miúdo cubrindo distancias considerables.
Os túrdidos constrúen niños con forma de copa, ás veces estrados con lama. Poñen de 2 a 5 ovos con pintas, e ás veces fan dúas ou máis postas ao ano. Ambos os pais axudan na crianza dos pitiños.
O canto dalgunhas especies, como as dos xéneros Catharus, Myadestes, Sialia e Turdus, considéranse uns dos máis bonitos de todas as aves.
Ecoloxía
Se ben moitos son insectívoros, algunhas especies de túrdidos facilitan á dispersión das sementes de moitas especies de plantas e contribúen á recuperación dos ecosistemas. As plantas teñen unha capacidade de dispersión das sementes lonxe da planta parental e consecuentemente dependen moito de diversos vectores de dispersión que transporten os seus propágulos, incluíndo tanto vectores abióticos coma bióticos. Moitos morcegos e aves teñen dietas baseadas nas froitas, incluíndo aves das familias Cotingidae, Columbidae, Trogonidae, Turdidae e Ramphastidae. Comen os froitos tragando as súas sementes e despois regurxítanas ou elimínanas coas feces. Esta ornitocoria foi o mecanismo principal de dispersión a través das barreiras oceánicas. Outras sementes ou esporas poden adherirse aos pés ou plumas das aves. Os túrdidos teñen unha grande importancia ecolóxica porque algunhas poboacións migran a longas distancias e dispersan as sementes.
Taxonomía
A familia Turdidae foi proposta (como Turdinia) polo erudito francés Constantine Samuel Rafinesque en 1815. O tratamento taxonómico desta gran familia variou significativamente nos últimos anos. Tradicionalmente, os Turdidae incluían pequenas especies do Vello Mundo, como os reiseñores e paporroibos na subfamilia Saxicolinae, pero agora a maioría das autoridades clasifican estes na familia dos muscicápidos.
A familia antes incluía numerosas especies. No momento en que se publicou en 2003 a Howard and Moore Complete Checklist of the Birds of the World, os xéneros Myophonus, Alethe, Brachypteryx e Monticola estaban incluídos en Turdidae. Posteriormente, os estudos de filoxenética molecular indicaron que as especies destes catro xéneros estaban máis relacionadas con especies da familia Muscicapidae. En consecuencia, estes catro xéenros agora están clasificados como Muscicapidae. Ao contrario, o xénero Cochoa, que previamente fora situado en Muscicapidae, agora foi pasado a Turdidae.
Xéneros
FAMILIA: TURDIDAE
Xéneros normalmente considerados membros dunha familia diferente e distantemente relacionados con Picathartes:
Para outras especies que antes estaban en Turdidae, ver Muscicapidae e Saxicolinae.
Juan José Merlo
Juan José Merlo Lorenzo, nado en Vigo en 1972, é un político galego de En Marea.
Traxectoria
Vigo, 1972. Formouse como enxeñeiro industrial e abandonou os seus estudos para incorporarse ao mercado laboral. Desenvolveu a súa actividade laboral primeiro en empresas como Hitachi e no corpo de mandos dunha coñecida cadea de grandes almacéns e posteriormente á fronte dunha empresa de enxeñería e enerxías renovables. Participou activamente en diferentes plataformas do 15M. Entrou na vida política da man de Podemos, onde foi secretario de Organización de Podemos Galicia desde 2016 ata 2018. Nas eleccións ao Parlamento de Galicia 2016 foi elixido deputado por En Marea pola provincia de Pontevedra. En abril de 2018 dimitiu por responsabilidade ao non esixir a corrección do seu curriculum publicado no Parlamento, onde na redacción do mesmo dicíase que era enxeñeiro, cuestión que daba a supoñer unha titulación que este nunca se había atribuído.
Inés de Durazzo
Inés de Durazzo, nada en 1345 e finada o 15 de xullo de 1388, foi a esposa de Xaime des Baux, último emperador latino titular de Constantinopla. Foi a última muller en reclamar o título de emperatriz do Imperio Latino.
Traxectoria
Inés foi a segunda filla de Carlos, Duque de Durazzo e María de Calabria. Casou por primeira vez con Cansignorio della Scala. Cansignorio era o irmán máis novo e co-gobernante nominal de Cangrande II della Scala, señor de Verona. En 1359, Cansignorio asasinou o seu irmán máis vello e sucedeuno. O seu irmán máis novo Paolo Alboino della Scala converteuse no seu co-gobernante até 1365. O 10 de outubro de 1375, Cansignorio morreu, presumibelmente envelenado. O seu matrimonio non tivo fillos. O 16 de setembro de 1382, Inés casou co seu segundo marido, Xaime des Baux. Era o pretendente ao trono do imperio latino desde 1374. O seu cuñado, Carlos III de Nápoles, concedeulle Corfú como parte do seu dote. O seu matrimonio foi de curta duración. O 7 de xullo de 1383, Xaime morreu en Tarento. Sobreviviulle cinco anos, pero nunca volveu casar.
Charles Lessner
Charles Lessner, nado en Londres o 8 de novembro de 1879 e finado en Vilagarcía de Arousa o 14 de maio de 1944, foi un enxeñeiro de minas inglés.
Traxectoria
Foi fillo de Friedrich Leßner, xastre membro da Liga dos Comunistas, que en 1848 participara na revolución alemá. Logo de pasar por prisión coñeceu a Karl Marx, quen apadriñou ao seu fillo Charles.
Despois de estudar a carreira de enxeñaría de minas, Charles Lessner foi a África a traballar. A comezos do século XX chegou a Galicia para traballar nas minas de estaño. En Vilagarcía de Arousa hospedouse na Fonda Porto, e casou con Josefina Porto Rey, a filla dos donos da fonda e irmá de Francisco Porto Rey, o 7 de agosto de 1909.
Deu clases de inglés, entre outros a Aquilino Iglesia Alvariño.
Está soterrado no cemiterio inglés de Rubiáns.
Ola de presión
dereita|miniatura|275px|Unha ola de presión. Unha ola de presión ou pota de presión é unha ola na cal os alimentos son cocidos a temperaturas por riba do punto de ebulición da auga (100 graos Celsius) á presión ambiente, posibilitando por tanto un tempo de cocemento reducido.
Estas olas, inventadas polo francés Denis Papin, a antiga "Marmita de Papin", están provistas de tapas que pechan hermeticamente o seu interior e de válvulas para que escape o vapor e permita a utilización segura. Normalmente existe unha válvula para o control da presión e unha válvula de seguranza, que se rompe por baixo da presión máxima que a ola soporta.
Este tipo de ola tamén se pode usar como esterilizador debido á alta temperatura que son capaces de alcanzar. Unha ola en estado normal, coa válvula e a frisa de goma da tampa en perfecto estado, chega a 120 °C.
Panxón, Nigrán
San Xoán de Panxón é unha parroquia do concello de Nigrán, pertencente á comarca do Val Miñor. Panxón é unha parroquia de tradición mariñeira, cun porto propio dependente da Xunta de Galicia. Segundo o IGE en 2022 tiña 3.853 habitantes (1.896 homes e 1.957 mulleres).
Descrición
miniatura|dereita|[[Monumento á mariña universal.]]
Entre o seu patrimonio arquitectónico destaca o Templo Votivo do Mar, igrexa deseñada polo arquitecto galego Antonio Palacios.
Na noite de San Xoán organízanse fogueiras na praia América, que reúnen moita xente ao redor do lume. Panxón ten fermosas praias como as de Panxón, Madorra e Patos. Así como recónditos pequenos areais nos acantilados de Monteferro.
A Panxón pertencen os lugares de Patos, O Quinteiro, A Porqueira, Monteferro, O Caranquexo, A Madorra, Sancho.
Economía
Actualmente a súa vida está fortemente marcada pola actividade hostaleira ó redor do turismo. A pesca de baixura, restaurantes e inmobiliarias son os principais negocios que nel se asentan.
Patrimonio
miniatura|[[Mosaico romano de Panxón.]] En canto ao patrimonio destacan o Arco visigótico de Panxón e o camposanto visigótico. Xusto ao lado érguese o Templo Votivo do Mar ambos situados moi preto do núcleo de poboación. Este último é ademais a igrexa da parroquia de San Xoán e foi proxectado polo arquitecto Antonio Palacios Ramilo.
Nunha glorieta no centro de Panxón está situada a áncora do petroleiro noruegués Polycommander, que afundiu fronte ás Illas Cíes o 5 de maio de 1970. O barco, que tiña só cinco anos de servizo, estaba baixo o mando do capitán Alf. Strom-Olsen.
O escritor galego Carlos Casares escribiu sobre Monteferro o seguinte texto:
Natureza e deporte
miniatura|Praia de Panxón. En Panxón están as praias de Panxón, da Madorra, de Patos e das Canas (ou do Caranquexo). Ademais hai pequenas calas con area, especialmente entre as rochas de Monteferro, onde hai unha zona forestal en mancomún, que ten o interese de se atopar á beira do mar; e en fronte atópanse as Estelas, dúas pequenas illas moi preto da costa.
A actividade deportiva en Panxón está moi ligada ao mar, no club náutico é posíbel aprender windsurf, vela e outras modalidades de deportes mariños. O submarinismo patícase ao longo da súa costa, principalmente en Monteferro, pero tamén entre as rochas diante da praia de Patos. Nesta mesma praia pódese ver ao longo de todo o ano, pero especialmente no inverno, incluso o día de aninovo, a moita xente nova practicando o surf enriba das fortes ondas que a mollan. Ademais en Panxón está o pavillón polideportivo de Nigrán, onde se pode practicar fútbol sala, baloncesto, voleibol etc.
Logres
miniatura|dereita|200px Logres, tamén coñecido como Logris ou Loegria, é un reino lendario na historia mítica de Gran Bretaña creado por Godofredo de Monmouth a partir de lendas locais. Así pois, Logres sería o reino do Rei Artur na Materia de Bretaña. O nome deriva da forma forma galesa Lloegr, un nome de orixe incerta que significa "Inglaterra".
No contexto da Materia de Bretaña, Logres adoita usarse para describir o territorio dos britanos que aproximadamente coas fronteiras de Inglaterra antes de que fose invadida polos pobos anglosaxóns. De acordo coa crónica pseudohistórica Historia Regum Britanniae de Godofredo de Monmouth, o reino foi nomeado após o rei lendario Locrinus, o fillo máis vello de Brutus de Troia. Na súa Historia, Godofredo usa a palabra Loegria para describir a provincia que contén a maior parte de Inglaterra agás Cornualla e posiblemente Northumberland.
O nome Logres úsase en numerosas obras modernas de fantasía en Gran Bretaña, como en That Hideous Strength de Clive Staples Lewis e Over Sea, Under Stone de Susan Cooper.
Carmela Troncoso
Carmela González Troncoso, nada en Vigo en 1982, é unha enxeñeira de telecomunicacións e investigadora española especialista en privacidade. É especialmente coñecida por dirixir un equipo europeo que traballa no protocolo DP-3T, co obxectivo de crear unha aplicación para rastrexar os contaxios do COVID-19 sen comprometer a privacidade da cidadanía.
Traxectoria
Naceu en Vigo en 1982. A súa nai é profesora de Literatura Española na Universidade de Vigo e o seu pai é físico. A súa irmá máis vella, Xoana González Troncoso estudou física en Santiago, e adícase á neurociencia  no Instituto de Tecnoloxía de California. Carmela optou pola enxeñaría titulándose en Telecomunicacións pola Universidade de Vigo nas especialidades Telemática e Electrónica (2000-2006). Pasou por Francia cunha bolsa da Fundación Barrié en Nancy ata que en 2007 chegou a Bélxica doutorándose en Enxeñaría da Universidade KU Leuven (2006-2011). A súa tese sobre "Métodos de deseño e análise para tecnoloxías de privacidade" asesorada polo profesor Bart Preneel e a profesora Claudia Díaz, recibiu o Premio Tese do Consorcio Europeo de Investigación para Informática e Matemáticas Seguridade e Xestión de Confianza. Tamén recibiu polo seu traballo en Enxeñaría de Privacidade o Premio de Protección de Privacidade CNIL-INRIA 2017. Durante o seu doutoramento foi visitante investigadora en moitos grupos de seguridade coñecidos, entre eles Microsoft Research Cambridge, o Laboratorio de Computación da Universidade de Cambridge ou o laboratorio LCA1 na Escola Politécnica Federal de Lausana.
De 2011 a 2012 incorporouse como investigadora posdoutoral ao Grupo COSIC da Universidade KU Leuven
En 2012 regresou a Galicia e até 2015 traballou en Gradiant, Centro Tecnolóxico de Telecomunicacións de Galicia, onde se converteu na Líder Técnica de Seguridade e Privacidade primeiro como investigadora posdoutoral en Liftgate Project e desde 2014 en Security and Privaci Technical lead, até setembro de 2015. Alí traballou en solucións prácticas de seguridade e privacidade con empresas locais e internacionais, presentando unha patente sobre comunicacións seguras de vehículo á nube.
De 2015 a setembro de 2017 incorporouse ao IMDEA Software Institute en Madrid ata que en novembro de 2017 incorporouse como profesora asistente en Ciencia Computacional na Escola Politécnica Federal de Lausana onde lidera o Security and Privacy Engineering Lab SPRING centrado no deseño de tecnoloxías de privacidade e metodoloxías para avaliar a protección que elas ofrecen.
Durante a crise pola pandemia da COVID-19 liderou un equipo de máis de 20 persoas de oito institucións europeas que traballaron desenvolvendo o protocolo DP-3T baixo o paraugas do Pan-European Privacy-Preserving Proximity Tracing (PEPP-PT) para crear unha aplicación informática que rastrexara os nosos contactos e á vez respecte a privacidade co obxectivo de que a cidadanía coñeza se estiveron preto de alguén que días despois dá positivo polo virus.
En abril de 2020 foi unha das 300 persoas expertas de 25 países asinantes dunha carta dirixida aos gobernos para pedirlles que eviten solucións tecnolóxicas na súa loita contra o coronavirus que "a longo prazo, poidan dar como resultado sistemas que permitan unha vixilancia sen precedentes da sociedade" advertiendo que a adopción de tecnoloxías de vixilancia "obstaculizaría catastróficamente a aceptación por parte da sociedade en xeral" das aplicacións que poden rastrexar e frear unha segunda onda de contaxios tras o confinamento.
Protección da privacidade
Tamén investigou sobre a privacidade xenómica e na procura de solucións para permitir o intercambio seguro de datos xenéticos.
Currais, Barxas
Os Currais (Corrales en castelán) é unha parroquia do concello leonés de Barxas.
Poboación
Segundo o INE, no 2019 o censo dos Currais formábano 7 persoas (4 homes e 3 mulleres). Dende 2000 o seu censo diminuíu un 66,67 % xa que no 2000 eran 21 os habitantes da localidade. Evolución da poboación dende o 2000 (xunto con Penacaira):
Os 7 residentes da parroquia repártense entre dúas aldeas: Os Currais (6 habitantes) e Penacaira (1 persoa).
Barrio, Grixalba, Sobrado
Barrio é un lugar da parroquia de Grixalba, no concello coruñés de Sobrado na comarca da Terra de Melide. Segundo o IGE, en 2018 tiña 7 habitantes (4 homes e 3 mulleres).
Gelria
Gelria é un grupo de música galega creado no ano 2014. Está formado por Elena Tarrats (voz), Federico Mosquera (piano) e Mario G. Cortizo (percusión). O trío leva en funcionamento dende comezos do 2014 e ten tocado en Holanda e Barcelona. En Galicia a súa presentación tivo lugar na compostelá Casa das Crechas dentro do Festival Feito a Man 2015, seguido doutros concertos pola xeografía galega.
Recibe o nome do buque holandés no que o poeta rianxeiro Manuel Antonio estivo embarcado nas súas viaxes a América.
Cantos de Poeta
dereita|miniatura|Foto da gravación de Cantos de Poeta.
Cantos de Poeta (2016) é o primeiro traballo discográfico de Gelria. Consiste nunha antoloxía con catorce poemas da lírica galega de todos os tempos postos en música por Mosquera e Cortizo, dende o Rexurdimento de Curros Enríquez e Rosalía de Castro até autores actuais como Xosé Luís Méndez Ferrín ou Chus Pato. Editado en formato libro disco, conta cun prólogo de Xosé Lois Romero e ven acompañado de ilustracións e fotografías, cos textos en inglés, castelán e portugués traducidos por Erín Moure, Mª Rosario Soto e Carlos Quiroga. Cantos de Poeta é un disco de produción propia gravado integramente en directo co equipamento da Radio Galega baixo a dirección de Pablo Barreiro.
Na gravación do disco colaboraron Xosé Lois Romero (acordeón e percusión), Pablo Pérez (contrabaixo), Rubén Fernández (voz), Mariana Montero, María Montero e Alejandra Montero (voz e pandeireta, membros de Lilaina), Benxamín Otero (óboe e corno inglés), Cibrán Seixo (violín), Paula Santos (viola), Rosalía Vázquez (violoncello), Roberto Bao (percusión), Isabel Diego (percusión) e Ana Gayoso (percusión).
Condutancia térmica
A condutancia térmica C, é unha medida de transferencia de calor a través dos materiais, formados por unha ou varias capas, e en condicións de laboratorio. Mídese a cantidade de calor transferida a través do material nun tempo e superficie unitarios, para un espesor especificado (non necesariamente unitario).
Calcúlase como a condutividade térmica do material, \lambda dividida polo espesor da capa, e, ou ben, como a inversa da resistencia térmica unitaria U=1/R en unidades W/(m2*K)
{} Ou, no caso de que se queira estudar un elemento de varias capas: {}
sendo:
O valor de C é característico de cada composición construtiva.
Se se teñen en conta as situacións reais, con aire por ambas caras, hai que ter en conta as resistencias superficiais e nese caso chámse transmitancia térmica, U.
Colin Greenwood
Colin Charles Greenwood, nado o 26 de xuño de 1969 en Oxford (Oxfordshire) é un músico e compositor inglés coñecido por ser o baixista de banda de rock alternativo Radiohead. O seu irmán máis novo, Jonny Greenwood, é outro dos integrantes do grupo.
Inicios
De pai militar, Greenwood viviu de pequeno en Alemaña o tempo suficiente como para falar a lingua con soltura. A súa familia relacionouse historicamente co Partido Comunista de Gran Bretaña e a Sociedade Fabiana. Ten mencionado á súa irmá, Susan, como unha grande influencia no seus gustos musicais durante a adolescencia. Como dixo Greenwood: "Ela é a responsable do noso amor precoz pola música deprimente. The Fall, Magazine, Joy Division. Facíannos o baleiro na escola porque a todos os demais lles gustaba Iron Maiden.”
Con 12 anos, Greenwood coñeceu ao seu futuro compañeiro de banda, Thom Yorke, na Abingdon School, unha escola privada masculina. Tamén os futuros compañeiros de grupo Ed O'Brien e Phil Selway estudaban alí. Cando tiña 15 anos, Greenwood mercou a súa primeira guitarra e comezou a estudar guitarra clásica co influente profesor Terence Gilmore-James. Foi Gilmore-James quen os introduciu a el e aos futuros membros de Radiohead no jazz, as bandas sonoras de cinema, a música de vangarda da era posterior á segunda guerra mundial e a música clásica do século XX. Segundo as palabras do propio Greenwood: "Cando comezamos, foi moi importante que el nos apoiase porque o director non o facía. Unha vez, o home enviounos unha factura cobrándonos polo uso da propiedade escolar por ensaiar nunha das salas de música un domingo."
Como sinala Greenwood, escolleu o baixo por necesidade e aprendeu a tocalo practicando mentres escoitaba cancións de New Order, Joy Division e Otis Redding. “Fomos xente que escolleu os seus respectivos instrumentos porque queriamos facer música xuntos e non porque porque quixesemos tocar ese instrumento en particular. Así que foi máis unha visión colectiva e, se podías contribuír tendo a outro que tocase o teu instrumento, iso era xenial. Non me vexo a min mesmo como un baixista, simplemente estou nunha banda con outra xente." Entre as súas maiores influencias musicais atopamos a Booker T and the MGs. “Eu son máis un rapaz de soul. Bill Withers e Curtis Mayfield, esa foi a xente que me ensinou como tocar o baixo. Esa combinación de ritmo e melodía.”
Radiohead
miniatura|300px|A Abingdon School, onde se formou a banda. En 1986, Greenwood e un compañeiro seu de clase na Abingdon School, Thom Yorke, decidiron formar unha banda. Tras unírselles Ed O'Brien, falaron con Phil Selway, un estudante dous anos maior, para que entrase no grupo. Sería algo máis tarde cando o irmán máis novo de tan só 14 anos de Colin, Jonny Greenwood, se acabaría unindo á formación de On A Friday, que era como se facían chamar daquela. Sobre Jonny, Colin afirma que, alén de ser o seu irmán, o respecta como persoa e como músico.
Entre 1988 e 1991, Greenwood estudou lingua e literatura inglesa na Universidade de Cambridge. No seu college, Peterhouse, Greenwood colaborou como encargado das actividades de entretemento e axudou a conseguirlles varias actuacións a On A Friday. Máis tarde, mentres traballaba na cadea de establecementos musicais Our Price, tivo bastante que ver na engalaxe da banda. Cando Keith Wozencroft, representante de vendas de EMI, entrou un día no local, Greenwood non dubidou en lle entregar a súa demo. Meses despois, a finais de 1991, o grupo asinaría un contrato por seis discos con EMI e acabaría mudando o seu nome a Radiohead.
Greenwood toca diferentes instrumentos con Radiohead, entre os que atopamos o baixo eléctrico e o acústico, o contrabaixo, o teclado, o sampler, os sintetizadores e unha serie de instrumentos de percusión. Os seus baixos favoritos son os Fender. Como afirma Greenwood: "O meu papel é tocar o baixo, pero as nosas ideas e suxestións en certas áreas, como cara onde debe ir ou como debe desenvolverse a música, son tidas en conta. Somos realmente unha banda."
Traballo fóra de Radiohead
En 2008, no seu primeiro proxecto musical que non incluía a ningún outro membro de Radiohead, Colin tocou o baixo na composición musical de James Lavino para o filme Woodpecker, de Alex Karpovsky. Nesa banda sonora tamén participaron Lee Sargent and Tyler Sargent, do grupo Clap Your Hands Say Yeah.
Vida persoal
En decembro de 1998 Greenwood casou con Molly McGrann, unha novelista e crítica literaria estadounidense. A parella ten tres fillos: Jesse, nado en decembro do 2003, Asa, en decembro do 2005, e Henry, nado en decembro de 2010. Vive con todos eles nunha pequena vila do condado de Oxfordshire, Inglaterra.
Tupolev SB
O Tupolev ANT-40, tamén coñecido polo seu nome de servizo Tupolev SB e desenvolvido como TsAGI-40, foi un bombardeiro bimotor de alta velocidade que voou por primeira vez en outubro de 1934. O deseño de Tupolev era avanzado pero carecía de refinamento para desgraza das tripulacións, do persoal de mantemente e de Stalin, que sinalaron que "non hai trivialidades na aviación".
Numericamente o bombardeiro máis importante do mundo a finais dos anos 30, o SB foi o primeiro avión moderno con construción de media cuncha producido en grandes cantidades na Unión Soviética e probablemente o mellor bombardeiro de mediados desa década. Tamén foi fabricado baixo licenza en Checoslovaquia. Moitas versións foron usadas en España, China e Finlandia, e no comezo da segunda guerra mundial contra Alemaña en 1941. Tamén foi usado para varias tarefas no mercado civil, como adestrador e en distintos roles secundarios. Tivo moi éxito na guerra civil española porque superaba á meirande parte dos cazas inimigos, aínda que para 1941 o avións comezaba a estar obsoleto. En xuño de 1941 o 94% dos bombardeiros do Exército Vermello eran Tupolev SB.
Desenvolvemento
O segundo avión con motores Hispano-Suiza considerouse un prototipo de produción e o seu rendemento era impresionante. Porén, estaba inzado de problemas iniciais, o que levou ao descontento persoal de probas a cubrir o avión con carteis que enumeraban os seus defectos antes dunha visita de Sergo Ordzhonikidze, o Comisario para a Industria Pesada. Ao ver os carteis, Ordzhonikidze convocou a Tupolev a unha reunión no Kremlin para discutir eses defectos. Cando Tupolev afirmou que a meirande parte deles eran triviais, Iosif Stalin dixo: "Non hai trivialidades na aviación; todo é serio e calquera 'trivialidade' sen corrixir pode levar á perda dun avión e da súa tripulación."O primeiro avión de produción, designado SB, completouse a finais de 1935, antes de que o prototipo completase o seu programa de probas. O avión entrou en plena produción en 1936, e fabricouse en dúas plantas, a fábrica estatal de aviación nº 22 en Moscova e a nº 125 en Irkutsk ata 1941.
A pesar do feito de que as liñas de montaxe estaban pragadas dunha serie constante de modificacións, uns 400 SB entregáranse a finais de 1936 (varios deles enviáronse a España) e 24 escuadróns da Forza Aérea Soviética estaban traballando co novo bombardeiro. Con excelentes actuacións na Guerra Civil Española, adquiriu o popular nome de "Katyusha".
En 1937 finalizáronse as negociacións entre os gobernos soviético e checoslovaco para a subministración de bombardeiros SB, concedéndolle tamén unha licenza para producilo localmente a cambio dos dereitos para fabricar o canón de montaña Skoda 75 mm Modelo 1936. A versión do SB subministrada, e despois construída baixo licenza como Avia B-71, foi a SB 2M-100A equipada co motor fabricado por Avia Hispano-Suiza 12-Ydr. Unha única metralladora ZB-30 de 7,92 mm ZB-30 substituía ás ShKAS no nariz do avión e armas semellantes estaba instaladas nas estacións dorsal e ventral.
60 avións ían voar a Checoslovaquia a mediados de 1938. O programa de produción baixo licenza tomou un rumbo decididamente pausado, a pesar da cada vez máis perigosa situación política. O 15 de marzo de 1939, cando a Wehrmacht ocupou Bohemia e Moravia, aínda non fora entregado ningún avión de fabricación checoslovaca.
O desenvolvemento do SB continuou con revisións feitas para reflectir as lección aprendidas nas primeiras operacións en España. En setembro de 1937 fabricouse unha versión de adestramento, o USB, xa que se atoparon problemas de conversión nos pilotos do SB. Esta variante tiña un nariz modificado cunha cabina aberta para un instrutor e controis duais. Tamén se atoparon problemas co armamento xa que as metralladoras do morro tiñan un percorrido limitado e polo tanto non eran moi efectivas contra ataques frontais, e posteriores avións foron modificados cun mellor campo de tiro. Dende 1940 a posición da metralladora dorsal substituíse por unha torreta pechada, mentres que a ventral, que era difícil de usar, foi tamén modificada.
O avión foi tamén progresivamente equipado con mellores motores. Ao principio usaba os Klimov M-100, unha versión do Hispano-Suiza 12Ybrs fabricada baixo licenza, pero ao pouco tempo foron substituídos polos máis potentes M-100A, e a partir de 1938 polos M-103. Aínda que a instalación dos motores no SB 2-M103 inicicialmente retiña a resistencia inducida polos radiadores frontais dos modelos equipados co M-100, desenvólvese unha instalación mellorada cos radiadores colgados baixo os motores. O 2 de setembro de 1937 M.Yu. Alexeev estableceu un récord de altitude de 12 246 m cunha carga de 1 000 kg nun SB con motores M-103. Anteriormente establecera un récord non oficial de 12 695 m.
Nun intento de mellorar aínda máis o rendemento do SB, que en 1939 estaba volvéndose obsoleto, autorizouse o desenvolvemento de dúas versións de segunda xeración, un substituto directo do SB e un bombardeiro en picado especializado. O bombardeiro de nivel, coñecido como SN-MN ou MMN, tiña unha nova á con menos superficie e estaba impulsado polos motores máis potentes Klimov M-105. O rendemento era pouco mellor que o avión estándar e o proxecto foi abandonado. O bombardeiro en picado, designado SB-RK (despois chamado Arkhangelsky Ar-2 polo seu deseñador, xa que Tupolev fora encardelado e caera en desgraza) era semellante ao MMN pero tiña instalados freos de picado e entrou en produción.
A pesar de que o SB xa non era un avión de última xeración, a súa fabricación continuou aumentando durante os anos 1939 e 1940, xa que a Unión Soviética intentaba aumentar a potencia das súas forzas aéreas para competir coa crecente ameaza da Alemaña nazi, sendo construídos preto de 4 000 unidades neses dous anos. O SB retirouse da produción a principios de 1941 e foi substituído polo Petlyakov Pe-2. Fabricáronse un total de 5 695 unidades na factoría nº 22 de Moscova antes de que fose evacuada a Kazan, mentres que a factoría nº 125 fabricou outros 1 136 aparellos en Irkutsk. A oficina de deseño Tupolev construíu tres prototipos e Aero Vodochody e Avia en Checoslovaquia produciron 45 e 66 respectivamente, dando un total de 6 945 SB fabricados.
Mougá, Esmelle, Ferrol
Mougá é un lugar da parroquia de Esmelle no concello de Ferrol na provincia da Coruña. Tiña 14 habitantes no ano 2007 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística dos cales eran 8 homes e 6 mulleres, o que supón unha diminución con relación ao ano 2004 cando tiña 15 habitantes.
Casa de Hauteville
A casa de Hauteville, ou casa de Altavilla, foi unha dinastía normanda que gobernou Sicilia entre os anos 1061 e 1091, e en 1194.
A súa denominación provén da vila de Hauteville-la-Guichard, no Cotentín (Normandía), lugar patrucial de Tancredo de Hauteville e dos seus fillos Robert Guiscard (tamén coñecido como Roberto Guiscardo e  Roberto de Hauteville) e Roxerio chamado Borsa (Bolsa), este último primeiro conde de Sicilia.
Robert e Roxerio formaban parte dun grupo de mercenarios normandos que foran pagados polos bizantinos, que desexaban expulsar aos árabes da península Itálica. Robert Guiscard conquistou cos seus mercenarios un amplo territorio no sur de Italia, expulsando tamén aos bizantinos, que o contrataran, e que estaban alí establecidos desde o século VI.
Historia
miniatura|260px|[[Roxerio II de Sicilia|Roxerio II coroado por Cristo. Mosaico da Igrexa da Martorana. A inscrición reza: Rogerios rex en letras gregas.]]
No ano 1059, o papa León IX estableceu unha alianza con Robert Guiscard, facéndoo seu vasalo a cambio de concederlle como feudos os ducados de Puglia e Calabria (é dicir, o sur de Italia íntegro), máis a illa de Sicilia, daquela repartida entre bizantinos e sarracenos, exhortándoo a que completara a conquista dos territorios bizantinos.
No sínodo de Melfi de agosto de 1059, o papa Nicolao II investiu a Robert Guiscard como duque de Puglia, Calabria e Sicilia. Estes títulos habilitaron a Roberto Guiscardo para reclamar legalmente para el e a súa familia, a illa de Sicilia e os citados territorios italianos. De todas as maneiras non foi el, senón o seu irmán Roxerio, quen completou a conquista de Sicilia. En 1072, Robert Guiscard proclamou ao su irmán Roxerio Borsa como Gran Conde de Sicilia aínda que seguiría sendo seu vasalo. A partir de entón Roxerio completou a conquista de Sicilia. Á morte de Robert Guiscard enfrontáronse os seus fillos Bohemundo e Roxerio Borsa, este último apoiado polo seu tío Roxerio de Sicilia. Foi Roxerio Borsa quen saíu vitorioso.
Cando Roxerio Borsa de Sicilia morreu foi sucedido polo seu fillo Simón, que faleceu rapidamente, recaendo o trono no seu irmán Roxerio (Roxerio II).
Roxerio II de Sicilia foi un grande estadista que continuou a política do seu pai, e á morte do seu primo Guillerme II de Puglia, fillo de Roxerio Borsa, unificou os dominios normandos en Italia, e levou a Sicilia á súa máxima grandeza ao conquistar o ducado de Nápoles.
Roxerio II, que accedera ao trono como conde de Sicilia, conseguiu que en 1130 o antipapa Anacleto II o investira como rei de Sicilia. Roxerio foi coroado por Anacleto II, a cambio do seu apoio para ocupar a cadeira de san Pedro. Roxerio faise feudatario do papa, o que provocaría un problema político cando a dinastía Hohenstaufen tomou o poder no reino de Sicilia.
Á morte de Roxerio II, o trono pasou a Guillerme I, coñecido como Guillerme o Malo. Morto este, o trono herdouno seu fillo, Guillerme II o Bo.
Debido a que Guillerme II faleceu sen descendencia, desatouse unha crise interna. A súa tía Constanza I de Sicilia casara con Henrique, fillo de Frederico Barbarroxa, emperador do Sacro Imperio Romano Xermánico, polo que Henrique reclamou o trono. Pero tamén o reclamou Ricardo Corazón de León, rei de Inglaterra, que así mesmo estaba emparentado cos Hauteville.
Pero, por outra parte, os nobres sicilianos decidiron entronizar no seu lugar a Tancredo de Lecce, fillo bastardo de Roxerio II, quen gobernou en medio de continuas guerras civís durante só cinco anos. Á súa morte, en 1194, extinguiuse a casa de Hauteville, e o reino de Sicilia pasu ás mans da casa de Hohenstaufen.
Recesende, Recesende, Baralla
Recesende é un lugar da parroquia de Recesende no concello lugués de Baralla na comarca dos Ancares. Segundo o IGE, en 2011 tiña 49 habitantes (28 homes e 21 mulleres).
Armando Cotarelo Valledor
Armando Cotarelo Valledor, nado na Veiga (Asturias) o 28 de decembro de 1879 e finado en Madrid o 8 de decembro do ano 1950, foi un dramaturgo e escritor galego. En 1984 dedicóuselle o Día das Letras Galegas.
Traxectoria
Era fillo do erudito Emilio Cotarelo Mori. Estudou Filosofía e Letras en Madrid, doutorándose en 1904 cunha tese sobre a literatura galega medieval. Ese mesmo ano foi nomeado Catedrático de Lingua e Literatura españolas na Universidade de Santiago de Compostela, onde chegou a ser vicerreitor e decano. Casou coa compostelá María Botana Sieiro.
En 1907 deu o discurso de apertura do curso universitario 1907-1908 da Universidade de Santiago de Compostela coa lectura de "La leyenda de doña Estefanía la desdichada".
Foi un dos promotores da Exposición Rexional de 1909 e da Exposición de Arte de 1926. Creou e dirixiu a revista Ultreya, activa entre 1919 e 1920. En 1920 foi elixido membro da Real Academia Galega (aínda que non chegou a tomar cargo), á que representou na Real Academia Española en 1929 xunto con Ramón Cabanillas. En 1942 foi elixido membro da Real Academia da Historia. Participou no movemento galeguista e foi membro activo das Irmandades da Fala. Foi membro fundador, primeiro presidente do Seminario de Estudos Galegos (1923-1925) e a persoa quen lle deu nome ao seminario. En 1925 trasladouse a Madrid como catedrático da Universidade, deixando a presidencia do Seminario. Durante a República, continuou publicando obras de teatro en galego e traballos de historia e de literatura galega e española, como os dedicados ao rei Afonso III ou a edición do Cancioneiro de Paio Gómez Chariño.
Durante a guerra civil española o autor apoiou a dereita sublevada.
Estudou a literatura galega medieval, sendo un dos precursores en Galicia neste aspecto. Se ben os seus estudos teñen unha sólida formación e documentación histórica, o seu criterio filolóxico e estudo literario é máis feble.
Teatro
No eido do teatro foi continuador da liña ruralista. Abrangue o drama rural (Trebón, O lubicán) e de ambiente mariñeiro (Beiramar, Mourenza); a comedia sentimental (Sinxebra) e a traxedia histórica (Hostia). Agás Mourenza (estreada en Madrid en 1932) e Hostia, todas as pezas foron estreadas en Santiago de Compostela polo Cadro Dramático da Universidade con dirección do propio autor.
Narrativa
miniatura|Contos de Nadal. Lar. 1927.
Peñafiel
300px|miniatura|Vista desde o castelo. Peñafiel é un municipio da provincia de Valladolid, Castela e León.
Localización
É o centro da comarca, situada nunha encrucillada de camiños e culturas, a 56 km da capital Valladolid, en dirección leste. Inclúe no seu termo municipal ás localidades de Aldeayuso, Mélida e Padilla de Duero.
Tiña en 2008 unha poboación de 5.567 habitantes, nunha superficie de 75,99 km².
Serramoura
Serramoura é unha serie de televisión galega de suspense producida por Voz Audiovisual e emitida na Televisión de Galicia entre o 5 de outubro de 2014 e o 25 de outubro de 2020 en horario de máxima audiencia. Está protagonizada por Lucía Regueiro, Miguel Ángel Blanco, Antonio Mourelos, Isabel Naveira e Uxía Blanco, entre outros.
Do final de Serramoura xorde unha serie derivada, A lei de Santos, protagonizada por Santos, personaxe interpretado por Monti Castiñeiras.
Sinopse
En Serramoura, unha pequena aldea ficticia que vive da explotación madeireira, Mónica Triáns (Sara Casasnovas) aparece morta no medio do monte con claros signos de se tratar dun asasinato violento. Perante o homicidio, é enviado á vila Diego Bazán (Miguel Ángel Blanco), que xunto coa sarxento local Marga Neira (Lucía Regueiro), tentarán dar coa solución do caso.
Porén, a idiosincrasia da aldea, o conflito de intereses entre as dúas principais familias, os Soutelo e os Fiúza, que pelexarán polo control do serradoiro, e os segredos que todos os habitantes da aldea gardan, farán da resolución do caso unha tarefa complicada.
Personaxes secundarios
dereita|miniatura|Igrexa de San Román das [[As Encrobas, Cerceda|Encrobas (Cerceda), usada na ficción como igrexa parroquial de Serramoura.]]
Premios Mestre Mateo
Nos Premios Mestre Mateo de 2014, Serramoura estivo nomeado a 9 premios en 8 categorías, resultando gañador no premio á mellor serie de televisión. Nos Premios Mestre Mateo de 2015, Serramoura volve estar nomeada a 9 premios en 9 categorías.
Emisión noutros países
Tamén se emitiu nos Estados Unidos baixo o nome de Black Forest.
Ellen Gleditsch
miniatura|Ellen Gleditsch, fotografía de gradación Ellen Gleditsch, nada o 29 de decembro de 1879 en Mandal (Noruega) e finada o 5 de xuño de 1968 en Oslo, química e a segunda muller profesora universitaria de Noruega. Empezou a súa carreira como axudante de Marie Curie, e chegou a ser unha pioneira da radioquímica establecendo o período de semidesintegración do radio e axudando a demostrar a existencia de isótopos.
Traxectoria
Despois de empezar a súa carreira en farmacia, empezou a estudar radioactividade na Sorbona e traballou no laboratorio de Marie Curie de 1907 a 1912. No laboratorio de Curie, Ellen aplicou unha técnica chamada cristalizacións fraccionarias, coa cal lograba purificar radio. O traballo, era altamente especializado e poucos o podían completar. Pasou cinco anos de análises con Curie e regresou mesmo despois de deixar o laboratorio para supervisar experimentos. En 1911, recibe unha "Licenciatura en grao de ciencias" pola Sorbona e outorgáronlle un posto de ensino universitario en Oslo. Despois de traballar un ano, gañou a primeira bolsa nunca antes dada a unha muller da Asociación escandinava-estadounidense para estudar en EE. UU., pero foi rexeitada polos centros nos que solicitou admisión.
Viaxou de todos os xeitos, e foi capaz de traballar no Laboratorio de Bertram Boltwood en Yale Universidade, onde determinou o período de semidesintegración do radio, creando unha medida estándar que se utiliza desde hai moitos anos. O científico que inicialmente rexeitara a súa entrada en Yale, foi coautor de dous artigos con ela e en xuño de 1914, o Smith College outorgoulle un doutoramento honorario polo seu traballo. Entre 1913 a 1914, regresou á Universidade de Oslo e converteuse na segunda muller en ser elixida na Academia de Ciencia de Oslo en 1917. Durante os anos 1920, Ellen fixo varias viaxes a Francia para asistir a Curie, así como unha viaxe a Cornualla para investigar unha mina localizada alí.
En 1919, cofundó a Asociación Académica de Mulleres Norueguesas, para centrarse no desenvolvemento de ciencia e as condicións en que as científicas traballaban. Tamén cría que era posible a cooperación de científicos sobre a paz. Serviu de presidenta desa organización de 1924 a 1928. Uniuse, en 1920, á Federación Internacional de Mulleres Universitarias, servindo como a súa presidenta de 1926 a 1929, traballando para proporcionar bolsas para que as mulleres estudaran no estranxeiro. En 1929, fai unha viaxe a EE. UU. e de Nova York a California coa intención de promover bolsas para mulleres.
Tras o seu nomeamento como profesora en Oslo en 1929, que causou controversias,  empezou cun grupo o estudo da radioactividade exitosamente. Durante os anos 1930, continuou producindo artigos en inglés, francés, alemán e noruegués. Tamén colaborou cunha serie de programas de radio para promover e popularizar o estudo científico. Na década de 1930 dirixiu un laboratorio de radioquímica en Noruega, o cal era utilizado como un laboratorio subterráneo polos científicos que fuxían do réxime Nazi. Cando Noruega estivo ocupada durante a guerra, escondeu científicos e continuou utilizando a súa casa para experimentos.
Retirouse da universidade en 1946 e, empezou a traballar coa UNESCO nos seus esforzos para acabar co analfabetismo. En 1952 foi nomeada para a Comisión norueguesa que traballou nos controis do uso de bombas atómicas. Ese mesmo ano, renunciou á UNESCO en protesta pola admisión de España, baixo o réxime fascista de Franco, como membro. En 1962, aos 83 anos, recibiu un doutoramento honorario pola Sorbona, sendo a primeira muller en recibir tal honra.
Re
Re pode referirse a:
Galería de imaxes de Cervo
Galería de imaxes do concello de Cervo na provincia de Lugo.
Quintá de Riba de Neira, Riba de Neira, Baralla
Quintá de Riba de Neira é un lugar da parroquia de Riba de Neira no concello lugués de Baralla na comarca dos Ancares. Segundo o IGE, en 2011 tiña 21 habitantes (9 homes e 12 mulleres).
Ralf Schumacher
Ralf Schumacher, nado en Hürth-Hermülheim o 30 de xuño de 1975, é un expiloto de Fórmula 1 alemán. É o irmán máis novo de Michael Schumacher, o sete veces campión do mundo deste deporte, son os únicos irmáns que gañaron carreiras de Fórmula Un.
Traxectoria
Igual que Michael comezou a correr en kart dende moi pequeno á idade de tres anos en Kerpen, no kart-club onde o seu pai Rolf Schumacher traballaba no seu tempo libre e a súa nai Elisabeth estaba a cargo da cantina do kart-club, alcanzou o éxito cedo antes de pasar ás carreiras automobilísticas no campionato alemán da Fórmula tres e a serie da Fórmula Nippon. A súa primeira escudaría na Fórmula 1 foi Jordan Grand Prix na tempada de Fórmula Un. Schumacher cambiou ao equipo Williams F1 na tempada de Fórmula Un, terminando 6º no Campionato de Pilotos ese ano. Gañou o seu primeiro Gran Premio na Fórmula 1 en, quedando no 4º lugar no Campionato de Pilotos, e posteriormente gañou cinco carreiras máis no transcurso de dous anos.
Schumacher deixou a Williams ao final da tempada de Fórmula 1 de e uniuse a Toyota Racing na tempada  de Fórmula Un. Con todo, os seus resultados durante e  fixeron que Schumacher abandonase a Fórmula Un como resultado da presión interna. Logo de deixar a Fórmula Un, Schumacher uniuse ao Deutsche Tourenwagen Masters en 2008, logrando un éxito menor, e retirouse das carreiras de motor a finais de 2012 para ter un papel de xerente dentro da DTM, como mentor de novos pilotos.
Inicios e carreira
Schumacher naceu o 30 de xuño de 1975 en Hürth, Renania do Norte-Westfalia, o segundo fillo de Rolf Schumacher, un albanel, e a súa esposa Elisabeth. Ten un irmán máis vello, Michael. Schumacher comezou Karting á idade de tres anos conducindo na pista de karts dos seus pais en Kerpen. O seu primeiro grande éxito no karting produciuse cando logrou a Copa NRW e a Copa de Ouro en 1991. En 1992 gañou o Campionato Alemán de Kart Júnior. Logo trasladouse á categoría superior, terminando no segundo posto.
Con 17 anos Schumacher trasladouse ás carreiras de coches, terminando segundo no ADAC Júnior Fórmula Championship. Esta actuación permitiu a Schumacher probar un coche de Fórmula tres durante 1992, e máis tarde participou nunha carreira da Fórmula tres. As súas probas e única aparición na serie atraeron a atención de WTS Racing permitindo a Schumacher entrar no Campionato Alemán de Fórmula Tres en 1994, onde terminou terceiro. Terminou cuarto e trixésimo no Gran Premio de Macau de 1994 e no Masters de Fórmula 3 respectivamente.
As súas actuacións en 1995 melloraran con respecto ao ano anterior: Schumacher conseguiu a pole position e a vitoria en Macau e terminou segundo no Masters de Fórmula 3 de 1995. Na serie alemá da fórmula tres, Schumacher logrou tres vitorias e terminou en segundo lugar no campionato detrás de Norberto Fontana.