cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
José Alonso de Trelles
El Tala Cómico
Como o autor explica, o combate contra esa apatía social á que alude é outra das razóns da aparición desta publicación de frecuencia semanal. As primeiras repercusións da inauguración desta publicación poden atoparse xa o mes seguinte, en La Razón dirixida nese momento por Carlos María Ramírez, que destacaba:
miniatura|130px| "Este é o que ilustra o noso semanario, o que mancha todas as súas viñetas, e a súa brocha gorda serve de ordinario, para facer cóxegas a certos poetas." O "Juan Monga" ó que fai referencia Ramírez é un dos moitos alcumes que usou Trelles para escribir nesta publicación e que alternaba segundo as circunstancias, pasando por outros como "Cáustico", "Candil", "Tácito", "Ventosa" ou "El", entre outros.
Trelles encargábase tamén da diagramación e da inclusión de caricaturas satíricas nas distintas entregas deste semanario. O proceso de impresión era tedioso e rudimentario, e facíase por medio de papel carbón, un Cyclostil e unha prensa manual. a súa tirada foi de 70 a 100 exemplares, e contou coa colaboración ocasional do seu sobriño, Ángel Asuaga e o mestre Luis Scarzolo Travieso.
Estes episodios motivaron o debuxo da súa mellor autocaricatura, aparecida no número do 9 de febreiro de 1896.
En marzo de 1897 editouse o último número de El Tala Cómico, cun total de 83 números publicados dende 1894.
Momentáneas
miniatura|130px|Manuscrito orixinal de "La Güeya". En xuño de 1899, fundou unha nova publicación, Momentáneas. No seu primeiro número, fixo unha exposición de motivos definíndoa en parte como unha continuación de El Tala Cómico:
Trelles, en relación a El Tala Cómico e a Momentáneas, escribiu na súa autobiografía:
Poesía gauchesca
miniatura|130px|Texto de "Canta la noche". As súas aptitudes como escritor de poesía gauchesca foron evolucionando co paso do tempo e as sucesivas publicacións de El Tala Cómico e Momentáneas, nas que absorbía e manifestaba a idiosincrasia da xente de Tala e outros lugares do interior do Uruguai, como Florida, Durazno ou Minas, localidades que Trelles visitou acotío.
Algunhas das obras atopadas nesas revistas comezaron a ser recollidas por publicacións como a famosa revista criolla "El Fogón" de Montevideo, á que contribuíu, xunto a Elías Regules, Orosmán Moratorio, Alcides de María, Martiniano Leguizamón e outros poetas. Como as revistas El Fogón ou El Terruño eran de tirada moito maior que as que manexaba Trelles, lograron popularizar algúns dos seus textos. A modo de exemplo, "La Güeya", publicada no "Momentáneas" do 10 de setembro de 1899, e recollida case de inmediato por El Fogón.
Paja Brava
miniatura|130px|Orixinal de "Tiento sobáo". As publicacións anteriores, xunto con outras, foron recollidas na súa obra principal, editada en 1915 co título de Paja brava. Esta recompilación dos seus poemas gauchescos tivo unha importante repercusión e un grande éxito de vendas, reeditándose unhas vinte veces. Algunhas destas edicións estiveron ilustradas por renomeados artistas uruguaios.
Outro indicio do impacto deste libro foi a incorporación por parte de Carlos Gardel dos poemas "Insomnio, "¡Hopa! ¡Hopa! ¡Hopa!", "¡Como todas!" e "Misterio" ó seu repertorio, con música composta por Américo Chiriff.
Asemade, Alfredo Zitarrosa baseou no poema "De la lucha" unha das súas cancións, e o compositor Eduardo Fabini escribiu a música de "La Güeya" e "Pa ejemplo".
En 1998 publicouse a edición en galego, co nome de Paja Brava de El Viejo Pancho e outras obras de José A. y Trelles pola editorial Oriberthor, S.L., cunha breve biografía do autor.
Actuación política
O 25 de setembro de 1902, Alonso y Trelles obtivo a cidadanía uruguaia. Entre os anos 1908 e 1911, foi deputado polo Partido Nacional, sendo primeiro suplente polo Departamento de Canelones. A súa afinidade con este partido político asoma nalgunhas das súas poesías no libro Paja Brava. a súa chegada á Cámara de Representantes acompañouse de certo debate nos xornais, que discutiron a súa idoneidade en base á súa condición de estranxeiro. Isto deu lugar a que a comisión de poderes da Cámara de Representantes redactara o seguinte texto informativo:
Tras aclararse este punto, Trelles tomou posesión do seu cargo o 20 de febreiro de 1908. No seu período como representante destacouse na súa defensa das autonomías municipais.
Anos finais
Despois de dar por rematada a súa actividade política, mudouse a Montevideo polos estudos dun dos seus fillos. Nesta época fixo unha viaxe a Asturias e Galicia, visitando a súa familia. De volta ao Uruguai, recibiu unha grande homenaxe en San José o 8 de xaneiro de 1922.
Morreu en Montevideo en 1924, vítima dunha longa enfermidade asociada cunha peritonite.
Obra literaria
Algunhas das súa obras foron musicadas. Carlos Gardel incluíu no seu repertorio varios poemas seus, musicados por Américo Chiriff: "Insomnio", "¡Hopa! ¡Hopa! ¡Hopa!", "¡Cómo Todas!" e "Misterio".
Recoñecementos
En Ribadeo leva o seu nome a rúa onde se atopa a casa onde naceu (antes chamada 'das Angustias'), e a Biblioteca local.
Teñen sido organizados diversos actos en torno á súa figura; entre eles, o congreso "Os vínculos culturais Galicia-Uruguay", a cabalo entre Vilanova de Lourenzá e Ribadeo no ano 2007, adicado a el e a Juana de Ibarbourou.
Go!azen
Go!azen é un filme musical vasco, dirixido por Jabi Elortegi e Aitor Aranguren que foi estreado no 2008. É o primeiro filme deste xénero que se realiza no País Vasco.
Sinopse
O filme conta a historia dun grupo de rapaces nun campamento. Beñat e Irati namóranse o un do outro dende o primeiro intre, pero o seu romance estará cheo de problemas que porán a proba o seu amor.
O Pedo, Santa Cristina, Cospeito
O Pedo é un lugar da parroquia de Santa Cristina no concello lugués de Cospeito na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2019 tiña 15 habitantes (8 homes e 7 mulleres).
Gordon Banks
Gordon Banks, nado en Sheffield, o 30 de decembro de 1937 e finado en Stoke-on-Trent, Midlands do Oeste, o 12 de febreiro de 2019, foi un futbolista inglés.
Sphyrna mokarran
A Sphyrna mokarran é unha especie de elasmobranquio carcarriniforme da familia dos esfírnidos.
Hábitat e distribución
É unha quenlla tropical semioceánica que habita ó longo da costa, nas plataformas continentais, terrazas insulares e pasos e lagoas de atois de coral, así como en augas máis profundas preto da terra; tanto preto da superficie como a profundidades de até máis de 80m. Habita entre as latitudes 40° N e 35° S. É unha especie migratoria, durante o verán marcha de Florida e do Mar da China Austral cara a latitudes maiores. A súa presenza é xeneralizada no suroeste do océano Índico, pero en Suráfrica limítase á costa de KwaZulu-Natal, onde coexiste con Sphyma lewini e Sphyma zygaena. Hai unha zona de cría nos mangleiros costeiros do sur de Belize.
Gordon Banks
Traxectoria
Xogou nos seguintes clubs:
Primeira Batalla do Marne
A Primeira Batalla do Marne foi unha batalla da primeira guerra mundial, producida entre o 5 e o 12 de setembro de 1914 preto de París. A vitoria caeu do lado aliado e freou o avance alemán a través de Francia. Fixo ademais imposible a rápida vitoria xermana na guerra e supuxo o estancamento das tropas nas trincheiras.
Antecedentes da batalla
As batallas iniciais favoreceron aos alemáns, que atravesaron Bélxica e penetraron en Francia. Ademais, repeliron o ataque francés a través de Alsacia e Lorena. A finais de agosto, os exércitos aliados tiveron que repregarse cara París e cara a costa do Canal da Mancha. Nos primeiros días de setembro, os exércitos imperiais alemáns I e II despregaron a artillería en torno a París e comezaron o bombardeo. Non obstante deixaron expostos os flancos e os aliados organizaron rapidamente as forzas de contraataque. Segundo os plans aliados, o VI Exército galo e o Corpo Expedicionario Británico liderarían a ofensiva.
Batalla
As tropas aliadas decidiron atacar no oco que quedaba entre os dous exércitos alemáns o 6 de setembro, rematando a loita dous días despois. O día 8 o Xeneral Franchet d’Esperey, ao mando do V Exército, atacou de novo ao II Exército alemán. O ataque resultou exitoso. D’Esperey foi alabado polo seu espírito ofensivo e substituíra había pouco ao Xeneral Lanrezac, que fora degradado polo seu espírito poco combativo, segundo Joffre. Cabe salientar que parte dos efectivos franceses (uns 6.000 homes) foron trasladados de París á fronte en taxis.
Gordon Banks
Traxectoria
Foi galardoado coa OBE no ano 1972. Ese mesmo ano perdeu a visión nun ollo a consecuencia dun accidente de tráfico.
Primeira Batalla do Marne
Batalla
Para o 9 de setembro, a situación era moi complicada para os dous exércitos xermanos, xa que podían ser envoltos e atacados en calquera momento. Os alemáns tiveron que retroceder 65 km ata o río Aisne, onde se construíron as primeiras trincheiras da guerra, que se manterían ata 1918.
Consecuencias
A derrota alemá supuxo o fracaso do Plan Schlieffen e polo tanto, desapareceu toda posibilidade dunha vitoria rápida. Ademais, isto provocaba que o Imperio Alemán debería establecer dúas frontes: unha occidental contra ingleses e franceses, e unha oriental, contra o Imperio Ruso.
Dos dous millóns de soldados que interviron na Primeira Batalla do Marne, aproximadamente medio millón morreron.
Gordon Banks
Traxectoria
Moita xente atribúe a Gordon Banks a mellor parada de tódolos tempos. Foi no Mundial de 1970, contra o Brasil, cando rexeitou un maxistral testarazo de Pelé axustado ó pau amosando unha axilidade abraiante que foi recoñecida polo propio Pelé.
A Estrada, Palmou, Lalín
A Estrada é un lugar da parroquia de Palmou, no concello pontevedrés de Lalín, na comarca do Deza.
Aaliyah
Aaliyah Dana Haughton (16 de xaneiro de 1979 — 25 de agosto de 2001) foi unha cantante afroamericana de R&B, actuou tamén en dous filmes antes da súa morte nun accidente de aviación aos 22 anos.
Nada en Brooklyn, Nova York, medrou en Detroit. En 1994 lanzou o seu primeiro álbum, Age Ain't Nothing But a Number, que se converteu en disco de platino. O seu segundo álbum, Once In A Million saíu a fins de 1996, nel incluíase o éxito internacional If Your Girl Only Knew que acadou o dobre platino nos Estados Unidos. En 2001 a súa canción Try Again converteuse en número un na lista americana.
Polveira
A Polveira pode referirse a:
Whigfield (álbum)
Whigfield foi o primeiro álbum da artista dinamarquesa Whigfield en 1995. Moitos países recibiron este primeiro álbum en 1995, mentres que en Australia non chegou ata 1997. Por outra banda, no Xapón foi titulado Let's Whiggy Dance. En Singapur foi chamado Sexy Eyes - The Album.
Castelo, Naraío, San Sadurniño
Castelo é un lugar da parroquia de Naraío no concello coruñés de San Sadurniño, na comarca de Ferrol. Segundo o IGE, en 2011 estaba despoboado.
O medieval Castelo de Naraío é o que dá nome ao lugar.
Muhammad Ali
miniatura|Muhammad Ali.
Palmou, Palmou, Lalín
Palmou é un lugar da parroquia de Palmou, no concello pontevedrés de Lalín, na comarca do Deza.
Muhammad Ali
Traxectoria
Aos 12 anos denunciou o roubo da súa bicicleta a un policía que resultou ser adestrador de boxeo e que lle suxeriu que estaba capacitado para a práctica dese deporte, e baixo a súa tutela comezou a loitar nas categorías xuvenís. Nos Xogos Olímpicos de 1960, en Roma gaña unha medalla de ouro na categoría de pesos lixeiros e decide converterse en profesional baixo a tutela de Angelo Dundee.
Clay pronto comezou a se volver famoso polo seu estilo pouco ortodoxo, os seus resultados espectaculares e a súa constante autopromoción. Moitas veces recitaba poemas compostos por el mesmo nos que mencionaba en cal round noquearía ó seu opoñente. Polo outro lado, eran recoñecidas as súas gabanzas a si mesmo, con frases como "son o máis grande" ou "son xove, fermoso, veloz e ninguén me pode vencer".
O 29 de outubro de 1960, en Louisville, obtivo a súa primeira vitoria como profesional. Foi por puntos, nunha pelea a 6 rounds enfrontándose a Tunney Hunsaker, quen era o xefe de policía de Fayetteville, West Virginia. Entre 1960 e 1963, o xove púxil alcanzou un récord de 19-0, incluíndo 15 knockouts. Derrotou a boxeadores do talle de Tony Esperti, Jim Robinson, Donnie Fleeman, Duke Sabedong, Alonzo Johnson, George Logan, Willi Besmanoff e Lamar Clark (o cal gañara as súas 40 peleas anteriores por knockout).
Primeira época como campión
Entre as vitorias máis resoantes de Clay nesta época, deben resaltarse as disputadas con Sonny Banks (o cal logrou tirar á lona a Cassius durante a pelea), Alejandro Lavorante, e Archie Moore (unha lenda do boxeo que tiña no seu haber 200 vitorias). Curiosamente, tanto Banks como Lavorante morreron no ring en combates posteriores. Cassius transformouse no contendente número un polo título que naquel entón ostentaba Sonny Liston. Liston era temido e respectado, e practicamente ninguén outorgáballe ó novo boxeador oportunidades de derrotar ó campión. Liston non só conseguira a coroa ó noquear no primeiro asalto a Floyd Patterson, senón que tamén o demoleu no desquite. Igualmente despachou pola vía rápida a Cleveland Williams, Nino Valdés e Zora Folley. Porén, Cassius conseguiu a vitoria neste combate coa súa peculiar técnica que el mesmo definira como "voo coma unha bolboreta e pico coma unha abella" a cal baseábase en moverse ó redor do rival e ir golpeándoo constantemente de forma que o rival non puidese pensar en case ningún momento do combate, un ano despois Cassius Clay (chamado xa Muhammad Ali pola súa conversión ós musulmáns negros) deu o desquite co título do mundo en xogo a Sonny Liston pero este non puído facer nada e foi derrotado no primeiro asalto cun dos KO máis bonitos da historia do boxeo, o golpe co que o noqueou foi coñecido como a man pantasma.
Ali defendería a súa coroa de campión do mundo dos pesos pesados en diversas ocasións ata que pola súa negativa a acudir á guerra do Vietnam, este foi desposuído do seu título e condenado a 5 anos de prisión. Así tamén (pese a que custe crelo) Alí admitiu que Oscar Natalio "Ringo" Bonavena foi o seu mellor opositor.
Segunda época como campión
Anunciou a súa retirada do boxeo, aínda que volveu no ano 1980 para disputar o título mundial ante Larry Holmes, co que perdeu antes do límite, e un combate que perdeu a puntos contra Trevor Berbick, en 1981. Tras estes combates, poñía fin a súa carreira no boxeo profesional de forma definitiva. O seu récord ó final da súa carreira é de: 61 combates disputados con 56 vitorias (37 por KO) e 5 derrotas, considerándose así coma un dos maiores boxeadores da historia.
Chalco
Chalco é un municipio do Estado de México, en México. Limita coas municipalidades mexicanas de Ixtapaluca, Valle de Chalco Solidaridad e Temamatla. A súa área é de 234.72 km², e a súa poboación era de 310,130 habitantes no ano 2010. A cabeceira municipal é Chalco de Díaz Covarrubias.
As Seixas, Santa Cristina, Cospeito
As Seixas é un lugar da parroquia de Santa Cristina no concello lugués de Cospeito na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2019 tiña 32 habitantes (12 homes e 20 mulleres).
Aude
Aude (11) é un departamento de Francia cuxa capital é Carcasona. Forma parte da rexión de Occitania. O seu xentilicio en francés é Audois. Das tres patrias da cassoulet (Carcasona, Castelnaudary e Tolosa), dúas atópanse en Aude.
Historia
O departamento de Aude foi un dos oitenta e tres creados o 4 de marzo de 1790, en aplicación da lei do 22 de decembro de 1789. As súas fronteiras abarcan o que anteriormente foi unha parte da provincia de Languedoc.
Clima
O clima de Aude é predominantemente mediterráneo.
No norte, a Montagne Noire (montaña negra) e, no sur, o país de Sault teñen climas de montaña, con temperaturas ás veces moi baixas en inverno.
No oeste, o clima é de tipo aquitano, con precipitacións máis importantes, mentres que no leste o clima é puramente mediterráneo.
No centro, na rexión Limouxine, Carcassonnaise e do Razès, o clima é intermedio, con exposicións importantes aos ventos. Os ventos están a miúdo presentes no Aude. É un dos departamentos franceses máis ventosos con 300 a 350 días de vento por ano. Este fenómeno débese principalmente aos relevos setentrionais e meridionais que forman un corredor.
No noroeste sopra o Cers, chamado Tramontane en Provenza, que é un vento de terra. É un vento seco e violento e frío en inverno. Ao contrario, sopra o Autan que é cálido e húmido e procede do mar ao sueste. Estes ventos regulares permitiron instalar centrais eólicas como en Avignonet-Lauragais.
Demografía
As maiores cidades do departamento son (datos do censo de 1999):
Economía
miniatura|300px|dereita|Vista da cidade de [[Carcasona dende a Cidade.]] Con pouca importancia da industria (centrada nas cidades principais e en Port-la-Nouvelle), os principais recursos proveñen da agricultura (principalmente a vide) e, sobre todo, do turismo. Lugares de interese son a cidade fortificada de Carcasona, o conxunto monumental de Narbona, a abadía de Fontfroide, os castelos de Peyrepertuse e Quéribus e a reserva africana de Sigean, entre outros.
Illa Gran Malvina
A Illa Gran Malvina (Inglés: West Falkland) é a segunda máis extensa do arquipélago das illas Malvinas no sur do Océano Atlántico, cunha superficie de aproximadamente 4,532 km², o 37% da superficie total das illas (5,413 km² incluíndo as pequenas illas adxacentes). O perímetro das súa liña costeira de 1258´7 km. É unha illa que presenta un terreo montañoso, separada da Illa Soidade por medio do Estreito de San Carlos.
Historia e características
A illa xeralmente posúe unha poboación que rolda os 200 habitantes, esparexidos nas áreas costeiras. O poboado máis importante é Port Howard, coñecido tamén como Porto Mitre na costa leste, que habitualmente ten uns 15 residentes e conta coa súa propia pista de aterraxe. Outros sitios poboados son Albermarle, Chatres, Dunnose Head, Fox Bay, Fox Bay West, Hill Cove, Porto Stephens e Roy Cove, a maioría destes unidos por camiños, algúns posúen pistas de aterraxe e peiraos.
O punto máis austral da Gran Malvina é o Cabo Belgrano. No sur existen altos cantils onde abundan as aves mariñas e no oeste hai areosas praias con augas limpas e dunas onduladas con pastos altos. As praias son un lugar preferido polos elefantes mariños.
A illa atópase, como o resto do arquipélago, administrada polo Reino Unido como parte do territorio de ultramar das Illas Malvinas. Para a Arxentina, que a reclama, forma parte do Departamento Illas do Atlántico Sur dentro da provincia de Terra do Fogo, Antártida e Illas do Atlántico Sur.
La Protesta (Ferrol)
La Protesta foi un semanario editado en Ferrol entre 1920 e 1921.
Historia e características
Voceiro dos sindicatos adheridos á CNT en Ferrol, apareceu a finais de 1920. Substituíu ao periódico La Lucha. Cesou a súa publicación en 1921.
Antonio Fontenla
Antonio Fontenla Ramil, nado na Coruña en 1943, é un empresario galego. Foi presidente da Confederación de Empresarios de Galicia dende o ano 2001 ata o 2013, ao ser reelixido dúas veces. . Tamén é o presidente da Confederación de Empresarios da Coruña.
Traxectoria
Estudou Arquitectura Técnica en Madrid e fíxose empresario da construción, participando na dirección e presidencia de diferentes empresas inmobiliarias e de enerxías renovables.
Foi o máximo responsábel de Construcciones Fontenla até 2004, cando os seus irmáns decidiron desaloxalo da presidencia.
Walk Along
"Walk Along" é unha canción da cantante holandesa Trijntje Oosterhuis. A canción foi escrita por Anouk Teeuwe e Tobias Karlsson. A canción representará aos Países Baixos no Festival de Eurovisión 2015.
Candy Candy
Candy Candy (no orixinal xaponés: キャンディ・キャンディ: Kyandi Kyandi) é un manga creado pola escritora Kyōko Mizuki, un dos pseudónimos de Keiko Nagita, e a mangaka Yumiko Igarashi, pseudónimo de Yumiko Fijii, publicado no Xapón por Kōdansha Ltd. desde 1975 a 1979 e gañou o primeiro premio Kodansha Manga para shōjo en 1977.
A historia conta as vivencias dunha rapaza orfa chamada Candice "Candy" White. Foi despois adaptada nunha serie de anime por Toei Animation entre 1976 e 1979 que se distribuíu internacionalmente, tornándose moi popular en moitos países.
Anime
A serie animada ou anime foi producida por Toei entre 1976 e 1979 consistindo en 115 episodios de 23 minutos cada un, ademais de dous OVAs de 1978 e un filme de 1992. En Galiza estreouse en TVE1 mais non foron dobrados todos os capítulos por falta de audiencia. Porén, posteriormente foi rescatada por algunhas canles autonómicas coma TV3 (Cataluña) e tamén a Televisión de Galicia, que emitiu a serie completa dobrada ao galego e onde tivo moito éxito. En países como Italia, Francia, Canadá, Indonesia e Corea do Sur, Candy Candy tivo enorme aceptación.
Controversia legal
Dende 1998 está prohibida a difusión da serie en todos os países do mundo por mor a un proceso legal entre Igarashi e Mizuki polos dereitos de autor de Candy Candy.
San Roque, Cádiz
miniatura|[[Arco da vella sobre San Roque.]] San Roque é un municipio andaluz, pertencente á provincia de Cádiz. Está situado na comarca do Campo de Xibraltar.
Historia
No seu termo municipal sitúase o sitio arqueolóxico de Carteia, cidade púnica primeiro e romana despois. San Roque foi fundada por habitantes de Xibraltar, a maior parte dos cales fuxira da localidade tras a invasión, en nome do pretendente ao trono español, o arquiduque Carlos, dunha escuadra anglo-holandesa o 4 de agosto de 1704, durante a Guerra de Sucesión Española.
Hoxe día posúe un municipio amplo cun tecido industrial importante onde destacan unha refinería, un complexo petroquímico e varias plantas de ciclo combinado. A Ermida de San Roque trasladouse da súa situación orixinal ao complexo Diego Salinas (antigo cuartel militar, agora edificio municipal). No cume do outeiro, a ermida orixinal foi remodelada converténdose na Igrexa de Santa María a Coroada.
Xunto da Igrexa, Santa Cristina, Cospeito
Xunto da Igrexa é un lugar da parroquia de Santa Cristina no concello lugués de Cospeito na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2019 tiña 8 habitantes (3 homes e 5 mulleres).
Pazos, Palmou, Lalín
Pazos é un lugar da parroquia de Palmou, no concello pontevedrés de Lalín, na comarca do Deza.
Hanami
miniatura|Parque do [[Castelo Himeji.]]
Hanami (花見, lit. "ollar flores") é a tradición xaponesa de ollar a beleza das flores, mais polo xeral asóciase esta verba ao período no que floran as cerdeiras e na que os xaponeses asisten en masa a parques e xardíns a contemplar as súas flores (sakura). De finais de marzo a principios de abril, as cerdeiras rosean por todo Xapón, de sur a norte acorde aos distintos climas existentes nas diversas rexións. As primeiras cerdeiras do ano florean nas illas de Okinawa a principios de marzo (a rexión máis meridional) e os últimos na illa de Hokkaidō aproximadamente a última semana de abril (a rexión máis setentrional).
O prognóstico de florecemento (sakurazensen (桜前線)) é anunciado cada ano pola oficina de meteoroloxía. Nesta celebración, a xente diríxese aos parques a contemplar as cerdeiras en flor, e habitualmente realizando un xantar, coa familia ou coa empresa (é habitual ver a empregados de empresas gardando os mellores sitios so das cerdeiras con días de antelación). O hanami continua á noite e é chamado yozakura (夜桜).
Crotram
miniatura|[[Tranvía do modelo TMK 2100.]] Crotram é un grupo asociado de empresas croatas que fan tranvías para a cidade de Zagreb principalmente, na República de Croacia.
Hanami
Toyō Itō, famoso arquitecto xaponés, lembraba este feito da súa nenez catalogando como a forma máis fermosa e sinxela de facer arquitectura, a través dos grandes manteis á sombra das cerdeiras.
Lugares tradicionais do hanami
Algúns lugares populares do hanami son:
Crotram
O modelo TMK 2200 conta con 32 metros de longo, e pode ir tan rápido como os 70 km/h e conta cunha capacidade de 202 persoas.
Hanami
Controversia
No ano 2011, tralo o tremor de terra e o tsunami do 11 de marzo, que deixou case 30 000 mortos e desaparecidos, o daquela gobernador de Toquio, Shintarō Ishihara, solicitou á poboación que suspendese a celebración deste festival e amosase a súa solidariedade con Tohoku, o que provocou un intenso debate no Xapón sobre se debía celebrarse ou non o hanami ese ano.
Cernada, Naraío, San Sadurniño
Cernada é un lugar da parroquia de Naraío no concello coruñés de San Sadurniño, na comarca de Ferrol. Segundo o IGE, en 2011 tiña 5 habitantes (2 homes e 3 mulleres).
Toponimia
O topónimo galego Cernada (da voz medieval *cinerata, do latín ) indica unha terra queimada para o seu poboamento.
Baixo sospeita
Baixo sospeita (en Under Suspicion) é un filme franco-estadounidense de 2000 dirixido por Stephen Hopkins. Está protagonizado por Gene Hackman, Morgan Freeman, Monica Bellucci e Thomas Jane. Está baseado no filme francés de 1981 Garde à vue e na novela británica Brainwash, escrita por John Wainwright. Foi estreado fóra de competición no Festival Internacional de Cinema de Cannes de 2000.
Illa Adelaide
A Illa Adelaida, denominada illa Belgrano de xeito oficial pola Arxentina. É unha illa da Antártida (coordenadas: 67º15'S 68º30'W), de considerable tamaño, uns 135 km de longo por 32 km de ancho, 4.463 km², e situada no Océano Glacial Antártico, ao oeste da Península Antártica e moi próxima a ela, especificamente fronte á Península Arrowsmith, case inmediatamente ao sur do círculo polar antártico e ao norte da Baía Margarita.
Alcanza unha altitude máxima de 2.317 m, e ten unha liña de costa de 369 km. Está case completamente cuberta de xeo permanente.
A República Arxentina inclúe a esta illa no Departamento Antártida Arxentina dentro da provincia de Terra do Fogo, Antártida e Illas do Atlántico Sur, para Chile forma parte do Territorio Chileno Antártico e para o Reino Unido do Territorio Antártico Británico, pero estas reclamacións están suspendidas en virtude do Tratado Antártico.
Foi descuberta en 1832 por unha expedición británica ao mando de John Biscoe, e bautizada por el en honra á raíña Adelaide do Reino Unido. O primeiro recoñecemento da illa efectuouno a expedición antártica francesa de 1908-1910 ao mando de Jean-Baptiste Charcot.
Nas costas desta illa sitúanse actualmente as bases Rothera do Reino Unido, e as bases chilenas Guesalaga e Carvajal.
Whigfield
Sannie Charlotte Carlson, máis coñecida polo nome artístico de Whigfield, nada en Skælskør o 11 de abril de 1970, é unha cantante dinamarquesa. É coñecida polo tema "Saturday Night", un tema popular no verán europeo de 1994.
Traxectoria
Pasou varios anos da súa infancia en África, para volver máis tarde á súa terra natal. Saltou ao estrelato coa súa canción "Saturday Night", que pasou a ser o maior hit do verán europeo de 1994, grazas ao que foi tocado repetidamente nas discotecas mediterráneas e que tiña unha letra que moitos aprenderon facilmente. Whigfield converteuse na primeira artista non británica a debutar como número 1 na primeira semana de valoración do Reino Unido. A súa música tivo tamén moito éxito no Brasil, España, Canadá, Australia, Francia, nos países nórdicos e na América latina durante o fenómeno eurodance de 1994.
Outras cancións posteriores destacados son "Think of You", "Close to You", "Last Christmas", "Gimme Gimme" e "Sexy Eyes".
Ao igual que acontecera con Milla Vanilli, Whigfield foi acusada de non cantar as súas propias cancións. Isto debíase a que as súas presentacións en vivo sempre as facía coa voz pregravada. "Saturday Night" foi producido por Larry Pignagnoli e David Riva, dous produtores italianos coñecidos pola súa variedade de proxectos eurodance, quen adoitaban traballar con vocalistas como Daniella Galli (máis coñecida como Dhany), Annerley Gordon (Ann Lee) e Sandy Chambers. O feito de que Galli escribise a letra de "Saturday Night", e que outro proxecto de Pignagnoli, Ally & Jo tivese unha voz similar á de Whigfield pero con outra cara na carátula do CD, promoveu as acusacións.
En setembro e outubro de 2008 Whigfield presentouse no programa británico Everybody Dance Now e no programa portugués A minha geração de Catarina Furtado. Ademais fixo varias intervencións no proxecto Favretto feat.
Sinxelos
Tamén hai outras versións de "Amazing and beautiful", "Another day", "Baby boy", "Be my baby", "Close to you", "Doo whop", "Gimme Gimme", "Givin 'All my Love", "Gotta Getcha", "Much More", "No Tears to Cry", "Saturday Night" (máis de 20 remisturas), "Sexy Eyes", "Think of you", "Waiting for Saturday" e "Was a Time".
F.C. Hansa Rostock
O F.C. Hansa Rostock é un club de fútbol alemán da cidade de Rostock, en Mecklemburgo-Antepomerania. Foi un dos clubs con máis éxito procedentes da antiga RDA e estivo na Bundesliga durante dez anos, desde 1995 ata 2005, para logo declinar. Desde 2012, o club xoga na 3ª Liga.
Historia
Durante a década de 1970 o club quedaba na parte baixa da táboa e en tres ocasións baixou á segunda división da DDR-Liga aínda que sempre foi quen de volver á máxima división. Na década de 1980 mantivo sempre a categoría. Coa reunificación alemá e a fusión das dúas ligas, o Rostock gañou o seu primeiro campionato, foi na NOFV-Oberliga, a liga de transición que se estableceu para a tempada 1990-1991. Tamén gañou a derradeira Copa de Alemaña Oriental por 1-0 fronte ao F.C. Stahl Eisenhüttenstadt.
Bundesliga
miniatura|O equipo en xaneiro de 1990 O éxito do club posibilitou o seu acceso á Bundesliga canda o Dynamo Dresden na tempada 1991–92. O. Hansa non logrou a permanencia e baixou á segunda división para volver á primeira na tempada 1995–96. Nos dez anos seguintes mantivo a categoría, quedando como mellor resultado na sexta praza, secasí foi o único equipo da antiga RDA en continuar na máxima categoría. O 1 de decembro de 2002 o Rostock converteuse no primeiro equipo alemán en aliñar seis estranxeiros dun mesmo país nun partido da Bundesliga (Prica, Lantz, Wibran, Jakobsson, Arvidsson e Persson – todos suecos). O Rostock realizou unha mala primeira metade da tempada 2004–05, gañando un só partido e logrando cinco empates en 17 encontros e non se puido recuperar malia a chegada do dianteiro finlandés Jari Litmanen xa que logo o club deixou a máxima categoría, e así por primeira vez non houbo un club da antiga RDA. Tras dous anos na segunda división volveu á máxima categoría na tempada 2007-2008 pero baixou no cabo da tempada. A tempada 2009–10 foi mala e remataron baixando á terceira división, recuperando a categoría en 2010-2011 parar volver a terceira en 2011–12.
Xogadores
A 23 de agosto de 2016 o equipo formábano:
Estadio
miniatura|O estadio en 1957 O orixinal Ostseestadion construíuse en 1954, coa participación centos de cidadáns de Rostock que axudaron de balde. O primeiro partido internacional no Ostseestadion do equipo da RDA foi o 26 de setembro de 1956. En 2001 rehabilitouse para acoller a 29.000 espectadores.
Ligazóns externas
х
Pardal alpino
miniatura|Ovos da especie da colección do [[Museo de Historia Natural de Tolosa]] O pardal alpino ou pardal alibranco (Montifringilla nivalis) é unha pequena ave paseriforme.
Taxonomía
En 1760 o zoólogo francés Mathurin Jacques Brisson incluíu a descrición do pardal alpino na súa obra Ornithologie baseada nun espécime, pero sen especificar onde o recollera. Utilizou o nome francés Le pinçon de neige ou la niverolle e o latino Fringilla nivalis. Aínda que Brisson acuñou os nomes en latín, estes non se axustaban ao sistema de nomenclatura binomial e non son recoñecidos pola Comisión Internacionl de Nomenclatura Zoolóxica. Cando en 1766 o naturalista sueco Carl Linnaeus puxo ao día o seu Systema Naturae para a súa duodécima edición, engadiu 240 especies que foran previamente descritas por Brisson. Unha destas era o pardal alpino. Linnaeus incluíu unha breve descrición, usando a nomenclatura binomial Fringilla nivalis e citando os traballos de Brisson. Linnaeus indicou como localidade tipo "América". A localización tipo foi despois designada como Suíza. O nome específico nivalis en latín significa "nival" ou "branco como a neve". Esta especie está agora situada no xénero Montifringilla que foi introducido polo ornitólogo alemán Christian Ludwig Brehm en 1828.
Recoñécense sete subespecies:
Descrición
É un paxaro grande e robusto de 16,5 a 19 cm de lonxitude. As partes superiores son marróns, as inferiores brancas e a cabeza gris. Ten un panel na á branco estreito e longo. En verán, o bico é negro e ten un papo negro, o cal desaparece en inverno á vez que o bico se fai amarelo. Os sexos son similares. esquerda|miniatura|En [[Tarn (departmento)|Tarn, Francia en decembro mostrando as cores invernais, incluíndo o bico laranxa]] En voo, presenta ás negras con paneis das ás brancos grandes, e unha cola negra con beiras brancas. Esta ave ten unha canción parloteira con moitos trilos, e diversas chamadas vibrantes ou renxentes. miniatura|No norte dos Alpes, [[Francia en inverno]]
Grus japonensis
A Grus japonensis (chinés tradicional: 丹頂鶴; chinés simplificado: 丹顶鹤; pinyin: dāndǐng hè; xaponés: 丹頂鶴 ou タンチョウヅル) é unha especie de ave gruiforme da familia dos Gruidae. De todas as especies de grúa, atópase entre as máis altas. Non se coñecen subespecies. Nalgúns lugares é considerado símbolo de sorte, fidelidade e lonxevidade.
Jésus de Montréal
Jésus de Montréal é un filme franco-canadense de 1989 escrito e dirixido por Denys Arcand, e protagonizado por Lothaire Bluteau, Catherine Wilkening e Johanne-Marie Tremblay. O filme conta a historia dun grupo de actores en Montreal que interpretan unha obra da Paixón nunha igrexa do Quebec, combinando crenzas relixiosas con teorías non convencionais dun Xesús histórico.
O filme tivo boas críticas e recibiu numerosos premios, como o premio Genie ao mellor filme e o Premio do Xurado do Festival Internacional de Cinema de Cannes de 1989. Ademais foi candidato ao Óscar ao mellor filme en lingua non inglesa na 62ª edición dos premios. Os críticos do Festival Internacional de Cinema de Toronto considerárono un dos dez mellores filmes canadenses de todos os tempos.
Grus japonensis
Descrición
esquerda|miniatura|250px|Exemplares voando. Vive en pradarías e altos vales con áreas pantanosas, onde a altura constitúe unha vantaxe natural, ó poder ter visión do perigo dende unha distancia segura. Camiña con lentas alancadas, deténdose a peteirar comida, que pode ter un tamaño relativamente pequeno. Ratos, ras e insectos grandes, e tamén sementes, xemas e follas forman a súa dieta.
Jésus de Montréal
Sinopse
En Montreal, un actor descoñecido chamado Daniel é contratado por un lugar de peregrinación católico para representar unha obra sobre a paixón de Cristo nos seus xardíns. O párroco, pai Leclerc, pídelle que "modernice" a obra clásica que a igrexa estivo a realizar. A pesar de traballar cun material que outros consideran que é un clixé, Daniel vese inspirado e comeza unha intensa investigación académica sobre a historicidade de Xesús, ao que interpreta el mesmo co nome talmúdico de Yeshua Ben Pantera. Cando se interpreta a obra, recibe excelentes críticas, mais o pai Leclerc considéraa pouco convencional e controvertida, o que fai que se distancie de Daniel.
Pardal alpino
Distribución e hábitat
É unha especie reprodutora residente en montañas peladas, tipicamente por riba de 1 500 m, ao longo do sur de Europa (Pireneos, Alpes, Córsega, Balcáns) e a través de Asia central ata o oeste da China. En Galicia poden verse algúns en outono e inverno, pero son moi raros. Nidifica en gretas ou toqueiras de roedores e pon de 3 a 4 ovos.
Comportamento
Aliméntase principalmente de sementes e dalgúns insectos. É destemido e busca alimento arredor das estacións de esquí. É resistente e raramente descende por debaixo dos 1 000 incluso durante o tempo invernal duro.
Río Adige
miniatura|260px|O Adige en [[Verona]] O río Adige (alemán Etsch, ladino Adiç, trentino Ades, véneto Àdexe) é un río italiano.
Percurso
Nace preto do Passo Resia (Reschenpass), na Alta Val Venosta (Hochvinschgau), no Alto Adige e desauga no mar Adriático, non lonxe de Chioggia. Por lonxitude - cerca de 410 km - é o segundo río italiano logo do Po e o 3° polo tamaño da conca, detrás do Po e o Tíber.
Atravesa as cidades de Trento, Verona, Legnago e baña Merano, Bolzano e Rovereto.
Os vales polos que corre reciben varios nomes: Val Venosta entre as fontes do nacemento e Merano, Val d'Adige entre Merano e Rovereto, Vallagarina entre Rovereto e Verona, e Val Padana entre Verona e a foz.
Conca
A súa conca hidrográfica abrangue 12.200 km²: dos cales 7.200 corresponden ao Alto Adige, territorio que escoa nuns 140 km (é dicir, 1/3 do seu percurso completo).
Os seus principais afluentes son:
Batalla de Flirey
A batalla de Flirey foi unha batalla da primeira guerra mundial sucedida entre o 19 de setembro de 1914 e o 11 de outubro do mesmo ano. O resultado foi unha vitoria alemá sobre as tropas francesas. A batalla danou estruturas importantes que chegaban á cidade fortificada de Verdún
Antecedentes
Nas beiras do río Meuse foron ao longo dos séculos construídas varias fortificacións, tanto no lado alemán coma no lado francés. Nos anos anteriores ao inicio da primeira guerra mundial, o Alto Mando xermano deuse conta de que a artillería podería esnaquizar grandes infraestruturas a longas distancias. Por iso co inicio da guerra, as tropas alemás viron no Meuse a oportunidade de curtar estradas e vías férreas francesas que conducían a Verdún. Deste xeito limitarían as posibilidades dos franceses de atacar territorio alemán.
A batalla
O ataque comezou o 19 de setembro cando a cabalería alemá que partía de Metz, atacou a tropas defensoras francesas en torno a Dieulouard e Martincourt. Flirey, os bosques achegados e Seicheprey foron capturados rapidamente. O día 22, os franceses recibiron reforzos pero non puideron frear o avance alemán. Para este día, os efectivos alemáns mudaron a dirección de sur a sur-leste. O día 24, tomaron Saint-Mihiel pero foron retomados Flirey, Seicheprey e Xivray. Ante as novas ofensivas galas, o exército alemán atrincherouse e o día 27 sufriu varios ataques, que non obstante apenas moveron a liña da fronte. Os ataques franceses continuaron ata o 11 de outubro, sen resultado.
Skinny Puppy
Skinny Puppy é un grupo de música industrial da cidade canadense de Vancouver formado en 1982. Nun principio non era máis que un proxecto experimental de cEvin Key mentres inda estaba no grupo Images In Vogue, tamén se unira na experiencia Nivek Ogre como vocalista e Skinny Puppy acabou por se converter na súa banda principal. Key e Ogre foron os únicos membros permanentes na vida do grupo, outros membros que pasaron pola banda foron Dwayne Goettel (1986–1995), Dave Ogilvie (1982-1995), Mark Walk (desde 2003) e como convidados pasaron polo grupo Bill Leeb (1985–1986, co nome de Wilhelm Schroeder), Al Jourgensen (1989) e moitos outros. miniatura|Skinny Puppy en Londres en 2005 Inspirada na música de grupos como Nocturnal Emissions, Portion Control e The Legendary Pink Dots os Skinny Puppy experimentaron con técnicas de gravación analóxica e dixital, compoñendo música con sintetizadores, caixas de ritmos, percusións acústicas, distorsións, samplers e instrumentos musicais convencionais da música rock. Tamén incorporaron pezas de filmes e de transmisións de radio nas súas cancións, aplicando amplamento o efecto de distorsión e outros efectos na voz de Ogre que grava frecuentemente como se recitase un monólogo interior. Os temas das súas cancións van desde os dereitos animais, a política, a relixión, a droga, a doenza á degradación ambiental ou ao terror.
Morón de la Frontera
Morón de la Frontera é unha localidade andaluza pertencente á provincia de Sevilla. En 2008 tiña 28 259 habitantes.
A súa extensión é de 432 km² e ten unha densidade de 65,42 hab./km². Sitúase entre a Campiña e a Serra Sur de Sevilla, a unha altitude de 297 m e a 65,9 km da capital de provincia, Sevilla. No termo municipal atópase a Base Aérea de Morón.
A locución de la Frontera no topónimo alude á antiga fronteira co reino de Granada.
Lei de Boyle
A lei de Boyle (tamén coñecida como lei de Boyle-Mariotte) é unha das leis dos gases ideais. Establece que o volume é inversamente proporcional á presión, a unha temperatura constante dentro dun sistema pechado. Foi enunciada por Robert Boyle en 1662.
Boyle investigou en 1662 a relación entre a presión (P) e o volume (V) dos gases e atopou que para unha cantidade fixa mantida a unha presión constante ,P e V son inversamente proporcionais
Onde k é unha constante, se a temperatura e a masa do gas fican constantes.
Cando aumenta a presión, o volume baixa, mentres que se a presión diminúe, o volume aumenta. Non é necesario coñecer o valor exacto da constante k\, para poder facer uso da lei se consideramos dúas situacións, como está representado no debuxo, pois mantendo constante a cantidade de gas e a temperatura, deberá cumprirse a relación:
onde:
Ficheiro:Ley_de_Boyle_Mariotte.png
De certo, a lei de Boyle, cúmprese só de xeito aproximado nos gases reais, xa que as moléculas do gas exercen forzas entre si, as desviacións da lei aproxímanse a cero no límite da densidade cero (cando a presión é cero ou cando a temperatura é infinita) xa que as moléculas do gas están infinitamente separadas unha da outra e as forzas entre as moléculas quedan anuladas. Polo tanto no límite de densidade cero o gas faise ideal.
Historia
Esta relación entre a presión e o volume foi notada por primeira vez por dous científicos afeccionados, Richard Towneley e Henry Power. Boyle confirmouno a través de experimentos e publicou os resultados. Segundo Robert Gunther e outras autoridades, foi o axudante de Boyle, Robert Hooke, quen construíu os aparatos do experimento. O físico francés Edme Mariotte (1620–1684) descubriu a mesma lei independentemente en 1676, pero Boyle xa a tiña publicada. Por isto a lei pode ser chamada lei de Mariotte ou lei de Boyle–Mariotte. Máis tarde, en 1687 na Philosophiæ Naturalis Principia Mathematica, Newton demostrou matematicamente que se un fluído elástico consistente en partículas en repouso, entre os que hai forzas repulsivas inversamente proporcionais, a densidade sería directamente proporcional á presión, pero este tratado matemático non é a explicación física para as relacións observadas. No lugar dunha teoría estática, precisábase unha teoría cinética, que foi provida dous séculos despois por Maxwell e Boltzmann.
Ligazóns externas
Thermische Zustandsgleichung idealer Gase
Proplasto
miniatura|dereita|250px|Os diferentes tipos de plastos.
Os proplastos ou proplastidios (inicialmente chamados eoplastos) son pequenos orgánulos específicos das células vexetais da familia dos plastos, de estrutura simple e non diferenciados, que se atopan xeralemente nos meristemas, é dicir, nos tecidos compostos de pequenas células indiferenciadas, que se dividen activamente, situados nas zonas en crecemento da planta. . Son de pequeno tamaño comparado con outros plastos (apenas máis grandes ca unha mitocondria), co seu estroma rodeado por unha membrana dobre, que contén algunhas lamelas escasas e curtas e algunhas vesículas. Os proplastos multiplícanse probablemente por fisión binaria para manterse nas células meristemáticas en división.
A maduración dun proplasto en plasto funcional está correlacionada coa diferenciación da célula na que se encontra. Así, un proplasto situado nunha célula exposta á luz transformarase preferentemente en cloroplasto, o que se traduce nun aumento de tamaño substancial, a formación de numerosas lamelas membranosas a partir das vesículas que se forman por invaxinación da membrana interna do proplasto, que formaran progresivamente a grana, e a acumulaciónn de pigmentos como a clorofila. Ademais pode orixinar outros tipos de plastos como os etioplastos (aínda bastante indiferenciados, que poden manterse así bastante tempo ou diferenciarse), ou en leucoplastos que poden diferenciarse en plastos especializados no almacenamento de amidón, como os amiloplastos dos tubérculos da pataca, ou en cromoplastos coloreados, que se observan en órganos coloreados da planta, como os pétalos de certas especies.
Véxase tamén
miniatura|dereita|250px|Diferenciación e interconversións nos plastos.
Neontoloxía
A neontoloxía é a parte da bioloxía que, a diferenza da paleontoloxía, trata con organismos vivos ou extinguidos recentemente. É o estudo das especies, xéneros, familias e outros taxons con membros aínda vivos, en vez de con taxons que están xa completamente extinguidos. Por exemplo, o alce é unha especie existente, mentres que o tiranosauro está extinguido desde hai longo tempo. No grupo dos moluscos cefalópodos, en 1987 coñecíanse aproximadamente unhas 600 especies vivas e 7 500 extinguidas.
Un taxon pode clasificarse como extinguido se hai acordo xeral ou certificación de que xa non hai membros dese grupo aínda vivos. Inversamente, un taxon extinguido pode ser reclasificado como existente se hai novos descubrimentos de exemplares vivos dese taxon ("especies Lázaro") ou se especies coñecidas previamente son reclasificadas como membros dun taxon.
O termo neontólogo é moi utilizado polos paleontólogos para referirse aos zoólogos que non son paleontólogos. Stephen Jay Gould dixo da neontoloxía o seguinte:
Yaphet Kotto
Yaphet Frederick Kotto, nado en Nova York en 1937 e finado en Manila o 15 de marzo de 2021, foi un actor estadounidense, fillo dun xudeu camerunés.
Kotto comezou a actuar en Broadway, onde apareceu en The Great White Hope, entre outras obras. En 1963 comezou a interpretar pequenos papeis en filmes, e en 1964 tivo o seu primeiro papel importante en Nothing But a Man. Kotto interpretou o papel de Mr. Big en Vive e deixa morrer e tamén actuou en Alien. Interpretou o papel do tenente Al Giardello na serie de televisión Homicide: Life on the Street.
Kotto apoiou a Steve Forbes na súa campaña para ser nomeado candidato republicano á presidencia dos Estados Unidos.
A Pedreira, Palmou, Lalín
A Pedreira é un lugar da parroquia de Palmou, no concello pontevedrés de Lalín, na comarca do Deza.
Villa del Carbón
Villa del Carbón é un concello do norte do Estado de México, en México. Limita coas municipalidades mexicanas de Jilotepec, Jiquipilco, Nicolás Romero, Tepotzotlán, Morelos e Chapa de Mota. A súa área é de 306,56 km², e a súa poboación era de 44 881 habitantes no ano 2010. A cabeceira municipal é Villa del Carbón.
One Last Breath
"One Last Breath" (en galego: Un último suspiro) é unha canción da cantante grega Maria Elena Kyriakou. A canción representará a Grecia no Festival de Eurovisión 2015.
Abd Al-Rahman Abnoudi
Abd Al-Rahman Abnoudi, nado en Abnoud en 1938 e finado no Cairo o 21 de abril de 2015, foi un escritor exipcio autor de Morte no asfalto (al-Mawt 'ala al-asfalt). Na súa poesía emprega o dialecto árabe falado nas zonas rurais de Exipto, mentres nos seus estudos e artigos emprega o árabe clásico.