cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ögödei
Campañas
En Hungría, o rei Bela IV, a súa vez, agardaba o ataque organizando o seu exército en Pest. En tres días, as primeiros destacamentos mongois atravesaban os Cárpatos tomando dirección cara o Danubio. Bela IV, un día despois da derrota xermano-polaca de Leignitz, caía na trampa de Mohi onde morrerían decenas de miles de guerreiros europeos, incluídos catro bispos e tres arcebispos. Ögödei sería coñecedor de que os seus exércitos arrasaban Pest, acadaban o Adriático entrementres o seu seu fillo Güyuk campaba a través de Transilvania.
A facilidade con que caíron os primeiros reinos e principados centroeuropeos animouno a ordenar a invasión de Europa Occidental ata o Gran Océano (o Atlántico). Cando os seus exércitos estaban preto dunha inerme Viena, a morte sobreveulle de xeito providencial e salvou occidente de converterse nunha provincia mongol.
Goberno
Aconsellado polo sabio Ieh-lü Chu-tsai, moderou o xenocidio do norte da China, mantendo á masa campesiña con vida co fin de facer dela unha clase produtora a cal cobrarlle impostos. Suplantou a autoridade militar pola civil, dividindo o país en dez distritos. As cidades e os sacerdotes taoístas tamén foron suxeitos de exancións impositivas. Rescatou da catividade a varios sabios e creou un centro de formación para oficiais chineses e mongois
En Persia puxéronse as bases dun novo estado mongol que afiaba as súas gadoupas sobre o califato de Bagdad.
Afeccionado ao alcohol, foi minando a súa saúde. Morreu dunha borracheira tras unha cacería.
O seu Imperio de dimensión planetaria restableceu a Rota da Seda, eixe comercial e cultural primordial entre o Leste e o Oeste.
Sucedeulle o seu fillo Güyük, tras cinco anos de rexencia dunha das súas viúvas Töregene Khatun, quen soubo concitar o consenso suficiente ao seu redor, malia os expresos desexos do propio Ögëdei, que designara o fillo doutra súa muller. Güyuk khan non foi recoñecido por Batu que creou o Khanato Kipchak en Rusia.
New York Giants
Os New York Giants son un equipo profesional de fútbol americano que compite na National Football Conference de National Football League. Ten a súa base en East Rutherford, no estado de Nova Jersey e representa á área metropolitana de Nova York e actualmente adestra e disputa os seus partidos como local no Giants Stadium. Ao longo da súa historia gañou un total de sete títulos da NFL, catro deles conseguidos antes da creación da Super Bowl (1927, 1934, 1938, 1956) e tres despois da súa creación (1986 (XXI), 1990 (XXV), 2007 (XLII)). É un dos cinco equipos que ingresaron na liga en 1925 e o único que aínda existe.
Sanguñedo, O Burgo, Muras
Sanguñedo é un lugar da parroquia do Burgo no concello lugués de Muras na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2019 tiña 2 habitantes (1 home e 1 muller).
Batalla de Charleroi
A batalla de Charleroi foi unha batalla da primeira guerra mundial, producida o 21 de agosto de 1914 no contexto da batalla das fronteiras. Os franceses pensaban atacar no río Sambre, mentres os alemáns lanzaron o seu propio ataque. A vitoria foi alemá.
Batalla de Charleroi
O 20 de agosto, o V Exército francés do Xeneral Lanrezac comezou a concentrarse nunha liña duns 40 quilómetros no río Sambre, co centro en Charleroi e estendéndose cara ao leste, cara a fortaleza belga de Namur. Na á esquerda situouse o Corpo Expedicionario Británico. O exército de Lanrezac perdera varias divisións, que foran enviadas cara Lorena, debido ao ataque xermano nesta zona. Deste xeito, quedaba en desvantaxa numérica fronte aos alemáns, que reuniran 38 Divisións dos II e III Exércitos.
Lanrezac cría que a mellor solución era a de retirarse, sobre todo polo perigo que xeraba a invasión belga por parte das tropais do II Reich. Non obstante, Joffre, Comandante en Xefe francés ordenou seguir as directivas do Plan XVII. Segundo Joffre, o 21, Lanrezac debería atravesar o río e atacar. Antes de que puidese pór en marcha o ataque, os alemáns lanzaron a súa ofensiva, creando dúas cabezas de ponte. A artillaría francesa non puido deter a ofensiva e ao día seguinte, o Xeneral alemán Büllow atacou con tres Corpos a todo o V Exército galo. Os combates duraron ata o día seguinte, cando Lanrezac decidiu retirarse de Charleroi. O III Exército alemán intentou rodear a Lanrezac, pero foi detido polo Xeneral francés Franchet d'Esperey. A pesar deste éxito, a retirada tivo que continuar polo avance alemán a través de Bélxica e as Ardenas. Do contrario, todas as tropas de Lanrezac quedarían atrapadas.
Consecuencias
A derrota francesa en Lorena e a derrota belga en Namur propiciou un exitoso avance alemán a través de Francia e Bélxica. A retirada forzada de Lanrezac evitou a derrota total.
Cancelo, Santaballa, Vilalba
Cancelo é un lugar da parroquia de Santaballa, no concello lugués de Vilalba, na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2010 tiña 8 habitantes (4 homes e 4 mulleres).
Cannabis sativa
O cánabo (Cannabis sativa) é unha especie do xénero Cannabis. O xénero está composto por tres especies: A Cannabis sativa sativa a Cannabis indica e a Cannabis ruderalis. É a planta do cánabo e emprégase como droga. Na linguaxe popular, cánnabis é o termo xenérico empregado para denominar as flores secas do cánabo e o aceite de THC (haxix).
É unha planta anual orixinaria de Asia. Presenta talos con follas opostas na base e alternas no resto, palmaticompostas con estípulas libres ou persistentes. Flores anemófilas, monoicas ou dioicas; pequenas, en inflorescencias cimosas, as masculinas ramificadas, paniculiformes, e con moitas flores; as femininas máis compactas e paucifloras. Flores estaminadas con 5 sépalos e 5 estames antisépalos; pole triporado, rara vez 2, 4, 6 porado. Flores pistiladas cun cáliz tubular, membranoso, curto, pechado, e ovario con 2 carpelos unidos formando un ovario unilocular con 2 estigmas alongados; primordios seminales solitarios, anátropos.
Aínda que a principal substancia psicoactiva do cánnabis é o THC (tetrahidrocannabinol), a planta contén en total cerca de 60 cannabinoides (entre eles o cannabinol, cannabixerol, cannabichromene e o cannabycyclol), que se presenta en moitas variedades, sendo a máis activa a delta-9-THC. A delta-9-THC fabrícase de forma sintética como un fármaco chamado dronabinol. Úsase en investigación e en ocasións para tratar as náuseas e os vómitos asociados á quimioterapia anticancerosa. A complexidade desta mestura produciu especulacións sobre a diferenza de efectos no organismo, os que, en opinión dalgúns, supuxéronse beneficiosos.
Outros alcaloides principais son o CBD o cannabidiol (narcótico) e o CBN, e as porcentaxes entre estes tres alcaloides inflúen na forma en que "coloca" cada planta.
Historia
Os primeiros cultivos estudados de cánabo efectuáronse na China cara ao 3000 a.n.e. O nome de Cannabis provén do termo "quannabu" co que o coñecían os asirios. Na Biblia aparece como "kalamo" en beizos de Salomón e no Sinaí era fumado e bebido co nome de "suama". Nos séculos V e III a.n.e. os escitas nómades consumíano coa fin de embriagarse nas estepas de Siberia.
Nos séculos II e IV, tal como indica Galeno, consumíase como medicina e como medio para embriagarse. Os textos sánscritos da India citan as chamadas "pílulas da alegría", a base de cánnabis e azucre. No século XII, Arnoldo de Lubeck describiu os efectos do haxix: "Provoca o éxtase, a perda dos sentidos, a alegría etc. Logo chegaban os magos que mostraban a quen se durmira tras tomar o cánnabis, cousas fantásticas e farto pracenteiras".
Os árabes importárono da India, onde se consumía como parte da súa cultura, e difundírono nas súas invasións da Idade Media. A Europa chegou probablemente de man dos Cruzados ao seu retorno de Terra Santa. Descartes adoitaba escribir á calor dunha estufa a cuxo lume engadía de cando en vez un puñado de "certas herbas traídas do norte de África".
A penalización do cánnabis é un feito relativamente recente e no que a maioría dos países entraron como continuación da política dos EUA. Ata 1937, a única limitación legal relacionada co cánnabis referíase a indicar na etiqueta que produtos alimenticios o contiñan na súa composición.
O proceso de ilegalización da substancia seguiu o esquema básico que os norteamericanos estableceron durante as primeiras décadas do século para prohibir unha serie de substancias ata entón legais. Empézase asociando o consumo con minorías marxinadas polo resto da poboación. Do mesmo xeito que o opio se relacionou cos chineses e a cocaína cos negros, ao cánnabis foron atribuídos os excesos e desmáns que, supostamente, cometían os inmigrantes mexicanos.
Consumo
O consumo de cánnabis produce unha sensación de euforia e benestar e certo grao de trastornos da coordinación. Unha persoa logo de fumar marihuana ou haxix notará un aumento do pulso, sensación de enlentecemento do tempo, que as sensacións tanto de gusto, olfacto e as auditivas fanse máis vivas, altérase a capacidade de concentración, aparece risa e con doses elevadas os cambios na percepción e nas sensacións poden resultar desagradables producindo ansiedade e ata ataques de pánico.
A maioría de consumidores fúmano, xa sexa só ou mesturándoo con tabaco, enrolándoo en forma de cigarros (coñecidos como porros). Con todo, tamén se pode fumar nunha pipa, utilizándose entre outras variedades unha pipa que filtra o fume con auga. Algunhas persoas mesturan a droga con alimentos ou úsana en forma de infusión.
Ao fumar cánnabis, este absórbese rapidamente e distribúese facilmente no tecido adiposo, cerebro, fígado e pulmóns. Ademais, atravesa o leite materno e a placenta. Os efectos subxectivos máximos alcánzanse aos 10-30 minutos de fumar o cánnabis e duran xeralmente unhas tres horas. Con todo, debido a que se trata de moléculas lipofílicas, os cannabinoides e os seus metabolitos teñen unha vida media de ao redor de 50 horas, podendo persistir os seus efectos durante 12-24 horas.
Antônio Carlos Gomes
Antônio Carlos Gomes, nado en Campinas en 1836 e finado en Belém en 1896, foi un compositor brasileiro, considerado un dos máis importantes compositores do século XIX, o primeiro compositor americano en ver a súa obra recoñecida en Europa. Protexido do emperador Pedro II do Brasil, en 1861 estreou a súa primeira ópera, A noite do Castelo, en 1870 estrea en La Scala de Milán, Il Guarany (baseada na novela de José de Alencar) que tivo un enorme éxito.
Danny Trejo
Dan "Danny" Trejo, nado o 16 de maio de 1944 no barrio de Echo Park, na cidade dos Ánxeles, é un actor estadounidense. É coñecido polos seus papeis nos filmes Heat, Con Air, Machete e Desperado.
La Vie devant soi
La Vie devant soi é un filme francés de 1977 dirixido por Moshé Mizrahi. Está baseado na novela homónima de 1975 escrita por Romain Gary. Está protagonizado por Simone Signoret e Samy Ben-Youb, e conta a historia dunha muller maior xudía e ex-prostituta de París que coida de numerosos nenos, incluíndo un adolescente alxeriano.
Mascato do Cabo
miniatura|Ovo de Morus capensis O mascato do Cabo (Morus capensis, antes Sula capensis) é unha ave mariña da familia dos mascatos, Sulidae.
La Vie devant soi
O filme foi concibido na época do conflito árabe-israelí, e recibiu valoracións positivas. Gañou o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa, mentres que Signoret gañou o Premio César á mellor actriz pola súa interpretación.
Arroyo Club Polideportivo
O Arroyo Club Polideportivo é un club de fútbol de España, da localidade de Arroyo de la Luz, na provincia de Cáceres. Foi fundado en 1968 e actualmente xoga na Segunda División B Española por primeira vez na súa historia.
Mascato do Cabo
Identifícanse doadamente polo seu gran tamaño, plumaxe negro e branco e unha distintiva coroa e parte posterior do pescozo amarelos. O peteiro amarelo claro é bicudo finamente aserrado preto da punta. O seu peteiro non ten orificios nasais externos, quizais debido á profundidade e a velocidade á que nada cando está mergullado para pescar xa que a auga se vería forzada a entrar cando se mergulla (dependendo da altitude, os mascatos bótanse en picado sobre a superficie da auga a velocidades entre 40 e 120 km/h).
Morfoloxía
Cando se olla en voo é doado de identificar polo seu corpo moibranco con cola negra e primarias e secundarias negras, e peteiro escuro. Visto máis de preto o máis salientable é a súa distintiva cabeza coa parte superior e caluga amarela, que gradualmente se vai facendo branca no pescozo. Os individuos xuvenís e inmaturos son marróns escuros con peteiro claro, e poden lembrar a primeira vista a un mascato marrón (Sula leucogaster) de cor escura. Os adultos miden entre 84 e 94 cm de lonxitude e teñen unha envergadura de ás entre 171 e 185 cm e un peso arredor de 2,6 kg.
Arroyo Club Polideportivo
Historia
Na tempada 2009/10 clasifícase por primeira vez na súa historia para xogar a fase de ascenso a Segunda B como cuarto clasificado do grupo XIV, pero foi derrotado na primeira eliminatoria polo Alfaro. Na tempada seguinte volve clasificarse, esta vez como terceiro clasificado. Nesta ocasión o seu rival sería a Gimnástica Segoviana, aínda que tampouco consegue o ascenso.
Mascato do Cabo
Reprodución
As parellas de mascato do Cabo poden permanecer xuntas durante varias tempadas. Realizan elaborados rituais de saúdo no niño, estirando os seus peteiros e pescozos cara ao ceo e chocando suavemente os seus peteiros.
Arroyo Club Polideportivo
Historia
Na tempada 2011/12, o club presenta uns dos orzamentos máis altos de toda a categoría, póndose como obxectivo lograr o ascenso de categoría. Non perder ningún partido en 26 xornadas, foi unha das claves para que se proclamara campión de Terceira na xornada 34 por primeira vez na súa historia. Nesta ocasión disputou a fase de ascenso como campión de grupo e enfrontouse ao SD Ejea. Tras gañar 1-2 en terras aragonesas, perdeu 0-1 en Arroyo de la Luz pero conseguiu por primeira vez na súa historia o ascenso a Segunda B.
Mascato do Cabo
Reprodución
Os mascatos do Cabo empezan a reproducirse en agosto e setembro. Normalmente a posta é un só ovo azulado, que axiña se lixa. Ambos os proxenitores participan activamente no proceso de incubación que dura de 42 a 46 días. Utilizan as membranas dos pés para incubar o ovo, xa que están ricamente irrigadas de vasos sanguíneos e rodean con elas o ovo.
A cría ao saír do ovo é negra, espida e cega, pesa só uns 70 g, pero en tres semanas a súa masa corporal é un terzo da dun adulto. Ás sete semanas o polo pesa máis que un adulto, e permanece así ata que empeza a emplumar aos 95 a 105 días de idade.
Especies similares
O mascato do Cabo pode diferenciarse do mascato australiano Morus serrator pola súa cola totalmente negra, unha banda negra máis longa baixo a garganta (desde debaixo do peteiro) e máis cantidade de negro na cara, pero todas estas características son difíciles de identificar a non ser que se estea moi próximo. O mascato do Cabo é tamén moi similar ao mascato do norte Morus bassanus (antes Sula bassana), pero este último diferénciase por ter a cola e as ás case completamente brancas, con só as puntas negras. Tamén é similar ao mascato de pés azuis Sula nebouxii e mesmo antes estaba clasificado no xénero Sula.
Alimentación
Os mascatos do Cabo son poderosos voadores, que utilizan principalmente a técnica do voo batido-planado, que consome máis enerxía que o planeo dinámico utilizado polos albatros. Como todos os súlidos, comen peixes que capturan mergullándose en picado desde considerable altura e acadando grandes velocidades.
Área de distribución
A área de reprodución do mascato do Cabo está restrinxida ao sur de África en tres illas da costa de Namibia e outras tres en Suráfrica. Normalmente aniñan en grandes e densas colonias sobre illas planas ou plataformas planas da illa Mercury namibia de acusadas pendentes. A poboación mundial da especie estimouse en 1996 en 340.000 individuos, un 12% deles en Namibia e un 88% en Suráfrica. A colonia máis grande ten 140.000 individuos e encóntrase na illa Malgas, Suráfrica. Algunhas aves víronse reproducíndose en illas da costa australiana, en compañía do Morus serrator local, aínda que a especie do Cabo só estaba neses casos representada por unhas poucas parellas.
A área de distribución non reprodutora é moito máis ampla e esténdese pola costa desde as augas do golfo da Guinea en África occidental, a Mozambique en África oriental. A miúdo poden verse mar adentro a máis de 100 km da costa, e hai algúns rexistros destas aves vistas a máis de 200 km da costa nos océanos Atlántico e Índico.
Tendencias da poboación
O número de mascatos do Cabo nas illas namibias descendeu considerablemente entre 1956 e 2000 desde 114.600 a 18.200 parellas reprodutoras respectivamente, o que supón un descenso do 84% en menos de 50 anos. Isto contrasta coa tendencia nas illas de Suráfrica, onde as cifras multiplicáronse por 4,3 durante o mesmo período, desde 34.400 a 148.000 parellas reprodutoras. A IUCN considéraa unha especie en estado "Vulnerable".
Aves errantes
Informouse en varias ocasións de aves errantes desta especie no Atlántico norte, pero actualmente crese que a súa identificación non está ben probada. Crochet e Haas examinaron o status da especie na rexión paleártica occidental. Recompilaron datos de varios avistamentos históricos que non foran aceptados polos comité de informes de aves, e analizaron o que ata o momento era o único informe que fora amplamente aceptado como auténtico, un individuo xuvenil recollido mar adentro no Sáhara Occidental en 1966, e chegaron á conclusión que ocorrera un erro; os datos orixinais situaban esta ave terra adentro no Chad, e a suposta localización mar adentro fronte ao Sáhara Occidental era o resultado dun intento de corrixir isto, situándoo nunha localización máis plausible. Unha (re)transposición da latitude e lonxitude orixinal tivo como resultado que a localización real era na costa de Namibia, o que cadra ben coa distribución invernal da especie. Como resultado recomendaron que o mascato do Cabo fose borrado da lista de aves que visitan o Paleártico occidental. Aínda así, esta ave figura na lista de aves de Galicia.
Watt
O watt ou tamén vatio, de símbolo: W, é a unidade do SI para potencia. É equivalente a un joule por segundo−1 (1 J/s), ou en unidades eléctricas, 1 volt-ampere (1 V · A). Na industria adóitase utilizar o cabalo de vapor (1 CV = 735,49875 W).
En electricicade; W = V · I  onde V é a voltaxe en Voltios e I a intensidade en Amperios
A unidade do watt recibiu o nome de James Watt polas súas contribucións ao desenvolvemento do motor a vapor, e foi adoptada polo II congreso da asociación británica para o avance da ciencia en 1889.
En electricidade
[[File:DiagramaPotenciasWPde.jpg|miniatura|upright=1|Diagrama complexo da potencia en réxime alternativo:
Real (P, en vatios, W)
Reactiva (Q, en Voltamperes reactivos, VAr)
Complexa (S, en Voltamperes, VA)
Aparente (abs(S), en voltamperes, VA)]] En electricidade, un watt é a unidade de potencia dun sistema debida a unha intensidade de 1 amperio para unha tensión de 1 voltio. É o produto da tensión pola intensidade (Lei de Ohm):
En mecánica
En mecánica, o watt é a potencia desenvolvida por unha forza de 1 newton ao se desprazar unha distancia de 1 metro durante 1 segundo. Se o punto de aplicación dunha forza de 1 newton desprázase á velocidade de 1 metro por segundo (m/s), a potencia vale 1 watt:
Equivalencias
735,49875 W = 1 CV
Highlander: The Source
Highlander: The Source é un filme dirixido por Brett Leonard que foi estreado no 2007. Quinto filme da saga Highlander.
Río Liard
O Liard é un río de 1215 km que percorre o Yukón, a Columbia Británica e os Territorios do Noroeste, no Canadá. Nace nos Montes Pelly no sueste de Yukón, flúe polo sueste cara a Columbia Británica ata desembocar no río Mackenzie en Fort Simpson.
Pardiñás, Covas, Viveiro
Pardiñás é un lugar da parroquia de Covas no concello lugués de Viveiro, na comarca da Mariña Occidental. Segundo o IGE, en 2021 tiña 4 habitantes (2 homes e 2 mulleres).
Piñeiro, Cedeira
San Cosme de Piñeiro é unha parroquia que se localiza no concello de Cedeira, na comarca de Ferrol. Segundo o padrón municipal de 2007 tiña 437 habitantes (230 mulleres e 207 homes), distribuídos en 27 entidades de poboación, o que supón un aumento en relación ao ano 1999 cando tiña 407 habitantes.
Xeografía
Piñeiro sitúase na parte oriental da ría de Cedeira, na beira dereita do río Condomiñas e na esquerda do regato Pontigas. Polo norte o Pontigas xunto co seu afluente Candales sepárana da parroquia de Régoa até a fonte da Balteira. Polo leste linda coa parroquia de San Román de Montoxo, e polo sur con esta mesma parroquia na pena de Freixido e no lugar da Trave e coa de Esteiro dende este lugar até o regato Cordobelas na praia. E polo oeste o límite e a praia de Cedeira e o río Condomiñas.
A esta parroquia pertence o chamado ensanche da vila de Cedeira, o lugar da Area, que hoxe é a entidade da poboación máis importante.
Patrimonio
A igrexa parroquial, na honra de San Cosme é de cruz latina e nova construción. Érguese preto do comezo da estrada que vai até o Campo do Hospital. Tamén se ergue preto da mesma estrada o edificio que acolleu as escolas e que foi costeado pola sociedade “Hijos de Cedeira en La Habana”. Neste mesmo lugar da Area, coñecido como ensanche da vila de Cedeira, érguese o grupo escolar e outras edificacións notables xa derruídas e construídas ao longo dun peirao, nun recheo gañado á ribeira do río Condomiñas.
Marian Keyes
Marian Keyes, nada en Limerick o 10 de setembro de 1963, é unha popular escritora e columnista irlandesa.
Traxectoria
Marian Keyes criouse en Dublín. Graduouse en Dereito na University College de Dublín e logo deulle “un bo uso” ao título marchando a Londres a traballar como camareira. Estivo traballando como contable cando comezou a escribir pequenas historias sen intención ningunha de escribir unha novela (“levaríalle moito tempo”). Enviou varios manuscritos a unha editorial, que logo de botar unha ollada aos seus escritos decidiron publicar Claire queda soa; así naceu a súa carreira como escritora. Marian Keyes recuperouse do seu alcoholismo, unha das tantas experiencias das que se serve para escribir sobre temas tan duros e de actualidade como a infidelidade, o divorcio, a adicción ás drogas ou a perda dun ser querido.
Está considerada como unha das creadoras da “literatura para mulleres”. A primeira novela de Keyes, Claire queda soa (Watermelon), publicouse en Irlanda no ano 1995. Desde entón leva publicado sete novelas máis e dúas coleccións de literatura non de ficción. As vendas dos seus libros chegan xa os 15 millóns de copias e foron traducidas a 30 idiomas distintos.
8 de agosto
O 8 de agosto é o 220º día do ano do calendario gregoriano e o 221º nos anos bisestos. Quedan 145 días para finalizar o ano.
Marian Keyes
Traxectoria
Actualmente Marian vive co seu marido, Tony, en Dublín, despois de volver de Londres en 1997.
8 de agosto
Nacementos
miniatura|100px| Emiliano Zapata.
Mortes
miniatura|100px|Antonio Cánovas del Castillo.
Outros
Os 366 días do ano
Aurobindo
rahmenlos|247 px|right
O tema central da visión de Aurobindo era a evolución da vida humana cara a vida divina; escribiu: "O home é unha criatura de transición. Non é un fin en si mesmo. O paso do home ao superhome será o vindeiro logro da evolución mundial. É inevitable xa que é, ao tempo, a intención do espírito interno e a lóxica do proceso natural". Deste xeito Aurobindo artella un sistema dialéctico da salvación non só para o individuo, senón para a humanidade no seu conxunto.
Obra
O volume de traballos de Sri Aurobindo (Collected Works of Sri Aurobindo), é unha síntese de filosofía occidental e oriental, relixión, literatura, e psicoloxía. Aurobindo foi o primeiro indio que creou un corpus literario completo en inglés. Os seus traballos abranguen filosofía, poesía, traducións e comentarios sobre os Vedas, os Upanishads e o Gita, pezas de teatro, crítica social, literaria, política e histórica, obras devocionais e tres volumes de obra epistolar.
Albarellos, Boborás
San Miguel de Albarellos é unha parroquia do concello de Boborás na comarca do Carballiño, na provincia de Ourense. En 2017 tiña 224 habitantes, 129 menos ca en 2007 (172 homes e 181 mulleres) e 146 menos ca en 2006.
Silvia Gaspar
Silvia Gaspar Porras, nada en Montevideo o 26 de setembro de 1960, é unha filóloga e tradutora galega.
P.O.D.
P.O.D. (Payable On Death) é unha banda de rapcore e nu metal de San Diego (California). A música de P.O.D. está influenciada polo metal alternativo, o rap e o reggae. A banda está composta polo vocalista Sonny Sandoval, o batería Wuv Bernardo, o guitarrista Marcos Curiel e o baixista Traa Daniels. A súa fe cristiana é unha parte importante na súa música.
A banda leva editados sete álbums de estudio e vendeu ao redor dos 10 millóns de discos en todo o mundo. Tamén ten recibido tres nomeacións aos premios Grammy e contribuíu con temas en varias bandas sonoras de películas. Co seu terceiro álbum, The Fundamental Elements of Southtown, acadaron o éxito entre o grande público e o traballo foi certificado platino no ano 2000. O seu seguinte disco, Satellite, continuou o éxito do grupo grazas aos sinxelos "Alive" e "Youth of the Nation", facendo que o traballo fose certificado triplo platino.
Afognak
Afognak (en alutiiq: Agw’aneq, Афогнакъ ) é unha illa de Alasca nos Estados Unidos, situada a 5 km ao norte da illa Kodiak e separada do continente polo estreito de Shelikof.
Está a 69´2 km. de leste a oeste e 37 km de norte a sur e ten unha superficie de 1.812´58 km², polo que é a 18ª illa máis grande dos Estados Unidos. A costa está dividida por moitas baías longas e estreitas. O punto máis alto ten 776 m.
Os densos bosques de abetos de Afognak son o fogar de osos marróns, alces de Roosevelt e cervos de Sitka. Moitas persoas visitan a illa para cazar e pescar.
Historia
miniatura|left | 250px | Regato que flue desde o lago Malina
Habitada por aleutianos dende o 4.000 a.C. basea a súa economía na pesca e caza, e no intercambio comercial con outras illas. En 1784 os rusos chegaron á illa, obrigando a moitos aleutianos a deixar a illa para traballar nos navíos rusos. O andazo de varíola de 1837-1840 matou gran parte da poboación nativa da illa. Unha comunidade de empregados retirados da Compañía Ruso-Americana asentouse ao carón da principal vila aleutiana da illa, co tempo acabou por se unir con ela, creando unha comunidade mixta.
O censo dos Estados Unidos de 1890 observou unha serie de asentamentos ao longo da liña de praia preto da aldea alutiiq de Ag’waneq (coñecida tamén como Afognak), incluíndo a vila de Rutkovsky, habitado por un grupo de empregados xubilados da Compañía ruso-americana.
My Fair Lady (filme)
My Fair Lady é un filme estadounidense adaptado da obra de Alan Jay Lerner My Fair Lady, que á súa vez está baseada na obra Pygmalion de George Bernard Shaw. Cun guión de Alan Jay Lerner e dirixido por George Cukor, o filme está protagonizado por Audrey Hepburn e Rex Harrison, a carón de Stanley Holloway, Gladys Cooper e Wilfrid Hyde-White nos papeis secundarios. Un éxito de crítica e recadación, gañou oito Premios Oscar, incluíndo o mellor filme, mellor actor e mellor director.
Afognak
Historia
Ag'waneq foi abandonado despois do terremoto do Venres Santo de 1964 que devastou a illa. Os descendentes dos nativos de Alasca da illa recoñécense oficialmente como habitantes da aldea nativa de Afognak. A maioría deles agora viven en Port Lions ou Kodiak.
A principios do século XXI, existían algúns pequenos campamentos madeireiros e albergues de pesca na illa. Unha comunidade de rusa de Vellos creentes viven en Aleneva. A economía baséase na subsistencia e na explotación forestal. O transporte está proporcionado por un hidroavión de flotadores desde Kodiak ás varias áreas ao redor da illa. O Censo dos Estados Unidos do 2000 informaba unha poboación de 169 persoas.
Xirazga, Beariz
San Salvador de Xirazga é unha parroquia do concello de Beariz na comarca do Carballiño, na provincia de Ourense. Segundo o IGE, en 2016 tiña 180 habitantes, dos cales 72 eran homes e 108 mulleres. Isto supón unha diminución de habitantes con respecto ao ano 2006 cando tiña 254.
Caloría
Uso equívoco
Cando se usa caloría para referirse ao valor enerxético dos alimentos, en realidade expresa a cantidade de calor necesaria para elevar en 1 grao Celsius a temperatura de 1 quilogramo (equivalente a 1 litro) de auga. O correcto neste caso sería utilizar kcal (quilocaloría), porén o uso constante en nutrición fixo que se modificase a medida. Así, cando se di que unha persoa precisa de 2.500 calorías, en verdade son 2 500 000 calorías.
A modo de exemplo, un gramo de glicosa proporciona 4 kcal (16,7 kJ).
A Graña, Bandoxa, Oza-Cesuras
A Graña é un lugar da parroquia de Bandoxa no concello coruñés de Oza-Cesuras na comarca de Betanzos. Tiña 8 habitantes no ano 2010 segundo datos do Instituto Galego de Estatística, dos cales eran 3 homes e 5 mulleres, o que supón unha diminución con relación ao ano 2000 cando tiña 14 habitantes.
Abelairas, San Xoán do Alto, Lugo
Abelairas é un lugar da parroquia de San Xoán do Alto no concello lugués de Lugo na comarca de Lugo. Tiña 9 habitantes no ano 2010 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 5 eran homes e 4 eran mulleres.
Este lugar dista da capital do concello 9 quilómetros.
O Pereiro, Bragade, Oza-Cesuras
O Pereiro é un lugar da parroquia de Bragade no concello coruñés de Oza-Cesuras, na comarca de Betanzos. Segundo o IGE, en 2011 tiña 21 habitantes (6 homes e 15 mulleres).
Abelairas, Furco, Carballedo
Abelairas é un lugar da parroquia de Furco no concello lugués de Carballedo na comarca de Chantada. Tiña 11 habitantes no ano 2010 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 5 eran homes e 6 eran mulleres. En 2016 tiña 9 habitantes, 5 mulleres e 4 homes, segundo o INE.
Este lugar dista da capital do concello 9,5 quilómetros.
Toponimia
O topónimo fai referencia a un lugar no que abundan estas froiteiras que producen abelás. Latín.
Rosalind Marsden
Rosalind Mary Marsden, nada o 27 de outubro de 1950, é unha diplomática británica e funcionaria pública comprometida coa defensa dos dereitos das mulleres. Foi embaixadora en Afganistán (2003-2007) e Sudán (2007-2010), e cónsul xeral en Basora (Iraq) (2006-2007). En 2010 converteuse na primeira muller Representante Especial da Unión Europea no Sudán de 2010 a 2013.
Traxectoria
Licenciada en Historia Moderna no Somerville College, Oxford e doutorada no St Antony's College, Oxford. Incorporouse ao servizo diplomático británico en 1974 no departamento de Oriente Medio e África do Norte. De 1976 a 1980 foi segunda secretaria e posteriormente primeira secretaria da embaixada británica de Tokio. En 1985 traballou na embaixada británica de Bonn, de 1999 a 2003 estivo á fronte da dirección de Asia-Pacífico data na que exerceu o posto de embaixadora británica en Cabul (2003-2006). En Cabul apoiou especialmente a Hora da Muller Afgá, un programa de radio para mulleres da BBC World Service Trust, que se transmitiu na Radio do Servizo Mundial.
Estivo á fronte da embaixada até 2010 cando foi nomeada Representante Especial da UE para Sudán e Sudán do Sur substituíndo ao danés Torben Brylle.
Rosalind é mecenas da organización benéfica Kids for Kids, que axuda a nenos en Darfur, Sudán. Actualmente é membro asociado do Programa de África en Chatham House.
Klubi Sportiv Vllaznia Shkodër
O Klubi Sportiv Vllaznia Shkodër, máis coñecido internacionalmente como KS Vllaznia, é un club de fútbol de Albania, da cidade de Shkodër. O seu estadio é o Loro-Boriçi.
Historia
Foi fundado o 16 de febreiro de 1919 co nome de KS Bashkimi Shkodër, polo que é o club máis antigo de Albania. Dez anos despois sería renomeado como Bashkimi Shkodran e no ano 1935 como KS Vllaznia Shkodër, en 1950 KS Shkodër e un ano despois como Puna Shkodër. No ano 1958 adoptaría por segunda e definitiva vez o seu nome actual Klubi Sportiv Vllaznia Shkodër.
Na tempada 1978-79 acadaría o seu maior éxito internacional, ao participar na Copa de Europa, na que foi eliminado en dazaseisavos de final ante o FK Austria Viena pese a gañar o partido de ida por 2-0 ao perder a volta cun contundente 1-4.
Tito Vázquez
Modesto "Tito" Vázquez, nado o 1 de xaneiro de 1949 en Rabal, en Ourense, é un ex xogador de tenis arxentino que foi profesional na década de 1970 e que posteriormente exerceu como adestrador de tenis e capitán do Equipo arxentino de Copa Davis en dúas ocasións.
Klubi Sportiv Vllaznia Shkodër
Véxase tamén
Ficha do club
Tito Vázquez
Despois de proclamarse campión arxentino xuvenil en diversas ocasiónns seguiu coa súa formación na Universidade de California (UCLA), conseguindo tres títulos consecutivos da NCAA, e compartiu equipo con Jimmy Connors, entre outros. Formou parte do equipo arxentino de Copa Davis nos anos 1966, 1968 e 1970, e na súa carreira profesional destaca a súa actuación en dobres, modalidade na que conseguiu dous títulos en catro finais disputadas.
Tras finalizar a súa carreira profesional como xogador, converteuse en adestrador do tenista paraguaio Víctor Pecci, co cal chegou á final de Roland Garros en 1979. En 1986 converteuse en capitán do equipo arxentino de Copa Davis, o primeiro tras Vilas e Clerc. Alí conseguiu o ascenso ao Grupo Mundial e fixo debutar, entre outros, a Javier Frana. Antes fora capitán dos equipos de Copa Davis de Paraguai e Venezuela.
Traballou, entre outros cargos, durante sete anos como adestrador para a LTA (Asociación de Tenis do Reino Unido) e como director de desenvolvemento da AAT (Asociación Arxentina de Tenis), cargo que ocupa actualmente. Trala renuncia de Alberto Mancini como capitán arxentino de Copa Davis despois da derrota arxentina a mans de España na final do ano 2008, a AAT elixiuno como capitán por segunda vez e tivo este cargo nos anos 2009, 2010 e 2011, logrando cuartos de final, semifinais e final, perdendo por 3-1 ante España.
Newton (unidade)
O Newton (símbolo: N) é unha unidade de medida de forza do SI, nomeada en honra de Isaac Newton. Corresponde á forza que fai un obxecto de 1 kg ao ser acelerado a 1 m/s2.
Xa que a definición dun peso é a forza que actúa entre dous corpos, que chamamos gravidade, o newton é tamén polo tanto unha unidade de peso: a masa dun quilogramo na superficie da Terra ten un peso de aproximadamente 9.81 newtons, aínda que este número varíe lixeiramente ao longo da superficie da Terra. Un newton é aproximadamente o peso dunha mazá pequena, curioso, se se ten en conta a historia do descubrimento da gravidade de Newton.
San Román de Montoxo, Cedeira
San Román de Montoxo é unha parroquia que se localiza no concello de Cedeira, na comarca de Ferrol. Segundo o padrón municipal de 2007 tiña 447 habitantes (226 homes e 221 mulleres), distribuídos en 29 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 489 habitantes.
Xeografía
San Román de Montoxo esténdese pola marxe dereita do río das Mestas e as abas do coto de Freixido e de Penáguia. Limita polo norte coa parroquia de Piñeiro, dende o lugar da Trabe até o rego de Candales, que a separa tamén da parroquia de Régoa até a ponte de Braxe. Polo leste limita coa parroquia de Montoxo dende a dita ponte de Braxe e seguindo este regato, o coto de Aneiros e a pasada de Vagariños e o río das Mestas. Este mesmo río sepáraa polo sur da parroquia de Cerdido. Por último polo oeste limita coa parroquia de Esteiro, dende o río das Mestas até o lugar da Trabe.
Patrimonio
A igrexa parroquial, na honra de San Román está situada no sur da parroquia, preto do río das Mestas e conta tamén cun cemiterio ao seu carón.
Eusebio González Pedreira
Eusebio González Pedreira, nado en Mosende (O Vicedo) en 1916, foi un guerrilleiro antifranquista galego.
Traxectoria
Afiliado ao sindicato CNT de Viveiro. En marzo de 1937 botouse ao monte cando foi chamado a filas no exército franquista. Xulgado por deserción e rebelión, foi declarado fuxido e en rebeldía. Integrouse no grupo Neira capitaneado por José Neira Fernández. En 1942 sumouse á disciplina do Partido Comunista. Pasou despois a integrarse no grupo de Marcelino Rodríguez Fernández. O 13 de decembro de 1946 logrou marchar rumbo a Francia xunto a outros guerrilleiros na evasión do Santa Teresa.
Brués, Boborás
San Fiz de Brués é unha parroquia do concello de Boborás na comarca do Carballiño, na provincia de Ourense. No ano 2007 tiña 250 habitantes (107 homes e 143 mulleres), sete máis ca en 2006.
No lugar de Conchouso, o edificio dunha antiga escola emprégase actualmente coma local social.
Día Mundial do Medio Ambiente
miniatura| O Día mundial do ambiente celébrase cada 5 de xuño desde 1972. Este día foi establecido pola Asemblea Xeral das Nacións Unidas, na Resolución 2994 (XXVII) do 15 de decembro de 1972, coa que se iniciou a Conferencia de Estocolmo co Medio Humano coma tema principal. Ese mesmo día, a Asemblea Xeral da ONU aprobou a creación do "Programa das Nacións Unidas para o ambiente" (PNUMA).
Historia
Co "día mundial do ambiente", a organización das Nacións Unidas procura sensibilizar a opinión mundial en relación a temas ambientais, intensificando a atención e a acción política e co obxectivo principal de darlle un contexto humano, motivando ás persoas para que se transformen en axentes activos do desenvolvemento sostible e equitativo; promover o papel fundamental das comunidade no cambio de actitude cara a temas ambientais, e fomentar a cooperación, pois esta garantirá que tódalas nacións e persoas gocen dun futuro máis prospero e seguro.
O Día mundial do Medio Ambiente é un evento no que se realizan múltiples actividades: concentracións en rúas, concertos ecolóxicos, ensaios e competencias en escolas, plantacións de árbores, campañas de reciclaxe e de limpeza, entre outras. En moitos países esta celebración é unha oportunidade de asinar ou ratificar convenios internacionais e, algunhas veces, establecer estruturas gobernamentais permanentes relacionadas co manexo ambiental e a planificación económica.
As principais celebracións internacionais no 2006 realizáronse en Alxeria. Ese ano o tema elixido foi Desertos e Desertificación e o lema "Non abandones os desertos!", enfatizando a importancia de protexer ás terras áridas, as cales representan máis do 40% da superficie do planeta.
En 2007 as actividades foron en Tromsø (Noruega) e o lema escollido foi "O desxeo, un asunto candente. En 2008 a sede foi Nova Zelandia, e o tema: Deixa o hábito! Cara a unha economía baixa en carbono.
Medín, Bandoxa, Oza-Cesuras
Medín é un lugar da parroquia de Bandoxa no concello coruñés de Oza-Cesuras na comarca de Betanzos. Tiña 14 habitantes no ano 2010 segundo datos do Instituto Galego de Estatística, dos cales eran 7 homes e 7 mulleres, o que supón unha diminución con relación ao ano 2000 cando tiña 19 habitantes.
The Princess Diaries
The Princess Diaries é un filme estadounidense dirixido por Garry Marshall que foi estreado no 2001. Está baseado na novela homónima de Meg Cabot. Unha secuela, Royal Engagement, foi estreada en agosto de 2004.
Olympiakos Sindesmós Filathlon Piraiévs
O Olimpiakos Piraeus, tamén coñecido como Olimpiacos CFP, e con nome completo Olympiakós Sýndesmos Filáthlon Pireós, é un club polideportivo grego do Pireo, na provincia de Ática. Fundouse no ano 1925
The Princess Diaries
Sinopse
A vida de Mia Thermopolis (Anne Hathaway), unha tímida adolescente que vive en San Francisco, da un xiro cando descobre que é a herdeira do trono do diminuto principado europeo de Genovia. A súa estrita e sabia avoa, a Raíña Clarisse Renaldi (Julie Andrews), irrompe entón na súa vida coa intención de preparala para ser princesa, pero Mia non ten a menor intención de deixar a súa vida para gobernar un país tan afastado. A reticente princesa enfróntase ó dilema máis importante da súa vida: seguir coa súa familia ou aceptar as súas responsabilidades como princesa.
Olympiakos Sindesmós Filathlon Piraiévs
Historia
O club xurdiu o 10 de marzo de 1925 como o resultado da fusión do Piraikos Podosferikos Omilos (Pireu Fútbol Club) e o Omilos Filathlon Piraiévs (Pireu Suporters Club). É un dos clubs polideportivos máis importantes de Europa cun totalde máis que 400 títulos recoñecidos. Ten multitude de seccions. A destacar:
Baloncesto
Ver Olympiakos Piraeus BC
Wáter-polo
Masculino
Feminino
Régoa, Cedeira
Santa María de Régoa é unha parroquia que se localiza no concello de Cedeira, na comarca de Ferrol. Segundo o padrón municipal de 2007 tiña 398 habitantes (201 homes e 197 mulleres), distribuídos en 25 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 442 habitantes.
Xeografía
A parroquia de Régoa  esténdese polas vertentes occidentais da Serra da Capelada, parte do val do río Condomiñas até os cumes da dita Serra da Capelada e mesmo parte da vertente oriental até os afluentes do río Seixo. Limita ao noroeste co océano Atlántico, entre a Boca da Ribeira e os cantís do monte da Herbeira; polo leste as parroquias de Landoi dende o rego Couce do Arresto, afluente do Seixo, até o rego do Ameneiro na Pasada das Mestas e a de Veiga polos altos da Capelada; polo sur linda coa parroquias de Montoxo separada polo rego do Feal até a ponte de Braxe e coa de Piñeiro na fonte da Balteira e o rego da Pontigas; polo oeste limita coas parroquias de Cedeira no río Condomiñas e a de Cervo.
Patrimonio
Na beira dereita do regato do Barral e moi preto do Canaval está a igrexa parroquial na honra de Santa María. Se ben ten moita máis sona o santuario de Santo André de Teixido, erguido nun pequeno val pendurado do cantil, sobre unha antiga ermida pequena e que conta cun altar churrigueresco de certa notoriedade. Segundo Federico Maciñeira foi erguida no ano 1655 e reformada no 1785.
Juan Sebastián Verón
Juan Sebastián Verón, alcumado La Brujita, nado o 9 de marzo de 1975 en La Plata, é un exfutbolista arxentino. Xogaba de centrocampista e foi internacional coa selección arxentina. É fillo do tamén futbolista Juan "La Bruja" Verón.
Traxectoria
Debutou en Estudiantes de La Plata, dende alí xa se revelaba como un xogador distinto, con clase, pola súa gran técnica, pases precisos e especialidade en tiros de falta. O seu posto é de voante organizador, como dobre 5 tendo ó lado a un xogador de marca. O ano do seu debut en primeira o seu equipo descendeu ó Nacional B. Foi unha das figuras nesa tempada no ascenso e formou parte dun equipo con gran nivel que logrou o campionato Nacional B 95/95 con folgura. Devolvida na máxima categoría e cuns poucos partidos xogados foi transferido a Boca Juniors por algo máis de 2 millóns de dólares.
En 2001 é mercado polo Manchester United FC de Inglaterra pola cantidade de 42,5 millóns de euros, e gaña a Liga na tempada 2002-03 .En verán de 2003 é traspasado ó Chelsea a cambio de 22,5 millóns de euros. No club londiniense só disputa 7 partidos de liga, nos cales anota 1 gol, debido a unha lesión. En 2004 foi cedido ó Inter de Milán italiano, onde xogou ata finaliza-la tempada 2005-06. A partir dese momento, o seu pase foi adquirido novamente polo club que o viu nacer, Estudiantes de La Plata.
Selección nacional
Pola Selección xogou os Mundiais de 1998 e 2002 e 2010.
Jean-Baptiste Giard
Jean-Baptiste Giard, nado o 14 de febreiro de 1932 en Lille e finado o 18 de maio de 2018 en París, foi un historiador e numismático francés vinculado ao Gabinete de Medallas da Biblioteca Nacional de Francia.
Traxectoria
Giard naceu en 1932, décimo oitavo fillo dunha familia católica de Lille, e na súa infancia educouse no Colexio Sante Odile, desa cidade. A segunda guerra mundial fíxolle vivir a morte do seu pai e de dous dos seus irmáns, e o afastamento da súa nai durante un éxodo por diversas cidades francesas. De volta a Lille á fin da contenda, acabou o bacharelato en 1952 na escola xesuíta de Saint Joseph.
Posteriormente, en París, Giard graduouse en Arquivística e Paleografía en 1960 na École des Chartes, cunha memoria titulada La Monnaie de Saint-Quentin au temps de Charles VI et de Charles VII, 1385-vers 1447. Só un ano despois ingresou no Gabinete de Medallas da Biblioteca Nacional de Francia, institución á que se mantivo vinculado profesionalmente durante toda a súa carreira, primeiro como bibliotecario e conservador de moeda romana (1961-1992) e posteriormente como conservador xefe (1992-1997). En 1997 foi nomeado conservador honorario.
No curso 1966-1967 foi residente no Instituto Francés de Arqueoloxía en Beirut, por invitación do seu director, Henri Seyrig.
A súa experiencia como docente comezou na Escola do Louvre, onde ensinou Numismática Romana e Medieval entre 1960 e 1974. Os cursos seguintes foi profesor axudante no Instituto de Estudos Avanzados de Princeton (1974-1977), onde fixo amizade con Andreas Alföldi. Posteriormente exerceu a docencia na Escola Normal Superior e, entre 1985 e 2000, na Escola de Altos Estudos en Ciencias Sociais.
Aínda que os seus comezos como investigador estiveron relacionados coa numismática medieval, a súa carreira foi derivando cara á moeda da Antiga Roma, terreo no que foi un referente internacional. Unha das súas obras máis importantes foi a publicación do catálogo de moedas do Imperio Romano do Gabinete, en tres volumes, desde 1976 ata 1998, seguindo a clasificación establecida por H. Mattingly.
Outro dos seus proxectos máis destacables foi a elaboración do catálogo das cuñaxes da ceca de Lugdunum (Lión) desde os seus inicios en 43 a. de C. ata o reinado de Claudio (196-197), pechando así a serie iniciada por Pierre Bastien.
Como editor, Giard foi secretario (1962-1963 e codirector (1974-1996) da revista Revue de numismatique, e foi tamén o creador da serie Trésors Monétaires, da Biblioteca Nacional, na que se encargou da edición de 12 volumes.
Entre outros cargos, Giard foi membro do equipo directivo da Comisión Internacional de Numismática, entre 1979 e 1986. Tamén participou en tres edicións do Congreso Internacional de Numismática: Roma 1961, Nova York 1973 e Londres 1986.
Publicacións
Giard foi un autor prolífico, con máis de 130 referencias publicadas, entre monografías e artigos.
Audiencia (medios de comunicación)
A audiencia dos medios de comunicación é a cantidade de persoas que seguen un medio, sexa este unha publicación periódica, unha radio, unha televisión e mesmo unha páxina web. Mídese a través da cota de audiencia, que representan as porcentaxes de consumo dun medio determinado en relación ao consumo total.
Sistemas de medida
O cálculo da audiencia realízase a través de medir canta xente está a oír unha radio (ouvintes), ver unha televisión (telespectadores), mais tamén en relación á prensa e das revistas (lectores) e, recentemente, o tráfico que unha determinada web ten (visitas).
Os cálculos desagréganse polos distintos medios de comunicación que forman parte do estudo (xornais, cadeas de televisión ou de radio...).
9 de agosto
Nacementos
miniatura|100px| Jean Piaget.