cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
William Wyon
Carreira na Royal Mint
No ámbito familiar, Wyon casou o 12 de abril de 1821 con Catherine Sophia Keele, terceira filla de John Keele, un cirurxián de Southampton, e xuntos tiveron dous fillos e dúas fillas. O seu fillo máis vello, Leonard Charles Wyon, foi tamén un coñecido gravador de moedas e medallas, e foi segundo gravador, ás ordes do seu pai e posteriormente sucedeuno no posto de gravador xefe.
Sarandón
O topónimo Sarandón pode referirse a:
Barcelona Teatre Musical
250px|miniatura|Barcelona Teatre Musical Barcelona Teatre Musical (BTM) é un teatro de Barcelona situado na montaña de Montjuïc que forma parte, nun sentido amplo do termo, da denominada Ciutat del Teatre (Cidade do Teatro) xunto co Teatre del Mercat de les Flors, o Teatre Lliure, o Institut del Teatre e o Teatre Grec. Está situado no Palau Municipal d'Esports de Barcelona, que no ano 2000 abandonou as súas funcións deportivas para converterse nun recinto musical.
Na década de 1990 deixou de acoller eventos deportivos para centrarse nos musicais e teatrais. No ano 2000 someteuse a unha remodelación completa para adecualo ás necesidades do recinto: a organización de espectáculos teatrais e musicais.
Bara Mbacké
El Hadji Serigne Mouhamadou Lamine Bara Mbacké, ou xeque Bara Mbacké, nado en 1925 en Touba e finado o 1 de xullo 2010, foi un relixioso senegalés e gran marabú do muridismo.
Traxectoria
O califa do muridismo é o líder espiritual da principal comunidade relixiosa do Senegal, e controla un gran número de recursos económicos no país. A súa capital é Touba, unha cidade do interior. O presidente senegalés Abdoulaye Wade presentoulle os seus respectos como califa ao día seguinte de ascender ao califato.
Bara Mbacké foi o primeiro neto de Bamba en dirixir o muridismo, e o máis vello, pois accedeu ao califato con 82 anos. Falaba diversas linguas, entre elas o uolof, o árabe, o francés e o inglés.
Pedro Barrié de la Maza
Pedro Barrié de la Maza, conde de Fenosa, nado na Coruña o 17 de decembro de 1888 e finado na mesma cidade o 14 de marzo de 1971, foi un empresario e político galego.
Primeiros anos
Fillo de Pedro Barrié Pastor, herdeiro do Banco Pastor. Estudou a carreira de Comercio na Escola Superior de Comercio da Coruña, e logo ampliou os seus estudos financeiros en Gran Bretaña, Alemaña e Francia. Á súa volta comezou a traballar no negocio do pai e en 1915 foi nomeado socio e xerente da empresa, coa razón social Sobrinos de José Pastor. Cando morreu o seu pai en 1919, quedou á fronte da sociedade xunto ao curmán deste, Ricardo Rodríguez Pastor.
Banco Pastor
En 1925 produciuse unha escisión en Sobrinos de José Pastor, a parte bancaria constituíuse en sociedade anónima e pasou a chamarse Banco Pastor. Barrié de la Maza, accionista maioritario da nova entidade, cedeulle a presidencia a Ricardo Rodríguez, desempeñando os cargos de vicepresidente e director xeral. En 1939 faleceu Rodríguez Pastor e Pedro Barrié foi nomeado presidente e dirixiu o que era o principal banco de Galicia (Banco Pastor) até 1971, participando así no desenvolvemento económico de Galicia.
Fenosa
En 1937 asumiu a presidencia da Sociedad General Gallega de Electricidad, creando a partir dela en 1943 a empresa de electricidade Fuerzas Eléctricas del Noroeste S.A. (FENOSA), que foi adquirida por Gas Natural e pasou a chamarse Gas Natural Fenosa, actual Naturgy.
A intervención da ditadura foi decisiva no nacemento e expansión de Fenosa, creada en 1943. A orixe de Fenosa procede dun suceso relacionado co golpe de Estado. A compañía Electra Popular Coruñesa era a máis implantada en Galicia e propiedade de José Miñones Bernárdez, empresario e deputado republicano. Miñones foi fusilado poucos meses despois da sublevación militar e o novo réxime apropiouse das súas empresas, como aconteceu con tantas persoas represaliadas pola ditadura. Electra Popular Coruñesa foi adxudicada polos órganos do franquismo a Barrié de la Maza. Este fusionouna coas sociedades que controlaba para constituír Fenosa. miniatura|Placa da Avenida Pedro Barrié de la Maza.
Outras empresas
Foi presidente de Astilleros y Talleres del Noroeste, S.A. (ASTANO) desde 1948 ata 1971. Desde 1944 ata 1971 foi Presidente da Xunta de Obras do Porto da Coruña construíndo, entre outras cousas, o dique de abrigo.
Promoveu ou presidiu moitas outras empresas como Aluminio de Galicia, Gas Madrid, La Toja, Minero Siderúrgica de Ponferrada, PEBSA etc.
Relacións políticas
Foi un dos principais financeiros do bando rebelde durante a guerra civil española, motivo polo cal Franco lle concedeu importantes privilexios. O 5 de decembro de 1938, xunto con Julio Muñoz Aguilar, gobernador civil da Coruña, promoveu a adquisición mediante unha subscrición popular do Pazo de Meirás, que fora de Emilia Pardo Bazán, para convertelo en residencia de verán do xeneral Franco. Foi procurador en Cortes designado por Franco dende 1946 até a súa morte en 1971.
O 1 de outubro de 1955 foille outorgado o título de conde de Fenosa pola promoción e o desenvolvemento da empresa eléctrica. Foi posuidor de moitas outras distincións como a Gran Cruz de Isabel a Católica, a Gran Cruz de Beneficencia e a Gran Cruz do Mérito Civil. miniatura|Tumba de Barrié no [[cemiterio de Santo Amaro da Coruña.]] Foi agraciado co primeiro premio da lotaría nacional de 1958. Despois dunha incerteza inicial en torno ao gañador, publicouse nos diarios que seis das sete series do número 33704 vendidas na administración o Gato Negro (A Coruña) cun importe de 180 millóns de pesetas foran depositadas no Banco Pastor. Segundo relata o libro Grandes Empresas, grandes historias de Galicia (2000) as súas empresas do sector eléctrico e mineiro tiveron a fortuna de recibir estes 180 millóns de pesetas de inxección extra.
En 1966 creou a fundación Conde de Fenosa con sede na Coruña e un capital inicial de 3.300 millóns de pesetas e declarouna herdeira universal ó seu falecemento. A fundación é actualmente posuidora de máis do 40 % das accións do Banco Pastor, absorbido por Banco Popular, e despois Banco Santander.
Vida persoal
Casou en 1916 con Amalia Torres Sanjurjo, filla de Eduardo Torres Taboada, que finou en 1952. Volveu casar en 1966 con Carmela Arias Díaz de Rábago, filla do seu curmán Vicente Arias de la Maza.
Escudo de Güiana
O escudo de Güiana é un dos símbolos oficiais do país, e foi adoptado oficialmente o 25 de febreiro de 1966. Inclúe unha crista de plumas amerindias, que simbolizan os poboadores indíxenas do país. A coroa de plumas tamén é chamada Coroa do Cacique. A ámbolos lados da coroa hai dous diamantes, que representan a industria da minaría. Debaixo da coroa hai un helmo, que é un símbolo monárquico. Dous xaguares son os alicerces que sosteñen un pico, unha cana de azucre e outra de arroz.
Río de San Lufo
O río de San Lufo é un río do concello de Dodro, afluente pola marxe dereita do Ulla. Coñécese tamén como río de Vigo.
Etimoloxía
O nome Lufo semella voz antiga, debe ser xermánico, relacionado coa partícula ufe/ulfe, lobo. Non hai no Nomenclátor ningún outro Lufo agás o de Dodro. Tamén se coñece como río de Vigo e chámanlle, augas abaixo da aldea de Vigo, río do Cabalo porque os chaláns abeberaban nel os animais cando ían á feira a Padrón.
Curso
Nace moi preto de Pexegueiro e do castro de Traxeito, discorren as súas augas por Traxeito, Paizal, Rialiño, continuando o seu percorrido por Susavila, Dodriño e Vigo para desembocar no río Ulla tras percorrer pouco máis de 5 km.
Historia
A primeira referencia escrita que atopamos sobre o río de San Lufo é do padre Sarmiento na súa viaxe de 1754. Menciónao Madoz no seu Diccionario como San Luf, describindo o ritual, e aparece tamén no catastro de Ensenada como San Lufe. Neste río bañaban os nenos enfermos, somerxéndoos na corrente do río para salvalos do mal que padecian, superstición xurdida de antigas crenzas.
Lémbrase en Dodro o día no que, cansados dos abusos do marqués de Bendaña, os mozos que o portaban botárono ó río dentro do palanquín no que ía á igrexa de Santa María a oír misa. Guindárono ó pasar pola ponte do San Lufo, para escarmentalo polo infame dereito de pernada, o ius primae nocti, que após foi abolido pola Constitución de 1812.
Río arriba do lugar onde se facía o rito, o padre Sarmiento menciona a mediados do século XVIII a ermida de San Lufo, porén xa non se cita nos Libros de fábrica de Dodro, que empezan no 1790. Actualmente non se conserva a ermida.
Ritos e supersticións
O río está vinculado a vellas tradicións, consideradas como antigas supersticións. Nas súas augas somerxíanse tres veces os nenos que padecían algún mal, bañábanos coa camisa posta nun meandro do río, á beira do prado do cura, arriba da ponte que da acceso á aldea de Vigo. Deixaban ir a camisa polo río e poñíanlle outra nova. Si a camisa flotaba o neno viviría pero se afundía considerábase mal sinal. Acudía xente de moi lonxe para curar os meniños e despois quedaban as beiras do río cheas de camisiñas brancas. A tradición persistiu ata o século XX e foron moitos os nenos que se mergullaron nas súas augas en secretas noites de luar.
Sousa
Toponimia
O topónimo Sousa pode referirse a:
Persoeiros
Este topónimo deu pé ao apelido Sousa, orixinario de Portugal, de onde pasou unha rama a Galicia. Aparece ás veces baixo as formas Souza (grafía arcaica) e Sosa (en castelán). Pode referirse a:
Bioloxía
Amais, en bioloxía, Sousa é un xénero de cetáceos da familia dos delfínidos.
Opinión Galeguista
Opinión Galeguista foi unha publicación editada en Buenos Aires entre 1934 e 1935.
Silaxínidos
miniatura|300px|Sillago sp Os Silaxínidos (Sillaginidae) son unha familia de peixes mariños incluída na orde dos Perciformes, distribuídos polo océano Índico e a costa oeste do Pacífico.
Características
Posúen un corpo moi alongado, con tamaños máximos duns 45 cm, cuberto de pequenas escamas. A boca é pequena e terminal. Teñen dúas aletas dorsais, separadas ou non, a primeira con 9-12 espiñas e a segunda cunha espiña afiada e 16-26 radios brandos. Aleta anal alongada e oposta á segunda dorsal, con 2 espiñas e 15-27 radios brandos. As ventrais insírense á mesma altura cás pectorais ou algo atrasadas. Caudal algo fendida.
miniatura|300px|Área de distribución dos Silaxínidos Son especies bentónicas que se alimentan de organismos do fondo mariño. Algunhas especies críanse en establecementos de acuicultura, en estuarios.
Diocese
miniatura|Distribución das dioceses en Galicia.
miniatura|División eclesiástica de [[Galicia. Moitos dos seus arciprestados fan referencia a entidades étnicas prerromanas como Nemancos, Céltigos, Entíns ou Posmarcos.]] Diocese ou bispado é o distrito ou territorio cristián en que ten e exerce xurisdición eclesiástica un prelado: arcebispo, bispo etc. Polo tanto é un sinónimo de bispado ou arcebispado. As dioceses agrúpanse en provincias eclesiásticas e subdivídense en arciprestados.
Orixe e uso
O nome provén de tempos dos romanos, xa que se lle daba o nome de diocese ás divisións administrativas posteriores ao século III.
Un templo pertence a unha parroquia. Varias parroquias agrupadas pertencen a un decanato, os cales agrupados pertencen a unha diocese. As diocese pódense agrupar, á súa vez, en provincias eclesiásticas, á cabeza da cal áchase unha arquidiocese (tamén chamada arcebispado).
O termo diocese (de uso máis culto, bispado é máis coloquial) é utilizado por distintas denominacións cristiás, sendo a máis estendida a Igrexa católica. Así a todo, outras igrexas cristiás (non todas) utilizan o mesmo sistema xerárquico.
En Galiza
En Galiza están os 5 bispados da provincia eclesiástica de Santiago de Compostela: Hai ademais na Galiza territorial de administración política cinco arciprestados do oriente da provincia de Ourense que pertencen á diocese de Astorga.
En 1954 varias parroquias do oriente da provincia de Lugo pertencentes á diocese de Oviedo foron transferidas ás dioceses de Lugo e de Mondoñedo.
Ruby on Rails
Filosofía
Os principios fundamentais de Ruby on Rails inclúen Convención sobre configuración (CoC) e Non te repitas (DRY).
"Convención sobre configuración" significa que o desenvolvedor só precisa especificar aspectos non convencionais da aplicación. Por exemplo, se hai unha clase Venda no modelo, a táboa correspondente na base de datos é chamado vendas por defecto.
"Non te repitas" refírese á información disposta nun lugar único, e non ambiguo. Por exemplo, ó empregar ActiveRecord, o desenvolvedor non precisa especificar os nomes das columnas da base de datos na definición da clase. No canto, Ruby pode recoller a información dende a base de datos.
Historia
dereita|170px|miniatura|[[David Heinemeier Hansson]] Ruby on Rails foi escrito por David Heinemeier Hansson a partir do seu traballo en Basecamp, unha ferramenta de xestión de proxectos por 37signals. Foi liberado ó público por primeira vez en xullo de 2004.
Significado
Ruby on Rails lidera a seguinte xeración de frameworks de aplicacións web, con características moi populares que son agora consideradas como estándares, entre os que están scaffolding, mapeamento obxecto-relacional e instalación simple. Outros proxectos, como, Catalyst, Django e TurboGears ségueno.
Resumo tecnolóxico
Do mesmo xeito que moitos frameworks web contemporáneos, Rails utiliza a arquitectura modelo-vista-controlador (Model-View-Controller -MVC-) para organizar a programación de aplicacións.
Rails proporciona "ó comezar" ferramentas que poden construír rapidamente a maioría dos modelos e vistas que se precisan para a base das páxinas web. Inclúe tamén outras ferramentas de axuda que veñen instaladas con Rails, como o servidor web WEBrick e o sistema de construción Rake.
Rails fai un uso significativo de librarías JavaScript Prototype e Script.aculo.us para Ajax e na súa interface de usuario.
Para os servizos web Rails inicialmente soportaba SOAP; pero finalmente foi substituída por servizos web RESTful. A recomendada estrutura de programación baseada en REST cambia drasticamente na versión 1.2.
Arquitectura MVC de Rails
Ruby on Rails divídese en varios paquetes, chamados Active Record, Active Resource, Action Pack, Active Support e Action Mailer (anteriormente á versión 2.0, Rails tamén incluía o paquete Action Web Service que agora foi substituído por Active Resource). Ademais dos paquetes estándar, os desenvolvedores poden facer plugins para estender as funcionalidades dos paquetes base.
As pezas da arquitectura Modelo Vista Controlador en Ruby on Rails son as seguintes:
Modelo
Nas aplicacións web orientadas a obxectos sobre bases de datos, o modelo consiste nas clases que representan as táboas da base de datos.
En Ruby on Rails, as clases do modelo son xestionadas por ActiveRecord. Polo xeral, o único que ten que facer o programador é herdar da clase, e o programa coñecerá automaticamente que táboa empregar e as columnas que ten.
As definicións das clases tamén detallan as relacións entre clases con sentenzas de mapeamento obxecto-relacional. Por exemplo, se a clase  ten unha definición , e existe unha instancia de   chamada  , entón   devolverá un array con tódolos obxectos   cuxa columna   (na táboa comentarios) sexa igual a.
O modelo representa:
Vista
En MVC, Vista é a lóxica de visualización, ou como se mostran os datos das clases do Controlador. Con frecuencia nas aplicacións web a vista consiste nunha cantidade mínima de código incluído en HTML.
Existen na actualidade moitas maneiras de xestionar as vistas. O método que se emprega en Rails por defecto é empregar Ruby Embebido (arquivos .rhtml), que son basicamente fragmentos de código HTML con algo de código en Ruby, seguindo unha sintaxe similar a JSP. Tamén poden construírse vistas en HTML e XML con Builder ou empregando o sistema de modelos Liquid.
É preciso escribir un pequeno fragmento de código en HTML para cada método do controlador que precisa mostrar información ó usuario. A "maquetaxe" ou distribución dos elementos da páxina descríbense separadamente da acción do controlador e os fragmentos poden invocarse uns a outros.
Controlador
En MVC, as clases do Controlador responden á interacción do usuario e invocan a lóxica da aplicación, que á súa vez manipula os datos das clases do Modelo e mostra os resultados empregando as Vistas. Nas aplicacións web baseadas en MVC, os métodos do controlador son invocados polo usuario empregando o navegador web.
A introdución do Controlador é manexada polo ActionPack de Rails, que contén a clase. Unha aplicación Rails simplemente herda desta clase e define as accións necesarias como métodos, que poden ser invocados dende a web, polo xeneral na forma, que invoca a  , e presenta os datos empregando o arquivo de modelo  , a non ser que o método redirixa a algún outro lugar.
Rails tamén proporciona ferramentas que pode construír rapidamente a maior parte da lóxica e vistas necesarias para realizar as operacións máis frecuentes.
Outros módulos
Ademais, Rails ofrece outros módulos, como Action Mailer (para enviar correo electrónico) e Action Web Service para dar soporte a SOAP e XML-RPC.
Ajax on Rails
Ajax é unha técnica que permite empregar Javascript e XML ou JSON para procesar peticións dun navegador web a un servidor web como procesamento en segundo plano sen cargar outras partes da páxina web adicionais. Rails proporciona diferentes facilidades que fan máis fácil poñer en funcionamento aplicacións Ajax.
Rails é anfitrión tanto do framework Prototype en Javascript (unha serie de ferramentas que proporcionan chamadas Ajax e outra funcionalidade habitual nas tarefas cliente-servidor) como de script.aculo.us, unha libraría en Javascript con melloras na interface de usuario (controis avanzados nos formularios, efectos visuais, arrastrar e soltar).
Soporte de servidores Web
Para desenvolvemento e probas, empregase o servidor web lixeiro WEBrick, incluído con Ruby. Para o seu uso en produción emprégase Apache ou Lighttpd con FastCGI. Sobre Apache, mod ruby pode mellorar considerablemente o rendemento, aínda que o seu uso non se recomenda porque non é seguro empregar múltiples aplicacións RoR sobre Apache. A mellor alternativa, sen dúbida, é empregar a libraría/servidor web Mongrel cun balanceador de carga coma Pound; deste xeito correndo varias instancias de Mongrel alcánzanse uns niveis de escalabilidade e de carga aceptables.
Marcas
En marzo de 2007 David Heinemeier Hansson rexistrou tres aplicacións relacionadas con Rails no USPTO. Estas aplicacións conteñen a frase "RUBY ON RAILS", a palabra "RAILS" e o logo oficial de Rails. Como consecuencia, no verán de 2007 Hansson denegou a Apress o permiso de empregar o logo de Rails na portada do novo libro escrito por membros autorizados da comunidade. O episodio provocou unha protesta política na comunidade Rails. En resposta a estas críticas, Hansson fixo as seguintes declaracións: "Só autoricei o suo promocional de Rails ós produtos en que estea envolto directamente, como libros que foron parte do proceso de desenvolvemento ou para conferencias nas que eu participe."
Soini
Soini (en sueco Storå) é unha cidade de Finlandia situada na rexión de Ostrobotnia do Sur. En 2017 a súa poboación era de 2.164 habitantes. A superficie do termo municipal é de 574,22 km2, dos cales 22,27 km2 son auga. O concello ten unha densidade de poboación de 3,92 hab./km².
Xoán Guillerme de Orange-Nassau
Xoán Guillerme de Orange-Nassau (en alemán: Johann Wilhelm Friso von Nassau-Dietz), tamén coñecido como Xoán Guillerme Friso de Nassau-Dietz, nado o 4 de agosto de 1687 na vila de Dessau, no estado alemán de Saxonia-Anhalt, e finado o 14 de xullo de 1711 no mar fronte á vila holandesa de Moerdijk, no Brabante Setentrional, foi príncipe de Nassau-Dietz, estatúder de Frisia e de Groninga e príncipe de Orange.
Familia
Xoán Guillerme era fillo de Henrique Casimiro II de Nassau-Dietz e de Henriqueta Amalia de Anhalt-Dessau.
En 1709 casou con María Luísa de Hesse-Cassel (1688-1765), filla do landgrave Carlos I de Hesse-Cassel, coa que tivo dous fillos:
Traxectoria
miniatura|esquerda|Retrato de Xoán Guillerme, príncipe de Orange-Nassau Coa morte de Guillerme III de Orange-Nassau, ocorrida en 1702, pechouse a liñaxe directa e lexítima que fora inaugurada por Guillerme I de Orange-Nassau "O Taciturno". Xoán Guillerme, descendente directo do irmán de Guillerme I, Xoán I de Nassau-Dillenbourg, era o de maior idade entre os pretendentes á sucesión. Ademais, a súa avoa paterna, a princesa Albertina Inés de Orange-Nassau, era filla do estatúder de Holanda, Frederico Henrique de Orange-Nassau.
Henrique Frederico de Orange Nassau, pai de Guillerme III, reclamou para si, á morte do seu fillo, a sucesión como estatúder en todas as provincias en que aquel exercera o cargo, aínda que a facción republicana dos Países Baixos rexeitou esa solicitude. As provincias anteriormente gobernadas por Guillerme III de Orange-Nassau (Holanda, Utrecht, Güeldres e Overijssel) permaneceron entón sen estatúder. No entanto, as únicas dúas provincias que non tiñan a Guillerme III como estatúder, Frisia e Groninga, pasaron a depender de Xoán Guillerme Friso en 1708. O seu fillo, Guillerme IV de Orange-Nassau, converteuse máis tarde no estatúder de cada unha das sete provincias.
Nos inicios da súa carreira política, Xoán Guillerme creou a terceira póla de Orange, sostida na actualidade polo rei Guillerme Alexandre.
A unión entre Luísa de Orange-Nassau (filla de Guillerme III) e Frederico Guillerme I de Brandeburgo, empurou a Frederico I de Prusia a reclamar para Prusia a transmisión da cidade baixosaxoa de Lingen e o principado de Orange, situado no val do Ródano, que lle foi cedido máis tarde por este a Francia. No entanto, segundo a vontade de Guillerme III de Orange-Nassau, foi Xoán Guillerme Friso de Nassau-Dietz quen herdou o principado de Orange (1702), iniciando unha nova póla da Casa de Orange-Nassau.
Xoán Guillerme foi xeneral das tropas holandesas durante a guerra de Sucesión Española.
Soini
Limita cos municipios de Alajärvi e Ähtäri na súa mesma rexión, e Karstula, Kyyjärvi e Saarijärvi na rexión de Finlandia Central.
O concello é unilingüe en finés.
Himno da Liga de Campións da UEFA
O Himno da Liga de Campións da UEFA, titulado de xeito oficial simplemente como Champions League, é unha adaptación de Tony Britten da peza de Georg Friedrich Händel chamada "Zadok the Priest" (en galego: "Zadok o sacerdote"), pertencente á serie dos catro "Coronation Anthems" (en galego: himnos de coroación).
Historia e características
A UEFA elixiu a Tony Britten en 1992 para levar a cabo a creación do seu himno. Unha vez arranxada a composición orixinal de Händel, Champions League foi interpretada pola Royal Philharmonic Orchestra e o coro da Academy of St. Martin in the Fields. A letra da canción está escrita no tres idiomas oficiais da UEFA, é dicir, en inglés, alemán e francés.
Antes dos partidos e nas retransmisións de televisión interprétase unha versión abreviada do himno, que é a correspondente á seguinte parte da letra:
Ligazóns externas
ליגת האלופות
Río Dâmbovița
O Dâmbovița é un río de Romanía, cunha lonxitude de 258 km, subafluente do Danubio, e que baña a capital do país, Bucarest.
Percorrido
O río ten a súa orixe nas Montañas Făgăraş. No seu curso pasa por Bucarest, antes de se unir ao río Argeş, pola súa beira esquerda, en Budeşti, na provincia de Călăraşi. A súa conca cobre unha área de 2.837 km2.
A provincia de Dâmbovița recibe o seu nome do río, xa que a baña en boa parte do seu percurso.
Afluentes
Entre os numerosos afluentes do río, destaca, pola esquerda, o río Colestina.
Cidades que atravesa
O Dâmbovița atravesa os seguintes concellos, poboacións e cidades:
Meniŋ Qazaqstanym
Letra (en lingua casaca co alfabeto cirílico)
Алтын күн аспаны, Алтын дән даласы, Ерліктің дастаны — Еліме қарашы! Ежелден ер деген, Даңқымыз шықты ғой, Намысын бермеген, Қазағым мықты ғой!
Менің елім, менің елім, Гүлің болып егілемін, Жырың болып төгілемін, елім! Туған жерім менің — Қазақстаным!
Ұрпаққа жол ашқан, Кең байтақ жерім бар. Бірлігі жарасқан, Тәуелсіз елім бар. Қарсы алған уақытты, Мәңгілік досындай. Біздің ел бақытты, Біздің ел осындай!
Letra (en lingua casaca co alfabeto latino)
Altyn kún aspany, Altyn dán dalasy, Erliktiń dastany — Elime qarashy! Ejelden er degen, Dańkymyz shyqty ǵoı, Namysyn bermegen, Qazaǵym myqty ǵoı!
Meniń elim, meniń elim, Gúliń bolyp egilemin, Jyryń bolyp tógilemin, elim! Týǵan jerim meniń — Qazaqstanym!
Urpaqqa jol ashqan, Keń baıtaq jerim bar. Birligi jarasqan, Táýelsiz elim bar. Qarsy alǵan ýaqytty, Máńgilik dosyndaı. Bizdiń el baqytty, Bizdiń el osyndaı!
Giro de Italia 2014
A edición 2014 do Giro de Italia foi a número 97. Disputouse entre o 9 de maio e o 1 de xuño de 2014 sobre 3.445 km. A carreira partiu de Belfast (Irlanda do Norte) e rematou en Trieste despois de 21 etapas e 3 xornadas de descanso.
A nómina de participantes estaba liderada por Cadel Evans, Nairo Quintana, Ryder Hesjedal, Joaquim Rodríguez e os principais ciclistas italianos coa escepción do vixente gañador da proba, Vincenzo Nibali. Por terceiro ano seguido ningún ciclista galego participou na carreira.
O gañador final da carreira foi o colombiano Nairo Quintana, que dominou a carreira coa chegada da alta montaña na última semana.
Forgotten Coast
dereita|miniatura|300px|Localización da Costa Esquecida en Florida. Forgotten Coast ("Costa Esquecida" en inglés) de Florida é unha marca rexistrada a principios da década de 1990 pola Cámara de Comercio da Baía de Apalachicola. O nome é máis empregado para referirse a unha sección da liña da costa, relativamente tranquila e sen desenvolver urbanisticamente, que se estende desde Mexico Beach (no Golfo de México) a Saint Marks (na Baía de Apalache), no estado norteamericano de Florida. As cidades máis próximas son Tallahassee, a uns 145 quilómetros ao nordés de Apalachicola, e Panama City, sede da Base da Forza Aérea Tyndall, que se atopa a uns 95 quilómetros ao noroeste.
Xeografía
Ademais dos límites xeográficos sinalados, esta rexión engloba ás comunidade costeiras de (relacionadas de oeste a este):
Estas comunidades localízanse nos seguintes condados, que por extensión adoitan ser incluídos en referencias á Costa Esquecida por algúns escritores:
As áreas naturais e históricas protexidas inclúen ás seguintes:
Marvel Comics
300px|dereita|Logo Marvel Comics é unha editorial estadounidense de banda deseñada, con sede en 387 Park Avenue South, en Nova York. Entre as súas revistas máis famosas encontramos os Catro Fantásticos, Spiderman, Hulk, Capitán América e X-Men. É unha das dúas empresas estadounidenses máis importantes, xunto a DC Comics, dende a década de 1960. Actualmente, conta con máis de 4.700 personaxes.
O 31 de agosto de 2009, a empresa The Walt Disney Company anuncia a compra da marca Marvel Entertainment por 4.000 millóns de dólares, traspasando así preto de 5.000 personaxes ao mundo Disney Enterprises, Inc..
Historia
Marvel foi fundada nos anos 30 do século XX, utilizando varios nomes, entre os cales Timely Comics foi o máis utilizado). A súa primeira publicación foi en 1939 co primeiro número da revista Marvel Comics, onde se deron as primeiras aparicións do superheroe Antorcha Humana (non a dos Catro Fantásticos, senón un androide con poderes moi semellantes que reaparecería no universo Marvel ao longo dos anos 80-90) e o antiheroe Namor, (o Príncipe Submarino). Durante os anos 40 a Timely tamén era coñecida por publicar o seu heroe patriota Capitán América.
Nos anos 50, xuntamente coas restantes editoras, a Marvel atravesou tempos difíciles. Durante esta década publicou principalmente historias con monstros, en xeral condimentadas lixeiramente con ficción científica. Durante esta época, a empresa foi coñecida por Atlas Comics ou Timely/Atlas.
Lino Pérez
Lino Pérez Fernández, nado en Ribadeo, foi un xornalista e político galego.
Marvel Comics
Historia
DC Comics estaba a conseguir éxito ao renacer o xénero de superheroes de banda deseñada ao final dos anos 50 e comezos dos anos 60, e a Marvel decidiu seguir o mesmo camiño, para o cal os seus empregados Stan Lee (edición e argumento) e Jack Kirby (arte) crean os Catro Fantásticos. A revista foi un éxito e a Marvel comezou a publicar outros títulos de superheroes. O que tivo máis éxito foi o de Spiderman, por Stan Lee e Steve Dikto.
Lino Pérez
Traxectoria
Fillo de Celestino Pérez Andrade e Ramona Fernández Soto, emigrou sendo mozo a Arxentina, onde traballou no Banco de Boston. Casou coa irmá de Francisco Lanza. Integrouse na Sociedade Centro Ribadeo y Distritos e foi presidente da Federación de Sociedades da provincia de Lugo (1926). Foi o principal animador da Sociedade d'Arte Pondal que deu lugar á Sociedade Nazonalista Pondal e colaborou no seu voceiro A Fouce. Tamén colaborou en Céltiga e El Despertar Gallego. En 1927 integrouse na Federación de Sociedades Gallegas Agrarias y Culturales e deu clases de xeografía de Galicia na sede de Salta. Cando a escisión na Federación, permanece na nacionalista e integrouse como contador na Xunta Executiva. A fins de 1930 rompeu coa Sociedade Nazonalista Pondal e permaneceu na Federación converténdose nun dos principais redactores do Galicia, no que tamén asinaba unha columna como Xandomar. Foi elixido Secretario xeral da Federación (1931-1932) e redactou a nova Declaración de Principios e o Estatuto Federal. Colaborou en Opinión Galeguista. En 1936 participou no comité de apoio ás candidaturas da Fronte Popular española. En 1938 integrouse no Grupo Galeguista de Bos Aires e logo na Irmandade Galega. En 1943 recibiu unha homenaxe da colectividade na Casa de Galicia e en 1946 foi invitado especial no banquete das vodas de prata da Federación. En 1960 visitou Galicia e ao ano seguinte deu unha conferencia na Casa de Galicia na que afirmou que en España había liberdade. En 1962 foi expulsado da Irmandade Galega.
Marvel Comics
Historia
No inicio dos anos 70 unha serie de novos directores traballaran para a empresa nunha época non moi favorábel para esta industria. Ao final desa década a Marvel estaba novamente de boa saúde, grazas ás novas estratexias de mercadotecnia na distribución e á renovación do título X-Men, por Chris Claremont e John Byrne.
Nos anos 80, Jim Shooter era o director. A pesar da súa personalidade controvertida conseguiu eliminar algúns dos males da empresa, como a falta de publicación das revistas no prazo debido, e promover un renacemento creativo na empresa.
No ano 1981 a Marvel comprou os estudios de animación DePatie-Freleng Enterprises, do famoso animador dos Looney Tunes, Frit Freleng. A empresa foi rebautizada como Marvel Productions Ltd. e produciu series de debuxos animados bastante coñecidas, como G.I. Joe, Transformers e Muppet Babies.
En 1988 a Marvel foi comprada polo produtor e empresario Ronald Perelman, que colocou a empresa na bolsa de Nova York e promoveu o aumento do número de títulos publicados. Entre tanto, a empresa vendeu o seu catálogo de animación a Saban Entertainment e pecharon permanentemente o estudio de animación, optando por contratar terceiros para producir os seus proxectos de animación.
A Marvel gañou bastante diñeiro no inicio dos anos 90 debido ao boom da banda deseñada nos Estados Unidos, pero a mediados da década apareceron acusacións de que Perelman tirara todos os cartos da empresa en beneficio propio. Como consecuencia, a industria de distribución de revistas de banda deseñada sufriu un grande abalo cando a Marvel anunciou que o seu distribuidor exclusivo pasaría a ser o Heroes World. A perda potencial da maior empresa da industria, orixinou o peche das actividades da maioría dos distribuidores. Hoxe só existe unha grande distribuidora de banda deseñada nos Estados Unidos, a Diamond Distribution, o que moitos peritos xulgan ter causado inmenso dano na industria da banda deseñada.
O investidor Carl Icahn tentou obter o control da Marvel, pero por loitas xurídicas, o control da empresa foi entregado en 1997 a Isaac Perlmutter, propietario da Toy Biz, unha das empresas do grupo. Co seu socio Avi Arad e os seus nomeados (e controvertidos) editor Bill Jemas e o director Joe Quesada, Perlmutter reergueu a Marvel. Co gallo da revitalización das revistas da empresa, algúns dos seus personaxes foran adaptados para se tornaren filmes de éxito, principalmente X-Men e Spiderman.
A Marvel mantense coma unha das principais editoras norteamericanas de banda deseñada, mesmo nunha altura na que a industria é apenas unha fracción do que foi décadas atrás. Stan Lee xa non está oficialmente ligado á empresa, pero permanece un nome coñecido na industria e ocasionalmente demostra o seu cariño polos personaxes.
A Marvel no cine
Os principais personaxes da Marvel foron adaptados ao cinema. Orixinalmente isto fíxose mediante o outorgamento de licenzas a diferentes compañías. O caso máis coñecido é o de Spider-Man, cuxos dereitos de explotación cinematográfica foron vendidos a Sony en 1998 por 10 millóns de dólares, quen faría tres filmes na década seguinte: O éxito destes filmes nos cinemas e en DVD levou a Marvel a tentar capitalizar ese éxito por si mesma mediante o proxecto que posteriormente se denominaría Universo Cinematográfico de Marvel (UCM). Desenvolvido en diferentes fases (en 2022 está en plena fase 4 e xa ten proxectadas as fases 5 e 6), o seu primeiro título foi Iron Man (2008), ao que seguirían filmes sobre outros supereheroes ou grupos de superheroes como Capitán América, Thor, Os Vingadores, a Viúva Vermella ou Doutor Estraño.
Posteriormente, da como propiedade de Disney, desenvolvéronse distintas miniseries que forman parte das distintas fases do UCM, como:
Wrocław
Wrocław (en alemán Breslau, en checo Vratislav, en latín Wratislavia ou Vratislavia) é a capital do Voivodia da Baixa Silesia no suroeste da Polonia, está situada ás beiras do río Oder (en polaco Odra). Despois de Varsovia, Wrocław é o segundo maior centro financeiro da Polonia. No ano 2004, a cidade tiña unha poboación estimada de 633.700 habitantes.
Etimoloxía
O primeiro rexistro da cidade data do ano 1000, aparecendo na crónica de Thietmar, na que se menciona o establecemento dunha nova diocese por Johannes Wrotizlaensis, bispo de Wrotizla, (Wortizlawa). No primeiro selo municipal aparece o nome de: Sigillum civitatis Wracislavie, simplificándose e dando lugar en 1175 a Wrezlawe, o cal evolucionou a Prezla, Bresla(u=w).
Historia
Edad Media
Méndez Martínez
Os apelidos Méndez Martínez poden referirse a:
Wrocław
Historia
miniatura|esquerda|350px|Breslau Situada no antigo lugar de comercio e de cruzamento do río Oder, xunto ó cal o Rei de Bohemia Wratislaw erixiu un castelo no século X, dándolle o primeiro nome ó asentamento "Vratislavia" ou "Wratislaw", o lugar foi conquistado máis tarde polo Rei de Polonia, Mieszko I, na última década dese mesmo século. En 1138 converteuse na capital do ducado independente de Silesia baixo a dinastía Piast. Durante a invasión dos mongois en 1241 o asentamento foi saqueado e incendiado, fuxindo a maior parte da súa poboación ou refuxiándose no castelo, que non puido ser tomado por falta de tempo.
A partir de entón o pobo foi citado en varios documentos baixo os nomes de Bresslau, Presslau, Breslau e Wratislaw.
Brelavia foi, como toda Silesia, obxecto dunha intensa colonización alemá na Idade Media, sobre todo trala súa destrución polos mongois en 1241. Por iso a cidade entón refundada e os seus monumentos arquitectónicos teñen un claro sinal xermano. En 1262 a Lei Magdeburgo empezouse a aplicar na cidade refundada. A primeira ilustración da cidade apareceu na Crónica de Nuremburgo en 1493. A dinastía Piast era unha rama independente da casa reinante en Polonia, que tiña numerosos vínculos familiares e culturais co imperio xermánico. Debido á baixa densidade de poboación en Silesia e ós escasos asentamentos humanos, esta dinastía propiciou e fomentou o asentamento de colonos alemáns.
Gran Premio de Bélxica de 1990
O Gran Premio de Bélxica de 1990 foi unha carreira de coches de Fórmula Un disputada o 26 de agosto de 1990, no Circuíto de Spa-Francorchamps. A carreira, disputada sobre 43 voltas no circuíto de sete quilómetros para unha carreira de distancia de 301 quilómetros, foi a undécima rolda da tempada de, o 48º Gran Premio de Bélxica, o 36ª que se celebrou en Spa-Francorchamps e a sétima carreira desde que o circuíto fora amplamente remodelado en 1979.
O piloto brasileiro Ayrton Senna logrou a súa quinta vitoria da tempada no seu McLaren MP4/5B gañou por catro segundos sobre o Ferrari 641 pilotado polo campión do mundo reinante, o francés Alain Prost. Foi a cuarta vitoria de Senna no Gran Premio de Bélxica, e a súa terceira consecutiva. O compañeiro de equipo austríaco de Senna, Gerhard Berger, terminou terceiro, mentres que Mauricio Gugelmin anotou un punto pouco común para o equipo Leyton House no seu Leyton House CG901.
Fixéronse tres intentos para comezar a carreira, os dous primeiros foron bandeira vermella logo de colisións. O Lola LC90 de Aguri Suzuki quedou eliminado logo da primeira saída, Paolo Barilla no Minardi M190 logo da segunda.
Ribadulla
O topónimo Ribadulla dá nome a varias parroquias e lugares situadas nas marxes do río Ulla:
Gran Premio de Bélxica de 1990
Fóra de pista, Nigel Mansell suxeriu que non se retiraría da F1 despois de todo. Afirmou que se se lle daba un coche para con posibilidades de ser o número 1, fiabilidade, un motor rápido e digno dun campionato consideraría a posibilidade de permanecer no campionato, pero (como lle parecía pouco probable) seguía sendo inflexible coa súa retirada. Estaba vinculado repetidamente con Williams.
Clasificación
Os dous McLarens estaban na primeira fila, con Senna diante de Berger. Prost no Ferrari foi terceiro por diante de Boutsen e o segundo Ferrari de Mansell.
O equipo Onyx retirouse do deporte antes da fin de semana da carreira. Isto significaba que os dous coches Ligier xa non necesitaban pre-cualificar.
Dínamo
dereita|miniatura|Dínamo de iluminación de [[bibicleta]] Unha dínamo é unha máquina destinada á transformación de enerxía mecánica en eléctrica, producindo corrente continua mediante o fenómeno da indución electromagnética producida por un imán ou un electroimán rotatorio sobre unha bobina fixa ou viceversa.
Antecedentes: o disco de Faraday
Durante 1831 e 1832, Michael Faraday descubriu que un condutor eléctrico movéndose perpendicularmente a un campo magnético xera unha diferenza de potencial. Aproveitando isto, construíu o primeiro xerador electromagnético, o disco de Faraday, un xerador homopolar, empregando un disco de cobre que viraba entre os extremos dun imán con forma de ferradura. Xeraba unha pequena corrente continua.
A dínamo
A dínamo foi o primeiro xerador eléctrico apto para uso industrial. A dínamo emprega principios electromagnéticos para converter a enerxía de rotación mecánica en corrente continua.
A primeira dínamo, baseada nos principios de Faraday, foi construída en 1832 polo fabricante francés de ferramentas Hipólito Pixii. Empregaba un imán permanente que xiraba por medio dunha manivela. Este imán estaba colocado de forma que os seus polos norte e sur pasaban ao xirar xunto a un núcleo de ferro cun cable eléctrico enrolado (como un núcleo e unha bobina). Pixii descubriu que o imán xiratorio producía un pulso de corrente no cable cada vez que un dos polos pasaba xunto á bobina; cada polo inducía unha corrente en sentido contrario, isto é, unha corrente alterna. Engadindo ao esquema un conmutador eléctrico situado no mesmo eixe de xiro do imán Pixii converteu a corrente alterna en corrente continua.
A dínamo de Gramme
Os deseños de Faraday e Pixii sufrían o mesmo problema: inducían picos repentinos de corrente só cando os polos N ou S do imán pasaban preto da bobina; a maior parte do tempo non xeraban nada.
Antonio Pacinotti, un científico italiano, resolveu isto substituído a bobina xiratoria por unha de forma toroidal, enroscada nun anaco de ferro con forma de anel. Así, sempre había parte da bobina influída magneticamente polos imans, suavizando a corrente.
Posteriormente Zénobe Gramme reinventou o deseño ao artellar os primeiros xeradores comerciais a grande escala, que operaban en París en torno a 1870. O seu deseño coñécese como a dínamo de Gramme.
A partir de entón, realizáronse novas versións con melloras, pero o concepto básico de bucle xiratorio sen fin permanece en tódalas dínamos modernas.
Funcionamento
Dá lugar a correntes unidireccionais e está baseada na propiedade dos condutores de xeraren unha corrente ao se moveren nun campo magnético. Comprende dúas partes esenciais:
A dínamo no automóbil
Un dos usos máis correntes que se lle deu á dínamo foi o de xerador de enerxía para o automóbil. A medida que, dende principios do século XX, os automóbiles íanse facendo máis complexos, demostrouse que os sistemas de xeración de enerxía eléctrica cos que se contaban non eran o suficientemente potentes para as necesidades do vehículo. Esta circunstancia favoreceu a implantación paulatina da dínamo no mesmo.
Aínda que se trataba dun elemento que proporcionaba a enerxía necesaria con relativamente pouco peso, presentaba certos problemas. O máis importante era que a velocidade de rotación que se lle subministraba nunca era constante (as revolucións do motor están continuamente variando) co cal tiña que ser capaz de fornecer a mesma corrente en ralentí que cando o motor estaba a pleno rendemento. Isto solucionouse cos reguladores que, aínda que son sinxelos no seu deseño, requiren dunha reglaxe moi delicada. Estes dispositivos debían ser capaces de regular a voltaxe e a intensidade. Ademais debería evitar que a dínamo funcionase como un motor eléctrico cando o vehículo estivese ao ralentí, que é cando practicamente non produce enerxía, para impedir que o fluxo de corrente non se invertese. Dado que todas as máquinas eléctricas son reversíbeis, no automóbil chegaban a funcionar como tales cando se invertía o fluxo de corrente ao ser maior o potencial que fornecía a batería có potencial que fornecía a dínamo.
Historicamente, as dínamos téñense utilizado para producir electricidade nos automóbiles até os anos 1960. A aparición dos díodos permitiu utilizar un alternador máis compacto.
Non temos medo
Non temos medo é o segundo disco de estudo do grupo de rock bravú galego Ruxe Ruxe. Publicouse o 13 de abril de 2000.
XPO Logistics
XPO Logistics é unha empresa de orixe estadounidense adicada á distribución e loxística. Ten 1469 centros de repartimento en 32 países. XPO Logistics está entre os 8 maiores operadores loxísticos do mundo.
Ten tres delegacións propias en Galiza: Teixeiro (Curtis), Vigo e Ourense.
A coroa de fogo
A coroa de fogo, ou mitra de lume, é unha lenda medieval focalizada principalmente na cidade galega de Monforte de Lemos, e na súa comarca, a Terra de Lemos, lugar no que gozou dun tradicional e senlleiro arraigo popular. Foi levada á literatura en numerosas ocasións, e tense especulado coa súa posíbel orixe xermánica, por mor da existencia de tradicións orais e escritas de corte moi semellante, identificadas en Alemaña.
Argumento
miniatura|200px|Unha das versións literarias da lenda, neste caso en verso: A mitra de ferro ardente, de [[Galo Salinas (1894).]] Basicamente a trama argumental xira en torno a un pasadizo subterráneo que uniría o pazo condal de Monforte de Lemos coa igrexa de San Vicente do Pino; durante unha ausencia do Conde de Lemos, que parte a cumprir con encomendas reais, o abade do Mosteiro bieito de San Vicente, serviríase do corredor para lle facer as beiras á filla do conde; nalgunhas versións, porén, trátase da súa dona. Ao retorno do conde, e informado do lance amoroso, convida ao abade a un opíparo xantar; cando ordena que traian a sobremesa, un servente do conde trae unha coroa de ferro tan quente que roxaba, coa que coroa ao abade, provocándolle a morte. Nunha das versións a represalia ten a súa orixe nunha liorta relativa á propiedade de certas leiras, e noutras nunha negativa dos freires a abriren o citado pasadizo; esta última é a versión de Antolín López Peláez.
Na literatura
A primeira mención escrita da lenda é a glosada por Frei Martín Sarmiento, un intelectual que se ocupou na súa vasta obra da historia e tradicións de Galiza. A seguinte mención é o texto de José Pastor de la Roca La corona de fuego o los subterráneos de Altamira, que ten a particularidade de involucrar ademais de Monforte, cidades españolas como Toledo, Granada, ou Almería. Tras dela, a hoxe esquecida novela por entregas Horrores del feudalismo: la torre de los vampiros, de Antonio San Martín, que glosa a lenda.
De 1878 é La corona de fuego, do novelista e historiador Benito Vicetto, que tamén menciona a historia na súa novela Los Hidalgos de Monforte. A versión máis popular e coñecida foi no seu momento a de Amor Meilán, La corona de fuego o el secreto de una tumba, publicada en 1893. Galo Salinas publicou a súa versión en verso e en lingua galega en 1894, co título de Lenda de horrore!. A mitra de ferro ardente. Nicolás Taboada e mais Heraclio Pérez Placer tamén editaron a súa propia versión, mais actualmente só se conserva un fragmento da obra do segundo, escrita en galego.
Unha característica común a moitas destas obras é o anacronismo, xa que nun mesmo relato se aglutinan personaxes que xamais chegan a coincidir historicamente no tempo; actualmente a práctica totalidade das edicións atópanse descatalogadas, sendo de difícil localización os exemplares.
A versión do Abade García
miniatura|300px|Sepulcro do Abade García, no Mosteiro de [[San Vicente do Pino, de Monforte de Lemos; é unha das dúas sepulturas popularmente relacionadas coa lenda.]] Relaciónase a historia cun sepulcro granítico existente na igrexa de San Vicente, e correspondente ao Abade Don Diego García III, un monxe do que se teñen poucas referencias, en parte debido á perda dos arquivos do mosteiro nun espectacular incendio. O sepulcro fica xunto á porta principal da igrexa, no muro da Pía bautismal, nun oco baixo un arco de volta perfecta, e coa inscrición en latín a seguir;