cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Automobiles Gonfaronnaises Sportives
Dificultades
Na segunda parte da tempada, o equipo tivo que pre cualificar, unha tarefa que estivo a piques de non lograr Gabriele Tarquini e Yannick Dalmas. AGS logo terminou 15º no Campionato de Construtores, igualados cos Lolas utilizados polo equipo Larrousse. Durante os meses de verán, houbo fortes rumores de que AGS non tardaría en utilizar un novo motor W12 desenvolvido polo deseñador francés Guy Nègre. Esta estraña máquina MGN (Moteurs Guy Nègre) viu a luz do día a finais de 1988 e foi probada nun vello chasis AGS JH22 no verán de 1989. Estaba claro que AGS non estaba relacionado con estas probas, eran intentos completamente privados de Nègre. O motor nunca atopou sitio nun Gran Premio, pero anunciouse que se utilizaría nas 24 Horas de Le Mans de 1990 nun coche chamado Norma M6. O coche foi presentado e tratou de correr, pero non se clasificou por problemas de motor.
The Mad Doctor (filme de 1933)
The Mad Doctor é unha curtametraxe clásica de animación protagonizada por Mickey Mouse que foi estreada en 1933. É coñecida por ser a primeira aparición da personaxe do título "The Mad Doctor", ou "Dr. XXX".
Automobiles Gonfaronnaises Sportives
Dificultades
Para rematar, AGS tivo que usar de novo motores Cosworth en. Ese ano non trouxo ningunha mellora, o noveno posto de Dalmas no Gran Premio de España de 1990 foi o mellor resultado e no comezo da tempada o equipo estaba obviamente preto do seu fin. Ao equipo faltáballe diñeiro. (No primeiro Gran Premio de 1991 en Phoenix o equipo nin sequera tiña cartos para comprar o xantar, e o persoal tiña que pagalo do seu propio peto). Na carreira en se, Tarquini terminou oitavo, foi a última chegada a meta dun coche AGS. De Rouvre vendeu o equipo aos empresarios italianos, Patrizio Cantù e Gabriele Raffanelli. O cambio foi mínimo, agás na aliñación de pilotos (Stefan Johansson foi substituído por Fabrizio Barbazza) e as cores dos coches (que agora eran azul, vermello e amarelo no canto de branco). Un novo coche, o JH27, presentouse a principios de outono, pero para entón o equipo estaba de novo en quebra, polo que os italianos pecharon as portas logo do Gran Premio de España de 1991.
Resultados completos na Fórmula Un
(Chave) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida.
Lorenzo Bandini
miniatura|262px|dereita|Bandini nos [[1000km Nürburgring de 1965 cun Ferrari Dino.]] dereita|262px|miniatura|Bandini no [[Gran Premio de Alemaña de 1966 cun Ferrari 312.]]
Lorenzo Bandini, nado en Barce (Libia) o 21 de decembro de 1935 e finado en Monte Carlo o 10 de maio de 1967 foi un piloto italiano de automobilismo que correu en Fórmula 1 para os equipos Scuderia Centro Sud e Ferrari.
Traxectoria
Bandini naceu en Barce, Cirenaica, Libia, entón unha colonia italiana. A familia regresou a Italia en 1939 e residiu preto de Florencia, Italia. Cando tiña 15 anos o seu pai morreu. Bandini foise de casa e atopou un traballo como aprendiz de mecánico no taller Freddi en Milan.
Abriuse camiño no automobilismo desde o motociclismo. Comezou as carreiras de coches en 1957 nun Fiat 1100 prestado. Os ricos Freddi moldearon a carreira de Bandini e axudaronlle desde o comezo da mesma.
Logrou unha vitoria de primeira clase na Mille Miglia, nun Lancia Appia Zagato, en 1958. Logo correu en Fórmula Júnior ata 1961. Bandini comprou un coche Volpini de Fórmula Júnior e quedou en terceiro lugar na súa primeira carreira en Sicilia. En 1959 e 1960 pilotou un Stanguellini na Fórmula Júnior. En 1960 quedou en cuarto lugar no Campionato do Mundo de Fórmula Júnior.
En 1961 Bandini decepcionouse cando Giancarlo Baghetti, tamén italiano, foi seleccionado para pilotar un Ferrari patrocinado pola asociación italiana motor clubs FISA. Con todo, chamou a atención de Mimo Dei, o patrón do equipo Scuderia Centro Sud. Foi invitado a unirse á Scuderia Centro Sud na Fórmula Un. Nunha carreira fóra de campionato, terminou terceiro en Pau. Bandini pilotou a súa primeira carreira de campionato do mundo en Spa máis tarde en 1961. Retirouse por un fallo de motor. Durante o inverno de 1961-1962 pilotou nas carreiras da Tasman Series. Nas carreiras de Australia e Nova Zelandia.
En 1963 Bandini foi retido por Ferrari soamente para as carreiras de autos deportivos. Dei, unha vez máis axudouno comprándolle un BRM desechado por Graham Hill. Bandini participou co BRM cas cores da Scuderia Centro Sud.
Bandini estaba casado con Margherita Freddi en 1963 e dirixía un garaxe propiedade dos seus sogros en Milán. Residía en Maranello, preto da Ferrari.
Durante a rodaxe da película "Grand Prix", dirixida por John Frankenheimer, Bandini recomendou a localización na chicane do porto para unha escena de accidente na película filmada no circuíto de Monte Carlo. Segundo a actriz Eva Marie Saint en "The Making of Grand Prix", esta localización foi ironicamente o sitio da súa propia morte en carreira un ano despois.
Accidente e morte
En maio de 1967 Bandini estaba correndo no Gran Premio de Mónaco, marchaba segundo tras Denny Hulme na volta 82, cando perdeu o control do seu coche na chicane do porto. Acababa de entrar nunha curva en forma de S cando a roda traseira esquerda do seu Ferrari golpeou a varanda, enviándoo nun derrapaxe errático. Impactou cun poste de luz e envorcou. O coche bateu cas pacas de palla que bordeaban o lado do porto, rompeu o tanque de combustible, e as faíscas acenderon o combustible cando o coche deu a volta, con Bandini atrapado debaixo del. Os comisarios puxeron o seu auto en posición vertical e sacaron a Bandini, inconsciente, do Ferrari en chamas. Crese que, durante o esforzo para por dereito o coche envorcado, a gasolina filtrouse ao circuíto de freado ou ao tubo de escape que estaban quentes e explotou. Un segundo incendio produciuse cando o tanque de gas explotou logo de que Bandini fora extraído do Ferrari.
As queimaduras de Bandini eran extensas, con queimaduras de terceiro grado que cubrían máis do 70% do seu corpo. As peores foron as queimaduras nos brazos e as pernas, con queimaduras leves na cara. As queimaduras causaron graves lesións. Tamén sufriu unha ferida no peito e dez fracturas torácicas.
Tres días máis tarde, Bandini sucumbiu ás súas feridas. Morreu no Hospital Policlínico Princesa Grace en Monte Carlo. Había preocupación pola rapidez do rescate de Bandini. Pero, os investigadores do Principado de Mónaco ditaminaron o 10 de maio "que a operación de seguridade funcionara correctamente". As pacas de palla, foron eliminadas de todas as carreiras de Fórmula 1 como consecuencia do accidente, foron substituídos por unha longa varanda ao ano seguinte.
Resultados completos na Fórmula Un
(Chave) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida.
Resultdos Non de campionato
(Chave) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida.
851
Véxase tamén
Historia ano a ano
Boavista
O topónimo Boavista pode referirse a:
Correo electrónico
miniatura|Esta pantalla amosa a páxina de "caixa de entrada" dun sistema de correo electrónico, onde os usuarios poden ver os correos novos e realizar accións tales como lelos, borralos, gardalos ou respondelos. miniatura|O símbolo [[Unicode @|U+0040 úsase nos enderezos de correo electrónico para separar o nome do usuario do servidor do correo.]] O correo electrónico, (en inglés email ou e-mail) trátase dun medio usado para o envío de mensaxes usando fases similares ó correo tradicional, pero por medios totalmente electrónicos. Tamén se poden achegar documentos electrónicos ou outros arquivos. Hoxe en día, a maioría dos sistemas de correo electrónico utilizan Internet, e é un dos seus servizos máis populares. En comparación co correo ordinario, ten a vantaxe de ser máis barato e á vez máis rápido. A maioría do correo electrónico transmítese a servidores que traballan co protocolo SMTP (Simple Mail Transfer Protocol). Pode ser de carácter privado, empresarial ou institucional.
Os enderezos de correo son sempre da seguinte forma:
Os enderezos de correo xa poden conter tiles, maiúsculas, asteriscos, determinados signos, e letras que non existan no idioma inglés coma o eñe (Ñ), en dominios como .com, .net, .org, .es, .cat, .eu e .ws
Historia
O correo electrónico antecede á Internet e, de feito, os sistemas de correo electrónico constituíron unha ferramenta crucial na creación desta. En 1961 apareceu no MIT o Compatible Time-Sharing System (CTSS), que permitía que varios usuarios entraran nun IBM 7094 desde terminais a través da liña telefónica e almacenasen ficheiros no disco. Esta posibilidade nova animou a que os usuarios compartisen información de xeitos novos. O correo electrónico apareceu en 1965 para permitir que varios usuarios dun computador mainframe de tempo compartido se comunicasen entre si.
Aínda que a historia exacta non se sabe, entre os primeiros sistemas que tiveron esta facilidade atopamos o Q32 de SDC e o CTSS do MIT. Pronto se puxo en funcionamento a posibilidade de enviar mensaxes entre computadores conectados por rede. O correo electrónico estendeuse pronto pola rede ARPANET, predecesora de Internet. En 1972, utilizouse por primeira vez o símbolo "@" (arroba) para separar o nome do usuario da súa máquina. O servizo de correo electrónico pronto se popularizou, e desenvolvéronse protocolos para permitir a comunicación con usuarios fóra de ARPANET. Para permitir a conexión entre computadores que non estaban directamente conectados, había que especificar a "ruta" que a mensaxe tiña que seguir para "ir" dun computador ao outro, especificando todas as máquinas "intermedias" separadas por un signo "!". En moitos casos, había que utilizar rutas con ata 10 ou máis conexións. A posibilidade de que algún nodo fallase e a mensaxe non chegase a destino era alta. Unha maneira de evitar isto era dando varios camiños alternativos, coa esperanza de que algún deles funcionase.
Sistemas de correo electrónico soportados en computadores centrais
Os sistemas de correo electrónico orixinais permitían a comunicación só entre usuarios que estaban rexistrados neste host, mainframe ou "computador central", pero podían ser centenares ou miles de usuarios dentro dunha empresa ou universidade. Cara ao 1966 (ou quizais antes, é posible que o sistema SAGE actuase de forma similar), aqueles sistemas permitiron enviar correo electrónico entre empresas diferentes mentres executasen sistemas operativos compatibles, pero non con outros sistemas diferentes.
Os exemplos inclúen BITNET, IBM PROFS, Digital All-in-1 e o correo orixinal de Unix.
Eleccións municipais en Ponteceso
Estes foron os resultados das eleccións municipais no concello de Ponteceso dende 1979. miniatura|dereita|Casa do Concello de [[Ponteceso]]
Composición das Corporacións
Corporacións democráticas en Ponteceso desde a aprobación da Constitución de 1978.
Correo electrónico
Sistemas baseados en redes de área local
Os exemplos inclúen cc:Mail, WordPerfect Office, Microsoft Mail, Banyan Vines de Banyan e Lotus Notes, con varios subministradores que provían o software para conectar estes sistemas incompatibles.
O ascenso do correo baseado en ARPANET
A rede ARPANET fixo unha gran contribución ao desenvolvemento do correo electrónico. Hai un informe que indica que as transferencias experimentais de correo electrónico intersistema empezaron ao pouco da súa creación en 1969. Raymond Tomlison foi o primeiro en usar o carácter "@" para separar os nomes do usuario e a súa máquina en 1971. ARPANET incrementou significativamente a popularidade do correo electrónico, e converteuse na aplicación asasina desta rede.
A maioría das outras redes tiñan os seus propios protocolos de correo e de formatos de direccións; pola influencia de ARPANET e máis tarde pola expansión de Internet, os seus servidores centrais a miúdo ofrecían portais ou portas de correo (gateways) que pasaban correos electrónicos entre Internet e estoutras redes. O encamiñamento do correo a Internet aínda é complicado pola necesidade de xestionar correo destinado nestas redes máis vellas. Algúns exemplos coñecidos son o UUCP (principalmente ordenadores de Unix), BITNET (principalmente computadores centrais de IBM e VAX ás universidades), FidoNet (computadores persoais), e DECNET (varias redes).
Exemplo dunha dirección de Internet que dirixa correo a un usuario nun host de UUCP: <Pre> hubhost!middlehost!edgehost!user@uucpgateway.somedomain.example.com </Pre>
Isto foi necesario porque os primeiros anos os computadores de UUCP non mantiñan información sobre a localización de tódolos hosts cos que intercambiaban correo, pero si sabían como comunicarse cuns cantos veciños da rede; mensaxes de correo electrónico (e outros datos como Usenet) pasaban de largo nunha cadea entre hosts que explicitamente aceptaban compartir datos os uns cos outros.
En 1977, o correo electrónico converteuse nun servizo de rede estandarizado, grazas a diversos estándares parciais, que remataron coa especificación RFC 733.
Formato
O formato do correo electrónico defínese no Documento RFC 5322, e nos documentos RFC do 2045 a 2049, colectivamente chamadas Multipurpose Internet Mail Extensions. A pesar de que o documento RFC 2822 é o estándar proposto tecnicamente polo IETF e os outros son só borradores do IETF, estes documentos son os estándares de facto do correo electrónico. Antes o formato describíase no documento RFC 822.
O correo electrónico consta de dous compoñentes principais:
O correo electrónico está pensado para transmitir mensaxes ASCII de 7 bits. A pesar de que a miúdo se poden usar 8 bits, isto non está garantido. Por esta razón, utilízase o estándar MIME, que permite enviar ficheiros binarios, incluídos son e imaxes, e código HTML. Doutra banda, o correo electrónico permite unha escritura con erros ortográficos, impensables noutros medios de comunicación, con abreviaturas, emoticonos, etc, permite facer algo máis oral o discurso escrito.
Cabeceira
A cabeceira contén como mínimo os seguintes campos:
Outros campos frecuentes son (para ver tódolos campos pódese consultar o documento RFC 4021 ou RFC 2076):
Codificación
O correo electrónico estaba deseñado orixinalmente para mensaxes de 7 bits ASCII. Moitos software de correo electrónico traballan con 8 bits pero hai que supor que se comunicarán con servidores de correo de 8 bits. O estándar introduce dúas codificacións para permitir a transmisión de datos non-ASCII. A extensión 8BITMIME introduciuse para permitir a transmisión de correo sen a necesidade destas codificacións, pero moitos MTAs aínda non o soportan. Nalgúns países, coexisten uns cantos esquemas de codificación; como resultado, por defecto, a mensaxe nunha lingua de alfabeto non latino aparece de forma non lexible (a única excepción é cando o remitente e o receptor usan o mesmo esquema de codificación). Por iso, o código Unicode está a crecer en popularidade.
Ficheiros de texto e HTML
As vantaxes de HTML inclúen a posibilidade de incluír ligazóns e imaxes, separa mensaxes previas en bloques, permite varias visualizacións, e o uso de formatos como o subliñado, a cursiva, e o cambio de tipo de letra.
As desvantaxes inclúen o incremento do tamaño do correo, a intimidade dos web bugs, o abuso do correo HTML como vector por ataques phishing e a extensión de malware.
As listas de correo normalmente insisten que todos os correos deben ser creados en texto sen formato  por tódalas razóns citadas, pero tamén porque teñen un número significativo de lectores utilizando correo baseado en interfaces de usuario de texto, por exemplo Mutt. Algúns clientes de correo de Microsoft permitiron un mellor formato usando RTF antes que HTML, pero salvo que estea garantido que o receptor ten cliente de correo electrónico compatible, non debería estar permitido.
Vista xeral do funcionamento
O diagrama da dereita mostra unha secuencia típica de acontecementos que teñen lugar cando Alice escribe unha mensaxe usando o cliente de correo electrónico (mail user client - MUA). Escribe a dirección de correo electrónico do destinatario, e pulsa o botón "enviar". 400px|Como funciona
Esta secuencia de acontecementos aplícase á maioría de usuarios de correo electrónico. Aínda así, hai moitas posibilidades alternativas e complicacións no sistema de correo electrónico:
Moitas MTAs adoitaban aceptar mensaxes para calquera receptor en Internet e facer o que podían para repartilos. Estas MTA denomínanse open mail relays. Eran moi importantes nos primeiros días de Internet cando as conexións de rede eran de pouca confianza. Se un MTA non pode facer chegar a mensaxe ao seu destino, pode como mínimo entregalo ao open relay máis próximo ao destino. Este servidor tiña máis posibilidades de repartir a mensaxe un pouco máis tarde. Aínda así, este mecanismo foi explotado para enviar spam e como consecuencia moi poucos MTAs modernos son open relay, e moitos MTAs non aceptan mensaxes destes servidores de correo porque é moi probable que sexan spam.
Aplicacións para servidores e clientes
miniatura|A interface dun cliente de correo electrónico, [[Mozilla Thunderbird|Thunderbird.]]
As mensaxes intercámbianse entre hosts que utilizan SMTP (Simple Mail Transfer Protocol) con programas chamados servidores de correo. Os usuarios poden recuperar as súas mensaxes de servidores que utilizan protocolos estándares como POP ou IMAP, ou, como é máis probable nunha gran corporación, cun protocolo propietario específico, como Lotus Notes ou Microsoft Exchange Server. As interfaces Webmail permiten aos usuarios acceder ao seu correo con calquera navegador web estándar, e desde calquera computador.
O correo pódese almacenar no lado do cliente, no servidor, ou nos dous lugares. Os formatos estándares para caixas de correo inclúen Maildir e mbox. Algúns clientes de correo electrónico utilizan o seu propio formato patentado e esixen que o software de conversión transfira correo electrónico entre eles.
A aceptación dunha mensaxe obriga a un MTA a entregalo, e cando non se pode entregar unha mensaxe, o MTA debe enviar unha mensaxe de aviso de volta ao remitente, indicando o problema.
Extensións dos ficheiros
Algunhas aplicacións (como Apple Mail) tamén codifican os ficheiros adxuntos ás mensaxes para buscar mentres tamén fai unha copia física dos ficheiros nun disco. Outros separan os ficheiros adxuntos das mensaxes depositándoos en cartafoles designados nun disco.
Na sociedade
A xente cambiou de numerosas maneiras a forma de comunicarse durante os 50 últimos anos; o correo electrónico é naturalmente un deles. Tradicionalmente, a interacción social na comunidade local estaba baseada na comunicación cara a cara. Con todo, hoxe as reunións cara a cara non son xa o modo principal de comunicarse, xa que se pode utilizar un teléfono ou cun computador pódese enviar un correo electrónico.
En España, segundo a AIMC, actualmente utiliza o correo electrónico un 70% da poboación. A tendencia parece que vai en leve descenso desde a aparición da mensaxería instantánea, que actualmente supera o seu uso, cun 83%. O uso do correo electrónico actualmente é o máis baixo despois do 67% de 1997.
Resposta irada
Ten lugar unha resposta irada, ou flame (  flaming  en inglés) cando unha persoa envía unha mensaxe con contido irado ou antagónico. A resposta irada é hoxe moi habitual debido á facilidade e impersonalidade das comunicacións no correo electrónico: as confrontacións en persoa ou vía teléfono esixen interacción directa, onde as normas sociais fomentan e supoñen educación, mentres que escribir unha mensaxe a outra persoa é unha interacción indirecta, así pódese esquecer a educación. A resposta irada é xeralmente considerada polas comunidades de Internet como de mala educación e non produtiva.
Nos negocios
O correo electrónico foi amplamente aceptado polo empresariado como o primeiro medio de comunicación electrónico e foi a primeira 'e-revolution' na comunicación de negocios. O correo electrónico é moi simple de entender e como o correo postal, o correo electrónico resolve dous problemas básicos de comunicación: loxística e sincronización. As LAN baseadas en correo electrónico son tamén unha forma emerxente de uso nos negocios. Non só permite ao usuario de negocio descargar correo cando está sen liña, tamén proporciona ao usuario da pequena pequena a posibilidade de ter múltiples usuarios de correo con só unha conexión de correo electrónico.
Sobrecarga de información
En decembro de 2007, o blog do New York Times describiu o correo electrónico como "un lastre para a economía de 650 mil millóns de dólares", e o New York Times informaba en abril de 2008 que o "correo electrónico volveuse unha praga nas vidas profesionais dalgunhas persoas" debido á sobrecarga de información, aínda así "ningún dos actuais procesos de alto perfil de Internet centrados no correo electrónico realmente eliminan o problema da sobrecarga porque non nos axudan a preparar as respostas" . Os investidores de tecnoloxía reflicten similares preocupacións.
Spam e virus
A utilidade de correo electrónico está a ser ameazada por catro fenómenos: bombardeo de correo electrónico, spam, phishing, e vermes.
O spam é o correo electrónico comercial non solicitado. Debido ao custo moi baixo do envío de correo electrónico, os spamers poden enviar cada día centenares de millóns de mensaxes de correo electrónico por unha conexión de Internet barata. Centenares de spamers activos enviando este volume de correo supón unha sobrecarga de información para moitos usuarios que reciben un gran volume de correo electrónico non solicitado cada día. Os vermes usan o correo electrónico como maneira de duplicarse en computadores vulnerables. Aínda que o primeiro verme informático afectou os computadores UNIX, o problema é máis normal hoxe no máis popular sistema operativo, o Microsoft Windows.
A combinación de spam e programas de vermes ocasiona molestias aos usuarios que reciben un orballo constante de correo electrónico lixo, que reduce a utilidade do correo electrónico como ferramenta práctica. As técnicas de anti-spam mitigan, o seu impacto. No Congreso dos Estados Unidos, aprobaron unha lei, o Can Spam Act of 2003, tentando regular o correo electrónico. Australia tamén ten leis de spam moi estritas que restrinxen o envío de spam desde un ISP australiano pero o seu impacto foi mínimo, posto que moitos spam veñen de países que parecen reticentes a regular o seu envío.
Falseamento de identidade
O falseamento de identidade (E-mail spoofing) dáse cando a información de cabeceira dun correo electrónico cámbiase para facer ver que a mensaxe procede dunha fonte coñecida ou na cal se confía. Utilízase a miúdo como artimaña para recoller información persoal.
Preocupación pola privacidade
A intimidade do correo electrónico, sen algunhas precaucións de seguridade, pódese comprometer por:
Hai aplicacións de criptografía que poden servir como solución. Por exemplo Virtual Private Network ou Tor poden ser utilizados para encriptar tráfico desde a máquina de usuario a unha rede máis segura., ou S/MIME pode ser utilizado para a encriptación de mensaxes extremo a extremo, e SMTP STARTTLS ou SMTP sobre o nivel de transporte pódese utilizar para encriptar comunicacións para un envío de correo sinxelo entre o cliente de SMTP e o servidor de SMTP.
Adicionalmente, moitos servidores de correo non protexen as conexións e contrasinais, sendo fácil de interceptar por un atacante. Esquemas de autenticación encriptados como SASL poden evitalo.
Finalmente, os ficheiros adxuntos comparten moitos dos mesmos perigos como os atopados no Peer-to-peer. Os ficheiros adxuntos poden conter troianos ou virus.
Rastrexo do correo enviado
O servizo de correo orixinal de SMTP proporciona mecanismos limitados para seguir unha mensaxe transmitida, e ningún para verificar que se entregou ou se leu. Para resolvelo, o IETF introduciu o Delivery Status Notification (mensaxe de entrega) e o Message Disposition Notifications (Mensaxe devolta); aínda así, non están despregados universalmente nas redes habituais.
Direccións de correo electrónico
miniatura|Cartel da rúa "Arroba", no Parque Científico Tecnolóxico da [[Universidade de Alcalá.]] Para poder enviar ou recibir mensaxes de correo electrónico é necesario dispor dunha conta de correo. Dita conta é unha caixa de correos virtual identificada por unha dirección de correo electrónico da forma «Xoán.ninguén@exemplo.gal». Cada dirección componse dunha parte local (neste caso Xoán.ninguén), o símbolo separador @ e unha parte que identifica un dominio (neste caso exemplo.gal).
Existen diversos modos de obter unha conta de correo electrónico:
Aerómetro
O aerómetro é un aparello que se utiliza para medir, cunha alta precisión, a densidade de aire ou calquera outro gas.
Características
Os aerómetros son tubos de vidro máis largos por abaixo para que se manteñan estables en posición vertical ao mergullalos nun líquido. Actúan segundo o principio de Arquimedes que di que todo corpo total ou parcialmente somerxido nun fluído estático vai ser empurrado cunha forza ascendente igual ao peso do volume do fluído desprazado por ese corpo, polo tanto o aerómetro sufrirá un pulo proporcional á densidade do líquido, afundindo máis canto máis lixeiro sexa o líquido e menos canto máis pesado.
O Carregal, O Mundil, Cartelle
O Carregal é un lugar da parroquia do Mundil no concello ourensán de Cartelle na comarca da Terra de Celanova. Segundo o INE e o IGE en 2011 tiña nove habitantes (cinco homes e catro mulleres), dous menos ca en 2010 (seis homes e cinco mulleres).
Toponimia
O topónimo Carregal é un fitónimo que fai referencia, tanto en galego como en portugués, a un terreo pantanoso no cal abunda a «cárrega» ou «carrega», planta gramínea tamén denominada carriza, propia dese tipo de lugares húmidos ou brañas. Procede do latín (de raíz *) co sufixo derivativo.
Estadio Insular
O Estadio Insular é un estadio de fútbol situado no barrio Ciudad Jardín das Palmas de Gran Canaria (Canarias). Foi a sede da Unión Deportiva Las Palmas ata o ano 2003, cando se trasladou ao Estadio de Gran Canaria, no barrio de Siete Palmas.
Historia
Fernando Delgado foi o arquitecto que proxectou a obra e Alfredo Farray o construtor. Nun primeiro momento, o estadio foi creado para o Marino Fútbol Club (un dos equipos que, en 1949, se fusionaría co CD Gran Canaria, o Atlético Club, o Real Club Vitoria, e o Arenas Club, para fundar a UD Las Palmas), por iso é polo que naqueles momentos se lle chamou Campo do Marino, aínda que o seu nome inicial foi Estadio Las Palmas.
Tras sete meses de traballo, con quendas de 24 horas, inaugurouse o 25 de decembro de 1944 cun partido entre a Selección das Palmas e a Selección do Puerto, que acabou decantándose por un marcador de 2-1 a favor dos das Palmas. No momento da súa inauguración, o recinto contaba cunha capacidade de 8 000 espectadores. En 1951 ampliouse ata chegar ás 22 000 prazas, tras a compra do estadio por parte do Cabido de Gran Canaria. As medidas do terreo de xogo eran de 105 metros de longo por 68 de ancho.
Poucos meses logo de fundarse a Unión Deportiva Las Palmas, o Estadio Insular acolleu o primeiro partido disputado polo equipo amarelo, celebrado o 9 de outubro de 1949 co Marino como adversario.
Acolleu varios partidos da Selección de fútbol de España, que visitou por última vez o Estadio en 1996.
miniatura|325px|esquerda|Bancada Curva do Estadio Insular, o 7 de xuño de 2003
O último partido disputado pola UD Las Palmas no Estadio Insular foi o 29 de xuño de 2003, fronte ao Elche CF, un equipo que fora "talismán" para o equipo amarelo, ao conseguir fronte a eles os seus dous últimos ascensos ata entón (a Segunda División en 1996, e a Primeira División no 2000). Este encontro acabou con 4-1 favorable aos canarios.
Con todo, o último partido de fútbol xogado no recinto de Ciudad Jardín, disputárono o filial amarelo fronte ao Laguna, nun encontro de Terceira División que acabou sen goles.
Partidos internacionais
O combinado nacional disputou catro partidos no Estadio Insular. A primeira presenza produciuse o 19 de outubro de 1972 fronte a Iugoslavia (2-2) cando España disputaba a fase de clasificación para a Copa Mundial de Fútbol de 1974 celebrada en Alemaña. Posteriormente, xogáronse encontros amigables fronte á URSS en 1986 (2-0), México en 1993 (1-1) e Noruega en 1996 (1-0).
Presente
O Estadio Insular seguiu en pé durante once anos na súa parcela de Ciudad Jardín cunha grande deterioración, que acabou inhabilitándoo para a práctica do deporte ata o punto de que chegou a constituírse unha plataforma na súa defensa. Inicialmente especulouse coa posibilidade de demolelo e construír unha zona comercial e de lecer aínda que a alternativa que triunfou foi a de reconvertelo nun gran parque urbano, conservando tres das súas fachadas orixinais.
As obras comezaron o 29 de maio de 2014 coa demolición de parte da súa estrutura. Finalmente o 12 de maio de 2016 abriuse ao público,deseñado como unha homenaxe ao equipo de fútbol da cidade, con lonas decoradas con imaxes dos seus xogadores e momentos históricos, a presenza constante das cores amarela e azul e unha escultura de aceiro en forma de balón de fútbol. O parque posúe 6 000 metros cadrados de céspede e 2 300 metros cadrados de zona arborada, sobre todo, palmeiras de 48 especies diferentes. Consta tamén dunha zona deportiva con canchas e aparatos deportivos biosaudables ao aire libre e un circuíto de 300 metros. Así mesmo existe un parque infantil de 1 600 metros cadrados e diversos servizos de restauración.
-550
Ciencia e tecnoloxía
miniatura|esquerda|175px|Tales de Mileto
Véxase tamén
Historia ano a ano
Lamas, Laraño, Santiago de Compostela
Lamas é un lugar da parroquia de Laraño no concello coruñés de Santiago de Compostela, na comarca de Santiago. Segundo o padrón municipal (INE 2013) ten 69 habitantes (32 homes e 37 mulleres).
Toponimia
O orónimo provén do latín, e indica un lugar con lama ou lodo.
Igrexa de Lärbro
A igrexa de Lärbro (sueco: Lärbro kyrka) é unha igrexa medieval luterana en Lärbro, na illa sueca de Gotland, pertencente á diocese de Visby.
Historia
A igrexa de Lärbro está construída nunha antiga importante posición estratéxica, e a parte máis antiga do conxunto é a torre defensiva que se atopa ao seu carón. A torre foi levantada a finais do século XII con cinco pisos e aínda está intacta. No presente úsase para albergar exposicións temporais.
Unha igrexa románica de pedra construíuse no lugar máis ou menos ao mesmo tempo que a torre defensiva, e dela un feixe de detalles, como un portal, foron conservados e incorporados ao presente edificio principalmente gótico. Os traballos de reconstrución, que transformaron o edificio románico no actual, comezaron a finais do século XIII. A nave e o coro levantáronse case ao mesmo tempo, sendo o coro só un pouco máis antigo. A pouco común torre octagonal, foi construída na década de 1340. Dende un principio a igrexa estivo ricamente decorada con frescos e esculturas de pedra.
A torre orixinalmente tiña o dobre de tamaño que a presente, pero resultou danada nunha treboada en 1522 e nunca foi reconstruída para recuperar a súa altura. Dende entón a igrexa permaneceu case inalterada.
Arquitectura
A nave e o coro tamén teñen uns portais ricamente decorados. No interior a igrexa é grande e espazosa. Aínda sobreviven fragmentos de frescos orixinais, incluídas combinacións pouco comúns de elementos pintados e esculpidos. Entre o mobiliario destacan unha cátedra de bispo do século XIII e o peculiar retablo de ao redor de 1400 pero repintado en 1746. A meirande parte do resto do mobiliario é dos séculos XVII e XVIII e de elaboración local.
Cemiterio
Preto da igrexa hai un cemiterio que pertenceu a un hospital en tempos de guerra, activo en Lärbro entre 1939 e 1946. Aínda que nunca foi amplamente utilizado polo exército sueco xa que Suecia non loitou na segunda guerra mundial, o hospital admitiu a refuxiados con tuberculose, incluídos refuxiados da ocupación soviética dos estados bálticos, antigos prisioneiros dos campos de concentración de Auschwitz e Bergen-Belsen e incluso soldados da Wehrmacht fuxidos. O hospital tratou ao redor de 500 pacientes de campos de concentración, moitos deles cidadáns polacos. Deles 45 non sobreviviron e están enterrados no cemiterio. As autoridades polacas colocaron unha placa en memoria dos falecidos.
Luciferian Towers
Luciferian Towers é o sexto álbum de estudio da banda canadense de post-rock Godspeed You! Black Emperor, publicado o 22 de setembro de 2017 a través do selo Constellation Records. A información sobre o álbum foi filtrada a través da prensa o día 13 de xullo de 2017, antes do anuncio oficial o 2 de agosto.
BM Lalín
O Balonmán Lalín, chamado por motivos de patrocinio '''Embutidos Lalinense-BM. Lalín''', é un equipo de balonmán de Lalín.
Delta III
O Delta III (Delta 8930 segundo a numeración clásica dos foguetes Delta e Delta 3940 segundo a nova numeración) foi o nome dun foguete espacial dos Estados Unidos en servizo ao final da década de 1990 e principios dos 2000.
Características
O Delta III debía inaugurar a nova serie 8000 (3000 coa nova numeración) de foguetes Delta. Usaba os maiores aceleradores de propelente sólido usados pola familia Delta (que tamén acabaron usando os Delta II 7920H e Delta II 7925H), os GEM 46 e a etapa superior era crioxénica, alimentada por hidróxeno e oxíxeno líquidos, obtendo maior rendemento. Os dous primeiros intentos de lanzamento fracasaron, mentres que o terceiro foi un éxito. Os problemas de lanzamento, combinado cunha caída do mercado de satélites, deixou ó Delta III sen clientes: a NASA inclinouse por seguir os fiables Delta II, e a USAF decidiuse polo novo Delta IV para cubrir as súas necesidades. O Delta III foi finalmente cancelado.
Corpus de Referencia del Español Actual
O Corpus de Referencia del Español Actual (CREA) é un corpus dixital en lingua castelá que foi iniciado pola RAE en 1997. No ano 2000 tiña case 125 millóns de formas, maioritariamente do castelán de España e maioritariamente textual (cf. SoCREA). Inclúe textos dende o ano 1974, e está clasificado por data, tema do texto, tipo textual e país de orixe.
O tempo anterior até os inicios do idioma cóbreo o Corpus Diacrónico del Español (CORDE).
Umanità Nova
Umanità Nova (Nova Humanidade) é un periódico anarquista italiano fundado no ano 1920 en Milán e, en 2022, é o medio escrito da Federación Anarquista Italiana. Entre os seus colaboradores máis destacados estiveron Errico Malatesta, Antonio Ceri (os fundadores) e Camillo Berneri.
Traxectoria
Publicábase diariamente e nalgunhas zonas italianas a súa circulación, que foi duns 30.000 exemplares primeiro e logo duns 60.000, superou á do Avanti!, o xornal do Partido Socialista Italiano, ata 1922 en que foi pechado polo réxime fascista. Nunha carta de Anna Kuliscioff a Filippo Turati, a primeira estimaba a tiraxe do xornal en 100.000 exemplares, mentres que no mesmo período a tirada de Avanti! eran 70.000 exemplares. Posteriormente, ata 1926, mantivo unha pequena tiraxe esporádica e clandestina e, entre 1943 e 1945, houbo unha reaparición notable con 14 números de 8.000 exemplares impresos en Florencia, Roma e Xénova.
Despois da caída do réxime en 1945 e dun congreso anarquista en Carrara, a publicación comezou a saír de novo dunha forma estable, esta vez nun formato semanal. O periódico continúa sendo publicado a día de hoxe, sendo impreso en Carrara, e dende 1974 é redactado por un equipo colexiado.
Gueral de Arriba, O Mundil, Cartelle
Gueral de Arriba é un lugar da parroquia do Mundil no concello ourensán de Cartelle na comarca da Terra de Celanova. Segundo o INE e o IGE en 2011 tiña 34 habitantes (16 homes e 18 mulleres), a mesma cantidade ca en 2010 (15 homes e 19 mulleres).
Dereito
miniatura|right|A representación da deusa Iustitia (literalmente Xustiza en latín) a mostra equipada con tres símbolos do Dereito: a espada simboliza o poder coercitivo do Estado; a balanza simboliza o equilibrio entre os dereitos dos litixantes; e a venda sobre os ollos representa a imparcialidade. 100px|dereita O dereito é a orde normativa e institucional da conduta humana en sociedade inspirada en postulados de xustiza e certeza xurídica, baseado nas relacións sociais existentes que determinan o seu contido e carácter. Noutras palabras, é o conxunto de normas que regulamentan a convivencia social e permiten resolver os conflitos interpersoais.
A anterior definición define o dereito positivo ou efectivo, pero non explica o seu fundamento; é por iso que xuristas, filósofos e teóricos do dereito levan proposto diversas definicións alternativas, sen que exista consenso, ata a data. O estudo do concepto do Dereito realízao unha das súas ramas, a Filosofía do dereito.
A expresión «dereito» utilízase indistintamente para nomear á disciplina e ao seu obxecto de estudo. Así, «dereito» refírese á ciencia do dereito ou a un determinado corpo de normas (por exemplo, dereito civil, dereito penal, dereito procesal, dereito internacional etc.).
Desde o punto de vista obxectivo, dise do conxunto de leis, regulamentos e demais resolucións, de carácter permanente e obrigatorio, criadas polo Estado para a conservación da orde social. Isto é, tendo en conta a validez, é dicir, se se levou a cabo o procedemento adecuado para a súa creación, independentemente da súa eficacia (se é acatada ou non) e do seu ideal axiolóxico (se busca concretar un valor como a xustiza, a paz, a orde, o ben común, etcétera).
O dereito subxectivo é a facultade que outorgou o ordenamento xurídico a un suxeito (por exemplo, dereito á nacionalidade, dereito á saúde, dereito a demandar, dereito a manifestarse libre e pacificamente etc.).
Orixe
É de natureza controversia, sobre o tema os autores orientáronse a varias posturas, entre elas as de maior aceptación acostuman ser as seguintes:
Normatividade
Tradúcese en que o dereito se atopa inmerso dentro da realidade social, o marco cultural. O dereito pertence á familia das normas e está constituído por normas, máis especificamente dentro das regras obrigatorias de conduta.
Bilateralidade
O dereito é bilateral porque require interactividade de dúas ou máis persoas. Un dos trazos distintivos das normas xurídicas fronte ás normas morais é a bilateralidade. En efecto, a bilateralidade do dereito faise evidente non só pola súa necesidade primordial de interrelacionar, cando menos, dúas persoas, senón tamén na heteronomía, condición da vontade que se rexe por imperativos que están fóra dela mesma, pois unha é a fonte da norma xurídica e a outra a persoa suxeita ao seu cumprimento. Na coercibilidade, igualmente resalta a mesma dicotomía: quen dispón da forza e quen é compelido por ela.
Coercibilidade
A coercibilidade é a esixencia de amparar o dereito na forza para obter a execución da conduta prescrita, constituíndo a característica propia do dereito. Destácase así claramente a coercibilidade das normas xurídicas fronte á incoercibilidade das de trato social.
Pretensión de inviolabilidade
Xa que a norma é susceptible de ser violada constantemente, o dereito require indefectiblemente revestirse de inviolabilidade, mesmo fronte ao estado, a través dunha sanción. Velaí por que resiste, con esixencia incondicionada, a intromisión do mandato arbitrario nas relacións sociais.
Sistema
O dereito é un sistema de normas, xa que estas non están inconexas, caprichosamente xustapostas de xeito arbitrario ou caótico. Antes ben, as normas xurídicas vixentes nun estado áchanse organicamente correlacionadas, gardando entre si niveis de rango e prelación: unhas son superiores, outras inferiores, e todas conforman unha estrutura harmónica, gradual e unitaria que evoca a imaxe dunha obra arquitectónica, con acertada distribución de masas. O conxunto de normas positivas dun país, coordinadas e distribuídas xerarquicamente, denomínase «ordenamento xurídico».
O sistema do dereito representouse, na tradición xurídica europea, desde Hans Kelsen, na forma dunha pirámide de normas. Non obstante, hai concepcións máis actuais, onde a función de xerarquía non se abandona, mais está no centro dunha concepción semiótico-textual, por círculos concéntricos, desde o centro ata a periferia do sistema.
Fontes
A palabra «fonte» deriva do latín fons e emprégase en sentido figurado para significar o «principio, fundamento ou orixe das cousas materiais ou intramateriais», ou como di Villoro Toranzo, «suxire que hai que investigar as orixes do dereito».
Neste sentido enténdes por fonto do dereito todo aquilo (obxecto, actos, feitos...) que producen, crean ou orixinan o xurdimento do dereito, é dicir, das entrañas ou profundidades da propia sociedade. As fontes do dereito clasifícanse polo seu estudo en:
O dereito consuetudinario é o dereito non escrito que está baseado no costume xurídico, que crea precedentes; é dicir, a repetición de certos actos xurídicos de xeito espontáneo e natural, que pola práctica adquiren a forza da lei, outorgando un consentimento tácito repetido polo uso continuado. Esta práctica tradicional debe ir en harmonía coa moral e os bos costumes, encamiñada á convicción de que corresponde a unha necesidade xurídica, para ser considerada como unha fonte da lei ao estar amparada polo dereito consuetudinario. Non obstante, o costume, ademais de suplir os baleiros legais, pode chegar a derrogar unha lei, sempre que esta sexa inconveniente ou prexudicial.
O Dereito Occidental (no Sistema Romano Xermánico ou Sistema de Dereito continental) tende a entender como fontes as seguintes:
Asimismo no marco do Dereito internacional, o Estatuto da Corte Internacional de Xustiza, enumera como fontes:
O sistema de fontes aplicable a cada caso varía en función da materia e o suposto de feito concreto sobre o que aplicar unha solución xurídica.
Contido
Tradicionalmente, o Dereito dividiuse nas categorías de Dereito público e de Dereito privado. Porén, esta división foi amplamente criticada e na actualidade non ten tanta forza, ante a aparición de parcelas do Ordenamento xurídico nas que as diferenzas entre o público e o privado non son tan evidentes. Un dos expoñentes desta situación é o Dereito laboral, no que a relación privada entre traballador e empregador áchase fortemente intervida por unha normativa pública.
Algunhas ramas xurídicas son as seguintes:
España Nueva
España Nueva foi o nome de varias publicacións:
Bobadela
O topónimo galego Bobadela pode referirse a:
Verónica Pichel
Verónica Pichel Guisande, nada en Suíza o 22 de marzo de 1984, é unha política galega do PSdeG-PSOE.
Traxectoria
miniatura|Papeleta de [[Provincia de Pontevedra|Pontevedra para o Senado nas Eleccións xerais de 2023.]] Nada na emigración suíza, aos 6 anos a familia retornou a Forcarei. Fixo os estudos primarios no CEIP Nosa Señora das Dores e os secundarios no IES Chano Piñeiro. Licenciada e posgraduada en Dirección e Planificación do Turismo pola Universidade da Coruña e máster en Xornalismo e Comunicación Dixital por Euroinnova Formación.
Nas eleccións municipais de 2015 presentouse na candidatura do PSdeG-PSOE á alcaldía de Forcarei, pero non foi elixida. En febreiro de 2017 tomou posesión como concelleira logo da renuncia de Miguel Pereira. En outubro de 2017 pasou a formar parte do comité nacional do PSdeG-PSOE. Nas municipais de 2019 encabezou a candidatura do PSdeG-PSOE e foi elixida alcaldesa de Forcarei.
Violeta (cor)
right|miniatura|250px|Diferentes tons de violeta
O violeta é a cor que se percibe ante a fotorrecepción dunha luz cuxa lonxitude de onda dominante mide entre 380 e 420 nm. Atópase entre o azul e o púrpura, polo que tamén pode denominarse azul púrpura. A referencia orixinaria da cor violeta son os pétalos das plantas homónimas do xénero Viola, como por exemplo a violeta común (Viola odorata) ou a violeta brava (Viola riviniana).
Munín, Laraño, Santiago de Compostela
Munín é un lugar da parroquia de Laraño no concello coruñés de Santiago de Compostela, na comarca de Santiago. Segundo o padrón municipal (INE 2013) ten 46 habitantes (26 homes e 20 mulleres).
Violeta (cor)
Atópase estandarizado en catálogos de cores e inventarios cromáticos, servindo este violeta «estándar» coma modelo e referente para a cor violeta. O violeta estándar pode verse na imaxe da dereita, os valores que se dan debaixo corresponden ao mesmo. A denominación de cor «violeta» abrangue un conxunto de coloracións semellantes á cor estándar, violáceas. O lila e o malva son variantes desta cor.
Celso González Rodríguez
Celso González Rodríguez, finado en Ourense o 9 de febreiro de 1937, foi un sindicalista e político galego.
Traxectoria
Foi presidente da Casa do Pobo de Ribadavia. Logo do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi detido. Xulgado en Ourense por rebelión militar cos agravadas de perversidade e transcendencia, foi condenado a pena de morte e executado no Campo de Aragón xunto cos veciños de Ribadavia Benito Gallego Montero, Andrés Centrón Rodríguez e Fidel Blanco Leboso o 9 de febreiro de 1937.
Castelo de Caracena
O castelo de Caracena é unha fortaleza de orixe medieval, situada en Caracena (provincia de Soria).
Historia
miniatura|Vista Oeste do castelo Nunha sentenza de 1136 ditada polo cardeal Guido de Bolonia, feita no preito iniciado entre as dioceses de Osma e Sigüenza pola pertenza das terras de Caracena xa se fai mención da existencia dun castelo na localidade. Este primitivo castelo estivo activo no século XV durante os enfrontamentos mantidos entre os Reis Católicos e o señor da vila, Juan de Tovar. En nome daqueles, o seu leal don Pedro de Acuña, conde de Buendía, rendeu a fortaleza e confiscouna. O seu propietario e señor de Caracena, Francisco de Tovar, viuse obrigado a demolela.
En 1491, Alfonso Carrillo de Acuña, sobriño do arcebispo de Toledo, obtén o señorío de Caracena e procede á reedificación do castelo seguindo as pautas construtivas dunha época na que se xeneralizara o uso da artillaría, polo que foran concibidas tanto para a mellor defensa fronte ás armas de lume como para o seu máis eficaz emprego dende o interior. Para ese fin, responden as troneiras que espállanse polos muros castelares.