cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
La Argentinita
Discografía
Encarnación López Júlvez compuxo dúas obras e participou noutras vinte e sete gravacións.
Participación noutras obras
miniatura|La Argentinita por [[Julio Romero de Torres]]
Homenaxes
Entre as honras que recibiu tras a súa morte atopábase unha placa consagrada no Metropolitan Opera House, ademais das medallas de Afonso X o Sabio e a Orde de Isabel a Católica para honrar os seus méritos no campo da cultura.
O museo Julio Romero de Torres de Córdoba ten un retrato de López Júlvez, pintado en 1915 por Julio Romero de Torres, nun período en que as súas pinceladas e as súas cores estaban influenciadas polo impresionismo francés.
A exposición ''Compañía de Bailes Españoles. Argentinita y Pilar López'' tivo lugar en Segovia en homenaxe de Encarnación e Pilar López Júlvez por iniciativa da súa familia, que mostrou por primeira vez ao público os vestidos das artistas. A mostra consistiu en dezasete traxes orixinais que as bailarinas levaron nalgunhas das súas interpretacións máis destacadas, incluídas La cosecha de Enrique Granados e El Café de Chinitas de Federico García Lorca. Tamén incluíu documentación xornalística e artística, pinturas, debuxos e carteis de promoción dos seus espectáculos e retratos contemporáneos.
Arturo Fernández (xornalista)
Arturo Fernández Álvarez, coñecido como Arturo Fernández, nado nas Nogais en 1982, é un xornalista galego de televisión.
Traxectoria
Licenciouse en Publicidade e Relacións Públicas na Universidade de Vigo, en Xornalismo na Universidade de Santiago de Compostela, especializouse na Universidade Aberta de Cataluña.
En 2006 foi co-Fundador de ADIANTO. Tecnología y turismo.
Comezou de redactor en Antena 3 Televisión de Galicia no 2005 e xa nese ano comezou na TVG. Realizou múltiples traballos como guionista, director e presentador na TVG.
Peter Hammill
Peter Joseph Andrew Hammill, nado o 5 de novembro de 1948, é un músico inglés. Foi un dos fundadores do grupo de rock progresivo Van der Graaf Generator. Coñecido sobre todo como cantante e compositor, tamén toca a guitarra e o piano, e produce as súas propias gravacións, producindo ocasionalmente a outros artistas. No ano 2012 foi recoñecido co premio Visionary nos primeiros Progressive Music Awards.
O Pousadoiro, Covelas, Ribadeo
O Pousadoiro é un lugar da parroquia de Covelas, no concello lucense de Ribadeo na comarca da Mariña Oriental.
Villalbarba
Villalbarba é un concello e localidade de España, na provincia de Valladolid, comunidade autónoma de Castela e León. Ten unha superficie de 21,98 km² cunha poboación de 102 habitantes (datos de 2022) e unha densidade de 5,51 hab/km².
Peroxirredoxina 2
A peroxirredoxina 2 é unha proteína oxidorredutase que nos humanos está codificada no xene PRDX2 do cromosoma 19.
O xene PRDX2 codifica un membro da familia da peroxirredoxina de encimas antioxidantes, os cales reducen o peróxido de hidróxeno a alquil hidroperóxidos. A proteína codificada pode xogar un papel antioxidante protector nas células e pode contribuír á actividade antiviral das células T CD8+. Pode ter un efecto proliferativo e intervir no desenvolvemento e progresión do cancro. A súa estrutura cristalina resolveuse a 0,27 nm (= 2,7 ángstroms). As variantes de transcrición constitúen distintas isoformas que foron identificadas para este xene.
Anthony Perkins
Anthony Perkins, nado en Nova York o 4 de abril de 1932 e finado en Hollywood o 12 de setembro de 1992, foi un actor estadounidense de cinema e teatro, do que o seu traballo máis coñecido foi o seu papel como o asasino en serie Norman Bates no filme Psicose de Alfred Hitchcock (1960).
Traxectoria
Perkins era fillo do actor Osgood Perkins (1891-1937) e a súa esposa Janet Esseltyn Rane. Os seus inicios no cine foron inmellorables: debutou no filme The Actress (1953), xunto a Spencer Tracy e Jean Simmons, e recibiu unha candidatura ao Óscar polo seu segundo traballo no filme Friendly Persuasion de 1956, protagonizado por Gary Cooper.
Despois rodou con varias das actrices máis destacadas: cunha moza Sophia Loren (Desire Under the Elms), Silvana Mangano (This Angry Age, 1958), baixo a dirección de René Clement, Audrey Hepburn (Green Mansions, 1959) e a debutante Jane Fonda (Tall Story).
Despois rodou Phaedra con Melina Mercouri, baixo a dirección de Jules Dassin, e realizou o papel de Joseph K. na adaptación ao cinema da obra de Franz Kafka O proceso, dirixida por Orson Welles. Tamén protagonizou Le scandale de Claude Chabrol e participou na superprodución Arde París? (1966) de René Clement. Posteriormente Perkins regresou aos Estados Unidos para realizar o papel dun mozo asasino en Pretty Poison (1968), o cal afectou o resto da súa carreira cinematográfica, que na década de 1970 entrou en declive. A pesar de todo, participou en filmes tan destacados como The Life and Times of Judge Roy Bean de John Huston, Asasinato no Orient Express (1974) e Mahogany (1975). Tamén coescribiu o guión do filme The Last of Sheila (1973) xunto co compositor Stephen Sondheim.
Aínda que a súa actividade no cinema perdeu forza nos anos setenta, Perkins seguiu gozando de éxito nos escenarios de Broadway: en 1974 con Equus, e en 1979 con Romantic Comedy, montaxe teatral que case chegou ás 400 representacións.
Protagonizou nos anos 1980 as secuelas e a precuela de Psicose: Psycho II (que foi un grande éxito de público), Psycho III (que dirixiu el mesmo) e Psycho IV: The Beginning. A pesar do éxito, a maioría dos seus traballos posteriores foron en telefilmes.
En 1991 recibiu o Premio Donostia á súa carreira, outorgado polo Festival de Cinema de Donostia. Nesas datas rodou o filme español Los gusanos no llevan bufanda, comedia dirixida por Javier Elorrieta.
Perkins foi diagnosticado co VIH durante a rodaxe de Psycho IV: The Beginning, e faleceu na súa casa dos Ánxeles o 12 de setembro de 1992 por unha pneumonía relacionada coa SIDA  con 60 anos. A súa urna, coa inscrición "Don't Fence Me In", está nun altar nunha terraza da súa casa nos outeiros de Hollywood.
Vida privada
Perkins era extremadamente tímido, especialmente en compañía das mulleres. Segunda a súa biografía póstuma Split Image de Charles Winecoff, tivo exclusivamente relacións homosexuais ata finais da trintena, incluídos o actor Tab Hunter, o artista Christopher Makos, e bailarín Rudolf Nureyev, o compositor Stephen Sondheim e o coreógrafo Grover Dale. Perkins tamén foi descrito como un dos dous grandes homes na vida do compositor francés Patrick Loiseau.
Perkins tivo a súa primeira experiencia heterosexual aos 39 anos coa actriz Victoria Principal durante a rodaxe de The Life and Times of Judge Roy Bean en 1971. Coñeceu a fotógrafa Berinthia "Berry" Berenson, irmá máis nova da actriz e modelo Marisa Berenson, nunha festa en Manhattan en 1972. Casaron cando el tiña 41 anos e ela 25, o 9 de agosto de 1973 e tiveron dous fillos, o director Oz Perkins (nado en 1974) e o músico Elvis Perkins (nado en 1976). Perkins e Berenson permaneceron casados ata a súa morte. En 2001, o día antes do noveno cabodano de Perkins, a súa esposa faleceu aos 53 anos nos atentados do 11 de setembro a bordo do voo 11 de American Airlines mentres volvía á súa casa a California tras unhas vacacións no Cabo Cod.
Ramón Figueroa Vilachá
Ramón Amadeo Figueroa Vilachá, nado en Noicela (Carballo) cara a 1903 e finado na Coruña o 7 de decembro de 1940, foi un mestre e político galego.
Traxectoria
Fillo de Antonio Figueroa Lafuente e da mestra Dolores Vilachá Vázquez. Estudou Maxisterio, e afiliouse a FTE-UGT. Deu clases particulares en Sergude (Carral), despois foi mestre interino en Sedes (Narón), e dende 1935 foi mestre de Sésamo (Culleredo). Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi detido pola Garda Civil o 5 de agosto nun café de Carral con outros veciños por escoitar unha emisora gobernamental. Foi suspendido de emprego e soldo a finais de agosto. Pasou tres meses na prisión na Coruña. Depurado, foi condenado a dous anos de suspensión de emprego e soldo. Ao ser mobilizada a súa quinta, o 31 de abril de 1937, incorporouse ao exército rebelde. Nos primeiros días de xullo foi destinado á fronte de Brunete e o 2 de agosto desertou e pasouse á zona leal con Gerardo Paseiro Carril e Benito Búa Rivas. Formou parte das Milicias da Cultura nunha compañía de Zapadores e despois da 29 Brigada Mixta. Ao rematar a guerra foi investigado e interrogado. Finalmente foi procsado en abril de 1940. Xulgado na Coruña en consello de guerra por traizón á patria con Gerardo Paseiro Carril, foron condenados a pena de morte. Foron executados no Campo da Rata o 7 de decembro de 1940. Abríronlle expediente de responsabilidades políticas en abril de 1941.
Inhibidores de histona desacetilases
Inhibidor da histona desacetilase (en HDAC inhibitor, abreviado HDI) é unha clase de fármacos que inhiben a función da proteína desacetilase tisular no corpo humano. Está presente tamén en fetos e tamén na pementa.
Bioquímica celular
Para levar a cabo a expresión xénica, unha célula debe controlar o enrolamento e desenrolado do ADN arredor das histonas. Isto conséguese coa axuda das histona acetiltransferases (HAT), que acetilan os residuos de lisina nas histonas do núcleo dando lugar a unha eucromatina menos compacta e máis activa transcricionalmente e, pola contra, as accións das histonas desacetilases (HDAC), que eliminan os grupos acetilo dos residuos de lisina levando á formación dunha cromatina condensada e silenciada transcricionalmente. A modificación reversible das colas terminais das histonas do núcleo constitúe o principal mecanismo epixenético para remodelar a estrutura da cromatina de orde superior e controlar a expresión xénica. Os inhibidores de HDAC (HDI) bloquean esta acción e poden producir unha hiperacetilación das histonas, afectando así a expresión dos xenes. A cromatina aberta resultante da inhibición das histonas desacetilases pode producir a regulación positiva ou a represión dos xenes.
Os inhibidores da histona desacetilasa son unha nova clase de axentes citostáticos que inhiben a proliferación de células tumorais en cultivo e in vivo mediante a indución da detención, diferenciación e/ou apoptose do ciclo celular. Os inhibidores da histona desacetilasa exercen os seus efectos antitumorais mediante a indución de cambios de expresión de oncoxenes ou supresores de tumores, a través da modulación da acetilación/desactilación de histonas e/ou proteínas non histonas, como os factores de transcrición. A acetilación e desacetilación das histonas xogan un papel importante na modulación da topoloxía da cromatina e na regulación da transcrición dos xenes. A inhibición da histona desacetilasa induce a acumulación de histonas do núcleo de nucleosomas hiperacetilados na maioría das rexións da cromatina pero afecta a expresión só dun pequeno subconxunto de xenes, o que leva á activación transcripcional dalgúns xenes, pero á represión dun número igual ou maior doutros xenes. As proteínas non histonas, como os factores de transcrición, tamén son obxectivos para a acetilación con diferentes efectos funcionais. A acetilación mellora a actividade dalgúns factores de transcrición, como o supresor de tumores p53 e o factor de diferenciación eritroide GATA1, pero pode reprimir a actividade transcripcional doutros, incluíndo o factor de células T e o co-activador ACTR. Estudos recentes demostraron que o receptor de estróxenos alfa (ERalfa) pode hiperacetilarse en resposta á inhibición da histona desacetilasa, suprimindo a sensibilidade do ligando e regulando a activación transcripcional dos inhibidores da histona desacetilasa. A conservación do motivo ER-alfa acetilado noutros receptores nucleares suxire que a acetilación pode desempeñar un importante papel regulador en diversas funcións de sinalización do receptor nuclear.
No tratamento do cancro
Tamén nos últimos anos, levouse a cabo un esforzo notable no desenvolvemento de HDIs para terapias do cancro, como Vorinostat, que foi aprobado recentemente para o tratamento do linfoma cutáneo de células T (CTCL). Un inhibidor da histona desacetilase é tamén o Abexinostat. O mecanismo exacto polo que funcionan estes compostos aínda non está claro, mais parece estar relacionado con rutas de regulación epixenética. Varios inhibidores de histonas desacetilases estruturalmente diversos mostraron unha potente eficacia antitumoral con pouca toxicidade in vivo en modelos animais. Varios compostos están actualmente en fase inicial de desenvolvemento clínico como posibles tratamentos para cancros sólidos e hematolóxicos.
Richon et al descubriron que os inhibidores de HDAC poden regular a función supresora de tumores de p53 dirixindo a p21 (WAF1). Houbo un progreso considerable sobre como os inhibidores de HDAC regulan a expresión xénica. A investigación continuada sobre o mecanismo xenético regulador dos inhibidores de HDAC promoverá rapidamente o deseño de novos fármacos e a identificación de biomarcadores.
HAMLET
O HAMLET (de Human Alpha-lactalbumin Made LEthal to Tumor cells, «α-lactoalbúmina humana convertida en letal para as células tumorais») é un complexo entre a alfa-lactoalbúmina e o ácido oleico que se demostrou eficaz en experimentos de cultivos celulares para inducir apoptose en células tumorais, pero non en células sas. Demostrouse que Hamlet se une con alta afinidade a proteínas histonas individuais, que son específicas H2a, H2b, H3 e H4, así como unidades nucleosomales enteiras. Esta interacción bloquea irreversiblemente a transcrición e leva á activación de p53. Demostrouse que este proceso é similar á hiperacetilación das histonas e que os inhibidores da histona desacetilase potenciaban os efectos de HAMLET.
Noutras doenzas
Os inhibidores de histona desacetilases (HDIs) posúen unha longa historia como fármacos utilizados en psiquiatría e neuroloxía (por exemplo o ácido valproico) por presentaren unha acción estabilizadora e anti-epiléptica. Máis recentemente, os HDIs foron empregados como mitigadores no tratamento de enfermidades neurodexenerativas. Ademais, un ensaio clínico está estudando o efecto do ácido valproico sobre as partículas víricas de VIH en persoas infectadas. Os HDIs están propoñéndose actualmente como quimiosensores en quimioterapia citotóxica ou en radioterapia, ou ben asociados con inhibidores da metilación do ADN, baseados na sinerxia entre ambos os compostos observada en ensaios in vitro.
Os HDIs tamén teñen efectos en proteínas non histonas que están relacionadas co proceso de acetilación. Os HDIs poden alterar o grao de acetilación destas proteínas e así incrementar ou reprimir a súa actividade. Nos catro exemplos mostrados anteriormente no caso das HDACs con actividades sobre proteínas non histonas, hai que salientar un HDI denominado tricostatina A (TSA), que pode bloquear a actividade de todas elas. As HDIs demostraron poder alterar a actividade de multitude de factores de transcrición, como ACTR, cMyb, E2F1, EKLF, FEN1, GATA, HNF-4, HSP90, Ku70, NFκB, PCNA, p53, proteína do retinoblastoma, Runx, SF1, Sp3, STAT, TFIIE, TCF e YY1.
Givinostat (ITF2357) tamén está en investigación para o tratamento da policitemia vera (PV), trombocitemia esencial (ET) e mielofibrose (MF).
Tamén se están estudando os HDIs como protección do músculo cardíaco no infarto agudo de miocardio.
Os inhibidores da histona desacetilase poden modular a latencia dalgúns virus (por exemplo herpesvirus), o que ten como resultado a súa reactivación.
Notas
<div class="reflist" style="-moz-column-count: 3; -webkit-column-count: 3; column-count: 3; list-style-type: decimal;"> <references group="" responsive="0">
English Babu Desi Mem
English Babu Desi Mem é un filme indio de 1996 dirixido por Praveen Nischol. Está protagonizado por Shah Rukh Khan e Sonali Bendre. Está vagamente baseado na comedia estadounidense It Started in Naples (1960). Os dereitos do filme son propiedade da compañía de Shah Rukh Khan Red Chillies Entertainment.
Salcedo, Covelas, Ribadeo
Salcedo é un lugar da parroquia de Covelas, no concello lucense de Ribadeo na comarca da Mariña Oriental.
Posidoniáceas
A das posidoniáceas, Posidoniaceae, é unha familia de plantas fanerógamas anxiospermas mariñas da orde das alismatales que se estenden polo mar Mediterráneo e pola costa sur de Australia.
A familia comprende un só xénero, Posidonia, con 9 especies admitidas na actualidade.
Peter Sinfield
Peter John Sinfield, nado o 27 de decembro de 1943, é un poeta e compositor inglés. É coñecido sobre todo por ser cofundador e antigo letrista da banda King Crimson, cuxo álbum de estrea In the Court of the Crimson King está considerado un dos primeiros e máis influíntes discos do rock progresivo.
Posidoniáceas
Familia
A familia foi descrita, segundo algúns autores, polo botánico británico Sydney Howard Vines, ou, segundo outros, polo seu compatriota, tamén botánico e taxónomo, John Hutchinson.
Peter Sinfield
As letras de Sinfield son coñecidas polas súas imaxes surrealistas, a miúdo involucrando conceptos comúns da fantasía,natureza ou o mar. Ás veces tamén tratan de conceptos emocionais e de conceptos históricos. Posteriormente na súa carreira adaptou o seu estilo de cmposición para adaptarse á música pop, escribindo varias exitosas cancións a artistas como Celine Dion, Cher, Cliff Richard, Leo Sayer, Five Star, e Bucks Fizz.
A Silveira, Covelas, Ribadeo
A Silveira é un lugar da parroquia de Covelas, no concello lucense de Ribadeo na comarca da Mariña Oriental.
Posidoniáceas
Xénero
O xénero desribiuno en 1805 o paleontólogo e botánico alemán Karl Dietrich Eberhard König
Peter Sinfield
En 2005 Sinfield fue mencionado como un "heroe do rock progresivo" na revista Q polo seu traballo lírico e influencia na industria da música.
Posidoniáceas
Etimoloxía
O nome Posidonia deriva de Poseidón (en grego antigo Ποσειδώνιος, Poseidōnios) deus, na mitoloxía grega, dos océanos e das augas.
Especies
A familia está constituída por un só xénero, Posidonia, que comprende, segundo a lista dos Reais Xardíns Botánicos de Kew, e máis o World Register of Marine Species, as seguintes nove especies:
Nota taxonómica
A familia foi recoñecida polo APG II (2003), que lle asignou o número de familia 40.
Ecoloxía
As especies desta familia están distribuídas no mar Mediterráneo e na costa sur de Australia. A única especie endémica do Mediterráneo é Posidonia oceanica.
Esta especie esta en perigo a causa da Caulerpa taxifolia, xa que é velenosa e a pudre.
San Vicente, Covelas, Ribadeo
San Vicente é un lugar da parroquia de Covelas, no concello lucense de Ribadeo na comarca da Mariña Oriental.
Bikki Sunazawa
Bikki Sunazawa (en 砂澤ビッキ; tamén coñecido como Bikky Sunazawa ou Hisao Sunazawa) nado o 6 de marzo de 1931 e finado o 25 de xaneiro de 1989, foi artista, pintor e escultor ainu. Sunazawa é recoñecido por axudar a dar a coñecer a cultura ainu ao mundo a través das súas obras interpretadas ao xeito ainu. Sunazawa tamén é coñecido por deseñar a bandeira dos ainus en 1971. O seu fillo Oki aplica o mesmo enfoque á música.
Traxectoria
miniatura|250px|[[Bandeira dos ainus deseñada por Bikki Sunazawa.]]
Primeiros anos
Naceu como Hisao Sunazawa en 1931, sendo os seus pais Koa-kanno e Peramonkoro Sunazawa, que foron figuras destacadas no movemento pola terra e os dereitos civís dos ainus. "Bikki" era un alcume da súa infancia. A súa nai Peramonkoro foi tamén unha das artistas téxtiles xaponesas máis respectadas do século XX. Ao final da súa adolescencia, Sunazawa traballou coa súa familia e outras persoas para estabelecer un novo asentamento. Con 21 anos deixou Hokkaido para ir a Toquio, onde quedou atrapado no mundo artístico de vangarda do Xapón dos anos 50 e 60. Máis tarde foi recoñecido como un escultor destacado na arte xaponesa de posguerra. Na década de 1970, volveu a Hokkaido e estivo moi implicado no movemento de liberación ainu.
Últimos anos
Tendo que disfrazar a súa arte ainu por mor da prohibición imposta polos xaponeses a principios do século XX, Sunazawa dedicou toda a súa vida á defensa da cultura ainu. Foi un dos primeiros iniciadores en estabelecer conexións coas tribos nativas americanas, a través da exposición dalgunhas das súas esculturas na Columbia Británica, onde se instalou durante un tempo. Coa súa fama crecendo, continuou usando a súa arte para difundir a cultura ainu a través de explicacións das súas creacións, entrevistas ou relacións dentro da comunidade artística.
Como sinal de respecto, dous astrónomos afeccionados xaponeses, Kin Endate e Kazuro Watanabe, déronlle o seu nome ao planeta 5372 que eles descubriron o 29 de novembro de 1987.
Pasamento
Bikki Sunazawa morreu o 25 de xaneiro de 1989 por mor do cancro de medula ósea no Hospital Sapporo Aiiku. As esculturas de Sunazawa aínda están expostas, e o seu estudio "Sun More" está aberto ao público en Otoineppu, preto do río Teshio na illa de Hokkaido.
Gary Lineker
Gary Winston Lineker, nado o 25 de outubro de 1960 en Leicester (Inglaterra), é un exfutbolista profesional británico. Está considerado como un dos mellores dianteiros da historia do seu país. Foi o máximo goleador do Mundial de Fútbol de 1986 en México con seis goles.
95ª edición dos Óscar
A 95ª edición dos Óscar, presentada pola Academia das Artes e das Ciencias Cinematográficas (AMPAS), galardoou os mellores filmes estreados entre o 1 de xaneiro e 31 de decembro de 2022. A cermimonia tivo lugar no Dolby Theatre de Hollywood, Os Ánxeles, California o 12 de marzo de 2023. A cerimonia estivo presentada por terceira vez por Jimmy Kimmel. Everything Everywhere All at Once liderou a cerimonia con once candidaturas e sete premios, incluído o de mellor filme.
Gañadores e nomeados
miniatura|dereita|150px|[[Daniels (directores)|Daniels, mellor filme, mellor dirección e mellor guión orixinal.]] miniatura|dereita|150px|[[Brendan Fraser, mellor actor.]] miniatura|dereita|150px|[[Michelle Yeoh, mellor actriz.]] miniatura|dereita|150px|[[Ke Huy Quan, mellor actor secundario.]] miniatura|dereita|150px|[[Jamie Lee Curtis, mellor actriz secundaria.]] miniatura|dereita|150px|[[Sarah Polley, mellor guión adaptado.]] miniatura|dereita|150px|[[Guillermo del Toro, mellor filme animado.]] miniatura|dereita|150px|[[Daniel Roher, mellor documental.]] miniatura|dereita|150px|[[Edward Berger, director do mellor filme internacional.]] miniatura|dereita|150px|[[Kartiki Gonsalves, mellor curtametraxe documental.]] miniatura|dereita|150px|[[Hauschka|Volker Bertelmann, mellor música orixinal]] miniatura|dereita|150px|[[M. M. Keeravani, mellor canción]] miniatura|dereita|150px|[[Ruth E. Carter, mellor deseño de vestiario]] Os nomeados da 95ª edición dos Óscar foron anunciados o 24 de xaneiro de 2023, polos actores Riz Ahmed e Allison Williams.
Os gañadores son os que aparecen en primeiro lugar e destacados en letra grosa.
Premios de honra
O 21 de xuño de 2022, a Academia anunciou os gañadores dos premios de honra, que foron entregados nunha cerimonia o 19 de novembro de 2023.
Caveola
En bioloxía, as caveolas (do latín caveola-ae 'pequenas covas') son un tipo especial de balsa lipídica, que constitúen pequenas invaxinacións de (50–100 nanómetros) da membrana plasmática de moitos tipos de células de moitos vertebrados, presentes especialmente en células endoteliais, adipocitos e células da notocorda embrionaria. Foron descubertas por E. Yamada en 1955.
Estas estruturas con forma de ampola son ricas en proteínas e en lípidos como o colesterol e os esfingolípidos e teñen varias funcións na transdución de sinais. Tamén se cre que xogan un papel na mecanoprotección, mecanopercepción, endocitose, oncoxénese e a captación de bacterias patóxenas e certos virus.
Caveolinas
A formación e mantemento das caveolas pensábase inicialmente que se debía principalmetne ás proteínas caveolinas, de 21 kD. Existen tres xenes homólogos de caveolinas que se expresan en células de mamíferos, que no home se chaman CAV1, CAV2 e CAV3. Estas proteínas teñen unha topoloxía común: un N-terminal citoplasmático cun dominio armazón, un longo dominio en forquita transmembrana e un C-terminal tamén citoplasmático. As caveolinas sintetízanse como monómeros e son transportadas ao aparato de Golgi. Durante o seu transporte posterior pola vía secretora, as caveolinas asócianse con balsas lipídicas e forman oligómeros (de 14 a 16 moléculas). Estas caveolinas oligomerizadas forman as caveolas. A presenza de caveolinas causa un cambio local na morfoloxía da membrana.
Endocitose caveolar
As caveolas son un lugar de endocitose dependente de balsa e independente de clatrina. A capacidade das caveolinas de oligomerizarse debido aos seus dominios de oligomerización é necesaria para a formación de vesículas endocíticas caveolares. A oligomerización leva á formación de microdominios ricos en caveolinas na membrana plasmática. O incremento dos niveis de colesterol e a inserción dos dominios de armazón de caveolinas na membrana plasmática leva á expansión da invaxinación caveolar e á formación de vesículas endocíticas. A fisión das vesículas desde a membrana plasmática é despois mediada pola GTPase dinamina II, que está localizada no pescozo da vesícula que se invaxina. A vesícula caveolar liberada no citoplasma pode fusionarse cun endosoma temperán ou caveosoma. O caveosoma é un compartimento endosómico con pH neutro que non ten marcadores endosómicos temperáns. Porén, contén moléculas internalizadas pola endocitose caveolar.
Este tipo de endocitose utilízase, por exemplo, para a transcitose de albumina en células endoteliais ou para a internalización do receptor da insulina en adipocitos primarios.
Inhibidores
Algúns inhibidores coñecidos da vía das caveolas son a filipina III, a xenisteína e a nistatina.
A Avesada, A Devesa, Ribadeo
A Avesada é un lugar da parroquia da Devesa, no concello lucense de Ribadeo na comarca da Mariña Oriental.
Krishna
miniatura|Estadua de Krishna no [[templo Sri Mariamman, Singapur]] Krishna (en कृष्ण, Kṛṣṇa) é unha das deidades fundamentais do hinduísmo. É adorado como o oitavo avatar de Vishnu e tamén como o Deus supremo por dereito propio. É o deus da protección, a compaixón, a tenrura e o amor e é unha das máis populares e veneradas das divindades indias. O aniversario de Krishna celébrano cada ano os hindús no Krishna Janmashtami segundo o calendario lunisolar hindú, que cae a finais de agosto ou principios de setembro do calendario gregoriano.
O nome e os sinónimos de Krishna remontánse á literatura e aos cultos do primeiro milenio a.C. Nalgunhas subtradicións, Krishna é adorado como Svayam Bhagavan (o Deus Supremo) e ás veces coñécese como krishnaísmo. Estas subtradicións xurdiron no contexto do movemento bhakti da época medieval. A literatura relacionada con Krishna inspirou numerosas artes do espectáculo como Bharatanatyam, Kathakali, Kuchipudi, Odissi e a danza Manipuri. É un deus panhindú, mais é venerado especialmente nalgúns lugares como Vrindavan en Uttar Pradesh, Dwarka e Junagadh en Gujarat; o aspecto Jagannatha en Odisha, Mayapur en Bengala Occidental; en forma de Vithoba en Pandharpur, Maharashtra, Shrinathji en Nathdwara en Rajasthan, Udupi Krishna en Karnataka, Parthasarathy en Tamil Nadu e Guruvayoorappan en Guruvayoor en Kerala. Desde a década de 1960, o culto a Krishna tamén se estendeu ao mundo occidental e a África, en gran parte debido ao traballo da Sociedade Internacional para a Conciencia de Krishna (ISKCON).
Nomes e etimoloxía
O nome "Krishna" procede da voz sánscrita Kṛṣṇa, que é principalmente un adxectivo que significa "negro", "escuro" ou "azul escuro". A lúa minguante chámase Krishna Paksha, relacionado co adxectivo que significa "que se escurece". O nome tamén se interpreta ás veces como "todo atractivo".
Como un nome de Vishnu, Krishna é listado como o 57.º nome no Vishnu Sahasranama. Baseado no seu nome, Krishna, ás veces represéntase coma un ídolo de pel negra ou azul. Krishna tamén se coñece con outros nomes, epítetos e títulos que reflicten as súas moitas asociacións e atributos. Entre os nomes máis comúns están Mohan "encantador"; Govinda "xefe gandeiro", Keev "bromista" e Gopala "protector do Go", que significa "alma" ou "as vacas". Algúns nomes para Krishna teñen importancia rexional; Jagannatha, que se atopa no templo de Puri, é unha encarnación popular no estado de Odisha e rexións próximas da India oriental.
Krishna pode tamén referirse a Vāsudeva-Krishna, Murlidhar e Chakradhar. O título honorario "Sri" ou "Shri" adoita empregarse diante do nome de Krishna.
O Barral, A Devesa, Ribadeo
O Barral é un lugar da parroquia da Devesa, no concello lucense de Ribadeo na comarca da Mariña Oriental.
Mercury Records
Mercury Records é un selo discográfico estadounidense propiedade de Universal Music Group. A etiqueta tivo un éxito significativo mentres operaba independentemente nos anos 40 e 50. Smash Records e Fontana Records eran subselos de Mercury. Nos Estados Unidos é operado a través de Republic Records, e no Reino Unido e o Xapón (como Mercury Tokyo), está distribuído por EMI Records.
Dende a separación de Island Records, Motown, Mercury Records, e Def Jam Recordings, que formaban o Island Def Jam Music Group, Mercury Records está baixo as ordes de Island Records, aínda que o seu catálogo segue sendo propiedade de Island Def Jam Music Group (agora Island Records).
Joseph Aidoo
Joseph Aidoo (nado o 29 de setembro de 1995) é un futbolista ghanés que milita no R. C. Celta de Vigo da Primeira División de España.
Selección nacional
Aidoo foi internacional coa selección ghanesa sub-20. O 26 de marzo de 2019 debutou coa selección nun amigable fronte a.
Clubs
20px Actualizado no último partido disputado o .
Adolfo Millabur
Adolfo Nonato Millabur Ñancuil, nado en Tirúa, Arauco, o 30 de agosto de 1966, é un dirixente social e político chileno de orixe mapuche-lafkenche oriúndo de Tirúa, cidade da que foi alcalde en cinco períodos, sendo así o primeiro alcalde de orixe mapuche da historia de Chile.
En 2021 foi elixido para a Convención Constitucional por un dos escanos reservados ao pobo mapuche.
Traxectoria
No ano 1992, foi eixido concelleiro da comuna de Tirúa. Malia que nesas eleccións obtivo a primeira maioría como candidato a alcalde independente, a lexislación electoral da época impediulle ocupar o escano de xefe comunal. Sendo concelleiro, en 1996 volveuse postular á alcaldía, conseguindo o cargo. Foi o primeiro alcalde mapuche da historia de Chile. Logo sería reelixido como alcalde catro veces (non consecutivas). Nunca militou nun partido político.
A mediados dos anos 1990, iniciou xunto a outros mozos e dirixentes da zona de Arauco e Araucanía diferentes accións organizativas ao redor dos problemas que a Lei de Pesca estaba a traer para as comunidades mapuche lafkenche, conformándose finalmente a Identidade Terriorial Lafkenche (ITL), organización dedicada á defensa da autonomía do pobo mapuche, a recuperación dos territorios e a defensa do bordo costeiro.
En 2008 a ITL logrou a publicación da Lei Nº 20.249, máis coñecida como Lei Lafkenche, que crea a figura xurídica do espazo costeiro mariño dos pobos orixinarios e estabelece un mecanismo para protexer as costas da industria extractivista. O obxectivo da lei é preservar o uso consuetudinario de devanditos espazos.
En 2009 conseguiron a aprobación dun decreto no marco da Lei Xeral de Educación que implementa o ensino de linguas orixinarias nas escolas cun 20% de alumnado pertencente a estes grupos.
Tras o estalido social de 2019, Adolfo Millabur foi parte do grupo que loitou pola creación de escanos reservados para pobos orixinarios na Convención Constitucional que redactaría a nova Constitución. Adolfo Millabur renunciou ao seu cargo como alcalde de Tirúa o 8 de xaneiro de 2021 para postularse como candidato á Convención Constitucional na elección de maio dese ano polos escanos reservados para os pobos orixinarios. Resultou elixido coa terceira maioría nacional dentro dos escanos mapuches, antecedido pola machi Francisca Linconao e Natividad Llanquileo; transformándose así no único home que se converteu en constituínte mapuche por escanos reservados sen necesidade de recorrer á corrección por «principio de paridade».
Vida persoal
Casou con Sandra Ibarra e ten un fillo vivo, xa que o seu outro fillo, Licán Millabur Ibarra, foi atopado morto en marzo de 2019 nos arredores do lago Lleulleu, con sinais de ter cometido suicidio á idade de 24 anos.
Trofeo Memorial Quinocho 2022
A XXV edición do Trofeo Memorial Quinocho celebrouse en Vigo o 6 de agosto de 2022 a partido único. O campión foi o Celta de Vigo.
Cepetal, A Devesa, Ribadeo
Cepetal é un lugar da parroquia da Devesa, no concello lucense de Ribadeo na comarca da Mariña Oriental.
A Barrio da Campana, A Devesa, Ribadeo
A Barrio da Campana é un lugar da parroquia da Devesa, no concello lucense de Ribadeo na comarca da Mariña Oriental.
Wikipedia en newari
A Wikipedia en newari (en विकिपिडियाय् लसकुस) é a edición da enciclopedia libre Wikipedia en lingua newari.
Esta versión da enciclopedia contén artigos e  usuarios, dos cales  son activos.
Wikipedia en malayalam
A Wikipedia en malayalam (en മലയാളം വിക്കിപീഡിയ) é a edición da enciclopedia libre Wikipedia en lingua malayalam. Foi lanzada o 21 de decembro de 2002. O proxecto é unha das edicións de Wikipedia máis destacadas entre as dos sur de Asia en termos de calidade.
Esta versión da enciclopedia contén artigos e  usuarios, dos cales  son activos.
Eduardo López Budén
Eduardo López Budén, nado cara a 1862 e finado na Coruña o 26 de setembro de 1927, foi un político, xornalista e profesor galego.
Traxectoria
Creou un centro de ensino privado cara a 1900. Foi nomeado administrador dos establecementos municipais de beneficencia en 1911, e despois foi xefe de Sección do Concello da Coruña. Foi un dos impulsores da institución cultural La Antorcha Galaica del Libre Pensamiento e animador do Centro de Estudios Sociales Germinal. Republicano, foi presidente do Casino Republicano da Coruña. En novembro de 1918 foi elixido membro do directorio do Partido Republicano Coruñés con Antonio Lens Viera e Santiago Casares Quiroga. Morreu na Coruña de tumorización pilórica aos 65 anos.
Recoñecementos
A corporación republicana da Coruña deulle o seu nome á Rúa Ángel Rebollo o 15 de xullo de 1931. Pero despois do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 volveu ostentar o seu anterior nome por acordo do Concello de 18 de setembro de 1936.
Victory Beniangba
Victory Beniangba, nado en Yenagoa (Nixeria) o 15 de xuño de 2003, é un futbolista que milita no Celta de Vigo B. Anteriormente xogou na liga de fútbol exipcia durante a tempada 2021-22, no Tala'ea El Gaish. Disputou 18 partidos e anotou 6 goles.
Barrio Novo, A Devesa, Ribadeo
Barrio Novo é un lugar da parroquia da Devesa, no concello lucense de Ribadeo na comarca da Mariña Oriental.
Wikipedia en telugu
A Wikipedia en telugu (en తెలుగు వికీపీడియా) é a edición da enciclopedia libre Wikipedia en lingua telugu. Foi creada o 10 de decembro de 2003 por Venna Nagarjuna, quen é coñecido por Padma (un sistema que transforma texto en escritos indios entre formatos de código aberto). O 28 de agosto de 2016, contaba con 65 048, situándose no quinto posto nas Wikipedias orixinarias da India, despois da Wikipedia en hindi, da Wikipedia en urdú, da Wikipedia en támil e a Wikipedia en newari.
Orde Militar de Sant'Iago da Espada
miniatura|Insignia colgante A Orde Militar de Sant'Iago da Espada, formalmente Ordem Militar Antiga, Nobre e Ilustrada de Sant'Iago da Espada, de Mérito Científico, Literario e Artístico, é unha orde honorífica portuguesa creada o 5 de xullo de 1175. Fundada como orde monástico-militar co nome de Orde de Santiago, tivo fins relixiosos, militares, señoriais e honoríficos até 1789, cando por Carta da Lei da Raíña María I foi secularizada e pasou a ser orde honorífica. Extinta en 1910, foi restaurada o 1 de decembro de 1918 baixo Sidónio Pais. Hoxe outórgase por Decreto do Presidente da República por razóns de mérito literario, científico e artístico.
A Orde Militar de Sant'Iago da Espada ten 6 graos: Gran Collar (grao especial), Gran Cruz, Gran Oficial, Comandante, Oficial e Cabaleiro. O Gran Colar, creado en 1962, é o grao máis alto da Orde e é concedido polo Presidente da República aos Xefes de Estado estranxeiros. O Gran Colar tamén pode ser concedido polo Presidente da República aos antigos Xefes de Estado e ás persoas cuxos logros, de carácter extraordinario e especial relevancia para Portugal, os fagan merecedores desta distinción.
O Gran Mestre da Orde é, como noutras Ordes Honoríficas portuguesas, inherentemente o Presidente da República, cargo ocupado desde 2016 polo presidente Marcelo Rebelo de Sousa.
Wikipedia en telugu
Esta versión da enciclopedia contén artigos e  usuarios, dos cales  son activos.
Orde Militar de Sant'Iago da Espada
Historia
ligazón=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/1/11/Maestro_Ysla_%281547%29_Regla_de_la_orden_y_cavalleria_de_S._Santiago_de_la_Espada.png/150px-Maestro_Ysla_%281547%29_Regla_de_la_orden_y_cavalleria_de_S._Santiago_de_la_Espada.png|miniatura|205x205px| Regra da Orde e Cavalleria de S. Santiago de la Espada / co(n) a glosa e declaración do Mestre Ysla (1547).
Século XII
A Orde Militar de Sant'Iago da Espada foi fundada como orde militar en Cáceres, en 1170, foi fundada por Pedro Fernández de Castro por autorización do rei Fernando II de León e Galiza, marido da infanta D. Urraca de Portugal, filla do rei Afonso Henriques e Dna. Mafalda de Sabóia. A sede da Orde en Castela foi trasladada posteriormente a Uclés e a súa devoción ao Apóstolo Santiago Maior.
En 1172 a Orde foi introducida en Portugal, acudindo en auxilio do rei D. Afonso Henriques.
Século XIII
A Orde foi confirmada polo Papa Alexandre III en 1175 e os seus estatutos foron aprobados polo Papa Inocencio III no IV Concilio de Letrán en 1215, transformándose nunha orde relixiosa.
A Orde de Sant'Iago xogou un papel activo na chamada Reconquista da Península Ibérica, e concretamente na expulsión dos musulmáns do Algarve. A súa primeira sede en Portugal foi o Mosteiro de Santos-o-Velho, en Lisboa, trasladándose posteriormente a Alcácer do Sal e posteriormente a Mértola.
Os cabaleiros portugueses da Orde de Sant'Iago continuaron a obedecer ao Mestre castelán da Orde até 1288 cando, no reinado do rei Dinis I, o papa Nicolás IV concedeu a exención da obediencia mediante a Bula Pastoralis officii. Despois procedeuse á elección do primeiro Mestre portugués, que foi D. João Fernandes.
Século XV
As sucesivas protestas dos reis casteláns levaron de novo á suxeición da Orde portuguesa á de Castela, con decisións contraditorias de varios Papas, até que, en 1452, o Papa Nicolás V, mediante a Bola Ex apostolice sedis, recoñeceu definitivamente a autonomía da Orde en Portugal e recoñecido como Mestre ao Infante D. Fernando, Duque de Viseu e de Beja, tamén Mestre de Avis.
En 1482 a sede da Orde foi trasladada ao Castelo de Palmela, que acabou asociado á Orde. O último Mestre de Sant'Iago antes da unión dos Mestres coa Coroa en 1551, no reinado de D. Xoán III, foi D. Jorge de Lencastre, duque de Coímbra, fillo ilexítimo de D. Xoán II, que reformula o Orde con novos estatutos e foi enterrado na Igrexa do Castelo de Palmela.
Século XVIII
A Raíña D. María I por Carta de Lei de 1789 decretou a integración da insignia de Sant'Iago na Banda das Tres Ordes e transformou a Orde en honorífica, determinando que "os despachos em beneficio de Pessoa que sirva na magistratura até ao lugar de Desembargador dos Aggravos da Casa da Supplicação inclusivé, será o Habito de Sant-Iago”, dispondo ademais que “alem dos Magistrados, serão premiados com esta Ordem outros Serviços que pareçam dignos della, segundo a qualidade, e importancia das Pessoas, dos Empregos, e dos Serviços””.
Século XIX
O rei D. Luís I por Alvará Régio (Real Carta) do 31 de outubro de 1862 deu un ámbito totalmente diferente á Orde de Sant'Iago, que entón foi designada como “Antiga, nobilissima e esclarecida ordem de S. Tiago do merito scientifico, litterario e artistico” e determinou que destinaría a agraciar o “merecimento pessoal e relevantes serviços prestados ás sciencias, ás lettras e ás boas artes, tanto em ensino público, como em obras escriptas e obras artisticas”.
Século XX e XXI
A Orde de Sant'Iago extinguiuse, xunto coas demais Ordes, a excepción da Torre e da Espada, tras a implantación da República. Só o 6 de decembro de 1918 durante o mandato do presidente Sidónio Pais, restableceuse a Orde, determinándose que “a Ordem de S. Tiago da Espada é destinada a premiar, em nacionais ou estrangeiros, o mérito scientífico, literário ou artístico”.
O Gran Collar da Orde Militar de Sant'Iago da Espada foi creado pola reforma de 1962, e estaba destinado a honrar os Xefes de Estado. Os elementos escollidos para o colar, as vieiras, fan referencia ao símbolo do patrón da antiga Orde, Santiago Maior.
Motivos de concesión
A Orde Militar de Sant'Iago da Espada ten por obxecto distinguir o mérito literario, científico e artístico.
Insignias
O colar, a banda, a placa e a medalla son insignias da Orde de Sant'Iago da Espada. A miniatura e a roseta son tamén insignias da Orde.
Distintivo
ligazón=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/9/9c/Cruz_Sant%27Iago_da_Espeda.png/100px-Cruz_Sant%27Iago_da_Espeda.png|miniatura|126x126px| Insignia de pedido. ligazón=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/a/a2/Santiago_colar_e_comenda.jpg/100px-Santiago_colar_e_comenda.jpg|miniatura|165x165px| Insignia da Gran Cruz (collar, banda e placa). ligazón=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/7/70/Officier_in_de_Orde_van_Sant_Iago.jpg|miniatura|170x170px| Insignia de oficial. O distintivo da Orde Militar de Sant'Iago da Espada é unha cruz en forma de espada, de esmalte vermello, remate de ouro, que descansa sobre dúas palmas entrelazadas, de esmalte verde, remate de ouro, coa lenda “Ciências, Letras e Artes”, en maiúsculas douradas sobre listel de esmalte branco.
Colar
Ao grao de Grande-Colar pertence un colar formado por vieiras, suspendidas en dobre cadea. No centro, unha vieira maior, flanqueada por dous golfiños. O colar, todo de ouro, ten pendente e encadeado por unha coroa de loureiro cos seus froitos, a cruz da Orde, en esmalte violeta e perfilada en ouro, rodeada por un festón de follas de loureiro cos seus froitos, atado con cintas cruzadas nas partes superiores e laterais, tamén en ouro.
Os graos de Grã-Cruz, Grande-Oficial, Comendador e Oficial encaixan nun colar esmaltado en ouro formado, alternativamente, por coroas de loureiro de esmalte verde afroitado e perfiladas, e distintivos da Orde. Colgante e unido por unha coroa de loureiro, semellante aos anteriores, levará o distintivo, que será, como o colar, de ouro esmaltado.
Os Cavaleiros e Damas están equipados cun colar de prata esmaltada, no restante idéntico aos colares dos graos de Grã-Cruz a Oficial.
Banda
A banda está reservada para os graos Grande-Colar e Grã-Cruz
Para a Grã-Cruz, a banda está feita de seda violeta, levada polo ombreiro de dereita a esquerda, co distintivo colgando sobre o arco.
Placa
O Grande-Colar está provisto dunha placa de ouro esmaltada en raios, cunha cruz no centro idéntica ao colgante do colar.
Os graos de Grã-Cruz e Grande-Oficial encaixan nunha placa de ouro esmaltada en raios, tendo no centro un círculo de esmalte branco cargado co distintivo da Orde, rodeado por unha coroa circular de esmalte vermello, contida en filetes de ouro, coa lenda Ciências, Letras e Artes, en maiúsculas de ouro, todo rodeado dunha grilanda de loureiro dourado.
Miniatura e roseta
A miniatura e o rosetón son tamén insignias da Orde.
A miniatura, idéntica para todos os graos, consiste na insignia en miniatura suspendida dunha pequena cinta de seda violeta.
O rosetón, na cor da Orde, ten as seguintes diferenzas: rosetón cun galón de ouro interior para un Grande-Colar, rosetón cun galón de ouro para unha Grã-Cruz, roseta con galón de ouro e prata para un Grande-Oficial, roseta cun galón de prata para o Comandante, roseta sinxela para Oficial e cinta sen rosetón para Cabaleiro ou Dama.
Graos
O Presidente da República é inherentemente Gran Mestre de todas as ordes honoríficas portuguesas.
Como nas outras ordes honoríficas portuguesas, a Orde Militar de Sant'Iago da Espada ten dúas categorías de membros: titulares e honorarios. Son titulares os cidadáns portugueses galardonados coa Orde, e os cidadáns e institucións estranxeiras e os lugares nacionais ou estranxeiros condecorados con honras son honoríficos.
Comprende os seguintes seis graos, en orde decrecente de preeminencia:
Como noutras ordes honoríficas portuguesas, o título de Membro de Honra (MHSE) pódese atribuír a institucións e localidades.
Ademais dos cidadáns nacionais, os cidadáns estranxeiros tamén poden recibir esta orde.
Consellos
Como chanceler do Conselho de Antigas Ordes Militares, que inclúe a Orde Militar de Sant'Iago da Espada, o expresidente da Asemblea da República Jaime Gama foi nomeado en 2016, tendo sido renovado en 2021. Jaime Gama sucedeu ao tenente xeneral Vasco Rocha Vieira, que exerceu como chanceler de 2011 a 2016.
Grandes-colares
ligazón=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/2/20/Military_Order_of_Saint_James_of_the_Sword_%28Portugal%29_-_Grand_Collar.png/125px-Military_Order_of_Saint_James_of_the_Sword_%28Portugal%29_-_Grand_Collar.png|miniatura|171x171px| Grande-Collar da Orde Militar de Sant'Iago da Espada O Gran Collar é o grao máis alto da Orde Militar de Sant'Iago da Espada, que normalmente se outorga aos Xefes de Estado. É utilizado polo Presidente da República como Gran Mestre da Orde. Adóitase outorgar aos Xefes de Estado como segunda condecoración (anteriormente condecorada co Gran Collar da Orde do Infante D. Henrique ) ou sendo o primeiro galardón como sinal de distinción especial. Na actualidade, ademais do Gran Mestre, a Orde Militar de Sant'Iago da Espada conta con 16 Grandes Collares, todos de honra.
Grandes colares honorarios (actuais)
O único Estado nación con dous grandes colares honorarios é Austria (2009 e 2019).