cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Exilio galego de 1936
Brasil
O Brasil foi un destino minoritario. No caso dos galegos, só recalaron neste país algúns fuxidos desde Portugal ou persoas que tiñan alí un vínculo de parentesco.
Perú
A actitude do goberno peruano de Óscar Benavides optou pola política de prescindencia, aínda que simpatizaba con Franco. Así, expulsou ao agregado cultura da embaixada española, Vicente Gómez Paracha, leal á república, acusado de comunista. A oposición da Igrexa e as divisións internas da esquerda, imposibilitaron actuacións en favor dos refuxiados republicanos. Ao contrario doutros países americanos, non acolleron intelectuais. Todos estes elementos, sumados ao feito de que Perú non foi xeralmente un destino da emigración galega, explica a escasa afluencia de exiliados galegos ao país andino. Unha das excepcións constituírona un grupo de mariñeiros de Malpica que tiveron este país como destino indirecto. Este grupo de mariñeiros, tras unha tempada no campo de Argeles Sur Mer (Francia), embarcaran cara ao norte de Chile no Winnipeg en setembro de 1939. A súa segunda emigración ao Perú débese á acción de Benigno Lago Estévez, natural de Corcubión, que tras emigrar en 1920 á localidade arxentina de Río Gallegos, onde fixera unha notábel fortuna, trasládase ao Perú en 1931. Neste país funda varias empresas galegas. Despois de saber da presenza de coterráneos no norte de Chile, contrátaos para traballar nas súas empresas dos portos de Ilo e Chimbote. Moitos deles fóronse desligando posteriormente ás empresas de Lago Estévez para montaren as súas propias empresas ou mercaren barcos.
Insectívoros
A dos insectívoros (Insectivora) é unha antiga orde de mamíferos placentarios, hoxe en desuso.
Exilio galego de 1936
Chile
Chile, baixo a presidencia da Frente Popular, foi xunto con México o país que amosou unha política máis aberta cos refuxiados dos campos de concentración franceses. En 1939 Pablo Neruda, daquela cónsul de Francia, fretaba o Winnipeg en colaboración co SERE. O Winnipeg sae de Bordeos con 2.200 refuxiados, entre eles os 12 mariñeiros de Malpica que logo pasarían ao Perú e os mariñeiros de Cariño, Manuel Docal Breivo e os irmán Pita Armada, vinculados ao Sindicato de Pescadores de Cariño, entre outros. Para a axuda aos refuxiados españois foi decisivo o papel do SERE, FORAE e do Comité Chileno de Ayuda a los Refugiados, CChARE. As relacións cos residentes españois non foron boas, a excepción dos centros republicanos de Santiago e Valparaíso e os Centros Vasco e Catalán.
Uruguai
A recepción de refuxiados no Uruguai dependeu do clima político. O goberno conservador de Gabriel Terra, emanado dun golpe de estado en 1933, cesa as relacións co goberno republicano tras a detención e asasinato de dúas cidadás uruguaias en Madrid, irmás do vicecónsul. Acto seguido, retira o corpo diplomático de Madrid. En menos dun mes, promulga dúas leis que endurecen a política de recepción de inmigración. Pásase a exixir a posesión dun certificado consular, no que se garantise a non implicación en organismos políticos. A sucesión de Terra, supuxo unha democratización do país. O novo presidente Alfredo Baldomir inicia unha reapertura cara aos refuxiados. En 1940 autorizou a entrada de entre 400 e 500 refuxiados. Con todo, este cambio non se reflectiu nun cambio na lexislación que seguía obstaculizando a entrada de refuxiados. A entrada ao país realizábase de maneira ilegal, como tripulantes ou polisóns de barcos ou atravesando a fronteira por puntos non autorizados, como o caso de Pablo Barreiro e Manuel Veiga, que atravesaron en 1944 o río Uruguai a nado.
Insectívoros
Os caracteres que definían o grupo son claramente plesiomórficos, é dicir, trazos primitivos comúns ao tronco ancestral mamaliano, como o seu pequeno tamaño, pés plantígrados, hábitos nocturnos, dentición completa e, alimentación baseada na captura de insectos e doutros pequenos invertebrados.
Exilio galego de 1936
Uruguai
Destaca para a saída de Galiza a acción dos cónsules uruguaios José María Perello e Edmundo Nóvoa. José María Perelló, cónsul de Vigo axudou a saír do país a persoas nadas no Uruguai ou con parentes nese país. A súa acción solidaria serviulle para ser homenaxeado polo Gupo de Exiliados Vigueses ao seu retorno ao Uruguai. Pola súa banda, Edmundo Nóvoa, cónsul de Vilagarcía, de ideas republicanas e amigo persoal de Castelao tivo un comportamente análogo ao do seu colega en Vigo. A súa actuación provocou a reprobación do goberno de Burgos, sendo trasladado ao consulado de Porto. Residente en Portugal, seguiu viaxando semanalmente a Vilagarcía e trasladando fuxidos no seu coche. Unha nova chamada de atención valeulle o traslado definitivo ao Uruguai.
Insectívoros
Reordenación taxonomómica
Actualmente, a orde Insectivora non é recoñecida polas principais bases de datos para a taxonomía dos annimais, como a Animal Diversity Web (ADW), o Sistema Integrado de Información Taxonómica (SIIT),, ou a principal obra de referencia, a Mammal Species of the World, , que emprazan a todas as familias antigamente consideradas como de insectívoros nas novas ordes dos Afrosoricida, Erinaceomorpha, Macroscelidea e Soricomorpha.
Exilio galego de 1936
Uruguai
No Uruguai ás distintas asociacións contituídas por inmigrantes con anterioridade á guerra civil, sumáronselle asociacións específicas de exiliados. En 1939 constitúese o Círculo Republicano Español e o Centro de Exiliados de España e con carácter máis local o Grupo de Exiliados Vigueses, activo até 1945. Da reinserción dos exiliados do país encarregábanse estas asociacións. En xuño de 1938 créase a Organización Regional Gallega Pro Ayuda al Pueblo de España Leal, ORGAPE, dentro do Comité Central de Españoles. O ORGAPE tiña unha audición radiofónica, Hora Radial Gallega, en que se recaudaban fondos para a asistencia de refuxiados. Tamén procuraban familiares no Uuruguai de refuxiados nos campos franceses, para que os puidesen reclamar. Esta procura facíase por medio de seccións específicas na prensa republicana. Máis tarde, a Sección Gallega de Casa de España toma o relevo da ORGAPE. Da inserción na sociedade uruguaia dos exiliados encarregábase a “Comisión de Asistencia Social” do “Centro Republicano Español”. A comisión encarregábase da creación de bolsas de traballo, asistencia médica a feridos de guerra, pago dos gastos iniciais de aloxamento e axudas económicas extraordinarias.
A partir da década do 40, Uruguai converteuse nun destino máis atractivo, en parte debido ás trabas que atopaban os exiliados republicanos na veciña Arxentina. Foi por iso que Montevideo se converte no escenario de actos republicanos como a constitución do Consello de Galiza en 1944.
Estados Unidos de América
Os Estados Unidos de América foron un destino minoritario do exilio galego, salientando os profesores, que exerceron a súa profesión en diversas universidades estadounidenses. Pódese destacar entre eles a Ernesto Guerra da Cal, Xosé Rubia Barcia, Ramón Martínez López, Leonardo Santamarina e Emilio González López.
Arxentina
En novembro de 1954 publicouse en Buenos Aires o opúsculo Denuncia diante a UNESCO da perseguizón do idioma galego pol-o Estado Hespañol. O escrito de 32 páxinas foi redactado por Ramón Piñeiro e presentado á UNESCO en edición trilingüe na VIII Conferencia da UNESCO en Montevideo, na cal se ía tramitar a admisión de España, representada daquela por Manuel Fraga.
Phil Hill
Philip Toll Hill Jr., nado o 20 de abril de 1927 en Miami e finado o 28 de agosto de 2008, foi o primeiro estadounidense de nacemento que gañou un campionato de Fórmula 1, (Mario Andretti, piloto estadounidense, gañou o Campionato Mundial de Pilotos en 1978, pero non naceu nos Estados Unidos). Tamén logrou tres vitorias nas 24 Horas de Le Mans e nas 12 Horas de Sebring.
Exilio galego de 1936
Política no exilio
Ao mesmo tempo constituíse en Madrid a Alianza Nacional de Fuerzas Democráticas (ANFD), integrada por centistas, socialistas e republicanos en 1944. Ese mesmo ano constitúese en Santiago a Xunta Galega da Alianza Democrática, cun pacto asinado polo Partido Galeguista, CNT, PSOE, UGT e Federación Agraria. O pacto evidenciaba as boas relacións entre galeguistas e libertarios.
Phil Hill
Hill foi descrito como un "home reflexivo e xentil" e unha vez dixo: "Estou no negocio equivocado, non quero vencer a ninguén, non quero ser un grande heroe. Basicamente son un home amante da paz".
Exilio galego de 1936
O Goberno no exilio
A constitución do goberno no exilio foi motivo de división desde un principio. Na reunión de Cortes celebrada o 17 de agosto de 1945 en México, noméase Diego Martínez Barrio. O presidente encarga a José Giral a formación no novo goberno, que presidiría o primeiro gabinete en agosto de 1945, onde estarían ausentes galeguistas e comunistas. Os comunistas, que se negaran a acceder a este goberno, replantéxanse a súa postura de alianzas, tras o fracaso da acción armada no val de Arán e pretenden integrarse no goberno republicano. Con este obxectivo, o pleno do PCE de 1945, disolve a Unión Nacional Española, UNE, e a Frente Libertador Gallego, dentro da UNE, para constituír o Bloque Repubricán Nazonal Galego (BRNG), onde tería un importante papel Enrique Líster e presidido por Manuel Portela Valladares, a quen postularían como ministro do goberno de Giral. Fronte a isto, a Xunta Galega de Alianza Democrática e os galeguistas de América postulaban a Castelao como ministro. A XGAD envía a Ramón Piñeiro a Francia para negociar a carteira galega cos comunistas. Tras negociar con Líster e Xoán Xosé Plá, chegase a un acordo e Giral anuncia a entrada de Castelao, co apoio da CNT, Cataluña e Euskadi.
Phil Hill
Traxectoria
Nado en Miami, Hill medrou en Santa Monica (California), onde viviu ata a súa morte. Estudou Administración de Empresas na Universidade do Sur de California de 1945 a 1947, onde foi membro da fraternidade Kappa Sigma. Phil Hill empezou no automobilismo a unha idade moi temperá, traballando como mecánico nos coches doutros pilotos. Hill comezou a competir en coches a unha idade temperá, marchou a Gran Bretaña como aprendiz de Jaguar en 1949 e fichou polo equipo Ferrari de Enzo Ferrari en 1956. Debutou no Gran Premio de Francia de 1958 en Reims pilotando un Maserati. Ese mesmo ano, gañou as 24 Horas de Le Mans co belga Olivier Gendebien como compañeiro de equipo, conducindo durante a maior parte da noite baixo unha choiva horrorosa. Hill converteuse no primeiro gañador nado nos EE.UU. das 24 Horas de Le Mans. Ambos conseguirían a vitoria na famosa carreira de resistencia outras dúas veces en 1961 e 1962.
miniatura|left|Hill pilotando un Ferrari 250 TR nas 12 horas de Sebring (1958).
Exilio galego de 1936
Literatura galega do exilio
A pesar das dificultades, no exilio e moi especialmente en Bos Aires editáronse libros en galego de imposíbel publicación en Galiza como Sempre en Galiza e A esmorga. Tamén destaca a organización de eventos como a “Mostra dos libros galegos” de Bos Aires (1948) e a creación de distintas compañías teatrais.
Poesía
Dentro da literatura galega do exilio destaca a produción poética, principalmente a de exiliados en Bos Aires como Luís Seoane, Emilio Pita ou Lorenzo Varela
Phil Hill
Traxectoria
Logo de deixar a Ferrari a finais de 1962, el e o seu compañeiro Giancarlo Baghetti correron para o novo equipo ATS creado por antigos enxeñeiros de Ferrari. En Hill seguiu na Fórmula Un, pilotando para Cooper Formula One Team antes de retirarse dos monoprazas ao final da tempada, e limitar o seu futuro a pilotar en Carreiras de automóbiles deportivos con Ford Motor Company e os coches Chaparral de Jim Hall, retirouse das carreiras por completo en 1967.
miniatura| right | Hill pilotando para [[Scuderia Ferrari|Ferrari no Gran Premio de Alemaña de 1962.]]
Phil Hill tivo a marca de gañar as primeira e a última carreira na súa vida como corredor, a última vitoria foi correndo para Chaparral no "BOAC 500" en 1967, no circuíto Brands Hatch de Inglaterra.
En 1991 foi integrado no Salón da Fama International do Deporte Motor.
Faleceu por complicacións do párkinson que padecía, o 28 de agosto de 2008.
O seu fillo Derek correu na Fórmula 3000 en 2003.
Resultados completos na Fórmula Un
(Chave) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida.
Resultados na Fórmula 1 fóra de campionato
(key) (Carreiras en grosa indican pole position) (Carreiras en cursiva indican volta rápida)
Bodegón de caza, hortalizas e froitas
O Bodegón de caza, hortalizas e froitas de Juan Sánchez Cotán, ás veces coñecido como Bodegón do cardo, é pola súa data (1602) unha das primeiras naturezas mortas europeas. É unha pintura executada ó óleo sobre lenzo e mide 68 centímetros de alto por 89 cm de ancho.
Neste bodegón represéntanse varios paxaros cazados, unhas froitas colgando (limóns e mazás) e, á beira dereito, a enorme figura dun cardo. Outras hortalizas alíñanse nesta especie de xanela, marco xeométrico do que parecen sobresaír como un trompe-l'œil: tres cenorias e dous ravos. O bodegón era un xénero moi característico do século XVII.
Este cadro exponse no Museo do Prado de Madrid, onde chegou por compra grazas ós fondos do Legado Villaescusa (1991) e ós beneficios da exposición de Velázquez do ano anterior.
Pertenceu anteriormente ó infante don Sebastián Gabriel. En 1835 foille incautado, xunto co resto da súa colección, por terse adherido á causa carlista. Tres anos máis tarde ingresou no extinto Museo da Trindade. Aínda que este museo foi absorbido en 1872 polo Prado, o cadro non pasou a este, posto que once anos atrás (1861) a colección fóralle devolta ó infante, permanecendo en poder dos seus herdeiros até a súa compra polo Prado xa a finais do século XX.
Alcohol isopropílico
O alcohol isopropílico, tamén chamado en normativa IUPAC 2-propanol e propan-2-ol, é un alcohol incoloro, inflamable, cun cheiro intenso e moi miscible coa auga. A súa fórmula química semidesarrollada é (CH3)2CHOH. e é o exemplo máis sinxelo de alcohol secundario, onde o carbono do grupo alcohol está unido a outros dous carbonos. É un isómero do propanol.
Usos
É empregado en pinturas, como aditivo na gasolina ou en aparellos ópticos para limpeza de lentes.
O Rañal, Carballido, Vilalba
O Rañal é un lugar da parroquia de Carballido no concello lugués de Vilalba na comarca da Terra Chá. Tiña 6 habitantes no ano 2010 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales 4 eran homes e 2 eran mulleres.
O burgomestre de Delft e a súa filla
O burgomestre de Delft e a súa filla (ou coa variante "alcalde" en lugar de "burgomestre"), coñecido tamén, sobre todo na tradición holandesa, como Adolf e Catharina Croeser na Vella Delft (en neerlandés: Adolf en Catharina Croeser aan de Oude Delft), é o nome co que se coñece unha pintura ao óleo sobre lenzo de 1655, do pintor holandés Jan Steen.
Descrición e interpretación
miniatura|esquerda|Autorretrato de [[Jan Steen (1670). Galería de Honra do Rijksmuseum]] O cadro está asinado no bordo dun chanzo das escaleiras e datado en 1655, e pintouse sobre un lenzo de 32,5 por 27 polgadas. Trátase dun bo exemplo da idade de ouro da pintura holandesa e forma parte da colección do Rijksmuseum.
Esta pintura foi documentada por Hofstede de Groot en 1910, quen escribiu: "'878. Chamado retrato do burgomestre de Delft e a súa filla. O home está sentado no centro, nas escaleiras diante da súa casa; terma dunha folla de papel. A súa filla baixa dous pasos á esquerda cara ao espectador. O home viste de negro; a moza ten unha saia azul e un vestido gris púrpura.""Unha mendicante de vermello cun cativo diríxese cara ao home pola dereita. Na distancia, á dereita, vese a torre da Igrexa Vella de Delft, e á esquerda da cabeza do home hai unha torre pequena. Unha ponte de pedra coas armas da cidade leva á cidade vella de Delft.""Á esquerda, na fiestra da casa, hai un ramo de flores nun vaso. A casa proxéctase lixeiramente diante das outras casas da rúa. A follaxe das árbores cobre parte da imaxe'. "A partir da venda do cadro en 1808, empezou a ser coñecido como "O burgomestre de Delft e a súa filla". Se a tradición é correcta, as persoas representadas nel son Geraldo Briel van Welhoeck (1593-1665) e a súa filla, nada en 1638 e casada en 1656 con Adriaan Bogaert van Beloys.
Anaheim (homónimos)
Anaheim pode referirse a:
Grandameá, Roás, Cospeito
Grandameá é un lugar da parroquia de Roás no concello lugués de Cospeito na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2019 tiña 16 habitantes (6 homes e 10 mulleres).
Plantígrado
Un plantígrado é todo aquel animal que apoia completamente a planta do pé para andar. Adoita máis este termo cando se fala de mamíferos coma os osos ou os humanos, para facer notar a diferenza cos dixitígrados, que son maioría entre os mamíferos actuais. Son tamén plantígrados o ourizo cacho e a toupa.
María (e os demais)
María (e os demais) (en María (y los demás)) é un filme galego-catalán de 2016 dirixido por Nely Reguera. Ambientada e rodada integramente en Galicia en lingua castelá, estreouse en galego o 7 de outubro de 2020 a través da TVG. A tradución ó galego foi realizada por Margarita Díaz.
CAPTCHA
miniatura|290px|Este CAPTCHA de "smwm" distorsiona a mensaxe para evitar a interpretación automática por un computador. No entanto, existen programas capaces de ler este tipo de CAPTCHA. CAPTCHA é o acrónimo de "Completely Automated Public Turing test to tell Computers and Humans Apart" (proba de Turing pública completamente automatizada para diferenciar entre computadores e humanos) desenvolvido pola universidade do Carnegie-Mellon.
Un CAPTCHA inclúe un computador (un servidor) que pide a un usuario resolver un test. Como os computadores deben ser incapaces de resolver o CAPTCHA, todo usuario que dá cunha solución correcta é presuntamente humano. O termo inventouse en 2000 por Luis von Ahn, Manuel Blum e Nicholas J. Hopper (todos eles da universidade do Carnegie-Mellon), e por John Langford de IBM.
A primeira discusión sobre das probas automatizadas que diferencian seres humanos de computadores, co obxectivo de controlar o acceso aos servizos da web aparece nun manuscrito 1996 de Moni Naor do instituto de Weizmann de ciencia, titulado "Verification of a human in the loop, or Identification via the Turing Test" (verificación dun ser humano implicado, ou identificación a través do test de Turing). miniatura|290px|Este CAPTCHA moderno mellora tentando crear un fondo distorsionado, cun alto nivel de torsión do texto, este CAPTCHA céntrase en facer a segmentación e dificulta engadindo unha liña angular
Automotive Safety Integrity Level
Automotive Safety Integrity Level, coñecido polo acrónimo de ASIL, é un sistema de clasificación de risco definido no estándar ISO 26262 para a seguridade funcional dos vehículos con permiso de circulación na vía pública.
CAPTCHA
Os CAPTCHAs primitivos parece que foron desenvolvidos en 1997, para o site de procura AltaVista por Andrei Broder e os seus colegas para impedir que os bots engadisen URLs á súa Ferramenta de Busca. Procurando facer as súas imaxes resistentes ao ataque do OCR (Recoñecemento Óptico de Caracteres), o equipo ollou o manual do scanner, obtendo recomendacións para mellorar os resultados do OCR (typefaces similares, fondos lisos etc.). En 2000, von Ahn e Blum desenvolveron e publicaron a noción dun CAPTCHA que incluíse todo o programa que puidera distinguir aos seres humanos dos computadores. Inventaron exemplos múltiplos, incluíndo o primeiro CAPTCHA en ser usado en Yahoo.
Actualmente, os creadores de CAPTCHA recomendan o reCAPTCHA.
Aplicacións
Automotive Safety Integrity Level
Existen catro niveis de ASIL; ISO 26262―A, B, C e D. A progresión desde ASIL A comeza no menor nivel de perigo para os ocupantes do vehículo rematando no ASIL D, o maior grao de perigo medíbel polo sistema.
CAPTCHA
Os CAPTCHAs utilízanse para impedir que programas executen automaticamente accións que degraden a calidade do servizo dun sistema dado.
Os CAPTCHAs úsanse para protexer os sistemas vulnerábeis ao Spam de E-mail, tal como os servizos do AOL Webmail, do Gmail, do Hotmail, e Yahoo. Son tamén activamente utilizados para limitar e controlar o acceso automatizado aos blogs ou os forums, en busca de promocións comerciais, ou vandalismo. Serven tamén para limitar o uso automatizado a un servizo.
Automotive Safety Integrity Level
Elementos dun coche como o airbag, o sistema antibloqueo das rodas (ABS) e a dirección asistida son cualificados como ASIL-D, razoábeis probabilidades de causa de accidente por parte das pezas que pode levar a lesións mortais, ou de supervivencia incerta. Por outra banda, as luces traseiras mídense cun nivel de risco do grao ASIL-A. A iluminación dianteira ou as luces de freo comunmente son cualificadas como ASIL-B e o control de velocidade dentro do ASIL-C.
Contexto
O sistema ASIL ten correpondencias directas noutras industrias como pode ser a electrónica de consumo ou a aeroespacial :
CAPTCHA
Características
Un sistema de CAPTCHAs consta de medios automatizados capaces de xerar novos desafíos que os computadores actuais non son quen de resolver, mentres que a maioría de seres humanos poden. Un CAPTCHA non confía nunca no atacante que coñeza previamente o desafío. Por exemplo, un checkbox “prema aquí se vostede é un bot” pode servir para distinguir entre seres humanos e computadores, pero non é un CAPTCHA pois un atacante non precisa esforzarse para quebrar ese formulario específico. Para ser un CAPTCHA, o sistema debe xerar automaticamente novos desafíos que requiren técnicas da intelixencia artificial na resolución. Na práctica, o algoritmo usado para crear o CAPTCHA non necesita ser público, mais pode estar cuberto por patente. Aínda que a publicación poida axudar a demostrar que a resolución require a solución dun problema difícil no campo da intelixencia artificial, reter deliberadamente o algoritmo pode aumentar a integridade dun xogo limitado dos sistemas (ver a seguranza por medio do escurecemento). Quebrar un CAPTCHA require xeralmente un esforzo específico ata o punto de tornar non rendíbel o beneficio concedido polo desvío automatizado en comparación ao esforzo requirido para acadar o acceso.
Accesibilidade
Os CAPTCHAs baseados en lectura de texto - ou outras tarefas de percepción visual - impiden que un usuario cego ou con restricións na visión acceda ao recurso protexido. Crea tamén barreiras para un número grande de persoas con problemas de aprendizaxe que inclúan a interpretación de texto.
Automotive Safety Integrity Level
Contexto
O sistema ASIL non mide valores concretos dos dispositivos, entende o risco que envolve a cada funcionalidade do vehículo e a partir desa definición as enxeñeiras rompen o sistema en unidades menores para atopar ao dispositivo co maior grao de inseguridade, pois as medidas que se precisan para resolver un ASIL alto consome moitos recursos, o proceso de atopar ao elemento que pon en risco ao sistema é vital. O proceso implica enxeñaría inversa e creación de moitas hipóteses, debido a este motivo a SAE (Society of Automotive Engineers) creou o documento J2980, “Considerations for ISO 26262 ASIL Hazard Classification” no ano 2015, unha guía coa intención de recoller casos previos que sirvan como base para novas producións, e con definicións moito máis concretas para intentar asir con referencias conceptos como a severidade dun risco.
CAPTCHA
Accesibilidade
Un CAPTCHA visual impide o acceso a usuarios cegos, e pode impedir persoas daltónicas. Por esta razón, algunhas implementacións permiten optar por un CAPTCHA de son.
Automotive Safety Integrity Level
Contexto
Coa chegada da investigación cara ao vehículo autónomo o requisito ASIL de "controlabilidade" perde sentido e esixe revisión pola industria desde 2018, xa que a ausencia dun condutor implica a presenza constante dun C3 nese requisito, extremadamente incontrolábel.
CAPTCHA
Accesibilidade
A escolla de adicionar un CAPTCHA a unha aplicación é un contrapeso entre a facilidade de utilización para usuarios lexítimos e crear desafíos para os non lexítimos.
Tentativas en CAPTCHAs accesíbel
Houbo varias tentativas de crear CAPTCHAs máis accesíbeis. As tentativas inclúen o uso do Javascript, de preguntas matemáticas (“o que é 1+1”), ou “de preguntas do sentido común” (“que cor ten o ceo”). Estas tentativas violan un ou ambos os principios de CAPTCHAs: ou ben non se poden xerar automaticamente ou ben poden ser resolvidos facilmente dado o estado da intelixencia artificial.
Saltando o CAPTCHA
Hai algunhas aproximacións para derrotar os CAPTCHAs: usando o traballo humano para recoñecelos, explorando erros na implantación que permitan ao atacante omitir completamente o CAPTCHA, e finalmente improvisando un software de recoñecemento de caracteres.
Servos humanos
CAPTCHA é vulnerábel a un ataque que use seres humanos na resolución dos enigmas. De acordo cunha estimación, un operador podería facilmente resolver centenas delas cada hora. Se os seres humanos fosen empregados que receben salario mínimo isto non pode considerarse viábel ,mais os servizos como o Amazon Mechanical Turk tiveron éxito. Outra variante é copiar as imaxes de CAPTCHA e usalas como CAPTCHAs nun lugar de elevado tráfico posuído polo atacante. Con tráfico suficiente, o atacante pode conseguir unha solución ao enigma do CAPTCHA.
Execución insegura
As fallas de proxecto nun CAPTCHA poden permitir burlar unha medida de seguranza, ou poderían tornar un ataque OCR máis doado de saltar.
Recoñecemento de caracteres por computador
Aínda que os CAPTCHAs visuais sexan proxectados para derrotar o software padrón do OCR deseñado para a exploración do orixinal, un número de proxectos de investigación probaron que é posíbel derrotar moitos CAPTCHAs con programas que se axustan especificamente a un tipo particular. Para CAPTCHAs con letras distorsionadas, a aproximación consiste tipicamente nas seguintes etapas:
A maioría dos CAPTCHAs presentes na web traballan como unha única liña de imaxe. Algunhas execucións rachan a imaxe nas pezas múltiplas ou codifican as partes da imaxe no código do HTML, facendo que un proceso automático lea e execute o OCR na páxina.
A remoción da desorde é normalmente doada de facer automaticamente. En 2005, mostrouse tamén que os algoritmos de redes neurais teñen unha taxa de erro máis baixa que os seres humanos na identificación do glyph. A única parte onde os seres humanos gañan aínda aos computadores é na segmentación. Se a desorde do fondo consiste en formas similares, e as letras estivesen conectadas por esta desorde, a segmentación tórnase case imposíbel co software actual. Polo tanto, un CAPTCHA eficaz debe focalizar na segmentación.
Recoñecemento de imaxes fronte ao recoñecemento de textos
Coa demostración (a través das publicacións da investigación) de que algúns CAPTCHAs son vulnerábeis a OCRs e ataques, algúns estudosos propuxeron alternativas ao recoñecemento de caracteres, no formulario de recoñecemento CAPTCHA os usuarios identificarían obxectos simples dentro de imaxes presentadas. O argumento é que o recoñecemento do obxecto considérase tipicamente un problema máis complexo que o recoñecemento de caracteres, debido ao dominio limitado dos caracteres e dos díxitos nos alfabetos da maioría de linguas naturais.
Beneficios colaterais
Algúns dos inventores orixinais do sistema de CAPTCHA implementaron medios para medir e utilizar o esforzo e tempo gastado polas persoas que están respondendo aos desafíos de CAPTCHA. Contando traballo con elementos resolvidos” e “non resolvidos” incluíndo imaxes que non foron recoñecidas con éxito a través do OCR.
Os mantedores do CAPTCHA estiman que os sistemas existentes de CAPTCHA representan aproximadamente 150.000 horas de traballo por día, que podería ser batido a través da revisión dos sistemas. Isto representa aproximadamente 75 anos de traballo.
Millán Picouto
Primeiros anos
Foi o primoxénito de Xosé Manuel Picouto Vinatea e Rosa Igrexas Díaz. O seu pai traballaba de contable e el recibiu o nome do seu avó materno, Emiliano. Cedo mostrou boa disposición para a lectura e o debuxo, e este sería a súa primeira vocación. En 1956 naceu a súa irmá, María Xosé. O seu pai, amante da poesía, corrixiulle en 1957 os primeiros ensaios de versificación.
En 1960, a familia trasladouse a Vigo e nesa cidade morreu o pai ao ano seguinte, cando el cumprira 12 anos. Tivo que abandonar os estudos secundarios para poñerse a traballar como auxiliar contable e desde entón el mesmo guiaría a súa formación como autodidacta. En 1962 a familia volveu a Ourense. Daquela mantivo unha estreita relación co seu avó paterno, a quen evocaría máis tarde en Réquiem por Manuel Picouto, incluído en «Odas e poemas». En 1963 leu o conde de Volney e separouse da relixión católica, na que fora bautizado. Por descansar de cada xornada laboral, nos seráns divertíase recitando a soas parágrafos oratorios nas prazas da cidade antiga, cando quedaban desertas.
De 1965 a 1966 asistiu á aula de copia de xeso do escultor Aurelio Iglesias Vázquez, na Escola de Artes e Oficios. Alí copiou a carbón as obras principais da estatuaria helénica e renacentista.
Viaxes e formación
Viaxou a Madrid en 1967 para estudar no Museo do Prado, e un ano despois empezou a aprender por si mesmo as linguas clásicas para estudar filosofía. En 1969 retomou por libre os estudos secundarios oficiais e despediuse da práctica do debuxo cun autorretrato simbólico a pluma no que se representa como un ferreiro batendo metal nunha incre.
De 1970 a 1973 viaxou a París e Nova York, e logo percorreu España e as Illas Baleares como inspector contable. Namentres, estudaba a música tradicional de Galiza, traducía a Virxilio, Platón e Hölderlin cultivando o idioma galego e, nas súas versións de Sófocles, ensaiando enriquecer a métrica sobre unha base acentual. En 1974 visitou Portugal e tamén fundou o Grupo Teatral Auriense. Con el participou varios anos na Mostra de Teatro Abrente de Ribadavia como director e ás veces como actor e con traducións e pequenas pezas propias.
Produción literaria
En 1976 escribiu a súa primeira traxedia, «Silvania», onde evocando o nacemento do teatro occidental incorporou o coro ao seu teatro para o recitado rítmico, a danza e o canto coa música tradicional de Galiza, reelaborada. Máis tarde publicaría «María Soliña» e «Prisciliano en Tréveris» con música vocal e instrumental. O coro volveu dotar as traxedias e comedias, sobre todo entre os actos, dunha voz colectiva que coa súa reflexión contribúe a substanciar e enaltecer o discurso dramático. Ese mesmo ano ingresou na Asemblea Nacional-Popular Galega. En 1977 casou con Blandi Conde.
De volta dunha viaxe por Suíza e Austria, en 1978 recuperou cunhas coplas anónimas o carácter satírico dos maios de Ourense, reprimido pola pasada ditadura. En 1979 galeguizou o seu nome durante unha campaña da AN-PG por recuperar o idioma galego nos topónimos e antropónimos, e ingresou na Unión do Povo Galego. O gobernador civil impúxolle a multa máxima ao detelo a policía na praza Maior de Ourense cando, á fronte duns camaradas, corrixía os letreiros de rúas e prazas restaurando os orixinais galegos. En 1981, licenciouse en Xeografía e Historia pola Universidade de Santiago de Compostela. A policía secuestrou no prelo unhas coplas dos maios anónimas das que el era autor. Os membros da dirección local da AN-PG pasaron unha noite en prisión, mais el non foi molestado. Este feito desagradoulle e desde entón renunciou á poesía satírica.
Ese mesmo ano naceu a súa filla, Violeta. Daquela dedicábase á apicultura e á agricultura autosuficiente. Na poesía Dons evoca en ton pastoril a súa vida con Blandi Conde. En 1982 terminou o corpo principal de «Odas e poemas», onde adaptou ao galego as formas das odas alcaica e sáfica. Desde 1984 ata a súa xubilación en 2009, traballou en varios institutos de Ensino Secundario de Ourense e provincia como profesor de Lingua e Literatura Galega. Nun deles coñeceu o seu futuro editor, Manuel Ramos Méndez.
En 1989, para o coro Agromadas de Seixalbo, dirixido por Anselmo Iglesias Vázquez e no que cantaba cos barítonos, puxo música a versos propios e cantigas medievais, o que sería o xerme de «Cancións». Ademais, cofundador do grupo musical Harmonía Auriensis, para a súa estrea compuxo a música de Do amor amigo. En 1995 concorreu aos comicios municipais de Ourense na lista do Bloque Nacionalista Galego, foi elixido concelleiro e pasou á oposición. De 1996 a 1997 participou con recitados en homenaxes a persoas asasinadas polos fascistas durante a Guerra Civil: Lembranza e Trece de marzo. Este último ano publicou «Escola coral de Poesía e de Música» para a formación da mocidade e dos coros populares do seu teatro.
No ano 2000 empezou a traducir os dramas ao español, conservando as formas versais. Coa publicación de «Ciclo de Venus» en 2001 inaugurou con Linteo a edición metódica en galego do seu teatro, que presentou no Liceo de Ourense con Manuel Ramos Méndez e Laura Tato Fontaíña. Desde aquela ata o 2013 publicaría «Ciclo de Mercurio», «Ciclo da Terra», «Ciclo de Marte», «Ciclo de Xúpiter» e «Ciclo de Saturno», libros que serían saudados nos xornais polo historiador Marcos Valcárcel. En 2002 morreu a súa esposa e un ano despois verteu as cinsas no río Cherwell, ao seu paso por Oxford, recitando a elexía A urna e o río, que inicia «Elexías e himnos». En abril dese ano interveu por última vez no pleno da corporación municipal de Ourense cunha áspera crítica ao goberno. Non volveu presentarse aos comicios de xuño, co que se retirou da política activa. A fin de ano, coa elexía No naufraxio do "Prestige", contribuíu a un libro colectivo sobre ese desastre ecolóxico.
Na primavera de 2004 viaxou por Italia coa súa filla e no outono volveu a Florencia, onde coñeceu a Deborah Figueroa, coa que empezaría a convivir tres anos máis tarde e á que dirixiu en español os «Sonetos Omega», o seu último poemario. Viaxou dúas veces a Perú en 2006, antes de abordar a escritura da Triloxía Incaica para o ciclo de Saturno. Visitou Lima, o Cusco e o Machu Picchu e a fin de ano empezou a escribir nun hotel de Lima «Atawallpa ou a morte do Sol». O 22 de decembro de 2008 o escritor Alfredo Conde, co artigo Milagre da creación compartida, en El Correo Gallego, eloxiou toda a súa obra dramática. Publicou en 2009, baixo o título «Macrocosmos», a versión española, dedicada ao seu editor, dos primeiros 23 dramas, algúns de máis de 3.000 versos e todos agrupados en ciclos planetarios.
De 2010 a 2013 viviu en Florencia e viaxou pola Toscana. Nesa estadía orixinouse a sección O río e o lirio de «Elexías e himnos». En 2014 publicou en español a versión de «Ciclo de Saturno» baixo o título «La muerte del Sol», dedicada a Deborah Figueroa. Tamén estudou a discusión sobre a autoría das obras coñecidas como de William Shakespeare, recoñeceu como o verdadeiro autor a Edward de Vere e traduciu ao español o libro pioneiro de John Thomas Looney «Shakespeare identified», que publicaría Linteo baixo o título «El verdadero Shakespeare». O 17 de xullo de 2015 estreou en Lima, no Complejo Arqueológico Mateo Salado, a obra «El sueño del Machupikchu», dirixida por Myriam Reátegui, e o 1 de setembro presentou no Centro Español da mesma cidade, coa escritora Ana María García Silva, «El verdadero Shakespeare».
En 2017 Linteo publicou a súa tradución de «Hamlet» ao español, por primeira vez coa métrica e o ritmo orixinais. A portada e a Introducción asignan a autoría a Edward de Vere e consideran «William Shakespeare» como un pseudónimo. En xaneiro de 2020 pasou o seu aniversario en Puerto del Carmen, Lanzarote, contemplou por vez primeira unha aurora sobre o mar e escribiu a última elexía, Grazas ao Sol e á Terra. De novo en Ourense, escribiu a última traxedia, «O ocaso de Teotihuacan», onde un personaxe, Axauíla, suma sacerdotisa do templo da Lúa, identifica como a mesma forza o amor e a gravitación universal. Así terminou o último ciclo, de Urano. Por fin, en 2021 publicou a obra completa baixo o título «O macrocosmos», a súa versión española «El macrocosmos» e «Música coral». Despois retirouse do traballo literario.
Cavarcos, Sisán, Ribadumia
Cavarcos é un lugar da parroquia de Sisán no concello pontevedrés de Ribadumia, na comarca do Salnés, segundo consta no Nomenclátor de Galicia. Non obstante, o IGE non rexistra habitantes neste lugar no censo de 2016, polo que non se poden achegar datos da súa poboación.
Eleccións ao Parlamento de Galicia de 2005
O 19 de xuño de 2005 celebráronse as sétimas eleccións ao Parlamento de Galicia. Tras elas, despois de dezaseis anos de goberno de Manuel Fraga, estableceuse un bipartito entre PSdeG-PSOE e o BNG.
Voto do CERA
As papeletas emitidas polos electores do Censo Electoral de Residentes Ausentes (CERA) favoreceron ós dous grandes partidos estatais (PPdG e PSdeG) en detrimento das outras forzas políticas. Así, por exemplo o PPdG recibiu 52.360 votos, facendo aumenta-la súa porcentaxe total do 44,9% dos votos até o 45,23%. O PSdeG recibiu 46.263 votos, aumentando a súa porcentaxe do 33,21% ó 33,07%. O BNG, pola súa banda, recibiu 4.705 votos, empeorando a súa porcentaxe do 19,6% ó 18,65%. O chamado voto emigrante tivo gran repercusión nestas eleccións posto que nestes votos estivo a piques o PPdG de Manuel Fraga de colleita-lo deputado 38 e acada-la maioría absoluta. Finalmente o escano en disputa, na circunscrición de Pontevedra, quedou nas mans do PSdeG.
Dixitígrado
miniatura|Unha pisada dun can na area Un dixitígrado é un mamífero que permanece ou camiña apoiando soamente os dedos das súas patas. Son polo xeral máis rápidos e máis silenciosos ca outras clases de animais. Algúns exemplos son: o can, o gato, o hipopótamo e o elefante.
Gran Premio dos Países Baixos de 1982
O Gran Premio dos Países Baixos de 1982 foi unha carreira de automobilismo de Fórmula Un, celebrada o 3 de xullo de 1982 no circuíto de Zandvoort. Foi a novena carreira da tempada de Fórmula Un de. Foi o 31º Gran Premio dos Países Baixos. A carreira disputouse sobre 72 voltas ao circuíto de 4´252 quilómetros para unha distancia total de carreira de 306 quilómetros.
Ferrari fichou a Patrick Tambay para substituír a Gilles Villeneuve, que morrera durante a cualificación algúns fins de semana antes, no Gran Premio de Bélxica.
A carreira foi gañada polo outro piloto de Ferrari Didier Pironi, que resultou ser a súa última vitoria na Fórmula Un.
Notas
''A menos que se indique o contrario, todos os resultados da carreira tómanse de
A Hedreira, A Ermida, A Baña
A Hedreira é un lugar da parroquia da Ermida no concello coruñés da Baña na comarca da Barcala. Tiña 22 habitantes no ano 2016 segundo datos do INE,, dos cales 11 eran homes e 11 eran mulleres. No 2010 tiña 29 habitantes: 15 homes e 14 mulleres.
Riazó, Carballido, Vilalba
Riazó é un lugar da parroquia de Carballido no concello lugués de Vilalba na comarca da Terra Chá. Tiña 13 habitantes no ano 2010 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales 7 eran homes e 6 eran mulleres.
Francisco Silvela
Francisco Silvela y de Le Villeuze, nado en Madrid o 15 de decembro de 1843 e finado na mesma cidade o 29 de maio de 1905 foto un historiador, avogado e político español. Entre 1899 e 1903 ocupou dúas veces a presidencia do Consello de Ministros. Silvela tamén foi un destacado ensaísta e escritor que editou obras históricas, xurídicas, ensaios e colaborou en publicacións como La Época, La Revista de España, El Imparcial e El Tiempo. Pertenceu as Reais Academias Española, de Ciencias Morais e Políticas e de Xurisprudencia e Lexislación.
Traxectoria
Era fillo do ilustre avogado Francisco Agustín Silvela, ministro de Gobernación e de Graza e Xustiza, Vicepresidente do Congreso e Maxistrado do Tribunal Supremo.
Estudou Dereito na Universidade Central de Madrid e ingresou na Academia de Xurisprudencia en 1862. Iniciou a súa actividade política como deputado nas Cortes Constituíntes de 1870, representando de Ávila, adscribíndose ao grupo conservador de Cánovas del Castillo. Non participou en actividades políticas durante todo o sexenio revolucionario, rexeitando calquera cargo político durante o reinado de Amadeu de Savoia e na Primeira República.
Coa Restauración borbónica en España foi nomeado ministro de Gobernación no gabinete de Martínez Campos en 1879, logo de se ter ocupado da Subsecretaría dese Ministerio desde 1875. Introduciu reformas no sistema de beneficencia que suscitarían a oposición de Romero Robledo. Destacou polas súas disidencias no seo do conservadorismo da Restauración, movemento desde o cal defendía un réxime político parlamentario constitucional. Discrepou con Cánovas ao rexeitar o sistema de quenda política, baseado no caciquismo e na fraude electoral, e rexeitou o sistema político canovista como decadente e carente de moralidade. Cando se produciu a ruptura entre Robledo e Cánovas, a raíz do asinamento do Pacto do Pardo (1895), co establecemento da quenda política co líder liberal Sagasta en 1881, Silvela converteuse no lugartenente do líder conservador.
En 1885 foi nomeado Ministro de Graza e Xustiza.
No goberno de Cánovas de 1890, ocuparía o posto de Ministro de Gobernación, pero ante a reconciliación entre Robledo e o líder conservador preferiu dimitir, formando un novo grupo disidente: os silvelistas; cun programa no que unha parte importante era a reforma total do goberno municipal, como base para crear unha moralidade política que impedise o funcionamento do caciquismo e o uso da política local para fins electoralistas. Pretendeu realizar un proxecto rexeneracionista desde arriba, que despois sería continuado por Antonio Maura.
Despois da morte de Cánovas en 1897, Silvela foi nomeado xefe indiscutido do Partido Conservador.
Entre 1899 e 1903 ocupou dúas veces a presidencia do Consello de Ministros, incorporando no seu gabinete figuras da categoría de Villaverde, Polavieja, Maura o Dato. No seu primeiro goberno acumulou tamén a carteira de Estado e no segundo a de Mariña.
No 1903 retirouse definitivamente da vida política, non sen antes designar a Antonio Maura como o seu sucesor.
Gonzalo López Abente
Gonzalo Francisco López Abente, nado en Muxía o 24 de marzo de 1878 e finado na mesma vila o 23 de xullo de 1963, foi un escritor en lingua galega que cultivou o xornalismo, a narrativa, o teatro e a poesía, baseando na Costa da Morte boa parte da súa obra. Dirixiu a Irmandade da Fala de Muxía. En 1971 foi homenaxeado no Día das Letras Galegas.
Francisco Silvela
Véxase tamén
miniatura|dereita|Francisco Silvela
Gonzalo López Abente
Traxectoria
Foi fillo de Francisco López García, capitán da mariña mercante e armador, e Xulia Abente Lago. Estaba emparentado por liña materna con Eduardo Pondal, pois Gonzalo era neto de Leandro Abente, médico de Muxía e irmán da nai de Pondal. Estudou o bacharelato en Santiago de Compostela rematando en 1893 e despois a carreira de Dereito, licenciándose en 1899. Viaxou por Francia, Bélxica e Países Baixos, pero pasou a maior parte da vida en Muxía dedicado aos negocios bancarios. Colaborou na prensa local e comarcal e chegou a dirixir El Eco de Mugía. En 1909 casou con Balbina Abente Myszkovski —filla do seu tío Victorino Abente Lago— que finou ao dar a luz en 1910, con vinte e seis anos de idade.
Como autor poético, sitúase nos seus libros anteriores á guerra civil (Escuma na ribeira, Alento de raza e D'Outono) na escola do "Poeta da Raza", Ramón Cabanillas. Como narrador, gañou en 1919 a única edición do Premio de Literatura d' A Nosa Terra coa novela O deputado de Beiramar. O 20 de febreiro de 1921, estreou a súa única peza teatral, María Rosa, correndo a representación a cargo do Cadro de Declamación das Irmandades da Fala da Coruña. Trátase dunha novela naturalista, valiosa non tanto por supor unha renovación estética senón pola súa temática feminista.
López Abente foi integrante das Irmandades da Fala e do Seminario de Estudos Galegos e presidente da Asociación de Escritores de Galicia. Colaborou en revistas e periódicos: El Noroeste, A Nosa Terra, Nós, Rexurdimento, Ronsel e Lar.
Co triunfo do bando franquista foi depurado do seu posto de traballo como xuíz municipal suplente. Conta diso dá o seu expediente de incautación. "Fue un gran entusiasta, afiliado, cotizante y organizador del “Frente Popular” y además peligroso por su forma de actuar, dedicándose por algún tiempo y sobre todo cuando se aproximaban las elecciones, a desarrollar una gran propaganda y campaña política en pro de dicho frente. Por su cultura (es Abogado) era siempre el que en los mitines de propaganda electoral, presentaba a los oradores socialistas, galleguistas y de izquierdas que con tal fin llegaban a Mugía, contribuyendo a envenenar el ambiente con sus palabras saturadas de extremismos. Este Sr. en unión de D. Manuel Lastres García, ambos íntimos amigos del funesto Casares Quiroga, tenían fundada una especie de Agencia de colocaciones, que utilizaban como gancho para captarse la voluntad de los vecinos pregonando que el que no fuera de izquierdas no obtendría trabajo y que si algún obrero que no fuera de sus ideales lo conseguía, devengaría jornal inferior al de los demás aunque el trabajo fuera mayor; desarrollando estos trabajos con motivo de la construcción de un muelle en aquél puerto, siendo tratados estos últimos obreros como esclavos mientras que los de izquierdas vivían bajo un régimen de favor patrocinados por el informado y su amigo el Sr. Lastres que parece blasonaban de tener “la sartén por el mango” y la influencia del citado Casares, que en dos ocasiones que estuvo en Mugía, fue obsequiado en el domicilio de estos señores con lunchs y banquete. Fue además uno de los fundadores de la Agrupación de Izquierda Republicana y de los principales cotizantes e influyentes en dicha organización, usando de lo cual cometió algunos atropellos en la preparación de las elecciones que trajeron el “frente popular”; abusando de la autoridad que ejercía como Juez Municipal Suplente en funciones, de cuyo cargo fue substituído al producirse el Movimiento Nacional. POR LO EXPUESTO SE LE INSTRUYE UN EXPEDIENTE DE INCAUTACIÓN". Expediente de depuración de López Abente (1937). Luís Lamela. Estampas de injusticia. La guerra civil del 36 en A Coruña y los documentos originados en la represión. Ediciós do Castro.
O 27 de xullo de 1941 ingresou na Real Academia Galega, a proposta de Manuel Casás Fernández, Alejandro Barreiro Noya e Ángel del Castillo, co discurso A terra e a poesía de Eduardo Pondal, presentado o 27 de xullo de 1941. miniatura|300px|Entrada dos poetas no SEG en 1926 en Santiago. Están, entre outros: [[Florentino López Cuevillas, Victoriano Taibo, Risco, López Abente, Cabeza de León, Antón Villar Ponte, Xosé Filgueira Valverde, Castelao, Otero Pedrayo, Lugrís, Leandro Carré e Jaime Vidal Rey.]] En 1963 viron a luz tres libros máis de poesía da súa autoría: Nemancos, Cintileos nas ondas e Decrúa (este último póstumo).
Poesía
miniatura|300px|De pé, de esquerda a dereita: [[Sebastián González García-Paz|Sebastián González, Eladio Rodríguez, Enrique Peinador, López Abente, Pura González (muller de Lugrís), Celia Brañas, Otero Pedrayo, David Fernández Diéguez, Ángel del Castillo e Fernando Cortés Bugía. Sentados Fernando Martínez Morás, Castelao, Lugrís, Antón Villar Ponte e Estrada Catoyra. ]]