cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Historia da pirataría
A época do gran comercio
Porén, a incidencia económica directa da pirataría debeu ser bastante pouca en España. Coa decadencia económica, a pirataría perde importancia, e trasládase a outros escenarios coma o Índico e o Pacífico Oriental. Así e todo, o máis importante dos piratas galegos, Benito Soto, aínda estaba por aparecer na historia, así como a captura do Tesouro de Lima, feito que inspiraría a Robert Louis Stevenson na súa Illa do tesouro.
Os piratas de América do Norte
O fenómeno da pirataría diminuíu a medida que os corsarios xa non eran necesarios para os estados, que dispuñan de exércitos e armadas oficiais e adestradas para defenderen os seus intereses. Con todo, as sucesivas independencias americanas, que tiveron lugar entre finais do século XVIII e todo o XIX, serviron de motor e de causa para moitas das accións piratas dese tempo. A independencia dos Estados Unidos tamén axudou á formación de grupos piratas, pois sumaban os seus intereses de riqueza ao expansionismo das colonias occidentais, que se dirixían cara ao oeste e cara ao sur.
O máis famoso daqueles filibusteiros foi o norteamericano William Walker que realizou tres expedicións para tomar distintas partes de América Central. Na primeira das incursións (1853) tomou A Paz, capital da península de California e proclamou a República da Baixa California. Pouco despois uniríaa á recentemente creada República de Sonora proclamándose presidente. O exército mexicano derrotouno e cruzou aos Estados Unidos pola fronteira.
Na actualidade
Durante o século XX a pirataría, exercida de forma sistemática, está concentrada en países subdesenvolvidos como Somalia, Indonesia e Malaisia, e as accións consisten no asalto de pequenas embarcacións, en moitos casos turísticas, co afán de roubar.
A finais do século XX producíronse determinados conflitos internacionais polo control e uso de caladoiros de pesca. Así, as actuacións das autoridades canadenses durante a chamada guerra do fletán, apreixando buques pesqueiros galegos (1994-95), foi cualificada de pirataría polo goberno español, que chegou a enviar buques de guerra á zona.
Véxase tamén
miniatura|Bandeira de [[Bartholomew Roberts.]]
Montes Maia
miniatura|250px|Montes Maia. Os Montes Maia son unha serra montañosa localizado en Belize e Guatemala oriental, en América Central. Os montes Maia e os seus arredores conteñen un número importante de sitios arqueolóxicos da civilización maia, incluyendo Lubaantun, Nim Li Punit ou Cahal Pech.
Xeografía
O punto máis alto dos montes é Doyle's Delight, a 1 124 m, e o Pico Victoria a 1 120 m.
O Santuario de vida silvestre da conca de Cockscomb é unha reserva natural destacada que se atopa nos montes Maia.
J
O J (iota) é unha letra, non propia do alfabeto galego moderno pero usada no galego medieval, e no galego moderno para préstamos léxicos doutras linguas. No alfabeto fonético internacional, [j] representa o aproximante palatal.
Na maioría dos teclados alfanuméricos, as teclas j e f xeralmente aparecen cun pequeno relevo perceptible ao tacto, que permite aos usuarios a súa orientación táctil no teclado.
Curiosamente, o J é a única letra do alfabeto latino que non aparece na táboa periódica. En física designa o joule.
Historia
En orixe no alfabeto latino era só unha letra maiúscula, o escolar humanista Pierre de la Ramée foi o primeiro en distinguir I e J. En latín a pronuncia do I e J era [i], [i:] ou [j], pero as linguas romances desenvolveron novos sons que foron representados como I e J.
En portugués, o son utilizado para a letra J é o /ʒ/ (jarro, janela, jota), así como no francés e no romanés. En castelán o J pronuncia-se /x ~ h/ (como ajo, allo); este son desenvolveuse a partir do son /dʒ/. En todas as linguas xermánicas, exceptuando o inglés que utiliza /dʒ/ (just), o son utilizado para a letra J é o /j/ (como ja en alemán ou como no ditongo i no verbo aboiar). Este feito tamén se verifica en albanés, e nas linguas urálicas e eslavas que utilizan o alfabeto latino, como por exemplo en húngaro, finés, estoniano, polaco e checo. Tamén o serbio, lingua eslava, adoptou o J no seu alfabeto cirílico, co mesmo propósito. Foi debido a este padrón lingüístico, que a letra minúscula /j/ foi adoptada pola Asociación Fonética Internacional, como representante deste son.
Na lingua italiana moderna, apenas palabras en latín ou palabras estranxeiras teñen a letra J. Até ao século XIX, o J era utilizado en vez do I en ditongos como substituto para o último –ii e en grupos vocais como en Savoja.
Lingüistas da Alemaña e da Europa Central tamén utilizaron o J nalgunhas transliteracións, de linguas eslavas que utilizan o alfabeto cirílico. En particular, o "Е" en ruso é ás veces transliterado para "je", o "Я" é transliterado para "ja" e o carácter "Ю" para "ju".
Representacións alternativas
En alfabeto fonético aeronáutico asígnaselle a palabra Juliet. En código Morse é:
SriLankan Airlines
SriLankan Airlines é a aeroliña nacional de Sri Lanka é un membro da alianza Oneworld. É a aeroliña máis grande do país en número de avión e edestinos. Fundouse no ano 1979 co nome de Air Lanka tras o peche da anterior aeroliña de bandeira, Air Ceylon. Despois da súa adquisición parcial por parte de Emirates en 1998, foi rebautizada e introducíuse a presente librea. Tras rematar a colaboración con Emirates a compañía continuou usando o mesmo nome e a identidade gráfica.
Valeri Kharlamov
Valeri Borisovich Kharlamov (Валерий Борисович Харламов), nado o 14 de xaneiro de 1948 en Moscova (Unión Soviética) e finado o 27 de agosto de 1981 preto de Solnechnogorsk (Unión Soviética), foi un xogador de hóckey sobre xeo ruso que xogou no CSKA Moscova na Liga Soviética entre 1967 e 1981. Kharlamov foi amplamente considerado un dos mellores xogadores do seu tempo, así como un dos mellores xogadores de todos os tempos. A pesar da súa curta estatura, Kharlamov era rápido, intelixente e hábil. Os seus compañeiros de equipo e rivais considerárono un dos mellores xogadores do mundo.
No que respecta á súa carreira internacional, Kharlamov representou á Unión Soviética en 11 Campionatos do Mundo, gañando oito medallas de ouro, dúas pratas e un bronce. Participos nos Xogos Olímpicos de Inverno de 1972, 1976 e 1980, conquistando dúas medallas de ouro e unha de prata. Pasou a maior parte da súa carreira xogando nunha liña con Vladimir Petrov e Boris Mikhailov, e o seu trío foi considerado un dos mellores da historia do hóckey sobre xeo. Kharlamov era un xogador ofensivo, que foi considerado moi creativo e intelixente no xeo. Era un patinador dotado que era capaz de realizar xogadas á máxima velocidade.
SriLankan Airlines
Frota
thumb|[[Airbus A320-200]] thumb|[[Airbus A330-200]] thumb|[[Airbus A330-300]] En abril de 2018 a frota de SriLankan Airlines estaba formada polos seguintes avións:
Valeri Kharlamov
A carreira de Kharlamov estivo marcada por dous accidentes de tráfico. O primeiro, en 1976, pensou que suporía o final da súa carreira, mais logo da súa rehabilitación regresou ao xeo. Permaneceu activo no CSKA Moscova ata 1981, o ano no que se produciu o segundo accidente que lle custou a vida a el, a súa muller e un primo seu. O fillo de Kharlamov, Alexander, chegou a ser elixido no draft da National Hockey League (NHL) polos Washington Capitals. Logo da súa morte, Kharlamov foi elixido para ingresar no International Ice Hockey Federation Hall of Fame, o Hockey Hall of Fame, o Salón da Fama do hóckey sobre xeo ruso e foi seleccionado como un dos dianteiros do IIHF Centennial All-Star Team. O Kharlamov Trophy é entregado cada ano ao mellor xogador ruso da NHL elixido polos seus compañeiros. A Kharlamov Cup é entregada ao campión dos play-offs da Minor Hockey League.
Borja Viguera
Borja Viguera Manzanares, nado o 26 de marzo de 1987 en Logroño, é un futbolista profesional español que xoga na posición de dianteiro no Sporting de Gijón da Primeira División Española.
Traxectoria
Saído da canteira do CD Berceo, Viguera chegou ás categorías inferiores da Real Sociedad, pasando polo equipo xuvenil e a Real Sociedad B, onde estivo tres tempadas. En dúas delas chegou a xogar algún partido co primeiro equipo, pero non foi ata a tempada 2009-10 cando foi ascendido á primeira aliñación. Nas seguintes tempadas, Viguera foi cedido dúas veces, a primeira ó Gimnàstic de Tarragona, e a segunda ó Albacete Balompié.
Tras rematar o seu contrato coa Real Sociedad en xuño de 2012, Viguera fichou polo Deportivo Alavés, equipo da Segunda División B. Na súa primeira tempada no Alavés, conseguiu o ascenso a Segunda División, sendo unha peza fundamental do equipo ó anotar 12 goles en 32 partidos. Na tempada 2013-14, Viguera converteuse no máximo goleador da Segunda División, tras anotar 25 goles en 38 partidos, axudando así ó Alavés a manter a categoría.
Curro, Cascallá, Becerreá
Curro é un lugar da parroquia de Cascallá no concello lugués de Becerreá na comarca dos Ancares. Segundo o IGE, en 2011 tiña 3 habitantes (1 home e 2 mulleres).
Pepa Bueno
María José Bueno Márquez, máis coñecida como Pepa Bueno, nada en Badaxoz en 1964, é unha xornalista española, presentadora de televisión e radio.
Traxectoria
Tras pasar pola xefatura de informativos en Madrid da emisora de radio pública, en 1991 incorpórase a Televisión Española e, concretamente, ao seu Centro Territorial en Andalucía, onde presentou e dirixiu o informativo rexional. Máis tarde fixo o propio no Centro Territorial de Madrid.
En setembro de 1996 asume a subdirección e copresentación, xunto a Jose Toledo, do programa de actualidade Gente. Durante case oito anos aparece diariamente na pequena pantalla, dando noticia da crónica de sucesos acaecida no país.
Colabora activamente coa Asociación Escola para Todas, un ente sen ánimo de lucro e cuxo principal obxectivo céntrase na escolarización de nenas en Camboxa. Pepa Bueno é embaixadora de Escola para Todas de Marie Claire.
En setembro de 2009 fíxose cargo da segunda edición do Telediario en TVE, en substitución de Lorenzo Milá.
A partir do 2 de setembro de 2012 presenta xunto con Gemma Nierga o programa líder das mañás da radio española Hoy por hoy da Cadena SER.
A Agra do Orzán, A Coruña
miniatura|Situación da Agra do Orzán no concello da Coruña. miniatura|Igrexa parroquial de Santo Antón, no lugar que ocupaba o cine Finisterre, na avenida de Fisterra. A Agra do Orzán é o barrio máis populoso (29 139 habitantes, ano 2011 ) da Coruña. Con só 0,423 km² de superficie, a densidade de poboación acada os 68 887,52 hab/km², a máis alta do concello. Está situado na parte oeste da cidade, cara a onde se foi desenvolvendo durante os anos 70 e 80 do século XX, incorporando zonas moi variadas. Un dos seus atractivos é a rúa Barcelona, que é peonil e conta cun comercio moi activo.
A súa superficie quedaría circunscrita dentro da área delimitada polas seguintes vías, comezando pola situada máis cara ao norte e continuando en sentido horario: rúa Manuel Murguía, ronda de Nelle, avenida de Fisterra, rúa Alcalde Jaime Hervada (que incluiría o polígono do Ventorrillo, de nova traza), rúa Ágora, travesía Pedreira Ríos e ronda de Outeiro.
A Agra do Orzán identifícase co distrito censal 6 da Coruña.
Toponimia
O topónimo provén do latín, e é unha extensión de terreo cultivábel dividida en leiras que pertencen a varios propietarios.
Historia
A historia urbana do barrio iniciouse nos anos 40 cando comezaron a establecerse emigrantes doutras zonas de Galicia nos campos da Agra do Orzán, onde construían "ranchitos", casas unifamiliares con horta. O plan de ordenamento de 1948 definiu o espazo coa creación das roldas de Nelle e Outeiro. A expansión do barrio comezou na década seguinte, con rúas sen planificar e edificios mal orientados. Ademais, o Instituto Nacional da Vivenda construíu o Grupo Mariñeiros en 1957 e as Casas de Franco, coñecidas popularmente como "Katanga", en 1963”.
Nonpoint
Nonpoint é un grupo estadounidense de nu metal e rock alternativo, formado en Fort Lauderdale, Florida no ano 1997.
Onward (filme)
Onward é un filme estadounidense de 2020 producido por Pixar Animation Studios e liberado por Walt Disney Pictures. Foi dirixido por Dan Scanlon, producido por Kori Rae e escrito por Scanlon, Jason Headley e Keith Bunin. Conta coas voces de Tom Holland, Chris Pratt, Julia Louis-Dreyfus e Octavia Spencer. Ambientado nun mundo de fantasía suburbana, o filme conta a historia de dous irmáns elfos que comezan unha aventura para atopar un artefacto que pode devolver temporalmente a vida do seu pai morto.
Onward estreouse no Festival de Berlín o 21 de febreiro de 2020 e nos cinemas o 6 de marzo de 2020. O filme recibiu valoracións positivas por parte da crítica, mais só recadou 147 millóns en todo o mundo sobre un orzamento de 175-200 millóns. A escasa recadación do filme foi resultado da pandemia de COVID-19, a cal provocou o peche de cinemas, o cal converteu Onward no segundo filme de Pixar con menor recadación, despois de The Good Dinosaur. Como moitos outros filmes estreados nos primeiros meses do ano 2020, foi distribuído dixitalmente poucas semanas despois da súa estrea.
Campo de Criptana
miniatura|dereita|Muíños de vento en Campo de Criptana miniatura|right|Varios dos dez muíños nun prado adxacente ao centro da localidade. Campo de Criptana é un concello da provincia de Cidade Real, na comunidade de Castela-A Mancha. Atópase situado na comarca natural da Mancha, dentro da subcomarca denominada Mancha Alta.
Demografía e xeografía
O concello de Campo de Criptana localízase no sector central das terras manchegas. O seu termo municipal limita coas localidades de Alcázar de San Juan ao oeste, Tomelloso e Arenales de San Gregorio ao sur e Pedro Muñoz ao leste, en Cidade Real; e coas toledanas de El Toboso, Miguel Esteban e Quero ao norte.
Fonte: Datos oficiais do Instituto Nacional de Estadística
Cemiterio de Adina
miniatura|300px|Cemiterio de Adina coas oliveiras ó fondo. O cemiterio de Adina é un camposanto situado en Iria Flavia. En 1975 foi declarada Ben de Interese Cultural a igrexa de Santa María de Iria Flavia e o seu contorno, do que o cemiterio de Adina forma parte.
Historia
Encóntranse en Adina sartegos datados entre os séculos VI e X que conforman unha necrópole cristiá de época romana tardía e sueva.
Rosalía de Castro dispuxo ser soterrada neste cemiterio trala súa morte en 1885, non obstante os seus restos foron exhumados en 1891 para ser trasladados ó Panteón de Galegos Ilustres. No camposanto de Adina foi tamén soterrado o mestre e filántropo José María Vidal Cepeda. No cemiterio quixo Camilo José Cela ser enterrado o pé dunha oliveira e a carón dos seus devanceiros, entre os que se atopan John Trulock e Camilo Bertorini.
Vilaia de Tissemsilt
Tissemsilt (en lingua árabe ولاية تسمسيلت) é unha provincia de Alxeria. A súa capital é Tissemsilt.
Divisións administrativas
A provincia divídese en 8 distritos (daïras), debullados logo en 22 communes ou municipios.
Especie
miniatura|Retrato de [[Carl von Linné, quen estableceu os fundamentos da nomenclatura binomial para a clasificación das especies.]] En bioloxía denomínase especie (do latín Species) a cada un dos grupos en que se dividen os xéneros.
Características
Componse de individuos que, ademais dos caracteres xenéricos, teñen en común outros caracteres polos cales se asemellan entre si e poden ser distinguidos de individuos pertencentes ás demais especies. De acordo con John Ray, que introduciu o concepto, sería o conxunto de individuos que se poden reproducir entre si, producindo descendencia fértil, o que daría un criterio claro e limitante do concepto. A pesar de que en moitos casos esta definición é adecuada, a miúdo é difícil demostrar se dúas poboacións poden cruzarse e dar descendentes fértiles (por exemplo, moitos organismos non poden manterse no laboratorio o suficiente tempo). Ademais, é imposible aplicala a organismos que non se reproducen sexualmente, como as Bacterias, ou aos organismos extintos, coñecidos só polos seus fósiles. Por iso, na actualidade adoitan aplicarse técnicas moleculares, como as baseadas na semellanza do ADN. Desde o punto de vista estritamente sistemático ou da taxonomía, é a xerarquía comprendida entre o xénero (ou o subxénero, se existise) e a variedade (ou, no seu caso, a subespecie). Especie é a limitación do xenérico nun ámbito morfoloxicamente concreto.
Determinación dos límites
A determinación dos límites dunha especie é puramente subxectiva e, polo tanto, exposta ás modalidades da interpretación persoal. Algúns conceptos usuais son moi antigos, moi anteriores ao establecemento científico desta categoría sistemática. Pola contra, existen outros de límites moi vagos, nos cales os sistemáticos están en completo desacordo. Se as especies fosen inmutables, poderíase definir facilmente cada unha delas dicindo que é o conxunto de individuos (que foron, que son e que, de non extinguírense, serán) de caracteres cualitativamente idénticos. Unha entidade así determinada non é realmente unha especie, senón o que usualmente se chama unha liña pura ou un clon.
A tradición aristotélica establecía que os xéneros se dividen en especies pero que a especie, á súa vez, pode converterse en xénero con respecto ás subdivisións secundarias.
Historia
miniatura|John Ray O vocábulo especie alude a tres conceptos distintos aínda que relacionados: o rango especie, que é o nivel máis básico da taxonomía de Linneo; os taxons especie, que son un grupo de organismos descritos e asignados á categoría especie, e as especies biolóxicas que son entes capaces de evolucionar. Respecto a isto, cómpre dicir que a idea de «evolución» xa se atopaba na antigüidade clásica. Así, Anaximandro afirma que as primeiras criaturas xurdirían da auga para pasar á terra, mentres que Empédocles asegura que eran partes separadas que, nun momento dado, chegaron a xuntarse, o que lembra a teoría da simbioxénese. Cicero escolleu o vocábulo latino species ("aspecto característico, forma") para traducir a expresión grega ἰδέα, idéa, ("aspecto, aparencia, forma"), ​ relacionado con εῖδος, eîdos ("vista, visión, aspecto"), vocábulo platónico cargado de connotacións dialécticas e lóxicas.
Non obstante, para o biólogo Ernst Mayr, foi Platón "o grande antiheroe do evolucionismo" a causa da súa crenza no mundo das Ideas. Aristóteles, en cambio, mantívose nunha posición ambigua: achegou o que el consideraba probas dunha xeración espontánea mais falou dunha "causa final" de toda especie, a súa entelequia, e rexeitou explicitamente a idea de Empédocles que dicía que as criaturas viventes foran orixinadas por casualidade. Zenón de Citio, segundo Cicero, seguiu nesta liña.
Dos datos que achega Lucrecio, extráese que Epicuro se anticiparía á lei da selección natural. O degradacionista Agostiño de Hipona di en cambio que o libro da Xénese debe interpretarse e non se ten que supor que Deus crease as especies que se ven agora coas súas imperfeccións. Este feito e o proceso contra Galileo foi clave, séculos máis tarde, na rápida aceptación pola Igrexa católica da teoría da evolución. Durante a Idade Media, nunha época de indeterminación fomentada pola inestabilidade política, confundíronse frecuentemente os vocábulos "especie" e "xénero". Isto podería xustificarse en base ao texto da Vulgata:
Deixouse aberta a posibilidade de que houbese especies e xéneros non creados por Deus ou non descubertos polos europeos. O nominalismo tivo os seus alicerces no século XIV con William de Ockham. Esta doutrina sinalaba que non existía ningunha entidade entre o vocábulo e os individuos aos que este se refería, é dicir, só existían os individuos. Segundo esta doutrina, as especies son froito da nosa razón e o concepto de especie emprégase só coa fin de agrupalos pola súa semellanza e darlles un nome. En poucas palabras, o nominalismo non recoñece as especies como entidades reales.
John Ray definiu a especie como un grupo de individuos semellantes, con antepasados comúns. Igualmente, expresou que "unha especie nunca nace da semente doutra especie", é dicir, os coellas non nacen dos monos, nin as no nacen de monos, nin as ervellas dan rosas.
De acordo con Häuser (1987) os atributos xerais do concepto especie deben ser: universalidade, aplicabilidade práctica e criterio decisivo. A maioría dos biólogos que se ocupan da sistemática de plantas e animais empregan o CBE xunto coa descrición da morfoespecie.
Barreira de Coral de Belize
A Barreira de Coral de Belize é unha serie de arrecifes de coral que se sitúan a unha distancia variable da costa de Belize, uns 300 metros da costa no norte e a uns 40 quilómetros no sur. Ten unha lonxitude aproximada de 300 quilómetros, e forma parte do Sistema Arrecifal Mesoamericano, o segundo sistema de arrecife de coral máis grande no mundo despois da Gran Barreira de Coral de Australia. É o destino turístico máis importante de Belize, atraendo a metade dos seus 260.000 visitantes, así mesmo é vital para a súa industria pesqueira.
Moráceas
As Moráceas (Moraceae) son unha familia da orde Rosales. Poden ser árbores ou arbustos, ter a follas caedizas ou perennes, e raramente son herbas (Dortenia, Cannabis, Humulus), monoicas ou dioicas. O zume posúe unha substancia chamada látex. Follas simples dentadas e ás veces de bordo lobado, alternadas e opostas; con estípulas caedizas. Flores miúdas, unisexuais, monoclamídeas, frecuentemente tetrámeras; cáliz con 4 - 6 sépalos; androceo co mesmo número de estames que pezas teña o cáliz; xineceos súperos (Arthocarpus) a ínferos (Castilloa), bicarpelar sincárpico, adoita abortar un, mais fican os dous estilos; reunidas en inflorescencias cimosas. Froitos en núculas aquenios, drupáceos ou que a miúdo constitúen pseudocarpos ou infrutescencias (tales coma o sicono e a sorose).
En total existen unhas 2.500 especies e de 50 a 55 xéneros divididos en cinco tribos, tropicais na súa maioría e moitas con grande importancia económica.
Quimo
O quimo (do lat. chymus, e este do gr. χυμὀς khymós, zume) é unha masa pastosa, semisólida e ácida, que se forma durante a dixestión inicial dos alimentos. Fórmase polos movementos de contracción que posúen as paredes musculares do estómago, e pola acción química da pepsina, enzima que desdobra quimicamente as proteínas, e por acción do ácido clorhídrico (HCl) que segregan as células parietais das criptas de Liéberkum ou criptas gástricas situadas na mucosa do estómago. O quimo pasa despois ao duodeno, onde continuará a súa dixestión transformándose no quilo.
Gregorio II
Gregorio II pode referirse a:
Robert Falcon Scott
Robert Falcon Scott, nado en Devonport, preto de Plymouth o 6 de xuño de 1868 e finado na Antártida o 29 de marzo de 1912, foi un capitán británico da Royal Navy e explorador que dirixiu dúas expedicións á Antártida, a primeira comprendida entre 1900 e 1904, realizada a bordo do navío Discovery, travesía que lle permitiu descubrir no Mar de Ross a rexión que bautizou co nome de Terra do rei Eduardo VII. A segunda expedición, entre 1910 e 1912, a bordo do barco Terra-Nova é na que alcanzou o Polo sur o 17 de xaneiro de 1912, un mes despois que o explorador noruegués Roald Amundsen. Scott e os seus catro compañeiros da última etapa expedicionaria pereceron durante unha tormenta cando realizaban o camiño de volta. Os seus cadáveres e o diario da expedición foron atopados o 12 de novembro de 1912.
Traxectoria
Scott foi o terceiro do cinco fillos de John e Hannah Scott. Seu pai era propietario dunha cervexaría, pero a vocación mariñeira da familia viña de vello, de modo que en 1881, tras terminar os seus estudos e aconsellado polo pai pai, Robert Falcon Scott enrolouse na Royal Navy.
Comezou a súa carreira como cadete no buque escola HMS Britannia, para posteriormente permanecer 4 anos no Boadicea. En 1887 foi trasladado ao HMS Rover e a seguir foi ascendido a subtenente e en consecuencia trasladado ao HMS Spider. En 1891 Scott superou os exames no Royal Naval College, o que lle permitiu ascender a tenente, sendo destinado ao HMS Amphion, como especialista en torpedos. En 1892 alcanza o grao de Primeiro Tenente a bordo do HMS Majestic, que daquela era o buque insignia da frota da Canle da Mancha.
Relación con Shackleton
Scott coñeceu a Ernest Shackleton na Expedición Discovery. Este serviu na expedición como terceiro tenente de Scott. Shackleton foi enviado de volta a casa antes de finalizar a Expedición Discovery (no primeiro barco de substitución) porque se atopaba enfermo, tal e como afirmou Scott, e non por mor dunha mala relación entre ambos. Scott e Shackleton organizaron e lideraron por separado outras expedicións e si que competiron entón entre eles a fin de conseguir o financiamento e o persoal experimentado que necesitaban.
Recoñecementos
Scott foi condecorado postumamente coa Orde do Imperio Británico. Unha estatua del feita pola súa muller, Kathleen, escultora, foi erixida en Londres. Actualmente, a Estación Amundsen-Scott é unha homenaxe conxunta a el e a seu rival.
Mil Mi-17
O Mil Mi-17 (designación OTAN: Hip) é un helicóptero soviético/ruso en produción en dúas fábricas en Kazán e Ulan-Ude. É coñecido como a serie Mi-8M no servizo ruso. Trátase dun helicóptero de transporte medio de dúas turbinas. Tamén hai versións artilleiras blindadas.
Desenvolvemento
Desenvolvido a parir da célila do Mi-8, o Mi-17 foi equipado cos motores máis grandes Klimov TV3-117MT, rotores e transmisión desenvolvidos do Mi-14, xunto con melloras na fuselaxe para cargas máis pesadas. Motores opcionais para condicións quentes e altas son o Isotov TV3-117VM de 2 070 CV. Recentes unidades vendidas na China e Venezuela para ser usadas en zonas montañosas teñen a nova versión dos motores Klimov TV3-117, o Klimov VK-2500 con control FADEC.
A designación Mi-17 é para a exportación; as forza armadas rusas chámano Mi-8MT. O Mi-17 pode recoñecerse porque o seu rotor de cola está a babor en vez de a estribor, e polos os protectores de po en fronte das entradas do motor. As capuchas do motor son máis curtas que as do Mi-8 equipados con TV2, non estendéndose sobre a cabina de mando, e unha abertura para a saída da válvula de aire atópase diante do escape.
En maio de 2008 comezou a fabricación baixo licenza do Mi-17 na China, sendo a produción liderada pola planta Mil Moscow Helicopter Plant JSC e a Sichuan Lantian Helicopter Company Limited en Chengdu. A planta fabricou 20 helicópteros nese ano usando kits proporcionados pola rusa Ulan-Ude; agárdase alcanzar unha produción de 80 aparellos por ano. As variantes construídas por Lantian serán o Mi-171, o Mi-17V-5 e o Mi-17V7.
Contracción muscular
miniatura|360px|Esquema xerárquico dos músculos. A contracción muscular é o proceso fisiolóxico no que os músculos desenvolven tensión e se acurtan ou estiran (ou ben poden permanecer da mesma lonxitude) por razón dun previo estímulo de excitación. Estas contraccións producen a forza motora de case todos os animais superiores, por exemplo, para desprazar o contido da cavidade á que recobren (músculo liso) ou moven o organismo a través do medio ou para mover outros obxectos (músculo estriado).
As contraccións son controladas polo sistema nervioso central, o cerebro controla as contraccións voluntarias, mentres que a medula espiñal controla os reflexos involuntarios.
Golfo de León
O Golfo de León (Francés: golfe du Lion, Inglés: gulf of Lion, Italiano: Golfo del Leone, Occitano: golf del/dau Leon, Catalá: golf del Lleó, Latín medieval: sinus Leonis, mare Leonis, Latín clásico: sinus Gallicus) é unha parte do mar Mediterráneo situada fronte ao litoral areoso das rexións francesas do Languedoc-Rosellón e da Provenza, desde os Pireneos no oeste a Toulon, segundo algúns mapas.
O principal porto do golfo é Marsella. Toulon é outro porto importante. A industria pesqueira no golfo está baseada na merluza (Merluccius merluccius), actualmente en declive pola pesca excesiva.
A plataforma continental exponse aquí como unha ampla chaira costeira, e o terreo offshore inclinase rapidamente á chaira abisal do Mediterráneo. Gran parte do litoral está formado por lagoas e pantanos.
Esta é a zona dos ventos fríos eviolentos chamados Mistral e Tramontana.
Etimoloxía
O nome actual do golfo apareceu polo menos no século XIII (en latín sinus Leonis, mare Leonis) e podería compararse cun León : simplemente suxeriría que esta parte do mar é tan perigosa como un león porque ten ventos moi violentos e sorprendentes que ameazan barcos (mariñeiros e pescadores coñecen moi ben estes perigos ). Esta comparación cun león é suxerida por varias fontes converxentes: o dicionario de Deroy e Mulon de topónimos franceses, O dicionario completo de occitano de Frédéric Mistral  Diderot e a famosa enciclopedia francesa de D'Alembert e varios textos en latín desde o século XIII.
Estas fontes, especialmente Deroy e Mulon, Diderot e D'Alembert, rexeitan a hipótese de que o nome estea relacionado coa cidade de Lión, xa que está demasiado lonxe do golfo.
Un antigo nome en latín clásico durante a Roma antiga foi sinus Gallicus (ou sexa, "Golfo da Galiña").
Estación de Waterloo
miniatura|Vista aérea da estación de Waterloo miniatura|Vestíbulo da estación de Waterloo miniatura|Reloxo de catro caras no vestíbulo de Waterloo A estación de Waterloo é unha terminal de ferrocarril e metro de Londres, situada na zona de Waterloo, en Lambeth, unha das 19 estacións que xestiona a empresa Network Rail. Localízase preto da marxe sur do Támese, na zona central de transportes da capital británica. A primeira construción ferroviaria nesta localización data de xullo de 1848, aínda que foi en 1922 cando se inaugurou o edificio actual. Unha parte da edificación está considerada ben arquitectónico.
Con case 100 millóns de pasaxeiros entre entradas e saídas, só entre abril de 2013 e marzo de 2014, Waterloo é a estación do Reino Unido con maior tránsito de pasaxeiros. O complexo de Waterloo é a 15ª terminal ferroviaria por número de pasaxeiros de Europa, e 91ª do mundo. É tamén a que dispón de máis plataformas e a meirande planta de todo o Reino Unido (aínda que Clapham Junction a só 6 quilómetros, ten maior número de trens).
Waterloo é o terminal do centro de Londres para a empresa South West Trains que ofrece a maioría do servizos rexionais cara ao suroeste de Londres, Surrey, Hampshire,  Dorset e parte de Berkshire. Os principais destinos son Wimbledon, Epson, Dorking, Guildford, Woking, Basingstoke,  Winchester,  Southampton, Salisbury, Portsmouth, Bournemouth, Weymouth e Exeter.
Historia
A London and South Western Railway inaugurou a estación o 11 de xullo de 1848 co nome de Waterloo Bridge Station ( pola ponte de Waterloo sobre o Támese) ao ampliar a súa liña desde a estación de Nine Elms. William Tite deseñou a estación que se elevaba sobre o terreo pantanoso por unha serie de arcos. En 1886 converteuse oficialmente en Waterloo Station, reflectindo o uso común desde había xa tempo. No decurso do século XIX a estación sufriu varias ampliacións, en principio pensadas como temporais, converténdoa en desordenada e confusa e á fin tomouse a decisión de derruíla. En 1900 comezou a construción da nova estación, que se delongou ata 1922 e que tiña 21 plataformas e un vestíbulo de 250 metros de longo. Afectada durante a segunda guerra mundial precisou importantes traballos de restauración. En 1994 coa apertura do Eurotúnel entre Calais e Folkestone, a estación transformouse no punto de referencia británico para o tránsito ferroviario procedente da Europa continental ata o ano 2007 ao se transferir a liña Eurostar á estación de St. Pancras
Gregorio III
Gregorio III pode referirse a:
Julián Gil
Co nome de Julián Gil pode unha persoa referirse a:
A Lagúa, Cascallá, Becerreá
A Lagúa é un lugar da parroquia de Cascallá no concello lugués de Becerreá na comarca dos Ancares. Segundo o IGE, en 2011 tiña 30 habitantes (13 homes e 17 mulleres).
Porta de Brandeburgo
miniatura|250px|Porta de Brandeburgo.
A Porta de Brandeburgo (en Brandenburger Tor) non é un arco do triunfo, senón a porta de acceso ao "Novo Berlín" da época. O monumento atópase no centro de Berlín (Alemaña), sendo o símbolo máis representativo da cidade. Está situado na Pariser Platz, formando o final da avenida Unter den Linden e marcando o comezo do gran parque Tiergarten e da avenida Straße des 17. Juni. Nas proximidades atópanse tamén o Reichstag e a Potsdamer Platz. Importantes sucesos na historia de Berlín están ligados á Porta de Brandeburgo.
Arquitectura
miniatura|A porta de [[Brandeburgo é un dos maiores atractivos turísticos da cidade.]] miniatura|[[Cuadriga ornamental na Porta de Brandemburgo, Berlín.]]
A Porta de Brandeburgo, obra do arquitecto Carl Gotthard Langhans, é unha construción en pedra arenita de 26 m de alto, 65,5 m de ancho e 11 m de longo pertencente ao Neoclasicismo temperán. A porta lembra aos propileos da Acrópole de Atenas. Posúe cinco zonas de paso, das cales a central é a máis ancha, con dúas portas menores aos lados. As columnas son de estilo dórica, estriadas, e na súa base acadan un diámetro de 1,75 m. A parte superior e o interior das zonas de paso están recubertos con relevos que representan a Hércules, Marte e á deusa Minerva. Despois da derruba da muralla da cidade (1867/68), o discípulo de Friedrich Schinkel, Johann Heinrich Strack, colocou a ambos os dous lados os dous pórticos maiores.
A porta está coroada cunha escultura de cobre duns 5 m de altura, a Cuadriga, creada por Johann Gottfried Schadow, que representa á deusa da Vitoria montada nun carro tirado por catro cabalos en dirección á cidade.
Historia
A Porta de Brandeburgo foi construída entre 1788 e 1791 durante o reinado de Federico Guillerme II de Prusia por Carl Gotthard Langhans, seguindo o modelo da porta de acceso á Acrópole de Atenas. Neste lugar atopábase nesas datas unha das 18 portas da muralla da cidade de Berlín. esquerda|miniatura|Napoleón en Berlín.
En 1806, logo da batalla de Jena, a Cuadriga foi levada a París por Napoleón para ser exhibida como trofeo de guerra. Antes de que isto acontecese Napoleón foi derrocado. Trala toma de París, o xeneral Ernst von Pfuel foi designado comandante dunha parte da cidade. A el débese a recuperación da estatua para Berlín. En 1814 tropas do xeneral Blücher gardaron a estatua en caixas e transportárona de volta a Berlín, onde foi restaurada. Durante esta restauración a estatua tivo un cambio significante, engadíndoselle unha cruz de ferro deseñada por Schinkel.
Ata o ano 1918 soamente membros da familia real, os seus invitados e membros da familia Pfuel tiñan permitido o uso do paso central da porta.
Durante a segunda guerra mundial a Porta sufriu graves danos e a Cuadriga resultou case completamente destruída. O 21 de setembro de 1956 o consello da cidade acordou a reconstrución da Porta malia fortes diverxencias entre as autoridades da cidade dividida. Por riba das acusacións mutuas, ambos os lados traballaron xuntos e lograron concluír o traballo o 15 de decembro de 1957. As autoridades de Berlín Oriental decidiron refacer a Cuadriga cos moldes orixinais, pero quitando a aguia e a cruz de ferro por consideralos símbolos do militarismo alemán.
Coa construción do Muro de Berlín en 1961, a Porta de Brandeburgo quedou en terra de ninguén, sen acceso do leste nin do oeste. Soamente soldados fronteirizos e invitados especiais da RDA tiñan acceso ao monumento.
En 1991, trala reunificación de Alemaña, a Cuadriga, que non tivera ningún mantemento en 30 anos, foi desmontada e restaurada. Durante esta restauración engadíronselle de novo a aguia e a cruz de ferro. Entre xaneiro de 2001 e outubro de 2002 emprendeuse unha restauración completa da Porta, que permaneceu cuberta por 22 meses. A Porta de Brandeburgo foi desvelada entre grandes festividades o 3 de outubro de 2002 (aniversario da Reunificación de Alemaña).
Ligazóns externas
Porta de Brandeburgo
Alberto Valverde
Co nome de Alberto Valverde podemos referirnos a:
Pedro Chosco
240px|dereita|miniatura|Ilustración representando a Pedro Chosco, segundo unha intelixencia artificial. Pedro Chosco ou Pedro Chusco é un personaxe mítico galego. Ten figura de home de barba branca, de maneiras doces e de voz grave. Pedro Chosco é o encargado de facer durmir os nenos con suaves aloumiños, aínda que prefire anainar mozas e sobre todo criadas de servir. Ronda as rapazas polo día entreténdoas e impedíndolles traballar.
Os nenos ven a Pedro Chosco cando teñen un ollo pechado e o outro non o poden abrir. En Dinamarca existe Ole Kolpoje, ou sexa Ole Pechaollos, análogo ó galego. En Inglaterra é Billy Winker, en Escocia Wee Willie Winkie.
Coplas populares
Coplas publicadas por Lence-Santar en El Compostelano o 5 de novembro de 1938:
Unter den Linden
miniatura|Unter den Linden.
Johnny Herbert
John Paul "Johnny" Herbert, nado o 25 de xuño de 1964, foi un piloto de carreiras británico. Competiu en Fórmula Un, gañando tres carreiras, e tamén en coches deportivos gañando as 24 Horas de Le Mans en 1991 conducindo un Mazda 787B. Gozou de moito éxito no nivel inferior do automobilismo e correu na Fórmula Un para varios equipos.
Inicios e participación na Fórmula Un
A mediados da década de 1980, Herbert era considerado como un home que viña do automobilismo, comparable ao escocés Jim Clark. Gañou o Festival de Fórmula Ford en Brands Hatch en 1985, Herbert chamou a atención de Eddie Jordan, e xuntos gañaron o título de 1987 da Fórmula 3 Británica. Herbert viu en perigo a súa carreira debido as feridas sufridas en 1988, na Fórmula 3000 Internacional cando viuse envolvido nun grave accidente en Brands Hatch, sufriu graves lesións no nocello e no pé logo de colisións múltiples coas barreiras. Había perigo certo de amputación pero co paso do tempo e logo de múltiples cirurxías e meses de fisioterapia, conservouno aínda que o alcance das lesións obstaculizaría de forma permanente a súa mobilidade, deixándoo incapaz de correr e obrigoulle a cambiar o seu estilo de condución. Malia a súa inmobilidade, Herbert regresou á competición a principios de 1989 na Fórmula 1, sumando puntos no seu debut no Gran Premio do Brasil, no Río de Xaneiro pilotando para o equipo Benetton, entón dirixido polo seu mentor e amigo desde tempo Peter Collins. miniatura| left | Herbert pilotando para [[Team Lotus|Lotus no Gran Premio do Reino Unido de 1994. Finalizou 11º.]] Con todo, as actuacións de Herbert non lograron manter ese estándar, e co equipo Benetton baixo unha nova administración, foi despedido logo de non poder cualificar para o Gran Premio do Canadá. Herbert regresou á Fórmula 3000, esta vez nas moi respectadas series xaponesas. Non pasou moito tempo antes de que recibira outra chamada da Fórmula 1, esta vez de Tyrrell. De 1990 a 2000, Herbert foi unha figura na Fórmula Un, cambiou ao equipo Lotus, agora dirixido por Peter Collins.
miniatura| left | Herbert foi un dos pilotos que levaron este [[Mazda 787B á vitoria nas 24 Horas de Le Mans de 1991]] Durante 1991, tamén pilotou dúas roldas da Fuji Long Distance Sports Car Series, co-pilotando un Mazda 787B, terminando cuarto en ambas ocasións. A súa decisión, na rolda de xullo, de deter o seu coche e axudar a un rival, que sufrira unha picada a alta velocidade, permitiulle gañar o premio ao deportista de 1991 da Autosport Awards.
Ligier e retorno a Benetton (1994-1995)
miniatura| left | Herbert trasladouse a [[Benetton Formula|Benetton para e logrou a súa primeira vitoria na Fórmula Un no Gran Premio do Reino Unido de 1995.]] Logo de 3 anos de frustración, Herbert deixou Lotus a mediados de 1994, uníndose a Ligier e logo a Benetton para as últimas carreiras da tempada. Malia que non puido anotar ningún punto en 1994, mantivérono como compañeiro de equipo de Michael Schumacher para. No Gran Premio de Gran Bretaña, logrou a vitoria logo de que chocaran Damon Hill e Michael Schumacher. Tamén logrou a vitoria en circunstancias similares en Monza, terminando 4º no campionato.
21 de outubro
O 21 de outubro é o 294º día do ano do calendario gregoriano (295º nos anos bisestos). Quedan 71 días para finalizar o ano.
Johnny Herbert
Sauber, Stewart e Jaguar (1996-2000)
miniatura| right | Herbert pilotando para [[Stewart Grand Prix|Stewart na Gran Premio do Canadá de 1999. Levou o coche a meta nunha respectable quinta posición.]] Logo de ser despedido por Benetton, Herbert pilotou para o equipo suízo Sauber en 1996-98, logrando dous podios. Trasladouse a Stewart Grand Prix en, foi eclipsado habitualmente polo seu novo compañeiro de equipo Rubens Barrichello, pero logrou gañar o seu terceiro e último Gran Premio nun incrible mollado / seco Gran Premio de Europa. Marchou de Stewart despois da compra do equipo por Ford e fichou por Jaguar, Herbert soportou unha tempada frustrante e inútil, terminando o ano saíndo en padiola en Malaisia logo dun fallo na suspensión que provocoulle un grande accidente.
21 de outubro
Nacementos
miniatura|100px|Alfred Nobel
Johnny Herbert
Logo da Fórmula Un
thumb | left | Herbert pilotando para [[Audi no Petit Le Mans de 2004. Quedou en segundo lugar, asociado con Pierre Kaffer.]] miniatura| left | Herbert na súa primeira carreira no Campionato Británico de Turismos [[BTCC]] Desde que se retirou das carreiras de fórmula 1 Herbert concentrouse nos Sports Cars, tratando de repetir a súa vitoria nas 24 Horas de Le Mans na xeral de 1991. Os últimos anos vírono como un dos pilotos destacados nas American Le Mans Series (ALMS), onde gañou varios eventos e foi candidato á coroa de 2003.
21 de outubro
Mortes
miniatura|100px|Andrés Muruais miniatura|100px|Jack Kerouac
Johnny Herbert
Logo da Fórmula Un
En 2004, Herbert, xunto con Jamie Davies gañou o campionato Le Mans Series ao volante dun Audi R8 gañando as carreiras en Monza e Spa durante a tempada.
21 de outubro
Outros
Os 366 días do ano
Johnny Herbert
Logo da Fórmula Un
En 2005, Herbert foi nomeado para o cargo de Sporting Relations Manager de Jordan Grand Prix, que logo pasou a chamarse Midland F1 no Campionato Mundial de. Con todo, en setembro dese ano Spyker Cars comprou o equipo, e o renomeouno Spyker MF1. Outra das decisións dos novos propietarios foi a de non renovar o contrato de Herbert.
En 2007, Herbert participou nas 24 Horas de Le Mans pilotando un Aston Martin de fábrica ao volante dun Aston Martin DBR9 na clase GT1. Herbert, xunto con Peter Kox e Tomáš Enge pilotando o coche número 007 a un noveno posto na xeral e cuarto na clase GT1.
En 2008, Herbert gañou a primeira tempada da Speedcar Series.
En 2009, Herbert fixo o seu debut no Campionato Británico de Turismos co equipo Team Dynamics ao volante dun Honda Civic na oitava rolda do campionato en Silverstone. Cualificouse 17º na primeira carreira, e logo de ascender na orde, terminou en 13º. Na segunda carreira, terminou dentro dos puntos no oitavo lugar, anotando tres puntos. Na última carreira do día, foi unha grella de saída inversa. Os primeiros seis, sete, oito, nove ou dez coches para terminar a segunda carreira, comezará a carreira de tres en orde inverso. Isto decídese polo ganador da segunda carreira debuxando un número entre seis e dez anos dun chapeu. Para a última carreira do día, os 9 primeiros clasificados foron investidas, é dicir, Herbert comezou a partir da segunda. Estaba correndo ben, e sostiña cuarto, pero viuse obrigado a abandonar na volta 13, despois do contacto con Jason Prato. Herbert pasou a competir nas dúas últimas probas da tempada.
Herbert tamén se executa un evento de caridade chamado Johnny Herbert Karting Challenge cada ano para organizacións benéficas como o proxecto halow que agora se levará a cabo en capital Karts en Londres. Este evento invita a celebridades e pilotos de carreiras profesionais para competir en karting indoor e agora está nas súas 20 anos.
Languedoc-Rosellón
Languedoc-Rosellón ou Languedoc-Roselló (en catalán: Llenguadoc-Rosselló, en francés: Languedoc-Roussillon, en occitano: Lengadòc-Rosselhon) é unha antiga rexión francesa que agrupaba cinco departamentos. Estaba bordeada ao sur por España e o mar Mediterráneo (golfo de León) e mais as rexións de Provenza-Alpes-Costa Azul, Ródano-Alpes, Auvernia e Mediodía-Pireneos. Moitos elementos naturais a rodean: os Pireneos, despois as terras do Lauragais, os Cévennes e o río Ródano. Moitos xeógrafos falaban dun anfiteatro que mira ao mar, en relación ás montañas e as chairas languedocianas e rosellonesas.
Os seus cinco departamentos eran herdeiros das provincias do Antigo réxime do Languedoc e Rosellón. Eran: o Aude (número 11), o Gard (número 30), o Hérault (número 34), o Lozère (número 48) e os Pireneos Orientais (número 66).
Johnny Herbert
HD Sky Sports F1
Herbert é un colaborador habitual da canle en HD Sky Sports F1 co-presentador desde o Gran Premio da China de 2012 xunto con Martin Brundle. Ofrece regularmente unha análise posterior á carreira pola canle e tamén aparece a miúdo no programa dedicado F1 da canle. O 2 de abril o ano 2016 suxeriu que Fernando Alonso debía retirarse da F1, logo do cal Alonso defendeuse durante unha transmisión en vivo díxolle a Herbert "non me vou a retirar, son campión do mundo, ti remataches como comentarista, porque nunca fuches campión do mundo".
Languedoc-Rosellón
No 2004 o consello rexional adoptou un novo logotipo simbolizando o sol, e que levaba a divisa: "Vivir na Septimania".
Johnny Herbert
Resultados completos na Fórmula 3000 International
(key) (Carreiras en letra grosa indican pole position) (Carreiras en itálica indican volta rápida)
Languedoc-Rosellón
Dende o 1 de xaneiro de 2016 forma parte administrativamente da nova rexión de Occitania.
Historia
Na época antiga, o Languedoc-Rosellón formaba a provincia Narbonense, incorporada ben cedo ao Imperio romano. No século V, os visigodos instaláronse aquí, fundando a Septimania. Esta provincia foi temporalmente dominada polos árabes, antes de ser conquistada por Carlos Magno, que a denominou marca de Gothie. Na época feudal tivo lugar unha grande fragmentación política: os condados do Rosellón e de Cerdaña, de lingua catalá, pasaron á órbita do reino de Aragón, mentres que o Baixo Languedoc pasou baixo a dominación da casa Trencavel; despois, tras a cruzada albixense baixo a do rei de Francia. O tratado de Corbeil de 1258 ratifica esta división: os Corbières formaban a fronteira entre o reino de Francia e o reino de Aragón. En 1659 o tratado dos Pireneos incorporou o Rosellón e o norte da Cerdaña ao reino de Francia, pero as provincias do Languedoc e do Rosellón quedaron separadas administrativamente.
Política
A política no Languedoc-Rosellón estivo dominada durante tempo pola oposición entre dous persoeiros: Jacques Blanc (presidente do consello rexional durante 18 anos) e Georges Frêche, o seu adversario socialista que o sucedeu en marzo de 2004. Os exministros Claude Allègre e Jean-Claude Gayssot son orixinarios da rexión.
Johnny Herbert
Resultados completos no campionato xaponés de Fórmula 3000
(key) (Carreiras en letra grosa indican pole position) (Carreiras en itálica indican volta rápida)
Languedoc-Rosellón
Xeografía
A antiga rexión do Languedoc-Rosellón é moi heteroxénea. A chaira litoral contrasta coas zonas montañosas de Cévennes e os Pireneos, pasando polas mesetas calcarias. As costas rochosas dos Pireneos alternas coas longas praias de area protexendo as bastas lagoas (lagoa de Thau, de Vendres, do Méjean...).