cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Depuración de moluscos
Clasificación das zonas de produción
Os coliformes, habitantes habituais do noso intestino, non son patóxenos en si mesmos, salvo determinadas cepas ou en condicións de redución das defensas, pero a súa presenza nas augas e nos moluscos pode ser indicativa da presenza doutros xermes patóxenos ós que acompañan, como é o caso da salmonela. O feito de que a súa resistencia na auga do mar sexa reducida engade ademais a información de que, se se detectan nos moluscos, existe unha fonte de contaminación próxima, no tempo e no espazo, ás zonas de cultivo.
En Galicia, as zonas de produción de moluscos están definidas e controladas pola Consellería de Pesca, a través do Instituto Tecnolóxico para o Control do Medio Mariño de Galicia (INTECMAR), e clasifícanse, desde o punto de vista microbiolóxico, en zonas A, B ou C.
Os moluscos procedentes de zonas B ou C que non foran sometidos a un proceso de depuración ou de reinstalación e que, polo tanto, non cumpren os parámetros microbiolóxicos establecidos, poderán ser sometidos a un tratamento térmico que garanta a destrución dos xermes patóxenos que puideran conter. Os tratamentos térmicos autorizados consisten na súa transformación en conservas, por esterilización e envasado hermético; ou na cocción en auga ou vapor a determinadas temperaturas.
Procedemento da depuración
300px|miniatura|Proceso de lavado e selección de mexillón nunha depuradora de moluscos. A depuración consiste en somete-los moluscos a unha corrente continua de auga de mar limpa, desinfectada, durante máis ou menos tempo, de 12 a 48 horas, habitualmente, dependendo da carga microbiolóxica de orixe dos moluscos. Un establecemento de depuración de moluscos consta, xa que logo, cun depósito de tratamento da auga de mar, un sistema de desinfección da auga, unhas piscinas ou tanques de depuración e o necesario sistema de distribución da auga desde aqueles depósitos a estas piscinas. O sistema de tratamento de auga pode ser por radiacións ultravioletas, por ozono ou, máis comunmente, por inxección de cloro (hipoclorito sódico) na auga. Desta forma, a auga entra xa tratada nos depósitos, onde permanece o tempo necesario para que actúe o cloro e se produza a desinfección da auga. O cloro libre, en exceso, evapórase ó paso polos últimos depósitos.
Autocontrois
Os centros de depuración de moluscos bivalvos deben estar autorizados pola Administración e rexistrados no Rexistro Xeral Sanitario de Alimentos. Este número de rexistro deberá constar na etiqueta que ampare os moluscos que comercializan. Como tódalas industrias alimentarias, as depuradoras de moluscos deberán deseñar e implantar un programa de autocontrol baseado nos principios da Análise de Perigos e Puntos de Control Crítico (APPCC). Mediante este sistema de autocontrol, o establecemento deberá prever e evitar calquera risco biolóxico, físico ou químico que comprometa a seguridade alimentaria dos moluscos comercializados.
Deberán realizar periodicamente controis microbiolóxicos dos moluscos, antes e despois da depuración, e da auga utilizada no proceso, así como controis de biotoxinas. Tamén deberán garanti-la rastrexabilidade de tódolos seus produtos, documentando a orixe de tódalas partidas de molusco que reciban e a súa distribución no mercado. Todos estes controis deberán quedar documentados nos rexistros que debe levar o establecemento (de entradas, saídas e laboratorio)
Osorno la Mayor
Osorno la Mayor é un municipio e localidade capital da comarca de Tierra de Campos, na provincia de Palencia, en Castela e León. Ten unha poboación de 1.482 habitantes (2008).
Depuración de moluscos
Requisitos dos moluscos comercializados
Os moluscos bivalvos vivos postos a disposición do consumidor (ben directamente se foron extraídos de zonas A, ben tras un proceso de depuración se proceden de zonas B) deberán cumpri-los seguintes requisitos:
Osorno la Mayor
Datos básicos
Ten unha superficie de 88,6 km², e unha poboación de 1.499 habitantes (INE 2007). Está comunicada por estrada pola Autovía Camiño de Santiago e a Autovía Cantabria-Meseta. Tamén conta con estación de tren.
División administrativa
O termo municipal de Osorno la Mayor componse das seguintes pedanías: Villadiezma, Las Cabañas de Castilla e Santillana de Campos.
Localización
Sitúase no límite oriental da provincia, a 50 km de Palencia, dentro da comarca de Tierra de Campos. Considérase cruzamento de camiños, ao verse situado na traxectoria natural de paso da meseta norte ao mar Cantábrico e de Burgos cara a León e Galicia.
Economía local
A súa economía baséase na agricultura, fundamentalmente cerealista, aínda que en retroceso, a construción, a industria relacionada coas obras públicas e os servizos, en auxe grazas ao paso da autovía Burgos-León e a Palencia-Santander e o ferrocarril do mesmo trazado. O Polígono industrial é outro dos seus motores económicos.
Hidrografía
O termo municipal está regado polas augas dos ríos Valdavia e Boedo así como pola Canle de Castela que nesta localidade tiña situada a esclusa número 15 do seu ramal norte. Das construcións que acompañaban a esta non quedan senón vestixios tras a súa demolición antes de que devandita obra fose declarada como protexida polo seu carácter histórico.
Historia
miniatura|dereita|200px|Igrexa de Nª Señora da Asunción. Da súa orixe coñécese algo mercé a algúns restos que, sen método de escavación racional asociado, foron aparecendo ao longo dos anos e poden atribuírse a un antigo establecemento romano de carácter basicamente militar. Algúns afeccionados á historia da localidade atribúenlle o nome latino de Desobriga á devandita localización.
Maior importancia parece ter durante a Idade Media, froito sen dúbida da súa localización espacial, e na Idade Moderna. Leva asociado ao seu nome un condado con grandeza de España en mans, actualmente, da familia Alba. Máis recentemente leváronse a cabo escavacións que descubriron vestixios, posiblemente mesolíticos, de establecemento humano na zona.
Na actualidade só o edificio do concello e algúns elementos situados na igrexa municipal, como a pía bautismal de arte románica ou o retablo rococó, dan fe dalgún pasado de interese artístico ou histórico.
Liuva II
miniatura|dereita|250px|Mapa político do Suroeste europeo arredor do ano 600 d.C onde se reflicten tres diferentes territorios baixo goberno visigodo; Galicia (Gallaecia), España (Hispania), e [[Septimania.]] Liuva II foi un rei visigodo (583-603) que reinou do 601 ao 603. Sucedeu ao seu pai Recaredo e accedeu ao trono cando contaba uns 18 anos. Á súa mocidade e inexperiencia, uníaselle a súa orixe bastarda (era fillo de nai da plebe), o cal fixo que contase con poucos apoios na nobreza visigoda.
Osorno la Mayor
Patrimonio
miniatura|dereita|200px|Casa consistorial de Osorno la Mayor, sede do Concello do municipio.
Liuva II
Na primavera do 602, o godo Viterico, quen traizoara a conspiración de Sunna de Mérida para restablecer o arianismo o 589, (segundo algúns autores ou simple e sinxelamente para apropiarse do trono, segundo outros); conseguiu o mando do exército que ía loitar contra os bizantino s. Seguramente a traizón de Viterico aos conspiradores colocouno nunha posición de máxima confianza, e grazas a iso obtivo o mando do exército, no cal colocaría a homes da súa confianza. No canto de expulsar aos bizantinos, Viterico utilizou as tropas para dar un golpe de estado (primavera do 603). Penetrou no Palacio Real e depuxo ao novo rei, contando sen dúbida co apoio dunha facción da nobreza probablemente hostil á dinastía de Leovixildo (aínda que non aos principios políticos deste rei). Viterico fixo que se amputase a Liuva II a man dereita (o que lle imposibilitaba para reinar), e máis tarde fíxoo condenar á morte e executar (verán do 603).
Osorno la Mayor
Festividades
As festividades máis destacadas son a Romaría da Virxe de Ronte (50 días despois do Domingo de Resurreción), a Romaría de san Pantaleón e as Festas de San Miguel de los Santos, que se celebran o primeiro fin de semana de xullo. Destaca tamén a súa Semana Santa, unha das máis rechamantes da provincia.
PNB
As siglas PNB poden facer referencia a:
Aleksandr Kalinin
Aleksandr (en Александр), nado como Avdei Diomidovich Kalinin (en Авдей Диомидович Калинин), nado o 25 de novembro de 1957 en Volgogrado (RSFS de Rusia), é un bispo da Igrexa vello-ortodoxa rusa, dirixente da mesma dende o 9 de maio de 2000; o 3 de marzo de 2002 foi elevado ao rango patriarcal, co título de «patriarca de Moscova e de toda Rusia».
Primeiros anos
Naceu nunha familia de vellos crentes, da que saíran varios xerarcas da Igrexa ortodoxa do vello rito rusa. En 1977 graduouse pola Escola Técnica Ferroviaria de Volgogrado, e entre 1977 e 1979 fixo o servizo militar. Traballou durante varios meses, e posteriormente entrou no seminario teolóxico de Moscova, graduándose en 1983. Continuou os seus estudos na Academia Teolóxica de Moscova, da que se graduou en 1986 cun traballo dedicado ao metropolita de Moscova Cibrán.
En 1990 foi nomeado reitor da Escola Telóxica Vello-Ortodoxa de Novozybkov. O 15 de abril de 1992 foi nomeado abade do mosteiro da Santa Trindade de Kamenka. O 21 de setembro do mesmo ano foi elevado o rango de arquimandrita.
Episcopado
O 8 de febreiro de 1996 foi consagrado bispo titular de Briansk-Zlynkovskii polo arcebispo de Novozybkov Aristarkh Kalinin e polo bispo de Homieĺ Varnava Edigarev. En xuño do mesmo ano foi nomeado bispo auxiliar de Aristarkh Kalinin e transferido a Moscova, onde se converteu no xestor da eparquía.
Primado
Logo do pasamento de Aristarkh, o 7 de maio de 2000 foi elixido o seu sucesor, e entronizado o 9 de maio. En agosto do mesmo ano, tomou a decisión de trasladar a catedral dende Novozybkov a Moscova. En 2002 foi elevado ao rango patriarcal, co título de patriarca de Moscova e de toda Rusia.
A Xunqueira, Vilanova de Arousa, Vilanova de Arousa
A Xunqueira é un lugar da parroquia de Vilanova de Arousa no concello pontevedrés de Vilanova de Arousa, na comarca do Salnés, segundo consta no Nomenclátor de Galicia. Non obstante, o IGE non rexistra habitantes neste lugar no censo de 2016, polo que non se poden achegar datos da súa poboación.
Slater Martin
Universidade
Xogou durante catro tempadas cos Longhorns da Universidade de Texas. Comezou en 1943, pero tivo que servir ao seu país na segunda guerra mundial na Armada dos Estados Unidos, regresando en 1947. Na súa tempada sénior tivo unha media de 16 puntos por partido, sendo elixido All-American. No total da súa carreira tivo unha media de 12,7 puntos por partido. En 1947 levou o seu equipo á Final Four da NCAA, onde caeron en semifinais.
Profesional
Non entrou en ningún draft, pero incorporouse á disciplina de Minneapolis Lakers na tempada 1949-50, onde destacou pola súa velocidade e pola súa habilidade defensiva. Foi considerado a mellor base da época, e o primeiro en correr o contraataque. Xogou durante sete tempadas e media nos Lakers, compartindo equipo con xente como George Mikan, Jim Pollard ou Vern Mikkelsen, cos que gañou catro títulos da NBA.
Mediada a tempada 1956-57 foi traspasado a St. Louis Hawks a cambio de Walt Dukes, un xogador de 2,13 metros de altura, mais que con todo achegou moi pouco ao xogo dos Lakers. En St. Louis acabou a súa carreira profesional, xogando durante tres anos e medio e gañando o seu quinto anel de campión en 1958, colaborando con 12,0 puntos e 3,8 rebotes por partido. Retirouse en 1960, cunha media de nas súas 11 tempads 9,9 puntos, 4,2 asistencias e 3,4 rebotes por encontro nas súas once tempadas.
Adestrador
Durante 8 partidos foi xogador-adestrador dos St. Louis Hawks na tempada 195657. Dez anos máis tarde exerceu como adestrador do equipo da ABA Houston Mavericks durante tempada e media, clasificando ao equipo para os play-offs no seu primeiro ano, onde perderon 3-0 en primeira rolda.
La dama y la muerte
La dama y la muerte é unha curtametraxe española dirixida por Javier Recio Gracia que foi estreada no 2009.
Sinopse
La dama y la muerte narra con humor o desexado camiño dunha anciá cara a morte, xa que agarda atoparse co seu marido falecido tempo atrás.
Pimienta y Mostaza
Pimienta y Mostaza foi un periódico publicado en Redondela en 1920.
Historia e características
Apareceu o 7 de novembro de 1920. O seu director foi Fernando González Gómez. Continuou a partir do 3 de abril de 1921 co nome de Ecos del Distrito.
Guéghal
Os guéghal son unha das razas do popular xogo de rol As Crónicas de Gáidil. É unha das razas máis utilizadas e é parecida aos seres humanos. Os guégal son unha representación dos celtas que vivían en Galicia en torno á Idade de Bronce. Viven en castros celtas fortificados. Os castros máis grandes que son representación das cidades galegas: Lug, representación de Lugo; Urentes, representación de Ourense; Breogantia, representación de A Coruña; Atlantia, representación de Vigo; Libredón, representación de Santiago de Compostela; Artabria, representación de Ferrol e Ponte Cilenia, representación de Pontevedra.
Hyphochytridiomycetes
Hyphochytriomycota, ou os hifoquitridios, é un pequeno grupo de eucariotas uniflaxelados mariños do grupo de heterocontos. Viven dun xeito similar aos fungos e producen zoosporas mais, pola contra, teñen paredes celulares nalgunhas fases do ciclo de vida e por ela absorben nutrientes. Son acuáticos e osmotróficos, que se nutren como simbiotrofos de algas ou fungos, ou como saprófitos de insectos e detritos de plantas.
Este grupo componse de 24 especies en 6 xéneros. Estiveron clasificando como fungos e protistas ata recentes clasificacións.
Características
Na súa fase vexetativa semellan hifas, como as dos fungos. Porén, esas hifas que forman non teñen óculos. As hifas son de talos rizoidais, que ou só teñen un talo ou van bifurcando de dous en dous. O seu sistema rizoidal, coa forma de hifas, é o que lle dá nome ao grupo (co prefixo "hypho-").
As hifas producen células reprodutivas móbiles, zoosporas. Estas teñen un flaxelo que vai cara a súa parte anterior e que ten unha pelame flaxelar, ou mastigonemas. Ese flaxelo das zoosporas, que lle dá mobilidade natatoria, caracteriza ao grupo.
Na parede celular teñen quitina e celulosa.
Clasificación
No pasado as clases Hyphochytridiomycetes, Oomycetes e Chytridiomycetes, ao seren entendidos como fungos con flaxelos, esporas e gametos, tivéronse agrupado dentro de Mastigomycotina. Porén, agora ese taxon está obsoleto. Chytridiomycetes seguense a considerar como verdadeiros fungos, mais os outros dous subgrupos clasifícanse no reino de Protista ou no grupo de Stramenopiles.
Hyphochytriomycetes son pseudofungos que está próximos a Oomycetes. Unha clasificación deste grupo é:
Falun Gong
miniatura|Logo de Falun Gong.
Falun Gong, en chinés 法輪功 ("Práctica da Roda da Lei"), é un grupo relixioso que se basea nun sistema que consiste en cinco exercicios de meditación, destinado ó cultivo da mente e do corpo. Foi introducido por Li Hongzhi en 1992.
Dende o 20 de xullo de 1999, o Goberno da China prohibiu Falun Gong. A versión oficial é que o fixo porque mantiña actividades ilegais; segundo o propio grupo, o Goberno da China temía que a popularidade de Falun Gong puxese en perigo a estabilidade do réxime comunista no país. Occidente considera esta prohibición contraria ós Dereitos Humanos.
O número de membros de Falun Gong antes da súa ilegalización oscilaba entre os 70 millóns (segundo o New York Times o 27 de abril de 1999) e os 100 millóns estimados polo Goberno chinés.
Orixe
O 13 de maio de 1992, en Changchun, China, Li Hongzhi establecía a práctica dun sistema de cultivación do corpo e da mente mediante cinco exercicios de meditación. Durante tres anos, adicouse a ensinar estes exercicios; dende entón, este sistema esténdese grazas ó labor dos practicantes, moitos dos cales se dedican a ensinarllo a máis xente. A súa popularidade creceu moi rapidamente na China, e axiña se estendeu a outros países.
Crenzas e ensinanzas
miniatura|esquerda|250px|Exercicios de Falun Gong en Toronto. Falun Gong baséase na "Lei de Buda" que, segundo as súas ensinanzas (recollidas en dous libros escritos por Li Hongzhi: Falung Gong e Zhuan Falun), se pode resumir en tres palabras: sinceridade, bondade (ou compaixón) e tolerancia.
Os cinco exercicios básicos
Son:
A prohibición de Falun Gong
Cando, en xullo de 1999, o Goberno chinés prohibiu Falun Gong, aínda se recordaba como, o 25 de abril dese mesmo ano, unhas 10.000 persoas da organización fixeron unha protesta fronte á sede central do Partido Comunista da China. Sospéitase que quizais isto tivo relevancia na decisión e que o Goberno temía que o grupo se fixese demasiado poderoso.
A prohibición tivo numerosas repercusións internacionais, non só polo feito de non permitir ós cidadáns exercer a súa liberdade de pertencer a un grupo relixioso, senón porque moitos dos seguidores de Falun Gong foron sometidos a tortura, colleita de órganos e pena de morte.
A controversia de Falun Gong, xunto coa referente á independencia do Tíbet e de Taiwán, é un dos asuntos máis espiñentos dentro da política chinesa.
Arxila expandida
miniatura|300px|Bólas de arxila expandida.
A arxila expandida, tamén coñecida polos nomes de arlita ou ripiolita, é un árido cerámico de gran lixeireza, que se emprega na construción como recheo funcionando como illante térmico. Pola súa constitución oca tamén illa acusticamente.
Ademais tamén ten o seu uso na enxeñaría para drenaxes, de filtro na depuración de augas, como tamén na xadinería.
Fabricación
Baixo a acción de temperaturas elevadas, certas arxilas posúen a propiedade de incharse mentres desprenden gases e se amolecen, ao mesmo tempo que forman unha capa exterior por vitrificación da superficie.
A arxila homoxeneizada pulverízase até converterse en po impalpable. Logo ponse nun prato granular con adición de auga e, por efecto de forza centrífuga, granúlase a arxila en forma de pequenas bólas. Cócese en fornos rotatorios a temperaturas de 1200 °C, onde a arxila sofre expansión e comezo de vitrificación.
Despois do arrefriado, obtense un produto lixeiro, duro, de textura celular moi pronunciada, de cor parda a arroibada e interiormente negra, onde se aprecian os alvéolos.
Composición
A súa granulometría pode variar desde os 10-16mm, até diámetros inferiores aos 5mm. En xeral, canto máis grande sexa o tamaño do gran (máis expandido), menor será a densidade do material, que oscila entre os 325 kg/m3 e os 750 kg/m3. Esta densidade é até cinco veces inferior que a da arxila común, que é darredor dos 1.500 kg/m3.
Aplicacións
A característica máis notable da arxila é a súa relación entre peso e capacidade resistente. Por esta cualidade, emprégase fundamentalmente como material de recheo de baixo peso en situacións nas que se precisa unha certa resistencia mecánica. O uso máis típico deste material consiste en crear pendentes para conducir a agua en cubertas planas. O método de aplicación máis usado é mesturar a arxila con aproximadamente un 15-20% de cemento. Co mesmo propósito emprégase como recheo en forxados e soleiras. E tamén unha solución habitual en obras de enxeñaría civil como recheo en escavacións.
Debido á súa porosidade, estes formigóns deben recubrirse con formigón convencional ou mediante outras técnicas para evitar a oxidación das armaduras interiores.
Algúns prefabricados tamén incorporan arxila expandida, como é o caso das bovedillas alixeiradas, para o forxado, ou bloques para cerramento, como tamén pantallas acústicas ou losetas.
Torso de Belvedere
miniatura|O torso de Belvedere
O torso de Belvedere é un anaco da estatua dun espido masculino asinado polo escultor ateniense Apolonio de Atenas. A estatua foi descuberta no Campo de' Fiori (campo das flores) durante o papado de Xulio II (1503-1513). Críase que se trataba dun orixinal do século I a.C., mais na actualidade estímase que se trata dunha copia dunha estatua máis antiga, probablemente datada no século II A.C. A estatua representaría a esta figura humana sobre un animal, aínda que a quen representa exactamente aínda se discute: é posible que sexa Hércules, Polifemo ou Marsias, entre outros. A retorcida pose do torso e a súa extraordinariamente ben representada musculatura tivo un grande influencia en posteriores artistas (incluídos Miguel Anxo e Rafael Sanzio) do Renacemento, Manierismo e Barroco.
Na actualidade a estatua forma parte da colección do museo Pío-Clementino dos Museos Vaticanos. O nome de "Belvedere" deriva do Cortile do Belvedere patio de Belvedere onde a estatua foi inicialmente exposta. O torso non debe ser confundido co tamén famoso Apolo de Belvedere da mesma colección.
Pablo Benegas
Pablo Benegas Urabayen, nado en Donostia (Guipúscoa) o 21 de xuño de 1976, é un guitarrista e compositor vasco, membro do grupo pop La Oreja de Van Gogh.
Traxectoria
É fillo do político e expresidente do Partido Socialista de Euskadi Txiki Benegas e mais de Maite Urabayen. Os seus tíos tamén están inmersos no mundo da política, pois a súa tía é a política nacionalista e presidenta do partido Izquierda Castellana, Doris Benegas. Doutra banda, seu tío é tamén un político nacionalista Luis Ocampo.
Ademais da súa carreira musical en La Oreja de Van Gogh, gravou unha curtametraxe coa súa actual muller, Eider Ayuso, chamada "La promesa".
En La Oreja de Van Gogh
É o letrista, xunto con Xavi San Martín (teclista), e guitarrista do grupo. Realizou letras en solitario para os temas Pesadilla, La chica del gorro azul e Manhattan, e compuxo outros temas canda outros membros do grupo.
Prysmian
As orixes da empresa están na fundación en 1879 de Pirelli cables e sistemas. En 1902 abriu unha fábrica en Barcelona. En 2011 fusiónase con Draka. En 2017 mercou a marca norteamericana General Cable.
Sancións
En 2017 a Comisión Nacional dos Mercados e a Competencia impuxo 44,7 millóns de euros de sanción a cinco cárteles que se repartían o mercado do sector de cables eléctricos de baixa tensión para a construción de hospitais, uso doméstico, edificación de vivendas, obras de empresas enerxéticas, telefonía, ferroviarias, navais e grandes proxectos internacionais entre os que estaba Prysmian.
Gregorio III Laham
Gregorio III Laham (en غريغوريوس الثالث لحام‎), nado en Daraya (Siria) o 15 de decembro de 1933, foi o Patriarca de Antioquía e todo Oriente, de Alexandría e de Xerusalén da Igrexa Católica Greco-Melquita e bispo da Damasco dende o 29 de novembro de 2000 até a súa renuncia o 6 de maio de 2017.
Traxectoria
Laham naceu en Daraya, preto de Damasco, Siria, o 15 de decembro de 1933. O 15 de febreiro de 1959 foi ordenado sacerdote da Orde Basiliana do Santísimo Salvador.
En 1975 foi nomeado vigairo patriarcal de Xerusalén. O 9 de setembro de 1981 foi nomeado arcebispo titular de Tarso dos greco-melquitas. Recibiu a consagración episcopal o 27 de novembro, de mans do patriarca Máximo V Hakim.
En 1992, coa elevación da sé de Xerusalén, foi nomeado exarca patriarcal da mesma, e cando novamente foi elevada en 1998 converteuse en protosyncellus de Xerusalén.
O 29 de novembro de 2000 foi elixido patriarca de Antioquía e bispo de Damasco. O papa Xoán Paulo II concedeulle o 5 de decembro a comuñón eclesial. Retirouse o 6 de maio de 2017.
Agustín Fernández Gallego
Agustín Fernández Gallego, nado en 1959 en Caracas, é un político galego, que en 2012 chegou á alcaldía de Ourense.
Traxectoria
Profesionalmente é funcionario do corpo de inspectores de Facenda, e preparador de oposicións. Nas eleccións de 2007 foi elixido concelleiro, ao figurar como independente nas listas do PSdeG. A partir dese momento, sendo alcalde Francisco Rodríguez, ocupa a carteira de Economía e Facenda. En 2009 afíliase ao PSdeG, e entra a formar parte da súa executiva, na área de Economía.
Nos comicios locais de 2011 volveu saír elixido. Mantense na carteira de Facenda ata que en outubro do 2012, logo da imputación por prevaricación do alcalde no marco da operación Pokémon, pasou a ocupar o cargo de alcalde grazas aos votos dos socialistas e do BNG.
Hacrobios
miniatura|upright|O [[cocolitóforo Gephyrocapsa oceanica é un membro de Hacrobia.]] Os hacrobios ou Hacrobia é un grupo de organismos que agrupa ás haptófitas e ás criptomónadas (ou criptófitas), que se considera monofilético. Os Hacrobia formaban parte de Chromalveolata. Os Hacrobia non están incluídos no supergrupo SAR. Para denominar ao grupo formado polas haptófitas e as criptomónadas propuxéronse varios nomes, o máis usado é Hacrobia (derivado de "ha-" que se refire ás haptófitas, "-cr-" que se refire ás criptomónadas, e "-bia" que significa vida); outra denominación é CCTH (das iniciais de Cryptophyta, Centrohelida, Telonemia e Haptophyta); e outro é "Eukaryomonadae".
Aínda que o grupo se presentou como monofilético, actualmente (ano 2012), non está claro se o grupo é realmente monofilético ou non, e os resultados dos estudos filoxenéticos "dependen a miúdo da selección dos taxons e do conxunto de datos de xenes" estudados. Dous estudos do ano 2012 deron lugar a resultados opostos.
Compoñentes do grupo
No pasado, as heterocontas, haptófitas, e criptomónadas (ou Cryptophyta) foron nalgunhas clasificacións agrupadas xuntas no grupo das cromistas. Aínda que despois as heterocontas foron separadas, as Cryptophyta e Haptophyta considéranse nalgúns estudos como moi emparentadas (e ás veces faise referencia a elas simplemente como o grupo "Cryptophyta+Haptophyta"). En 2009 unha publicación suxeriu que Telonemia e os centrohélidos poderían formar un clado coas criptófitas e as haptófitas. As picobilifitas poden pertencer a este grupo, pero como son aínda pouco coñecidas non se pode ter a seguridade.
Como dixemos, en 2012 non está claro que Hacrobia sexa realmente un grupo monofilético. Varios estudos recentes tiraron a conclusión que Haptophyta e Cryptophyta non forman un grupo monofilético. Haptophyta é un grupo irmán do supergrupo SAR, e Cryptophyta agrúpase con Archaeplastida (plantas en senso amplo).
María de Xesé
miniatura|Estatuíña de María de Xesé, na [[Igrexa de María de Xesé (Delft)|igrexa do mesmo nome, en Delft]] María de Xesé (en neerlandés: Maria van Jesse) é unha advocación da Virxe María que se venera na cidade surholandesa de Delft, nos Países Baixos, ligada a unha estatuíña aparecida na igrexa Vella desa cidade.
Nome
O nome de María de Xesé fai referencia á ascendencia da Virxe María, que a vincularía xenealoxicamente con Xesé, o pai do rei David. Segundo a profecía, o Mesías viría da Árbore de Xesé, referíndose así a Xesús como descendente da tribo de Xesé. Inicialmente, a adscrición á Árbore de Xesé fáiselle tanto a Xesús como á súa nai.
A veneración de María baixo este nome é moi antiga. A Idade Media, a partir do século XI, supuxo un período de florecemento. O motivo non está ben claro, aínda que poida que teña que ver coas Cruzadas, xa que á medida que se ían achegando ás terras onde Xeucristo vivira, se iría adquirindo unha ligazón máis forte coa súa procedencia terrenal
As orixes
A orixe da devoción pola Virxe María en Delft ten a súa orixe na igrexa Vella (Oude Kerk) da cidade.
Con todo, e probable que xa cara ao ano 1000 existise unha pequena igrexa de madeira feita polos labregos das marismas holandesas, da que non hai constancia arqueolóxica e a documental é moi escasa. Do que si que hai certeza é de que en 1240 Guillerme II de Holanda deu a orde de substituír aquela igrexa por outra de pedra, que axiña tivo un culto mariano florecente e se converteu nun importante centro de peregrinación na rexión.
O milagre
Despois de que, en 1327, a monxa Machteld, da Haia, curase supostamente a súa cegueira milagrosamente ao ver unha estatua da Virxe María que se gardaba na igrexa Vella, orixinouse unha procesión anual que chegou a converter a Delft nun dos primeiros centros de peregrinación mariana dos Países Baixos e que chegopu a ser coñecido en Roma.
Logo da Reforma
Coa Reforma, a procesión anual e o culto a María foron prohibidos a finais do século XVI, e nada máis se soubo da imaxe da virxe que se atopara. Non foi ata comezos do século XX cando se retomou esta tradición. En 1939 decidiuse fabricar unha copia da imaxe medieval de María desaparecida durante a Reforma, consonte a información documental conservada. Na ata entón chamada igrexa de San Xosé edificouse unha nova capela lateral onde se instalou a nova estatuíña, coa que se renovou a súa adoración e se reiniciaron as procersións anuais na súa honra. A posterior fusión daquela igrexa coa de San Hipólito, que foi derrubada, deu lugar á que hoxe se coñece como igrexa de María de Xesé.
Ku Klux Klan
O primeiro Ku Klux Klan foi fundado por uns 60 amigos da cidade de Pulaski, Tennessee, en 1865 despois do final da Guerra Civil americana. O seu obxectivo era impedir a integración social dos negros acabados de liberar, como por exemplo adquirir terras, e outros dereitos concedidos aos demais cidadáns, como votar. O nome, cuxo rexistro máis antigo é de 1867, parece derivar da palabra grega kyklos, que significa 'círculo, anel', e da palabra inglesa clan (clan) escrita con K. Debido aos métodos violentos do KKK, existe tamén a hipótese de que o nome se inspirou no son feito cando se arranxa un rifle para disparar.
En 1872 o grupo foi recoñecido como unha entidade terrorista e foi proscrita nos Estados Unidos.
O segundo grupo que utilizou o mesmo nome fundouse en 1915 (algúns relaciónano co lanzamento do filme O Nacemento dunha Nación, naquel mesmo ano) en Atlanta por William J. Simmons. Este grupo creouse como unha organización fraternal e loitou polo dominio dos brancos protestantes sobre os negros, católicos, xudeus e asiáticos, así como outros inmigrantes. Este grupo ficou famoso polos linchamentos e outras actividades violentas contra os seus "inimigos". Crese que chegou a ter uns 4 millóns de membros na década de 1920, incluíndo moitos políticos. A popularidade do grupo caeu durante a Gran Depresión e durante a segunda guerra mundial.
Decadencia
A perda de respectabilidade do Ku Klux Klan, unida a divisións internas, levou á deshonra do seus adeptos, a pesar de que a organización continuou a realizar expedicións punitivas, desempeñando por exemplo o papel de supervisora dunha asociación de patróns contra os sindicalistas, cuxa cota estaba en alta despois da crise de 1929.
Nos anos 1930, o nazismo exerceu unha certa atracción sobre o Ku Klux Klan. Non pasou diso, porén. A aproximación aos xermanistas foi bruscamente cortada na segunda guerra mundial, despois do ataque xaponés á base americana de Pearl Harbor, cando moitos membros se alistaron no exército para loitar contra o "perigo amarelo". Só faltaba o tiro de misericordia ao imperio invisíbel. En 1944, o servizo de contribucións directas cobrou unha débeda do Klan, pendente desde 1920. Incapaz de honrar o compromiso, a organización morreu por segunda vez.
A pesar de diversas tentativas de resurrección (nun ámbito máis local que nacional), o Ku Klux Klan non obtivo máis o éxito de antes da guerra. As mentalidades evolucionaran. A ameaza de crise estaba a partir de entón descartada, unha vez que o soldado negro mostrara que era capaz de derramar tanto sangue canto o branco. Finalmente, o "traidor" Stetson Kennedy contribuíu para desmitificar a organización, liberando todos os seus segredos no libro Eu fixen parte do Ku Klux Klan. Algúns klanistas aínda insistiron e suscitaron, temporalmente, un novo interese entre algúns WASP (sigla en inglés para protestantes brancos anglosaxóns)que se sentían frustrados ao non conformar xa a maioría da poboación americana.
Nos anos 1950, a promulgación da lei contra a segregación nas escolas públicas espertou novamente algunhas paixóns, e voltáronse a acender cruces. Seguiron batallas, casas dinamitadas e novos crimes (29 mortos de 1956 a 1963, entre eles 11 brancos, durante protestos raciais). Os klanistas tentaron reciclarse no anticomunismo, combatendo os indios ou atenuando o seu anti-catolicismo fanático.
Mais nada produciu grande efecto e o declive do Klan xa comezara desde o fin dos anos 1960, época en que só contaba con algunhas decenas de millares de membros. Despois, podíase tentar distinguir os Imperial Klans of America dos Knights of the Ku Klux Klan, ou aínda dos Knights of the White Camelia, algúns dos varios nomes das tentativas de rexurdimento. Mais os klanistas xa non eran unha organización de masa. A pesar das proclamacións estrondosas e de provocacións episódicas, os "Klans" xa non reunían máis que algúns millares de membros, comparábeis así con outros grupellos neonazis cos cales ás veces mantiñan relacións.
Hoxe o Ku Klux Klan parece contar cunhas 3 mil persoas en todos os antigos estados confederados, aínda que obviamente non todos os simpatizantes estean apuntados na organización.
Mosteiro de Santa María de Palazuelos
O mosteiro de Santa María de Palazuelos ou Nosa Señora de Palazuelos é un mosteiro cisterciense do primeiro terzo do século XIII, declarado Ben de Interese Cultural. Foi construído no val do río Pisuerga, moi preto da súa beira dereita, no que foi a vila de Palazuelos -hoxe despoboada-, entre os termos actuais de Corcos del Valle e Cabezón de Pisuerga (provincia de Valladolid).
A súa fundación debeuse a Afonso Téllez de Meneses, e ten unha dilatada historia que abrangue dende o seu primeiro asentamento ata a Desamortización do século XIX. Como tal construción cisterciense a obra está entre o románico e o gótico. Foi un monumento grandioso -chegando a ser «Cabeza do Císter en Castela»- do que quedan tan só as ruínas consolidadas do edificio da igrexa.
En 1998-1999, tras o último derrubamento de cubertas e un piar da nave sur -que arrastrou consigo a primitiva espadana-, a Xunta de Castela e León fíxose cargo das obras de reparación urxentes dentro do Plan de Emerxencias. Foron unhas obras importantes e de envergadura para evitar o derrube total, das que se fixo cargo a empresa Cabero Edificaciones, especializada en restauracións de monumentos históricos.
No ano 2012 grazas á iniciativa do concello de Cabezón de Pisuerga e á recentemente creada Asociación Amigos de Palazuelos (tamén de Cabezón) co apoio da Deputación de Valladolid, púxose en marcha un plan de desentullo, instalación eléctrica, limpeza, recompilación e numeración dos perpiaños esparexidos polo chan e todo o necesario para poñer o monumento a disposición do visitante e darlle unha vida evitando a súa caída nun novo letargo.
O resto de edificios que compoñían o mosteiro, así como o mobiliario e obras de arte da igrexa, pasaron a ser parte do «Patrimonio desaparecido da provincia de Valladolid».
Contexto histórico
miniatura|Vista da ábsida dende a nave central. A construción do novo mosteiro de Palazuelos adoptou a arquitectura do Císter.
O conxunto arquitectónico do mosteiro de Palazuelos xurdiu cando xa a orde do Císter dos monxes brancos estaba en plena puxanza, substituíndo os monxes negros de Cluny; algúns mosteiros beneditinos pasaron a ser cistercienses. O mosteiro de Palazuelos dende a anterior localización como mosteiro beneditino de San Andrés de Vallbení acatou tamén a reforma do Císter. A construción do novo mosteiro de Palazuelos adoptou a arquitectura do Císter, tan peculiar: un románico que chega á súa fin e recolle elementos novos do gótico, un románico de transición con características propias.
Reinaba Afonso VIII de Castela e as relacións co reino de León non foron moi amigables. Os mosteiros en xeral representaban para os reis unha ocupación do territorio favorable e este de Palazuelos estaba implicado na política fronteiriza de ámbolos dous reinos. Entre os señores relevantes do momento atopábase Afonso Téllez de Meneses, que pertencía a unha familia algúns de cuxos membros foron descendentes do conde Ansúrez, e outro, fundador á súa vez doutros grandes mosteiros cistercienses. Era costume dos reis conceder terras ou mesmo vilas a estes grandes señores en recompensa dalgunha fazaña importante, en especial fazañas de guerra. Foi así como Afonso Téllez de Meneses recibiu do rei Afonso VIII a vila de Palazuelos descrita nos documentos como «villam Palaciolis ad Pisorica ripas» (vila de Palazuelos nas beiras do Pisuerga), que á súa vez entregou ós monxes de Vallbení coa condición de que a comunidade se trasladase a ela e edificase un novo complexo monástico.
Historia e evolución
O mosteiro pasou por diferentes etapas abranguendo un extenso período dende a súa orixe como cenobio beneditino do século XI no «val benigno» ata a súa definitiva estabilidade no lugar de Palazuelos, transformado xa en mosteiro cisterciense.
As orixes do mosteiro atopábanse no primitivo cenobio beneditino coñecido co nome de San Andrés de Valbení, documentado dende 1063. Estaba situado na marxe esquerda do río Pisuerga, no «val benigno» a 3,5 km do municipio de San Martín de Valvení. Non foi vila nin poboado, foi un lugar coñecido precisamente con ese nome, "San Andrés de Valbení" e ó desaparecer anos máis tarde o mosteiro, a súa memoria perdurou como San Andrés ou granxa de San Andrés. No século XXI este mesmo lugar é unha granxa agrícola e no seu terreo aínda pode verse algún vestixio daquel mosteiro.
A primeira documentación data de 1063 pero crese que a súa fundación foi máis antiga aínda que non se pode polo momento precisar a data. Os documentos que dan fe da data de 1063 en adiante refírense a doazóns, case todas procedentes de cabaleiros e nobres e tamén a algunha adquisición por parte dos monxes. Cítase nestes documentos ó abade Bellico ou Bellido (en 1063), ó abade Xoán I (en 1095 e 1100) e ó abade Osmundo (en 1127).
miniatura|left|Mosteiro de Valbuena dende onde se comezou o proceso de reforma cisterciense. O principal responsable dos cambios e melloras do mosteiro durante os primeiros anos foi o rei Afonso VIII -rei entre 1158 e 1214-; en 1165 púxoo en mans do cabaleiro leonés Diego Martínez, como «mosteiro de Sanctus Andreas de Vallvení libre e inmune», para que se restaurase o vello mosteiro. Diego Martínez a súa vez puxo o mosteiro ó coidado da abadía de Valbuena, como filiación, para que iniciase o proceso de reforma cisterciense; en xaneiro de 1166 o rei ratificou este feito. En 1175 terminou o proceso de afiliación e polo tanto, o sometemento ó mosteiro de Valbuena. Ese mesmo ano Afonso VIII declarouno como mosteiro cisterciense independente, ratificando todas ás súas posesións, ás antigas e as que posiblemente engadiría para reforzar os territorios seguindo unha política fronteiriza entre os dous reinos de Castela e León.
A vila de Palazuelos estaba situada na beira dereita do río Pisuerga, moi preto da ponte de Cabezón, é dicir na marxe contraria de San Andrés de Valbení. Está documentada dende 1095 como «villam Palaciolis ad Pisorica ripas». Hoxe é un despoboado no que só existen os restos do mosteiro e a súa igrexa.
miniatura|Lápida que dá fe da consagración do altar maior da igrexa abacial, conservada no muro norte do tramo recto da ábsida. Afonso VIII regalou esta vila en 1213 a Afonso Téllez de Meneses en agradecemento pola axuda prestada na batalla das Navas de Tolosa. Ese mesmo ano e sempre contando coa autorización do rei, Téllez de Meneses entregou ó abade Domingo do mosteiro de San Andrés ás vilas de Palazuelos e Villavelasco. A vila de Palazuelos levaba unha condición: que os monxes de San Andrés debían trasladarse a ela e construír un novo mosteiro. Non se ten certeza documental do ano en que se efectuou o traslado, nin tampouco de cando cambiou a advocación pero se sabe que unha das doazóns reais efectuadas en 1216 se fai aínda ó mosteiro de San Andrés; porén nunha carta dirixida a Honorio III, en 1218, dise «Fratribus mosteiro Palaciolensis». Neses anos xa se estaba construíndo parte do conxunto monástico e en 1226 consagrouse o altar maior. Consérvase a lápida que dá fe do feito:
Unha vez consagrada a cabeceira, as obras continuaron cunha duración aproximada de dez anos. Nesta data da consagración xa se trasladaran a maioría dos monxes dende San Andrés e en 1254, cando era abade Egidio, toda a comunidade estaba xa en Palazuelos, quedando San Andrés unicamente como granxa ou priorado dependente, a cargo dun prior e do seu axudante.
miniatura|Cortes de Valladolid. María de Molina presenta ó seu fillo [[Fernando IV de Castela|Fernando IV.]] O infante Sancho -futuro Sancho IV- convocou no ano 1282 a tódolos mosteiros cistercienses, cluniacenses e premonstratenses dos reinos de Castela e de León na cidade de Valladolid para tratar a grave crise e problemas de sucesión entre Sancho e os infantes da Seda; esta convocatoria tivo como tema principal a petición de apoio á súa causa. Palazuelos foi un dos mosteiros implicados e que con máis firmeza apoiou ó infante. En recompensa, sendo xa rei, concedeulle unha serie de privilexios, algúns por iniciativa da súa propia muller, María de Molina:
Máis tarde, en 1298 e polo mesmo razoamento, a raíña María de Molina -sendo titora de seu fillo Fernando IV- outorgou novos privilexios; cando Fernando IV chegou á maioría de idade confirmou tódolos privilexios anteriores e mandou que os monxes encomendasen as súas oracións de cada ano e dunha maneira especial, ás almas da súa avoa materna, Maior Afonso de Meneses, neta do fundador, e doutros personaxes da súa liñaxe que estaban enterrados alí.
Durante os últimos anos do século XIII e ó longo do XIV comezou a decadencia do edificio. O mosteiro estivo sempre unido ós aconteceres políticos e este foi un período de crises do que non se librou. As loitas nobiliarias e os enfrontamentos durante os reinados de Fernando IV, a minoría de idade de Afonso XI, as intrigas dos infantes Pedro, Xoán e don Xoán Manuel repercutiron na vida cotiá dos monxes. Nese estado de cousas, os concellos de distintas terras reuníronse no mosteiro onde acordaron a titoría do futuro rei Afonso XI. En agosto de 1314 asináronse os acordos outorgando a rexencia a María de Molina, súa avoa.
A relaxación dos costumes con incumprimento da regra monacal foi un fenómeno que se deu en tódalas ordes relixiosas neste período, por iso houbo tantas reformas. A comezos do século XV esta relaxación era xa un feito. Os mosteiros cistercienses entraran nunha decadencia moral e de malas prácticas, o que conduciu á preparación dunha nova reforma que se iniciou no ano 1425 no mosteiro toledano de Monte Sion. É unha época de desconcerto no referente á xestión e dirección dos mosteiros: o papa tomara a decisión de reservarse o dereito de nomear ós abades, converténdose este cargo en algo substancioso con grandes beneficios e nula responsabilidade; son os chamados «abades comendatarios» que non estaban obrigados a vivir no mosteiro, que apenas si se ocupaban del, deixándoo á deriva. O mosteiro de Palazuelos entrou nesta fase con graves conflitos pola destitución de seu abade electo e a imposición por parte de Paulo II doutro abade non desexado.
A estes motivos hai que sumar os disturbios e enfrontamentos políticos e de poder dos nobres contra o rei e, entre eles, as desfavorables condicións climáticas que foron causa das malas colleitas coas conseguintes fames. A mediados do século XV, o mosterio xa tiña transferido case todo o seu conxunto de propiedades; a súa explotación pasou no ano 1444 a mans de Pedro Acuña, Garda Maior do rei Xoán II de Castela e señor da vila de Dueñas (Palencia). Os monxes entregáronlle as vilas de Palazuelos e Villavelasco a cambio de 13.000 marabedís anuais, como xuro perpetuo; baixo o mesmo concepto e pola suma de 15.000 marabedís, o mosteiro entregoulle tamén todas ás doazóns que recibira do rei Afonso VIII en 1175. Os monxes reserváronse para o seu goberno ás 80 obradas inmediatas ó mosteiro que constituían a terra do couto redondo.
Tras unha serie de loitas internas polo nomeamento de abades non pretendidos e tendo en conta a crise descrita, os monxes tomaron a decisión de incorporarse á Congregación de Castela, nos albores do século XVI. En 1551 se elixiu a abadía de Palazuelos como sede dos Xerais da Congregación e dous anos máis tarde decidiuse que os Capítulos Xerais se celebrarían neste mesmo mosteiro. A partir deste momento a razón de ser do mosteiro tomou un rumbo totalmente distinto pois se estableceu alí un Colexio para o estudo da Teoloxía. A documentación desta etapa é rica en descricións sobre gastos de comida, horarios de clase, textos a utilizar, expedientes de disciplina etc. Edificaron algunhas dependencias no seu priorado de Valbení das que se conserva aínda unha casa construída en pedra, cos escudos do mosteiro labrados na fachada e unha inscrición que dá a data de 1696.
miniatura|Esclusa nº 40 da [[Canle de Castela, á chegada a Palazuelos. A empresa das Reais Canles de Castela pediu permiso para hospedar en renda ós seus obreiros nalgunhas dependencias do mosteiro.]] A vida do mosteiro viuse interrompida coa invasión francesa. O cenobio atopábase nun lugar estratéxico, moi preto da ponte de Cabezón, onde tivo lugar a batalla. A ocupación das tropas francesas fíxo estragos tanto no edificio como nas obras de arte. Rematada a contenda o mosteiro recibiu unha serie de subvencións, necesarias para facer obras e reparacións nos edificios que quedaran maltreitos froito do enfrontamento. Pero os anos de supervivencia foron limitados e en 1832, co abade Cándamo, levouse a cabo o último capítulo.
O mosteiro de Palazuelos sufriu tamén ás consecuencias da Desamortización. En novembro de 1833 o Capitán xeneral de Castela a Vella emitiu unha orde na que daba permiso á empresa das Reais Canles de Castela para hospedar en renda ós seus obreiros nalgunhas dependencias do mosteiro.
O 17 de decembro de 1836 publicárase no Boletín Oficial da provincia de Valladolid o inventario dos bens mobles e unha lista cualificada como «Obxectos de ciencias e artes que por Real Orde corresponde dispoñer ós señores xefes políticos». Un ano máis tarde o mesmo boletín informou do establecemento dunha fábrica de fariñas cuxo espazo arrendara por 3.400 reais Benito Losada, coronel retirado, veciño de Valladolid. Por outra parte e ó longo de 1837, ás terras próximas o mosteiro que constituían o «couto redondo» e que nunca tiñan enfaenado nin vendido foron divididas en parcelas e ofrecéronse á venda pública.