cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Poeta de guerra
Rusia
miniatura| Nikolay Gumilyov, [[Anna Akhmatova e o seu fillo Lev Gumilev, en 1913]] Rusia tamén produciu poetas bélicos significativos na Primeira guerra mundial, incluíndo Alexander Blok, Ilya Ehrenburg e Nikolay Semenovich Tikhonov (que publicou o libro Orda (A Horda) en 1922).
A esposa de Gumilyov, a poetisa Anna Akhmatova, comezou a escribir poemas durante a primeira guerra mundial que expresaban o sufrimento colectivo do pobo ruso cando os homes eran chamados e as mulleres das súas vidas despediron deles, e continuaría ese traballo tempo despois.
Australia
esquerda|miniatura| León Gellert ([[1894–1977).]] Leon Gellert, un australiano de orixe húngara, naceu en Walkerville, un suburbio de Adelaida, Australia Meridional. Alistouse poucas semanas despois de empezar a guerra e embarcou para o Cairo o 22 de outubro de 1914. Desembarcou en ANZAC Cove, durante a Campaña de Gallipoli o 25 de abril de 1915, foi ferido e repatriado por non estar en condicións médicas en xuño de 1916.
Durante os períodos de inactividade saciou o seu apetito por escribir poesía. Songs of a Campaign (1917) foi o seu primeiro libro de versos publicado, revisado por The Bulletin. Angus &amp; Robertson pronto publicaron unha nova edición, ilustrada por Norman Lindsay. O seu segundo, The Isle of San (1919), ilustrado tamén por Lindsay, non tivo tan boa acollida.
John O'Donnell naceu en Tuam, condado de Galway, en 1890, e serviu na Forza Imperial Australiana durante a primeira guerra mundial. Chegou a Gallipoli o 25 de abril de 1915 e despois loitou na ofensiva do Somme. En 1918 foi inválido de volta a Australia, tempo durante o cal escribiu os seus últimos poemas.
Canadá
Desde o 1 de xuño de 1915, McCrae recibiu a orde de afastarse da artillería para establecer o hospital xeral canadense número 3 en Dannes-Camiers, preto de Boulogne-sur-Mer, ao norte de Francia, en contra da súa vontade,
O 28 de xaneiro de 1918, McCrae morreu de pneumonía cunha "meninxite por pneumococo extensa" no Hospital Xeral Británico de Wimereux, Francia. Foi enterrado ao día seguinte na sección da Commonwealth War Graves Commission, só un par de quilómetros costa arriba de Boulogne, con honores militares. miniatura| Robert W. Service ([[1874–1958).]] Robert W. Service, un poeta inglés-canadense de Preston, Lancashire, que fora alcumado "o Kipling canadense", vivía en París cando estalou a primeira guerra mundial. Tentou alistarse, pero foi rexeitado por ser maior de 41 anos e "por varices". Service foi correspondente de guerra do Toronto Star, pero "foi arrestado e case executado nun brote de histeria espía en Dunkerque". Despois "traballou como padiola e condutor no Corpo de Ambulancias da Cruz Vermella Americana, até que a súa saúde quebrou". Robert W. Service recibiu tres medallas polo seu servizo de guerra.
Mentres se recuperaba en París, Service escribiu Rhymes of a Red-Cross Man, publicado en Toronto en 1916. O libro estaba dedicado á memoria do "irmán, tenente Albert Service, infantería canadense, morto en acción, Francia, agosto de 1916".
En 1924, Alasdair MacÌosaig de St. Andrew's Channel, Cabo Bretón, Nova Escocia, compuxo en gaélico canadense unha homenaxe aos soldados do corpo canadense dos Nova Scotia Highlanders. O poema eloxiou a valentía dos caídos gaels canadenses, ao tempo que lamentaba a ausencia das súas familias e aldeas, e prometendo, a pesar de que o káiser Guillermo II conseguira eludir o procesamento ao recibir asilo político nos neutrais Países Baixos, que algún día sería xulgado e enforcado. O poema publicouse por primeira vez no xornal The Casket con sede en Antigonish en febreiro de 1924.
Inglaterra
Thomas Hardy (1840–1928) escribiu unha serie de poemas bélicos significativos que se relacionan coas guerras napoleónicas, as guerras dos bóers e a primeira guerra mundial, incluíndo "Drummer Hodge" ou "In Time of 'The Breaking of Nations'. A súa obra tivo unha fonda influencia noutros poetas de guerra como Rupert Brooke e Siegfried Sassoon. Hardy nestes poemas adoita utilizar o punto de vista dos soldados comúns e a súa fala coloquial. Un tema dos Wessex Poems (1898) é a longa sombra que as guerras napoleónicas proxectaron no século XIX, como se ve, por exemplo, en "The Sergeant's Song" e "Leipzig".
Ao comezo da guerra como moitos outros escritores, Ruydyard Kipling escribiu panfletos e poemas que apoiaban con entusiasmo os obxectivos da guerra británica de restaurar Bélxica, ocupada por Alemaña, xunto con declaracións máis xeneralizadas de que Gran Bretaña defendía "a causa do ben". esquerda|miniatura| Wilfred Owen. Por primeira vez, un número substancial de poetas británicos importantes foron soldados, escribindo sobre as súas experiencias de guerra. Varios deles morreron no campo de batalla, os máis famosos Edward Thomas, Isaac Rosenberg, Wilfred Owen e Charles Sorley. Outros, incluídos Robert Graves, Ivor Gurney e Siegfried Sassoon, sobreviviron pero quedaron marcados polas súas experiencias, e isto quedou reflectido na súa poesía. Robert H. Ross describe aos "poetas de guerra" británicos como poetas xeorxianos. Moitos poemas de guerra británicos foron publicados nos xornais e despois recollidos en antoloxías. Varias delas foron publicadas durante a guerra e foron moi populares, aínda que o ton da poesía cambiou a medida que avanzaba a guerra. Unha das antoloxías bélicas, The Muse in Arms, publicouse en 1917, e varias foron publicadas nos anos posteriores á guerra.
A epopea de David Jones sobre a primeira guerra mundial In Parenthesis publicouse por primeira vez en Inglaterra en 1937 e está baseado na propia experiencia de Jones como soldado de infantería. Narra as experiencias do soldado inglés John Ball nun rexemento mixto inglés-galés, comezando coa súa saída de Inglaterra e rematando sete meses despois co asalto a Mametz Wood no Somme. A obra emprega unha mestura de verso lírico e prosa, é moi alusiva e os tons van desde o formal até o argot coloquial e militar de Cockney. O poema gañou o premio Hawthornden e a admiración de escritores como WB Yeats e TS Eliot.
En novembro de 1985, no Poet's Corner inaugurouse un memorial de lousa que conmemoraba a 16 poetas da Gran Guerra: Richard Aldington, Laurence Binyon, Edmund Blunden, Rupert Brooke, Wilfrid Gibson, Robert Graves, Julian Grenfell, Ivor Gurney, David Nichols Jones, Robert Nichols Jones, Wilfred Owen, Herbert Read, Isaac Rosenberg, Siegfried Sassoon, Charles Sorley e Edward Thomas.
Irlanda
esquerda|miniatura| Gran Cruz sobre a Pedra do Recordo, con coroas de conmemoración, Irish National War Memorial Gardens, [[Dublín.]] O feito de que 49.400 soldados irlandeses no exército británico desen a súa vida loitando na Gran Guerra segue sendo controvertido en Irlanda. Isto débese a que o Alzamento de Pascua de 1916 tivo lugar durante a guerra e a guerra de independencia irlandesa comezou só uns meses despois do Armisticio do 11 de novembro. Por este motivo, o republicanismo irlandés considerou tradicionalmente os irlandeses que serven no exército británico como traidores. Esta visión fíxose aínda máis frecuente despois de 1949, cando Irlanda votou para se converter nunha República e abandonar a Commonwealth. Por esta razón, os poetas bélicos de Irlanda non foron ben vistos durante moito tempo. miniatura| Thomas M. Kettle Memorial, [[St. Stephen's Green, Dublín, Irlanda]] Un deles foi Tom Kettle, antigo membro dos paramilitares Óglaigh na hÉireann e deputado do Partido Parlamentario Irlandés. A pesar da súa indignación pola violación de Bélxica, Kettle foi moi crítico coa guerra ao principio. Comparando a clase dos terratenentes anglo-irlandeses cos aristocráticos grandes propietarios dominantes de xeito similar no Reino de Prusia, Kettle escribiu: "Inglaterra vai loitar pola liberdade en Europa e polo Junkerdom en Irlanda".
Máis tarde, cando serviu como tenente cos Royal Dublin Fusiliers na fronte occidental, Kettle soubo do levantamento de Pascua de 1916. Despois de coñecer tamén as execucións de Roger Casement e de dezaseis dos outros líderes do levantamento, incluídos cada un dos asinantes da Proclamación da República de Irlanda, Kettle escribiu: "Estes homes pasarán á historia como heroes e mártires e eu pasarei, se caio, como un maldito oficial británico".
Poucos meses despois, en setembro de 1916, o tenente Kettle recibiu un disparo no peito durante a batalla de Ginchy, na que a 16ª División (irlandesa) capturou e mantivo con éxito a vila francesa do mesmo nome, que o Exército Imperial Alemán viña utilizando como posto de observación de artillería durante a ofensiva do Somme. Nunca se atopou o corpo de Kettle.
O poema máis coñecido de Kettle é un soneto, To My Daughter Betty, the Gift of God (Á miña filla Betty, regalo de Deus) escrito e enviado por correo á súa familia poucos días antes de ser morto en combate.
esquerda|miniatura|Francis Ledwidge en uniforme Cando Francis Ledwidge, membro dos voluntarios irlandeses en Slane, no condado de Meath, soubo do estalido da guerra, decidiu non alistarse no exército británico. En resposta, os Voluntarios Nacionais unionistas someteron a Ledwidge a un xuízo espectáculo, durante o cal o acusaron de covardía e de ser pro-alemán. Pouco despois, Ledwidge alistouse nos Royal Inniskilling Fusiliers. A pesar das súas crenzas xemelgas no socialismo e no republicanismo irlandés, Ledwidge escribiu máis tarde: "Entrei no exército británico porque a cousa estaba entre Irlanda e un inimigo común á nosa civilización e non quería que dixese que nos defendeu mentres non facíamos nada na casa senón aprobar resolucións".
Ledwidge publicou tres volumes de poesía entre 1916 e 1918, mentres servía no Landing at Suvla Bay, na fronte macedonia e na fronte occidental
Do mesmo xeito que Kettle, Ledwidge tamén quedou profundamente emocionado polas execucións que seguiron ao levantamento de Pascua de 1916 e eloxiou aos 17 líderes republicanos executados nos seus poemas O'Connell Street, Lament for Thomas MacDonagh, Lament for the Poets of 1916 e no poema de Aisling Os Reis Mortos.
Durante unha gran tormenta de choiva na madrugada do 31 de xullo de 1917, o batallón de Ledwidge estaba colocando táboas de madeira de faia no chan pantanoso preto da aldea de Boezinge, Bélxica, en preparación para unha inminente ofensiva aliada que se coñecería como a Batalla de Passchendaele. miniatura|Memorial a Francis Ledwidge no lugar onde morreu Pouco despois de que os Fusileiros, que estaban empados ata a pel, puidesen facer unha pequena pausa e recibirté quente, un proxectí de artillería de longo alcance alemán aterrou xunto a Ledwidge, quen morreu ao instante.
Foi enterrado en Carrefour-de-Rose, e máis tarde volveu ser enterrado no cemiterio militar de Artillery Wood, preto de Boezinge, Bélxica. Un monumento a el, rematado pola bandeira irlandesa, está agora no lugar da súa morte. Unha taboíña de pedra en honra a Francis Ledwidge tamén se atopa no Parque da Paz da Illa de Irlanda, preto de Messines, Bélxica.
O primeiro poema de guerra de William Butler Yeats foi escrito o 6 de febreiro de 1915, en resposta a unha solicitude de Henry James dun poema político sobre a primeira guerra mundial. Yeats cambiou o título do poema de "To a friend who has asked me to sign his manifesto to the neutral nations" (A un amigo que me pediu que asinase o seu manifesto para as nacións neutrais) a "A Reason for Keeping Silent" (Unha razón para seguir en silencio) antes de envialo por carta a James o 20 de agosto de 1915. Cando foi posteriormente reimpreso, o título cambiouse a On being asked for a War Poem. miniatura|Sopwith Camel no Royal Air Force Museum O poema de guerra máis famoso de Yeats é An Irish Airman Foresees His Death, un soliloquio do maior Robert Gregory, un as de voo nacionalista irlandés amigo seu, e fillo do anglo-irlandés Sir William Henry Gregory e a patroa de Yeats, Lady Gregory.
O maior Gregory, que se alistara nos Connaught Rangers a pesar da avanzada idade e ter tres fillos, trasladouse ao Royal Flying Corps en 1916, onde se lle atribuíu oito vitorias. Os seus compañeiros irlandeses Mick Mannock e George McElroy foron moito máis coñecidos, pero Gregory foi o primeiro piloto irlandés en acadar o status de as de voo no RFC. A Terceira República Francesa fíxoo cabaleiro da Legion d'Honneur en 1917, e foi condecorado cunha Cruz Militar por "conspicua galantería e devoción ao deber".
Robert Gregory morreu en combate o 23 de xaneiro de 1918, cando o seu Sopwith Camel se estrelou preto de Padua, Italia. En 2017, Geoffrey O'Byrne White, director da Irish Aviation Authority e parente do maior Gregory e antigo piloto do Irish Air Corps, dixo que cría que o seu parente quedara incapacitado a grande altitude pola gripe. esquerda|miniatura| [[William Butler Yeats fotografado en 1923]]Ao comezo do poema de Yeats, o maj. Gregory predí a súa morte inminente nunha loita aérea. Declara que non odia aos alemáns contra os que loita nin ama aos británicos polos que loita. Comenta que os seus compatriotas son os pobres inquilinos católicos irlandeses da propiedade da súa nai en Kiltartan, no condado de Galway, que non lamentarán a súa morte e que o seu pasamento non axudará a mellorar as súas vidas. Comenta que se inscribiu para loitar non pola lei, o deber, os discursos dos políticos ou as multitudes animadoras, senón por "un impulso solitario de deleite". Querendo mostrar moderación ao publicar un poema político durante o apoxeo da Gran Guerra, Yeats rexeitou a publicación de An Irish Airman Foresees His Death até despois do armisticio de 1918. miniatura|Torre redonda irlandesa simbólica no Parque da Paz da Illa de Irlanda, preto do campo de batalla da primeira guerra mundial en Messines Ridge, Bélxica. The Second Coming é un poema escrito por Yeats en 1919, ao comezo da guerra de independencia de Irlanda, que seguiu ao Levantamento de Pascua de 1916, pero antes de que David Lloyd George e Winston Churchill enviasen os Black and Tans a Irlanda. O poema utiliza imaxes cristiás sobre o Apocalipse, o Anticristo e a Segunda Vinda para alegorizar o estado de Europa durante o período de entreguerras.
Escocia
miniatura|Scottish National War Memorial, Edimburgo. Ao comezar a guerra unha multitude de mozos foi alistarse nas forzas armadas. Os soldados alemáns bautizaron aos rexementos escoceses con saias "Die Damen aus der Hölle" ("As damas do inferno"). Nas súas memorias de 1996, o explorador Clive Cussler revelou que seu pai serviu no exército alemán e adoitaba dicirlle "cando escoitamos a gaita das damas do inferno rezumamos suor fría e sabíamos que moitos de nós non iríamos a casa en Nadal." A pesar da súa eficacia, os escoceses sufriron terribles perdas nas batallas, incluíndo moitos escritores en inglés, scots e gaélico.
O tenente John Munro, poeta en gaélico natural da illa de Lewis, servía cos Seaforth Highlanders e morreu en combate na ofensiva de primavera de 1918. Munro, baixo o pseudónimo Iain Rothach, foi considerado pola crítica un dos principais poetas de guerra. Por desgraza, só tres dos seus poemas sobreviviron: Ar Tir ("A Nosa Terra"), Ar Gaisgich a Thuit sna Blàir ("Os nosos heroes caídos na batalla") e Air sgàth nan sonn ("Polo ben dos guerreiros"). Derick Thomson, profesor de Estudos Celtas en Glasgow, chamoulle "a primeira voz forte do novo verso gaélico". Ronald Black escribiu que os tres poemas de Munro deixan "os seus pensamentos sobre os caídos en versos libres torturados e cheos de alternancia nas rimas; faltaban corenta anos para que o verso libre se estendese en gaélico".
O cabo Pàdraig Moireasdan, un bardo e seanchaidh gaélico escocés de North Uist, serviu na campaña de Gallipoli, na fronte macedonia e na occidental. Nos anos posteriores adoraba contar como alimentou a innumerables soldados aliados famentos en Tesalónica facendo un quern (un muíño de man). O cabo Moireasdan compuxo moitos poemas e cancións durante a guerra, como Òran don Chogadh ("Canción para a guerra"), que escribiu mentres servía en Gallipoli. dereita|miniatura| Memorial Thiepval, Francia
En 1969, a editorial Gairm de Glasgow publicou a poesía de Dòmhnall Ruadh Chorùna, finado dous anos antes en North Uist. Segundo Black, é o máis destacado poeta gaélico das trincheiras. A diferenza de Wilfred Owen ou Siegfried Sassoon, Ruadh cría que loitaba nunha guerra xusta contra un inimigo terríbel. Segundo J. Macpherson, "Despois da guerra, volveu á súa casa en Chorùna (aldea de North Uist chamada así polas historias da batalla de Elviña na Coruña galega ), pero aínda que agradecido de estar vivo (...) estaba desilusionado. A terra que lles prometeran estaba tan en poder dos terratenentes como nunca".
En Caochladh Suigheachadh na Duthcha ("Días cambiados"), lembrou a pobreza da súa mocidade e como os compañeiros gaels frustraron os obxectivos do Kaiser cun inmenso custo de vidas. Os potentados anglo-escoceses das Highlands e as Illas quedaron na casa enriquecéndonse, despois da guerra non había traballo e os gaels foron á diáspora.
Gales
Ao comezar a guerra, a gran maioría dos galeses estaba en contra de involucrarse. O alistamento voluntario mantívose baixo até que o recrutamento foi promulgado para garantir unha subministración constante á fronte. Nas capelas inconformistas houbo un enfrontamento entre os pacifistas e os que apoiaban o servizo militar. esquerda|miniatura| Estatua de [[Hedd Wyn na súa aldea natal de Trawsfynydd.]] O poeta de guerra en galés máis coñecido é Ellis Humphrey Evans, de nome bárdico Hedd Wyn. Nado na aldea de Trawsfynydd, escribiu escribiu poemas bélicos despois de 1914. Hedd Wyn era un pacifista e negouse a alistarse, sentindo que nunca podería matar a ninguén, pero foi á guerra aos 29 anos para librar ao seu irmán máis novo. Na guerra compuxo algúns dos seus poemas máis destacados, como Plant Trawsfynydd ("Os fillos de Trawsfynydd"), Y Blotyn Du ("O punto negro"), Nid â'n Ango ("Non será esquecido") ou Rhyfel ("Guerra").
En febreiro de 1917, recibiu adestramento en Liverpool e en xuño uniuse aos Royal Welch Fusiliers en Francia. A súa chegada deprimiuno, como se reflicte na súa cita: "tempo pesado, alma pesada, corazón pesado. Unha trindade incómoda, non é?" Con todo, alí rematou o seu awdl Yr Arwr ("O heroe"), a súa presentación ao Eisteddfod, e asinouno  'Fleur de Lis'. Na batalla de Passchendaele, o 31 de xullo de 1917, resultou ferido de morte por metralla alemá.
Unhas semanas despois, o seu awdl Yr Arwr ("O heroe"), foi premiado postumamente coa Cátedra no Eisteddfod ante as bágoas do público. miniatura|Cemiterio de Boezinge, [[Bélxica. Despois de presentar unha petición á Comisión Imperial de Sepulturas de Guerra, a súa lápida recibiu as palabras adicionais Y Prifardd Hedd Wyn (O bardo xefe, Hedd Wyn"). ]] esquerda|miniatura| O arquidruida Cynan (centro) no National Eisteddfod de Aberdare, 1956. Albert Evans-Jones, nado en Pwllheli e graduado no University College of North Wales en Bangor, prestou servizo médico militar en Salónica. Escribiu poemas que conmocionaron á poboación galesa coas súas descricións gráficas dos horrores das trincheiras e os seus ataques salvaxes contra o ultranacionalismo de guerra.
Estados Unidos
esquerda|miniatura| Monumento ao Batallón Perdido, Bosque de Argonne, Francia. Os Estados Unidos só entraron na guerra en maio de 1917. Nese momento, a masacre mecanizada en masa no Somme, Verdún e Passchendaele, xa tivera lugar. Cando un gran número de soldados estadounidenses chegou a Francia, enfrontouse a un Exército Imperial moribundo, esgotado e desangrado por tres anos de guerra. O pobo alemán estaba esfameado polo bloqueo aliado, a piques de derrocar a Monarquía e de padecer a pandemia de gripe. Os norteamericanos gañaron a campaña Meuse-Argonne, axudaron a evitar unha paz negociada coas potencias centrais e as súas perdas foron moito menores que as das nacións combatentes que perderon toda unha xeración de mozos. Por isto, a Primeira guerra mundial está case esquecida nos Estados Unidos. Porén, a literatura estadounidense non comeza e remata coa novela bélica de Ernest Hemingway A Farewell to Arms, tamén houbo poetas bélicos estadounidenses.
esquerda|miniatura| Alan Seeger co seu uniforme da Lexión Estranxeira francesa Alan Seeger, tío do músico Pete Seeger, alistouse na Lexión Estranxeira francesa mentres os EEUU aínda eran neutrais e converteuse no primeiro poeta estadounidense da Gran Guerra. Os poemas de Seeger, que instaban apaixonadamente ao pobo americano a unirse á causa aliada, foron moi difundidos.
Seeger morreu en combate o 4 de xullo de 1916, durante o ataque do exército francés durante a batalla do Somme. miniatura| Unha estatua de [[Alan Seeger encabeza o Monumento aos Voluntarios Americanos, Place des États-Unis, París.]]
Segundo Jacqueline Kennedy, o poema de Seeger I Have a Rendezvous with Death, era un dos favoritos do seu marido, o presidente John F. Kennedy, quen a miúdo lle pedía que llo recitase. miniatura| Sgt. Joyce Kilmer, como membro do 69º Rexemento de Infantería de Loita, [[Exército dos Estados Unidos de América|Exército dos Estados Unidos, c. 1918]] Joyce Kilmer alistouse poucos días despois de que os Estados Unidos entrasen en guerra na división Rainbow irlando-estadounidense do "The Fighting 69th". Kilmer rexeitou os ascensos ofrecidos dicindo que preferiría ser un sarxento no 69th que un oficial noutro rexemento.
Antes da súa marcha, Kilmer tiña un contrato para escribir un libro sobre a guerra, que nunca completou, pero fixo varios poemas bélicos como Rouge Bouquet, que conmemora ás vítimas dun bombardeo en marzo de 1918 contra as trincheiras estadounidenses no bosque de Rouge Bouquet, Baccarat. Vinte e un doughboys do Rexemento de Kilmer foron enterrados vivos polo aluvión. O 30 de xullo Joyce Kilmer recibiu un disparo na cabeza dun francotirador alemán. O seu funeral celebrouse na catedral de San Patricio en Nova York. Segundo Dana Gioia, con todo, "Ningún dos versos bélicos de Kilmer se le na actualidade; a súa reputación sobrevive nos poemas escritos antes de que se alistase".
En 1928, o poeta e veterano da guerra John Allan Wyeth publicou This Man's Army: A War in Fifty-Odd Sonnets.esquerda|miniatura|Retrato de John Allan Wyeth
BJ Omanson di: "tiña máis de cincuenta sonetos e, lendo só algúns deles ao chou, indicaba que eran moi hábiles e inusualmente innovadores. O máis emocionante foi que estaban escritos, non nun ton elevado e formal, senón cunha voz fría, concisa e desapaixonada, aderezada con diálogos de soldados argoteiros, patois de aldeáns franceses e cheas de pequenos detalles da vida".
No momento do seu alistamento, Wyeth era políglota e graduárase en Princeton, onde o seu círculo de amigos incluía a Edmund Wilson e F. Scott Fitzgerald.
O comezo da batalla de Amiens, en agosto de 1918, foi descrito polo xeneral E. Ludendorff como "Der Schwarzer Tag des deutschen Heeres" ("O día máis negro do exército alemán"). Un gran número de alemáns, cuxa vontade de seguir a loitar fora esnaquizada, rendíronse voluntariamente e os oficiais foron acusados de tentar prolongar innecesariamente a guerra. Porén, o rápido avance atopou un serio obstáculo: un cumio de 22 m de altura nun meandro do río Somme preto da aldea de Chipilly. Alí os alemáns lanzaron un devastador lume de metralladoras e artillería que atrapou o Australian Corps en Le Hamel. A toma de Chipilly Ridge foi asignada a tres batallóns, incluíndo o de Wyeth.
Durante o asalto, o cabo Jake Allex, un inmigrante serbio de Kosovo, tomou o mando do seu pelotón despois que todos os oficiais caeran mortos. O cabo Allex liderounos nun ataque contra un niño de metralladoras alemás e converteuse no segundo soldado en recibir a Medalla de Honra durante a guerra.
Na súa colección de poesía de 1928, Wyeth describiu todas as fases da misión nos seus seis "sonetos de Chipilly Ridge".
Segundo Bradley J. Omanson, "O tenente Wyeth era un home culto, recentemente licenciado en idiomas e literatura en Princeton, e converteu as súas experiencias daquela noite nun ciclo e moi orixinal de seis sonetos vinculados: parte dun ciclo moito máis longo de máis de cincuenta sonetos que cubriu a totalidade do seu servizo na guerra. Pero é esta secuencia autónoma de seis sonetos en particular - que describe os tropezos dun soldado polo val metafórico da morte - a que afonda de xeito máis memorábel na natureza da guerra".
Na tarde do 14 de setembro de 1918, mentres os homes da 33ª División dos Estados Unidos estaban estacionados en Fromereville preto de Verdún, Wyeth estaba a ducharse cun grupo de Doughboys discutidos cando escoitou o berro: "Air Raid!" Como todos os outros bañistas, Wyeth correu, espido e cuberto de xabón, á praza da aldea. Alí observou como un Fokker D VII, pilotado polo Unteroffizier Hans Heinrich Marwede desde o aeródromo de Jasta 67 en Marville, atacaba e prendía lume a tres globos de observación franceses. O tenente. Wyeth describiu máis tarde a vitoria de Marwede no seu soneto Fromereville: War in Heaven.
Aínda que This Man's Army de John Allan Wyeth foi moi eloxiado polos críticos literarios estadounidenses, o Crash da Bolsa de Valores de 1929 seguiu pronto á súa publicación e, co inicio da Gran Depresión, a poesía de Wyeth foi esquecida. Cando John Allan Wyeth morreu en Skillman, Nova Jersey, o 11 de maio de 1981, o seu obituario non fixo mención ao feito de que fora poeta.
Inspirada no famoso poema do poeta canadense John McCrae In Flanders Fields, a poeta estadounidense Moina Michael decidiu ao remate da guerra en 1918 levar unha papoula vermella durante todo o ano para honrar aos millóns de soldados que morreran na Gran Guerra. Tamén escribiu un poema en resposta chamado We Shall Keep the Faith. Ela distribuíu papoulas de seda aos seus compañeiros e fixo campaña para que a Lexión Americana as adoptase como símbolo oficial de recordo. Na convención de 1920, a Lexión Americana adoptou formalmente a proposta de Michael de adoptar as amapolas Remembrance como símbolo nacional. miniatura| Moina Michael nun selo postal dos Estados Unidos. Michael propuxo por primeira vez usar as papoulas como símbolo de lembranza.
A guerra civil rusa
Durante a guerra civil, o poeta simbolista Vyacheslav Ivanov escribiu a secuencia de sonetos "Poemas para un tempo de problemas".
A poeta Marina Tsvetaeva, cuxo marido Serguéi Efron servía no exército anticomunista, escribiu o ciclo de versos Lebedinyi stan (O campamento dos cisnes), enxalzando os soldados do Movemento Branco. O ciclo de poemas é ao estilo dun diario ou xornal e comeza o día da abdicación do tsar Nicolás II en marzo de 1917 e remata a finais de 1920, cando os brancos foran completamente derrotados. Os 'cisnes' do título refírese ao exército branco. En 1922, Tsvetaeva tamén publicou un longo conto de fadas monárquico en verso, Tsar-devitsa.
Por outra banda, Osip Mandelstam escribiu moitos poemas enxalzando ao Exército Vermello e increpando aos brancos, aos que se referiu nun poema como "As follas murchas de outubro". Ao final, con todo, Mandelstam, que cría profundamente na tradición de que os poetas son a conciencia do pobo ruso, morreu no gulag en 1938, despois de ser detido por compoñer un epigrama que atacaba e burlaba de Stalin.
A guerra civil española
esquerda|miniatura|Ruínas de [[Gernika-Lumo|Gernika, Euskadi, bombardeadas pola Luftwaffe en 1937]] A guerra civil española produciu un importante volume de poesía, maiormente en inglés e castelán. En outras linguas do Estado español a produción non só de poesía senón literaria en xeral foi moito menor, comezando unha persecución cara ao galego, catalán e éuscaro, que recentemente comezaran a recuperar presenza na Administración durante a II República, chegando a ser o catalán cooficial (denegado nun principio ese status para a lingua galega) Houbo poetas de fala inglesa servindo na guerra por ambos os bandos. Entre os que loitaban cos republicanos como voluntarios nas Brigadas Internacionais estaban Clive Branson, John Cornford, Charles Donnelly, Alex McDade e Tom Wintringham.
Entre os poetas en castelán destaca Miguel Hernández. Comunista desde os 26 anos, cando estalou a guerra alistouse no bando republicano. En plena guerra, conseguiu facer unha breve visita a Orihuela para casar. En decembro de 1937 nace o seu primeiro fillo, falecido poucos meses despois e ao que se lle dedica o poema Hijo de la luz y de la sombra e outros recollidos no Cancionero y romancero de ausencias. En xaneiro de 1939 nace o seu segundo fillo, Manuel Miguel, a quen dende o cárcere lle dedicou o poema Nanas de la cebolla e escribe un novo libro: Viento del pueblo. Parte dos seus poemas foron destruídos pola censura franquista, pero conserváronse dous exemplares que permitiron a reedición en 1981. Foi preso en Portugal, e aínda que Pablo Neruda, que fora a España conmovido polo asasinato de Lorca, logrou unha breve liberación, foi de novo preso e condenado a morte. O seu amigo de xuventude Luís A. Hernández, vicario de Orihuela logrou conmutar a pena pola cadea perpetua, pero o poeta finou de tuberculose na enfermería do cárcere. Escribiu:
"Cantando espero a la muerte, que hay ruiseñores que cantan encima de los fusiles y en medio de las batallas."
No bando nacional, o poeta en lingua inglesa máis famoso foi o surafricano Roy Campbell, que vivía en Toledo na data do golpe de Estado. Un momento arrepiante para el foi cando atopou os corpos dos monxes carmelitas de Toledo, dos que se fixera amigo, despois de que as forzas republicanas os someteran a execución sen xuízo. O verdugo dos monxes escribira con sangue: "Así golpea la Cheka". Campbell contouno no poema The Carmelites of Toledo. Segundo o seu biógrafo e as súas fillas, Campbell foi etiquetado incorrectamente como fascista e deixado fóra de antoloxías de poesía e cursos universitarios.
Na literatura afrikáans, o mellor poeta da guerra civil española é o amigo íntimo de Campbell, Uys Krige, nado en Bontebokskloof, preto de Swellendam, na provincia do Cabo, e que fixo campaña nas filas republicanas. Nas memorias de 1952 de Roy Campbell, Light on a Dark Horse, explica as simpatías de Uys Krige por este último, "un calvinista incurable".
En 1937, Krige escribiu o poema en afrikaans, Lied van die fascistiese bomwerpers ("Himno dos bombardeiros fascistas").
Krige lembrou máis tarde: "Só necesitaba unha ou dúas liñas, entón o poema escribiuse por si mesmo. A miña man case non podía seguir o ritmo. Non tiven que corrixir nada... iso poucas veces che pasa." O poema condenaba os bombardeos dos pilotos alemáns pro-nacionalistas da Lexión Cóndor. Inspirado, segundo Jack Cope, pola súa hostilidade contra unha 'Igrexa pre-reforma corrupta', Lied van die fascistiese bomwerpers tamén lanza ataques contra o catolicismo romano. Como ningunha revista afrikáans se atreveu a publicalo, ese poema apareceu no Forum, unha revista literaria de esquerdas publicada en inglés. O poema de Krige provocou condenas vehementes tanto dos nacionalistas afrikaners extremos como da Igrexa católica de Suráfrica, que "protestou con vehemencia" cualificou o poema de Krige de sacrílego. Krige respondeu preguntando se os católicos surafricanos aprobaban o desmantelamento por parte do bando nacional do que consideraba o goberno español legal ou o "terror branco" en curso.
Malia o seu desacordo sobre a guerra en España, Campbell e Krige seguiron sendo amigos íntimos e, en anos posteriores, traballaron xuntos como activistas contra o goberno do Partido Nacional Supremacista Branco e a súa política de apartheid na súa Suráfrica natal.
Outros dos mellores poetas en castelán da guerra civil son Federico García Lorca, asasinado polos fascistas, e Antonio Machado. Este escribiu un poema para honrar ao xeneral comunista galego Enrique Líster, e morreu refuxiado en Francia tras a derrota da República. Mentres, o seu irmán, Manuel Machado, dedicoulle un poema ao sabre de Franco.
O poeta chileno Pablo Neruda politizouse intensamente por primeira vez durante a guerra civil. Como resultado das súas experiencias en España, Neruda converteuse nun fervoroso comunista e mantívose durante o resto da súa vida. A política de esquerda dos seus amigos literarios foi un factor contribuínte, pero o catalizador máis importante foi o secuestro e execución de Lorca por parte dos soldados nacionais. Mediante os seus discursos e escritos, Neruda apoiou a II República Española, publicando en 1938 a colección España en el corazón. Perdeu o seu posto de cónsul chileno debido á súa negativa a permanecer politicamente neutral.
Poesía en galego sobre a Guerra civil española
En galego a maioría de escritores marcharon ao exilio desde onde seguiron a publicar. Por exemplo Florencio Delgado, homenaxeado no Día das Letras Galegas de 2022, publicou O soño do Guieiro e o Cancioneiro da Loita Galega en 1943, xa no seu exilio mexicano a través da revista Saudade como iniciativa do Partido Galeguista, sacando á luz esa antoloxía de poemas coa que querían homenaxear aos compañeiros caídos na guerra civil.
Os membros da Xeración do 36 e a Promoción de enlace foron marcados pola guerra; Aquilino Iglesia Alvariño personifica o paradoxo deses poetas: despois do servizo militar colaborou coa Editorial Nós, foi director de A Nosa Terra e voceiro do Partido Galeguista, mais cando estoupou a guerra, compuxo o poemario de signo fascista en castelán Contra el ángel y la noche. Tras o exilio de Núñez Búa, Alvariño merca o colexio León XIII de Vilagarcía xunto a Xesús Garrido, e ofrece un posto de traballo a varios represaliados, como Francisco Lamas, amigo persoal de Lorca. Fóra das aulas o poeta participa en faladoiros con amigos como Charles Lessner, afillado de Marx, Mariví Villaverde e Ramón de Valenzuela, Manuel Pesqueira e Severino G. Lazán, propietario da pequena libraría Celta onde, aproveitando talvez as vellas máquinas do xornal agrarista que ocupara aquel mesmo local antes da guerra, imprimiuse Cómaros Verdes en 1947, considerado o primeiro poemario galego relevante tras o violento silencio imposto pola guerra. Participou co escrito sobre léxico Da fonte máis fonda, por engargo de Otero Pedrayo, no proxecto editorial impulsado por Castelao, pero os escritores do exilio decidiron non publicalo porque «Desde o seu punto de vista, fáltalle quentura patriótica», e máis que animar aos galegos a traballar polo país, a obra de Alvariño transmitía derrotismo. Colaborou con Celso Emilio, autor de Longa noite de pedra, na colección Benito Soto e hoxe sabemos que foi un dos autores que máis traballou a prol da lingua galega no franquismo. Na segunda metade dos anos 50 comeza a galeguización das Festas Minervais, premiando en 1957 a Silandeira Escuridade de Xosé Luís Franco e Tres cantigas de guerra de Méndez Ferrín.
Polonia
O poeta antinazi Czesław Miłosz escribiu que antes da guerra, a poesía en Polonia non difería moito nos intereses da do resto de Europa''. "Pódese dicir que o acontecido en Polonia foi o encontro dun poeta europeo co inferno do século XX, non o primeiro círculo do inferno, senón moito máis profundo. Esta situación é unha especie de laboratorio: permítenos examinar o que acontece coa poesía moderna en determinadas condicións históricas. Despois de que o xeneral nazi Jürgen Stroop suprimise o levantamento do gueto de Varsovia en 1943, Miłosz escribiu o poema Campo dei Fiore''. Nel, comparou a queima do gueto cos seus 60.000 habitantes á queima de Giordano Bruno pola Inquisición en 1600. Criticou os polacos por seguiren coas súas rutinas mentres ardía o gueto, e rematou instando aos lectores a indignarse e a se uniren á Resistencia.
Tamén en resposta ao levantamento, Hirsh Glick, que estivera no gueto de Vilna, escribiu o poema en yiddish Zog Nit Keynmol, no que instaba aos xudeus a tomar as armas contra a Alemaña nazi, en vez de morrer como seis millóns de cordeiros. A pesar do propio asasinato de Glick polas SS en 1944, Zog Nit Keynmol foi musicado e adoptado como un himno contra o Holocausto, e aínda se canta no Yom HaShoá.
En 1974, Anna Świrszczyńska publicou os poemas Budowałam barykadę ("Construíndo a barricada"), sobre a súa experiencia como combatente e enfermeira durante o levantamento de 1944, no que a Armia Krajowa, baixo ordes do Goberno polaco no exilio en Londres, tentou liberar a capital de Polonia (Operación Tempestade) dos alemáns ocupantes antes de que o Exército Vermello puidese facelo, aínda que os soldados soviéticos esperaron a través do río Vístula. Os combatentes polacos foron masacrados pola Wehrmacht, a Luftwaffe e as Waffen SS e por orde de Hitler toda a cidade de Varsovia foi queimada.
Miłosz escribiu máis tarde sobre Świrszczyńska: "Durante sesenta e tres días foi testemuña e participou na batalla librada por unha cidade dun millón de habitantes contra tanques, avións e artillería pesada. A cidade foi destruída paulatinamente, rúa a rúa, e os que sobreviviron foron deportados. Moitos anos despois, ela tentou reconstruír esa traxedia nos seus poemas: a construción de barricadas, os hospitais dos sotos, as casas bombardeadas (...), a falta de municións, alimentos e vendas e as súas propias aventuras como enfermeira militar. Porén, estes seus intentos eran demasiado prolixos, demasiado patéticos e ela destruíu os seus manuscritos (...) Só trinta anos despois do evento acadou un estilo que a satisfacía. Curiosamente, era o estilo da miniatura que ela descubrira na súa mocidade, pero esta vez non aplicado a cadros. O seu libro Construíndo as barricadas consta de poemas moi breves, sen metro nin rima, cada un un microinforme sobre un único incidente ou situación".
Sobre un poema de Świrszczyńska escribe Miłosz: "Contén toda unha forma de vida, nos sotos da cidade incesantemente bombardeada. Eses sotos estaban conectados por pasadizos a través dos muros formando unha cidade subterránea de catacumbas. Alí os movementos e hábitos aceptados en condicións normais reavaliáronse. O diñeiro significaba menos que a comida (...) É posible que neste poema nos conmova a analoxía coas condicións de paz, pois os homes e as mulleres adoitan estar unidos non polo afecto mutuo senón polo medo á soidade".
Hungría
dereita|miniatura| Miklós Radnóti, c. [[1930.]] O poeta xudeu húngaro converso católico Miklós Radnóti foi unha voz crítica cos gobernos pro-nazis do almirante Miklós Horthy e do Partido da Cruz da Frecha.
Segundo o seu tradutor ao inglés, Frederick Turner, "Un día, un dos amigos de Radnóti viuno nas rúas de Budapest, e o poeta estaba murmurando algo así como: "Du-duh-du-duh-du-duh", e o seu amigo dixo 'Non entendes? ! Hitler está invadindo Polonia!' e supostamente Radnóti respondeu: "Si, pero isto é o único co que teño que loitar". Como a súa poesía deixa claro, Radnóti cría que o fascismo era a destrución da orde. Destruíu e vulgarizou a sociedade civil. "Era coma se quixeses crear un gato ideal e colleses o teu gato, o matases, lle quitases a carne, a puxeses nun molde e a presionases coa forma de gato".
En novembro de 1944, xunto con 21 prisioneiros enfermos e consumidos, Radnóti foi separado da marcha preto da cidade húngara de Győr. Foron levados nun carro por tres suboficiais, primeiro a un hospital da aldea, e despois a unha escola que albergaba refuxiados. Tanto o hospital como a escola, con todo, insistiron en que non tiñan sitio para os xudeus.
Os tres suboficiais levaron os 22 prisioneiros xudeus a un encoro preto de Abda, onde se viron obrigados a cavar a súa propia fosa común. A continuación, cada prisioneiro foi disparado na base do pescozo e enterrado. Despois do final da guerra, a fosa común foi exhumada e os últimos cinco poemas de Radnóti foron atopados no caderno sucio e manchado de sangue do seu peto. Miklós Radnóti foi enterrado de novo no cemiterio de Kerepesi en Budapest. Tras a morte da súa muller, en 2013, foi enterrada xunto a el.
Desde o seu asasinato, Radnóti foi amplamente recoñecido como un dos máis grandes poetas en lingua húngara do século XX.
Italia
O poema Cefalonia de 2005, do poeta italiano Luigi Ballerini, trata da masacre da División Acqui de 1943, na que máis de 5.000 oficiais e soldados do Real Exército Italiano, entre eles o seu pai, foron fusilados sen xuízo na illa de Cefalonia na Grecia ocupada por soldados da Wehrmacht. Despois de coñecer o exitoso golpe de estado do rei Víctor Manuel III contra o ditador Benito Mussolini e o armisticio italiano cos Aliados, a División Acqui optou por loitar contra os seus antigos aliados baixo as ordes do novo Goberno italiano. Na Grecia moderna, as vítimas italianas do masacre, un dos outros innumerables crimes de guerra da Wehrmacht non procesados, denomínanse "Os mártires de Cefalonia".
Unión Soviética
Anna Akhmatova foi testemuña do sitio de Leningrado durante 900 días e leu os seus poemas pola radio para animar aos defensores da cidade. En 1940, comezou o seu Poema sen heroe, rematando un primeiro borrador en Tashkent, pero traballando en "O poema" durante vinte anos e considerándoo como a obra principal da súa vida, dedicándoo á "memoria do seu primeiro público". - os meus amigos e concidadáns que morreron en Leningrado durante o asedio".
No poema de 1974 Noites prusianas, o disidente soviético Alexander Solzhenitsyn, antigo capitán do Exército Vermello e fillo dun ex-terratenente, describe crimes de guerra soviéticos en Prusia Oriental. O narrador, un oficial, aproba o saqueo e as violacións das súas tropas contra civís alemáns como vinganza polos crimes de guerra nazis na Unión Soviética. O poema describe a violación en grupo dunha muller polaca á que os soldados confundiran cunha alemá. Segundo unha crítica para The New York Times, Solzhenitsyn escribiu o poema en tetrámetro trocaico, "en imitación e argumento co poema de guerra ruso máis famoso, Vasili Tyorkin de Aleksandr Tvardovsky".
Serbia
Entre os poetas serbios durante a guerra, o máis destacado é Desanka Maksimović. É coñecida por Krvava bajka ou "Un sanguento conto de fadas". O poema trata dun grupo de escolares na Iugoslavia ocupada que son vítimas do crime de guerra da Wehrmacht de 1941 coñecido como masacre de Kragujevac.
Finlandia
Yrjö Jylhä publicou un poemario en 1951 sobre a Guerra de Inverno, na que Finlandia loitaba contra Stalin e o Exército Vermello. O nome da colección era Kiirastuli ("Purgatorio"). Murai Karim. Aleksandr Artemov
Canadá
dereita|miniatura| Imaxe oficial [[Real Forza Aérea do Canadá|da Royal Canadian Air Force do piloto oficial John Gillespie Magee, Jr.]] Un dos poetas máis famosos da Primeira guerra mundial tanto na poesía canadense como estadounidense é John Gillespie Magee Jr., un piloto de caza estadounidense que se ofreceu para voar para a Real Forza Aérea do Canadá antes de que os Estados Unidos entrase na primeira guerra mundial. Gillespie escribiu o icónico e citado soneto High Flight, uns meses antes da súa morte nunha colisión accidental sobre Ruskington, Lincolnshire, o 11 de decembro de 1941. Publicado orixinalmente no Pittsburgh Post-Gazette, High Flight foi amplamente distribuído despois de que o piloto oficial Magee se convertese nun dos primeiros cidadáns estadounidenses despois de Pearl Harbor en morrer na Segunda guerra mundial. Desde 1941, o soneto do piloto oficial Maher apareceu de forma destacada nos monumentos da aviación de todo o mundo, incluído o do desastre do transbordador espacial Challenger de 1986.
Inglaterra
Na Segunda guerra mundial o papel de "poeta de guerra" estaba tan ben establecido na mente pública, e previuse que o estalido da guerra en 1939 produciría unha resposta literaria igual á da Primeira guerra mundial. The Times Literary Supplement chegou a formular a pregunta en 1940: "Onde están os poetas de guerra?". Alun Lewis e Keith Douglas son as opcións críticas estándar entre os poetas de guerra británicos desta época. En 1942, Henry Reed publicou unha colección de tres poemas sobre o adestramento da infantería británica titulada Lessons of the War ; engadíronse tres máis despois da guerra. Sidney Keyes foi outro poeta importante e prolífico da Segunda guerra mundial.
Irlanda
A pesar de ser un país da Commonwealth, Eamon De Valera, o Taoiseach de Irlanda, e o partido gobernante Fianna Fail optaron pola neutralidade na Segunda guerra mundial. Esa decisión foi chamada a segunda declaración de independencia irlandesa, indignou a Winston Churchill, quen a consideraba inmoral e ilegal. Aínda que De Valera virou discretamente a neutralidade irlandesa en favor dos aliados occidentais, as Administracións británica e estadounidense argallaron múltiples intrigas destinadas a debilitar a popularidade de De Valera e implicar a Irlanda na guerra. A pesar da neutralidade, os acontecementos e atrocidades desa guerra tamén inspiraron a poesía irlandesa:
Na súa colección de poesía de 1964 Lux aeterna, Eoghan Ó Tuairisc, poeta en gaélico de Ballinasloe, Galway, incluíu un longo poema inspirado nos bombardeos de Hiroshima e Nagasaki, titulado Aifeann na marbh ("Misa polos mortos"). O poema é unha imitación da Misa de Réquiem Católica Romana, "coa omisión significativa de 'Credo' e 'Gloria'.
Segundo Louis De Paor, ''"Ao longo do poema, as glorias da civilización irlandesa e europea, da arte, a literatura, a ciencia, o comercio, a filosofía, a lingua e a relixión son interrogadas e consideradas incapaces de proporcionar unha resposta significativa ao aparentemente capacidade humana ilimitada de destrución. No mes de Lúnasa, o Deus celta pagán da luz, no día da festividade cristiá da Transfiguración, Dé Luain (luns) convértese en Lá an Luain (día do Xuízo Final), xa que a luz destrutiva da aniquilación atómica substitúe á luz natural do sol. O poema tamén se basea na primeira literatura irlandesa para articular a idea de Ó Tuairisc de que o poeta ten a responsabilidade de interceder na eterna loita entre o amor e a violencia a través do poder unificador, curativo e da imaxinación creativa. Aínda que todos son culpables da aniquilación de Hiroshima, o poeta, a palabra-sacerdote, ten unha particular carga de responsabilidade."''
Nova Zelandia
Os poetas de guerra de Nova Zelandia inclúen a HW Gretton, cuxo poema Koru and Acanthus é unha obra notable no xénero. O seu diario de guerra, elaborado mentres servía co 2NZEF en Italia, é tamén un importante documento histórico-social.