cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
María Pita
Traxectoria
Rematada a batalla, axudou a recoller os cadáveres e coidou dos feridos. Outras mulleres da Coruña colaboraron na defensa da cidade, como Inés de Ben, ferida na batalla.
Á marxe da súa intervención no cerco, a súa vida estivo chea de vicisitudes, entre as que figuran numerosos preitos. No Arquivo do Reino de Galicia consérvanse até vinte de diferentes contidos: débedas e apropiación de bens, querelas criminais por insultos e agresións e dúas viaxes á Corte de Madrid. Por causa deles foi condenada ao desterro. Fixo a súa primeira viaxe en 1596 para solicitar a recompensa polos seus servizos durante o cerco inglés. A segunda viaxe en 1606 tivo por obxecto confirmar anteriores mercés. Outorgáronselle, por exemplo, unha praza de soldado no presidio coruñés, licenza para exportar mulas a Portugal, a exención da obriga de aloxamento de soldados na súa casa e unha gratificación económica. Nesa segunda viaxe tentou obter novas concesións reais. En 1616 a súa casa viuse afectada por un incendio na Cidade Vella da Coruña. miniatura|Partida de defunción de [[21 de febreiro de 1643, Arquivo Histórico Diocesano. Fondo Parroquial Santiago de Sigrás. Libros Sacramentais nº 1]] Faleceu en Cambre en 1643. Aínda que no seu testamento solicitaba ser enterrada no convento de San Domingos da Coruña, non se conserva ningún documento que o acredite nin se puido identificar a súa tumba.
Vida persoal
En 1581 contraeu matrimonio con Xoán de Rois, carniceiro, quen morreu no ano 1585. Posteriormente casou con Gregorio de Rocamonde, tamén carniceiro, caído en 1589 durante o cerco inglés. O seu terceiro matrimonio tivo lugar en 1590 con Sancho de Arratia, mestre de navío andaluz, quen morreu no ano 1592. O seu último esposo, Gil Bermúdez de Figueroa, escudeiro da Real Audiencia, morreu en 1613. Tivo catro fillos: María Alonso de Rois, Francisca de Arratia (1590), Juán Bermúdez de Figueroa e Francisco Bermúdez de Figueroa (1602).
Recoñecementos
miniatura|Por [[Arturo Fernández Cersa]]
A estatua
Na praza coruñesa de María Pita, fronte o edificio do concello, levantouse un monumento no seu honor. A obra, rematada en bronce, foi concibida por Xosé Castiñeiras. Representa a heroína coa lanza con que matou o alférez inglés mentres suxeita coa outra man o corpo sen vida do seu marido, Gregorio de Racamonde. A altura total da obra é de 9,31 metros, composta por unha plataforma de chanzos de 45 cm, un pedestal de 5,56 m e unha escultura de 3,30 metros. O seu peso é de 30 toneladas.
No pedestal atópase un pebeteiro cunha chama prendida durante todo o día e apagada dende as tres ata as sete da madrugada.
Museo da Electricidade
O Museo da Electricidade da Coruña é un espazo que mostra a historia da electricidade en Galicia, nel expóñense máquinas e obxectos de empresas eléctricas. Tamén se expoñen maquetas de distintas instalacións eléctricas de Galicia. Comparte edificio co Museo de Arte Contemporánea Unión Fenosa.
Prenol
miniatura|dereita|Fórmula esquelética do prenol.
O prenol ou 3-metil-2-buten-1-ol  é un alcohol natural. É un dos terpenos máis simples. Trátase dun aceite claro incoloro que é razoablemente soluble en auga (solubiidade: 17 g/100 mL a 20 °C) e miscible na maioría dos solventes orgánicos. Ten un olor frutal e utilízase ocasionalmente en perfumaría.
O prenol aparece de forma natural en froitos cítricos, arandos vermellos, arandos, grosellas, uvas, framboesas, amoras, tomates, pan branco, aceite de lúpulo, café, maracuxá (Passiflora edulis) e outras plantas. Tamén se manufactura industrialmente por BASF (en Alemaña) e por Kuraray (en Asia) como un intermediato para a fabricación de fármacos e compostos olorosos.
Produción industrial
O prenol prodúcese industrialmente pola reacción do formaldehido co isobuteno, seguida da isomerización do isoprenol resultante (3-metil-3-buten-1-ol) a prenol (3-metil-2-buten-1-ol). esquerda|435px|Reacción do isobuteno co formaldehido para dar isoprenol, que é o primeiro paso para a produción industrial de prenol. esquerda|383px|Isomerización do isoprenol a prenol, que é o segundo paso na fabricación de prenol.
Poliprenois
O prenol é a unidade básica para a formación de alcohois isoprenoides, que teñen a fórmula xeral seguinte:
A unidade que se repite C5H8 entre corchetes denomínase isopreno, e estes compostos chámanse ás veces "isoprenois" (en plural). Non deben confundirse co isoprenol, que é un isómero do prenol cun dobre enlace terminal. O isoprenoide máis simple é o alcohol xeraniol (n = 2); oligómeros maiores son o farnesol (n = 3) e o xeranilxeraniol (n = 4).
Cando a unidade de isopreno unida ao alcohol está saturada, o composto denomínase dolicol. Os dolicois son importantes como transportadores de glicosilos na síntese de certos polisacáridos. Tamén xogan un papel importante na protección das membranas celulares, estabilizando as proteínas celulares e apoiando ao sistema inmunitario.
Ansar
O topónimo galego Ansar pode referirse a:
Prenol
Poliprenois
O prenol polimerízase por reaccións de deshidratación. Cando ten polo menos cinco unidades de isopreno (é dicir, n na fórmula superior é maior de catro), o polímero chámase poliprenol. Os poliprenois poden conter ata 100 unidades de isopreno (n = 100) unidas extremo con extremo mantendo os grupos hidroxilo (OH) no final. Estes alcohois isoprenoides de cadea longa tamén se chaman terpenois.
Os poliprenois tamén desempeñan funcións vitais no metabolismo celular. Os poliprenois inxeridos son metabolizados polo fígado de humanos e animais a dolicois, que despois toman parte no ciclo do dolicol fosfato e son, por tanto, doadamente asimilados polos humanos e animais. A actividade farmacolóxica dos poliprenois baséase no seu efecto substitutivo en caso de déficits de dolicol como os observados en doenzas inflamatorias crónicas, dexenerativas e oncolóxicas.
As follas de coníferas vivas son unha das fontes máis ricas e dispoñibles para a extracción de poliprenois no mundo. A extracción comercial de poliprenois implica un procedemento de extracción suave que permita extraelos sen destruír a súa actividade biolóxica.
-330
Mortes
Historia ano a ano
A Guía, Gomesende
Santa María da Guía é unha parroquia do concello de Gomesende, na comarca da Terra de Celanova, provincia de Ourense. No ano 2007 tiña 90 habitantes (39 homes e 51 mulleres), 2 menos que en 2006.
Paradela, Foxado, Curtis
Paradela é un lugar da parroquia de Foxado no concello coruñés de Curtis, na comarca de Betanzos. Segundo o IGE, en 2011 tiña 57 habitantes (30 homes e 27 mulleres).
Stravaganzza
Stravaganzza é unha formación musical española de metal gótico de orixe madrileña. Xurdiu a mediados do ano 2004 e está liderada polo vocalista e guitarrista Leo Jiménez. O seu estilo de música poderíase clasificar como heavy metal de corte gótico, progresivo, e sinfónico, con influencias de metal extremo dos 90.
Historia
O grupo naceu en 2003 formada por Leo Jiménez, cantante nese momento da banda Saratoga; Dani Pérez, batería tamén de Saratoga; Edu Fernández, baixista en diferentes bandas, unha delas a banda de metal extremo Azabel, coa que tocara anos atrás Leo Jiménez; e Pepe Herrero, guitarrista, pianista e compositor, amigo de toda a vida de Leo Jiménez, co que comezara a cantar na banda de metal Krysalida.
En 2004 a banda estreouse con Primer acto, o seu primeiro disco. Este ofrece cortes como "Dios Oveja negra" que se fixeron fixos nas presentacións en directo do grupo. En 2005 confirmouse como grupo revolución con Sentimientos, un disco temático que vira ao redor das diferentes sensacións que vive o ser humano na súa vida. Estes dous discos foron gravados pola primeira formación: Edu Fernández, Dani Pérez, Leo Jiménez e Pepe Herrero.
En 2005 Dani Pérez iniciou o o seu novo proxecto coa banda Skizoo (á que tamén se uniu un ano despois Edu Fernández) e, co tempo, abandonou Saratoga, a súa outra banda, debido á súa idea de querer dedicarse de pleno a Skizoo e Stravaganzza.
O 11 de marzo de 2006 deuse a coñecer a noticia de que Dani e Edu, por problemas tanto de tempo como discográficos, non poderían compaxinar a súa actividade entre ambas bandas e decidían deixar Stravaganzza. O día 31 de marzo o grupo anunciou a incorporación de dous novos membros: Carlos Expósito, batería recomendado polo desaparecido Big Simon, e Patricio Babasasa nos labores de baixista. Doutra banda, Rodrigo Calderón -violín- e Fernando Martín -teclados-, que acompañaran ao grupo durante as súas presentacións en directo, pasaron a ser membros activos.
A mediados de maio publicaron o seu terceiro traballo de estudo: Hijo del miedo. Trátase dun EP que inclúe temas dos seus dous primeiros discos remesturados, por exemplo "Pasión" (versión orquestral) e "Dios" (regravada pola nova formación), ademais da versión da canción de Mecano "Hijo de la luna". Ademais filmaron un anuncio para a empresa de roupa e calzado New Rock co tema "Soledad".
En novembro de 2006 confirmouse a saída de Leo Jiménez de Saratoga para dedicarse plenamente a Stravaganzza. O 24 de maio de 2007 publicouse o terceiro álbum de estudio da banda titulado Requiem, e co sobrenome de Tercer Acto. Contou coa colaboración de J. Molly, cantante do grupo Hamlet, no tema "Hombre", e cunha versión da canción dos anos 80 "Eloise" que fixera famosa Tino Casal. O disco foi un xiro a sons máis extremos, sen esquecer a contundencia metálica e os seus rexistros máis góticos.
En decembro de 2009 anunciaron na súa web oficial que estaban no estudo gravando un novo álbum, que sería o Cuarto Acto chamado Raíces, publicándose este finalmente o 27 de abril de 2010. A finais de setembro de 2010 anunciaron unha paréntese indefinida debido a problemas técnicos e de infraestrutura, asegurando que tarde ou cedo volverían.
Tras a parada de Stravaganzza, Leo Jiménez enfocouse na súa outra banda, chamada 037 (logo renomeada como Zero3iete tras a súa saída), para posteriormente centrarse na súa carreira en solitario. Contando á batería con Carlos Expósito, e Pepe Herrero proseguiu coa súa carreira de compositor musical e colaborou coa cantante Mónica Naranjo.
A finais de 2016 anunciouse a volta do grupo e o 23 de setembro do 2017 deron o seu primeiro concerto en Madrid. Uns meses despois iniciaron unha xira por España e varios países de Latinoamérica. O 29 de setembro de 2019 gravaron o seu primeiro disco en directo na Sala La Riviera de Madrid, sendo este publicado en outubro de 2020, co título La Noche del Fénix.
Eduardo Rolland
Eduardo Rolland Etchevers, nado en Vigo o 4 de novembro de 1969, é un xornalista e escritor galego.
Traxectoria
Licenciado en Xornalismo na Facultade de Ciencias da Información da Universidade Complutense de Madrid. Traballou como redactor nos xornais Expansión e Faro de Vigo. Actualmente traballa de forma independente, aínda que colabora co diario La Voz de Galicia e codirixe a páxina web de ciencia en galego GCiencia.
Días de cine (programa de televisión)
Días de cine é un programa español de televisión, emitido por La 2 de TVE desde outubro de 1991.
Formato
Trátase dun magacín, con reportaxes e entrevistas, centrado sempre na actualidade cinematográfica, tanto de España como internacional.
Historia
O programa nace da man de César Abeytua baseándose na idea da película de Woody Allen Radio Days. El sería o primeiro director do programa, o subdirector sería Carlos Amman e o realizador Samuel Martín Mateo. Este último fora encargado do departamento de posproducción da mesma TVE. A posprodución foi un elemento moi importante ao nacer o programa coa idea de non ter presentador. Abeytua quería tamén que parecese que nunca tal se fixera polo que sería un trazo de identidade do programa.
Chacolí
miniatura|300px|Acios de uva para a elaboración do chacolí, nun camiño entre Getaria e Zarautz O chacolí (do éuscaro txakolin) é unha bebida alcohólica producida a partir de uvas verdes, o que provoca unha certa acidez. As variedades cultivadas son a Hondarribi zuri e a Hondarribi beltza (esta última moito menos estendida). Lixeiramente carbonatado, cunha gradación alcohólica duns 10'5-12º vol. A maior produción céntrase no País Vasco, especialmente nas adegas das localidades costeiras de Getaria e Zarautz, ambas as pertencentes á Denominación de Orixe Getariako Txakolina.
Días de cine (programa de televisión)
Historia
En 1994, Amman, Martin Mateo e Abeytua saíron do programa. No seu lugar, chegou Antonio Gasset, quen tivera problemas coa directora de Informe semanal e dos SSII RTVE María Antonia Iglesias. Ramón Colón propúxolle o posto como director do programa e a Daniel Monzón como subdirector, quen realizara, xunto a José Luís Guarner, unha sección onde ambos criticaban unha mesma película pero coa intención de comparar os puntos de vista de dous críticos con gran diferenza de idade. Miguel Berbén ocupouse da realización. A partir de entón, asentáronse os trazos de identidade do programa.
Chacolí
Produción
A produción é principalmente de viño branco, aínda que en menor cantidade tamén se producen rosados e tintos. A cor do viño branco é amarelo pálido; en nariz denota intensos aromas a cítricos, herbas e flores; en boca é fresco, lixeiramente acedo e fácil de beber, ten que servirse fresco.
ALBA Berlin
Comezos
Alba Berlin remonta a súa historia ao BG Charlottenburg, un club de baloncesto do oeste de Berlín que foi fundado en 1989. En 1991, o club é patrocinado pola empresa de reciclaxe Alba AG, acordando mudar o seu nome a Alba Berlín. Pouco despois, baixo a dirección do adestrador Faruk Kulenović, o Alba Berlín consegue finalizar en segundo lugar no campionato alemán. En 1993, o serbio Svetislav Pešić asume o cargo de adestrador, levando ao club a cultivar moitos éxitos, cousa que ningún outro equipo de baloncesto alemán lograra anteriormente. De feito, en 1995 gañan a Copa Korać, sendo o primeiro título internacional dun equipo alemán de baloncesto. En 1996, pouco despois de mudarse ao club do Sömmeringhalle ao Max-Schmeling-Ache, finalmente conseguiron a súa primeira liga após vencer ao campión Bayer Leverkusen e gañou. Ademais de gañar a Copa Korać e outros éxitos a nivel europeo, na súa carreira de sete anos como adestrador no club, Pešić gañou catro ligas e unha copa.
Días de cine (programa de televisión)
Historia
Con eles comezou a haber un presentador no programa: Aitana Sánchez-Gijón, quen unicamente permaneceu unha tempada. Entón a Jesús Ortiz, produtor executivo, ocorréuselle colocar ao seu bo amigo Antonio Gasset como presentador do programa.
Chacolí
Produción
Outrora o chacolí era producido en casaríos ou casas de campo de xeito artesanal, antes de consumilo escanciábase como se lle fai á sidra natural actualmente, isto é debido a que antigamente non se filtraba nin clarificaba. Nos últimos anos varias adegas empezaron a estudar e mellorar a súa elaboración para conseguir mellor gusto e aromas, obtendo viños cun sabor moi satisfactorio.
ALBA Berlin
Profesionalización
Baixo a dirección do adestrador Emir Mutapčić o equipo gañou tres campionatos alemáns e dúas Copas de Alemaña, mais a nivel europeo non conseguiron nada. Como reacción á seca de títulos, o equipo era reconstruído cada tempada. En liga, nas temporadas 2004 e 2005 o equipo foi eliminado nas semifinais dos play-offs. A raíz diso, o club creou o cargo de director deportivo, que foi ocupado por Henning Harnisch. Ademais, a sección profesional do club transformouse en GmbH (Gesellschaft mit beschränkter Haftung, do alemán: Sociedade con Responsabilidade Limitada) o 1 de setembro de 2005.
San Cristovo, Merín, Vedra
En San Cristovo sitúase a igrexa parroquial, a casa reitoral, o cemiterio, o local social e un cruceiro. Tamén podemos encontrar unha fonte a carón do lugar onde antes se situaba a antiga igrexa. Esta fonte recibe o nome de "fonte do Santo" e atribúenselle propiedades milagreiras.
ALBA Berlin
Profesionalización
Na tempada 2005−06, con Henrik Rödl como novo adestrador, o Alba Berlin gañou outra Copa de Alemaña. Ademais, o equipo acaba en primeiro posto na liga regular, mais finalmente perden na final das eliminatorias polo título ante o RheinEnergie Köln. Casualmente, o Köln estaba adestrado por Saša Obradović, ex xogador do Alba que axudara a gañar a Copa Korać de 1995. Na temporada seguinte, 2006−07, o club foi unha vez máis o campión da temporada regular, mais no play-offs foi eliminado en cuartos de final polos Artland Dragons. Este feito provocou o despedimento de Rödl e a sinatura dun novo adestrador, Luka Pavićević, seguido doutra importante remodelación do equipo. Despois de problemas de lesións na preparación e no curso da tempada da tempada 2007−08, incluíndo a perda de Goran Jeretin para toda a temporada e de Aleksandar Rašić para os play-offs, en xaneiro de 2008 o equipo aproveitouse da insolvencia dos Köln 99ers e asinou aos seus principais xogadores, Immanuel McElroy e Aleksandar Nađfeji. Liderados polo MVP da liga Julius Jenkins, o equipo foi superior a todos os outros competidores nos play-offs e gañou o campionato de novo despois de cinco anos sen conseguilo.
Novo pavillón
Co traslado ao pavillón O2World con capacidade para 14.500 espectadores, o entón campión rexente Alba Berlín abriu un novo capítulo na súa historia. De feito, foi o primeiro equipo na historia de Alemaña que facía unha media de máis de 7.000 afeccionados por partido. Por tanto, o director da ALBA Marco Baldi e o presidente do Consello de Supervisión, Axel Schweitzer, decidiron dar o seguinte paso cara a unha presenza permanente nas competencións internacionais. O Anschutz Group, propietario do O2World, e o club acordaron un contrato de quince anos, até 2023, con opción para outros 10 anos.
Chacolí
Produción
A súa produción non é moi ampla e é consumido principalmente no País Vasco, A Rioxa, Navarra e Miranda de Ebro estendéndose aos poucos a outras zonas grazas á restauración, aínda que antigamente tamén era producido en zonas de Cantabria e Burgos.
Días de cine (programa de televisión)
Historia
En 2007, co ERE en RTVE, os máis veteranos da cadea foron prexubilados a cambio de recibir durante 10 anos o 90% do seu salario. Gasset deixou o posto de director en favor de Raúl Alda, subdirector até entón, quen estaría un ano no posto até a chegada de Gerardo Sánchez. Tras a saída de Gasset como presentadora pasaría a realizar as funcións Cayetana Guillén Cuervo.
ALBA Berlin
Novo pavillón
Como campión rexente, o Alba participou na Euroliga 2008−09. Alí, o equipo atinxiu o Top 16, mais non puido loitar contra clubs europeos de elite como o Real Madrid ou Maccabi Tel Avis. Con todo, Alba tivo a asistencia ao pavillón máis alta de Europa con 11.264 espectadores por encontro. Ademais, o club reuniu a 14.800 espectadores no principal partido en casa de fase de grupos contra o Union Olimpija, récord nun partido de Euroliga en Alemaña. A nivel nacional, na final de Copa, Alba derrotou a Baskets Bonn. Máis tarde, Alba foi eliminado polo mesmo equipo nas semifinais do play-off a cinco partidos. En 2009 e 2015, o director do equipo, Marco Baldi, foi premiado polos executivos da Euroliga de Baloncesto co premio de Executivo do Ano.
O 8 de outubro de 2014, o Alba enfrontouse ao campión da NBA, San Antonio Spurs, aos que conseguiron gañar cunha canastra no último segundo de Jamel McLean (94–93). Nese mesma temporada, o Alba regresou á Euroliga, atinxindo de novo o Top 16. Porén, a nivel doméstico o equipo tivo unha temporada decepcionante: aínda que finalizaron en segun do lugar, o equipo foi eliminado en semifinais. A cousa sería peor ao ano seguinte, cando o equipo ten unha das súas peores temporadas da súa historia ao finalizar en sétimo lugar na liga regular. Nos play-offs foron eliminados nos cuartos de final. A situación foi parecida na campaña 2006−17 co equipo finalizando en sexto lugar, aínda que ao ano seguinte (2017−18) o equipo volve ocupar os postos de cabeza ao finalizar segundo.
Días de cine (programa de televisión)
Historia
Coincidindo coa chegada de Gerardo Sánchez á dirección do programa, e tras a cancelación de Carteleia, gran parte do persoal de devandito programa pasou a formar parte de Días de cine.
ALBA Berlin
Títulos
miniatura|150px|A [[Copa Korać.]]
Días de cine (programa de televisión)
Historia
En 2010, Cayetana deixou de presentar o programa. Desde entón, ao carecer de condutor, o programa articulouse ao redor dun leitmotiv cinematográfico que ten que ver con algún dos temas de cada programa, o que implicou desde entón un maior traballo de posproducción.
Presentadores
Nos seus primeiros tres anos de emisión, baixo a dirección de César Abeytua e realización de Samuel Martín Mateos, o espazo non contou coa figura de presentador, até a incorporación, o 29 de outubro de 1994 da actriz Aitana Sánchez-Gijón. Un ano despois foi substituída polo xornalista Antonio Gasset que conduciu Días de cine durante 13 anos, até a súa xubilación o 20 de decembro de 2007. Entre xaneiro de 2008 e xaneiro de 2011 o espazo foi presentado por Cayetana Guillén Cuervo, e desde esa data até o 19 de setembro de 2013 o programa desenvólvese sen ningún presentador. Henar Álvarez incorpórase ao programa o 19 de setembro de 2013. Elena Sánchez Sánchez é a presentadora actual, desde setembro de 2014
Premios
Premio ATV (2001) ao Mellor Programa Divulgativo.
Premios Días de Cine
Os Premios Días de cine nacen en 2014 dentro do programa e recoñecen as mellores películas e interpretacións do ano.
Internet e redes sociais
Tanto os programas completos como as diferentes reportaxes do programa pódense seguir na páxina web de Televisión Española.
Comuna de Arutua
300px|dereita Arutua é a capital de comuna das illas Palliser formadas, ademais, por Kaukura e Apataki. En total tiñan 1.436 habitantes no censo de 2002. O nome de Palliser é de James Cook, do 1774, que honoraba así ao seu protector sir Hugh Palliser.
Arutua é unha comuna da subdivisión Tuamotu-Gambier da Polinesia Francesa.
Aria Montgomery
Caracterización
Nas novelas, Aria é descrita fisicamente como unha rapaza fermosa, alta, esvelta, cun longo cabelo azul, ollos azuis e cunha cara angulosa. Ten moita imaxinación e dotes artísitcas, ten un estilo inconformista e gústalle tecer e escribir. É descrita como a "rapaza rara" de Rosewood.
Nunha entrevista para ClevverTV.com, Lucy Hale afirmou que: "Ela é como unha vella nun corpo espectacular e que sabe o que quere... é moi boa, teno todo". Sobre o seu estilo afirmou que: "É a máis especial dese lugar... é a máis extravagante e simplemente xunta as pezas dos partidos fóra de xogo e mestura cousas vintage con cousas modernas... moi funky... moi creativa".
Primeira tempada
A serie comeza nun celeiro cando catro mozas Aria, Hanna, Emily e Spencer fan unha festa de pixamadas e entón son sorprendidas pola súa mellor amiga, Alison DiLaurentis, quen as asusta cando causa crujidos fóra do cortello xa que ela estáballes facendo unha broma. Alison dilles si elas queren ser hipnotizadas, elas aceptan. Cando se espertan Alison non está, Alison desaparece e ninguén sabe nada dela.
Un ano máis tarde, Aria e a súa familia volveron a casa en Rosewood despois de vivir un ano en Islandia. Aria aínda sente preocupada pola desaparición da súa mellor amiga. Máis tarde, leva ao seu irmán, Mike, a lacrosse e detense nun bar, onde coñece a un mozo chamado Ezra, quen a confunde cunha moza universitaria e coméntalle que pronto vai comezar co seu novo posto de profesor. Os dous senten unha conexión instantánea e terminan bicándose no baño.
Nunha conversación co seu pai, vemos un "recordo" de Aria e Alison vendo ao seu pai, Byron, bicando a outra muller no asento traseiro do seu auto. Aria volve reunirse coas súas vellas amigas, principalmente Emily, na escola e descobre que Ezra é en realidade, o seu novo profesor de inglés, o Sr. Fitz. Logo dese momento incómodo, Aria recibe unha mensaxe de texto dunha persoa descoñecida que asina como "A" que dicía: "Aria: tal vez o métese con estudantes todo o tempo. Moitos mestres fano. Só pregúntalle ao teu papá -A". Aria tenta continuar a súa relación con Ezra, pero el rexéitaa dicíndolle que todo cambiou. Con todo, reavivan a súa relación no funeral de Alison, a cal é atopada morta nun pozo do patio traseiro da súa casa onde se estaba construíndo a piscina xusto antes da súa desaparición. Aria reencóntrase con Emily, Hanna e Spencer, cada unha revela que recibiron unha mensaxe de "A", ao saír do funeral todas reciben unha mensaxe de "A" dicindo: "Sigo aquí, cadelas. E seino todo -A".
Segunda tempada
Na segunda tempada, as mozas continúan coas súas respectivas parellas pero todo é moito máis complicado.
Tras a morte de Ian, A deseña un plan para facer que pareza que el fora o responsable de matar a Ali e por iso suicidárase. Mais en realidade, a verdade era que fora asasinado. A investigación policial mostroulles, ás mozas, a causa da morte de Alison descubrindo que Alí recibira un forte golpe na cabeza e despois fora enterrada viva xa que se atoparon mostras de terra nos seus pulmóns. As mozas no aniversario-campamento de Mona, teñen un leve encontro coa o cal atropela a Hanna, moito despois deste incidente tamén tenta matar a Emily causándolle unhas úlceras no seu estómago as catro mozas finxen que se pelexaron para armarlle unha trampa e así poder vingarse do ditoso A pero o escapa deixando o seu teléfono tirado.
Tras moito investigar, e grazas á axuda de Caleb o noivo de Hanna que é un experto informático, conseguen atopar novos vídeos e fotos, pero isto só servirá para que aparezan novas dúbidas e novos sospeitosos, cun final moi inesperado: "Mona" unha das mellores amigas da escola de Hanna termina sendo A, atrápana e vai directa a un manicomio pero... entre todas as tempadas a vida destas catro mozas dá moitas voltas, e nada é o que parece ou nada é o que din nin o que fan, as mozas empézanse a dar conta que en Rosewood non se debe nin se pode confiar en ninguén, en certas ocasións nin nelas mesmas...
Rosende, Merín, Vedra
Rosende é un lugar da parroquia de Merín no concello coruñés de Vedra na comarca de Santiago. Tiña 15 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 8 eran homes e 7 eran mulleres.
Gran Premio do Canadá de 1976
O Gran Premio do Canadá de 1976 foi unha carreira de Fórmula 1, celebrada no Circuíto de Mosport Park, Bowmanville, Ontario, Canadá o 3 de outubro de 1976. A carreira, foi a 14ª carreira da tempada de.
Neste fin de semana, o aspirante ao título o británico James Hunt recibiu a noticia de que perdera os 9 puntos da súa vitoria no Gran Premio de Gran Bretaña dese ano, e o líder do campionato o austríaco Niki Lauda gañara outros 3 puntos (terminara segundo nesa carreira). Hunt gañou a carreira de Mosport, pero non logrou ningunha diferenza de puntos no campionato coa clasificación antes da carreira.
Ligazóns externas
A menos que se indique o contrario, todos os resultados da carreira tómanse de
O Pao, Gomesende
Santa María do Pao é unha parroquia do concello de Gomesende, na comarca da Terra de Celanova, provincia de Ourense. No ano 2007 tiña 384 habitantes (174 homes e 210 mulleres), menos ca en 2006.
OrtoGal
miniatura|upright=0.7|Logo. OrtoGal é un corrector ortográfico gratuíto e en liña elaborado polo Seminario de Lingüística Informática da Universidade de Vigo. Está adaptado ó cambio normativo da lingua galega de 2003 e soporta un límite máximo de 50.000 caracteres.
Sean Connery
Connery foi considerado por unha enquisa de 2004 de The Sunday Herald como "O máis grande escocés vivo", e en 2011, unha enquisa de Euromillóns considerouno o "O maior tesouro nacional vivo de Escocia". Foi escollido pola revista People como o "home vivo máis sexy" en 1989 e o "home máis sexy do século" en 1999.
Nacemento e mocidade
miniatura|Placa de Sean Connery preto do sitio do seu nacemento de [[Fountainbridge, en Edimburgo.]] Thomas Sean Connery, chamado Thomas polo seu avó, naceu en Edimburgo, no barrio industrial de Fountainbridge, o 25 de agosto de 1930. A súa nai, Euphemia "Effie" McBain McLean, era unha limpadora. Era filla de Neil McLean e Helen Forbes Ross, e foi chamada así pola súa avoa, Euphemia McBain, muller de John McLean e filla de William McBain de Ceres en Fife. O pai de Connery, Joseph Connery, era un traballador nunha fábrica e un camioneiro.
Os seus bisavós paternos emigraron a Escocia dende Irlanda a mediados do século XIX. O resto da súa familia era de ascendencia escocesa, e os seus bisavós maternos eran falantes de lingua escocesa orixinarios de Fife (infrecuente para os falantes desa lingua), e Uig, en Skye. O seu pai era católico e a súa nai era protestante. Tivo un irmán máis novo, Neil. Segundo el mesmo declarou, chámaselle polo seu segundo nome, Sean, desde moito antes de converterse en actor, debido a que tiña un amigo irlandés de nome Séamus e os que os coñecían a ambos decidiron chamalo así cando estaba con el, e quedoulle. Na súa mocidade era xeralmente chamado "Tommy".
O seu primeiro traballo foi como repartidor de leite na Sociedade Cooperativa de St. Cuthbert. Posteriormente, alistouse na Mariña pero por breve tempo, pois como consecuencia dunhas úlceras axiña regresou á vida civil. Retornou brevemente á Cooperativa e pasou despois por varios empregos diferentes, entre eles condutor de camión, peón de granxa, modelo artístico no "Edinburgh College of Art" e salvavidas.
Baixo o nome de Thom Connery, acadou o terceiro posto na categoría de homes altos da edición de 1953 do concursos de Mr. Universo. Outro competidor, Johnny Isaacs, suxeriulle que se presentase para a produción musical de Ó sur do pacífico, o que lle permitiría traballar na escena, televisión e, eventualmente, no cine. Como levantador de pesos, o seu alias era "Big Tam".
Desde a súa mocidade foi simpatizante do SNP, o Partido Nacional Escocés, manifestándose en reiteradas ocasións partidario da independencia política de Escocia.
Cinema
A súa oportunidade chegaría en 1962, cando se buscaba a quen puidese interpretar a un axente do servizo secreto inglés baseado nas novelas de Ian Fleming, James Bond. Debido ás súas calidades, Connery foi o elixido como James Bond, axente 007 para a película o Dr. No onde actuou xunto a outra actriz emerxente, Ursula Andress.
Despois participou en varias películas da mesma saga entre 1962 e 1983, cando xa cansado do personaxe e decidido a non encasillarse para sempre no rol de James Bond, cedeu o seu lugar a George Lazenby, quen só durou no papel unha película, dando lugar a Connery para que protagonizase Diamantes para a eternidade.
Logo desta película cedeu o lugar ao actor emerxente, Roger Moore. Aínda que o estigma de Bond seguiu ao longo do tempo a Connery, traballou arduamente para desencasillarse e interpretou variados papeis completamente diferentes con grande éxito, podendo xa a mediados dos noventa ser recoñecido como un actor moi versátil e distinto ao personaxe que lle deu fama.
O goberno británico concedeu a Connery o título nobiliario de Sir e todos os seus privilexios debido á consideración de que o personaxe que o interpretou capturou a esencia inglesa e proxectouna cara ó mundo.
En 2005 prestou a súa voz para ser James Bond no videoxogo desenvolvido por Electronic Arts, Desde Rusia con amor, baseado na película Bond que o protagonizou hai máis de catro décadas. En 2006 anunciou formalmente que se retira da actuación.
Sir Sean Connery foi nomeado cabaleiro pola a Raíña Isabel II do Reino Unido en xullo de 2000.
Saúde
En 1993 chegaban noticias de que Connery era sometido a tratamento por radiación para unha doenza de gorxa sen revelar. Reportaxes xornalísticas espertaban sospeitas que o actor sufría de cancro, e falsamente foi declarado morto por axencias de noticias xaponesas e surafricanas. Connery inmediatamente apareceu no Show de David Letterman negando estas versións. Nunha entrevista de febreiro de 1995 co Entertainment Weekly, el especificou que o tratamento por radiación fora para quitar "nódulos" das súas cordas vocais. En 2003 opérase de cataratas en ambos os dous ollos. O 12 de marzo de 2006, sofre unha extirpación dun tumor benigno de ril nese mes.
Morte
Connery morreu mentres durmía o 31 de outubro de 2020, con 90 anos, no seu fogar en Nassau nas Bahamas. A súa morte foi anunciada pola súa familia e Eon Productions ese mesmo día. O seu fillo declarou que "levaba tempo sen sentirse ben".
Cinema
miniatura|upright|1964 miniatura|upright|1988
Galardóns e nomeamentos
Honras
Siân Melangell Dafydd
Siân Melangell Dafydd, nada en Esclusham en 1977, é unha tradutora e escritora galesa.
Herminia Fariña
Herminia Fariña Cobián, nada en Santiago de Compostela o 4 de abril de 1904 e finada en Simes (Meaño) o 16 de outubro de 1967, foi unha poeta e dramaturga galega.
Siân Melangell Dafydd
Traxectoria
Naceu na pequena aldea de Llwyneinion na comunidade de Esclusham. Licenciouse en historia da arte na Universidade de Saint Andrews en Escocia. Traballou en diversas galerías, deixándoo para se graduar en 2006 no curso de escritura creativa da Universidade de East Anglia. Publicou os seus relatos e poesías en numerosas revistas literarias. No ano 2009 gañou o premio de prosa do Eisteddfod Nacional de Gales pola novela Y Trydydd Peth publicada nese ano por Gwasg Gomer. En 2012 publicou co fotógrafo Paul White e o poeta Damian Walford Davies ''Ancestral Houses: the Lost Mansions of Wales/Tai Mawr a Mieri. Plastai Coll Cymru''. A antoloxía Best British Short Stories 2014 recolleu o seu relato Hospital Field e en Best British Poetry 2014 incluíuse o seu poema Big Cats. Tradutora ao galés das obras de Eoin Colfer Artemis Gwarth Ac Antur Yr Arctig (2009) e Artemis Gwarth a Chod Tragwyddoldeb (2009); de Bernard Ashley, Ty Dial (2011) e Milwr Bychan (2011) e de Brian Keaney Ysgol Jacob (2012). É coeditora da revista literaria Taliesin e da dixital Y Neuadd, e mais tamén profesora de ioga.
Herminia Fariña
Traxectoria
Filla de José Fariña González, militar, e Regina Cobián Tejo, viviu a infancia en diferentes cidades pola profesión do pai. Aos dez anos trasládase a Simes, Meaño, á casa da avoa materna, onde comeza a desenvolver a súa vocación literaria.
-480
Arte e cultura
miniatura|Dama de Elche.
Mortes
Historia ano a ano
Herminia Fariña
Traxectoria
Tamén publicou en galego o poema dramático Margarida a malfadada e a peza cómica O soldado froita e outros diálogos e monólogos. Margarida a malfadada, xunto coa comedia en castelán La marquesa de Miraflores, foron estreadas no Teatro Principal de Santiago o 23 de marzo de 1927.
Colaborou en La Temporada en Mondariz e publicou nesa vila Pétalos líricos en 1927. Foi elixida membro non numerario da Real Academia Galega en 1925.
Regresou a Galicia en xaneiro de 1932 e escribiu unha zarzuela en tres actos e un cadro, O avarento, con música de José Jané. Foi vivir co pai, destinado en Calatayud, onde fundou e dirixiu a revista Fortaleza dende febreiro de 1935. A finais de 1935 malvivía en Madrid, e mesmo se chegou a solicitar colaboración popular para aliviar a súa situación. miniatura|Nos seus anos mozos.
En 1937 publicou ''¡Por España y para España! (El libro del combatiente)'', con 14 poemas de exaltación relixiosa e franquista, dez deles en castelán e catro en galego. O libro foi utilizado como propaganda polo bando sublevado. Ante o goberno franquista de Burgos publicitábase como orfa de pai, "asasinado polo bando republicano".
Colaborou en La Noche, Sonata Gallega e Ciudad. En 1950, con motivo das festas de Vigo, publicou o folleto Cantiga serea con tres poemas.
A principios da década de 1960 instalouse definitivamente en Simes, Meaño, onde morreu o 16 de outubro de 1966.
Vida persoal
Casou con Eduardo del Río en xullo de 1922. Ao enviuvar del, casou con Pedro Fontenla Camiña o 7 de xuño de 1930 en Buenos Aires. Novamente viúva, casou por terceira vez con Isaac Sánchez Alonso en Madrid en 1939.
Era irmá do médico e político Ramón Fariña Cobián.
-385
Mortes
Historia ano a ano
Río Charles
O río Charles (en inglés: Charles River) é un curso de auga dunha lonxitude pouco importante, que separa os municipios de Boston, na beira dereita, e Cambridge, na beira esquerda. A súa fonte áchase a 129 quilómetros do seu esteiro no lago Boto (Hopkinton). Cruza 58 cidades desde o leste do estado de Massachusetts, antes de desembocar no porto de Boston e o océano Atlántico. A súa conca está moi urbanizada e esténdese sobre 798 km². O nivel de contaminación das súas augas fíxolle obxecto dunha atención moi especial por parte das autoridades. Varios campus universitarios ocupan estas dúas beiras: Harvard, Universidade de Boston, Brandeis University e o prestixioso Instituto Tecnolóxico de Massachusetts (MIT).
Historia
Durante a época precolombiana, os amerindios utilizaban o río Charles para o transporte e a pesca. No século XVII, John Smith dálle o seu nome actual na honra do rei Carlos I de Inglaterra. Coa fundación e logo o desenvolvemento da cidade de Boston, desvíanse as súas augas (canle de Mother Brook) para abastecer os muíños e obter así a enerxía indispensable para as fraguas e para a industria téxtil. No século XIX, uns 30 quilómetros dos bordos do río foron acondicionados polos paisaxistas Charles Eliot e Arthur Shurcliff, alumnos do famoso Frederick Law Olmsted, que deseñaron vinte parques e superficies naturais desde a Ponte Charlestown, na Praza Watertown.
O río Charles conta con 23 pasos, entre pontes e túneles. A construción da primeira ponte (Watertown Dam) data do século XVII, arredor de 1634, e a máis recente, Leonard P. Zakim Bridge, ergueuse en 2003.
Na música
O río Charles menciónase na canción pop "Dirty Water" ("Auga sucia"), do grupo The Standells, que se considerou en ocasións un himno non oficial da cidade de Boston. Foi escrita cando Boston tiña problemas coa contaminación da auga:
Tras diversos episodios relacionados coa insalubridade do río, en 1996, o gobernador William Weld mergullouse vestido no río para demostrar o seu compromiso coa súa limpeza. Hoxe a situación é ben distinta; en xullo de 2013 permitiuse novamente o baño libre e a natación por primeira vez desde había 50 anos. Previamente, en xullo de 2007, levárase a cabo no río Charles a competición de natación "Charles River Masters Swim Race ".
Pan negro
Características
Está ambientada no rural catalán durante a época da posguerra en España. Os temas que trata son a conciencia moral e o descubrimento da sexualidade dun adolescente obrigado ao silencio para sobrevivir. O seu autor, Teixidor, é unha figura recoñecida de literatura xuvenil no seu país.
A obra está traducida a outras linguas e conta cunha versión cinematográfica, tamén chamada Pa negre, baixo a dirección de Agustí Villaronga.
Höder
Segundo relatan as Eddas, o deus Baldr tiña pesadelos que presaxiaban a súa morte, e súa nai, a deusa Frigg percorreu o mundo facéndolle xurar a todas as cousas que xamais danarían ao seu fillo. Loki soubo disto e enfureceuse, polo que foi falar con Frigg disfrazado e esta mencionoulle que non consideraba necesario facer xurar ao visgo, por consideralo inofensivo. Loki ao saber isto fixo un dardo utilizando unha rama de visgo e guiou a Höðr para que o lanzase como unha broma, matando así a Baldr.
Noutra versión diferente do mito relatado na Gesta Danorum, non se fai mención de Loki, e Baldr é matado por Höðr dunha puñalada.
Meili
Na mitoloxía nórdica, Meili é un dos Æsir. O seu nome aparece no Edda poética, en Hárbarðsljóð, onde Thor o enumera só como o seu irmán, omitindo aos seus medio irmáns máis coñecidos Baldr e Vali, indicando non só que Meili é fillo de Odín, senón que probablemente tamén sexa fillo de Jörð.
Hoenir
miniatura|110px|Hœnir nunha ilustración do século XVII dun manuscrito islandés miniatura|dereita|180px|[[Loki, Odín, Hœnir e Þjazi baixo forma de aguia nunha ilustración dun manuscrito islandés do século XVIII.]]
Sitio de arte rupestre do Vale de Côa
O sitio de arte rupestre no Vale do Côa é un dos maiores lugares ao aire libre con mostras de arte paleolítica. A finais da década de 1980 descubríronse incisións gravadas en Vila Nova de Foz Côa, no Portugal nororiental. Este lugar áchase do val do río Côa, e comprende milleiros de incisións que representan cabalos, bóvidos (uros), caprinos e outros animais, seres humanos e figuras abstractas, datábeis entre 20.000 e 10.000 anos de antigüidade. Desde o ano 1995 un equipo de arqueólogos está a catalogar e estudar este complexo prehistórico. Foi tamén creado un parque para acoller visitas turísticas en áreas moi determinadas.
Hoenir
Na mitoloxía nórdica Hœnir era un deus que formaba parte dos Æsir. Canda Mimer foi cos Vanir como parte do intercambio realizado como pacto para finalizar a guerra entre ambos grupos de deuses. Os Vanir convertérono nun dos seus membros pero el era indeciso e relegáballe a Mimer todas as súas decisións. Este feito é mencionado na saga dos Ynglings, onde se lle chama Hone. A figura deste deus é enigmática, xa que a pesar de non darse demasiada información sobre el, aparece nos eventos máis importantes da mitoloxía nórdica, como a guerra entre os Æsir e os Vanir, a creación dos primeiros homes e a batalla da fin do mundo, o Ragnarök.
Sitio de arte rupestre do Vale de Côa
A polémica posterior á descuberta
miniatura|esquerda|Localización do Val do Côa Logo da descuberta do complexo, que se estende ao longo de bastantes quilómetros do curso do río, xurdiu unha polémica acerca da construción dun encoro coa súa central hidroeléctrica.
Hoenir
Na Völuspá, Hœnir e Lóðurr axudáronlle a Odín na creación do primeiro home, Ask e a primeira muller, Embla. Hœnir foi o encargado de darlles os sentidos a estes primeiros homes. En Gylfaginning, estes son substituídos por Vili e Ve. Como Snorri coñecía a Völuspá, é probable que Hœnir fora outro nome para Vili.
En Skáldskaparmál o deus é mencionado nunha travesía xunto a Odín e Loki onde se encontran co xigante Þjazi baixo forma de aguia cando se deteñen a preparar comida.
En Haustlöng consérvase un relato similar ao de Skáldskaparmál, onde Þjazi pide a Hœnir unirse á comida.
Sitio de arte rupestre do Vale de Côa
A polémica posterior á descuberta
Esta resolución non agradou aos arqueólogos nin a opinión pública, de xeito que se ergueu un forte movemento entre a opinión pública portuguesa que se opuxo á construción da central. No 1995 o parlamento e o goberno portugués, baixo a dirección do Primeiro Ministro António Guterres, decidiron suspender os traballos do encoro, creando un parque dedicado aos estudos arqueolóxicos e o turismo.
Hoenir
No prólogo de Reginsmál relátase que Hœnir xunto a Odín e Loki chegaron até a cascada onde moraba o anano Andvari que tiña a habilidade de transformarse en peixe e que máis tarde Loki lle roubaría o seu ouro e o anel Andvarinaut.
Sitio de arte rupestre do Vale de Côa
Arte
As incisión encontradas representan principalmente animais, como cabalos, bóvidos (uros) e caprinos. Hai tamén figuras humanas e abstractas.
As imaxes aparecen case exclusivamente sobre superficies verticais de penedos, de tipo xistoso, ao longo do val do río Côa. Está realizados usando a técnica da incisión. As dimensións varían entre 15 e 180 centímetros, mais na súa maioría son de 40 a 50 centímetros, que con frecuencia se agrupan formando frisos e composicións. O estilo usa sobre todo liñas grosas. Calculouse que as incisións máis antigas se remontan a 20.000 anos atrás (estudo de 1995).
Hoenir
Segundo a Völuspá, Hœnir foi un dos poucos deuses que logrou sobrevivir ao Ragnarök.
Sitio de arte rupestre do Vale de Côa
Arte
A importancia do sitio está en relación coa rareza deste xénero de obras, ademais da súa incríbel extensión. Existen numerosos lugares con gravados en grutas, pero os lugares ao aire libre son rarísimos; poden citarse os de Mazouco (Portugal), o de Fornols-Haut (Francia), ou os de Domingo García e Siega Verde (ambos os dous en España), mais ningún deles pode competir en dimensións espaciais con Vale de Côa.
Sitios específicos
miniatura|dereita|Équido e caprinos en Penascosa O sitio do val do Côa está composto por 16 agrupamentos de gravados, dispersos ao longo de 17 quilómetros:
Recarei, Merín, Vedra
Recarei é un lugar da parroquia de Merín no concello coruñés de Vedra na comarca de Santiago. Tiña 37 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 17 eran homes e 20 eran mulleres.
-445
Mortes
Historia ano a ano
La Gaita Gallega
La Gaita Gallega foi un semanario que se editou na Habana en 1872.
Historia e características
Subtitulado Semanario humorístico habanero editado por una infinidad de bolos y gandules bajo la inspiración de el Doctor Triquitraque, apareceu o 7 de xaneiro de 1872. O Doutor Triquitraque era en realidade Miguel Blanco Herrero, quen explicou a desaparición da revista no último número. Publicou traballos referidos a temas de costumismo local cun ton divertido, sen alusión a Galicia. Tiña como emblema unha escena popular galega: un gaiteiro e varias parellas bailando a muiñeira. Saíron seis números pechando a publicación o 11 de febreiro de 1872.
Hyloscirtus jahni
Os seus hábitats naturais inclúen montanos secos e ríos. Está ameazada de extinción pola destrución do seu hábitat natural.
Galería de imaxes do río Ulla
O río Ulla desemboca na ría de Arousa tras percorrer 132 km
Children of Bodom
Children of Bodom é unha banda finlandesa da cidade de Espoo, o seu estilo é o death metal melódico.
A banda fundárona o guitarrista Alexi "Wildchild" Laiho e o batería Jaska Raatikainen co nome de IneartheD. No seu día sorprenderon polo seu primeiro disco Something Wild (1997) polo seu estilo anovador, o seu virtuosismo e os seus temas, a pesar de ter os compoñentes só 18 anos.
Caída dinámica
Caída dinámica é como se coñece no ámbito cinematográfico a calquera caída dun corpo humano no proceso da cal o executante ten mínimo ou ningún control sobre a súa traxectoria e inercia. A caída por unha escaleira é unha caída dinámica porque unha vez iniciada non sabemos como vai terminar. Outro exemplo de caída dinámica é o atropelo.
Pedraporral, Foxado, Curtis
Pedraporral é un lugar da parroquia de Foxado no concello coruñés de Curtis, na comarca de Betanzos. Segundo o IGE, en 2011 tiña 6 habitantes (2 homes e 4 mulleres).
Aldea de Baixo
O topónimo galego Aldea de Baixo pode referirse a:
Poulo, Gomesende
San Pedro de Poulo é unha parroquia do concello de Gomesende, na comarca da Terra de Celanova, provincia de Ourense. No ano 2007 tiña 256 habitantes (127 homes e 129 mulleres), máis ca en 2006.
OpenSkies
OpenSkies é unha aeroliña transatlántica propiedade de International Airlines Group (IAG), operando baixo a marca Level. A súa sede atópase en Rungis, preto de París.
A aeroliña naceu como unha marca de BA European Limited en xuño de 2008 pero en abril de 2009 o nome foi transferido a Elysair (que operara como L'Avion). A compañía era unha aeroliña de servizos plenos e ofrecía cabinas con tres clases nos seus avións, operando entre o aeroporto de París-Orly en Francia a Newark e Nova York.
OpenSkies cesou as operacións baixo a súa propia marca no verán de 2018 para operar para a nova subsidiaria de baixo custo de IAG Level.
Frota
En setembro de 2018 a frota de OpenSkies, que opera baixo a marca Level, está formada polos seguintes avións: