cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Tarsila do Amaral
Tarsila do Amaral, nada en Capivari o 1 de setembro de 1886 e finada en São Paulo o 17 de xaneiro de 1973, foi unha pintora brasileira.
Traxectoria
Tarsila do Amaral é a pintora máis representativa da primeira fase do movemento modernista brasileiro. O seu cadro Abaporu de 1928, inicia o movemento antropofáxico nos artistas plásticos do país. Comezou a aprender pintura no ano 1917, da man de Pedro Alexandrino e máis tarde, estudará con George Fischer Elphons. En 1920 viaxa a París onde frecuentou a Académie Julien, onde recibe a orientación de Émile Renard. En Francia coñeceu a Fernand Léger e participou do Salón oficial de artistas franceses de 1922, desenvolvendo técnicas influenciadas polo Cubismo. De volta no Brasil únese a Anita Malfatti, Menotti de Picchia, Mário de Andrade e Oswald de Andrade, conformando o grupo dos cinco, que defende as ideas da semana da arte moderna e se coloca á fronte do movemento modernista do Brasil.
En 1926 casa con Oswald de Andrade e nese mesmo ano realiza a súa primeira exposición individual na Galería Percier, en París. A partir dese momento as súas obras adquiren grandes características primitivas e nativistas. É característico desta época o seu cadro Abaporu, que serve de guía no movemento antropofáxico.
Na súa honra batizouse como Amaral un cráter do planeta Mercurio
Eleccións municipais en Lugo
miniatura|dereita|[[Galería de imaxes de casas dos concellos de Galicia|Casa do concello de Lugo]]
democráticas en Lugo desde a aprobación da Constitución de 1978.
miniatura|dereita|Xosé Clemente López Orozco
Presidente de Etiopía
Historia
Despois do derrocamento do goberno comunista ao finalizar a Guerra Civil de Etiopía, o cargo presidencial tomou a súa forma actual por etapas, culminando coa adopción da actual constitución en 1995.
Elección
A Cámara de Representantes Populares nomea o candidato a presidente. O cargo queda vacante ao cumprir un mandato ou en caso de renuncia. O mandato presidencial non é clave para que a Cámara de Representantes Populares poida asegurar a continuidade do goberno e o carácter non partidario do cargo. No sistema gobernamental de Etiopía non hai vicepresidente.
O presidente é elixido nunha sesión conxunta da Cámara de Representantes Populares e da Cámara da Federación por maioría de dous terzos.
Ao ser elixido e antes de comezar as súas funcións, o presidente xura o cargo nunha sesión conxunta das cámaras do seguinte xeito: "Eu, ....., cando nesta data inicie a miña responsabilidade como presidente da República Democrática Federal de Etiopía, comprométome a cumprir fielmente a alta responsabilidade que se me encomendou".
Poderes e deberes
A Constitución etíope de 1995 establece os deberes e poderes do presidente da República, que inclúen:
A diferenza da maioría das repúblicas parlamentarias, o presidente de Etiopía non o é o xefe executivo nominal. Pola contra, a Constitución atribúe explicitamente o poder executivo ao Consello de Ministros e nomea ao primeiro ministro como xefe executivo. Moitos dos poderes do presidente son funcións que deben desempeñar, mentres que a maioría dos outros deben ser pasados ao primeiro ministro para que ser validados. Non obstante, os indultos e conmutacións son recoñecidos como poderes autónomos do presidente.
Sucesión
A "Proclamación núm. 255/2001: Administración do Presidente da República Democrática Federal de Etiopía" afirma que cando o presidente, antes do cesamento do seu mandato, interrompe as súas funcións por enfermidade, morte, dimisión ou debido á unha condena, a Cámara dos Representantes Populares e a Cámara da Federación, nunha sesión conxunta extra-ordinaria convocada polo presidente de calquera das cámaras ou polos portavoces de ambas as dúas cámaras, designan un presidente en funcións.
Chihuahua (homónimos)
Chihuahua pode referirse a:
Rasha
Rasha é unha cantante e percusionista sudanesa nada en Ondurmán, preto de Khartún, en 1971.
Traxectoria
Pertence a unha numerosísima familia na que a maior parte dos seus membros son artistas: músicos, pintores, actores... Unha das súas irmás é unha das poucas mulleres que tocan o laúde no Sudán. A súa casa familiar é un auténtico centro cultural onde acoden os artistas e intelectuais do país.
En 1997 participa na gravación de La sal de la vida, un disco coa participación de María Salgado, Uxía Senlle e Xesús Pimentel.
En 1998 tocou para as Nacións Unidas durante a celebración do Día da muller.
No 2000 colaborou no álbum de Mastretta Luna de miel.
Aeroporto de Xiamen-Gaoqi
O aeroporto internacional de Xiamen-Gaoqi é un aeroporto que serve á cidade chinesa de Xiamen, na provincia de Fujian. É a base principal de XiamenAir e TAECO, unha compañía de mantemento de avións. O aeroporto está situado na cara norte da illa de Xiamen. En outubro de 2011 iniciouse a construción dunha nova terminal, a terminal 4, que foi completada no ano 2014. No ano 2017 foi o 12º aeroporto máis concorrido da China en termos de pasaxe, con 24 485 239 pasaxeiros.
Filipe de Bélxica
Nacemento
Naceu o 15 de abril de 1960 en Bruxelas, sendo o primeiro fillo do aquel entón príncipe Alberte e a princesa Paola.
Dende o primeiro momento foi o sobriño favorito do seu tío, Balduíno de Bélxica, e por iso quería que fose o seu sucesor xa que el e a raíña, Fabiola Mora y Aragón, non tiñan descendencia. Porén, trala morte do seu tío foi o seu pai, Alberte II de Bélxica, quen asumiu o trono, debido a que era Alberte o herdeiro natural do seu irmán Balduíno. Filipe foi nomeado duque de Brabante en 1993 ó ascender o seu pai, título que posúen os herdeiros ó trono belga.
Matrimonio e descendencia
Filipe contraeu matrimonio con Matilde de Udekem. Froito do matrimonio naceron:
Calvelo, Couso de Salas, Muíños
Calvelo é un lugar da parroquia de Cados no concello ourensán de Muíños na comarca da Baixa Limia. Tiña 8 habitantes no ano 2020 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 1 eran homes e 7 eran mulleres.
Miriápodos
A dos miriápodos (Myriapoda) é un subfilo de artrópodos mandibulados, similares aos insectos nalgúns aspectos, pero con moitos caracteres que os diferencian destes.
Comprende catro grupos ben diferenciados (clases), os cempés, os milpés, os paurópodos e os sínfilos, todos terrestres, dos que se describiron máis de 16 000 especies.
Todos teñen en común un corpo composto por dous tagmas ou rexións, o céfalon (cabeza) e o tronco. Este último é moi longo e está formado por numerosos metámeros ou segmentos, con multitude de pares de patas (Illacme plenipes, un diplópodo de California ostenta o récord, con 375 pares de patas).
Na clase dos quilópodos (Chilopoda), as patas do par máis próximo á cabeza están modificadas e fan as funcións de aguillóns ou ferretes inoculadores de veleno.
Os catro grupos tamén exhiben diferenzas marcadas en aspectos tales como a alimentación, dándose o caso de especies depredaroras (clase Chilopoda) e outras de hábitos detritívoros (clases Diplopoda e Pauropoda).
Durante o Carbonífero superior e o Permiano existiron miriápodos de máis de 1 m de lonxitude.
Características
A cutícula presenta diferentes graos de esclerotización (engrosamento da capa quitinosa) e calcificación, e é máis ou menos impermeábel, pero carece da capa cérea típica dos insectos, polo que quedan máis ou menos expostos ó desecamento, cousa que evitan refuxiándose en lugares frescos e húmidos. miniatura|230px|Quilópodo coidando a posta. miniatura|230px|Lithobius forficatus, un [[cempés.]] miniatura|230px|Un diplópodo. miniatura|230px|Forcípulas de Scolopendra cingulata. A cabeza leva as antenas, na base das cales ábrense os poros dos órganos de Tömösvary, órganos sensoriais de función descoñecida. Os ollos son simples, sen verdadeiros omatidios, aínda que nalgúns grupos (como os escutixeromorfos) reúnense centos deles formando un falso ollo composto. As pezas bucais teñen unha estrutura básica similar á dos insectos (mandíbulas, primeiro par de maxilas e segundo par de maxilas ou labio). As mandíbulas están presentes en todos os grupos de miriápodos; o primeiro e o segundo par de maxilas sofren diversas modificacións segundo os diversos grupos:
O sistema circulatorio está formado por un corazón tubular dorsal que bombea cara á cabeza a hemolinfa a través da aorta. O intercambio de gases realízase grazas a un sistema de traqueas e espiráculos, análogo ao dos hexápodos. Posúen un ou dous pares de tubos de Malpighi derivados do proctodeo (ectodérmicos), con función excretora.
Bioloxía e ecoloxía
Os miriápodos son dioicos (teñen os sexos separados) e ovíparos, aínda que hai casos de partenoxénese entre os diplópodos, quilópodos e sínfilos. A fecundación é en moitos casos indirecta; os machos depositan os espermatóforos nas inmediacións da femia, que os recolle e almacena.
A maioría dos miriápodos son lucífugos (foxen da luz) e higrófilos (buscan a humidade). Por iso moitos son de hábitos nocturnos, refuxiándose durante o día baixo pedras, entre as follas caídas, en troncos en descomposición, entre o musgo etc. Os quilópodos son depredadores agresivos e activos; o resto son principalmente herbívoros, e moitos son detritívoros.
Descrición
O subfilo foi descrito en 1802 polo entomólogo francés Pierre André Latreille.
Etimoloxía
Latreille cuñou o termo do latín científico Myriapoda unimndo os elementos myrya-, tirado do grego antigo μυριάς myriás, "dez mil", "miríada", "innumerábel", e -pod, derivado do grego antigo πούς, ποδός poús, podós, "pé", engadíndolle a desinencia latina -a, indicando substantivo neutro plural.
Clasificación
Seguno o ITIS e máis o WoRMS, o subfilo subdivídese en catro clases: Subfilo Myriapoda Latreille, 1802
Posición dos miriápodos no filo dos Arthropoda
Tradicionalmente os miriápodos foran considerados parentes achegados dos insectos (hexápodos), e xuntos formaban o antigo subfilo dos Uniramia, dentro do cal os miriápodos eran tratados como unha superclase. Esta condición foi cuestionada por algúns zoólogos, por exemplo, Barnes (1968), ) e en particular foi considerado probábel que foran un grupo parafilético.
Juan Carlos I (L-61)
O Juan Carlos I (L-61), catalogado inicialmente como Buque de Proxección Estratéxica, é un novedoso buque de asalto anfibio da Armada Española botado o 10 de marzo de 2008 pola empresa española Navantia (Ferrol) que recibe o seu nome en honor ao xefe do Estado, o rei Xoán Carlos I de España. Este buque é o de maior tamaño e tonelaxe que tivo a Armada Española en toda a súa historia.
Miriápodos
Posición dos miriápodos no filo dos Arthropoda
Outros autores supoñen aos miriápodos máis afastados dos insectos, e a estes emparentados directamente cos crustáceos, co que formarían o clado Pancrustacea (ver artrópodos para máis detalles e referencias) (ver cladograma B):
Filoxenia interna dos miriápodos
En canto á súa filoxenia interna, os datos morfolóxicos apoian a parafilia ou a polifilia dos miriápodos respecto aos hexápodos (Wheeler, 1998), entre outros) (cladograma A). Os datos moleculares suxiren, porén, a monofilia dos miriápodos (Zrzavý et al., entre outros) (cladograma B):
Juan Carlos I (L-61)
Características
A construción do BPE (Buque de Proxección Estratéxica) encádrase nun marco histórico de aumento dos orzamentos e a asunción gradual de maiores responsabilidades internacionais por parte de España. O novo buque debe desempeñar un papel importante na frota. Unha plataforma que ten un rol dual:
Miriápodos
Filoxenia interna dos miriápodos
No cladograma B (monofilia dos miriápodos) as relacións entre os diferentes grupos de miriápodos non están claras, sobre todo a posición dos sínfilos. Describítonse varias sinapomorfías que sosterían o clado Myriapoda, sendo a máis aceptada a arquitectura do endoesqueleto cefálico.
Juan Carlos I (L-61)
Características
A función do buque enmárcase dentro da estrutura da Frota da Armada nun sólido Grupo de Proxección, con unidades aeronavales e anfibias (así como os dous buques de apoio logístico). Tamén se alinea co cambio estratéxico da US Navy, ao apostar polas "brown waters" e a "litoral warfare", abandonando o carácter exclusivo que han ter as "blue and green waters" e o control de grandes extensións do océano. A Armada española redefiniu tamén a súa estratexia definíndose como unha forza que proxecte a súa poder no litoral e sobre a costa e, presumiblemente, cara ao interior. Por iso faise necesario potenciar as capacidades anfibias con buques modernos e polivalentes para operacións de paz, anfibias ou humanitarias. Non debe esquecerse que xunto á entrada en servizo deste buque realizouse a potenciación da Infantería de Mariña Española con novas lanchas LCM-1E, vehículos MOWAG Piranha, mísiles Spike entre outros.
Dotación
A tripulación do buque está en torno aos 243 efectivos, con equipos e elementos de axuda para 1200 soldados.
Alto do Couso, Santa Olaia de Esgos, Esgos
Alto do Couso é un lugar da parroquia de Santa Olaia de Esgos no concello ourensán de Esgos na comarca de Ourense. Tiña 34 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 17 eran homes e 17 mulleres.
Gaián, Soexo, Vilalba
Gaián é un lugar da parroquia de Soexo, no concello lugués de Vilalba, na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2020 tiña 20 habitantes (9 homes e 11 mulleres).
Alto do Couso
O topónimo galego Alto do Couso pode referirse a:
Terrico White
Terrico Reshard White, nado o 7 de marzo de 1990 en Memphis, Tennessee, é un xogador de baloncesto profesional estadounidense que xoga nos Brujos de Guayama do Baloncesto Superior Nacional (BSN).
Traxectoria
White foi elixido polos Detroit Pistons na 36ª posición do Draft da NBA de 2010, e o 13 de agosto de 2010, asinou o seu contrato de rookie cos Pistons. Xogou con Detroit na Liga de Verán de 2010, onde acadou 9.6 puntos por encontro en 5 partidos. Durante o primeiro partido da pretempada cos Pistons, mancouse no pé dereito e non xogou en toda a tempada 2010-11. En decembro de 2011, White foi cortado polos Pistons.
Lomba, Nogueira, Meis
Lomba é un lugar da parroquia de Nogueira no concello pontevedrés de Meis, na comarca do Salnés. Tiña 34 habitantes no ano 2016 segundo datos do IGE, dos que 18 eran mulleres e 16 homes, o que representa un aumento respecto ó ano 2010, cando tiña 27 veciños, para case alcanzar a poboación que tiña en 2005, cando eran 35.
Gerloc
Gerloc ou Geirlaug, bautizada en 912 en Ruán coma Adèle e finada o 14 de outubro de 962, foi unha nobre escandinava, filla de Hrolf Ganger, primeiro duque de Normandía e da súa primeira muller, Poppa de Bayeux.
Traxectoria
En 935 contraeu matrimonio con Guillerme III de Aquitania, conde de Poitiers.
Descendencia
Tivo dous fillos: Guillerme IV de Aquitania e Adelaida de Aquitania, esposa de Hugo Capeto.
Aeroporto Internacional de Rarotonga
miniatura|Vista aérea do Aeroporto Internacional de Rarotonga.
Jason Momoa
Joseph Jason Namakaeha Momoa, nado o 1 de agosto de 1979 en Honolulu, Hawai, é un actor e modelo estadounidense.
Traxectoria
Ten ascendencia nativa hawaiana por parte de pai e alemá-irlandesa por parte de nai. Foi criado en Norwalk, Iowa, pola súa nai. O seu tío é o famoso surfista Brian Keaulana. Momoa é coñecido polos seus papeis como Jason Ioane en Baywatch Hawaii e como Ronon Dex en Stargate Atlantis. Recentemente protagonizou o filme Conan the Barbarian.
Couce da Fraga, Ferreira, San Sadurniño
Couce da Fraga é un lugar da parroquia de Ferreira no concello coruñés de San Sadurniño, na comarca de Ferrol. Segundo o IGE, en 2011 estaba despoboado.
Cerdedo, Couso de Salas, Muíños
Cerdedo é un lugar da parroquia de Cados no concello ourensán de Muíños na comarca da Baixa Limia. Tiña 39 habitantes no ano 2020 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 21 eran homes e 18 eran mulleres.
Mentraste
Distribución
Nativa de Europa. Distribúese por toda a zona atlántica e mediterránea sendo algo máis rara no norte de Europa. En Galiza é moi común.
Paul Creston
Paul Creston (Nova York, Estados Unidos, 10 de outubro de 1906 – San Diego, Estados Unidos, 24 de agosto de 1985) foi un compositor estadounidense de música clásica.
Mentraste
Hábitat
Medra en solos con algo de humidade; en zonas achegadas a regueiros, brañas e lamazais; mesturándose con silveiras e xuncos. En Galiza, por mor das condicións idóneas, considérase unha planta ruín que medra nas leiras, beiras de camiños, en polo xeral en lugares habitados.
Paul Creston
Biografía
Nado na cidade de Nova York no seo dunha modesta familia de emigrantes sicilianos baixo o nome de Giuseppe Guttoveggio, Creston foi un compositor precoz e fundamentalmente autodidacta debido ás carencias económicas da súa familia. Á idade de oito anos comezou a tomar leccións de piano e violín.
Mentraste
Propiedades
Os seus compoñentes activos conteñen aceite esencial, mentol, carvona e timol. Son moitas as súas propiedades medicinais coma estimulante, estomacal e tamén como tónico:
Paul Creston
Biografía
Forzado a abandonar os seus estudos musicais para soster economicamente á súa familia, o mozo Giuseppe alternou o seu traballo en bancos e compañías de seguros con estudos tan variados como inglés, linguas estranxeiras, misticismo, piano e composición. O seu primeiro emprego como músico conseguiuno en 1926 como organista de teatros onde se exhibían películas mudas, ocupación na que se mantivo ata 1929. En 1934 foi contratado como organista na igrexa de San Malaquías, en Nova York, cargo que ostentou durante máis de trinta anos, ata 1967.
Mentraste
Propiedades
En doses altas é tóxica e non se recomenda a toma por parte das mulleres embarazadas.
Paul Creston
Biografía
En 1940 Creston foi aceptado como profesor de piano e composición da Cummington School of  the Arts de  Massachusetts. Durante esta década compuxo igualmente varias partituras para a radio e a televisión, polas que obtivo varios premios, incluíndo o dos críticos de Nova York pola súa Primeira Sinfonía.
Lifes Rich Pageant
Lifes Rich Pageant é o cuarto álbum da banda estadounidense de rock alternativo R.E.M., editado o 28 de xullo de 1986 a través do selo I.R.S. Records. Coa intención de conseguir un disco optimista tras o sobrio Fables of the Reconstruction R.E.M. escolleu a Don Gehman para producir o álbum, que foi gravado nos Belmont Mall Studios en Belmont, Indiana.
A Pena, Chouzán, Carballedo
A Pena é un lugar da parroquia de Chouzán, no concello lugués de Carballedo, na comarca de Chantada. No INE en 2016 non aparece esta entidade de poboación, tampouco no SIXPAC, pero si no Nomenclátor de Galicia.
Toponimia
O topónimo deriva do latín, pedra, peneda.
Mentraste
Propiedades
O extracto metanólico obtido das pólas de M. suaveolens exerce unha actividade antibiótica contra Bacillus subtilis.
A Trindade (El Greco)
A Trindade é un cadro pintado polo Greco (Domenikos Theotokopoulos, 1541-1614). Este óleo sobre lenzo mide 300 centímetros de alto e 179 cm de ancho, e foi executado entre 1577 e 1579, sendo un dos nove lenzos que realizou para o mosteiro de Santo Domingo de Silos (o Antigo), en Toledo. Atópase no Museo do Prado de Madrid, España.
Representa a escena na que Deus Pai sostén o corpo do seu fillo Xesucristo morto. Sobre eles, o Espírito Santo representado en forma de pomba. Ó redor deste tres acodes da Trindade, aparecen anxos en diversas posturas, algúns deles con expresións dramáticas nas facianas.
Mentraste
Etnografía
É unha herba ben coñecida no rural galego. Ten moitísimos usos medicinais, dende infusións, utilizada como aceite etc. Empregábase para calmar o proído das estrugas fretando coas follas a zona afectada, xa que adoita medrar achegada a estas, por ter hábitats moi semellantes. Emprégase ás veces como unha das herbas da auga de San Xoán, xa que lle dá moito cheiro. Conta o naturista Txumari Alfaro no seu libro "Plantas y remedios naturales del Camino de Santiago" que esta planta foi moi usada nas pousadas dos peregrinos para escorrentar as pulgas nos leitos; tamén no tratamento das lombrigas así como na recuperación estimulante do organismo. Hai quen metía esta herba en alcol para despois sandar feridas con fretas.
A Trindade (El Greco)
Pintor manierista, El Greco evidencia aquí influencias de Miguel Anxo (no modelado da anatomía das figuras) e tamén de Tintoretto (no cromatismo). Predominan os tons fríos (malva, azul, verde), con illados toques cálidos que achegan vitalidade á escena.
Mentraste
Taxonomía
Mentha suaveolens foi descrita por Jakob Friedrich Ehrhart e publicado en Beiträge zur Naturkunde 7: 249–150. 1792.
Nome común
En galego ten moitos nomes comúns: En portugués chámase hortelã de leite ou mentastro.
A Trindade (El Greco)
A composición é moi orixinal e presenta forma de corazón, dentro da cal se desenvolve toda a acción do cadro e da que só queda fóra a pomba representante do Espírito Santo. O centro do cadro está dominado polo monumental corpo de Cristo, representado segundo as proporcións tradicionais e afastado da estilización das figuras que dominan en obras posteriores do Greco. Con todo, é evidente o espírito innovador manierista, reflectido na serpenteante liña formada pola posición do corpo de Cristo e Deus Pai, así como polas irreverentes e esaxeradas reaccións dos anxos.
Mega-
Mega (M) é un prefixo do Sistema Internacional de Unidades que indica un factor de 106 ou 1 000 000 (un millón).
O prefixo foi ratificado dentro do SI en 1960, e provén do grego μέγας, que quer dicir grande.
En informática, o mega de megabyte en xeral non representa exactamente un millón, mais 220 (= 1 048 576) bytes.
Notas
תחיליות במערכת היחידות הבינלאומית
Paul Creston
Biografía
Autor prolífico, durante a década dos anos cincuenta estreáronse máis de trinta obras novas da súa autoría. A súa fama internacional expandiuse e a súa música, xunto á de George Gershwin e Samuel Barber, foi a máis interpretada dun compositor norteamericano no estranxeiro. Dende 1956 e ata 1960 ostentou o cargo de presidente da Sociedade de Compositores e Directores Americanos.
Cara a finais dos anos sesenta, a música de Creston comezou a caer no pesimismo e a escuridade, e perdeu a súa preponderancia na escena fronte ás obras de compositores máis novos e vangardistas. Creston sentíase amargado polo camiño que estaba tomando a música pero, a pesar diso, continuou compoñendo e en 1982 aínda estreou a súa Sexta Sinfonía para órgano no Kennedy Center de Nova York.
Castro da Pena Negra
O Castro da Pena Negra é un castro situado nun lindeiro múltiple entre as parroquias de Margaride, Negreiros, O Castro, Ponte e Silleda, no concello pontevedrés de Silleda.
Paul Creston
Biografía
En 1975 Paul Creston retirouse de tódalas súas actividades docentes, residindo nun rancho nas aforas da localidade californiana de San Diego ata o seu falecemento en 1985 vítima dun cancro que se lle diagnosticou un ano antes.
Castro da Pena Negra
Descrición
Situado no Coto da Pena Negra a uns 513 msnm, estaba formado por unha croa e un antecastro, a primeira conserva restos dun foxo e dun terraplén polo norte e o segundo bordeado por unha muralla.
Na actualidade atópase en mal estado debido ás activades agrícolas no seu contorno debidas á concentración parcelaria das parroquias do Castro e Ponte. Na súa parte máis alta atópase un vértice xeodésico.
Paul Creston
Estilo e composicións
A súa obra tende a ser lixeiramente conservadora e firmemente tonal no seu estilo, e cun forte compoñente rítmico.
O ritmo é a clave do estilo de Paul Creston, a súa técnica depende principalmente dun constante cambio das subdivisións do metro regular e do uso de modelos de ostinato rítmicamente irregulares. Cultivou unha exuberante e robusta linguaxe harmónica inspirada en técnicas impresionistas, usando as secuencias de acordes de dominante expandidos para evitar o establecemento de centros tonales, reducindo ó mínimo a percepción de disonancia. As súas formas son claras, concisas e ben organizadas, mostrando un enxeño notable no desenvolvemento temático, mentres que a súa música a miúdo transmite unha impresión de espontaneidade temeraria, case chulesca.
O seu catálogo inclúe, entre outras obras, seis sinfonías, dous concertos para violín, un para marimba, un para dous pianos, un para acordeón e un para saxofón alto, unha fantasía para trombón e orquestra e unha sonata tamén para saxofón alto escrita para Cecil Leeson. Algúns dos seus traballos atópanse inspirados na obra do poeta Walt Whitman.
Creston foi tamén un notable docente. Entre os seus discípulos encóntranse os compositores John Corigliano e Charles Roland Berry, así como os músicos de jazz Rusty Dedrick e Charlie Queener. Tamén é autor dos libros de teoría da música Principles of Rhythm (1964), Creative Harmony (1970) e Rational Metric Notation (1979).
Abelardo Santorum
Abelardo Santorum Alonso, nado en Buenos Aires en 1921 e finado en Ourense en 1975, foi un sacerdote e escritor galego.
Lifes Rich Pageant
Listaxe de cancións
Todos os temas compostos por Bill Berry, Peter Buck, Mike Mills e Michael Stipe, agás onde se indique.
Fabri Ciocale
Fabrizio Martín Ciocale, nado en Buenos Aires o 8 de setembro de 1998 é un xogador de hóckey a patíns arxentino, que xoga de dianteiro no Deportivo Liceo, da OK Liga.
Traxectoria
Comezou na sección de hóckey a patíns do Vélez Sársfield onde militou ata 2016, momento no que fichou polo HC Liceo e se instalou en Galicia, terra de onde emigrara cara á Arxentina a súa bisavoa. Xogou catro tempadas no filial do club coruñés, nas tres últimas compaxinando os partidos do filial co primeiro equipo, co que debutou en maio de 2018 fronte ao Igualada HC.
Na tempada 2020/21 o club ampliou o seu contrato e cedeuno por unha tempada ao HC Braga portugués. Despois de só 10 partidos co club luso reincorporouse ao Liceo en decembro de 2020 para reforzar o equipo de Juan Copa, líder da OK Liga. Acadou finalmente o subcampionato de liga, e conquistou a Copa do Rei, despois de derrotar na final ao Fútbol Club Barcelona. Uns días despois o club galego anunciou a marcha do xogador, que fichou polo Valdagno italiano.
Na súa única tempada en Italia acabou sexto na liga do país e acadou as semifinais da Copa WSE, onde o seu equipo foi eliminado polo Follonica. En xullo de 2022 anunciouse o seu regreso ao Liceo, que durante a súa ausencia conseguira o título de liga e estaba a atravesar a fase de renovación de xogadores máis profunda da súa historia.
Selección arxentina
En 2017 disputou coa selección arxentina sub-20 o Campionato do Mundo sub-20, onde o seu equipo rematou cuarto. En 2019 foi convocado pola selección arxentina absoluta para competir na Copa das Nacións de Montreux, acabando subcampión.
Crithidia
Crithidia é un xénero de protozoos da orde Trypanosomatida. Son parasitos exclusivos de artrópodos, principalmente insectos. Pasan dun hóspede a outro en forma de quistes nas feces infectivas e desenvólvense nos tractos dixestivos dos insectos e interaccionan co epitelio intestinal utilizando o seu flaxelo. Mostran unha especificidade de hóspede moi baixa e unha soa especie de parasito pode infectar a un gran número de hóspedes invertebrados. En diferentes momentos do seu ciclo de vida pasan polas fases de amastigota, promastigota, e epimastigota; esta última é especialmente caracterísitca ata o punto que fases similares no ciclo de vida doutros tripanosomas con frecuencia se chaman tamén fase critidial.
A especie mellor documentada é probablemente Crithidia bombi, que parasita a abesouros (Bombus). Outras especies son C. fasciculata, C. deanei, C. desouzai, C. oncopelti, C. guilhermei e C. luciliae. A especie C. deanei é atípica no xénero, e tense sinalado que podería non ser membro de Crithidia. Tampouco é típica dos tripanosomátidos pola súa forma pouco común e porque contén bacterias endosimbióticas. C. luciliae é o substrato utilizado en probas de anticorpos antinucleares que se usan para o diagnóstico do lupus eritematoso e outros trastornos autoinmunes.
Sinalouse que estes parasitos poderían ser, pol menos en parte, responsables do declive das poboacións de abellas salvaxes. Causan que as abellas perdan a súa capacidade de distinguir entre as flores que conteñen néctar e as que non, polo que cometen moitos erros na súa elección das flores, o que as leva a estar mal alimentadas e acaban por morrer de fame. As abellas que se crían comercialmente para polinizar plantas adoitan ter o parasito, mentres que as abellas salvaxes non, pero crese que as abellas criadas transmitiron o parasito ás poboacións salvaxes nalgúns casos. Porén, hai varias teorías sobre a diminución das poboacións de abellas en todo o mundo.
Herba lombrigueira
miniatura|240px|Inflorescencia A herba lombrigueira (Tanacetum vulgare) é unha planta asterácea herbácea perenne. É natural de Europa e de Asia, cada vez máis rara cando se avanza cara ao sur.
Características
É unha planta herbácea perenne moi robusta que posúe un talo ergueito de 60 a 90 cm de altura. As follas son pinnadas con numerosos folíolos profundamente dentados, son de cor verde escura e aromáticas. As flores son pequenas de cor amarela dourada agrupadas en capítulos formando un corimbo denso e aplanado, florecen en verán.
Historia
O uso medicinal da herba lombrigueira é antigo, como o demostra a súa presenza na Capitulare de villis vel curtis imperii, unha orde emitida por Carlomagno que reclama que se cultiven nos seus campos unha serie de herbas e condimentos incluíndo as "tanazitam", identificadas actualmente como Tanacetum vulgare.
Propiedades
miniatura|Tanacetum vulgare miniatura|Flores
Toxicidade
miniatura|200px|Detalle da flor Moitas especies de Tanacetum conteñen un aceitre volátil que pode causar dermatite de contacto en individuos sensibles. Se se toma internamente, orixínanse metabolitos tóxicos a medida que o aceite se degrada no tracto dixestivo e no fígado. É moi tóxica para os parasitos internos e por iso durante séculos foi prescrita polos herboristas para expulsar os vermes. É un insecticida efectivo e moi tóxico para artrópodos. Como contén tuiona, nalgúns países como EUA limítase o seu uso a bebidas alcohólicas e o produto final debe estar libre de tuiona. Tanacetum annuum confúndese ás veces con Tanacetum vulgare, pero a primeira produce un aceite esencial que é completamente diferfente quimicamente, xa que non contén tuiona e si altas cantidades de chamazuleno, facendo que o aceite sexa de cor azul escura, aínda que ás veces se venden mesturados os aceites das dúas plantas, o que é unha adulteración. O aceite de Tanacetum vulgare nunca é azul porque non contén chamazuleno.
Os compoñentes activos do aceite volátil de T, vulgare son 1,8-cineola, trans-tuiona, canfor e mirtenol, e as cantidades e proporcións de cada un varían estacionalmente e de planta a planta.
A 1,8-cineola é unha toxina que se cre defende as follas da planta contra os ataques dos herbívoros.
Uso en medicina popular
Durante moitos anos utilizouse como unha herba medicinal malia a súa toxicidade. No folclore irlandés do século XIX, suxírese bañarse nunha solución desta planta e sal como unha cura para a dor articular. Un té amargo feito con flores de T. vulgare utilizouse durante séculos como antihelmíntico para tratar as infestacións parasitarias, e as tortas desta planta comíanse tradicionalmente durante a Coresma, xa que se cría que o consumo de pescado durante a Coresma causaba vermes intestinais. Varias especies de Tanacetum utilízanse etnomedicamente para tratar a migraña, neuralxia e o reumatismo e como antihelmínticos. Tradicionalmente, foi utilizada a miúdo polos seus efectos emenagogos para provocar a menstruación ou terminar un embarazo non desexado (aborto), e recoméndase que as mulleres embarazadas non utilicen esta herba. Unha investigación publicada en 2011 identificou a presenza nesta planta de 3,5- ácido dicafeoilquínico (3,5- DCQA) e axilarina como compostos antivirais que son activos contra o virus do Herpes simplex.
Taxonomía
Tanacetum vulgare describiuna Linné e publicouna en Species Plantarum 2: 844–845. 1753. Tanacetum: nome xenérico derivado do latín medieval "tanazita" que á súa vez provén do grego "athanasia" (= inmortal, a longo prazo), que probablemente indica a longa duración da inflorescencia desta planta; noutros textos indícase que deriva da crenza de que as bebidas a base das follas desta planta confiren a vida eterna.
Aeroporto de Brisbane
O aeroporto de Brisbane é o principal aeroporto internacional que serve a Brisbane e ao sueste do estado de Queensland. É o terceiro aeroporto máis concorrido de Australia por movementos de aeronaves. Serve a 31 aeroliñas que voan a 50 destinos domésticos e 29 internacionais. No ano 2016 pasaron polas súas instalacións 22,7 millóns de pasaxeiros. Nese mesmo ano un informe da compañía OAG nomeouno como o quinto aeroporto de gran tamaño máis puntual do mundo, co 86,71% das súas chegadas e saídas producíndose dentro dos 15 minutos do seu horario programado.
O aeroporto de Brisbane é un centro de conexións principal para Virgin Australia, e secundario para Qantas é a súa subsidiaria de baixo custo Jetstar. Tigerair Australia abriu unha base no aeroporto o 11 de marzo de 2014. Brisbane ten o terceiro maior número de conexións domésticas do país, tras os aeroportos de Sydney e Melbourne. No aeroporto tamén se atopan as instalacións de mantemento dos Airbus A330 e Boeing 737 de Qantas. Virgin Australia ten unhas pequenas instalacións de mantemento no aeroporto para a súa frota de 737. Outras aeroliñas, como QantasLink e Alliance Airlines, tamén realizan tarefas de mantemento nas súas respectivas instalacións no aeroporto.
1984 (novela)
Moitos comentaristas detectan paralelismos entre a sociedade actual e o mundo de 1984, suxerindo que estamos comezando a vivir no que se coñeceu como sociedade orwelliana. O termo orwelliano converteuse en sinónimo das sociedades ou organizacións que reproducen actitudes totalitarias e represoras como as representadas na novela. A novela foi un éxito en termos de vendas e converteuse nun dos libros máis influentes do século XX.
É considerada como unha das obras cume de triloxía das antiutopías de principios do século XX (ou a tamén chamada ciencia ficción distópica), xunto á novela de 1932 Un feliz mundo novo (Brave new world), de Aldous Huxley; e Fahrenheit 451 de Ray Bradbury.
A obra Nós escrita por Evgeny Zamiatin en 1921 influíu moito na novela.
Historia e características
1984 é o resultado de intercambiar a posición dos dous últimos díxitos da data en que se escribiu o libro, 1948.
Argumento
A novela é unha descrición analítica dos réximes totalitarios cun final desolador. O personaxe principal é Winston Smith, que traballa no Ministerio da Verdade (un dos 4 ministerios que hai) reescribindo a Historia permanentemente e inventando heroes.
Os ministerios son os seguintes:
Winston Smith vive no Londres dun virtual 1984, nun mundo dividido en tres superpotencias: Eurasia, Estasia (Asia Oriental) e Oceanía, onde imperan, respectivamente, o neobolxevismo, a "adoración da morte" e o SOCIN (do inglés Engsoc), acrónimo de "socialismo inglés".
O Grande Irmán, suple a todo personaxe político, el é o comandante en xefe, o gardián da sociedade, o deus pagán e o xuíz supremo. El é a encarnación dos ideais do Partido, o Partido ubicuo, único e todopoderoso que vixía sen descanso. O Partido ao que han de pertencer todas as persoas, só se salvan os "proles"; eles non contan e teñen dereitos como os animais: de feito, a Policía do Pensamento apenas os vixía: "aos proles permíteselles a liberdade intelectual porque non teñen intelecto algún". Nin sequera a familia está por encima da súa presenza, é común a denuncia de fillos pequenos aos seus propios pais por traizoaren o Partido. Ironicamente, Orwell insinúa a posibilidade de que xa nin sequera sexa unha persoa real, senón unha mera icona propagandística.
Tras anos traballando para o Ministerio da Verdade, Winston vólvese consciente de que os retoques da historia nos que consiste o seu traballo son só unha parte da gran farsa na que se basea o seu goberno, e atopa o amor dunha moza rebelde encarnando así unha resistencia de dous contra unha sociedade que se vixía a si mesma.
Xuntos cren afiliarse á Irmandade, un suposto grupo de Resistencia dirixido por Emmanuel Goldstein —un personaxe case tan ubicuo e omnipresente como o propio Grande Irmán, o Inimigo do Pobo e escritor de O Libro, o cal o protagonista le ata chegar a comprender os mecanismos do dobrepensar, ferramenta base e de dominación de Partido—, e que é en realidade un máis dos instrumentos de control do Partido.
A través dunha historia intricada, con temas como o lavado de cerebro, a linguaxe, a psicoloxía e a inventiva encamiñados ao control físico e mental dos individuos, a educación totalitaria da mocidade etcétera, Orwell relata a historia tráxica e aparentemente emancipadora de Winston Smith e Xulia, tratando de derrocar un sistema onde a intimidade e o libre pensamento non existen, nin sequera se coñecen.
Logo de ser derrotado polo sistema e liberado, Winston Smith atópase nun bar, vendo na televisión unha máis das noticias manipuladas que se emiten continuamente segundo a conveniencia do Grande Irmán. A novela termina así:
Trama
A acción da novela, escrita entre 1947 e 1948, está situada no futuro, no ano 1984, e nun estado totalitario chamado Oceanía, que foi implantado tras unha revolución contra o sistema capitalista imperante a mediados do século XX. De feito, a partir desa revolución, o mundo quedara dividido en tres grandes superestados -Eurasia, Oriasia e Oceanía- que estaban en guerra permanente, uns contra outros en distintas combinacións.
Oceanía está gobernada por un único Partido, cuxa ideoloxía denominada SOCIN (socialismo inglés) baséase na crenza de que o Grande Irmán é omnipotente e que o Partido é infalible. A sociedade está estruturada de forma xerárquica: arriba está o Grande Irmán, que todo o ve, todo o escoita e todo o dispón; logo está o Círculo Interno do Partido, que representa o 2% da poboación; despois o Círculo Externo do Partido e, por último, os proles - a clase baixa- que son o 85% da poboación e non pertencen ao Partido. O aparato do goberno conta con catro ministerios: o Ministerio da Verdade, que se encargaba das novas, o lecer, a educación e as belas artes; o Ministerio da Paz, que se ocupaba da guerra; o Ministerio do Amor, que mantiña a lei e a orde, e o Ministerio da Fartura, responsable das cuestións económicas. Eses ministerios son os que se encargan de facer efectivos os tres slogans do Partido: a guerra é paz, a ignorancia é forza e a liberdade é escravitude.
A maioría da poboación vive en malas condicións, pero para que non haxa revoltas, o estado exerce unha vixilancia extrema sobre os seus súbditos, mesmo coa instalación de telepantallas nas rúas e nas casas, co que chega a apoderarse da vida e da conciencia das persoas, controlando tamén as esferas máis íntimas dos sentimentos humanos. Así, a sociedade está reprimida e ninguén pode facer ou pensar algo que os intelectuais do partido vexan como fóra do normal pois sería considerado un delito e o Ministerio do Amor, a través da súa Policía do Pensar, encargaríase de castigalo por conspirador.
Esa sociedade foise construíndo cunha educación totalitaria dos rapaces, adeptos ao Réxime; coa creación da nova linguaxe (a novafala); coa anulación de calquera sentimento afectivo cara á familia ou cara á parella; e, sobre todo, co dobrepensar ou capacidade de manter dúas crenzas contraditorias na mente e aceptar as dúas, o que lle permitiu ao partido deter o curso da historia e controlar a realidade, pois a filosofía do Partido non só negaba a validez da experiencia senón a propia existencia da realidade externa. Tampouco falta o que o Partido define como o inimigo do pobo, encarnado por Emmanuel Goldstein e a súa organización, a Irmandade, aínda que logo, en realidade, ambos resultan ser instrumentos de control creados polo propio Partido para descubrir quen son os cidadáns subversivos.
Pois ben, nese estado transcorre a odisea de Winston, que traballa manipulando a historia no Departamento de Rexistro do Ministerio da Verdade, en Londres, a principal cidade de Aeropista Un, e que, a pesar de ser membro do Círculo Externo do Partido, é disidente coa doutrina deste.
Na primeira parte da novela, o protagonista amósase consciente de que, ademais de ser vixiado, é manipulado coma todos, e iso fai que medite acerca de aspectos da súa vida: as vivencias no traballo onde se adicaba a reescribir a historia falsificándoa segundo os intereses do Partido para controlar a realidade; os dous minutos do odio establecidos polo Partido e que tiñan como obxectivos a Eurasia, coa que estaba en guerra Oceanía, e ao inimigo do pobo, Emmanuel Goldstein e a súa rede clandestina denominada A Irmandade; a Liga da Mocidade contra ao Sexo; a Novafala, o único idioma do mundo no que o vocabulario se reduce co tempo porque a súa finalidade é limitar o pensamento; etc. Tamén procura lembrar a forma de vida anterior á revolución e vai plasmando o que sente nun diario destinado ás futuras xeracións, aínda que sabe que iso será considerado un delito de “Pensacrime” e que se o collen será castigado con anos de traballos forzados ou mesmo “vaporizado”, é dicir, desaparecería sendo o seu nome eliminado dos rexistros.
Nese diario deixa constancia do seu odio ao Grande Irmán, que sacrifica todo valor humano co fin de ter o poder absoluto; da lembranza dos seus pais, desaparecidos nas primeiras purgas realizadas nos anos cincuenta polo Partido; do recordo da súa muller, Katharine, que marchara de onda el; da esperanza en que os proles poidan xerar a forza necesaria para destruír o Partido... En fin, Winston toma conciencia de que a súa vida, controlada e marcada pola tristeza e a apatía, non ten sentido.
Na segunda parte da novela, o seu descontento co tipo de vida que leva, impúlsao a rebelarse contra o Partido levando a cabo actos que este considerará delituosos. Así, infrinxe a doutrina do Partido ao namorarse Xulia, tamén membro do Círculo Externo do Partido, posto que o único amor que un membro do partido pode manifestar debe dirixirse ao Grande Irmán. Ademais para evitar a vixilancia do Partido, aluga un cuarto na casa do señor Charrington, que finxe ser un prole, e alí encóntrase con Xulia. Ambos son conscientes de que máis tarde ou máis cedo os prenderán e prometen que nunca se traizoarán, o que non significa que non confesen os seus delitos ao seren torturados, senón que non deixarán de amarse.
Por outra banda, Winston contacta con O’Brien, un membro do Círculo Interno do Partido, do que pensa erroneamente que forma parte da Irmandade. Mesmo el e Xulia chegan a visitar a súa casa e dinlle que queren alistarse nas filas da Irmandade. Posteriormente, Winston recibirá de O’ Brien o libro Teoría e práctica do colectivismo oligárquico, pensando que é da autoría de Goldstein cando en realidade o escribira o propio O’Brien, e do que lerá partes nas que se explica o sentido dos slogans do Partido.
Ao pouco tempo, Winston e Xulia son detidos no cuarto que el alugara, porque ese cuarto era unha trampa da Policía do Pensar da que formaba parte o propio señor Charrington que llo alugara, e ademais O’Brien enganárao, pois non formaba parte do que el cría era a resistencia, senón que era un dos intelectuais do Partido.
Na terceira parte, Winston, preso no Ministerio do Amor, é brutalmente torturado. A súa rehabilitación constará de 3 fases: aprendizaxe, comprensión e aceptación. Será o propio O’Brien quen dirixa de forma cruel a súa rehabilitación co fin de quebrantar a súa vontade e dominar os seus pensamentos. Para iso, explícalle que o último obxectivo do Partido é o poder, e ter poder supón ser superior aos humanos mediante o control sobre o corpo e sobre a mente. Iso conségueo coa tortura física e psicolóxica, de maneira que Winston confesa todo, o seu corpo e a súa mente réndense e obedece ao Partido, pero durante bastante tempo mantén inexpugnable o cerne da súa alma: segue amando a Xulia, polo tanto non a traizoara, e odiando ao Grande Irmán. Ademais toma conciencia de que a liberdade é morrer odiándoos, que non consigan transformar os seus sentimentos. Pero unha nova reviravolta ás formas de tortura, lévao a traizoar a Xulia.
Unha vez conseguido iso, libérano e el acode a miúdo ao Café Castiñeiro, onde adoitaban reunirse antigos líderes do Partido que foran purgados, e é alí, cando ve na telepantalla o enorme rostro do Grande Irmán, onde se produce o cambio final: sente que ama ao Grande Irmán, o que quere dicir que todos os seus principios, considerados heréticos polo Partido, foran superados.
A obra remata cun epílogo sobre a Novafala que, baseada no inglés, era a lingua oficial de Oceanía e concibírase para satisfacer as necesidades ideolóxicas do Socín. Esperábase que se impuxese á vellafala polo 2050, e tiña como característica fundamental a redución de vocabulario co fin de diminuír a capacidade de pensamento para que así fose imposible ter pensamentos heréticos. As palabras da novafala dividíanse en 3 grupos denominados vocabulario A, B e C. O vocabulario A contiña palabras necesarias para a vida cotiá, o B palabras creadas con fin político, e o C termos científicos e técnicos.
Contexto histórico da novela
miniatura|Bomba voadora alemá [[V-1]] 300px|miniatura|O mundo presentado en 1984 1984 presenta unha extrapolación de prácticas da Unión Soviética e da Alemaña Nazi, ademais de experiencias de Orwell na guerra civil española (especialmente os sucesos de maio de 1937, que el describe na súa obra Homage to Catalonia).
Adaptacións cinematográficas
Realizáronse dous intentos de levar a novela ao cine co mesmo título máis outras adaptacións e inspiracións menores.
A Capela, Tardade, Vilalba
A Capela é un lugar da parroquia de Tardade, no concello lugués de Vilalba, na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2015 tiña 2 habitantes (1 home e 1 muller).
LU-643
A LU-643 é unha estrada da rede secundaria que une a LU-652 en Bóveda coa LU-644 en Laiosa (O Incio).
Mirounga angustirostris
Mirounga angustirostris é unha especie de pinnípede fócido, o elefante mariño do hemisferio norte (existe outro no hemisferio sur denominado Mirounga leonina). Son de gran tamaño e o macho ten unha probóscide, que utiliza para facer ruídos ruxintes extraordinariamente altos, especialmente durante as competicións de apareamento. O dimorfismo sexual en tamaño é grande: os machos pesan unhas 3,6 veces máis que as femias. En correspondencia con isto, o sistema de apareamento é moi políxino; un macho con éxito pode deixar preñadas unhas 50 femias nunha estación.