cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Mudhoney
Volta á Sub Pop
miniatura|250px|A banda ao vivo na sala Capitol de [[Santiago de Compostela en setembro do 2010]] En xaneiro de 2000 a Sub Pop lanzou o recompilatorio March to Fuzz, un CD duplo coas principais cancións da banda e rarezas, en total 50 temas. Pouco despois a banda volvería a asinar coa Sub Pop.
No ano 2002 editaron un novo disco: Since We've Become Translucent, moi ben recibido polos fans e pola crítica. Incorporaron a Guy Maddison, ex-membro de Lubricated Goat, como novo baixista da banda. Despois diso a banda pasou algún tempo facendo concertos e participando de proxectos paralelos.
En 2006 sacaron o seu último traballo: Under a Billion Suns, un dos mais pesados da banda. Chaman a atención deste disco as letras de Mark Arm, que teñen por primeira vez unha certa temática social, criticando a política de George W. Bush.
En 2008 Mudhoney comezou a gravar o seu seguinte álbum co produtor Tucker Martine. O disco foi bautizado co nome The Lucky Ones e editouse no mes de maio. Pouco despois, Sub Pop lanzou unha edición deluxe remasterizada de Superfuzz Bigmuff, que contaba co EP orixinal xunto con sinxelos, demos e gravacións en directo de 1988.
O 27 de setembro do ano 2010 Mudhoney tocou na sala Capitol de Santiago de Compostela acompañado da banda Young Fresh Fellows, tamén de Seattle, dentro do ciclo Xacobeo Importa.
No ano 2011 Mudhoney foi abreconcertos de Pearl Jam na súa xira para celebrar o seu 20 aniversario. A banda tamén foi escollida por Mogwai para actuar no destival de All Tomorrow's Parties I'll Be Your Mirror no Alexandra Palace, Londres, en maio dese ano.
No ano 2013 a banda publicaría o seu noveno álbum de estudio, Vanishing Point, a través de Sub Pop Records. No Record Store Day de 2014 o selo editaría o álbum ao vivo On Top: KEXP Presents Mudhoney Live on Top of the Space Needle, gravado o ano anterior no icónico edificio de Seattle.
Pavo
O pavo (Meleagris gallopavo) é unha especie de ave galiforme da familia Phasianidae.
É orixinario de América do Norte, mais introduciuse como ave doméstica en case todo o mundo. A súa poboación no momento da chegada dos europeos calcúlase en 40 millóns de exemplares, sendo fortemente cazada ou domesticada. Na actualidade estímase que hai 4 millóns en estado salvaxe e moitos millóns máis en estado doméstico.
Características biolóxicas
Os pavos habitan o norte de América, desde os Estados Unidos até o sur de México; as subespecies atópanse nunha ampla gama de hábitats incluíndo chairas e montes, necesitando abeiro para os niños e de árbores para se pousar e evadir os depredadores. Pasan gran parte do día a procurar alimento polo chan e só voan curtas distancias sen chegar a migrar.
Polo xeral son omnívoros e aliméntanse de pequenos insectos, sementes e plantas. O peso e o talle varía considerabelmente dunha subespecie a outra e son de comportamento diúrno pousándose á noite nas pólas das árbores.
Comportamento
Os pavos organízanse nunha sociedade xerárquica e comunícanse mediante chamadas e contacto físico sumándose a estes os cortexos sexuais. Segundo a estación, os machos e as femias compórtanse de xeito distinto formando grupos de tamaño e funcións variábeis.
Fóra da época de reprodución os machos e as femias viven en grupos separados, mais chegando a primavera créanse "pavadas de cortexo", grupos de machos adultos e femias de maior tamaño. Neses momentos os machos fixan territorios e os grupos de femias desarticúlanse, provocando que as femias transiten solitarias con total liberdade polos territorios; os machos que conseguiron fixar o seu dominio sobre un territorio tratarán de atraer femias con chamadas sonoras e realizando movementos complexos. En grupos de machos novos só o máis dominante é o que se aparea e comunmente un grupo pequeno de machos dominantes ten total dominio sobre un gran número de individuos.
Cando o macho e maila femia consumaron o acto sexual empezan a construción do niño podéndose aparear diariamente até o momento de chocar. Polo regular as femias forman grupos para aniñar e criar os seus pitos no mesmo niño. A nai pavo depositará de 5 a 8 ovos e chocaraos arredor de 28 días; a seguir os pitos ficarán no niño até os 6 ou 7 meses. Se o apareamento non provoca o nacemento de crías as femias forman pavadas sen niñada. Polo inverno os machos mailas femias sepáranse formando "pavadas invernais" e os pitos machos deixan o niño e forman as súas propias "pavadas invernais".
Subespecies
Coñécense seis subespecies de Meleagris gallopavo :
As Quintás
O topónimo As Quintás pode referirse a varios lugares de Galicia:
Real Valladolid Club de Fútbol Promesas
O Real Valladolid Club de Fútbol Promesas é un equipo de fútbol español da cidade de Valladolid, filial do Real Valladolid. Actualmente compite na Segunda División B.
Historia
Nomes do equipo:
Estadio
O Real Valladolid B disputa habitualmente os seus partidos nos Campos Anexos ao Estadio José Zorrilla, con capacidade para 1.500 espectadores. Os partidos máis importantes xógaos no Nuevo José Zorrilla, con capacidade para 26.512 espectadores. Inaugurado en 1988 e a poucos metros do Estadio José Zorrilla, contén un campo de herba natural, máis dous de herba artificial, inaugurados en 2001.
Ademais, tamén serve como sede para a fase local da Copa Coca Cola.
Galería de escudos dos concellos de Galicia
Galería de imaxes dos escudos dos concellos de Galicia por orde alfabética. Poden verse tamén por concellos en:
Mathurin Jacques Brisson
Mathurin Jacques Brisson, nado o 30 de abril de 1723 en Fontenay-le-Comte, Baixo Poitou, Francia (hoxe no departamento da Vendée), e finado o 23 de xuño de 1806 en Croissy, cerca de Versailles, foi un zoólogo e filósofo francés, membro da Academia ds Ciencias de Francia.
Ramiz Alia
Ramiz Alia, nado en Shkodër o 18 de outubro de 1925 e finado en Tirana o 7 de outubro de 2011, foi un político albanés, presidente do país entre 1985 e 1992. Alto dirixente do Partido do Traballo de Albania, chegou a ser membro do seu Politburó e secretario do Comité Central. En 1985 foi escolleito Presidente da Asemblea do Pobo (Parlamento) e polo tanto, Xefe do Estado.
Mathurin Jacques Brisson
Traxectoria
Brisson estudou de 1737 a 1738 na escola de Fontenay e preparou un bacharelto de teoloxía en Poitiers. Pero non estaba destinado a facer unha vida ordenado e, grazas ao seu parentesco con R. A. F. de Réaumur (1683-1757), do que foi axudante, dedicouse ao estudo da historia natural. As súas principais obras nesta etapa foron Le Règne animal (1756) e Ornithologie (1760).
Foi profesor de filosofía natural (o que hoxe se coñece como física) no Colexio de Navarra de París, e entrou na Academia das Ciencias de Francia en 1759. Foi conservador do gabinete de curiosidades de Réaumur. Desexando competir coa Histoire naturelle de Buffon (1707-1788), emprende a publicación dunha grande obra zoolóxica. Traduce Le Système du Règne animal de Jakob Theodor Klein (1685-1759) en 1756, pero foi sobre todo a súa Ornithologie a que supuxo unha etapa importante no estudo científico das aves. Esta obra apareceu antes da Histoire naturelle des oyseaux de Buffon.
Ramiz Alia
Ao falecer Enver Hoxha en 1985, sucedeuno como secretario xeral do PTA, polo que se converteu no máximo dirixente de Albania. A pesar de afirmar no funeral de Hoxha que Albania será sempre forte, sempre vermella, como ti a deseaches, camarada Enver, levou a cabo unha serie de reformas que culminaron coa privatización da economía e a convocatoria de eleccións multipartidistas en 1991.
Tralo triunfo do Partido Socialista de Albania (refundación do antigo Partido do Traballo de Albania) foi escolleito Presidente da República, pero dimitiu en 1992 tras unha folga xeral. Ese mesmo ano foi detido e acusado de xenocidio e crimes contra a humanidade, permanecendo no cárcere até 1997.
Mathurin Jacques Brisson
Traxectoria
A comezos do ano 1806 sofre un severo ataque de apoplexía. A súa memoria quedou tan afectada que esqueceu falar en francés, recordando unicamente unhas poucas palabras do seu idioma materno, o poitevino. Pouco máis tarde, o 23 de xuño, morreu en Croissy, cerca de Versalles.
Abreviatura
A abreviatura Brisson emprégase para indicar a como autoridade na descrición e taxonomía en zooloxía.
Ryszard Kapuściński
Ryszard Kapuściński, nado en Pińsk o 4 de marzo de 1932 e finado en Varsovia o 23 de xaneiro de 2007, foi un xornalista, escritor e ensaísta polaco.
Traxectoria
Pińsk, a súa cidade natal, pertencía nos anos trinta á provincia polaca de Kresy, na súa fronteira oriental, mais na actualidade é territorio belaruso. Sufriu na súa infancia as consecuencias da segunda guerra mundial, o que marcou a súa vida e obra posteriores. Despois de estudar Historia e Arte na universidade de Varsovia, comezou a traballar no semanario Sztandar Młodych a comezos da década de 1950 como reporteiro de asuntos locais. Por unha casualidade foi destinado á India para facer reportaxes sobre aquel país, como consecuencia da visita do Pandit Nehru a Polonia e do achegamento entre os gobernos dos dous países. A partir de aí comezou unha carreira como xornalista internacional por China, América Latina e sobre todo a África da descolonización, como único correspondente da Axencia Polaca de Prensa no mundo en desenvolvemento.
Colaborou tamén en Time, The New York Times e Frankfurter Allgemeine Zeitung, como correspondente de guerra durante moitos anos e acadando un grande éxito grazas ó seu peculiar estilo, que o converteu nun xornalista de culto e figura relevante da cultura a nivel mundial.
A partir de 1960, Kapuściński comeza a publicar o seu labor xornalístico en libros, mais non en escolma de reportaxes, senón como obras autenticamente novas. O seu estilo foxe dos grandes acontecementos históricos e das datas oficiais, para narrar a caída e a proclamación dos réximes polos personaxes cos que ten contacto, dende taxistas a xenerais. O seu foi un xornalismo fondamente literario, cunha linguaxe moi coidada e expresiva, e inzada de xogos metaliterarios con referencia aos libros cos que el vai tomando contacto coas novas realidades de países descoñecidos.
Desde 1962 compaxinou as súas colaboracións periodísticas coa actividade literaria e exerceu como profesor en varias universidades. Na actualidade forma parte da Asociación polaca de Artistas Fotógrafos. Foi nomeado doutor honoris causa pola Universidade de Silesia en 1997 e ata 1981 foi correspondente no estranxeiro.
A súa produción literaria foi traducida a multitude de idiomas e recibiu unha excelente acollida por parte do público e da crítica amante dos relatos de viaxes. Falaba con fluidez oito idiomas, entre eles o francés, o inglés, o ruso e o español.
Pensamento
miniatura|250px|Detalle d'[[O pensador, de Auguste Rodin.]] thumb|250px|Unha parella tomando unha decisión. Este artigo trata sobre a actividade psíquica, para a planta de flor ver o artigo pensamento.
O pensamento é a actividade e a creación da mente, o que permite ao individuo modelar o mundo en relación coas súas metas, plans, fins e desexos. É o produto das construcións mentais elaboradas froito da actividade do cerebro. Xa que é unha das actividades fundamentais do ser humano, o pensamento é estudado por diversas disciplinas, entre as que destacan a filosofía e a psicoloxía. O obxectivo básico do pensamento é dotar de significado o mundo exterior e a un mesmo, manipulando a información. A intelixencia é a habilidade persoal para pensar dun xeito máis efectivo. Segundo a concepción empregada, un pensamento pode ser sinónimo de idea ou do acto de producila. Cando se fala de pensamento, xeralmente faise referencia a calquera actividade intelectual ou mental. Neste sentido, pode facer referencia ao acto do pensamento ou ás ideas resultantes ou elaboracións das mesmas ideas. Hai conceptos similares que é preciso considerar, como a cognición, a sensibilidade, a consciencia e a imaxinación.
No seu sentido máis común, os termos pensamento e pensar refírense a procesos cognitivos conscientes que poden ocorrer independentemente da estimulación sensorial. As súas formas máis paradigmáticas son o xuízo, o razoamento, a formación de conceptos, a resolución de problemas e a deliberación. Pero tamén adoitan incluírse outros procesos mentais, como considerar unha idea, a memoria ou a imaxinación. Estes procesos poden ocorrer internamente independentemente dos órganos sensoriais, a diferenza da percepción. Pero cando se entende no sentido máis amplo, calquera evento mental pode entenderse como unha forma de pensamento, incluíndo a percepción e os procesos mentais inconscientes. Nun sentido lixeiramente diferente, o termo pensamento non se refire aos procesos mentais en si, senón aos estados mentais ou sistemas de ideas provocados por estes procesos.
Propuxéronse diversas teorías do pensamento, algunhas das cales pretenden captar os trazos característicos do pensamento. Os platónicos sosteñen que o pensamento consiste en discernir e inspeccionar as formas platónicas e as súas interrelacións. Implica a capacidade de discriminar entre as propias formas platónicas puras e as meras imitacións que se atopan no mundo sensorial. Segundo o aristotelismo, pensar en algo é instanciar na mente a esencia universal do obxecto do pensamento. Estes universais abstraense da experiencia sensorial e non se entenden como existentes nun mundo intelixible inmutable, en contraste co platonismo. O conceptualismo está estreitamente relacionado co aristotelismo: identifica o pensamento con evocar mentalmente conceptos en lugar de instanciar esencias. As teorías de fala interna afirman que o pensamento é unha forma de fala interna na que as palabras se expresan silenciosamente na mente do pensador. Segundo algúns relatos, isto ocorre nunha lingua normal, como o inglés ou o galego. A hipótese da linguaxe do pensamento, doutra banda, sostén que isto sucede no medio dunha linguaxe mental única chamado mentalés. O punto central desta idea é que os sistemas de representación lingüística constrúense a partir de representacións atómicas e compostas e que esta estrutura tamén se atopa no pensamento. Os asociacionistas entenden o pensamento como a sucesión de ideas ou imaxes. Están particularmente interesados nas leis de asociación que gobernan como se desenvolve o tren de pensamento. Os condutistas, pola contra, identifican o pensamento con disposicións condutuales para levar a cabo un comportamento público intelixente como unha reacción a estímulos externos particulares. O computacionalismo é a máis recente destas teorías. Ve o pensamento en analoxía a como funcionan as computadoras en termos de almacenamento, transmisión e procesamento de información.
Na literatura académica discútense varios tipos de pensamento. Un xuízo é unha operación mental na que unha proposición é evocada e logo afirmada ou negada. O razoamento, doutra banda, é o proceso de sacar conclusións a partir de premisas ou evidencia. Tanto xulgar como razoar dependen da posesión dos conceptos relevantes, que se adquiren no proceso da aprendizaxe de conceptos. No caso da resolución de problemas, o pensamento pretende alcanzar un obxectivo predefinido superando certos obstáculos. A reflexión é unha forma importante de pensamento práctico que consiste en formular posibles cursos de accións e avaliar as razóns a favor e en contra deles. Isto pode levar a unha decisión elixindo a opción máis favorable. Tanto a memoria episódica como a imaxinación presentan obxectos e situacións internamente, nun intento de reproducir fielmente o que se experimentou anteriormente ou como unha reorganización libre, respectivamente. O pensamento inconsciente é o pensamento que sucede sen ser experimentado directamente. Ás veces postúlase para explicar como se resolven os problemas difíciles nos casos en que non se empregou o pensamento consciente.
O pensamento discútese en varias disciplinas académicas. A fenomenoloxía interésase pola experiencia de pensar. Unha pregunta importante neste campo refírese ao carácter experiencial do pensamento e en que medida este carácter pode explicarse en termos de experiencia sensorial. A metafísica interésase, entre outras cousas, pola relación entre a mente e a materia. Trátase da cuestión de como o pensamento pode encaixar no mundo material como o describen as ciencias naturais. A psicoloxía cognitiva ten como obxectivo entender o pensamento como unha forma de procesamento da información. A psicoloxía do desenvolvemento, doutra banda, investiga o desenvolvemento do pensamento desde o nacemento ata a madurez e pregúntase de que factores depende este desenvolvemento. O psicanálise salienta o papel do inconsciente na vida mental. Outros campos relacionados co pensamento inclúen a lingüística, a neurociencia, a intelixencia artificial, a bioloxía e a socioloxía. Varios conceptos e teorías están intimamente relacionados co tema do pensamento. O termo "lei do pensamento" refírese a tres leis fundamentais da lóxica: o principio de non contradición, o principio do terceiro excluído e o principio de identidade. O pensamento contrafatual implica representacións mentais de situacións e eventos non reais nos que o pensador trata de avaliar cal sería o caso se as cousas fosen diferentes. Os experimentos mentais adoitan empregar o pensamento contrafactual para ilustrar teorías ou para probar a súa plausibilidade. O pensamento crítico é unha forma de pensamento razoable, reflexiva e enfocada en determinar que crer ou como actuar. O pensamento positivo implica centrar a atención nos aspectos positivos da situación e está intimamente relacionado co optimismo.
Definición
Os termos "pensamento" e "pensar" refírense a unha ampla variedade de actividades psicolóxicas. No seu sentido máis común, enténdense como procesos conscientes que poden ocorrer independentemente da estimulación sensorial. Isto inclúe varios procesos mentais diferentes, como considerar unha idea ou proposición ou xulgala como verdadeira. Neste sentido, a memoria e a imaxinación son formas de pensamento, pero a percepción non o é. Nun sentido máis restrinxido, só os casos máis paradigmáticos considéranse como pensamento. Estes involucran procesos conscientes que son conceptuais ou lingüísticos e suficientemente abstractos, como xulgar, inferir, resolver problemas e deliberar. Ás veces os termos "pensamento" e "pensar" enténdense nun sentido moi amplo como referíndose a calquera forma de proceso mental, consciente ou inconsciente. Neste sentido, poden usarse como sinónimos do termo "mente". Este uso atópase, por exemplo, na tradición cartesiana, onde as mentes enténdense como cousas pensantes, e nas ciencias cognitivas. Pero este sentido pode incluír a restrición que tales procesos teñen que conducir a un comportamento intelixente para ser considerados pensamento. Un contraste que ás veces se atopa na literatura académica é o que existe entre pensar e sentir. Neste contexto, pensar asóciase cun enfoque sobrio, desapaixonado e racional do seu tema, mentres que sentir implica unha implicación emocional directa.
Teorías do pensamento
Propuxéronse diversas teorías do pensamento. O seu obxectivo é captar os trazos característicos do pensamento. As teorías aquí enumeradas non son exclusivas: pode ser posible combinar algunhas sen levar a unha contradición.
Aristotelismo e conceptualismo
Os aristotélicos sosteñen que a mente é capaz de pensar en algo instanciando a esencia do obxecto do pensamento. Así, ao pensar en árbores, a mente instancia a arboridade. Esta instanciación non ocorre na materia, como é o caso das árbores reais, senón na mente, aínda que a esencia universal instanciada en ambos os casos é a mesma En contraste co platonismo, estes universais non se entenden como formas platónicas que existen nun mundo intelixible inmutable. En cambio, só existen na medida en que se instancian. A mente aprende a discriminar universais a través da abstracción da experiencia. Esta explicación evita varias das obxeccións expostas contra o platonismo.
O conceptualismo está estreitamente relacionado co aristotelismo. Sostén que pensar consiste en evocar conceptos mentalmente. Algúns destes conceptos poden ser innatos, pero a maioría debe aprenderse a través da abstracción da experiencia sensorial antes de que poidan usarse no pensamento.
Argumentouse en contra destes puntos de vista que teñen problemas para explicar a forma lóxica do pensamento. Por exemplo, para pensar que ou choverá ou nevará, non é suficiente instanciar as esencias de choiva e neve ou evocar os conceptos correspondentes. A razón disto é que a relación disxuntiva entre a choiva e a neve non se capta desta maneira. Outro problema compartido por estas posicións é a dificultade de dar unha explicación satisfactoria de como a mente aprende esencias ou conceptos a través da abstracción.
Teoría de fala interna
As teorías de fala interna afirman que o pensamento é unha forma de fala interna. Este punto de vista ás veces denomínase nominalismo psicolóxico. Afirma que pensar implica evocar palabras en silencio e conectalas para formar oracións mentais. O coñecemento que unha persoa ten dos seus pensamentos pode explicarse como unha forma de escoitar o propio monólogo silencioso. A miúdo atribúense tres aspectos centrais ao fala interna: é similar a escoitar sons nun sentido importante, implica o uso da linguaxe e constitúe un plan motor que podería usarse para o fala real. Esta conexión coa linguaxe está apoiada polo feito de que o pensamento adoita ir acompañado de actividade muscular nos órganos da fala. Esta actividade pode facilitar o pensamento en certos casos, pero non é necesaria para iso en xeral. Segundo algúns relatos, o pensamento non ocorre nunha linguaxe regular, como o inglés ou o galego, senón que ten o seu propio tipo de linguaxe cos símbolos e a sintaxe correspondente. Esta teoría coñécese como a hipótese da linguaxe do pensamento.
A teoría de fala interna ten unha forte plausibilidade inicial, xa que a introspección suxire que, de feito, moitos pensamentos van acompañados de fala interna. Pero os seus opoñentes adoitan soster que isto non é certo para todos os tipos de pensamento. Argumentouse, por exemplo, que as formas de soñar esperto constitúen un pensamento non lingüístico. Esta cuestión é relevante para a pregunta de se os animais teñen a capacidade de pensar. Se o pensamento está necesariamente ligado á linguaxe, isto suxeriría que existe unha brecha importante entre os humanos e os animais, xa que só os humanos teñen unha linguaxe suficientemente complexa. Pero a existencia de pensamentos non lingüísticos suxire que esta brecha pode non ser tan grande e que algúns animais realmente pensan.
Hipótese da linguaxe do pensamento
Existen varias teorías sobre a relación entre linguaxe e pensamento. Unha versión prominente na filosofía contemporánea chámase a hipótese da linguaxe do pensamento. Afirma que o pensamento ocorre no medio dunha linguaxe mental. Esta linguaxe, a miúdo denominado mentalés, é similar ás linguaxes regulares en varios aspectos: componse de palabras que están conectadas entre si de maneira sintáctica para formar oracións. Esta afirmación non se basea simplemente nunha analoxía intuitiva entre a linguaxe e o pensamento. En cambio, proporciona unha definición clara das características que un sistema de representación debe incorporar para ter unha estrutura lingüística. No nivel da sintaxe, o sistema de representación ten que posuír dous tipos de representacións: representacións atómicas e compostas. As representacións atómicas son básicas, mentres que as representacións compostas están constituídas por outras representacións compostas ou por representacións atómicas. No nivel da semántica, o contido semántico ou o significado das representacións compostas debe depender do contido semántico dos seus constituíntes. Un sistema de representación está estruturado lingüisticamente se cumpre estes dous requisitos.
A hipótese da linguaxe do pensamento afirma que o mesmo ocorre co pensamento en xeral. Isto significaría que o pensamento está composto por certos constituíntes representacionales atómicos que poden combinarse como se describiu anteriormente. Á parte desta caracterización abstracta, non se fan máis afirmacións concretas sobre como o cerebro implementa o pensamento humano ou que outras similitudes ten coa linguaxe natural. A hipótese da linguaxe do pensamento foi introducida por primeira vez por Jerry Fodor. Argumenta a favor desta afirmación ao considerar que constitúe a mellor explicación dos trazos característicos do pensamento. Unha destas características é a produtividade: un sistema de representacións é produtivo se pode xerar un número infinito de representacións únicas baseadas nun número baixo de representacións atómicas. Isto aplícase ao pensamento, xa que os seres humanos son capaces de xerar un número infinito de pensamentos distintos aínda que as súas capacidades mentais son bastante limitadas. Outros trazos característicos do pensamento inclúen a sistematicidade e a coherencia inferencial. Fodor argumenta que a hipótese da linguaxe do pensamento é certa porque explica como o pensamento pode ter estas características e porque non hai unha boa explicación alternativa. Algúns argumentos en contra da hipótese da linguaxe do pensamento baséanse en redes neuronais, que son capaces de producir un comportamento intelixente sen depender de sistemas de representación. Outras obxeccións céntranse na idea de que algunhas representacións mentais ocorren de forma non lingüística, por exemplo, en forma de mapas ou imaxes.
Os informáticos interesáronse especialmente na linguaxe do pensamento, xa que ofrece formas de pechar a brecha entre o pensamento no cerebro humano e os procesos computacionais implementados polas computadoras. A razón disto é que os procesos sobre representacións que respectan a sintaxe e a semántica, como as inferencias segundo o modus ponens, poden ser implementados por sistemas físicos usando relacións causais. Os mesmos sistemas lingüísticos poden implementarse a través de diferentes sistemas materiais, como cerebros ou computadoras. Desta maneira, as computadoras poden pensar.
Asociacionismo
Unha visión importante na tradición empirista foi o asociacionismo, a visión de que o pensamento consiste na sucesión de ideas ou imaxes. Considérase que esta sucesión réxese por leis de asociación, que determinan como se desenvolve o tren do pensamento. Estas leis son diferentes das relacións lóxicas entre os contidos dos pensamentos, que se atopan no caso de extraer inferencias pasando do pensamento das premisas ao pensamento da conclusión. Propuxéronse varias leis de asociación. Segundo as leis da semellanza e do contraste, as ideas tenden a evocar outras ideas que son moi semellantes a elas ou as opostas. A lei de contigüidade, pola contra, afirma que se dúas ideas foron experimentadas con frecuencia xuntas, entón a experiencia dunha tende a provocar a experiencia da outra. Neste sentido, a historia da experiencia dun organismo determina que pensamentos ten o organismo e como se desenvolven estes pensamentos. Pero tal asociación non garante que a conexión sexa significativa ou racional. Por exemplo, debido á asociación entre os termos "frío" e "Idaho", o pensamento "esta cafetería é fría" podería levar ao pensamento "Rusia debería anexionarse Idaho".
Segismundo Blanco Cuesta
Segismundo Blanco Cuesta, nado en 1895 e finado en Pontevedra o 10 de decembro de 1966, foi un militar, futbolista e xornalista deportivo galego.
Pensamento
Asociacionismo
Unha forma de asociacionismo é o imaxismo. Afirma que pensar implica entreter unha secuencia de imaxes onde imaxes anteriores evocan imaxes posteriores baseadas nas leis de asociación. Un problema con esta visión é que podemos pensar en cousas que non podemos imaxinar. Isto é especialmente relevante cando o pensamento implica obxectos moi complexos ou infinitos, o que é común, por exemplo, no pensamento matemático. Unha crítica dirixida ao asociacionismo en xeral é que a súa pretensión é demasiado ampla. Existe un amplo consenso en que os procesos asociativos estudados polos asociacionistas desempeñan algún papel no desenvolvemento do pensamento. Pero a afirmación de que este mecanismo é suficiente para comprender todo o pensamento ou todos os procesos mentais non adoita aceptarse.
Segismundo Blanco Cuesta
Traxectoria
Carabineiro da Comandancia de Pontevedra, foi ascendido a sarxento en marzo de 1937, e cando o Corpo de Carabineiros se integrou na Garda Civil en 1940, pasou a este corpo, onde alcanzou o grao de tenente. Foi futbolista e árbitro de fútbol, presidente da Federación de Árbitros e dos Adestradores. Foi presidente do Anduriña do Grove, e directivo do Pontevedra. Xornalista deportivo que asinaba como Don Verdades, foi redactor deportivo de Progreso, redactor xefe do semanario deportivo Aire de Pontevedra e colaborou en Diario de Pontevedra.
Pensamento
Condutismo
Segundo o condutismo, o pensamento consiste en disposicións condutuales para participar en certos comportamentos publicamente observables como a reacción a estímulos externos particulares. Desde este punto de vista, ter un pensamento particular é o mesmo que ter unha disposición para comportarse de certa maneira. Este punto de vista adoita estar motivado por consideracións empíricas: é moi difícil estudar o pensamento como un proceso mental privado, pero é moito máis fácil estudar como reaccionan os organismos ante unha certa situación cun comportamento determinado. Neste sentido, é especialmente relevante a capacidade de resolver problemas non a través de hábitos existentes, senón a través de novos enfoques creativos. O termo "condutismo" tamén se utiliza ás veces nun sentido lixeiramente diferente cando se aplica ao pensamento para referirse a unha forma específica de teoría de fala interna. Este punto de vista céntrase na idea de que a fala interna relevante é unha forma derivada da fala externa regular. Este sentido superponse coa forma en que o condutismo enténdese máis comunmente na filosofía da mente, xa que o investigador non observa estes actos de fala interna senón que só se deducen do comportamento intelixente do suxeito. Isto segue sendo fiel ao principio condutista xeral de que se require evidencia condutual para calquera hipótese psicolóxica.
Segismundo Blanco Cuesta
Vida persoal
Foi pai de Manuel Blanco Tobío.
Pensamento
Condutismo
Un problema para o condutismo é que a mesma entidade adoita comportarse de maneira diferente a pesar de atoparse na mesma situación que antes. Este problema consiste no feito de que os pensamentos ou estados mentais individuais xeralmente non corresponden a un comportamento particular. Así, pensar que o pastel é saboroso non conduce automaticamente a comelo, xa que varios outros estados mentais aínda poden inhibir este comportamento, por exemplo, a crenza de que sería descortés facelo ou de que o pastel está envelenado.
Computacionalismo
As teorías computacionalistas do pensamento, que adoitan atoparse nas ciencias cognitivas, entenden o pensamento como unha forma de procesamento de información. Estes puntos de vista desenvolvéronse co auxe dos ordenadores na segunda parte do século XX, cando varios teóricos viron o pensamento en analoxía coas operacións informáticas. Segundo tales puntos de vista, a información pode estar codificada de maneira diferente no cerebro, pero en principio, as mesmas operacións teñen lugar alí tamén, correspondentes ao almacenamento, a transmisión e o procesamento de información. Pero aínda que esta analoxía ten certa atracción intuitiva, os teóricos tiveron problemas para dar unha explicación máis explícita do que é a computación. Outro problema consiste en explicar o sentido en que pensar é unha forma de computación. O punto de vista tradicionalmente dominante define a computación en termos de máquinas de Turing, aínda que os relatos contemporáneos a miúdo céntranse nas redes neuronais para as súas analoxías. Unha máquina de Turing é capaz de executar calquera algoritmo baseado nuns poucos principios moi básicos, como ler un símbolo dunha cela, escribir un símbolo nunha cela e executar instrucións baseadas nos símbolos lidos. Desta maneira é posible realizar o razoamento deductivo seguindo as regras de inferencia da lóxica formal, así como simular moitas outras funcións da mente, como o procesamento da linguaxe, a toma de decisións e o control motor. Pero o computacionalismo non só afirma que o pensamento é en certo sentido similar á computación. En cambio, afirma que pensar simplemente é unha forma de computación ou que a mente é unha máquina de Turing.
As teorías computacionalistas do pensamento ás veces divídense en enfoques funcionalistas e representacionalistas. Os enfoques funcionalistas definen os estados mentais a través dos seus papeis causales, pero permiten tanto os eventos externos como os internos na súa rede causal. O pensamento pode verse como unha forma de programa que pode ser executado da mesma maneira por moitos sistemas diferentes, como os humanos, os animais e mesmo os robots. Segundo un destes puntos de vista, se algo é un pensamento só depende do seu papel "na produción doutros estados internos e saídas verbais". O representacionalismo, doutra banda, céntrase nas características representacionales dos estados mentais e define os pensamentos como secuencias de estados mentais intencionales. Neste sentido, o computacionalismo adoita combinarse coa hipótese da linguaxe do pensamento ao interpretar estas secuencias como símbolos cuxa orde se rexe por regras sintácticas.
Expuxéronse varios argumentos contra o computacionalismo. Nun sentido, parece trivial, xa que case calquera sistema físico pode describirse como executando cálculos e, por tanto, como pensando. Por exemplo, argumentouse que os movementos moleculares dunha parede regular poden entenderse como a computación dun algoritmo, xa que son "isomorfos á estrutura formal do programa" en cuestión baixo a interpretación correcta. Isto levaría á conclusión implausible de que a parede está a pensar. Outra obxección céntrase na idea de que o computacionalismo só capta algúns aspectos do pensamento, pero é incapaz de explicar outros aspectos cruciais da cognición humana.
Percepción
En contra do racionalismo, que consideraba os sentidos enganan, crese que a percepción ten un papel fundamental aportando datos ao pensamento. A percepción vai máis alá da simple sensación; é a ordenación que fai o cerebro do que lle chega do mundo exterior por medio da vista, o oído, o tacto, o olfacto ou o gusto. Para o empirismo, a percepción é a fonte fundamental do coñecemento.
Memoria
A memoria permite almacenar pensamentos baixo a forma de lembranzas e recuperalos cando sexa necesario. É básica para a supervivencia e a posibilidade de aprendizaxe. A memoria condiciona en parte a percepción, e dá un significado ou outro ás cousas novas para colocalas dentre do sistema xeral do pensamento. Adóitase distinguir entre memoria a curto prazo e a longo prazo.
Emocións
Aínda que tradicionalmente se consideraba que a razón e as emocións son termos opostos, está claro que ambas as dúas inflúen á hora de formular un pensamento. O sentimento de almacenamento xunto coa lembranza, permite a transformación posterior deste último. Por este motivo, unha lembranza consideraba positiva ten máis posibilidades de ser evocada. Canto máis forte é unha emoción, máis afecta á concepción posterior; por iso, un trauma pode bloquear a percepción de determinadas experiencias.
Tipos de pensamento
miniatura|O pensamento é un fenómeno psicolóxico racional, objectivo e externo derivado do pensar para a solución de problemas. Na literatura académica discútese unha gran variedade de tipos de pensamento. Un enfoque común divídeos naquelas formas que teñen como obxectivo a creación de coñecemento teórico e aquelas que teñen como obxectivo producir accións ou decisións correctas. Pero non existe unha taxonomía universalmente aceptada que resuma todos estes tipos. Nalgúns casos, o mesmo pensamento particular pode pertencer a diferentes categorías ao mesmo tempo. Tamén pode depender da definición de pensamento se algúns dos tipos enumerados aquí realmente cualifican como pensamento.
Relación entre o pensamento e a linguaxe
O razoamento dedutivo usa a lóxica para pasar das xeneralizacións a unha conclusión máis concreta e específica. A razón dedutiva é o contrario da razón inductiva, que utiliza a lóxica para pasar de algo concreto dado a xeneralizacións. Moitos campos de estudo baséanse no razoamento dedutivo, polo que é importante que os estudantes aprendan a desenvolver este método de pensamento crítico. Os mestres usan diversas actividades divertidas para ensinar e practicar o razoamento dedutivo.Entón definimos que facemos uso do razoamento dedutivo na vida diaria xa sexa para determinar un día, unha hora, unha estrutura ou unha fisioloxía, en fin, ao que chegamos é que todo na vida derívase da lóxica, a determinación e a razón.
Pensamento crítico
O pensamento crítico é un tipo específico de pensamento que analiza a validez do razoamento que se considera verdadeiro. Este pensamento implica cuestionar as afirmacións propias e alleas, ser consciente dos prexuízos e falsidades aceptados pola costume ou pola coherencia co sistema de crenzas dominante. Pretende analizar ou avaliar a estrutura e a coherencia dos razoamentos, especialmente as opinións ou afirmacións que a xente acepta como verdadeiras no contexto da vida cotiá. Tal avaliación pode basearse na observación, experiencia, razoamento ou o método científico. O pensamento crítico baséase en valores intelectuais que intentan ir máis alá de impresións e opinións particulares, polo que require claridade, exactitude, precisión, evidencia e xustiza. Polo tanto, ten unha vertente analítica e unha valorativa. Aínda que usa a lóxica, tenta superar o aspecto formal desta para comprender e avaliar os argumentos no seu contexto e proporcionar ferramentas intelectuais para distinguir o razoable do irrazonable, o verdadeiro do falso.
O pensamento crítico está intimamente ligado ao escepticismo e ao estudo e detección de falacias.
Bioloxía do pensamento
Porén, esta percepción é relativamente nova: no antigo Exipto, durante a momificacións, retirábase o cerebro xunto con outras vísceras como unha cousa impura, xa que se cría que o corazón era o responsable da intelixencia. Durante os seguintes 5 000 anos, esta visión foi evolucionando, xa que actualmente coñécese que é o órgano que serve para as funcións mentais, aínda que, coloquialmente, se mantiveran algunhas relacións entre o corazón e certas funcións emocionais.
Como todos os órganos, o cerebro evolucionou. A súa evolución amosa todos os estados polos que pasou o ser humano, xa que o cerebro evolucionou de dentro cara a fóra. A parte máis interior, e máis antiga, está composta polo tronco do encéfalo, que rexe as funcións biolóxicas básica (o latexo do corazón, a respiración...); sobre este atópase o complexo R, xa presente nos réptiles, onde radica a agresividade, a territorialidade, a xerarquía social e o ritual; arredor deste atópase o sistema límbico, fonte importante dos estados de ánimo e as emocións, da preocupación e o coidado dos novos. Finalmente, na parte exterior áchase o córtex cerebral. O córtex cerebral comprende dúas terceiras partes da masa cerebral, e é «onde a materia é transformada en consciencia».
Un pensamento está composto por centenares de impulsos electroquímicos. O hemisferio dereito do córtex é o responsable, principalmente, do recoñecemento de formas, a intuición, a sensibilidade e as intuicións creativas; mentres que o esquerdo sustenta o pensamento racional, analítico e crítico.
Psicoloxía do pensamento
Os psicólogos concentráronse no pensamento como un exercicio intelectual para atopar unha resposta a unha pregunta ou a solución dun problema práctico.
A psicoloxía cognitiva é unha rama da psicoloxía que estuda os procesos mentais internos, tales como a resolución de problemas, a memoria e o linguaxe. A escola de pensamento derivada deste enfoque é coñecida como o  cognitivismo , que está interesada en como as persoas mentalmente representan e procesan a información. Tivo as súas bases na chamada  psicoloxía da Gestalt  de Max  Wertheimer, Wolfgang  Köhler e  Kurt  Koffka, e nos traballos de Jean  Piaget, que proporcionaron unha teoría das etapas e fases que describen o desenvolvemento cognitivo dos nenos.
Os psicólogos cognitivos utilizan enfoques psicofísicos e experimentais para comprender, diagnosticar e resolver problemas, concentrándose nos procesos mentais que hai entre as accións de estímulo e resposta. A teoría cognitiva afirma que as solucións aos problemas toman unha forma algorítmica (normas que non necesariamente enténdense, pero propoñen unha solución) ou heurística (regras que se entenden, pero que non sempre garanten solucións). Noutros casos, as solucións poden atoparse coa perspicacia, unha repentina toma de conciencia mediante relacións.
Psicoloxía social
A psicoloxía social é o estudo de como interaccionan as persoas e os grupos. Os estudosos nesta área interdisciplinaria son normalmente psicólogos ou sociólogos. A pesar da semellanza, as investigacións psicolóxicas e sociolóxicas tenden a diferir nos seus obxectivos, enfoques, métodos e terminoloxía. O período de maior colaboración entre os sociólogos e psicólogos foi durante os anos inmediatamente posteriores á segunda guerra mundial.
Lirio amarelo
miniatura|Gomo miniatura| Iris pseudacorus
O lirio amarelo Iris pseudacorus, é unha especie perenne da familia Iridaceae. É orixinaria de Eurasia e abundante nas charcas de Galiza.
Pensamento
Psicoloxía social
Na psicoloxía do desenvolvemento, Jean Piaget foi un pioneiro no estudo do desenvolvemento do pensamento desde o nacemento ata a madurez. Na súa teoría do desenvolvemento cognitivo, o pensamento baséase en accións sobre a contorna. Isto é, Piaget suxire que a contorna se entende mediante asimilacións de obxectos nos esquemas de acción dispoñibles, e estes acomódanse aos obxectos, ata o punto de que os esquemas dispoñibles quedan curtos respecto as demandas. Como resultado desta interacción entre asimilación e acomodación, o pensamento desenvólvese cunha serie de etapas que difiren cualitativamente as unhas das outras nas formas de representación e na complexidade da inferencia e a comprensión. É dicir, o pensamento evoluciona desde un estado no que se basea nas percepcións e accións na época sensor-motora durante os primeiros dous anos de vida, ata as representacións internas da infancia. Posteriormente, as representacións organízanse gradualmente, e entón operan sobre os principios abstractos que organizan propiedades concretas, na fase de operacións formais. Durante os últimos anos, a concepción de Piaget sobre o pensamento integrouse con concepcións do procesamento de información. Así, considérase que o pensamento é o resultado dos mecanismos responsables da representación e o procesamento da información. Nesta concepción, o tempo de reacción, as funcións executivas e a memoria de traballo son as funcións básicas que fundamentan o pensamento.
Lirio amarelo
Descrición
O lirio amarelo é unha planta perenne provista dun bulbo ovoide que perdura durante o inverno, a parte aérea morre, e está cuberto das bases das follas de anos anteriores. O talo, de 60 – 120 cm, algo comprimido, ten varias follas, xeralmente basais, de 50 – 90 cm x 10 – 30 mm, de cor glauca e cun nervio central marcado. As flores, actinomorfas, son grandes, duns 10 cm e levan cáliz e corola de tres pezas. O cáliz é de cor amarela igual que a corola. Aparecen de marzo e xuño e poden ser solitarias ou en pares. Reúnense nunha inflorescencia cimosa formada por 4 – 12 flores de cor amarela, as inferiores en pedúnculos longos e suberectos; os pedicelos miden 20 – 50 mm e as espatas, herbáceas pero coa marxe membranosa, de 40 a 100 mm. Teñen, como dixemos, tres pezas internas erectas e outras tres externas, erectas ou deflexas, de 50 – 75 x 20 – 30 mm, que constan dunha unlla e un limbo, largamente ovado. O xineceo consta dun ovario trilocular, cun tubo do hipanto de case 5 mm, do que xorde un estilo que se divide en 3 ramas petaloideas de 20 – 30 x 4 – 8 mm, linear – oblongos, máis curtos e estreitos que as ramas do estilo, que protexen a un estame groso e de cor amarelo pálida; o estigma está preto do ápice da face interna desa rama e é bífido. O froito é unha cápsula alongada e angulosa, de 4 – 8 cm, cilíndrica e cun bico curto, que ten no seu interior varias sementes de cor parda escura e lisas. A forma do froito lembra un pemento de Padrón.
Pensamento
Psicoloxía social
A psicoloxía positiva defende que os aspectos positivos da psicoloxía humana son tan importantes como os trastornos do comportamento ou outros síntomas negativos. Na súa obra Character Strengths and Virtues, Peterson e Seligman listan unha serie de características positivas. Non se espera que unha persoa posúa todas as fortalezas, nin tampouco se espera que conteña a totalidade destas forzas. A lista alenta o pensamento positivo que se constrúe sobre as fortalezas dunha persoa, no canto de tentar atopar como solucionar os seus "síntomas".
Lirio amarelo
Hábitat e ecoloxía
Medra en zonas húmidas ou asolagadas nas beiras dos s, lagoas e encoros, dende o nivel do mar até os 800 m de altitude. Forma parte de comunidades que se inclúen na Clase Phragmitio - Magnocaricetea, de distribución cosmopolita, polo común de elevada cobertura, constituídas por heliófitos colonizadores de zonas anegadas gran parte do ano, como brañas, marxes de regueiros, lagoas, lamazais e outras. Son plantas características destes ecosistemas: Alisma lanceolatum, Alisma plantago-aquatica, Galium palustre, Lycopus europaeus, Lythrum salicaria, Sparganium erectum e Veronica anagallis-aquatica. A planta prospera axiña por rizoma e por sementes espalladas pola auga. Malia ser principalmente acuática, os rizomas sobreviven prolongados períodos secos.
Requirimentos ecolóxicos
Prefire a penumbra e unha calor moderada. Aparece no piso montano principalmente. Continentalidade: Suboceánica; non atura xeadas serodias nin temperaturas extremas. Os solos teñen que estar asolagados, anóxicos, e mellor se son algo acedos (pH 4.5 - 7.5). Gusta dos solos ricos en nitróxeno (indicador de riqueza edáfica de nutrientes).
Medicinais
Antigamente tiña usos medicinais. As súas follas e raíces son velenosas para o gado. Emprégase o rizoma polos seus contidos en taninos, mucilaxes e outros principios activos. Cómpre secala, proceso no que se arroiba. Tense empregado coma adstrinxente e especialmente coma un potente catártico, aínda que hoxe en día apenas é usado. É emético, emenagogo, e tamén se ten usado nas dores de dentes ao fregar os mesmos cun anaco da raíz. Actualmente emprégase coma emético e adstrinxente. Contén irisina, substancia tóxica, polo que para o seu uso interno cómpre consultar un médico.
Culinarios
A semente torrada empregouse coma substituto do café.
Ornamentais
Tamén pode ter uso ornamental pola fermosura das flores amarelas (flores de lis).
Ecolóxicos
Emprégase para a limpeza de augas, xa que ten a habilidade de chuchar metais pesados polas súas raíces.
Citoloxía
O número de cromosomas de Iris pseudacorus (Fam. Iridaceae) e táxones infraespecíficos é de 2n=34.
Nome común
O lirio amarelo recibe outros nomes vulgares galegos coma: espadaina (non confundir con Typha latifolia), lirio das charcas, abolla, candelas, xavanas etc