cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ida Freund
Estudos
O seu tío Ludwig matriculouna no Girton College, Cambridge, para completar os seus estudos, decisión da que Ida non estaba convencida e á que se opoñería tristemente. Co paso do tempo, adaptouse a este centro, a súa oposición inicial a esta elección do seu tío foise debilitando ata o punto de sentirse cómodo nesta escola, tanto que continuou os seus estudos na Universidade de Cambridge. En 1886, na devandita universidade, obtivo un tdiploma de honra nos Tripos de Ciencias Naturais. Os Tripos eran probas que se realizaban por materia ou categoría, moi duras e esixentes, e cuxo resultado marcou o futuro profesional practicamente de por vida. Pero, nese ano, as mulleres aínda non podían recibir o título universitario, podían acceder aos seus exames pero non recibir o título (a partir de 1948 as mulleres comezan a recibir este título). A cambio, proporcionáronlles un certificado de competencia.
Luisa Roldán
Traxectoria
Roldán realizou esculturas en madeira e estatuas para o concello e a catedral de Cádiz. En 1688 trasladouse a Madrid, e en 1692 recibiu posteriormente o cargo de "escultora de cámara" ou "escultora da corte", servindo a Carlos II e máis tarde a Filipe V como "escultora do rei". Roldán creou unha peza de terracota chamada "Virxe co Neno" e doouno á Accademia di San Luca, na que ingresou ao final da súa vida.
Ida Freund
Carreira
Despois de graduarse, converteuse en profesora no Cambridge Teaching College en 1886. Neste momento, as mulleres non estaban admitidas no Laboratorio de Química da Universidade ata superar a primeira parte do Tripos, polo que Ida Freund foi a encargada da docencia inicial de laboratorio de case todas as súas alumnas, a maioría das cales acudiron ao seu centro con pouco ou ningún coñecemento de Química.
En 1890, Ida sufriu un contratempo que lle provocou a amputación dunha das súas pernas. As causas nunca foron claras, aínda que, finalmente, parece confirmarse a teoría dun accidente de bicicleta, coa posterior amputación e implantación dunha perna artificial.
Luisa Roldán
Traxectoria
Roldán tivo sete fillos, dous dos cales sobreviviron ata a idade adulta. Dos cinco que morreron, a causa da morte en dous casos foi a desnutrición. Durante o tempo que traballou para Carlos II, Roldán, o seu marido e os seus fillos sufriron fame debido á escaseza xeral de alimentos durante a crise económica do país.
Ida Freund
Carreira
Ese mesmo ano, foi ascendida a profesora de Química en Newnham, cargo que ocupou ata que se xubilou en 1913 por problemas de saúde. Nunca tivo moito tempo para o seu traballo de investigación, as súas ocupacións como profesora absorbían case todo o seu tempo e enerxía, tiña que facer moito traballo, porque ao traballo docente habitual dun profesor había que engadirlle o tempo adicado a aquelas rapazas que, por mor da inxusta situación da época, chegaban ao seu centro sen coñecementos químicos. Non puido estudar ningún mestrado nin doutoramento, pero si conseguiu publicar un artigo e dous libros de certa importancia no seu tempo.
Luisa Roldán
Traxectoria
Intentou mellorar a súa situación financeira pedindo axuda á segunda esposa de Carlos II, a raíña María Ana. A raíña respondeu enviando diñeiro, mais resultou insuficiente. O marido de Luisa, Tomás de los Arcos, esperaba mellorar as cousas solicitando un posto na corte, pero non tivo éxito.
Ida Freund
Carreira
Era unha activa feminista, loitou polo sufraxio feminino, e xunto con Ida Smedley e Martha Annie Whiteley foi un referente para todas aquelas mulleres que logo loitaron pola admisión da muller na Sociedade Química durante as primeiras décadas do século XX. . Non viviu para ver o éxito das súas accións e reivindicacións, xa que esta admisión foi confirmada en 1920. En homenaxe a esta gran muller creouse a Fundación Memorial Ida Freund, co obxectivo de promover unha maior participación das profesoras nas ramas científicas, fundación que aínda existe.
Luisa Roldán
Traxectoria
O marido de Roldán si que participou na comercialización do seu traballo e na ampliación da súa reputación. Carlos II encargou unha escultura titulada "Nazareno", mais trala morte de Carlos II, esta quedou no taller da artista. O seu marido intentou enviar a escultura a Roma por recomendación de contactos influentes, mais resultou que non era do agrado do destinatario previsto.
Ida Freund
Docencia
Unha das súas tarefas máis importantes como profesora foi asumir a responsabilidade de axudar aos estudantes a superar a primeira parte do Tripos de Ciencias Naturais de Química, estudantes que, na súa maioría, non tiñan coñecementos previos de química. Ida foi unha das primeiras educadoras científicas.
Luisa Roldán
Traxectoria
Roldán morreu na pobreza en Madrid en 1706.
Ida Freund
Docencia
En 1897, organizou un curso de vacacións para profesores de física no Newnham College, algúns dos seus estudantes que xa traballaban como profesores queixábanse da escaseza e inferioridade do aparello que tiñan dispoñibles para ensinar. Ida ensinoulles a construír tipos sinxelos de instrumentos que puidesen utilizar para as súas tarefas docentes. Non eran os únicos cursos que organizaba para profesores, era algo habitual na súa carreira.
Luisa Roldán
Estilo e método
O estilo de arte de Roldán creouse a través do seu punto de vista do mundo, do seu acceso aos recursos e dos materiais que empregou para cultivar as súas detalladas esculturas. Utilizaba tres tipos de madeira diferentes para crear determinadas esculturas, como o "Ginés de la Jara". Había dous tipos que prefería que eran suaves e de gran fino.
Ida Freund
Docencia
Os testemuños recollidos dalgunhas das súas alumnas que despois se dedicaron á docencia, destacan que o seu traballo influíu moito na promoción do ascenso da muller nos sectores académico e investigador. Tiña un carácter forte, e esforzouse por motivar aos seus alumnos. Antes das probas de Tripos, pediu aos seus alumnos que realizasen algún estudo especial, algo que consideraba importante de cara a estas probas.
A táboa periódica dos "cupcakes"
Esta táboa periódica estaba formada por unha táboa, cuxas divisións horizontais e verticais foron feitas con rocha de Edimburgo. Os números estaban feitos de chocolate e os elementos eran bolos conxelados, cada un mostrando o nome e o número atómico dentro do xeo. Os átomos sen valencia eran redondeados, os que tiñan unha valencia tiñan unha esquina sobresaínte, os de dúas valencias tiñan dúas saíntes, os de tres tiñan tres etc. O alumnado participou nesta construción.
Noutro grupo de estudo, organizou grandes caixas de chocolate, cada unha coa biografía e imaxe dun famoso químico.
Luisa Roldán
Legado
Luisa Roldán influíu en varias mulleres artistas de Sevilla, Cádiz e Madrid grazas ás súas esculturas e á súa innovación artística. As mulleres artistas eran vistas como parte dunha esfera "privada" e os homes eran unha esfera "pública". Cando Roldán creou as súas esculturas, fixo pública a súa obra e cambiou a forma en que se percibía a arte no século XVII. Era unha artista feminina coñecida como a escultora española que tiña o seu propio nome.
Ida Freund
Invencións
Ademais das innovacións nos métodos de ensino, tamén inventou unha peza de laboratorio que recibiría o seu nome no futuro. Era unha variación do tubo de medición de gas Ostwald. Destas habilidades en canto á fabricación de aparellos de laboratorio tamén gozaron os profesores que asistían aos seus cursos para poder fabricar os seus propios recursos de laboratorio debido á precariedade destes.
Luisa Roldán
Legado
Grazas ás súas obras de arte, puido gañar un título real como "escultora de cámara". Roldán puido ilustrar a súa propia entrada en Vidas dos eminentes pintores e escultores españois. Porén, no século XVIII descubriuse que máis de noventa nomes de mulleres eran artistas activas que contribuían á arte en España e Portugal. Había moitas outras mulleres artistas que se estaban a descubrir no momento en que Roldán publicou a súa obra. Isto creou tensión e polémica coa idea de que Roldán era unha das artistas españolas máis coñecidas. Por outra banda, abriu o camiño para unha nova arte innovadora centrada nas imaxes e esculturas de terracota.
Coregonus albula
miniatura|250px|O corégono branco frito é un alimento popular no verán en [[Finlandia]] miniatura|250px|Sete corégonos brancos no escudo de armas de [[Viitasaari]]
Coregonus albula é unha especie de peixe osteíctio da orde dos salmoniformes, familia dos salmónidos, subfamilia dos coregoninos e xénero Coregonus.
Propio do norte de Europa, coñécese vularmete en galego como corégono branco.
Descrición
A especie foi descrita por Linneo na 10ª edición do seu Systema Naturae baixo o nome de Salmo albula.
Sinónimos
Ademais de polo seu nome actualmente válido, a especie coñeceuse polos sinónimos:
Notas taxonómicas
Coregonus albula está moi relacionado con Coregonus sardinella e tamén con Coregonus peled, aínda que as diferenzas fenotípicas son claras.
Dentro desta especie suxeríronse subdivisións taxonómicas tanto por motivos xeográficos como entre ecotipos simpátricos. FishBase considera as poboacións británicas deste corégono como unha especie separada, Coregonus vandesius, pero esta distinción non é aceptada pola maioría os ictiólogos.
Características
Coregonus albula é un peixe delgado e estilizado, que presenta unha aleta adiposa, unha pequena aleta adicional no dorso entre a aleta dorsal e a aleta caudal, como é típico na familia dos salmónidos. A súa mandíbula (maxilar inferior) é máis longa que o maxilar superior. Ten unha aparencia semellante tanto a Coregonus lavaretus, cuxo maxilar superior é máis longo que o inferior, como a Coregonus peled, cuxos maxilares son de igual lonxitude. O dorso é de cor verde azulada ou marrón, os flancos son prateados e o ventre branco.
Pode alcanzar unha lonxitude máxima de 48,0 cm, pero a maioría dos espécimes miden uns 20,0 cm. O máximo peso rexistrado foi de 1,0 kg.
Hábitat e distribución
O corégono branco é un peixe marino, dulciacuícola e de augas salobres, bentopeláxico, anádromo, que habita en augas temperadas a pofundidades de até os 30 m, entre os 66° N e os 59° N, e os 16° L e os 31° L.
Encóntrase en ríos e lagos das concas do mar Báltico, do Branco e do Norte, ao leste do río Elba, e nos afluentes norteños do río Volga. Anádromo no golfo de Finlandia e mariño na parte máis ao norte do golfo de Botnia. Existen grandes poboacións en lagos e encoros de Alemaña e Polonia.
Hábitos
Coregonus albula é unha especie lacustre e mariña de augas abertas. No mar, aliméntase preto da costa). Forma cardumes peláxicos nos lagos máis profundos. É anádromo no Báltico.
Reprodución
Coregonus albula desova ao longo das costas, a 3-10 m de profundidade, raramente até os 22 m de profundidade ou xusto debaixo da superficie. Desova máis profundamente en lagos claros e máis preto da superficie en lagos con augas húmicas. A desova efectúase sobre substratos pouco profundos de area ou de grava.
Reprodúcese xeralmente no outono, pero en varios lagos do norte de Europa existen poboacións distintas de corégonos que desovan na primavera, algunhas das cales foron descritas como especies separadas: en Suecia, como Coregonus trybomi, e en dous lagos do norte de Alemaña, como Coregonus fontanae e Coregonus lucinensis. Estas poboacións son simpátricas con corégonos que se reproducen no outono e parecen ter evolucionado posglacialmente a partir delas de forma independente en cada lago.
Relacións cos humanos
A especie é obxecto de pesca comercial. Figura nos escudos de armas de moitas cidades e pobos onde se pesca.
No arquipélago sueco da baía de Botnia prodúcese o famoso "Kalix löjrom" (caviar de Kalix), que adoita servirse nos banquetes reais, e é común nos dos premios Nobel.
Estado de conservación
A Unión Internacional para a Conservación da Natureza e dos Recursos Naturais, tendo en conta que é unha especie que está moi estendida e que non se coñecen grandes ameazas sobre ela, cualifuica o seu status como LC (pouco opreocuopante). Poeén, cómpre confirmar as identidades dalgunhas poboacións lacustres.
Figura no Apéndice III da Convención de Berna.
Ace Eli and Rodger of the Skies
Ace Eli and Rodger of the Skies é un filme estadounidense de 1973 dirixido por John Erman. O argumento está baseado nunha historia de Steven Spielberg, e conta as aventuras dun piloto (Cliff Robertson) e o seu fillo (Eric Shea) voando polos Estados Unidos na década de 1920. Malia que Robertson foi un piloto na vida real, a maioría das escenas de voo foron rodadas polo especialista Frank Tallman.
Shannon Walker
Shannon Walker, nada en Houston, Texas, o 4 de xuño de 1965, é unha astronauta estadounidense que formou parte das misións Soiuz TMA-19 e SpaceX Crew 1 e foi membro das expedicións 24, 25, 64 e 65 á Estación Espacial Internacional.
Traxectoria
Walker graduouse en física pola Universidade Rice en 1987 e é máster en física espacial e ten un doutoramento sobre a mesma materia pola mesma universidade en 1992 e 1993 respectivamente. Foi seleccionada como astronauta pola NASA en maio de 2004, finalizando o seu adestramento en febreiro de 2006. Participou nas misións Soiuz TMA-19 e SpaceX Crew 1 e foi membro das expedicións 24, 25, 64 e 65 á Estación Espacial Internacional, pasando 163,30 días no espazo.
Natalia Junquera
Natalia Junquera Añón, nada na Coruña en decembro de 1981, é unha xornalista e escritora galega en lingua castelá.
Traxectoria
Licenciouse en Xornalismo, e fixo un mestrado de xornalismo na Universidad Autónoma de Madrid, coa esponsorización do xornal El País. Traballou como xornalista na radio (Cadena SER), na televisión (Antena 3) e especialmente en prensa escrita, inicialmente en La Voz de Galicia e desde 2006 en El País.
Algunhas das súas principais investigacións viran ao redor da memoria: as vítimas do franquismo e as tramas de nenos roubados da España das décadas do sesenta e setenta.
Lesma de mar
Co nome vulgar de lesma de mar denomínase os moluscos gasterópodos da subclase dos heterobranquios, infraclase dos eutineuros e superorde dos nudipleuros.
Son gasterópodos mariños de corpo brando que perden as súas cunchas despois do seu estadio larvario. Destacan polas súas cores, a miúdo extraordinarias, e as súas formas rechamantes.
Actualmente recoñécense unhas 3 000 especies de nudibranquios.
Etimoloxía
O nome científico Nudibranchia está formado pola unión dos elemento Nudi- e -branchia. O primeiro é o xenitivo (como manda a norma) do adxectivo latino nūdus, -a, -um, "espido", e o segundo deriva do substantivo do grego antigo βράγχια bránchia, "branquia". Literalmente, "os de branquias espidas".
Subordes
A orde comprende soamente dúas subordes:
Características
Caracterízanse por teren o corpo, de simetría bilateral, non segmentado, cunha cavidade ou celoma no seu interior onde se sitúan os órganos, unha cabeza diferenciada con órganos sensoriais e un pé musculoso na parte ventral, que serve de medio de locomoción.
Non teñen cuncha nin opérculo, e a súa variada e rechamante coloración alerta da súa gran toxicidade. Porén, algunas especies teñen o corpo transparente e a capacidade para emitiren luz.
As especies máis grandes poden alcanzar os 40 cm. Respiran por branquias que teñen distintas formas e localízanse en distintas zonas do corpo. Posúen dous órganos sensoriais, a xeito de cornos, moi coloreados, situados na cabeza, denominados rinóforos.
En Galicia
Os investigadores do Grupo do Estudo do Medio Mariño de Galicia (GEMM) crían que a lesma de mar que atoparan na ría de Arousa era unha especie xa descrita (Tritonia hombergii), que se pode encontrar en augas máis ao norte. Porén, decidiron estudala polo miúdo, e acabaron descubrindo que estaban ante unha nova especie de lesma de mar, non descrita até agora. E ademais trátase dunha das de maior tamaño do planeta entre os seus parentes da orde, con case 20 cm, polo que o GEMM cualificouaa como "xigante". É a Marionia gemmi, así bautizada na honra do GEMM, que ademais destaca pola súa capacidade para desprazarse nadando grazas ás contraccións que pode facer o seu corpo, un trazo que lle permite moverse pola columna de auga e arrastrarse coa corrente lonxe dos perigos potenciais.
Marionia gemmi é unha especie moi próxima a M. blainvillea, da que se diferencia polo seu maior tamaño (até 20 cm contra 6 cm) e a cor, basicamente crema con manchas vermellas e brancas dispersas. M. gemmi nunca ten as raias dorsais vermellas ou alaranxadas brillantes e as poucas raias transversais esbrancuxadas que ten M. blainvillea. Os seus rinóforos son totalmente beixes.
Quermésidos
O seu xénero tipo, Kermes, inclúe a especie Kermes vermilio, a cochinilla do carrasco ou querme, da que se obtén o colorante vermello chamado querme.
Estas cochinillas presentan un gran dimorfismo sexual, cos machos alados e as femias ápteras.
Descrición
A familia foi descrita en 1875 polo médico e entomólogo francés Victor Antoine Signoret.
Etimoloxía
O nome da familia está formado, como marcan as normas, polo nome do seu xénero tipo, Kermes, coa adición do sufixo do latín científico -ĭdae, propio dos nomes das familias de animais.
Xéneros
Na familia recoñécense os xéneros seguintes:
Roberto Mancini
Roberto Mancini, nado en Jesi, Ancona, o 27 de novembro de 1964, é un exfutbolista e adestrador italiano, que xogaba como centrocampista e dianteiro. Dende 2018 dirixe a selección italiana.
Alcumado il Mancio, está considerado un dos mellores centrocampistas ofensivos da historia do fútbol italiano. Debutou na Serie A co en 1981, con só 16 anos, fichando ao ano seguinte pola Sampdoria, club do que se converteu nun símbolo. Xogou durante 15 tempadas no equipo xenovés, sendo o futbolista con máis partidos disputados da súa historia (566), así como o seu máximo goleador histórico (173 goles). Na tempada 1990/91 participou na conquista do primeiro e único scudetto na historia do club, co que gañou tamén catro Copas Italia, unha Supercopa italiana e unha Recopa de Europa, ademais de disputar a final da Copa de Europa en 1992. Tras deixar a Sampdoria militou durante tres anos na Lazio, coa que gañou un segundo título de liga (o primeiro do club en 26 anos) así como a Recopa de Europa e a Supercopa de Europa (os dous únicos títulos europeos da historia do club). Pechou a súa carreira como futbolista tras unha breve etapa no Leicester City.
Entre 1984 e 1994 formou parte da selección italiana, coa que disputou a Eurocopa de 1988 e acudiu ao Mundial de 1990, no que non chegou a xogar. Coa camisola azzurra sumou 36 partidos e 4 goles.
Gañou seis veces a Copa Italia, rexistro só igualado polo gardameta Gianluigi Buffon. É ademais o xogador con máis partidos disputados na historia do torneo (120).
Bologna
Debutou co primeiro equipo aos 16 anos, o 6 de setembro de 1981, nun partido da Copa Italia contra a Reggina, substituíndo ao comezo da segunda metade a Chiorri. Unha semana despois debutou na Serie A, na primeira xornada, nun empate a un gol diante do Cagliari, converténdose así no sexto xogador máis novo da historia en debutar na Serie A. Marcou o seu primeiro gol na máxima categoría en Como o 4 de outubro de 1981, facendo o último gol do partido no empate 2-2 fronte ao Como. Durante a súa primeira tempada na Serie A, disputou os 30 partidos e marcou 9 goles. Con todo, o Bologna non puido evitar o seu primeiro descenso á Serie B.
Sampdoria
No verán de 1982 o presidente da Sampdoria, Paolo Mantovani, pagou ao Bologna 4.000 millóns de liras polos servizos de Mancini, así como os pases de Galdiolo, Roselli, Brondi e Logozzo, que pasaron a ser xogadores do club boloñés. Militou na Sampdoria durante os seguintes 15 anos, ata a tempada 1996/97. Marcou o seu primeiro gol oficial co club na Copa Italia o 1 de setembro de 1982, ante o.
No club xenovés, Mancini e Gianluca Vialli formaron unha das parellas ofensivas máis prolíficas da historia do fútbol italiano, sendo inmediatamente alcumados os "xemelgos do gol". Na tempada 1984/85, despois de derrotar ao Milan na final, Mancini conquistou a súa primeira Copa Italia, que foi tamén o primeiro título na historia do club. Baixo a dirección técnica de Vujadin Boškov, que chegou a Xénova no verán de 1986, gañou de xeito consecutivo dúas Copas de Italia máis nas campañas 1987/88 e 1988/89 e un histórico campionato da Serie A na tempada 1990/91 (o único do club). A estes trofeos súmase unha Supercopa de Italia, gañada en 1991 ante a Roma, grazas a un gol seu no minuto 75. Con Eriksson no banco da Sampdoria chegou a cuarta Copa Italia na 1993/94.
Nas competicións europeas, a Sampdoria de finais dos oitenta e principios dos noventa estivo entre os grandes protagonistas. Despois de ser derrotada na final da Recopa de Europa 1988/89 polo Barcelona, gañou a competición na campaña seguinte, derrotando na final ao Anderlecht por 2-0, os dous tantos anotados por Vialli. Na tempada 1991/92 Mancini capitaneou a Sampdoria ata a súa terceira final europea en catro anos, pero desta vez, na máxima competición continental, a Copa de Europa. O equipo italiano foi derrotado de novo polo Barcelona, grazas a un gol de Koeman no minuto 112 da prórroga.
Lazio
No verán de 1997 fichou pola Lazio. As chegada de Mancini e outros exfutbolistas da Sampdoria como Verón, Mihajlović e Lombardo, así como a do adestrador Eriksson, coincidiron co inicio dunha época triunfante do equipo romano presidido por Cragnotti a finais da década de 1990.
Mancini debutou ante os afeccionados da Lazio cun gol contra o Napoli no estadio Olímpico o 31 de agosto de 1997. Un mes despois marcou o primeiro dos catro goles que lle fixo á Roma nos derbis romanos. O 29 de novembro de 1998 anotoulle dous goles ao máximo rival da Lazio, un deles co tacón. Tamén de tacón logrou un dos seus goles máis recordados, batendo a Gianluigi Buffon nunha vitoria por 1-3 sobre o Parma en xaneiro de 1999. O 14 de maio de 2000, con 35 anos, xogou o seu último partido coa camisola biancoceleste no Olímpico.
Na súa última campaña en Roma, gañou un histórico campionato de liga, o segundo para as vitrinas do club, que celebraba ese ano o seu centenario. Sumou ese título aos da Recopa de Europa 1998/99, a Supercopa de Europa 1999, ás Copas Italia de 1998 e 2000 e á Supercopa italiana de 1998.
Leicester City e retirada
A pesar de anunciar o 23 de maio de 2000 a súa retirada dos terreos de xogo, e de aceptar o cargo de segundo adestrador da Lazio, en xaneiro de 2001 deu volta atrás e asinou un contrato de seis meses como xogador do Leicester City, da Premier League. A súa estancia en Inglaterra durou só un mes, durante o que disputou un total de catro partidos da Premier e un da FA Cup. O 22 de febreiro de 2001 colgou definitivamente as botas, unha vez se lle presentou a oportunidade de adestrar a Fiorentina.
Selección italiana
Debutou coa selección italiana sub-21 de Azeglio Vicini cando aínda contaba 17 anos, o 10 de outubro de 1982, nun empate ante Austria (1-1). Militou na sub-21 durante catro anos, coincidindo con xogadores como Gianluca Vialli, Walter Zenga, Riccardo Ferri, Giuseppe Giannini, Roberto Donadoni, Nicola Berti ou Fernando De Napoli. Con este equipo alcanzou a final da da Eurocopa sub-21 de 1986, disputada en Valladolid, onde os italianos caeron na quenda de penaltis fronte a España.
A primeira convocatoria de Mancini á selección italiana absoluta produciuse da man do seleccionador Enzo Bearzot, quen o chamou por primeira vez en 1984, con 19 anos, con motivo dunha xira amigable por América do Norte. Debutou o 26 de maio en Toronto, na vitoria por 2-0 ante o Canadá, substituíndo a Bruno Giordano no segundo tempo. Con todo, durante esa mesma viaxe, Bearzot expulsouno da selección por motivos disciplinarios e non o volveu convocar mentres el estivo ao mando. Foi o primeiro episodio da problemática relación de Mancini coa azzurra, marcada por unha falta de entusiasmo no terreo de xogo e as friccións con adestradores e medios.
En 1986, cumprida a idade máxima para a selección sub-21 e trala chegada ao banco da absoluta de Vicini, volveu ser convocado para o equipo principal. Na Eurocopa de 1988 marcou o seu primeiro gol como internacional, no partido inaugural en Düsseldorf e contra a selección anfitrioa, Alemaña Occidental. A selección italiana acabou caendo en semifinais contra a Unión Soviética.
Trala Eurocopa perdeu a titularidade a favor de Giuseppe Giannini e a relación co seleccionador Vicini acabou por deteriorarse. Con todo, foi convocado para o Mundial de 1990, no que Italia chegou ás semifinais, pero non chegou a debutar no torneo.
Aínda que continuou na selección trala chegada ao banco de Arrigo Sacchi, non se adaptaba especialmente aos esquemas do técnico romañolo, que, aínda que o estimaba e en ocasións o utilizaba como dianteiro centro xunto a Roberto Baggio, considerábao como o suplente do atacante véneto. Durante a clasificación para o Mundial de 1994, marcou os seus últimos 3 goles coa camisola azzurra, pero non foi convocado para a fase final do torneo nos Estados Unidos, elixindo Sacchi no seu lugar a Gianfranco Zola. ligazón=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/d/d7/Roberto_Mancini_%28cropped%29.jpg/220px-Roberto_Mancini_%28cropped%29.jpg|miniatura| Mancini durante o seu primero paso polo [[Football Club Internazionale Milano|Inter de Milán, na década de 2000.]]O seu paso pola selección, non tan brillante como a súa traxectoria en clubs, chegou á súa fin o 23 de marzo de 1994, cando disputou o último dos seus 36 partidos internacionais, un amigable contra Alemaña no Mercedes-Benz Arena de Stuttgart.
Carreira como adestrador
Trala súa retirada continuou formando parte da Lazio e en xullo do 2000 comezou a súa carreira como adestrador como asistente de Eriksson, gañando inmediatamente a Supercopa italiana xunto ao adestrador sueco.
Fiorentina
O 26 de febreiro de 2001, aos 36 anos e tras o seu breve regreso aos campos de fútbol co Leicester, foi contratado pola Fiorentina para substituír ao turco Fatih Terim no posto de adestrador. Co equipo 10º en liga e xa clasificado para a final da Coppa Italia, Mancini logrou proclamarse campión do torneo copeiro na dobre final ante o Parma que adestraba Renzo Ulivieri. Foi o seu primeiro título como adestrador, pouco máis de 3 meses despois de iniciar a súa carreira, así como o sexto triunfo do equipo violeta no torneo. Mentres tanto, rematou a liga no noveno posto.
No verán seguinte, o club atravesaba grandes problemas económicos e Mancini tivo que xestionar unha base de xogadores considerablemente debilitada, co obxectivo mínimo para o ano seguinte e dende o punto de vista deportivo, de manterse na Serie A. Comezou a campaña 2001/02 perdendo a Supercopa italiana diante da Roma de Fabio Capello. Debutou como adestrador en Europa na Copa da UEFA, competición na que o seu equipo foi eliminado en oitavos de final. O 11 de xaneiro de 2002, trala 17ª xornada de liga e despois dunha derrota na casa fronte ao Perugia, dimitiu como adestrador do equipo toscano. Deixou o equipo en postos de descenso, e os seus sucesores no banco tampouco conseguiron endereitar o rumbo do equipo, que acabou descendendo esa mesma tempada e declarándose en bancarrota.
Lazio
O 1 de xullo de 2002 regresou á Lazio cun contrato por dous anos, obtendo bos resultados, pero o seu traballo viuse afectado por diversas vicisitudes económicas, que culminaron coa dimisión do entón presidente Sergio Cragnotti e coa inclusión do mesmo Mancini no consello de administración da sociedade. Acabou cuarto na liga no seu primeiro ano, alcanzando así a Liga de Campións, e chegou ás semifinais tanto na Copa Italia como na Copa da UEFA, perdendo nesta última por un global de 4-1 ante o Porto de José Mourinho, posterior vencedor do torneo.
Na campaña seguinte (2003/04) a Lazio realizou un gran papel na Copa Italia e despois de eliminar ao Modena, ao Parma e ao Milan, enfrontouse na final á Juventus de Lippi, á que derrotou por un resultado total de 4-2, facéndose así Mancini co seu segundo título de Copa como adestrador. No campionato de liga quedou sexto. O 7 de xullo de 2004 deixou o club capitolino para fichar polo Inter de Milán.
Regreso ao Inter
ligazón=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/1/18/Roberto_Mancini_-_Lech_-_Manchester_010.jpg/220px-Roberto_Mancini_-_Lech_-_Manchester_010.jpg|esquerda|miniatura| Mancini no banco do [[Manchester City F.C.|Manchester City en 2010.]] A súa primeira tempada no banco nerazzurro marcou o regreso do club á senda do triunfo, despois de máis dun lustro sen títulos, ao proclamarse campión da Copa Italia na final contra a Roma.
Na liga rematou no terceiro posto, mentres que na Liga de Campións o equipo chegou aos cuartos de final, sendo eliminado polo Milan de Carlo Ancelotti (sendo esta a segunda vez que se disputaba un derbi de Milán na máxima competición europea). A tempada 2005/06 comezou coa conquista da Supercopa italiana, e pechouse repetindo título de Copa, de novo tras derrotar na final á Roma, á que adestraba Luciano Spalletti. Na Serie A, o Inter volveu quedar terceiro, pero a mediados do verán a FIGC adxudicoulle o título ao club lombardo por mor do Calciopoli, o caso de corrupción deportiva que afectou a varios equipos, entre eles os dous primeiros clasificados da liga, Juventus e Milan.
No campionato de liga 2006/07, o Inter colocouse rapidamente en cabeza e acadou unha xeira de 17 vitorias consecutivas (incluído un triunfo por 4-3 no derbi de Milán). Proclamouse campión de liga a falta de cinco xornadas e rematou cun total de 97 puntos, 22 máis que o segundo clasificado, a Roma. Foi o segundo título interista da tempada, despois da conquista da Supercopa, na que conseguiu remontar na prórroga do partido de volta a derrota inicial por 0-3 diante da Roma. O ciclo vitorioso continuou na campaña 2007/08, na que o club gañou o seu 16º scudetto.
A pesar dos seus éxitos, o 29 de maio de 2008 foi despedido polo presidente Massimo Moratti. No comunicado oficial, a entidade indicou como motivo da destitución as declaracións realizadas polo técnico o 11 de marzo anterior, trala eliminación da Liga de Campións a mans do Liverpool ("Non sei se aínda estarei aquí dentro de dous meses"). Recibiu un pago de 8 millóns de euros como liquidación. O balance da súa primeira experiencia nerazzurra foi de 140 vitorias, 60 empates e 26 derrotas en 226 partidos. O portugués José Mourinho ocupou o seu lugar no banco do equipo milanés.
Manchester City
O 19 de decembro de 2009 asinou co Manchester City por 3,5 millóns de euros por tempada, en substitución do despedido Mark Hughes. Pechou a tempada na quinta posición, clasificándose así para a Europa League.
Para a tempada 2010/11 o club reforzouse no mercado de verán coas fichaxes de Mario Balotelli, David Silva e Yaya Touré, así como co regreso de Joe Hart. O 14 de maio de 2011 gañou a FA Cup, derrotando por 1-0 na final de Wembley ao Stoke City cun gol de Yaya Touré. Foi o primeiro título en 35 anos para o club de Manchester, que culminou a tempada cunha terceira posición en liga, clasificándose para a Liga de Campións por primeira vez dende 1968.ligazón=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/f/fe/Ceyhun_Mancini.JPG/220px-Ceyhun_Mancini.JPG|miniatura| Mancini, á fronte do [[Galatasaray Spor Kulübü|Galatasaray en 2013, conversando con Gülselam.]]Na tempada 2011/12 Mancini guiou o Manchester City ata o seu terceiro título de liga (o primeiro en 44 anos), ao gañar ao Queens Park Rangers por 3-2 na última xornada. Dous goles de Edin Džeko e Sergio Agüero no tempo de desconto déronlle a volta ao marcador e fixeron que o título acabase nas vitrinas do City cando parecía que iría parar ás do seu máximo rival, o Manchester United. O 12 de agosto gañou o terceiro e último título da súa experiencia inglesa, vencendo ao por 3-2 na final da Community Shield disputada no Villa Park de Birmingham.
Galatasaray
O 30 de setembro de 2013 foi contratado polo Galatasaray turco. Substituíndo por segunda vez a Terim e co equipo na novena posición en liga, conseguiu unha inesperada clasificación para os oitavos de final da Liga de Campións, tras unha vitoria por 1-0 na derradeira xornada fronte a Juventus de Antonio Conte en Istambul, cun gol de Wesley Sneijder que ademais deixou fóra ao equipo italiano. Nos oitavos de final enfrontouse a outro dos seus rivais históricos, José Mourinho, agora adestrador do Chelsea. O equipo inglés puxo fin á aventura do Galatasaray no torneo cun contundente 2-0 en Stamford Bridge, tras o empate 1-1 na casa dos turcos. O 6 de maio proclamouse campión da Copa de Turquía, vencendo na final ao Eskişehirspor por 1-0 grazas a outro gol de Sneijder.
Pola súa banda, na liga turca non conseguiu superar ao Fenerbahçe, que se proclamou campión turco, pero logrou manterse por diante do Beşiktaş, conquistando así o subcampionato e a clasificación directa para a Liga de Campións. O 11 de xuño de 2014 abandonou o equipo turco, facendo uso dunha cláusula liberatoria.
Novo regreso ao Inter
O 14 de novembro de 2014 foi reclamado de novo polo Inter para ocupar o lugar de Walter Mazzarri, destituído co equipo na novena posición da liga. Iniciou a súa segunda etapa no club cun empate no derbi de Milán, seguido da clasificación para os oitavos de final da Europa League o día en que cumpriu 50 anos. Eliminado polo Napoli nos cuartos de final da Copa Italia, foi a primeira vez que como adestrador do Inter, quedou fóra da final do torneo. O 15 de febreiro de 2015, conseguiu ante o a súa centésima vitoria na liga á fronte do club. Acabou caendo nos oitavos de final da Europa League diante do VfL Wolfsburg, e pechou a liga na oitava posición.
Na tempada 2015/16 o equipo de Mancini rematou a primeira volta como líder, pero na segunda viuse inmerso nunha crise que, ademais de afastar o equipo da primeira praza, levou o club a reconsiderar a súa posición. Tras non entrar na final da Copa Italia, o Inter acabou a liga no cuarto lugar, clasificándose para a Europa League. No verán, Mancini anunciou que quería seguir no banco do equipo, pero as friccións cos novos donos do club convencérono para rescindir o seu contrato en agosto.
Zenit San Petersburgo
Despois de pasar unha tempada sen adestrar, asinou co Zenit San Petersburgo o 1 de xuño de 2017. Eliminado nos oitavos de final da Copa de Rusia polo Dinamo San Petersburgo, que gañou 3-2 na prórroga, clasificouse primeiro do seu grupo da Europa League e eliminou en dezaseisavos de final ao Celtic, pero caeu nos oitavos diante do RB Leipzig. Rematou a Liga Premier de Rusia na quinta posición. O 13 de maio de 2018 rescindiu o contrato de común acordo co club ruso.
Selección italiana
esquerda|miniatura|Mancini dirixindo un encontro do [[Zenit San Petersburgo en 2017.]] O 14 de maio de 2018 Mancini foi nomeado adestrador da selección italiana, poñendo fin ao que varios xornais definiron como un período de "transición" do equipo azzurro, marcado polo inesperado fracaso na clasificación para o Mundial de 2018 e polas tormentosas despedidas do seleccionador Gian Piero Ventura e do presidente da Federación Carlo Tavecchio. Chamado para revitalizar unha selección nacional en graves dificultades, Mancini iniciou desde o primeiro momento un gran relevo xeracional, excluíndo a moitos dos veteranos do equipo e dando máis protagonismo aos novos talentos do fútbol italiano.
O 28 de maio de 2018 debutou no banco de Italia con vitoria, ao vencer a Arabia Saudita nun partido amigable (2-1). A continuación disputou outros dous amigables (unha vitoria ante Francia por 3-1 e un empate a un gol cos Países Baixos), antes da súa primeira competición oficial, a primeira edición da Liga das Nacións. Italia, encadrada no grupo 3 da Liga A xunto a Portugal e Polonia, debutou ante esta última cun empate (1-1). A pesar da derrota ante Portugal no seguinte encontro (1-0), Italia sumou unha vitoria na segunda volta ante Polonia (0-1) e finalmente un empate ante os lusos (0-0), resultados que lle serviron para rematar segunda do seu grupo e evitar o descenso á Liga B, aínda que quedou fóra da fase final do torneo.
Encadrada no grupo J da fase de clasificación para a Eurocopa de 2020, a Italia de Mancini comezou o seu camiño cara o torneo cunha vitoria ante Finlandia (2-0). A posterior goleada por 6-0 sobre Liechtenstein colocou ao equipo no liderado, achegándose á clasificación matemática xa en setembro. O 12 de outubro de 2019, coa vitoria na casa ante Grecia (2-0), o equipo transalpino logrou o acceso á Eurocopa a falta de tres xornadas, un resultado nunca acadado na historia da selección italiana. A posterior vitoria ante Liechtenstein (5-0), a novena dunha xeira iniciada coa vitoria nun amigable contra os Estados Unidos (1-0), permitiu a Mancini igualar o récord de vitorias consecutivas rexistrado en 1938 por Vittorio Pozzo, récord superado pouco despois cos triunfos sobre Bosnia e Hercegovina (0-3) e sobre Armenia (9-1). Este último partido supuxo a maior goleada nun partido de clasificación para a Eurocopa da historia da selección italiana.
Vitoria na Eurocopa (2020-2021)
ligazón=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/b/bb/Roberto_mancini_in_2021.jpg/220px-Roberto_mancini_in_2021.jpg|miniatura| Mancini dirixindo a [[Selección de fútbol de Italia|selección italiana en 2021.]] Trala irrupción da pandemia de COVID-19, a Eurocopa 2020 adiouse un ano. Antes da disputa do torneo, o equipo italiano participou na edición 2020/21 da Liga das Nacións da UEFA, onde quedou encadrado nun grupo con Polonia, Bosnia e Hercegovina e os Países Baixos. A primeira fase do torneo, na que tamén pasou polo banco italiano Alberico Evani, por mor do positivo en COVID-19 do propio Mancini, culminou coa consecución do primeiro posto do grupo, clasificándose así o equipo azzurro para a fase final. Mentres tanto, a finais de marzo de 2021, Italia xogou os seus tres primeiros partidos de clasificación para o Mundial de 2022, contra Irlanda do Norte, Bulgaria e Lituania, gañando os tres por 2-0.
O 17 de maio de 2021 asinou unha renovación de cinco anos coa selección nacional, ata 2026. En xuño comandou o equipo italiano na Eurocopa de 2020, superando a fase de grupos como líder invicto e coa portería a cero, un fito nunca acadado antes por ningunha outra selección. O 26 de xuño de 2021, coa vitoria sobre Austria nos oitavos de final (2-1 na prórroga), Mancini bateu o récord de 30 partidos invicto da selección italiana, que estaba en posesión de Vittorio Pozzo dende os anos 1935-1939, así como o de maior número de vitorias consecutivas (que era ata entón de 11, logradas polo propio Mancini entre 2018 e 2019). Ademais superou a marca mundial de 1143 minutos sen encaixar gol, que tiña a propia selección italiana da década de 1970, con Dino Zoff na portería, deixando o novo récord en 1168 minutos. O 2 de xullo, a vitoria nos cuartos de final ante Bélxica (1-2) deulle a Mancini o récord absoluto de vitorias consecutivas na Eurocopa (15 incluíndo os partidos da fase de clasificación) e supuxo tamén superar o récord mundial de 31 partidos invicto dos seleccionadores Alfio Basile e Javier Clemente. Nas semifinais, Italia conseguiu derrotar á España de Luis Enrique na quenda de penaltis despois de empatar a un gol, e certificou así o pase á final da Eurocopa por cuarta vez na historia da selección italiana. O 11 de xullo, o equipo proclamouse campión de Europa 53 anos despois do seu único título, tras derrotar por 3-2 na prórroga a Inglaterra de Gareth Southgate.
Fracaso na clasificación para o Mundial (2021-2022)
O 8 de setembro de 2021, tralos empates diante de Bulgaria e Suíza e a goleada por 5-0 sobre Lituania, Mancini ampliou a cifra de encontros consecutivos sen perder de Italia ata 37 (30 vitorias e 7 empates), superando os rexistros históricos do Brasil e España (35). A xeira de partidos invicto rematou o 6 de outubro de 2021, cando Italia perdeu por 1-2 en Milán ante España nas semifinais da Liga das Nacións da UEFA. Catro días despois, gañou a Bélxica no partido polo terceiro posto.
Nos dous últimos partidos de clasificación para o Mundial de 2022, Italia obtivo dous inesperados empates ante Suíza e Irlanda do Norte, perdendo a primeira praza a favor dos suízos e quedando sen opcións de clasificación directa. Accedeu no canto diso aos play-off, caendo nas semifinais diante de Macedonia do Norte por 0-1, cun gol no tempo de desconto, e quedando así por segunda vez consecutiva fóra do Mundial.
Como xogador
Destacado na creación de xogo, era capaz de ocupar tanto a posición de centrocampista ofensivo como a de segundo dianteiro. Prefería dar asistencias que rematar el mesmo a portería, pero tamén era hábil como goleador, ata o punto de ser utilizado, en ocasións, como dianteiro centro. Segundo o seu antigo adestrador Renzo Ulivieri, Mancini podería ter sido o herdeiro de Roberto Boninsegna se xogase constantemente como primeiro dianteiro. Xogador carismático e cun carácter animado, é considerado un dos maiores especialistas en caneos da súa época. As súas notables habilidades técnicas permitíanlle dar un cambio repentino aos partidos, a pesar de que o seu rendemento era inconsistente.
Como adestrador
Unha vez iniciada a súa carreira como adestrador, ao principio mostrou afinidade coa filosofía futbolística do seu mentor Vujadin Boškov, impulsando a innovación e preferindo un fútbol baseado "máis no xogo que nos resultados", apostando moitas veces por xogadores de talento en vez de xogadores con máis fondo físico. Isto traduciuse en equipos que non eran capaces de canalizar a gran cantidade de xogo producida, de modo que pronto o adestrador aceptou a idea do "dominio físico dos partidos" construíndo "un encoro musculoso no medio do campo", unha solución que tomou prestada doutro dos seus mestres, Sven-Göran Eriksson.
O estilo de dirección de Pep Guardiola (supremacía da técnica, busca da identidade táctica e valor da planificación a longo prazo) tamén influíu na proposta futbolística de Mancini que ata entón tiña fama de "adestrador pragmático", pouco espectacular e "caro" polos enormes investimentos que esixía dos seus clubs no mercado de fichaxes. Entre as tácticas máis empregadas pola selección italiana dirixida por el está un reaxuste do chamado "falso nove" concibido polo propio Guardiola, con preferencia polo uso de dianteiros externos mesmo en posición central co obxectivo de crear grandes espazos máis facilmente atacables, intentando ao mesmo tempo non dar puntos de referencia á defensa contraria.
Vida persoal
Casou con Federica Morelli, coa que tivo tres fillos: Filippo (nacido en Xénova o 13 de outubro de 1990), Andrea (nacido na mesma cidade o 13 de agosto de 1992) e Camilla (nacida en Roma o 6 de febreiro de 1997). O 26 de xuño de 2015 anunciou que iniciara os trámites para se divorciar da súa muller. O seu fillo Filippo xogou nas categorías inferiores do Inter de Milán, do Entella e do Manchester City (adestrado polo seu pai naquel entón) sen ter chegado ao primeiro equipo. Andrea tamén xogou nos equipos xuvenís do Inter e do City e, tras xogar en ligas menores, rematou a súa carreira en 2017 co New York Cosmos.
En maio de 2021 publicou La bella stagione, un libro escrito xunto con Gianluca Vialli no que relatan a conquista da liga coa Sampdoria en 1991. O 23 de xullo do mesmo ano a Universidade de Urbino "Carlo Bo" concedeulle o título de doutor honoris causa en Ciencias do Deporte.
Poltergeist (filme de 1982)
Poltergeist é un filme estadounidense de 1982 dirixido por Tobe Hooper e escrito por Steven Spielberg, Michael Grais e Mark Victor a partir dunha historia de Spielberg. Está protagonizado por JoBeth Williams, Craig T. Nelson, Heather O'Rourke e Beatrice Straight, e foi producido por Spielberg e Frank Marshall. O filme céntrase nunha familia cuxa casa é invadida por pantasmas que secuestran á súa filla.
Margaret Qualley
Sarah Margaret Qualley, nada o 23 de outubro de 1994 en Kalispell, Montana, é unha actriz estadounidense.
Poltergeist (filme de 1982)
Estreouse en galego o 9 de setembro de 1991 na TVG.
Margaret Qualley
Traxectoria
Filla da actriz Andie MacDowell e Paul Qualley, formouse como bailarina na súa xuventude e tamén comezou unha carreira como modelo durante un tempo. Comezou na actuación cun pequeno papel no filme de 2013 Palo Alto e acadou recoñecemento por interpretar unha adolescente problemática na serie de televisión de HBO The Leftovers (2014–2017).
En 2019 recibiu boas críticas interpretando a actriz e bailarina Ann Reinking na miniserie biográfica de FX Fosse/Verdon. Tamén participou en filmes como The Nice Guys (2016), Death Note (2017), Once Upon a Time in Hollywood (2019) e no videoxogo Death Stranding. En 2021 protagonizou a aclamada miniserie Maid, de Netflix.
Object 47
Object 47 é o décimo primeiro álbum de estudio da banda inglesa de post-punk Wire, publicado o 7 de xullo de 2008 no Reino Unido e o 15 de xullo nos Estados Unidos a través do selo Pink Flag. O título do disco fai referencia a que é o 47º artigo da discografía de Wire; unha metodoloxía que se remonta ao seu álbum de 1979, 154, que foi bautizado polo número de concertos que a banda dera ata ese memento. Trátase do primeiro álbum de Wire sen a participación do guitarrista Bruce Gilbert.
Buscadores de naufraxios
Buscadores de naufraxios é unha serie documental galega sobre barcos afundidos na costa galega. Foi producida por Voz Audiovisual para a Televisión de Galicia e creada e dirixida por Edu Lavandeira. Gañadora do Premio Mestre Mateo ao Mellor Programa de Televisión no ano 2019, componse de 16 episodios que se estrearon entre o 23 de setembro de 2018 e o 6 de xaneiro de 2019.
Características
A serie consta dunha temporada de 16 capítulos. Cada un dos capítulos está protagonizado por un mergullador profesional galego diferente que investiga, mergulla e documenta os restos dun barco afundido nun punto concreto da costa galega. Ao longo dos 35 minutos de duración diferentes expertos, entre eles historiadores, capitáns de mariña, mariñeiros, mergulladores, meteorólogos ou escritores van reconstruíndo a historia dun barco en concreto que forma parte da historia dos naufraxios máis famosos en Galicia. Como colofón á reconstrución da historia, os minutos finais do capítulos dedícanse ao mergullo e documentación dos restos do pecio que aínda permanecen nos fondos galegos por parte dun mergullador profesional. A costa galega está chea de restos de famosos barcos de grande relevancia histórica configurando un patrimonio histórico submarino de relevancia mundial. Hai galeóns, fragatas, cruceiros ou vapores de moi diversas épocas nas costas galegas. A serie foi seleccionada para a súa exhibición nos festivais Thunder Bay International Film Fest de Michigan e no Festival de Cine Arqueolóxico The Archeology Channel de Eugene (Oregón). Tamén formou parte da programación do festival de cine submarino máis lonxevo de Galicia, a Semana de Cine Submarino de Vigo.