cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Michael Schumacher
2008: desenvolvemento de coches
En 2007, o ex alto directivo de Ferrari, Ross Brawn, dixo que Schumacher era moi feliz e tamén que probablemente continuaría coas probas en 2008; Schumacher explicou o seu futuro papel dicindo que ía "facer fronte á evolución do coche dentro Gestione Sportiva" e como parte disto "gústame conducir, pero non con demasiada frecuencia".
Durante o 2008 Schumacher tamén competiu en carreiras de motociclismo nas series IDM Superbike, pero afirmou que non tiña ningunha intención facer unha segunda carreira competitiva neste deporte. Foi citado dicindo que montar unha Ducati era a cousa máis emocionante que fixera na súa vida, logo do paracaidismo.
2009: substitución planificada do lesionado Massa
miniatura| Schumacher no [[Gran Premio da China de 2012]] Na súa calidade de asesor de carreiras de Ferrari, Schumacher estaba presente en Budapest para o Gran Premio de Hungría de 2009 cando o piloto de Ferrari Felipe Massa resultou gravemente ferido tras ser alcanzado por un resorte de suspensión durante cualificación. Como quedou claro que Massa sería incapaz de competir na seguinte carreira en Valencia elixiuse a Schumacher como substituto para o piloto brasileiro e o 29 de xullo de 2009, Ferrari anunciou o proxecto de que Schumacher correra no Gran Premio de Europa de 2009 e posteriores Grandes Premios ata que Massa puidese correr de novo. Schumacher probou un F2007 modificado para prepararse xa que non puido probar o coche de 2009 debido ás restricións de probas. Ferrari pediu un permiso especial para que Schumacher adestrara nun coche cas especificacións de 2009, pero Williams, Red Bull e Toro Rosso estaban en contra desta proba. Schumacher viuse obrigado a suspender o seu regreso debido á gravidade da lesión no pescozo que recibira nun accidente de moto no principio do ano. O posto de Massa en Ferrari foi ocupado por Luca Badoer e Giancarlo Fisichella.
Mercedes (2010-2012)
En decembro de 2009 anunciouse que Schumacher ía regresar á Fórmula Un na tempada xunto ao piloto alemán Nico Rosberg no novo equipo Mercedes GP. O novo equipo Mercedes era a primeira participación maioritaria de Mercedes-Benz nun equipo de F1 desde. Schumacher declarou que os seus preparativos para substituír ao lesionado Massa en Ferrari iniciara un renovado interese na F1, que, xunto coa oportunidade de cumprir unha antiga ambición de conducir para Mercedes e de estar traballando de novo co director do equipo, Ross Brawn, levaron a Schumacher a aceptar a oferta, unha vez que foi aprobada en forma. Logo dun período de probas médicas intensivas, confirmouse que a lesión no pescozo que impedira pilotar para Ferrari o ano anterior sandara completamente. Schumacher asinou un contrato de tres anos, segundo os informes, por 20 millóns de libras.
A sorpresa do regreso de Schumacher á F1 comparouse co de Niki Lauda en con 33 anos e o de Nigel Mansell en  á idade de 41 anos. Schumacher volveu con 41 anos en xaneiro de 2010 e as súas perspectivas con Mercedes comparáronse coa marca establecida polo campión máis vello da F1 Juan Manuel Fangio que tiña 46 cando gañou o seu quinto campionato.
2010: Regreso á Fórmula Un
miniatura| Schumacher practicando para [[Gran Premio de Malaisia de 2010 da que se retirou por unha porca da roda defectuosa]]
O primeiro contacto cun coche Mercedes de Schumacher en 2010, o Mercedes MGP W01, foi nunha proba oficial en febreiro de 2010 en Valencia. Terminou sexto na primeira carreira da tempada no Gran Premio de Bahrain de 2010. Despois da carreira de Malaisia o ex piloto de carreiras Stirling Moss suxeriu que Schumacher, que terminara por detrás do seu compañeiro de equipo nas catro primeiras sesións de cualificación e carreiras, podería ser "pasado". Moitos outros respectados ex pilotos de Fórmula Un pensaban doutro xeito, incluíndo ao seu ex rival Damon Hill, que advertiu "nunca se debe escribir Schumacher off" GrandPrix.com identificou a inherente subviraxe do coche Mercedes, exacerbada polos pneumáticos dianteiros máis estreitos introducidas para a tempada, como unha contribución ás dificultades de Schumacher. Jenson Button máis tarde afirmou que o Mercedes de 2010 fora deseñado para el, e que os seus diferentes estilos de condución puideron contribuír ás dificultades de Schumacher.
Mercedes actualizou o seu coche para o Gran Premio de España de 2010 onde Schumacher terminou cuarto. No Gran Premio de Mónaco de 2010 Schumacher terminou sexto logo de pasar ao Ferrari de Fernando Alonso na última curva da carreira cando o coche de seguridade volveu aos boxes. Con todo, foi penalizado polos comisarios con 20 segundos logo da carreira caendo ao posto 12º. Os comisarios xulgaron que o adiantamento violaba o Código Deportivo da FIA. Mercedes tiña unha diferente interpretación da regulación o que provocou máis tarde unha aclaración por parte da FIA..
miniatura| A tempada de Schumacher no terminou cun choque na primeira volta no [[Gran Premio de Abu Zabi de 2010]] En Turquía, Schumacher clasificouse quinto, e terminou cuarto na carreira, os seus dous mellores resultados desde o seu regreso. No Gran Premio de Europa de 2010 en Valencia, Schumacher terminou 15º, o acabado máis baixo rexistrado na súa carreira. En Hungría, Schumacher terminou fóra dos puntos no undécimo posto, pero foi declarado culpable de condución temeraria a 290 km/h mentres defendía sen éxito a décima posición en contra de Rubens Barrichello. Como resultado, foi degradado dez postos na grella para a seguinte carreira, o Gran Premio de Bélxica, onde terminou sétimo, malia comezar 21º logo da súa penalización.
No final de tempada en Abu Zabi, Schumacher estivo involucrado nun accidente grave na primeira volta, que se produciu logo dun trompo iniciado por Rosberg. No incidente Vitantonio Liuzzi pasou por encima do coche de Schumacher, faltándolle pouco para decapitalo. Ninguén resultou ferido no accidente, pero Schumacher dixo que o accidente fora "aterrador".
Era a primeira tempada de Schumacher desde a súa debut en 1991 que terminou sen unha vitoria, pole position, podio ou volta rápida. Terminou a tempada noveno con 72 puntos.
2011
miniatura| right | Schumacher no [[Gran Premio de Malaisia de 2011]] Os primeiros puntos de de Schumacher foron anotados en Malaisia, logo chegou sexto en España e fixo unha boa carreira no Gran Premio do Canadá de 2011 para terminar cuarto. miniatura| right | Schumacher terminou cuarto no [[Gran Premio do Canadá de 2011]]
Schumacher chocou con Vitaly Petrov en Valencia, e con Kamui Kobayashi en Gran Bretaña, e cumpriu o vixésimo aniversario do seu debut na Fórmula Uno no Gran Premio de Bélxica de 2011. Malia comezar último en Bélxica, Schumacher correu ben e terminou quinto. Schumacher de novo correu ben en Italia, loitando con Lewis Hamilton polo cuarto lugar. O Gran Premio do Xapón de 2011 viu Schumacher liderar tres voltas durante a carreira, sendo a primeira vez que lideraba unha carreira desde. Deste xeito, converteuse no piloto máis veterano en liderar unha carreira desde Jack Brabham en.
No Gran Premio da India de 2011 Schumacher empezou ben e terminou quinto tras adiantar a Rosberg no final da carreira. Schumacher tamén picouse de novo con Rosberg en Abu Zabi, loitando pola sexta posición na primeira volta. Schumacher terminou a tempada no oitavo lugar no campionato de pilotos, con 76 puntos.
2012
A indecisión de Schumacher sobre os seus plans de futuro na F1 levouno a ser substituído por Lewis Hamilton en Mercedes para a tempada. En outubro de 2012, Schumacher anunciou que se retiraría por segunda vez ao final da tempada. A semana seguinte foi citado dicindo: "Houbo momentos nos últimos meses nos que eu non quería lidar coa Fórmula Un ou prepararme para o próximo Gran Premio." A tempada concluíu co Gran Premio do Brasil de 2012, no que Schumacher terminou sétimo. Rematou 13º no Campionato de Pilotos de 2012.
2013 accidente de esquí
O 29 de decembro de 2013, Schumacher esquiaba co seu fillo de 14 anos de idade, Mick descendendo a Combe de Saulire por baixo dos Dent de Burgin por encima de Méribel nos Alpes franceses. Ao cruzar unha zona non segura fóra de pista entre Piste Chamois e Piste Mauduit caeu e golpeouse a cabeza contra unha roca, sufriu unha lesión na cabeza malia levar un casco de esquí. Segundo os seus médicos, Schumacher probablemente morrera se non usara o casco. A Schumacher provocóuselle un coma inducido medicamente por mor de sufrir unha lesión cerebral traumática; os seus médicos informaron o 7 de marzo de 2014, que a súa condición era estable. O 4 de abril de 2014, o axente de Schumacher informou que mostraba "momentos de conciencia", e retirouse gradualmente desde o punto de vista médico o coma inducido, engadindo informes dos familiares dos "pequenos signos alentadores" sobre o mes anterior. A mediados de xuño foi trasladado de coidados intensivos a unha sala de rehabilitación. O 16 de xuño de 2014, Schumacher recuperou o coñecemento e abandonou o hospital de Grenoble para a súa posterior rehabilitación no Hospital Universitario (CHUV). en Lausanne, Suíza. O 9 de setembro de 2014, Schumacher deixo o CHUV e foi levado de volta á súa casa para a súa posterior rehabilitación. En novembro de 2014, informouse de que Schumacher estaba "paralizado e en cadeira de rodas" que "non pode falar e ten problemas de memoria". Nunha entrevista en vídeo publicado en maio de 2015, o manager de Schumacher Sabine Kehm dixo que a súa condición está mellorando lentamente "tendo en conta a severidade das lesións". Jean Todt inxeniero de Michael durante a su etapa en Ferrari e actual director da FIA, e amigo personal de Schumacher comentou nunha entrevista en novembro de 2020 "Continúa su lucha junto a su familia y a los médicos", coidados médicos estimados en 136.000 euros á semana.
Récords
miniatura|esquerda|100px|Michael Schumacher en patinete no en [[Indianápolis]]
miniatura|dereita|300px|Schumacher no Gran Premio de Mónaco de 2004
Emblema de Tailandia
O emblema nacional de Tailandia (en tailandés: ตราแผ่นดินของไทย), chamado Phra Khrut Pha (transl. de: พระครุฑพ่าห์; do tailandés: Garudá como vehículo (de Vishnu)) foi adoptado oficialmente como emblema nacional do rei Vajiravudh (Rama VI) en 1911, sendo o símbolo da autoridade do monarca e doutros membros da familia real.
Michael Schumacher
Resultados Completos na Fórmula Un
(Chave) (Carreiras en letra grosa indican pole position, carreiras en cursiva indican volta rápida) ‡ Schumacher foi descualificado do campionato mundial de debido á condución perigosa no Gran Premio de Europa, onde causou un accidente evitable con Villeneuve. Por puntos quearía no segundo lugar no campionato dese ano. † Piloto que non terminou o Gran Premio, pero se clasificou ao completar máis do 90% da distancia de carreira.
Emblema de Tailandia
Garudá é unha figura mítica no hinduísmo e no budismo. No escudo tailandés e nos estandartes dos membros da familia real aparece representado como unha criatura de cor vermella que porta unha coroa. Ten un torso e brazos humanos e unhas patas e plumas de ave. Neste emblema fai referencia ao Krut Pha, é dicir, Garudá actuando como vehículo do deus Vishnu. Garudá tamén aparece no Escudo de Indonesia e no da cidade de Ulán Bátor, capital de Mongolia.
Historia
En 1873, o rei Chulalongkorn de Siam (Rama V) decidiu adoptar un escudo de armas co estilo que posuía a heráldica en Occidente. Aproximadamente corenta anos despois o mesmo monarca decidiu que había que modificar de novo o escudo porque posuía un carácter excesivamente occidentalizado e non figuraba no mesmo o Garudá, que fora o símbolo da autoridade real dende os tempos do Reino de Ayutthaya.
Despois do reinado de Chulalongkorn, o rei Vajiravudh ordenou crear unha nova versión do escudo. Esta contiña as armas do rei Chulalongkorn ás que se engadiu outro bordo na súa parte exterior para incluír o nome cerimonial do monarca. Desta forma, cando era coroado un novo rei, modificábase o escudo para incluír o nome cerimonial que lle correspondese. En 1935, despois da abdicación do rei Prajadhipok, o novo rei Ananda Mahidol non chegou a ser coroado, o seu nome cerimonial non foi engadido ao escudo e este non volveu figurar nas armas dos monarcas tailandeses.
Na súa versión actual, o emblema nacional tailandés consiste nunha imaxe de Garudá sen ningún círculo. Realízanse esculturas do Garudá Real, que son concedidas polo monarca tailandés como distintivo da autorización real a compañías que gozan da súa confianza e coas que realiza contratos comerciais.
O escudo de Rama V
miniatura|250px|Escudo do monarca tailandés de [[1873 a 1910.]] Entre 1873 e 1910 Siam contou cun escudo co estilo característico da heráldica occidental. Este escudo foi adoptado durante o reinado do rei Chulalongkorn (Rama V), que encargou ao seu primo o príncipe Pravij Jumsai elaborar un escudo de estilo europeo. Este escudo, que foi coñecido como o escudo de armas do Rei de Siam (en tailandés: พระราชลัญจกรประจำแผ่นดินสยา), contou cos elementos propios da tradición heráldica europea. A súa descrición ou brasoamento é a seguinte:
miniatura|140px|Emblema da Dinastía Chakri, composto polos símbolos do Chakra e do Trisula.
IES Eduardo Blanco Amor
IES Eduardo Blanco Amor pode referirse a:
Mata
O topónimo galego Mata pode referirse a:
Nervación (técnica)
miniatura|150px|Vasos de precipitados. En tecnoloxía, unha nervación ou nervadura é unha protuberancia que pode utilizarse para:
Citidín difosfato
O citidín difosfato ou difosfato de citidina, abreviadamente CDP, é un nucleósido difosfato formado polo nucleósido citidina esterificado con dous grupos fosfato en forma de pirofosfato. A molécula consta dun azucre ribosa unida á base nitroxenada citosina por enlace N-glicosídico entre o carbono 1' da ribosa e o nitróxeno en posición 1 da base, e un grupo de dous fosfatos esterificados no carbono 5' da ribosa, e unidos entre si por enlace anhidro.
Durante certas biosínteses de lípidos e glícidos o CDP únese a outras moléculas para enerxizalas. No metabolismo de lípidos intervén formando CDP-etanolamina, molécula que une a etanolamina a un diacilglicérido, formando fosfatidiletanolamina ; tamén forma a CDP-colina, que une a colina a un diacilglicérido, formando fosfatidilcolina. Tamén intervén unido a outra molécula, formando o CDP-metileritrol, na ruta de síntese de terpenos pola vía alternativa á do mevalonato. Na síntese do polisacárido celulosa nas plantas os restos de glicosa necesarios chegan unidos a un nucleótido difosfato, que varía segundo a especie, e que nalgunhas especies é a CDP-glicosa
Íñigo López Montaña
Íñigo López Montaña, nado o 23 de xullo de 1982 en Logroño é un futbolista español que xoga na demarcación de defensa. É irmán do tamén futbolista Jorge López Montaña. O seu club actual é o UD San Sebastián de los Reyes.
Manuel Méndez Domínguez
Manuel Méndez Domínguez, nado en Ourense o 1 de xaneiro de 1903 e finado na mesma cidade en 1999, foi un avogado e debuxante galego.
Íñigo López Montaña
Traxectoria
Comezou xogando no CD Logroñés, despois pasou polo Las Rozas CF, Atlético de Madrid B e UD San Sebastián de los Reyes antes de fichar polo AD Alcorcón, co que daría o salto ao fútbol de elite ao acadar o ascenso a Segunda División B no ano 2010.
Manuel Méndez Domínguez
Traxectoria
Fillo de José Méndez Novoa. Debuxante, foi alumno de Castelao no Instituto de Pontevedra, con que logo colaborou como ilustrador. Colaborou en Alborada, Nós, La Zarpa, Alfar e Parábola (Burgos). Amigo de Luís Amado Carballo, foi o autor de varias portadas para libros seus, como O Galo e Proel, e tamén publicou unha caricatura súa no primeiro número de Vida Céltiga. Tamén deseñou as portadas de O Cabaleiro do Sant-Grial de Ramón Cabanillas e Orto de Francisco Luís Bernárdez. Realizou dúas exposicións: no Salón de la Oliva de Vigo (decembro de 1922) e no Ateneo de Palencia (decembro de 1925). Logo da guerra abandonou a ilustración e foi decano do colexio de avogados de Ourense.
Wismar
A cidade hanseática de  Wismar é a cidade capital do distrito de  Mecklemburgo Noroccidental, no estado federado de  Mecklemburgo- Pomerania Occidental, Alemaña. Está situada a beiras do mar Báltico na baía de Wismar, que goza da protección da illa de Poel. Conta cunha poboación de 44 484 persoas.
Íñigo López Montaña
Traxectoria
En 2011 fichou polo Granada CF. E no verán de 2013 fichou polo PAOK Tesalónica tras rematar contrato co equipo andaluz. Porén non atoparía sitio no equipo grego e no mercado de inverno da tempada 2013/14 foi cedido ao Celta de Vigo.
Wismar
O centro histórico da cidade foi declarado Patrimonio da Humanidade pola Unesco no ano 2002 xunto co centro histórico de Stralsund, destacando os edificios de ladrillo en estilo gótico báltico de ambas as cidades.
Íñigo López Montaña
Traxectoria
O 31 de xaneiro de 2019, anunciouse a súa fichaxe polo Deportivo da Coruña ata o remate da tempada. O 28 de maio foi detido no transcurso da "Operación Oikos", na que se investigan supostos amaños de partidos e na que tamén se detivo a outros xogadores e directivos do fútbol español.
En agosto fichou pola Unión Deportiva San Sebastián de los Reyes. A finais de novembro foi detido outra vez nunha nova fase da mesma operación policial.
Wismar
Orixe do nome
A orixe exacta do nome da cidade de Wismar segue sendo descoñecido. Menciónase como unha posibilidade, de que provén da derivación do nome eslavo do terratenente do territorio, que foi coñecido primeiramente como lugar de Vysě mêr. A partir de 1229 o nome do asentamento foi cambiando de Wyssemaria, a Wissemaria e finalmente, a partir de 1246, a Wismeria.
O nome Wizmar é mencionado na Saga  Kný tlinga que foi escrita en 1260 en Islandia. Nela menciónase que o rei Svend III de Dinamarca fixera terra en Wizmar  Havn (Baía de  Wizmar) en 1147. Este evento é, con todo, probablemente apócrifo.
Economía e turismo
A economía de Wismar foi impactada de forma desfavorable pola reunificación alemá en 1990. Cunha taxa de desemprego de 13.9 %,​ ten unha taxa de desemprego maior á media do estado de Mecklemburgo- Pomerania Occidental e moito maior á de Alemaña en xeral. A industria naval e a da madeira son as máis importantes. O maior empregador de  Wismar é o estaleiro naval  Nordic  Yards con máis de 600 empregados.
O desenvolvemento positivo da industria turística continuou no ano 2012, cando se estableceu un novo récord de visitantes. Este crecemento atribúese en parte ao nomeamento da cidade como Patrimonio da Humanidade, pero tamén grazas á popularidade en Alemaña da serie de televisión policíaca  SOKO  Wismar. Hai un total de 1624 camas de hotel na cidade.
STS-52
STS-52 foi unha misión do transbordador espacial Columbia lanzada o 22 de outubro de 1992 desde a rampla 39B do Centro de Lanzamento de Cabo Cañaveral.
Características
STS-52, con seis astronautas a bordo (James Wetherbee, Michael Baker, William Shepherd, Tamara Jernigan, Charles Veach e Steve MacLean), foi lanzada para poñer en órbita o satélite LAGEOS 2 e para facer experimentos no laboratorio USMP 2, situado na bodega de carga. Entre os experimentos de a bordo atopábanse IRIS, CANEX 2, ASP, TPCE, PSE, HPP, CPCG, [[Shuttle Plume Impingement Experiment|SPIE, CMIX e CVTE.
O transbordador regresou a terra no Centro Espacial Kennedy o 1 de novembro de 1992.
Jorge Sanz
Jorge Sanz Rodríguez, nado o 1 de abril de 1993 en Madrid, é un xogador profesional de baloncesto español que xoga para o Leyma Natura Básquet Coruña da Liga LEB Ouro. Cunha estatura de 1,88 metros xoga na posición de base.
Traxectoria deportiva
Jorge Sanz formouse nas categorías inferiores do Real Madrid, e chegou a debutar co primeiro equipo na Liga ACB e na Euroliga.
O 22 de agosto de 2012, chegou cedido por un ano ó Obradoiro CAB. Participou en 10 partidos da tempada 2012-13, nos que xogou 6 minutos por partido, e acadou 1.6 puntos e 0.7 asistencias por encontro.
Tras un ano en Santiago de Compostela, ó ano seguinte fichou polo filial Baloncesto Fuenlabrada da Liga Adecco Prata.
Akihiro Miwa
Akihiro Maruyama (丸山 明宏), nado en Nagasaki o 15 de maio de 1935, é un artista xaponés máis coñecido como Akihiro Miwa (美輪 明宏). É cantante, actor, director, compositor e autor, escribe a maioría das súas cancións e escribiu máis de 20 libros. Miwa é abertamente homosexual e drag queen recoñecible polo seu brillante cabelo amarelo. É coñecido internacionalmente por poñer a voz ós filmes de Hayao Miyazaki Mononoke Hime e Hauru no Ugoku Shiro.
Estación de Ruán-Rive-Droite
miniatura|Vista do edificio da estación de Ruán-Rive-Droite A estación de Ruán-Rive-Droite é unha estación de ferrocarril francesa da liña de París-Le Havre, situada na beira dereita do Sena, na parte superior da rúa Jeanne d 'Arc, preto do centro da cidade de Ruán, no departamento Seine-Maritime, en Normandía. É unha importante estación de longa distancia da SNCF, significada pola relación histórica entre París e Ruán mais Le Havre, pero tamén é unha importante estación de media distancia, do servizo TER Haute-Normandie, conectando a Alta Normandía coa Baixa Normandía, Picardía, Norte-Paso de Calais e a Illa de Francia. En 2014, segundo estimacións do SNCF pasaron un total de 6.458.577 pasaxeiros pola estación. . miniatura|Detalle da fachada.
Descrición
Sitúase a 26 metros de altitude, no punto quilométrico 139,468 da liña de París-Le Havre, entre as estacións de Sotteville e de Maromme e entre o túnel de Beauvoisine ( 1 354 m ) no leste e o de Saint-Maur (1065 m.) no oeste. Sen ser propiamente un nó ferroviario, a estación enlaza directamente coa estación de Amiens pola liña de Saint-Roch a Darnétal-Bifurcation.
Pola súa situación entre dous túneis, a lonxitude para os trens de viaxeiros está limitada a 311 m como máximo
Historia
miniatura|Inauguración da estación en 1847. En 1843 púxose en servizo a estación de ferrocarril, Ruán-Saint-Sever na beira esquerda do Sena, pola Compagnie du chemin de fer de París a Rouen. A estación de viaxeiros da rúa Verte, situada no mesmo lugar que a estación actual, púxose en servizo en 1847 para a Compañía do ferrocarril de Rouen a Le Havre. O edificio de viaxeiros de estilo Art Nouveau, inaugurrouse en 1928, e está na listaxe oficial de monumentos históricos desde 1975.
Estación da rúa Verte
miniatura|Estación de rúa Verte en 1910. Ao deseñarse a liña de Ruán con Le Havre, constatuouse a imposibilidade dunha ligazón directa coa outra estación da cidade, situada na marxe dereita do Sena, Ruán-Rive-Gauche. O edificio rematouse en 1843, obra do arquitecto inglés William Tite. Así esta nova estación, converteuse en estación de viaxeiros, mentres a antiga estación dedicouse a mercadorías. Inaugurouse oficialmente o 20 de marzo de 1847 e dous días despois quedou aberta ao público
A estación actual
A nova estación inaugurouna o presidente da República Gaston Doumergue o 4 de xullo de 1928, primeiro denominouseEstación do Oeste ou Estación rúa Verde, e mais tarde adoptou o actual nome. A estación é un monumento histórico por decreto do 15 de xaneiro de 1975. En 1989, o arquitecto Louis Arretche renovou o antigo edificio para os viaxeiros
CD34
O CD34 (cluster de diferenciación 34) é unha glicoproteína situada na superficie de certas células, que funciona como un factor de adhesión celular. Pode tamén mediar a adhesión de células nai á matriz extracelular da medula ósea ou directamente ás células do estroma. Está codificada no xene CD34 do cromosoma 1 humano.
Función
A proteína CD34 é un membro da familia das proteínas sialomucinas que atravesan unha soa vez a membrana, que se expresan nos tecidos hematopoéticos inicias e tecidos vasculares asociados. Porén, sábese pouco sobre a súa función exacta.
O CD34 é unha importante molécula de adhesión, que se require para que as células T entren nos ganglios linfáticos. Exprésase nos endotelios dos ganglios linfáticos, e a proteína coa que se une, a L-selectina, encóntrase na célula T. Polo contrario, noutras circunstancias o CD34 actúa como unha especie de "Teflon" molecular que bloquea a adhesión de mastocitos, ou facilita a apertura do lume vascular. Sexa cal for o seu modo de acción, o CD34 e os seus similares podocalixina e endoglicano sempre facilitan a migración celular.
Distribución nos tecidos
As células que expresan o CD34 (chamadas CD34+) encóntranse normalmente no cordón umbilical e medula ósea e son células hematopoéticas, certas células nai mesenquimáticas, células proxenitoras endoteliais, células endoteliais dos vasos sanguíneos pero non dos vasos linfáticos (excepto dos vasos pleurais linfáticos), mastocitos, certo grupo de células dendríticas (as cales son negativas para o factor XIIIa) situadas nos intersticios e arredor das estruturas anexas da derme da pel, e tamén células en tumores de tecidos brandos como dermatofibrosarcoma protuberans (DFSP), tumor estromático gastrointestinal (GIST), tumor fibroso solitario (SFT), hemanxiopericitoma (HPC), e en certo grao no tumor de vaíña de nervios periféricos maligno (MPNST) etc.
Aplicacións clínicas
A células CD34+ poden illarse de mostras de sangue usando métodos inmunomagnéticos ou inmunofluorescentes.
Úsanse anticorpos para cuantificar e purificar células nai proxenitoras hematopoéticas para a investigación ou para o transplante de medula ósea. Porén, a contaxe de células CD34+ mononucleares pode sobreestimar os mieloblastos en frotis de medula ósea debido á presenza de precursores dos linfocitos B e de megacariocitos CD34+.
As células detectadas como CD34+ e CD38- son dun tipo primitivo indiferenciadas, é dicir, son células nai multipotenciais hematopoéticas. Deste xeito, poden seleccionarse estas células indiferenciadas, debido á súa expresión de CD34+.
En tumores, o CD34 átópase en sarcomas de partes brandas alveolares, preB-ALL (positivos o 75%), leucemia mielóxena aguda (40%), leucemia mielóxena aguda-M7 (a maioría), dermatofibrosarcoma protuberans, tumores estromáticos gastrointestinais, fibroblastoma de célula xigante, sarcoma granulocítico, sarcoma de Kaposi, liposarcoma, histiocitoma fibroso maligno, tumores de vaíña de nervios periféricos malignos, hemanxiopericitomas menínxeos, meninxiomas, neurofibromas, schwannomas, e carcinoma tiroide papilar.
Un CD34 negativo exclúe o sarcoma de Ewing/PNET, miofibrosarcoma de mama, e tumor miofibroblástico inflamatorio de estómago.
Aplicouse clinicamente a inxección de células nai hematopoéticas CD34+ para tratar varias doenzas, como as lesións de medula espiñal, cirrose hepática e a enfermidade vascular periférica. Certas investigacións atoparon que as células CD34+ son relativamente máis numerosas nos homes ca nas mulleres en idade reprodutiva entre vítimas de lesións de medula espiñal.
Interaccións
O CD34 interacciona con CRKL. Tamén interacciona coa L-selectina, o que é importante nas inflamacións.
Vocabulario Científico Internacional
O Vocabulario científico internacional, VCI, (ou ISV nas súas siglas en inglés, de International Scientific Vocabulary) é un tipo de vocabulario que abarca as palabras científicas e especializadas utilizadas, nas chamadas linguas modernas, por todos os científicos do mundo para entendérense entre eles.
Historia e características
O primeiro vocabulario científico internacional coñecido estableceuno Philip Babcock Gove dentro do Terceiro novo dicionario internacional de Webster (1961). Segundo o observado por David Crystal, a ciencia é un campo especialmente produtivo para as novas invencións.
Segundo o terceiro Webster, as "palabras do ISV (como, por exemplo, lipoid) creáronse tomando unha palabra cun significado algo xeral e simple a partir dunha das linguas da antigüidade clásica, xeralmente o grego e o latín, pero conferíndolle un significado moi específico e complicado, adecuado para os propósitos do discurso científico moderno. Unha palabra do VCI é tipicamente un derivado ou un composto que "consegue só as súas materias primas dos idiomas da antigüidade". A súa morfoloxía pode variar segundo os diferentes idiomas modernos.
A versión on line do Terceiro novo dicionario internacional de Webster (Merriam-Webster, 2002) engade que o ISV "consiste nas palabras ou outras formas lingüísticas actuais en dous o máis idiomas", e que "se diferencia do latín moderno (New Latin) en que estes termos se adaptan á estrutura dos idiomas individuais nos que aparecen". É dicir, os termos do VCI constrúense a miúdo con formas gregas, latinas, o outras que se combinan, pero cada lingua escribe, e pronuncia, os neolexemas que resultan de acordo coas súas propias normas morfolóxicas.
Con todo, non se debe esquecer a eiva, presente en moitos termos da botánica, segundo Font Quer, das chamadas voces híbridas, isto é, compostas por un primeiro elemento grego e o segundo latino, ou viceversa, e que, de ser posíbel, non se deben empregar. E moito menos se o primeiro elemento procede dunha lingua moderna, que algún caso hai, por exemplo, no español científico. A homoxeneidade léxica exixe que todo termo composto estea formado por todos os seus compoñentes, dous ou máis, da mesma natureza lingüística.
Tom McArthur cualifica as palabras e os morfemas do ISV como translinguistics, explicando que funcionan "en moitos idiomas que serven como medios para a educación, a cultura, a ciencia, e a tecnoloxía". Ademais de en idiomas europeos, tales como o inglés, o castelán, o ruso, o sueco, o portugués ou o galego, os lexemas do VCI empréganse tamén en idiomas como o xaponés, o malaio, o filipino (tagalog ou tagalo en galego) e outras linguas asiáticas. McArthur afirma que "non hai outro sistema de palabras e de morfemas tan internacional".
O VCI é un dos principais motores do desenvolvemento e a estandarización da Interlingua. Os termos científicos e médicos en interlingua son en gran parte de orixe grecolatina, pero, como a maioría das palabras da interlingua, aparecen nunha ampla gama de idiomas. O vocabulario da interlingua establécese utilizando un grupo de idiomas de control seleccionado porque irradien palabras e absorben palabras dunha gran cantidade doutros idiomas. E, mediante a técnica do prototyping ou proto instances, despois selecciónase un antepasado común máis recente de cada palabra elixíbel. Este procedemento serve para dar á interlingua o vocabulario o máis internacional posíbel.
Shellac
Shellac (ou tamén Shellac of North America) é unha banda estadounidense formada en Chicago en 1992 e composta por Steve Albini (guitarra e voces), Bob Weston (baixo e voces) e Todd Trainer (batería e voces). A pesar de ser definidos como un grupo de noise rock e post-hardcore, eles descríbense a si mesmos coma un "trío de rock minimalista".
O son de Shellac é unha continuación das formacións previas de Albini (especialmente de Big Black), con texturas sonoras voluntariamente "hostís", e unha actitude inflexible, sobre todo en termos de dar a coñecer o grupo, que é practicamente inexistente.
Traxectoria
Shellac formouse en Chicago, Illinois no ano 1992 como unha colaboración informal entre o guitarrista Steve Albini e o batería Todd Trainer. O antigo baixista de Naked Raygun Camilo Gonzalez estivo con eles nos primeiros ensaios e tocou nunha canción do primeiro sinxelo de Shellac antes da chegada do baixista definitivo da banda, Bob Weston, antigo membro da banda de Boston Volcano Suns.
Shellac ten un son distintivo e minimalista, baseado en tempos infrecuentes e rápidos, pesados ritmos repetitivos, un son de guitarra penetrante, e unhas letras de Albini surrealistas e mordaces. Os seus temas non adoitan ter a típica estrutura "verse/chorus/verse" e os arranxos son escasos, ata o punto de que algúns os describen coma "amelódicos". O son característico de Shellac adoita estar asociado ao seu entusiasmo polas vellas guitarras Travis Bean, unha marca pouco común con instrumentos baseados no aluminio, e ao pedal de distorsión Interfax "Harmonic Percolator". Albini tamén é coñecido por usar pugas de cobre e por colocar a correa da guitarra ao redor da cintura en vez de colgala do ombro. A banda prefire tocar en pequenos clubs e as súas aparicións en directo son escasas.
No ano 2002 a banda foi a comisaria do festival All Tomorrow's Parties en Camber Sands, Inglaterra. Sabendo que a meirande parte da audiencia ía ver especificamente a Shellac, o grupo tocou de primeiro cada mañá como incentivo para que os asistentes se quedasen a ver aos outros artistas participantes. Entre estes estaban The Fall, Will Oldham, Nina Nastasia, Rachel's, Mission of Burma, Silkworm, Threnody Ensemble, Shipping News, High Dependency Unit, Arcwelder, The Breeders, David Lovering, Blonde Redhead, Wire, Zeni Geva, Oxes, Flour, Smog, Cheap Trick, Danielson Famile, The Ex e Dianogah. Un CD de temas das actuacións das bandas no festival foi lanzado por ATP Recordings.
No ano 2007 a banda editou o seu cuarto álbum de estudio, Excellent Italian Greyhound, título que fai referencia ao lebreiro italiano (en inglés Italian Greyhound) de Todd Trainer, e que tamén aparece na portada do disco.
No mes de abril de 2010 a banda actuou xunto con Mission of Burma na sala Mondo Club de Vigo, nun concerto enmarcado dentro do Festival Sinsal.
Para celebrar o seu 20 aniversario, Shellac volveu ser comisaria do ATP en decembro de 2012. Nesa edición participaron no festival artistas como Wire, Scrawl, Mission of Burma, The Ex + Brass Unbound, Red Fang, Shannon Wright, The Membranes, Alix, Bear Claw, Helen Money, Dead Rider, Arcwelder, Neurosis, Mono, Melt Banana, Uzeda, Prinzhorn Dance School, Three Second Kiss, Buke and Gase, Oxbow, Nina Nastasia, Zeni Geva, Bottomless Pit, Pinebender e STNNNG.
En novembro de 2013 a banda tocou na derradeira edición do All Tomorrow's Parties celebrada en Camber Sands, Inglaterra.
O quinto álbum de Shellac, Dude Incredible, foi publicado o día 16 de setembro de 2014.
No mes de abril de 2019 a banda anunciou un disco dobre con dúas sesións inéditas das BBC Radio Peel Sessions. O seu título é The End of Radio e foi publicado o 14 de xuño a través do selo Touch and Go Records. As sesións graváronse nos históricos BBC Maida Vale Studios en 1994 e 2004.
Francisco Barreiro Permuy
Francisco Barreiro Permuy, coñecido como O paragüero, nado en Vilagarcía de Arousa e finado en Ordes o 23 de outubro de 1936, foi un fotógrafo e político galego.
Traxectoria
Fillo do fotógrafo Antonio Barreiro Belmonte. Traballou como fotógrafo en Betanzos co seu pai e o seu irmán Ramón. Militante das Juventudes Socialistas Unificadas. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi detido e paseado con Germán López Pérez. Os seus cadáveres apareceron en Pinar da Torre (Parada, Ordes), no quilómetro 1,9 da estrada a Carballo. O cadáver de Francisco foi identificado en novembro de 1943.
European Rugby Challenge Cup
A European Challenge Cup, coñecida como a Parker Pen Shield do 2001 ao 2003 e como Parker Pen Challenge Cup de 2003 a 2005, é a segunda competición europea de rugby en importancia, trala Heineken Cup. Nela compiten equipos de Inglaterra, Francia, Gales, Irlanda, Italia, Romanía, e ás veces Portugal e España, en cinco grupos de catro equipos cada un, e logo en enfrontamentos directos nunha fase final. Dende a disolución do terceiro equipo profesional de Escocia, este país no foi reprensentado máis, aínda que os seus dous equipos profesionais, o Glasgow Warriors e o Edinburgh Rugby compiten na Heineken Cup. O gañador actual da temporada 2008-2009, é o club inglés dos Northampton Saints, quen venceu os franceses do Bourgoin por 15-3 na final celebrada no estadio Twickenham Stoop de Londres o 22 de maio de 2009.
Na tempada 2009-2010 imponse un novo regulamento de acceso á fase final polo cal só se clasifican os cinco mellores equipos da European Challenge Cup e os 3 mellores equipos eliminados da Heineken Cup.
Actualmente está en curso a tempada 2010/11.
Historia
A European Challenge Cup foi creada en 1996, un ano despois da creación da Heineken Cup como unha competición de menor entidade que esta. Na actualidade, ambas as dúas son as únicas competicións europeas de clubs. A Challenge constituíuse como unha segunda Copa de Europa que permitise aos equipos das primeiras divisións inglesa e francesa disputar encontros internacionais. Esta competición atravesou varias etapas dende a súa creación:
Dominio Francés: 1996-1999
A Challenge Cup comezou como "European Conference" (máis tarde volveuse cambiar o nome polo de European Shield) en 1996 con 24 equipos de Inglaterra, Francia, Italia, Romanía, Escocia e Gales divididos en catro grupos de seis equipos cada un. Trala fase de grupos pasábase a unhas roldas finais, pasando os sete equipos franceses (nesta primeira tempada) aos cuartos de final xunto co club inglés Northampton Saints, sendo este o único non francés que accedeu a esta fase. Como era de esperar, esta primeira edición rematou cunha final francesa, entre o Bourgoin e o Castres Olympique, con vitoria dos primeiros por 18-9.
Ao ano seguinte, a competición aumentou coa entrada de novos equipos, facendo un total de 32 divididos en oito grupos de catro equipos cada un. O Colomiers continuou co dominio francés na European Shield, gañando ao Agen (tamén francés) por 43 a 8 na final.
A seguinte tempada (1999-2000) vén marcada pola volta á competición dos clubs ingleses e escoceses, co que fan un total de 28 equipos divididos en sete grupos de catro. Nesta tempada, por primeira vez, dous equipos ingleses acadan as semifinais: London Irish e Bristol, mais non poden evitar outra final completamente francesa na que Pau se converte en campión tras vencer a Castres Olympique na final por 34 a 21.
Unha nova era: A fin do dominio francés (dende o 2000 ata a actualidade)
Na tempada 2000-2001 na que por primeira vez non había trocos no formato da competición, a pesar de que non xogou ningún equipo romanés. As semifinais foron, unha completamente inglesa e a outra completamente francesa co que se aseguraba unha final cun equipo inglés e un francés por primeira vez dende o comezo da competición en 1996. A devandita final inédita, xogárona o NEC Harlequins fronte ao Narbonne, na que gañaron os ingleses rematando así co dominio francés na European Shield, tras unha final moi disputada que rematou con 27-26 logo de xogarse un tempo suplementario.
A seguinte tempada chegou co desembarco dun novo patrocinador, co que pasou a denominarse: "Parker Pen Shield". Participaron 32 equipos divididos en oito grupos de catro coa novidade de que participaron dous clubs españois e Romanía tamén estaba representada. Nesta ocasión só un equipo francés acadou os cuartos de final, xunto con 5 ingleses e 2 galeses. E ademais, este equipo francés de Pau non superou esta fase tras perder contra London Irish, co que se deron unhas semifinais atípicas con só equipos ingleses e galeses. Ademais, o equipo galés Pontypridd chegou á final, que perdeu ante os Sale Sharks no Kassam Stadium de Oxford cun marcador final de 25-22 a favor dos ingleses.
Un novo troco no formato foi levado a cabo na tempada 2002-2003, eliminouse o formato de liga e transformouse nun torneo con enfrontamentos directos entre equipos. Nesta ocasión participaron 32 equipos de oito países distintos, a metade deles divididos segundo a súa calidade e enfrontándose contra outros de menor calidade (deportivamente falando) nun choque de ida e volta. O nome de "Parker Pen Shield" foi aplicado ao torneo de repesca para aqueles equipos que non se clasificaban para a segunda rolda da Parker Pen Challenge Cup. O galador desta competición ademais, gañaba unha praza automaticamente para a Heineken Cup da seguinte tempada. Neste caso foron os London Wasps os que venceron na final ao Bath por 48-30 no Madejski Stadium, de Reading (Inglaterra).
A nova tempada 2004-2005, non sufriu trocos e Sale Sharks consegue unha fácil vitoria na final de 2005 por 27-3 sobre Pau.
Finalmente, na tempada 2005-2006 abandónase a "Parker Pen Shield" reestruturando a European Challenge Cup outra vez nun formato de liga seguido de eliminatorias. Fixéronse cinco grupos de catro equipos que participarían en partidos de ida e volta. Ademais, volveu o interese romanés pola competición cun combinado de xogadores da liga romanesa que participan no equipo Bucureşti Oaks formado ex-profeso para representar a Romanía na competición europea, con todo, non houbo representación española nin portuguesa. Esta tempada deparou a final máis igualada ata o momento, na que Gloucester adiantou no tempo extra aos London Irish e venceu por 36-34.
A tempada 2007-2008, trae de volta a un equipo español á competición, o Club de Rugby El Salvador vencedor da División de Honra española en calidade de convidado. No entanto, non hai modificacións no formato que leva a xogar a tódolos equipos seis encontros da fase de grupos. Non hai sorpresas con respecto á clasificación para as seguintes fases e na final de Gloucester (Inglaterra) enfróntanse: Bath Rugby contra Worcester Warriors nunha final que gañaron os primeiros cun marcador final de 24-16.
Durante a temporada 2008-2009, volve ser convidado o equipo español de El Salvador tras ter vencido, de novo, a liga española na tempada anterior. Trala fase de grupos pasan 5 clubs ingleses, 2 franceses e o participante irlandés. Na fase final destaca a clasificación, inesperada polas súas malas tempadas nas súas ligas nacionais, dos Northampton Saints ingleses e o club francés CS Bourgoin-Jallieu. Vencendo os primeiros por 15-3 na final disputada no estadio londiniense de Twickenham Stoop.
Na fala común, á European Challenge Cup a equiparan coa Copa da UEFA de fútbol, e á Heineken Cup coa Liga de Campións.
Participación na European Challenge Cup
Na European Challenge Cup participan 20 equipos de sete países, divididos en cinco grupos de catro equipos cada un.
Os 20 equipos que participan no torneo de 2009-2010 están compostos de:
miniatura|250px|Diagrama que amosa a clasificación para a Heineken Cup e a European Challenge Cup. Cómpre salientar que como Escocia perdeu a un dos seus equipos profesionais convidouse a participar ao campión da liga española dende a tempada 2007-2008. Na tempada 2009-2010 esa praza foi parar a un equipo nado da fusión de xogadores internacionais españois xunto con xogadores do campión da liga, o CRC Madrid, chamando a este equipo Olympus Rugby XV Madrid. O equipo galés tamén perdeu a súa praza debido á redución do número de equipos desta nacionalidade na Magners League pasando de 5 a 4 e participando todos eles na Heineken Cup e deixando esa praza a outro conxunto italiano, esta praza dispútase nun partido entre o cuarto equipo galés e o terceiro italiano, xogando o gañador a Heineken Cup e o perdedor a Challenge. A praza adxudicada a Romanía dispútaa unha selección romanesa de xogadores chamada Bucureşti Oaks.
Equipos 2009-2010
Tralo sorteo realizado o 15 de xuño de 2009 na sede da European Rugby Cup en Irlanda, estes equipos son os que compoñen os grupos:
Notas
En Inglés:
Sugus
thumb|Sugus de varios sabores.|250px|dereita
O nome, malia ser só unha marca, converteuse no nome xenérico deste produto, que ten aparecido no mercado con outras marcas.
A súa comercialización comeza en Galicia, cando no ano 1961 a marca chegou a España; no ano 2005, Wrigley asumiu a súa comercialización.
Canu'r bwlch
Canu'r Bwlch é o nome que se lle dá á poesía galesa da época que vai desde finais da hengerdd ata os comezos da época dos Beirdd y Tywysogion, ou Bardos dos Príncipes, máis ou menos entre os séculos VII e XI.
Restos
A diferenza dos bardos da hengerdd, descoñecemos a maioría dos nomes dos bardos que cantaron na época que chamamos Canu’r Bwlch.
Entre os poucos nomes que coñecemos están os de Afan Ferddig, Arofan, Meigan e Dygynnelw, pero non conservamos os seus textos. Acerca dos que se atribúen a Llywarch Hen e Heledd non hai acordo entre os estudosos.
Só a obra atribuída a Taliesin no Llyfr Taliesin pode ser relacionada cun personaxe histórico, pero Ifor Williams demostrou que eran versos compostos posteriormente (agás unha ducia de textos compostos por Taliesin con toda probabilidade) e que foron compostos sobre o século IX. En relación cunha tradición máis vella ca o bardo histórico están tamén os poemas que se lle atribúen a Myrddin no Llyfr Du Caerfyrddin.
Hai tamén outro grupo de poemas, incluíndo a antiga profecía Armes Prydain, poemas á natureza, poemas relixiosos, englynion sobre heroes (Englynion y Beddau) e poemas que falan sobre verdades recoñecidas (gwirebau). Nada sabemos acerca dos autores destes textos.
Como as escolmas de poemas breves coñecidas como Trioedd Ynys Prydain son máis recentes está claro que a súa orixe está tamén naquela época.
Arco farínxeo
Os arcos farínxeos ou arcos branquiais son unhas estruturas, preponderantemente mesodérmicas, situadas aos dous lados da farinxe, que se orixinan durante o desenvolvemento embrionario dos animais do filo Cordados (desenvólvense ao redor da cuarta ou quinta semana no ser humano). Poden permanecer no individuo adulto, como no caso das lampreas, ou só seren plenamente funcionais en estado embrionario, como no caso humano; non obstante, nos seres humanos existen reminiscencias, como a trompa de Eustaquio e outras partes do oído, que conforman o canal auditivo. Inicialmente estes arcos consisten en segmentos de tecido mesenquimatoso separado polas fendas branquiais. Simultaneamente, desenvólvense nas paredes laterais do intestino farínxeo as bolsas farínxeas. Estas penetran no mesénquima, mais non establecen unha comunicación externa coas fendas.
Sitúanse ventrolateralmente no animal. Normalmente hai sete pares de arcos farínxeos, e presentan unha disposición claramente seriada, de maneira que se denominan -da parte máis cefálica á máis caudal- seguindo os números romanos: I, II, III etc.
O primeiro arco farínxeo, o I, é o primeiro en aparecer: sepárase o estomodeo do pericardio. Os seis pares de arcos seguintes orixínanse posteriormente, debido ao crecemento diferencial da farinxe.