cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Casa Galicia de Nova York
Actividades
Entre as múltiples actividades realizadas pola Casa Galicia destacan a organización de actividades culturais e sociais en beneficio da comunidade galega (folclore, baile e música), o patrocinio de fundacións e institucións, como a Real Academia Galega, e a homenaxe a distintos personaxes ilustres tales como Severo Ochoa, gañador do Premio Nobel de Medicina ou Fisioloxía en 1959, Emilio González Flórez ou Castelao. Outras actividades:
Revista da Casa Galicia
A revista da Casa Galicia é unha publicación anual e bilingüe de carácter informativo-cultural editada pola Casa Galicia-Unidad Gallega de Nova York desde 1940. Nas súas páxinas recóllense eventos e novas de diversa natureza e grande interese para a comunidade galega na metrópole. Conta cunhas páxinas iniciais que informan sobre a actualidade do centro, unhas páxinas informativas que inclúen diversas entrevistas e artigos, unhas páxinas culturais e outras de humor e coñecemento. Entre os organizadores da publicación atopamos nomes como os de Frank Arévalo, Ramón Piñeiro, Alfonso Losada, Emilio González López, Manuel Álvarez Quiroga, Antonio A. Fernández, Estrella V. Romero, Manuel Zapata, Antonio Lampón.
Primeiro ministro de Gales
O primeiro ministro de Gales (en galés: Prif Weinidog) é o líder da Asemblea do Goberno Galés, o poder restituído a Gales. Cando foi instaurado segundo a Acta do Goberno de Gales 1998, o título era coñecido como Primeiro secretario (en galés: Prif Ysgrifennydd), xa que a Gales se lle dera unha asemblea e un executivo menos poderosos do que a Irlanda do Norte ou a Escocia.
O cambio de título ocorreu despois de que os liberais formasen un goberno de coalición cos laboristas na Asemblea Galesa en outubro do 2000. O cambio de título non tivo efectos legais.
NGC 3273
NGC 3273 é unha galaxia na constelación de Antlia. Ten unha magnitude aparente de 12.5, unha ascensión recta de 10h 30m 29s e unha declinación de -35° 36' 40". A galáxia NGC 3273 foi descuberta o 3 de maio de 1834 por John Herschel.
Trofeo Cidade de Vigo 2012
A XLII edición do Trofeo Cidade de Vigo celebrouse en Vigo o 25 de xullo de 2012 a partido único. O campión foi o Celta de Vigo.
Guanyem Badalona en Comú
Guanyem Badalona en Comú (Gañemos Badalona en Común literalmente en catalán), inicialmente denominada Guanyem Badalona, é unha plataforma cidadá, constituída en partido político como confluencia de diferentes forzas políticas e sociais, co obxectivo de presentarse ás eleccións municipais de 2015 na cidade de Badalona, na provincia de Barcelona. A súa candidata á alcaldía e unha dos seus principais impulsores é a profesora e activista Dolors Sabater.
A formación foi a segunda lista máis votada nas eleccións de 2015 en Badalona con 5 concelleiros, por detrás do Partit Popular, que obtivo 10. Non obstante, Dolors Sabater foi investida alcaldesa grazas a un pacto de esquerdas.
Indicador ordinal
Un indicador ordinal é un signo que se coloca tras un número para indicar que debe ser interpretado coma un ordinal e non un cardinal. Historicamente formouse a partir da última letra ou grupo de letras do nome do ordinal que representa, polo que a tipografía utilizada varía de acordo co idioma.
Galego, portugués, castelán e italiano
Nestas linguas os signos empregados son º para o xénero masculino e ª para o feminino.
Convén sinalar que o signo de ordinal masculino º é confundido frecuentemente co símbolo de grao, que, en troques, é °. Isto débese a que en moitas fontes os dous signos son case idénticos. Non obstante, en xeral, poden recoñecerse pola forma: mentres que o símbolo de grao é unha circunferencia uniforme, o índice ordinal pode ser ovalado ou elíptico, e ademais nalgunhas fontes a letra 'o' pode aparecer subliñada.
Estación Libre
Estación Libre é un grupo activista fundado no 1997 para traballar en solidariedade co Exército Zapatista de Liberación Nacional (EZLN) en San Cristóbal de las Casas, no estado de Chiapas, México. Foi creado especificamente para reforzar "as conexións entre as comunidades de cor estadounidenses entre elas e co movemento zapatista".
Indicador ordinal
Galego, portugués, castelán e italiano
Con todo, para evitar confusións, o portugués e o castelán prescriben a colocación dun punto entre o número e o indicador ordinal: 1.º (primeiro), 2.º (segundo), 3.º (terceiro) etc.
Estación Libre
Características
Un dos proxectos da organización consiste en mandar brigadas de xente de cor estadounidense a Chiapas a traballar coas comunidades zapatistas e construír lazos para un futuro traballo de solidariedade.
Indicador ordinal
Francés
Para o número 2 tamén existen as formas masculina 2nd, a partir de second, e feminina 2nde, a partir de seconde.
Inglés
En inglés utilízanse as seguintes combinacións de letras:
Por influencia do francés, estas letras acostumaban empregarse no pasado en forma sobrescrita (p. ex. : 2nd, 34th) mais hoxe en día prevalece a colocación na liña de base do texto.
Subida a Celas de Peiro
A Subida a Celas de Peiro foi unha carreira automobilística de montaña celebrada anualmente en Celas (Culleredo) entre 1976 e 1982. Estaba organizada pola Escudería Centollo e foi puntuable para o Campionato Galego de Automobilismo e o Campionato de Galicia de Montaña.
Historia
En 1975 o Moto Club Coruña organizara unha subida motociclista a Celas, en Culleredo. En 1976 pasaron a celebrarse o mesmo día a subida motociclista e outra para automóbiles organizada pola Escudería Centollo. O coruñés Santiago Salido cun Alpine A110 1800 gañou a primeira edición e tamén a segunda, empatando nesta última no primeiro posto co pontevedrés Alberto González "Camba". En 1978 o gañador foi o coruñés Carlos Arrojo cun SEAT 600 1800, mentres que os Alpine A110 1800 de Camba e José Manuel Oanes completaron o podio. Camba venceu de novo en 1979 e 1982, mentres que Carlos Piñeiro e Luis Barrio gañaron nas edicións de 1980 e 1981.
Abercovo, Vilachá, Monfero
Abercovo é un lugar da parroquia de Vilachá no concello coruñés de Monfero na comarca do Eume. Tiña 7 habitantes no ano 2010 segundo datos do INE, dos cales 4 eran homes e 3 eran mulleres.
Raül Romeva
Raül Romeva i Rueda, nado en Madrid o 12 de marzo de 1971 é un analista e político catalán, conselleiro de Asuntos e Relacións Institucionais e Exteriors e Transparencia da Generalitat de Cataluña (2016-2017). Foi destituído o 28 de outubro de 2017, polo Goberno de España en aplicación do artigo 155 da Constitución española de 1978.
Foi deputado no Parlamento de Cataluña dende 2015, onde se presentou como cabeza de lista pola circunscrición de Barcelona da candidatura independentista Junts pel Sí. Foi deputado no Parlamento Europeo (2004-2014) por Iniciativa per Catalunya Verds, adscrito no Grupo Parlamentario Os Verdes/Alianza Libre Europea.
O 14 de outubro de 2019, o Tribunal Supremo de España emitiu a sentenza do seu xuízo, que o condenou a 12 anos de prisión e inhabilitación polos delitos de sedición e malversación.
Selva tropical
300px|miniatura|Selva tropical de [[Costa Rica]] 300px|miniatura|Distribución mundial das selvas tropicais
A selva tropical húmida, tamén dita umbrofila ou pluviosa, é un bioma das zonas intertropicais, caracterizado por unha formación vexetal arbórea alta e densa, así como por un clima cálido e moi húmido.
O bosque umbrófilo é o máis rico en diversidade específica, non só polas árbores senón pola flora e a fauna en xeral (ata varios centenares de especies de árbores por hectárea, contra unha decena como máximo nos medios temperados). Caracterízase por árbores de grande tamaño, de medra lenta. As cantidades de especies, xéneros ou familias endémicas son aquí as máis altas entre os ecosistemas das terras emerxidas.
O termo selva tropical húmida designa así mesmo o bosque primario que ocupa este bioma; senón fálase de bosque secundario.
Extensión
Estes bosque chamados tropicais húmidos, ou umbrofilos, ou rain forests sitúanse entre os dous trópicos e son así ditos intertropicais; sitúanse seguindo globalmente o Ecuador térmico (ou meteorolóxico).
Clima
O bosque umbrófilo está sometido a un clima ecuatorial. Este clima caracterízase humidade ambiental e calor permanentes, así como pola súa regularidade da duración do día e da noite ao longo de todo o ano.
Calor
Este clima é de tipo cálido: a totalidade das medias mensuais están por encima dos 18 °C. Así entre 25º e 30 °C, é a temperatura que se pode encontrar todo o ano nestas rexións, cunha amplitude térmica relativamente feble : da orde de 5 °C.
É importante notar que esta monotonía térmica mantense entre as temperaturas día/noite.
Humidade
As precipitacións son fortes nas rexións ecuatoriais : superiores a 1500 mm/ano, con recollidas de máis 100 mm mensuais (en media 200 mm), sendo o carácter máis notábel do clima o feito da constancia das precipitacións (chove durante as 3/4 partes do ano), gozando dunha humidade permanente (80 % no solo de media).
As selvas de montañas, situadas entre 1000 e 2000 metros de altitude, reciben precipitacións largamente superiores as dos bosques de chairas : de 2000 a 8000 mm segundo altura, mais a temperatura baixa 0,6 °C por cada 100 m de elevación.
A loita pola luz
A causa da densidade forestal, a luz penetra dificilmente.
Solos
A pesar de que o bioma é o máis rico e o máis complexo do planeta, os solos do bosque pluvial non é menos fráxil, delgado e pobre, dado que os elementos nutritivos son cativos da vexetación, pois calquera elemento descomposto é, de feito, reutilizado rapidamente e posto en circulación ou ben é arrastrado para as augas subterráneas.
Vexetación
Por si só, este sistema contén o 70 % das especies vexetais coñecidas. A súa vexetación, caracterizada pola estratificación vertical, está dominada polas plantas con flores e polas árbores. Pódense atopar entre 80 e 200 especies arbóreas por hectárea nos bosques tropicais asentados. Porén, é raro encontrar dous individuos da mesma especie nunha hectárea, pois unha ou dúas especies non poderían converterse en dominantes máis que en sectores específicos como os pantanos.
As follas son en xeral de extremidades alongadas, que permiten a evacuación da auga, pois o estancamento de auga impide ou dificulta as funcións respiratorias e asimiladoras da árbore, favorecendo ás plantas epífitas. Hai poucos brotes, pois non hai necesidade de sobrevivir a unha estación mala; cando existen, están protexidos por pelos, por mucilaxe ou por follas secundarias.
Vida humana
As selvas tropicais é unha das zonas menos populosas da Terra: na Amazonia, por exemplo, a densidade poboacional é inferior a 1 hab./km². Son por tanto lugares inhóspitos para os humanos, aínda que posúen recursos importantes, como a madeira.
O terreo é poco apto para a agricultura, sempre enchoupado de auga, a pesar da constante acción solar; as augas estancadas provocan a putrefacción dos materiais orgánicos, constituíndo un ambiente ideal para os insectos. A calor fai as actividades físicas moi pesadas. O ambiente é propicio para a aparición de enfermidades entre os seres humanos, de xeito que a vida media é máis breve que noutras partes do mundo, e a mortalidade infantil é tamén máis elevada. Os homes viven en grupos reducidos, de tipo tribal, ocupando áreas moi vastas; actualmente o números de nativos propios desta zona está a diminuír, entre outras cousas polo impacto da deforestación que recorta os espazos selváticos.
O xinete do cabalo branco
O xinete do cabalo branco (en Der Schimmelreiter) é unha novela do escritor alemán Theodor Storm. Trátase da súa derradeira obra completa, sendo publicada por vez primeira en 1888, o ano da súa morte. É unha das novelas máis lembradas de Storm e é considerada pola crítica como a súa obra mestra.
Foi traducido ó galego por Rosa Marta Gómez Pato e foi publicado pola Editorial Hugin e Munin no ano 2015.
Ken Loach
Kenneth Loach, máis coñecido como Ken Loach, nado en Nuneaton, Warwickshire, o 17 de xuño de 1936, é un director cinematográfico inglés, coñecido polo seu estilo de realismo social e temática socialista vencellados á súa militancia trotskista.
Biografía
Con 25 anos, mentres estudaba Dereito en Oxford, no St Peter's College, entrou en contacto por vez primeira coas artes escénicas, actuando no grupo de teatro da universidade. Logo de graduarse, traballou como asistente de dirección no Northampton Repertory Theatre. Pero estaba máis interesado no mundo audiovisual que no das táboas, polo que logo de obter en 1963 unha bolsa na canle de televisión BBC, iniciouse na dirección.
O ambiente respirado naqueles anos favorecía a realización de programas que criticaban as inxustizas sociais, onde Loach atopou a visión e a voz que caracterizaría o seu cinema. A partir de 1964 comezou a dirixir unha serie de documentais, sendo o máis famoso deles Cathy Come Home (1966). Relativo á pobreza, acadou un notable éxito.
Desde entón e ata comezos dos 80, dividiu o seu tempo entre o cine e a televisión. Filmou catro longametraxes, numerosos documentais e películas para TV como The Big Flame (1969, sobre os traballadores portuarios de Liverpool) e a serie Days of Hope (1975, sobre os feitos que levaron á folga de 1926, e a derrota do Movemento Laborista Británico).
Con Margaret Thatcher no poder, creceu o paro e os recortes de orzamento cultural. A "Dama de Ferro" gañouse moitos inimigos entre os artistas, Loach entre eles. O Channel Four prohibiu os seus documentais A Question of Leadership, cos que combate o Thatcherismo, polo que ó longo de toda esa década só puido filmar dúas películas.
Herdeiro do british social realism (realismo social británico)
Loach, en cuxas películas moitos cren ver algo así como un "grao cero da escritura cinematográfica", ten un estilo depurado e sintético. Como herdeiro inequívoco das principais tendencias de cine realista de Europa e en maior medida do cine independente que se caracterizaba polo seu realismo, o seu inconformismo social, a súa crítica á burguesía e á sociedade, e o seu acercamento ós seres anónimos da mesma, ou o seu sentido do humor.
Arzón, Barcala, A Baña
Arzón é un lugar da parroquia de Barcala no concello coruñés da Baña na comarca da Barcala. Tiña 25 habitantes no ano 2016 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 12 eran homes e 13 eran mulleres. No 2009 eran 30 habitantes: 15 mulleres e 11 homes.
Transportes Urbanos de Santiago S. A.
dereita|miniatura|Autobús de TUSSA. dereita|miniatura|Autobús de TUSSA.
Liñas circulares
Estas liñas conectan diferentes barrios cos hospitais e nós de comunicación:
Liñas interurbanas
Estas liñas parten de distintos puntos da cidade e ofrecen servizos a zonas situadas fóra da cidade, pero que polo seu nivel de poboación, fan necesario que teñan un servizo de transporte que as comunique co centro da cidade:
Nova concesión
No ano 2017 comezouse a deseñar a nova distribución de liñas de transporte urbano que botarían a andar na cidade. O proceso de cambio levaríase a cambio mediante un período transitorio (até o 31 de decembro de 2019) e un período definitivo (a partir do 1 de xaneiro de 2020). A día de hoxe aínda ningún destes cambios se levou a cabo. O Concello continúa a traballar no novo contrato do transporte coa idea de poñelo a funcionar no ano 2022.
Testament
Testament é unha banda estadounidense de heavy metal procedente de Berkeley (California). Formada en 1983 co nome Legacy, a día de hoxe o grupo está composto polo vocalista Chuck Billy, os guitarristas Eric Peterson e Alex Skolnick, o baixista Steve Di Giorgio e o batería Gene Hoglan. Nos seus anos de carreira Testament tivo numerosos cambios na súa formación, e Peterson vén sendo o seu único membro constante. Billy substituíu ao antigo cantante Steve Souza en 1986, antes da gravación do seu primeiro álbum de estudio, The Legacy, e ten sido membro da banda dende entón. Billy e Peterson son os únicos que aparecen en todos os álbums de Testament.
Resistencia Crítica
Resistencia Crítica (Critical Resistance) é unha organización estadounidense que pretende crear un movemento de masas para botar abaixo o que denominan "complexo industrial de prisións". O termo foi acuñado no 1998 cando miles de presos, familiares, activistas, académicos e intelecuais revitalizaton o activismo contra as prisións nos Estados Unidos.
Angela Davis, Rose Braz e Ruth Wilson Gilmpore atópanse entre os fundadores de Resistencia Crítica. A organización está organizada con base no voluntarismo e conta con oficinas por todo o país que funcionan independentemente.
Entre as súas actividades cóntanse a vixilancia da actividade policial, a promoción da educación nas prisións, traballo dos medios de consciencia para parar o boom de construción de prisións en california, e a creación dun sistema de seguridade que non estea baseado na represión e o encarceramento como solución e control dos problemas políticos e económicos.
Cabalgar en solitario
Cabalgar en solitario  (en Ride Lonesome) é un filme estadounidense de 1959 dirixido por Budd Boetticher e protagonizado por Randolph Scott, Karen Steele, Pernell Roberts, Lee Van Cleef e James Coburn, no seu debut cinematográfico. Este filme en Eastmancolor é un dos chamados do "ciclo Ranown" de Boetticher, feitos xunto a Randolph Scott, o produtor executivo Harry Joe Brown e o guionista Burt Kennedy, o cal comezou con Seven Men from Now.
Franca Ongaro
Franca Ongaro, nada en Venecia o 15 de setembro de 1928 e finada na mesma cidade o 13 de xaneiro de 2005, foi unha escritora, psiquiatra e política italiana.
Traxectoria
Despois dos seus estudos clásicos na súa cidade natal, os seus primeiros intereses centráronse principalmente na literatura (era a irmá do escritor Alberto Ongaro). Publicou varios contos para nenos, así como un extracto da Odisea (ilustrada por Hugo Pratt) e outro da novela Piccole donne, sobre o Corriere dei Piccoli, nos anos 1959 e 1963.
O coñecemento de Franco Basaglia, que se tornou no seu marido en 1953, e que no hospital psiquiátrico de Gorizia iniciaría a "revolución psiquiátrica" na segunda metade da década dos sesenta, cambiou a súa vocación como muller e como escritora. Os dous tiveron un fillo e unha filla, Alberta, que a pesar de ter serias deficiencias visuais se graduou en psicoloxía e continuou as actividades no ensino dos proxenitores. Co seu marido e co grupo de psiquiatras e intelectuais que se reuniron ao seu redor, escribiu, editou e traduciu os textos que serán a proba documental do traballo de apertura, que, desde Gorizia, comezou a abanear os alicerces da institución hospitalaria e que levou, no curso dos anos, á lei 180, que superou a experiencia dos manicomios en Italia.
Tras a morte do seu marido, que veu de súpeto, en 1980, colleu o seu legado, especialmente no ámbito político, a loita pola humanización da medicina psiquiátrica. De 1983 a 1992, foi, por dúas lexislaturas, senadora da Esquerda Independente, e neste cargo foi líder da batalla parlamentaria e cultural para a aplicación dos principios da reforma psiquiátrica, como autora do proxecto de lei para a aplicación da lei 180, a partir do cal xurdiu o texto básico do primeiro Proxecto obxectivo de saúde mental (1989). Tamén colaborou na elaboración de diversas disposicións rexionais para difundir máis a cultura do coidado do paciente psiquiátrico na maioría dos diferentes áreas do país.
Entre os moitos premios nacionais e internacionais, recibiu o premio Ives Pelicier da Academia Internacional de Lei e de Saúde Mental (xullo 2000) e o premio honoris causa en Ciencia política pola Universidade de Sassari (abril de 2001).
Déuselle o nome Franco Basaglia e Franca Ongaro Basaglia a un teatro do antigo hospital psiquiátrico, en 2011, en Trieste.
Obras
A súa produción, persoal ou un par co home, estendeu a cuestións de filosóficas e sociolóxicas en medicina moderna e institucións de coidados de saúde, bioética, e a condición da muller, a práctica transformación das institucións.
Con Franco Basaglia
Ademais, editado por Einaudi a publicación dos dous volumes dos Scritti de Franco Basaglia (1981-'82), así como o volume biográfico: ''Franco Basaglia. L'utopia della realtà'' (2005).
Zorelle
O topónimo Zorelle pode referirse a:
Ashanti Alston
Actualmente é o coordenador para o nordeste dos Estados Unidos do movemento Resistencia Crítica (Critical Resistance), codirixente do National Jericho Movement (organización que loita pola liberación dos presos políticos estadounidenses), e membro da organización pro-zapatista para persoas de cor Estación Libre, pertence tamén ao Instituto de Estudos Anarquistas. Ademais disto elaborou catro números do fanzine "@narchist Panther Zine" (Fanzine do Pantera Anarquista), nome orixinado no feito de que, a pesar da disolución da organización, Alston segue a considerarse un Pantera Negra e tense referido a si mesmo como o Pantera Anarquista. No citado medio defínese a si mesmo como un anarquista negro e un anarquista posmoderno.
Alston tense oposto nas súas publicacións ás ideas de movementos como Persoas Anarquistas de Cor (Anarchist People of Color), no relativo á cuestión do nacionalismo negro. Esta organización defende a teoría de que un nacionalismo negro non sería máis que unha contraposición do nacionalismo branco existente, e representaría unha base racista incompatíbel coas posturas do anarquismo. A postura de Alston é próxima ao nacionalismo negro, pero non tan radical como a de Lorenzo Kom'boa Ervin que promulgan eliminar do anarquismo á xente que non sexa de cor.
Nos últimos tempos Alston aproximouse ao movemento de defensa dos dereitos dos animais, a través da súa amizade co activista preso Andy Stepanian, do SHAC 7. Nese sentido ten participado como voceiro en distintos congresos sobre os dereitos dos animais, así como en distintas publicacións de orientación ecoloxista.
Joaquín Queizán Taboada
Joaquín Queizán Taboada, nado en Agolada o 6 de xullo de 1928 e finado en Pontevedra o 24 de novembro de 2012, foi un político galego.
Traxectoria
Estudou Dereito na UNED. Foi oficial instrutor de xuventudes e Delegado provincial de Juventudes de Pontevedra (1959-1970). Na década de 1960 foi designado concelleiro en Pontevedra durante as alcaldías de Xosé Filgueira Valverde, Ricardo García Borregón e Augusto García Sánchez. Precisamente substituíu este último como alcalde de Pontevedra, para o que foi nomeado polo ministro da gobernación a finais de xaneiro de 1974, cesando en 1979. Foi elixido procurador en Cortes en 1975.
Foi candidato á alcaldía de Pontevedra como independente nas primeiras eleccións democráticas, e a súa formación obtivo catro concelleiros, insuficientes para gobernar.
Posteriormente foi delegado provincial en Pontevedra da Xunta de Galicia das áreas de Turismo, Xuventude e Deportes, despois de Cultura, Deportes e Benestar Social, e de Presidencia, Relacións Institucionais e Administración Pública entre 2001 e 2005
Ricardo García Borregón
Ricardo García Borregón, finado o 18 de abril de 2012, foi un enxeñeiro e político galego.
Traxectoria
Enxeñeiro de Montes, foi xefe do distrito forestal de Pontevedra. Foi alcalde de Pontevedra do 10 de xuño de 1968 a 1970.
Getafe Club de Fútbol
O Getafe Club de Fútbol, S.A.D é un club de fútbol español da cidade de Xetafe, na Comunidade de Madrid. Foi fundado en 1983 e compite na Liga Santander. Actualmente o club conta con 12.000 socios e 27 peñas de aficionados.
Logo do seu debut en Primeira División na tempada 2004-05, o equipo mantívose na máxima categoría ata a tempada 2015/16, cando descendeu a Segunda División, pero recuperou a categoría unha tempada máis tarde. Nestes anos foi subcampión da Copa do Rei dous anos seguidos e xogou dúas edicións da UEFA Europa League.
Historia
O actual Getafe, herdeiro do Club Getafe Deportivo fundado en 1945, data a súa inscrición dende o día 1 de setembro de 1976, ata que na tempada 80/81 pasa a denominarse Club Deportivo Peña Getafe. Xa en agosto de 1983 é cando realmente toma o actual nome: Getafe Club de Fútbol.
De Rexional a Segunda División
Desde o seu refundación, o club realizou consecutivamente un ascenso de categoría ano tras ano, acadando o ascenso a Segunda División B na tempada 1986-87. Na súa primeira tempada acabou en terceira posición.
Na tempada 1990-1991 o Getafe finaliza en cuarto posto na liga regular disputando por primeira vez a promoción de ascenso contra Racing de Santander, Cartagena FC e Córdoba, quedando o equipo azulón en terceira posición do grupo. Na tempada 1992-93 volve quedar cuarto na fase regular pero esta vez é superado na promoción polo Real Murcia, disputando tamén o ascenso co Barakaldo e o Granada.
Finalmente, o 11 de xuño de 1994 da man do adestrador Luis Sánchez Duque conséguese o ansiado primeiro ascenso a Segunda División, tras finalizar segundo na liga e superando na promoción a Figueres, Alavés e Recreativo de Huelva.
Himno de Osetia do Norte-Alania
O Himno de Osetia do Norte-Alania (Государственный гимн Республики Северная Осетия-Алания Цæгат Ирыстоны паддзахадон гимн, Ţægat Irâstonâ padƨaxon himn), é un dos símbolos de Osetia do Norte-Alania, unha república da Federación Rusa. Foi adoptado polo parlamento o 24 de novembro de 1994.
Getafe Club de Fútbol
Ascensos e descensos
Na primeira tempada en Segunda, a 1994/95, o equipo finaliza en 18ª posición pero o descenso por problemas económicos e posterior readmisión en Primeira de Sevilla e Celta fan que en Segunda queden dúas prazas vacantes. A RFEF decide recuperar aos descendidos Leganés e Getafe. Con todo, o equipo descendería na seguinte tempada, logo de acabar en 19ª posición.
En 1996 o club convértese en sociedade anónima deportiva, sendo o Concello de Xetafe o seu accionista maioritario. O 13 de novembro de 1997 derrúbase o Estadio Municipal Las Margaritas para a construción do actual campo Coliseum Alfonso Pérez que se inauguraría o 30 de agosto de 1998. Durante ese tempo o equipo xogou nas instalacións do Polideportivo Juan de La Cierva.
Na tempada 1998/99 acaba en primeira posición no grupo I de Segunda B e supera na promoción de ascenso a Barakaldo, Murcia e Sevilla B, volvendo á Segunda División. Na tempada 1999/00 grazas ao descenso do Atlético de Madrid que obrigaba tamén ao descenso do filial, o 19º posto permitiulle manter a categoría. A seguinte tempada o Getafe finalizou en penúltima posición, descendendo novamente a Segunda B.
O inicio da tempada 2001/02 queda marcada pola traxedia do asasinato de Sebastián Gómez o 26 de agosto de 2001 en Castelló mentres gozaba dun permiso previo ao comezo da tempada. Isto uniu moito ao persoal completamente renovado con Félix Barderas "Felines" como adestrador. Ademais o club pasaba por unha nova crise económica na que os xogadores chegaron a estar varios meses sen cobrar, o que facía temer novamente a súa desaparición. A finais de abril de 2002, un grupo de empresarios de Xetafe fanse cargo do club e noméase presidente a Ángel Torres Sánchez que consegue a estabilidade económica do club. Nesa tempada o Getafe consegue a quinta praza na liga regular e grazas a que non podía ascender o Universidad de Las Palmas por ser por aquel entón filial do UD Las Palmas, o equipo xogou a fase de ascenso no seu lugar, volvendo a Segunda logo de superar a Motril, L'Hospitalet e Cultural Leonesa.
A tempada 2002/2003 iniciouse coas fichaxes de xogadores que foron moi importantes para o equipo como Gica Craioveanu, Vivar Dorado ou Diego Rivas entre outros, terminando aquela tempada nun traquilo 11º posto.
A tempada 2003/04 o club conta con xogadores como Míchel II, Uranga, Cotelo, Pachón ou Belenguer entre outros. Este equipo adestrado por Josu Uribe, consegue realizar unha estupenda segunda volta de campionato conseguindo loitar na última xornada por unha das tres prazas que daban dereito ao ascenso a Primeira División. O 19 de xuño de 2004 no estadio Heliodoro Rodríguez López contra o CD Tenerife consegue gañar cun resultado de 3-5, acadando o segundo posto e obtendo por primeira vez o ascenso á máxima categoría do fútbol español.
Primeira División
A súa primeira tempada en Primeira é a 2004/05. O adestrador foi Quique Sánchez Flores que tamén debutaba na categoría. Ficháronse xogadores como Mariano Pernía, Raúl Albiol, Gabi ou Riki. Finaliza en 13º posto con 47 puntos, chegando aos oitavos de final da Copa do Rei.
A tempada seguinte Sánchez Flores márchase como adestrador ao Valencia CF e o equipo contrata a Bernd Schuster. Na tempada 2005/06, o equipo acada o noveno posto con 54 puntos e na Copa do Rei chega a oitavos de final, do mesmo xeito que o ano anterior. Isto fai que ao adestrador do Getafe gañe o primeiro trofeo Miguel Muñoz.
A tempada 2006/07 volve quedar noveno con 52 puntos, e plántase por primeira vez na final da Copa do Rei tras eliminar a Xerez, Valencia, Osasuna e Barcelona, equipo ao que gañou 4-0 no Coliseum logo de perder por 5-2 no Camp Nou. Na final, que se disputa contra o Sevilla FC, un solitario gol do maliano Kanouté evita a consecución do primeiro título da súa historia, pero o equipo queda clasificado para a Copa da UEFA ao estar o Sevilla xa clasificado para xogar a Liga de Campións.
Esta brillante tempada leva ao entón adestrador azulón, Bernd Schuster, a fichar polo Real Madrid, substituíndolle no banco xetafense Michael Laudrup. Tamén esa tempada élle concedido o trofeo Zamora ao porteiro do Getafe, o Pato Abbondanzieri.
EuroGeta
O 20 de setembro de 2007, fai o seu debut na Copa da UEFA, vencendo no primeiro partido ante o FC Twente holandés por 1-0. O 10 de abril de 200 o Getafe queda eliminado nos cuartos de final polo Bayern de Múnic, logo de empatar 1-1 no estadio alemán Allianz Arena e 3-3 na prórroga no Coliseum. A pesar desta eliminación, en conxunto o Getafe realiza unha gran campaña na Copa da UEFA, eliminando a equipos como o Benfica, ou o AEK Atenas, ademais de vencer a clubs históricos como o Tottenham Hotspur FC ou o RSC Anderlecht.
O 16 de abril de 2008, o Getafe perde a súa segunda final de Copa do Rei consecutiva, esta vez contra o Valencia CF cun marcador de 3-1.
Na tempada 2009/10, baixo as ordes de Míchel, acaba na sexta posición tras sumar 58 puntos e con ela consegue a clasificación para a Europa League (antiga Copa da UEFA). Na tempada 2010/11, acaba en 16ª posición. Na Europa League é eliminado na fase de grupos.
O 21 de abril de 2011 fíxose oficial, por parte dun grupo investidor de Dubai (Emiratos Árabes Unidos), Royal Emirates Group; a compra da Sociedade anónima deportiva a partir de 2012. Tras a compra, o equipo podería adoptar a denominación comercial Getafe Team Dubai. . Esta información confírmase o día 25 de abril de 2011 por parte do presidente do club Ángel Torres Sánchez en rolda de prensa.
Estadio
miniatura|dereita|250px|Coliseum Alfonso Pérez.
Antes de 1998, os equipos do club xogaban e adestraban no estadio de fútbol do polideportivo do barrio xetafense de Las Margaritas, o cal tiña unha capacidade moito menor que o actual. Posteriormente xogaron nos campos de Juan de la Cierva. A 200 metros do Coliseum Alfonso Pérez está a Cidade Deportiva do Getafe, un recinto con tres campos de fútbol e diversas instalacións deportivas nas cales adestran os equipos do Getafe Club de Fútbol.
Nos próximos anos o club prevé construír unha gran cidade deportiva que constará dun estadio para capacidade de 25.000 espectadores,un mini-estadio, varios campos de céspede natural e artificial, un pequeno hotel onde se poderían hospedar os xogadores e rivais do club e un parque natural cun pequeno lago. Construírase moi preto do estadio actual, aínda que, de momento é só un proxecto. O estadio actual destruiríase e construiríase no vivendas.
Cadro actual
Actualizado o 6 de xullo de 2020.
Día Internacional da Muller
miniatura|dereita|Manifestación reivindicativa dos dereitos das mulleres ao seu paso pola [[rúa da Virxe da Cerca de Santiago de Compostela o 8 de marzo de 2018, co gallo do Día Internacional da Muller.]] miniatura|dereita|Cartel alemán para o [[8 de marzo de 1914 deseñado por Karl Maria Stadler (1888-1943); reivindica o dereito ao sufraxio feminino con ocasión do Día da Muller.]] O Día Internacional da Muller, orixinalmente coñecido como Día Internacional da Muller Traballadora, conmemorado cada 8 de marzo e recoñecido pola ONU como unha xornada para reivindicar a igualdade e de facer balance sobre a situación das mulleres na sociedade, é xornada recoñecida nalgúns países. Tradicionalmente, grupos e asociacións de mulleres militantes no feminismo ou no movemento obreiro preparan manifestacións, por veces utilizando o nome orixinal, por todo o mundo, para facer ver as súas reinvindicacións co fin de mellorar as condicións da muller, festexar os avances e loitar pola superación dos atrancos. Comezou a ser celebrado pola ONU en 1975 para, finalmente, adoptar unha resolución, en 1977, na que establece un Día das Nacións Unidas para os Dereitos das Mulleres e a Paz Internacional.
Historia
miniatura|Selo emitido pola República Democrática Alemá en 1955 para conmemorar os 45 anos da adopción do Día Internacional da Muller. De conformidade cunha declaración do Partido Socialista de América logo de crear o Woman's National Committee, chamou a reivindicar os dereitos da muller o día 28 de febreiro de 1909 que se celebrou en tódolos Estados Unidos o primeiro Día Nacional da Muller, en conmemoración dunha marcha celebrada o 8 de marzo de 1908 na que milleiros de mulleres marcharan protestando polo traballo dos menores e pedindo melloras nas condicións laborais e o dereito ao voto baixo o lema de "Pan e rosas", e que se seguiu celebrando o último domingo de febreiro ata 1913.
Na II Conferencia Internacional de Mulleres Socialistas, dentro da reunión da Internacional Socialista celebrada en Copenhaguen, a líder do movemento alemán de mulleres socialistas Clara Zetkin, propuxo a celebración do Día Internacional da Muller Traballadora, baseada na celebración que nos EUA se realizaba dende 1909 como Women's Day, como homenaxe ao movemento en favor dos dereitos da muller e para axudar a conseguir o sufraxio feminino universal, a proposta foi aprobada unanimemente pola conferencia de máis de 100 mulleres procedentes de 17 países, entre elas as tres primeiras mulleres elixidas para o parlamento finés.
Live Through This
Live Through This é o segundo álbum da banda estadounidense de rock alternativo Hole. Foi editado o 12 de abril de 1994 a través do selo DGC Records. Live Through This foi elixido mellor álbum do ano 1992 pola revista Spin
Día Internacional da Muller
Historia
Como consecuencia da decisión adoptada en Copenhaguen o ano anterior, o Día Internacional da Muller celebrouse por primeira vez o 19 de marzo de 1911 en Alemaña, Austria, Dinamarca e Suíza, con mitins aos que asistiron máis de 1 millón de mulleres e homes. Ademais do dereito de voto e de ocupar cargos públicos, esixiron o dereito ao traballo, á formación profesional e á non discriminación laboral.
O 25 de marzo de 1911 tivo lugar a morte de 123 obreiras (ademais de 23 obreiros), a maioría inmigrantes italianas e xudías, dunha fábrica téxtil de Nova York, a Triangle Shirt Waist Company, debido a un incendio provocado probablemente por unha cabicha mal apagada que alguén deitou nun caldeiro cheo de restos de tea que non fora baleirado en dous meses. A compañía ocupaba os últimos 3 andares (8º, 9º e 10º) do Edificio Asch, e a traxedia debeuse a que os donos da fábrica pecharan todas as saídas cara aos pisos inferiores, práctica bastante común na época para evitar o roubo de mercadorías e descansos non permitidos. Este acontecemento tivo grandes repercusións na lexislación laboral dos Estados Unidos, e nas celebracións posteriores do Día Internacional da Muller fíxose referencia ás condicións laborais que conduciron ao desastre.
No marco dos movementos en prol da paz que xurdiron en vésperas da primeira guerra mundial, as mulleres rusas celebraron o seu primeiro Día Internacional da Muller o último domingo de febreiro de 1913. En 1914 celebrouse por vez primeira o 8 de marzo.
Os acontecementos de 1917 en Rusia nesa data, e que foron parte dos movementos que converxeron na Revolución de Outubro, contribuíron a afianzar esta celebración. Así, como reacción ante os 2 millóns de soldados rusos mortos na guerra, as mulleres rusas escolleron de novo o último domingo de febreiro para declararse en folga en demanda de "pan e paz". Os dirixentes políticos criticaron a oportunidade da folga, pero as mulleres fixérona de tódolos xeitos. Catro días despois o tsar viuse obrigado a abdicar e o goberno provisional concedeulles ás mulleres o dereito de voto. Ese histórico domingo foi o 23 de febreiro, segundo o calendario xuliano utilizado entón en Rusia, ou o 8 de marzo, segundo o calendario gregoriano utilizado noutros países.
Co réxime bolxevique xa establecido Alexandra Kollontai convenceu a Vladimir Lenin para facer a celebración unha festa oficial na Unión Soviética, aínda que seguiu a ser laborable ata 1965, cando se declarou non laborable. Tras a súa adopción polo goberno soviético, a festa vencellouse cos partidos e gobernos socialistas e comunistas, os comunistas chineses celebrárona desde 1922, e en España celebrárona por primeira vez os comunistas en 1936. Tras o triunfo dos comunistas na China en 1949 converteuse nunha festa oficial na que as mulleres traballaban só media xornada.
O vencellamento ao mundo socialista comezou a desaparecer cando as Nacións Unidas convidaron os estados membros a proclamar o 8 de marzo como o Día Internacional da Muller, o día da ONU para os dereitos das mulleres e da paz mundial. Dende eses primeiros anos, o Día Internacional da Muller adquiriu unha nova dimensión mundial para as mulleres dos países desenvolvidos e en desenvolvemento. O crecente movemento internacional da muller, reforzado polas Nacións Unidas mediante catro conferencias mundiais sobre a muller, contribuíu a que a conmemoración sexa un punto de converxencia das actividades coordinadas en favor dos dereitos da muller e a súa participación na vida política e económica. O Día Internacional da Muller é cada vez máis unha ocasión para reflexionar sobre os avances conseguidos, esixir cambios e celebrar os actos de valor e decisión de mulleres comúns que desempeñaron unha función extraordinaria na historia dos dereitos da muller. dereita|miniatura|270px|Acto de celebración do Día Internacional da Muller Traballadora en Managua (1988). No cartel pon: Xuntos en todo loitamos contra o [[maltrato da muller.]]
Tradicións e costumes
miniatura|En vermello países onde é festa oficial non laborable, en laranxa non laborable só para as mulleres e en amarelo festa non oficial O día é festa oficial non laborable en Acerbaixán, Afganistán, Angola, Armenia, Belarús, Burkina Faso, Casaquistán, Camboxa, China (para as mulleres só), Cuba, Guinea-Bissau, Eritrea, Kirguizistán, Laos, Macedonia do Norte (só para as mulleres), Madagascar (só para as mulleres), Moldavia, Mongolia, Nepal (só para as mulleres), Rusia, Taxiquistán, Turkmenistán, Uganda, Ucraína, Uzbekistán, Vietnam, Xeorxia, e Zambia.
Nalgúns outros países, casos do Camerún, Croacia, Romanía, Bosnia e Hercegovina e Chile, non é unha festa pública pero aínda así observase como se o fose.
Noutros países, casos de Bulgaria e Romanía, obsérvase tamén como un equivalente do Día da Nai, no que os nenos dan pequenos regalos ás súas nais e avoas.
En Armenia, tras a súa independencia deixou de se celebrar o día, no seu lugar o 7 de abril instituíuse como a festa da beleza e a maternidade, que se converteu en popular, ao coincidir cunha das festas da Igrexa Armenia, a anunciación, posteriormente volveu a introducirse a festa do 8 de marzo, e houbo discusión pública sobre o feito de ter dous días da muller, coñecéndose tamén o período que vai do 8 de marzo ao 7 de abril como o mes da muller.
En moitos lugares, como é o caso de Galicia, é tradición a realización de actos, manifestacións e marchas para reivindicar os dereitos das mulleres.
Kogoro Mouri
Kogoro Mouri (毛利 小五郎) é un personaxe ficticio e protagonista da serie O detective Conan, creado por Gosho Aoyama.
Vida de Mouri
Kogoro Mouri era un toleirán de pequeno. Na infancia, coñeceu a Eri Kisaki, coa que se levaba mal, aínda que remataron por casar. Como oficio, Kogoro fíxose axente de policía baixo as ordes do inspector Megure. Durante esta etapa, tivo que capturar un criminal, e, para facer isto, dispararlle á súa muller. Por iso foi expulsado do corpo. Neste tempo tivo unha filla, Ran Mouri.
Ó comezo da historia, Kogoro segue a ser un detective pésimo. Cando conta coa axuda do pequeno Conan Edogawa, comezan a choverlle casos, e considera ó cativo coma o seu amuleto. Axiña, o pequeno Conan dorme a Kogoro cun dardo anestesiante para resolver os casos, e imita a súa voz coa paxariña moduladora de voces, explicando unha vez máis o crime: que pode ser sinxelamente un secuestro, un asasinato, un suicidio ou mesmo un accidente.
Así, gaña o alcume de Kogoro dormente ou Kogoro o durmiñón, e comeza a gañar sona por todo o país. O inspector Megure conta con el para resolver os casos e elevar á policía xaponesa ó talle que se merece, pero aínda así considera que Mouri trae mala sorte para os crimes. Kogoro segue sen volver con Eri, discutindo continuamente con ela, pero admira a Yoko Okino, unha célebre actriz e cantante da que está profundamente namorado.
Zorelle, Zorelle, Maceda
Zorelle é un lugar da parroquia de Zorelle no concello ourensán de Maceda na comarca de Allariz - Maceda. Tiña 11 habitantes no ano 2012 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 6 eran homes e 5 mulleres.
Reality/Dancin' in Hip-Hop
"Reality/Dancin' in Hip-Hop" é o duodécimo single da cantante xaponesa Ami Suzuki, lanzado o mercado o 27 de setembro do ano 2000 baixo o selo Sony Music e producido por Tetsuya Komuro. Este single ía ser o primeiro do seguinte álbum de Ami pero despois da demanda dos pais da cantante a AG Communications, a súa carreira detívose abruptamente e o single acabaría sendo o último en Sony Music. O maxi-single ten dúas caras A, incluíndo "Reality", que é unha balada, e unha canción cun estilo J-Pop/House chamada "Dancin’ in Hip Hop", no que aparece o rapeiro Mean Mimi. É o único single que inclúe unha versión A capella.
Ryue Nishizawa
Ryūe Nishizawa (西沢 立衛, にしざわ りゅうえ), nado no 1966 en Toquio (Xapón), é un arquitecto que, xunto a Kazuyo Sejima, fundou a firma de arquitectura SANAA (Sejima + Nishizawa e Asociados) no ano 1995. Ademais de SANAA, ámbolos dous, Nishizawa e Sejima, levan a cabo estudos independientes centrados, na súa meirande parte, en proxectos locais pequenos. No 2010, xunto a súa compañeira Kazuyo Sejima foi galardoado co Premio Pritzker.
Traxectoria
Ryūe recibiu o seu título de arquitecto no 1990 na Universidade nacional de Yokohama. Entrou a traballar a Kazuyo Sejima & Associates até que no 1995 fundou xunto con Kazuyo Sejima o estudio SANAA (Sejima + Nishizawa). No 1997, iniciou a súa carreira independente "Estudio de Ryue Nishizawa", paralelamente ao estudio que ten coa súa compañeira. Dende o 2000 foi profesor invitado en varias escolas como a Escola de Deseño da Universidade de Harward e da Universidade de Princeton (EE. UU.) Dende o 2001 é profesor da Universidade Nacional de Yokohama no departamento de proxectos.
San Cristovo, Foxado, Curtis
San Cristovo é un lugar da parroquia de Foxado no concello coruñés de Curtis, na comarca de Betanzos. Segundo o IGE, en 2011 tiña 22 habitantes (11 homes e 11 mulleres).
Me First and the Gimme Gimmes
Me First and the Gimme Gimmes é un supergrupo estadounidense de punk rock formada en San Francisco en 1995. Os Gimmes traballan exclusivamente como un grupo de versións. A banda chámase así por un libro infantil do mesmo nome de Gerald G. Jampolsky e Diane V. Cirincione.
Celo (homónimos)
A palabra celo pode referirse:
Usada en plural:
Dr. Dre
miniatura|dereita|Dr. Dre Andre Young, nado o 18 de febreiro de 1965 en Compton, no condado dos Ánxeles (Estados Unidos), coñecido polo nome de Dr. Dre, é un rapeiro e produtor musical.
Un dos grandes da música rap, comezou como DJ nos Ánxeles, foi membro fundador de N.W.A popularizador de letras explícitas detallando a violencia das rúas. Dr. Dre vendeu máis de 80 millóns de discos, o que o converte nun dos músicos máis populares. Con Suge Knight fundou a discográfica Death Row Records, e en solitario Aftermath Entertainment producindo álbums de Eminem, 50 Cent, Busta Rhymes, The Game, Eve ou Stat Quo.
Box Office Mojo
250px|miniatura|dereita|Logo da páxina web. Box Office Mojo é unha páxina web que achega información sobre filmes. A web comezou a funcionar en agosto de 1998 e conta cunha media de máis dun millón de visitantes ao mes. A información que proporciona actualízase constantemente; entre estes datos atópanse os referentes ás recadacións dos filmes. En xullo de 2008, Amazon.com mercou o sitio a través do seu filial da Internet Movie Database.
Liga Galega de Rugby 2014-15
300px CR Ferrol 12px|Ferrol 10px|A Coruña CRAT CD Zalaeta 10px|Arteixo Santiago RC 12px|Santiago de Compostela 12px|As Pontes CR Fendetestas 12px|Lalín CR Lalín 12px|Lugo Muralla RC 12px|Vilagarcía Os Ingleses RC Bierzo RC 12px|Ponferrada 12px|Vigo Vigo RC 12px|Pontevedra Mareantes RC Pontevedra RC 12px|Pontevedra 12px|Ourense Ourense RC 12px|Ourense RO Keltia Equipos da LGR1 e LGR2: A edición 2014-2015 da Liga Galega de Rugby contou con 14 equipos participantes repartidos en dúas divisións, a LGR1 e a LGR2. A fase de liga regular tivo 14 xornadas, comezando o 12 de outubro de 2014 e rematando o 22 de febreiro de 2015. A final disputouse o 14 de marzo de 2015 e nela o Ourense Rugby Club acadou o título de campión batendo ó Muralla Rugby Club.
Formato da competición
Na tempada 2014/15 tanto a LGR1 como a LGR2 contaron con 7 equipos:
O formato consistiu nunca liga regular de 14 xornadas na que cada equipo se enfrontou ós demais dúas veces, unha vez como local e outra vez como visitante. Xa que o número de equipos foi impar, cada equipo descansou dúas xornadas durante esa fase da competición. Tralo remate da liga regular comezaron as eliminatorias polo título e pola permanencia.
As eliminatorias polo título de campión foron disputadas polos catro primeiros equipos da táboa e consistía en dúas semifinais e unha final, sempre nun único encontro, que se disputou no campo do equipo mellor clasificado. As semifinais enfrontaron ó 1º contra o 4º, e ó 2º contra o 3º.