cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Trigo Limpio
Saída de Amaya e entrada de Patricia (1979)
Comezaron a soar con forza en toda Latinoamérica, chegando aos primeiros postos nas listas de éxitos, e especialmente en México, onde o grupo pasou longas tempadas. Gravaron nos Estados Unidos o LP Entrañadamente, nos famosos Criteria Studios de Miami, e deron concertos nas cidades con máis poboación hispana: Chicago, Dallas, San Antonio, Houston, Miami e Os Ánxeles.
Co abandono de Patricia, a finais de 1987 uniuse ao grupo Maite Zuazola coa que gravaron o seu último LP titulado Más. A finais de 1989 Iñaki e Carlos decidiron abandonar a súa carreira musical, poñendo fin así a Trigo Limpio.
Anna Wiener
Traxectoria
Wiener, que creceu en Brooklyn, asistiu á Universidade de Wesleyan en Middletown, CT. Despois da universidade, trasladouse a Nova York e máis tarde a San Francisco. Decidiu traballar no sector tecnolóxico nun intento de atopar unha traxectoria profesional con máis "impulso" que a industria editorial, onde traballaba anteriormente. Wiener tamén estaba profundamente interesada nos datos, especialmente na forma en que podían utilizarse para contar historias. En San Francisco, acabou traballando nunha empresa de análise e en GitHub, e fíxose amiga do director xeral de Stripe, Patrick Collison. No seu libro, Valle Inquietante, nunca menciona os nomes das empresas nas que traballou ou coas que se relacionou, aínda que a miúdo describe os seus produtos e culturas corporativas con suficiente detalle como para que o lector ou lectora poida deducir cales son. Tras varios anos en San Francisco, decidiu abandonar a industria tecnolóxica por varias razóns, entre elas a súa falta de resposta á información clasificada publicada por Edward Snowden e unha desilusión máis ampla coa cultura corporativa e o sexismo presentes nela.
Desde que deixou a tecnoloxía, Wiener escribiu sobre Silicon Valley para The New Republic, n+1 e Atlantic, entre outros. É colaboradora de The New Yorker.
Raul da Costa Couvreur
Raul da Costa Couvreur, nado en Lisboa o 27 de agosto de 1879 e finado na mesma cidade o 24 de xuño de 1959, foi un enxeñeiro, numismático, profesor e escritor portugués.
Traxectoria
Raul da Costa Couveur naceu o 27 de agosto de 1879 en Lisboa, fillo de Júlia Penteado da Costa e de Jaime Agnelo dos Santos Couvreur.
Carreira como enxeñeiro
En 1902 finalizou a súa formación en Enxeñaría Civil e de Minas na Escola do Exército —a actual Academia Militar—, en Lisboa.
Iniciou a súa carreira profesional en 1904, na Dirección Sur e Sueste dos Caminhos de Ferro do Estado, como enxeñeiro en prácticas nos Talleres Xerais. Desde ese posto foi ascendido progresivamente a enxeñeiro de estudos, xefe da sección de construción, adxunto e xefe dos servizos de Vías e Obras e, finalmente, subdirector da compañía.
En 1921 deixou este posto, para se facer cargo da vicexefatura e da xefatura de sección de Enxeñaría Civil da Administración Xeral de Correos, Telégrafos e Teléfonos, onde ocupou o posto de xefe da sección de enxeñaría civil.
Ao se crear a Dirección Xeral dos Ferrocarrís, asumiu o posto de xefe da División de Vías e Obras, e despois trasladouse ao Consello Superior de Obras Públicas, onde desempeñou varios postos antes de chegar á presidencia da institución. Foi tamén secretario xeral do Ministerio das Obras Públicas, Transportes e Comunicacións de Portugal. miniatura|Estación Sur e Sueste de Lisboa, obra de Raul da Costa Couvreur. Ao tempo que exercía a súa actividade técnica e administrativa, Raul da Costa Couveur tamén impartiu docencia no Instituto Industrial de Lisboa, onde foi axudante e professor, nas cátedras de Topografía, Estradas e Ferrocarrís.
No ámbito asociativo, foi membro de honra da Asociación Internacional dos Congresos de Ferrocarrís, e delegado de Portugal en varios congresos desta institución entre 1930 e 1950, en Roma, Londres, Madrid, O Cairo e París. Presidiu a Orde dos Enxeñeiros entre 1952 e 1953, e foi vicepresidente da Asociación de Enxeñeiros Civís Portugueses en 1929.
Igualmente, foi un membro laureado da Sociedade de Enxeñeiros Civís de Francia, e foi presidente e, posteriormente, presidente de honra da sección portuguesa desta institución.
Ademais, foi membro do consello directivo do xornal Gazeta dos Caminhos de Ferro, do que dimitiu en 1957, por motivos de saúde.
Dedicación á numismática
Paralelamente á súa dedicación á enxeñaría, Raul da Costa Couveur foi un grande afeccionado á historia e á numismática, e un profundo estudoso da historia da moeda portuguesa, asunto siobre o que publicou un bo número de estudos.
Pertenceu a diversas entidades académicas e asociativas. Entre elas, presidiu a Asociación dos Arqueólogos Portugueses e a súa Comisión de Numismática e foi socio da Sociedade de Numismática do Porto, socio honorario da Sociedade de Numismática de São Paulo e da Sociedade Numismática Brasileira, académico de número da Academia Portuguesa da História e académico correspondente da Real Academia de Ciencias, Belas Letras e Nobres Artes de Córdoba e da Real Academia da Historia, de Madrid.
Vida persoal
Raul da Costa Couveur casou con Deborath Olímpia de Aguiar Craveiro Lopes, con quen tivo un fillo e unha filla.
Faleceu o 24 de xuño de 1959, aos 79 anos, na ssúa residencia en Lisboa.
Vela nos Xogos Olímpicos
miniatura|Logo olímpico da vela. A vela é un deporte que forma parte do programa oficial olímpico dende os Xogos Olímpicos de 1900 realizados en París (Francia). Ausente na edición de 1904 disputada en Saint Louis (nos Estados Unidos de América), a partir daquel momento sempre formou parte da competición.
Universidade de Massachusetts Lowell
A Universidade de Massachusetts Lowell, tamén coñecida como UMass, UMass Lowell, UMass Boston, ás veces abreviado UML, é unha universidade pública situada en Lowell, Massachusetts, Estados Unidos de América.
Estrutura
Forma parte do sistema da Universidade de Massachusetts, sendo un dos seus cinco campus.
Ten máis de 1.100 membros traballadores e no outono de 2020, matriculáronse 18.150 estudantes, o que a converte na universidade máis grande do val de Merrimack.
Forma parte do Grupo Compostela de Universidades.
O Centro de Investigacións Atmosféricas da UMass constrúe modelos da ampla serie "Digisonde" e coordina unha rede mundial de ionosondas interconectadas.
Historia
alt=O Centro de innovación en tecnoloxías emerxentes da universidade abriuse en 2012|miniatura A universidade foi fundada en 1975 tras a fusión do Lowell Technological Institute e do Lowell State College. Estes dous institutos predecesores xa estaban en 1895 como Lowell Textile School e 1894 como Lowell Normal School.
Dos anos 1975 a 1991 a universidade aínda se chamaba "Universidade de Lowell" e só entón adoptou o seu nome actual. En xuño de 2010, comezou a construción do novo Centro de Innovación en Tecnoloxías Emerxentes, o primeiro edificio académico que se construíu no campus en 30 anos. A construción, que se inaugurou en outubro de 2012, custou uns 80 millóns de dólares estadounidenses. O estado cubriu a metade dos custos.
Cifras de estudantes
Dos 18.150 estudantes do outono de 2020, 13.813 estaban cursando os seus títulos universitarios, eran graos ou licenciaturas. 4.337 estaban cursando un título adicional de posgrao. En 2009 matriculáronse preto de 13.600 estudantes. En total, a universidade ten máis de 100.000 antigos alumnos (Alumni).
Deportes
miniatura|Tsongas Center Os equipos universitarios son os River Hawks. A facultade é membro da National Collegiate Athletic Association. O equipo masculino de hóckey sobre xeo xoga no Hockey East División I e xoga os partidos na casa no Tsongas Center. Gañaron o campionato da División II da NCAA tres veces en 1979, 1981 e 1982. Nos demais deportes, os equipos universitarios xogan na División II. O equipo masculino de baloncesto tamén gañou o campionato nacional en 1988, o de campo a través masculino en 1991 e o equipo de hóckey herba en 2005.
Selección de fútbol de Letonia
A selección de fútbol de Letonia (en Latvijas futbola izlase) é o equipo que representa a Letonia nas competicións internacionais oficiais de fútbol. A súa organización está a cargo da Federación Letoa de Fútbol (Latvijas Futbola federācija), pertencente á UEFA e á FIFA.
Bádminton nos Xogos Olímpicos
miniatura|Logo olímpico do bádminton. O bádminton é un deporte que forma parte do programa oficial olímpico dende os Xogos Olímpicos de 1992. Tralo Campionato Mundial, é a máxima competición internacional de bádminton. É organizado polo Comité Olímpico Internacional (COI), xunto coa Federación Mundial de Bádminton (BWF).
Dispútanse cinco torneos diferentes, dous masculinos (individual e dobres), dous femininos (individual e dobres) e un mixto (dobres). Na primeira edición non se realizou o torneo de dobres mixto. Na edición de 1992 foron entregadas por proba dúas medallas de bronce (unha a cada un dos perdedores das semifinais); no resto de edicións disputouse adicionalmente un partido polo terceiro lugar para definir ao gañador da medalla de bronce. O gran dominador deste deporte é a China.
Universidade de Évora
A Universidade de Évora é unha universidade portuguesa fundada no século XVI. Forma parte do Grupo Compostela de Universidades.
Historia
Fundada en 1559 polo cardeal D. Henrique, futuro rei Henrique I de Portugal, do Colexio do Espírito Santo. Foi instituída polo Papa Paulo IV, como Universidade do Espírito Santo e entregada á Compañía de Xesús, que a dirixiu durante dous séculos. En 1759 foi fechada por orde de Sebastião José de Carvalho e Melo, marqués de Pombal, xunto coa expulsión dos xesuítas. miniatura| Unha das salas da aula da Universidade, conservando a fachada de [[Azulexo|azulexos dos xesuítas.]] Foi reaberta de novo en 1973, por decreto do entón ministro de Educación, José Veiga Simão. No mesmo lugar onde se fechou a antiga Universidade, creouse o Instituto Universitario de Évora, que foi pechado en 1979, para dar paso á nova Universidade de Évora.
Cátedra de Enerxías Renovables
A Cátedra Energias Renováveis creouse en 2010 e até 2019 foi titular o profesor Doutor Manuel Collares- Pereira. A partir de 2019, o titular da Cátedra de Enerxías Renovables é o Doutor Pedro Horta. A súa misión é desenvolver solucións tecnolóxicas e aplicacións de enerxía solar para a descarbonización dos distintos sectores da economía, co fin de potenciar a contribución da enerxía solar á Transición Enerxética.
A Cátedra de Enerxías Renovables integra e lidera o INIESC - Infraestrutura Nacional de Investigación en Enerxía Solar Concentrada, parte da Folla de Ruta Nacional de Infraestruturas de Investigación de Interese Estratéxico.
Escolas, IIFA e Departamentos
As Escolas, compostas por Departamentos e o Instituto de Investigação e Formação Avançada son Unidades Orgânicas da Universidade:
Alma Guillermoprieto
Alma Estela Guillermo Prieto, nada na Cidade de México o 27 de maio de 1949, é unha xornalista mexicana coñecida como Alma Guillermoprieto. Escribiu amplamente sobre Latinoamérica para a prensa británica e estadounidense, especialmente para The New Yorker e The New York Review of Books. Os seus escritos tamén foron moi distribuídos no mundo castelanfalante e publicou libros en inglés e en castelán traducidos a outras linguas.
Guillermoprieto comezou a súa carreira como bailarina (posteriormente o tema de dous dos seus libros: Samba, 1990, e Dancing with Cuba, 2004), antes de pasar ao xornalismo en 1978 e comezando a ser recoñecida pola súa historia sobre o masacre de El Mozote de 1981 polo exército do Salvador. Recibiu un MacArthur Fellowship (1995), un George Polk Award (2001), e o Premio Princesa de Asturias de Comunicación e Humanidades (2018), entre outros galardóns.
Traxectoria
Alma Guillermoprieto naceu na Cidade de México. Na súa adolescencia mudouse a Nova York coa súa nai. Estudou danza moderna con Merce Cunningham ata 1969 cando este a recomendou para un traballo como docente na Escola Nacional de Arte de Cuba na Habana, onde pasou seis meses. Entre 1962 e 1973, foi bailarina profesional.
En 1978, comezou a súa carreira como xornalista como correspondente especial para The Guardian, onde cubriu a revolución nicaraguana. En 1981 pasou a The Washington Post e en xaneiro de 1982, Guillermoprieto, entón na Cidade de México, foi unha dos dous xornalistas (o outro foi Raymond Bonner de The New York Times) que deron conta da historia do masacre de El Mozote, en que uns 900 aldeáns de El Mozote, O Salvador, foron executados polo exército salvadoreño en decembro de 1981. Con grandes dificultades e risco persoal, foi introducida polos rebeldes da Frente Farabundo Martí para la Liberación Nacional para que visitase o lugar arredor dun mes despois do masacre. Cando a historia se publicou simultaneamente no Post e no Times o 27 de xaneiro de 1982, a administración Reagan rexeitouna como propaganda. Porén, posteriormente verificáronse os detalles explicados por Guillermoprieto e Bonner cunha ampla repercusión.
Guillermoprieto foi ascendida a escritora fixo no Post, onde traballou durante dous anos antes de conseguir un Alicia Patterson Journalism Fellowship en 1985, financiando investigación e escribindo sobre os cambios na vida rural polas políticas da Comunidade Económica Europea. Despois converteuse en correspondente en Latinoamérica para Newsweek, ata 1987 cando o deixou para escribir un libro. A súa primeira obra, Samba (1990), contaba unha tempada estudando nunha escola de samba de Río de Xaneiro. Foi candidata ao National Book Critics Circle Award. Tamén en 1990, Guillermoprieto gañou un Maria Moors Cabot Prize, pola súa contribución á liberdade de prensa e ao entendemento interamericano.
Durante a década de 1990, traballou como escritora freelance, contribuíndo con artigos sobre a cultura e a política latinoamericana para The New Yorker, e The New York Review of Books, incluídas a guerra civil en Colombia, a actividade de Sendero Luminoso durante o conflito armado no Perú, as consecuencias da "guerra sucia" na Arxentina e a Nicaragua post-Sandinista. Trece destas obras foron recompiladas no libro The Heart That Bleeds (1994), considerado un retrato clásico da política e a cultura durante a "década perdida".
En 1993, publicou un artigo en The New Yorker sobre Pablo Escobar titulado "Exit El Patron", que foi referenciado na serie Narcos. En abril de 1995, a petición de Gabriel García Márquez, Guillermoprieto deu a lección inaugural na Fundación para un Nuevo Periodismo Iberoamericano, un instituto para promover o xornalismo que García Márquez estableceu en Cartagena de Indias. Ese mesmo ano, Guillermoprieto tamén recibiu un MacArthur Fellowship.
En 2001, foi escollida para American Academy of Arts and Sciences. Ese ano publicou unha segunda antoloxía de artigos, Looking for History: Latin America, con traballos sobre Cuba, México e Colombia escritos para The New Yorker e The New York Review of Books. Nunha crítica para Foreign Affairs, Kenneth Maxwell escribiu: "Guillermoprieto está ben recoñecida polo seu estilo evocador e íntimo e a súa visión compasiva mais crítca sobre os asuntos latinoamericanos. Estas habilidades móstranse aquí... claramente unha escritora en plena forma". En 2001, tamén publicou unha serie en tres partes sobre o comercio de droga en Colombia en The New York Review of Books. A serie gañou un premio George Polk para reportaxes estranxeiras. Tamén publicou unha colección de artigos en castelán sobre a crise mexicana, El año en que no fuimos felices.
En 2004, Guillermoprieto publicou unhas memorias, Dancing with Cuba, sobre o tempo que pasou vivindo en Cuba na vintena. Nunha crítica para The New York Times, Katha Pollitt eloxiou o matiz que Guillermoprieto deu ao libro, así como o "humor astuto, a curiosidade e o coñecemento".
No outono de 2008, Guillermoprieto entrou no claustro de Center for Latin American Studies na Universidade de Chicago, como profesora visitante. En 2017 recibiu o premio Ortega y Gasset pola súa carreira no xornalismo. En 2018, outorgáronlle o Premio Princesa de Asturias de Comunicación e Humanidades.
Paulo José Miranda
Paulo José Miranda, nado na Aldea de Paio Pires -Seixal- o 21 de maio de 1965, é un novelista, poeta e dramaturgo portugués.
Traxectoria
A Voz que nos Trai, o seu primeiro  libro de poesías, publicado en 1997. Iniciou entón o seu "tríptico da creación", unha serie de novelas sobre autores portugueses do século XIX, con Um Prego no Coração (1998) a Cesário Verde, en Natureza Morta (1999) a João Domingos Bontempo, e, en Vício (2001), a Antero de Quental.
Viviu durante cinco anos na Turquía coa súa compañeira na época, a cineasta Pelin Esmer. Volveu para Portugal en 2003. En 2005 mudouse para o Brasil, onde morou en distinguidos sitios:  Río de Xaneiro, São Paulo, Florianópolis, Eldorado do Sur, Jaguarão e  Porto Alegre. Despois en Fazenda Rio Grande, na Rexión Metropolitana de Curitiba.
Regresou a Portugal, comezando pouco despois a traballar na biografía de Manoel de Oliveira, A Morte não É Prioritária.
Tríatlon nos Xogos Olímpicos
miniatura|Logo olímpico do tríatlon. O tríatlon é un deporte que forma parte do programa oficial olímpico dende os Xogos Olímpicos de 2000 celebrados en Sydney (Australia), tanto na categoría masculina como na categoría feminina.
Este deporte combina probas de natación (1.500 metros), ciclismo (40 quilómetros en liña) e carreira a pé (10 quilómetros).
Avtsajder
Avtsajder é un filme esloveno de 1997 escrito e dirixido por Andrej Košak. O filme foi escollido como candidato de Eslovenia para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 70ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Balonmán nos Xogos Olímpicos
Os grandes dominadores desta disciplina son a Unión Soviética, Iugoslavia, Dinamarca e Corea do Sur.
Macartismo
miniatura|250x250px| [[Joseph McCarthy, senador de Wisconsin (1947-1957)]] O macartismo ou macarthismo, en inglés McCarthyism, é un termo que se refire á práctica de acusar a alguén de subversión ou traizón.
Boxeo nos Xogos Olímpicos
O gran dominador deste deporte é os Estados Unidos de América, seguidos a distancia por Cuba, e en menor medida, o Reino Unido e Italia.
Macartismo
Termo
O termo ten a súa orixe na historia dos Estados Unidos coñecida como "segunda ameaza vermella", na década de 1950, que se caracterizou por unha marcada represión política contra os comunistas e outros esquerdistas, así como por unha campaña de temor á súa influencia nas institucións e espionaxe estadounidenses por axentes da Unión Soviética.
Acuñado orixinalmente para describir a patrulla anticomunista promovida polo senador republicano Joseph McCarthy de Wisconsin, o termo pronto adquiriu un significado máis amplo, sendo usado hoxe para describir a infinidade de iniciativas similares. Tamén se emprega para describir acusacións imprudentes e infundadas, así como ataques demagóxicos ao carácter ou sentido de patriotismo dos adversarios políticos.
Historia
Durante o macartismo, miles de estadounidenses foron acusados de ser comunistas ou simpatizantes e convertéronse en obxecto de investigacións e investigacións agresivas por parte do goberno ou das industrias privadas. O principal obxectivo das sospeitas eran funcionarios, traballadores da industria do espectáculo, educadores e sindicalistas. As sospeitas eran moitas veces dadas por certas, aínda que se baseaban en probas inconclusas e cuestionables e se esaxeraba o nivel de ameaza que representaba a afiliación real ou suposta do individuo a ideas ou asociacións de esquerda. Moitas persoas perderon o seu traballo e/ou destruíron a súa carreira; algúns incluso foron detidos. A maioría das penas baseáronse en sentenzas que posteriormente foron anuladas, leis que foron declaradas inconstitucionais despedimentos por causa que foron declarados ilegais ou impugnables e procedementos extraxudiciais que entrarían en descrédito xeral no futuro.
Os exemplos máis notables de macartismo inclúen os propios discursos, investigacións e indagacións do senador McCarthy; a Lista Negra de Hollywood, coas investigacións realizadas polo Comité de Actividades Antiamericanas (HUAC); e as diversas actividades anticomunistas do FBI baixo a dirección de J. Edgar Hoover. O macartismo foi un amplo fenómeno sociocultural que afectou a sociedade estadounidense a todos os niveis e xerou un gran debate e conflito interno nese país.
Na cultura popular
Sobre este período producíronse moitas películas, todas representando a McCarthy e os seus seguidores como figuras desprezables e a historia que crearon como unha crise que foi superada. Entre estas está Good Night, and Good Luck dirixida por George Clooney e protagonizada por David Strathairn, no papel do xornalista Edward R. Murrow. O filme narra os enfrontamentos entre o xornalista e o senador McCarthy, durante a década de 1950, que contribuíron á caída do senador.
Golf nos Xogos Olímpicos
Na reunión do Comité Olímpico Internacional (COI) realizada en Copenhaguen en 2009 foi aceptado de novo para formar parte da competición oficial, a cal se fixo efectiva dende os Xogos Olímpicos de 2016 realizados en Río de Xaneiro (no Brasil).
Gran Premio de Austria de 2020
O Gran Premio de Austria de 2020 (oficialmente Formula 1 Rolex Großer Preis von Österreich 2020) foi unha carreira do Campionato do Mundo Fórmula 1 celebrada no Red Bull Ring en Spielberg, Austria, o 5 de xullo de 2020. Foi a 1ª carreira da tempada de Fórmula Un de, e o 34º Gran Premio de Austria e a 33ª vez que é valida para o Campionato do Mundo de Fórmula Un desde a súa creación en , así como a primeira das dúas carreiras consecutivas que se celebrarán no Red Bull Ring. A carreira foi a primeira carreira da tempada celebrada en Europa desde a tempada de cando comezou co  Gran Premio de Mónaco.
A carreira gañouna o piloto de Mercedes Valtteri Bottas con Charles Leclerc no segundo posto para  Ferrari e Lando Norris terminando terceiro por McLaren, o seu primeiro podio na Fórmula Un. Norris converteuse no terceiro piloto máis novo en acadar o podio.
Impacto da pandemia da COVID-19
O calendario inicialmente previsto para o campionato viuse fortemente afectado pola pandemia por coronavirus de 2019-2020. Varios Grandes Premios foron cancelados ou aprazados despois do aborto da rolda de apertura en Australia, o que fixo que a Fédération Internationale de l'Automobile redacte un novo calendario. O inicio do campionato atrasouse ata o 5 de xullo, o Red Bull Ring que albergou o Gran Premio de Austria como rolda de apertura do campionato. Os organizadores da proba asinaron un contrato para acoller unha segunda carreira no circuíto o 12 de xullo (unha semana despois da primeira carreira) que será coñecido como o Gran Premio de Estiria. As carreiras austríacas marcan a primeira vez que un país acolle dúas carreiras consecutivas na mesma tempada desde cando o Xapón acolleu o Gran Premio do Pacífico de 1995] e o Gran Premio do Xapón de 1995.. Esta carreira tamén marcou a primeira vez na historia do deporte que o mesmo recinto e trazado de circuíto alberga carreiras consecutivas do Campionato do Mundo e a primeira vez que se celebrou unha fin de semana de carreiras na F1 a porta pechada.
Primeiras voltas
A volta de apertura transcorreu sen incidentes, sendo o único cambio de posición entre os dez primeiros Sebastian Vettel] que reclamaba o décimo lugar de [[Daniel Ricciardo. O McLaren de Lando Norris, que clasificara no terceiro lugar, foi superado por Alexander Albon na volta tres e logo por Lewis Lewis ao pouco tempo. Hamilton entrou despois nas posicións do podio ao pasar por Albon na volta nove.
O primeiro incidente da carreira produciuse na volta once cando o Red Bull de Max Verstappen, que marchaba no segundo lugar, comezou a desacelerarse cun problema eléctrico sospeitoso. Puido volver aos boxes onde os seus mecánicos intentaron corrixir o problema, así a todo este non tivo éxito e viuse obrigado a retirarse da carreira. No noveno posto o Racing Point de Lance Stroll comezou a sufrir perda de potencia na volta 16, permitindo acercarse a Vettel e Ricciardo. Non obstante, Ricciardo viuse obrigado a entrar en boxes e retirarse con presuntos problemas de temperatura. Na volta 21, Stroll entrou nos boxes e retirouse da carreira, logo de caer detrás de Vettel e os dous AlphaTauris. Ao mesmo tempo, Romain Grosjean 16º trompeou sobre a grava na curva tres. Caeu á parte traseira da carreira pero foi capaz de continuar, entrando nos boxes ao final da volta para converterse no primeiro piloto en cambiar pneumáticos.
Media carreira
Na 25º volta, Kevin Magnussen no 11º posto fixo un recto na segunda curva logo de sufrir unha avaría nos freos, provocando o primeiro coche de seguridade da carreira. Todos os coches que aínda quedaban entraron nos boxes para o seu primeiro cambios de pneumáticos. A orde dos dez primeiros tras a primeira rolda de paradas era Bottas, Hamilton, Albon, Norris, Pérez, Leclerc, Sainz., Vettel, Gasly e Kvyat. O coche de seguridade retirouse na volta 31. No reinicio, Vettel intentou adiantar polo interior de Carlos Sainz na segunda curva. Os coches entraron en contacto e o Ferrari  de Vettel trompeou, deixándoo no 15º lugar. Na volta 33, Pérez superou a Norris para facerse co cuarto lugar.
Os dous pilotos de Mercedes, que marchaban primeiro e segundo, foron avisados ​​polos seus enxeñeiros para evitar pasar sobre as beirarrúas. Parece que as vibracións estaban a danar as caixas de cambios dos coches e temíase que isto provocase un fallo que provocase a retirada inmediata. No posto 15º, Grosjean sufriu unha avaría nos freos na volta 50, pero conseguiu chegar aos boxes para retirarse. Ao mesmo tempo, George Russell 13º perdeu a presión do combustible e quedou tirado na herba no interior da terceira curva, despregando o segundo coche de seguridade da carreira. Oito dos catorce pilotos restantes optaron por entrar en boxes para facer o segundo cambio de pneumáticos, incluído Albon que optou por uns pneumáticos de composto brando, mentres que os coches líderes de Mercedes optaron polos pneumáticos de composto duro. A orde dos dez primeiros quedou Bottas, Hamilton, Pérez, Albon, Norris, Leclerc, Gasly, Ocon, Sainz e Giovinazzi.
O coche de seguridade retirouse na volta 54. Non obstante, case inmediatamente despois do reinicio, a roda dianteira dereita do Alfa Romeo de Kimi Räikkönen desprendeuse do coche e viuse obrigado a parar na recta principal, sacando un terceiro coche de seguridade. Pouco antes do despregamento do vehículo de seguridade, Albon superou a Pérez polo terceiro posto. A carreira retomouse na volta 61. Pouco despois do reinicio, Albon intentou adiantar a Hamilton para o segundo lugar polo exterior da curva tres. Os coches entraron en contacto, provocando que Albon trompease na grava. Puido continuar, pero regresou á pista último, no 13º lugar. Pouco despois, Sainz superou a Esteban Ocon e a Pierre Gasly para facerse co sexto lugar.
Últimas voltas
No quinto posto Charles Leclerc comezou a avanzar cara á fronte, superando a Lando Norris na volta 64 e logo a Pérez na volta 66 para facerse co terceiro posto. Na mesma volta, Hamilton recibiu unha penalización de cinco segundos, sendo xulgado polos comisarios por causar a anterior colisión con Albon. A continuación, Pérez recibiu a mesma pena por acelerar no pit lane. Na volta 68, Albon parpou na curva seis cun fallo eléctrico, seguindo unha tendencia de mala fiabilidade para o equipo Redbull e Norris superou a Pérez polo cuarto lugar na segunda curva. Na penúltima volta, Daniil Kvyat 11º sufriu unha picada nunha roda que rompeu a súa suspensión, a novena retirada da carreira. Sainz superou a Pérez polo quinto posto na última volta.
Valtteri Bottas cruzou a liña de meta, despois de liderar todas as voltas da carreira, para lograr a oitava vitoria da súa carreira na Fórmula Un e a súa segunda vitoria no Gran Premio de Austria, logo de gañar a edición de 2017. Hamilton cruzou a liña segundo, pero Leclerc fíxose segundo despois de aplicarselle a sanción a Hamilton. Na última volta, nun último impulso, Norris estableceu a volta rápida da carreira e reduciu a súa brecha con Hamilton a 4,8 segundos, quedando terceiro e logrando o podio por primeira vez na súa carreira, mentres que Hamilton clasificouse cuarto e Sainz quinto. O sexto posto de Pérez non se viu afectado pola súa penalización. Gasly gañou puntos para AlphaTauri co sétimo lugar na primeira carreira do equipo desde o seu cambio de nome, e Ocon terminou oitavo no seu regreso ao deporte despois dun ano fóra. Antonio Giovinazzi e Vettel redondearon os postos de puntos, sendo o debutante Nicholas Latifi o único piloto en rematar a carreira fóra dos puntos no undécimo lugar.
Notas
<references group="lower-alpha"/>
Felix (filme de 1996)
Felix é un filme esloveno de 1996 dirixido por Božo Šprajc. O filme foi escollido como candidato de Eslovenia para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 69ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Faro de Punta Roncudo
O faro de Punta Roncudo ou faro Roncudo é un faro para a axuda da navegación mariña que se atopa na Punta do Roncudo -nome que proven do ruído rouco que fai o mar cando rompe nos cantís proximos- a 3,3 km de Corme Porto, (Ponteceso) na provincia galega da Coruña en plena Costa da Morte. Este faro, foi posto en funcionamento en 1920 o igual que o faro de Punta Laxe, Faros que delimitan a entrada da ría de Corme e Laxe, este polo norte e o de Laxe polo sur.
Hartmut Kugler
Traxectoria
Despois de graduarse no instituto en Groß-Umstadt, Kugler fixo estudos de alemán, estudos románicos e filosofía de 1963 a 1969 en Marburgo, Hamburgo e Gotinga. Despois de completar o seu doutoramento, foi asistente de investigación en Göttingen (Gotinga) de 1970 a 1973 e asistente na Universidade Técnica de Berlín de 1974 a 1983.
Tras exercer cátedras temporais en Mannheim e Düsseldorf (1984-1987), foi nomeado profesor de Estudos Medievais Alemáns na Universidade de Kassel en 1987. En 1993 trasladouse á cátedra da Universidade Friedrich-Alexander de Erlangen-Nuremberg. Alí foi relator no posgrao "Kulturtransfer im europäischen Mittelalter" (Transferencia cultural na Idade Media europea).
As cátedras visitantes levárono a Riga (1993) e Budapest (1997), París (2002) e Zúric (2004).
De 1997 a 2001, Hartmut Kugler foi presidente da Deutschen Germanistenverbandes (Asociación Alemá de Estudos Xermánicos).
O foco das súas investigacións (aprox. 150 publicacións científicas) sitúase na área da literatura desde a Baixa Idade Media e a primeira Idade Moderna (canción mestra, literatura e cultura urbana), a relación entre texto e imaxe, a crónica e a relación entre poesía e xeografía (Literatura Imago mundi, Cartografía). Tamén publicou unha serie de artigos xornalísticos sobre política universitaria.
Péntatlon moderno nos Xogos Olímpicos
miniatura|Logo olímpico do péntatlon moderno. O péntatlon moderno é un deporte que forma parte do programa oficial olímpico, creado especialimente para a súa disputa nos Xogos Olímpicos de Verán polo fundador do movemento olímpico, Pierre de Coubertin. A súa inclusión no programa olímpico produciuse na edición de 1912 disputada en Estocolmo (Suecia).
Hartmut Kugler
Traxectoria
A súa nova edición en dous volumes do mapa mundial de Ebstorf converteuse na base para a versión dixital do mapa na Universidade de Lüneburg
Péntatlon moderno nos Xogos Olímpicos
Os grandes dominadores deste deporte son Hungría, Suecia e a Unión Soviética.
Hartmut Kugler
Escolma de escritos
Monografías
Edicións de texto
Edicións
Ensaios (selección)
Festschriften para Hartmut Kugler
Rally de Narón de 1992
O Rally de Narón de 1992 foi a quinta edición de dito rally e a primeira proba da tempada 1992 do Campionato de Galicia de Rallys de Terra. Celebrouse o 2 de maio de 1992 e o vencedor foi por terceiro ano consecutivo o dumbriés Manuel Senra a bordo dun Peugeot 205 GTI.
Itinerario
A proba constou dun percorrido total de 248 km, dos cales 36,8 corresponderon aos oito treitos cronometrados. Os treitos non se deron a coñecer ata unha hora antes da disputa do rally e consistiron en dúas pasadas matinais por Anca e Lamas e pola tarde dúas polos de Sedes e O Albeiro. Ademais disputouse un noveno treito de exhibición, en homenaxe ao falecido Constantino Cao, aínda que este non puntuou para o rally.
Pazo de Castro Monteagudo
O Pazo de Castro Monteagudo, é un pazo barroco do século XVIII situado na rúa Pasantería, xunto á Praza da Leña da cidade de Pontevedra, en pleno casco antigo.
Historia
O pazo de Castro Monteagudo construíuse en 1760, como indica un documento en latín atopado durante a súa reforma. O seu promotor e propietario foi José de Castro Monteagudo, primeiro interventor da provincia marítima de Pontevedra.
Máis adiante, a escola masculina instalouse no piso superior, e a tenda La Imperial, o restaurante La Flor e un taller de carpintería situáronse no piso inferior.
Divorcio á italiana
Divorcio á italiana (en Divorzio all'italiana) é un filme italiano de 1961 dirixido por Pietro Germi. O guión foi escrito por Germi, Ennio De Concini, Alfredo Giannetti e Agenore Incrocci, e está baseado na novela de Giovanni Arpino Un delitto d'onore. Está protagonizado por Marcello Mastroianni, Daniela Rocca, Stefania Sandrelli, Lando Buzzanca e Leopoldo Trieste. O filme gañou o Óscar ó mellor guión orixinal na 35ª edición dos premios, Mastroianni estivo nomeado na categoría de mellor actor e Germi en mellor director.
Pazo de Castro Monteagudo
Historia
En 1928, o Museo de Pontevedra comprouno ao seu propietario Casimiro Gómez Cobas por 52.000 pesetas para instalar o museo. Este pazo converteuse na súa primeira sede. Castelao, mecenas fundador do museo, participou nas ideas para a súa remodelación e adaptación para converterse en museo: debuxou varios deseños para a distribución interior e para o balcón superior, que aínda se conservan. O edificio abriuse ao público como museo o 10 de agosto de 1929.
As obras de ampliación do pazo comezaron en abril de 1936. A parte co arco que o conecta co pazo de García Flórez engadiuse en 1943, segundo o proxecto do arquitecto Robustiano Fernández Cochón, que tamén se encargou de incorporar unha torre ao pazo.
Descrición
Este pazo urbano ten unha fachada principal na rúa Pasantería de características austeras, con dúas fiestras e unha porta central con balcón na planta superior e unha porta de entrada no centro e outras dúas ventás na planta baixa.
Na fachada sur destaca un balcón sostido por grandes modillóns sobre os que hai tres columnas de pedra que sosteñen o tellado. Ao final desta fachada, o pazo ten unha torre con varias xanelas e un balcón que foi engadido no século XX, así como un escudo de pedra de Pontevedra. Na fachada que dá ao xardín interior tamén se pode ver o escudo de Pontevedra. O pazo ten 739 metros cadrados de superficie construída.
O edificio alberga coleccións de arqueoloxía, ourivaría prerromana e romana e pintura gótica, renacentista e barroca española, italiana e flamenga dos séculos XV ao XVIII. Expóñense cadros de Pedro Berruguete, Juan Correa de Vivar, Eugenio Cajés e Juan Pantoja de la Cruz, entre outros.
Tras a súa reforma aprobada en 2022 os espazos interiores serán diáfanos e libres de obstáculos, quedando só as paredes mestras orixinais que lle darán un aspecto unificado. O pazo terá tamén unha ancha conexión subterránea co pazo de García Flórez.
Nacho Fernández Goberna
É fillo do histórico futbolista galego Pahiño e irmán máis novo de Patricia Fernández Goberna, cantante de Trigo Limpio, e participante no Festival de Eurovisión.
Traxectoria
Naceu no barrio donostiarra de Gros, sendo fillo de Pahiño, histórico futbolista de Celta de Vigo, Real Madrid e Deportivo da Coruña, e de Inés Goberna. Seu tío Eduardo Goberna foi tamén futbolista do Deportivo da Coruña.
Mentres estudaba no colexio xesuíta de Donostia, formou xunto a tres compañeiros (Ignacio Valencia, Juan José Mourlanch e José Manuel Gandasegui) o grupo Agrimensor K. Tomaron o nome do protagonista da novela O castelo de Franz Kafka. Con este grupo gravou dous discos editados por DRO: Principio y fin (1982) e ¿Juegas al escondite? (1983).
Unha vez disolto Agrimensor K, Goberna e Valencia formaron La Dama se Esconde e marcharon a Madrid. O grupo estivo activo ata 1993, publicando case un disco por ano. Tras a disolución deste, Nacho F. Goberna publicou dous discos en solitario, Transparente (2002) e Un bosque de té verde (2010).
En 2013 creou xunto á súa parella a revista cultural Lecturas Sumergidas.
Marburgo
Marburgo é unha cidade de Hesse, Alemaña, situada no río Lahn. Ten uns 80.000 habitantes e unha pequena pero coñecida universidade, a Universidade Philipps de Marburgo.
Situación
A parte superior da cidade vella, preto do castelo e por riba da antiga aldea Weidenhausen, no río Lahn e a ponte son chamadas "Oberstadt" (cidade alta).
Hai casas de madeira, semellantes a algunhas casas en Alsfeld (Vogelsbergkreis).
A ruta ciclista Lahntalradweg ao longo do río une Marburgo con Gießen no sur.
Fundación e historia antiga
Como moitas aldeas, Marburgo desenvolveuse ao longo de dúas importantes estradas medievais: unha "leste-oeste" que une a cidade alemá de Colonia coa cidade de Praga, e unha "norte-sur", comezando no Mar do Norte, pasando polos Alpes e continuando até Italia, cruzando neste punto o río Lahn. esquerda|miniatura|267x267px|A histórica cidade de Marburg A aldea estaba protexida por un pequeno castelo, construído arredor do século IX ou X pola dinastía dos Giso. Marburgo é unha cidade desde 1140 d.C., segundo mostran as moedas da época.
En 1228 a condesa Isabel de Turinxia enviuvou moi nova, trasladouse de Turinxia a Marburgo, onde pretendía vivir os seus últimos anos. Dedicouse aos enfermos, converténdose despois da súa prematura morte en 1231, con 24 anos, nunha en santa, sendo canonizada no ano 1235 como Santa Isabel de Hungría.
Capital de Hesse
Marburgo, xunto coa cidade de Kassel, foi unha das capitais de Hesse desde ese período até aproximadamente o ano 1540. Foi capital de Hesse-Marburg de 1485 até 1500, e de novo entre 1567 e 1605. Hesse era, naqueles tempos, un dos principados máis poderosos e influentes de Alemaña. O Arcebispado de Maguncia competiu con Hesse en varias guerras e conflitos armados, que se prolongaron durante séculos, en disputas sobre o territorio.
Despois de 1605, Marburgo foi rebaixada a cidade de provincia, coñecida sobre todo pola súa universidade. Entrou en declive durante dous séculos despois da Guerra dos Trinta Anos, cando loitou en batallas por Darmstadt e Kassel. O territorio ao redor de Marburgo perdeu máis de dous terzos da súa poboación, máis que en calquera das guerras que seguiron, incluída a suma do total de vidas perdidas como resultado da primeira e segunda guerra mundial.
Reforma protestante
En Marburgo fundouse en 1527 a primeira universidade protestante en todo o mundo, a Universidade de Marburgo, ou "Philipps-Universität" como tamén se lle chama. Marburgo é unha das cinco cidades universitarias clásicas de Alemaña, sendo as outras catro as cidades de Friburgo en Bresgau, Gotinga, Heidelberg e Tubinga.
En 1529, Filipe I de Hesse, fundador da universidade, organizou unha reunión coñecida como Conferencia de Marburgo, co obxectivo de fomentar e promover as obras reformistas de Martiño Lutero e do teólogo suízo Ulrich Zwingli, líderes da Reformas Protestantes en Alemaña e Suíza, respectivamente.
Romanticismo
Debido ao seu esquecemento e decadencia ao longo do século XVIII, Marburgo, así como Rye (en Inglaterra) e Chartres (en Francia), sobreviviu como unha cidade gótica relativamente intacta, simplemente porque non se investiu diñeiro en ningún tipo de construción ou expansión arquitectónica. Cando o romanticismo se converteuse no paradigma e a corrente cultural e artística dominante en Alemaña, Marburgo volveu xurdir no seu antigo esplendor, atraendo a centos de líderes do movemento que viviron alí, ensinaron e estudaron. Formaron un círculo de amizade que chegou a ser sumamente importante, especialmente nos campos da literatura, a filoloxía, o folclore e o dereito. O grupo incluía a Friedrich Carl von Savigny, o xurista máis importante da súa época e pai da adaptación alemá de Lei Romana; os poetas, escritores e activistas sociais Achim von Arnim, Clemens Brentano, e a novelista Bettina von Arnim, filla do primeiro e esposa do segundo. Os máis recoñecidos internacionalmente foron, porén, os Irmáns Grimm, famosos en todo o mundo polos seus conto de fadas, que buscaron inspiración en Marburgo para moitas das súas historias. Foi no Kaiser-Wilhelm-Turm, unha torre situada nos outeiros de Marburgo, onde os irmáns Grimm basearon para escribir o conto de Rapunzel.
Cidade prusiana
Na Guerra austro-prusiana de 1866, Hesse derrotou a Austria; Prusia invadiu e anexionou, sen derramamento de sangue, os territorios de Hesse-Kassel, así como Hannover, Frankfurt e algúns outros asentamentos adxacentes ao norte do río Meno. Para Marburgo este xiro de acontecementos resultou positivo, xa que Prusia decidiu facer de Marburgo o seu principal centro administrativo na nova provincia de terras rececentemente conquistadas, e converter a universidade nun dos principais centros académicos do estado. Marburgo comezou a atraer a moitos investigadores e profesores famosos.
O discurso de Marburgo
Marburg tamén é hoxe o centro dunha das escolas para persoas con discapacidade visual máis coñecidas do mundo. Os carrís de cruzamento das rúas están dotados de sinais sonoras que permiten aos deficientes visuais saber cando poden ou non cruzar, facilidades á hora de tomar calquera transporte público, marcas de textura en rúas e beirarrúas, e outras características.
Xeografía
O val de Lahn está rodeado por cadeas de outeiros chamadas Lahnberge e Marburger Rücken nas Terras Altas Centrales (Mittelgebirge), parte das Terras Altas de West Hesse. Os distritos da cidade de Cyriaxweimar, Elnhausen, Michelbach e Schröck están ao outro lado destas dúas cadeas de outeiros. esquerda|miniatura|641x641px| [[Mapa con partes centrais, liña de ferrocarril chamada " Main-Weser-Bahn" a Frankfurt (no sur) e Kassel. Río Lahn en cor azul.]]
Colexio da Compañía de Xesús (Pontevedra)
O antigo Colexio dos Xesuítas é un edificio barroco do século XVIII situado na rúa Sarmiento, no casco antigo de Pontevedra. Institución de ensino secundario fundada polos Xesuítas en 1695, o edificio coñécese hoxe como Edificio Sarmiento e é unha das sedes do Museo de Pontevedra.
Historia
O colexio foi auspiciado polo cura Jorge de Andrade, e o concello de Pontevedra, co fin de reunir os estudos existentes na cidade nun só centro. Estes estudos foron tutelados por unha fundación creada en 1644, en cuxo padroado figuraban importantes familias nobres como os Guimarey, Mosquera, Villar e Pimentel e o marqués de Aranda. O colexio contou con alumnos como o Pai Isla ou Frei Martín Sarmiento, que deu ao edificio o seu nome actual. En 1683 o concello de Pontevedra cedeu o terreo para construír o convento e colexio de Xesuítas.
En 1767, Carlos III decretou a expulsión dos xesuítas de España. A partir dese ano, o edificio tivo diferentes funcións como sede de distintas entidades e sociedades, como a Escola de Primeiras Letras e Latinidade ou a Fábrica de Tecidos dos irmáns ingleses Lees, pioneiros da industrialización en Galicia. En 1845 converteuse na primeira sede do Instituto Provincial de Pontevedra (inaugurado o 19 de novembro de 1845), onde estudou Valle-Inclán, e da Escola Normal de Mestres da provincia de Pontevedra, así como unha escola de primaria. En 1860 converteuse tamén na sede da primeira escola de maxisterio para mulleres de Galicia.
Desde 1903 ata 1974, o antigo Colexio da Compañía foi a sede do Hospicio e Orfanato da provincia de Pontevedra, que a partir de 1955 pasou a denominarse Fogar Provincial. En 1978, o Ministerio do Interior español cedeu o edificio ao Museo de Pontevedra para albergar as súas coleccións. As obras de rehabilitación do edificio comezaron en 1979. En setembro de 1981 celebrouse no seu claustro unha exposición de gravados de Francisco de Goya. Con todo, a inauguración definitiva non tivo lugar ata o 11 de agosto de 1984.
Remodelado por completo a principios de 2010 polos arquitectos Eduardo Pesqueira e Jesús Ulargui, o edificio foi reaberto o 21 de agosto de 2013. Acristalouse o claustro interior e realzouse o soto e as súas arcadas.
Descrición
O antigo colexio e convento dos xesuítas ten unha planta rectangular. No exterior, o edificio presenta unha longa e sobria fachada barroca de granito con multitude de xanelas simétricas, á que se engadiu posteriormente a parte máis próxima á rúa Cobián Roffignac. Consta dunha planta baixa, dun primeiro piso e dun soto. Destaca a porta con lintel da esquina xunto á igrexa. Esta porta está decorada con placas e pilastras e sobre ela hai un gran escudo de España tallado en pedra sobre un medallón.
No interior, unha suntuosa escaleira de pedra conduce desde a entrada da planta baixa ao primeiro e segundo andar: foi deseñada por Mateo López en 1722.
Tamén destacan o claustro e o soto. O claustro ten dúas plantas con dobre arcada, catro arcos a cada lado e pilastras dóricas. É similar ao claustro da igrexa xesuíta de Villafranca do Bierzo na provincia de León.
Morana (filme)
Morana é un filme esloveno de 1994 dirixido por Aleš Verbič. O filme foi escollido como candidato de Eslovenia para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 67ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Colexio da Compañía de Xesús (Pontevedra)
Descrición
O soto ten grandes arcadas. Nel atópase a sección arqueolóxica do museo, que inclúe os miliarios romanos atopados preto da ponte do Burgo. No soto tamén hai un restaurante: Ultramar.