cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Pedro III de Aragón
Política de expansión polo Mediterráneo: Conquista de Sicilia
Á morte de Ezzelino da Romano (1259), os xibelinos tenderon agora a unirse en torno a Manfredo, recentemente coroado como rei de Sicilia, sen que o papa estivera disposto a recoñecelo, posto que o excomungara por ser fillo ilexítimo do seu pai Frederico II Hohenstaufen, devolvendo o Reino de Sicilia ao papado. En 1262, Constanza II de Sicilia, filla do anterior rei, casara con Pedro o Grande. En Toscana, unha insurrección levara de novo ao poder aos güelfos en 1250, que pretenderon impoñerse aos xibelinos toscanos. En 1258 expulsaron aos xibelinos de Florencia, que se refuxiaron na xibelina Siena, cuxo líder Farinata degli Uberti se aliou con Manfredo de Sicilia, a quen animou para que, para protexer o seu Reino, debía asegurar Toscana aos xibelinos.
miniatura|Pedro III de Aragón. Miniatura de ca. 1315.
Manfredo dirixiu as súas miras ao centro e o norte de Italia e, conxuntamente cos xibelinos, derrotou completamente aos güelfos, de forma que foi recoñecido protector de Toscana polos florentinos xibelinos, e foi elixido senador de Roma por unha facción da cidade, expulsando ao papa Alexandre IV. Mentres, os aragoneses fixeron acto de presenza, ao acordar os esponsais do herdeiro do reino, Pedro, coa filla de Manfredo Constanza II de Sicilia. Neste momento, os xibelinos podían aspirar á hexemonía sobre toda Italia e calquera alivio á terrible presión que estes exercían sobre o papa era ben recibido: de aí que Alexandre IV acollese ben aos embaixadores casteláns prometéndolles que na querela imperial se atería á máis estrita xustiza.
Tras unha sede vacante de tres meses, o patriarca de Xerusalén, Xacobe Pantaleón, de orixe francesa, foi elixido en setembro de 1261 como novo papa, como Urbano IV (1261–1264), que nunca pisaría Roma e, aínda que mantivo unha teórica actitude de neutralidade entre os dous candidatos, o castelán e o inglés, non estaba disposto a que calquera de ambos os candidatos puidera sumar as súas forzas ás dos seus inimigos os xibelinos. Ante isto, ideou unha arbitraxe que lle permitira demorar a súa sentenza o tempo que fora necesario.
Porén, ante o avance irresistíbel dos xibelinos, e a pesar de que Afonso X intentaba que os güelfos se unisen a súa causa mantendo hostilidade cara a Manfredo, o papa Urbano IV ignorou o acordo establecido por Alexandre IV con Edmundo, e púxose en mans de Francia, onde finalmente contou coa aprobación do rei Luís IX para que o seu irmán Carlos de Anjou asinara un acordo o 15 de agosto de 1264 co papa, no que aceptaba a investidura do Reino de Sicilia e, mentres, Urbano IV seguiu dilatando a súa arbitraxe sobre a disputa da coroa imperial. Carlos de Anjou iniciou unha empresa implicando á banca güelfa, especialmente a Orlando Bonsignori, que se beneficiaría dos territorios do reino siciliano, o que ía en contra dos intereses cataláns.
Cando o exército anxevino chegou a Roma, Carlos emprendeu a campaña contra Manfredo, que saíu do seu letargo para encontrarse cos anxevinos na batalla de Benevento, o 26 de febreiro de 1266, onde o exército siciliano foi derrotado e o propio Manfredo encontrou a morte. Desta maneira, Carlos de Anjou logrou facer efectivo o seu control sobre todo o reino. E deste xeito impulsou o güelfismo en Italia, como o establecemento de Filipe della Torre en Milán, o marqués de Este en Ferrara e, en Florencia, os xibelinos foron de novo expulsados.
Pola súa parte, a pesar de que Afonso X insistía en non favorecer o xibelinismo, co que se privou do único apoio do que puidera dispoñer, os embaixadores casteláns, aproveitando que o infante Henrique apoiara o financiamento da empresa de Carlos de Anjou e posto que estaba na Corte pontificia, meteron presión a Clemente IV para que pronunciara a sentenza a favor do rei castelán. Porén, ao desaparecer a resistencia xibelina en Benevento, o papa non considerou necesario manter unha postura contemporizadora co rei castelán.
Tras a batalla de Benevento, Carlos puido estender a súa influencia pola Lombardía, desde Vercelli até Treviso, e desde Reggio Emilia até Módena, e con Oberto Pelavicino sometido e reducido a Cremona e Piacenza, só resistían a Carlos as cidades de Pavía e Verona; o seu poder estaba consolidado no Piemonte, onde os pequenos nobres sometéronse a el para non caer baixo os máis poderosos condes de Savoia ou os marqueses de Montferrato, e Toscana foi sometida coa resistencia de Pisa e Siena. Porén, os xibelinos non se resignaron, e urxiron a vinda de Conradino, o fillo de Conrado IV e sobriño de Manfredo, que a pesar de ser excomungado en novembro de 1267, entrou en decembro en Verona, proseguindo a súa campaña por Pavía e Pisa; o mesmo papa Clemente IV, pediu o apoio a Carlos de Anjou para derrotalo. Mentres, o seu parente, o infante castelán Henrique de Castela (don Arrigo), xa senador en Roma desde xullo de 1267, reclamaba a posesión do Reino de Sardeña como beneficio da súa participación na empresa anxevina. Ante a negativa, sublevouse en Roma, e aproveitando a ausencia do papa asaltou a residencia papal e fixo prisioneiros a todos os cardeais presentes. Pasar ao bando xibelino, e foi excomungado o 5 de abril de 1268; e en xullo de 1268, Conradino foi recibido con grande entusiasmo en Roma.
Carlos de Anjou converteuse así nun soberano poderoso, cabeza do partido güelfo e, ademais de ser rei de Sicilia, era conde de Provenza e de Anjou, e senador da cidade de Roma; o papa Clemente IV nomeouno vigairo imperial en Toscana durante o interregno, título co que tratou de beneficiarse dos dereitos imperiais nas cidades, e no interregno de 33 meses que seguiron á morte de Clemente IV interveu activamente nos Estados Pontificios, asegurou o seu poder en Toscana sometendo a Siena e Pisa, o que prexudicaba comercialmente a Xénova, e asegurou na Dieta lombarda de Cremona (1269) o control ou o apoio das cidades güelfas no norte de Italia, e así foi recoñecido señor de Piacenza, Cremona, Parma, Módena, Ferrara e Reggio, e estableceu unha alianza coas cidades de Milán, Como, Vercelli, Novara, Alessandria, Tortona, Turín, Pavía, Bérgamo e Boloña. Ademais de todo isto, tivo as súas miras postas en recobrar o Imperio Latino, o que produciu os temores do emperador Miguel VIII Paleólogo, que propuxo a unión das igrexas romana e grega.
Afonso X, así e todo, seguía reclamando os seus dereitos ao trono alemán a través de reclamacións xurídicas. Desenganado da súa colaboración cos güelfos, e de acordo co seu cuñado Pedro III de Aragón, fillo do rei Xaime I, enviou un embaixador, Raimundo de Mastagii, para reavivar a resistencia volvendo a crear unha nova Liga urbana contra os anxevinos e concertou o matrimonio da súa filla Beatriz co marqués Guillerme VII de Montferrato en 1271, ao que nomeou vigairo imperial na Lombardía. O rei de Sicilia emprendeu unha guerra coa xibelina Xénova a finais de 1273, de modo que a cidade aliouse co rei castelán. Guillerme de Montferrato logrou formar unha Liga xibelina con Pavía, Lodi, Parma, Novara, Piacenza, Mantua, Tortona, Xénova e Verona, e tamén co seu primo o marqués de Saluzzo Tomás I, e incluso coa súa tradicional inimiga a cidade de Asti, e cunha exigua axuda do rei castelán derrotou aos anxevinos na batalla de Roccavione (10 de novembro de 1275), o que desfixo a autoridade de Carlos de Anjou no Piemonte, e o marqués Guillerme de Montferrato ampliou temporalmente o seu poder e influencia en Piemonte e Lombardía, e encabezou unha Liga xunto con Vercelli, Novara, Tortona, Alessandria, Asti, Como e Pavía, e apoiando aos Visconti, sendo nomeado señor da cidade en 1278, até que foi expulsado polo mesmo que o nomeara, o arcebispo Otón Visconti, en 1282.
Gregorio X (1271–1276), o novo papa elixido en setembro de 1271, mostrou unha postura máis contemporizadora coa unión das Igrexas e reconciliadora cos xibelinos. Pouco despois da súa coroación en marzo de 1272, morreu o rei rival dos Romanos Ricardo de Cornualla (2 de abril), e o papa, nada favorábel ás pretensións de Afonso X, situado entón a favor dos xibelinos, e alarmado polo excesivo poder da casa de Anjou en Italia, recomendou aos electores alemáns elixir un novo rei, e o 1 de outubro de 1273 foi elixido Rodolfo I de Habsburgo, finalizando así o interregno.
miniatura|Execución de [[Conradino (1268).]]
Para obter a aprobación do papa, o novo Rei de romanos renunciou a todos os dereitos imperiais en Roma, os territorios pontificios e Sicilia, ademais de prometer emprender unha nova Cruzada. Deste modo, Rodolfo de Habsburgo foi finalmente recoñecido polo papa, o 26 de setembro de 1274, tras invitar a Afonso a renunciar o 11 de xuño. Sen resignarse aínda, Afonso dirixiuse ao encontro do papa en Beaucaire, onde non obtivo concesións, renunciando aos seus dereitos en maio de 1275.
En 1268 numerosos nobres sicilianos levantáronse contra Conradino. Este saíu de Roma o 1 de agosto e derrotou a Carlos en Ponte de Valla mentres a súa frota derrotaba á de Carlos en Milazzo, na costa siciliana. Porén, o 23 de agosto de 1268 as forzas xibelinas foron derrotadas no combate decisivo, a batalla de Tagliacozzo, que supuxo o esmagamento dos xibelinos e o triunfo definitivo de Carlos de Anjou, e tanto don Arrigo como Conradino foron feitos prisioneiros, xunto a Frederico de Baden, un dos seus aliados. Os prisioneiros foron decapitados o 29 de outubro. Antes de morrer, Conradino cedeu os seus dereitos á súa prima Constanza, esposa de Pedro de Aragón.
Coa morte de Conradino e a do seu tío Enzo de Sardeña anos despois, a descendencia masculina dos Hohenstaufen desapareceu.
O Reino de Sicilia convértese nun dos principais intereses do rei aragonés, debido a que alegaba os dereitos da súa esposa ao trono do reino (que, ademais da illa, abarcaba todo o sur da península Itálica, até os Estados Pontificios). E así, reivindicou a Coroa siciliana. Ao subir ao trono Manfredo de Sicilia o papa Clemente IV excomungouno
Esta situación de acoso entre a dinastía Hohenstaufen e a casa de Aragón, sendo Constanza a herdeira de Manfredo, provoca a antipatía do francés Clemente IV, que busca axuda en Carlos de Anjou, irmán máis novo do seu aliado o rei Luís IX de Francia. Así, as tropas de Carlos de Anjou entran na illa e loitan con Manfredo na batalla de Benevento, que faleceu nela. Carlos foi coroado polo papa rei de Sicilia en Roma en 1266.
O monarca anxevino fixo cegar aos tres fillos varóns de Manfredo e, en 1268, capturou e fixo decapitar a Conradino que —como neto de Frederico II— era o último herdeiro varón da casa de Hohenstaufen. Baixo Carlos de Anjou, e posteriormente do seu fillo Carlos II, o norte do terrotorio favorécese en detrimento do sur, e así a capital trasládase de Palermo a Nápoles.
miniatura|esquerda|Pere Rey, Pedro III de Aragón, representado na Xenealoxía da casa de Aragón redactada por orde do rei [[Martiño I de Aragón.]]
Pedro III dispoñíase a facer valer o poder no Mediterráneo. Unha frota da coroa aragonesa, ao mando de Conrado Lanza, percorreu en 1279 as costas africanas para restablecer a soberanía feudal de Aragón sobre Tunisia, que a morte do emir Muhammad I al-Mustansir debilitara. Posteriormente, en 1281, Pedro III armou outra frota para invadir Tunisia e solicitou ao novo papa Martiño IV unha bula que declarara a operación militar como cruzada, pero o papa, de orixe francesa e partidario de Carlos de Anjou, negoulla.
miniatura|200px|Pedro III de Aragón chegando a [[Trapani (Sicilia). O rei identifícase pola coroa.]]
Cando a frota se dispoñía a levantar áncora, os sicilianos rebeláronse contra os Anjou (entre outras causas debido ás fortes cargas impositivas que soportaban); ademais, a nobreza de Sicilia desexaba un certo grao de autonomía política e pretendía expulsar á dinastía anxevina da illa. Estes sucesos, coñecidos como as Vésperas sicilianas, provocaron a expulsión da illa, tras unha gran matanza, dos franceses.
Os sicilianos enviaron entón unha embaixada a Pedro III ofrecéndolle a coroa siciliana, á que tiña dereito grazas ao seu matrimonio. O rei aragonés puxo entón a súa frota rumbo a Sicilia, onde arribou o 30 de agosto de 1282, e foi coroado rei na cidade de Palermo. Inmediatamente enviou unha embaixada a Carlos de Anjou, que se encontraba en Mesina, instándoo a recoñecelo como rei de Sicilia e a abandonar a illa. A derrota da frota anxevina en Nicoreta, a mans do almirante Roger de Lauria, obrigou a Carlos a deixar Mesina e refuxiarse na parte continental do seu Reino (onde tiña a súa capital, Nápoles). A situación de dominación anxevina conclúe na illa e conduce á división do Reino de Sicilia en 1282 no reino de Sicilia peninsular ou reino de Nápoles, baixo dominio anxevino, e o reino de Sicilia insular, baixo dominio aragonés.
Evolución posterior do Reino de Sicilia
miniatura|200px|[[Afonso V de Aragón|Afonso V o Magnánimo.]]
Os conflitos entre os Reinos de Sicilia e Nápoles foron constantes até que foi elixido papa Benedito XII en 1334, que tiña relacións de amizade con Frederico II de Sicilia, e lle prometeu respecto na Santa Sé en Trinacria.
Os dous reinos resultantes estiveron separados até 1442, cando o rei de Aragón Afonso V o Magnánimo conquistou o Reino de Nápoles e unificou ambos os Reinos. O Reino de Sicilia desvinculouse da casa de Anjou e constitiuse en dominio dos reis de Aragón, non da corte nin do Reino de Aragón, senón do propio rei e a título individual. En ningún momento as forzas políticas quixeron ir máis alá, rexeitando toda vinculación co resto dos dominios da coroa de Aragón, fóra da unión persoal co soberano, como demostra o parlamento de 1413, que exixiu que o rei ou, no seu defecto, o príncipe herdeiro, puidese ser coroado en Palermo "como rei principal e afastado sen ter dependencia de ningunha outra parte" ("comu re princhipali et appartatu senza haviri dependencia de altra parte"). Para corresponder a estas exixencias, creouse a figura do vigairo (vicerrei), un alter-ego do propio rei que permitía desdobrar a súa personalidade, sendo o primeiro deles o infante Xoán, duque de Peñafiel, nomeado en 1415. Pero esta medida non acabou de convencer ao Parlamento, que resolveu en 1416 aclamar a Xoán como rei, pero este rexeitou o posto. Para evitar un conflito maior, Afonso V chantou a súa corte en Sicilia, convocou novamente o Parlamento e recibiu o xuramento dos sicilianos: quedaba así establecida a desexada unión persoal de Sicilia ao rei, non á coroa de Aragón. De feito, Sicilia nunca se sentiu integrada na coroa de Aragón, sendo bastantes as revoltas que se orixinaron pola nunca aceptada presenza de nobres da coroa aragonesa na illa.
Conflito con Francia e problemas internos
miniatura|Pedro III el Grande en el collado de las Panizas, óleo de [[Mariano Barbasán (1891). Deputación Provincial de Zaragoza.]]
O papa Martiño IV respondeu á coroación siciliana de Pedro III coa súa excomuñón (9 de novembro de 1282) e a súa deposición como rei de Aragón (21 de decembro de 1283), ofrecendo a coroa ao segundo fillo do rei de Francia, Carlos de Valois, a quen investiu o 27 de febreiro de 1284, e declarou unha Cruzada contra a Coroa de Aragón entre 1284 e 1286, pola súa intervención nos asuntos sicilianos en contra da vontade papal. A maior parte do conflito desenvolveuse en terras catalás, aínda que os primeiros episodios sucederon na fronteira navarro-aragonesa. Como resposta, os aragoneses atacaron aos franceses en Mallorca e Occitania.
A situación na que se encontrou Pedro III era totalmente inestábel, xa que non só tiña que enfrontarse á invasión francesa que se preparaba ao norte dos Pireneos, senón que tamén tivo que facer fronte a graves problemas no interior dos seus reinos xurdidos das necesidades económicas que provocou a conquista de Sicilia. Pedro solucionou os problemas internos concedendo, nas Cortes de Tarazona (1283-84), a formación da Unión aragonesa e prestando xuramento ao Privilexio Xeral que defendía os privilexios da nobreza; así mesmo concedeu ao Condado de Barcelona a constitución "Una vegada l´any" nas cortes celebradas en Barcelona entre 1283 e 1284.
Solucionados os problemas interiores, puido centrar a súa atención na invasión francesa que, ao mando do propio rei francés Filipe III, tomou en 1285 a cidade de Xirona, para inmediatamente ter que retirarse cando a frota aragonesa retornou de Sicilia ao mando de Roger de Lauria e causou á escuadra francesa unha derrota total na illas Formigues e a continuación unha derrota en terra no barranco das Panizas, cando as tropas francesas se retiraban.
Últimos anos: enfrontamento co seu irmán e morte
Tras a súa gran vitoria, Pedro III dispúxose a enfrontarse ao seu irmán Xaime II de Mallorca e ao seu sobriño o rei Sancho IV de León e Castela, que non lle prestaran apoio durante o seu conflito cos franceses, pero a súa prematura morte impediuno. A finais de outubro de 1285, o rei enfermou con febre cando se dispoñía a emprender viaxe a Barcelona e tivo que deterse na localidade de San Climent onde os médicos, que viaxaron desde a capital para atendelo, non puideron facer nada para salvalo. Pedro III faleceu o 11 de novembro de 1285 na festividade de de san Martiño.
Sepultura
No seu testamento, Pedro III dispuxo que o seu cadáver recibira sepultura no Mosterio de Santes Creus, da orde cisterciense. Foi o primeiro monarca aragonés en recibir sepultura nese mosteiro. As exequias do monarca celebráronse con gran solemnidade e o corpo do rei foi colocado nunha urna de pórfiro vermello, que o almirante Roger de Lauria trouxera desde Sicilia.
O rei Xaime II de Aragón ordenou a erección das tumbas do rei Pedro III o Grande, seu pai, ao mesmo tempo que dispoñía a creación da súa propia tumba e a da súa segunda esposa, Branca de Nápoles. Dispuxo que os sepulcros estiveran acubillados, como así se fixo, baixo baldaquinos labrados en mármore branco procedente das canteiras de Sant Feliu de Guíxols, cerca de Xirona. Cando o rei Xaime II dispuxo a creación do seu propio sepulcro, tomou como modelo o do seu pai.
miniatura|240px|Tumba de Pedro o Grande no mosteiro de Santes Creus.
O sepulcro do rei Pedro III foi realizado entre os anos 1291 e 1307 por Bartomeu de Gerona e é máis rico que o do seu fillo Xaime II e o da súa esposa. Un gran templete* de caladas trazarías alberga o sepulcro do rei, consistente nunha urna de pórfiro vermello, que antes fora unha pía de baño romana, traída ao Reino de Aragón, como quedou dito, por Roger de Lauria. A urna de pórfiro está rodeada por imaxes de santos.
O epitafio do rei Pedro III, colocado fronte ao mausoleo, no piar que separa o presbiterio da capela lateral do cruceiro, di:
En decembro de 1835, durante a Primeira Guerra Carlista, tropas gobernamentais integradas pola Lexión Estranxeira Francesa (procedente de Alxeria) e varias compañías de migueletes aloxáronse no edificio monacal, causando numerosos danos no mesmo. As tumbas reais de Xaime II e a súa esposa foron profanadas. Os restos de Xaime II foron queimados, aínda que parece que algúns restos permaneceron no sepulcro. A momia da raíña Branca de Nápoles foi botada nun pozo, de onde foi sacada en 1854. O sepulcro de Pedro III, a causa da solidez da urna de pórfiro utilizada para albergar os rexios despoxos, impediu que os seus restos correran igual sorte.
En 2009 acháronse os restos do rei. Mediante unha sofisticada técnica de endoscopia e unha análise dos gases contidos no seu interior, púidose comprobar que é a única tumba dun monarca da Coroa de Aragón que non foi nunca profanada.
Descendencia
Do seu matrimonio con Constanza naceron:
Descendencia ilexítima
Da súa relación con María Nicolau, antes de contraer matrimonio con Constanza, tivo fillos naturais:
Da súa relación con Inés Zapata naceron catro fillos ilexítimos:
Pedro III de Aragón na literatura
Na Divina Comedia, Dante Alighieri mostra a Pedro III de Aragón no purgatorio, "cantando en acorde" con Carlos de Anjou no val dos príncipes neglixentes.
Antepasados de Pedro III de Aragón
Antepasados de Pedro III de Aragón
Roubo de identidade
Doutra banda, o roubo de identidade tamén é utilizado co fin de prexudicar a unha persoa, é dicir, difamala ou manchar o seu nome con diversos fins que o criminal procure.
O caso máis común hoxe en día dáse cando un atacante, por medios informáticos ou persoais, obtén a súa información persoal e utilízaa ilegalmente.
O roubo de identidade é o delito de máis rápido crecemento no mundo. Até non hai moito tempo, cando un ladrón roubaba a billeteira ou porta documentos, o diñeiro non era o único que pretendía. Co tempo, os datos dos documentos de identidade como, por exemplo, a tarxeta de crédito, a tarxeta de débito, os cheques e calquera outro documento que conteña os datos persoais volvéronse moi importantes.
No transcurso de calquera día, esta información divúlgase ao facer transaccións en persoa, por teléfono e en liña para efectuar a compra de produtos e servizos. Se esta información confidencial cae en mans dun delincuente, podería utilizarse para roubar a identidade financeira e realizar moitas das actividades en nome do titular.
Ninguén está a salvo deste delito nin pode terse a certeza de que nunca ocorrerá. O importante é coñecer os métodos existentes para reducir as probabilidades de que ocorra e as medidas a tomar no caso de que ocorra.
Métodos utilizados
Existen varios métodos para obter datos da información persoal:
Hugo de Vries
Hugo Marie de Vries, nado en Haarlem o 16 de febreiro de 1848 e finado en Lunteren o 21 de maio de 1935, foi un botánico neerlandés e un dos primeiros xenetistas. É un dos tres biólogos, xunto a Carl Correns e Erich von Tschermak que en 1900 redescubriron as leis fundamentais da xenética publicadas primeiro por Gregor Mendel en 1866.
Traxectoria
De Vries, formouse nas universidades de Leiden, Heidelberg e Wurzburg. Foi nomeado profesor de Botánica da Universidade de Ámsterdan en 1878. Iniciou o seu traballo investigador abordando diversos problemas da fisioloxía vexetal, como o fluxo de substancias desde e cara ao protoplasma, ou a orientación do crecemento das plantas. De Vries destacou nesta etapa polas súas achegas á comprensión da osmose, e débeselle o concepto e o termo de isotónico. Como axudante de Van't Hoff, axudou a sentar as bases da teoría das solucións ideais.
En 1889 publicou "Panxénese intracelular" recuperando unha interpretación errada da herdanza xenética que primeiramente fora proposta por Darwin. De Vries, empezou a experimentar coa hibridación de variedades de plantas en 1886, traballando cunha poboación de Oenothera lamarckiana dun cenagal. Deduciu as mesmas conclusións que Mendel trinta anos antes: que a herdanza dos trazos específicos é discreta (funciona coma se baseásese en partículas). Ata especulou coa posibilidade de que os mesmos xenes (que el chamou panxenes) determinasen os caracteres equivalentes de especies emparentadas pero distintas, interpretación na que se adiantou considerablemente ás persoas da súa época.
Ao final da década, de 1890 De Vries tivo noticia do semiolvidado artigo de Mendel e axustou a súa propia terminoloxía á da seu precursor. Non citou a este, con todo, cando publicou en 1900 os seus resultados en Comtes Rendus de l'Académie des Sciences, foi criticado por Correns, véndose De Vries obrigado a recoñecer a prioridade de Mendel. Xubilouse da Universidade de Ámsterdan en 1918, aínda que, continuou na investigación activa con temas novos.
De Vries, é relevante na historia da Bioloxía por iniciar o que parecía unha explicación da evolución biolóxica superior á de Darwin. Mentres este centrou a interpretación mecanicista do fenómeno evolutivo na selección natural, De Vries fíxoo na mutación. A teoría, coñecida como mutacionismo, chegou a preponderar durante un par de décadas do principio do século. O seu éxito foi efémero, e terminou cando Fisher, Morgan, Mohamed e Wright fundamentaron matematicamente, a través da análise do comportamento xenético das poboacións, a evolución por selección e deriva xenética.
A médica e educadora Maria Montessori fundamentouse nos seus estudos para establecer o seu principio dos períodos sensibles na aprendizaxe. Establecendo que para que se produza doadamente unha aprendizaxe as experiencias que o permiten deben producirse nun lapso temporal, que será diferente segundo o tipo de aprendizaxe que se vaia producir.
Abreviatura
A abreviatura de Vries emprégase para indicar a Hugo de Vries como autoridade na descrición e clasificación científica dos vexetais.
Alpes da Alta Provenza
Os Alpes da Alta Provenza (04) (en francés Alpes-de-Haute-Provence e en occitano Aups d'Auta Provença) forman un departamento francés situado na Provenza-Alpes-Costa Azul. miniatura|Vila de Sisteron miniatura|Canón de Verdon miniatura|Vila de Moustiers-Sainte-Marie
Gran Premio de Mónaco de 1956
O Gran Premio de Mónaco de 1956 foi unha carreira de Fórmula Un, celebrada o 13 de maio de 1956 en Mónaco. Foi a segunda carreira da tempada de Fórmula Un de.
Alpes da Alta Provenza
Historia
O departamento dos Alpes da Alta Provenza é un dos 83 departamentos orixinais crados durante a Revolución francesa, o 4 de marzo de 1790 (en aplicación da lei do 22 de decembro de 1789). Xurdindo a partir da parte norte da Provenza.
En 1793, ao crearse o departamento de Vaucluse, perdeu o cantón de Sault.
Museo dos Espías, Tampere
O Museo dos Espías (en finés Vakoilumuseo) é o primeiro museo aberto no mundo sobre a espionaxe internacional. Está situado na cidade finlandesa de Tampere e foi inaugurado en 1998.
Gran Premio de Mónaco de 1956
Os B.R.M. de Owen fixeron a súa primeira aparición, pero logo de cualificar os dous coches retiráronse debido a problemas nas válvulas do motor. Os outros dous que non comezaron foron o demasiado lento Scarlatti e Quirón debido ao seu motor rebentou na práctica.
Alpes da Alta Provenza
Demografía
Antigamente, a poboación dos Alpes da Alta Provenza estaba repartida de forma regular por todo o departamento. A partir da metade do século XIX, a poboación comenzou a minguar debido ao forte éxodo rural, pasando dos 150.000 habitantes aos 100.000 trala primeira guerra mundial. A partir da década de 1960 a poboación comezou a medrar de novo, pasando dos 84.335 habitantes, en 1954, aos 139.561 habitantes en 1999.
Museo dos Espías, Tampere
Ademais da súa exposición, o Museo dos Espías realiza tamén numerosos actividades para as persoas que o visitan, como escoitas ou xogos para descifrar códigos.
Gran Premio de Mónaco de 1956
Moss partiu da metade da primeira fila, tomou a dianteira na fábrica de gas na primeira volta e liderou todas as voltas. Fangio non estaba tendo un bo día, bateu nas pacas de palla na 2ª volta, o que obrigou a Schell e Musso a retirarse cando trataban de evitalo, e na volta 32 golpeou no muro do porto, dobrando unha roda traseira. Volveu co coche de Castellotti logo da parada en boxes para arranxar a roda. Na volta 54, pasou en segundo lugar, Collins entrou no pit e devolveu o seu coche a Fangio. Retomou terceiro e pasou a Behra que era segundo na volta 70, pero estaba 47 segundos por detrás de Moss. Na volta 86 os freos de Perdisa bloqueáronse cando tocou con Moss, o contacto resultante causou que se levantara o capó de Moss, o que permitiu a Fangio pechar a brecha dous segundos cada volta, pero Moss gañou cun colchón de 6 segundos.
Alpes da Alta Provenza
Demografía
Aínda que o departamento posúe unha poboación aproximada á que tiña fai 150 anos, na actualidade a poboación atópase repartida de xeito irregular. Actualmente, a poboación atópase nos vales e nas dúas cidades principais, Forcalquier, Manosque e Digne-les-Bains, quedando desertas as zonas de montaña.
Os distritos de Barcelonnette e Castellane son os dous distritos máis pequenos da Francia, e tamén os únicos que non chegan ós 10.000 habitantes.
Estreito de Anián
miniatura|350px|A suposta ruta do Norte, a través do estreito de Anián. Mapa de Guillaume Sanson ([[1687).]] O estreito de Anián foi o nome que nos séculos XVI e XVII utilizouse para designar unha parte do suposto Paso do Norte, desde o océano Pacífico até o Atlántico.
Suponse que o nome deriva da Terra de Anián, que Marco Polo describiu na súa viaxe.
Lenda
O estreito de Anián era un estreito, documentado ao redor de 1560, que os cartógrafos da Idade Moderna temperá supoñían que permitiría o paso desde o océano Ártico até o Pacífico. O verdadeiro estreito foi descuberto en 1728 e pasou a denominarse estreito de Bering. O estreito de Anián situábase xeralmente nas súas proximidades, pero ás veces aparecía até no sur de California.
O inicio da lenda
miniatura|300px|Estreito de Anián, segundo Hugo Allard, 1685.
Marco Polo (1254-1324), no capítulo 129 da súa narración As viaxes de Marco Polo, refírese a unha provincia da China chamada Anián, situada contra o Levante, a cal foi incorporada aos mapas de Catay (nome medieval da China) como Anian Regnum, é dicir, "Reino de Anián". A partir das viaxes de Polo, os comerciantes europeos buscaron manter un contacto máis directo coas arredadas terras da Asia oriental, ás que chamaban co nome xenérico das Indias Orientais. Eran rexións produtoras de especias, e consideradas como de gran riqueza aurífera e abertas á acción dos misioneiros. Europa comezaba así a súa expansión polo mundo.
O nome probablemente apareceu por primeira vez nun mapa do cartógrafo italiano Giacomo Gastaldi en 1562. Apareceu en mapas de Abraham Ortelius (1564), Bolognini Zaltieri (1567) e Gerardus Mercator (1567). Os mapas de Zaltieri e Gastaldi móstrano estreito e retorto. Nos de Gastaldi e Ortelius aparece unha "Ania" ou "Anián" no leste do estreito. Un mapa especulativo de 1578 mostra o "estreito de Frobisher" que se estende por todo o Canadá e desemboca no estreito de Anián.
A consolidación do poderío turco no Oriente Próximo impulsou máis aínda as viaxes de exploración en busca dunha ruta alternativa cara a esas terras. As viaxes de Vasco da Gama e as expedicións de Cristovo Colón enmárcanse nese proceso de crecemento europeo. Nun primeiro momento supúxose que as illas achadas por Colón eran parte de Asia, motivo polo cal recibiron o nome das Indias, pero despois das expedicións dos irmáns Pinzón, Vespucio e Balboa sóubose que se trataba dunha terra até daquela descoñecida que se interpoñía, por así decilo, entre Europa e Asia.
Porén algúns consideraban que o propio continente americano era unha especie de península asiática e nos, a miúdo conxeturais, mapas que rexistraban a nova visión do mundo as terras setentrionais de América eran designadas como Anián.
O problema da comunicación coas terras da Asia Oriental continuaba aberto e os navegantes implicáronse paraa resolvelo impulsados tanto polos monarcas como polas primeiras compañías de comerciantes. Era crenza xeral que debía existir un paso, ou quizás máis dun, que atravesara América unindo os mares do Norte (Atlántico) e do Sur (Pacífico).
Na busca do estreito de Anián
Moitos navegantes intentaron encontrar un paso cara ao mar do Sur buscándoo polo extremo norte do continente americano. Este paso era o mítico estreito de Anián que declaraba ter descuberto Juan de Fuca en 1592; despois os navegantes Henry Hudson en 1610 e William Baffin en 1616 buscárono en van poas costas do océano Atlántico, e desapareceron na súa busca. Antes que eles Juan Rodríguez Cabrillo buscouno en 1542 bordeando as costas do Pacífico norte.
miniatura|300px|O Paso do Noroeste no [[Océano Ártico|océano Glacial Ártico]]
En 1745 o goberno inglés ofreceu unha recompensa de 20 000 libras esterlinas a quen encontrara o estreito de Anián. Ninguén nunca cobrou o premio.
Na actualidade
Pode considerarse que o mítico estreito de Anián corresponde ao Paso do Noroeste. Pero convén aclarar que este non é navegábel por estar todo o ano o océano Ártico cuberto de xeo. Porén, resulta factíbel para os submarinos atravesalo navegando por debaixo do casquete polar.
Porsche 928
250px|miniatura|dereita|Parte traseira do Porsche 928. O Porsche 928 é un modelo de automóbil deportivo producido polo fabricante alemán Porsche entre os anos 1978 e 1995. Naceu co obxectivo de substituír o Porsche 911 como icona principal da fábrica alemá, e foi durante algúns anos o coche máis caro da marca.
Pertence ó segmento de deportivos GT con motor dianteiro V8, tracción traseira, 3 portas e 2+2 prazas. Os motores de 4'5, 4'7, 5'0 e 5'4 litros entregan entre 240 e 350 cabalos de potencia.
Creonte (homónimos)
Na mitoloxía grega, Creonte designa a dous personaxes:
Elemento nuclear intercalado longo
Os elementos nucleares intercalados longos ou LINEs (do inglés Long interspersed nuclear elements) son un grupo de retrotransposóns sen LTR, que están dispersos polo xenoma de moitos eucariotas e xeralmente teñen lonxitudes de varios miles de pares de bases. Nos primates as principais secuencias LINE son unha familia chamada LINE-1, das que hai centos de miles de copias no xenoma.
As secuencias LINE activas poden replicarse autonomamente, o que lles permite duplicarse e inserirse noutros puntos do xenoma. A súa replicación pasa primeiro por formar un intermediario de ARN, de aí que sexan retrotransposóns sen LTR. As secuencias LINE son transcritas a partir dun promotor e son poliadeniladas no extremo 3'. O ARN intermediario transcrito é replicado a ADN pola acción dunha transcriptase inversa codificada polo propio LINE. O LINE codifica tamén xeralmente un encima que posúe actividade de endonuclease, que permite a inserción da secuencia replicada nun novo sitio. Estas copias novas que se insiren aumentan o tamaño do xenoma.
Tipos de elementos LINE
Hai varios tipos de LINE, como os LINE-1, 2 e 3. Os elementos LINE-1/elemento L1 son o único tipo de LINE que é aínda activo no xenoma humano, e encóntranse en todos os mamíferos. Porén, hai tamén restos de elementos L2 e L3 no xenoma humano.
Estrutura
Un elemento L1 típico ten aproximadamente 6.000 pares de bases de lonxitude e consta de dous marcos de lectura abertos ou ORFs non solapados, que están flanqueados por UTRs e duplicacións laterais diana.
O primeiro ORF codifica unha proteína que se une ao ARN de 500 aminoácidos de lonxitude cun peso de 40 kDA. Esta proteína contén un motivo de cremalleira de leucina e funciona como chaperona. miniatura|Estrutura trimérica e flexibilidade da proteína L1ORF1 na retroposición L1 humana.
O segundo ORF codifica un complexo porteico que ten actividade de endonuclease e transcriptase inversa. A proteína codificada ten un peso molecular de 150 kDA.
miniatura|Estrutura cristalina da endonuclease do retrotransposón do LINE-1 humano.
A rexión non traducida 5' (5' UTR) do elemento L1 contén un promotor de transcrición da ARN polimerase II interno forte (de alta afinidade) que funciona "en sentido" e un promotor antisentido menos forte. O 3' UTR contén un sinal de poliadenilación.
En humanos
No primeiro borrador do xenoma humano a fracción de elementos LINE presentes era do 21% e o seu número de copias era 850.000. Destas, os elementos L1, L2 e L3 teñen, respectivamente, 516.000, 315.000 e 37.000 copias. Outras estimacións posteriores estímano no 17% e 500.000 copias, pero só uns 7.000 están completos, e destes só unha parte poden realizar a retrotransposición. Os elementos SINE non autónomos, que dependen dos elementos L1 para a súa proliferación, supoñen o 13% do xenoma humano e presentan un número de copias de arredor de 1,5 millóns.
Certos retrotransposóns LINE-1 específicos son transcritos activamente e os seus ARNs están fortemente unidos aos nucleosomas da cromatina humana.
Mecanismo de propagación: Transcrición inversa cebada con diana
Os elementos LINE propáganse por un mecanismo denominado de transcrición inversa cebado con diana. Este mecanismo describiuse primeiro para o elemento R2 de Bombyx mori: A endonuclease codificada polo elemento R2U xera uha amosega específica nunha das febras de ADN no sitio diana. Un grupo 3'OH queda libre pola acción da transcriptase inversa R2 que ceba a transcrición inversa do transcrito de ARN do LINE. Despois da transcrición inversa, é clivada a febra diana e o ADNc orixinado é integrado.
Regulación da actividade LINE
As células regulan a actividade de retrotransposición L1 por exemplo por medio dun mecanismo de interferencia de ARN (RNAi) exercida polos ARNs interferentes pequenos derivados de secuencias L1, que poden causar a supresión da retrotransposición L1.
Symposiachrus browni
A Symposiachrus browni é unha especie de ave da familia monarchidae. É endémica das Illas Salomón.
O seu hábitat natural son os bosques subtropicais ou tropicais das terras baixas. Está ameazado pola destrución do seu hábitat.
García Rovira
García Rovira é unha das seis provincias que conforman o departamento colombiano de Santander.
Historia
A provincia foi creada no ano 1832. Leva o nome do militar Custodio García Rovira, quen loitou na guerra da Independencia contra España. Unha das súas batallas máis sonadas tivo lugar no lugar de Cachirí, neste departamento de Santander.
Concellos
A provincia de García Rovira está conformada polos concellos de:
Thin Lizzy
Thin Lizzy é unha banda de rock irlandesa formada en Dublín en 1969. A banda orixinalmente foi liderada polo cantante, baixista e compositor Phil Lynott. A banda é mellor coñecida pola súa canción "The Boys Are Back In Town", todo un clásico da historia do rock.
Óso frontal
miniatura|dereita|Vista anterior do frontal. O óso frontal é un óso impar do cranio, situado na parte anterosuperior. Nel pódense establecer catro partes: escama. porción nasal e dúas porcións orbitarias.
Escama
Tamén chamada porción vertical do frontal, correspóndese coa fronte e parte da cúpula cranial. Articúlase cos ósos parietais a través da sutura coronal, e coas ás maiores do esfenoide. Ós dous lados da liña mediosaxital presenta a eminencia frontal ou protuberancia frontal. Preto do bordo caudal e a ámbolos dous lados da liña media están os arcos superciliares (que se corresponden coa zona das cellas); entre estes dous arcos existe unha depresión chamada glabela. Nesta porción vertical e a cada beira do plano saxital están os seos frontais, separados por un tabique que pode ser incompleto ou mesmo non atoparse na liña media. Estes seos poden estar divididos en pequenas celas.
Porción nasal
É a parte máis prominente, situada na parte media do seu bordo caudal, separando as órbitas entre si. Articúlase na súa parte anterior cos ósos propios do nariz a través da sutura nasofrontal; o punto medio desta sutura recibe un nome de seu: Nasión. Da superficie inferior despréndese a espiña nasal do frontal, que se articula coa crista galli do óso etmoide.
Porcións orbitarias
Situadas a cada beira do bordo caudal da escama e separadas pola lámina cribosa do etmoide. Articúlanse na súa cara posterior coas ás menores do esfenoide. Acollen ás glándulas lacrimais na parte supero-externa da órbita e o músculo oblicuo maior do ollo.
Apófises orbitarias
Existen catro, dúas interna e dúas externas:
Thin Lizzy
Traxectoria
Aínda que bandas anteriores xa usaban técnicas similiares, Thin Lizzy caracterizábanse por ser dos primeiras bandas de hard rock en utilizar dúas guitarras melódicas á vez, unha técnica pioneira por Wishbone Ash no Reino Unido, mentres que tamén era utilizado por Lynyrd Skynyrd nos Estados Unidos. Esta técnica foi refinada máis tarde e popularizada por bandas emerxente da nova onda no Reino Unido, como Judas Priest e Iron Maiden especialmente. Estes últimos particularmente eloxiaron moito a Thin Lizzy ao longo da súa carreira, ata tocaron unha versión da súa canción "Massacre". Exemplos deste duelo de guitarras en harmonía pódense escoitar perfectamente na canción "The Boys Are Back In Town" e "Cowboy Song" do álbum "Jailbreak".
Landas
miniatura|Localización do departamento de Landes Landes (40) (en francés: Landes, en occitano: Lanas) é un departamento francés situado na Nova Aquitania.
Thin Lizzy
Traxectoria
Lynott é un dos poucos homes negros que tiveron éxito notable no rock, e demostrou que un home negro tamén pode triunfar no rock, como xa o fixese anteriormente Jimi Hendrix. Actualmente quizais o cantante negro de rock máis coñecido é Lenny Kravitz.
Historia
O grupo foi fundado a finais de 1969 en Dublín (Irlanda), por Phil Lynott, o guitarrista Eric Bell, o organista Eric Wrixon e o batería Brian Downey. Wrixon foise en 1970, e cansados das poucas posibilidades de éxito en Dublín, o grupo foise a Londres en 1971.
Asinando un contrato con Decca Records, o primeiro éxito de Thin Lizzy chegou en 1973, con "Whiskey in the Jar", unha versión dunha tradicional canción irlandesa. Metallica logrou un éxito aínda maior coa súa versión particular desta canción en 1998, gañando ata un Grammy en 1999.
Con todo, o grupo inicialmente tivo problemas alcanzando o éxito con esta canción, e un decepcionado Bell deixou o grupo. A súa substitución inicial foi Gary Moore, ao que xa coñecía Lynott anos atrás na banda Skid Row. Máis tarde, reagrupáronse e recrutaron a Scott Gorham e Brian Robertson como guitarristas, dando o son definitivo á banda.
"Fighting" (1975) foi o seu primeiro álbum con éxito. Con todo, o seu seguinte disco, "Jailbreak", foi un éxito total, con cancións como "Jailbreak" e "The Boys Are Back In Town", o seu maior éxito e a súa canción máis recordada.
Robertson deixou o grupo en 1978, e foi substituído por Gary Moore. Entón houbo unha substitución de guitarristas, quedándose con só tres membros, Lynott, Gorham e Downye. Mantiveron aos seus fans, con todo Thin Lizzy xa non alcanzou tantos éxitos como anos atrás.
Os membros que quedan de Thin Lizzy volvéronse a reunir en 1999 para unha xira por Europa e un disco en directo. Tendo unha xira xunto a Deep Purple nos Estados Unidos en 2004, Thin Lizzy estiveron ata 2006 tocando polo Reino Unido e Irlanda. Volverán de xira con Deep Purple en 2007 polo Reino Unido. Con todo, non teñen plans para gravar un novo disco.
Orixe do nome da banda
Hai polo menos tres versións sobre a orixe do nome de Thin Lizzy. Non hai ningunha declaración de ningún membro da banda que confirme nada, así que todo queda en simples especulacións.
A versión máis popular describe como o guitarrista Eric Bell, que era fan de John Mayall's Bluesbreakers, comprou unha copia do cómic "The Dandy" logo de ver a portada de "Bluesbreakers with Eric Clapton", na que Eric Clapton aparecía lendo un exemplar desta publicación. Bell quedou co nome Tin Lizzie, o nome dun robot, un personaxe deste cómic, que acabou no nome da banda, Thin Lizzy.
Unha segunda versión conta que o nome da banda foi collido do nome con que se coñecía ao coche Model T Ford.
E unha terceira versión suxerida por Jim Fitzpatrick, que foi amigo de Phil Lynott e produciu os deseños artísticos da banda, asegura que Phil Lynott inspirou o nome da banda tras coñecer a unha moza, cuxo nomee era Liz Igoe, e que lle engadiu o Tin porque quedaba mellor.
Richard Matheson
Richard Matheson, nado en Allendale, Nova Jersey, o 20 de febreiro de 1926 e finado o 23 de xuño de 2013, é un escritor estadounidense de fantasía, ficción científica e horror.
Traxectoria
Fillo de inmigrantes noruegueses, criouse en Brooklyn e estudou na Brooklyn Technical School. Despois fixo o servizo militar como soldado de infantería na segunda guerra mundial. En 1949 licenciouse en xornalismo pola Universidade de Missouri e en 1951 mudouse a California. Casou en 1952 e tres dos seus catro fillos (Chris, Richard Christian e Ali Matheson) tamén son escritores e guionistas.
Obra
Matheson iniciouse na literatura publicando os seus contos no diario Brooklyn Eagle. Xa en California, empezou a escribir relatos de fantasía, terror e ciencia ficción, publicados desde 1950 pola revista Magazine of Fantasy and Science Fiction. O seu primeiro conto publicado Borne of Man and Woman fíxoo inmediatamente famoso.
En 1954 apareceu a súa xa clásica novela I Am Legend, unha orixinal historia na cal o mundo sofre unha pandemia de vampirismo á que se ten que enfrontar un só home. En 1957 adaptou ao cine a súa novela The Shrinking Man, da cal resultou un filme de culto.
Tamén destacou como guionista de varios capítulos da serie televisiva Twilight Zone e da película de Steven Spielberg Duel, baseada nun relato seu.
Gjorge Ivanov
Gjorge Ivanov (en macedonio: Ѓорге Иванов) é un político macedonio e presidente de Macedonia do Norte dende o ano 2009.
Campaña presidencial
O 25 de xaneiro de 2009, o partido máis influente na Asemblea de Macedonia do Norte, o VRMO-DPMNE escolleu a Ivanov como o seu candidato presidencial para as eleccións presidenciais de 2009.
Durante a súa campaña presidencial, Ivanov declarou que se fose electo convocaría unha reunión co Presidente de Grecia e tentaría unha resolución conxunta con este país sobre a disputa polo nome de Macedonia.
Presidencia
Un día despois da súa elección o 12 de maio de 2009, Ivanov reafirmou o seu compromiso da colaboración mutua con Grecia reuníndose co seu homólogo grego Karolos Papoulias.