cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Mourente, Pontevedra
Historia
Na segunda metade do século XX Mourente tornouse unha parroquia periurbana. Ao estremar polo oeste coa cidade de Pontevedra, a parroquia viuse profundamente afectada polo forte desenvolvemento urbano desta última. É a parroquia do concello de Pontevedra que máis poboación perdeu polo éxodo urbano, cunha diminución de máis dun 30% entre 1981 e 2012. Así e todo, a veciñanza con Pontevedra tamén implicou a creación en Mourente de infraestruturas clave. De feito, na parroquia encóntrase un centro adscrito á Universidade Nacional de Educación a Distancia, así como a Cidade Infantil Príncipe Felipe, dependente da Deputación de Pontevedra e o hospital de Montecelo, que forma parte do Complexo Hospitalario de Pontevedra.
Patrimonio
miniatura|Carballo de santa Margarida. miniatura|O Mouro de Mourente na igrexa parroquial. A igrexa parroquial está dedicada a Santa María, padroeira da parroquia na súa advocación da asunción. O remate da construción do templo e do seu adro data de 1769. Ten unha planta de cruz latina dunha soa nave e é de estilo barroco con influencia do neoclásico, sobre todo na súa fachada. Para a súa construción empregáronse materiais da antiga igrexa medieval. No interior da igrexa encóntrase o famoso Mouro de Mourente, un atalante de gran tamaño esculpido en granito e que sostén o púlpito. O Mouro de Mourente é obxecto dunha lenda difundida por Antonio Blanco Freijeiro no álbum Pontevedra, boa vila (1947) do debuxante Agustín Portela Paz.
Ademais da igrexa parroquial hai tres capelas na parroquia:
Festas
O 15 de agosto celébrase a festa patronal. Tamén se conmemora o día da Virxe do Carme (domingo anterior ao 16 de xullo) e santa Margarida (primeiro domingo de agosto). En marzo celébrase a festa gastronómica do caldo galego.
Xogos Olímpicos de 1992
miniatura|Estadi Olímpic de Montjuïc, agora Estadi Olímpic Lluís Companys Os XXV Xogos Olímpicos foron realizados en Barcelona, Cataluña, terra natal do presidente do Comité Olímpico Internacional, Juan Antonio Samaranch, entre o 25 de xullo e o 9 de agosto de 1992 coa participación de todos os países filiados ao COI, 169 estados, por primeira vez dende os Xogos de Múnic en 1972.
Dende os Xogos anteriores, en 1988, o mundo testemuñou importantes mudanzas políticas. O Apartheid foi abolido en Suráfrica, o que permitiu o retorno deste país aos Xogos, despois de 32 anos de ausencia. Coa caída do Muro de Berlín en 1989, Alemaña volveu a participar como un só estado, así como Iemen. A URSS foi dividida en quince países independentes após o colapso do comunismo que participaron baixo unha soa bandeira, a CEI, Comunidade dos Estados Independentes. As repúblicas bálticas de Estonia, Letonia e Lituania, so dominio soviético dende a segunda guerra mundial, participaron baixo a súa propia bandeira como nacións independentes, a primeira vez dende 1936.
O desmembramento de Iugoslavia levou a Croacia, Bosnia e Hercegovina e Eslovenia a participaren cos seus propios equipos nacionais. A Iugoslavia remanescente non foi aceptada nos Xogos, por causa da súa agresión militar aos pobos veciños, mais atletas iugoslavos participaron individualmente, baixo bandeira olímpica.
A cerimonia de apertura dos Xogos, feita polo Rei Xoán Carlos I, contou coa entrada da delegación española levando á cabeza o propio Príncipe de Asturias, herdeiro do trono español, Filipe de Borbón, integrante do equipo español de Vela, 32 anos após a participación de súa nai, a Raíña Sofía, grega de nacemento, no equipo de Vela de Grecia nos Xogos de Roma en 1960. A pira olímpica, nun efecto visual espectacular, foi acesa por unha frecha en fogo disparada polo arqueiro parapléxico Antonio Rebollo.
Cerimonia de inauguración
A cerimonia inaugural, no Estadio Olímpico de Montjuïc, tivo lugar o día 25 de xullo de 1992 e contou coa presenza dos reis de España, Xoán Carlos I e Sofía. Durante a mesma representouse a escena mitolóxica de Hércules separando os continentes de Europa e África creando o mar Mediterráneo, así como o nacemento da cidade de Barcelona. As impoñentes voces da soprano Montserrat Caballé (que gravara unha canción para o evento xunto co entón xa falecido Freddie Mercury), da mezzo Teresa Berganza e das sopranos Victoria de los Ángeles e Ana Vila. Tamén formaron parte do espectáculo a impoñente Sarah Brightman, Amigos para siempre, o tenor José Carreras ademais dos tenores Plácido Domingo, Jaume Aragall, Alfredo Kraus e o barítono Joan Pons. Cun repique de tambores un porteiro, o atleta Antonio Rebollo, lanzou desde o campo do estadio unha frecha en cuxa punta relucía o lume olímpico que, ao alcanzar a súa meta, acendeu o pebetero Olímpico. Calcúlase que uns 2.000 millóns de persoas en todo o mundo seguiron por televisión a cerimonia de apertura dos Xogos.
Máis tarde, o alcalde de Barcelona Pasqual Maragall pronunciou no seu discurso varias frases a favor da paz na antiga Iugoslavia. O alcalde iniciou o seu discurso nomeando a Olimpíada Popular de 1936, que se abortou a consecuencia da Guerra Civil. Todo o discurso foi narrado en catro linguas oficiais dos Xogos Olímpicos. Na cerimonia podíanse ler a tradución escenográfica da mellor pintura española e particularmente catalá. Por exemplo varias imaxes de arquitectura de Gaudí e cadros de Dalí, de Miró e de Goya. Para finalizar esta breve información sobre a inauguración, pódese dicir que a cerimonia de apertura foi un magnífico acto, moi elegante, o cal estaba cheo de cores puras e aromas populares.
Cerimonia de clausura
Na cerimonia de clausura, celebrada o 9 de agosto no Estadio Olímpico, o entón presidente do Comité Olímpico Internacional (COI), Juan Antonio Samaranch, declarou que os de Barcelona foran os mellores Xogos Olímpicos da Historia. A afirmación foi corroborada por todos os medios de comunicación internacionais e atletas de todos os países, que tiveron en conta a modélica organización, a ausencia de incidentes, a masiva participación de cidadáns voluntarios, a comodidade e beleza das instalacións e, sobre todo, o grande apoio popular dos cidadáns barceloneses, que recibiron os xogos cun entusiasmo que propiciou que a cidade vivise un grande ambiente festivo durante todo o evento.
Unha vez apagada a chama olímpica, no medio dunha choiva de fogos artificiais, Cobi, a mascota española, desapareceu ceo arriba, navegando polo aire nun barco de papel.
Tras un espectáculo piroartístico, realizouse unha presentación musical na cal participaron Los Amaya, Peret e Los Manolos.
Efecto dos Xogos
Os Xogos de Barcelona convertéronse de feito na carta de presentación internacional da España democrática. O país transmitiu unha imaxe de dinamismo e modernidade que foi decisiva á hora de romper vellos estereotipos e de presentar a España como un país europeo avanzado ante a sociedade internacional. As celebracións durante o mesmo ano do quinto centenario do Descubrimento de América, a Exposición Universal de Sevilla e a capitalidade europea da cultura de Madrid completaron o ano do período democrático con maior resonancia internacional de España que, paradoxalmente, vivía sumida nunha grave crise política que se agudizaría a partir de 1993. Cos Xogos Olímpicos aumentou significativamente o turismo, o cal supuxo un aumento de ingresos.
Melloras na cidade de Barcelona
miniatura|Infraestruturas deportivas na montaña de [[Montjuïc, Barcelona|Montjuic: Estadio Olímpico e Palau Sant Jordi]] Para as olimpíadas da cidade de Barcelona tivéronse que realizar numerosos cambios para que fose elixida. Moitos deses cambios contribuíron á mellora da cidade de Barcelona en todos os aspectos como, por exemplo, as infraestruturas ou as prazas hostaleiras. Eses cambios e melloras foron:
Imaxe e identidade corporativa
Os xogos de Barcelona tamén significaron unha renovación no que se referiu ao tratamento da imaxe e a identidade corporativa. Así se puido comprobar na edición de carteis, nas emisións de moedas conmemorativas e selos que realizou a FNMT en Madrid e tamén na Colección de 16 Medallas oficiais conmemorativas dos Xogos Olímpicos de Barcelona 1992 que se realizou en Barcelona.
Vicepresidencia
A vicepresidencia é un cargo que se outorga a un funcionario (de carreira ou de facto) do Goberno, ou un empresario que está baixo o presidente na xerarquía organizacional. O nome deriva do latín «vice» (en lugar de).
A vicepresidencia do país ocúpase de substituír o cargo da presidencia en caso de ausencia, temporal ou definitiva. É a persoa que, ben o pobo, ou ben a presidencia do Goberno de xeito directo, nomea para que o substitúa no cargo sen requirir novas eleccións ou discusións parlamentarias.
A vicepresidencia manterase mentres a presidencia manteña legalmente a cabeza do Goberno. As viaxes do cargo da presidencia non o inhabilitan do seu cargo.
Santa María de Xeve, Pontevedra
Santa María de Xeve é unha parroquia que se localiza no concello de Pontevedra. Segundo o padrón municipal de 2017 tiña 829 habitantes (386 homes e 443 mulleres), 143 menos ca en 1999. Ten 5 entidades de poboación. Até 1944 pertenceu ao concello de Xeve.
Xeografía
A parroquia limita con Santo André de Xeve, Verducido, Mourente e Lérez, e polo seu territorio pasa o río Lérez.
Patrimonio
dereita|miniatura|200px|Penedo de Argoenca. En Gatomorto está o Penedo de Argoenca, petróglifo declarado Ben de Interese Cultural.
A Casa Gondar, unha construción do século XVIII que aínda conserva unha dependencia anexa outrora empregada como cárcere, e tamén a igrexa parroquial cun campanario de estilo barroco e de frontal neoclásico.
Celébranse o Corpus Christi e santo Antón de Padua (o domingo seguinte ao 13 de xuño), a Nosa Señora do Carme (o domingo seguinte ao 16 de xuño) e a Inmaculada Concepción o día 8 de decembro.
Areeiro
O termo areeiro, ou areal, en galego, fai referencia a un lugar con abundancia de area E pode referirse a:
Dominic Howard
Dominic James "Dom" Howard (nado o 7 de decembro de 1977), é o batería da banda inglesa de rock alternativo Muse.
Biografía
Howard naceu en Stockport, Greater Manchester e cando tiña uns 8 anos trasladouse coa súa familia a Teignmouth, un pequeno pobo de Devon. Comezou a tocar a batería aos 12 anos, despois de ver a unha banda de jazz tocar na súa escola.
O seu primeiro grupo, que tivo no colexio, chamouse Carnage Mayhem. Nese tempo fíxose amigo de Matt Bellamy, que tocaba a guitarra pero non tiña unha banda estable. Pouco despois Bellamy tivo a posibilidade de entrar na banda de Howard. Despois de dous anos Bellamy suxeríu as súas propias cancións, e tras varias saídas de membros só permaneceron Howard e Bellamy. Chris Wolstenholme, que tocaba a batería en Fixed Penalty, uniríase ao eles tocando o baixo. Nos primeiros meses de 1994 naceu Gothic Plague, á que lle cambiaría o nome para Rocket Baby Dolls e finalmente chamaríase Muse.
No ano 2004 o pai de Howard, William Howard, foi ver a banda no festival Glastonbury 2004, un concerto do que Bellamy dixo que fora "o mellor concerto das nosas vidas". Xusto despois de rematar a actución, William morreu dun ataque ao corazón. Grazas ao apoio da familia e os seus compañeiros de banda, Dominic recuperouse, e Muse puido continuar a súa xira.
O 26 de setembro do 2008, Howard, xunto con Bellamy e Wolstenholme, foi nomeado doutor honoris causa pola universidade de Plymouth.
Pousada, Doroña, Vilarmaior
Pousada é un lugar da parroquia de Doroña no concello coruñés de Vilarmaior na comarca de Betanzos. Segundo o INE en 2010 tiña 23 habitantes (once homes e doce mulleres).
Gran Premio de Suráfrica de 1992
O Gran Premio de Suráfrica de Fórmula 1 de , celebrouse no Circuíto de Kyalami en Midrand, Suráfrica o 1 de marzo de 1992. Foi a primeira rolda da tempada de Fórmula Un de 1992 e disputouse durante 72 voltas. Foi o 32º Gran Premio de Suráfrica, e o 22º como parte do Campionato Mundial. Nigel Mansell dominou a fin de semana no seu Williams - Renault, obtendo a pole position, a volta rápida e liderando cada volta da carreira en camiño da segunda vitoria na súa carreira. O compañeiro de equipo de Mansell, Riccardo Patrese, afirmou o dominio do auto ao completar un 1-2. Ayrton Senna completou o podio para o equipo McLaren.
Este foi o primeiro Gran Premio de Suráfrica post - apartheid, a última vez que se disputou a carreira foi en 1985 durante o estado de emerxencia do Premier P.W. Botha. Disputouse nun circuíto revisado de Kyalami, que usou só unha pequena parte do trazado anterior.
Carreira
A carreira foi bastante tranquila, xa que Mansell pasou das luces á bandeira, terminando case 25 segundos por diante de Patrese. Senna conduciu ben para asegurarse o podio cun auto de 1991, do mesmo xeito que Schumacher, quen gañou desde a súa posición de clasificación para completar a carreira no cuarto lugar. Berger terminou no quinto lugar e case 40 segundos detrás do seu compañeiro de equipo; foi o último piloto en terminar a carreira na volta do líder. Johnny Herbert terminou no sexto lugar e logrou o último punto para Lotus.
Posicións logo da carreira
Clasificación no campionato de piloto
Megan Rapinoe
Megan Anna Rapinoe, nada en Redding, California, o 5 de xullo de 1985, tamén coñecida como Pinoe, é unha futbolista profesional estadounidense que xoga como centrocampista ou extremo no Reign FC da National Women's Soccer League. Como membro da selección feminina de fútbol dos Estados Unidos, axudou a gañar a Copa Mundial Feminina de Fútbol de 2015, os Xogos Olímpicos de 2012 e a medalla de prata na Copa Mundial Feminina de Fútbol de 2011. No Mundial de 2019 gañou o ouro co equipo e ademais foi Balón de Ouro, Bota de Ouro e MVP en tres partidos da competición, incluída a final.
Rapinoe é coñecida internacionalmente polo seu elaborado e técnico estilo de xogo, e polo seu preciso pase a Abby Wambach no minuto 122 dos cuartos de final da Copa Mundial Feminina de Fútbol de 2011 contra o Brasil, que acabou en gol e igualou o marcador, posteriormente os Estados Unidos gañaría o partido na quenda de penais. Durante os Xogos Olímpicos de 2012 marcou tres goles e foi a máxima asistente do equipo con catro asistencias conseguindo a medalla de ouro para os Estados Unidos. É a primeira xogadora de fútbol, feminino ou masculino, en marcar un gol olímpico nos Xogos Olímpicos.
Rapinoe é unha defensora de numerosas organizacións LGBT, incluíndo "Gay, Lesbian and Straight Education Network" (GLSEN) e "Athlete Ally". Tamén é activista pola igualdade de trato e a visibilidade cara ó fúltbol feminino.
É patrocinada por Nike, Samsung e DJO Global, e apareceu en varios promocionais para as compañías de roupa Wildfang e Nike. Anteriormente xogou para Chicago Rede Stars, Philadelphia Independence e MagicJack na Women's Professional Soccer e no Olympique de Lyon na Division 1 Féminine.
Anuncia Casado
Anunciación Casado Atanes, coñecida como Pasionaria, nada en Cualedro en 1897 e finada en Pexeiros (Viana do Bolo) o 21 de agosto de 1936, foi unha política galega.
Traxectoria
Viúva dun obreiro morto en accidente laboral en Sestao e nai de catro fillos. Oradora e organizadora sindical de moita sona, pola súa defensa do campesiñado. Foi responsable do Partido Comunista de España na comarca de Viana. Na Segunda República fixo propaganda entre os traballadores do ferrocarril da liña A Gudiña e Vilar de Barrio. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi obxecto dunha constante persecución. Detida polos falanxistas de Verín, foi ultraxada, rapada e asasinada no lugar das Revendeitas, no camiño da Gudiña a Viana o 21 de agosto de 1936. Fóronlle incautados os seus bens.
Federico Chueca
Pío Estanislao Federico Chueca y Robres, nado en Madrid o 5 de maio de 1846 e finado o 20 de xullo de 1908, foi un compositor español.
Traxectoria
Foi o segundo fillo dunha familia acomodada madrileña. Está considerado un músico autodidacta, malia que recibiu clases de solfexo desde o ensino primario. De feito, tiña destreza co piano, o cal foi comentado pola prensa da época. A súa irregular formación académica no musical queda compensada pola súa gran intuición e graza para a melodía e o ritmo. Chueca é un dos máximos representantes da zarzuela. É autor de La Gran Vía (1886), xunto con Joaquín Valverde.
Nation of Language
Nation of Language é unha banda estadounidense de new wave e post-punk revival formada no distrito de Brooklyn, na cidade de Nova York, no ano 2016. Está formada por Ian Richard Devaney (voz, guitarra eléctrica, percusión), Aidan Noell (teclados, voz) e Michael Sue-Poi (baixo).
Historia
Devaney e Sue-Poi eran membros de The Static Jacks, pero a banda disolveuse despois do seu segundo álbum, In Blue. Devaney inspirouse para comezar un novo proxecto tras escoitar no coche do seu pai Electricity, o tema de Orchestral Manoeuvres in the Dark, que xa escoitara na súa infancia. O que deu comezo como un simple exercicio de Devaney nun teclado, acabou sendo o xermolo de Nation of Language coa incorporación do seu amigo Noell e do seu antigo compañeiro en Static Jacks, Sue-Poi.
A banda publicou unha serie de sinxelos entre 2016 a 2019, antes de encarar a gravación do seu álbum de debut, Introduction, Presence, en maio de 2020
Desde 2018, Devaney ten sido tamén o vocalista principal de Machinegum, un proxecto paralelo creado polo batería de The Strokes, Fabrizio Moretti, nese momento tamén integrante da banda brasileiro-estadounidense Kid Le Chat. Precisamente, Moretti foi responsable da percusión nos temas de Nation of Language "Indignities" e "Sacred Tongue". Así mesmo, o antigo membro de Static Jacks, Nick Brennan, tamén colaborou coa batería no tema "Automobile".
Tapapinuwa
Tapapinuwa foi unha cidade situada ao oeste do país dos kaskas.
O rei Suppiluliumas I ocupouna e saqueouna nunha das campañas da parte final do seu reinado, sobre o -1330.
Dahara
Dahara foi unha rexión do norte do Imperio Hitita próxima á costa do Mar Negro e ao leste de Tummanna, que recibía o seu nome dun río, e que estivo en mans dos kaskas no século XIV a.C. pero foi recuperada polos hititas sobre a metade do século. En tempos de Suppiluliumas I, sobre o 1330 a.C., sublevouse e o rei saqueouna.
Ponte Sampaio, Pontevedra
Santa María de Ponte Sampaio é unha parroquia que se localiza no concello de Pontevedra. Segundo IGE en 2019 tiña 1031 habitantes (556 mulleres e 475 homes), 80 menos ca en 2008 e 213 menos ca en 1999. Ten catro entidades de poboación segundo o Nomenclátor de Galicia.
Toma o seu nome da ponte sobre o río Verdugo que a une coa parroquia de Arcade (Soutomaior). Por ela pasa a vía portuguesa do camiño de Santiago, e nela foi librada a Batalla de Ponte Sampaio, decisiva na guerra da Independencia española contra os franceses o 7 e 8 de xuño de 1809.
Desde 1833 até abril de 1960 foi concello de seu xunto coa parroquia da Canicouva.
Xeografía e comunicacións
miniatura|Campo de fútbol da Xunqueira.
Dista uns 11 quilómetros da capital do concello. Outros núcleos próximos son Arcade, a menos dun quilómetro, ou O Toural (Vilaboa), a 4 km.
As principais comunicacións por estrada son a N-550, que percorre brevemente a parroquia, a PO-264 e a EP-0001, esta última conexión coa veciña parroquia da Canicouva.
A parroquia é atravesada polo Camiño Portugués.
Demografía
A parroquia conta con 9 núcleos de poboación rexistrados polo Instituto Galego de Estatística, a maioría dos cales se concentran nun continuo rururbán na parte sur da parroquia, onde outrora se situaba a sede do antigo concello de Ponte Sampaio, e onde aínda hoxe se sitúan o groso dos servizos da parroquia. Os lugares de Acevedo, O Rañadoiro e O Vilar completan o nomenclátor da parroquia. En 2019, Ponte Sampaio contaba con 1.031 habitantes, cifra que amosa un descenso respecto a rexistros de anos anteriores. Arredor dun 60% vive na área máis urbanizada da parroquia, mentres que o restante 40% reside nos outros tres lugares xa citados. {	"version": 2, "width": 350, "height": 150, "data": [ {			"name": "table", "values": [ {					"x": 1999, "y": 1244 },				{					"x": 2009, "y": 1106 },				{					"x": 2019, "y": 1031 }			]		}	],	"scales": [ {			"name": "x", "type": "ordinal", "range": "width", "zero": false, "domain": { "data": "table", "field": "x" }		},		{			"name": "y", "type": "linear", "range": "height", "nice": true, "domain": { "data": "table", "field": "y" }		}	],	"axes": [ {			"type": "x", "scale": "x" },		{			"type": "y", "scale": "y" }	],	"marks": [ {			"type": "rect", "from": { "data": "table" },			"properties": { "enter": { "x": { "scale": "x", "field": "x" },					"y": { "scale": "y", "field": "y" },					"y2": { "scale": "y", "value": 0 },					"fill": { "value": "steelblue" },					"width": { "scale": "x", "band": "true", "offset": -1 }				}			}		}	],	"padding": { "top": 30, "bottom": 30, "left": 40, "right": 30 } }
Patrimonio
A ponte, de orixe romana, se ben a actual construción é medieval. Consta de dez arcos semicirculares. A igrexa parroquial de Santa María é románica, e data do século XIII. No lugar de Canos da Laxe hai outra ponte medieval sobre o río Ulló e dez muíños de auga en mal estado de conservación, que se viron afectados pola crecida das augas no inverno de 2007.
Consérvanse petróglifos no monte de Chan da Cruz, restos dun poboado castrexo e tramos dunha calzada romana. Amais, na parroquia atopouse un machado da Idade de Bronce.
No Rañadoiro está o acueduto do Paredón, destinado a regadío. O cruceiro da Bica, no mesmo lugar, é de pedra policromada e na Semana Santa é decorado cun dosel vermello. A antiga escola unitaria para a rapazada de Rañadoiro, Vilar e Acevedo acolle actualmente un centro cultural. No lugar celébranse festas adicadas á Nosa Señora do Rosario. miniatura|Un dos cinco [[touros de Osborne de Galicia.]] En Acevedo hai un cruceiro (A Cruz) construído sobre un antigo petróglifo. No lugar está tamén a capela de San Xosé da Landreira, as ruínas dun pazo, vivendas de comezos do século XVII, unha fonte, e cinco muíños no río dos Muíños, destacando o Muíño de Riba, cunha característica cuba cilíndrica á que chega a auga a través dun acueduto. Segundo a tradición, a Pedra dos Ladróns servía de acubillo a perseguidos en varias guerras.
Nesta parroquia, a carón da N-550, está un dos cinco touros de Osborne existentes en Galicia: valados publicitarios colocados á beira das estradas por toda España na segunda metade do século XX e declarados patrimonio cultural e artístico.
Ponte Sampaio na cultura popular galega
A muiñeira de Ponte Sampaio suponse que foi tocada durante a batalla que tivo lugar ás beiras do río Verdugo.
Karen O
Karen Lee Orzolek, máis coñecida polo seu nome artístico Karen O, nada en novembro de 1978, é a vocalista da banda de Nova York Yeah Yeah Yeahs. A súa nai é coreana e un pai polaco, pero a familia mudouse a Estados Unidos e Karen medrou en Englewood, Nova Jersey.
Premio da Sociedade de Historia Monetaria Internacional
O Premio da Sociedade de Historia Monetaria Internacional (en alemán: Ehrenpreis der Gesellschaft für Internationale Geldgeschichte –GIG-Ehrenpreis–) é un galardón instituído en 1974 por esa entidade con sede en Frankfurt, en recoñecemento a personalidades destacadas da numismática.
Os membros da dirección da Sociedade de Historia Monetaria Internacional poden propor candidatos, independentemente da súa nacionalidade, sempre que cumpran unha serie de requisitos, entre os que destaca a publicación de traballos que se estimen de utilidade para a numismática e, especialmente, para o coleccionismo. O gañador é escollido nunha reunión da xunta directiva da entidade e na cerimonia de concesión realiza unha exposición pública do seu traballo.
Galardoados
Esta é unha listaxe dos numismáticos recoñecidos pola Sociedade de Historia Monetaria Internacional desde a creación do seu premio en 1974:
Carmen Álvarez
Carmen Álvarez, nada en 1889, foi unha propagandista agraria galega.
Traxectoria
Ligada ao Directorio Antiforista de Teis, foi unha activista na campaña antiforal de 1909. Con vinte anos participou nos mitins e reunións antiforistas xunto con Elena Estévez. Caracterizábase por unhas intervencións cheas de forza nas que amais de atacar o caciquismo, tentaba convencer as mulleres da necesidade de incorporarse a unha loita na que se libraba a vida de Galicia e a emigración dos seus fillos.
Gordon Brown
James Gordon Brown, nado en Glasgow o 20 de febreiro de 1951, foi primeiro ministro do Reino Unido ata o 11 de maio de 2010 e membro do Partido Laborista. Brown foi con anterioridade Ministro de Facenda (Chancellor of the Exchequer) do Reino Unido dende o comezo do goberno de Tony Blair en 1997. Xa dende 1983 foi membro do Parlamento Británico pola circunscrición de Kirkcaldy e Cowdenbeath.
Brown foi elixido líder do Partido Laborista o 24 de xuño do 2007, sendo nomeado primeiro ministro do Reino Unido o 27 de xuño trala dimisión de Tony Blair.
Maria Elena Boschi
Maria Elena Boschi, nada o 24 de xaneiro de 1981 en Montevarchi, é unha avogada e política italiana do Partido Democrático.
Foi elixida deputada en 2013. En 21 de febreiro de 2014 foi nomeada ministra das Reformas Constitucionais.
Mircea I de Valaquia
miniatura|150px|Mircea cel Bătrân.
Mircea cel Bătrân, quen reinou entre 1386 e 1418, foi un dos máis importantes donos de Valaquia. O seu nome significa "Mircea o Vello", nome atribuído despois da súa morte, para distinguilo do seu neto Mircea II ("o Mozo"). Dende o século XIX, a historiografía romanesa chámao "Mircea cel Mare" ("Mircea o Grande").
Mircea foi o fillo do voivoda Radu I e de Dona Calinica, descendente da Casa de Basarab.
As fronteiras de Valaquia mudaron a través da historia, sendo durante o reinado de Mircea, cando Valaquia comprendeu a súa meirande área en tempos medievais: dende o río Olt no norte até o río Danubio no sur, e dende as "Portas de Ferro" no oeste até o mar Negro no leste.
Mircea fortaleceu o poder do estado e organizou varios oficios, promoveu o desenvolvemento económico, aumentou os ingresos do estado, e acuñou moedas de prata que circularon tamén nos países veciños. Ofreceu aos comerciantes de Polonia e Lituania privilexios e renovou os privilexios que os seus antecesores deran aos habitantes de Braşov. Mircea permitiuse deste xeito aumentar o seu poder militar. Fortificou as fortalezas do Danubio e "o exército grande", composto de cidadáns e de campesiños libres ou dependentes. Apoiou tamén á Igrexa.
Mentres organizaba o seu país, coidouse de formar un sistema de alianzas que lle permitise defender a independencia do país. A través do intermediario Petru Muşat, príncipe de Moldavia, concluíu en 1389 un tratado de alianza con Ladislau II de Polonia, o rei de Polonia. O tratado foi renovado en 1404 e 1410. Mantivo relacións estreitas con Sexismundo de Luxemburgo, rei de Hungría, baseándose no seu interese común de loitar contra a expansión otomá.
As súas intervencións para apoiar aos pobos cristiáns do sur do Danubio, que estaban a loitar contra os turcos, causaron o seu enfrontamento co Imperio otomán. En 1394 Bayezid I ("o Lóstrego") pasou o Danubio con 40.000 homes, un continxente impresionante na época. Mircea tiña 10.000 homes, así que non era conveniente unha batalla en campo libre. Elixiu o que hoxe se chamaría unha guerra tipo "guerrilla", deixando ao exército contrario sen alimentos e usando ataques e retiradas frecuentes (un exemplo típico de guerra asimétrica). No 10 de outubro de 1394, os dous exércitos enfrontáronse na Batalla de Rovine, nun terreo con bosques e pantanos, que impediu aos otománs espallar o seu exército; os otománs non conseguiron derrotar ao exército de Mircea. Esta batalla foi invocada no poema de Mihai Eminescu, "A terceira epístola".
Apoiado por Sexismundo de Luxemburgo, Mircea derrotou tamén a Vlad Uzurpatorul, monicreque do sultán otomán, quen pretendía o seu trono. En 1396 Mircea participou nunha cruzada anti-otomá, organizada polo monarca húngaro. A cruzada rematou coa vitoria otomá na Batalla de Nicópole, no 25 de setembro. O ano seguinte, en 1397, Mircea obstaculizou outra expedición otomá que tentaba cruzar o Danubio, e en 1400 derrotou unha expedición turca que tentaba cruzar o seu país. miniatura|250px|Valaquia durante o reinado de Mircea cel Bătrân (1406) A derrota de Bayezid I por Timur Lenk en Ancara, no verán de 1402, abriu un período de anarquía no Imperio otomán, e Mircea aproveitouse para organizar xunto co rei de Hungría unha campaña en contra dos turcos. En 1404 Mircea foi capaz de conseguir de novo o mando en Dobruia. Máis aínda, Mircea participou nas loitas para o trono do Imperio Otomán, apoiando a Musa, quen chegou a reinar por un curto período. Foi o auxe do poderío do príncipe.
"O máis valente e máis hábil dos príncipes cristiáns", como o describiu o historiador alemán Leunclavius, Mircea gobernou Valaquia por 32 anos. Á parte dos seus logros militares, Mircea foi un amante da arte, deixando entre outros monumentos o fermoso Mosteiro Cozia, construído segundo o modelo da Igrexa Krusevac en Serbia.
La Aldehuela
O seu alcalde é José Hernández Lázaro, pertencente ao Partido Popular. A corporación está formada por cinco concelleiros devandito partido e un do Partido Socialista Obreiro Español.
Poboación
Segundo o censo elaborado polo INE, en 2004 La Aldehuela tiña 237 habitantes (117 homes e 120 mulleres).
miniatura|Vista do bebedoiro de Las Navas, no municipio de La Aldehuela.
Olmo mediterráneo
miniatura|Ulmus minor
La Aldehuela
Poboación
Posúe cinco núcleos de poboación:
Olmo mediterráneo
O olmo mediterráneo, tamén coñecido como ulmeiro mediterráneo e umeiro , (Ulmus minor) é unha árbore caducifolia da familia das Ulmaceae. Abunda preto dos ríos, sendo un olmo pouco común en Galiza; onde aparece máis frecuentemente o olmo de montaña (Ulmus glabra).
La Aldehuela
Xeografía
O municipio atópase a 70 quilómetros de Ávila pola N-110 que no seu quilómetro 319,5 divide o núcleo principal de poboación. La Aldehuela esténdese encaixada nun fértil e estreito val sucado polo arroio Caballeruelo de nordeste a suroeste. O val queda delimitado pola serra de Piedrahíta ao sueste e os picos próximos a La Horcajada (Madrueña, Pena el Oso e Umbrela, con máis de 1.500 m.) cara ao noroeste, dando paso desde o val do Corneja ao val do Tormes. Aínda que se atopa xa na vertente do Tormes o municipio pertenceu ao señorío de Valdecorneja. O que fai que a súa adscrición comarcal varíe segundo as fontes considerándose frecuentemente que pertence á comarca do Val do Corneja. Para rematar á efectos soamente funcionais a Deputación de Ávila adscribe o municipio á macrocomarca de Barco-Piedrahíta, en todo caso a máis occidental da provincia.
Olmo mediterráneo
Descrición
Árbore de porte elevado e robusta, que pode acadar unha altura de até 40 m. O seu toro é groso, algo torto e oco nos exemplares vellos, especialmente os sometidos a podas e demoucas; casca pardo cinsenta ou pardo escura, moi áspera e rachada. Copa ampla, de follaxe densa, arredondada, que proxecta unha sombra intensa. Poliñas delgadas, sen vilosidade, coa casca lisa, de cor parda, en ocasións con cortiza. Follas simples, alternas, ovadas, rematadas en punta, co bordo simplemente ou dobremente serrado, arredondadas ou en forma de corazón, con asimetría basal por mor a que a inserción superior do limbo no pecíolo ten lugar a unha distancia menor da inserción co ramillo. Flores precoces, agrupadas en inflorescencias de até 30 flores, de xeito que o froito madura e se disemina antes de que as follas estean completamente formadas. Os froitos teñen forma de sámara esmagada cunha á orbicular que arrodea completamente a semente, e están agrupados. Inicialmente son de cor verde clara, frecuentemente tinxidos de vermello, especialmente nas proximidades da semente, tornándose pardo-amarelentos antes de caer; teñen unha lonxitude de entre 7 e 9 mm.
La Aldehuela
Xeografía
Picos próximos son: Tayaruela (1.963 m), La Dehesa, Los Barranqueros, Cabeza Llana, La Campanilla, Peña Caballera e Los Rullos.
Olmo mediterráneo
Descrición
Florea a finais de inverno, por febreiro ou marzo; os froitos disemínanse en abril.
La Aldehuela
Xeografía
O arroio Caballeruelo é moi irregular e case seca cada verán. Nace preto da serra da Lastra e daserra de Piedrahíta. Son os seus afluentes diversos arroios e fontes (Rebollar, Bullicio, Gargantilla...). O Caballeruelo desemboca finalmente no Tormes no termo municipal de Vallehondo tras pasar por Santa María de los Caballeros e San Lorenzo de Tormes.
Olmo mediterráneo
Hábitat
Medra en solos frescos e fondos, principalmente en fragas e beiras dos ríos onde se asocia con frecuencia con salgueiros, amieiros, chopos e freixos. Prefire os climas temperados, de aí que non ascendan moito por riba dos 1000 msnm.
La Aldehuela
Clima
Clima continental húmido, frío no inverno e fresco no verán especialmente nas horas nocturnas. A abundancia de precipitacións no val débese ao choque producido na zona entre as correntes procedentes as vertentes que o delimitan no norte e no sur.
Medio ambiente
A fauna común componse de animais domesticados que viven nas granxas dos paisanos (cabalos, vacas, ovellas, galiñas e porcos), así como de animais salvaxes como o xabaríns, raposos, morcegos e xenetas. As aves máis comúns son pardais, xílgaros, miñatos, cegoñas, aguias e lavandeiras. En canto aos anfibios son comúns ras, píntegas, sapos e cobras, ademais de lagartos e lagartas de distinta tipo. Existe unha gran variedade de insectos e invertebrados.
Os chans da zona da Aldehuela están formados por lousas do paleozoico.
A flora de La Aldehuela é rica e variada xa sexa nas pedanías situadas nas ladeiras do val ou no chan. As árbores máis comúns son nogueiras, sabugueiros, carballos, acivros, aciñeiras e castiñeiros. Os arbustos e herbas máis comúns son xestas negras, romeu, gatuñas, verbasco, ourego e ortigas meñas. Como cultivos comúns destacan árbores frutales, cereais e hortalizas.
O municipio forma parte da zona de produción agrícola dos feixóns(Phaseolus vulgaris) coa denominación de orixe Judías de El Barco de Ávila.
Transportes e comunicacións
La Aldehuela é parada de dúas liñas diarias de autocar con destino Madrid xa sexa na ruta que une a capital con Béjar ou con Plasencia, ambas gestionadas pola compañía CEVESA. De luns a sábados laborables saen 3 autobuses desde A Aldehuela e retornan 4 desde Madrid. O municipio tamén dispón dun servizo de autobuses a demanda gestionado pola mesma empresa que une todas as súas pedanías con El Barco de Ávila.
Bronx
miniatura|250px|dereita|O Bronx na cidade de Nova York, en amarelo miniatura|250px|dereita|Condado de Bronx, dentro do Estado de Nova York miniatura|250px|dereita|Estado de Nova York, dentro dos Estados Unidos O Bronx é un condado do estado de Nova York, e un dos cinco distritos metropolitanos (borough) da cidade de Nova York. Condado e distrito teñen os mesmos límites xeográficos. É o distrito situado máis ao norte e é o único dos cinco que non é unha illa (ou parte dunha, caso de Queens e Brooklyn) e atópase en terra firme norteamericana.
Foi bautizada en honra de Jonas Bronck, un inmigrante sueco que foi o primeiro en instalarse na área. No ano 2002, a poboación era de 1.354.068 habitantes.
Historia
O territorio que actualmente forma o condado do Bronx pertencía ao Condado de Westchester.
En 1874, a parte occidental do que é o actual condado do Bronx foi transferido ao condado de Nova York e en 1895 transferiuse o resto oriental. En 1914, aquelas partes transferidas separáronse do condado de Nova York e formaron o actual condado do Bronx.
La Aldehuela
Transportes e comunicacións
La Aldehuela posúe cobertura regular de telefonía móbil en practicamente todo o seu termo municipal.
Bronx
Goberno
Do mesmo xeito que os demais condados da cidade de Nova York, no Bronx non hai goberno condal, pero os tribunais de condado e outras autoridades como o fiscal si existen. Cada distrito metropolitano en Nova York elixe un Presidente pero este cargo non ten moito poder, de facto.
A oficina do Presidente de Distrito (Borough President) foi creada coa consolidación dos cinco condados, para equilibrar a balanza destes, respecto do goberno municipal central. Cada presidente de distrito tiña un rol poderoso, que se derivaba do feito de ter un voto no New York City Board of Estimate, o corpo responsable de crear e aprobar os orzamentos municipais e realizar as propostas para a ordenación do territorio. En 1989, o Tribunal Supremo dos Estados Unidos declarou esta Xunta inconstitucional, por darse o feito de que Brooklyn, o condado máis poboado do muncipio, non tiña máis voto sobre o terreo que Staten Island, o condado menos poboado da cidade. Isto consituía unha violación da Cláusula de Protección Igual da Décimo cuarta Emenda da Constitución dos Estados Unidos de América, emitida en 1964, baixo a premisa de un home, un voto.
As competencias do Board of Estimate foron transferidas á Xunta de Concelleiros (City Council, con 51 membros, encargado do poder lexislativo na cidade), aumentando así o poder centralizado no municipio neoiorquino.
Desde 1990, o Presidente de Distrito actúa como defensor dos intereses do condado ante as axencias da alcaldía, as concellarías municipais, o goberno estatal de Nova York e as corporacións. O presidente do Distrito do Bronx é Adolfo Carrión, Jr., o duodécimo deles, desde que o Bronx pertence á cidade de Nova York.
La Aldehuela
Historia
O municipio foi integrado no señorío de Valdecorneja o 27 de febreiro de 1444 co nome de Aldehuela de Sancho Benito, formando parte dos lugares dos llanos, con cabeza en Piedrahíta, dentro do concejo de Santiago.
Olmo mediterráneo
Etimoloxía
En lingua galega o termo olmo ou ulmeiro, deriva do latín Ulmus que foi aceptado finalmente por Linneaus como epíteto científico para o xénero. A designación mediterránea vén de que é o olmo que aparece en climas máis quentes, a diferenza do olmo de montaña, que aparece en Galiza.
Bronx
Goberno
O Fiscal do Distrito de Bronx (District Attorney ou simplemente D.A., no orixinal inglés) é Robert T. Johnson e ocupa o cargo desde o 1 de xaneiro de 1989, converténdose no fiscal de distrito máis lonxevo na historia do Bronx, e o primeiro afroamericano Fiscal do Distrito do estado de Nova York.
Olmo mediterráneo
Usos
A madeira do olmo mediterráneo ten a cerna marrón clara ou parda avermellada, cos aneis de crecemento moi marcados e textura algo grosa; é doada de traballar, difícil de fender e moi resistente á podremia se se mantén húmida, polo que se emprega en construcións navais, trabes de mina, e antigamente era a favorita para facer conducións de auga.
La Aldehuela
Historia
La Aldehuela foi en 1527 o lugar de nacemento de Fernando de Toledo, que chegaría a Gran Prior de Castilla. Fernando de Toledo foi o fillo bastardo que tivo Fernando Álvarez de Toledo, III duque de Alba cunha molinera do lugar. A este feito referiríase posteriormente Lope de Vega na súa comedia Más mal hay en La Aldehuela de lo que suena.
Bronx
Goberno
Anecdoticamente, o nome oficial do "borough" é The Bronx, mentres que o nome do condado é Bronx County (sen artigo).
Xeografía
O Bronx non ten outras subdivisións, está situado nos 40°42'15" latitude norte e os 73°55'5" lonxitude oeste.
Olmo mediterráneo
Usos
O olmo mediterráneo é ademais unha árbore ornamental, unha das mellores árbores de sombra que atura ben a poda e con variedades de xardinaxe con forma de parasol.
Timuhala
Timuhala foi unha cidade dos kaskas. Nos "Feitos de Suppiluliumas" é cualificada como "unha cidade das principais dos kaskas". O rei hitita Suppiluliumas I atacouna, e tivo que se render sobre o -1330.
Segundo Matthews & Glatz estaría ao norte da actual Kargı ao leste dos montes Ilgaz, na provincia turca de Çorum.
Olmo mediterráneo
Cultivo e coidados
Ten o inconveniente de sufrir con frecuencia unha enfermidade, a grafiose, que é producida por un fungo da familia das ofiostomatáceas (o Ceratocystis ulmi), que atora os vasos e fai que as follas sequen; esta peste eliminou practicamente todos os exemplares autóctonos da Península Ibérica e gran parte de Europa, por mor disto introducíronse variedades exóticas máis resistentes á doenza.
Nome común
Olmo, olmeiro, olma, negrillo, lameira, güelmo, chopro, chopo, choplo e álamo.
La Aldehuela
Historia
Antes da reorganización de provincias de Javier de Burgos en 1833 pertenceu á provincia de Salamanca, como o resto da comarca natural do Alto Tormes.
Heráldica
En ouro, unha aguia de sabre, surmontada dunha estrela de azur, e deitada de dúas veneras da súa cor, retocadas tamén de ouro.
Bronx
Xeografía
O borough ten unha área de 148,7 km². 108,9 km² formados por terra e 39,9 km² de auga que constitúe un 26,82% do total.
Moitas das rúas do Bronx están numeradas, pero a diferenza da numeración en Brooklyn e Queens, o sistema de numeración do Bronx é unha continuación do sistema de Manhattan, debido a que orixinalmente pertencía ao condado de Nova York. Debido a isto, a numeración empeza na rúa 132 Leste.
Lingua
Segundo o censo de 2000 no Bronx hai falantes de 77 linguas diferentes. As maioritarias son o inglés, cun 47,3% de falantes, e o español, cun 43,7%, non chegando o resto de falantes doutras linguas ao 2%.
Atraccións
As atraccións do Bronx inclúen o Yankee Stadium, fogar dos New York Yankees, o zoo do Bronx, o Xardín Botánico de Nova York. Inclúe tamén dous dos parques máis grandes de Nova York, o Pelham Bay e o Van Cortlandt.
O Bronx ten a distinción de ser o lugar de nacemento do hip hop.
Germán Pezzella
Germán Alejo Pezzella, nado en Bahía Blanca o 27 de xuño de 1991, é un futbolista arxentino. Xoga como defensa no Real Betis.
Traxectoria
Comezou a xogar nas categorías inferiores de equipos coma Kilómetro Cinco ou Juventud Unida de Algarrobo ata que deu o salto dende o club Olimpo de Bahía Blanca ás categorías inferiores do CA River Plate con 14 anos, Debutando co primeiro equipo no ano 2011.
No verán de 2015 foi traspasado ao acabado de ascender á primeira división de España Real Betis a cambio de 2.250.000 euros polo 50% dos dereitos federativos do xogador. Dous anos despois foi cedido ao ACF Fiorentina italiano cunha opción de compra de 11 millóns de euros.
Pexego chato
Do pexego chato existen diferentes variedades: de polpa branca con ou sen veas averdadas ou avermelladas, de polpa amarela, total ou parcialmente desprendida da c arabuña.
Aguijan
Aguijan é unha pequena illa situada a 8 km de Tinian, illa separada pola Canle de Tinian na cadea das Illas Marianas do Norte no Océano Pacífico.
Durante a segunda guerra mundial, os xaponeses mantiveron unha gornición en Aguijan.
Aguijan e a súa veciña Tinian forman o municipio de Tinian, unha das catro principais divisións políticas que conforman a Illas Marianas do Norte.
Xeografía
Aguigan só ten un tamaño de 7,09 sqkm, cunha lonxitude de 4,7 km e un ancho de 1,8 km. É alcumada como "Illa das cabras" debido á gran cantidade de cabras salvaxes alí presentes. Gran parte da vexetación autóctona de Aguijan foi destruída polas cabras.
Aguigan está deshabitada e rara vez é visitada porque está rodeada de abuptos cantís. Non obstante, unha expedición realizada no 2002 sobre a illa atopou alí un puñado de especies autóctonas, incluíndo varias especies de morcego, morcego da froita das Marianas, o morcego de cola de vaina e o megapodo micronesio Megapodius laperouse.
Naftan Rock
Aproximadamente a 1 km da costa suroeste de Aguijan está Naftan Rock, con 18 m. de altitude.
Historia
É probable que os primeiros avistamentos por parte dos europeos ocorreran durante a expedición española de Fernando de Magalláns, ou polo seu comandante Gonzalo Gómez de Espinosa sendo cartografada como "Santo Ángel". Foi visitado polo misioneiro español Diego Luis de San Vitores en 1669.
Aguijan administrouse como parte das Illas Marianas españolas desde o século XVI ata 1899, cando as Marianas do Norte foron vendidas por España ao Imperio Alemán. Baixo Alemaña, administráronse como parte de Nova Guinea alemá. Durante a primeira guerra mundial, Aguijan quedou baixo o control do Imperio do Xapón e administrouse como parte do Mandato do Pacífico sur. Durante a segunda guerra mundial, o exército imperial xaponés mantivo unha gornición en Aguijan. Esta gornición é digna de mención debido á súa rendición ás forzas Aliadas o 4 de setembro de 1945, dous días despois da rendición do Xapón no USS Missouri (BB-63). A rendición é única porque foi a única rendición organizada por un Garda Costas dos EE.UU, o USCG 83525. O almirante da Mariña estadounidense Marshall R. Greer recibiu a rendición do segundo tenente xaponés Kinichi Yamada.
Tras a Segunda Guerra Mundial, Aguijan quedou baixo o control dos Estados Unidos e administrouse como parte do Territorio en Fideicomiso das Illas do Pacífico. Desde 1978, a illa forma parte da Mancomunidade das Illas Marianas do Norte.
Sampiro
Sampiro, nado en Igrexa do Campo (O Bierzo), ou segundo outras fontes na Zamora, cara ao 956 e finado en Astorga no 1041, foi un clérigo e político do reino de León, un dos primeiros cronistas de nome coñecido. Posiblemente houbo personalidades contemporáneas á súa co mesmo nome.
Traxectoria
Posiblemente naceu na localidade leonesa de Igrexa do Campo (preto de Cacabelos no Bierzo, ás veces confundida con Sorribas por ser na época considerada parte desa localidade . Algún autor considera, analizando a documentación histórica, que puido nacer en Toro.
Ingresou nun mosteiro, non se sabe se no de Sahagún ou no de San Miguel de Camarzana. Ante o perigo dos ataques musulmáns fuxiu a Zamora e posteriormente estableceuse na corte de León.
A súa crónica, que continúa as de Afonso III de Asturias, recompila os feitos que considerou máis relevantes entre 866 e o 982, en que se interrompe. Notario do rei Vermudo II (984-999), describiuno en termos eloxiosos: foi bastante prudente, confirmou as leis ditadas por Wamba, mandou abrir e estudar a colección canónica, amou a misericordia e o xuízo e procurou reprobar o mal e escoller o ben. Cando o bispo Paio, que lle gardaba bastante rencor, reiniciou a recompilación cronística, substituíu eses eloxios de Sampiro por descricións máis crueis (como o alcume de gotoso co que pasou á Historia).
Despois Sampiro ocupou o cargo de mordomo (posto político de máxima confianza na Corte) con Afonso V (999-1028). Chegou a ser bispo de Astorga desde 1035.
Superliga española 2 de voleibol feminino
A Superliga 2 Feminina de Voleibol é a segunda categoría do voleibol español e é organizada pola Real Federación Española de Voleibol (RFEVB). Esta competición naceu na tempada 2007-08 coa presenza de 10 equipos: 3 descendidos da Superliga, o perdedor da Fase de Promoción para o ascenso á Superliga, e o resto dos clasificados nas catro primeiras posicións dos dous grupos da Liga FEV que non conseguiron ascender na tempada 2006-07. As renuncias permitiron o ascenso doutros equipos.