cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Persecucións aos cristiáns
India
Coa chegada do colonialismo europeo á India nos séculos XVI, XVII e XVIII, os cristiáns foron sistematicamente perseguidos nos reinos da India baixo goberno musulmán. O caso máis salientábel foi o do sultán musulmán Fateh Ali Tipu, o gobernante do Reino de Mysore tomou medidas contra a comunidade católica de Mangalore e do Canara do Sur, distrito na costa suroeste da India. Tras o Tratado de Mangalore, en 1784, Tipu gañou o control do Canara, onde emitiu ordes para capturar os cristiáns, confiscar as súas propiedades, e deportalos para Seringapatam, a capital do seu imperio. 70 000 cristiáns desta rexión foron capturados e tan só 10 000 conseguiron escapar, uns 20 000 capturados morreron durante a viaxe á capital, que durou seis semanas nas que percorreron 340 km e ascenderon aos 1 200 m de altitude. As mulleres novas e nenas foron forzadas a converterse en esposas dos musulmáns do reino. Os mozos que ofreceron resistencia foron desfigurados cortándolles os seus narices, beizos superiores e orellas. Se se descubría a un fuxitivo era castigado mediante o corte das orellas, nariz, os pés e unha man. Tipu ordenou a destrución de 27 igrexas católicas. A persecución aos cristiáns de Tipu tamén se estendeu aos soldados británicos capturados. Por exemplo, houbo unha cantidade significativa de conversións forzadas de cativos británicos entre 1780 e 1784. Tras a súa desastrosa derrota na batalla de Pollilur, 7 000 homes británicos, xunto cun número descoñecido de mulleres foron mantidos en catividade por Tipu na fortaleza de Seringapatnam.
Vietnam
Unha das maiores persecucións contra os cristiáns da historia moderna tivo lugar no Vietnam ao longo do período que vai dende 1625 ata 1886. Calcúlase que neses anos foron asasinados uns 130 000 cristiáns.
Francia
A descristianización de Francia durante a Revolución Francesa é o nome que se lle da á campaña, impulsada polo presidente Robespierre, que comezou co inicio da Revolución Francesa, en 1789, para eliminar calquera símbolo que puidese ser asociado co pasado monárquico.
Estre estes símbolos atopábase o cristianismo, polo que a República Francesa iniciou un programa que incluía as seguintes políticas: miniatura|dereita|Fusilamentos en Nantes En 1793, boa parte da poboación do departamento francés de Vendée levantouse en armas como "O Exército Católico" e loitou pola "protección e reapertura das súas igrexas parroquiais cos seus ex-sacerdotes". O movemento foi duramente reprimido. Despois da batalla de Savenay ocorreu o afogamento de 3 000 mulleres e nenos cristiáns e 5 000 sacerdotes no río Loira en Nantes, feito que foi chamado "baño nacional". Na rexión as granxas foron destruídas, as colleitas e os bosques queimados e as aldeas arrasadas. Foron moitas as atrocidades relatadas e houbo unha campaña de matanza masiva dos habitantes de Vendée, independentemente de ser combatentes, da filiación política, da idade ou do sexo. En xullo de 1796, o número estimado de mortos era de entre 117 000 e 500 000, dunha poboación de preto de 800 000.
Madagascar
A raíña Ranavalona I (1828-1861) emitiu un edicto real que prohibiu a práctica do cristianismo en Madagascar, expulsando os misioneiros ingleses da illa e buscando conter o crecemento da conversión ao cristianismo dentro do seu reino. Moitos cidadáns malgaxes morreron durante este período como consecuencia da súa negativa a renegar da súa fe cristiá. Máis, con todo, foron castigados doutras formas: moitos foron obrigados a pasar a proba da tangena, mentres que outros foron condenados a traballos forzados, á confiscación das súas terras e propiedades ou á morte. A proba tangena era comunmente administrada para determinar a culpa ou inocencia dunha persoa acusada de calquera crime, incluíndo a práctica do cristianismo, e implica o consumo do veleno contido nos froitos da árbore tangena. Os sobreviventes foron considerados inocentes, mentres que aqueles que pereceron foron considerados culpábeis.
Imperio Otomán
miniatura|dereita|Primeiros territorios perdidos polos otománs en cores claras e últimas perdas en cores escuras.
Dende o tempo de guerra austro-turca (1683-1699) as relacións entre musulmáns e cristiáns nas provincias europeas do Imperio Otomán foron gradualmente máis violentas, producíndose a decisión dalgúns líderes relixiosos musulmáns de expulsaren ou exterminaren os cristiáns locais. Nas campañas posteriores punitivas, as forzas turcas realizaron atrocidades sistemáticas contra a poboación cristiá en rexións serbias, producíndose grandes migracións de serbios.
Moitas persecucións semellantes e migracións forzadas da poboación cristiá foron inducidas por forzas turcas durante os séculos XVIII e XIX nas provincias europeas e asiáticas do Imperio Otomán. En 1842, os asirios cristiáns que vivían nas montañas de Hakkari no sueste de Anatolia afrontaron un ataque, que resultou na morte de decenas de miles de desarmados cristiáns.
Durante a revolta de Bulgaria (1876) e a guerra ruso-turca (1877-1878), tivo lugar a persecución da poboación cristiá de Bulgaria. Durante a guerra, cidades enteiras, incluíndo a máis grande de Bulgaria, foron destruídas e a maioría dos habitantes masacrados, o resto serían expulsados ou escravizados. As atrocidades incluían empalar e queimar as persoas vivas. Ataques similares foron realizados por tropas turcas contra os cristiáns serbios durante a guerra serbio-turca (1876-1878).
China
Entre 1648 e 1930, 87 chineses e 33 misioneiros occidentais foron martirizados simplemente por seren católicos e, en varios casos, pola súa recusa a apostatar. Moitos morreron no levantamento dos boxers (1899-1900), no que campesiños e ultra-nacionalistas chineses xenófobos mataron cristiáns chineses e misioneiros e outros estranxeiros occidentais. Na Igrexa Católica, os 120 mártires chineses foron canonizados no 2000 polo papa Xoán Paulo II.
Persecución no Bloque Leste
miniatura|En rosa e verde os estados comunistas europeos entre 1950 e 1990. Tras a Revolución de Outubro en 1917, houbo un movemento dentro da Unión Soviética para unir todos os pobos do mundo baixo o réxime comunista (ver Internacional Comunista). Isto incluíu os países que asinaron o Pacto de Varsovia e a República Federal Socialista de Iugoslavia. Nestes países os gobernos socialistas levaron a cabo unha campaña de completa abolición das relixións, o que levou á falta de liberdade relixiosa, ao peche ou demolición de igrexas e a condenar a persoas por motivo das súas crenzas relixiosas.
Unión Soviética
Inmediatamente despois da Revolución de Outubro, comezou unha intensa campaña para acabar coa relixión, especialmente co cristianismo, xudaísmo e islamismo. En 1920, abriuse un campo de concentración preto do Mar Branco no terreo que fora unha vez un mosteiro ortodoxo ruso. Este campamento, que foi principalmente formado por padres ortodoxos e católicos, serviu como prototipo para outros campos. O campamento comezou a exterminar os que non seguisen as esixencias do estado.
Algúns anos máis tarde, en 1929, os padres non foron considerados funcionarios, polo que tiveron que pagar máis impostos. Os sacerdotes non podían servir no exército porque non cumprían os requisitos. Os padres eran tamén elixíbeis para participaren en granxas colectivas, polo que non recibiron pensións nin sanidade. En 1939, máis do 99% das igrexas ortodoxas rusa foran pechadas. 50 000 sacerdotes foron executados e moitos da xerarquía eclesiástica foron substituídos por individuos que tiñan conexións coa KGB.
Begonte, Begonte, Begonte
Begonte é un lugar da parroquia de Begonte no concello lugués de Begonte na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2020 tiña 134 habitantes (59 homes e 75 mulleres).
Persecucións aos cristiáns
Unión Soviética
En 1995, o comisario de Estado de Rusia confirmou que 200 000 padres rusos ortodoxos, monxes e monxas foron executados.
-911
Véxase tamén
Historia ano a ano
Begonte, Begonte, Begonte
É a capital do concello, ao que dá nome.
Persecucións aos cristiáns
España
En España, dende 1934 a 1939 (período que vai dende a revolución de outubro ata o fin da guerra civil española), contabilizáronse arredor de 10 mil católicos (sacerdotes, relixiosos e laicos) asasinados por motivos relixiosos.
Mundo actual (1989-actualidade)
Segundo o Papa Emérito Bieito XVI, os cristiáns son o grupo máis perseguido no mundo contemporáneo. A Santa Sé informou que máis de 100 000 cristiáns son violentamente mortos cada ano por mor dalgunha relación coa súa fe. Segundo a Alianza Evanxélica Mundial, a máis de 200 millóns de cristiáns lle son negados os dereitos humanos fundamentais unicamente por mor da súa fe. Dos 100-200 millóns de cristiáns baixo ataque, a maioría son perseguidos en nacións musulmás. Os cristiáns sofren numericamente máis do que calquera outro grupos relixiosos ou grupos sen fe no mundo. Das tres maiores relixións do mundo os cristiáns son os máis perseguidos supostamente co 80% de todos os actos de discriminación relixiosa dirixidos a cristiáns, que só compoñen 33% da poboación do mundo.
Todos os anos, a organización cristiá sen fins lucrativos Portas Abertas publica unha lista dos cincuenta países onde a persecución dos cristiáns por razóns relixiosas é peor. A lista de 2016 ten os seguintes países como os seus dez maiores "criminais":
Causas das persecucións e actitude dos perseguidos
Hai catro fontes de persecución no mundo: o extremismo islámico, a opresión comunista, o nacionalismo e a intolerancia relixiosa e secular. O principal cambio observado nos últimos 30 anos foi a substitución da opresión comunista polo extremismo islámico como o perseguidor principal de cristiáns en todo o mundo. Porén, outras forzas de opresión continúan. Corea do Norte, baixo o seu réxime estalinista, segue sendo o país máis perigoso para os cristiáns.
As persecucións causan diversas reaccións por parte dos cristiáns baixo a represión, que poden resumirse en tres tipos. En moitos dos casos os cristiáns agochan a súa fe para non prexudicar as súas vidas, tendo nalgunhas ocasións que apostatar ante as institucións ou a sociedade aínda que sigan practicando as súas crenzas clandestinamente. Non é menos frecuente o feito de que os cristiáns opten polo exilio cara países tolerantes coa fe cristiá; é habitual o caso das emigracións masivas de eritreos, sirios e iraquís. Por último, os máis valentes álzanse contra gobernos ou grupos opresores para loitaren polos dereitos e liberdades dos seus iguais e polo fin das hostilidades, estes adoitan verse baixo represións máis violentas, podendo perder o seu traballo, a liberdade e mesmo a vida, como é común en políticos e líderes relixiosos.
Ploieşti
miniatura|dereita|250px|Localización de Ploieşti. Vista aérea de Ploieşti.|dereita|miniatura|250px
Persecucións aos cristiáns
Persecución aos cristiáns no mundo musulmán
miniatura|A apostasía (manifestar o abandono dunha fe) do islam está punida coa pena de morte (estados coa cor granate) ou co encarceramento ou coa perda do matrimonio ou da custodia dos nenos (cor vermella). Nos países coa cor amarela é un delito facer que un musulmán abandone a súa fe.
Ploieşti
Ploieşti é unha cidade romanesa, na que vivían 232.527 habitantes no 2006. É a terceira cidade máis poboada da rexión de Muntènia (Valaquia) e é capital do condado de Prahova. Está situada a 56 km ao norte de Bucarest e a 86 km de Brasov.
Persecucións aos cristiáns
Persecución aos cristiáns no mundo musulmán
Os cristiáns teñen afrontado niveis de persecución crecentes no mundo musulmán. Teñen sufrido fortes discriminacións, persecucións, represión, violencia e, nalgúns casos, a morte, limpeza étnica e asasinatos masivos, nas seguintes nacións con maiorías musulmás (globais ou rexionais): Acerbaixán, Afganistán, Alxeria, Arabia Saudita, Bahrain, Bangladesh, Bosnia e Hercegovina, Brunei, Casaquistán, o Chad, as Comores, Djibuti, os Emiratos Árabes Unidos, Eritrea, Exipto, Filipinas, Gambia, o Iemen, a India, Indonesia, Iraq, Irán, Kirguizistán, Kosovo, Kuwait, o Líbano, Libia, Malaisia, as Maldivas, Malí, Marrocos, Mauritania, Níxer, Nixeria, Omán, Palestina, Paquistán, Qatar, Kenya, Rusia (no Cáucaso Norte), Siria, Somalia, o Sudán, Tanzania, Taxiquistán, Tunisia, Turkmenistán, Turquía, Uzbekistán, e Xordania.
Ploieşti
Clima
A temperatura media anual é de 10,5 °C, con valores mínimos de -30 °C, rexistrados o 25 de xaneiro de 1942, entanto os máximos de 39,4 °C alcanzáranse o 10 de agosto de 1945. A cantidade media anual de precipitacións é de 600 mm. O ano máis chuvioso foi 1901, con 9639 mm, e o máis seco 1930, con só 305,3 mm. Ao ano, en media, 104 días rexistran precipitacións líquidas, e 26 días con neves.
Persecucións aos cristiáns
Persecución aos cristiáns no mundo musulmán
Ademais, calquera persoa nacida nunha familia musulmá ou que se tornase musulmá nun determinado momento da vida, que se converte ao cristianismo é considerada apóstata. Manifestar o abandono consciente do islam por un musulmán por palabras ou por medio de actos, incluíndo a conversión ao cristianismo, é puníbel como delito baixo a aplicación da xaria. Hai, con todo, casos nos que un musulmán pode adoptar a fe cristiá en segredo, sen declarar a súa apostasía. Como resultado, son cristiáns practicantes, pero legalmente seguen a ser musulmáns, para non afrontar a pena de morte prevista pola xaria. Un exemplo disto foi o caso de Meriam Ibrahim, sudanesa, sentenciada a morte por apostasía en 2014, ao ser clasificada polo goberno do Sudán como musulmá malia ter sido criada cristiá.
Ploieşti
Clima
O vento predominante é de dirección nordeste. A presión atmosférica é de 748,2 mm.
Persecucións aos cristiáns
Persecución aos cristiáns no mundo musulmán
Segundo un informe da organización católica internacional Axuda á Igrexa Necesitada, a limpeza étnica por motivos relixiosos contra os cristiáns é tan forte que se pode prever a súa desaparición total dalgúns países de Oriente Medio nunha década.
Ploieşti
Historia
O primeiro documento que fai referencia a Ploiesti data de 1413: "Capitanie a Ploiestiul". Foi refundada en 1593. En 1855 instalouse a primeira refinería de petróleo, e en 1882 chegou o ferrocarril á cidade. En 1943, Ploiesti foi bombardeada polos norteamericanos, xa que na zona se descubriran novos campos de petróleo.
Persecucións aos cristiáns
Afganistán
Afganistán non recoñece cidadáns cristiáns, e non permite legalmente aos afgáns a conversión ao cristianismo. Só hai un templo cristián no país, a capela católica da embaixada de Italia, non aberta para os nacionais. En 2006, Abdul Rahman, un cidadán de 41 anos de idade, foi acusado por rexeitar o islam, un crime puníbel coa morte pola xaria. Non foi executado polas presións dos países occidentais, mais tivo que exiliarse. En 2008 os talibáns mataron a unha cooperante británica, Gayle Williams, "por estar a traballar para unha organización que tentaba introducir o cristianismo en Afganistán" malia que tiña especial coidado en non tentar converter afgáns.
Ploieşti
Economía
Ploieşti goza de encanto polos parques e igrexiñas que posúe, mais é un núcleo totalmente industrial. É o segundo centro industrial de Romanía e un dos máis importants de Europa. Ten fama porque en Ploiesti fabrícanse os automóbiles "Dacia Logan", un dos coches de menor custo do mercado e, á vez, con boas prestacións.
Persecucións aos cristiáns
Alxeria
Na noite de 26-27 de marzo de 1996, sete monxes católicos do mosteiro de Tibhirine foron secuestrados durante a guerra civil alxeriana. Foron retidos durante dous meses e foron atopados mortos o día 21 de maio de 1996. As circunstancias do seu secuestro e morte seguen sendo unha incógnita; o Grupo Islámico Armado (GIA) supostamente asumiu a responsabilidade, pero o agregado militar francés de entón, o xeneral retirado François Buchwalter, relatou que foron asasinados accidentalmente polo exército alxerino nun intento de rescate.
Ploieşti
Economía
É coñecida tamén por ser a capital da bebida nacional romanesa: "tuica", un licor de cereixa que pode chegar a adquirir 70º vol. Esta bebida faise tamén de pexego e mais de ameixa.
Persecucións aos cristiáns
Arabia Saudita
Arabia Saudita é un estado islámico que restrinxe todas as outras relixións, incluíndo a posesión de artigos relixiosos, como a Biblia e crucifixos. Neste país a xaria aplícase estritamente, os cristiáns son encarcerados e azoutados en público por practicaren a súa fe abertamente. Os non-musulmáns teñen impedida a entrada na cidade da Meca. Os musulmáns teñen prohibido converterse a outra relixión, podendo ser executados.
Ploieşti
Economía
Ademais posúe industrias relacionadas con o petróleo e de materiais de construción.
Persecucións aos cristiáns
Exipto
En abril de 2006 unha persoa foi asasinada e doce feridas en ataques de coitelo simultáneos en tres igrexas coptas ortodoxas en Alexandría.
En xullo de 2012 un centenar de familias da comunidade cristiá de Dahshur fuxiron para cidades próximas debido á violencia sectaria. A violencia comezou nunha disputa sobre unha camisa á que lle pasaran mal o ferro, que á súa vez se converteu nunha loita na que un cristián queimou un musulmán á morte, que á súa vez provocou unha axitación por musulmáns irritados e mentres a policía non puido actuar. Polo menos 16 casas e propiedades de cristiáns foron saqueadas, algunhas foron incendiadas e unha igrexa foi danada durante a violencia.
De 2011 a 2013, máis de 150 secuestros de cristiáns foron notificados en Minya.
En 2016, a poeta exipcia Fátima Naoot foi condenada por "desacato á relixión" a tres anos de prisión por criticar en Facebook a matanza de animais. Tamén este ano, catro mozos cristiáns coptos foron condenados por "desprezo da relixión" o mes seguinte, con tres deles condenados a cinco anos de prisión.
Indonesia
Aínda que os cristiáns son minoría en Indonesia, o cristianismo é unha das seis relixións oficiais de Indonesia e a liberdade relixiosa é permitida. Pero hai algunhas tensións relixiosas e persecucións no país, a maioría das tensións e persecucións son civís e non gobernamentais.
En xaneiro de 1999 decenas de miles de persoas morreron cando musulmáns armados aterrorizaron os cristiáns que votaran pola independencia en Timor Leste.
Na Indonesia, ten habido conflitos relixiosos en Nova Guinea Occidental, Maluku e Sulawesi. A presenza de musulmáns nesas rexións tradicionalmente cristiás é en parte resultado dun programa de redistribución da poboación. Estes conflitos moitas veces ocorreron por mor dos obxectivos radicais islámicos de organizacións como a Yemaa Islamiah ou Laskar Xihad para impoñer a xaria, que atacaron cristiáns e destruíron máis de 600 igrexas. En 2005, tres novos cristiáns foron decapitados como represalia polas mortes musulmás anteriores en disturbios entre cristiáns e musulmáns. Os homes foron detidos polos asasinatos, incluíndo o líder provincial do Yemaa Islamiyah Hasanuddin. Ao ir á cadea, Hasanuddin dixo: "Non é un problema (se son condenado), porque esta é unha parte da nosa loita." Máis tarde, en novembro de 2011, outra loita entre cristiáns e musulmáns aconteceu en Ambon. Os islamitas radicais prenderon supostamente lume a varias casas de cristiáns, forzando os ocupantes a deixaren os edificios.
En decembro de 2011, unha segunda igrexa en Bogor, Xava Occidental foi condenada a suspender as súas actividades polo alcalde local. Outra igrexa católica fora construída alí en 2005. Anteriormente unha igrexa cristiá, GKI Taman Yasmin, fora selada. As autoridades locais negáronse a levantar a prohibición sobre as actividades da igrexa, a pesar dunha orde do Tribunal Supremo de Indonesia. As autoridades locais teñen perseguido a igrexa cristiá por tres anos. Aínda que o Estado ordenou a tolerancia relixiosa, as autoridades locais non cumpriron tales ordes.
Na provincia de Aceh, a única provincia na Indonesia coa Lei Xaria autónoma islámica, 20 igrexas foron ameazadas con ser demolidas. O 30 de abril de 2012, as 20 igrexas (17 igrexas protestantes, 2 igrexas católicas e un lugar de culto pertencente a seguidores dunha fe non dominante local) foron pechadas e ordenóuselles aos membros das congregacións derrubar as igrexas por si mesmos. A maioría das igrexas marcadas para demolición foran construídas nas décadas de 1930 e 1940.
Irán
Debido ás presións políticas e socioeconómicas nos anos que seguiron á revolución iraniana, sucedéronse períodos de aberta persecución e tempos de discriminación máis moderada; moitos cristiáns iranianos, tanto como parte dun éxodo xeral de iranianos e como resposta a presións específicas, emigraron, maiormente aos Estados Unidos, Canadá e Europa Occidental. En 1975 os cristiáns supoñían un 1,5% da poboación total. Estatisticamente unha porcentaxe moito maior de non musulmáns emigraron fora do Irán. Vinte e cinco anos despois, arredor do 0,4% da poboación iraniana era cristiá.
Aínda que o goberno garantise ás minorías cristiás recoñecidas unha serie de dereitos, Amnistía Internacional recoñeceu que os cristiáns evanxélicos sofren acoso polas autoridades, ao tratarse en moitos casos de musulmáns conversos están expostos a ser detidos, agredidos ou condenados a morte.
Youcef Nadarkhani é un pastor cristián iraniano que foi detido baixo a acusación de apostasía en outubro de 2009 e posteriormente condenado a morte. En xuño de 2011 o Tribunal Supremo de Irán anulou a súa sentenza de morte coa condición de que se retractase, o que se negou a facer. Nunha revogación o 8 de setembro de 2012 foi absolto dos cargos de apostasía e extorsión, e condenado ao tempo xa cumprido pola acusación de "propaganda contra o réxime", e inmediatamente liberado.
Iraq
Segundo ACNUR, os cristiáns (case exclusivamente asirios e armenios) pasaron a representar menos do 5% da poboación iraquí total e compoñen o 40% dos refuxiados que viven agora en países veciños.
En 1987, o último censo iraquí contou 1,4 millóns de cristiáns. Eran tolerados baixo o réxime de Sadam Husein, que ata fixo un deles, Tariq Aziz, o seu vicepresidente. Con todo a persecución por parte de Sadam Husein continuou contra os cristiáns a nivel étnico, cultural e racial. A linguaxe asiria foi reprimida e os nomes cristiáns prohibidos. Moitos asirios e armenios foron obxecto de limpeza étnica nas cidades e aldeas baixo a Campaña al Anfal en 1988.
En 2004, cinco igrexas foron destruídas polos bombardeos, e os cristiáns foron obxecto de secuestradores e extremistas islámicos, levando a decenas de miles de cristiáns a fuxir para rexións asirias no norte ou deixar o país.
En 2006, o número de cristiáns asirios caeu a entre 500 000 e 800 000, dos cales 250 000 vivían en Bagdad. Produciuse un éxodo á rexión de Asiria no norte de Iraq, e para os países veciños: Siria, Xordania , Líbano e Turquía, deixando atrás parroquias pechadas, seminarios e conventos. ACNUR estimou en 2007 que 2,2 millóns de iraquís foron desprazados ao estranxeiro e 2 millóns foron desprazados internamente, con preto de 100 000 iraquís que foxen a Siria e Xordania cada mes.
Houbo un ataque á catedral Nosa Señora da Salvación de Bagdad durante unha misa nocturna o 31 de outubro de 2010 que deixou polo menos 58 persoas mortas, despois de que máis de 100 fosen tomados como reféns.
Os cristiáns asirios, que ata hai pouco estaban sen unha milicia propia para protexer vilas e cidades, son perseguidos tanto por milicias musulmás xiítas e sunnitas, nacionalistas kurdos, e tamén por grupos criminais.
Kosovo
En 1995, as relacións historicamente problemáticas entre serbios (cristiáns ortodoxos) e albaneses (musulmáns sunitas) en Kosovo comezou a escalar ata o conflito aberto que culminou na guerra de Kosovo (1999). Durante esta época, o Exército de Liberación de Kosovo cometeu varios ataques contra os serbios e as súas institucións culturais e relixiosas en Kosovo. Como resultado da persecución por musulmáns albaneses, máis de 200. 000 serbios cristiáns tiveron que fuxir de Kosovo en 1999.
Malaisia
Na Malaisia, aínda que o islam é a relixión oficial, o cristianismo é tolerado conforme á Constitución. Pero nalgún momento, a difusión do cristianismo é un punto sensíbel para a maioría musulmá, o goberno de Malaisia ten perseguido grupos cristiáns que foron acusados de proselitismo. Os que mostran interese na fe cristiá ou noutras prácticas relixiosas son normalmente enviados pola policía ou os seus familiares a Centros de Rehabilitación da Fe onde se lles aconsella permanecer fieis ao islam e algúns estados impoñen sancións á apostasía do islam. A literatura cristiá debe levar por lei unha lenda "só para os non-musulmáns". Na maioría dos estados de Malaisia prohiben a propagación doutras relixións para os musulmáns. Hai, con todo, casos en que un musulmán pode adoptar a fe cristiá sen declarar a súa apostasía abertamente. Efectivamente, son cristiáns practicantes, pero legalmente musulmáns.
Nixeria
Nos 11 estados do norte de Nixeria que introduciron o sistema islámico de lei, a xaria, enfrontamentos sectarios entre musulmáns e cristiáns tiveron como resultado moitas mortes e algunhas igrexas queimadas. Máis de 30 000 cristiáns foron desprazadas dos seus fogares en Kano, a maior cidade do norte de Nixeria. O Boko Haram, grupo islámico da rexión, bombardeou igrexas e matou numerosos cristiáns.
Paquistán
En Paquistán, o 1,5% da poboación é cristiá. A lei paquistaní esixe que as "blasfemias" contra o Corán deben ser castigadas. En 2005, 80 cristiáns estaban encarcerados debido a esas leis.
En outubro de 2001 homes armados en motocicletas abriron fogo contra unha congregación protestante en Punjab, matando 18 persoas.
En marzo de 2002 cinco persoas morreron nun ataque a unha igrexa en Islamabad. En agosto de 2002 homes armados e enmascarados invadiron unha escola misioneira cristiá para estranxeiros en Islamabad; houbo seis mortos e tres feridos, ningún deles eran fillos de misioneiros estranxeiros. O 25 de setembro de 2002, dous terroristas entraron na "Institución da Paz e Xustiza", Karachi, onde separaron os cristiáns e sete foron asasinados nun tiro na cabeza; todos eran cristiáns paquistanís. No Nadal de 2002 houbo tres novas vítimas cando unha granada foi explotada nunha igrexa preto de Lahore.
En novembro de 2005, 3 000 militantes islámicos atacaron cristiáns en Sangla Hill e destruíron igrexas. O ataque foi por alegacións de violación das leis de blasfemia por un paquistaní cristián chamado Yusuf Masih. Os ataques foron amplamente condenados por algúns partidos políticos en Paquistán.
Un ano despois, en agosto de 2007, unha parella de misioneiros cristiáns morreron a tiros por militantes islámicos en Islamabad.
En agosto de 2009 seis cristiáns, incluíndo catro mulleres e un neno, foron queimados vivos por musulmáns militantes e unha igrexa foi incendiada en Gojra, cando a violencia estalou tras a suposta profanación do Corán nunha voda de cristiáns.
O 8 de novembro de 2010, unha muller cristiá da provincia de Punxab foi condenada á morte por enforcamento por violar a lei de blasfemia do Paquistán. Tras ofrecer auga a uns campesiños musulmáns sedentos, estes afirmaron que ela blasfemara contra Mahoma. Desde o 8 de abril de 2011 está en confinamento solitario e a súa familia tivo que fuxir. Un imán ofreceu 5 400 € para quen a matase.
O 27 de marzo de 2016, un home-bomba dunha facción do talibán paquistaní matou polo menos 60 persoas e feriu outras 300 nun ataque nun parque de Lahore.
Somalia
En setembro de 2011, un grupo de militantes xurou erradicar o cristianismo de Somalia decapitando tres cristiáns conversos.
Sudán
Durante a segunda guerra civil sudanesa (1983-2005) milleiros de cristiáns foron levados á escravitude. As estimacións dos raptos varían de 14 000 a 200 000. En 1992 houbo detencións masivas e torturas de sacerdotes locais. Antes da recente independencia do Sudán do Sur, un significativo número de aldeas da rexión foron destruídas por milicias islamistas.
Estado Islámico
miniatura|Zonas controladas polo autoproclamado Estado Islámico. O Estado Islámico empezou a súa ocupación en Siria a finais de decembro de 2013. Meses antes separáranse Al-Qaeda, e aproveitando a conxuntura da guerra civil siria, estabeleceron o seu califato en pobos fronteirizos entre Siria e Iraq, ampliándose tamén por Libia.
Nesta rexión en conflito, onde a organización islamista armada aínda controla partes significativas de territorio, os xihadistas son responsábeis de actos bárbaros, como matanzas, torturas, trata de seres humanos, violacións e outros delitos sexuais contra as minorías cristiás. Aínda que a información que se ten destas atrocidades do Estado Islámico é limitada sabemos que se están estendendo prácticas como as degolacións, crucifixións e fusilamentos de cristiáns. Estimase que o número de vítimas mortais cristiás supera os 3 000 e un total de 200 000 cristiáns asirios refuxiados.
Anxo (antroponimia)
miniatura|[[Xacob a loitar cun anxo, de Gustave Doré.]]
Persecucións aos cristiáns
Estado Islámico
En xullo de 2014 o Estado Islámico emitiu un decreto que esixía que todos os cristiáns asirios da zona baixo o seu control deixasen as terras que ocuparan hai 5 000 anos, estivesen suxeitos a extorsión en forma dun imposto especial de aproximadamente 450 € por familia, se convertesen ao islam ou fosen asasinados. Moitos deles refuxiáronse nas veciñas rexións controladas polos kurdos. As casas de cristiáns foron pintadas coa letra árabe ن, inicial de Nassarah (palabra árabe para cristián) e unha declaración de que son "propiedade do Estado Islámico ". O 18 de xullo anunciaron que todos os cristiáns tiñan que saír ou ser executados. A maioría dos que saíron tiñan os seus bens roubados polos islamitas. Segundo o Patriarca Louis Sako, non hai cristiáns que permanezan na cidade cristiá de Mosul, por primeira vez na historia.
Durante un ataque na cidade cristiá asiria de Qaraqosh, un neno de 5 anos de idade, fillo dun dos membros fundadores da Igrexa Anglicana de St George, en Bagdad, foi abatido por terroristas do ISIS, que cortaron o neno pola metade.
Anxo (antroponimia)
Anxo
2 de outubro: Santos Anxos Custodios.
Persecucións aos cristiáns
Eritrea
miniatura|Catedral de [[Asmara, sede da Igrexa Católica de Eritrea.]] Considerado como a "Corea do Norte africana", Eritrea sitúase entre os peores países para a liberdade relixiosa, liberdade de prensa, Estado de Dereito e outros dereitos humanos. A "paranoia ditatorial" do presidente Afewerki é o principal condutor da persecución a cristiáns. Calquera cristián que alce a voz en Eritrea para protestar sobre o trato aos da súa fe é encarcerado ou detido sen importar o seu status. O antigo patriarca da Igrexa Ortodoxa Eritrea, Abune Antonius, atópase baixo arresto domiciliario desde 2007 por protestar. Segundo un informe de ACNUR de novembro de 2014, o 22% de todos os refuxiados que chegan a Italia en pateiras son eritreos. Os cristiáns eritreos, aínda sabendo que existe unha probabilidade moi alta de caer en mans de traficantes e grupos radicais desapiadados, seguen desesperados por saíren de Eritrea.
Anxo (antroponimia)
Anxa ou Ánxela
O feminino de Anxo, Anxa, Ánxela, Anxélica, Anxos, Ánxeles ou Anxelina vén pola advocación de Nosa Señora dos Anxos. A advocación xurdiu a raíz dun fenómeno atmosférico insólito producido un verán de moita seca que os fieis interpretaron como unha nevarada en pleno mes de agosto. 4 de xaneiro: Santa Anxa: natural de Foligno, viviu no século XIII. 27 de xaneiro: Santa Anxa de Mericí: franciscana, viviu no século XV. 2 de outubro: Santos Anxos Custodios. 5 de novembro: Santa Ánxela da Cruz, Sevilla. 14 de decembro: Santa Anxa de Urbina e Antezana
O nome en Galicia
A variante castelá Ángel desprazou a galega dende hai anos. Con todo, nos últimos anos a variante galega tense volvido moi popular. 2.398 varóns levan a variante galega do nome hoxe en Galicia, 2.514 en toda España. 272 mulleres levan a variante Ánxela. A variante castelá Ángel ten 12.102 varóns en Galicia, porén non é un nome moi popular en Galicia se o comparamos con Castela, onde hai altas porcentaxes.
Persecucións aos cristiáns
China
Co triunfo de Mao Tse Tung, a China pasou a ser un estado oficialmente ateo. Ademais, o "ateísmo marxista-leninista é amplamente publicitado". Durante a Revolución Cultural moitos templos, igrexas, mesquitas, mosteiros e cemiterios foron pechados e ás veces destinados a outros usos, saqueados e destruídos.
En xaneiro de 2016, un destacado líder dunha igrexa cristiá, o reverendo Gu Yuese, que criticara a eliminación masiva de crucifixos das igrexas polo goberno foi detido por "malversación de fondos". As autoridades chinesas retiraran centos de cruces na provincia de Zhejiang, coñecida como o "cinto bíblico chinés".
Corea do Norte
miniatura|O [[culto á personalidade en Corea do Norte consiste na veneración do líder Kim Il-Sung (Presidente Eterno) e dos seus sucesores, que son elevados ao nivel de deidades relixiosas.]] Corea do Norte é un estado ateo, onde se pretende disuadir da relixión. The Oxford Handbook of Atheism di que "Corea do Norte mantén un ateísmo forzoso e apoiado polo estado".
Corea do Norte encabeza a lista dos 50 países nos que os cristiáns son máis perseguidos segundo Open Doors. Actualmente, estímase que máis de 50 000 cristiáns están encarcerados dentro de campos de concentración por mor da súa fe, onde son sistematicamente sometidos a malos tratos como a tortura extrema, a inanición masiva e ata a morte por asfixia en cámaras de gas. Ademais, os familiares dos crentes son considerados culpábeis por asociación e enviados a estes campos de traballo. As actividades relixiosas puníbeis inclúen a propagación da relixión, posuír artigos relixiosos, rezar, cantar himnos e ter contacto con persoas relixiosas.
Antón Paz Blanco
Antón Paz Blanco, nado en Vilagarcía de Arousa o 8 de agosto de 1976, é un regatista galego, campión mundial e olímpico da clase tornado.
Traxectoria
Competiu no Real Club Náutico de Sanxenxo, habitualmente facendo parella na clase tornado con Fernando Echavarri, proclamándose campións de España en tres ocasións (2000, 2001 e 2003). Nos Xogos Olímpicos de Atenas 2004 conseguiu un diploma olímpico ao rematar oitavo xunto a Echavarri na clase tornado. Gañou o Campionato Mundial de Tornado en 2005 e 2007 e o Campionato Europeo de 2005, ademais de quedar cuarto no campionato do mundo da clase Tiger en 2005. En 2008 conquistou o ouro da clase tornado nos Xogos Olímpicos de Pequín.
Cando a clase tornado deixou de ser olímpica comezou a competir xunto a seu irmán Carlos na clase 49er, conseguindo a prata na Final da Copa do Mundo de 2014 celebrada en Abu Zabi. Ademais capitaneou con Carlos o barco Vilagarcía da clase Platu 25, logrando o bronce mundial en 2007, o ouro en 2008 e a prata en 2012.
En 2016 deixou as categorías olímpicas pasando a adestrarse con catamaráns da Clase A. En 2020 proclamouse subcampión de España desta clase en Murcia.
Ademais exerce como adestrador doutros regatistas e asistiu aos Xogos Olímpicos de 2016 como adestrador do equipo grego de Nacra 17.
María Teresa Miras Portugal
María Teresa Miras Portugal, nada no Carballiño o 19 de febreiro en 1948 e finada en Madrid o 27 de maio de 2021, foi unha científica galega, catedrática de bioquímica e bioloxía molecular da Universidade Complutense de Madrid (UCM), e presidenta da Real Academia Nacional de Farmacia , sendo a primeira muller en presidir unha Real Academia.
Traxectoria
Estudou farmacia, primeiro na Universidade de Santiago de Compostela, para pasar a finalizar estes estudos na Universidade Complutense de Madrid con Premio Extraordinario e Premio Nacional da Licenciatura de Farmacia en 1971. Ademais, dende 1975 é Docteur Sciences pola Universidade de Estrasburgo, obtendo tamén o Doutoramento en Farmacia pola Universidade Complutense de Madrid. Dende 1982 é catedrática de Bioquímica e Bioloxía Molecular nas Universidades de Oviedo, Murcia e Complutense de Madrid. Dedicouse á investigación durante máis de 40 anos.
Estaba especializada no estudo dos receptores de nucleótidos e a súa repercusión en doenzas neurodexenerativas, e a súa investigación diríxese fundamentalmente ás neurociencias (funcionamento sináptico, neurotransmisión mediada por nucleótidos, interacción de neurotransmisores etc.).
Publicou máis de 200 artigos de investigación en revistas especializadas, e compaxina o seu labor docente e institucional coa investigación. En 2012, foi nomeada presidenta do Comité de Expertos para o estudo da necesidade de reformas na universidade española.
Wayne Rooney
Wayne Rooney, nado en Croxteth, preto de Liverpool, o 2 de outubro de 1985, é un exfutbolista e adestrador inglés, actual adestrador do DC United dende 2022. Xogaba de dianteiro e militou durante a maior parte da súa carreira no Manchester United, co que marcou 253 goles en 559 partidos. Foi 120 veces internacional coa selección de Inglaterra, coa que anotou 53 goles.
María Teresa Miras Portugal
Recoñecementos
A Xunta de Galicia concedeulle o Premio María Josefa Wonenburger Planells en 2008. Entre outros moitos premios e recoñecementos ó seu labor investigador e docente, no ano 2011 a Comunidade de Madrid concedeulle o Premio de Investigación Miguel Catalán, por toda a súa traxectoria profesional e, en 2016 recibiu a Medalla Castelao. En 2023 a revista Gciencia considerouna unha das 20 mulleres de ciencia en Galicia que había que coñecer.
Vida persoal
Foi filla de Aurelio Miras Azor e irmá de Aurelio Miras Portugal, estaba casada e tiña dous fillos.
Persecucións aos cristiáns
India
En 1999, o Departamento de Estado dos Estados Unidos criticou á India polo aumento da violencia social contra os cristiáns. O informe inclúe unha lista con máis de 90 incidentes de violencia anti-cristiá, que van desde danos de edificacións relixiosas a violencia contra os cristiáns peregrinos.
Wayne Rooney
Xogador de club
Rooney comezou a súa carreira no Everton Football Club, e despois de dúas tempadas asinou co Manchester United por 25'6 millóns de libras. Dende entón acadou 4 Premier Leagues, 3 Carling Cups, 4 Community Shields, 1 Liga de Campións da UEFA e 1 Copa Mundial de Clubs da FIFA. A pesar de ser un dianteiro goleador, nunca gañou a Bota de Ouro da Premier League.
Xan da Coba
Juan María de la Coba Gómez, nado en Ourense o 30 de marzo de 1829 e finado na mesma cidade o 9 de novembro de 1899, foi un escritor e inventor galego, considerado un dos animadores máis excéntricos da vida cultural da súa cidade.
Traxectoria
Perito agrimensor de profesión, foi ebanista, inventor e poeta. Recordado polo seu invento do Pirandárgallo, un paraugas universal, que segundo argumentaba, “bastaba poñelo aberto no curuto do Polo Norte para que as pingueiras da chuvia nin sequera chiscasen a panza do Ecuador da Esfera Terráquea”. Inventou tamén unha lingua, o trampitán, idioma empregado por Gonzalo Torrente Ballester na novela La saga/fuga de J. B.. Escribiu dúas pezas teatrais en galego, mais segundo a crítica o contido das súas obras era de calidade pésima e carentes de acción e de interese.
Cerámica de Sargadelos fixo unha botella coa súa figura.
-909
Véxase tamén
Historia ano a ano
Marcelo Piñeyro
Marcelo Piñeyro, nado en Buenos Aires o 5 de marzo de 1953, é un director de cine e guionista con nacionalidade arxentina e española.
Traxectoria
Gañador de 21 premios, entre eles un Premio Oscar á mellor película de fala non inglesa, por participar como director de produción de La historia oficial (1985), dous Premios Goya por Plata quemada e El método e dous Premios Cóndor de Prata por Plata quemada e Tango feroz, la leyenda de Tanguito.
A Riba, Pantiñobre, Arzúa
A Riba é un lugar da parroquia de Pantiñobre no concello coruñés de Arzúa, na comarca homónima. Tiña 26 habitantes no ano 2010 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 14 eran homes e 12 eran mulleres.
Antonio Sousa Alonso
Antonio Sousa Alonso, nado en Santiago de Compostela o ano 1942 e finado na mesma cidade o 12 de febreiro de 2013, foi un destacado profesor na área da Química Inorgánica.
A Miñoteira
O topónimo galego A Miñoteira pode referirse a:
Antonio Sousa Alonso
Traxectoria
miniatura|260px|Edifico da Universidade. Hoxe Facultade de Xeografía e Historia. Cursou a licenciatura de Ciencias Químicas na Universidade de Santiago, que comezou na antiga sede da universidade no curso académico 1959-60, rematándoa no curso 1964-65, xa na nova Facultade de Ciencias do campus sur (hoxe Facultade de Química), participando como voluntario nas vacacións de Nadal do curso 62-63, canda outros tres alumnos residentes en Santiago, na recuperación e instalación dos vellos aparellos do Laboratorio de Física.
Despois de doutorarse, gañou a cátedra de Química Inorgánica da súa universidade, onde exerceu o seu maxisterio até o día da súa morte.
Casou con Dolores Pedrares, química coma el, coa que tivo dous fillos, Dolores e Antonio, este último na actualidade profesor doutor contratado da área de Química inorgánica da facultade compostelá.
A Universidade de Santiago recibiu con fondo pesar a noticia do falecemento do profesor Sousa Alonso quen, en palabras do decano da Facultade de Química, Ramón Estévez, foi un destacado investigador que desenvolvera un frutífero labor ao longo destes anos, describíndoo como "unha persoa de gran frescura intelectual" e "con liderado indiscutíbel nos equipos de investigación que dirixiu".
Teses dirixidas
O doutor Sousa dirixiu 14 teses de doutoramento.
Pedro Américo
Pedro Américo de Figueiredo e Melo foi un pintor académico brasileiro do século XIX e tamén romancista e poeta.
Traxectoria
Nado en Areia, na entón provincia (hoxe estado) de Paraíba o 1843, mudouse para o Río de Xaneiro o 1854, onde obtivo unha bolsa de estudos na Academía Imperial de Belas Artes. Posteriormente concluíu os seus estudos en París, na École National Superiéure des Beaux-Arts, tornándose alumno de Jean Auguste Dominique Ingres, Jean-Hippolyte Flandrin e Carle-Horace Vernet e recibindo premios polos seus traballos. Ele obtivo o doutoramento en ciencias na Universidade de Bruxelas o 1868.
miniatura|esquerda|Independencia ou Morte, o máis coñecido traballo de Pedro Américo. Retornando ao Brasil, produciu diversas obras primas, de entre elas a máis coñecida Independencia ou Morte, unha alegoría da proclamación da independencia brasileira polo príncipe Pedro. Tendo residido no Río de Xaneiro e tamén en Florencia, fez tamén carreira como profesor e historiador de arte.
miniatura|A Noite, cos xénios do Estudo e do Amor. Pedro Américo recibiu no exterior as honrarías de Cabaleiro da Coroa de Alemaña, e de Gran Cabaleiro da Orde Romana do Santo Sepulcro. Morreu en Florencia, o 7 de outubro de 1905. O seu corpo foi trasladado ao Brasil e sepultado en xaneiro de 2006 no Río de Xaneiro.
Pía bautismal
miniatura|Pía bautismal na [[Igrexa de Santa María a Nova de Noia|igrexa de Santa María a Nova, Noia.]] miniatura|Pía bautismal da [[igrexa de Santa María de Torbeo, Ribas de Sil.]]
Unha pía bautismal ou fonte bautismal é un recipiente ou tanque no interior dunha igrexa no que se bota a auga destinada ao bautismo e na cal o candidato ao bautismo mergúllase ou móllase. Contrúense xeralmente de pedra e, raramente, de metal ou madeira. Case sempre apóianse sobre un pedestal ou columnas.
-908
Véxase tamén
Historia ano a ano
Proton K/DM-2
Características
O Proton K/DM-2 foi unha mellora do Proton K/DM na que se usaba unha etapa Block DM-2 en lugar da Block DM co fin de enviar cargas con maior precisión á órbita terrestre, e en especial á órbita xeoestacionaria, incluíndo cargas militares. O primeiro voo dun Proton K/DM-2 tivo lugar o 12 de outubro de 1982 e o último o 30 de marzo de 2012.
Os Areeiros, Castiñeiras, Ribeira
Os Areeiros é un lugar da parroquia de Castiñeiras no concello coruñés de Ribeira, na comarca da Barbanza. Segundo o padrón municipal (INE 2012) ten 5 habitantes (2 homes e 3 mulleres).
Provincia de Misiones
A provincia de Misiones é unha das 23 provincias da Arxentina. Ten unha poboación de 1.101.593 habitantes (2010) e a súa capital é Posadas. Situada no nordeste do país, é a segunda provincia máis pequena do estado con 29.801 km², superando tan só a Tucumán. No 2008 a súa poboación alcanzaba 1.077.981 habitantes.
Misiones debe o seu nome ás misións xesuítas estabelecidas no seu territorio (reducións) e gobernadas por eles até o ano 1767, data na que foron expulsados dos territorios da coroa española.
Límites
Misiones limita polo norte e polo leste co Brasil, polo oeste con Paraguai, e polo sur coa provincia de Corrientes.
Xeografía
Corrientes está caracterizado polo seu terreo quebrado, aínda que propiamente non é terreo montuoso. Porén os ríos escavaron vales numerosos. Os principais ríos son o Paraná, o Paraguai e o Iguazú, cada un deles provisto de innúmeros afluentes.
O clima é tropical de tipo húmido, con chuvias repartidas ao longo de todo o ano, o que propicia unha abundante vexetación boscosa.
Llívia
miniatura|300px|O Val da Cerdaña con Llivia ao fondo. Llívia é un concello e exclave catalán de España en territorio francés que pertence administrativamente á comarca da Baixa Cerdanya, na provincia de Xirona. Está situado a 153 quilómetros ao norte de Xirona e rodeado na súa totalidade por territorio francés.
A lingua tradicional da localidade é o catalán.
Historia
A singularidade do enclave de Llívia provén do estipulado no Tratado dos Pireneos de 1659, polo cal España lle cedeu a Francia as 33 poboacións das comarcas de Vallespir, Capcir, Conflent e a Alta Cerdaña, que hoxe en día forman, xuntamente co Rosellón, o departamento francés dos Pireneos Orientais.
Xeografía
A vila de Llívia (1.223 m) atópase nos Pireneos, no val da Cerdaña. Está situada ao pé do Turó del Castell, estendéndose polo chairo de Fontanelles. Llívia pertence á xurisdición de Puigcerdà.
Está limitada polos termos de Bourg-Madame e de Sainte-Léocadie, ao sur; de Ur e de Angoustrine-Villeneuve-des-Escaldes, a poñente; de Targassonne, por tramuntana; e de Estavar e de Saillagouse, a levante. O río Segre cruza o termo municipal, entrando por Estavar. Ao seu paso por Llívia, recibe as contribucións fluviais dos ríos Er, Targasona e Éguet. Cara ao nordés e detrás da crista do Puig do Castell, pode accederse ás tranquilas paraxes da font del Sofre, máis próxima e situada á pequena val de Estaüja, e da font del Ferro, na confluencia do torrente do Tudó coa riera de les Valls ou de Targasona.