cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Alexander von Humboldt
Viaxes e traballos en Europa
En 1794, foi admitido na famosa sociedade de Weimar, e desde xuño de 1795 contribuíu á posta en marcha do novo periódico de Schiller, Die Horen, cunha alegoría filosófica intitulada Die Lebenskraft, oder der rhodische Genius. No verán de 1790 fixo unha visita rápida a Inglaterra en compañía de Forster. En 1792 e 1797, estivo en Viena; en 1795, realizou unha viaxe de carácter xeolóxico e botánico a Suíza e a Italia. Durante este tempo, obtivo un posto público como asesor de Minas en Berlín, o 29 de febreiro de 1792.
Ante a ignorancia dos mineiros, que non sabían distinguir un mineral dunha rocha sen valor, Humboldt abriu unha escola de formación de mineiros, que financiou cos seus propios cartos. Incluso recusará o diñeiro que o Ministro von Heinitz lle enviara para reembolsar os seus gastos. Humboldt realiza tamén estudos para mellorar a seguridade das minas.
A pesar de considerar o servizo público como unha vía de aprendizaxe ao servizo da ciencia, cumpriu as súas tarefas con tanta habilidade e celo que non só foi promovido a postos superiores no seu departamento, senón que tamén lle foron encargadas diversas misións diplomáticas importantes.
En 1795, von Heinitz propuxo a Humboldt o cobizado posto de Director de Minas da Silesia, no sueste de Prusia. Humboldt recusa a proposta e abandona o servizo público.
A morte da súa nai, o 19 de novembro de 1796, déixalle maior liberdade de movementos e agarda unha oportunidade de pór en práctica os seus plans de viaxe.
A expedición pola América Latina
miniatura|Chiranthodendron pentadactylon, [[ilustración realizada por Alexander von Humboldt.]] miniatura|Alexander von Humboldt e Aimé Bonpland ao pé do volcán do Chimborazo nun cadro de Friedrich Georg Weitsch (1810)
O almirante Louis Antoine de Bougainville, célebre navegante e explorador, propuxo a Humboldt participar nunha expedición por América do Sur, México e California, atravesando o Pacífico, e despois ao polo Sur. Bougainville será substituído por Baudin, pero unha guerra con Austria leva o Directorio a anular a expedición.
O botánico Aimé Bonpland debería, como Humboldt, participar na expedición de Baudin. Inician unha boa amizade e deciden unirse á expedición científica que segue as tropas de Napoleón no Exipto. O barco que debían tomar xamais partiu de Marsella, onde foran para esperalo. Deciden, entón, ir a España para embarcar nun navío para Esmirna. Durante as seis semanas de viaxe, Humboldt realiza meticulosas medidas xeográficas.
Ao verse truncada a posibilidade da exploración de África, Humboldt decide realizar unha viaxe de exploración a América do Sur. É presentado ao rei e á raíña de España, dos que obtén un pasaporte co selo real, que lles garante a asistencia das autoridades que atopasen. Bonpland tórnase oficialmente secretario de Humboldt. Os dous foron os primeiros en efectuar unha exploración científica ao continente digna deste nome. A ambición de Humboldt durante esa viaxe ás Américas era a de descubrir a interacción das forzas da Natureza e as influencias que o ambiente xeográfico exerce sobre a vida vexetal e animal. Con esas poderosas recomendacións, embarcan no Pizarro na Coruña o 5 de xuño de 1799.
Durante a navegación, Humboldt efectúa medidas astronómicas, meteorolóxicas, de magnetismo, de temperatura e da composición química do mar.
Fan unha escala de seis días en Tenerife, e alí realizaron a ascensión do Pico. Chegan a Cumaná o 16 de xullo e, na noite do 11 ao 12 de novembro, Humboldt observa unha extraordinaria chuvia de meteoros (as Leónidas), que constitúe o punto inicial da nosa percepción da periodicidade do fenómeno. Despois diso, segue viaxe con Bonpland cara a Caracas. En América, séntese indignado pola maneira con que se venden e se avalían os escravos, mesmo nas posesións españolas, onde son mellor tratados.
En febreiro de 1800 deixa a costa coa intención de explorar o curso do río Orinoco. Esa viaxe, que durou catro meses e cubriu máis de 2 750 km dunha terra inhabitada, salvaxe e inhóspita, tivo como resultado o descubrimento da existencia dunha comunicación entre os sistemas hidrográficos do Orinoco e do río Amazonas, (o Ccnal do Casiquiare, que liga o Orinoco ao Amazonas), e a determinación exacta do seu punto de bifurcación. Humboldt e Bonpland non foron os primeiros europeos en tomar esa ruta, mais o rigor dos seus datos e das descricións que realizaron fan que non existan máis dúbidas sobre a existencia dunha pasaxe navegábel entre os dous ríos.
Durante a viaxe tamén recolleron diversos espécimes de animais e plantas descoñecidos, e Humboldt anotou meticulosamente a temperatura do río, do solo e do ar, así como a presión atmosférica, a inclinación magnética, a lonxitude e a latitude. En Colobozo, algunhas anguías eléctricas foran capturadas por Humboldt e Bonpland o 19 de marzo de 1800, e os investigadores recibiron violentas descargas eléctricas durante as súas investigacións.
O 24 de novembro os dous amigos parten para Cuba, e despois dunha estadía dalgúns meses retornan a Cartaxena.
Humboldt descobre que Baudin deixou Francia e que se dirixe a Lima, no Perú. Para evitar a ausencia dos alisios, Humboldt e Bonpland deciden continuar por vía terrestre ao longo dos Andes, pasando doce meses en altitude a través dos volcáns. Aínda que teñen os pés en sangue rexeitan facer como a aristocracia local: seren transportados en cadeiras fixas nas costas de indios.
Subindo o curso do río Magdalena, e atravesando os picos xeados dos Andes, chegan a Quito despois dun día difícil o 6 de xaneiro de 1802. Durante esa estadía, escalaron o Pichincha e o Chimborazo, e terminaron nunha expedición ás fontes do Amazonas, camiño de Lima, onde chegan o 22 de outubro de 1802.
Humboldt gaña un renome mundial ao escalar o Chimborazo, pico considerado na época como o máis alto do mundo.
En Callao, observa o tránsito de Mercurio o 9 de novembro, e estuda as propiedades fertilizantes do guano, cuxa introdución en Europa moito se debeu ás súas obras. Unha viaxe difícil, no medio dunha tempestade, levounos a México, onde residirán durante un ano.
Humboldt e os seus compañeiros pasaron o ano de 1803 percorrendo México. Humboldt escribirá o seu Political essay on the kingdom of New Spain, o primeiro ensaio xeográfico rexional, no cal relata sumariamente as súas viaxes. En México, estuda o calendario azteca.
Embarca enseguida para A Habana, a fin de recuperar as súas coleccións alí depositadas había máis de tres anos.
Pasaxe polos Estados Unidos
miniatura|Pico Humboldt en Colorado - Estados Unidos Estimando o seu deber saudar o presidente Thomas Jefferson, prolonga a súa viaxe e diríxese a Filadelfia, até hai pouco capital do país. Humboldt é acollido pola Sociedade Americana de Filosofía, creada seguindo o modelo da Royal Society de Londres e pasa a maior parte do seu tempo cos membros da sociedade. Bonpland e Montufar, ao non falaren inglés, xogan un papel de figurantes. Humboldt encontra a Jefferson, con que discute sobre historia natural, costumes diferentes de acordo co país e as maneiras de mellorar o nivel de vida. Os dous homes entendéndose tan ben que Jefferson convida a Humboldt a morar na casa del.
Embarcaron para Europa na embocadura do río Delaware, chegando a Bordeos o 3 de agosto de 1804.
Resultados da expedición latinoamericana
A expedición de Humboldt e Bonpland, cunha duración de cinco anos, custou a Humboldt un terzo da súa economía. Foi unha das máis notábeis expedicións científicas de todos os tempos, cunha masa de datos dun valor científico inestimábel, aínda máis valiosa que os espécimes que puideron recoller.
Humboldt e Bonpland percorreran, durante súa expedición a través das Américas un total de 9 650 km, tanto a pé, como a cabalo ou en canoas. A expedición atravesou as terras dos actuais Venezuela, Colombia, Ecuador, Perú, Cuba e México (prohibíronlle permanecer no Brasil, pois os portugueses considerárano un posíbel espía alemán, após encontralo en terras brasileiras preto da fronteira venezolana). A característica que torna esa expedición absolutamente excepcional é que foi levada a cabo sen ningún interese comercial; a súa única motivación foi o desexo de coñecemento e a curiosidade.
Durante a súa expedición polas Américas de 1799 a 1804, precisou latitudes e lonxitudes, mellorou mapas, identificou 60 000 plantas, das cales 6 300 até entón descoñecidas, desenvolveu a xeografía das plantas e describiu a corrente que levou máis tarde o seu nome (corrente de Humboldt).
Grazas á súa excepcional expedición, Humboldt pode ser considerado quen sentou as bases das ciencias físicas da xeografía e da meteoroloxía. Polo seu estudo (en 1817) das isotermas, suxeriu a idea e entreviu os métodos de comparación das condicións climáticas de varios países. Primeiro investigou a taxa de decaemento da temperatura media co aumento da altitude sobre o nivel do mar, e forneceu, polas súas cuestións e indagacións sobre a orixe das tempestades tropicais, a primeira pista para a detección da lei, máis complicada, gobernando as perturbacións atmosféricas en altas latitudes. O seu ensaio sobre a xeografía das plantas foi baseado na (entón) recente idea de estudar como as condicións físicas variadas alteran a distribución da vida. O seu descubrimento da diminución da intensidade do campo magnético terrestre dos polos ao ecuador foi comunicada ao Instituto de París nunha disertación lida por el o 7 de decembro de 1804, e a súa importancia foi atestada pola rápida aparición de reivindicacións rivais. Os seus servizos á Xeoloxía baseáranse principalmente no seu atento estudo dos volcáns do Novo Mundo. Mostrou que se ordenaban naturalmente en grupos lineares, presumibelmente correspondendo a vastas fisuras subterráneas; e, pola súa demostración da orixe ígnea de rochas cuxa orixe era anteriormente considerada acuosa, contribuíu inmensamente á eliminación desas hipóteses erróneas.
A condensación e a publicación da masa enciclopédica de materiais —científicos, políticos e arqueolóxicos— colectados durante a súa ausencia de Europa eran a súa preocupación máis urxente. Antes de atacar esa tarefa xigantesca, mentres tanto, fixo unha rápida visita a Italia con Gay-Lussac coa intención de investigar a lei da declinación magnética, e unha estadía de dous anos e medio na súa cidade natal.
Aclamación de Humboldt
esquerda|miniatura|[[Friedrich Schiller|Schiller, Wilhelm, Alexander von Humboldt e Goethe en Jena.]] Coa excepción de Napoleón Bonaparte, Humboldt era entón o home máis famoso de Europa. Os aplausos acollíano en todos os lugares onde ía. Academias, nacionais e estranxeiras, estaban ansiosas por telo entre os seus membros.
En xaneiro de 1808, Humboldt foi enviado a París polo rei de Prusia, acompañado polo príncipe Wilhelm, para tentar negociar unha diminución do valor das indemnizacións de guerra. Desde que Francia invadiu Prusia, Humboldt non recibe máis as rendas dos seus dominios. Vive en París nun cuarto amoblado, que comparte con Gay-Lussac, non durmindo máis que tres ou catro horas por día. En París, ten a firme intención de asegurar a cooperación científica necesaria para publicar o seu gran traballo. Esa tarefa colosal, que inicialmente estimou en dous anos, acabou durando vinte e dous, e aínda así ficou incompleta.
Foi espiado pola policía francesa, pois era alemán e a súa correspondencia privada reflicte as opinións políticas dos salóns parisienses. Humboldt escribe entre mil e dúas mil cartas por ano. Acaba pasando dezaoito anos en París, durante os cales publica o seu Voyage interminable sur l'Amérique du Sud (Viaxe interminábel pola América do Sur).
En 1828 obtén bastante éxito ao dar cursos na universidade e, máis tarde, conferencias diante dun público máis vasto. En Berlín, a comunidade científica non adoitaba realizar reunións científicas, como era o caso de París, para a confrontación e discusión de ideas. Humboldt organiza unha reunión da Asociación Científica en Berlín na cal participan 600 dos máis renomeados científicos.
Exploracións en Rusia
En 1827, o ministro ruso das finanzas pide a Humboldt a súa opinión sobre a emisión de moedas de platino. Como o prezo do platino era inestábel, Humboldt se mostra desfavorábel á idea e suxire ir estudar as minas dos Urais. En marzo de 1829, con 60 anos, Humboldt viaxa a Rusia, coas maletas pagas polo emperador, con Gustave Rose, profesor de química e de mineraloxía, C.G Ehrenberg, naturalista e zoólogo, e un empregado doméstico. En Rusia, é acollido como unha importante personalidade oficial e ten recepcións coa familia do tsar. Ao deixar Moscova, xúntanse á expedición responsábeis da industria mineira e burócratas das autoridades locais.
Humboldt pasa un mes estudando as minas dos Urais. Grazas á presenza de filóns de platino e de areas auríferas, predí a existencia de diamantes nos Urais. Humboldt e Rose investigan no microscopio cada xacemento de ouro que encontran. Foi o conde Polier, propietario de tales xacementos, e a quen Humboldt explicou a súa teoría, quen encontrou o primeiro diamante dos Urais.
A expedición atravesa a Siberia até o Altai. Como de costume, Humboldt realiza medicións barométricas. Humboldt e os seus compañeiros retornan após seis meses de expedición e tras percorrer aproximadamente 17 000 km. Humboldt estudou e simulou a colocación dunha rede de estacións magnéticas e meteorolóxicas facendo observacións regulares e funcionando con aparellos idénticos. Deixou aos coidados de Rose e Ehrenberg a publicación dos resultados da expedición. Será anos máis tarde cando ser publique o seu Asie centrale (en tres volumes).
Humboldt como diplomático
Entre 1830 e 1848, Humboldt foi frecuentemente empregado en misións diplomáticas na corte de Luís Filipe I, con quen mantiña relacións persoais cordiais. A morte do seu irmán, Wilhelm von Humboldt, que morreu nos seus brazos o 8 de abril de 1836, entristeceu os últimos anos da súa vida. Ao perder o irmán, Alexander lamentou ter "perdido unha metade de si mesmo". O ascenso ao trono do príncipe Frederico Guillerme IV, após a morte de seu pai en xuño de 1840, aumentou o seu favoritismo na corte. O novo rei solicitábao frecuentemente como conselleiro da corte. Humboldt utilizou a súa función de conselleiro privado do rei para avogar pola emancipación dos xudeus e pola abolición do servilismo en Prusia, en tanto que o rei o utiliza como enciclopedia ambulante. A popularidade de Humboldt permanece grande, a pesar das inimizades que adquire entre os reaccionarios próximos do rei. En 1857, a loucura que afecta ao rei permite a Humboldt ter máis tempo para os seus traballos.
En 1852, Humboldt recibe a medalla Copley da Royal Society de Londres.
O "Kosmos"
Non é frecuente que un home alcance os 76 anos e execute entón con éxito a coroación da obra da súa vida. No entanto, foi este o caso de Humboldt. Os primeiros dous volumes do Kosmos foron publicados, e basicamente elaborados, entre os anos 1845 e 1847.
A idea dun traballo que debería comunicar non só unha descrición gráfica, senón principalmente unha concepción enxeñosa do mundo físico que puidese ser xeneralizada por detalles e resaltar detalles a través da xeneralización, enchía o seu espírito había máis de medio século. Tomou unha forma definida por primeira vez nunha serie de conferencias pronunciadas na universidade de Berlín, no inverno de 1827-1828. Esas conferencias constituíron, como anota o seu último biógrafo, "o esbozo para o grande fresco do Kosmos". O obxectivo desta obra notábel pode ser brevemente descrito como a representación da unidade no medio da complexidade da Natureza. Nesa obra, os grandes e vagos ideais do século XVIII son recuperados e combinados coas necesidades científicas do século XIX. A pesar de inevitábeis imperfeccións, a tentativa tivo moito éxito. Un estilo un pouco pesado e un tratamento ás veces pintoresco de máis tornan a obra máis impoñente que atraente ao lector casual. Mais o seu valor supremo consiste no feito de representar fielmente o reflexo da mente dun gran home. Non existe maior eloxio que poida ser feito a Alexander von Humboldt que dicir que, ao tentar, e non en van, representar o universo, conseguiu de maneira aínda máis perfecta representar a súa propia intelixencia comprensiva.
A última década da súa longa vida - os seus anos "improbábeis", como adoitaba chamalos - foi dedicada á continuación da súa obra, cuxos terceiro e cuarto volumes foron publicados en 1850-1858, e un fragmento dun quinto postumamente en 1862. Nestes volumes, procurou detallar de acordo coas ramas das ciencias o que expuxera de maneira xeral no primeiro volume. Non obstante o seu alto valor individual, é preciso admitir que, desde un punto de vista artístico, esas adicións foran deformacións. A idea característica da obra, na medida na que unha idea tan xigantesca puidese ser trasposta en forma literaria, tiña sido completamente desenvolvida nas súas partes iniciais, e a tentativa de transformala nunha enciclopedia científica foi na verdade unha negación da súa motivación inicial.
O traballo e a precisión de Humboldt nunca foron máis visíbeis que durante a concepción deste último trofeo á súa xenialidade. Tampouco se apoiou só nos seus propios traballos; debeu gran parte do que conseguiu á súa rara capacidade de asimilar ideas e aproveitar a cooperación de terceiros. Humboldt estaba tan pronto a recibir recoñecemento como a dalo. As notas do Kosmos están repletas de citas locuaces onde el, de certa maneira, recoñece as súas "débedas" intelectuais.
Doenza e morte
miniatura|Alexander von Humboldt en 1857. En 24 de febreiro de 1857 Humboldt tivo unha crise de apoplexía leve, que non deixou trazos perceptíbeis. Pero durante o inverno de 1858-1859 as súas forzas comezaron a diminuír e o 6 de maio morreu tranquilamente, seis meses antes de cumprir os seus noventa anos.
As honras que lle foran reservadas durante a vida seguírono despois da morte. Os seus restos mortais, antes de seren enterrados no mausoleo familiar de Tegel, foron transportados en funerais nacionais polas rúas de Berlín, e recibidos polo príncipe rexente, coa cabeza descuberta, na porta da catedral. O primeiro centenario do seu nacemento foi celebrado o 14 de setembro de 1869, con igual entusiasmo no Novo e no Vello Mundo, e os numerosos monumentos erixidos e as novas rexións descubertas denominadas na súa honra testemuñan a difusión universal da súa fama e popularidade.
Contribucións de Humboldt á ciencia
Os textos suramericanos de Humboldt comprenden trinta volumes publicados en trinta anos. Compóñense de libros científicos, atlas, tratados de xeografía e economía sobre Cuba e o México, unha narrativa das súas viaxes e un Exame critique de l'histoire de la géographie du Nouveau Continent (Exame crítico da historia e da xeografía do novo continente). Humboldt escribiu os seus textos científicos en colaboración con outros científicos. Dedicou o volume consagrado á xeoloxía ao seu amigo Goethe. No seu Kosmos, cuxo obxectivo era o de comunicar a excitación intelectual e a necesidade práctica da investigación científica, describe en cinco volumes todos os coñecementos da época sobre os fenómenos terrestres e celestes.
Atribúese a Humboldt a invención de novas expresións como isodinámicas, isotermas, isóclinas, xurásico e tempestade magnética. Lanzou as bases da xeografía física e da xeofísica, especialmente da sismoloxía e demostra que non pode haber coñecemento sen experimentación verificábel.
Especies e lugares denominados en homenaxe a Humboldt
miniatura|Pingüín Humboldt. miniatura|Cala (Anthurium humboldtianum Kunth.) miniatura|Mare Humboldtianum na Lúa Como resultado das súas exploracións, von Humboldt describiu diversos aspectos xeográficos e especies que eran até entón descoñecidos polos europeos. Especies denominadas en homenaxe súa son:
Aspectos e accidentes xeográficos denominados en homenaxe súa inclúen a corrente de Humboldt, o río Humboldt, a cadea de montañas East and West Humboldt Range, os condados estadounidenses de Humboldt County, en California, e Humboldt County, en Iowa e o parque Humboldt no lado oeste de Chicago. Alén diso, o mar lunar Mare Humboldtianum foi así denominado na súa honra, ao igual que o asteroide 54 Alexandra.
A Fundación Alexander von Humboldt
Após súa morte, os seus amigos e colegas crearon a Fundación Alexander von Humboldt para manter o xeneroso apoio de Humboldt aos novos científicos. A pesar de que a dotación inicial se perdeu durante a hiperinflación alemá dos anos vinte, e novamente após a segunda guerra mundial, a fundación ten recibido o apoio do goberno alemán e ten xogado un papel importante na atracción de investigadores estranxeiros á Alemaña, posibilitando tamén a investigadores alemáns traballaren no estranxeiro por un determinado período.
Biografías
Unha boa biografía de Humboldt é a do profesor Karl Bruhns (3 vols., 8vo, Leipzig, 1872), traducida ao inglés por Misses Lasseil en 1873.
Breves notas á súa carreira son fornecidas por A. Dove en Allgemeine deutsche Biographie, e por S. Gunther en Alexander von Humboldt (Berlin, 1900).
Obras
Le voyage aux régions equinoxiales du Nouveau Continent, fait en 1799-1804, par Alexandre de Humboldt et Aimé Bonpland (París, 1807 etc.), está composto de 30 folios e catro volumes, e englobaba un número considerábel de obras subordinadas, máis importantes, entre as que se poden enumerar:
Outras das súas publicacións son:
Os resultados da súa viaxe asiática foron publicados en Fragments de géologie et de climatologie asiatiques (2 vols. 8vo, 1831), e en Asie centrale (3 vols. 8vo, 1843), unha expansión da obra anterior. As notas e documentos lidos por el diante de sociedades científicas, ou contribuicións a periódicos científicos, son demasiado numerosos para os especificar.
Sen esquecer, é claro
Correspondencias de Humboldt
Desde a súa morte, unha parte considerábel da súa correspondencia tense feito pública. A primeira delas, en orde cronolóxica e de importancia, son as súas Briefe an Varnhagen von Enze (Leipzig, 1860). Foron seguidas rapidamente de Briefwechsel mit einem jungen Freunde (Friedrich Althaus, Berlin, 1861); Briefwechsel mit Heinrich Berghaus (vols., Jena, 1863); Correspondance scientifique e littéraire (2 vols., París, 1865?1869); ''Lettres à Marc-Aug. Pictet, publicadas en Le Globe'', tomo vii. (Xenebra, 1868); Briefe an Bunsen (Leipzig, 1869); Briefe zwischen Humboldt und Gauss (1877); Briefe an seinen Bruder Wilhelm (Stuttgart, 1880); Jugendbriefe an W. G. Wegener (Leipzig, 1896); alén doutras coleccións de menor importancia. Unha edición das principais obras de Humboldt foi publicada en París por Tb. Morgand (1864-1866). Vexa tamén: Karl von Baer, ''Bulletin de l'acad. des sciences de St-Pétersbourg'', xvii. 529 (1859); R. Murchison, ''Proceedings, Geog. Society of London'', vi. (1859); L. Agassiz, ''American Jour. of Science'', xxviii. 96 (1859); ''Proc. Roy. Society, X''. xxxix.; A. Quetelet, ''Annuaire de l'acad. des sciences (Bruxelas, 1860), p. 97; J. Mädler, Geschichte der Himmelskunde,'' ii. 113; J.C.Houzeau, ''Bibl. astronomique,'' ii. 168. (A. M. C.)
DreamWorks
DreamWorks Pictures (tamén coñecido como DreamWorks SKG ou DreamWorks Studios, xeralmente referido como DreamWorks, e comercializado como Storyteller Distribution Co., LLC) é un selo de produción de filme estadounidense de Amblin Partners. Anteriormente distribuía os seus propios filmes el mesmo. Produciu ou distribuído máis que dez filmes con recadación de máis que 100$ millóns cada un. Dende outubro de 2016, os filmes de DreamWorks son comercializados e distribuído por Universal Pictures.
DreamWorks empezou en 1994 como unha iniciativa de Steven Spielberg, Jeffrey Katzenberg e David Geffen (de aí o nome SKG) para crear un estudio de Hollywood novo do cal posuíron o 72%. No presente, DreamWorks opera fóra das súas oficinas, en Universal Pictures.
Coroa de espiñas
miniatura|300px|Coroa de espiñas do Cristo xacente da igrexa de San Miguel, Valladolid A coroa de espiñas era un instrumento de tortura usado polos romanos. Consistía nunha coroa, ou un casco, feita con ramas de plantas ou arbustos espiñentos trenzadas, que se colocaba encaixada na cabeza do torturado, o que lle causaba unha intensa dor.
Segundo os Evanxeos, foi utilizada na paixón de Xesucristo. Isto fixo que se convertera nun símbolo de Cristo e, por extensión do cristianismo.
SCISAT-1
SCISAT-1 é un satélite artificial canadense lanzado o 13 de agosto de 2003 mediante un foguete Pegasus desde a base Vandenberg da Forza Aérea.
Características
A misión de SCISAT-1 é monitorizar e medi-lo ozono e aerosois atmosféricos entre os 4 e os 100 km de altura. O satélite leva dous instrumentos a bordo, ACE-FTS e MAESTRO.
Secret Machines
Secret Machines foi un trío estadounidense de rock alternativo. Formouse en Dallas, Texas, no ano 2000 e posteriormente trasladouse a Nova York. Eles definen o seu estilo como space rock. A formación orixinal estaba composta por dous irmáns, Brandon (voces, baixo e teclados) e Benjamin Curtis (guitarra e coros), e Josh Garza (batería). No mes de marzo de 2007 Benjamin deixou o grupo para centrarse en School of Seven Bells e foi substituído por Phil Karnats.
Aínda que non se realizou ningún anuncio oficial, a banda leva inactiva dende 2010. Nese ano Brandon Curtis comezou a a actuar como membro de xira de Interpol.
Arquidiocese católica latina de Corfú, Zante e Cefalonia
A arquidiocese de Corfú, Zante e Cefalonia (en Archidioecesis Corcyrensis, Zacynthiensis et Cephaloniensis) é unha sé metropolitana sen sufragáneas da Igrexa latina en Grecia. En 2016 tiña 3.820 fieis bautizados, sobre unha poboación total de 120.600 habitantes.
Territorio
A arquidiocese ten xurisdición sobre os fieis de rito latino das illas Xónicas, e en particular de Corfú, Zante, Cefalonia, Lefkada, Ítaca e da rexión do Epiro en Grecia.
A sé arquiepiscopal é a cidade de Corfú, onde está a catedral de Santiago e San Cristovo.
O territorio está organizado en 3 parroquias.
Historia
A arquidiocese de rito latino de Corfú e as dioceses de Zante e Cefalonia foron erixidas no século XIII, cando pasaron a ser posesións dos Anjou (Corfú e Cefalonia) e da República de Venecia (Zante). As datas de erección son incertas, e as citadas nas fontes son posteriores á elección do primeiro bispo.
O 3 de xullo de 1919 co breve Cum ex Apostolico do papa Bieito XV as tres sés foron unidas; dende ese momento a sé metropolitana quedou sen sufragáneas.
O 10 de marzo de 1926, co breve Quae rei sacrae de Pío XI a arquidiocese tomou da arquidiocese de Durrës o territorio correspondente coa actual rexión grega do Épiro.
Dende 1992 o arcebispo é tamén administrador apostólico sede vacante da vigairía apostólica de Tesalónica.
Elizabeth Pirie
Elizabeth Jean Elphinstone Pirie, nada o 14 de setembro de 1932 en Malta e finada o 1 de marzo de 2005 en Edimburgo, foi unha numismática e arqueóloga británica especializada nas moedas da primeira época do Reino de Northumbria.
Traxectoria
Pirie naceu o 14 de setembro de 1932 en Malta, onde o seu pai estaba destinado como capelán da Mariña Real. En 1939, ela e a súa nai regresaron a Gran Bretaña pouco antes do comezo da segunda guerra mundial. Ata o retiro do seu pai en 1953, a familia cambiou de domicilio repetidamente; de feito, Elizabeth Pirie levou a cabo a educación primaria e secundaria en oito colexios.
Na Universidade de Edimburgo cursou Estudos Clásicos e, despois de dous anos, Arqueoloxía, materia na que acadou o grao de mestrado. Posteriormente obtivo un diploma en Arqueoloxía na Universidade de Cambridge e, entre 1952 e 1955, participou en numerosas escavacións e expedicións arqueolóxicas. Foi nese último ano, en 1955, cando ocupou un posto de conservadora axudante no Museo Grosvenor, de Chester.
No Museo Grosvenor foi a responsable, en 1957, da exposición da colección numismática de Willoughby Gardner, especializada en moedas da ceca de Chester. En marzo dese mesmo ano trasladouse ao Museo Maidstone como arqueóloga axudante e en 1960 pasou a ocupar o posto de conservadora de arqueoloxía do Museo da Cidade de Leeds, onde permaneceu ata a súa xubilación en 1991. A maior parte dos seus libros e dos seus artigos foron escritos neste período. Durante a súa estadía en Leeds dirixiu diversas escavacións, entre as que cabe salientar a do forno de cerámica cisterciense en Potterton, preto de Barwick-in-Elmet, con Philip Mayes.
Pirie chegou a ser considerada como a maior experta na cuñaxe das moedas coñecidas como styca, emitidas na Northumbria pre-viquinga. A súa obra cumio, de 2002, Coins of the Kingdom of Northumbria, an illustrated guide to money from the years 670 to 867, proporciona un corpus ilustrado de todas as pezas coñecidas, a modo de guía práctica de referencia para arqueólogos, conservadores e coleccionistas. Tamén destaca pola autoría de dous volumes do proxecto Sylloge of Coins of the British Isles.
Pirie retirouse en 1991 e foi residir á zona residencial de Marchmont, en Edimburgo, onde foi moi activa nas actividades da súa parroquia, ademais de continuar coas súas investigacións. Alí finou o 1 de marzo de 2005 e os seus restos foron cremados o 11 de marzo no crematorio de Mortonhall.
Ao longo da súa carreira, Elizabeth Pirie foi membro de diversas institucións numismáticas e arqueolóxicas de orde académica e asociativa, entre elas a Royal Numismatic Society (1957), a Sociedade de Anticuarios de Escocia (1957), a Sociedade Numismática Británica (1960) e a Sociedade de Anticuarios de Londres (1978). Nalgunhas delas tamén ocupou cargos directivos, como a vicepresidencia (1968) e a presidencia (1970) da Sociedade Numismática de Yorkshire, ou a secretaría da Sociedade Numismática de Edimburgo (1996-1999), esta última xa despois do seu retiro.
Amada López Meneses
Amada López Meneses, nada nas Nogais o 20 de xuño de 1906, foi unha historiadora galega.
Traxectoria
Orfa de pai dende nena. Estudou Bacharelato en Lugo, e foi vivir coa súa familia a Madrid, onde estudou Filosofía e Letras, especializándose en Historia. Publicou nos Boletines da Real Academia de la Historia e da Sociedad Española de Excursiones.
En xullo de 1931 traballaba no Arquivo Xeral de Simancas Recibiu unha bolsa da Xunta de Ampliación de Estudos para unha estancia en Francia e foi membro correspondente da Real Academia Galega
San Xulián da Veiga, Sarria
San Xulián da Veiga é unha parroquia rural do concello de Sarria na provincia de Lugo. Segundo o Instituto Galego de Estatística no ano 2007 tiña 154 habitantes (76 homes e 78 mulleres) distribuídos en 6 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 2003 cando tiña 173 habitantes.
Bertamiráns, Ortoño, Ames
Bertamiráns é unha vila da parroquia de Ortoño, no concello coruñés de Ames na comarca de Santiago, sendo a segunda maior entidade deste concello. Segundo datos do INE en 2009 tiña 6799 habitantes (3340 homes e 3459 mulleres), o que supón un aumento de 4179 habitantes respecto do ano 2000, cando tiña 2620. É a capital do concelllo e onde se localiza a Casa do Concello.
Catemeral
miniatura|250px|O [[lémure (Lemur catta) é un animal que en moitas ocasións é catemeral.]] En zooloxía o adxectivo catemeral refírese ao comportamento dos organismos que adquiren os seus alimentos, ou fan os seus desprazamentos, a intervalos irregulares durante o día ou a noite.
A condición de catemeral denomínase catemeralidade.
Concepto
A catemeralidade é un patrón da actividade dos organismos a intervalos irregulares durante o día ou a noite nos que se adquire o alimento, se produce a socialización con outros organismos e se realiza calquera outra actividade necesaria para o seu sustento. Definiuse da seguiente maneira: "a actividade dun organismo pude considerarse catemeral cando se distribúe de forma aproximada uniformemente ao longo deas 24 horas do su ciclo diario, ou cando se producen cantidades significativas de actividade, en particular alimentarse e/ou desprazarse, dentro de ambas as fases claras e escuras dese ciclo".
Moitos animais non se axustan ás definicións tradicionais de seren estritamente nocturnos, diúrnos ou crepusculares, a miúdo por factores que inclúen a dispoñibilidade de alimento, a presión de depredación e a temperatura ambiente variábel. Como resultado, moitas especies, particularmente entre os primates, poden clasificarse como catemerais.
Observáronse patróns alternativos de actividade catemeral en lémures específicos. A catemeralidade estacional describiuse para Eulemur mongoz como unha actividade que pasa de ser predominantemente diúrna a ser predominantemente nocturna durante o seu ciclo anual. Observouse que o lémure Eulemur fulvus fulvus cambia estacionalmente da actividade diúrna á catemeralidade.
Etimoloxía
O termo está formado polos elementos cat- e -emer, derivados do grego antigo κατ[α]- kat[a]-, de κατά, katá "de arriba cara a abaixo", e‎ -emer, [ἡ]μέρ[α ] [h]ēmér[a], "día", co sufixo -ial, propio de moitos adxectivos.
Eleccións ao Parlamento de Galicia de 2012
As eleccións autonómicas de Galicia de 2012 foron as novenas eleccións ao Parlamento de Galicia dende a súa constitución e celébranse a falta de medio ano para o remate da lexislatura.
Data de celebración
Logo de varias semanas de ruxerruxe sobre un posible adianto, o presidente da Xunta de Galicia, Alberto Núñez Feijóo anunciou a convocatoria de eleccións para o 21 de outubro de 2012, é dicir, case cinco meses antes da data do remate da lexislatura. As eleccións coincidirán de novo coas eleccións ao Parlamento vasco, por segunda vez consecutiva, comicios que foran convocados semanas antes. As razóns aducidas por Núñez Feijoo para o adianto foron as de "darlle a maior estabilidade a Galicia".
Candidatos
miniatura|dereita|150px|Núñez Feijóo, candidato do PPdG Os candidatos á presidencia da Xunta de Galicia son:
As demais formacións non presentan formalmente ningún candidato á presidencia da Xunta.
Candidatos por circunscricións
Nas eleccións ao Parlamento Galego existen catro circunscricións, e cada unha delas corresponde coas provincias. Os electores censados no estranxeiro non teñen circunscrición de seu.
Tamén se presentaron os seguintes partidos ou formacións nalgunhas circunscricións:
Enquisas
Algunhas enquisas de participación libre en Internet:
Principais acontecementos
Días antes de que comezase a campaña electoral, unha pescuda xudicial (Operación Pokémon) levou a detención de Francisco Rodríguez Fernández, alcalde de Ourense polo PSdeG, acusado de suborno e prevaricación. Tamén foron detidos entre outros o alcalde Partido Popular de Boqueixón, Adolfo Gacio, ou o expresidente da Confederación Hidrográfica do Miño-Sil, Francisco Fernández Liñares.
Resultados
Número de votos que obtiveron as principais candidaturas :
Courtney Lee
Courtney Lee, nado o 3 de outubro de 1985 en Indianápolis, Indiana, é un xogador profesional de baloncesto estadounidense. Mide 1,96 metros de altura, e xoga na posición de escolta.
The Good Road
The Good Road (en ધ ગુડ રોડ) é un filme indio de 2013 escrito e dirixido por Gyan Correa. Foi escollido como o candidato indio para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 86ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado. Gañou o premio ó mellor filme en gujarati na 60ª edición dos National Film Awards. A historia céntrase nunha autoestrada nas áreas rurais de Gujarat, preto dunha vila en Kutch. É o primeiro filme gujarati en ser escollido para representar a India nos Oscars.
Courtney Lee
Universidade
Xogou durante catro tempadas cos Hilltoppers da Western Kentucky, sendo titular en todos os partidos que disputou. Foi elixido en tres ocasións no mellor quinteto da Sun Belt Conference, e na súa tempada sénior, tras acadar 20,4 puntos, a segunda mellor marca da conferencia e no posto 28 da nación, levou ao seu equipo a disputar os oitavos de final do Torneo da NCAA, conseguindo o premio de mellor xogador da conferencia.
Profesional
Foi elixido na 22ª posición da primeira rolda do Draft da NBA de 2008 polos Orlando Magic, equipo co cal asinou contrato a principios do mes de xullo de 2008. Na súa primeira tempada coma novato cos Magic foi campión da conferencia leste e alcanzou as finais da NBA contra os Lakers perdendo nesa serie por 4-1.
O 25 de xuño de 2009 foi traspasado xunto con Rafer Alston e Tony Battie aos New Jersey Nets a cambio de Vince Carter. Con todo, pouco máis dun ano despois, o 11 de agosto de 2010, foi traspasado aos Houston Rockets, nun traspaso entre catro equipos que mandou a Trevor Ariza ós New Orleans Hornets. Foi presentado oficialmente polos Rockets o 18 de agosto de 2010.
O 20 de xullo de 2012, Lee foi traspasado ós Boston Celtics nun traspaso entre os Portland Trail Blazers, os Houston Rockets e os propios Celtics. Lee asinou un contrato por 4 anos con Boston.
O 7 de xaneiro de 2014, os Celtics completaron un traspaso con outros dous equipos, os Memphis Grizzlies e os Oklahoma City Thunder. Boston traspasou a Lee e unha elección de segunda rolda do Draft de 2016 a Memphis a cambio de Jerryd Bayless dos Grizzlies, e Ryan Gomes dos Thunder.
O 31 de xaneiro de 2019, Lee foi traspasado xunto a Kristaps Porziņģis, Trey Burke e Tim Hardaway Jr. ós Dallas Mavericks, a cambio de DeAndre Jordan, Wesley Matthews, Dennis Smith Jr. e dúas futuras eleccións da primeira rolda do Draft. Tras convertirse en axente libre en 2020, Lee asinou de novo cos Mavericks o 11 de decembro de 2020, pero foi cortado antes de comezar a tempada.
Amblin Entertainment
Amblin Entertainment é unha produtora estadounidense de cine e televisión fundada polo director e produtor Steven Spielberg, xunto cos produtores de Kathleen Kennedy e Frank Marshall en 1970. A sede central da empresa atópase en Universal City, California. O nome procede dunha das primeiras curtametraxes de Steven Spielberg.
Producións destacadas
Entre as súas producións mais exitosas destacan: a propia E.T., Gremlins en 1984, Quen enganou a Roger Rabbit? de 1988, Back to the Future de 1985, Regreso ó futuro II de 1989, Back to the Future Part III de 1990, Parque Xurásico de 1993, The Lost World: Jurassic Park de 1997, Jurassic Park III de 2001 e Jurassic World de 2015.
1881
África
miniatura|page=4|"Costumbres gallegas", por [[Rosalía de Castro, 28/3/1881.]]
Outros
Historia ano a ano
The Clash
The Clash foi un grupo de punk rock británico que durou de 1976 até 1985. Unha das bandas mais aclamadas pola crítica da época, The Clash foi famoso polo seu alcance musical (incorporaban reggae, Bebop, rockabilly, e eventualmente moitos outros estilos musicais no seu repertorio), por demostrar unha sofisticación lírica e política que os distinguía da maioría dos seus compañeiros no movemento punk, e polas súas explosivas actuacións ao vivo.
Trofeo Cidade de Vigo 1986
A XVI edición do Trofeo Cidade de Vigo celebrouse en Vigo entre o 21 e o 23 de agosto de 1986 en forma de torneo triangular. O campión foi o Celta de Vigo.
The Life and Times of Scrooge McDuck
The Life and Times of Scrooge McDuck (Lo$) é unha serie de banda deseñada de 12 historias escritas e debuxadas por Don Rosa, publicada por vez primeira pola editorial dinamarquesa Egmont na revista Anders And & Co. dende 1992 até 1994, e posteriormente en inglés en Uncle Scrooge #285 e #296 (1994–96). As historias contan a biografía do personaxe Scrooge McDuck antes da súa introdución en 1947. As historias foron recollidas e publicadas conxuntamente nun único volume. Posteriormente, Rosa publicou historias adicionais que expandiron a biografía de Scrooge. Estas historias estreáronse en The Life and Times of Scrooge McDuck Companion.
As historias contan os principais na vida de Scrooge entre 1877 e 1947, incluíndo case tódalas referencias que tiñan as historias anteriores de Carl Barks, mais deixando a Rosa e a outros creadores engadir máis detalles. A banda deseñada tamén achega información sobre a orixe e o contexto de moitos personaxes relacionados con Scrooge.
Don Rosa gañou o premio Will Eisner en 1997 pola súa obra.
Lugares de Pantón
miniatura|dereita|[[Casa do concello de Pantón.]] Galicia → Parroquias de Galicia → Lugares de Galicia → Lugares de Pantón
Columbia Pictures
Columbia Pictures Industries, Inc. (máis coñecido como Columbia Pictures e tamén como Columbia) é un estudio de cine, produtora e distribuidora estadounidense. É membro da Sony Pictures Motion Picture Group, unha división da filial de Sony Entertainment, subsidiaria da xaponesa Sony. O estudio foi fundado en 1918 cando Cohn-Brandt-Cohn Film Sales dos irmáns Jack e Harry Cohn, e Joe Brandt, estreou o seu primeiro filme en agosto de 1922. Adoptou o nome Columbia Pictures en 1924, e fíxose pública dous anos máis tarde. Na década de 1930, as estrelas de contrato importante de Columbia eran Jean Arthur e Cary Grant. Na década de 1940, Rita Hayworth converteuse na primeira estrela e impulsado as súas fortunas a finais da década de 1950. Rosalind Russell, Glenn Ford, e William Holden tamén se converteron en estrelas importantes no estudio.
Monte Korab
O monte Korab (en macedonio: Голем Кораб, Golem Korab; en albanés: Korabi) é a maior elevación orográfica da Macedonia do Norte e máis de Albania, con 2.764 m de altitude (a antiga medida indicaba 2.751 m). O grupo montañoso do que forma parte constitúe unha porción da fronteira entre a Macedonia noroccidental e a Albania oriental. O Monte Korab pertence ao complexo dos Montes Šar, que se erguen un pouco máis ao oeste, non confíns con Kosovo.
Nome
O topónimo Korab é de orixe eslava e cóidase relacionado co "deus dos mares" de diversas tribos eslavas precristiás.
Macizo do Korab
O grupo montañoso do Monte Korab desenvólvese uns 40 km en dirección norte-sur, entre o curso inferior do río Drin Branco e o seu afluente o Radika.
O Monte Korab representa a cota maior dun complexo formado por diversas cimas que superan os 2500 m s.n.m.. As máis importantes son:
Estas cotas son ás veces rotas por movementos tectónicos radiais, que orixinan bloques pétreos observábeis no val do río Radika, na ladeira macedonia, despois de percorrer máis de 500 m. Desde o punto de vista alpinístico e notábel a área alpina de Kabaš, con diversas paredes verticais e picos de difícil acceso. Na súa parte máis alta, por riba dos 2.000 m, o clima é alpino e inclúe algunhas mostras de flora tipicamente alpina.
Prácticas alpinísticas
Non existen restricións de ningunha clase para ascender desde o lado albanés. A zona é agora segura e as poboacións locais móstranse dispostas a colaborar. No lado de Macedonia hai que superar bastantes trámites burocráticos, e se superan irase acompañado de escolta; cómpre ter en conta que a zona fora minada durante os conflitos do ano 2001.
A mellor forma de escalar o Golem Korab é axuntarse á cordada international que se monta cada ano a inicios de setembro. A escalada está organizada polo club montañeiro PSD "Korab" de Skopje.
Ezequiel Massoni
Ezequiel Massoni González, nado en Ayamonte o 11 de abril de 1874 e finado en Vigo o 19 de novembro de 1959, foi un empresario e político galego.
Traxectoria
Chegou a Marín para facerse cargo dunha industria de salgadura. Na ditadura de Primo de Rivera foi nomenado alcalde de Marín en 1924. Puxo en marcha a traída de auga, a rede de sumidoiros e a iluminación. Cesou como alcalde o 26 de febreiro de 1930. Na República foi tesoureiro do Centro Republicano Radical de Marín (1931). Volveu ser nomeado alcalde de Marín en xaneiro de 1935, tomando posesión o día 12 ; cesou como alcalde co triunfo da Fronte Popular en febreiro de 1936. No franquismo volveu á alcaldía en marzo de 1943.
Ronnie Bucknum
Ronnie Bucknum nado en Alhambra (California) o 5 de abril de 1936 e finado en San Luis Obispo o 23 de abril de 1992, foi un piloto de automobilismo estadounidense.
Traxectoria
Bucknum participou en 11 Grandes Premios do Campionato do Mundo de Fórmula Un, debutando o 2 de agosto de 1964. logrou un total de dous puntos de campionato. No Gran Premio de Alemaña de 1964, converteuse no primeiro pilto en conducir un automóbil con motor Honda na Fórmula Un.
Logo da Fórmula Un, Bucknum pilotou na serie de USAC Championship Car, competindo nas tempadas 1967-1970 con 23 saídas, incluíndo o Indianapolis 500 en 1968-1970. Terminou nas dez primeiras veces, a súa única vitoria chegou no Michigan International Speedway en 1968.
Foi o pai de Jeff Bucknum, un piloto da Indy Racing League e das American Le Mans Series. Ronnie Bucknum morreu debido a complicacións da diabetes.
Resultados Completos na Fórmula Un
(Chave) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida.
Tokorozawa
Tokorozawa (所沢市, ところざわし, Tokorozawa-shi) é un concello da prefectura de Saitama no Xapón. Está situado no centro da rexión de Kantō e no centro-sur da prefectura, na parte leste da illa de Honshū. Ten 71,99 km² de superficie e unha poboación de 339.008 habitantes (2009) e unha densidade de poboación de 4.710 h/km².