cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Alfred Vogel
Biografía
En 1952 publicou o libro O Pequeno Doutor, obra de referencia na medicina naturista, onde recompila os seus coñecementos e que mereceu un amplo recoñecemento. Nese mesmo ano recibiu o título de Doutor Honoris Causa en botánica medicinal por parte da Universidade de California (Os Ánxeles, USA). En 1963 fundou a empresa Bioforce AG en Roggwil (cantón Thurgovia, Suíza), considerada unha das máis importantes, tanto en Suíza como Europa e ultramar, na elaboración de remedios naturais con control biolóxico. En recoñecemento aos seus logros para a medicina natural, concedéuselle en 1982 a medalla Priessnitz dos Heilpraktikers alemáns e en 1984 nomeárono membro honorífico do SAGEM (Sociedade Suíza de Medicina Empírica). En 1990, con 88 anos de idade, deixou a vida laboral para poder gozar tranquilamente da súa vellez e morreu en 1996, á idade de 94 anos.
Viaxes
Nunha das súas viaxes pasou un tempo en América do Norte cos indios síux. Alí fíxose amigo do xefe Alce Negro (ou Black Elk), quen lle ensinou a medicina tradicional india. Ao final da súa estadía, como sinal de amizade, Alfred Vogel recibiu do xefe Alce Negro sementes de echinacea. Os síux coñecían esta planta desde varias xeracións e utilizábana como medicamento universal: como uso externo para tratar as roeduras de serpes, feridas, mazaduras, e como uso interno para reforzar as defensas endóxenas. Xa en Suíza, Alfred Vogel empezou a cultivar e a investigar sobre esta planta, creando Echinaforce, que se convertería no produto máis importante da empresa.
Lembrando aquela época, escribía Alfred Vogel: "a planta xa non me abandonaría o resto da miña vida". E engadía: "realicei innumerables experiencias en min mesmo e aínda hoxe quedo asombrado do seu poder amplo e intenso".
Tras esta viaxe memorable e outras etapas, Alfred Vogel instalouse na localidade californiana de Pomona. Porén, desestimou o plan de fundar unha empresa nos Estado Unidos e, por consello da súa muller, rexeitou a invitación de dar clases no Instituto de Osteopatía, Quiropráctica e Métodos Naturistas da Universidade dos Ánxeles. Sophie Vogel coñecía ben o seu marido e sabía que aquilo non era para el, pois a súa máis prezada Universidade foi sempre a Natureza ao ar libre e as viaxes continuaron.
Deste xeito, chegou a etapa dunha granxa no Perú: en 1958 comprou en Tarapoto (Perú) unha leira de 72 hectáreas de terreo co fin de cultivar nela plantas medicinais, especialmente Chanca pietra, planta que xa coñecera nunha viaxe anterior pola rexión do Amazonas. Coa axuda dos indios, construíu alí unha casa e dispúxose a cultivar, ademais da Chanca pietra, cana de azucre, café, plátanos, iuca, papaia e uvas. Para asombro dos indios, el mesmo traballaba a terra. Segundo as súas palabras, aquilo era un pequeno paraíso. Pero o goberno peruano promulgou unha nova disposición legal que consistía en que os estranxeiros non podían dispor de máis de 15 hectáreas, e Alfred Vogel cedeu toda a súa posesión e partiu de novo.
Ás "aventuras" dos Estados Unidos e o Perú seguiron outras moitas. Fose en Norteamérica ou Suramérica, África, Oriente Próximo, Oriente Medio ou en Asia, Alfred Vogel tiña sempre clara a súa meta. Alá onde estivo sempre se mostrou aberto coa xente sinxela, facéndolles preguntas e mostrándose comunicativo. Visitou a maioría dos pobos e culturas, como a India, a China, Taiwán, Corea, o Xapón, Filipinas e Indonesia, permanecendo neles un tempo variable. Descubriu entón novas plantas medicinais que non coñecía, como o prezado ginseng de Corea, o durián (froita) ou o harpagofito (Suráfrica), así como novos métodos terapéuticos, como por exemplo a acupuntura.
A súa vida foi unha procura continua de como debe vivir o ser humano para non prexudicar o planeta nin as persoas. En 1963, Alfred Vogel fundou Bioforce AG en Roggwil, cantón de Turgovia, Suíza.
Pedro Reyes
Pedro Reyes Rodríguez, nado en Tánxer o 8 de maio de 1961 e finado en Valencia o 25 de marzo de 2015, foi un humorista, escritor e actor de cinema e televisión andaluz.
Traxectoria
Desde moi pequeno viviu en Huelva, de onde era orixinaria a súa familia. Escribiu desde os doce anos, actividade que compaxinou coa actuación. Con 18 anos creou o grupo Centuria, e pouco despois creou con Pablo Carbonell o dúo Pedro y Pablo. Nos seus últimos tempos actuou en solitario, destacando polo seu humor absurdo.
Antonio Aguilar
O nome Antonio Aguilar pode referirse a:
Valentín Ruano
Valentín Ruano Fernández, nado o 23 de outubro de 1968 en Madrid, é un ex xogador profesional de baloncesto español que xogou en diversas categorías do baloncesto estatal, entre elas sete tempadas na liga ACB. A súa carreira deportiva transcorreu completamente en clubs galegos, coa excepción da tempada 1993-94 que xogou en Gran Canaria. Cunha altura de 2,02 metros xogaba na posición de pivote.
Traxectoria
Xogou en ACB durante as tempadas 1985-86, 1986-87, 1988-89, 1990-91, 1991-92 e 1992-93, nun total de 139 encontros xogados. Na súa última tempada en activo, a 1998-99 conseguría o ascenso á ACB co Breogán.
Caspar Bartholin o novo
miniatura|De ovariis mulierum et generationis historia epistola anatomica, 1678 Caspar Bartholin ou Kaspar Bartholin, nado en 1655 e finado en 1738, foi un médico e anatomista dinamarqués.
Glenn Robinson
Glenn "Big Dog" Robinson, nado o 10 de xaneiro de 1973 en Gary, Indiana, é un ex xogador profesional de baloncesto estadounidense retirado en 2005. Con 2,01 metros de alzada xogaba de aleiro.
Caspar Bartholin o novo
Traxectoria
Naceu en Copenhague, neto de Caspar Bartholin o Vello e fillo de Thomas Bartholin. Foi o primeiro en describir as glándulas da vaxina coñecidas como glándulas de Bartholin
Glenn Robinson
Instituto e universidade
Na súa etapa de instituto conseguiu levar ao seu instituto a gañar o campionato estatal de Indiana, sendo incluído no prestixioso McDonald's All-American Team, que cada ano designa aos mellores xogadores de instituto dos Estados Unidos. Acudiu á Universidade de Purdue, onde permaneceu dous anos, entre 1992 e 1994, sendo, no último ano, galardoado co recoñecido premio Naismith College Player of the Year, ou o que é o mesmo, mellor universitario do ano, tras facer 30,3 puntos e 10,1 rebotes por partido, sendo o mellor da súa conferencia en ambas as categorías.
Profesional
Tras só dous anos como universitario, declarouse elegible no Draft da NBA de 1994, sendo escollido como número 1 por Milwaukee Bucks, asinando un contrato por 10 anos e 68 millóns de dólares. Na súa primeira tempada foi nomeado en dúas ocasións rookie do mes, e finalmente elixido no mellor quinteto de novatos, sendo o que mellor media de anotación tivo entre estes, con 21,9 puntos por partido; a pesar destas estatísticas individuais, (o premio de Rookie do Ano foi outorgado a Jason Kidd e a Grant Hill). En 1996 foi seleccionado para disputar co equipo estadounidense os Xogos Olímpicos de Atlanta 1996, pero non puido participar nos mesmos por mor dunha lesión.
Xunto a Ray Allen e Sam Cassell formou un trío demoledor en Milwaukee, coñecidos como "The Big Three". Foron os artífices de que o seu equipo chegase ás finais da Conferencia Leste en 2001. Robinson é o segundo máximo anotador en toda a historia dos Bucks, excedendo os 20 puntos por partido en 7 das 8 tempadas que permaneceu alí.
Foi traspasado a Atlanta Hawks en 2002, e ao ano seguinte de novo tivo que facer as maletas para ir parar a Philadelphia 76ers, onde se perdeu máis de media tempada por mor dunha grave lesión. Foi traspasado de novo a New Orleans Hornets onde non chegou a xogar, e finalmente foi fichado para reforzar o tiro exterior dos San Antonio Spurs ao final da tempada 2004-2005, conseguindo con eles o seu único anel de campión da NBA. Nas súas once tempadas como profesional conseguiu unhas medias de 20,7 puntos e 6,1 rebotes por partido.
Montería, Colombia
Montería é un concello colombiano, capital do departamento de Córdoba. Atópase ó noroeste do país na rexión Caribe Colombiana, a beiras do río Sinú, polo que é coñecida como a "Perla do Sinú". É considerada a capital gandeira de Colombia; anualmente celebra a feira da Gandaría durante o mes de xuño. É ademais, un importante centro comercial e universitario, recoñecida como unha das cidades colombianas con maior crecemento e desenvolvemento nos últimos anos e por impulsar o desenvolvemento sustentable.
Mülheim an der Ruhr
Mülheim recibiu a carta de vila en 1808, e 100 anos máis tarde a poboación superou os 100.000, facendo de Mülheim oficialmente unha cidade. En decembro de 2014 tiña unha poboación de 167.108 habitantes
Subdivisións
miniatura|Mapa dos barrios e distritos
Leonardo Demétrio
Leonardo Demétrio, nado o 24 de marzo de 1994 en Curitiba, Paraná, é un xogador profesional de baloncesto brasileiro, aínda que tamén posúe a nacionalidade italiana. Actualmente xoga para o Carpegna Prosciutto Pesaro da Lega Basket Serie A. Cunha altura de 2,04 metros xoga na posición de ala-pivote.
Traxectoria
Nado en Curitiba, Paraná, Demétrio chegou ao Círculo Militar do Paraná en 2004, onde comezou a xogar ao baloncesto. Catro anos despois, en 2008, gañou relevancia nacional defendendo a selección paranaense de base. En 2011, con dezasete nos, múdase para Belo Horizonte, onde comeza a xogar no Minas Tênis Clube, equipo da máxima categoría do baloncesto brasileiro. Destaca na súa temporada 2015−16, facendo unha media de 10,8 puntos, 5,6 rebotes e 11,6 de valoración en 23 minutos de xogo por partido, o que leva a asinar en maio de 2016 polo Montakit Fuenlabrada da Liga ACB. No equipo castelán disputa tres partidos, un de fase regular e dous de playoff, facendo unha media de 3 puntos e 2 rebotes en 8 minutos por partido. Na temporada 2016−17 xoga para o Actel Força Lleida de Liga LEB, onde fai unha media de 10,9 puntos e 5,6 rebotes por encontro. Tras un bo ano no equipo catalán, o 6 de setembro de 2017 asinou polo Cafés Candelas Breogán.
Selección
Demétrio defendeu diversas seleccións de base do Brasil. Foi subcampión da Copa América sub-18 e disputou o Mundial sub-19 no ano seguinte. En 2013, foi escollido para o International All-Tournament Team do Nike Global Challenge. En 2015, foi convocado para a disputa da Universíada, onde o Brasil ficou co cuarto lugar. En 2016 foi convocado coa selección absoluta para disputar o Suramericano de 2016, porén, non chega a xogar o torneo.
Ayu-mi-x 6 -Silver-
Ayu-mi-x 6 -Silver- é un álbum de remixes da cantante xaponesa Ayumi Hamasaki, lanzado o 26 de marzo do ano 2008 (o mesmo día que "Ayu-mi-x 6 -Gold-") baixo o selo avex trax e producido por Max Matsuura. Este é o sexto título da serie de álbums "ayu-mi-x" e o seu primeiro álbum de remixes en catro anos, xa que en 2004 lanzara MY STORY Classical.
As Mariñas, Mougás, Oia
As Mariñas é un lugar da parroquia de Mougás, no concello pontevedrés de Oia, na comarca do Baixo Miño. Segundo o IGE, en 2022 tiña 134 habitantes (74 homes e 60 mulleres). Nel atópase o hotel de talasoterapia Talaso Atlántico.
Fran Velo
Francisco Javier Velo Cambeiro, máis coñecido como Fran Velo, nado en Boiro o 13 de decembro de 1973, é un baixista galego pertencente a banda Heredeiros da Crus.
Banda de música de Brántega
Historia
Brántega tivo que agardar preto de 30 anos para que outra agrupación levase o seu nome. Así foi como en 1982 se refunda a banda baixo a denominación de Banda Cultural de Brántega, proxecto que durou ata 1993, debido a que unha noite, desapareceron os instrumentos que estaban no local de ensaio desta agrupacion. Pero a desaparición desta banda, non foi total, xa que máis adiante, como froito da Banda Cultural de Brántega, fórmase a Banda de Música Municipal de Agolada.
Ribela, A Estrada
Santa Mariña de Ribela é unha parroquia que se localiza no concello da Estrada. No ano 2019 tiña 135 habitantes, 43 menos ca en 2009 (93 mulleres e 85 homes segundo o IGE) e 120 menos ca en 1986. En 1842 tiña unha poboación de feito de 300 persoas. Ten dez entidades de poboación.
Patrimonio
miniatura|Castro de Entrecastrelo/Castro de Ribela/Eira dos Mouros. A Igrexa de Santa Mariña de Ribela data do ano 1865. En Ribela é de grande importancia a presenza do río Umia, no que verte as súas augas o regueiro de Esqueiro en forma de fervenza, no lugar da Aldea Grande. O Outeiro de Trabadela, O castro da Aldea Grande e o Castro de Entrecastrelo (36017038), coñecido tamén como Castro de Ribela, Castro de Parada ou Castro de Eira dos Mouros, no que aínda se conservan restos de recintos amurallados e da porta de entrada. Existen tamén varios petróglifos.
Festas
Cada ano, despois de mediados de xullo, celébranse as Festas de Santa Mariña, patroa de Ribela.
Pablo Carbonell
Pablo Carbonell, nado en Cádiz o 28 de xullo de 1962, é un artista andaluz.
Traxectoria
Criouse na cidade de Huelva. A principios dos anos 80 formou un dúo xunto con Pedro Reyes en Madrid. Ambos os dous participaron no programa La Bola de Cristal.
Despois desta época comeza a colaborar con El Gran Wyoming en programas de televisión como La noche se mueve, El peor programa de la semana, ou o popular Caiga quien caiga, no que facía de reporteiro saíndo á rúa e poñendo ós políticos sempre en difíciles encrucilladas cas súas inoportunas preguntas.
Tamén compaxinou estas tarefas con outras como actor en distintas películas do cine español. Foi sido director dunha película: Atún y chocolate.
Coescribiu xunto con Eva Salmerón a novela Sinsáhara. Participou como reporteiro no programa de clasificacións da cadea Cuatro U.V.E.. Participou como reporteiro de investigación humorístico no programa Buenafuente, de Antena 3.
É curmán da tamén actriz Aitana Sánchez-Gijón.
Astilleros Armon
Astilleros Armon é unha empresa naval asturiana con sede en Navia e factorías en Galiza. A orixe da empresa foi un pequeno estaleiro en Navia adicado aos pesqueiros de baixura en madeira. Constrúe buques pesqueiros de todo tipo e eslora, remolcadores, oceanográficos, buques auxiliares, iates, cargueiros, dragas etc. A empresa leva construídos preto de mil buques en todo o grupo.
Sedes
miniatura|dereita|Remolcador construído en Navia. 34 mil metros cadrados, tres grellas de ata 124 metros e un peirao de armamento de 300 metros. Fundado en 1992, 5600 metros cadrados, dúas grellas e un peirao de 250 metros. Fundado en 2011, 148 mil metros cadrados, dous peiraos de 222 metros e 239 metros, dous diques de 170 metros x 25 e 124m x 17 m e dúas grellas de 180 metros x 47 metros. Fundado en 1998, 15 mil metros cadrados, dúas grellas de 120 metros e un peirao de 180 metros. 15 mil metros cadrados, constrúe buques de aluminio. Fundado en Jarrio en 2009 e con 7400 metros cadrados.
Normativa
A empresa ten certificacións ISO 9001, ISO 14001 e OHSAS 18001 por Bureau Veritas e Asociación Internacional de Sociedades de Clasificación (IACS).
Condicións de traballo
A empresa ten recibido queixas no seu estaleiro de Gijón de faltar ás medidas de seguridade e polas condicións de traballo. En 2015 morreron dous traballadores en accidentes laborais en Xixón.
Andrés A. Vila
Andrés Álvarez Vila, nado en Zamáns (Vigo) en 1958, é un pintor e escritor galego.
Traxectoria
Estudou no IES Santa Irene de Vigo, e despois traballou en Madrid e París. Como actor traballou cos Artello e Máscara 17, ademais de co Centro Dramático Galego, e apareceu como figurante en Sempre Xonxa.
Astris
Astris é a designación dun motor foguete usado na terceira etapa dos foguetes Europa 1 e Europa 2.
Características
O motor Astris foi desenvolvido a principios da década de 1960 por Alemaña para ser usado nos foguetes Europa, que foron cancelados despois duns poucos voos errados, entre eles un fracasado debido ó fallo de ignición do motor Astris. O motor consumía unha mestura de N2O4 e Aerozine 50.
Manto (moluscos)
miniatura|280px|Lura ([[Loligo vulgaris). O manto é todo o que se ve tras a cabeza: a parede corporal externa e as aletas son parte do manto.]]
O manto, tamén denominado palio, é unha das tres partes en que adoita dividirse a anatomía dos moluscos (as outras dúas son a cabeza e o pé).
É a parte dorsal da parede do corpo que cobre a masa visceral.
É un órgano de orixe ectodérmica cuxas células epiteliais segregan carbonato cálcico e conquiolina, que orixinan espículas epidérmicas, placas ou a cuncha.
O manto es un órgano musculoso e ten, con frecuencia, o aspecto dunha capa (de aí o seu nome) xa que, en moitos grupos de moluscos, esténdese máis alá do corpo formando unha estrutura de dobre parede en forma de lapela que se adapta a usos moi diferentes como, por exemplo, a función de sifón. Nos cefalópodos a contracción do manto forza á auga a saír a través do sifón, o que impulsa ao animal, que se despraza así con gran rapidez. Noutros moluscos úsase para a locomoción, como unha especie de pé.
A maioría dos moluscos posúen no manto unha cavidade, situada primariamente en posición posterior, chamada cavidade do manto ou, máis frecuentemente, cavidade paleal, onde se aloxan as súas complexas branquias e os osfradios, e onde se abren o ano, os nefróporos e os gonóporos.
Características
miniatura|280px|O brillante colorido do manto da ameixa xigante ([[Tridacna gigas) protéxea da luz solar.]]
O manto está total ou parcialmente escondido no interior da cuncha; nas especies coa cuncha reducida, o manto é máis visíbel; nas limachas, que carecen de cuncha, o manto é totalmente visíbel.
Nos gasterópodos, o manto e a masa visceral sofren unha torsión de 90 a 180º de modo que a cavidade paleal se sitúa en posición lateral ou anterior.
Nos bivalvos, as células do manto almacenan glicóxeno, que serve como reserva de enerxía que se utiliza durante a marea baixa, cando se interrompe a subministración de nutrientes.
Nos cefalópodos, o manto recobre o corpo enteiro e forma unha prega que limita a cavidade branquial (os nautiloideos son tetrabranquios e os coleoideos son dibranquios). Esta pel está enteiramente cuberta de órganos coloreados, es cromatóforos, que, estimulados polo cerebro, permiten a estes animais cambiar mois rapidamente de cor. Debaixo das células pigmentadas existen células irisadas que reflicten a luz. A contracción brusca e simultánea dos músculos do manto permiten expulsar a auga da cavidade paleal e así propulsan cara a atrás ao (natación por retropopulsión).
Nos aplacóforos, molusques de pequeno tamaño, vermiformes e desprovistos de cuncha, o manto segrega pequenas espículas que poderian corresponder a un esbozo de cuncha.
Nos poliplacóforos, o casco dorsal está formado por oito placas calcarias articuladas rodeadas por un cinto igualmente segregado polo manto. Ao nivel do cinto, os tecidos paleais segregan tamén espículas calcarias, escamas calcarias ou serdas quitinosas (ou os tres tipos de estruturas).
Formación da cuncha
O manto forma a cuncha dos moluscos e fai que creza en tamaño e grosor durante o desenvolvemento do animal. O material para formar a cuncha (carbonato cálcico e conquiolina) é segregado polas células epiteliais do manto.
Illote Piliaieve
Piliaieve é un illote do atol de Nui, Tuvalu (na Polinesia), no Océano Pacífico, próximo ao Illote Unimai e ao de Pakantou. A elevación media sobre o nivel do mar é de 12 metros.
Polseres vermelles
Polseres vermelles é unha serie de televisión catalá emitida por TV3 (Televisió de Catalunya) en 2011, creada e escrita por Albert Espinosa, dirixida por Pau Freixas e coproducida por ambos.
A serie conta a historia dun grupo de mozos e mozas que coinciden nun hospital por mor das súas enfermidades, e fala da amizade, as ganas de vivir e o afán de superación. O guión orixinal estaba pensado para durar catro tempadas, pero TV3 só gravou dúas.
Príncipe de Gales
O Príncipe de Gales é, dende 1301, o título do herdeiro dos monarcas británicos. A tradición iniciouna Eduardo I de Inglaterra en 1301 quen lle deu este título ó seu fillo, o príncipe Eduardo (posteriormente Eduardo II de Inglaterra) despois da anexión do País de Gales por Inglaterra, a través do Estatuto de Rhuddlan.
Lenda
Segundo unha famosa lenda, o rei prometeulles aos galeses que conquistara que nomearía "un príncipe nado en Gales, que non falara unha palabra de inglés" e despois nomeou o seu fillo como príncipe para sorpresa dos galeses. Eduardo II realmente naceu en Caernarfon, Gales, mentres que o seu pai loitaba alí, e como moitos infantes é probable que naquel tempo non falara inglés (en realidade, ó crecer na corte é probable que o seu primeiro idioma fose o francés normando e non o inglés).
Ó contrario que os títulos de Duque de Cornualla e Duque de Rothesay que os adquire ó nacer o herdeiro da coroa ou pola ascensión do seu proxenitor á coroa, a creación dun título de Príncipe de Gales depende da vontade do soberano.
O lema do Príncipe de Gales é Ich dien (eu sirvo en alemán).
Listaxe dos príncipes de Gales
Nota: as datas fan referencia ó período en que a persoa en cuestión foi Príncipe de Gales.
Fátima Balsa
Traxectoria
Licenciouse en Psicoloxía e traballa como auxiliar de enfermería no SERGAS.
Meses despois volveu concorrer ao proceso de primarias na provincia de Ourense para encabezar a lista de Cidadáns ao Congreso dos Deputados. Logrou imporse ao outro candidato, o empresario Benito Iglesias, e liderou polo tanto a candidatura nas eleccións ao Congreso de 2015.
Nivel macroscópico
miniatura|375x375px|Estrutura da materia segundo a escala: á esquerda, nivel macroscópico; no centro e á dereita niveis microscópico/nanoscópico. Na física, o nivel macroscópico ou escala macroscópica é o nivel de descrición no que a posición particular ou estado físico das partículas que compoñen un corpo pode ser resumida nunha ecuación de estado que inclúe só magnitudes extensas (volume, lonxitude, masa) e magnitudes intensivas (presión, temperatura). Normalmente, debido ao gran tamaño do sistema poden desprezarse os efectos cuánticos e pode usarse a física estatística e as leis de Newton como unha boa aproximación.
Ademais, a enerxía total do sistema pode ser considerada como unha magnitude continua, no canto de como unha magnitude cuantizada. Estendendo a definición, fálase de obxecto ou fenómeno macroscópico cando as dimensións xeométricas ou a cantidade física supera un determinado tamaño. Normalmente, todos os obxectos que se poden enxergar a ollo nú ou simple vista son para todos os efectos macroscópicos, ao contrario dos obxectos e fenómenos microscópicos non visibles a simple vista e onde a mecánica cuántica pode desempeñar un papel importante na súa descrición.
Onyx Grand Prix
Onyx Grand Prix é un antigo construtor de Fórmula Un de Gran Bretaña que competiu nas tempadas de e. O equipo participou en 26 (25 saídas) Grandes Premios do Campionato Mundial e anotou seis puntos no campionato mundial de construtores. O seu mellor resultado foi o terceiro lugar, logrado por Stefan Johansson, no Gran Premio de Portugal de 1989.
Pre-Fórmula Un inicios
Onyx Grand Prix comezou orixinalmente como Onyx Race Engineering a finais de 1978 como unha sociedade entre vellos colegas Mike Earle e Greg Field. Earle tiña unha ampla experiencia en carreiras de monoprazas, correndo co exitoso equipo Church Farm Racing en F3, F2 e Fórmula 5000, e traballara previamente xunto a Field co piloto David Purley no equipo LEC de carreiras na Fórmula Atlántico, F2, Fórmula 5000 europea e de cando en vez en carreiras de Fórmula Un. Na súa primeira incursión como propietario de equipo, o dúo tiña intención de entrar co seu propio chasis na Fórmula 2 para a tempada 1979, pero resultou ser unha campaña en gran medida infrutuosa. Volveron en 1980 e 1981 participando cun semi March de fábrica con Johnny Cecotto e Riccardo Paletti. Logo dunha tempada de competición en 1981, os patrocinadores de Paletti levárono a Fórmula Un con Osella. Non querendo quedar atrás, Onyx probou sorte na F1 en presentando un March privado en 5 roldas co español Emilio de Villota,  Villota non puido cualificar unha sóa vez. Inspirado por isto, Onyx planeou participar co seu propio coche, unha vez máis, pero esta vez dando un paso arriba no mundo da Fórmula Un cun retornado Paletti. Pero chegou o desastre cando Paletti morreu no Gran Premio do Canadá de 1982 e isto parecía reducir a progresión de Onyx cara adiante.
O seguinte paso
Neste momento, o co-fundador Greg Field decidiu abandonar o equipo e vendeu a súa parte ao entusiasta das carreiras Jo Chamberlain, parecía un paso máis cara atrás para o equipo. Pero finalmente a boa fortuna chegou cando o co-fundador de March Engineering Robin Herd decidiu subcontratar a o equipo de fábrica de Fórmula 2 de March e contratou a Earle e Onyx para facelo. Así, Onyx herdou un chasis líder na súa clase, un dominante motor BMW e os mellores pneumáticos Michelin para a tempada de 1983, xunto con pilotos capaces como Beppe Gabbiani, Thierry Tassin e Christian Danner. Pero nunca resultou ser unha tempada de campionato xa que o equipo caeu detrás do equipo Ralt oficial. 1984 vería o equipo volver a quedar detrás dos Ralts e ata dun March privado. En 1985 a Fórmula 3000 substituíu á F2 como a serie trampolín para a Fórmula Un e Onyx seguido contando co apoio de March, terminando terceiro con Emanuele Pirro en 1985, avanzaron aínda máis cando Pirro terminou como subcampión en 1986, antes de que Onyx logra o seu mellor momento cando Stefano Modena coroouse campión da Fórmula 3000 en 1987. Con Modena na Fórmula Un, Onyx tratou de reter o campionato con Volker Weidler, pero 1988 resultou ser unha gran decepción Weidler loitou co Marcha 88B, terminando na 15ª posición na xeral. Con todo, impulsado polo grande éxito na Fórmula 2 e na Fórmula 3000, Earle estaba ansioso por entrar na Fórmula Un e dedicouse á construción dun equipo sólido co que participar na máxima categoría do automobilismo.
Fórmula Un
Antes de entrar na Fórmula Un, Paul Shakespeare adquirira unha participación maioritaria no equipo en setembro de 1988 e en Onyx prevían unha inxección moi necesaria de diñeiro en efectivo para dar o salto. Contratouse a Martin Dickson como director do equipo e logrouse o patrocinio de Marlboro e Moneytron, unha empresa propiedade do extravagante belga Jean-Pierre Van Rossem. Van Rossem non tardaría en adquirir todas as accións de Shakespeare, converténdose no dono maioritario nun acordo que traería ao equipo unha cantidade considerable de problemas no futuro. Mentres tanto, o equipo, agora rebautizado como Onyx Grand Prix, chegara a un acordo para usar motores Ford V8 e pneumáticos Goodyear. O respectado enxeñeiro Alan Jenkins, que previamente traballara para McLaren, foi o encargado de deseñar o primeiro coche de Fórmula Un do equipo, dando como resultado a aparencia ordenada do Onyx ORE-1. Earle mesturou mocidade e experiencia, para pilotoar contratou ao respectado Stefan Johansson e o novato belga Bertrand Gachot, que en realidade era o responsable da chegada de Van Rossem e o patrocinio de Moneytron. Así, cun sólido plan de negocio, unha gran cantidade de experiencia en fórmulas xuvenís, un paquete de coche e motor e un dúo de pilotos sólido, Onyx Grand Prix parecía que ía ter un futuro bastante prometedor na Fórmula Un. No debut do coche en Inglaterra, Nigel Roebuck na revista Autosport describiu o patrocinio de Moneytron como "o máis insípido que vin".
Tempada de 1989
Malia toda a emoción e preparación, Onyx apenas chegou ao seu primeiro Gran Premio. Os seus coches só se completaron na mañá da súa presentación, antes de ter que ser empacados apresuradamente e enviados a Aeroporto de Heathrow o mesmo día para o transporte ao Brasil, o escenario da primeira carreira da tempada. Logo de non poder facer ningunha proba para poñer a punto os coches, ningún coche lograría pre cualificar nas 3 primeiras roldas. As cousas puxéronse peor, xa que un accidente durante unhas probas pulverizou un chasis antes da carreira en Imola e na propia carreira, un fallo nos freos no coche de Johansson deu lugar a outro accidente que destruíu o coche. Pero empezaban a mostrarse signos positivos, Gachot estivo a piques de pre cualificar en Imola, Johansson faría o mesmo en Mónaco antes de que finalmente, Johannson pre cualificara en México, establecendo o sexto mellor tempo o sábado nos adestramentos libres antes de cualificar 21º para a carreira, por diante do ilustre Nelson Piquet e os respectados pilotos Pierluigi Martini, René Arnoux e Eddie Cheever. O coche con todo, e como era de esperar, sufriu un fallo mecánico na súa primeira carreira, pero os sinais eran prometedores. Outra boa noticia chegou en Phoenix co regreso de Greg Field que substituíu a Dickson como director do equipo, e Johansson, unha vez máis fixo 19º na grella de clasificación, antes de que un fallo na suspensión dianteira terminara co seu día. Johansson estivo unha vez máis na grella de Canadá, esta vez 18º. Gachot con todo, aínda non fixera a súa primeira saída nun Gran Premio, pero estaba cada vez máis cerca.
Pero foi durante esta fase de expansión que as cousas empezaron a pintar mal. O estilo de vida e a luxosa extravagancia de Van Rossem saíu á luz, logo de comprar un Gulfstream Jet 4 por 20 millóns US $ antes do Gran Premio de Phoenix. Johannson tamén foi descualificado no Canadá logo dunha chapuceira parada en boxes. No medio de todas as escuras nubes con todo, chegou a fortuna no Gran Premio de Francia de 1989. Ambos coches adaptáronse perfectamente ao circuíto de Paul Ricard e terminaron 1-2 comodamente na pre cualificación. Ambos fixeron unha cualificación aínda máis impresionante, Gachot terminou 11º na grella e Johansson 13º. Gachot correu xunto a Alesi, que terminou cuarto, antes de que un problema na batería deixouno 13º, mentres que Johansson anotou os primeiros puntos do equipo cun bo quinto lugar. Os dous puntos logrados valerían para que o equipo non tivera que pre cualificar no resto da tempada, pero non foi así, na seguinte rolda en Bretaña como Johansson non puido cualificarse e Gachot cualificou 21º antes de ver a súa carreira arruinada por problemas de manexo. Pero os Minardi terminarían 5º e 6º, o que condenou a Onyx ao mundo implacable da pre cualificación, aínda que o feito de que os dous Brabham e o Dallara de Alex Caffi xa non precualificaban, realizar esta tarefa foi máis fácil para eles. Johansson cualificouse en Alemaña, Hungría e Bélxica, Gachot no cualificou en Alemaña. Pero o problema recruouse unha vez máis con Van Rossem e as súas extravagancias, citouse na prensa dicindo que estaba tratando de atraer aos mellores pilotos ao equipo e que estaba no proceso de investir 40 US $ millóns no proxecto de motor de Porsche para a F1, mentres que en realidade tiña a porta pechada, Van Rossem empezaba a lamentar o custo de funcionamento dun equipo de Fórmula Un e rumoreábase que era remiso a pagar as facturas do equipo. Van Rossem foi un paso máis aló ao dicir na televisión belga que ía saír da F1 se o acordo de motor con Porsche non se concretaba. Moitos viron isto como unha admisión de que estaba cansado deste deporte e unha razón para saír. Pero as pallasadas espectacularmente destrutivas e erráticas de Van Rossem continuaron, fixo algúns comentarios polémicos nun xornal belga durante a fin de semana do Gran Premio de Bélxica, provocando a ira de dous dos homes máis poderosos da F1, o titular dos dereitos comerciais da F1 e CEO de xestión F1 Bernie Ecclestone e o entón presidente da FIA Jean-Marie Balestre. Negou as acusacións aparentes que remitira a Balestre como nazi (Balestre aparentemente formou parte dos militares franceses de Vichy prol nazi durante a segunda guerra mundial) e Ecclestone como un xefe da mafia. Ecclestone prohibiu entón Van Rossem de asistir aos futuros grandes premios.
No Gran Premio de Italia, Gachot clasificouse na que sería a súa última carreira no equipo, mentres que Johansson non puido pre cualificar. Gachot levantou a ira do seu errático xefe e foi despedido por expresar o seu descontento pola falta de probas no equipo e unha aparente falta de fe na súa forma de conducir. O finés JJ Lehto foi contratado no último minuto como o seu substituto, pero con pouco tempo para familiarizarse co novo coche non puido cualificarse para a seguinte rolda en Portugal. Pero unha vez máis foi Johansson que destacou e deu a Onyx unha razón para sorrir no Gran Premio de Portugal. Decidiu non cambiar pneumáticos durante a carreira e logo de que todos os demais fixeran as súas paradas en boxes e dunha colisión entre Mansell e Senna, conseguiu un incrible terceiro lugar antes de consumir os seus pneumáticos. Foi rapidamente capturado e adiantado por ambos Williams pero pronto se retiraron e Johansson quedou cun claro 3º lugar, cruzando a meta sen apenas combustible e sobre as lamias nos seus bordos. Foi un gran momento para o equipo e tamén resultou ser a última vez en acabar nos puntos. Con Van Rossem remiso a facilitar fondos, o desenvolvemento do coche era lento e Johansson non cualificaría para o resto da tempada, aínda que Lehto continuaría mellorando, estando na grella de España e Australia.
O equipo terminou nunha respectable 10ª posición na súa primeira tempada, anotando 6 puntos, e recompensados con non ter que tomar parte na pre cualificación na tempada seguinte.
Tempada de 1990
Logo do que debería ser unha base sólida en, as cousas empezaron a vir en contra na tempada de. Na parte final do ano 1989, a falta de interese de Van Rossem comezou a mostrarse. O financiamento acabouse rapidamente e personalidade extravagante e pouco cooperativa de Van Rossem deran lugar ao abandono do equipo de Earle e Chamberlain, con Field deixando o equipo por segunda vez. Alan Jenkins fíxose cargo do equipo con Peter Rheinardt como director do equipo. Ao non lograr un acordo con Honda ou nin co V10 de Porsche para a tempada de Fórmula Un de, Van Rossem actuou levou a cabo nas súas ameazas e deixou o equipo, levando o "patrocinio"  de Moneytron con el. A procura dun novo propietario, o coleccionista de coches suízo e expiloto Peter Monteverdi adquiriu o 50% do equipo xunto co pai de piloto Gregor Foitek, Karl Foitek que comprou un 25% e Brune Frei comprou o restante 25%. O equipo xa estaba nunha etapa financeira desesperada, Foitek tivo que pagar os pneumáticos Goodyear utilizados polo equipo en 1989 antes de que a empresa forneceralles pneumáticos para a tempada de 1990. O equipo volveu contratar a Earle e Chamberlain, pero Alan Jenkins pronto foi despedido por negarse a traballar con Earle, e para empeorar as cousas, Earle e Chamberlain deixarían unha vez máis o equipo xunto co Team Manager Rheinhardt e a maior parte do persoal experimentado de Onyx. Esta perda de persoal sería clave na primeira crise do equipo en 1990.
Para 1990, o equipo retivera JJ Lehto, pero nun movemento obvio optara por Gregor Foitek no segundo coche, xa que era o fillo dun dos donos, Karl Foitek. Pero, Foitek foi contratado por Brabham para dúas carreiras polo que Johansson mantívose durante as dúas primeiras roldas. Investírase tan pouco diñeiro no desenvolvemento dun coche para a tempada 1990, que o equipo chegou ás dúas primeiras roldas co ORE-1 do ano pasado. Ningún dos pilotos logrou cualificarse para as dúas primeiras carreiras destruíndo Johansson dous chasis no proceso. En Imola na 3ª rolda o equipo chegou cun chasis lixeiramente modificado, o chasis ORE-1B. Foitek estivo finalmente dispoñible para o equipo e volveu para substituír a Johansson, pero isto daría lugar á segunda crise de 1990, Stefan Johansson estaba molesto pola deslealdade do equipo e os demandou por incumprimento de contrato e xunto con Alan Jenkins, tratou de obter unha orde xudicial para bloquear a recolocación planificada por Monteverdi do equipo. Imola non tivo un final feliz Foitek retirouse e Lehto chegou 12º a meta. En Mónaco, Foitek ía sexto na carreira cando chocou con Éric Bernard de Larrousse, finalmente clasificouse 7º, un resultado que sería o mellor resultado de Onyx da tempada. Ambos coches estiveron na grella en Canadá e México, pero só puideron acadar unha vez no posto 15º con Foitek en México. En xullo Monteverdi cumprira o seu desexo de trasladar o equipo a Suíza, pero non mellorou nada. Unha clara indicación da caída do equipo chegou en Francia, onde ningún dos dous coches se cualificaron na grella, mentres que na mesma pista a tempada anterior, cualificaran e anotaran puntos. En Reino Unido unha vez máis ningún coche cualificouse. No momento do Gran Premio de Alemaña, Monteverdi lograra cambiar os nome do equipo a Monteverdi Onyx Fórmula One, pero unha vez máis non significou nada xa que aínda que os dous coches se cualificaron, Foitek retirouse cedo e Lehto terminou a 6 voltas e non clasificou.
Reforma
Despois pasou un tempo en marcha Area Motorsport, Earle reformou o equipo inicialmente para impugnar a 2014 Campionato Mundial de Turismos coa versión TC1 de Ford Festa berlina. Con todo, os plans foron abolidos en febreiro de 2014 debido á falta de apoio por parte de Ford. En cambio, o equipo vai construír Ford Focus ST para a 2015 TC3 International Series season.
Resultados completos na Fórmula Un
(Chave) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida.
Sinfonía nº 1 (Mahler)
A Sinfonía nº 1 (Titán) en re maior de Gustav Mahler foi composta no ano 1888.
Nun principio, foi concibido como un longo poema sinfónico. Mahler chamoulle Titán pola novela de Jean Paul, aínda que especificou que a sinfonía non se baseaba en absoluto nela. Ao estrearse, foi acusada de desafiar todas as leis da música, sendo cualificada de vulgar e sen sentido. Hoxe en día, esta sinfonía é unha das máis apreciadas de Mahler, debido á súa gran riqueza melódica; polo feito de ser unha sinfonía temperá, e por outra banda, non é tan longa como outras das súas sinfonías.
Consta de catro movementos. Orixinalmente tiña un movemento adicional chamado Blumine (Florecillas), que Mahler escribiu como música incidental para unha obra de Teatro. Porén, posteriormente Mahler retirou o devandito movemento; na actualidade case nunca se interpreta incluíndo este movemento coa sinfonía, aínda que se oe con certa frecuencia por separado.
Mahler utilizou nesta sinfonía música procedente do seu abandonado proxecto de ópera Rübezahl, que tamén usou n' A canción do laio.
Langsam, schleppend
Como un ruído da natureza. Comeza cunha introdución máxica e como de ensoño, tras a cal aparece un movemento rápido dominado por un tema alegre na corda, que logo pasa a toda a orquestra. Tras unha repetición da introdución, aparece un tema novo nas trompas, que conduce a un xigantesco clímax tras o que o movemento remata cunha ledicia desenfreada.
Scherzo: Kräftig bewegt,doch nicht zu schnell.
Scherzo baseado no Ländler, danza folclórica austríaca. A parte central, máis tranquila, ofrece un momento de descanso poético, aínda que tamén ten carácter de danza clásica.
Trauermarsch: Feierlich und gemessen, ohne zu schleppen
É unha marcha fúnebre en re menor. Comenza cun só de Contrabaixo que é unha variación en modo menor do tema Frère Jacques (o folclore "Campá" ou "Martiniño"). A tristeza da marcha fúnebre contrasta con pasaxes grotescas nas que parece soar unha música de banda popular e compases de danza.
Stürmisch bewegt
O gran final da obra simboliza o tránsito das tebras á luz. Ten estrutura de sonata, e o comenzo é un tema tempestuoso e de gran lonxitude, ao que lle segue un segundo tema lírico interpretado polas cordas. No desenvolvemento aparece un novo tema triunfante nos instrumentos de metal, pero fáltalle loitar e ser derrotado tres veces antes de alcanzar o brillante re maior final. Despois dunha última pasaxe reflexiva, atópase o triunfo definitivo do optimismo.
Lanzamentos
A sinfonía tivo a súa estrea en 1889 en Budapest, baixo o nome de "Symphonische Dichtung in zwei Teilen" (Poema sinfónico en dúas partes), pero logo Mahler volveu traballar nela, reformándoa, e dándolle o nobre de Titán.
Con este nome estreouse en 1893 en Hamburgo.
No entanto, Mahler seguiu traballando na obra, e finalmente quitoulle o seu nome, interpretándose por primeira vez na súa forma definitiva en Berlín, en 1896.
Sandiás
Sandiás é un concello da provincia de Ourense, pertencente á comarca da Limia. Segundo o IGE tiña no ano 2021 1.181 habitantes (1.749 habitantes en 1996, 1.584 en 2004, 1.307 habitantes en 2015). O seu xentilicio (véxase no Galizionario) é «».
Situación
O concello de Sandiás está situado no sueste da provincia de Ourense formando parte da comarca natural da Limia. Ten unha superficie de 53 km² e ocupa, en gran parte, as terras da desecada lagoa de Antela. Limita polo norte cos concellos de Allariz e Xunqueira de Ambía, polo sur co de Xinzo de Limia, polo leste con Xinzo de Limia e Sarreaus, e polo oeste con Vilar de Santos.
As principais vías de comunicación constitúenas a estrada nacional N-525 e a autovía A-52, que atravesan o concello en sentido noroeste-sueste.
A súa capital municipal dista da cidade de Ourense 33 km, 6 km da vila de Xinzo de Limia e 13 km da vila de Allariz.
Socioeconomía
Este concello tiña no ano 2021 unha poboación de 1181 habitantes distribuídos en 18 núcleos de poboación que se agrupan en tres parroquias: Couso de Limia, Piñeira de Arcos e Sandiás. É un municipio que se caracteriza por ser esencialmente agrícola, o seu principal cultivo é a pataca. Neste concello dáse unha clara contraposición entre a parte noroccidental, montañosa, dedicada á produción forestal, e as restantes, chans, dedicadas a cultivos agrícolas. Proba da súa orientación cara a cultivos agrícolas é o aproveitamento do 50% das terras labradas. O concello de Sandiás xunto co de Xinzo de Limia, abranguen o 88% do total da superficie comarcal dedicada ó cultivo da pataca por agricultores a título principal. As súas explotacións teñen maior tamaño cás que son habituais en Galicia debido ás grandes parcelas produto do desecamento da lagoa de Antela e á concentración parcelaria posterior. O nivel de mecanización é un dos máis altos de Galicia.
Orión (constelación)
Orión, o cazador, é unha constelación prominente, quizais a máis coñecida do ceo. As súas estrelas brillantes e visibles dende ambos hemisferios en inverno fan que esta constelación sexa recoñecida universalmente.
Sandiás
Historia
Os primeiros sinais de poboación destas terras sitúannos nos poboados lacustres (palafitas) da lagoa de Antela, que foron estudados polo investigador Conde-Valvís nos anos 50. Conde-Valvís fálanos dos achados de tres poboados palafíticos de 58, 56, e 36 habitacións respectivamente cada un, coñecidas popularmente como ¨cortellos¨, que nos demostran a gran concentración de habitantes nesta zona. Estes poboados estarían situados no espazo que abrangue dende Sandiás ata Cortegada (dous deles fronte a Zadagós e a Cardeita).
Máis tarde, na Idade dos Metais, os poboados castrexos asentaríanse nos montes do Castro, preto de Sandiás, e no monte Pendón preto de Piñeira de Arcos.
Orión (constelación)
Orión atópase preto da constelación do río Eridanus e apoiado polos seus dous cans de caza Canis Major e Canis Minor loitando coa constelación de Taurus.
Obxectos Notables do espazo profundo
O Complexo de Nubes Moleculares de Orión. é unha xigantesca estrutura de hidróxeno, po, plasma e estrelas nacentes que abarca a meirande parte da constelación. O complexo situado a unha distancia de 1.500 anos luz da Terra está formado por nebulosas de emisión, nebulosas de reflexión, nebulosas escuras e rexións HII. Destaca especialmente por ser unha rexión de intensa formación estelar e polas extraordinarias nebulosas que a forman:
Sandiás
Historia
Na romanización atravesaba o concello a Vía XVIII ou Vía Nova, unha das vías romanas de máis importancia do noroeste da península que unía as cidades de Bracara (Braga) e Asturica (Astorga), as cidades máis populosas do noroeste da Hispania.
Orión (constelación)
Localizando outras estrelas
miniatura|220px|esquerda|Usando Orion para atopar estrelas nas constelación veciñas
Sandiás
Historia
Do paso desta vía quédannos os miliarios de Vilariño das Poldras e de Zadagós. O Itinerario de Antonino do século III fai mención da mansión Geminas, parada de postas e hospedaxe, que se situaría no actual Sandiás.
A proba da gran romanización da Limia sería a canalización da lagoa de Antela, a través dun emisario principal e dunha tupida rede de pequenas canalizacións das que aínda se poden observar os restos en forma de U na área recreativa da canle da lagoa.
Orión (constelación)
Localizando outras estrelas
Orión é moi útil para localizar outras estrelas. Estendendo a liña do cinto para o sueste, Sirius (α CMa) pode ser atopada; para o noroeste, Aldebaran (α Tau). Unha liña para o leste atravesando os ombreiros de Orión indican a dirección de Procyon (α CMi). Unha liña a partir de Rigel pasando a través de Betelgeuse apunta para Castor e Pollux (α Gem e β Gem). Adicionalmente, Rigel é parte do Círculo de Inverno. Sirius e Procyon, as cales poden ser atopadas dende Orión trazado liñas, tamén son puntos tanto dentro do Triángulo de Inverno coma do Círculo.
Mitoloxía
Na mitoloxía grega, Orión, o gran cazador, fillo de Poseidón (Deus do Mar) e Euriale, era coñecido por liberar ó mundo das bestas, e dicíase que era tan alto que podía cruzar o mar camiñando polo leito mariño sen perder pé. Porén, o seu poder, orgullo e prepotencia, convertérono nun ser presumido que afirmaba que ninguén podería derrotalo. Tal arrogancia despertou a ira da Deusa Hera, quen ordenou a Escorpión que o mordera no talón para ferilo de morte. Escorpión mordeulle e Orión matouno co seu garrote. Dende entón ámbolos dous son inimigos e ocupan posicións diametralmente opostas na bóveda celeste: cando Orión sae, Escorpión ocultase.
Sandiás
Historia
Da invasión dos suevos e dos pobos xermánicos só quedan lembranzas na toponimia como no caso de Sandiás, un topónimo derivado dos invasores –vén do xermánico Sánd-ila– que significa ¨verdadeiro¨.
Orión (constelación)
Mitoloxía
Noutra versión, Orión foi un xigante que naceu dos ouriños dos deuses Zeus, Poseidón e Hermes. Un día os deuses visitaron a un ancián chamado Hirieo que non podía ter fillos pero desexaba ter un. En agradecemento pola súa hospitalidade concederonlle-lo seu desexo: ouriñaron na pel do boi que tiña comido. Cando remataron dixéronlle que enterrara a pel e que dentro de nove meses tería ó seu fillo. Despois do prazo mencionado naceu un neno que foi chamado Orión en lembranza dos ouriños que o tiñan enxendrado.
Existen máis versións do mito de Orión. Unha delas contase que Orión violara a Mérope, filla de Enopión, por este feito Enopión deixaría cego a Orión. Helios devolveríalle a vista e a continuación Orión converteuse en compañeiro de caza de Artemisa e Leto. Prometeu aniquilar todo animal que existise sobre a terra, polo que Gea enfadouse e fixo nacer un escorpión enorme que trabou a Orión e lle deu morte. Noutra versión foi Artemisa a que lanzou o escorpión contra Orión.