cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Imanol Landa
Imanol Landa Jauregi, nado en Getxo, Biscaia, o 1 de novembro de 1966, é un político vasco de ideoloxía nacionalista vasca. É alcalde de Getxo dende o 16 de xuño de 2007. Anteriormente fora concelleiro de Presidencia (2003-2007) durante o último mandato do anterior alcalde, Iñaki Zarraoa, do seu mesmo partido, PNV. Landa recibiu o 16 de xuño o apoio dos 10 concelleiros do seu partido e a abstención dos 4 do PSE-EE no acto de investidura como alcalde ao que asistiu o Deputado Xeral do territorio, José Luís Bilbao (afiliado de devandita organización local). O resto de concelleiros (PP e EB) votaron aos seus respectivos candidatos. Ó ser a lista máis votada nas eleccións puido confeccionar o seu equipo de goberno.
Biografía
Ten 40 anos, está casado e ten tres fillos. Profesional do Dereito, sendo licenciado en dereito pola UPV, exerceu durante oito anos como tal ata que en 1999 foi elixido concelleiro. Desde entón e até o ano 2003 compaxinou o seu labor profesional coa presidencia da Residencia Municipal, labor que asumiu ese ano 2003 Eusko Alkartasuna até o ano 2007. En 2003 deixou de exercer como letrado ao asumir a concellaría de Presidencia do Concello con dedicación total. Desde 2007 exerce como o seu Alcalde.
En 2009 concorreu no posto 14 ás eleccións ao Parlamento Vasco, nunha lista que obtivo 12 representantes, quedando preto de obter acta parlamentaria tras a renuncia da cabeza de lista, Izaskun Bilbao, ó ser elixida europarlamentaria nas eleccións ao Parlamento Europeo. Cando se produciu, en marzo de 2010, a retirada dun parlamentario por Biscaia de PNV, viuse na disxuntiva de aceptar a acta parlamentaria ou manter as súas responsabilidades á fronte do concello, optando finalmente por manter o seu compromiso cos veciños.
Mouros
miniatura|dereita|Embaixadores casteláns tentando convencer ó rei mouro [[Abu Hafs Umar al-Murtada a unirse á súa alianza (representación das Cantigas de Santa María).]] O termo mouros refírese ós habitantes musulmáns do Magreb, da Península Ibérica, Sicilia e Malta durante a Idade Media, que orixinalmente eran de ascendencia bérber e árabe. É un termo popular e coloquial, cuxo uso habitual pode ou non ter connotacións pexorativas. Os mouros non son un pobo autodefinido, e os principais estudosos observaron en 1911 que "o termo 'Mouros' non ten valor etnolóxico." Os europeos medievais e modernos empregaron o nome para facer referencia a árabes, bérberes, africanos do norte e musulmáns europeos.
Imanol Landa
Biografía
Imanol Landa foi confirmado como candidato por PNV á reelección nas eleccións municipais de 2011 para a responsabilidade de alcalde o pasado 23 de marzo de 2010. Foi reelecto para un novo mandato o 22 de maio de 2011, cun apoio de 14.182 cidadáns (620 votos máis que en 2007) e o mantemento dos seus 10 concelleiros, pese ao ingreso de Bildu na corporación. A investidura está programada para ao 11 de xuño, na que foi investido co voto do seu grupo para o mandato 2011-2015.
Mouros
No ano 711, os mouros invadiron a Península Ibérica dende o Norte de África e chamaron ó territorio Al-Andalus, que abranguía a meirande parte das actuais España e Portugal. Os mouros ocuparon Mazara en Sicilia no ano 827, desenvolvéndoa como un porto, e posteriormente consolidáronse no resto da illa e en Italia. As diferenzas de relixión e cultura comportaron un conflito que durou por séculos cos Reinos Cristiáns de Europa, que tentaron recuperar o control das áreas musulmás. Este período foi coñecido como Reconquista. En 1224, os musulmáns foron expulsados dende Sicilia até o asentamento de Lucera, que foi destruído polos cristiáns en 1300. A caída de Granada en 1492 marcou o final do dominio musulmán na Península Ibérica.
Etimoloxía
Mouro deriva do latín maurus, "habitante da Mauretania" (Mauretania Cesariense ou Tinguitana), vinculado tamén ao topónimo Mauritania. Outros topónimos non proveñen desa orixe directa, como o de Mauricio aínda que si a través do nome Maurits (por Maurits de Nassau o brasileiro, o mesmo que as palmeiras do xénero Mauritia, o Mauritshuis ou o continente Mauritia).
Os nomes Mauro, Maurice, Mauricio ou Morris son derivacións do latino Mauritius, común no Imperio Romano; outros como o gaélico Muirheas ou mesmo Moses, que algunha vez se vincularon con este étimo, terían outra orixe.
Outra teoría afirma que "mouro" e "mauro" proveñen das linguas bérberes (tamazight) ⴰⵎⵓⵔ  pronunciado "amur" (terra) que derivaría no latín maurus. O termo relacionado "Sarraceno" provén do árabe شرقيين xarquiin, plural de شرقي  xarquii ("oriental"), a través do grego bizantino Σαρακηνοί sarakenoí e do latín sarracenu.
Os termos mouro e moura da mitoloxía galega talvez non derivan do referido aos musulmáns nin do latino maurus / mauritius / mauretanea, aínda que é unha das hipóteses. Segundo Isidoro Millán vén do precelta *marwo (morto). Outras teorías son que o termo provén do grego moira (μοίρα), que significa "destino", e das moiras da mitoloxía grega; ou do celta "mori", que significa mar, ou "mori-morwen", que designa serea, probabelmente relacionando as mouras coas ondinas ou ninfas, espíritos que habitaban nos ríos e regatos.
O apelido galego Mouro tería orixe toponímica, vinculado a calquera destas acepcións.
Castro da Croa de Leixa
O castro da Croa de Leixa ou Castro de Fonteiroa, tamén chamado Castro de Calvario é un castro de chaira de forma ovalada. Está situado en Ferrol moi preto de Narón.
Descrición
Citado xa no ano 1173 no Tombo II do mosteiro de Sobrado dos Monxes. Mide 120 metros de norte a sur e 80 metros de leste a oeste. A castro ten dous muros completos, un interior perimetral e outro exterior semiperimetral.
Casa das Ciencias
A Casa das Ciencias é un dos Museos Científicos Coruñeses. Está situado no Parque de Santa Margarida. Contén, entre outras cousas, módulos para experimentar fenómenos sorprendentes, unha incubadora onde se poden ver nacer pitiños de galiña, exposicións e un planetario que ofrece programas en directo e gravados. Concibiuse como un lugar para se divertir coa ciencia e Umberto Eco cualificouno de museo máis formidable do mundo.
Historia
É un edificio de planta octogonal rodeada por un pórtico. Comezouse a construír na década de 1950 para funcionar como emisora de radio mais non se rematou e a súa estrutura abandonada coñecíase como "O palacete". O proxecto foi rematado en 1985 polo arquitecto Felipe Peña.
Foi inaugurada o 1 de xuño de 1985 polos Reis de España. Nese momento era o primeiro museo interactivo de titularidade pública no país.
Contidos
Conta con catro salas dedicadas a exposicións interactivas máis un planetario. No entresollado destaca un péndulo de Foucault, realizado cunha esfera maciza de 120 quilos pendurada dun cabo de máis de 14 metros de lonxitude.
O planetario, denominado Sala de Proxección Galileo, permite representar sobre unha cúpula de 10 metros de diámetro todos os astros visíbeis a simple vista desde a Terra e reproducir os movementos que se observan no ceo. Pode mostrar o firmamento tal e como se ve desde calquera punto do planeta ou as posicións dos planetas noutras épocas. A capacidade é de 84 butacas.
Soporte
A Casa das Ciencias depende do Concello da Coruña. Asemade, ten unha asociación, Asociación de Amigos da Casa das Ciencias, que soporta actividades relacionadas arredor da mesma, como o Día da Ciencia na Rúa.
Premios
Os premios Prismas da Casa das Ciencias son concedidos dende 1987 para promocionar a difusión científica.
Pantxineta
dereita|miniatura|Pantxineta. A pantxineta é unha sobremesa típica do País Vasco.
Características
Trátase dun pastel ou pasteliños que se prepara con masa follada e énchese con crema feita de ovo, fariña e azucre. Despois métese todo no forno empoado con améndoa. Recoméndase comelo morno.
Os seus ingredientes principais son: fariña, manteiga, ovos, azucre e  leite.
Teoría da Continuidade Paleolítica
O Paradigma da continuidade paleolítica (PCP) (en italiano La teoria della continuità), ten orixe na teoría da continuidade paleolítica (ou TCP) é unha hipótese que suxire como data de orixe das linguas protoindoeuropeas (PIE) o Paleolítico Superior ou o Neolítico, varios milenios antes do Calcolítico ou Neolítico como suxiren outras hipóteses. O PCP postula que a chegada das linguas indoeuropeas está relacionada coa hipotética emigración, durante o paleolítico, do Homo Sapiens a partir de África para Europa e Asia. En termos de períodos cronolóxicos, Alinei admite unha cronoloxía máis antiga do que a hipótese Anatolia de Colin Renfrew (4º milenio a.C.).
Mario Alinei presentou esta hipótese no libro Origini delle Lingue d' Europa (orixes das linguas de Europa), en dous volumes de 1996 e 2000, e é o principal defensor desta.
Historia
Desde 2004, un grupo informal de estudosos defende o Paradigma da Continuidade Paleolítica en liña. Alén do lingüista Alinei, os principais membros son os lingüistas Xaviero Ballester (Universidade de Valencia) e Francesco Benozzo (Universidade de Boloña). Tamén están incluídos arqueólogos, o belga Marcel Otte (Universidade de Liège) un dos maiores especialistas do Paleolítico Médio e Superior, o americano Homer L. Thomas, e o alemán Alexander Häusler, especialista na prehistoria de Europa Central e o antropólogo Henry Harpending (Universidade de Utah). No grupo de traballo que desenvolve esta teoría está o académico da Real Academia Galega Gonzalo Navaza.
O Paradigma da Continuidade Paleolítica é un punto de vista minoritario, unha vez que goza de pouco apoio académico. Non está listado por Mallory entre as propostas para as orixes das linguas indoeuropeas, que lista as consideradas como críbeis.
Ranua
Ranua é un concello de Finlandia que se atopa na provincia de Laponia. Ten unha área de 3 694,82 km2 e no 2015 tiña unha poboación de 4 081 habitantes.
Coroa de Aragón
A Coroa de Aragón é un termo que adoita denominar á unión permanente de múltiples títulos e estados nas mans do Rei de Aragón. Os reinos compoñentes da Coroa nunca foron unidos politicamente excepto a nivel do rei. Polo tanto, a Coroa de Aragón non debería ser confundida co Reino de Aragón, sendo este mesmo un reino compoñente da Coroa de Aragón.
No cumio do esplendor da Coroa durante o Século XIV e XV, a Coroa de Aragón era unha talasocracia que controlaba unha boa parte do leste da Península Ibérica e o sueste de Francia, así como algunhas illas importantes e outros territorios continentais que se estendían a través do Mar Mediterráneo até Grecia.
Contexto
Os centros económicos principais da Coroa eran a cidade de Barcelona e o Reino de Valencia. Outro centro político importante era Zaragoza, onde os reis eran coroados. Finalmente, Palma era outra cidade cun porto importante.
A Coroa de Aragón incluíu en varios momentos da súa historia o Reino de Valencia, o Reino de Mallorca, Sicilia, Malta e Sardeña, e durante un breve período, a Provenza, o Reino de Nápoles, o Ducado de Neopatria, e o Ducado de Atenas.
Os países que hoxe se coñecen como España e Portugal entraron despois do 722 nunha loita intermitente chamada a "Reconquista". Esta loita enfrontou aos reinos do norte cristiáns contra o Al-Andalus, tendo este reino en reiteradas veces loitas internas (taifas..
Na Baixa Idade Media, a extensión da Coroa Aragonesa cara ao sur atopouse coa Coroa de Castela, que avanzaba cara ao leste na rexión de Murcia. Despois, o Imperio de Coroa Aragonesa xirouse cara ao mar Mediterráneo, chegando a estar en Grecia e a Berbería, mentres que Portugal, que completou a súa "Reconquista" en 1272, puxo o seu punto de mira no Océano Atlántico. Os mercenarios da Coroa, chamados " almogàvers " participaron na creación deste "Imperio mediterráneo", e máis tarde foron traballar para os países do sur de Europa.
Con todo, os diferentes territorios estaban unidos dun xeito que non se semellaba moito á idea tradicional dun Imperio. Un contemporáneo, o Marqués de Lozoya, describiu a Coroa de Aragón como máis ben unha confederación que unha monarquía centralizada, sen falar dun Imperio. Tampouco documentos oficiais nunca o denominaron como un Imperio ("Imperio" ou calquera parecida); en cambio, foi considerado unha unión dinástica de reinos separados.
Historia
miniatura|280px|Evolución territorial da Coroa de Aragón. miniatura|280px|Máxima extensión da Coroa de Aragón s XIV. Á dereita, en [[Grecia, os Ducados de Atenas e de Neopatria]]
Isto comezou en 1137, cando Aragón e o Condado de Barcelona quedaron unidos pola unión dinástica na persoa de Afonso II de Aragón, fillo de Ramón Berenguer IV de Barcelona e Petronila de Aragón. O novo reino resultante pasou a ser coñecido como a Coroa de Aragón, considerando a preeminencia no estado do reino Aragonés sobre o condado de Barcelona (que máis tarde foi agrupado con outros condados para ser coñecidos como o Principado de Cataluña).
O fillo de Ramon Berenguer IV e Petronila, Afonso II, herdou ambos os títulos de Rei de Aragón e Conde de Barcelona, nun modo que sería mantido por todos os seus sucesores na coroa. Así, esta unión foi feita respectando as institucións existentes e os parlamentos de ambos os territorios. O rei Xaime I (século XIII) comezou a época de expansión, conquistando e incorporando Mallorca e unha boa parte do Reino de Valencia á Coroa. Mallorca, xuntos cos condados de Sardeña e do Rosellón e a cidade de Montpellier, foi gobernada por separado de 1276 a 1279 por Xaime II de Mallorca, vasalo da Coroa despois daquela data, facéndose un membro de pleno dereito dentro da Coroa de Aragón en 1344. O Principado de Cataluña configurouse ao longo dos séculos XIII e  XIV sobre a base do Condado de Barcelona e dos demais condados cataláns, desenvolvendo o seu propio sistema institucional análogo ao dos demais reinos da Coroa, coas súas propias Cortes. En Valencia fíxose un novo reino coas súas propias institucións, dese modo foi o terceiro membro da coroa (a personalidade xurídica de Mallorca non era tan consistente como en Aragón, Cataluña e Valencia). Cando Xaime II (non confundir con Xaime II de Mallorca) completou a conquista do Reino de Valencia, a Coroa de Aragón estableceuse como un dos poderes principais en Europa.
Grazas ao Papa Bonifacio VIII a Xaime II, o Reino de Sardeña foi anexionado á Coroa en 1297, aínda que estes territorios non duraron mais dun século no control da Coroa de Aragón. Polo matrimonio de Pedro IV e María de Sicilia, o Reino de Sicilia, así como os Ducados de Atenas e de Neopatria, foron adicionados en 1381. Os posesións gregas permanentemente foron perdidos a favor de Nerio I Acciaioli en 1388 e Sicilia estivo nas mans de Martiño I de 1395 a 1409, mais o o Reino de Nápoles foi engadido finalmente en 1442 pola conquista de Afonso V.
Debe ser destacado que as posesións do rei fóra da Península Ibérica e as Illas Baleares foron gobernadas por poderes ou elites locais como pequenos reinos, e non suxeitas directamente a un goberno centralizado. Estas posesións eran máis ben unha parte económica da Coroa de Aragón que unha política.
O feito de que o Rei tiña interese na creación de novos reinos, en lugar de limitarse á ampliación dos existentes reinos é unha parte da loita polo poder que enfrontou aos intereses do rei en contra dos da actual nobreza. Este proceso tamén estaba en marcha na maioría dos estados europeos que con éxito seguían a transición da época medieval ao que se chama o estado moderno (véxase Idade Moderna). Así pois, os novos territorios adquiridos a partir da musulmáns (é dicir, Valencia e Mallorca) foron polo xeral dado foro s (en catalán peles) como instrumento de autogoberno co fin de limitar o poder da nobreza nas novas adquisicións e, ao mesmo tempo, incrementar a súa lealdade á monarquía. A tendencia nos países veciños reino de Castela foi similar, ambos os reinos deron impulso á Reconquista mediante a concesión de auto-goberno, xa sexa ás cidades ou territorios, en lugar de colocar aos novos territorios que se atopan baixo o poder da nobreza.
miniatura|esquerda|220px|Representación heráldica do [[rei de Aragón en 1453.]] En 1410, o rei Martiño I morreu sen descendentes. Como resultado diso, polo Compromiso de Caspe, Fernando de Antequera da dinastía castelá de Trastámara, recibiu a Coroa de Aragón como Fernando I de Aragón.
Máis tarde, o seu neto o rei Fernando II de Aragón recuperou o norte dos condados cataláns (Roussillon), que se perderon por Francia e tamén o reino de Navarra, que recentemente se uniu á Coroa de Aragón, mais se perdeu despois das disputas dinásticas internas. A voda entre Fernando II de Aragón e Isabel de Castela en 1469, converteuse no evento constitutivo dos comezos do Reino de España. Nese momento Castela e a Coroa de Aragón mantiveron distintos territorios, cada un mantendo as súas propias institucións tradicionais, os parlamentos e as leis. O proceso de consolidación territorial rematouse cando Carlos I de España en 1516 uniu a todos os reinos da Península Ibérica menos Portugal baixo un só monarca.
A Coroa de Aragón e as súas institucións foron abolidas só logo da Guerra de Sucesión Española (1702-1713) polos Decretos de Nueva Planta, en virtude do cal todas as súas terras incorporáronse, como provincias, nun país unido baixo a administración española, volvéndose España cara a un goberno centralizado no marco da nova dinastía Borbónica. As penurias e a crueldade que pasaron os territorios que loitaran en contra de Filipe V na Guerra de Sucesión foron utilizados polo nacionalismo valenciano e catalán argumentándoos en contra da vida moderna española.
Institucións de Goberno
Cada un dos tres reinos (Aragón, Cataluña e Valencia) tiña un órgano lexislativo, coñecido como "Cortes" en Aragón ou "Corts" en Cataluña e Valencia. A "deputación xeral" estableceuse en cada un deles, coñecéndose como "Generalidad" en Aragón" e "Generalitat" en Cataluña e Valencia.
CCD Curtis
O Centro Cultural e Deportivo de Curtis é un club de fútbol do concello de Curtis, A Coruña. O seu terreo de xogo, chamado Campo Novo, pasou a denominarse en 2016 Lucas Vázquez.
Historia
As orixes do fútbol en Curtis están en 1934, cando un equipo da localidade gañou unha competición ao desaparecido Compostela Sociedad Cultural. Nos anos `40 o equipo xogaba no Campo da Feira, actual Campo da Festa.
En 1967 nace o actual club. Nos comezos as cores do equipo eran a vermella e a branca en franxas verticais. Deseño que variaría cos anos a outro axadrezado cas mesmas cores vermella e branca. Nos anos `70 o club mercou a Tomás do Santo un prado no lugar de Bodeus por 50.000 pesetas. Así nacía o Campo Novo, que en 2016 pasou a levar o nome de Lucas Vázquez na honra do internacional madridista nacido en Curtis.
En novembro de 2010 fora inaugurada a herba artificial do campo nun partido entre os veteranos do Deportivo e unha selección de xogadores dos cinco equipos federados de Curtis. Este foi o primeiro partido en que xogaron xuntos xogadores de todo o concello. Arsenio Iglesias fixo o saque de honra.
Himno
Para a celebración dos 45 anos do club o músico e artista Xosé Casal de Vilasantar creou o himno.
A Cachadiña, Uma, Salvaterra de Miño
A Cachadiña é un lugar da parroquia de Uma, no concello pontevedrés de Salvaterra de Miño na comarca do Condado. Tiña 15 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 6 eran homes e 9 eran mulleres.
Torradas de crema
As torradas de crema son unha sobremesa típica do Comunidade Autónoma Vasca, (España).
Recoméndase comelas quentes.
Ingredientes
Os seus ingredientes principais son:
Valenciennes
miniatura|dereita|Museo de Belas Artes de Valenciennes, 2005
Valenciennes é un concello (commune) francés, situado no departamento do Norte (fr: Nord) e na rexión Norte-Paso de Calais, atravesado polo Escalda (en francés Escaut) na súa confluencia con o río Rhônelle. É sub-prefectura desde 1824.
En 2006 tiña unha poboación de 43.198 habitantes.
Martín Veiga
Traxectoria
Licenciado en Filoloxía Galego-Portuguesa pola USC. Doutor en Estudos Hispánicos pola Universidade de Cork.
Como poeta, participou en numerosos recitais, colaborou nas revistas Ólisbos, Eis, Lúa Nova, Dorna; Southword, SERTA, Madrygal. Revista de Estudios Gallegos.
É co-editor de Galicia 21: Journal of Contemporary Galician Studies publicando Espazos naturais, mobilidades textuais: novas perspectivas críticas sobre a obra de Xavier Queipo (2013) e Text, Image, Archive: Galician Literature and the Visual Arts (2022), con David Miranda-Barreiro.
Gran parte da súa obra crítica, xunto á súa tese de doutoramento, estivo centrada na figura e obra de Antón Avilés de Taramancos.
Morcego de Natterer
O morcego de Natterer (Myotis nattereri) é un morcego europeo de pelame amarronado e ás dun ton máis claro. A súa cor é tamén marrón na membrana da á, pasando a ser branca no ventre. Pode atoparse na maior parte do continente, pero non hai moitos exemplares. A súa fórmula dentaria é.
Hábitat
A distribución no Reino Unido do morcego pode atoparse no sitio web da National Biodiversity Network.
Protección
Estes morcegos están protexidos baixo a Directiva de Hábitats de Europa. No Reino Unido a súa rareza levou a que os bosques fosen considerados como Sitios de Interese Científico Especial ou Áreas Especiais de Conservación, e realizarase un plan para ampliar esta protección a nivel nacional.
Ecolocación
A frecuencia utilizada por esta especie de morcego vai entre 23–115 kHz, acadando picos de enerxía nos 53 kHz e cunha duración que promedia 3.8 ms.
Recibiron o seu nome polo naturalista alemán Johann Natterer.
Martiñán, Couzadoiro, Ortigueira
Martiñán é un lugar da parroquia de Couzadoiro no concello coruñés de Ortigueira na comarca do Ortegal. Segundo o Instituto Galego de Estatística en 2009 tiña estaba despoboado, se ben en 2000 tiña 6 habitantes.
Izaskun Bilbao
Izaskun Bilbao Barandica,  nada en Bermeo, o 27 de marzo de 1961, é unha política vasca do PNV.
Biografía
Licenciada en Dereito pola Universidade de Deusto. De 1996 a 1998 foi directora de servizos do Departamento Vasco de Interior, e logo ocupou o mesmo cargo en Cultura. Foi concelleira no Concello de Bermeo e é interventora do Concello de Kortezubi. Membro do Partido Nacionalista Vasco, é deputada no Parlamento Vasco desde 1998 e foi presidenta do mesmo entre 2005 e 2009, ao non conseguir o candidato inicial do PNV, Juan María Atutxa, a maioría necesaria para ser elixido.
Nas eleccións autonómicas de 2009 foi cabeza de lista do PNV por Biscaia. Ese mesmo ano, abandona o Parlamento Vasco para formar parte das listas electorais do grupo liberal-demócrata ao Parlamento Europeo a través do Partido Demócrata Europeo, socio menor da coalición.
Izaskun Bilbao domina o éuscaro, o español e o francés.
Eduardo Pérez Hervada
Eduardo Pérez Hervada, nado na Coruña en 1902 e finado na mesma cidade o 8 de xullo de 1996, foi un médico, xornalista e escritor galego.
Traxectoria
Licenciado en Medicina pola Universidade de Santiago de Compostela. Gañou unha praza na Beneficencia da Coruña, onde foi visitador a domicilio, xefe do servizo hospitalario de infecciosos e enfermos mentais no Hospital Labaca e decano da Beneficencia. Dirixiu a revista Medicina Galaica e Medicina Galaica Astur e colaborou na prensa coruñesa, especialmente en El Orzán e La Voz de Galicia. Ingresou na Real Academia de Medicina de Galicia en 1949, da que foi presidente durante máis de 25 anos, ata 1991.
Comité Olímpico Nacional da República Islámica de Irán
O Comité Olímpico Nacional da República Islámica de Irán (en ) é un organismo responsable da participación de Irán nos Xogos Olímpicos. Ten a súa sede en Teherán, na capital do país. O Comité Olímpico Nacional de Irán foi fundado en 1947 e recoñecido oficialmente ese mesmo ano polo Comité Olímpico Internacional.
Sukalki
O sukalki é un prato típico do País Vasco. É un ragú de carne de guisar.
É un prato completo que se pode consumir como prato único polo seu alto nivel calórico.
Ingredientes
Os seus ingredientes son:
Cul de Sac
Cul de Sac é unha banda de post-rock estadounidense formada en 1990 en Boston, Massachusetts. A súa música é principalmente instrumental. Está liderada polo guitarrista Glenn Jones, que xunto ao teclista Robin Amos son os únicos membros constantes da banda.
Cul de Sac foi clasificada por moitos críticos como post-rock, pero Jones ten expresado a súa desconformidade con ese termo. A banda ten colaborado co guitarrista John Fahey e co cantante de Can Damo Suzuki.
Glenn Jones tamén gravou tres álbums en solitario, This Is the Wind That Blows It Out (2004), Against Which the Sea Continually Beats (2007) e The Wanting (2011).
Mártires do século XX en España
Neste artigo móstrase a lista dos santos e beatos mártires do século XX en España.
Os procesos de beatificación instruíronse nos anos corenta e cincuenta, durante o franquismo. En 1964 Paulo VI, despois de consultar aos bispos españois, decidiu introducir unha moratoria, especialmente para evitar interpretacións políticas que puidesen instrumentalizar a decisión da Igrexa. Cara a 1980, xa morto Franco e restablecida a democracia en España, pensouse que a situación cambiara xa o suficiente como para que, en principio, tales interpretacións non se desen. Foi en 1983 cando comezaron a darse os pasos últimos que levaron ás primeiras beatificacións de mártires dos anos trinta.
Toda beatificación é un acto do papa que permite o culto local dun Servo de Deus, facendo pública a súa decisión mediante unha Carta apostólica.
Beatificados o 29 de marzo de 1987
Tres relixiosas carmelitas descalzas de Guadalaxara. Cerimonia celebrada na Praza de San Pedro e presidida polo papa Xoán Paulo II
Beatificados o 1 de outubro de 1989
Vinte e seis Pasionistas de Cidade Real foron beatificados en Roma por Xoán Paulo II.
Beatificados o 29 de abril de 1990
Tamén en Roma, foron beatificados nove Irmáns de La Salle e un Pasionista de Oviedo e Tarragona (canonizados en 1999); e unha relixiosa da Compañía de Santa Teresa de Xesús, María Mercedes Prat y Prat, de Barcelona.
Beatificados o 25 de outubro de 1992
Pertencentes a dúas causas de beatificación distintas, foron declarados beatos setenta e uns irmáns Hospitalarios, a maioría de Madrid e Barcelona pero sete de Colombia, e cincuenta e un claretianos de Barbastro. Hai que resaltar que o sete irmáns hospitalarios colombianos foron os primeiros beatos desa nación.
Mártires hospitalarios de San Xoán de Deus
Pertencen a este grupo os seguintes relixiosos colombianos:
Beatificados o 10 de outubro de 1993
Foron beatificados once mártires. Dous bispos, Diego Ventaja Milán, de Almería, e Manuel Medina Olmos, de Guadix, e sete Irmáns de La Salle de Almería. Un sacerdote diocesano de Madrid (Pedro Poveda Castroverde, canonizado en 2003) e unha laica, da Institución Teresiana, Victoria Díez y Bustos de Molina, de Córdoba.
O sete irmáns de La Salle son:
Beatificados o 1 de outubro de 1995
Foron beatificados 45 mártires de catro causas.
Primeira Causa: O bispo de Teruel Anselmo Polanco e o seu secretario, o sacerdote diocesano Felipe Ripoll Morata.
Beatificados o 4 de maio de 1997
Na praza de san Pedro, Xoán Paulo II presidiu a beatificación de Florentino Asensio Barroso (1877-1936), bispo de Barbastro, e Ceferino Giménez Malla (1861-1936), laico xitano.
Beatificados o 10 de maio de 1998
Dez mártires beatificadas por Xoán Paulo II na Basílica de San Pedro, neste grupo atópanse dúas relixiosas da Caridade do Sacro Corazón de Jesús, sete monxas da Orde da Visitación de Santa María e unha monxa carmelita descalza.
Beatificados o 7 de marzo de 1999
Xoán Paulo II beatificou sete mártires agostiños recoletos e un sacerdote diocesano.
Canonizados o 21 de novembro de 1999
En Roma foron canonizados 9 mártires das Escolas Cristiás (La Salle) e un pasionista. Oito deles mártires en Turón (Asturias) durante a Revolución de outubro de 1934 e o outro martirizado en Tarragona o 28 de xullo de 1937. O sacerdote Pasionista Inocencio da Inmaculada foi mártir tamén en Turón.
Os 10 foran beatificados en Roma o 29 de abril de 1990 por Xoán Paulo II.
Beatificados o 11 de marzo de 2001
Douscentos trinta e tres mártires beatificados en Roma por Xoán Paulo II.
El Chisme
El Chisme foi un semanario editado en Pontevedra en 1884.
Historia e características
Subtitulado Semanario independiente, recreativo, tempestivo y joco-serio, apareceu o 13 de xullo de 1884. Periódico semanal de carácter crítico e literario que estaba dirixido por Albino Simán. Os colaboradores eran Luís Taboada, M. Palacios e Luis Vidart. Outros artigos estaban asinados cos pseudónimos Glorioso, Pardillo, Calderilla e Padre Santo. Constaba de artigos de fondo, informacións de actualidade, novas breves, sucesos da semana e anuncios. Moitas noticias estaban comentadas en verso. Apareceron catorce números cesando a súa edición o 5 de outubro de 1884, cambiando o seu título por La Silueta.
Mártires do século XX en España
Canonizado o 4 de maio de 2003
Cerimonia celebrada na Praza de Colón (Madrid) por Xoán Paulo II.
Beatificados o 29 de outubro de 2005
Oito mártires beatificados en Roma polo papa Bieito XVI. A cerimonia estivo presidida polo prefecto da Congregación para as Causas dos Santos, José Saraiva Martins. Se trata dunha relixiosa Celadora del Culto Eucarístico e sete sacerdotes diocesanos de Urxel.
Beatificados o 28 de outubro de 2007
Cerimonia celebrada na Praza de San Pedro polo cardeal José Saraiva Martins, na que se beatificaron 498 servos de Deus mártires en España.
13 de outubro de 2013
Beatificados 522 mártires polo papa Francisco. A cerimonia estivo presidida polo cardeal Angelo Amato en Tarragona (España).
Beatificación 1 de novembro de 2014
Celebrada na Catedral de Vitoria polo Card. Angelo Amato
Beatificación 5 de setembro de 2015
Celebrada na Catedral de Xirona polo Card. Angelo Amato, foron beatificadas tres Irmás Mártires do Instituto de San José de Xirona
Beatificación 3 de outubro de 2015
Celebrada na Catedral de Santander polo Card. Angelo Amato, foro beatificados 16 monxes da Abadía de Viaceli de Cóbreces e dúas monxas do Monasterio feminino de Fons Salutis de Algemesí
Beatificación 21 de novembro de 2015
Celebrada na Catedral de Barcelona polo Card. Angelo Amato, foron beatificados vinte e seis freires mártires da Orde dos Capuchinos:
Beatificación 23 de abril de 2016
Celebrada na Catedral de Burgos, polo cardeal Angelo Amato, foron beatificados:
Beatificación do 8 de outubro de 2016
Celebrada na catedral de Oviedo, polo cardeal Angelo Amato, foron beatificados:
Beatificación do 29 de outubro de 2016
Celebrada na catedral de Madrid, polo cardeal Angelo Amato, foron beatificados:
Tato Gabus Mendes
Luís Otávio Gabus Mendes, nado en São Paulo o 22 de decembro de 1960, é un actor brasileiro.
É neto de Otávio Gabus Mendes, fillo do autor de telenovelas Cassiano Gabus Mendes, sobriño do actor Luis Gustavo e irmán do tamén actor Cássio Gabus Mendes.
Lamberto II de Spoleto
Lamberto II de Spoleto, finado o 15 de outubro de 898, foi un nobre franco que foi duque de Spoleto (894 – 898), rei de Italia (894 – 898) e emperador de Occidente (894-898).
Traxectoria
Era fillo de Guido III de Spoleto, e estivo asociado e este como rei e emperador desde abril de 892.
Cando seu pai morreu en 894, reinou en solitario, ademais de sucedelo no Ducado de Spoleto.
Tivo que enfrontarse ás pretensións de Berengario de Friúl e de Arnulfo de Carintia, que desexaban obter o reino de Italia.
O ano 898, Lamberto foi derrotado polo seu rival Berengario, e morreu asasinado pouco despois da batalla.
Irán nos Xogos Olímpicos
Irán, oficialmente a República Islámica de Irán dende 1979, participou por vez primeira nos Xogos Olímpicos en 1900, participando na maioría das edicións dos Xogos de Verán, agás entre 1904 e 1936 e nos boicots de 1980 e 1984. Irán tamén participou nos Xogos Olímpicos de Inverno en varias ocasións dende 1956.
O Comité Olímpico Nacional de Irán foi fundado en 1947.
Lista de grupos de rock alternativo
A seguinte lista de bandas de rock alternativo representa organizadamente tódalas bandas deste estilo ordenadas por orde alfabética dende o cero até o Z, quedando excluídas dela as bandas locais ou de pouca relevancia.
Aboal, Frades, Mondariz
Aboal é un lugar da parroquia de Frades, no concello pontevedrés de Mondariz, na comarca do Condado. Tiña 61 habitantes no ano 2013 segundo datos do IGE, dos cales eran 30 homes e 31 mulleres, o que supón unha diminución con relación ao ano 2000 cando tiña 66 habitantes.
Xentilicio
O seu xentilicio é aboalexo.
Tifón Haiyan
miniatura|300px|. O tifón Haiyan (coñecido tamén como supertifón Haiyan, designación internacional: 1330, designación JTWC: 31W, designación PAGASA: Yolanda) foi o máis mortífero na historia de Filipinas, tamén foi o ciclón máis intenso en tocar terra e o cuarto máis intenso na conca do Pacífico, matando a aproximadamente 5771 persoas só neste país. Este sistema acadou ventos máximos de 315 km/h nun minuto e 230 km/h en 10 minutos en 48 horas cunha presión mínima de 895 hPa, sendo superado en presión mínima polo tifón Tip de 1979. O nome Haiyan foi posto pola China e significa «petrel» (海燕) en chinés.
Descrición
O Haiyan orixinouse nunha área de baixa presión a uns centos de quilómetros ao leste-sueste de Pohnpei, Micronesia o 2 de novembro. Desprazándose ao oeste, as condicións ambientais favoreceron unha cicloxénesis tropical e o sistema converteuse nunha depresión tropical ao día seguinte. Despois de converterse nunha tormenta tropical e ser nomeado como Haiyan ás 00:00 UTC do 4 de novembro, o sistema comezou un período de rápida intensificación que o converteu nun tifón ás 18:00 UTC de 5 de novembro. O día seguinte o Centro Conxunto de Advertencia de Tifóns ascendeu o sistema á categoría cinco de super tifón na Escala de furacáns de Saffir-Simpson; a tormenta pasou por riba da illa de Kayangel rapidamente despois de alcanzar esta categoría.
O ciclón causou danos catastróficos e unha gran crise humana no centro de Filipinas, particularmente nas illas de Sámar e Leyte; a Oficina de Coordinación de Asuntos Humanitarios da Organización das Nacións Unidas estimou inicialmente o número de falecementos en 4.460, pero o Goberno do país confirmou 5.723 falecidos, 1.779 desaparecidos, 26.233 feridos e 381.022 evacuados.
Rosario Hernández
Rosario Hernández Diéguez, coñecida como A Calesa, nada en Vigo o 17 de febreiro de 1916 e finada na mesma cidade o 3 de setembro de 1936, foi unha sindicalista galega.
Traxectoria
miniatura|Rosario ten unha rúa en [[Teis, Vigo|Teis, Vigo.]] Filla dun ferroviario anarquista. Simpatizante do PSOE. Traballaba como vendedora de xornais no portal da sociedade "El Gimnasio", na rúa do Príncipe. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 fuxiu. Foi detida o 3 de setembro de 1936, torturada e asasinada nun cuartel de Falanxe. O seu corpo foi fondeado na ría de Vigo, á altura das Illas Cíes.
McLaren P1
O McLaren P1 é un superdeportivo híbrido creado polo fabricante inglés McLaren. O coche saíu á luz no Salón do Automóbil de París de 2012. É o esperado sucesor do McLaren F1. Utiliza enerxía híbrida e tecnoloxía da Fórmula 1. O estilo deste automóbil está influenciado polo McLaren MP4-12C, pero ten paneis na carrocería para que pareza máis agresivo. O deseño dos faros semella o logotipo de McLaren.
Características técnicas
O P1 pode chegar a alcanzar unha velocidade de 405 km/h, pero está limitada electronicamente a 350 km/h. O coche ten unha aceleración de 0 a 100 km/h en menos de 2.8 segundos, de 0 a 200 en 6.8 segunos e de 0 a 300 nuns 16.5 segundos, polo que é 5,5 segundos máis rápido ca o McLaren F1. Isto todo faino co seu conxunto de pneumáticos Pirelli P-Zero Corsa e pode frear cos seus freos especiais de carbono-cerámica de 100 km/h a 0 en menos de 30 m.
Vatslav Nizhinskii
Vatslav Fomich Nizhinskii (transliterado do Вацлав Фомич Нижинский; en Wacław Niżyński), nado en Kíiv (Ucraína, Imperio Ruso) o 12 de marzo de 1889 /1890 e finado en Londres (Reino Unido) o 8 de abril de 1950, foi un bailarín de ballet e coreógrafo ruso de ascendencia polaca, considerado o mellor bailarín de principios do século XX. Chegou a ser famoso polo seu virtuosismo e pola profundidade e intensidade das súas caracterización. Podía bailar en pointe, unha habilidade rara entre os bailaríns da época, e a súa capacidade para realizar saltos que desafiaban á gravidade foi lendaria.
Primeiros anos e obra
Naceu en Kíiv nunha familia de bailaríns polacos rusificada; a pesar do seu pobre coñecemento do polaco, considerábase a si mesmo un polaco. En 1900 uniuse á Escola do Ballet Imperial, onde estudou con Enrico Cecchetti, Nicholas Legat e Pável Gerdt. Aos 18 anos tiña papeis principais no Teatro Mariinski.
Un momento decisivo para Nizhinskii foi o seu encontro con Sergei Diagilev, un membro da elite de San Petersburgo e importante patrón das artes, que promovía a arte visual e musical de Rusia no estranxeiro, particularmente en París. Nizhinskii e Diagilev fixéronse amantes, e Diagilev comezou a involucrase en dirixir a carreira de Nizhinskii. En 1909 Diagilev levou unha compañía a París, con Nizhinskii e Anna Pavlova nos papeis estelares. O espectáculo tivo grande éxito e incrementou as reputacións tanto dos papeis estelares como de Diagilev nos círculos artísticos de Europa. Diagilev creou os Ballets Rusos nos seus inicios, e co coreógrafo Michel Fokine, fixo unha das compañías máis coñecidas do seu tempo.
O talento de Nizhinskii mostrouse en traballos de Fokine como Le Pavillon d'Armide (música de Nikolai Tcherepnin), Cleopatra (música de Anton Arensky e outros compositores rusos) e un divertimento A Festa. A súa execución dun pas de deux en A Bela Dormente do Bosque de (Chaikovski) tivo un éxito inmenso; en 1910 brillou en Giselle, e os ballets de Fokine O Entroido e Scheherazade (baseado na suite orquestral de Rimskii-Korsakov). A súa parella con Tamara Karsavina, tamén no Teatro Mariinski, foi lendaria. miniatura|esquerda| Nizhinskii en Scheherazade ( [[circa 1912)]] Entón Nizhinskii regresou ao Teatro Mariinski, pero pronto foi despedido como resultado dun escándalo e fíxose membro regular do grupo de Diagilev, cuxos proxectos se centraban ao redor del. Tivo papeis principais nas novas producións de Fokine O espectro da rosa de Weber e Petrushka de Igor Stravinskii.
Co apoio de Diagilev, Nizhinskii comezou a traballar como coreógrafo, influído polas euritmias de Émile Jaques-Dalcroze, creando tres ballets, A sesta dun fauno con música de Claude Debussy (1912), Jeux (1913), Till Eulenspiegels lustige Streiche (As alegres travesuras de Till Eulenspiegel), con música de Richard Strauss (1916) e Le Sacre du printemps (A consagración da primavera), con música de Igor Stravinskii (1913). Nizhinskii creou movementos revolucionarios nos seus espectáculos, afastándose dos movementos fluídos tradicionais do ballet entón dominante. Os seus movementos angulares radicais combinados con matices cargadamente sexuais causaron un escándalo no teatro dos Campos Elíseos cando se estreou Le Sacre du printemps en París, e se masturba co pano das ninfas en A sesta dun fauno (Albright, 2004).
Cary Grant
miniatura|dereita|Cary Grant Archibald Alexander Leach, coñecido como Cary Grant, nado en Bristol o 18 de xaneiro de 1904 e finado en Davenport o 29 de novembro de 1986, foi un actor estadounidense de orixe inglesa. Chegou a ser un dos actores de Hollywood máis populares durante décadas, non só polo seu atractivo físico, senón tamén pola súa elegancia, o seu encanto e a súa agudeza. Del dicíase que actuaba ben ata de costas. Traballou con moitas grandes divas do cinema de Hollywood da súa época: Marlene Dietrich, Mae West, Grace Kelly, Marilyn Monroe, Rita Hayworth,  Katharine Hepburn, Sophia Loren, Joan Fontaine, Ingrid Bergman, Ginger Rogers, Doris Day, Deborah Kerr e Audrey Hepburn entre outras. O personaxe de James Bond inspírase parcialmente nel. Segundo a lista do American Film Institute, está considerado a segunda estrela masculina máis importante dos primeiros cen anos do cine estadounidense.
Adoitaba desempeñar papeis de galán, simbolizando a elegancia.
Concellos do departamento do Ain
Lista das 419 comunas francesas do departamento do Ain.
border|esquerda|300px border|dereita|200px
COE
COE pode referirse a:
Arkano
Guillermo Rodríguez Godínez, nado o 23 de marzo de 1994 en Alacant, máis coñecido como Arkano, é un rapeiro español, recoñecido por ser un dos mellores rapeiros de España na categoría de freestyle, e por ser a persoa con menor idade que gañou unha final nacional da batalla dos galos en 2009, con só 15 anos. Desde outubro de 2018 é, ademais, presentador do programa Ritmos urbanos na 2. É considerado un dos maiores expoñentes en freestyle de fala hispana da historia, xunto con Aczino e Chuty.
Traxectoria
Nacido no emblemático edificio alacantino da Colmea, no barrio de San Blas, comezou a dar os seus primeiros pasos no rap nesta cidade. Foi vítima de acoso escolar. Con tan só sete anos, descubriu o mundo do hip hop grazas á súa irmá, escoitando grupos como ZNP, Violadores do Verso, e artistas como Nach e O Chojin. A primeira «batalla» —enfrontamento entre rapeiros, coa que se deu a coñecer, tivo lugar en xullo de 2008; desde ese momento empezou a participar noutras competicións. Desde 2009, é coñecido no panorama nacional español, xa que gañou o título nacional de Red Bull Batalla de Galos con tan só quince anos de idade, enfrontándose a «galos» como Skone, Jonko e Mowlihawk. A finais dese ano foi tamén subcampión da Hipnotik.
En 2015. revalidou o título de campión nacional de batalla de galos. No mesmo ano, logrou o seu maior fito até a data, coroarse como campión mundial de Red Bull batallas de galos en Chile. Un dos momentos máis polémicos tivo lugar no seu enfrontamento contra Dtoke, en cuartos de final. Mentres este rapeaba, Arkano bicoulle. Tras pasar de rolda, na final coroouse como campión contra o MC chileno Tom Crowley. En 2016 caeu en semifinais desta competición de maneira polémica contra Skone, quen acabou campión. Arkano conseguiu clasificarse como o terceiro. Ese mesmo ano, o 29 de outubro, bateu un récord Guiness ao estar rapeando máis de 24 horas seguidas, parando tan só 3 segundos para beber auga.
Ademais rompeu a "maldición" de que cando un MC gañaba a final internacional, se se presentaba o seguinte ano, perdía en primeira rolda. En 2017, disputou a final internacional, tras ser convidado á mesma despois de lograr o terceiro posto na final internacional de 2016. Na final internacional, que se disputou en México o 3 de decembro de 2017, volveu lograr o terceiro posto pois, tras perder nun combate moi igualado con Aczino en semifinais, venceu ao dominicano Yenky One quedando no terceiro posto.
Lobo (homónimos)
Co termo lobo podemos referirnos a:
Arkano
Traxectoria
Na súa faceta como autor, publicou un libro en 2016 —Asalto al vacío: ¿Cómo he llegado hasta aquí?—, e finalmente en 2017 apareceu o seu primeiro álbum de estudio, Bioluminiscencia. En 2017, acabou a carreira de enxeñaría informática.
Arkano ten unha presenza en medios de comunicación relativamente frecuente en España, habéndose convertido nunha referencia do rap e en concreto do freestyle. Desde ela e tamén como freestyler, encabezou a loita contra a homofobia e o machismo no rap español.
Participa na FMS (Freestyle Master Series) na que na tempada 2017-2018 conseguiu permanecer na liga para non descender. Nesta competencia descenderon na última xornada Invert e Mr.Ego, que quedaron no noveno e décimo posto.
A súa retirada das batallas foi na súa batalla final contra Chuty, na novena xornada de FMS España, que tivo lugar en Valencia o 16 de febreiro do ano 2019.
Val das Raíñas
O Val das Raíñas (Biban el-Harim ou Biban es-Sultanat en árabe) é unha necrópole próxima a Tebas, en Exipto, reservada ás raíñas do final do Imperio Novo e outros membros da familia real, especialmente príncipes ramésidas.
O Val das Raíñas está situado na marxe esquerda do Nilo e penetra na cadea occidental, ou líbica, uns 1500 m. ao suroeste do Val dos Reis. Na antigüidade coñecíase como Ta-Set-Neferu, "o lugar dos Fillos do Faraón". Téñense identificado unhas 80 tumbas, entre elas cando menos as de catro fillos de Ramsés III, pero calcúlase que existirá o dobre.
O val sitúase preto do Val dos Reis e, igual que este, pretendíase que a súa localización fose secreta co obxecto de evitar que os ladróns de tumbas accedesen aos tesouros cos que se enterraban. Comezouse en tempos de Ramsés I e con anterioridade as esposas enterrábanse normalmente cos seus esposos.
As sepulturas
A maioría das grandes tumbas tebanas, hoxe en día incompletas ou moi deterioradas, están escavadas na rocha e só unhas poucas teñen unha estrutura exenta. Os seus planos son moi variados pero pódense agrupar como segue:
Estas tumbas décoranse normalmente con pinturas, aínda que tamén se atopan relevos. Os temas inclúen escenas da vida cotiá e motivos relixiosos e destaca a finura e precisión de detalles, no estilo típico da fase final do Impero Novo.
Principais enterramentos
QV significa Valley of the Queens, Val das Raíñas en inglés.
Campos de fútbol de Galicia
En primeiro lugar amósase unha relación de campos de fútbol de Galicia actuais por provincias, e equipos que xogan neles. Na segunda táboa amósanse outros estadios e campos de fútbol desaparecidos, clasificados baixo o mesmo criterio.
Sá de Miranda
Francisco de Sá de Miranda, nado en Coímbra o 28 de agosto de 1481 e finado en Amares o 15 de marzo de 1558, foi un poeta portugués, introdutor do soneto e do Dolce Stil Nuovo na lingua portuguesa. dereita|miniatura|Busto na igrexa de San Martinho de Carrazedo en Amares.