cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ferreiriño abelleiro
Alimentación
Aliméntase principalmente de insectos, pero come tamén sementes de plantas, bagas, botóns de flores e froitos secos. Prefire comer desde a pólas máis baixas das árbores, preto do tronco, pero é frecuente que procure a comida polo chan. No inverno concéntranse facilmente en comedeiros artificiais, onde prefiren os cacahuetes crus e as pipas de xirasol. Poden chegar a facerse bastante confiados.
Hábitat
O Ferreiriño abelleiro é unha ave paleártica. En Europa é principalmente sedentario, agás en Islandia e no norte da Escandinavia e na antiga URSS. Na Península Ibérica e abondoso. Na Galiza tamén é común e sedentario en todo o territorio. Distribúese ata os 800 m de altitude.
Vive en zonas de bosque. En xeral prefire os bosques vellos caducifolios ou mixtos, pero é moi adaptable e afaise a vivir en xardíns, parques e plantación de árbores.
Etoloxía
miniatura|200px| Ferreiriño abelleiro no inverno O ferreiriño abelleiro ten dous ciclos de actividade diarios: un pola mañá cedo e outro máis curto polo serán. Este último prodúcese só fóra da estación de cría. Móvese con pequenos pulos coma outros páridos pero non é tan frecuente velo pendurado das pólas como no caso doutros membros da familia.
Fan o niño de musgo, liques, garabulliños e raíces en árbores, ocos en paredes, ou caixas artificiais para facer niños a unha altura de entre 3 e 5 metros. A femia pon ovos dúas veces ó ano (pode facer unha nova posta se a primeira é destruída) entre marzo e xuño. Pon de 7 a 12 ovos, en raras ocasións menos. Os ovos son brancos con pencas vermellas. A incubación dura de 12 a 15 días. Os polos permanecen no niño de 16 a 21 días, e son alimentados polos dous proxenitores.
Robert Baden-Powell
miniatura|dereita|Robert Baden-Powell (terceiro pola esquerda, apoiado nun caxato.
Robert Stephenson Smyth Baden-Powell, nado en Paddington (Londres) o 22 de febreiro de 1857 e finado en Nyeri o 8 de xaneiro de 1941, foi un militar e escritor británico, coñecido por ser o fundador do movemento scout mundial.
Traxectoria
O seu pai, o matemático e teólogo anglicano Harry Baden-Powell, morreu cando Robert tiña tres anos e este foi educado pola súa nai xunto aos seus sete irmáns. En 1876 entrou no exército británico e foi destinado á India, prestando servizo tamén en África. En 1903 volveu a Inglaterra e escribiu o manual de adestramento militar Aids to Scouting, pero tras coñecer ao fundador da Boys' Brigade, William Alexander Smith decidiu rescribilo para os lectores máis novos e en 1907 estableceu un acampamento na illa de Brownsea para 22 nenos de diversa procedencia social para pór en práctica algunha das súas ideas. En 1908 publicou Scouting for Boys, e espontaneamente nenos e nenas organizaron grupos scout. En 1910 Baden-Powell e a súa irmá Agnes Baden-Powell organizaron as Girls Scout.
José Luis Raposo Magdalena
José Luis Raposo Magdalena, nado en Riocereixa (Pedrafita do Cebreiro) en 1956, é un político galego do PSdeG-PSOE.
Traxectoria
Estudou mecánica de maquinaria e exerceu como mecánico de mantemento na mina de Exminesa. Foi elixido alcalde de Pedrafita do Cebreiro polo PSdeG-PSOE en 1986. Nas eleccións municipais de 1987 encabezou a candidatura do PSdeG e foi elixido alcalde con maioría absoluta. Volveu ser elixido nas sucesivas convocatorias electorais, sempre con maioría absoluta (1987,1991,1995,1999,2003,2007,2011,2015,2019). Actualmente é deputado provincial da Deputación de Lugo e está encargado da área de Medio Ambiente.
Club de Rugby El Salvador
O Club de Rugby El Salvador, denominado SilverStorm El Salvador por razóns de patrocinio, é un equipo español de rugby, fundado en 1960 na cidade de Valladolid. Vixente campión de liga e copa, o seu palmarés é un dos máis salientables a nivel nacional, con 8 títulos de liga e 7 de copa entre outros.
As cores clásicas do equipo son o negro e o branco, e os seus seareiros son coñecidos polo alcume de Chamizos.
É moi salientable a rivalidade que o Club de Rugby El Salvador mantén con outro equipo da cidade pucelana, o Valladolid Rugby Asociación Club (VRAC). Ámbolos dous equipos disputan os seus encontros como locais nos Campos de Pepe Rojo, unhas instalacións municipais inauguradas en 1981 con capacidade para acoller a 2500 persoas sentadas nas bancadas. Entre as tempadas 1997/98 e 2019/20 os dous equipos de Valladolid gañaron 17 das 23 ligas en xogo, e 11 das 22 copas en xogo, e teñen achegado a ducias dos seus xogadores á selección española, velaí a súa relevancia.
Primeiros anos
Georges Bernés (1921-2017), un relixioso francés que peregrinou a Santiago de Compostela en 1959, entrou ó ano seguinte no colexio El Salvador de Valladolid como mestre de ximnasia, e axiña comezou a ensinar a xogar a rugby ós rapaces no patio do colexio. Xa no primeiro ano de competición acadaron os campionatos de España nas categorías benxamín, alevín e infantil. Deste xeito, o equipo naceu cunha filosofía baseada no coidado da canteira.
O equipo sénior, formado poucos anos despois por antigos alumnos do colexio, acadou o ascenso á máxima categoría do rugby nacional en 1970, e xa na súa primeira tempada saíu subcampión de liga, só por detrás do gran Real Canoe Natación Club madrileño, ante o cal tamén caeu na final da Copa do Rei. O equipo mantivo o seu gran nivel competitivo nas seguintes dúas tempadas, acadando un novo subcampionato de liga na tempada 1971-1972 e o terceiro posto na tempada 1972-1973. 250px|miniatura|dereita|Colexio El Salvador, en [[Valladolid.]] Malia todo, a dirección do colexio tomou en 1973 a decisión de cederlle os dereitos deportivos do primeiro equipo sénior á Universidade de Valladolid, cuxa sección deportiva chegaría a competir en 14 das 16 seguintes tempadas na División de Honra, sen éxitos salientables.
Resurrección
O agardado ascenso chegou en 1986, e xa na tempada 1987/88 amosou a súa recuperación total acadando o 3º posto definitivo na táboa. Despois de obter un 5º posto ó ano seguinte, na tempada 1989/90 o El Salvador colleitou o subcampionato de liga por detrás do Club Deportivo Arquitectura madrileño, que por aqueles anos dominaba a competición xunto á Unió Esportiva Santboiana.
Pero aquilo non era todo. Na tempada 1990/91 o Club de Rugby El Salvador liderou a clasificación da liga de comezo a fin, gañando por vez primeira o torneo de liga, e sen perder ningún encontro. Como campión de liga, o club tivo a honra de representar a España na edición 1991/92 da Copa Ibérica, enfrontándose ó campión portugués, o Sport Lisboa e Benfica, ó que venceu por 13-0, facéndose co seu primeiro título internacional. Na tempada 1992/93 o equipo acadou a súa primeira Copa do Rei, batendo nesta ocasión ó Getxo Rugby Taldea por 13-6. Así pois, trala súa volta á máxima categoría do rugby español, o El Salvador gañou neses tres primeiros anos da década dos noventa as tres competicións oficiais que existían daquela: a División de Honra, a Copa do Rei e a Copa Ibérica.
Dende o profesionalismo
250px|miniatura|dereita|O "Pepe Rojo", fogar do El Salvador. Trala declaración do profesionalismo do rugby, que foi proclamada pola IRB en 1995, os equipos acadaron o dereito de pagarlle ós seus xogadores por xogar. Isto tiña que favorecer ós clubs cunha mellor situación económica e cunha maior implantación social. Malia iso, a primeira tempada do CR El Salvador no marco do novo rugby profesional foi moi mala, e rematou co descenso de categoría, o primeiro que padeceu o club por méritos deportivos na súa historia. Na seguinte tempada, a 1996/97, o club fíxose co primeiro posto na Primeira División Nacional, acadando o ascenso á máxima categoría ó primeiro intento.
Entón, na tempada 1997/98, aquel equipo acadou un fito no rugby español, gañando a liga no seu primeiro ano de volta á División de Honra, axudado pola capacidade anotadora de ensaios de Asís García, que liderou a táboa da competición. Despois deste segundo título de liga para o club, na seguinte tempada o seu palmarés medrou cunha nova Copa Ibérica ó bater ó AEIS Técnico portugués por 29-15, e cunha nova Copa do Rei ó bater ó Real Canoe na final por 27-19.
SIR e Vacceos
miniatura|250px|dereita|Filipe VI entregando a Copa do Rei 2016 ó capitán de El Salvador. En 2009 naceu un proxecto de competición 100% profesional baseado nun sistema de liga pechada composta de franquías. A idea era que as franquías fosen creadas sobre a base dos principais clubs de rugby de España. A Liga Superibérica, coñecida popularmente como SIR, tivo finalmente unha soa edición, nese mesmo ano 2009, e contou con 6 equipos. Un deles foi Vacceos Cavaliers, con sede en Valladolid, que tivo un cadro de xogadores e técnicos que pertencían principalmente ó CR El Salvador. Malia que o equipo acadara o subcampionato de División de Honra na tempada 2008/09, na SIR os Vacceos remataron no 5º posto. A Liga Superibérica non tivo máis edicións.
Débeda económica
Nos últimos anos o club chamizo tivo que facer fronte a unha débeda herdada dos anteriores xestores, o cal provocou unha mingua na capacidade competitiva do primeiro equipo, que coincidiu co mellor momento deportivo do seu principal rival na cidade, o VRAC, que aproveitou moi ben o tempo gañando seis ligas entre a tempada 2011/12 e 2017/18. Nese tempo El Salvador conquistou a Liga Nacional de División de Honra e a Copa do Rei no ano 2016 cando non era favorito en ningunha das dúas finais, sendo moi celebrada esa Copa pola presenza do rei Filipe VI nun Estadio José Zorrilla cheo con 26.100 seareiros.
Dirixentes
Dende a súa fundación en 1960 o Club de Rugby El Salvador tivo sete presidentes.
Patrocinador principal
Dende o seu ascenso á División de Honra en 1986 o Club de Rugby El Salvador leva o nome do seu patrocinador principal pegado ó nome propio por razóns comerciais.
Categoría sénior
De seguido figura o palmarés oficial do primeiro equipo sénior masculino do club en competicións oficiais ó longo da súa historia, baixo as varias denominacións coas que ten competido:
Competicións europeas
O Club de Rugby El Salvador é o equipo español cun maior número de participacións nas competicións europeas. Malia todo, nunca participou na máxima competición europea, a Champions Cup, reservada para equipos ingleses, franceses, galeses, escoceses, irlandeses e italianos; nin foi quen de clasificarse nunca para uns cuartos de final das outras competicións continentais secundarias. A primeira das súas participacións foi na tempada 2003/04, na que primeiro disputou a fase previa da European Challenge Cup, sendo eliminado, polo cal disputou a European Shield, na que tampouco tivo éxito.
Xogadores
A seguinte táboa amosa os xogadores que formaron parte do primeiro equipo do El Salvador na tempada 2016-17. 250px|miniatura|dereita|Xogadores do CR El Salvador.
Anne Baxter
Anne Baxter, nada en Michigan City, Indiana o 7 de maio de 1923 e finada en Guilford, Nova York o 12 de decembro de 1985 foi unha actriz estadounidense.
Traxectoria
Baxter era filla de Kenneth Stuart Baxter e Catherine Wright. O seu avó materno era o arquitecto Frank Lloyd Wright. Aos dez anos viu en Broadway unha obra con Helen Hayes e quedou tan impresionada que anunciou á súa familia que quería ser actriz. Tres anos despois xa actuaba en Broadway e estudaba con Maria Ouspenskaya.
Aos dezaseis anos conseguiu un contrato de sete anos coa 20th Century Fox. En 1946 gañou o Oscar á mellor actriz secundaria polo seu papel en The Razor's Edge.
En 1950 coprotagonizou con Bette Davis Todo sobre Eva, na que interpretaba o papel de Eve Harrington. Anos despois interpretaría o papel de Margo Channing na versión musical do filme en Broadway.
A partir dos anos sesenta converteuse nunha presenza habitual na televisión, con papeis en series como o da malvada "Zelda the Great" en Batman ou en Ironside. O seu último papel foi na serie Hotel, substituíndo a Bette Davis.
Dinobots
Os dinobots son un grupo dentro dos Autobots, nos cómics e nas series de televisión de Transformers.
Son o grupo máis novo e naceron na Terra, non en Cybertron.
Composición
O seu líder é Grimlock, un dos transformers máis fortes de tódolos tempos. Con mala capacidade de falar, autoproclamarase Rei Autobot nos cómics, na ausencia de Optimus Prime. Equilibrará entre o ben autobot e o mal decepticon, ata que trala destrución da matriz autobot do liderado e a morte de Unicron e Optimus Prime, será formalmente o novo líder Autobot (ata a chegada do Derradeiro Autobot, que volve unir a tódolos Transformers).
Eleccións municipais en Vilamarín
miniatura|dereita|Antiga [[Casa do concello de Vilamarín, no lugar da Pena (Reádegos).]] miniatura|dereita|[[Galería de imaxes de casas dos concellos de Galicia|Casa do concello de Vilamarín]] Corporacións democráticas en Vilamarín desde a aprobación da Constitución de 1978.
Lei e Xustiza
Nas eleccións xerais de 2001, o PiS obtivo un 9,5% e 44 escanos no Sejm (a cámara baixa do parlamento polaco, composta por 460 deputados). Nas eleccións de 2005 foi o partido máis votado cun 26,99% dos votos, 155 escanos e 49 representantes no Senado (sobre un total de 100), formando un goberno de coalición canda a Autodefensa da República de Polonia e a Liga das Familias Polacas. No 2007 e tras dous anos de goberno na que foi a lexislatura máis curta da historia democrática de Polonia, o goberno estivo forzado a convocar eleccións anticipadas despois de perder o apoio de Autodefensa cando o Primeiro ministro Jarosław Kaczyński destituíu ao viceprimeiro ministro e titular de Agricultura Andrzej Lepper por presuntos casos de corrupción. Nas eleccións anticipadas de 2007, o PiS perdeu fronte ao partido Plataforma Cívica de Donald Tusk. Os seus socios de goberno, a Liga e a Autodefensa, perderon a representación parlamentaria.
Escisións
En xaneiro do 2010, Jerzy Polaczek liderou unha fracción que se escindiu para formar Polonia Plus. Os seus sete membros do Sejm procedían da ala centrista e liberal do partido. O 24 de setembro do mesmo ano o grupo disolveuse e a maioría dos seus membros volveron a Lei e Xustiza, incluído o propio Polaczek.
O 16 de novembro do 2010, os parlamentarios Joanna Kluzik-Rostkowska, Elzbieta Jakubiak e Pawel Poncyljusz, conxuntamente cos membros do Parlamento Europeo Adam Bielan e Michał Kamiński, formaron unha nova agrupación política, Polonia é o máis importante (Polska jest Najważniejsza).
Desobediencia civil
miniatura|200px|Arresto dun activista contra a guerra por desobeciencia civil nas escaleiras da Corte Suprema de [[Washington, D.C., (Estados Unidos) en febreiro de 2005.]] A desobediencia civil é a negativa a obedecer unha lei, un regulamento, unha organización ou un poder xulgado inicuo polos que o impugnan.
Características
Trátase do mecanismo de protesta social ás leis e decretos dalgún goberno ou poder establecido. Esta desobediencia pode ser de forma pacífica e non violenta, mantendo unha actitude de protesta contra a autoridade co fin de rectificar os erros que a xuízo de quen protestan, esta cometeu. O ensaísta estadounidense Henry David Thoreau describiu estes principios na súa obra Desobediencia civil, publicada en 1849, tras a súa negativa a pagar un imposto destinado a financiar a guerra contra México.
Please Like Me
Please Like Me é unha serie de televisión australiana creada e protagonizada por Josh Thomas. Thomas tamén foi o escritor da maioría dos episodios. A serie estreouse o 28 de febreiro de 2013 a través de ABC2 en Australia. O derradeiro episodio emitiuse o 14 de decembro de 2016. As tres primeiras tempadas foron estreadas en Netflix o 2 de decembro de 2016, mentres que a cuarta estivo dispoñible dende febreiro de 2017.
Devin Booker
Devin Armani Booker, nado o 30 de outubro de 1996 en Grand Rapids, Míchigan, é un xogador estadounidense de baloncesto profesional que xoga nos Phoenix Suns da National Basketball Association (NBA).
Traxectoria profesional
Booker foi elixido na 13ª posición do Draft da NBA de 2015 polos Phoenix Suns. O 13 de xullo de 2015, asinou o seu contrato de rookie cos Suns. Debutou na NBA o 28 de outubro de 2015 contra os Dallas Mavericks, onde xogou 20 minutos e fixo 14 puntos na derrota de Phoenix por 111-95.
Heinz-Harald Frentzen
Heinz-Harald Frentzen (nado o 18 de maio de 1967), tamén coñecido como 'HHF', é un piloto de carreiras profesional alemán retirado. Foi o subcampión no campionato do mundo de pilotos da fórmula un de, pilotando para Williams.
Inicios
Frentzen naceu o 18 de maio de 1967 na cidade de Alemaña Occidental de Mönchengladbach (Renania do Norte-Westfalia) fillo de Heinrich-Harald Frentzen, un empresario de pompas fúnebres alemán e a súa esposa española Angela. Ten dúas irmás, Sylvia, teóloga, Sonia, mestra e dúas medias irmás Samantha e Nicole-Nadine. A súa familia estaba conectada co automobilismo; o seu pai correu entre 1950 e 1957. Os pais de Frentzen se divorciaron cando tiña oito anos e o seu pai casou posteriormente cunha mexicana Araceli, mentres Angela regresou a España.
Frentzen comezou nos Kart aos doce anos de idade, despois de que o seu pai regaloulle o seu primeiro kart, e fixo uns inicios extraordinariamente acertados. En 1981, con catorce anos, Frentzen gañou o Campionato Alemán Júnior Kart. Dous anos máis tarde, Frentzen participou no CIK Asia Pacific Championships en Australia pilotando un Dino aínda que non terminou. En 1984, terminou en segundo lugar na clase 100cc. Financiado e apoiado polo seu pai, propietario dunha funeraria, quen tamén actuou tanto como xefe de equipo como de xefe mecánico.
En 1986, Frentzen pasou a competir nas series Fórmula Ford 2000 alemá. Logo de dúas tempadas na Fórmula Ford foi subcampión na serie en 1987, malia non participar en todas as carreiras. Frentzen progresou á Fórmula alemá Opel Lotus en 1988 no Equipo Júnior do expiloto de Fórmula Un Jochen Mass, quen quedara impresionado polas actuacións de Frentzen na Fórmula Ford. Frentzen foi campión da serie alemá no seu primeiro ano e o seu compañeiro de equipo Marco Werner terminou terceiro no campionato. Tamén participou na Fórmula Opel Lotus Euroseries, onde terminou 6º no campionato, con 56 puntos.
O seguinte paso foi o Campionato Alemán de Fórmula 3 en 1989, onde Frentzen competiu contra moitas futuras estrelas, incluíndo Michael Schumacher e Karl Wendlinger. Nese momento, houbo un grande apoio de Bernie Ecclestone para ter un piloto alemán no Campionato do Mundo de Fórmula Un, polo que o ONS (Oberste Nationale Sportkommission, comité nacional do automobilismo alemán) decidiu apoiar a Frentzen e Schumacher. O ONS ofertou unha recompensa dunha proba na Fórmula Un para o primeiro piloto que lograra unha vitoria nunha carreira de Fórmula 3. Gañou Schumacher, nunha polémica carreira en Zeltweg, Austria, na que Frentzen afirmou que Schumacher obrigouno a abandonar a pista. Con todo, Schumacher non obtivo a proba na Fórmula Un de todos os xeitos; Karl Wendlinger gañou o campionato alemán de Fórmula 3 e Frentzen converteuse en subcampión conxunto con Schumacher (os dous terminaron empatados a puntos).
Sauber (1994-1996)
Na tempada de Fórmula 1, Peter Sauber ofreceulle ao alemán unha proba para a Fórmula 1 nun coche Sauber C13 con motor Mercedes-Benz, para ser compañeiro de equipo de Wendlinger. A súa actuación impresionou a Frank Williams, tanto que este lle ofreceu substituír o falecido Ayrton Senna en Williams trala morte do brasileiro, pero Frentzen decidiu seguir con Sauber, e as súas actuacións mantiveron o nivel do equipo despois de que Wendlinger sufrise varias feridas en Mónaco.
Na tempada de Fórmula 1, cos novos motores Ford, Frentzen conseguiu o seu primeiro podio e acabou noveno no Campionato de Pilotos. Con todo, na tempada, a falta de fiabilidade do Sauber fixo que se retirase en moitas carreiras. Das súas actuacións naquel ano destaca que foi un dos catro pilotos que logrou acabar o Gran Premio de Mónaco de 1996, no que as fortes choivas fixeran acto de presenza.
Williams (1997-1998)
A tempada debería ser a da explosión de Frentzen, dado que asinou co equipo Williams-Renault, que dominara a tempada anterior. Logrou a súa primeira vitoria no Gran Premio de San Marino, pero a tempada foi desalentadora para o piloto alemán, xa que pasou dunha atmosfera de equipo case familiar en Sauber a ter problemas con Patrick Head. Malia que se clasificaba ben, adoitaba perder posicións durante a carreira e quedar detrás do seu compañeiro de equipo Jacques Villeneuve. Na seguinte tempada, xa sen o motor Renault, Williams perdeu posicións con respecto a Ferrari e McLaren, sendo o mellor resultado de Frentzen un terceiro posto no Gran Premio de Australia, a primeira carreira da tempada.
Jordan (1999-2001) e Prost (2001)
Na tempada de Fórmula 1 de, Frentzen pasouse a Jordan-Honda, gozando da que probablemente sería a súa mellor tempada na Fórmula 1, con dúas vitorias nos Grandes Premios de Francia e Italia, acabando terceiro no mundial de pilotos. Co seu triunfo en Monza na décimo terceira cita pasou a ser o terceiro en discordia na loita polo mundial, colocándose a só dez puntos de Mika Häkkinen e a nove de Eddie Irvine. Na sesión de cualificación do Gran Premio de Europa de 1999, o alemán lograba a súa primeira pole do ano. Con todo, a metade da carreira viuse obrigado a abandonar debido a un problema eléctrico cando lideraba comodamente a proba, feito que sumado aos problemas clasificatorios en Malaisia quitáronlle calquera opción de alzarse co campionato. Sumou seis podios aquel ano. As tempadas e  foron os escenarios dunha batalla co equipo British American Racing, ao que Honda comezou tamén a fornecer motores. Frentzen conseguiu dous podios no 2000, pero Jordan acabou igualmente por baixo de BAR no Campionato de Construtores. Frentzen abandonaría o equipo na tempada, tras varias carreiras sen puntos, lesións e unha serie de retiradas, sendo substitudo por Jean Alesi. O alemán ocupou o lugar de Alesi na escudería Prost durante o resto da tempada.
Arrows (2002) e Sauber (2002-2003)
Na tempada, Frentzen participou en varias carreiras con Arrows ata a creba da escudaría. Puido participar con Sauber no Gran Premio dos Estados Unidos de 2002 substituíndo a Felipe Massa, acabando en décimo terceira posición. En 2003, foi piloto titular de Sauber xunto a Nick Heidfeld, logrando un terceiro posto no Gran Premio dos Estados Unidos.
Xesús Luís López González
Xesús Luís López González, é un sacerdote e político galego.
Heinz-Harald Frentzen
Resultados completos na Fórmula 3000 International
(clave) (Carreiras en letra grosa indican pole position) (Carreiras en itálica indican volta rápida)
Xesús Luís López González
Traxectoria
Párroco de Padornelo, foi elixido alcalde de Pedrafita do Cebreiro polo BNPG nas primeiras eleccións democráticas. Nas municipais de 1983 encabezou a candidatura do PSdeG-PSOE e volveu ser elixido alcalde con maioría absoluta.
Heinz-Harald Frentzen
Resultados Completos na Fórmula Un
(Chave) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida.
Resultados completos no DTM
(clave) Unha carreira fóra de campionato disputouse en 2004 nas rúas de Shanghai, China.
Fernando Conde Domínguez
Fernando Conde Domínguez, nado en Vigo en 1858 e finado o 9 de novembro de 1945, foi un empresario e alcalde galego.
Traxectoria
Fillo de Antonio Bibiano Conde González-Abarca, estudou comercio e economía no Reino Unido e rexentou a navieira fundada polo seu pai. Foi secretario da Cámara de Comercio de Vigo en 1886, presidente da Asociación de Navieros, da Unión de Entidades Viguesas e ocupou varios cargos máis.
Entre outras condecoración recibiu a Lexión de Honra e a Gran Cruz da Orde Civil de Beneficencia con distintivo branco. Unha rúa e unha hemeroteca da Escola de Artes e Oficios da súa cidade levan o seu nome.
Rampo Edogawa
miniatura|dereita|Rampo Edogawa.
Andrés Iglesias Rodríguez
Andrés Iglesias Rodríguez, nado en 1962, é un político galego do PPdeG.
Rampo Edogawa
Rampo Edogawa (江戸川 乱歩, えどがわ らんぽ, Edogawa Rampo), naceu en Hirai Tarō (Xapón), o 21 de outubro de 1894. Morreu o 28 de xullo de 1965. Foi o autor e crítico. Escribiu moitas novelas sobre detectives. Kogoro Akechi foi o primeiro detective das súas novelas.
Andrés Iglesias Rodríguez
Traxectoria
Foi concelleiro en Pazos de Borbén. Nas municipais de 1999 foi candidato do PPdeG á alcaldía de Pazos de Borbén en substitución de Manuel Conde Romero e foi elixido alcalde con maioría absoluta. Volveu ser elixido nas sucesivas convocatorias electorais, sempre con maioría absoluta.
Rampo Edogawa
Rampo foi un grande admirador dos escritores de misterio do oeste, especialmente do célebre Edgar Allan Poe. O seu pseudónimo "Edogawa Rampo" é unha homenaxe xaponesa ao nome de Poe. Outros autores que tiveron grande influencia nel foron Maurice Leblanc e Arthur Conan Doyle.
Rampo aparece como protagonista na película de 1994 The Mystery of Rampo.
En 2005 rodouse Rampo Jigoku, coa estrela Tadanobu Asano, creando catro historias curtas nesta película.
Marcelino de la Parra
Marcelino de la Parra Casas, Parra, nado en La Robla en 1911 e finado en León o 8 de novembro de 1948, foi un guerrilleiro antifranquista.
Traxectoria
Ferraxeiro de profesión, afiliouse sendo novo á CNT. Logo do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 uniuse aos seu camaradas na Fronte Norte de Asturias. Fíxose amigo do xornaleiro ugetista Manuel Girón Bazán. Logo da derrota republicana e caída da Fronte Norte en outubro de 1937, fuxiu con Girón e outros desde Asturias a comarca de Cabreira en León. Inicialmente situáronse en Corporales, pasando despois a asentarse en Pombriego, facendo vida normal na vila, arroupados pola maioría dos veciños.
O 14 de xaneiro de 1938 deron un golpe en La Baña e despois deron varios golpes en Mercado del Puente e Galende con varios mortos. En setembro de 1942 atracaron o autobús da liña Truchas-La Bañeza en Morla. O autobús foi detido por doce guerrilleiros, pero ignoraban a presenza no vehículo dunha parella da Garda Civil, e o asalto acabou en tiroteo con cinco ocupantes do autobús mortos -entre eles os dous gardas civís- e cinco feridos. En xuño de 1945 produciuse a caída de Columbrianos na que foron abatidos Manuel Moreno Casado, Robustiano Arias Carujo e Miguel Cuellas Gómez, e que supuxo o desmantelamento da rede de enlaces, apoios e informadores civís que sustentaban a súa loita militar.
En abril de 1942 reuníronse nos congreso de Ferradillo guerrilleiros leoneses, asturianos e galegos, que representaban todas as tendencias do antifranquismo, para crear a Federación de Guerrillas de León-Galicia. O Comité Director estaba presidido por Marcelino Fernández Villanueva, xefe de Estado Maior e máximo dirixente, e como asesores foron nomeados Marcelino de la Parra, Mario Morán García e César Ríos Rodríguez. Comezaron a editar El Guerrillero, no que Parra asinaba co pseudónimo "El emboscado". Parra mantense na executiva da Federación en todos os congresos que se suceden. O VI Congreso, en xaneiro de 1946, chamado Congreso da Escisión, rompeu a unidade a causa do maior peso que impuxo o Partido Comunista de España (PCE), que avogaba por integrar a Federación na Unión Nacional Española (con maioría do PCE), o que non convenceu á maioría e produciu a quebra. Os non comunistas celebraron outro congreso poucos días despois, con César Ríos e Parra á fronte, que volven ser elixidos axudantes de Marcelino Fernández. En xullo de 1946 inténtase a reunificación no VII Congreso en Casaio. Cando lograron poñerse de acordo en que Marcelino Fernández, Elvira Cuadrado e Parra quedaran á fronte nunha única organización, dous ataques sorpresa consecutivos da Garda Civil acabaron coa vida de moitos deles (entre outros o líder comunista Elvira Cuadrado) e a dispersión do resto dos asistentes. O Congreso da Reunificación significou a fin da unidade antifranquista e o principio da fin da Federación Guerrilleira de León-Galicia.
Marcelino de la Parra que era partidario dunha organización guerrilleira sólida e tiña moito prestixio na loita antifranquista armada, no optou por saír de España. Logo de varios meses de emboscadas policiais, atracos, mortos de ambos bandos, dispersión e perda constantes de apoios, Parra decidiu saír de España. Nunha casa de confianza de Pombriego deixou roupa vella, documentos da guerrilla e as súas armas. Decidira saír cara Francia a través de Tarragona, onde vivían as súas irmás. O antigo secretario provincial da CNT en León, que residía tamén en Tarragona, conseguiulle documentos falsificados co nome de Sebastián Fernández Paniagua. En Tarragona aloxouse na casa dunha irmá. Os datos sobre a súa detención son confusos. Parece esta irmá tiña un mozo policía que foi quen o delatou. Segundo a versión oficial foi detido o 14 de maio de 1948 no tren-correo Barcelona-Valencia. Segundo outras versións foi detido en Tarragona, cando se dispuña, na oficina de Correos, a enviar unha carta aos seus antigos compañeiros de guerrilla comunicándolles a inminencia da súa partida ao estranxeiro.
Foi trasladado a León, onde sufriu intensos e severos interrogatorios dos que obtiveron as autoridades valiosa información do organigrama da Federación xa desaparecida. Durante anos, moitos informes policiais sobre a guerrilla en León comenzaron coa frase «Según testimonio de Parra…». Foi condenado a morte e executado a garrote vil na prisión provincial de León o 8 de novembro de 1948. Fue soterrado no cemiterio civil de León.
.ba
.ba é o Dominio de Nivel Superior xeográfico (ccTLD) para Bosnia e Hercegovina. Está administrado pola Universidade Teleinformation Center.
Posúe os seguintes dominios de segundo nivel:
Os trámites de rexistro para o dominio é lixeiramente máis complicado que outros dominios, e está regulado polas leis das institucións de Bosnia e Hercegovina.
Ligazóns externas
Toppdomän
Worcester, Massachusetts
Worcester é unha cidade, e sede de condado do mesmo nome, de Massachusetts, Estados Unidos. O seu nome provén de Worcester, Inglaterra, e segundo o Censo dos Estados Unidos de 2010 a cidade tiña unha poboación de 181.045 habitantes, sendo a segunda maior cidade da rexión de Nova Inglaterra, tras Boston. Worcester atópase a aproximadamente 64 km ao oeste de Boston, a uns 80 km ao leste de Springfield e 64 km ao norte de Providence. Debido á súa localización no Massachusetts Central, Worcester é coñecido como o "Heart of the Commonwealth", e, un corazón é símbolo oficial da cidade. O símbolo do corazón podería provir tamén das tarxetas do día de San Valentín, que aínda que non se inventaran na cidade, foron producidas en serie e popularizadas por Esther Howland quen viviu en Worcester.
A cidade ten varios exemplos de arquitectura victoriana.
Moncho
Moncho é o hipocorístico do antropónimo masculino Ramón. Pode referirse a:
Matres e Matronas
miniatura|Relevo en terracota dunhas Matres, de [[Bibracte, cidade dos Aedui, Galia.]] As Matres (latín "nais" ) e Matronas (latín "matronas" ) eran deidades femininas veneradas no Noroeste de Europa dende o século I ó V. Son representadas en obxectos votivos e altares que amosan imaxes de deusas, en grupos de tres, que contan con inscricións (a metade delas con nomes celtas, e a outra metade con nomes xermanos). Foron veneradas nas rexións que foron ocupadas polo exército romano entre os século I e V, é dicir, Xermania, Galia oriental, e norte de Italia.
A información sobre as prácticas relixiosas que rodean ás Matres limítase ás pedras nas cales foron atopadas as inscricións, das cales tense constancia dunhas 1.100. As matres xermánicas teñen unha conexión cos mitos das dísir, valquirias e norns, das cales tense constancia en fontes literarias do século XIII. miniatura|Matronae Aufaniae de [[Bonn]] As matres tamén aparecen en relevos e inscricións votivas noutras áreas ocupadas polos romanos, como o sueste da Galia (Bibracte); en Galicia e Portugal, onde se coñecen unhas vinte inscricións, algunhas das cales teñen epítetos locais como Matribus Gallaicis "ás nais galegas"; e tamén na antiga cultura romano-celta de Pannonia, na inscrición Nutrices Augustae atopada en Ptuj, Baixa Estiria.
Espliceosoma
miniatura|350px|Ilustración que mostra os exóns e intróns dun pre-ARNm e a formación dun ARN maduro do que se eliminaron algúns fragmentos por splicing. Os [[UTR son porcións non codificantes situadas nos extremos do ARNm.]] O espliceosoma, partícula de splicing ou complexo de empalme é un complexo dinámico de partículas ribonucleoproteicas (compostas de ARN e proteínas) localizado no núcleo celular dos eucariotas.
Características
Novas probas derivadas da obtención da primeira estrutura cristalina de intróns do grupo II suxiren que o espliceosoma funciona en realidade como un ribozima, e que usa un mecanismo con dous ións metálicos para a catálise.
Nos eucariotas é moi frecuente que se encontren nos ARNm en medio das secuencias codificantes ou exóns, outras porcións que non se traducen a proteínas ou intróns. No interior do intrón deben existir un sitio de splicing 3', un sitio de splicing 5' e un punto de ramificación. O sitio de splicing 5' ou sitio doante comprende moi a miúdo unha secuencia GU preto do extremo 5' do intrón. O sitio de splicing 3' ou sitio aceptor termina case sempre cunha secuencia AG. En dirección 5' desde ese AG atópase unha rexión rica en pirimidinas (C e U). Alén desa zona en dirección 5' está situado o punto de ramificación, que contén unha adenina. centro|450px|miniatura|Esquema dos sitios de splicing nun intrón espliceosomal típico. Indícanse os nucleótidos [[secuencia conservada|conservados da secuencia do intrón.]] A función precisa deste complexo macromolecular que é o espliceosoma é a de recoñecer os sitios de splicing e catalizar a escisión dos intróns dos pre-ARNm e a subseguinte unión dos exóns, proceso chamado splicing.
Tipos de espliceosoma
miniatura|400px|Espliceosoma de lévedo. Existen dous tipos de espliceosomas: o espliceosoma maior, que intervén na maduración da maioría dos ARNm, e o espliceosoma menor, que só intervén na maduración de ARNm cun tipo de intrón pouco frecuente.
Ensamblaxe do espliceosoma
A presenza dun residuo de pseudouridina na snRNA U2, case en fronte do punto de ramificación, orixina unha conformación alterada do dúplex ARN-ARN durante a unión da snRNP U2. Especificamente, a estrutura alterada do dúplex inducida pola pseudouridina sitúa o grupo 2' OH da adenosina que sobresae nunha posición favorable para o primeiro paso do splicing. Recrútase agora o grupo de tres snRNP U4/U5/U6 para ensamblarse no espliceosoma en formación, orixinando o complexo B, e despois de sufrir varias reordenacións, o complexo C (é dicir, o espliceosoma) actívase para a catálise. Non está claro como se recrutra o trío de snRNP no complexo A, pero este proceso pode estar mediado por interaccións proteína-proteína e/ou interaccións entre bases dos snRNA U2 e U6.
A snRNP U5 interacciona con secuencias dos sitios de splicing 5' e 3' por medio do bucle invariante do snRNA U5 e os compoñentes proteicos U5 interaccionan co sitio de splicing 3'.
Durante o recrutamento do trío de snRNP, teñen lugar varias reordenacións ARN-ARN, que preceden ao primeiro paso catalítico, e ocorren máis reordenacións no espliceosoma activo cataliticamente. Varias das interaccións ARN-ARN son mutuamente excluíntes; porén, non se sabe que desencadea estas interaccións, nin a orde destas reordenacións. A primeira reordenación é probablemente o desprazamento da snRNP U1 do sitio de splicing 5' e a formación da interacción de snRNA U6. Sábese que a snRNP U1 está só feblemente asociada cos espliceosomas completos, e a snRNP U1 é inhibitoria para a formación da interacción de U6 co sitio de splicing 5' como se viu en experimentos cun modelo de substrato oligonucleotídico que contiña un curto exón 5' e a secuencia do sitio de splicing 5'. A unión da snRNP U2 á secuencia do punto de ramificación é un exemplo de interacción ARN-ARN que despraza unha interacción proteína-ARN. No momento do recrutamento da snRNP U2, a proteína de unión á ramificación SF1 no complexo E é desprazada, xa que o sitio de unión do snRNA U2 e SF1 son sucesos mutuamente excluíntes.
Segunda división española de fútbol sala
A Segunda División de fútbol sala (ata 2011 chamada División de Prata) é a segunda categoría de fútbol sala en España, organizada pola Liga Nacional de Fútbol Sala. Atópase por baixo da Primeira División (antes División de Honra), máxima categoría do fútbol sala, e dispútase dende 1993.
Espliceosoma
Ensamblaxe do espliceosoma
No snRNA U2 hai outras reordenacións mutuamente excluíntes que se producen entre conformacións alternativas. Por exemplo, na forma activa, o bucle IIa está favorecido; na forma inactiva predomina unha interacción mutuamente excluínte entre o bucle e a secuencia que está en dirección 3'. Non está claro como U4 é desprazada do snRNA U6, aínda que o ARN estivo implicado na ensamblaxe do espliceosoma, e podería funcionar desenrolando U4/U6 e promovendo a formación dunha interacción entre as snRNA U2/U6. As interaccións dos bucles I e II de U4/U6 disócianse, e a rexión do bucle II libre de U6 dóbrase sobre si mesma para formar un bucle intramolecular e xa non se require a U4 para ulteriores ensamblaxes do espliceosoma. A rexión do bucle I libre de U6 únese por emparellamento de bases co snRNA U2 formando a hélice I de U2/U6. Non obstante, a estrutura en hélice I é mutuamente excluínte coa metade 3' dunha rexión en bucle 5' interna do snRNA U2.
Funcionamento do espliceosoma
Os compoñentes do espliceosoma están separados no núcleo e non se ensamblan ata que o espliceosoma empeza a actuar. Esta ensamblaxe faise sobre as secuencias intrónicas de recoñecemento (os sitios de splicing) do pre-ARNm e ten lugar de maneira secuencial, formándose sucesivamente os seguintes complexos: miniatura|dereita|500px|Un ciclo de acción do espliceosoma.
Segunda división española de fútbol sala
Sistema de competición
O sistema de competición enfronta aos equipos da liga entre eles en dúas ocasións: unha como local e outra como visitante. Ao compoñerse actualmente a Segunda División de 16 equipos, a liga conta con 30 xornadas na súa fase regular. Séguese o sistema de puntuación FIFA, con 3 puntos por vitoria, 1 por empate e 0 por derrota. Na liga regular non hai prórrogas e o partido conclúe cando finaliza o tempo regulamentario.
Ao finalizar a tempada regular, o primeiro clasificado ascende a Primeira División. Pola súa parte, os equipos que finalicen entre o segundo e o quinto posto xogarán un playoff a ida e volta, con terceiro partido de desempate. Os equipos filiais non poden ascender nin xogar a promoción de ascenso. Por outro lado, os tres últimos clasificados descenden a Segunda División B (antes Primeira Nacional A).
Jeff Withey
Jeffree David "Jeff" Withey, nado o 7 de marzo de 1990 en San Diego (California), é un xogador estadounidense de baloncesto profesional que xoga no Bilbao Basket da Liga ACB.
Traxectoria
Withey foi elixido na 39ª posición do Draft da NBA de 2013 polos Portland Trail Blazers. O 10 de xullo de 2013, foi traspasado ós New Orleans Pelicans nun traspaso entre os Blazers, os Pelicans e os Sacramento Kings. En dúas tempadas cos Pelicans, Withey fixo 3.0 puntos e 2.3 rebotes en 95 partidos.
O 24 de agosto de 2015, Withey asinou cos Utah Jazz.
Helena Vieira
Helena Vieira, nada en Lisboa o 7 de marzo de 1953, é unha atriz, cantante lírica e profesora portuguesa.
Traxectoria
Comezou estudos de canto no Liceu Maria Amália Vaz de Carvalho. Cursou filoloxía xermánica na Universidade de Lisboa e no Conservatorio, onde foi alumna das profesoras Joana Silva e Constança Capdeville.
Entre 1984 e 1992 integrou a compañía de cantantes residentes do Teatro de São Carlos. Na ópera Otello, fixo o papel de Emília ao lado de Plácido Domingo. Dedicouse ao ensino do canto.
Stichopus regalis
A espardeña (do catalán espardenya, "alpargata") (Stichopus regalis, o Parastichopus regalis) é unha especie de equinodermo da clase Holothuroidea. Mide, como máximo, 30 cm e o seu corpo é mol, aplanado e rugoso, de cor roxa con manchas brancas.
A carne, branca, desta especie é apreciadísima para receitas de alta cociña, polo seu sabor e a súa escaseza no mercado, xa que se pesca en pequenas cantidades.
Kevin Magnussen
Kevin Jan Magnussen, nado en Roskilde o 5 de outubro de 1992 é un piloto de carreiras danés, actualmente pilota para o equipo Haas F1 Team. É fillo do catro veces gañador de Le Mans da clase GT, piloto de fábrica GM e expiloto de Fórmula 1 Jan Magnussen, Kevin Magnussen chegou a través do programa de novos pilotos de Fórmula Un de McLaren e pilotou para McLaren no Campionato Mundial de Fórmula 1 de 2014 e pilota para o equipo Haas desde  e deixou ao equipo ao final da tempada. Competirá no WeatherTech SportsCar Championship en 2021 pilotando para Chip Ganassi Racing.
En 2022, Magnussen reincorporouse a Haas cun contrato de varios anos.
Traxectoria
Magnussen comezou a súa carreira no karting. En 2008 deu o salto a Fórmula Ford en Dinamarca, gañando o campionato, tamén competiu en seis carreiras das series ADAC Formel Masters.
En 2009 Magnussen pasou a Fórmula Renault, terminando segundo por detrás de António Félix da Costa na Copa de Europa do Norte e sétimo na Eurocopa, pilotando para Motopark Academy.
En 2010 Magnussen competiu no Campionato alemán de Fórmula Tres con Motopark Academy e Carlin Motorsport; gañando a rolda de apertura da tempada en Oschersleben. Terminou terceiro no campionato, taking the rookie title in the process.
No campionato de 2016 formou parte do equipo Renault, que volvía como construtor á competición tras seis anos unicamente motorizando.
Carreira na Fórmula Un
Magnussen tivo a súa primeira experiencia no McLaren MP4-27 de Fórmula Un, nunha proba para pilotos novos na pista de Abu Zabi, o 6 de novembro de 2012. Estableceu un tempo máis rápido de 1:42.651. Anteriormente realizara un traballo no simulador de condución do equipo. Magnussen foi o mellor da proba de tres días impresionando ao director deportivo de McLaren, Sam Michael. A distancia cuberta no curso da proba foi suficiente para lograr a superlicencia de F1.
McLaren (2014–2015)
miniatura|Magnussen no [[gran Premio de Mónaco de 2014]]
O 14 de novembro de 2013, confirmouse que Magnussen pilotaria en McLaren para a tempada, substituíndo a Sergio Pérez Mendoza. De acordo cunha nova regra introducida na Fórmula Un para a tempada 2014, onde os pilotos escolleron un número de coche que usarían durante toda a súa andaina na F1, Magnussen escolleu o número 20 xa que era o número que tiña no seu coche DAMS en 2013 cando gañou o campionato.
Nas probas de pretempada de Jerez e Bahrain superou as taboas de tem`po e na primeira carreira en Australia, clasificouse na cuarta posición. Na carreira en se, Magnussen evitou chocar no inicio, despois de que o seu coche sobrevirara ao patinar as rodas, despois de pasar a Lewis Hamilton nas primeiras voltas, Magnussen mantivo a posición para lograr o terceiro posto, rematou 2,2 segundos por detrás do Red Bull de Daniel Ricciardo. Como resultado, Magnussen converteuse no segundo piloto danés, despois do seu pai Jan, que foi sexto no Gran Premio do Canadá de 1998, en lograr puntuar, e o primeiro debutante, desde Hamilton no Gran Premio de Australia de 2007, en subirse ao podio no seu primeiro Gran Premio. Despois da carreira, Magnussen describiu o resultado como "como unha vitoria". Máis tarde subiu ao segundo posto nos resultados, despois de que Ricciardo fose descualificado debido a irregularidades no combustible, converténdoo no primeiro novato en terminar segundo desde Jacques Villeneuve no Gran Premio de Australia de 1996. Magnussen logrou acabar once carreiras máis en todo o 2014, sendo na maioría no noveno ou o décimo lugar, aínda que Magnussen logrouo sétimo lugar nos circuítos de Austria e Gran Bretaña onde tivera experiencia previa en fórmulas júnior, e un quinto posto en Rusia.
2015
O 11 de decembro de 2014, anunciouse que Fernando Alonso regresaría a McLaren xunto a Button, deixando a Magnussen como piloto de proba e reserva para McLaren. O piloto mantivo conversacións co equipo Honda Andretti Autosport para competir nas IndyCar Series, pero McLaren bloqueou o acordo. O 3 de marzo de 2015, McLaren anunciou que Magnussen substituiría a Fernando Alonso no Gran Premio de Australia, despois de que os médicos aconsellaran a Alonso non correr debido a unha conmoción obtida durante un incidente nun test o 22 de febreiro. Non obstante, Magnussen non puido iniciar a carreira despois de sufrir un fallo no motor na volta de formación.
O 5 de outubro de 2015, recibiu un correo electrónico do axudante persoal do presidente de McLaren, Ron Dennis, que o liberaba de McLaren. McLaren fíxoo público o 16 de outubro.
Renault (2016)
miniatura|Magnussen no [[Gran Premio de Malaisia de 2016]] Despois de ser liberado por McLaren, confirmouse que Magnussen tievera conversas para pilotar o equipo Haas F1, antes de que Romain Grosjean e Esteban Gutiérrez fosen nomeados como pilotos do equipo. Magnussen supostamente estivera en conversas sobre un asento en Manor Racing na Fórmula Un. Magnussen probou un coche Mercedes DTM, e un Porsche LMP1, suxerindo de que quizais tivera opcións fóra da Fórmula Un, incluído a IndyCar, onde se cre que entrou en conversacións con Bryan Herta Autosport sobre unha unidade.
2017
miniatura|right|Magnussen pilotando parar Haas no [[Gran Prremio de Malaisia de 2017.]]
O 10 de novembro de 2016, anunciouse que Magnussen asinara un contrato con Haas para. Tras asinar con Haas, converteuse no único piloto en competir nun Gran Premio con todos os fabricantes de motores (catro) na era turbo híbrida turbo. anotou en cinco carreiras, cun sétimo posto en Acerbaixán como mellor resultado, e rematou 14º no Campionato de Pilotos.
2018
miniatura|right| Probas de Magnussen para Haas en 2018. Magnussen mantivo o seu impulso para a tempada 2018. Logrou a súa primeira volta rápida no Gran Premio de Singapur. Magnussen provocou a ira de varios pilotos ao longo da tempada pola súa condución defensiva. No Gran Premio do Xapón de 2018, o piloto de Sauber Charles Leclerc chamou a Magnussen "estúpido" pola radio despois de que o seu intento de adiantar ao Haas rematase en contacto, Pierre Gasly tamén criticou a condución defensiva de Magnussen no Gran Premio de Acerbaixán de 2018 tras unha colisión entre ambos. Puntuando en 11 carreiras, Magnussen rematou noveno na clasificación de pilotos, con 56 puntos.
2019
O 28 de setembro de 2018, confirmouse que Magnussen seguiría pilotando en Haas na tempada. Un ano despois da súa primeira volta rápida, Magnussen repetiu a proeza no Gran Premio de Singapur de 2019. Por desgraza, o Haas VF-19 foi pouco competitivo durante a maior parte da tempada, con Magnussen anotando puntos en só 4 carreiras, cun total de 20 puntos para rematar 16º na clasificación. O seu compañeiro de equipo Romain Grosjean tamén loitou co coche, só puido anotar 8 puntos de 3 carreias nas que puntuou.
2020
Magnussen abandonou Haas a finais de 2020.