cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Lago, Valdoviño
Patrimonio
A igrexa de Santiago de Lago é un templo de estilo barroco levantado no século XVIII, con planta rectangular, dúas capelas laterais, ábsida e sancristía. Na súa fachada principal, merece especial atención o fornelo sito sobre a súa portada, coa imaxe do Santo e, no seu interior, sito no seu altar maior, gárdase un retablo barroco.
Gran Premio de Alemaña de 1961
O Gran Premio de Alemaña de 1961 foi unha carreira de automobilismo de Fórmula Un, celebrada o 6 de agosto de 1961 no circuíto de Nürburgring Nordschleife. Foi a sexta carreira da tempada de Fórmula Un de e a carreira número 100 desde que se estableceu o Campionato do Mundo en 1950.
miniatura|left | 250px | Stirling Moss no seu Lotus A carreira foi gañada polo piloto británico Stirling Moss pilotando un Lotus 18/21 para o equipo privado Rob Walker Racing Team. Moss comezou desde a segunda fila da grella e liderou todas as voltas da carreira. Foi a primeira vitoria nun Gran Premio de Alemaña dun coche con motor traseiro desde que o Auto Union Tipo C de Bernd Rosemeyer lograra a vitoria en 1936. Moss terminou a pouco máis de 20 segundos por diante dos Ferrari 156 pilotados por Wolfgang von Trips e Phil Hill, rompendo unha serie de catro carreiras consecutivas de vitorias de Ferrari. O resultado levou a Moss ao terceiro lugar no campionato, converténdose no único piloto fora do trío de pilotos de Ferrari, Von Trips, Hill e Richie Ginther, que seguian en carreira con posibilidades de converterse no campión do mundo de 1961 a falta das dúas carreiras restantes.
Foi a última aparición no seu país de orixe do líder von Trips antes da súa morte no Gran Premio de Italia cinco semanas máis tarde. O seu segundo posto asegurou a Ferrari o campionato de construtores.
Remataron 17 pilotos dos 26 que comezaron a carreira clasificados aínda que Bernard Collomb co seu (Cooper T53) non clasificou ó non completar o 75% da distancia da carreira.
Don Benito (Santiago de Compostela)
Don Benito foi un semanario editado en Santiago de Compostela en 1898.
Historia e características
Deixou de publicarse en febreiro de 1898.
Unión Comercial
Unión Comercial foi un periódico publicado en Viveiro en 1934.
Historia e características
Órgano da Sociedad de Comerciantes e Industriales de Vivero, apareceu en febreiro de 1934. De periodicidade quincenal.
Ratiño
O ratiño (Tricholoma terreum), é un cogomelo comestíbel co chapeu cónico cando é novo e plano convexo na madureza, de cor agrisada, máis clara cara á marxe, pé cilíndrico, branco ou con tonalidades agrisadas e sabor doce. Pertence ao xénero Tricholoma. Tricholoma myomyces é un sinónimo da especie.
Orixinalmente, describiuse como Agaricus terreus en 1762 por parte de Jacob Christian Schäffer e, dous anos despois, como Agaricus myomyces por Christian Hendrik Persoon. O seu nome actual débese a Paul Kummer, que o circunscribiu ao xénero en 1871.
Trátase dun fungo cun corpo de frutificación en forma de cogomelo de cor cinsenta, con escamas agrisadas tamén. O estipe carece de anel ou volva. O himenio é laminado e de cor clara, as lamas dispóñense de xeito libre. As esporas son ovais, de 6–7 μm de lonxitude e 3,5-4,4 μm de largura.
Distribución e hábitat
O ratiño atópase en Europa. Os cogomelos abrollan baixo as coníferas, particularmente en piñeirais e formacións de piceas dende finais do verán até finais do outono. Poden tamén aparecer en parques, preto dese tipo de árbores, medrando en grupos bastante densos que forman aneis. Foi introducido en Australia, onde aparece baixo plantacións exóticas de piñeiro insigne (Pinus radiata).
Gastronomía
Posúe un sabor lene, polo que se considera unha boa especie de cogomelo comestíbel. Adóitase atopar nas feiras das vilas de Francia xunto con funís anubrados (Clitocybe nebularis) e mais cos tortullos (Tricholoma portentosum). Porén, as autoridades recomendan que os afeccionados á micoloxía eviten todas as especies de Tricholoma de cores agrisadas xa que son moi semellantes e algunhas son velenosas. Ensaios químicos recentes amosan que esta especie pode conter toxinas que poderían causar rabdomiólise (creba ou lise rápida de músculo esquelético (rabdomio) debido á lesión no tecido muscular).
A Single
"A Single" é o sétimo sinxelo editado pola banda inglesa de rock gótico The Cure. Foi o seu primeiro lanzamento en edición limotada e publicouse en dous vinilos de 7" cun total de 4 temas. Tamén apareceu nun 10" coas catro cancións e nun 7" con só "The Hanging Garden" e "Killing an Arab".
Aínda que o seu nome oficial é "A Single", adoita a chamarse tamén "The Hanging Garden" como unha forma de evitar confusións. O sinxelo chegou ao número 34 da lista británica de sinxelos.
Listaxe de cancións
Parte un Parte dous
O Convento, Penamaior, Becerreá
O Convento é un lugar da parroquia de Penamaior no concello lugués de Becerreá na comarca dos Ancares.
Santadrao, Montecubeiro, Castroverde
Santadrao é un lugar da parroquia de Montecubeiro no concello lugués de Castroverde na comarca de Lugo. Segundo o IGE, en 2013 tiña 27 habitantes (12 homes e 15 mulleres).
Tricofilia
miniatura|dereita|Muller con pelo longo. Tricofilia é a denominación para unha parafilia na cal a excitación sexual é alcanzada pola interacción co cabelo humano, especialmente o que se atopa na cabeza. As súas manifestacións van dende o simple bico na testa até a excitación polo feito de observar o cabelo ou o modo no que é peiteado.
Budiño
O topónimo galego Budiño pode referirse a:
Amais, como apelido pode referirse a:
Edificio Banca Viñas-Aranda
O Edificio Banca Viñas-Aranda é un inmoble senlleiro que se atopa no cruzamento das rúas Reconquista e Marqués de Valladares, no centro da cidade de Vigo. Foi proxectado polo arquitecto porriñés Antonio Palacios en 1941. O edificio contruiuse para ser sede da antiga antiga Banca Viñas-Aranda; hoxe é sede do Banco Popular.
O edificio ten un estilo clasicista que se achega á escola de Chicago de finais do século XIX e é un exemplo seriodio da arquitectura comercial das obras realizadas por Palacios en Madrid a principios do século XX. Está contruído en cantaría de granito galego; ten soto, planta terrea, entresollado, catro andares, un máis diferenciado. Aproveita o chafrán que se forma entre as dúas rúas para situar a porta principal do banco; este chafrán ten un gran van con dúas pilastras lisas, no alto da cornixa do chafrán o edificio ten un corpo a xeito de torre de tres andares que achega monumentalidade. Ten un gran corpo basamental con pilastras e arcos almofadados no entresollado e a planta terrea. Os catro andares seguintes caracterízanse polas fiestras tipo oriel window, tipicamente inglesas, e as grandes columnas recubertas de cerámica que enriquece o edificio plasticamente. O último andar diferenciado funciona coma un falso entaboamento cunha disposición clásica de tríglifos no friso e fiestras con métopas.
O inmoble foi construído pola casa Pérez Conde. As oficinas sa banca abriron o 27 de maio de 1944. É de salientar, ademais, que nesta vivenda morou desterrado o poeta, tradutor e xornalista Plácido Castro.
A banca Viñas-Aranda
O 27 de decembro de 1918 constituíuse en Vigo a Banca Viñas Aranda, fundada polo corredor de comercio Francisco Andrés Viñas Blanco (nado en Noia o 28 de novembro de 1878), o avogado Salvador Aranda Tapias e o comerciante Antonio Malvido Sanmartín. A Banca era unha sociedade comanditaria por accións, cun capital de 120 000 pesetas (100 000 en capital comanditario e 20 000 en capital colectivo).
A Banca Viñas (nome co que era coñecida) transformouse en sociedade anónima o 20 de outubro de 1920, establecendo o seu domicilio no número 23 da rúa Colón de Vigo. O 10 de novembro de 1930 inaugurouse unha nova sede social, nun edificio deseñado por Antonio Cominges Tapias na esquina da rúa Colón con Marqués de Valladares. En 1944 a sede trasladouse finalmente ao edificio que tratamos deseñado por Palacios.
A pesar da situación de crecemento económico, na década de 1950 tiveron lugar numerosos impagados e atrasos na cancelación de créditos. Ademais, a Banca Viñas Aranda apenas tiña recursos propios, polo que tivo que ser intervida durante dous anos polo Banco de España.
Los olvidados
Los olvidados é o terceiro disco de estudo do grupo de punk español Los Muertos de Cristo, publicado en 1997.
Bequia
A Illa Bequia, é a segunda máis grande do Arquipélago caribeño das Granadinas, cunha superficie estimada en 18 km². Pertence politicamente a San Vicente e as Granadinas, está aproximadamente a 15 km da capital da nación, Kingstown, na illa principal, San Vicente.
Xeografía
miniatura|190px|left|Baía do Almirantado en Bequia en 1966
A illa é moi pequena, ten unha superficie duns 18 km² cunha poboación de aproximadamente 5.000 habitantes. Outras áreas densamente poboadas son a capital da illa, Port Elizabeth, que alberga a terminal do ferri e Paget Farm, que alberga o aeroporto. Tamén hai pobos en Lower Bay, La Pompe, Hamilton e Belmont. Outras áreas importantes de Bequia inclúen Spring, o sitio dunha antiga plantación de coco e zona agrícola e industrial e Bay Park, onde se atopa o Old Hegg Turtle Sanctuary. O seu punto máis alto é Mount Pleasant que se eleva ata os 268 m.
A poboación nativa é principalmente unha mestura de africanos, escoceses e indíxenas caribes. Un número considerable de barbadenses brancos tamén instaláronse na área de Mount Pleasant de Bequia na década de 1860. Moitos dos seus descendentes aínda habitan na zona.
A princesa Margaret, que tiña unha casa na veciña Mustique, visitou Bequia e hai unha praia co seu nome na súa honra. Princess Margaret Beach está próxima a Port Elizabeth, e sitúase dentro da baía do Almirantado. O principal porto da baía do Almirantado, un gran porto natural, e a "cidade" de Port Elizabeth atópase na costa oeste.
Bequia significa "illa das nubes" na antiga Lingua arauaca. O nome da illa foi tamén 'Becouia' como parte das Granadinas. 'Only in Bequia' do compositor nativo Raphael "Socony" Holder, considerase o himno non oficial da illa.
Os outeiros da illa son moito máis baixos que os picos de San Vicente, 16 km ao norte, polo que non reciben moita choiva.
Historia
Como resultado do tratado de Utrecht, que puxo fin á guerra de sucesión española e estableceu a paz entre os imperios español e británico, Gran Bretaña obtivo o lucrativo monopolio sobre o Asiento da trata de escravos. No século XVII escravos fuxitivos e náufragos habitaban a illa de San Vicente. De acordo cun antigo relato das Antillas francesas, que considera Bequia como parte de Granada, Bequia era demasiado inaccesible para colonizala, caribes e arauacos utilizaban a illa para a pesca e a agricultura. segundo informes varios barcos de escravos portugueses e holandeses de camiño a San Eustaquio desde a África naufragaron nos seus arrecifes.
Bequia estaba baixo control francés no século XVIII e durante a guerra dos sete anos con Inglaterra, a illa foi utilizada polas frotas dos seus aliados españois e holandeses para tomar subministracións, mentres que prohibíronse os buques británicos. O Tratado de París (1763) produciu un significativo realineamento no mapa do Caribe, as illas Granadinas, incluíndo Granada e San Vicente, concedéronse aos británicos a cambio de Guadalupe, Martinica e Santa Lucía. O nome Pequena Martinica vén desta época, do mesmo xeito que Pequeno San Vicente. En 1779 os franceses apoderáronse da illa, a pesar do Tratado de París, pero víronse obrigados a ceder de novo o control a Gran Bretaña pouco despois.
A principios do século XVIII desenvolveuse a industria azucreira e a produción de produtos relacionados, incluíndo a melaza e o ron. Outros produtos importantes foron o café, anil e arrurruz. Nun momento da historia, as illas de San Vicente e as Granadinas foron as principais produtoras de amidón de arrurruz do mundo. Na actualidade, o ron é o principal produto de exportación principalmente á Unión Europea.
Baixo un programa instituído por Gran Bretaña para dar terra aos colonos indixentes, James Hamilton, pai de Alexander Hamilton, trasladouse desde Santa Cruz a Bequia en 1774, onde permaneceu ata 1790. A terra concedida a Hamilton atópase ao longo da costa do sueste da baía. Malia os frecuentes agasallos de diñeiro do seu fillo e súplicas para que emigrara ou polo menos o visitara, nunca ningún visitou ao outro.
Algúns historiadores creen que o famoso pirata Edward Teach tiña a súa base en Bequia. No inicio da película Blackbeard, Pirate of the Caribbean, realizada pola BBC, mostrase unha réplica do seu primeiro barco na costa de Bequia na pasaxe de San Vicente. Segundo a lenda local, San Vicente e as Granadinas non só era a base do capitán Edward Teach, senón tamén o lugar desde o que Sir Francis Drake planeou os seus ataques contra o almirante de mariña española Don Blas de Lezo en Cartaxena de Indias. De feito, crese que Henry Morgan tamén puido ancorar na baía do Almirantado que era entón o porto natural máis seguro no Caribe do Leste durante a tempada de furacáns. Bequia foi utilizado como un taller de reparación de barcos. Xunto ao estaleiro de Nelson en Antiga, e o Carlyle en Bridgetown, Barbados, non había outros diques secos ou estaleiros na zona. A construción naval en madeira e reparación de barcos en Bequia foi posible debido á presenza de árbores de cedro na illa e un porto bastante profundo e protexido.
Inflación
450px|miniatura|Datos da Inflación no 2019 por países
En economía, a inflación é o aumento sostido e xeneralizado do nivel de prezos de bens e servizos, medido fronte a un poder adquisitivo estable. Defínese tamén como a caída no valor de mercado ou do poder adquisitivo dunha moeda nunha economía en particular, o que se diferencia da depreciación, dado que esta última refírese á caída no valor da moeda dun país en relación a outra moeda cotizada nos mercados internacionais, como o dólar estadounidense, o euro ou o ien.
Índice de inflación
A existencia de inflación durante un período implica un aumento sostido (xa que se incrementa a medida que pasa o tempo) do prezo dos bens en xeral. Para poder medir ese aumento, créanse diferentes índices que miden o crecemento medio porcentual dunha canastra de bens ponderada en función do que se queira medir.
Existen outros índices como son o "índice de prezos ao maiorista" (IPM) e o "índice de prezos ao produtor", os cales difiren do IPC en que non inclúen gravames e impostos, nin a ganancia obtida por almacenistas e produtores. Estes índices son utilizados para facer medicións específicas no comportamento da economía dun país, pero non utilizados como índices oficiais de inflación.
Tamén existen índices para outros sectores da economía, como o índice de prezos dos bens de investimento, que tamén son moi útiles nos seus respectivos campos.
O IPC é o índice máis usado, aínda que non pode considerarse como unha medida absoluta da inflación porque só representa a variación de prezos efectiva para os fogares ou familias. Outro tipo de axentes económicos, como os grandes accionistas, as empresas ou os gobernos consomen bens diferentes e, xa que logo, o efecto da inflación actúa diferente sobre eles. Os factores de ponderación para os gastos dos fogares, ou de orzamentos familiares, obtéñense mediante enquisa. No IPC non están ponderados nin incluídas outras transaccións da economía como os consumos intermedios das empresas nin as exportacións nin os servizos financeiros. Porén, dado que non hai forma exacta de medir a inflación, o IPC (que se basea nas proporcións de consumo da poboación) considérase xeralmente como o índice oficial de inflación.
O diferencial de inflación é a diferenza entre os niveis de inflación dun país e os da súa contorna económica e a curto prazo ten efectos importantes sobre a balanza comercial dos países.
Causas da inflación
Existen diferentes explicacións sobre as causas da inflación. De feito parece que existen diversos tipos de procesos económicos diferentes que producen inflación, e esa é unha das causas polas cales existen diversas explicacións: cada explicación trata de dar conta dun proceso xerador de inflación diferente, aínda que non existe unha teoría unificada que integre todos os procesos. De feito sinaláronse que existen polo menos tres tipos de inflación:
Teoría monetaria
Un dos esquemas explicativos máis aceptados sobre a causa da inflación é a que indica simplemente que a inflación promóvea a expansión da masa monetaria a unha taxa superior á expansión da economía. De acordo a esta teoría a fórmula para determinar o prezo xeral de bens de consumo vén dado por:
Onde:
Noutras palabras, os prezos subirán se o agregado de subministración de bens baixa en relación á demanda agregada por devanditos bens. Seguindo esta teoría a demanda agregada está baseada principalmente no monto total de diñeiro existente nunha economía, o que se traduce en que: ao incrementarse a masa monetaria, a demanda por bens aumenta e se esta non vén acompañada nun incremento na oferta de bens, a inflación xorde.
Existe outra teoría que relaciona á inflación co incremento na masa monetaria sobre a demanda por diñeiro o cal significaría que "a inflación é sempre un fenómeno monetario" tal como afírmao Milton Friedman. Seguindo esta liña de pensamento, o control da inflación descansa na prudencia fiscal e monetaria; é dicir o goberno debe asegurarse que non sexa moi fácil obter préstamos, nin tampouco debe endebedarse el mesmo significativamente. Xa que logo este enfoque resalta a importancia de controlar os déficits fiscais e as taxas de interese, así como a produtividade da economía.
Teoría neokeynesiá
De acordo a esta teoría existen tres tipos de inflación de acordo ao que Robert J. Gordon denomina "o modelo do triángulo".
Calquera destes tipos de inflación poden darse en forma combinada para orixinar a inflación dun país. Con todo as dúas primeiras mantidas por un período substancial de tempo dan orixe á terceira. Noutras palabras unha inflación persistente orixinada por elementos monetarios ou de custos dá lugar a unha inflación de expectativas.
Destas tres, a terceira é a máis daniña e difícil de controlar, pois se traduce nunha mente colectiva que acepta que a inflación é un elemento natural na economía do país. Neste tipo de inflación entra en xogo outro elemento, que é a especulación que se produce cando o empresario ou o que ofrece bens e servizos incrementa os seus prezos en anticipación a unha perda de valor da moeda nun futuro ou aproveita o fenómeno da inflación para aumentar as súas ganancias desmesuradamente.
James Walter Christy
dereita|miniatura|James Christy (a esquerda) e [[Robert Sutton Harrington|Robert Harrington (a dereita) no ano 1978.]] dereita|miniatura|Imaxe onde se atopou Caronte, é a zona irregular que sobresae na parte superior da imaxe esquerda. James Walter Christy, nado en 1938, é un astrónomo estadounidense. É mundialmente coñecido por descubrir a primeira lúa de Plutón, co nome de Caronte, no ano 1978.
Inflación
Teoría do "supply-side"
Esta teoría afirma que a inflación prodúcese cando o incremento na masa monetaria excede a demanda de diñeiro. O valor da moeda, entón, está determinada por estes dous factores. A inflación nos anos 1970 en EE.UU. vese como causada polo incremento na masa monetaria que ocorreu tras a saída deste país dos acordos de Bretton Woods, que suxeitaba o valor da moeda ao patrón ouro. Segundo esta teoría o incremento na masa monetaria non ten efectos inflacionarios na medida que a demanda de diñeiro aumente proporcionalmente.
James Walter Christy
Descubrimento de Caronte
O 22 de xuño de 1978, mentres traballaba no Observatorio Naval dos Estados Unidos (USNO) revisando en Washington chapas fotográficas obtidas polo reflector astrométrico Kaj Strand de 1,55 metros (61 polgadas) da Estación Flagstaff da USNO (en Arizona), descubriu que Plutón tiña unha lúa, á que chamou Caronte. O descubrimento foi resultado do atento exame dunha ampliación dunha chapa fotográfica de Plutón ao entender que había unha protuberancia moi lixeira dun lado. Esta chapa xunto con outras foran cualificadas coma "pobres" porque a imaxe alongada de Plutón considerábase un defecto resultante do mal aliñamento do telescopio do Observatorio Naval dos Estados Unidos en Flagstaff. Christy decatouse que só Plutón estaba alongado, mentres que as estrelas de fondo non o estaban, o cal descartaba o presunto erro de aliñamento. Como o seu traballo anterior no Observatorio Naval fora na fotografía de estrelas dobres, entón custionouse que esta protuberancia podía ser unha lúa compañeira de Plutón. Púxose a examinar imaxes dos arquivos do observatorio dende 1965, concluíndo que se trataba de feito dunha lúa. As chapas de 1965 incluían xa daquela unha nota que dicía "imaxe de Plutón alongada", pero os astrónomos do observatorio, incluíndo Christy, asumiron que en realidade eran erros de aliñamento ata 1978.
Inflación
Teoría do "supply-side"
Esta teoría explicaría a baixa na taxa de inflación nos anos 1980 nos Estados Unidos debido á expansión económica que se produciu por mor da redución nos impostos. Explícase isto indicando que unha expansión na economía orixina un incremento na demanda de diñeiro, o cal contrarresta o efecto inflacionario que normalmente leva o aumento na masa monetaria... ...
James Walter Christy
Descubrimento de Caronte
O descubrimento confirmouse oficialmente despois de calcular a órbita de Caronte, e as posíbeis eclipses mutuas entre Plutón e Caronte, no intre en que foron observadas as eclipses; e fíxose público formalmente o 7 de xullo de 1978, á comunidade astronómica, na Circular 3241 da IAU.
Inflación
Como parar a inflación
Suxeríronse diferentes métodos para parar a inflación. Os Bancos Centrais poden influír significativamente neste sentido fixando a taxa de interese e controlando a masa monetaria. As taxas de interese altas, que reducen o crecemento na taxa monetaria, son unha forma tradicional de combater a inflación. O lado negativo desta política é que pode encorar o crecemento na economía e promover o desemprego, o cal pódese observar actualmente nalgúns países europeos.
James Walter Christy
Descubrimento de Caronte
Os actuais telescopios, coma o Telescopio espacial Hubble ou os telescopios terrestres con óptica adaptativa, resolven con facilidade o sistema duplo Plutón-Caronte.
Inflación
Como parar a inflación
Os propulsores da teoría do "supply side" inclínanse pola fixación da taxa de cambio da moeda ou redución das taxas de impostos nun réxime de taxa de cambio flotante para fomentar a creación de capital e a redución no consumo.
Outro método é establecer control sobre os salarios e sobre os prezos. Isto foi implantado polo goberno de Nixon ao principio da década dos 70 con resultados negativos. En xeral, a maior parte dos economistas coinciden en afirmar que os controis de prezos son contraprodutivos pois distorsionan o funcionamento dunha economía, dado que promoven a escaseza de produtos e servizos e diminúen a súa calidade, entre outros.
Proceso hiperinflacionario
Cando a inflación desborda toda posibilidade de control e achaiadura económica, desátase o que se coñece como proceso hiperinflacionario, no cal a moeda perde a súa propiedade de reserva de valor e de unidade de medida. É un proceso de destrución da moeda. Desátase a estanflación (inflación con desemprego), e faise imposible o cálculo e planeamento económico, o cal leva a destruír a economía. Entre os procesos hiperinflacionarios máis estudados no mundo atópase o caso alemán, o caso arxentino e o caso ruso.
Cuadrilátero cíclico
Un cuadrilátero cíclico é un cuadrilátero cos seus catro vértices postos nunha mesma circunferencia.
Para un cuadrilátero convexo, unha condición necesaria e suficiente para que sexa cíclico, é que algunha das dúas parellas de ángulos opostos sumen. Na imaxe, o cuadrilátero ABCD é cíclico xa que,.
Outra condición necesaria e suficiente para que un cuadrilátero convexo sexa cíclico é que os ángulos que forman un lado e unha diagonal e o lado oposto coa outra diagonal sexan iguais. Na imaxe:
Os cuadriláteros cíclicos cumpren o teorema de Tolomeo.
Para calcular a área dun cuadrilátero cíclico pódese facer co método de triangulación ou mediante a fórmula de Brahmagupta:
Barburísidos
Características
Son peixes de augas mariñas, amplamente distribuídos en augas temperadas e tropicais, pero sen interese pequeiro.
Sen espiñas nas aletas, 19-22 radios brandos na dorsal e 15-18 na anal. As aletas pelvianas en posición subabdominal. A pel está cuberta de pequenas espículas.
Clasificación
Coñécese un único xénero cunha única especie:
The Last of Us
The Last of Us é un videoxogo de acción e horror desenvolvido por Naughty Dog e distribuído por Sony Computer Entertainment exclusivamente para a PlayStation 3. Foi estreado oficialmente o 10 de decembro de 2011, durante a Spike TV Video Game Awards e a súa estrea mundial fíxose o 14 de xuño de 2013.
O xogador ten o control de Joel (voz e movementos de Troy Baker), que está viaxando a través duns Estados Unidos postapocalípticos no ano 2033, coa fin de acompañar a Ellie (voz e movementos de Ashley Johnson) cara a un grupo de resistencia, os Fireflies, que segundo cre Ellie, pode ser a chave para atopar a cura da infección que devastou o mundo. O xogador debe defender á personaxe de criaturas semellantes a zombis, que foron infectadas por unha mutación do fungo Cordyceps, así como de humanos hostís como bandidos e caníbales. Para iso, deberá empregar armas de fogo e o sixilo, así como pola capacidade dunha representación visual do son coa fin de escoitar os inimigos agochados nos distintos lugares. O xogador tamén poden crear armas e obxectos médicos pola combinación de elementos recollidos polo mundo.
The Last of Us recibiu críticas que louvaron o seu guión, a actuación de voz, o deseño do son e dirección de arte. A súa narrativa foi aclamada pola caracterización das personaxes e a descrición da condición humana, que atinxe temas coma o sacrificio, a lealdade, o destino e a esperanza.
En 2022 rodouse unha serie homónima en Alberta, Canadá, baseada no videoxogo e emitida en HBO.
Terceiro Mundo
miniatura|310px|Mapa do [[Índice de desenvolvemento humano.]]
Non obstante, na actualidade, este termo utilízase para diferenciar os países segundo o seu Índice de desenvolvemento humano (estabelecido polas Nacións Unidas), independentemente do seu status político. Os estados do terceiro mundo non son estados industrializados nin avanzados tecnoloxicamente en comparación cos estados membros da OCDE; polo tanto, a miúdo se utiliza como sinónimo o termo países en vías de desenvolvemento ou países subdesenvolvidos. Algúns estados son caracterizados así pola súa alta taxa de analfabetismo e as súas deficiencias económicas e políticas. As características comúns dos países do Terceiro Mundo adoitan ser unha base económica agrícola, unha economía endebedada cos países economicamente máis poderosos e unha escasa infraestrutura.
Dado que a expresión Terceiro Mundo adquiriu un carácter derrogatorio, as Nacións Unidas e outras institucións internacionais, prefiren outros termos como Sur global, países en vías de desenvolvemento e países menos desenvolvidos.
Barbara Terhal
Barbara M. Terhal, nada en 1969 na cidade surholandesa de Leiden, é unha física teórica dos Países Baixos.
Entre o seu labor investigador son salientables os seus traballos centrados no entrelazamento cuántico, ámbito no que se lle debe a cuñaxe do termo entanglement witness ("testemuño de entrelazamento").
Traxectoria
Terhal cursou os seus estudos universidatarios na Universidade de Ámsterdam, onde en 1999 acadou o título de doutora en Física Teórica cunha tese titulada Quantum Algorithms and Quantum Entanglement ("Algoritmos Cuánticos e Entrelazamento Cuántico").
Logo da súa estadía posdoutoral, de 1999 a 2001, no IBM Watson Research Center de Nova York, nos Estados Unidos, formou parte de diversos grupos de investigación nese país, ata que en 2010 tomou posesión do seu posto como profesora de Física teórica da Universidade Técnica de Aquisgrán, no estado alemán de Renania do Norte-Westfalia, onde se mantivo ata o ano 2017.
Desde 2015 é xefa dun grupo de nanoelectrónica teórica no Forschungszentrum Jülich ("Centro de Investigación de Jülich") en Alemaña.
En 2017 entrou a formar parte como profesora da Universidade de Tecnoloxía de Delft, onde dirixe un grupo de investigación cuántica no QuTech, onde tamén desenvolven o seu labor outros destacados investigadores en Física cuántica, como os profesores Kouwenhoven ou DiVincenzo.
Desde 2014 é, ademais, profesora investigadora visitante no Perimeter Institute for Theoretical Physics en Waterloo, Canadá.
En abril de 2020 foi elixida membro da Real Academia Neerlandesa de Artes e Ciencias (Koninklihjke Nederlandse Akademie Van Wetenschappen).
Chanay
Chanay é unha vila francesa do departamento do Ain, na rexión de Ródano-Alpes.
Club Deportivo Laudio
O Club Deportivo Laudio (en éuscaro: Laudio Kirol Kluba) é un club de fútbol español da cidade de Laudio (Áraba). Fundouse en 2002 tras a unión da Sociedad Deportiva Llodio e o Club Deportivo Salleko Lagunak, actualmente compite na Terceira División de España.
Historia
O club disputou a Copa do Xeneralísimo (actual Copa do Rei) en 1973 caendo na primeira eliminatoria ante o Deportivo Alavés. Ambos os dous partidos disputáronse en Mendizorroza, co obxectivo de conseguir máis recadación para o Llodio. O encontro de ida rematou 0-2 e no de volta os "babazorros" volveron vencer por 2-0.
Na súa primeira tempada tras a tan ansiada unificación do fútbol local, 2002/03, logrou ascender da categoría preferente alavesa (onde competían os dous clubs que se unificaron no Llodio-Salleko) á Terceira División.
Na tempada 2010/11 o club vermello e branco disputou o play-off de ascenso a Segunda B tras quedar segundo clasificado do grupo IV de Terceira División Española. O sorteo emparelloulle co CF La Nucía. No encontro de ida o Laudio perdeu 1-0 mentres que no partido de volta disputado o 28 de maio de 2011 no Estadio Ellakuri o resultado final foi de 2-1, pasando desta forma o conxunto alacantino á seguinte rolda. O gol dos visitantes chegou no minuto 94.
Unha tempada máis tarde, na 2011/2012, o club puido superar os seus rexistros anteriores e tras un final de tempada magnífico (logrou encadear 6 vitorias consecutivas nas 6 últimas xornadas), alzouse co campionato do grupo IV de Terceira. No play-off polo ascenso a Segunda B caeu na eliminatoria de campións ante o CD Ourense por 1-3 na ida disputada en Ellakuri e por 1-0 na volta xogada no Couto. Co dereito a ser repescado por quedar campión, disputa a semifinal na que vence con claridade ao CD Llosetense mallorquino, tras empatar 1-1 na ida xogada en Lloseta e vencer claramente en Laudio por 3-0. Clasificado para a final, o Laudio queda emparellado co San Fernando CD ante o que volve ser derrotado nos dous partidos. Primeiro en terras andaluzas (2-0) e finalmente en Ellakuri (0-1). Así se pon fin ao soño do ascenso. Así mesmo, logra a clasificación para disputar a seguinte edición da Copa do Rei 2012/2013.
Canouan
Canouan é unha das illas Granadinas pertencente a San Vicente e as Granadinas. É un pequena e árida illa que mide 3,5 por 1,25 millas.
Características
Unha barreira de arrecifes do Atlántico esténdese ao longo da illa. O punto máis alto na illa é o Monte Real (Mount Royal). Dúas baías, Brillante (Glossy) e a Amizade (Friendship), separan a parte meridional da illa de Canouan.
Canouan atópase aproximadamente a 25 millas ao sur de San Vicente que, desde 1871 a 1969, foi parte da colonia británica das Illas de Barlovento (colony of the Windward Islands.) Os habitantes locais que necesitan subministracións máis aló dos básicos recíbenos a bordo dos buques de carga que están a dúas ou tres horas da illa principal de San Vicente.
Historia
En 1979, a illa pasou a ser independente cun goberno democrático baseado no sistema británico. A historia recorda que 200 anos antes de Cristo a rica tribo dos Arawuacos chegou en canoas á illa. Estes novos residentes trouxeron o lume, as plantas e os animais, a agricultura, a pesca e coñecementos básicos con eles. Eles viviron en paz durante 1.500 anos ata que unha tribo de feroces guerreiros chamados os caribes, invadiron e mataron os homes e obrigándoos a irse.
Máis de 200 anos logo da chegada Colón os europeos puxeron o seu ollos en San Vicente, eles estableceron asentamentos permanentes. As súas zonas montañosas e densamente poboadas de bosques da xeografía local permitiu aos Caribes defenderse contra a colonización europea aquí máis tempo que en case calquera outra illa do Caribe.
Os caribes temeron a dominación completa británica, polo que permitiron aos franceses construír un asentamento na illa en 1719. Os franceses trouxeron escravos para traballar as súas plantacións. En 1748, San Vicente polo Tratado de Aquisgrán foi declarado oficialmente un dominio conxunto de Gran Bretaña e Francia, posteriormente seria unha colonia británica soamente.
Economía
A principal industria é o turismo, o turismo de luxo en particular.. A principios dos anos 90 a empresa formouse, CRD ltd., e obtivo o arrendamento dalgunhas zonas da illa para construír dous grandes centros turísticos: Raffles Resort con campo de golf e casino, así como o Tamarindo.
En 2004 comezou a xestión do Raffles Resort, que ocupa 1 / 3 da illa. O resort conta cun campo de golf, casino e 150 habitacións. O Campo de Golf Robb Informes foi considerado como un dos mellores Campos de Golf do Mundo no 2005.
Os dous principais centros turísticos en Canouan o Raffles e o Tamarindo, manteñen un marcado contraste coa vida no resto da illa. Fóra dos dous resorts, cans salvaxes vagan libremente, xunto cos polos, cabras, tartarugas, lagartos e morcegos.
A pista en Canouan é o único aeroporto, recentemente alargouse para dar cabida a avións máis grandes. Agora é a porta principal de entrada ás Granadinas.
Puntos de atracada de iates charter, teñen a súa base na Gran Baía de Canouan.
Hors-la-loi
Hors-la-loi (en خارجون عن القانون) é un filme de 2010 dirixido por Rachid Bouchareb e protagonizado por Jamel Debbouze, Roschdy Zem e Sami Bouajila. A historia están ambientada entre 1945 e 1962, e céntrase nas vidas de tres irmáns alxerianos en Francia, no contexto do movemento de independencia de Alxeria e a guerra de Alxeria. É unha continuación do filme de 2006 de Bouchareb Indigènes, que está ambientado na segunda guerra mundial. Hors-la-loi foi unha produción maioritariamente francesa co apoio de Alxeria, Tunisia e Bélxica.
Unha representación historicamente pouco ortodoxa do masacre de Sétif e Guelma de 1945 que provocou controversia política en Francia. Hors-la-loi representou a Alxeria na 83ª edición dos Óscar, onde foi nomeado na categoría de mellor filme en lingua non inglesa.
Xornada laboral
A xornada laboral do traballador está formada polo número de horas que o traballador está obrigado a traballar efectivamente. Non se debe confundir co concepto de horario de traballo, a xornada representa o número de horas que o traballador debe prestar o seu servizo, mentres que o horario fixa a hora de entrada e a saída. Entre horario e xornada prevalece a xornada, posto que o salario que fixa o contrato vén determinado polo número de horas que se traballa.
Se o horario establecido impedise que se puidese realizar a xornada completa, o empresario poderá impoñer o cumprimento íntegro da xornada
Regulación internacional
Nesta Conferencia estableceuse o convenio polo que se limitan as horas de traballo nas industrias a oito horas diarias ou corenta e oito semanais cuestión que constituíu o primeiro punto da orde do día da reunión da Conferencia celebrada en Washington, e que despois de decidirse que as devanditas proposicións revestisen a forma dun convenio internacional, se acordo a constitución do acordo como Convenio, que poderá ser citado como o Convenio sobre as horas de traballo -industria- de 1919 '', e que foi sometido á ratificación dos Membros da Organización Internacional do Traballo de acordo coas disposicións da Constitución da OIT.
Unión Europea
A directiva europea de 2003 de 'organización do tempo de traballo (Working Time Directive -32003 L 0088 -4/11/2002) indica que os traballadores da Unión Europea non poden ser obrigados a traballar durante máis de 48 horas por semana debendo ter polo menos 11 horas de descanso consecutivo cada 24 horas, se o horario de traballo supera as 6 horas o traballador terá dereito a un descanso computado como tempo de traballo. Semanalmente terá polo menos 24 horas (1 día) de descanso ininterrompido. Terán un descanso anual de 4 semanas. A xornada diaria de traballo non excederá as 8 horas. Así o indica a Directiva de Tempo de Traballo.
No ano 2005 a semana laboral media en Europa dos traballadores a tempo completo era de 40 horas (8 horas de luns a venres), por enriba de 40 horas están Letonia (que encabeza a lista con 42,6 horas), Estonia, República Checa, España (41 horas), Alemaña e Austria. Francia aparece na posición inferior en horas traballadas semanais con 37,6 horas semanais, segundo Eurostat.
Xornadas de 14 horas 7 días á semana
A cantidade de horas de traballo debe contabilizarse tanto na xornada diaria como a semanal e anual. Así, a semana de labor tradicional e anterior á revolución industrial era basicamente de 6 días, con 1 de descanso (venres, sábado ou domingo dependendo das distintas culturas e relixións). Durante a revolución industrial en Gran Bretaña e outros países a semana laboral alcanzo os 7 días sen descanso algún con xornadas de 14 horas.
As 8 horas diarias e as 40 horas semanais
A reivindicación tradicional de 8 horas de traballo, 8 horas de ocio e 8 horas de sono alcanzouse en numerosos países na década de 1970 a 1980. Pasouse de semanas laborais de máis de 60 horas semanais a semanas de 48 horas semanais (6 días con xornada de 8 horas) e a 40 horas semanais (5 días con xornadas de 8 horas). Dende a década de 1980, a pesar do aumento da produtividade e o incremento do desemprego a xornada laboral mantívose ou creceu se se consideran as unidades familiares onde se pasou de 1 traballador a 2 traballadores (habitualmente os dous membros da parella ou matrimonio).
As propostas pendentes: 30 horas e as 35 horas semanais
Os intentos fracasados de implantación, na década de 1970, da semanal laboral de 30 horas polas feministas suecas e, nos décadas de 1980 e 1990, da semana laboral de 35 horas en Francia reflicten o estancamento da redución do tempo de traballo e mesmo, na primeira década do século XXI, o incremento do tempo de traballo. Dende posicións neoliberais demándase o aumento do tempo de traballo como condición para a prosperidade -aínda cando non resolva o problema do desemprego-; dende posicións sindicais demándase unha redución da xornada de traballo, a repartición deste e a consideración do tempo traballado total polo conxunto da sociedade ou comunidade.
Regulación da xornada de traballo en España
En canto á regulación da xornada laboral en España hai tres elementos a destacar
Na lexislación establécense a xornada máxima legal e a súa distribución, o traballo efectivo , os descansos, o traballo nocturno así como a especificidade do traballador nocturno, o traballo a quendas, así como a xornada partida e a xornada continuada.
Loira, Valdoviño
Xentilicio
O seu xentilicio é loiracho/a.
Jaume Vicens Vives
Jaume Vicens i Vives, nado en Xirona o 6 de xuño de 1910, e finado en Lión o 28 de xuño de 1960, foi un historiador, escritor, catedrático e editor catalán. Vicens Vives foi un intelectual inquedo e viaxeiro con contactos co catalanismo interior e exterior, con Josep Pla e con Josep Tarradellas. Sen ser afín ó Opus Dei, tiña amizade con algúns dos principais intelectuais que o integraban, e o seu nome chegou a soar para ocupar algún cargo de responsabilidade en Madrid. «Era un home importante», sentenza o membro do IEC, Antoni Simon. Grazas a isto, Vives conseguiu levar cara a adiante a historiografía contemporánea. A súa obra de investigación sobre a historia do século XV na Coroa de Aragón e sobre a figura de Fernando II de Aragón está considerada de referencia obrigada.
Chegou á política a través da historia, onde atopou a explicación do seu presente. Segundo Pla, era "se cadra o intelectual que se fixo unha idea máis completa e directa". En verbas do expresidente da Generalitat, Jordi Pujol, "Vicens tiña a idea dunha España aberta, moderna, esponxosa, quen de sumar vontades e de aceptar un intervencionismo de Cataluña en España. Coa vontade de que España fose cara a adiante e se evitasen novos episodios traumáticos".
O seu forte pragmatismo e unha visión integradora permitíronlle acceder a figuras de diferentes ideoloxías e ser un "home-ponte" entre sensibilidades catalanistas e o réxime franquista. Esta ollada integradora explica as mensaxes de dó de personaxes tan diversos como Juan de Borbón y Battenberg, Josep Tarradellas ou o comité de Barcelona do prohibido PSUC.
Vicente Cid Osorio
Vicente Cid Osorio, nado en Ourense e finado en xaneiro de 1896, foi un avogado e xornalista galego.
Traxectoria
Foi secretario da Deputación da Coruña. En 1884 foi elixido presidente do Ateneo da Coruña. Colaborou en El Eco Escolar. Fundou en 1886 a Revista Jurídica de Galicia xunto con Daniel Suárez Fernández. Colaborou en El Diario de Lugo e Revista Gallega. Foi membro da loxa La Herculina nº 10.
Nicosia do Norte
Lefkoşa ou Nicosia do Norte é a capital e maior cidade da República Turca do Norte de Chipre. É a parte norte da cidade de Nicosia. En 2011, Lefkoşa tiña unha poboación de 61 378 e a área metropolitana tiña 82 539.
Historia
No ano 1963, após modificacións constitucionais feitas polos grego-chipriotas, que foron rexeitadas polos turco-chipriotas, estaltaba unha violencia intercomunal. Nicosia era dividida en cuartos grego-chipriotas e turco-chipriotas pola Liña Verde, nome posto pola cor do bolígrafo usado polo oficial das Nacións Unidas para debuxar a liña no mapa da cidade.
O 15 de xullo de 1974, un golpe pro-grego conducido pola xunta militar grega pretendía unir a illa con Grecia. O golpe botaba ao presidente Makarios III e substituíao polo nacionalista pro-enosis Nikos Sampson. O 20 de xullo de 1974, o exército turco invadía a illa, temendo o golpe grego. A invasión incluía dúas fases. A segunda fase era feita o 14 de agosto de 1974, onde o exército turco adiantaba as súas posicións, ao final capturando un total do 37% do territorio chipriota, incluíndo a parte setentrional de Nicosia e as cidades de Kyrenia e Famagusta.
Los pobres no tienen patria
Los pobres no tienen patria é o cuarto disco de estudo do grupo de punk español Los Muertos de Cristo, publicado en 1999 en formato de dobre CD.
Nicosia do Norte
Historia
O 23 de abril de 2003, o cruzamento Ledra Palace era aberto na Liña Verde, a primeira vez que o paso dun lado a outro da cidade era permitido dende 1974. Isto foi seguido pola apertura doutro punto de cruzamento o 9 de maio de 2003 chamado Ayios Dometios. O 3 de abril de 2008, o cruzamento da Rúa Ledra era tamén reabrido.
Política
200px|miniatura|esquerda|Concello de Lefkoşa Como capital, Lefkoşa acolle o goberno da República Turca do Norte de Chipre e é o centro cultural e económico do país. A cidade está gobernada polo Concello Turco de Nicosia, que é recoñecido pola constitución da República de Chipre.
José Antonio Lorenzo
Traxectoria
Representante de comercio. Nas eleccións municipais de 1983 encabezou a candidatura da Coalición Popular á alcaldía de Mondariz-Balneario e foi elixido alcalde con maioría absoluta. Continuou como alcalde nas sucesivas eleccións, primeiro como independente e a partir das municipais de 1995 polo PPdeG, sempre con maioría absoluta.
Célula NKT
As células NKT (Natural killer T cell) ou células T asasinas naturais son un grupo heteroxéneo de células T que comparten propiedades das células T e das células NK (células Natural Killer ou asasinas naturais). Moitas destas células recoñecen a molécula non polimórfica CD1d, que é unha molécula presentadora do antíxeno, que se une a lípidos propios e estraños e a glicolípidos. Constitúen só o 0,2% de todas as células T do sangue periférico.
Nomenclatura
O termo "célula NKT" foi utilizado primeiro en ratos para definir un subconxunto de células T que expresaban o marcador NK.1 (CD161) asociado ás células NK. Hoxe acéptase xeralmente que o termo "célula NKT" se restrinxe ás células T co receptor CD1d, presentes tanto en ratos coma en humanos, que coexpresan o receptor de células T (TCR) e marcadores de célula NK. As células NKT non deben confundirse coas células NK.
Caracterización molecular
As células NKT son un subconxuto de células T que se caracterizan por expresar á vez un receptor de células T (TCR) αβ, e tamén diversos marcadores tipicamente asociados ás células NK como o NK1.1. Difiren das células T αβ convencionais en que os seus TCR están moito máis limitados en diversidade e en que están especializados en recoñecer lípidos e glicolípidos presentados polo receptor CD1d, que é membro da familia CD1 de moléculas presentadoras do antíxeno, en lugar de recoñecer complexos péptido-complexo maior de histocompatibilidade (CMH ou, en inglés e máis usado MHC). As células NKT son importantes no recoñecemento de glicolípidos de microorganismos patóxenos como as micobacterias que causan a tuberculose. As células NKT comprenden as células NK1.1+ e NK1.1-, e as células CD4+, CD4-, CD8+ e CD8-. As células NKT comparten outras características coas células NK, como a expresión dos marcadores CD16 e CD56 e a produción de grancima. As células asasinas naturais invariantes ou células iNKT son dependentes do regulador da transcrición dedo de cinc da leucemia promielocítica (PLZF) para o seu desenvolvemento.
Clasificación
Propúxose unha clasificación das células NKT en tres grupos:
Células iNKT
O subconxunto mellor coñecido de células NKT dependentes de CD1d expresan unha cadea α do receptor de células T (TCR-α) invariable. Denomínanse como tipo I ou células NKT invariantes (iNKT). Estas células están conservadas evolutivamente en ratos e humanos e están implicadas en moitos procesos inmunolóxicos.
Función
Unha vez activadas, as células NKT poden producir grandes cantidades de interferón-gamma, Interleucina-4, e factor estimulante das colonias de granulocitos-macrófagos (GM-CSF), xunto con outras múltiples citocinas e quimiocinas (como a Interleucina-2, interleucina-13, Interleucina-17, Interleucina-21 e TNF-alfa).
Significado
As células NKT parecen ser esenciais en varios aspectos da inmunidade porque a súa disfunción ou deficiencia leva ao desenvolvemento de enfermidades autoinmunes (como a diabetes ou a aterosclerose) e cánceres. As células NKT foron implicadas recentemente na progresión de doenzas como a asma humana.
O potencial clínico das células NKT débese á súa rápida liberación de citocinas (como IL-2, IFN-gamma, TNF-alfa, e IL-4), que promoven ou suprimen diversas respostas inmunitarias.