cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Bill Carson
William Joseph James "Doc" Carson, nado o 25 de novembro de 1900 en Bracebridge (Ontario, Canadá) e finado o 29 de maio de 1967 en Parry Sound (Ontario, Canadá), foi un xogador profesional de hóckey sobre xeo que xogou 159 partidos na National Hockey League (NHL), primeiro con Toronto St. Patricks (logo denominados Toronto Maple Leafs) e posteriormente nos Boston Bruins.
Bill foi un dos tres irmáns Carson que xogaron na NHL, xunto cos seus irmáns máis novos Gerry (Montreal Canadiens, New York Rangers e Montreal Maroons) e Frank (Montreal Maroons, New York Americans, Detroit Falcons -posteriormente Detroit Red Wings-).
Traxectoria
Bill Carson naceu en Bracebridge en 1900. O desexo de Carson era converterse en dentista, que se materializaría en 1920 cando ingresou na Universidade de Toronto, onde se fixo un nome no seu equipo de hóckey sobre xeo, axudándoo a conseguir a vitoria na Allan Cup en 1921.
Carson permaneceu na Ontario Hockey Association (OHA) mentres finalizaba os seus estudos, e despois de ter xogado un ano nos Peach Kings de Grimsby e dúas nos Stratford Indians (conseguindo na tempada 1924-25 un total de 29 goles e 8 asistencias en 20 partidos), Carson asinou polos Toronto St. Patricks da National Hockey League (NHL) en 1926. Mike Rodden, director e adestrador do equipo de Toronto, puxo moitas esperanzas e confianza en Carson. Cando os "Pats" se converteron nos Maple Leafs en 1927, unha actuación estelar de Carson converteuno no favorito do público. Carson tamén pasaría á historia como un dos membros fundadores dos novos Maple Leafs, e pénsase que puido ter anotado o primeiro gol na historia da franquía de Ontario.
O 4 de febreiro de 1928, nun partido fronte aos Detroit Cougars durante a súa terceira tempada cos Maple Leafs, Carson foi gravemente lesionado cando durante un partido moi físico, caeu ao xeo nunha acción de contacto, causándolle unha conmoción cerebral e unha fractura de cranio. Aínda que se recuperou e volveu ao xeo, non era o mesmo xogador e o 25 de xaneiro de 1929 foi traspasado aos Boston Bruins.
O investimento dos Bruins pagou a pena cando o equipo gañou a Stanley Cup en 1929 cun gol gañador de Carson no minuto 18:02 do terceiro período no Madison Square Garden de Nova York, poñendo o marcador nun 2-1 a favor dos de Boston, que gañarían a eliminatoria fronte aos Rangers por 2-0. Despois desta vitoria Carson permaneceu unha tempada máis nos Bruins antes de ser traspasado aos London Tecumsehs da International Hockey League (IHL), nos que tan só xogou sete partidos.
Despois do seu breve paso pola IHL retirouse durante dous anos, aínda que tentou volver ao xeo en 1933, cando xogou unha tempada completa cos New Haven Eagles da Canadian American Hockey League, colgando os patíns definitivamente na tempada seguinte. Logo disto Carson regresou ao Canadá para exercer a odontoloxía, primeiro en Aurora, e logo en Parry Sound, onde morrería o 29 de maio de 1967.
En 2003, Bill Carson foi introducido no Bobby Orr Hall of Fame en Parry Sound.
Os fillos do sol
Os fillos do sol (en Els fills del sol) é un telefilme galego-catalán de 2017 dirixido por Ramón Costafreda e Kiko Ruiz. Está baseado na historia real do nacemento da farmacética Zeltia grazas á colaboración entre o científico catalán Fernando Calvet Prats, Ramón Obella Vidal, un médico e empresario santiagués, e os irmáns empresarios Xosé e Antonio Fernández.
Na 16ª edición dos Premios Mestre Mateo estivo nomeado en sete categorías, entre elas a de mellor filme, e finalmente conseguiu un só galardón á mellor maquillaxe e peiteado.
I
O I é a nona letra do alfabeto galego, e representa a vogal pechada anterior da lingua galega, ou a semivogal /j/ cando vai nun ditongo.
Usos
En química, I é a abreviatura do elemento químico iodo.
Véxase tamén
Entradas da enciclopedia que comezan por I
Yon González
Yon González Luna, nado en Bergara (Guipúscoa) o 20 de maio de 1986, é un actor vasco. É irmán do tamén actor Aitor Luna.
Traxectoria
Mentres aínda estaba a estudar o bacharelato na localidade de Arrasate decidiu trasladarse a Madrid para traballar en televisión. O seu debut interpretativo tivo lugar na serie xuvenil diaria SMS en 2006, onde coincidiu con actores como Amaia Salamanca, Aroa Gimeno, María Castro ou Mario Casas. Finalizada a serie, incorporouse ao elenco de El internado para dar vida a Iván Noiret durante as sete tempadas que durou a ficción. O seu papel levouno a ser nomeado no Festival de Televisión de Montecarlo na súa 49ª edición na categoría de mellor actor de drama e a ser galardoado pola Asociación de Cronistas de Espectáculos de Nova York como mellor actor revelación.
Tras debutar na gran pantalla en 2009, con Rabia e Mentiras y gordas retomou a súa carreira televisiva en 2011. Ese ano foi Manuel Hernández na serie Gran Reserva e Julio Olmedo en Gran Hotel que se prolongou durante tres tempadas ata concluír no primeiro trimestre do ano 2013.
En 2015 estreou a serie Bajo sospecha en Antena 3, onde interpreta o papel de policía infiltrado xunto a Blanca Romero.
Caldo de castañas
O caldo de castañas (tamén chamado caldo de maias, sopa de castañas ou calduda ) é un caldo típico da cociña galega elaborado con castañas fervidas nunha especie de potaxe. É unha preparación culinaria moi habitual nas zonas montañosas do interior de Galiza. É un prato moi típico dos días fríos de inverno.
Características
As castañas pélanse e cócense con allo, a seguir adóitase elaborar un rustrido con abundante cebola, pemento en po e un pouco vinagre. Non leva nin verzas, nin feixóns. Menciónase que este prato se adoita preparar nos días de neve cando resulta difícil saír na procura de verzas e se pode arranxar coas castañas almacenadas do outono. Ás veces acompáñase o caldo con carne de porco fría.
Algunhas variantes levan, ademais, fabas, patacas e unto.
Variantes
Nalgunhas zonas de Francia e Galiza adóitanse preparar os caldos de castañas, ou tamén acompañadas de leite (Castañas con leite).
Escudo de Nixeria
O escudo de Nixeria, é un dos símbolos nacionais do país. Está composto por un escudo negro con dúas liñas brancas onduladas que forman un Y. O escudo negro representa o fértil solo de Nixeria, mentres que os dous cabalos representan a dignidade. A aguia representa a forza, e as bandas verdes e brancas na parte superior representan a riqueza.
Promitheas Patras
O A.S.P. Promitheas (en grego: Α.Σ.Π. Προμηθέας Πατρών K.A.E.), tamén coñecido como Promitheas Patras, é un equipo profesional de baloncesto da localidade de Patras, Grecia. Fundado no ano 1986, o club compite actualmente na máxima categoría do baloncesto grego, a A1 Ethniki. O dono do club é Vangelis Liolios, propietario da compañía helena de café Coffee Island. O Promitheas xoga os seus partidos como local no Pavillón Dimitrios Tofalos, recinto con capacidade para 4,200, a cal pode ser ampliada até os 5.150 espectadores.
Historia
O club polideportivo A.S. Promitheas Patras foi fundado no ano 1985, creando a súa sección de baloncesto masculino ao seguinte. O equipo comeza na temporada 1986–87 na Gamma Ethniki, o cuarto nivel do baloncesto grego. Nun só ano acada o ascenso á Beta Ethniki e, en 1992 chega á segunda división, a A2 Ethniki. Con todo, o equipo descenso ao ano seguinte. Desde aquela altura sucedéronse continuos ascensos e descensos, encontrándose en 2013 de novo na cuarta categoría. Porén, desde ese momento conseguiu tres ascensos de forma consecutiva, chegando por vez primeira en 2016 á máxima categoría, a A1 Ethniki, en 2016. Para esta nova etapa contratou como adestrador a Nikos Vetoulas, cunha ampla experiencia a nivel nacional e internacional, e xogadores como Mouhammad Faye, Zisis Sarikopoulos, Nikos Gikas ou Angelos Tsamis. Ese mesmo ano, o club finaliza en noveno lugar e chega a disputar os oitavos de final da Copa de Grecia.
Igualitarismo
O igualitarismo é a posición da normativa que esixe a distribución do valor da forma menos desigual posible. Isto espertou o debate dentro do círculo académico, sobre todo a partir da publicación de Teoría da Xustiza de John Rawls no 1971. Estas discusións xiran arredor da concepción de que é a igualdade, o que procuramos igualar, que entidades son as receptoras ou as medidas da mesma, entre outras cuestións.
Dende un punto de vista axiolóxico, enténdese a igualdade como algo positivo, pero se pasamos ao plano normativo, considérase a igualdade como algo que se debe procurar. Tendo en conta que o igualitarismo non é unha mera consideración igualitaria ou de igualdade de dereitos. Faise preciso, por tanto, caracterizar o mesmo, buscando os seus fundamentos, natureza, valor e aplicabilidade.
Concepto de igualdade
O igualitarismo non posúe unha definición única; isto provoca que os debates xiren en torno a diferentes aspectos, os cales dependen de onde se coloque o foco. Á hora de distribuír algo entre diferentes entidades, aparecen cuestións como que é o que temos que repartir, entre aqueles que o hai que repartir, que medidas aplicamos na distribución e a dimensión temporal desta aplicación.
Ademais, outros aspectos aparecerán de xeito transversal ao longo da exposición; estes son as diferentes referencias á responsabilidade, ao valor da igualdade (en tanto a concepto problemático) e os argumentos na defensa do igualitarismo, sobre todo vencellados á resposta a argumentos que veñen dende outros posicionamentos como o prioritarismo, o utilitarismo ou o suficientismo. Estes son os puntos clave para albiscar o percorrer do igualitarismo contemporáneo.
No que respecta ao que temos que repartir non existe consenso, posto que se mesturan elementos correspondentes a unha teoría da igualdade con aspectos máis amplos como poden ser as condicións das entidades para unha distribución xusta. Por exemplo, non é o mesmo procurar a igualdade en termos de benestar coa igualdade en oportunidades, ou as novas propostas de igualdade de oportunidade de benestar; este tipo de debates involucran elementos como a responsabilidade nas decisións ou os méritos, onde delimitar o “que” do debate aparece como unha ladaíña de elementos a favor e sobre todo críticas a consistencia do mesmo.
Outro dos grandes focos será como definimos a esas entidades receptoras do “que” se está a repartir; estas poden ser dende individuos a colectivos; por exemplo, podemos establecer que sexan individuos dunha determinada sociedade en base a un criterio étnico ou colectivos en base a certa comunidade política. As complicacións non só quedan na dimensión individual/colectivo, senón que aparecen aspectos como a delimitación espacial das entidades seleccionadas e a temporal, se consideramos unha serie de individuos, a maiores de xustificalo, temos que establecer se nesa repartición só se circunscribe a un momento presente, ou entran en consideración entidades futuras, non existentes no presente.
En terceiro lugar, no que respecta ao patrón de repartición entendérase que unha situación é máis ou menos igualitaria que outra, dependendo do punto de vista da igualdade. Neste respecto é ilustrativo paradoxo da mera adición: imaxinemos dous escenarios, no primeiro hai 999 individuos que teñen un benestar alto e 1 que non (aínda que o seu benestar está por enriba do mínimo para deixar de selo), unha segunda situación, no que sexan 998 fronte a 2, así sucesivamente até que sexa 1 fronte a 999; dándolle a volta a situación. Non está claro que situación é mellor, esta dependerá do punto de vista da igualdade escollido, tres son os principais, se se compara coa media, co que están mellor ou coa cantidade de xente, deste modo parece complicado atopar un posicionamento absoluto que responda coma único.
Salvador Peña Martín
Salvador Peña Martín, nado en Granada en 1958, é un profesor e tradutor español
Igualitarismo
Concepto de igualdade
Por último, a pregunta polo “cando”, tamén xerará debates, posto que se consideramos a vida dunha entidade en base a momentos concretos ou se a tratamos na súa totalidade, isto provocará distintas respostas que variarán no que respecta as distribucións máis igualitarias. Isto pode condensarse arredor de se se pon o foco nas diferentes etapa ou etapas de tempo (que se consideren), ou se se trata este enfoque de forma global. A dimensión temporal convertirase nun novo punto a ter en consideración dentro do marco do igualitarismo contemporáneo.
Salvador Peña Martín
Traxectoria
É profesor de lingua árabe e tradución na Universidade de Málaga, mais tamén exerceu labores docentes nas universidades de Bagdad, Leeds, Granada, Tetuán e Castela A Mancha, entre outras.
Igualitarismo
Concepto de igualdade
Todas estas cuestión serán tratadas máis en profundidade nos vindeiros apartados, e poderase ver a problemática e contrapartidas dos diferentes tipos de igualitarismo e as diferentes formas nas que se artella o debate na actualidade, na súa resposta as preguntas expostas.
Igualdade de que?
Unha teoría igualitarista completamente desenvolvida precisa dunha explicación exacta sobre qué é o que se vai repartir igualitariamente. A cuestión sobre a “igualdade de qué?” iniciouna Ronald Dworkin (1931-2013) cun conxunto de ensaios onde diferencia entre a igualdade de benestar e a igualdade de recursos. Partindo de que os igualitaristas procuran o desenvolvemento do benestar duns cidadáns respecto doutros, semella lóxico pensar que o ámbito no que se debe promover o desenvolvemento dunha repartición igualitaria será o do benestar, na medida na que este supón un beneficio para a sociedade. Os recursos, por outra banda, serán relevantes na medida na que provoquen un maior benestar. Nesta liña, se consideramos os ingresos, temos que as persoas procuran obter ingresos, non porque o diñeiro teña un valor intrínseco, senón porque empregan o diñeiro para mellorar a súa calidade de vida, isto é, o seu benestar. Para exemplificar a igualdade de bens, consideremos o caso de dúas persoas que teñan os mesmos ingresos, pero unha delas teña unha discapacidade que obrígaa a gastar gran parte do seu diñeiro en tratamentos médicos, co cal non teña a mesma capacidade cá outra para gastar en comida, fogar e outras necesidades; isto implicaría que esta persoa posuiría un nivel de benestar menor cá persoa que non posúe unha discapacidade. Neste punto a igualdade de recursos fallaría. Malia isto, a tendencia na procura dunha igualdade última do benestar tampouco semella a resposta a isto, e Dworkin vai rexeitala. Unha das razóns que da baséase en que esta teoría non responsabiliza ás persoas polas súas eleccións. Un exemplo disto pode ser unha persoa que posúa deliberadamente uns gustos excesivamente caros, e o seu benestar estea baseado na satisfacción dos mesmos.
Salvador Peña Martín
Traxectoria
Para as diferentes coleccións da Escola de Tradutores de Toledo, o profesor verteu do árabe ao español obras do exipcio Musad Basta, do libanés Rashid Al-Daif, do marroquí Abdelmajid Benjelloun e dos sirios Salim Barakat e Abu-l-Alá Al-Maarri (s.X).
Igualitarismo
Igualitarismo do benestar
Podemos tomar a definición de benestar da RAG como a “situación que permite levar unha vida cómoda, sen problemas materiais”, mais actualmente, chegar a tal estado é imposíbel nalgúns axentes. Porén, tal definición non semella ser aceptada dende diferentes perspectivas filosóficas. Podemos entender o benestar como un estado de pracer que temos por diversas causas, como pode ser un benestar producido pola nosa boa saúde.
A igualdade de benestar é unha posición que entende que o estado debe ser benefactor de certos servizos que establezan unha mellora no nivel de vida que teñen os seus cidadáns. Por exemplo, cando proporciona estudos gratuítos ou sanidade universal. Estes garanten que todos os seus cidadáns teñan a posibilidade de alcanzar certo estado de benestar, indistintamente das súas cualidades. Entón, mantén que un estado de cousas mellora ou empeora segundo a súa distribución total do benestar.
O suficientismo asume que existe un límite mínimo ao que todos os axentes deberían chegar, e a partir dese limiar, a súa distribución é indiferente. Isto implica que se chegamos a un nivel de suficiencia Q en que, se todos os axentes están por riba de Q, a distribución de bens é redundante.
Igualdade de oportunidades
A igualdade de oportunidades defende a idea de que un sistema é socialmente digno e xusto cando todas as persoas teñen as mesmas posibilidades de acceder ao benestar social e posúen os mesmos dereitos políticos. O suposto de fondo é que unha sociedade contén unha xerarquía de posicións máis e menos desexables, superiores e inferiores. Ou pode haber varias xerarquías deste tipo. Nunha sociedade de castas, a asignación de individuos a lugares na xerarquía social fíxase por nacemento. O neno adquire o status social dos seus pais polo menos se a súa unión é sancionada socialmente. A mobilidade social pode ser posible nunha sociedade de castes, pero o proceso polo cal un é admitido nun nivel diferente da xerarquía que está aberto só a algúns individuos, dependendo do seu status social adscriptivo inicial. En contraste, cando prevalece a igualdade de oportunidades, a asignación de individuos a lugares na xerarquía social está determinada por algún tipo de proceso competitivo, e todos os membros da sociedade son elixibles para competir en igualdade de condicións.
A igualdade de oportunidades require que os postos de traballo nas empresas económicas e as opción para solicitar un préstamo con fines de investimento, como iniciar un negocio, deben estar abertos a todos os solicitantes, que as solicitudes se evalúen segundo criterios de mérito relevantes e que se ofreza ao candidato de maior cualificación.Os criterios de mérito relevantes deben establecerse de modo que aqueles que obteñan a mellor puntuación, sexan aqueles cuxa selección melloraría os propósitos da empresa. Outro aspecto do ideal de igualdade de oportunidades require que as empresas económicas que ofrecen bens e servizos para a venda véndanse a todos. Finalmente, a igualdade de oportunidades require que os compradores de bens e servizos sexan unicamente responsables do prezo e a calidade dos bens que se lles ofrecen para a súa compra (e non, por exemplo, á etnia ou o sexo ou a orientación sexual do fabricante ou vendedor do ben).
O ideal de igualdade de oportunidades é o ideal dunha economía política na que as perspectivas de cada persoa como produtor dependen unicamente do seu stock inicial de recursos, máis da súa capacidade e disposición para proporcionar bens e servizos.
Tensión eléctrica
dereita|miniatura|Símbolo internacional de seguranza: "Atención, risco de choque eléctrico" (ISO 3864).
Igualitarismo
Igualitarismo télico vs Igualitarismo deóntico
Parfit distingue entre igualitarismo télico e igualitarismo deóntico. Aceptar o igualitarismo télico supón aceptar o principio de igualdade e o de utilidade. É malo en si mesmo que algunhas persoas estean peor que outras e é intrinsecamente mellor que as persoas estean mellor, agás que os individuos sexan responsables ou se poñan deliberadamente nunha peor situación. No caso do igualitarismo deóntico o que é correcto é que haxa igualdade.
Tensión eléctrica
A tensión eléctrica, tamén denominada diferenza de potencial ou voltaxe, é a diferenza de potencial eléctrico entre dous puntos. A súa unidade de medida é o Volt, en homenaxe ao físico italiano Alessandro Volta. É, pois, unha magnitude física. Tamén se pode definir como o traballo por unidade de carga exercido polo campo eléctrico sobre unha partícula cargada para movela entre dúas posicións determinadas. Pódese medir cun voltímetro.
Igualitarismo
Igualitarismo télico vs Igualitarismo deóntico
Parfit afirma que a gran maioría daqueles que se consideran igualitaristas son os que o denomina “moderados”, xa que ser igualitarista “puro”, é dicir, igualitarista no sentido máis estrito da palabra, comporta aceptar unha serie de principios ou supostos que resultan contraintuitivos canto menos. A partir de aquí, no igualitarismo moderado pode existir un abanico amplísimo de enfoques. Así, pode existir, por nomear algún exemplo, unha postura igualitarista que inclúa un principio de leximín.
Os canóns de San Sebastián
Os canóns de San Sebastián (en La Bataille de San Sebastian) é un filme dirixido por Henri Verneuil que foi estreado en 1968. Está baseado na obra A Wall for San Sebastian de William Barby Faherty. Estreouse en galego na TVG o 13 de xullo de 2013.
Igualitarismo
Igualitarismo télico vs Igualitarismo deóntico
Parfit considera tamén importante distinguir o enfoque igualitarista do prioritarista. Esta resulta unha matización fundamental. Algúns autores que defendían posicións igualitaristas no pasado en realidade o que defendían era un enfoque prioritarista, só que no contexto do seu debate non resultaba importante realizar tal distinción. Así pois, os prioritaristas defenden, a grandes liñas, que aquelas entidades susceptibles de recibir valor ou desvalor deben recibir algunha clase de beneficio se están nunha posición inferior á dos seus semellantes. Para poder distinguir estes enfoques, por tanto, debemos prestar atención a se a xustiza que promoven é de tipo comparativo ou non-comparativo.
Os canóns de San Sebastián
Sinopse
En 1743, Leon, un rebelde fóra da lei é perseguido polo exército mexicano, refúxiase nunha igrexa, onde o padre José, un vello franciscano, acólleo e négase terminantemente a entregalo ás autoridades. Condenados os dous ó desterro, non teñen máis saída que refuxiarse en San Sebastián, un mísero e afastado poboado, onde se verán acosados por toda clase de perigos.
Tensión eléctrica
A tensión é independente do camiño percorrido pola carga e depende exclusivamente do potencial eléctrico dos puntos A e B no campo eléctrico, que é un campo conservativo.
Igualitarismo
Igualitarismo télico vs Igualitarismo deóntico
Parfit critica un igualitarismo estrito baseado en considerar a igualdade como algo intrinsecamente bo. Aduce algúns exemplos que levan a rexeitar esta posición: considérase o hipotético caso segundo o cal a metade da poboación nace cega e a outra metade cos dous ollos. Un igualitarismo estrito consideraría que a poboación sa debería ceder un ollo á poboación cega, algo que o sentido común non podería aceptar. Estariamos a falar da obxección á baixa que expón Parfit segundo a cal non se considera o nivel de benestar en termos cuantitativos senón que todos posúan o mesmo.
Tensión eléctrica
Se dous puntos que teñen unha diferenza de potencial se unen mediante un condutor, producirase un fluxo de electróns. Parte da carga que crea o punto de maior potencial trasladarase a través do condutor ao punto de menor potencial e, en ausencia dunha fonte externa (xerador), esta corrente cesará cando ambos puntos igualen o seu potencial eléctrico (lei de Henry). Este traslado de cargas é o que se coñece como corrente eléctrica.
Igualitarismo
Igualitarismo télico vs Igualitarismo deóntico
Outro caso para criticar o igualitarismo estrito é o seguinte: Hai dous estados de cousas posibles, un deles é que tódolos individuos teñen o mesmo nivel (1); o outro é que algúns teñen ese mesmo nivel, e o do resto é maior (2). De acordo co igualitarismo estrito, (1) é mellor ca (2) aínda que neste estado de cousas a desigualdade non é mala para ninguén. Isto é coñecido como a obxeción da nivelación á baixa. Desde un igualitarismo moderado, hai certo sentido no que (2) é peor ca (1), pois a desigualdade é mala, mais neste caso o beneficio para os individuos compensa moralmente a perda de igualdade, polo que (2) é mellor ca (2).
Como vemos, o igualitarismo estrito defende en certos casos que a desigualdade é mala aínda cando non é mala para ninguén. A tese que ofrece Parfit como contestación coñécese co nome de perspectiva da persoa-afectada, que afirma que o que consideramos malo sempre é malo para alguén.
Seguindo a Parfit, hai dúas opcións se queremos evitar a obxeción da nivelación á baixa:
Tensión eléctrica
Características
O potencial eléctrico mide a forza que unha carga eléctrica experimenta no seo dun campo eléctrico, expresa pola lei de Coulomb, polo tanto a tensión é a tendencia que unha carga ten de ir dun punto para outro. Normalmente tómase un punto que se considera de tensión cero e mídese a tensión do resto dos puntos relativos a este.
Igualitarismo
Igualitarismo télico vs Igualitarismo deóntico
Outro exemplo ao que Parfit refire respecto diso da súa obxección consiste en supoñer o caso dun desastre natural que provoca que quen está mellor sitúense ao mesmo nivel que quen está peor. Esta segunda problemática refírese a que o igualitarismo télico, ao considerar que a igualdade é mala, a súa desaparición sempre será positiva calquera que sexa o medio polo cal esta ten lugar non só aínda que non beneficie a ninguén senón tamén aínda que prexudique. O igualitarismo deóntico podería superar estas obxeccións dado que non considera que a desigualdade sexa mala e por tanto podería rexeitar que esta fose eliminada baixando o nivel. Eliminariamos a desigualdade porque isto beneficiaría a quen está peor. A pesar diso, Parfit sinala que rexeitar o igualitarismo télico (que supón que a desigualdade é mala intrinsecamente) implica a dificultade de soster a redistribución de recursos.
Tensión eléctrica
Características
A tensión eléctrica entre dous puntos, ou sexa [(+) e (-)] é definida matematicamente como a integral de liña do campo eléctrico:
Igualitarismo
Formas de igualitarismo
Algunhas preocupacións especificamente centradas do igualitarismo inclúen comunismo,igualitarismo legal, igualitarismo da sorte, igualitarismo político, igualitarismo de xénero, igualdade racial e igualitarismo cristián. Comunmente as formas do igualitarismo inclúen un carácter político e filosófico.
Igualitarismo legal
Un argumento consiste é que o liberalismo defende sociedades democráticas, o que significa loitar por seguir reformas civís proporcionando un marco para o desenvolvemento das condicións axeitadas para que os individuos acaden os seus dereitos civís.
Tensión eléctrica
Características
onde:
Igualitarismo
Igualitarismo social
Nun nivel cultural, as teorías igualitarias se teñen desenvolto sofisticadas acadando a aceptabilidad durante os últimos douscentos anos. Entre as filosofías igualitarias externas máis notables están o socialismo, comunismo, socialanarquismo, socialismo libertario, libertaria mesmo de esquerdas e progresismo, algúns dos cales propoñen igualitarismo económico.
Tensión eléctrica
Características
En corrente alternada, substitúese a resistencia pola impedancia:
Igualitarismo
Igualitarismo social
Porén, aínda que algunha destas ideas foran implementadas na práctica de forma significativa, como que dá lugar a unha cuestión que xera controversia. O anti-igualitarismo ou elitismo é a oposición ó igualitarismo.
Igualitarismo e raza
A igualdade de raza implica que os trazos diferenciais dos seres humanos (cor, forma, estatura, ...) non son relevantes para unha diferente consideración moral e legal, e que teñen, polo tanto, que percibir o mesmo respecto e consideración. Trátase dun dereito fundamental humano que ratifican unha gran cantidade de países mais que, na práctica, segue existindo un limiar entre axentes con mellor aceptación polo feito de ter a cute branca.
Tensión eléctrica
Características
Polo método fasorial, en corrente alternada, todas as variábeis da ecuación son complexas. A impedancia representa, alén da resistencia a pasaxe de corrente eléctrica, tamén o deslocamento angular na forma de onda producido polo equipamento (capacitores e bobinas ou indutores).
Igualitarismo
Igualitarismo e xénero
A igualdad de xénero implica que homes e mulleres deben recibir os mesmos beneficios, as mesmas sentenzas e ser tratados co mesmo respecto. O principio de igualdade e de non discriminación por razón de sexo é unha obrigación de dereito internacional xeral que vincula todas as nacións e dado o seu carácter primordial establécese sempre como un principio que debe inspirar o resto dos dereitos fundamentais.
Igualitarismo e animais non humanos
Moitos filósofos e filósofos incluíndo Ingmar Persson, Peter Vallentyne, Nils Holtug e Lewis Gompertz argumentaron que o igualitarismo implica que os intereses dos animais non humanos deben ser tidos en conta. O filósofo Óscar Horta argumentou que “o igualitarismo implica o reitame yo do especial, e na práctica isto prescribe no cesamento da explotación dos animais non humanos” e que deberiamos axudar os animais en estado salvaxe. Ademais, sostén que “porque os animais non humanos están peor en comparación aos humanos, igualitarismo prescribe ou defende outorgar prioridades aos intereses dos animais non humanos”.
Tensión eléctrica
Polaridade en corrente continua
miniatura|450px|[[Polaridade dunha diferenza de potencial.]]
Igualitarismo
Teoría do igualitarismo moderno
O igualitarismo moderno é unha teoría que rexeita a definición clásica do igualitarismo como un posible logro económico, político e social. A teoría do igualitarismo moderno ou novo igualitarismo, sinala que, se todos tiñan o mesmo custo de oportunidade, non habería ningún progreso e ninguén gañaría comercio comparativa entre eles. En esencia, xorden os inmensos beneficios que as persoas reciben cando se negocian entre si porque teñen características e talentos desiguais; Estas diferenzas poden ser innatas ou desenvolvidas para que as persoas poidan obter beneficios negociando entre eles.
Tensión eléctrica
Polaridade en corrente continua
Cando entre dous puntos dun circuíto pode circular unha corrente eléctrica continua, a polaridade da tensión vén determinada polo sentido que segue a corrente (cargas positivas), que é oposto ao sentido que seguen os electróns (cargas negativas); isto é, desde o punto con maior potencial cara ao que ten menor potencial. Polo tanto, se polo resistor R da figura da dereita circula unha corrente de intensidade I, desde o punto A até o B, producirase unha caída de tensión na mesma coa polaridade indicada.
Igualitarismo
Teoría cultural do risco
A teoría cultural do risco apoia o igualitarismo definido por unha actitude negativa cara ás regras e principios, e unha actitude positiva cara á toma de decisións grupais co fatalismo denominado como o seu oposto. A teoría distingue entre xerarquistas, que son positivos tanto para as regras como para os grupos; e igualitarios, que son positivos para os grupos, pero negativos para as regras. Este é, por definición, unha forma de igualdade anarquista á que fai referencia Berkman. A trama dunha sociedade igualitaria é mantida conxuntamente pola cooperación e a presión dos compañeiros, e non por regras e castigos explícitos. Non obstante, Thompson teoriza que calquera empresa cun único punto de vista, se igualitaria, xerárquica, individualista, fatalista ou autonomista, é inherentemente inestable. A reivindicación é que é necesaria unha interacción entre todos eses perspectivas de xeito que todas as perspectivas é satisfactoria. Por exemplo, aínda que un individualista segundo a teoría cultural é aversivo ambos os principios e grupos, o individualismo non é cumprido se o brillo individual non pode ser recoñecido por grupos. En consecuencia, non pode ser igual excepto a través da súa presenza, a menos que adopte principios que lle permita cooperar con fatalistas e xerarquistas. Tampouco terán sentido individual de dirección na ausencia dun grupo. Isto podería ser mitigado por seguintes individuos fóra do seu grupo: autónomos ou individualistas.
Tensión eléctrica
Tensión en compoñentes pasivos
A diferenza de potencial entre os terminais dun compoñente pasivo dependen das características do compoñente e da intensidade da corrente eléctrica.
Igualitarismo
Teoría cultural do risco
Alexander Berkman suxire que a igualdade non significa un importe igual, pero igualdade de oportunidades. Non cometa o erro de identificar a igualdade na liberdade coa igualdade forzada do campamento condenado. A verdadeira igualdade anarquista implica liberdade, non cantidade. iso non significa que todos deben comer, beber ou usar as mesmas cousas, facer o mesmo traballo ou viven igual lonxe diso. En caso contrario, en realidade, necesidades e gustos individuais difiren no apetito, é a igualdade de oportunidades para satisfacelos a que constitúe a verdadeira igualdade. Lonxe de nivelación, tal igualdade abre a porta ao maior número posible de actividades e novidades.
Tensión eléctrica
Tensión eficaz
miniatura|Un [[multímetro coa función de voltímetro seleccionada. En corrente alterna indica o valor eficaz da tensión.]]
A tensión eficaz ou valor eficaz da tensión é o valor medido pola maioría dos voltímetros de corrente alterna. Equivale a unha tensión constante que, aplicada sobre unha mesma resistencia eléctrica, consome a mesma potencia eléctrica, transformando a enerxía eléctrica en enerxía térmica por efecto Joule.
A enerxía consumida nun período de tempo T por unha resistencia eléctrica é igual a
onde W é a enerxía consumida, P é a potencia, T é o período de tempo, Ief é a intensidade eléctrica, Vef é a tensión eficaz e V(t) é o valor instantáneo da tensión en función do tempo t.
Despexando a tensión eficaz obtense a media cuadrática da tensión:
miniatura|[[Sinusoide|Onda sinusoidal.]] En corrente alterna, a tensión varía conforme unha onda sinusoidal.
onde se expresa a tensión V en función do tempo t. V0 é a amplitude da tensión, \omega é a frecuencia angular e \phi é o desfase.
Tomando como período de integración o período da onda, tense:
Como a amplitude da tensión V0 é constante pode sacarse fóra da integral. Aplicando unha identidade trigonométrica para eliminar a potencia cuadrática dunha función trigonométrica: Integrando:
Igualitarismo
Marxismo
Karl Marx e Friedrich Engels consideraban que unha revolución provocaría unha sociedade socialista, que pasaría a dar lugar a unha fase comunista do desenvolvemento social, o que sería un apátrida sen clases, humano, construído na propiedade común e o principio de cada un segundo a súa capacidade e as súas necesidades.
Space Invaders
Space Invaders é un videoxogo de arcade deseñado por Toshihiro Nishikado e lanzado ao mercado en 1978. Nun principio foi fabricado e vendido por Taito Co. no Xapón, para posteriormente ser licenciado para produción e distribución en Estados Unidos por Midway, división de Bally Technologies.
Pedro I de Portugal
Pedro I, nado en Coímbra o 8 de abril de 1320 e finado en Estremoz o 18 de xaneiro de 1367, foi o oitavo Rei de Portugal. Mereceu o alcume de O Xusticeiro (xunto con O Cruel, O Cru ou O Vingativo), pola enerxía posta en vingar o asasinato de Inés de Castro.
Traxectoria
Pedro I era fillo do rei Afonso IV e súa dona, a princesa Beatriz de Castela. Pedro I sucedeu ó seu pai no ano 1357.
Pedro foi coñecido pola súa relación con Inés de Castro, a aia galega da súa muller Constança, quen influenciou fortemente na política interna de Portugal no reinado de Afonso IV. Inés acabou asasinada por orde do rei en 1355, o que non fixo que Pedro volvese a estar baixo a influencia paterna. Ó contrario, entre 1355 e a súa ascensión o trono, Pedro púxose en contra do seu pai polo menos dúas veces e nunca lle perdoou o asasinato de Inés. Unha vez coroado rei, en 1357, Pedro anunciou o casamento con Inés, realizado en segredo antes da súa morte, coa intención de a ver lembrada como Raíña de Portugal.
Este feito baseouse só na palabra do Rei, xa que non existiron rexistros de tal unión. Dous dos asasinos de Inés foron collidos e executados (Pêro Coelho e Álvaro Gonçalves) cunha brutalidade tal (a un lle foi arrincado o corazón polo peito, e ó outro polas costas),o que lle valeron os alcumes mencionados. Conta tamén a tradición que Pedro mandou desenterrar o corpo da súa amada, coroándoa como Raíña de Portugal, e obrigando ós nobres a procederen á cerimonia de bicar a man real do cadáver, baixo pena de morte se non o facían. Trala cerimonia, ordenou a construción de dous túmulos (verdadeiras obras mestras da escultura gótica en Portugal), os cales foran colocados nas naves laterais do mosteiro de Alcobaça para que, no día do Xuízo Final, os eternos amantes, entón resucitados, estiveran xuntos.
Como rei, Pedro revelouse como un bo administrador, defendendo ao país da influencia papal (foi el quen promulgou o Beneplácito Rexio, que impedía a libre circulación de documentos eclesiásticos no país sen a súa autorización expresa). Na política externa, Pedro participou ó lado de Aragón na invasión de Castela.
D. Pedro reinou durante dez anos, sendo moi popular. Os seus restos xacen no Mosteiro de Santa Maria de Alcobaça.
Alejo Sauras
Alejo Martín Sauras, nado en Palma o 29 de xuño de 1979, é un actor de cine e televisión español.
Biografía
Aínda que nacido en Mallorca (Esporles), Alejo Sauras pasou a súa adolescencia e mocidade en Madrid, en Aluche. Foi mal estudante, aínda que realizou estudos de Formación Profesional de electrónica e aviónica e conseguiu aprobar as oposicións para Iberia, finalmente decidiu dedicarse ao mundo da interpretación e hoxe, a pesar da súa mocidade, conta cunha extensa traxectoria profesional como actor tanto en cine como en teatro e televisión.
Comezou a formarse en escolas de arte dramática como a de Cristina Rota á vez que estudaba xaponés na Escola Oficial de Idiomas de Madrid. Isto serviríalle para chegar a representar dúas obras teatrais nesta lingua.
A partir de aí comezou a aparecer nalgunhas curtametraxes series de televisión (Menudo es mi padre, Compañeros, A las once en casa...) con papeis episódicos e en 1998 debutou no cine cunha pequena intervención na película Mensaka.
Máis tarde incorporouse ao elenco de actores da serie de televisión Al salir de clase (1997-2002), na que encarnou a un adolescente homosexual, Santi, intervindo en máis 500 capítulos entre os anos 1999 e 2000. Este personaxe deulle unha gran popularidade, e por mor del comezou a converterse nun rostro familiar.
Posteriormente participou en películas como Y decirte alguna estupidez, por ejemplo, te quiero (2000), ou Diario de una becaria (2003) e seguiu facendo algunhas aparicións episódicas en series de televisión (Siete Vidas, El comisario). Nesta época tamén interveu en multitude de curtametraxes.
En 2003 participou na segunda tempada de Javier ya no vive solo, xunto a Emilio Aragón. Pouco despois comezou a interpretar o papel de Raúl, o fillo de Nuria González e Antonio Molero, na serie Los Serrano, onde traballou ata o final da serie en xullo de 2008, e que soubo compaxinar co cine. Este foi outro dos personaxes que máis popularidade e recoñecemento déronlle.
En 2005 abandonou a súa imaxe de actor xuvenil ao aceptar un papel protagonista no filme Bienvenido a casa, realizado por David Trueba. Nel meteuse na pel dun fotógrafo que se incorporaba a unha redacción dun xornal. Pilar López de Ayala, Concha Velasco, Jorge Sanz, Juan Echanove e Carlos Larrañaga foron os seus compañeiros de repartición.
En 2006 rodou a longametraxe Café solo o con ellas do director novel Álvaro Díaz Lorenzo, con Asier Etxeandia, Lucía Jiménez e Elena Ballesteros. En novembro do mesmo ano roda outra longametraxe xunto a Imanol Arias, Lo que tiene el otro, dirixida polo valenciano Miguel Perelló.
Tamén rodou La habitación de Fermat de Luis Piedrahita e Rodrigo Sopeña e Sexykiller, morirás por ella de Miguel Martí. En 2008 rodou a película Mentiras y gordas xunto ao seu compañeiro Hugo Silva e outros rostros coñecidos. Tamén fixo un pequeno papel na película de Pedro Almodóvar Los abrazos rotos.
En outubro de 2008 estreouse a serie Cazadores de hombres onde Afasto é o protagonista xunto a Emma Suárez onde interpreta a "el Tila", un delincuente habitual e colaborador de Ana Leal (Emma Suárez). É experto coñecedor dos baixos fondos e a súa principal misión é axudar a Ana a atrapar a Serguei Yakutov, o asasino da familia de Ana Leal.
En 2010, foi unhas das novas incorporacións da segunda tempada da serie Acusados en Telecinco.
Cesc Gay
Francesc Gay i Puig, máis coñecido coma Cesc Gay (Barcelona, 1967) é un director de cinema e guionista catalán.
Biografía
Estudou cinema na EMAV (Escola de Mitjans Audiovisuals de Barcelona) onde de graduou en 1990. Debutou coma director en 1998, xunto co arxentino Daniel Gimelberg, coa súa obra Hotel Room. Por volta do ano 2000 foi elixido para levar ao cinema a obra de teatro Kràmpack, realizando ademais a súa adaptación.
En 2002 foi o creador e responsábel da coordinación de guión da serie de TV3 Jet lag, realizada pola compañía T de Teatre. En 2003 estrea o filme En la ciudad (protagonizada entre outros por Mònica López, Eduard Fernández, María Pujalte) e Leonor Watling, coa que consegue o recoñecemento mundial ao seu traballo; con ela Eduard Fernández consegue o Premio Goya ao mellor actor secundario, obtendo tres nomeamentos máis, para Mònica López coma actriz de secundaria e para o propio Cesc Gay á dirección e ao guión adaptado.
En 2006 estrea Ficció, protagonizada por Eduard Fernández, Javier Cámara, Montse Germán, Carme Pla e mais Àgata Roca, e producida por Gerardo Herrero e Marta Esteban. Por este filme foi galardoado co Premio Nacional de Cinema concedido pola Generalitat de Cataluña en 2007. Posteriormente dirixiu V.O.S, unha adaptació da obra teatral de Carol López. No ano 2012 estrea Una pistola en cada mano (en galego, Unha pistola en cada man), interpretada entre outros por Ricardo Darín, Luís Tosar, Javier Cámara, Eduard Fernández, Alberto San Juan, Candela Peña, Eduardo Noriega e Leonor Watling.
En 2015 dirixiu Truman, unha coprodución hispano-arxentina con Javier Cámara e Ricardo Darín, un filme que retrata o emotivo reencontro de dous vellos amigos pola doenza terminal dun deles, e que conseguiu 11 nomeamentos aos premios Gaudí e seis nomeamentos aos premios Goya, dos que gaña cinco, incluídos mellor filme e mellor director para Cesc Gay.
Azucre moreno
miniatura|Exemplos de azucre moreno: mascabado (arriba), escuro (esquerda) e claro (dereita).
O azucre moreno é azucre de sacarosa parcialmente refinado, de cor variábel entre o amarelo e o pardo, pegañento ao tacto, cun contido mínimo de sacarosa do 85%. Cando é procedente dos zumes depurados da cana de azucre chámaselle azucre moreno de cana.
A cor parda característica débese á presenza de melaza. É un azucre sen refinar ou parcialmente refinado formado por criatais de azucre con algún contido residual de melaza ou producido polo engadido de melaza ao azucre branco refinado.
O azucre moreno inclúe do 3,5 % (azucre moreno claro) ao 6,5 % (azucre moreno escuro) de melaza. O produto é naturalmente húmido por mord da natureza higroscópica da melaza, e pode ser procesado para obter variantes máis manexábeis nos procesos industriais. O engadido de tinturas e outros produtos químicos pode estar permitida nalgunhas xurisdicións ou procesos industriais.
Luou, Teo
Santa María de Luou é unha parroquia que se localiza no centro do concello de Teo. Segundo o padrón municipal de 2004 tiña 875 habitantes distribuídos en 13 entidades de poboación en 8,7 km², o que supón un aumento importante en relación ao ano 1999 cando tiña 866 habitantes. Ten unha superficie de 680 hectáreas.
Azucre moreno
O tamaño das partículas é variábel mais xeralmente menor ca das do azucre branco granulado. As variantes para uso industrial (como a repostaría) pode estar baseadas no azucre extrafino, que ten cristais de aproximadamente 0,35 mm.
Keith Newton
Keith Newton, nado o 10 de abril de 1952 en Liverpool, Inglaterra, é un prelado da Igrexa Católica nomeado o 15 de xaneiro de 2011 primeiro ordinario do ordinariato persoal da Nosa Señora de Walsingham. Antes da súa entrada na Igrexa Católica, exerceu de sacerdote e bispo na Igrexa de Inglaterra.
Azucre moreno
Valores nutricionais
O azucre moreno ten un contido calórico lixeiramente inferior por peso ca o azucre branco grazas á presenza de auga. Cen gramos de azucre moreno contén 373 quilocalorías, fronte ás 396 do azucre branco. Porén, o azucre moreno envásase con maior densidade ca o branco grazas ao menor tamaño dos seus cristais, polo que pode ter máis calorías se se miden por volume: unha cullerada de azucre moreno ten 48 quilocalorías fronte ás 45 do azucre branco.
Lingua gan
O gan é unha lingua falada na China, pertencente ao grupo de linguas sino-tibetanas. É falada na provincia de Jiangxi, así como por poboacións significativas nas rexións veciñas de Hunan, Hubei, Anhui e Fujian. O gan é membro das linguas siníticas da familia sino-tibetana, e a lingua hakka é a variedade chinesa máis achegada ao gan en termos de fonética.
Existen diferentes dialectos do gan, sendo considerado o dialecto de Nanchang o máis representativo.
Memorias dun home en pixama
Memorias dun home en pixama (título orixinal en Memorias de un hombre en pijama) é un filme galego-catalán de 2019 que mestura animación e imaxe real dirixido por Carlos Fernández de Vigo. É unha comedia romántica protagonizada por Raúl Arévalo e María Castro con música de Love of Lesbian. É unha produción de Dream Team Concept e Ladybug Films, coa participación de TV3, TVE, Movistar + e À Punt. Estreouse o 4 de xaneiro de 2019. Gañou o premio Gaudí ó mellor filme de animación.
Luou, Teo
Situación
Debido a súa proximidade con Santiago de Compostela, capital de Galiza, da que dista uns escasos 7 km é unha zona moi apetecida, xurdindo varias urbanizacións dándolle un aspecto residencial a esta parroquia eminentemente rural. Está comunicada coa capital por un servizo permanente de autobuses.
Keith Newton
Ministerio anglicano
Newton estudou no King's College de Londres e obtivo posteriormente un posgraduado en educación no Christ Church College de Canterbury, antes de completar os seus estudos teolóxicos como aspirante á ordenación no St Augustine's College de Canterbury.
Newton ocupou os seguintes cargos na Igrexa de Inglaterra:
O 7 de marzo de 2002, Newton foi ordenado como bispo anglicano por George Carey, entón Arcebispo de Canterbury. Newton foi nomeado Bispo de Richborough e visitador episcopal provincial para a Provincia de Canterbury en 2002. Mantivo este cargo até o 31 de decembro de 2010.
Ministerio católico
miniatura|left|200px|Keith Newton e a súa muller, Gill, logo da ordenación de Newton como [[diácono católico.]] En 2008 Newton reuniuse con membros da Congregación para a Doutrina da Fe para falar da posibilidade de unirse á Igrexa Católica.
O 8 de novembro de 2010, Newton anunciou a súa intención de abandonar a Igrexa de Inglaterra a finais de ano para unirse ao ordinariato persoal proposto pola Igrexa Católica para acoller a antigos anglicanos que desearan manter algunhas das súas prácticas e tradicións.
Newton foi recibido na Igrexa Católica xunto coa súa muller Gill nunha cerimonia na Catedral de Westminster o 1 de xaneiro de 2011, polo bispo Alan Hopes. Na cerimonia tamén foron recibidos Andrew Burnham (antigo bispo de Ebbsfleet), John Broadhurst (antigo bispo de Fulham) e a súa muller Judith e tres antigas relixiosas da Sociedade de Santa Margarida.