cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Miocardiopatía dilatada
Etioloxía
As causas da miocardiopatía dilatada son diversas e moitas delas descoñecidas (idiopáticas). Arredor dun 30% dos doentes poden ter unha orixe xenética. Un alto porcentaxe é probabelmente o resultado do dano producido ao miocardio por unha variedade de axentes tóxicos, metabólicos ou infecciosos. Pode ser unha consecuencia tardía dunha miocardite viral, probabelmente mediada por un mecanismo inmune. Tamén se suxestionou a posibilidade da existencia dun mecanismo autoinmune como causa dunha miocardiopatía dilatada, por mor duns anticorpos que atacan ao tecido cardíaco. É moi importante a xeografía nesta doenza. En América do Sur a causa primeira de miocardiopatía dilatada e a doenza do Chagas, producida polo axente Trypanosoma cruzi. Os tóxicos tamén son causa nada desprezábel de miocardiopatía dilatada. No caso da miocardiopatía asociada ao consumo de alcol, este é reversibel se se frea o seu consumo, mellorando a fracción de exección, a insuficiencia cardíaca e en xeral a función ventricular. A cocaína e os fármacos citostáticos tamén poden ser causantes da doenza. Entre os citostáticos máis importantes atópanse a ciclofosfamida, as antraciclinas e o trastuzumab, que ao seren dose dependentes, poden provocar miocardiopatía en procesos onde se empreguen en grandes cantidades, como son o cancro de mama e os linfomas. Outras etioloxías da miocardiopatía dilatada poden ser a isquemia, enfermidades neuromusculares coma a distrofia de Duchenne, a miocardiopatía idiopática do embarazo, o hipertiroidismo e feocromocitoma (reversibeis) ou mesmo a causa pode ser o estrés (miocardiopatía por estrés ou tako-tsubo.
Sintomas
En moitos dos doentes de miocardiopatía dilatada a súa calidade de vida non está afectada, pois fican asintomáticos. Porén, unha parte dos doentes chegan a desenvolver sintomas de insuficiencia cardíaca tanto esquerda como dereita. Isto é, dispnea, ortopnea, edema agudo de pulmón, edemas, hepatomegalia e esplenomegalia. Ademais, existen un importante risco de morte súbita característica, con disfunción ventricular importante e sintomas de baixo gasto cardíaco. A morte prodúcese por arritmias ventriculares. Cando na miocardiopatía dilatada aparece insuficiencia cardíaca o prognóstico empeora moito. Os factores de mal prognóstoco nesta doenza son: clase funcional baixa, fracción de exección baixa e afectación do ventrículo dereito.
Exploración física
Na exploración física a tensión arterial adoita ser normal. Na inspección podemos obxectivar a presenza de edemas e ingurxitación xugular, por mor da insuficiencia cardíaca. Á palpación podemos observar o latexo desprazado e se palpamos o abdome podemos ver hepatomegalia e esplenomegalia. Na auscultación cardíaca, escoitamos o 3º ruído (correspondente coa enchedura brusca do ventrículo) que co 1º e o 2º forman o ritmo de galope; e tamén escoitamos un sopro de insuficiencia mitral. Na auscultación respiratoria escóitanse crepitantes.
Diagnóstico
miniatura|200px|[[Electrocardiograma dun doente de miocardiopatía dilatada: Taquicardia sinusal (101 latexos/min) con bloqueo de rama esquerda acompañada desviación do eixo cardíaco cara a esquerda (neste ECG sobre uns 108°)]] O electrocardiograma dun doente de miocardiopatía dilatada é case sempre anormal, polo xeral a expensas de alteracións no complexo QRS. Este QRS amosa crecemento do ventrículo esquerdo, alteracións da condución coma bloqueo de rama esquerda e xa, na parte final da enfermidade, fibrilación auricular. O eixo cardíaco está desviado á dereita. Na radiografía de tórax obxectívase cardiomegalia (crecemento do tamaño do corazón), e outros signos de conxestión por mor da insuficiencia cardíaca, se a houber. Pódese observar tamén edema agudo de pulmón e derramamento pleural (sobre todo no pulmón dereito, aínda que tamén no esquerdo). O diagnóstico confírmase mediante un ecocardiograma, o cal permite ver dilatación das cavidades cardíacas, redución da función ventricular. Tamén podemos ver como existe insuficiencia mitral malia seren as válvulas normais (insuficiencia mitral funcional). Tamén confirma o diagnóstico a resonancia magnética, sobre todo cando o ecocardiograma é dubidoso ou non se pode facer, e permítenos facer diagnóstico diferencial. O contraste con gadolinio permítenos identificar as zonas isquémicas, xa que estas zonas captan o gadolinio para si e quedan patentes na imaxe. Outra exploración empregada acotío é a analítica de sangue. Esta permítenos obxectivar o grao de isquemia do miocardio mediante a medición das troponinas ou das creatinina fosfoquinases específicas do corazón (CPK-MB).
Tratamento
Se é que coñecemos a causa da miocardiopatía, habemos de tratala en primeiro lugar. En canto ao tratamento con fármacos, son útiles a digoxina, os diuréticos como a furosemida ou a espironolactona, vasodilatadores coma os IECAs ou os ARA-II e beta-blocadores. O tratamento cirúrxico pódese facer mediante un transplante cardíaco, sendo de feito a causa máis frecuente de transplante.
Carlos del Pulgar
Traxectoria
En febreiro de 1984 fundou en Vigo a editorial Nova Galicia Edicións, da que é, até a actualidade, director, co obxectivo de recuperar documentos históricos para a súa edición facsimilar, como A Nosa Terra (1916), Galeuzca, A Fouce e outras, e de promover a arte e, en xeral, a cultura galegas, tanto dentro do país como alén das súas fronteiras.
Desde o ano 2000 vén realizando edicións en galego e portugués, dentro da colección Nova Galicia Arte, de monografías dedicadas aos máis importantes artistas da pintura universal, e, a partir de 2003 comezou a editar libros para o público infantil e xuvenil, non só de narrativa e libros ilustrados, senón tamén de libros didácticos, tanto para os nenos como para os seus pais e profesores. Neste campo destaca a colección Contos de mamá, dirixida a nenas e nenos que se inician na lectura, e tamén as coleccións Qué me dis de..., Saber para vivir, Saber para crecer e Temas de hoy, que tratan temas de actualidade de grande interese en todos os sectores da sociedade; de curta extensión, cunha linguaxe actual, e ilustrados, abordan temas de actualidade que preocupan a pais, educadores e á sociedade en xeral, como o consumo de drogas, de alcohol, de tabaco, a violencia escolar, o respecto e a igualdade.
No ano 2004 gañou o Premio ao Libro Mellor Editado na categoría de Arte, do Ministerio de Cultura de España, pola obra ''Quessada. Arte e liberdade''.
Calorimetría
Calor significa transferencia de enerxía térmica dun sistema a outro, ou sexa, podemos dicir que un corpo recibe calor, pero no que posúe calor.
A calorimetría é unha rama da termoloxía.
A calorimetría permite, por exemplo, medir a calor desprendida ou absorbida nunha reacción química, ou nun cambio físico, usando un instrumento chamado calorímetro.
Pero tamén se pode empregar un modo indirecto calculando a calor que os organismos vivos producen medindo a produción de dióxido de carbono e de nitróxeno (urea, en organismos terrestres), e do consumo de oxíxeno.
Como a presión non se mantén constante, a calor medida non representa o cambio de entalpía.
Calorimetría a presión constante
A calor medida é igual ao cambio na enerxía interna do sistema menos o traballo realizado:
Como a presión se mantén constante, a calor medida representa o cambio de entalpía.
Galam Cennalath
A lista de reis da Crónica picta cita o seu reinado de 2 a 4 anos entre os de Drest V e Bridei I.
Nube
miniatura|dereita|222px|Nubes (vista por riba). miniatura|dereita|222px|Voando de [[Madrid a Compostela.]] Unha nube é un conxunto visible de partículas minúsculas de auga en estado líquido ou sólido, ou ambos ao mesmo tempo, en suspensión na atmosfera despois de se teren condensado en virtude de fenómenos atmosféricos. Este conxunto pode tamén conter partículas de auga líquida ou de xeo en maiores dimensións, e partículas procedentes, por exemplo, de vapores industriais, de fumeiras ou de po.
As nubes vense brancas xa que dispersan a luz que reciben do Sol, e vense negras ou escuras cando a auga que conteñen é tan densa que non deixa pasar a luz.
Constitución das nubes
As nubes están constituídas por gotas minúsculas ou cristais de xeo que se forman en torno a núcleos microscópicos, que poden ser de po, na atmosfera. Despois de formadas, as nubes poden ser transportadas polo vento no sentido ascendente ou descendente. No primeiro caso a nube é forzada a se elevar e, debido ao arrefriamento, as gotas de auga poden terminar total ou parcialmente conxeladas. No segundo caso, como xa se indicou, a nube pódese disipar pola evaporación das gotas de auga. miniatura|Vídeo [[time-lapse coa formación de nubes.]] Polo tanto, as nubes poden estar constituídas por gotas de auga e cristais de xeo ou, incluso, exclusivamente por cristais de xeo en suspensión no ar húmido. Así, a constitución da nube vai depender da súa temperatura e altitude.
Formación de nubes
miniatura|esquerda|211px|Congreso [[brasileiro baixo a chuvia.]] Hai varios procesos de formación das nubes e das súas consecuentes formas e dimensións.
As nubes son formadas polo arrefriamento do ar ata a condensación da auga sobre unha partícula soluble en suspensión no ar (aerosol) debido á subida e expansión do ar. É o que sucede cando unha parcela de ar sobe a niveis onde a presión atmosférica é cada vez menor e o volume de ar se expande. Esta expansión require enerxía, que é absorbida da calor da parcela, e, por iso, a temperatura descende. Este fenómeno é coñecido por arrefriamento adiabático. A condensación e conxelación ocorren en torno de núcleos apropiados, procesos que resultan do arrefriamento adiabático, o cal, en cambio, resulta de ar ascendente.
Unha vez formada a nube poderá evolucionar, medrando cada vez máis, ou disiparse. A disipación da nube resulta da evaporación, das gotas de auga que a compoñen, motivada por un aumento de temperatura resultante da mestura do ar con outra masa de ar máis quente, polo quecemento adiabático ou, incluso, pola mestura cunha masa de ar seco. Tamén pode ser debida á precipitación en forma de choiva
Unha nube pode xurdir cando unha certa masa de ar é forzada a moverse para riba acompañando o relevo do terreo. Esas nubes, chamadas de “orixe orográfica”, tamén resultan da condensación do vapor de auga debido ao arrefriamento adiabático do ar.
Clasificación
Na actualidade, a nomenclatura das nubes segue a pauta iniciada por Luke Howard:
Tipos de nubes
miniatura|dereita|250px|Cúmulo Mammatus formada durante o Furacán Catarina en 2004, Santa Catarina.
miniatura|esquerda|250px|Cumulonimbus.
Tapia eta Leturia
Tapia eta Leturia é un grupo de música folk do País Vasco, formado en 1984.
Historia
O grupo, formado orixinalmente polos músicos Joseba Tapia e Leturia en 1984. Desde 1986 ano no que apareceu o seu primeiro álbum, gravaron varios discos e realizaron distintas xiras internacionais. A primeira foi en 1992, na que recorreron o Reino Unido. En 1993 acompañaron a Negu Gorriak durante o Itxurakeriari Stop!! Hypocrisy Tour 93 en varias datas en Suíza e Alemaña, e con Rogelio Botanz no seu disco Tiempo.
Durante 1994 e 1996 fixeron unha xira polo Canadá, o que lles abriu as portas á edición de Dultzemenoa (o seu sexto álbum) neste país.
Coa incorporación de Arkaitz Miner (violín) e Txus Aranburu (piano) consolidáronse definitivamente como cuarteto.
O Pacio, Muimenta, Cospeito
O Pacio é un lugar da parroquia de Muimenta, no concello de Cospeito, na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2019 tiña 30 habitantes (20 homes e 10 mulleres).
El Eco de Celanova
El Eco de Celanova foi un periódico editado en Celanova entre 1917 e 1919.
Historia e características
Apareceu en 1917. Bisemanario dirixido por Cástor Méndez Brandón. Cesou a súa publicación en 1919.
Carballal, O Araño, Rianxo
Carballal é un lugar da parroquia do Araño no concello coruñés de Rianxo, na comarca da Barbanza. Segundo o padrón municipal (INE 2013) ten 63 habitantes (29 homes e 34 mulleres).
Sardiñeiro de Abaixo, Sardiñeiro, Fisterra
Sardiñeiro de Abaixo é un lugar da parroquia de Sardiñeiro, no concello coruñés de Fisterra. Segundo o IGE do 2009 tiña 521 habitantes (251 homes e 270 mulleres).
Benuza
Benuza é un concello da comarca tradicional da Cabreira pertencente á comarca administrativa do Bierzo (provincia de León, comunidade autónoma de Castela e León) que cobre unha superficie de 172,90 km², e no que vivían 549 habitantes no ano 2012, cunha densidade de poboación de 3,18 h/km².
A localidade de Pombriego presenta unha fala de transición entre o galego e o leonés.
Rachel Portman
Rachel Mary Berkeley Portman, OBE, nada en Haslemere o 11 de decembro de 1960 é unha compositora inglesa, máis coñecida polas súas bandas sonoras.
Primeiros anos
Portman naceu o 11 de decembro de 1960 en Haslemere en Surrey, Inglaterra, filla de Sheila Margaret Penelope (de solteira Mowat) Portman e Berkeley Charles Berkeley Portman.
Estudou en Charterhouse e comezou a interesarse na música dende nova, comezando a compoñer aos catorce anos.
Tras rematar a escola, Portman estudou música no Worcester College, Oxford. Alí comezou o seu interese na composición para filmes e comezou a experimentar coa escritura de música de producións de filmes e obras de teatro dos estudantes.
Carreira
A carreira de Portman na música comezou coa escritura da música para telefilmes dramáticos da BBC e Channel 4 como Oranges Are Not the Only Fruit, Four Days in July de Mike Leigh e a serie The Storyteller de Jim Henson.
Dende entón, Portman escribiu máis de cen bandas sonoras para cinema, televisión e teatro, incluídas The Manchurian Candidate (Jonathan Demme), Oliver Twist (Roman Polanski), A guerra de Hart (Gregory Hoblit), The Legend of Bagger Vance (Robert Redford), Beloved (Jonathan Demme), Benny e Joon (Jeremiah Chechik), Life Is Sweet (Mike Leigh), Never Let Me Go (Mark Romanek), Grey Gardens (Michael Sucsy), The Duchess (Saul Dibb), One Day (Lone Scherfig), The Vow (Michael Sucsy), Snow Flower and the Secret Fan (Wayne Wang), A casa do lago (Alejandro Agresti), Infamous (Douglas McGrath), O sorriso de Mona Lisa (Mike Newell) e The Human Stain (Robert Benton).
Portman é quizais máis coñecida polas bandas sonoras dos filmes Chocolat e As normas da casa da sidra.
Entre os seus outros traballos inclúense unha ópera para nenos, The Little Prince (que máis adiante foi adaptado na televisión) e Little House on the Prairie, musical baseado nos libros de Laura Ingalls Wilder Little House on the Prairie (2008). A Portman encargáronlle escribir unha peza de música coral para a serie BBC Proms en agosto de 2007.
Premios e honras
O primeiro premio recibido por Portman foi como resultado de compoñer "un gran corpo de traballo" para The Storyteller, pola que recibiu o premio Anthony Asquith do British Film Institute.
El camino de San Diego
El camino de San Diego é unha película arxentina-española de 2006, dirixida por Carlos Sorín. Foi estreada o 14 de setembro de 2006, en Buenos Aires.
Rachel Portman
Premios e honras
O 19 de maio de 2010, recibiu o premio Richard Kirk Award nos Premios BMI de Cinema e Televisión pola súa contribución á música de cinema e televisión. Portman foi a primeira muller que recibiu este honor.
El camino de San Diego
Foi filmada na provincia de Misiones e trátase basicamente dunha “road movie”. O relato está ambientado no 2004, cando o futbolista arxentino Diego Maradona foi internado por graves problemas cardíacos, e miles de persoas se mobilizaron até o hospital no que estaba sendo atendido, para pedir pola súa saúde e expresarlle o seu afecto.
Rachel Portman
Premios e honras
Portman foi nomeada Oficial da Orde do Imperio Británico (OBE) nas honras de ano novo de 2010.
En 2015 Portman recibiu o Emmy á composición destacada para unha miniserie, filme ou especial polo seu traballo en Bessie.
Estadio Fernando Torres
O Estadio Fernando Torres é un estadio de fútbol da cidade de Fuenlabrada, na Comunidade de Madrid. Leva o nome de Fernando Torres, natural da cidade, e nel xoga os seus partidos o Club de Fútbol Fuenlabrada.
Historia
Este estadio foi inaugurado o 1 de setembro de 2011, cun partido entre o CF Fuenlabrada e o Club Atlético de Madrid con motivo do Trofeo Villa de Fuenlabrada, cos pais do xogador internacional Fernando Torres como convidados de honra. Anteriormente realizou unha visita oficial o propio xogador internacional, onde fixo un saque de honra xunto ao alcalde Manuel Robles, o día que se lle fixo entrega da 1ª Medalla de Ouro da Cidade de Fuenlabrada, pola súa traxectoria deportiva profesional.
Instalacións
O estadio ten unha capacidade para máis de 3.000 espectadores, cuns 2.000 asentos na bancada lateral fixa, e outros 1.000 noutra bancada lateral supletoria. Nos fondos colocáronse grandes lonas, transmitindo a sensación dun recinto pechado.
O estadio de fútbol englóbase dentro dunha cidade deportiva máis ampla, dotada de tres pistas cubertas de fútbol sala, piscinas cubertas e de verán, pistas de pádel e de tenis, e salas de fitness.
Comunicacións
Situado xunto á M-407, goza de boas conexións con municipios próximos como Moraleja de Enmedio, Griñón, Serranillos del Valle ou Carranque. Ademais, a proximidade da M-506 favorece o tránsito cara a e desde o centro de Madrid grazas ás súas múltiples conexións.
Muiñeira corrida
A muiñeira corrida, é un baile agarrado galego que naceu como mestura da muiñeira co importado pasodobre.
Características
Bailase por un número indefinido de parellas colocadas en roda e agarradas. Ten dúas partes: unha primeira na que se baila un pasodobre avanzando en círculo no sentido contrario as agullas do reloxo; e unha segunda, a ritmo de muiñeira, na que as parellas fan un galope característico no mesmo sentido do baile ou cara a dentro e fóra da roda.
Era un baile moi popular nas foliadas da comarca de Bergantiños, onde a festa adoitaba rematar cunha muiñeira corrida na que era obrigado cambiar de parella a un sinal dado polas cantadoras. Atendendo a este aviso os bailadores tiñan que cumprir axiña para poder escoller a súa nova parella.
Casal do Río, Paradela, Meis
Casal do Río é un lugar da parroquia de Paradela no concello pontevedrés de Meis, na comarca do Salnés, segundo consta no Nomenclátor de Galicia. Non obstante, o IGE non rexistra habitantes neste lugar no censo de 2016, polo que non se poden achegar datos da súa poboación.
RU-27
miniatura|RU-27 na [[Casa da Navegación de Baiona.]] miniatura| RU-27, alcumado Scarlet Knight (Cabaleiro Escarla) polo equipo de atletismo Rutgers Scarlet Knights, é un vehículo subacuático autónomo (un planeador subacuático Slocum modificado) operado por oceanógrafos da Universidade Rutgers. En decembro de 2009 o RU-27 foi o primeiro robot en cruzar o océano Atlántico mergullado, levándolle 221 días.
Pedro I de Rusia
Pedro o Grande (en Пётр Вели́кий, Pyotr Velikiy), Pedro I (en Пётр I, Pyotr I) ou Pedro Alekséyevich (en Пётр Алексе́евич, nado o 9 de xuño de 1672 e finado o 8 de febreiro de 1725, foi fillo do tsar Alexis I e da súa segunda dona Natalia Narishkina e sucesor do seu irmán Teodoro III, foi un dos máis destacados gobernantes da historia de Rusia, pertencente á Dinastía Romanov. Gobernou Rusia dende o 7 de maio (27 de abril calendario xuliano) até a súa morte, e antes de 1696 fíxoo xunto co seu débil e enfermizo irmán, Iván V de Rusia. Levou a cabo un proceso de occidentalización e expansión que transformou a Rusia moscovita nun dos grandes poderes europeos.
Nacemento e familia
No ano 1676 morreu o tsar Alexis I de Rusia. Nun primeiro momento accedeu ao trono o medio irmán de Pedro, o tsar Teodoro III de Rusia, que morreu en 1682 sen descendencia. Accedeu ao trono outro medio irmán, o tsar Iván V de Rusia que faleceu tamén sen descendencia en 1696.
O reinado de Iván orixinou numerosas dificultades dinásticas. Por unha banda significou o conflito entre as familias Miloslavskya e Naryshkina. Por outra banda, as continuas doenzas de Iván levaran a que a Duma, o Parlamento estamentario ruso, escolla a Pedro, con tan só dez anos, como tsar de Rusia, aínda que baixo a rexencia da súa nai, Natalia Naryshkina. miniatura|esquerda|Pedro I o Grande nun fragmento do mosaico A batalla de Poltava, de [[Mikhail Lomonosov, 1717.]]
Este nomeamento levantou as iras dos Miloslavskya e, entón, a gran duquesa Sofía de Rusia, media irmá de Pedro, liderou unha revolta, coñecida como a Rebelión dos Streltsy. O conflito orixinado polos streltsy provocou importantes episodios de mortaldade no seo da familia de Pedro, chegándolle a causar un importante trauma, tal e como teñen afirmado algúns expertos.
Finalmente, a revolta acabou cun pacto de familia, polo cal Iván e Pedro serían tsares conxuntamente e Sofia de Rusia exercería a rexencia e o poder completo sobre Rusia. Durante moitos anos afirmouse que a rexente era unha muller cruel e maquiavélica, pero debe notarse que durante a súa rexencia non foi asasinado, nin desterrado, ningún membro da familia de Pedro.
Pedro non pareceu particularmente interesado no feito de que outra persoa gobernase no seu lugar. Envorcouse en numerosos pasatempos, como a construción de naves e nas regatas. Esas naves foron usadas para batallas figuradas.
Entanto súa nai prepara o matrimonio de Pedro, que se efectúa en 1689, con Eudoxia Lopukhina. A unión é un completo fracaso e logo de dez anos Pedro, a fin de liberarse daquel matrimonio, obrigará á esposa a facerse monxa.
Acceso ao poder e carácter
No verán de 1689, Pedro planifica tomar o poder, que ten Sofía, cuxa posición está debilitada polo desastre da guerra en Crimea.
Cando Sofía descobre as intencións de seu medio irmán, tentou conspirar cos xefe dos Strelsy, mais era xa tarde de máis: a maior parte deles seguen ao tsar mozo. Sofía acaba destronada. Pedro entanto mantén a comedia da correxencia co medio irmán. Malia todo, non ten aínda o completo control da xestión dos asuntos de Rusia, pois parte do poder está de feito en mans da súa mai Natalia Naryshkina. Só a morte desta, no 1694, converte a Pedro no posuidor de todo o poder. Formalmente Iván V, segue como correxente con el, pero na realidade carecía de nigún poder. Co falecemento de Iván, no 1696, Pedro é o gobernante único de Rusia.
Moi logo, Pedro reformou Rusia, empurrando o país cara a modernidade. Fortemente influenciado polos seus conselleiros occidentais, reorganizou as forzas armadas rusas, seguindo os parámetros europeos, soñando facer de Rusia unha potencia marítima importante. Fixo fronte á oposición de varios políticos rusos e reprimiu con brutalidade calquera rebelión contra a súa autoridade.
En 1697, inscribiuse anonimamente, co nome de Pedro Mikhailov, nunha misión diplomática, denominada a «Grande Embaixada», que visitou primeiro Prusia, onde estudou principalmente a artillaría, logo pasou ao Imperio dos Habsburgos, aos Países Baixos, nos que traballou como un simple obreiro nos estaleiros da Compañía holandesa das Indias orientais, e na Inglaterra, onde seguiu a completar os seus coñecementos teóricos en materia de construción naval, que estudou en Ámsterdam e Deptford (Londres). Aínda que foi recibido amigabelmente ao longo das súas viaxes, non era considerado sempre como un igual das grandes coroas europeas. Un dos obxectivos máis importantes da «Grande Embaixada» era o de recrutar especialistas e profesionais, sobre todo para a mariña de guerra rusa. Cada visita era a ocasión para que se lle suscitasen proxectos diversos. Cando realizou unha estadía no principado de Liexa, en Spa, localidade famosa polo seu balneario, en 1714, para « tomar as augas », comprou unha boa cantidade de obxectos artesáns locais (Jolités de Spa), concibindo o proxecto de abrir un spa ruso en Olonets. Aínda hoxe o manancial máis célebre en Spa, leva o nome de "Pierre le Grand". Un busto do tsar, ofrecido polo príncipe Anatoli Demidoff, foi colocado alí en 1856.
O 2 de novembro de 1721, o senado de Rusia outorgou a Pedro o título de emperador de todas as Rusias, sendo recoñecido como tal, con rapidez, polos reis de Polonia, de Prusia e de Suecia. En 1724, coroou a súa segunda muller, Catarina, con título de emperatriz. A parella levaba unida desde 1703, ano no que Pedro a coñecera na casa do seu mellor amigo, Aleksandr Menshikov (1673-1729). Naquela altura era coñecida como Marta Skavronskaya, e era unha ex-campesiña de 20 anos, doméstica e ama de chaves de Menshikov. Namoráranse de contado e casaron en 1712. Marta tomou entón o nome de Catarina, dando ao futuro emperador dous fillos, dos cales un morreu ao pouco do seu matrimonio. Despois da morte de Pedro en 1725, a dona subiu ao trono como Catarina I de Rusia, falecendo apenas dous anos logo.
Guerra contra Turquía
En 1697 Pedro puxo a proba, por vez primeira, o seu exército, derrotando os tátaros de Crimea, dependente naquela altura do Imperio otomán, apoderándose do porto de Azov e fundando a fortaleza e máis o porto de Taganrog en 1698. Polo tratado de Constantinopla, os rusos obtiveran precisamente Azov et Taganrog, e o dereito a manter un ministro permanente na Turquía. Esta campaña marcou a primeira ofensiva militar exitosa do exército ruso en terreo estranxeiro logo de varios séculos, elevando Rusia como un país importante na política europea. Taganrog foi a primeira base da mariña de guerra rusa, comandada polo almirante Golovin e o vice-almirante Cornelius Cruys, que foi o primeiro gobernador de Taganrog, 1698-1702 e, máis logo, en 1711.
Guerra ruso-sueca
Rusia, aliada con Dinamarca e máis Polonia, entrou en guerra contra a Suecia de Carlos XII en 1700, que se apoderara de territorios rusos do mar Báltico cincuenta anos atrás. Con isto, quería lavar o que consideraba unha deshonra, pensando en preparar o seu soño dunha Rusia que fose unha potencia naval, para o cal a ocupación sueca desa zona era un obstáculo). Suecia, que tiña un exército importante e estaba conducida por un xove máis brillante estratego, Carlos XII, mantivo unha guerra que foi máis longa e máis dura do que pensara Pedro.
O exército ruso, non preparado suficientemente, tivo que enfrontarse a un exército sueco profesional. A primeira tentativa para facerse coa costa bálticaa, terminou coa batalla de Narva en 1700, non transcurso da cal Carlos XII, á cabeza de 8.000 suecos, venceu a 80.000 rusos. Carlos entón atacou a Pedro de Rusia, e ao seu aliado, o rei Augusto II de Polonia. Durante os oito anos seguintes, os suecos arrasaron Polonia e Saxonia, forzando a Augusto a abandonar o seu trono. Finalmente, en 1708, Carlos invadiu Rusia, con intención de tomar Moscova e destronar a Pedro.
Ao mesmo tempo, Pedro iniciou unha campaña nova nos países bálticos, contra un número menor de tropas suecas. Conquistou entón as terras da actual Estonia e a desembocadura do río Neva, onde fundaría a cidade de San Petersburgo en 1703. Coidando que podería vencer a Pedro en calquera momento, Carlos ignorou e desprezou as campañas do seu inimigo.
Logo topar con el en Rusia en 1708, Carlos venceuno en Golovchin, o 3 de xullo de 1708, porén nese mesmo ano foi derrotado por Pedro, por vez primeira, na batalla de Lesnaya, o 28 de setembro de 1708, logo de que Pedro esmagase a á esquerda do exército sueco, que ía a xuntarse co groso do exército de Carlos en Riga. A causa desta derrota, Carlos veuse forzado a abandonar a súa marcha sobre Moscova. Non podendo avanzar máis cara o Leste, Carlos invadiu Ucraína.
Pedro utilizou entón a vella técnica da « terra queimada », que tivo como consecuencia a imposibilidade de reabastecer o exército sueco. Este sufriu moitísimo nun inverno particularmente frío, como foi o de 1708-09, mais Carlos retomou a campaña ucraína no verán de 1709, esperando poder forzar a Pedro a abdicar.
Xeo
miniatura|dereita|250px|Xeo fundente.
Pedro I de Rusia
Guerra ruso-sueca
Mais achouse cun Pedro moito máis agresivo. Ambos monarcas libraron encontro en Poltava, o 27 de xuño de 1709. Os anos de traballo de Pedro, a prol de mellorar o exército ruso, foron recompensados cando inflixiu un derrota esmagante aos suecos, provocándolles cerca de 10.000 mortos e cativando o resto dos soldados sobreviventes. Carlos fuxiu entón para o Imperio otomán, que se mantivera neutral, solicitando a axuda do sultán Ahmet III para unha nova campaña.
Xeo
Xeo é o nome dado a calquera das 14 fases sólidas coñecidas da auga. Nun contexto non científico, úsase para describir unha desas fases, de cristal hexagonal, que é a fase que abonda mais. O seu aspecto é vítreo, semitransparente, incluso azul-branqueciño dependendo da presenza de impurezas tales como o ar.
Pedro I de Rusia
Guerra ruso-sueca
Pedro lanzou un ataque contra os otománs en 1711, mais sufriu unha pesada derrota. No subseguinte tratado de paz, Rusia cedeu os portos de Azov e Taganrog, dos que se apoderara en 1697. O sultán non quixo aliarse con Carlos XII, e mesmo o expulsou do seu imperio en 1714.
No Norte os exércitos de Pedro conquistaron a provincia sueca de Livonia (a metade setentrional da Letonia moderna e máis a Estonia meridional), e atacaron de novo aos suecos en teras da actual Finlandia. Carlos negouse a asinar un tratado de paz, e só a súa morte en batalla no 1718, permitiría parar as hostilidades. En 1721, o tratado de Nystad encerrou o que se coñece como a Grande Guerra do Norte, por el as costas do mar Báltico ao Sur da fronteira finlandesa, que pertencían a Rusia, pasaron a Rusia.
Xeo
Características
A súa densidade é inferior á da auga, ficando en 0,92; o seu punto de fusión é 0 °C (á presión estándar). A mesma masa da auga varía de volumes dependendo do estado (líquido ou sólido, o feito distintivo é que, ao contrario da maioría dos sólidos, o xeo no seu punto de fusión preséntase máis dilatado cá súa forma líquida a 4 °C. Isto permite que a capa de xeo de ríos/lagos permaneza na superficie e isole o resto da masa de auga, deste xeito non chega a conxelarse en moitos casos a totalidade do río/lago.
Pedro I de Rusia
Modernización de Rusia
Para cambiar os vellos costumes rusos, Pedro aplicou con frecuencia medidas draconianas. Impuxo, por exemplo, desde o 5 de setembro de 1698, un imposto particular sobre os rusos máis ricos. Estes, salvo os sacerdotes, debía pagar cen rublos anuais, entanto que o resto da poboación só debería apeitar un kópeck por persoa. Esta taxa, como outras medidas, serviu para a modernización de Rusia, porén foran de tal alcance, que se creou un abismo entre a elite rusa e o campesiñado abrumadoramente maioritario, até o punto que a servidume foi reinstaurada.
Stellar
"Stellar" é unha canción da banda estadounidense de rock alternativo Incubus, editada o 8 de agosto do 2000 como segundo sinxelo do seu terceiro álbum Make Yourself. O tema é un dos máis exitosos do grupo, acadando o número 2 na lista Modern Rock Tracks.
Gran Premio de Malaisia de 2016
O Gran Premio de Malaisia 2016 (oficialmente chamado 2016 Formula 1 Petronas Malaysia Grand Prix) foi unha carreira de Fórmula Un celebrada o 2 de outubro de 2016 no Circuíto Internacional de Sepang en Selangor, Malaisia. Foi a décimo oitava edición do Gran Premio de Malaisia como unha proba do Campionato do Mundo, e a trixésimo sexta en total.
Pedro I de Rusia
Modernización de Rusia
Unha das mudanzas importantes que introduciu Pedro foi a creación dunha Tabela de rangos. Mentres os tsares anteriores conferían, cada certo tempo, nobreza a plebeos, Pedro instaurou unha base de concesión dese status, regular e formalizada: a xente común poderían mellorara a súa posición social en base aos méritos achegados no servizo do emperador.
Animou así mesmo a industria, o comercio e a instrución - enviou a mocidade a Europa Occidental, a fin de que mellorase os seus coñecementos -. O seu reinado é ben coñecido pola adopción do calendario xuliano, a simplificación do alfabeto cirílico, a introdución das cifras árabes e a publicación do primeiro xornal en lingua rusa.
Xeo
Fases do xeo
A forma cristalina que adopta o xeo en función da presión e temperatura pódese representar nun diagrama de fase:
Gran Premio de Malaisia de 2016
Antecedentes
A carreira móvese desde a súa data habitual en marzo a outubro para permitir aos organizadores a oportunidade de mellorar o circuíto. O circuíto asfaltouse de novo, mellorouse o drenaxe para diminuír a posibilidade da formación de auga estancada no circuíto. Nove curvas se reperfilaron, introducindo unha pendente negativa para salientar a mecánica, en lugar do agarre aerodinámico, e a caída no vértice da curva 2 eliminouse.
Carreira
18 dos 22 pilotos apostaron por pneumáticos brandos. Só Jolyon Palmer (Renault) montou duros, mentres que Valtteri Bottas (Williams), Kevin Magnussen (Renault) e Felipe Nasr (Sauber) montaron medios. O Williams de Felipe Massa calouse na saída da volta de formación e partiu desde o pit lane.
Na saída Sebastian Vettel (Ferrari) realizou unha gran saída, e tras tocarse con Max Verstappen (Red Bull) e posteriormente intentar arrebatarlle o segundo posto a Nico Rosberg (Mercedes), danou o seu Ferrari, rompendo a suspensión dianteira, quedando fóra da carreira. Rosberg, pola súa banda, fixo un trompo e perdeu moitas posicións, quedando 16º. Na 4ª volta Alonso colócase na décima posición, na 7ª Massa sofre unha picada e entra en boxes e na 9ª volta Grosjean bloquea a parte traseira do seu Haas e sáese de pista para acabar fóra de carreira, bandeira marela. Aproveitando este Virtual Safety car, varios pilotos pasan por boxes. Entre eles, Max Verstappen e Fernando Alonso. Rosberg fai unha rápida remontada e na volta 19 xa é sexto, na volta 20 abandona Magnussen (Renault). Na 21 Hamilton entra en boxes e monta duros, unha volta máis tarde faino Ricciardo, Max Verstappen (Red Bull) pasa a liderar a carreira tralas paradas de Hamilton (Mercedes) e Ricciardo (Rede Bull). Todos pararon unha vez, pero os pneumáticos de Verstappen, brandos, son máis vellos.
Na volta 39 a clasificación é a seguinte, 1º Hamilton, 2º Ricciardo, 3º Verstappen seguidos de Rosberg, Raikkonen, Bottas, Pérez, Alonso, Hülkenberg e Button nos dez primeiros lugares. na volta 41 rompe o motor do Mercedes de Hamilton. Comunicáselle a Rosberg (Mercedes), que foi penalizado con 10 segundos polo seu adiantamento a Kimi Raikkonen (Ferrari). O finlandés estaba a cinco segundos e sería terceiro por diante do alemán. aos poucos Rosberg aumenta a súa vantaxe a máis de 10 segundos. Finalmente a carreira e gañada por Ricciardo seguido do seu compañeiro de equipo Verstappen e Rosberg terceiro. Alonso finalmente e sétimo e Sainz 11º.
Xeo
Fases do xeo
Diagrama de fase do xeo.
Diagrama de fase do xeo— a escala das presións é logarítmica
Usos
O xeo emprégase con fins terapéuticos e na conservación de alimentos, entre outros usos.
Canon Inc.
Canon Inc. (キヤノン株式会社 Kyanon Kabushiki-kaisha) é unha multinacional xaponesa da electrónica líder mundial en imaxe, fotografía, vídeo, electrónica profesional e de consumo no fogar.
Historia
A compañía chamábase ata 1947 Seikikōgaku Kenkyusho (en xaponés 精机光学研究所, Precision Optical Industry Co. Ltd.), fundada por Goro Yoshida. En 1934 produciu un prototipo por primeira vez no Xapón dunha cámara de 35 mm cun obturador focal plano. Era unha copia de Leica e o deseño foi chamado Kwanon. Durante estes primeiros anos a empresa non contaba con instalacións para producir o seu propio cristal óptico, polo que as primeiras cámaras viñan con obxectivos Nikkon de Nippon Kogaku KK (máis tarde chamada Corporación Nikon).
En 1947, o nome da compañía cambiouse por Canon e fabricou as súas propias lentes.
Fitos da marca
miniatura|dereita|1934 logo que representa Bodhisattva Kwan'on Precision Optical Instruments Laboratory foi o primeiro nome de Canon Inc. fundada en Toquio en 1937 por Takeshi Mitarai, Goro Yoshida, Saburo Uchida e Maeda Takeo.
1970 – 2010
miniatura|dereita|Copiadora multifunción iR2270
Canon en España
Canon chegou ao mercado español en 1963 cun representante que tiña rexistrado o seu nome en España. En 2005 a marca Canon en España foi mercada por Canon Europa pasando a formar parte do grupo. Canon ten a súa sede en La Moraleja (Madrid) nun edificio de 5.600 metros cadrados. Canon tiña en 2011 957 empregados en España; case 277 profesionais traballan na sede de Madrid.
Pedro I de Rusia
Modernización de Rusia
Ordenou, desde 1703, a construción dunha cidade sobre o río Neva. En inicio, semella que só tiña en mente crear unhas fortificacións destinadas ao exército, durante a guerra contra Suecia. Mais a idea de erguer unha cidade sobre unha marisma, como facían os holandeses, pareceulle un desafío a cumprir. A nova cidade, San Petersburgo, converteuse na súa capital, virada resoltamente cara a modernidade e cara Occidente. Un total de cen mil obreiros foran engulidos nos pantanos sobre os que se levantara a urbe.
As Paincegas, Muimenta, Cospeito
As Paincegas é un lugar da parroquia de Muimenta, no concello de Cospeito, na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2019 tiña 21 habitantes (15 homes e 6 mulleres).
AzulOscuroCasiNegro
AzulOscuroCasiNegro é un filme dirixido e escrito por Daniel Sánchez Arévalo. Estreouse no 2006 no Festival de Málaga.
Argumento
Jorge (Quim Gutiérrez) é un mozo que traballa como porteiro dun edificio para soster o seu pai, Andrés (Héctor Colomé), quen ficou inválido tras sufrir un infarto cerebral sete anos atrás. Jorge aspira a poder traballar nun posto acorde aos seus estudos (é licenciado en Ciencias Empresariais). Mentres, seu irmán Antonio (Antonio de la Torre), no cárcere, pídelle que deixe embarazada unha reclusa chamada Paula (Marta Etura), que quere ser trasladada ao módulo de maternidade e librarse así das agresións que sofre a diario.
Mentres tanto, o mellor amigo de Jorge, Sean (Raúl Arévalo), descobre a homosexualidade do seu pai e asume a súa propia.
Deuteróstomos
Os deuteróstomos, ou deuterostomados (Deuterostomia, do grego antigo δεύτερος deúteros "segundo, segunda" e στόμα stóma, "boca". ) son un superfilo de animais nos que a boca do adulto non deriva do blastóporo embrionario, senón que é de neoformación.
Os deuteróstomos posúen outras características propias, como unha segmentación radial e un desenvolvemento no cal se forman máis estruturas das previstas polo mapa de destinos celulares.
Clasifícanse dentro de Bilateria, dentro de Eumetazoa, e distínguense de Protostomia polo seu desenvolvemento embrionario; nos deuteróstomos, a primeira abertura do embrión (blastóporo) convértese no ano, en troques en protóstomos, muda na boca. A boca dos deuteróstomos é, xa que logo, de noeformación.
Inclúe os seguintes filos:
Os tres primeiros son os filos tipicamente deuteróstomos; os Quetógnatos teñen unha posición incerta no reino animal, e os tres últimos (que conforman o grupo dos Lofoforados) son considerados deuteróstomos por algúns autores (como Brusca), ou protóstomos por outros (como Hickman).
Tanto en deuteróstomos coma en protóstomos, o cigoto desenvólvese nunha masa celular afundida, chamada blástula (proceso coñecido coma segmentación).
Nos deuteróstomos, as primeiras divisións ocorren de forma paralela ou perpendicular ao eixo que aparece entre os extremos (segmentación radial) e cando o embrión está no estadio de 4 células, se se elimina unha é quen de compensar a perda. De feito a célula illada pode formar un individuo (segmentación indeterminada ou clonación embrionaria).
En deuteróstomos, o mesoderma, fórmase como invaxinacións do arquéntero, proceso coñecido coma enterocelia, mentres que o protóstomos orixínase por esquizocelia.
Sardiñeiro de Arriba, Sardiñeiro, Fisterra
Sardiñeiro de Arriba é un lugar da parroquia de Sardiñeiro, no concello coruñés de Fisterra. Segundo o IGE do 2009 tiña 59 habitantes (28 homes e 31 mulleres).
Camponaraia
Camponaraia (en castelán e oficialmente: Camponaraya) é un concello da comarca do Bierzo (provincia de León, comunidade autónoma de Castela e León) que cobre unha superficie de 29,13 km², na que vivían 4.096 habitantes no ano 2019, cunha densidade de poboación de 140,61 h/km². Está composto de cinco localidades: Camponaraia, Erbededo, Magaz de Abaixo, Naraiola e A Válgoma.
Michel Foucault
miniatura|Kaltes Quadrat. Instalación na entrada do Bundeskunsthalle en [[Bonn, pedra no chan en memoria de Michel Foucault.]] Michel Foucault, nado en Poitiers o 15 de outubro de 1926 e finado en París o 25 de xuño de 1984, foi un filósofo, sociólogo, historiador e psicólogo francés, profesor da cátedra de Historia dos sistemas de pensamento no Collège de France de 1970 a 1984.
Camponaraia
Toponimia
Por este concello pasa o arroio da Regueira de Naraia (ou río Naraia), o cal permite deducir que o topónimo debe dividirse en dous (Campo+Naraia) e non en tres (Campo+na+raia). Esta dedución vén avalada pola ortografía e pola existencia do topónimo Naraiola, diminutivo do hidrónimo. A orixe do topónimo composto remóntase ao século XV, época na que as aldeas de Campo e Naraia, separadas polo antedito regato, se unificaron legalmente tomando o nome de ambas.
Michel Foucault
Biografía
Foucault naceu en Poitiers, no seo dunha familia de doutores. Cursou estudos de filosofía e psicoloxía na École Normale Supérieure de París e graduouse presentando unha tese sobre historia da loucura na época clásica, que se publicou no 1962. Nos anos 60 ensinou filosofía en Tunisia e dirixiu os departamentos de filosofía das Universidades de Clermont-Ferrand e Vincennes.
Participou xunto cos estudantes nas protestas e nas manifestacións de maio do 68 e posteriormente formou parte dunha comisión para a defensa da vida e dos dereitos dos inmigrantes. No ano 1970 foi nomeado profesor de Historia dos Sistemas de Pensamento no prestixioso Collège de France.
Pensamento
As principais influencias no seu pensamento foron Friedrich Nietzsche e Martin Heidegger e aínda que el mesmo non aceptaba a cualificación de estruturalista, pódese considerar como un dos principais representantes desta corrente. Os seus estudos puxeron en interdito a influencia de Karl Marx e de Sigmund Freud.
Jean Piaget definiu o pensamento de Foucault como "un estruturalismo sen estruturas". Foucault levou o estruturalismo á historia da cultura e das ideas.
Etapas do seu pensamento
O seu pensamento desenvolveuse en tres etapas:
A loucura
Ao abordar o estudo dos centros psiquiátricos centrou a súa atención no modo pouco racional no que os "normais" trataron os enfermos mentais durante o Século da Razón (dende Descartes ata a Ilustración), o medo desta cultura "racional" ao diferente, ao oposto, ao irracional, expresouse no tratamento brindado aos tolos, peor que o dispensado aos animais. Pechando, clasificando e analizando ao "enfermo mental" coma se fose un obxecto, a racionalidade moderna móstrase tal e como é, vontade de dominio.
Durante o Renacemento e a partir do século XIX as cousas aconteceron de xeito moi diferente. Iso permite decatarnos de que se producen cambios nas estruturas básicas dende as que os homes entenden e valoran. Jorge Luis Acanda, da Universidade da Habana, destaca a débeda que a "reflexión provocadora arredor dos ocultos e complexos mecanismos de difusión capilar do poder" de Foucault ten respecto dalgunhas teses fundamentais do marxismo un enfoque relacional da sociedade (a sociedade como un conxunto de relacións sociais), que permite ver tamén o poder dende unha perspectiva relacional; o emprego no sentido amplo do concepto de "produción" (non só no plano económico senón tamén no das ideas, as prácticas sexuais, as técnicas carcerarias etc.) para entender os fenómenos sociais como creacións e non como algo dado ou "natural"; a comprensión de que a revolución contra o capitalismo non pode ser un simple cambio de goberno senón que debe ser unha "fonda e total subversión cultural".
O poder
O poder é a relación de forzas e atópase presente na sociedade dende o primeiro momento, non é algo engadido con posterioridade. O poder atópase en todos os fenómenos sociais, todas as relacións sociais son expresións de poder; non é patrimonio exclusivo dos aparellos do estado. Hai unha inmensa cantidade de vectores de forza, entre os cales as institucións estatais son só puntos de maior densidade.
Verdade e poder
Tamén o coñecemento é un produto social, e atópase polo tanto condicionado pola posición e polos intereses dos suxeitos que o producen:
O poder exércese e imponse non tanto polo exercicio da forza e do engano senón pola produción do saber, da verdade, pola organización dos discursos:
Poder e resistencia
Unha das principais críticas que recibiu a súa reflexión sobre o poder é que, ao recoñecerlle unha capacidade practicamente absoluta como forza homoxeneizadora, deixa sen explicación a presenza e o xurdimento da resistencia e da oposición. Pero Foucault, ao remarcar o carácter relacional do poder, sinalou a presenza dunha tensión constante entre o poder e a oposición, indicando que onde hai poder hai tamén resistencia. A súa antropoloxía oponse expresa e abertamente á idea dun ser humano fundador e incondicionado entronado pola modernidade e polos intentos contemporáneos por salvar o individuo, o seu protagonismo e a súa autodeterminación. Isto enfrontouno entre outros cos existencialistas, e en especial con Sartre e o seu humanismo existencial. As súas reflexións sobre o poder permitíronlle reforzar a súa postura presentando a este como fundador e ao individuo como o seu produto histórico.
Balcón
dereita|miniatura|240px|Balcón [[plateresco da Casa Torre de Pazos Figueroa (s.XVI), en Vigo.]] dereita|miniatura|240px|Balcón [[Modernismo|modernista (1907) na casa Mülder en Vigo.]] dereita|miniatura|240px|[[Solaina en Allariz,a solaina é unha evolución dun corredor, semellante a un balcón, pero cuberto é máis longo.]]
Un balcón (do italiano: balcone, estada, estadal; este do xermánico: balcho, trabe; probabelmente cognato da verba persiana بالكانه bālkāneh ou a súa variante máis antiga پالكانه pālkāneh; ) é unha abertura feita desde o chan na parede dun cuarto, polo xeral cunha pequena plataforma que sobresae cara a fóra, amparada por unha varanda Adoita estar sostido por columnas ou canzorros, e fechado mediante unha balaustrada.
Como alternativa, pode non sobresair do plano do muro, senón que constitúe unha superficie aberta dun andar alto, cunha balaustrada só na fronte, e paredes nos costados. Usualmente o acceso ao balcón faise mediante unha porta. A diferenza do patín e do corredor, o balcón non ten acceso dende a rúa mediante unha escaleira. A solaina é unha evolución do corredor, sempre cuberta, adornada e moi sólida con cantaría de pedra.
Río Pilcomayo
O río Pilcomayo ou Araguay é un curso de auga da cunca do Prata que discorre por territorio de Bolivia, Arxentina e Paraguai, servindo de fronteira en parte do seu curso.
Historia e características
Ten unha lonxitude nominal de 2426 km, e drena unha conca de 270 000 km².
É o único río do mundo que presenta o fenómeno de extinción do leito por atarquinamento.