cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Asistencia sanitaria
Características
Considérase como asistencia sanitaria á prevención, tratamento e manexo da enfermidade e a preservación do benestar mental e físico a través dos servizos ofrecidos polas profesións de medicamento, farmacia, odontoloxía, obstetricia, enfermaría e afíns.
Segundo a Organización Mundial da Saúde, a asistencia sanitaria abarca todos os bens e servizos deseñados para promover a saúde, incluíndo "intervencións preventivas, curativas e paliativas, xa sexan dirixidas a individuos ou a poboacións". A provisión organizada de tales servizos pode constituír un sistema de asistencia sanitaria. Esta pode incluír unha organización gobernamental tal como, no Reino Unido, o Servizo Nacional de Saúde ou unha cooperación entre o Servizo Nacional de Saúde e Servizos Sociais, tal como ocorre en Shared Care. Antes de que o termo "asistencia sanitaria" se fixese popular, os anglófonos referíanse ao medicamento ou ao sector sanitario e falaban do tratamento e a prevención da enfermidade e a discapacidade.
Sistemas de asistencia sanitaria
Na maioría de países desenvolvidos e en moitos países en desenvolvemento, a asistencia sanitaria é provista a todos sen importar a súa capacidade para pagar. O Servizo Nacional de Saúde do Reino Unido foi o primeiro sistema de asistencia sanitaria universal provisto polo goberno. Foi estabelecido en 1948 polo goberno Laborista de Clement Attlee. Alternativamente, pódese prover o aseguramento sanitario obrigatorio fundado polo goberno con honorarios nominais, como ocorre en Italia. Outros exemplos son Medicare en Australia, estabelecido na década de 1970 polo goberno Laborista, e polo mesmo nome Medicare no Canadá, estabelecido entre 1966 e 1984; ou a Seguridade Social en España. A asistencia sanitaria universal contrasta cos sistemas como a asistencia sanitaria de Estados Unidos ou de Suráfrica, aínda que Suráfrica é un dos moitos países que tentan reformar a súa asistencia sanitaria.
Tipos
O sistema de asistencia sanitaria pódese analizar, en base:
Ao seu financiamento e/ou titularidade: En base á relación do usuario co prestador e/ou asegurador:
A) Asistencia sanitaria pública: B) Asistencia sanitaria privada:
Ernst Ludwig Kirchner
miniatura|dereita|Autorretrato de Ernst Ludwig Kirchner caracterizado como un soldado, 1915 Ernst Ludwig Kirchner, nado en Aschaffenburg o 6 de maio de 1880 e finado en Frauenkirch (Suíza) o 15 de xuño de 1938, foi un pintor alemán, un dos máximos expoñentes do expresionismo e principal impulsor do grupo alemán Die Brücke ('A ponte').
Traxectoria
En 1904 traballou no estudio de Wilhelm Debschitz e Herrmann Obrist e coñeceu o gravado en madeira. Neste mesmo ano participou nunha creación do grupo, de ideas revolucionarias e unha intensa actividade en común, aínda que non tiveron un recoñecemento inmediato. Kirchner comezou a pintar de forma autodidáctica ao tempo que estudaba arquitectura na Technische Hochschule de Dresden na que obtivo o diploma en 1905; tratou de derivar as formas naturais a simplificacións radicais, e mesmo ás veces, brutais.
En obras como Autorretrato con modelo (1907, Hamburgo), as súas liñas marcadas e as súas cores desentoadas crean un sentido de emoción violenta. O seu interese pola arte primitiva viuse reflectida tanta na súa obra como nos mobles e murais que fabricou para o estudio que compartía con Heckel nunha antiga carnicería do barrio obreiro.
En outubro de 1911 trasladouse a Berlín onde pintou as obras máis significativas do expresionismo alemán e comezou a ter certo éxito que lle levou a ser seleccionado para o Armory Show (1913, exposición de arte contemporánea europea en Nova York).
Especialmente as obras máis características eran representacións de mulleres como Cinco mulleres na rúa, nas que se burla mediante a distorsión grotesca, da artificialidade amaneirada e da sociedade berlinesa.
En 1915 a súa saúde física e mental foise deteriorando e trasladouse a Davos, Suíza, onde viviu illado ata o final da súa vida. Comezou de novo a pintar e a escribir crítica de arte baixo o pseudónimo de Louis de Marsalle.
En 1937 os nazis, cando chegaron ó poder en Alemaña, considerárono un artista dexenerado e, confiscaron 639 das súas pinturas. Kirchner sufriu un recaída do seu estado depresivo e suicidouse en xuño de 1938.
José Fondevila García
José Fondevila García, nado en Bermés (Lalín) o 22 de xuño de 1884 e finado en Cholula (México) o 19 de decembro de 1973, foi un político e sindicalista galego.
Traxectoria
Nado na parroquia de Bermés, aos 17 anos emigrou a Buenos Aires onde se iniciou na actividade sindical. Percorreu varios países americanos: Brasil, Chile, Perú, Estados Unidos, México, participando en diversas loitas laborais. Rematou o seu periplo en Nova York, onde se estableceu como mecánico.
Ernst Ludwig Kirchner
Traxectoria
A súa obra mantivo sempre a simplificación e a deformación expresionista da forma e o uso arbitrario da cor. Como os demais pintores expresionistas de Die Brücke, evolucionou desde un primeiro momento de influencia de Van Gogh a un estilo mas sintético e bidimensional, de pinceladas grosas e unha maior autonomía da cor.
José Fondevila García
II República española
Cando se proclamou a II República, regresou a Lalín, converténdose rapidamente no líder do movemento obreiro dezao, moi desenvolvido pola presenza dos carrilanos que constrúen a liña Ourense-Santiago. Vinculado á Sociedade obreira de Donsión (UGT), afiliouse ao PSOE en 1936. Aos poucos días da golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 un grupo de falanxistas intentaron apresalo, pero Fondevila logrou fuxir, aínda que ferido. Agochouse ata lograr pasar a Portugal, onde embarcou para Francia e de alí pasou ao territorio da República. Nomeado Comisario de guerra, participa na batalla de Brunete e na toma de Teruel.
Ernst Ludwig Kirchner
Traxectoria
A súa temática estivo nun principio dedicada á paisaxe, con ou sen figuras, e ó espido. Xa en Suíza pintou paisaxes nas que acentuou a compoñente mística.
José Fondevila García
Exilio
Tras varios anos de internamento no Hospital, morreu en Cholula (México) en 1973.
Emilio Rodríguez
Emilio Rodríguez Barros, nado o 28 de novembro de 1923 en Ponteareas e finado o 20 de febreiro de 1984, foi un ciclista galego.
L'Abidjanaise
L'Abidjanaise é o himno nacional de Costa do Marfil. Foi adoptado en 1960 e permanece como himno nacional, mesmo despois de que a cidade de Abidjan deixou de ser a capital, pasando a ser Yamoussoukro. A letra foi escrita por Mathieu Ekra, Joachim Bony e Pierre Marie Coty. Coty tamén compuxo a música conxuntamente con Pierre Michel Pango.
Golpe de Estado de Kornilov
O golpe de Estado de Kornilov foi un errado intento de golpe de Estado contrarrevolucionario levado a cabo polo comandante en xefe do Exército ruso, o xeneral Lavr Kornilov, en setembro de 1917. O Goberno Provisional Ruso e os soviets recibiron o apoio maioritario da poboación e fixeron que o golpe fracasara aos poucos días do alzamento militar.
O errado golpe acrecentou o desprestixio e a debilidade de Kerenskii, desacreditou á dereita e acelerou os preparativos bolxeviques para tomar o poder.
Crise nacional
Rusia encontrábase nunha grave crise, acentuada pola inacción do Goberno: no campo a falta dunha profunda reforma agraria aumentaba o descontento do campesiñado e reducía a produción, nas cidades diminuía tamén a produción industrial, aumentaba o desemprego e crecía a penuria do proletariado, o que radicalizou politicamente este sector. A falta de bens de consumo e principalmente de alimentos levou a certas rexións do país ao bordo da fame; a escaseza fomentou a inflación e o mercado negro. A escaseza afectaba tamén ao Exército, falto de víveres, armamento e vestimenta; esta minaba o espírito de combate das tropas e a súa confianza nas autoridades civís e militares, facéndoas cada vez máis receptivas á propaganda da extrema esquerda derrotista. A orde número 1 democratizou o Exército pero destruíu a antiga disciplina e o control gobernamental das unidades; a situación militar era polo tanto moi grave.
Kerenskii foi incapaz de chegar a consenso cos ministros do seu gabinete un programa de reformas e, temeroso da reacción popular a medidas represivas para restaurar a orde sen contar con estas reformas como contrapeso, encontrouse paralizado. Esta parálise decepcionou os conservadores, parte dos liberais e os Aliados. Para estes grupos, a opción de implantar unha ditadura apoiada por liberais e conservadores parecía a única opción para eliminar a dualidade de poder político mediante a supresión do soviet e conducir a poboación á defensa do país. A exixencia de reformas considerábase irresponsable e causa do caos no país. Para estes grupos, era necesaria a eliminación da dualidade do poder, o reforzamento do Goberno e a supresión dos consellos e do detestado partido bolxevique. Esta postura era maioritaria entre os kadetes e algunhas destacadas organizacións como a Unión de Terratenentes ou a Unión Nacional de Comercio e Industria a finais do verán de 1917. Contrarios a participaren directamente na preparación dun golpe de estado, estes grupos trataron primeiro de exercer presión sobre o Goberno para que adoptase as medidas que desexaban para restaurar a orde e a capacidade de combate do Exército. Temerosos da reacción popular a posibles medidas autoritarias, trataban de utilizar o Goberno e os socialistas moderados como intermediarios que xustificasen estas accións ante a poboación. Porén, outro grupo máis radical, e formado principalmente por militares, mostrouse disposto xa desde a primavera a colaborar en tal empresa. As principais organizacións eran a Unión de Oficiais do Exército e a Armada, a Liga Militar e a Unión de Cabaleiros de San Xurxo. Entre as organizacións civís de orientación similar contábanse a Sociedade para a Rehabilitación Económica de Rusia, presidida por Aleksandr Guchkov e Alexei Putilov e o Centro Republicano.
Fracaso da ofensiva de xullo
[[Aleksandr Kerenskii, ministro de Defensa do Goberno Provisional Ruso, arengando as tropas no verán de 1917. O fracaso da ofensiva de xullo precipitou o nomeamento de Kornilov como comandante en xefe do Exército, a pesar das dúbidas de Kerenskii.|miniatura|dereita]] O Goberno Provisional estaba cada vez máis acosado polas exixencias do Soviet de Petrogrado Trala derrota da Ofensiva de Kerenskii en xullo de 1917, este, acabado de nomear Primeiro Ministro do Goberno provisional, atribuíu ás proclamas do Soviet a desmoralización que levara á derrota. Kornílov, que non puido acudir o á reunión do Primeiro Ministro cos mandos militares pola delicada situación na fronte suroeste, solicitou a restrición dos poderes dos consellos de soldados, a restauración da pena de morte e dos tribunais militares na zona da fronte e a prohibición das reunións políticas e da propaganda antipatriota entre as tropas. Pediu, porén, o reforzamento dos comisarios políticos e a reorganización do Alto Mando, insinuando que a razón da derrota non se encontraba unicamente nas tropas, senón tamén na dirección das operacións. Durante a ofensiva, arredor de dous centenares de desertores foron aforcados tras restaurar Kornilov unilateralmente a pena de morte no seu sector da fronte.
A pesar da protesta do comandante en xefe do Exército, inmediatamente despois da fracasada ofensiva, Kornilov foi nomeado comandante da fronte suroeste. Exixiu poder disparar contra os desertores. O seu telegrama ao Primeiro Ministro, redactado polo seu asesor Zavoiko, era tan ameazador que Savinkov tivo que solicitar que fose emendado. Kornilov ordenou o uso das metralladoras e da artillería contra as unidades que se retirasen sen recibir ordes para facelo incluso antes de recibir o beneplácito gobernamental á medida; Kerenskii, pola súa banda, enviara unha orde similar o, antes de recibir a exixencia de Kornilov. Tres días máis tarde e por recomendación do Primeiro Ministro, o Goberno aprobou a restauración da pena de morte na fronte co obxectivo de manter a disciplina militar. Na prensa, porén, deuse a impresión de que Kerenskii actuaba premido por Kornilov o que levou a un aumento do prestixio deste a costa do do Goberno nos círculos conservadores.
Parecendo, porén, o home adecuado para realizar as reformas militares consideradas necesarias e máis moderado que os seus colegas, favorable á implantación de medidas draconianas pero con inclinacións demócratas e co favor de Boris Savinkov —comisario da fronte suroeste onde servía Kornilov, próximo a Kerenskii e a punto de asumir o cargo de viceministro de Defensa  —, tomou posesión como comandante en xefe o,  relevando a Brusilov, aínda que Kerenskii pronto planificou destituílo ao exixir o xeneral unhas condicións para aceptar o nomeamento que podían levar a súa independencia do Goberno. O gabinete, porén, decidiu amparar a Kornilov a pesar das dúbidas de Kerenskii. Para entón era plenamente coñecida a súa escasa simpatía pola revolución e os seus tratos con elementos conservadores. Estes consideraron o nomeamento de Kornilov como un paso político cara á implantación dun futuro Goberno autoritario e mostraron a súa satisfacción. Ao ser nomeado para o posto, Kornilov declarou que só respondería ante a súa conciencia e ante «o pobo» e que non permitiría a inxerencia nas operacións militares do Goberno ou dos consellos; as súas relacións co gabinete, especialmente cos ministros socialistas, foi tensa desde o comezo. Savinkov e Filonenko, porén, lograron convencer ao Primeiro Ministro e ao novo comandante en xefe de que a súa cooperación era necesaria para restaurar a disciplina militar e a autoridade gobernamental. Para Kerenskii, Kornilov parecía un home decidido, era moi popular entre a dereita política cuxo apoio necesitaba para apuntalar su posición e era unha das escasas opcións entre os mandos veteranos do Exército, na súa maioría reaccionarios e hostís ao Primeiro Ministro. Savinkov e Filonenko —nomeados comisarios gobernamentais ante o Alto Mando— debían moderar a Kornilov como xa lograran no primeiro enfrontamento a propósito do seu nomeamento e permitir ao Primeiro Ministro controlar ao xeneral.
Os apoios de Kornilov
Xa en abril algúns conservadores reuníranse con oficiais do Estado Maior para sopesar a posibilidade de formar un novo Goberno militar. Os presentes optaron por Kornilov como Xefe desde futuro Goberno, despois de sopesar a outras figuras como o xeneral Mikhail Alexeiev, o comandante en xefe Alexei Brusilov ou o vicealmirante Aleksandr Kolchak. Pouco despois Kornilov comunicou a estes grupos conservadores a súa disposición a cooperar con eles. Vasili Zavoiko, membro dun dos grupos dereitistas favorables á implantación dun Goberno autoritario, enrolouse no Exército para acompañar como ordenanza a Kornilov á fronte trala súa renuncia ao mando militar na capital trala crise de abril. Conspirador e intrigante, Zavoiko converteuse no asesor do xeneral, con grande influencia nel. As sospeitas e rivalidades mutuas fixeron, porén, que non xurdise unha coordinación completa entre as diversas organizacións da dereita, a pesar do apoio de todas a Kornilov. Xunto ás organizacións de industriais, banqueiros e militares conservadores, os terratenentes tamén apoiaban a candidatura de Kornilov ao Goberno. O xeneral converteuse na aposta de todos aqueles grupos que se opoñían cada vez máis aos cambios que se produciron trala revolución: a influencia dos consellos, a existencia de consellos de soldados no Exército, a política agraria do socialrevolucionario Víctor Chernov ou a política laboral do menxevique Mikhail Skobelev. Kornilov contou tamén coas simpatías dos representantes da Entente, que lle consideraban o único home capaz de devolver a orde ao país e devolvelo á loita contra os Imperios Centrais, o seu principal obxectivo en Rusia. A prensa conservadora desatou unha campaña de enxalzamento do xeneral como o home providencial que debía salvar a Rusia; para a esquerda rusa, converteuse no símbolo da contrarrevolución. No Exército, o xeneral contaba co apoio da Unión de Oficiais, unha das numerosas asociacións xurdidas trala caída da monarquía, que serviu de enlace entre Kornilov e outras asociacións militares patrióticas de oficiais da retagarda, financiadas xenerosamente polo «Centro Republicano» ou a Liga pola Rexeneración Económica de Rusia de Aleksandr Guchkov. Para os seus partidarios, Kornilov era o salvador destinado a devolver a orde ao país, restaurar a disciplina na fronte e eliminar a influencia política da esquerda radical, especialmente a dos bolxeviques. A súa fama de heroe de guerra, a súa fuga dun campo de prisioneiros austrohúngaro en 1916 e o seu notable desempeño á fronte do 8.º Exército durante a ofensiva de xullo cimentaban o seu prestixio.
Tralas Xornadas de Xullo, Aleksandr Kerenskii tratou de lograr o apoio de industriais e kadetes, que impuxeron a Kornilov como ministro dun futuro Goberno de coalición autoritario. O seu nomeamento como comandante en xefe do Exército debeuse en parte ao desexo do primeiro ministro de gañar o apoio destes sectores.
Plan de reformas de Kornilov
Tralo rápido regreso do xeneral á fronte, comenzaron a circular rumores sobre o seu inminente relevo, que organizacións de dereita aproveitaron para pedir que seguise no seu posto. Para entón, Kornilov estaba convencido da necesidade de militarizar as fábricas e os ferrocarrís —puntos que Filonenko incluíu no seu novo borrador do plan de reformas —, a eliminación dos soviets e o esmagamento dos bolxeviques. Desconfiaba ademais de que Kerenskii quixese aceptar estas medidas e, nunha conversación privada cun xeneral británico de enlace no Estado Maior, acusouno de oportunista e pouco fiable.
[[Lavr Kornilov|Kornilov, aclamado polos conservadores a súa chegada a Moscova para a conferencia nacional.|miniatura|esquerda|200px]]
O, Savinkov tratou en van que Kerenskii aprobase certas detencións de extremistas de esquerda e dereita e a restauración da pena de morte na retagarda da fronte. O rexeitamento de Kerenskii impedía que a proposta se debatese no Consello de Ministros, pero Savinkov decidiu logralo facendo que a presentase Kornilov como Xefe do Estado Maior, que, polo seu cargo, podía dirixirse sen problemas ao Goberno. Kerenskii mostrábase partidario das medidas redactadas por Filonenko para tratar de acabar coa crise industrial e do transporte, pero temía a reacción do soviet e dos obreiros e soldados. Ante a posibilidade de que o anuncio das medidas levase a unha ruptura co soviet, un enfrontamento civil e a instauración dun Goberno a mercede dos militares, Kerenskii vacilaba.
Días despois e temendo ser destituído e arrestado, Kornilov negouse a volver a acudir á capital para informar ao Goberno dos seus plans de reforma militar. O, convencido por Savinkov da necesidade de viaxar á capital para lograr a aprobación do seu plan de reformas, Kornilov trasladouse, porén, a Petrogrado rodeado de gardacostas —temía ser asasinado polo Soviet de Petrogrado — e volveu a entrevistarse con Kerenskii,   tras aprobar o segundo borrador de Filonenko. Kerenskii, que non permitiu que o xeneral expuxese as súas propostas ante o gabinete en pleno, rexeitounas nunha tensa entrevista con Kornilov que acabou a berros. Ambos acusáronse de levar ao país ao desastre. O Goberno en pleno seguiu sen coñecer o contido da proposta de Kornilov, que unicamente puido presentala ante Tereshchenko, Nekrasov e o propio Kerenskii. Estes mostrábanse dispostos a apoiar ante o resto dos seus colegas as medidas presentadas no primeiro borrador, pero rexeitaron as engadidas ao segundo relativas á industria e o transporte.
Esa mesma noite, Kornilov regresou a Mogilev, informándose de camiño da dimisión de Savinkov, que tratou con esta acción de premer ao Primeiro Ministro para que aceptase as medidas propostas polo xeneral. Ao día seguinte, Kornilov ordenou ao III corpo de cabalería trasladarse a unha posición que lle permitiría marchar facilmente sobre a capital. Porén, confiaba aínda en poder impoñer o seu plan de reformas coa cooperación do Goberno, mostrándose disposto, se fora preciso, a facelo incluso coa oposición do mesmo. Dirixíndose ao seu lugartenente o xeneral Lukomski, Kornilov afirmou que o envío de tropas á capital era necesario debido a que «xa era hora de aforcar aos axentes e espías alemáns encabezados por Lenin» e de «dispersar o soviet de traballadores e soldados de xeito que non puidese volver a reunirse en ningunha parte». O nomeamento do ultraconservador Krýmov para dirixilas debíase a que non dubidaría en caso necesario en «colgar a todos os membros do soviet».
[[Kerenskii abandonando o teatro Bolshói de Moscova, sede da conferencia estatal. O intento de reforzar a súa su posición mediante a reunión de diversos sectores da sociedade rusa resultou un fracaso que mostrou claramente a polarización crecente entre esquerda e dereita.|miniatura|dereita]]
Consciente de que a aplicación das medidas propostas por Kornilov levaríano a un enfrontamento co soviet,  Kerenskii pretendía reforzar a súa posición na Conferencia Estatal de Moscova  ( -  ) antes de ter que discutir co xeneral mentres que este comezou a tratar de reunir apoios que lle permitisen poñer en marcha os seus plans incluso ante a oposición do Goberno. Kerenskii desexaba obter un mandato da nación para revitalizar a guerra ata lograr a vitoria militar pero sen sacrificar o que consideraba logros da revolución. A finais de agosto, pouco antes da conferencia estatal, outra conferencia privada de destacadas figuras da dereita, principalmente kadetes e empresarios, animou a Kornilov a dar un golpe de estado e acabar co Goberno Provisional Ruso.
O, Kerenskii, cada vez baixo maior presión, indicou a Savinkov a súa disposición a aceptar en principio os plans de reforma do xeneral, incluíndo a restauración da pena de morte na retagarda; este entendeu que as súas propostas recibían así o beneplácito do Goberno. Porén, descoñecía a acción do Primeiro Ministro. Kerenskii aceptara ante Savinkov o control da capital por Kornilov ante a crecente proximidade da fronte tralo comenzo da ofensiva alemá contra Riga, pero só tralo traslado da capital a Moscova; isto debía servir para esmagar militarmente aos bolxeviques sen deixar á vez ao Goberno a mercede do alto mando. O, Savinkov partía de novo cara á sede do Estado Maior para tratar con Kornilov por encargo do Primeiro Ministro.
Mentres, o comandante en xefe continuou os seus preparativos militares para concentrar un gran número de tropas cerca da capital, as unidades principais eran a 1.ª División Cosaca e a División Montada Usuriski, parte do III Corpo de Cabalería ao mando de Krýmov. Consideradas entre as máis disciplinadas e fiables politicamente polos mandos, estas unidades foran trasladadas a mediados de agosto desde as súas posicións na reserva da fronte romanesa cara ás proximidades de Velíkiye Luki, a uns 450 km da capital por ferrocarril. O, a 1.ª División marchou cara a Pskov, a metade de camiño da capital. Ao mesmo tempo, asignouse ao III corpo división salvaxe, formada por montañeses do Cáucaso famosos pola súa ferocidade e crueldade no combate, que marchou cara ao norte desde a fronte suroeste. Unidades cosacas e de choque do Báltico preparáronse tamén para actuar en Petrogrado. Convocouse ao comandante do I corpo de cabalería á sede do Estado Maior para tratar a marcha da 5.ª División Cosaca sobre a capital desde o norte.
Acordo Kornilov-Kerenskii
[[Lavr Kornilov|Kornilov e Savinkov. As conversacións entre ambos levaron a un acordo que posteriormente Kerenskii rexeitou, desencadeando o enfrontamento entre el e o xeneral.|miniatura|dereita]] Tras intensas negociacións entre Savinkov e Kornilov a tarde do e a mañá do,  chegouse a un acordo sobre as medidas a adoptar. Unha delas estipulaba que a capital quedaría fóra da xurisdición militar do comandante —a pesar das reiteradas peticións de Kornilov para controlar as unidades acuarteladas na cidade —, mentres que outra indicaba o desexo do Primeiro ministro de recibir as tropas do III Corpo de Exército  na capital. Kornilov interpretou esta solicitude como a intención de Kerenskii de utilizalas contra os bolxeviques e demais organizacións radicais,   que previsiblemente se oporían á próxima extensión da pena de morte á retagarda, medida que Savinkov indicou Kerenskii estaba a punto de aprobar. O Primeiro Ministro debía ter esa intención, xa que as tropas non podían utilizarse para esmagar un posible golpe de estado da dereita. Kerenskii temía que a publicación da aprobación dos plans militares de Kornilov poderían levar a un alzamento dos bolxeviques, para o que podería necesitar as tropas da fronte.
En realidade, as tropas que debían enviarse á capital comezaran a reunirse xa antes da Conferencia de Moscova; con 15 000 veteranos da fronte, o «Exército especial de Petrogrado» debía servir para acabar cos bolxeviques. A división de carros blindados británica foi retirada da fronte suroeste para apoiar a estas tropas. Para xustificar a marcha destas tropas sobre a capital, Kornilov preparaba un falso levantamento de oficiais que, facéndose pasar por bolxeviques rebeldes en Petrogrado, lle permitise presentarse como salvador do Goberno ante unha confabulación alemá. Tres de cada división foron enviados polo alto mando á capital días antes do sinalado para a acción. A prensa favorable a Kornilov animaría a tensión na cidade e os conspiradores tratarían de chamar aos obreiros a un levantamento que fose esmagado polas tropas que marcharían sobre a capital. Ademais, o xeneral incluíra entre as forzas enviadas ás proximidades da capital a chamada «división salvaxe», formada por montañeses do Cáucaso, a pesar da petición expresa de que esta unidade fose excluída das unidades enviadas. Savinkov pactou tamén que non fose o reaccionario xeneral Krýmov quen mandase o III Corpo na súa marcha cara á capital, condición de Kornilov aceptou en principio pero incumpriu máis tarde. porén, tralas súas conversacións con Savinkov, Kornilov convenceuse de que non faría falta actuar ilegalmente para acabar co radicalismo de esquerda na capital ao contar co apoio de Kerenskii.
Kerenskii, pola súa banda, aceptara a supresión da gornición da base naval de Kronstadt, o bloqueo dos buques controlados polos mariñeiros bolxeviques mediante o afundimento de certas barcazas por parte de oficiais, o intento de suborno de certas unidades de letóns e o uso de unidades polacas e checas para tratar de controlar certos puntos estratéxicos.
Ao seu regreso á capital, Savinkov urxiu en varias ocasións a Kerenskii a firmar os borradores das leis pactadas con Kornilov e presentalas ante o gabinete, que o xeneral estaba convencido as aprobaría, quizais coa oposición illada dalgún ministro, do soviet e dos bolxeviques, oposición que estaba disposto a esmagar militarmente. Nunha última audiencia privada con Kerenskii, Savinkov recriminoulle as súas dúbidas e dilación en aprobar as leis e logrou a súa promesa de facelo ese mesmo día.
Actividades de Lvov
Vladimir Lvov, antigo deputado [[Partido Outubrista|outubrista e procurador do Sínodo Sagrado, levou a cabo negociacións entre Lavr Kornilov e Aleksandr Kerenskii, confundindo a ambos.|miniatura|dereita]] Mentres, Vladimir Lvov, antigo procurador do Sínodo Sagrado, levaba a cabo certas reunións co Primeiro Ministro e o Comandante en Xefe coa fin de acercar posturas, pero confundiu en realidade a ambos. Tras reunirse cun representante dun dos grupos de dereita que lle informou dos plans do golpe de Kornilov, o reuniuse con Kerenskii  e ofreceulle o apoio de forzas de dereita e algúns socialistas para remodelar o Goberno e evitar o uso da forza. Lvov estaba convencido de que tanto Kerenskii coma Kornilov estaban decididos a implantar un novo Goberno autoritario, necesario na súa opinión para restaurar a orde no país. O Primeiro Ministro aceptou seguir coas conversacións para descubrir o que creu unha conspiración da dereita para acabar co Goberno. Lvov, pola súa banda, cría haber recibido poderes plenipotenciarios do Primeiro Ministro para tratar o cambio de Goberno.
Tres días máis tarde, Lvov entrevistábase con Kornilov logo de facelo con representantes da dereita en Moscova, favorables a un acordo pacífico con Kerenskii que lles evitou o uso da forza, e comunicáballe a disposición de Kerenskii a dimitir e traspasar o poder ás súas mans como ditador militar. Kornilov, crendo que Lvov en efecto falaba en nome do Primeiro Ministro, mostrouse disposto a aceptar o posto e incluír a Savinkov e ao propio Kerenskii no seu futuro Goberno,  indicando a necesidade de que este último se trasladase ao cuartel xeral do alto mando   para evitar ser capturado polos bolxeviques no golpe que supoñía tramaban para a celebración da Revolución de Febreiro o  e que era seguro cando se anunciasen as concesións a Kornilov.
Porén, de volta na capital, o Lvov expresou, a Kerenskii a renuncia e a implantación dun Goberno militar e a proclamación da lei marcial. Lvov expuxera as propostas de Kornilov como un ultimato. Kerenskii pediu a Lvov que puxese por escrito as condicións exixidas polo comandante en xefe, que foron as seguintes:
Esa tarde, Kerenskii solicitou confirmación da proposta de Kornilov por unha especie de teletipo e convocou a Lvov ao Ministerio de Defensa para poñerse en contacto co xeneral e confirmar as súas condicións, tomando a proposta de Lvov en realidade como un ultimato para acabar co Goberno e desexando confirmar se o comandante en xefe estaba verdadeiramente implicado.
Ausente Lvov, que chegou tarde á cita das oito da tarde, Kerenskii conversou con Kornilov no seu nome, finxindo ser o propio Lvov, de xeito ambiguo; cada un entendeu a conversación de xeito diferente. Kerenskii entendeu que Kornilov non desexaba xa axudarlle a esmagar aos radicais de esquerda, senón apartalo do poder. Decidiu entón utilizar a conversación co xeneral para denuncialo como rebelde. Lvov, que chegou pouco logo de acabarse a comunicación con Mogilev, foi inmediatamente arrestado. Pola súa banda, Kornilov convenceuse de chegar a un acordo definitivo co primeiro ministro grazas á mediación de Savinkov e Lvov e de que aquel acudiría á sede do Estado Maior para ultimar os detalles do plan.
Preparativos de Kornilov
A «división salvaxe» de Kornilov, unha das unidades que marcharon sobre [[Petrogrado.|miniatura|dereita]] Kornilov pretendía, crendo ter o apoio do Goberno, eliminar os elementos máis radicais da revolución mediante un golpe militar. O, pouco despois da partida de Savinkov cara á capital, ordenara o traslado aos arredores da capital das tres divisións do III corpo e convocado a dirixentes da dereita (Miliukov, Rodzianko, Maklakov e Tereshchenko ) ao cuartel xeral para o día , con intención de incluílos nas conversacións sobre o novo Goberno ditatorial. A noite do, o corpo recibiu novas ordes, entre elas a de marchar cara ao norte á mañá seguinte. O comandante da fronte norte, o xeneral Klembovski, recibiu instrucións de embarcar á división montada Usuriski en trens para enviala á capital pola liña Pskov-Narva-Kranoe Selo. As outras dúas unidades do corpo dirixíanse a Gatchina e Tsarskoe Selo, nos arredores de Petrogrado. A «división salvaxe» estaba entón en Dno e a 1.ª cosaca en Pskov.
O, Kornilov telegrafou a Savinkov como acordara solicitando que se proclamase a lei marcial na capital dous días máis tarde, aínda convencido da cooperación do Goberno,  e informándolle da marcha das tropas cara á capital.
Denuncia de Kerenskii
Unha vez que Kerenskii tivo noticia de que se encontraba entre as futuras vítimas do golpe, decidiu relevar ao xeneral e, ao negarse este, denuncialo publicamente e solicitar a axuda da poboación contra dos seus plans. Kerenskii comezou por chamar a Nekrasov para presentarlle a declaración de Lvov e a transcrición da conversación con Kornilov, antes de convocar a Savinkov e acusalo de estar involucrado na confabulación. Kerenskii deixou esperando ao gabinete, que desde as dez da noite esperaba ao Primeiro Ministro no salón de malaquita do Palacio de Inverno para tratar as propostas de Kornilov, e chamou a Savinkov, ao que presentou tamén a nota de Lvov e a cinta da súa conversación co comandante en xefe. Savinkov, que descoñecía as xestións de Lvov, mostrouse convencido de que había un malentendido. Pero para entón Kerenskii xa destituíra —nun telegrama formalmente ilegal— a Kornilov, que respondeu negándose a acatalo. Savinkov condenou a acción de Kornilov e recibiu o permiso do Primeiro Ministro para tratar de resolver a situación antes de que se convertese nun enfrontamento público; empregou para iso toda a noite en conversacións co comisario Filonenko e o propio Kornilov.
Mentres, Kerenskii acudiu ao gabinete preto da medianoite para expoñer a súa conversación co comandante en xefe e as esixencias tal como as transmitira Lvov, presentándoas como unha conspiración contrarrevolucionaria. Kerenskii, que solicitou poderes ilimitados ao gabinete para enfrontarse ao que consideraba revolta do xeneral, obtivo a dimisión de todo o gabinete e actuou desde entón con poderes ditatoriais. A reunión finalizou entón, ás 5:00 a.m. do día seguinte, coa intención de retomala seis horas máis tarde, cos ministros en funcións.
Kornilov, que non pretendía alzarse contra o Goberno senón acabar cos bolxeviques e os elementos máis extremistas de entre os revolucionarios, reaccionou con sorpresa ante a actitude de Kerenskii, e a comunicación da súa destitución por telegrama a mañá do,   entendendo que a súa acción debíase á presión  do soviet. Kerenskii non se opoñía en realidade ao programa do xeneral, senón a non dirixilo e correr o risco de converterse nunha vítima do mesmo. Ante o telegrama enviado por Kerenskii, Kornilov, sorprendido pola medida e crendo a Kerenskii baixo o control do soviet, negouse a aceptar a súa destitución. A súa primeira reacción foi irracional: enfermou gravemente e solicitou aos seus subordinados que o acompañasen no suicidio. Máis tarde, confirmou a orde de avance das tropas sobre a capital coa intención de rescatar ao Goberno dos bolxeviques, en cuxas mans entendía que se atopaba xa. Acusou ao Goberno, con todo, de actuar en connivencia cos alemáns. Pouco despois perdeu contacto co xeneral Krýmov que dirixía as unidades contra a capital.
Ao principio, Kerenskii e Nekrasov estaban decididos a proclamar publicamente a destitución de Kornilov, pero varios ministros e Savinkov lograron que se permitise continuar as negociacións para tratar de chegar a un acordo; Savinkov ordenou a Filonenko regresar á capital e tratou en balde de que Kornilov se sometese de novo ao Goberno. Toda a noite, Kerenskii mostrouse disposto a negociar co xeneral. Os ministros non desexaban acusar publicamente de traizón a Kornilov e algúns ata propuxeron a dimisión conxunta de Kerenskii e do propio Kornilov para resolver a situación e ofreceron ao xeneral Mikhail Alexeiev a presidencia do Goberno. Kerenskii tratou de nomear ao xeneral Lukomski, lugartenente de Kornilov que o substituíu temporalmente trala repentina enfermidade deste, novo comandante en xefe; Lukomski negouse, argumentando que a substitución de Kornilov significaba o rexeitamento gobernamental ás medidas que este defendía. Contou co apoio de catro dos cinco comandantes das distintas frontes, que se opuxeron tamén á destitución de Kornilov. Os mandos trataron entón de cortar as comunicacións do Goberno coas unidades militares para que non se estendese a noticia da substitución de Kornilov, infrutuosamente; os conspiradores non lograron controlar a rede de comunicacións e pronto as unidades foron alertadas da situación. Os comités tomaron as instalacións telegráficas alí onde non o fixeron agrupacións espontáneas de soldados.
A madrugada do, Kerenskii tratou de impedir a publicación da acusación de rebeldía de Kornilov ordenada, sen permiso do primeiro ministro, por Nekrásov. Savinkov decatouse da noticia ao acudir ao palacio esa mañá; Nekrasov comunicoulle o anuncio e a marcha das tropas sobre a capital. Ao fracasar no intento, as negociacións entre as partes cesaron, e esa mañá o país recibiu a noticia de que Kornilov se alzara contra o Goberno e marchaba sobre a capital. As unidades de Kornilov alcanzaran para entón Luga, a 140 km da capital, sen atopar resistencia.
Desenvolvemento
[[Gardas Vermellos ante o Palacio de Inverno. Estas milicias creceron extraordinariamente durante o golpe de estado, armadas polo propio Goberno para opoñerse ás unidades enviadas por Kornilov contra a capital. Conservaron as súas armas tralo fracaso do golpe e tomaron parte na Revolución de Outubro a favor dos bolxeviques.|miniatura]] O o presidente do Goberno provisional, Aleksandr Kerenskii, solicitaba o apoio popular contra un suposto golpe de estado do comandante en xefe do Exército ruso, o xeneral Lavr Kornilov. O Goberno declarou estar defendéndose a si mesmo e á revolución da reacción. Kerenskii nomeouse a si mesmo comandante en xefe do Exército co xeneral Alexeiev, que o desprezaba, como xefe do Estado Maior. Antes, varios ministros mostráranse favorables a substituír a Kerenskii por Alexeiev ou por un directorio que o incluíse, ao que Kerenskii se opuxera. Porén, debido á insistencia dos ministros, Kerenskii acudira a Alexeiev, non para incluílo como ministro ou entregarlle a presidencia do Goberno, senón para ofrecerlle o mando do Exército. Alexeiev unicamente aceptara o posto de xefe do Estado Maior.
Ese mesmo día, a «división salvaxe» comezara a súa marcha en ferrocarril cara á capital e os trens de vangarda estaban xa preto de Viritsa á mañá seguinte, esa noite, algúns rexementos da división alcanzaron a localidade, a 60 km de Petrogrado. A división Usuriski pasara por Pskov e estaba entre Narva e Iamburg; a 1.ª División Cosaca alcanzara Luga. A situación de Kerenskii parecía entón pouco prometedora. En Viritsa, os ferroviarios bloquearon a vía con vagóns cargados e levantando as vías que levaban á capital. Os soldados non puideron continuar avanzando e quedaron incomunicados. Ignorantes en xeral dos plans de Kornilov, as tropas comenzaron a recibir aos enviados do soviet da capital e en ocasións foron rodeados por traballadores e campesiños que os acusaron de traizoaren a revolución.
O anuncio na mañá do obrigou a Kornilov a declarar abertamente a súa rebeldía contra o Goberno. Tras crer que contaba co apoio do Consello de Ministros para a toma do poder, simplemente volveu ao seu plan orixinal de facerse con el pola forza, sen a cooperación de Kerenskii. Este nomeou a Savinkov gobernador militar de Petrogrado, logo de que este declarase que fora enganado por Kornilov, que temía o comprometese se era levado a xuízo. Non obstante, nomeamento e as primeiras novas sobre os sucesos, provocaron a hostilidade de Chernov cara ao Primeiro Ministro.
Proclama de Kornilov defendendo as súas accións tralo anuncio público da súa rebeldía por parte do Goberno.|miniatura|esquerda
796
Véxase tamén
Historia ano a ano
Guimarei
O topónimo Guimarei pode referirse a:
María de Calabria
María de Anjou, coñecida como María de Calabria, nada en Nápoles o 6 de decembro de 1328 e finada en Nápoles o 20 de maio de 1366, foi a primeira consorte de Filipe II de Tarento, Emperador latino de Constantinopla; foi condesa de Alba e, polos matrimonios contraídos, tamén condesa de Durazzo, señora de Baux e condesa de Avelino, emperatriz titular de Constantinopla e princesa de Acaia.
Traxectoria
María era a quinta filla e póstuma de Carlos de Calabria (1298-1328) (fillo máis vello do rei Roberto o Prudente), e da súa segunda esposa María de Valois (1309-1332) (irmá do rei Filipe VI de Francia). Naceu aproximadamente seis meses despois da morte do seu pai, o 9 de novembro de 1328. No momento do seu nacemento, das súas tres irmás máis vellas e dun irmán, só Xoana, nada en marzo de 1328, estaba viva. Dous anos máis tarde, o 23 de outubro de 1331, María de Valois morreu durante unha peregrinación a Bari, deixando orfas a María e á súa irmá máis vella (agora herdeira do trono de Nápoles). Ambas foron criadas na corte do seu avó paterno, o rei Roberto, en Nápoles.
Por unha bula datada o 30 de xuño de 1332, o Papa Xoán XXII decretou oficialmente que María e a súa irmá máis vella casarían cos fillos do rei de Hungría, Carlos Roberto: Xoana foi comprometida con André, mentres que María foi destinada ao seu irmán máis vello e herdeiro do trono húngaro, Luís; porén, este compromiso fíxose baixo a condición que se Xoana morría antes de que o seu matrimonio puidese ser consumado, entón María casaría con André. Desta maneira, o rei Roberto quería reconciliar a súa liña de sangue cos descendentes do seu irmán máis vello, privado da coroa de Nápoles ao seu favor.
O rei morreu o 20 de xaneiro de 1343. Polas disposicións da súa vontade, a súa irmá máis vella Xoana converteuse no gobernante de Nápoles, mentres que a María non só se lle deu o condado de Alba e unha vasta herdanza, senón tamén se confirmou o seu compromiso co príncipe Luís de Hungría, ou no caso de que esta unión nunca se levase a cabo, o rei instruíu entón que ela podería casar con Xoán, duque de Normandía, herdeiro do trono francés (aínda que el estaba xa casado desde 1332).
Primeiro matrimonio
Con todo, pouco despois da morte do seu avó, María foi secuestrada por Inés de Périgord, viúva de Xoán, duque de Durazzo. Inés arranxou o matrimonio de María co seu fillo, Carlos, duque de Durazzo. O matrimonio tivo lugar o 21 de abril de 1343, a noiva de case catorce anos e o noivo de vinte. Tiveron cinco fillos:
Carlos e María encabezaron unha facción que se opuña á raíña Xoana e ao seu segundo marido, Luís de Tarento. Fronte á invasión de Luís I de Hungría, que chegou ao reino para vingar a morte do irmán, Xoana e Luís fuxiron: o 15 de xaneiro de 1348, Carlos foi nomeado tenente xeneral e gobernador do Reino de Nápoles, aparentemente vira a oportunidade de reclamar o poder na súa ausencia. Pero foi capturado por Luís nas proximidades de Aversa o 23 de xaneiro de 1348: considerado como responsábel da morte de André, foi axustizado por decapitación fronte á Igrexa de San Pietro a Maiella. O seu período de poder durou menos dunha semana e María converteuse en viúva con só 19 anos.
Segundo matrimonio
Coa morte de Carlos, María fuxiu a Aviñón. Buscou refuxio na corte do Papa Clemente VI. En 1348, a Peste negra chegou á Península itálica, obrigando ao rei de Hungría e á maioría do seu exército a retirarse á súa patria coa esperanza de escapar da propagación da epidemia. María regresou a Nápoles e estableceuse no Castel dell'Ovo. Segundo a Crónica partenopea, os príncipes napolitanos que o rei Luís de Hungría encarcerara durante a súa primeira campaña no sur de Italia propuxéronlle casar con María, a súa anterior noiva. Durante o cerco de Aversa no verán de 1350, Luís atopouse co seu enviado en Trentola-Ducenta e aceptáronse as capitulacións do seu matrimonio. Con todo, antes de que o matrimonio puidese ter lugar, foi secuestrada de novo, esta vez por Hugo IV, señor de Baux e conde de Avelino, que obrigou a María a casar co seu fillo máis vello e herdeiro, Roberto. Non tiveron fillos.
Hugo IV foi asasinado por orde do cuñado de María, Luís de Tarento, en 1351. Dous anos máis tarde (1353), María foi finalmente rescatada polo rei Luís de Hungría, pero o seu esposo Roberto foi capturado e encarcerado por Luís de Tarento en Castel dell'Ovo, onde foi asasinado polas súas ordes. Ao parecer, foi testemuña do asasinato de primeira man.
Terceiro matrimonio
Pouco despois da morte do seu segundo esposo, María foi novamente encarcerada, esta vez por Luís de Tarento, e foi liberada só despois do seu matrimonio, en abril de 1355, con Filipe II de Tarento, o irmán máis novo de Luís. Tiveron cinco fillos, todos os cales morreron novos :
Golpe de Estado de Kornilov
Desenvolvemento
Kerenskii, a pesar das súas primeiras declaracións, viuse impotente para frear por si mesmo a Kornilov. O Executivo comezou entón a armar aos traballadores para opoñerse ao avance das tropas de Kornilov, armas que na Revolución de Outubro se usarían contra o propio Goberno. O soviet, tras dubidar no seu apoio ao Primeiro Ministro, decidiuse a apoialo logo de recibir a noticia do avance das tropas cara á capital. Mentres a gornición comenzaba a desmontar as liñas férreas que as unidades de Kornilov debían usar para marchar sobre a capital, o soviet enviaba axitadores ao III Corpo de Cabalería para tratar de deter o seu avance. O soviet formou un comité para coordinar a defensa de Petrogrado;  o  xa existían 240 deles por todo o país, encargados de axitar á poboación contra Kornilov, conseguir armas, coordinar a oposición aos alzados e manter os servizos básicos. Os bolxeviques, relegados tralas Xornadas de Xullo, puideron enviar tres delegados ao comité como o resto dos grandes partidos socialistas; quedaron así rehabilitados politicamente. A forza armada do comité dependía en realidade das formacións controladas polos bolxeviques. O soviet contaba con máis homes en armas que Savinkov, que foi relevado do seu posto tres días despois do seu nomeamento e entregado á comisión gobernamental para a investigación do golpe. O sindicato de ferrocarrís, mobilizado como moitas outras organizacións a favor da revolución, estorbou o avance das tropas de Kornilov cara a Petrogrado. Nas fábricas, longas colas de voluntarios esperaban para enrolarse como Gardas Vermellos. Tras unha breve instrución, enviáronos a preparar as defensas ao sur da capital.
Os kadetes, os industriais e os oficiais, pola súa banda, abandonaron á súa sorte sorte a Kornilov, que só recibiu o apoio de Miliukov a través dun editorial no seu xornal Rech, que os impresores suprimiron e que lle supuxo o envío á Crimea por orde do comité central do seu partido. Os oficiais que debían finxir o alzamento bolxevique na capital que xustificaría a marcha das unidades militares contra a cidade estiveran durante o golpe gastando os fondos destinados para a tarefa polo industrial Putilov en bebida nun par de locais nocturnos da cidade e esperando noticias da localización de Krýmov e as súas tropas. Cando finalmente recibiron a orde de intervir, o golpe xa fracasara. O xeneral Mikhail Alexeiev ameazou con suicidarse se levaba a cabo a súa insurrección finxida e logrou disuadilos.