cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Franco do principado de Lucca e Piombino
Presenza no mercado numismático
O exemplar de mellor calidade coñecido da moeda de 5 centavos, cun estado de conservación certificado como MS-64 pola compañía certificadora Numismatic Guaranty Corporation, foi vendido o 12 de setembro de 2011 por Heritage Auctions por 1.055 dólares mais taxas. O 14 de abril de 2015, o mesmo exemplar foi vendido pola mesma casa de poxas, e esta vez acadou unicamente a cantidade de 588 dólares.
Homofobia interiorizada
Homofobia interiorizada, homofobia internalizada ou homonegatividade internalizada é o medo, odio ou repulsa da propia homosexualidade. Este tipo de homofobia maniféstase frecuentemente de forma consciente e inconsciente, contra outros membros da comunidade LGBTI.
Segundo un estudo realizado en conxunto polas universidades estadounidenses de Essex, Rochester e California, a homofobia interiorizada podería a ser maior entre persoas homosexuais ou bisexuais que non aceptaron a súa propia condición sexual. Nestes casos, a homofobia pódese manifestar verbal ou fisicamente contra outras persoas LGBTI, e sería unha forma de reprimir o propio desexo que, por diferentes motivos, é inaceptable para si mesmo.
A. Loudon Snowden
Archibald Loudon Snowden, nado no condado de Cumberland, Pensilvania, o 11 de agosto de 1835 e finado en Filadelfia, Pensilvania, o 7 de setembro de 1912, foi un político e diplomático estadounidense da segunda metade do século XIX, embaixador dos Estados Unidos en varios países europeos e superintendente da Casa da Moeda de Filadelfia.
Primeiros anos e formación
Snowden naceu no condado de Cumberland, Pensilvania, o 11 de agosto de 1835, fillo de Margery Bines Louden e de Isaac Wayne Snowden, un cirurxián do exército estadounidense que serviu na primeira guerra seminoles ás ordes do xeneral Jackson, e foi ferido en Fort Scott, Xeorxia.
O seu tío, James Ross Snowden, foi director da Casa da Moeda dos Estados Unidos.
Snowden graduouse no Jefferson College en 1856.
Antes da guerra civil
Logo da súa graduación, foi nomeado rexistrador da Casa da Moeda dos Estados Unidos o 7 de maio de 1857. Politicamente, Snowden foi demócrata ata 1860, cando se pasou ao Partido Republicano por considerar que a política dos demócratas era prexudicial para os intereses manufactureiros do país.
Tras o estoupido da guerra civil estadounidense en 1861, Snowden colaborou na formación dun rexemento voluntario de infantaría de Pensilvania e foi nomeado tenente coronel. Posteriormente foi elixido capitán da primeira tropa da cidade de Filadelfia.
Foi elixido membro da Sociedade Filosófica Americana en 1873.
Despois da guerra
Snowden pasou a ocupar o posto de cuñador xefe da Ceca de Filadelfia o 1 de outubro de 1866, e de 1877 a 1879 foi tamén administrador de correos de Filadelfia. Entre 1879 e 1885 foi ascendido a superintendente da Ceca de Filadelfia, nomeado como tal polo presidente Ulysses S. Grant. En 1878, rexeitou en dúas ocasións o cargo de director da Casa da Moeda dos Estados Unidos, ofrecido polo presidente Rutherford B. Hayes.
Snowden realizou melloras e diversas innovacións relacionadas coa maquinaria de cuñaxe de moeda, e escribiu artigos sobre temas relacionados coa produción de moeda, sobre o gran selo dos Estados Unidos e sobre outros temas. Estivo tamén relacionado cos ferrocarrís, coas compañías de seguros e con outros intereses empresariais.
En 1889, Snowden sucedeu a Walker Fearn e foi simultaneamente embaixador dos Estados Unidos en Grecia, en Romanía e en Serbia, ata 1892. Do 22 de xullo de 1892 ao 3 de xuño de 1893, foi enviado extraordinario e ministro plenipotenciario en España.
Derradeiros anos
Snowden foi presidente da Comisión do Parque Fairmount. En 1903 foi acusado, xunto co senador estatal Charles A. Porter, o contratista C. Kennedy Crossan e Ludwig S. Filbert, de obter beneficios fraudulentos a través da Danville Bessemer Company.
Snowden finou o 7 de setembro de 1912 en Filadelfia, como consecuencia dunha doenza de nove meses. O seu corpo soterrouse no cemiterio Laurel Hill.
Vida familiar
O 16 de febreiro de 1864, Snowden casou con Elizabeth Robinson Smith (1841-1910), con quen tivo dúas fillas e dous fillos: Caroline Smith Snowden (1865-1960), Mary Buchanan Snowden (nada en 1866), Charles Randolph Snowden (1871-1913) e Archibald Loudon Snowden (1878-1878).
Manuel Díaz Cardama
Traxectoria
Fillo de Juan Díaz Rey e Concepción Cardama Durán. Estudou o bacharelato no Instituto de Santiago de Compostela e licenciose en Dereito pola Universidade de Santiago de Compostela. Afiliado á Agrupación Socialista de Santiago de Compostela dende 1929, foi presidente das JSE. Sufriu detencións gobernativas de 15 días en outubro de 1934 e en 1935. En marzo de 1935 foi un dos asinantes do manifesto dos intelectuais composteláns solicitando ao presidente da República o indulto dos condenados a morte. En xuño de 1936 presentouse ás oposicións para xudicatura en Madrid.
Logo do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi detido pasando dez meses en prisión. Foi multado polo Comandante Militar de Santiago con 250 pesetas en xuño de 1937 por "propalar conceptos contrarios al Glorioso Movimiento Nacional". Sometido a depuración, foi dado de baixa no Corpo de aspirantes á xudicatura en outubro de 1937.
Intentou pasar á zona leal conseguindo chegar a Cataluña a través de Francia por Port-Bou o 6 de xaneiro de 1938. Foi nomeado maxistrado da Audiencia de Lleida o 22 de febreiro, permanecendo neste posto ata a caída de Cataluña. Marchou Francia o 9 de febreiro pasando a fronteira por Puigcerdá. Estivo no Refuxio de Vernet les Bains (Pireneos Orientais) e despois residiu en Orleans (Loiret) e París. O 13 de xullo embarcou coa súa irmá María del Carmen Díaz Cardama no buque Mexique no porto de Pauillac (Gironde) rumbo a México, arrivando a Veracruz o 27 de xullo de 1939. Abríronlle expediente de responsabilidades políticas. Trasladouse a Cidade de México onde inicialmente traballou na fábrica de mosaicos América e pertenceu á Agrupación Socialista Española do PSOE, da que formaba parte a finais dos anos sesenta.
Retornou a España, foi rehabilitado como maxistrado en outubro de 1976, e destinado á Audiencia Territorial de Barcelona, de onde se xubilou en decembro de 1979. Finou en Madrid en decembro de 2001.
Vida persoal
Casou con Carmen López Todo.
Peto (recipiente)
miniatura|Peto con forma de caixa forte. thumb|Peto tradicional con forma de porco, fabricado en [[cerámica.]] Un peto é un recipiente destinado á acumulación e a almacenaxe de moedas, usado en especial polos nenos. Tradicionalmente fabrícanse petos con forma de porco, iñantes en barro sen esmaltar e logo en compostos cerámicos e outros materiais (como madeira, metal, plásticos etc).
Os petos utilizánse para estimular o aforro nos nenos: o diñeiro pódese introducir facilmente por unha rañura, pero hai algúns petos que se teñen que romper para sacalo. Tamén existen petos mecánicos nos que, poñendo a moeda nun punto determinado, se acciona un mecanismo (manual ou automaticamente) para «engulir» a moeda.
Gregos e romanos
En Occidente, o achado arqueolóxico máis antigo dun peto ou “caixa de diñeiro” data do século II a. e. c. na colonia grega de Priene (Xonia central, na actual Turquía) durante a escavación dun edificio residencial, e representa a forma dun templo grego en miniatura cunha fenda no frontón. Atopáronse diversos recipientes feitos de arxila cocida en escavacións das cidades romanas de Pompeia e Herculano e outras provincias do Imperio romano, sobre todo da época tardía, particularmente na Gran Bretaña romana e ao longo do Rin.
Inglaterra
Na Inglaterra do século XV, para fabricar artigos e utensilios de cociña utilizábase un tipo de arxila, de cor case laranxa, que se coñecía como "pygg". Naquel tempo tamén se empezaron a usar potas e xerras para gardar (aforrar) moedas, polo que comezaron a chamarse "pygg jar". Máis tarde, no século XVIII déuselle a aquel recipiente o nome que chegou ata o presente: piggy bank. O nome evoca o xogo de palabras cos nomes en inglés da arxila e do porco ("pygg", arxila rosada, e pig, "porco") e os conceptos asociados á riqueza e a abundancia).
Extremo Oriente
No extremo Oriente existen figuras cun simbolismo relacionado coa fortuna, como o Chan Chu (sapo ou ra do diñeiro) ou o gato da fortuna xaponés, o Maneki Neko, de cor amarela, asociado á economía de quen o posúe e modernamente convertido en peto. Outro obxecto similar é o xabaril indonesio («celengan» ou «celeng»), usado como símbolo nos bancos nacionais daquel país. Algúns estudos sitúan a orixe destes recipientes na época do emperador Wu (141 a. e. c. - 87 a. e. c.) da dinastía Han. Eran fabricados en cerámica, porcelana ou bambú para facilitar que unha vez cheos de moedas, puidesen abrirse/romperse para recuperar o diñeiro, por iso é polo que son poucos os exemplares conservados. Denominábanse, de forma xenérica, "pumān" (en chinés: 扑满; pinyin: mǎn pū) e o máis antigo é un exemplar de Ge Hong (葛洪, Gehong) da dinastía Jin (266-420).
Emrys
miniatura|317x317px| O lendario [[rei Artur probablemente fose Ambrosio Aureliano, segundo historiadores como John Morris]] Ambrosius Aurelianus (en Emrys Wledig; anglicizado Ambrose Aurelian, chamado Aurelius Ambrosius na Historia Regum Britanniae e coñecido en galego como Ambros ou Emrys) foi un poderoso líder romano-británico na Gran Bretaña posromana a mediados do século V. Foi identificado co lendario Rei Artur por historiadores como John Morris.
Traxectoria
Ambrosio Aureliano naceu na Britania romana nos anos en que as lexións romanas se retiraron das illas británicas e comezaron a conquista anglosaxoa. Parece que naceu nunha nobre familia romana, residente na illa de Gran Bretaña desde facía moitas xeracións. Tamén apareceu de xeito independente nas lendas dos británicos, comezando pola Historia Brittonum, escrita por Nennius, do século IX.
A súa importancia vén de ser o único líder romano-británico nomeado por Gildas ap Kaw (Xildas), que foi o único historiador que viviu na época da Britania posromana: este feito converte a Ambrosio Aureliano nunha personalidade histórica e "real" nas lendas do Rei Artur.
Era coñecido polas súas campañas contra os anglosaxóns, e hai algunha especulación de que el (ou o seu fillo, segundo o historiador Xildas) puidera comandar as forzas romano-británicas na batalla de Badon Hill, onde os bárbaros foron vencidos ao redor do ano 500 da era actual. Despois desta batalla durante cincuenta anos, os anglosaxóns foron impedidos de conquistar toda Gran Bretaña.
Segundo Xildas
Ambrosius Aurelianus é unha das poucas persoas que Xildas, historiador do século VI que viviu no suroeste de Gran Bretaña (Gales), e que escribiu De Excidio Britanniae, que se centraba en gran medida na historia da Bretaña cristiá, identifica polo seu nome no seu sermón "De excidio et conquestu Britanniae", e o único nomeado dende o século V. Tras o asalto destrutivo dos saxóns, os superviventes reúnense baixo o liderado de Ambrosius, quen se describe como:
Grayson Allen
Grayson James Allen, nado o 8 de outubro de 1995 en Jacksonville, Florida, é un xogador de baloncesto profesional estadounidense que xoga nos Milwaukee Bucks da National Basketball Association (NBA).
Traxectoria profesional
O 21 de xuño de 2018, Allen foi escollido na 21ª posición do Draft da NBA de 2018 polos Utah Jazz. O 2 de xullo de 2018, asinou o seu contrato de rookie cos Jazz. Debutou na NBA o 22 de outubro de 2018, facendo 7 puntos contra os Memphis Grizzlies.
O 6 de xullo de 2019, Allen foi traspasado xunto a Darius Bazley, Jae Crowder, Kyle Korver e unha futura primeira elección do Draft ós Memphis Grizzlies, a cambio de Mike Conley Jr..
O 6 de agosto de 2021, Allen foi traspasado ós Milwaukee Bucks a cambio de Sam Merrill e dúas futuras eleccións da segunda rolda do Draft.
Wikipedia en coreano
A Wikipedia coreana (en 한국어 위키백과; Han-gugeo Wiki Baekgwa) é a edición da enciclopedia libre Wikipedia en lingua coreana. Foi fundada en outubro de 2002, e acadou 10.000 artigos o 4 de xuño de 2005.
Esta versión da enciclopedia contén artigos e  usuarios, dos cales  son activos.
Aucán Huilcamán
Aucán Huilcamán Paillama, nado en Lumaco o 31 de xaneiro de 1965, é un activista mapuche de Chile. É werkén (voceiro) do Consello de Todas as Terras.
Mocidade e werkén de Admapu
Naceu na comunidade mapuche Collimque, na comuna de Lumaco, provincia de Malleco. O seu pai foi José Luis Huilcamán, lonco de Collinque finado en 2005, e a súa nai foi Claudina Paillama, finada en 2003. Estudou na Escola Gabriel Mistral.
Durante a ditadura militar de Chile (1973-1989) liderada por Augusto Pinochet, foi testemuña de violacións aos dereitos humanos cometidas en contra de comuneiros mapuches, entre eles o seu pai. A finais da década de 1980, foi dirixente da organización ADMAPU, entidade fundada polo seu pai en 1979, onde exerceu como werkén.
Werkén do Consello de Todas as Terras
miniatura|[[Bandeira mapuche creada por Huilcamán e o Consello de Todas as Terras en 1992.]] En 1990 foi un dos fundadores do Consello de Todas as Terras (Aukiñ Wallmapu Ngulam), do cal asumiu como werkén permanente, representando á organización e ao pobo mapuche en instancias internacionais como a Organización das Nacións Unidas (ONU) e a Organización dos Estados Americanos (OEA).
Estudou tres anos de dereito na Universidade Autónoma de Chile, en Temuco; porén, tivo que deter os seus estudos en 1992. Durante ese ano o Consello de Todas as Terras levou a cabo unha serie de protestas e manifestacións no marco do V Centenario do Descubrimento de América, as que incluíron a creación da actual bandeira mapuche, a recuperación de terras e a formación dun «parlamento mapuche», sendo por isto último acusado e condenado xunto con outros 140 comuneiros mapuches de participar nunha asociación ilícita, segundo sentenza de primeira instancia do 11 de marzo de 1993, confirmada pola Corte de Apelacións de Temuco o 6 de setembro de 1994, e que foi obxecto dun recurso de reposición rexeitado pola Corte Suprema o 27 de marzo de 1996.
Tras devandita decisión da xustiza chilena, en setembro de 1996 Huilcamán presentou unha petición ante a Comisión Interamericana de Dereitos Humanos (CIDH), denunciando unha «inxusta persecución xudicial» e violación dos dereitos humanos aos procesados por parte do estado chileno, caso que foi caratulado Aucan Huilcamán e outros v. Chile. A petición foi admitida pola CIDH no seu informe do 27 de febreiro de 2002.
Tras realizar estudos sobre dereito internacional humanitario en Roma e Xenebra, traballou na ONU entre 1993 e 1999. A comezos de 2001, integrou a Comisión Verdade Histórica e Novo Trato convocada polo presidente Ricardo Lagos, creada co fin de asesorar ao goberno en canto a unha política relacionada cos pobos indíxenas, a cal entregou un informe a Lagos o 28 de outubro de 2003.
Candidatura presidencial e actividades posteriores
miniatura|250x250px|Huilcamán (segundo de esquerda a dereita) como expositor na IV Festa das Culturas Indíxenas, Pobos e Barrios Orixinarios da [[Cidade de México (2017).]] En 2005 recuperou os seus dereitos políticos e tentou ser candidato á presidencia da República na elección presidencial dese ano, apoiado polo movemento Rede Indíxena e Popular. Porén, a súa inscrición como candidato foi rexeitada en setembro polo Servizo Electoral posto que non cumpría co requirimento legal mínimo de sinaturas acreditadas ante notario para unha candidatura independente. O goberno presentou un proxecto de lei para ampliar o prazo de inscrición de candidaturas, coñecida como «Lei Huilcamán», mais o seu trámite fracasou na Cámara de Deputados.
Retomou os seus estudos de dereito en 2008 e rematounos en 2012. En 2013 foi un dos principais dirixentes mapuches do «Pacto Mapuche pola Autodeterminación» que organizou dous encontros no Cerro Ñielol. Foi nomeado ao Premio Nacional dos Dereitos Humanos en 2016.
En 2017 anunciou a futura creación dun «goberno mapuche autónomo», e foi candidato a senador pola rexión de Araucanía nas eleccións parlamentarias de novembro dese ano, en representación da Fronte Ampla, mais non resultou elixido. En 2019 esixiu un control baseado na etnia de quen deberían poder entrar na zona en conflito e ademais pediu «unha consulta para impedir o ingreso de persoas foráneas en rexións que habitan mapuches».
Pablo Rivas
Pablo Rivas Folgueira, nado en Caborrecelle (Portomarín) en 1989, é un arquitecto técnico e político galego do PPdeG, que ademais é alcalde de Portomarín.
Traxectoria
Pablo Rivas graduouse como arquitecto técnico na Universidade da Coruña, e dedícase profesionalmente a esa actividade.
Nas eleccións municipais de 2015 concorreu por primeira vez a unhas eleccións e ocupou o sexto posto na candidatura do PPdeG á alcaldía de Portomarín, pero non saíu elixido. Nos comicios de 2019 repetiu na candidatura, pero nesta ocasión de número 2: o PPdeG acadou a maioría absoluta, e Rivas pasou a ser concelleiro e primeiro tenente de alcalde. A mediados do mandato, en outubro de 2021, o alcalde Juan Serrano dimitiu alegando que xa cumprira os seus obxectivos, e Pablo Rivas converteuse no novo alcalde.
Vespula
Vespula é un xénero de insecto himenóptero da suborde dos apócritos, superfamilia dos vespoideos, familia dos véspidos, unha das comprendidas na subfamilia dos vespinos.
As súas especies son avespas eusociais de ampla distribución no hemisferio norte. Xunto coas do taxon relacionado, Dolichovespula, adoítanse chamar colectivamente co nome de avespa común.
As especies de Vespula teñen un espazo óculo-malar curto e unha tendencia máis pronunciada a facer niños subterráneos que as do xénero Dolichovespula.
Descrición
O xénero foi descrito en 1869 polo entomólogo sueco Carl Gustaf Thomson, na súa obra Opuscula Entomologica 1.
Etimoloxía
O nome científico Vespula está fomado polo xénero Vespa coa adición do sufixo do latín científico -ŭla, indicando "pequena".
Sinónimos
Ademais de polo nome actualmente válido, o xénero coñeceuse tamán polos sinónimos:
Especies destacadas
Dúas especies europeas, Vespula germanica e Vespula vulgaris convertéronse en especies invasoras porque foron introducidas accidentalmente en Norteamérica, África austral, Nova Zelandia, Australia oriental e Suramérica.
Elena Suárez Sarmiento
María Elena Suárez Sarmiento, nada en León o 30 de outubro de 1965, é unha política galega do PPdG, deputada no Parlamento de Galicia pola Circunscrición electoral de Pontevedra. miniatura|Papeleta das [[Eleccións ao Parlamento de Galicia de 2020.]]
Traxectoria
Foi secretaria de Novas Xeracións de Galicia e concelleira de Traballo, Benestar, Igualdade e Deportes de Vilagarcía de Arousa de 2011 a 2015. Foi candidata ao Congreso dos Deputados de número tres na papeleta do PP da Circunscrición de Pontevedra nas Eleccións xerais de abril de 2019 e de número catro na de novembro do mesmo ano. Nas Eleccións ao Parlamento de Galicia de 2020 foi de número 10 da lista do Partido Popular pola Circunscrición electoral de Pontevedra, obtendo acta de deputada autonómica.
Rúa Michelena (Pontevedra)
A rúa Michelena é unha rúa de Pontevedra situada no centro da cidade, na beira do centro histórico. É unha das rúas principais de Pontevedra e das máis comerciais da cidade.
Orixe do nome
A rúa está dedicada desde 1858 a José María de Michelena, que foi designado gobernador civil de Pontevedra e presidente da Deputación de Pontevedra o 11 de novembro de 1851 e que cesou no cargo o 6 de maio de 1853. As súas grandes iniciativas e actividade e excelentes condicións de gobernante fixérono merecedor dunha rúa na cidade. A el débese o proxecto de accesos á igrexa de san Francisco coa súa balaustrada de ferro e o seu xardín con céspede e flores na praza diante da igrexa.
Historia
A actual rúa Michelena era un lugar fóra do perímetro da muralla de Pontevedra con chan de terra no que se acumulaba auga coñecido como Poza das Rans.
En 1852 empezouse a derrubar a muralla de Pontevedra pola porta de Trabancas entre as actuais prazas da Ferrería e da Peregrina, o que posibilitou a apertura en 1854 desta rúa que seguía o perímetro da derrubada muralla na súa parte sur. Unha parte do chan edificable foi doado aos veciños da cidade.
En 1858 a corporación municipal de Pontevedra acordou denominar a rúa en honra a José María de Michelena.
En 1864 concluíron as obras na rúa quedando cun aspecto parecido ao que ten na actualidade. Na rúa empezaron a establecerse comercios como o dos fotógrafos Hermanos Guiard en 1867. Na década de 1860 o avogado, político e empresario Francisco Antonio Riestra Vallaure comprou varios soares na rúa, onde fixo construír catorce edificios, entre eles o da mansión do número 30. En 1872 a rúa Michelena foi unha das primeiras da cidade en contar con beirarrúas.
O 25 de xullo de 1888 a rúa Michelena converteuse na primeira de toda Galicia (xunto coa veciña rúa da Oliva) en ter alumamento público, grazas á instalación de arcos voltaicos e lámpadas de incandescencia. Esta primeira rede eléctrica galega foi obra do marqués de Riestra, que construíu na praza da Verdura a primeira fábrica de electricidade de todo o noroeste peninsular e que adquirira en 1887 unha patente sobre un procedemento de axuste de dínamos.
En 1913, o Papagaio Ravachol, que vivía desde 1891 na farmacia de Don Perfecto Feijoo, nunha casa que xa non existe no extremo leste da rúa, na esquina coa praza da Peregrina, finou.
O 9 de marzo de 1981 abriu no número 22 da rúa a emblemática Librería Michelena, referente en toda Galicia polos seus amplísimos fondos de ata 70.000 volumes. Pechou o 30 de xuño de 2010 como consecuencia da crise económica que azoutou España entre 2008 e 2014.
En 1985 a rúa era aínda un dos principais puntos do tráfico rodado na cidade e contaba con varios carrís de circulación. En agosto de 2001 a rúa pechouse ao tráfico automobilístico e converteuse en peonil.
Descrición
É unha rúa peonil céntrica na beira do centro histórico, que comunica a praza de España coa praza da Peregrina. No seu trazado conflúen tres rúas peonís, de oeste a leste: Marquesa, Xeneral Gutiérrez Mellado e Fernández Villaverde.
A rúa Michelena é unha das rúas principais da cidade e un dos centros neurálxicos da mesma, onde se atopan institucións oficiais como o edificio aministrativo do Concello ou o edificio das delegacións provinciais da administración periférica de España e múltiples comercios e franquías nacionais e internacionais.
Edificios destacados
O inicio da rúa coincide coa praza da Peregrina e na esquina entre a praza e a rúa Michelena estaba situado o edificio da farmacia do boticario Perfecto Feijoo onde morreu o Papagaio Ravachol en 1913 e onde se atopa hoxe unha escultura de Ravachol realizada polo escultor José Luis Penado en 2006.
No número 28 da rúa atópase o edificio do Banco de España. Empezouse a construír en 1900 e inaugurouse en 1903. É un exemplo da arquitectura administrativa do Estado español de principios do século XX, de estilo ecléctico. Ten a súa entrada principal pola rúa Michelena e un patio traseiro con entrada pola rúa Fernández Villaverde. O edificio presenta unha gran simetría e solemnidade nas súas fachadas. A porta principal na rúa Michelena termina nun arco de medio punto cun balcón superior de pedra sobre ménsulas. Os elementos de pedra que enmarcan e decoran as fiestras das fachadas teñen unha decoración xeométrica na parte superior, que termina en arcos rebaixados.
Manuel Calvar González
Manuel Calvar González, nado en Moaña en 1912 e finado en Pontevedra o 19 de decembro de 1936, foi un mariñeiro e sindicalista galego.
Traxectoria
Fillo de Clemente Calvar Solla e sobriño de Basilio Calvar Solla, foi detido con el en abril de 1932 acusados de furto. Foi novamente detido en marzo de 1936 acusado de agresión ao concelleiro Francisco Pastoriza González. Afiliado a Solidaridad Marinera da CNT. Logo do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 fuxiu. Foi detido e fusilado en Pontevedra o 19 de decembro de 1936 "por estar incurso en los bandos vigentes", "por habérsele cogido infraganti con armas con las cuales había herido a Manuel Rios Pequeño".
Confessions of a Teenage Drama Queen
Estreouse o 17 de febreiro de 2004 a través de Buena Vista Pictures, recibindo polo xeral críticas negativas, mais tivo un moderado éxito comercial. O 20 de xullo de 2004, estreouse nos formatos VHS e DVD.
Micael Borges
Micael Leandro de Farias Borges, nado o 12 de decembro de 1988 en Río de Xaneiro, Estado do Río de Xaneiro, é un actor e cantante brasileiro.
Filmografía
miniatura|Micael Borges en [[2012.]]
O Rial, Soutomaior, Soutomaior
O Rial é un lugar da parroquia de Soutomaior, no concello pontevedrés de Soutomaior, na comarca de Vigo. Segundo o IGE, en 2022 tiña 192 habitantes (92 homes e 100 mulleres).
Mauro Triana
Mauro Triana López, nado na Coruña o 17 de decembro de 1995, é un atleta galego especializado en carreiras de velocidade. Ten os récords de Galicia en 100 metros lisos (10.46) e 200 metros lisos (20.93).
El Derecho (Pontevedra)
El Derecho foi un periódico editado en Pontevedra entre 1870 e 1871.
Historia e características
Subtitulado Periódico Republicano Federal, apareceu o 5 de xuño de 1870. Periódico semanal, publicábase os domingos, aínda que en diversas ocasións a publicación saíu á luz dúas veces á semana. Emilio Couto Salcedo foi un dos seus redactores, e como colaboradores figuraron Indalecio Armesto e Constantino Armesto Cobián. O último número coñecido é o 50, do 27 de abril de 1871.
Mauro Triana
Traxectoria
Adestra no club Playas de Castellón baixo a dirección de Jose Carlos Tunias.
En 2015, converteuse no medallista de bronce do campionato de España na proba de 200 metros cunha marca persoal de 21.23. Debutou internacionalmente no Campionato do Mediterráneo de 2016, onde quedou terceiro na proba de 200 metros e na carreira de remudas de 4 × 100 metros.
Competiu nas remudas de 4 × 100 metros no Campionato de Europa de 2016, onde os españois estiveron a 0,03 segundos de chegar á final.
Liga de Corinto
miniatura|upright|A Liga de Corinto. En vermello, o reino de [[Filipo II de Macedonia|Filipo II a súa morte, ano 336 a. C.]]
A Liga de Corinto (orixinalmente a Liga Helénica) foi unha federación dos estados gregos creada polo rei de Macedonia, Filipo II, despois da batalla de Queronea no 338 a. C. e durante o inverno do 338 a. C.-337 a. C. co fin de derrotar e eliminar ao Imperio persa finalmente e liberar as cidades gregas da opresión do Imperio persa.
Historia
A liga de Corinto tratábase nun principio dun simple tratado de paz, aínda que logo resultou unha alianza co propósito de invadir Persia e de vingar a profanación dos santuarios gregos durante as guerras médicas. A liga creouse a fin de facilitar o uso de forzas militares na guerra contra o Imperio Aqueménida de Darío III. A liga de Corinto era, ademais, unha organización que tiña o propósito de preservar e garantir a paz xeral (koine eirene).
As principais cláusulas eran:
En conxunto, coas cláusulas da liga, Filipo tería soldados en Corinto, Tebas, Pidna e Arta.
Os obxectivos desta liga eran:
Tratado de paz común
(Fragmentos dunha inscrición atopada en Atenas)
Vespinos
Descrición
A subfamilia foi descrita en 1771 por Linneo, e confirmada na nomenclatura zoolóxica actual en 1802 polo entomólogo francés Pierre André Latreille, na súa obra Histoire Naturelle, Générale et Particulière des Crustacés et des Insectes, Tome Troisième.
Etimoloxía
O nome científico Vespinae está formado pola unión dos elementos Vesp- e -inae. O primeiro é a raíz do nome do seu xénero tipo, Vespa, e o segundo é o sufixo empregado na formación dos nones das subfamilias de animais.
Sinónimo
Ademais de polo nome actualmente válido, a subfamilia coñeceuse tamén polo sinónimo:
Clasificación
A subfamilia comprende catro tribos, cos xéneros que se indican:
Nota taxonómica
Os xéneros Vespula e Dolichovespula son, polo tanto, grupos irmáns, e a monofilia dos xéneros apóiase na análise xeral, pero o seu clado común non se confirma en todas as análises individuais. O xénero Vespula comprende 27 especies, en comparación coas 21 especies de Dolichovespula.
Distribución xeográfica
Especies desta subfamilia encóntranse en todos os continentes, excepto na Antártida. Hai casos de especies que se introduciron en territorios máis alá da súa área de distribución natural, das que algunhas se converteron en pragas importantes.
Bioloxía
miniatura|200px|Dolichovespula maculata A socialización dos vespinos está moi desenvolvida que noutras subfamilias. Aas castas están máis diferenciadas en tamaño e morfoloxía e as colonias tenden a seren máis grandes. A colonia está fundada por unha soa raíña.
O Sobral, Soutomaior, Soutomaior
O Sobral é un lugar da parroquia de Soutomaior, no concello pontevedrés de Soutomaior, na comarca de Vigo. Segundo o IGE, en 2022 tiña 100 habitantes (52 homes e 48 mulleres).
Vespinos
Bioloxía
Os niños son dunha especie de papel feito de fibras de madeira morta mastigadas. Os panais están protexidos por unha parede de varias capas. Ás veces estas capas son moi rudimentaria se o niño está dentro dunha cavidade pequena. Segundo as especies, os niños poden estar construídos en ramas de árbores, ou en cavidades, como poden ser troncos ocos, ou subterráneos. O niño non se volve a usar ao ano seguinte.
Durante a fase de fundación a raíña realiza todas as tarefas, pero despois que a primeira camada madura, a raíña non sae máis a buscar alimento, principalmente néctar, pole, froitas de óso, saiba de plantas, substancias animais e insectos, e dedícase unicamente a poñer ovos. Os primeiros ovos dan lugar a femias estériles destinadas a convetérense en obreiras, pero ao final da estación producen machos e raíñas. Estes últimos son criados en celas de maior tamaño. O alimento das larvas inclúe unha gran variedade de artrópodos, e incluso carne de animais mortos.
Hai varias especies parasitas. En Dolichovespula adulterina e en Vespula austriaca as femias invaden os niños doutras especies de so seu mesmo xénero, matan á raíña e obrigan ás obreiras a coidar das súas propias larvas. Outra especie, Vespula squamosa, é parasita facultativa, é dicir, que ás veces inicia unha colonia propia e outras ocupa os niños de avespas dunha especie emparentada, Vespula maculifrons. Ademais hai moitos casos de usurpación de niños intraespecífica, é dicir, dentro dunha mesma especie.
As especies do xénero Provespa son nocturnas.
Artroplastia
En medicina, unha artroplastia (do grego artros -articulación- e plastia -reemplazo-), tamén coñecida coma cirurxía de reemplazo articular, é o procedemento cirúrxico no que se reemplaza unha articulación biolóxica por outra artificial, polo xeral de metal. É unha intervención realizada no ámbito hospitalario, na especialidade de cirurxía ortopédica.
As dúas artroplastias máis realiadas a nivel mundial son a de xeonllo e a de cadril. O obxectivo adoita ser reducir a dor, restaurar a mobilidade ou a capacidade funcional dunha articulación danada. A artroplastia emprégase para o tratamento cirúrxico da osteoartrite, artrite reumatoide e traumatismos ou fracturas.
Tipos
Existen varios tipos de artroplastias en función da articulación que se repara ou substitúe:
Faro de Cordouan
O faro de Cordouan é un faro activo situado a 7 km. no mar, preto da desembocadura da ría do Xironda en Francia. A unha altura de 67,5 m., é o décimo "faro tradicional" máis alto " no mundo.
O Tour de Cordouan, o "Patriarca dos Faros", é con diferenza o faro máis antigo de Francia, a súa construción comezou en 1584 e rematou en 1611. Deseñado polo destacado arquitecto parisiense Louis de Foix, o faro é unha especie de obra mestra do Renacemento, que se inspira nos mausoleos romanos e nos pazos, catedrais e castros do Renacemento. Engadíronse tres pisos no século XVIII.
Debido á súa sobresaliente arquitectura renacentista e ao seu testemuño do desenvolvemento dos faros, o Faro de Cordouan catalogouse como monumento histórico en 1862, e recoñeceuse pola UNESCO como Patrimonio da Humanidade en 2021.
Historia
Existían pequenas torres de balizamento no illote desde o 880, pero a primeira estrutura adecuada executouse por Eduardo, o Príncipe Negro, xa que Güiena era entón unha provincia inglesa. Tiña 16 m. de altura, cunha plataforma na parte superior onde se podía manter un lume de leña, e ocupada por un ermitán relixioso. Os barcos que pasaban pagaban dous groat para pasar, a primeira instancia coñecida de taxas de faro. Ademais da torre, construíuse unha pequena capela no illote. Na segunda metade do século XVI a torre estaba en mal estado e o perigo para a navegación ameazaba o comercio de viño de Bordeos. Isto levou á construción do actual Tour de Cordouan.
Deseño
thumb|left|Gravado dun debuxo de [[Claude Chastillon da torre orixinal rematada en 1611]] Usando bloques de pedra calcaría, De Foix construíu primeiro unha base redonda de 41 m. de diámetro e 2 m. de alto para aguantar o ataque das ondas. Dentro dela había unha cavidade de 2 metros cadrados para almacenar auga e outros abastecementos. Sobre el construíronse catro pisos de tamaño decrecente. A planta baixa consistía nunha torre circular de 15 m. de diámetro, con apartamentos para catro gardas ao redor do seu muro interior. No centro había un vestíbulo de entrada ricamente decorado de 2 m² e 6´1 m. de altura. O segundo piso era o Apartamento do Rei, que consistía nun salón, antesala e unha serie de armarios. O terceiro andar era unha capela cun tellado abovedado que destacaba pola beleza do seu mosaico. Enriba desta estaba a lanterna secundaria, e por riba a propia Lanterna. Estaba a 60 m. sobre o mar e visible a 8-10 km., a luz orixinal proporcionabaa a queima de lascas de carballo nun recipiente metálico.
En todo o edificio, de Foix preocupouse tanto polos problemas coa decoración como coa durabilidade do edificio, e en cada piso había unha profusión de traballos dourados e tallados, portas elegantemente arqueadas e estatuas. thumb|left|Debuxo arquitectónico do faro de Cordouan ampliado en 1790.
Extensión
En 1782 engadíronse as primeiras lámpadas parabólicas, pero o faro daquela estaba en moi mal estado. Os mariñeiros tamén criticaban a falta de altura da luz. Foron necesarias reformas importantes. Foron realizadas entre 1782 e 1789 polo enxeñeiro Joseph Teulère, quen suxeriu o aumento da torre de 30 metros, conservando a planta baixa e dous pisos ao estilo Luís XVI. A sinxeleza dos novos pisos contrastaba coa riqueza das plantas baixas, que conservaban a súa decoración renacentista.
En 1790, despois de que o faro se erguía 60 metros por riba das mareas máis altas, Teulère deseñou o primeiro prato de iluminación xiratorio. Consistía en lámpadas Argand que xiraban mediante unha máquina construída por un reloxeiro en Dieppe. O combustible era unha mestura de aceite de balea, aceite de oliva e aceite de colza.
O primeiro sistema de rotación de lente de Fresnel, a invención de Augustin-Jean Fresnel, instalouse en Cordouan en 1823. Colocáronse tres mechas de lámpadas concéntricas, subministradas con aceite de colza por medio dunha bomba de succión e forza no plano focal do aparello.
Restaurouse en 1855 e converteuse en monumento histórico en 1862, ao mesmo tempo que Notre-Dame de París. A lente de Fresnel orixinal substituíuse pola lente actual en 1854.
A luz converteuse en gas de petróleo en 1907 e en electricidade en 1948, cando se utilizou unha lámpada de 6.000 W. A lámpada substituíuse por unha lámpada de xenón de 450 W en 1984, pero non tivo éxito, e tres anos despois instalouse unha lámpada halóxena. O faro automatizouse totalmente en 2006, aínda que seguen empregados fareiros encargándose do faro. De feito, a diferenza doutros faros, o mantemento continuado en Cordouan considerouse necesario para preservar este faro especialmente antigo e histórico, así como para mostrar aos visitantes o seu lugar. Os dous últimos fareiros "tradicionais" do Estado marcharon en 2012 e substituíronse por membros de SMIDDEST, unha asociación local. Cordouan é, polo tanto, o último faro habitado de Francia, despois de que o faro de Cap Fréhel vise partir o seu último fareiro en agosto de 2019.
Eleccións parlamentarias de Grecia de 2023
As eleccións lexislativas de Grecia levaranse a cabo o 6 de agosto de 2023 ou antes. Disputaranse os 300 escanos do Consello dos Helenos.
Esta será a primeira elección desde 1990 na que o sistema electoral non incluirá o sistema de escanos extra, logo da derogación de 2016 da representación semiproporcional.
Sistema electoral
A República Helénica conta cun Parlamento unicameral, tamén chamado "Voulí", composto por 300 escanos cubertos durante catro anos mediante votación proporcional plurinominal con listas abertas e cun limiar electoral do 3% en 59 circunscricións electorais. Unha delas, abrangue todo o paíse e representa doce escanos, mentres que as demais circunscricións mandan entre 1 e 18 escanos por circunscrición, segundo as súas poboacións. Sete, delas, tan só aportan un escano. O sistema de votación nestas, polo tanto, de facto, maioría uninominal a unha volta.
Ao seren listas abertas, os electores teñen a posibilidade de realizar un voto preferente a un máximo de catro candidatos da lista pola que votan. Unha vez realizado o escrutinio, os 243 escanos proporcionais repártense segundo o método de Hagenbach-Bischoff entre tódalas listas que superan o limiar do 3% dos votos válidos e e os candidatos que obtiveron o maior número de votos en cada unha das listas, terán un escano con carácter prioritario.
A idade mínima para presentarse ao Parlamento é de 25 anos e o voto é obrigatorio para tódolos electores menores de 70 anos, cunha pena de prisión teórica que vai dun mes a un ano, sendo o rexistro de votantes automático. Así e todo, aínda nunxa se levou a cabo esa disposición punitiva. Desde 2019, a idade para ter dereito a voto é de dezasete anos.
Cambios recentes
esquerda|miniatura|Vista xeral do Parlamento grego. Estas son as primeiras eleccións lexislativas que non inclúen bonificación maioritaria desde as eleccións de 1990. Esta bonificación asignaba 50 escanos ao partido que vencía, distribuíndose os outros 250 proporcionalmente. Representando o 16,7% do total de escanos permitía, teoricamente, que un partido obtivese a maioría absoluta cando obtivese polo menos o 40,4% dos votos. Non obstante, esta cifra diminuíu cando moitos partidos non superaban o limiar electoral do 3%. Así, durante as eleccións de maio de 2012, sete partidos de trinta e dous traspasaron o limiar, o que tivo como efecto rebaixar a cota mínima de votos para acadar a maioría absolluta ata o 32,8%.
A bonificación maioritaria quedou suprimida pola reforma da lei electoral de xullo de 2016, nunha lexislatura na que SYRIZA tivera maioría. Isto debeuse a unha disposición constitucional sobre as emendas á lei electoral: necesítábase unha maioría de dous terzos (200 o máis votos do Vouli) para que a lei entrase en vigor de inmediato e, a falta de tal maioría cualificada, xorde unha lei electoral. Entrará en vigor só na seguinte elección. A lei de SYRIZA de 2016 era un regreso á representación proporcional simple na que os 300 escanos son elixidos por representación proporcional plen e se abandonaba o bono con prima de maioría de 50 escanos vixente dende 1990 (aínda que os límites se modificaron co tempo). Porén, como a lei non conseguiu a maioría cualificada necesaria de dous terzos, só se aplicou a partir da seguinte lexislatura, polo que non entrou en vigor para as eleccións de 2019, senón para as eleccións de 2023.
Enquisas de opinión
centro|miniaturadeimagen|700x700px| Liña de tendencia de [[regresión local dos resultados da enquisa dende o 7 de xullo de 2019 ata jullo de 2023, e cada liña corresponde a un partido político.]]
João de Freitas Branco
João Freitas Branco ComSE nado en Lisboa o 10 de xaneiro de 1922 e finado en Oeiras, Caxias, o 17 de novembro de 1989 foi un musicólogo e matemático portugués.
Formación
Asistiu e completou o curso no Conservatorio Nacional de Lisboa, durante o cal tivo a oportunidade de participar en varios recitais. En 1944, comezou a traballar como asistente en programas musicais no Servizo Nacional de Radiodifusión. Concluído ese mesmo ano o Grao en Ciencias Matemáticas, participou no grupo de investigación matemática dirixido por Rui Luís Gomes.
Traxectoria profesional e vital
En 1948 formou parte do grupo que fundou a Juventude Musical Portuguesa. En 1956, crea o programa de radio "O Gosto pela Música" na Emissora Nacional, que durou 29 anos sen interrupcións. Dos seus gustos persoais, feitos públicos, podemos facer referencia ao fútbol e á paixón polo medio rural que o levou a trasladarse, en 1957, a Caxias.
Publicou varias obras na área musical, traduciu outras. Prologou algúns libros e escribiu numerosos artigos. Acompañou a Stravinski mentres estivo en Lisboa e puido manter longas conversas con el. Coñeceu persoalmente a outras figuras destacadas da creación musical do século XX. En 1967 dirixiu un curso de Historia da Música na Exposición Mundial (Canadá) e na Fundación Gulbenkian. Foi director do Teatro São Carlos de 1970 a 1974. O 10 de xullo de 1970 foi nomeado Comandante da Orde de Sant'Iago da Espada. Recibiu o título de Doutor Honoris Causa en Filosofía pola Universidade Humboldt de Berlín.
A pesar de ter ocupado cargos directivos en organizacións culturais do Estado Novo, sorprendentemente, despois do 25 de abril de 1974, revelou ser un fervoroso comunista. Amigo de Vasco Gonçalves, entre 1974 e 1975 foi director xeral de Asuntos Culturais e secretario de Estado de Cultura e Educación Permanente. En 1985 volveu ao Teatro Nacional de São Carlos como Director-Director Artístico e de Produción, e en 1987 recibiu a Medalla ao Mérito da Secretaría de Estado de Cultura. Segundo Jorge Calado, do Instituto Superior Técnico, "João de Freitas Branco foi sen dúbida o gran pedagogo musical dos portugueses".
Clemente Calvar Solla
Clemente Calvar Solla, nado en Moaña cara a 1892 e finado en Xinzo (Ponteareas) o 5 de abril de 1937, foi un político galego.
Traxectoria
Afiliado á CNT. Logo do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi detido e o 5 de abril de 1937 foi asasinado polos falanxistas no Pinal do Foxo (Xinzo, Ponteareas) con Manuel Cividanes, Manuel Álvarez Pereira, Serafín Chaves Bispo, Perfecto Méndez Pastoriza, Manuel Quintas Figueroa, Ángel Rodal Blanco e Francisco Aldao Gallego.
Vida pereoal
Era irmán de José, Manuel e Basilio Calvar Solla. Foi pai de Manuel Calvar González.
Soiuz MS-04
Soiuz MS-04 foi unha misión espacial tripulada de Rusia lanzada o 20 de abril de 2017 mediante un foguete Soiuz FG desde o cosmódromo de Baikonur.
Características
Soiuz MS-04, unha Soiuz modelo MS cos cosmonautas Fiodor Iurchikhin e Jack D. Fischer a bordo, foi unha misión lanzada para acoplarse coa Estación Espacial Internacional. Foi a primeira misión Soiuz tripulada por dúas persoas en lugar das tres habituais en 14 anos. A tripulación adicouse a facer experimentos na estación durante a súa estancia. A nave regresou o 3 de setembro de 2017.
Carl Gustaf Thomson
Carl Gustaf Thomson, nado o 13 de outubro de 1824 en Mellan-Grefvie, condado de Malmö, e finado o 20 de setembro de 1899 en Lund, foi un entomólogo sueco.
Traxectoria
Ofrecéuselle o posto de director do Museo Entomolóxico de Berlín, pero rexeitou este posto.
Thomson foi elixido en 1861 membro da Sociedade Fisiográfica de Lund. Tamén foi membro honorario das Sociedades Entomolóxicas de París, Berlín, Bruxelas, Londres e San Petersburgo.
Falceu o 13 de outubro de 1824 en Lund, e está soterrado no cemiterio de Norra en Solna, municipio situado ao norte da cidade de Estocolmo.
Principais obras
Thomson foi o autor de Coleoptera Scandinaviae (dez volumes, 1859-68), Skandinaviens inseckta (1862), Scandinavia Hymenoptera (cinco volumes, 1871-79) e Opuscula Entomologica (22 volumes, 1869-97).
Tamén publicou, en 1858, descricións dos insectos, especialmente dos dípteros, recollidos na viaxe da fragata Eugenies, o primeiro buque sueco que circunnavegou o mundo.
Abreviatura
A abreviatura Thomson emprégase para recoñecer a Carl Gustaf Thomson como autoridade na descrición e taxonomía en zooloxía.
Kurilsk
Kurilsk (en ruso: Курильск, en xaponés: 紗那村 Shanamura) é unha cidade de Rusia, situada na illa de Iturup, nas illas Kuriles (na Óblast de Sakhalin).
Fundada no século XVIII, habitada inicialmente polo pobo ainu, a illa foi o fogar dunha colonia rusa a finais do século XVIII, e máis tarde dunha guarnición xaponesa (c. 1800). En 1855, Iturup foi recoñecido como territorio xaponés polo Tratado de Shimoda.
En novembro de 1941, a illa, e outras, serviron de lugar de espera para a frota que navegaba para atacar Pearl Harbor. En 1945, a illa foi ocupada pola Unión Soviética tras a derrota do Xapón ao final da Segunda Guerra Mundial.
Robert M. Patterson
Patterson desempeñou o posto de director da Casa da Moeda dos Estados Unidos entre 1835 e 1851.
Primeiros anos e formación
Robert M. Patterson naceu en Filadelfia o 23 de marzo de 1787, un dos oito fillos de Amy Hunter Ewing e de Robert Patterson, un profesor de Matemáticas na Universidade de Pensilvania e director da Casa da Moeda entre 1806 e 1824, que emigrara ás colonias de Norteamérica desde a súa Irlanda natal.
Patterson cursou os seus estudos superiores de Artes na Universidade de Pensilvania, onde se graduou en 1804. Posteriormente formouse en Medicina baixo a dirección do doutor Benjamin S. Barton, e acadou o seu doutoramento en Medicina en 1808.
Os anos seguintes viaxou por Europa para proseguir os seus estudos de Medicina, Matemáticas e diversas disciplinas científicas. En París formouse en1809 e 1810 con Haüy, Vauquelin, Legendre e Poisson. En 1811, en Inglaterra estudou Química con Humphry Davy.