cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Queer as Folk (Estados Unidos)
Emisión
Queer as Folk, na súa produción americana, contou con cinco tempadas (2000-2006), con ao redor de vinte capítulos as dúas primeiras e quince as tres últimas (20 máis pilotos, 20, 14, 14 e 13, respectivamente), dun pouco menos dunha hora de duración cada un.
A serie comezou a emitirse a través da canle Showtime, no ano 2000, e a partir de 2001 emitiuse simultaneamente na canle xemelga Showcase, que forman parte do mesmo grupo televisivo. O perfil máis xeneralista de Showtime motivou que, a diferenza da serie británica, as emisións fosen precedidas dun texto de aviso en pantalla: "Queer as Folk é unha representación das vidas e as paixóns dun grupo de amigos gais. Non trata de reflectir toda a sociedade gai". Nas emisións en Showcase non se incluíu este anuncio.
A serie conseguiu grandes cotas de audiencia tanto en Showtime como en Showcase. De feito, as esixencias de publicidade obrigaron a estender os capítulos a 1'10" con cortes ao final da quinta tempada (Showcase, posto que en Showtime se emitía sen publicidade interna).
Emisión internacional
Ademais de nos Estados Unidos e o Canadá, a serie emitiuse en cando menos once países do mundo, se ben non en todos integramente. En Galiza emitiuse en formato analóxico e aberto pola canle española Cuatro (o último capítulo emitiuse o 13 de outubro de 2007). Ademais, está prevista a venda en España do DVD con edición propia.
Produción
Para conseguir unha rebaixa dos custos de produción, a serie gravouse no Canadá, malia estar ambientada nos Estados Unidos.
Existen rumores sobre a previsión inicial de que a serie tivese seis episodios, pero finalmente tivo só cinco. Showcase, que estaba conseguindo bastante beneficio coa publicidade, considerou brevemente producir unha sexta tempada, pero como Showtime posuía a maior parte dos dereitos e puña a maior parte dos cartos, desestimaron a idea. Publicamente os guionistas Ron Cowen e Daniel Lipman comentaron que non crían que houbese máis que contar, e Randy Harrison (o actor que interpretaba a Justin) declarou que, se a serie continuase unha sexta tempada, el non estaría nela.
Trama
No primeiro episodio aparecen os catro amigos terminando a noite nun oasis gai idealizado chamado Babylon. Un canso Brian recolle e desflora ó sensible e artístico Justin, un estudante de instituto de 17 anos que se converte en moito máis que un ligue dunha noite. Brian tamén se converte en pai esa noite, do neno dunha amiga, Lindsay, unha profesora de arte, e da súa parella, Melanie, unha avogada que detesta a Brian tanto como Lindsay o ama. Debbie é a nai de Michael, e unha activista pro-dereitos gai. É camareira en Liberty Diner, que serve de refuxio para o grupo de amigos. O irmán de Debbie, Vic, é un enfermo terminal de SIDA, e vive con ela.
Os personaxes enléanse de diversos xeitos ó longo dos cinco anos. O aparentemente inquebrantable amor de Michael por Brian alimenta a historia, que ocasionalmente narra en voz en off. A saída do armario de Justin e a incipiente relación con Brian teñen efectos inesperados na vida de Michael e Brian. Justin confía todo á súa amiga e compañeira heterosexual do instituto, Daphne, mentres tenta lidar cos seus compañeiros de clase homófobos e cos seus pais, sorprendidos e a piques de divorciárense, Craig e Jennifer. Máis adiante, na segunda tempada, Justin e Michael crean un cómic sexualmente explícito, con "Rage: Gay Crusader" como superheroe, inspirado en Brian.
Gus, o fillo de Brian, criado por Lindsay e Melanie, convértese no foco de diversos episodios, nos que se tratan os problemas dos dereitos parentais. Ted é o contable de Melanie, e durante moito tempo mantivo un amor platónico por Michael. El e Emmett comezan coma bos amigos, pero pouco a pouco convértense en amantes segundo avanza a serie. A súa relación termina cando Ted, desempregado e cun expediente criminal aberto por crear unha web pornográfica, vólvese adicto á metanfetamina ou "crystal". Na cuarta tempada Brian, que perdeu o seu traballo por axudar a Justin no canto da un cliente político anti-gai, abre a súa propia axencia. Posteriormente sabe que ten cancro testicular. Brian non quere que os seus amigos o saiban porque se sente "imperfecto" e cre que non o van querer se se decatan da operación. Michael casa con Ben, que é seropositivo, e ambos adoptan un fillo, Hunter, que tamén é seropositivo como resultado das súas experiencias como prostituto xuvenil.
A relación de Melanie e Lindsay, aínda que na superficie representa unha relación máis "estable", é bastante tumultuosa e controvertida. Ambas se enganan en varios puntos da serie, así como se apoian en terceiras persoas xusto despois de casaren nunha cerimonia, e mantéñense separadas case toda a cuarta e quinta tempada. Melanie é fecundada por Michael a través da inseminación artificial na cuarta tempada, polo que os dous amigos son agora co-padrastros. A nova axencia de publicidade de Brian, Kinnetic, se converte nun éxito mercede á combinación da lealtade da súa clientela e da súa publicidade rompedora. Como resultado disto, Brian compra o Club Babylon ó seu dono arruinado.
Na quinta e última tempada, os mozos transformáronse xa en homes, e a serie, quizais máis cómoda no seu rol de entretemento para o público gai, toca asuntos políticos con moito máis fervor.
Unha campaña política chamada "Proposta 14" preséntase durante gran parte da última tempada coma un probable obstáculo ás relacións familiares que os catro principais protagonistas crearon. Esta proposta, como moitos recentes movementos lexislativos que afectaron a diversos estados dos EE.UU., tratan de ilegalizar o matrimonio entre persoas do mesmo sexo, a adopción e outros dereitos civís. As diversas maneiras en que esta proposta podería afectar ós personaxes desgránase case en cada episodio. Amósase a Debbie, Justin, Jennifer, Daphne, Emmett, Ted, Michael, Ben, Lindsay, Melanie e os nenos enfrontándose e loitando contra a lei tanto por métodos activos, como por contribucións políticas ou outros métodos democráticos, pero encontraranse cunha férrea oposición, discriminación, odio visceral e atrasos políticos na súa veciñanza.
A serie acada o seu cumio case ó final, ó estourar unha bomba nunha festa benéfica contra a Proposta 14, que se desenvolve no Club Babylon de Brian (após varios cambios de localización, debidos a discriminacións), matando a catro persoas (incluíndo un personaxe secundario) e ferindo a 67.
Este horrible acontecemento empraza o ton agridoce dos tres últimos episodios, nos que Brian, aterrado pola súa case terceira perda de Justin, decláralle finalmente o seu amor. Os dous chegan a planear unha voda, pero as habilidades artísticas de Justin chaman a atención dunha axencia de Nova York, e os dous toman unha decisión consonte un achegamento máis realista da relación que funcionaría entre os personaxes. Melanie e Lindsay, decatándose de que teñen máis en común do que as separa, volven xuntas, pero múdanse ao Canadá, para "criaren (ós seus fillos) nun ambiente onde non se lles chame nada, nin se lles separe por discriminación nin teñan que temer polas súas vidas".
Música
Hai editados varios álbums coa banda sonora das diferentes tempadas de Queer as folk
Unha das características é que cada capítulo remata cunha canción distinta aludindo ó tema do episodio, que segue ó momento de rematar a derradeira toma do capítulo e ó aparecer os créditos.
Entre os artistas que se poden escoitar a través das cinco tempadas están Junkie XL, Madonna, Peter Rauhofer, Chemical Brothers, The Cure, Antiloop, Amanda Ghost, Broken Social Scene, Burnside Proyect, Cassius, Chris Zippel/Namtrak, Cyndi Lauper, Daft Punk, Deborah Cox, Delirium, The Smiths, Underworld, DV Roxx, Fatboy Slim, Geri Halliwell, Goldfrapp, Heather Small, IIO, Jason Navis, Kosheen, Mandalay, Marilyn Manson, Origene, Roc Project Feat. Tina Arena, Dj Tiesto, Doves, Satoshi Tomiie, Scissor Sisters, Pet Shop Boys, Sneaker Pimps, Soundtrack Of Our Lives, The Reindeer Section, Touch and Go, TV On The Radio, Yoko Ono, Danny Tenaglia, Placebo, Full Frontal, Sarah McLachlan, Junior Vasquez, Ultra Naté, Black, Sigur Rós ou Peter Presta.
Dobraxe ó castelán
A dobraxe da serie ao castelán foi realizada nos Estudios Sonygraf de Barcelona. O elenco das principais voces é o seguinte:
Alma Galaica
Alma Galaica foi unha revista editada en Pontevedra en 1915.
Mariano Hinojal Olmedo
Mariano Hinojal Olmedo, nado en Tudela de Duero (provincia de Valladolid) o 22 de xullo de 1887 e finado en Albacete en 1944, foi un industrial e político español.
Alma Galaica
Historia e características
Apareceu a principios de abril de 1915. Revista literaria ilustrada na que colaboraron Rafael López de Haro, Manuel Ortiz Novo, José Portal Fradejas, Manuel García Durán (Melchisedech), Ramón del Valle-Inclán, Aurelio Sanmartín, Celso Lucio e Gaudenide. Saíron 14 números, cesando a súa publicación en xullo de 1915.
Mariano Hinojal Olmedo
Traxectoria
Fillo de Facundo Hinojal, industrial establecido en Pontevedra. Foi membro da directiva do Círculo Católico de Obreros de Pontevedra en 1913. Pertenceu ao Partido Maurista e foi elixido vogal do Comité Maurista de Pontevedra en 1919, sendo elixido concelleiro en 1920. Na ditadura de Primo de Rivera foi nomeado concelleiro de Pontevedra e elixido segundo tenente alcalde en marzo de 1924. Foi elixido secretario da Unión Patriótica de Pontevedra o 8 de setembro de 1924. Logo da dimisión do alcalde Eusebio Lerones e dos membros da Comisión Permanente por discrepancias co gobernador a mediados de setembro, foi nomeado alcalde de Pontevedra o 17 de setembro de 1924. Permaneceu no cargo durante a ditadura. Dimitiu en outubro de 1928 e marchou coa familia para Valladolid. Foi membro da Asociación Patronal Agrícola de Valladolid. Logo do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi inspector rexional de propaganda de FET y de las JONS en Palencia.
El Emigrado
El Emigrado foi un periódico trimensual aparecido na Estrada entre 1920 e 1940.
Historia e características
Subtitulado Órgano de las sociedades de emigrados y agricultores del municipio de A Estrada y patrocinado por la Sociedad Hijos de La Estrada, de Cuba, apareceu o 15 de setembro de 1920. En 1930 cambiou a súa cabeceira pola de Periódico galeguista. Foi dirixido inicialmente por Xosé Otero Abelleira, e despois por José Fernández da Ponte (1932-1933), José María Sánchez Brea (1933-1935) e Manuel Durán Durán, que tivo que abandonar a redacción en 1936 polo inicio da Guerra Civil. A partir dese momento, a orientación ideolóxica dos seus contidos variou, facéndose cargo da dirección novamente Xosé Otero Abelleira.
Nos seus comezos foi unha publicación de tendencia anticaciquil, que incluíu artigos de apoio á autonomía de Galicia, ao Estatuto e á Irmandade Nazonalista Galega. Contaba tamén cunha sección literaria na que se recolleu poesía e recensións de libros. Entre os seus colaboradores figuraron Manuel García Barros, que comezou a publicar nel os seus Contiños da Terra, Rafael Varela Pazo, Ramiro Alfonso Castro Dono, Manuel González Rodríguez, José Cortés Fernández e Ramón Puente Barcala.
El Emigrado cesou a súa edición o 16 de decembro de 1940.
Manuel Regos
Manuel Regos Boquete, nado en Ordes o 17 de maio de 1958, é un político galego.
Traxectoria
É graduado social pola Universidade de Santiago de Compostela. Antes de ter dedicación exclusiva como alcalde de Ordes 2007, compaxinaba a súa actividade política cun traballo na administración do centro de saúde de Ordes dende 1991.
Ó longo da súa traxectoria política en Ordes formou parte de ata 4 agrupacións políticas distintas pero nunca militou en ningún partido ata que creo o seu propio. En 1987 formou parte da candidatura da Coalición Progresista Galega. En 1989 pasouse ao PPdeG ata 1995, cando se separou da agrupación popular para integrarse en Democracia Galega. En 1999 volve ao PPdeG. En 2003 crea Unión por Ordes (UxO). En 2007 foi elixido alcalde de Ordes. En 2011 foi de novo elixido alcalde por ser UxO o partido máis votado nas eleccións.
Mike Harris (piloto)
Mike Harris nado en Mufulira (Rhodesia do Norte) o 25 de maio de 1939, é un ex-piloto de carreiras surafricano.
Resultados completos na Fórmula Un
(Chave) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida.
Real Federación Española de Béisbol y Sófbol
Estende a súa actividade e competencia a todo o territorio nacional, e está composta polas federacións de ámbito autonómico, os clubs deportivos, os deportistas, os técnicos e os xuíces. Supervisa e emite resultados e calendarios. Encárgase da formación e elección dos integrantes dos equipos que representarán a España nas competicións internacionais.
Historia
Fundada oficialmente o 23 de marzo de 1944 baixo o nome de Federación Española de Pelota Basee, tivo como primeiro presidente a Francisco Amescua García-López.
Está afiliada á Confederación do Béisbol Europeo (CEF) e á Federación Internacional de Béisbol (IBAF)
Vilouzás, Paderne
San Salvador de Vilouzás ou Velouzás é unha parroquia que se localiza no leste do concello de Paderne, na comarca de Betanzos, na provincia da Coruña, en Galiza. Segundo o IGE en 2013 tiña 351 habitantes (181 mulleres e 170 homes) distribuídos en 7 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 399 habitantes.
Estación de Sagunt
Sagunt é a estación de ferrocarril de Adif da localidade valenciana de Sagunt. Pertence á liña Valencia-Tarragona do Corredor Mediterráneo (P.K. 29,2) e á liña Zaragoza-Valencia (P.K. 269,6), sendo o punto onde ambas se separan. Está situada xunto á Avenida do País Valencià (travesía da N-340 en Sagunt).
Media distancia Renfe
Na liña L-7 circulan tres trens Rexional Exprés en cada sentido, un Valencia-Barcelona e dúas Valencia-Tortosa.
Delta 4000
Delta 4000 foi o nome dunha serie de foguetes espaciais dos Estados Unidos en servizo ao final da década de 1980. A serie 4000 componse dun único modelo, o Delta 4925, segundo o sistema de numeración seguido pola familia de foguetes Delta.
Características
O Delta 4925 usaba nove foguetes aceleradores de propelente sólido Castor 4A, máis potentes que os aceleradores das versións anteriores de foguetes Delta. A primeira etapa usaba un motor RS-27, mentres que a segunda usaba un motor AJ10-118K. Como terceira etapa usaba unha etapa de propelente sólido PAM-D cun motor Star 48B.
Khalifa bin Said bin Sultan Al-Nahian
Khalifa bin Said bin Sultan Al-Nahian (en خليفة بن زايد بن سلطان آل نهيان), nado o 7 de setembro de 1948 e finado o 13 de maio de 2022, foi presidente dos Emiratos Árabes Unidos, emir de Abu Zabi, comandante supremo das Forzas de Defensa da Unión e presidente do Consello Supremo do Petróleo.
O xeque Khalifa tamén foi presidente do fondo soberano de investimento Abu Dhabi Investment Authority, que xestionaba 875 millóns de dólares en activos, a maior cantidade xestionada por un xefe de estado no mundo. Crese que a familia Al Nahyan posuía unha fortuna de 150 000 millóns de dólares.
O xeque Khalifa sucedeu ao seu pai, Zayed bin Sultan Al Nahyan, como emir de Abu Zabi o 2 de novembro de 2004 e converteuse no presidente dos Emiratos Árabes Unidos ao día seguinte. Como príncipe herdeiro, xa manexaba de facto algúns aspectos da presidencia dende finais dos noventa, mentres seu pai se enfrontaba a problemas de saúde.
En xaneiro de 2014, Khalifa sufriu un ictus pero recuperouse. Con todo, dende entón non participou tanto nos asuntos do Estado, aínda que conservaba os poderes presidenciais. O seu medio irmán o xeque Mohammed bin Zayed Al Nahyan levou entón algúns asuntos públicos de Estado e toma de decisións cotiás do emirato de Abu Zabi.
Infancia e xuventude
Khalifa naceu o 7 de setembro de 1948 en Qasr Al-Muwaiji, Al Ain, en Abu Zabi (entón parte dos Estados da Tregua), sendo o fillo máis vello de Zayed bin Sultan Al Nahyan, e Hassa bint Mohammed bin Khalifa Al Nahyan.
Eleccións municipais en Cerdido
Estes foron os resultados das eleccións municipais no concello de Cerdido dende 1979. miniatura|dereita|[[Galería de imaxes de casas dos concellos de Galicia|Casa do concello de Cerdido]] Corporacións democráticas en Cerdido desde a aprobación da Constitución de 1978.
Khalifa bin Said bin Sultan Al-Nahian
1966–1971
O 1 de febreiro de 1969, Khalifa foi nomeado príncipe herdeiro de Abu Zabi, e ao día seguinte foi nomeado xefe do Departamento de Defensa de Abu Zabi. Nese posto supervisou a creación da Forza de Defensa de Abu Zabi, que despois de 1971 converteuse no núcleo das Forzas Armadas dos Emiratos Árabes Unidos.
El cor de la ciutat
El cor de la ciutat (O corazón da cidade en catalán) foi unha telenovela producida e emitida por Televisió de Catalunya, que se emitiu por TV3 durante dez temporadas entre o 11 de setembro de 2000 e o 23 de decembro de 2009. A serie tiña como obxectivo explicar o día a día dos veciños do barrio barcelonés de Sant Andreu de Palomar (agás unha tempada na que se centrou no barrio de Sants); historias cotiás identificables en calquera lugar da sociedade catalá.
Khalifa bin Said bin Sultan Al-Nahian
Independencia en 1971
Despois do establecemento dos Emiratos Árabes Unidos en 1971, Khalifa asumiu varios cargos en Abu Zabi: primeiro ministro, xefe do Gabinete de Abu Zabi (baixo o seu pai), ministro de Defensa e ministro de Economía. Despois da reconstrución do Gabinete dos Emiratos Árabes Unidos, o gabinete de Abu Zabi foi substituído polo Consello Executivo de Abu Zabi, e Khalifa converteuse no segundo vicepresidente dos Emiratos Árabes Unidos (23 de decembro de 1973) e presidente do Consello Executivo. de Abu Dhabi (20 de xaneiro de 1974), baixo a presidencia de seu pai.
El cor de la ciutat
Emitíronse nove tempadas completas e unha décima de tres meses, superando a cifra dos 1.900 capítulos, o que a converte na serie máis longa da historia de Televisió de Catalunya. Tamén foi a máis vista, chegando a puntas de 800.000 espectadores (case o 50% da cota de pantalla en Cataluña) e superando o millón de espectadores nos seus capítulos especiais de final de tempada, de maior duración que o habitual, e que ían seguidos dunha gala chamada La nit del cor.
Khalifa bin Said bin Sultan Al-Nahian
Independencia en 1971
En maio de 1976, converteuse en vice-comandante das Forzas Armadas dos Emiratos Árabes Unidos, baixo o presidente. Tamén chegou a ser o xefe do Consello Supremo do Petróleo a finais dos anos 80, e continuou nesta posición ata a súa morte, o que lle outorgou amplos poderes en materia enerxética. Tamén foi o presidente da Axencia de Investigación Ambiental e Desenvolvemento de Vida Silvestre.
El cor de la ciutat
Localización
Os interiores gravábanse no centro de produción que TVC ten en l'Hospitalet de Llobregat. Os exteriores eran gravados no barrio barcelonés de Sant Andreu de Palomar, agás na sexta tempada onde os exteriores graváronse no barrio de Sants.
Khalifa bin Said bin Sultan Al-Nahian
Presidencia (2004-2022)
O 1 de decembro de 2005, o presidente anunciou que a metade dos membros do Consello Nacional Federal (FNC), unha asemblea que aconsella o presidente, serían indirectamente electos. Non obstante, a metade dos membros do consello aínda deberían ser designados polos líderes dos emiratos. As eleccións celebraríanse en decembro de 2006. esquerda|miniatura| Khalifa e o presidente estadounidense [[George W. Bush no aeroporto internacional de Abu Zabi o 13 de xaneiro de 2008 ]] En 2010, Khalifa foi descrito nun cable de WikiLeaks asinado polo entón embaixador estadounidense Richard G. Olson como un "personaxe distante e pouco carismático". O 4 de xaneiro de 2010, a estrutura artificial máis alta do mundo, coñecida orixinalmente como Burj Dubai, foi rebautizada como Burj Khalifa no seu honor.
El cor de la ciutat
La nit del cor
La nit del cor era un capítulo especial que se facía ao final de cada tempada o domingo pola noite e que tiña unha duración máis longa (unha hora aproximadamente) que os capítulos diarios, no que se resolvían moitos dos problemas da serie pero tamén se abría algún interesante para manter a intriga de cara á seguinte tempada-
Khalifa bin Said bin Sultan Al-Nahian
Presidencia (2004-2022)
En marzo de 2011, Khalifa enviou a Forza Aérea dos Emiratos Árabes Unidos a apoiar a intervención militar en Libia contra Muammar al-Gaddafi, xunto a forzas da OTAN, Qatar, Suecia e Xordania.
El cor de la ciutat
La nit del cor
Despois do capítulo facíase unha gala no Teatre Nacional de Catalunya (TNC) onde asistían todos os actores e actrices de El cor de la ciutat, e tamén os novos que aparecerían na seguinte tempada. Tamén se entregaron premios aos actores, guionistas e outros participantes na serie. Os presentadores da gala foron variando, entre eles Albert Om, Cristina Puig e Màbel Martí.
Khalifa bin Said bin Sultan Al-Nahian
Presidencia (2004-2022)
Khalifa comprometeu o apoio total dos Emiratos Árabes Unidos ao réxime de Bahrain ante o levantamento en prol da democracia en 2011.
No outono de 2011, os Emiratos iniciaron un programa para promover a "lealdade" a Khalifa e outros líderes dos Emiratos. O programa continuou e animou non só os nacionais dos Emiratos, senón tamén os residentes de calquera nacionalidade a rexistrar o seu "agradecemento, recoñecemento e lealdade" aos Emires.
En xaneiro de 2014, Khalifa sufriu un ictus e informouse que se atopaba nun estado estable despois de someterse a unha operación.
Investimentos e axuda exterior
Os rexistros do goberno das Seychelles mostran que dende 1995 Khalifa gastou 2 millóns de dólares comprando máis de 66 hectáreas de terra na illa principal de Mahé, onde se está a construír o seu palacio. O goberno das Seychelles recibiu grandes paquetes de axuda dos Emiratos Árabes Unidos, destacando unha inxección de 130 millóns de dólares que se utilizou para servizos sociais e axuda militar, financiando barcos de patrullas para os esforzos antipiratería das Seychelles. En 2008, os Emiratos Árabes Unidos acudiron á axuda do endebedado goberno das Seychelles, cunha inxección de 30 millóns de dólares.
Khalifa pagou 500.000 dólares polos terreos de 29,8 hectáreas do seu palacio en 2005, segundo o documento de vendas. Unha autoridade de planificación de Seychelles rexeitou inicialmente os plans de construción do palacio, unha decisión anulada polo gabinete do presidente James Michel. Un mes despois do inicio da construción do palacio, a compañía nacional de servizos públicos advertiu de que os plans do local representaban ameazas ao abastecemento de auga. Joel Morgan, ministro de Medio Ambiente de Seychelles, dixo que o goberno non licitou as terras porque quería que fosen para Khalifa. Engadiu que pode que non se respectase a lei na venda dos terreos. En febreiro de 2010, o sistema de sumidoiros creado por Ascon, a empresa que construía o palacio, para os traballadores da construción do palacio, desbordouse, enviando ríos de residuos pola rexión, que alberga a máis de 8000 residentes. As axencias do goberno local e os funcionarios de Khalifa responderon rapidamente, enviando expertos técnicos e enxeñeiros. Os funcionarios do goberno concluíron que Ascon ignorou os códigos de saúde e de construción dos seus traballadores e multaron á empresa con 81.000 dólares. Ascon culpou do suceso a "condicións meteorolóxicas imprevistas". A oficina presidencial de Khalifa ofreceuse a pagar 15 millóns de dólares para substituír o sistema de canalización de auga polo monte. E os representantes do goberno de Seychelles e residentes din que Ascon se ofreceu a pagar aproximadamente 8.000 dólares a cada un dos 360 fogares afectados pola contaminación.
En abril de 2016, Khalifa apareceu nos Papeis de Panamá desvelados por un consorcio internacional de xornalistas. Segundo estes, posuía propiedades de luxo en Londres por valor de máis de 1.700 millóns de dólares a través de compañías fantasma que Mossack Fonseca creou e administraba para el nas Illas Virxes Británicas.
Batalla de Camarón
A Batalla de Camarón tivo lugar o 30 de abril de 1863 na poboación de Camarón de Tejeda, no Estado de Veracruz, México, entre o exército mexicano da República contra a Lexión Estranxeira do exército do Segundo Imperio Francés.
Antecedentes
En 1863, durante a Segunda Intervención Francesa en México, o exército francés sitiou a cidade de Puebla, despois de fracasar no seu ataque previo a dita praza na famosa Batalla de Puebla o ano anterior. miniatura|200px|O capitán Danjou. miniatura|200px|O coronel Milán.
Mosteiro de La Rábida
Erixido durante os séculos XIV-XV, destaca polo seu interese artítico a igrexa de estilo gótico-mudéxar, e tamén as estancias decoradas con frescos de Daniel Vázquez Díaz, o claustro e o museo, onde se conservan obxectos conmemorativos do descubrimento de América, e unha escultura de advocación mariana baixo a que se atopa o convento, Nosa Señora dos Milagres (Nuestra Señora de los Milagros) ou Santa María de La Rábida, imaxe de estilo gótico do século XIII aproximadamente esculpida en alabastro.
Batalla de Camarón
Antecedentes
Un convoi francés composto por 64 carretas saíu do porto de Veracruz o 29 de abril de 1863 encargado de levar víveres, material de sitio e 3 millóns en ouro para pagar ás tropas sitiadoras. O Coronel Pierre Joseph Jeanningros, ao mando da Lexión Estranxeira, despois de recibir información sobre un probábel ataque contra o convoi, decidiu enviar á 3ª Compañía ao mando do capitán Jean Danjou, a explorar os accesos ao poboado de Palo Verde, antes da chegada do convoi. En total eran senta e dous soldados de infantaría e tres oficiais (o citado capitán e os tenentes Maudet e Vilain).
A batalla
O 30 de abril, á 1:00, os soldados estaban en camiño. Ás 7 da mañá, despois dunha marcha de 15 millas, detivéronse en Palo Verde para descansar e preparar o almorzo. Pouco despois avistaron unha forza do exército mexicano de 800 soldados de cabalaría. O capitán Danjou ordenou o despregamento e formar e cadrado e, a pesar de recuar, causaron as primeiras baixas ao exército mexicano, debido principalmente ao maior alcance dos rifles franceses. Buscando unha posición máis defendíbel, Danjou ocupou as proximidades da facenda Camarón, unha hospedaxe protexida por un muro de tres metros de altura. O seu plan era manter ocupadas as forzas mexicanas para evitar ataques contra o convoi que estaba nas proximidades.
Arequipa
miniatura|Arequipa. Arequipa é unha cidade situada no extremo suroeste do Perú a unha altura de 2.335 msnm e situada nun fértil val entre a área costeira do deserto de Atacama e os contrafortes da Cordilleira dos Andes Occidentais. A cidade é a capital tanto da provincia de Arequipa, onde está situada, como da Rexión Arequipa onde se localiza a provincia.
Batalla de Camarón
A batalla
O coronel Milán, comandante dos mexicanos, evitou que os seus homes descuartizasen aos lexionarios sobreviventes. Cando os dous últimos sobreviventes foron convidados renderse, requiriron aos soldados mexicanos que os deixasen retornar á base coa súa bandeira, manter as súas armas e escoltar o corpo do capitán Danjou. Milán concordou cos termos dos franceses comentando: "Como podo recusar a estes homes? Non, estes non son homes, son diabos". E, por respecto, concordou cos seus termos.
Consecuencias
miniatura|200px|Obelisco de Camarón, lembrado a batalla.
A metade da compañía foi morta ou mortalmente ferida. Os feridos foron transportados aos hospitais de Huatusco e Jalapa, onde foron coidados. Logo intercambiáronse con prisioneiros mexicanos. O primeiro intercambio tivo lugar tres meses despois da batalla e permitiu a oito lexionarios intercambiarse por dous centos de mexicanos.
Arequipa
Historia e características
Na actualidade, constitúe un eixo comercial importante na zona sur do país, conta tamén con dous parques industriais, constituíndose como a «cidade máis industrializada despois do eixo Lima-Callao», mantén estreitos vinculos comerciais con Bolivia e o Brasil, atópase comunicada por ferrocarril co porto de Matarani, o porto con maior movemento despois do Porto do Callao, así mesmo destaca a produción téxtil de la de camélidos con calidade de exportación.
Batalla de Camarón
Consecuencias
O convoi francés puido, porén, evitar o ataque mexicano e chegar sen obstáculos a Puebla.
Arequipa
Historia e características
Arequipa posúe tamén unha variada gastronomía, polo que foi declarada como «Capital Gastronómica do Perú».
Batalla de Camarón
Consecuencias
Por decreto do 4 de outubro de 1863, o ministro da Guerra, xeneral Randon, ordenou que o nome "Camerone" se inscribira na bandeira do rexemento da Lexión Estranxeira. Ademais, o emperador Napoleón III decidiu que os nomes de Dande, Vilain e Maudet fosen gravados nas paredes dos Inválidos.
En 1892 foi erixido un monumento no lugar do combate, cunha inscrición en latín que rezaba: "Eles foron aquí menos de sesenta, opostos a todo un exército que lles destruíu a vida antes de que a coraxe abandonase aos soldados franceses". Pero o seu abandono incitou en 1948 ao coronel Penette a levantar un novo, que foi inaugurado oficialmente en 1963. Nel figura a inscrición:
Arequipa
Historia e características
Arequipa é coñecida tamén como terra de líderes por ser o lugar de nacemento de homes destacados no campo da política e así mesmo por ser unha das poucas cidades berce de varios presidentes da República do Perú e da República Arxentina. Tamén viu nacer a ilustres homes no campo das ciencias como Pedro Paulet (Pai da Aeronautica Moderna) e de recoñecidos escritores de fama internacional como Mario Vargas Llosa.
Batalla de Camarón
Consecuencias
miniatura|200px|Cada ano, a Lexión Estranxeira Francesa comemora a batalla de Camarón na súa sede, en [[Aubagne.]]
Todos os anos, o 30 de abril, o goberno mexicano organiza cerimonias no memorial, cun desfile de varias unidades militares mexicanas. A estas cerimonias contan ás veces coa participación de representantes do exército francés, e o lugar tamén é visitado por veteranos xubilados da Lexión Estranxeira Francesa. A aldea celebra así mesmo unha festa o mesmo día.
O capitán Danjou era un militar profesional que perdera a man esquerda durante unha expedición na campaña de Alxeria, e tiña unha prótese de madeira articulada e pintada para semellar unha luva, prendida ao seu antebrazo esquerdo. Esta prótese é o obxecto máis valioso da historia da Lexión, e o lexionario que a leva durante un desfile na súa caixa protectora considera como unha grande honra que lle concederan a encarga.
O día 30 de abril conmemorase como o "Día de Camarón", un día moi importante para os lexionarios.
miniatura|500px|centro|Conmemoración da batalla de Camarón no Théâtre antique d'Orange, [[Orange (Vaucluse)|Orange (Francia).]]
Ezequiel Rey Turnes
Ezequiel Rey Turnes, nado en Santiago de Compostela na década dos noventa do século XIX e finado na mesma cidade en 1977, foi un xornalista, sindicalista, e político galego.
Traxectoria
Nos primeiros anos do franquismo foi membro da Alianza Nacional de Fuerzas Democráticas (ANFD). Dende mediados dos anos corenta ata os anos setenta colaborou en La Voz de Galicia co pseudónimo Aristarco, e tamén publicou algún artigo co seu nome. Tamén colaborou en La Noche. Nos anos sesenta colaborou na revista Vieiros.
Vida persoal
Casou con Antonia Seoane Fuentes, que finou en 1968, e foi pai de Auria, Emilio, Indalecio, Ascensión, Manuela, José, Manuel, Pablo, Luis e Gabriel Rey Seoane.
División
División é un termo usado en diferentes contextos, así temos:
Valverde de Mérida
miniatura|dereita|250px|Igrexa de Valverde de Mérida Valverde de Mérida é un concello da provincia de Badaxoz, na Comunidade Autónoma de Estremadura (España). En 2007 a súa poboación era de 1.159 habitantes.
Xeografía
Está situado a menos de 10 km ao leste da cidade de Mérida, nunha grande curva do río Guadiana, entre Las Vegas Altas e Las Vegas Bajas. O territorio municipal ocupa unha área de 52 kn2. As coordenadas xeográficas son 38° 54′ 0″ N e 6° 13′ 0″ W.
Economía
A súa economía está baseada na agricultura e a gandería: Debido á fertilidade das súas terras é unha zona próspera.
Arqueoloxía
Hai indicios prerromanos na zona, de polo menos un petróglifo con forma de pegada de animal, que os valverdeños denominan 'la pisá la vaca'. En canto a restos romanos, hai algunhas villae (casas romanas de descanso e labranza) e máis un encoro de orixe romana, pequeno, máis modélico no que atinxe á súa estrutura, coas diversas partes ben recoñecíbeis. Fican aínda restos, moi minguados, dunha ermida visigoda, en Ureña, paraxe que deu nome á veciña localidade de Guareña.
Patrimonio
En canto a monumentos, o que máis atención chama é a súa igrexa parroquial, de "estilo sevillano" ou andaluz, como proba o seu campanario, con azulexos vistosos. O seu grande tamaño non concorda co da localidade.
Está consagrada a Santa Mariña de Augas Santas, mártir galega.
Lucía Novas
Lucía Novas Garrido, nada en Bueu o 1 de outubro de 1979, é unha escritora e docente galega.
Traxectoria
miniatura|Recitando no [[Pazo da Cultura de Pontevedra|Pazo da Cultura de Pontevedra o 8/11/2018]] Estudou no colexio A Pedra e no IES Johán Carballeira de Bueu. Comezou tradución e interpretación para logo licenciarse en Filoloxía Galega pola Universidade de Vigo. Exerceu como profesora no ensino secundario de Lingua e Literatura Galega no IES María Soliño de Cangas pasando a Pontevedra en 2022. Escritora xa na adolescencia, gañou diversos premios de poesía, e ten participado en diversos volumes colectivos. Colabora con poemas seus en revistas como Grial, PolpA, Casa da Gramática, Madrygal. Revista de Estudios Gallegos, O Ollo Público, Escrita Contemporánea e en 2018 Ligeia. Participou como relatora no curso Demasiados zapatos para unha cincenta (Universidade de Salamanca), nas xornadas de Poesía da Fundación Alberti e no V Ecnontro de Novos/as Escritores da AELG.
Poética :
Dodriño, Dodro, Dodro
Dodriño é un lugar da parroquia de Dodro no concello coruñés de Dodro, na comarca do Sar. Segundo o padrón municipal (INE 2013) ten 49 habitantes (26 homes e 23 mulleres).
Pobo turco
Os turcos (en türkler) ou pobo turco (en türk ulusu), tamén coñecidos como turcos anatolios (Anadolu Türkleri), son un grupo étnico que vive principalmente en Turquía e falan o turco, a máis estendida das linguas turcas. Son o principal grupo étnico de Turquía, e o meirande grupo étnico entre tódolos falantes de linguas turcas. Existen minorías turcas nos antigos territorios do Imperio Otomán. Ademais, existe unha gran diáspora turca que se estableceu en numerosas partes do mundo, particularmente en Europa Occidental.
Darbuka
miniatura|293x293px|Darbuka exipcio. O darbuka ( árabe دربكة) é un instrumento de percusión de orixe árabe utilizado en todo o Próximo Oriente, norte de África e os Balcáns. O darbuka é un tambor, cunha única membrana, e forma de copa. Orixinalmente usábase barro para a caixa de resonancia e pel de cabra ou de peixe para a membrana, non obstante tamén se adoita facer a caixa de madeira ou metal. Na época contemporánea é común o uso de fibra de vidro ou de aluminio para a caixa e plástico para a membrana.
Ritmos
miniatura|Center|500px|Ritmos árabes Os ritmos no darbuka represéntanse con dous tipos de tons, o "dum", un toque forte representado pola nota sol,e mais o "tak", o toque feble representado na nota re agudo. Estas son "claves" rítmicas sen altura de sons. Polo xeral o derbake tócase acompañado por outros instrumentos de percusión como o riq, daff, mazhar, bendir e tar. Mentres estes instrumentos executan o ritmo base o darbuka ten a liberdade de improvisar e adornar aínda máso ritmo cos rash e harakat (redobres e xogos).
O darbuka na música clásica árabe
O darbuka principiou a incluírse nas orquestras árabes clásicas a mediados de 1960 ata entón era o riq o encargado de levar o ritmo. Un feito salientable para a súa consolidación foi a súa aparición, en 1966, na peza clásica Fakarouny da cantante Umm Kalzum. Tamén é de subliñar a súa utilización por Samira Tawfiq e o feito que na súa orquestra os executantes da darbuka foran os recoñecidos percusionistas libaneses Setrak Sarkissian e Mhammad El Beryewe. Ao se popularizar a danza do ventre comezou a se utilizar para realizar os coñecidos "solos de derbake" e ta,çem adoita acompañar ao tabl os pasos da danza folclórica árabe denominada dabke.
Francisco Santa Cruz
Francisco Santa Cruz Pacheco, nado en Orihuela, o 11 de maio de 1797 e finado en Madrid, o 31 de agosto de 1883, foi un político valenciano, deputado nas Cortes e ministro durante o reinado de Isabel II.
Traxectoria
Tralas revoltas liberais de 1840, foi xefe político da Xunta de Goberno de Teruel até 1843. En 1851 e 1853 foi elixido deputado de Teruel polo distrito de Albarracín formando parte do Partido Progresista. Durante o terceiro goberno de Baldomero Espartero foi ministro de Gobernación (1854-1855) e ministro interino de Facenda por ausencia do titular (1856). Durante este último cargo, evitou o grave quebranto da facenda pública grazas a unha operación de crédito que lle permitiu amortizar a maior parte da Débeda pública, soster os valores públicos e baixar a taxa de desconto nun 2%. A crise política do verán de 1856 provocou a caída do goberno e a súa dimisión.
En 1858, volveu saír deputado por Albarracín, escano ao que renunciou ao ser nomeado, ese mesmo ano, senador vitalicio. Apoiou ao novo goberno de O'Donnell, motivo polo que foi nomeado pesidente do Tribunal de Contas e, en 1863, gobernador do Banco de España, cargo que mantivo até 1866.
Apoiou a revolución de 1868, e foi elixido como deputado de Teruel nas eleccións xerais españolas de 1869 e 1871. Tamén foi senador e presidente do Senado en 1871 e 1872. No Congreso apoiou a unidade relixiosa e xurou fidelidade ao novo rei Amadeu I de España.
Ao se producir a restauración borbónica, apoiou ao novo rei e dirixiu o sector centrista do novo Partido Liberal. Nas eleccións xerais de 1876, foi elixido de novo deputado de Teruel, mais deixou a cadeira ao ser, de novo, nomeado senador vitalicio.
Nesotragus
250px|miniatura|Nesotragus livingstonianus Kirk, hoxe coñecido como [[Neotragus moschatus (ou como N. m. livingstonianus) no Museo Nacional de Historia Natural de Irlanda, en Dublín.]] Nesotragus é un xénero de mamíferos artiodáctilos da familia dos bóvidos, subfamilia dos antilopinos creado no ano 1846 polo naturalista sueco Von Dueben, nun traballo publicado na revista ''Ofvers. K. VetenskAcad. Förh. Stockholm'', 3 (7): 221.
Inicialmente incluía as especies Nesotragus moschatus Von Dueben, 1846 e N. livingstonianus Kirk, 1865.
Pero máis tarde o xénero foi abandonado, e ambas as dúas especies foron incluídas no xénero Neotragus C. H. Smith, 1827.
Etimoloxía
O nome Nesotragus está formado polos elementos do latín científico neso- e -tragus. O primeiro é un calco do prefixo grego antigo νῆσο- nễso-, derivado de νῆσος nễsos, 'illa', e o segundo elemento está tirado do substantivo do grego antigo τράγοσ trágos, 'bode', 'cabrón', 'castrón', 'chibo'. Literalmente, 'bode que está no medio', 'bode intermedio'.
Unha nova vida para Nesotragus
250px|miniatura|[[Neotragus moschatus|Nesotragus moschatus, recoñecido pola maioría dos autores como Neotragus moschatus]] No ano 2014, os investigadores Eva V. Bärmann, da Universidade de Cambridge, e o seu colega Tim Schikora, do Centro de Investigación da Biodiversidade e o Clima de Frankfurt, nun estudo da polimorfía do xénero Neotragus, afirmaron que, a pesar de que as especies de antílopes ananos se reuniron comunmente na tribo dos neotraguinos debido á súa aparencia morfolóxica xeral, as análises filoxenéticas demostraron que non todos están estreitamente relacionados, polo que suxeriron restrinxir o nome de Neotragini ao xénero tipo Neotragus. No seu estudo utilizaron secuencias do citocromo b mitocondrial e medicións lineais do cranio para investigar máis a fondo a similitude das tres especies de Neotragus. Estas análises apoian a estreita relación de N. moschatus e N. batesi. Porén, Neotragus pygmaeus, a especie tipo —que nunca antes se incluíra nas análises filoxenéticas— non está estreitamente relacionada. Segundo estes autores, podería compartir un antepasado común máis recente con outro "antílope anano", o Oreotragus oreotragus, e cos duiqueros do taxon Cephalophini. Polo tanto, suxeriron resucitar o xénero Nesotragus von Dueben, 1846 para Nesotragus moschatus e N. batesi, e deixando a Neotragus pygmaeus como a única especie do seu xénero.
Porén, a maioría dos autores non consideran válido o xénero Nesotragus.
Aínda que a Unión Internacional para a Conservación da Natureza inclúe, na páxina Neotragus, as tres especies Neotragus batesi, Neotragus pygmaeus e Nesotragus moschatus, na páxina de Nesotragus moschatus os asesores da UICN indican que esta especie foi incluída no xénero Neotragus, xunto con Neotragus batesi e N. pygmaeus, por varios autores, pero que alí se inclúe no xénero monotípico Nesotragus seguindo a Ellerman et al. (1953), e Kingdon (2013).
Clasificación das tres especies, segundo Bärmann & Schikora
Polo tanto, segundo estes autores, a clasificación das tres especies citadas quedaría así:
José Luís Viñas Castro
José Luís Viñas Castro foi un xornalista galego.
Traxectoria
Dirixiu a revista viguesa Gaceta de Galicia en 1929. Foi secretario da Vuelta ciclista a Galicia en 1933.
Merxinos
Os merxinos (Merginae) son unha subfamilia de aves anseriformes da familia dos anátidos. Porén, algúns autores considéranos como unha tribo, a dos Mergini, dentro da subfamilia dos anatinos (Anatinae).
A maioría das especies, pero non todas, son esencialmente mariñas, fóra da estación reprodutora. Moitas especies desenvolveron glándulas do sal, especializadas para permitirlles tolerar o consumo de auga salgada, como na orde dos procelariformes, pero estas non están desenvolvidas en aves inmaturas. Algunhas prefiren os hábitats de ribeira.
O grupo está formado por patos coñecidos como patos mergulladores ou patos mariños. (Tamén son patos mergulladores os membros da subfamilia dos aitiínos).
Ciudad del Este
Ciudad del Este é unha cidade do extremo leste de Paraguai, capital do departamento de Alto Paraná, situada a 327 km da capital do país, Asunción.
Merxinos
Descrición
miniatura|240px|Parella de [[Somateria mollissima. O macho, á esquerda; a femia, á dereita.]] miniatura|240px|Parella de [[Somateria fischeri. O macho, diante; a femia, detrás.]] miniatura|240px|[[Histrionicus histrionicus.]] miniatura|240px|[[Melanitta nigra.]] miniatura|240px|[[Bucephala clangula.]] miniatura|240px|[[Mergus merganser. Macho con plumaxe nupcial.]]
Ciudad del Este
Pola súa poboación e desenvolvemento económico, é a segunda maior cidade de Paraguai, con 312 652 habitantes; a súa área metropolitana ten máis de 800 000 habitantes se se inclúe a cidade de Foz do Iguaçu e máis de 500 000 contando só os que viven no departamento.
Forma parte da chamada zona da Tríplice Fronteira, pois o territorio paraguaio ten contacto co brasileiro na Foz do Iguaçu, e co arxentino en Puerto Iguazú.
É chamada "Cidade Xardín" pola vexetación nas áreas urbanas, aínda que o crecemento da cidade está a diminuír as súas zonas verdes.
Merxinos
Descrición
Son un grupo moi pouco homoxéneo, tanto en aspecto como en comportamento.
Ciudad del Este
Historia
Foi fundada por decreto o 3 de febreiro de 1957, co nome de "Puerto Flor de Lis". Este nome cambiouse a Puerto Presidente Stroessner, en homenaxe ao ditador Alfredo Stroessner, ata que foi derrocado no golpe de Estado do 3 de febreiro de 1989.
Merxinos
Descrición
Moitos son voluminosos e de constitución pesada, e remontan o voo despois dunha laboriosa carreira. Porén, outras especies son moito máis pequenas e áxiles.
Ciudad del Este
Xeografía
Diante dela está a cidade brasileira de Foz do Iguaçu; ambas as dúas están ligadas pola Ponte da Amizade, que foi inaugurado en dúas fases, a primeira en 1961, cando atravesou dun lado ao outro e a final en 1965.
Merxinos
Descrición
Todas as especies presentan dimorfismo sexual, tendo os machos cores negras ou contrastadas en branco e negro, o cores iridescentes.
Ciudad del Este
Clima
O clima de Ciudad del Este é subtropical húmido. A temperatura media anual é de 22 °C. A precipitación media anual é abundante, con preto de 1850 mm.
Merxinos
Hábitat e distribución
A maioría das especies son esencialmente mariñas, agás na época de cría, pero algunhas prefiren os hábitats de das ribeiras dos ríos ou lagos.
Excepto dúas especies, o resto viven en latitudes setentrionais.
Ciudad del Este
Clima
O verán é quente, cunha media en xaneiro de 27 °C. A alta humidade xeralmente volve a calor sufocante. O inverno é frío, cunha temperatura media de xullo de 17 °C. As temperaturas máis extremas chegan raramente a 1 °C ou superan os 38 °C.
Días anubrados son máis comúns no inverno, mais a choiva é máis habitual no verán, cando por veces estalan tormentas moi fortes, de xeito que caen grandes cantidades de auga nun curto espazo de tempo. No inverno son débiles, pero o orballo é común. Polo tanto, non se pode dicir que a cidade teña choivas estacionais.
Merxinos
Alimentación
Un grupo de especies da subfamilia (os mergos) son piscívoros e teñen un bico estreito e serrado, perfectamente adaptado para a captura dos peixes.
Ciudad del Este
Clima
No inverno de 1982, nevou por primeira vez nesta cidade, a segunda caída de neve rexistrada no país. Entre novembro e decembro de 2009 houbo catro principios de tornados, mais ningún chegou a se desenvolver na súa totalidade (é común ver vórtices inferiores do río Paraná).
Merxinos
Alimentación
Outros comen moluscos e crustáceos que apañan no fondo do mar, e dispoñen, algúns deles, como os éideres, de fortes e anchos bicos que lles permiten, por exemplo, arrincar os mexillóns das rochas.
Ciudad del Este
Demografía
Segundo estimacións de 2011, Ciudad del Este ten 396 091 habitantes, sendo a primeira cidade do Alto Paraná en termos de crecemento da poboación, sendo a segunda do país. En segundo lugar a nivel departamental está Hernandarias, tras elas Ciudad Presidente Franco. O cuarto posto entre os distritos máis poboados está entre Minga Guazú e Santa Rita. Esta última cidade experimentou un crecemento rápido nos últimos anos.
Merxinos
Taxonomía
Estudos xenéticos realizados nos últimos anos propiciaron a consideración deste grupo como unha tribo (Mergini) dos anátidos.
Ciudad del Este
Demografía
A maior taxa de crecemento no departamento tamén pertence a Ciudad del Este, con preto de 9-10% anual. O contraste dese crecemento é a cidade de Juan León Mallorquín, que experimentou un crecemento insignificante nos últimos anos.