cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Peixe martelo
Alimentación
Aliméntase principalmente de pequenos peixes óseos demersais e peláxicos, e tamén come crustáceos e moluscos.
Reprodución
É ovovivíparo, parindo as femias, en cada camada, de 29 a 37 crías, que miden entre 50 e 61 cm ao nacer. Os machos maduran cando alcanzan entre 210 e 240 cm de lonxitude; as femias, cando miden uns 300 cm aproximadamente.
Fermín González Prieto
Traxectoria
Chegou a Cuba en 1913 e mentres traballaba polo día nun almacén estudaba debuxo no Centro Galego da Habana. En 1915 ingresou na Academia Nacional de Belas Artes San Alejandro da Habana e a partir do ano seguinte deu clase de debuxo e pintura no Centro Galego. Ilustrou diversas publicacións como Eco de Galicia ou Labor Gallega. En 1918 estableceuse en Madrid grazas a unha bolsa do Centro Galego para estudar na Academia de San Fernando.
Peixe martelo
Aproveitamento
miniatura|230px|Debuxo do perfil do peixe martelo, e visión ventral da súa cabeza.
Fermín González Prieto
Traxectoria
En 1933 mudouse a Viveiro, traballando como fotógrafo, coñecido como o fotógrafo Lander, e mais tamén foi profesor de debuxo na Escola Elemental de Traballo. Militante do PSOE sufriu represalias políticas tras o golpe franquista. Volveu á pintura na década de 1950. Especializouse como paisaxista, pintando directamente da natureza, especialmente na montaña luguesa mais tamén en Castela.
Mi Tierra (Ourense)
Mi Tierra foi unha revista gráfica de carácter rexionalista que se editou en Ourense en 1911.
Peixe martelo
Aproveitamento
Péscase con palangre, e poden aproveitarse a carne, as aletas, o fígado e as mandíbulas.
Mi Tierra (Ourense)
Historia e características
Subtitulada Revista gallega, apareceu en xullo de 1911. Foi fundada por Xerardo Álvarez Limeses, que exercía de xerente, e dirixida por Eugenio López Aydillo. Logo de fracasar o proxecto de Galicia Ilustrada (da que só apareceu o número 0), que tamén pretendía recoller a tradición de La Ilustración Gallega y Asturiana, Xerardo Álvarez Limeses fundou Mi Tierra, pero tampouco tivo éxito pois desapareceu aos poucos números, non conseguiu pasar dun mes de vida. A súa transcendencia estivo no feito de poñer en contacto a Castelao co grupo de intelectuais ourensáns que anos máis tarde daría orixe ao grupo Nós.
Peixe martelo
Comportamento
É agresivo, rexistrándose casos de ataque ao ser humano, o cal o diferencia doutros tiburóns martelo.
Mi Tierra (Ourense)
Historia e características
Entre os seus colaboradores estaban Luis Antón del Olmet, Vicente Risco, Castelao, Manuel Murguía, Antonio Rey Soto, Fernández Mato, Noriega Varela, Vicente Risco, Avelino Rodríguez Elías e Antón Vilar Ponte que asinaba co pseudónimo de Antón de Rabodegalo. Como responsable da información gráfica figuraba José Pacheco.
Peixe martelo
Estado de conservación
Segundo a IUCN, o seu estado de conservación, no ano 2005, estaba cualificado como VU (especie vulnerábel).
En Galicia
Esta especie está rexistrada en augas próximas á nosa costa.
Pioneer 11
Pioneer 11, tamén coñecida como Pioneer G, foi unha sonda espacial lanzada o 6 de marzo de 1973 mediante un foguete Atlas-Centaur desde a base espacial de Cabo Cañaveral para sobrevoar Xúpiter e Saturno e estudar o Sistema Solar exterior, converténdose na primeira nave en visitar ámbolos dous planetas nunha soa traxectoria, a primeira en visitar Saturno e no segundo obxecto humano que saíu fora do Sistema Solar cara o espazo interestelar.
Características
Os obxectivos da Pioneer 11 foron, en Xúpiter e Saturno, estudar as súas atmosferas, campos magnéticos, lúas e aneis, e na súa viaxe interplanetaria, facer medicións do campo magnético do Sistema Solar, do po interplanetario, do vento solar e dos raios cósmicos.
Nave
miniatura|right|250px|Diagrama da Pioneer 11 cos seus instrumentos.
A nave estaba formada por un corpo principal hexagonal de 36 cm de altura e con lados de 71 cm de lonxitude formado por tubos de aluminio e boro con epoxy situado baixo unha antena parabólica de alta ganancia de 2,74 m de diámetro co alimentador da antena a 1,2 m de altura sobre o cal, á súa vez, iba montada a antena de media ganancia. Dun lado do hexágono saía un compartimento coa instrumentación científica, mentres que antena de baixa ganancia colgaba do corpo principal a uns 76 cm en dirección oposta á antena principal. A enerxía para a nave era producida por catro xeradores termoeléctricos de radioisótopos (RTG polas súas sigras en inglés) modelo SNAP-19 situados a pares a 3 m do corpo principal e separados 120 graos entre si. Os RTG producían 155 vatios de potencia ao inicio da misión, 144 vatios no momento do achegamento a Xúpiter e 100 vatios en Saturno. Do compartimento de instrumentación estendíase un mastro de 6,6 metros de lonxitude que levaba no seu extremo un magnetómetro, situado a esa distancia para que o corpo metálico da nave non interferira nas medicións. A nave orientábase mediante tres sensores de referencia, entre eles un sensor estelar que apuntaba á estrela Canopus e que foi mellorado a partir da experiencia co mesmo sensor na Pioneer 10. Pioneer 11 estabilizábase mediante xiro, controlado por tres pares de propulsores alimentados por hidracina, a unha velocidad nominal de 5 revolucións por minuto.
Acaroada ao corpo da nave atópase, igual que na Pioneer 10, unha placa destinada a posibles civilizacións extraterrestres con diagramas e debuxos representando unha parella humana e a situación da Terra e o Sol na nosa galaxia.
miniatura|right|200px|Saturno e [[Titán (lúa)|Titán vistos por Pioneer 11.]]
Despois do paso por Xúpiter e Saturno a nave seguiu facendo medicións do espazo interplanetario ata que os instrumentos foron fallando ou a potencia dos RTG non foi suficiente para mantelos todos acendidos co que había que turnalos para facelos funcionar.
As operacións coa sonda finalizaron o 30 de setembro de 1995, momento no que os RTG xa non puideron proporcionar enerxía suficiente para manter ningún instrumento acendido.
Instrumentos
miniatura|right|250px|Representación da placa a bordo da Pioneer 10.
Pioneer 11 levaba a bordo os mesmos instrumentos científicos que Pioneer 10 máis un magnetómetro adicional:
Radioisótopo
Chámase radioisótopo ou radionúcleo a aquel isótopo que é radioactivo. A palabra isótopo, do grego "en mesmo sitio", úsase para indicar que todos os tipos de átomos dun mesmo elemento químico atópanse no mesmo sitio da táboa periódica. Os átomos que son isótopos entre si, son os que teñen igual número atómico (número de protóns no núcleo), pero diferente número másico (suma de número de neutróns e o de protóns no núcleo). Os distintos isótopos dun elemento, difiren pois no número de neutróns. Hai varios tipos de isótopos os cales aínda non teñen un nome fixo xa que cambian constantemente.
Pumariño, Mera de Arriba, Ortigueira
Pumariño é un lugar da parroquia de Mera de Arriba no concello coruñés de Ortigueira na comarca do Ortegal. Tiña 6 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Galego de Estatística, dos cales eran 5 homes e 1 muller, o que supón unha diminución con relación ao ano 2000 cando tiña 7 habitantes.
Dune (novela)
200px|miniatura|dereita|Dune desenvólvese principalmente no planeta desértico chamado [[Arrakis.]]
Dune é unha importante obra de ciencia ficción que se converteu nunha obra de culto da literatura fantástica. Ideada orixinalmente coma tres triloxías, foi publicada en 1965 tras ser rexeitada por múltiples editoriais antes de atopar abeiro. O seu éxito foi inmediato, pois en 1966 gañou o Premio Hugo e en 1965 o Premio Nebula ao mellor libro de ciencia ficción. Considerado por algúns como a máis grande das novelas de ciencia ficción de todos os tempos, foi escrita por Frank Herbert, un autor recoñecido anteriormente polas súas novelas da máis pura ciencia ficción, que logrou publicar cinco partes da saga e morreu en 1986 planeando o clímax. Os volumes que publicou en vida foron:
O seu fillo Brian Herbert continuou a publicación ata o final por demanda popular e unha precuela en tres partes tituladas A casa Atreides, A casa Harkonnen e A casa Corrino.
Trama
A historia comeza a máis de 20.000 anos no futuro, na nosa galaxia, nun grande imperio galáctico feudal. O Imperio divídese en pseudofeudos ou señoríos planetarios que son controlados por familias nobres, coñecidas como Grandes Casas, que se agrupan nun gran consello, chamado Landsraad e renden tributo á Casa Imperial do clan Corrino. Nunha conspiración polo poder imperial participan tanto estas como a CHOAM (como imperio comercial), a Confraría Espacial (co monopolio das viaxes interestelares), a orde Bene Gesserit (na súa procura do Kwisatz Haderach), a Bene Tleilax (orde especializada na manipulación biolóxica) e o planeta IX (con enorme poder tecnolóxico e mental -os seus individuos chámanse mentat).
A historia en si desenvólvese ao redor do mozo Paul Atreides, herdeiro do ducado da Casa Atreides. O seu pai, o duque Leto, recibe do Emperador Padishah Shaddam IV a orde de trasladarse, con todo o seu ducado, a Arrakis (tamén chamado Dune), a única fonte no Universo Coñecido da especia mélange. Paul debe enfrontarse á traizón do Emperador, o ataque e ocupación de Arrakis por parte dos seus inimigos mortais, a Casa Harkonnen, e sobrevivir ao hostil planeta.
Inspiración
A pesar da súa aparente trama mundana, a saga de Dune bebe de fontes bastante filosóficas. A política e o liderado ou a vida en condicións extremas puideron inspirarse na vida do británico Lawrence de Arabia; a interrelación entre os seres vivos e a euxenesia, da hipótese Gaia; a chegada dun mesías, do xudaísmo e o cristianismo; a distopía dun universo dominado polo comercio da especia mélange e no planeta Arrakis con enormes carencias (neste caso, de auga e de xustiza), das novelas 1984 ou Fahrenheit 451; etc.
Por outra banda, unha boa parte da imaxinería de Dune baséase en culturas tradicionais, con forte contacto co medio natural e de longa traxectoria na historia da humanidade: o nome de Paul Atreides, Muad'Dib, e de moitas outras palabras de uso ritual ou relixioso na novela (Gom Jabbar, Bi-la Kaifa etc.) son de clara orixe islámica; a hospitalidade ou a estrutura social en tribos son a norma habitual entre tuaregs e beduínos; o coitelo krys (baixo a denominación kris ou keris) é orixinario do sueste asiático; etc.
Gundriz, Samos
Santo André de Gundriz é unha parroquia do concello de Samos na comarca de Sarria, na provincia de Lugo. No ano 2007 tiña 80 habitantes (38 homes e 42 mulleres), un menos ca en 2006.
Ventrículo (cardíaco)
miniatura|300px|Esquema do corazón humano (cortado): 1 Vea cava superior. 2 Arteria pulmonar esquerda. 3 Veas pulmonares (superior e inferior) esquerdas. 4 Válvula mitral. 5 Válvula aórtica. 6 Ventrículo esquerdo. 7 Ventrículo dereito. 8 Aurícula esquerda. 9 Aurícula dereita. 10 Caxato da aorta (con: esquerda, tronco braquiocefálico; centro, arteria carótide común; dereita, arteria subclavia). 11 Válvula pulmonar. 12 Válvula tricúspide. 13 Vea cava inferior.
Gundriz, Samos
Patrimonio
A igrexa parroquial de Santo André de Gundriz é de planta rectangular e entrada porticada con cuberta a dúas augas. Ademais a parroquia ten catro ermidas. Na parroquia celebrábase a festividade da Nosa Señora do Rosario o primeiro domingo de outubro. Noutras tres aldeas existen ermidas adicadas a Santa Mariña -patroa da aldea que leva o seu nome- o 18 de xullo, a Santa Bárbara en Carqueixeda o primeiro domingo de maio, e San Lourenzo en Portela o 10 de agosto.
Gundriz destaca pola arquitectura popular, con vivendas construídas en cachotaría de lousa.
Xogos da Lusofonía
Competición
"Unidos pelo desporto", este é o lema da Associação dos Comités Olímpicos de Língua Oficial Portuguesa (ACOLOP), que foi fundada o 8 de xuño de 2004, co obxectivo de integrar o mundo lusófono polo deporte e xa oficialmente recoñecida polo Comité Olímpico Internacional.
Ventrículo (cardíaco)
Ventrículo, en anatomía animal, refírese a cada unha das cámaras inferiores do corazón. O corazón dos mamíferos, incluíndo os humanos, posúe dous ventrículos, mentres que o corazón doutros vertebrados, como os peixes e os anfibios, ten un só. Os ventrículos reciben sangue das cámaras superiores do mesmo lado do corazón, as aurículas. Cada ventrículo se contrae durante a sístole, que é o período do ciclo cardíaco en que o corazón bombea o sangue cara aos pulmóns e o resto do corpo. O sangue non pode pasar do ventrículo dereito ao esquerdo porque hai unha parede que os separa (tabique interventricular).
Anatomía
O corazón no ser humano está dividido en catro cavidades: dúas superiores —a aurícula dereita e a aurícula esquerda— e dúas inferiores, o ventrículo dereito e o ventrículo esquerdo. A aurícula esquerda comunica co ventrículo esquerdo por medio da válvula mitral e a aurícula dereita comunica co ventrículo dereito por medio da válvula tricúspide. Cada ventrículo recibe sangue da aurícula do seu mesmo lado e a impulsa a unha arteria: as arterias pulmonares, no caso do ventrículo dereito, e a aorta, no caso do ventrículo esquerdo.
Xogos da Lusofonía
Competición
O portugués é o idioma oficial de Angola, Brasil, Cabo Verde, Guinea-Bissau, Macau, Mozambique, Portugal, San Tomé e Príncipe, Timor-Leste e, dende 2007, Guinea Ecuatorial. Na actualidade, é a cuarta lingua materna máis falada do mundo, con cerca de 260 millóns de falantes nativos, estando case 5 millóns deles espallados por outros países do mundo (principalmente EUA, Canadá, Francia e o Reino Unido entre outros).
Ventrículo (cardíaco)
Anatomía
A parede do ventrículo esquerdo é máis grosa que a do dereito, debido a que este ventrículo ten que impulsar o sangue cara a toda a periferia do corpo, mentres que o ventrículo dereito só o fai cara aos pulmóns, permitindo así o intercambio de gases neles.
Xogos da Lusofonía
Competición
A Galiza, terra onde se orixinou a lingua portuguesa e onde moitos filólogos afirman que o galego e o portugués e a mesma lingua, foi convidada varias veces a participar nos Xogos, ficando fora dos mesmos por causa do desinterese mostrado polo goberno autonómico.
Ventrículo (cardíaco)
Fisioloxía
Os ventrículos son as cámaras do corazón cuxa función é bombear o sangue para a circulación sistémica, a través da válvula aórtica, no caso do ventrículo esquerdo, e para a circulación pulmonar, a través da válvula pulmonar, no caso do ventrículo dereito.
A contracción ventricular chámase sístole ventricular e a contracción auricular ou atrial denomínase sístole atrial ou auricular, mentres que a relaxación para encher de sangue as catro cámaras denomínase diástole, tamén atrial e ventricular.
O sangue chega á aurícula dereita mediante as veas cavas —inferior e superior— encargadas de recoller o sangue do sistema venoso de todo o organismo. Así, o sangue entra na aurícula dereita polas veas cavas, e pasa a través da válvula tricúspide até o ventrículo dereito. De aí o sangue é impulsado cara aos pulmóns, atravesando a válvula pulmonar. Despois de pasar polos pulmóns, o sangue entra de novo no corazón por medio das veas pulmonares, cara á aurícula esquerda, desde onde se dirixe ao ventrículo esquerdo, atravesando a válvula mitral. Finalmente, o sangue impúlsase grazas á sístole ventricular cara á arteria aorta (pasando pola válvula aórtica), que se encargará de distribuílo ao resto do organismo.
Santiago o Xusto
Santiago o Xusto, tamén chamado irmán do Señor, a miúdo identificado con Santiago o Menor ou ben Santiago Alfeo, martirizado en 62, foi consonte a tradición, o primeiro bispo ou patriarca de Xerusalén, e o autor da Epístola de Santiago incluída no Novo Testamento.
Hai tres personaxes neotestamentarias chamadas Santiago:
Biografía
Santiago o Xusto foi unha personalidade importante da Igrexa primitiva, que dirixiu a primeira comunidade cristiá de Xerusalén.
Estaba fortemente ligado ao xudaísmo do seu tempo e mantíñase fiel á lei de Moisés, opóndose aos puntos de vista de Paulo.
O Concilio de Xerusalén, que se celebrou a fins dos anos 50, so a súa autoridade e máis a de Pedro e a de Xoán (Feitos 2, 10), admitiu o principio da non circuncisión dos pagáns convertidos.
Flavio Xosefo rexistra a morte dun Santiago irmán de Xesús (Antigüidades xudaicas, XX, 197-203) no ano 62, decidida polos dirixentes relixiosos do Templo de Xerusalén; mais Xosefo fala unha liñas antes dese Xesús como un sacerdote do Templo, polo que non pode ser Xesús Cristo, pola simple razón de que os sacerdotes son da tribo de Leví e Xesús estaba censado na de Xudá.
Santiago o Xusto foi substituído no cargo de xefe da Igrexa de Xerusalén por Simeón (cfr. Eusebio de Cesarea, 3, 11, 32).
Identidade
Paulo, en Ga 2,9, describe así a Santiago o Xusto « ... Santiago, Cefas, e Xoán, que aparecían como columnas... ». No Novo Testamento é citado como un irmán de Xesús: "Na liturxia de Santiago, o irmán de Xesús é elevado á dignidade de irmán de Deus mesmo (Adelphotheos)" (Philip Schaff: History of the Christian Church, capítulo 4, sección 29).
Santiago é citado por Mateu {Mt 13,55} ; por Marcos (Mc 6,3 e Mc 15,40) ; pola Epístola aos Gálatas (Ga 1,19) ; pola Epístola de Xudas (1). Tamén é citado por Flavio Xosefo.
Velaí o que dixo sobre o santoral a Conferencia de bispos de Francia: "Os esexetas distinguen varios Santiagos arredor do Señor. Santiago o Maior, fillo de Zebedeo e irmán de Xoán; Santiago, fillo de Alfeo, do cal só se sabe que foi apóstolo, e mais Santiago, irmán do Señor, do seu parentesco e orixinario de Nazaret". A noción de irmán debe ser comprendida no sentido amplo utilizado na época. Podía significar un parente moi afastado, como un curmán ou primo-irmán, ou ben indicar un duplo parentesco (de dous troncos).
Controversia sobre os irmáns e irmás de Xesús
O Novo Testamento, en Mc 6,3 recolle a reacción de asombro dos habitantes de Nazaret, logo de escoitar a Xesús a ensinar na sinagoga: "Non é este o carpinteiro, o fillo de María, e o irmán de Santiago, Xosé, Xudas e Simón? E súas irmás non viven entre nós?". Hai desacordo sobre o que se debe entender nesas palabras segundo que sexan tomadas en senso estrito como fillos dun mesmo pai e nai ou nun senso máis amplo como parentes próximos, tal e como se fai en numerosos países orientais, onde primos e primas, que viven xuntos, son chamados 'irmáns' e 'irmás'. Os versículos de Xoán 19, 26-27 fornecen un exemplo de polivalencia do uso de títulos parentais nos textos evanxélicos: aí Xesús dille a María, confiándolle o apóstolo Xoán: "Muller, velaí teu fillo", logo, dirixíndose a Xoán: "Velaí túa nai".
Culto
Durante séculos, a Igrexa Católica honrou a Santiago o Xusto ao tempo que o apóstolo Filipe, no día 1 de maio, data que conmemoraba o aniversario do traslado das reliquias de ambos os dous santos para a basílica dos Doce Apóstolos en Roma. En 1956, o papa Pío XII desprazou a festa para o 11 de maio; mais no novo calendario romano a festividade foi fixada no 3 de maio.
Santiago o Xusto é festexado o día 23 de outubro pola Igrexa Ortodoxa.
El Liberal
El Liberal foi un xornal español, que se publicou en Madrid entre 1879 e 1936.
Historia e características
Apareceu o 31 de maio de 1879 a partir dunha escisión de xornalistas republicanos de El Imparcial entre os que figuraba Miguel Moya Ojanguren que foi director do xornal de 1890 e 1906. Foi un dos xornais con maior tiraxe da súa época. Entre os seus directores estivo o galego Alfredo Vicenti, amigo de Castelao, quen colaborou no xornal durante o ano 1912 con diversas caricaturas. Entre os seus redactores estaba Emilio Rodal González.
O superheroe da galaxia
O superheroe da galaxia (銀河ギリギリ!!ぶっちぎりの凄い奴) é un filme de animación xaponés dirixido por Yoshihiro Ueda que foi estreado en 1993. Décimo segundo filme baseado no manga e anime Dragon Ball creado por Akira Toriyama e oitavo da etapa Dragon Ball Z.
Sinopse
A terra é invadida por Boujack e os seus secuaces. Todo comeza cun torneo de artes marciais, onde os discípulos do Señor Satán son substituídos polos secuaces de Boujack. Estes conseguen derrotar case sen problemas ós guerreiros Z, pero cando todo parece perdido Son Goku usa a transmisión instantánea para chegar dende o outro mundo e dicirlle a Son Gohanda que use o seu verdadeiro poder. Este, ó ver e escoitar o seu pai finado transfórmase en Super Saian dous (ou Super Saian ascendido), e neste estado elimina a Boujack e mailos seus secuaces cunha facilidade pasmosa e cunha violencia extrema, como xa fixera cos fillos de Célula.
Música
Tema de apertura
Tema de peche
Yokohama Stadium
O Yokohama Stadium (横浜スタジアム) é un parque de béisbol situado en Iocoama, Kanagawa (Xapón). O estadio, inaugurado o 4 de abril de 1978, alberga os partidos como local dos Yokohama DeNA BayStars, equipo da Liga Central da Nippon Professional Baseball (NPB). Alén do béisbol, tamén é utilizado para outros deportes como o fútbol americano. O estadio conta capacidade para 32.170 espectadores. No estadio, concretamente nos postes esquerdo e dereito, hai dous retratos conmemorativos na honra da visita á cidade de Babe Ruth e Lou Gehrig.
Leticia, Colombia
Leticia é un concello colombiano que se atopa no extremo sur do país. É a capital do departamento do Amazonas. Malia estar arredada dos principais centros urbanos do país, sen comunicación por estrada, constitúe un nexo comercial importante co Brasil, debido á súa situación de cidade limítrofe sobre o río Amazonas e formando o trifinio coñecido como Tres Fronteiras co Perú e o Brasil.
Reúne case o 60% da poboación do departamento e a maior parte é indíxena de diversas comunidades como: os witotos, ingas, tucanos, ticunas e nukak. A cidade ten un gran crecemento demográfico e tecnicamente forma unha soa cidade xunto co concello brasileiro de Tabatinga.
Toponimia
Leticia é un porto, chamado así polo transporte que se realiza a través de ríos, isto é común en Colombia que posúe unha rede fluvial de 24 725 km. Foi fundada como porto fluvial o 25 de abril de 1867 cando aínda pertencía ó Perú, e nun comezo chamouse San Antonio, nomeada así polo capitán peruano Benigno Bustamante, quen era Gobernador de Loreto (Perú). O 15 de decembro dese ano o porto cambiou de nome a Leticia, polo enxeñeiro Manuel Charón, na honra a Leticia Smith, a súa esposa. Este enxeñeiro era moi coñecido e importante na localidade.
Roko (actriz)
Rocío Pérez Armenteros, nada en Alcalá la Real (provincia de Xaén) o 13 de xullo de 1989 é unha cantante, compositora e actriz andaluza, máis coñecida polo seu nome artístico Roko compuxo cancións de estilo soul principalmente en castelán, aínda que tamén noutros idiomas. Maqueta temas para outros artistas e traballa con Antonio Ferrara que é colaborador de Carlos Jean.
O seu disco de cabeceira é Un día en el mundo, de Vetusta Morla. Compuxo un tema para o disco de Malú Vive, chamado "Inutilmente". Pasou polos concursos El número uno, na que quedou 2ª e Tu cara me suena, no que gañou.
Entre 2013 e 2014 participou na serie musical de Antena 3 Vive cantando.
Traxectoria
=== 1989-2011: Primeiros anos e inicios na música === Ós 8 anos comenzou os seus estudos de música e guitarra no conservatorio que posteriormente completou con numerosos cursos e clases de canto e expresión corporal. Comenzou a traballar cada vez de forma máis continúa co seu amigo e produtor Antonio Ferrara, participando como corista e vocal *coach en diferentes producións para Sony Music, Pep’s Records e Diferenza Music entre outras e creando a súa primeira formación musical Saudade Chill, coa que tivo a oportunidade de ir de xira durante 3 anos e gravar o seu primeiro álbum de versións co mesmo nome.
A súa primeira actuación chegou ós 14 anos nunha gala benéfica para UNICEF. Durante os seus primeiros anos de carreira participou en varias obras de teatro musical como Nine ou Bad Girl, entre outras. Traballou en diferentes compañías de teatro como Teatro Lírico Andaluz, La Pulga Teatro e en producións conxuntas de La Perrera e La Caldera teatro.
2012: El número uno
Roko deuse a coñecer a través da primeira edición do concurso El número uno, emitido en Antena 3 no ano 2012, presentado por Paula Vázquez.
2012: Tu cara me suena e o seu novo álbum
Despois de El número uno, anunciouse que Roko estaría na segunda edición de Tu cara me suena.
2013-2014
Dende setembro do 2013 Roko interpreta a Lucía na serie musical Vive cantando. Participou na primeira tempada e no primeiro capítulo da segunda.
Mohenjo-daro
Mohenjo-daro (en موئن جو دڙو, "Outeiro dos Mortos"; en موئن جو دڑو) é un xacemento arqueolóxico na provincia de Sindh, Paquistán. Construído arredor do 2500 a.C., foi un dos maiores asentamentos da antiga civilización do val do Indo e unha das primeiras cidades importantes do mundo, contemporáneas ás civilizacións do antigo Exipto, Mesopotamia, Creta minoica e Norte Chico. Mohenjo-daro foi abandonado no século XIX a.C. cando a civilización do val do Indo diminuíu e o lugar non foi redescuberto ata a década de 1920. Dende entón realizáronse importantes escavacións no lugar da cidade, que foi designada Patrimonio da Humanidade pola UNESCO en 1980. O xacemento está ameazado pola erosión e unha restauración inadecuada.
Etimoloxía
Descoñécese o nome orixinal da cidade. Baseado na súa análise dun selo de Mohenjo-daro, Iravatham Mahadevan especulou con que o nome antigo da cidade podería ser Kukkutarma ("a cidade [-rma] do galo [kukkuta]"). [6] A loita de galos puido ter un significado ritual e relixioso para a cidade, con galiñas domesticadas criadas alí con fins sagrados, en lugar de como fonte de alimento. Mohenjo-daro tamén puido ser un punto de difusión para a eventual domesticación mundial das galiñas.
Mohenjo-daro, o nome moderno do sitio, foi interpretado de varias maneiras como "Outeiro dos Mortos" en sindhi e como "Outeiro de Mohan" (onde Mohan é Krishna).
Situación
miniatura|250px|Extensión teórica e xacementos principais da [[civilización do val do Indo]] Mohenjo-daro está situado ao oeste do río Indo no distrito de Larkana, Sindh, Paquistán, nunha posición central entre o río Indo e o río Ghaggar-Hakra. Está situado nunha cordilleira do Plistoceno no medio da chaira inundable do val do río Indo, a uns 28 quilómetros da cidade de Larkana. A dorsal destacaba durante a época da civilización do val do Indo, permitindo á cidade situarse por riba da inundación circundante, mais as inundacións posteriores soterraron a maior parte da dorsal en depósitos de limo. O Indo aínda flúe ao leste do xacemento, pero o leito do río Ghaggar-Hakra no lado occidental está seco.
Contexto histórico
Mohenjo-daro foi construído no século XXVI a.C. Foi unha das cidades máis grandes da antiga civilización do val do Indo, tamén coñecida como a civilización Harappa, que se desenvolveu arredor do 3000 a.C. a partir da cultura prehistórica do Indo. No seu apoxeo, a civilización do Indo abranguía gran parte do que hoxe é Paquistán e o norte da India, estendéndose cara ao oeste ata a fronteira iraniana, ao sur ata Gujarat na India e cara ao norte ata un posto avanzado en Bactria, cos principais centros urbanos en Harappa, Mohenjo-daro, Lothal, Kalibangan, Dholavira e Rakhigarhi. Mohenjo-daro foi a cidade máis avanzada do seu tempo, cunha enxeñaría civil e unha planificación urbanística moi sofisticadas. Cando a civilización do Indo entrou en repentino declive arredor do 1900 a.C., Mohenjo-daro foi abandonada.
Redescubrimento e escavación
miniatura|A regularidade das rúas e os edificios suxire a influencia dun antigo [[planeamento urbanístico na construción de Mohenjo-daro]] As ruínas da cidade permaneceron indocumentadas durante uns 3700 anos ata que R.D. Banerji, oficial do Arqueological Survey of India, visitou o xacemento entre 1919 e 1920 identificando o que pensou que era unha estupa budista (150-500 d.C.) que se sabía que estaba alí e atopar un raspador de sílex que o convenceu da antigüidade do sitio. Isto levou a escavacións a grande escala de Mohenjo-daro dirixidas por Kashinath Narayan Dikshit en 1924–25 e John Marshall en 1925–26. Na década de 1930 realizáronse importantes escavacións no lugar baixo o liderado de Marshall, D. K. Dikshitar e Ernest Mackay. Mortimer Wheeler e o seu aprendiz, Ahmad Hasan Dani, levaron a cabo outras escavacións en 1945. As últimas grandes series de escavacións foron realizadas en 1964 e 1965 por George F. Dales. Despois de 1965 prohibíronse as escavacións debido aos danos causados ​​pola intemperie nas estruturas expostas e os únicos proxectos permitidos no lugar foron escavacións de salvamento, levantamentos superficiais e proxectos de conservación. Na década de 1980, grupos de sondaxes alemáns e italianos dirixidos por Michael Jansen e Maurizio Tosi empregaron técnicas arqueolóxicas menos invasivas, como documentación arquitectónica, levantamentos superficiais e sondaxes localizadas, para recoller máis información sobre Mohenjo-daro. Unha perforación de núcleo seco realizada en 2015 polo Fondo Nacional de Paquistán para Mohenjo-daro revelou que o xacemento era máis grande que a área desenterrada.
Algoritmo de compresión con perda
Chámase algoritmo de compresión con perda a calquera procedemento dirixido a representar unha certa cantidade de información utilizando menos da mesma, facendo imposible unha reconstrución exacta dos datos orixinais.
Uso
A compresión con perda é útil só cando a reconstrución exacta non é esencial para a información significativa. A información reconstruída é só unha aproximación da información orixinal. Xeralmente restrinxida a información analóxica que foi dixitalizada (imaxes, son, vídeo etc.), onde a información pode ser "semellante" e, ó mesmo tempo, ser subxectivamente a mesma. A súa maior vantaxe son as altas taxas de compresión ofrecida ao contrario dun algoritmo de compresión sen perdas.
Técnicas comúns de compresión con perda
Nalgúns casos utilízanse ambas, aplicando a transformación ó resultado da codificación preditiva.
Este sistema de compresión úsase en compresores de imaxes (JPEG), en formatos de vídeo (Flash, MP4, MPEG-1, MPEG-2, MPEG-4) e en formatos de son (AAC, MP2, MP3, WMA).
Outros artigos
Compression de données
Nils-Aslak Valkeapää
Nils-Aslak Valkeapää, coñecido tamén como Áillohaš, nado o 23 de marzo de 1943 en Enontekiö e finado o 26 de novembro novembro de 2001 en Espoo, foi un escritor, actor, artista e músico saami finlandés. Recibiu o Premio de Literatura do Consello Nórdico de 1991 pola súa obra Beaivi, áhčážan.
Traxectoria
Procedía dunha familia dedicada á cría de renos e estudou maxisterio, aínda que nunca exerceu. Pasou boa parte da súa vida en Käsivarsi, preto da fronteira sueca, e tamén na localidae de Skibotn en Noruega. Seguiu a tradición do canto tradicional, o joik, que xoga un papel central no mundo literario e artístico saami pero na década de 1960 unha nova xeración de joikem, xente nova que buscaba as súas raíces, comezou a modernizalo, e Valkeapää converteuse nun dos máis prominentes. O seu primeiro álbum Jojkuja de 1968, contiña joiks modernizados e deu a coñecer esa música por todo o mundo, realizando unha xira polos Estados Unidos en 1983 con Seppo Paakkunainen.
Valkeapeää compuxo en 1987 a música e interpretou o personaxe de Siida-Isit na primeira longametraxe en saami, Ofelaš, coñecida internacionalmente como Pathfinder, dirixida por Nils Gaup. Nas Olimpiadas de Inverno de 1994 en Lillehammer actuou na cerimonia de apertura. Un joik do filme apareceu no álbum de Mike Oldfield editado en novembro de 1994 The Songs of Distant Earth co título de "Prayer for the Earth". En 1996 sufriu un serio accidente de automóbil, retirándose da vida pública.
Como escritor utilizou principalmente o saami, moitas das súas obras traducíronse ao finés e a outras linguas escandinavas. A súa primeira publicación foi Terveisiä lapista, un conxunto de ensaios curtos. Publicou oito coleccións de poemas.
Bandeira de Palestina
A bandeira de Palestina (en علم فلسطين) está baseada na Bandeira da Revolta Árabe, e é empregada para representar ó pobo palestino (dende 1964 ), e á Autoridade Nacional Palestina.
Little Nicky
Little Nicky é un filme estadounidense dirixido por Steven Brill que foi estreado no 2000. Está protagonizada por Adam Sandler interpretando a Nicky, un dos tres fillos do Demo.
Sinopse
Little Nicky é fillo de Satán. Satán quere retirarse tras 10 000 anos de duro traballo pero ningún dos seus fillos é malvado dabondo para substituílo. Os dous fillos maiores, Cassius e Adrian, cansos da tiranía do seu pai, deciden marchar a Nova York para instaurar o seu propio reino infernal. O pequeno Nicky será o encargado de evitalo.
Arma de fogo
miniatura|Canón antiaéreo 88 mm alemán. [[Segunda guerra mundial, A Coruña.]] miniatura|[[Fusil Chassepot.]] Unha arma de fogo é aquel instrumento que lanza un ou múltiples proxectís, xeralmente sólidos, a alta velocidade e a unha longa distancia grazas á presión orixinada por unha explosión orixinada pola queima dun propelente confinado. O termo arma de fogo aplícase unicamente aos dispositivos que despiden gas a alta presión tras unha reacción química de combustión dentro do mesmo dispositivo; deste xeito adóitase excluír como armas de fogo aos dispositivos que propulsan proxectís por medio de aire ou CO2 almacenadas a presión por outros medios, as cales en cambio téndese a clasificar como arma pneumática, aínda que nalgúns países como Alemaña, o Canadá e o Xapón clasifícanas como armas de fogo. As armas de fogo poden ser levadas a man como no caso dos fusís, carabinas e pistolas, entón os proxectís denomínanse balas, as cales non adoitan conter explosivos no interior. No caso de armamento máis pesado ou de artillería, como é o caso de canóns, lanzagranadas etc. os proxectís levan carga explosiva.
Durante varios séculos, desde finais do Renacemento tardío as armas de fogo convertéronse nas armas predominantes da humanidade, producindo cambios profundos na arte militar.
Utilízanse para atacar ou para defenderse, aínda que tamén é corrente o seu uso na caza ou simplemente de xeito lúdico. Por efecto da combustión as armas de fogo dilátanse e desgástanse e polo que deben ter un mantemento coidadoso.
Orixes das armas de fogo
miniatura|upright|[[Canón de man chinés da dinastía Yuan (1271–1368)]] Desde o século XI coñecíanse na China mesturas pirotécnicas de salitre, carbón e xofre que foron empregadas como explosivos de escasa potencia, e existen tamén testemuños do século XIII que revelan como algunhas das mencionadas mesturas foron utilizadas como propelentes en armas rudimentarias de bambú que lanzaban diversos proxectís.
As primeiras armas de fogo primitivas inventáronse cara ao ano 1250 d.C. na China, cando a lanza de lume portátil (un tubo de bambú ou metal que podía disparar pólvora acesa) combinouse con proxectís como chatarra, anacos de porcelana rota ou dardos/frechas.
Unha das primeiras representacións dunha arma de fogo é unha escultura atopada nunha cova en Sichuan, China. A escultura data do século XII e representa unha figura que porta unha bombarda en forma de vaso, da que saen chamas e unha bala de canón. A arma máis antiga que se conserva, un canón de man de bronce, datouse en 1288 porque se descubriu nun sitio arqueolóxico do actual distrito de Acheng, Heilongjiang, China, onde a obra histórica do Yuanshi (1370) recolle que se libraron batallas naquela época. A arma de fogo tiña un canón de 6,9 polgadas de 1 polgada de diámetro, unha cámara de 2,6 polgadas para a pólvora e unha toma para o mango da arma de fogo. Ten 13,4 polgadas de longo e pesa 7,8 libras sen o mango, que estaría feito de madeira.
miniatura|esquerda|A imaxe máis antiga que se coñece dun [[Canón (arma)|canón europeo De Nobilitatibus Sapientii Et Prudentiis Regum, Walter de Milemete (1326).]] A pólvora e o coñecemento do seu emprego explosivo ou propulsivo chegou a Europa da man dos científicos árabes entre finais do século XIII a principios do século XIV d.C., onde a referencia máis antiga atopámola no tratado de Marco Greco, que describe a composición da pólvora negra.
Os árabes e os mamelucos xa tiñan armas de fogo a finais do século XIII. Os europeos obtiveron armas de fogo no século XIV. Existen referencias máis concretas nun manuscrito de Walter de Milemete, capelán de Eduardo III de Inglaterra, que se remonta a 1326 e no que aparece o debuxo do que é inequivocamente un primitivo canón. Tamén se conserva un documento florentino datado o 11 de febreiro de 1326 no que se trata da adquisición de proxectís e canóns metálicos: «pilas seu palloctas férreas et canóns de metallo». Os coreanos adoptaron as armas de fogo dos chineses no século XIV. Con todo, é a partir da segunda metade do século XIV d. C. que se rexistraron as maiores e máis frecuentes referencias ao uso bélico das armas de fogo, das que as primeiras en desenvolverse foron as armas portátiles, que son aquelas armas que poden ser facilmente empregadas e transportadas por unha soa persoa. Os iranianos (os primeiros forón a tribo dos Ak Koyunlu e os safávidas) e os indios (os primeiros forón os mogoles) obtivéronas a máis tardar no século XV, dos turcos otománs. A xente do arquipélago Nusantara do sueste asiático utilizou o arcabuz longo polo menos no último cuarto do século XV. miniatura|upright|O [[istinggar, resultado das tradicións de fabricación de armas indoportuguesas]] miniatura|upright|A) A pistola de mecha con botón para gatillo, que chegou a Lisboa desde Bohemia, utilizada polos portugueses ata a conquista de Goa en 1510. B) A pistola de mechas indoportuguesa foi o resultado da combinación da fabricación de armas portuguesas e goanas. C) A pistola de mechas xaponesa apareceu como copia da primeira arma de fogo introducida nas illas xaponesas.
A tecnoloxía das armas de fogo no Sueste asiático mellorou aínda máis despois da captura portuguesa de Malaca (1511). A partir de 1513, as tradicións da fabricación de armas xermano-bohemias fusionáronse coas tradicións turcas de fabricación de armas. Isto deu lugar á tradición indo-portuguesa de mechas. Os artesáns indios modificaron o deseño introducindo unha culata moi curta, case semellante a unha pistola, que se suxeitaba contra a meixela, non no ombreiro, cando apuntaban. Tamén reduciron o calibre e fixeron que a arma fose máis lixeira e equilibrada. Este foi un éxito para os portugueses, que loitaron moito a bordo de barcos e embarcacións fluviais, e valoraron esta arma máis compacta. Os inventores de armas de Malaca, comparados por estar ao mesmo nivel que os de Alemaña, adaptaron rapidamente estas novas armas de fogo, e así apareceu un novo tipo de arcabuz, o istinggar. Os xaponeses non adquiriron armas de fogo ata o século XVI, e foron dos portugueses máis que dos chineses.
miniatura|upright|esquerda|Un [[mosqueteiro (1608)]] O desenvolvemento das armas de fogo acelerouse durante os séculos XIX e XX. A retrocarga converteuse máis ou menos nun estándar universal para a recarga da maioría das armas de fogo de man e continúao séndo con algunhas excepcións notables (como os morteiros). En lugar de cargar cartuchos individuais en armas, adoptáronse cargadores con varias municións, que axudaban á recarga rápida. Os mecanismos de disparo automáticos e semiautomáticos significaban que un só soldado podía disparar moitas máis balas nun minuto do que un arma antiga podía disparar ao longo dunha batalla. A utilización de polímeros e aliaxes no desenvolvemento das armas de fogo fixo que estas fosen cada vez máis lixeiras e, por tanto, máis fáciles de despregar. A munición cambiou ao longo dos séculos, pasando de simples proxectís metálicos en forma de bola que tremian polo canón a balas e cartuchos fabricados con alta precisión. Especialmente no século pasado, puxose especial atención na precisión e na visión para que as armas de fogo foran moito máis precisas. Porén, máis que calquera factor único, as armas de fogo proliferaron debido á chegada da produción en masa, permitindo aos fabricantes de armas producir grandes cantidades de armamento cun estándar constante.
As velocidades das balas aumentaron co uso dunha "camisa" de metal como o cobre ou aliaxes de cobre que cubrían un núcleo de chumbo e permitían que a bala se deslizase polo canón con máis facilidade que o chumbo só. Estas balas denomínanse como "camisa de metal completo" (FMJ siglas en inglés). Tales balas FMJ teñen menos probabilidades de fragmentarse no impacto e son máis propensas a atravesar un obxectivo mentres transmiten menos enerxía. Por tanto, as balas FMJ causan menos dano aos tecidos que as balas sen camisa que se expallan. Isto levou á súa adopción para uso militar polos países adheridos aos Convenio da Haia de 1899.
Dito isto, o principio básico detrás do funcionamento das armas de fogo permanece inalterado ata hoxe. Un mosquete de hai varios séculos aínda é similar, aínda que con menos precisión e rapidez, en principio a un rifle moderno, que utiliza a expansión de gases para impulsar proxectís a longas distancias.
Tipos de armas de fogo
Unha característica importante nun arma de fogo é tamén o tipo de ánima, o interior do canón. De se unha arma é de ánima lisa ou ánima raiada dependen moitas características importantes para a súa función.
Un arma de fogo é unha arma de canón a distancia que inflixe dano aos obxectivos ao lanzar un ou máis proxectís impulsados por gas de alta presión en rápida expansión producido pola combustión exotérmica ( deflagración ) dun propelente químico, historicamente pólvora negra, agora pólvora sen fume.
No exército, as armas de fogo clasifícanse en armas "pesadas" e "lixeiras" con respecto á súa portabilidad por soldados de infantería. As armas de fogo lixeiras son aquelas que poden ser transportadas facilmente por soldados de infantería individuais (é dicir, "portátiles"), aínda que aínda poden requirir varios individuos (servidos pola tripulación) para lograr unha capacidade operativa óptima. As armas de fogo pesadas son aquelas que son demasiado grandes e pesadas para ser transportadas a pé, ou demasiado inestables contra o retroceso e, por tanto, requiren o apoio dunha plataforma de armas (por exemplo, un soporte fixo, unha carruaxe con rodas, un vehículo, un avión ou unha embarcación acuática) para ser tácticamente móbil ou útil.
Evolución das armas de fogo
A evolución produciuse no sentido de ir utilizando diferentes forzas motrices para impulsar un proxectil:
miniatura|[[Pistola Colt M1911A1]] Excluíndo as armas máis primitivas, que só estaban formadas por un canón e un axuste de madeira, as antigas armas de fogo portátiles estaban compostas por:
O canón: foi desde sempre a parte máis importante e custosa da arma. Estaba formada por un tubo perfilado de xeito diverso e pechado pola súa banda posterior cun tapón roscado.
A culata: Era un apéndice que permitía a unión do canón coa caixa; esta parte tamén servía para atacar ao inimigo corpo a corpo cando xa se disparou.
O oído: Comunicaba a cazoleta co interior da recámara, o que permitía ao fogo alcanzar a carga de lanzamento ou impulsión.
A caixa: A súa misión era xuntar as distintas partes da arma a fin de poder utilizala comodamente, en xeral estaba feita de nogueira e á súa vez estaba formada por: o couce, a empuñadura e o axuste que amparaba ao canón.
Sistema de ignición: A súa función era deflagrar a carga de pólvora contida no canón, e que podía ser un sistema de mecha, de roda, de sílex ou pedernal, ou de percusión.
A gornición: Era un conxunto de pezas accesorias destinadas a protexer e completar a arma como conxunto: o remate da empuñadura ou couce, a contraplatina ou chapilla, as guías de baquetas, o gancho de cinto etc. As armas de fogo portátiles han ir evolucionando constantemente ata os nosos días, sendo cada día máis seguras para o seu manexo, e ata o século XIX a súa evolución estivo moi ligada a diferentes personaxes públicos e ao desenvolvemento dos sistemas de ignición.
O primeiro sistema de ignición que se usou foi a "chave de mecha", que era un sistema no que o tirador debía soster a arma cunha man e usar a outra para achegar unha mecha ao fogón no momento do disparo, o que facía que a arma tivese escasa eficacia.
No século XV, fíxose unha modificación deste sistema que foi decisiva para aumentar a eficacia da arma: a incorporación do serpentín, que consistía nun brazo de ferro en forma de "S" empernado polo seu centro á beira dereita da caixa e ao que se fixaba na súa extremidade superior un anaco de mecha empapada nunha solución de nitrato potásico. Devandito mecanismo activábase provocando a rotación da peza ata que a mecha se poñía en contacto coa pólvora do fogón, que ao principio estaba situado no centro da arma e para finais do século XV colocouse por razóns técnicas nunha posición lateral, nacendo así a cazoleta, un receptáculo en forma de culler soldado ao canón e provisto de tapa. miniatura|[[Mosquete]]
O serpentín perfeccionouse coa creación doutros sistemas similares pero que eran máis complexos e estaban máis perfeccionados. Un deles era a sierpe a resorte, que utilizaba un fiador (resorte) para ter levantada a mecha, lista para disparar, o cal permitiu que o funcionamento das armas fose máis rápido e se puidese construír os primeiros arcabuces para cazar; outro sistema moi empregado foi o de ferrollo ou panca, que foi o preferido para usos militares ata principios do século XVIII, durante douscentos anos, debido ao súa simplicidade, robustez e baixo prezo.
Sistemas de fabricación
Ao principio, as armas de fogo fabricábanse usando dúas técnicas distintas:
1. Por fundición de ferro e latón que daba ao canón da arma unha característica forma de vaso, e o oído (orificio que comunica o exterior coa recámara para permitir o aceso da carga de impulsión) era tradeado e abucinado coa finalidade de conter o cebo (fogón).
2. Pola forxa de ferro coa mesma técnica usada para fabricar toneis, utilizando certo número de doelas soldadas e marteladas en quente que eran reforzadas por robustos cinchos para formar un rudo tubo férreo. Unha vez que se obstruía unha extremidade cunha forte tapa provista dun fogón, o canón estaba listo para montarse nun afuste ou cureña, segundo o seu tamaño.
Clasificación
As armas de fogo antigas foron clasificadas morfoloxicamente por Howard L. Blackmore en tres categorías:
1. Armas de bronce fundido ou ferro forxado fixadas ao extremo dun mango de madeira por medio dun anel de ferro.
2. Armas de ferro ou bronce cunha mortalla na culata para inserir un asideiro de madeira.