cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Pristina
Historia
Despois da caída de Imperio Romano, Pristina naceu das ruínas da antiga cidade romana e debido á súa situación foi escolleita como rota que conducía cara tódalas direccións dos Balcáns. Por esta razón, converténdose nun centro comercial importante e como un dos camiños fundamentais para o comercio en Europa do sueste.
Durante o reinado de Milutin (1282 – 1321), o Reino de Serbia, debido á prosperidade da zona, traslada a capital do Estado a Pristina; mais, dito status só durou até a Batalla de Kosovo de 1389, cando o exército do Imperio Otomán derrotou ao exército de coalición dos Balcáns. Posteriormente, toda Serbia sería conquistada polos turcos en 1459.
O escritor albanés, Pjetër Bogdani, viviu e traballou na cidade por este tempo. Publicou o seu primeiro libro Çeta e Profeteve (A banda dos profetas) en 1555. Durante o Imperio Otomán, a cidade transformouse culturalmente, convertendo a gran parte dos pobos eslavos e albaneses ao islam.
Despois do ano 1870, os albaneses que habitaban a rexión formaron a “Liga de Prizren” para opoñerse á soberanía otomá, e acabarían formando un Goberno provisional no 1881.
Antes da segunda guerra mundial, a cidade era etnicamente mixta, con grandes comunidades de albaneses e serbios. Os conflitos entre ambos grupos étnicos comezaron a agravarse cando os albaneses de fe musulmá son deportados para Turquía como consecuencia dun programade limpeza étnica aplicado polas autoridades serbias. Os musulmáns albaneses foron identificados como turcos e así desafiuzados dos seus fogares tiveron que ir a Turquía, onde moitos deles foron obrigados a cambiar os seus nomes por outros de orixe turca e foron enviados polas autoridades turcas cara as provincias habitadas maioritariamente por armenios e gregos.
Pristina despois da Segunda Guerra Mundial
En 1946, Pristina converteuse na capital da Rexión Socialista Autónoma de Kosovo. Entre 1953 e 1999, a poboación aumentou de aproximadamente 24.000 a máis de 300.000 habitantes. Todas as comunidades nacionais creceron durante este período, pero o maior aumento deuse na poboación albanesa, debido a unha crecente migración das áreas rurais cara a capital.
Dende 1953 a 1981, a poboación albanesa aumento arredor de 9.000 a 76.000 habitantes. As poboacións serbias, en troques, aumentaron dun xeito máis modesto de 8.000 en 1953 a 21.000 en 1981. A comezos da década de 1980, a cidade estaba constituída nun 70 % por albanokosovares.
Aínda que Kosovo estaba baixo o mandato dun membro albanés do Partido Comunista local, a diminución da economía e a inestabilidade política a finais da década de 1960 e comezos dos 80 conduciu a agrmos de malestar nacionalista. En novembro de 1968, as protestas estudantís de Belgrado estendéronse cara a cidade, mais foron reprimidas polas forzas de seguridade iugoslavas. Algunhas demandas dos estudantes foron atendidas polo goberno de Tito, como o estabelecemento da Universidade de Pristina como unha institución autónoma. Estas reformas fixéronse despois dun longo período onde a lingua albanesa e a bandeira albanesa estaban totalmente prohibidas.
En marzo de 1981, os estudantes da Universidade de Pristina tomaron o edificio como protesta pola mala calidade dos alimentos que o comedor universitario ofrecía. Esta manifestación, aparentemente sen importancia, rapidamente se tornou de carácter nacional, estendéndose a todo Kosovo. Nos meses posteriores as manifestacións masivas fixéronse populares en Pristina e outras cidades. A Presidencia comunista iugoslava mandou reprimir as protestas, declarando o estado de emerxencia e provocando choques entre manifestantes e forzas de seguridade. O resultado foron varios mortos, e moitos detidos e castigados.
Pristina dende a guerra de Kosovo até a actualidade
miniatura|dereita|Torres da [[UNMIK en Pristina]] Despois da redución da autonomía kosovar polo presidente serbio Slobodan Miloševic en 1990, un réxime severamente represivo cara a comunidade albanesa foi instalado na cidade e en toda a provincia, sendo moitos albaneses despedidos das industrias e institucións estatais.
A Universidade de Pristina foi vista como un criadeiro do nacionalismo albanés, polo que foi purgada. Despedíronse a 800 catedráticos albaneses e 22.500 de 23.000 estudantes foron expulsados. En resposta ao acontecido, os albanokosovares establecen un “goberno de sombra” baixo a autoridade da Liga Democrática de Kosovo (LDK), conducida polo escritor e intelectual Ibrahim Rugova. Aínda que a cidade, formalmente fose controlada polas autoridades serbias que o Goberno de Miloševic designaba, o LDK estableceu estruturas paralelas, financiadas por contribucións de empresas e institucións privadas, de maneira que tanto a educación como a saúde fóronlle proporcionadas aos albaneses que nese momento o Goberno serbio lles negaba.
A partir de 1996 en adiante, o Exército de Liberación de Kosovo comezou a atacar forzas iugoslavas e serbias, mais Pristina permaneceu en paz até marzo de 1999, cando comeza a guerra de Kosovo. A cidade foi declarada en estado de emerxencia a finais de marzo e grandes áreas foron sitiadas. Despois de que as forzas aéreas da OTAN empezaran a sobrevoar sobre Iugoslavia o 24 de marzo de 1999, a violencia estalla en Pristina. Forzas serbias e iugoslavas xunto a paramilitares serbios tomaron varios distritos da cidade, expulsaron, asasinaron e saquearon en grande escala ás poboacións de etnia albanesa. Moitos dos expulsados foron levados en trens até a fronteira con Macedonia do Norte, onde foron abandonados e forzados ao exilio.
O Departamento de Estado dos Estados Unidos estimou en maio de 1999 que entre 100.000 e 120.000 persoas foron expulsadas de Pristina polas forzas do goberno e os paramilitares.
Ao rematar a guerra, a maioría dos 40.000 cidadáns serbios, escaparon de Pristina por temor a represalias. Algúns dos que ficaron foron posteriormente vítimas das cuadrillas albanesas que buscaban vendeta, decrecendo máis a poboación serbia. Outros grupos étnicos acusados de colaborar coas forzas serbias contra as poboación albanesas, como os xitanos, foron obrigados a abandonar o lugar, debido aos ataques dos nacionalistas albaneses.
Segundo o Alto Comisionado das Nacións Unidas para os Refuxiados (ACNUR), en agosto de 1999, polo menos 2.000 serbios deixaron a cidade. Mais, o número de exiliados serbios sufriu un grande aumento tralos disturbios de Kosovo no 2004.
A Torre, Perbes, Miño
A Torre é un lugar da parroquia de Perbes no concello coruñés de Miño na comarca de Betanzos. Tiña 20 habitantes no ano 2010 segundo datos do INE, dos cales 9 eran homes e 11 eran mulleres.
A Barreira, Salcidos, A Guarda
A Barreira é un lugar da parroquia de Salcidos no concello da Guarda, na comarca do Baixo Miño. Segundo o IGE en 2019 tiña 56 habitantes (28 mulleres e 28 homes), o que supón unha diminución respecto do ano 1999 cando tiña 70 habitantes.
Camiño (libro)
Camiño é un libro escrito por san Xosemaría Escrivá de Balaguer, fundador do Opus Dei. Foi publicado por primeira vez en Cuenca no 1934, baixo o título de Consideraciones Espirituales.
Na seguinte edición, publicada en Valencia en 1939, o libro foi ampliado e recibiu o título de Camiño. Leva vendidas preto de 5 000 000 copias en 471 edicións en 51 linguas, o que fai deste libro nunha das obras máis editadas do seu xénero.
Temática
miniatura|125px|Camiño A principal fonte literaria de Camiño son os Evanxeos.
Ademais, o autor emprega textos dos Pais Antigos, os clásicos da espiritualidade (Santa Tareixa de Xesús, San Xoán da Cruz, Santa Catarina de Siena ou Santa Tareixa de Lisieux), e tamén dos grandes autores da literatura castelá, entre outros Miguel de Cervantes e Calderón de la Barca.
En galego
A versión galega do libro apareceu en 1968.
Nikolai Roerich
Nikolai Konstantinovich Rerikh (Никола́й Константи́нович Ре́рих), tamén coñecido como Nikolai Roerich e Nicholas Roerich, nado en San Petersburgo o 9 de outubro de 1874 e finado en Naggar (India) o 13 de decembro de 1947, foi un pintor, escritor, arqueólogo, teósofo e filósofo ruso, que na súa mocidade foi influído por un movemento na sociedade rusa arredor do espiritual. Interesouse pola hipnose e outras prácticas espirituais e dise que as súas pintoras teñen expresións hiptónicas.
Fillo dun notario público de orixe báltica xermana e de nai rusa, viviu en varios lugares do mundo ata a súa morte en Naggar, Himachal Pradesh, India. Formouse como artista e avogado, mais os seus principais intereses foron a literatura, a filosofía, a arqueoloxía e especialmente a arte. Roerich foi un activista na causa da conservación da arte e da arquitectura en tempos de guerra e foi candidato en varias ocasións ao premio Nobel da Paz. O pacto Roerich foi convertido en lei polos Estados Unidos e moitas outras nacións da Unión Panamericana en abril de 1935.
Legado cultural
miniatura|300px|esquerda|[[Montes Altai|Altai. Picos e pasos en honra da familia Roerich.]] miniatura|250px|Planeta menor [[4426 Roerich no Sistema Solar]]
Donatas Motiejūnas
Donatas Motiejūnas, nado o 20 de setembro de 1990 en Kaunas, é un xogador lituano de baloncesto profesional que xoga no AS Monaco Basket da LNB Pro A francesa.
NBA
Motiejūnas foi elixido na 20ª posición do Draft da NBA de 2011 polos Minnesota Timberwolves, pero foi traspasado xunto a Jonny Flynn aos Houston Rockets a cambio de Brad Miller e Nikola Mirotić (23ª elección do Draft de 2011). Na tempada 2011-12, quedou outro ano máis xogando en Europa antes de dar o salto á NBA.
Unidade por Narón
Unidade por Narón é unha formación política de carácter municipalista, independente, nacionalista e progresista.
A súa orixe primeira foi a Unidade Galega de 1979. Logo da súa desintegración os seus compoñentes fundaron a Agrupación Nacionalista Galega de Narón, que máis tarde se integraría no PSG-EG e despois na Unidade Galega de 1991. Trala integración de Unidade Galega (sucesora do PSG-EG) no BNG, o alcalde de Narón Xoán Gato e o seu equipo de goberno no concello de Narón, descontentos coa decisión do partido, fundaron Unidade por Narón. Nas súas primeiras eleccións acadaron 10 concelleiros que sumado ó único concelleiro de EU déronlles a gobernabilidade no período 95-99. No período 99-03 acadaron 9 concelleiros ós que se lle engadiron os 3 do BNG cos que formaron goberno. Finalmente no 2003 acadou a maioría absoluta con 13 concelleiros dos 21 totais.
Para as Eleccións Municipais de 2007 integrouse en Terra Galega, obtendo 10 concelleiros.
Ana Ferradás Barrera
Ana Ferradás Barrera, nada en Ribadeo en 1963, é unha atleta galega tricampioa de España dos 100 km en 2006, 2007 e 2008.
Despois de comezar a xogar ó baloncesto de nova, iniciouse no atletismo correndo un medio maratón. Correu o seu primeiro maratón no ano 2000 en Donosti. En Madrid no ano 2008 correu por España o campionato de Europa de 24 h, facendo 177,36 km, acadando o noveno posto.
Despois de gañar o seu primeiro campionato de España de 100 km co Club Atletismo Narón, pasou ó Club de Atletismo Ribadeo dende a súa fundación no 2006, co que ganou os dous seguintes campionatos de 2007 e 2008. . Continúa participando en carreiras e ganando premios como veterana.
Especies ameazadas
miniatura|Exemplar de [[pita do monte, especie en perigo de extinción en Galicia.]] miniatura|Cycas micronesica (cícada), de [[Micronesia, que se atopa na categoría "ameazada" da UICN por mor dunha praga de insectos introducidos (Aulacaspis yasumatsui).]]
Unha especie ameazada é unha especie cuxas poboacións están decrecendo até colocala en risco de extinción. Moitos países teñen lexislación que protexe estas especies, prohibindo a caza e protexendo os seus hábitats, mais esa lexislación é insuficiente para evitar que un número crecente de especies deixe de existir.
Non hai consenso sobre os criterios de inclusión dunha especie na lista das ameazadas. Hai unha interpretación corrente de que a preservación de especies ameazadas é incompatíbel coa explotación económica do ambiente en que viven, que debería ser preservado como un santuario ecolóxico intocábel. Isto é verdade nalgúns casos extremos, mais non en todos. Crece o número de propostas de uso económico sustentábel de hábitats naturais, combinando agricultura e gandaría coa preservación da cobertura vexetal e por tanto da diversidade da flora e da fauna.
Lista vermella
miniatura|200px|A categoría en perigo na versión 3.1 de 2008 da Lista Vermella da UICN. miniatura|200px|A categoría en perigo crítico na versión 3.1 de 2008 da Lista Vermella da UICN. miniatura|200px|O [[Fringilla polatzeki|pimpín azul de Gran Canaria, unha especie en perigo crítico.]] Entre as clasificacións do estado de conservación das especies animais e vexetais, a lista vermella da UICN é a máis coñecida.
A UICN usa as seguintes categorías:
CITES
A Convención sobre o Comercio Internacional de Especies Ameazadas de Fauna e Flora Silvestres (CITES) regula o comercio das especies ameazadas, co obxecto de asegurar a súa supervivencia. Contén tres "apéndices" nos que se clasifican estas especies. Todas as especies que se atopan en perigo de extinción se clasifican no Apéndice I, que é o que impón maiores restricións e limita o comercio destas especies só a casos excepcionais. Ata 2009, 175 países se adheriran ao tratado.
Clasificacións nacionais e subnacionais
Ademais das clasificacións internacionais, que comprenden a totalidade dos exemplares dun taxon a nivel mundial, outras empregan as mesmas categorías para indicar o grao de ameaza das poboacións dos taxons que habitan en zonas específicas, xeralmente a nivel estatal, aínda que tamén se emprega para rexións bioxeográficas ou entidades subestatais. Nestes casos as categorías asignadas a un mesmo taxon poden ser diametralmente opostas e un taxon pode ser abundante a nivel mundial, mais estar en perigo crítico nun país.
Plantas ameazadas
Nunha escala global, arredor do 12,5 % (unhas 34 000 especies) das plantas vasculares están na categoría de "ameazadas". Porén, outras estimacións indican que o número de especies ameazadas probablemente se atope entre as 94 000 e as 144 000, é dicir, o 47% da flora mundial. A Lista Vermella do 2008 (UICN) incluíu a avaliación de 12 055 especies de plantas, das que 8457 se atopaban ameazadas. Non obstante só se avaliou arredor do 4% (principalmente cícadas e coníferas) de aproximadamente 298 506 especies de plantas descritas, polo que non se pode dicir a partir dos datos achegados pola UICN que o 3% da flora mundial estea ameazada.
Un exemplo de planta ameazada é a Tecophilaea cyanocroccus.
2Pacalypse Now
Aborda cuestións sociais como a brutalidade policial, a pobreza, o embarazo adolescente e o uso de drogas e algúns outros problemas incompletos sobre a vida dos afroamericanos nos Estados Unidos de América.
Federación Mexicana de Fútbol
A Federación Mexicana de Fútbol (FEMEXFUT O FMF) é a institución responsable de organizar e regular os campionatos oficiais de fútbol de México. Foi fundada o 23 de agosto de 1927 sendo o seu primeiro presidente Humberto Garza Ramos. Está afiliada á FIFA dende 1929 e á CONCACAF dende 1961 (foi un dos seus membros fundadores). Tamén é responsable das distintas seleccións nacionais.
Cynddelw Brydydd Mawr
Cynddelw Brydydd Mawr (fl. ca. 1155-1200) (en galego "Cynddelw o gran poeta") foi un dos poetas galeses máis importantes do século XII.
Traxectoria
Cynddelw comezou a súa carreira como poeta da corte de Madog ap Maredudd, príncipe de Powys, e entre os seus primeiros poemas aparece unha elexía (marwnad) dedicada a el tras a súa morte en 1160: Compuxo poemas para algúns dos últimos gobernantes de Powys, agora dividido en dúas partes, como Owain Cyfeiliog e Gwenwynwyn. Porén tamén compuxo poemas dirixidos aos gobernantes de Gwynedd e Deheubarth, especialmente poemas dedicados a Owain Gwynedd e o seu fillo Hywel ab Owain Gwynedd e posteriormente a Rhys ap Gruffudd de Deheubarth e ao xove Llywelyn o Grande. Tamén fixo un eloxio para o seu propio fillo, Dygynnelw, que morreu en combate. Dá unha imaxe vívida das secuelas dunha batalla nun dos seus poemas:
Hell Paso
Hell Paso é o primeiro EP de At the Drive-In, editado en 1994 a través da Western Breed Records.
Poema sinfónico
Un poema sinfónico é unha obra de orixe extra musical, de carácter poético literario, cuxa finalidade é mover sentimentos e espertar sensacións, ou describir unha escena mediante a música. Xeralmente consta dun único movemento e está escrito para orquestra, aínda que pode ser para piano ou para pequenas formacións instrumentais. O poema sinfónico é unha guía para o desenvolvemento da forma musical como tal en termos técnicos.
O termo foi aplicado por primeira vez por Franz Liszt que escribiu trece composicións deste xénero. A música descritiva foi sen dúbida o mellor camiño para transmitir obras literarias, xa fosen de carácter relixioso, épico, heroico, fantástico etc. mais será co poema sinfónico onde esta atope o seu máis forte forma de expresión.
O oposto a poema sinfónico sería a música absoluta, a cal non se basea en asociacións senón na música en si mesma.
Buxán, Salcidos, A Guarda
Buxán é un lugar da parroquia de Salcidos no concello da Guarda, na comarca do Baixo Miño. Segundo o IGE en 2019 tiña 85 habitantes (44 mulleres e 41 homes), o que supón unha diminución respecto do ano 1999 cando tiña 109 habitantes.
Fitosocioloxía
A fitosocioloxía é a ciencia que estuda as comunidades vexetais, os elementos que as integran, e a súa relación entre elas e con outras comunidades vexetais.
Valle del Guadalhorce
250px|miniatura|Situación da comarca en Andalucía. O Valle del Guadalhorce, tamén chamado Algarbía, é unha comarca española situada na provincia de Málaga, en Andalucía.
Comprende os municipios de Alhaurín de la Torre, Alhaurín el Grande, Almogía, Álora, Cártama, Coín, Pizarra e Valle de Abdalajís.
Sitúase nunha rexión natural formada polo río Guadalhorce. O val caracterízase pola súa fertilidade e o cultivo de hortalizas, froitas e cítricos, sendo tamén coñecido como a horta de Málaga. Actualmente a expansión urbanística da área metropolitana de Málaga céntrase nesta zona, debido á súa proximidade e ás boas comunicacións coa capital provincial.
Trematodos
Os trematodos (Trematoda) son unha clase de vermes planos pertencentes ao filo dos platihelmintos e que ten como principal característica o feito de ser parasitos; a diferenza dos monoxeneos, non teñen opisthoaptor, en cambio, caracterízanse por ter unha ou dúas ventosas. Parécense aos turbelarios en ter unha canle alimentaria relativamente ben desenvolvida, e os seus sistemas muscular, excretor e reprodutivos tamén son relativamente completos.
Teñen o corpo recuberto por unha cutícula e os adultos carecen de epiderme. A maioría dos trematodos teñen ciclos de vida complexos con estadios que afectan a varias especies; en estado adulto son endoparásitos de vertebrado, incluíndo ao ser humano, e en estado larvario o son de moluscos e, ás veces, dun terceiro hóspede.
Foron descritas arredor de 9.000 especies. Este grupo inclúe varios parasitos que teñen un enorme impacto nas poboacións humanas, como os trematodos hepáticos humanos, como Fasciola hepatica e o Schistosoma mansoni que causa a enfermidade esquistosomíase.
miniatura|Left|200px|A Schistosoma mansoni é un trematodo causante da esquistosomíase en humanos
Federacion Estudantil Libertaria
A Federación Estudantil Libertaria (FEL) é unha organización estudantil de orientación libertaria da península Ibérica.
Historia
A FEL naceu o 16 de xullo de 2014, durante o Congreso Estudantil Libertario que tivo lugar na localidade de Chinchón, Comunidade de Madrid. Este congreso supuxo o punto culminante nun proceso de confluencia entre varios colectivos estudantis libertarios de ámbito local.
Organización
A FEL organízase en congresos, posuíndo para a súa coordinación entre estes un Comité Federal onde están representadas as distintas agrupacións locais ou de centro e que nomea un Secretariado Permanente para levar a cabo os acordos da federación. Ademais, cada agrupación local funciona de forma asemblearia.
A organización posúe agrupacións en Santiago de Compostela, Vigo, A Coruña, Madrid, Ourense, Sevilla e Zaragoza.
Guillerme Fernández
Guillerme Fernández García, máis coñecido como Guillerme Fernández, nado o 6 de febreiro de 1969 en Vilagarcía de Arousa, aínda que criado na vila de Nigrán, é un guitarrista, compositor e produtor musical galego.
Traxectoria
Xunto con Xabier Díaz codirixe o programa Tres peixes voando dende o ano 2006, na Radio Galega.
Traballou coa compañía de teatro Contraproducións na composición da banda sonora de cinco espectáculos teatrais:
Tamén compón música para publicidade, a destacar as seguintes campañas da empresa alimentaria Vegalsa: Nadal 2017, Verán 2018 e Nadal 2018.
É integrante do grupo De Vacas e forma parte da banda de directo de Guadi Galego.
Folerpa de Neve
Folerpa de Neve, nado en Guinea Ecuatorial cara a 1964 e finado en Barcelona o 24 de novembro de 2003, foi un Gorilla gorilla, pertencente á subespecie Gorilla gorilla gorilla. Foi a principal atracción do Parque Zoolóxico de Barcelona por se-lo único gorila albino coñecido. Calcúlase que naceu cara o ano 1964 e morreu por eutanasia o 24 de novembro de 2003 en Barcelona. Tiña uns 39 anos no momento da súa morte, aspecto a destacar, tendo en conta que a media de vida dun gorila criado en liberdade ronda os 25 anos.
Nome
O nome orixinal en lingua fang era Nfumu Ngui (que significa "gorila branco"), e o primatólogo Jordi Sabater Pi renomeouno como Floquet de Neu. Inicialmente presentado á Tele/Expres como Blancaneus, finalmente triunfou o nome de Sabater cando a revista da National Geographic o trouxo á portada de marzo de 1967 baixo o nome de Snowflake. O nome tamén foi posteriormente traducido ó castelán como Copito de Nieve. O propio Sabater chamábao Floquet ou Copi, e nos últimos anos Nfumu. O asteroide 95962 Copito, descuberto polo astrónomo J.Manteca no observatorio de Begues, foi chamado así na súa honra.
Vida
Foi capturado nas aforas da cidade de Nko (Río Muni, actualmente Guinea Ecuatorial) o 1 de outubro de 1966 por un cazador da etnia fang chamado Benito Mañé, que abateu un gorila e maila súa parella, atopando despois o pequeno gorila branco a carón da súa nai. Posteriormente, Mañé vendeuno a Jordi Sabater Pi por unhas 20.000 pesetas das de entón. Sabater era o conservador do Centro de Experimentación Zoolóxica de Ikunde, dependente do Zoo de Barcelona. O 1 de novembro de 1966 foi levado a Barcelona e posteriormente ó Parque Zoolóxico.
O día de San Xosé de 1967 foi recibido en audiencia oficial polo alcalde Josep Maria de Porcioles. O feito de se-lo único gorila albino do mundo fixo que axiña se convertese nun animal emblemático da cidade de Barcelona.
Por outra banda, aínda que tivo 22 descendentes, polo de agora ningún deles herdou a súa cor branca característica. Dende o 2001 sufría un tipo de cancro de pel pouco común, posibelmente por mor do seu albinismo. En setembro de 2003 anunciouse que estaba á morte, e ó mes aplicóuselle a eutanasia.
Son moitas as cartas que chegaron ó Zoo de Barcelona pedindo a clonación de Folerpa de Neve, converténdoo nun dos animais máis solicitados para a súa clonación. Ademais, o zoolóxico garda mostras do seu ADN.
Sitta cinnamoventris
Sitta cinnamoventris é unha especie de ave paseriforme da familia Sittidae nativa do subcontinente indio, concretamente de Bután, a India, Nepal e o Tíbet.
Descrición e hábitat
miniatura|esquerda|Espécime macho en [[Uttarakhand.]] O seu hábitat natural son os bosques secos tropicais ou subtropicais, bosques húmidos de terras baixas tropicais ou subtropicais, e bosques de montaña húmidos tropicais ou subtropicais.
Esta especie foi dividida por Rasmussen e Anderton (2005) nas especies S. castanea e S. neglecta.
S. cinnamoventris é un gabeador moi similar aos anteriores pero cun peteiro máis pesado, o píleo e o ventre teñen os mesmos tons. As marcas das ás e da cola contrastan co prateado das puntas das plumas primarias, as cobertoiras inferiores son anegradas e a cola ten grandes manchas brancas baixo ela. A cor branca das cobertoiras do oído non se estende ata o queixo, ao contrario que nas anteriores. A raza almorae do Nepal e S. himalayensis teñen partes inferiores máis claras; a femia da raza koelzi do Himalaia oriental é máis escura que a doutras razas. Vive nos montes Murree nos límites do Uttaranchal, esténdese ata oval de Assam, e Arunachal Pradesh nos outeiros de Lushai.
Taxonomía
Segundo o Congreso Ornitolóxico Internacional e Alan P. Peterson, existen catro subespecies:
O Currillo, Mourentán, Arbo
O Currillo é un lugar da parroquia de Mourentán, no concello pontevedrés de Arbo, na comarca da Paradanta. Segundo o IGE, en 2015 estaba deshabitado.
Aristoloquiáceas
As aristoloquiáceas (Aristolochiaceae) son unha familia de plantas dicotiledóneas composta por aproximadamente 625 especies e 6 xéneros.
Características
Poden ser plantas herbáceas ou leñosas de follas sinxelas e alternas. Flores hermafroditas, xeralmente trímeras. Perianto dunha soa envoltura e en forma de tubo. Estames de 6 a 12. Pistilo ínfero con 6 lóculos. Froito en forma de cápsula.
Presente en zonas temperadas e tropicais; Europa, América, Ásia e África.
Especies en Galiza
En Galiza está presente Aristolochia paucinervis como único representante desta familia, chamada vulgarmente cabeza de cobra ou herba bicha.
Gran Premio de Alemaña de 1980
O Gran Premio de Alemaña de Fórmula 1 de (oficialmente o Großer Preis von Deutschland) foi unha carreira de Fórmula 1 que se celebrou en Hockenheimring o 10 de agosto de 1980. Foi a novena rolda da tempada de. A carreira foi o 42º Gran Premio de Alemaña e o quinto, que se celebrou en Hockenheim. A carreira levouse a cabo sobre 45 voltas ao circuíto de 6´823 quilómetros para unha distancia total de carreira de 307 quilómetros.
A carreira foi gañada por Jacques Laffite pilotando o Ligier JS11 / 15. A vitoria foi a cuarta de Laffite nun Gran Premio de Fórmula Un e a primeira vez en máis dun ano desde que gañara o Gran Premio do Brasil de 1979. Laffite gañou por tres segundos sobre Carlos Reutemann que pilotaba un Williams FW07B. Terceiro foi o Williams Grand Prix Engineering de Reutemann, o compañeiro de equipo de Alan Jones.
Resumo da carreira
O período previo á carreira viuse entristecido pola morte do piloto de Alfa Romeo Patrick Depailler. O dúas veces gañador do Gran Premio morreu cando o seu Alfa Romeo 179 estrelouse en Hockenheim nas probas previas á carreira.
Na cualificación, Jones logrou vencer ao Renault RE20 pilotado por Jean-Pierre Jabouille por só catro centésimas de segundo. Ambos pilotos fixeron unha media de 231 km/h ao redor do circuíto. Foron seguidos por René Arnoux no outro Renault, o compañeiro de Jones o arxentino Carlos Reutemann, o piloto francés Jacques Laffite, o brasileiro Nelson Piquet (Brabham BT49), o francés Didier Pironi (Ligier JS11 / 15), e o finlandés Keke Rosberg nun Fittipaldi F8.
A alta velocidade de Hockenheimring favorecía aos potentes motores turbo, e espérase que fora un circuíto Renault. Jean-Pierre Jabouille tomou rapidamente o liderado con Arnoux terceiro detrás de Jones. Ambos motores Renault RE20s fallaron logo dunha voltas deixando a Jones líder ata que se detivo en boxes debido a unha picada nun pneumático logo da segunda chicane, caendo detrás de Laffite e Reutemann.
Nelson Piquet terminou cuarto no seu Brabham BT49 por diante do único Alfa Romeo, o de Bruno Giacomelli. O canadense Gilles Villeneuve logrou o cuarto punto da tempada no frustrante Ferrari 312T5. Na súa carreira número 100, o piloto de Alemaña Occidental Jochen Mass terminou oitavo no seu Arrows A3, detrás de Mario Andretti (Lotus 81).
Jones ampliou a sete os seus puntos de vantaxe sobre Piquet. Reutemann púxose terceiro, 15 puntos por detrás e Laffite púxose cuarto, 16 puntos abaixo de Jones. Os pilotos de Renault desvanecéronse e os pilotos de Ferrari quedaron completamente fora da foto. A vantaxe sobre Ligier de Williams no campionato de construtores era agora de 19 puntos, e o resto estaba a máis de 30 puntos por detrás.
Jeru the Damaja
Kendrick Jeru Davis, máis coñecido polo seu nome artístico Jeru the Damaja, nado en Brooklyn o 14 de febreiro de 1972, é un rapeiro estadounidense coñecido polo seu álbum de estrea de 1994, The Sun Rises in the East, clasificado como un dos 100 mellores álbums de hip hop de todos os tempos polos editores de About.com.
Quifósidos
Os Quifósidos (Kyphosidae) son unha familia de peixes mariños incluída na orde dos Perciformes. Están distribuídos polos océanos Atlántico, Índico e Pacífico.
Características
Cabeza pequena e boca terminal. Unha aleta dorsal con entre 9 e 16 espiñas e 11 a 28 radios brandos; anal con tres espiñas e 10-28 radios brandos; pectorais pequenas e redondeadas. Caudal fendida.
As subfamilias Girellinae e Kyphosinae (excepto Graus) son herbívoros e aliméntanse principalmente de algas, mentres que o resto son carnívoros se alimentan de invertebrados bentónicos.
Clasificación
miniatura|300px|[[Scorpis violacea]] miniatura|300px|[[Microcanthus strigatus xuvenil]] Divídense en 15 xéneros agrupados en 5 subfamilias:
Glauco (fillo de Minos)
miniatura|300px|Glauco (á dereita)
Glauco foi un personaxe da mitoloxía grega, fillo de Minos (rei de Creta) e de Pasífae.
Cando era meniño e mentres perseguía un rato, caeu nun cántaro de mel e afogou; Hixino afirma que tal aconteceu cando o rapaz estaba a xogar coa pelota. Os adiviños deron con el e Minos puido recuperar o corpo. Os Curetes, que posuían dotes adiviñatorias, ou o mesmo Apolo, dixéronlle que aquel home que mellor soubese describir a cor dunha das vacas dos seus rabaños podería devolverlle vivo o fillo. Esta vaca tiña a particularidade de cambiar de cor tres veces ó día: á mañá era branca, logo vermella e á fin do día, negra. E ó día seguinte repetíase o cambio de cor.
Tras consultar inutilmente ós homes máis sabios do reino, só Poliido (ou Polyidos) soubo explicar o cambio de cor: a vaca tiña a cor das amoras, que comezan sendo brancas, vólvense vermellas ó ir madurecendo e terminan sendo completamente negras.
miniatura|250px|esquerda|Amoras en distinto grao de madureza
Segundo Pseudo-Apolodoro, foi o propio Poliido que soubo onde estaba o corpo do meniño. Tamén o di Hixino, guiado Poliido polo voo dunha curuxa:
Minos, seguindo o consello de Apolo, díxolle que devolvese a vida ó seu fillo Glauco. Como Poliido contestase que non podía facer tal cousa, Minos encerrouno nunha cela co cadáver. Poliido non sabía que facer, pero observou que entraba unha cóbrega e que ía cara Glauco, polo que a matou cunha pedra, por medo de que lle fixera algún mal ó cadáver e logo ter que pagar el as consecuencias. Ó pouco entrou outra cobra que, ó ver a primeira morta, volveu saír e entrou de novo portando unha herbiña na boca. A segunda serpe tocou coa herba o corpo da serpe morta e esta reviveceu inmediatamente. Entón, Poliido colleu axiña a herba e fregou con ela o cadáver de Glauco, que axiña volveu á vida.
Admirado dos poderes de Poliido, Minos prohibiulle abandonar Creta ata ensinar a Glauco todo o que sabía. Poliido ensinouno e dispúxose a volver á súa patria Argos, pero no último momento pediu a Glauco que lle cuspise na boca. Glauco fíxoo e deste xeito devolveulle todo o que aprendera del. Ou ben foi el quen cuspiu na boca de Glauco, de modo que este esqueceu todo o aprendido.
Gustaf Norén
Erik Gustaf David Norén (nado o 1 de febreiro de 1981), é un vocalista e guitarrista sueco, membro da banda de garage rock Mando Diao.
Alberto Casal Rivas
Alberto Casal Rivas, nado en Becerreá en 1921 e finado en Gondomar o 6 de marzo de 2014, foi un notario e valedor das artes e da cultura galega.
Traxectoria
Fillo e neto de notario, Alberto Casal marchou de pequeno seguindo o seu pai a diversos lugares de España. Licenciouse en Dereito e abriu despacho de notario en Vigo en 1950, cidade onde exercería durante toda a súa vida. O seu despacho estivo na Rúa Reconquista, 9, ao pé do local que ocupaba a Editorial Galaxia e na zona de maior actividade financeira da cidade.
Pero o labor de Casal foi relevante sobre todo no seu papel como promotor de proxectos e iniciativas culturais. Amigo de infancia de Álvaro Cunqueiro, participou na creación de Galaxia en 1950, pois foi no seu despacho onde se asinaron as actas de constitución. Conselleiro delegado de Faro de Vigo durante dúas décadas, animou a Cunqueiro a trasladarse á cidade olívica e incorporarse ao cadro de empregados do xornal. A Casal dedicoulle Cunqueiro o Merlín e familia (1955). Tamén foi conselleiro delegado durante catro décadas da empresa editora de El Correo Gallego.
En Vigo, Casal forma parte dun grupo de intelectuais, con Cunqueiro, Xosé María Castroviejo, Xosé María Álvarez Blázquez ou Darío Álvarez Blázquez que se reúnen con frecuencia, moi próximos ao grupo que xermolou arredor de Galaxia. Logo da súa xubilación instalouse en Gondomar.
Pontificia Universidade Antoniana
A Pontificia Universidade Antoniana (en Pontificia Università Antonianum, PUA) é unha universidade pontifica con sede en Roma, Italia.
En 2017 tiña catro facultades: Teoloxía, Dereito Canónico, Filosofía, e Ciencias bíblicas e Arqueoloxía. É parte desta universidade o Studium Biblicum Franciscanum, con sedes en Xerusalén e Hong Kong.
Kami, Kōchi
Kami (香美市, かみし, Kami-shi) é un concello da prefectura de Kōchi no Xapón. Está situada na rexión de Shikoku e no centro-leste da prefectura, na illa de Shikoku. A súa superficie é de 538,22 km² e a poboación de 28.576 habitantes (2009) e ten unha densidade de poboación de 53,1 h/km².
O concello de Kami limita cos concellos de Ōtoyo, de Motoyama, de Nankoku, de Kōnan, de Aki (son da prefectura de Kōchi); de Miyoshi e de Naka (son da prefectura de Tokushima).
Javier Echevarría
Javier Echevarría Rodríguez, nado en Madrid o 14 de xuño de 1932 e finado en Roma o 12 de decembro de 2016, foi un bispo católico latino, prelado do Opus Dei dende 1994 ata a súa morte.
Traxectoria
Monseñor Javier foi colaborador de Xosemaría Escrivá de Balaguer, fundador do Opus Dei, durante máis de vinte anos e ao finar este en 1975 foi elixido Secretario Xeral desta institución. En 1994 ao finar o Monseñor Álvaro del Portillo, sucesor de Xosemaría Escrivá, foi elixido líder da Obra. O 20 de abril dese ano Xoán Paulo II nomeouno prelado do Opus Dei. O mesmo papa confiriulle o 6 de xaneiro de 1995 a ordenación episcopal, sendo os co-consagradores principais Giovanni Battista Re e Jorge María Mejía.
Foi Doutor en dereito civil e dereito canónico.
Cisne bravo
O cisne bravo (Cygnus cygnus) e un cisne que cría nas zonas subárticas de Eurasia.
Distribución
Crían en boa parte da Eurasia subártica, dende Islandia ata Sakhalín e Chukotia. Polo sur atópanse ata o lago Ladoga, Mongolia e o norte do Xapón As zonas de invernada comprenden a cunca norte do mar Mediterráneo, o mar Caspio e a Asia central, do sur e do leste. As aves que crían en Islandia pasan o inverno en Inglaterra e Irlanda. Algunhas poboacións son sedentarias. Os voos de emigración comezan a partir de outubro, cando se espallan ó longo de costas e grandes lagos de Eurasia.
O seu hábitat de cría natural é a tundra poboada con vexetación baixa. Viven preto de lagos ou ríos de curso lento rodeados de vexetación mesta. Atópanse tanto en augas doces como salgadas ou salobres. En calquera caso precisan para vivir áreas acuáticas amplas, xa que pasan moito tempo nadando, buscando alimento na superficie ou comendo as plantas que nacen no fondo.
Costumes
Son aves diúrnas que, de acordo coa época do ano, poden seguir activas pola noite. Fóra da época de cría son moi sociais. Aliméntanse principalmente de plantas acuáticas e pequenos animais. Na terra desenvólvense sorprendentemente ben, o que aproveitan para comer herbas e raíces. miniatura|esquerda|270px|Exemplares novos de cisne bravo
Reprodución
Maduran sexualmente ós catro anos de idade. Forman parellas que duran toda a vida. A estación de cría do cisne bravo comeza en xeral en abril ou maio. Nesta época son moi territoriais e defenden con agresividade o seu territorio perante intrusos da mesma especie ou doutras. As femias constrúen o niño entre a vexetación mesta das ribeiras con material achegado polos machos. A parte interior do niño cóbrena con penuxa. Poden ser construcións de ata 1 metro de diámetro e 500 a 800 cm de altura, cun diámetro da cunca interior de 40 ou 50 cm.
Poñen de catro a seis ovos de cor que varía entre o branco amarelado e o branco azulado. Os ovos miden uns 113x74 mm e son chocados uns 32 días pola femia mentres que o macho vixía. Como é común nas anseriformes os polos deixan o niño a pouco de naceren. Están cubertos dunha plumaxe castaña agrisada, ás veces con brillos azulados, e teñen o bico de cor carne, coa punta negra. Son alimentados polos dous proxenitores e están en condicións de comezaren a voar cando teñen entre 60 e 70 días, pero adoitan pasa-lo primeiro inverno dentro do grupo familiar, ó que poden incorporarse as crías de anos anteriores. Poden acadar os oito anos de vida, duración que aumenta considerablemente entre os exemplares en catividade.
Andy Anderson
Andy Anderson (nado como Clifford Leon Anderson o 30 de xaneiro de 1951 en West Ham (Newham, Londres) é un batería inglés coñecido por ter tocado na banda The Cure.
Biografía
Posteriormente uniuse a The Cure como batería en 1993, despois de que Lol Tolhurst se pasase aos teclados. Andy axudu a gravar os álbums Japanese Whispers, The Top e Concert.
Andy foi despedido por Robert Smith o 17 de outubro de 1984, despois dunha pelexa con gardas de seguridade despois dun concerto en Toquio, e substituíuno Boris Williams. Dende entón gravou música para anuncios de televisión e con outras bandas. Desde agosto ata novembro de 2012 foi membro do grupo tributo a The Cure chamado The Cureheads.
Buíña, Vilanova, Miño
Buíña é un lugar da parroquia de Vilanova no concello coruñés de Miño na comarca de Betanzos. Tiña 56 habitantes no ano 2010 segundo datos do INE, dos cales 29 eran homes e 27 eran mulleres.
Monte Tambora
O Tambora formouse pola zona de subducción activa que es atopa debaixo da illa de Sumbawa, flanqueada de banda a banda (norte e sur) pola cortiza oceánica. Ó longo do tempo, o volcán chegou até os 4 300 metros, o que o convertía nun dos cumios máis altos do arquipélago indonesio. Co paso do tempo, a gran cámara magmática do interior da montaña encheuse e a actividade volcánica chegou ó seu máximo histórico na erupción colosal de abril de 1815. A explosión, que es chegou a sentir na illa de Sumatra (a máis de 2 000 quilómetros de distancia), causou a rebaixada da altura até os actuais 2 722 metros. A erupción provocou que o ano seguinte, o 1816, se chamase o "Ano sen verán", por mor do efecto que a nube de cinzas tivo no clima de América do Norte e de Europa.
Enxeñaría industrial
A enxeñería industrial é unha rama da enxeñería que se ocupa do desenvolvemento, mellora, implantación e avaliación de sistemas integrados de xente, diñeiro, coñecementos, información, equipamento, enerxía, materiais e procesos. Tamén trata co deseño de novos prototipos para aforrar diñeiro e facelos mellores. A enxeñería industrial está construída sobre os principios e métodos da análise e síntese da enxeñería e o deseño para especificar, predicir e avaliar os resultados obtidos de tales sistemas. En manufactura esvelta, os enxeñeiros industriais traballan para eliminar desperdicios de todos os recursos.
A enxeñaría industrial está tamén moi vencellada á xestión de operacións, enxeñaría de sistemas ou enxeñaría de manufactura: unha distinción que semella depender do punto de vista ou motivos de quen a use.
No sector do coidado da saúde, por exemplo, os enxeñeiros industriais son coñecidos comunmente como enxeñeiros administradores ou enxeñeiros en sistemas de saúde. O termo industrial prestouse a malentendidos. Mentres que o termo aplica orixinalmente a manufactura, estendeuse a moitos outros sectores de servizos. A enxeñería industrial abarca varios tópicos, tales como: ciencias da administración, xestión de cadeas de subministracións, enxeñería de procesos, investigación de operacións, enxeñería de sistemas, ergonomía, enxeñería de calidade e reenxeñaría de procesos.
Os enxeñeiros industriais usan comunmente estatística e simuladores informáticos, especialmente simulación de eventos discretos, para a súa análise e avaliación.
Inicios
Dúas persoas considéranse os pais da enxeñería industrial no mundo: Frederick W. Taylor e Henri Fayol. Outros pioneiros da enxeñería industrial foron Harrington Emerson, defensor das operacións eficientes e do pago de premios para o incremento da produción, e Henry Ford, pai das cadeas de produción modernas utilizadas para a produción en masa (produción en serie).
Moito se escribiu sobre os pioneiros da administración, quen xurdiron durante e logo da revolución industrial en Inglaterra e Estados Unidos. Antes da revolución industrial, os bens producíanos os artesáns no coñecido sistema caseiro. Naqueles días a administración das fábricas non era problema. Con todo, a medida que se desenvolvían novos aparellos e descubríanse novas fontes de enerxía, tívose a necesidade práctica de organizar as fábricas para que puidesen aproveitar as innovacións. Quizais o primeiro de todos os pioneiros foi Sir Richard Arkwright (1732-1792) quen inventou en Inglaterra o torno de fiar mecánico. Ademais creou e estableceu o que probablemente foi o primeiro sistema de control administrativo para regularizar a produción e o traballo dos empregados das fábricas.
A máquina de vapor
miniatura|225px|Máquina de vapor de [[James Watt|Watt.]] Máis ou menos pola mesma época en que Arkwright instalaba o seu sistema de control, outro inventor británico, James Watt, xunto co seu socio Matthew Boulton, estaban organizando unha fábrica no Soho para producir máquinas de vapor. Eles instituyeron a capacitación técnica para os artesáns, que superou por moito calquera tipo de capacitación que existise nesa época, e tamén contribuíron moito a normalizar a administración das fábricas. Subsecuentemente, os seus fillos James Watt Jr. e Matthew Robinson Boulton estableceron a primeira fábrica completa de máquinas de manufactura no mundo. Seguindo o exemplo dos seus pais, planearon e construíron unha instalación de manufactura integrada que se adiantou moito á súa época. Entre outras cousas, instituíron un sistema de control de custos deseñado para diminuír o desperdicio e mellorar a produtividade.
Babbage e o cálculo analítico
Outro inglés, Charles Babbage (1792-1871), achegou moitas contribucións significativas á ciencia da enxeñería industrial, xa que creou os sistemas analíticos para mellorar as operacións, que publicou no seu libro The Economy of Machinery and Manufacturers, o cal distribuíu amplamente en Inglaterra, resto de Europa e os Estados Unidos. Os métodos analíticos que Babbage orixinou foron o máis avanzado, por décadas, no campo do aumento da produtividade e teñen algunha semellanza co traballo de Frederick Taylor.
Conclusións
Aparentemente, o traballo destes pioneiros británicos foi bastante exitoso, sobre todo cando se aplicaba nas súas propias empresas. Aínda que con toda seguridade debeu existir intercambio de ideas entre os líderes empresariais daqueles días, moitos dos cales eran parentes, non houbo un movemento xeneralizado entre os outros empresarios para adaptar as exitosas ideas deses pioneiros e é por esta razón que a industria manufactureira británica, aínda que se lle chamaba "o taller do mundo", permanecía en certa forma basta e rudimentaria, aínda que cara a fins do século XIX, os mesmos métodos primitivos de uso xeneralizado en Inglaterra estiveron de moda tamén nos Estados Unidos.
Ligazóns externas
Инженерство প্রকৌশলবিদ্যা Ingeniørfag Wirtschaftsingenieurwesen Industrial engineering Ingeniería industrial fa:مهندسی صنایع Insinööritiede 経営工学 Инженеринг Engenharia industrial Tehnika Inhinyeriya 工业工程学
Eleccións á Xunta Xeral do Principado de Asturias de 2012
As eleccións á Xunta Xeral do Principado de Asturias de 2012 celebráronse o 25 de marzo de 2012 para elixir os 45 deputados da IX lexislatura asturiana. Coincidiron coas eleccións andaluzas. O presidente do Principado de Asturias, Francisco Álvarez-Cascos, no cargo desde xullo de 2011, comunicou o adianto das eleccións o 30 de xaneiro de 2012, tras ter estado seis meses no Goberno.
As anteriores eleccións foran convocadas en maio de 2011, podendo o Goberno resultante exercer a súa función como máximo até 2015.
Partidos con representación parlamentaria
Foro Asturias, o partido con maior número de escanos na Xunta Xeral saínte, presenta de novo a Francisco Álvarez-Cascos, que foi elixido presidente do Principado tras as eleccións de 2011 e que adiantou as eleccións tras non lograr aprobar os orzamentos de 2012.
O Partido Popular, terceiro partido en escanos da Xunta Xeral saíente, presentou unha candidata nova, Mercedes Fernández "Cherines". Fernández, que foi cabeza de lista do PP por Asturias nas eleccións xerais de 2011, nas que este partido foi o máis votado, substitúe a Isabel Pérez-Espinosa. Fernández é considerada como unha persoa que no seu momento estivo próxima a Francisco Álvarez-Cascos cando aquel militaba no PP.
Aínda que durante o período previo á elección formal do candidato considerouse a Gaspar Llamazares, que fora o cabeza de lista de Izquierda Unida por Asturias nas eleccións xerais de 2011, nas que foi elixido deputado, finalmente Izquierda Unida de Asturias (IU-IX) designou como candidato á presidencia a Jesús Iglesias, coordinador da formación en Asturias e que repetía como cabeza de lista.
IU-IX non renovou a súa coalición con Los Verdes de Asturias (agora integrados en Equo) a pesar de terlles ofrecido concorrer de novo en coalición. Segundo Equo, as condicións ofrecidas por IU-IX eran peores que as establecidas nas eleccións de 2011.