cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Simbolismo
Historia
A literatura simbolista ten intencións metafísicas, intenta utilizar a linguaxe literaria como instrumento cognoscitivo, polo cal atópase impregnada de misterio e misticismo. Intentaba atopar o que Charles Baudelaire, gran poeta deste movemento, denominou "correspondencias", as secretas afinidades entre o mundo sensible e o mundo espiritual. Para iso utilizaban determinados mecanismos estéticos, como a sinestesia.
O simbolismo ruso foi unha corrente principalmente literaria que apareceu en Rusia pouco despois do simbolismo belga e francés, a finais do século XIX primeira década do XX, en certo modo paralelo ao modernismo literario hispano. Brillou na poesía lírica, na teoría da arte e a filosofía. Os principais círculos simbolistas rusos estaban en San Petersburgo e Moscova, nos que participaban Fiódor Sologub, Viacheslav Ivánov e Aleksandr Blok entre outros.
Escolma de escritores simbolistas
miniatura|[[Salammbô (1907) poir Gaston Bussière. O simbolismo literario influíu e foi influído tamén na pintura en autores como Gustav Klimt, Caspar David Friedrich, etc.]]
Autores simbolistas
Franceses
Franco-uruguaios
Neerlandeses
Alemáns e austríacos
Portugueses e brasileiros
Rusos
Serbios
Armenios
O Porto, Arealonga, Vilagarcía de Arousa
O Porto é un lugar da parroquia de Arealonga no concello pontevedrés de Vilagarcía de Arousa, na comarca do Salnés, segundo consta no Nomenclátor de Galicia. Non obstante, o IGE non rexistra habitantes neste lugar no censo de 2016, polo que non se poden achegar datos da súa poboación.
Simbolismo
Autores simbolistas
Xeorxianos
Polacos
Ingleses e estadounidenses
Romanía
Medio interestelar
miniatura|300px|Imaxe da distribución de [[Plasma (física)|hidróxeno ionizado (coñecido polos astrónomos como H II segundo a terminoloxía da vella espectroscopia) nas partes do medio interestelar galáctico visibles desde o hemisferio norte da Terra como se observou co Wisconsin Hα Mapper ]] En astronomía, o medio interestelar (MIE, ou na literatura inglesa, ISM) é a materia e a radiación que existe no espazo entre os sistemas estelares na galaxia. Esta materia inclúe gas en forma iónica, atómica e molecular, así como po e raios cósmicos. Enche o espazo interestelar e mestúrase progresivamente co espazo intergaláctico que o rodea. A enerxía que ocupa o mesmo volume, en forma de radiación electromagnética, é o campo de radiación interestelar.
O medio interestelar está composto de múltiples fases, que se distinguen pola natureza iónica, atómica ou molecular da materia, e a temperatura e densidade da materia. O medio interestelar está composta principalmente de hidróxeno seguido de helio con cantidades traza (en comparación co hidróxeno) de carbono, oxíxeno e nitróxeno. As presións térmicas destas fases están en equilibrio entre si. Os campos magnéticos e movementos turbulentos tamén proporcionan presión ao MIE, e son normalmente máis importantes dinamicamente que a presión térmica.
En todas as fases, o medio interestelar é extremadamente tenue para os estándares terrestres. En frío, nas rexións densas do MIE, a materia está principalmente en forma molecular e alcanza densidades en número de moléculas de 106 moléculas por cm3 (1 millón de moléculas por cm3). En quente, nas rexións difusas do MIE, a materia está principalmente ionizada, e a densidade pode ser de tan só 10−4 ións por cm3. Compárese isto coas densidades de aproximadamente 1019 moléculas por cm3 do aire a nivel do mar, e de 1010 moléculas por cm3 (10 mil millóns de moléculas por cm3) nunha cámara de alto baleiro de laboratorio. Por masa, o 99% do MIE é gas en calquera das súas formas, e o 1% é po. Do gas no MIE, en número de átomos o 91% dos átomos son de hidróxeno e o 9% son de helio, cun 0,1% de átomos de elementos máis pesados que estes, que se denominan "metais" na linguaxe astronómica. En masa isto supón un 70% de hidróxeno, un 28% de helio e un 1,5% de elementos máis pesados. O hidróxeno e o helio son principalmente o resultado da nucleosíntese primordial, mentres que os elementos máis pesados no MIE son principalmente o resultado dun enriquecemento ao longo do proceso da evolución estelar.
O MIE desempeña un papel crucial en astrofísica debido ao seu papel intermediario entre as escalas estelar e galáctica. As estrelas fórmanse dentro das rexións máis densas do MIE, que son as nubes moleculares, e reenchen o MIE con materia e enerxía a través das nebulosas planetarias, ventos solares e supernovas. Esta interacción entre as estrelas e o MIE axuda a determinar a taxa á cal unha galaxia vai perdendo o seu contido gasoso, e, por tanto, a duración do seu período de formación activa de estrelas.
O Voyager 1 alcanzou o MIE en 2012, polo que foi o primeiro obxecto artificial da Tera en facelo. O plasma interstelar e o po serán estudados ata o final previsto da misión en 2025.
miniatura|O [[Voyager 1 foi o primeiro obxecto artificial en alcanzar o MIE]]
Materia interestelar
A táboa 1 mostra o detalle das propiedades dos compoñentes do MIE da Vía Láctea.
O modelo de tres fases
Field, Goldsmith e Habing (1969) propuxeron o modelo de equilibrio de dúas fases estático para explicar as propiedades observadas do MIE. O seu mocdelo de MIE consistía nunha fase densa fría (T < 300 K), que constaba de nubes de hidróxeno molecular e neutro, e unha fase internubes cálida (T ~ 104 K), que constaba de gas rarificado neutro e ionizado. McKee e Ostriker (1977) engadiron unha terceira fase dinámica que representaba o gas moi quente (T ~ 106 K), que fora quentado pola sacudida de supernovas e constituía a maior parte do volume do MIE. Estas fases son as temperaturas nas que o quentamento e arrefriamento poden alcanzar un equilibrio estable. Os seus artigos foron a base dos estudos posteriores nas últimas tres décadas. Porén, as proporcións relativas das fases e as súas subdivisións aínda non son ben coñecidas.
O modelo do hidróxeno atómico
Este modelo ten en conta só o hidróxeno atómico: as temperaturas maiores de 3 000 K rompen as moléculas, as menores de 50 000 K deixan os átomos no seu estado fundamental. Asúmese que a influencia doutros átomos (He ...) é desprezable. A presión asúmese que é moi baixa, polo que as duracións dos camiños libres dos átomos son maiores de ~ 1 nanosegundo de duración de pulsos de luz, que produce luz ordinaria temporalmente incoherente.
Neste gas sen colisións, aplícase a teoría de Einstein das interaccións luz coherente-materia, e todas as interaccións gas-luz son espacialmente coherentes. Supoñamos que se pulsa unha luz monocromática, entón é dispersada polas moléculas que teñen unha frecuencia de resonancia cuadrupolo (Raman). Se “a lonxitude dos pulsos de luz é máis curta que todas as constantes de tempo implicadas” (Lamb (1971)), actúa unha “dispersión Raman estimulada impulsiva (impulsive stimulated Raman scattering, ISRS) ” (Yan, Gamble & Nelson (1985)): aínda que a luz xerada por Raman incoherente a unha frecuencia desprazada ten unha fase independente da fase da luz excitante, e así xera unha nova liña espectral, a coherencia entre a luz incidente e dispersada permite a súa interferencia nunha soa frecuencia, e así despraza a frecuencia incidente. O modelo asume que unha estrela radia un espectro de luz continuo ata os raios X. As frecuencias Lyman son absorbidas nesta luz e bombean átomos principalmente ao seu primeiro estado excitado. Neste estado, os períodos hiperfinos son maiores de 1 ns, polo que un ISRS “pode” desprazar ao vermello a frecuencia da luz, poboando os niveis hiperfinos altos. Outro ISRS “pode” transferir enerxía desde os niveis hiperfinos a ondas electromagnéticas térmicas, polo que o desprazamento ao vermello é permanente. A temperatura da luz é definida a partir da frecuencia e radiancia espectral pola fórmula de Planck. A medida que a entropía se incementa, o “pode” convértese en “fai”. Porén, onde unha liña previamente absorbida (primeira Lyman beta, ...) alcanza a frecuencia Lyman alfa, o proceso de desprazamento ao vermello detense e todas as liñas do hidróxeno son fortemente absorbidas. Pero a detención non é perfecta se hai enerxía a frecuencias desprazadas á frecuencia Lyman beta, o que produce un lento desprazamento ao vermello. Os sucesivos desprazamentos ao vermello separados por absorcións Lyman xeran moitas liñas de absorción, cuxas frecuencias, deducidas a partir de procesos de absorción, obedecen a unha lei máis fiable que a fórmula de Karlsson.
O proceso previo excita cada vez a máis átomos porque unha desexcitación obedece a unha lei de Einstein de interaccións coherentes: a variación dI de radiancia I dun raio de luz ao longo dun camiño dx é dI=BIdx, onde B é o coeficiente de amplificación de Einstein, que depende do medio. Por outra parte, I é o módulo do vector de campo de Poynting, a absorción ocorre por un vector oposto, que corresponde a un cambio de signo de B. O factor I nesta fórmula mostra que os raios intensos son máis amplificados que os débiles (competición de modos). A emisión dun lampo require unha radiancia suficiente I proporcionada polo campo de punto cero aleatorio. Despois da emisión dun lampo, o B débil increméntase por bombeao mentres que I permanece próximo a cero: a desexcitación por unha emisión coherente implica parámetros estocásticos de campo de punto cero, como o que se observa preto de cuásares (e nas auroras polares).
Estruturas
miniatura|Estrutura tridimensional dos Piares da Creación.
O MIE é turbulento e, por tanto, cheo de estrutura en todas as escalas espaciais. As estrelas nacen nas profundidades de grandes complexos de nubes moleculares, normalmente dun tamaño duns poucos parsecs. Durante a súa vida e morte, as estrelas interaccionan fisicamente co MIE.
Os ventos estelares de cúmulos de estrelas xoves (a miúdo con rexións HII xigantes e superxigantes que as rodean) e as ondas de choque creadas polas supernovas inxectan enormes cantidades de enerxía nos seus arredores, o cal orixina unha turbulencia hipersónica. Poden observarse as estruturas resultantes – de variados tamaños –, como burbullas de vento estelar e superburbullas de gas quente, vistas por telecopios satélite de raios X ou fluxos turbulentos observados en mapas de radiotelescopios.
O Sol está actualemtne viaxando a través da Nube Interestelar Local, unha rexión máis densa dentro da Burbulla Local de baixa densidade.
Interacción co medio interplanetario
miniatura|esquerda|350px|Un vídeo curto narrado (en inglés) sobre as observacións de materia interestelar do [[Interstellar Boundary Explorer|IBEX.]]
O medio interestelar empeza onde acaba o medio interplanetario do sistema solar. O vento solar ralentiza as velocidades subsónicas no shock de terminación, a 90-100 unidades astronómicas do Sol. Na rexión que está alén do shock de terminación, chamada a heliofunda, a materia interestelar interacciona co vento solar. O Voyager 1, o obxecto feito polo ser humano que está máis lonxe da Terra (desde 1998 ), cruzou o shock de terminación o 16 de decembro de 2004 e posteriormente entrou no espazo interestelar ao cruzar a heliopausa o 25 de agosto de 2012, proporcionando a primeira proba directa das condicións do MIE (Stone, Cummings, McDonald, Heikkila - 2005).
Extinción interestelar
A luz ultravioleta distante é absorbida polos compoñentes neutros do MIE. Por exemplo, unha lonxitude de onda de absorción típica de hidróxeno atómico é duns 121,5 nanómetros, a transición Lyman alfa. Por tanto, é case imposible ver a luz emitida a esa lonxitude de onda a partir dunha estrela situada a unha distancia de máis duns poucos centos de anos luz da Terra, porque a maioría dela é absorbida durante a viaxe á Terra por hidróxeno neutro que está polo camiño.
Quentamento e arrefriamento
O MIE está normalmente lonxe do equilibrio termodinámico. As colisións establecen unha distribución de Maxwell–Boltzmann de velocidades, e a 'temperatura' usada normalmente para describir o gas interestelar é a 'temperatura cinética', que describe a temperatura á cal as partículas terían a distribución de velocidades de Maxwell–Boltzmann observada en equilibrio termodinámico. Porén, o campo de radiación interestelar é tipicamente moito máis feble que un medio en equilibrio termodinámico; máis a miúdo é aproximadamente o dunha estrela de clase A (con temperatura superficial de ~10 000 K) moi diluída. Por tanto, os niveis de enlace nun átomo ou molécula no MIE raramente están poboados segundo a fórmula de Boltzmann.
Dependendo da temperatura, densidade e estado de ionización dunha porción do MIE, hai diferentes mecanismos de quentamento e arrefriamento que determinan a temperatura do gas.
Mecanismos de quentamento
O primeiro mecanismo proposto para o quentamento do MIE foi o quentamento por raios cósmicos de baixa enerxía. Os raios cósmicos son unha eficiente fonte de quentamento que pode penetrar nas profundidades das nubes moleculares. Os raios cósmicos transfiren enerxía a un gas por medio da ionización e da excitación e a electróns libres por medio de interaccións de Coulomb. Os raios cósmicos de baixa enerxía (duns poucos MeV) son máis importatnes porque son con diferenza máis numerosos que os raios cósmicos de alta enerxía.
A radiación ultravioleta emitida por estrelas quentes pode arrancar electróns dos grans de po. O fotón é absorbido polos grans de po, e parte da súa enerxía é utilizada para superar a barreira da enerxía potencial e eliminar os electróns dos grans. Esta barreira potencial débese á enerxía de unión do electrón (a función de traballo) e a carga do gran. O resto da enerxía do fotón dá a enerxía cinética do electrón exectado, que quenta o gas por medio de colisións con outras partículas. Unha distribución de tamaños típica dos grans de po é n(r) ∝ r−3,5, onde r é o raio da partícula de po. Asumindo isto, a distribución da área superficial dos grans proxectados é πr2n(r) ∝ r−1,5. Isto indica que os grans de po máis pequenos dominan este método de quentamento.
Cando un electrón se libera dun átomo (normalmente porque se absorbeu un fotón UV) leva unha enerxía cinética da orde Efotón − Eionización. Este mecanismo de quentamento domina nas rexións H II, pero é insignificante no MIE difuso debido á relativa falta de átomos de carbono neutros.
Os raios X causan a saída de electróns dos átomos e ións, e estes fotoelectróns poden provocar ionizacións secundarias. Dado que a intensidade é a miúdo baixa, este quentamento só é eficiente nun medio atómico menos denso cálido (xa que a columna de densidade é pequena). Por exemplo, en nubes moleculares só os raios X duros poden penetrar e o quentamento por raios X pode ser ignorado. Isto sempre asumindo que a rexión non está preto dunha fonte de raios X, como un resto de supernova.
O hidróxeno molecular (H2) pode formarse na superficie dos grans de po cando se encontran dous átomos de H (que poden viaxar sobre o gran). Este proceso rende 4,48 eV de enerxía distribuída sobre os modos vibracional e rotacional, a enerxía cinética da molécula H2, así como o quentamento do gran de po. Esta enerxía cinética, e a enerxía transferida pola desexcitación da molécula de hidróxeno por medio de colisións, quenta o gas.
As colisións a altas densidades entre átomos e moléculas de gas con grans de po poden transferir enerxía termicamente. Isto non é importante nas rexións HII porque a radiación UV é máis importante. Tampouco é importante no medio ionizado difuso debido á baixa densidade. No medio difuso neutro os grans son sempre máis fríos, pero non arrefrían eficazmente o gas debido ás baixas densidades.
O quentamento dos grans por intercambio térmico é moi importante nos restos de supernovas nos que as densidades e temperaturas son moi altas.
O quentamento do gas por medio de colisións gran-gas é dominante nas profundidades das nubes moleculares (especialmente a altas densidades). A radiación infravermella distante penetra profundamene debido á profundidade óptica baixa. Os grans de po son quentados por medio desta radiación e poden transferir enerxía térmica durante as colisións co gas. Unha medida da eficiencia no quentamento vén dada polo coeficiencte de acomodación: onde T é a temperatura do gas, Td a temperatura do po, e T2 a temperatura poscolisión do átomo ou molécula de gas. Este coeficiente foi medido por Burke e Hollenbach (1983) como de α = 0,35.
Tamén se presentan outros variados mecanismos macroscópicos de quentamento, como:
Mecanismos de arrefriamento
O proceso de arrefriamento de estrutura fina é dominante na maioría das rexións do medio interestelar, excepto nas rexións de gas quente e nas rexións profundas das nubes moleculares. Prodúcese máis eficientemente con abundancia de átomos que teñen niveis de estrutura fina próximos ao nivel fundamental como: C II e O I no medio neutro e O II, O III, N II, N III, Ne II e Ne III en rexións H II. As colisións excitarán estes átomos a niveis máis altos, e finalmente se desexcitarán por medio da emisión de fotóns, que levarán a enerxía fóra da rexión.
A temperaturas máis baixas, poden ser poboados máis niveis que os niveis de estrutura fina por medio de colisións. Por exemplo, a excitación colisional do nivel n = 2 do hidróxeno liberará un fotón Ly-α por desexcitación. Nas nubes moleculares, a excitación de liñas rotacionais do CO é importante. Unha vez que unha molécula é excitada, finalmente volve a un estado de enerxía inferior, emitindo un fotón que pode abandonar a rexión, arrefriando a nube.
Historia do coñecemento do espazo interestelar
miniatura|Obxecto [[Herbig–Haro 110 que execta gas a través do espazo interestelar. ]]
A natureza do medio interestelar recibiu a atención de astrónomos e científicos durante séculos, e o coñecemento do MIE foise desenvolvendo. Porén, primeiro tiveron que comprender o concepto básico de espazo "interestelar". O termo parece que se usou por primeira vez nunha publicación de Bacon (1626): "O ceo interestelar.. ten .. tanta afinidade coas estrelas, que hai unha rotación do mesmo, igual que as estrelas." Posteriormente, o filósofo natural Robert Boyle (1674) discutiu "A parte interestelar dos ceos, que para varios dos modernos epicúreos tería que estar baleira."
Antes da teoría electromagnética moderna, os primeiros físicos postulaban que existía un éter luminífero invisible como medio para a propagación das ondas de luz. Asumíase que este éter se estendía no espazo interestelar, tal como escribiu Patterson (1862): "estes efluxos ocasionan unha oscilación, ou movemento vibratorio, no éter, que enche os espazos interestelares."
O advimento de imaxes fotográficas profundas permitiu a Edward Barnard obter as primeiras imaxes de nebulosas escuras perfiladas sobre o campo de fondo de estrelas da galaxia, mentres que a primeira detección real de materia difusa fría no espazo interestelar fíxoa Johannes Hartmann en 1904 utilizando espectroscopia de liñas de absorción. Neste estudo histórico do espectro e órbita de Delta Orionis, Hartmann observou a luz procedente desta estrela e decatouse de que parte desa luz era absorbida antes de que chegase á Terra. Hartmann informou de que a absorción da liña "K" do calcio parecía "extraordinariamente débil, pero case perfectamente nítida" e tamén informou do "resultado bastante sorprendente de que a liña do calcio a 393,4 nanómetros non se comparte nos desprazamentos períodicos das liñas causadas polo movemento orbital da estrela binaria espectroscópica". A natureza estacionaria da liña fixo que Hartmann concluíse que o gas responsable da absorción non estaba presente na atmosfera de Delta Orionis, senón que estaba localizado dentro dunha nube illada de materia que residía nalgures ao longo da liña visual desta estrela. Este descubrimento foi o lanzamento do estudo do medio interestelar.
Nunha serie de investigacións, Viktor Ambartsumian introduciu a agora comunmente aceptada noción de que a materia interestelar aparece en forma de nubes.
Despois da identificación de Hartmann da absorción do calcio interestelar, Heger (1919) detectou o sodio interestelar coa observactón da absorción estacionaria das liñas "D" de átomos a 589,0 e 589,6 nanómetros en dirección a Delta Orionis e Beta Scorpii.
As seguintes observacións das liñas "H" e "K" do calcio feitas por Beals (1936) revelaron perfís dobres e asimétricos no espectro de Epsilon e Zeta Orionis. Estes foron os primeiros pasos no estudo da moi complexa liña visual interestelar cara a Orion. Os perfís de liñas de absorción asimétricas son o resultado da superposición de múltiples liñas de absorción, cada unha das cales corresponde á mesma transición atómica (por exemplo a liña "K" do calcio), pero aparecen nas nubes interestelares con diferentes velocidades radiais. Como cada nube ten unha velocidade diferente (en dirección ou afastándose do observador/Terra) as liñas de absorción que aparecen dentro de cada nube son desprazadas ao azul ou ao vermello, respectivamente, das liñas do resto de lonxitudes de onda, debido ao efecto Doppler. Estas observacións que confirmaban que a materia non está distribuída homoxeneamente foron a primeira proba de que había múltiples nubes discretas dentro do MIE.
miniatura|Este nó dun ano luz de longo do gas e po interestelar lembra unha [[eiruga. ]]
As crecentes evidencias sobre o material interestelar levaron a Pickering (1912) a comentar que "Mentres que o medio de absorción interestelar pode ser simplemente o éter, porén o carácter da súa absorción selectiva, como indicou Kapteyn, é característica dun gas, e alí hai, certamente, moléculas gasosas libres, xa que probablemente están sendo expulsadas constantemente do Sol e as estrelas."
O mesmo ano o descubrimento por Victor Hess dos raios cósmicos, partículas cargadas moi enerxéticas que choven sobre a Terra desde o espazo, levou a outros a especular se tamén se difundían no espazo interestelar. O seguinte ano o explorador noruegués e o físico Kristian Birkeland escribiu: "Parece ser unha consecuencia natural dos nosos puntos de vista asumir que todo o espazo está cheo de electróns e ións eléctricos voantes de todos os tipos. Asumimos que cada sistema estelar en evolución desprende corpúsculos eléctricos ao espazo. Non parece irrazoable, por tanto, pensar que a maior parte das masas materiais do universo non se encontran nos sistemas solares e nebulosas, senón no espazo 'baleiro'" (Birkeland (1913).
Thorndike (1930) indicou que "apenas podía crerse que os enormes espazos entre as estrelas estivesen completamente baleiros. As auroras terrestres non é improbable que sexan excitadas por patrticulas cargadas emitidas polo Sol. Se os outros millóns de estrelas están tamén exectando ións, como é indubidablemente certo, non pode existir un absoluto baleiro na galaxia."
En setembro de 2012, científicos da NASA informaron de que os hidrocarburos aromáticos policíclicos (PAHs), suxeitos ás condicións do medio interestelar, son transformados por hidroxenación, oxixenación e hidroxilación a moléculas orgánicas máis complexas: "un paso ao longo do camiño cara aos aminoácidos e nucleótidos, a materia prima das proteínas e o ADN, respectivamente". Ademais, como resultado destas transformacións, os PAHs perden as súas sinaturas espectroscópicas, que poderían ser unha das razóns "da falta de detección de PAH nos grans de xeo interestelar, particularmente nas rexións externas de nubes densas frías ou nas capas moleculares superiores de discos protoplanetarios."
En febreiro de 2014, a NASA anunciou a creación dunha base de datos moi mellorada para o rastreo de hidrocarburos policíclicos aromáticos no universo. Segundo os científicos, máis do 20% dos carbonos do universo poden estar asociados con PAHs, posibles materiais iniciais para a formación da vida. Os PAHs parece que se formaron pouco despois do Big Bang, están espallados por todo o universo, e están asociados con novas estrelas e exoplanetas.
Convento de Santa Bárbara de Delft
O Convento de Santa Bárbara (en neerlandés: Sint-Barbaraklooster) é un antigo convento dos Países Baixos, sito ao pé da canle Oude Delft, na cidade surholandesa de Delft. O edificio pasou a ter un uso civil e na actualidade utilízao como sede social a Asociación de Estudantes Católicos Sanctus Virgilius -Virgiel- (Katholieke Studenten Vereniging Sanctus Virgilius -Virgiel-). O edificio foi declarado en 1967 monumento nacional dos Países Baixos (rijksmonument).
Historia
miniatura|esquerda|Patio interior do edificio. Algunhas das monxas franciscanas que abandonaran o veciño convento de Santa Ádega tras a Reforma protestante, durante a segunda metade do século XVI, quixeron establecer un novo convento noutro edificio da mesma cidade vella de Delft, para o cal escolleron un antigo mosteiro construído en 1405 que sufrira danos moi importantes no incendio da cidade en 1536 e que fora posteriormente reconstruído no mesmo lugar.
En 1910, a función de orfanato, que se viñera desenvolvendo xa desde finais do século XVI, desapareceu e o edificio caeu en desuso, ata que en 1949 se estableceu alí a asociación estudantil que hoxe mantén no antigo convento a súa sede.
Amami se vuoi
Selección
«Amami se vuoi» cualificouse para representar a Italia no Festival de Eurovisión 1956 tras obte-lo segundo posto final nacional italiana, o Festival da Canción de Sanremo 1956.
No festival
A canción participou no festival celebrado no Teatro Kursaal de Lugano o 24 de maio de 1956, sendo interpretada pola cantante italiana Tonina Torrielli. A orquestra foi dirixida por Gian Stellari.
Foi interpretada 14.ª, seguindo a Luxemburgo con Michèle Arnaud interpretando «Les amants de minuit». O resultado das votacións non foi revelado, polo que se descoñece en que posto terminou a canción.
Notas
<references group="lower-alpha"/>
Histona H4
A histona H4 é un dos cinco grandes tipos de proteínas histonas que forman parte da estrutura da cromatina nas células eucariotas. Forma parte dos nucleosomas, que forman a estrutura en "colar de doas" da cromatina. Presentan un gran dominio globular e unha longa cola N-terminal. As proteínas histonas son moi modificadas postraducionalmente. As modificacións covalentes que sofre inclúen a acetilación e a metilación das colas N-terminais. Estas modificacións poden alterar a expresión de xenes localizados en ADN asociado co seu octámero de histonas parental. A histona H4 é unha importante proteína na estrutura e función da cromatina, na cal se cre que as súas variantes de secuencia e os seus distintos estados de modificación xogan un papel na dinámica e regulación a longo prazo dos xenes.
Evolución
As proteínas histonas están entre as proteínas coa secuencia máis conservada dos eucariotas. Por exemplo, a secuencia de aminoácidos da histona H4 desde unha planta de chícharos a unha vaca difire só en dúas das 102 posicións. Esta conservación evolutiva suxire que o funcionamento das proteínas histonas implica a case todos os aminácidos e que é practicamente calquera cambio é deletéreo para a célula. A maioría dos cambios na secuencia de histonas son letais; os poucos que non son letais causan cambios no patrón de expresión xénica e outras anormalidades.
Estrutura
A histona H4 é unha proteína de 102 a 135 aminoácidos que presenta un motivo estrutural, chamado pregamento de histona, formado por tres hélices α conectadas por dous bucles. As proteínas histonas H3 e H4 únense formando un dímero H3-H4, e dous destes dímeros H3-H4 combínanse para formar un tetrámero. Este tetrámero combínase despois con dous dímeros H2a-H2b para formar o núcleo octámero de histonas do nucleosoma.
Modificacións postraducionais
Os organismos eucariotas poden producir pequenas cantidades de variantes especializadas de histonas do octámero do nucleosoma, que se diferencian na secuencia de aminoácidos das principais variantes, aínda que non é o caso da histona H4. Estas variantes, xunto coas modificacións postraducionais que sofren todas as histonas na súa cola N-terminal fan posible as diferentes estruturas da cromatina necesarias para que funcione o ADN nos eucariotas superiores. Estas modificacións poden ser metilacións (mono-, di-, ou trimetilacións) ou acetilacións das colas.
Metilación
A metilación das histonas ocorre en residuos dos aminoácidos arxinina, lisina e histidina. Detectáronse mono-, di- ou trimetilacións nas histonas H2A, H3 e H4. A metilación de histonas foi asociada con varias funcións celulares como a transcrición, replicación do ADN, reparación do ADN en resposta a danos, formación da heterocromatina, e reprogamación de células somáticas. Entre estas funcións biolóxicas, a represión transcricional e a activación son as máis estudadas. Os estudos atoparon que a metilación de H4R3 pola PRMT1 (unha histona metiltransferase) parece ser esencial in vivo para o establecemento ou mantemento dunha ampla variedade de modificacións da cromatina “activa”. Ademais, a metilación da histona H4 pola PRMT1 é suficiente para permitir a posterior acetilación da cola N-terminal. Porén, a acetilación da H4 inhibe a súa metilación pola PRMT1.
Acetilación
A acetilación de histonas crese que provoca a relaxación da heterocromatina condensada, e como a carga negativa de grupos acetil pode repeler as cargas do esqueleto de azucre-fosfato do ADN, isto reduce a afinidade de unión das histonas co ADN. Esta hipótese foi validada polo descubrimento da actividade de histona acetiltransferase (HAT) de varios complexos activadores transcricionais. A acetilación de histonas inflúe na estrutura da cromatina de varias maneiras. Primeiro, pode proporcionar unha marca ou etiqueta para a unión de proteínas que contén áreas que recoñecen as colas acetiladas. En segundo lugar, pode bloquear a función dos remodeladores da cromatina. Thirdly, it neutralizes the positive charge on lysines. A acetilación da histona H4 na lisina16 (H4K16Ac) é especialmente importante para a función e a estrutura da cromatina en diversos eucariotas e está catalizada por lisina acetiltransferases (HATs) específicas de histonas. O sitio H4K16 é especialmente interesante porque este é o único sitio acetilable da cola N-terminal da histona H4, e pode influír na formación dunha estrutura da cromatina de orde superior compacta. A H4K16Ac ten tamén un papel na activación transcricional e no mantemento da eucromatina.
Tsotsi
Tsotsi é un filme surafricano de 2005 escrito e dirixido por Gavin Hood e producido por Peter Fudakowski. É unha adaptación da novela Tsotsi de Athol Fugard e trátase dunha coprodución entre Suráfrica e o Reino Unido. A banda sonora contén música Kwaito interpretada polo artista surafricano Zola, así como composicións de Mark Kilian, e con Paul Hepker interpretando a voz do cantante e poeta Vusi Mahlasela.
Galería de imaxes de Vilar de Barrio
Galería de imaxes do concello de Vilar de Barrio na provincia de Ourense.
Tsotsi
Ambientado no slum de Alexandra en Xohanesburgo, o filme conta a historia de Tsotsi, un delincuene da rúa que rouba un automóbil e descobre que hai un bebé no asento traseiro.
O filme gañou o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa e foi nomeado ó Globo de Ouro á mellor película en lingua non inglesa en 2006.
Daniel Zueras
Daniel Zueras Herreros, nado en Zaragoza o 13 de novembro de 1980, é un cantante aragonés de pop e dance. A súa música é unha mestura Pop/Dance e R&B, con influencias da electrónica dos anos 80. Foi concursante do concurso musical de Telecinco Operación Triunfo 2006, quedando en segundo posto, por detrás de Lorena.
Traxectoria
Desde moi pequeno quixo dedicarse ó mundo da música. Fillo dun axente comercial e dunha cociñeira, estudou solfexo e piano. Gústalle correr pero, sobre todo, cantar. Antes de ingresar en Operación Triunfo traballaba como camareiro os fins de semana nun cine da capital aragonesa, pero sempre quixo dedicarse á música, sendo o seu ídolo Mariah Carey. No 2006 chegou a súa oportunidade.
Operación Triunfo
En 2006, Daniel presentouse aos cástings de Barcelona, nos que pasou tódalas probas ata que lle deron a feliz noticia de que era un dos 20 finalistas que actuarían na Gala 0 de Operación Triunfo con Jesús Vázquez.
Dende o inicio do concurso Daniel caracterizouse na Academia pola súa doce voz, coa que interpretou temas Pop e baladas, coma "Otra vez" (de Coti con Paulina Rubio), "Unchained Melody", de Righteous Brothers, "Last Christmas" de George Michael, "Blue Velvet", de Bobby Vinton, ou "Me & Mrs. Jones", de Billy Paul. Daniel conseguiu o segundo posto, por diante de Leo e a poucos votos de Lorena, gañadora do concurso.
Siempre sale el sol
Despois de pasar varios meses traballando entre Roma e Madrid, o seu álbum debut, compaxinándoo cos concertos de Operación Triunfo, o 23 de abril de 2007 saíu ó mercado, Siempre sale el sol un disco con temas pop, dance e R&B.
Durante os primeiros 5 meses no mercado, Daniel vendeu 25.000 copias do seu disco Siempre sale el sol, que chegou a ocupar o posto #31 das listas de vendas españolas.
Zuelas recibiu un premio como Artista Revelación do 2007, outorgado polo Grupo Vocento, pola súa trayectoria musical.
Fukuroi
Fukuroi (袋井市, ふくろいし, Fukuroi-shi) é un concello da prefectura de Shizuoka no Xapón. Está situado ao leste da rexión de Tōkai, ao sur-leste da rexión de Chūbu e ao oeste da prefectura, na zona de provincia histórica de Tōtōmi, no centro da illa de Honshū. A súa superficie é de 108,56 km² e a poboación de 85.969 habitantes (2009) e ten unha densidade de poboación de 792 h/km².
O concello de Fukuroi limita cos concellos de Iwata, de Mori e de Kakegawa.
A Pena, Xaxán, Lalín
A Pena é un lugar da parroquia de Xaxán, no concello pontevedrés de Lalín, na comarca do Deza.
Antonio I Acciaioli
Antonio I Acciaioli (tamén escrito Acciaiuoli ou Acciajouli), finado en xaneiro de 1435, chamado o Bastardo, foi o fillo ilexítimo de Nerio I de Atenas e a súa amante María Rendi. Converteuse en duque de Atenas á morte do seu pai (1394), pero foi expulsado ese mesmo ano pola República de Venecia, o executor da vontade de Nerio. Durante a súa carreira bélica como duque desde 1402 até a súa morte, foi un terror para os seus veciños, pero mantivo os seus dominios internamente pacíficos.
Traxectoria
Por vontade do seu pai herdou o castelo de Lebadea e o goberno da cidade de Tebas. Apoiou a Teodoro I Paleólogo, déspota de Morea, contra o déspota de Epiro, Carlo I Tocco. En 1397, invadiu a Ática con intencións expansionistas.
En 1400, Venecia nomeou a un dos seus, Nicolò Vitturi, podestà en Atenas. En 1402, Antonio cercou a cidade e tomouna, sendo proclamado duque pola poboación. En agosto, Venecia ofreceu 8.000 hyperpyrones para a cidade e en novembro Tommaso Mocenigo foi enviado a ofrecer 1.700 ducados. En xaneiro ou febreiro de 1403, Vitturi rendeu finalmente o castelo e nese último mes, Bernardo Foscarini, o bailío veneciano de Negroponte foi capturado en batalla. O 31 de marzo de 1405, asinouse un tratado de paz entre Antonio e Venecia.
A carreira de Antonio foi militarista e aventureira. En 1406, tomou Staria (preto de Negroponte) e en 1410 uniuse aos turcos otománs para devastar a cidade de Nauplia, que estaba en poder veneciano. En 1419, unha paz entre os turcos e Venecia pediron a Mehmed I que solicitase a Antonio cesar as súas hostilidades contra os venecianos. En 1423, el estaba en guerra con Teodoro II de Morea e ocupou Corinto.
Antonio nunca esqueceu as súas raíces florentinas e esforzouse por facer de Atenas unha capital coa mesma cultura: coa renovación dos monumentos, en cartas condescendentes, e o fomento da cabalaría. O 7 de agosto de 1422, concedeu privilexios aos comerciantes florentinos en Atenas. Nese ano, Afonso V de Aragón reclamou os seus dereitos mediante o nomeamento de Tommaso Beraldo, un duque catalán. Giovanni Acciaioli, tío de Antonio e arcebispo de Tebas, que estaba entón en Roma, foi enviado a Venecia para apelar a designación de Tommaso ao senado alí, pero as súplicas foron ignoradas.
Antonio morreu no poder en xaneiro de 1435 sen fillos lexítimos e a súa sucesión ao ducado foi disputada entre os seus sobriños Nerio II e Antonio II, e a súa viúva (María Melissena).
Francisco Sineiro
Francisco Sineiro García, nado en Santiago de Compostela o 5 de marzo de 1949, é doutor enxeñeiro agrónomo e político galego do PSdeG-PSOE.
Traxectoria
Profesor de economía agraria na Universidade de Santiago de Compostela, foi director territorial do Ministerio de Agricultura, Pesca e Alimentación (1987-1989). Deputado no Parlamento galego polo PSdeG-PSOE (1989-2005), foi conselleiro de Agricultura, Gandaría e Montes (1987-1990).
Río Deza
O río Deza é un afluente do río Ulla pola esquerda. O seu nacente principal está nas proximidades de Candosa, no Irixo. Durante os primeiros catro quilómetros separa este concello do de Beariz e axiña adéntrase na provincia de Pontevedra por entre os Montes do Testeiro. Ten un percorrido de 51 Km e presenta unha conca de 551 km². O caudal absoluto achegado na súa desembocadura é de 18,6 m³/s.
Principais afluentes
Pola marxe dereita (de sur a norte): Pola marxe esquerda (de sur a norte):
Lista de obras públicas de Ramón Conde
Esta é unha lista das esculturas públicas de Ramón Conde Bermúdez.
O Souto, Xaxán, Lalín
O Souto é un lugar da parroquia de Xaxán, no concello pontevedrés de Lalín, na comarca do Deza.
Inma Castañón
María Inmaculada Castañón González, coñecida coma Inma Castañón, nada en 1959 en Cudillero (Principado de Asturias) pero residente na Coruña é unha ex xogadora de fútbol, popular na década de 1980.
Traxectoria
Foi a capitá do Karbo Deportivo que en 1981 conquistou a primeira Copa da Raíña. Neste equipo levaba o número 10 e chamábanlle a Maradona do fútbol feminino, miúda en estatura xogaba de interior esquerda pero tiña gran capacidade de gol marcando unha media de dous goles por partido.
Durante a súa época no Karbo foi pretendida por varios clubs internacionais como o Royan francés ou o Oivas de Lisboa tendo a oportunidade de converterse na primeira xogadora profesional pero rexeitou estas ofertas por preferir que o fútbol feminino se mantivese puro e que non sexa profesionalizado. "Así evitamos os numerosos intereses que existen nun mundo profesionalizado" daba como razón para este rexeitamento. Trala desaparición do Karbo Deportivo incorporouse ó Club de Fútbol Femenino Tradehi, actual Real Oviedo Feminino.
Foi a primeira capitá da selección española coa que xogou entre 10 e 15 partidos.
Eurobowl
A Eurobowl é a final da Copa de Europa de fútbol americano, competición coñecida como European Football League ou polo acrónimo EFL. Nesta competición participan cada ano os principais equipos das ligas europeas pertencentes á EFAF (European Federation of American Football). A primeira edición da Eurobowl tivo lugar en Ámsterdam o 16 de agosto de 1986, e dende entón serve para recoñecer ó mellor equipo do continente.
Cogomelo da palla
Volvariella volvacea (coñecido como cogomelo da palla) é unha especie de fungo comestible cultivado amplamente no leste e sueste de Asia e usado na súa culinaria.
Nomes
En chinés, son chamados cǎogū (草菇, lit. "palla champiñón"); en Filipinas son coñecidos como kabuteng saging (fungo de banana); en thai chámanse het fang (เห็ดฟาง) e en vietnamita son chamados nấm rơm. En Asia é fácil conseguilos frescos, mais fóra dos países de cultivo véndense enlatados ou secos.
Cultivo
Estes fungos son cultivados en camas de palla de arroz e colleitados inmaturos, durante a fase de botón ou "ovo" e antes de que se abra o veo. Son adaptables e necesitan de 4 a 5 días para madurar. Cultívanse en climas subtropicais, con alta pluviosidade anual. Non se coñecen rexistros do seu cultivo anteriores ao século XIX.
Precaución
Parécese ao fungo velenoso Amanita phalloides, pero pode distinguirse porque a esporada da especie velenosa é branca e a da especie comestible é rosada. A súa confusión provocou algunhas intoxicacións en persoas tanto en California como en Australia, por exemplo.
Área sanitaria de Ourense, Verín e O Barco de Valdeorras
miniatura|Mapa da área sanitaria de Ourense, Verín e O Barco de Valdeorras. A área sanitaria de Ourense, Verín e O Barco de Valdeorras é unha das sete áreas sanitarias en que se divide o sistema público de saúde galego. O seu territorio coincide co da provincia de Ourense, e divídese en tres distritos sanitarios: o Distrito sanitario de Ourense, ao oeste da provincia, o Distrito sanitario do Barco de Valdeorras ao nordés da provincia, e o Distrito sanitario de Verín ao sueste.
O Distrito sanitario de Ourense abrangue os seguintes concellos: Allariz, Amoeiro, A Arnoia, Avión, Baltar, Bande, Baños de Molgas, Barbadás, Beade, Beariz, Os Blancos, Boborás, A Bola, Calvos de Randín, Carballeda de Avia, O Carballiño, Cartelle, Castrelo de Miño, Castro Caldelas, Celanova, Cenlle, Chandrexa de Queixa, Coles, Cortegada, Entrimo, Esgos, Gomesende, O Irixo, Leiro, Lobeira, Maceda, Maside, Melón, A Merca, Montederramo, Muíños, Nogueira de Ramuín, Ourense, Paderne de Allariz, Padrenda, Parada de Sil, O Pereiro de Aguiar, A Peroxa, Piñor, Pontedeva, Porqueira, Punxín, Quintela de Leirado, Rairiz de Veiga, Ramirás, Ribadavia, San Amaro, San Cibrao das Viñas, San Cristovo de Cea, Sandiás, San Xoán de Río, Sarreaus, Taboadela, A Teixeira, Toén, Trasmiras, Verea, Vilamarín, Vilar de Barrio, Vilar de Santos, Xinzo de Limia, Xunqueira de Ambía e Xunqueira de Espadanedo. Por outra banda, o Distrito sanitario do Barco de Valdeorras esténdese polos concellos do Barco de Valdeorras, O Bolo, Carballeda de Valdeorras, Larouco, Manzaneda, Petín, A Pobra de Trives, A Rúa, Rubiá, A Veiga, Vilamartín de Valdeorras e Viana do Bolo. Por último, os concellos do Distrito sanitario de Verín son Castrelo do Val, Cualedro, A Gudiña, Laza, A Mezquita, Monterrei, Oímbra, Riós, Verín, Vilardevós e Vilariño de Conso.
O Distrito sanitario de Ourense conta co Complexo Hospitalario Universitario de Ourense, que ofrece atención sanitaria a unha poboación de 240.820 cidadáns con tarxeta sanitaria. O Distrito sanitario do Barco de Valdeorras conta pola súa banda co Hospital Público de Valdeorras que dá servizo aos 30.229 cidadáns con tarxeta sanitaria do distrito. Por último, no Distrito sanitario de Verín, o Hospital Público de Verín ten adscritas 26.097 tarxetas sanitarias.
Romarís, Castro, Boiro
Romarís é un lugar da parroquia de Castro no concello coruñés de Boiro, na comarca da Barbanza. Segundo o padrón municipal (INE 2013) ten 38 habitantes (18 homes e 20 mulleres).
Campionato Mundial de Fórmula 1 de 1973
Resumo do campionato
En 1973, Emerson Fittipaldi e Ronnie Peterson compañeiros de equipo en Lotus competiron entre si, mentres que Stewart compartiu equipo con François Cevert en Tyrrell. Stewart gañou o título de pilotos, pero na última carreira da tempada, o GP dos Estados Unidos en Watkins Glen, Cevert estrelouse durante a clasificación do sábado nas famosas 'eses' e morreu instantaneamente. Stewart e Tyrrell retiráronse da carreira entregando de xeito efectivo o título de Construtores a Lotus. Ao final da tempada Stewart fixo pública a súa decisión de retirarse, unha decisión que xa comunicara antes do Gran Premio dos Estados Unidos.
Clasificación do Mundial de Pilotos de 1973
Os puntos para o Campionato Mundial de pilotos de 1973 outorgáronse da seguinte forma 9-6-4-3-2-1 aos seis primeiros en cada carreira. Contabilizabanse os sete mellores resultados das oito primeiras carreiras e os seis mellores resultados das últimas sete carreiras. Os números sen paréntese son os puntos do Campionato, as cifras entre paréntese son o total de puntos anotados.
Fondo cotizado
Os fondos cotizados, máis coñecidos como ETF (de exchange-traded funds), son cestas de valores compostas por accións que replican normalmente índices ou sectores determinados. A diferenza cos fondos de investimento tradicionais radica en que son fondos que cotizan como calquera outra acción.
Unen, por tanto, dous métodos populares de investimento: proporcionan a axilidade e os baixos custos operativos das accións, pero ademais proporcionan a diversificación dos fondos de investimento.
A flexibilidade dos fondos cotizados é tal que incluso existen opcións e produtos derivados sobre estes.
Como debilidade respecto ós fondos de investimento cómpre dicir que os fondos cotizados non gozan da actual fiscalidade vantaxosa dos primeiros, isto é, a posibilidade de transferir dun fondo a outro sen tributa-los impostos (os fondos tradicionais permiten operar coas plusvalías dos fondos sen ter que aboar as retencións fiscais ata o momento da liquidación do fondo).
Outro método de investimento de crecente popularidade son os fondos de investimento libre ou Hedge Funds. Estes fondos buscan unha maior rendibilidade á custa dunha maior opacidade de cara ó investidor, ao dotar o xestor do fondo dunha maior liberdade operativa para acadar a dita rendibilidade. Non obstante, estes fondos son máis parecidos ós fondos de investimento tradicionais, dado que non cotizan.
Comparativa cos fondos de investimento tradicionais
Exchange Traded Funds Exchange-traded fund Tracker (finance) תעודת סל Exchange-traded fund Exchange Traded Fund ETF
Luciano García Ventín
Luciano García Ventín, nado en Fondós (Quireza, Cerdedo-Cotobade) e finado na mesma parroquia en 1960, foi un carpinteiro e político galego.