cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
A Revolución das Rosas
En 2016, Ricoy asistiu a unha conferencia en Berlín da ENCA (a Rede Europea de Asociacións de parto). Alí unha comadroa alemá explicoulle o impacto que a Revolución das Rosas estaba a ter no seu traballo, sen saber que se trataba da fundadora. Tras ese momento, Ricoy e Susana Ferreiro, quen se ocupara de gran parte da organización administrativa do movemento, deron un paso atrás no liderado do mesmo. A intención do seu xesto era que o movemento o xestionasen directamente as mulleres que se foran unindo, en coherencia co obxectivo de contribuír a que as vítimas de violencia obstétrica "puidesen recuperar a súa dignidade e poder tras sentírense humilladas, insultadas e feridas nos seus partos".
Norman Powell
Norman WC Powell, nado o 25 de maio de 1993 en San Diego, California, é un xogador de baloncesto profesional estadounidense que xoga nos Los Angeles Clippers da National Basketball Association (NBA).
Soiuz TMA-17M
Soiuz TMA-17M foi unha misión espacial tripulada lanzada cara a Estación Espacial Internacional o 22 de xullo de 2015 mediante un foguete Soiuz FG desde o cosmódromo de Baikonur.
Norman Powell
Traxectoria profesional
O 25 de xuño de 2015, Powell foi seleccionado na 46ª posición do Draft da NBA de 2015 polos Milwaukee Bucks, e foi traspasado pouco despois xunto a unha elección da primeira rolda do Draft ós Toronto Raptors, cambio de Greivis Vásquez. Asinou cos Raptors o 15 de xullo de 2015. Na súa primeira tempada na NBA, foi asignado en varias ocasións ós Raptors 905, afiliado de Toronto na NBA D-League.
Soiuz TMA-17M
Características
Soiuz TMA-17M, unha Soiuz modelo TMA-M cos cosmonautas Kimiya Yui, Oleg Kononenko e Kjell Lindgren a bordo, foi unha misión lanzada para acoplarse coa Estación Espacial Internacional e facer experimentos e mantemento durante un período de seis meses. Un dos paneis solares da nave non se despregou despois de chegar a órbita, a pesar do cal a Soiuz acoplouse con normalidade ao módulo Rassvet. Regresou o 12 de novembro de 2015.
Norman Powell
Traxectoria profesional
O 25 de marzo de 2021, Powell foi traspasado ós Portland Trail Blazers a cambio de Gary Trent Jr. e Rodney Hood. O 6 de agosto de 2021, Powell asinou cos Trail Blazers un contrato de cinco anos e 90 millóns de dólares.
O 4 de febreiro de 2022, Powell foi traspasado xunto a Robert Covington ós Los Angeles Clippers, a cambio de Justise Winslow, Eric Bledsoe e Keon Johnson.
Soiuz TMA-17M
Características
A tripulación de respaldo da Soiuz TMA-17M estaba formada por Timothy Kopra, Iuri Malenchenko e Timothy Peake.
Marqués de Bradomín
miniatura|Memorias do marqués de Bradomín (edición de 1922). O Marqués de Bradomín é un personaxe de ficción creado por Ramón María del Valle-Inclán e considerado por parte da crítica como o álter ego do autor. Protagonista da tetraloxía narrativa das Sonatas (de outono, estío, primavera e inverno, escritas entre 1902 e 1905), a personaxe aparece como unha especie de Don Juan con espírito de cruzado. Valle-Inclán recoñeceu terse inspirado na figura de Carlos Calderón y Vasco, militar español que chegou a ser brigadier durante a terceira guerra carlista, aínda que noutra ocasión dixo que se inspirou no escritor Ramón de Campoamor. A popularidade da personaxe deu lugar a un un premio literario, convocado desde 1985, e un título nobiliario póstumo a Valle-Inclán, creado en 1981. Tamén o menciona Antonio Machado, no seu poema autobiográfico en Campos de Castilla.
Biografía
miniatura| Edición de El marqués de Bradomín: coloquios románticos, de Ramón del Valle Inclán, publicada en 1907 pola editorial Pueyo, en [[Madrid, e cunha introdución de José María Vargas Vila (1860-1933) "Elogio de Don Ramón María del Valle- Inclán ".]] Presentado polo propio autor na súa autobiografía como o seu "nobre tío", de nome Xavier, «Aquel vello, cínico, descrido e galante como un cardeal do Renacemento!" un "donjuán" "feo, católico e sentimental". A súa primeira aparición na prensa española está rexistrada en Los Lunes del Imparcial, onde Valle-Inclán comezou a publicar Sonata de outono (1902), cuxa trama transcorre na Galicia natal do autor e o personaxe é un home maduro. Bradomín reaparece como protagonista das outras tres sonatas que, sen respectar nin os ciclos vitais nin a orde estacional, apareceron nos anos posteriores. Así, a Sonata de estío (1903) transcorre en México, a Sonata de primavera (1904) faino en Italia cun Bradomín xuvenil e a Sonata de inverno (1905) en Navarra.
Aventureiro modernista digno do Romanticismo, Bradomín estivo en Tierra Caliente e en Terra Santa, foi garda nobre do Papa e capitán de Lanceiros ao servizo do aspirante Carlos VII. Este último contexto fai que o marqués apareza en acción ou mención na triloxía carlista de Comedias bárbaras, que forman as pezas dramáticas Águila de blasón (1907), Romance de lobos (1908) e Cara de plata (1923), e entre cuxas versións teatrais cabe citar a de Bigas Luna en 2003.
En 1959, Francisco Rabal interpretou o Bradomín da Sonata de estío na adaptación cinematográfica de Juan Antonio Bardem, de produción hispano-mexicana.
Koovee Naiset (hóckey sobre xeo)
Koovee Naiset é un equipo feminino de hóckey sobre xeo da cidade de Tampere, Finlandia. Foi fundado en 2008 e realiza as súas actividades no Hervannan jäähalli. Trátase dun equipo completamente afeccionado.
Marqués de Bradomín
Bradomín e o Don Juan
O donjuanismo, tema recorrente na literatura española, espello das peripecias de Casanova e os soños de Barbey d'Aurevilly, foi definido polo propio Valle-Inclán con esta reflexión, na que o autor aparta o mito clásico da esencia de Bradomín, a súa personaxe:
Adrián Lapeña
Adrián Lapeña Ruiz, nado en Logroño o 16 de abril de 1996, é un futbolista español que xoga de defensa central no Córdoba CF da Primeira División RFEF.
Traxectoria
Natural de Logroño, comezou xogando nas categorías inferiores do Balsamaiso, equipo que por entón xogaba no colexio onde Adrián estudaba (Las Gaunas). Despois de nove anos anos no club, no seu paso á categoría de cadete foi recrutado polo Valvanera, equipo do cal deu o salto á Real Sociedade.
Na Real comezou a xogar de defensa central, xa que anos atrás debido ao seu poderío físico, xogaba en posicións do medio campo. Pasou por todas as etapas de xuvenil na Real e chegou a marcar gol na final da Copa de Campións de 2014 ao Real Madrid, aínda que o seu equipo acabou perdendo na quenda de penaltis. Á súa vez, tamén disputou a Liga Xuvenil da UEFA nese mesmo curso. Tras finalizar a súa etapa xuvenil, pasou a militar no filial donostiarra catro tempadas, entre 2015 e 2019, onde acabou sendo o capitán do equipo.
O 29 de xaneiro de 2020 asinou polo CD Castellón, do Grupo III da Segunda División B, no que xogou catro partidos de liga antes de que esta se paralizase pola pandemia de COVID-19. Ademais, en xullo de 2020 xogou 3 partidos da promoción de ascenso a Segunda División, anotando un gol (á Unión Deportiva Logroñés) e logrando o ascenso co conxunto castellonenco, tras caer en primeira rolda pero gañar as dous seguintes.
O 25 de xuño de 2021 asinou polo Deportivo da Coruña da Primeira División RFEF. Debutou co club galego o 29 de agosto de 2021, no primeiro encontro da tempada 2021/22 da Primeira División RFEF contra o Celta B en Riazor, que acabou con goleada coruñesa por 5-0. Foi titular en case tódolos partidos des tempada e da primeira metade da seguinte, formando parella de centrais xunto a Jaime Sánchez, pero acabou caendo dos onces iniciais na segunda parte da 2022/23, coincidindo cunha baixada de rendemento.
En xullo de 2023 foi anunciado como novo xogador do Córdoba, da mesma categoría.
José María Busto
José María Busto Llano, nado en Portugalete o 12 de novembro de 1923 e finado en Sevilla o 27 de maio de 2012, foi un futbolista vasco, que xogaba como porteiro. Desenvolveu case toda a súa carreira no Sevilla, co que disputou 401 partidos oficiais, sendo o gardameta con máis encontros da historia do club.
Traxectoria
Comezou a súa carreira no Barakaldo, co que debutou en Segunda División na tempada 1941/42. En 1942 fichou polo Sevilla FC, sendo un piar indiscutible ao longo de dezaseis tempadas, sendo titular por diante de todos os porteiros que pasaron durante ese tempo polo club, como Paquillo ou Manolín.
Foi o porteiro titular durante a histórica tempada 1945/46, na que o Sevilla se proclamou campión de liga, e defendeu a portería tamén na final da Copa do Xeneralísimo 1947/48, onde gañou o título derrotando ao Celta de Vigo en Chamartín. Xogou tamén a final de Copa de 1955, onde o Sevilla perdeu contra o Athletic. Estivo varias veces preto de debutar coa selección española, pero a gran competencia dos seus coetáneos Ignacio Eizaguirre, Antonio Ramallets e Carmelo Cedrún fixo que nunca acadara a internacionalidade absoluta, aínda que si debutou coa selección B.
Disputou un total de 401 partidos oficiais co Sevilla, sendo o gardameta con máis encontros da historia do club.
Conner Henry
Conner David Henry, nado o 21 de xullo de 1963 en Claremont, no Condado dos Ánxeles en California, é un ex-xogador e adestrador profesional de baloncesto estadounidense. O seu último equipo foi como adestrador dos Adelaide 36ers australiano. Como xogador desenvolvíase nas pocisións de ala e escolta cunha altura de 2,00 m. Foi o máximo triplista da Liga ACB co Valencia Basket na temporada 1992−93.
Gran Premio do Reino Unido de 2021
O Gran Premio do Reino Unido de 2021 (coñecido oficialmente como o  Formula 1 Pirelli British Grand Prix 2021) foi unha carreira de Fórmula 1 que se celebrou o 18 de xullo de 2021, no Circuíto de Silverstone, Northamptonshire e Buckinghamshire, Inglaterra, Reino Unido. A carreira foi a décima rolda da tempada de Fórmula 1, a septuaxésima sexta (76ª) edición do Gran Premio do Reino Unido, e a quincuaxésimo sétima (57ª) vez que a carreira disputouse no Circuíto de Silverstone.
Antecedentes
thumb | esquerda | Vista aérea do [[Circuíto de Silverstone]] O Gran Premio do Reino Unido deste ano foi a única carreira de Fórmula Un en Silverstone en 2021, despois de que o circuíto celebrara dúas carreiras a porta pechada debido á pandemia de COVID-19 no Reino Unido durante, o Gran Premio do Reino Unido de 2020 gañouno Lewis Hamilton, mentres que a outra carreira puntual, o Gran Premio do 70º aniversario, gañouna Max Verstappen. En febreiro de 2021, os organizadores do circuíto de Silverstone dixeron que seguían coa esperanza de poder acoller a 140.000 persoas para a carreira, pero que dependía do impacto da pandemia COVID-19 no Reino Unido, que forzara as dúas carreiras celebradas en Silverstone en 2020 a porta pechada. O goberno do Reino Unido permitiu aos afeccionados volver aos grandes eventos deportivos en directo o 17 de maio de 2021 en números limitados.
O 14 de xuño de 2021, o primeiro ministro do Reino Unido Boris Johnson anunciou un atraso previsto das restricións de bloqueo en Inglaterra atrasouse desde a data orixinal do 21 de xuño de 2021 ao 19 de xullo de 2021, un atraso de catro semanas e ao día seguinte da carreira de Silverstone. Isto significou que Silverstone requiriría unha exención especial para acoller público e o circuíto comezou a traballar co Departamento de Dixital, Cultura, Medios e Deporte para tratar de establecer cantos espectadores se permitiría acoller no circuíto. O 24 En xuño de 2021, o Gran Premio do Reino Unido recibiu o permiso para que se celebrase cunha capacidade do 100% como parte do programa de investigación de eventos do goberno do Reino Unido cos titulares de billetes obrigados a proporcionar probas PCR negativas realizadax 48 horas antes da súa asistencia ao evento ou a proba de dobre vacinación contra o virus 14 días antes de asistir ao primeiro día do evento. Ao ser preguntado polo seu parecer ante as novas sobre a autorización de Silverstone para acoller xente, Hamilton dixo nunha conferencia de prensa previa ao Gran Premio de Estitia que temía que permitir un número tan grande de espectadores asistisen ao evento era "prematuro" pero algúns dos seus compañeiros pilotos, especialmente George Russell e Verstappen, foron máis positivos sobre a noticia.
O xoves 15 de xullo, un día antes do comezo da acción de fin de semana, Lando Norris admitiu nunha entrevista a Craig Slater de Sky Sports que os seus preparativos para a carreira na casa non eran ideais, afirmando que estaba "dorido", "non se atopaba nas condicións perfectas", e "loitaba por durmir" despois de que fose asaltado nun incidente no Estadio de Wembley despois da Final da UEFA Euro 2020. Tamén o 15 de xullo, McLaren fixo unha declaración confirmando que tres integrantes dos seus equipos deron positivo en COVID-19. Notablemente, o conselleiro delegado Zak Brown era un dos tres positivos. Ningún dos pilotos tivo que auto-illarse e os plans para a fin de semana "non se viron afectados". O evento marcou o setenta aniversario da primeira vitoria no Gran Premio do Campionato Mundial de Scuderia Ferrari.
Cualificación
A cualificación tivo lugar o venres ás 18:00 BST. Hamilton logrou o mellor tempo na cualificación, outorgándolle o primeiro posto para a cualificación de sprint por diante de Verstappen segundo e o seu compañeiro de equipo Valtteri Bottas terceiro.
Cualificación ao Sprint
A clasificación por sprint tivo lugar o sábado ás 16:30 BST e disputouse durante dezasete voltas. Hamilton perdeu na saída con Verstappen superándoo no primeiro posto. Alonso pasou do undécimo ao quinto posto na primeira volta, mentres Nikita Mazepin golpeaba ao seu compañeiro de equipo en Haas Mick Schumacher, causando que Mazepin trompeara na pista. Tamén na primeira volta, George Russell e Carlos Sainz entraron en contacto, resultando que Sainz baixou ao posto 19, A FIA impúxolle a Russell unha penalización de tres postos na grella. O seguinte incidente importante foi cando Sergio Pérez Mendoza perdeu o control do seu coche na volta 5, trompeando na grava. Puido continuar pero máis tarde retirouse na volta 16.
Carreira
A carreira comezou ás 15:00 BST (14:00 UTC). Hamilton tivo un comezo mellor que Verstappen, e correron lado a lado pola primeira curva, disputando cada un polo liderado durante a primeira metade da volta. Hamilton e Verstappen chocaron entre eles na curva 9, o pneumático traseiro dereito de Verstappen saíuse da pina. Verstappen trompeou de lado a través da trampa de grava no exterior da pista e chocou contra o muro de pneumáticos a máis de 300 km/h. O accidente produciu unha bandeira vermella despois da retirada de Verstappen, coa carreira suspendida durante quince minutos mentres se retiraba o coche de Verstappen e reparábase a parede de pneumáticos. Hamilton recibiu unha penalización de dez segundos por causar a colisión. O coche de Hamilton foi reparado durante a parada. Verstappen foi levado ao centro médico do circuíto e, posteriormente, o hospital, para comprobacións preventivas despois do impacto lateras a 51 G (500 m/s2) bbr =}} contra as barreiras. Verstappen saíu do hospital máis tarde esa noite xa que non resultou ferido grave.
Vettel perdeu o control do seu Aston Martin durante unha batalla con Alonso na cuarta volta. Isto fixo a Vettel caer ata o último posto, recuperouse ata o 17, pero máis tarde retirouse. Kimi Räikkönen, no Alfa Romeo, tamén trompeou, na volta 49, despois dunha pequena colisión co piloto de Red Bull Pérez. Pérez entrou en boxes na seguinte volta e montou pneumáticos brandos novos, nun intento de arrebatarlle a volta rápida a Hamilton, nun intento de manter a Verstappen liderando o Campionato do Mundo de Pilotos en oito puntos. O piloto da Scuderia AlphaTauri Pierre Gasly sufriu unha picada no final da carreira, o que o deixou fóra dos puntos.
Post-carreira
Gran parte do debate posterior á carreira xirou sobre o incidente de Hamilton – Verstappen na primeira volta, coa colisión comparada por algúns con colisións anteriores que se produciron durante reñidas batallas polo campionato, e tamén se observa a probabilidade de que se produzan incidentes nesas circunstancias. . Verstappen dixo que a penalización imposta a Hamilton a media carreira non era suficiente, e sentiu as celebracións posteriores á carreira de Hamilton foron "irrespetuosas e antideportivas". Hamilton dixo que non se cría culpable, e engadiu que "encaixao e continua traballando". Hamilton expresou o alivio de que Verstappen non resultase ferido.
O director do equipo de Red Bull Christian Horner cualificou a xogada de Hamilton de "desesperada" e a súa vitoria "baleira". Tamén dixo que "Temos sorte de que ninguén resultase ferido gravemente. Iso é o que máis me enfada", e que non podía "ver como Lewis pode sentirse satisfeito pola vitoria cando puxo ao seu compañeiro competidor e piloto no hospital". Horner dixo que Verstappen quedou sen respiración no accidente. O asesor de Red Bull Helmut Marko acusou a Hamilton de condución perigosa e suxeriu que o sete veces campión fora suspendido por unha carreira. O director do equipo de Mercedes Toto Wolff defendeu a Hamilton, afirmando que só se trataba dun incidente de carreira e "sempre necesítanse dous para bailar o tango", e restou importancia ás críticas de Marko a Hamilton. Wolff cre que o movemento de Hamilton cumpre as normas do deporte sobre cando un piloto que adianta ten dereito a unha curva, xa que Hamilton estaba máis ao lado de Verstappen que os diagramas proporcionados aos competidores ilustrados, aínda que as devanditas normas estipulan que isto só se aplica se o piloto "fai a curva limpamente". O enxeñeiro de pista de Mercedes Andrew Shovlin afirmou que a colisión era "inevitable", citando o agresivo estilo de condución de Verstappen.
Hamilton converteuse no obxectivo de comentarios racistas nas redes despois da carreira. Compañeiros de competición de Red Bull e McLaren,, xunto coa Fórmula Un e outros membros da comunidade de Fórmula Un, que tamén condenaron os comentarios racistas contra Hamilton.
Parque Nacional da Reunión
Xurdiron polémicas sobre o desenvolvemento económico do parque, especialmente a explotación da enerxía xeotérmica. En 2016, o Consello Rexional da Reunión tiña plans para degradar o parque nacional a un parque natural rexional para facilitar o desenvolvemento do turismo. Isto foi impugnado polas autoridades do parque e os políticos da oposición.
Gran Premio do Reino Unido de 2021
Post-carreira
Varios pilotos, incluídos Leclerc e Bottas, creron que se trataba dun incidente de carreiras, con Sainz engadindo que era "difícil xulgar". Leclerc sinalou que "había espazo por dentro. Quizais Lewis non estivese completamente no vértice, pero tamén é certo que Max era bastante agresivo por fóra. estas cousas suceden." Ricciardo dixo que Hamilton "entrou demasiado quente", pero considerou que a colisión foi involuntaria e que o deseño aerodinámico dos coches contribuíu como un dos factores principais. Alonso cría que nin Hamilton nin Verstappen fixeran nada malo, suxerindo que Hamilton estaba nunha posición complicada.
Chinanu Onuaku
Chinanu Onuaku, nado o 1 de novembro de 1996 en Lanham, Maryland, é un xogador profesional estadounidense de baloncesto que xoga no Joventut Badalona da Liga ACB. Con 2,08 metros de estatura xoga nas posicións de ala-pivote e pivote.
Gran Premio do Reino Unido de 2021
Post-carreira
O director deportivo da Fórmula Un, Brawn, dixo que esperaba que o incidente non se repetise, e engadiu que "ninguén quere que o campionato se decida por choques e sancións." O líder co campionato das Indycar Series Alex Palou dixo que tería feito o mesmo que Hamilton ou Verstappen en calquera das súas posicións. O director de carreira Michael Masi mantívose firme coa decisión dos comisarios, afirmando que os comisarios non teñen en conta as consecuencias dun incidente á hora de decidir as sancións.
Parque Nacional da Reunión
Historia
As propostas de creación dun parque formuláronse por primeira vez a partir de 1985. A Carta Ambiental da Reunión e o Plan de Desenvolvemento Rexional estableceron formalmente o principio de que se debería crear un parque en Les Hauts, o interior montañoso da illa. O Ministerio de Medio Ambiente francés foi consultado oficialmente para a creación dun parque nacional.
Chinanu Onuaku
Traxectoria profesional
O 4 de setembro de 2018, Onuaku asinou cos Portland Trail Blazers. O 13 de outubro de 2018, foi cortado polos Trail Blazers.
Gran Premio do Reino Unido de 2021
Post-carreira
Varios pilotos expresaron a súa decepción polos seus resultados posteriores á carreira, con Norris e Sainz en particular afirmando que as súas longas paradas en boxes durante a carreira custáronlles un mellor resultado, o primeiro un posible podio. Respecto á súa propia carreira, Leclerc dixo que "non din o 100%, senón o 200%." Pérez lamentou que tería terminado no sétimo se non tivese unha terceira parada para quitarlle o punto extra da volta rápida a Hamilton, así como o seu enfrontamento tardío con Räikkönen, con Gasly facendo eco de pensamentos similares despois dunha terceira parada por unha picada tardía que negoulle a finalización potencial nos puntos.
Notas
<references group="lower-alpha"/>
Parque Nacional da Reunión
Historia
Entre 2000 e 2003 púxose en marcha un proceso de consulta no que o Estado, a rexión, o departamento, e a asociación de alcaldes acordaron un protocolo e estableceron un comité de dirección. 27 de 29 institucións avalaron o plan de creación dun parque nacional e, o 29 de marzo de 2003, o Primeiro Ministro francés asinou un decreto polo que se recoñecía o proxecto.
Intensificáronse os debates e as negociacións sobre os límites e obxectivos do futuro parque nacional. Entre agosto e setembro de 2004, o plan foi obxecto dunha enquisa pública, organizada polo prefecto nas 24 comunas da illa. Os concellos responderon positivamente ao proxecto, engadindo algunhas recomendacións.
O parque xurdiu oficialmente o 5 de marzo de 2007 a través dun decreto adoptado tras o consello do Consello de Estado. En abril de 2007, o Consello de Administración tomou oficina; entre 2007 e 2009 empregouse persoal e realizáronse instalacións no lugar. En 2008, comezaron os traballos para configurar a carta do parque nacional.
O 1 de agosto de 2010, o Comité do Patrimonio Mundial da UNESCO recoñeceu o valor dos sitios naturais dentro do Parque Nacional da Reunión, e incluíu os "Pitóns, circos e escarpas da Illa da Reunión" na súa lista de Patrimonio Mundial.
Misión
Na súa carta, o parque nacional identifica catro obxectivos principais: En primeiro lugar, preservar a diversidade das paisaxes e acompañar a súa evolución. En segundo lugar, inverter a perda de biodiversidade. En terceiro lugar, preservar e poñer en valor a cultura das terras altas e garantir a transmisión dos seus valores. En cuarto lugar, fomentar o desenvolvemento económico das terras altas.
Xeografía
thumb|upright=1.32|Área central (azul) e zona tampón (verde) do Parque Nacional da Reunión O núcleo do Parque Nacional da Reunión ocupa 1053,84 km² no interior da illa, que corresponde ao 42% da súa superficie e esténdese por 23 comunas. Esta zona central inclúe tamén algunhas terras habitadas e cultivadas. Adxacente ao núcleo hai unha zona de compromiso voluntario (aire d'adhésion, zona tampón) que abarca 876,96 km² e toca as 24 comunas da illa. En conxunto, o parque esténdese por máis do 75% da illa. A illa da Reunión ten orixe volcánica e sitúase sobre un punto quente. Dous volcáns forman a súa columna vertebral: o Piton des Neiges, de máis de 3000 m. de altura, e o aínda activo Piton da Fournaise. Catro áreas principais forman o corazón do parque nacional, catalogado como Patrimonio da Humanidade:
Turismo
O parque nacional constitúe unha das principais atraccións da Reunión. As súas montañas son un destino popular para sendeirismo e montañismo; hai máis de 900 km. de camiños marcados que atravesan paisaxes tan diferentes como bosques tropicais, plantacións de cana de azucre e campos volcánicos. Inclúen tres sendeiros de gran percorrido homologados pola Federación Francesa de Sendeirismo, con albergues de montaña ao longo da ruta. Máis de 400.000 persoas visitan cada ano o volcán Piton da Fournaise, para o que se estableceu unha ruta de descubrimento.
O centro de visitantes do parque, La Maison du Parc en La Plaine-des-Palmistes, inaugurouse o 21 de agosto de 2014 polo Presidente francés François Hollande.
Xestión
O parque está gobernado por un consello administrativo (Conseil d'Administration, CA) composto por 88 membros, a maioría deles representantes locais. Elíxese por mandatos de 6 anos. Creouse un comité executivo de 15 membros (Bureau du Parc national) durante o mandato do primeiro consello administrativo e actúa no seu nome.
Un consello científico (Conseil Scientifique, CS), con 18 membros de diversas disciplinas e 11 expertos externos, asesora ao consello de administración e ao director do parque. Ademais, existe un consello económico, social e cultural (Conseil économique, social et culturel, CESC) composto por personaxes públicos e representantes de institucións e asociacións locais.
Os regulamentos do parque, especialmente no que se refire ao núcleo da zona, figuran nos seus estatutos.
Controversias
Dende a creación do parque nacional xurdiron debates sobre a súa xestión e os impactos sobre a poboación das terras altas. Os habitantes da zona criticaron a xestión por non respectar a súa historia e tradicións, e citaron actividades agrícolas prohibidas en varias ocasións. Os responsables do parque sostiñan que todas as actividades eran posibles baixo determinadas condicións.
O escenario volcánico ten potencial para a produción de enerxía renovable a partir da enerxía xeotérmica. Non obstante, isto entra en conflito coa vocación do parque nacional de preservar a paisaxe natural e cultural. A partir de 2016 realizáronse estudos piloto para dúas centrais xeotérmicas de 5 MW, ao pé do Piton des neiges e na Plaine des Sables, sobre as que xa se estudara un proxecto posteriormente abandonado. Ambos os dous sitios atópanse no aire d'adhésion fóra da zona central do parque, pero tamén se fixeron propostas para sitios dentro dos límites do Patrimonio Mundial.
En febreiro de 2016, a maioría conservadora no Consello Rexional da Reunión co presidente Didier Robert anunciou plans para transformar o parque nacional nun parque natural rexional. Citouse como motivo unhas regras demasiado restritivas, que dificultaban o desenvolvemento do turismo. Un parque natural rexional, a diferenza dun parque nacional, funciona sobre a base de acordos mutuos e non ten poder para establecer os seus propios regulamentos. Listaxe patrimonial e acceso crítico ao financiamento estatal. Os responsables do parque e os políticos da oposición rexeitaron o plan, dicindo que ameazaría a biodiversidade da illa, a súa inclusión no Patrimonio Mundial e o acceso crítico ao financiamento estatal. Sería o primeiro caso de degradación dun parque nacional en Francia. En setembro de 2016, a directora do parque nacional, Marylène Hoarau, anunciou a súa retirada ante a presión de Ségolène Royal, titular do Ministerio de Ecoloxía, Desenvolvemento Sostible e Enerxía. Isto levou ao presidente do parque, Daniel Gonthier, a sospeita de interferencia política; Hoarau criticara a Robert por lanzar unha convocatoria de propostas sobre o futuro do parque. Nunha entrevista, Robert negou a súa participación na marcha de Hoarau e criticou á ministra pola súa decisión.
Zoanthus
miniatura|260px|[[Lysmata amboinensis en colonia de Zoanthus con pólipos retraídos.]] miniatura|260px|Zoanthus sp
Zoanthus é un xénero de cnidarios antozoos da subclase dos hexacoraliarios, que o tipo da familia dos zoántidos.
Descrición
O xénero foi descrito en 1801 polo naturalista francés Jean-Baptiste Lamarck.
Etimoloxía
O nome Zoanthus está formado pola unión dos elementos do latín científico zo-, e -anthus. O primeiro é un prefixo derivado do substantivo do grego antigo ζῷον zõon, "animal"; e o segundo está tirado do substantivo do grego antigo ἄνθος, ánthos, "flor".
Literalmente: "os animais que teñen forma de flor".
Especies
No xénero recoñécense as seguintes especies:
Característica
Son pólipos coa mesma estrutura morfolóxica que as anemones. De feito, denomínanse vulgarmente anemones incrustantes. A columna alcanza os 3 cm de altura, e o disco oral, incluíndo os tentáculos, 1,5 cm de diámetro; os tentáculos son delicados e radiados desde o exterior do disco oral.​ Os pólipos pódense conectar entre si a través do cenénquima, un tecido a modo de alfombra situado na base, que utilizan para desenvolveren colonias.
A coloración do disco oral e dos tentáculos é moi variada, e en ocasións moi vistosa, con combinacións de rosada, parda, amarillo, azul, laranxa ou verde. A intensidade da cor varía segundo a iluminación.
As colonias están formadas por diversos pólipos fixados a rochas ou a esqueletos de corais duros, e incluso noutras especies de corais vivos, que son atacadas polos nematocistos dos tentáculos dos Zoanthus.
Hábitat
Viven en zonas de correntes de medias a fortes. Normalmente adheridos a rochas e corais mortos ou ao substrato, a profundidades entre 0 e 300 m, e nun rango de temperaturas entre os -0,02 e os 28,95 °C.
Distribución
As especies do xénero Zoanthus esténdese por todos os mares temperados e tropicais, dos océanos Índico, Pacífico e Atlántico, incluído o mar Mediterráneo.
Nutrición
As especies de Zoanthus conteñen gran cantidade de algas simbióticas (mutualistas: ambos os organismos benefícianse desta relación) chamadas zooxantelas. As algas realizan a fotosíntese producindo oxíxeno e glícidos, que son aproveitados polos corais, mentres que as algas aliméntanse dos catabolitos do coral (especialmente fóforo e nitróxeno). Porén, os Zoanthus aliméntanse tanto dos produtos que xeran estas algas (entre un 75 e un 90 %), como das presas do plancto, que capturan cos seus minúsculos tentáculos.
Reprodución
Reprodúcense sexual e asexualmente.
Ana Cebreiro
Ana Cebreiro, nada en Ferrol en  1971, é responsable de tributación internacional no Banco Mundial.
Traxectoria
Ana Cebreiro é licenciada en Economía pola Universidade de Santiago de Compostela, realizou o doutoramento en Barcelona e despois de dous anos trasladouse a Inglaterra á Universidade de Essex. Traballou nove anos na OCDE, no centro de política e administración tributaria e no 2013 empezou a traballar para o Banco Mundial.
En 2022 ingresará como académica correspondente da Real Academia Galega das Ciencias.
Farinxite
A farinxite  é unha infección respiratoria caracterizada pola inflamación da parte posterior da garganta, chamada farinxe. Os síntomas máis evidentes son dor de gorxa e febre. Outros síntomas inclúen secreción nasal, tose, dor de cabeza e rouquido. Os síntomas adoitan manifestarse durante tres a cinco días. As complicacións poden incluír sinusite e otite media aguda.
A maioría dos casos son causados por unha infección viral. Aproximadamente o 25% dos casos en nenos e o 10% en adultos son causados pola bacteria Streptococcus pyogenes, unha infección que se denomina farinxite estreptocócica. Entre outras causas posibles pero pouco frecuentes están bacterias como a gonorrea, fungos, irritantes como o tabaco, alerxias e enfermidades de refluxo gastroesofáxico. En persoas con síntomas evidentes dunha infección viral, como un arrefriado, non se recomendan probas específicas. Noutros casos, recoméndase realizar unha proba rápida de antíxeno ou recoller un frotis para a súa análise. Entre outras afeccións que poden producir síntomas similares están a epiglotite, a tiroidite, o absceso retrofarínxeo e, ocasionalmente, as enfermidades cardiovasculares.
A dor pódese aliviar con medicamentos antiinflamatorios non esteroides como o ibuprofeno. A aplicación tópica de lidocaína tamén pode ser beneficiosa. As infeccións bacterianas adoitan tratarse con antibióticos como a penicilina ou a amoxicilina. Aínda non está claro se os corticosteroides son ou non beneficiosos na farinxite aguda máis aló posiblemente dos casos máis graves.
A farinxite é a causa máis común de dor de garganta. Cada trimestre, preto do 7,5% da poboación padece farinxite. De media, un adulto ten dor de garganta entre dúas e tres veces ao ano e un neno cinco veces ao ano. En calquera intervalo de tres meses, preto do 7,5% da poboación mundial ten farinxite.
Terminoloxía
O termo para doenza en galego ten variantes segundo o tipo de farinxite. No bUSCatermos aparecen os termos farinxite aguda, farinxite atrófica, farinxite crónica, farinxite flegmonosa e farinxite membranosa.  Son os mesmos termos que aparecen no dicionario galego de termos médicos (Véxase o apartado "clasificación").
Etimoloxía
Farinxite provén da palabra grega farinxe "φάρυγξ" (transliterado como "phárynx"), e do sufixo -ite, que significa "inflamación". Polo tanto, "farinxite" significa literalmente "inflamación da garganta".
Signos e síntomas
Os signos e síntomas son moi variables xa que dependen do axente infeccioso causante e das defensas inmunitarias do paciente.
Causas
A enfermidade transmítese por vía oral, a través da saliva que as persoas expulsan ao falar, visible ou non (gotas de Pfludge), tose, estornudar ou bicarse. O período de incubación é variable e depende do xerme infeccioso pero pode oscilar entre 2-3 e 5-8 días.
Diagnóstico
Hai que temer dúas situacións, unha bacteriana, causada por Streptococcus pyogenes, a outra viral, mononucleose infecciosa, polas complicacións que pode provocar.
O diagnóstico baséase na anamnese e na exploración física do paciente, apoiada en probas de laboratorio. O hemograma é esencial para distinguir entre infección bacteriana: leucocitose (aumento dos glóbulos brancos) con neutrofilia (aumento do número de neutrófilos) ou, no caso dunha infección viral, leucocitose con linfocitose (aumento dos linfocitos) ou monocitose (aumento do número de monocitos) no caso de mononucleose infecciosa. En caso de dúbida, debe facerse unha recollida de pus cun hisopo e a análise microscópica con ou sen incubación dános o resultado.
Clasificación
A farinxite pode clasificarse dependendo de varios criterios, como a duración, a gravidade, a localización e as características do tecido afectado:
Tratamento
Ademais dos coidados desinfectantes con gárgaras, están indicados analxésicos e antipiréticos para todo tipo de farinxite. O tratamento con antibióticos non é efectivo na farinxite viral, pero debe usarse xa que a infección bacteriana pode solaparse cunha infección que foi inicialmente viral; non obstante, antes de calquera tratamento con antibióticos, débese tomar un hisopo do exudado para o cultivo e a identificación do axente causante. Dado que a infección por Streptococcus pyogenes é a máis temible, polas complicacións xa enumeradas, debe utilizarse un antibiótico ao que esta bacteria sexa sensible, como a penicilina ou a eritromicina nos casos de alerxia á penicilina.
San Leucio
San Leucio é unha frazione da comuna de Caserta, na rexión de Campania no sur de Italia. É notable por un complexo desenvolvido ao redor dunha antiga fábrica de seda, designada Patrimonio da Humanidade pola UNESCO en 1997.
Historia
En 1750 Carlos VII de Nápoles, aconsellado polo ministro Bernardo Tanucci, seleccionou este lugar, orixinariamente o lugar dun pavillón de caza real para a familia  Acquaviva (agora restaurado, e coñecido como Palazzo del Belvedere), para un experimento social e tecnolóxico infrecuente, un modelo de produción diferente baseado na innovación técnica e alerta ás necesidades dos traballadores. Nos seus inicios, o balneario de San Leucio foi un lugar de pracer e couto real de caza, construído sobre as ruínas da igrexa de San Leucio, onde un ] acueduto levaba auga ata as fervenzas do Palacio Real de Caserta, deseñado por Vanvitelli. O fillo de Carlos, Fernando I, construíu un pavillón de caza neste sitio. Era un cazador moi hábil ao que non lle gustaban os praceres e o luxo da vida da corte. Foi aquí onde Carlos e o mozo rei Fernando construíron unha fábrica de seda. O complexo transformouse nun lugar de produción de seda e engadíronse edificios industriais, o que era bastante único a finais do século XVIII en Europa. O arquitecto Francesco Collecini deseñou estes edificios industriais, onde se instalaron ruidosos teares xunto aos apartamentos reais e unha sala de estar converteuse nunha capela para os traballadores.
Construíuse unha nova aldea para as residencias de traballadores e unha gran comunidade de teceláns de seda converterona nunha cidade industrial, que en 1789 foi considerada a "Real Colonia dei Setaioli" (a Colonia Real dos Tecedores de Seda). O rei tiña previsto expandila nunha verdadeira cidade nova, chamada Ferdinandopoli, pero o proxecto detívose debido á invasión francesa.
En San Leucio empregáronse as tecnoloxías máis avanzadas coñecidas en Europa na época para obter os produtos acabados. Os membros da colonia tiñan un status privilexiado cun moderno sistema de seguridade social. A revolución de 1799 detivo a realización completa de Ferdinandopoli, pero o complexo de San Leucio tivo un maior crecemento durante o dominio francés de 1806 a 1815.
Hoxe
O patrimonio do rei Fernando aínda pervive hoxe en día nas firmas locais de seda e téxtiles, que traballan a escala internacional para clientes estranxeiros de elite como o Palacio de Buckingham, a Casa Branca, o Quirinale e o Palazzo Chigi.
O complexo de San Leucio alberga un Museo vivente da Seda con algúns teares e maquinaria antiga orixinal restaurada e exposta no patio do Belvedere, que mostran todas as fases das producións de seda, dende os vellos teares e maquinaria ata os produtos acabados. Desde 1997 o complexo de San Leucio está incluído na Lista do Patrimonio Mundial da UNESCO en Europa como parte do sitio "Palacio barroco de Caserta e xardíns, acueduto de Vanvitelli e complexo arquitectónico de San Leucio". Desde 1999 nos meses de verán en San Leucio celébrase o Festival Leuciano, para promocionar o Belvedere de San Leucio e o seu parque.
Soiuz TMA-18
Soiuz TMA-18 foi unha misión espacial tripulada lanzada cara a Estación Espacial Internacional o 2 de abril de 2010 mediante un foguete Soiuz FG desde o cosmódromo de Baikonur.
Características
Soiuz TMA-18 foi lanzada cos cosmonautas Tracy Caldwell Dyson, Mikhail Kornienko e Aleksandr Skvortsov a bordo para acoplarse coa Estación Espacial Internacional e levar a cabo unha misión de seis meses. Durante a súa estancia a ISS recibiu a visita das misións STS-131 e STS-132 e dos cargueiros Progress M-05M, Progress M-06M e Progress M-07M. A nave regresou o 20 de abril de 2010 ás 5:23 GMT, un día máis tarde do previsto ao xurdir problemas co peche estanco entra a Soiuz e a ISS.
A tripulación de respaldo da Soiuz TMA-7 estaba formada por Scott Kelly, Aleksandr Samokutiaiev e Andrei Borisenko.
Ferdinand Daučík
Ferdinand Daučík, nado en Ipolyság, Imperio Austrohúngaro, o 30 de maio de 1910 e finado en Alcalá de Henares o 14 de novembro de 1986, foi un futbolista e adestrador eslovaco. Xogaba como defensa e destacou no Slovan Bratislava e no Slavia de Praga, gañando varias ligas checoslovacas. Foi internacional coa selección checoslovaca, coa que disputou dous Mundiais, os de 1934 e 1938.
A súa carreira como adestrador transcorreu maioritariamente en España, onde adestrou a numerosos equipos, entre eles o Barcelona, o Athletic de Bilbao, o Atlético de Madrid e o Real Zaragoza. Dirixiu 488 partidos da Primeira División e gañou tres títulos de liga e seis Copas do Xeneralísimo. Foi pai dos tamén futbolistas Yanko, Ignacio e Javier Daučík.
Traxectoria
Naceu en 1910 en Ipolyság (en eslovaco Šahy), pertencente naquel entón ao Imperio Austrohúngaro e hoxe parte de Eslovaquia.
Como futbolista
Comezou a súa carreira como futbolista no KFC Komárno, pasando logo ao 1. ČsŠK Bratislava, onde militou durante cinco anos, destacando como un dos mellores defensas do país.
Selección nacional
Foi internacional en 15 ocasións coa selección de Checoslovaquia, coa que disputou as Copa do Mundo de 1934 e 1938. Na primeira delas non chegou a xogar ningún encontro, pero si o fixo na segunda, onde foi titular en todos os encontros do seu equipo, incluída a chamada Batalla de Bordeos contra o Brasil, así como o partido de desempate, onde se impuxo o equipo liderado por Leônidas.
Inicios no seu país
Comezou a súa carreira como adestrador no ŠK Bratislava, coa Segunda guerra mundial aínda en marcha. Dirixiu o equipo de Bratislava entre 1942 e 1946, gañando a liga eslovaca na tempada 1943/44. Durante o transcurso da guerra dirixiu á selección eslovaca, e trala fin do conflito estivo á fronte da selección de Checoslovaquia durante dous partidos. Despois de regresar brevemente ao Bratislava e de pasar polo Sokol Prievidza e o Hungaria, chegou en 1950 a España, país no que traballaría de xeito case ininterrompido durante as seguintes tres décadas.
FC Barcelona
O seu primeiro club en España foi o FC Barcelona, ao que chegou despois de xogar varios amigables co Hungaria en territorio español. O seu cuñado László Kubala, xogador do equipo, foi observado por Josep Samitier e fichado para as filas do club catalán, que incorporou tamén a Daučík como adestrador.
Adestrou ao Barcelona durante un dos períodos de máis éxito do club, que contaba, ademais de con Kubala, con xogadores como Szegedi, Velasco, Ramallets e Joan Segarra. Na súa primeira tempada gañou a Copa do Xeneralísimo, mentres que nas dúas seguintes fíxose tanto coa liga como coa Copa. A eses títulos sumou tamén dúas Copas Eva Duarte e unha Copa Latina. O seu contrato rematou en 1954 e tras ter problemas con algúns xogadores, deixou o club.
Athletic de Bilbao
A continuación fichou polo Athletic de Bilbao, onde de novo gañou a Copa do Xeneralísimo no seu primeiro ano. Na súa segunda tempada, igual que fixera no Barcelona, conquistou a liga e a Copa, cun conxunto no que xogaban entre outros Carmelo Cedrún, Agustín Gaínza, Armando Merodio ou Jesús Garay. En 1957 levou o equipo vasco ata os cuartos de final da Copa de Europa, despois de eliminar o Porto e o Honvéd. Finalmente caeu eliminado por un global de 6–5 ante o Manchester United de Matt Busby.
Atlético de Madrid
Na tempada 1957/58, fíxose cargo do Atlético de Madrid e levouno ao subcampionato de liga. Isto serviulle para clasificar o equipo á Copa de Europa da tempada 1958/59. Liderado no campo por Vavá e Enrique Collar, o Atlético chegou ás semifinais tras eliminar o Drumcondra FC, o CSKA Sofia e o Schalke 04. Nas semifinais enfrontouse ao Real Madrid, que gañou o partido de ida por 2-1 no Santiago Bernabéu mentres que o Atlético gañou 1-0 no Metropolitano. Disputouse entón un partido de desempate en Zaragoza, onde a vitoria foi para o Real Madrid.
Anos posteriores
Despois de deixar o Atlético de Madrid en 1959, dirixiu o Porto durante a tempada 1959-60 e pasou logo polo Betis entre 1960 e 1962. Durante a súa etapa no club sevillano, debutou co equipo o seu fillo Yanko Daučík. Máis tarde adestrou o Murcia, o Sevilla e o Indautxu, antes de facerse cargo do Zaragoza en 1966. Levou o equipo aragonés a gañar a Copa do Xeneralísimo dese mesmo ano, derrotando na final ao Athletic de Bilbao por 2-0, e acadou tamén a final da Copa de Feiras, onde perdeu contra o FC Barcelona por un resultado global de 4-3.
En 1967 trasladouse ao Canadá para adestrar aos Toronto Falcons, equipo ao que se uniron tamén o seu fillo Yanko, o seu cuñado László Kubala e o seu neto Branko Kubala. Pouco despois regresou a España, e pasou polos bancos do Elche, do Betis, do Sant Andreu (en varias etapas), do Espanyol, do Cádiz, do Levante e do Moscardó.
Vida persoal
Foi pai dos futbolistas Yanko, Ignacio e Javier Daučík. Súa irmá Anna Viola Daučík casou co tamén futbolista László Kubala.
O tren das 3:10
O tren das 3:10 (en 3:10 to Yuma) é un filme estadounidense de 2007 dirixido por James Mangold e producido por Cathy Konrad. Está protagonizado por Russell Crowe e Christian Bale, xunto con Peter Fonda, Gretchen Mol, Ben Foster, Dallas Roberts, Alan Tudyk, Vinessa Shaw e Logan Lerman. Conta a historia dun rancheiro (Bale) que acepta o perigoso traballo de levar un famoso foraxido (Crowe) perante a xustiza. É un remake do filme homónimo de 1957. A rodaxe produciuse en varias localizacións de Novo México. O tren das 3:10 estreouse o 7 de setembro de 2007 nos cinemas dos Estados Unidos e recibiu boas valoracións por parte da crítica. Recadou máis de 70 millóns de dólares e todo o mundo sobre un orzamento de 55 millóns.
Como levar unha vida honesta
Como levar unha vida honesta ou, orixinalmente, Formula vitae honestae é un breve tratado, escrito cara ao ano 570, polo bispo Martiño de Dumio para a educación de Miro, rei de Galiza,
Características
No texto, o bispo Martiño instrúe o rei mozo nas catro virtudes dun bo gobernante: a prudencia, a fortaleza, a temperanza e a xustiza. Collendo coma referencia textos de autores clásicos a obra converteuse nun recurso imprescindible na formación dos príncipes europeos da Idade Media. Consérvanse case setecentas copias latinas repartidas por todo o continente."Libellus Martini episcopi ad Mironem regem gallitiensem de quatuor virtutibus id est prudentia, fortitudine, temperantia, iustitia."
Tronante
miniatura|dereita|Interpretación dun tronante.
Como levar unha vida honesta
Características
En 2023 o Consello da Cultura Galega publicou a tradución á lingua galega.
Tronante
Os tronantes son seres da mitoloxía galega relacionados cos nubeiros, que teñen a capacidade de controlar o clima e concretamente os tronos.
Como levar unha vida honesta
Notas
miniatura|349x349px|Unha das moitas copias, datada no ano [[1544.]]
Tronante
Tronantes coñecidos
Facundo é un tronante do que se fala na comarca de Chantada. Cando empeza a tronar di a xente: "Xa esta aquí Facundo, que anda coas zocas polo mundo".
Tío Bernardo, tamén chamado "O Tronador", era tronante da comarca de Melón e cobraba tódolos anos media ola de viño a cada veciño por retirarlle os tronos que esnaquizan as colleitas.
Tío Roque é un tronante da comarca de Rairiz de Veiga, que anda nun carro polas nubes, co que causa o ruído dos tronos.
Chaira indoganxética
miniatura|Situación da chaira indoganxética. A chaira indoganxética é unha fértil planicie de 2,55 millóns de km² que comprende a maior parte do norte e do leste da India, o leste de Paquistán e Bangladesh. A rexión toma o seu nome dos Indo e Ganxes, e inclúe un gran número de áreas urbanas. Limita polo norte coa cordilleira do Himalaia, que alimenta os seus numeroso ríos e é a fonte do fértil aluvión depositado ao longo da rexión polos dous sistemas de ríos, ao sur coa meseta Chota Nagpur e as serras de Vindhya e Satpura, e polo oeste co altiplano iraniano.
Historia
A rexión é coñecida pola Cultura do val do Indo, que é responsable do nacemento da antiga cultura do sur de Asia. O chan e fértil terreo facilitou o xurdimento e a expansión de varios imperios, incluídos o Imperio Gupta, Jarsha Vardhana, Magadha, Imperio Maurya, Dinastía Pala, Imperio mogol e Sultanato de Delhi, todos eles con centros políticos e demográficos na chaira indoganxética.