cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
A Eirexe, Seoane, Monforte de Lemos
A Eirexe é un lugar da parroquia de Seoane no concello lucense de Monforte de Lemos, na comarca da Terra de Lemos.
A Cachada, Baredo, Baiona
Non se encontra rexistrada no Nomenclátor Oficial de Galicia vixente, xa que se encontra erroneamente englobada dentro dos Portelos. Por iso mesmo, non existen datos do IGE sobre a súa poboación. Porén, si que xa aparece en Galicia Nomeada.
A Eirexe, Seoane, Monforte de Lemos
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, o lugar da igrexa.
A Cachada, Baredo, Baiona
Atópase nunha chaira, moi preto do barrio de Cancelo, onde se atopa a igrexa parroquial, e mais dos Portelos.
Aftonbladet
Historia
esquerda|miniatura|205x205px|Lars Johan Hierta, fundador do Aftonbladet Fundado en 1830, por Lars Johan Hierta, un influente político sueco e empresario, pronto destacou pola súas críticas ao Rei Carlos XIV Xoán. Foi así que o Aftonbladet foi censurado en numerosas ocasións, circulando ás veces co nome de "Det Andra Aftonbladet" (A segunda folla da Tarde) mais mantendo o mesmo estilo, ata ser finalmente autorizado polo rei.
O longo dos seus case douscentos anos de historia, o xornal mantivo diferentes liñas editoriais. Comezou sendo unha cabeceira liberal, para ser logo conservador entre 1890 e 1921.
En 1929, o xornal foi adquirido pola familia Kreuger, vencellada á produción de tabaco. Favorable ao goberno de Per Albin Hanson, primeiro ministro socialdemócrata, en 1932, logo retomou os postulados liberais e durante a Segunda Guerra Mundial, simpatizou co exército alemán ata 1943 por influencia dos intereses nazis.
En 8 de outubro de 1956, a familia Kreuger vendeu o xornal a Confederación Sueca de Sindicatos asumindo unha liña editorial progresista favorable aos socialdemócratas. Logo dunha redución nos números da súa circulación, na década de 1960 ascendería ata unha tiraxe de 507.000 exemplares.
Na década de 1990 o xornal atravesou unha situación de crise que levou a que a Confederación Sueca de Sindicatos vendera o 49.9% do capital social ao grupo de medios de comunicación noruegués Schibsted en 1996, conservando, a central sindical, o control da liña editorial como accionista maioritario. Un ano máis tarde logrou ser o xornal sueco máis vendido polo de superar ao conservador Expressen e a principios do século XXI era o líder de toda a prensa escrita escandinava. É considerado un xornal sensacionalista polos enfoques que fai de determinadas noticias e polo seu énfase nas cuestións deportivas e a prensa do corazón. En 2009, Schibsted mercou o 91% do accionariado, conservando a Confederación Sueca de Sindicatos o 9%.
Ademais do xornal impreso, conta con sitio web do Aftonbladet dende 1994, sendo unha das páxinas máis visitadas de Suecia e ten unha canle de televisión, Aftonbladet TV7.
Ligazóns externas:
Sitio web do xornal Aftonbladet (en sueco)
Lombán, Baredo, Baiona
Lombán é unha aldea da parroquia de Baredo, en Baiona, na provincia de Pontevedra.
A Costa, Baredo, Baiona
A Costa é unha das aldeas históricas da parroquia de Baredo, en Baiona, na provincia de Pontevedra.
Lombán, Baredo, Baiona
Non se encontra rexistrada no Nomenclátor Oficial de Galicia vixente, xa que se encontra erroneamente englobada dentro de Carballo. Por iso mesmo, non existen datos do IGE sobre a súa poboación. Porén, si que xa aparece en Galicia Nomeada.
É un pequeno núcleo de casas dispostas arredor dun camiño.
A Eirexe, San Xillao de Tor, Monforte de Lemos
A Eirexe é un lugar da parroquia de San Xillao de Tor no concello lucense de Monforte de Lemos, na comarca da Terra de Lemos.
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, o lugar da igrexa.
As Xestas, Baredo, Baiona
As Xestas é unha das aldeas históricas da parroquia de Baredo, en Baiona, na provincia de Pontevedra.
Lidia Brito
Lidia Brito, nada en 1985, é unha enxeñeira mozambiqueña experta en silvicultura, conferenciante universitaria, investigadora e asesora na Universidade Eduardo Mondlane.
As Xestas, Baredo, Baiona
É un pequeno núcleo de casas dispostas arredor dun camiño, na parte máis meridional da parroquia.
A Costa, Baredo, Baiona
Non se encontra rexistrada no Nomenclátor Oficial de Galicia vixente, xa que se encontra erroneamente englobada dentro do Agro. Por iso mesmo, non existen datos do IGE sobre a súa poboación. Porén, si que xa aparece en Galicia Nomeada.
Lidia Brito
Traxectoria
É tamén unha participante activa e conferenciante en moitas conferencias e cumes internacionais.
A Costa, Baredo, Baiona
É un pequeno núcleo de casas dispostas arredor dunha pendente.
XXIII dinastía exipcia
Historia
Hai moitos debates en torno a esta dinastía, que puido estar situada en Heracleópolis Magna, Hermopolis Magna e Tebas. Os monumentos do seu reinado mostran que controlaban o Alto Exipto en paralelo coa XXII dinastía, pouco antes da morte de Osorkon II.
Aínda que a vixésimo terceira dinastía é considerada unha dinastía tanita, como a orixinaria da cidade Tanis, nunca reinou desde alí. A vixésimo segunda dinastía, procedente de Bubastis, fíxose cargo de Tanis e Menfis e conseguiu reter estas cidades case ata o final da súa dinastía. Como resultado, a vixésimo terceira dinastía, sendo máis ou menos unha ramificación da vixésima segunda dinastía, orixinouse en Tanis. Pola contra, como se mencionou anteriormente, a maioría dos historiadores argumentan que empregaron Leontópolis como capital. Isto está confirmado pola estela de Piankhy, que sitúa a Iuput II en Leontopolis. Non obstante, algúns historiadores argumentan que Iuput II non debería considerarse en absoluto un rei da vixésimo terceira dinastía, xa que sen dúbida non se demostrou que a vixésima terceira dinastía gobernase desde Leontópolis, simplemente que gobernou Iuput II desde algún lugar do Delta. E se Iuput II é a única conexión entre a vixésimo terceira dinastía e Leontopolis, este punto de vista eliminaría a estela de Piankhy como proba de que Leontopolis era a capital da vixésima terceira dinastía.
Outra razón pola que hai moito debate é porque xunto aos conflitos ques existían entre o Baixo e o Alto Exipto, agora tamén había conflitos no propio Delta. Parte destes conflitos foron loitas de sucesión, pero outra parte foron os sumos sacerdotes de Amón en Tebas, que durante un período da  XXI dinastía gobernaron efectivamente o Alto Exipto, malia non ser considerada como unha dinastía separada (con todo, algúns convertéronse en faraóns como parte dunha dinastía, como Psusennes I). Aínda que o seu poder diminuíu despois da XXI dinastía, os sumos sacerdotes de Amón seguiron sendo persoas poderosas e influentes, e os matrimonios coa familia real non foron inusuais. Como resultado, varios reinados dentro da vixésima terceira dinastía, superpóñense entre a XXII dinastía e a vixésima terceira dinastía. Isto débese a que algúns membros da vixésima terceira dinastía reinaron como reis independentes (como Harsiese A) e como unha dinastía separada despois da morte de Osorkon II (da vixésima segunda dinastía). Algúns historiadores argumentan que a vixésimo terceira dinastía comezou con Takelot II, e consideran Pedubastis I como unha parte independente (e de curta duración) desa dinastía. Outros consideran a liña de Takelot II como unha parte independente separada da vixésima segunda dinastía e consideran a liña de curta duración de Pedubastis I como a vixésima terceira dinastía.
Cando morreu Osorkon II, o príncipe herdeiro Shoshenq xa morrera, polo que o seu irmán máis novo, Takelot II, tomou o trono en Tanis. O sumo sacerdote de Amón nese momento era Nimlot, o medio irmán de Takelot II. Nimlot foi nomeado por Osorkon II e Nimlot casou coa súa propia filla, Karomama Merytmut II, con Takelot II. Como resultado, Nimlot sería avó de calquera fillo e, polo tanto, tería herdeiros do trono Takelot II. Cando Nimlot morreu no undécimo ano de Takelot II,, estalou unha loita pola súa sucesión. Takelot II elixiu ao príncipe Osorkon, pero Harsiese, neto do sacerdote principal, non estivo de acordo. Tebas sublevouse da súa man, pero o príncipe Osorkon conseguiu esmagar a revolta.
Esta relativa paz durou catro anos, xa que no décimo quinto ano de Takelot II estalou unha guerra civil. Este conflito durou case dez anos e, despois doutros dous anos de relativa paz, os tebanos subleváronse unha vez máis. Takelot II morreu antes de resolver este novo conflito e co príncipe Osorkon lonxe de Tanis, o seu irmán máis novo Shoshenq III tomou o poder. Aínda que isto axudou á resolución do conflito con Tebas, porque aceptaron a Shoshenq III como rei, comezou un novo conflito. En lugar dun conflito entre familias reais, isto foi dentro da familia real. O príncipe Pedubastis proclamouse rei e reinou en Leontópolis, simultaneamente con Shoshenq III.
Se ben o príncipe Osorkon foi usurpado polo seu irmán Shoshenq III, Shoshenq volveu nomealo como sacerdote xefe de Amón. Debido a que Harsiese, o da sublevación tebana mencionada anteriormente, desapareceu no vixésimo noveno ano do reinado de Shoshenq III, o príncipe Osorkon controlou efectivamente o Alto Exipto durante aproximadamente unha década como sacerdote principal de Amón. Mentres tanto, Shoshenq III era e seguía sendo máis poderoso que os reis de Leontópolis. Naquela época, Pedubastis e o seu fillo Iuput, a quen nomeara co-rexente, xa morreran, aparentemente no mesmo ano (804 a.C.). Shoshenq IV sucedera a Pedubastis, pero non polo tempo que o príncipe Osorkon sucedeuno seis anos despois como Osorkon III, reinando simultaneamente con Shoshenq III durante os últimos anos do seu reinado.
En Herakleópolis un rei da XXII dinastía aínda estaba no poder en nome de Shoshenq V ao redor do 766 a.C. Non obstante, Osorkon III instalou alí ao seu fillo máis vello Takelot, permitíndolle ser sacerdote xefe de Amón ao mesmo tempo. Como resultado, o papel da XXII dinastía na área tebana reduciuse considerablemente. Cando morreu Osorkon III, Takelot xa coreinara co seu pai, e, polo tanto, agora era o único gobernante.
Takelot III renunciara ao seu papel de sacerdote xefe cando se converteu en faraón e a súa irmá, Shepenwepet I, parece que asumiu ese papel, ademais de ser nomeada como Divina Adoratriz de Amón. Como resultado, gobernou efectivamente sobre a rexión tebana xunto co seu irmán. Takelot III tamén renunciou ao seu goberno de Herakleópolis a Peftjauawhybastet, que estaba casada cunha filla de Rudamon, o irmán de Takelot. Rudamon sucedeu a Takelot III, pero pouco despois sucedeuno Iuput II (tamén coñecido como Ini / Iny). Baixo o seu reinado a rexión volveuse a dividir de novo, xa que Peftjauawybastet e Nimlot, gobernador de Hermopolis, adoptaron títulos reais. Rudamon e Iuput II só reinaron sobre Tebas na fase final da XXIII dinastía, xa que Piankhy, rei de Napata, puxo fin á chamada "anarquía libia".
Eirexe, Vilamarín, Monforte de Lemos
Eirexe é un lugar da parroquia de Vilamarín no concello lucense de Monforte de Lemos, na comarca da Terra de Lemos.
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, o lugar da igrexa.
As Laxes, Baredo, Baiona
As Laxes é unha das aldeas históricas da parroquia de Baredo, en Baiona, na provincia de Pontevedra.
É un pequeno núcleo de casas dispostas arredor dunha pendente, ás beiras do regato das Tres Regueiras, que conecta o Lombo co Outeiro e mais co Río.
Arda de Armenia
Arda (en armenio Արդա) foi a segunda esposa do rei Balduíno I de Xerusalén, e a primeira raíña do Reino de Xerusalén, xa que o irmán e predecesor do rei, Godofredo de Bouillon, o Defensor do Santo Sepulcro, nunca casou.
Traxectoria
Arda era filla de Thoros I de Armenia, señor de Marash. Balduíno casou con ela en 1097 despois da morte da súa primeira esposa, Godehilde de Tosny, que viaxara con el na Primeira Cruzada e que faleceu en Marash. Thoros prometera 60 000 bezanti como dote. Foi un matrimonio politicamente conveniente, xa que Bauduíno se convertera no primeiro conde de Edesa, un estado cruzado no territorio de Armenia en Mesopotamia.
Máis tarde Balduíno sucedeu ao seu irmán Godofredo co título de Reino de Xerusalén en 1100 e chegou á capital por terra. Arda non viaxou con el, pero agardou en Antioquía por un barco que a levase cara ao sur; viaxou por mar e chegou a Xerusalén probabelmente en 1101. Pouco despois da súa chegada (seguramente antes de 1105) Balduíno negou o matrimonio, porque sospeitaba que Arda o traizoara ou, segundo Guibert de Nogent, porque pensaba que fora violada por piratas durante a travesía a Xerusalén. Guillerme de Tiro, pola súa banda, sostivo que Balduíno buscou un matrimonio máis vantaxoso, xa que Thoros pagara só unha pequena parte do dote prometido, Arda non tiña fillos e unha esposa armenia era menos útil en Xerusalén que en Edesa. Fulquerio de Chartres, o cronista máis próximo do rei, non menciona o asunto, o que suxire que Balduíno non tiña ningunha razón lexítima para anular o matrimonio. Despois obrigou a Arda a facer votos no mosteiro de Sant'Anna. Máis tarde Arda pediu a súa liberación e foi a Constantinopla.
En 1112 o patriarca latino de Xerusalén Arnulfo de Chocques convenceu a Balduíno para que casara coa condesa Adelaida del Vasto, viúva de Roxerio I de Sicilia e rexente de Roxerio II.
Wladimir Kaminer
miniatura|Wladimir Kaminer en 2008 Wladimir Kaminer (en ruso: Владимир Викторович Каминер, Vladímir Víktorovich Kamíner, nado o19 de xullo de 1967) é un escritor en lingua alemá, columnista e DJ nado na URSS e de orixe xudía.
Traxectoria
Kaminer naceu en Moscova, e despois de formarse como enxeñeiro de son para teatro e radio, estudou dramaturxia no Instituto de Teatro da capital soviética. Logo da caída do Muro de Berlín en novembro de 1989, Kaminer emigrou a Berlín en 1990, nos meses previos á reunificación alemá. Alí foi regularizado ao recibir o tratamento de asilo político na República Democrática Alemá.
Dende a década de 1990 participa no círculo literario e artístico do Kaffee Burger de Berlín e na compañía de teatro Reformbühne Heim & Welt. No Kaffe Burger organizou como DJ veladas nas que só se pincha música de grupos rusos, dándolles o nome de "Russendiskos".
Malia a que a rusa é a súa lingua materna, a totalidade da súa obra literaria está escrita en alemán. Nos seus relatos adoita presentar situacións relacionadas coa comunidade rusa de Berlín, a inmigración e a vida na capital alemá. Grazas ao seu seu primeiro libro Russendisko, cuxos relatos conteñen referencias autobiográficas, gañou sona internacional. Esta obra foi traducida ao galego por Fernando de Castro García co título de A discoteca rusa, e publicado por Rinoceronte Editora en 2010. Ademais, conta cunha adaptación cinematográfica estreada en 2012.
En 2006 anunciou a súa intención de concorrer nas eleccións de 2011 para Alcalde de Berlín nas eleccións de 2011. Neste senso, o derradeiro capítulo do seu libro Ich bin kein Berliner levaba o título de "O meu primeiro discurso como candidato á alcaldía" (en alemán: Meine erste Rede als Bürgermeisterkandidat). Con todo, finalmente non participou nas eleccións de 2011 para a Cámara de Deputados berlinesa.
Presentou un programa semanal na Radio Multikulti da radiodifusión pública de Berlín chamado Wladimirs Welt. Ademais tamén traballou para outros medios de comunicación alemáns como ZDF e na WDR. Dende 2018 presenta a serie documental Kaminer Inside para a canle 3Sat que emite en Alemaña, Suíza e Austria.
O Campo, Proendos, Sober
O Campo é un lugar da parroquia de Proendos no concello lugués de Sober na comarca da Terra de Lemos.
Menippidae
Menippidae é unha familia de cangrexos da orde Decapoda.
Moedas do franco suízo
Debido á estabilidade política e monetaria da Confederación Helvética, os deseños das moedas do franco suízo non sufriron grandes cambios desde a súa introdución, á parte das modificacións nas aliaxes provocadas pola escaseza ocasionada pola primeira e a segunda guerras mundiais, así como polo aumento do prezo dos metais utilizados na súa composición.
As moedas do franco suízo teñen a particularidade de ser neutras con respecto ás catro linguas oficiais do país, xa que o nome do país está expresado en latín —CONFOEDERATIO HELVETICA— e o valor facial indícase coa abreviatura "Fr.", válida para franc en francés e en romanche, para franken en alemán e para franco en italiano, en tanto que as moedas divisionarias amosan unicamente a cantidade, sen alusión á unidade.
O código ISO 4217 é CHF, baseado na denominación do país en latín (CH) e na inicial do nome da moeda (F), común ás catro linguas.
Actualmente, todas as moedas están cuñadas na Casa da Moeda de Suíza (Swissmint), en Berna, aínda que a produción dos discos sobre os que se cuñan as moedas se subcontrata a outras empresas desde 1968. A cantidade de exemplares que compón cada tiraxe decídea o Departamento Federal de Finanzas, de acordo co Banco Nacional Suízo.
Primeira época do franco suízo
O nacemento do franco suízo remóntase ao 7 de maio de 1850, data en que unha lei federal estableceu os detalles da primeira emisión. Por razóns prácticas e logo de numerosas discusións, creouse cun valor á par con respecto ao franco francés da época (franc germinal). O tipo de troco oficial coas moedas cantonais do concordato intercantonal era dun franco suízo por cada sete dos antigos batzen. miniatura|360x360px|Primeira serie de moedas da [[Suíza|Confederación Suíza.]] As primeiras moedas foron cuñadas na Monnaie de Paris e na Casa da Moeda Real de Bélxica, en Bruxelas, antes de que a antiga ceca cantonal de Berna, convertida xa en Casa da Moeda de Suíza, puido comezar o seu labor en 1857.
Esas primeiras emisións de 1850 e 1851 non foron suficientes para cubrir as necesidades monetarias do momento, e en 1852 o Consello Federal viuse na obriga de autorizar a circulación de moedas francesas, belgas e italianas no país.
Entre 1856 e 1864, cando o valor relativo da prata con respecto ao do ouro aumentou substancialmente logo da descuberta de novas veas de ouro en Suíza, cuñáronse as moedas dun franco e de dous francos cunha aliaxe que baixou de 900 ‰ a 800 ‰, e non se emitiron moedas de ½ franco.
A paridade establecida co franco francés fixo lóxica a adhesión de Suíza á Unión Monetaria Latina en 1865, o que permitiu que as moedas de ouro e de prata de Suíza, Francia, Italia, Bélxica e Grecia fosen de curso legal indistintamente en todos estes países a partir de 1868. A cuñaxe dentro da Unión viuse limitada a seis francos per cápita, e a pureza da aliaxe de prata harmonizouse nestes países en 835 ‰, agás para as moedas equivalentes a cinco francos, que se mantiveron en 900 ‰.
Entre 1863 e 1873 non se cuñou en Suíza moeda de prata, xa que a cantidade de moeda deste metal en circulación, a maioría de orixe estranxeira, satisfacía as necesidades do uso cotián. A situación cambiou a raíz da guerra franco-prusiana de 1870, que ocasionou unha grave escaseza de moeda circulante. A produción de moedas suízas consonte as normas da Unión Monetaria Latina con comezou ata 1874 e durante este período de transición aceptáronse como medio de pagamento durante un tempo moedas dun dólar estadounidense, soberanos británicos e floríns austríacos.
Os valores intrínsecos das moedas de ouro estaban moi preto dos seus valores faciais e, xa que logo, a súa produción resultaba cara. Suíza aproveitouse desta situación para introducir no mercado unicamente moedas de prata, en tanto que utilizaba as moedas de ouro estranxeiras. Non foi ata 1883, a instancias de Francia, cando se cuñaron en Suíza as primeiras moedas de ouro.
Por outra parte, as moedas datadas en 1896, coa excepción da de 20 rappen e da de 20 francos, cuñáronse con tiraxes escasísimas, de pouco máis dunha decena de exemplares, con ocasión da Exposición Nacional Suíza de Xenebra dese mesmo ano, e non entraron en circulación. Os seus prezos no mercado numismático son extraordinariamente elevados.
A primeira guerra mundial provocou a fin gradual da Unión Monetaria Latina, e desde o 1 de xaneiro de 1927 só se admitiron en Suíza os pagamentos na súa moeda nacional.
Evolución das moedas da Confederación Suíza
miniatura|A moeda de 10 [[rappen de 1879 é a máis antiga que mantén aínda curso legal en Suíza.]] Os deseños das moedas suízas caracterízanse sinaladamente pola súa lonxevidade, en parte debido a que a Confederación Helvética se librou dos estragos dos conflitos bélicos mundiais e non sufriu graves convulsións políticas desde a introdución da súa moeda nacional. Coa excepción da moeda de cinco francos, cuxo deseño actual data de 1922, os reversos das moedas do sistema do franco suízo que están en circulación datan do momento da súa introdución en 1850, e os anversos modificáronse por última vez, segundo a moeda, entre 1874 e 1881.
As dúas guerras mundiais provocaron escaseza dos metais estratéxicos, o que levou ao abandono temporal do uso de determinados metais e liaxes na cuñaxe. Por exemplo, en 1918 e en 1919, a aliaxe habitual das moedas de cinco e de dez rappen foi substituída polo latón, e entre 1942 e 1946 as moedas de un e de dous rappen foron cuñadas en discos de cinc.
As moedas de ouro foron retiradas de facto da circulación o 26 de setembro de 1936, cando se desvalorizou o franco suízo. Ao resultar o valor do metal superior ao seu valor facial, estas moedas foron acaparadas axiña pola poboación.
A inflación e o aumento do prezo dos metais tamén tiveron repercusión nas aliaxes utilizadas na cuñaxe. As moedas de un e de dous rappen desmonetizáronse, respectivamente, en 2007 e en 1978, xa que o seu uso nos pagamentos habituais pasara a ser marxinal. Pola súa banda, as moedas de prata comezaron a desaparecer da circulación en 1967, xa que o prezo da prata aumentou considerablemente e resultaba máis rendible fundir as moedas e vender o metal do que estaban fabricadas. A partir de 1968 pasaron a cuñarse en cuproníquel, aínda que a de cinco francos mantivo a súa emisión en prata en 1969.
Moedas en circulación
En 2022, a serie de moedas do franco suízo en circulación consta de sete valores:
Moedas de ouro
En ouro cuñáronse moedas de 10, 20 e 100 francos. As moedas de 20 francos emitidas a partir de 1897 son coñecidas internacionalmente como "vreneli" e as de 10 francos como "medio vreneli".
Moedas cuñadas que non entraron en circulación
Na década de 1950, Suíza retomou a cuñaxe de moedas de ouro, en principio destinadas á súa posta en circulación. No entanto, por razóns de política monetaria e logo da suba do prezo do ouro, nunca chegaron a distribuírse para o seu uso e pasaron a formar parte das reservas de ouro do banco nacional.
Cuñáronse 15 millóns de pezas de 50 francos e 6 millóns de pezas de 25 francos, con datas de 1955, 1958 e 1959, das cales a maioría acabou refundíndose na casa da moeda, e só se conservaron 60.000 exemplares de cada valor facial, 20.000 por cada ano de emisión.
Marcas de ceca
En épocas anteriores, as moedas suízas non foron cuñadas unicamente na Casa da Moeda de Suíza, en Berna. É posible coñecer a súa proveniencia atendendo ás súas marcas de ceca situadas na base do reverso de cada moeda: Ademais das marcas de ceca, as moedas cuñadas nas cecas de París e de Estrasburgo amosan tamén unhas pequenas marcas que identifican aos respectivos gravadores dos cuños, consonte a tradición monetaria francesa.
Moedas conmemorativas
miniatura|240x240px|Moeda bimetálica conmemorativa de 10 francos ([[2008). ]] A partir de 1936, a Casa da Moeda de Suíza (Swissmint) comezou a emitir moedas conmemorativas, de diferentes valores faciais, en conmemoración de acontecementos históricos salientables ou na honra de persoeiros sobranceiros. Aínda que estas moedas se poden utilizar consonte a lei para as transaccións económicas habituais, isto non sucede realmente, xa que están concibidas para o coleccionismo ou para o investimento, con tiraxes normalmente baixas e en ocasións en metais nobres. Habitualmente, o seu prezo de mercado supera amplamente o seu valor facial.
As moedas conmemorativas teñen características propias en función do seu valor facial: algunhas son de metais nobres, algunhas bimetálicas... Os beneficios da súa comercialización permiten á Confederación Suíza apoiar diversos proxectos culturais do país.
O Departamento Federal de Finanzas, co acordo do Banco Nacional Suízo, é o órgano responsable de determinar a emisión das moedas circulantes, mais as emisións conmemorativas e de colección son responsabilidade única da Swissmint.
Arca do diluvio
Arca do diluvio (Anadara diluvii) é unha especie extinta de bivalvos mariños da familia Arcidae.
Distribución
Atopáronse fósiles do Cuaternario en España, do Plioceno en Alxeria, Chipre, Grecia, Italia, España, do Mioceno en Bélxica, Bulgaria, Chipre, Alemaña, Grecia, Italia, Polonia, Romanía, Eslovaquia e España, e do Oligoceno en Austria e Hungría.
Amor líquido
Amor líquido é un concepto creado polo sociólogo polaco Zygmunt Bauman. Desenvolvido na súa obra homónima, describe o tipo de relacións interpersoais que se desenvolven na posmodernidade. Segundo o autor, están caracterizadas pola falta de solidez, calidez e compromiso. Amais, teñen tendencia a seren cada vez máis fugaces, superficiais e etéreas. Malia que o concepto adoite usarse para as relacións baseadas no amor romántico, Bauman tamén desenvolve o concepto para falar en xeral do amor ao próximo.
Desenvolvemento do concepto
Bauman explica como nas sociedades do capitalismo avanzado aparecen certas tendencias que afectan á concepción das relacións persoais. A tendencia ao individualismo fai ver as relacións fortes como un perigo para os valores de autonomía persoal. A isto úneselle a xeralización do consumismo, o que provoca a mercantilización de diversos ámbitos da vida. Neste sentido, as persoas empezan a ser concibidas como mercadorías para satisfaceren necesidades. O amor convértese nunha sorte de consumo mutuo guiado pola racionalidade economicista en que o ethos económico invade as relacións persoais.
Neste contexto, os vínculos afectivos estables convértense nunha hipoteca. A idea do matrimonio católico indisolúbel convértese nun prazo inasumible nunha sociedade marcada polo presente eterno e a sociedade de consumo.
Bauman describe o amor actual como produto dun individualismo exacerbado que se tornou nun xogo de riscos moderno e complexo. O segredo deste é non pechar portas ás demais relacións, xa que estas se consideran conexións que poden desaparecer ante calquera signo de debilidade ou aburrimento. Así, a única forma de manter ao día as relacións é non perder a frescura. Bauman determina que o posmodernismo é produto das relacións capitalistas actuais onde non existe nada seguro. Nelas, a incerteza é o pan de cada día e a única constante é a falla de pertenza e de filiación, así como o fin das ideoloxías. O posmodernismo trae como consecuencia, xa que logo, o hedonismo, que máis que unha aberración minoritaria constitúe a opción cada vez máis recorrente. A satisfacción inmediata, o narcisismo e as tendencias banais son os trazos definitorios do individuo actual.
Debido a iso, o amor volveuse líquido e está en constante cambio do mesmo xeito en que cambia o individuo. Xa nada é como no pasado, ao cal Bauman define como un tempo con valores máis firmes e sólidos e menos volubles.
Críticas
Enrique Gil Calvo encadra o concepto dentro do pensamento débil do ensaio posmoderno (que denomina de xeito irónico «ensaísmo líquido»). Considera que a obra de Bauman non crea conceptos orixinais, senón que recicla vellas teorías cun obxectivo comercial.
A Carqueixa, Proendos, Sober
A Carqueixa é un lugar da parroquia de Proendos no concello lugués de Sober na comarca da Terra de Lemos.
Corvelle, Proendos, Sober
Corvelle é un lugar da parroquia de Proendos no concello lugués de Sober na comarca da Terra de Lemos.
A Lama, Guntín, Monforte de Lemos
A Lama é un lugar da parroquia de Guntín no concello lucense de Monforte de Lemos, na comarca da Terra de Lemos.
Toponimia
O orónimo provén do latín, e indica un lugar con lama ou lodo.
Venus Capitolina
Venus Capitolina é unha tipoloxía de estatuas de Venus. Especificamente, é unha variante da Venus Púdica, que, entre outras, inclúe a Venus de Médici, e da cal existen varios exemplares. A Venus Capitolina e as súas variantes caracterízanse pola posición dos brazos da estatua: en pé, despois do baño, Venus comeza a cubrir os seos coa man dereita e a rexión xenital coa esquerda.
Principal exemplar
A Venus Capitolina é unha estatua de mármore branco un pouco maior do que o tamaño natural, con 1,93 metros. É unha copia antonina dunha escultura grega tardía derivada de Praxíteles. Foi encontrada no Monte Viminal durante o pontificado do papa Clemente X nos xardíns da familia Stazi preto de San Vitale. O papa Bento XIV comprouna en 1752 e cedeuna aos Museos Capitolinos, onde permanece até hoxe nun nicho propio — chamado "despacho de Venus" — no primeiro piso do Palazzo Nuovo no Monte Capitolino.
Outros tipos
A Afrodita de Menofanto atopouse no mosteiro Camaldulense de San Gregorio al Celio. Está asinada (en latín: "Apo tis en troadi afroditis minofantos epoiei") por Menofanto, un escultor grego, aparentemente no século I, do que non se sabe nada máis. Os cenobitas ocuparon a antiga igrexa e o antigo mosteiro de S. Gregorii en Clivo Scauri, fundado polo papa Gregorio Magno nas súas terras persoais nas ladeiras do Monte Celio, ao redor do 580. A escultura pasou finalmente a mans da familia Chigi. Johann Joachim Winckelmann describiu estas esculturas no seu "Geschichte der Kunst des Altertums" (vol. V, cap. II).
Venus do Campo Iemini, outra escultura do mesmo modelo, foi descuberta na primavera de 1792 entre outras esculturas durante unha escavación dunha vila romana en Campo Iemini, preto de Torvaianica, no Lacio. A escavación foi dirixida polo comerciante de antigüidades romanas inglés Robert Fagan (1761-1816) baixo o patrocinio do Príncipe Augusto Federico, duque de Sussex, en colaboración con Sir Corbet Corbet do Museo Británico. No momento do descubrimento, moitos, especialmente os ingleses, considerárona superior a Venus Capitolina. Despois dunha restauración en Roma, a estatua foi enviada a Londres por barco e foi presentada polo príncipe Augusto ao seu irmán, o príncipe rexente, o vindeiro Xurxo V, quen a colocou en Carlton House. Despois da súa morte, cando a casa Carlton foi substituída por un grupo de casas, Guillerme IV (r. 1830–1837) doouna ao Museo Británico.
Tamén se atopou unha versión de Venus Púdica nos baños de Adriano en Leptis Magna, escavada na década de 1920 e levada a Europa por Mussolini, que a presentou ao líder nazi Hermann Göring. A estatua decoraba a habitación do seu retiro campestre, preto de Berlín, "Carinhall". Finalmente foi devolto a Libia en 1999 e hoxe atópase no Museo Arqueolóxico Nacional de Trípoli. Outras variantes atópanse no Museo do Hermitage, en San Petersburgo, así como a Venus Tauride, que é moi semellante.
A Lama, Distriz, Monforte de Lemos
A Lama é un lugar da parroquia de Distriz no concello lucense de Monforte de Lemos, na comarca da Terra de Lemos.
Froxán, Proendos, Sober
Froxán é un lugar da parroquia de Proendos no concello lugués de Sober na comarca da Terra de Lemos.
As Laxas, Proendos, Sober
As Laxas é un lugar da parroquia de Proendos no concello lugués de Sober na comarca da Terra de Lemos.
Emilio García Bengoechea
Emilio García Bengoechea, nado en Vigo o 24 de novembro de 1938, é un ex-remeiro galego. Competiu nos Xogos Olímpicos de 1960 en Roma, na proba de catro con temoneiro.
A Lama, Reigada, Monforte de Lemos
A Lama é un lugar da parroquia de Reigada no concello lucense de Monforte de Lemos, na comarca da Terra de Lemos.
Toponimia
O orónimo provén do latín, e indica un lugar con lama ou lodo.
Francos de Proendos, Proendos, Sober
Francos de Proendos é un lugar da parroquia de Proendos no concello lugués de Sober na comarca da Terra de Lemos.
Toponimia
Segundo Nicandro Ares de Francos di J.M. Piel que ten un dobre significado, o de individuos procedentes da Francia ou o de homes libres, alén de descendentes dun home chamado Franco.
A Pena de Proendos, Proendos, Sober
A Pena de Proendos é un lugar da parroquia de Proendos no concello lugués de Sober na comarca da Terra de Lemos.
Subsidencia
miniatura|300x300px| Casa chamada The Crooked House, resultado da subsidencia mineira do [[século XIX en Staffordshire, Inglaterra.]] miniatura| A estrada de Mam Tor destruída por subsidencias e cizallamentos, en Castleton, [[Derbyshire|300x300px]] Subsidencia é un termo xeral para o movemento vertical descendente da superficie terrestre, que pode ser causado tanto por procesos naturais como por actividades humanas. Este afundimento implica pouco ou ningún movemento horizontal, o que a distingue do movemento descendente de pendente.
A subsidencia do chan é de preocupación global para xeólogos, enxeñeiros xeotécnicos, topógrafos, enxeñeiros, urbanistas, propietarios de terreos e o público en xeral. O bombeo de augas subterráneas ou de petróleo provocou un afundimento de até 9 metros en moitos lugares do mundo e incorrendo en custos medidos en centos de millóns de dólares estadounidenses.
Disolución de pedra calcaria
miniatura|300x300px|Lagunillas - Ciudad Ojeda no [[lago de Maracaibo, con muros de contención. Apreciase a subsidencia debido á explotación centenaria de hidrocarburos na zona.]] O afundimento adoita causar problemas importantes nos terreos cársticos, onde a disolución da pedra calcaria polo fluxo de fluídos no subsolo crea baleiros (é dicir, covas). Se o teito dun baleiro se debilita demasiado, pode colapsar e a rocha e a terra que se sobrepoñen caerán ao espazo, provocando un afundimento na superficie. Este tipo de afundimento pode provocar sumidoiros que poden ter moitos centos de metros de profundidade.
Minería
Onde se planifica a actividade mineira, o afundimento inducido pola minería pódese xestionar con éxito se hai cooperación de todas as partes interesadas. Isto conséguese mediante unha combinación dunha planificación coidadosa da mina, a toma de medidas preventivas e a realización de reparacións despois da explotación mineira. miniatura| Estabilizando casas danadas sobre a mina subterránea en Bradenville, PA, [[EUA|300x300px]] miniatura| Tipos de afundimento do terreo|300x300px
Extracción de petróleo e gas natural
Se se extrae gas natural dun xacemento de gas natural, a presión inicial (até 60 MPa (600 bar)) no campo descenderá ao longo dos anos. A presión axuda a soportar as capas de solo por riba do campo. Se se extrae o gas, o sedimento de sobrecarga compacta e pode provocar terremotos e afundimentos no nivel do chan.
Desde que a explotación do campo de gas de Slochteren (Holanda) comezou a finais da década de 1960, o nivel do chan a máis de 250 A área de km 2 reduciuse nun máximo actual de 30 cm.
A extracción de petróleo tamén pode provocar un afundimento importante. A cidade de Long Beach, California, experimentou 9 m ao longo de 34 anos de extracción de petróleo, o que provocou danos de máis de 100 millóns de dólares ás infraestruturas da zona. O afundimento detiuse cando os pozos de recuperación secundarios bombearon auga suficiente ao depósito de petróleo para estabilizalo.
Terremoto
O afundimento da terra pode ocorrer de varias maneiras durante un terremoto. Grandes superficies de terreo poden diminuír drasticamente durante un tremor de terra debido á compensación nas liñas de falla. O afundimento de terras tamén pode producirse como resultado da sedimentación e compactación de sedimentos non consolidados debido á sacudida dun terremoto.
A Autoridade de Información Xeoespacial de Xapón informou do afundimento inmediato causado polo terremoto de Tōhoku de 2011. No norte de Xapón, un afundimento de 0,50 m foi observado na costa do océano Pacífico en Miyako, Tōhoku, mentres que Rikuzentakata, Iwate deu medidas de 0,84 m (2,75 pés). No sur en Sōma, Fukushima, observouse 0,29 m. A medida máxima da subsidencia foi de 1,2 m, unido a un diastrofismo horizontal de ata 5,3 m, na península de Oshika na prefectura de Miyagi.
Afundimento relacionado coas augas subterráneas
dereita|miniatura| Afundimento por [[subsidencia do val de San Joaquín, California.]] O afundimento relacionado coas augas subterráneas é o afundimento (ou o afundimento) do terreo resultante da extracción de augas subterráneas. É un problema crecente no mundo en desenvolvemento a medida que as cidades aumentan a súa poboación e o uso de auga, sen unha regulación e aplicación de bombeo adecuadas. Unha estimación ten o 80% dos problemas graves de afundimento de terras asociados á extracción excesiva de augas subterráneas, converténdoo nun problema crecente en todo o mundo.
Inducida por fallas
Cando existen tensións diferenciais na Terra, estas pódense acomodar ben por fallas xeolóxicas na codia fráxil ou por fluxo dúctil no manto máis quente e fluído. Cando se producen fallas, pode producirse un afundimento absoluto no teito de fallas normais. En fallas inversas ou dobras-falla (acabalgamentos), pódese medir o afundimento relativo no muro.
Subsidencia isostática
A codia flota na astenosfera, cunha proporción de masa por debaixo da "superficie" en proporción á súa propia densidade e á densidade da astenosfera. Se se engade masa a unha área local da codia (por exemplo, a través da deposición ), a codia diminúe para compensar e manter o equilibrio isostático.
O oposto ao afundimento isostático coñécese como rebote isostático: a acción da codia que volve (ás veces durante períodos de miles de anos) a un estado de isostacia, como despois do derretimento de grandes capas de xeo ou o secado dos grandes lagos despois da última idade de xeo. O lago Bonneville é un exemplo famoso de rebote isostático. Debido ao peso da auga mantida no lago, a codia terrestre diminuíu case 61 m. Cando o lago secou, a codia rebotou. Hoxe no lago Bonneville, o centro do antigo lago está a uns 61 m máis alto que as antigas beiras do lago.
Efectos estacionais
Moitos solos conteñen proporcións significativas de arxila. Debido ao tamaño de partícula moi pequeno, vense afectados polos cambios no contido de humidade do solo. O secado estacional do chan produce unha diminución tanto do volume como da superficie do solo. Se as cimentacións do edificio están por riba do nivel alcanzado polo secado estacional, móvense, o que pode provocar danos no edificio en forma de fendas afiladas.
As árbores e outra vexetación poden ter un efecto local significativo no secado estacional dos solos. Ao longo de varios anos, prodúcese un secado acumulado a medida que a árbore crece. Isto pode levar ao oposto ao afundimento, coñecido como alza ou inchazo do chan, cando a árbore decae ou é talada. A medida que se inverte o déficit de humidade acumulado, que pode durar até 25 anos, o nivel da superficie ao redor da árbore aumentará e expandirase lateralmente. Iso adoita danar os edificios a non ser que os cimentos fosen reforzados ou deseñados para facer fronte ao efecto.
Cidades afundidas
As cidades que se afunden son ambientes urbanos que corren perigo de desaparecer debido ás súas paisaxes en rápida transformación. Os maiores contribuíntes a que estas cidades se volvan inhabitables son os efectos combinados do cambio climático (manifestado pola subida do nivel do mar, a intensificación das tormentas e as mareas de tempestade), o afundimento do terreo e a aceleración da urbanización. Moitas das cidades máis grandes e de máis rápido crecemento do mundo están situadas ao longo dos ríos e costas, o que expoñe a desastres naturais. A medida que os países seguen investindo persoas, activos e infraestruturas nestas cidades, o potencial de perdas nestas áreas tamén aumenta. As cidades que se afunden deben superar barreiras substanciais para prepararse adecuadamente para o dinámico clima ambiental actual.
Ameixa xigante de auga doce
A ameixa xigante de auga doce (Anodonta anatina) é unha especie de ameixa de auga doce, un molusco bivalvo da familia Unionidae, as ameixas de río.
A Lama de Outeiro, Moreda, Monforte de Lemos
A Lama de Outeiro é un lugar da parroquia de Moreda no concello lucense de Monforte de Lemos, na comarca da Terra de Lemos.
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, e indica un lugar con lama ou lodo, e , que é unha parte alta ou elevación do terreo.
San Xillao, Proendos, Sober
San Xillao é un lugar da parroquia de Proendos no concello lugués de Sober na comarca da Terra de Lemos.
Proendos, Proendos, Sober
Proendos é un lugar da parroquia de Proendos no concello lugués de Sober na comarca da Terra de Lemos.
José Águas
José Pinto de Carvalho Santos Águas, coñecido simplemente como José Águas, nado en Luanda o 9 de novembro de 1930 e finado en Lisboa o 10 de decembro de 2000, foi un futbolista portugués que xogaba como dianteiro.
Militou durante 13 tempadas no Benfica, converténdose nun dos xogadores máis destacados da historia do club. É o segundo máximo goleador da súa historia, con 379 tantos en 384 partidos, só superado por Eusébio, co que coincidiu no equipo. As súas cifras en liga superan o gol por partido.
Capitaneou o Benfica na conquista de dúas Copas de Europa consecutivas, en 1961 e 1962, marcando o gol inicial do seu equipo en ambos partidos. Ademais gañou cinco ligas portuguesas e sete Copas de Portugal e foi cinco veces máximo goleador da liga.
Traxectoria
Naceu en Luanda, na Angola Portuguesa, no seo dunha familia colonial portuguesa, sendo o cuarto fillo de Elisa de Conceiçao Pinto, natural do Porto, e de Raúl António Águas, de Lisboa. A familia vivía en Lobito, e alí comezou a súa carreira futbolística, xogando no Lusitano, no que xogaba tamén o seu irmán máis vello, Raúl. En 1950 foi fichado polo Benfica, club no que militou durante os seguintes 13 anos, converténdose nunha lenda.
Gañou cinco veces a Primeira Liga (1954/55, 1956/57, 1959/60, 1960/61 e 1962/63), sendo tamén cinco veces o máximo goleador da competición. Ademais gañou sete veces a Copa de Portugal. Con el como capitán, o Benfica consagrouse como o mellor equipo do continente, conquistando dúas Copas de Europa consecutivas. Na primeira delas, en 1961, derrotou na final por 3-2 ao FC Barcelona no Estadio Wankdorf de Berna, mentres que na seguinte tempada conquistou o título no Estadio Olímpico de Ámsterdam fronte ao Real Madrid (5-3). José Águas foi o autor do primeiro gol do seu equipo en ámbalas dúas finais.
Aos 33 anos deixou o Benfica e xogou unha última tempada no Austria Viena, antes de retirarse. Trala súa retirada adestrou varios equipos, entre eles o Marítimo e o Leixões. Morreu en Lisboa aos 70 anos de idade.
Selección portuguesa
Foi internacional coa selección de Portugal en 25 ocasións, marcando 11 goles. Debutou o 23 de novembro de 1952, nun empate 1-1 contra Austria, mentres que o seu último partido foi o 17 de maio de 1962, nunha derrota por 1-2 contra Bélxica.
Vida persoal
Casou en Lisboa con Maria Helena de Jesus Lopes, coa que tivo tres fillos. A súa filla máis vella, Lena d'Água, é unha célebre cantante, mentres que o seu único fillo varón, Rui Águas, foi tamén futbolista. Este xogou no Benfica, igual que seu pai, foi tamén máximo goleador da Primeira Liga, e internacional coa selección portuguesa.
Como adestrador
Marítimo
Atlético CP
Vilastrille de Abaixo, Proendos, Sober
Vilastrille de Abaixo é un lugar da parroquia de Proendos no concello lugués de Sober na comarca da Terra de Lemos.
Sober o Vello, Proendos, Sober
Sober o Vello é un lugar da parroquia de Proendos no concello lugués de Sober na comarca da Terra de Lemos.
A Lama do Franco, Moreda, Monforte de Lemos
A Lama do Franco é un lugar da parroquia de Moreda no concello lucense de Monforte de Lemos, na comarca da Terra de Lemos.
A Nogueira, Distriz, Monforte de Lemos
A Nogueira é un lugar da parroquia de Distriz no concello lucense de Monforte de Lemos, na comarca da Terra de Lemos.
Lama Redonda, Sindrán, Monforte de Lemos
Lama Redonda é un lugar da parroquia de Sindrán no concello lucense de Monforte de Lemos, na comarca da Terra de Lemos.
Toponimia
O orónimo provén do latín, e indica un lugar con lama ou lodo.
Akhila II
miniatura|Vitiza. Trixésimo cuarto rei dos visigodos en Hispania. Akhila II, nado no 695 e finado no 716, foi un rei dos visigodos entre 710 e 713. Trala toma violenta do poder por parte de Rodrigo, produciuse a secesión da parte nororiental do reino, onde reinou Akhila II. Aínda que apenas existen testemuños da súa existencia, atopáronse moedas acuñadas no seu nome. Foi sucedido por Ardón.
As fontes
A Crónica mozárabe do ano 754 ofrece pouca información sobre os acontecementos ocorridos inmediatamente despois do reinado de Vitiza. Indica que Rodrigo se apoderou do trono e que reinou durante un ano, así como que houbo unha guerra civil antes da invasión dos árabes e engade que foi traizoado por algunhas das súas tropas. Non obstante, non menciona a Akhila II, nin que os partidarios de Vitiza realizasen a traizón, nin que en ningún caso se enviase unha petición de axuda para destronar a Rodrigo.