cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Economía das Illas Marshall
A axuda do goberno dos Estados Unidos é a principal fonte de recursos deste arquipélago. O país recibiu máis de 1 mil millóns de dólares entre o 1986 e o 2002. O goberno do país é a principal fonte de empregos: case 46% da poboación activa traballan para el.
A agricultura atópase concentrada en pequenas propiedades. A pequena industria concéntrase na produción de artesanías e no procesamento de atún e copra. O turismo, que é unha das principais esperanzas de mellora da renda nacional, emprega actualmente menos do 10% da poboación.
Traxedia grega
As tres "unidades dramáticas"
A famosa cuestión respecto das chamadas tres unidades aristotélicas, de tempo, de lugar e de acción ten un interese puramente histórico. Aristóteles afirmara que a fábula debía ser completa e perfecta, debe, noutras palabras, ter unidade, é dicir un principio, un desenvolvemento e un final. O filósofo tamén afirmaba que a acción da epopea e dunha traxedia diferéncianse na lonxitude
Así que Aristóteles esixe as unidades de tempo e de acción, pero non di nada da unidade de lugar. O importante, di, é que o espectador poida entender e recordar o conxunto da representación.
Apolíneo e dionisíaco: a análise de Nietzsche
Foi Friedrich Nietzsche, ao final do século XIX, quen pon en evidencia o contraste entre dous elementos principais: por unha banda o dionisíaco (a paixón que experimenta o personaxe) e por outro o apolíneo (a sabedoría e a xustiza que é o elemento racional simbolizado exactamente polo deus Apolo). Contraste que estaría na base da némese, o castigo divino que determina a caída ou a morte do personaxe.
Na cultura da Grecia antiga, afirma Nietzsche, «existe un contraste, enorme para a orixe e o fin, entre a arte plástica, isto é o apolíneo, e a arte non plástica da música, que é o dionisíaco.»
O teatro tráxico como fenómeno de masas
miniatura|300px|O [[teatro de Dioniso en Atenas (ilustración de 1891).]] A traxedia antiga non era só un espectáculo, como o entendemos hoxe, máis ben tratábase dun rito colectivo da pole. Desenvolvíase durante un período sagrado nun espazo consagrado (o centro do teatro achábase o altar do deus). O teatro asume a función de caixa de resonancia para as ideas, os problemas e a vida política e culturais da Atenas democrática: a traxedia trata dun pasado mítico, pero o mito vólvese inmediatamente metáfora de problemas profundos da sociedade ateniense.
Respecto do anterior é emblemática a traxedia Os persas de Esquilo: a historia está ambientada no palacio de Susa, capital do Imperio persa, onde desde o principio unha serie de escuros personaxes, incluso a pantasma do defunto rei Darío que acusa ao seu sucesor, Xerxes I, de pecar de soberbia, é o preludio dunha gran catástrofe, anunciada ao final por un mensaxeiro que, con dramatismo extraordinario, conta como a tropa persa é destruída na Batalla de Salamina.
A traxedia (a única de argumento histórico chegada ata os nosos días) foi representada no ano -472, oito anos logo da Batalla de Salamina, mentres a guerra contra Persia continuaba: a voz de Esquilo foi entón un forte instrumento de propaganda, tanto foi así que o corego, isto é o que costeou a escenificación da obra, foi Pericles.
Unha traxedia de argumento mítico de éxito, pero como vehículo de mensaxes de relevo de interese civil e social implica ao público tanto desde un punto de vista partícipe como difuso? Aristóteles responde a esta pregunta formulando o concepto de "catarse" (κάθαρσις, purificación),segundo o cal a traxedia pon ante os homes os impulsos pasionais e irracionais (matricidio, incesto, canibalismo, suicidio, infanticidio...), que se atopan, máis ou menos conscientes, no ánimo humano, permitindo aos individuos desafogarse inocuamente, nunha sorte de «exorcismo» en masa.
As representacións das traxedias en Atenas realizábanse nas grandes Dionisias, festas en honor ao deus Dioniso, cara a fins de marzo. As Dionisias eran organizadas polo Estado e o arconte epónimo; quen apenas asumido o cargo, preparaba a elección dos tres cidadáns máis ricos a quen confiar a "corexia", isto é a organización do coro tráxico: na Atenas democrática os cidadáns máis acomodados eran responsábeis de financiar servizos públicos como "liturxias", a modo dun imposto especial.
Durante as Dionisias desenvolvíase un torneo tráxico, unha competición entre tres poetas, elixidos polo arconte, posibelmente sobre a base dun guión provisional. Cada un deles debía presentar unha tetraloxía composta de tres traxedias e un drama satírico. Toda a tetraloxía era representada o mesmo día, pola mañá; deste xeito a representación das traxedias levaba tres días, mentres que o último día era dedicado á posta en escena dos tres dramas satíricos. Ao final dos tres días de competencia dábaselle o premio ao mellor coro, ao mellor actor e ao mellor poeta. O xurado estaba integrado por dez persoas, elixidas ao azar. Ao termo das representacións, dispoñían unha urna e unhas táboas nas que se escribía o nome dos tres poetas en orde ao mérito.
A poboación acudía en masa aos espectáculos e, probabelmente a partir do século -V, comezaron a acudir mulleres, nenos e escravos. A paixón dos gregos pola traxedia era irresistíbel: Atenas, dicíase, destinaba máis diñeiro para o teatro que para a frota. Cando o custo por espectador aumentou e estableceuse un prezo de ingreso, Pericles instituíu o theoricòn, un fondo especial para pagar a entrada dos menos podentes.
As traxedias conservadas
miniatura|120px|Esquilo Das grandes producións da Atenas democrática consérvanse só algunhas traxedias de tres autores: Sófocles, Eurípides e Esquilo.
Esquilo
De Esquilo tense noticia de setenta e nove obras, entre traxedias e dramas satíricos, dos que sobreviven sete, entre as cales atópase a única triloxía sobrevivente das traxedias antigas, a Orestíada. 120px|miniatura|Sófocles
Campionato Mundial de Fórmula 1 de 2013
Cambios nos equipos
En novembro de 2012, os propietarios de HRT anunciaron que ían pór o equipo á venda, e que se reuniron con varios posibles compradores. O equipo necesitaba atopar un comprador antes do 30 de novembro, a data na que débense pagar os dereitos de inscrición para o, ou tendran que pechar e abandonar este deporte.
Traxedia grega
Eurípides
140px|miniatura|Eurípides De Eurípides coñécense noventa e dous dramas, sobreviven destas dezaoito traxedias (con todo unha delas, a titulada Reso é de atribución discutida e predomina a opinión de que se trata dunha obra anónima) e un drama satírico: o Ciclope. As obras son as seguintes:
Outros traxediógrafos
Non subsistiron obras completas de autores tráxicos menores, algúns moi valorados e galardoados no seu tempo; segundo Snell, no século -VI e -V houbo 46 traxediógrafos seguros, descontando os tres clásicos e os dubidosos; no -IV, 45; no -III, 35, e o número segue diminuíndo en séculos posteriores. Separadamente dalgúns dos xa mencionados, hai que citar a Evetes, Polifrasmón, Eveón, Notipo, Aristias, Mesato, Euforión (fillo de Esquilo), Évetes, Aristarco de Texea, Neofrón, Agatón, Ion de Quíos, Critias, Xenocles, Aqueo, Filocles, Meleto, Licofrón, Nicómaco, Carcino o Vello, Teodectas, Timocles, Dióxenes de Sínope, Astidamante o Mozo, Carcino. O que queda de todos estes autores pode consultarse na edición de B. Snell - R. Kannicht, así como na edición bilingüe grego-alemán con bibliografía e notas editada por R. Kannicht.
Taboído, Canduas, Cabana de Bergantiños
Taboído é un lugar da parroquia de Canduas no concello coruñés de Cabana de Bergantiños na comarca de Bergantiños. Tiña 121 habitantes no ano 2018 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística dos cales 57 eran homes e 64 mulleres.
Campionato Mundial de Fórmula 1 de 2013
Cambios nos equipos
HRT non logrou atopar un comprador a tempo, e o equipo foi eliminado da lista de inscritos para a tempada 2013.
Calendario da tempada 2013
As seguintes dazanove carreiras están contratadas para aparecer no calendario de 2013. Bernie Ecclestone, titular dos dereitos comerciais da Fórmula 1 a través das súas empresas Formula One Management e Formula One Administration, dixo que cre que vinte carreiras é o máximo que é viable. O número de carreiras no calendario de Fórmula Un é ditado polo Acordo da Concordia, o acordo entre os equipos, a FIA e a Formula One Management. No momento dos comentarios de Ecclestone sobre a duración do calendario, o Acordo da Concordia vixente nese momento expira ao final da tempada. Serían posibles máis de vinte carreiras se os equipos estivesen de acordo.
No Gran Premio de Hungría de 2012, Ecclestone anunciou que o calendario de consistirá en vinte carreiras, e sería moi similar ó calendario de 2012. O calendario provisional foi anunciado no Gran Premio de Singapur de 2012, en espera da aprobación final do Consello Mundial de Automobilismo da FIA.
Notas:
Pilotos
Puntuación: os puntos outórganse aos 10 finalistas clasificados.
Zaquesazipa
Outras formas nas que os cronistas españois escribiron o seu nome son: Saquesazippa, Saquezazippa e Sacresasigua.
Nantes ARH
Historia
O club foi fundado en 1991 trala fusión de dous clubs da cidade para tentar ter un equipo na elite do hóckey francés. O seu equipo sénior foi evolucionando nestes 20 anos ata chegar á Nationale 1, liga que gañou na tempada 1994-95. Ao longo da súa historia participou en varias ocasións en competicións europeas, aínda que non conseguiu gañar ningún título continental. O seu mellor resultado na Copa de Francia da tempada 2008-09 cando chegou á semifinal, onde perdeu fronte ao HC Quévert por 4 a 1.
Palmarés
1 Nationale 1: 1994-95
A Estrada, Sas de Penelas, Castro Caldelas
A Estrada é un lugar da parroquia de Sas de Penelas no concello ourensán de Castro Caldelas na comarca da Terra de Caldelas. Tiña 30 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 13 eran homes e 17 mulleres. Iso supón unha diminución da poboación respecto a 2010, cando tiña 31 habitantes (14 homes e 17 mulleres).
Jan Decleir
Jan Amanda Gustaaf Decleir, nado o 14 de febreiro de 1946 en Niel, é un actor belga de cine e teatro.
Adolfo Campos Panadeiros
Adolfo Campos Panadeiros, nado en Dozón o 1 de agosto de 1934 e finado en Santiago de Compostela o 24 de maio de 2021, foi un empresario e político galego, alcalde de Dozón de 1987 a 2020.
Traxectoria
Emigrou a Venezuela. Retornou a mediados dos sesenta e instalouse en Lalín, invertendo co seu irmán Ovidio en negocios de hostalería e espectáculos e despois nunha fábrica de pensos. Como empresario foi presidente de Nucamsa e administrador do Matadoiro Comarcal de Deza Lalín, ademais de rexentar unha gasolineira.
Comezou a súa carreira política como concelleiro de Lalín en 1976. Afiliouse á UCD e nas primeiras eleccións democráticas presentouse no segundo posto desa candidatura en Lalín e foi elixido concelleiro. En 1983 encabezou a lista do Partido Galeguista á alcaldía de Dozón que acadou cinco concelleiros, pero non obtivo a maioría. Nas eleccións municipais de 1987 foi o cabeza de lista de Independentes de Dozón, que aínda que só obtivo 3 dos once concelleiros, grazas a unha tripla alianza logrou proclamarse alcalde. Conseguiu a maioría absoluta nas municipais de 1991, xa no Partido Popular. Desde entón revalidou sempre a maioría. Foi condenado por prevaricación en febreiro de 2008 a nove anos de inhabilitación por adoptar unha serie de resolucións contrarias aos dereitos da funcionaria municipal Ana Lois Navaza, que o denunciou por acoso laboral. Logo da apelación de Campos, a Audiencia Provincial declarou en xullo de 2008 a nulidade parcial da sentenza e o reenvío da causa ao Xulgado do Penal para que ditase unha nova resolución.
En xuño de 2020 dimitiu de alcalde e de concelleiro, por razóns de saúde, e foi substituído na alcaldía polo seu fillo Adolfo Campos Vázquez. Campos Vázquez xa viña presidindo os plenos municipais uns meses antes, precisamente pola saúde do pai.
O 21 de xullo de 2020 foi condenado pola Audiencia de Pontevedra a dous anos de prisión e o pago dunha multa de 1080 euros como autor do delito continuado de falsidade en documento público. Tamén foron condenados o exsecretario e unha exconcelleira e tesoureira.
Carderrei, Ponte, Silleda
Carderrei é un lugar da parroquia de Ponte no concello pontevedrés de Silleda. No ano 2017 tiña 44 habitantes, deles 20 eran homes e 24 eran mulleres. Isto supón unha diminución no número de habitantes con respecto ao ano 2000.
Situación
Casderrei forma parte da parroquia denominada "San Miguel". Nel atopábanse dúas fontes: a Fonte da Nogalla, actualmente desapareceida, e a Fonte de Outeiro, hoxe de propiedade privada. Desta última fonte arranca o rego da Regueira ou do Regueiro.
Os primeiros datos sobre este lugar datan do século XV, onde a Encomenda de Beade realizou foros sobre as propiedades que posuía no chamado "Casal de Rey".
Poboación
Evolución da poboación:
Penske Racing
Team Penske (antes Penske Racing) é un equipo de carreiras que compite nas Serie IndyCar e NASCAR. Tamén competiu anteriormente en carreiras de estrada e Fórmula 1. Team Penske é unha división de Penske Corporation, é propiedade e está presidida por Roger Penske. O presidente do equipo, é Tim Cindric.
IndyCar
Penske participou nas carreiras da serie IndyCar desde 1968 cando participou por primeira vez en asociación co equipo Eagle, e co piloto Mark Donohue. O equipo competiu por primeira vez en Indianápolis en 1969, e no prazo de tres anos converteuse nun equipo a bater, cando gañou a carreira con Donohue en 1972. Xa en 1978, Roger Penske, xunto con Pat Patrick, Dan Gurney (expiloto de Fórmula 1), e xunto a outros donos de equipos que participaran no Campionato Nacional USAC, crearon o Campionato Auto Racing Teams (CART) tamén coñecido como CART/IndyCar World Series. En maio de 2012, Penske Racing xa gañara as 500 Millas de Indianápolis 15 veces, obtendo a pole position 16 veces, así como 163 carreiras da IndyCar.
NASCAR Sprint Cup Series
Correndo baixo a denominación de Penske Racing South, Penske debutou na NASCAR en 1972 no Circuíto Riverside International con Mark Donohue. Pilotaba un coche de fábrica patrocinado por American Motors Matador, usando as cores vermello-branco-azul da marca. Foi chamado o "tixolo voador", pola súa forma cadrada e as súas moitas formas aerodinámicas. O coche terminou na posición 39° logo de problemas no coche. O equipo correu de xeito parcial durante uns anos, presentando coches de varios pilotos incluíndo o de Donohue, Dave Marcis, Donnie Allison e Bobby Allison. O equipo correría a tempada completa con Bobby Allison en 1976 cun coche cupé máis aerodinámico, terminando 4º na táboa. Penske vendeu a súa máquina á familia de Bill Elliott en 1977 e se ausentaría de NASCAR por varios anos ata 1991.
miniatura|280px|dereita|[[Kurt Busch correndo o coche N°.2 Miller Lite na serie NASCAR Sprint Cup de 2008. ]]
O equipo estivo ausente durante once anos, regresando en 1991, unha vez máis con Rusty Wallace, sendo patrocinado pola cervexa Miller, quen achegou miles de dólares para o novo equipo. A principios de 2008, Roger Penske e Penske Racing gañaría as 500 Millas de Daytona de 2008 con Ryan Newman, por primeira vez. En 2012, Brad Keselowski logrou o campionato de pilotos, sendo a primeira nesta categoría para el e para o equipo Penske.
Fórmula Un
miniatura|right|Penske PC1 1975 miniatura| right | Un [[Penske PC3 participando nun Gran Premio Histórico no circuíto de Lime Rock Park en 2009]]
Penske participou no campionato mundial de Fórmula 1 desde a tempada ata a tempada. Aínda que os coches foron construídos na base británica de Poole, o equipo era titular dunha licenza estadounidense. En 1971, Penske patrocinou a segunda participación de McLaren nos Grandes Premios de Canadá e EE.UU., con Mark Donohue, que pilotou o coche para subir ao podio. O equipo regresou tres anos máis tarde, no Gran Premio do Canadá de 1974, co seu propio chasis, o PC1, unha bañeira estándar en torno a un motor Cosworth DFV e unha caixa de cambios Hewland. Donohue levou o coche á 12ª posición na súa debut. En, Roger Penske montou un equipo para facer a tempada completa co PC1, Donohue logrou anotar un quinto posto no GP de Suecia. Con todo, o coche foi retirado despois do Gran Premio de Francia e Penske participou cun March 751 nas tres carreiras posteriores, anotando outro quinto no GP de Gran Bretaña. Pero, Donohue estrelou o coche no GP de Austria en Zeltweg e máis tarde morreu a causa das súas feridas. Penske perdeuse a carreira italiana, volvendo só para o GP dos Estados Unidos, abandonando o March 751 en favor do PC1 co piloto de Irlanda do Norte John Watson.
Para, Penske asinou un acordo de patrocinio con Citibank e presentou un novo coche, o PC3, con Watson ao volante. Malia un quinto lugar logrado no GP de Suráfrica en Kyalami, o PC3 converteuse no CP4, que era moito máis competitivo, co que Watson logrou anotar dous podios en Francia e Gran Bretaña. Logo, no Gran Premio de Austria, o equipo anotou a súa única vitoria na F1, "obrigando" a John Watson a afeitarse a súa característica barba. Ata o momento foi a última vez que un construtor estadounidense gañou unha carreira de F1. Pero, Roger Penske estaba cansado de Europa e ao final de ano decidiu concentrarse unicamente nas carreiras de IndyCar, vendendo os restos das súas operacións europeas ao alemá Günther Schmidt. A finais da tempada de Fórmula Un de, Penske segue sendo o último equipo en gañar un Gran Premio de Fórmula Un utilizando unha licenza estadounidense.
En, o coche foi vendido ao equipo privado de Günther Schmidt, ATS e participou baixo o nome de ATS Racing Team. O PC4 ATS-Penske, agora pintado de amarelo, debutou no Gran Premio do oeste dos Estados Unidos de 1977 con Jean-Pierre Jarier no volante, onde o francés anotou o único punto do equipo da tempada. Un segundo PC4 foi finalmente para Hans Heyer e Hans Blinder, pero a sorte do equipo rematara e Schmidt retirouse despois do Gran Premio de Italia, antes de regresar en co seu propio chasis. Un terceiro PC4 foi construído por Penske para Interscope Racing, que participou co coche nos Grandes Premios de Estados Unidos e Canadá, pilotado polo americano Danny Ongais, sen resultados.
En 1979 Penske deseñou e construíu o HR100 para o millonario piloto mexicano Héctor Rebaque. O coche foi presentado nas tres últimas carreiras da tempada, pero tampouco puido clasificarse nin terminar en cada caso.
Resultados Completos na Fórmula Un
(Lenda) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida.
Resultados doutros coches Penske
(Lenda) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida.
A Telleira, Canduas, Cabana de Bergantiños
A Telleira é un lugar da parroquia de Canduas no concello coruñés de Cabana de Bergantiños na comarca de Bergantiños. Tiña 72 habitantes no ano 2018 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística dos cales eran 36 homes e 36 mulleres.
Luís II de Hesse
200px|miniatura|Luís II de Hesse.
Era fillo do gran duque Luís I de Hesse e do Rin e da landgravine Luísa de Hesse-Darmstadt. Casou en Karlsruhe en 1804 coa princesa, sendo tamén súa curmá, Guillermina de Baden (1788-1836) filla de Carlos Luís, príncipe herdeiro de Baden e de Amalia de Hesse-Darmstadt.
Descendencia
Segundo parece os catro últimos fillos foron enxendrados polo barón August von Senarclens de Grancy, amante da gran duquesa. Así que, para evitar un escándalo en toda regra, Luís II de Hesse-Darmstadt se viu na obriga de recoñecer coma fillos de seu a Alexandre e máis a María; os outros dous nenos morreron antes disto.
Algernon Blackwood
Algernon Henry Blackwood, nado en Shooter's Hill o 14 de marzo de 1869 e finado en Bishopsteighton o 10 de decembro de 1951, foi un escritor inglés de relatos fantásticos.
Compilacións de relatos
Só as orixinais, non as segundas versións nin novas escolmas
Sanguiñeda, Mos
Santa María de Sanguiñeda é unha parroquia do concello de Mos na comarca de Vigo. Segundo o IGE en 2014 tiña 1623 habitantes (812 homes e 811 mulleres), distribuídos en 6 entidades de poboación. Segundo o padrón municipal en 2004 tiña 1621 habitantes (821 mulleres e 800 homes), os mesmos ca en 1999.
O topónimo Sanguiñeda é un fitónimo derivado do sanguiño ou amieiro negro, do latín (da cor do sangue) xunto co derivativo abundancial.
Petr Nečas
Petr Nečas, nado o 19 de novembro de 1964 e Uherské Hradiště, Checoslovaquia, é un político checo que ocupou o cargo de Primeiro Ministro da República Checa entre 2010 e 2013. Dende 1979 até 1983 Nečas estudou na Escola Secundaria de Uherské Hradiště; en 1988 graduouse na Facultade de Ciencias da Universidade Masaryk en Brno especializándose en física, e o mesmo ano foi galardoado cun doutoramento en ciencias naturais pola súa obra de física do plasma.
Despois de cumprir o servizo militar obrigatorio entre 1988 e 1989 en Prostějov, traballou na cidade de Rožnov pod Radhoštěm de tecnólogo e experimentalista na Compañía Tesla Rožnov até 1992. Nečas está casado con Radka Nečasová e ten catro fillas.
Carreira Política
Desde o ano 1991 Nečas é membro do Partido Democrático Cívico (ODS polas súas siglas en checo), un partido político conservador de centro dereita e un dos dous máis grandes do país; ese mesmo ano que ingresou ao partido, Nečas fíxose membro do Consello Distrital do ODS en Vsetín. Desde xuño de 1992 el foi deputado do Parlamento da República Checa; co actual, Nečas foi elixido para seis períodos consecutivos como deputado (en polo menos unha ocasión nese tempo as eleccións foron adiantadas).
En setembro de 1995 Nečas é nomeado Viceministro Primeiro de Defensa, cargo que ocupa até xullo de 1996. Desde 1999 e até o 2010 el foi Vicepresidente do Partido Democrático Cívico, e no 2002 perdeu a elección interna para líder do partido ante Mirek Topolánek por só dous votos. Entre 2004 e 2006 foi o Vicepresidente Primeiro do partido. Dende o 4 de setembro do 2006 até o 8 de maio do 2009 Nečas foi Viceprimeiro ministro e Ministro de Traballo e Asuntos Sociais no segundo goberno de Mirek Topolánek.
Primeiro Ministro
Nesas eleccións para elixir a Cámara de Deputados da República Checa (a Cámara Baixa do Parlamento checo) o Partido Democrático Cívico de Nečas obtivo o segundo lugar nos resultados, ao conseguir 1.057.792 votos populares equivalentes ao 20,22% do total dos sufraxios, e gañar así 53 deputados. O primeiro lugar foi para o Partido Socialdemócrata Checo liderado polo ex-primeiro ministro Jiří Paroubek, que obtivo 1.155.267 sufraxios, equivalentes ao 22,08% dos votos, e 56 deputados. Con todo, o Partido Socialdemócrata quedou moi lonxe da maioría absoluta de 101 deputados necesaria para elixir o seu candidato como Primeiro Ministro e así formar goberno, e ademais outros partidos de centrodereita obtiveron resultados que lle permiten formar goberno xunto ao Partido Democrático Cívico.
O TOP 09, un partido de centrodereita encabezado polo exministro de asuntos exteriores Karel Schwarzenberg, chegou en terceiro lugar e obtivo 873.833 votos equivalentes ao 16,70% do total e 41 deputados; e Asuntos Públicos, outro partido de centrodereita liderado por Radek John, chegou en quinto lugar ao obter 569.127 sufraxios equivalentes ao 10,88% e 24 deputados. Estes dous partidos, sumados ao Partido Democrático Cívico de Nečas, suman 118 deputados que son máis que suficientes para elixir Primeiro Ministro ao candidato proposto polo tres. Pola contra, o Partido Socialdemócrata só podería selar unha alianza co Partido Comunista de Bohemia e Moravia de Vojtěch Filip que chegou en cuarto lugar e obtivo 589.765 votos que equivalen ao 11,27% do total e 26 deputados; polo que entre os dous só suman 82 deputados e quedan moi lonxe da maioría absoluta.
O tres partidos de dereita apresuráronse a asinar un principio de acordo e por iso o 4 de xuño do 2010 o Presidente da República Checa Václav Klaus encargoulle a Petr Nečas as negociacións para formar goberno como posible futuro Primeiro Ministo, para o que dispón de dúas semanas. Este feito e a elección de Nečas como líder titular do seu Partido Democrático Cívico nun Congreso da organización política onde obtivo os votos do 87% dos delegados do Congreso, convérteo na práctica no Primeiro Ministro electo.
O 28 de xuño do 2010 Petr Nečas foi nomeado formalmente Primeiro Ministro polo presidente Klaus; con todo, o anterior primeiro ministro Jan Fischer manteríase provisionalmente á fronte do goberno ata que Nečas puidese presentar a lista dos seus ministros para ser xuramentados. Finalmente o 13 de xullo do 2010 o presidente Klaus puido cumprir a formalidade constitucional de nomear e juramentar aos ministros designados por Nečas, e o novo goberno puido entrar en funcións; co cal o anterior primeiro ministro Fischer cesou definitivamente e Nečas comezou a exercer plenamente o cargo de xefe de goberno.
O 10 de agosto do 2010 Nečas e o seu goberno solicitaron o voto de confianza da Cámara de Deputados da República Checa; como estaba previsto os 118 deputados do tres partidos do novo goberno votaron a favor de outorgar a confianza, co que o goberno presidido por Nečas quedou formalmente investido. Socialdemócratas e comunistas votaron en contra. Durante o debate previo á votación parlamentaria Nečas expuxo como prioridades do goberno que preside a redución do déficit orzamentario, a reforma dos sistemas de pensións e de sanidade, a loita contra a corrupción e maior transparencia nas licitacións públicas.
Die Siebtelbauern
Die Siebtelbauern é un filme xermano-austríaco de 1998 dirixido por Stefan Ruzowitzky. Está protagonizado por Simon Schwarz e Sophie Rois e gañou numerosos premios. O filme foi escollido como candidato de Austria para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 71ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Branca de Castela
Branca de Castela, nada en Palencia o 4 de marzo de 1188 e finada en Melun en 1252, foi unha infanta de Castela e raíña consorte de Francia polo seu matrimonio co rei Luís VIII. Foi nai do rei Luís IX, quen foi canonizado.
Orixes familiares
Branca foi filla do rei Afonso VIII de Castela e da súa esposa, a raíña Leonor de Plantagenet. Os seus avós paternos foron os reis Sancho III de Castela e a súa esposa Branca Garcés de Navarra e os maternos o rei Henrique II de Inglaterra e a súa esposa Leonor de Aquitania. Foron os seus irmáns, entre outros, o rei Henrique I de Castela e a raíña Berenguela, nai de Fernando III de Castela, rei de Castela e León.
Traxectoria
Nada en Palencia en 1188 foi aleitada por unha ama de cría proveniente do lugar de La Serna chamada Sancha López, a cal foi recompensada xunto ao seu marido Martín García con boas terras de labranza segundo o privilexio no cartulario do mosteiro de Santa María de la Vega. Afonso VIII confiou a Pedro Rodríguez de Castro e á súa muller Urraca Rodríguez de Guzmán a crianza da infanta Branca na súa casa de Itero de la Vega, puerula infantissa Domina Branca, nutriente in domo Petri roderici de Castro. Na súa mocidade visitou varias veces a abadía de Santa María la Real de Las Huelgas, fundada polos seus pais.
Ao morrer Filipe, o 14 de xullo de 1223, ocupou o trono o marido de Branca co nome de Luís VIII. Aos tres anos, Luís morreu de disentería á volta dunha campaña militar pola que pretendía recuperar o Mediodía para Francia.
Branca foi unha eficaz conselleira do seu marido. Nai de varios fillos, o segundo dos sobreviventes, Luís, foi proclamado rei á morte do seu pai, contando soamente doce anos de idade, en 1226. Branca foi nomeada rexente, enfrontándose aos problemas perentorios do seu tempo, como as pugnas con Inglaterra, o conflito cos cátaros e as presións da nobreza.
En 1236, doou as súas propiedades en Pontoise así como outras terras para a edificación dun mosteiro que fundou en 1242 co nome de Notre-Dame-la-Royale en honra á Virxe María, aínda que o nome que prevaleceu foi o de abadía de Maubuisson.
Xeografía de Nova Zelandia
Nova Zelandia é un longo e estreito país de terreo abrupto consistente na Illa Norte e a Illa Sur (ademais dun pequeno grupo de illas). Cobre unha superficie de 166.940 km² e 1600 quilómetros de lonxitude. Posúe unha lonxitude un pouco maior á do Reino Unido. Nova Zelandia está situada no Pacífico Sur, aproximadamente 10.400 km ao suroeste de Suramérica e a 2250 km ao leste de Australia.
Branca de Castela
Traxectoria
En 1248, Branca volveu ser rexente durante a ausencia de Luís IX pola cruzada, proxecto ao que ela se opuxo fortemente. Nos desastres que seguiron, mantivo a paz, mentres baleiraba o país de homes e diñeiro para axudar o seu fillo en Oriente. Caeu enferma en Melun en novembro de 1252 e foi levada a París, mais viviu só uns poucos días. Recibiu sepultura na abadía de Maubisson. Luís soubo da súa morte a primavera seguinte e disque non falou con ninguén durante os dous días seguintes.
Xeografía de Nova Zelandia
A Illa Norte coas súas praias douradas, os ancestrais bosques de Kauris, volcáns, áreas termais, e grandes cidades (entre as que se atopa Wellington, a capital), é a illa máis poboada das dúas. A Illa Sur coas súas montañas nevadas, os seus glaciares, exuberantes bosques nativos e fiordes, é a maior das dúas, orgullosamente chamada "a terra principal" polos habitantes da mesma (aínda que os habitantes da Illa Norte estean en desacordo con isto). A pequena Illa Stewart (1.750 quilómetros cadrados), un lugar virxe, cos seus bosques cheos de paxaros nativos e as súas praias paradisíacas, no lugar máis ao sur do país, é un dos lugares máis próximos á Antártida habitados polo ser humano. Dentro da xurisdición territorial de Nova Zelandia tamén se inclúen un grupo pequeno de illas como as Chatham, Kermadec, a Illa Campbell, Auckland, Antípodas, As Snares, Solander, e as Illas Bounty. Rodeada polo Océano Pacífico Sur no leste e polo Mar de Tasmania no oeste, Nova Zelandia aparece como un pequeno punto no globo, malia ter 1.600 quilómetros de lonxitude, similar en tamaño ás Illas Británicas ou ao Xapón.
Branca de Castela
Matrimonio e descendencia
miniatura|[[Abadía de Maubuisson]] Froito do seu matrimonio co rei Luís VIII de Francia naceron:
Xeografía de Nova Zelandia
Australia, a 2.092 quilómetros polo noroeste, é o veciño máis próximo, e pola súa relativa proximidade a Nova Zelandia son ás veces confundidos coma se fosen o mesmo país.
Xeografía física
miniatura|250px|dereita|Topografía de Nova Zelandia. miniatura|O [[Monte Cook, a montaña máis alta de Nova Zelandia (3754 m.).]] Nova Zelandia conta con dúas illas principais en Oceanía situadas no Pacífico Sur con centro en aproximadamente -41°N, 174°W. Ten unha área total de 268.680 km² (incluíndo as Illas Antípodas, Auckland, Illas Bounty, Illas Campbell, Illas Chatham, e as Illas Kermadec) sendo lixeiramente menor a Italia ou Xapón e un pouco maior que o Reino Unido.
Nova Zelandia ten un total de 15.134 km de costa e conta con extensos recursos mariños. Reclama a sétima maior Zona económica exclusiva do mundo, cubrindo máis de 4 millóns de km², máis de 15 veces a súa área terrestre. O país non ten fronteiras terrestres.
A Illa Sur é a maior masa terrestre e contén ao redor dun cuarto da poboación de Nova Zelandia. a illa está dividida lonxitudinalmente polos Alpes do Sur, cuxa cume é o Monte Cook ou Aoraki con 3.754 msnm. Existen 18 picos que exceden os 3.000 msnm na Illa Sur. O lado oriental da illa é fogar dos Llanuras de Canterbury mentres a costa occidental é famosa polas súas abruptas costas, moi alta proporción de bosque nativo, e polos glaciares Fox e Franz Josef.
A Illa Norte é menos montañosa que a Illa Sur, pero está marcada polo vulcanismo. A maior montaña da illa, o Monte Ruapehu (2.797 msnm), é un volcán activo. O Lago Taupo atópase cerca do centro da Illa Norte e é o maior lago en superficie do país. O lago nace nunha caldeira creada logo da maior erupción no mundo nos últimos 70.000 anos (Erupción Oruanui).
Xeoloxía
O vulcanismo deu lugar na illa sur á Península de Banks, lugar de dous antigos cráteres, Littelton e Akaroa.
Hai moitas formacións de rochas sedimentarias kársticas que chaman a atención turística. Entre elas están as Cavernas de Waitomo e as Rocas Pancake.
Xeografía política
miniatura|250px|Rexións de Nova Zelandia.
Nova Zelandia consta de todo o mundo en rexións, 7 na Illa Sur e 9 na Illa Norte. Nova Zelandia tamén ten un número de illas apartadas que non se inclúen nos límites rexionais. As Illas Chatham non son unha rexión, aínda que o seu concello opera como unha rexión baixo o Resource Management Act. As Illas Kermadec e as Illas subantárticas están habitadas só por un pequeno número de membros do Departamento de Conservación de Nova Zelandia.
Clima
O clima en Nova Zelandia é basicamente temperado fresco a temperado cálido. as temperaturas medias están entre os 8°C na Illa Sur e os 16 °C na Illa Norte. Xaneiro e febreiro son os meses máis cálidos mentres que xullo é o máis frío. Nova Zelandia non ten un gran rango de temperaturas aínda que o tempo pode cambiar repentinamente. Condicións subtropicais obsérvanse en Northland (o extremo norte da Illa Norte).
A maior parte das áreas do país teñen entre 600 e 1.600 mm de precipitacións coa maior parte das choivas ao longo da costa occidental da Illa Sur e a menor na costa oriental da mesma, basicamente nas Planicies de Canterbury. Christchurch é a cidade máis seca recibindo uns 640 mm de choiva ao ano, mentres que Auckland é a máis húmida, con case o dobre.
Existen tres factores principais que inflúen no clima de Nova Zelandia:
Uso do subsolo
Os recursos naturais inclúen: carbón, ouro, enerxía hidráulica, ferro, pedra litográfica, gas natural, area, e madeira.
Os principais usos do chan en Nova Zelandia son:
Terra irrigada: 2.850 km² (2003)
Robert Oppenheimer
Julius Robert Oppenheimer, nado o 22 de abril de 1904 en Nova York e finado o 18 de febreiro de 1967 en Princeton, Nova Jersey, foi un físico teórico estadounidense de orixe xudía e profesor de física na Universidade de California, Berkeley. É un dos chamados «pais da bomba atómica» pola súa destacada participación no Proxecto Manhattan, o proxecto que conseguiu desenvolver as primeiras armas nucleares da historia durante a segunda guerra mundial. A primeira bomba nuclear foi detonada o 16 de xullo de 1945 na Proba Trinity en Novo México, Estados Unidos. Oppenheimer declararía máis tarde que tras esta primeira proba lle viñeran á mente as palabras do Bhagavad Gita: «Agora convertinme en morte, a destrutora de mundos». Oppenheimer sempre expresou o seu pesar polo falecemento de vítimas inocentes cando as bombas nucleares foron lanzadas contra os xaponeses nos bombardeos de Hiroshima e Nagasaki en agosto de 1945.
Logo da guerra ocupou o cargo de asesor xefe na daquela recentemente creada Comisión da Enerxía Atómica dos Estados Unidos e utilizou a súa posición para avogar polo control internacional do poder nuclear, evitar a proliferación de armamento nuclear e frear a carreira armamentística entre os Estados Unidos e a Unión Soviética. Logo de provocar a ira de numerosos políticos polas súa opinión pública, o goberno retiroulle o seu pase de seguridade, perdendo o acceso aos documentos militares segredos do seu país, e perdeu a súa influencia política directa durante unha moi publicitada auditoría en 1954. Nesa época nos Estados Unidos todas aquelas persoas sospeitosas de simpatizar co comunismo ou simplemente de ser disidentes foron perseguidas polo goberno. Tras isto Oppenheimer continuou escribindo, traballando no campo da física e dando diversas conferencias. Nove anos despois da auditoría, os presidentes John F. Kennedy e Lyndon B. Johnson concedéronlle e outorgáronlle respectivamente o Premio Enrico Fermi como un xesto de rehabilitación da súa figura pública.
Oppenheimer conseguiu varios logros notables no campo da física, como por exemplo a aproximación de Born-Oppenheimer. Tamén traballou na teoría de electróns e positróns, o proceso de Oppenheimer-Phillips da fusión nuclear e na primeira predición sobre o efecto túnel. Xunto cos seus alumnos fixo importantes contribucións á teoría moderna sobre as estrelas de neutróns e os buratos negros, así como á mecánica cuántica, á teoría cuántica de campos e ás interaccións dos raios cósmicos. Como profesor e promotor da ciencia, recórdase como un dos fundadores da escola estadounidense de física teórica, que gañou prominencia mundial na década de 1930. Logo da Segunda Guerra Mundial, tamén ocupou o posto de director do Institute for Advanced Study de Princeton.
Mocidade e educación
Oppenheimer naceu en Nova York o 22 de abril de 1904, fillo de Julius Oppenheimer, un adiñeirado importador de téxtiles xudeu que emigrara dende Alemaña en 1888, e Ella Friedman, unha pintora de Baltimore. Julius chegou ós Estados Unidos sen cartos, sen estudos superiores e sen coñecer a lingua inglesa. Conseguiu un traballo nunha empresa téxtil, e unha década despois pasou a ser un dos executivos da compañía. No ano 1912 a familia trasladouse a un apartamento no 11º piso do número 155 de Riverside Drive en Manhattan, unha das zonas opulentas da cidade. A súa colección de arte incluía obras de Picasso e Vuillard, e polo menos tres pinturas orixinais de van Gogh. Robert tivo un irmán máis novo, Frank, quen tamén se convertería posteriormente en físico.
Oppenheimer comezou na escola Alcuin Preparatory School, e no ano 1911 pasou á Ethical Culture Society School, fundada por Felix Adler e incluída dentro do movemento chamado "Cultura ética". O pai de Oppenheimer xa pertencía a esta sociedade dende moitos anos antes, formando parte da xunta directiva dende 1907 ata 1915. Oppenheimer estaba considerado un estudante "versátil", amosando interese na literatura inglesa e francesa, e particularmente na mineraloxía. Completou os cursos de terceiro e cuarto nun só ano, saltouse a metade do oitavo curso e no seu último ano de escola comezou a interesarse pola química. Entrou no Harvard College un ano despois cando tiña 18 anos. Esta demora debeuse a que sufriu un ataque de colite ulcerosa durante unhas vacacións familiares en Europa, mentres buscaba minerais en Joachimstal. Para axudalo na recuperación desta enfermidade, o seu pai pediulle axuda ó seu profesor de inglés Herbert Smith, quen levou a Oppenheimer a Novo México para pasar unha tempada. Alí Oppenheimer "namorouse" da equitación e do suroeste do país.
A maiores da titulación en química, Harvard requiría que estudase tamén historia, literatura e filosofía ou matemáticas. Recuperou o seu comezo tardío tomando seis clases en cada semestre, e foi admitido na sociedade honorífica Phi Beta Kappa. No seu primeiro ano pasou a ter o status de graduado en física en base ó seu estudo independente, o que significaba que non tería que asistir ás clases introdutorias e puido pasar directamente ás avanzadas. Un curso en termodinámica impartido por Percy Williams Bridgman espertou o seu interese na física experimental, e conseguiu o graduado summa cum laude en tres anos.
Estudos en Europa
En 1924 Oppenheimer recibiu a nova da súa aceptación no Christ's College de Cambridge, e púxose en contacto con Ernest Rutherford pedíndolle o seu permiso para traballar no Laboratorio Cavendish. Bridgman escribiu unha recomendación para Oppenheimer, declarando que a torpeza de Oppenheimer no laboratorio facía aparente que o seu forte non era a física experimental, senón a física teórica. A Rutherford isto non o impresionou, pero Oppenheimer viaxou igualmente a Cambridge na procura de conseguir outro traballo. Finalmente foi aceptado para traballar ás ordes de J. J. Thomson coa condición de que terminase un curso básico de laboratorio. Oppenheimer desenvolveu unha relación antagonista co seu titor Patrick Blackett, quen tan só era sénior por uns anos máis ca el. Durante unhas vacacións, como relatou o seu amigo Francis Fergusson, Oppenheimer confesou que unha vez deixara unha mazá empapada en substancias químicas nocivas no escritorio de Blackett. Malia que a declaración de Ferguson é a única versión detallada existente deste suceso, os pais de Oppenheimer recibiron un aviso das autoridades da universidade que consideraron poñelo nun período de proba, aínda que non sucedeu finalmente grazas á presión que seus pais lle fixeron á universidade.
miniatura|esquerda|250px|Foto de grupo no laboratorio de [[Leiden de Heike Kamerlingh Onnes, en 1926. Oppenheimer é o terceiro pola esquerda da segunda fila.]] Oppenheimer era alto, delgado, fumador habitual e adoitaba pasar das comidas durante períodos de concentración intensa. Moitos dos seus amigos da época consideraban que tiña tendencias autodestrutivas. Un evento inquedante en particular sucedeu durante unhas vacacións nas que se reuniu co seu amigo Francis Fergusson en París. Fergusson notou que Oppenheimer non estaba ben, e tentando axudalo a distraerse da depresión, contoulle que ía casar coa súa moza Frances Keeley. Oppenheimer non tomou ben esta nova, reaccionando violentamente contra Fergusson, chegando incluso a tentar esganalo. Malia que Fergusson puido deter a agresión doadamente, este episodio convenceuno de que Oppenheimer tiña profundos problemas psicolóxicos. Os períodos de depresión foron habituais durante toda a súa vida, e nunha ocasión Oppenheimer comentoulle ó seu irmán: "Preciso da física máis que dos meus amigos".
No ano 1926 marchou de Cambridge cara á Universidade de Gotinga para estudar baixo a tutela de Max Born. Gotinga era un dos centros líderes no campo da física teórica, e Oppenheimer fixo amizade con varios científicos de éxito como Werner Heisenberg, Pascual Jordan, Wolfgang Pauli, Paul Dirac, Enrico Fermi e Edward Teller. Era coñecido por ser demasiado entusiasta nos debates, chegando a interromper varias sesións docentes. Para outros estudantes de Born isto resultaba moi irritante, ata o punto de que Maria Goeppert-Mayer chegou a presentar unha petición asinada por varios dos estudantes que ameazaba con boicotear a clase a menos que Born conseguise tranquilizar a Oppenheimer. Born deixouna no seu escritorio nun lugar onde Oppenheimer puidese lela, e sen chegar a dicirlle nada directamente a petición resultou efectiva.
Obtivo o Doutoramento en Filosofía en marzo de 1927 con 23 anos, supervisado por Born. Tralo exame oral, James Franck, o profesor encargado do exame, declarou: "Menos mal que rematou. Estaba chegando ó punto de cuestionarme a min". Oppenheimer publicou máis dunha ducia de artigos en Gotinga, incluíndo moitas contribucións importantes ó campo da mecánica cuántica. Xunto a Born publicaron o destacado artigo sobre a aproximación Born-Oppenheimer, a súa obra máis citada, que separa o movemento nuclear do movemento electrónico no tratamento matemático de moléculas, permitindo descartar o movemento nuclear para simplificar os cálculos.
Traballo educativo
Oppenheimer recibiu unha bolsa de investigación do United States National Research Council no Instituto Tecnolóxico de California (Caltech) en setembro de 1927. Bridgman quixo que traballase tamén en Harvard, polo que se chegou a un acordo polo que dividiría esta bolsa entre Harvard no 1927 e Caltech no 1928. En Caltech fixo amizade con Linus Pauling, planeando un estudo conxunto na natureza do enlace químico, campo no que Pauling era pioneiro, con Oppenheimer centrándose nos cálculos matemáticos e Pauling na interpretación dos resultados. Tanto a colaboración como a amizade cortáronse de raíz cando Pauling comezou a sospeitar que Oppenheimer tiña unha relación demasiado próxima á súa muller, Ava Helen Pauling. Nunha ocasión na que Pauling estaba no traballo, Oppenheimer foi á súa casa e invitouna a unha cita en México. Aínda que ela rexeitou a invitación e deullo a coñecer ó seu esposo, o acontecemento intranquilizou a Pauling e fixo que terminase a súa relación con Oppenheimer. Oppenheimer propúxolle posteriormente ser o xefe da división de química do Proxecto Manhattan, pero Pauling rexeitou a oferta, dicindo que el era un pacifista.
miniatura|dereita|250px|[[Universidade de California, Berkeley, onde Oppenheimer exerceu de profesor dende 1929 ata 1943]] No outono de 1928 Oppenheimer visitou o instituto de Paul Ehrenfest na Universidade de Leiden, nos Países Baixos, onde impresionou os locais ó impartir unhas charlas en neerlandés malia ter moi pouca práctica nesta lingua. Alí déronlle o alcume de Opje, que posteriormente os seus estudantes transformaron na forma inglesa "Oppie". De Leiden pasou ó ETH en Zúric para traballar con Wolfgang Pauli no estudo da mecánica cuántica e do espectro continuo. Oppenheimer sentía respecto e admiración por Pauli, quen resultou de grande influencia no seu estilo persoal e no seu enfoque crítico dos problemas. Á súa volta ós Estados Unidos, Oppenheimer aceptou un posto de profesor na Universidade de California, Berkeley por mor da intervención de Raymond T. Birge, quen chegou a aceptar que compartise o seu traballo alí co que xa viña desenvolvendo en Caltech.
Antes de comezar o seu traballo en Berkeley, a Oppenheimer diagnosticáronlle un caso leve de tuberculose, polo que pasou unhas semanas nun rancho de Novo México xunto ó seu irmán Frank, ó que bautizou como Perro Caliente ("can quente") e que posteriormente mercaría en propiedade. Máis adiante adoitaría afirmar que "a física e o deserto rural" eran os seus "dous grandes amores". Tras recuperarse da tuberculose volveu a Berkeley, onde prosperou como asesor e colaborador dunha xeración de físicos que o admiraban polo que denominaron "virtuosismo intelectual" e polos seus diversos intereses. Entre os seus asociados houbo división de opinións. Uns considerárono distante e un xenio, mentres que outros vírono como un impostor pretensioso e inseguro. Os seus estudantes case sempre se atopaban na primeira categoría, chegando a adoptar a súa forma de andar, falar e outros manierismos, así como a súa inclinación de ler textos completos na lingua orixinal. Hans Bethe escribiu:
Traballo científico
Oppenheimer fixo unha contribución importante na investigación da astronomía teórica, en especial con relación á relatividade xeral e a teoría nuclear, así como na física nuclear, na espectroscopia e na teoría cuántica de campos, incluíndo a súa extensión da electrodinámica cuántica. Tamén lle adicou a súa atención ó formalismo matemático da mecánica cuántica relativista, aínda que dubidaba da súa validez. O seu traballo foi predecesor de moitos descubrimentos posteriores, incluíndo os do neutrón, do mesón e das estrelas de neutróns.