cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Life (revista)
Life foi publicada independentemente os seus primeiros 53 anos ata 1936 como revista de interese xeral e entretemento lixeiro, centrada nas ilustracións, as grazas e os comentarios sociais. Incluíu algúns dos mellores escritores, ilustradores e caricaturistas da súa época: Charles Dana Gibson, Norman Rockwell e Jacob Hartman Jr. Gibson converteuse no editor e propietario da revista despois de que John Ames Mitchell falecese en 1918. Durante os seus últimos anos, a revista ofreceu breves críticas de obras teatrais e filmes que se emitían en Nova York de xeito similar ao que facía The New Yorker, mais co toque innovador dunha viñeta tipográfica semellante a un semáforo en cada crítica: verde para as positivas, vermello para as negativas e ámbar para as medias.
En 1936, o editor de Time Henry Luce comprou Life, da que só quería o título: refixo enormemente a publicación, converténdoa na primeira revista estadounidense de novas completamente fotográfica, e dominou o mercado durante varias décadas. A revista chegou a vender máis de 13,5 millóns de exemplares á semana. Posiblemente a fotografía máis célebre publicada na revista foi a fotografía dunha enfermeira en brazos dun mariño tomada por Alfred Eisenstaedt o 14 de agosto de 1945 mentres celebraban a vitoria sobre o Xapón en Nova York. O papel da revista na historia do fotoxornalismo está considerado a súa contribución máis importante. O perfil de Life era tal que as memorias do presidente Harry S. Truman, de Sir Winston Churchill e do xeneral Douglas MacArthur foron serializadas nas súas páxinas.
A partir de 2000, Time Inc. continuou a empregar a marca Life para números especiais e conmemorativos. Life volveu con números regulares ao converterse nun suplemento semanal dos xornais entre 2004 e 2007. A páxina web life.com, orixinalmente unha das canles do servizo Pathfinder de Time Inc. foi administrada a finais da década de 2000 xunto con Getty Images baixo o nome See Your World, LLC. O 30 de xaneiro de 2012, a url de LIFE.com pasou a ser un canal de fotografías en Time.com.
Mikel Antza
Biografía
Antza é fillo de Rafael Albisu Ezenarro, un dos fundadores de Ekin, organización histórica antecedente de ETA. Adquiriu prestixio no seo de ETA ó ser o organizador da fuga do cárcere de Martutene (Donostia) de Joseba Sarrionandia e de Iñaki Pikabea o 7 de xullo de 1985 polo que tivo que fuxir a Francia. Entrou directamente no aparello político da organización, ás ordes primeiro de Josu Urrutikoetxea, e de Txelis despois. Tras a detención dos máximos dirixentes de ETA en Bidart en 1992, converteuse no novo xefe político, e ocupábase das publicacións, estratexia, compra de armas e relacións internacionais de ETA, así como de controlar a actividade da esquerda abertzale. Como estratego de ETA, cambiou as tácticas da mesma, tratando de desbordar ó Estado rompendo a unidade dos partidos democráticos no País Vasco combinando accións terroristas —o asasinato do concelleiro Miguel Ángel Blanco considérase a primeira mostra da nova estratexia— co chamado proxecto de "construción nacional" ou "alternativa democrática" que levou á firma do Pacto de Lizarra en 1998. Un dos seus momentos de máxima importancia en ETA foi durante a tregua declarada durante o goberno de José María Aznar, momento no que se reuniu en 1999 en Zúric co tres representantes do Goberno: Javier Zarzalejos, Ricardo Martí Fluxá e Pedro Arriola. A ruptura da tregua supuxo un punto de inflexión e o seu declive paulatino en ETA.
Tras a detención en 2004, o xuízo en Francia contra Antza e outro oito procesados iniciouse no Tribunal do Criminal de París, en novembro de 2010, acusado de ser o xefe do aparello político de ETA no intre da súa detención, polo que o fiscal solicitou 30 anos de prisión. Foi condenado o 17 de decembro de 2010 a 20 anos de prisión como responsable político de ETA, a mesma pena que á súa compañeira, María Soledad Iparraguirre, Anboto.
Actividade literaria
Mikel Albisu tamén é coñecido pola súa actividade como escritor dende hai máis de 30 anos. Publicou o seu primeiro conto co pseudónimo de Mikel Antza no primeiro número da revista literaria Susa en 1979. Posteriormente traballou e foi colaborador habitual do semanario Argia como responsable da área de teatro e outros labores. Esta actividade intelectual levouno a estar moi ligado a Joseba Sarrionandia, ó que visitou en numerosas ocasións en prisión.
En 1983 gañou o premio literario Cidade de Irún con Suzko gezi bat bezala (Como unha frecha de lume). En 1984 publicou xunto con Iñaki Uria a obra de teatro Beteluko balnearioko mirakulua (O milagre do balneario de Betelu), representada posteriormente pola compañía Branka. A súa segunda obra teatral, Hiru damatxo (Tres señoritas) é de 1986. Foi coordinador da peza teatral Marinela, de Fernando Pessoa, en 1985. En 1985 igualmente publicou a colección de narracións Lehen bilduma 82-84 (Primeira colección 82-84) e en 1987 a novela Odolaren usaina (O cheiro do sangue). Hoxe día continúa escribindo e publicando libros.
Biduído de Arriba, Biduído, Ames
Biduído de Arriba é un lugar da parroquia de Biduído no concello coruñés de Ames na comarca de Santiago. Tiña 95 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 48 eran homes e 47 mulleres.
Consello Nacional suízo
Composición
O Consello Nacional está formado por 200 deputados, chamados tamén conselleiros nacionais. Cada cantón constitúe unha circunscrición electoral que elixe polo menos un conselleiro nacional pro rata da súa poboación, aínda se esta sexa inferior á mediana nacional de habitantes por escano (que actualmente é de 36.000 habitantes). Os conselleiros nacionais son elixidos por medio do escrutinio proporcional.
Escanos por grupo político
Tralas eleccións de 2007 viuse unha aumentación importante no número de escanos de Os Verdes 8 (20 escanos para 12 conselleiros saíntes) e da UDC 7 (62 escanos para 55 conselleiros saíntes). Estas progresiones a dereita e centro-esquerda déronse en detrimento do PSS -9 e do PRD -5, así como da extrema dereita -1 DS, que desaparece do parlamento e da dereita cristiá conservadora (UDF-EDU) e da extrema esquerda -2 (POP). O centro refórzase con 3 para o PDC e 2 para os Verdes Liberais.
Rodrigo García Rey
Rodrigo Patricio García Rey, nado en Santiago de Compostela o 17 de marzo de 1893 e finado na mesma cidade o 11 de xaneiro de 1969, foi un practicante e político galego.
Traxectoria
Practicante en medicina. Masón. O 26 de marzo de 1930 foi un dos asinantes do Pacto de Lestrobe. Foi directivo de Unión Republicana na provincia da Coruña. Practicante do Gran Hospital de Santiago, co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936, foi destituído. Foi procesado pola Xurisdición militar e estivo preso do 21 de xullo de 1937 ao 10 de abril de 1940. O Tribunal Especial para a Represión da Masonería e o Comunismo condenouno a 12 anos e 1 día de prisión, que foi conmutada a 6 anos e 1 día o 1 de xullo de 1943. Ingresou novamente en prisión en novembro de 1941, e saíu en liberdade vixiada e confinado en Reus en xuño de 1943. En abril de 1945 autorizaron o seu traslado a Laíño e o 26 de xuño dese ano cumpriu definitivamente a pena.
Umbrete
Umbrete é unha localidade da provincia de Sevilla, en Andalucía (España).
Xeografía
No ano 2005 contaba con 5.797 habitantes. A súa extensión é de 12 km² e ten unha densidade de 483,1 hab/km². As súas coordenadas xeográficas son 37º 22' N, 6º 09' W. Atópase situada a unha altitude de 121 metros e a 15 quilómetros da capital de provincia, Sevilla.
A súa principal actividade económica é o agro, principalmente a oliva, aínda que tamén ten loxicamente peso a construción e o sector servizos.
Historia
Aínda que hai quen a remonta a época turdetana, o primeiro testemuño histórico da existencia dun lugar habitado é baixo o reino árabe. Cando o rei castelán Fernando III quería tomar a veciña Sevilla, debeu controlar antes estes territorios, que serían repoboados posteriormente baixo o mandato do seu fillo Afonso X.
A chegada ao arcebispado en 1722 de Luis Salcedo Azcona, quen viña de ser arcebispo de Compostela, produciu importantes mudanzas: Salcedo mandou construír a igrexa da Consolación, e mais reformar o pazo arcebispal, que se converteu na residencia de verán do prelado. Tras a desamortización, o arcebispo perdeu o dominio sobre Umbrete, se ben conservou a titularidade sobre o edificio do pazo.
Cristina Saavedra
Cristina Saavedra, nada na Coruña o 13 de novembro de 1975, é unha xornalista galega.
Traxectoria
Licenciada en Xornalismo pola Universidade de Santiago de Compostela (USC), iniciou a súa traxectoria profesional como reporteira na Televisión de Galicia (TVG) onde posteriormente foi presentadora de informativos durante catro anos.
No ano 2000 pasou a Antena 3, presentou o programa do corazón Ahora, un espazo que comezou sendo diario (de luns a venres) e que nun principio co-presentaba xunto co tamén xornalista galego Liborio García. Finalmente pasou a facerse cargo do programa en solitario e a periodicidade deste pasou a ser semanal, os sábados. Ahora estivo en emisión en Antena 3 durante case seis anos, desde 2000 ata o verán de 2006, emitíndose máis de cincocentos programas.
Pouco despois de que finalizara Ahora, Saavedra fichou por laSexta, onde volveu ó xénero do informativo. Actualmente, e desde setembro de 2006, é correspondente e reporteira de laSexta Noticias.
Bandeira de Botswana
A bandeira de Botswana foi adoptada o 30 de setembro de 1966. A bandeira é de cor azul claro cunha banda horizontal negra de bordos brancos. As bandas teñen unha proporción de 9:1:4:1:9. A cor azul representa a agua, especificamente a choiva (pula en tswana); as bandas negra e brancas do centro representan a harmonía racial e tamén fan referencia ás cebras que sosteñen o escudo nacional.
A Peneda, Abegondo, Abegondo
A Peneda é un lugar da parroquia de Abegondo no concello coruñés de Abegondo na comarca da Coruña. Segundo o IGE, en 2022 tiña 44 habitantes (23 homes e 21 mulleres).
Independencia de México
A Independencia de México foi a consecuencia dun proceso político e social resolto pola vía das armas, que puxo fin ao dominio español nos territorios de Nova España. A guerra pola independencia mexicana tivo o seu antecedente na invasión de Francia a España en 1808 e estendeuse desde o  Grito de Dolores , o 16 de setembro de 1810, até a entrada do Exército Trigarante á Cidade de México, o 27 de setembro de 1821.
O movemento independentista mexicano ten como marco a Ilustración e as revolucións liberais da última parte do século XVIII. Por esa época a elite ilustrada comezaba a reflexionar acerca das relacións de España coas súas colonias. Os cambios na estrutura social e política derivados das reformas borbónicas, aos que se sumou unha profunda crise económica en Nova España, tamén xeraron un malestar entre algúns segmentos da poboación.
A ocupación francesa da metrópole en 1808 desencadeou en Nova España unha crise política que desembocou no movemento armado. Nese ano, o rei Carlos IV e Fernando VII abdicaron sucesivamente en favor de Napoleón Bonaparte, que deixou a coroa de España ao seu irmán Xosé Bonaparte. Como resposta, o concello de México —con apoio do vicerrei José de Iturrigaray reclamou a soberanía en ausencia do rei lexítimo; a reacción conduciu a un golpe de estado contra o vicerrei e levou ao cárcere aos xefes do movemento.
A pesar da derrota dos crioulos na Cidade de México en 1808, noutras cidades de Nova España reuníronse pequenos grupos de conxurados que pretenderon seguir os pasos do concello de México. Tal foi o caso da conxura de Valladolid, descuberta en 1809 e cuxos participantes foron postos en prisión. En 1810, os conspiradores de Querétaro estiveron a piques de correr a mesma sorte pero, ao verse descubertos, optaron por tomar as armas o 16 de setembro en compañía dos habitantes indíxenas e campesiños do pobo de Dores (Guanajuato), convocados polo cura Miguel Hidalgo y Costilla.
A partir de 1810, o movemento independentista pasou por varias etapas, pois os sucesivos líderes foron postos en prisión ou executados polas forzas leais a España. Ao principio reivindicábase a soberanía de Fernando VII sobre España e as súas colonias, pero os líderes asumiron despois posturas máis radicais, incluíndo cuestións de orde social como a abolición da escravitude. José María Morelos y Pavón convocou ás provincias independentistas a conformar o Congreso de Anáhuac, que dotou ao movemento insurxente dun marco legal propio. Trala derrota de Morelos, o movemento reduciuse a unha guerra de guerrillas. Cara a 1820, só quedaban algúns núcleos rebeldes, sobre todo na serra Madre do Sur e en Veracruz.
A rehabilitación da Constitución de Cádiz en 1820 alentou o cambio de postura das elites novohispanas, que ata aí apoiaran o dominio español. Ao ver afectados os seus intereses, os crioulos monárquicos decidiron apoiar a independencia de Nova España, para o que buscaron aliarse coa resistencia insurgente. Agustín de Iturbide dirixiu o brazo militar dos conspiradores, e a principios de 1821 puido atoparse con Vicente Guerreiro. Ambos proclamaron o Plan de Iguala, que convocou á unión de todas as faccións insurxentes e contou co apoio da aristocracia e o clero de Nova España. Finalmente, a independencia de México consumouse o 27 de setembro de 1821.
Tras isto, Nova España converteuse no Imperio Mexicano, unha efémera monarquía católica que deu paso a unha república federal en 1823, entre conflitos internos e a separación de América Central.
Logo dalgúns intentos de reconquista, incluíndo a expedición de Isidro Barradas en 1829, España recoñeceu a independencia de México en 1836, tralo falecemento do monarca Fernando VII.
Os Carballás, Mañón, Mañón
Os Carballás é un lugar da parroquia de Mañón no concello coruñés de Mañón, na comarca do Ortegal. Segundo o IGE, en 2011 tiña 3 habitantes (1 home e 2 mulleres).
Casanova, Biduído, Ames
Casanova é un lugar da parroquia de Biduído no concello coruñés de Ames na comarca de Santiago. Tiña 76 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 41 eran homes e 35 mulleres.
Niihama
O concello de Niihama limita cos concellos de Saijō, de Shikokuchūō (son da prefectura de Ehime); de Ino e de Ōkawa (son da prefectura de Kōchi).
Peralada
250px|thumb|[[Castelo de Peralada]] Peralada é un concello da provincia de Xirona, en Cataluña. Pertence á comarca do Alt Empordà.
Tiña en 2015 unha poboación de 1.841 habitantes. Ademais da capital municipal, inclúe tamén o núcleo de Vilanova de la Muga, agregado en 1975.
Julio Andrés Pardo Pereira
Julio Andrés Pardo Pereira, nado na Coruña o 12 de marzo de 1952, é un exfutbolista galego. Xogaba de defensa.
Traxectoria
Na tempada 1973–74 debutou co Deportivo da Coruña en Segunda División, participando tan só en 4 partidos, e descendendo a Terceira División ao final do campionato.
Na tempada 1975–76 foi un habitual na defensa coruñesa, xunto con Antonio Benlloch e Manuel Gallego, no retorno á categoría de prata do fútbol español. Ese ano participou en 30 partidos.
Na tempada 1978–79 perdeu notoridade, estando a defensa titular formada por Richard Moar, Ramón Piña, Carlos Ballesta e Gallego. Esa campaña xogou 5 partidos, e na seguinte 9, descendendo a Segunda División B.
Festival Castell de Peralada
250px|thumb|Auditorio Parc del Castell O Festival Internacional de Música "Castell de Peralada" é un festival de música clásica que se celebra cada ano nos meses de xullo e agosto desde 1987 na contorna do Castelo de Peralada, no concello de Peralada, provincia de Xirona.
O festival dedica a súa atención a recitais de grandes voces, concertos sinfónico-corais, óperas, espectáculos interdisciplinares de música e teatro, danza, jazz, música pop, concertos de cámara e espectáculos familiares.
O Carballo, Mañón, Mañón
O Carballo é un lugar da parroquia de Mañón no concello coruñés de Mañón, na comarca do Ortegal. Segundo o IGE, en 2011 tiña 4 habitantes (2 homes e 2 mulleres).
A Picota, Abegondo, Abegondo
A Picota é un lugar da parroquia de Abegondo no concello coruñés de Abegondo na comarca da Coruña. Segundo o IGE, en 2022 tiña 79 habitantes (39 homes e 40 mulleres).
Ferdinand Kwasi Fiawoo
Ferdinand Kwasi Fiawoo, nado o 26 de decembro de 1891 en Wasuta e finado o 21 de xullo de 1969, foi un sacerdote, dramaturgo, político e educador ghanés, fundador do Zion College, a primeira escola secundaria da Rexión Volta de Ghana.
Illas Espóradas
miniatura|300px|Situación dos dous grupos de illas Espóradas no Mar Exeo. As Espóradas (en grego Σποράδες, dispersas) son un amplo grupo de illas situadas no mar Exeo e pertencentes a Grecia. A denominación xenérica de Espóradas adoita aplicarse ás Espóradas setentrionais, pero tamén se usa a denominación de Espóradas meridionais para designar outro grupo de illas.
Ferdinand Kwasi Fiawoo
Traxectoria
Fillo de John Kpeglo Fiawoo, empresario que pertencía á familia real Awadada de Anlo e de Maria Dzatugbei Dadsehoe Agbodzi. Inicialmente comezou a traballar no comercio cun irmán mais despois de visitar Freetown en 1920, empezou a realizar cursos por correspondencia. En 1928 viaxou aos Estados Unidos e estudou na Universidade Johnson C. Smith en Charlotte. En cinco anos graduouse en artes e teoloxía. Mentres estudaba escribiu o seu primeiro drama en lingua ewe, Toko Atolia. En 1933 ordenouse ministro de Igrexa episcopal metodista africana de Sión en Gloversville, Nova York.
Disc-jóckey
250px|miniatura|O DJ [[Jeff Mills.]] dereita|miniatura|Bigote Mix no bar Medusa, Santiago de Compostela. Un disc-jóckey, máis comunmente abreviado como DJ, é unha persoa que toca e mestura música gravada para un público. Os tipos de DJ inclúen DJs de radio (que organizan programas en emisoras de radio de música), DJ de clubs (que traballan nas discotecas ou festivais de música), DJs móbiles (que son contratados para traballar en eventos públicos e privados como vodas, festas ou festivais), e turntablists (que usan tocadiscos, para manipular os sons dos discos fonográficos). Orixinalmente, o "disco" en "disc-jóckey" referíase aos discos de goma laca e posteriormente de vinilo, pero hoxe en día úsase DJ como un termo que abarca tamén ás persoas que mesturan música doutros medios de gravación, como casetes, CD ou ficheiros de son dixital nun CDJ ou nun portátil. Estes equipos poden reproducir, como mínimo, dous tipos de música gravada, de maneira simultánea, e mesturalos entre si. Isto permite que o DJ cree transicións entre cancións.
Illas Espóradas
Espóradas setentrionais
É un arquipélago situado ao nordés da illa de Eubea. composto dunhas oitenta illas e illotes entre as que destacan polo seu tamaño Skópelos, Skiathos, Alonissos, Esciro, Kyra Panagia (tamén chamada Pélagos), Gioura e Piperi. Outras illas máis pequenas deste arquipélago son Adelfoi, Agios Georgios Skopelou, Argos Skiathou, Dasia, Erinia, Grammeza, Lekhoussa, Peristera, Psathoura, Repio, Rineia, Skyrou, Sarakino, Skandili, Skantzoura, Skyropoula, Tsougria e Valaxa.
Algunhas delas pertencen á prefectura grega de Magnesia e outras á de Eubea. De todas elas, só as catro primeiras teñen unha poboación importante. O resto está practicamente deshabitado.
Skíathos
miniatura|150px|Skíathos É a menor das catro. Con todo é a que máis visitantes atrae por mor da fama das súas praias. Na illa atópase unha fortaleza medieval coñecida como Bourtzi. É a máis próxima a Grecia continental e posúe aeroporto. A cidade de Skíathos ten un porto para pescadores e outro para barcos de recreo. As súas poboacións máis destacadas son Skíathos e Koukounaries. Na illa atópanse tres mosteiros: o da Panagia Kounistra, o de Kechrias e o de Evangelistria. No norte da illa atópase unha antiga fortificación do século XIV chamada Kastro que foi construída para protexer a illa dos piratas.
Skópelos
A cidade de Skópelos posúe máis de cen igrexas; A máis temperás están datadas no século IX. No porto de Skópelos había na antigüidade un templo de Atenea e agora hai unha fortaleza veneciana. Hai numerosos mosteiros por toda a illa.
Na illa áchase un museo de arte e tradicións populares.
Alonissos
miniatura|150px|Alonnissos É unha illa rochosa e montañosa, con algúns campos de oliveiras e amendoeiras. É a máis alongada das catro principais Espóradas, conta con poucas estradas. As súas poboacións principais son Alonissos e Patitiri.
Ao redor da illa e os seus abundantes illotes próximos habita a foca monxe do Mediterráneo, un mamífero en perigo de extinción, o goberno grego creou un parque nacional mariño para a protección desta especie e doutras como o falcón da raíña e a gaivota de Audouin.
A praga da filoxera causou en 1960 a destrución dos viñedos da illa. Posteriormente un terremoto ocorrido en 1965 causou graves danos na capital.
Esciro
miniatura|150px|Esciro Está situada ao sueste das anteriores, a gran distancia delas. As súas poboacións máis importantes son Esciro, Linaria e Atsitsa. Nela sobreviven elementos da súa cultura moi antigos por mor do seu difícil acceso. Con todo, actualmente ten aeroporto no extremo norte da illa. Ten tres museos:
Característico da illa é a chamada danza da cabra de Esciro, na que acodes con máscaras animan as festas e hai un personaxe principal que é un vello con máscara de cabra e chocas nas súas costas. Tamén hai na illa pequenos cabalos salvaxes. En Esciro esta a tumba do poeta Rupert Brooke.
Segundo a mitoloxía grega, Esciro é a illa onde Tetis enviou ao seu fillo Aquiles para intentar evitar que fose á guerra de Troia. Alí, na corte do rei Licomedes permaneceu disfrazado de muller ata que Odiseo, mediante un ardid, descubriu a súa identidade. En Esciro Aquiles tivo un fillo, chamado Neoptólemo, con Deidamía, a filla do rei.
Unha versión aparentemente contraditoria desta tradición é a que se ofrece en a Ilíada, na que se menciona que Aquiles conquistou Esciro, aínda que algúns escolios antigos sostiñan que se trataba doutra cidade chamada Esciro, que situaban en Anatolia.
Tamén, segundo a tradición, Teseo morreu alí guindado por un precipicio polo rei Licomedes.
Espóradas meridionais
Correspóndense cunhas 170 illas situadas preto da costa suroccidental de Anatolia que pertencen á actual prefectura grega do Dodecaneso. As máis importantes son Samos, Icaria, Patmos, Cos e Rodas.
Homero nomea algunhas das Espóradas meridionais no catálogo de naves na obra A Ilíada.
Albino Piñeiro González
Albino Piñeiro González, nado en Sanxenxo o 24 de xuño de 1954, é un exfutbolista galego. Xogaba de centrocampista.
Traxectoria
Na tempada 1979–80 xogou para o Deportivo da Coruña, onde participou en 26 encontros, campaña na que o club coruñés descendeu a Segunda División B. Na tempada 1981–82 xogou no Linares CF, participando en 31 partidos e marcando un gol.
Disc-jóckey
Os DJ poden adoptar o título "DJ" diante dos seus nomes reais, pseudónimos adoptados ou nomes artísticos.
Coira, Biduído, Ames
Coira é un lugar da parroquia de Biduído no concello coruñés de Ames na comarca de Santiago. Tiña 40 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 21 eran homes e 19 mulleres. miniatura|dereita|220px|Vista do lugar de Coira.
Ferdinand Kwasi Fiawoo
Traxectoria
De volta a Costa de Ouro en novembro de 1933, Fiawoo exerceu como superintendente da Igrexa no leste de Costa de Ouro e como director da unidade educativa da Igrexa en Keta. Foi un dos fundadores do Gold Coast People's College en Adidome, e fundou un instituto privado en Anloga, a primeira escola secundaria na Rexión Volta. O New Africa University College abriu con 44 estudantes en 1938. Fiawoo, o seu persoal e os estudantes realixaron xiras coas súas pezas teatrais para recadar fondos para a escola: Toko Atolia en 1940 e Tuinese en 1946, e nunha versión inglesa en 1947. O financiamento tamén chegaba da Igrexa, e de subsidios do goberno a partir de 1952.
En 1945 doutorouse pola Universidade Roosevelt de Chicago. Entrou en política en 1951, como membro da Asemblea Lexislativa de Costa de Ouro representando o Consello de Xefes de Anlo. Queimaron a súa casa nuns disturbios en Anloga contra dos impostos en xaneiro de 1953, e Fiawoo non volveu á política logo de perder o seu escano nas eleccións de 1954, e dous anos antes, en 1952 cesara como director do New Africa University College que pasou a denominarse Universidade Sión e trasladou a súa sede a Kete. Fiawoo permaneceu como presidente do consello da Universidade desde 1954 deica a súa morte en 1969. En 1966 foi un dos fundadores do Bishop Small Theological College, que recibiu o seu nome por John Bryan Small, en Whuti.
Toko Atolia foi a primeira obra literaria significativa en lingua ewe e a primeira peza teatral nunha lingua africana traducida a unha lingua europea.
Intervalo (matemáticas)
Na análise matemática, denomínase intervalo a todo subconxunto conexo I da recta real R localizado entre dous extremos indicados a e b, podendo ou non estar os extremos incluídos no mesmo I. Nótese tamén que un dos extremos ten que ser inferior ao outro, a ≤ b. Se a=b, entón o intervalo é un conxunto baleiro.
Notación
Para representar intervalos empregamos os corchetes e os parénteses segundo sexan fechados ou abertos, estean incluídos os extremos a e b ou non:
Pódese escoller entre pór unha paréntese ou un corchete invertido nos intervalos abertos ou semiabertos. Nos fechados só cabe usar os corchetes dereitos. No medio adóitase poñer unha coma.
Un intervalo aberto ou cerrado (pero non semiaberto) de lonxitude finita pódese definir a partir do seu centro e do seu radio. Se I = (a, b), o seu centro é, e o seu radio é , entón I (x_0, r) é un intervalo aberto de centro x_0 e radio r>0 que define o intervalo. Neste caso temos unha bóla aberta, mais se considerásemos do intervalo fechado [a, b] un intervalo centrado I [x_0, r], equivalente a, falamos de bóla fechada.
O intervalo centrado de prescinde do centro, denomínase intervalo reducido a anótase, sendo igual a.
Clasificación
Pódense clasificar os intervalos segundo as súas características topolóxicas (intervalos abertos, fechados e semiabertos) ou segundo as súas características métricas (a súa lonxitude: nula, finita non nula, ou infinita).
Aquí están todos os casos posibles, con a ≤ b, e x pertencente ao intervalo, sendo l a lonxitude:
Castelo de Peralada
250px|miniatura|O castelo, de noite. O castelo de Peralada é un castelo situado no concello catalán de Peralada, na comarca do Alt Empordà, provincia de Xirona. Està dentro do núcleo urbano pero fóra do recinto amurallado da vila medieval, na zona de levante.
Construído no século IX co nome de castelo Toló, foi residencia dos vizcondes de Rocabertí e dos condes de Peralada. Foi restaurado a finais do século XIX ao estilo dos castelos franceses. Está declarado ben de interese cultural e nel celébrase cada verán o Festival Internacional de Música Castell de Peralada.
Escaravello vermello
O escaravello vermello (Rhynchophorus ferrugineus) é unha especie de coleóptero curculionoideo bicudo, da familia Curculionidae, orixinario da Asia tropical. É un gurgullo de gran tamaño, entre dous e cinco centímetros. A súa cor avermellada ferruxinosa faino inconfundíbel. A larva fura galerías de máis dun metro de lonxitude no estipe (o tipo do talo das palmeiras), podendo matar a planta hospedeira. As súas plantas hospedantes son fundamentalmente da familia das palmeiras, como o Cocos nucifera (o coqueiro), Elaeis guineensis (palma da Guinea) e o xénero Phoenix, entre elas Phoenix canariensis (palmeira canaria) e Phoenix dactylifera (a datileira), aínda que se teñen constatado ataques noutras especies incluíndo a palmeira anana Chamaerops humilis. As plantas, cando se ven afectadas pola peste, sofren amarelamento e murchamento, podendo chegar a se producir a morte do pé afectado. O control desta praga é complicado e polo de agora, a falla de método seguro, se procede á eliminación dos pés afectados e os que se sospeitan puideira estalo, para evitar a propagación do insecto.
Costoia, Biduído, Ames
Costoia é un lugar da parroquia de Biduído no concello coruñés de Ames na comarca de Santiago. Tiña 115 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 58 eran homes e 57 mulleres.
Escaravello vermello
O escaravello vermello tense espallado a numerosos países, de África, Europa e América, alleos á súa área de distribución natural (sueste asiático) por mor do transporte antrópico. Atinxiu o Mediterráneo en 1980. Á Península Ibérica chegou en 1995 a través de palmeiras infectadas procedentes de Exipto ou outros países do norte de África. O primeiro caso no sur de Galicia veuse nunha palmeira de Gondomar.
Ciclo de vida
O escaravello normalmente infecta palmeiras con menos de doce anos. O adulto pode causar algúns danos ao alimentarse, no entanto, é a larva a que, ao escavar túneles polo estipe da palmeira, provoca a morte da planta. A femia adulta pon aproximadamente 200 ovos nas zonas de crecemento da coroa da palmeira, na base das follas novas ou noutras zonas lesionadas da planta. Do ovo nace unha larva branca que se alimenta de fibras tenras e de rebentos de follas, escavando buracos polos tecidos internos da árbore durante un mes. As larvas poden ocasionalmente crecer entre 4 a 6 centímetros. Na metamorfose, a larva deixa a árbore e forma un casulo feito con fibras secas de follas de palma na base da palmeira. O ciclo de vida complétase en 7 a 10 semanas.
Sintomas de infestación
miniatura|300px|Palmeira infestada e morta en Arbo Os sinais de infestación polo escaravello vermello son:
As larvas do escaravello son as que producen os danos no interior da palmeira, que non manifesta os síntomas até meses despois da colonización, normalmente cando se atopa nun estado avanzado de infestación. Os síntomas que se ollan son as follas centrais máis novas pouco desenvolvidas, con parte dos folíolos comidos e falla de vizosidade. As follas afectadas do centro amarelecen e murchan até se desprender; a palmeira vai perdendo a coroa. Na base das follas óllanse galerías realizadas polas larvas ou presenza de casulos, individuos adultos e restos de fibra esmagados.
Os primeiros sinais de infestación son os buracos no tronco e as follas cortadas. Cando achegamos o ouvido ao tronco da palmeira podemos ouvir os sons das larvas a escavaren o tronco e a alimentárense. Existen tamén equipamentos electrónicos de amplificación sonora para inspeccionar as árbores.
miniatura|300px|Palmeira infestada en Monteporreiro (Pontevedra) Nunha fase seguinte, a coroa da palmeira perde o vigor ou vizosidade, e as follas máis novas comezan a pendurar e secar, ficando a coroa con forma achatada e cor castaña. Segue co murchamento das follas da parte de baixo da coroa. Cando estes síntomas comezan a ser visíbeis, a palmeira xa está infestada hai algunhas semanas e os seus tecidos vasculares internos xa están danados, sendo xa moi difícil recuperar a palmeira que, provabelmente, morrerá. Poden observarse tamén infeccións secundarias por bacterias e fungos oportunistas que, aproveitando as feridas causadas polo escaravello, aceleran o declinio.
Control
O principal método de control da praga é a aplicación sistemática de insecticidas nos túneles escavados arredor de 5 cm por riba das zonas infestadas do estipe. A praga pode ser monitorizada coa utilización de armadillas con feromonas. Formas de control alternativo inclúen a descontaminación da zona e a utilización maciza de armadillas de feromonas e outros compostos químicos. Están a se desenvolver novas tecnoloxías, incluíndo bioinsecticidas, para controlar esta forte praga das palmeiras.
As medidas trala infección son a protección e illamento da zona; a eliminación de todas as follas con motoserras. Tanto o que fique de palmeira (coroa e estípite) coma os restos vexetais deben pulverizarse cun tratamento fitosanitario autorizado a tal fin. A coroa da palmeira envolverase nun plástico dun espesor superior a 200 galgas, para impedir a saída de adultos de escaravello vermello ou a caída dos casulos. Despois é recomendábel cortar o pé (estípite) a rentes do chan e selar con mástic e, se for posíbel, decepar (arrincar a cachopa ou toco). Por último limar a zona e pulverizar todo, incluíndo os restos a eliminar e desinfección das ferramentas. Tamén se pode soterrar a palmeira a polo menos 2 metros de fondo, aplicando o tratamento fitosanitario.
Prevención
Unha vez que o escaravello pon ovos nos tecidos máis tenros da palmeira, evitar a existencia de cortes e feridas no estipe, xa que pode axudar a reducir a infestación, polo que se deben cubrir as feridas ou cortes con produtos apropiados para cicatrización e protección.
Tamén se debe evitar o transporte e movemento de follas ou restos de palmeiras infectadas, que deben ser eliminadas no mesmo lugar. O escaravello entra tamén polos orificios das palmas cortadas desde o chan até o cume, polo que só as inxeccións localizadas non producen o efecto desexado.
Distribución
Esta praga afecta a gran variedade de palmeiras; mais en Galicia son as palmeiras canarias as máis afectadas, por seren as máis comúns.
Países afectados
Orixe: Bangladesh, Bahrain, Brasil, Camboxa, China, India, Indonesia, Xapón, Kuwait, Laos, Malaisia, Myanmar, Omán, Paquistán, Filipinas, Qatar, Arabia Saudita, Sri Lanka, Taiwán, Tailandia, Emiratos Árabes Unidos, Vietnam, Papúa-Nova Guinea e Illas Salomón. Foi reportada máis recentemente na Eslovenia, Francia, Italia, Malta, Grecia, España, Portugal, Turquía, Chipre, Siria, Marrocos, Aruba e os Estados Unidos.
Península Ibérica
En España apareceu o primeiro foco en Granada en 1995, de aí pasou ao País Valenciano en 2004, Cataluña e Murcia (2005), Illas Baleares e Illas Canarias (2006), Aragón (2009).
En Portugal os primeiros ataques de escaravello vermello foron detectados en setembro de 2007 en palmeiras emblemáticas no Algarve. En 2011 a praga xa tiña atinxido Silves, Ferreira do Alentexo, Porto Covo, Setúbal, Cascais, Oeiras, Lisboa, Montemor-o-Novo e Porto.
Galicia
En xaneiro de 2013 detéctase o primeiro caso en Galicia, no concello de Gondomar (Pontevedra). En 2015 xa se olla por Baiona, Vigo e Nigrán.
Elijah Millsap
Elijah Millsap, nado o 12 de agosto de 1987 en Grambling (Luisiana) é un xogador profesional internacional de baloncesto estadounidense. Xoga na posición ala. Formado como xogador nas Universidades de Louisiana e UAB, destacan entre o seu nomeamento no Segundo Quinteto ideal da NBA G League e a súa participación no All-Star desta competición, ambos en 2012. Xogou tres temporadas na National Basketball Association (NBA) para Utah Jazz e Phoenix Suns. O seu irmán máis vello é o All-Star da NBA Paul Millsap. É internacional coa selección dos Estados Unidos. Actualmente non ten equipo.
Traxectoria
Nado en Grambling, Luisiana, após formarse no Instituto de Grambling, onde fixo unha media de 29,8 puntos e 14,5 rebotes por partido, xogou durante dúas tempadas nos Ragin' Cajun da Universidade Louisiana-Lafayette. Nestes dous anos a súa media foi de 10,7 puntos, 6,2 rebotes e 1,2 asistencias por encontro, sendo elixido novato do ano da Sun Belt Conference en 2007. Posteriormente, foi transferido aos Blazers da Universidade de Alabama en Birmingham, cos que disputou unha única tempada, na que fixo 16,5 puntos, 9,5 rebotes e 1,8 asistencias por encontro, sendo incluído no mellor quinteto da Conference USA, sendo o máximo reboteador da mesma.
Tras non ser elixido no Draft da NBA de 2010, fichou polos Tulsa 66ers da NBA D-League, onde completou a temporada facendo unha media de 15,2 puntos e 5,3 rebotes, sendo o máximo anotador do equipo. Ao ano seguinte foi traspasado a Los Angeles D-Fenders a cambio dunha segunda rolda do draft de 2012. Alí xogou unha tempada na que fixo 19,4 puntos e 6,3 rebotes por partido, sendo un dos xogadores máis destacados do equipo nunha tempada na que chegaron a disputar as finais ante os Austin Toros. Foi incluído no segundo mellor quinteto da liga e elixido para disputar o All-Star desa tempada. En setembro de 2012 fichou polos Shanghai Sharks da liga chinesa, mais dous meses despois foi substituído por Gilbert Areas. Regresou entón aos D-Fenders, onde completou outra tempada na que fixo unha media de 17,4 puntos e 6,1 rebotes por partido.
En xuño de 2013 fichou polos Petron Blaze Boosters da liga filipina para disputar a Governor's Cup, e en xaneiro de 2014 asinou co Maccabi Ashdod B.C. da liga israelí. En xullo do seguinte ano uniuse aos Philadelphia 76ers para disputar a NBA Summer League, mentres que no mes de setembro fichou polos Milwaukee Bucks. Porén, foi despedido antes do comezo da tempada. Regresou aos D-Fenders, mais tras xogar un único partido, foi traspasado aos Bakersfield Jam. O 5 de xaneiro de 2015 fichou por dez días cos Utah Jazz, debutando ao día seguinte ante Indiana Pacers. En 18 minutos de xogo, conseguiu 2 puntos, 5 rebotes e 4 asistencias. En Utah permanece durante dúas temporadas, asinando tras acabar no equipo de Salt Lake City co Maccabi Tel Aviv. Posteriormente regresa á NBA para xogar nos Phoenix Suns e na G-League nos Iowa Wolves. Tras non conseguir contrato na NBA para a temporada 2018−19, asinou o 18 de decembro de 2018 polo Club Baloncesto Breogán da Liga ACB. O 19 de marzo de 2019 o Breogán rescinde o seu contrato.
As Quintás, Abegondo, Abegondo
As Quintás é un lugar da parroquia de Abegondo no concello coruñés de Abegondo na comarca da Coruña. Segundo o IGE, en 2022 tiña 45 habitantes (23 homes e 22 mulleres).
Temple Grandin
Mary Temple Grandin, nada en Boston o 29 de agosto de 1947, é unha muller con autismo de alto funcionamento estadounidense, que revolucionou as prácticas para o tratamento racional de animais vivos en facendas e matadoiros.
Graduada en Psicoloxía polo Franklin Pierce College e con mestrado en Zootecnia na Universidade Estatal de Arizona, é doutorada en Zootecnia, desde 1989, pola Universidade de Illinois. Hoxe imparte cursos na Universidade Estatal de Colorado respecto ao comportamento de rabaños e proxectos de instalación, alén de prestar consultoría para a industria pecuaria en manexo, instalacións e coidado dos animais. Á data de outubro de 2016 é a profesional estadounidense con autismo de máis éxito e máis célebre, altamente respectada no segmento de manexo pecuario.
Na súa xuventude creou a "máquina do abrazo", un aparello para aloumiñala como se estivese sendo apertada e que a calmaba, así como a outras persoas con autismo. A súa vida foi tema do filme Temple Grandin, en 2010, cando foi mencionada pola revista Time na lista das 100 persoas máis influentes do mundo, na categoría dos "Heroes".
Temple volveuse unha profesional extremadamente exitosa. Proxecta equipamentos e instalacións para a pecuaria. Todos os corredores e currais que deseña son redondos, pois o gado ten máis facilidade en seguir un camiño curvo - primeiro porque, non vendo o que hai no fin do camiño, fica menos asustado; segundo porque o deseño curvo aproveita o comportamento natural do animal, que é describir círculos. Temple fai unha analoxía: cos nenos autistas é preciso actuar do mesmo modo, isto é, traballando a favor delas, axudándoas a descubrir e desenvolver os seus talentos ocultos. Temple xa escribiu máis de 400 artigos publicados en revistas científicas e periódicos especializados, tratando do manexo de rabaño, instalacións e coidados dos animais.
Historia
Visitando a facenda da súa tía Ann en Arizona en 1966, Temple inicia o seu primeiro contacto con animais, que influenciarían a súa vida e carreira. O brete de contención de bovinos inspirouna na construción dun aparello para si mesma para se refuxiar dos seus frecuentes ataques de pánico.
Mudhoney
Mudhoney é unha banda pioneira do movemento grunge formada na cidade de Seattle despois da disolución de Green River, grupo no que estaban Stone Gossard e Jeff Ament (que formarían parte de Pearl Jam posteriormente) e Steve Turner e Mark Arm, os cales formaron Mudhoney xunto ao batería Dan Peters e ao baixista Matt Lukin no ano 1988. Lukin deixaría o grupo en 1999 sendo substituído por Guy Maddison.
Os primeiros lanzamentos de Mudhoney co selo Sub Pop, particularmente o seu sinxelo de estrea "Touch Me I'm Sick" e o EP Superfuzz Bigmuff, foron instrumentais na creación do xénero grunge. Aínda que a banda tivo pouco éxito comercial e mantívose como unha banda máis ben underground, Mudhoney publicou once álbums de estudio e inspirou a incontables músicos de grunge e rock alternativo durante a súa longa carreira.
Antes de Mudhoney
A historia de Mudhoney comeza moito antes de que a banda fose creada. Foi a principios da década dos 80 cando Mark Arm formou a súa primeira banda, Mr. Epp and the Calculations. Era unha banda "pantasma" que non compoñía cancións nin tocaba instrumentos. Moitas veces facían carteis para concertos que non existían. Esa banda estaba formada por Mark, Joe Smitty, Tom Wolf e Darren Morey. Eles gravaron unha cinta demo que consistía basicamente na narración dunha historia con Tom e Joe tocando a guitarra e Mark na batería, e participaron nun programa de radio onde foron presentados como "Mr. Epp, a peor banda do mundo". A banda tamén chegou a tocar nun concerto de verdade, onde abriu para Malfunkshun (banda de Andrew Wood). Ao mesmo tempo, Mark tamén tocaba en The Limp Richards que tiña aínda menos material que Mr. Epp. miniatura|250px|[[Mark Arm]] Mentres tanto, o guitarrista Steve Turner tocaba con Stone Gossard (posteriormente de Pearl Jam) na banda Ducky Boys. Cando esta banda se separou, Steve foi convidado por Alex Shumway para tocar en Spluii Numa, que tocaba un son pop/punk na tentativa de facerse popular, que era exactamente o oposto das pretensións do Mr. Epp. Despois Steve saíu da banda e foi finalmente convidado por Mark para tocar en Mr. Epp e en Limp Richards que separaríanse despois da entrada de Steve.
Green River
Despois do fin desas bandas, Mark, Steve e Alex decidiron formar outra. O primeiro paso foi recrutar ao baixista Jeff Ament, que na época tocaba nunha banda chamada Deranged Diction. Ament nunca foi un grande fan de Mr. Epp pero xa traballara con Steve e convencérono para xuntarse ao novo grupo, Green River. Mark queria concentrarse nas voces, polo que deixou a guitarra, que foi asumida por Steve e Stone Gossard que tamén se uniu a eles. Fixeron varios concertos, incluíndo un como abreconcertos de Dead Kennedys e ao pouco tempo Steve deixou a banda por diferenzas entre el e Stone e Jeff. Foi substituído por Bruce Fairweather (que tocaba con Jeff en Deranged Diction).
Green River tivo relativo éxito, lanzando algúns álbums e facendo xiras por Estados Unidos. Pero, aínda así, a banda separouse, principalmente porque parte da banda quería asinar un contrato cunha grande discográfica mentres o resto quería continuar nunha independente. Steve, despois da súa saída de Green River, meteuse nunha banda chamada The Thrown Ups, e co o fin de Green River, Mark entrou nesa banda. Stone, Jeff e Bruce, xuntáronse ao vocalista Andrew Wood e formaron Lords of the Wasteland, máis tarde coñecida como Mother Love Bone.
Os outros futuros integrantes de Mudhoney tamén estaban envoltos en proxectos, Matt Lukin medrou nas proximidades de Seattle, era amigo de Kurt Cobain e tocaba cos Melvins. Dan tocaba en Bundle of Hiss e durante moi pouco tempo tocou cos Melvins antes de ser convidado por Mark para entrar en Mudhoney.
Sub Pop (1988–1991)
O día 1 de xaneiro de 1988, Dan, Mark, Matt e Steve reuníronse para formar Mudhoney. Eles sacaron o nome da banda dunha película do cineasta Russ Meyer. A primeira gravación foi co produtor Jack Endino e no mesmo ano sería lanzado o primeiro sinxelo pola Sub Pop, a canción era "Touch Me I'm Sick" que practicamente definiu o son de Seattle e hoxe é considerada a primeira canción grunge.
O seguinte lanzamento foi o EP Superfuzz Bigmuff, tamén pola Sub Pop. O álbum foi chamado así polo pedal de distorsión para guitarra favorito da banda. Eles lanzaron tamén un sinxelo dividido con Sonic Youth, que lles garantiu unha certa popularidade no underground. A banda saíu de xira ao lado de Sonic Youth e volveu ao estudio novamente con Jack Endino para gravar un novo álbum, o primeiro da banda, titulado Mudhoney. Ao mesmo tempo foi lanzado un novo sinxelo da canción "This Gift", á parte dunha versión de Mr. Epp, "Baby Help Me Forget" como cara-b.
Mudhoney tocou con bandas como Nirvana e Tad no festival Ultra Lame Fest da Sub Pop e saíu de xira por Australia. Cando volveron, Dan chegou a tocar con Nirvana nun único concerto. Kurt e Krist querían a Dan na banda, pero non querían que Mudhoney desaparecese, e entón acabaron optando por Dave Grohl. Dan tamén chegou a tocar en Screaming Trees por un curto período de tempo. Novamente reunido, Mudhoney comezou as gravacións do segundo álbum da banda, Every Good Boy Deserves Fudge no lendario estudio Egg, con Conrad Uno (propietario da discográfica Popllama Records).
Reprise (1992-1999)
En marzo de 1992, en medio do estoupido da escena de Seattle, Mudhoney tamén acabou optando por asinar un contrato cunha gran discográfica, e a escollida foi a Reprise Records. O álbum Piece of Cake foi lanzado e non foi ben recibido pola crítica, que considerou que o son máis sucio da banda se perdera cando asinaron coa Reprise. No fin do ano, a película Singles foi estreada, e contaba cunha banda sonora que incluía unha canción de Mudhoney, "Overblown". Coa película Mudhoney gañou algunha popularidade e saíu de xira, que chegou a ter a Nirvana como abreconcertos nun concerto. Cando rematou a mesma, Mudhoney estaba de novo no estudio, desta vez baixo produción de Kurt Block, da banda Fastbacks. O álbum foi titulado Five Dollar Bob's Mock Cooter Stew e foi un intento de recapturar a enerxía dos lanzamentos anteriores.
Xa en 1994 a banda novamente saíu de xira, desta vez de abreconcertos de Pearl Jam. Nun dos concertos, Mark e Steve tocaron algunhas cancións con Pearl Jam e Alex chegou a participar reunindo a Green River. Despois desa xira volveron ao estudio para gravar My Brother the Cow co produtor Jack Endino. O álbum foi lanzado a finais do ano xunto cunha colección de videoclips titulada #1 Video in America This Week. Outra extensiva xira seguiu ao lanzamento do álbum, tocando nalgúns concertos máis con Pearl Jam e facendo concertos por toda Norteamérica e o Xapón. Tamén participaron na película Black Sheep, con Chris Farley e David Spade. Todos eses proxectos fixeron de 1995 un ano ocupadísimo para Mudhoney que, a petición de Steve, tomouse un descanso parando coas xiras e tocando apenas nalgúns concertos ocasionais en Seattle.
Steve envolveuse en proxectos paralelos como Monkeywrench (con Tom Price de Gas Huffer) e Fall Outs. Tamén creou unha discográfica independente chamada Super Electro, onde lanzou álbums para bandas como Flop. Dan estivo envolto como batería nalgunhas bandas da área de Seattle como Fastbacks, Mark Lanegan, The Deadcoats e J.D. Gilmore. Mark tocou con Steve en Monkeywrench e en Bloodloss.