cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Bermudas
Etimoloxía
As Bermudas reciben o nome do mariñeiro español Juan de Bermúdez, que descubriu as illas en 1505, mentres navegaba para España dunha viaxe de avituallamento a Hispaniola no barco La Garça. (O nome é polo tanto do nome visigodo "Bermund" ou "Veremund".)
Historia
Descubertas polo español Juan de Bermúdez, baixo o mandato británico obtiveron pronto grande autogoberno, establecendo o sistema lexislativo en 1620, o que o converte nun dos máis antigos do mundo.
A principios do século XX, cando o transporte moderno e os sistemas de comunicación se desenvolveron, as Bermudas fixéronse un destino popular para turistas estadounidenses, británicos e canadenses ricos. Ademais, a tarifa decretada polos Estados Unidos en 1930 danou o comercio agrícola de exportación - principalmente de verduras frescas cos Estados Unidos - estimulando con iso o desenvolvemento da industria turística no territorio de ultramar, que, tras o comercio internacional, é a segunda en importancia económica da illa.
Durante a segunda guerra mundial, as Bermudas adquiriron importancia como base militar debido á súa posición estratéxica no Océano Atlántico. En 1941, os Estados Unidos asinaron un acordo de préstamo-arrendamento co Reino Unido dando aos británicos os destrutores do exército estadounidenses dabondo a cambio de dereitos de arrendamento durante 99 anos para establecer bases navais e aéreas nas Bermudas. As bases consistían en 5,8 km² de terra en gran parte reclamada ao mar. A Estación Aérea Naval estadounidense estaba sobre a Illa de Saint David, mentres o seu anexo se achaba ao final occidental da illa no Gran Fondeadoiro.
Desde o 1 de setembro de 1995, ambas as bases foron clausuradas, dado que eran bases británicas e canadenses na illa. As cuestións sen resolver acerca da retirada en 1995 das forzas estadounidenses - relacionadas principalmente con factores ambientais - atrasaron a volta formal das terras baixas ao Goberno das Bermudas. Os Estados Unidos formalmente devolveron as terras das súas bases en 2002.
Goberno e política
Poder executivo: A autoridade máxima é o Xefe do Estado, o rei Carlos III do Reino Unido, representado nas Bermudas polo gobernador John Vereker. O poder executivo local está a cargo do primeiro ministro Ewart Brown e o seu gabinete.
Poder lexislativo: Bermudas posúe un sistema parlamentario bicameral. O senado componse de 11 membros, 5 deles son elixidos polo primeiro ministro, 3 polo líder da oposición e tres polo gobernador. A Asemblea está constituída por 40 membros elixidos por voto directo cada cinco anos. O primeiro ministro nomea o gabinete coa aprobación do gobernador.
Partidos políticos:
Bermudas divídese en 3 departamentos e 15 municipios.
Demografía
54,8% da poboación é de raza negra, 34,1% branca e 6.4% multirracial. As illas teñen unha pequena, pero crecente, comunidade de asiáticos. Unha porción significativa da poboación é tamén descendente de portugueses (10%) como resultado da inmigración de habitantes das illas que pertencen ou pertencían a Portugal, en especial das Illas Azores, durante os últimos 160 anos. miniatura|250px|Mapa das Bermudas.
Sapo lusitánico
Morfoloxía
A forma do corpo é semellante ás demais especies desta orde, cunha lonxitude máxima descrita de 50 cm. Posúe numerosos radios brandos nas longas aletas dorsal e anal, sen espiñas, mentres que a aleta caudal é redondeada.
Hábitat e bioloxía
Vive en augas mariñas subtropicais a escasa profundidade, entre os 10 m e 50 m. Aínda que son fundamentalmente mariños, describiuse a súa presenza remontando os ríos de Gambia.
Relación cos humanos
Está catalogado como peixe perigoso para os nadadores, polo seu veleno. É pescado para a súa comercialización, aínda que con escaso valor no mercado.
Presenza en Galicia
Aínda que o sapo lusitánico é unha especie tropical que se ten atopado nas augas do sur de Portugal, en Galicia só se teñen rexistrado dous achados desta especie, o primeiro producido no ano 2018 na ría de Vigo, e o segundo no ano 2019, cun exemplar desta especie en augas de Sanxenxo.
Museo dos Muíños de Acea de Ama
O Museo dos Muíños de Acea de Ama, tamén chamado Museo dos muíños Andrés Pan Vieiro, situado en Acea de Ama, na desenbocadura do rego de Trabe na ría do Burgo no concello de Culleredo, provincia da Coruña, é un antigo muíño de mareas restaurado.
Historia
Os muíños foron construídos no século XII polo mosteiro de Sobrado dos Monxes e estiveron en funcionamento durante uns oito séculos. O museo conserva a maquinaria e as ferramentas que se usaban nas tarefas diarias do muíño, tamén ten paneis informativos onde se explica o funcionamento dos muíños de maré.
No museo tamén se atopa a sala de exposicións Xosé Rey Lago.
Organización dos Estados Americanos
A orixe da Organización dos Estados Americanos remóntase a 1826, cando Simón Bolívar convoca en Panamá un primeiro congreso dos novos países independentes polo que se establece o Tratado de Unión Perpetua. A primeira Conferencia Internacional de Estados Americanos tivo lugar en Washington D. C. entre 1889 e 1890 e creou a Unión Internacional de Repúblicas Americanas, cunha oficina comercial permanente.
Durante a IX Conferencia celebrada na cidade de Bogotá o 30 de abril de 1948, vinte e unha nacións asinaron a Carta Fundacional pola que se establecía a Organización dos Estados Americanos.
Idiomas oficiais
O castelán, francés, inglés e portugués.
Funcionamento
A Asemblea Xeral reúnese cada ano. Un consello Permanente composto por un representante de cada Estado está presidido polo país ao que lle toque segundo a orde alfabética dos países en español. Existe un Secretariado Xeral para coordinar as accións de tódolos órganos.
Provincia de Salerno
Salerno é unha provincia da rexión de Campania, en Italia. A súa capital é a cidade de Salerno.
Ten unha área de 4.917 km2, e unha poboación total de 1.073.177 habitantes (2001). Hai 158 municipios na provincia.
Liñares, As Neves
Santa María de Liñares é unha parroquia que se localiza no concello das Neves na comarca do Condado. Segundo o padrón municipal de 2008 tiña 168 habitantes (88 homes e 80 mulleres), distribuídos en 7 entidades de poboación, o que supón un aumento en relación ao ano 2004 cando tiña 159 habitantes.
Arcucelos, Retorta, Laza
Arcucelos é un lugar da parroquia de Retorta, no concello ourensán de Laza, na comarca de Verín. Tiña 74 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 32 eran homes e 42 mulleres. Segundo o Instituto Galego de Estatística, no 2010 tiña 76 habitantes (34 homes e 42 mulleres), o que supón que variou o número de habitantes con respecto ao ano 2009 cando tiña 79 habitantes.
Provincia de Nápoles
miniatura|250px|A Provincia de Nápoles Nápoles (en italiano Nápoli) é unha provincia da rexión de Campania, con capital en Nápoles, no sur de Italia. Conta cunha poboación de 3.079.685 habitantes, nunha extensión de 1.171 km².
A provincia esténdese por unha estreita chaira costeira con numerosos cantís e cuberta por contrafortes montañosos apeninos e formacións volcánicas entre as que destaca o Vesuvio, volcán sobre o que se asentan poboacións con importantes restos romanos, como Pompeia e Herculano, destruídas no 79 por unha erupción.
De clima mediterráneo, destacan os cultivos de trigo, vides, oliveiras e cítricos). A industria concéntrase en Nápoles e as súas poboacións máis próximas e o turismo é unha fonte de ingresos moi importante na que é unha das zonas con menor renda per cápita de Italia.
Comunas
Hai 92 concellos na provincia, e estes son característicos por moitos elevada densidade de poboación. Así, 26 comunas da provincia superan os 30.000 habitantes, e destes, 12 teñen máis de 50.000 residentes.
Comunas con máis de 50.000 habitantes:
Kirsten Smits
O Kirsten Smits, en 2009 chamado Princess Ita, é un buque de cargo coñecido por enfrontarse ao palangreiro galego Xurelo na Foxa Atlántica.
O buque
O Kirsten Smits foi construído en 1976 nos Países Baixos. Tiña inicialmente unha tonelaxe de 1.600, e na actualidade ten 2.202, cunha eslora de 85 m e 15 m de manga. A súa matrícula internacional é 7413347.
Foi rebautizado en diversas ocasións, como Caricom Express (1983), Salam M e como Fayza Caribs I (1993), de novo como Salam M e como Al Hami Allah (1994), como Sara 3 (1995), Princess Jasmine (2003), Princess Ita (2005) e finalmente como Lucky Sun (2011), con bandeira camboxiana.
O incidente co Xurelo
O 17 de setembro de 1981 o Kirsten Smits atopouse co Xurelo a unhas 300 millas ao noroeste de Fisterra. O palangreiro galego cunha tripulación de xornalistas e ecoloxistas e fretado polo partido Esquerda Galega, protestaba pola vertedura de residuos radioactivos por parte de buques neerlandeses, como o Kirsten Smits ou o Louise Smits, tamén na zona. En parte como consecuencia das fotografías tomadas polo Xurelo e a campaña internacional promovida por Greenpeace, en 1983 declarouse unha moratoria á vertedura de residuos nucleares na Foxa Atlántica, moratoria que cos anos acabou sendo permanente.
Retorta, Retorta, Laza
Retorta é un lugar da parroquia de Retorta, no concello ourensán de Laza, na comarca de Verín. Tiña 111 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 56 eran homes e 55 mulleres. Segundo o Instituto Galego de Estatística, no 2010 tiña 111 habitantes (56 homes e 55 mulleres), o que supón que variou o número de habitantes con respecto ao ano 2009 cando tiña 117 habitantes.
Deep Purple
Deep Purple é un grupo de rock inglés xurdido en Hertfordshire en 1968. Está considerado un dos pioneiros do heavy metal e do hard rock moderno, aínda que o seu estilo musical ten variado cos anos.
Traxectoria
Nos seus primeiros tempos integrábano músicos de rhythm and blues como John Lord, Nicky Simper ou o solista Rod Evans, un guitarrista tan duro como Ritchie Blackmore, e un batería tan caracterizado, enerxético e repetitivo coma Ian Paice. Os seus primeiros temas son versións e dan lugar a unha primeira época onde Lord imprime un carácter sintético entre o blues, o rock sinfónico máis denso e algunhas resonancias tomadas de The Beatles, con álbums como Book of Taliesyn e o que leva o nome do grupo e sérvelles de tarxeta de presentación. O teclista Jon Lord sendo un fanático da música clásica compón en 1970 o Concerto for Group and Orquestra en colaboración có trompetista e compositor británico Malcolm Arnold). Peza que o grupo grava ese mesmo ano no Royal Albert Hall de Londres coa colaboración da Real Orquestra Filharmónica de Inglaterra.
A segunda época, que arranca de 1970, relacionará ós incorporados Ian Gillan (voz) e Roger Glover (produción e baixo), que tomarían partido pola liña propugnada por Blackmore: In Rock (1970) será unha contundente mostra desta etapa, á que seguiron Fireball (1971), Machine Head (1972) e o mítico dobre Made in Japan (1972), que define o seu retrato máis difundido e aceptado, pero á custa de prexudicar o futuro da banda, xa que sendo un dos grupos que máis discos en directo sacaron, todos estes se basean nas mesmas 7 cancións.
O disco single Smoke On The Water está considerado un clásico no seu xénero polo seu atronador arranxo e a súa repetitiva liña guitarrística.
A banda disgrégase en 1973 coa marcha de Gillan que é substituído por David Coverdale, e a saída de Roger Glover que cambia o seu posto con Glen Hughes. Finalmente en 1975 gravan o Made in Europe durante a última xira do grupo por Europa, nesa época Ritchie Blackmore xa formará a súa propia banda (Ritchie Blackmore´s Rainbow).
Cerdeira, As Neves
San Xoán de Cerdeira é unha parroquia que se localiza no concello das Neves na comarca do Condado. Segundo o padrón municipal de 2008 tiña 108 habitantes (52 mulleres e 56 homes), distribuídos en 4 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 2004 cando tiña 110 habitantes.
Nesta parroquia acádanse as maiores alturas do concello, arredor dos 800 metros.
Economía
A parroquia conta cunha granxa de cría de visóns. Esta parroquia tamén conta cunha granxa de cría de vacas
Festas
Celebra a súa festa o día 26 de xuño na honra do seu patrón San Xoán de Cerdeira. Tamén se fai a festa da Virxe do Carme que ven sendo o 8 de agosto.
Coñecida en toda Galicia polo seu requeixo feito de leite puro de vaca, cuxa festa gastronómica se celebra o Venres Santo na parroquia das Neves.
Saa, Labrada, Guitiriz
Saa é un lugar da parroquia de Labrada no concello lugués de Guitiriz na comarca da Terra Chá. Tiña 12 habitantes no ano 2012 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 8 homes e 4 mulleres, o que supón unha diminución con relación ao ano 2000 cando tiña 17 habitantes.
O lugar, igual ca Estremil, Galiñeiro, A Granxa, O Prado Vello, O Rodeiro e O Toxiño, pertenceu á parroquia do Buriz até 1919.
289
Véxase tamén
Historia ano a ano
Igrexa ortodoxa de Tampere
A Igrexa ortodoxa de Tampere (en finés Tampereen ortodoksinen kirkko), tamén coñecida como igrexa de Santo Alexandre Nevski e San Nicolao (en finés Pyhän Aleksanteri Nevskin ja Pyhän Nikolaoksen kirkko) é un templo ortodoxo sitiado na cidade de Tampere, Finlandia. Foi deseñada por T. U. Jazukov e localizada no corazón da cidade, ao leste do Tammerkoski. Ten planta de cruz e foi construída en estilo bizantino. O seu teito conta con sete cúpulas de chama, e a súa cúpula principal ten 17 metros de altura.
A igrexa foi construía con doazóns nun terreo cedido pola cidade. As obras tamén recibiron o apoio do Santo Sínodo de Rusia e do estado.
Foi consagrada polo arcebispo Nikolai e durante a guerra civil finlandesa foi danada e valeirada. Tamén desapareceu unha boa parte do mobiliario e os artefactos da igrexa logo da conquista da cidade como resultado do seu saqueo por parte do exército branco e a confiscación do estado, quen devolveu a igrexa á igrexa ortodoxa finlandesa en 1919.
La República (1873)
La República foi un periódico editado en Pontevedra en 1873.
Historia e características
Subtitulado Periódico semanal, apareceu en febreiro de 1873 como substituto de La Crónica. Dirixido por Indalecio Armesto, entre os seus redactores estaba Antonio Guntín Rodríguez. Imprimiuse nos obradoiros tipográficos de Andrés Landín.
Céret
Céret (en catalán: Ceret) é unha comuna francesa situada no departamento dos Pireneos Orientais, na rexión do Languedoc-Rosellón. Pertence ao distrito de Céret e ao cantón de Céret e contaba con 7.747 habitantes en 2016.
É a capital do Vallespir, unha das comarcas que forman a Cataluña Norte. miniatura|center|400px|Céret
Os Trasnos de Moscoso
Traxectoria
Foi creado no ano 2003 por Malvares, Gordo e Che, tres rapaces de Moscoso (Pazos de Borbén). Na formación, os dous primeiros encargábanse das voces e Che actuaba como produtor musical. No ano 2004 debutan en directo e comezan a dar concertos pola provincia de Pontevedra. Nesa etapa úneselles Mon, un rapaz de Redondela que pasará a realizar o traballo de Dj. Con catro membros, o grupo configura o seu núcleo estábel, e xa a mediados do 2005 deixan os concertos para centrarse na gravación do seu primeiro traballo, que lles levou uns nove meses, cuns medios moi limitados.
En maio de 2006 sacan a súa primeira maqueta Denominación de orixe: Rap do país, ofrecida gratuitamente na súa páxina web. Nas voces colaborará Quinho, un rapaz con raíces en Moscoso pero criado no Brasil.
A partir dese momento volven a dar concertos por toda a Galiza. No outono do 2006 quedan terceiros no certame Gzcrea, feito que lles dá certa popularidade e posibilita que entren na Rede Galega de Música ao Vivo 2007, tocando en moitos locais por todo o país. Algúns meses despois o netlabel A Regueifa Plataforma reedita en formato dixital o seu traballo.
A actitude d'Os Trasnos de Moscoso como grupo de hip hop achégase á filosofía doutros grupos e colectivos contemporáneos, como Dios ke te crew. Algunhas das súas características son o compromiso co idioma, o cuestionamento do clásico espazo urbano do rap, e a renuncia a determinados tópicos da escena hip hop internacional. Tamén hai unha certa reivindicación da lingua popular fronte ás esixencias normativas.
San Mateo, Labrada, Guitiriz
San Mateo é un lugar da parroquia de Labrada no concello lugués de Guitiriz na comarca da Terra Chá. Tiña 13 habitantes no ano 2012 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 5 homes e 8 mulleres, o que supón unha diminución con relación ao ano 2000 cando tiña 18 habitantes.
Barra de Miño, Santo Eusebio da Peroxa, Coles
Barra de Miño é un lugar da parroquia de Santo Eusebio da Peroxa, no concello ourensán de Coles. Tiña 10 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 6 eran homes e 4 mulleres, o que supón unha diminución respecto do ano 1999 cando tiña 13 habitantes.
En Barra de Miño hai un apeadoiro de Adif.
Metionina
miniatura|dereita|Estrutura química miniatura|dereita|100px|Fórmula da metionina ionizada. miniatura|dereita|Modelo tridimensional
A metionina (abreviada como Met ou M) é un α-aminoácido coa fórmula química HO2CCH(NH2)CH2CH2SCH3, que forma parte das proteínas, polo que é un aminoácido proteinoxénico. É un aminoácido esencial cunha cadea lateral neutra non polar e con xofre. O seu punto isoeléctrico é 5,74.
Función
miniatura|esquerda|O ciclo de Yang ou ciclo da metionina.
Xunto coa cisteína, a metionina é un dos aminoácidos proteicos que conteñen xofre. O seu derivado, a S-adenosilmetionina (SAM), serve como doante metilos. A metionina é un intermediario na biosíntese da cisteína, a carnitina, a taurina, a lecitina, a fosfatidilcolina e outros fosfolípidos. Unha conversión defectuosa da metionina pode causar ateroesclerose.
Este aminoácido úsano as plantas para a síntese de etileno. Este proceso coñécese como ciclo de Yang ou o ciclo da metionina.
A metionina está codificada por un só codón do código xenético, o AUG. Como este codón funciona tamén como codón de iniciación, todas as proteínas eucariotas e de arqueas empezan a traducirse empezando por metionina, aínda que modificacións postraducionais poden eliminala despois. Nas bacterias as proteínas empezan por N-formilmetionina.
Biosíntese
A metionina é un aminoácido esencial, polo que non pode ser sintetizado polos humanos, e debe inxerirse na dieta. Nas plantas e microorganismos, a metionina sintetízase por unha vía que utiliza tanto ácido aspártico coma cisteína. Primeiro, o ácido aspártico convértese, vía β-aspartil-semialdehido, en homoserina, introducindo un par de grupos metilenos contiguos. A homoserina convértese en 0-succinilhomoserina, a cal reacciona coa cisteína para producir cistationina, que é escindida para dar paso á homocisteína. A posterior metilación do grupo tiol por folatos orixina a metionina. Tanto a cistationina-γ-sintetase coma a cistationina-β-sintetase requiren piridoxil-5’-fosfato como cofactor, mentres que a homocisteína metiltransferase require vitamina B12 como cofactor.
miniatura|centro|800px|Resumo metabólico da metionina. miniatura|dereita|400px|(S)-metionina (esquerda) e (R)-metionina (dereita) en forma [[zwitteriónica a pH neutro.]]
Encimas:
Sínteses
A metionina racémica pode sintetizarse a partir do dietil sodio ftalimidomalonato por alquilación con cloroetilmetilsulfuro (ClCH2CH2SCH3) seguido de hidrólise e descarboxilación.
Outras vías bioquímicas
Aínda que os mamíferos non poden sintetizar metionina, esta pode utilizarse en diversas vías bioquímicas:
Xeración de homocisteína
A metionina convértese en S-adenosilmetionina (SAM) por acción da metionina adenosiltransferase.
A S-adenosilmetionina serve como doante de metilos en moitas reaccións de metiltransferase e convértese en S-adenosilhomocisteína (SAH).
A homocisteína pode ter dous destinos: pode usarse para rexenerar a metionina, ou para formar cisteína.
Rexeneración da metionina
A metionina pode rexenerarse a partir da homocisteína por acción da metionina sintase.
A homocisteína pode tamén remetilarse usando glicina betaína (NNN-trimetil glicina, TMG) a metionina pola acción do encima betaína-homocisteína metiltransferase (E.C.2.1.1.5, BHMT). Este encima supón o 1,5% de todas as proteínas solubles do fígado, e probas recentes suxiren que pode ter unha influencia maior ca a metionina sintase sobre a homeostase da metionina e homocisteína.
Conversión a cisteína
A homocisteína pode converterse en cisteína.
Biosíntese de poliaminas
As poliaminas espermina e espermidina requiren a transferencia dun sustituínte 3-aminopropil ao nitróxeno dunha molécula de putrescina ou de espermina. Dito grupo obtense por descarboxilación da S-adenosilmetionina (SAM). Cando se sintetiza a espermina ou a espermidina, o S-metiltiorribósido sofre unha serie de transformacións de tal maneira que se recupere a metionina. Dita vía coñécese como Vía de salvamento da metionina ("Methionine Salvage Pathway") miniatura|centro|800px|Vía de salvamento da metionina
Encimas:
Outras biosínteses
A metionina está implicada na biosíntese de etileno, a nicotianamina, as salinosporamidas e varios glicosinolatos tales como a sinigrina, a glicoqueirolina, a glicoerucina, a glicoiberina, a glicoiberverina, a glicorrafanina e o sulforrafano
Aspectos dietéticos
Podemos atopar niveis bastante altos de metionina nas sementes de sésamo, noces do Brasil, peixe, carne e outras sementes. Existen numerosas froitas e vexetais que apenas conteñen metionina. A maioría dos legumes, ten unha cantidade moi baixa de metionina. É costume frecuente en moitas partes do mundo a combinación de alimentos que complementan a súa composición en aminoácidos, como cereais (con metionina) e legumes (con lisina).
A metionina racémica adoita engadirse como ingrediente á comida para mascotas.
Two-Face
Two-Face (Harvey Dent) é unha personaxe ficticia e supervilán da serie de banda deseñada Batman, publicada por DC Comics, e na cal e o adversario de Batman. A personaxe foi creada por Bob Kane e Bill Finger e apareceu por vez primeira en Detective Comics #66 (agosto de 1942). Anteriormente foi Harvey Dent, fiscal de distrito de Gotham City e un aliado de Batman. Porén, converteuse nun sociópata cando a metade esquerda da súa cara foi desfigurada con ácido durante un xuízo; dende entón decide entre o ben e o mal guindando unha moeda ó aire. Orixinalmente, Two-Face era un simple vilán cuxa característica era cometer crimes baseados no número dous, como roubar o Segundo Banco Nacional de Gotham City ás 2:00 do 2 de febreiro. Nos últimos anos, autores como Frank Miller ou Andrew Helfer describírono como unha persoa cunha desorde de personalidade múltiple e profundos traumas infantís, e que a súa desfiguración física só disparou a súa psicopatía.
Popularizouse en Batman: The Animated Series, a serie animada dos anos 90 e foi interpretado por Billy Dee Williams no filme de 1989 Batman. Tamén apareceu en Batman Forever interpretado por Tommy Lee Jones e en O cabaleiro escuro interpretado polo actor Aaron Eckhart.
Árbore da cola
Cola acuminata é unha especie de árbore pertencente á familia das malváceas coñecida coma cola ou árbore da cola, cuxo froito recibe o nome de noz de cola. É orixinaria das zonas tropicais de África (procedente do vocábulo das linguas africanas: kola) e naturalizada na Centroamérica tropical.
Descrición
Son árbores monoicas ou dioicas de follas simples, palmatilobadas ou dixitadas, con pecíolos a miúdo provistos dun pulvínulo. As flores prodúcense en forma de acios ou panículas axilares sobre a madeira vella. Presentan un cáliz con 4 ou 5 lóbulos (podendo ás veces acadar os 7) e carecen de pétalos. As flores masculinas teñen de 5 a 12 estames dispostos en dous aneis sobre dunha coroa. Froito en folículo de 1 a 6 carpelos leñosos con dehiscencia lonxitudinal, que acostuman adoptar unha forma estrelada formada polos "lóbudos unidos a un eixo". No interior destes lóbulos atópanse de 5 a 14 sementes duras duns 25 gramos de peso e 3 ou 4 cm de lonxitude, chamadas noces de cola.
T-60
O T-60 foi un carro de combate lixeiro producido pola Unión Soviética entre 1941 e 1942, período no que saíu da fábrica un total de 6.292 unidades. Tiña capacidade para albergar unha tripulación de dous homes, 4,1 m de longo e 2,3 m de largo e unha altura de 1,75 m; o seu peso era de 5,8 toneladas.
Árbore da cola
Parte empregada
thumb|left|250px|Cola acuminata Da noz de cola producíase outrora un extracto para refrescos polo seu alto contido de cafeína (até 5 %).
T-60
Deseño
Ao equipo de deseño de Nicholas Astrov na Factoría de Moscova Nº 37 asignóuselle a tarefa de deseñar carros de combate de exploración anfibios e non-anfibios en 1938. O equipo produciu os prototipos T-30A e T-30B. O primeiro sería fabricado como o carro anfibio T-40 a partir de 1940, e tamén levaría á versión T-40S, o prototipo dun carro máis pesado que foi considerado demasiado complexo para fabricar. O prototipo T-30B, que compartía o chasis do T-40 pero que era de construción máis sinxela e con blindaxe máis pesada, foi aceptado como o carro de exploración T-60, e comezou a producirse en xullo de 1941, xusto despois da invasión alemá.
Árbore da cola
Parte empregada
En África aínda se usan as sementes de forma tradicional.
T-60
Deseño
Aínda que ao principio se pensou en equipar unha metralladora de 12,7 mm como a do T-40, o armamento foi posteriormente mellorado e instalouse o canón de 20 mm TNSh, unha versión para carros do ShVAK, tras o asesoramento do Comisario do pobo para a industria de carros de combate, Vyacheslav Malyshev. Esta arma podía penetrar 15 mm de blindaxe perpendicular a unha distancia de 500 metros, o cal non era axeitado contra os novos blindados alemáns, polo que en 1942 intentou rearmarse o T-60 co canón de 37 mm, pero a idea foi abandonada debido á escaseza de munición de 37 mm que había na Unión Soviética. Por este motivo iniciouse un novo proxecto para equipar o canón estándar de carros de 45 mm nunha torreta modificada. Iso fíxose imposible, e unha nova torreta deseñouse e probouse con éxito no verán de 1942. A nova torreta tiña o canón movido cara o seu lado dereito para que o compartimento da tripulación fose máis grande, e engadíuselle unha metralladora coaxial. O proxecto rematou cando Stavka elixiu o T-70 como novo carro lixeiro estándar.
Árbore da cola
Acción farmacolóxica
Estimulante do sistema nervioso central (comparábel ao café ou té mais de efecto máis suave), combate a astenia e ten efecto cardiotónico, dixestivo, lipolítico e diurético.
T-60
Deseño
O T-60 foi tamén usado no deseño do carro de combate antiaéreo experimental T-90.
Árbore da cola
Efectos secundarios
Excitación, un pouco de insomnio e en ocasións taquicardia. Pode provocar sobreexcitación en doses moi altas (sobredoses) seguida de leve depresión.
A noz de cola libera moi amodo a cafeína, polo que presenta un efecto estimulante máis suave ca o café e alonga o tempo de eliminación da cafeína, o que potencia o efecto excitante das bebidas refrixerantes nas que vai asociada a outras substancias con bases xánticas. Cómpre evitarmos as asociacións moi concentradas con café, algúns tés, mate en persoas con deficiencias cardiovasculares ou de temperamento nervioso. Porén, non hai estudos detallados de efectos secundarios graves en doses relativamente baixas e algúns recomendan unha inxesta diaria menor a 10 gramos do froito (noz).
Sinonimia
Esta especie recibiu ao longo da historia outros nomes científicos que se consideran sinónimos:
Tyler Honeycutt
Tyler Deon Honeycutt, nado o 15 de xullo de 1990 en Sylmar (California) e finado o 7 de xullo de 2018 en Sherman Oaks (California), foi un xogador de baloncesto profesional estadounidense.
Universidade
Honeycutt foi pronto considerado coma un dos 10 mellores aleiros do país, tras chegar do Sylmar High School. No seu primeiro ano en UCLA, xogou 26 partidos, 18 de titular, e liderou ao equipo en rebotes capturados, con 6.5 por partido. Foi nomeado no equipo All-Pac 10 de xogadores de primeiro ano universitario. No seu ano coma sophomore, mellorou significativamente, nomeado MVP, no primeiro equipo do All-Pac 10, e liderou a conferencia en tapóns, con 2.1 por partido. Declarouse elixible para o Draft da NBA ese mesmo ano.
NBA
O 23 de xuño de 2011, Honeycutt foi elixido na 35ª posición do Draft da NBA de 2011 polos Sacramento Kings. Xogou o seu primeiro partido na NBA o 31 de decembro de 2011 contra os New York Knicks, e anotou 2 puntos en catro minutos de xogo. O 1 de xaneiro de 2012, Honeycutt foi asignado aos Reno Bighorns da NBA D-League. Foi chamado de volta polos Kings o 24 de xaneiro.
290
Véxase tamén
Historia ano a ano
As Neves, As Neves
Santa María das Neves é unha parroquia que se localiza no concello das Neves na comarca do Condado. Segundo o padrón municipal de 2008 tiña 668 habitantes (337 mulleres e 331 homes), distribuídos en 8 entidades de poboación, o que supón un aumento en relación ao ano 2004 cando tiña 620 habitantes.
Fenómeno físico
Un fenómeno físico é aquel que ocorre sen que as moléculas cambien de posición.
You Can't Win (canción)
"You Can't Win" é unha canción de estilo R&B, pop e soul interpretada polo artista estadounidense Michael Jackson, que interpretou o Espantallo no filme musical de 1978 O meigo, unha adaptación da historia de L. Frank Baum The Wonderful Wizard of Oz.
Els Setze Jutges
Els Setze Jutges foi un colectivo de cantantes en lingua catalá fundado en 1961 por Miquel Porter i Moix, Remei Margarit e Josep Maria Espinàs. O nome provén dun xogo de palabras presente nos tres territorios de fala catalá do Estado español (Cataluña, Valencia e Illas Baleares): setze jutges d'un jutjat mengen fetge d'un penjat (dezaseis xuíces dun xulgado comen o fígado dun aforcado).
Traxectoria
Aparecen coa vocación de impulsar a Nova Cançó e normalizar o uso do catalán no mundo da música moderna. Comezarán cantando cancións propias e versións de cantantes franceses, especialmente de Georges Brassens. Pouco a pouco o seu número irá medrando coa incorporación de novos músicos: Delfí Abella, Francesc Pi de la Serra, Enric Barbat, Xavier Elies, Remei Margarit, Guillermina Motta, Maria del Carme Girau, Martí Llauradó, Maria Amèlia Pedrerol, Joan Ramon Bonet, Joan Manuel Serrat, Maria del Mar Bonet, Lluís Llach e Rafael Subirachs.
Outros artistas, como o cantante valenciano Raimon, estiveron vencellados aos principios teóricos do colectivo, sen chegar nunca a formar parte oficialmente del. Tamén pode resaltarse a influencia que tivo noutros movementos similares como os vascos Ez dok amairu e os galegos Voces Ceibes.
Els Setze Jutges disolveranse coa fin da ditadura e coa progresiva profesionalización dalgúns dos seus membros.
Sinde, Labrada, Guitiriz
Sinde é un lugar da parroquia de Labrada no concello lugués de Guitiriz na comarca da Terra Chá. Tiña 17 habitantes no ano 2012 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 8 homes e 9 mulleres, o que supón unha diminución con relación ao ano 2000 cando tiña 22 habitantes.
291
'':Para a revista de inspiración dadaísta do mesmo nome ver aquí. ''
Véxase tamén
Historia ano a ano
Gondulfes, Gondulfes, Castrelo do Val
Gondulfes é un lugar da parroquia de Gondulfes, no concello ourensán de Castrelo do Val, na comarca de Verín. Tiña 92 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 44 eran homes e 48 mulleres. Iso supón unha diminución da poboación respecto a 2010, cando tiña 101 habitantes (48 homes e 53 mulleres).
El Fénix
El Fénix foi un periódico editado en Pontevedra entre 1862 e 1864.
Historia e características
Subtitulado Periódico quincenal de primera enseñanza, apareceu o 1 de xaneiro de 1862. Emilio Álvarez Giménez era o seu director e redactor. Cesou a súa publicación o 1 de abril de 1864.
Jeff Beck
Jeff Beck, nado en Wallington o 24 de xuño de 1944 e finado en Wadhurst (East Sussex) o 10 de xaneiro de 2023, foi un guitarrista inglés de rock.
Formou parte da banda The Yardbirds para comezar logo unha carreira en solitario na que experimentou cunha variedade de xéneros como blues rock, rockabilly, heavy metal, jazz fusión e ata techno. Foi clasificado no quinto posto na lista dos "100 mellores guitarristas de todos os tempos" da revista Rolling Stone.
Traxectoria
Comezou a atraer a atención coma guitarrista cando se incorporou ós Yardbirds en 1965, coma substituto de Eric Clapton. Naquela época, os Yardbirds atravesaban unha fase de transición, apoiándose menos no impulso orixinal dos blues americanos e pasando a desenvolver as súas propias ideas. Anos máis tarde, Beck describiríaos coma "a primeira banda psicodélica". Aínda que Beck e Clapton estaban similarmente enraizados no blues, Beck resultaba moito máis adecuado para o enfoque cada vez máis experimental dos Yardbirds. Co paso do tempo revelouse coma un músico en constante busca de novos sons, texturas e medios de expresión a través da guitarra. Clapton era e segue sendo esencialmente un guitarrista de blues.
En 1966, os Yardbirds conseguiron apartar a Jimmy Page do seu lucrativo traballo coma guitarrista de estudio e persuadírono de que tocara o baixo co grupo. Nunha ocasión en que Beck caeu enfermo, Page substituíuno na guitarra para que o grupo puidese actuar. Cando Beck se recuperou houbo un breve período no que Beck e Page tocaron a guitarra solista á vez nos Yardbirds. Non obstante, ese mesmo ano, durante unha xira por América Beck volveu a alegar que estaba enfermo; a banda non o tomou en serio e quedou fóra do grupo. Existe unha certa confusión acerca de se marchou ou o botaron. Os Yardbirds continuaron con Keit Relf (voz e harmónica), Jimmy Page (Guitarra solista), Paul Samwell-smith (2ª Guitarra), Chris Deja (Baixo) e Jim Mcarthy (batería) ata 1968. Entón Page quedou só e, para cubrir os contratos pendentes reuniu unha banda que chamou "os Novos Yardbirds". Case inmediatamente cambióuselle o nome por Led Zeppelin, pero esta é outra historia.
Mentres tanto, Beck comezará unha carreira coma solista, logrando un certo éxito inicial coa axuda do produtor Mickie Most. O principal éxito foi "Hi Ho Silver Lining" pero a cara B, "Beck's Bolero" era moito máis interesante, ó contar coa participación de Keith Moon, Jimmy Page, John Paul Jones e Nicky Hopkins.
Coma consecuencia do seu traballo previo cos Yardbirds, Beck adquirira unha considerable reputación coma guitarrista, á parte de ser unha mestura de pop star e figura de culto. Dende tal posición reuniuse o primeiro dunha serie de Jeff Beck Groups. Mais, debido á diverxencia de personalidades ou á diversidade de antecedentes musicais, o grupo nunca chegou a pasar das fases de ensaios. Beck, que xa tiña fama de áspero e difícil de tratar, merece con todo que se lle recoñeza o seu optimismo ó tratar de xuntar (ademais da el mesmo) a Rod Stewart, Jet Harris, Viv Prince e Ron Wood. En calquera caso, cando o batería Aynsley Dunbar se uniu a Stewart, Wood e Beck, logrouse unha certa cohesión, e a banda gravou dous álbums, "Truth" e "Beck-ola", que xunto coas actuacións en vivo estableceron a reputación de Beck coma figura importante. Stewart e Wood permaneceron con Beck ata 1969. Máis tarde Stewart revelou os problemas que tivo, aguantando a actitude dominante de Beck, pero ó suprimir as súas propias tendencias egoístas tivo as súas compensacións: o prestixio que adquiriu cantando con Beck foi o que lle proporcionou o trampolín para lanzar ós Faces e para a súa posterior carreira solista.
A finais dos 60, o desenvolvemento paralelo de Clapton, Townshend, Beck, Page e o tremendo Hendrix establecerá a base do estilo británico de guitarra rock. Pero, en termos de éxito comercial Beck quedou parcialmente eclipsado polos outros. Era indubidable que o máis popular eran os power trío de guitarra, baixo e batería, e Beck tratou de resolver a situación con plans para a formación do trío Beck, Bogert e Appice.
Beck era amigo de Tim Bogert (Baixo) e Carmine Appice (batería) dende que eles tocaban no grupo americano Vanilla Fudge e el nos Yardbirds. Estando en Nova York para gravar un single, foi a un club a ver a Vanilla Fudge e, ó non aparecer o seu guitarrista, Beck accedeu a cubrir o seu posto. Os tres quedaron o suficientemente satisfeitos como para querer tocar xuntos de novo, pero houbo que aprazar a idea ata que quedaran libres de compromisos. En 1969, cando parecían que xa non había problemas, Beck sufriu un accidente automobilístico que o mantivo inactivo por máis dun ano. Bogert e Apprie uníronse a Cactus, e Beck, cando se recuperou, formou un novo grupo co que gravou dous álbums, "Rough and ready" e "Jekk Beck Group", ata que en 1972 Beck, Bogert e Appice poderon formar o seu trío.
Por desgraza, a obsesión de Beck por este proxecto parece que lle impediu darse conta de que o tempo pasará e que o concepto de power trío estaba desfasado. Decatouse case inmediatamente. O grupo separouse despois de dos álbums. Comezou unha época de transición para Beck, cando se deu conta de que moitos copiarán o seu estilo. Namorouse dos teclados de Jan Hammer do grupo de John McLaughlin. Como resultado, en 1975, publicou "Blow by Blow", producido por George Martin, onde aparece cun estilo máis Jazz-rock con toques de funk e un poquiño de soul.
Logo veu "Wired", cun éxito similar. Nos seguintes anos formou parte de innumerables grupos e colaborou con músicos coma Stevie Wonder, Stanley Clarke e Jan Hammer.
Rubiós, As Neves
San Xoán de Rubiós é unha parroquia que se localiza no concello das Neves na comarca do Condado. Segundo o padrón municipal de 2009 tiña 492 habitantes (243 mulleres e 249 homes), distribuídos en 19 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 2008 cando tiña 503 habitantes.
Giuseppe Tartini
miniatura|251x251px|Recreación do momento do encontro entre Tartini e o [[Diabo|Diaño, retrato coñecido como Tartini´s Dreams feita polo famoso Louis Léopold Boilly]] Giuseppe Tartini, nado en Pirano o 8 de abril de 1692 e finado en Padua o 26 de febreiro de 1770, foi un músico, violinista, compositor e estudoso italiano, da música do seu tempo (barroco). Un dos maiores virtuosos do violín da súa época, as súas innovacións no estudo do violín non foron superadas até a chegada de Niccolò Paganini (1782-1840).
Traxectoria
Tartini naceu en Pirano, cidade da península de Istria, na entón República de Venecia; hoxe Piran, Eslovenia. A súa nai era eslovena e o seu pai un comerciante de sal veneciano e xestor de terras na costa de Istria. A Giuseppe, o segundo dos catro irmáns, o seu pai destinouno á vida eclesiástica. Foi o mellor alumno da Escola de San Felipe Neri de Pirano. Con doce anos, en 1704, ingresou no Colexio dos Pais das Escolas Pías de Capodistria (hoxe Koper) onde recibiu unha formación musical básica. Alí comezou a súa amizade con Antonio Vandini que duraría toda a vida.
En 1714 foi á cidade de Ancona para traballar como violinista no teatro local. As ensinanzas do músico Giulio Terni viñéronlle moi ben para perfeccionar a súa técnica. Tartini descubriu o que se chamaba o fenómeno do terceiro son (os toni risultanti ou toni di Tartini): ao facer sentir as notas superiores, conseguía a resonancia da terceira parte da nota do acorde. Volveu a Padua en 1716, onde coñeceu e fíxose amigo do compositor e teórico Francesco Antonio Vallotti. Tartini foi o primeiro dono coñecido dun violín feito por Antonio Stradivari en 1715. Este violín foi herdado polo seu discípulo Signor Salvini, que á súa vez deixoullo a Karol Lipinski, do que deriva o chamado Stradivarius Lipinski.
En 1716, nun concerto en honor do príncipe elector de Saxonia (que sería o rei Augusto III de Polonia), tivo a oportunidade de escoitar a Francesco Maria Veracini no Palazzo Mocegino de Venecia. A arte de Verracini impresionou a Tartini, pero tamén descubriu a súa propia inferioridade técnica. Tartini quedou moi decepcionado consigo mesmo, ata o punto de marchar a Ancona e illarse para practicar especialmente a técnica do arco. Durante os anos 1717 e 1718 estivo dedicado a tocar na rexión das Marcas (Le Marche) dos Estados Pontificios, onde parece que foi o primeiro violín na orquestra do teatro da Fortuna de Fano. Tartini mellorou moito. En 1721 foi nomeado mestre de capela en Il Santo, en Padua, cun contrato que lle permitía dar concertos para outros.
En 1723 viaxou a Praga co seu amigo Antonio Vandini para participar nas celebracións musicais da coronación de Carlos II como rei de Bohemia. En Praga, Tartini e Vandini coñeceron, entre outros, ao compositor e teórico da música Johann Joseph Fux, o violonchelista Antonio Caldara e o tocador de laúde Sylvius Leopold Weiss. Ao finalizar a festa, Tartini e Vandini optaron por quedar en Praga e prestar os seus servizos á familia do conde Kinsky e tamén ao príncipe Lobkowitz.
En 1726, debido aos problemas de saúde de Tartini debido ao clima de Praga, ambos volveron a Italia. Tartini ficou definitivamente establecido en Padua, onde continuou o seu traballo como músico na basílica de San Antonio. O seu contrato permitiulle ofrecer concertos fóra de Padua; Así tocou en Parma (1728), Bolonia (1730), Camerino (1735), Roma (quizais en 1737), Ferrara (1739), Verona e moitas veces na veciña Venecia. O seu celo polo ensino levouno a crear en 1728 a "Scuola delle Nazioni", escola de violín que atraeu a estudantes de Italia, Francia, a Alemaña imperial, Inglaterra e outros países do século XVIII. Algúns deles convertéronse en grandes violinistas: Pasquale Bini, Domenico Ferrari, Pietro Nardini, Domenico Dall'Oglio, Joseph Touchemoulin, Pierre la Houssaye, Carminati, Magdalena Lombardini, Antonio Capuzzi e Francesco Salieri, que deu clases de violín ao seu irmán máis novo., o futuro compositor Antonio Salieri.
Cada vez foise interesando máis pola teoría da harmonía e da acústica, de xeito que desde o 1750 ata o final da súa vida publicou varios tratados teóricos, entre os que destaca o Tratado de música segundo a verdadeira ciencia da harmonía, feito en 1754. Foi profesor na Capela Antoniana ata 1765, cando foi substituído polo seu estudante Giulio Meneghini, pero continuou como profesor ata 1767.
Giuseppe Tartini morreu en Padua o 26 de febreiro de 1770, aos 77 anos, como resultado da gangrena sufrida nunha perna, dous anos despois de que a súa esposa Elisabetta morrese. Os restos de ambos ficaron na igrexa de Santa Catalina. O abade Fanzago estivo a cargo do panexírico e Meneghini da celebración do funeral.
Compuxo ao redor de 150 concertos e 100 sonatas para violín, das que as súas obras máis coñecidas son " O Trilo do Diaño " e " Concertino para clarinete e piano". Considérase que descubriu o fenómeno acústico da combinación tonal ao observar que, cando dúas notas aparecen simultaneamente e se manteñen durante un tempo, percíbese unha terceira nota. Este fenómeno chámase son diferencial ou son de Tartini. Tamén desenvolveu unha nova técnica de manexo do arco, aínda en vigor, e introduciu melloras nas cordas.
O Trilo do Diaño e o suposto encontro
esquerda|miniatura|303x303px| Tartini. A Sonata para violín en menor, máis coñecida como "O Trilo do Diaño" ou "A Sonata do Diaño", é unha obra para violín en solitario (con acompañamento de baixo) considerada como unha das obras máis brillantes de Tartini, famosa por ser tecnicamente moi esixente, aínda hoxe. Tartini compúxoa despois dun suposto encontro co diaño, como lle contou ao astrónomo francés Jérôme Lalande, que o deixou rexistrado no seu libro Voyage d'un François en Italie. Segundo o escrito, Tartini dixo: "'Unha noite, en 1713, soñei que fixera un pacto co diaño e estaba á miña orde. Todo funcionou marabillosamente ben; todos os meus desexos eran anticipados e totalmente satisfeitos polo meu novo servo. Aconteceu que, nun determinado momento, deille o meu violín e desafieino a tocarme algunha peza romántica. O meu asombro foi enorme cando o oín tocar, con gran bravura e intelixencia, unha sonata tan única e romántica como nunca oíra antes. Tal foi a miña admiración, éxtase e deleite que fiquei asombrado e unha violenta emoción despertoume. Inmediatamente tomei o meu violín desexando recordar polo menos unha parte do que acababa de escoitar, pero sen éxito. A sonata que compuxen entón é, de lonxe, o mellor que escribín e aínda o chamo 'A Sonata do Diaño', pero era tan inferior ao que tiña oído no soño de que me gustaría romper o meu violín e abandonar a música para sempre... '" Esta é a mellor obra composta por Tartini, tanto para os críticos como para os teóricos da música. En música,chámase trilo á rápida alternancia de dúas notas separadas polo intervalo dun ton (dunha segunda maior) ou dun semitono (unha segundo menor).
Obras
A lista de composicións de Tartini inclúe preto de 125 concertos de violín, algúns concertos para outros instrumentos, numerosas sonatas en trío, máis de 175 sonatas para violín, así como cuartetos, tríos e varias sinfonías. Tamén escribiu algunhas obras vocais relixiosas. Nas súas últimas creacións a expresividade melódica finalmente prevaleceu sobre o virtuosismo puramente técnico das súas primeiras partituras. miniatura|350x350px|Busto monumental de Tartini na [[Basílica de Santa Xustina de Padua, Italia.]]
Lingua achuar
Falantes
6.000? (2004)
Dialectos
Shiwiar: 720 falantes en 8 asentamentos en Ecuador
Escrita
Os misioneiros protestantes crearon unha ortografía para a lingua na que se editaron unha gramática, un dicionario e algúns textos relixiosos, entre os que destaca a tradución do Novo Testamento (1981-1994) O achuar emprégase nas escolas de Ecuador e Perú e no ensino radiofónico en Ecuador, para o que se editaron materiais educativos.
Fitohormona
miniatura|A carencia da hormona vexetal auxina pode causar un crecemento anormal da planta (dereita).|150px|dereita As fitohormonas ou hormonas vexetais ou de plantas son compostos químicos producidos pola propia planta que regulan o seu crecemento e outros procesos fisiolóxicos.