cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Planidio
Comportamento dos planidios
Dependendo da especie, as larvas planidiais poden esperar a que pase un hóspede ou buscar activamente un. En moitas especies, os planidios dependen da foresia para acceder ao estadio vital adecuado do hóspede. Por exemplo, poden subirse a unha forma adulta do hóspede ou a un vector intermedio que os poida transportar a onde os seus seguintes ínstares poidan alimentarse ata estar listos para a pupación. O máis común é que o planidio entre despois no corpo da larva do hóspede, pero algunhas especies atacan os ovos do hóspede; por exemplo, algúns Meloidae aliméntanse das cápsulas de ovos subterráneas dos saltóns e lagostas, e os Mantispidae aliméntanse de bolsas de ovos das arañas.
Un exemplo salientable de foresia é que os planidios de escaravellos do xénero Meloe forman un grupo e producen unha feromona que imita o atractor sexual da súa especie hóspede de abella; cando o macho chega e intenta aparearse coa masa de larvas (porque cre que é a femia), estas soben ao seu abdome e desde alí transfírense dunha nunha a unha abella femia e finalmente á colmea, onde atacarán as larvas de abellas, que son os seus hóspedes finais.
É común que os planidios muden pouco despois de entrar no corpo do hóspede ou no seu niño, pero algunhas especies pospoñen o seu desenvolvemento ata que a larva hóspede medre. Tanto se atrasan o desenvolvemento coma se non, a primeira écdise cambia a forma do planidio á dunha forma larvaria extra que é practicamente irrecoñecible respecto do planidio inicial; isto reflicte a falta dunha necesidade de moverse que ten agora a larva e a procura dunha maior eficiencia na alimentación. Os cambios en morfoloxía xeralmente inclúen a desesclerotización e a perda de patas e ollos das larvas. A inclusión de formas larvarias extra, funcionalmente distintas, na historia vital destas especies é un exemplo de hipermetamorfose
Wolfgang Steguweit
Wolfgang Steguweit, nado en Königsberg, Prusia, o 30 de xaneiro de 1944, é un numismático alemán vinculado ao Gabinete Numismático de Berlín.
Orixe e formación
Wolfgang Steguiweit naceu na cidade de Königsberg, daquela pertencente ao Estado de Prusia e hoxe integrada na Federación Rusa.
Cursou estudos de Historia da Arte, Educación Artística, Lingua e Literatura Alemás e Pedagoxía na Universidade de Dresden, e a continuación pasou catro anos realizando prácticas como bolseiro.
Non foi ata 1980 cando acadou o seu doutoramento, na Universidade de Halle-Wittemberg, cunha tese titulada "Historia da Casa da Moeda de Gotha na segunda metade do século XVII".
Carreira profesional e académica
Steguweit dirixiu o gabinete de moedas dos museos da cidade de Gotha desde 1971 ata 1988, ano en que se trasladou ao Gabinete Numismático de Berlín, sito nos Museos Nacionais desta cidade, inicialmente como director e, desde 1992 ata a súa xubilación en 2009, como subdirector e conservador xefe.
Paralelamente, en 1991 Steguweit fundou a Sociedade Alemá de Arte Medieval, que presidiu ata 2001, e logo novamente de 2010 a 2013, e da que foi elixido presidente honorario en 2013.
Entre 1992 e 1998 foi delegado por Alemaña na Federación Internacional da Medalla de Arte (FIDEM) e coorganizador do seu XXVII congreso en Weimar en 2000.
De 1991 a 2008 foi o representante do Estado de Berlín na Comisión Numismática dos Estados da República Federal de Alemaña e, no seo desta, entre 1994 e 2004 presidiu a Fundación Gitta Kastner, centrada na investigación medallística.
Desde 2015, é membro da Comisión Histórica de Turinxia e do Padroado da Fundación Cultural de Gotha.
Focos de interese
Ademais dos traballos sobre a historia das moedas e do diñeiro na Idade Media e na época moderna, publicou tamén numerosos traballos acerca das medallas de arte alemás e europeas en xeral, así como estudos sobre a historia das coleccións.
En 1992 Steguweit creou a serie Die Kunstmedaille der Gegenwart in Deutschland ("A medalla de arte contemporánea en Alemaña"), que pasou a chamarse Die Kunstmedaille in Deutschland ("A medalla de arte en Alemaña") en 1996. Dos máis de 30 volumes publicados desde entón, Steguweit é autor, editor ou coeditor de 23.
Publicacións
A obra de Wolfgang Steguweit é moi ampla; esta é unha escolma dos traballos monográficos máis representativos da súa traxectoria:
Microfilme
miniatura|Microfichas dun volume de [[1996 do ICES Journal of Marine Science.]] O microfilme é un sistema analóxico e fotográfico para a conservación, xestión e difusión de documentos. Foi inventado en 1859 en París por René Dagron.
A súa produción está sometida a un alto grao de normalización, tanto na súa metodoloxía como nos materiais empregados e un estrito control dos produtos resultantes.
O seu obxectivo é obter unha reprodución exacta do documento orixinal, representado nun grao de redución determinado e coñecido, sobre un soporte fotográfico normalizado e cuxa posición dentro dunha serie documental poida establecerse.
Todo isto fai que cada unha das súas imaxes teña un valor individual e que as institucións e mesmo os gobernos dalgúns países acepten o microfilme como un documento con valor probatorio nos xulgados.
Microficha
miniatura|Lector de microfichas, en [[Boston.]] A microficha é unha variante plana, que resolve as dificultades de mantemento das bobinas. Ambos formatos tiñan a vantaxe de reproducir unha gran cantidade de información nun pequeno volume. Até a chegada dos métodos dixitais ou electrónicos, era a solución máis empregada para reducir o volume de documentos en papel ou para distribuír documentos raros ou preciosos, dos que a consulta con demasiada frecuencia do orixinal podía contribuír á súa deterioración. Tiñan a desvantaxe de que tanto as bobinas de microfilme como as microfichas estaban suxeitas a un desgaste considerable debido á súa manipulación.
Tamén tiña unha función militar, debido á posibilidade de transportar en segredo unha gran cantidade de información. Antes da aparición de internet, as microfichas usábanse na industria para poñer a disposición debuxos técnicos e identificar compoñentes. O método permitiu deixar unha copia da Biblia na lúa en só catro centímetros cadrados. A pesar da súa boa fiabilidade, o formato analóxico do soporte non permite procuras automatizadas.
Annabelle: Creation
Estreouse en galego o 15 de xullo de 2022 a través da TVG.
Caroline Peddle Ball
Caroline Peddle Ball, nada en Terre Haute, Indiana, o 11 de novembro de 1869 e finada en Harwinton, Connecticut, o 1 de outubro de 1838, foi unha escultora estadounidense.
Primeiros anos e formación
Caroline Peddle era filla de Mary Elizabeth Ball e de Charles Rugan Peddle, que exercía como mestre mecánico do ferrocarril de Terre Haute a Richmond.
Caroline Peddle comezou a súa educación na Escola Normal de Terre Haute e despois no Instituto Politécnico Rose. Posteriormente continuou a súa formación artística en Filadelfia, na Escola de Deseño Feminino e na Academia de Belas Artes de Pensilvania. Xa en Nova York, completou a súa formación na Art Students League, con profesores como Augustus Saint-Gaudens e Kenyon Cox. Nesta institución formou parte do Gremio de Artes e Oficios.
Carreira artística
miniatura|313x313px|Esbozo inicial de Caroline Peddle para o cuarto de dólar isabelino. Peddle Ball traballou para a Tiffany Glass and Decorating Company, que expuxo os seus deseños na Exposición de Chicago de 1893. Para esta compañía deseñou as súas primeiras encargas, entre outras, as figuras da Virxe xuvenil e do Cristo do Sagrado Corazón.
Cara a 1895, Peddle Ball viaxou a Europa. Estivo en Florencia de setembro dese ano a marzo de 1896, estudando os mestres do Renacemento; tamén visitou Roma e tivo un estudio en París durante varios anos, a partir de maio de 1897. Durante a súa estadía en Europa creou decoracións de interiores para residencias particulares e tamén esculturas monumentais. Unha destas figuras, Victoria, no edificio dos Estados Unidos da Exposición Universal de París de 1900, valeulle unha mención honorífica.
Peddle Ball regresou aos Estados Unidos en 1902 e mantivo un estudio en activo durante o resto da súa vida. Foi unha prolífica expositora ata moi avanzada idade. A súa escultura de tamaño natural da actriz ruso-estadounidense Alla Nazimova recibiu homenaxes na Academia de Belas Artes de Filadelfia. Especializouse en fontes para paxaros, modelos de cativos, lápidas de cemiterio e farois decorativos. Entre outros traballos, creou unha fonte conmemorativa en Flushing, Long Island, un retrato medallón de Miss Cox, de Terre Haute, e un monumento a un cativo na mesma cidade.
Vida persoal
Caroline Peddle era a irmá máis nova de John B. Peddle, un enxeñeiro mecánico profesor de Deseño Mecánico no Instituto Politécnico Rose, onde ela estudou.
Caroline Peddle pasou os seus derradeiros anos en Connecticut. Alí finou o 1 de outubro de 1938, aos 68 anos, no Charlotte Hungerford Hospital, na cidade de Torrington.
Centrocampista
miniatura|O centrocampista coruñés [[Luis Suárez Miramontes|Luis Suárez, durante a súa etapa no Inter de Milán.]] Un centrocampista é unha das posicións do fútbol, situado xeralmente entre os defensas e os dianteiros do seu equipo. Algúns centrocampistas xogan un papel defensivo estritamente definido, parando ataques, e son coñecidos como centrocampistas defensivos. Outros teñen límites máis difusos, sendo máis móbiles e eficientes no pase, como os chamados pivotes, os organizadores ou os todocampistas. O número de centrocampistas nun equipo e as súas funcións asignadas depende da formación do equipo. O conxunto destes xogadores no campo é coñecido tamén como mediocampo.
A maioría dos adestradores colocan polo menos un centrocampista para deter os ataques do equipo contrario, mentres que outros poden ter a tarefa de crear goles ou ter responsabilidades tanto ofensivas como defensivas. Os centrocampistas son os xogadores que normalmente percorren a maior distancia durante un partido e os que teñen unha maior posesión.
Mediocentro
alt=|miniatura|O centrocampista do [[FC Barcelona Xavi foi votado ao FIFPro XI Mundial oito anos consecutivos.]] Os mediocentros son xogadores cuxo papel é tanto ofensivo como defensivo, e que dominan o xogo no centro do campo. Estes xogadores intentan pasar o balón aos centrocampistas atacantes e dianteiros do equipo e tamén poden axudar nos ataques do seu equipo internándose na área e intentando tiros á portería.
Cando o equipo contrario ten o balón, un mediocentro pode caer cara atrás para protexer a portería ou avanzar e facer presión sobre o rival que ten o balón para tentar roubarllo. Un mediocentro que está defendendo a súa meta acostuma a actuar diante dos seus centrais para bloquear os tiros arredados rivais e perseguir aos centrocampistas rivais que corren cara á meta.
As formacións 4–3–3 e 4–5–1 usan tres mediocentros. A 4–4–2 pode utilizar dous mediocentros, e na 4–2–3–1, un dos dous centrocampistas máis atrasados pode ser un mediocentro.
Mezzala
No fútbol italiano, o termo mezzala (literalmente "media á" en italiano) úsase para describir a posición dun ou dous mediocentros que xogan a cada lado dun mediocentro defensivo ou organizador. O termo aplicouse inicialmente ao papel dun interior nas formacións WM e Metodo en italiano, pero posteriormente describiu un tipo específico de mediocentro. O mezzala é a miúdo un centrocampista ofensivo, rápido e traballador, con boas habilidades e notables capacidades ofensivas, así como unha tendencia a realizar carreiras de ataque superpostas, pero tamén un xogador que participa no aspecto defensivo do xogo e que pode abrir o xogo; como tal, o termo pódese aplicar a varios roles diferentes.
Volante
Algunhas das formacións modernas que inclúen habitualmente volantes esquerdos e dereitos son a 4–4–2, a 4–4–1–1, a 4–2–3–1 e a 4–5–1. Dous exemplos notábeis de volantes son David Beckham e Ryan Giggs. alt=|esquerda|miniatura|179x179px|Formación Metodo: os medio-volantes (amarelo) ocupan unha posición máis defensiva que os [[Dianteiro|dianteiros inteiores.]] No fútbol italiano, o papel do volante coñécese como tornante di centrocampo ou simplemente tornante ("que volve"). Ten como orixe o extremo, e foi coñecido como tal, xa que a miúdo pedíaselle aos xogadores nesta posición volver atrás e axudar á liña traseira con tarefas defensivas, ademais de axudar no medio campo e atacar.
Medio volante
A posición histórica de medio volante (que non se debe confundir con mezzala) correspondía aos centrocampistas que xogaban preto do lateral do campo. Quedou obsoleto xa que os xogadores de banda con deberes defensivos tenderon a formar parte da defensa como defensas laterais.
Mediocentro defensivo
dereita|miniatura| O centrocampista catalán [[Sergio Busquets móvese para bloquear un disparo do dianteiro italiano Mario Balotelli.]] Os mediocentros defensivos son centrocampistas que se centran en protexer a meta do seu equipo. Estes xogadores poden defender unha zona fronte á defensa do seu equipo ou marcar atacantes rivais específicos. Os mediocentros defensivos tamén poden pasar ás posicións de lateral ou central se estes xogadores avanzan para unirse a un ataque. Un bo mediocentro defensivo precisa unha boa conciencia de posición, anticipación ao xogo do adversario, marcado, golpeo, intercepcións, pase e gran resistencia e forza (para o golpeo). No fútbol suramericano, este papel coñécese como volante de marca, mentres que en México coñécese como volante de contención. En Portugal coñécese como trinco.
Pivote
Un pivote acostuma a manterse preto da defensa do seu equipo, mentres que outros centrocampistas poden moverse cara ao ataque. Pode tamén ter responsabilidades cando o seu equipo ten o balón. Este xogador fará pases moi curtos e sinxelos a membros máis atacantes do seu equipo, pero pode probar algúns pases máis difíciles dependendo da estratexia do equipo. Marcelo Bielsa está considerado como un pioneiro no uso dun pivote na defensa. Esta posición pódese ver nas formacións 4–2–3–1 e 4–4–2.
Inicialmente, os centrocampistas defensivos ou destructores, e os organizadores ou creadores, eran a miúdo colocados un ao lado do outro como os dous centrocampistas centrais dun equipo. O mediocentro defensivo normalmente era o encargado de facer tiros, recuperar a posesión e distribuír o balón ao creador, mentres que o creador era o encargado de reter a posesión e manter a pelota en movemento, a miúdo con pases longos aos flancos. Como primeiros exemplos dun mediocentro defensivo podemos atopar a Nobby Stiles, Herbert Wimmer ou Marco Tardelli, mentres que posteriormente están como exemplos Claude Makélélé e Javier Mascherano, aínda que varios destes xogadores tamén posuían calidades doutro tipo de centrocampistas e, polo tanto, non se limitaron a un só papel. Os primeiros exemplos dun creador serían Gérson, Glenn Hoddle e Sunday Oliseh, mentres que exemplos máis recentes son Xabi Alonso e Michael Carrick. O terceiro e último tipo de pivote evolucionou como un todocampista, nin totalmente destrutivo nin creativo, que é capaz de recuperar a posesión e, posteriormente, avanzar desde posicións máis profundas distribuíndo o balón a un compañeiro de equipo e internándose dentro da área ou levando a bola el mesmo. Exemplos recentes deste tipo de xogador son Clarence Seedorf e Bastian Schweinsteiger, mentres Sami Khedira e Fernandinho son destrutores con tendencias á condución, Luka Modric é un condutor con varias cualidades de regista e Yaya Touré foi un condutor que se converteu máis tarde en organizador, despois de perder parte da súa resistencia.
Pivote organizador
esquerda|miniatura|O pivote organizador [[Andrea Pirlo executando un pase. Pirlo é a miúdo considerado como un dos mellores pivotes oganizadores de todos os tempos.]] Un pivote organizador é un centrocampista especializado en habilidades co balón como o pase, en lugar de habilidades defensivas como o roubo. Cando este xogador ten a pelota, pode intentar pases máis longos ou máis complexos que outros tipos de centrocampistas. Pode intentar establecer o ritmo do xogo do seu equipo, manter a posesión ou construír xogadas mediante intercambios curtos, ou pode intentar pasar o balón en longo a un dianteiro centro ou extremo, ou incluso pasar en curto a un compañeiro que estea na zona entre os defensas e os centrocampistas rivais. En Italia, este tipo de xogadores coñécese como regista, mentres que no Brasil denomínase "meia-armador". En Italia, o papel do regista desenvolveuse a partir da posición de defensor central ou centromediano metodista no sistema metodo de Vittorio Pozzo (precursor da posición de pivote na formación 2–3–3–2). Como as responsabilidades do metodista non eran totalmente defensivas senón tamén creativas, o metodista non tiña só o encargo de romper a posesión, senón tamén de comezar as xogadas de ataque despois de recuperar a pelota.
O escritor Jonathan Wilson, polo contrario, describiu o papel de pivote de Xabi Alonso como o dun "creador", un xogador responsable de manter a posesión ao xeito dun pivote organizador ou regista, apuntando que "a pesar de ser capaz de roubar balóns, céntrase en manter o balón en movemento, en ocasións metendo pases longos aos flancos para cambiar o ángulo de ataque". dereita|miniatura|165x165px| Formación 2-3–5.
Medio central
A posición histórica de medio central retrasouse gradualmente dende a liña de medio campo para proporcionar unha maior protección á liña defensiva contra os dianteiros centro. Na xerga do fútbol italiano, esta posición coñecíase como centromediano metodista ou metodista, aínda que máis tarde este termo tamén se aplicou para describir aos xogadores que operaban nun rol central de centrocampista, pero que tamén tiñan responsabilidades creativas ademais de labores defensivos.
Mediapunta
Un mediapunta é un xogador de medio campo que se coloca nunha posición avanzada, normalmente entre o mediocentro e os dianteiros do equipo, e que ten unha función principalmente ofensiva.
Algúns mediapuntas coñécense coas voces italianas trequartista ou fantasisti, e adoitan ser xogadores móbiles, creativos e moi hábiles, con bo toque, habilidade técnica, facilidade para driblar, visión, habilidade no pase e capacidade para disparar dende lonxe. Con todo, non todos os mediapuntas son trequartistas; algúns centrocampistas atacantes son moi verticais e son esencialmente atacantes auxiliares que serven para conectar o xogo, aguantar o balón ou proporcionar o pase final, é dicir, dianteiros secundarios.
Segundo o seu posicionamento no campo, os mediapuntas pódense dividir en mediapuntas esquerdos, dereitos e centrais, pero o máis importante é que son atacantes que actúan detrás dos dianteiros. Os mediapuntas centrais poden denominarse organizadores ou número dez (debido á habitual asociación da camiseta número 10 con esta posición).
Organizador adiantado
dereita|miniatura| O organizador adiantado [[Francesco Totti coa Roma en 2013.]] Estes xogadores normalmente actúan como o pivote ofensivo do equipo e requiren habilidades técnicas superiores en termos de pase e caneo, así como capacidade de ler a defensa rival para entregar ao dianteiro pases superando a liña defensiva.
O papel principal deste centrocampista especializado é crear boas ocasións de tiro e gol, empregando unha visión, control e habilidade técnica superiores, metendo centros e dando pases finais aos dianteiros. Poden tamén buscar disparos por si mesmos canenado ou triangulando cun compañeiro de equipo, ou internándose na área de penalti para recibir o pase doutro compañeiro e rematar.
Cando se usa habitualmente un mediapunta creativo, é dicir, un pivote organizador, é normalmente o xogador estrela do equipo e a miúdo leva a camiseta número 10. Como tal, a miúdo constrúese un equipo para permitir a este xogador vagar libre e crear segundo a situación o precise. Unha desas formacións máis populares é a 4–4–2 (ou 4–1–2–1–2), na que os centrocampistas defensivos e ofensivos substitúen á parella máis tradicional de centrocampistas. Coñecido como fantasista ou trequartista en Italia, no Brasil coñécese como meia atacante, mentres que na Arxentina e o Uruguai como enganche.
Hai tamén algúns exemplos de organizadores adiantados máis flexibles, como Zinedine Zidane, Andrés Iniesta, Juan Román Riquelme, Nécib e David Silva. Estes xogadores poden controlar o ritmo do xogo en áreas máis profundas do terreo de xogo, á vez que poden avanzar e xogar rompendo as liñas lanzando balóns. Mesut Özil pódese considerar como un 10 clásico que adoptou un enfoque un pouco máis directo e especializouse en xogar o balón final.
Falso mediapunta
A descrición de falso mediapunta utilizouse no fútbol italiano para describir a un xogador que aparentemente xoga como mediapunta nunha formación de 4–3–1–2, pero que finalmente cae máis no medio campo, sacando aos xogadores contrarios fóra da súa posición e creando espazo que deben aproveitar os compañeiros facendo carreiras de ataque. O falso mediapunta acaba asentado nun papel central e funciona como un pivote organizador. Polo tanto, o falso mediapunta adoita ser un xogador creativo e tácticamente intelixente con boa visión, técnica, movemento, capacidade de pase e gran capacidade ofensiva desde a distancia. Tamén debe ser un xogador traballador, capaz de ler o xogo e axudar ao equipo defensivamente.
"Falso 10" ou "extremo central"
O "falso 10" ou "extremo central" é un tipo de centrocampista diferente do falso mediapunta. Ao igual que o "falso 9", a súa especificidade reside no feito de que, aínda que aparentemente xoga como centrocampista atacante, a diferenza dun creador tradicional que se queda detrás do dianteiro no centro do campo, o obxectivo do falso 10 é moverse fóra da posición e fluir libremente cando está en posesión do balón para axudar aos extremos e aos laterais a xogar polas bandas. Isto supón dous problemas para os centrocampistas contrarios: ou deixan moverse aos falsos 10, xunto cos extremos e laterais, ou seguen o falso 10, pero deixan espazo no centro do terreo de xogo para que os extremos ou os centrocampistas o exploten. Os falsos 10 son normalmente xogadores tradicionalmente de banda, aos que se lles di que xoguen no centro do terreo de xogo, e a súa forma natural de xogar fai que abran o xogo e que busquen centrar á area. En ocasións, o falso 10 tamén pode funcionar dun xeito diferente, xunto a un falso 9, normalmente nunha formación 4–6–0, disfrazada como unha formación 4–3–3 ou 4–2–3–1. Cando outros dianteiros ou falsos 9 caen atrás e afastan aos defensores dos falsos 10, creando espazo no medio do terreo de xogo, o falso 10 tamén pode sorprender aos defensores explotando este espazo e saíndo da posición unha vez máis, a miúdo emprendendo caneos ofensivos cara a meta ou correndo para recibir pases dos falsos 9, o que á súa vez lles permite crear ocasións de gol ou buscar o gol eles mesmos.
Extremo
No fútbol moderno, o termo "extremo" refírense a un futbolista non defensor que xoga nos lados esquerdo ou dereito do terreo de xogo. Estes termos poden aplicarse aos centrocampistas esquerdos e dereitos, aos mediapuntas esquerdos e dereitos ou aos dianteiros esquerdos e dereitos. Os defensores que xogan na esquerda ou na dereita, como os laterias, non acostuman a ser chamados extremos.
Na formación 2–3–5, popular a finais do século XIX, os extremos permanecían principalmente preto das liñas laterais do campo co obxectivo de centrar balóns para os interiores ou dianteiros centro. Tradicionalmente, os extremos eran puramente xogadores de ataque e non se esperaba que baixasen a defender. Isto comezou a cambiar nos anos sesenta. Na Copa Mundial de 1966, o adestrador de Inglaterra, Alf Ramsey, non usou extremos dende os cuartos de final cara adiante. Este equipo foi coñecido como os Wingless Wonders (Marabillas sen ás) e foi o precursor da moderna formación 4–4–2.
Isto fixo que a maioría dos extremos modernos teñan un papel máis esixente no sentido de que se espera que ofrezan unha cobertura defensiva para os seus laterais e baixen a recuperar o balón, así como proporcionar habilidosos centros para os dianteiros centro. Algúns dianteiros son capaces de operar como extremos detrás dun dianteiro solitario. Nun centro do campo de tres xogadores, ás veces os extremos especialistas son despregados polos flancos xunto ao centrocampista central ou organizador.
Aínda máis esixente é o papel do lateral, do cal se espera que traballe amplamente en defensa e ataque. Como o extremo pode ser clasificado como dianteiro ou como centrocampista, este papel difumina a división entre defensor e centrocampista. O adestrador italiano Antonio Conte é coñecido por usar centrocampistas ou extremos que actúan como laterais nas súas formacións 3–5–2 e 3–4–3. Nos seus equipos estes xogadores acostuman a se moveren cara arriba, proporcionando amplitude no ataque, así como retrocederen e axudaren ao seu equipo defensivamente.
Ás veces, o papel dun extremo tamén pode ser ocupado por un tipo diferente de xogador. Por exemplo, algúns adestradores utilizan un "obxectivo escorado", isto é, un xogador grande e físico que adoita xogar como dianteiro centro e que intentará gañar balóns aéreos e aguantar o balón na banda ou arrastrar os laterais fóra da súa posición. Romelu Lukaku, por exemplo, cumpriu este papel nalgunhas ocasións. Outro exemplo é Mario Mandžukić, que normalmente xogaba como dianteiro, pero que na tempada 2016-17 na Juventus, foi utlizado polo adestrador Massimiliano Allegri na banda esquerda, gañando duelos aéreos, aguantando o balón e creando espazos, ademais de encargarse de facer presión sobre os xogadores contrarios. dereita|miniatura| Os extremos están indicados en vermello, mentres que os "obxectivos escorados" (que xogan aos flancos dos centrocampistas centrais) están indicados en azul. Hoxe en día, un extremo adoita ser un centrocampista atacante que está situado nunha posición ampla preto das liñas de banda. Extremos como Stanley Matthews ou Jimmy Johnstone adoitaban clasificarse como dianteiros exteriores nas formacións tradicionais en forma de W, e coñecíanse formalmente como "exterior dereito" ou "exterior esquerdo", pero a medida que as tácticas evolucionaron nas seguintes décadas, os extremos caeron a posicións de campo máis atrasadas e agora acostuman a clasifícarse como parte do medio campo, normalmente en formacións 4–4–2 ou 4–5–1 (aínda que mentres o equipo está en ataque tenden a parecerse a formacións 4–2–4 e 4–3–3 respectivamente).
Entre as funcións do extremo están:
O extremo prototípico é rápido e habilidoso e tende a xogar preto da liña de banda e a meter centros á area. Con todo, poden actuar nesta posición xogadores con diferentes atributos. Algúns extremos prefiren internarse polo medio e representan unha ameaza como organizadores xogando en diagonal, metendo pases diagonais aos dianteiros ou tirando á portería. Incluso algúns xogadores que non se consideran rápidos foron utilizados con éxito como extremos a nivel de club e seleccións pola súa capacidade para crear xogo desde o flanco. Ás veces, os extremos teñen liberdade para percorrer a frontal da área e son liberados das súas responsabilidades defensivas. miniatura| O internacional alxeriano [[Riyad Mahrez foi empregado a miúdo como extremo ao longo da súa carreira.]] Entre as habilidades típicas dos extremos están:
Aínda que os extremos son unha parte familiar do fútbol, o uso dos extremos non é de ningún xeito universal. Hai moitos equipos de fútbol de éxito que funcionan sen extremos. Un exemplo famoso é o Milan de Carlo Ancelotti a finais da década de 2000, que xogaba habitualmente cunha formación 4–3–2–1, apoiándose nos laterais para abrir o xogo polas bandas.
Extremo invertido
dereita|miniatura| A centrocampista estadounidense [[Megan Rapinoe (esquerda), xogou habitualmente como extremo invertido.]] Un extremo invertido é un desenvolvemento táctico moderno da posición tradicional de extremo. A maioría dos extremos están asignados a cada lado do campo en función do seu pé, con xogadores destros na dereita e xogadores zurdos na esquerda. Colocar un extremo no seu lado natural garante centros máis potentes e unha maior protección da pelota ao longo das liñas de banda. Non obstante, cando a posición está invertida e un extremo xoga no flanco oposto, convértese en dianteiro secundario e asume un papel máis atacante.
Ao contrario do xeito tradicional de facer mover ao defensa lateral rival pola banda antes de centrar a pelota preto da liña de fondo, situar un extremo no lado oposto do campo permítelle penetrar na área de penalti, xa sexa combinando pases entre defensas ou tirando á porta usando o pé bo. Esta táctica ofensiva gañou popularidade no xogo moderno debido a que ofrece aos extremos tradicionais unha maior mobilidade como organizadores e goleadores, como no caso do extremo dereito zurdo Domenico Berardi do Sassuolo, que foi o xogador máis rápido en acadar a cifra de 30 goles na Serie A en medio século. Os extremos invertidos non só son capaces de empuxar os laterais cara aos seus lados débiles, senón que tamén poden distribuír o xogo e forzar ao outro equipo a defender máis profundamente a medida que os dianteiros e os laterais se dirixen cara á meta, creando finalmente máis ocasións de gol. alt=|miniatura| Aínda que [[Arjen Robben é zurdo, xogou a miúdo como extremo invertido na banda dereito, o que lle permitía internarse no centro e disparar á portería co seu pé máis forte.]] Outros centrocampistas neste arquetipo táctico son Lionel Messi e Eden Hazard, así como Megan Rapinoe. Clubs como o Real Madrid adoitan optar por colocar os seus laterais ba banda "incorrecta" por este motivo. Así, adestrador José Mourinho situaba a miúdo a Ángel Di María pola dereita e a Cristiano Ronaldo pola esquerda. O exadestrador do Bayern de Múnic, Jupp Heynckes, colocaba a miúdo ao zurdo Arjen Robben pola dereita e ao destro Franck Ribéry pola esquerda. Un dos extremos con máis facilidade para xogar en calquera das dúas bandas foi o alemán Jürgen Grabowski, cuxa flexibilidade axudou á selección xermana a acadar o terceiro posto no Mundial de 1970 e o título mundial en 1974.
Falso extremo
Unha descrición que se empregou nos medios para etiquetar unha variante do extremo invertido é a de "falso extremo", "extremo atacante" ou "extremo goleador", exemplificado no papel de Cristiano Ronaldo na banda esquerda durante a súa etapa no Real Madrid. Esta denominación usouse para describir, que aparentemente opera de escorado á banda sobre o papel, pero que ten a liberdade de internarse en posicións centrais avanzadas, para arrastrar aos defensores fóra da súa posición, recibir pases finais e centros, e rematar a gol, funcionando na práctica como un dianteiro.
Esta función é comparable ao que se coñece no fútbol alemán como raumdeuter (literalmente "intérprete espacial"), sendo un exemplo Thomas Müller, é dicir, un xogador de banda, que se despraza a zonas centrais para atopar espazo, recibir pases, marcar ou dar asistencias de gol, aínda que non sexa moi bo no caneo e non teña ritmo para superar aos defensores por velocidade. Esta posición tamén deixa espazo para que os laterais poidan subir pola banda. Samir Nasri, que xogou nesta posición, describiuna como a dun "organizador non axial".
Sumoas, Sumoas, Xove
Sumoas é un lugar da parroquia de Sumoas no concello lugués de Xove, na comarca da Mariña Occidental.
A Torre, Sumoas, Xove
A Torre é un lugar da parroquia de Sumoas no concello lugués de Xove, na comarca da Mariña Occidental.
A Chaira, Frontón, Pantón
A Chaira é un lugar da parroquia de Frontón no concello lucense de Pantón na comarca da Terra de Lemos.
Inés Martín Rodrigo
Inés Martín Rodrigo, nada en Madrid en 1983, é unha escritora e xornalista madrileña.
Traxectoria
Llicenciada en Periodismo pola Universidade Complutense de Madrid, é redactora de cultura do xornal ABC.
En 2016 publicou «Azules són las horas», na que novela a vida de Sofía Casanova, a primeira correspondente de guerra española e en 2020 o libro «Una habitación compartida» (2020), con entrevistas a diferentes escritoras como Ida Vitale, Zadie Smith, Elena Poniatowska e Margaret Atwood.
En 2022 gaña o premio Nadal con «Las formas del querer».
RAD52
RAD52 é unha proteína que nos humanos está codificada polo xene RAD52 do cromosoma 12. Tamén se chama homólogo de RAD52 (S. cerevisiae).
Papel na reparación da recombinación do ADN
RAD52 actúa como mediadora da función de RAD51 na reparación recombinacional homóloga (HRR polas súas siglas en inglés) tanto no lévedo Saccharomyces cerevisiae coma en mamíferos como o rato e os humanos. Porén, a proteína RAD52 ten funcións claramente diferentes na HRR de lévedos e humanos. En S. cerevisiae, a proteína Rad52, actuando soa, facilita a carga da proteína Rad51 sobre ADN monocatenario precuberto coa proteína da replicación A na fase presináptica da recombinación.
Ademais, a RAD52 humana, en combinación con ERCC1, promove a vía de reparación homóloga do ADN tendente ao erro do annealing de febras monocatenarias. Aínda que esta vía sexa tendente ao erro, pode ser necesaria para a superviviencia das células con danos no ADN que non son reparables doutro xeito.
A RAD52 humana ten tamén un importante papel na reparación de roturas de dobre febra do ADN en sitios activos de transcrición durante a fase G0/G1 do ciclo celular. A reparación destas roturas de dobre febra parece usar un mecanismo de recombinación baseado nun molde de ARN dependente de RAD52. A proteína B da síndrome de Cockayne (CSB) (codificada por ERCC6) localízase en roturas de dobre febra en sitios de transcrición activa, seguida da unión de RAD51, RAD51C e RAD52, para levar a cabo alí a reparación recombinacional homóloga usando o novo ARN sintetizado como molde.
MicroARNs e risco de cancro
As rexións non traducidas 3 prima (ou 3'UTRs) dos ARN mensaxeiros (ARNm) adoitan conter secuencias regulatorias que poden causar un silenciamento por ARN post-transcricional. Tales 3'-UTRs a miúdo conteñen sitios para microARNs (miARN). Ao unírense a sitios específicos dos 3'-UTR, os microARNs poden facer decrecer a expresión xénica de varios ARNm ao inhibiren a tradución ou causar directamente a degradación do transcrito.
Os microARNs parecen regular a expresión de máis do 60% de xenes codificantes de proteínas do xenoma humano. Un microARN, o miR-210, reprime a RAD52. Como sinalaron Devlin et al., miR-210 está regulado á alza na maioría dos tumores sólidos e afecta negativamente ao resultado clínico.
O 3'-UTR de RAD52 tamén ten un sitio de unión para o microARN let-7. As mulleres cun polimorfismo dun único nucleótido (SNP) no sitio para a unión de let-7 (rs7963551), que causa unha redución da unión de let-7, probablemente teñen un incremento da expresión de RAD52 (como se mostrou para este SNP no fígado. ) As mulleres con este SNP no 3'UTR de RAD52 mostraban un risco de cancro de mama reducido cunha razón de probabilidades de 0,84, e un intervalo de confianza do 95% de 0,75-0,95.
Na poboación chinesa han, o mesmo SNP mencionado antes no sitio de unión do 3'-UTR de RAD52 para let-7 (rs7963551) reducía o risco de glioma. O risco de glioma asociado co xenotipo RAD52 rs7963551 tiña unha razón de probabilidades (comparada coa dos que non tiñan o SNP) de 0,44 para os maiores de 41 anos, e unha razón de probabilidades do 0,58 para os de 41 ou menos anos.
Li et al. atoparon un significativo decrecemento do risco de carcinoma hepatocelular entre os individuos co xenotipo RAD52 rs7963551 CC (o mesmo SNP de antes) comparado cos de xenotipo AA na pobaoción chinesa. Tamén atoparon que en 44 mostras de tecidos hepáticos humanos normais, a presenza do SNP rs7963551 estaba asociada cun incremento significativo da expresión do ARNm de RAD52.
Así, o incremento da expresión de RAD52 ten efectos protectores contra varios cancros.
Naccarati et al levaron a cabo outro estudo dos sitios de unión dos microARNs alterados en RAD52 e os seus efectos sobre a susceptibilidade ao cancro. Atoparon dous sitios de unión para o microARN en RAD52 que estaban frecuentemente alterados e tiñan un efecto sobre o risco de ter cancro de colon. Os individuos cun SNP homocigoto ou heterocigoto en rs1051669 tiñan un maior risco de ter cancro de colon (razón de probabilidades de 1,78, intervalo de confianza do 95% de 1,13–2,80, p = 0,01 para homocigotos e razón de 1,72, intervalo de confianza do 95% de 1,10–2,692, p = 0,02 para heterocigotos). Os portadores heterocigotos doutros SNP de RAD52 (rs11571475) tiñan un menor risco de ter cancro de colon (razón 0,76, intervalo de confianza do 95% de 0,58–1,00, p = 0,05). De 21 xenes examinados na vía de reparación recombinacional homóloga e 7 xenes na vía de unión de extremos non homólogos, os únicos SNPs atopados en rexións de unión de microARNs que tiñan unha frecuencia dabondo alta para avalialos e que afectaban ao risco de ter cancro de colon, eran os dous de RAD52 e un de MRE11A.
Os danos no ADN parecen ser a principal causa subxacente do cancro, e as deficiencias na reparación do ADN parecen estar presentes en moitas formas de cancro. Se a reparación do ADN é deficiente, tenden a acumularse danos no ADN. Ese exceso de danos pode incrementar os erros mutacionais durante a replicación do ADN debido a síntese translesión tendente ao erro. O exceso de danos no ADN pode tamén incrementar as alteracións epixenéticas debidas a erros durante a reparación do ADN. Ditas mutacións e alteracións epixenéticas poden dar lugar a un cancro. O frecuente incremento ou deficiencia inducidos por microARNs da reparación do ADN mediada por RAD52 debido a alteracións da unión de microARNs probablemente contribúe tanto á prevención coma á progresión de cancros de mama, cerebro, fígado ou colon.
Interaccións
RAD52 presenta interaccións con RAD51. A Rad52 facilita a carga de Rad51 sobre o ADN monocatenario interferindo coa proteína RPA.
Yeoman
O apelido Yeoman pode estar referido a:
Europa (filme de 2021)
Europa (en أوروبا; ʾAwrūbā) é un filme iraquí-kuwaití de 2021 dirixido por Haider Rashid. Foi escollido como candidato de Iraq para o Óscar ó mellor filme internacional na 94ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Frontón, Frontón, Pantón
Frontón é un lugar da parroquia de Frontón no concello lucense de Pantón na comarca da Terra de Lemos.
Seragude, Frontón, Pantón
Seragude é un lugar da parroquia de Frontón no concello lucense de Pantón na comarca da Terra de Lemos.
Xanarde, Sumoas, Xove
Xanarde é un lugar da parroquia de Sumoas no concello lugués de Xove, na comarca da Mariña Occidental.
Lornís, Frontón, Pantón
Lornís é un lugar da parroquia de Frontón no concello lucense de Pantón na comarca da Terra de Lemos.
A Áspera, Lago, Xove
A Áspera é un lugar da parroquia de Lago no concello lugués de Xove, na comarca da Mariña Occidental.
Mike Phillips
Michael Charles Phillips, nado o 20 de maio de 1960 en Akron (Ohio) e finado o 25 de abril de 2015 en Madisonville (Kentucky), foi un xogador profesional de baloncesto estadounidense. Formado na Universidade de Kentucky, xogaba na posición de pivote cunha altura de 2,08 metros.
A Barxa, Lago, Xove
A Barxa é un lugar da parroquia de Lago no concello lugués de Xove, na comarca da Mariña Occidental.
Beltrán, Lago, Xove
Beltrán é un lugar da parroquia de Lago no concello lugués de Xove, na comarca da Mariña Occidental.
Ancil, Lago, Xove
Ancil é un lugar da parroquia de Lago no concello lugués de Xove, na comarca da Mariña Occidental.
Zenit-8 (satélite)
Zenit-8 ou Oblik (índice GRAU 17F116) foi unha serie de satélites de recoñecemento militares da Unión Soviética e despois de Rusia.
Características
Os satélites Zenit-8 estaban, como o resto de satélites de recoñecemento Zenit, baseados nas cápsulas Vostok e, con 6300 kg de masa, consistían nun módulo de servizo, un módulo de propulsión e manobra e un módulo de reentrada reutilizable de forma esférica contendo as cámaras e a película fotográfica que debía ser devolta a terra e revelada. Os satélites estaban alimentados por baterías, dándolle unha autonomía de ata 15 días, e usaban unha cámara Rubin-77 con película 380T. As órbitas típicas dos Zenit-6U estaban entre os 350 e os 420 km de altura. Lanzáronse 102 Zenit-8 mediante foguetes Soiuz U entre 1984 e 1984, cun único fallo.
Campelos, Mañente, Pantón
Campelos é un lugar da parroquia de Mañente no concello lucense de Pantón na comarca da Terra de Lemos.
Manifesto Futurista
O Manifesto Futurista foi escrito por Filippo Tommaso Marinetti e publicado en febreiro de 1909. O seu estilo declamatorio pretendía expoñer un conxunto sucinto dos principios, crenzas e intencións do movemento. Tamén se publicou en francés en París no xornal Le Figaro, baixo o título Manifeste du Futurisme.
Publicación
O Manifesto Futurista naceu como unha reacción á cultura burguesa do século XIX, incluído o decadentismo deGabriele d'Annunzio. O estilo literario Parole in libertà («Palabras en liberdade») do manifesto había substituír a retórica tradicional.
O Manifesto apareceu por primeira vez na Gazzetta dell'Emilia de Boloña o 5 de febreiro de 1909. Días despois foi publicado noutros xornais italianos:
Acadou fama internacional cando se publicou en francés no xornal parisiense Le Figaro o 20 de febreiro dese ano, baixo o título Manifest du Futurisme.
Relacións co fascismo e o progreso
En xeral, a relación entre o futurismo e o fascismo non semella clara. Porén, a violencia verbal e metafórica do manifesto podería axudar a explicar por que o fascismo empregou con éxito o seu estilo e aparencia, trazos típicos do nacionalismo. Mediante a metáfora «a guerra, a única hixiene do mundo», levou á perda dos seus mellores expoñentes (Umberto Boccioni e Antonio Sant'Elia) na fronte da Primeira Guerra Mundial.
O esgotamento da literatura italiana a finais do século XIX radicou na falta de contidos intensos e o seu laissez faire, tranquilo e pasivo. A situación foi combatida de inmediato polo futurismo, cunha reacción que incluía o uso dos excesos. Isto demostrou a existencia en Italia dunha clase intelectual propia, retrógrada e activa.
Nun momento en que o peso da industria estaba a medrar en toda Europa, o futurismo sentiu a necesidade de confirmar que Italia estaba presente. Afirmaba ter a capacidade para participar nesa nova experiencia, así como saber atopar a máxima esencia do progreso. Para isto valeríase dos seus símbolos, o automóbil e a súa velocidade, como recolle o artigo 4 do manifesto.
O futurismo confirmou tamén que a literatura non ficaría superada polo progreso, senón que o absorbería na súa evolución. Amais, demostraría que a razón de ser deste baseábase en que o ser humano o empregaría para deixar ceibe a súa natureza, feita de instinto. Así, o ser humano reacciona contra a forza potencialmente opresora do progreso e clama a súa centralidade. O ser humano, xa que logo, empregará a velocidade, non ao revés (art. 5 e 6).
Outro punto en común co fascismo é a interpretación da guerra como a «hixiene» do mundo, para purificalo de todo mal. A poesía, como voz da alma, axudará ao ser humano a permitir que a súa alma sexa parte do mundo (art. 6 e 7). Este novo concepto de beleza alude ao instinto humano de loita.
Non se pode deixar de lado o sentido da historia. Moitas cousas están a piques de mudar en forma e contido. Porén, o ser humano será quen de pasar por estes cambios (art. 8).
Un dos artigos máis particulares é o 9. Describe a guerra como unha sorte de necesidade do espírito humano polo seu carácter purificador, pois permite e favorece o idealismo. Algunhas fontes afirman que esta definición influiría nos movementos de masas que anos despois darían forma ao totalitarismo, principalmente en Italia, Alemaña e, de xeito diferente, en Rusia.
A forte provocación recollida no art. 10 é consecuencia lóxica de todo o anterior.
Cómpre sinalar que o manifesto apareceu moito antes dos grandes conflitos do século XX. De feito, os máis deles poden considerarse exemplos prácticos do sentido do texto, e moitos deles foron inesperados. A Rusa foi a primeira das «revolucións» do artigo 11, malia ter lugar oito anos despois da publicación do manifesto.
Eireos, Mañente, Pantón
Eireos é un lugar da parroquia de Mañente no concello lucense de Pantón na comarca da Terra de Lemos.
Nick Ward
Nicholas Jeffrey Ward, nado o 2 de setembro de 1997, é un xogador de baloncesto profesional estadounidense.
Traxectoria
O 24 de xullo de 2021, Ward asinou co Básquet Coruña da Liga LEB Ouro.
Couto, Mañente, Pantón
Couto é un lugar da parroquia de Mañente no concello lucense de Pantón na comarca da Terra de Lemos.
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, que é un "(lugar) cercado", para poder defendelo mellor.
A Fonte, Mañente, Pantón
A Fonte é un lugar da parroquia de Mañente no concello lucense de Pantón na comarca da Terra de Lemos.
Heinz Fengler
Heinz Fengler, nado en Oranienburg, Brandeburgo, o 31 de marzo de 1923 e finado en Berlín o 14 de marzo de 1999, foi un numismático alemán vinculado ao Gabinete Numismático de Berlín.
Vilar, Lago, Xove
Vilar é un lugar da parroquia de Lago no concello lugués de Xove, na comarca da Mariña Occidental.
Heinz Fengler
Traxectoria
Heinz Fengler foi un economista que chegou a ser o director administrativo dos Museos Estatais de Berlín Oriental.
Ademais, dedicouse á numismática e neste ámbito presidiu o Comité Central de Numismática na Asociación Cultural da RDA.
En 1973, sucedeu a Arthur Suhle como director do Gabinete Numismático de Berlín. Detrás do seu nomeamento estaba a consideración político-museística dun maior control do Gabinete Numismático, ata daquela non controlado polo SED. No entanto, Fengler dirixiu o museo como unha institución científica relativamente libre. Foi responsable da colección de papel moeda no Gabinete Numismático e comezou a crear unha colección de accións e valores como un novo campo de coleccionismo.
Fengler xubilouse en 1988 e finou en Berlín en 1999.
Publicacións
Esta é unha escolma dos principais traballos monográficos publicados por Heinz Fengler ao longo da súa carreira:.
As Casas Longas, Lago, Xove
As Casas Longas é un lugar da parroquia de Lago no concello lugués de Xove, na comarca da Mariña Occidental.