cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Plygain
Etimoloxía
Plygain, e as formas arcaicas pylgain e pylgaint, procede do latín pulli cantus (canto do galo).
Historia
O plygain ten a súa orixe nun oficio matinal ordinario que se celebraba no século XVI pero que logo da Reforma protestante acabou ocupando o lugar da misa católica da media noite, a misa do galo e na que se introduciu tras a tradución da Biblia ao galés o canto de panxoliñas nesa lingua. Celebrouse en todo o país de Gales, e foi das poucas cerimonias tradicionais que seguiron a manter as igrexas non conformistas, moi fortes en Gales. Nalgunas comarcas celebrábase nos templos católicos, ás que asistían tamén o pastor e os fregueses protestantes. Na maior parte de Gales o plygain deixou de se celebrar a fins do século XIX, aínda así mantívose nalgunhas parroquias, especialmente no Val de Tanat, e noutras reintroduciuse modernamente, no caso da Igrexa en Gales, a igrexa anglicana de Gales, polo labor de Enoid Morgan e Canon Geraint Vaughan Jones.
Celebración
Cada lugar mantiña as súas propias tradicións canto á celebración do plygain, nalgúns lugares adoitánbase facer antes da celebración caramelos de melaza, coñecidos como cyflaith, noutros lugares era típico organizar antes do plygain o cynhwyllau, no que a xente bailaba e cantaba ao son da arpa. Máis común era o costume de iren os fregueses con fachos ou candeas acesas polas aldeas e vilas, nuns lugares desorganizadamente e noutros nunha procesión ordenada acompañando ao párroco ata a igrexa, deixando que eses fachos ou candeas iluminasen a igrexa, o que se converteu nun dos símbolos da celebración, ata o punto que en sitios onde se perdera a celebración do plygain mantívose, non obstante, o costume de decorar a igrexa con candeas no Nadal. Nalgúns lugares, como Llanfyllin, realizábanse candeas especiais para ese día, denominadas canhwyllau plygain.
O servizo do plygain variaba moito dependendo da parroquia, nalgunhas o sacerdote realizaba o sermón, noutras constituía un completo servizo matinal, e noutras a xente comungaba, pero o que a caracterizaba era o canto de panxoliñas, tradicionais ou novas realizadas por poetas locais pero de tema tradicional, cantábanas individuos ou familias, sempre sen acompañamento.
Tempada 2011-12 da KHL
A tempada 2011-2012 da Kontinental Hockey League foi a cuarta tempada da competición euroasiática de hóckey sobre xeo. A liga estivo formada por un total de 23 equipos (os mesmos que na tempada precedente) repartidos en dúas conferencias (leste e oeste) de dúas divisións dada unha. Cada equipo xogou un total de 54 partidos. Ao final da liga regular o Traktor Chelyabinsk gañou a Continental Cup ao finalizar na primeira posición. Así e todo, tralos playoffs polo título foi o Dynamo Moscova quen se alzou co título da liga.
A liga debía ter comezado o 7 de setembro de 2011 coa disputa da Lokomotiv Cup (nova denominación que adquiriu a anterior Opening Cup), mais a causa do accidente aéreo do Lokomotiv Yaroslavl, acontecida durante o primeiro período do partido e no que morreron tódolos integrantes do equipo, o partido tivo que pospoñerse ata o día 12 de setembro de 2011. . A liga finalizou o día 15 de abril de 2012 coa disputa do sétimo e definitivo partido da final da Copa Gagarin.
Trocos nos equipos
Expansión a Eslovaquia
Coa admisión na competición do Lev Poprad de Poprad (Eslovaquia) a liga expandiuse máis aló das fronteiras da antiga Unión Soviética. Este feito debía ter elevado o número de equipos que tomaron parte na competición aos 24, mais a causa do accidente aéreo que lle custou a vida a tódolos integrantes do Lokomotiv Yaroslavl, o equipo ruso retirouse da competición, xogando finalmente 23 equipos a competición (os mesmos que a tempada anterior).
Xogadores
Na cuarta edición da KHL tomaron parte un total de 701 xogadores de 14 nacionalidades distintas:
Clasificación das divisións
Conferencia Oeste
Conferencia Leste
Clasificación das conferencias
As clasificacións das conferencias determinarán os enfrontamentos do play-off. As dúas primeiras prazas de cada conferencia están reservadas para os campións de división.
Fonte: khl.ru
Máximos anotadores
Fonte: khl.ru
PX = Partidos xogados; G = Goles; A = Asistencias; Pts = Puntos; +/– = Plus-minus; PIM = Penalty minutes
Mellores porteiros
Fonte: khl.ru
PX = Partidos xogados; G = Goles; A = Asistencias; Pts = Puntos; +/– = Plus-minus; PIM = Penalty minutes
Play-offs
Os play-offs comezaron o 29 de febreiro de 2012. O sétimo e último partido das series finais da Copa Gagarin xogouse o 25 de abril de 2012.
O campión da edición 2011-2012 da KHL foi o Dynamo Moscova.
Mellores porteiros
GP = Partidos xogados; Min = Minutos xogados; W = Vitorias; L = Derrotas; SOL = Derrota en Shootout; GA = Goles en contra; SO = Shutouts; SV% = Porcentaxe de paradas; GAA = Media de goles en contra
Vostok 8K72K
Vostok 8K72K, tamén coñecido como Vostok-K, foi un foguete espacial da Unión Soviética derivado do mísil R-7 adicado a lanzar as primeiras naves tripuladas Vostok e máis tarde outro tipo de satélites. Foi usado desde s cosmódromo de Baikonur.
Condide
O topónimo galego Condide pode referirse a:
Suðurland
Suðurland (en galego: Rexión Meridional) é unha das oito rexións de Islandia.
Xeografía
Suðurland ten unha extensión de 24.690 quilómetros cadrados. A súa capital é Selfoss.
Demografía
Na rexión de Suðurland residían a día 1 de decembro de 2008 24.176 habitantes, que viven nunha extensión de 24.690 quilómetros cadrados, o que supón unha densidade de poboación de 0,97 habitantes por quilómetro cadrado.
Os seus principais núcleos de poboación son Hveragerði, Selfoss e Vestmannaeyjar
Condados
Na rexión de Suðurland encóntranse os seguintes condados:
Concellos
Suðurland conta cos seguintes concellos:
To All the Boys: P.S. I Still Love You
To All the Boys: P.S. I Still Love You é un filme estadounidense de 2020 dirixido por Michael Fimognari e escrito por Sofía Alvarez e J. Mills Goodloe. Está protagonizado por Lana Condor, Noah Centineo, Janel Parrish, Anna Cathcart, Trezzo Mahoro, Madeleine Arthur, Emilija Baranac, Kelcey Mawema, Jordan Fisher, Ross Butler, Julie Tao, Sarayu Blue, John Corbett, Holland Taylor e Maddie Ziegler. Está baseado na novela P.S. I Still Love You de 2015 escrita por Jenny Han.
É a secuela de To All the Boys I've Loved Before (2018), e é o segundo título de To All the Boys I've Loved Before. Estreouse o 12 de febreiro de 2020 a través de Netflix. O terceiro filme, To All the Boys: Always and Forever, estreouse o 12 de febreiro de 2021.
Orquestra de Cámara Portuguesa
A Orquestra de Câmara Portuguesa (OCP) é unha orquestra de cámara fundada o 5 de Jullo de 2007. Presentouse por primeira vez en público o 13 de setembro de 2007, no concerto inaugural da Temporada 2007/2008 do Centro Cultural de Belém (CCB, Lisboa). O programa deste primeiro concerto foi o seguinte: Abertura de "Der Schauspieldirektor" KV 486 de W.A.Mozart; Sinfonía D 589 no. 6 en Do Maior de F.Schubert; Suite do Ballet "Pulcinella" de I.Stravinsky. A OCP ten a súa sede en Oeiras, Portugal.
Biografía
O director artístico da Orquestra de Câmara Portuguesa é Pedro Carneiro, quen ten como propósito potenciar e difundir o talento dos músicos novos portugueses. O Centro Cultural de Belém (CCB) acolleu á OCP, primeiro como orquestra asociada, e máis tarde en 2008, como orquestra residente. A OCP foi a encargada de realizar o concerto inaugural das temporadas CCB 2007/08 e 2010/11. A súa presenza anual nos “Días da Música de Belém” (festival que se realiza anualmente no CCB) permitiu a proxección de novos solistas e directores, como Pedro Amaral, Pedro Neves, Luís Carvalho, Alberto Roque e José Gomes. A OCP traballou cos compositores Emmanuel Nunes e Sofia Gubaidulina, e tocou con solistas internacionais como Jorge Moyano, Cristina Ortiz, Sergio Tiempo, Gary Hoffman, Filipe-Pinto Ribeiro, Carlos Alves, Heinrich Schiff, António Rosado, entre outros. A proxección internacional da orquestra aconteceu en 2010, no “City of Londres Festival”, recibindo 4 estrelas na crítica do The Times: “O 2º Concerto para Piano de Chopin por Cristina Ortiz e a Orquestra de Cámara Portuguesa, escoitouse cheo de carácter (…) así como a 1ª Sinfonía de Beethoven, unha viaxe de montaña rusa que transbordaba adrenalina, baixo a dirección resplandecente de Pedro Carneiro” (The Times, 23 de xuño de 2010).
A OCP abriu o 1º “Festival das Artes de Coímbra” e xa se presentou en cidades como Almada, Castelo Branco, Vila Viçosa, nos festivais de Alcobaça, Leiria e Paços de Brandão, e nos concertos de Nadal de Lisboa e o Festival “Ao Largo” do Teatro Nacional de São Carlos (TNSC).
Proxecto social
A OCP ten como obxectivo chegar a ser unha das mellores orquestras do mundo, afirmándose como un proxecto con credibilidade e pertinencia social e cultural, que nace dunha acción xenuina de cidadanía activa. A OCP leva a cabo varios proxectos sociais: O meu amigo toca na OCP, a OCPsolidária, a OCPzero e a OCPdois.
Apoios
A Linklaters Portugal é o primeiro patrocinador privado da OCP, a cal apoiou o lanzamento da OCPzero en 2010. A OCPzero está formada por estudantes de música de todo o país, sendo considerada un preámbulo para a construción dunha orquestra de mozos portugueses. Neste sentido, a “European Federation of National Youth Orchestras”, con sede en Viena (Austria), acolleu como membro a OCPzero, en candidatura aprobada por unanimidade na Asemblea Xeral de maio de 2013, realizada en Bucarest. A finais de 2012, a Fundación Calouste Gulbenkian asociouse á OCP, patrocinando o proxecto OCPsolidária na “Cercioeiras”. O programa comezou como iniciativa da OCP en réxime de voluntariado, ofrecido á “Cercioeiras” en 2009. Actualmente co apoio da FCG, iniciouse en febreiro de 2013 unha nova fase, onde se establece un programa profundo e sistemático para os próximos tres anos. No ámbito das asociacións do sector, a consultora Everis Portugal SA xuntouse á OCP en 2010, para o desenvolvemento dun plan estratéxico de xestión e apoio para a creación da nova páxina web da orquestra. En 2013, a PwC é escollida auditora da OCP e o Municipio de Oeiras asóciase institucionalmente á orquestra ao ceder o espazo dunha antiga escola primaria de Algés, como instalación para a sede da OCP.
Gustavia
Gustavia é a principal cidade e capital da illa de San Bartolomeu (a miúdo abreviado como Saint-Barth en francés, ou St. Barts en Inglés). Debe o seu nome ao rei Gustavo III de Suecia.
Historia
Saint-Barthélemy foi reclamada por primeira vez por Francia, en 1648. A illa foi cedida a Suecia a cambio dos dereitos comerciais en Gotemburgo en 1784 e Suecia fundou a Svenska Västindiska Kompaniet. Prosperou durante as Guerras Napoleónicas, perdeu potencial a partir de entón, e a illa foi vendida a Francia en 1878.
O lugar foi chamado primeiro Le Carénage polo refuxio que proporcionaba aos buques danados. De acordo aos arquivos o nome Gustavia apareceu entre o 28 de decembro de 1786 e o 9 de febreiro de 1787. Gustavia permanece como un reflexo do período sueco.
Construíronse tres fortes a mediados e finais do século XVII protexendo o porto: Oscar (antes Gustav Adolf), Karl e Gustav. A Igrexa Anglicana Episcopal fronte á baía foi construída en 1855.
Servizos
As localizacións de Fort Karl, con vistas a Shell Beach ao sur da cidade, e Fort Gustav, na base do faro cara ao norte, son populares entre os excursionistas. Fort Oscar, na punta da península de Gustavia, alberga a Xendarmería. Hai un museo ao final da estrada Victor Schoelcher na península. Gustavia ten algúns restaurantes que serven gastronomía americana, italiana, francesa e doutros tipos. Gustavia ten moitas boutiques de alta gama que son unha fonte esencial de ingresos para a illa, e un dos hoteis máis luxosos de clase alta da illa. Hai un Real Consulado de Suecia en Gustavia (Cónsul Dantes Magras).
Clima
miniatura|Gustavia miniatura|Vista de Gustavia
O clima é tropical con só pequenas variacións na temperatura. A pequena superficie da illa de só 24 km² permítelle gozar dun clima suave e agradábel provocado polos ventos alisios. As temperaturas medias de auga e aire móvense ao redor dos 27 °C, o ano divídese en dúas estacións: unha seca, coñecida como a Coresma (Careme), e unha máis húmido no inverno. Esta última tempada sucede entre maio e novembro, e o omnipresente sol está nubrado por pasaxes curtos de nubes de choiva con breves períodos de choiva de 10 a 15 minutos. De acordo co sistema da Clasificación climática de Köppen Gustavia ten un clima tropical seco, abreviado "Aw" nos mapas climáticos.
Economía
A moeda oficial de San Bartolomé é o euro.
Mosteiro de Santo Estevo de Ribas de Sil
O mosteiro de Santo Estevo de Ribas de Sil é un vello mosteiro beneditino de tres claustros situado en Santo Estevo de Ribas de Sil (Nogueira de Ramuín), rehabilitado como establecemento hoteleiro pola Xunta de Galicia e cedido a Paradores de Turismo de España. Está considerado un ben de interese cultural.
Silencio (música)
En música, o silencio ou pausa é un signo da notación musical, que representa graficamente a duración dunha determinada pausa nunha peza musical. Cada figura musical ten o seu correspondente silencio, que representa o mesmo valor e duración. Pódese considerar que o silencio é unha nota que non se executa.
center|miniatura|640px|Nomes e duracións dos silencios (en inglés).
Mosteiro de Santo Estevo de Ribas de Sil
Historia
As orixes remóntanse á neboenta época do eremitismo cristián do período do Reino suevo impulsada por Martiño de Dumio que tivo na Ribeira Sacra un enclave privilexiado. Porén non será ata o 921 cando se teña a primeira testemuña documental; trátase dunha autorización do rei de Galicia Ordoño II ao abade Franquila para a reconstrución dun moi antigo cenobio adicado ao primeiro mártir do cristianismo, santo Estevo.
Cando a regra de Bieito de Nursia comezou a espallarse, avanzado o século X, por Galicia, este mosteiro aparece como un dos grandes centros monásticos do Reino de Galicia tras o pulo dado ao monacato por Aldara de Celanova e o seu fillo Rosendo de Celanova. Desa época é a tradición que fala da retirada a este mosteiro de nove bispos, así como da posible residencia nel da raíña Goto trala morte do seu home o rei de Galicia Sancho Ordóñez. Os nomes dos nove bispos eran Vimarasio, Gonzalo, Osorio, Froalengo, Servando, Viliulfo, Paio, Afonso e Pedro. Procedían das dioceses de Coímbra, Ourense, Iria e Astorga. Todos eles foron tidos por santos pola veneración popular, o que fixo de Santo Estevo de Ribas de Sil un centro de peregrinación.
O rei de Galicia e León Afonso VIII dotouno dun amplo couto xurisdicional, que fixo deste mosteiro non só un centro de estudo, oración, esmola e hospitalidade senón tamén un núcleo de poder feudal libre do dominio señorial. Entre os seus priorados estaba outras importantes comunidades (mosteiro de Santa Cristina de Ribas de Sil, mosteiro de San Vicenzo de Pombeiro, tamén na Ribeira Sacra) todos eles catalizadores de actividades agrícolas, forestais e artesanais, ademais das propiamente culturais e relixiosas.
As medidas políticas dos Reis Católicos, co sometemento dos mosteiros do Reino de Galicia ás novas cabeceiras castelás, fixeron que este fose integrado na Congregación de Valladolid. Tras a axitación dos últimos anos da Idade Media (revolución irmandiña, descabezamento da nobreza galega, implantación da Santa Irmandade e da Real Audiencia do Reino de Galicia, amenceu un período de estabilidade e boas colleitas que propiciaron unha importante renovación arquitectónica en estilo renacentista e barroco. A chegada do abade de San Martiño Pinario e de frei Juan de Corcuera, encargados de aplicar a reforma beneditina nos mosteiros desta orde no Reino de Galicia, impulsaron as obras de reforma sobre a estrutura medieval.
Arola
A arola ou mexarela (Lutraria lutraria, Linnaeus 1758) é un molusco bivalvo pertencente á familia dos máctridos (Mactridae), de tamaño relativamente grande. Existe outra especie semellante, a Lutraria magna, que se caracteriza pola marxe dorsal curvada cara a dentro, e cuncha máis robusta e de cor parda sucia. Non adoita superar os 10 cm de lonxitude.
Mosteiro de Santo Estevo de Ribas de Sil
Historia
A desamortización acabaría co esplendor deste mosteiro. Será iniciativa de Aurelio Miras Portugal, de acordo co bispo de Ourense monseñor Carlos Osoro, acometer a súa rehabilitación integral para uso hoteleiro en 1998, o que permitirá que no 2004, mediante convenio coa Xunta de Galicia, o Estado Español instalase nel un Parador de Turismo para a dinamización turística da Ribeira Sacra.
Arola
Descrición
A cuncha é de perfil elíptico, cuns 13 cm de lonxitude e unha anchura duns 5–6 cm. As valvas non pechan polos extremos, deixando certa separación. A cor habitual é branca ou amarelenta, pero o periostraco é dun castaño escuro. Polo interior é branca coa marca do seo paleal ben visible. Presenta unha liñas de crecemento concéntricas moi finas.
Mosteiro de Santo Estevo de Ribas de Sil
Historia
O proxecto de rehabilitación foi redactado polo arquitecto Alfredo Freixedo Alemparte.
Arola
Descrición
Na valva dereita hai dous dentes cardinais e outro lateral; a esquerda ten dous cardinais e dous laterais.
Os sifóns son notablemente longos e fortes.
Mosteiro de Santo Estevo de Ribas de Sil
Arquitectura
A Igrexa é románica e protogótica. A actual encetouse en 1183 e consta de tres naves e unha tripla ábsida semicircular. As tres naves están cubertas por bóvedas de crucería. A ábsida central presenta a peculiaridade de ser máis baixa que as laterais. A fachada é simple e dunha época posterior (século XVIII), presidida por unha imaxe de santo Estevo e enmarcadas por sendas torres piramidais e balcóns corridos. No interior o retablo de catro corpos é obra de Juán de Angés. Salienta un retablo en pedra medieval onde se representa a Xesucristo cos doce apóstolos.
O claustro procesional ou dos Bispos presenta arcos de medio punto románicos na planta baixa e arcos carpaneis renacentistas na superior, coroada por unha obra de trazaría típica dun gótico florido tardío. Sosteñen a estrutura contrafortes de sección prismática. No século XVI substitúese a cuberta de madeira por bóvedas de crucería estrelada.
Arola
Aproveitamento pesqueiro e comercial
miniatura|dereita|350px|Cuncha da arola (interior á esquerda, exterior á dereita) A arola é un molusco comestible pero tan pouco apreciada que non se practica a captura desta especie. Cando se pesca, dedícase exclusivamente á conserva.
Mosteiro de Santo Estevo de Ribas de Sil
Arquitectura
O claustro da Portería, de grandes dimensións e con alas distribuídas en tres corpos, e un terceiro claustro, de dous corpos, teñen influencia herreriana da man de Diego de Isla con arcos de medio punto.
A cociña é de planta cadrada e está cuberta por bóvedas de crucería encol de arcos de medio punto.
Arola
Aproveitamento pesqueiro e comercial
Rosa Ramonell achega o dato histórico de que os romanos incluían arolas nos seus banquetes.
A arola en Galicia
Ríos Panisse recolleu para esta especie a seguinte sinonimia: ameixola da lama, navallón (porque lembra á navalla) e zapatela, ademais de mexarela, mexona, mixela ou mixota, nomes estes debidos ós fortes chorros de auga que expulsa polos sifóns.
Eladio Rodríguez recolle a locución Vaite á arola, fórmula de desentendemento que expulsa a alguén molesto.
Manuel Blanco Desar
Manuel Blanco Desar, nado en Santiago de Compostela en 1965, é un escritor, economista e politicólogo galego.
Licenciado na Universidade de Santiago de Compostela (USC), exerceu de avogado e de asesor xurídico no campo do dereito da competencia. A súa especialidade é a política europea, foi impulsor da Asociación Federalista Europea nos anos 90 do século XX. Ten colaborado en Diario 16, Atlántico Diario e La Voz de Galicia, centrándose no futuro das pensións e no problema demográfico.
Joaquín Planell
Joaquín Planell Riera (Vitoria 1891 - Madrid 1969) foi un militar e político español.
Traxectoria
Estudou na Academia de Artillería, participou nas campañas de Marrocos. Agregado militar da embaixada española nos Estados Unidos (1930-1934). Ponse de parte dos sublevados na Guerra civil española e foi xefe de fabricación do Cuartel Xeral de Franco (1937-1939), vicepresidente do INI (1945-1951) e ministro de Industria (1951-1962), logo foi director do Banco de Crédito Industrial.
O Carballal, Bretoña, A Pastoriza
O Carballal é un lugar da parroquia de Bretoña, no concello lugués da Pastoriza, na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2015 tiña 5 habitantes (3 homes e 2 mulleres).
Coencima A
miniatura|dereita|350 px|Estrutura química do coencima A. miniatura|dereita|Modelo do coencima A. miniatura|dereita|Compoñentes do coencima A. 1 é a adenosina 3'-fosfato, 2 é o pirofosfato unido á adenosina, 3 e 4 é o pantotenato, 5 é a cisteamina. O coencima A ou coenzima A (abreviado como CoA, CoASH, ou HSCoA) é un coencima, moi importante no metabolismo dos ácidos graxos e na oxidación do piruvato e ciclo de Krebs. Todos os xenomas secuenciados ata agora codifican encimas que usan o coencima A como substrato e arredor do 4% dos encimas celulares utilízano como substrato como tal ou como algún tioéster seu (como o acetil-CoA, por exemplo).
A molécula consta dos seguintes compoñentes:
Biosíntese
O coencima A sintetízase nun proceso en cinco pasos a partir do pantotenato e a cisteína:
Función
Como o coencima A é, quimicamente, un tiol, pode reaccionar con ácidos carboxílicos formando tioésteres, funcionando como un transportador de grupos acilo. O coencima A actúa na transferencia de ácidos graxos do citoplasma á mitocondria. Cando a molécula de coencima A transporta un grupo acetilo denomínase acetil-CoA ou, ás veces, pode escribirse acetil-S-CoA (indicando o S por onde se une ao acilo). Cando non está unida a un grupo acilo abréviase como CoA ou tamén como CoASH ou HSCoA ou CoA-SH, indicando o grupo -SH por onde se enlazaría ao acilo, que está libre.
O coencima A é tamén a fonte do grupo fosfopanteteína que se engade como grupo prostético a proteínas como as proteínas carrexadoras de acilos e a formiltetrahidrofolato deshidroxenase.
Bula dourada
miniatura|dereita|A Bula Dourada de 1356. Bula Dourada (do latín bulla aurea; derivado do grego χρυσόβουλλο -chrysóvoullo- «selo de ouro») é un decreto ao que foi dado un selo dourado. Foron emitidas no Imperio Bizantino e, posteriormente, no resto de Europa polos monarcas durante a Idade Media e o Renacemento.
Algúns exemplos:
Wade Baldwin IV
Traxectoria
O 23 de xuño de 2016, Baldwin foi seleccionado na 17ª posición do Draft da NBA de 2016 polos Memphis Grizzlies. O 16 de xullo de 2016, asinou o seu contrato de rookie cos Grizzlies.
O 19 de outubro de 2017, Baldwin asinou cos Portland Trail Blazers.
Carbanión
miniatura|320px|Carbanión.
Wade Baldwin IV
Traxectoria
O 4 de febreiro de 2019, Baldwin foi traspasado xunto a Nik Stauskas e dúas eleccións da segunda rolda do Draft ós Cleveland Cavaliers, a cambio de Rodney Hood. Tres días máis tarde, o 7 de febreiro de 2019, Baldwin foi traspasado xunto a Iman Shumpert, Nik Stauskas e unha elección da segunda rolda do Draft de 2021 ós Houston Rockets, nun traspaso entre tres equipos que tamén mandou a Brandon Knight, Marquese Chriss e dúas futuras eleccións do Draft ós Cleveland Cavaliers, e a Alec Burks e unha elección da segunda rolda do Draft de 2020 ós Sacramento Kings. Horas máis tarde foi traspasado de novo xunto a Stauskas e unha elección da segunda rolda do Draft de 2021 e os dereitos de Maarty Leunen, desta vez ós Indiana Pacers. O 8 de febreiro, foi cortado polos Pacers.
O 17 de xullo de 2019, Baldwin asinou co Olympiacos BC grego. O 27 de xullo de 2020, fíxose oficial a fichaxe de Baldwin polo FC Bayern München da Basketball Bundesliga. O 10 de xullo de 2021, Baldwin asinou co Saski Baskonia da Liga ACB.
Carbanión
onde B é a base. Un carbanión é un intermediario reactivo en química orgánica.
Casino Atlántico
miniatura|Casino Atlántico, xunto ao [[Kiosco Alfonso.]] O Casino Atlántico da Coruña é un dos 2 casinos existentes en Galicia, pertencente á cadea de locais de xogo do Grupo Comar. Situado nos Xardíns de Méndez Núñez, ocupa boa parte da planta baixa do Hotel Atlántico.
Carbanión
Estabilidade e reactividade
Un carbanión é un nucleófilo. A estabilidade e reactividade dun carbanión está determinada por varios factores, entre os que están os seguintes:
Un carbanión é un intermediario reactivo e intervén en reaccións de química orgánica, por exemplo na reacción de eliminación E1cB, e en química organometálica, por exemplo na reacción de Grignard, ou na química de alquil litio. Existen tamén os carbanións estables. En 1984 Olmstead presentou o sal de litio éter coroa do trifenilmetil carbanión a partir do trifenilmetano, n-butilitio e 12-coroa-4 a baixas temperaturas:
Casino Atlántico
Características
No casino pódese atopar un restaurante, unha gran sala de xogo con bar, con 8 mesas de blackjack, 6 mesas de ruleta americana, 4 mesas de ruleta francesa, 1 mesa de bacarat e varias mesas de póker nas que se levan a cabo periodicamente eventos e torneos. Noutra gran sala do casino hai unhas 60 máquinas de azar.
No casino lévanse a cabo 2 ligas simultáneas de póker, unha liga local chamada Liga Atlántico e outra a nivel nacional chamada Liga Comar.
Carbanión
Estabilidade e reactividade
center|500px|Formación do anión trifenilmetano.
Engadindo n-butilitio ao trifenilmetano en THF a baixas temperaturas seguido do 12-coroa-4 prodúcese como resultado unha solución vermella e o complexo do sal precipita a −20 °C. As lonxitudes de enlace do C-C central son 145 pm co anel fenilo nun ángulo de como media 31,2°. Esta forma é menos pronunciada cun contraión tetrametilamonio.
Unha ferramenta para a detección de carbanións en solución é a resonancia magnética nuclear de protóns. Un espectro do ciclopentadieno en DMSO mostra catro protóns vinílicos a 6,5 ppm e dous protóns pontes de metileno a 3 ppm, mentres que o anión ciclopentadienil ten unha soa resonancia a 5.50 ppm.
Ácidos de carbono
Calquera molécula que conteña un C-H pode perder un protón formando un carbanión. Por tanto, calquera hidrocarburo que conteña enlaces C-H pode considerarse un ácido cun valor correspondente de pKa. O metano non é desde logo un ácido no seu significado clásico, aínda que o seu pKa estimado é 56. Pode compararse este valor co do ácido acético, cuxo pKa é 4,76. Os mesmos factores que determinan a estabilidade do carbanión tamén determinan a orde nos pKa de ácidos de carbono. Estes valores determínanse para os compostos ou ben en auga para comparalos cos ácidos ordinarios, ou ben en dimetil sulfóxido (DMSO), no cal a maioría dos ácidos de carbono e os seus anións son solubles ou están na fase de gas. Con DMSO a fiestra de acidez para os solutos está limitada ao seu propio pKa de 35,5. ' Nótese que os anións formados por ionización do ácido acético, etanol, e anilina non son carbanións. '
Empezando polo metano na táboa 1, a acidez vaise incrementando nas seguintes condicións:
Carbanións quirais
A primeira evidencia da existencia de compostos de organolitio quirais obtívose en 1950. A reacción do 2-iodooctano quiral con sec-butilitio en éter de petróleo a −70 °C seguida da reacción con xeo seco rendía ácido 2-metilbutírico principalmente racémico, pero tamén unha cantidade de ácido 2-metiloctanoico opticamente activo, que só se puido ter formado a partir dun 2-metilheptilitio tamén opticamente activo, e o átomo de carbono unía o carbanión ao litio:
center|400px|Organolitio opticamente activo.
Ao quentar a reacción a 0 °C a actividade óptica desaparecía. Obtivéronse máis evidencias na década de 1960. Unha reacción do isómero cis do 2-metilciclopropil bromuro co sec-butilitio seguida de carboxilación con xeo seco rendeu ácido cis-2-metilciclopropilcarboxílico. A formación do isómero trans tería indicado que o intermediario carbanión era inestable.
center|500px|Estereoquímicados organolitios.
Da mesma maneira a reacción do (+)-(S)-l-bromo-l-metil-2,2-difenilciclopropano con n-butilitio seguida de quench con metanol tivo como resultado un produto con retención da configuración: center|500px|Estabilidade óptica do 1-metil-2,2-difenilciclopropilitio.
Máis recentemente obtivéronse compostos de metillitio quirais:
center|500px|Oxi-[2H1]metillitios quirais; Bu significa butil, i-Pr significa isopropil.
Na imaxe os fosfatos (1) conteñen un grupo quiral cun hidróxeno e un substituínte deuterio. O grupo estannil substitúese por litio no intermediario (2), que sofre un rearranxo fosfato-fosforano a fosforano (3), o cal nunha reacción co ácido acético dá alcohol (4). Unha vez máis, no intervalo de −78 °C a 0 °C nesta secuencia de reaccións presérvase a quiralidade.
Historia
Unha estrutura de carbanión propuxérona correctamente Clarke e Lapworth en 1907 por primeira vez para explicar o mecanismo de reacción da condensación de benzoína. En 1904 Schlenk preparou Ph3C−NMe4+ en busca de nitróxeno pentavalente (a partir de cloruro de tetrametilamonio e Ph3CNa) e en 1914 demostrou como se podían reducir os radicais triarilmetilo a carbanións por metais alcalinos. O termo "carbanión" foi introducido por Wallis e Adams en 1933 como termo homólogo cargado negativamente do ión carbonio.
Xogos Olímpicos de 1908
Considerados os primeiros Xogos realmente ben organizados para un evento desta envergadura, despois dos fracasados e improvisados Xogos de París e Saint Louis, a pesar de ter novamente a súa duración alongada por máis de seis meses, obtiveron o empeño persoal do Rei de Inglaterra para a súa realización e se desenvolveron no primeiro complexo olímpico construído, o Shepperd’s Bush Stadium, en White City, suburbio de Londres, con capacidade para cen mil espectadores e que constaba de estadio de fútbol, pista de atletismo, piscina, pista de ciclismo e instalacións para a ximnasia e a loita.
Inaugurados polo Rei Eduardo VII, os Xogos tiveron a participación de 22 estados e 2.008 atletas, entre eles 37 mulleres, que disputaron probas en tres deportes diferentes: tenis, ximnasia e patinaxe no xeo, embrión dos futuros Xogos de Inverno, do total de 24 modalidades. Foi nestes Xogos nos que Gran Bretaña, por primeira e única vez, liderou o cadro de medallas nunha olimpíada, nun total de 145 sendo 56 de ouro, máis do dobre dos seus entón máis férreos adversarios, os norteamericanos.
Modalidades disputadas
miniatura|200px|esquerda|Atleta de [[saltos en disputa nos Xogos de 1908]]
Cadro de medallas
miniatura|150px|dereita|Medalla dos Xogos de Londres, 1908
Gaitelgrima de Salerno (Guaimaro IV)
Gaitelgrima de Salerno, nada en Sarno e finada despois do ano 1078, foi princesa longobarda de Capua e, a continuación, de Sarno.
Traxectoria
Filla de Guaimaro IV de Salerno e Gemma, foi dada en matrimonio polo seu irmán Xisulfo II ao príncipe Xordano I de Capua, mentres a súa irmá Sichelgaita casou con Robert Guiscard. Viúva de Xordano, ao que lle dera como fillo e sucesor a Ricardo, casou con Alfredo, conde de Sarno, que tamén morreu aos poucos anos. Gaitelgrima continuou a vivir no feudo de Sarno ata a súa morte, ofrecendo hospitalidade na súa fortaleza ao seu irmán Xisulfo, destronado por Guiscard no 1078.
Feminismo lésbico
O feminismo lésbico é un movemento cultural e unha perspectiva crítica, máis influente na década de 1970 e comezos da década de 1980 (principalmente en América e en Europa Occidental), que incentivou as mulleres a dirixir as súas enerxías para outras mulleres no canto dos homes e moitas veces defendendo o lesbianismo como o resultado lóxico do feminismo. Entre algunhas das principais pensadoras e activistas están Charlotte Bunch, Rita Mae Brown, Adrienne Rich, Audre Lorde, Marilyn Frye, Mary Daly, Sheila Jeffreys e Monique Wittig (aínda que esta última é máis comumente asociada co xurdimento da Teoría queer).
O feminismo lésbico reuniuse a comezos de 1970 a partir da insatisfacción coa segunda onda do feminismo e do movemento de liberación gai.
Nas palabras da feminista lésbica, Sheila Jeffreys, "o feminismo lésbico xurdiu como resultado de dous emprendementos: as lésbicas dentro do WLM (Women's Liberation Movement) comezou a crear unha nova organización, onde políticas lésbicas distintamente feministas e lésbicas da GLF (Gay Liberation Front) se xuntasen ás súas irmás".
Con barqueira e remador
Con barqueira e remador é un obradoiro poético que se organiza anualmente na Illa de San Simón.
En 2018 chegara á súa 7ª edición coordinado por Yolanda Castaño.
En 2020 presentouse a convocatoria en liña para Lara Dopazo (lingua galega), Laia Malo (lingua catalá), Grazyna Wojcieszko (lingua polaca), Laura Accerboni (lingua italiana), Zhou Zan (lingua chinesa) e Barbara Pogačnik (lingua eslovena).
Insua, Taboada
San Salvador de Insua é unha parroquia do concello de Taboada na comarca de Chantada, na provincia de Lugo. No ano 2007 tiña 60 habitantes, deles 32 eran homes e 28 eran mulleres, o que supón unha diminución de 58 habitantes en relación ao ano 1991 cando tiña 118 habitantes.
Historia
No lugar de Sonán houbo un poste cuxo vínculo fundou Lope de Taboada o Vello. Desta liñaxe herdaron os Taboada as táboas orladas de calderos do seu emblema.
Conforto
O topónimo galego Conforto pode referirse a:
La Flèche Wallonne 2016
Esta foi a segunda das Clásicas das Ardenas da tempada despois da Amstel Gold Race e antes da Liexa-Bastogne-Liexa. Tamén foi a décimo segunda carreira do UCI WorldTour 2016.
O gañador foi por terceira vez seguida e cuarta no seu palmarés (batendo así o récord de vitorias da carreira) o español do Movistar Team Alejandro Valverde que se impuxo no sprint final ao mozo francés do Etixx-Quick Step Julian Alaphilippe, que rematou na segunda posción por segunda vez consecutiva, e ao compañeiro do francés Daniel Martin.
Percorrido
miniatura|right|250px|Perfil dos últimos 29km coa Côte d'Ereffe, a Côte de Cherave e o Muro de Huy. O trazado foi lixeiramente cambiado con respecto á edición anterior. Os trocos máis visibles foron o cambio da saída a Marche-en-Famenne e o remplazameto da Côte des 36 Tournants por dous ascensos á Côte de Solieres. En total, a carreira incluíu doce muros, contando as tres subidas ao Muro de Huy.
Equipos
Na competición participaron 25 equipos: 18 do UCI WorldTour e 7 da categoría Profesional Continental. Comezaron un total de 199 ciclistas (8 por equipo, menos o Sky con 7). Destes 199 acabaron 163.
Convención das Nacións Unidas sobre o Dereito do Mar
miniatura|400px| miniatura| A Convención das Nacións Unidas sobre o Dereito do Mar (CNUDM, Convención sobre o Dereito do Mar ou Convención do Mar, ás veces tamén chamada CONVEMAR) é considerada un dos tratados multilaterais máis importantes da historia, dende a aprobación da Carta das Nacións Unidas, sendo cualificada como a Constitución dos océanos. Define conceptos herdados do dereito internacional costumeiro*, como mar territorial, zona económica exclusiva, plataforma continental e outros, e estabelece os principios xerais da explotación dos recursos naturais do mar, como os recursos vivos, os do solo e os do subsolo. A Convención tamén creou o Tribunal Internacional do Dereito do Mar, competente para xulgar as controversias relativas á interpretación e á aplicación daquel tratado.
Foi aprobada, tras nove anos de traballo, o 30 de abril de 1982 en Nova York (Estados Unidos) e aberta á súa firma por parte dos Estados, o 10 de decembro de 1982, en Montego Bay (Xamaica), na 182º sesión plenaria da III Conferencia das Nacións Unidas sobre o Dereito do Mar. Entrou en vigor o 16 de novembro de 1994, un ano despois da 60ª ratificación (realizada por Güiana). A Convención regula unha gran provincia do dereito internacional, a saber, o dereito do mar, que comprende non só as regras acerca da soberanía do Estado costeiro sobre as augas adxacentes, mais tamén as normas respecto á xestión dos recursos mariños e do control da polución.
Antecedentes
A comezos do século XVII, baseado en principios de dereito romano, Hugo Grocio postulou a "doutrina do mar libre" na súa obra Mare Liberum (Mar Libre), segundo a cal os mares non podía ser suxeitos de apropiación, porque non eran susceptibles de ocupación, como as terras, e por iso debían ser libres para todos ("liberdade dos mares"). Con todo, no século XVIII Cornelius van Bynkershoek logrou sentar o principio segundo o cal o mar adxacente ás costas dun país quedaban baixo o seu soberanía. A extensión desta franxa mariña próxima ao bordo costeiro quedou entregada, en xeral, á capacidade de control que o Estado podía exercer sobre ela. Por iso, o criterio utilizado para fixar a súa anchura foi a posibilidade de control desde a costa, que permitiu o xurdindo da norma do tres millas náuticas, baseada na tese da "bala de canón".
No século XX moitos Estados expresaron a necesidade de estender o mar territorial, co fin de protexer os recursos pesqueiros e mineiros e aplicar medidas de control e fiscalización para evitar contaminación da área. Esta situación foi recoñecida pola Sociedade de Nacións e pola Conferencia da Haia sobre Codificación do Dereito Internacional de 1930. Nesta conferencia non se logrou ningún acordo para establecer a anchura para o mar territorial, aínda que se recoñeceu a existencia dunha zona contigua, dunha extensión máxima de 12 millas náuticas.
O 28 de setembro de 1945, o Presidente Harry Truman declarou que que "o Goberno de Estados Unidos de América considera os recursos naturais do subsolo e do fondo do mar da plataforma continental por baixo da alta mar próxima ás costas de Estados Unidos, como pertencentes a este e sometidos á súa xurisdición e control" e que se reservaba o dereito a establecer "zonas de conservación en certas áreas de alta mar contiguas ás costas de Estados Unidos cando as actividades pesqueiras foron desenvolvidas e mantidas ou poden selo no futuro nunha escala substancial".
I Conferencia
En 1956, as Nacións Unidas convocaron á I Conferencia das Nacións Unidas sobre o Dereito do Mar en Xenebra (Suíza). Dita conferencia concluíu, en 1958, coa elaboración de catro convencións relativas á regulación do mar, a partir de proxectos elaborados pola Comisión de Dereito Internacional da ONU:
Aínda que, no seu momento, foron considerados un éxito histórico e lograron entrar en vixencia, a súa aplicación foi bastante reducida, polo limitado número de Estados partes.
II Conferencia
En 1960 convocouse á II Conferencia das Nacións Unidas sobre o Dereito do Mar, que non produciu ningún acordo internacional, pois ningunha das proposicións relativas á anchura do mar territorial alcanzou o quórum necesario de dous terzos. nada mais
III Conferencia
En 1967, a Asemblea Xeral das Nacións Unidas crea o Comité para a Utilización con Fins Pacíficos dos Fondos Mariños e Oceánicos máis aló dos Límites da Xurisdición Nacional (ou Comité de Fondos Mariños), que se transformaría máis tarde no Comité das Nacións Unidas que prepararía a III Conferencia sobre o Dereito do Mar. En decembro de 1970, a Asemblea Xeral das Nacións Unidas convoca á III Conferencia das Nacións Unidas sobre o Dereito do Mar, que se realizaría desde decembro de 1973 até 1982.
A III Conferencia desenvolveuse en 11 períodos de sesións. O primeiro realizouse en Caracas (Venezuela) e o último en Xamaica, no cal se aprobou a Convención das Nacións Unidas sobre o Dereito do Mar por 130 votos a favor, 4 en contra e 17 abstencións, o 30 de abril de 1982.
Características
A Convención das Nacións Unidas sobre o Dereito do Mar caracterízase por confirmar o dereito internacional do mar vixente, ao incorporar moitos aspectos das Convencións de Xenebra de 1958 e, ademais, por desenvolver progresivamente o dereito internacional do mar, ao establecer novos institutos na materia, como a zona económica exclusiva. Ten aplicación preferente, entre os seus membros, fronte ás Convencións de Xenebra de 1958; no entanto, as Convencións de Xenebra seguen tendo vixencia entre os Estados partes que non adheriron a esta Convención.
Mar territorial
A Convención establece que todo Estado ten dereito a establecer a anchura do seu mar territorial até un límite que non exceda de 12 millas naúticas, medidas a partir de liñas de base determinadas de conformidade coa mesma Convención. Cando as costas de dous Estados son adxacentes ou se achen situadas fronte a fronte, ningún dos devanditos Estados ten dereito, salvo acordo en contrario, a estender o seu mar territorial máis aló dunha liña media cuxos puntos sexan equidistantes dos puntos máis próximos das liñas de base a partir das cales se mida a anchura do mar territorial de cada un dos devanditos Estados. Salvo que pola existencia de dereitos históricos ou por outras circunstancias especiais, sexa necesario delimitar o mar territorial de ambos os Estados noutra forma.
Zona contigua
Establece unha zona adxacente ao mar territorial, designada co nome de zona contigua, co obxecto que o Estado ribeirego poida tomar as medidas de fiscalización necesarias para: A zona contigua non pode estenderse máis aló de 24 millas náuticas contadas desde as liñas de base a partir das cales se mide a anchura do mar territorial.
Zona económica exclusiva
Recoñece unha zona económica exclusiva, como unha área situada máis aló do mar territorial adxacente a este, suxeita ao réxime xurídico específico establecido na Convención. Na zona económica exclusiva, o Estado ribeirego ten:
Plataforma continental
A plataforma continental é a prolongación natural dun continente, que queda cuberto durante os períodos interglaciares como a época actual por maré relativamente pouco profundos e golfos. A plataforma nace, entón, na costa, e adoita terminar nun punto da comarca pendente crecente (chamado barreira continental). O fondo mariño tras esta barreira é o noiro continental. Tras o noiro está a elevación continental, que termina por unirse co fondo mariño profundo, a chaira abisal.
De acordo á Convención, a plataforma continental dun Estado ribeirego comprende o leito e o subsolo das áreas submarinas que se estenden máis aló do seu mar territorial e a todo o longo da prolongación natural do seu territorio até o bordo exterior da marxe continental, ou ben até unha distancia de 200 millas náuticas contadas desde as liñas de base a partir das cales se mide a anchura do mar territorial, nos casos en que o bordo exterior da marxe continental non chegue a esa distancia. Á súa vez, a marxe continental comprende a prolongación mergullada da masa continental do Estado ribeirego e está constituído polo leito e o subsolo da plataforma, o noiro e a emersión continental. Non comprende o fondo oceánico profundo coas súas cristas oceánicas nin o seu subsolo.
Os puntos fixos que constitúen a liña do límite exterior da plataforma continental no leito do mar, deben estar situados a unha distancia que non exceda de 350 millas náuticas contadas desde as liñas de base a partir das cales se mide a anchura do mar territorial ou de 100 millas náuticas contadas desde a isóbata de 2.500 metros, que é unha liña que une profundidades de 2.500 metros.
Outras materias
Recoñece aos estados sen litoral, é dicir, que non teñen costa marítima, o dereito de acceso ao mar e desde o mar, sen estar suxeito a dereitos de aduana, impostos ou outros gravames por parte dos Estados de tránsito, con excepción das taxas impostas por servizos específicos prestados en relación co devandito tráfico.
Alfonso Garra Goyanes
Alfonso Garra Goyanes, nado en Lalín en 1903 e finado no mesmo concello o 20 de xaneiro de 1997, foi un político galego.
Traxectoria
Foi nomeado alcalde de Lalín en 1937. Volveu ser nomeado alcalde en 1951. Foi xefe comarcal de Falange, presidente de Acción Católica e Cabaleiro da Orde de Cisneros.
Os Gaiteiros de Soutelo
Traxectoria do grupo
miniatura|Os gaiteiros de Soutelo cara o 1927.|260x260px O iniciador desta saga de músicos populares orixinarios de Soutelo de Montes foi o pai dos gaiteiros que, xunto aos seus fillos, adoitaba amenizar os días grandes das festas da época, xa que era un grupo infrecuentemente grande e que xa contaba cunha grande sona naquela Terra de Montes. Introducía outras novidades: incorporaba unha muller coma cantante, a irmá. A presenza dunha muller nos grupos musicais non era habitual aló polo 1925.
Os compoñentes eran Avelino Cachafeiro -director, compositor e a alma do grupo-, os seus irmáns Castor (gaita) e Bautista (voz e redobrante), o seu pai Fermín (bombo) e a súa tía Andrea, que algunhas veces se xuntaba a eles para tocar o pandeiro.
En 1928 gravaron para a compañía Regal a "Foliada de Barro de Arén" (solo de gaita e canto), "La Alfonsina" (muiñeira, dúo de gaitas), "Eicho de dar queridiña" (foliada, dúo de gaitas), "A volta da festa" (pasacalles, dúo de gaitas), "Estroupeles-troupele" (muiñeira, dúo de gaitas), "Rianxeira" (foliada, dúo de gaitas), "Fandango de Pontevedra" (dúo de gaitas), "Muiñeira de Chantada" (solo de gaita, A. Cachafeiro), "Foliada de Luxán" (dúo de gaitas), "Farruquiña, chaman á porta" (muiñeira, dúo de gaitas), "Foliada de Tenorio" (solo de gaita e canto), "Alborada de Rosalía de Castro".
Un dos fitos máis importantes foi a súa presentación no Teatro Avenida de Buenos Aires o 28 de febreiro de 1930, onde actuaron con decorados deseñados por Castelao e Camilo Díaz.
Os Gaiteiros de Soutelo percorreron toda Galiza, así como Buenos Aires, Montevideo e o Brasil, ata que o comezo da guerra civil española esfarelou o grupo: sorprendeunos tocando en Barcelona, en territorio republicano, mentres Galiza quedaba no nacional. A Cultural Obreira levounos a Madrid para dar ánimos ás tropas que alí loitaban, e cando se dirixían a Berlín para tocar nos Xogos Olímpicos, decidiron volver á casa por Lisboa. Así rematou o grupo.
Paula Dapena
Paula Dapena Sánchez, nada en Pontevedra o 26 de novembro de 1996, é unha futbolista galega. Xoga de centrocampista.