cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Roxette
Os inicios
Marie Fredriksson e Per Gessle, xa formaran con anterioridade bandas que tiveron un importante éxito local, sobre todo Per, como líder do grupo Gyllene Tider. Pero en 1986, os considerados como a mellor cantante e o mellor compositor do momento en Suecia, decidiron unirse para intentar gravar un álbum xuntos. Coma inicio desta colaboración, editaron o seu primeiro single Neverending Love no verán de 1986, que tivo un grande éxito e se converteu no primeiro Top 10 do dúo no seu pais natal. Á vista do resultado, e apoiados pola división europea de EMI, decidiron continuar e gravar o seu primeiro álbum Pearls Of Passion. Así nacía Roxette -que toma o nome dunha canción da banda Dr. Feelgood. O material deste traballo estaba en principio destinado ao terceiro álbum en solitario de Per, pero foi rapidamente traducido ao inglés. Pearls Of Passion incluía Neverending Love así coma outros singles que lograron un éxito similar. O primeiro álbum de Roxette non saíu fóra do seu país, pero o éxito local levounos a vender máis de 200.000 copias en Suecia.
Look Sharp!
miniatura|Roxette, Concerto Barcelona 2001. En 1988 publican Look Sharp!, co que realizaron unha exitosa xira nacional. O álbum vendera máis de 300.000 copias no seu país (o equivalente a 7 discos de platino) no entanto non logrou atraer a atención mundial. En 1989 as cousas cambiaron rotundamente: o disco converteuse nun éxito internacional grazas a un rapaz norteamericano que se atopaba en Suecia por motivo dun intercambio estudiantil. O mozo recibiu coma obsequio o disco, o cal –tralo seu regreso a casa – prestou a unha emisora norteamericana. O single The Look, que rebotara nas súas edicións en Europa comezou a ser solicitado por miles de oíntes en Mineapolis. A través de copias enviadas a emisoras asociadas, Roxette conseguía dar o seu primeiro paso importante fóra de Suecia. En abril de 1989 a canción converteuse no primeiro número un de Roxette nos Estados Unidos e na primeira canción dun artista escandinavo en lograr esa posición dende que ABBA o conseguise con Dancing Queen en 1977. The Look chegou á primeira posición noutros trinta países e a sétima posición en Reino Unido, converténdose nunha das cancións máis exitosas desa década.
300px|miniatura|Per Gessle. Dressed For Sucess, o segundo single, situouse comodamente nos Top 10 europeos, (no Billboard entrou no Top 15). Unha balada, a primeira que inauguraría a Roxette no campo romántico, fainos regresar ao primeiro posto no Billboard americano. Listen To Your Heart foi o segundo número 1 do dúo en Estados Unidos e o segundo Top Ten no Reino Unido ese ano (sexta posición). En 1990, Dangerous, o cuarto e último single de Look Sharp! para o mercado internacional, chega á segunda posición nos Estados Unidos onde se mantén durante dúas semanas. Roxette convertérase nun éxito de difusión e vendas. As súas marcas conseguidas nas listas americanas con Look Sharp! superaban as de calquera outro álbum escandinavo. Na actualidade, o álbum, que vendeu un total de 8 millóns de copias en todo o mundo, é o disco coa mellor posición de sinxelos de calquera artista escandinavo nos Estados Unidos.
Pretty Woman
En 1990 conseguiron o terceiro número 1 nos Estados Unidos. It Must Have Been Love foi incluída na banda sonora de Pretty Woman, longametraxe protagonizado por Richard Gere e Julia Roberts. O tema fora composto en 1987 tendo por título orixinal Christmas for the Broken Hearted, despois de que EMI Alemaña solicitara a Roxette un single para o Nadal. Anos máis tarde,unha vez modificada e incorporada á banda sonora da película, a canción converteríase noutro récord de vendas chegando á primeira posición no Xapón, Australia e outros vinte países. É a canción máis exitosa de Roxette no Reino Unido (terceira posición en 1990 e 10 en 1993 cando reingresou á lista oficial) e unha das baladas clásicas máis difundidas na actualidade. En 1990 a canción mantívose dúas semanas na primeira posición nos Estados Unidos, dúas semanas na segunda, dez semanas máis entre as dez primeiras e outras dezasete nas corenta primeiras. Ese ano, foi nomeada a segunda canción máis difundida en 1990 pola revista Billboard.
Tourism
miniatura|Marie Fredriksson. En 1992, publicaron Tourism: Songs From Studios, Stages, Hotelrooms & Other Strange Places, gravado durante a súa primeira xira mundial Join The Joyride – World Tour 1991-92, coa que visitaron catro continentes, con 107 concertos aos que asistiron 1.700.000 persoas. O álbum inclúe, ademais, novas cancións gravadas en diferentes países do mundo. How Do You Do!, a súa primeira canción, convértese nun novo éxito para os suecos.
Roxette xa se convertera nun éxito en todo o mundo. En só tres anos de éxito internacional vendera 30 millóns de discos, chegara catro veces a primeira posición do Billboard e percorrera o mundo enteiro coas súas xiras.
Super Mario Bros
En 1993 colaboraron na banda sonora da película Super Mario Bros, con Almost Unreal e cunha versión nova cantada por Marie de Cinnamon Street (tema xa incluída en Tourism). A pesar do fracaso do filme, Almost Unreal levou a Roxette a conseguir outro Top Ten no Reino Unido, alcanzando a posición número 7. Ese mesmo ano gravaron en Estocolmo un concerto Umplugged para MTV. Esta vez volvían a facer historia, se converteron na primeira banda non anglosaxoa en gravar un umplugged para MTV.
Crash! Boom! Bang!
En 1994 Roxette regresou co seu quinto álbum de estudio, Crash! Boom! Bang!, que, tan esperado como o foi Joyride en 1991, estivo cheo de sorpresas. Sleeping In My Car, o primeiro single, mostraba un son moito máis duro, con Marie na voz principal e unha distorsión de guitarras máis ben afastadas do estilo clásico de Roxette. En setembro dese ano arrancou a súa segunda xira internacional, ''Crash! Boom! Bang World Tour 94-95!'', con 47 concertos en Europa. Esta segunda xira internacional de Roxette os converteu na primeira banda occidental que tocou na China dende que Wham! o fixera case dez anos antes. A xira tamén os levou a Suráfrica, onde 130.000 fans corearon os seus novos e antigos éxitos. En abril de 1995 aterraron novamente en Latinoamérica, para concluír co percorrido un mes máis tarde en Rusia, onde foron autorizados para tocar o primeiro de maio, Día Internacional do Traballo en case todo o mundo. Este suceso foi outro ascenso para Roxette: o concerto de Roxette foi a primeira celebración pública nun primeiro de maio en Moscova dende 1917.
Don't Bore Us-Get to the Chorus: Roxette's Greatest Hits
En 1995 o dúo sacou á venda o seu primeiro álbum recompilatorio de grandes éxitos Don't Bore Us-Get to the Chorus: Roxette's Greatest Hits. O primeiro single, a balada You Don´t Understand Me devolveunos ao Top Ten sueco. É a única canción de Roxette composta con axuda externa, como di Per Gessle, que se reuniu con Desmond Child a compoñer a hipnótica canción. O álbum contiña outras tres novas cancións -June afternoon, She doesn't live here anymore e I don´t want to get hurt- ademais das 16 cancións máis coñecidas de Roxette entre a época 1988-1995.
Don't Bore Us-Get to the Chorus tamén foi publicado nunha edición especial limitada titulada: ''Don't Bore Us-Get To The Chorus! [Roxette's European Promo Tour], dito álbum non contén a lista de temas da edición orixinal, senón que aparecen só catro pistas de son que corresponden as súas famosas versión Abbey Road, que non son máis que as versións acústicas gravadas en directo nos Abbey Road Studios, o 15 de novembro de 1995, dos temas: The Look, Listen To Your Heart, You Don’t Understand Me e Help!'' (dos Beatles), artigo que está considerado unha verdadeira rareza dentro da discografía de Roxette; álbum e versións moi pouco coñecidos polo público común.
Rarities
Tamén en 1995 editan o seu disco de rarezas titulado Rarities, que incluía temas anteriores e material novo. Demos inéditas, maquetas de cancións, remixes e tres temas tocados en 1993 para o umplugged de MTV.
Baladas en Español
O álbum Baladas En Español saíu a luz en 1996, e recollía os temas románticos máis importantes creados por Roxette e traducidos ao castelán (por Luis G. Escolar). Un Día Sin Ti (Spending My Time) é elixida como primeiro single. O éxito do álbum é arrollador en España e América Latina. A finais de 1996, Marie ten o seu segundo fillo, e decide tomarse unhas vacacións para dedicarse máis a súa familia. Mentres tanta, Per proseguía coa súa carreira en solitario sacando o seu álbum The World According To Gessle.
Pearls of Passion: Reedición
Para 1997 era case imposible encontrar unha copia do primeiro álbum de Roxette, polo que deciden reeditalo e incluír oito temas inéditos da mesma época do grupo, como a versión orixinal de It Must Have Been Love (Christmas for the broken hearted) ou a canción que lle dá nome o álbum Pearls Of Passion, entre outras demos e remixes.
Have a nice day
En 1998 reuníronse en estudios de Marbella e Estocolmo para realizar o álbum Have A Nice Day, con tres novas reedicións en español, publicado en 1999. Dito álbum mostra unha marcada diferenciación dos traballos anteriores de Roxette, tanto nas baladas, como Wish I Could Fly, como nos temas pop, marcado claramente nos temas 7Twenty7 e Stars. O éxito do seu primeiro single Wish I Could Fly, viuse reflectido co medio millón de copias que se venderon rapidamente. A canción chegou á posición 11 no Reino Unido e a finais de 1999 foi incluída na lista das 10 cancións máis escoitadas do ano en Europa. Ao ano seguinte, Roxette recibiu el World Music Award na categoría Artista escandinavo máis vendido do ano.
Room Service
Outro álbum coa mesma tendencia aparece en 2001, cando o dúo realiza Room Service, o seu sétimo álbum de estudio. The Centre Of The Heart, o primeiro single, levounos de regreso a primeira posición da lista oficial sueca onde se mantivo por catro semanas. Ese ano, Roxette volveu a saír de xira. Room Service - World Tour 2001, foi visto por uns 300.000 espectadores en Europa. Es setembro, debido os atentados ao World Trade Center, o dúo cancelou os concertos programados fóra de Europa.
Recompilatorios e outros acontecementos
miniatura|Roxette, Concerto Arnhem 2009.Durante o 2002 o dúo prepara dúas recompilacións de grandes éxitos. O primeiro, The Ballads Hits foi presentado ese mesmo ano e incorpora dous temas novos, A thing about you e Breath; o segundo, The Pop Hits inclúe os temas inéditos Opportunity Nox e Little Miss Sorrow e foi presentado en 2003. En medio da xira de promoción de The Ballads Hits, Marie sofre un vaído e, tras realizarlle estudos médicos para encontrar a causa, descubríronlle un tumor cerebral do que tivo que ser operada.
O seu seguinte proxecto foi a caixa recompilatoria The Rox Box (2006), na que gravaron dúas novas cancións (One Wish e Reveal) e que inclúe os éxitos máis algunhas rarezas e o MTV Umplugged. Dito disco é lanzado polo 20 aniversario da banda.
Guimaráns
O topónimo galego Guimaráns pode referirse a:
A noite dos xigantes
A noite dos xigantes, tamén coñecido como O asexar da lúa (en The Stalking Moon) é un filme dirixido por Robert Mulligan que foi estreado en 1968. Está protagonizado por Gregory Peck e Eva Marie Saint.
Sinopse
Sam Varner (Gregory Peck), un explorador do exército, axuda unha muller branca (Eva Marie Saint) e o seu fillo mestizo que conseguiron escapar dun campamento apache. Sam alóxaos no seu rancho, pero o pai do neno perségueos implacablemente.
O Mogallón, Insua, Ortigueira
O Mogallón é un lugar da parroquia de Insua no concello coruñés de Ortigueira na comarca do Ortegal. Tiña 11 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 5 homes e 6 mulleres, o que supón unha diminución con relación ao ano 2000 cando tiña 12 habitantes.
Arquivo intermedio militar noroeste
Historia e denominación
Conforme o establecido pola Norma Xeral 5/95 sobre a Organización dos Arquivos Rexionais, o Arquivo Militar Rexional Noroeste foi creado en 1995 para asumir a xestión dos bens documentais procedentes das Unidades, Centros e Organismos (UCOs) con sede na demarcación territorial militar denominada Rexión Militar Noroeste, que foron disoltos en aplicación do Plan NORTE (Nova Organización do Exército de Terra).
O Arquivo da Rexión Militar Noroeste pasa a chamarse Arquivo Intermedio da Rexión Militar Noroeste en virtude do Real Decreto 2598/1998, do 4 de decembro, polo que se aprobou o Regulamento de Arquivos Militares, que converteu aos Arquivos Rexionais en arquivos intermedios do Sistema Arquivístico da Defensa.
É habitual ver a denominación de Arquivo Militar de Ferrol en prensa, publicacións e conferencias, aínda que existe en devandita cidade outro arquivo militar chamado Arquivo Naval de Ferrol que forma parte do Subsistema Arquivístico da Armada.
Estrutura administrativa, funcións e servizos
O Arquivo Intermedio Militar Noroeste forma parte do Sistema Arquivístico da Defensa (SAD) do Ministerio de Defensa dentro do Subsistema Archivístico do Exército de Terra (SAET), que está dirixido polo Instituto de Historia e Cultura Militar (IHCM). Como o resto de Arquivos Históricos e Intermedios Militares do Subsistema Arquivístico do Exército de Terra, o Arquivo Intermedio Militar Noroeste está baixo o mando dun Oficial superior, que é o seu Director e a quen entre outras funcións correspóndelle a representación pública do Arquivo. Ademais, os Arquivos Históricos e Intermedios Militares poden contar cun Director técnico, que será un funcionario do grupo A da Administración do Estado con suficientes coñecementos arquivísticos que depende orgánicamente do Director do centro, e que entre outras funcións ocúpase da dirección do tratamento arquivístico e técnico dos fondos documentais.
As funcións que atribúe o Regulamento de Arquivos Militares aos arquivos intermedios son as seguintes: O Arquivo Intermedio conta cunha Biblioteca Auxiliar, facilita aos cidadáns copias compulsadas dos documentos que custodia e atende as consultas presenciais de documentos na súa Sala de Investigadores, previa presentación de DNI ou Pasaporte. O horario de funcionamento é de 08:00 a 15:30 horas, e o da Sala de Consulta é de 09:00 a 14:00 horas. O Arquivo permanece pechado en festas nacionais, festas autonómicas e festas locais (o 7 de xaneiro e o Luns de Pascua).
Edificio
A sede do Arquivo Intermedio Militar Noroeste é a instalación militar chamada Establecemento O Baluarte (Arquivo), que ocupa a maior parte do recinto amurallado chamado Baluarte do Infante, cuxo núcleo orixinal foi construído no último cuarto do século XVIII para a defensa da Praza e ampliado no século XX para o acuartelamento das forzas de Artillaría da cidade. Desde que funciona como sede do Arquivo Intermedio Militar Noroeste, realizáronse importantes obras de infraestrutura para aumentar a dispoñibilidade de espazo destinado a depósito, e en xeral, para adaptar o edificio ás súas funcións, mellorando as súas instalacións e equipamento.
Contacto
A dirección postal é Avenida do Rei, s/n Código Postal 15402, Ferrol (A Coruña). Para obter información xeral o teléfono é + 34 981 319 009, mentres que para reservar un posto na Sala de Investigadores hai que chamar ao + 34 981 319 027
Accesos
Por estrada pode chegarse pola Autoestrada do Atlántico que conecta Ferrol coa fronteira portuguesa pasando pola Coruña, Santiago de Compostela, Pontevedra, Vigo, Tuy, e outros. Hai que tomar a saída Canido-centro cidade e seguir as indicacións Centro cidade e Praza de España. Existe un aparcadoiro municipal gratuíto á beira do Arquivo.
Existen outras opcións para chegar a Ferrol, tanto en transporte público como en vehículo privado.
Datos estatísticos
Os datos estatísticos oficiais dos Arquivos militares son publicados anualmente polo Ministerio de Defensa. Os últimos dispoñibles sobre o Arquivo Intermedio Militar Noroeste son os seguintes:
Fondos documentais custodiados
right|miniatura|270x270px|Rexións militares de España até [[1984.]] Correspóndelle recoller a documentación das Unidades, Centros e Organismos (UCOs) que están ou estiveron situados nos territorios das antigas Sexta Rexión Militar, Sétima Rexión Militar e Oitava Rexión Militar.
Os fondos que custodia agrúpanse do modo seguinte:
Pinocitose
miniatura|dereita|250px|Pinocitose. En bioloxía celular a pinocitose (do grego "bebida da célula"), é unha forma de endocitose na que líquidos e solutos e partículas moi pequenas en suspensión entran na célula ao formarse unha invaxinación na membrana plasmática, que seguidamente orixina unha pequena vesícula no interior da célula dentro da que se encontra o material endocitado. As vesículas pinocíticas son de pequeno tamaño e acaban por fusionarse con endosomas e lisosomas. O proceso require enerxía en forma de ATP.
Características
A pinocitose utilízase principalmente para a absorción de fluído extracelular cos seus solutos. As vesículas de pinocitose son moito menores ca as fagocíticas. Fálase de micropinocitose cando as vesículas son de aproximadamente 80 nm de diámetro, e de macropinocitose cando son maiores. A maior parte das vesículas pinocíticas fórmanse en zonas da membrana onde hai fosas ou depresións revestidas de clatrina e orixinan vesículas revestidas da proteína clatrina.
A diferenza da fagocitose, que incorpora en vesículas partículas sólidas de bastante tamaño, a pinocitose incorpora fluídos. A diferenza da endocitose mediada por receptor, a pinocitose non é específica das substancias que se van absorber. A diferenza da difusión de líquidos a través da membrana, a pinocitose sempre implica a formación de vesículas.
A pinocitose é moi común entre as células. Un macrófago absorbe nunha hora o 25% do seu peso en líquidos, e, loxicamente, tamén perde moita auga. A pinocitose é moi activa en células especializadas na nutrición como as da mucosa intestinal, ou no óvulo, que absorbe por pinocitose alimentos disolvidos cedidos polas células da granulosa que o rodean.
A Gándara, Abellá, Frades
A Gándara é un lugar da parroquia de Abellá no concello coruñés de Frades da comarca de Ordes. Tiña 18 habitantes no ano 2018 segundo datos do INE, dos cales 8 eran homes e 10 eran mulleres.
Janice Dickinson
Janice Doreen Dickinson, nada en Nova York o 16 de febreiro de 1955, é unha modelo, escritora, actriz, personlidade televisiva e axente de talentos estadounidense. Inicialmente coñecida como modelo, ela e outros describírona como a primeira supermodelo. Unha das modelos de máis éxito nas décadas de 1970 e 1980, tamén actuou como xuíza en catro tempadas de America's Next Top Model. Abriu unha axencia de modelos en 2005, que foi documentada na serie de telerrealidade The Janice Dickinson Modeling Agency (2006–2008).
Vida persoal
En marzo de 2016, informouse de que Dickinson fora diagnosticada con cancro de mama.
Reivindicación como "primeira supermodelo"
Dickinson reclama que cuñou o vocábulo supermodelo en 1979, e que ela foi a primeira "supermodelo". Porén, a palabra xa era coñecida na década de 1940. A escritora Judith Cass empregou a expresión en 1942 no seu artigo do Chicago Tribune "Super Models are Signed for Fashion Show". En 1943, o autor Clyde Matthew Dessner usouno no seu libro So You Want to Be a Model!
A columnista Suzy Knickerbocker describiu a Penelope Tree en 1970 como supermodelo.
O número do 23 de abril de 1971 de The Hour titulou un dos seus artigos como "Supermodels Reveal Their Beauty Secrets", incluíndo un anuncio coa foto "Supermodel Cheryl Tiegs". O artigo tamén di: "O mundo da moda/beleza está salpicado con supermodelos" e "Cybill Shepherd unha supermodelo que pode converterse en superestrela". Jean Shrimpton foi descrita como supermodelo por Time en 1971, igual que Margaux Hemingway por Vogue o 1 de setembro de 1975, Beverly Johnson por Jet en 1977, e Naomi Sims no libro de 1978 Total Beauty Catalog de K.T. Maclay.
Escritora
Dickinson publicou un libro de memorias detallando os seus "días salvaxes" como supermodelo. Titulado No Lifeguard on Duty: The Accidental Life of the World's First Supermodel (2002), o libro deuna a coñecer a unha nova xeración. A súa continuación de 2004 foi Everything About Me is Fake… And I'm Perfect, en que describe a súa vida como modelo, as súas experiencias coa cirurxía plástica e a súa batalla contra a anorexia, a bulimia e o alcoholismo. O seu seguinte libro de memorias, ''Check Please! Dating, Mating, and Extricating'' (2006), fala dos home da súa vida, e trata das súas regras para as citas.
O Allo, O Allo, Zas
O Allo é un lugar da parroquia do Allo no concello coruñés de Zas na comarca da Terra de Soneira. Segundo o Instituto Galego de Estatística, en 2020 tiña 13 habitantes (8 homes e 5 mulleres).
Platanístidos
Os platanístidos (Platanistidae) son unha familia de cetáceos odontocetos, a única da superfamilia dos platanistoideos (Platanistoidea), que inclúe un só xénero, Platanista, con dúas especies de golfiños de auga doce propios do subcontinente indio.
Porén, algúns autores inclúen nela aos membros doutras tres familias, as dos Iniidae, Pontoporiidae e Lipotidae (ver taxonomía dos odontocetos).
Etimoloxía
O nome da familia, Platanistidae, foi cuñado en 1846 por John Edward Gray, que o formou engadindo ao nome do xénero tipo, e único, da familia, Platanistes, a desinencia -idae, propia dos nomes das familias dos animais.
O xénero Platanista fundárao Wagler dezaseis anos antes (1830) e o tomou do latín platanista nome dun peixe do río Ganxes, á súa vez derivado do grego antigo πλατανιστής platanistés, de πλάτη pláte, "remo", "pa do remo", derivado de πλατύς platýs, "plano", "ancho".
Taxonomía
Messenger e McGuire propuxeron unha árbore filoxenética sustentando a idea de que os golfiños de río non son monofiléticos.
Nunha recente análise das principais liñaxes dos cetáceos estes autores encontraron que platanistidos, golfiños e zifios diverxeron, por esta orde, dos cachalotes.
Os outros tres xéneros de golfiños de río forman, segundo parece, un grupo monofilético, aínda que non todos os autores concordan. miniatura|230px|Distribución de Platanista gangetica e Platanista minor
Hamilton et al., baseándose en estudos do citocromo b, tamén opinan que a dos platanístidos é unha familia separada.
Ignacio Basallo
Traxectoria
Estudou na Escola de Artes e Oficios de Ourense (1971), en Madrid traballou no taller de Manuel Raba (1972) e iniciou estudos na Escola de San Fernando, e no 1973 estudou na Escola Massana de Barcelona. En 1980, obtén unha bolsa do Ministerio de Cultura.
Platanístidos
Taxonomía
O único desacordo restante á a colocación dos outros tres xéneros. Yang et al. e Rice situaron o xénero Lipotes nunha familia separada, e Rice colocou os outros xéneros tamén en familias distintas.
Ignacio Basallo
Traxectoria
As súas primeiras exposicións datan dos anos 70. Fortemente inspirado na antropoloxía rural galega. Tamén emprega o Conceptualismo, no que se producen diferentes lecturas dun mesmo obxecto. No ano 2015 é nomeado académico numerario da Real Academia Galega de Belas Artes na sección de escultura.
Platanístidos
Especies
Superfamilia Platanistoidea
Criptódiros
Os criptódiros ou criptodiros (Cryptodira) constitúen unha suborde dos Testudines que inclúen a maioría das tartarugas terrestres e todas as tartarugas mariñas, así como certas tartarugas anfibias.
Características
Os Cryptodira diferéncianse dos Pleurodira en que baixan o seu pescozo e tiran da cabeza cara a dentro da cuncha, en vez de dobrar o pescozo de lado ao longo do corpo. Os Pleurodira e os Cryptodira son tamén diferentes pola relación entre o seu espaldar e o peto. O funcionamento das queixadas tamén serve para distinguir estas dúas subordes.
Os Cryptodira desenvolvéronse principalmente ao final do xurásico e substituíron case totalmente aos Pleurodira nos lagos e nos ríos, ao mesmo tempo que comezaban a evolucionar estes seres en terra.
Taxonomía
Suborde Cryptodira
Sistemática
A clasificación presentada aquí é a de Maylan e Ganko (1997) e Lapparent de Broin (2000)
--o Casichelydia |--o Pleurodira `--o Cryptodira Dumeril & Bibron, 1835 |--o |  `-- ... †Kayentachelys `--o Selmacryptodira Gaffney, Hutchinson, Jenkins & Meeker, 1987 |--o †Paracryptodira | |--o †Pleurosternidae | `—o †Baenidae `--o Eucryptodira Gaffney |--o | |--o †Eurysternidae Dollo, 1886 | `—o †Plesiochelyidae Rütimeyer, 1873 `--o |--o †Xinjiangchelyidae Nesov, 1990 `—o Centrocryptodira |--o †Meiolaniidae `--o |--o `—o Polycryptodira Parham & Hutchison, 2003 |--o Chelydridae `--o Procoelocryptodira |--o Chelonioidea Bauer, 1893 | |--o Cheloniidae | `—o Dermochelyoidea dont la tortue luth `--o Chelomacryptodira, c'est à dire les autres tortues cryptodires (Testudinoidea, Trionychoidea, ...)
Antonio de la Fuente
Traxectoria
Foi fundador e director de Las Noticias. Finou na Coruña o 2 de abril de 1886 con 33 anos.
Wigan Athletic F.C.
O Wigan Athletic Football Club é un club de fútbol inglés da cidade de Wigan. Foi fundado en 1932 e compite na Football League Championship logo de descender da Premier League na tempada 2012–13. O seu campo é o DW Stadium, con capacidade para 25.138 espectadores.
Abbasqulu ağa Bakıxanov
miniatura|Delegación rusa, entre os que estaba Abbasqulu, durante as negociacións entre o xeneral [[Ivan Paskevich|Paskevich e o príncipe Abbas Mirza.]] Abbasqulu ağa Bakıxanov, tamén coñecido co alcume de Qüdsi (nobre, limpo), nado en Əmircan o 21 de xuño de 1794 e finado en Wadi Fatima, preto de Jedda, en xaneiro de 1847, foi un militar, escritor, historiador, xornalista, lingüista e filósofo azerí, descendente da dinastía gobernante do khanato de Bakú.
Traxectoria
Abbasqulu era o fillo do 9º khan de Bakú, Mirza Muhammed II e da nobre xeorxiana convertida ao islam Sofía Bagram. Ata 1803 viviu en diversas propiedades da familia na península de Abşeron e despois estableceuse preto de Quba, no norte do país. Recibiu unha sólida educación formándose en teoloxía, filosofía, ciencias árabe, turco, ruso e máis tarde francés e polaco. En 1818 estableceu a primeira sociedade literaria azerí, Golestan-i Iram. En decembro de 1819 alistouse no exército ruso como intérprete e participou na expedición para suprimir o Khanato de Gazikumukh (no actual sur do Daguestán) e pola súa actuación foi promovido a alférez. En 1823 participou na na misión rusa que describiu a recentemente formada provincia de Karabakh e participou na comisión encargada de delimitar a fronteira con Persia. En 1826 ascendeu a tenente e participou nas guerras ruso-persa e na ruso-turca. En 1827 pola súa participación no cerco da fortaleza persa de Abbas Abad ascendeu a capitán-tenente. Logrou convencer ao khan de Nakhichevan e a varios xefes kurdos de Persia para se aliaren con Rusia. En 1828 ascendeu a capitán e participou nas negociacións de paz con Persia que remataron no asinamento do Tratado de Turkmanchai, ao ano seguinte ascendeu a maior pola dilixencia amosada na toma de Akhaltsikhe. Promovido a tenente coronel en 1832. Serviu durante algún tempo no Ministerio de Asuntos Exteriores en San Petersburgo e viaxou por Rusia, Polonia, Letonia e Lituania, en 1835 retirouse do servizo activo establecéndose na vila de Amsar, preto de Quba. En 1842 ascendeu a coronel. Morreu mentres volvía da peregrinación á Meca nun oasis a medio camiño entre a Meca e Medina.
Obra
Fondamente influído pola cultura europea era un fervente musulmán xíi de ideas liberais, que criticaba o fanatismo das masas e o escurantismo do clero e que promovía a cultura islámica na rexión e no conxunto de Rusia. Tiña proxectos para establecer unha institución de educación superior para os musulmáns para a que escribiu libros de texto pero finalmente o proxecto nunca se realizou, traduciu tamén varias fábulas de Iván Krylov pero só se conserva unha soa e publicou a primeira gramática do persa, Qanun-i Qudsi. Bakıxanov está considerado en Acerbaixán o derradeiro escritor dos tempos antigos e o primeiro dos tempos modernos, por estaren os seus traballos inseridos na tradición medieval oriental, cheos de imaxes convencionais pero con temas tomados da vida moderna e imbuídos da tradición occidental.
Obras
miniatura|Páxina manuscrita de Golestan e Eram
Fontainebleau
miniatura|O château de Fontainebleau
Fontainebleau é unha cidade francesa, situada no departamento de Sena e Marne, na rexión de Illa de Francia, famosa polo seu palacio, antiga residencia real francesa. Os seus habitantes son chamados, en francés, les Bellifontains.
Fontaine Belle Eau ou Fontaine Belleau, logo Fontainebleau, veu fixado oficialmente o seu nome en 1169. O que era unha simple aldea veuse dotada cun pavillón de caza e unha capela polo rei Luís VII de Francia. San Luís, que apreciaba moito Fontainebleau, que a chamaba os seus « ermos », fixo construír aquí un pavillón e máis un hospital. Filipe o Fermoso naceu neste lugar en 1268, no que tamén faleceu en 1314.
En total, 34 soberanos, desde Luís VI o Gordo ata Napoleón III, residiron en Fontainebleau ao longo de sete séculos.
Entre os séculos XVI e XVIII, todos os reis, de Francisco I a Luís XV, encargaron traballos importantes (derrubamento - reconstrución - engrandecemento - afermosamento), que lle deron o seu carácter "heteroxéneo", mais con todo harmonioso, á arquitectura do château (castelo-pazo).
Numismatisches Nachrichtenblatt
Numismatisches Nachrichtenblatt –NNB– (en galego: "Gaceta Numismática de Noticias") é unha revista de numismática publicada pola Sociedade Numismática Alemá (Deutschen Numismatischen Gesellschaft).
Nunha etapa anterior, a revista fora editada pola Comisión Numismática dos Estados da República Federal de Alemaña, a partir do seu nacemento en 1952.
Na súa forma actual publícase desde 1996. A pertenza á Sociedade Numismática Alemá implica directamente a subscrición mensual á revista.
Holozoos
Os holozoos ou Holozoa son un grupo de organismos entre os que están incluídos os animais e os organismos unicelulares máis estreitamente emparentados con eles, pero que exclúe aos fungos. Holozoa é tamén un antigo nome que se lle daba a un xénero de tunicados, que hoxe se chama Distaplia.''
Como Holozoa é un clado que inclúe todos os organismos que están máis estreitamente emparentados cos animais que cos fungos, algúns autores prefiren este grupo en vez de recoñecer grupos parafiléticos como os Choanozoa, que fundamentalmente consisten nos Holozoa menos os animais.
Quizais os holozoos máis coñecidos, ademais dos animais, son os coanoflaxelados, que lembran moito ás células con flaxelo e colar das esponxas chamadas coanocitos, polo que se teorizou que poderían estar relacionados coas esponxas xa no século XIX. Proterospongia é un exemplo de coanoflaxelado colonial cuxo estudo podería esclarecer a orixe das esponxas.
As afinidades doutros holozoos unicelulares só empezaron a recoñecerse na década de 1990. Un grupo de especies principalmente parasitas chamado Icthyosporea ou Mesomycetozoea agrúpase ás veces con outras especies en Mesomycetozoa (nótese a diferenza na terminación). Os xéneros ameboideos Ministeria e Capsaspora poden xuntase no grupo denominado Filasterea pola estrutura dos seus pseudópodos filamentosos. Xunto cos coanoflaxelados, os filastereos poden estar tamén moi relacionados cos animais, e unha análise agrúpaos xuntos no clado Filozoa.
Rexistro fósil
Os fósiles máis antigos dos holozoos son animais que datan do período Ediacárico, hai uns 600 millóns de anos (ver fauna de Ediacara).
Galería de imaxes do Allo, Zas
San Pedro do Allo é unha parroquia que se localiza no concello de Zas.
Holozoos
Cladograma
Un cladograma que ilustra a composición e relacións dos hoozoa é o seguinte:
Teorema do valor intermedio
miniatura|dereita|250px|Teorema do Valor Intermediario. Existe un c pertencente a (a,b) tal que f(c)=d En análise real, o teorema do valor intermedio é unha propiedade das funcións continuas reais nun intervalo. O teorema establece que se unha función é continua nun intervalo, a función toma todos os valores intermedios comprendidos entre os valores da función nos extremos do intervalo.
Como consecuencia do teorema de Weierstrass pódese xeneralizar dicindo que a imaxe dun intervalo é outro intervalo, sendo os subconxuntos conexos dos números reais.
Enunciado
Sexa f unha función continua nun intervalo [a,b] e supoñamos que f(a)<f(b). Entón para cada d tal que f(a)<d<f(b), existe un c pertencente a (a,b) tal que f(c)=d. Obtense a mesma conclusión no caso que f(b)<f(a).
Demostración
O teorema pode demostrarse facilmente aplicando o teorema de Bolzano (que se trata dun caso particular do teorema do valor intermedio).
Boletín del Magisterio (Ourense)
Boletín del Magisterio foi un periódico editado en Ourense entre 1906 e 1912.
Historia e características
Subtitulado Órgano defensor de los intereses morales y materiales de los maestros de la provincia apareceu na primeira década do século XX. Estivo dirixido por Pío Ramón Ojea e Rogelio Núñez de Couto.
Mirandela, Portugal
Mirandela O TE é un concello portugués pertencente ao distrito de Braganza, Rexión Norte, subrexión de Alto Trás-os-Montes e da antiga provincia de Trás os Montes e Alto Douro. A poboación total do concello é de 56.217 habitantes, dos cales cerca de 15.000 habitantes (incluíndo Carvalhais) residen na capital.
O municipio limita ao norte cos municipios de Vinhais, ao leste con Macedo de Cavaleiros, ao sur con Vila Flor e Carrazeda de Ansiães e ao oeste con Murça e Valpaços.
Freguesías
O concello de Mirandela está dividido nas seguintes 37 freguesías:
Orcómeno
Orcómeno pode referirse a:
Mitoloxía grega
Na mitoloxía grega atribúenlle o nome de Orcómeno (grego antigo Ὀρχομενός Orkhomenós), aos seguintes personaxes:
Escrutinio
O escrutinio é a operación que, dentro dun proceso electoral, se ocupa da contaxe dos votos e da atribución de representantes. Os escrutinios, que poden ter máis ou menos fases automatizadas, realízanse de distinto xeito en función dos diferentes territorios e sistemas electorais.
En Galicia e España
En Galicia, como no resto de España, todo o proceso de escrutinio é manual, e realízase en cada un dos colexios electorais.
As persoas encargadas de realizar os escrutinios son os membros das mesas electorais (presidente, vicepresidente, secretario e dous vogais), que están vixiados no seu traballo polos interventores representantes dos partidos políticos. Os votos vanse sacando das urnas e declarando de viva voz. Nas eleccións locais, ao parlamento galego, europeas e ao Congreso dos Deputados, as listas son pechadas, e vanse agrupando en moreas conforme a forza política. Nas eleccións ao Senado as listas son abertas, e os membros da mesa poden optar polo sistema de contaxe que lles resulte máis cómodo (ou ben mixto de candidaturas e votos repartidos, ben cantando os votos en alto).
Os votos gárdanse e envíanselle tamén a esa oficina electoral, para o caso en que houbese reclamacións posteriores.
En Escocia
miniatura|dereita|300px|Escrutinio no Albert Hall de [[Stirling. En primeiro termo vense os escáneres, que procesan as papeletas. Nas mesas do fondo, os computadores que realizan os rexistros e as comprobacións.]] O sistema de reconto en Escocia é moi automatizado, e realízase nas oficinas de escrutinio, que centralizan os votos dun gran número de mesas e mesmo circunscricións distintas.
En primeiro lugar, as urnas recíbense, ábrense e rexístranse conformando a súa entrada. Logo as papeletas envíanse a uns escáneres, que len os datos nelas recollidos (números ou aspas), e transforman ese cómputo en número de votos. As papeletas que presentan algún erro de lectura ou interpretación, pasan a unha revisión manual, onde, a partir da imaxe escaneada, os axentes electorais e os interventores dos partidos interpretan a vontade do elector e asignan os votos a través do computador. Aqueles que non son capaces de interpretar ou que presentan datos confusos (dous votos na mesma papeleta, p.ex.) son declarados nulos.
Os votos son adxudicados automaticamente aos candidatos, e atribuídos os postos aos que optan.
Godofredo II de Villehardouin
Godofredo II de Villehardouin (en francés: Geoffroi II de Villehardouin, grego: Γοδεφρείδος Β' Βιλλεαρδουίνος), nado aproximadamente en 1194 e finado despois do 6 de maio de 1246, foi o terceiro príncipe de Acaia desde aprox. 1229 até 1246. Desde o seu ascenso ao trono de príncipe, era unha persoa poderosa e respectada, e mesmo chegaban cabaleiros de Francia ao principado para entrar ao seu servizo. Godofredo II emerxeu como o vasalo máis poderoso do Imperio latino de Constantinopla, a persoa ao redor da cal os estados cruzados en Grecia progresivamente se reagruparon. Acudiu ao rescate da capital imperial en tres ocasións. Como recompensa polos seus servizos ao Imperio latino, foille concedida a soberanía sobre a illa de Eubea polo seu cuñado, o emperador Balduíno II de Constantinopla. Tamén foi un príncipe humanitario, benevolente e atento á condición da xente común.
Primeiros anos
Godofredo foi o fillo máis vello de Godofredo de Villehardouin, un cabaleiro francés de Champaña e a súa esposa, Isabel de Chappes. O seu pai uniuse á Cuarta Cruzada en 1199, despois conquistou unha parte importante do Peloponeso e tomou o trono do Principado de Acaia despois da morte do seu primeiro príncipe, Guillerme I. O novo príncipe chamou á súa esposa de Champaña durante o primeiro período da súa residencia no Peloponeso. Ela chegou co seu pequeno fillo, Godofredo e a familia asentou a súa residencia nos castelos da Crémonie (agora Esparta, Grecia) e Kalamata. Godofredo casou en 1217 coa filla do emperador Pedro I de Constantinopla, Inés. Asociado ao goberno do principado, foi ameazado de excomuñón co seu pai en 1222 debido a un conflito coa Igrexa en relación á construción do castelo de Clermont.
Príncipe de Acaia
Godofredo II sucedeu ao seu pai á idade de aproximadamente 35 anos. Vivía nun estilo señorial, tendo sempre na sa corte 80 cabaleiros con esporas de ouro, compatíbel coa súa xenerosidade. Comezou o seu reinado durante un período moi crítico na historia do Imperio latino de Constantinopla, porque a caída do Reino de Tesalónica en 1224 interpuxera inimigos formidábeis entre a capital do imperio por unha banda e os estados cruzados no Peloponeso polo outro. Pero a derrota do emperador Teodoro Comneno Ducas de Tesalónica polo tsar Iván Asen II de Bulgaria en Klokotnitsa en abril de 1230 liberounos dos perigos inherentes na gran concentración de poder en mans de Teodoro Comneno Ducas. . Tendo boas relacións cos seus veciños do sueste do Peloponeso (bizantinos e tribos eslavas de Monemvasia, de tsakonios e do monte Taixeto), Godofredo II asegurou a paz e a prosperidade do seu principado. Con frecuencia enviaba investigadores ás cortes dos baróns para informarlle da súa forma de vida e da forma en que trataban aos seus vasalos.
Defensa de Constantinopla
Os seus recursos permitíronlle enviar axuda financeira ao seu señor feudal, o emperador Xoán I de Constantinopla. En 1236 interveu en persoa para socorrer Constantinopla, cercada polas forzas gregas do emperador Xoán III Vatatzés de Nicea. Cunha frota tripulada por 100 cabaleiros, 300 besteiros, e 500 porteiros, forzou o bloqueo e logo, xunto cos venecianos, pisanos, e xenoveses, repeleu a frota grega e liberou a capital. . Nese mesmo ano, o conde de Cefalonia Mateo I Orsini púxose baixo a soberanía de Godofredo II. En xullo de 1237 deu aos Cabaleiros Teutónicos un hospital en Andravida.
En 1238, unindo as súas naves coas de Venecia, novamente acudiu ao rescate de Constantinopla, unha vez máis asediada polo emperador de Nicea. Ao ano seguinte, Godofredo II quixo tomar parte na cruzada do seu señor de Francia, o conde Teobaldo IV de Champaña, pero o papa Gregorio IX ordenoulle volver as súas forzas contra o emperador grego a fin de garantir a seguridade de Constantinopla. O 9 de febreiro de 1240, o papa concedeulle unha indulxencia aos efectos do voto que fixera de ir como cruzado a Terra Santa cumprísese con todos os beneficios, mediante a prestación de axuda continúa ao acosado Imperio Latino. En 1243, co falso rumor da morte do seu cuñado, o emperador Balduíno II de Constantinopla, Godofredo II regresou á capital do imperio para garantir a rexencia durante a minoría do sobriño da súa esposa, Filipe.
Morte e sucesión
Godofredo II morreu en 1246 e foi enterrado na sa capital, Andravida, na igrexa do mosteiro de Santiago. Sucedeuno o seu irmán Guillerme.
Periostite
A oeriostite, tamén coñecida coma periostalxia é unha condición médica e unha doenza ósea infecciosa causada pola inflamación do periósteo, a capa de tecido conectivo que arrodea ao óso. Esta doenza, polo xeral crónica, é unha das causas de dor ósea.
Contido descargable de Mass Effect 2
O contido descargable de Mass Effect 2 foi publicado en diversos paquetes dende xaneiro de 2010 ata maio de 2011 nos sistemas de distribución Xbox Live, PlayStation Network e BioWare Social Network. Este contido desargable incluíu dende aparencias únicas para personaxes do xogo ata novas misións relacionadas co argumento do xogo principal. Os paquetes máis notables foron Kasumi - Stolen Memory, Overlord, Lair of the Shadow Broker e Arrival. O contido descargable de Mass Effect 2 foi polo xeral ben recibido pola crítica e algúns dos paquetes recibiron unha nomeación na categoría de "Mellor Contido Descargable" nos premios Spike Video Game Awards.
As novas adquisicións do xogo conteñen unha tarxeta de uso único cun código de acceso que desbloquea a chamada Cerberus Network, un servizo dentro do xogo que permite descargar o contido adicional para o xogo. Os usuarios que adquiren unha copia xa usada do xogo precisan pagar de forma separada polo uso do Cerberus Network para poder acceder ó contido adicional. Os paquetes de contido adicional descargable que requiren o uso de Cerberus Network son gratuítos, mentres que os que non o requiren teñen un prezo individual. O contido listado no apartado de contido promocional só estivo dispoñible para as versións de Microsoft Windows e Xbox 360 por medio de promocións especiais limitadas. Posteriormente a maioría destes paquetes de contido foron incluídos xuntos en paquetes meirandes publicados de forma exclusiva en PlayStation Network para os usuarios de PlayStation 3.
Notas
Todas as referencias en inglés agás cando se indique o contrario:
Cos, Grecia
Cos (grego antigo Κῶς,grego moderno: Κως; Turco: İstanköy; Italiano: Coo) é unha illa grega do Dodecaneso, no mar Exeo, o que se separa do Golfo de Kos. Mide 40 km por 8 km, e está a só 4 km da costa de Bodrum en Turquía. A illa ten chairas fértiles e montañas estériles. A súa poboación é de 30.500 habitantes.
Historia
O seu primeiro nome foi Meropis, e despois tivo o de Ninfea. Conquistada polos aqueos, participou na guerra de Troia.
A illa foi colonizada orixinalmente por carios. Os dorios invadírona no século XI a.C. e no século VIII a.C., fundouse a Hexápolis dórica na que participaban Kos, Cnidos, Halicarnaso e outras tres cidades, que se reunían no templo de Apolo Triopi, situado na costa enfronte de Cos (actual Kavo-Crios).
A illa foi sometida a Persia na segunda metade do século -VI. No -480, os habitantes expulsaron aos persas e uníronse á Confederación de Delos.
No século V a.C., estando baixo dominio de Atenas, naceu na illa Hipócrates, cara ao -460. Foi fortificada por Alcibíades cara ao terzo final da Guerra do Peloponeso (-431--404). A illa foi sometida por Esparta no -411 e permaneceu tributaria dos espartanos ata que no -394 aliouse outra vez con Atenas, situación que se mantivo ata o -335 en que recoñeceu a hexemonía de Macedonia.
No -333, foi ocupada polo xeneral Memnón de Rodas ao servizo de Persia, pero foi expulsado polos xenerais de Alexandre o Grande ao cabo de pouco tempo. Permaneceu como estado nominalmente independente de segunda orde. No -323, á morte de Alexandre, quedou en poder dos láxidas de Exipto.
No -85, aliouse con Roma e logo dunha breve ocupación dos reis do Ponto, desembarcaron os exército romano|romanos e foi incluída na provincia de Asia, pero como cidade libre.
Claudio recoñeceuna como un estado libre e parece que foi rexida por unha monarquía ata Vespasiano. Antonino Pío reconstruíu a cidade de Kos destruída por un terremoto. Outra cidade da illa foi Astiplaea, cuxa posición non se coñece.
Foi bizantina ata o século XII, a cuxa metade se estableceron os venecianos, pero a soberanía bizantina nominal continuou ata o 1205, en que foi declarada parte do Imperio Latino. No 1261, a soberanía foi recoñecida polo Imperio bizantino, pero o dominio útil quedou en mans dos venecianos. No 1302, os venecianos declarárona posesión da República de Venecia, e no 1306 o almirante veneciano Vignoli, vendeuna aos Cabaleiros de San Xoán de Rodas, que se estableceron alí no 1315; nesta época a illa chamouse Lango.
A súa posesión non foi recoñecida por Bizancio, que outorgou a concesión aos Giustiniani de Quíos, no 1362, e alí tiveron algunha factoría, pero un século despois, antes do 1481, renunciaron en favor dos cabaleiros.
O Imperio Otomán gobernou Kos durante 400 anos ata que foi transferida a Italia en 1912.
Na segunda guerra mundial, a illa foi ocupada por Alemaña, ata 1945, cando se converteu nun protectorado británico, que a cedeu a Grecia en 1947. miniatura|dereita|250px|Mapa de Kos. miniatura|dereita|250px|Ruínas do [[ágora da cidade de Kos.]]
Xeografía
A illa é parte dunha cadea montañosa da cal separouse tras un terremoto e afundimento que ocorreron en épocas antigas. Estas montañas inclúen a Kalymnos e a Kappari, as que se atopan separadas por unha unha greta subacuática de máis de 70 metros de profundidade, como tamén ao volcán de Nísiros nas illas circundantes.
Hai unha ampla variedade de rocas relacionadas coa formación xeográfica da illa. Entre estas destácanse as capas cuaternarias nas que se atoparon restos fósiles de mamíferos como cabalos, hipopótamos e elefantes. Un molar fósil dun elefante de proporcións xigantescas exponse no Museo de Paleontoloxía da Universidade de Atenas.
As beiras da illa de Kos están bañadas polas augas do mar Karpathian. As súas costas teñen 112 km de longo, e están cubertas por praias inmaculadas, facendo do turismo a industria principal da zona. O cultivo é a ocupación principal de moitos habitantes da illa, sendo os principais a uva, a améndoa, o figo, a oliva, e o tomate, xunto co trigo e o millo. A leituga Kos pode crecer na illa, pero o nome non se relaciona coa mesma.
Cultura
O porto principal e centro poboacional da illa, tamén chamado Kos, é tamén o centro turístico e cultural, con hoteis, restaurantes e unha pequena cantidade de clubs nocturnos. A cidade ten unha fortaleza do Século XIV na entrada do seu porto, erixida en 1315 polos Cabaleiros de San Xoán de Rodas.