cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
David O. Selznick
Traxectoria
En 1939 e 1940 os seus filmes Foise co vento e Rebecca gañaron o Oscar ao mellor filme. Tras este último pechou a compañía e tomouse un tempo ata que en 1944 formou The Selznick Studio e volveu á produción co grande éxito Since You Went Away, que tamén escribiu, e filmes de Alfred Hitchcock coma Spellbound (1945) e The Paradine Case (1947). Tamén produciu The Third Man (1949) ou Duel in the Sun (1946), coa que sería a súa dona, Jennifer Jones.
Escala de Richter
A graduación
O sismo máis forte xamais rexistrado foi o gran terremoto de Chile, o 22 de maio de 1960, que acadou o valor de 9,5 nesta escala. Do outro lado da escala, a caída dunha tella dunha altura de 1 m. ten a magnitude -2.
David O. Selznick
Traxectoria
Máis tarde escribiu "parei de facer filmes en 1948 porque estaba canso. Estivera producindo durante vinte anos… ademais, era claro que o negocio do cinema estaba nunha terrible loita coa televisión e outras formas novas de diversión, e pensei que era un bo tempo para parar e estudar obxectivamente os obvios cambios do gusto do público… Certamente non tiña intención de apartarme da produción durante nove anos." Selznick pasou a maior parte da década seguinte promovendo a carreira da súa segunda esposa, Jennifer Jones. A súa última produción, Adeus ás armas (1957) foi pobremente recibida.
Escala de Richter
Magnitude e intensidade
A escala de Richter non permite avaliar a intensidade sísmica dun sismo nun lugar determinado, e en particular en zonas urbanas. Para iso, utilízanse escalas de intensidade tales como a escala de Mercalli.
David O. Selznick
Traxectoria
En 1954 atreveuse coa televisión, con Light's Diamond Jubilee, que fixo historia por ser emitido simultaneamente nas catro emisoras: CBS, NBC, ABC e DuMont.
Faleceu en 1965.
Deustu Arraun Taldea
O Deustu Arraun Taldea é un club de remo do distrito de Deustu da cidade de Bilbao, Biscaia (Euskadi). Viste de vermello e trátase do único club de remo de Bilbao. O seu patrocinador oficial é Tecuni.
Historia
O Deustu AT comezou a súa andaina en 1981 nunha lonxa da Ribeira de Zorrozaurre. Posteriormente ubicouse baixo a ponte de Deustu, ao carón das cocheiras de autobuses e nun local do I.C.E de Deustu. En 1983 trasladou as súas instalacións da antiga cervexeira de Deustu de Botica Vella, xunto ao xa desaparecido cargadoiro, onde as inundacións arrasaron practicamente con todo o material do que dispuña o club. Xa en 1984 inaugurouse o actual pavillón municipal na Ribeira de Deustu.
Cun reducido grupo que comezou a competir en bateles en 1982, gañando en 1983 dous campionatos de Biskaia e un subcampionato de España en categoría xuvenil. A raiz deses éxitos, o club sacou á auga unha traiñeira en 1984 que competiu ata 1992, volvendo a sacala do 1994 ao 1998.
No 2000 competiu baixo o nome de Deusto-Lutxana, e no 2002 co nome de Ibaizabal fusionado con Algorta. Logo de tres anos consolidando a traiñeira, no 2006 participou no grupo 2 da Liga ARC coincidindo co XXV aniversario do club, contando con 23 remeiros.
Logo de 28 anos da fundación do club tomatero, e despois de conseguir 8 vitorias na tempada 2009 (175 puntos en total), o Deustu AT conseguiu por primeira vez o ascenso directo á Liga ARC-1.
Facelude, Carballido, Alfoz
Facelude é un lugar da parroquia de Carballido no concello lugués de Alfoz na comarca da Mariña Central. Segundo o IGE, en 2011 tiña 16 habitantes (10 homes e 6 mulleres).
Santigoso, O Barco de Valdeorras
San Miguel de Santigoso é unha parroquia que se localiza no sur do concello do Barco de Valdeorras. Segundo o padrón municipal de 2004 tiña 283 habitantes (144 homes e 139 mulleres), distribuídos en 4 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 341 habitantes. Segundo o IGE, no 2014 a súa poboación descendera ata os 201 habitantes, sendo 104 homes e 97 mulleres, baixando a 142 habitantes no 2022.
Universidade Harvard
miniatura|Universidade Harvard A Universidade Harvard (Harvard University) é unha universidade privada, a máis antiga dos Estados Unidos, localizada en Cambridge, Massachusetts. Fundouna a colonia da baía de Massachusetts o 8 de setembro de 1636. Coñecida ao primeiro como New College, pasou a se denominar Harvard College o 13 de marzo de 1639 por John Harvard, que doara os seus libros e a maioría do seu capital á institución, que se converte en universidade en 1780.
É a universidade con maior orzamento do mundo e unha das máis selectivas. Conta 2.300 profesores, 6.650 estudantes de primeiro ciclo e 13.000 de segundo ciclo, distribuídos en nove facultades.
Galería de imaxes da ría de Ferrol
miniatura|450px|dereita A ría de Ferrol é unha das rías galegas.
Frontera verde
Frontera verde é unha miniserie web colombiana do ano 2019 creada por Diego Ramírez Schrempp, Mauricio Leiva-Cock e Jenny Ceballos, que se estreou a través de Netflix o 16 de agosto de 2019. Está protagonizada por Juana del Río, Nelson Camayo, Ángela Cano, Miguel Dionisio Ramos, Bruno Clairefond, Andrés Crespo, Marcela Mar, Mónica Lopera, Andrés Castañeda, John Narváez, Edwin Morales, Karla López e Antonio Bolívar. Foi escrita por Mauricio Leiva-Cock, Gibran Portela, Camila Brugés, Natalia Santa, Javier Peñalosa, María Camila Arias, Anton Goenechea e Nicolás Serrano.
Rodaxe
A fotografía principal da primeira tempada levouse a cabo en Leticia, no Amazonas de Colombia en 2018.
A Granda, Carballido, Alfoz
A Granda é un lugar da parroquia de Carballido no concello lugués de Alfoz na comarca da Mariña Central. Segundo o IGE, en 2011 tiña 31 habitantes (14 homes e 17 mulleres).
Río Arcansas
O río Arkansas é un afluente do Río Mississippi, que flúe leste-sueste e atravesa os estados de Colorado, Kansas, Oklahoma e Arcansas. Cos seus 2334 km é o cuarto río máis longo dos Estados Unidos. Nace nas Montañas Rochosas de Colorado, no condado de Lake, preto de Leadville, uníndose co Mississippi en Napoleon, Arcansas, é o afluente máis importante do sistema Mississippi-Missouri, drenando 505.000 km².
Brais Morán
Traxectoria
Licenciado en Historia da arte e mestrado en Museoloxía e Crítica Contemporánea, Morán iniciou a súa carreira musical en 1997 tocando a guitarra eléctrica en Zumbido, aínda que non foi membro estable deste grupo de punk rock experimental.
Despois, en 2005, foi un dos fundadores e integrantes de Loretta Martin, unha banda de funk coa que editou tres discos.
En 2015 editou en solitario Cruzando o eclipse, e en 2018 o seu segundo álbum, No Mato do desespero. Di de si mesmo que ten influencias do rock, o funk, a música brasileira, a música africana e a tradición galega. Tamén recoñece influencias de Narf.
Familia
É fillo de César Morán e sobriño de Miguel Mato.
Vida persoal
Está establecido en Perillo e ten parentes en Ponteceso. Dá clases de música.
Iasir Arafat
Muhamad Iasir Abdul Rahman Abdul Rauf Arafat (en محمد ياسر عبد الرحمن عبد الرؤوف عرفات), popularmente coñecido como Iasir Arafat (en ياسر عرفات), ou polo seu nome kunya Abu Amar (en أبو عمار), nado en Xerusalén ou no Cairo, o 4 ou 24 de agosto de 1929 e finado en París o 11 de novembro de 2004, foi un líder palestino, presidente da OLP (Organización para a Liberación de Palestina) e da ANP (Autoridade Nacional Palestina).
Vilanova de Valdeorras, O Barco de Valdeorras
Santa María de Vilanova de Valdeorras é unha parroquia que se localiza no oeste do concello de Barco de Valdeorras. Segundo o padrón municipal en 2014 tiña 238 habitantes (114 mulleres e 124 homes), distribuídos en 2 entidades de poboación, a propia Vilanova e máis Viloval. En 1999 tiña 288 habitantes, e segundo o IGE en 2004 tiña 262 habitantes (129 homes e 133 mulleres).
María de Villarino
María de Villarino, nada en Chivilcoy, Provincia de Buenos Aires, en 1905 ou 1909 e finada en Buenos Aires o 6 de xuño de 1994, foi unha escritora e poeta arxentina.
Traxectoria
Durante a súa mocidade, obtivo un profesorado en literatura, graduándose na Facultade de Filosofía e Letras da cidade da Prata, cidade na que estivo radicada, desenvolveu practicamente toda a súa obra e onde exerceu como docente. Posteriormente, foi unha asidua colaboradora do xornal arxentino La Nación e das revistas Sur, Nosotros e Humanidades.
Cos poemas reunidos en Tiempo de angustia (1938) obtivo o Premio Municipal e recibiu en 1982 o Gran Premio de Honra da Sociedada Arxentina de Escritores (SADE). Presidiu a SADE no período 1973-75 e o seu relato autobiográfico Luz de memorias obtivo o Premio Nacional en 1948. En 1950 publicou un segundo volume de narracións, La rosa no debe morir, e outras das súas obras poéticas foron: Calle apartada, Nuevas coplas de Martín Fierro, Junco sin sueño, Elegía del recuerdo e Los nombres de la vida: ciento y un sonetos.
Traduciu ao castelán o poemario Pranto matricial de Valentín Paz-Andrade 1955).
Son Gohanda (avó)
Son Gohanda vese como un vello con bigote branco, viste unha camisa de estilo chinés de cor laranxa con círculos amarelos e mangas negras, ademais leva un chapeu de cor verde cunha esfera branca na punta. Cando volve á Terra grazas a Uranai Baba, emprega unha máscara de kitsune branca para non ser recoñecido.
Encontrou a Son Goku nunha cápsula espacial cando este chegou á Terra. Tratou de coidalo e educalo, pero ó comezo Goku era malvado, aínda así non abandonou, ata o día en que Goku caeu e golpeou a cachola. Dende ese intre cambioulle a actitude agresiva, e Son Gohanda converteuse no seu avó. Unha noite, e tras saír a lúa chea, Goku transformouse en Ōzaru, un xigantesco simio, e Son Gohanda morre. Na saga de Uranai Baba, Goku debe enfrontarse a el para que ela lle revele a localización da última das Bólas do Dragón. Ó final do anime Dragon Ball aparece cando Goku e Chichi van ó Hakkero para salvar o castelo de Gyūmaō. Son Gohanda axudaba a protexer ese recinto sagrado.
Poelle, As Somozas, As Somozas
Poelle é un lugar da parroquia das Somozas no concello coruñés das Somozas na comarca de Ferrol. Tiña 29 habitantes no ano 2010 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 15 eran homes e 14 eran mulleres.
Viloira, O Barco de Valdeorras
San Martiño de Viloira é unha parroquia que se localiza no concello de Barco de Valdeorras. Segundo o IGE en 2014 tiña 826 habitantes (407 homes e 419 mulleres), 41 máis ca en 2004 (394 homes e 391 mulleres segundo o padrón municipal) e 78 máis ca en 1999. Ten unha única entidade de poboación.
ESO 350-40
ESO 350-40 ou tamén coñecida coma a galaxia Roda do Carro é unha galaxia lenticular e tamén unha galaxia anular que está a uns 500 millóns de anos luz de distancia, na constelación de Sculptor. Estimase que ten 150.000 anos luz de diámetro, ten unha masa de aproximadamente 2.9–4.8 × 109 masas solares, e xira a 217 km/s.
Foi descuberta por Fritz Zwicky en 1941. Zwicky considerou o seu descubrimento coma unha das estruturas máis complexas que agarda a explicación da súa formación en base as dinámicas estelares. Unha estimación da extensión da galaxia deu coma conclusión un valor de 150.000 anos luz, o cal é lixeiramente maior cá extensión da Vía Láctea.
Estruturas
A galaxia amosa raios (da roda) ópticos e outros sen emisións térmicas, pero ambos tipos de raios non son coincidentes.
Evolución
A galaxia foi unha vez unha galaxia espiral normal antes que aparentemente sufrirá unha colisión frontal cunha compañeira pequena, hai aproximadamente 200 millóns de anos (é dicir, 200 millóns anos antes da imaxe).
Cando a galaxia veciña pasou pola galaxia Roda do Carro, a forza da colisión provocou unha poderosa onda de choque a través da galaxia, como unha pedra que é lanzada nunha capa de area. Movéndose a gran velocidade, a onda de choque varreu o gas e o po, creando estoupido ó redor da parte central da galaxia que permaneceu ilesa. Isto explica a formación do anel azulado e que sexa a parte máis brillante desta galaxia. Pódese ver coma a galaxia está retomando a forma normal dunha galaxia en espiral, cos brazos abríndose a partir do núcleo central.
Por outra banda, un modelo baseado na inestabilidade gravitacional de Jeans, tanto das perturbacións gravitacionais de pequena amplitude con eixes simétricos (radiais) e con eixes non simétricos (en espiral), permite unha asociación entre aglomerados de crecemento de materia e as ondas con eixes simétricos e con eixes non simétricos gravitacionalmente inestables, que asumen a aparencia dun anel e duns raios. miniatura|300px|Unha colisión frontal moi espectacular entre dúas galaxias, coma se pode ver nesta imaxe da ESO 350-40 en cores reais, tomada polo [[Telescopio Espacial Hubble.]]
Fonte de raios X
A forma irregular da galaxia puido ser debida a unha colisión cunha galaxia máis pequena, como aquelas na parte inferior esquerda da imaxe. O evento máis recente de nacementos de estrelas (formación de estrelas debido as ondas de compresión) iluminou o bordo da roda, que ten un diámetro maior cá Vía Láctea. A formación de estrelas a través de galaxias con nacementos estelares, coma ESO 350-40, da coma resultado a formación de estrelas grandes e moi luminosas. Cando as estrelas masivas explotan como supernovas, deixan atrás as estrelas de neutróns e buratos negros. Algunhas destas estrelas de neutróns e buratos negros teñen estrelas compañeiras próximas, e tórnanse nunhas poderosas fontes de raios X xa que extraen materia das súas compañeiras (tamén coñecidas como fontes de raios X ultra e hiperluminosas). As fontes de raios X máis brillantes son probablemente buracos negros con estrelas compañeiras, e aparecen como os puntos brancos que se atopan ó longo do bordo da imaxe de raios-X. A galaxia contén un número excepcionalmente grande desas fontes de raios X que son buratos negros binarios, porque moitas desas estrelas masivas que citabamos anteriormente, formáronse no anel.
miniatura|300px|ESO 350-40 vista en diferentes seccións do espectro ([[raios X, ultravioleta, luz visible, e infravermello). A imaxe combina datos procedentes de catro observatorios espaciais diferentes: o Chandra X-ray Observatory (púrpura), o Galaxy Evolution Explorer (ultravioleta/azul), o Telescopio Espacial Hubble (visible/verde), e o Telescopio Espacial Spitzer (infravermello/vermello). A imaxe ten un ancho de 160 arcsec. RA 00:37:41.10 DEC -33°42′58.80″ en Sculptor. Créditos: NASA/JPL/Caltech/P.Appleton et al. X-ray: NASA/CXC/A.Wolter & G.Trinchieri et al.]]
Fosa cubital
miniatura|260px|Punción venosa na fosa cubital, practicando unha sangría. A fosa cubital, tamén chamada fosa do cóbado, sangría ou sangradoiro, é unha zona anatómica situada entre o brazo e o antebrazo.
Situación e estrutura
A base do triángulo é unha liña imaxinaria horizontal que pasa entre os epicóndilos medial e lateral (ou entre epicóndilo e epitrocleo segundo a denominación latina). O chan da fosa está formado polo músculo braquial anterior. O contido da fosa, de dentro a fóra é:
A arteria braquial adoita bifurcarse na arteria radial e na arteria cubital no vértice da fosa, índa que ás veces, a bifurcación prodúcese moito antes. Neste punto é no que se coloca o fonendoscopio para medir a presión arterial.
O nervio mediano sitúase por dentro da arteria braquial e sae da fosa entre as dúas porcións do músculo pronador redondo. Tanto a arteria coma o nervio están protexidos na parte de adiante da fosa pola aponeurose bicipital. É unha membrana delgada de tecido conxuntivo, que se estende entre a superficie medial ou interna do tendón do músculo bíceps braquial e a fascia fonda do antebrazo.
O nervio radial sitúase xusto por debaixo o bordo do músculo braquiorradial, que forma o bordo lateral da fosa. Nesta posición, o nervio radial divídese nunha póla superficial e noutra fonda:
O teito da fosa está formado pola fascia superficial e a pel. Por este teito discorre a vea mediana, que cruza diagonalmente a fosa para conectar a vea cefálica coa vea basílica. A aponeurose bicipital separa a vea mediana do cóbado da arteria braquial e do nervio mediano. Tamén se achan no teito os nervios cutáneo medial do antebrazo e cutáneo lateral do antebrazo.
Ictus
O ictus tamén chamado ataque cerebrovascular (ACV) ou accidente cerebrovascular (ACV), enfermidade cerebrovascular (ECV), infarto cerebral, derramo cerebral, sufusión cerebral ou, menos frecuentemente, apoplexía é unha patoloxía vascular do sistema nervioso central. Ocorre cando problemas na irrigación sanguínea do cérebro causan a morte das células, que fai que partes do cérebro deixen de funcionar debidamente, producindo un déficit neurolóxico focal, de presentación brusca, debido a unha alteración vascular. Existen dous tipos principais de ictus: obstrutivo ou isquémico, causado pola interrupción da irrigación sanguínea, e hemorráxico, causado por unha hemorraxia ou ruptura dun vaso sanguíneo. O 80% dos ictus son isquémicos, mentres que o 20% restante son hemorráxicos.
Entre os sinais e síntomas dun ictus están a incapacidade de mover ou de sentir un dos lados do corpo, dificultades en comprender ou en falar, vertixe ou perda dun dos lados da visión. Na maior parte dos casos, os sinais e síntomas maniféstanse inmediatamente despois do ictus. Cando a duración dos síntomas é inferior a unha ou dúas horas, o episodio denomínase accidente isquémico transitorio (AIT), ou mini-derramo. Unha hemorraxia subaracnoidea pode tamén estar asociada a dores de cabeza intensas. Os síntomas dun ictus poden ser permanentes. Entre as complicións a longo prazo están a pneumonía ou incontinencia urinaria. Moitos ictus non producen ningún tipo de sintomatoloxía, e fanse patentes nas probas de imaxe a posteriori, como pode ser un TAC ou unha radiografía; este tipo de ictus adoitan producirse máis naqueles cuxa causa é un émbolo cardíaco, a arteriosclerose, ou doenzas como a amiloidose ou a síndrome de Sneddon.
O principal factor de risco dun ictus é a hipertensión arterial. Entre outros factores de risco están o fumar, a obesidade, ter o colesterol elevado, padecer diabetes, ter tido anteriormente un accidente isquémico transitorio e a fibrilación auricular. Un ictus isquémico é xeralmente causado polo bloqueo dun vaso sanguíneo, aínda que existan outras causas menos comúns. Un ictus hemorráxico é causado por un derramo, por unha hemorraxia ben no cerebro ou no espazo entre as meninxes. Estas hemorraxias poden ocorrer debido á ruptura dun aneurisma cerebral. O diagnóstico faise mediante o exame médico da persoa, apoiado pola imaxe médica, coma un TAC ou unha resonancia magnética. Poden seren realizados outros exames, coma análise de sangue ou electrocardiograma, para determinar factores de risco e descartar outras posibles causas. A hipoglicemia pode provocar síntomas semellantes a un ictus.
A prevención consiste en diminuír os factores de risco, así como na posibilidade de ser administrada aspirina ou estatinas. En persoas con estenose da carótide pode ser considerada unha endarteriectomía para alargar as arterias do cerebro. En persoas con fibrilación auricular pode ser administrada varfarina. Un inctus ou un AIT necesitan xeralmente de asistencia médica urxente. Cando un ictus isquémico é detectado nas primeiras tres horas e media ou catro horas, é posible tratalo cun antitrombótico que disolve os coágulos sanguíneos e con aspirina. Nalgúns ictus hemorráxicos pode ser considerada neurocirurxía. Algunhas das funcións perdidas durante o ictus poden ser recuperadas con tratamentos de rehabilitación e recuperación. Porén, en moitas rexións do mundo estes tratamentos non están dispoñibles.
O ictus cerebral é, até o de agora, o proceso médico que máis estadías no hospital, invalidez e mortalidade causa. En 2013 cerca de 6,9 millóns de persoas sofreran un ictus isquémico e 3,4 millóns un ictus hemorráxico. En 2010, encontrábanse vivas cerca de 33 millóns de persoas que no pasado tiveran un ictus. Entre 1990 e 2010 o número de ictus ocorridos en cada ano diminuíu cerca do 10% nos países desenvolvidos e aumentou cerca do 10% nos países en vías de desenvolvemento. En 2013, os ictus foran a segunda principal causa de morte, despois da doenza arterial coronaria, tendo sido responsables de 6,4 millóns de mortes en todo o mundo, o que corresponde ao 12% do total de mortes. Cerca de 3,3 millóns de mortes foran causadas por ictus isquémicos e 3,2 millóns por ictus hemorráxicos. Cerca da metade das persoas que sofren un ictus viven menos dun ano. Dous terzos dos ictus ocorren en persoas con máis de 65 anos de idade.
Clasificación
miniatura|220px|Accidente vascular cerebral causado por unha perda de rego sanguíneo asociada á arteria cerebral. O cadro clínico é variado e depende da área encefálica afectada.O cadro clínico é variado e depende da área encefálica afectada. Os ictus pódense clasificar en dúas categorías principais: isquémicos e hemorráxicos. Os ictus isquémicos son os causados pola interrupción da subministración do sangue, mentres que os ictus hemorráxicos son os que resultan da ruptura dun vaso sanguíneo ou unha estrutura vascular anormal. Ao redor do 87% dos ictus son causados pola isquemia, e o resto por hemorraxia. Algunhas hemorraxias desenvólvense dentro das zonas de isquemia ("transformación hemorráxica"). Non se sabe como moitas hemorraxias en realidade empezan como un accidente cerebrovascular isquémico. O cadro clínico é variado e depende da área encefálica afectada.
Ictus isquémico
miniatura|Ilustración dun ataque cerebrovascular (ACV) embólico que mostra o obstáculo atrancado nunha arteria. Un accidente cerebrovascular isquémico ou accidente cerebrovascular oclusivo, tamén chamado infarto cerebral, preséntase cando a estrutura perde a irrigación sanguínea debido á interrupción súbita e inmediata do fluxo sanguíneo, o que xera a aparición dunha zona infartada e é nese momento no cal ocorre o verdadeiro "infarto cerebral" e débese só á oclusión dalgunha das arterias que irrigan a masa encefálica, xa sexa por acumulación de fibrina ou de calcio ou por algunha anormalidade nos eritrocitos, pero xeralmente é por arteriosclerose ou ben por unha embolia (embolia cerebral) que procede doutra localización, fundamentalmente o corazón ou outras arterias (como a bifurcación das carótides ou do arco aórtico). A isquemia das células cerebrais pode producirse polos seguintes mecanismos e procesos:
Ictus hemorráxico
miniatura|Un sangrado intracerebral (frecha inferior) con edema circundante (frecha superior) Os ictus hemorráxicos débense á rotura dun vaso sanguíneo encefálico debido a un pico hipertensivo ou a un aneurisma conxénito. Poden clasificarse en: intraparenquimatosos e hemorraxia subaracnoide.
A hemorraxia conduce ao ictus por dous mecanismos. Por unha banda, priva de rego ao área cerebral dependente desa arteria, pero por outra banda o sangue extravasada exerce compresión sobre as estruturas cerebrais, incluídos outros vasos sanguíneos, o que aumenta a área afectada. Ulteriormente, debido ás diferenzas de presión osmótica, o hematoma producido atrae líquido plasmático co que aumenta novamente o efecto compresivo local. É por este mecanismo polo que a valoración da gravidade e o prognóstico médico dunha hemorraxia cerebral demórase 24 a 48 horas ata a total definición da área afectada. As causas máis frecuentes de hemorraxia cerebral son a hipertensión arterial e os aneurismas cerebrais
Cadro clínico
Os síntomas dun ictus son moi variados en función da área cerebral afectada. Desde síntomas puramente sensoriais aos puramente motores, pasando polos síntomas sensitivomotores. Os máis frecuentemente diagnosticados son os seguintes:
Manuel Núñez Singala
Manuel Carlos Núñez Singala, nado en Lugo o 23 de setembro de 1963, é un escritor galego.
Ictus
Cadro clínico
No entanto, numerosos cadros de ictus de baixa intensidade e duración pasan inadvertidos polo anódino da sintomatoloxía: parestesias, debilidade dun grupo muscular pouco específico (a súa actividade é suplida por outros grupos musculares), episodios amnésicos breves, pequena desorientación etc. Son estes síntomas menores os máis frecuentes, tendo unha grande importancia, porque poñen sobreaviso da patoloxía subxacente dunha forma precoz.
Primeiros auxilios
miniatura|Vehículo de emerxencia de ictus do servizo de [[bombeiros de Berlín (STEMO).]] En realidade os primeiros auxilios que corresponden a un ictus, unha hemorraxia cerebral ou ataque cerebrovascular (ACV) deben ser levados a cabo o máis pronto posible por persoal médico cualificado mantendo mentres tanto ao afectado na maior calma e inmobilidade posible (sen esforzos nin violencias) ata a chegada do persoal médico (sen administrarlle ao afectado ningún fármaco non prescrito por autoridade médica).
Manuel Núñez Singala
Traxectoria
A Terra Chá foi a súa primeira patria, onde viviu até a adolescencia. Estudou, traballou e viviu máis tarde en Santiago de Compostela. Estudou Filoloxía Galega e traballou no Parlamento de Galicia, na Xunta e finalmente, na Universidade de Santiago de Compostela, onde dirixe, desde 1988, o Servizo de Normalización Lingüística.
É coordinador da Comisión Técnica de linguaxes de Especialidade do Consello da Cultura Galega e membro do Comité internacional da Rede Panlatina de Terminoloxía.
Ictus
Primeiros auxilios
As catro primeiras horas son cruciais para a atención de quen sofre un ictus e por ese motivo é necesaria a participación de médicos.
Para considerar a existencia dun ictus, por leve que este sexa -recordar que un ictus leve pode transformarse en grave- debe terse en conta o seguinte cadro sintomático, chamado en inglés FAST ('rápido' en inglés, xa que ante estes síntomas a atención médica debe ser urxente), que é a sigla de face arm speech test: test de cara (face), brazos (arms) e fala (speech).
Rehabilitación
Requírese dun programa de rehabilitación interdisciplinaria que provea unha asistencia integrada para as persoas que sobreviviron a un ataque cerebral. Que atenda tanto os aspectos motores como os relacionados co fala, os trastornos visuais, as actividades da vida diaria e as secuelas incapacitantes como a espasticidade, para que o sobrevivente do ictus poidan alcanzar un grado de independencia suficiente como para retomar, polo menos parcialmente, as súas actividades habituais. Este equipo interdisciplinario debe estar formado por fisioterapeutas, neuropsicólogos, fonoaudiólogos, logopedas, terapeutas ocupacionais, e os relacionados coa medicina, como o médico fisiatra, o psiquiatra e o neurólogo.
Outro grupo que se ve afectado logo dun ictus son os familiares e amigos da persoa quen requiren de orientación sobre o mellor xeito de acompañar á persoa que se está recuperando do seu ataque cerebral. Isto fundamentalmente é porque, ante a incerteza e angustia na que se atopan, poden actuar obstaculizando o proceso de rehabilitación.
Factores de risco
Os ictus son unha das principais causas de incapacidade na idade adulta. Case a metade dos doentes que sobreviven a un ictus teñen algún tipo de discapacidade residual, ben sexa unha parálise, unha deterioración cognitiva ou outro tipo de incapacidade. Dentro dos factores de risco para padecer ictus, existen uns que son modificábeis, isto é, que poden corrixirse mudando hábitos de vida ou costumes; e outros que non son modificábeis, e polo tanto, non hai ningunha actitude médica para a súa prevención. O factor de risco máis decisivo á hora de padecer un ictus é a elevada tensión arterial.
Idade e sexo
A incidencia de ictus aumenta coa idade. É un factor independente e non modificábel. O número de episodios de ictus é do dobre por cada década dos 55 anos en diante. En canto ao sexo, os homes adoitan sufrir un terzo máis de ictus que as mulleres. Así, para todas as doenzas vasculares cerebrais agás a hemorraxia subaracnoide, ser home proporciona un risco máis alto que no caso das mulleres.
Xenética
Existen evidencias de que os accidentes vasculares cerebrais sofren unha certa asociación familiar, en parte polo compartimento de factores de risco nun mesmo seo familiar. Porén, esta asociación xenética é máis evidente aínda cando o ictus se da en pacientes novos. Neste tipo de doentes xoves, o alelo e4 da apoliproteína E (que inflúe tamén noutras doenzas coma o Alzhéimer), é un factor de risco para padecer ictus.
Raza
As diferenzas epidemiolóxicas entre as diferentes razas do planeta no ictus está intimamente relacionada coas diferenzas nos hábitos de vida, e polo tanto dos factores de risco. Así, nas sociedades occidentais, e polo tanto na raza caucásica, as enfermidades vasculares cerebrais adoitan estar máis asociadas a presenza de ateromatose nas arterias carotídeas. Na raza africana é característica a anemia falciforme, doenza que pode predispor a padecer ictus isquémicos.
Diabetes
Os doentes diabéticos homes duplican o risco de padecer ictus, mentres que no caso das mulleres este risco pode triplicarse. Dentro dos diferentes tipos de diabetes, os enfermos de diabetes tipo II ou non-insulinodependente teñen máis risco que os que padecen diabetes tipo I. Ademais, a diabetes favorece a formación de placas de ateroma, que de por si é un factor de risco de doenza vascular cerebral.
Dislipemia
O aumento de colesterol e outras graxas facilita a formación de placas de ateroma, polo que favorece a isquemia tanto coronaria coma carotídea. Niveis baixos de colesterol LDL e altos de HDL constitúen unha redución do risco de ictus.
Alcol
A relación entre o consumo de alcol e os ictus segue un modelo en "J". Isto é, pacientes abstemios teñen un risco baixo de ictus, pacientes que beben alcol en baixas dosis e regularmente semella que reduce o risco, e grandes bebedores teñen un incremento do risco de padecer ictus. Isto débese a que o consumo de alcol en grandes cantidades é quen de provocar hipertensión arterial, alteracións da coagulación, arritmias cardíacas e diminución do fluxo sanguíneo cerebral.
Anticonceptivos orais
Moitos anticonceptivos provocan unha alteración do fibrinóxeno e das proteínas C e S, causando un desequilibrio nos factores de coagulación. O aumento do risco é pequeno, agás nos casos nos que a muller sexa tamén hipertensa ou fumadora.
Outros
O fibrinóxeno, a homocisteína, as drogas, e certas doenzas cardíacas predispoñen tamén a padecer ictus. O sedentarismo, a obesidade, e a síndrome de apnea-hipoapnea obstrutiva do sono tamén constitúen un incremento do risco.
Causas de obstrución
== Prevención == miniatura|Cartel do National High Blood Pressure Education Program norteamericano para previr a [[Hipertensión arterial|hipertensión poñendo como exemplo a un home que sufriu un ictus.]]
Óso semilunar
O seminilunar é un óso da fila proximal do carpo, con forma de semilúa. É parte da articulación do pulso.
Superficies
O semilunar ten varias superficies articulares:
Das dúas superficies non articulares do semilunar, a anterior é convexa e a posterior chá. Unha e outra son rugosas pero non se insire nelas ningún músculo.
Articulacións
É o segundo óso da primeira fileira do carpo; artéllase co radio, escafoide, piramidal, ganchudo e grande.
Mulleres na NASA
O papel das mulleres na NASA e afiliadas a ela variou ao longo do tempo. As súas primeiras funcións limitábanse a traballos de apoio ou administrativos, pero ao final do programa espacial xa había mulleres astronautas. Un dos problemas aos que se enfrontou a NASA á hora de recrutar mulleres e minorías para o programa espacial foi que, ao longo da historia da NASA, os astronautas sempre foran homes brancos. Outro problema era que a NASA non buscaba mulleres para traballar con eles fóra de áreas específicas ata que o goberno ratificou a Lei de Igualdade de Oportunidades de Emprego. Mesmo entón, había tensión no lugar de traballo entre homes e mulleres, e a moitos homes non lles gustaba que tivesen que acomodar ás mulleres, como os baños nos edificios e as naves espaciais.
Historia
As mulleres traballaron primeiro en apoio como administradoras, secretarias, doutoras, psicólogas e máis tarde como enxeñeiras. Aínda así houbo mulleres pioneiras como Pearl Young, quen foi contratada en 1922 como técnica pola NACA e Kitty Joyner como enxeñeira eléctrica en 1939, sen esquecer as importante contribucións de Beatrice Hicks e Mary Sherman Morgan.
O Laboratorio de Propulsión a Chorro (JPL) foi o primeiro en empregar a mulleres matemáticas nas décadas de 1940 e 1950, que realizaban cálculos de traxectorias.
Anos 60
miniatura|Dana Ulery, primeira muller enxeñeira no Laboratorio de Propulsión a chorro. dereita|miniatura| Margaret Hamilton co software que foi escrito por ela e o seu equipo Nos anos 60, a NASA empezou a contratar a mulleres e minorías para o programa espacial. A finais dos anos 60, a NASA contratara a miles de mulleres. Algunhas delas, como Mary Shep Burton, Gloria B. Martínez (a primeira muller española contratada), Cathy Osgood e Shirley Hunt, traballaban na división de informática, mentres que Sue Erwin, Lois Ransdell e Maureen Bowen traballaban como secretarias de varios membros dos equipos de Misión e Control de Voo. Dana Ulery foi a primeira muller enxeñeira contratada no JPL da NASA. Aínda que só foi considerada como enxeñeira "junior", durante máis de sete anos, ningunha muller enxeñeira entrou no JPL á parte de Ulery. Outra muller, Donna Shirley, traballou no JPL como enxeñeira de misión na década de 1960. Ademais, a Dra. Carolyn Huntoon, foi pioneira na investigación dos metabolismos dos astronautas e outros sistemas corporais.
No proxecto Apollo traballaron Margaret Hamilton e Saydean Zeldin,  deseñando o software. Katherine Johnson, quen calculou a traxectoria  para o proxecto Mercury e do voo do Apollo 11 á Luna en 1969, Dorothy Vaughan e Mary Jackson foron matemáticas afroamericanas que colaboraron en forma decisiva cos programas Mercury e Apolo da NASA. As tres pertenceron a West Area Computers ao igual que Christine Darden. Ademais, Annie Easley axudou a desenvolver o software do foguete Centauro, Judy Sullivan foi a principal enxeñeira biomédica da misión Apollo 11 e JoAnn Morgan estivo na sala de control no lanzamento desta misión. A xeóloga planetaria Mareta West elixiu o lugar onde debería aluar o Apollo 11. Outras enxeñeiras que contribuíron á chegada a Lúa foron; Margaret W. "Hap" Brennecke, Jeanne Lee Crews,  Ivy Hooks, Dorothy Lee, e Barbara Crawford Johnson. Tamén hai que destacar o papel de Frances Northcutt no rescate do Apollo 13 e de Rita Rapp no sistema de alimentación do programa Apollo.
Con todo, non todo o mundo aceptaba este fenómeno. En 1962, George Low, xefe de voos espaciais tripulados da NASA, opúxose ás mulleres dicindo ao congreso que traballar con elas atrasaría o seu traballo. Mentres tanto, ese mesmo ano, John Kennedy asinou a Comisión Presidencial sobre a Condición da Muller para fomentar a igualdade de xénero na forza de traballo. Isto levou finalmente a James Webb, administrador da NASA, a crear unha directiva política para toda a axencia na que se afirmaba que a NASA ofrecía igualdade de oportunidades a todo tipo de persoas que quixesen traballar con ela. A pesar diso, ningunha muller foi seleccionada para formar parte do corpo de astronautas en 1963/65/66/67..
Anos 70
miniatura|Mary Jackson A década de 1970 foi un banzo que levou ás mulleres un paso máis preto de converterse en astronautas. Ao mesmo tempo, o exército comezou a aceptar mulleres para a formación de pilotos, o que finalmente conduciu ás mulleres astronautas. En 1977, o recrutamento da NASA disparouse grazas á axuda de Nichelle Nichols. Parte da vantaxe que tivo Nichols no recrutamento foi que o seu papel de tenente Uhura en Star Trek inspirou ás mozas a converterse en astronautas da NASA cando fosen maiores. Unha destas nenas foi a Dra. Mae Jemison, a primeira muller negra astronauta en 1992. Outro personaxe importante dos anos 70 foi a Dra. Carolyn Huntoon, que rexeitou ser astronauta para formar parte do comité de selección de astronautas. A NASA enviou a Huntoon por todo Estados Unidos para animar ás mulleres a presentarse como astronautas ou a entrar no campo das ciencias, a tecnoloxía e a enxeñaría. En 1979, Kathryn Sullivan pilotou un avión de recoñecemento WB-57F da NASA a 63.300 pés de altura, batendo unha marca non oficial de altitude para as mulleres estadounidenses.
A finais dos anos 70, mulleres como Barbara Paulson e Sue Finley escribiron os programas para a misión Voyager. Barbara Askins patentou un método fotográfico en 1978 para estudar con máis precisión os corpos celestes. Entre 1970 e 1981 Valerie Thomas dirixiu o desenvolvemento dos sistemas de procesamiento de imaxes de formatos de medios dixitais utilizados no programa Landsat. miniatura|Mae Jemison, primeira muller negra astronauta
Anos 80
miniatura|Sally Ride, primeira muller astronauta de América O 18 de xuño de 1983, Sally Ride fixo historia como a primeira muller astronauta estadounidense en ir ao espazo. Máis dun ano despois, Judith Resnik levou o transbordador espacial Discovery ao espazo e converteuse na segunda muller estadounidense no espazo. En 1988, Ellen Ochoa incorporouse á NASA e converteuse na primeira muller hispana astronauta. Ochoa levou a cabo múltiples misións que incluíron os transbordadores espaciais Discovery e Atlantis, catro voos e case 1.000 horas no espazo. En 1985, Shannon Lucide realizou o seu primeiro voo e ao final da súa carreira pasara 188 días no espazo. Lucide estableceu unha marca estadounidense, tanto para homes como para mulleres, co maior número de días no espazo ata 2002.
Anos 90
miniatura|Ellen Ochoa, primeira muller hispana astronauta Nos anos 90, a NASA estaba a investigar moito sobre o corpo das mulleres e os efectos do espazo nos seus corpos. Carolyn Huntoon pronunciou un discurso en 1994 no segundo xantar anual sobre a saúde das mulleres e o espazo dando luz ao traballo non recoñecido da NASA. O 3 de febreiro de 1995 fíxose historia cando a coronela Eileen Collins converteuse na primeira muller en pilotar unha nave espacial. Pola súa banda, Shannon Lucide, enxeñeira da xunta directiva, realizou cinco misións no espazo e traballou como xefa científica da NASA en Washington, DC.
Anos 2000
miniatura|McAuliffe e Morgan A partir do ano 2000, o número de mulleres nas misións planetarias da NASA empezou a aumentar. Ás mulleres asignóuselles maioritariamente o papel de co-investigadoras e científicas participantes. Dunha porcentaxe inferior ao 10% de mulleres seleccionadas ata a década de 1990, esta porcentaxe empezou a aumentar na década de 2000 ata ao redor do 30% de mulleres, en particular, ás que se lles asignou o papel de co-investigadoras. Pamela Melroy, por exemplo, realizou varias misións á Estación Espacial Internacional nos transbordadores Discovery e Atlantis. Melroy non só era astronauta, senón tamén unha veterana piloto militar con máis de 5.000 horas de voo. En 2007, Peggy Whitson converteuse na primeira muller en comandar a Estación Espacial Internacional. Ademais de comandar, Whitson levou a cabo ducias de probas no espazo que impulsaron tecnoloxías espaciais que se seguen utilizando hoxe en día.
Mulleres no Programa Espacial
O programa non oficial de Mercury 13 foi considerado como o inicio da inclusión das mulleres nos programas espaciais estadounidenses. Randy Lovelace e Don Flickinger, que participaron no proceso de selección, consideraron a posibilidade de incluír a mulleres neste proxecto. Lovelace pensou que as mulleres tamén poden realizar tarefas importantes no espazo do mesmo xeito que os homes. Por iso, Lovelace e Flickinger coñeceron en 1960 a Jerrie Cobb, unha muller que desempeñou un papel importante na contratación e as probas das mulleres.
Women in Space Program (20 de decembro de 1959) foi a versión "revivida" do programa Women in Space Earliest que foi cancelado en novembro de 1959. Do mesmo xeito que o programa para homes, leste requiría probas de candidatos. Con todo, os parámetros destas probas variáronse para adaptarse ás mulleres. Na fase de selección, por exemplo, aos homes esixíaselles ser pilotos de avión titulados, haber ido á escola militar de pilotos de probas e ter unha experiencia mínima de 1.500 horas de voo. Como as mulleres víanse privadas dalgunhas destas oportunidades, as probas de selección pasaron a ser para mulleres con licenza de piloto comercial, sobre todo porque as mulleres serviron como instrutoras durante este tempo. Cobb, que foi a primeira en someterse ás probas, converteuse na líder das FLAT (Fellow Lady Astronaut Trainees) xunto con outras 12 mulleres, o que supuxo un total de 13 mulleres (por iso é polo que os medios de comunicación chamásenas Mercury 13). Aínda que Cobb foi asignada como consultora da NASA e seguiu facendo as probas, as mulleres seguían sen ser adestradas para ser astronautas. miniatura|Mercuty 13 miniatura|Kalpana Chawla Durante os exames para mulleres, algúns científicos pensaron que as mulleres presentaban vantaxes para ser enviadas ao espazo en lugar dos homes. Por exemplo, supúñase que os órganos internos das mulleres eran máis aptos para a radiación e as vibracións. Debido ao tamaño relativamente menor das mulleres, as naves espaciais e os voos serían menos custosos se as mulleres fosen utilizalas. Con todo, as probas para mulleres canceláronse despois de que se descubrise que a NASA non emitira unha solicitude oficial respecto diso. Lovelace decidiu non continuar co programa e terminou nunha situación incómoda na NASA. Mentres tanto, Jerrie Cobb, que asumiu o liderado e facilitou as probas para mulleres, foi destituída do seu cargo na NASA.
Hoxe na NASA
Desde a primeira muller estadounidense astronauta, Sally Ride, houbo 47 mulleres estadounidenses que foron ao espazo ata o ano 2021. . En 2009, ao redor do 10% dos astronautas da NASA eran mulleres. Dentro do programa Artemis, que pretende levar persoas de novo a Lúa, a metade dos astronautas son mulleres. Entre elas: Kayla Barron, Christina Hammock Koch, Nicole A. Mann, Anne McClain, Jessica Meir, Jasmin Moghbeli, Kate Rubins, Jessica Watkins e Stephanie Wilson. . En 2019 a axencia espacial rusa Roskosmos propúxose aumentar o número de mulleres cosmonautas, xa que até esta data só houbera catro: Valentina Tereshkova, Svetlana Savitskaya, Elena Kondakova e Elena Serova. O 6 de febreiro de 2021 a Axencia Espacial Europea anunciou unha nova convocatoria en busca de astronautas, sobretudo mulleres xa que  nos corenta anos de historia desta axencia só houbo dúas mulleres: Claudie Haigneré e Samantha Cristoforetti, aínda en activo.
En canto as enxeñeiras, Kathy Lueders é a directora  dos programas tripulados da NASA desde o 12 de xuño de 2020, e en setembro do mesmo ano Catherine Koerner foi nomeada directora do Programa Orion. Diana Trujillo lidera o equipo de enxeñeiros no JPL que está a cargo do brazo robótico do rover Perseverance. miniatura|Diana Trujillo
Manuel Canabal Fiestra
Manuel Canabal Fiestra, nado en Nercellas (Forcarei) o 10 de novembro de 1974, é un exfutbolista galego. Xogaba de dianteiro.
Traxectoria
Despois de pasar polo Pontevedra CF e o CD Leganés, fichou polo CP Mérida en 1995. Esa tempada formou parte do equipo filial, debutando na primeira división en marzo de 1996 contra o Sporting de Gijón. Logo doutro ano en Mérida en segunda división, o Real Madrid fichouno por 800 millóns de pesetas. Porén, non chegou a debutar en partido oficial co equipo branco, adestrado por Jupp Heynckes. Foi cedido ao Real Valladolid, e ao ano seguinte fichou polo Deportivo Alavés.
En 1999 fichou polo Rayo Vallecano, anotando 11 goles en 33 partidos, rematando o equipo en novena posición. Xa no ano 2000 foi fichado polo Málaga CF, onde estivo catro tempadas, gañando a Copa Intertoto en 2003.
En 2004 regresa ao Pontevedra CF, retirándose ao ano seguinte por unha lesión nas costas.
A Palloza, Carballido, Alfoz
A Palloza é un lugar da parroquia de Carballido no concello lugués de Alfoz na comarca da Mariña Central. Segundo o IGE, en 2011 tiña 11 habitantes (6 homes e 5 mulleres).
Cissa
Cissa pode referirse a:
David Hobbs
David Wishart Hobbs,, nado en Royal Leamington Spa o 9 de xuño de 1939, é un ex-piloto de automobilismo británico. Orixinalmente comentarista para a canle Speed, traballa como comentarista para NBC e NBC Sports Network. En 1969 Hobbs foi incluído na lista de pilotos graduados, un grupo de 27 pilotos que polos seus logros foron avaliados como os mellores do mundo.
Hobbs vive en Milwaukee (Wisconsin) coa súa esposa, Margaret, coa que ten dous fillos, Gregory e Guy. En 1986, Hobbs abriu un concesionario de automóbiles, David Hobbs Honda, en Glendale, Wisconsin, que segue a existir hoxe e no que se anuncia persoalmente. O seu fillo máis novo, Guy, traballou para Speed ​​como un xornalista na súa cobertura deportiva. Hobbs foi contratado no Salón da Fama de América de Motorsports en 2009.
É o avó do piloto Andrew Hobbs.
Traxectoria
Hobbs debía debutar pilotando para Tim Parnell Racing no Gran Premio de Francia de 1965 en Clermont-Ferrand, pero un grave accidente de estrada o mandou ao hospital por tres semanas.
En 1971, Hobbs gañou a L & M 5000 Continental Championship pilotando para Carl Hogan fóra de St. Louis, Missouri, nun McLaren M10B-Chevrolet. Gañou cinco das oito roldas dese ano en Laguna Seca, Seattle, Road América (Elkhart Lake), Edmonton e Lime Rock. Doce anos despois, lograría tamén o campionato de 1983 da Serie Trans-Am. Tamén fixo dúas saídas na NASCAR Winston Cup en 1976, incluíndo dúas voltas nas 500 Millas de Daytona de 1976 e disputou unha carreira na International Race of Champions de 1979.
Outras aparicións
Hobbs apareceu na película cómica de 1983 Stroker Ace, interpretando un comentarista de televisión de carreiras. Tamén apareceu na película Cars 2, que estreouse en xuño de 2011, como o locutor "David Hobbscap", un Jaguar de 1963 da cidade natal de Hobbs en Inglaterra.
Resultados Completos na Fórmula Un
(Chave) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida.
‡ Indica que participou cun coche de F2.
NASCAR
(clave) ( Grosa - Pole position outorgada polo tempo de cualificación. Italica - Pole position gañado por posicións de puntos ou tempo de práctica. * – Most laps led. )
The Witcher (videoxogo)
The Witcher (en Wiedźmin) é un videoxogo de rol e acción desenvolvido por CD Projekt RED e distribuído por Atari, Inc. O xogo está baseado na serie de libros homónima do autor polaco Andrzej Sapkowski. The Witcher ten lugar nun mundo medieval de fantasía e segue a historia de Geralt, un "witcher" ou cazador de monstros.
O 18 de setembro de 2009, CD Projekt RED confirmou oficialmente que ía traballar en The Witcher 2: Assassins of Kings, que foi lanzado o 17 de maio de 2011 para PC, e o 17 de abril de 2012 para Xbox 360. O terceiro título da serie, The Witcher 3: Wild Hunt, foi lanzado o 18 de maio de 2015.
Platichthys
Como todos os peixes da familia dos pleuronéctidos, as especies deste xénero teñen o corpo aplanado, asimétrico, e cos dous ollos situados no lado pigmentado do corpo.
Descrición
O xénero foi descrito en 1854 polo médico e zoólogo estadounidense de orixe francesa Charles Frédéric Girard.
Sinónimos
Ao longo do tempo foi coñecido polos sinónimos:
Etimoloxía
Girard tirou o nome Platichthys dos termos do grego antigo πλατύς platýs, "plano", e ἰχθύς, ǐchthýs, "peixe", literalmente: "peixe plano".
Especies
Segundo o WoRMS, e a FishBase, o xénero abrangue tan só dúas especies: