cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Alimento
Animais
Os produtos alimentarios producidos por animais inclúen o leite producido polas glándulas mamarias, que en moitas culturas se bebe ou se transforma en produtos lácteos (queixo, manteiga...). Ademais, as aves e outros animais poñen ovos, que a miúdo se comen, e as abellas fabrican mel, un néctar producido a partir das flores, que é un edulcorante popular en moitas culturas. Algunhas culturas consomen sangue, ás veces en forma de morcilla, como espesante para as salsas, ou en forma salgada e curada en épocas de escaseza de alimentos, e outras usan sangue en guisos.
Algunhas culturas e persoas non consomen carne ou produtos de alimentación animal por razóns culturais, dietéticas, de saúde, éticas ou ideolóxicas. Os vexetarianos optan por renunciar a alimentos de fontes animais en diferentes graos. Os veganos non consomen ningún alimento que conteña ingredientes de orixe animal.
Nutrientes
Defínese como nutriente a toda aquela substancia que bioquimicamente é esencial para o mantemento dos organismos vivos. A vida é sostida polos alimentos, e as substancias contidas nos alimentos das cales depende a vida son os nutrientes. Estes proporcionan a enerxía e os materiais de construción para as innumerables substancias que son esenciais para o crecemento e a supervivencia dos organismos vivos. Un nutriente é unha substancia usada para o metabolismo do organismo, e a cal debe ser tomada do ambiente. Os organismos non autotróficos adquiren os nutrientes a través dos alimentos que enxiren. Os métodos para a inxerir os alimentos son variables, os animais teñen un sistema dixestivo interno, mentres que as plantas dixiren os nutrientes externamente e logo son inxeridos. Os efectos dos nutrientes dependen da dose.
Os nutrientes orgánicos inclúen carbohidratos, graxas e proteínas, así como vitaminas. Algúns compoñentes químicos inorgánicos como minerais, auga e osíxeno poden tamén ser considerados como nutrientes. Un nutriente é esencial para un organismo cando este non pode sintetizalo en cantidades suficientes e debe ser obtido dunha fonte externa.
Hai dous tipos de nutrientes: os simples ou micronutrientes, e os complexos ou macronutrientes. Os nutrientes requiridos en grandes cantidades son chamados macronutrientes e os que son requiridos en cantidades máis pequenas coñéceselles como micronutrientes.
Micronutrientes
Coñécese como micronutrientes a aquelas substancias que o organismo dos seres vivos necesita en pequenas doses. Son indispensables para os diferentes procesos bioquímicos e metabólicos dos organismos vivos e sen eles morrerían. Desempeñan importantes funcións catalizadoras no metabolismo, ao formaren parte da estrutura de numerosas enzimas.
Nos animais engloba as vitaminas e minerais e estes últimos divídense en minerais e oligoelementos. Estes últimos necesítanse nunha dose aínda menor.
As plantas requiren de minerais. Púidose estudar ben nelas cales necesitan grazas a cultivos sen chan que puidesen alterar os resultados. Descubriuse que algúns elementos necesítanse en proporcións tan baixas que un fertilizante que non os conteña no seu formulación pode aportalos debido ás impureza que contén.
Tipos e compoñentes dos alimentos
miniatura|dereita|250px|Roda dos alimentos. Un compoñente fundamental dos alimentos é a auga, que o corpo humano require para sostelos procesos que nos manteñen vivos.
É necesario inxerir auga para repoñela que perdemos basicamente por catro vías: por transpiración, polo aire que expulsamos na respiración, por excreción, e pola que eliminamos directamente nos ouriños.
Os compoñentes dos alimentos pódense clasificar de moitas maneiras. Unha delas é nos seguintes cinco grandes grupos:
As proteínas: Están formadas por cadeas de moléculas moi especiais, chamadas aminoácidos, que son os compoñentes que require o corpo humano para construír tecidos, como os músculos, os osos, a pel, os tecidos nerviosos etc. As proteínas están en alta proporción nos alimentos de orixe animal, como as carnes (de mamíferos, aves e peixes), nos ovos, nos lácteos, e en menor proporción nalgúns vexetais, como a soia. Os hidratos de Carbono: quimicamente son cadeas de moléculas fomadas basicamente por carbono, hidróxeno e osíxeno. Estas cadeas de hidratos de carbono ou carbohidratos proveñen maioritariamente dos vexetais, que conteñen compostos como o amidón e o azucre.
O amidón encóntrase principalmente nos alimentos como o millo, o trigo, a cebada, o arroz, nos tubérculos (como a pataca) e nas leguminosas (como as ervellacas, feixóns etc.).
Os azucres se atopan na natureza nalgúns vexetais como a cana de azucre, a remolacha e nas froitas. Así a todo o seu consumo actualmente provén do uso directo de azucre refinado como edulcorante (adozante) en prostres, tortas, froitas en conserva, e especialmente nas bebidas gasosas.
Os hidratos de Carbono son basicamente unha fonte de enerxía para o corpo, de uso inmediato.
Os lípidos ou graxas: quimicamente son produtos que conteñen ácidos graxos, que poden ser saturados ou insaturados, o que ten importante efecto na saúde. Poden ser sólidos (como a manteiga, o queixo etc.) ou líquidos como o aceite. Son a fonte de enerxía de longo prazo para o corpo, e para os vexetais. Por iso, a maioría das sementes, para sobrevivir, posúen abundantes lípidos, como as améndoas, as pebidas de marabilla e de uva.
As fibras: quimicamente posúen un alto contido de celulosa, un produto que o corpo non pode aproveitar (dixerir) pero teñen efectos positivos na parte mecánica da dixestión dos alimentos.
As vitaminas: son compostos químicos en xeral moi complexos, de distinta natureza, pero que teñen en común que cantidades asombrosamente pequenas son imprescindibles para o funcionamento do organismo. A ausencia dalgunhas vitaminas causa enfermidades que poden ser graves, e a inxesta de pequenísimas cantidades (miligramos) pode emendar este problema. As cascas das froitas son unha fonte importante dalgunhas vitaminas.
Desenvolvemento histórico
Os seres humanos son animais omnívoros capaces de consumiren tanto produtos vexetais como animais. Evolucionaron de recolectores a cazadores recolectores. Logo da experiencia da Idade de Xeo é posible que os humanos quixesen crear unha sensación de seguridade administrando o crecemento de plantas e a reprodución de animais. Isto levou á agricultura e alterou o xeito en que os alimentos son obtidos.
Comidas
Unha selección de diferentes alimentos complementarios inxeridos en conxunto compoñen unha comida. A xente a miúdo elixe comer en compañía de membros da súa familia ou amigos e isto é xeralmente comprendido como un encontro social importante.
Produción e adquisición dos alimentos
A comida obtívose tradicionalmente polo cultivo, a pesca, a caza e outros métodos de subsistencia localmente importantes para algunhas poboacións aínda que desprezables para outras.
Actualmente, nas nacións desenvolvidas, a subministración de alimentos cada vez depende máis da agricultura intensiva, do cultivo industrial, da piscicultura ou doutras técnicas que aumentan as cantidades de alimentos producidos á vez que diminúen o seu custo. Estas técnicas á súa vez dependen do desenvolvemento de ferramentas mecanizadas, dende a máquina de mallar e a sementadora ata o tractor e a segadora malladora etc. Estas ferramentas foron combinadas con pesticidas que aseguran o elevado rendemento de colleitas e combaten insectos ou mamíferos que prexudican a produción.
Actualmente percíbese unha tendencia crecente cara a prácticas agrícolas máis sostibles, que recorren a sistemas naturais de produción. Estes métodos, que se están estendendo grazas á demanda do consumo, estimulan a biodiversidade, a auto-seguridade local e o cultivo orgánico.
Economía de Malaisia
thumb|left|As [[Torres Petronas, en Kuala Lumpur.]] A economía de Malaisia transformouse, entre 1971 e o final da década de 1990 dun produtor de materias primas nunha economía emerxente multi-sectorial. O crecemento debeuse case exclusivamente ás exportacións – particularmente de produtos electrónicos.
Os recursos principais do país son:
Despois de chegar ó poder, o primeiro ministro Abdullah Ahmad Badawi intentou levar a economía máis aló das cadeas produtivas que agregaban valor aos produtos primarios, atraendo investimentos en sectores de alta tecnoloxía, tecnoloxía médica e produción de medicamentos.
Haluro
Un haluro é un composto químico formado por un só átomo de calquera elemento (xa que os halóxenos reaccionan neste caso coa valencia 1) da táboa periódica (agás os gases nobres), e un número de átomos dun halóxeno (flúor, cloro, bromo, iodo, e, en ocasións, ástato) que é igual á valencia do elemento co que reacciona.
Tipos de haluros
Existen dous tipos fundamentais de haluros:
Coliidae
Os cólidos ou colíidos (Coliidae) son unha familia de aves, a única da orde Coliiformes. Son un grupo pequeno próximo aos paseriformes que non teñen afinidades claras doutros grupos. Este grupo habita só na África subsahariana, e é a única orde de aves confinada completamente a ese continente, aínda que puido ter unha distribución maior no pasado; hai un fósil do Eoceno en Inglaterra. Inclúe só seis especies actuais.
Características
Son aves agrisadas ou marrón claras cunha suave plumaxe, o corpo delgado e a cola delgada e moi longa. Son arborícolas e móvense entre as follas coma os roedores en busca de bagas, froita e agromos. Este hábito, e as súas patas, dá lugar ao nome inglés do grupo "paxaros rato".
Son acrobáticos, e pode alimentarse ao revés. Todas as especies teñen poutas fortes e os dedos exteriores dos pés reversibles. Tamén teñen cristas e os peteiros cerdosos.
Historia natural
Son gregarios, viven en lugares lixeiramente arborados. Estes paxaros constrúen os niños de poliñas en matogueiras. Poñen tipicamente de dous a catro ovos, nacendo axiña un pito moi precoz, que axiña deixa o niño e adquire capacidade de voar.
Sistemática
Hai dúas subfamilias, cada unha cun só xénero. Existen fósiles pertencentes á familia: Primocolius sigei, Primocolius minor, Limnatornis paludicola, Limnatornis archiaci e Colius palustris.
Arena Pantanal
A Arena Pantanal é un estadio de fútbol brasileiro da cidade de Cuiabá, no Estado de Mato Groso en substitución do Estádio José Fragelli, coñecido popularmente como "Verdão", que foi demolido. O novo estadio, construído de acordo con todas as exigências da FIFA, albergará catro partidos da Copa do Mundo FIFA 2014. A súa capacidade de público é de 42.968 persoas, sendo o investimento total da obra de R$ 518,9 millóns.
Shijōnawate
Shijōnawate (四條畷市, しじょうなわてし, Shijōnawate-shi) é un concello xaponés da prefectura de Osaca. Está situado ó suroeste da prefectura, na zona norte da provincia histórica de Kawachi, ao centro da rexión de Kinki, no centro da illa de Honshu. A súa superficie é de 18,74 km² e a poboación de 57.335 habitantes (2009) e ten unha densidade de poboación de 3.060 hab./km².
O concello de Shijōnawate limita cos concellos de Katano, Neyagawa, Daitō (da prefectura de Osaca); e de Ikoma (da prefectura de Nara).
Magma
Magma é un volume de rocha fundida, localizado normalmente dentro dunha cámara de magma, debaixo da superficie da Terra. Esa complexa solución de silicatos a alta temperatura, entre 650 e 1200 graos Celsius, é orixe de todas as rochas ígneas, tanto das intrusivas como das extrusivas. O magma permanece baixo alta presión e, algunhas veces, emerxe a través das fendas volcánicas, na forma de lava fluente e fluxos piroclásticos. Os produtos dunha erupción volcánica xeralmente conteñen gases disolvidos que poden nunca ter alcanzado a superficie do planeta. O magma acumúlase en cámaras, situadas no interior da codia terrestre, tendo, segundo a localización, leves alteracións na súa composición.
Alfabeto cirílico ruso
A seguinte táboa presenta as maiúsculas, xunto cos valores SAMPA para o son de cada letra:
O alfabeto
O alfabeto ruso é como segue:
Os nomes das letras
1. Ata aproximadamente 1900, os nomes mnemónicos herdados da Igrexa eslava úsanse para as letras. Poden verse aquí na ortografía anterior á reforma de 1918 do alfabeto civil post-1708.
As letras non-vogalizadas
2. O signo duro ъ indica que a consoante precedente non está palatalizada. A súa pronuncia orixinal, perdida sobre o 1400 ou antes, era a dun son estilo schwa moi curto, usualmente latinizado ŭ.
3. O signo mol ь indica que a consoante precedente está palatalizada. A súa pronuncia orixinal, perdida sobre o 1400 ou antes, era a dun son estilo schwa moi curto con iode (palatalizado), usualmente latinizado ĭ.
As vogais
4. As vogais е, ё, и, ю, я palatalizan a consoante precedente, e todo excepto и fica iotado (cun [j] precedendo). O и inicial foi iotado até o século XIX.
5. O ы é unha antiga vogal intermedia tensa do eslavónico común, mellor mantida no ruso moderno ca noutras linguas eslavas. Orixinalmente nasalizábase en certas posicións: de камы /ˈkamɨ̃/ resultou камень /kam'en'/ "pedra". A súa forma escrita desenvolveuse así: ъ + і > ъı > ы.
6. O э foi introducido no 1708 para distinguir o /e/ non-iotado/non-palatalizado do que é iotado/palatalizado е. O uso orixinal fora е para o non-iotado /e/, ıє ou ѣ para o iotado, mais ıє ficou en desuso no século XVI.
7. O ё, introducido por Lomonosov no século XVIII, marca o son /jo/ que historicamente evolucionara desde o /je/ acentuado, un proceso que segue a producirse na actualidade. A letra ё é opcional: é correcto formalmente escribir e para /je/ e mais para /jo/. Ningún dos varios intentos no século XX de obrigar ao uso do ё se ten asentado, e hoxe en día admítese que a entrada do ordenador o debilitou.
Letras eliminadas en 1918
8. O і, idéntico na pronuncia ao и, usábase só diante doutras vogais (por exemplo Нью-Іоркъ /n'ju jork/ "Nova York" e na palabra міръ /mir/ "mundo" e os seus derivados, para distinguilo do etimoloxicamente equivalente миръ /mir/ "paz".
9. O ѳ, do grego theta (zeta), coma no grego bizantino, tiña unha pronuncia igual ao ф, pero usábase etimoloxicamente.
10. O Ѣ ou Yat tiña orixinariamente un son distinto, mais na metade do século XVIII acadou a mesma pronuncia có е na linguaxe estándar. Desde a reforma da ortografía rusa coa súa eliminación no 1918, ficou como símbolo da ortografía antiga.
11. V (o grego ypsilon) era igual na pronuncia ao и, coma no grego bizantino, mais usábase etimoloxicamente, aínda que ficou moi esporádico desde o 1918.
Letras en desuso antes do 1750
12. Ѯ e Ѱ son as letras gregas xi e psi, usadas etimoloxicamente, mais desde o século XVIII só se usa sempre na liturxia ortodoxa.
13. Ѡ é a letra grega omega, idéntica na pronuncia a о, usada na escritura secular só até o século XVIII, mais consérvase na Igrexa eslavónica, maiormente para distinguir a forma inflexional.
14. S correspondía á primitiva pronuncia /dz/, xa ausente no eslavo oriental a comezos do período histórico, mais foi mantido pola tradición en certas palabras até o século XVIII e pola Igrexa eslava até a actualidade.
15. O yuses ficou, de acordo coa reconstrución lingüística, irrelevante para a fonoloxía eslava oriental a comezos do período histórico, mais introduciuse xunto co resto do alfabeto cirílico. Ѭ e Ѩ decaeron maiormente no século XII. Ѫ continuou a usarse, etimoloxicamente, até o século XVI. A partir de aí restrinxiuse a letra dominical nas táboas de Pascua. O uso no século XVII do Ѫ e do Ѧ sobrevive na Igrexa eslava.
16. Ѧ adoptouse para representar o son iotado /ja/ я no medio ou fin de palabra; a letra moderna я é unha adaptación da súa forma cursiva do século XVII, sancionada pola reforma da ortografía rusa no 1708.
18. Aínda que normalmente se afirma que estas letras caeron en desuso no século XVIII, realmente foi algo máis complexo. Foron desde logo omitidas do alfabeto de mostra, imprimido nun estilo occidental con fonte serif, presentado no edicto de Pedro o Grande, xuntamente coa letra moderna и, mais foi restaurado pola presión da Igrexa ortodoxa. Con todo, caeu completamente en desuso na escrita secular contra o 1750.
Valores numéricos
19. Os valores numéricos corresponden aos números gregos, co S que se usa para o digamma, Ч para o koppa, e Ц para o sampi. O sistema abandonouse para propósitos seculares en 1708, despois dun período transitorio dun século aproximadamente, e continúa usándose pola Igrexa eslava.
Neyagawa
Neyagawa (寝屋川市, ねやがわし, Neyagawa-shi) é un concello xaponés da prefectura de Osaca. Está situado ó suroeste da prefectura, na zona norte da provincia histórica de Kawachi, no centro da rexión de Kinki, no centro da illa de Honshu. A súa superficie é de 24,73 km² e a poboación de 238.556 habitantes (2009) e ten unha densidade de poboación de 9.650 hab./km².
O concello de Neyagawa limita cos concellos de Settsu, Moriguchi, Kadoma, Daitō, Shijōnawate, Katano, Hirakata eTakatsuki.
Lugares de Cervantes
miniatura|dereita|[[Casa do concello de Cervantes.]] Galicia → Parroquias de Galicia → Lugares de Galicia → Lugares de Cervantes
Phil Jackson
Philip Douglas "Phil" Jackson, nado o 17 de setembro de 1945, en Deer Lodge, Montana, Estados Unidos, é un adestrador e ex xogador da National Basketball Association (NBA). Como xogador, Phil Jackson conseguiu dous campionatos da NBA, e como adestrador ten o récord absoluto con once títulos, superando a anterior marca histórica de nove campionatos como adestrador de Red Auerbach dos Boston Celtics.
Familia e formación académica
Jackson creceu nunha familia pentecostal estrita, tanto o seu pai como a súa nai eran ministros. A maior parte da súa nenez pasouna en Montana, logo a súa familia mudouse a Williston, Dakota do Norte, onde asistiu a escola superior e destacouse en varios deportes. Máis adiante, Jackson accedeu a xogar baloncesto para o adestrador Bill Fitch da Universidade de Dakota do Norte. Os seus 2,03 metros (6'8") de estatura facíano tan prodixioso que Fitch decidiu mostralo en varias ocasións a búscaos talentos da NBA co que chamou "The Car Trick" (O truco do coche), onde Jackson sentaba no centro do asento traseiro dun Buick do 1950 e abría ambas as portas simultaneamente.
Carreira como xogador NBA: New York Knicks
En 1967, Jackson foi probado polo equipo dos Knicks, e decidiron que as habilidades que o facían un xogador destacado a nivel colexial non eran tan útiles na NBA. Aínda que era un atleta versátil, con brazos infrecuentemente longos, estaba limitado como tirador, e non posuía unha gran velocidade. Jackson compensou as súas limitacións físicas cunha intelixencia destacable e traballo extremadamente duro, especialmente en defensa, e eventualmente estableceuse como un favorito dos seareiros e un dos líderes substitutos da NBA. Era unha reserva superior no equipo dos Knicks que gañou o campionato da NBA en 1973 (Jackson non puido ser parte da tempada de campionato dos Knicks en 1970 debido a unha cirurxía espinal). Pouco despois do segundo título, moitas xogadores claves do equipo campión retiráronse, forzando eventualmente a Jackson a entrar á aliñación inicial do equipo, onde expuxo as súas limitacións. Jackson retirouse como xogador en 1980.
Carreira como adestrador da NBA
Os anos seguintes dedicounos principalmente a dirixir a ligas menores, entre as máis destacables están a Continental Basketball Association e a Liga de Baloncesto Superior de Porto Rico, mellor coñecida como BSN. Cando estivo na CBA, gaño o seu primeiro campionato como adestrador, como cabeza do equipo dos Albany Patroons, o primeiro título do equipo na CBA. Buscaba traballo regularmente na NBA, pero era constantemente rexeitado. Durante os seus anos como xogador, adquiriu reputación pola súa simpatía á contracultura, o que non o axudaba ser ben visto por posibles empregadores da NBA.
Jackson foi o adestrador líder do equipo de NBA dos Chicago Bulls desde 1989 até 1998, e de Los Angeles Lakers desde 1999 até 2004 e logo desde o 2005 até o presente. Posúe un total de 10 aneis de campionato: un como xogador cos New York Knicks, seis como adestrador dos Bulls, e catro como adestrador dos Lakers. Ademais da mellor marca en cantidade de campionatos como adestrador Phil Jackson tamén mantén a marca da mellor porcentaxe de vitorias nos Playoff da NBA de todos os tempos.
Os Bulls
Finalmente obtivo un emprego na NBA en 1987 como asistente cos Bulls. Foi nese entón cando Jackson coñeceu a Tex Winter e converteuse un devoto do ataque en triángulo (triangulo ofensivo). En 1989, Jackson foi ascendido a adestrador líder, e xa o resto é historia. No seu nove anos dirixindo aos Bulls, gañou seis campionatos, perdendo só en 1990 (a súa primeira tempada), 1994 e 1995 (cando Michael Jordan se retirou do baloncesto), na tempada 95-96 conseguiu un récord, que ninguén alcanzou aínda de 72 vitorias fronte a 10 derrotas, en tempada regular, consolidando así, a hexemonía dos Bulls do momento.
A química entre Jackson e o seu equipo era intocable e atopábase a un nivel ao que a maioría dos adestradores só poderían soñar e nunca poderían conseguir. O respecto compartido entre os xogadores e o adestrador foi o factor clave para os campionatos que conseguiron, pero a pesar das forzas que Jackson compartía co seu equipo, a tensión entre Jackson e o director xeral dos Bulls Jerry Krause, quen o empregou orixinalmente, tivo un impacto substancialmente negativo. Logo do último título de campionato dos Bulls na era de Jordan en 1998, Jackson deixou o equipo coa idea de que non volvería dirixir outra vez pero logo de tomarse un ano fóra decidiu darse outra oportunidade co equipo dos Lakers.
Os Lakers
Jackson tomou un equipo dos Lakers que lle sobraba talento pero cuxos membros estaban pouco integrados, e inmediatamente produciu resultados. No seu primeiro ano en L.A., os Lakers terminaron 67-15, e gañaron o campionato da NBA do 2000, seguido polos títulos do 2001 e 2002, e moitos observadores da NBA creron que os Lakers estaban ao bordo de converterse nunha dinastía. Pero as lesións dalgúns xogadores, o xogo débil do banco, e a tensión entre os estelares Kobe Bryant e Shaquille O'Neal, botaron abaixo ao equipo, razón pola cal foron vencidos nos Playoff do 2003 polos San Antonio Spurs.
Logo da tempada 2003-04, Karl Malone e Gary Payton asinaron para os Lakers, levando a algúns a predicir que o equipo debería concluír coa mellor marca na historia da NBA. Pero desde o primeiro día no campamento de adestramento, os Lakers estaban cercados por distraccións. A acusación a Bryant por violación, o conflito público entre O'Neal e Bryant, e repetidas disputas entre Jackson e Bryant afectaron o equipo durante a tempada. A pesar das distraccións, os Lakers avanzaron á Final da NBA, converténdose nos fortes favoritos. Con todo, foron detidos polos Detroit Pistons, quen dominaron completamente a serie vencendo aos Lakers en catro xogos a un. O 18 de xuño do 2004, tres días despois de sufrir a súa primeira derrota nunha serie final da NBA, os Lakers anunciaron que Jackson deixaría a súa posición como adestrador principal. Nese outono, Jackson lanzou The Last Season, un libro que mostra o seu punto de vista sobre as tensións que rodearon ao equipo dos Lakers do 2003-04.
Técnicas de motivación
A Jackson chámaselle o "Mestre Zen", o mestre dos xogos de mente. Na sala de vídeo antes dos playoff de 2000, Jackson mostrou imaxes do personaxe interpretado por Edward Norton na película American History X, que ten a cabeza afeitada ao cero e unha tatuaxe dunha esvástica no peito, alternándoas con fotos dun defensor branco (tamén coa cabeza rapada) dos Sacramento Kings, o xogador, Jason Williams. Jackson entón mostrou imaxes de Adolf Hitler intercaladas coas do adestrador de Sacramento Rick Adelman. Cando Rick Adelman sóuboo, cuestionou abertamente estas técnicas de motivación dicindo que Jackson "cruzara a liña". Con todo, os Lakers gañaron a serie e o campionato.
Ademais, nas Finais NBA 2001 contra os Philadelphia 76ers, Jackson tiña a Tyronn Lue, un xogador dos Lakers que era comparable en tamaño e altura á estrela dos Sixers Allen Iverson, fíxolle que leva unha manga protectora, desde o cóbado á boneca, durante os adestramentos dos Lakers para imitar a Iverson. Os medios de comunicación de Filadelfia consideraron que isto era unha estratexia psicolóxica de Jackson, pero a idea principal era simular como era xogar contra Iverson, sen importar as tatuaxes (que Lue tamén tiña). Nos días de partido, Jackson non entra ao vestiario ata que falte un minuto ou menos para saír á pista.
Michael McGoldrick
miniatura|dereita|280px|Michael McGoldrick tocando unha [[frauta irlandesa no Festival Intercéltico de Lorient de 2013.]] Michael McGoldrick (Manchester, 1971) é un músico inglés de pais irlandeses que toca a frauta e a frauta irlandesa grave. É considerado como un dos mellores frautistas viventes no campo da música irlandesa. Tamén toca a gaita irlandesa.
Traxectoria
Foi membro de varias bandas influentes e é moi demandado como músico invitado. En 1994 gañou o premio da BBC á Tradición Nova, e en 2001 o de Instrumentista do ano nos premios de folclore da BBC Radio 2.
McGoldrick formou a banda Fluke! (máis tarde renomeada Flook) con Brian Finnegan e Sarah Allen en novembro de 1995. Tras unha xira abandonouna para perseguir outros proxectos. Foi un dos primeiros membros de Lúnasa e tocou nos seus dous primeiros álbums.
Creximil, San Miguel de Negradas, O Vicedo
Creximil é un lugar da parroquia de San Miguel de Negradas, no concello lugués do Vicedo.
Toponimia
O topónimo provén de Cristimiri, o xenitivo latino de Cristimirus. Indicaba que era o lugar pertencente a Cristimiro, nome de orixe probablemente sueva.
Illa de San Martiño, O Vicedo
A illa (ou insua) de San Martiño sitúase na foz do río Sor, na ría do Barqueiro. Pertence á parroquia de Negradas, no concello do Vicedo.
Historia
No medio da illa atopábase un castro, coñecido como Cova dos Mouros e durante a Idade Media houbo un convento da orde de San Bieito, xa desaparecido, que contribuíu economicamente á guerra de Granada.
Niamey
Niamey é unha cidade africana, capital e cidade máis poboada do Níxer. Está situada sobre as marxes do río Níxer, no extremo oeste do país. En 2011 tiña 1 302 910 habitantes, cunha taxa de acrecentamento anual do 4,8 %. Desde o 24 de novembro de 1988 forma unha comunidade urbana, formada por 5 comunas.
Historia
O barrio Mouray-Kwaratagui é o centro histórico de Niamey. A rexión de Niamey está habitada desde hai moito tempo por poboación voltaicas como os Gourmantches. Porén os fundadores da cidade de Niamey, parece que foron Maouris, vindos de Matankanri a fins do século XIX. Instaláronse sobre unha illa chamada Neni Goungou, en fronte do actual Niamey, antes de acabar por asentarse na beira esquerda do Níxer, dise que ao pé dunha árbore de cuxo nome sairía o da cidade: Niame, de Nia, o nome da árbore e me en zarma, que significa "río" ou ben "onde mana a auga".
Xeografía
Abrangue unha superficie de 255 km², ocupando dúas mesetas que dominan o río Níxer, a 218 m de altitude.
O clima é de tipo subtropical saheliano, cunha pluviosidade que varía de 500 a 750 mm, segundo ano. Para combater a desertificación e máis as frecuentes tempestades de area que ameazan a cidade, arrastrada polo harmattan, un vento procedente do Norte, a municipalidade dispuxo, na década de 1960, un cinto de árbores de 2.500 ha (25 km de longo, nunha banda de 1 km de ancho). Porén, dado o éxodo rural e a urbanización crecente con bidonvilles (favelas), esta barreira non cesa de se reducir. miniatura|dereita|300px|Niamey sobre o río Níxer
Economía
Niamey acolle a maioría das industrias do país. É tamén o principal polo comercial do Níxer. Durante os derradeiros cinco anos exportáronse desde a cidade arredor de 200.000 toneladas de cobre e unha cantidade similar de ouro.
Cultura
En Niamey está o Musée nationale du Niger (Museo Nacional do Níxer).
Relixión
Un 80 % da poboación do Níxer é musulmá, estando en Niamey a maior mesquita do país. A cidade é sede ademais dun bispado católico.
Premio da Crítica de poesía galega
O Premio da Crítica de poesía galega é un premio literario de España que, desde 1976, concede a Asociación Española de Críticos Literarios dentro da convocatoria anual do Premio da Crítica, e onde se valora o que se considera o mellor poemario escrito en galego, publicado no ano anterior.
Kawachinagano
Kawachinagano (河内長野市, かわちながのし, Kawachinagano-shi) é un concello xaponés da prefectura de Osaca. Está situado ó suroeste da prefectura, na zona sur da provincia histórica de Kawachi, no centro da rexión de Kinki, no centro da illa de Honshu. A súa superficie é de 109,61 km² e a poboación de 113.136 habitantes (2009) e ten unha densidade de poboación de 1.030 hab./km².
Lugares de Cervo
miniatura|dereita|[[Casa do concello de Cervo.]] Galicia → Parroquias de Galicia → Lugares de Galicia → Lugares de Cervo
Codia terrestre
miniatura|300px|1 - [[Litosfera|Codia continental. 2 - Océano e, debaixo, a codia oceánica. 3 - Manto.]] A codia terrestre é a capa máis superficial da Terra, parte da litosfera, que ten un espesor variable entre os cinco quilómetros de profundidade nos océanos ata 70 km de profundidade media nas cordilleiras continentais. A codia terrestre está composta por rochas silíceas, distinguíndose tres capas principais:
A codia terrestre é unha gran descoñecida polas dificultades que presenta o seu estudo. Porén, os datos que facilitan os estudos sismolóxicos contribuíron de forma importante ao coñecemento da estrutura interna da Terra. A través da análise da propagación das ondas sísmicas constrúense perfís que proporcionan a xeometría das estruturas tectónicas.
Safo
miniatura|Safo por [[Gustav Klimt]]
Safo (Σαπφώ), con frecuencia chamada tamén Safo de Lesbos, viviu entre 630 a.C. e 612 a.C. - ca. 570 a.C., foi unha poeta grega. Naceu con moita probabilidade en Ereso, vila da illa de Lesbos, mais cedo se trasladou a unha cidade de maior importancia, Mitilene.
Traxectoria
De familia aristocrática, de nena seguiu a familia no exilio a Palermo, retornando logo a Mitilene, onde ensinou poesía a grupos de mozas as que dedicou epitalamios (cantos nupciais). Seu pai foi Escamandrónimo e súa nai Cleis.
Está testemuñado que tiña un irmán comerciante, Caraxo, que durante unha misión en Exipto se namorou dunha muller, arruinando economicamente a súa familia: ten sido reencontrados verso en lírica monódica nos que Safo prega a Afrodita que garanta un retorno seguro ao irmán para poder ser readmitido na familia. Tiña outros dous irmáns: Erígüio e Lárico, que era escanciador no pritaneo de Mitilene.
Consonte lendas, das que serían probas algúns versos románticos do pretendente, o poeta lírico Alceo de Mitilene foi reputado como o seu amante: mais os mesmos poetas antigos desmentiron tal hipótese, mantendo que os versos en cuestión eran interpretables como unha idealización non autobiográfica.
É seguro que casou con Cércilas de Andros e tivo unha filla de nome Cleis, a cal dedicou algúns espléndidos e tenros versos.
Os antigos estiveron de acordo en admirar a súa mestría. Tal foi a admiración que na época helenística déronlle a categoría de décima musa. Desde xeito, poetas latinos como Catulo e Ovidio coñecerían a súa poesía e imitaríana.
Obra
As fontes antigas afirman que Safo escribiu nove volumes de poesía, mais só unha reducida proporción subsistiu. Fragmentos de papiros, como os atopados en Oxyrhynchus, en Exipto, son unha importante fonte. Un importante fragmento conservouse nun pote. O resto do que se coñece de Safo conservouse a través de citas doutros escritores da Antigüidade, a miúdo citas empregadas para ilustrar gramática, vocabulario ou métrica. Só existe un poema completo, o "Himno a Afrodita" (Fragmentos 1).
A súa obra foi traducida ao galego por Raúl Gómez Pato, e publicada en 2008 co título de Cantos e fragmentos.
Izumi, Ōsaka
Izumi (和泉市, いずみし, Izumi-shi) é un concello xaponés da prefectura de Osaca. Está situado no centro-sur da prefectura, na zona Senboku (signífica norte da provincia histórica de Izumi), ao centro da rexión de Kinki, no centro da illa de Honshu. A súa superficie é de 84,98 km² e a poboación de 180.952 habitantes (2009) e ten unha densidade de poboación de 2.130 hab./km².
O concello de Izumi limita cos concellos de Kishiwada, Tadaoka, Izumiōtsu, Takaishi, Sakai, Kawachinagano (da prefectura de Osaca); e Katsuragi (da prefectura de Wakayama).
Piñeira
O topónimo Piñeira pode referirse a:
Cabassous tatouay
Cabassous tatouay, coñecido na bibliografía internacional como armadillo de cola espida xigante, é unha especie de mamífero placentario da orde dos cingulados, familia dos dasipódidos (única da orde) e subfamilia dos tolipeutinos, unha das catro que integran o xénero Cabassous, que vive na rexión centro-oriental de América do Sur (sur do Brasil, sueste de Paraguai, nordeste da Arxentina e nordeste do Uruguai).
Abril na cultura popular galega
O que segue recolle diversa información sobre a pegada do mes de abril na cultura popular e na literatura oral galegas, recollida de diferentes traballos etnográficos –xerais a toda Galicia ou localizados nun ámbito xeográfico máis concreto-, dicionarios, refraneiros, cantigueiros etc. Tamén incluímos as mencións á Coresma, á Semana Santa e á Pascua de Resurrección por coincidir, habitualmente, neste mes.
Eladio Rodríguez recolle o costume de acender na lareira, en cada casa, o Lume novo, que se prende co tizón ou as ascuas do lume que o abade bendice no adro da igrexa no transcurso dunha cerimonia que se celebra o Sábado Santo. Este lume que se prende na igrexa facíase co pedernal e utilizábase para acender, inmediatamente, as brasas do incensario e as lámpadas do templo.
Crenzas e supersticións
En Cambados disque dá mala sorte varrer a casa en Semana Santa (Leiro Lois, 120),
Para cura-lo meigallo ou o tangaraño (raquitismo), vaise á romaría de San Pedro Mártir, en Belvís, Santiago, o 29 de abril. Lamas Carvajal recolle esta tradición nunha das súas poesías :
Crese que se o cuco non acaba de vir entre marzo e abril é sinal de que se van producir grandes desgrazas.
James Johnson
James Patrick Johnson, nado o 20 de febreiro de 1987 en Cheyenne, Wyoming, é un xogador de baloncesto profesional estadounidense que xoga nos Indiana Pacers da National Basketball Association (NBA). Foi elixido na 16ª posición do Draft da NBA de 2009 polos Chicago Bulls, e anteriormente xogou na universidade para os Demon Deacons de Wake Forest.
Universidade
Johnson entrou en Wake Forest despois de rematar o instituto en Cheyenne, Wyoming, e tivo un impacto inmediato, rematando segundo na elección do rookie do ano. Liderou aos Demon Deacons en anotación e en rebotes.
Coma sophomore, Johnson liderou outra vez ao equipo en rebotes, levando ao equipo a unha marca de 24-5, e ao número 1 da clasificación na tempada 2008-09. Despois desa tempada, Johnson declarouse elixible para o Draft da NBA de 2009.
NBA
O 27 de xaneiro de 2011, Johnson foi asignado aos Iowa Energy da NBA Development League. Foi chamado de volta o 15 de febreiro de 2011.
O 22 de febreiro de 2011, Johnson foi traspasado aos Toronto Raptors a cambio dunha elección da primeira rolda do Draft de 2011 que adquiriron dos Miami Heat.
O 16 de xullo de 2012, Johnson foi traspasado ós Sacramento Kings a cambio dunha elección de segunda rolda do Draft de 2014.
O 16 de decembro de 2013, asinou cos Memphis Grizzlies.
O 17 de xullo de 2014, Johnson regresou ós Raptors asinando un contrato por dous anos.
Hulagu Khan
300px|miniatura|dereita|Retrato de Hulagu Khan
(1217-1265). Neto de Xenxis Kan. Irmán de Gran Khan Mongu e de Khublai Khan. Fundador do Ilkhanato de Persia. Destruíu o Imperio Abasida.
Era fillo de Tolui e de Sorghaghtani Beki, unha cristiá nestoriana, ao igual que a súa muller Dotuz Khatun e o seu xeneral máis próximo Kitbuqa. As influencias cristiás e persas contribuíron á súa animadversión contra os árabes. O seu irmán Mongu Khan encomendoulle o dominio de Oriente Medio.
Comezou co dominio sobre os lurs, un pobo do sur de Irán. Máis adiante acabou coa temible e mítica seita dos asasinos. O seu xeque Rukn al-Din Khurshash, entregoulle a ata entón inexpugnable fortaleza de Alamut sen resistencia, confiando en obter piedade. Foi en balde, porque foi executado con toda a súa familia e achegados.
O califato desapareceu para sempre; e a cidade, completamente devastada, tardou máis de cen anos en recuperarse minimamente. Foi a acción destrutiva máis apocalíptica protagonizada polos mongois.
Seguidamente, tomou Damasco e Alepo. Estableceu a súa capital en Moragha. Toda Siria caeu aos seus pes, pero o avance cara Terra Santa foi detido pola morte de Mongu, que obrigou a unha retirada e o retorno a Mongolia para a elección do novo Gran Khan. Este sería Kublai Khan, aínda que, en realidade, a unidade mongol desaparecería para sempre. En medio desta crise, o avance cara Exipto foi rexeitado polos mamelucos na primeira derrota significativa sufrida por un exército mongol na batalla de Ain Jalut.
A división entre os mongois púxose de manifesto cando o irmán de Batu Khan, Berke, convertido ao islám, xurou vingarse da destrución de Bagdad. Hulagu foi severamente derrotado por el en 1263.
O novo estado por el fundado, o Ilkhanato, durou ata a súa disgregación en 1335. Sucedeuno o seu fillo Abaqa.
Panna cotta
A panna cotta (en italiano: nata cocida) é un doce típico da rexión italiana do Piemonte, elaborado a partir de crema de leite, azucre e xelatificantes. Adóitase adornar con marmeladas de froitos vermellos. Parécese ao flan pero cun sabor moito máis lácteo e ten unha textura máis parecida á da xelatina.
Katano
Katano (交野市, かたのし, Katano-shi) é un concello xaponés da prefectura de Osaca. Está situado ó suroeste da prefectura, na zona norte da provincia histórica de Kawachi, no centro da rexión de Kinki, no centro da illa de Honshu. A súa superficie é de 25,55 km² e a poboación de 77.974 habitantes (2009) e ten unha densidade de poboación de 3.050 hab./km².
O concello de Katano limita cos concellos de Hirakata, Neyagawa, Shijōnawate (da prefectura de Osaca); e Ikoma (da prefectura de Nara).
Felis (homónimos)
Felis pode referirse a:
José Fervenza Costas
José Fervenza Costas, nado en Moaña en 1962, é un empresario e político galego vinculado ao PPdeG.
Traxectoria
Promotor e construtor. Desde 1984 milita en Alianza Popular e despois pasou ao Partido Popular. Foi portavoz do Partido Popular de Moaña. Foi elixido deputado do Parlamento de Galicia en 2005. Foi presidente da Asociación de Empresarios de Moaña ata 2007. En 2011 foi elixido alcalde de Moaña como cabeza de lista do PPdeG que foi a candidatura máis votada, con 8 dos 17 concelleiros da corporación, e grazas a abstención do edil socialista Arturo González Pérez.
Battlefield Band
Battlefield Band é un grupo de música tradicional escocesa creado en Glasgow nos anos 1970. A banda é coñecida pola súa combinación da gaita con outros instrumentos, e as súas mesturas de temas tradicionais con material novo.
432 Park Avenue
432 Park Avenue é un rañaceos situado en Manhattan, Nova York, Estados Unidos. Cunha altura de 426 metros e 85 andares é o edificio residencial máis alto do mundo e o cuarto máis alto de Nova York pola altura da azotea (foi até o 2019 o segundo máis alto desta cidade por altura total, só por detrás do One World Trade Center, que acada os 546,2 m).
Deseño e construción
O rañaceos foi deseñado polo arquitecto uruguaio Rafael Viñoly, o cal se inspirou nunha papeleira creada por Josef Hoffmann, un deseñador austríaco.
O traballo nos cimentos comezou en setembro de 2011, alcanzando o nivel do solo a comezos de 2013. A súa construción supuxo a demolición do Drake Hotel, do ano 1926. Foi completado o 23 de decembro do 2015, listo para a súa ocupación a comezos de 2016.
A Lama, Árbol, Vilalba
A Lama é un lugar da parroquia de Árbol no concello lugués de Vilalba na comarca da Terra Chá.
Toponimia
O orónimo provén do latín, e indica un lugar con lama ou lodo.
Nueva Alianza
Nueva Alianza (NAL) é unha formación política independente do concello de Ares (A Coruña).
Xurdiu trala ruptura da práctica totalidade do grupo municipal do Partido Popular, que ostentaba a Alcaldía con maioría absoluta, en xaneiro de 2007. O día 16 dese mes os cinco edís que acompañaban ao alcalde, José Manuel Cendán, no grupo anunciaban o abandono da disciplina do PP e a creación dunha nova forza.
Luis Cendán, ata entón primeiro tenente de alcaldía e irmán xemelgo do rexedor, liderou a candidatura nas eleccións municipais de maio de 2007. Colleitou unha acta de concelleiro, que lle correspondeu a el mesmo, tras obter 317 votos (8,43% do total). Nas eleccións de 2015 mantivo o seu concelleiro con 278 votos (8,38% do total).
Historia de Hong Kong
Cun solo pobre e montañoso e carente de auga doce, a única vantaxe do lugar era o excelente fondeadoiro protexido que procuraba a illa de Xianggang. Ata o século XIX soamente foi asentamento dunha aldea de pescadores e guarida de piratas.
Cara a 1821 os ingleses xa utilizaban o emprazamento para cargaren os seus navíos de opio. Foi xusto trala primeira guerra de tal, co tratado de Nanjing en 1842, que China cedeu a illa ao Reino Unido. Construíuse o primeiro asentamento e porto (Victoria Harbour), aos pés do pico homónimo.
Non satisfeitos co dominio dunha soa beira, trala segunda Guerra do Opio, en 1860, os ingleses conseguen a cesión da península de Kowloon. E no 1898, complétano coa cesión por cen anos dos Novos Territorios que é como a rexión administrativa especial chegou ata a devolución da soberanía a China en 1997.
As moi especiais características da súa situación xeográfica e política, favoreceron unha rápida expansión coma lugar de refuxio e inmigración masiva, especialmente trala segunda guerra mundial, apoiándose na industria téxtil con man de obra barata, e o porto, un dos de maior tráfico do mundo.
É preciso salientar dúas cousas: na actualidade, oficialmente Hong Kong é unha rexión especial dividida en distritos; é dicir, non hai cidade ningunha que se chame Hong Kong; de feito, non hai municipalidade ningunha coma tal en Hong Kong.
En segundo lugar, a pesar da súa enorme importancia e poboación, carece dunha ordenación urbanística, pois trátase dunha urbe dun moi recente de crecemento explosivo de aluvión. Como o terreo aproveitable é escaso, faise cara a arriba e en recheos, torres e rañaceos cunhas altísimas densidades. Soamente nos últimos anos, o deseño e altura dalgúns deles converten a Hong Kong nunha digna rival de Nova York.
Sweep-picking
Técnica de execución aplicada nas guitarras eléctricas, consistente en interpretar os acordes como notas sucesivas, de tal xeito que a puga vaia esbarando polas sucesivas cordas, o que se consegue normalmente mantendo unha inclinación da puga aproximada de 45 graos.
A cada corda correspóndelle así unha nota: se dúas ou máis notas coinciden na mesma, interprétanse mediante ligados (ben por Hammer on, Pull off ou Tapping). Ademais, os acordes a interpretar con esta técnica serán sempre pechados (sen tocar ningunha corda ó aire).
A principal virtude desta técnica é permitir unha elevada velocidade de execución, ademais de ser relativamente sinxela.
Un dos expoñentes desta técnica foi Yngwie Malmsteen. Esta técnica desenvolveuse para que os guitarristas puidesen interpretar na guitarra eléctrica melodías clásicas de violín.
Uagadugú
A denominación orixinaria da cidade é «Woogrtenga» e «Wogodogo», que significa «aló onde se recibe honra, respecto».
Historia
En 1919, durante a colonización francesa, o reino Mossi foi reagrupado con outros tres reinos, para formar a colonia do Alto Volta (Haute-Volta). Naquela altura a cidade de Kombemtinga foi rebautizada como Ouagadougou.
Tornouse capital da república do Alto Volta (Haute-Volta) en 1960, cando o país obtivo a independencia.
Turismo
Uagadugú dispón de ofertas culturais para nativos e visitantes. Cómpre destacar:
Comunicacións
Está unida ao porto de Abidjan, en Costa do Marfil, por ferrocarril. Posúe un aeroporto internacional.
Legato
miniatura|200px|Notas ligadas por unha [[ligadura (música)|ligadura de expresión.]] Na notación musical, o legato (termo do italiano que significa "ligado", "unido") indica a unión de dúas ou máis notas musicais. Poden distinguirse dous tipos principais de ligados:
O ligado escríbese cunha liña curva entre as dúas notas ligadas (denominada ligadura), ou ben cunha liña curva enriba ou debaixo das notas ligadas. Neste caso, é costume agrupar antes as notas ligadas para que formen unha soa figura.
Kagoshima
Kagoshima (鹿児島市, かごしまし, Kagoshima-shi) é un concello da prefectura de Kagoshima no Xapón, e capital da súa prefectura. Está situada en parte leste da rexión de Kyūshū e ao sueste da prefectura, a illa de Kyūshū. A súa superficie é de 547,06 km² e a poboación de 604.604 habitantes (2009) e ten unha densidade de poboación de 1.110 h/km².
O concello de Kagoshima limita cos concellos de Ibusuki, de Minamikyūshū, de Minamisatsuma, de Hioki, de Satsumasendai, de Kamō, de Aira e de Tarumizu.
Lugares de Cospeito
miniatura|dereita|[[Casa do concello de Cospeito.]] Galicia → Parroquias de Galicia → Lugares de Galicia → Lugares de Cospeito
Meñaka
Meñaka é un concello da provincia de Biscaia, no País Vasco, pertencente á comarca de Uribe.
Cadeira (anatomía)
300px|miniatura|dereita|[[articulación (anatomía)|Articulación da cadeira humana dereita. Vista frontal.]] A cadeira é, en anatomía, a proxección do fémur, coñecida como trocante maior e o tecido muscular e graxo que recobre. A articulación da cadeira é a unión entre o fémur e o acetábulo da pelve. A súa función principal é a de soportar o peso do corpo en posturas tanto estáticas como dinámicas.
Movementos
Son posibles sete formas de movementos diferentes na articulación da cadeira:
Hip (anatomy) Cadera
Tollo
O topónimo Tollo pode referirse a: