cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Junín, Cundinamarca
Junín, cuxo nome indíxena é Chipazaque, é un concello colombiano do departamento de Cundinamarca, que se atopa na provincia do Guavio, a 103 km de Bogotá. Antecesor da actual vila de Junín foi o aborixe de Chipazaque, que debía o seu nome a que esta zona compartía os seus dominios entre o Zipa e o Zaque. O poboado estivo situado inicialmente preto de Pauso, na parte baixa da hondonada do Val de Gachetá.
Toponimia
O topónimo «Chipazaque» quere dicir, en muysccubun (lingua muisca), «o noso pai o Zaque», segundo Miguel Triana, ou «unión do Zipa e o Zaque», segundo Acosta Ortegón.
Al-Ricotí
Mohammed Ibn Abubéquer al-Ricotí, coñecido como Ricote na España cristiá, nado en Ricote, foi un teólogo, científico e erudito hispano-musulmán do século XII.
Primeiros anos e xuventude
A maior parte da vida de al-Ricotí moveuse entre Ricote e Murcia. O reino era no século XIII un protectorado castelán e, nesa época había un período de convivencia entre as tres relixións maioritarias: musulmá, xudía e cristiá. A esta época de paz e amizade uníuselle o feito de que o infante Afonso era un apaixonado das ciencias e a cultura. Estes dous elementos fixeron que Al-Ricotí entrara pronto na vida do reino de Murcia e, en particular, na do futuro Afonso X o Sabio.
Mestre políglota
Al-Rocotí foi un dos científicos máis grandes da época no mundo musulmán-cristián. Entre os coñecementos de Al-Ricotí destacaban a xeometría, a aritmética, a medicina, o dereito, a teoloxía, a lóxica, a retórica, a dialéctica e a música. Cando aínda non chegara á capital, xa ensinaba ás xentes de distintas relixións nocións sobre as numerosas ciencias que cultivaba. Pero coa particularidade de que o facía en cada unha das linguas doa seus discípulos. Dominaba o árabe, o hebreo, o latín e o romance.
A súa relación con Afonso X O Sabio
Isto non pasou desapercibido para o infante Afonso. Ao seu paso por Murcia, aproximadamente no ano 1243, levou a Al-Ricotí á capital do reino (Murcia). Alí conservoulle todos os seus dereitos e condición social, e fundou para el unha Madrasa ou Centro de Estudos. Pero a Afonso non lle bastaba con ter a un dos pensadores máis importantes da época traballando para el, quería que se convertera ao cristianismo. Dise que incluso chegou a ofrecerlle valiosas recompensas se profesaba a relixión cristiá. Segundo Gaspar y Remiro, a resposta do musulmán ante estas ofertas foi:
A Reconquista do reino de Murcia e o ambiente cultural da capital
En 1266 cae definitivamente o reino de Murcia en mans castelás. Desde 1252 Afonso X xa era rei de Castela, e a súa intención era pacificar o Levante español. En Murcia instalouse a Orde dos Predicadores que fundou, baixo os auspicios do rei, un Estudo de Linguas Orientais.
A pesar do ambiente intelectual, culto e tolerante, neste centro parece que tamén se levaba a cabo a controversia e o combate teolóxico contra os non cristiáns. Isto fixo que numerosos sabios cristiáns se desprazaran até Murcia, cabeza dunha zona da península con fama de culta e intelectual. Afonso X, amigo persoal de Al-Ricotí, presionaba máis e máis ao pensador musulmán para que se convertera ao cristianismo e compartira a súa sabedoría cos grandes pensadores cristiáns. Al-Ricotí pensaba que non era necesario cambiar de relixión para que se producise o intercambio cultural e de pensamento entre eles. De feito, colaboraba n Estudo dos dominicos e na Madrasa.
Os últimos anos: a marcha para o reino nazarí
Al-Ricotí non sufriu ningunha diminución intelectual pola presión dos sabios cristiáns, pero non se encontraba xa a gusto en Murcia. O certo é que durante trinta anos mantivo a súa cátedra en Murcia, pero as cada vez maiores presións do rei para que se cristianizara, o empeoramento das condicións dos mudéxares no reino de Murcia tras as revoltas de 1264 e a invitación en firme de Muhammad II de Granada, segundo rei da dinastía nazarí, para que se instalara na súa capital, decidiron a al-Ricotí, pouco despois de 1272, a emprender o forzado camiño do exilio para seguir vivindo en terras do islam.
O rei granadino fíxose discípulo seu, outorgoulle unha alta dignidade no palacio real e creou para el un Centro de Estudos similar á Madrasa murciana. Al-Ricotí permaneceu até a súa morte en Granada, rodeado da estima xeral. Alí esgotaría os últimos días da súa vida dedicada á ensinanza e á defensa do islam nalgunhas controversias, das que se nos di que sempre saíu "vencedor". No que se refire ao centro de estudos de Murcia, desapareceu xunto co seu mestre, e foi trasladado a Sevilla, onde, ao parecer, frutificou.
Witchcraft
miniatura|dereita|220px|Witchcraft en 2003. Witchcraft é unha banda de doom metal sueca, fundada en 2000 en Örebro.
Oímbra, Oímbra
Santa María de Oímbra é unha parroquia do concello de Oímbra, na comarca de Verín, provincia de Ourense. Segundo o IGE en 2009 tiña 631 habitantes (322 homes e 309 mulleres), distribuídos en 2 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 682 habitantes. Limita cos concellos de Verín e Monterrei e con Portugal.
Historia
Até 1868 pertenceu a Oímbra a parte galega de Cambedo, lugar que era considerado un dos tres pobos promiscuos por estar situado na mesma fronteira, entre Galiza e Portugal. Ese ano, coa entrada en vigor do Tratado de Lisboa de 1864, a parte galega foi anexada a Portugal, á freguesía de Vilarelho da Raia. Eclesiasticamente seguiu a pertencer á freguesía e por tanto á diocese de Ourense. Así, en 1914 dependían do párroco de Oímbra unhas 20 familias portuguesas. Porén, coa entrada de Portugal en 1910 nun novo réxime e as crecentes dificultades dos párrocos para cruzar a fronteira, Cambedo acabou sendo incorporado tamén á arquidiocese de Braga o 27 de novembro de 1914.
Economía
É coñecida a súa agricultura polos produtos da horta (de xeito especial o pemento de Oímbra) e o viño acollido á denominación de Orixe Monterrei.
John Hale
Sir John Rigby Hale, nado o 17 de setembro de 1923 e finado o 12 de agosto de 1999, foi un historiador británico do Renacemento, tradutor, editor, e profesor universitario.
Traxectoria
John Rigby Hale naceu en Ashford, Kent, no Reino Unido. Educouse no Jesus College, de Oxford. Foi profesor asociado nas universidades Johns Hopkins e Harvard (1948-49). E foi tamén asociado da Academia Británica e profesor emérito de Historia de Italia no University College de Londres, onde dirixiu o departamento de italiano desde 1970 até a súa xubilación en 1988. Foi nomeado Knight Bachelor o 20 de agosto de 1984.
En 1992 sufriu un golpe que lle causou afasia. Despois da súa morte, a súa esposa, a xornalista Sheila Hale, escribiu un libro sobre os seus derradeiros días, The Man Who Lost His Language.
Anton van Dyck
En Antuerpen foi discípulo de Hendrick van Balen, con quen permaneceu entre 1609 e 1610. Máis adiante foi tamén alumno e asistente de Rubens, do que asimilou a técnica e en parte tamén o estilo, e en 1618 foi admitido como mestre no gremio de San Lucas.
Tras pasar a mocidade en Antuerpen, trasladouse a Italia onde realizou a viaxe ritual de formación característica de todos os grandes pintores flamengos. Alí tivo a oportunidade de ver e copiar algunhas grandes obras renacentistas, especialmente do seu pintor favorito, Tiziano. Ao volver de Italia, pasou a Inglaterra, á corte de Carlos I, onde se ocupou case exclusivamente de retratos. Morreu en Londres á idade de 42 anos e foi enterrado na Catedral de San Paulo.
Primeiros anos e formación
miniatura|esquerda|Autorretrato de 1613–1614. Van Dyck naceu nunha casa chamada Dean Berendans, no centro da cidade de Antuerpen. O seu avó Antoon (1529-1581), tras dedicarse á pintura, dedicouse ao comercio da seda; á súa morte, a súa muller, Cornelia Pruystinck continuou a actividade do marido, rodeada dos seus fillos Francisco e Fernando. Tal traballo rendía bastante, xa que a familia tiña clientes mesmo en París e Londres, e nunha boa parte das cidades flamengas.
O pai de Anton, Francisco, casou en segundas nupcias, en 1590, con Maria Cuypers. Do matrimonio con esta muller, tivo 12 fillos, dos que Anton foi o sétimo. Dado o crecemento da familia, os van Dyck decidiron adquirir unha casa nova, espazosa e luxosamente amoblada, De Stadt van Ghendt, que incluía algo desusado para a época, un baño.
Anton mostrou rapidamente o seu talento e é considerado un neno xenio. Foi enviado, no ano 1609, ao taller dun dos mellores pintores da cidade, Hendrick van Balen, decano da Sint-Lucasgilde (Gilda ou Gremio de San Lucas), co fin de que aprendese os rudimentos da pintura e adquirise experiencia. A súa primeira pintura datada é destes anos e é o Retrato dun home de setenta anos, de 1613, no que son evidentes os ensinos de Van Balen. Con todo, ben pronto e con só 16 anos, abriu un taller persoal, xunto ao xove amigo Jan Brueghel o Novo, con quen abandonou a escola do mestre. Nestes anos, como lembra o mesmo Brueghel, Anton recibiu o encargo de executar unha serie de pinturas que representasen Os doce apóstolos e un Sileno ebrio. Deste período é sen dúbida tamén o Autorretrato de 1613-1614.
A partir de 1618 e ata 1620, van Dyck traballou estreitamente con Rubens, de quen chegou a ser axudante, abandonando o seu taller autónomo. Seguiron meses de colaboración entre os dous: Rubens fala de van Dyck como do seu mellor alumno. Tamén tras o 11 de febreiro de 1618, día en que foi admitido no Gremio de San Lucas como «mestre», van Dyck traballou con Rubens na realización de teas como Decio Mus despide aos lictores ou Aquiles entre as fillas de Licómedes (Museo do Prado). No taller de Rubens, xa por entón un pintor coñecido en toda Europa, van Dyck deu a coñecer o seu nome nos ambientes da aristocracia e da rica burguesía e contactou coa cultura clásica e a etiqueta propia da corte. O mozo Anton aprendeu a imitar os modelos do mestre, adoptando moitas das súas características, como é fácil de constatar na pintura O emperador Teodosio e san Ambrosio. En 1620, Rubens asinara un contrato cos xesuítas de Antuerpen para a decoración da súa igrexa, baseada nos deseños do mesmo pero levada a cabo por van Dyck; ademais deste importante encargo, Anton recibiu tamén numerosas peticións de clientes particulares para a realización de retratos. Corresponden a estes anos, pinturas como o Retrato de Cornelius van der Geest ou Maria van der Wouwer-Clarisse.
Primeiro período inglés
En outubro de 1620, cando tiña vinte e un anos, van Dyck trasladouse a Londres, á corte do rei de Inglaterra, Xacobe I. Convenceuno de ir a Inglaterra a insistencia de George Villiers, I duque de Buckingham e Thomas Howard, XXI conde de Arundel. Este último era un gran apaixonado da arte, amigo de Rubens e protector do arquitecto Inigo Jones. Durante a estadía en Londres, van Dyck obtivo de Xacobe I unha pensión anual de 100 libras esterlinas pero non logrou ser presentado ao rei. Con todo, ó pouco tempo o conde de Arundel concedeulle un permiso de viaxe ao estranxeiro por oito meses, aínda que van Dyck non volveu en once anos. As obras realizadas por van Dyck durante esta primeira estancia en Inglaterra son moi diferentes das que fixera ata entón en Flandres. En Antuerpen, reconvertida había pouco tempo ao catolicismo, Anton tiña a posibilidade de realizar soamente teas con carácter relixioso ou retratos. En cambio, en Londres gozaba de maior liberdade, sexa na execución das pinturas, sexa na elección do tema por representar. No cadro Sir George Villiers, futuro duque de Buckingham, e a súa muller, Lady Katherine, como Venus e Adonis, por exemplo, van Dyck representa aos noivos como xamais o fixo: a tea ten un carácter alegórico, cun gusto tipicamente pastoral, inspirado en Tiziano, e os dous personaxes son representados semiespidos e a tamaño natural. Outras pinturas coñecidas do período son A continencia de Escipión e un retrato do conde de Arundel (Os Ánxeles, Museo J. Paul Getty).
Golpilleiras
O topónimo galego Golpilleiras pode referirse a:
Anton van Dyck
Primeiro período inglés
Ao volver a Antuerpen, quedou alí ao redor de oito meses; neste período, no que Rubens se atopaba lonxe, pintou algúns dos seus retratos máis brillantes e innovadores, como o Retrato de Isabel Brant, primeira muller de Rubens, e o Retrato de Frans Snyders e da súa muller Margarita de Vos. Aínda que en certo xeito Rubens e van Dyck rivalizaban por conseguir os mellores encargos, mantiveron a súa amizade, cando van Dyck comunicou a súa decisión de partir a Italia, Rubens regaloulle un cabalo para a viaxe e deixoulle numerosas cartas de presentación para pintores e mecenas.
Italia
miniatura|200px|[[Retrato do cardeal Guido Bentivoglio, 1623.]] En 1621 van Dyck decidiu partir a Italia, tradicional viaxe dos pintores flamengos, onde permaneceu durante seis anos, estudando e analizando os traballos dos grandes artistas do século XV e do XVI, afirmándose a súa fama de retratista.
O 3 de outubro de 1621 partiu e instalouse en Xénova, onde se aloxou na casa dos pintores e coleccionistas de arte flamengos, Lucas e Cornelis de Wael. Á súa chegada a Xénova, Anton realizara xa ao redor de 300 pinturas, situación oposta á de Rubens ou de Nicolas Poussin, que á súa chegada a Italia non tiveran ocasión aínda para traballar de maneira tan intensa.
Foi presentado na mellor aristocracia da cidade e argallou para retratar algúns expoñentes das mellores familias xenovesas (Spínola, Durazzo, Lomellini, Doria, Brignole etc.). O seu inmediato éxito debeuse inicialmente á fama de Rubens, que vivira e traballara moito en Xénova, e do que van Dyck era visto como un novo representante e continuador. Pero van Dyck soubo conformar un novo tipo de retrato, de siluetas estilizadas e expresións severas, que se apartaba do estilo de Rubens.
Desde Roma trasladouse a Florencia, onde coñeceu a Lourenzo de Medici, fillo do gran duque de Toscana, Fernando I de Médici, gran apaixonado da arte e xeneroso mecenas. Probablemente pintou un retrato del, que logo houbo de perderse. De camiño a Venecia, detívose en Bolonia e en Parma, onde admirou os frescos de Correggio. Chegou finalmente a Venecia, onde pasou o inverno de 1622. Na cidade das lagoas, patria dun dos seus artistas favoritos, Tiziano, foi guiado na visita das grandes obras venecianas polo sobriño de Tiziano, Cesare Vecellio. Anton puido finalmente coroar o seu soño, ver e analizar as obras de Tiziano e de Paolo Veronese: no seu Caderno italiano atópanse deseños de obras de Giorgione, Rafael, Guercino, Aníbal Carracci, Giovanni Bellini, Tintoretto, Leonardo, pero prevalecen as de Tiziano, a quen dedica 200 páxinas.
Desde Venecia pasou a Mantua, onde foi introducido na corte dos Gonzaga. Aquí coñeceu a Fernando Gonzaga e a Vincenzo II Gonzaga, que fora protector de Rubens. Coa súa permanencia en Mantua, van Dyck tivo ocasión de ver a colección dos duques antes de que se perdese, vendida entre varios coleccionistas como Carlos I de Inglaterra. En 1623 estivo de novo en Roma, cidade na que rexeitara manter contacto coa asociación local de pintores flamengos, lonxe do estilo académico, que conducían unha vida simple e non de ostentación como a súa.
miniatura|200px|Retrato de Emanuel Filiberto, príncipe de Savoia, 1624. Gian Pietro Bellori, na súa obra, Le Vite de' pittori scultori e architetti moderni (en galego, A Vida dos pintores, escultores e arquitectos modernos) escribe o seguinte sobre o período romano de van Dyck:
miniatura|Santa Rosalía coroada polos anxos (1624-25). Desde Roma pasou a Xénova, deténdose antes en Milán e en Turín, onde foi recibido polos Savoia.
En Sicilia
En abril de 1624, Emanuele Filiberto de Savoia, vicerrei de Sicilia por encargo do rei de España Filipe IV, convidou a van Dyck a Palermo para que lle fixese un retrato. Anton acolleu a invitación e trasladouse a Sicilia, onde retratou ao vicerrei, tela que se atopa esposta na Dulwich Picture Gallery de Londres. Pouco tempo despois a cidade de Palermo foi atacada por unha terrible epidemia de peste que matou ao mesmo Emanuele Filiberto. A pesar da epidemia, van Dyck permaneceu na cidade até máis ou menos setembro de 1625.
miniatura|esquerda|200px|Virxe do Rosario, 1624. Aquí coñeceu á anciá pintora Sofonisba Anguissola, xa con 90 anos, que morreu ao ano seguinte e de quen Anton fixo un retrato. Durante o encontro, que van Dyck describiu como «moi cortés», a anciá muller, case completamente cega, deu preciosos consellos e advertencias ao novo pintor, ademais de contarlle episodios da súa vida. O retrato de Sofonisba Anguissola consérvase no Caderno italiano. Pouco despois do achado das reliquias de santa Rosalía (15 de xullo de 1624), que foi feita patroa da cidade, a van Dyck fóronlle encargadas algunhas teas que terían que representar á santa. Entre outros traballos, pintou unha Crucifixión, exposta na catedral de San Lourenzo en Trapani.
Nos anos que seguiron até 1627, van Dyck residiu case sempre en Xénova, excepto un breve período en 1625 en que foi hospedado en Provenza polo humanista Nicolas-Claude Fabri de Peiresc. Durante o período de permanencia en Xénova, van Dyck dedicouse a facer retratos. Aínda que sen abandonar temas relixiosos ou mitolóxicos, o artista concentrouse no xénero do retrato: as súas teas eran de grandes dimensións e representaban a personaxes da máis importante nobreza, frecuentemente de corpo enteiro. Os retratos destacan pola súa maxestosidade e pola representación psicolóxica das persoas, que emerxe sen a necesidade dun simbolismo particular. Os retratos dobres son raros e sempre divididos en dúas teas diferentes, como o Retrato ecuestre de Anton Giulio Brignole-Sae, creado xunto ao Retrato de Paolina Adorno, marquesa de Brignole-Sae.
Unha atención particular dirixiu van Dyck aos retratos de grupo, como A familia Lomellini, e aos retratos de nenos. Aínda cando Rubens seguía sendo o seu constante punto de referencia, van Dyck logra facer irradiar dos seus personaxes unha maior presenza e o sentido de grandeur que os grandes nomes da rica aristocracia da cidade desexaban mostrar. Os nenos son representados con gran mestría, singularmente, como no caso do Retrato de Filippo Cattaneo e o Retrato de Magdalena Cattane ou acompañados polos seus pais, como o Retrato dunha muller nobre xenovesa co fillo (1625).
O regreso a Flandres
miniatura|200px|Retrato de María de Medici, 1631. En setembro de 1627, volveu ao seu Antuerpen natal, chamado pola morte da súa irmá Cornelia. Os primeiros meses caracterizáronse por unha gran produción relixiosa: Anton, fervente católico, uniuse á confraternidade dos célibes, creada polos xesuítas de Antuerpen, que lle encargaron tamén dous retablos, realizados entre 1629 e 1630. Neste período os retratos de carácter mitolóxico (Sansón e Dalila) son raros, mentres abundan os de carácter bíblico-relixioso, entre os cales destaca a Éxtase de san Agustín, posto á beira dunha tea de Rubens e a unha de Jacob Jordaens e a Adoración dos pastores. Ademais, van Dyck realiza tamén seis Crucifixións, un Pranto sobre Cristo morto e unha Coroación de espiñas. Todos estes traballos están cheos dun fervor e dunha profundidade intensos e místicos, pero sobre todo no último, aparecen notas pre-románticas ademais da liña barroca predominante.
miniatura|esquerda|240px|Sansón e Dalila, 1630. A fama de gran retratista coa que volvera da súa permanencia en Italia, permitiulle entrar ao servizo da arquiduquesa Isabel Clara Uxía de Habsburgo, filla de Filipe II e rexente dos Países Baixos. Pintou un retrato da arquiduquesa polo cal recibiu a cambio unha cadea de ouro. Coa súa entrada na corte, creceu aínda máis a súa fama de retratista. Os que lle encargaban traballos, eran moi numerosos e pertencían ás grandes familias da nobreza de Flandres e de Brabante. Un dos máis importantes traballos da época é o Retrato de María Luísa de Tassis, que pertencía a unha das familias máis ricas do norte de Europa. A dama aparece confiada, consciente da propia beleza, cun vestido precioso e elaborado.
En setembro de 1631 van Dyck recibiu no seu taller á raíña de Francia María de Médici, xunto ao seu fillo menor Gastón de Orleáns, no exilio, que se fixeron retratar. A raíña deixou unha narración da súa visita a van Dyck, admitindo que viu na súa colección diversas obras de Tiziano. De feito, Anton lograra acumular un número consistente de obras de pintores italianos: dezasete de Tiziano, dúas de Tintoretto, tres de Jacopo dá Bassano e outras, ademais de tres do neerlandés Antonio Moro.
Ademais dos retratos de personaxes aristocráticos, van Dyck retratou tamén a amigos artistas, como o gravador Karel de Mallery, o músico Henricus Liberti e o pintor Marin Rijckaert. E a pesar de que Flandres e o condado de Holanda estaban en guerra, van Dyck logrou chegar á corte da Haia, onde fixo un retrato de Frederico Henrique de Orange coa súa muller e o fillo Guillerme II de Orange. Para o príncipe realizou tamén dúas teas con temas tomados da literatura italiana, Amarillis e Mirtillo (de Battista Guarini) e Rinaldo e Armida (de Torcuato Tasso). Preto da cidade de Haarlem, coñeceu a Frans Hals. E durante unha segunda estancia en Holanda, entre o 1631 e o 1632 coñeceu tamén a Frederico V, ex rei de Bohemia no exilio, que lle encargou os retratos dos seus dous fillos, Carlos Luís e Ruperto.
Desde 1629 comezaron as relacións entre van Dyck e o rei inglés Carlos I. A través do seu intermediario Sir Endymion Porter, o rei adquiriu a tea con carácter mitolóxico Rinaldo e Armida, que segundo os historiadores motivou o desexo do rei de contratar ao pintor.
Londres
miniatura|esquerda|250px|[[Triplo retrato de Carlos I, 1635 (Royal Collection de Isabel II de Inglaterra).]] Carlos I de Inglaterra foi, entre os soberanos ingleses do pasado, o que máis apreciou a arte pictórica, e mostrouse sempre como un forte mecenas e protector dos artistas, rivalizando con Filipe IV de España. O pintor preferido do rei era Tiziano e en van Dyck vía ao seu herdeiro: antes de que chegase van Dyck a Londres, na corte de Carlos traballaban xa numerosos pintores, como o ancián Marcus Gheeraerts o Mozo, retratista de Isabel I, Daniel Mytens e Cornelis Janssens van Ceulen. O monarca tras recibir como regalo o cadro Rinaldo e Armida (Museo de Baltimore) chamou a van Dyck a traballar a Londres. Coa chegada de van Dyck, todos estes pintores desapareceron porque quedaron anticuados. Carlos atopara finalmente ao pintor de corte que desexaba desde había anos.
Algún ano antes, en 1628, Carlos adquirira de Carlos I de Gonzaga-Nevers, duque de Mantua, a gran colección de pinturas acumuladas nos anos dos Gonzaga, tamén eles coñecidos protectores de artistas de fama internacional. Ademais, desde o seu ascenso ao trono, Carlos I buscara introducir na súa corte a artistas de diversas nacionalidades, en particular italianos e flamengos. En 1626 lograra convencer a Orazio Gentileschi para que se trasladase a Londres. Gentileschi foi nomeado pintor de corte e dedicouse, entre outras cousas, á decoración da Casa das Delicias, residencia da raíña Enriqueta María de Borbón, na cidade de Greenwich. Poucos anos despois, en 1638 logrou traer a Inglaterra á filla de Orazio, Artemisia Gentileschi, de quen conservou unha pintura célebre, Autorretrato como alegoría da pintura.
Con todo, en 1634, durante ao redor dun ano, van Dyck decidiu trasladarse a Antuerpen e a Bruxelas, para visitar á súa familia. Tras adquirir un vestido en Antuerpen, en abril foi chamado a Bruxelas. Aquí asistiu á entrada na cidade do Cardeal-Infante Fernando de Habsburgo, irmán do rei Filipe IV de España, novo rexente dos Países Baixos españois. Van Dyck fixo numerosos retratos do novo rexente e de varios expoñentes do clero e da aristocracia. Un dos máis ambiciosos retratos de grupo destes anos é o Retrato do conde Johannes de Nassau e a súa familia. No curso da súa estancia en Bruxelas atopouse tamén con Tomás Francisco de Savoia, primeiro príncipe de Carignano, e comandante xeral das forzas españolas nos Países Baixos, de quen realizou un gran retrato ecuestre, no cal o príncipe aparece en toda a súa maxestade, mantendo con firmeza un espléndido cabalo mentres se pon o chapeu. Este retrato foi tamén un modelo para o Retrato do conde-duque de Olivares a cabalo de Diego Velázquez. Pouco antes do seu regreso a Inglaterra, van Dyck foi chamado a realizar un gran retrato de grupo que representase a todos os membros do Consello da cidade e do burgomestre, quen tiñan a misión de gobernar a urbe. O cadro estaba destinado á sala do tribunal da Grand Place de Bruxelas. Tristemente, durante o bombardeo francés sobre Bruxelas ordenado polo Mariscal de Francia, François de Neufville, en 1695, a pintura foi destruída.
Xa en Londres, van Dyck entrou a formar parte do grupo de cortesáns católicos fieis á raíña Enriqueta María, entre os que se contaba Kenelm Digby e Endymion Porter. O rei mandou facer innumerables retratos de si mesmo, xa fose só ou acompañado pola raíña ou polos fillos. A tea máis famosa de Carlos xunto á súa familia é o Greate Peece, de formato enorme e que representa ao rei e á raíña sentados: xunto ao soberano está en pé o pequeno Carlos II, mentres entre os brazos da raíña está sentado Xacobe II. A raíña tamén pediu varios retratos entre os que destaca A raíña Enriqueta María co anano Jeffrey Hudson, no que Enriqueta, con vestidos de cazaría, é representada en compañía do seu anano, Jeffrey Hudson. Á raíña, máis ben baixa de estatura, van Dyck melloroulle a forma do nariz e da mandíbula, salientando o candor da face. Carlos encargou tamén pinturas que representasen aos seus fillos, como Os tres fillos maiores de Carlos I, un retrato de entre os máis logrados, suxestivos e suntuosos, que logo foi enviado pola raíña á súa irmá María Cristina, e Os cinco fillos maiores de Carlos I.
Cando en maio de 1640 morreu Rubens, ofrecéronlle volver a Antuerpen para dirixir o taller do seu mestre. Mentres estaba por partir, comentáronlle que o rei de Francia Luís XIII estaba a buscar a un artista que decorase as salas principais do Palacio do Louvre. Era precisamente isto o que van Dyck estaba a esperar desde había anos; en xaneiro de 1641 trasladouse a París, e volveu a Londres en maio. Nesta ocasión pintou o dobre retrato Retrato de Guillerme II de Nassau-Orange e a princesa María, para celebrar o matrimonio entre os dous príncipes. En outubro dirixiuse a Antuerpen e logo de novo a París, onde recibiu a noticia de que a decoración do Louvre fora confiada a Nicolas Poussin e a Simon Vouet e onde foi obrigado a rexeitar a realización do retrato dun cardeal (non se sabe se Richelieu ou Mazarino).
Por motivos de saúde, tivo que volver precipitadamente a Londres. O rei envioulle ao seu médico persoal, a quen ofreceu 300 libras esterlinas se lograba salvarlle a vida ao seu pintor. O 1 de decembro de 1641, a muller de van Dyck deu a luz á súa primeira filla, Justiniana. Algúns días despois Anton fixo testamento a favor da filla, da esposa, das irmás e dunha filla natural que tivera en Antuerpen. O 9 de decembro Anton van Dyck morreu na súa casa de Blackfriars e foi sepultado na presenza da corte na Catedral de San Paulo. A tumba foi destruída poucos anos despois, xunto coa Catedral mesma, no grande incendio de Londres no 1666.
O artista e as súas obras
A vida de van Dyck é, por varios motivos, comparable á de Rafael: ambos morreron novos e antes de ver un as atrocidades do saqueo de Roma (1527) e o outro as desordes da guerra civil. Van Dyck morreu antes de ver procesado e decapitado diante do seu palacio de Whitehall ao seu rei. Trala execución do monarca, seguiu a dispersión da súa colección artística, que contaba con 1.570 pinturas, entre as cales había unha boa cantidade de obras de van Dyck; entre os maiores compradores estivo Filipe IV de España e o cardeal Giulio Mazzarino.
Autor de temas relixiosos e mitolóxicos, a súa actividade como gravador alcanzou tamén grande importancia e tivo por logro máis soado a Iconografía, serie de retratos gravados de famosos contemporáneos. El iniciouna gravando algúns ferros cara a 1631, e as demais foron realizadas segundo bosquexos seus por Paulus Pontius, Lucas Vorsterman I, Schelte à Bolswert, Jacob Neeffs e outros. A serie estaba inacabada á súa morte, aínda que xa se estaba distribuíndo. A primeira edición con portada lanzouse postumamente en 1645. Moitas das matrices orixinais de cobre gárdanse na Calcografía do Louvre.
Rubens e van Dyck
Os primeiros contactos entre Rubens e o mozo van Dyck remóntanse a 1615, cando Anton abriu un taller persoal. Moitos importantes pintores de Antuerpen, como Frans Snyders, visitaban o taller, para darlle consellos ou simplemente para observar o traballo do novo talento. Algúns anos despois Anton entrou efectivamente no taller de Rubens, do que puidera admirar os grandes retablos conservados nas igrexas da cidade. Durante os anos de colaboración actuaban do seguinte modo: Rubens buscaba os encargos, preparaba os borradores e os deseños preparatorios, pero logo era van Dyck quen executaba a pintura. Testemuñas disto son as numerosas obras do período, como as Historias de Decio Mus, de carácter profano, e a decoración do teito da igrexa de San Carlos Borromeo de Antuerpen, de carácter sacro.
Segundo algunhas fontes, van Dyck foi admirador e alumno de Rubens, pero tamén un asistente e un amigo, como testemuñaría o Retrato de Isabella Brant, que representa á primeira esposa de Rubens, regalado ao gran pintor por Anton e os retratos de van Dyck feitos por Rubens, que o definiu como o mellor dos seus alumnos. Outras fontes en cambio mostran a van Dyck como admirador sincero de Rubens na súa mocidade, que identificaba como un modelo para as súas pinturas, pero que co pasar do tempo chegara a ser unha presenza demasiado forte na pequena realidade de Flandres, tanto que lle obrigou a buscar fortuna primeiro en Inglaterra e logo en Italia. E mesmo Rubens, cando se deu conta das capacidades do novo alumno, que podería ensombrecer o seu nome, fixo todo o posible para afastalo de Antuerpen, obtendo cartas de recomendación e garantíndolle a axuda de ricos personaxes, sexa ingleses, como o conde de Arundel, sexa italianos.
Pinturas relixiosas
Ao comezo da súa formación, no taller de van Balen, o mozo Anton cimentouse principalmente na realización de obras de carácter relixioso. Na Antuerpen apenas reconquistada polo catolicismo romano, o xénero pictórico máis solicitado era o relixioso e o bíblico. O primeiro gran encargo que recibiu van Dyck foi precisamente o de realizar pinturas que representasen aos doce apóstolos. Tras achegarse ao taller de Rubens os encargos relixiosos creceron notablemente.
Representativa destas pinturas con carácter sacro da produción de van Dyck é a tea O emperador Teodosio e san Ambrosio de 1619-1620. Esta tea representa o encontro entre o pecador Teodosio I e o arcebispo de Milán, Ambrosio. Para a realización da tea, van Dyck fixo referencia ao traballo de idéntico nome que fixera con Rubens anos antes. Con todo, as diferenzas resultan claras: na pintura de van Dyck, conservada en Londres, o emperador non ten barba, o fondo arquitectónico resulta máis marcado e ademais do pastoral, vense no ceo diversas armas levadas polo séquito de Teodosio. E mentres na tea de Rubens (conservada en Viena) sobre a capa do bispo pódense ver retratos de Cristo e de san Pedro, que subliñan a autoridade de Ambrosio, na de van Dyck a capa preséntase como un exemplo de gran habilidade na representación pictórica de pregues. Outro engadido de van Dyck é o can, colocado aos pés do emperador. As pinceladas da obra realizada en Londres son enérxicas e vigorosas, mentres que as de Viena aparecen máis suaves e lixeiras.
Pinturas históricas e mitolóxicas
Non presentes de maneira constante como as pinturas relixiosas ou os retratos, as representacións mitolóxicas e históricas acompañan toda a produción de van Dyck. Durante o período de colaboración con Rubens, a van Dyck confióuselle un ciclo de pinturas que narrasen e exaltasen a vida e as empresas do romano Decio Mus. Entre as súas pinturas máis soadas está A continencia de Escipión e Sansón e Dalila. Tras volver de Italia e ver numerosas obras de Tiziano, a execución destes temas adquiriu unha nova e distinta compoñente debido á influencia do mestre italiano. A pintura máis famosa de carácter mitolóxico é sen dúbida Amor e Psique realizado para o rei Carlos I e agora propiedade da raíña Isabel II de Inglaterra (Royal Collection).
Son evidentes nesta pintura, como en gran parte das de carácter mitolóxico, as referencias á pintura italiana renacentista de Tiziano e Dosso Dossi. Unha comparación co Baco e Ariadna de Tiziano é fundamental. Os temas representados cunha delicadeza buscada, as pinceladas redondeadas e as liñas perfectamente definidas. Forte é tamén o compoñente alegórico: Cupido chega a salvar a Psique, despois que esta, como conta Apuleio en Metamorfoses, cae nun soño mortal. Tras o corpo de Psique, abandonado sobre unha rocha con suavidade, xorden dúas árbores, unha orgullosa que simboliza a vida, a outra seca e espida, que simboliza o espírito da morte. Esta tea caracterízase por un forte sentimento de participación, inserido nunha delicada e lírica atmosfera idílica.
Retratos do período italiano
A principal actividade de van Dyck en Italia, e en Xénova en particular, foi a de retratista. A nobreza xenovesa, que coñecera a habilidade de Rubens algúns anos antes, non quixo deixar escapar a oportunidade de facerse retratar polo mellor alumno do mestre flamengo. Así foi que a van Dyck encargáronlle numerosos retratos, individuais ou de grupo. Foi nesta ocasión que van Dyck demostrou a súa habilidade para retratar tamén aos nenos, a grupos familiares e a homes a cabalo. Entre os retratos de grupo do período xenovés o máis coñecido é A familia Lomellini.
Paris Saint-Germain FC
O Paris Saint-Germain Football Club, máis coñecido como PSG, é un club de fútbol francés, da cidade de París. Foi fundado en 1970 e xoga na Ligue 1 francesa.
Alfredo González Vilela
Alfredo González Vilela, nado o 11 de febreiro de 1951 en Becerreá, é un músico galego.
Paris Saint-Germain FC
Estivo presente en Primeira División desde 1974, e obtivo no seu palmarés dous títulos de Liga, oito Copas de Francia, tres Copas de Liga e unha Recopa de Europa.
Gestor de Infraestructuras Ferroviarias
Gestor de Infraestructuras Ferroviarias (GIF) foi un ente público español creado o 30 de decembro de 1996 pola Lei 13/1996 aprobándose o seu estatuto o 25 de abril de 1997 por Real Decreto 613/1997 e clasificado como entidade pública empresarial pola Lei 50/1998 o 30 de decembro de 1998.
Paris Saint-Germain FC
Historia
En 1970 o equipo refúndase, xa que o antigo club, o Stade Saint-Germain fundado en 1904, desapareceu. O novo equipo chámase Paris FC, e un ano máis tarde debuta na Ligue 1 francesa. Máis adiante o equipo cámbiase o nome polo de Paris Saint-Germain Football Club. O club volveu ascender á Ligue 1, categoría na que permaneceu desde entón.
Alfredo González Vilela
Traxectoria
Foi membro do grupo Petapouco, coñecido por recoller a tradición da música de taberna galega, con Mariano Alonso formou o dúo Lembranzas. Residente en Barcelona desde 1977 onde fundou o grupo folk Zoa.
Anton van Dyck
Retratos do período italiano
Como na maior parte dos retratos do período xenovés non se coñecen con certeza os nomes dos personaxes retratados, suponse que se trate da segunda muller, os dous fillos maiores e os dous fillos menores de Giacomo Lomellini, dogo da República de Xénova. Giacomo, que en dous anos de dogado non podía ser retratado, encargaría este retrato, que se presenta como o máis complexo entre os do período italiano: o fillo máis vello, Nicolò, colocado baixo un arco triunfal, está representado vestido coa armadura mentres que ten na man unha lanza rota, símbolo da defensa da cidade, mentres a muller e os nenos son representados baixo unha estatua de Venus púdica, que simboliza a defensa da esfera familiar.
Paris Saint-Germain FC
Historia
En 1996 o club consegue o seu primeiro título internacional, a Recopa de Europa, 5 anos despois, o PSG consegue levantar a súa segunda coroa europea, a Copa Intertoto, nunha emocionante final, na que tras empatar 0-0 na ida, logrou marcar un gol na visita ao Brescia italiano, que ao final terminou en empate, dándolle ao PSG o seu segundo título europeo, pola diferenza de goles fóra de casa.
Gestor de Infraestructuras Ferroviarias
Historia
O GIF tiña como obxectivo "a construción e, no seu caso, administración das novas infraestruturas ferroviarias que expresamente lle atribúa o Goberno, a proposta do Ministro de Fomento". A empresa foi unida a Renfe instantes antes de que esta, o 1 de xaneiro de 2005, dese lugar a Adif e Renfe Operadora.
Paris Saint-Germain FC
Historia
As súas últimas tempadas na Liga foron bastante pobres e decepcionantes. Na tempada 2006-07 estivo a piques de descender á Ligue 2, pero grazas a unha importante remontada nas últimas datas finalizou no posto 15 salvando a categoría. Na tempada seguinte tamén estivo ao bordo de perder a categoría, pero se recuperou nos 4 últimos partidos sacando 2 vitorias e 2 empates e finalizando 16º. Unha loita na cal outros 2 equipos estiveron involucrados por non obter a terceira cota á Ligue 2 (18ª posición), Toulouse e Lens, este último terminaría descendendo.
Gestor de Infraestructuras Ferroviarias
Historia
O seu último presidente, Antonio González Marín, foi tamén o primeiro presidente de ADIF.
Paris Saint-Germain FC
Uniforme
miniatura|200px|Distintos uniformes do PSG
Gestor de Infraestructuras Ferroviarias
Estrutura interna
miniatura|[[Land Rover "Santana" adaptado para circular polo ferrocarril, actualmente conservado no Museo do Ferrocarril de Cataluña.]]
Paris Saint-Germain FC
Estadio
O PSG xoga como local desde xullo de 1974 no estadio Parc des Princes, inaugurado o 18 de xullo de 1897. Antigamente había un velódromo no seu interior. O estadio actual foi inaugurado en 1972. O arquitecto que o deseñou foi Roger Taillibert e na actualidade conta cunha capacidade de 48.712 persoas.
Anton van Dyck
Retratos do período italiano
Non só en Xénova Van Dyck tivo ocasión de amosar o seu talento de retratista. Tamén nalgunhas outras etapas da súa estancia italiana o mestre de Antuerpen realizou célebres e belos retratos. En Roma, de feito, retratou en 1623 ó cardeal Bentivoglio, mentres en Palermo, no 1624, realizou o do vicerrei Emanuele Filiberto de Savoia.
Retratos do período inglés
miniatura|[[Carlos Ludovico e Rupert, príncipes palatinos, 1637.]] Durante a súa permanencia en Londres, van Dyck retratou a numerosos personaxes da corte e da pequena nobreza, pero tamén aos membros da familia real. Esta produción foi tan masiva que van Dyck tivo que recorrer á colaboración de axudantes, que xeralmente pintaban os elementos secundarios como fondos e roupaxes. Quen encargaban as obras eran representados a miúdo de figura enteira, como no caso do Retrato de Lord John e Lord Bernard Stuart ou ben do Retrato de Thomas Wentworth, primeiro conde de Strafford, pero tamén sentados ou só a medio busto, como o retrato Dorothy Savage, vizcondesa de Andover e a súa irmá Elizabeth, lady Thimbleby.
Un dos maiores e máis interesantes traballos do período inglés é o retrato Carlos Ludovico e Rupert, príncipes palatinos. A pintura representa aos dous fillos do rei dun Inverno, Frederico V, chegados á corte do seu tío Carlos I buscando axuda financeira e militar para o seu pai, no exilio na Haia. Carlos Luís, á dereita, é o maior dos irmáns, mentres que Ruperto, á dereita, é o menor. Carlos I é representado co bastón de mando militar na man mentres fixa ao observador cunha mirada entre resignada e combativa. Rupert en cambio, máis lanzado que o seu irmán, mira o horizonte con ollos cansos e non apoia a man na espada como o irmán, senón que a achega ao peito con despreocupación. O primeiro fará calquera cousa para recuperar a dignidade do seu pai, combatendo mesmo contra o seu tío, Carlos I, que rexeitara darlle apoios militares, mentres que o segundo quedará na corte inglesa e combaterá durante a guerra civil sendo un dos símbolos da fidelidade realista.
Retratos de Carlos I
Neste cadro, Retrato de Carlos I con M. de Saint-Antonie o seu mestre de equitación,van Dyck realiza o máis solemne dos retratos ecuestres do rei: Carlos está atravesando un arco de triunfo, desde o cal caen pesados panos verdes, viste armadura e ten na man o bastón de mando mentres cabalga un espléndido cabalo branco. Se a descrición se detivese aquí, parecería unha pintura dun xeneral vitorioso: pero para subliñar que se trata do rei, van Dyck insire á esquerda do soberano ao seu mestre de equitación que o mira, desde abaixo, cunha mirada de submisión e veneración; á esquerda en cambio hai un gran brasón que ten os símbolos da dinastía real Estuardo e unha impoñente coroa. Ademais do amor que o rei tiña pola arte, Carlos I víao como un medio de propaganda política, especialmente nos anos difíciles como os precedentes á guerra civil.
Principais museos
Os principais museos con obras de van Dyck son os seguintes:
A Casa
O topónimo A Casa pode referirse a varios lugares de Galicia:
Revolta de Kirguizistán de 2010
miniatura|Bandeira do Kirguizistán. miniatura|Carro militar incendiado por civís en [[Bixkek.]] miniatura|Manifestantes invadindo a [[Casa Branca (Kirguizistán)|Casa Branca.]]
A revolta de Kirguizistán de 2010 foi un conxunto de manifestacións públicas que provocaron o derrocamento do goberno de Kirguizistán o 7 de abril de 2010. Os manifestantes dirixían os seus ataques contra o presidente Kurmanbek Bakiyev, que declarou estado de emerxencia no norte do país e na capital, Bixkek, antes de fuxir para Jalal-Abad.
Alén dos conflitos na capital, que acabou coa morte de cerca de 40 persoas, tamén no inerior do país houbo revoltas. O día 8, o número ascendeu a 75 mortos e 400 feridos, segundo datos oficiais.
Calaverita
A calaverita ou telurio de ouro, é un mineral metálico. A súa composición química presenta a fórmula AuTe2, de masa molecular 452,2 u e un contido de 56,44% de telurio e un 43,56% de ouro. Preséntase con estrutura cristalina monoclínica, opaca, fractura concoidal, con dureza entre 2,5 e 3,0. É un dos poucos compostos dos que pode obterse ouro e telurio.
Revolta de Kirguizistán de 2010
A noite do día 7 reportouse a fuxida do presidente Bakiyev cara a cidade sureña de Osh. Mentres que na capital, os líderes opositores instalaron un goberno provisional liderado por Rosa Otunbáeva, que controlaba case todo o país excepto as provincias de Osh e Jalal-Abad, que estaban baixo o control de Bakiyev.
Calaverita
Foi descuberto por primeira vez no condado de Calaveras, no estado norteamericano de California, en 1861, de aí o seu nome. A cor pode variar desde un branco prateado a un amarelo lácteo. O principal mineral asociado é a silvanita. As principais reservas deste mineral atópanse nos Estados Unidos (Colorado e California), Romanía (Nagyag), Canadá (Ontario e Quebec) e en Australia (Kalgoorlie).
Revolta de Kirguizistán de 2010
O 11 de abril, o goberno dos Estados Unidos de América recoñeceu o goberno provisional como a nova autoridade nacional. O 15 de abril, Bakiyev dimitiu e fuxiu do país.
San Vítor
O nome de San Vítor pode referirse a varios santos do cristianismo:
Boadilla del Monte
Boadilla del Monte é unha cidade e concello español da Comunidade de Madrid. A súa poboación é de 44.037 habitantes (INE 2012).
Localización
O termo municipal de Boadilla del Monte atópase ao oeste de Madrid e limita ao norte con Majadahonda, ao sur con Villaviciosa de Odón e Alcorcón, ao leste con Pozuelo de Alarcón e ao oeste con Brunete e Villanueva de la Cañada.
Os principais núcleos poboacionais, ademais do casco antigo, son as urbanizacións de Montepríncipe, Oliveiral de Mirabal, Parque Boadilla e As Lomas, coñecidas como urbanizacións históricas. Anexas a estas atópanse Bonanza, Monte das Aciñeiras, Piñeiro Sentinela, Valdecabañas e Valdepastores; e de recente construción cabe destacar o Residencial Século XXI e as zonas de Viñas Vellas.
Xeografía
Xeograficamente, sitúase nun terreo cruzado por arroios, ademais do río Guadarrama. Áchanse grandes extensións de aciñeiras, piñeiros, leñas altas e baixas e pasteiros. É unha topografía movida pero de pendentes suaves con orientación xeral ao S.O.
Notación alxébrica
Identificación da casa
Cada unha das sesenta e catro casas dun taboleiro de xadrez é identificada con dous caracteres de xeito único. O primeiro carácter identifica a columna da casa, e represéntase por unha das seguintes letras minúsculas a, b, c, d, e, f, g e h, ordenadas desde a esquerda do xogador con pezas brancas ata a súa dereita. O segundo carácter dunha casa identifica a súa liña (fila) e represéntase por un número do 1 ao 8, en orde ascendente, desde o lado do xogador de pezas brancas ata o lado do xogador de pezas negras. As casas, na posición inicial, dalgunhas pezas son: torre do lado da dama branca a1, dama branca d1, torre do lado do rei negro h8.
Identificación da peza
Cada peza ten unha letra maiúscula asociada, e varía en función do idioma do anotador, en Galego utilízanse R, D, T, A e C, respectivamente, para o rei, a dama, a torre, o alfil e o cabalo. Os peóns non teñen asociados ningunha letra.
En medios internacionais, é frecuente utilizar debuxos para representar as pezas do xadrez.
Anotación dun movemento
Un movemento básico escríbese coa letra da peza que se move (omitida para os peóns), seguida da identificación da casa destino. Un movemento de captura represéntase coa letra x inmediatamente antes da casa destino; a captura por parte dun peón inclúe, antes do carácter x, a letra da columna da casa de orixe.
Enroque curto (ou ao lado do rei) é indicado con O-O, e o longo (ou ao lado da dama) por O-O-O.
As capturas ao paso non ten unha forma especial, a casa destino é na que queda o peón que captura. As promocións indícanse incluíndo a letra (en maiúsculas) da peza promocionada logo da casa destino. Exemplo: Se un peón branco situado na casa g7 móvese, alcanzando a fila oitava e promocionando a unha Dama, escribiríase: g8D
Regras de desambiguación
En caso de ambigüidades (onde varias pezas do mesmo tipo pódense mover á casa destino), procédese na seguinte orde:
Hai que ter en conta, antes de valorar os pasos anteriores, que; se unha peza das que poden alcanzar a casa final, non se pode mover por deixar ao rei en xaque, entón o seu movemento non conta como ambiguo para a notación.
Xaque e xaque mate
Se un movemento provoca xaque, engádese o signo + como sufixo do movemento anotado; se o movemento é mate úsase # ou ++.
Exemplo de partida
A continuación reprodúcese unha partida nesta notación, que representa unha das variantes do coñecido mate do pastor.
Ligazóns externas
Шахматна нотация
Asia Meridional
miniatura|300px|Imaxe de satélite
Asia meridional, Asia do Sur, Sur de Asia, Surasia ou Sudasia é a rexión do sur do continente asiático que comprende os países do sur do Himalaia, aínda que para algunhas autoridades tamén abrangue países adxacentes polo leste e o oeste. É un termo que define un territorio, que antes do 1947 era coñecido como a India británica.
Alberga os seguintes países:
Todos eles son membros da Asociación Surasiática para a Cooperación Rexional (SAARC).