cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Agusta A129 Mangusta
Mercado de exportación
Agusta procedeu a desenvolver o A129 International, ou A129I, unha versión mellorada do A129 para a exportación. O A129I tiña un rotor principal con cinco pas (os primeiros exemplares empregaban un rotor de catro pas), un par de motores LHTEC T800 (substituíndo aos Rolls-Royce Gem) e unha transmisión mellorada; o A129I tamén tiña armas novas e sistemas de guerra electrónica. En 1998 o exército italiano decidiu actualizar parte dos seus A129 con moitos dos sistemas do A129I. O primeiro dos exemplares actualizados entregouse en 2002. En setembro de 2007 o A129I pasou a designarse oficialmente AW129.
Durante o proxecto do exército australiano AIR 87 para buscar un novo helicóptero armado de recoñecemento o Agusta A129 foi un dos tres candidatos elixidos, xunto co AH-64 Apache e o Eurocopter Tiger, entre as seis propostas enviadas. En decembro de 2001 Australia anunciou que o helicóptero escollido era o Eurocopter Tiger.
Dende os anos 90 Turquía estaba buscando un subtituto para os seus Bell AH-1 Cobra e Bell AH-1 SuperCobra. Tras un prolongado proceso de selección, en setembro de 2007 fíxose un pedido de 51 helicópteros TAI/AgustaWestland T129 ATAK, unha variante do A129 International. Como parte do acordo con AgustaWestland, a firma de defensa turca TAI mercou os dereitos para a futura fabricación do T129; TAI pretende fabricar o modelo a clientes de exportación. Varios compoñentes e sistemas de aviónica van substituírse por sistemas producidos en Turquía cando se desenvolvan.
Dias Melhores Virão
Dias Melhores Virão é un filme brasileiro de 1989 dirixido por Carlos Diegues. Foi escollido como candidato do Brasil para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 62ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Alexander Ludwig
Alexander Richard Ludwig, nado en Vancouver (Columbia Británica) o 7 de maio de 1992, é un actor, cantante e modelo canadense principalmente coñecido polo seu traballo no filme Os xogos da fame.
Jessie Lipscomb
Jessie Lipscomb, nada en Grantham o 13 de xuño de 1861 e finada o 12 de xaneiro de 1952, foi unha escultora inglesa.
Traxectoria
Jessie Lipscomb foi filla dun representante dunha mina de carbón e unha camareira. En 1875, a familia trasládase a Peterborough. Asistiu ao Royal College of Art que era naquel tempo como se chamaba a National Art Training School en South Kensington. Gañou o Queen's Prize en 1882 e a Medalla de Prata Nacional en 1883, após o cal visitou París coa idea de continuar a súa educación. Dúas licenciadas anteriores da National Art Training School - Amy Singer e Emily Fawcett - xa vivían en París, e compartían un estudio coa moza Camille Claudel. En xaneiro de 1884 a nai de Camille escribiulle a Jessie confirmando o acordo de que Jessie se aloxaría coa familia de Claudel por 200 francos ao mes.
En 1886 Jessie e Camille viaxaron xuntas a Inglaterra onde visitaron a familia de Jessie en Peterborough. Neste tempo Jessie exhibía un busto de terracota Day Dreams ("Soños de día") na Royal Academy, e en Nottingham.
A relación de Lipscomb con Claudel agostouse e Claudel afirmou que nunca quixo ver Lipscomb outra vez. Con todo, Lipscomb foi unha das poucas persoas que visitou Claudel moitos anos máis tarde cando foi confinada no manicomio de Montdevergues.
Escultura
En 1887 exhibiu outra peza de terracota titulada Sans Souci, e un retrato de xeso de Camille Claudel. Ese ano tamén exhibiu un busto do modelo italiano Giganti ambos os dous na Royal Academy e en Nottingham.
Vida persoal
Casou con William Elborne o 26 de decembro de 1887 e estabelecéronse en Manchester.
Avellentamento da poboación galega
O avellentamento da poboación galega é un proceso demográfico que afecta ao territorio galego desde finais do século XX. Consiste no paseniño e progresivo envellecemento da poboación, de xeito que aumentan os individuos comprendidos entre idades maduras e anciás, e minguan os suxeitos en idade infantil e xuvenil. A partir de 1975 a poboación galega comezou a presentar un declive demográfico, de xeito que en 1986 o saldo de poboación tornouse negativo, isto é, foi o primeiro ano no que morreron máis galegos dos que naceron. En 2014 o 23,1% dos galegos superaba os 65 anos de idade, e as previsións do Instituto Nacional de Estadística debullan que hanse perder 300.000 habitantes até o 2044.
O avellentamento da poboación en Galicia supón non só un problema demográfico, senón tamén un problema económico. En 2014, a Xunta de Galicia calculou en 500 millóns de euros máis de media o sobrecusto sanitario que implicaría o envellecemento da poboación galega.
Ademais do avellentamento característico das sociedades occidentais, producido por un aumento da calidade e da esperanza de vida, así coma na mellora e potenciación de programas de saúde pública, en Galicia existen outros factores endémicos que agravan a situación de envellecemento. O éxodo rural ou a emigración son algúns dos problemas cos que a sociedade galega veu combatendo nas últimas décadas.
Causas
Desde finais do século XIX e durante o século XX, Galicia viuse inmersa nun proceso de perda de habitantes por mor da emigración económica cara a diferentes lugares, coma o continente americano (en especial Arxentina, México, Cuba), Europa ou outros territorios de España. Dita perda de poboación implicou unha diminución substancial con respecto ao resto do territorio español, que perdía poboación a un ritmo moito menor. Así, durante o século XX a Comunidade Autónoma de Galicia foi perdendo poboación relativa con respecto á poboación total española.
En 1857 a densidade de poboación en Galicia era a maior de todas as rexións do país, e Galicia representaba o 11,49% da poboación española. Con todo, no 2006, só o 6,19% dos españois residía nesta comunidade autónoma.
Castro de Escuadro, Castro de Escuadro, Maceda
Castro de Escuadro é unha aldea da parroquia de Castro de Escuadro, no concello de Maceda. Tiña 42 habitantes no ano 2012 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 17 eran homes e 25 mulleres.
No século XX perdeu poboación por mor da emigración cara a lugares de Cataluña e o País Vasco.
O día 7 de agosto celebrase unha misa solemne con procesión en honra do patrón San Caetano, que visita unha imaxe de San Salvador e a capela da Virxe do Carmo. As festas de Castro de Escuadro celébranse na terceira fin de semana do mes de agosto, en xeral dous días con festa e verbena, sábado e domingo.
Andorra-Sierra de Arcos
250px|miniatura|Localización da comarca en Aragón.miniatura|dereita|250px|Concellos da comarca. Andorra-Sierra de Arcos é unha comarca de Aragón, en España, situada na área nororiental da provincia de Teruel. A súa capital é Andorra.
Xeografía
A comarca limita ao norte co Bajo Martín, ao oeste coas Cuencas Mineras, ao sur co Maestrazgo e ao leste co Bajo Aragón. A comarca adóitase considerar parte do Bajo Aragón Histórico.
Historia
Por estas terras andaron primeiro iberos, romanos e cartaxineses e máis tarde árabes antes da reconquista. Esta sucesión de pobos e culturas deixou visible pegada nas vilas da comarca.
Cultura
En Andorra, preto do poboado de El Cabo, constrúese actualmente un centro de interpretación sobre os iberos o cal achegará a cultura deste pobo ao visitante. Non se trata do único asentamento na comarca xa que en Oliete atópase o poboado de El Palomar o cal dispón tamén de Centro de Interpretación.
Economía
A súa economía baséase principalmente na minería e nos empregos xerados pola central térmica de Endesa situada en Andorra. Tamén ten certa relevancia a industria agroalimentaria e de materiais para a construción.
Angband (videoxogo)
Angband é un videoxogo clasificado dentro dos xénero roguelike de alxubes, derivado do similar videoxogo Moria. Baséase nas historias de J. R. R. Tolkien, nas que Angband é a fortaleza de Morgoth. A última versión está dispoñible para os principais sistemas operativos, incluíndo UNIX, Windows, Mac OS X e Android. Foi desenvolvido por varias persoas de forma comunitaria e aberta, sendo publicado coma freeware baixo a licenza libre GPLv2.
Sistema de xogo
A finalidade do xogo é explorar uns cen niveis dun alxube, nos que o xogador debe ir mellorando o seu equipo e gañando experiencia mentres loita con varios inimigos inspirados na mitoloxía de Tolkien principalmente, loitando finalmente con Morgoth no último nivel. O xogo parte dun nivel exterior, a cidade, onde o xogador pode comprar e vender armas, armaduras, pocións etc. Cada nivel do alxube xérase aleatoriamente, facendo a cada nivel único en canto a disposición e contidos. O combate ten lugar en base a quendas, e o xogador dispón dun inventario limitado para os obxectos que vai atopando ao longo dos niveis.
Gráficos
Gráficos nativos do xogo|miniatura|dereita Os gráficos nativos do xogo están feitos con código ASCII de 128 caracteres, pero permite empregar varios paquetes de gráficos simples que melloran a visualización do xogo.
Morgadelle, Vilaboa, Valdoviño
Morgadelle é un lugar da parroquia de Vilaboa no concello coruñés de Valdoviño na comarca de Ferrol. Tiña 19 habitantes no ano 2007 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 6 homes e 4 mulleres, o que supón un aumento con relación ao ano 2000 cando tiña 2 habitantes.
A Cernada, O Deveso, As Pontes de García Rodríguez
A Cernada é un lugar da parroquia do Deveso no concello coruñés das Pontes de García Rodríguez na comarca do Eume. Segundo datos do IGE en 2014 estaba despoboado.
Toponimia
O topónimo galego Cernada (da voz medieval *cinerata, do latín ) indica unha terra queimada para o seu poboamento.
Cabalo andaluz
Ó longo da historia o cabalo andaluz tivo un papel fundamental na formación de razas equinas europeas e americanas, como o cabalo hispano-árabe, o hispano-bretón, o frisón, o lipizzan, o kladruber, o crioulo, o paso fino, o peruano de paso, o mustang, o Alter Real e o lusitano.
Francisco Otero Goday
Francisco Otero Goday, nado no Grove en 1876 e finado no mesmo concello en novembro de 1957, foi un avogado e político galego.
Traxectoria
Fillo de Francisco Otero Moraña e irmán de Jacobo Otero Goday. Foi administrador da revista Santiago. Foi nomeado xuíz municipal do Grove en 1905. Foi nomeado alcalde do Grove en 1909. Volveu ser nomeado xuíx municipal do Grove a finais dese ano, e volveu ser nomeado xuíz a finais de 1913. Gran animador das comparsas. En 1927 foi detido xunto con Antonio García Álvarez acusados de falta de respecto e consideración ao alcalde. Foi secretario do Xulgado, alcalde do Grove (1930-1931) e xuíz municipal durante a Segunda República. Foi destituído como xuíz en outubro de 1936 e inhabilitado.
Vilamaior do Val, Verín
Santiago de Vilamaior do Val é unha parroquia do concello de Verín na comarca de Verín, na provincia de Ourense. No ano 2007 tiña 345 habitantes, deles 174 eran homes e 171 eran mulleres, o que supón unha diminución de 11 habitantes en relación ao ano anterior, 2006.
Patrimonio
Na parroquia están o balneario de Caldeliñas e mais o santuario dos Remedios de Verín.
Rois (homónimos)
Co topónimo Rois podémonos referir a:
Boca do Río
Boca do Río pode referirse a:
Tarxeta de Nadal
miniatura|280px|A primeira tarxeta de Nadal imprimiuse en [[1843 por iniciativa de Henry Cole, axudante de Rowland Hill, o deseño é do pintor John Callcott Horsley.]] Unha tarxeta de Nadal é unha tarxeta de felicitación que se envía a familiares, amigos ou clientes para desexarlles un bo Nadal, tradicionalmente envíabase polo correo, dentro dun sobre ou franqueada como postal, xa unhas semanas antes do día de Nadal, coa chegada de internet tamén se utiliza este medio para mandalas. Normalmente utilízase unha frase feita, en galego Bo Nadal e Feliz Aninovo.
Historia
O establecemento dun sistema de correos económico, simbolizado na aparición do selo postal en 1840 e no envío de cartas en sobres, e o desenvolvemento por George Baxter dun sistema de impresión a cor que permitía a elaboración de ilustracións baratas están na orixe da aparición e desenvolvemento da tarxeta de Nadal no Reino Unido. A primeira tarxeta comercial de Nadal débese a Henry Cole, colaborador de Rowland Hill, e a ilustración é do pintor John Callcott Horsley, o debuxo amosa unha familia, incluíndo un cativo, bebendo viño e unha cadeira baldeira, nas beiras aparecen agasallos, de roupa e comida, entregados aos pobres, desa primeira tarxeta vendéronse uns 1 000 exemplares ao prezo dun xilin cada unha, relativamente cara para a época. Houbo que esperar ata 1848 para que se imprimise a segunda tarxeta de Nadal debida a Maw Egley. A partir da década de 1860 o envío de tarxetas de Nadal fíxose moi popular no Reino Unido primeiro entre a clase media e alta e a partir de 1878-1890 entre as clases populares, calcúlase que só en Inglaterra imprimíranse máis de 200.000 deseños diferentes só ata 1894, os principais editores de tarxetas de Nadal foron De La Rue, Raphael Tuck & Sons, Marcus Ward e Goodall , desde mediados da década de 1850 comezou a facerse tamén popular en moitos países de Europa. miniatura|200px|Tarxeta de Nadal de [[Louis Prang]] Nos Estados Unidos foi Louis Prang quen introduciu o costume, despois de asistir a unha Exposición en Viena en 1873, imprimiu tarxetas de Nadal para o mercado británico e ao ano seguinte comercializounas nos Estados Unidos, con todo debido á alta calidade das tarxetas que implicaba uns prezos altos o costume de intercambialas quedou reducido ás clases máis altas, despois de 1890 cando se deixaron de emitir as tarxetas de Prang, o costume esmoreceu, en beneficio do intercambio de regalos de valor ínfimo, comercializándose tan só tarxetas importadas de moi baixa calidade que non resultaban atractivas. A produción nacional de tarxetas de Nadal recuperouse en 1906, facéndose popular a partir de 1911.
En países como Francia aínda que existe o costume de enviar tarxetas de Nadal, está máis arraigado o envío de tarxetas de ano novo que se envían durante o mes de xaneiro para desexar un bo ano, e aínda hai outros países como o Xapón no que a tradición é enviar tarxetas de aninovo, coñecidas como nengajō, que han de chegar o 1 de xaneiro.
Autores
A maioría dos textos que aparecen nas tarxetas postais teñen carácter bíblico ou son de escritores coñecidos, pero tamén apareceron escritores especializados en escribir mensaxes de Nadal, Helen Burnside escribiu entre 1874 e 1900 arredor de 6000 versos para tarxetas de Nadal , Samuel Cowen só en 1884 escribiu máis de mil versos e Frances Ridley Havergal, falecida en 1879 foi a autora máis coñecida da primeira época.
Deseños
As primeiras tarxetas inglesas non amosaban escenas relixiosas ou de inverno, pola contra seguindo a tradición das tarxetas de San Valentín, moi populares, tiñan deseños de flores, fadas, animais e nenos, deseños en xeral alegres. A partir de 1860 comezaron a aparecer os deseños que hoxe son arquetípicos, as festas do Nadal, anxos, estrela de Nadal, nenos xogando cos paxaros, a árbore de Nadal, paisaxes nevadas.
Cheriton, Kent
miniatura|250px|Igrexa de St Martin, en Cheriton, Kent Cheriton é un suburbio ao norte do distrito de Folkestone and Hythe, no condado de Kent (Inglaterra).
É a localidae onde se sitúa a terminal inglesa do Túnel da Mancha e dos principais cuarteis do exército de Shorncliffe Camp.
Xeografía
Cheriton encóntrase nunha planicie a metade do camiño entre a escarpa de Folkestone Downs, entre Cheriton Hill no lado de terra e Sandgate Hill que baixa csara ao mar. Os Folkestone Downs son o extremo sur dos North Downs, unha cadea baixa de outeiros que van desde Londres até os acantilados brancos de Dover.
Demografía
A súa poboación en 1851 era de 1 658 habitantes, e en 1861 aumentara a 7 434, dos cales 4 204 eran militares do Shorncliffe Camp. A partir de 2011, os Royal Gurkha Rifles ocupan o campamento de Shorncliffe, polo que os nepalíes constitúen unha gran parte da poboación.
Historia
A chaira costeira onde North Downs se encontra co estreito de Dover foi un lugar de importancia estratéxica desde a antigüidade. Portus Lemanis era un importante porto romano, dominado por un forte cerca de onde agora se encontra o castelo de Lympne. Os normandos construíron o castelo de Folkestone nun esporón de Cheriton Hill. A igrexa de St Martin se remonta á época saxona, e o nome Cheriton significa "Granxa da Igrexa".
Cheriton foi unha parroquia civil e parte do distrito rural de Elham desde 1894 até 1898, cando se converteu nun distrito urbano separado. Isto foi abolido en 1934 por unha Orde de Revisión do condado de Kent, e dividida entre Folkestone e Hythe.
Time-lapse
miniatura|A [[flor dun xeranio abríndose durante un período de dúas horas. En cada imaxe hai 7 minutos de diferenza.]] Un Time-lapse é unha técnica fotográfica que consiste na captación de imaxes fixas que despois son reproducidas a unha velocidade maior á que foron tomadas. Esta técnica crea entón unha ilusión de imaxes aceleradas.
Realización
miniatura|Movemento das nubes con time-lapse miniatura|Solpor con time-lapse miniatura|Sementes agromando con time-lapse Hai varios métodos para a realización de vídeos coa técnica Time-Lapse, entre os que están:
Río Noceda, río Mao
O Noceda é un río galego que rega case todo O Incio pola parte baixa. Ó contrario que outros ríos do concello é un río que discorre tranquilo e por zonas sen grandes desniveis (a cota media do río está nos 800 metros). Ten como afluentes os regatos Pena Maior, Geda, Muiña, Rivado, Freiseiro e Nogueirido. Desemboca no río Mao, á altura de Xullán, Bóveda.
Héroes del Silencio Tour 2007
Héroes del Silencio Tour 2007 é o título xenérico da xira que, durante os meses de setembro e outubro de 2007, levou a cabo o grupo español de rock Héroes del Silencio.
Esta xira, que significaba a despedida do grupo, incluíu as cidades de Cidade de Guatemala (Guatemala), Buenos Aires (Arxentina), Monterrey e México DF (México), Os Ánxeles (Estados Unidos), e Zaragoza, Sevilla e Valencia (España). A novidade supúxoa a presenza do guitarrista Gonzalo Valdivia, que fixo de segundo guitarra durante a xira, e que nunca tocara antes con Héroes.
Tras a xira, o grupo sacou o álbum Tour 2007, en formato de CD e DVD, que recollía momentos da mesma.
O grupo
Héroes del Silencio foi un grupo formado na década de 1980 por Enrique Bunbury, Pedro Andreu, Joaquín Cardiel e Juan Valdivia. Na década de 1990 experimentaron un grande éxito en España e Latinoamérica, así como en varios países europeos, incluíndo Alemaña, Bélxica, Suíza e Francia, converténdose nun dos máis exitosos grupos na historia do rock en español. Logo de doce anos e numerosos álbums, a banda separouse no ano 1996. Diferenzas persoais e cansazo foron os motivos expostos para a súa disolución. Trala mesma, Enrique Bunbury iniciou a súa carreira en solitario.
A xira
miniatura|esquerda|200 px|Un momento da interpretación de "Avalancha", nun dos concertos de [[México.]] Aos dez anos da súa separación, suscitouse a posibilidade de realizar unha xira de despedida como homenaxe aos seus seguidores, e como forma de pechar brillantemente a traxectoria do grupo. Para levar a cabo esta xira, contouse co patrocinio de empresas tanto públicas como privadas, entre as que se incluíu a Expo Zaragoza 2008, o Real Zaragoza e o Concello de Zaragoza, a cidade do grupo, onde se planificaron dúas actuacións.
Tras algúns meses de ensaios levados a cabo en relativo segredo, acordouse a participación de Gonzalo Valdivia, irmán do guitarrista Juan Valdivia, como segundo guitarra durante a xira, ao atoparse Juan aínda renqueante dunha operación na man. Nun principio pensouse que sería Alan Boguslavsky, que foi compoñente da banda de 1993 a 1996 quen desempeñaría o posto.
En febreiro de 2007, o grupo fixo público un comunicado oficial no que informou das cidades e datas onde se levarían a cabo os concertos.
miniatura|dereita|200 px|Héroes del Silencio posan coa [[bandeira de México, a súa chegada ao país, o 13 de setembro de 2007.]]
As entradas puxéronse á venda con meses de antelación para evitar problemas de derradeira hora, a través de caixeiros automáticos e tendas de discos, pero a súa demanda desbordou todas as previsións. Para os concertos de Sevilla, Zaragoza e México DF vendéronse en tempo récord. En menos de 23 horas desde a súa posta á venda vendéronse todas, aínda que xurdiu un turbio negocio de reventa. As entradas para o concerto do 12 de outubro en Zaragoza, que se puxeron á venda o 1 de marzo dese mesmo ano ás 00:00 h, esgotáronse en tan só 3 horas. Houbo xente ás portas das tendas 24 horas antes, e tamén produciuse o colapso dos caixeiros de Ibercaja e na web, onde tamén se vendían.
Para este tour, contouse cun impresionante despregue de luz e son, ademais dun escenario de enormes dimensións cunha pasarela que culminaba noutra máis pequena onde se desenvolvía unha parte dos concertos. O megaescenario, de 22 metros de altura, incluía dúas pantallas xigantes aos lados e dous telares onde tamén se exhibían imaxes, cunha potencia de 550.000 vatios de luz e 300.000 de son. O dispositivo humano para toda a montaxe dos concertos constaba dunhas 800 persoas.
Guatemala
O 15 de setembro de 2007, Héroes del Silencio volvían a un escenario logo de 11 anos. Foi na Cidade de Guatemala, e o escenario o Estadio do Exército.
Ante 24.000 espectadores, vidos de toda Centroamérica, o show comezou con "Song to the siren", para iniciar a actuación con "El estanque", tras a que chegaron "Deshacer el mundo", "Mar adentro", "La carta" e "La sirena varada". O saúdo de Bunbury foi conciso:
Durante o concerto producíronse algunhas deficiencias no son, polas que Enrique pediu desculpas. A actuación durou unhas dúas horas e media e culminou cun espectáculo de fogos artificiais.
Bos Aires
O segundo concerto celebrouse en Buenos Aires, o 21 de setembro, ante 30.000 persoas, no Estadio de Obras, e estaba programado dentro dos actos do macrofestival Pepsi Music, no que tamén actuaban bandas como Molotov, Black Eyed Peas e Marilyn Manson.
O concerto, que durou unhas dúas horas, iniciouse de novo con "El estanque", "Deshacer el mundo" e "Mar dentro", sendo os temas clásicos da banda coma "Entre dos tierras", "Nuestros nombres" ou "Avalancha" os máis aclamados, ata un total de 25 cancións. Malia que se volveron rexistrar problemas de son, a actuación foi considerada un grande éxito.
Monterrey
O 25 de setembro Héroes del Silencio volveron a México, o país onde máis éxito tiveron logo de España, tras máis de once anos. Foi na cidade de Monterrey, e o escenario o Parque Fundidora, onde se reuniron 15.000 persoas.
Cun recibimento apoteótico, o concerto comezou ás 21.30 h, unha vez máis tralos acordes de "El estanque", que deu inicio á actuación. Bunbury presentouse así:
Ás 23.50 h., e tras interpretar unha vintena de cancións, Héroes despedíronse do seu público.
Os Ánxeles
Tres días máis tarde, o 28 de setembro, celebrouse o único concerto da xira que Héroes ofreceron nos Estados Unidos; foi na cidade dos Ánxeles, concretamente no The Home Depot Center de Carson.
A maioría dos asistentes a este concerto, que encheu as 27.000 prazas de que dispón o estadio, máis as habilitadas dentro da cancha, eran latinoamericanos con bandeiras dos seus países, aos que, nun momento do espectáculo, foi mencionando Bunbury case un por un.
Tras unhas dúas horas dunha actuación na que "Entre dos tierras"'' e "Avalancha" foron os temas máis populares, o grupo despediuse co habitual espectáculo de fogos artificiais.
México DF
A demanda de entradas fixo que o único concerto que inicialmente estaba previsto en México DF ampliásese a dous. Así, os días 4 e 6 de outubro o grupo deu o seu recital no Foro Sol, enchendo en ámbolos dous as 50.000 localidades de que dispuña o seu aforamento para estes eventos.
O primeiro deles tivo lugar o día 4. Ás 22.10 h. apareceu sobre as pantallas xigantes a figura de Bunbury interpretando os primeiros acordes de "El estanque". Non faltaron temas como "Bendecida", "Opio", e sobre todo "Avalancha", o tema que máis coreou o público. "Malas intenciones" e "En brazos de la fiebre" foron os temas cos que se despediron.
O día 6, de novo co auditorio ao completo, o grupo cambiou algo o seu repertorio. Sobre as 21.00 h. comezou, unha vez máis con "El estanque", e puidéronse escoitar temas coma "La carta", "Tesoro" e "Tumbas de sal". Outra vez foi "Avalancha" o tema que máis alterou aos asistentes. Cunha emotiva despedida, os Héroes abandonaron a parte americana da xira.
Zaragoza
O regreso de Héroes do Silencio á súa cidade para dar dous únicos concertos levantara unha grande expectación, e as entradas esgotáronse horas logo de poñérense á venda. Os concertos coincidiron coas Festas do Pilar, o que deu maior realce ao acontecemento. O escenario elixido foi o estadio de La Romareda, cuxas 40.000 prazas foron ocupadas para as actuacións.
O 10 de outubro celebrouse a primeira delas; tras un día frío e chuvioso, sobre as 21.20 h. o grupo saíu ao escenario baixo unha enorme ovación. O repertorio non variou moito con respecto aos anteriores concertos do Tour, incluíndo "La sirena varada", "Héroe de leyenda", "No más lágrimas", "Avalancha", "Bendecida", "Opio" o "La herida".
O 12 de outubro Héroes volveron encher La Romareda para ofreceren o segundo concerto na súa cidade. Ás 21.00 h. comezou a soar "Song to the siren" como preludio da saída do grupo. Tralo primeiro bloque de cancións, a voz de Bunbury comezou a empeorar e este pediu desculpas, tralo que se tomou un pequeno respiro e regresou ante o aplauso do público para culminar a actuación. O repertorio foi practicamente o mesmo de dous días antes, coa inclusión de "Agosto" coma única novidade. Unhas dúas horas de actuación tralas que o grupo se despediu emotivamente da súa cidade.
Sevilla
miniatura|200 px|esquerda|O baixista [[Joaquín Cardiel, durante o concerto de Sevilla.]]
70.000 espectadores asistiron ao concerto, a maior cifra rexistrada ata entón no tour, onde así se presentou Bunbury:
Valencia
O último concerto da xira de despedida de Héroes del Silencio tivo lugar nas proximidades da cidade de Valencia, no Circuíto Ricardo Tormo de Cheste, o día 27 de outubro.
A asistencia masiva ao concerto (80.000 persoas), e a falta de previsión da organización, orixinaron un caos circulatorio durante máis de catro horas, ademais de 20 quilómetros de retencións que imposibilitaron o acceso a miles de seguidores. A situación chegou a ser tan caótica que moitos fans decidiron abandonar os seus vehículos en plena autovía A-3, que quedou colapsada.
O concerto en si foi o máis emotivo de toda a xira. Comezou co típico "El estanque" e culminou coa tamén cotián "En brazos de la fiebre", tras un repaso aos seus temas máis coñecidos de máis de dúas horas, con momentos como a interpretación de "La chispa adecuada" coa única iluminación dos chisqueiros e teléfonos móbiles do público. Ata tres veces volveron ao escenario para culminaren o show, cuxo punto final puxeron os habituais fogos artificiais. Entre as frases que Bunbury dedicou ao entregado público:
As súas derradeiras verbas sobre un escenario como membro do grupo foron:
miniatura|1000 px|Panorámica da chegada do público ao concerto do 6 de outubro no Foro Sol de México DF.
A Braxe, Vilaboa, Valdoviño
A Braxe é un lugar da parroquia de Vilaboa no concello coruñés de Valdoviño na comarca de Ferrol. Tiña 32 habitantes no ano 2007 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 11 homes e 21 mulleres, o que supón unha diminución con relación ao ano 2000 cando tiña 37 habitantes.
Ken Downing
Kenneth Henry Downing, nado en Chesterton (Staffordshire) o 5 de decembro de 1917 e finado en Montecarlo o 3 de maio de 2004, foi un piloto de automobilismo inglés.
Traxectoria
Downing naceu nunha familia adiñeirada, cuxos intereses incluía fábricas, transporte e garaxes. Comezou a competir aos 21 anos, competiu no seu primeiro evento no Rally de Eastbourne Rally nun Healey, e competiu en carreiras de automóbiles deportivos ao longo da década de 1940. Inicialmente competía cun Brooke Special, cambiou a un Connaught en 1951, gañando 17 carreiras ao longo do ano.
Downing cambiou aos monoprazas en 1952 correndo cun Connaught A-Type, e gañou a Madgwick Cup en Goodwood e quedou no segundo lugar no Grand Prix des Frontières en Chimay, Bélxica, onde perdeu o liderado ao final da carreira varios metros antes da liña de meta. Terminou noveno na súa primeira carreira no campionato mundial en Silverstone, pero correu no cuarto lugar na carreira antes de trompear cando dobraba un rezagado. Competiu no Gran Premio dos Países Baixos de 1952 máis tarde ese ano, pero retirouse cun problema de presión de aceite. Cambiouse a un Aston Martin DB3S para 1953, pero decidiu retirarse das carreiras pouco despois.
Emigrou a Suráfrica en 1955 e despois viviu en Mónaco onde morreu en 2004. A súa filla Ann casou con Patrick McNally, cuxa compañía Allsport Management controla a hospitalidade e a publicidade corporativa dos circuítos de Fórmula Un.
Resultados Completos na Fórmula Un
(Chave) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida.
Lista de faros de Galicia
Esta é unha lista de faros de Galicia.
Live! Tonight! Sold Out!!
'Live! Tonight! Sold Out!!' é un álbum en vídeo da banda estadounidense de grunge Nirvana. Foi publicado en laserdisc e VHS o día 15 de novembro de 1994 a través do selo Geffen Records. A versión en DVD editouse o 7 de novembro do ano 2006.
O vídeo foi concibido orixinalmente polo propio Kurt Cobain e trátase dunha especie de crónica du aumento da fama da banda durante a época do Nevermind. Cando Cobain morreu en 1994, o vídeo estaba sen rematar, polo que os restantes membros do grupo, Dave Grohl e Krist Novoselic, interviñeron para ompletalo. O vídeo inclúe actuacións ao vivo ademais de entrevistas da banda.
Bacorelle
O topónimo galego Bacorelle pode referirse a:
Consello británico-irlandés
O Consello británico-irlandés (en inglés British–Irish Council, BIC) é unha Organización Internacional creada baixo o Acordo de Belfast de 1998. Os seus membros comprenden:
O consello foi formalmente establecido cando o acordo británico-irlandés foi asinado o 2 de decembro de 1999. O seu obxectivo principal é "promover a harmonía e o mutuo beneficio da totalidade dos pobos das illas". O consello ten un secretariado, localizado en Edimburgo, Escocia, e realízanse reunións en sesións semestrais e en encontros ministeriais.
Bacurín
O topónimo galego Bacurín pode referirse a:
Consello británico-irlandés
Nome do consello
Inicialmente, suxeríronse como nomes do consello Consello das Illas Británicas ou Consello das Illas. Porén, tendo en conta a sensibilidade arredor do termo Illas Británicas, particularmente en Irlanda, aceptouse o nome Consello británico-irlandés.
Anzoátegui
Anzoátegui é un dos 23 estados federais de Venezuela. A súa capital e cidade máis poboada é Barcelona. Atópase na rexión nororiental do país, limitando ó norte co mar Caribe (océano Atlántico), ó nordeste con Sucre, ó leste con Monagas, ó sur co río Orinoco que o separa de Bolívar, ó oeste con Guárico e ó noroeste con Miranda. Con 43 300km² é o sexto estado máis extenso (por detrás de Bolívar, Amazonas, Apure, Guárico e Zulia) e con 1 440 875 habitantes (segundo o INE de Venezuela) é o sétimo máis poboado, por detrás de Zulia, Miranda, Carabobo, Distrito Capital, Lara e Aragua.
Historia
Leva o nome do heroe da independencia venezolana, José Antonio Anzoátegui (1789–1819). A cidade de Barcelona, que é a capital do estado, foi fundada en 1677. O presente estado Anzoátegui foi incluído dentro da provincia de Cumaná, que formaba á súa vez parte da Capitanía Xeneral de Venezuela, xunto coas provincias de (Güiana, Maracaibo, Caracas, Margarita e Trinidad). En 1810, separouse da provincia de Cumaná. Non foi até 1909 que conseguiu a súa actual distribución administrativa.
Boneca
miniatura|300px|Monecos nunha feira Unha boneca ou moneca é un xoguete para nenos con forma de ser humano. Serve sobre todo como xoguete, aínda que tamén pode ser feita para outros usos, coma para a ornamentación.
Composición
Xeralmente acostuma estar feita de tea, plástico, cartón, lá, porcelana etc.
Enrique Castellón Vargas
Enrique Castellón Vargas, nado en Valencia o 7 de abril de 1928 e finado o 22 de abril de 2020 foi un actor, cantante e bailarín de flamenco español, coñecido co nome artístico de El Príncipe Gitano.
Traxectoria
Foi coñecido pola súa canción "Obi obá", e pola súa versión de Elvis Presley "In the Ghetto". Morreu por mor da COVID-19.
Xirasol
O xirasol (pl. xirasoles) (Helianthus annuus) é unha planta herbácea cuxa flor ten unha cabeza tipicamente grande que roda para mirar o sol. Algunhas variedades desenvolvidas recentemente teñen cabezas decaídas. Estas variedades son menos atractivas para os xardineiros que crían as flores como ornamentos, mais atractivos para os granxeiros, porque poden reducir os danos producidos polos paxaros e as perdas por enfermidades vexetais. En galego tamén recibe os nomes de mirasol, catasol e tornasol.
As cabezas, que son na actualidade flores compostas, crecen habitualmente nun talo que pode ser de varios metros e que ten poucas follas. Os pétalos poden ser amarelos, marróns, laranxas e doutras cores.
O xirasol é nativo de América, e foi cultivado cara ao 1000 a. C. Desde aí, os españois exportárono a Europa ao principio do século XVI.
O xirasol contén até un 58% de aceite no seu froito ou aquenio. O aceite de xirasol utilízase para cociñar, aínda que non ten as características cardiosaludábeis do aceite de oliva. Tamén serve para producir biodiésel. As cascas e demais restos que quedan unha vez que se procesaron as sementes para o aceite, utilízanse nalgunhas ocasións como alimento para a gandaría.
Cultivo
miniatura|200px|esquerda|Campo de xirasoles. A época de sementeira para o cultivo de sequeiro é a comprendida entre o 15 de xuño e o 20 de xullo. A sementeira débese realizar en filas separadas a 0,70 m, cunha densidade de sementeira de catro plantas por metro linear.
É un cultivo pouco exixente no tipo de solo, aínda que prefire os arxilo-areosos e ricos en materia orgánica, mais é esencial que o solo teña unha boa drenaxe e a capa freática se encontre a pouca profundidade.
A xerminación das sementes de xirasol depende da temperatura e da humidade do solo, sendo a temperatura media de 5 °C durante 24 horas.
A profundidade de sementeiras realízase en función da temperatura, humidade e tipo de solo.
As plantas que proceden de sementeiras superficiais xermolan e florecen antes que as procedentes de sementeiras profundas.
thumb|250px|Aspecto xeral.
Bretelo, Chandrexa, Chandrexa de Queixa
Bretelo é un lugar da parroquia de Chandrexa no concello ourensán de Chandrexa de Queixa na comarca da Terra de Trives. Tiña 21 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 10 eran homes e 11 mulleres.
20th Century Boys (filme)
20th Century Boys (20世紀少年) é un filme xaponés e o primeiro título dunnha triloxía baseada na serie manga 20th Century Boys de Naoki Urasawa. Foi dirixido por Yukihiko Tsutsumi e estreouse no ano 2008, cun guión de Yasushi Fukuda, Takashi Nagasaki, Naoki Urasawa e Yūsuke Watanabe, coas interpretacións de Toshiaki Karasawa no papel de Kenji, Etsushi Toyokawa no papel de Otcho e Takako Tokiwa como Yukiji.
A Cruxeira, Vilaboa, Valdoviño
A Cruxeira é un lugar da parroquia de Vilaboa no concello coruñés de Valdoviño na comarca de Ferrol. Segundo o Instituto Galego de Estatística en 2007 tiña tres habitantes (dous homes e unha muller), dous menos ca en 2000.
Praia de Río Sieira
A praia de Río Sieira é un grande areal situado no concello de Porto do Son, na parroquia de Xuño, lugar da Coviña.
Características
miniatura|esquerda|Praia de Río Sieira, co [[monte Louro ao fondo.]]
Trátase dunha praia de ámbito virxe de case 1 km de longo e uns 28 m de anchura, na desembocadura do río Sieira, ao que se debe o seu outro nome, de Boca do Río.
É unha praia illada, sen paseo marítimo, principalmente composta por rochas e area fina, branca e dourada.
Ao estar formada na desembocadura do río Sieira, provocou a aparición dun sistema lagunar que permite bañarse tamén en auga doce e moito máis tranquila que a da praia propiamente dita.
O seu nivel de ocupación, na temporada estival, é medio.
Acceso
Desde o Porto do Son, pola estrada AC-550, en dirección a Ribeira. Posúe dous accesos: un pola súa marxe dereita, que corresponde á parroquia de Caamaño, e outro pola marxe esquerda, que corresponde ao lugar da Coviña, na parroquia de Xuño.
Accesibilidade
Hai unha parada de autobús interurbano a 200 m da praia. Tamén pode accederse en coche, xa que hai aparcadoiro, non vixiado, nas proximidades da praia.
Servizos
Dispón de servizo de vixilancia durante o verán (Protección Civil). Hai sinalizacións de perigo claramente visíbeis. O hospital máis próximo é o Hospital da Barbanza, que se encontra a 9 km, no lugar de Salmón, na parroquia de Oleiros, no veciño concello de Ribeira.
Proglote
miniatura|300px|Proglote de [[Taenia saginata grávida.]]
Proglote é o nome que recibe cada un dos segmentos en que se divide o "corpo" dos vermes planos (platihelmintos) da clase dos cestodos.
O conxunto das proglotes forma o estróbilo ou "corpo" do verme.
Cada proglote contén un aparato reprodutor hermafrodita completo, e comparten un sistema nervioso común co resto. As proglotes máis proximas ao escólex son máis novas e inmaturas; as proglotes centrais son maduras e poden reproducirse, mentres que as proglotes terminais son grávidas e están cheas de centos ou milleiros de pequenos ovos; estas proglotes grávidas adoitan desprenderse do estróbilo e seren evacuadas coas feces do hospedeiro, e son a fonte da infestación.
Illa Canosa
Illa Canosa é unha pequena insua situada no esteiro do río Miño. Parte pertence á parroquia civil de Salcidos do concello da Guarda e parte á parroquia civil de San Miguel de Tabagón do concello do Rosal. Ten unha lonxitude de 1168 metros e unha anchura de 131 e está deshabitada.
Rois, Rois, Bergondo
Rois é un lugar da parroquia de Rois no concello coruñés de Bergondo na comarca da Coruña. Tiña 102 habitantes no ano 2010 segundo datos do INE, dos cales 53 eran homes e 49 eran mulleres.
Barrantes
O topónimo Barrantes pode referirse a:
Este topónimo dá nome a:
Marzán
O topónimo Marzán pode referirse a:
Cabalo frisón
É difícil datar a orixe do cabalo frisón con precisión. É certo que o cabalo era famoso na Idade Media pois aparece en traballos de arte daquel período. No século XVII foi empregado para traballos de carga. Debido ó seu espléndido trote, o frisón foi tamén usado posteriormente para traballos leves. Isto, infelizmente, limitou o seu uso en agricultura e conduciu ó declive do número de animais a comezos do século XX. Case foi levado á extinción durante a Segunda Guerra Mundial pois era moi empregado para tirar dos canóns, quedando tan só cinco garañóns e algunhas éguas trala guerra. Unha procreación sistemática restabeleceu a calidade da raza e os seus números son crecentes.
Mide entre 1,65 m e 1,75 m de altura. Salienta por ser un excelente animal de tiro, aínda que tamén é utilizado como animal de sela. É un animal doado de manter dende o punto de vista económico, e é moi dócil.
Jerzy Buzek
Jerzy Karol Buzek, nado en 1940, é un enxeñeiro polonés e foi o primeiro ministro de Polonia entre 1997 e 2001. É o presidente do Parlamento Europeo desde o 14 de xullo de 2009, tras Hans-Gert Pöttering.
Catedral de Sal
miniatura|250px|Catedral de Sal de Zipaquirá. A Catedral de Sal é un recinto construído no interior das minas de sal de Zipaquirá, no departamento de Cundinamarca, Colombia.
O deseño arquitectónico e artístico da nova Catedral de Sal, é propio do arquitecto bogotano Roswell Garavito Pearl, o cal saíu aprobado tras a elección do proxecto que contiña un total de 44 propostas nun concurso convocado pola Sociedade Colombiana de Arquitectos en 1990; mentres que a dirección técnica de enxeñaría foi executada polo enxeñeiro bogotano Jorge Enrique Castelblanco Reyes.
No seu interior atópase unha rica colección artística, especialmente de esculturas de sal e mármore nun ambiente cheo dun profundo sentido relixioso que atrae a turistas.
A catedral de Sal de Zipaquirá é considerada como un dos logros arquitectónicos e artísticos máis notables da arquitectura colombiana, polo que se lle outorgou mesmo o título de xoia arquitectónica da modernidade. A importancia da Catedral, radica no seu valor como patrimonio cultural, relixioso e ambiental.
En 2007 mediante un concurso para elixir as 7 Marabillas de Colombia; a Catedral de Sal obtivo a maior votación; converténdose na Marabilla número 1 de Colombia, aínda que tamén foi proposta entre as Novas sete marabillas do mundo moderno.
A igrexa subterránea forma parte do complexo cultural "Parque do Sal", espazo cultural temático dedicado á minaría, a xeoloxía e os recursos naturais.
Localización
A Catedral de Sal atópase na cidade de Zipaquirá, poboación do departamento de Cundinamarca, a 29 quilómetros ó norte do Distrito Capital de Bogotá e a unha altitude de 2.680 msnm. Por vía férrea a Catedral dista da cidade de Bogotá uns 48 quilómetros, o percorrido é realizado polo Tren da Sabana. A poboación non é só soada pola explotación de sal, senón tamén por un dos achados de restos humanos máis antigos de Colombia no Val do Abra.
O Castelo, Chandrexa, Chandrexa de Queixa
O Castelo é un lugar da parroquia de Chandrexa no concello ourensán de Chandrexa de Queixa na comarca da Terra de Trives. Tiña 9 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 6 eran homes e 3 mulleres.
Helena Anxelina Ducaina
Helena Anxelina Ducaina (na súa lingua materna, Ελένη Αγγελίνα Κομνηνή Δούκαινα) tamén coñecida como Helena de Epiro, nada en 1242 e finada en Nocera Inferiore en 1271, foi a segunda esposa e raíña consorte de Manfredo de Sicilia.
MSN
MSN ou Microsoft Network é un provedor de servizos por internet e un portal creado pola empresa Microsoft o día 24 de agosto de 1995, coincidindo co lanzamento mundial do sistema operativo Windows 95.
Características
MSN distribúe servizos como contas de correo en Hotmail, posibilidades de mensaxería instantánea (co protocolo .NET Messenger Service) a través do programa MSN Messenger, un servizo de blogs (MSN Spaces) ou un motor de buscas, MSN Search.
Helena Anxelina Ducaina
Matrimonio
250px|right|alt=Despotado de Épiro entre 1252 e 1315|Despotado de Epiro entre 1252 e 1315 Con dezasete anos, por mor duns acordos diplomáticos de seu pai, casou con Manfredo tras a morte da súa primeira esposa Beatriz de Savoia en 1257, subindo ao trono o 10 de agosto de 1258.
MSN
Características
En EE.UU., MSN é o segundo ISP con máis de 9 millóns de clientes, America Online é o líder con algo máis de 26 millóns. A páxina web de MSN é tamén a segunda máis visitada de Internet, por detrás de Yahoo!.
Helena Anxelina Ducaina
Matrimonio
Manfredo era rexente do Reino de Sicilia desde 1254, reinando en nome do seu sobriño Conradino. Miguel II perdera a cidade de Durrës ante Teodoro II Láscaris do Imperio de Nicea en 1256. Manfredo reconquistou a cidade e os seus arredores dous anos máis tarde. Miguel II tiña aínda unha demanda territorial na cidade pero preparábase daquela para cercar Tesalónica.
A súa unión foi pensada para manter paz entre Epiro e Sicilia posto que Miguel II e Manfredo tiñan outras preocupacións máis perentorias. O seu dote incluíu todos os dereitos sobre Durrës (conquistada en 1256) e os seus arredores, xunto coa illa de Corfú. Corfú foi o único aumento territorial real para Manfredo. Non se tratou tan só dunha unión dinástica senón dunha alianza entre os dous reinos
Helena e Manfredo tiveron cinco fillos:
O 26 de febreiro de 1266 Manfredo morreu na batalla de Benevento mentres loitaba contra o seu rival e sucesor Carlos de Anjou. Helena, xunto cos seus fillos e a súa cuñada Constanza Augusta, foron capturados e encarcerados por orde de Carlos pois nunha reuniñon habida, en xullo e agosto de 1266, co rei de Nápoles, este pretendía saber onde se atopaba a amante de Conrado IV, Antoinette de Marrone e o fillo bastardo do Emperador, mais Helena non respostou. Daquela, foi encarcerada no castelo do Parque de Nuceria Christianorum, hoxe Nocera Inferiore, onde morreu tras cinco anos de cativerio.
Paula Malcomson
Paula Malcomson, nada no ano 1970 en Belfast, é unha actriz de cinema e televisión de Irlanda do Norte. Ten traballado sobre todo en televisión. O seu papel máis importante nun filme foi en Os xogos da fame, no que interpreta a Mrs. Everdeen.
Pyhäsaari
Pyhäsaari é unha das illas máis grandes do lago Leppävesi na cidade finlandesa de Jyväskylä, situada nas proximidades do río Vaajanvirta. Un pequeno estreito sepárao de Kanavuori e outro aínda máis pequeno da península de Ruokosaari. A lonxitude da illa é duns 2 km. Hai restos de amilladoiros da Idade de Bronce na parte norte da illa. Malia estar deshabitada de xeito permanente, hai na illa algunhas construcións, que serven de abeiro aos visitantes ocasionais. miniatura|esquerda| Restos de amilladoiros na punta norte da illa.
O topónimo deriva do finés pyhä (santo ou sagrado) que podería ter unha orixe precristiá e ser un antigo lugar de culto e saari (illa)
La Noche (homónimos)
La Noche foi o nome de varios periódicos:
Philipsburg
Philipsburg é a cidade principal e Capital do país de Sint Maarten. A cidade está situada nunha estreita franxa de terra entre Great Bay e Great Salt Pond. Funciona como o centro comercial da illa de San Martiño, da cal, Sint Maarten abarca a metade sur. En 2011 tiña ten 1.327 habitantes.
A illa foi avistada por primeira vez por Cristovo Colón o 11 de novembro de 1493, pero xa era un asentamento arauaco antes do seu descubrimento. Philipsburg foi fundada en 1763 por John Philips, un capitán escocés na mariña holandesa; o asentamento pronto converteuse nun centro bulicioso de comercio internacional. Dous fortes históricos dan testemuño da importancia estratéxica de Philipsburg na historia de San Martiño: Fort Amsterdam e Fort Willem.