cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Barrow, Alasca
Cidades irmandadas
Está irmandada coa cidade arxentina de Ushuaia, que é a máis meridional de América.
Aldabrachelys
Aldabrachelys é o nome xenérico recoñecido para as radiacións de tartarugas xigantes das Seychelles e Madagascar e outras illas do Índico, entre as que salienta a tartaruga xigante de Aldabra (Aldabrachelys gigantea).
Nome
Este nome xenérico é problemático porque o espécime tipo é en realidade a tartaruga suramericana Chelonoidis denticulata; porén, isto foi discutido e obxecto de peticións ante o ICZN.
Especies
Certos restos de tartarugas de hai 1000 anos, atopados nas Comores, crese que son dunha especie descoñecida deste xénero.
Lingua balengue
A lingua balengue, molengue ou lengue, é unha lingua falada polo pobo balengue, ao sur da Guinea Ecuatorial, entre Bata e a fronteira de Gabón preto da costa. Os falantes teñen cada vez máis influencia do fang. O Ethnologue describe a lingua como membro do subgrupo B nas linguas bantús do noroeste, mentres que Echegaray é máis específico, afirmando que pertence ao grupo de linguas sheke (B21 da subclasificación bantú de Guthrie):
Echegaray indica que os asentamentos principais dos falantes da lingua balengue se localizan ao sur de Bata entre Punta Nguba e o río Mbini, así como tres máis alén do río Ndote, e uns poucos máis ao sur e no interior.
Saw V
Saw V é un filme estadounidense-canadense dirixido por David Hackl e escrito por Patrick Melton e Marcus Dunstan que foi estreado no 2008. Está protagonizado por Tobin Bell, Costas Mandylor, Scott Patterson, Betsy Russell, Mark Rolston, Julie Benz, Carlo Rota e Meagan Good. É o quinto título da saga Saw.
A Laxe, Vilariño, Cambados
A Laxe é un lugar da parroquia de Vilariño no concello pontevedrés de Cambados na comarca do Salnés. Tiña 53 habitantes no ano 2016 segundo datos do IGE, dos que 22 eran mulleres e 31 homes, o que representa un aumento respecto ó ano 2010, cando tiña 49 veciños, pero un descenso respecto ó ano 2005, cando eran 57.
Rubaiyat
miniatura|First American edition of translation by Edward FitzGerald, 1878 Rubaiyat é o título que o escritor británico Edward Fitzgerald deu á súa tradución ao inglés da colección de poemas atribuídos ao polifacético intelectual persa Omar Khayyam (1048 - 1131), e que posteriormente se asentou como título definitivo das mesmas. Deriva da palabra persa, idioma orixinal das composicións, ruba'i, que designa unha estrofa de dúas liñas. En efecto, as Rubaiyat de Omar Khayyam están compostas por pezas de dous versos con hemistiquio que en Europa se tomaron como cuartetas.
Temática
Atendendo á análise de Xabier Correa Corredoira, as Rubaiyat son un repertorio de temática variadísima, da que se pode salientar o gozo do viño, o amor e o erotismo, a crítica ás institucións, en especial das relixiosas, o nihilismo, a reivindicación do librepensamento e do agnosticismo e mesmo do ateísmo, a morte e a sabedoría.
All Excess
All Excess é publicado o 17 de xullo de 2007 e foi o primeiro DVD da banda Avenged Sevenfold. Contén imaxes gravadas desde 1999, 4 actuacións en vivo e 4 vídeos musicais, xunto con outros extras. Este non conta con subtítulos, só foi publicado en versión orixinal (idioma inglés) e dura 156 minutos. Foi dirixido por Rafa Alcantara.
Actuacións en vivo
Conta con catro vídeos de actuacións en vivo gravadas durante o tour que fixo a banda en 2006. Estes son:
Vídeos musicais
Hai catro vídeos musicais e todos eles inclúen comentarios dos membros de Avenged Sevenfold e dos correspondentes directores. Estes son:
Himno Nacional da Bandeira
O Himno Nacional da Bandeira ("國旗歌; gúoqí gē") da República da China interprétase durante o izado e a baixada da bandeira da República China. Debido á presión da República Popular da China sobre o status político de Taiwán, este himno interprétase na vez do Himno Nacional da República da China nos acontecementos internacionais tales como os Xogos Olímpicos onde os deportistas de Taiwán participan como a China Taipei, xa que este himno é menos polémico có himno nacional, en parte porque é menos partidario en natureza (posto que o himno nacional foi primeiro himno do Kuomintang). A letra foi escrita en chinés clásico por Tai Chi-tao, quen tamén escribiu a letra do himno nacional da república China. A música foi composta por Huang Tzu.
Euriápsidos
miniatura|dereita|235px|Un cranio euriápsido no que po indica o óso postorbital, e sq o óso escamoso. Os euriápsidos (Euryapsida) son un grupo de réptiles que se distinguen por teren no seu cranio unha soa abertura ou fenestra temporal detrás da órbita do ollo, en posición superior, baixo a cal se articulan os ósos postorbital e escamoso. O grupo é polifilético, é dicir, non é un grupo natural e está formado por membros non estreitamente relacionados entre si. Crese que os euriápsidos son en realidade un tipo de diápsidos (animais con cranios con dúas fenestras temporais), que modificaron os seus cranios perdendo a fenestra temporal inferior. Os euriápsidos diferéncianse dos sinápsidos (que tamén teñen unha soa fenestra temporal) pola situación da súa fenestra, xa que nos sinápsidos esta abertura se encontra por debaixo da articulación entre os ósos post-orbital e escamoso, e nos euriápsidos por riba. Son exemplos de animais euriápsidos os ictiosauros, placodontes, notosauros e plesiosauros, todos eles réptiles mariños extintos, que non deixaron descendentes que chegaran á actualidade.
dereita|miniatura|[[Ictiosauro.]]
Oxbow
Oxbow é unha banda estadounidense de rock experimental procedente de San Francisco, California. Fundada no ano 1989, a banda leva publicados sete álbums de estudio ata a data.
A Modia, Vilariño, Cambados
A Modia é un lugar da parroquia de Vilariño no concello pontevedrés de Cambados na comarca do Salnés. Tiña 417 habitantes no ano 2016 segundo datos do IGE, dos que 224 eran mulleres e 193 homes, o que representa un descenso respecto ós anos 2010, cando tiña 436 veciños, e 2005, cando eran 440.
A Estación
O topónimo A Estación, un hodónimo xeralmente ligado a unha estación ferroviaria, pode referirse a:
Nucleoplasma
O nucleoplasma ou carioplasma é o medio interno do núcleo celular, un líquido viscoso no que están inmersos a cromatina (formada polo ADN asociado a histonas) e o nucléolo. Consta dun 70 a 90 % de auga con moitas moléculas disolvidas e pH próximo a 7. Contén principalmente proteínas, sobre todo encimas relacionados co metabolismo dos ácidos nucleicos, que interveñen na replicación do ADN, regulación xénica, transcrición ou maduración do ARN. Tamén existen proteínas ácidas que non están unidas ao ADN nin ao ARN e que se denominan proteínas residuais. No nucleoplasma hai unha matriz de proteínas fibrosas. Ademais hai cofactores, moléculas precursoras, produtos intermedios da glicólise (proceso citoplasmático), sodio, potasio, magnesio e calcio.
Santa Comba, Aspai, Outeiro de Rei
Santa Comba é un lugar da parroquia de Aspai no concello lugués de Outeiro de Rei, na comarca de Lugo. Segundo o IGE, en 2013 tiña 12 habitantes (4 homes e 8 mulleres).
Igrexa de Santiago de Breixa
Santiago de Breixa é a igrexa parroquial de Breixa, no concello de Silleda.
Descrición
É unha igrexa barroca, dunha soa nave e unha ábsida rectangular, onde se conservan restos románicos, cunha ventá de medio punto con dobre arquivolta.Conta ademais con canzorros no muro sur. A súa espada, con dous ocos para as campás e un terceiro sobre estes, está adornada con pináculos e rematada nunha cruz.
No seu interior, destaca o seu presbiterio, así como a iconografía dos capiteis, que serven de mostra do bestiario medieval. Alúdese aos pecados capitais e paixóns do home e a súa loita contra eles. Tamén aparecen representados centauros, harpías, sereas, grifóns, testas de león e de lobo, aves rapaces, serpes e outros animais fantásticos ,configurando un conxunto temático excepcional no románico galego.
Estación de Betanzos-Cidade
Betanzos-Cidade, anteriormente denominada Betanzos-Pueblo, é unha estación de tren de Adif situada na vila de Betanzos, na provincia da Coruña. Ten paradas comerciais de Longa e Media distancia operadas por Renfe.
Situación ferroviaria
A estación atópase no punto quilométrico 5,5 da liña férrea de ancho ibérico que une Betanzos con Ferrol a 4 metros de altitude, entre as estacións de Estación de Betanzos-Infesta e de Miño-Castro. O tramo é de vía única e está sen electrificar.
Historia
O ferrocarril chegou a Betanzos-Cidade o 5 de maio de 1913 coa o apertura da liña Betanzos-Ferrol, tras un longo período de proxectos e obras, tras quedar deserto o concurso para a súa construción e explotación. Encargouse a Norte que efectuase o mantemento necesario para a posta en servizo desta liña. Encargouse finalmente da explotación MZOV, e a partir de 1928, a Compañía Nacional dos Ferrocarrís do Oeste. En 1941, a estación pasou a depender da recentemente creada Renfe, quen xestionou a mesma ata a separación da compañía en Adif e Renfe Operadora o 31 de decembro de 2004.
A estación
O edificio de viaxeiros da estación de Betanzos-Cidade é unha estrutura de dous pisos que loce un aspecto clásico. Está situada no extremo noroeste do núcleo urbano de Betanzos, o que fai que estea moito máis próxima ao centro urbano da cidade que a estación de Betanzos-Infesta.
Conta con dúas plataformas, unha lateral e a outra central, ás que acceden dúas vías.
Longa distancia
Actualizado a 20 de xuño de 2016.
Media distancia
Actualizado a 20 de xuño de 2016.
Coxa
A coxa é unha parte do corpo humano, situada na perna, entre a virilla e o xeonllo. O soporte óseo está constituído polo fémur (que é o maior óso do corpo humano), e musculatura polos músculos pectíneo, iliopsoas, psoas menor, tensor da fascia lata, sartorio (que é o maior músculo do corpo humano), cuadríceps femoral; adutor longo, adutor curto, adutor magno, grácil, obturador externo; semitendinoso, semimembranoso e bíceps femoral.
Funcións
As funcións básicas da coxa son permitir o movemento e o soporte dun indivuduo. Nótese, como proba, que a coxa só se despraza cara a adiante, nunca para atrás, evidenciando a función de desprazamento (que se realiza cara a adiante).
Fóra destas funcións, as coxas tamén se consideran como puntos de excitación sexual nunha relación deste tipo, podendo considerarse como zonas eróxenas.
3 de marzo
O 3 de marzo é o 62º día do ano do calendario gregoriano e o 63º nos anos bisestos. Quedan (303) días para finalizar o ano.
Nacementos
miniatura|100px|Georg Cantor.
Mortes
miniatura|100px|Robert Hooke.
Outros
Os 366 días do ano
San Francisco Chronicle
miniatura|250px|Logo de San Francisco Chronicle. miniatura|250px|Número do 7 de agosto de 1945. O San Francisco Chronicle foi fundado en 1865 como The Daily Dramatic Chronicle polos irmáns Charles de Young e Michael H. de Young. O xornal foi creado en San Francisco e circulou como periódico en West Coast nos Estados Unidos en 1880; hoxe en día o xornal máis grande do Norte de California, servindo, principalmente, á Área da Baía de San Francisco pero distribuído ó norte de California, incluíndo as áreas de Sacramento e Costa Norte. Los Angeles Times excede a circulación de San Francisco Chronicle no Sur de California, mentres que o xornal foi categorizado como o Número 12 en circulación nacional.
Iruña Oka
250px|miniatura|Xardín botánico de Santa Catalina Iruña Oka (en castelán: Iruña de Oca e oficialmente Iruña Oka/Iruña de Oca) é un concello de Áraba, no País Vasco. Pertence á cuadrilla de Añana e tiña en 2015 unha poboación de 3.172 habitantes.
O concello de Iruña Oka formouse en 1976 pola fusión dos concellos de Iruña (Víllodas e Trespuentes) e Nanclares de la Oca (Nanclares de la Oca, Ollávarre e Montevite).
Lavandeira de Riba
O topónimo galego Lavandeira de Riba pode referirse a:
Iulius exclusus e coelis
Iulius exclusus e coelis (Xulio rexeitado do ceo, en tradución ó galego) é unha sátira sobre o pontificado de Xulio II, escrita por Erasmo de Rotterdam.
Orixe
Este xénero era habitual na época do autor. Nel aparecen temas habituais na obra de Erasmo: o pacifismo, os horrores da guerra e a esixencia de reformas no papado e de determinadas estruturas da igrexa católica. Escribiuse no 1513 xusto despois da morte de Xulio II, mais publicouse en Basilea no 1516 sen o nome do autor. Probablemente isto debeuse a que Erasmo non quería perder o favor do novo Papa León X, baixo o cal ía publicar o Novo Testamento en grego. Adicionalmente Erasmo quería evitar que se lle identificara co movemento luterano, en auxe naqueles momentos.
Contido
O diálogo en cuestión é un resumo das ideas e propostas que Erasmo tiña sobre a reforma da Igrexa. Por medio da ironía presenta os males do papado e da xerarquía eclesiástica: ambicións materiais, un estilo de vida lonxe do espiritualismo e do ascetismo cristián e unha excesiva belicosidade que provocaba guerras e perdas de vidas humanas. Este pacifismo do autor quedou reflectido noutras obras do autor, coma por exemplo: Querela pacis (Lamento pola paz), Dulce bellum inexpertis (Fermosa é a guerra para os que non a sufren) ou Oratio de pace e discordia (Discurso sobre a paz e a discordia).
Premio de Relatos Mulleres Progresistas
O Premio de Relatos Mulleres Progresistas foi un certame literario organizado pola Asociación Mulleres Progresistas de Vigo, subvencionado pola Concellería de Igualdade do Concello de Vigo, con Lucía Molares, Iolanda Veloso e María Xesús Lago como concelleiras O Premio de Relatos Mulleres Progresistas foi convocado por vez primeira vez no ano 2006, vindo substituír o Premio Novela de Mulleres Progresistas, co obxectivo de animar e fomentar a escrita de narrativa en galego por mulleres.
O certame, aberto a todas as mulleres de calquera nacionalidade ou cultura, abarcaba tres premios: 1º Premio de 500 Euros, figura e diploma; 2º Premio de 250 Euros e diploma; 3º Premio: 150 Euros e diploma. Os relatos, de tema libre debían ser orixinais e inéditas, escritas en galego normativo, cunha extensión mínima de 15 páxina e máxima de 30.
Premios outorgados
Estes son os premios outorgadoas de 2007 a 2011:
II Edición 2008
Finalistas:
III Edición 2009
Mención especial:
Bonanza
Bonanza é unha serie de televisión producida pola NBC e emitida por primeira vez o 12 de setembro de 1959 e até 1973. Foi emitida pola Televisión de Galicia en diversas tempadas. En 2023 é emitida na TvG2.
Argumento
Bonanza relata as peripecias da familia Cartwright no rancho da Ponderosa, en Nevada, e está ambientada no afastado oeste de finais do século XIX. Concibida para un público familiar, foxe dos tópicos do xénero para centrarse nos valores familiares e nos problemas do día a día. Amais, a canle decidiu emitila integramente en cor para conseguir chama-la atención dos máis cativos nunha época onde a maioría dos fogares só dispoñían dun receptor en branco e negro.
A familia Cartwright está formada polo patriarca e dono do rancho, chamado Ben (interpretado por Lorne Greene). Ten tres fillos froito de tres matrimonios diferentes dos que enviuvou: Adam (Pernell Roberts), Hoss (Dan Blocker) e Little Joe (Michael Landon). O clan vive folgadamente nun gran rancho chamado Ponderosa na compaña do cociñeiro chinés Hop Sing (Víctor Sean Young) e o sheriff de Virginia City, Roy Coffee (Ray Teal).
A serie converteuse en número un de audiencia durante catorce anos pese á saída de Pernell Roberts no 1965 debido a disputas cos guionistas da serie. Aínda que nun intre a canle planeara deixar os Cartwright con dous irmáns só, o personaxe de Adam foi substituído polo do vaqueiro Candy Canaday (David Canary) e a serie aumentou a súa popularidade.
A repentina morte de Dan Blocker no 1972 significou a fin da serie. Tras algúns intentos da canle por salvala, despediuse da audiencia o 16 de xaneiro de 1973.
Na gran pantalla
Pese ó peche da serie, a súa popularidade animou á canle a facer filmes para a televisión. Algúns títulos son:
Guerra civil catalá
A guerra civil catalá (1462-1472) é o enfrontamento armado entre Xoán II de Aragón e as institucións catalás (Deputación do Xeral e Consello de Ciento) por ter o control político. A morte de Carlos de Viana -protexido de Cataluña e enfrontando co seu pai Xoán II- será a escusa para formalizar o inicio dunha contenda que, de feito, víñase agardando dende o seu predecesor Afonso o Magnánimo.
Con todo, a guerra é o resultado dunha controversia política entre a monarquía e a oligarquía; entre o estilo absolutista e o dos pactos. Tamén está sobre o taboleiro a capacidade política da Generalitat para asumir a soberanía e gobernar. Ao comezo das hostilidade, toda a sociedade vese obrigada a optar por unha das bandas en función dos seus intereses e ideoloxías.
Contexto social
miniatura|250px| «Proclamació del príncep de Viana» (ou Entrada del Príncep de Viana a Barcelona) de [[Ramon Tusquets i Maignon, 1885.]] Empeza o século XV no medio dunha profunda crise que afecta toda Europa Occidental, e especialmente Cataluña. As causas foron diversas: crise de subsistencia do pobo; crise demográfica debido a grandes epidemias, que afectou gravemente ao campo; crise financeira, co endebedamento excesivo das institucións públicas; redución do volume e de ganancias do comercio internacional.
En Cataluña destaca especialmente a crise social agraria, coa aparición do movemento remensa, que reivindica a supresión dos malos usos. No aspecto político, a concepción autoritaria da monarquía bate, por un lado, coa crecente forza das institucións e os poderes económicos e, polo outro, coa contorna rural, con fortes tensións coa nobreza e esta cos seus servos.
O ambiente no campo: a revolta dos remensas
As continuas reivindicacións dos labregos contra a opresión dos señores foi recollida tímida, pero interesadamente, polo rei Afonso o Magnánimo na primeira metade do século XV, posto que quería ter máis control sobre a nobreza, aliñada cos poderes institucionais de Cataluña. O seu sucesor, Xoán II, herdou este clima de revolta no campo que lle resultará beneficioso no seu enfrontamento co poder político catalán. A guerra dos remensas iniciada no 1462, coincide en datas coa guerra civil catalá e sitúa á Deputación do Xeneral con dous frontes abertos: loita contra o campo e loita contra o rei. Os remensas acontecen, de inmediato, uns aliados da causa do rei.
O ambiente en Barcelona: a Biga e a Busca
A crise económica mediterránea cara a 1425 leva a intervención pola vía de medidas proteccionistas, pero para aplicalas fai falta vencer a resistencia da oligarquía urbana (Ciutadans honrats; en galego, 'cidadáns honrados').
As protestas e motíns sucédense, o que dá lugar a unha serie de cambios e reformas (1436). Os comerciantes e menestrais (persoas que facían algún traballo mecánico) propoñen unha serie de medidas: desvalorización monetaria, prohibición de importación de produtos, mellora da produción téxtil, impostos a estranxeiros. Os cidadáns honrados propoñen medidas máis limitadas: traballos públicos para amainalo paro etc.
A intransixencia destes últimos e a súa resistencia ao cambio precipitaron a crise económica e dividiron aos barceloneses, a partir de 1450, en dous grupos claramente diferenciados, a Biga e a Busca:
Entre a Biga e a Busca, Afonso o Magnánimo manterá unha postura ambigua, posto que por un lado precisa diñeiro e aceptaraos tanto duns como dos outros, e tamén aspira, como os outros reis do século XV, a impor a súa autoridade nas Cortes e sobre a nobreza.
Unha vez iniciada a guerra, os da Busca -maioritarios no Consello de Barcelona- tomaron partido por Xoán II. Isto enfrontounos coa Generalitat que en 1463 xulgou e condenou a morte por conspiración aos conselleiros Pere Destorret e Francesc Pallarès, xunto con Bernat Turró, Martí Solzina e Joan Mitjavila, membros do partido da Busca.
O enfrontamento entre Xoán II e o príncipe de Viana
Da unión de Xoán II e a súa primeira dona, Branca I de Navarra, naceu Carlos de Viana, primeiro príncipe de Viana, que segundo as capitulacións matrimoniais de 1419 herdaría o reino de Navarra á morte da súa nai. Pero no 1441 ao falecer Branca I, Xoán II usurpou o trono navarro. O resultado creou a guerra civil de Navarra entre 1451 e 1455, na que combateron os agramonteses, partidarios do rei Xoán, e os beamonteses, partidarios de Carlos. Xoán II derrota definitivamente a Carlos na batalla de Aibar en 1452.
O clima emocional xerou polo encarceramento de Carlos, ordenada por seu pai o 1460, fixo pasar á ofensiva ás clases privilexiadas do Principado.
As Cortes de Lleida daquel mesmo ano elixen un Consello do Principado que esixiu ao rei a inmediata liberación do seu fillo. Esta enérxica actitude, unida ao levantamento dos beamonteses navarros e á mobilización castelá á fronteira de Aragón, obrigaron ao rei a ceder, liberando a Carlos e aceptando as capitulación de Vilafranca del Penedès (1461), onde se recollían as reivindicacións políticas da oligarquía catalá, entre outras, a prohibición ao rei de entrar en Cataluña sen permiso da Generalitat.
Desenvolvemento da guerra
A guerra internacionalizouse posto que Xoán II buscou o apoio de Luís XI de Francia (polo cal lle dá entre outras cousas en garantía o Rosellón e a Cerdaña) e Gastó de Foix (promesa de herdar Navarra). O Consello do Principado, pola súa parte, procurará apoios interiores e a desarticulación das forzas opositoras: o partido da Busca e os remensas. Ao non obter os resultados desexados, o Consello empeza a ofrecer o Principado a candidatos que, 50 anos tras Caspe, poidan ter dereito a gobernar Cataluña.
No 1462, propúxose nomear conde de Barcelona ao rei Henrique IV de Castela se respectaba toda a particularidade catalá e a Concordia de Vilafranca, ademais ao rei castelán, á parte dos seus dereitos ao trono, podía contar coa axuda dos beamonteses navarros inimigos de Xoán II e do conde de Foix. Eles apoian a Branca, irmá de Carlos de Viana e exmuller de Henrique IV de Castela.
Henrique IV acepta o ofrecemento ante a división da nobreza. As tropas casteláns dirixidas por Xoán de Beamonte obrigan a erguer o asedio de Barcelona pero Xoán II emprega as división da nobreza castelán que rematará forzando a Henrique, polo Tratado de Baiona e con Luís XI de árbitro, ao renunciar ao Principado e, en compensación, entregaráselle a cidade de Estella. Xoán II renuncia as rendas que lle correspondían en Castela
Aragoneses, valencianos e mallorquinos, mentres tanto, prestan o seu apoio a Xoán II, ademais dos da Busca e os remensas, e algúns nobres e clérigos. Bernat Saportella, deputado do Principado de Cataluña ponse xunto ao rei co que a Deputación lle permitirá a legalización da súa situación.
Daquela época destaca a batalla de Calaf, o 28 de febreiro de 1465 coa vitoria do rei Xoán co apoio do conde de Praderas sobre a tropa de Pedro de Portugal. Tamén as tropas do rei Pedro tiveron algún éxito, como o apoio recibido por mar dende Portugal cando Barcelona estaba cercada en xullo de 1465.
No 1466, expira Pedro, e ofréceselle a coroa a Renato I de Anjou, neto de Xoán I de Aragón e antigo inimigo de Afonso o magnánimo, o cal modificará o sistema de alianzas internacionais. Renato I envía como lugartenente a seu fillo, Xoán II de Lorena, que conseguiu éxitos militares até a súa morte (16 de decembro de 1470).
Finalmente Xoán II busca a alianza en Castela a través do matrimonio do seu fillo Fernando II e, de entre un seguido de candidatas, consegue que case coa súa curmá, a nena Isabel.
A Capitulación de Pedralbes
Xoán II que morreu en 1479, deixando sen solución os principais problemas que o seu fillo Fernando II tentaría solucionar:
Consecuencias para Cataluña
A Generalitat sufriu un forte desprestixio ao acabar a guerra, non tan só por ser do bando dos perdedores, senón que concentrou as críticas de tódolos sectores: os do pacto, acusábana de ter mantido as revoltas agrarias, do repregamento dos mercados cara a outras latitudes; as clases baixas empobrecidas pola guerra, acusaban as medidas fiscais necesarias para recuperar a facenda. Economicamente, a Generalitat estaba exhausta e non puido devolver os préstamos que lle concedera o Consello de Ciento e tamén particulares.
Ademais da precaria situación económica deixada pola guerra, fai considerar tamén que a expansión do Imperio Otomán pola Península Balcánica, Palestina e o norte de África limitou as rutas dende occidente até os peiraos comerciais de Oriente, contribuíndo á decadencia do comercio mediterráneo.
Ademais, a Mediterránea perdera dimensión como mercado. O desenvolvemento das cidades e portos do norte de Europa configuraba unha área comercial atlántica que sumada ás navegacións en América, a finais do século, e para a India bordeando África, deixaron nun segundo lugar ao comercio mediterráneo.
Cataluña, cunha estrutura social magoada, cun Estado que non podía competir con outras potencias europeas e coa potenciación de Castela pola conquista e o comercio en América, foi a consecuencia dunha situación estratéxica desventurada.
A partir do século XVI Barcelona non continuará sendo unha cidade grande e importante no novo marco político e comercial, nin a potencia decisoria do período medieval.
Šarūnas Marčiulionis
Raimondas Šarūnas Marčiulionis, nado o 13 de xuño de 1964 en Kaunas, Unión Soviética (agora Lituania) é un ex xogador profesional de baloncesto lituano. Cunha altura de 1,96 metros, foi un dos primeiros europeos en xogar con regularidade na NBA, permanecendo nela durante sete tempadas.
Tamén é coñecido pola súa implicación co baloncesto lituano, axudando á construción da súa selección nacional ademais de ser fundador da Liga de baloncesto de Lituania (Lietuvos Krepšinio Lyga) e da Liga de Baloncesto do Norte de Europa (NEBL), a cal sería posteriormente absorbida pola actual Liga de Baloncesto do Báltico. Actualmente é un dos homes de negocios máis importantes do seu país.
Europa
Nado en Kaunas, comezou a xogar profesionalmente na cidade de Vilnius, entón pertencente á URSS, no equipo do Statyba Vilnius. Comezou no club con tan só 17 anos, en 1981, permanecendo alí até o ano 1989, cando decide dar o salto á NBA. Isto converteuno no primeiro xogador lituano en facelo.
Selección nacional
Foi un fixo nas seleccións nacionais da URSS a finais dos anos 1980 e da de Lituania na década de 1990. Coa URSS, xunto co seu compatriota Arvydas Sabonis, gañaron a medalla de ouro nos Xogos Olímpicos de Seúl 1988, ademais da medalla de prata nos Campionatos de Europa de Baloncesto celebrados en Grecia en 1987.
Con Lituania, gañou o bronce nos Xogos Olímpicos de Barcelona 1992 e Atlanta 1996, ademais dunha nova medalla de prata no europeo de 1995.
NBA
Foi elixido polos Golden State Warriors na sexta rolda do Draft da NBA de 1987, quen tiveron que esperar dous anos para que se incorporase ao equipo, na tempada 1989-90. Alí xogou durante catro tempadas, sendo finalista en dúas ocasións ao premio do Mellor Sexto Home da NBA, en 1991 e 1992. Ese ano do 92 foi o mellor da súa carreira, tras facer medias de 18,9 puntos e 3,4 asistencias por partido.
Ángel Castiñeiras Beiras
Ángel Castiñeiras Beiras, nado en Santiago de Compostela o 5 de xuño de 1959, é un exfutbolista galego máis coñecido como Gelo, que xogaba na demarcación de defensa.
Traxectoria
Comezou a xogar no Vista Alegre da súa vila natal. Fichou polo Celta de Vigo despois de someterse a probas no FC Barcelona sen que chegase a concretarse nada. Converteuse no xogador máis xove do equipo, e tras acadar o ascenso a Primeira División de 1978 foi convocado coa Selección de fútbol de España sub-21.
China (rexión)
miniatura|250px|Cambios territoriais na China a través da súa historia.
Ángel Castiñeiras Beiras
Traxectoria
Militou no Celta dez tempadas, xogando en Primeira, Segunda e incluso en Segunda División B. Tras o último ascenso a Primeira División, na tempada 1986/87, deixa o equipo. Posteriormente xogou no CD Lalín e no Mollerussa de Segunda División.
China (rexión)
China (chinés tradicional: 中國; chinés simplificado: 中国; Pinyin: Jhongguó; Hanyu Pinyin: ; Wade-Giles (chinés mandarín): Chung¹kuo²) é unha rexión cultural, unha civilización antiga e, dependendo da perspectiva, unha entidade nacional ou multinacional que se estende por gran parte da Asia Oriental.
China é o berce dunha das civilizacións continuas máis antigas do mundo, presente en estados e culturas que se remontan até seis milenios atrás. Posúe o sistema de escritura de uso continuo máis antigo e foi o lugar onde se produciron numerosos inventos de moita importancia, tanto é así que o erudito británico Joseph Needham denominou as "catro grandes invencións da China Antiga": o papel, o compás, a pólvora e a imprenta. Historicamente, a esfera cultural da China estendeuse a través do leste de Asia en todas as súas formas: a súa relixión, os seus costumes e o seu sistema de escritura foron adoptados en diversos graos polos seus veciños, tales como Xapón, Corea e Vietnam.
A primeira evidencia de presenza humana na rexión encontrouse na cova de Zhoukoudian, e é un dos primeiros espécimes do Homo erectus, que é máis coñecido como o home de Pequín, e que se estima que viviu aproximadamente entre 300.000 e 550.000 anos atrás.
Doutrina Monroe
A Doutrina Monroe, enunciada inicialmente en 1823 polo entón presidente dos Estados Unidos de América James Monroe, en resposta á ameaza que supuña a restauración monárquica en Europa e a Santa Alianza, sintetizouse posteriormente na coñecida fórmula "América para os americanos". Coas súas transformacións e adaptacións ao longo das décadas representa o ortograma da política exterior norteamericana, desde o isolacionismo do novo continente ao veto fronte ás pretensións das nacións europeas de intervir en América. En virtude dela os EE.UU. interpretarían como perigosa para a súa paz e seguridade toda tentativa do Vello Mundo de recuperar ou espallar a súa influencia sobre o continente americano.
Ao comezo do século XX Estados Unidos afirmou o seu destino manifesto e o presidente Theodore Roosevelt, Jr. emitiu o Corolario de 1904 (Corolario Roosevelt) afirmando que, se un país americano situado baixo a influencia dos EE.UU. ameazaba ou puña en perigo os dereitos ou propiedades de cidadáns ou empresas estadounidenses, o goberno dos Estados Unidos estaba obrigado a intervir nos asuntos internos do país "exasperado" para reordenalo, restablecendo os dereitos e o patrimonio da súa cidadanía e as súas empresas. Este corolario supuxo, en realidade, unha carta branca para a intervención dos Estados Unidos en América Latina e o Caribe.
A Telleira, Vilariño, Cambados
A Telleira é un lugar da parroquia de Vilariño no concello pontevedrés de Cambados na comarca do Salnés. Tiña 31 habitantes no ano 2016 segundo datos do IGE, dos que 19 eran mulleres e 12 homes, o que representa manter practicamente a poboación que tiña nos anos 2010, cando eran 32 veciños, e 2005, co mesmo número.
Rúa de Juana de Vega (A Coruña)
A rúa de Juana de Vega é unha rúa da Coruña situada entre os barrios do Ensanche e da Pescaría da cidade.
Historia
A rúa de Juana de Vega discorre sobre a antiga muralla da cidade, que tiña portas na actual praza de Pontevedra, en dirección ao Camiño Novo e na actual praza de Mina, en dirección ao Camiño Real.
Orixinariamente a rúa era coñecida como paseo da Alameda e recibiu o nome actual, en honra da escritora coruñesa Juana de Vega en 1876, pasando o nome de Alameda á que nese momento se coñecía como rúa das Bestas.
Veciños e negocios
No número 21 desta rúa faleceu o poeta Eduardo Pondal. O edificio foi demolido en 2005 e logo reconstruído.
Nos números 2-6 estivo situado o Gran Hotel de Francia, considerado o máis luxoso da cidade. Coa prohibición do uso de nomes estranxeiros no franquismo rebautizouse como Hotel España e en 1968, co derrubamento do edificio, trasladouse a outro local da mesma rúa.
Nos números 16-18 estivo instalada unha central de teléfonos que logo se trasladou á rúa de Santo André.
Arquitectura
Na rúa de Juana de Vega existen varios edificios destacados:
No quinteiro entre a rúa de Juana de Vega e a rúa de Durán Loriga sitúase o edificio do Banco de España, deseñado por José Astiz Bárcena entre 1921 e 1926.
En 1992 derrubouse a igrexa dos Xesuítas, obra neogótica de Francisco Rabanal construída entre 1899 e 1902 e ampliada cunha torre por Leoncio Bescansa anos despois.
Adriano Celentano
Adriano Celentano, nado en Milán o 6 de xaneiro de 1938, é un cantante, actor e cineasta italiano. Grazas á súa traxectoria de cincuenta anos e os seus grandes éxitos está considerado un dos piares da música italiana. O Seu carácter fixo que Celentano se convertese nun personaxe símbolo e icona da sociedade do seu país despois da segunda guerra mundial.
Traxctoria
Adriano Celentano naceu en Milán no número 14 da Via Gluck, sobre a cal en 1966 escribiu a canción "Il ragazzo della via Gluck". Os seus pais eran de Foggia (Apulia), e foran ao norte na procura de traballo. Celentano iniciouse no mundo do espectáculo como imitador e cómico nos cabarets da súa cidade natal. O seu debut oficial como cantante tivo lugar en 1957 no Primeiro Festival do Rock And Roll celebrado n palacio de xeo de Milán. Estaba fortemente influenciado polo seu ídolo Elvis Presley así como pola revolución do rock da década de 1950. Coñeceu tamén o baile de moda do Hula hoop. Desde entón comezou a interpretar cancións inspiradas en xéneros tan diversos como a música soul, o tango, os valses etc.
En 1965 empezou a dedicarse tamén ao cine, como director e como actor. Foi creador dun xénero cómico, co seu andar característico e as súas expresións faciais. En boa parte as súas películas foron un éxito comercial. A crítica sinala Serafino (Pietro Germi, 1968) como o seu mellor traballo como actor. Celentano interpretou o papel dun mozo de Nápoles, que cada vez que o chamaban polo seu nome, respondía sempre cantando as estrofas de "Mamma", unha vella cantiga da súa vila natal.
Como director de cine traballou con frecuencia con Ornella Muti, Eleonora Giorgi e a súa esposa, Claudia Mori, con quen tivo tres fillos: Rosita, Giacomo e Rosalinda Celentano, que acadou sona co seu papel como o Demo no filme The Passion of the Christ de Mel Gibson (2004).
Como cantante, publicou corenta álbums: vinte e nove de estudio, tres en directo e oito compilatorios. Entre as súas cancións máis coñecidas están "La coppia piu' bella del mondo" (1967, disco de ouro), "Azzurro" (1968, con letra de Paolo Conte) e "Prisencolinensinainciusol" (1972). A comezos da década de 1970 acadou o éxito con cancións como "Viola" (anos máis tarde interpretouna en formato dúo canda a Ivano Fossati), "Sotto le lenzuola" (a última canción coa que participou no Festival da Canción de Sanremo, en 1971), e "Er più", escrita por Carlo Rustichelli e que figura na banda sonora da película do mesmo nome.
1942
Outros
Historia ano a ano
Nathan Phillips (activista)
Nathan Alan Phillips (tamén chamado Nathaniel Alan Phillips) nado en Lincoln, Nebrasca o 22 de febreiro de 1954, é un activista nativo americano do pobo omaha, e veterano de guerra. Lidera anualmente unha cerimonia na honra dos veteranos nativos americanos no Cemiterio Nacional de Arlington.
Traxectoria
Nado e criado en Lincoln, Nebrasca, Phillips medrou no seo dun fogar tribal tradicional omaha até que tivo 5 anos, cando foi separado da súa nai e criado por unha familia branca. Posteriormente trasladouse a Washington DC.
A compañeira de vida de Phillips foi Shoshana Konstant, tamén coñecida como Shoshana Beth Phillips, con quen tivo un fillo, Zakiah e unha filla, Alethea.
Activismo
miniatura|Phillips na Marcha dos Pobos Indíxenas de 2017. O New York Times identificou a Phillips como un antigo director da "Native Youth Alliance", un grupo que traballa para garantir que a cultura tradicional e as formas espirituais se manteñan nas xeracións futuras de nativos americanos, e que lidera unha cerimonia anual na honra de veteranos nativos americanos no Cemiterio Nacional de Arlington. The Guardian considerouno un "coñecido activista nativo americano que estaba entre os líderes das protestas de Standing Rock en 2016 e 2017 contra a construción do oleoduto en Dacota do Norte".
Phillips apareceu nas noticias en Míchigan no ano 2015 cando un grupo de estudantes da Universidade de Míchigan Oriental supostamente o acosou. Nun artigo de xaneiro de 2019 en Indian Country Today', Phillips foi descrito como "coidador da pipa sagrada". Noutro artigo de xaneiro de 2019 para o Washington Post Phillips foi descrito como "un veterano do movemento a prol dos dereitos indíxenas".
Vídeo de "Make It Bun Dem"
En 2012, Phillips e o seu fillo apareceron nun vídeo musical para "Make It Bun Dem", unha canción de Skrillex e Damian "Jr. Gong" Marley. Nunha entrevista do 20 de febreiro de 2017 que se produciu durante as protestas polo oleoduto Dakota Access (DAPL), Phillips explicou que decidiu facer o casting porque quería axudar no momento porque quería axudar ós seus fillos a facer fronte ó cancro da súa esposa.
Between Earth and Sky
Phillips foi o tema principal dun premiado documental de 2013, Between Earth and Sky no que el e a súa muller, Shoshana, regresan á súa reserva omaha cando ela foi diagnosticada con cancro de medula ósea. A súa muller finou por mor da doenza en 2014.
Incidente da Marcha dos Pobos Indíxenas de 2019
O 18 de xaneiro de 2019 varios vídeos foron gravados no Lincoln Memorial de Washington DC, nos que aparece Phillips sendo acosado por un grupo de cincuenta ou sesenta rapaces da escola secundaria que asistiron á "March for Life"; os vídeos difundíronse axiña polas redes sociais, incluíndo Twitter e YouTube, cun dos vídeos conseguindo máis de dous millóns de reproducións en dúas horas. Philips camiñou en dirección ó grupo de estudantes, todos eles varóns do colexio privado Covington Catholic High School (CovCath) e comezou a cantar a AIM Song, unha canción nativo americana intertribal dos powwows. Nos vídeos tamén se ve un estudante do Covington Catholic High School, parado a poucos centímetros de Philipps mentres Philipps cantaba, mentres algúns estudantes de fondo facían "movementos de Tomahawk" e bailaban. Numerosos estudantes levaban gorras vermellas co lema "Make America Great Again".
Presidente de Lituania
miniatura|dereita|200px|Bandeira do presidente de Lituania. O presidente é o xefe de estado de Lituania. Actualmente é elixido pola poboación para un período de 5 anos.
Esta é unha lista dos presidentes de Lituania despois de 1918.
República de Lituania (1918-1940)
Lista dos Presidentes da República de Lituania.
Julius Deutsch
A súa vida
Julius Deutsch fundou o Schutzbund en 1923, como resposta á organización paramilitar Heimwehr ("milicias populares"), que mantiña unha relación ideolóxica co Partido Social Cristián. Foi o seu dirixente ata a súa destrución en 1934.
Os membros do Schutzbund foron recrutados fundamentalmente fóra do Deutschösterreichische Volkswehr (milicias populares xermano-austríacas).
Despois da derrota da Garda Republicana durante a guerra civil austríaca de 1934 e a posterior prohibición dos socialdemócratas, fuxiu á cidade de Brünn, en Checoslovaquia.
Desde 1936 ata 1939, Deutsch loitou como xeneral das tropas republicanas na Guerra Civil Española.
Gaivina negra
A gaivina negra ou carrán mouro (Chlidonias niger) é unha pequena ave que se encontra xeralmente preto de zonas de augas interiores de Europa e Norteamérica, que foi clasificada na familia dos láridos (ou antes na dos estérnidos). Como o seu nome indica ten unha plumaxe predominantemente negra. Segundo como lle dea a luz pode parecer azul na estación reprodutora. O nome do xénero procede do antigo grego khelidonios, 'similar á andoriña'. O nome da especie procede do latín niger 'negro brillante'.
Julius Deutsch
A súa vida
En 1939 marchou a París e traballou para na representación estranxeira dos socialistas austríacos (AVOES). Despois da ocupación de Francia pola Alemaña nazi, Deutsch, que era xudeu, tivo que emigrar outra vez, esta vez aos Estados Unidos de América, ata a súa volta a Austria en 1946.
Gaivina negra
Descrición
miniatura|Imaxe composta sobre esta ave Os adultos miden uns 25 cm de longo, cunha envergadura alar de 61 cm e un peso de 62 g. Teñen patas escuras curtas e un bico curto, negro e de aparencia débil, que mide 27 mm, case tan longo coma a cabeza. O bico é longo, delgado, e lixeiramente curvado. Teñen un dorso gris escuro, coa parte anterior das ás branco, cabeza negra, barriga e pescozo negros (ocasionalmente o pescozo cuberto de gris no adulto), pileo tamén negro ou marrón anegrado (coa mesma cor que as coberteiras dos oídos, formando unha caparuza case completa), e unha cola 'cadrada' gris amarronada clara. A face é branca. Ten unha gran mancha triangular escura diante dos ollos, e un colar branco ancho nos xuvenís. Presenta manchas marróns griseiras nos laterias do seu peito branco, unha prolongación cara atrás da plumaxa das partes inferiores. Estas marcas varían en tamaño e non son moi destacadas. Na plumaxe non reprodutora a maioría da cor negra, quitando o píleo, é substituída por gris. A plumaxe da parte inferior é algo máis escura, con beiras das plumas claras. A mitra é gris amarronada.
A raza ou subespecie de Norteamérica, C. n. surinamensis, pode distinguirse da forma europea en todas as plumaxes e algúns considérana unha especie diferente.
Julius Deutsch
A súa vida
Deutsch foi tamén o presidente da Confederación Deportiva Internacional do Traballo.
Gaivina negra
Descrición
Os batidos das ás son completos e dinámicos e o voo adoita ser errático.
A súa chamada foi descrita como un "kik" agudo; o son dunha bandada grande pode ser "enxordecedor".
Julius Deutsch
A súa vida
En 1951 Deutsch casou coa escritora Adrienne Thomas, con quen conviviu ata a súa morte, en Viena, o 17 de xaneiro de 1968.
Gaivina negra
Hibridación coa gaivina de á branca
A hibridación entre esta especie e a gaivina de á branca foi observada en Suecia e os Países Baixos. Crese que dous exemplares novos atopados en Chew Valley Lake, Inglaterra en setembro de 1978 e setembro de 1981, eran tamén híbridos, xa que presentaban unha mestura de caracteres das dúas especies, concretamente unha combinación de manto escuro (característico da gaivina de á branca) e de manchas escuras no lateral do peito (característica da gaivina negra).
Distribución e hábitat
O seu hábitat reprodutor son as marismas de auga doce que se encontran na maior parte do Canadá, norte dos Estados Unidos e boa parte de Europa e oeste de Asia. Xeralmente nidifican en vexetación flotante das marismas ou no chan preto da auga. Poñen de 2 a 4 ovos.
As gaivinas negras norteamericanas migran ás costas do norte de Suramérica, algunhas polo mar aberto. Os exemplares do Vello Mundo invernan en África.
A diferenza dos carráns "brancos" do xénero Sterna, estas aves non se mergullan para capturar o peixe, senón que recollen alimento da superficie da auga ou preto da superficie e raramene se mergulla, ou capturan insectos en voo. Comen principalmente insectos, peixes e anfibios.
Aves errantes
A raza ou subespecie americana pode chegar errante a Europa, e hai varios rexistros dela en Gran Bretaña e Irlanda. A Galicia tamén chega, onde se considera unha ave escasa e de paso.
Conservación
É unha das especies ás que se lle aplica o Acordo sobre a Conservación de Aves Acuáticas Migratorias Africano-Eurasiático (AEWA).
Desaparición forzada
dereita|miniatura|350px|Carteis exhibidos en [[Rosario, Santa Fe|Rosario, Arxentina no ano 2006 en recordo dos desaparecidos ou vítimas da Desaparición Forzada, unha grave violación dos dereitos humanos que se estende polos cinco continentes]]
Desaparición forzada ou tamén, desaparición involuntaria de persoas, é o termo xurídico co que diversos textos internacionais, entre eles a "Convención Internacional para a protección de todas as persoas contra as desaparicións forzadas e a lexislación penal de varios países denominan un tipo de delito complexo, que supón a violación grave de múltiples dereitos humanos e que cometido en determinadas circunstancias de práctica xeneralizada ou sistemática, tamén é cualificado de crime de lesa humanidade
O crime de desaparición forzada caracterízase pola privación de liberdade, mediante accións de secuestro, arresto ou detención, se é por parte de axentes do Estado ou por persoas ou grupos que actúan co seu apoio, seguida da negativa a recoñecer devandita privación de liberdade da persoa co fin de subtraela da protección da lei, ocultando o seu paradoiro de sorte que, frecuentemente, resulta na morte da persoa tras un cativerio violento e tortura, de maneira que se favorece deliberadamente a impunidade dos responsábeis, co fin de causar intimidación ou terror á comunidade ou colectivo social ao que pertence a persoa. Os efectos da desaparición forzada, cualificada por Nacións Unidas como unha "ultraxe á dignidade humana", perduran ata que non se resolve a sorte ou paradoiro das persoas, e tamén se estenden co sufrimento causado a familiares ou achegados, considerados tamén vítimas deste delito, así como os nenos que poidan ser subtraídos de pais afectados pola desaparición forzada.
Desde o último cuarto do século XX, por mor da multiplicación dos casos de desaparecidos por todo o mundo e en especial, durante os períodos de réximes ditatoriais en diversos países de América Latina, creáronse organizacións non gobernamentais especializadas na súa denuncia e concienciación que requiriron á comunidade internacional o desenvolvemento dunha xurisprudencia para a súa tipificación e persecución, co precedente desenvolvido para xulgar os crimes cometidos polo nazismo durante a segunda guerra mundial.