cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Joana Maria Silva
Joana Maria Jaciara da Silva Neves, nada o 14 de febreiro de 1987, é unha nadadora paralímpica do Brasil. Competiu nos Xogos Paralímpicos de 2012 e 2016 e gañou dúas medallas de prata e dúas de bronce. En 2015, converteuse na primeira deportista brasileira en gañar unha medalla de ouro individual no Campionato Mundial de Natación IPC, na proba dos 50 m de estilo libre.
Shigella boydii
Shigella boydii é unha bacteria gramnegativa do xénero Shigella. Igual que outros membros do seu xénero, S. boydii non é móbil, non forma esporas, é un bacilo e pode causar disentería en humanos por contaminación pola vía fecal-oral.
Shigella boydii é a especie máis diverxente xeneticamente do xénero Shigella. Coñécense 19 serotipos de Shigella boydii. A distribución de S. boydii está restrinxida ao subcontinente indio.
O nome da especie déuselle en honra do bacteriólogo estadounidense Mark Frederick Boyd.
Wikipedia en italiano
A Wikipedia en italiano (en Wikipedia in italiano) é a edición da enciclopedia libre Wikipedia en lingua italiana. Esta versión foi creada o 11 de maio de 2001 e a primeira edición foi realizada o 11 de xuño de 2001. É a novena meirande Wikipedia en número de artigos (despois da inglesa, da cebuana, da sueca, da alemá, da francesa, da neerlandesa, da rusa e da castelá).
Esta versión da enciclopedia contén artigos e  usuarios, dos cales  son activos.
Julián Maneiros Robles
Julián Maneiros Robles, finado en Serantes en maio de 1945, foi un político galego.
Pemberton-Billing P.B.1
O Pemberton-Billing P.B.1, tamén coñecido como o Supermarine, foi un hidroavión británico monopraza dos anos 1910 construído por Pemberton-Billing Limited, que despois se convertería en Supermarine Aviation Works. Só chegou a fabricarse un P.B.1 e non chegou a voar unha distancia máis grande que un salto.
Julián Maneiros Robles
Traxectoria
Solidario, foi elixido alcalde de Serantes en xullo de 1909. Logo da dimisión de Agapito Lorenzo Cid volveu ser elixido alcalde en agosto de 1914, permanecendo no cargo ata 1920, cando pasou a ser primeiro tenente alcalde. Foi novamente alcalde en 1923. Volveu ser nomeado alcalde de Serantes por Real Orde a finais de abril de 1930. Na Segunda República foi nomeado xuíz municipal de Serantes en agosto de 1934, permanecendo no posto ata a súa morte en maio de 1945.
Juan Fernández (baloncestista)
Juan Francisco Fernández, nado o 21 de novembro de 2002 en Santa Fe, é un xogador de baloncesto profesional internacional arxentino. Formado nas categorías inferiores do Club Atlético Unión e do Baloncesto Fuenlabrada, actualmente xoga para o Río Breogán da Liga ACB. Cunha altura de 2,10 m, xoga na posición de pivote.
Bugatti Type 44
260px|thumb|Traseira do cupé O Bugatti Type 44 foi un automóbil de gama alta producido polo fabricante francés Bugatti entre 1927 e 1930.
Pemberton-Billing P.B.1
Deseño e desenvolvemento
O P.B.1 era un biplano monopraza con cabina aberta impulsado por un motor rotativo Gnome de 50 cabalos (36 kW) que movía unha hélice de tres pas en posición "pusher". O motor estaba montado nunha góndola entre a á superior e a fuselaxe. Tiña un casco dun só chanzo deseñado polo arquitecto naval Linton Hope, cunha pel de abeto sobre unha estrutura de caoba e cuberto por tecido impermeable. Tiña ás de dous vans construídas en abeto e freixo, con aleróns na á superior e frotadores baixo as puntas da inferior. O piloto sentábase nunha cabina detrar do bordo de saída da á.
Bugatti Type 44
Características
Co Tipo 44 presentado en 1927, o fabricante de Molsheim entrou no segmento de mercado dos automóbiles cun motor de tres litros de cilindrada. A presenza neste segmento de mercado supuxo a realización dun proxecto no que Ettore Bugatti viña traballando dende o final da Primeira Guerra Mundial e que ata entón se limitaba á presentación dun prototipo, o Tipo 28 de 1921, que non tivo unha secuela de produción.
Pemberton-Billing P.B.1
Deseño e desenvolvemento
Descrito como "un barco que voará, [en lugar de] un avión que flotará", só chegou a construírse un P.B.1. O aparello foi exposto no Olympia Aero Show en marzo de 1914 e no mes seguinte foi reconstruído, movendo a cabina cara adiante e colocando o motor sobre a fuselaxe. Tras as modificacións, o P.B.1 comezou a probarse, pero non foi capaz de voar durante as probas en Southampton Water o 30 de maio de 1914. Noel Pemberton Billing, o xefe de Pemberton-Billing Limited e deseñador do aparello afirmou que o avión fixera un pequeno salto en xuño, pero outras fontes din que o PB.1 nunca chegou a voar.
Bugatti Type 44
Características
O Tipo 44 compartía o chasis e a suspensión co Tipo 38 e o Tipo 43. Polo tanto, tamén atopamos aquí a solución estrutural básica tradicional con largueiros e traveseiros de aceiro con suspensión de bésta semielíptica no eixe dianteiro e cuarto de elíptica no eixe traseiro. O sistema de freos tamén volveu confirmar a solución dos freos de tambor nas catro rodas con control por cable. O motor foi, en cambio, a verdadeira novidade, porque propoñía un motor con 8 cilindros en liña con 2991 cm3 de cilindrada, o mesmo desprazamento exacto do prototipo orixinal de 1921, incluíndo as medidas de diámetro e carreira (69 x 100 mm) e mesmo o feito de que este motor obtívose acoplando dous motores idénticos de catro cilindros, de capacidade media, é dicir, 1496 cm3, o mesmo valor de cilindrada do motor do Tipo 40. Todo isto en analoxía co que xa fora probado para o Tipo 28, cuxo motor en cambio naceu do acoplamento de dous motores, tamén de 1496 cm3 derivados do Tipo 13 "Brescia". A distribución tiña un árbore de levas en cabeza que operaba as tres válvulas previstas para cada cilindro, dúas de admisión e unha de escape.
Juan Fernández (baloncestista)
Traxectoria
Nado en Santa Fe, na Arxentina, Fernández formouse nas categorías inferiores do Club Atlético Unión, club da súa cidade natal. En 2019 cruzou o Atlántico para unirse á canteira do Baloncesto Fuenlabrada, equipo co que debuta na Liga ACB o 14 de novembro de 2021 ante o Real Madrid no Polideportivo Fernando Martín. Tras dúas temporadas na máxima categoría co equipo castelán, após o descenso deste último o 15 de xullo de 2023 anúnciase a súa fichaxe polo Río Breogán da ACB.
Clubs
Ao longo da súa carreira, Fernández ten xogado para os seguintes equipos profesionais:
Jemima Moore
Jemima Moore, nada en Geelong o 18 de marzo de 1992, é unha atleta paralímpica de Australia que compite nas probas de 4x100 m relevos na categoría T53-54. Representou a Australia nos Xogos Paralímpicos de Pequín 2008 e Río 2016.
Bugatti Type 44
Características
A pesar da maior cilindrada, o Tipo 44 nunca alcanzou o mesmo nivel de prestacións que o contemporáneo Tipo 43 e iso por unha simple razón, o seu motor nunca se sobrealimentou, senón que permaneceu coa aspiración atmosférica capaz de entregar unha potencia máxima de 80 HP, suficiente para empurrar o coche a unha velocidade máxima de 140–145 km/h, dependendo da carrozaría instalada. En todo caso, era unha excelente relación calidad-prezo para a época e, polo tanto, hai que ter en conta que o Tipo 44 non quería ser un coche de características semellantes ás do Tipo 43, que era moito máis agresivo e "malo" no comportamento na estrada xa que está impregnado de ADN derivado do Tipo 35, era un coche máis entregado á comodidade, sen descoidar a necesidade de ter un rendemento significativo e poder contar cunha boa dose de par motor e potencia en canto se preme completamente o pedal do acelerador. O cadro técnico completouse cunha caixa de cambios manual de catro velocidades conectada co motor mediante un embrague multidisco en baño de aceite.
Jemima Moore
Carreira deportiva
Competiu nos Xogos Paralímpicos de Verán 2008 en Pequín, na China. Alí gañou unha medalla de prata na proba de relevos 4x100 metros feminino na categoría T53-54. Tamén competiu nos 100 metros individuais para atletas T54, pero terminou terceira na súa serie e non puido avanzar á final.
Bugatti Type 44
Produción
O Tipo 44 presentouse no Salón do Automóbil de París nos primeiros meses de 1927 e máis tarde tamén en Londres. A gama de carrozarías incluía principalmente o sedán, o cupé, o cabriolet e o roadster. Entre outras cousas, cómpre distinguir entre o cabriolet real e o denominado faux cabriolet, é dicir, un falso cabriolet equipado cun teito que simulaba un capó pechado, pero que en realidade era un cabriolé ríxido e non desmontable. Polo tanto, este modelo clasifícase mellor como sedán se esta equipado con catro portas. Unha das características que destacou a vocación menos extrema do Tipo 44 fronte ao Tipo 43 foi o chanzo rebaixado por debaixo do nivel do chasis, para facilitar o acceso ao coche. En calquera caso, o coche estaba destinado a personalidades moi adiñeiradas que, a pesar da dispoñibilidade de carrozaría do propio Bugatti, preferían que o coche "vestise" polos carroceiros máis recoñecidos da época, como Gangloff, Weymann ou Kellner. A produción do Tipo 44 foi coroada cun excelente éxito de vendas, de feito, producíronse 1.095 unidades ata 1931, o que converte ao Tipo 44 no Bugatti máis vendido de todos os tempos. Ao final da súa produción, o Tipo 49 foi proposto no seu lugar.
Jemima Moore
Carreira deportiva
Moore tamén competiu nos Xogos Paralímpicos de Río 2016, onde gañou unha medalla de prata nos relevos femininos de 4 × 400 m na categoría T53-54. Terminou en 11ª posición nos 100 m T54 e 10º os 800 m.
No Campionato Mundial de Para Atletismo de 2017 en Londres, Inglaterra, terminou décima nos eventos de 400 m T54, 800 m T53 e 1500 m T54. Moore foi unha das tres paratletas de Geelong, xunto a Martin Jackson e Sam McIntosh, seleccionadas para o Campionato.
Liga profesional
Unha Liga profesional é un tipo especial de asociación deportiva en España ao abeiro da Lei 10/1990, do 15 de outubro do deporte, integrada exclusiva e obrigatoriamente polos clubs ou sociedades anónimas deportivas que forman parte dunha liga oficial profesional de ámbito estatal
Lexislación
O artigo 41 da Lei 10/1990, do 15 de outubro do deporte desenvolve a composición e competencias das Ligas Profesionais:
Así mesmo, o artigo 8 da devandita Lei especifica que é o Consello Superior de Deportes quen se encarga de cualificar as competicións oficiais de carácter profesional e ámbito estatal. Alén diso, no artigo 46 da mesma Lei di que serán criterios para a cualificación de competicións de carácter profesional, entre outros, a existencia de vínculos laborais entre Clubs e deportistas e a importancia e dimensión económica da competición.
Listaxe
Gozan deste recoñecemento a Liga de Fútbol Profesional, que inclúe a Primeira e Segunda división, e mais a Asociación de Clubs de Baloncesto que administra a liga homónima.
Tora! Tora! Tora!
'Tora! Tora! Tora!' (トラ・トラ・トラ) é unha película épica estadounidense e xaponesa de xénero bélico estreada en 1970. Foi dirixida por Richard Fleischer, Kinji Fukasaku e Toshio Masuda, e producida pola 20th Century Fox, baseada no ataque xaponés a Pearl Harbor (Hawai, Estados Unidos), o 7 de decembro de 1941.
O título provén da expresión "Tora, tora, tora", o código utilizado pola Armada Imperial Xaponesa para anunciar o éxito en obter o factor sorpresa no devandito ataque. Tora (虎) literalmente significa "tigre", pero neste caso é un acrónimo de totsugeki raigeki (突撃雷撃, "ataque lóstrego").
Sinopse
O filme relata o ataque xaponés á base naval estadounidense de Pearl Harbor o 7 de decembro de 1941. "Tora! Tora! Tora!" era a frase en clave que utilizaban os xaponeses para indicar que se alcanzou o éxito tras a primeira onda dun ataque. A película reproduce de maneira meticulosa o ataque a Pearl Harbor, así como todos os feitos que lle precederon, tanto por un como por outro bando: por parte dos militares xaponeses, como e por que decidiron desencadear un ataque por etapas; pola outra parte, o feito de que algúns altos mandos do exército estadounidense, nos que reinaba o escepticismo e a excesiva confianza, ignorasen esta posibilidade dun ataque a grande escala.
Elenco
A película inclúe un gran elenco de estrelas:
Características
A obra fílmica está baseada en feitos históricos e trata de apegarse notábel e obxectivamente á realidade, sen escatimar en demostrar os erros de ambos os bandos. En canto ás actuacións dos personaxes, tanto Sō Yamamura como o almirante Isoroku Yamamoto, e Tatsuya Mihashi, como o capitán Fuchida polo lado xaponés, foron boas e proverbiais pois en especial Yamamura non era actor profesional. O actor Eijiro Ton interpretando ao vicealmirante Chuichi Nagumo amosou a actitude sobreprecavida e con absoluta falta de iniciativa que caracterizou a este mariño xaponés.
Os efectos especiais son excelentes se se toma en conta a época en que se fixeron. Preparáronse grandes modelos (aproximadamente de escala 1:35) do Nevada e o Arizona nun estanque xigante. Son notábeis as maquetas ben logradas do acoirazado Nagato e da ponte do portaavións Akagi usadas como set. Neste filme, a ponte-illa do Akagi é amosada a estribor, cando en realidade estaba a babor. Ademais, é amosado un portaavións clase Essex como un portaavións xaponés.
Os avións invasores Zero foron "personificados" por avións Texan, tal como se menciona no epígrafe da foto. Isto é polo parecido existente entre ambos os avións e porque, ao finalizar a guerra, os acordos de paz obrigaron ao Xapón a destruír calquera equipo militar que tivese. En consecuencia, destruíronse moitísimos Zero e ficaron moi poucos sobreviventes, que non eran suficientes para facer a película e que tampouco estaban en condicións de voar.
As escenas do ataque son destacadas, en especial o ataque ao campo Henderson e ao campo Bickman. A escena dos avións Curtiss P-40 facendo esforzos por atacar aos Mitsubishi A6M Zero xaponeses é unha das escenas destacábeis da película.
Premios
A película tivo cinco candidaturas ao premio Óscar, e recibiu o de mellores efectos visuais.
Girl with Basket of Fruit
Girl with Basket of Fruit é o décimo primeiro álbum de estudio da banda estadounidense de rock experimental Xiu Xiu, publicado o 8 de febreiro de 2019 a través do selo Polyvinyl. Foi coproducido pola membro do grupo Angela Seo e o de Deerhoof Greg Saunier. O disco estivo promocionado polo sinxelo principal "Scisssssssors", que estivo acompañado por un video musical. Un segundo sinxelo, titulado "Pumpkin Attack on Mommy and Daddy", tamén foi lanzado cun videoclip o 15 de xaneiro.
La primera vez (serie de televisión)
La primera vez é unha serie colombiana de drama, suspense e romance ambientada nos anos 70. Foi creada por Dago García e producida por Caracol Televisión para Netflix. Estreouse o 15 de febreiro de 2023.
Está protagonizada por Francisca Estévez, Emmanuel Restrepo e Verónica Orozco, xunto con Sergio Palau e Santiago Alarcón nos papeis antagónicos.
O 24 de febreiro de 2023, a serie foi renovada para unha segunda tempada.
Jhulia dos Santos
Jhulia Karol dos Santos Días da Fonseca, nada no concello de Terra Santa, Pará o 18 de setembro de 1991, é unha atleta paralímpica brasileira da clase T11, para atletas con deficiencia visual. Representou ó Brasil nos Xogos Paralímpicos de Verán de 2012 en Londres, onde conquistou unha medalla de bronce na proba de 100 metros T11. Tamén é medallista de múltiples campionatos mundiais e parapanamericanos, con cinco medallas en catro torneos. Nos Xogos Parapanamericanos de 2019 celebrados en Lima obtivo a medalla de ouro na proba de 400 m da categoría T11 cunha marca de 58,93.
Gradín, Toirán, Láncara
Gradín é unha pequena aldea localizada na parroquia de San Salvador de Toirán, do concello de Láncara (provincia de Lugo). Segundo o padrón continuo do INE en 2019 tiña 32 habitantes, 16 homes e 16 mulleres.
Patrimonio
Neste lugar sitúase a capela de Gradín, ou capela do Rosario, que foi construída sobre  o castro de Gradín. O edificio ten planta de cruz latina e dúas capelas laterais, ademais dunha cúpula sobre o presbiterio. Foi rehabilitada no ano 2012.
Julio Valentín González
Julio Valentín González, nado en Asunción o 26 de agosto de 1981, é un futbolista paraguaio retirado que xogou como dianteiro. González xogou coa selección de fútbol de Paraguai nos Xogos Olímpicos de 2004 en Atenas, obtendo xunto ao seu equipo nacional unha medalla de prata. Tamén competiu co equipo na Copa América 2004.
Carreira deportiva
González, o máximo goleador do club Vicenza Virtus da Serie B italiana en decembro de 2005, debía representar ao seu país na próxima Copa Mundial da FIFA 2006 en Alemaña. Porén, o 22 de decembro de 2005, estivo involucrado nun accidente automobilístico cando ía ao aeroporto de Venecia para tomar un voo durante as vacacións. Despois dunha longa hospitalización, o 17 de xaneiro de 2006, González finalmente sufriu a amputación do seu brazo esquerdo.
González someteuse a un longo período de rehabilitación, sempre considerando un regreso ao fútbol activo. O xogador foi confirmado por contrato con Vicenza para a tempada 2006-07 malia a súa discapacidade e logo foi galardoado co Premio Giacinto Facchetti polo xornal deportivo italiano La Gazzetta dello Sport.
En xullo de 2007, González regresou a Paraguai e comezou a adestrar co Tacuary Football Club, onde xoga o seu irmán máis novo (Celso). Uns días despois, confirmou nunha entrevista á Gazzetta dello Sport que tamén servirá como recrutador local para o seu antigo equipo, o Vicenza.
González finalmente logrou regresar o 18 de novembro de 2007, xogando co Tacuary nun partido da Primeira División de Paraguai contra o recoñecido Club Olimpia. Xogou durante 57 minutos. As novas tamén obtiveron unha grande exposición nos medios de comunicación en Italia.
En 2008, González xogou para o Club Presidente Hayes. Máis tarde ese ano, González fíxose cargo de Inter Campus, unha academia xuvenil do Inter de Milán con sede en Paraguai.
Pemberton-Billing P.B.9
O Pemberton-Billing P.B.9 foi un biplano de exploración monopraza británico da primeira guerra mundial construído por Pemberton-Billing Limited, que posteriormente se convertería en Supermarine Aviation Works. Só se chegou a construír un P.B.9.
Deseño e desenvolvemento
As ás tiñan largueiros de envergadura completa, coa á superior e inferior conectadas por catro pares de puntais interplanos. A fuselaxe tiña un tren de aterraxe fixo e un patín de cola. Aínda que foi deseñado para usar un motor Gnome de 80 cabalos, o prototipo estaba equipado cun motor xiratorio Gnome de 50 cabalos collido do P.B.1.
Usando un conxunto de ás que foran obtidas de Radley-England (James Radley e Gordon England), foi deseñado, construído e voado por vez primeira en nove días, aínda que por razóns publicitarias o seu deseñador Noel Pemberton Billing dixo que lle levara unha semana, gañando o alcume de "Seven Day Bus". O P.B.9 voou por vez primeira en agosto de 1914.
Aínda que o avión tiña un bo rendemento só se chegou a fabricar o prototipo, que posteriormente foi usado polo Royal Naval Air Service como adestrador.
Especificacións
Datos de Thetford 1958
Forget
Forget (estilizdo como FORGET) é o décimo álbum de estudio da banda estadounidense de rock experimental Xiu Xiu, publicado o 24 de febreiro de 2017 a través do selo Polyvinyl. Producido por John Congleton, Greg Saunier, e Angela Seo, ten contribucións de Charlemagne Palestine, Kristof Hahn, Vaginal Davis, e Enyce Smith.
Xavier Castro Rodríguez
Xavier Castro Rodríguez, nado na Salceda (O Pino) o 27 de agosto de 1962, é un profesor, escritor e crítico literario galego.
Traxectoria
Licenciado en Filoloxía Galega. Profesor de ensino secundario. É codirector da revista Casa da Gramática do IES Virxe do Mar de Noia.
Selección de fútbol de Vietnam
A selección de fútbol de Vietnam (en Đội tuyển bóng đá quốc gia Việt Nam) é o equipo representativo de Vietnam nas competicións oficiais deste deporte. A súa organización está a cargo da Federación de Fútbol de Vietnam (Liên Đoàn Bóng Đá Việt Nam), pertencente á Confederación Asiática de Fútbol (AFC) e á FIFA. Alcumados os Những chiến binh sao vàng (Golden Star Warriors), aínda que nunca conseguiron participar na fase final dunha Copa do Mundo, conseguiron clasificarse para catros Copas Asiáticas. O seu mellor resultado foron os cuartos de final de 2007 e 2019.
Entre 1954 e 1976, cando o país estaba dividido en dous, existían as seleccións de  e de . Coa unificación do país, chegou a unificación das dúas federacións na actual Federación de Fútbol de Vietnam. Porén, debido ás guerras nas que se viu involucrado posteriormente o país, así como a sancións internacionais, a selección non regresou até o ano 1991. Como a selección de Vietnam do Sur era membro da FIFA, a organización considera á actual selección sucesora desta.
Bugatti Type 22 e Type 23
O Bugatti Tipo 22 e o Tipo 23 son dous coches de gama media-alta producidos desde 1914 ata 1926 polo fabricante de automóbiles francés Bugatti.
Características
En 1913, Bugatti uniu aos modelos Tipo 15 e Tipo 17 os novos modelos Tipo 22 e Tipo 23. O chasis con largueiros e travesas de aceiro e as respectivas lonxitudes da distancia entre eixes (2,4 e 2,55 metros) compartíanse cos dous modelos que xa estaban na lista de prezos. A principal novidade mecánica introducida polos novos modelos estivo precisamente na mecánica do chasis, onde o eixe traseiro converteuse nun resorte desta de cuarto no canto dunha bésta semielíptica. Polo demais, as diferenzas entre o Tipo 15 e o Tipo 22, así como entre o Tipo 17 e o Tipo 23 limitáronse a moi poucos detalles. Os primeiros Tipo 22 e Tipo 23 compartían cos outros modelos contemporáneos, incluído o Tipo 13, o motor de 1327 cm3 con distribución única de árbore de levas en cabeza con dúas válvulas por cilindro. A potencia máxima era de 15 hp.
A pesar das dimensións máis xenerosas, o Tipo 22 e o 23 mantiveron inalterada a súa filosofía de deseño respecto dos coches tamén deseñados para competición, aínda que menos extremos que o Tipo 13. Seguramente poderían ser considerados como posibles precursores dos actuais turismos compactos, en concreto, o Tipo 23, sendo o máis longo dos dous, permitiulle equiparse con carrozarías máis amplas, incluso con catro asentos.
Evolución e carreira comercial
A nivel de motores, a evolución dos dous modelos seguiu os pasos evolutivos que se deron no Tipo 13, en primeiro lugar o lixeiro aumento da cilindrada, que pasou de 1327 a 1368 cm3 en 1914, coa potencia máxima que ía de 15 a 18 CV. Coa chegada da Primeira Guerra Mundial a produción sufriu unha drástica redución. Ao final do conflito, os modelos Tipo 15 e Tipo 17 foron definitivamente cancelados da lista de prezos de Bugatti, quedando así o campo libre para o Tipo 22 e o Tipo 23, que volveron a producirse, inicialmente con mecánica e motores tomados da produción de antes da guerra. Foi só en 1921 cando o motor sufriu as súas evolucións máis consistentes, chegando a unha cilindrada de 1453 cm3, pero sobre todo adoptando a flamante culata de catro válvulas por cilindro que nese mesmo ano levaría a vitoria ao Tipo 13 no circuíto de Montichiari (BS), aínda que nestas carreiras o motor aumentou a 1496 cm3 de cilindrada. O novo motor do Tipo 22 e do 23 acadou unha potencia máxima moi superior á anterior, nada menos que 30 CV, un resultado moi destacable, se temos en conta que a maioría dos coches da mesma cilindrada da época roldaban os 20 CV.
Non rematou aquí: en 1923 o Tipo 22 e o 23 recibiron finalmente o motor do Tipo 13 vencedor en Brescia, é dicir, a unidade de 1496 cm3 e aproximadamente 35 HP de potencia máxima. E, finalmente, mesmo estes dous modelos puideron presumir da denominación Brescia, un intelixente truco de mercadotecnia que conseguiu entusiasmar aos potenciais clientes, tanto como para empurrar ao propio Bugatti a aprazar a finalización do proxecto relativo aos motores de 8 cilindros, que en todo caso debutaron pouco despois. O Tipo 22 e o 23 tamén utilizáronse nalgunhas carreiras, o seu pequeno pero potente motor conseguiu neste contexto alcanzar os 50 CV de potencia máxima grazas a un procesado eficaz.
A produción do Tipo 22 e do Tipo 23 cesou en 1926.
Ignore Grief
Ignore Grief é o décimo terceiro álbum de estudio da banda estadounidense de rock experimental Xiu Xiu, publicado o 3 de marzo de 2023 a través do selo Polyvinyl. Foi composto polo líder do grupo Jamie Stewart e o novo membro David Kendrick. Foi producido pola membro Angela Seo, e gravado por Stewart no seu estudio caseiro nos Ánxeles con varios músicos convidados como Charlie Looker, Ben Chisholm, Ezra Buchla, Patrick Shiroishi e Ian Wellman. A portada foi deseñada por Janelle Abad e representa un morcego branco sobre un fondo negro.
Dear God, I Hate Myself
Dear God, I Hate Myself é o sétimo álbum de estudio da banda estadounidense de rock experimental Xiu Xiu, publicado o 23 de febreiro de 2010 a través do selo Kill Rock Stars. Trátase do seu primeiro disco dende a marcha de Caralee McElroy. O álbum conta coa nova membro Angela Seo no piano, sintetizadores e programación de baterías, e está producido polo líder do grupo Jamie Stewart e Greg Saunier de Deerhoof. Este traballo marcou un afastamento dos estilos máis análogos de Women as Lovers e The Air Force, achegándose a un estilo máis chiptune, utilizando o software KORG DS-10 da Nintendo DS para programar pistas de batería e sintetizadores.
Liricamente, o álbum toca temas como imaxe corporal, desordes alimenticios, raza, autodesprezo, presión parental e a idolatría de Stewart por personaxes de ficción como Butters Stotch e Pandapple. O álbum foi promocionado por tres sinxelos, "Dear God, I Hate Myself", "Gray Death", e "This Too Shall Pass Away (For Freddy)".
O Muíño do Vento, Alcabre, Vigo
O Muíño do Vento é un lugar da parroquia de Alcabre, no concello pontevedrés de Vigo, na comarca de Vigo. Segundo o IGE, en 2022 tiña 97 habitantes (52 homes e 45 mulleres).
Rokas Giedraitis
Rokas Giedraitis, nado o 16 de agosto de 1992 en Tauragė, é un xogador de baloncesto profesional lituano que xoga no KK Crvena zvezda da ABA Liga e da Euroliga.
Traxectoria
En 2013, Giedraitis asinou co BC Šiauliai lituano, o equipo no que o seu pai xogou durante toda a súa etapa coma xogador profesional. En 2015, asinou co BC Lietuvos rytas. O 5 de xullo de 2018, Giedraitis deixou o club tras tres tempadas.
O 6 de xullo de 2018, asinou un contrato de tres anos co Alba Berlin da Basketball Bundesliga.
O 4 de xullo de 2020, Giedraitis asinou un contrato de tres anos co Saski Baskonia da Liga ACB..
FA Šiauliai
O Šiaulių Futbolo Akademija é un equipo de fútbol lituano da cidade de Šiauliai. Foi fundado en 2007 e xoga na primeira categoría do país, a A lyga.
Historia
O club fundouse en 2007.
Cadro 2023
! colspan="9" bgcolor="#B0D3FB" align="left" |
Estadio
Savivaldybės stadionas:
Angata
Angata, cuxo nome completo era María Angata Veri Tahi ʻa Pengo Hare Koho, nada c. 1853 e finada en Hanga Roa en decembro de 1914, foi unha líder relixiosa católica rapanui da Illa de Pascua dende finais do século XIX até comezos do XX. Despois de experimentar unha visión profética na que Deus lle ordenou que recuperase as terras e o gando da illa, liderou unha rebelión infrutuousa contra a empresa Williamson-Balfour Company, no seu intento por crear unha teocracia baseada no catolicismo e nos valores espirituais rapanui.
Traxectoria
Angata naceu contra o ano 1853 no seo do clan Miru. Entre 1864 e 1866, os misioneiros franceses da Congregación dos Sagrados Corazóns de Xesús e María estabelecéronse na Illa de Pascua e converteron a moitos dos rapanui ao cristianismo durante un período de grave colapso da poboación indíxena, causado pola incursión de esclavistas peruanos e a introdución de doenzas europeas.
En 1871 Angata e o seu primeiro marido, Daniel Manu Heu Roroa, viaxaron até Mangareva nas Illas Gambier (na Polinesia Francesa) xunto co misioneiro Hippolyte Roussel. O matrimonio tivo dous fillos. Segundo os informes, o seu esposo dáballe malleiras tan violentas que fixo que ela quedase permanentemente corcovada. Os curmáns dela asasinárono en represalia por estes abusos. Aos poucos, o 13 de xuño de 1874 casou por segunda vez con Pakomīo Māʻori Ure Kino.
En Mangareva comezou a aprender as escrituras cristiás de memoria. O misioneiro Roussel instruíuna para convertela en catequista ou mestra laica para a nova Congregación dos Sagrados Corazóns de Xesús e María.
Regreso á Illa de Pascua
esquerda|miniatura|250px|Bandeira do Reino da Illa de Pascua dende 1876 até 1888. miniatura|180px|Pakomīo co taparrabos tradicional, en decembro de 1886. Cando Angata regresou á Illa de Pascua en outubro de 1879, traballou como co-catequista e asistente de Nicolás Pakarati e Pakomīo Māʻori Ure Kino (c. 1816/1836–1908/1909), con quen casara en Mangareva. Convertéronse nos principais líderes espirituais da illa ante a ausencia dun misioneiro residente. Angata e o seu segundo esposo tiveron seis fillos xuntos. Supostamente, os nenos tiñan parte de herdanza vasca europea por parte do seu pai, aínda que Angata e Pakomīo afirmaban que eran descendentes de sangue puro rapanui.
En 1892, Angata organizou a moitas das mulleres da illa para apoiar ao seu curmán Siméon Riro Kāinga (do clan Miru ao igual que Angata) para o posto de ‘Ariki ou Rei da Illa de Pascua contra o seu rival na reclamación Enrique Ika, tamén do clan Miru. O posto quedou vacante pola morte de Atamu Tekena, que cedeu a illa a Chile en 1888. Argumentouse que Riro Kāinga foi finalmente o elixido pola súa boa aparencia, mais unha gran parte do seu éxito debeuse tamén á forte influencia de Angata na xente.
Riro tentou sen éxito reclamar a soberanía indíxena da illa en ausencia do control directo de Chile dende 1892 até 1896. Porén, Chile reafirmou a súa reclamación e a illa foi arrendada posteriormente a Enrique Merlet e a súa empresa de cría de gando. Restrinxiron o acceso dos insulares á maioría das terras agás un asentamento amurallado en Hanga Roa, do cal non podían saír sen permiso. O mozo rei Riro tentou protestar contra o abuso da compañía, mais morreu en circunstancias sospeitosas en Valparaíso.
Rebelión de 1914
En 1895, Chile arrendou a illa á Compañía Merlet.
O xerente de Merlet prohibiu a realeza nativa na illa, aínda que Enrique Ika e Moisés Tuʻu Hereveri foron elixidos reis brevemente. En 1913, o novo rei, Simeón Riroroko, foi deportado a Valparaíso onde morreu asasinado. Nesas circunstancias, Angata asumiu o liderado nominal do clan Miru e liderou a oposición ao control da compañía. A Williamson-Balfour Company tomou máis tarde o control do rancho de Merlet e continuou maltratando o pobo rapanui. En 1914, Angata tivo unha visión profética na que Merlet estaba morto. Isto inspirouna a liderar unha rebelión infrutuosa contra a compañía, afirmando que Deus quería que os insulares recuperasen a súa illa, matasen o gando do rancho e celebrasen un banquete. O 30 de xuño de 1914, enviou ao seu xenro Daniera Maria Teave Haukena cabo do xerente da compañía Henry Percy Edmunds cunha declaración de que os nativos tiñan a intención de recuperar a terra e o gando da compañía.
miniatura|Cadáveres de vacas diante dunha casa en [[Hanga Roa, no ano 1914.]] A rebelión, que tiña a intención de estabelecer un reino de Deus baseado no catolicismo e nos entendementos dos rapanui, tivo o efecto negativo de provocar que o goberno chileno impuxese unha administración máis forte. Nomeouse un funcionario colonial separado (non afiliado á compañía). A illa foi aberta á inmigración dende o continente para diminuír a influencia e o peso demográfico dos insulares nativos.
Malia os cambios, o movemento de independencia conseguiu manterse na illa até o presente. Os muros que confinaban aos rapanui nun asentamento de Hanga Roa foi derrubado en 1966.
Durante a Expedición Mana á Illa de Pascua en 1914, a antropóloga inglesa Katherine Routledge reuniuse e falou con Angata no punto álxido da súa rebelión. Routledge tentou disuadir a "profetisa", termo co que se refería a ela, e á súa xente de continuar as súas redadas e de que matasen o gando da illa. Ela describiu a Angata durante a súa entrevista:
Angata morreu en decembro de 1914, meses despois de terse reunido con Routledge. Ao seu funeral, celebrado o 29 de xaneiro de 1915, asistiu a antropóloga inglesa. Foi enterrada no cemiterio de Igrexa da Santa Cruz de Hanga Roa, a carón doutros dos primeiros misioneiros católicos: Eugène Eyraud, Nicolás Pakarati e Sebastian Englert.
Pilar Ponte
Pilar Ponte Patiño, nada na Coruña o 29 de marzo de 1969, é unha profesora e activista galega.
Traxectoria
Profesora de lingua e literatura galegas do IES Félix Muriel de Rianxo. Foi promotora do proxecto 21 Días co Galego no IES da Pobra do Caramiñal en 2012, que dende 2014 é un proxecto de centro que implica a todo o alumnado de ESO e bacharelato. En 2015 recibiu o Premio á innovación educativa en normalización lingüística. En 2019 recibiu o Premio Cultura Galega de Lingua.
Colabora en Faro da Cultura. En 2020 comezou a colaborar no Galicia por diante da Radio Galega co EspazoDaProfa.
É editora na Galipedia desde 2009.
Montana, Alcabre, Vigo
Para o estado dos Estados Unidos, véxase Montana
Montana é un lugar da parroquia de Alcabre, no concello pontevedrés de Vigo, na comarca de Vigo. Segundo o IGE, en 2022 tiña 82 habitantes (40 homes e 42 mulleres).
Bugatti Type 29
O Bugatti Type 29 foi un coche de carreiras fabricado polo fabricante de automóbiles francés Bugatti en 1922 con só 7 unidades, del derivou o modelo de estrada Tipo 30, lanzado no mesmo ano e producido ata 1926.
O Tipo 29
A presentación, que tivo lugar en 1921, do Tipo 28 preparou a casa Molsheim e tamén ao público para o debut do primeiro Bugatti de produción con motor de 8 cilindros. En primeiro lugar, con todo, fíxose un lote moi pequeno (só sete unidades) dun coche de carreiras chamado Tipo 29 para probar a fiabilidade e as calidades de rendemento dese motor e do propio coche no ámbito competitivo. O Tipo 29 naceu do chasis de distancia entre eixes de 2,55 metros do Tipo 22 e Tipo 23, pero cun motor de 8 cilindros en liña derivado do Tipo 28, un prototipo equipado cun motor de 8 cilindros cunha cilindrada de 2991 cm3. No caso do Tipo 29, porén, a cilindrada tivo que reducirse a 1991 cm3 para cumprir a normativa relativa aos coches de Gran Premio, que esixía motores de ata 2 litros. Este motor estaba equipado cunha distribución cun arbre de levas en cabeza e con tres válvulas por cilindro. A súa potencia máxima era de 90 HP, máis que suficiente para empurrar o coche a unha velocidade máxima de 140 km/h. A mecánica do chasis tamén era derivación do Tipo 23, desde a suspensións ata o eixe ríxido en ambos os eixes (con besta semi-elíptica na parte dianteira e cuarto de besta na parte traseira) e freos de tambor nas catro rodas con control por cable.
Destacable foi o traballo realizado para optimizar a aerodinámica nun período no que o estudo desta disciplina aínda estaba na súa etapa inicial. Non obstante, o resultado obtido foi verdadeiramente notable para a época: o Type 29 estaba equipado cunha carrozaría "deportiva" de perfil de puro, cunha parte dianteira moi afilada e equipada cunha gran abertura circular para arrefriar o motor e cunha traseira cónica para facilitar a descarga dos fluxos aerodinámicos.
Catro destes sete exemplares producidos foron aliñados no inicio do Gran Premio de Francia en xullo de 1922, que ese ano tivo lugar en Estrasburgo, non moi lonxe de Molsheim. Os pilotos foron: Pietro Marco, Jacques Mones-Maury, Pierre de Vizcaya e Ernest Friderich. Polo menos dous destes foron nomes ilustres na historia da empresa Molsheim: Ernest Friderich era o deseñador, piloto e piloto de probas de Bugatti, mentres que Pierre de Vizcaya era fillo de Augustin de Vizcaya, un dos financeiros de Ettore Bugatti cando este último decidiu abrir a empresa que levaría o seu nome. O mellor resultado obtivoo de Vizcaya que quedou segundo por detrás do Fiat de Felice Nazzaro. En terceiro lugar quedou outro Tipo 29, o de Pietro Marco. Non está mal para un coche novato. No seguinte Gran Premio de Italia, no circuíto de Monza, o Tipo 29 pilotado por De Vizcaya rematou en terceiro lugar. Menos afortunados nas 500 Millas de Indianápolis de 1923, onde o mellor resultado foi un noveno posto conseguido por De Cystria.
O Tipo 30
thumb|left|Un torpedo de dúas prazas Type 30 En poucos meses, o Tipo 29 deu lugar ao Tipo 30, presentado ao público a finais do outono de 1922, o primeiro Bugatti producido en serie en montar un motor de 8 cilindros.
Características técnicas
O Tipo 30 naceu sobre un cadro con travesas lonxitudinais e travesas en aceiro cunha distancia entre eixes de 2,85 metros no que se montaban as suspensións do Tipo 29, mentres que o sistema de freado ofrecía dúas interesantes novidades: en primeiro lugar, por primeira vez nun Bugatti, montaron freos de tambor nas catro rodas, polo tanto tamén na parte dianteira, como segundo aspecto, os freos dianteiros controlábanse hidráulicamente, mentres que os traseiros seguían sendo operados polo sistema de cable tradicional. Porén, a solución relativa aos freos hidráulicos axiña demostrou ser aínda pouco fiable, polo que en 1924 abandonouse a favor dunha solución máis convencional. O motor utilizado para o Tipo 30 tamén deriva directamente do Tipo 29, do que conservaba a arquitectura xeral de bibloque con 8 cilindros en liña con cabezas fixas, os tres rodamentos principais, as dimensións de diámetro e carreira (60 x 88 mm), e polo tanto tamén un desprazamento de 1991 cm3, así como a distribución dun eixe con levas aéreas e tres válvulas por cilindro. A fonte de alimentación encargábase a carburadores Solex ou Zenith, mentres que o encendido era de tipo magneto. Nesta versión de rúa, a potencia reduciuse para facer o coche máis utilizable no uso diario, polo que se conseguía alcanzar os 75 CV de potencia máxima a 4000 rpm, en todo caso un excelente resultado para un coche daquela época e para a capacidade da cilindrada do seu motor. O principal inconveniente deste coche era o feito de que as prestacións de velocidade máxima non diferían moito das do Tipo 13 e dos seus modelos derivados. Por outra banda, gañou moito a fluidez de marcha, grazas a unha importante achega de par motriz, transferido ás rodas traseiras mediante unha caixa de cambios de 4 velocidades con embrague húmido multidisco.
Rigoberto Mendoza
Rigoberto Mendoza, nado o 6 de xullo de 1992 en San Cristóbal, é un xogador de baloncesto profesional dominicano que xoga no Monbus Obradoiro da Liga ACB.
Bugatti Type 29
Para uso en estrada e deportivo
O Tipo 30 concibiuse esencialmente para uso en estrada, polo que incluso a gama de carrozarías dispoñibles, ou mesmo as propostas por carroceiros externos, eran típicas dun tranquilo coche de estrada. Entre estes corpos, os máis solicitados foron o torpedo de catro asentos e o cabriolet. Pero o Tipo 30 tamén estaba previsto pola casa para un posible uso deportivo. En primeiro lugar, hai que dicir que os Tipo 30 destinados a competicións foron previstos pola compañía francesa en combinación cun chasis cunha distancia entre eixes reducida a 2,52 metros. O seu motor tamén se desenvolveu alcanzando potencias entre 90 e 100 CV. Equipado deste xeito, o Tipo 30 deportivo destacou nalgunhas carreiras, como por exemplo o Gran Premio de Francia de 1922, celebrado en Estrasburgo, aínda que sen obter resultados rechamantes.
O Tipo 30 produciuse ata 1926 nunhas 600 unidades e foi substituído polo Tipo 38.
Rigoberto Mendoza
Traxectoria
O 14 de xullo de 2023, Mendoza asinou un contrato dunha tempada co Obradoiro CAB da Liga ACB.
A Pardaíña, Alcabre, Vigo
A Pardaíña é un lugar da parroquia de Alcabre, no concello pontevedrés de Vigo, na comarca de Vigo. Segundo o IGE, en 2022 tiña 7 habitantes (3 homes e 4 mulleres).
Short Brothers
En 1943 Shorts foi nacionalizada e posteriormente privatizada, e en 1948 moveu a súa base principal en Rochester, Kent a Belfast. Nos anos 60 Shorts produciu principalmente avións de pasaxeiros turbohélice, grandes compoñentes para fabricantes aeroespaciais, e mísoles para as forzas armadas británicas.
Shorts era principalmente propiedade do goberno ata que foi mercada por Bombardier en 1989. En novembro de 2020, Bombardier vendeu as súas operacións en Belfast a Spirit AeroSystems. En 2021 era a cuarta empresa con máis empregados de Irlanda do Norte.
A Quiringosta, Alcabre, Vigo
A Quiringosta é un lugar da parroquia de Alcabre, no concello pontevedrés de Vigo, na comarca de Vigo.
Short Brothers
Entre os produtos da compañía inclúense compoñentes de aeronaves, góndolas de motores, e sistemas de control de voo para Bombardier Aerospace, Boeing, Rolls-Royce Deutschland, General Electric e Pratt & Whitney.
As Pertegueiras, Alcabre, Vigo
As Pertegueiras é un lugar da parroquia de Alcabre, no concello pontevedrés de Vigo, na comarca de Vigo. Segundo o IGE, en 2022 tiña 63 habitantes (31 homes e 32 mulleres).
Pemberton-Billing P.B.25
O Pemberton-Billing P.B.25 foi un avión de exploración británico da primeira guerra mundial construído por Pemberton-Billing Limited, posteriormente Supermarine Aviation Works Limited.
Deseño e desenvolvemento
O P.B.23 deseñouse en 1915 como un biplano monopraza de exploración, coa góndola da fuselaxe montada entre as ás. A góndola tiña unha cabina aberta para o piloto na parte danteira, e na parte traseira estaba o motor de 80 hp (60 kW) Le Rhône 9C movendo unha hélice en posición "pusher". Montáronse derivas e temóns xemelgos nun plano de cola de gran envergadura cun elevador conectado, todo unido á estrutura das ás a través de catro brazos. O P.B.23 non conseguiu ningún pedido despois de realizar o seu primeiro voo en setembro de 2015, pero 20 unidades da versión mellorada, o P.B.25, foron pedidas polo Royal Naval Air Service. O P.B.25 tiña ás inclinadas cara atrás, un tren de aterraxe modificado, e unha góndola da fuselaxe revisada. Orixinalmente tiña un motor xiratorio de 110 hp (82 kW) Clerget, pero os 20 avións do RNAS foron equipados cos motores de pistóns xiratorios Gnome Monosoupape 9 Type B-2.
Especificacións (P.B.25)
Datos de The British Fighter since 1912
Mark Simpson
Mark Allen Simpson, nado o 4 de febreiro de 1961 en Fort Wayne, Indiana, é un ex-xogador profesional de baloncesto estadounidense. Xogaba na pocisión de ala cunha altura de 2,03 m. Foi o dúas veces máximo triplista da Liga ACB.
Traxectoria
Nado en Fort Wayne e formado no Catawba College, Simpson foi elixido na sétima rolda do Draft da NBA de 1984 polos Denver Nuggets. Porén, non chega a xogar nunca na NBA e desenvolvería a súa carreira deportiva en Europa. As súas primeiras temporadas como profesional trasncorreron en Israel, Grecia e Francia. Na temporada 1988−1989 xoga no Napoli Basket, facendo unha media durante a temporada de 22 puntos e 7 rebotes por encontro.
A súas últimas catro temporadas como profesional serían en España, onde xoga dous anos no Cajabilbao e outros dous no Real Madrid. Nestas catro temporadas fai unha media de 18 puntos e 5 rebotes por partido. Especialista en triplas, no Real Madrid foi un dos dous estranxeiros xunto con Ricky Brown que axudaron á vitoria na Recopa de Europa. Ao ano seguinte, xa con tres estranxeiros por equipo, sumouse Arvydas Sabonis e conseguiu gañar a Liga ACB e Copa do Rei. Despois da final, e por problemas físicos nos xeonllos, Simpson decide retirarse da práctica activa do baloncesto, non sen antes dar positivo nun control antidopaxe ao inxerir un medicamento estadounidense chamado Elixir DM "sen consentimento dos servizos médicos do club". Simpson estábase a tratar unha forte catarreira. O xogador de non terse retirado, tivese sido sancionado con dous anos sen poder xogar.
A Robaleira, Alcabre, Vigo
A Robaleira é un lugar da parroquia de Alcabre, no concello pontevedrés de Vigo, na comarca de Vigo. Segundo o IGE, en 2022 tiña 81 habitantes (45 homes e 36 mulleres).
North York Moors
The North York Moors (tamén coñecido como North Yorkshire Moors) é un parque nacional situado en North Yorkshire, Inglaterra.
Área
Abrangue unha superficie de 1.436 km² e ten unha poboación aproximada de 25.000 habitantes.
Historia
O lugar converteuse nun parque nacional en 1952, a través da Lei de Parques Nacionais e Acceso ao Campo (National Parks and Access to the Countryside Act) de 1949.
Turido, Alcabre, Vigo
Turido é un lugar da parroquia de Alcabre, no concello pontevedrés de Vigo, na comarca de Vigo. Segundo o IGE, en 2022 tiña 90 habitantes (41 homes e 49 mulleres).
Augustus Saint-Gaudens
Augustus Saint-Gaudens, nado en Dublín o 1 de marzo de 1848 e finado en Cornish, Nova Hampshire, o 3 de agosto de 1907, foi un escultor, medallista e deseñador de moeda estadounidense de orixe irlandesa, da xeración das Belas Artes que encarnou os ideais do American Renaissance.
Saint-Gaudens tamén creou obras clásicas como a Diana, e empregou as súas habilidades de deseño na numismática, creando a moeda de ouro de 20 dólares Saint-Gaudens para a Casa da Moeda dos EEUU, considerada unha das moedas estadounidenses máis fermosas xamais emitidas, así como a moeda de 10 dólares Indian Head; ambas cuñadas desde 1907 ata 1933.
Nos seus últimos anos fundou a Cornish Colony, unha colonia de artistas en Nova Hampshire que incluía notables pintores, escultores, escritores e arquitectos. O seu irmán Louis Saint-Gaudens, con quen colaborou ocasionalmente, tamén foi un coñecido escultor.
Primeiros anos, formación e vida familiar
Saint-Gaudens naceu en Dublín, no daquela no Reino Unido de Gran Bretaña e Irlanda, fillo de nai dublinesa, Mary McGuiness, e de pai francés, Bernard Paul Ernest Saint-Gaudens, un zapateiro natural dunha pequena poboación dos Pireneos, Aspet, a 15 quilómetros de Saint-Gaudens. Os seus pais emigraron a América en 1848, cando el tiña seis meses de idade, e criouse na cidade de Nova York.
Asistiu á escola ata os 13 anos e en 1861 converteuse en aprendiz dun cortador de camafeos, Louis Avet, e asistiu a clases nocturnas de arte na Cooper Union de Nova York. Tres anos máis tarde, foi contratado como aprendiz de Jules Le Brethon, outro cortador de camafeos, e matriculouse na Academia Nacional de Deseño. Aos seus 19 anos, finalizou a súa aprendizaxe e viaxou a París en 1867, onde estudou no obradoiro de François Jouffroy, na École des Beaux-Arts, ata 1870''. '' miniatura|268x268px|[[Retrato de Augusta, esposa de Saint-Gaudens, co seu fillo Homer, pintado por Sargent (1890). ]] En 1870 trasladouse de París a Roma, onde permaneceu dous anos, para estudar arte e arquitectura, e traballou nas súas primeiras encargas. Alí coñeceu unha estudante de arte estadounidense xorda, Augusta Fisher Homer, coa que casou en Boston o 1 de xuño de 1877.  A parella tivo un fillo chamado Homer, nado en 1880, aínda que Saint-Gaudens tería outro fillo coa súa amante, Davida Clark, chamado Louis e nado en 1889.