cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Fútbol gaélico
A primeira liga mixta do mundo: a Liga Gallaecia
Na tempada 2014-2015 disputouse a segunda liga mixta da Liga Gallaecia, na que saíu de novo vencedor o Ambílokwoi. Na seguinte 2015-2016 faríase co título O Condado na súa primeira participación. Na súa cuarta edición (2016-2017), o Torques de Lugoslavia fíxose co seu primeiro título.
Na quinta tempada (2017-2018), o aumento de equipos até acadar o total de dez fixo que se modificase o sistema de competición. Nunha primeira fase, dividida en 2 grupos (Norte e Sur), enfróntanse os equipos a dúas voltas. Os dous primeiros de cada grupo e o mellor terceiro competiron nunha liguilla polo titulo a unha volta. Os restantes equipos competirán noutra liguilla, tamén a unha única volta, para decidir a súa posición na liga.
O organismo coordinador da Liga Gallaecia ten previsto manter contactos con incipientes equipos mixtos de Irlanda e a Bretaña, coa finalidade de recoñecelos oficialmente.
Canzone
Canzone é un termo italiano que significa literalmente canción. Con respecto á orixe etimológica, esta palabra deriva do termo francés chanson (forma vocal predominante no século XVI). En canto á súa estrutura formal sempre respondeu a un estilo fuxido imitativo, aínda que foi evolucionando ao longo da historia. Como xénero instrumental, tivo o seu apoxeo entre os séculos XVI e XVII.
Esta palabra utilizouse con frecuencia en Italia a partir de 1600, e non era frecuente noutros países como Alemaña e Francia. A palabra "canzone" orixinalmente referíase a un arranxo dunha canción polifónica. Por iso existen numerosas composicións que se crearon a base de material de chanson existente, e co tempo, o termo chegou a ser aplicado a composicións orixinais usando expresións familiares e reelaboracións.
Canzone a solo
As primeiras transcricións laúde publicadas ás que se lle dá o termo "canzone" son as de Melchiore de Barberiis (Intabulatura de lauto Libro Quinto), Domenico Bianchini, Francesco da Milano e Antonio Rotta. Con todo, nunca chegou a ter moito éxito.
Un bo número de canzones teclado do século XVI non son máis que as transcricións de chansons, por exemplo as de Andrea Gabrieli e Sperindio Bertoldo. A miúdo a ornamentación é moi profusa.
Un dos primeiros compositores en escribir canzones independentemente dos modelos vocais foi Claudio Merulo. Cinco das súas 23 canzones (publicadas en tres libros en 1592, 1606 e 1611, respectivamente) son transcricións de chansons. Con todo, a súa aparencia en forma de teclado desde 1592 en diante, inevitablemente, achandou o camiño da canzone. O primeiro compositor de ditas obras foi Vicenzo Pellegrini, coa súa canzone Intavolatura d'organo fatte alla francese,  aparecida en 1599. Do mesmo xeito que as de Merulo, levan títulos como La Berenice e La gentil. A partir deste punto, a canzone converteuse en gran medida nunha forma independente da música do teclado.
As canzones en Fiori Musicali (1635) son similares a outras canzones de Frescobaldi. A súa estrutura multiseccional permite ao intérprete acurtar a peza curta se a liturxia impide unha actuación completa. Ao mesmo tempo, hai demasiadas características de estilo de teclado altamente individual de Frescobaldi para que poidan ser consideradas como meras transcricións.
Canzone a conxunto
As primeiras canzones independentes dos modelos vocais, ademais dos exemplos para laúde en solitario mencionados anteriormente, parecen ser para conxunto instrumental. Unha peza de cinco partes titulada La bella: canzone da sonare aparece ao final do libro quinto de Nicolò de Vicentino (1572).
No segundo libro de madrigais de Ingegneri (1579) tamén aparecen dúas pezas que, posiblemente son reelaboracións de modelos vocais. A primeira colección de composicións orixinais nesta forma aparece nun libro de Maschera, aparecido en 1582. Foi seguido por volumes tales como "Canzoni dei diversi por sónar" (publicado por Giacomo Vincenti) e os de Bariolla (1594). O libro de Maschera contén 21 pezas, con algúns títulos tales como La Capriola ou La Martinenga. Outra antoloxía posterior de importancia é "Canzoni per sonare" de Raverii.
Mentres que as obras de catro e cinco pezas da colección de Raverii, xunto coas obras de catro partes incluídas por Soderini, polo xeral contan con ritmos vivos e texturas fuxidas, atopamos un enfoque diferente nas obras antifonais que, por entón, eran un pouco convencionais, pois xa foran explotadas por Giovanni Gabrielli. Os instrumentos especificados no volume son a corneta, violín e trombón, e estes utilízanse de diversas maneiras en cinco das obras; sen dúbida, as 11 obras restantes deben levarse a caboda de maneira similar.
O conxunto da canzone garda unha relación estreita con outras dúas formas do século XVI á parte da sonata: a sinfonía e o concerto. Por tanto, a principios deste século, canzone, sonata, sinfonía e concerto eran termos intercambiables en gran medida no ámbito da música instrumental. Polo xeral, proporciónaselles un baixo de órganos, que pode ser simplemente un baixo seguente despois da parte máis baixa de resonancia, ou ben un baixo continuo. O concerto e a sinfonía desenvolvéronse posteriormente.
A sonata barroca temperá tamén conservou a forma multiseccional dalgunhas canzones, e usan o título dalgunhas fantasías. Outros compositores, como Tarquinio Merula, preferiron o nome da antiga, aínda que as súas obras son esencialmente sonatas. O primeiro libro de Merula (1615) consta de catro partes de obras de estilo renacentista, o seu segundo sobrevive nunha edición de 1639 e componse de obras na textura trío-sonata, incluíndo un baixo continuo, e a terceira (1637), titulado "Sonate overo Canzoni concertate", marca un novo avance, para as partes han de resultar por dous violíns, violón e baixo continuo. As combinacións utilizadas son dous violíns e baixo continuo (tanto 'a due'), e dous violíns, violón e baixo continuo ( 'a tre'). O cuarto libro (1651) é similar. Maurizio Cazzati foi outra figura de transición importante.
En canzones anteriores de Merula a miúdo atópanse ligazóns entre as seccións, o que resulta no que equivale a canzones variación. Non hai un patrón pre-imposto sobre o número e a orde das seccións.
En Alemaña, o conxunto de canzones publicadas máis temperáns foron as de Hassler no seu Concentus Sacri, 1601.
Idade Media
Na época trovadoresca, coñecíase así ao poema lírico de 4 ou 5 estrofas, de 8 versos cada unha.
Renacemento
Na Italia dos séculos XV e XVI atópase un xénero monódico, parecido á frottola e ao strambotto, precursor da villanella e do madrigal chamado canzone. Posteriormente convértese en canción polifónica derivada da canción franco-flamenga de Josquin des Prés, Clément Janequin, Thomas Crecquillon e outros, co nome de canzone francese.
Estas composicións son lixeiras, rápidas e contrapuntísticamente sinxelas. Escribíanse para conxuntos e solistas. A súa figura inicial era unha soa nota, seguida doutras dúas coa metade do valor da primeira. Contaban con imitacións, unha harmonía sinxela e un ritmo enérxico.
No século XVI fanse transcricións para laúde e instrumentos de tecla, converténdose nun xénero instrumental. Así mesmo, xorden composicións de estilo vocal, escritas para instrumentos, tales como a canzone da sonare, moi próximas ao ricercare e á fuga, que foron imitadas por outras escolas europeas.
Barroco
Durante a primeira metade do século XVII, a música instrumental continuou profundando no desenvolvemento da súa independencia da vocal. No entanto, os compositores de música instrumental tomaron moitos recursos elaborados na música vocal, como o baixo continuo, a ornamentación, ou o interese por manifestar os afectos. Os instrumentos da familia do violín incrementaron a súa importancia, e a súa técnica asimilou numerosos recursos vocais. En canto á canzone, utilizou o contrapunto imitativo pero de maneira descontinua, é dicir, ao estar constituída por seccións contrastantes, cada sección posúe un motivo diferente, tratado en imitación ou cunha textura non imitativa. Un subtipo é a canzone variación, na que un só motivo aparece, transformado nas seccións sucesivas.
Un exemplo de canzone barroca é a canzone Detta la Bernardina, de Girolamo Frescobaldi (1583-1643).
Seki
Seki (関市, せきし; Seki-shi) é un concello xaponés da prefectura de Gifu. Está situado no centro da rexión de Chūbu, da rexión de Tōkai e da prefectura, no centro da illa de Honshu. Ten 472,84 km² de superficie, unha poboación de 92.479 habitantes (2009) e unha densidade de poboación de 196 hab./km².
O concello de Seki limita cos concellos de Motosu, Yamagata, Gifu, Kakamigahara, Sakahogi, Minokamo, Tomika, Hichisō, Gero, Gujō, Mino (que son da prefectura de Gifu); e Ōno (este último é da prefectura de Fukui).
A cidade de Seki é moi coñecida na industria de xogos de cubertos do Xapón.
Igüeña
Igüeña é un concello español da provincia de León, na comarca do Bierzo. A súa poboación é de 1 385 habitantes (INE 2011).
Josip Skoblar
Josip Skoblar (nado o 12 de marzo de 1941 en Privlaka) é un ex-futbolista e adestrador iugoslavo/croata.
Clubs
Skoblar debutou na primeira división iugoslava co NK Zadar, no ano 1957. En 1959 é transferido ao OFK Beograd no que ficaría ata o ano 1967. Entrementres consegue gañar a Copa de Iugoslavia de Fútbol en 1962 e 1966.
En 1967 decide probar sorte no fútbol xermano, fichando polo Hannover 96. Xogaría un total de 57 encontros anotando 30 goles.
En 1970 marcha ao fútbol francés, ó Olympique de Marseille, onde sería tres veces máximo goleador da liga francesa, entre 1971 e 1973, amais de consegui-la Bota de Ouro en 1971. A nivel de club gaña o título de liga en 1971 e a Copa de Francia de Fútbol en 1972
Selección
Skoblar xogou coa selección iugoslava entre 1961 e 1967, un total de 32 encontros e 11 goles. Participou no Mundial de Fútbol Chile 1962 anotando un gol. Iugoslavia remataría en cuarto posto.
Gran Premio de Italia de 1971
O Gran Premio de Italia de 1971 foi unha carreira de Fórmula 1 celebrada no Autodromo Nazionale Monza o 5 de setembro de 1971. Foi a novena proba da tempada de.
Esta carreira cítase a miúdo como a carreira máis rápida de Fórmula Un de todos os tempos, cunha velocidade media récord de 242´615 km/h, unha marca que non se rompeu ata 32 anos despois no Gran Premio de Italia de 2003 en Monza. Esta carreira contou co final máis pechado na historia de Fórmula Un. . Ningún dos 6 pilotos que puntuaron nunca antes gañara un Gran Premio.
Marco Simoncelli
Marco Simoncelli, nado o 20 de xaneiro de 1987 en Cattolica (Italia) e finado o 23 de outubro de 2011 en Sepang (Malaisia), foi un piloto de motociclismo italiano. Pilotaba unha Honda do equipo San Carlo Honda Gresini Team no Campionato Mundial de Motociclismo de Velocidade de MotoGP, ata o momento do seu falecemento, no Circuíto de Sepang, en Malaisia.
Traxectoria
200px|miniatura|esquerda|Con Honda en Laguna Seca en 2010. Gañou o campionato de Europa de 125cc en 2002, facendo tamén 6 aparicións no campionato do mundo de 125cc. O seguinte ano competiu en todas as carreiras de 125cc. O seu mellor posto ese ano foi un 4º posto no Gran Premio de Valencia, acabando o campionato en 21º posición con 31 puntos. En 2004 seguiu en 125cc, conseguindo a súa primeira vitoria no Gran Premio de España, con choiva. En 2005 gañou outra vez en Jerez, esta vez con tempo seco.
Betty Ford
Elizabeth Anne "Betty" Bloomer Warren Ford, nada en Chicago (Illinois) o 8 de abril de 1918 e finada en Rancho Mirage (California) o 8 de xullo de 2011, foi a esposa do presidente Gerald Ford e exerceu como primeira dama dende 1974 ata 1977. Como tal, Betty Ford participou activamente en política social e estableceu precedentes como esposa presidencial politicamente activa (a revista Time considerouna "a máis activa dende Eleanor Roosevelt"). Na opinión de varios historiadores tivo máis impacto na cultura e a historia que o seu propio marido.
Marco Simoncelli
Traxectoria
En 2006, trasladouse ao campionato de 250cc co equipo Gilera. O seu mellor resultado ese ano foi un 6º posto na China. Acabou 10º no campionato. En 2007 continuou co mesmo equipo, acabando outra vez 10º o campionato. O 1 de xuño de 2008, no Gran Premio de Italia disputado no Circuíto de Mugello, conseguiu a súa primeira vitoria en 250cc en controvertidas circunstancias. Cando faltaba unha volta para o final, tocouse con Héctor Barberá, facendo que este se caese. O 8 de xuño conseguiu outra vitoria no Gran Premio de Cataluña adiantando a Álvaro Bautista na última volta. Na penúltima proba de 2008, en Malaisia, Simoncelli acabou 3º, proclamándose campión do mundo de 250cc e pasando a ser desde a tempada 2010 piloto de MotoGP.
Betty Ford
Durante os anos do seu marido no cargo, mantivo un grande índice de aprobación a pesar da oposición dalgúns conservadores republicanos, quen obxectaban os seus puntos de vista máis moderados e liberais en problemas sociais. Betty foi recoñecida por crear conciencia sobre o cancro de mama coa súa mastectomía en 1974 e foi unha defensora apaixonada e activista pola Emenda de Igualdade de Dereitos (EID). A súa postura a favor do aborto e o seu liderado no movemento feminista deulle fama de ser unha das máis francas primeiras damas da historia, vertendo a súa opinión en cada asunto polémico, dende o feminismo ata o sexo, pasando polas drogas.
Ao terminar os seus anos na Casa Branca, continuou facendo presión pola EID e permaneceu activa no movemento feminista. Foi fundadora e primeira Presidenta do Consello de Dirección do Betty Ford Center, que se dedica a axudar a aqueles que padecen de adicción ou abuso de substancias. Foille outorgada a Medalla de Ouro do Congreso dos Estados Unidos de América.
Marco Simoncelli
Falecemento
O 23 de outubro de 2011 no circuíto de Sepang, sufriu unha caída tras a que, aínda aferrado á súa montura, foi atropelado por Colin Edwards e Valentino Rossi dun modo tan brutal que ata o seu casco saíu despedido. O piloto italiano sufriu traumatismos moi graves na cabeza, pescozo e peito, o que lle produciu un paro cardíaco. Os médicos da clínica do circuíto estiveron 45 minutos intentando reanimar ao piloto pero finalmente declarouse a súa morte ás 16:56 hora local.
Fundación
En decembro de 2011 construíuse oficialmente a "Marco Simoncelli Fondazione" grazas ao impulso da súa familia, que encargarase de xestionala, asistidos por quen foi seu representante, Carlo Pernat e o periodista e amigo Paolo Beltrano. Terá como finalidade, en palabras de Paolo Simoncelli, pai de Marco:
Betty Ford
Infancia, familia e educación
Nada en Chicago, Illinois, como Elizabeth Anne Bloomer, era a terceira e única filla muller de William Stephenson Bloomer Sr., viaxante comercial da Royal Rubber Co., e a súa esposa Hortense Neahr. Betty tiña dous irmáns máis vellos, Robert e William Jr., e despois de vivir unha curta tempada en Denver, Colorado, a súa nenez transcorreu en Grand Rapids, Míchigan, onde se graduou de ensino medio superior.
Despois do crac de 1929, cando só tiña once anos, comezou a traballar como modelo infantil de pasarela e a ensinar a outros nenos bailes como o foxtrot, o valse e outros. Estudou danza no Cala Travis Dance Studio, graduándose en 1935.
Marco Simoncelli
Fundación
A premisa básica é o soño de manter vivo o recordo de Marco para que poida contribuír a aliviar o sufrimento daqueles que están en peor situación que nós.
Betty Ford
Infancia, familia e educación
Cando cumpriu 16, o seu pai morreu por envelenamento con monóxido de carbono, supostamente cando traballaba arranxando o automóbil familiar no garaxe. Se foi accidente ou suicidio, nunca se soubo. En 1933, logo de graduarse do ensino medio, propúxose continuar os seus estudos de danza en Nova York, pero a nai opúxose. En lugar diso, Betty asistiu á Escola de Danza de Bennington durante dous veráns, onde foi alumna de Martha Graham e Hanya Holm.
Carreira
Despois de ser aceptada por Graham como alumna, Betty mudouse ao barrio de Chelsea (Manhattan) e traballou como modelo para a firma John Robert Powers con vistas a financiar os seus estudos. Uniuse á compañía auxiliar de Graham e mesmo chegou a bailar no Carnegie Hall.
Marco Simoncelli
Carreiras por ano
Lenda: A letra grosa indica pole position.
Betty Ford
Carreira
A súa nai, que casara con Arthur Meigs Godwin, opúxose á súa elección e insistiu en que volvese a casa, mais Betty resistiuse. Ao final chegaron a un acordo: ela volvería á casa por seis meses, e se aínda quería regresar a Nova York pasado ese tempo, a súa nai non se oporía. Betty viuse inmersa na súa vida en Grand Rapids e non regresou a Nova York. Alí converteuse en coordinadora de modas para uns grandes almacéns locais. Tamén organizou o seu propio grupo de danza e ensinou danza en varias localidades de Grand Rapids, Míchigan. Entre aqueles aos que ensinou atopábanse nenos discapacitados.
Matrimonio e familia
miniatura|250x250px|A "Primeira Familia" no Despacho Oval, 1974. En 1942 Betty casou con William C. Warren, un vendedor de mobles, a quen coñecía dende que tiña doce anos. Pouco tempo despois Warren comezou a vender seguros e a parella debeu mudarse frecuentemente por mor do seu traballo. Vivindo en Toledo, Ohio, ela traballaba como demostradora nos grandes almacéns de Lasalle & Koch, un traballo que implicaba ser modelo e vendedora á vez. Non tiveron fillos e divorciáronse o 22 de setembro de 1947, sobre a base de incompatibilidade de caracteres.
O 15 de outubro de 1948, Elizabeth Bloomer Warren contraeu matrimonio con Gerald R. Ford, un avogado e veterano da segunda guerra mundial na Igrexa Episcopal de Grand Rapids, Míchigan. Naquel entón, Ford estaba en campaña para o que ía ser o primeiro dos seus trece períodos como membro da Cámara de Representantes, e a voda pospúxose ata pouco antes das eleccións porque, como informou The New York Times, "Jerry era candidato para Representante e non estaba seguro de como os votantes se sentirían ao saber que casaba cunha bailarina divorciada".
Casados durante 58 anos, a parella tivo catro fillos:
Os Ford mudáronse a un suburbio de Washington, D.C., na área de Virxinia e viviron alí durante vinte e cinco anos. Ford deveu no republicano de máis rango na Cámara. Cando Spiro Agnew renunciou en 1973, foi nomeado vicepresidente. Converteuse en presidente en 1974, despois da renuncia de Richard Nixon á causa do escándalo Watergate.
Poder, influencia, e franqueza
miniatura|250x250px|esquerda|O Xuíz Supremo [[Warren Burger toma xuramento ao Vicepresidente Gerald Ford como o 38º presidente dos Estados Unidos no Salón Leste da Casa Branca mentres Betty Ford observa.]] Na opinión de The New York Times e dos historiadores presidenciais, "O impacto da Sra. Ford na cultura estadounidense pode ser amplamente maior e máis duradeiro que o do seu propio esposo, quen simplemente serviu os seus 896 días, moitos dos cales dedicou a tratar de restaurar a dignidade da oficina do Presidente". O diario continuou a describila como "un produto, un símbolo dos nosos tempos culturais e políticos... bailando o baile de cadeiras polos corredores da Casa Branca, levando un anel do humor, ou falando a través da súa radio de banda cidadá, con nome en clave Primeira Mamá; unha ama de casa que discute apaixonadamente en favor dos dereitos da muller, unha nai de catro fillos que reflexiona sobre as drogas, o aborto e o sexo premarital en voz alta e sen miramentos".
En 1975, nunha entrevista para a revista McCall's, Betty dixo que se lle preguntou sobre case todo, menos con que frecuencia ela e o presidente tiñan sexo. "E se mo preguntasen, diríao", dixo, engadindo que a súa resposta sería: "tan frecuentemente como é posible". miniatura|285x285px| O presidente e a Sra. Ford no coche presidencial, 1974 miniatura|250x250px|Os Ford conversan coa raíña [[Isabel II do Reino Unido|Isabel II e o Duque de Edimburgo no comedor presidencial durante unha visita oficial en 1976]] A súa mente estaba aberta aos beneficios do tratamento psiquiátrico, falaba comprensivamente do uso da marihuana e do sexo premarital, e deu a coñecer nunha xira televisada a través da Casa Branca que ela e o presidente compartían a mesma cama. Despois que Betty apareceu en 60 Minutes nunha entrevista na cal discutiu coa súa candidez característica como aconsellaría a súa filla se estivese envolta nun amorío e da posibilidade de que os seus fillos estivesen a experimentar con marihuana, algúns conservadores chamárona "Non Dama" e mesmo demandaron a súa renuncia, mais o seu índice de aprobación estaba ao 75%. Como ela dixo máis tarde, despois da fracasada campaña presidencial do seu marido en 1976, "eu daría a miña vida porque Jerry tivese os meus resultados desa enquisa".
Política social e activismo político
miniatura|433x433px|esquerda|Retrato oficial de Betty Ford na [[Casa Branca, pintado en 1977 por Felix de Cossio]] Durante o seu período na Casa Branca, Betty tamén avogou polos dereitos da muller e constituíu unha forza prominente no movemento feminista dos Estados Unidos dos anos 70. Ela apoiaba a proposta emenda de Igualdade de Dereitos e fixo presión nas lexislaturas estatais para que ratificasen a emenda, e enfrontouse aos opoñentes da emenda. Era tamén activista pola legalización do aborto e o seu activo papel político fixo que a Time a bautizase como "Primeira Dama Combatente" e a seleccionase cono a Persoa do ano en representación da muller estadounidense e ás súas iconas feministas. Por un tempo non estivo claro se Gerald Ford compartía o punto de vista en favor do aborto da súa muller. No entanto, confesoulle ao entrevistador Larry King que el tamén estaba a favor do aborto e que fora criticado por iso dentro das forzas conservadoras do Partido Republicano.
Saúde e conciencia sobre o cancro de mama
Semanas antes de que Betty se convertese na primeira dama, someteuse a unha mastectomía debido a un cancro de mama o 28 de setembro de 1974. A súa desinhibición acerca da enfermidade axudou a crear conciencia sobre a mesma, cousa da cal os estadounidenses eran reticentes a conversar. "Cando outras mulleres se fan esta mesma operación non sae nos titulares" díxolle a The Times, "pero o feito de que sexa a esposa do Presidente púxoo nos titulares e puxo fronte ao público esta experiencia particular que eu estaba a vivir. Fixo que moitas mulleres se desen conta de que tamén lles podía ocorrer a elas. Estou segura de que salvei polo menos unha persoa... talvez máis". Os informes de que varias semanas despois da operación de Betty tamén Happy Rockefeller, a esposa do vicepresidente Nelson Rockefeller fora operada de cancro de mama chamaron aínda máis a atención do público sobre o cancro de mama.
Artes
Betty foi unha defensora das artes mentres serviu como primeira dama e estivo involucrada na decisión de outorgarlle a Martha Graham a Medalla Presidencial da Liberdade en 1976.
Recoñecendo a derrota en 1976
Despois da derrota do seu esposo nas eleccións de 1976, ela pronunciou o seu discurso histórico concedendo a vitoria a Jimmy Carter. Falou en nome do Presidente debido a que el perdera a voz durante os últimos días de campaña.
Carreira despois da Casa Branca
Nos anos posteriores á Casa Branca en 1977, Betty Ford continuou levando unha activa vida pública. Ademais de fundar o Betty Ford Center, permaneceu activa nos problemas femininos dando numerosos discursos e prestando o seu nome a organizacións de caridade para a recadación de fondos.
O Betty Ford Center
En 1978, a familia Ford forzouna a confrontar o seu alcoholismo e a súa adicción a opioides analxésicos que lle foron prescritos a principios dos anos 60 por problemas cun nervio magoado. Nas súas memorias de 1987 escribiu "gustábame o alcol. Facíame sentir cálida. Adoraba as pastillas. Elas levaban a miña dor e as miñas tensións". En 1982, despois da súa recuperación, estableceu o Betty Ford Center en Rancho Mirage, California, para o tratamento da dependencia química. Escribiu sobre o seu tratamento no seu libro de 1987 Betty Ford - A Glad Awakening. En 2003, publicou outro libro, Healing and Hope — Six Women from the Betty Ford Center Share Their Powerful Journeys of Addiction and Recovery.
En 2005 cedeu o seu posto directivo no centro a favor da súa filla, Susan.
Feminismo
Continuou o seu liderado e activismo no movemento feminista despois de que o seu período como primeira dama expirase en 1976 e continuou promovendo e presionando os políticos e as lexislaturas estatais para a aprobación da EID.
En 1977 o presidente Jimmy Carter designouna membro da Comisión Nacional para a Observación do Ano Internacional da Muller. Ese mesmo ano, uniuse ás primeiras damas Lady Bird Johnson e Rosalynn Carter para tomar parte na Conferencia Nacional de Mulleres en Houston, Texas e contrariando a Rosalynn Carter deu o seu total apoio ao Plan de Acción Nacional da Conferencia que incluía temas controvertidos tales como a defensa do aborto, apoiar o coidado de día sufragado polo goberno estatal e apoiar o programa de acción positiva e os dereitos LGBT.
Xa en 1978 a data límite para a ratificación da EID estendeuse desde 1979 a 1982, e en 1981 a presidenta da Organización Nacional de Mulleres Eleanor Smeal anunciou que Betty fora elixida para ser a presidenta da campaña pola EID e a súa conta atrás, con Alan Alda como copresidente. Ao aproximarse a data límite, Betty promoveu marchas, manifestacións, e concentracións pola Emenda de Igualdade de Dereitos con outras feministas como a primeira filla Maureen Reagan, así como actores de Hollywood. Betty era considerada un factor no rexuvenecemento do movemento pola EID así como unha inspiración para que as mulleres continuasen avogando por ela.
Polo seu papel no Movemento de Liberación da Muller, Betty recibiu moitos eloxios da maioría dos estadounidenses e tamén críticas de parte da minoría radical, incluíndo o presidente do grupo Deteñan a EID o congresista R.K. Dornan.
En 2004 reafirmouse a favor do aborto e o seu apoio á decisión do Tribunal Supremo no caso Roe v. Wade. Cría e apoiaba a ratificación da Emenda de Igualdade de Dereitos.
Últimos anos
miniatura|250x250px|esquerda|Betty Ford cos ex presidentes [[George W. Bush|Bush e Ford o 23 de abril de 2006]] miniatura|250x250px|Betty Ford durante o funeral do seu marido [[Gerald Rudolph Ford, Jr.|Ford a finais de 2006]] En 1987, a ex primeira dama someteuse a un procedemento cirúrxico a corazón aberto, pero recuperouse rápido e sen complicacións. En 1991 foille outorgada a Medalla Presidencial da Liberdade polo entón presidente George H. W. Bush e a Medalla de ouro do congreso dos Estados Unidos en 1999. O 8 de maio de 2003 recibiu o prestixioso Premio Woodrow Wilson nos Ánxeles, California polo seu servizo público. Residiu en Rancho Mirage, California, e en Beaver Creek, Colorado, durante tres anos. Gerald Ford faleceu na súa casa de Rancho Mirage dunha insuficiencia cardíaca o 26 de decembro de 2006 á idade de 93 anos. A pesar da súa avanzada idade e a súa fráxil condición física, a señora Ford viaxou a través do país e tomou parte nos funerais levados a cabo en California, Washington, D.C. e Míchigan. Foi profundamente admirada pola dignidade que mostrou á nación neses momentos.
Viviu en Rancho Mirage ata o día da súa morte, aos 93 anos de idade, sendo unha das primeiras damas máis lonxevas, despois de Bess Truman, Lady Bird Johnson e Nancy Reagan.
Batzarre
Batzarre é un partido político vasquista de esquerdas de Navarra que se formou en 1987 da unión das seccións navarras de Euskadiko Mugimendu Komunista (EMK) e Liga Komunista Iraultzailea (LKI), e pode considerarse sucesor de plataformas como UNAI, ANAI, ANIZ e Auzolan.
Ten un acordo con Zutik que fai que esa formación en Navarra estea integrada en Batzarre.
Batzarre constituíuse oficialmente como partido político en 1991. A súa presenza é reducida, circunscrita fundamentalmente ás comarcas de Pamplona e Tudela. Conta con 510 afiliados, e foi membro da coalición Nafarroa Bai até que a abandonou en 2011 para formar con IUN a coalición electoral Izquierda-Ezkerra.
Eleccións
En canto ás eleccións municipais, a última vez que se presentou en solitario foi en 2003, cando obtivo 8.449 votos (2,8%), e 15 concelleiros. En 2007 obtivo 10 concelleiros en candidaturas de Nafarroa Bai e 4 en candidaturas populares.
Lol Tolhurst
Laurence Andrew Tolhurst (nado o 3 de febreiro de 1959) é un dos membros fundadores e antigo batería e teclista da banda inglesa The Cure. Deixou o grupo en 1989 e traballou posteriormente na banda Presence e no seu actual proxecto Levinhurst, unha contracción dos apelidos de Lol e a súa muller, a vocalista Cindy Levinsons.
Traxectoria
Tolhurst foi un dos co-fundadores de The Cure, e como o seu batería axudou a compoñer e a gravar os álbums Three Imaginary Boys, Boys Don't Cry, Seventeen Seconds, Faith e Pornography. Despois da xira deste último en 1982 Tolhurst asumiu o traballo de teclista.
Despois da súa saída de The Cure, Tolhurst e Gary Biddles, que traballara anteriormente con Simon Gallup en Fools Dance, formaron a banda de curta vida Presence, que só editou un álbum chamado Inside. Anos máis tarde dixo que o grupo gravara un segundo álbum, pero era moi pouco probable que chegase a ver a luz. En 1994, demandou a Robert Smith e a Fiction Records polos pagos de royalties, e tamén reclamou a propiedade conxunta do nome "The Cure" xunto con Smith. Finalmente perdeu despois dunha longa batalla legal. Tamén traballou como produtoras a producer para o álbum de estrea de And Also the Trees.
A principios dos anos 2000, Tolhurst e a súa segunda muller, Cindy Levinson, formaron unha banda chamada Levinhurst. Poucos meses antes da esdición do seu primeiro álbum, Tolhurst dixo nunha entrevista que se reconciliara con Robert Smith e que eran amigos novamente. Pouco despois, Levinhurst editou o álbum Perfect Life. Dende entón a banda editou un EP chamado The Grey, cunha versión de "All Cats Are Grey" de The Cure e dous temas máis. O seu segundo álbum, House by the Sea, lanzouse en abril do 2007 e o terceiro, Blue Star, que contaba con Michael Dempsey, o baixista orixinal de The Cure, apareceu en xuño do 2009.
Recentemente compuxo música para o documental 9,000 Needles, e actualmente está realizando unha xira mundial con Levinhurst para promocional Blue Star. A segunda parte da xira europea Blue Star Over Europe foi en outubro do 2010 e continuar´coa parte americana na primavera do 2011.
Nucleáriidos
Os nucleáriidos (Nucleariida) son un grupo de microorganismos ameboides que posúen pseudópodos filosos, que viven principalmente nos solos e auga doce. Distínguense do grupo superficialmente similar dos vampirélidos principalmente por teren mitocondrias con cristas discoidais. Os nucleáriidos son xeralmente pequenos, de ata 50 μm de tamaño.
Os Nucleariida clasifícanse como opistocontos, que é o gran grupo que inclúe a animais, fungos e outros grupos menores. Varios estudos sitúan aos nucleáriidos como un grupo irmán dos fungos.
Destacan os xéneros:
Jokin Gorostidi
Estaba casado coa tamén dirixente de HB, Itziar Aizpurua.
Proceso de Burgos
Natural da localidade guipuscoana de Tolosa, estudou comercio e delineación e foi mecánico de profesión. Comezou a súa militancia política durante a década de 1960, militando na organización sindical ilegal Comisións Obreiras.
Entre 1966 e 1967 comezou a militar en Euskadi Ta Askatasuna (ETA), que por aquel entón estaba aínda nunha primeira fase do seu desenvolvemento (aínda non cometera ningún asasinato). Identificado pola Garda Civil en novembro de 1967 mentres repartía panfletos subversivas, foxe desta e pasa á clandestinidade. Cando ETA cometeu os seus primeiros asasinatos políticos en 1968 (José Pardines e Melitón Mazás) a represión do réxime franquista contra a aínda incipiente ETA se intensificou, detendo a moitos dos seus membros e deixando á organización practicamente desarticulada. Jokin Gorostidi foi detido pola Garda Civil en Éibar o 8 de marzo de 1969.
Cun fin exemplarizante, o goberno organizou un macroproceso xudicial contra dezaseis membros de ETA, entre eles Gorostidi, que foron acusados dos asasinatos de Pardines, Manzanas e do taxista Fermín Monasterio. Este proceso, coñecido como Proceso de Burgos celebrouse en decembro de 1970 e foi un dos episodios máis convulsos do Tardofranquismo. Gorostidi foi condenado a dúas penas de morte, pero as presións que recibiu o goberno de Franco dende numerosas instancias nacionais e internacionais fixo que ós condenados á morte en devandito proceso, entre eles Gorostidi, se lles fosen conmutadas as condas a morte por penas de cárcere.
Gorostidi estivo catro anos en réxime de illamento penal. Permaneceu no cárcere ata que foi liberado grazas á Amnistía Xeral de 1977, que liberou ós presos políticos do franquismo, entre eles os condenados polo Proceso de Burgos. Tras ser deportado certo tempo a Bruxelas regresou a España.
Segundo o seu propio testemuño, Gorostidi abandonou ETA en 1970 e a partir de entón a súa relación coa banda limitouse a mediar entre os terroristas e o Goberno español de UCD entre 1980 e 1982. A principios de 1980, mentres facía de correo entre o Goberno da UCD e a dirección de ETA (Txomin Iturbe e Eugenio Etxebeste) foi ferido en Biarritz (Francia) nun tiroteo que enfrontou aos dirixentes de ETA coa policía francesa.
Participación en política
Tras saír do cárcere pasou a militar na organización política independentista e socialista Herri Alderdi Sozialista Iraultzailea (HASI, nome en éuscaro traducible como Partido Socialista Revolucionario Popular). En 1978 HASI foi un dos partidos políticos que formaron a coalición electoral Herri Batasuna (HB). Dende a fundación de Herri Batasuna en outubro de 1978 até abril de 1992, Gorostidi formou parte da Mesa Nacional (dirección colexiada) de HB.
Dentro da Mesa Nacional, Gorostidi foi durante moitos anos o encargado de relacións internacionais e tamén o responsable da tesouraría da coalición. Foi elixido por primeira vez parlamentario vasco en 1980. Sería reelixido noutras 3 ocasións, permanecendo neste cargo até 1994. Tamén foi un dos cargos electos de HB que en febreiro de 1981 participaron nos incidentes nos que se impediu ao rei de España intervir na Casa de Xuntas de Guernica entoando o "Eusko Gudariak". Por este feito foi procesado.
En 1992 non foi renovado como membro da Mesa Nacional, pasando a ser membro unicamente do Biltzarra (Asemblea) da coalición. A partir de devandito momento e sobre todo tras cesar como parlamentario en 1994, quedaría afastado da primeira liña da política.
Desde os anos 1980 residiu en Deva (Guipúscoa), xunto coa súa muller Itziar Aizpurua, coa que mantiña unha relación sentimental desde os anos 1960.
Aeroporto de Bozeman Yellowstone
O aeroporto internacional de Bozeman Yellowstone, tamén coñecido como aeroporto Gallatin Field, é un aeroporto situado en Belgrade, a 13 quilómetros ano noroeste de Bozeman, Montana, no condado de Gallatin. É propiedade da Gallatin Airport Authority, e no ano 2013 converteuse no aeroporto máis concorrido de Montana.
Monte de Nenos
300px|miniatura|dereita|Vista da ría de Xuvia dende o Monte de Nenos, [[Sedes, Narón|Sedes.]]
O monte de Nenos é un monte de 367 m de altitude, situado na comarca de Ferrolterra, entre os concellos de Narón (o lugar de maior altitude do municipio, na parroquia de Sedes), San Sadurniño e Valdoviño.
Descrición
dereita|miniatura|300px|[[Vértice xeodésico no cumio do Monte de Nenos cuberto de lixo industrial.]]
No monte de Nenos nacen varios ríos que fornecen o encoro das Forcadas, a lagoa da Frouxeira e o río Grande de Xuvia. No seu cume hai un conxunto de dezaseis mámoas de distintos tamaños coñecidas como Os Montiños da Moura. Polo monte de Nenos tamén pasa o camiño a Santo André de Teixido.
Aproveitamento
Nos últimos anos instalouse no seu cumio un parque eólico e antenas de telecomunicacións. En 2012 a empresa Xilo Galicia verteu 2.500 toneladas de lixo industrial no cumio.
Ademais do parque eólico construído no monte, entre os concellos de Narón e Valdoviño, e o uso como localización de telecomunicacións tanto no monte como nas zonas máis próximas, existen explotacións agrarias e gandeiras así como plantacións forestais de piñeiros e eucaliptos. Na ladeira do monte está o parque Aldea Nova do concello de Narón.
Langon, Xironda
Langon (en gascón, Lengon) é un concello francés, situado no departamento da Xironda e a rexión da Aquitania, capital de distrito electoral.
Os seus habitantes teñen o xentilicio de langoneses.
Xeografía
A cidade de Langon, e a súa área urbana no Sul-Gironda, atópase a 48 km ao sur leste de Bordeos na beira esquerda do Garona, preto do límite entre viñedos das Graves e o linde das Fragas das Landas.
Tradicionalmente parada da estrada Bordeos a Tolosa, a vila é hoxe en día comunicada pola SNCF, estación de Langon da liña de Bordeos a Sète, e pola autoestrada dos Dous Mares (A62) de Bordeos a Tolosa.
Historia
A historia da cidade non se desliga da de Bazas, quince quilómetros ao sur, importante centro militar e relixioso da antigüidade ata o século XVIII, da que Langon era o seu porto no río Garona, rivalizando en tempo co de Bordeos. Aproveitando a súa situación privilexiada en torno a un cóbado do río, na confluencia co Brion, Langon pasa a ser unha cidade con mercado, da estrada entre Bordeos e Agen. Conta con dúas freguesías dende o século XII, Nosa Señora e Santo Xervasio, formando dous barrios unidos da vila.
Langon salienta polo viño, do que obtivo beneficio e tamén polo porto, no cruzamento do Sauternais e das Graves. Entra nun decline relativo a partir do século XVIII, perdendo a súa diocese despois da Revolución francesa, o seu tribunal de grande instancia no século XX, e boa parte dos seus artesáns, mais Langon coñece unha repunta comercial e industrial. En 1923, os distritos de Bazas e La Réole fusiónanse, e Langon recupera a sub-prefectura.
Culturalmente, Langon sitúase no área do gascón. O nome da cidade en Gascón é Lengon (pronunciado Lengún). E forma parte da rexión histórica do Bazadais.
Heráldica
O escudo da cidade contén, en fondo de ouro, tres barras verticais vermellas.
Demografía
A aglomeración de Langon conta (nun perímetro idéntico ao do 1999) con 10.568 habitantes en 2006, un 18 % máis ca en 1999, cando tiña 8.975 habitantes. As outras comunidades da aglomeración son Toulenne (2.405 habitantes) e Saint-Pierre-de-Mons (1.028 habitantes). A área urbana conta (nun perímetro idéntico ao do 1999) con 13.687 habitantes en 2006 contra 11.423 habitantes no censo de 1999 sendo un aumento do 20% e tres comunidades máis: Fargues (1.526 habitantes), Roaillan (1.096 habitantes) e Saint-Pardon-de-Conques (497 habitantes). O crecemento demográfico, debido ao establecemento da aglomeración de Bordeos, é actualmente sostido, e debería traducirse nun aumento nas cifras do vindeiro censo.
Economía
miniatura|dereita|Langon en [[Xironda.]]
A cidade dispón dunha delegación da Cámara de comercio e industria de Bordeos.
A autoestrada A65, en construción dende xuño de 2008, vai unir Langon e Pau.
Vida local
O xornal republicano Sud-Gironde, instalouse en Langon dende o comezo dos anos 1990.
Servizos públicos
Langon é sede dunha subprefectura, un centro hospitalario (Général Pasteur)‎, un servizo provincial de bombeiros, un posto policial, unha estafeta de correos, unha recadación tributaria, unha casa de retiro, unha oficina de turismo e unha oficina de emprego.
Madurez ecolóxica
A madurez ecolóxica é o estado no que se atopa un ecosistema nun momento dado do proceso de sucesión ecolóxica. Este proceso dá comezo nuns estadios iniciais e pouco maduros, nos que unha comunidade sinxela e pouco esixente coloniza un territorio sen explotar, e chega ata os estados máis avanzados e maduros de biocenoses máis organizadas ou maduras. O estado de máxima madurez, de equilibrio co medio, ó que tenden todos os ecosistemas naturais denomínase comunidade clímax. O proceso inverso denomínase regresión.
Regras de cambio na madurez dunha sucesión
Tanto nas sucesións primarias como nas secundarias, existen unha serie de regras comúns que seguen as distintas sucesións:
TMEO
TMEO é unha revista de historietas vasca, de periodicidade bimestral, publicada en Vitoria por Ezten Kultur Taldea e fundada en 1987. O seu nome é un xogo de palabras coa clásica revista de historietas española TBO e o verbo "mexar" (no logotipo da revista ilústrase esta mesma idea). A revista caracterízase tanto polo seu uso do humor escatolóxico como pola súa acidez das súas sátiras políticas.
Traxectoria
miniatura|300px|Kini, Ata e [[Abarrots debaten sobre o TMEO (Salón do Cómic de Getxo, 2007)]] TMEO naceu como resultado da reunión dun grupo de autores que colaboraban en dous fanzines desaparecidos, Hamelín, de Pamplona, e Octopus, de Vitoria.
O primeiro número publicouse en Pamplona o 4 de xuño de 1987, contando desde entón para a súa distribución cun repartidor fixo e unha furgoneta. Kini recorda así os inicios da publicación:
Cara ao número 14 intentaron profesionalizarse (tirada masiva, distribución estatal...), pero desistiron tras só catro números.
No seu número 99 (xuño de 2008), Nono Kadáver finalizou a serie Toni Bolinga, despois de 22 anos. Por contra, incorporáronse traballos de novos autores, Enrique García, Rueda e a Leoparda de Rekalde.
En 2009, adhírense novos personaxes, como o robot artificieiro C-3-Pe-Do, de Kalitos ou El jevi satánico disléxico, de Galais.
Outros colaboradores habituais
Antigamente tamén publicaban no TMEO:
Homenaxes e premios
En novembro de 2007, TMEO recibiu no Salón do Cómic e Manga de Getxo un premio honorífico en recoñecemento aos seus vinte anos de traxectoria.
En 1989 obtivo o premio ao mellor fanzine no Salón do Cómic de Grenoble (Francia).
En dúas ocasiones gañou o mesmo premio no Salón do Cómic de Barcelona (1990 e 2001).
Colección TMEO
Ezten Kultur Taldea recompilou parte do material previamente serializado na revista en forma de álbums monográficos:
Río Olt
miniatura|Localización do río Olt O río Olt (en romanés e en húngaro; alemán: Alt; latín: Aluta ou Alutus) é un río de Romanía, un afluente da marxe esquerda do río Danubio. A súa lonxitude total é de 615 km e drena unha cunca hidrográfica de 24.050 km².
AMOTION
aMOTION é un recompilatorio da banda de rock alternativo estadounidense A Perfect Circle composto por un CD e un DVD. Foi editado polo selo Vigin Records o 16 de novembro do 2004, só dúas semanas despois do último álbum do grupo, eMOTIVe. O DVD está formado por vídeos musicais de sinxelos como "Judith", "3 Libras" e "Weak and Powerless" ademais de vídeos non editados anteriormente para "Blue" e "Thinking of You". O CD está composto enteriramente por remesturas dos sinxelos dos álbums Mer de Noms e Thirteenth Step. As cancións foron remesturadas por Danny Lohner, Joshua Eustis, Massive Attack e James Iha xunto a outros.
A Cervela, Antas de Ulla
Xeografía
Está situada ao norte do concello, limita coa parroquia de Antas de Ulla. Está regada polo río do Estanco (afluente do Ulla).
Piñeiro das Canarias
O piñeiro das Canarias (Pinus canariensis) é unha conífera endémica das Illas Canarias, considerado, segundo unha lei do Goberno das Canarias, o símbolo natural da illa de La Palma, conxuntamente coa especie: Pyrrhocorax pyrrhocorax barbarus (coñecida coma graja).
A Cervela, Antas de Ulla
Festas
Celebra as festas patronais o 29 de setembro na honra de San Miguel.
Piñeiro das Canarias
Descrición
A árbore adulta pode acadar máis de 40 m de altura e 2,5 m de diámetro o seu tronco, aínda que o normal é que teña entre 15 e 25 m de altura e un diámetro de 1 m.
A casca é de cor parda clara, sendo case lisa nos exemplares novos, mais a medida que envellecen engrosa axiña e aparecen as fendas, adoptando unha cor avermellada parda. Nos exemplares máis vellos, o ritidoma, moi engrosado e irregular, forma placas lisas coa aparencia de espellinos, dunha cor gris cinsenta.
Nos primeiros anos da súa vida presenta un crecemento moi rápido, con pólas horizontais con abundantes ramificacións secundarias erectas (as do ano), co que o aspecto da árbore é piramidal, para despois, e ao cesar o crecemento en altura, pasar a súa forma a ser máis tipo parasol.
As follas son verdes, aciculares, que se desenvolven sobre os gomos do ano, erectos e amarelentos que medran de xemas grosas, ovalado-cilíndricas e recubertas por escamas membranosas pardo-avermelladas. Este piñeiro posúe tres acículas por vaíña, o único deste tipo en Eurafrasia occidental, estando o máis achegado no Himalaia (Pinus roxburghii), que presenta unha gran semellanza co canario.
Hai dous tipos diferentes de follas do período infantil da árbore, que duran até dous anos sobre a árbore, son tríquetras e se presentan densamente agrupadas no extremo das franzas, sendo curtas, azul agrisadas, acuminadas e finalmente serradas nas súas marxes polo que resultan ásperas ao tacto, e as verdadeiras follas, que se agrupan de tres en tres nun estoxo ou vaíña basal membranosa (braquiblasto); son de cor verde clara, moi finas e flexíbeis, de 20 a 30 cm de longo por 1 mm de espesor.
AMOTION
CD
Todas as letras compostas por A Perfect Circle.
Piñeiro das Canarias
Descrición
miniatura|200px|Froito do piñeiro, piña. A época de floración vai de marzo a maio. As inflorescencias masculinas e femininas atópanse separadas. As masculinas son amentiformes (en espigas cónicas) de 5 a 10 cm de longo, de cor amarela-averdada; constituídas por numerosos estames que conteñen gran cantidade de pole aerodivagante. As inflorescencias femininas están dispostas en estróbilos múticos de cor averdada-avermellada que na madureza se transforman en conos (piñas) oblongo-fusiformes (forma de fuso), pardo-avermelladas e lustrosas, que poden chegar a medir de 12 a 18 cm de longo por 8 a 10 de diámetro na súa parte máis larga; subsentadas ou provistas dun curto e groso pedúnculo. Tardan en madurecer (dependendo da situación ecolóxica) de 24 a 30 meses; pasado este tempo se terán formado os piñóns, dous por cada escama do estróbilo.
A frutificación, é dicir, o cono propiamente dito (o estróbilo inmaturo) está formada por escamas subsentadas ao longo dun eixo lígneo central que só se abre cando as condicións externas, especialmente a sequidade do ambiente, separan as escamas, ou ben ao caer o cono da árbore deixando ceibos os piñóns no seu batemento no chan. Os piñóns presentan unha á que facilita a súa propagación aérea. Na súa morfoloxía externa, o piñón está envolto polas cubertas tegumentarias que forman a testa, que é moi dura, anegrada por unha banda, agrisada e con tacas escuras polo outro. A á é membranosa, non está artellada, e mide de 18 a 20 mm de longo, sendo recta por unha das súas bandas e arqueada na outra, estando toda ela percorrida por fendas negras.