cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
João Lourenço
Traxectoria
A finais de decembro de 2016, o MPLA, encabezado por dos Santos, elixiu a João Lourenço como candidato presidencial para as eleccións lexislativas do mes de agosto de 2017. A súa elección foi consensual dentro do partido, sendo considerado un moderado. Segundo o ex primeiro ministro Marcolino Moco, "Lourenço era dunha á prudente no momento da caída do Muro de Berlín". Varias veces presente en Portugal durante os festivais do xornal Avante! e nos congresos do Partido Comunista Portugués, João Lourenço foi membro da delegación do MPLA no momento da súa adhesión á Internacional Socialista.
En febreiro de 2017, ds Santos declarou oficialmente que non era candidato á presidencia para as eleccións de agosto de 2017 e que João Lourenço era o candidato do MPLA. Trala vitoria do MPLA nas eleccións xerais, foi elixido Presidente da República e asumiu as súas funcións o 26 de setembro de 2017.
En setembro de 2018, João Lourenço converteuse en líder do MPLA trala decisión de José Eduardo dos Santos de retirarse. Foi elixido no VI Congreso extraordinario do partido cun 98.59% dos votos.
Galit Gutmann
Galit Gutmann, nada o 23 de setembro de 1972 en Herzliya, é unha modelo, actriz e presentadora de televisión israelí.
Traxectoria
Gutman comezou a cantar de nena no kibutz Beit Oren, onde pasou parte da súa infancia. En 1981 ela apareceu nunha competición nacional de música cantada por nenos e entrou no mundo da moda pouco despois, aos dezasete anos a versión israelí da revista Woman deulle o título de Descubrimento do ano no mundo da moda. Posou para os catálogos e campañas de firmas de moda tales como Castro, H & O, Croacker, Oberzon e Dani Mizrah, converténdose nunha das principais modelos de Israel.
Entre 1998 e 2000 interpretou o papel de Odelia Tzipori no drama televisivo Ramat Aviv Gimmel. Neses anos tamén estudou interpretación con Yoram Levinstein. Gutman participou ademais nun episodio de HaShir Shelanu e presentou no Canal 10 o programa de entrevistas Limozina (2002-2003) e HaDugmaniyot (2005-2008), un reality baseado no America's Next Top Model.
Está casada co xornalista gráfico Ziv Koren e ten dúas fillas, a familia reside en Tel Aviv.
Humberto Delgado
Traxectoria
Inicialmente un convencido seguidor do ditador António de Oliveira Salazar, foi un dos socios fundadores do Grupo de Amigos de Olivença en 1945, pero en 1958 Delgado decidiu enfrontarse con Salazar concorrendo ás eleccións presidenciais dese ano, xuntando arredor súa a toda a oposición democrática, derrotado por mor dunha fraude electoral masiva marchou en 1959 de Portugal, refuxiouse no Brasil e contactou coa oposición ao salazarismo. Participou na fundación do DRIL. En 1961 entrou en Portugal para intentar sublevar o exército, fracasou no seu intento de asalto ao cuartel de Beja pero conseguiu fuxir pola fronteira española. En 1963 o goberno brasileiro retiroulle o permiso de residencia e Delgado dirixiuse a Alxeria. O 13 de febreiro de 1965 apareceu morto xunto a súa secretaria nas proximidades da fronteira portuguesa, —pensaba cruzar a fronteira para manter unha entrevista con militares portugueses pero foi asasinado pola PIDE, a policía política portuguesa.
Entíns, Outes
Santa María de Entíns é unha parroquia que se localiza no leste do concello de Outes. Segundo o padrón municipal (INE 2020) ten 153 habitantes (80 homes e 73 mulleres) distribuídos en 9 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 230 habitantes.
Miguel Ángel Blanco (homónimos)
O nome de Miguel Ángel Blanco pode referirse a:
Guerras Husitas
As cruzadas contra os husitas implicaron as accións militares contra os partidarios de Jan Hus en Bohemia durante o período comprendido entre 1420 ata case 1434. Estes foron os primeiros combates en Europa nos que as armas portátiles de lume, como os mosquetes, tiveron unha contribución decisiva.
Orixes
O movemento husita asumiu un carácter revolucionario dende o momento no que Jan Hus foi axustizado, en Praga, o 6 de xullo de 1415. Os cabaleiros e nobres de Bohemia, que estaban a favor da reforma da Igrexa, enviaron ao Concilio de Constanza, o 2 de setembro de 1415, unha protesta coñecida como a prostestaio Bohemorum condenando a execución de Hus coas palabras máis duras. A actitude do emperador Sexismundo foi a de enviar, á súa vez, unhas cartas a Bohemia declarando que aniquilaría de inmediato a todos os Wyclifitas e Husitas, o que enfureceu ao pobo, producíronse revoltas en diversas partes de Bohemia.
Os husitas dividíronse formando dúas faccións. Pouco tempo antes da súa morte, Hus aceptara unha doutrina adoptada, durante a súa ausencia, polos seus seguidores en Praga, denominada Ultraquismo na que era obrigado, para as súas pólas, o recibir a comuñón baixo as dúas especies. Os husitas ultraquistas tomaron como símbolo o cáliz. Ao mesmo tempo, os reformadores máis radicais negábanse a recoñecer calquera autoridade, do tipo que fora, desexando vivir exclusivamente segundo as leis da Biblia. Foron coñecidos como os Taboristas por ser a cidade de Tabor o lugar no que se achaba a súa sede.
Contrariamente ao seu irmán, Venceslau que tolerou o movemento husita, Sexismundo decidiu eliminalo. Un numeroso grupo de husitas liderados por Nicolás Hus (sen relación algunha con Jan Hus) deixou Praga. Reuníronse en diversos lugares de Bohemia, en particular en Usti, preto do lugar no que foi fundada a cidade de Tabor, atacando violentamente a Sexismundo e preparándose para a guerra.
Aínda que moitos husitas influentes abandonaran a cidade, as revoltas continuaron en Praga. O 30 de xullo de 1419, unha manifestación husita encabezada por Jan Zelivsky defenestrou aos conselleiros imperiais dende as fiestras do Concello de Praga. Esta defenestración, coñecida como a primeira Defenestración de Praga, provocou a morte de Venceslau I (debida a un infarto) e foi o comezo das hostilidades relixiosas.
A primeira cruzada antihusita
Sexismundo converteuse en rei de Bohemia trala morte do seu irmán Venceslau, pero non estaba nada claro se a sucesión debía ser herditaria ou por elección. Xa que Sexismundo apoiaba á Igrexa de Roma, conseguiu a axuda do Papa Martiño V que promulgou, o 14 de maio de 1420, unha cruzada para acabar cos heréticos. Un importante exército reuniu a un gran número de príncipes e innumerables aventureiros que, atraídos pola pillaxe, viñeron de toda Europa e iniciaron o asedio de Praga o 30 de xuño, abandonándoo pouco despois. Iniciáronse entón unha serie de negociacións co fin de intentar solucionar as diferenzas relixiosas.
Sexismundo mantiña as súas fortalezas de Vysehrad e de Hradcany que, aínda que dominaban Praga, atopábanse illadas a unha da outra. Ao intentar dota-las de víveres, Sexismundo foi abatido o 1 de novembro en Pankrác, preto Praga. Bohemia quedou, de inmediato, baixo o control dos rebeldes.
A segunda cruzada
As revoltas internas non permitiron aos gobernadores organizarse eficazmente. En Praga, o pai Jan Zelivsky converteuse no ditador de Tabor, o movemento igualitario (promotor da igualdade absoluta de todos ante Deus e sobre a terra, e da repartición dos bens materiais) foi reprimido por Zizka. Pouco tempo despois comezou unha nova cruzada. Un grande exército alemán invadiu e puxo sitio, en agosto de 1421, á cidade de Zatec. Os cruzados confiaban na axuda de Sexismundo, pero este estaba prisioneiro en Hungría. Ao anunciarse a chegada das tropas husitas, os cruzados fuxiron. Sexismundo non volveu a Bohemia ata últimos dese ano, tomando posesión da cidade de Kutná Hora, e sufriu unha derrota decisiva na batalla de Nemecky Brod (Deutschbrod) o 6 de xaneiro de 1422.
Guerra civil
Jan Zelivsky foi arrestado o 9 de marzo de 1422 polo consello municipal de Praga e foi decapitado. Zizka tivo que reprimir as sublevacións de Tabor. O príncipe Sexismundo Korybutovic de Polonia foi gobernador do país durante un curto período de tempo. Pero pouco logo da súa marcha, a guerra civil estourou de novo entre os ultraquistas de Praga e os taboristas. Os taboristas ao mando de Zizka derrotaron aos ultraquista dirixidos por Cenek de Watemberg; pouco tempo despois asinouse un armisticio en Konopilt. Os rebeldes invadiron a Moravia católica na que, unha parte da poboación, era favorable ás súas crenzas.
A terceira cruzada
Formouse unha nova cruzada, e Sexismundo Korybutovic, que tomara o mando das seguidores husitas trala morte de Zizka, inflinxiu unha cruel derrota aos alemáns en Usti nad Laben e despois en 1427 en Tachov, o que lle permitiu facer unha incursión en Alemaña.
Negociacións de paz
O carácter fundamentalmente democrático dos husitas e as súas continuas vitorias provocaron nos príncipes dos países próximos un certo temor ante a posibilidade de que os seus súbditos adoptasen esas ideas. Por outra banda, os ultraquistas preferían consolidar as súas conquistas. As negociacións para conseguir a paz comezaron o 3 de marzo de 1431, no Concilio de Basilea. Os católicos solicitaron, ardentemente, que os representantes da Igrexa Ortodoxa e outras pólas cristiás estivesen presentes. Antes de dar o seu consentimento querían intentar un último esforzo para conseguir a paz cos husitas. O 1 de agosto de 1431, un grande exército de Frederico, conde de Brandeburgo, acompañado polo cardeal Cesarini, legado do Papa, atravesou a fronteira de Bohemia e o 14 de xullo entrou na cidade de Domazlice. Con todo, cando o husita Prokop Holy fixo acto de presenza, os cruzados emprenderon a fuxida.
Rello
Rello é un concello español da provincia de Soria (Castela e León). A súa poboación é de 22 habitantes (INE 2012) e ocupa unha superficie de 24,39 km².
Guerras Husitas
Negociacións de paz
O 15 de outubro, os membros do concilio enviaron unha invitación formal aos rebeldes. Unha delegación encabezada por Prokop Holy, Jan de Rokycany, o abade de Tabor Nicolás de Pelhrimov e outros, chegaron o 4 de xaneiro de 1433. As conversacións fracasaron e o 30 de maio de 1434, o conflito entre os extremistas e os moderados volveu reproducirse. O exército dos taboristas foi derrotado na batalla de Lipany, morrendo o hejtman dos ultraquistas, Prokop Holy.
Acordo de paz
Os moderados, que tomaran a dianteira, presentaron as súas demandas, que foron aceptadas o 15 de xullo de 1436 polo Vaticano logo dalgunhas emendas referentes ás posesións das ordes católicas de Jihlava. As compactata foron o resultado das negociacións, segundo as cales a Igrexa permitía aos husitas a comuñón baixo as dúas especies. Foron avalados, así mesmo, polo emperador Sexismundo, xa que constituían o único obstáculo para que fose recoñecido como rei de Bohemia polos Estados Xerais da coroa de Bohemia. As compactata recoñecían a confiscación, tralas sublevacións husitas, dos bens da Igrexa, confiscacións que foron aproveitadas pola nobreza checa e polas cidades. As peticións "democráticas" das capas menos favorecidas do pobo foron, polo xeral, desatendidas.
Os ultraquistas uníronse aos católicos ata a batalla da Montaña Branca, acontecida en 1620, e moitos deles convertéronse ao protestantismo seguindo a doutrina de Martiño Lutero e de Jean Calvin.
Monarquía de Camboxa
O Rei de Camboxa (ព្រះមហាក្សត្រនៃព្រះរាជាណាចក្រកម្ពុជា, Roi du Royaume du Cambodge) é o xefe de Estado do Reino de Camboxa.
O poder do Rei está limitado a unha figura simbólica á que os súbditos deben amor e respecto. O monarca tamén representa a paz, a estabilidade, e a prosperidade do pobo khmer. Dende 1993, o Rei de Camboxa é un monarca electo, o que fai que a de Camboxa sexa unha das poucas monarquías electivas do mundo. O rei é elixido de por vida entre os membros das dinastías Norodom e Sisowath que teñan polo menos 30 anos polo Consello Real do Trono, o cal consiste en varias figuras políticas e relixiosas.
Funcións
A constitución de Camboxa, promulgada en 1993 estipulou as funcións do rei como principalmente cerimoniais. Declarou que o rei “debe reinar, mais non gobernar” e declárao “símbolo de continuidade e unidade nacional.”
O rei exerce funcións importantes de Estado cando o require a constitución. Isto inclúe, entre outras:
Ministerio do Palacio Real
O Ministerio do Palacio Real, actualmente ocupado polo ministro Kong Sam Ol conxuntamente co Consello Asesor Privado Supremo, encabezado polo medio irmán do rei, o príncipe Norodom Ranariddh asiste e aconsella o rei na realización dos seus deberes como monarca.
Era Chaktomuk (1431–1525)
Guerra Civil de Camboxa: guerras Chan Raja e Sdech Kan: 1516–1525
Bornito de Sousa
Bornito de Sousa Baltazar Diogo, nado en Quéssua, Provincia de Malanje o 23 de xullo de 1953, é un político angolano. Actualmente ocupa o cargo de Vicepresidente de Angola. Foi candidato a vicepresidente para o MPLA nas eleccións xerais de 2017, xunto con João Lourenço e membro da Asemblea Constituínte dende 2010. Xurou oficialmente o seu cargo como Vicepresidente o 26 de setembro de 2017.
Traxectoria
De Sousa naceu no concello de Quéssua. O seu pai, Job Baltazar Diogo, foi mestre de escola primaria, e tradutor kimbundu-portugués. Foi encarcerado pola axencia de seguridade portuguesa, PIDE-DGS. A súa nai, Catarina Manuel Simão Bento "Katika", era ama de casa.
Estudou na Escola Primaria "Amor e Alegría", na Misión Metodista de Quéssua en Malanje e na Escola da Igrexa Metodista Unida en Luanda. Tamén asistiu ó Liceo Nacional Salvador Correia de Sá e Benevides en Luanda. Obtivo unha licenciatura en dereito da Universidade Agostinho Neto e unha licenciatura en ciencias da Escola Superior do Partido.
Carreira política
Foi o presidente da Comisión Constitucional da Asemblea Nacional, que se encargou de redactar a constitución angolana de 2010. Tamén foi presidente do Grupo Parlamentario do MPLA até febreiro de 2010, cando foi nomeado Ministro de Administración Territorial o 2 de febreiro de 2010, e foi reelixido para o cargo o 1 de outubro de 2012, despois das eleccións de 2012.
Vida persoal
Está casado con Maria José Rodrigues Ferreira Diogo. Teñen 4 fillas: Nhenze Mpasi Diogo Mendes, Njolela Chili Diogo, Djamila do Carmo Diogo e Naulila Katika Diogo Graça.
Jan Hus
Jan Hus, tamén coñecido como Jan de Hussenitz, nado en Hussenitz (Bohemia do Sur) en 1370 e morto en Constanza (Alemaña) o 6 de xullo de 1415, foi un teólogo, filósofo, reformador e predicador bohemio, que se desempeñou como mestre na Universidade Carolina de Praga. Os seus seguidores coñécense como Husitas.
Infancia
Fillo dun campesiño pobre que morreu de xeito temperán, foi criado con moitísimo esforzo pola súa nai. A súa piedade e fervor relixioso manifestáronse nel dende a súa nenez, pois participou como monaguillo e cantou no coro da igrexa. As lecturas piadosas apaixoábanlle. Certa noite que lía a vida de San Lourenzo preto da cheminea, achegou a súa man ao lume para probar ata onde sería capaz de soportar os tormentos que Lourenzo sufrira.
Déuselle a mellor educación que permitían as súas circunstancias; e tendo adquirido un bo coñecemento dos clásicos nunha escola privada na provincia de Bohemia onde adquiriu o titulo de Bacharel en Divindade en 1398, admitírono na Universidade de Praga por caridade, onde axiña deu probas da súa capacidade intelectual, e onde se destacou pola súa dilixencia e aplicación ao estudo.
Carreira
miniatura|esquerda|Martirio de Jan Hus.
Hus impulsou desde 1408 un movemento cristián baseado nas ideas de John Wycliff. Os seus seguidores foron chamados Husitas e multiplicáronse en momentos nos que a Igrexa católica sufría a crise do chamado Cisma de Occidente, cando exercían dous papas, aos que en 1409 agregouse un terceiro, Alexandre V, que condenou o movemento husita e excomungou a Jan Hus. Convocado o Concilio de Constanza co fin de reunificar á Igrexa católica, Hus acudiu a defender os seus puntos de vista, pero foi condenado alí a morrer na fogueira e o 6 de xullo de 1415 foi queimado vivo.
Antes de ser queimado, Hus dixo as seguintes palabras ao verdugo: "Vas asar un ganso (hus significa ganso en lingua bohemia), pero dentro dun século atoparaste cun cisne que non poderás asar." Adóitase identificar a Martiño Lutero con esta profecía (102 anos despois cravou as súas 95 teses en Wittenberg), e comunmente adoitaselle identificar cun cisne.
miniatura|250px|[[Monumento a Jan Hus na praza da Cidade Vella, Praga.]]
Hus foi un precursor do protestantismo. Os seus escritos gañáronlle un lugar importante na literatura checa. Jan Hus estudou na escola de Latín en Praga e grazas a isto introduciu os símbolos diacríticos na escritura da lingua checa, especialmente o "háček" co que cada son podía ser escrito mediante un único símbolo e se simplificaba a escritura.
A Jan Hus dedicóuselle un conxunto escultórico na Praza da Cidade Vella (Staroměstské náměstí) de Praga.
Proteus anguinus
Proteus anguinus (proteo) é unha especie de anfibio caudado troglobio (de covas) que só habita en certas covas de Eslovenia, Croacia e Bosnia e Hercegovina. Este estraño representante da fauna europea é o único membro do xénero Proteus e unha das especies de caudados que respira por medio de branquias. Esta especie ten unha grande semellanza cos anfibios americanos Typhylomolge rathbuni e Ambystoma mexicanum. Unha crenza antiga era que este anfibio era a cría do dragón.
Anatomía
esquerda|miniatura|Cabeza de Proteus. O corpo do proteo é parecido ao dunha serpente, de entre 20 e 30 cm de lonxitude, con algúns espécimes que atinguen os 40 cm. O tronco é cilíndrico, de grosor uniforme, e segmentado con sucos espazados regularmente. A cola é relativamente curta, lateralmente aplanada, e rodeada por unha aleta delgada. As extremidades son pequenas e delgadas, cun número reducido de dedos comparado con outros anfibios: as patas dianteiras teñen tres dedos en vez dos catro normais, e as traseiras teñen só dous dedos. O seu corpo está cuberto por unha capa de pel fina, que contén unha pequena cantidade do pigmento riboflavina, o cal pode ser amarelo, branco ou rosado. Os órganos internos poden verse a través da pel do abdome. Ten unha pigmentación da pel parecida á da pel humana "branca", polo que nalgunhas linguas se lle chama "peixe humano". Porén, a pel do proteo conserva a capacidade de producir melanina, polo cal cando é exposto á luz, a súa pel se torna escura, e isto tamén pasa, ás veces, coas súas crías. A súa testa é piriforme (forma de pera), o fociño é aplanado dorsoventralmente. A abertura da boca é pequena, con dentes diminutos que forman unha especie de peneira para reter partículas máis grandes dentro da boca. As ventas do nariz son tan pequenas que case non son visibles, pero sitúanse lateralmente preto do final do fociño. Os ollos están cubertos por unha capa de pel. O proteo respira por branquias externas que se parecen a plumas e que saen desde os lados ao final da súa cabeza. A cor destas branquias é vermella debido á súa riqueza de vasos sanguíneos que extraen oxíxeno da auga na que habita. Ten tamén pulmóns rudimentarios, mais o seu papel na respiración é só accesorio. Os sexos son moi similares, con machos que teñen unha cloaca algo maior ca as femias.
Órganos sensoriais
A evolución favoreceu nos animais moradores de covas, entre outras adaptacións, o desenvolvemento e mellora de sistemas sensoriais non visuais para orientarse e adaptarse a hábitats permanentemente escuros. O sistema sensorial do proteo tamén está adaptado á vida no ambiente subterráneo acuático. Como non pode usar a visión para a orientación, compénsaa con outros sentidos, que están máis desenvolvidos ca nos anfibios que viven na superficie. Para isto conserva dimensións larvais, como un corpo longo e delgado e unha cabeza grande aplanada, e así pode aloxar un número meirande de receptores sensoriais.
Fotorreceptores
Os ollos do proteo permanecen baixo a derme da pel, pero aínda así poden percibir a luz, e é posible encontrar exemplares xuvenís que conservan os seus ollos ao descuberto. As larvas teñen ollos normais, pero a medida que avanza o desenvolvemento atrófianse nuns catro meses. A glándula pineal tamén ten células fotorreceptoras que, aínda atrofiadas, conservan pigmento visual. A súa glándula pineal probablemente posúe un certo control sobre os procesos fisiolóxicos. Os experimentos de comportamento revelaron que a pel, en si mesma, é tamén sensible á luz. A fotosensibilidade do tegumento é debido ao pigmento melanopsina das células especializadas interiores chamadas cromatóforos. As inmunoanálises realizadas apoian a existencia de pigmento fotosensible tamén no tegumento do animal.
Quimiorreceptores
Na parte dianteira da cabeza sitúanse os receptores químicos, mecánicos e eléctricos. O proteo pode detectar concentracións moi baixas de compostos orgánicos na auga. Son mellores na detección da cantidade e da calidade das presas polo cheiro do que outros anfibios emparentados. O epitelio da superficie interna da cavidade nasal e o do órgano de Jacobson, é máis groso ca noutros anfibios. Hai papilas gustativas no epitelio da boca, a maior parte delas no lado superior da lingua e na entrada das cavidades das branquias. As da cavidade bucal utilízanse para probar o alimento, as que están preto das branquias detectan, probablemente, a composición química da auga.
Receptores mecánicos e eléctricos
dereita|miniatura dereita|miniatura dereita|miniatura o epitelio sensorial do oído interno diferénciase moi especificamente para permitirlle recibir sons por medio das ondas que se forman na auga, e as vibracións da terra. Os experimentos etolóxicos indican que a mellor sensibilidade auditiva está entre os 10 hertz e os 15000 hertz. A liña lateral suple a sensibilidade do oído interno detectando desprazamentos da agua de baixa frecuencia próximos.
Ecoloxía e ciclo vital
O desenvolvemento embrionario dura 140 días, e acada a madurez sexual aos 14 anos. As larvas teñen o aspecto do adulto despois de case catro meses, a duración do desenvolvemento está estreitamente relacionada coa temperatura da auga. Os ovos son fecundados no interior da femia. Existen observacións históricas non confirmadas de viviparismo, pero está confirmado que os seus ovos teñen unha cuberta similar á dos ovos de peixe e doutros anfibios producida por unha glándula da femia. Creuse durante moito tempo que a femia daba a luz parindo crías formadas (ovoviviparismo) cando as temperaturas eran baixas e poñía ovos (oviparismo) cando as temperaturas eran máis altas, pero rigorosas observacións non confirmaron isto. O proteo parece ser, pois, ovíparo. A femia pon ata 70 ovos, cada un duns 12 milímetros de diámetro, e colócaos entre as rochas, onde permanecen baixo a súa protección. As larvas teñen 2 centímetros de longo cando eclosionan e viven o primeiro mes da xema do ovo almacenado nas células do seu sistema dixestivo.
O animal non experimenta metamorfose e conserva características larvarias (un atraso somático) no estadio adulto, pero posúe madurez reprodutiva, é dicir, chega á madurez reprodutiva mentres que conserva a morfoloxía do estado larval. Noutros anfibios, a metamorfose é regulada pola hormona tirosina, excretada pola glándula tiroide.
Nada como unha anguia ondulando o seu corpo, axudándose só polas súas pouco desenvolvidas patas. É un depredador que se alimenta de pequenos cangrexos, caracois e, de cando en vez, de insectos. Non mastiga o seu alimento, senón que o traga enteiro. É resistente á fame a longo prazo, unha adaptación ao seu hábitat subterráneo. Pode consumir cantidades grandes de alimento nunha inxesta e almacenar os nutrientes como depósitos de lípidos e glicóxeno no fígado. Cando o alimento é escaso, reduce a súa actividade metabólica, e pode tamén reabsorber os seus propios tecidos en casos extremos. Os experimentos controlados demostraron que poden sobrevivir ata 10 anos sen alimento.
O proteo é gregario, e vive xeralmente debaixo de pedras ou en gretas. Os machos sexualmente activos son unha excepción, establecendo e defendendo os territorios onde atraen ás femias. A escaseza do alimento fai que loitar sexa enerxeticamente custoso, polo que os encontros entre os machos implican soamente exhibición. Isto é unha adaptación de comportamento á vida subterránea.
A reprodución observouse soamente en cativerio ata agora. Os machos sexualmente maduros teñen cloacas inchadas, unha cor de pel máis brillante, dúas liñas no lado da cola, e aletas levemente rizadas. Non se observou ningún destes cambios nas femias. O macho pode comezar o cortexo mesmo sen a presenza dunha femia. Persegue a outros machos lonxe da área elixida, e pode entón segregar unha feromona para atraer femias. Cando a femia se achega, o macho da voltas arredor e abánaa coa súa cola. Entón comeza a tocar o corpo da femia co seu fociño, e a femia correspóndelle tocando a súa cloaca co fociño. Neste momento el comeza un movemento progresivo e convulsivo, e a femia o segue. Despois el deposita os espermatozoides na cloaca da femia, onde se produce a fertilización dos ovos. Este ritual de cortexo pode repetirse varias veces durante un par de horas.
A lonxevidade destes animais estímase en ata 58 anos. Algúns espécimes en catividade, en condicións seminaturais, viviron 70 anos ou máis.
Taxonomía
Os proteos de diferentes sistemas de covas difiren substancialmente nas medidas corporais, cor e algúns caracteres microscópicos. Os primeiros investigadores usaron estas diferenzas para dividilos en cinco especies, pero os herpetólogos modernos comprenden que a morfoloxía externa por si soa non é fiable para establecer a sistemática dos anfibios e pode ser extremadamente variable, dependendo da alimentación, enfermidades e outros factores e mesmo varía entre os individuos dunha mesma poboación. Proteus anguinus considérase hoxe como a única especie.
O Proteus negro
miniatura|200px|dereita|O Proteus negro, unha subespecie con cabeza máis curta e ollos máis desenvolvidos. O Proteus negro (Proteus anguinus parkelj Sket & Arntzen, 1994 ) é a única subespecie recoñecida do proteo, endémica das augas subterráneas da área de Črnomelj, Eslovenia, duns 100 km2.
Ten varias características diferentes das da subespecie tipo, que se comparan na táboa:
Estas características suxiren que o Proteus negro probablemente colonizou os hábitats subterráneos máis recentemente e aínda retén algunhas características non troglomórficas (de covas).
Os saltimbanquis no paraíso
Os saltimbanquis no paraíso é unha novela escrita por Xelís de Toro, publicada en 1999 por Sotelo Blanco. No ano 2000 acadou o premio Arcebispo San Clemente.
Eurocopter EC225 Super Puma
O Eurocopter EC225 Super Puma (no presente Airbus Helicopters H225) é un helicóptero de transporte de pasaxeiros de longo alcance desenvolvido por Eurocopter como a seguinte xeración da familia civil Super Puma. É un aparello de dous motores que pode transportar ata 19 pasaxeiros xunto con dous pilotos e un asistente de cabina, dependendo da súa configuración. O helicóptero está comercializado para servizos de asistencia en mar a fóra e tarefas de transporte de pasaxeiros VIP, así como para misións de servizo público.
Os saltimbanquis no paraíso
Trama
Vicente é un mozo galego que vive en Londres, emigrado coa súa familia sendo mozo. Trala morte de seus pais, vive nos ambientes marxinais dos squat (casas ocupadas) con tres amigos cos que fai funcións malabares e circenses. Logo de atracaren un establecemento, vense obrigados a "saír do mapa", e el e dous máis deciden marchar á súa vila natal, na costa galega.
Eurocopter EC225 Super Puma
O EC225, orientado ao uso civil, ten un equivalente militar, que orixinalmente designouse como o Eurocopter EC725; en 2015 pasou a chamarse H225M. O EC225 foi renomeado formalmente como H225 en 2015, en consonancia co cambio de marca corporativo de Eurocopter como Airbus Helicopters.
Os saltimbanquis no paraíso
Trama
Os seus amigos intégranse na sociedade da aldea onde viven, pero Vicente ten unha crise de identidade, e decide regresar e ver se as cousas están ben por Londres. Alí descobre que Lizard, o cuarto amigo, ocupou en certo modo o seu lugar.
Eurocopter EC225 Super Puma
Desenvolvemento
Tras a crise do petróleo de 1973 as compañías petrolíferas e de gas comezaron operación de exploración e explotación mar adentro, creando así a necesidade de helicópteros máis capaces. O desenvolvemento do EC225, unha versión alongada do AS332 Super Puma, foi anunciado por Eurocopter en xuño de 1998. As principais diferenzas do EC225 con respecto o AS332 son a adopción the adoption da tecnoloxía de rotor Spheriflex e novos motores turboeixo Turbomeca Makila 2A, xunto cunha caixa de cambios principal redeseñada para acomodar os cambios do rotor e do motor, e a adición dun sistema integrado de visualización de voo; eses cambios resultaron en velocidades máis altas e unha maior comodidade para os pasaxeiros, ademais de máis seguridade e menos custos de operación.
Os saltimbanquis no paraíso
Narración
O libro está narrado en terceira persoa, cun narrador omnisciente, que coñece os pensamentos e setimentos dos personaxes, especialmente do protagonista.
Eurocopter EC225 Super Puma
Desenvolvemento
En febreiro de 2014 Airbus Helicopters anunciou na Heli-Expo 2014 o desenvolvemento dunha variante mellorada, o EC225e. Este conta con numerosos cambios como un novo sistema de aviónica, un sistema TCAS II para evitar colisións, un sistema automático de identificación, e un sistema especializado de aproximación a plataformas; tamén se intentou equipar un motor mellorado Turbomeca Makila 2B para incrementar o peso máximo de engalaxe do EC225e uns 550 kg, é un tanque de combustible adicional no compartimento de equipaxe posterior para aumentar o seu alcance ata 300 millas náuticas con 10 pasaxeiros no seu interior. Algunhas das modificacións poden realizarse nos existintes EC225. No mesmo anuncio Lease Corporation International dixo que tiña un pedido de 645 millóns de dólares por 15 EC225e (xunto con 6 Airbus Helicopters EC175) como cliente de lanzamento. En febreiro de 2016 o motor Makila 2B foi eliminado do EC225e como medida para reducir custos, aínda que o desenvolvemento dos outros aspectos estruturais e de aviónica seguiu adiante.
Os saltimbanquis no paraíso
Narración
O tempo da narración abrangue aproximadamente un ano, desde agosto até o verán seguinte.
Eurocopter EC225 Super Puma
Desenvolvemento
En 2015 Airbus Helicopters anunciou no Paris Air Show que comezara a desenvolver un sucesor completamente novo do EC225, inicialmente designado Airbus Helicopters X6. A liña de produción do EC225 está proxectada para que continue fabricando o aparello ata ao redor de 2030, inicialmente solapándose co seu sucesor.
O noso último verán en Escocia
O noso último verán en Escocia (en What We Did on Our Holiday) é un filme británico da BBC protagonizado por David Tennant, Rosamund Pike e Billy Connolly. Foi rodado en Glasgow e nas Terras Altas de Escocia entre o 27 de xuño e o 2 de agosto de 2013.
Provincias das Illas Salomón
miniatura|dereita|400px|Provincias das Illas Salomón en 1989 miniatura|dereita|400px|Provincias das Illas Salomón, numeradas en orde alfabética As Provincias das Illas Salomón actuais son nove, e constitúen a división territorial das Illas Salomón. A capital do país, Honiara, na illa de Guadalcanal, non se inclúe dentro de ningunha provincia.
O noso último verán en Escocia
Foi estreado no Reino Unido o 26 de setembro de 2014. Estreouse en galego en 14 cines de 8 cidades de Galicia o 29 de maio de 2015. Isto foi posible grazas a unha iniciativa da Xunta de Galicia, da produtora Contracorriente Films e tamén da Televisión de Galicia. A directora de dobraxe foi Charo Pena e foi traducido por Rosa Moledo.
Provincias das Illas Salomón
Historia
Durante o protectorado británico había 12 distritos administrativos: Choiseul, Eastern Solomons, Gizo, Guadalcanal, Lord Howe, Malaita, Nggela e Savo, Rennell e Bellona, Santa Cruz, Shortlands, Sikaiana (Stewart) e Ysabel e Cape Marsh. A capital era Tulagi.
Guareña (homónimos)
Guareña pódese referir a:
Provincias das Illas Salomón
Historia
Despois da segunda guerra mundial, reorganízase en catro distritos, Central, Occidental, Oriental e Malalaita. Estes distritos dividíronse en consellos. A capital trasladouse a Honiara e esta foi a organización territorial que tiñan as Illas Salomón no momento da súa independencia en 1978.
En 1981 reorganízase a administración territorial en sete provincias: o distrito Central deu nas provincias Central, Isabel e Guadalcanal; o distrito Oriental deu nas provincias de Makira e Temotu; e os distritos Occidental e Malalaita tornaranse en provincias ficando igual. En 1983 os 22 quilómetros cadrados da capital, Honiara, sácanse de Guadalcanal e créase o Territorio da capital, ao mesmo tempo que a cidade mantiña a capitalidade da provinica de Guadalcanal.
En 1995, Choiseul convértese en provincia, a partir dunha parte da provincia Occidental, e Rennell e Bellona sepárase da provincia Central, e deste xeito chégase ao número 9 actual.
Provincias
(1) excluíndo o Territorio da capital, Honiara
José Freire Barcia
José Freire Barcia, Pepiño, nado en Vilar de Mouros (A Capela) en 1928 e finado en Neda o 30 de agosto de 1951, foi un guerrilleiro antifranquista galego.
Traxectoria
Co seu irmán Juan Freire Barcia uniuse á guerrilla en maio de 1949, logo de ser convencido por Francisco Rey Balbís para non facer o servizo militar. Foi membro da IV Agrupación do Exército Guerrilleiro de Galicia. Foi abatido pola Garda civil no Puntal (Neda) o 30 de agosto de 1951 con outros tres compañeiros, Antonio Veiga Mejuto, José Antonio Castro López e José Sancho Riera.
Louis Cattiaux
Louis-Ghislain Cattiaux (Valenciennes, 17 de agosto de 1904, - París, 16 de xullo de 1953) foi un pintor e poeta que abandonou case por completo a práctica artística para dedicarse a escribir A Mensaxe Reencontrada (Le message retrouvé), un libro realmente orixinal, que encarna o que preconizaban os artistas e os filósofos dende o Romanticismo; é dicir, que a obra de arte debe ser unha vía de coñecemento de Deus. Este libro reencontra e renova a tradición ensinada polos grandes sabios de todos os tempos. A Mensaxe Reencontrada contén un sentido: moral, filosófico e ascético, e, tamén: cosmogónico, místico e iniciático (hermético).
Biografía
Louis Cattiaux naceu o 17 de agosto de 1904 en Valenciennes. Creceu sen os seus pais, sendo educado pola súa irmá máis vella. En 1914, ambos os dous irmáns son evacuados á rexión de París, e o pequeno Louis entra no internado Hanley. En 1922 prepara o seu exame en Arts et Metiers de París. En 1928 Cattiaux viaxa a Dahomey, empregado por unha empresa comercial, pero ao cabo dalgúns meses volve á metrópole onde se consagrará cada vez máis á pintura. Comeza a frecuentar os medios literarios e artísticos da avant-garde parisiense da época. En 1932 casa con Henriette Péré. A parella instala unha galería de arte chamada Gravitations, en honor ao poeta Jules Supervielle, situada nos baixos do número 3 da rúa Casimir-Perier, que ademais será o seu propio fogar.
Dinar alxeriano
O dinar alxeriano (en árabe: دينار جزائري dinar jaza'iri, ou sinxelamente دينار dinar; en francés: dinar algérien) é a moeda oficial de Alxeria dende o 1 de abril de 1964, cando substituíu ao franco alxeriano. O seu código ISO 4217 é DZD e a súa abreviatura DA. O seu nome deriva do denario romano. A moeda dividíase en 100 santeem.
Louis Cattiaux
Biografía
En 1954, Os Poemas do folgazán e os poemas alquímicos, tristes, zen, de antes, da resonancia, do coñecemento de Louis Cattiaux son editados polo Cercle du Libre. No mesmo ano publícanse, igualmente, extractos do seu ensaio sobre a pintura Física e Metafísica da Pintura nunha revista suíza, Inconnues n.º 9, ademais dun artigo de Emmanuel d'Hooghvorst, A Mensaxe Profética de Louis Cattiaux.
Física e metafísica da pintura
Como ben indica o seu título, este libro está dividido en dúas partes: a física e a metafísica da pintura. Á física, Louis Cattiaux dedícalle os oito primeiros capítulos, mentres que o resto versa sobre a pintura e a arte en xeral, con apuntamentos moi concretos referidos ao ambiente artístico do París da primeira metade do s. XX e, tamén, con referencias á vida do espírito máis alá da arte. Para o autor a física e a metafísica están estreitamente relacionadas entre si e necesítanse reciprocamente como o corpo e o espírito para poder sobrevivir.
A Mensaxe Reencontrada ou o reloxo da noite e o día de Deus
Os aforismos ou versículos, como os denominaba Cattiaux, tratan distintos temas, sendo cada un independente, pero á vez forman un conxunto homoxéneo sobre as preguntas fundamentais do home. A súa linguaxe é singular, pois Cattiaux non desenvolve ningún tema sistematicamente, senón que sentenza.
Pola súa particularidade é difícil situar A Mensaxe Reencontrada dentro de determinadas correntes filosóficas ou espirituais, aínda que o autor se sentía especialmente próximo á tradición hermética occidental.
Campo Bom
Campo Bom é unha cidade do Brasil, situada no Río Grande do Sur.
En 2010 tiña 60.081 habitantes.
Está situada na rexión metropolitana de Porto Alegre.
Joseph John Thomson
Sir Joseph John Thomson, nado en Cheetham Hill, Reino Unido, o 18 de decembro de 1856 e finado en Cambridge o 30 de agosto de 1940, foi un físico británico, premio Nobel de Física en 1906.
Traxectoria
Nacido no 1856 en "Cheetham Hill, Manchester", Reino Unido. Estudou no Owens College (hoxe parte da Universidade de Manchester) e no Trinity College, da Universidade de Cambridge. Nesta institución ensinou matemáticas e física, foi profesor de física experimental no laboratorio de Cavendish, e reitor do Trinity College (1918-1940). Tamén foi presidente da Royal Society (1915-1920) e profesor de filosofía natural da Institución rexia de Gran Bretaña (1905-1918).
En 1906 Thomson recibiu o Premio Nobel de Física polo seu traballo sobre a condución da electricidade a través dos gases. Considéraselle o descubridor do electrón polos seus experimentos co fluxo de partículas (electróns) que compoñen os raios catódicos. Teórico e experimentador, Thomson elaborou en 1898 o modelo "pastel de ameixas" da estrutura atómica, na que sostiña que os electróns eran como 'ameixas' negativas incrustadas nun 'pudding' de materia positiva. En 1908 foi nomeado sir.
Foi pai de George Paget Thomson, Premio Nobel de Física en 1937, sendo o único caso de dúas xeracións nunha familia, a máis de Marie Curie e Pierre Curie coa súa filla Irène_Joliot-Curie.
Autódromo Oscar Alfredo Gálvez
O Autódromo Oscar Alfredo Gálvez é un autódromo situado na Cidade de Bos Aires, Arxentina. Foi inaugurado en 1952 durante a presidencia de Juan Domingo Perón, grazas á iniciativa de varios corredores arxentinos entre os que se atopaba Juan Manuel Fangio. Debido á súa infraestrutura é coñecida como a Catedral do Automobilismo Arxentino, foi sede en vinte oportunidades do Gran Premio da Arxentina.
Historia
O autódromo foi construído por iniciativa de varios corredores arxentinos, entre os que se atopaba o gañador do Campionato Mundial de Fórmula 1 de 1951, Juan Manuel Fangio. Ante o desenvolvemento do automobilismo arxentino, o goberno do Presidente Juan Domingo Perón decidiu construír o autódromo no sur da Cidade de Bos Aires, nun predio de máis de 200 ha, no barrio de Vila Riachuelo. O autódromo foi inaugurado o 9 de marzo de 1952, baixo o nome de Autódromo 17 de Outubro, en honra á "xornada histórica" de apoio ao entón Coronel Perón.
Para a inauguración foron organizadas tres probas, pero a máis importante foi a realización da Copa Perón na modalidade Fórmula Libre, gañada por Juan Manuel Fangio. Fangio tardou 1:17.19.230 h para cubrir as 30 voltas do circuíto 4 do autódromo, ao mando dunha Ferrari 166FL. En segundo lugar chegou Froilán González co seu Ferrari 166C e terceiro o brasileiro Francisco Landi no seu Ferrari 125C.
En 1953 correuse alí o primeiro Gran Premio da Arxentina, a primeira carreira fóra de Europa, gañado nesa ocasión polo piloto italiano Alberto Ascari, que corría para a Scuderia Ferrari. O corredor arxentino Juan Manuel Fangio tivo que abandonar na volta 36 cando fallou a transmisión do seu Maserati. Durante esa carreira ocorreu un accidente que se cobrou a vida de 9 persoas. Outra Carreira memorable que levouse a cabo en 9 edicións foron os 1000 Km de Bos Aires, que se disputaron entre 1954 e 1972.
Circuítos
O autódromo conta na actualidade con varios trazados:
Curvas e detalles
800px
Todos os gañadores de Fórmula 1, no autódromo Oscar Alfredo Gálvez
Rékords Piloto: Juan Manuel Fangio (4) • País piloto: Arxentina/Reino Unido (ambos 4) • Construtor: Williams (4) • Motor: Ford (9) • Pneus: Goodyear (12)
Lacus
Na xeoloxía planetaria, reciben o nome de lacus, lagos ou pequenas planicies de albedo escuro cuns bordos pouco recortados que existen nos astros (exceptuando a Terra) do Sistema Solar, no caso da lúa de Saturno, Titán, estas pequenas chairas serían lagos de hidrocarburos, achegándose así máis ó que en realidade significa o termo lago na nosa lingua.
27 de agosto
Nacementos
miniatura|100px| Hegel.
Mortes
miniatura|100px| Le Corbusier.
Festas e celebracións
Romaría do San Vitoiro
Outros
Os 366 días do ano
Vícar
miniatura|250px|Puerta de Vícar.
Carmen Luvana
Carmen Luvana, nada o 23 de agosto de 1981 en Nova York, é unha actriz porno estadounidense de orixe portorriqueña.
Vícar
Vícar é un concello situado ao suroeste da provincia de Almería, na Comunidade Autónoma de Andalucía. Segundo datos do INE correspondentes ao ano 2009 conta con 22.853 habitantes e unha extensión de 64,1 quilómetros cadrados.
Nogueira
As nogueiras ou croucheiras (xénero Juglans) son plantas da familia Juglandaceae. Son árbores de folla caduca, de 10 a 40 metros de alto, con follas pinnadas.
Carmen Luvana
Biografía
Naceu no barrio neoiorquino de Brooklyn. Con apenas 5 anos os seus pais múdanse a Porto Rico de onde eran orixinarios. Permanece aí ata os 18 anos. A esa idade decide instalarse en Miami (Florida) para traballar como stripper en diversos clubs da cidade.
Nogueira
As 21 especies do xénero espállanse polas zonas temperadas de Eurasia e, en América, dende o sueste do Canadá ata a Arxentina. O nome latino Juglans deriva de Jovis glans 'noces de Xúpiter'. As nogueiras son usadas como alimento polas larvas de varios lepidópteros e coleópteros.
Vícar
Posúe tres acuedutos de posible orixe romana que conforman o conxunto monumental do Barranco de Carcáuz. Tamén se acharon restos arqueolóxicos pertencentes á denominada cultura argárica.
Carmen Luvana
Biografía
En 2001 debuta no cine porno con More Dirty Debutantes 211. Tras un ano de contrato con New Sensations convértese no buque insignia da produtora Adam & Eve, que a ficha no 2003. Nese ano realiza a súa primeira escena de sexo anal en The Perfect Secretary, experiencia que só repetiría posteriormente en The Power of Submission (2006).
Nogueira
A especie máis coñecida en Europa e a de máis importancia comercial é a nogueira común (Juglans regia). A nogueira negra (Juglans nigra) e común na súa área nativa do leste de Norteamérica e cultívase tamén noutras zonas do mundo. As noces son comestibles, pero máis pequenas que ás da Juglans regia e de casca moi dura. A nogueira xaponesa (Juglans atlantifolia) caracterízase polas súas noces redondas.
Carmen Luvana
Biografía
A finais do 2007 anuncia a súa vontade de retirarse da industria do porno ao concluír o ano 2008. Foi portada de revistas como Hustler, Oui, Genesis magazines ou Maxim.
Nogueira
Cultivos e usos
As dúas especies de máis importancia comercial son Juglans regia ( a nogueira común), pola madeira e as noces, e Juglans nigra (a nogueira negral), pola madeira principalmente. As esixencias das dúas especies son semellantes e ámbalas dúas son de cultivo frecuente en areas de clima temperado.
As nogueiras precisan niveis de luz solar elevados e a produción mellora se están protexidas do vento. A utilización de plantas fixadoras do nitróxeno nos solos das plantacións de nogueira favorece o crecemento da árbore. Cando se cultivan para a produción de noces é preciso escoller plantas que sexan compatibles coa polinización, que adoitan ser máis productivos que as “auto- fértiles”. Hai moitas variedades con diferentes pautas de crecemento, florecemento, sabor e groso de casca. En zonas setentrionais procúranse variedades que florezan máis tarde, para reducir as perdas causadas por xeadas en primavera.
As noces
dereita|miniatura|Noces. As noces de tódalas especies de nogueiras son comestibles, pero as que se aproveitan comercialmente son, en xeral, as da nogueira común, que son as de tamaño maior e de pel interior máis fina. As noces son ricas en aceite e pódense consumir crúas ou cociñadas. O aceite empregase a miúdo na pintura ó óleo. As noces son unha fonte de ácidos graxos omega-3 e demostráronse eficaces na redución do colesterol. Necesitan conservarse en fresco, xa que en condicións cálidas teñen tendencia a se pór rancias en poucas semanas.
Nalgúns países as noces verdes consérvanse en vinagre coa súa casca. A noz e a casca son usados tamén para producir substancias para tinxir.
Madeira
dereita|240px|miniatura|Follas e noces de nogueira xaponesa A nogueira común, a nogueira negra e as outras especies semellantes son importantes pola súa madeira dura, densa e compacta e que se pode puír ata acadar un acabado moi suave e satinado. A cor da madeira vai do crema ó chocolate dependendo se proceda da cerna ou das partes máis externas. Secada ó forno tende a ser castaño mate, mentres que secada ó aire pode ter matices purpúreos. Pola cor, a dureza e o tipo de grao, a nogueira é moi valorada para fabricar mobles e para ser labrada. Foi usada durante séculos para facer culatas de armas de fogo e segue a usarse para armas de caza. A madeira da Juglans cinerea e outras especies asiáticas é de menos valor, máis branda, menos forte e pesada, mais salagre e de cor máis pálida.
Árbore ornamental
As nogueiras adoitan usarse coma árbore decorativa en parques e xardíns grandes. A nogueira xaponesa é a principal especie usada con este fin, polas súas follas enormes, que lle dan un aspecto tropical. Non son axeitadas para pequenos xardíns, xa que deixan caer moita folla, polas, ramallos e noces. As follas caídas e as raíces producen unha substancia que é tóxica para algunhas plantas coma o tomate, a maceira e o bidueiro. Esta substancia a xuglina parece ser un mecanismo de defensa da planta e pode persistir no solo anos despois de ser cortada a árbore, debido a descomposición das raíces. A área de máis afectación e que vai desde o tronco as puntas das polas máis exteriores.