cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Macrófago alveolar
Mecanismo
Despois da internalización, o microbio queda encerrado nunha vesícula chamada fagosoma, que se fusiona con lisosomas primarios ou secundarios, formando un fagolisosoma. Hai varios mecanismos que causan a morte intracelular do microbio nos macrófagos alveolares, como procesos oxidativos, e outros independentes do metabolismo oxidativo. Os primeiros implican a activación de sistemas encimáticos de membrana que orixinan unha estimulación da captación de oxíxeno (coñecida como explosión respiratoria), e a súa redución a intermediatos reactivos do oxíxeno, especies moleculares que son moi tóxicas para os microorganismos. O encima responsable da estimulación da explosión respiratoria é a NADPH oxidase, encima composto de cinco subunidades. Un dos seus compoñentes é un citocromo de membrana formado por dúas subunidades proteicas chamadas gp91phox e p22phox; e os outros tres compoñentes son as proteínas derivadas do citosol p40phox, p47phox, e p67phox. A NADPH oxidase do citosol dos macrófagos alveolares está nun estado inactivo; pero cando se activa, dous dos seus compoñentes citosólicos, o p47phox e o p67phox, son fosforilados nos seus residuos de tirosina e serina, e entón poden mediar a translocación da NADPHox ao compoñente citocromo, gp91phox/p22phox, na membrana plasmática por medio de elementos citoesqueléticos.
Comparados con outros fagocitos, a explosión respiratoria nos macrófagos alveolares e de maior magnitude. Os mecanismos microbicidas independentes do oxíxeno están baseados na produción de ácido, secreción de lisozimas, proteínas de unión ao ferro, e na síntese de polipéptidos catiónicos tóxicos. Os macrófagos posúen un repertorio de moléculas antimicrobianas empaquetadas nos seus gránulos e lisosomas. Estes orgánulos conteñen un conxunto de encimas degradativos e péptidos antimicrobianos que son liberados nos fagolisosomas, como proteases, nucleases, fosfatases, esterases, lipases, e péptidos moi básicos. Por outra parte, os macrófagos posúen varios mecanismos de deprivación de nutrientes que se usan para facer que os patóxenos fagocitados queden privados de micronutrientes esenciais. En certos microorganismos evolucionaron contramedidas que lles permiten evitar a destrución por parte dos fagocitos. Aínda que a degradación mediada por lisosomas é un medio eficiente para neutralizar unha infección e impedir a colonización, varios patóxenos poden parasitar aos macrófagos, utilizándoos como unha célula hóspede onde crecer, manterse e replicarse. Parasitos como Toxoplasma gondii e as micobacterias poden impedir a fusión de fagosomas cos lisosomas, escapando así da acción nociva das hidrolases lisosómicas. Outros evitan aos lisosomas abandonando o vacúolo fagocítico, e pasando á matriz do citosol onde o seu desenvolvemento pode realizarse sen oposición. Nestes casos, os macrófagos poden ser activados para destruír activamente os microorganismos fagocitados producindo diversas moléculas moi tóxicas e inducindo mecanismos de deprivación de nutrientes para así matalos. Finalmente, algúns microbios teñen encimas para a detoxificación de metabolitos do oxíxeno formados durante a explosión respiratoria.
Cando os macrófagos alveolares son insuficientes para neutrralizar a ameaza poden liberar citocinas proinflamatorias e quimiocinas para convocar unha rede moi desenvolvida de células fagocíticas defensivas e outras responsables das respostas inmunitaria adaptativas.
Os pulmóns son especialmente susceptibles a sufrir danos, polo que para evitar danos colaterais que afecten aos pneumocitos tipo I e II, os macrófagos alveolares mantéñense nun estado quiescente, no que producen poucas citocinas inflamatorias e realizan pouca actividade fagocítica, como se evidencia pola regulación á baixa da expresión do receptor fagocítico chamado antíxeno macrófago 1 (Mac-1). En condicións normais, os macrófagos alveolares suprimen activamente a indución de dous dos sistemas inmunitarios do corpo: a inmunidade adaptativa e a humoral. A inmunidade adaptativa suprímese por efecto dos macrófagos alveolares sobre as células dendríticas intersticiais, células B e T, xa que estas células son menos selectivas cos obxectivos que destrúen, e con frecuencia causan danos innecesarios ás células normais. Para impediren unha inflamación incontrolada no tracto respiratorio inferior, os macrófagos alveolares segregan óxido nítrico, prostaglandinas, interleucinas 4 e 10 (IL-4, IL-10), e factor de crecemento transformante β (TGF-β).
Club de Campo Villa de Madrid
O Club de Campo Villa de Madrid é un club deportivo da cidade de Madrid, España. Foi fundado en 1931 e en 2007 contaba cuns 20.000 socios. Destaca sobre todo a sección de hóckey herba, tanto o seu equipo masculino coma feminino.
Historia
En 1931 un grupo de xoves pertencentes á alta sociedade madrileña creou o Club de Campo. En 1942 produciuse a fusión do Club de Campo coa Real Sociedad Hípica Española. A nova sociedade destacou especialmente na hípica e o hóckey herba, principais disciplinas practicadas no club.
Dende 1984, data na que o Concello de Madrid fixo efectivos os seus dereitos sobre parte dos terreos nos que se localiza o club, a sociedade está participada polo Concello como socio maioritario, polo Patrimonio do Estado, e pola antiga Real Sociedade Hípica Española Club de Campo.
Real Club de Polo
O Real Club de Polo é un dos clubs deportivos históricos da cidade de Barcelona e de toda España, destacando principalmente na práctica do polo, a hípica e o hóckey herba, masculino e feminino.
Historia
O Real Club de Polo fundouse o 11 de maio 1897 para fomentar o xogo do polo e proporcionar aos afeccionados ao deporte hípico medios de distracción e recreo, ao mesmo tempo que desenvolver neles as súas calidades de destreza e solidez a cabalo. En 1907, o hóckey herba comezou a desenvolverse entre algúns socios, e en 1914 xa se constitúe definitivamente a sección no club, ao igual que o tenis. En 1992, con motivo dos Xogos Olímpicos de Barcelona remodeláronse as súas instalacións para acoller as probas de Doma clásica e de Saltos de Obstáculos.
Lingua doteli
miniatura|Falante na variedade de Achhami. O doteli ou dotyali (डोटेली) é unha lingua indoaria falada por preto de 800 000 de persoas, a maioría das cales viven no Nepal. Tradicionalmente, foi considerada o dialecto occidental da lingua nepalesa e escríbese en devanágari. Ten status oficial no país dende o ano 2007. Ten catro dialectos principais chamados Baitadeli, Bajhangi Nepali, Darchuli e Dotyali. O grao de comprensión mutua destes dialectos é moi alto.
Barreiro, Alcabre, Vigo
Barreiro é un lugar da parroquia de Alcabre, no concello pontevedrés de Vigo, na comarca de Vigo. Segundo o IGE, en 2022 tiña 823 habitantes (412 homes e 411 mulleres).
Abadía territorial de Santa María de Grottaferrata
A abadía territorial de Santa María de Grottaferrata (en abbatia territorialis Batae Mariae Cryptaeferratae), coñecida tamén co nome de Abadía de San Nilo (dedicada a Nilo de Rossano), é a única abadía territorial da Igrexa católica italo-albanesa, tratándose dunha sé eclesiástica inmediatamente suxeita á Santa Sé e pertencente á rexión eclesiástica do Lacio. Actualmente a sé está vacante, dende a renuncia do arquimandrita Emiliano Fabbricatore, sendo o administrador apostólico o bispo de Albano, Marcello Semeraro.
María Pedraza
María Pedraza, nada en Madrid, España o 26 de xaneiro de 1996 é unha actriz española de cine e televisión que se deu a coñecer en 2017 protagonizando a película Amar, de Esteban Crespo, e interpretando o papel de Alison Parker na serie de Antena 3, A Casa de Papel.
Traxectoria
Dende os oito anos estudou danza clásica no Real Conservatorio Profesional de Danza Mariemma. A seguir, mentres continuaba coa danza, por consello da súa nai, comezou con clases de interpretación até os 18 anos.
Pedraza foi descuberta na súa conta de Instagram polo director de cine Esteban Crespo, quen a convidou a realizar unha audición para escoller á actriz principal da súa ópera prima Amar tras ver as súas publicacións na rede social. María presentouse e obtivo o papel de Laura, integrando unha repartición conformada tamén por Pol Monen, Natalia Tena, Gustavo Salmerón e Nacho Fresneda. A película estreouse en cines o 21 de marzo de 2017.
Abadía territorial de Santa María de Grottaferrata
Historia
Os primeiros arquimandritas logo de san Nilo foron Paulo, Cirilo e Bertomeu o novo: baixo a súa guía a abadía medrou en posesións e riquezas, e ao pouco tempo dependían dela unha vintena de igrexas sucursais por toda a Italia centro-meridional. Poucos anos logo da súa fundación o mosteiro contaba con arredor de 200 monxes basilianos e as continuas doazóns levaron a que o arquimandrita controlase vastos territorios no Lacio e no sur de Italia: o feudo Rofrano en Campania, na diocese de Policastro e da Conca della Campania na diocese de Caserta, e os castelos de Castel de' Paolis na diocese suburbicaria de Albano e de Borghetto di Grottaferrata na diocese suburbicaria de Frascati, así como outras posesións nas dioceses de Cosenza, Capaccio, Albano, Velletri e Venosa. A abadía obtivo tamén de moitos papas o recoñecemento da súa independencia respecto do cardeal bispo da diocese suburbicaria de Frascati.
O ano 1937 foi de grande importancia para a abadía, xa que o papa Pío XI, coa bula Pervetustum Cryptae-Ferratae Coenobium do 16 de setembro, elevouna a mosteiro exárquico, baixo a autoridade directa da Santa Sé.
María Pedraza
Traxectoria
A principios de 2018 foi anunciada a participación de Pedraza na segunda serie española orixinal de Netflix titulada Elite, onde comparte repartición cos actores da Casa de Papel Miguel Herrán e Jaime Lorente. Elite estreouse o 5 de outubro dese mesmo ano. Tras finalizar a gravación da mesma, Atresmedia confirmou que a actriz sería a protagonista de Toy Boy, a súa nova ficción producida por Plano a Plano  que foi proxectada no FesTVal en Vitoria-Gasteiz e preestrenada en Atresplayer Premium en 2019. Trala súa emisión pola televisión en aberto, a serie foi estrenada tamén na plataforma online Netflix a principios de marzo de 2020.
En agosto de 2019, comenzou a rodaxe de El verano que vivimos, longametraxe dirixida por Carlos Sedes na que traballou con Blanca Suárez e Javier Rey entre outros.​ Estreouse o 6 de novembro de 2020.
En xuño de 2020, informouse que Pedraza protagonizará, xunto a Karra Elejalde, unha nova comedia de Fernando Colomo titulada Poliamor para principiantes, e que comezaba a rodaxe.
Ademais, entre setembro e outubro de 2020 rodou a película ¿A quién te llevarías a una isla desierta?, dirixida por Jota Linares e para Netflix, plataforma coa que a actriz repite tras Elite. A cinta presentouse na XXII edición do Festival de Málaga e a súa estrea realizouse o 12 de abril de 2019.
En decembro de 2020, participou no videoclip Que se joda todo lo demás da cantante Alice Wonder.
Calexa
Calexa pódese referir a:
Estación de Xixón
A estación de Xixón, tamén coñecida como Xixón–Sanz Crespo, é unha estación de tren de Adif situada na cidade de Xixón. É de carácter terminal e provisional e foi inaugurada o 28 de marzo do 2011. Ten servizos de longa e media distancia, rexionais e proximidades operados por Renfe tanto de vía estreita como de ancho ibérico.
Atópase na rúa Sanz Crespo do barrio homónimo, preto do Palacio de Xustiza.
Situación ferroviaria
A estación atópase situada a 8 metros de altitude nos trazados de varias liñas férreas tanto de ancho ibérico como de ancho métrico:
Historia
Ao comezo da década dos anos 90 a cidade de Xixón sufriu unha ampla reorganización ferroviaria. A histórica estación do Norte foi pechada e o tráfico distribuíuse entre a nova estación de Jovellanos para trens de longo percorrido e a estación de Xixón-Cercanías. Ambas as estacións combináronse con Feve de tal forma que ambas ofrecían servizos de vía estreita e de vía ancha. En 2002 coa vista posta na alta velocidade e en mellorar a intermodalidade entre os distintos servizos de transporte existentes creouse a Sociedad Gijón al Norte co fin de reordenar o armazón ferroviario da cidade. Os plans iniciais incluían o soterramento das vías e a creación dunha nova estación. Para iso considerouse necesario construír un recinto provisional cuxas obras se iniciaron no primeiro trimestre do ano 2009. As mesmas concluíron en marzo do 2011 sendo inaugurada a nova estación provisional de Sanz Crespo o 28 de marzo de 2011. A principios do 2013, os graves problemas económicos da Sociedad Gijón al Norte con dificultades para financiarse e vender os terreos liberados tras as obras iniciais supoñen un freo na continunidade do proxecto.
A estación
thumb|right|250px|Plataformas da estación en 2012. A nova terminal consiste nunha plataforma para seis vías, tres de ancho ibérico e tres de ancho métrico e tres plataformas sobre os terreos de Sanz Crespo comprendidos entre os pasos superiores de Carlos Marx e da avenida do Príncipe de Asturias. Todas as vías terminan en fondo de saco xunto ao edificio de viaxeiros. O inmoble, en forma de 'L', ocupa unha superficie total construída de 2.250 metros cadrados, dos cales 1.200 son en planta baixa e outros 800 corresponden a un nivel superior en altura. Nel terán cabida todos os servizos que precisan as empresas ferroviarias (Renfe e Adif), incluíndo vestiarios, oficinas, atención ao cliente, zona de cafetería, locais comerciais e un amplo vestíbulo no que se poñerán á venda os billetes. Os materiais construtivos utilizados tanto no edificio como na praia de vías están concibidos para ser reutilizados.
Longa distancia
Actualizado a 23 de xuño de 2016.
Media distancia
Actualizado a 23 de xuño de 2016.
Rexionais
Actualizado a 23 de xuño de 2016.
Proximidades
A estación forma parte da rede de proximidades Asturias integrándose nas liñas C-1, F-4, F-5 e o semidirecto Xixón-Oviedo denominado tamén en ocasións liña F-9. En todos os casos exerce de terminal.
Trens turísticos
O trazado de vía estreita, pola súa natureza e as paraxes percorridas, dá lugar a unha serie de trens turísticos historicamente operados por Feve e en mans de Renfe Operadora desde 2013. Estes trens son o Estrela do Cantábrico entre Xixón e Llaviana, e o Transcantábrico entre León e Ferrol, vía Bilbao. Este último tren é de luxo, mesmo ten unha versión de gran luxo. As viaxes que se realizan en datas concretas, principalmente no verán, inclúen visitas a museos e turismo gastronómico.
Mother Love Bone
Mother Love Bone foi unha das bandas precursoras do movemento grunge iniciado en Seattle a finais dos anos 80.
Tres ex-membros da tamén banda pioneira Green River (os guitarristas Stone Gossard e Bruce Fairweather e o baixista Jeff Ament) xuntáronse ao batería Greg Gilmore e ao excéntrico vocalista Andrew Wood para formar a banda ao final dos anos 80. O son tocado por eles caracterizouse por ser unha mestura do peso do heavy-metal/hard-rock dos anos 70 (de bandas como Led Zeppelin, Deep Purple e Aerosmith) coa melodía e a enerxía punk da mesma época (de bandas como Stooges e MC5). Algúns anos máis tarde, o grunge coñeceríase en todo o mundo.
En 1989, lanzan un EP chamado Shine, pola discográfica Geffen. A banda comeza a ter certo éxito (máis no underground estadounidense) con Ament e Gossard amosándose excelentes músicos. Pero era a figura carismática de Wood a que chamaba máis a atención, sendo descrito varias veces como un "hippie dos días modernos", coas súas mensaxes de paz, amor e comprensión (sen esquecer as drogas, sexo e rock’n’roll).
Despois dun tempo na estrada, a banda volta ao estudo para gravar un álbum. Así, a principios de 1990, lanzan o Apple, pola Polydor Records. Pero pouco tempo antes do lanzamento dese disco (o 16 de marzo) Andrew Wood é atopado morto, vítima dunha sobredose de heroína. O disco, que ía ser uns dás apostas máis fortes de Geffen, acabaría saíndo sen apenas promoción; a pesar de todo acadou unha considerable aceptación, sendo tachada de obra mestra. Ó incrible magnetismo que desprendían as composicións e a poderosa personalidade de Wood serían claves na súa sona.
A finais dese fatídico ano, Stone Gossard e Jeff Ament deciden formar unha banda en homenaxe ao falecido compañeiro. Así xurdiu Temple of the Dog (nome tirado dun dos temas de Mother Love Bone, "Man of Golden Words"), que tiña tamén na súa formación aos membros de Soundgarden Chris Cornell e Matt Cameron (Chris vivira con Andrew durante algún tempo), e os descoñecidos Eddie Vedder e Mike McCready (que máis tarde formarían Pearl Jam ao lado de Gossard e Ament).
En 1992, é lanzado material póstumo de Mother Love Bone: un vídeo chamado Love Bone Earth Affair e un disco chamado Stardog Champion.
Carboentes, Rodeiro
Santo Estevo de Carboentes é unha parroquia que se localiza no concello de Rodeiro. Segundo o IGE en 2011 tiña 245 habitantes (132 homes e 113 mulleres), distribuídos en 12 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 402 habitantes.
Xentilicio
O seu xentilicio é carboentino.
Rexión de Lindi
miniatura|250px|Localización da rexión de Lindi en Tanzania Lindi é unha das 26 rexións nas que se encontra dividida Tanzania. A capital é a cidade de Lindi.
Limita polo oeste co Océano Índico, polo norte coa rexión de Pwani, polo leste coa de Morogoro, e polo sur coas de Ruvuma (suroeste) e Mtwara (sueste). A maioría da zona occidental da rexión atópase na Reserva de Caza de Selous.
Posúe unha superficie de 66.046 km² e no 2002 tiña 791.306 habitantes.
Distritos
Ten seis distritos:
Método axiomático-dedutivo
O método axiomático-dedutivo é o tipo de método característico das ciencias formais (Lóxica e matemáticas), que foi inventado polo matemático grego Euclides. No século XVII, o filósofo e matemático René Descartes, impresionado pola seguridade e firmeza das matemáticas, chegou a pretender adoptar o método axiomático-dedutivo como o método universal de todo auténtico saber.
Características
O método axiomático baséase na pura dedución lóxica. A xustificación e/ou fundamentación da verdade nos enunciados lóxicos e matemáticos establécese por derivación necesaria doutros enunciados xa establecidos, e non por comprobación experimental, como sucede no método hipotético-dedutivo-experimental, pertencente ás ciencias empíricas. Así, os teoremas dos cálculos formais dedúcense como necesarios dende outras verdades xa previamente asentadas, segundo operacións, regras e sistemas ben definidos anteriormente.
Todo isto supón que que na orixe de calquera cálculo formal ten que haber uns principios ou enunciados básicos que xa non se poden derivar de ningún outro e que os aceptamos como verdadeiros sen necesidade de demostración. A estes primeiros enunciados indemostrables que serven de base para deducir todos os demais teoremas chámaselles postulados ou axiomas.
A única condición esixible a un cálculo formal é que os axiomas non xeren contradición ningunha, de modo que un sistema formal terá validez lóxica necesaria e universal sempre que sexa consistente (que non produza enunciados contraditorios).
Un sistema formal non trata de ningunha realidade concreta, aínda que naturalmente se aplique a diversos campos da realidade e que se utilice para resolver problemas reais.
Para a xustificación última (o que se chama "contexto de xustificación") non se remite á experiencia, senón a regras escritas de derivación co único requisito da non contradición.
Arnego, Rodeiro
Santiago de Arnego é unha parroquia que se localiza no concello de Rodeiro. Segundo o IGE en 2011 tiña 156 habitantes (79 mulleres e 77 homes), distribuídos en 7 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 246 habitantes.
San Tirso Sociedad Deportiva
O San Tirso Sociedad Deportiva é un club de fútbol galego, da parroquia de Mabegondo, no concello de Abegondo. Foi fundado en 1940 e compite no Grupo Norte da Preferente Autonómica de Galicia.
Arnego, Rodeiro
Xentilicio
O seu xentilicio é arnegao.
Xeografía
É a parroquia situada máis ao Sur do concello, limítrofe coa provincia de Ourense. Nela sitúase a Pena de Francia (914 m.), que cerra a Serra do Faro. Aquí nace o río Arnego.
Olympia, Washington
Olympia é a capital de Washington, un estado dos Estados Unidos de América. Foi incorporada o 28 de xaneiro de 1859. O censo do 2000 rexistrou unha poboación de 42.514 habitantes. O Condado de Thurston, que inclúe tamén as cidades de Lacey e Tumwater, ten unha poboación de 224.100 habitantes. Olympia é a sede do Condado de Thurston e o centro de actividade da rexión sur de Puget Sound para as compras, a cultura e o entretemento. Os visitantes de Olympia poden observar un xuízo da Corte Suprema no Templo de Xustiza, correr ao redor do lago Capitol ou visitar unha das moitas pequenas "boutiques", cafés e panaderías no centro. O mercado local é coñecido polo seu tamaño, calidade, diversidade de vendedores e popularidade.
O xentilicio para os habitantes de Olympia é "Olympians", termo que serve tamén como nome do xornal desta cidade, The Olympian.
Historia
A localización de Olympia foi fogar de falantes de lushootseed durante milleiros de anos, entre os que se inclúen as tribos Squaxin, Nisqually, Puyallup, Chehalis, Suquamish e Duwamish. Os primeiros visitantes europeos rexistrados chegaron en 1792, cando Peter Puget e membros da expedición británica realizaron un mapa da zona.
En 1846, Edmund Sylvester e Levi Smith reclamaron conxuntamente a terra que agora conforma o centro de Olympia. No ano 1851 o Congreso dos Estados Unidos estableceu o Distrito de Alafándegas de Puget Sound para o Territorio de Washington Territory e Olympia converteuse no fogar da alfándega. A súa poboación ampliouse constantemente coa chegada de inmigrantes pola expansión da Senda de Oregon, e en 1853 o pobo recibiu o nome de Olympia, como suxestión do residente local Isaac N. Ebey, debido á vista das montañas Olympic cara o noroeste. A área comezou a ser atendida por unha frota de barcos de vapor coñecida como a Puget Sound Mosquito Fleet.
Un terremoto en 1949 danou moitos edificios históricos que non puideron repararse e foron demolidos. Partes da cidade tamén sufriron danos durante os sismos de 1965 e o terremoto de Nisqually producido no 2001.
En 1967, a lexislatura do estado aprobou a creación da The Evergreen State College en Olympia. Debido á presenza da universidade, a cidade converteuse nun centro de actividade para artistas e músicos, e recentemente foi declarada un dos mellores campus da nación pola súa actividade.
Demografía
Segundo o censo do ano 2000 había 42.514 habitantes, 18.670 fogares e 9.968 familias residindo na cidade. A dendidade de poboación era de 982,3 habitantes por quilómetro cadrado. A distribución por razas era dun 85,3% de persoas de raza branca, 1,9% afroamericanos, 1,3% nativos americanos, 5,8% asiaticos, 0,3% insulares do Pacífico, 1,7% doutras razas, e 3,8% de dúas ou máis razas. Os hispanos eran o 4,4% dos habitantes. O 15% eran de orixe alemá, o 11,3% irlandesa, 10% inglesa, 6% norueguesa e o 5,3% americana segundo o citado censo. O 91,6% falaban inglés, o 2,9% castelán e o 1,7% vitnamita como primeira lingua.
Campionato de Francia de Fórmula 3
O Campionato de Francia de Fórmula 3 foi unha competición de Fórmula 3 celebrada en Francia.
O campionato comezou a disputarse en 1964 e finou no ano 2002, para dar orixe ás Fórmula 3 Euro Series xunto co campionato alemán.
Goldene Kamera
miniatura|The Goldene Kamera A Goldene Kamera (Cámara de Ouro) é un premio anual da televisión alemá, ofrecido pola revista de televisión HÖRZU. A figura dourada é do artista berlinés Wolfram Beck, mide 25 cm de alto e pesa arredor de 900 g.
A categoría de novo mellor actor ou actriz denomínase Lilli-Palmer-und-Curd-Jürgens-Gedächtniskamera (Cámara Memorial de Lilli Palmer e Curd Jürgens).
Empezouse a dar en 1965 só para cousas da televisión alemá. Desde 1987, tamén se premian traballos de fóra.
Rutger Hauer
Rutger Oelsen Hauer, nado o 23 de xaneiro de 1944 en Breukelen e finado o 19 de xullo de 2019 en Beetstersweach, foi un actor neerlandés de cine, teatro e televisión. Coñecido por filmes como Flesh + Blood, Blind Fury, Blade Runner, The Hitcher, Sin City, Lady Falcón ou Batman empeza.
Halmstad
Xeografía
Está situada no suroeste do estado, na costa do estreito de Kattegat, na desembocadura do río Nissan.
Historia
Fundada durante o reinado de Cristovo II, entre 1434 e 1436 houbo unha revolta contra a Unión de Kalmar, resultando arrasada e queimada. Foi danesa ata 1658, cando foi cedida a Suecia.
Demografía
No seguinte gráfico, apréciase a evolución da poboación.
Economía
É un centro pesqueiro e ten industria de construción de maquinaria e motores, produción de cervexa, industria téxtil, de artigos de coiro e conservas, sobre todo de salmón afumado.
Riad
Riad (en árabe الرياض ar-Riyāḍ, «Xardíns») é a capital e maior cidade de Arabia Saudita. Situada no centro da península arábiga, no medio dunha rexión semidesértica, tivo a súa orixe coma oasis en época preislámica, pero o seu desenvolvemento e importancia veu coa elección do lugar pola dinastía saud coma sede capital no 1824.
Historia
As tribos nativas de Tasm e Jadees tiñan un primitivo asentamento no lugar, Yamamah, un oasis con riqueza de acuíferos na metade dos desertos arábigos. Coa chegada da tribo dos Bani Hanifa floreceu unha vila no lugar co nome de Hajar (ou Hajr), pasando o de Yamamah a denominar a rexión.
Así Hajr al-Yamamah foi a capital da provincia central da península arábiga co advento dos califatos islámicos. Puido ter fortaleza e murallas, tamén canais, citados polo viaxeiro Ibn Battuta no século XIV cando xa estaba a declinar (perdera a capitalidade provincial no século IX en beneficio da próxima Al-Kharj). Semella que nos séculos seguintes o lugar disgregouse en varios asentamentos (os máis importantes Muqrin e Mikal, inda que conservou a denominación de Hajr).
Xerme de Riad
Nos séculos XVI e XVII comeza a aparecer o nome de Riad pero non foi ata 1737 cando Deham ibn Dawwas tomou o control da área arrodeando o conxunto de barrios cunha muralla e facendo así de Ar-Riyad unha vila.
Entre 1744 e 1774 resistiu os ataques dunha alianza liderada por Muhammad ibn Saud que finalmente se apoderou da rexión creando o Primeiro Estado Saudita con capital en Diriyah (15 km ao noroeste).
Capital saudita
miniatura|175px|esquerda|Forte Masmak O Imperio Otomán destruíu Diriyah en 1818 pero acto seguido, en 1823, Turki ibn Abdallah fundou o Segundo Estado Saudita baixo administración otomá, elixindo Riad coma nova capital. Erixiu a mesquita da vila e un pazo de goberno ademais de arrodeala cunha nova muralla.
En 1902 Abdulaziz ibn Saud tomou o forte Masmak reconquistando a cidade e dando comezo ao que en 1932 vaise constituír coma moderno reino de Arabia Saudita, do que Riad volveu ser elixida capital.
De vila tribal a metrópole
miniatura|Vista satelital de Riad no século XXI. Apenas unha vila tribal ata o século XX e aínda unha pequena cidade en 1935 (30.000 hab.), Riad tivo que enfrontarse á conformación dunha moderna urbe no medio do deserto. A descuberta e explotación dos inmensos recursos petrolíferos do país axudou a unha das transformacións urbanas máis dramáticas do século pasado , no que a capital se converteu nunha metrópole de cinco millóns de habitantes que segue a crecer (agárdase que chegue aos dez millóns de habitantes no 2020).
Midsommar
Midsommar é un filme sueco-estadounidense de 2019 escrito e dirixido por Ari Aster e protagonizado por Florence Pugh, Jack Reynor, William Jackson Harper, Vilhelm Blomgren e Will Poulter.
Partido Reformista Democrático
O Partido Reformista Democrático (PRD) foi un partido español de centro-dereita liderado por Miquel Roca. Presentouse ás eleccións xerais de 1986 en toda España agás en Cataluña e Galicia xa que alí os seus referentes eran CIU e Coalición Galega respectivamente e obtivo 194.538 votos (0,96%), insuficiente para conseguir escano e tras do cal desapareceu.
Eosinofilia pulmonar
250px|right|thumb|[[Eosinófilo, célula sanguínea que se atopa nos pulmóns nas eosinofilias pulmonares.]] As eosinofilias pulmonares son un grupo de síndromes e doenzas caracterizados por causaren infiltrados pulmonares nos que predominan os eosinófilos, un tipo de células do sangue. Neste grupo de enfermidades no se inclúen aquelas que poden acompañarse de eosinofilia pero que teñen unha causa propia, como poden ser tumores, infeccións, a artrite reumatoide (AR) ou a granulomatose de Wegener, entre outras. Tamén factores extrínsecos poden ser a causa dunha eosinofilia pulmonar, entre eles os efectos adversos a certos fármacos.
Clasificación
Podemos clasificar a este tipo de doenzas segundo sexan primarias, isto é, sexan por si propia a causa de eosinofilia, ou secundarias, isto é, a consecuencia doutros procesos.
Fundació Bernat Metge
A Fundació Bernat Metge é unha institución fundada en 1922 baixo o patrocinio da editorial Alpha e Francesc Cambó. Hoxe forma parte do Institut Cambó e ten como finalidade o fomento do estudo dos clásicos gregos e latinos en lingua catalá, así como a de crear ó longo dos tempos xeracións de humanistas.
A súa actividade principal foi a publicación da colección Fundació Bernat Metge, en catalán, seguindo o modelo das grandes coleccións clásicas europeas (como a Collections des universités de France, coñecida como "la Budé" por ser patrocinada pola Association Guillaume Budé, ou a Bibliotheca Teubneriana de Benediktus Gotthelf Teubner). Iniciouse en abril de 1923 co libro Da natureza das cousas de Lucrecio, traducido por Joaquim Balcells. Os seus directores foron Joan Estelrich (1923-1958) e Carles Riba (1858-1959), quen formou unha escola de tradutores. Despois foi dirixida por un consello directivo integrado por Josep Alsina, Joan Petit i Montserrat (substituído por Jaume Berenguer), Miquel Dolç, Josep Vergés i Fàbregas e Joan Baptista Solervicens.
A colección Fundació Bernat Metge
A colección Fundació Bernat Metge recolle a publicación de traducións de autores gregos e latinos ó catalán. As versións, que son publicadas ás veces co texto orixinal, contribuíron a fixar a linguaxe literaria culta en catalán. A colección quedou interrompida entre 1939 e 1946. No presente, dispón de máis de 360 volumes.
Canlón
miniatura|Canlón nunha casa
Un canlón, tamén chamado caleiro ou calexa, é un conduto aberto, de sección semicircular ou rectangular, que se emprega para recoller auga ou outros líquidos dun tellado, dunha vía pública ou doutro espazo aberto.
Xeralmente, os canlóns fabrícanse en metal, PVC ou de cerámica, mais tamén existen noutros materiais.
Dispóñense nun sistema de tubaxes chamadas baixantes que canalizan a auga dende o canlón até a parte máis baixa do edificio; estas baixantes son xeralmente verticais. Adóitanse colocar unhas reixas na conexión do canlón coas baixantes, para que sirvan coma filtro de obxectos e evitar atoar os condutos, por exemplo, das follas das árbores. A auga recollida pode ser reutilizada para rega de campos e xardíns. Noutrora empregábanse coma auga potábel e, canalizadas, empozábanse en alxibes.
Manuel Cagide Iglesias
Manuel Cagide Iglesias-Deza, nado na Estrada e finado no mesmo concello en xuño de 1911, foi un avogado, comerciante e político galego.
Traxectoria
Desempeñou o cargo de fiscal municipal de 1900 a 1902. Foi alcalde da Estrada do 1 de xaneiro de 1902 ao 1 de xaneiro de 1904. Foi deputado provincial.
Vida persoal
Casou con Flora Ciorraga Soto, filla do secretario do xulgado municipal José Ciorraga, e foi pai do tamén avogado Eduardo Cagide Ciorraga.
Les aventures extraordinàries d'en Massagran
Les aventures extraordinàries d'en Massagran é un libro de 1910, o máis coñecido da literatura infantil de Josep Maria Folch. O protagonista é Massagran, un aventureiro que decidiu navegar para vivir experiencias e coñecer outros países.
Foi publicado en forma de folletín a En Patufet en 1910 con debuxos de Joan Garcia Junceda (número 9 da Biblioteca Patufet, que continuou ó número 10: Noves aventures d'en Massagran). Tivo un grande éxito, que de feito aínda perdura, posto que deu orixe a unha serie publicada en forma de banda deseñada, debuxada por Josep Maria Madorell, e tamén en formato televisivo.
ABC Braga
O Académico Basket Clube Braga é un equipo de balonmán da cidade de Braga (Portugal). Actualmente compite na Liga Portuguesa de Andebol (LPA).
Historia
O club foi fundado o 29 de decembro de 1933, tendo ao longo da súa vida diversas modalidades deportivas coma o hóckey a patíns, baloncesto, atletismo, hóckey herba, voleibol, xadrez e patinaxe artística. O 6 de novembro de 1958 recibiu a Medalla de Ouro da cidade polo servizo prestado polo club á xuventude no ano das súas vodas de prata.
Hái pouco máis de dúas décadas, o hóckey a patíns era a modalidade raíña, chegando a ceder algúns atletas ás seleccións nacionais. En 1979 o ABC facíase representar en varias modalidades: balonmán, hóckey a patíns, baloncesto, voleibol, ténis de mesa, atletismo e ximnásia. Na tempada 1982-83 o ABC camiñaba cara a unha bipolarización en termos de modalidades practicadas: hóckey a patíns e balonmán.
Co ascenso á primeira división do equipo de balonmán, António Cunha foi o mentor do ABC tal cal o coñecemos. O troco da cor do equipamento de negro a amarelo provocou unha división no club, de xeito que algúns dos socios máis antigos abandonaron o club.
En 1994 disputou a final da Liga de Campións da EHF co Teka Santander, na que perdeu en dobre partido, empatando a 22 na ida en Portugal, e perdendo a volta por 23-21.
Estes éxitos continúan a día de hoxe a converter ao ABC coma o mellor equipo de formación de xogadores de balonmán en Portugal, e unha referencia para o balonmán en Europa.
En xaneiro do 2009 o club recibiu a Medalha de Mérito Desportivo da Secretaría de Estado da Juventude e Desporto polo seut traballo deportivo e social na Gala do Club na que se conmemoraban as vodas de diamante.
Pico Ruivo
O Pico Ruivo, no concello de Santana (abrange as freguesías da Ilha e do Faial) na illa de Madeira, é, cos seus 1862 metros de altitude, a terceira montaña máis alta de Portugal (despois da Montaña do Pico, nos Azores, e da Serra da Estrela, en Portugal continental), e a máis alta do arquipélago de Madeira. Está incluída na rede europea de Lugares de importancia comunitaria pola Rede Natura 2000.
Cangrexo de río europeo
O cangrexo de río europeo (Austropotamobius pallipes) é unha especie de crustáceo malacostráceo decápodo da familia dos astácidos, que se estende desde a península dos Balcáns até a Ibérica, e chega até as illas Británicas, onde se encontra a súa maior densidade de poboación.
Vive en ríos e regatos de pouca profundidade, onde se agocha baixo pedras e troncos, e en lagos.
Britannia
miniatura|Monumento da Armada Nacional en [[Plymouth, representando a Britannia.]] Britannia é un termo antigo para identificar á Britania romana e tamén a personificación feminina da illa. O nome é latino, e deriva da forma grega Prettanike ou Brettaniai, que orixinalmente designaba un conxunto de illas con nomes individuais, incluíndo Albion ou Gran Britain; porén, no século I a. C., Britannia converteuse no nome de uso para Gran Bretaña especificamente. No ano 43, o Imperio Romano comezou a conquista da illa, establecendo unha provincia que chamaron Britannia, que abranguía a parte sur da illa, excluíndo a Caledonia (actual Escocia). Os habitantes nativos celtas da provincia son coñecidos como bretóns. No século II, a Britania romana personificouse como unha deusa, armada con tridente e escudo e levando un casco corintio.
O nome latino Britannia sobreviviu á fin do dominio romano no século V, e mantívose como nome da illa na maioría das outras linguas europeas, como "Britain" inglés e o "Prydain" galés. Despois de séculos de desuso, a forma latina reviviu durante o Renacemento inglés como unha evocación retórica da identidade nacional británica. Durante a Lei de Unión de 1707, que uniu os reinos de Inglaterra e Escocia, a personificación da Britannia marcial foi usada como emblema da Bretaña imperial como símbolo de poder e unidade. Aparece en tódalas series de moedas británicas ata o seu redeseño no 2008.
Nahum
miniatura|Nahum, na [[Porta Santa da Catedral de Santiago de Compostela.]] Nahum,  en hebreo: נחום (finais do s. VIII a C - comezos do s. VII a C), foi un profeta menor orixinario de Galilea que escribiu o Libro de Nahum, un dos libros do Antigo Testamento, onde, en oráculos, anunciou a fin do Imperio Asirio e a destrución de Nínive, a capital. É o sétimo profeta segundo a lista tradicional de doce profetas menores.
Descrición
miniatura|Nahum, por [[Aleijadinho, en Congonhas (Minas Xerais, Brasil) 1800-5.]] O seu nome provén do hebreo נָחוּם [Nājjūm], que significa "cheo de consolación". Con todo, pouco se sabe deste Najum. No propio Libro de Nahum di que era un «elkesita» ou «elkoshita». O esexeta bíblico Xerome de Estridón, no seu comentario respecto deste libro, nota erroneamente que «eljoshita» é unha indicación patronímica: "fillo de Elqosh". Con todo, trátase dun xentilicio: o profeta naceu en Eljosh.
A teoría máis aceptada respecto de sitio provén de Vidas dos profetas, obra que se adoita atribuír a san Epifanio: «Elqosh queda máis aló de Beth-Gabre, na tribo de Simeón».
Beth-Gabre (Beit Jibrín) sería a antiga Eleuterópolis, na fronteira de Xudá con Simeón. Esta postura foi adoptada polo martiroloxio romano: o 1 de decembro celébrase Begabar (que posiblemente sexa derivación de Beth Gabre).
María Elisa Madarro González
María Elisa Madarro González, nada o 7 de febreiro de 1948 en Becerreá e finada na Coruña o 29 de xuño de 2009, foi unha política galega.
Traxectoria
Estudou maxisterio e psicoloxía. Membro do Partido Popular, foi elixida concelleira na Coruña en 1987 e foi deputada no Parlamento de Galicia en 1990. Foi directora xeral do Maior e de Persoas con Discapacidade (2004-2005).
Vida persoal
Casou con Miguel Ángel Rois Robledo e foi nai de Miguel, Elisa e Leticia Rois Madarro.
Canouco
Canouco é unha alga comestible do grupo das algas pardas e do xénero Laminaria, tamén coñecida cos nomes de folla de maio, faixa, cinchón, follada ou cachopo. Son nomes vulgares que se aplican a varias especies similares da familia, entre as que se atopan a Laminaria ochroleuca e a Laminaria hyperborea.
O Carregal, Alcabre, Vigo
O Carregal é un lugar da parroquia de Alcabre, no concello pontevedrés de Vigo, na comarca de Vigo. Segundo o IGE, en 2022 tiña 320 habitantes (156 homes e 164 mulleres).
Canouco
Unha especie parecida, do mesmo xénero, é a Laminaria saccharina. En galego recibe os nomes vulgares de cañoto, soia ou toco.
O Carregal, Alcabre, Vigo
Toponimia
O topónimo Carregal é un fitónimo que fai referencia, tanto en galego como en portugués, a un terreo pantanoso no cal abunda a «cárrega» ou «carrega», planta gramínea tamén denominada carriza, propia dese tipo de lugares húmidos ou brañas. Procede do latín (de raíz *) co sufixo derivativo.
Canouco
Estas algas son coñecidas internacionalmente co nome comercial Kombu, do xaponés (昆布). A Laminaria saccharina é comercializada como Kombu de azucre.
Características
miniatura|dereita|240px|L. digitata no mar miniatura|dereita|240px|L. saccharina, L.digitata e L. hyperborea miniatura|dereita|240px|Toco ou Kombu de azucre (S.latissima) miniatura|dereita|240px|Canouco desecado para consumo alimentario, coñecido comercialmente como kombu Son algas con certa complexidade estrutural, cun talo composto por un órgano de fixación ou bulbo, un estipe e unhas láminas, de xeito que lembran as plantas con raíces, talos e follas.
Chegan a ter unha longura de 2 a 2,5 m. Viven até 10 anos a unha profundidade media de 12 m, en zonas rochosas moi batidas de mar aberto. Isto fai que a súa recolleita sexa dificultosa.
O bulbo ou rizoma ten forma cónica. Del parte o estipe, ríxido e de forma cilíndrica, que remata abríndose nunha larga lámina dividida en moitas e longas lacinias que semellan follas.
A mellor época de recolleita é a primavera, de aí o nome de 'folla de maio'.
A especie L. saccharina, aínda sendo alga de profundidade, prefire augas máis tranquilas e é máis escasa. O seu estipe é mais curto e remata nunha longa e estreita lámina ondulada que non se divide. Contén manitol e é considerada doce (Kombu de azucre).
En Asia e o Pacífico
miniatura|dereita|240px|O prato xaponés [[tsukudani feito con kombu]]
Ademais de co nome xaponés (昆布) Kombu, estas algas tamén se coñecen en coreano como dashima (다시마) e en chinés como haidai (simplificado: 海帶|海帶, tradicional: 海带|海带)
En xaponés hai nomes vulgares incluso para o kombu procedente de diferentes especies do xénero 'Laminaria':
A maior parte do kombu asiático é da especie 'Laminaria japonica', cultivada extensivamente en cordas nos mares do Xapón e Corea. Máis do 90 por cento do Kombu xaponés é cultivado, e a maioría recollido en Hokkaido. Cultívase tamén no Mar de Seto.
Os primeiros rexistros que relatan o Kombu son de Shoku Nihongi en 797, como un presente e tamén imposto da Rexión de Tōhoku. Porén, actualmente crese que xa se usaba moito antes, no Período Jomon, mais debido ao feito de que este tipo de alga se decompón con moita facilidade, non existen evidencias arqueolóxicas que poidan demostralo.
No século XX descubríronse técnicas de cultivo de kombu, facendo que viñese ter un custo máis baixo e fose acesible a toda a poboación.
Represión franquista
Na historiografía non española, a represión franquista adóitase denominar terror branco (white terror en inglés, terreur blanche en francés).
Canouco
En Asia e o Pacífico
Dende a década de 1960, o kombu desecado vén sendo exportado do Xapón a moitos países. Inicialmente dispúñase del en tendas e restaurantes asiáticos, e xaponeses en particular, e posteriormente pasou a venderse en restaurantes e tendas non especializados.
Represión franquista
O período álxido de represión e violación dos dereitos humanos (que corresponde ao chamado "terror branco") empezou co alzamento militar de xullo de 1936 e considérase que rematou en 1945, cando a segunda guerra mundial puxo fin ás ditaduras de Hitler e Mussolini, principais apoios do réxime franquista. A partir de 1945, ano da promulgación do Foro dos Españois, adóitase falar de represión franquista, unha represión que se aplicou durante toda a ditadura até o falecemento de Francisco Franco en novembro de 1975.
Canouco
En Asia e o Pacífico
O kombu úsase de forma extensiva na gastronomía xaponesa como un dos tres ingredientes principais para facer sopa dashi. Véndese desecado ('dashi kombu') ou escabechado con vinagre, ou tamén en faragullas secas ('oboro kombu' ou 'shiraga kombu'). Tamén se pode comer fresco no sashimi, ou en liscos cocidos en mollo de soia e mirin para facer tsukudani.
Represión franquista
Segundo distintos informes coincidentes, España é o segundo país do mundo en número de desaparecidos cuxos restos non foron recuperados nin identificados, tras Camboxa.
Canouco
En Asia e o Pacífico
O kombu tamén é moi importante nas gastronomías chinesa e coreana. Cómese en tiras como un petisco para acompañar o té verde, marinado con vinagre doce e cortado en pequenas tiras de 5 ou 6 cm.
Represión franquista
Tipos de represión
miniatura|245x245px|Milicianos republicanos caídos prisioneiros dos [[Bando nacional|sublevados durante a Batalla de Guadarrama.]] A ditadura franquista recorreu ó longo de toda a súa existencia, até 1976, ós métodos represivos propios de todo réxime non democrático. A non observancia destas prohibicións levaba penas de cárcere, sancións e multas, así como violencia física na primeira fase represiva do Réxime. A represión exercida polo franquismo estendeuse a toda a sociedade e pode clasificarse do seguinte modo:
Axustizamentos, asasinatos e desaparicións forzosas
[[Ficheiro:Mapadefosas-mjusticia-es.jpg|miniatura|Localización xeográfica das fosas ou lugares de enterramento da guerra civil española das que se dispón información. Símbolos segundo a actuación realizada sobre cada unha delas:
Canouco
En Asia e o Pacífico
O Kombu cha 昆布茶 (té de kombu) é unha bebida feita co kombu seco e esfarelado.
Represión franquista
Axustizamentos, asasinatos e desaparicións forzosas
Fonte: Ministerio de Xustiza de España ]] Inclúe os axustizamentos "legais", en cumprimento de sentenzas ditadas por tribunais militares durante o período da guerra civil, os asasinatos ilegais, as chamadas sacas, practicadas á marxe das autoridades militares, pero co pleno coñecemento de que se estaban levando a cabo. As "sacas" foron especialmente intensas durante os meses de xullo e agosto de 1936. Dentro do ámbito da represión física tamén se inclúe o encarceramento e calquera pena de privación de liberdade. A represión violenta e física exercida polo réxime continuou despois da fin da contenda, en período de paz, e prolongouse até os anos 1970, adoptando métodos non tan masivos e máis axustados á legalidade establecida polo sistema xudicial vixente naquel período. As desaparicións forzosas seguiron producíndose até despois da segunda guerra mundial. Moitos dos encargados da represión ou a administración nos campos foran vítimas na zona republicana, e por este motivo mantiveron unha vontade de furia e vinganza cara aos vencidos. Tampouco os funcionarios de alta instancia da posguerra se mostraron moi contrarios a este clima de represión e vinganza: O Director Xeral de Prisións, Máximo Cuervo Radigales, e o xefe do Corpo Xurídico Militar, Lorenzo Martínez Fuset, contribuíron en non pouca medida a crear este clima represivo.
Canouco
En Europa
As especies principais na costa galega son a Laminaria ochroleuca e a Laminaria hyperborea. O canouco ou kombu galega, e máis en concreto a Laminaria ochreleuca é algo máis dura que a xaponesa, polo que se debe cocer máis tempo. O nome de folla de maio dado na costa sur de Galicia a esta alga indica a época ideal de recolleita, a primavera.
Represión franquista
Balance
Segundo o historiador británico Antony Beevor, o número total de vítimas da represión franquista podería achegarse a 200.000, tendo en conta que en varias provincias o reconto aínda non fora efectuado en 2005.
Canouco
En Europa
Como o resto das algas, en Galicia non se consumía como alimento humano en tempos recentes, senón como fertilizante ou incluso alimento para o gando (vacas e porcos). Non obstante, vai crecendo o seu consumo directo, pola promoción e a reivindicación do seu valor alimentario feita por diversos axentes (universidades, nutricionistas, gastrónomos e cociñeiros, produtores e Administración).
Ademais de consumida directamente, úsase como compoñente do seitán ou "carne vexetariana", e tamén na elaboración de pan e hamburguesas vexetais, habituais nas dietas vexetarianas e macrobióticas.