cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
William Crookes
Espiritismo
O fisiólogo Gordon Stein sospeitaba que Crookes estaba demasiado avergoñado para admitir que fora enganado pola médium Florence Cook, ou conspirou con ela a cambio de favores sexuais. Tamén suxeriu que Crookes conspirara con Anna Eva Fay. Sinalou que, contrariamente á crenza popular inicial, o caso Home fora exposto como unha fraude en varias ocasións. Stein chegou á conclusión de que todas as fazañas eran froito da prestidixitación de Home. Nunha revisión do caso, o biógrafo William Brock escribiu que Stein levara o seu "caso contra Crookes e Home clara e loxicamente."
David Starr Jordan
Regra de Jordan
Na Teoría da Evolución coñécese como regra ou lei de Jordan á afirmación de David Starr Jordan de que as especies estreitamente relacionadas teñen distribucións xeográficas non similares, pero si bastante próximas, separadas ás veces soamente por un obstáculo natural insalvábel (un brazo de auga ou unha montaña).
En ictioloxía, a regra de Jordan establece que o número de vértebras dun peixe está altamente correlacionado coa latitude (máis vértebras nos ambientes máis fríos).
William Crookes
Espiritismo
Crookes uniuse á Sociedade para a Investigación Psíquica, converténdose no seu presidente na década de 1890: tamén se uniu á Sociedade Teosófica e ao Ghost Club, do que foi presidente de 1907 a 1912. En 1890 iniciouse no Hermetic Order of the Golden Dawn.
David Starr Jordan
Xéneros
Caryophyllaceae - Jordania Boiss.
Abreviaturas
A abreviatura D.S.Jord. emprégase para recoñecer a David Starr Jordan como autoridade na descrición e clasificación científica dos vexetais.
A abreviatura Jordan ou D. S. Jordan emprégase para recoñecer a David Starr Jordan como autoridade na descrición e taxonomía en zooloxía.
Segunda división española 1980/81
A tempada 1980–81 da Segunda División de España foi a 49ª edición deste torneo. Comezou o 6 de setembro de 1980 e finalizou o 24 de maio de 1981. A categoría estivo composta por 20 equipos, dos cales CD Castellón, Cádiz CF e Racing de Santander ascenderon á Primeira División mentres que Granada CF, Palencia CF, Barakaldo CF e AgD Ceuta descenderon á Segunda División B.
Clasificación
X = Partidos xogados; G = Partidos gañados; E = Partidos empatados; P = Partidos perdidos; GF = Goles a favor ; GC = Goles en contra; DG = Diferenza de goles; Pts = Puntos
Alfredo Espinosa
Alfredo Espinosa Oribe, nado en Bilbao, en 1903 e finado en Vitoria o 24 de xuño de 1937, foi un médico e político republicano vasco, membro do primeiro goberno autónomo do País Vasco. Foi asasinado polos franquistas durante a Guerra Civil.
Traxectoria
Estudou Medicina na Universidade de San Carlos de Madrid, onde formou parte dos grupos estudantís opostos á monarquía de Afonso XIII e á ditadura de Primo de Rivera. En 1926 obtivo o título de médico, volvendo a Bilbao, sendo posteriormente responsable da área de radioloxía do Hospital de Basurto.
Á parte do seu labor profesional, Espinosa foi moi activo nos círculos republicanos da política biscaíña. Elixido concelleiro do concello de Bilbao o 12 de abril de 1931 nas listas da Conxunción Republicano Socialista. Coa chegada da República foi nomeado membro da comisión xestora da Deputación de Biscaia. Máis tarde foi Gobernador Civil de Burgos e de Logroño. Coa constitución de Unión Republicana, en 1934, Espinosa foi elixido o seu presidente en Biscaia. Ao estalar a Guerra Civil, foi nomeado comisario de Comunicacións na Xunta de Defensa de Biscaia creada en agosto de 1936. Tras a aprobación do Estatuto de Autonomía, Espinosa integrouse no goberno presidido por José Antonio Aguirre, como conselleiro de Sanidade.
Durante o breve período do seu mandato (outubro de 1936 - xuño de 1937) e a pesar do cada vez máis reducido territorio sobre o que exercía a súa administración o Goberno de Euskadi, consagrou os seus esforzos a mellorar as condicións da poboación que sufría a guerra. Fíxose cargo da Cruz Vermella no País Vasco, promoveu a hixiene rural e organizou a asistencia social a refuxiados e fillos de milicianos falecidos, mediante a creación de fundacións benéficas. Promoveu tamén a creación da facultade de Medicina na Universidade Vasca, creada polo Goberno Vasco, no Hospital de Basurto. Tamén se significou na prevención da represión arbitraria.
En xuño de 1937, viaxaba en avión dende Tolosa (Francia) cara a Santander, onde se retiraron os restos do Exército Vasco, pero o aparello aterrou na praia de Zarautz, por traizón do seu piloto. As autoridades franquistas detivérono e trasladárono á prisión de Vitoria. Alí foi xulgado sumariamente e condenado á morte por "adhesión á rebelión", sendo executado o 24 de xuño de 1937, dous días despois de ser detido.
Hospital Alfredo Espinosa
Está previsto que no 2016 se inaugure o hospital de Urduliz, que leva o nome de Alfredo Espinosa. Este hospital atenderá á poboación da Marxe Dereita da ría de Bilbao.
Vinci (homónimos)
Vinci pode facer referencia a:
Carlos II de España
Carlos II de España, chamado «o Enfeitizado», tamén coñecido como Carlos II de Habsburgo, nado en Madrid, España o 6 de novembro de 1661 e finado na mesma cidade o 1 de novembro de 1700), foi Rei de España A titulación variaba duns territorios a outros, desde o Tratado de Lisboa (1668) comprendía na súa totalidade: Rei de Castela e de León, de Aragón (como Carlos II), das dúas Sicilias (Nápoles, como Carlos V, e Sicilia, como Carlos III), de Navarra (como Carlos V), de Xerusalén, de Hungría, de Dalmacia, de Croacia, de Granada, de Valencia, de Toledo, de Galicia, de Mallorca, de Sevilla, de Sardeña, de Córdoba, de Córsega, de Murcia, de Xaén, de los Algarves, de Alxeciras, de Xibraltar, das illas Canarias, das Indias orientais e occidentais, das Illas e Terra Firme do Mar Océano, Arquiduque de Austria, Duque de Borgoña (como Carlos III), de Brabante e Lotarinxia, Limburgo, Luxemburgo, Güeldres, Milán, Atenas e Neopatria, Conde de Habsburgo, de Flandres, de Artois, Palatino de Borgoña, de Tirol, de Henao, de Namur, de Barcelona, de Rosellón e de Cerdaña, Príncipe de Suabia, Margrave do Sacro Imperio Romano, Marqués de Oristán e Conde de Gociano, Señor de Vizcaya e de Molina, de Frisia, Salins e Malinas Dominador en Asia e África entre 1665 e 1700, último da Casa de Austria. Fillo e herdeiro de Filipe IV e de Mariana de Austria, permaneceu baixo a rexencia da súa nai ata que alcanzou a maioría de idade en 1675. O seu alcume víñalle da atribución do seu lamentable estado físico á bruxería e influencias diabólicas. Parece ser que o sucesivos matrimonios consanguíneos da familia real produciron tal dexeneración que Carlos creceu raquítico, enfermizo e de curta intelixencia, ademais de estéril (sospéitase que sufría a síndrome de Klinefelter), o que carreou un grave conflito sucesorio, ao finar sen descendencia e extinguirse así a rama española dos Austrias.
Rexencia de Mariana de Austria (1665-1675)
miniatura|200px|esquerda|Carlos II de España no Salón dos Espellos, por [[Juan Carreño de Miranda (c. 1675).]] Filipe IV casou no seu primeiro matrimonio con Isabel de Francia (finada en 1644). Desta unión naceu un único fillo varón, o príncipe Baltasar Carlos, morto en 1646, o que provocou que o rei decidise casar en segundas nupcias (1649) coa súa sobriña a arquiduquesa Mariana de Austria, filla do emperador Fernando III e de María Ana de Austria (irmá de Filipe IV), co obxectivo de asegurar a continuidade dinástica no trono. Deste matrimonio naceron varios fillos, dos cales só sobreviviron a infanta Margarida Tareixa e o último dos fillos varóns, Carlos.
O príncipe Carlos apenas tiña catro anos cando o seu pai finou (1665), deixando este establecido no seu testamento como rexente a súa viúva, a raíña Mariana:
A raíña sería asistida por unha Xunta de Rexencia formada por seis membros: o Presidente do Consello de Castela (García Haro Sotomayor y Guzmán, conde de Castrillo), o Vicechanceler do Consello de Aragón (Cristóbal Crespí de Valldaura), un representante do Consello de Estado (Gaspar de Bracamonte y Guzmán, conde de Peñaranda), un Grande de España (Guillén Ramón de Moncada, marqués de Aytona), o Inquisidor xeral (cardeal Pascual de Aragón) e o Arcebispo de Toledo (cardeal Baltasar Moscoso y Sandoval) como máxima autoridade relixiosa na Monarquía.
Cando se abriu o testamento de Filipe IV, un dos membros da Xunta xa falecera: quedaba así vacante o posto do Arcebispado de Toledo. O seu titular, o cardeal Baltasar Moscoso y Sandoval, morrera só unhas horas antes que Filipe IV. A raíña tivo que buscar solucións e coa intención de deixar vacante o posto de Inquisidor xeral, obrigou a Pascual de Aragón a ocupar o Arcebispado de Toledo. Deste xeito, o posto de inquisidor quedou libre para ser copado pouco despois polo máximo confidente da raíña: o seu confesor o pai Juan Everardo Nithard.
O valemento de Xoán Everardo Nithard
miniatura|esquerda|200px|Retrato do cardeal [[Xoán Everardo Nithard, por Alonso del Arco (c. 1674).]] A morte de Filipe IV e a asunción da rexencia por parte de Mariana de Austria fixeron que esta se sentise de súpeto soa no medio do vórtice de acontecementos que se sucederon tralo falecemento do seu marido. Albo das miradas, das exaltacións e das críticas, a raíña viúva requiriu o apoio do seu fiel confesor, o pai xesuíta Xoán Everardo Nithard, que a acompañou en 1649 a Madrid desde a corte de Viena, e non só na súa vertente espiritual, senón na controvertida vertente política.
Así, o pai Nithard chegou a copar postos de gran relevancia na monarquía, actuando como un verdadeiro "valido" ao ser case a única persoa na que a raíña rexente depositou a súa plena confianza. Nithard suscitou co seu ascenso un gran número de odios, tanto nos círculos políticos como nos relixiosos; e é que o pai xesuíta non só entrou a formar parte do Consello de Estado en xaneiro de 1666, senón que tamén alcanzou o posto de Inquisidor xeral, a cúspide da grande institución eclesiástica da monarquía. O ascenso do xesuíta a tal dignidade xurídico-relixiosa non foi en absoluto fácil, pero a raíña puxo en xogo todos os recursos que tivo ao seu alcance para conseguir tal cargo para o seu confesor. En primeiro lugar conseguiu que o Inquisidor xeral en funcións, o arcebispo de Toledo, Pascual de Aragón, renunciase ao seu posto e se retirase para o seu arcebispado, deixando á vez o seu posto na Xunta de Rexencia na que, segundo o testamento de Filipe IV, debía estar o Inquisidor xeral.
O segundo paso era o de naturalizar a Nithard, pois un estranxeiro non podía alcanzar o posto de Inquisidor xeral, para o que tivo que gañarse o apoio das cidades castelás con voto en cortes. En terceiro e último lugar, foi necesaria unha aprobación papal xa que Nithard, como xesuíta, debido ás regras da súa compañía, non podía aceptar cargo ningún sen o consentimento do Sumo Pontífice. A raíña non dubidou entón en dirixirse ao papa Alexandre VII para solicitar vehementemente a súa aprobación do posto inquisitorial para o seu confesor.
O papa eximiu a Nithard do seu voto xesuítico que lle impedía exercer cargos políticos, na bula promulgada o 15 de outubro de 1666; con este último acto, o pai xesuíta obtivo o cargo de Inquisidor xeral que de xeito instantáneo o converteu en membro da Xunta de Rexencia.
A nobreza rexeitou desde un principio o ascenso de Nithard, ao que consideraron un advenedizo carente dos merecementos que ostentaba; e os dominicos, orde oposta aos xesuítas, sentíronse feridos no seu orgullo ao observar como un xesuíta lles arrebataba a primacía do confesionario real, así como o gran posto inquisitorial.
Xa que logo, a conxuntura política dun momento no cal o ministro-favorito estaba en decadencia, a baixa condición do elixido, a orde á cal pertencía, as súas mostras de ambición pouco acordes coa súa condición xesuítica e a súa sospeitosa proximidade á raíña, foron as premisas determinantes das numerosas críticas que Nithard recibiu durante o seu valemento.
Porén, Nithard non tivo tanta influencia política como se pensou, e de feito espertaron máis oposición as circunstancias do seu encumbramento ou a súa condición de xesuíta estranxeiro de baixa estirpe e o favoritismo que a raíña mostrou pola súa persoa, que a súa verdadeira xestión á fronte da Monarquía. Nithard fíxose odioso porque taponou as vías de acceso á raíña, feito do que tampouco foi totalmente responsable, pois Mariana de Austria mostraba suma desconfianza para con a gran nobreza española e con Juan José de Austria, o máximo inimigo do confesor. O papel de Nithard como político e aínda como a máis alta autoridade relixiosa da Monarquía foi máis ben mediocre, sendo a súa verdadeira influencia difícil de calibrar. Parece que favoreceu a inserción de determinados personaxes na Xunta de ministros, foi o ideólogo da Garda Chamberga etc., pero os seus votos no Consello de Estado, de carácter máis teolóxico que político, non sempre foron atendidos.
Por outra banda, Nithard tampouco soubo procurar para si unha rede de poder que o mantivese no seu valemento; ao contrario, nos tres anos nos que gozou da proximidade da raíña, foi gañando inimigos ata ser expulsado coa esperanza de que a súa longa distancia acougase a tormentosa situación política.
O conflito entre Juan José de Austria e Nithard: A caída do valido
miniatura|esquerda|Retrato de Juan José de Austria, anónimo madrileño do [[século XVII.]] Entre 1665 e 1668, Juan José de Austria, fillo bastardo de Filipe IV e, por tanto, medio-irmán de Carlos II, loitou con forza por conseguir un posto de relevancia na Corte, visiblemente desgastado polas súas continuadas campañas militares en Italia, Cataluña, Flandres e Portugal.
Cando finou Filipe IV, en setembro de 1665, Juan José de Austria tiña 36 anos, mentres que o seu medio-irmán, Carlos II, tan só 4. No seu testamento o Rei deixou disposto o seguinte (cláusula 37):
Porén, Juan José de Austria quedou excluído de todo posto político de relevancia, sexa na Xunta de Rexencia que no Consello de Estado, o que provocou nel un grande estado de prostración, como así indicaba por escrito á Raíña:
No terreo político Nithard tivo continuos fracasos, tanto no interior como o exterior (valla recordar o malestar pola firma do Tratado de Lisboa que recoñecía oficialmente a independencia de Portugal). Gañouse ademais moitas antipatías por aconsellar a prohibición das representacións teatrais.
Por outra banda, as esixencias de diñeiro para facer fronte aos múltiples problemas expresados, poñían de relevo a incapacidade do confesor de poñer en marcha unha política económica eficiente. Ademais, os seus proxectos conducintes ao establecemento dunha contribución única e a rebaixar os impostos do consumo, non foron aceptados.
Reinado de Carlos II (1665-1700)
miniatura|Retrato de [[María Luísa de Orleáns, raíña de España, por José García Hidalgo (c. 1679).]] esquerda|miniatura|Retrato de [[Mariana de Neoburgo, raíña de España, por W. Humer.]] Carlos II foi proclamado rei en 1665, aos catro anos. Era unha persoa educada por teólogos e sen coñecementos políticos. Mantivo correspondencia con Sor Úrsula Micaela Morata, mística alacantina, para lle pedir consello. A súa mala saúde facía sospeitar que morrería novo, polo que de novo se descoidou a súa educación; ninguén se preocupou de preparalo adecuadamente para as tarefas de goberno.
A loita contra Valenzuela aumentou e, apoiándose na nobreza, Juan José de Austria marchou sobre Madrid e tomou o poder en 1677. Valenzuela foi desterrado e a Raíña nai abandonou a Corte, fixando a residencia no Alcázar de Toledo.
Juan José de Austria, co apoio popular, converteuse no novo valido. O seu goberno quedou ensombrecido pola loita política contra os seus adversarios e a dramática situación da monarquía hispánica, obrigada a ceder o Franco Condado a Francia mediante a Paz de Nimega en 1679. Nese mesmo ano, o Rei, de 18 anos de idade, casa en primeiras nupcias con María Luísa de Orleáns, sobriña de Luís XIV de Francia. Aínda que nunca chegou a estar verdadeiramente namorada do seu marido, co paso dos anos María Luísa chegou a sentir un xenuíno afecto por el. Carlos, pola súa banda, amaba tenramente á súa esposa. Ante a falta de sucesor a raíña chegou a realizar peregrinacións e a venerar reliquias sagradas. Finalmente morreu en 1689, deixando ao rei nun estado depresivo.
O Rei, plenamente consciente da súa incapacidade para asumir as funcións de goberno, deixou o mesmo nas mans do duque de Medinaceli (1680-1685) como o seu valido, e posteriormente no conde de Oropesa (1685-1691). O último intentou poñer orde na economía e facenda real, creando para iso a Superintendencia Xeral da Real Facenda, presidida polo marqués de Vélez, que, aínda que non funcionou como era de esperar, marcou o comezo das futuras reformas borbónicas. Ao enfrontamento coa tradicional aristocracia e a Igrexa, e a súa falta de sintonía coa nova raíña, Mariana de Neoburgo, segunda esposa do Rei, uníronse os desastres da guerra contra Francia –perda de Luxemburgo pola Tregua de Ratisbona en 1684, invasión francesa de Cataluña en 1691– que precipitaron a súa caída en xuño de 1691.
Un dos feitos máis importantes que cambiaría máis tarde a monarquía hispánica foi a Paz de Ryswick, asinada con Francia en 1697 logo da ocupación francesa no Palatinado. A consecuencia máis importante desta paz foi a posibilidade de Francia de acceder ao trono da Coroa española.
O problema sucesorio
miniatura|Retrato do rei Carlos II, por W. Humer. miniatura|[[Moeda española de ouro acuñada en 1700, o ano da morte de Carlos II.]] Aínda que nos últimos anos do seu reinado o Rei decidiu gobernar persoalmente, a súa manifesta incapacidade puxo o exercicio do poder nas mans da súa esposa, a raíña Mariana de Neoburgo, aconsellada polo arcebispo de Toledo, o cardeal Luís Fernández de Portocarrero. Segundo un embaixador francés, durante os últimos anos o rei atopábase en estado moi precario: «O seu mal, máis que unha enfermidade concreta, é un esgotamento xeral».
Dada a falta de posteridade directa do Rei, comezou unha complexa rede de intrigas de palacio en torno da sucesión. Este asunto, convertido en cuestión de Estado, consumiu os esforzos da diplomacia europea. Trala morte do herdeiro pactado, José Fernando de Baviera, en 1699, o rei Carlos II fixo testamento o 3 de outubro de 1700 en favor de Felipe de Anjou, neto de Luís XIV de Francia e da súa irmá, a infanta María Tareixa de Austria e Borbón (1638–1683), a maior das fillas de Filipe IV. Esta candidatura era apoiada polo cardeal Portocarrero. A cláusula 13 do devandito testamento rezaba:
Aínda que o enfeitizado Carlos fose manipulado pola súa contorna para apontoar a candidatura do duque de Anjou, este xa se antepoñía ao seu rival por dereito dinástico.
Carlos II, último dos Habsburgo españois, faleceu o 1 de novembro de 1700, aos 38 anos, aínda que aparentaba unha maior idade. Segundo o médico forense, o cadáver de Carlos «non tiña nin unha soa pinga de sangue, o corazón apareceu do tamaño dun gran de pementa, os pulmóns corroídos, os intestinos putrefactos e gangrenados, tiña un só testículo negro como o carbón e a cabeza chea de auga».
Dise que no momento de expirar viuse en Madrid brillar o planeta Venus xunto ao Sol, o cal se considerou un milagre. Ao mesmo tempo, na afastada Bruxelas, onde evidentemente non chegaran aínda as noticias da morte do rei, cantouse un Tedeum na igrexa de Santa Gúdula pola súa recuperación. Ao decatarse disto, o astrólogo Van Velen exclamou que rezaban pola melloría do monarca cando en realidade acababa de falecer.
O 6 de novembro a noticia do falecemento do rei Carlos II chegou a Versalles. O día 16 Luís XIV anunciou que aceptaba o estipulado no testamento do rei español. O xa Filipe V de España partiu para Madrid, onde chegou o 22 de xaneiro de 1701. A tensión entre Francia e España e o resto de potencias europeas, que xa desde un principio desconfiaban do poder que ían acumular os Borbóns, aumentou debido a unha serie de erros políticos cometidos nas cortes de Versalles e Madrid. Austria, que non recoñecía a Filipe V como rei enviou un exército para os territorios españois en Italia, sen previa declaración de guerra. O primeiro encontro entre este exército e o francés produciríase en Carpi o 9 de xullo. O 7 de setembro Inglaterra, as Provincias Unidas e Austria asinaron o Tratado da Haia e en maio de 1702 todos declaraban a guerra a Francia e España.
Imaxe do Rei
Cando o rei tiña vinte anos, a súa figura e deplorable estado chegarían a impresionar ao nuncio papal:
Hemólise (microbioloxía)
miniatura|Hemólise de Streptococcus spp.<BR>(esquerda) alfa;-hemólise (S. mitis);<BR>(no medio) β-hemólise (S. pyogenes);<BR>(dereit) γ-hemólise (= non hemolítico, S. salivarius) En microbioloxía a hemólise é a rotura dos glóbulos vermellos do sangue. A capacidade das colonias bacterianas de inducir a hemólise cando crecen nunha placa de ágar utilízase para clasificar certos microorganismos. Isto é especialmente útil na clasificación das especies de Streptococcus, aínda que non son as únicas bacterias hemolíticas. Unha substancia que causa a hemólise denomínase hemolisina. As principais hemolisinas son as estreptolisinas de Streptococcus, que afectan aos esterois da membrana plasmática; outras son fosfolipases ou lecitinases (como as de Clostridium perfringens), que atacan aos fosfolípidos da membrana.
Alfa
Cando unha colonia bacteriana produce alfa-hemólise (α-hemólise), o ágar que está baixo a colonia é escuro e verdoso. A especie Streptococcus pneumoniae e un grupo de estreptococos orais (Streptococcus viridans) presentan alfa-hemólise. Esta denomínase ás veces hemólise verde pola cor á que cambia o ágar. Outros termos sinónimos son hemólise incompleta e hemólise parcial. A alfa-hemólise está causada polo peróxido de hidróxeno producido pola bacteria, que oxida a hemoglobina a metahemoglobina verde e a perda de potasio dos glóbulos vermellos.
Beta
A beta-hemólise (β-hemólise), ás veces chamada hemólise completa consiste na lise completa dos glóbulos vermellos arredor do medio e debaixo de onde viven as colonias: a área aparece máis clara (amarela) e transparente. O causante desta hemólise é a exotoxina estreptolisina producida pola bacteria, un encima que causa a lise completa dos glóbulos vermellos. hai dous tipos de estreptolisina: Estreptolisina O (SLO) e estreptolisina S (SLS). A estreptolisina O é unha citotoxina sensible ao oxíxeno, segregada pola maioría dos estreptococos do grupo A (GAS), e interacciona co colesterol na membrana das células eucariotas (principalmente glóbulos vermellos e brancos sanguíneos, macrófagos, e plaquetas), e xeralmente dá lugar a unha β-hemólise baixo a superficie da placa de ágar sangue. A estreptolisina S é unha citotoxina estable co oxíxeno que tamén producen a maioría das cepas de estreptococos do grupo A, que orixina un aclaramento na superficie da placa de ágar sangue. A estreptoisina S afecta ás células inmunitarias, incluíndo os leucocitos polimorfonucleares e os linfocitos, e pénsase que impide que o sistema inmunitario elimine a infección. Os Streptococcus pyogenes, ou estreptococos beta-hemolíticos do grupo A presentan beta-hemólise.
Algunhas especies que son feblemente beta-hemolíticas causan unha intensa beta-hemólise cando crecen xunto cunha cepa de Staphylococcus. Isto denomínase a proba CAMP. O Streptococcus agalactiae mostra esta propiedade. Clostridium perfringens pode identificarse presumiblemente con esta proba. Listeria monocytogenes tamén é positiva con ágar sangue de ovella. A proba CAMP denomínase así polas iniciais dos investigadores que inicialmente a describiron: R. Christie, N. E. Atkins, e E. Munch-Peterson.
Gamma
Se un organismo non induce a hemólise, dise que presenta gamma-hemólise (γ-hemólise), que é o mesmo que dicir que non é hemolítico. Nestes casos o ágar de debaixo e arredor da colonia permanece inalterado. A especie Enterococcus faecalis (antes chamada estreptococo do grupo D) presenta gamma-hemólise.
Hemodixestión
Denomínase hemodixestión á morte non específica de células sanguíneas por causa de subprodutos metabólicos das bacterias. Pode observarse en placas de ágar sangue cando o sangue que rodea a parte confluente da estría de sementado se volve verde, pero á vez non hai cambio arredor das colonias. A hemodixestión pode verse nos cultivos de Vibrio cholerae.
Red Elvises
Red Elvises é un grupo ruso-americano de rock & roll, surf, rockabilly, reggae, lounge e música tradicional rusa. Fundouse en Santa Monica (California) en 1995.
Historia
Red Elvises creárono en 1995 Igor Yuzov e Oleg Bernov, dous rusos que vivían nos Ánxeles.
No Substance
No Substance é o décimo álbum da banda estadounidense de punk rock Bad Religion, publicado o 15 de maio de 1998 a través do selo Atlantic Records. Foi o seu segundo disco de estudio dende a macha do guitarrista Brett Gurewitz.
Medorra de Fanegas
A medorra de Fanegas é un túmulo megalítico situado entre as parroquias da Ciadella, no concello de Sobrado, e Vilariño, no concello de Vilasantar.
Sobrado, Torres, Vilarmaior
Sobrado é un lugar da parroquia de Torres no concello coruñés de Vilarmaior na comarca de Betanzos. Tiña 14 habitantes no ano 2010 segundo datos do INE dos cales 7 eran homes e 7 eran mulleres.
Castromil, A Mezquita
Nosa Señora da Encarnación de Castromil é unha parroquia do concello da Mezquita na comarca de Viana, na provincia de Ourense, limítrofe coa Provincia de Zamora. No ano 2007 tiña 72 habitantes, deles 33 eran homes e 39 eran mulleres.
O río Cádavos atravesa a parroquia.
Eclesiasticamente, esta entidade xunto coa Castromil portelá forman unha única freguesía pertencente á diocese de Ourense.
Marie Bashkirtseff
miniatura|Autorretrato, 1880) Marie Bashkirtseff ou en cirílico ruso Марія Костянтинівна Башкирцева, nada en 1858 e finada en 1884, foi unha pintora e escultora rusa nada en Ucraína.
Traxectoria
Naceu en Gavrontsi, nas proximidades do Poltava no seo dunha familia nobre, e educouse no estranxeiro viaxando con súa nai por Europa. En 1870 súa nai instálase nunha vila preto de Niza e xa en París estudou pintura na Académie Julian, unha das poucas institucións que aceptaban mulleres. En 1881 escribiu artigos, co alcume de Pauline Orrel, para o xornal feminista de Hubertine Auclert, La Citoyenne.
Na súa curta vida, Marie, realizou importantes composicións, entre as que sobresaen Un meeting, L'Atelier des femmes e o seu Autorretrato. Boa parte das súas obras destruíronas os nazis durante a segunda guerra mundial.
Dende os 13 anos escribiu un diario en francés no que documenta os problemas das mulleres artistas e que se fixo famoso cando o publicou a súa familia en 1890 co título de Journal de Marie Bashkirtseff avec portrait. A súa correspondencia con Guy de Maupassant publicouse en 1891.
Santo Isidro, Posmarcos, A Pobra do Caramiñal
Santo Isidro é un lugar da parroquia de Posmarcos no concello coruñés da Pobra do Caramiñal, na comarca da Barbanza. Segundo o padrón municipal (INE 2012) ten 45 habitantes (22 homes e 23 mulleres).
O Sanguilexo, Posmarcos, A Pobra do Caramiñal
O Sanguilexo é un lugar da parroquia de Posmarcos no concello coruñés da Pobra do Caramiñal, na comarca da Barbanza. Segundo o Instituto Galego de Estatística, en 2020 tiña 10 habitantes (6 homes e 4 mulleres).
Lenus
miniatura|dereita|300px|Interior do templo reconstruído de Martberg, cunha estatua de Lenus Marte. dereita|miniatura|300px|Fonte sagrada de Lenus Marte preto de Trier con vistas ó templo 'Am Irminenwingert'. Lenus foi un deus celta da curación adorado no leste da Galia, onde foi identificado co deus romano Marte. Foi un importan deus da tribo treveri, que tiñan grandes santuarios en fontes medicinais en Tréveris e en Martberg de Pommern, na actual Alemaña. Tamén se coñecen dedicacións no suroeste de Britania (Chedworth e Caerwent). Edith Wightman descríbeo como “un dos mellores exemplos dun Teutates, ou deus da xente, equiparado co Marte-protector da tribo durante unha batalla, pero tamén [...] dador de saúde e boa fortuna en xeral” (p. 211). O seu santuario ‘Am Irminenwingert’ en Tréveris tiña un gran templo, baños, santuarios máis pequenos e un teatro.
Ayelet Shaked
En 2015 incorporouse ao goberno presidido por Benjamin Netanyahu como ministra de Xustiza. Nesta responsabilidade deu cobertura legal aos asentamentos de colonos xudeus nos territorios ocupados de Cisxordania. Tamén foi polémica a lexislación que impulsou para obrigar ás organizacións non gobernamentais a facer públicas as doazóns recibidas no estranxeiro.
É considerada unha das lexisladoras máis activas e influentes de Israel, iniciou e redactou leis, ademais das devanditas, a lei integral contra o terrorismo, unha versión da proposta de lei básica sobre Israel como a nación-estado do pobo xudeu, así como unha lei que limita os poderes do Tribunal Supremo de Israel. En opinión de Haaretz, considerada como unha potencial futura primeira ministra, "está preparada para ser a política israelí máis exitosa de Israel dende Golda Meir" .￼
En 2019, estabeleceu o partido Nova Dereita xunto con Bennett. Mais, nas eleccións lexislativas de 2019 erran no seu obxectivo de acadar representación parlamentaria, mais na repetición electoral de xaneiro de 2020 consegue ser escollida dentro dos seis membros da Knesset do seu partido.
A crise política que Israel viviu entre 2019 e 2021 saldouse con catro repeticións electorais e bloqueos parlamentarios que impediron formar maiorías que sostiven un executivo. Finalmente, as forzas opositoras a Netanyahu, entre as que está a formación de Ayelet Shaked, logrou un pacto que incorporará ao goberno a unha coalición diversa de partidos (dende a extrema dereita ata representantes da minoría árabe) e que fará que o cargo de Primeiro Ministro rote entre Bennett e Yair Lapid, progresista. En xuño de 2021 foi nomeada ministra de Interior.
O Vilariño, Torres, Vilarmaior
O Vilariño é un lugar da parroquia de Torres no concello coruñés de Vilarmaior na comarca de Betanzos. Tiña 6 habitantes no ano 2010 segundo datos do INE dos cales 4 eran homes e 2 eran mulleres.
Coming to America
Coming to America é un filme estadounidense dirixido por John Landis que foi estreado en 1988. En 2021 estreouse unha segunda parte, titulada Coming 2 America.
As valgadas bravas
As valgadas bravas (en Els sots feréstecs) é unha novela de Raimon Casellas publicada en 1901. É considerada a primeira novela longa modernista. Representa o fracaso do artista no seu intento de transformar a sociedade, o cal está vencellado coa vontade rexeneracionista do movemento modernista. O protagonista, mosén Llàtzer, encarna o home superior, o Ben e o Ideal, que se enfronta ás multitudes, o Mal e a Natureza. O personaxe que comeza o libro, o Aleix de les Tòfones, simboliza a degradación das calidades humanas.
Foi traducida ó galego por Eduard del Castillo Velasco e foi publicada pola Editorial Hugin e Munin no ano 2012.
Cristina Alberdi
Cristina Alberdi Alonso, nada en Los Rosales (provincia de Sevilla) o 22 de febreiro de 1946, é unha avogada e política andaluza.
Traxectoria
Estudou Dereito, desde 1970 foi avogada do Colexio de Avogados de Madrid, en 1975 organizou un colectivo xurídico de carácter feminista. Foi vocal do Consello Xeral do Poder Xudicial (1985-1990), Ministra de Asuntos Sociais (1993-1996), deputada no Congreso dos Deputados (1996- 2003) e presidenta da Federación Socialista Madrileña (1997-2000).
No ano 2003 deixou o PSOE, onde militaba desde 1995, pola súa oposición ó pacto entre o PSC e ERC para goberna-la Generalitat de Cataluña, acusando ó seu partido de incluír reivindicacións nacionalistas. Actualmente é presidenta do Consello Asesor do Observatorio contra a Violencia de Xénero da Comunidade de Madrid, nomeada por Esperanza Aguirre. Mostrouse contraria ó Estatuto de Cataluña de 2006 e á negociación con ETA cunha posición política próxima á do Partido Popular.
Chaguazoso, A Mezquita
Santiago de Chaguazoso é unha parroquia do concello da Mezquita na comarca de Viana, na provincia de Ourense. No ano 2007 tiña 162 habitantes (84 homes e 78 mulleres).
Rosende, Rosende, Sober
Rosende é un lugar da parroquia de Rosende no concello lugués de Sober na comarca da Terra de Lemos. Segundo o IGE en 2013 tiña 44 habitantes (23 homes e 21 mulleres), o que supón un aumento respecto do ano 1999 cando tiña 38 habitantes.
Nesta lugar está situada a casa de Ribas, o pazo onde naceu o fidalgo e político Dositeo Neira Gayoso.
Eleccións municipais en Quintela de Leirado
Estes foron os resultados das eleccións municipais no concello de Quintela de Leirado dende 1979. miniatura|dereita|[[Galería de imaxes de casas dos concellos de Galicia|Casa do concello de Quintela de Leirado]]
Composición das Corporacións
Corporacións democráticas en Quintela de Leirado desde a aprobación da Constitución de 1978.
Pasaia blues
Pasaia blues é unha novela negra de Harkaitz Cano, escrita en lingua éuscara. Ambientada na localidade guipuscoana de Pasaia durante a década de 1990, conta a historia de dúas integrantes dun comando terrorista de ETA, Marta e Olatz, que se agochan das autoridades nun piso.
Foi traducido ó galego por Isaac Xubín e foi publicado pola Editorial Hugin e Munin no ano 2013.
As Taras, Posmarcos, A Pobra do Caramiñal
As Taras é un lugar da parroquia de Posmarcos no concello coruñés da Pobra do Caramiñal, na comarca da Barbanza. Segundo o padrón municipal (INE 2012) ten 3 habitantes (2 homes e 1 muller).
Linguas de España
Os idiomas propios de España (isto é, non aprendidos polos seus falantes nativos no seu país de orixe) poden clasificarse de varias formas:
Grupo occidental ou galego-portugués
====Grupo asturleonés ====
Basilidiano
Os basilidianos foron os membros dunha seita gnóstica que seguía as doutrinas de Basílides e que fundou o seu fillo Isidoro no século II.
A seita tiña tres graos: material, intelectual e espiritual e posúa dúas estatuas alegóricas, home e muller. As doutrinas eran semellantes a dos ófitos e seguían a un deus supremo denominado Abraxas e afirmaban que Cristo era só unha pantasma enviada á Terra por el.
Litavis
Litavis (tamén coñecido como Litauis, Litaui, Litauia, e Llydaw ) é unha deusa celta adorada polos antigos galos. O seu nome aparece en inscricións atopadas en Aignay-le-Duc e Mâlain, Côte-d'Or, Francia, onde é invocada xunto co deus galo-romano Cicolluis nun contexto que suxire que debeu sela súa consorte. Unha dedicatoria en latín atopada en Narbona (no sur da Galia), Francia, contén as palabras “MARTI CICOLLUI ET LITAVI” ("A Mars Cicolluis e Litavis").
El Porvenir (Madrid)
El Porvenir, publicado en Madrid de 1883 a 1886, foi un diario, órgano do partido republicano zorrillista.
Historia e características
Tiña a súa redacción no número 14 da rúa de La Luna, esquina á da Madera. O seu propietario foi o progresista asturiano Enrique Menéndez, quen gastou no xornal case que toda a súa fortuna, que era respectable.
O dirixía Eduardo Peña e a redacción estaba constituída por Manuel Curros Enríquez, Pedro Ruiz de Ávila, José Miralles, os doutores Escuder e Gordillo, Enrique Segovia Rocaberti, Serrano Barradas, Fernández Diéguez e outros.
Julián Hernández
Julián Hernández Rodríguez-Cebral, nado en Madrid o 2 de xullo de 1960, é un cantante e guitarrista galego. É un dos fundadores e líder de Siniestro Total. Tamén tivo incursións como escritor, xornalista e actor.
Traxectoria
Aínda que nado en Madrid, pasou toda a súa infancia en Vigo onde comezou a súa afección polo rock e todo o que el mesmo chama "cultura popular". En Vigo relacionouse con poetas do movemento Rompente, así como con outros intelectuais que vivían na cidade nos anos 80, entre os que estaban Manolo Romón e Antón Reixa.
Movida madrileña
De novo en Madrid, onde se matricula no conservatorio de música, Julián entra en contacto coa chamada movida madrileña, movemento que xa se vivía en Vigo, aínda que nunha escala menor. Os seus contactos con diversas personaxes relacionadas con selos independentes de Madrid axudarano a dar a coñece-lo grupo que ten cuns amigos en Vigo, Siniestro Total. Así Julián converterase en non moito tempo de fan da movida a protagonista da mesma.
Produtor
Ademais da súa relación con Siniestro Total, Julián participou noutros grupos paralelos, ás veces pensados para unha soa actuación e outros a máis longo prazo. Hernández participou na creación de Def Con Dos, grupo para o que produciu varios discos co pseudónimo de Padre Damián J. Karras, nome dunha personaxe da película O exorcista.
Actualidade
miniatura|Na presentación de Que hostia din os rumorosos? ([[Grupo Rompente|Rompente) organizada pola Libraría Miranda de Bueu o 23/08/2021. Escribiu o prólogo do libro.]] Na actualidade mantén o dúo Transportes Hernández y Sanjurjo, xunto ao acordeonista Rómulo Sanjurjo (ex-membro de Os Diplomáticos de Monte-Alto). Tamén é columnista en diversos xornais e escritor, así como produtor de novos talentos do panorama musical, dentro da súa produtora Discos de Freno.
Vilariño, Posmarcos, A Pobra do Caramiñal
Vilariño é un lugar da parroquia de Posmarcos no concello coruñés da Pobra do Caramiñal, na comarca da Barbanza. Segundo o padrón municipal (INE 2012) ten 9 habitantes (5 homes e 4 mulleres).
1707
Outros
Historia ano a ano
La Comédie humaine
dereita|miniatura|En formato [[DjVu.]]
La Comédie humaine (literalmente, A comedia humana) é un conxunto de obras de Honoré de Balzac de 137 obras que comprenden 95 novelas, ensaios realistas, fantásticos, ou filosóficos, pero tamén contos, ensaios, e 25 bosquexos de obras, reagrupados baixo o título Ébauches rattachées à la Comédie humaine (Esbozos ligados á Comedia humana), e 8 novelas de xuventude escritas entre 1822 e 1825 baixo diversos pseudónimos, obras que renegou, pero reeditados nos volumes I e II das Œuvres diverses (Obras varias) nas cales atópanse os xermes e os temas das obras da Comédie Humaine, Falthurne sendo considerado como a base de Séraphîta.
A clasificación dos textos vai polos ámbitos sociais, polos lugares xeográficos, ou por categorías psicolóxicas (Scènes de la vie privée (Escenas da vida privada), Scènes de la vie de province (Escenas da vida de provincia)) reunidos en conxuntos xenéricos (Études de mœurs (Estudos de costumes), Études philosophiques (Estudos filosóficos), Études analytiques (Estudos analíticos)). A escritura do conxunto gradúase de 1829, cos Les Chouans, a 1850, coas obras inacabadas á súa morte e completadas por Charles Rabou: o Le Député d'Arcis (1854), os Les Petits bourgeois de Paris, (1856), o Le Comte de Sallenauve, (1856), e tamén os Les Paysans publicado en 1854 pola súa viúva, Évelyne Hanska.
"A idea veu dunha comparación entre a Humanidade e a Animalidade". A ambición do autor era de describir de modo case exhaustivo á sociedade que o rodeaba, construíndo así un edificio que poderia « facerlle competencia ao estado civil». Quería encerrar toda a súa época na súa Comedia humana. Non obstante, en 1837, o título que lle gusta para a súa obra é Estudos sociais, que logo converterase en Comedia humana en 1842, en referencia a A divina comedia de Dante.
Xénese
A idea de ligar entre eles os relatos facendo revivir os protagonistas de cada novela ou novela curta vénlle a Balzac en 1835 co Père Goriot onde se ve reaparecer por segunda vez o importante Eugène de Rastignac xa presentado en 1832 en Étude de femme e publicado entón baixo o título Une conversation entre onze heures et minuit inserido nos Contes bruns.
A perla
A perla é unha novela en lingua inglesa de John Steinbeck, publicada en 1947 por The Viking Press co título de The Pearl. Foi traducida ao galego por Benigno Fernández Salgado, e publicado en 1990 pola Editorial Galaxia con ilustracións de Teresa Cámara.
Sinopse
Kino e a súa muller Juana acababan de espertar cando ven a un escorpión esvarando pola corda do barrelo de Coyotito, o seu meniño. Kino non consegue libralo da picadura e Juana tenta succionar o veleno. Lévano ó médico, que non accede a atender o bebé pois Kino e Juana non son máis ca dous pobres indios. Coma outros días, Kino faise ó mar na súa canoa e a sorte quere que ese día atope "a perla do mundo". O médico sabe do achado da perla e intenta aproveitarse de Kino, o mesmo ca un descoñecido que entre as sombras da noite tenta roubarlla da súa choza pero é obrigado por Kino a saír fuxindo. Ó día seguinte, a familia acompañada por unha multitude, tenta vender a perla sen éxito pois os compradores, que se puxeron de acordo, ofrécenlle moito menos do que realmente vale. Kino decide ir á cidade vender a perla, pero Juana, que entrevé os perigos a que a perla os expón, esperta cedo e está decidida a desfacerse dela. Kino chega a tempo de agarrarlla cando a vai tirar, reacciona con violencia, e golpea a Juana. A partir de aquí, todo o mundo se confabula para arrebatarlles a perla. Quéimanlles a casa, desfanlles a canoa e vense obrigados a saír fuxindo se queren salvar as vidas. Escóndense na casa de Juan Tomás -irmán de Kino- e da súa muller Apolonia e pola mañá marchan á capital. No camiño uns rastreadores atácanos e a pesar de que Kino consegue matalos a todos, un disparo perdido fere de morte a Coyotito. Kino e Juana, derrotados, regresan a súa aldea avanzando entre a multitude que lles abre o camiño ó seu paso. A perla trouxera a desgraza as súas vidas pero un triste atisbo de esperanza brilla cando Kino a arrebola volvéndoa ó mar.
Eséxese crítica
A historia que se nos conta responde aparentemente a un conto da tradición oral que John Steinbeck reelabora a modo de parábola do ben e do mal para preguntarse sobre os efectos dos nosos plans e das nosas decisións. Con isto en mente, Steinbeck foi capaz de crear unha pequena xoia da literatura universal. En 1962, cando recibía o Premio Nobel de Literatura, Steinbeck describía no seu discurso a obriga que se impuña como escritor para tentar "sacar á luz os soños escuros e perigosos da humanidade co propósito de melloralos". Nesta breve novela, Kino, o pescador pobre que encontra o tesouro, proxecta sobre a Perla o soño da súa liberación. Coida que na súa superficie se entrevé a posibilidade da educación para o seu fillo e a salvación da súa xente. Steinbeck, porén, mostraranos a ambivalencia dos obxectos máis preciosos sobre os seres humanos: primeiro, amósanos o mundo que precedeu o descubrimento da gran Perla; logo, os cambios que se precipitan. Na primeira escena, o lector asiste á escena case mística do amencer sobre o golfo e o día a día dos labores calados e rutineiros de Juana. Na cabeza de Kino, a luz reverbera sinestesicamente na canción tranquila, entrañable e ancestral da familia. Mais algo tan real como o espertar da mañá non tardará en ceder o paso á ilusión doutros posibles mundos. "Neste golfo de luz incerta, poida que houbese máis ilusións ca realidades". Será a Perla, coa súa rutilante aparición, a que desencadeará, ademais dos pensamentos máis elevados -a ansia de mellorar e a esperanza de poder liberarse da opresión secular do home branco-, os instintos máis primarios e os desexos máis escuros a cantos se acheguen a ela. O mundo mellor que parece prometer fai aflorar asemade a maldade que xace agochada nos corazóns de tódolos seres humanos sen distinción.
Adaptación cinematográfica
A película, La perla, unha produción mexicana de Águila Films, segue de cerca o argumento da novela de Steinbeck. Foi adaptada por Emilio Fernández, John Steinbeck e Jack Wagner, dirixida por Emilio Fernández e protagonizada por Pedro Armendáriz e María Elena Marqués.
Esterano
miniatura|Estrutura da molécula. O esterano, tamén chamado ciclopentanoperhidrofenantreno ou gonano, é unha molécula complexa procedente dun hidrocarburo policíclico que se pode considerar produto da saturación do fenantreno asociado a un anel de ciclopentano. Posúe 17 átomos de carbono. Desta base estrutural derivan os esteroides, que son a molécula base para multitude de moléculas de orixe lipídico, como os esterois (colesterol), ácidos biliares e hormonas esteroideas como as sexuais.
As substancias que derivan deste núcleo amosan grupos metilo -CH3, nas posicións 10 e 13 para integrar os carbonos 18 e 19; xeralmente existe unha cadea lateral no carbono 17, a lonxitude de dita cadea e a presenza de metilos no carbono 10 e 13 determina as diferentes estruturas destas substancias.
Ten a mesma estrutura química básica cós esteroides, por exemplo o colesterol, o cal é un compoñente importante das membranas plasmáticas eucariontes e atópase en menor medida nas membranas dos orgánulos. O colesterol é moi importante, xa que tamén é o precursor de todas as hormonas esteroides e dos ácidos biliares.
Sociedade de Historia Monetaria Internacional
A Sociedade de Historia Monetaria Internacional (en alemán: Gesellschaft für Internationale Geldgeschichte -GIG-) é unha entidade asociativa numismática sen ánimo de lucro con sede en Frankfurt, Alemaña, dedicada á investigación científica acerca da historia do diñeiro, desde a perspectiva numismática, e da medallística.
Historia
A Sociedade foi instituída en 1965 polos seus 19 membros fundadores, inicialmente baixo a denominación de Museum für Internationale Geldgeschichte gemeinnützige Forschungsgesellschaft e.V. ("Sociedade de Investigación sen Fins de Lucro do Museo de Historia Monetaria Internacional"). O seu primeiro presidente foi Willy Fuchs (1965-1971 e 1971-1992) e baixo o seu mandato, en 1967, a institución tomou o nome que conserva na actualidade.
Desde a súa fundación, a Sociedade tivo como órgano de expresión institucional a publicación periódica Geldgeschichtliche Nachrichten (GN; "Noticias de Historia Monetaria"), e nela publícanse os resultados das súas investigacións científicas arredor de todas as áreas da historia monetaria, así como da medalla.
A GIG organiza anualmente viaxes educativas a diferentes destinos do mundo cun interese numismático. A primeira destas viaxes foi a San Petersburgo e a Moscova en 1977 e, a partir de aí, outras 45 viaxes levaron os seus membros a lugares como Berlín, Dresden e moi diversos países dos cinco continentes.
A afiliación á Sciedade supera os 800 membros pertencentes a máis dunha trintena de países.
Insignia de Honra de Ouro
Instituíuse en 1970, para honrar os membros cunha contribución salientable á GIG.