cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Vaga de calor europea de 2003
Reino Unido
O Reino Unido en xeral sufría un verán cálido con temperaturas bastante máis altas que a media. Con todo, os ciclóns do Atlántico trouxeron un tempo máis fresco e húmido a finais de xullo e principios de agosto, xusto antes de que as temperaturas comezaran a aumentar considerablemente a partir do 3 de agosto. Batéronse varios rexistros, incluíndo a temperatura máis alta estatal, cos 38,5 °C rexistrados en Gravesend, en Kent, o 10 de agosto. Londres tamén rexistrou 38,0 °C. Tamén en Escocia alcanzáronse novos récords, con 32,9 °C en Greycrook o 9 de agosto. Segundo a BBC ao redor de 2.000 persoas máis do habitual morreron no Reino Unido durante a vaga de calor de 2003.
Irlanda
O verán de 2003 foi máis cálido que a media en Irlanda, pero moito menos pronunciado que no resto de Europa. Agosto foi o máis cálido, soleado e seco, con temperaturas duns 2 °C máis altas que a media. A temperatura máis alta rexistrouse o 8 de agosto en Belderrig, no Condado de Mayo, con 30,3 °C.
Nuxilde, A Laxe, Chantada
Nuxilde é un lugar na parroquia da Laxe, no concello de Chantada, na comarca de Chantada, na provincia de Lugo. No ano 2008 tiña 9 habitantes (5 homes e 4 mulleres), menos ca no 2006.
Copa das Nacións da OFC
A Copa das Nacións é unha competición internacional de fútbol realizada cada catro anos polos membros da Confederación de Fútbol de Oceanía.
Historia
O torneo xogouse en 1973 e 1980, mais de forma regular comezou a desputarse en 1996. A selección de Nova Zelandia gañou o torneo en cinco ocasións (1973, 1998, 2002, 2008 e 2016), Australia en catro (1980, 1996, 2000 e 2004) e Tahití venceu na edición de 2012.
Oxeia
Oxeía (tamén Oxiés, Oxiá ou Oxia, grego: Οξεία) é unha illa grega. É a illa principal das Oxeiae no grupo sur das illas Equínadas, parte da illas Xónicas. Oxeía posúe o punto máis alto das Equínadas, 421 m. As montañas de Aitoloakarnania no continente están ao nordés. A illa ten uns 4 km de lonxitude e a súa anchura é de aproximadamente 2 km. Hai dúas cumes. A batalla de Lepanto tivo lugar preto da illa en 1571.
Aeroporto de Oslo-Gardermoen
O aeroporto de Oslo-Gardermoen (IATA: OSL, ICAO: ENGM) é o principal aeroporto internacional de Oslo, a capital e cidade máis habitada de Noruega. Oslo tamén está servido polo aeroporto de Sandefjord-Torp, a 119 km ao sur da cidade e usado principalmente por aeroliñas de baixo custo. Oslo-Gardermoen é o principal centro de conexións doméstico e o principal aeroporto internacional de Noruega, sendo o segundo aeroporto máis concorrido dos países nórdicos. É un centro de conexións de Scandinavian Airlines e unha base de operacións de Norwegian Air Shuttle, ademais dunha cidade focal para Widerøe. O artoporto ten 31 destinos domésticos e 128 internacionais. No ano 2016 pasaron polas súas instalacións case 26 millóns de pasaxeiros, sendo o 19º aeroporto máis concorrido de Europa.
O aeroporto atópase a 35 km ao nordés de Oslo, en Gardermoen, pertencente ao municipio de Ullensaker e ao condado de Akershus. Ten dúas pistas paralelas con aproximadamente orientación norte-sur e que miden 3 600 e 2 950 metros e 71 zonas de estacionamento de avións, das cales 50 teñen pasarelas de acceso aos aparellos. O aeroporto está conectado ao centro da cidade por unha liña de ferrocarril de alta velocidade. A porcentaxe de pasaxeiros que usan o transporte público para ir ou regresar do aeroporto é unha das máis altas do mundo, chegando case ao 70%. As instalacións en terra son propiedade de Oslo Lufthavn AS, unha subsidiaria da compañía estatal Avinor. Nas súas instalacións tamén se atopa a Estación Aérea de Gardermoen, operada pola Real Forza Aérea de Noruega. A finais de abril de 2017 inaugurouse unha expansión cunha nova terminal e un terceiro peirao de embarque.
O lugar onde se atopa o aeroporto foi usado primeiro polo exército noruegués dende o ano 1940, sendo construídas as primeiras instalacións do aeródromo militar na década dos 40. Gardermoen mantívose como un aeroporto de reserva para os voos fletados ao aeropuerto de Oslo-Fornebu ata o 8 de outubro de 1998, cando este foi pechado e o abriu o renovado aeroporto de Oslo-Gardermoen.11.4 billion Norwegian kroner (NOK).
Pasaxeiros
miniatura|300px|[[Boeing 777 de Emirates en Oslo]] miniatura|300px|[[Boeing 757 de Icelandair aterrando en Oslo]] miniatura|300px|[[Boeing 737 de KLM aterrando en Oslo]] miniatura|300px|[[Airbus A321 de Turkish Airlines estacionando en Oslo]]
Bandoneón
miniatura|Un bandoneonista riopratense de tango tocando un bandoneón. miniatura|Son do bandoneón. O bandoneón é un instrumento musical de vento, libre (ou de palletas libres) a fol, parente da concertina e o acordeón, de forma rectangular, sección cadrada e timbre particular. O seu nome provén orixinalmente do alemán, bandonion, pero a súa castelanización no Río da Prata estableceu a palabra "bandoneón" para denominar o instrumento en español.
Naceu en Alemaña como evolución de instrumentos de palletas soltas anteriores como a concertina entre outros. Dise que o seu uso foi inicialmente como órgano portátil para executar música relixiosa; de aí o seu son sacro e melancólico único. Ao chegar ao Río da Prata da man de mariñeiros e inmigrantes, foi adoptado por músicos da época e foi así que colaborou na formación do son particular do tango riopratense, converténdose nun verdadeiro símbolo deste.
Penasillás, A Laxe, Chantada
Penasillás e un lugar na parroquia da Laxe, no concello de Chantada, na comarca de Chantada, na provincia de Lugo. No ano 2008 tiña 21 habitantes (12 homes e 9 mulleres), os mesmos ca no 2006.
Valbargos, Argalo, Noia
Valbargos é un lugar da parroquia de Argalo no concello coruñés de Noia, na comarca de Noia. Segundo o padrón municipal (INE 2020) ten 48 habitantes (20 homes e 28 mulleres).
Escolas de Ensino Galego Semente
As Escolas de Ensino Galego Semente son unha rede de escolas de Galiza que teñen o galego como lingua vehicular.
Historia
miniatura|240x240px|Reportaxe en [[Nós Televisión|Nós TV.]] As escolas Semente son unha iniciativa social sen ánimo de lucro, impulsadas inicialmente pola Asociación Cultural Gentalha do Pichel. Apareceron como un xeito de defender os dereitos lingüísticos dos nenos galegofalantes, nun momento no que a Xunta de Galicia, a través do decreto 79/2010, reducía a presenza do galego na escola e prohibía o seu emprego nas materias científicas.
O proxecto, que comezou en Compostela no 2011 con tres nenos e dous profesores, contaba no ano 2022 con escolas infantís na Coruña, Lugo, Vigo e Ourense, e de educación infantil e primaria en Santiago de Compostela e Trasancos.
En recoñecemento ao seu labor en prol do idioma galego, a Coordinadora de Traballadores/as de Normalización da Lingua concedeulle no 2020 o premio Mil Primaveras.
Moraleda de Zafayona
Moraleda de Zafayona (popularmente La Moralea) é unha localidade e municipio español situado na provincia de Granada, na comunidade autónoma de Andalucía. Atópase no Poniente Granadino e forma parte da mancomunidade Ribeira Baixa do Genil, cunha superficie de 48,15 km², unha poboación de 3 266 habitantes e unha densidade de poboación de 48.15 hab/km².
Tiago Bettencourt & Mantha
Tiago Bettencourt & Mantha é unha banda pop rock portuguesa de Lisboa, creada en 2007. Entre as súas cancións máis destacadas están Canção Simples, O Jogo e Em Fuga. O seu último disco titúlase Em Fuga.
Breamo (periódico)
Breamo foi un semanario editado en Pontedeume entre 1914 e 1916.
Galicia (Sada)
Galicia foi un semanario editado en Sada en 1933.
Historia e características
Apareceu cara febreiro de 1933. Promovida por Luís Cereijo León e o seu fillo Luís Cereijo Mosquera. Revista dominguera gráfica, literaria e informativa.
Delta P
O Delta P foi un foguete espacial dos estadounidense usado como etapa de varios foguetes Delta.
Características
O Delta P foi usado exclusivamente como etapa doutros foguetes da familia Delta, como o Delta 1914, o Delta 2913 ou o Delta 3910. Usaba tetróxido de nitróxeno e Aerozine-50 como propelentes e tiña un pulo de 41,92 kN, cun impulso específico de 301 segundos.
Vilaboa, Argalo, Noia
Vilaboa é un lugar da parroquia de Argalo no concello coruñés de Noia, na comarca de Noia. Segundo o padrón municipal (INE 2020) ten 8 habitantes (4 homes e 4 mulleres).
3ª edición dos Óscar
A 3.ª entrega dos premios Óscar tivo lugar o día 10 de novembro de 1930 en The Ambassador Hotel dos Ánxeles (Estados Unidos). O mestre de cerimonias foi Conrad Nagel.
Os filmes elixibles foron os estreados entre o 1 de agosto de 1929 e o 31 de xullo de 1930.
Maksym Hermaniuk
Maksym Hermaniuk (en Максим Германюк), nado o 30 de outubro de 1911 en Nove Selo (Reino de Galicia e Lodomeria, hoxe Ucraína) e finado o 3 de maio de 1996 en Winnipeg (Canadá), foi un relixioso redentorista católico ucraíno, arcebispo de Winnipeg entre 1956 e 1992.
Traxectoria
Naceu nunha familia de granxeiros grecocatólica o 30 de outubro de 1911. O 29 de setembro de 1933 profesou como membro da Congregación do Santísimo Redentor, facendo os votos solemnes o 16 de agosto de 1936.
O 4 de setembro de 1938 foi ordenado sacerdote polo tamén redentorista Mykolai Charnetskyi, entón exarca apostólico de Volinia, Polesia e Podlasia.
O 13 de xaneiro de 1951 foi nomeado bispo auxiliar do exarcado apostólico de Manitoba e bispo titular de Sinna. Recibiu a consagración episcopal o 29 de xuño de mans do exarca Vasyl Ladyka. O 13 de marzo de 1955 foi nomeado coadxutor, e o 1 de setembro de 1956 sucedeu a Ladyka como exarca apostólico. Coa elevación da sé o 3 de novembro de 1956 pasou a ser arcebispo metropolita de Winnipeg.
Logo da institución da Pontificia Comisión para a Revisión do Código de Dereito Canónico Oriental (Pontificia Commissio Codici Iuris Canonici Orientalis Recognoscendo) por Paulo VI, foi nomeado membro da mesma.
Retirouse o 16 de decembro de 1992, e finou en Winnipeg o 3 de maio de 1996.
John James
John James, nado en Packwood (Warwickshire) o 10 de maio de 1914 e finado en Saint Julian's (Malta) o 27 de xaneiro de 2002 foi un piloto de automobilismo inglés.
Traxectoria
Competiu nun Gran Premio do Campionato do Mundo de Fórmula 1. James era un enxeñeiro que adquiriu un Maserati  4CLT / 48, e participou no Gran Premio do Reino Unido de 1951, retirándose a causa do radiador danado logo de 23 voltas. Os cambios na regulación para limitaron o seu Maserati a competir só na Fórmula Libre e competiu en varias carreiras de velocidade antes de retirarse das carreiras.
Resultados completos na Fórmula Un
(Chave) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida.
MKB Veszprém KC
O MKB Veszprém KC é un equipo de balonmán da cidade de Veszprém (Hungría). Fundado en 1977, o equipo compite actualmente na Primeira División da Liga de balonmán de Hungría, competición que gañou en 17 ocasións. É o máximo dominador do balonmán húngaro nos últimos anos.
No 2002 chegou á final da Copa de Europa, mais perdeuna fronte ao SC Magdeburg alemán. Porén proclamouse dúas veces campión da Recopa de Europa os anos 1992 e 2008.
A mediados da tempada 2008-09 o club sufriu unha grave traxedia ao ser asasinado o seu pivote romanés Marian Cozma, polo que o club retirou o dorsal número 8 na súa memoria.
Denominacións
Ao longo da súa historia, o club adoptou distintas denominacións por cuestións de patrocinio:
Quintela, A Laxe, Chantada
Quintela e un lugar na parroquia da Laxe, no concello de Chantada, na comarca de Chantada, na provincia de Lugo. No ano 2008 tiña 52 habitantes (26 homes e 26 mulleres), menos ca no 2006.
Rubén Juste
Rubén Juste de Ancos, nado en Toledo en 1985, é un sociólogo, investigador e consultor político español.
Traxectoria
Rubén Juste é licenciado e doutor en Socioloxía pola Universidade Complutense de Madrid. Realizou a súa tese doutoral sobre as portas xiratorias no IBEX 35.
Debido á crise económica, emigrou a Australia tendo diversas ocupacións. Máis tarde trasladouse a Latinoamérica, instalándose primeiro en Paraguai, onde traballou na Universidade Católica Nuestra Señora de la Asunción e como consultor político para o Frente Guasú durante o mandato de Fernando Lugo até a súa destitución como presidente. Posteriormente tamén foi conselleiro para Avanza País. Deixou Paraguai para establecerse en Ecuador, traballando na Universidade Andina Simón Bolívar.
Desde 2016 colabora en CTXT con diversas análises sobre a política económica histórica e actual. En 2017 incorporouse como asesor do grupo político Unidos Podemos no Congreso.
Obra
A investigación principal de Rubén Juste foi a estreita relación entre as elites políticas e económicas en España, analizando como estas relacións manexaron e manexan a política do país, desde os procesos de privatización das grandes empresas públicas, até a perda de soberanía cando esas mesmas empresas finalmente pasaron a pertencer a grandes capitais estranxeiros. Gran parte desta investigación, pioneira en España, está recollida no seu primeiro libro, IBEX 35. Una historia herética del poder en España.
Monarquía electiva
A monarquía electiva é unha forma de goberno na cal o monarca é elixido por votación a través dalgún mecanismo de natureza variable. A diferenza da democracia, os electores e os candidatos pertencen a algún corpo restrinxido, polo cargo ocupado, a pertenza a un estamento (nacemento), ou algún tipo de condición persoal ou social. Na actualidade Samoa, a Soberana Orde de Malta, a Cidade do Vaticano, os Emiratos Árabes Unidos e Malaisia son as únicas monarquías electivas vixentes.
Antiga Grecia
Ao longo da historia certos pobos elixiron esta como unha forma de goberno como unha modificación entre a monarquía, a república e o despotismo. Un exemplo diso son os espartanos que por voto elixían anualmente os seus dous reis.
Antiga Roma
A monarquía romana foi en principio electiva. A partir do quinto rei, a elección dos últimos fíxose sempre entre membros da mesma familia, aínda que non por descendencia directa de primoxénito varón, que é o que adoita entenderse como monarquía hereditaria.
Pobos xermánicos
Os pobos xermánicos no momento de invadir o Imperio Romano (século III ao século V) dispuñan dunha institución equivalente á monarquía temporal electiva para tempos de guerra, elixida pola asemblea de guerreiros. Co tempo a institución converteuse nunha monarquía vitalicia. Seguiu sendo electiva, aínda que a esencia da elección foise desvirtuando pola práctica da asociación ao trono. Esta consistía en que o rei asociaba o reinado a unha persoa -normalmente, pero non necesariamente o fillo máis vello- nos seus últimos anos, dun modo similar ao que fixeran os emperadores romanos. Mesmo, para garantir a elección do candidato desexado convocaba en vida a asemblea -para entón non composta por todos os homes libres, senón só polos potentados máis importantes, equiparados á nobilitas (nobreza) romana do baixo Imperio, coa que xa se fusionaron mediante enlaces matrimoniais as familias xermanas máis importantes-. A transición a unha monarquía hereditaria fíxose así de forma insensible. O seguinte foi a aplicación á sucesión monárquica das leis ou tradicións das tribos xermánicas en cuestións de herdanza, especialmente as dos francos salios, que se deu en chamar lei sálica (que impedía a herdanza ás mulleres). Tal cousa non tiña sentido na orixe, en que había que optar entre guerreiros destacados polo seu valor probado no combate.
Tíbet
O monarca do Tíbet entre 1391 e 1951, o Dalai Lama, é considerado a encarnación do Boddhisatva Avalokitesvara, por tanto a súa selección dáse cando altos xerarcas da Escola Gelug, a maior das escolas budistas tibetanas, designa un infante como a reencarnación do previo Dalai Lama tras a morte do anterior. Isto foi un sistema de monarquía teocrática e electiva que funcionou até a saída do Dalai Lama tras a anexión chinesa do territorio.
Alemaña e Francia
O Sacro Imperio permaneceu como unha institución electiva, na se foron sucedendo diversas dinastías ao longo da Idade Media e a Idade Moderna (Otónidas, Hohenstaufen, Habsburgo), sen que fose descartable a irrupción da candidatura dun candidato externo (Afonso X o Sabio, Francisco I de Francia, que no entanto non conseguiron a elección). En Francia, os capetos conseguiron manter a sucesión masculina ininterrompida até a crise que suscitou a Guerra dos Cen Anos, nun momento en que os pretendentes á coroa non invocaban un mellor dereito por carisma ou dotes persoais, senón un mellor dereito dinástico.
España
A monarquía visigoda non tivo ocasión de asentar o principio de monarquía hereditaria, e nos primeiros séculos da Reconquista, os reinos cristiáns que se crearon nas montañas setentrionais da Península Ibérica foron construíndo as súas propias institucións, algúns máis próximos ás feudais que se estaban desenvolvendo en Francia, mentres que o reino de Asturias construíu co tempo unha pretendida lexitimidade visigoda. Os primeiros reis de Asturias foron electivos, pero xa para comezos do século XI a institución asentouse como hereditaria: foi posible incluso a repartición de reinos como herdanza entre os fillos de Sancho III o Maior, que unificara case todos os territorios cristiáns peninsulares (a adecuación ou non do feito ao dereito navarro tradicional é cuestionada polos historiadores, pero efectivamente produciuse na práctica). Máis adiante foron posibles incluso a sucesión feminina (non se aplicaba a lei sálica) ou as rexencias por minoría de idade.
Imperio Azteca
O Imperio Azteca foi unha monarquía electiva, sendo única no continente americano. Esta compartía varias características coas polis gregas, como o feito de que o pobo virtualmente elixía o emperador; a pesar da enorme distancia e os períodos históricos que os dividiron. A elección dividíase en 3 etapas: a primeira era cando os macehuales (campesiños), comerciantes e artesáns dun calpulli (barrio de Tenochtitlán) elixían o seu representante; na segunda etapa, os representantes de cada calpulli reuníanse no Gran Consello, onde se escollían os 4 Grandes Señores; na terceira e última etapa os Grandes Señores discutían durante bastante tempo quen debería ser elixido Gran Tlatoani (parecido ao Conclave), segundo fosen -principalmente- os seus logros militares e os seus coñecementos. Ao final, o Gran Tlatoani era considerado como unha deidade.
Cidade do Vaticano
O Estado da Cidade do Vaticano mantén ese sistema, mediante a elección do Papa en conclave, é dicir: a reunión dos cardeais, que teñen o papel de príncipes electores. Nun primeiro momento o Papa, como bispo de Roma, era elixido polo pobo de Roma. Posteriormente restrinxiuse o colexio electoral aos párrocos das igrexas romanas (como ocorreu cos demais bispos de cada cidade). Os cardeais, elixidos á súa vez polo Papa, seguen sendo titulares dunha parroquia en Roma.
Samoa
Samoa forma unha Monarquía parlamentaria independente. A constitución de 1960, que tomou formalmente efecto despois da independencia do país, baséase na democracia parlamentaria do Reino Unido, modificada para ter en conta os costumes de Samoa. Os dous grandes xefes samoanos dende a independencia veñen sendo designados conxuntamente dende o cargo de xefe de Estado. O anterior xefe de Estado, Malietoa Tanumafili II, que faleceu o 12 de maio de 2007 á idade de 94 anos, ocupou este cargo desde a morte do segundo gran xefe en 1963. O seu sucesor Tuiatua Tupua Tamasese Efi foi designado pola lexislatura para un mandato de 5 anos (sendo reelixido en 2012) e mantivo o título de O le Ao o le Malo e o tratamento de "Alteza" pero ao limitar os mandatos da Xefatura do Estado a cinco anos (re-elixibles), Samoa converteuse de facto nunha república.
Sebastian Koch
Sebastian Koch, nado o 31 de maio de 1962 en Karlsruhe, é un actor alemán.
Abruñeiras, Barro, Noia
Abruñeiras é un lugar da parroquia de Barro no concello coruñés de Noia, na comarca de Noia. Segundo o padrón municipal (INE 2020) ten 80 habitantes (41 homes e 39 mulleres).
Campionato de Velocidade da Coruña de 1980
O Campionato de Velocidade da Coruña de 1980 foi a primeira edición de dito campionato. Celebrouse na Grela, no concello da Coruña, entre xullo e setembro de 1980, e foi puntuable para a tempada 1980 do Campionato de Galicia de Montaña. O vencedor foi o pontevedrés Alberto González "Camba".
Josep Maria Soler
Josep Maria Soler Vicens, nado o 16 de novembro de 1943 en Mataró, Barcelona, e un ex xogador internacional e adestrador de baloncesto catalán que xogou durante a meirande parte da súa na Primeira División da Liga Española de Baloncesto. Internacional absoluto con España en 9 ocasións, estivo a piques de ser o primeiro xogador profesional do baloncesto español. O seu fillo, Jordi Soler, foi tamén xogador internacional de baloncesto. Cunha altura de 1,73 metros xogaba na posición de base.
Traxectoria
Josep Maria Soler comezou a súa carreira no mundo do baloncesto no Colexio Santa Ana do seu Mataró natal. Con quince anos, en idade xuvenil, é fichado pola canteira da UE Mataró. Dous anos despois, con dezasete, é subido ao primeiro equipo por Antoni Serra, famoso adestrador mataronés, xogando alí até o ano 1966, cando que ficha polo Picadero Jockey Club de Barcelona.
O equipo barcelonés, a base de talonario, conseguiu formar un gran cadro de xogadores, plantando cara aos equipos máis importantes da primeira división, como o Real Madrid e o Barcelona. No equipo presidido por Joaquín Rodríguez coincide con José María Soro, Chus Codina, Lorenzo Alocén e Miguel Albanell, entre outros, conseguindo nos cinco anos que estivo unha Copa do Rei en 1968 contra o Joventut, ademais multitude de subcampionatos.
En 1971 ficha polo FC Barcelona, xogando no equipo culé até os trinta anos. Despois xogaría co CB Breogán, dándose a curiosa circunstancia de que no ano que militou no equipo lucense, el seguía vivindo en Barcelona, desprazándose ata Lugo para xogar os partidos. Os seus últimos anos en activo foron unhas idas e vindas entre o Bàsquet Manresa e a UE Mataró, equipo onde finalizou a súa carreira sendo adestrador-xogador.
Profesionalismo
En 1974, ano no que finalmente xogou no Breogán de Lugo, estivo a piques de converterse no primeiro xogador español en ser profesional, tras recibir unha oferta para xogar no Iberia Superstars, un equipo dunha liga europea profesional creada na época, a EPBL.
Internacional
Josep Maria Soler foi 9 veces internacional coa selección de baloncesto de España absoluta. O seu fillo, Jordi Soler, chegou ser tamén internacional en dúas ocasión xogando no mesmo posto que o seu pai.
Comité Olímpico Peruano
O Comité Olímpico Peruano é o Comité Olímpico Nacional que representa os atletas peruanos no Comité Olímpico Internacional (COI), nos Xogos Panamericanos e os Xogos de América Central e do Caribe. Foi creado en 1924 e foi recoñecido oficialmente polo COI en 1936.
O Comité Olímpico Peruano ten a súa sede en Lima, no Perú.
Team Wellington
O Team Wellington é unha franquía de fútbol de Nova Zelandia, da cidade de Wellington. Foi fundado en 2004 e xoga na ASB Premiership, representando á Rexión de Wellington.
Georg Galster
Jørgen Georg Castonier Galster, nado o 17 de maio de 1889 en Copengague e finado o 8 de setembro de 1983 en Hellerup, municipio de Gentofte, foi un numismático e historiador dinamarqués, vinculado á Colección Real de Moedas e Medallas de Dinamarca.
Traxectoria
Georg Galster era fillo dos comerciantes Harald August Galster (1838-1924) e Elise Marie Bidstrup (1869-1937).
En 1906 comezou a súa educación secundaria na escola Efterslægten e a continuación accedeu á Universidade de Copenhague, onde en 1913 se graduou en Historia, Latín e Lingua Dinamarquesa. Un dos seus profesores nesa época, Johannes Steenstrup, favorecéralle xa en 1910 o seu ingreso como asistente na Colección Real de Moedas e Medallas, coa intención de que fose adquirindo os coñecementos numismáticos necesarios da man do seu director, P. C. Hauberg, para se converter no sucesor deste. De feito, logo da dimisión de Hauberg en 1920, Galster asumiu a dirección da colección e en 1959 foi nomeado inspector xefe.
Alvariza, Barro, Noia
Alvariza é un lugar da parroquia de Barro no concello coruñés de Noia, na comarca de Noia. Segundo o padrón municipal (INE 2020) ten 71 habitantes (31 homes e 40 mulleres).
Georg Galster
Traxectoria
Logo da súa xubilación en 1959 continuou coas súas investigacións numismáticas durante varios anos e mesmo, ata 1980, tivo unha oficina no Museo Nacional de Dinamarca. Destaca, entre outras, a súa contribución ao coñecemento dos chamados "dirhems Kufi", aparecidos en diversos achados en Dinamarca.
No relativo á súa vida familiar, Galster casou con Emma Adrienne Johnsen o 15 de agosto de 1922, con quen tivo un fillo (Gert Harald) e unha filla (Gertrud).
Alvariza, Barro, Noia
O núcleo poboacional atópase ás beiras dunha zona chan situada no centro dun pequeno val encravado entre os montes do Coto, Brandía e de San Marcos; val no que se xuntan os ríos Soñora e San Xusto, unión que dá vida ao río Traba, o cal desemboca no centro vila de Noia.
Georg Galster
Traxectoria
Georg Galster finou como consecuencia dun infarto o 8 de setembro de 1983 e foi soterrado no cemiterio de Mariebjerg, en Gentofte.
Recoñecementos
Entre os diversos recoñecementos acadados por Galster ao longo da súa carreira cómpre salientar a súa elección en 1949 como membro da Real Sociedade Dinamarquesa para a Historia Patria e o doutoramento honoris causa pola Universidade de Lund en 1959. O ano seguinte foi nomeado membro honorario da Asociación Numismática Dinamarquesa. Ademais, foi membro das sociedades numismáticas de diversos países, como Austria, os Países Baixos, os Estados Unidos, o Reino Unido e os países nórdicos.
Darwin
Darwin pode referirse a:
Microclima
Un microclima é un clima local de características distintas ás da zona en que se sitúa. É un conxunto de patróns e procesos atmosféricas que caracterizan unha contorna ou ámbito reducido.
Os factores que o compoñen son a topografía, temperatura, humidade, altitude-latitude, luz, a cobertura vexetal e as obras humanas (arquitectura urbana, industria ou procesos económicos, entre outros) que poden incidir nas variables atmosféricas (meteorolóxicas máis que climáticas) e que serven para suavizar os valores extremos (aire acondicionado en época de calor, calefacción en épocas de frío) dun lugar xeralmente urbano e que terminan por modificar a escala moi local o clima normal dun lugar.
Ademais dos microclimas naturais, existen os microclimas artificiais, que se crean principalmente nas áreas urbanas debido ás grandes emisións de calor e de gases de efecto invernadoiro destas.
Riazón, A Laxe, Chantada
Riazón e un lugar na parroquia da Laxe, no concello de Chantada, na comarca de Chantada, na provincia de Lugo. No ano 2008 tiña 15 habitantes (8 homes e 7 mulleres), menos ca no 2006.
Naomi Klein
Naomi Klein, nada en Montreal en 1970, é unha xornalista, autora e activista canadense, coñecida polas súas análises políticas e críticas da globalización e do capitalismo.
Traxectoria
É economista política, xornalista e escritora. Caracterizada polo seu traballo independente nos medios xornalísticos, colaborou como columnista para publicacións como The Guardian de Londres ou The Globe and Mail de Toronto. É filla de pais que pertenceron ó movemento hippie e foron próximos ó anarquismo. Emigraran ao Canadá procedendo dos Estados Unidos como medida ante a guerra de Vietnam. A súa nai creara un documental en contra da pornografía.
Estudou as influencias do capitalismo de finais do século XX e do sistema da Terceira Vía, así como no pulo do imperialismo neoliberal e os seus efectos na cultura de masas. Publicou varios libros como No Logo (2001) e Fences and Windows (2003), o guión do documental The Take (dirixido polo seu marido Avi Lewis, centrado na crise arxentina e as mobilizacións cidadás entre 2001 e 2002) e diversos artigos xornalísticos e políticos.
Novo cinema alemán
miniatura|dereita|[[Volker Schlöndorff, representante do Novo cinema alemán.]]
O Novo cinema alemán (en alemán Neuer Deutscher Filme), é o nome dado no medio cinematográfico de Alemaña ao período comprendido entre as décadas de 1960 e 1980. Na industria alemá creará o seu propio star-system, usará longos travellings e planos de longa duración que favorecerán a improvisación dos actores, simplificando a montaxe posterior, posuirá un certo estilo documental ao modo naturalista francés.
Lingua macedonia
O macedonio (македонски јазик/makedonski jazik) é unha lingua da familia eslava, oficial en Macedonia do Norte, próxima á lingua búlgara.
Dialectos
Os dialectos macedonios poden dividirse en dous grupos: occidental e oriental (a fronteira entre eles vai dende Skopje e Skopska Crna Gora ao longo dos ríos Vardar e Negro (Crna). Polo demais, unha clasificación máis detallada pode basearse nas reflexas modernas do Protoeslavo vogais reducidas (yers), vogais sonoras, e a nasal posterior . Esa clasificación distingue entre os seguintes cinco grupos:
Dialectos occidentais :
Dialectos orientais :
Gramática macedonia
Ten un número de características gramaticais que a fan distinta da maioría das outras linguas eslavas, coma a eliminación da declinación, o desenvolvemento dun sufixo artigo definido, e a carencia do verbo infinitivo, entre outras.
Morfoloxía nominal
O sistema nominal macedonio distingue dous números (singular e plural), tres xéneros (masculino, feminino e neutro), casos e determinación. A determinación exprésase por tres artigos definidos pertencentes á posición do obxecto (nonespecificativo, proximativo e distante) os cales se afixan ao nome.
Lista de xefes de Estado das Comores
A seguinte é unha lista dos xefes de Estado das Comores, dende que o país se independizou de Francia en 1975.
Chía, Cundinamarca
Chía é un concello colombiano do departamento de Cundinamarca, situado na provincia de Sabana Centro, a 10 quilómetros ó norte de Bogotá. Coñéceselle como «A Cidade da Lúa», en referencia á etimoloxía do seu nome, que provén da deusa muisca da Lúa, Chía. Con 132.691 habitantes (2017) é o terceiro municipio máis poboado da sabana de Bogotá.
Arcadio
miniatura|300px|Arcadio, portando un [[lábaro e derrotando a un inimigo, no anverso dunha moeda romana dun sólido]]
Chía, Cundinamarca
Toponimia
miniatura|esquerda|Praza de Chía con representacións da Lúa. O topónimo «Chía», tamén pronunciado como Chie en muysc cubun (lingua muisca), significa «Lúa», aínda que tamén ten os significados de «luz», «brillo», «resplandor», «ardor» (dunha fonte luminosa), «mes» e «ortiga» (planta). Porén, non se trata en rigor dunha mesma palabra con varios significados, senón de varias palabras homónimas, cada unha das cales se entendería dependendo do contexto no que fose pronunciada.
Para o caso do nome do concello, o topónimo «Chía» fai referencia á Lúa como astro e como deusa da relixión muisca, en cuxa honra había un templo construído no poboado precolombiano.
Época precolombiana
Existe evidencia da presenza de poboacións humanas en Chía durante o Período Herrera, as cales foron posteriormente substituídas polos muiscas.
Por tradición, o futuro zipa, herdeiro do zipazgo, era educado no Templo da Lúa de Chía, e polo xeral asumía o cargo de cacique de Chía antes de ser entronizado como zipa de Bacatá. Críase ademais que os zipas descendían da deusa Chía.
En tempos do zipa Nemequene, sucesor de Saguamanchica, as tropas de Bacatá enfrontáronse ás de Zipaquirá no camiño entre Chía e Cajicá, resultando vencedor o zipa.
Conquista española
O sobriño e lexítimo sucesor do zipa Tisquesusa era Chiayzaque, cacique de Chía, quen ó decatarse das novas que chegaban sobre os estraños invasores, decidiu fuxir con toda a súa corte. Correu o rumor de que o cacique, antes de emprender a fuxida, escondeu os seus tesouros nas altas penas que hai ó leste da vila, no que hoxe é Yerbabuena, aínda que nunca puideron acharse.
Os españois chegaron a Chía en tempo de Semana Santa. Alí recibiron ós embaixadores de Suba e Tuna, quen lles ofreceron mantos, ouro e outros agasallos, e expresaron tanta submisión ós españois, que dende entón foron os seus mellores aliados entre os muiscas. O cacique de Suba ofreceulle a Gonzalo Jiménez de Quesada hospedaxe no seu cercado, oferta que foi aceptada, posto que Suba estaba no camiño cara a Funza, capital do Zipazgo.
Colonia española
En 1783, durante a insurrección dos comuneiros, a marcha dos insurrectos cara a Santa Fé detívose preto da poboación de Chía, no cruzamento do río Bogotá, no que hoxe se coñece como a Ponte do Común. Alí a Real Audiencia, máxima autoridade colonial en ausencia do vicerrei e o seu representante, quen se deu á fuga, asinou unha serie de concesións ós comuneiros, principalmente co propósito de evitar que a marcha entrase a Bogotá. Máis tarde o Vicerrei derrogaría as concesións feitas.
Arcadio
Traxectoria
Arcadio era o maior fillo de Teodosio I e de Aelia Flaccilla, e irmán de Honorio, que seria emperador de Occidente. O seu pai declarouno Augusto de Oriente en xaneiro de 383. O seu irmán máis novo tamén foi declarado Augusto, pero de Occidente, en 393. Arcadio comezou a reinar en solitario sobre a metade oriental do Imperio cando o seu pai faleceu en 395 en Milán, a onde acudira para sufocar unha rebelión.
A División do Imperio
A división do Imperio Romano en dúas partes, sometidas cada unha delas ao goberno dun Emperador ou Augusto, era unha práctica administrativa habitual desde finais do século III trala primeira reforma do emperador Diocleciano. A novidade do reinado de Arcadio radica en que a división do Imperio realizada polo seu pai Teodosio I sería a definitiva, as dúas partes do Imperio non volverían nunca máis a seren reunificadas, tal e como fixeran no pasado emperadores poderosos como Constantino I o Grande ou o propio Teodosio I. Por iso Arcadio é considerado o primeiro emperador do Imperio Romano de Oriente. No seu momento a división do Imperio non tivo probabelmente o carácter definitivo e radical que a historiografía posterior lle adxudicou xa que desde a perspectiva de finais do século IV e cos antecedentes do acaecido ao longo do século IV, esta tería probabelmente visos de ser unha división máis ou menos transitoria.
Ademais, especialmente ao comezo do reinado de Arcadio, as políticas do Imperio Occidental e do Oriental estarían aínda entrelazadas por loitas de poder que buscaban en parte o control de todo o Imperio Romano.
A invasión visigoda e loitas de poder no seo do Imperio
Naquel momento cada parte do Imperio estaba gobernada por un home forte con grande influencia sobre o emperador. En Occidente, Honorio estaba baixo o dominio do xeneral vándalo romanizado, Flavius Stilicho (Estilicón), mentres Arcadio era dominado polo prefecto de pretorio de Oriente chamado Rufino. Estilicón acudiu á parte oriental do imperio, a Grecia, a tratar de frear aos godos, pero foi acusado por algúns de tratar de converterse tamén con esta acción no home forte do Imperio Oriental. Arcadio, influído por Rufino, pediu que Estilicón se retirase da parte Oriental. Para se desfacer do seu contrincante, Estilicón mandou asasinar a Rufino por mercenarios góticos en 395, aínda que este feito segue sendo discutido.
Coa eliminación de Rufino estalou unha loita na cúpula do poder, que se resolveu favorablemente para Eutropio, un liberto eunuco que fora titor do emperador e que poucos meses antes propiciara o matrimonio deste con Aelia Eudoxia, filla dun xeneral franco. Apartado do poder, Estilicón inhibiuse na defensa do Imperio Oriental e os godos andaron a doután por Grecia saqueando todo o territorio. Só as cidades de Tebas e Atenas se libraron do saqueo.
Como medio de tranquilizar aos visigodos, Arcadio concedeu o título de prefecto da provincia de Ilírico a Alarico, que vía desa forma legalizada institucionalmente a presenza visigoda dentro do Imperio Oriental. En 401 os visigodos abandonaron o Imperio Oriental e penetraron en Italia, posibelmente instigados desde Constantinopla, que así vía afastarse o problema godo da súa xurisdición.
Doutra banda os hunos realizaron incursións dentro do Imperio Oriental desde 395. O prefecto de pretorio Eutropio fixo fronte ás incursións con éxito e isto levouno a asentar a súa posición á fronte do goberno, dotándoo de prestixio e autoridade. Con todo en 399 autonomeouse cónsul, unha dignidade que ata aquel entón non ostentara nunca un eunuco. Este feito provocou unha rebelión das tropas enviadas á súa vez a sufocar unha revolta en Frixia. Malia as reticencias que tiña o emperador, a emperatriz Eudoxia convenceuno para que depuxese ao eunuco do seu cargo. Comeza así en 399 o período de influencia da emperatriz Eudoxia.
A influencia de Eudoxia
Desde 399 exerceu o goberno un círculo de persoas ligado á persoa da emperatriz Eudoxia. A emperatriz apoiouse en varias personalidades para exercer o goberno; o prefecto de pretorio de Oriente Aureliano, logo de 400 o conde Xoán ou o xeneral Fravitta, de orixe goda.
A partir de 403 a Eudoxia opúxoselle constantemente Xoán Crisóstomo, Patriarca de Constantinopla, que sentía que ela usara a riqueza da súa familia para gañar control sobre o emperador. Eudoxia, coa axuda do Patriarca de Alexandría, logrou exiliar a Crisóstomo, pero un tumulto popular fíxoa retroceder, aínda que logrando finalmente o seu obxectivo no 404. Ao ano seguinte falecía a emperatriz.
Os últimos anos de reinado
Á morte da súa muller, Arcadio foi dominado durante o resto do seu reinado por Antemio, o Prefecto do Pretorio de Oriente. O propio Arcadio preocupábase máis por parecer un cristián pío que por se ocupar das materias políticas ou militares do seu imperio. Morreu, tras ter so nominalmente o mando do seu imperio, en 408.
Georges Grignard
Auguste Georges Paul Grignard, nado en Villeneuve-Saint-Georges o 25 de xullo de 1905 e finado en Port-Marly o 7 de decembro de 1977, foi un piloto de automobilismo francés.
Traxectoria
Correu na Fórmula Un de 1947 a 1953, participando nun Gran Premio do Campionato do Mundo o 28 de outubro de 1951. Tamén participou en numerosas carreiras fóra de campionato, incluíndo gañar o Gran Premio de París de 1950.
Resultados completos na Fórmula Un
(Chave) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida.
Canterbury United
O Canterbury United é unha franquía de fútbol de Nova Zelandia, da cidade de Christchurch. Foi fundado en 2004 e xoga na ASB Premiership.
Barro, Barro, Noia
Barro é un lugar da parroquia de Barro no concello coruñés de Noia, na comarca de Noia. Segundo o padrón municipal (INE 2020) ten 507 habitantes (250 homes e 257 mulleres).
Seúl
Seúl (서울; hangul, 서울특별시; hanja, 서울特別市; romanización revisada, Seoul Teukbyeolsi; McCune–Reischauer, Sŏul T'ŭkpyŏlsi) é a capital e meirande metrópole de Corea do Sur. Segundo o censo de 2020, Seúl tiña unha poboación de 9,9 millóns de persoas e forma o corazón da Área da capital de Seúl coa metrópole circundante de Incheon e a provincia de Gyeonggi. Considerada unha cidade global e clasificada como unha cidade alfa pola Globalization and World Cities Research Network (GaWC), Seúl foi a 4ª economía metropolitana máis grande do mundo en 2014 despois de Toquio, Nova York e Os Ánxeles. A área da capital de Seúl, que inclúe á metrópole de Incheon na provincia de Gyeonggi, é unha das áreas metropolitanas máis poboadas do mundo, con arredor de 25,6 millóns de persoas, sendo o fogar da metade dos surcoreanos e 632.000 residentes internacionais.
A Área da capital de Seúl contén cinco sitios declarados Patrimonio da Humanidade da UNESCO: Palacios Changdeok, Fortaleza de Hwasong, Santuario de Chongmyo, Namhansanseong e as Tumbas reais da dinastía Joseon. Máis recentemente, Seúl foi un lugar importante de construción arquitectónica moderna; os principais puntos de referencia modernos inclúen o N Seoul Tower, o 63 Building, a Lotte World Tower, a Dongdaemun Design Plaza, Lotte World, Trade Tower, COEX, e o IFC Seoul. Seúl foi nomeada Capital Mundial do Deseño en 2010. É o lugar de nacemento do K-pop e da onda coreana. miniatura|upright|Varias vistas de Seúl desde o [[Edificio 63 en xullo de 2019]]
Situada á beira do río Han, a historia da cidade abrangue máis de 2.000, dende a súa fundación no ano 18 a. C. por Baekje, un dos Tres reinos de Corea. Continuou como capital de Corea durante a dinastía Joseon e o Imperio de Corea. Seúl está rodeada por montañas, sendo a máis alta Bukhansan, o parque nacional máis visitado do mundo por metro cadrado. Seúl foi votado como o destino turístico máis desexable polos turistas chineses, xaponeses e tailandeses durante tres anos consecutivos entre 2009 e 2011 con máis de 10 millóns de visitantes internacionais no 2012.
Etimoloxía
A cidade foi coñecida no pasado por nomes sucesivos como Wiryeseong (위례성; 慰禮城, Era Baekje), Namgyeong (남경; 南京, Era Goryeo), Hanseong (한성; 漢城, Joseon) ou Hanyang (한양; 漢陽) e Keijō (京城) ou Gyeongseong (경성; 京城)) durante o dominio xaponés. O nome actual Seúl deriva da antiga palabra coreano Seorabeol (서라벌; 徐羅伐) ou Seobeol (서벌; 徐伐), que significa "capital da cidade". ", que orixinalmente se refería á cidade de Gyeongju, a capital do reino de Silla, máis tarde chamada Geumseong (금성; 金星).
A diferenza doutros topónimos coreanos, Seúl só se pode escribir en hangul, 서울, non admitindo a escritura en caracteres hanja (chinés), xa que é unha palabra completamente coreana, sen raíz chinesa.
O nome galego Seúl, probablemente influído pola adaptación francesa Séoul, procede dunha mal interpretación da transcrición oficial Seoul, na que o dígrafo eo representa unha vogal semiaberta posterior non redondeada ou aberta, polo que a pronuncia coreana aseméllase máis a Sóul que a Seúl.
A diferenza doutros topónimos coreanos, Seoul (literalmente «capital», probablemente capital do estado de Cadeira) só pódese escribir en hangul (서울) e non admite escritura en caracteres hanja, por tratarse dunha palabra completamente coreana, sen raíz chinesa.
O 19 de xaneiro de 2005 suscitouse unha certa controversia cando o concello da cidade pediu publicamente a China que deixase de chamar á cidade polo seu nome tradicional chinés Hànchéng (漢城, en coreano Hanseong, nome antigo da cidade), e que adoptase no seu lugar o nome Shǒu’ěr 首爾 (chinés tradicional) ou 首尔 (chinés simplificado), adaptación fonética ao chinés do nome coreano actual. Esta decisión do concello de Seúl foi recibida con certo desdén na República Popular da China e en Taiwán. En calquera caso, algúns medios de comunicación en chinés xa empezaron a utilizar o nome acuñado polo concello de Seúl, mentres que este xa utiliza o novo nome nos seus folletos de información turística en lingua chinesa.
Fundación
miniatura|upright|esquerda|[[Fortaleza de Seúl]] thumb|upright|esquerda|Representación do [[Complexo de Palacios Ch'angdokkgung]] O asentamento da zona do río Han, onde se atopa a actual Seúl, comezou arredor do ano 4000 a.C. A historia urbana de Seúl comezou, no ano 18 a.C, cando Onjo, fillo de Dongmyeong rei de Goguryeo, fundou no norte de Corea, en Habuk (norte de Wiryeseong) (a actual área de Seúl no río Han), o reino de Baekje, establecendo a capital en torno a un castelo na beira do río Han (preto do monte Acha). Na zona quedan varias murallas que datan desta época. Pungnaptoseong, un muro de terra situado ao sueste de Seúl, crese que estivo no lugar principal de Wiryeseong. Catro anos despois trasládana a Hanam (beira sur de Wiryeseong) (nos arredores do actual Estadio Olímpico), onde reinou o seu irmán Biryu. Mentres os Tres Reinos (Baekje, Goguryeo e Silla) competían por esta rexión estratéxica, o control pasou de Baekje a Goguryeo no século V, e de Goguryeo a Silla no século VI.
No século XI o reino de Goryeo, que sucedeu o de Silla Unificada, construíu un palacio de verán en Seúl, ao que se refería como a "Capital do Sur". Foi só a partir deste período cando Seúl converteuse nun asentamento máis grande.
Dinastía Joseon
A principios da dinastía Joseon, en 1392, a capital foi trasladada, despois de superar a proba xeomántica do Feng Shui (en chinés: 風水, fong shuei ["vento" e "auga"]), a Seúl, tamén coñecida como Hanyang e máis tarde como Hanseong (한성, 漢城, "cidade fortaleza [no] [río] Han"), onde permaneceu ata a caída desta dinastía. O palácio Gyeongbokgung, construído no século XIV, serviu como residência real até 1592. O outro gran palacio, o Changdeokgung, construído en 1405, serviu como pazo real principal de 1611 a 1872.
Orixinalmente, a cidade estaba completamente rodeada por un cinto de 18,6 quilómetros de muralla de pedra maciza construída en forma circular, -para proporcionar seguridade aos cidadáns contra animais salvaxes, ladróns e ataques estranxeiros- con pazos e santuarios que se estiveron construíndo ata o século XVII. A cidade creceu máis aló desas murallas e aínda que a muralla xa non está en pé (excepto o tramo ao longo da montaña Bugaksan (coreano 북악산 hanja 北岳山 ), ao norte da zona céntrica ), as portas permanecen preto do distrito do centro de Seúl, incluíndo sobre todo a Sungnyemun (comunmente coñecida como Namdaemun "Porta das Cerimonias") e Heunginjimun (comunmente coñecida como Dongdaemun "Porta da benevolencia en ascenso"). Durante a dinastía Joseon, as portas abríanse e pechábanse todos os días, acompañadas polo repique das grandes campás do campanario Bosingak. A finais do século XIX, tras centos de anos de illamento, Seúl abriu as súas portas aos estranxeiros e comezou a modernizarse. Seúl converteuse na primeira cidade da Asia Oriental en introducir electricidade no palacio real, electreficado pola Edison Illuminating Company e unha década despois Seúl tamén implantou farolas eléctricas.
Gran parte do desenvolvemento debeuse ao comercio con países estranxeiros como Francia e Estados Unidos. Por exemplo, a Compañía Eléctrica de Seúl, a Compañía de Tranvías Eléctricos de Seúl e a Compañía de Auga Doce de Seúl eran empresas conxuntas de propiedade coreana e estadounidense. En 1904, un estadounidense chamado Angus Hamilton visitou a cidade e dixo: "As rúas de Seúl son magníficas, espazosas, limpas, admirablemente feitas e ben drenadas. Ampliáronse os carrís estreitos e sucios, cubríronse cunetas, ensancháronse as calzadas. Seúl está a unha distancia medible de converterse na cidade máis alta, máis interesante e máis limpa do leste".
Dominio xaponés e guerra de Corea
Durante a guerra de Corea (1950-1953), Seúl, deiido a súa posición fronteiriza entre o norte e o sur, cambiou de mans varias veces entre as forzas de Corea do Norte apoiadas pola Unión Soviética e a China e as forzas de Corea do Sur apoiadas polos Estados Unidos, estes feitos deixaron a cidade gravemente danada despois da guerra. A capital foi trasladada temporalmente a Busan. Unha estimación dos grandes danos indica que despois da guerra, polo menos 191.000 edificios, 55.000 casas e 1.000 fábricas quedaron en ruínas. Ademais, unha avalancha de refuxiados entrou en Seúl durante a guerra, aumentando a poboación da cidade e a súa área metropolitana ata un millón e medio de persoas en 1955.