cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Illa de San Martiño
Demografía
Aínda que os idiomas máis usados son o francés e neerlandés nas súas diversas variantes, mesturadas con dialectos caribeños, tamén está presente o español, cunha estimación de preto de 4.500 hispanoparlantes en toda a illa.
Deporte
Os principais deportes practicados son o sóftbol e o béisbol. O fútbol non é moi popular, con todo, ambas as partes da illa posúen seleccións deste deporte. A selección de fútbol de Saint-Martin e a selección de fútbol de Sint Maarten son na actualidade seleccionados asociados á CONCACAF e non pertencen á FIFA, pero probablemente co cambio nos seus estatutos durante 2007 puidesen ter acceso á membresía.
Transporte
Existen dous aeroportos na illa: o Aeroporto Internacional Princesa Xuliana na parte holandesa, e o Aeroporto Grand-Case na francesa. O primeiro dos mencionados aeroportos é único no seu tipo, xa que a cabeceira da pista se atopa xunto á praia e é que numerosas persoas poden observar descender avións de gran porte a escasos metros da súa localización.
Cabanas, Cabanas, A Baña
Cabanas é un lugar da parroquia de Cabanas no concello coruñés da Baña, na comarca da Barcala. Tiña 82 habitantes no ano 2016 segundo datos do INE, dos cales 45 eran mulleres e 37 eran homes. No 2010 tiña 111 habitantes: 64 mulleres e 47 homes.
Ariarates I de Capadocia
Ariarates I (en arameo: Ariorath ou Ariourat; en Ἀριαράθης: Ariaráthēs; 405/4 a.C. – 322 a.C.) foi o derradeiro gobernador (sátrapa) da provincia (satrapía) de Capadocia cando formaba parte do imperio Aqueménida. Gobernouna do 340 a.C até o 331 a.C. Estivo á fronte da defensa do territorio contra a invasión macedonia de Alexandre o Grande, e loitou tamén na batalla de Gaugamela con Darío III, o derradeiro rei aqueménida.
Coa desaparición do imperio aqueménida, Ariarates seguiu a loitar contra Alexandre e creou o Reino de Capadocia, establecendo a dinastía Ariátida. Finalmente foi capturado e, posteriormente, executado polo xeneral macedonio Pérdicas, no 322 a.C., sendo o seu territorio anexionado e despois disputado entre varios dos sucesores de Alexandre e os seus xenerais.
Fundou a dinastía homónima Ariarátida, unha familia iraniana que reivindicou a descendencia de Ciro o Grande, o primeiro rei do Imperio aqueménida persa, e Anafas, un dos sete conspiradores persas que mataron o falso Esmerdis. Con todo, os seus sucesores recuperaron o control de Capadocia e gobernaron o reino até o 96 a.C., durando tres séculos antes de ser incorporado como provincia ao imperio romano.
Etimoloxía
"Ariarathes" é a forma grega dun antigo nome iraniano, quizais *Arya-wratha ("tendo ledicia aria"). O nome aparece en arameo como Ariorath ou Ariourat, e en fontes latinas máis tardías como Ariaratus.
Traxectoria
dereita|miniatura|Mapa que describe o imperio aqueménida car o 500 a.C., por [[William Robert Shepherd (1923)]] dereita|miniatura|Pintura da Batalla de Gaugamela por [[Jan Brueghel o Maior (1602)]] A pesar de que os detalles sobre a vida de Ariarates son escasos, sábese que naceu no 405-404 a.C.; era fillo de Ariamnes e tivo un irmán chamado Orofernes (ou Holofernes). Durante o reinado do emperador aqueménida Artaxerxes II (404-358 a.C.), Ariarates I e a súa familia eran oficiais menores na satrapía de Capadocia na época en que estaba gobernada por Datames. Tralo asasinato de Datames no 362 a.C., posiblemente durante o ascenso de Artaxerxes III (358-338 a.C.), Capadocia foi dividida en dúas satrapías, unha ao norte e outra ao sur, como resposta ao poder que Datames acumulara durante o seu goberno e para mellorar a eficacia da administración.
Cara ao 340 a.C., Ariarates converteuse no sátrapa da Capadocia do norte, sucedendo ao seu pai Ariamnes, e controlou o territorio que máis tarde houbo se converter no Reino do Ponto. A estabilidade do territiorio de Ariarates I permitiulle enviar tropas provinciais a Artaxerxes III na campaña de pacificación de Exipto.
Durante o reinado de Darío III (336-330 a.C.), o exército macedonio mandado por Alexandre o Grande (336-323 a.C.) invadiu o imperio persa. Capadocia e máis Frixia convertéronse en territorios onde se concentrou a resistencia aqueménida. Esta resentiuse de perdas como a morte de Mitrobuzanes, o gobernador da veciña satrapía de Capadocia do sur, que morreu na batalla do río Gránico, no 334 a.C. No entanto, o substituto nomeado polos macedonios, Abistamenes (que os gregos denominaron como Sabictas) non puido establecer a súa autoridade sobre este novo territorio conquistado e desapareceu, posteriormente, na escuridade. Capadocia seguiu a ser un punto importante da resistencia aqueménida e tamén foi usada como proba para unha campaña para conseguir conquistar Anatolia occidental. Afortunadamente para Ariarates, o seu territorio non se viu afectado pola invasión e conseguiu establecerse como unha figura clave que lideraba a resistencia en Capadocia, e posteriormente mandou tropas na batalla de Gaugamela en 331 a.C. Logo da derrota en Gaugamela, continuou resistindo aos macedonios desde a súa base en Gaziura (Gazioura) até a súa morte.
No 323 a.C., trala morte de Alexandre, Capadocia foi concedida a Eumenes de Cardia, que estableceu a súa base militar en Gaziura mais non puido imporse a Ariarates I e consolidarse no trono pois Capadocia non fora subxugada totalmente por Alexandre. Esta situación agravouse para Eumenes pola súa incapacidade para obte-lo apoio doutros sátrapas polo que pediu axuda a Pérdicas, daquela rexente do rei macedónico Filipo III quen, precisando gobernadores leais ao seu carón, decidiu axudar a Eumenes a domina-los territorios de Ariarates. No verán do 322 a.C. Pérdicas e o exército macedonio entraron en Capadocia e se enfrontaron a Ariarates, quen tiña sona de ser moi rico e conseguira crear unha forza composta por lugareños e mercenarios. Ariarates foi derrotado e capturado. De seguido, el e a maior parte da súa familia foron crucificados.
Cuñaxe
Ariarates I cuñou moedas de campaña en Sinope e Gaziura con lendas en arameo, a lingua imperial dos Aqueménidas. No anverso, dunha das moedas de Ariarates I de Gaziura, preséntase unha impresión semellante a un Zeus do deus Baal con coroa e cetro na man esquerda, mentres na súa man dereita, sobre a que se pousa unha aguia, a figura sentada garda espigas e unha póla con uvas. Neste anverso, tamén aparece a inscrición b'lgzyr ("Ba'al Gazir; é dicir "Señor de Gaziura"). No reverso, aparece un grifón atacando un corzo de xeonllos co nome de Ariarates I inscrito como rywt. dereita|miniatura|Moeda de Ariarathes eu, minted en [[Sinope, datou 333–322 BC]]
Estilisticamente, esta edición en particular da cuñación de moedas por Ariarates I, aseméllase ás moedas emitidas polo sátrapa aqueménida Maceo en Tarso de Cilicia. A iranióloga Mary Boyce e mailo historiador Frantz Grenet observan que a figuración de Zeus dun Baal sentado podería representar o zoroastriano Ahura Mazda ou, quizais, un Mitra.
As moedas cuñadas en Sinope por Ariarates I, teñen semellanza estilística a temas gregos da mesma cidade, pero presentan o nome de Ariarates I en arameo. No anverso das moedas de Sinope, a cabeza da ninfa local Sinope é representada usando un esfendón dentro dun bordo punteado. No reverso, aparece unha aguia con ás sobre a parte superior dun golfiño, baixo o cal está inscrito o nome de Ariarates I.
Sucesores
Durante esa época, a Capadocia do sur era considerada, para os seleúcidas, como máis relevante dende o punto de vista estratéxico cá do norte polo que durante un tempo estivo controlada por eles. Tralas mortes de Lisímaco e Seleuco, a Capadocia do norte, que estivera unha vez dominada por Ariarates I, foi incorporada ao Reino do Ponto, creado por Mitrídates I.
Uns cantos anos máis tarde, cara ao 270 a.C., Ariamnes II, neto de Ariarates, recuperou o control da Capadocia do sur, é dicir, o Reino de Capadocia, e cara o 255 a.C., e el ou o seu fillo Ariarates III, conseguiron a independencia dos Seleúcidas. Deste xeito, os sucesores de Ariarates I, gobernaron o Reino de Capadocia até o 96 a.C. en que por mor dunha intervención romana, foron substituídos polos Ariobarzánidas.
Grallaria ruficapilla
Grallaria ruficapilla é unha especie de paxaro da familia Grallariidae. É orixinario de Colombia, Ecuador, o Perú e Venezuela. Pertence ó numeroso xénero Grallaria da familia Grallariidae, anteriormente incluído en Formicariidae.
Distribución e hábitat
Distribúese polas montañas costeiras do norte de Venezuela, e ó longo dos Andes, dende o noroeste de Venezuela, por Colombia, Ecuador, até o norte do Perú.
Está amplamente difundido e común no chan ou preto del, no seu hábitat natural de bosques húmidos de montaña tropicais ou subtropicais, e os seus bordos, principalmente entre os 1900 e os 3100 msnm de altitude. Non se atopa ameazado.
Lingua tzotzil
O tzotzil (nome nativo: Bats'i k'op [ɓatsʼi kʼopʰ]) é unha lingua maia falada polo pobo tzotzil no estado mexicano de Chiapas. A maioría dos falantes son bilingües co castelán como segunda lingua. No centro de Chiapas, algúns colexios de primaria e algúns institutos ensinan en lingua en tzotzil. O tzeltal é a lingua máis estreitamente relacionada co tzotzil, e xuntas forman a póla tzeltal da familia maia. O tzeltal, o tzotzil e o ch'ol son as linguas máis faladas en Chiapas.
Beto Luaces
Beto Luaces, nado en Montevideo en 1969, é un escritor galego que en 2017 iniciou a serie de novela negra titulada VICVS cuxa trama discorre entre a cidade de Vigo e a serra do Suído.
Traxectoria
Fillo de galegos emigrados ao Uruguai, en 1978 regresou a Galicia e instalouse inicialmente nunha aldea da serra do Suído. Estudou Filoloxía Galega e Portuguesa, profesionalmente é funcionario xudicial. Na actualidade traballa e vive en Vigo.
Paulo Leminski
Paulo Leminski, nado en Curitiba o 24 de agosto de 1944 e finado na mesma cidade o 7 de xuño de 1989, foi un poeta e escritor brasileiro.
Traxectoria
miniatura|[[Graffiti de Paulo Leminski.]] Paulo Leminski chamou a atención pola súa intelectualidade, cultura e xenialidade. É dono dunha extensa e relevante obra. Leminski inventou un xeito propio de escribir poesía, preferindo poemas curtos, decantándose polo haiku.
Participou no I Congreso Brasileiro de Poesía de Vangarda en Belo Horizonte onde coñeceu Haroldo de Campos, amigo e compañeiro en varias obras. Leminski casou, aos dezasete anos, coa debuxante e artista plástica Neiva Maria de Sousa (da cal se separou en 1968). Estreouse en 1964 con cinco poemas na revista Invención, dirixida por Décio Pignatari, portavoz da poesía concreta paulista. En 1965 converteuse en profesor de Historia. En 1966 foi o gañador do II Concurso Popular de Poesía Moderna.
Casou en 1968 coa tamén poetisa Alice Ruiz, con quen viviu durante vinte anos. Tiveron dúas rapazas, Áurea (homenaxe a súa nai) e Estrela Ruiz Leminski. De 1969 a 1970 decidiu vivir no Río de Xaneiro, volvendo a Curitiba para ser director de creación e redactor publicitario.
Tamén destacou como letrista e músico. No ano 1981 foi gravada por Caetano Veloso, no disco Outras Palabras, a canción "Verdura". A propia bossa nova deriva, en partes iguais, da evolución normal da MPB, e do feliz accidente de ter creado o modernismo unha linguaxe poética capaz de se asociar coas súas letras máis maleáveis ​​e enganadoramente inxenuas ás tendencias internacionais de entón da música popular. Pola súa formación intelectual, Leminski foi visto por moitos como un poeta de vangarda. Porén, por adherirse á contracultura e publicar en revistas alternativas, moitos o aproximan á xeración de poetas marxinais. Pola súa banda, en moitas ocasións declarou a súa admiración por Torquato Neto, poeta tropicalista e que anticipou moito da estética da década de 1970.
Na década de 1970, tivo poemas e textos publicados en diversas revistas como Corpo Estraño, Cambia Código (editadas por Régis Bonvicino) e Raposa. En 1975 lanzou o seu ousado Catatau, que denominou "prosa experimental", en edición especial. Ademais de poeta e prosista, Leminski era tamén tradutor (traduciu ao castelán e ao inglés algúns fragmentos da súa obra Catatau, a cal foi traducida integramente ao castelán).
Músico e letrista, Leminski fixo asociacións con Caetano Veloso, o grupo A Cor do Son e a banda de punk rock Bico AA Força4 entre 1970 e 1989. Tivo influencia da poesía de Augusto de Campos, Décio Pignatari, Haroldo de Campos, convivencia con Régis Bonvicino, Gilberto Gil, Caetano Veloso, Moraes Moreira, Itamar Assumpção, José Miguel Wisnik, Arnaldo Antunes, Wally Salomão, Antônio Cícero, Antonio Risério, Julio Plaza, Reinaldo Xardín, Regina Silveira, Helena Kolody, Turiba, Ivo Rodrigues.
A música estaba ligada ás obras de Paulo Leminski, unha das súas paixóns, proporcionando unha discografía rica e variada.
Entre 1984 e 1986, en Curitiba, foi tradutor de Petrônio, Alfred Jarry, James Joyce, John Fante, John Lennon, Samuel Beckett e Yukio Mishima, xa falaba 6 idiomas (inglés, francés, latín, grego, xaponés, español). Publicou o libro infanto-xuvenil  Guerra dentro da xente, en 1986 en São Paulo.
Entre 1987 e 1989 foi columnista do Diario de Vangarda.
Paulo Leminski foi un estudoso da lingua e cultura xaponesas e publicou en 1983 unha biografía de Basso. A súa obra literaria ten exercido unha marcada influencia en todos os movementos poéticos dos últimos 20 anos.
Obras
miniatura|Graffiti con poema de Paulo Leminski.
Illobre
O topónimo galego Illobre pode referirse a:
Augusto Barcia Trelles
Augusto Barcia Trelles, nado na Veiga o 5 de marzo de 1881 e finado en Buenos Aires o 19 de xuño de 1961, foi un avogado, escritor e político republicano asturiano.
Traxectoria
Doutor en Dereito e avogado, era irmán de Camilo Barcia Trelles. Foi elixido deputado polo Partido Reformista de Melquíades Álvarez nas Cortes entre 1916 e 1923. Trala proclamación da Segunda República, afiliouse a Acción Republicana, o partido de Manuel Azaña, sendo deputado en 1933 e 1936, e presidente das Cortes en 1935.
Logo da vitoria do Fronte Popular nas eleccións de febreiro de 1936, foi nomeado Ministro de Estado nos sucesivos gobernos de Manuel Azaña, Santiago Casares Quiroga, Diego Martínez Barrio e José Giral, ademais de actuar por un breve período de dous días (entre o 11 e o 13 de maio de 1936) como presidente do goberno logo da dimisión de Manuel Azaña ao ser elixido presidente da República.
Terra Santa
miniatura|250x250px|Un mapa de 1759 titulado A Terra Santa, ou Palestina, mostrando non só os reinos antigos de Xudá e Israel nos que as doce tribos foron distinguidas, mais tamén a súa localización en diferentes épocas segundo indican as Santas Escrituras, de Tobias Conrad Lotter, Xeógrafo. [[Augsburgo, Alemaña]] A Terra Santa (hebreo: אֶרֶץ הַקוֹדֵשׁ Eretz HaKodesh, latín: Terra Sancta; árabe: الأرض المقدسة Al-Arḍ Al-Muqaddasah) é unha área aproximadamente localizada entre o río Xordán e o mar mediterráneo, mais tamén inclúe a beira oriental do río Xordán. Historicamente, é sinónimo tanto da Terra de Israel como de Palestina, e actualmente son parte dela o Estado de Israel, os Territorios Palestinos, a República do Líbano, a República Árabe de Siria e o Reino Haxemita de Xordania. É considerada santa polos xudeus, os cristiáns e os musulmáns.
Augusto Barcia Trelles
Traxectoria
Foi o último presidente da Comisión de Compras de Armamento en París, cargo que abandonou ao saber da caída de Cataluña en mans franquistas, exiliándose en América. Actuou, despois do final da Guerra Civil, como Ministro de Facenda nos dous primeiros gobernos da República no exilio de José Giral.
Terra Santa
Parte da relevancia desta terra ten as súas raíces na importancia relixiosa de Xerusalén, a cidade máis santa do xudaísmo, a rexión histórica do ministerio de Xesús, e no islam o lugar onde aconteceu o mi'raj (ascenso de Mahoma os ceos) e onde está o Monte Nebo, onde Moisés presumiblemente morreu. A suposta santidade da terra foi un dos motivos polos que os cristiáns europeos tentaron gañarlla aos musulmáns turcos selxúcidas durante as Cruzadas. Os turcos tomaron Terra Santa despois de derrotar os musulmáns árabes, que á súa vez conquistaran a rexión do Imperio Bizantino cristián.
Moitos lugares de Terra Santa durante longo tempo foron destino de peregrinación para os fieis das relixións abrahamicas, incluíndo xudeus, cristiáns, musulmáns, e bahá'ís. Os peregrinos visitan Terra Santa para tocar e ver manifestacións físicas da súa fe, confirmar as súas crenzas nun contexto santo e nun marco de emoción colectiva e conectarse persoalmente coa Terra Santa.
Xudaísmo
miniatura|275x275px|Cemiterio xudeu no [[Monte das Oliveiras, Xerusalén. A santidade de Palestina atraeu xudeus que querían seren enterrados no solo sagrado. O sabio rabí Anan dicía "ser enterrado en Palestina é como ser enterrado baixo o altar." ]] miniatura|275x275px|As oliveiras, como esta en Qefin, teñen unha santidade intrínseca no xudaísmo, especialmente durante o Ano Sabático. Esta "santidade do sétimo ano" leva consigo moitas leis relixiosas. Os xudeus xeralmente non se refiren á Terra de Israel como "Terra Santa" (hebreo: אֶרֶץ הַקוֹדֵשׁ Eretz HaKodesh). O Tanakh explicitamente refírese a ela como "terra santa" nunha soa pasaxe, en Zacarías 2:16. A santidade da Terra de Israel xeralmente está implícita no Tanakh no feito de que a terra foi dada aos israelitas por Deus, en que é a "terra prometida", unha parte integral da alianza de Deus. Moitos mitzvot (mandamentos) ordenados aos israelitas na Torah só pódense cumprir na Terra de Israel, o cal serve para diferenciala doutras terras. Por exemplo, na Terra de Israel, "ningunha terra será vendida permanentemente" (Lev. 25:23). O Shmita ou "Ano Sabático" só obsérvase con respecto á terra de Israel, e a observancia de moitos dos días santos é diferente, xa que a diáspora xudía observa un día máis.
Segundo Eliezer Schweid: Desde o século XVI, a santidade de Palestina concentrouse nas "catro cidades santas": Xerusalén, Hebrón, Safed e Tiberíades, como as cidades máis santas do xudaísmo. Xerusalén, como o lugar do Templo, considérase especialmente significativo. Os enterros sacros aínda son emprendidos polos xudeus da diáspora que desexan xacer sepultados no solo sagrado de Palestina.
Segundo a tradición xudía, Xerusalén é o Monte Moriah, a lugar do sacrificio de Isaac. A Biblia hebrea menciona o nome de "Xerusalén" 669 veces, a miúdo porque moitos mitzvot só poden realizarse alí ou no seus arredores. O nome "Sion", que normalmente se refire a Xerusalén mais ás veces á Terra de Israel, aparece na Biblia hebrea 154 veces.
O Talmud menciona o deber relixioso de colonizar Palestina. No xudaísmo o acto de adquirir terra en Palestina é tan significativo que o Talmud levanta certas restricións relixiosas do Shabat para a súa adquisición e colonización. O rabí Johanan dicía que "un que anda unha distancia de 4 cóbados en Palestina pode estar seguro de participar no mundo futuro". Unha historia di que cando o rabí Eleazar ben Shammua' e o rabí Johanan HaSandlar deixaron Palestina para estudar co rabí Judah ben Bathyra, só chegaron ata Sidón e entón "a idea da santidade de Palestina superou a súa resolución, derramaron bágoas, resgaron as súas roupas e volveron atrás". Debido a que a poboación xudía concentrábase en Palestina e a emigración xeralmente evitábase, quedaba unha cantidade de espazo limitada para exercitar o ensino xudaico. Con todo, despois de padecer persecucións en Palestina durante séculos após a destrución do Templo, os rabís que atoparan moi difícil conservar a súa residencia marcharon a Babilonia, que lles ofrecía máis protección. Moitos xudeus querían que Palestina fose o lugar onde morreren. O rabí Anan dicía, "ser enterrado en Palestina é como ser enterrado baixo o altar". O dito "A Súa terra absolve o Seu pobo" implica que quen é enterrado en Palestina obtén a absolución dos seus pecados.
Cristianismo
miniatura|200x200px|A Igrexa do Santo Sepulcro é un dos sitios de peregrinación máis importantes do cristianismo, pois é o suposto onde ocorreu a resurrección de Cristo. Os cristiáns consideran santa a Terra de Israel debido á súa asociación co nacemento, ministerio, crucifixion e resurrección de Xesús de Nazaret, a quen consideran o Salvador ou Mesías, e porque é a terra do seu pobo, os xudeus (segundo a Biblia). Os libros cristiáns, incluíndo edicións da Biblia, a miúdo conteñen mapas de Terra Santa (considerando Galilea, Samaria, Xudea). Por caso, o Itinerarium Sacrae Scripturae ("Libro de viaxe polas Santas Escrituras") de Heinrich Bünting (1545-1606), un pastor protestante alemán, presentaba tal tipo de mapa. O seu libro foi moi popular e proporcionou "o resumo dispoñíble máis completo de xeografía bíblica e describiu a xeografía da Terra Santa trazando as viaxes dos personaxes máis importantes dos Antigo e Novo testamento."
Como termo xeográfico "Terra Santa" abarca de maneira xeral o Israel moderno, os Territorios Palestinos, o Líbano, Xordania occidental e o suroeste de Siria.
Islam
right|miniatura|240x240px|Mesquita de Al-Aqsa na Cidade Vella de Xerusalén No Corán, o termo الأرض المقدسة (Al-Ard Al-Muqaddasah, en galego: " Terra Santa ") é mencionado polo menos sete veces, unha cando Moisés proclama aos fillos de Israel: "O pobo meu! Entra na terra santa que Allah te atribuíu, e non volvas atrás con ignominia, pois entón serás derrocado, para a túa propia ruína." (Surah 5:21)
A rexión exacta referida como a "Terra Bendita" no verso [21:71] do Corán foi interpretada de forma diferente segundo diferentes eruditos: Abdullah Yusuf Ali faina estenderse por un grande espazo de terra que inclúe Siria, Palestina e as cidades de Tiro e Sidón no Líbano; Az-Zujaj di que é, " Damasco, Palestina e unha porción de  Xordania "; Qatada afirma que debe ser "o Levante"; Muadh ibn Jabal "a área entre al-Arish e o Éufrates"; e Ibn Abbas "a terra de Xericó".<sup class="plainlinks noprint Inline-Template" style="vertical-align:text-top;white-space:nowrap;">
Fe Bahá'í
Os bahá'ís consideran sagrados Acre e Haifa xa que Bahá'u'lláh, o fundador do bahaísmo, estivo exiliado na prisión de Acre desde 1868 e transcorreu a súa vida na súa contorna ata a súa morte en 1892. Nas súas escrituras elixiu a pendente do Monte Carmelo como sede do Santuario do Báb que o seu sucesor `Abdu'l-Bahá erixiu en 1909 como un inicio dos seus xardíns en forma de socalcos. A cabeza da relixión após el, Shoghi Effendi, empezou construír outras estruturas e a Casa Universal de Xustiza continuou a obra ata que o Centro Mundial Bahá'í foi convertido no que hoxe é, o centro espiritual e administrativo da relixión. Os seus xardíns son sitios moi populares entre os visitantes da cidade e o filme de 2012 de Mohsen Makhmalbaf, O Xardineiro, os presenta. Actualmente os sitios de peregrinación máis santos da fe bahá'í son o Santuario de Bahá'u'lláh en Acre e o Santuario do Báb en Haifa que a UNESCO declarou Patrimonio Mundial.
Sociedade Deportiva Burela
Historia
O equipo nace na localidade luguesa de Burela no ano 1966 froito das cinzas do antigo equipo da vila que deixara de existir na tempada 1951/1952, e comeza competindo na Primeira División do Campionato Comarcal das Rías Altas (actúal Primeira Autonómica de Galicia).
A comezos dos setenta gañou por primeira vez o campionato (tempada 1971/1972), mais o equipo non consegue vencer na ronda de ascenso á Rexional Preferente. Na tempada 1981/1982 volveu intentar o salto de categoría pero o equipo volveu quedar ás portas. Porén, o ano seguinte (tempada 1982/1983) conquistou o campionato ligueiro por segunda vez e nesta ocasión ascendeu directamente á Rexional Preferente.
A finais dos anos 80 iníciase a época dourada do equipo, co ascenso á 3ª División na tempada 1988/1989, adestrado por José Ramón Arteche, e a disputa na tempada 1990/1991 dun playoff de ascenso, no que o conxunto verde quedou ás portas dun histórico ascenso á Segunda B fronte ao Real Valladolid B, liderado por José Emilio Amavisca.
Tras descender na tempada 1995/1996 despois de sete tempadas na 3ª División o equipo regresa á Rexional Preferente onde disputará oito tempadas máis, ata descender á 1ª Autonómica na tempada 2003/2004, o cal está a piques de provocar a desaparición do club, algo que finalmente non ocorre.
Na tempada 2005/2006 o equipo conquista un novo campionato (o terceiro da súa historia) e ascende de novo á Rexional Preferente, onde tan só disputará dúas tempadas antes de volver descender novamente á 1ª Autonómica, categoría onde o club continúa competindo na actualidade.
Estadio
A SD Burela xoga desde a súa fundación no Campo Municipal da Marosa, inaugurado en 1966. Ten unha capacidade de 2500 espectadores e unhas dimensións de 108×69 metros.
Últimas tempadas
{|
Carofíceas
As carofíceas (Charophyceae) son un grupo de algas verdes carófitas con categoría de clase (bioloxía). Nas clasificacións actuais adoita tratarse ás carofíceas como unha clase dentro da división Charophyta, separándoas das Chlorophyta, mentres que todas as algas verdes estarían incluídas dentro do reino das plantas ou Viridiplantae. Noutras clasificacións as Charophyceae son unha clase dentro das divisións Chlorophyta, Streptophytina, ou Streptophyta, segundo os autores.
A clase Charophyceae, segundo algunhas clasificacións, inclúe dúas ordes de algas, as Charales e as Coleochaetales. O consenso entre os botánicos é que as Coleochaetales son as algas que están máis próximas ás embriófitas (plantas terrestres).
Moitas das características complexas relacionadas coa reprodución sexual, fotosíntese, e outros trazos definitorios das plantas terrestres evolucionaron primeiro nas carófitas. Por exemplo, as análises de ADN cloroplástico (ADNcp) indican que moitas características dos cloroplastos das plantas evolucionaron inicialmente nas carófitas como as dos xéneros Staurastrum e Zygnema. Estas investigacións indican que as embriófitas evolucionaron das carofíceas.
Brahim Boutayeb
Moulay Brahim Boutayeb (en árabe مولاي ابراهيم بوطيب), nado o 15 de agosto de 1967 en Khemisset, Marrocos, foi un corredor marroquí de longa distancia que se proclamou campión olímpico dos 10.000 metros nos Xogos Olímpicos de Seúl.
Antes de 1988 a súa especialidade eran os 5.000 metros, e dada a súa xuventude estaba considerado como o sucesor de Said Aouita.
Nos Xogos Olímpicos de Seúl participou de forma inesperada nos 10.000 metros. A final disputouse o 26 de setembro, e transcorreu a un ritmo moi rápido desde o inicio, cos quenianos Kipkemboi Kimeli e Moses Tanui tirando moi forte.
Pronto se formou un reducido grupo en cabeza e pasaron pola metade da proba a un ritmo de récord do mundo. Logo Boutayeb tomou o mando e foise en solitario deica a vitoria. Case todos pensaban que batería o récord do mundo, pero nos metros finais reduciu deliberadamente o seu ritmo mentres miraba cara atrás, xa que na segunda posición viña o seu amigo, o italiano Salvatore Antibo.
Finalmente Boutayeb gañou a medalla de ouro con 27:21,46 a cuarta mellor marca mundial da historia. A prata foi para Salvatore Antibo e o bronce para o queniano Kimpkemboi Kimeli.
Participou nos Mundiais de Toquio en 1991, gañando a medalla de bronce nesta proba, por detrás do queniano Yobes Ondieki e do etíope Fita Bayissa. Pouco antes realizara en Bruxelas a mellor marca da súa carreira deportiva nesta proba con 13:10,44.
Nos Xogos Olímpicos de Barcelona quedou en cuarta posición nos 5.000 metros, nunha final moi apertada na que chegou a só 75 centésimas do gañador, o alemán Dieter Baumann.
Tras ser eliminado nas series clasificadoras dos Mundiais de Stuttgart en 1993, retirouse do atletismo.
Logo adicouse a outra das súas grandes paixóns, as carreiras de coches.
Church of Your Heart
Church of Your Heart, escrita por Per Gessle, foi o quinto single lanzado polo dúo de pop sueco Roxette do seu álbum do ano 1991, Joyride. O single foi lanzado o ano 1992, converténdose no seu último álbum en entrar no Top 40 en Estados Unidos, alcanzando a posición 36 e chegando tamén a posición 21 no Reino Unido.
Lector
Narratoloxía
Distínguense tres tipos de lectores:
Non debe confundirse lector con narratario: Ó escritor correspóndelle o lector; ó narrador, un narratario. Para percibir mellor a diferenza entre escritor e autor, véxase narratario.
Ray Winstone
Raymond Andrew "Ray" Winstone, nado en Londres o 19 de febreiro de 1957, é un actor inglés de cine e televisión. É coñecido polos seus papeis de "tipo duro", comezando co seu papel de Carlin no filme de 1979 Scum e como Will Scarlet na serie de televisión Robin of Sherwood. Tamén é coñecido pola súa faceta de actor de voz. Apareceu en filmes como Cold Mountain, Nil By Mouth, King Arthur, The Proposition, Infiltrados, Beowulf, Indiana Jones and the Kingdom of the Crystal Skull, Ao límite e Rango. Interpretou a Tubal-cain en Noah (2014).
Corpúsculo de Ruffini
O corpúsculo de Ruffini ou terminación nerviosa de Ruffini é un tipo de mecanorreceptor de adaptación lenta, que existe só no tecido subcutáneo da pel sen pelo humana. Reciben o seu nome do histólogo italiano Angelo Ruffini (1864-1929), que os descubriu.
Funcións
É unha terminación nerviosa receptora fusiforme sensible ao estiramento da pel, e contribúe á sensación cinestésica dos dedos e o control da posición e o movemento dos dedos. Crese que son útiles para monitorizar o esvaramento de obxectos ao longo da superficie da pel, o que permite a modulación do agarre dun obxecto. As terminacións nerviosas de Ruffini están localizadas nas capas profundas da pel, e rexistran a deformación mecánica nas articulacións, máis especificamente o cambio de ángulo, cunha especificidade de ata 2 graos, e os estados de presión continua. Tamén actúan como termorreceptores que responden durante longo tempo. En caso de queimaduras profundas estes receptores quéimanse sen enviar sensación de dor (as terminacións nerviosas libres si envían sensacións de dor).
Bretwalda
Bretwalda (brytenwalda, bretenanwealda) é un termo anglosaxón, utilizado en tempos da Britania posromana e designaba un rei que detentaba unha supremacía temporal sobre os restantes.
Orixe do título
Os pobos anglosaxóns que invadiron Britania no século V non tiñan unidade política centralizada ningunha, senón que estaban divididos en tribos, moitas veces enfrontadas entre si. A necesidade de formar unha fronte común contra a resistencia dos britanos obrigou a conformar alianzas temporais entre eles, e é nese contexto que se deu o título de bretwalda -como indicador de supremacía- aos xefes ou reis escollidos polos restantes para exercer o mando supremo temporal.
A palabra bretwalda significa en realidade “líder britano”, polo que probabelmente o concepto mesmo, a institución e a dignidade que leva, fosen copiados dese pobo polos conquistadores.
É no período da Heptarquía Anglosaxoa (475-827), onde crece o uso do título. O dominio do bretwalda non supuña formalmente a supremacía dun reino sobre os restantes, senón a dun rei sobre os seus veciños, sobre os seus pares, quen lle pagaban tributo e debían responder á súa convocatoria ás armas. O lazo, xa que logo, era persoal e rompía á morte do bretwalda. A elección dun xefe determinado para o posto no entanto adoitaba implicar o recoñecemento (e lexitimación) dun poder maior polo que indirectamente implicaba reflectir a hexemonía dun reino sobre outros nese contexto histórico determinado.
Lista de Bretwaldas
dereita|miniatura|Lista de bretwaldas na Crónica anglosaxoa.
Castelán medio
O castelán medio é a variante de castelán falado entre finais do século XV e finais do século XVII, marcado por unha serie de cambios fonolóxicos e gramaticais que transformaron o castelán medieval no castelán moderno. Entre os principais cambios poden salientarse o reaxuste das sibilantes, a perda das sibilantes sonoras, a fixación da posición dos pronomes clíticos ou a equiparación das formas compostas dos verbos inergativos e inacusativos.
Os falantes de castelán que chegaron a América falaban variantes de castelán medio e, polo tanto, tódalas formas do castelán actual son descendentes do castelán medio. O xudeoespañol conserva algúns arcaísmos do castelán medieval que desapareceron do resto das variantes, como a presenza de sibilantes sonoras ou o mantemento dos fonemas /š/ (=AFI ʃ) e /ž/ (=AFI ʒ).
Paranarrador
Definición
Nunha obra literaria, un paranarrador é un narrador secundario. Cando hai un narrador secundario no discurso denomínase paranarrador (un narrador conta que un paranarrador narra algo). Ó paranarrador correspóndelle un paranarratario (un narrador conta a un narratario que un paranarrador narra algo a un paranarratario).
Miyazaki
Miyazaki (宮崎市, みやざきし, Miyazaki-shi) é un concello da prefectura de Miyazaki no Xapón, e capital da súa prefectura. Está situado na parte leste da rexión de Kyūshū e ao sueste da prefectura, a illa de Kyūshū. Ten 644,61 km² de superficie e unha poboación de 398.068 habitantes (2010) e unha densidade de poboación de 618 h/km².
O concello de Miyazaki limita cos concellos de Kiyotake, de Nichinan, de Mimata, de Miyakonojō, de Nojiri, de Aya, de Kunitomi, de Saito e de Shintomi.
Cinnycerthia unirufa
Cinnycerthia unirufa é unha especie de paxaro da familia dos troglodítidos. É orixinario de Colombia, Ecuador, o Perú, e Venezuela. O seu hábitat natural é subtropical ou tropical nos bosques de montaña.
Conta con tres subespecies:
508
Véxase tamén
Historia ano a ano
Hórreo tipo Cabanas
dereita|miniatura|300px|Hórreo na parroquia da [[A Barqueira, Cerdido|Barqueira, Cerdido.]] O hórreo tipo Cabanas é un tipo de hórreo galego que se pode atopar nunha zona delimitada pola liña que une a ría de Ortigueira con As Pontes de García Rodríguez e continúa ao longo do val do río Eume ata Pontedeume.
Morfoloxía
A suspensión é baixa, sobre cepas con rateiras de pouco grosor, moitas veces cepa maciza. A cámara está pechada por doelas verticais unidas por unha ou dúas faixas horizontais. O teito adoita ser a catro augas e non leva terminais. Os beirís son estreitos. Excepcionalmente nun dos penais, aquel onde está a porta, poden aparecer dous barrotes oblicuos a modo de ménsula que soportan un xeneroso beiril que conforma un pequeno pórtico sobre a porta de acceso á cámara. Sobre o tellado non adoita ter elementos terminais.
Construción
A suspensión é baixa, as cepas son de cachotería en seco, ás veces revocada, e as rateiras de granito ou xisto. A cámara descansa sobre unha grade de grosas trabes de madeira que non asoman nos extremos, salvo cando vai sobre celeiro. É toda de madeira, incluíndo esquinais e puntais. O tellado é de xisto, é frecuente o uso de fieiras de tella cerámica tomando as limas da cuberta. No límite sur da súa área de extensión vense xa tellados de tella cerámica.
Jennifer Love Hewitt
Traxectoria
Hewitt comezou a actuar de nena, aparecendo en anuncios de televisión e na serie de Disney Channel Kids Incorporated. Fíxose famoso na cultura popular adolescente polos seus papeis na serie da Fox Party of Five, como Sarah Reeves, e no filme I Know What You Did Last Summer e a súa secuela, dando vida a Julie James.
Como cantante, Hewitt asinou contratos con Atlantic Records e Jive Records. , o seu sinxelo máis exitoso no Billboard Hot 100 foi "How Do I Deal" de 1999, que chegou ao posto 59. .
Hewitt tamén foi produtora dalgúns dos seus filmes e proxectos de televisión En 2010, Hewitt escribiu un libro de autoaxuda dedicado ás relacións sentimentais The Day I Shot Cupid. A súa interpretación de Melinda Gordon na serie da CBS Ghost Whisperer recibiu un Premio Saturn en 2007 e 2008 á mellor actriz de televisión.
Saba Kidane
Traxectoria
Aos trece anos deixou a escola e uniuse á Fronte Popular para Liberación de Eritrea. Retomou os estudos en 1995. Foi directora de programación nunha radio xuvenil.
En 2001 negóuselle o visado para visitar os Estados Unidos de América. É nai solteira.
Narratario
Nas obras literarias, o narratario é a persoa a quen o narrador dirixe o seu discurso. Non se debe confundir co lector, que pode ser un "lector virtual" (o tipo de lector que o narrador ten en mente ao compor o discurso) ou o "lector ideal" (o lector que comprendería todo o que o autor/narrador está a relatar). O termo foi introducido por Gerald Prince.
Concepto
En poucas palabras, poderíase distinguir escritor, autor e narrador dicindo que o escritor (autor real) é un elemento máis do universo textual, é o ser cargado de experiencias e saberes que, nun momento dado, presta os seus coñecementos ó autor (autor implícito) para montar o texto narrativo, permitindo así que quen fale no relato sexa o narrador, mais esta secuencia precisa dunha maior aclaración.
Para que unha historia poida ser contada, é imprescindible a presenza dun narrador que presente os personaxes, desenvolva o relato dos acontecementos e os sitúe nun marco espazo-temporal. A figura do narrador, pertencente ó plano da ficción literaria, non debe ser confundida coa do autor, que se sitúa no plano da realidade. No esquema da narrativa de ficción á figura do narrador correspóndelle un narratario, representación ideal do lector, que ten a función de darlle sentido á historia interpretando o que se conta nela e imaxinando o que non se di no texto.
Este esquema da ficción narrativa non é aplicable á narración de feitos reais que se fai na fala cotiá, nas noticias xornalísticas, nunha autobiografía, nun libro de memorias ou nunha crónica histórica; neste caso non existen dous planos independentes, o da realidade e o da ficción. Polo tanto, o emisor coincide co autor real ou coa persoa que pronuncia oralmente o discurso.
O narratario é o destinatario interno da narración. Obsérvanse tres tipos
A maiores, cando hai un narrador secundario no discurso denomínase paranarrador (un narrador conta que un paranarrador narra algo). Ó paranarrador correspóndelle un paranarratario (un narrador conta a un narratario que un paranarrador narra algo a un paranarratario).
Norte (revista)
Norte foi unha revista editada en Madrid, Asturias, A Coruña e México dende 1929.
Historia e características
Apareceu en Madrid en 1929, fundada por Alfonso Camín. Tiña unha periodicidade mensual. O primeiro número confeccionouse na redacción e obradoiros de Prensa Gráfica en Madrid. Segundo o seu fundador o propósito era
O proxecto acompañou a Camín na súa traxectoria e editouse en Asturias. O número 48, editado en agosto de 1935 está dedicado a Galicia, con artigos e poemas de Ramón Cabanillas, Noriega Varela, Pedro de Répide, Antón Villar Ponte e outros e ilustrado con fotografías de cidades, vilas e paisaxes de Galicia.
Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 o seu director foi encarcerado en Palencia. Instalado na Coruña, logrou imprimir o número 54 en abril de 1937, que baixo o lema "una Patria-un Estado-un Caudillo", está integramente dedicado ás contribucións de Galicia ao "Movimiento Nacional". Seguindo a estela do seu director a revista pasou a editarse en Portugal, e de alí pasou a América, primeiro en Cuba e finalmete en México.
Baluarte
dereita|miniatura|Baluarte na [[fortaleza de Valença.]] dereita|miniatura|Bastións no [[Castelo de Santo Antón, na Coruña.]]
Un baluarte (do provenzal baloart, do neerlandés bolwerk) ou bastión (do francés bastion) é unha construción defensiva que se proxecta cara ao exterior na muralla dunha fortaleza. Adoita situarse nas esquinas dos "muros de cortina", como punto forte da defensa contra o asalto de tropas inimigas.
Pode ter a forma pentagonal e, neste caso, componse de dúas faces, dous flancos e a liña de gola pola cal se entra á obra. O deseño do baluarte e o feito de que sobresaia do corpo da fortaleza permite cubrir os outros baluartes e os muros de cortina con fogo cruzado.
O baluarte era utilizado como plataforma de artillaría, o que obrigaba o asaltante a situar as súas baterías de artillaría máis lonxe dos muros, diminuíndo deste xeito a súa efectividade.
O bastión foi desenvolvido a finais do século XV en Italia como parte do chamado trazado italiano e espallouse por toda Europa a principios do século XVI. A súa adopción é consecuencia da ineficiencia das fortificacións tradicionais (altas e delgadas murallas) ante o canón.
Tipos de baluarte
miniatura|200x200px|Vista área dos bastións no castelo de Siklós, [[Hungría.]]
Paranarratario
Nas obras literarias, o paranarratario é a persoa á cal un paranarrador conta unha historia: Cando hai un narrador secundario no discurso denomínase paranarrador (un narrador conta que un paranarrador conta un relato). Ó paranarrador correspóndelle un paranarratario (un narrador conta a un narratario que un paranarrador conta algo a un paranarratario).
Guanosín trifosfato
O GTP é moi importante na transdución de sinais na célula, especialmente coas proteínas G, en procesos nos que intervén un segundo mensaxeiro, nos que se converte en GDP (guanosín difosfato) pola acción dunha GTPase.
Transferencia de enerxía
O GTP está implicado na transferencia de enerxía na célula. Por exemplo, xérase unha molécula de GTP por fosforilación a nivel de substrato nunha das reaccións do ciclo de Krebs. Isto é o equivalente de xerar un ATP, xa que pode facilmente ceder o seu fosfato ao ADP na reacción: GTP + ADP → GDP + ATP.
Tradución de proteínas
Durante a fase de elongación da tradución, o GTP utilízase como fonte de enerxía para unir un novo aminoacil-ARNt (un aminoácido unido ao ARNt) so sitio A do ribosoma. O GTP tamén se usa como fonte de enerxía na translocación do ribosoma en dirección 3' sobre o ARNm en tradución.
Síntese do ARN
Durante a síntese (transcrición) do ARN, o GTP que chega á zona da síntese perde os seus dous fosfatos en forma de pirofosfato (PPi) e únese ao ARN en formación como GMP.
Dinámica dos microtúbulos
Durante a polimerización dos microtúbulos, cada heterodímero formado por unha unidade de alfa e beta tubulina leva dúas moléculas de GTP, e o GTP hidrolízase a GDP cando o dímero de tubulina se engade ao extremo + do microtúbulo en crecemento. Esta hidrólise do GTP non é obrigatoria para a formación do microtúbulo, pero parece que só as moléculas de tubulina unidas a GDP poden despolimerizarse. Deste modo, a tubulina unida a GTP serve como unha carapucha no extremo do microtúbulo que o protexe da despolimerización; e unha vez que este GTP é hidrolizado, o microtúbulo empeza a se despolimerizar e decrecer rapidamente.
Anna and the King
Anna and the King é un filme estadounidense dirixido por Andy Tennant que foi estreado en 1999. Está baseado na novela de Margaret Landon Anna and the King of Siam.
Sinopse
Tailandia, finais do século XIX. A vida da institutriz británica Anna Leonowens, contratada polo Rei de Siam para que educara ós seus cincuenta e oito fillos. Nada máis chegar a estas descoñecidas e exóticas terras, Anna vese inmersa nunha loita de enxeño co obstinado soberano. Baseada en feitos reais.
A Lira do Delírio
A Lira do Delírio é un filme brasileiro de 1978 dirixido por Walter Lima Jr. O filme foi escollido como candidato do Brasil para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 51ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
As Casas Novas, Requián, Betanzos
As Casas Novas é un lugar da parroquia de Requián no concello coruñés de Betanzos na comarca de Betanzos. Tiña 105 habitantes no ano 2010 segundo datos do INE, dos cales 49 eran homes e 56 eran mulleres.
Xan Viaño
Xoán Alfonso Viaño Martínez, máis coñecido como Xan Viaño, nado o 11 de decembro de 1960 en Ferrol e finado o 26 de marzo de 1991 en Vigo, foi un compositor galego.
Traxectoria
Xan Viaño naceu en Ferrol, onde comezou os seus estudos de música, continuándoos nos conservatorios da Coruña e Santiago de Compostela. En 1982 licenciouse en Xeografía e Historia pola Universidade de Santiago de Compostela.
En 1985 asistiu ao II Curso de Música Electrónica no Gabinete do Conservatorio de Cuenca con Horacio Vaggione, ao curso de Composición de Vilafranca do Bierzo, ao I Campo Internacional de Composición impartido por Cristóbal Halffter, Tomás Marco e Carmelo Bernaola, e participou no curso de música electroacústica impartido por Daniel Teruggi en Viana do Castelo (Portugal). En 1986 asistiu ao curso de verán Manuel de Falla en Granada cos mestres Donatoni e Josep Soler, así como aos seminarios realizados en Santiago de Compostela por Luis de Pablo, Tomás Marco, Jorge Peixinho, Álvaro Salazar e José Luis Temes. No verán de 1988 participou no curso de composición impartido por Franz Hummel nos Internationales Jugendfetspieltreffen en Bayreuth (Alemaña).
Morreu en 1991, e como homenaxe póstuma, o Coro Universitario de Santiago de Compostela e a Orquestra da Coruña interpretaron a Misa de Réquiem de Mozart na Concatedral de San Xiao de Ferrol baixo a batuta de Maximino Zumalave. O seu legado compositivo, nun principio depositado no Conservatorio de Vigo, foi trasladado ao Conservatorio de Ferrol cando este tomou o nome do compositor.
Pere Tobaruela
Pere Tobaruela Martínez, nado en Barcelona o 14 de novembro de 1965, é un escritor en catalán, galego e castelán.
Traxectoria
É licenciado en Xeografía e Historia pola Universidade de Barcelona, comezando a súa carreira literaria en 1999, primeiro en catalán, e posteriormente en lingua galega. Chegou a Galicia o 26 de decembro do 2005 e en setembro do ano seguinte presentou a primeira obra en galego. Reside actualmente en Rois.
No 2009 fichou polo Celta de atletismo e foi bronce no absoluto galego de marcha en pista, tamén campión galego de veteranos en 10.000 m. Tamén foi adestrador e directivo do equipo de fútbol gaélico da Estrada. Despois vinculouse ao fútbol feminino, sendo adestrador UEFA Pro e adestrador do feminino sénior de Villestro SD.
Nos comezos exerceu de xornalista para despois dedicarse á escrita literaria.
En febreiro de 2014, Pere Tobaruela declarou que Lea Tobery é un dos seus heterónimos: criouse en Alburquerque (EEUU), graduouse en Saúde e Servizos Sociais na New México State University. Por motivos laborais do seu marido, que é axente literario, reside temporalmente en Roma.
En 2015 foi concelleiro en Rois por Xente de Rois, repetindo como cabeza de lista nas seguintes eleccións municipais.
Colección Formgig4s
Con ilustracións de Andrés Meixide.
Con Ana Boullón
Ilustracións de Andrés Mexide.
Como Pereledi (con Ledicia Costas)
Ilustracións de Andrés Meixide.
Colección O camiño conto a conto
La Voz de Galicia, ilustracións de Andrés Meixide. Narracións para pais, nais e fillos.
Paco de Tano
Traxectoria
Vive en Malpica de Bergantiños desde moi pequeno. Colabora en diversas revistas: Tralla, Cadernos da fin do mundo, 45 RPM, Malpica verán ou A revista do San Xoán. É presidente da Asociación Cultural Caldeirón de Malpica.
Ñu (homónimos)
Ñu pode ser: