cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Vocalización das aves
Aprendizaxe
As aves aprenden cantos desde idades moi temperás con subvocalizacións que se converten en interpretacións dos cantos dos adultos. O diamante mandarín é a especie máis popular para investigacións en cantos de aves, por desenvolver a súa versión do canto dun familiar adulto en apenas 20 días despois de saír da casca do ovo. Durante uns 35 días, os polos terán que aprender as cancións dos adultos. As versións máis temperás do canto son "rústicas" ou variábeis, e ao polo lle custará de dous a tres meses "pulir" a canción (facela menos variábel) para semellar o canto de aves sexualmente maduras.
As investigacións indican que a adquisición de cantos nas aves é unha forma de aprendizaxe motriz que involucra rexións do ganglio basal. Modelos desta aprendizaxe motriz do canto das aves utilízanse como esquemas de como os humanos aprenden a falar. Nalgunas especies como o diamante mandarín, a prendizaje de cantos limítase ao primeiro ano, polo que se denomina "aprendizaje limitado pola idade" ou "de fin próximo". Outras especies como o Serinus canaria (o canario) poden desenvolver novos cantos incluso na idade adulta; este tipo de aprendizaxe catalógase como aprendizaxe "de fin distante". Os científicos conxeturaron que os cantos aprendidos permiten o desenvolvemento de cantos máis complexos a través da interacción cultural, permitindo así dialectos intraespecíficos que axudan a que as aves se manteñan unidas cos seus achegados dentro da especie, e que á vez lles permita adaptar os seus cantos ao medio acústico onde viven.
Provincia de Mutsu
300px|miniatura|Antiga provincia de Mutsu Mutsu (陸奥国, むつのくに, Mutsu-no-kuni ou 陸奥, むつ) foi unha provincia histórica do Xapón, nunha zona que hoxe forma as prefectura de Fukushima, prefectura de Miyagi, prefectura de Iwate, prefectura de Aomori e a pequena parte de nordeste da prefectura de Akita, historicamente na parte Tōsandō (東山道), actualmente na parte leste da rexión de Tōhoku, na illa de Honshū.
Mutsu limitaba coas provincias de Dewa (出羽), Echigo (越後), Kōzuke (上野), Shimotsuke (下野) e Hitachi (常陸).
Na época Meiji Mutsu dividiuse en 5 partes, Iwashiro (岩代), Iwaki (磐城), Rikuzen (陸前), Rikuchū (陸中) e Mutsu (陸奥).
Nabeiras
O topónimo galegp Nabeiras é un fitónimo que indica un lugar onde se dan os nabos. Pode referirse a:
Nel blu dipinto di blu
«Nel blu dipinto di blu» (en galego: «No [ceo] azul pintado de azul»), coñecida popularmente como «Volare», é unha canción composta por Domenico Modugno e interpretada en italiano por el mesmo. Lanzouse como sinxelo en 1958 mediante Fonit. Foi elixida para representar a Italia no Festival de Eurovisión de 1958 tras gaña-lo Festival da Canción de Sanremo 1958.
Selección
«Nel blu dipinto di blu» cualificouse para representar a Italia no Festival de Eurovisión 1958 tras gaña-la final nacional italiana, o Festival da Canción de Sanremo 1958.
No festival
A canción participou no festival celebrado nos estudos AVRO en Hilversum o 12 de marzo de 1958, sendo interpretada polo cantante italiano Domenico Modugno. A orquestra foi dirixida por Alberto Semprini.
Foi interpretada en primeiro lugar, precedendo aos Países Baixos con Corry Brokken interpretando «Heel de wereld». Ao final das votacións, a canción recibiu 13 puntos, obtendo o terceiro posto de 10.
Lugares de Corcubión
miniatura|dereita|[[Casa do concello de Corcubión.]] Galicia → Parroquias de Galicia → Lugares de Galicia → Lugares de Corcubión
Pontella (pasaxe)
miniatura|Pontella simple, a Clam Bridge en Wycoller, no condado de [[Lancaster, Inglaterra]] miniatura|300px|Pontillón sobre o [[río Arnoia|Arnoia, en Allariz.]] Unha pontella é unha construción semellante a unha ponte, máis pequena e estreita, de madeira ou pedra e de construción simple, que serve para atravesar normalmente s ou ríos pequenos.
Características
É unha construción tradicional ou vernácula asociada ás vías ou camiños, froito da evolución dos pasadoiros, normalmente cando temos máis caudal e non abonda coa colocación dunhas pedras nun vao. Nalgúns casos permite o paso do gando e incluso do carro.
Consiste nuns piares ou muros de pedra laterais (elementos verticais) nos que pousan unha ou varias lousas de pedra, ou un forxado de madeira ou de madeira e pedra (elementos horizontais). Adoitan ter un só van, nalgúns casos poderiamos considerar pontellas a aquelas pontes sinxelas de dous vans, que incuirían unha barbacá central. Construtivamente é unha solución moi sinxela, semellante ao traballo dun lintel. Á diferenza das pontes, non se empregan arcos nas pontellas; de feito non é común o uso do arco nas construcións tradicionais galegas. Normalmente carecen de varanda, nalgúns casos poden ter un rebordo baixo en pedra ou unha varanda sinxela de madeira.
Aparecen en todo o mundo, sendo moi frecuentes e semellantes en toda a vertente atántica europea pola abundancia de regueiros, dende o Norte de Portugal e Galicia até o sur de Escandinavia, pasando polas Illas Británicas. Os materiais empregados acostuman ser o granito, o xisto e a madeira.
Pontillóns
miniatura|dereita|Un pontillón en Postbridge ([[Inglaterra).]] Cando a pontella é máis complexa, con múltiples vans, adoita denominarse pontillón. Adoitan construírse en granito para atravesar ríos anchos e pouco fondos, normalmente preto dos muíños.
Toponimia
As pontellas son moi comúns en toda Galicia pola gran cantidade de cursos de auga, isto refíctese nunha rica toponimia. Por exemplo, Pontellas, A Pontella ou O Pontigo.
Outros nomes
As pontellas tamén se coñecen en Galicia como pasarelas, ponticelas, pontellos ou pontigos.
Carreiros, A Balsa, Muras
Carreiros é un lugar da parroquia da Balsa no concello lugués de Muras na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2019 tiña 5 habitantes (3 homes e 2 mulleres).
The Flowers of War
The Flowers of War (en 金陵十三钗; Jīnlíng Shísān Chāi) é un filme coproducido entre Hong Kong e a China dirixido por Zhang Yimou que foi estreado en 2011. Está protagonizado por Christian Bale, Ni Ni, Zhang Xinyi, Tong Dawei, Atsuro Watabe, Shigeo Kobayashi e Cao Kefan. O filme está baseado na novela de Geling Yan, 13 Flowers of Nanjing, inspirado polo diario de Minnie Vautrin. A historia está ambientada en Nanjing, China, durante o masacre de Nanjing de 1937, no medio da segunda guerra sino-xaponesa.
Academia Franz Liszt
miniatura|300px|Fachada da Academia Franz Liszt A Academia de Música Franz Liszt (en Liszt Ferenc Zeneművészeti Egyetem ou Zeneakadémia, Academia de Música) é unha sala de concertos e unha universidade de música de Budapest, Hungría, fundada polo pianista e compositor Franz Liszt o 14 de novembro de 1875. É sede da Colección Liszt, que contén varios libros valiosos e manuscritos doados por Liszt póstumamente, e o estudo AVISO, unha colaboración entre os gobernos de Hungría e o Xapón para proporcionar equipos de gravación de son e adestramento para estudantes.
Instalacións
A Academia non foi nomeada así ata 1925. Inicialmente bautizada como "Academia Real Nacional Húngara de Música", logo foi coñecida como "Universidade de Música" entre 1919-1925. Foi fundada na casa de Liszt, e trasladada ao edificio de tres pisos de estilo neorrenacentista deseñado por Adolf Láng e construído na actual avenida Andrássy entre 1877 e 1879. Aquela dirección é coñecida como a "Antiga Academia de Música" e foi conmemorada por unha placa feita en 1934 por Zoltán Farkas. Foi readquirida pola academia nos anos 1980, e agora é oficialmente coñecida coma o "Centro de Investigación e Memorial Franz Liszt".
Outras facilidades usadas pola Academia son a Escola de Preparación de Profesores de Budapest, localizada na antiga Escola Nacional de Música da rúa Semmelweis, unha escola secundaria (Escola de Música Secundaria de Gramática e Técnica Béla Bartók) e un dormitorio para estudantes.
Alumnos e mestres
Músicos ben coñecidos como Béla Bartók, Zoltán Kodály, Imre Kálmán, Jenö Huszka, Jenö Hubay, Ernö Dohnányi, Georges Cziffra, Leó Weiner, David Popper, Bence Szabolcsi, Sándor Végh, Imre Waldbauer, Ede Zathureczky, Maksim Mrvika ou Ferenc Rados participaron na vida musical da Academia estudando ou ensinando alí durante as súas carreiras. András Ligeti, Domonkos Héja, Jenö Jandó, Gergely Bogányi fixeron gravacións no estudio AVISO.
Sholem Aleichem
Solomon Naumovich Rabinovich, máis coñecido polo sobrenome literario de Sholem Aleichem (Yiddish e, ruso e Шо́лом-Але́йхем), nado en Pereiaslav o 2 de marzo de 1859 e finado en Nova York o 13 de maio de 1916, foi un escritor e dramaturgo en lingua yiddish, considerado un dos fundadores da literatura yiddish moderna.
Traxectoria
Solomon Naumovich (Sholom Nohumovich) Rabinovich (ruso: Соломо́н Нау́мович (Шо́лом Но́хумович) Рабино́вич) naceu en 1859 en Pereiaslav pero medrou no shtetl (pequena vila cunha poboación xudía importante) de Voronko, na gobernatura de Poltava do Imperio Соломо́н Нау́мович (Шо́лом Но́хумович) Рабино́вич (agora no distrito de Kíiv na Ucraína central). O seu pai, Menachem-Nukhem Rabinovich, era daquela un rico comerciante. Non obstante, un mal negocio deixou á familia na pobreza e Solomon Rabinovich medrou en difíciles circunstancias. Cando tiña 13 anos, a familia volveu a Pereiaslav, onde súa nai, Chaye-Esther, morreu nunha epidemia de cólera en 1872.
Educouse nun cheder ata 1876 cando pasou á escola rusa en Pereiaslav, na que se graduou en 1876 e despois pasou tres anos como titor da filla dun rico terratenente, Olga (Hodel) Loev (1865-1942) pero perdeu o traballo ao xurdir unha relación amorosa entre eles e negarse o pai a aceptar o casamento. Entre 1880 a 1883 foi rabino gobernamental en Lubny. O 12 de maio de 1883 casou con Olga, coa que tivo seis fillos, e nos máis tarde herdaron a propiedade do pai de Olga. En 1890, Sholem Aleichem perdeu a súa fortuna especulando na bolsa e fuxiu dos seus acredores, e foi súa nai quen finalmente pagou a súa débeda. En 1891 instalouse en Odesa e de 1893 a 1905 viviu en Kíiv.
Logo de presenciar os pogroms que se sucederon no sur do Imperio en 1905, Sholem Aleichem deixou Kíiv para establecerse en Nova York, onde chegou en 1906. A súa familia permaneceu en Xenebra, e el foi tamén en 1908. En xullo dese ano durante unha xira por Rusia, Sholem Aleichem esvaeceuse nun tren en Baranowicze, diagnosticáronlle unha recaída de tuberculose hemorráxica aguda e pasou dous meses no hospital da cidade. Máis tarde afirmou que foi o catalizador para escribir a súa autobiografía, Funem yarid. Durante os seguintes catro anos permaneceu impedido para realizar unha actividade normal e viviu en Alemaña de doazóns de amigos e admiradores. Ao comezo da primeira guerra mundial como cidadán ruso tivo que establecerse na neutral Dinamarca antes de volver a Nova York coa súa familia nese mesmo ano.
Carreira literaria
dereita|miniatura|200x200px|Un volume relatos de Sholem Aleichem en [[Lingua yiddish|Yiddish, co retrato e a sinatura do autor]] Como os seus contemporáneos Mendele Mocher Sforim e I.L. Peretz Sholem comezou a escribir contos en hebreo e ruso. En 1883, cando tiña 24 anos, publicou o seu primeiro relato en Yiddish, Tsvey Shteyner, adoptando o pseudónimo de Sholem Aleichem, a versión yiddish da expresión hebrea shalom aleichem, que significa a "paz sexa contigo" e que se utiliza tipicamente como saúdo. Contra 1890 era xa unha figura central da literatura yiddish, e será sobre todo recoñecido polos seus relatos.
Ademais da produción literaria propia, Sholem Aleichem utilizou a súa fortuna persoal para animar a outros escritores yiddish. En 1888–89, publicou dous números dun almanaque, Di Yidishe Folksbibliotek que deu a coñecer novos escritores en yiddish. A súa obra máis coñecida, Tevye der milkhiker, que se convertería na base do musical Fiddler on the Roof publicouse por primeira volta en 1894. Nos anos seguintes, ademais de en yiddish, escribiu textos non literarios en ruso para un xornal de Odesa e para Voskhod, a principal publicación xudía de Rusia da época, así como en hebreo para Ha-melitz, e para unha antoloxía editada por YH Ravnitzky. Foi durante este período que Sholem Aleichem contraeu tuberculose.
En agosto de 1904, Sholem Aleichem editou Hilf: a Zaml-Bukh fir Literatur un Kunst ( Varsovia, 1904) e traduciu tres relatos presentados por Tolstoi para axudar as vítimas do progrom de Kishinev.
En 1907 estreou á vez en Nova York dúas pezas teatrais para os dous teatros yiddish, mais o seu fracaso comercial fixo que non puidera representar máis pezas nos Estados Unidos
Recepción crítica
miniatura|250x250px|Estatua de Sholem Aleichem en Netanya (Israel), realizada por Lev Segal As narracións de Sholem Aleichem caracterízanse pola naturalidade dos diálogos dos personaxes e a precisión das súas descricións da vida no shtetl As primeiras críticas centráronse na humor e gozo de vivir dos personaxes, interpretado como un xeito de superar as adversidades. As críticas posteriores viron un lado tráxico na súa escritura. Nos Estados Unidos denominárono o "Mark Twain xudeu" debido ao estilo de escritura similar dos dous autores e ao uso de sobrenomes literarios. Ambos os dous autores escribiron tanto para adultos como nenos, e realizaron amplas xiras por Europa e os Estados Unidos. Cando Twain soubo que Sholem rebicía o nome do Mark Twain xudeu, respondeu "por favor dicirlle que eu son o Sholem Aleichem americano."
Crenzas e activismo
Sholem Aleichem foi un apaixonado defensor do yiddish como lingua nacional xudía, e sentía que debía recibir o mesmo status e respecto ca outras linguas europeas modernas, ao longo de toda a súa vida mantivo o seu "yiddismo", ao tempo que tamén se dedicaba á causa do sionismo, que está presente en moitas das súas obras. En 1888 fíxose membro e Hovevei Zion e en 1907, foi un dos delegados norteamericanos do 8º Congreso Sionista da Haia
Sholem Aleichem tiña un temor mortal ao número 13. Os seus manuscritos nunca tiñan unha páxina 13; numerándo esas páxinas como 12a.
Morte
miniatura|Funeral de Sholem Aleichem o 15 de maio de 1916 Sholem Aleichem morreu en Nova York o 13 de maio de 1916 de tuberculose e diabetes, aos 57 amps, mentres traballaba na súa última novela, Motl peysi dem khazns, e recibiu sepultura no cemiterio de Old Mount Carmel en Queens Foi un dos enterros ao que acudiu máis xente na historia de Nova York, estimándose en 100.000 os asistentes.
Provincia de Dewa
300px|miniatura|Antiga provincia de Dewa Dewa (出羽国, でわのくに, Dewa-no-kuni ou 出羽, でわ) foi unha provincia histórica do Xapón, nunha zona que hoxe forma a prefectura de Yamagata e a maior parte da prefectura de Akita, historicamente na parte Tōsandō (東山道), actualmente na parte oeste da rexión de Tōhoku, na illa de Honshū.
Dewa limitaba coas provincias de Echigo (越後) e Mutsu (陸奥).
Na época Meiji Dewa dividiuse en 2 partes, Uzen (羽前) e Ugo (羽後).
Catedral de Santa María de Toledo
miniatura|Catedral de Santa María de Toledo, con estilo gótico predominante A catedral de Santa María de Toledo, chamada tamén Catedral Primada de Toledo, sé da Arquidiocese de Toledo, é un edificio considerado como a magnum opus do estilo gótico en España. A súa construción comezou en 1226 baixo o reinado de Fernando III o Santo e as últimas realizacións góticas déronse no século XV, cando en 1493 se cerraron as bóvedas dos pés da nave central, en tempos dos Reis Católicos. Está construída con pedra branca de Olihuelas (Olías del Rey).
Major League Baseball
A Major League Baseball (MLB, do inglés: Grandes Ligas de Béisbol ou Ligas Maiores de Béisbol) é unha organización de béisbol profesional con equipos nos Estados Unidos e o Canadá, a máis antiga do deporte profesional norteamericano. Un total de trinta equipos forman parte da organización, o cales compiten na Liga Americana (AL) e na Liga Nacional (NL). A NL e a AL foron fundadas como competicións independentes en 1876 e 1901 respectivamente. Aínda que a partir do ano 1903 comezaron a cooperar entre elas, mantivéronse como entidades legamente diferenciadas até a súa fusión no ano 2000 liderada polo Comisionado do Béisbol. A organización tamén supervisa a Minor League Baseball (Ligas Menores), competición que comprende 256 equipos afiliados aos clubs das Grandes Ligas, a World Baseball Softball Confederation e o Clásico Mundial.
Aínda que xa había equipos de béisbol que pagaban en segredo aos seus xogadores, o primeiro equipo abertamente profesional foi fundado en Cincinnati en 1869. As primeiras décadas do béisbol profesional caracterizáronse pola rivalidade entre ligas e xogadores, os cales mudaban habitualmente dunhas a outras. O período anterior a 1920 foi coñecido como a "dead-ball era", xa que a consecución de home runs durante estes anos era moi rara. Neste período de tempo o propio béisbol profesional correu perigo de desaparecer debido ás conspiracións para o amaño de partidos, o cal estourou co escándalo dos Medias Negras nas Series Mundiais de 1919. Porén, durante os anos seguintes a popularidade deste deporte medrou considerablemente, sobrevivindo á Gran Depresión e á segunda guerra mundial. Pouco despois da guerra o béisbol axudou a romper a berreira da cor coa chegada de Jackie Robinson, xogador afroamericano, á Liga.
As décadas de 1950 e 1960 foron tempo de expansión das ligas. Chegaron novos equipos e estadios, o que levou a unha mudanza no xogo coa chegada céspede artificial (o primeiro parque de béisbol en utilizalo foi o Astrodome). Nos anos 1990 os home runs dominaban a liga, levando aos medio á sospeita polo uso de esteroides anabólicos, finalmente destapada a mediados da década dos 2000. De feito, unha investigación de 2006 implicou a gran cantidade de xogadores polo consumo destas substancias, incluíndo polo menos un xogador de cada equipo.
Hoxe, a MLB está composta por trinta equipos: vinte e nove estadounidenses e un canadense. Cada equipo xoga 162 partidos por temporada, clasificánose cinco equipos de cada liga aos Playoffs, onde se xogan catro roldas que culminan nas Series Mundiais, unha eliminatoria ao mellor de sete partidos que enfronta aos campión de cada liga desde 1903. Hoxe en día os partidos de béisbol son retransmitidos por radio, televisión e internet en Norteamérica e en moitos outros países todo o mundo. A MLB é a competición deportiva mundial con maior número de espectadores nos estadios, cun total de 73 millóns de asistentes en 2015.
Administración
A MLB está rexida pola Major League Baseball Constitution. Este documento, que ten pasado por diferentes versións, foi creado no ano 1876. Baixo a dirección do Comisionado do Béisbol, a MLB xestiona e mantén ao colexio de árbitros, alén de negociar os contratos de traballo, márketing e televisión. Ao contrario que noutros deportes nortemaericanos, a MLB matén unha relación de control única sobre o deporte, incluíndo moitos aspectos das Ligas Menores. Isto é debido en gran parte á sentenza do Tribunal Supremo dos Estados Unidos de 1922 no caso "Federal Baseball Club v. National League", a cal sostiña que o béisbol non é un comercio interestatal e, por tanto, non está suxeito á lexislación federal antimonopolio. Esta sentenza, porén, foi perdendo poder ao longo dos anos, o cal outorgou máis estabilidade aos donos dos equipos. Ao longo dos anos houbo varios desafíos á suprmacía da MLB, por exemplo a Liga Federal de 1961 ou a Liga continental de 1960.
Actualmente, o xefe executivo da MLB é o comisionado Rob Manfred. Alén de Manfred hai outros seis executivos: o director de operación, o presidente (negocios e medios), o director de comunicacións, o director xurídico, o director financeiro e o director do béisbol. Cómpre destacar tamén a rama multimedia da organización, MLB Advanced Media, a cal ten a súa sede en Manhattan, Nova York. Esta sección supervisa MLB.com e cada unha das trinta páxinas webs dos equipos. Os seus estatutos estipulan que MLB Advanced Media posúe independencia editorial da liga, aínda estando baixo o mesmo control que a organización. Outra rama importante é MLB Productions, que se centra nos medios de difusión tradicionais. A MBL tamén posúe o 67 de MLB Network, unha canle de audivisual adicada ao béisbol. O outro 33 porcento da propiedade está reparido entre múltiples operadoras de televisión por cable e satélite. A MLB Network ten os seus estudos centrais en Secaucus, Nova Jersey, e conta tamén con independecia editorial da liga.
Competición
Desde 1901 até 1960, a Liga Nacional e a Liga Americana contaban con oito equipos cada un. Para xestionar a relación entre ambas ligas, foi creada unha Comisión Nacional. Con escaso éxito, esta débil comisión foi substituída en 1920 polo moito máis poderoso Comisionado do Béisbol, o cal foi dotado do poder de toma de decisións de forma unilateral sobre todos os xogadores do béisbol profesional. En 1960 a MLB incorporou oito novos equipos, incluíndo o primeiro equipo non estadounidense (os Montreal Expos). Na década de 1970 chegaron outros dous novos equipos, os Seattle Mariners e os Toronto Blue Jays. Entre 1969 e 1993, cada unha das ligas estaba constituída por unha División Leste e outra Oeste. A terceira división, a Central, foi creada en 1994. Até 1996, as dúas ligas tan só se reunían no mesmo campo durante as Series Mundiais e o All-Star. De feito, os primeiros partidos de liga regular entre equipos das Ligas Nacional e Americana foron introducidos en 1997.
En marzo de 1995, a MLB outorgou dúas novas franquías, os Arizona Diamondbacks e os Tampa Bay Devil Rays (actualmente Tampa Bay Rays), para comezar a xogar en 1998. Esta adición elevou o número total de franquías a trinta. A principios de 1997 a MLB decidiu asignar un novo equipo a cada liga: Tampa Bay uniuse á Liga Americana e Arizona uniuse á Liga Nacional. O plan orixinal era ter un número impar de equipos en cada liga (quince por liga, con cinco en cada división), mais para que cada equipo puidese xogar diariamente houbo que programar partidos interligas durante toda a tempada Con todo, non estaba claro nese momento se o xogo interliga continuaría despois da tempada de 1998, xa que tiña que ser aprobado polo sindicato de xogadores. Por esta e outras razóns, decidiuse que ambas as ligas deberían continuar tendo un número par de equipos, polo que un club tería que mudar de liga. Así, os Milwaukee Brewers acordaron en novembro de 1997 pasar da Liga Americana á Nacional, o que converteu a esta última nunha liga de 16 equipos. En 2013, cando os Houston Astros mudaron de propietario, o equipo trasladouse da NL Central á AL West, o que resultou en que ambas as ligas tivesen tres divisións de cinco equipos cada unha e permitisen que todos os equipos tivesen un calendario máis equilibrado.
No ano 2000, a Liga Americana e a Liga Nacional disolvéronse como entidades legais e a MLB converteuse nunha única liga de jure, similar á National Football League (NFL), á National Basketball Association (NBA) e á National Hockey League (NHL). Con todo, a diferenza destas últimas, as subdivisións da competición reciben o nome de "ligas" en lugar de "conferencias". Actualmente ambas ligas teñen o mesmo regulamento salvo unha excepción, a existencia do bateador designado unicamente na Liga Americana. Esta diferenza é única entre o resto de competicións deportivas norteamericanas, as cales manteñen as mesmas regras para todos os seus equipos.
Spring Training
O Spring Training ou Adestramento de Primavera é unha serie de prácticas e partidos amigábeis que se xogan antes do comezo da liga regular. Os equipos das Grandes Ligas posúen campos de adestramento situados nos estados de Arizona e Florida, zonas dos Estados Unidos onde chegan antes as altas temperaturas que permiten adestrar sen os inconvenientes do frío do inverno. O Spring Training permite a novos xogadores postularse para obter o seu oco nos equipos da MLB, así como aos actuais xogadores adestrar para a temporada. Os equipos que realizan os adestramentos de primavera en Arizona están agrupados baixo a coñecida como Cactus League (do inglés: Liga do Cacto), mentres que os de Florida compiten na Grapefruit League (Liga do Pomelo).
Estes adestramentos duran tipicamente uns dous meses, desde mediados de febreiro até o inicio da liga a comezos de abril. Cómpre destacar que os pitchers e os catchers comezan a adestrar antes que os seus compañeiros. O Spring Training adoita atraer a moitos seareiros, que aproveitan para viaxar a climas máis cálidos e ver xogar aos seus equipos favoritos. De feito, estes adestramentos coinciden coas vacacións de primavera dos estudantes universitarios. Tamén soi moi transitados polos fans dos autógrafos, xa que teñen máis acceso aos xogadores que durante o resto do ano.
Temporada regular
A actual Regular Season ou temporada regular da MLB consiste en 162 partidos por equipo. Habitualmente, a temporada comeza o primeiro domingo de abril e finaliza o primeiro domingo de outubro. O calendario de partidos de cada equipo está usualmente deseñado para xogar series de tres partidos en días consecutivos, aínda que ás veces poden ser dous ou catro. Excepcionalmente, e no caso de suspensións de partidos, poden chegar a cinco. Estas series de partidos organízanse de forma que coincidan varias seguidas. Así, os equipos adoitan xogar entre cinco e sete veces por semana, sendo os días libres normalmente os luns e os xoves. Estas series de partidos normalmente son xogadas cara a noite, menos as dos domingos que adoitan ser cara o mediodía para permitir aos equipos viaxar ao seu seguinte destino. Outros partidos que son habitualmente xogados de día son os Opening Days (día da inauguración da temporada) ou os que coinciden en períodos de vacacións.
Como o número de equipos de cada liga é impar (15), é necesario que un equipo de cada liga participe nun encontro interliga e case todas as xornadas da competición. As xornadas nas que isto non sucede é cando coinciden dous o máis equipos gozando dun día libre. Cada equipo xoga vinte partidos de interligas durante a temporada. En xeral só hai un partido destas características por día, a excepción é unha fin de semana de maio onde todos os partidos son destas características. O uso da regra do bateador designado está determinado polas regras da liga do equipo local. Antes de 2013, o xogo de interligas estruturábase de maneira diferente: alén da fin de semana de maio, había outro período que consistía normalmente nos dous últimos terzos de xuño, nos que todos os equipos xogaban estes partidos de interligas (excepto dous equipos da Liga Nacional cada día). Fóra destas datas non había partidos de interligas. Antes de 2013, o xogo de interligas durante toda a tempada non era necesario, porque cada liga tiña un número par de equipos.
Durante a temporada, os equipos compiten por acadar unha das cinco prazas que dispón cada liga para xogar os playoffs. Estas prazas pódense conseguir gañando a súa división ou conseguindo a wild card, unha invitación que se entrega aos mellores equipos que non conseguiron gañar a súa división. No caso de que haxa equipos empatados ao final da temporada regular, xoganse partidos adicionais para determinar que equipo participará nas eliminatoiras. Estes enfrontamentos constan dun único partido eliminatorio, ficando eliminado o equipo perdedor.
All-Star Game
Entre principios e mediados de xullo, xusto en metade da temporada e durante un paro de catro días, xógase o All-Star Game ou Xogo das Estrelas da MLB. Este partido enfronta a un equipo formado polos mellores xogadores da Liga Americana contra outro cos mellores da Liga Nacional. Ambos conxuntos están dirixidos polos adestradores dos equipos que xogaron as Series Mundiais da anterior temporada. Anteriormente, entre 1959 e 1962, o All-Star consistía en dous encontros, un en xullo e outro en agosto. En canto á regra do bateador designado, que se comezou a utilizar no All-Star en 1989, até 2010 era utilizada segundo se o partido se xogaba nun estadio da Liga Nacional ou da Liga Americana. Actualmente o uso do bateador designado está en vixencia independentemente do lugar. En canto aos uniformes, as estrelas de cada equipo levan os dos seus equipos, sendo a única excepción a edición de 1933 no que os compoñentes da Liga Nacional levaron un uniforme gris coa lenda escrita de "National League" en azul escuro.
O primeiro All-Star foi xogado en 1933 como parte da Exposición Universal de Chicago de 1933. A idea xurdiu do xornalista deportivo Arch Ward, naquela altura xefe de redacción de deportes do Chicago Tribune. Aínda que a intención inicial era que este evento fose único, o grande suceso do mesmo levou a convertelo nun evento anual. Esta contribución de Ward foi recoñecida pola Major League Baseball en 1962 coa creación do trofeo Arch Ward ao mellor xogador do xogo (All-Star Game's Most Valuable Player). Entre 1970 e 1985 o trofeo recibiu o nome de Trofeo do Comisionado, entre 1985 e 2002 volveu chamarse Trofeo Arch Ward, e desde 2002 até a actualidade recibe o nome de Trofeo Ted Williams (Ted Williams Most Valuable Player Award)
Os oito xogadores de posición titulares que compiten por cada equipo, e desde 1947, son escollidos por votación popular dos seareiros. A única excepción a este forma de selección foi entre 1957 e 1970. Esta excepción debeuse a un escándalo sucedido en 1957 en Cincinnati, onde sete dos oito xogadores escollidos pertencían ao equipo local, os Cincinnati Reds. Finalmente, dous deses xogadores foron retirados para facer sitio a Willie Mays e Hank Aaron. Tras o regreso da votación en 1970, esta foise modernizando até o sistema actual de votación por medio de Internet.
Un dos partidos máis polémicos do All-Star foi o celebrado no ano 2002 en Milwaukee. Este partido finalizou en empate tras 11 entradas despois de que os adestradores quedasen sen ptichers. Como resposta, no ano 2003 decidiuse que a liga que vencese no xogo do All-Star recibiría vantaxe como local nas Series Mundiais. Desta meneira, o campión da Liga vencedora no Xogo das Estrelas acollía os dous primeiros partidos das Series Mundiais no seu estadio, así como os dous últimos (se fosen necesarios). Desde a instauración da norma, o equipo da Liga Nacional non conseguiu gañar o xogo até o ano 2010, partindo os seus equipos en desvantaxe nas sete Series Mundiais xogadas entre 2003 e 2009. Con todo, no ano 2016 deixou de estar en vigor esta normativa.
Postemporada
Cando finaliza a temporada regulada despois do primeiro domingo de outubro (ou o último domingo de setembro), dez equipos pasan a xogar as eliminatorias de postemporada. Eses dez equipos consisten nos seis campións de división, os cales son equipos con mellor balance de vitorias-derrotas de cada unha das súas respectivas divisións, e en catro equipos "wild card", que son os dous equipos de cada liga con mellor balance sen teren sido campións de divisións. Unha vez coñecidos os dez equipos participantes, para decidir ao campión dispútanse catro rodlas eliminatorias:
Dentro de cada liga, os campións de división son os cabezas de serie 1, 2 e 3, ordenados en función do seu balance de vitorias e derrotas. O equipo con mellor récord non campión de división será o 4 e o equipo co segundo mellor o 5. Na ronda Wild Card enfróntase o equipo 5 no estadio do equipo 4 nunha eliminatoria a partido único. Nas Series Divisionais enfróntase o 1 contra o gañador da ronda Wild Card e o 2 contra o 3. Os gañadores desta rolda disputan as Series de Campionato, onde se decide o campión de cada liga e, por tanto, os participantes nas Series Mundiais. Desde o ano 2017 a vantaxe de campo nas Series Mundiais determínase en función do balnce de vitorias e derrotas dos equipos participantes. Con anterioridade a esa data, a vantaxe de campo era para o equipo da Liga que gañase o enfrontamento do All-Star.
Debido a que cada serie de postemporada se divide entre os campos locais dos dous equipos, a vantaxe como local xeralmente non é importante a non ser que a serie chegue ao número máximo de partidos, o que da a un equipo un xogo adicional en casa. Porén, os dous primeiros encontros dunha serie sempre se disputan no mesmo estadio, o que pode dar ao equipo unha maior probabilidade de alzarse con dúas vitorias e de tomar pulo para o resto da serie. En canto á regra do bateador designado sempre se aplica a normativa da Liga do estadio que acolle o encontro.
Contratos televisivos
Os xogos das Grandes Ligas son televisados por múltiples canles de televisión, entre elas a Fox, ESPN e MLB Netwok. Desde o ano 2008 e durante toda a temporada, Fox Sports retransmite encontros os sábados de tarde baixo o nome de Fox Saturday Baseball. Antes de 2008 tan só emitía xogos desde maio até setembro. A Fox tamén ten os dereitos de emisión do All-Star, das Series de Campionato, emitindo nos anos impares as da Liga Americana e nos pares as da Liga Nacional, e das Series Mundiais. En canto á ESPN, emite xogos desde o ano 2013, dando cobertura ao Opening Day e emitindo o Monday Night Baseball, Wednesday Night Baseball e Baseball Tonight. Esta última compañía tamén ten os dereitos de emisión do Home Run Derby do All-Star. A TBS, por outra banda, retransmite a nivel nacional os partidos de domingo ao mediodía que non teñen algún tipo de exclusividade con outras canles. Desde o ano 2007 tamén posúe os dereitos de emisión exclusivos das eliminatorias de desempate, da Rolda Wild Card e das Series Divisionais. Ademais, emite as Series de Campionato non emitidas pola FOX, así, emite as Series de Campionato da Liga Nacional en anos impares e da Liga Americana en anos pares.
En xaneiro de 2009 a MLB lanzou a MLB Network, unha plataforma que ofrece novas e cobertura de todo o relacionado coa liga, así como algúns partidos en directo. Alén diso, cada equipo ten contratos para emitir os seus encontros no ámbito local, excepto os dos sábados da FOX e os dos domingos da ESPN. No caso do Canadá, como só ten un equipo, Sportsnet emite todos os xogos dos Toronto Blue Jays a nivel nacional. A propietaria desta canle é Rogers Communications, tamén propietaria do propio equipo. Sportsnet tamén emite no Canadá os partidos de sábado da Fox, o All-Star, os partidos de playoff e as Series Mundiais. Ademais, desde abril de 2001, TSN2 comezou a emitir os encontros de domingo da ESPN.
Xeocronoloxía
miniatura|300px|Esquema dos principais eventos na historia da Terra. A xeocronoloxía á a ciencia, dentro da xeoloxía, que se encarga de determinar a idade absoluta de rochas, sedimentos e fósiles, sempre cun certo grao de incerteza inherente aos métodos usados, que son varios e interdisciplinares.
A xeocronoloxía é diferente á bioestratigrafía, que se encarga de asignar as rochas sedimentarias a un período xeolóxico coñecido mediante a descrición, catalogación e comparación de asociacións animais e florais fósiles presentes na rocha. A biostratigrafía non proporciona directamente a idade dunha rocha, senón que a sitúa dentro do intervalo de tempo para o cal se coñece que esas asociacions fósiles existiron.
Mireya Agüero
Mireya Agüero de Corrales é unha política, avogada e diplomática hondureña. Foi Ministra de Relacións Exteriores do seu país no período de 2013 a 2014 baixo o mandato de dous Presidentes.
Traxectoria
Ten un título en Dereito e unha especialización en Relacións Internacionais. Uniuse ao servizo consular en 1981 e ao servizo exterior en 1983.
Tivo diferentes cargos até ser nomeada Ministra de Relacións Exteriores de Honduras en abril de 2013. Previamente fora nomeada polo Presidente Porfirio Lobo como subsecretaria de Estado en Política Exterior (viceministra) durante un breve período, asumindo a titularidade do ministerio o 1 de maio dese ano en substitución de Arturo Corrales quen sería situado como Ministro de Seguridade.
Agüero continuou no cargo co novo Presidente Juan Orlando Hernández durante o seguinte ano, renunciando o 6 de novembro de 2014 por motivos persoais, facéndose efectiva o 15 de novembro do mesmo ano.
En outubro do 2015 anunciouse que o Presidente Hernández nomeou á sobriña de Agüero, María Dolores Agüero, como viceministra de Relacións Exteriores.
Nabeiras, Sésamo, Culleredo
Nabeiras é un lugar da parroquia de Sésamo no concello coruñés de Culleredo, na comarca da Coruña. Segundo o IGE, en 2016 tiña 110 habitantes (62 homes e 48 mulleres).
Ruído. Relatos de guerra
'Ruído. Relatos de guerra' é un libro de contos do autor Miguel-Anxo Murado, publicado por vez primeira en 1995 pola editorial Galaxia. No ano 2005 publicouse a 5ª edición. Foi traducido ao castelán polo propio autor en 1997 e ao inglés en 2015 por Carys Evans-Corrales co título de Soundcheck: Tales from the Balkan Conflict e publicada en Small Stations Press.
Órgano (homónimos)
A palabra órgano ten varios significados:
Ruído. Relatos de guerra
Características
Inclúe 13 relatos de temática bélica baseados nas experiencias do propio autor na guerra dos Balcáns entre 1991 e 1994, cando traballou na antiga Iugoslavia como correspondente de guerra. Relata tanto as vivencias vividas canda a outros xornalistas de diversa procedencia, como polos propios balcánicos das diferentes orixes: croatas, bosníacos, hercegovinos, serbios...
Neve
miniatura|200px|dereita|Cristal de neve. miniatura|200px|dereita|Paisaxe nevado en Valtavaara, Kuusamo, norte de [[Finlandia.]] A neve é un fenómeno meteorolóxico consistente na precipitación de pequenos cristais de xeo. Estes meteoros adoptan formas xeométricas con características fractais e agrúpanse en folerpas. Xa que está composta por pequenas partículas ásperas é un material granular. Normalmente ten unha estrutura aberta e suave, excepto cando é comprimida pola presión externa.
A neve fórmase comunmente cando o vapor de auga experimenta unha alta deposición na atmosfera a unha temperatura menor de 0 °C (32 °F), e posteriormente cae sobre a terra. A neve tamén se pode fabricar usando os canóns de neve, que consisten en aparellos que crean granciños minúsculos de xeo similares a unha fina saraiba.
Formación da neve
Os cristais de neve fórmanse nas nubes, a temperaturas por embaixo dos 0º centígrados. O proceso faise en dúas fases :
É fama que non existen dous cristais de neve iguais. O naturalista americano Wilson A. Bentley (1865-1931), un granxeiro autodidacta de Vermont, dedicou 40 invernos ao estudo dos cristais de neve. Chegou a examinar máis de 5.000 fotografías obtidas no microscopio. Nunca atopou dous cristais iguais. Se ben é certo que unha mostra de 5.000 exemplares, comparada coa cantidade case infinita de cristais de neve que existen non é proba suficiente.
En 1988, un equipo de investigadores de Wisconsin demostrou que o crecemento dun cristal de neve depende de factores tan irregulares (temperatura, presión atmosférica, vento, humidade ambiente) que é extremadamente improbable que existan dúas folerpas iguais. Tamén demostraron que, controlando con moita precisión as condicións ambientais en laboratorio, pódense conseguir dous cristais totalmente idénticos, se ben a súa forma non podía ser tan sofisticada como as que se dan na natureza.
Unha vez formado o cristal, vaixe unindo a outros ata formar folerpas, estas caen en forma de precipitación do efecto da gravidade. Se a superficie está suficientemente fría, non necesita estar a 0º ou menos, a folerpa mantense e temos unha nevarada. Se cae sobre zonas máis quentes, o contacto co aire desfai a folerpa máis o cristal e remata en choiva.
Neve artificial
Caso distinto é o da neve producida por "canóns de neve". Estas máquinas botan finas gotas de auga que se conxelan xusto antes da súa expulsión. Como é un proceso case instantáneo, a auga conxelada non fai formas hexagonais, nin hai agregación que forme os característicos cristais. Pola contra, son pezas de xeo amorfas.
Aspectos xeográficos
[[Ficheiro:Countries_receiving_snowfall.png|miniatura|dereita|400px|Ocorrencia das nevaradas:
]]
Zonas de neve
Nas rexións de clima tropical non neva e considérase que os paralelos 35 N e S delimitan a zona onde só hai unha certa presenza de neve nas montañas. O volcán Cayambe, un cumio de máis de 5000 metros no Ecuador, recibe así mesmo precipitacións en forma de neve a pesar de que se atopa na latitude 0.
É nas rexións de clima temperado, continental e de montaña onde se producen as nevaradas máis importantes. Entre elas destacan os 130 centímetros de neve acumulada en 24 horas na estación suíza de Klosters en xaneiro de 1982, ou os 193 centímetros en 24 horas que se rexistraron en Silver Lake (Colorado) en abril de 1921.
Usos
Hoxe en día, o uso máis común da neve é o deporte e o lecer. A afluencia a estacións de esquí, onde practicar deportes de inverno , supón o máis típico turismo estacional de inverno. En España, as estacións de esquí concéntranse nas zonas de montaña: Pireneos, Cordilleira Cantábrica, Sistema Ibérico e Sistemas Béticos. En Galicia, a única estación de esquí é a de Manzaneda, entre os concellos de Manzaneda e A Pobra de Trives, en Ourense.
Este sector, tanto en Galicia como en España e, en xeral, nos países que contan con neve pero son de clima máis temperán, pódese ver grandemente afectado polo quentamento global, así :
Neveiras de montaña
Ata a chegada da tecnoloxía do frío industrial e dos elecrodomésticos produtores de frío, despois, a neve era usada tamén para a conservación de alimentos, a fabricación de xeados, a refrixeración das casas e, incluso, en medicina.
Para poder dispoñer deste produto todo ou case todo o ano, a neve destinada a estes usos era recollida en neveiras de montaña, que eran construcións soterradas, ás veces aproveitando as propias irregularidades do terreo, en lugares sombrizos. A neve era depositada nestas neveiras, prensada e arrodeada de material illante, como palla, facendo capas de neve prensada e material illante. Unha vez depositada, íase sacando en bloques segundo as necesidades ou a demanda do produto, e trasladábase de noite ata os puntos de consumo. A industrialización deixou sen uso estas construcións e a actividade que nelas se realizaba, pero quedou lembranza na nomenclatura do fogar, posto que seguimos a chamarlle neveira ao frigorífico.
Un exemplo en Galicia deste tipo de construción, atópase nos Altos da Garrona, no concello de Xermade, Lugo.
-408
Outros
Historia ano a ano
Las Grecas
Las Grecas foi un dúo musical español de flamenco-rock conformado en 1973 por dúas irmás de etnia xitana: Carmela Muñoz Barrull (Valladolid, 19 de xullo de 1954), e Edelina Muñoz Barrull (Madrid, 17 de febreiro de 1957 - Aranjuez, 30 de xaneiro de 1995), máis coñecida como Tina. Tiveron un enorme éxito inicial co tema «Te estoy amando locamente», do cal venderon 500.000 copias, aínda que a súa carreira artística iría decaendo ata que as propias irmás Muñoz decidiron disolver Las Grecas.
Posteriormente, en 2007, e despois de facerse coa patente do nome de Las Grecas, Malicia decidiu constituír unha segunda formación do dúo xunto a Sofía Louzán, á que supliu despois pola súa antiga compañeira da súa anterior formación Las Suecas Nani.
Traxectoria
De familia relacionada co ambiente musical (o pai delas era cantante de flamenco afeccionado), en 1965 as irmás Muñoz trasladáronse, por motivos laborais paternos, a Arxentina, onde empezaron a cantar en festas da comunidade española. Alí entraron en contacto coa música norteamericana, dende o rock de Jimi Hendrix ata o jazz de George Benson, sen obviar os artistas musicais suramericanos como o arxentino Sandro ou o brasileño Caetano Veloso. Regresaron a España en 1970, concretamente a un tablao de Toledo pertencente a un tío seu, e onde Carmela ía interesarse seriamente pola arte musical.
Jürgen Untermann
Jürgen Untermann, nado en Rheinfelden o 24 de outubro de 1928 e finado en Brauweiler o 7 de febreiro de 2013, foi un lingüista, indoeuropeísta, filólogo e epigrafista alemán.
Las Grecas
Traxectoria
Unha vez trasladadas definitivamente a Madrid, Carmela empezou a buscar actuacións nalgún tablao para axudar na economía familiar, xa que o seu pai tivo que regresar outra vez a Arxentina. Despois de ser rexeitada nos tablaos ' Las Cuevas de Nemesio' ' e 'Arco de Cuchilleros' ', lugares onde non foi admitida por ser loura -e polo tanto algo que aos turistas vían raro nunha xitana-, conseguiu mellor sorte en 'Los Canasteros' ' onde chegou co pelo tinguido e acompañada pola súa irmá Tina. O tablao era de Manolo Caracol, quen as contratou ao instante.
Kamo
Kamo (加茂市, かもし, Kamo-shi) é un concello da prefectura de Niigata no Xapón. Está situada ó norte da rexión de Chūbu, e no centro da prefectura (zona Chūetsu), no centro da illa de Honshū. A súa superficie é de 133,68 km² e a poboación de 30.258 habitantes (2009) e ten unha densidade de poboación de 226 h/km².
Las Grecas
Traxectoria
Foron facéndose famosas no ambiente musical, e pouco despois foron contratadas pola cantante de flamenco Lola Flores para o seu tablao Caripén'. Sería neste lugar onde se deixarían caer o produtor José Luis de Carlos e o compositor Felipe Campuzano atraídos pola interpretación vocal ao unísono que facían Carmela e Tina nas súas actuacións. Ambos os dous ficharon ás irmás Muñoz para CBS, e para iso houbo que buscárlles un nome artístico, que sería «Las Grecas». O motivo era que a xente falaba delas como «as rapazas que cantan en grego», en referencia ao xeito no que as irmás Muñoz interpretaban a canción «Sagapó».
Kamo
O concello de Kamo limita cos concellos de Niigata, de Sanjō, de Gosen e de Tagami.
Jürgen Untermann
Traxectoria
Discípulo de Hans Krahe e de Ulrich Schmoll, estudou nas universidades de Frankfurt e de Tubinga, sendo Catedrático de Lingüística Comparada na Universidade de Colonia.
As súas investigacións centráronse no estudo das "linguas fragmentarias" ("Trümmersprachen") itálicas e paleohispánicas, chegando a ser considerado a máxima autoridade no estudo das linguas paleohispánicas, especialmente da lingua ibera, destacando a súa edición do corpus de inscricións paleohispánicas (Monumenta Linguarum Hispanicarum) e a súa sistematización da onomástica ibera.
Las Grecas
Gravacións
Unha vez nos estudos Audiofilm de Madrid, José Luis de Carlos probou xuntar primeiro a Carmela e Tina con instrumentistas no xénero do flamenco e o pop, para finalmente decidirse facelas acompañar por músicos de rock de primeira categoría, como Johnny Galvao, Eddy Guerin ou Pepe Nieto. Gravouse o primeiro sinxelo, Te estoy amando locamente / «Amma immi», que resultou ser un éxito desbordante. Foi número un nas listas durante cinco semanas consecutivas, e chegou a vender 500.000 copias do disco. Por causa disto, o álbum 'Gipsy rock' ' non tardou en saír á venda.