cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Hipólito Otero
Traxectoria
Volveuse presentar ás eleccións do 1 de febreiro de 1841 polas provincias da Coruña e Pontevedra, resultando elixido polas dúas. Decantouse pola acta pontevedresa, ficando como suplente na coruñesa, e desempeñou este novo mandato entre o 24 de marzo de 1841 (que xurou catro días despois) e o 3 de xaneiro de 1843. Entre tanto, participou notablemente na política municipal de Santiago de Compostela da man de Pío Rodríguez Terrazo, sendo nomeado en 1841 Comandante da súa Milicia Nacional. Tamén dirixiu o xornal compostelán La Situación de Galicia (25 de outubro de 1842 a 27 de febreiro de 1843), fundado polo propio Rodríguez Terrazo. Unha vez máis, presentouse ás eleccións do devandito 27 de febreiro, nas que tamén resultou elixido polos distritos da Coruña e de Pontevedra, volvendo a decantarse por esta última acta, que ostentou entre o 24 de abril (xurou o día 30) e o 26 de maio do mesmo ano. Foi alcalde de Santiago de Compostela como presidente da Xunta de Goberno a principios de xullo de 1843, sendo substituído por Pío Rodríguez Terrazo.
Estando en Lugo, proclamouse o 15 de xullo do mesmo ano a Xunta Central de Galicia, do que Hipólito Otero resultou elixido secretario baixo a presidencia de José Arias de la Torre, en primeiro lugar, e de José María Suances, despois. Este organismo resultou como reacción á rexencia de Espartero, que acabou por dimitir e exiliarse tras o pronunciamento de Ramón María Narváez. O 1 de agosto de 1843 foi elixido Xefe político en comisión (é dicir, gobernador civil) da provincia da Coruña, substituíndo ao Marqués de Casa Pizarro. Desenvolveu este cometido ata 3 de setembro en que chegou un mandato polo que foi substituído por Francisco Moreno, quen finalmente non chegou a tomar posesión e foi á súa vez substituído polo Intendente Subdelegado de Rendas da provincia, José Sandino Miranda. Por derradeira vez, foi elixido deputado suplente a Cortes por Pontevedra nas eleccións do 4 de outubro de 1854. Por renuncia do deputado electo, Manuel Bertemati, desempeñou o cargo entre o 6 de febreiro deste ano e o 2 de setembro de 1856. Durante a Revolución de 1868, que destronou a Isabel II, formou parte como vogal da Xunta Revolucionaria da Coruña, proclamada o 30 de setembro baixo a presidencia de Juan Manuel Pereira de Castro. Ao seguinte ano, proclamouse o 7 de xuño a nova Xunta provincial da Coruña da que Otero, quen daquela era deputado provincial da Coruña, pasou tamén a formar parte como vogal baixo a presidencia de Mariano del Castillo Jiménez (Gobernador-presidente). En 1871 consta que ocupaba o posto de vice-presidente da Comisión de Estatística da provincia da Coruña, dentro do Ministerio de Fomento.
Sarzeau
Sarzeau (en Sarzhav), é unha vila do departamento de Morbihan, no sur da Bretaña.
Xeografía
Sarzeau é o máis grande dos cinco concello da Península de Rhuys. Dista 22 quilómetros de Vannes.
Vitiza (rei visigodo)
Vitiza  ou  Witiza foi rei de Galiza entre o ano 694 e o 710, e ademais de Hispania e Septimania dende o ano 702. Convocou o XVIII concilio de Toledo. Tratou de atraer á nobreza e aos xudeus. Foi un dos últimos reis visigodos, sucedido por Don Rodrigo e precedido polo seu pai Éxica.
Traxectoria
miniatura|esquerda|Suroeste europeo arredor do ano 600 d.C onde se reflicten tres diferentes territorios baixo goberno visigodo; Galicia (Gallaecia), España (Hispania), e [[Septimania.]] Foi nomeado rei de Galicia polo seu pai, quen mantivo o goberno do reino dos visigodos en tanto que o fillo rexía o dos suevos. Vitiza, estableceu a corte real en Tui, e foi un gobernante máis suave có seu pai e incluso convidou ós nobres desterrados a volver ao reino, devolvéndolles as súas posesións. Antes da súa morte asociou o seu trono ó seu fillo, Akhila II, mentres que outros nobres tomaron partido por Roderik, Don Rodrigo, que finalmente accedería ó trono non sen oposición dos chamados vitizianos, que un ano despois, no 711, abrirían as portas da Península ós musulmáns, pondo punto e remate ó reino visigodo de Hispania. miniatura|[[Tremissis|Triente de ouro cuñado en Braga, Galicia, no que se representa a Witiza como rei.]] Nas crónicas do rei Afonso III, xa no século IX, dise que Vitiza rexía Galiza desde Tui, de xeito que o seu pai Egica gobernaba o reino dos godos e o fillo o dos suevos.
Benedetti
O apelido italiano Benedetti pode referirse a:
Galería de imaxes de Allariz
Galería de imaxes do concello de Allariz na provincia de Ourense.
Ubertino da Casale
Ubertino da Casale (Casale Monferrato, 1259 – cara 1330) foi un predicador e teólogo da orde franciscana.
Vida
Entrou nos franciscanos en 1273 procesando nun mosteiro da provincia de Xénova. Realizou estudos de teoloxía no convento da Santa Croce en Florencia, alí foi alumno de Pietro di Giovanni Olivi e tamén estivo en París durante nove anos. De volta a Italia percorreu como predicador Toscana cos franciscanos espirituais (unha das dúas correntes na que se dividira a Orde, contraposta á Comunidade dos conventuais) e coñeceu á beata Angela da Foligno e o seu círculo de homes e mulleres devotas.
Polo seu apoi ás doutrinas de Gioacchino da Fiore, exministro xeral dos franciscanos convertido en eremita o papa Bieito XI convocouno e ordenoulle que se retirara ao convento della Verna, prohibíndolle tamén predicar.
En 1305, confinado e silenciado, Ubertino escribiu a súa obra principal, Arbor vitae crucifixae Jesu Christi, na cal realizaba unha lectura apocalítica da historia da Igrexa inspirada nas visións de Gioacchino e na espiritualidade de Pietro di Giovanni Olivi. Ubertino daba voz á esperanza, difundida no seu tempo entre os espirituais, nunha época de paz na que a Igrexa sería guiada por un "papa anxélico", un pastor pobre e humilde que restituiría o ministerio papal. Tamén na obra se menciona por vez primeira a lenda da resurección de Francisco de Asís. A obra non foi ben recibida e Ubertino permaneceu incomunicado durante un tempo.
No período 1309-1310, a proposta do médico e teólogo Arnau de Vilanova, o papa Clemente V convocou a Ubertino en Aviñón nun intento de reconciliar ás dúas faccións franciscanas, Ubertino reafirmouse con forza na súa propia posición de absoluta pobreza dos franciscanos, visto como unha nova ofrenta ao papa quedou baixo custodia do cardenal Giacomo Colonna.
O papa Xoán XXII (1316-1334) convocou novamente en 1317 a Ubertino, ordenoulle retirarse a un convento próximo a Liexa, impoñéndolle a marcha da orde franciscana e a asunción do hábito bieito.
En 1322, no contexto da disputa entre os dominicos e os franciscanos acerca da pobreza de Cristo e os apóstolos, Xoán XXII convocou de novo a Ubertino a Aviñón para que lle dera o seu punto de vista. Ubertino afirmoulle que Xesús e os apóstolos eran pobres en termos de propiedades persoais, mais facían uso libremente das cousas que precisaban. Este compromiso non se aceptou no capítulo xeral dos franciscanos que convocara Michele da Cesena, o capítulo abandounou as súas anteriores posicións moderadas e declarou a absoluta pobreza de Xesús Cristo e os apóstolos. No ano 1323 o papa Xoán XXII reaxiu duramente e excomungou aos que sostiveran esta posición publicamente.
Aínda que Ubertino na súa última declaración non asumira esa posición, foi igualmente excomungado en 1325 por difundir o pensamento de Olivi, fuxiu de Aviñón, refuxiándose na corte do emperador Luís o Bávaro, que o acompañou xunto con Michele de Cesena, William de Ockham e Marsilio da Padova, na súa viaxe a Roma en 1328.
Ubertino permaneceu en Italia, animando círculos de espirituais disidentes (Fratres de ministro), e morreu asasinado no ano 1330, segundo a versión dos Fraticelli, herdeiros dos espirituais.
Na literatura
Ubertino da Casale é un dos protagonistas principais da novela O nome da rosa de Umberto Eco, presentado como un amigo do protagonista, Guglielmo da Baskerville (personaxe ficticia).
Salvador Velayos Hermida
Traxectoria
Fillo do director do Instituto de Lugo, Salvador Velayos González. Estudou o bacharelato no Colexio dos Maristas e no Instituto de Lugo. En 1924 foi estudar Ciencias Físicas a Madrid aloxándose na Residencia de Estudiantes, onde logo exerceu como titor e profesor de apoio das disciplinas científico experimentais. Foi discípulo de Moles, Duperier e Cabrera, con quen estivo de bolseiro no Instituto Nacional de Física y Química. Fixo varias viaxes a centros científicos de Alemaña pola súa conta. Obtivo unha bolsa da Fundación Conde de Cartagena, xestionada pola JAE, para ampliar estudos en Múnic (Guerlach) en 1934.
Especializouse en ferromagnetismo, disciplina que foi obxecto das súas investigacións. Desde 1930 foi profesor auxiliar da Facultade de Ciencias de Madrid ata que en febreiro de 1936 gañou a cátedra de Física Teórica e Experimental da Facultade de Ciencias da Universidade de Valencia. Antes da guerra publicou traballos de investigación en revistas científicas españolas e alemás.
Republicano de esquerdas, durante a guerra traballou para o exército republicano na fabricación de fonolocalizadores para a defensa antiaérea (sistema para a detección de bombardeos en distancia e dirección). Por este labor foi inculpado do “atraso” da vitoria dos sublevados.
Posguerra
Ao remate da guerra foi xulgado por rebelión en consello de guerra, sendo absolto, e tamén como funcionario do Instituto Nacional de Física y Química, do que tamén librou de sanción. Pero foi sancionado polo Tribunal Especial da Universidade de Valencia: pese á declaración favorable do seu colega Julio Palacios (Vicerreitor de Madrid), quen o descargaba das acusacións que era obxecto, o xuíz especial da súa causa solicitou a suspensión de emprego e soldo por dous anos e a inhabilitación, sanción que se veu temperada polo traslado forzoso á Universidade de Valladolid e á inhabilitación para cargos directivos e de confianza. Logo de pasar quince anos en Valladolid explicando Física Xeral, onde fixo escola, retornou a Madrid en 1956, mediante oposición a unha cátedra de Electromagnetismo.
A interrupción da súa carreira por mor da guerra, a represión posterior e o exilio dos seus mestres impedirían a súa consolidación científica. Pese a isto, continuou co seu labor investigador no CSIC elaborando traballos que o situaron na vangarda da investigación.
Actualmente leva o seu nome o Instituto de Magnetismo Aplicado que rexenta RENFE e a Universidade Complutense de Madrid.
Cineuropa
Cineuropa é un festival de cinema celebrado cada novembro na cidade de Santiago de Compostela.
Seccións oficiais
Ademais das sección oficiais, conta con diferentes ciclos que varían cada ano, e con actividades paralelas como obradoiros para cativos de entre 8 e 18 anos, programas como Cinema en Curso (coordenado en Galiza en 2021 por Xacio Baño, Jaione Camborda, Ángel Santos e outros, con presenza en diversas autonomías de España, en Alemaña, Chile e México), mesas de debate ou conferencias.
Almudena Otero
Almudena Otero Villena, nada en Ceuta en 1974, é unha escritora en lingua galega.
Traxectoria
Licenciouse en Xornalismo e Filoloxía Alemá e fixo estadías de investigación na Universidade de Colonia, a Universidade de Princeton e a Universidade Libre de Berlín. En 2005 doutorouse en Filoloxía Alemá pola Universidade de Santiago de Compostela coa tese Zeitauffassung und Figurenidentität im "Daniel von dem blühenden Tal und Gauriel von Muntabel", dirixida por Víctor Millet e mais Matthias Mayer. Especializouse en literatura medieval, e estudou a mística de Mechthild von Magdeburg e do Mestre Eckhart. . Traballa como xornalista, tradutora e docente.
Luís XI de Francia
Luís XI de Francia, coñecido coma o prudente (1423-1483) foi rei de Francia entre o 1461 e o 1483.
Costa Amalfitana
A Costa de Amalfi (Costiera Amalfitana) é un tramo de costa situada na costa norte do golfo de Salerno no mar Tirreno, situado na provincia de Salerno no Mezzogiorno.
A Costa de Amalfi é un popular destino turístico da rexión e Italia en xeral, e atrae a miles de turistas anualmente. En 1997, a costa de Amalfi apareceu como Patrimonio da Humanidade da UNESCO.
Historia
Durante os séculos X-XI, existíu o Ducado de Amalfi no territorio da costa de Amalfi, centrado na cidade de Amalfi. A costa de Amalfi foi posteriormente controlada polo Principado de Salerno, ata que Amalfi foi saqueada pola República de Pisa en 1137.
Xeografía
thumb | Vista da costa de Amalfi Do mesmo xeito que o resto da rexión, a costa de Amalfi ten un clima mediterráneo, con veráns cálidos e invernos suaves. Está situado na relativamente empinada costa sur da Península Sorrentina, deixando pouco espazo para os territorios rurais e agrícolas.
A costa comprende 11.231 hectáreas entre o Golfo de Nápoles e o Golfo de Salerno. A única ruta terrestre á costa de Amalfi é a Strada Statale 163 de 40 km. de longo que discorre ao longo da liña de costa desde a cidade de Vietri sul Mare no leste a Positano no oeste. A costa de amalfi divídese en trece concellos, moitos deles centrados no turismo.
Economía
A costa de Amalfi é coñecida pola súa produción de licor de limoncello, xa que é unha coñecida zona de cultivado de limóns, coñecidos como sfusato amalfitano en italiano, que se cultiva en xardíns en socalcos ao longo de todo costa entre febreiro e outubro. Amalfi tamén é un coñecida por producir un papel groso feito a man que se denomina bambagina. Outros produtos locais de renome son un tipo particular de anchoas (local italiano: alici) de Cetara e a colorida cerámica artesanal de Vietri.
Transporte
Hai autobuses e transbordadores pola Costa de Amalfi. Hai tamén excursións en barco desde Positano e Amalfi.
Aeroporto
O aeroporto máis próximo é o Aeroporto Salerno Costa d'Amalfi. Non obstante, o aeroporto máis utilizado para chegar desde o estranxeiro é o Aeroporto Internacional de Nápoles (Napoli-Capodichino).
thumb|right|220px|Vista de [[Atrani desde a costa]] thumb|right|220px| Vista panorámica de Positano thumb|Amalfi desde un barco turístico
1921
Outros
Historia ano a ano
Espejo
Espejo é un municipio español da provincia de Córdoba, Andalucía. No ano 2005 tiña 3.797 habitantes. A súa extensión superficial é de 57 km² e ten unha densidade de 66,6 hab/km². Atópase a 33 quilómetros da capital de provincia, Córdoba e as súas coordenadas xeográficas son 37º 41' N, 4º 33' O, encontrándose a unha altitude de 423 msnm.
Nesta localidade foi tomada a famosa fotografía da Guerra civil española Morte dun miliciano, polo fotoxornalista Robert Capa.
Édouard Lucas
François Édouard Anatole Lucas, nado en Amiens o 4 de abril de 1842 e finado en París o 3 de outubro de 1891, coñecido como Édouard Lucas, foi un recoñecido matemático francés. Traballou no Observatorio de París, e máis tarde foi profesor de matemáticas na capital do Sena. Lémbraselle, sobre todo, polos seus traballos acerca da sucesión de Fibonacci, que el denominou desa maneira, e polo test de primalidade que leva o seu nome, pero tamén porque foi o inventor dalgúns xogos recreativos matemáticos moi coñecidos, como o das Torres de Hanoi.
Biografía
Danis Édouard Lucas foi educado na Escola Normal Superior de Amiens. Posteriormente traballou con Le Verrier no observatorio de París. Serviu como oficial de artillaría no exército francés durante a guerra de 1870 contra Prusia. Tras a derrota francesa, Lucas volveu a París, onde se dedicou ao ensino das matemáticas en dous institutos parisienses: o Liceo de San Luís e o Liceo Carlomagno.
Lucas morreu dunha forma un tanto peculiar, vítima dunha probable septicemia a consecuencia dun corte nunha fazula sufrido nun banquete, o que lle produciu unha inflamación que se complicou con fatais consecuencias.
Números de Fibonacci e Lucas
Posiblemente, Lucas sexa principalmente coñecido polo estudo das chamadas sucesións xeneralizadas de Fibonacci, que comezan por dous enteiros positivos calquera e a partir de aí, cada número da sucesión é suma dos dous precedentes.
A inmediatamente máis sinxela, 1, 3, 4, 7, 11, 18..., é hoxe coñecida por sucesión de Lucas.
Números de Mersenne
Édouard Lucas tamén realizou un estudo bastante avanzado sobre outros aspectos da teoría de números e en especial sobre o problema da primalidade. Descubriu un método para comprobar a primalidade dos números da forma 2^{p}-1 onde p é primo (coñecidos como números de Mersenne). En 1876, con este método, probou que o número 2^{127}-1 é un número primo (o maior número primo coñecido até mediados do século XX e o maior que foi calculado sen a axuda dun computador). O seu método foi refinado por Derrick Henry Lehmer en 1930 e, hoxe día, é a base dunha das probas de primalidade clásicas máis coñecidas.
O test de Lucas-Lehmer segue a seguinte secuencia de pasos:
Sexa
onde s_n se define coa fórmula recursiva.
En realidade, e a pesar de contar cun resultado como o anterior, a proeza de Lucas foi terriblemente difícil xa que o cálculo da división había de ser monstruoso: M_{127} é xa un número moi grande e 10^{37} é inmenso (da orde de 10^{37}). De feito, Lucas non chegou a calcular realmente s_{127}, utilizando determinados atallos e resultados intermedios para demostrar a divisibilidade de s_p por M_p
Matemáticas recreativas
Lucas sempre sentiu apaixonado polas matemáticas recreativas. A súa serie de Récréations mathématiques (publicada entre 1882 e 1894) é hoxe día un verdadeiro clásico para os afeccionados.
Resolveu o Problema dos Aros Chineses (tamén coñecido como baguenaudier) descrito polo matemático italiano Cardano na súa obra de 1550 De Subtilitate Rerum.
Inventou o problema das Torres de Hanoi. Este último comercializouno en 1883 baixo o pseudónimo Prof. N. Claus de Siam, mandarín do Colexio de Li-Sou-Stian (dous anagramas de Lucas d'Amiens e Saint Louis respectivamente).
Witizianos
Os Witizianos foron un grupo de nobres visigodos que eran partidarios de Akhila, fillo de Vitiza, penúltimo rei visigodo. Eles pactaron cos musulmáns, a través do conde Xulián de Ceuta, a entrada na Península Ibérica dun exército que vencería a Don Rodrigo (e comezaría a conquista-la península) na batalla de Guadalete en 711.
Thursday
Thursday é unha banda estadounidense de emo procedente de New Brunswick, New Jersey e formada no ano 1997. O grupo leva editados seis álbums de estudio, o máis recente, No Devolución, editado en abril do 2011 polo selo Epitaph Records. Todos os anos Thursday realiza unha actuación en Ano Novo (ou nas datas próximas), para os seus seareiros de Nova Jersey.
O 22 de novembro do 2011 o grupo escribiu un comunicado na súa páxina web e no seu Twitter anunciando a súa intención de deixar de producir música xuntos.
Unión das freguesias de Custóias, Leça do Balio e Guifões
Custóias, Leça do Balio e Guifões (oficialmente: União das freguesias de Custóias, Leça do Balio e Guifões) é unha freguesía portuguesa do concello de Matosinhos e da Área Metropolitana do Porto. Ten unha área de 18,16 km² e conta 45.716 habitantes (2011), cunha densidade de 2.517,4 hab/m².
Historia
Foi constituída no ano 2013, no ámbito dunha reforma administrativa nacional, pola agregación das antigas freguesías de Custoias, Leça do Balio e Guifões e ten a súa sede en Custóias.
Xonia
Posteriormente, caro o 700 a. C., Esmirna que até ese momento pertencera á área eolia, paosu a formar a décimo terceira cidade xónica.
Na Grecia antiga foi a rexión de orixe dun grupo de pensadores coñecidos como presocráticos.
A Xonia é a rexión onde ficaba a cidade de Troia, e tamén onde a tradición afirma que foi o lugar de nacemento de Homero.
Homo rhodesiensis
Homo rhodesiensis (o home de Rodesia) é unha especie de homínidos do xénero Homo, descrita a partir do fósil do cranio de Kabwe. Outros restos morfoloxicamente comparables do mesmo período, ou antes, foron atopados en Suráfrica (Hopefield ou Saldanha), África do leste (Bodo, Ndutu, Eyasi, Ileret), e do norte de África (Salé, Ravat, Dar-es-Soltane, Djabel Irhoud, Sidi Aberrahaman, Tighenif). Eses xacementos datan de entre 300 mil e 125 mil anos atrás.
Porén, Homo rhodesiensis está hoxe en día catalogada pola maioría da comunidade científica como a especie Homo heidelbergensis.
Descuberta
Kabwe 1 foi catalogada por primeira vez en 1921 por Arthur Smith Woodward como Homo rhodesiensis, un individuo que hoxe se cataloga como Homo heidelbergensis. . Ese cranio fora atopado cunha mina de zinc en Broken Hill, na daquela Rodesia do Norte e hoxe Zambia, no 1921 por un mineiro suízo, Tom Zwiglaar. Ademais do cranio, atopouse unha mandíbula doutro individuo, unha tibia e dous fragmentos de fémures. Ao cranio chamóuselle o Home de Rodesia na hora da súa descuberta. O home de Rodesia dataría de entre 125-300 mil anos. A capacidade cranial estímase en 1,2300 cm3. O cranio é dun individuo robusto, con cellas grandes e amplas e cunha cara que se ten descrito como similar a dos neaderthais, mesmo chamándoselle os neandethais africanos. Porén, inda cando é robusta, os estudos recentes apuntan a que ten características intermedias entre os homes modernos e os neanderthais.
Outros espécimes clasificados como H. rhodesiensis foron catalogados posteriormente como Homo erectus.
Clasificación
En África obsérvanse diferenzas en ferramentas Acheulenses feitas antes de despois de hai 600 mil anos. Isto tense argumentado estar relacionado coa aparición de Homo rhodesiensis, uns 300 mil anos despois.
Algúns autores que estudaron as relacións entre restos fósiles clasificados como H. rhodesiensis, expuxeron que o home de Rodesia estaría dentro de Homo heidelbergensis. Outros teñen proposto a clasificación como Homo sapiens arcaicus e Homo sapiens rhodesiensis. Autores como Tim White teñen proposto que o home de Rodesia é un Homo sapiens idaltu (Home de Herto), que sería o predecesor de Homo sapiens sapiens
Galería de imaxes de Amoeiro
Galería de imaxes do concello de Amoeiro na provincia de Ourense.
Joaquin Phoenix
Joaquin Rafael Phoenix, nado Joaquin Rafael Bottom o 28 de outubro de 1974 en San Xoán (Porto Rico), é un actor e músico estadounidense. Irmán de River Phoneix e Summer Phoenix.
Cidade de Londres
A Cidade de Londres (City of London en inglés e máis informalmente a City ou Square Mile por mor de que a superficie é de preto dunha milla cadrada) é unha pequena área dentro do Gran Londres, no Reino Unido.
Características
Constitúe o núcleo histórico de Londres, arredor do cal medrou a conurbación moderna e está declarada cidade dende hai séculos. Os seus límites mantéñense practicamente inalterados dende a Idade Media e no século XXI forma unha moi pequena parte da metrópole de Londres, a pesar do cal continúa a ser unha das súas zonas máis salientables. A Cidade de Londres é un dos distritos financeiros máis importantes de Europa xunto con La Défense, en París.
Na época medieval a City constituía a extensión total de Londres, pero este último termo é empregado actualmente para se referir a unha conurbación moito máis grande que contén a City e os 32 distritos de Londres (A City no é estritamente un distrito de Londres xa que posúe un status especial), entre os que se atopa Westminster. A City continúa a ser parte do centro de Londres, pero exceptuando os servizos financeiros, as máis das funcións metropolitanas londinienses están concentradas no West End. A poboación residente da City é de 9 401 habitantes, pero a cantidade de persoas que traballan aló é de arredor de 320 000.
Vignoc
Vignoc (Gwinieg en bretón, Veinyoc en galó) é unha vila francesa do departamento de Ille e Vilaine, na rexión da Bretaña, en Francia.
Caracol de Pascal
miniatura| Construción dun caracol Pascal En matemáticas, os caracois de Pascal son curvas en forma de corazón. A cardioide é un caso especial, que ten un punto de retroceso. Os caracois de Pascal son un caso particular de epitrocoide no que os dous círculos empregados para xerar a curva teñen o mesmo raio.
En coordenadas polares a súa ecuación é
E en coordenadas cartesianas é
Cambiando as variables x e y da ecuación anterior, tamén se obtén un caracol de Pascal, que en coordenadas polares é
O caracol de Pascal é unha curva alxébrica plana.
Historia
A investigación formal sobre estas curvas atribúese a Étienne Pascal, pai de Blaise Pascal. Pero o artista renacentista alemán Albrecht Dürer foi quen por primeira vez investigou estas curvas. O libro de Durero Underweysung der Messung ("Instrución sobre medidas") contén métodos xeométricos específicos para producir caracois de Pascal.
Visualización
dereita|miniatura|Un caracol Pascal, un cardioide e un trisector, respectivamente.
Marcelo González Martín
Marcelo González Martín, nado en Villanubla (Valladolid) o 16 de xaneiro de 1918 e finado o 25 de agosto de 2004, foi un arcebispo e cardeal católico español, que entre 1971 e 1995 foi arcebispo metropolitano de Toledo e primado de España.
Carl Schlechter
Carl Schlechter, nado o 2 de marzo de 1874 en Viena, Imperio Austrohúngaro e finado o 27 de decembro de 1918 en Budapest, Hungría, foi un dos principais mestres de xadrez de comezos do século XX.
Traxectoria
A partir de 1893 xogou en máis de cincuenta torneos internacionais, nos que chegou a gañar catro veces: Múnic en 1900 (compartido), Ostende en 1906, Viena en 1908 (compartido) e Hamburgo en 1910.
En 1910 enfrontouse nun match contra o entón campión Emanuel Lasker polo Campionato do Mundo (en Viena e Berlín). Necesitaba só un empate na décima e última partida para gañar o campionato, pero tras estar preto de lograr o triunfo, posteriormente tamén deixou escapar as súas posibilidades de táboas, e finalmente tivo que renderse na xogada número 71 dunha partida que se prolongou durante 3 días. Con iso o éxito escapóuselle das mans: o match terminou empatado 5-5 (+1 -1 =8), e Lasker retivo o título.
Tamén xogou con Siegbert Tarrasch en 1911 (táboas) e Akiba Rubinstein en 1918 (derrota).
Morreu en Budapest de pneumonía e desnutrición.
Schlechter foi o típico exemplo do xogador cabaleiroso, que con cortesía ofrecía táboas a opoñentes inseguros. Se o seu rival chegaba tarde á partida, Schlechter distraidamente atrasaba o seu reloxo a fin de non incomodalo. Adestrou a moitos dos seus rivais, incluíndo Oldrich Duras.
Esther Teijeiro Lemos
Esther Teijeiro Lemos, nada en 1936 en Nogueira de Miño (Chantada), é unha viticultora galega. En 1987 foi a primeira persoa que inscribiu a súa adega baixo o selo da Denominación de Orixe Ribeira Sacra e tamén a primeira en elaborar viño ecolóxico en Galicia no ano 2000.
Traxectoria
No ano 1987, a súa adega familiar en Chantada chamada Diego de Lemos (na honra ao seu avó), foi a primeira en inscribirse na Denominación de Orixe Ribeira Sacra. Ecoloxista por instinto ao lembrar que os seus pais non lle botaban nin herbicidas nin insecticidas á terra (que ela consideraba que estaba enferma ao non lle medrar a herba), no ano 2000, con 64 anos, Teijeiro creou a primeira adega de viño ecológico de Galicia. A agricultura ecolóxica non estaba daquela no seu vocabulario, senón que lle chamada producir "san". Teijeiro tiña convicción no que facía, pero foi duro porque ninguén cría nela e tivo que facer fronte a mofas, burocracia, dificultades técnicas e machismo. Teijeiro tamén foi a primeira en embotellar o seu propio viño cando o resto o vendía a granel. A súa adega produce entre 10 000 e 13 000 botellas de tinto mencía e brancos godello e treixadura sen químicos nin maquinaria. Foi a primeira persoa empresaria en conseguir o selo de agricultura ecolóxica de Galicia para os seus viños e cereixas.
En febreiro de 2017, foi protagonista dun episodio do programa de televisión Volando voy, do aventureiro leonés Jesús Calleja, no que se deu a coñecer o seu traballo.
Homo heidelbergensis
Homo heidelbergensis (algunhas veces chamado Homo rhodesiensis) é unha especie extinta do xénero Homo que viviu en África, Europa e Asia occidental desde hai polo menos 600 mil anos, mesmo podería ascender a 1.3 millóns de anos a súa orixe. Sobreviviu ata hai 200-250 mil anos. É probablemente o antecesor de Homo sapiens en África e dos Neanderthais en Europa, incluso dos Denisovanos en Asia. O primeiro fósil foi atopado en 1907 en Alemaña por Otto Schoetensack.
Crebinsky
Crebinsky é un filme galego de ficción dirixido por Enrique Otero e estreado en abril de 2011.
Homo heidelbergensis
Morfoloxía e interpretacións
Tanto H. antecessor coma H. heidelbergensis son antecesores comúns do morfoloxicamente moi similar do africano Homo ergaster. Mais, H. heidelbergensis tiña unha ampla cavidade cranial, con volume de entre 1100–1400 cm3 (superior ao actual humano de 1350 cm3), e tiña un comportamento máis avanzado no uso de ferramentas e en comportamento, e por iso se lle deu unha clasificación de especie separada. O macho de H. heidelbergensis tiña de media unha estatura de 1.75 metros e 62 kg e as femias unha media de 1.57 metros e 51 kg de peso. . Unha reconstrución de 27 ósos de perna do sitio arqueolóxico de Atapuerca Burgos axudaron a determinar o peso de H. heidelbergensis en comparanza con Homo neanderthalensis concluíndo que H. heidelbergensis tiña de media uns 1.70 cm e que eran só un chisco lixeiramente máis altos cós Neanderthais. Outras publicacións baseadas en estudos de poboacións surafricanas indican que algunhas poboacións chegaban a alturas desmesuradas de ata 2,13 metros.
Crebinsky
Sinopse
A historia está ambientada na costa galega en xuño de 1944, no contexto da segunda guerra mundial. Feodor e Mijail Crebinsky son dous irmáns, fillos de María Cribeiro e Vladimir Crebinsky, un piloto ruso que sofrera un accidente aéreo anos antes. Noutro accidente os nenos quedan orfos, e logo dunhas choivas torrenciais o río crece e asolaga a aldea na que viven. Levados pola corrente, os irmáns e a súa vaca Mucha aparecen na costa. Fan unha cabana non lonxe dun faro, sobrevivindo grazas ás crebas, os obxectos que deixa o mar. Os irmáns Crebinsky criáronse sós dende novos, polo que teñen unha particular relación (comunícanse cun frases simples e directas) e un peculiar modo de existencia (ao descoñeceren o uso real dos obxectos que atopan, recíclanos segundo mellor lles conveña en cada momento cun grande enxeño artesanal).
Homo heidelbergensis
Comportamento social
miniatura|Homo heidelbergensis: unha reconstrución facial aproximada O descubrimento en Atapuerca de 28 esqueletos humanos suxire que H. heidelbergensis sería a primeira especie, xa no paleolítico, de Homo en enterrar os seus parentes.
Crebinsky
Sinopse
Sen sabelo, vense implicados no conflito bélico. Un piloto alemán da Luftwaffe ten un accidente na praia, e un submarino estadounidense decide desembarcar alí. Soldados alemáns que traballan preto de alí, nunha mina de volframio, van xunto cun falanxista na procura do piloto accidentado, pois levaba un radiotransmisor. Os irmáns comezan unha viaxe pola zona na procura da súa vaca, e chegan a unha verbena na que actúa un grupo musical. Finalmente atopan a vaca, xunto á tumba dos seus pais. Nese momento a vaca morre, e os irmáns regresan á aldea natal.
Homo heidelbergensis
Comportamento social
Algúns expertos postulan que H. heidelbergensis, así coma os seus descendentes, coma H. neandertalensis, tiñan formas de comunicación oral, fala, primixenia. Non se lles detectou elaboración de arte ou artefactos sofisticados máis o ocre roxo, un mineral que pode ser empregado para crear pigmentación roxa útil para debuxar, localizouse asociado a sitios arqueolóxicos da especie, en concreto en Terra Amata, no sur de Francia.
Crebinsky
Rodaxe
Foi rodada entre o 15 de setembro e o 30 de outubro de 2008 en Espasante (Ortigueira), Portomarín, Mañón, e Santiago de Compostela.
Homo heidelbergensis
Linguaxe
A morfoloxía do oído externo e medio suxire que tiñan unha sensibilidade auditiva similar aos humanos modernos e moi diferente dos chimpancés. Eran probablemente capaces de diferenciar moitos sons diferentes. O desgaste dental suxire que eran seguramente tan destros coma os humanos modernos. H. heidelbergensis era o máis achegado filoxeneticamente a Homo ergaster. Pénsase que H. ergaster foi o primeiro homínido en vocalizar e que desenvolveu a cultura máis sofisticada que houbo ata ese momento.
Evidencias de caza
Existen restos en Suráfrica de hai 500 mil anos que mostran puntas de pedra con mango que foron usadas para cacerías e tamén usadas varias veces para o traballo. Iso suxire que os humanos modernos e Neanderthais herdaron as lanzas de pedra, e non desenvolveron a tecnoloxía independentemente. .
Evolución diverxente
miniatura|250px|Homo heidelbergensis: réplica do cranio de Steinheim A causa da radiación de H. heidelbergensis fóra de África, as poboacións africanas e europeas illáronse case completamente durante os períodos interglaciares de Wolstonian e Eemian, os últimos máis prolongados do período glacial do Cuaternario. Os Neanderthais diverxeron do H. heidelbergensis seguramente hai 300 mil anos en Europa, durante o período interglaciar de Wolstonian, e Homo sapiens probablemente entre hai 200 mil e 100 mil anos en África. Os fósiles de Atapuerca e o cranio de Kabwer poderían mostrar a diverxencia de Homo heidelbergensis nas dúas especies.
Crebinsky
Galardóns e nomeamentos
No Festival de Cine Español de Málaga de 2011 recibiu dous premios: mellor guión novel e o premio Signis. Foi seleccionada no Festival Internacional de Pusan (PIFF) de 2010, en Corea do Sur.
Recibiu o Premio Agave 2011 á mellor película na segunda edición do FilmFest de Oaxaca de Juárez.
Premios Mestre Mateo
Nos premios Mestre Mateo 2010, Crebinsky tiña 12 candidaturas, levando finalmente catro galardóns: actor protagonista (Miguel de Lira), dirección artística (Ángel Amaro e Nanda Cuíña), dirección de fotografía (Sergio Franco) e maquillaxe e peiteado (Susana Veira).
Francis Charles Fraser
Francis Charles Fraser, nado o 16 de xuño de 1903 e finado o 21 de outubro de 1978, foi un zoólogo briánico condiserado como unha das maiores autoridades mundiais no estudo dos cetáceos.
Homo heidelbergensis
Evolución diverxente
Homo neanderthalensis retivo a meirande parte das características de H. heidelbergensis. Inda que máis pequenos, os Neanderthais eran máis robustos, con arcos ciliares máis amplos, unha cara lixeiramente máis protuberante e carecendo dunha testa prominente. Agás coa excepción dos homes de Cro-Magnon, tiñan un cerebro moito máis voluminoso ca calquera outro homínido. Homo sapiens, pola outra banda, tiña un volume cerebral maior ca Homo heidelbergensis pero menor ca Homo neandertalensis. Homo sapiens foi o único homínido coñecido cunha ampla testa, cara plana, estreito de corpo e de pés reducidos.
Francis Charles Fraser
Traballou no British Museum desde 1933 até 1969.
A especie Lagenodelphis hosei descrita por el, é denominada, na bibliografía internacional e na súa honra, como golfiño de Fraser (Fraser's dolphin).
Homo heidelbergensis
Descubrimento
thumb|Réplica dun espécime do sitio arqueolóxico de Mauer O primeiro descubrimento fósil desta especie fíxose en 1907 en Mauer, Alemaña, cando o obreiro Daniel Hartmann observou unha mandíbula nun areal. A mandíbula, Mauer 1, estaba nun bo estadio de conservación, agás os dentes premolares perdidos, que foron despois atopados preto dela.
Os seguintes restos de H. heidelbergensis atopáronse en Steinheim an der Murr, Alemaña; Arago, Francia; Petralona, Grecia; Ciampate del Diavolo, Italia; Dali, Jinniushan e Maba, China. En 1925–1926 acháronse os cranios de "Galileo" en Mugharet el-Zuttiyeh en Israel, que foran os primeiros fósiles dos primeiros homínidos atopados na Asia occidental.
Sima de los Huesos
A partir de 1992 o equipo español de escavación do sitio arqueolóxico localizou en Atapuerca máis de 5.500 ósos humanos que datan de polo menos 350 mil anos. No sitio arqueolóxico apareceron fósiles de quizais 32 individuos humanos, restos de Ursus deningeri e doutros carnívoros, e mais unha biface que foi chamada Excalibur. Postúlase que este machado feito de cuarcita vermella destinábase a algún tipo de ritual de ofrenda ou funeral. Se é así, sería a primeira proba de prácticas funerarias. O 90% dos restos de ''Ho. heidelbergensis'' foron obtidos neste sitio arqueolóxico. Os restos óseos inclúen:
En sitios próximos apareceron restos do controvertido Homo antecessor H. neanderthalensis.
O Home de Boxgrove
En 1994 atopouse un pequeno óso de tibia de homínido a pouca distancia da Canle de Inglaterra, na pedreira de Boxgrove, xunta con centos de machados de man. Ese fragmento de óso de perna data de entre 478-524 mil anos. Nese sitio arqueolóxico atopáronse máis adiante dentes de H. heidelbergensis. Esta foi a primeira especie de proto-humanos que ocupou tanto Francia coma Gran Bretaña que, nese momento, estaban conectadas por unha masa de terra.
A tibia estaba roída por un gran carnívoro, o que suxire que fora matado por un león ou lobo ou que fora desenterrado e roído despois do seu enterramento.
Schöningen, Alemaña
As lanzas de Schöningen son oito lanzas de pau da época do paleolítico que se atoparon entre o 1994 e 1998 nunha mina de lignito en Schöningen, no distrito alemán de Helmstedt. A canda elas apareceron os restos de ósos de 16,000 animais. Cunha antigüidade de 300 mil anos    son a máis vella e completa colección de lanzas en todo o mundo e considéranse a primeira evidencia de actividade de caza do Homo heidelbergensis.
Suffolk, Inglaterra
En 2005 localizáronse restos de ferramentas de sílex e de dentes nas fontes de auga de Mimomys savini. Datarían de hai 700 mil anos co que poderían ser resultado dun posible entrecruzamento entre H. antecessor e ''H. heidelbergensis'.
Campionato do Mundo de Ciclismo en Ruta de 2016
O LXXXIII Campionato Mundial de Ciclismo en Ruta realizouse en Doha (Catar) entre o 9 e o 16 de outubro de 2016, baixo a organización da Unión Ciclista Internacional (UCI) e a Unión Ciclista de Catar.
O campionato constou de carreiras nas especialidades de ruta e contra o reloxo, nas divisións elite masculino, elite feminino e masculino sub-23; as probas de contra o reloxo elite disputáronse individualmente e por equipos. En total outorgáronse oito títulos de campión mundial.
Programa
Todas as probas remataron no arquipélago artificial da Perla de Qatar da cidade de Doha.
Outer London
London Government Act de 1963
Os distritos do Outer London quedaron definidos pola London Government Act de 1963.
Definición da ONS (estatísticas)
A Office for National Statistics e o Censo definen o Outer London de xeito diferente, excluíndo Haringey e Newham (que se inclúen como parte do centro de Londres), e incluíndo Greenwich.
Subrexión de Salo
miniatura|200px|Localización da subrexión de Salo. A subrexión de Salo (en finés Salon seutukunta) é unha das cinco subrexión da rexión de Finlandia Propia. En 2017 tiña unha poboación de 62 398 habitantes.
Poboación
A seguinte táboa amosa a tendencia demográfica da subrexión cada cinco anos dende 1980.
Volta a Suíza
300px|miniatura|Percorrido da Volta a Suíza na súa edición [[2011.]] A Volta a Suíza (Tour de Suisse) é unha carreira ciclista por tiradas que se disputa cada ano polo mes de xuño en terras suízas. A proba componse de 9 tiradas, e está considerada a cuarta carreira por tiradas mais prestixiosa do mundo despois das 3 grandes voltas (Tour de Francia, Giro de Italia e Vuelta a España).
A Volta a Suíza foi creada en 1933, e forma parte do calendario internacional do UCI WorldTour. Pola súa posición dentro do calendario, esta proba e mailo Dauphiné Liberé son aproveitados polos ciclistas máis importantes do pelotón para prepararen a súa participación no Tour de Francia, que comeza cada ano a primeiros de xullo. Nos últimos anos o gañador da Volta a Suíza ten gañado tamén o Tour de Francia, como ocorreu por exemplo con Lance Armstrong.
A diferenza do Tour de Romandía, a Volta a Suíza adoita percorrer o centro e o leste de Suíza, de xeito que o Tour de Romandía percorre os territorios francófonos, e a Volta a Suíza o resto do país.
A carreira consiste en 9 tiradas. Sempre ten polo menos, unha contra o reloxo duns 25 ou 35 quilómetros e outras 2 de montaña. Non hai ningún día de descanso.
Gran Mancha Vermella
miniatura|250px|Imaxe obtida pola [[Voyager 1 da Gran Mancha Vermella de Xúpiter.]] A Gran Mancha Vermella é o maior vórtice anticiclónico de Xúpiter. Trátase dunha enorme tormenta gasosa ou remuíño que podería existir desde hai máis de 300 anos. Está caracterizado por ventos na súa periferia de ata 400 km/h. O seu tamaño é o bastante grande como para englobar dúas veces e media o diámetro da Terra. O remuíño xira en sentido antihorario.
Atmosphere of Jupiter
Espiel
Espiel é un municipio español da provincia de Córdoba, Andalucía. No ano 2005 tiña 2.386 habitantes. A súa extensión superficial é de 436 km² e tiña unha densidade de 5,5 hab/km². As súas coordenadas xeográficas son 38º 11' N, 5º 01' O. Atópase a unha altitude de 548 metros e a 50 quilómetros da capital de provincia, Córdoba.
Historia
Para rematar é importante apuntar o conxunto arqueolóxico do Germo constituído por unha basílica e un baptisterio visigodos, erixidos cara ao 600 d.C.
O castelo musulmán de El Vacar é unha fortaleza da época califal construída en tempos da al-Hakam II e que Fernando III doou a Córdoba no 1237.
Os primeiros indicios de civilización corresponden á época romana. Na localidade estivo asentada a poboación de Siciliana, quedando restos do seu asentamento como moedas ou sepulcros. Trala Reconquista pasou a pertencer ao señorío de Córdoba, e xa no ano 1546 Pedro Sánchez de Sepúlveda gañou unha provisión para que a vila tivese alcalde, alguacil e escribano. Dese modo evitábanse as molestias orixinadas aos seus veciños cando tiñan que ir a Villanueva para os seus negocios e outorgamentos de escrituras. No século XVII foi comprada por Don Juan Jiménez de Góngora, logo marqués de Almodóvar de Trasserra. Os veciños espeleños dan crédito á tradición de que o pobo remóntase nos seus inicios a unhas chozas (feitas por uns cabreiros nos actuais asentamentos da vila), as que despois se converteron en casas que se foron amontoando aos poucos, aínda que non se precisa en que momento. Este territorio estivo na antigüidade moi poboado de aldeas, contándose ademais os asentamentos dalgúns soados mosterios de cuxos edificios coñecense aínda as ruínas, parte das cales pertencen ao termo de Villaviciosa. Pero, sen ningunha dúbida, o achado máis singular dos levados a cabo en Espiel é o da campá do abade Samson, descuberta nun pozo desta localidade. Hoxe gárdase no Museo Arqueolóxico de Córdoba e está considerada como a máis antiga do país.
Acelga mariña
A acelga mariña ou acelga brava, 'Beta vulgaris'' subsp. maritima' ((L.) Arcangeli. ), é un membro da familia Amaranthaceae, anteriormente clasificada coma Chenopodiaceae, do xénero Beta'' (o mesmo xénero e especie ca a acelga e maila beterraba). Carl von Linné describiuna primeiro coma Beta vulgaris en 1753; na segunda edición de Species Plantarum en 1762 dividiu as especies en variedades bravas e cultivadas, dándolle o nome de Beta maritima ao taxon bravo.
A acelga mariña é o devanceiro de hortalizas tan coñecidas coma a beterraba, a beterraba azucreira ou a acelga As follas teñen unha textura e un sabor agradábel tanto crúas coma cociñadas, de aí o nome de acelga brava.
É unha planta perenne que medra até 1,2 m, e florea polo verán. As flores son hermafroditas e polinizadas polo vento. Require solos húmidos con boa drenaxe, non tolerando a sombra. Porén, pode tolerar ben altos niveis de sal no ambiente.
Atacama Large Millimeter Array
alt=ALMA, de noite|miniatura|ALMA, de noite Ó Atacama Large Millimeter/submillimeter Array (ALMA, Gran Matriz Milimétrica/submilimétrica de Atacama) é un interferómetro astronómico de 66 radiotelescopios no Deserto de Atacama no norte de Chile, que observa radiación electromagnética en lonxitudes de onda milimétricas e submilimétricas. A matriz foi construída na planicie Chajnantor, de 5000 m de altura - preto do Observatorio Llano de Chajnantor e o experimento Atacama Pathfinder. O lugar foi escollido pola a súa altura e pouca humidade, factores cruciais para reducir ruído e diminuír a atenuación de sinal deida á atmosfera da Terra. ALMA espera dar claves do nacemento de estrelas durante a primeira xeración estelare e unha imaxe detallada de formación das estrelas e planetas. A colocación das antenas sufre cambios continuos, segundo a observación prevista. ata desprazarse por unha área de 16 km², sendo transportadas por dous camións xigantes, Otto e Lore, adaptados a tal fin. Os traballos desenvólvense en Santiago de Chile, Atacama e as instalacións de Chajnandor.
Participa na obtención da primeira fotografía dun Burato Negro, en 2019.
A recolección de datos aproxímase a 1 Tb cada noite.
Bouncing Souls
Bouncing Souls é unha banda estadounidense de punk rock procedente de New Brunswick, New Jersey, formada no ano 1987 por Greg Attonito. Nas súas orixes o grupo practicaba unha mestura de sons entre punk, metal e funk. O seu nome é unha referencia aos zapatos Dr. Martens, que eran un elemento básico da estética punk.
Fosfatidiletanolamina
miniatura|300px|Estrutura química da fosfatidiletanolamina. Verde e azul: [[ácido graxo|ácidos graxos; negro: glicerol, vermello: fosfato; violeta: etanolamina.]]
Función
A fosfatidiletanolamina orixina membranas máis viscosas ca as orixinadas pola fosfatidilcolina. Por exemplo, se o lípido ten dúas cadeas de ácido palmítico, a fosfatidiletanolamina fundirá a 63 °C mentres que a fosfatidilcolina fundirá a 41 °C. Temperaturas de fusión menores corresponden, en xeral, con membranas máis fluídas.
Biosíntese
A principal ruta metabólica de síntese de fosfatidiletanolamina ten lugar no retículo endoplasmático e implica diversos pasos biosintéticos:
Outra vía minoritaria nos humanos de formación de fosfatidiletanolamina dáse nas mitocondrias dos hepatocitos. A fosfatidiletanolamina fórmase aquí por descarboxilación da fosfatidilserina.
A Micro Pechado
A Micro Pechado é unha publicación mensual de oito páxinas editada na cidade de Barcelona pola entidade Espazos Radiofónicos Galegos en Cataluña (Ergac), escrita maioritariamente en lingua galega e con algunhas colaboracións en catalán. O seu obxectivo é cubrir a actualidade galega en Cataluña e servir de ponte entre as dúas culturas.
Eparquía católica ucraína de Wrocław-Gdańsk
A eparquía de Wrocław-Gdańsk (en Dioecesis Vratislaviensis-Gedanensis) é unha sé da Igrexa Católica Ucraína sufragánea da arquieparquía de Przemyśl-Varsovia. En 2010 tiña 25.000 bautizados. O seu ordinario actual é o bispo Włodzimierz Roman Juszczak.
A Micro Pechado
O primeiro número do A Micro Pechado apareceu no mes de abril do ano 2000 e o último en 2017. Contén artigos de opinión, tiras cómicas, recomendacións de libros e discos, entrevistas e unha axenda das actividades culturais galegas en Cataluña.