cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Xogo de aposta
Xudaismo, cristianismo e islam
Tanto a tradición católica como a xudía reprobaban o xogo con apostas. As autoridades xudías facíano ata tal punto que mesmo descualificaban aos xogadores profesionais para testemuñar nun xuízo. A Igrexa Católica sostén que non hai impedimento moral para o xogo de aposta mentres sexa xusto, isto é que tódolos xogadores teñan unhas posibilidades razoábeis de gañar, que non haxa fraude e que os resultados de cada partida nos sexan coñecidos previamente.
A lei islámica prohibe categoricamente o xogo de apostas pois considérao como un intercambio de bens que non é nin produtivo nin sancionábel, que ademais pode levar ao xogador a descoidar as súas obrigas relixiosas e incitar á violencia. Porén, no mundo islámico medieval estaban amplamente difundidos os xogos de apostas en tódolos estamentos sociais.
Idade Media e Renacemento
miniatura|Apostantes retratados na sátira A nave dos necios ([[1494).]] Na Europa medieval os xogos de apostas volveron a ser moi populares. Conta Ordericus Vitalis (1075-1143) que no seu tempo os clérigos e bispos eran moi afeccionados ao xogo dos dados. Durante a terceira cruzada os reis Ricardo Corazón de León de Inglaterra e Filipe Augusto de Francia estableceron restricións ao xogo prohibíndoo completamente entre os soldados e non permitindo perder máis de 20 xilins aos cabaleiros e clérigos. En 1334 promulgouse unha lei en Inglaterra que impedía en Nadal enmascararse para acudir a xogar aos dados. No século XV foi minguando a popularidade dos dados como xogo de aposta ao tempo que gañaban adeptos os xogos de cartas. Contra o final da Idade Media a lotería comezou a usarse como sistema para colocar mercadorías custosas que non chegaban a ser vendidas. Así, en 1446 a viúva do pintor flamengo Jan van Eyck promoveu esta lotería en Bruxas. O mesmo fixeron un século máis tarde os comerciantes venecianos e xenoveses. A primeira lotería inglesa tivo lugar en 1569 durante o reinado de Isabel I con premios consistentes en pezas de prata, tapices e diñeiro.
Idades moderna e contemporánea
Durante o século XVII aparecen en Venecia uns locais clandestinos chamados "ridotti" onde a xente se reunía para xogar aos dados e ás cartas, prohibidos polo goberno veneciano. Conscientes de que a prohibición non era efectiva, no Carnaval de 1638 adaptouse unha parte do Palacio San Moisés para o xogo legal e chamárono "O Ridotto", o primeiro casino que funcionou no mundo. Tiña catro andares con numerosas salas e enormes lámpadas de candeas. Requiríase aos xogadores, agás a nobreza, que levasen máscaras de Carnaval; cobrábanse as bebidas e a entrada aos non xogadores. O Ridotto converteuse nun lucrativo negocio para o Estado
Contra 1768, cando o Ridotto era toda unha institución, abriuse un segundo casino legal en Venecia no Teatro San Cassiano. Os xogos daquela época incluían xogos de cartas, como o Basset ou o Faro, así como o Biribisso, un xogo do tipo da lotería similar ao Keno ou o Bingo.
O fervor italiano polo xogo cruzou as fronteiras e estendeuse á veciña Francia entre 1650 e 1800. O rei Luís XIV fixo dos xogos de sorte unha parte integral da vida cortesá. Neste período inventáronse en París os xogos do Bacará, a Ruleta e o Vinte e un; todos eles ideados de xeito que a casa leva unha pequena vantaxe, que os fai ideais para os organizadores de casinos. miniatura|250px|Casinos en [[Macau, unha das capitais mundiais do xogo.]] Houbo moitas tentativas de acabar co xogo en Francia antes da Revolución (1789-1799). En 1785 Luís Filipe Xosé I, duque de Orleans, decidiu permitir aos operadores de casinos abrir "clubs sociais" nos sotos do Palacio Real como un xeito de controlar a actividade do xogo ao tempo que rendía ganancias. Algunha vez estimouse que o número de cuartos adicados ao xogo eran máis de cen.
Mentres, os novos xogos de aposta atravesaron o Atlántico ata o enclave francés de Nova Orleáns. E contra 1796 unha cidade da Riviera, Monte Carlo, autoproclamouse como a "localización legal" dos xogos de casino en Europa.
Nos saloons e salas de xogo do Vello Oeste Americano naceron novos xogos mediante a modificación das regras dalgúns xogos europeos, así xurdiron o Blackjack, o Craps e o Póker. Ao igual que ocorrera en Europa, nos Estados Unidos batallaron pola moralidade dos xogos, mais deixaron a decisión de legalizalos a cada Estado da Unión. En 1931 só un Estado, Nevada, tiña legalizado o xogo, que levou ao crecemento explosivo de Las Vegas converténdoa na capital do xogo.
Na actualidade os casinos e o xogo é legal en moitos países, destacando a que fora colonia portuguesa de Macau onde se localiza o crecemento máis grande desta actividade. A regulación gobernamental garante un xogo xusto ao tempo que os impostos que gravan o xogo supoñen unha substanciosa fonte de ingresos para o estado.
Xogos administrados polo estado
miniatura|esquerda|Cartel dunha administración de [[Lotería Nacional feito en azulexo.]]
Os diferentes estados e administracións públicas adoitan ter baixo o seu control a un certo número de xogos de azar que gozan de moita popularidade entre a cidadanía. No estado español, esta función recae sobre a Sociedade Estatal de Lotarías e Apostas do Estado (SELAE). Os xogos que xestiona son :
Xogos da ONCE
A Organización Nacional de Cegos Españois (ONCE) foi creada por Decreto do 13 de decembro 1938, no que se recollía tamén a autorización para a xestión do cupón pro-cegos. Xa antes da creación da ONCE, desde comezos do século XX, as diferentes asociacións de cegos organizaban os seus propios sorteos do cupón como medio de financiamento e de traballo para os seus membros, se ben estes sorteos non estaban autorizados polo estado e tiñan a oposición de parte do seu propio colectivo por consideralos unha forma encuberta de mendicidade. Logo da creación da ONCE, e xa baixo o recoñecemento do estado, distintas delegacións provinciais e comarcais organizaban os seus sorteos, dos que se facían uns 30 en toda España. Esta situación mantívose ata o 31 de decembro de 1983, se ben desde o 13 de decembro de 1981 comezan a facerse sorteos extraordinarios únicos para toda España. Desde o 2 de xaneiro de 1984 faise un sorteo diario único para todo o estado, aumentando as cifras dos cupóns de tres a catro, e finalmente a cinco en 1987.
Ademais do cupón, o seu xogo máis antigo e popular, a ONCE organiza os seguintes xogos :
Xogos de casino
miniatura|[[Casino nas Vegas, a capital mundial do xogo.]] Un casino é unha instalación especialmente acondicionada para albergar xogos de azar, se ben poden acoller outros acontecementos lúdicos como bailes, actuacións musicais ou espectáculos diversos. Os precedentes en Europa dos casinos modernos, os Ridotti, nacen en Venecia en 1638 para controlar o xogo durante os días do Carnaval. Foron prohibidos en 1770 polo goberno local ao percibir que se estaban empobrecendo os nobres locais.
Os casinos modernos aparecen no século XIX e inclúen un amplo abano de xogos de mesa, ruletas e máquinas tragamoedas. En Galiza hai dous casinos: O Casino A Toxa na illa da Toxa e o Casino Atlántico na cidade da Coruña, nos que se poden achar os xogos máis habituais nestes locais como o bacarat, o blackjack, a ruleta francesa, a ruleta americana, o póker e as máquinas tragamoedas.
Apostas
miniatura|esquerda|[[Cine mudo|Película muda de principios do século XX onde o actor de vodevil Charley Grapewin imita a un apostante nas carreiras.]] Unha casa de apostas é unha organización que acepta apostas en eventos diversos. Recada o diñeiro apostado e efectúa os pagos aos gañadores, cobrando unha comisión polo seu labor. Os principais eventos motivo de apostas son os deportivos, incluíndo as carreiras de cabalos e galgos, apostándose practicamente por todas as incidencias imaxinábeis. Así mesmo, os campos motivos de apostas son tamén amplísimos como, por exemplo, os índices bolsistas dunha certa acción, o gañador dun concurso televisivo ou o resultado dunhas eleccións.
A chegada de Internet supuxo un gran pulo para as casas de apostas coa implantación das apostas online que fixeron aumentar espectacularmente o número de usuarios e as ganancias.
Bingo
miniatura|Cartón de [[bingo caseiro.]] É un xogo moi popular que se practica a nivel familiar ou comunitario sen mediar diñeiro ou cantidades irrelevantes, e en salas comerciais onde a participación no xogo pode levar a obter premios en metálico.
Orixinario de Italia, consiste nun bombo cun número determinado de bólas numeradas no seu interior (75 ou 90). Os participantes xogan con cartóns con números aleatorios escritos neles, dentro do rango correspondente, 1-75 ou 1-90. Un locutor vai sacando bólas do bombo, dicindo os números en voz alta. Se un xogador ten dito número no seu cartón (os de 15 e de 24 números son os máis habituais) ríscao, e o xogo continúa ata que alguén consegue marcar todos os números dunha liña (premio á liña), e posteriormente do cartón (bingo).
A aposta como investimento
Creáronse moitos sistemas de apostas nun intento de "derrotar á casa" mais, a longo prazo, ningún deles pode facer unha aposta matematicamente prexudicial en termos de esperanza rendíbel. Entre estes sistemas amplamente usados están:
Aspectos psicolóxicos
miniatura|[[Máquina tragamoedas norueguesa deseñada para diminuír a ludomanía: dá cheques en lugar de moedas.]] Aínda que para a maioría da xente que participa nun xogo, este é unha maneira de ocio ou incluso un medio de gañar cartos; hai estudos que mostran que o xogo, como calquera outro comportamento humano que produza variación na química cerebral, pode converterse nunha adicción psicolóxica e un comportamento nocivo para algunha xente.
O escritor ruso Fiódor Dostoievski (el mesmo un xogador problemático) reflicte na súa novela Igrok (en galego, O xogador) as implicacións psicolóxicas do xogo e como este pode afectar aos xogadores. Tamén asocia o xogo coa idea de "facerse rico rapidamente", suxerindo que os rusos deben ter unha especial afinidade cara ao xogo. Dostoevsky mostra o efecto de apostar diñeiro pola oportunidade de gañar máis, na Europa do século XIX. A asociación entre os rusos e o xogo de aposta alimentou lendas sobre as orixes da ruleta rusa.
A psicoloxía evolutiva propón que as mulleres, máis cos homes, tenden a seleccionar á súa parella en base aos seus recursos. Deste xeito, desde unha perspectiva evolutiva os homes deberían ter máis que gañar cun grande aumento de recursos que as mulleres.
A adicción aos xogos de azar e de apostas recibe o nome de ludomanía ou ludopatía. Segundo o psicanalista Edmund Bergler, son seis as características que identifican a un ludópata :
En Galiza, os ludópatas poden pedir ás autoridades que se lles prohiba a entrada aos recintos de xogo.
Lista de episodios de One Piece
One Piece é unha serie de animación xaponesa, producida por Toei Animation, baseada no manga de Eiichiro Oda. Comezou a emitirse en formato para a televisión en 1999. En Galicia, a TVG e a tvG2 emiten a serie dentro do espazo Xabarín Club.
Episodios
Esta é unha listaxe dos episodios da serie One Piece, organizados por tempadas segundo a orde da Toei Animation:
Tempada 4: Arabasta
[...]
Bear Grylls
Edward Michael Grylls, nado en Donaghadee (Irlanda do Norte) o 7 de xuño de 1974, coñecido como Bear Grylls, é un aventureiro experto en supervivencia, escritor e presentador británico, coñecido pola súa popular serie de televisión Man vs. Wild.
En xullo de 2009, Grylls foi nomeado o Xefe Scout máis novo á idade de 35 anos.
Vida persoal
Á idade de catro anos, a súa familia mudouse a Bembridge na Illa de Wight. É fillo do político conservador sir Michael Grylls e lady Sarah Grylls. Ten unha irmá máis vella, Lara Fawcett, adestradora de tenis e quen o alcumou "Bear" cando tiña unha semana de nado. Grylls estudou en Eaton House, no Ludgrove School e Eton College, onde foi membro fundador do primeiro club de montaña. En 2002 obtivo o título en Estudos Hispánicos da Universidade de Londres.
Desde temperá idade Grylls aprendeu a escalar e navegar xunto ao seu pai, quen era membro do prestixioso Royal Yacht Squadron. Durante a súa adolescencia aprendeu paracaidismo e obtivo o segundo dan en cinto negro de karate. Fala inglés, español e francés. Casou con Shara Cannings Knight no 2000 e teñen tres fillos: Jesse, Marmaduke e Huckleberry.
Vida militar
De 1994 a 1997, despois de pasar a selección das Forzas Especiais do Exército Británico, serviu na reserva a tempo parcial das Forzas Especiais do Reino Unido, co SAS 21 Regiment, 21 SAS(R), como un soldado de cabalaría, instrutor en técnicas de supervivencia e paramédico. Afirma que serviu no norte de África dúas veces. En 1996 sufriu un accidente de paracaidismo en caída libre en Kenya. O seu paracaídas rachouse a 500 m, abríndose en parte, o que fixo que caese, rompendo as costas en 3 partes e parecer momentaneamente morto durante 3 minutos. Grylls pasou os seguintes 18 meses entrando e saíndo de rehabilitación militar, tentando quedar o suficientemente ben como para o seu seguinte obxectivo, que era ascender o Everest. O antigo soldado do SAS, Chris Ryan, afirma que el non cre que Grylls rompese as costas nunha operación do SAS en África e que Grylls esaxerou historias sobre o seu expediente militar.
En 2004, Grylls foi distinguido co rango honorario de Lieutenant Commander, que equivale a capitán de corveta, na Reserva da Mariña Real Británica.
Grylls é experto en sobrevivir en calquera medioambiente extremo, na serie O último sobrevivente ou A proba de todo en Latinoamérica, ensinou técnicas de supervivencia en variados climas extremos como os tropicais, glaciais, alta montaña, desérticos e tépedos.
Tamén é famoso pola súa creatividade para saír de problemas, mesmo no exército británico coñéceno como "The real MacGyver" (o verdadeiro MacGyver), polo seu parecido co popular personaxe de televisión (1985-1992).
Circunnavegación do Reino Unido
En 2010, Grylls dirixiu o primeiro equipo que circunnavegou o Reino Unido en motociclismo acuático, o que lle levou ao redor de 30 días, para recadar diñeiro para a Royal National Lifeboat Institution (RNLI), que é un corpo de salvavidas que presta os seus servizos ao longo das illas británicas. Tamén remou espido 35,4 quilómetros nunha bañeira de fabricación caseira ao longo do río Támese para recadar fondos para un amigo que perdeu ambas as pernas nun accidente de escalada.
O monte Everest
En 1998, Grylls converteuse no escalador británico máis novo en coroar o Everest, aos 23 anos de idade.
En 2007, Grylls conseguiu unha nova marca mundial no Everest ao voar en paramotor sobre o Himalaia. Grylls engalou a 4.420 msnm e a 12,8 quilómetros ao sur da montaña. Durante o ascenso Grylls rexistrou temperaturas de -60 °C, ademais de niveis perigosamente baixos de osíxeno e, finalmente, chegou a 8.992 metros, case 3.050 metros máis alto que a anterior marca de 6.102 metros. A fazaña foi filmada para Discovery Channel. Esta marca carece de probas e por tanto non hai ningún recoñecemento sobre a realización do mesmo, nin na FAI (Federación Aeronáutica Internacional), nin en estamento recoñecido algún. É máis, debido a esta falta de acreditación na que os interesados non conseguiron probas fotográficas nin a presentación do track do seu GPS, existen moitas sospeitas sobre a veracidade do voo.
Televisión
En decembro de 2008, Grylls fracturouse un ombreiro mentres esquiaba a máis de 50 km/h a través dun tramo de xeo dun cerro durante unha expedición independente na Antártida.
O 13 de marzo de 2012 foi despedido por Discovery Channel xa que se negou a participar en dous novos proxectos nos que se comprometeu.
A pesar diso, en outubro de 2012, Bear Grylls asinou un contrato por 4 anos con NBC para producir un novo programa chamado Get Out Alive with Bear Grylls (A salvo con Bear Grylls en Hispanoamérica, Ao bordo da morte con Bear Grylls en España). Esperábase que a súa estrea fose en maio do 2013. Con todo, NBC revogou o contrato debido a varias incoherencias. Por esa razón, Bear chegou a un acordo con Discovery para relanzar un novo programa para a metade do ano. En 2015 púidoselle ver en dous realities; Salvajemente Famosos e Na Illa "con Bear Grylls".
Libros
O seu primeiro libro Facing Up (UK)/ The Kid Who Climbed Everest (US), describe a expedición e logros ao alcanzar a cima do monte Everest. O seu segundo libro Facing the Frozen Ocean, foi seleccionado en 2004 para os premios William Hill dos libros deportivos do ano. O seu terceiro libro, Born Survivor: Bear Grylls foi escrito para acompañar á serie de televisión do mesmo nome. Contén consellos de supervivencia aprendidos nos sitios máis hostís do planeta. Tamén escribiu unha guía de supervivencia extrema chamado Bear Grylls Outdoor Adventures. En 2012 publicou a súa autobiografía Mud, Sweat and Tears: The Autobiography, seguido pola Survival Guide for Life o mesmo ano e True Grit en 2013.
Tamén publicou a serie de aventuras extremas para nenos Mission Survival: Gold of the Gods, Mission Survival: Way of the Wolf, Mission Survival: Sands of the Scorpion, Mission Survival: Tracks of the Tiger and Mission Survival: Claws of the Crocodile. Tamén escribiu Scouting For All published publicado pola Asociación Scout en 2011.
Xefe Scout do Reino Unido
O 17 de maio de 2009, a Asociación de Scouts anunciou que Grylls sería nomeado Xefe dos Scouts. Recibiu oficialmente este título o 11 de xullo de 2009, nun evento que se celebrou ante 3000 scouts, e que foi postulado por petición da maioría dos scouts británicos.
É o décimo xefe Scout do Reino Unido e o máis novo desde a creación do posto por Robert Baden-Powell en 1920
Mossad
miniatura|dereita|Selo do Mossad.
O Mosad ou Mossad (forma abreviada de HaMosad leModi'in ulTafkidim Meyuhadim, en hebreo המוסד למודיעין ולתפקידים מיוחדים, "Instituto de Intelixencia e Operacións Especiais") é unha das axencias de intelixencia de Israel, responsable da recompilación de información de intelixencia, acción encuberta, espionaxe e contraterrorismo en todo o mundo. Está considerada entre o cinco mellores axencias de intelixencia do mundo. A intelixencia e o contraespionaxe dentro de Israel, Cisxordania e a Franxa de Gaza están a cargo do Shabak.
Organización
O servizo foi creado o 13 de decembro de 1949 como o Instituto Central para a Coordinación, por recomendación do primeiro ministro David Ben-Gurion a Reuven Shiloah. Para iso encomendouse un orzamento de vinte mil libras israelís, das cales cinco mil se reservaban para misións exclusivas requiridas polo primeiro ministro. Ben-Gurion quería unha institución central que coordinase a todos os servizos de seguridade existentes, é dicir, o Departamento de Intelixencia do Exército (AMAN), o Servizo Interno de Seguridade (Shin Bet) e o "Departamento Político" do Ministerio de Asuntos Exteriores.
En marzo de 1951 foi reorganizado como un servizo civil que depende directamente do primeiro ministro. Aínda que boa parte do seu persoal sirva nas forzas armadas israelís, como parte do servizo militar obrigatorio de Israel, e boa parte deles son oficiais, o Mosad non usa rangos militares. A súa sede está en Tel Aviv e conta con oito departamentos.
Ourol (homónimos)
O topónimo galego Ourol pode referirse a:
Valle de Valdelaguna
Valle de Valdelaguna é un concello español da provincia de Burgos (Castela e León). A súa poboación é de 199 habitantes (INE 2012).
Cidadán Kane
Cidadán Kane (EUA, 1941, Citizen Kane no seu orixinal inglés) é o primeiro filme realizado directamente para cinema, de Orson Welles, quen o dirixe e o interpreta, e é considerado por gran parte dos espectadores e da crítica especializada como unha das obras mestras da historia do cinema e posibelmente o máis influente na historia do cinema. Welles dirixiu dúas curtametraxes antes de Cidadán Kane, pero para seren utilizadas en montaxes teatrais.
Pénsase que Cidadán Kane está baseada nas vidas do magnate xornalístico William Randolph Hearst, do aeronauta e magnate do cinema Howard Hughes, e do magnate das finanzas Samuel Insull. Welles mantivo que a personaxe principal do filme, Charles Foster Kane, é resultado da mestura dun feixe de historias individuais. O filme estreouse o 1 de maio de 1941.
Sinopse
O magnate da prensa Charles Foster Kane (Orson Welles) morre só na súa grande e opulenta mansión Xanadú, dicindo unha única palabra: "Rosebud". Coa intención de procurar o significado desa palabra, un xornalista, Jerry Thompson, investiga as persoas que viviron e traballaron con Kane. Cada unha delas explícalle os seus recordos, que resultan moi informativos sobre Kane, pero que non aclaran o misterio da palabra pronunciada no derradeiro intre da súa vida, que si se descobre nunha das últimas escenas do filme.
Así, o xornalista mergúllase na vida dun home solitario, que dende a súa infancia, cando é mercado á súa familia e posto baixo tutela dun banco, é obrigado a seguir a vontade allea. Charles Foster Kane, a sabendas de que se non fora mercado sería unha mellor persoa, trata de conseguir o éxito en todo o que fai e de estendelo ó seu arredor; porén, o que consegue é ir quedando só. Kane trata de procurar a través da adquisición de bens e persoas a infancia perdida.
Nos flashbacks da vida de Kane véselle cando era neno no primeiro deles, seguido pola súa entrada no negocio do xornal Inquirer, o cal é convertido en "prensa amarela"; o seu ascenso ó poder; o seu primeiro casamento, coa sobriña do Presidente dos Estados Unidos; a súa carreira para gobernador, e o escándalo amoroso argallado polo seu contrincante que remata con esa carreira; o seu segundo casamento cunha muller que el converte en cantante de ópera; e a súa actitude ditatorial que leva á destrución do seu círculo de amizades, da súa parella e de el mesmo. Ó final, Thompson conclúe que "rosebud" é unha peza perdida do crebacabezas da súa vida, e non unha palabra que describa a vida dun home. Na conclusión do filme revélase o significado de "rosebud", que é o nome da zorra que tiña cando era neno, e que simboliza a inocencia perdida na infancia. A zorra é tirada ó lume para ser queimada, xa que foi encontrada coma un traste inútil polos que a lanzaron.
Innovacións fílmicas
Cidadán Kane foi a primeira longametraxe de Orson Welles, rapaz prodixio que gañara fama coas súas pezas de teatro e narracións radiofónicas. No entanto, o filme tivo unha forte oposición por parte de William Randolph Hearst que xulgaba que o filme deformaba e prexudicaba a súa imaxe, tanto que prohibiu realizar análises ou mesmo mencionar o filme no seu conglomerado de medios de comunicación. Isto afectou o éxito do filme. Mesmo dirixindo outros filmes após Cidadán Kane, Orson Welles nunca máis conseguiu restabelecer a súa fama ata ser contratado novamente por un grande estudio de Hollywood.
Cidadán Kane marcou a súa época debido ás innovacións técnicas narrativas e ós encadramentos cinematográficos. Empregou tódolos recursos existentes ata entón de maneira maxistral: emprego da profundidade de campo (seguramente influenciado polo realismo poético de franceses como Jean Renoir), fotografías en claroscuro e xogos de iluminación (herdanza do expresionismo alemán de comezos de século) e notábel emprego dos movementos de cámara e de guindastres. Pero tamén engadiu algo absolutamente novo: a mirada persoal do autor, o director como un narrador omnisciente que pretende contar a historia á súa maneira, axudándose para isto de ferramentas coma o picado e o contrapicado. Tamén desarmou a cronoloxía da maioría das historias que eran proxectadas na pantalla grande, comezando a narración polo final, in extrema res.
Mosteiro de Santa María de Ferreira de Pantón
O mosteiro cisterciense do Divino Salvador de Santa María de Ferreira de Pantón, situado na parroquia de Ferreira de Pantón, no concello de Pantón, é actualmente o único mosteiro feminino da orde do Císter en Galicia.
Historia
Parece que foi un mosteiro dúplice desde os primeiros tempos até o século XII. En 1175, despois dunha fase de decadencia, a condesa Fronilda de Lemos restaura a vida monástica, o mosteiro rehabilítase e intégrase na orde do Císter baixo dirección dos monxes de Meira. A xurisdición destes prolongarase até 1600, cando o cenobio se integra na Congregación de Castela.
Foi declarado Monumento Histórico-Artístico de carácter nacional en 1975. Como Ben de Interese Cultural (BIC.000.328) foi incluído en 2018 na declaración de Ben de Interese Cultural da paisaxe cultural da Ribeira Sacra. É o único mosteiro da Ribeira Sacra que mantén a unha comunidade relixiosa.
Descrición
miniatura|esquerda|Claustro. Accédese ao conxunto a través dun arco de entrada do século XVIII. A fachada é de tipo renacentista. Posúe un torreón á dereita, rematado nun mirado con balaustrada de pedra. O seu único claustro -o regular- atópase ao oeste da igrexa, pegado á fachada da mesma.
A hospedaría, con galería e columnata de pedra a modo de pazo, forma ángulo co edificio. No espazo oposto está a Casa das Donas, onde se aloxaban as damas da nobreza que tomaban os hábitos. miniatura|Ábsida da igrexa de Santa María. No interior do mosteiro, destaca a parte baixa do claustro renacentista: arcos de medio punto sobre capiteis xónicos e bases toscanas sosteñen unha cornixa saínte sobre a que debía descansar un segundo claustro que non chegou a construírse.
A igrexa
A igrexa do mosteiro é o maior valor artístico do conxunto pola súa ornamentación profusa e diversa, sobre todo na súa ábsida. Considérase que a súa construción foi anterior á incorporación do mosteiro á orde do Císter.
Consta dunha soa nave rectangular. A ábsida ten forma semicircular precedida de tramo recto. Neste tramo, cuberto con bóveda de canón, están os sepulcros de Diego e seu fillo, Lope Sánchez de Lemos. O tramo curvo, con bóveda de cuarto de esfera, ten tres ventás enmarcadas por arcos de medio punto, ao dereito e invertidos. Tamén na ábsida son admirábeis os motivos vexetais, animais e antropomorfos dos capiteis e dos canzorros.
Lars O. Lagerqvist
Lars Olof Lagerqvist, nado o 8 de febreiro de 1929 en Estocolmo, foi un numismático e historiador sueco, especializado na época medieval, que foi director do Gabinete Real de Moedas de Estocolmo.
Traxectoria
Lagerqvis graduouse en Humanidades na Universidade de Estocolmo en 1952 e acadou o mestrado en 1961.
En 1951 estivera xa colaborando no Gabinete Real de Moedas (Kungliga myntkabinettet), e entre 1959 e 1962 exerceu tamén como bibliotecario do Ministerio de Asuntos Exteriores de Suecia.
Entre 1963 e 1975 foi xefe do departamento pedagóxico do Consello Nacional de Patrimonio de Suecia (Riksantikvarieämbetet) e do Museo Histórico de Estocolmo (Statens historiska). Neste último foi tamén primeiro conservador e xefe da unidade de estudos, de 1975 a 1977.
En 1979 ingresou novamente no Gabinete de Real de Moedas (Kungliga myntkabinettet) como primeiro anticuario; entre 1981 e 1983 ocupou a xefatura do departamento, e entre 1983 e 1992 foi o director da institución.
Na Sociedade Numismática Sueca ocupou os cargos de secretario entre 1956 e 1973, e de presidente, no período 1973-1978, e na Sociedade Arqueolóxica Sueca foi nomeado vicepresidente en 1985 e presidente entre 1987 e 1989. Entre 1975 e 1994 presidiu a Federación Internacional da Medalla de Arte (FIDEM).
En 1992 ingresou como membro correspondente na Academia Sueca de Letras, Historia e Antigüidades.
Lagerqvist dedicouse especialmente ao estudo da numismática sueca da época medieval, e é autor da obra de referencia para este período, Svenska mynt under vikingatid och medeltid (ca 995–1521) samt gotländska mynt (ca 1140–1565) (Stockholm 1970), que serve como base para a clasificación desas moedas.
Escolma de publicacións
Lars Olof Lagerqvist é o autor dunha gran cantidade de traballos monográficos. Esta é unha escolma dos máis representativos:
Xogos Olímpicos de Inverno de 2002
miniatura|[[Moeda estadounidense conmemorativa dos Xogos Olímpicos de Inverno de 2002 (deseño: J. Mercanti)]] Os Xogos Olímpicos de Inverno de 2002 (en 2002 Winter Olympics) foron un evento deportivo de inverno e internacional celebrado dende o 8 até o 24 de febreiro de 2002 na cidade de Salt Lake City, Utah, nos Estados Unidos de América.
Os Xogos recibiron 2 399 deportistas de 78 países, os cales competiron en 78 probas en quince disciplinas celebradas en 165 sesións deportivas. Os Xogos Olímpicos e Paralímpicos de Inverno de 2002 foron ámbolos dous organizados polo Comité Organizativo de Salt Lake (SLOC polas súas siglas en inglés), sendo a primeira vez na historia dos Xogos que os dous eventos son organizados por un único comité. Utah converteuse no quinto estado dos Estados Unidos en acoller uns Xogos Olímpicos, despois de Missouri, Nova York, California e Xeorxia. Os Xogos de 2002 foron os últimos Xogos celebrados nos Estados Unidos, até os futuros Xogos Olímpicos de 2028 que se celebrarán nos Ánxeles. Estes foron os primeiros Xogos baixo a presidencia do COI de Jacques Rogge.
Reino de Tesalónica
O Reino de Tesalónica (en grego: Βασίλειο της Θεσσαλονίκης) foi un efémero Estado Cruzado fundado despois da Cuarta Cruzada sobre os conquistados territorios bizantinos. Foi vasalo do Imperio Latino. Despois da caída de Constantinopla polos exércitos da Cuarta Cruzada en 1204, os nobres bizantinos fuxiron e establecéronse tanto en Asia Menor - (Imperio de Nicea, Imperio de Trebisonda), como en Tracia e Epiro no continente grego - (Despotado de Epiro).
O marqués Bonifacio de Montferrato, un dos líderes da cruzada, comprou os dereitos de Venecia sobre Tesalónica, onde se estableceu como rei despois de non ser elixido emperador do novo Imperio latino. Bonifacio estendeu o seu reino cara ao norte para incluír a Macedonia e cara ao sur a Tesalia. Foi sucedido como rei en 1207 polo seu fillo infante Demetrio.
Porén, entre 1215 e 1217, Teodoro Comneno Ducas de Epiro conquistou a maior parte de Macedonia, e logo fixo presión a Tesalia. Teodoro atacou o Reino de Tesalónica, que fora debilitado pola partida de moitos dos seus cabaleiros que regresaron a Europa occidental. Teodoro entrou na cidade de Tesalónica en decembro de 1224 e depuxo a Demetrio.
Establecemento
Despois de non poder ser elixido emperador latino de Constantinopla, o líder lombardo da Cuarta Cruzada, Bonifacio de Montferrato reclamou o reino de Tesalónica. En agosto de 1204, asinou un tratado de alianza cos venecianos, a través do cal se converteu en vasalo de Venecia e asegurouse ao mesmo tempo o apoio da Serenísima no seu enfrontamento co emperador latino.Despois dun curto, aínda que violento enfrontamento coas forzas do emperador latino Balduíno I na rexión de Tracia (agosto ou setembro de 1204), Bonifacio fixo homenaxe ao emperador latino e recibiu Tesalónica como feudo. Tamén tivo o emperador latino que ratificar os privilexios que foran concedidos á cidade polos emperadores bizantinos antes de 1204.
En 1205, Bonifacio recibiu homenaxe dos diferentes señores feudais do centro de Grecia, Tesalia e Eubea. Os seus vínculos co Imperio latino foron fortalecidos despois da voda da súa filla Inés con Henrique de Flandres, sucesor de Balduíno I, o 4 de febreiro de 1207. A vasalaxe que vinculaba a Bonifacio co emperador latino foi validado por Henrique no verán de 1207.
A rebelión lombarda
Despois da morte de Bonifacio (setembro de 1207) o seu fillo máis novo Demetrio ascendeu ao trono de Tesalónica. Pronto un movemento rebelde estalou en prexuízo de Demetrio e Henrique de Flandres. O movemento, foi organizado polo rexente do reino Oberto II de Biandrate e o condestable Amadeo Buffa, dirixido á separación do reino da dominación do emperador latino e á ascensión ao trono de Tesalónica do outro fillo de Bonifacio, Guillerme V de Montferrato. Un tratado que se asinou en maio de 1209 deu fin a este movemento, que, con todo, logrou o seu obxectivo en abril de 1217, cando o emperador latino Pedro II de Courtenay, foi convencido polos demandantes lombardos para recoñecer a Guillerme VI todos os dereitos e obrigacións do rei latino de Tesalónica, converténdose así no actual gobernante.
Caída
Até principios de 1222, as tropas epirotas tomaran os fortes de Platamonas e de Serres e achegábanse amenazadoramente a Tesalónica. Co fin de afastar o perigo do seu reino para caer ante o déspota de Epiro Teodoro Comneno Ducas, Demetrio foi a Italia en 1222 e pediu axuda persoalmente. No verán dese mesmo ano, o antigo rexente de Tesalónica e despois bailío do reino Oberto II de Biandrate encabezou un corpo militar co fin de proporcionar axuda militar a Tesalónica. En maio do ano seguinte unha operación militar organizouse en Occidente para a defensa de Tesalónica. Baixo a dirección de Guillerme IV de Montferrato, as tropas foron reunidas en marzo de 1224 no sur de Italia Con todo, as forzas militares dos cruzados chegaron cun grande atraso a Tesalia (1225), mentres que o emperador latino Roberto de Courtenay, totalmente absorto na loita contra Xoán III Ducas Vatatzés, o emperador de Nicea, non tivo éxito en enviar reforzos a tempo para a defensa do reino. Finalmente, en decembro de 1224, Tesalónica rendeuse ante o déspota de Epiro.
Relixión
dereita|miniatura|300x300px|Durante a ocupación latina, a igrexa de Santa Sofía converteuse nunha catedral do arcebispado latino de Tesalónica. Tesalónica foi organizada nun arcebispado latino e a igrexa de Santa Sofía foi a súa catedral. O número de bispos que estaban baixo a xurisdición do arcebispo latino de Tesalónica foi probablemente mantido, segundo o que estaba vixente antes de 1204. A Orde dos Cabaleiros Hospitalarios, que obtivera un posto en Tesalónica, desenvolveu unha importante actividade no reino e desde alí tentaron expandir as súas adquisicións a Tesalia.
Parece ser que os privilexios e dereitos dos habitantes ortodoxos de Tesalónica foron violados desde o comezo do dominio latino. Bonifacio de Montferrato non procedeu á confiscación e á repartición de terras da Igrexa ortodoxa. Durante o sedicioso movemento dos señores lombardos, a propiedade da igrexa foi concedida aos laicos e os fillos dos sacerdotes gregos víronse obrigados a prestar servizo militar.
Aciphylla colensoi
Aciphylla colensoi é unha especie de planta pertencente á familia Apiaceae. Atópase nas principais illas de Nova Zelandia, en altitudes de 900 a 1500 msnm.
Descrición
É unha planta herbácea individual que pode alcanzar os 90 cm de diámetro e a metade de altura. As flores amarelas están situadas nos robustos talos.
Taxonomía
Aciphylla colensoi foi descrita por Joseph Dalton Hooker e publicado en Handbook of the New Zealand Flora 92, no ano 1864.
Reino de Tesalónica
Relixión
Durante a segunda asemblea de Ravennika (1210) decidiuse que en toda a rexión desde Tesalónica até Corinto, a propiedade da igrexa estaría exenta da obrigación feudal. A partir de entón a propiedade sería manexada polo clero que estaba exento de todo gravame e tarefa, con excepción da obrigación do pago de imposto anual, que foi imposto aos sacerdotes gregos e latinos.
Economía
Tesalónica foi o centro da vida económica do reino. O porto da cidade foi un polo de atracción para moitos comerciantes de ascendencia italiana, principalmente venecianos e xenoveses. Con todo, a súa economía baseábase principalmente na agricultura e non no comercio. Moedas foran acuñadas no reino, a pesar da súa efémera existencia. Aínda que non hai moedas coa inscrición do nome dalgún rei latino que saia á luz, moedas bizantinas como o tetarteron (tanto de cobre como de ouro) remóntanse á época da ocupación latina de Tesalónica.
Administración e sociedade
miniatura|250x250px|O Reino Latino de Tesalónica foi organizado baseándose nos modelos occidentais. Imaxe do Heptapirgión. A administración política e militar do reino foi asignado aos nobres latinos, principalmente de orixe lombarda. Os gregos foron excluídos do exercicio do poder e as institucións bizantinas que estaban vixentes na rexión antes de 1204, foron substituídos polos occidentais. Durante o período en que os señores lombardos gobernaron o reino (despois de 1207), a influencia do norte de Italia fíxose máis forte, mentres que os soldados lombardos asumiron a defensa de Tesalónica.
A sociedade estaba organizada sobre a base dos modelos feudais occidentais. Os latinos transformaron a terra da antiga aristocracia bizantina en parcelas feudais e #redistribuír entre eles, constituíndo a parte superior da pirámide social. Os nobres gregos que permaneceron nas súas terras e chegaron a un acordo cos conquistadores integráronse nos estratos feudais máis baixos. A maioría da poboación grega mantívose fóra da xerarquía feudal, simplemente servindo ao novo estado.
Valle de Valdelucio
Valle de Valdelucio é un concello español da provincia de Burgos (Castela e León). A súa poboación é de 339 habitantes (INE 2021).
Cáncer (constelación)
En astronomía Cáncer, tamén chamado Cangrexo ou Caranguexo (símbolo 20px, ), é unha das doce constelacións do zodíaco. En astroloxía, Cáncer constitúe un dos doce signos zodiacais.
A constelación de Cáncer é pequena e feble. Atópase entre as constelacións de Xémini ao Leste, Lynx ao Norte e as constelacións de Canis Minor e Hydra ao Sur.
A constelación tamén dá o seu nome ao trópico de Cáncer.
Obxectos notables do espazo profundo
esquerda|150px|miniatura|Representación medieval de Cáncer Cáncer non ten estrelas brillantes. α Cancri só ten magnitude 4,2.
Cáncer é coñecida entre os afeccionados á astronomía como a constelación na que se atopa Praesepe (M44), tamén coñecida coma O presebe, un cúmulo aberto que conten tamén a estrela ε Cancri e que pode observarse cuns simples prismáticos. O Presebe abarca máis dun grao cadrado sendo observable a simple vista como unha luz difusa; situado dentro do Presebe —aínda que moi lonxe, detrás do mesmo—, hai un grupo de galaxias pertencente ao cúmulo de Coma-Virgo que só son visibles con telescopios de potencia media.
Outros obxectos do espazo profundo que se atopan en Cáncer son M67, un cúmulo aberto coñecido dende moi antigo e moi vello, e NGC 2775, unha galaxia espiral de magnitude 11,3. Nunha noite clara a constelación contén preto de 50 estrelas visibles a simple vista.
Estrelas principais
150px|miniatura|Imaxe da constelación de Cáncer.
Organización de Nacións e Pobos Non Representados
A Organización de Nacións e Pobos Non Representados (coñecida en Unrepresented Nations and Peoples Organization; UNPO) é unha organización internacional estabelecida para dar visibilidade a pobos e nacións non representados ou marxinalizados do mundo. Foi creada o 11 de febreiro de 1991 na Haia (Países Baixos). Os seus membros son pobos indíxenas, estados non recoñecidos, minorías étnicas, territorios ocupados e demais grupos sen representación internacional.
Principios
A Carta da UNPO estabelece os cinco principios centrais da organización:
Tódolos membros deben asinar e acatar o Pacto da UNPO. Os membros do UNpo deben ser non-violentos.
Membros
A continuación amósanse os membros actuais da UNPO.
Os membros orixinais aparecen salientados cun fondo rosa e en letra grosa.
Liderado
Presidentes da Asemblea Xeral
Maksym Koval
Maksym Anatoliyovych Koval, nado en Zaporizhia o 9 de decembro de 1992, é un futbolista ucraíno. Xoga de gardameta e o seu equipo actual é o Al Fateh de Arabia Saudita.
Traxectoria
O 22 de xaneiro de 2018 firmou polo Deportivo da Coruña, cedido polo Dynamo Kyiv até o remate da tempada 2017–18 con obriga de compra en caso de permanencia. Debutou na xornada 27, nun encontro en Riazor ante o SD Eibar que rematou en empate (1–1), e co propio Koval expulsado logo dunha dura entrada sobre Joan Jordán.
Gingidia
Gingidia é un xénero botánico de fanerógamas da familia das apiáceas. É orixinario de Oceanía.
Especies
A continuación dáse unha lista das especies do xénero  aceptadas até setembro de 2012, ordenadas alfabeticamente. Para cada unha indícase o nome binomial seguido do autor, abreviado segundos as convencións e usos.
John Deacon
John Richard Deacon, nado en Leicester o 19 de agosto de 1951, é un músico inglés, hoxe retirado, máis coñecido por ser o baixista e un dos compositores da banda de rock Queen. Foi o último dos catro membros en entrar no grupo e tamén o máis novo, xa que só tiña 19 anos nese momento. Deacon é o autor dun gran número de éxitos de Queen, incluíndo os sinxelos "You're My Best Friend", "Spread Your Wings", "Back Chat", "I Want to Break Free" e o maior éxito de todos, o sinxelo máis vendido da banda nos Estados Unidos, "Another One Bites the Dust", así como outras cancións de practicamente todos os discos de Queen. Tocou tamén a guitarra, o piano e a guitarra clásica en varios álbums, así como os teclados e sintetizadores, e a programación. De xeito diferente aos seus compañeiros, o instrumentista sempre evitou actuar nas voces do grupo, e a súa participación limítase ás voces de apoio nalgunhas presentacións en directo. John Deacon é considerado como un dos maiores baixistas do mundo do rock.
Despois do espectáculo Freddie Mercury Tribute Concert, en 1992, o baixista presentouse con Queen e mais co amigo de Mercury, Elton John, nunha única interpretación: "The Show Must Go On" (Elton John inicialmente cantara a canción coa banda no tributo a Freddie Mercury). Deacon contribuíu tamén noutra canción de Queen: "No-One But You (Only The Good Die Young)", lanzada en 1997 no álbum Queen Rocks, e despois diso retirouse da industria da música.
Deacon decidiu non participar no supergrupo Queen+Paul Rodgers, mais apoiou a iniciativa dos excompañeiros de banda.
Antes de Queen
Deacon creceu en Oadby, Leicestershire, co seu pai Arthur, a súa nai Lilian e a súa irmá máis nova Julie. Mais en 1962, cando Deacon tiña 11 anos, o seu pai morreu dun ataque cardíaco. Coñecido polos amigos como "Deaks", estudou no Linden Junior School, en Leicester, e no Gartree High School e o Beauchamp College, en Oadby. En Leicester foi onde formou súa primeira banda, a "The Oposition", en 1965, cando tiña catorce anos. Tocaba inicialmente a guitarra, comprada con diñeiro prestado por outro dos outros membros da banda, e logo converteuse en baixista, logo de que o baixista orixinal abandonara por non ter a calidade musical do resto da banda.
Despois de estar en "The Oposition" durante catro anos, Deacon participou no seu último concerto con ela (que daquela cambiara o nome por "The Art"), en agosto de 1969. O motivo de abandonala foi a súa aceptación para continuar os seus estudos, relacionados coa electrónica, no Chelsea College.
Carreira en Queen
Despois de levar menos dun ano en Londres, con notable éxito académico, decidiu montar alí outra banda. Daquela, o grupo Queen xa estaba formado por Brian May, Freddie Mercury e Roger Taylor, e Deacon foi velos en outubro de 1970. Ao comezo de 1971 un amigo presentoulle a Taylor nunha discoteca, quen lle comunicou que andaban na procura dun baixista para a súa banda. Dous días despois, Deacon fixo unha proba nunha aula do Imperial College de Londres e a partir de aí pasóu a ser o último membro de Queen.
No primeiro álbum de Queen foi presentado como "Deacon John" e pouco despois pasou a aparecer como John Deacon. A súa primeira composición aparece no terceiro álbum do Queen: "Sheer Heart Attack".
Deacon era considerado como o membro "tranquilo" da banda, e tamén se di que era o que controlaba as finanzas. Estaba moi vinculado a Freddie Mercury e non aceptou a continuidade de Queen sen el. A súa derradeira aparición pública coa banda foi nun evento benéfico en favor das vítimas da SIDA en 1997, e a súa última participación directa con Queen foi na gravación de "No-One But You (Only The Good Die Young)".
A partir de aí pasou a vivir en Putney, no suroeste de Londres, coa súa esposa Veronica Tetzlaff, con quen casou o 18 de xaneiro de 1975. A parella tivo seis fillos: Robert (18 de xullo de 1975), Michael (3 de febreiro de 1978), Laura (25 de xuño de 1979), Joshua (13 de decembro de 1983), Luke (5 de decembro de 1992) e Cameron (7 de novembro de 1993).
Botando man dos seus coñecementos de enxeñaría electrónica, en varias ocasións creou instrumentos que foron usados pola banda. A súa creación máis famosa é o "Deacy Amp", usado por Brian May e por el mesmo.
Discografía
Véxase a entrada Queen.
Laihia
Laihia (en sueco Laihela) é un municipio de Finlandia situado na rexión de Ostrobotnia. En 2017 a súa poboación era de 8.098 habitantes. A superficie do termo municipal é de 508,44 km2, dos cales 4,14 km2 son auga. O concello ten unha densidade de poboación de 16,06 hab./km².
Limita cos municipios de Isokyrö, Korsholm, Malax, Vaasa, Ilmajoki e Kurikka, estes dous últimos na rexión veciña de Ostrobotnia do Sur.
O concello é unilingüe en finés.
Carintia, Austria
dereita|miniatura|100px|Escudo dereita|miniatura|200px|Situación Carintia (en Alemán Kärnten, en Esloveno Koroška e Italiano Carinzia) é un Estado (Land) da Austria meridional; a súa capital, Klagenfurt, e Villach son as súas únicas cidades.
É o quinto maior Estado en área (9.536 km²) e o sexto en poboación (559.404). O Estado limita con Salzburgo polo norte, Estiria polo nordeste, Eslovenia e Italia polo sur, e cunha porción do Tirol polo oeste.
Carintia é un dos destinos turísticos máis populares do país.
Divisións administrativas
O estado está dividido en oito distritos rurais e dous urbanos (Bezirke), sendo os últimos as cidades estatutarias Statutarstädte) de Klagenfurt e Villach. miniatura|300px|dereita|Os distritos de Carintia
Xogos Olímpicos de Inverno de 2006
Os Xogos Olímpicos de Inverno de 2006 (en XX Giochi olimpici invernali) foron un evento deportivo de inverno e internacional que se celebrou dende o 10 até o 26 de febreiro de 2006 en Turín, no Piemonte, Italia. Esta foi a segunda vez que Italia era sede dos Xogos Olímpicos de Inveno¡, sendo a primeira en 1956 en Cortina d'Ampezzo. Italia tamén foi a sede dos Xogos de Verán en 1960 en Roma. Turín foi escollida como a cidade sede en xuño de 1999.