cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Efecto apotropaico
Antigo Exipto
A miúdo usábanse obxectos nestes rituais para facilitar a comunicación cos deuses. Un dos obxectos máxicos máis comunmente atopados, a banda apotropaica de marfil, gañou ampla popularidade no Reino Medio (ao redor de 1550-1069 a. C.). Estas bandas foron utilizadas para protexer as mulleres embarazadas e os nenos das forzas malévolas, e foron adornadas con debuxos de deidades solares apotropaicas. Do mesmo xeito, usábanse comunmente amuletos protectores coa imaxe de deuses e deusas como Taueret. Tamén se usaba con frecuencia a auga nos rituais, onde se usaban os vasos de libación (unha forma antiga do moderno brinde) en forma de Taueret para verter auga curativa sobre un individuo. En períodos moito máis tardíos (cando Exipto caeu baixo os Ptolomeos gregos), a estela co deus Horus usouse en rituais similares; verteríase auga sobre a estela e, despois de ritualmente adquirir poderes curativos, recollíase nun recipiente para que a persoa aflixida puidese bebela.
Xestos, fórmulas, fetiches e rituais
Determinados xestos son considerados apotropaicos pola antropoloxía cultural: facer a figa (o xesto do dedo polgar ou medio entre os demais da palma) para rexeitar o mal de ollo, tocar madeira, cruzar os dedos, dicir "Xesús!" para rexeitar o mal presaxio dun espirro (aínda cando esta exclamación se utiliza comunmente como fórmula de cortesía cando alguén espirra), evitar determinados animais ou números, etcétera. Os romanos cortaban as mans aos suicidas como acto apotropaico para se defenderen do mal espírito. Igualmente, os denominados conxuros e ensalmos, ou fórmulas como as que se pronuncian nos brindes ou nas queimadas. Así mesmo, certos obxectos e fetiches adoitan ser considerados protectores, amuletos ou talismáns, como a cruz de Caravaca, as medallas de San Bieito, de San Cristovo (para as viaxes) e do arcanxo San Miguel, o ollo apotropaico, o nazar, o trevo de catro follas, a pata de coello, a man de Fátima, etcétera.
Carmen Ruiz Repullo
Traxectoria
Desde os seus inicios, en 2005, colaborou na posta en práctica e avaliación do I Plan de Igualdade entre Mulleres e Homes na Educación, en Andalucía. Nese sentido, Ruíz imparte formación en materia de xénero e prevención da violencia de xénero para profesorado, alumnado, familias e persoal técnico de administracións públicas. Realizou labores de consultoría para distintos organismos públicos como a Universidade Internacional de Andalucía (UNIA), o Instituto Andaluz de la Mujer (IAM) e a Consellería de Educación da Xunta de Andalucía, ou o Ministerio de Educación, Cultura e Deporte do Goberno de España.
Efecto apotropaico
Xestos, fórmulas, fetiches e rituais
Nas tumbas gregas do século VI a. C. abundan esculturas de criaturas defensoras como as sereas e as esfinxes. Expresións eufemísticas como a que daban os gregos ás terribles deidades vingadoras denominadas Erinias ("Euménides", isto é, "Benfeitoras") teñen esta orixe, así como outras cristianizadoras como na "Santa Compaña".
Carmen Ruiz Repullo
Traxectoria
Formou parte do equipo de profesionais que deseñaron o programa Skolae, un proxecto de referencia en España que destaca por tratarse dun itinerario integral (colexio, familias, profesorado e alumnado) que dota de ferramentas para educar en Igualdade.
No seu libro La historia de Pepe y Pepa, Ruíz representa a violencia de xénero nunha escaleira na que os dous protagonistas, adolescentes que acaban de comezar unha relación, van subindo chanzos. En cada chanzo, Pepe controla un pouco máis a Pepa, e os exemplos que utiliza están baseados en feitos reais que foi extraendo das súas charlas e obradoiros.
Efecto apotropaico
Historia
Desde antigo moitos autores reprobaron con criterios racionais estes actos, considerándoos un prexuízo cognitivo ou superstición, como o doutor Gaspar Navarro no seu Tribunal de superstición ladina, explorador del saber, astucia y poder del demonio: en que se condena lo que suele correr por bueno en hechizos, agueros, ensalmos, vanos saludadores, maleficios, conjuros, arte notoria, caualista, y paulina y semejantes acciones vulgares (Huesca: Pedro Blusón, 1631) e durante a Ilustración foi un lugar común rexeitar e criticar estas prácticas irracionais, contra as cales, por exemplo, escribiu o pai Benito Xerónimo Feijoo varios ensaios.
Carmen Ruiz Repullo
Recoñecementos
En 2017, Ruíz foi galardoada co premio Meridiana na modalidade niciativas que promueven la educación, pola súa traxectoria no campo da escola coeducativa e libre de violencia machista.
Obra
Entre as súas publicacións atópanse manuais, tales como a guía do xoguete non sexista "Nuevas formas de jugar, campaña del juego y el juguete no sexista, no violento", 2007 da Xunta de Andalucía, e numerosos libros entre os que cabe destacar:
Milleirós, Meilán, Lugo
Milleirós é un lugar da parroquia de Meilán no concello lugués de Lugo na comarca de Lugo.
Sônia Braga
Sônia Maria Campos Braga nada en Maringá, Estado do Paraná, o 8 de xuño de 1950, é unha actriz brasileira con cidadanía estadounidense, comezou a ser coñecida internacionalmente após o filme Dona Flor e seus dois maridos de Bruno Barreto. É irmán da actriz Ana Braga e tía de Alice Braga.
Primeiros anos
Quinta de sete fillos, perdeu ao seu pai cando só tiña oito anos. Antes de intentar unha carreira artística, traballou como secretaria, e máis tarde estudou como actriz de teatro. O seu debut foi nun programa de televisión infantil, O Jardim Encantado, tras o que participou no musical Hair con dezanove anos, en 1969.
Carreira
Co paso dos anos gañou a reputación de icona sexy brasileira polas escenas de alto contido erótico nalgunhas películas nas que protagonizou; no seu país de orixe alcanzou a popularidade de facto sobre todo coa transposición televisiva (1975) e despois en cinema (1983) da novela Gabriela, cravo e canela de Jorge Amado, e posteriormente con Vida e milagres de Tieta de Agreste en 1996.
Sonia trasladouse posteriormente aos Estados Unidos de América, onde protagonizou diversas películas, entre as que destacan Kiss of the Spider Woman (1985) de Héctor Babenco, onde actuou xunto a Raúl Juliá (xunto a quen actuaría de novo no derradeiro filme de Juliá, no que interpretou a Chico Mendes), e Milagro (1988) de Robert Redford, actor co que tivo unha longa relación afectiva. Tivo papeis protagonistas nas telenovelas Dancin' Days (1978) e Samba d'amore (1980); tamén foi estrela convidada na serie de televisión estadounidense The Cosby Show (1986), Sex and the City (2001) e Alias (2005). En 2017 participou en Aquarius, o seu primeiro filme brasileiro en quince anos, que foi proxectada no Teatro García Barbón de Vigo, e de novo coa retrospectiva sobre o director Kleber Mendonça Filho no Festival de Cans.
Entre varios premios recibiu o Platino e foi nomeada a dous Globos de Ouro e un BAFTA.
Manuel Rodeiro
Traxectoria
Rodeiro residiu en Madrid durante boa parte da súa vida profesional. Alí traballou, entre outras institucións, na Orquestra Nacional de España, onde se dedicou a catalogar os fondos da antiga Orquestra Sinfónica de Madrid. Pero a súa actividade principal, e a súa vocación primeira, foi a composición. Naqueles anos compuxo obras de encarga para o Festival Internacional de Música Contemporánea de Alacante, para o Ciclo de Cámara e Polifonía da propia Orquestra Nacional, para o Centro de Difusión da Música Contemporánea, entre outras. Cando fala do prodixio da escritura musical refírese:
A súa traxectoria como compositor caracterizábase, inicialmente, nunha primeira etapa, pola conquista dunha linguaxe esencialmente natural, nun momento no que o panorama musical estaba aínda moi marcado polos restos da vangarda histórica, o que o condicionou en moitos aspectos, e lle creou bastantes problemas no sentido de que nom se sentía a gusto coa expresión, a miúdo tan apocalíptica, que caracterizaba á música contemporánea, o que o levou a buscar un camiño diferente.
Despois dun amplo traballo como compositor, crítico e escritor, obtivo un gran recoñecemento como director e fundador do Departamento de Música do Centro Galego de Arte Contemporánea.
Desde 2003 vive en Barcelona, onde é profesor do Departamento de Teoría Musical e Composición da Escola Superior de Música de Catalunya.
Recoñecementos
En 2012 foi galardoado co Premio da Cultura Galega en recoñecemento á súa traxectoria. Manuel Rodeiro mereceu o recoñecemento do xurado na categoría de Música polo seu labor de referencia na creación sonora contemporánea. Compositor, crítico, xestor e pedagogo, Rodeiro dirixiu o departamento de Música do Centro Galego de Arte Contemporánea.
Sputnik V
miniatura|Recepción [[internacional das vacinas]] miniatura|Campaña de vacinación na [[Arxentina]] miniatura| da Sputnik V
A Gam-COVID-Vac (en Гам-КОВИД-Вак) é unha vacina contra a COVID-19 desenvolvida polo Centro Nacional de Investigación de Epidemioloxía e Microbioloxía Gamaleya, laboratorio que se atopa en Moscova. É chamada popularmente e comercialmente "Sputnik V" (en Спутник V), sendo a V de vacina, e por analoxía ao primeiro satélite artificial que colocou animais en órbita e os devolveu vivos á Terra, o Sputnik 5. Esta vacina permite o uso de neveiras comúns, debendo ficar almacenada na temperatura de 2 a 8 graos Celsius.
O 8 de agosto de 2020, o relatorio científico sobre os ensaios clínicos da Gam-COVID-Vac aínda non fora publicado, mais ela foi aprobada polo Ministerio da Saúde de Rusia co obxectivo de tornala coñecida como "a primeira vacina de covid-19 rexistrada".
Historia
En maio de 2020, o Centro Nacional de Investigación de Epidemioloxía e Microbioloxía Gamaleya anunciou que desenvolvera a vacina Gam-COVID-Vac e que non tiña efectos colaterais importantes.
Outeiro, Marrube, O Saviñao
Outeiro é un lugar da parroquia de Marrube no concello do Saviñao, na comarca da Terra de Lemos.
Sputnik V
Historia
O 1 de agosto de 2020, o Ministro da Saúde ruso Mikhail Murashko dixo aos xornalistas que "o ensaio clínico foi declarado concluído".
Outeiro, Marrube, O Saviñao
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, que é unha parte alta ou elevación do terreo.
Sputnik V
Historia
O 10 de agosto de 2020, os media relataron que a Asociación de Organización de Ensaios Clínicos da Rusia, que abrangue unha serie de grandes empresas biofarmacéuticas, incluíndo Bayer, AstraZeneca, Novartis, fixo unha proposta para adiar o rexistro estatal da vacina até a conclusión da terceira fase das probas.
O 11 de agosto de 2020, o presidente ruso Vladimir Putin anunciou a aprobación regulatoria da vacina antes de iniciar os ensaios de fase 3 para estudar a seguranza e eficacia do produto. Porén, a aprobación anticipada resultou en chamamentos para que o país seguise as directrices de seguridade internacionais, xa que só o 40% das vacinas acostuman ter éxito nesta fase dos estudos.
En decembro de 2020, a Universidade de Oxford e AstraZeneca anunciaron que examinarían unha combinación da súa vacina ChAdOx1 coa Sputnik V.
O 2 de febreiro, nun artigo publicado en The Lancet, os cientí­ficos rusos divulgaron que a Sputnik tiña 91,6% de eficacia xeral e 100% de eficacia contra casos moderados a graves de Covid e que non causara reaccións graves que fosen ligadas ao inmunizante.
O 3 de abril de 2021, o presidente arxentino Alberto Fernández anunciou no seu Twitter que fora contaminado con COVID-19, mesmo após tomar a vacina. O Centro Gamaleya respondeu á publicación, dicindo que a vacina tiña 100% de eficacia contra casos graves e no caso de infeccións evitaría os síntomas severos, e desexou unha rápida recuperación ao mandatario.
O problema da falta de datos
A falta de datos e a constante non observancia das fases de probas da vacina fixeron que o voceiro da Organización Mundial da Saúde, Tarik Jasarevic dixese, pouco antes da Arxentina comezar a vacinar, que "a pre-cualificación de calquera vacina inclúe a revisión e avaliación rigorosa de todos os datos de seguranza e eficacia esixidos. Non se pode usar unha vacina ou medicamentos sen pasar por todas esas etapas, cumprindo todas esas etapas", nunha clara crítica a Rusia. No país iberoamericano, tras o inicio da vacinación de emerxencia a finais de decembro de 2020, a farmacéutica arxentina Sandra Pitta, do Conicet, chegou a dicir: "non me vacinaría porque non teño información. Todo o que xira en torno á Sputnik V é moi pouco transparente. A bibliografía é escasa".
O 2 de febreiro, nun artigo publicado na revista The Lancet, cientí­ficos rusos deron máis datos sobre a vacina, corrixindo a eficacia xeral para 91,6% - e non 91,4. Alén disto divulgaron que 19.966 voluntarios participaran das probas, recibindo as dúas doses previstas. Destes, mais de dous mil eran persoas anciás con máis de 60 anos de idade.
No Brasil
O 29 de decembro, a Anvisa, autoridade sanitaria do Brasil, anunciou que recibira unha petición de autorización de ensaio clínico de fase III (estudos en humanos) para a Sputnik V e que a petición fora feita polo laboratorio 'União Química', tendo a empresa contratado os dereitos para a produción da vacina no Brasil, afirmando ter a capacidade de producir 8 millóns de doses ao mes. O laboratorio pretende facer vendas da Sputnik para outros países onde o uso emerxencial está autorizado, mais dixeron que a prioridade é o Brasil.
Na petición a Anvisa, a empresa brasileira afirmou que a vacina tiña uso emerxencial aprobado en países como "a Arxentina, Bolivia, Alxeria, Serbia e Palestina". Coa petición de estudos da fase 3 pendente, foi anunciada a expectativa de que, até o18 de xaneiro de 2021, fose pedida a autorización para uso emerxencial. O 13 de xaneiro, o presidente do Fondo Ruso de Investimentos Directos anunciou que fornecerá 150 millóns de doses para o Brasil ao longo de 2021, con todo, o día 16 de xaneiro, Anvisa anunciou que devolvera os documentos por eles "non teren presentado requisitos mínimos para a análise por Anvisa".
O día 20, o Supremo Tribunal Federal (STF) solicitou explicacións a Anvisa sobre a negativa de liberación da vacina, logo de que o Gobernador de Baía, Rui Costa, entrase cunha acción xudicial, solicitando que fose permitida a "importación e a distribución de vacina que aínda non fose rexistrada en Anvisa, dende que haxa rexistro por axencia reguladora certificada pola OPAS, e que ela estaba sendo aplicada noutros países como a Arxentina e Paraguai.
O 29 de xaneiro, a Axencia informou na súa actualización sobre a “Marcha da análise das vacinas” que aínda que non concluíra a análise do pedido de estudo no Brasil, o que dificilmente acontecerá sen os datos da fase 3, que deben ser liberados só en maio.
Na Unión Europea
A EMA (Axencia Europea de Medicamentos chegou a analizar a Sputnik no inicio de marzo de 2021, mais o 7 do mesmo mes declarou que a vacina era unha "ruleta rusa" debido a falta de información.
A UE precisou que os países poden, de maneira unilateral sen contar cos organismos da Unión, negociar a compra da vacina, como sucedeu con Hungría. Outros países europeos de fóra da UE tamén usaron a vacina, como Serbia, que se converteu en data de abril de 2021 no país europeo con maior porcentaxe de poboación vacinada.
O 17 de febreiro o astronauta e Ministro de Ciencia español Pedro Duque, ao ser preguntado se el se poría unha vacina rusa afirmou "Se me subín a unha nave rusa, como non me iría pór unha vacina rusa se a chegan a autorizar?".
Química
Os outros ingredientes (excipientes) son iguais, tanto cuantitativamente como cualitativamente, nas dúas doses. Na vacina non deben incluírse adxuvantes nin outros compoñentes ou ingredientes.
Fórmula
A Sputnik V é unha vacina de vector viral baseada no adenovirus humano — un virus do arrefriado común — fundido coa proteína spike do virus SARS-CoV-2 para estimular unha resposta inmunolóxica.
Ela foi desenvolvida polos mesmos laboratorios do goberno que desenvolveron o que é reivindicado "unha vacina eficaz contra o ébola, ben como unha vacina contra o virus MERS".
Eficacia
O 26 de setembro de 2020, un estudo foi publicado na revista The Lancet afirmando que a vacina era segura e inducira forte resposta inmunolóxica nos participantes das fases I e II das probas.
O 14 de decembro, o goberno ruso anunciou que a Sputnik tiña unha eficacia do 91,4%, aumentando logo ao 91,8%.
O 3 de abril de 2021, horas despois de que o presidente arxentino Alberto Fernández anunciase no seu Twitter que fora contaminado con covid-19, mesmo após tomar a vacina, o Ministerio de Saúde publicou un levantamento preliminar anunciando que menos do 0,2% dos vacinados coa 1ª ou 2ª dose foran infectados con Sars-Cov-2 decorridos 14 días da aplicación.
Reaccións adversas
O xornal La Nación confirmou con autoridades arxentinas que, inicialmente, 12 persoas presentaran reaccións graves, incluíndo cólica renal, trombose venosa profunda e absceso de membro.
O artigo publicado na The Lancet en febreiro de 2021 divulgou que o 94% dos voluntarios que participaran das probas tiveron reaccións semellantes ás causadas pola gripe: reacción no sitio da inxección, dor de cabeza e astenia e que ninguén tivera reaccións graves.
Comercialización
A vacina debe custar arredor de 10 dólares. En agosto o xornal Der Tagesspiegel, referíndose á autorización para uso en Rusia, afirmou que máis de 20 países demostraran interese pola vacina.
Porén, a finais de decembro de 2020, alén de Rusia, só a Arxentina e Hungría compraran doses do produto para iniciar a imunización. O 29 de decembro, a Sputnik V comezou a ser aplicada na Arxentina. Hungría puxo a vacina a pesar de que a AEM aínda non autorizara o inmunizante. O 29 de decembro, o goberno de Venezuela anunciou un contrato para compra da vacina.
Pacios, Meilán, Lugo
Pacios é un lugar da parroquia de Meilán no concello lugués de Lugo na comarca de Lugo.
Outeiro, Diomondi, O Saviñao
Outeiro é un lugar da parroquia de Diomondi no concello do Saviñao, na comarca da Terra de Lemos.
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, que é unha parte alta ou elevación do terreo.
Caprimulgus
Caprimulgus é un xénero de aves da orde dos caprimulxiformes e familia dos caprimúlxidos coñecidos comunmente como noiteboas ou avenoiteiras.
Descrición
O xénero fou descrito en 1758 por Linneo na 10ª edición do seu Systema Naturae.
Etimoloxía
O nome Caprimulgus deriva da falsa crenza de que chuchan o leite das cabras; o nome latino do xénero provén da combinación das palabras capra (cabra) e mulgere (muxir).
Especies
Recentemente o Comité Internacional de Ornitoloxía incorporou neste xénero as dúas especies do antigo xénero Macrodipteryx. thumb|240px|[[Caprimulgus asiaticus]] thumb|240px|[[Caprimulgus macrurus]] thumb|240px|[[Caprimulgus ruficollis]] 240px|thumb|[[Caprimulgus vexillarius]]
Recoñécense no xénero as seguientes:
Distribución e características
As súas especies encóntranse distribuídas por Eurasia, África e Oceanía. Son aves de hábitos nocturnos, de mediano tamaño, con ás longas e rematadas en punta, patas curtas e pico moi curto e ancho, que adoitan aniñar no chan. Son activas pola tarde e a noite. Aliméntanse de bolboretas nocturnas e outros insectos voadores grandes. A súa plumaxe está coloreada para camuflarse entre as plantas e ocultarse durante o día. Adoitan ter unha crista de plumas na caluga que poden despregar.
Ligazóns externas
Caprimulgus na Enciclopedia Británica.
A Tolda de Milleirós, Meilán, Lugo
A Tolda de Milleirós é un lugar da parroquia de Meilán no concello lugués de Lugo na comarca de Lugo.
Meilán, Meilán, Lugo
Meilán é un lugar da parroquia de Meilán no concello lugués de Lugo na comarca de Lugo.
Hemosiderina
miniatura|Histopatoloxía dun caso de conxestión pulmonar, que mostra intersticios con deposición de hemosiderina (frecha negra), [[edema e engrosamento do coláxeno. Os alvéolos conteñen un siderófago (frecha branca, caracterizado polo seu groso pigmento castaño, que é lixeiramente refráctil).]] miniatura|Ril visto ao microsocopio. As áreas marróns son de hemosiderina.
A hemosiderina é un complexo proteico para o almacenamento de ferro que está composto de ferritina parcialmente dixerida e lisosomas. A degradación do grupo hemo dá lugar a biliverdina e ferro. Entón o corpo atrapa o ferro liberado e almacénao como hemosiderina nos tecidos. A hemosiderina xérase tamén nas vías metabólicas anormais da ferritina.
Só se atopa dentro das células (e non circulando libre polo sangue) e parece ser un complexo de ferritina normal, ferritina desnaturalizada e outros materiais. O ferro dos depósitos de hemosiderina está pouco dispoñible para a subministración deste elemento cando se necesita. A hemosiderina pode identificarse histoloxicamente coa tinguidura de azul de Prusia de Perls; o ferro da hemosiderina toma un ton de azul a negro cando se expón ao ferrocianuro potásico desta tinguidura. Nos animais normais os depósitos de hemosiderina son pequenos e son pouco aparentes se non se aplican tinguiduras especiais. Xeralmente, detéctanse acumulacións excesivas de hemosiderina dentro das células do sistema fagocítico mononuclear ou ocasionalmente dentro de células epiteliais do fígado e riles.
Varias doenzas orixinan depósitos de grandes cantidades de hemosiderina nos tecidos. Aínda que estes depósitos non causen síntomas, poden orixinar danos nos órganos. A hemosiderina encóntrase normalmente nos macrófagos e é especialmente abundante despois de sufrir hemorraxias, o que suxire que a súa formación pode estar relacionada coa fagocitose dos glóbulos vermellos e a hemoglobina que contiñan. A hemosiderina pode acumularse en diferentes órganos en varias doenzas. Pode depositarse en doenzas asociadas cunha sobrecarga de ferro. Adoitan ser doenzas nas que cómpre facer frecuentes transfusións de sangue, como a anemia falciforme e a talasemia.
O ferro é necesario para diversas reaccións químicas e procesos do corpo (por exemplo, as oxidacións-reducións), pero é tóxico cando non está debidamente almacenado, polo cal no corpo se desenvolveron diversos métodos para almacenalo, como a hemosiderina e feritina.
Outeiro, Rebordaos, O Saviñao
Outeiro é un lugar da parroquia de Rebordaos no concello do Saviñao, na comarca da Terra de Lemos.
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, que é unha parte alta ou elevación do terreo.
A Vaqueira, Meilán, Lugo
A Vaqueira é un lugar da parroquia de Meilán no concello lugués de Lugo na comarca de Lugo.
O Campo, Chave, O Saviñao
O Campo é un lugar da parroquia de Chave no concello do Saviñao, na comarca da Terra de Lemos.
Outeiro, Ousende, O Saviñao
Outeiro é un lugar da parroquia de Ousende no concello do Saviñao, na comarca da Terra de Lemos.
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, que é unha parte alta ou elevación do terreo.
Chave, Chave, O Saviñao
Chave é un lugar da parroquia de Chave no concello do Saviñao, na comarca da Terra de Lemos.
Vilar, Meilán, Lugo
Vilar é un lugar da parroquia de Meilán no concello lugués de Lugo na comarca de Lugo.
A Costa, Chave, O Saviñao
A Costa é un lugar da parroquia de Chave no concello do Saviñao, na comarca da Terra de Lemos.
A Airexe, Muxa, Lugo
A Airexe é un lugar da parroquia de Muxa no concello lugués de Lugo na comarca de Lugo.
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, o lugar da igrexa.
Universidade de Hacettepe
A Universidade de Hacettepe é unha universidade localizada en Ancara é, con 36.112 estudantes e 3495 funcionarios académicos unha das maiores universidades de Turquía. Foi fundada o 8 de xullo de 1967.
Con base nos resultados académicos, é a universidade que ten a mellor facultade de Medicina do país. A Universidade ten 2 campus principais. O primeiro campus está situado na antiga cidade de Ancara, onde se atopa a Facultade de Medicina, e o segundo, o campus de Beytepe, o campus está a 13 km do centro da cidade e cobre 6.000.000 metros cadrados (600 hectáreas; 1.483 acres) de bosques e zonas verdes. Nel atópanse as Facultades de Ciencias Económicas e Administrativas, Dereito, Educación, Enxeñaría, Belas Artes, Letras e Ciencias. Ademais destes dous campus principais, a Escola de Traballo Social está situada en Keçiören e o Conservatorio Estatal de Ancara, onde esta última estaba afiliada á universidade desde 1982, está no campus de Serşevler.
Carballoso, Muxa, Lugo
Carballoso é un lugar da parroquia de Muxa no concello lugués de Lugo na comarca de Lugo.
O Gruñedo, Chave, O Saviñao
O Gruñedo é un lugar da parroquia de Chave no concello do Saviñao, na comarca da Terra de Lemos.
Ufanismo
miniatura|250x250px| [[Slogan onde "amar" é sinónimo de aceptar as leis constitucionais, e "deixar" un termo figurado para aqueles que non concordaban coa ditadura militar.]] O ufanismo (feito de gabarse ou presumir do propio país) é un termo empregado no Brasil en alusión á obra do conde Afonso Celso Porque me Ufano do Meu País.
O adxectivo ufano provén da lingua castelá e significa a vangloria dun grupo auto-eloxiando feitos e logros. Polo tanto, no caso do Brasil, pódese dicir que o ufanismo é a actitude ou posición de certos grupos que enaltecen o potencial brasileiro, as súas belezas e riquezas naturais.
A ditadura militar brasileira iniciou un período de campañas ufanistas para conquistar a simpatía do pobo. Así, os lemas «Ninguém segura este país» e «Brasil, ame-o ou deixe-o», e as músicas cos refráns «Eu te amo, meu Brasil, eu te amo; ninguém segura a juventude do Brasil», «Este é um país que pra frente (...)". O himno do Mundial de 1970 era cantado polo «noventa milhões em ação, pra frente, Brasil do meu coração (…) Salve a seleção». A euforia xerada na poboación pola vitoria na primeira retransmisión ao vivo dun Mundial levounos ás rúas a cantar versos patrióticos, mesturando goberno e fútbol nun entroido fóra de época.
Adélaïde Labille-Guiard
Adélaïde Labille-Guiard, nada en París o 11 de abril de 1749 e finada na mesma cidade o 24 de abril de 1803, foi unha pintora francesa, dedicada a temas de historia e retratos.
Traxectoria
Adélaïde era filla dun merceiro. Aprendeu a pintar miniaturas con François-Elie Vincent e óleo co seu fillo François-André. As súas primeiras obras expuxéronse na Académie de Saint-Luc, e despois de que pechase en 1776, no Salon de la Correspondance. Casou con Louis-Nicolas Guiard en 1769, pero separouse en 1777. Posteriormente, gañouse a vida ensinando a pintar.
O mecenado da tía de Luís XVI de Francia, a princesa María Adelaida, reportoulle a Labille-Guiard unha pensión gobernamental de 1000 libras, e encargos para pintar a Adelaida, á súa irmá Vitoria-Luisa, e Isabel, a irmá do rei. O retrato de Adelaida, exposto en 1787, foi a obra máis grande e ambiciosa de Labille-Guiard até a data. En 1788 recibiu un encargo do irmán do rei, o Conde de Provenza (máis tarde, Luís XVIII de Francia), para pintalo no centro dunha grande obra de historia, Réception d'un chevalier de Saint-Lazare par Monsieur, Grand maître de l'ordre.
Estas conexións reais fixeron de Labille-Guiard unha persoa politicamente sospeitosa despois da Revolución francesa de 1789. En 1793 ordenóuselle destruír algunhas das súas obras realistas, incluíndo o encargo inacabado para o Conde de Provenza.
Con todo, Adélaïde estaba lonxe de ser conservadora. A principios dos anos 1790 fixo campaña para que a Academia abrísese á admisión xeral das mulleres. No Salón de 1791 expuxo retratos de membros da Asemblea Nacional, incluíndo a Maximilien de Robespierre e Armand, duque de Aiguillon.
Entre outras coleccións públicas que exhiben obras de Adélaïde Labille-Guiard atópanse: o Museo Getty, Museos de Arte da Universidade de Harvard, a Academia de Artes de Honolulu, Museo de Arte Kimbell (Fort Worth, Texas), o Museo de Arte do Condado de Los Ángeles, o Louvre, o Museo Metropolitano de Arte, a Galería Nacional de Arte (Washington D.C.), o Museo Nacional de Varsovia, o Museo Nacional de Mulleres Artistas (Washington D.C.), o Museo de Arte Speed (Kentucky) e Versalles.
Lamas, Chave, O Saviñao
Lamas é un lugar da parroquia de Chave no concello do Saviñao, na comarca da Terra de Lemos.
Toponimia
O orónimo provén do latín, e indica un lugar con lama ou lodo.
Monte Sartego, Muxa, Lugo
Monte Sartego é un lugar da parroquia de Muxa no concello lugués de Lugo na comarca de Lugo.
Concello de Nora
Nora é un concello sueco no condado de Örebro. A súa capital é a localidade de Nora. En setembro do ano 2022 o municipio tiña unha poboación de 10 719 habitantes.
O concello atópase na rexión mineira de Bergslagen e coopera cos municipios adxacentes do grupo KNÖL (Kommuner i Norra Örebro län): Lindesberg, Ljusnarsberg e Hällefors. Os concellos cooperan en temas como estradas, xestión do lixo ou tempo libre.
Lamas, Ousende, O Saviñao
Lamas é un lugar da parroquia de Ousende no concello do Saviñao, na comarca da Terra de Lemos.
Alférez
Na Iberia medieval, un alférez foi un alto cargo na casa dun rei ou magnate orixinado ao redor do século X. O termo deriva do árabe الفارس (al-fāris), que significa "cabaleiro", e foi comunmente latinizado como alferiz ou alferis, aínda que tamén se traduciu ao latín como armiger ou armementarius, que significa "armador". A conexión co porte de armas é visible en varios sinónimos latinos: fertorarius, inferartis e offertor. O cargo ás veces era o mesmo que o de abandeirado ou porta-estandarte. O alférez foi xeralmente o seguinte oficial de maior rango despois do mordomo. Xeralmente estaba ao cargo da mesnada (exército privado) do rei ou magnate, do seu séquito persoal de cabaleiros e quizais tamén da súa armería e da súa garda. Xeralmente seguiría ao seu señor na campaña e na batalla.
Nos reinos de Castela e León nos séculos XI e XII o cargo foi outorgado en xeral a mozos membros nobres da corte, moitas veces como preludio do ascenso ao rango de conde. Sábese que Afonso VIII de Castela premiou ao seu alférez Álvaro Núñez de Lara coa concesión da vila de Castroverde por levar o seu estandarte na batalla das Navas de Tolosa.
No Reino de Navarra nos séculos X e XI, o cargo de alférez cambiou de mans con maior frecuencia que outros, e tamén hai constancia de rotación. É o único oficio cortesán para o que se citan dous oficiais ao mesmo tempo: Fortún Jiménez e Ortí Ortiz foron ambos inferartes nunha carta de 1043.
Antonia Anaut
Antonia Anaut Garde, nada no ano 1888 en Izaba (Navarra) e finada na mesma localidade en maio de 1976, foi a derradeira falante do dialecto roncalés do éuscaro na súa vila. Naceu na casa Katalin-Garde desta localidade.
miniatura|esquerda|200px|Antonia Anaut e Ubaldo Uhalde, os últimos falantes en Izaba do dialecto roncalés.
Juan Raposo Lamas
Juan Raposo Lamas, nado en Arzúa en 1910 e finado na Coruña o 22 de novembro de 1999, foi un funcionario e político galego.
Traxectoria
Fillo de Ramón Raposo Rivadulla e Carmen Lamas Rey. Fundador de Falange en Arzúa en agosto de 1935 e xefe das milicias de Falange. Aprobou as oposicións para secretario de xulgado municipal en maio de 1936. Logo do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi nomeado Delegado de Orde Público de Arzúa. Presentou unha denuncia ante o xuíz de instrución municipal contra o alcalde republicano Juan Manuel Vidal García o 2 de agosto, que pé ao procedemento xudicial. Foi nomeado polo alcalde Jesús Souto Vilas oficial primeiro interino do Concello o 6 de agosto e logo de que fose cuberta a praza foi nomeado oficial segundo de secretaría o 24 de setembro. Foi xefe local de Falange Española Tradicionalista y de las JONS. Foi nomeado alcalde de Arzúa en decembro de 1940. Foi destituído do cargo polo gobernador civil en febreiro de 1942. Volveu ser nomeado alcalde en 1944, permanecendo no cargo durante uns meses. Despois foi secretario do xulgado de Pontedeume, oficial do de Lugo desde onde se trasladou ao xulgado número 3 da Coruña en 1967, e finalmente ao de Santiago de Compostela. Finou na Coruña o 22 de novembro de 1999.
Vida persoal
Casou con María de los Dolores Pampín García, que finou en 1985, e foi pai de María Teresa, María Rosa e María Victoria Raposo Pampín.
A Lence, Chave, O Saviñao
A Lence é un lugar da parroquia de Chave no concello do Saviñao, na comarca da Terra de Lemos.
Concello de Nacka
Nacka é un concello sueco no condado de Estocolmo. A súa capital é Nacka, que forma parte da área urbana da cidade de Estocolmo. Dende a fundación do concello en 1971 a tendencia de poboación ten sido moi positiva, e en setembro de 2022 o municipio tiña unha poboación de 109 127 habitantes.
O municipio de Nacka caracterízase por un leito rochoso moi agrietado. As praias empinadas cara, por exemplo, Skurusundet, Lännerstasundet e Baggensfjärden, son trazos característicos neste contexto. O concello ten unha longa historia de talleres e industrias que comezou cando Gustav Vasa fixo construír un martelo mecánico en Nacka Ström na década de 1550. Porén, dende os anos 90 a economía local está dominada polas industrias de servizos e o comercio.
Grupo Instrumental Siglo XX
miniatura|250px|Retrato de [[Florian Vlashi, fundador e director do GISXX]] O Grupo Instrumental Siglo XX (GISXX) foi creado en 1996 por iniciativa do violinista da Orquestra Sinfónica de Galicia Florian Vlashi, que lle deu este nome como unha homenaxe ao "Gran Século".
O seu director é o seu impulsor é Florian Vlashi.
Importancia do século XX na música
O século XX está considerado como o século no que sucedeu o segundo "gran cambio" na Historia da música. O primeiro aconteceu na Antigüidade e no Medioevo cando se substituíron as escalas gregas e medievais polas escalas temperadas. Isto considerouse unha "agresión do diabólico" (Diabulus in Musica). Este segundo gran cambio sucedeu no século XX, cando se derrumbou o edificio tonal de case tres séculos substituíndose polo sistema de música serial até a estocástica. Por fin, a música era libre, xa non había máis códigos dominantes e tabús.
Porén, durante ese século interpretouse máis a música do pasado que a actual, creando así un "divorcio" do público coa música moderna, motivado polos réximes totalitarios que conservaron de forma artificial o romanticismo musical transformándoo en "dogma" contra o moderno, e procurando a arte comercial, fácil.
Finalidade do Grupo Instrumental Siglo XX
A finalidade do grupo é a de interpretar as mellores obras de música de cámara escritas desde comezos do século XX até os nosos días. O grupo considera esencial a estreita colaboración co compositor. Os solistas do grupo investigan sobre a creación de novas técnicas para o seu instrumento, e colaboran activamente cos compositores cos que traballan na aplicación destas técnicas ás súas obras.
Actividades
O GISXX estreou máis de 84 obras e ten, no seu extenso repertorio, máis de 160 obras de autores desde Stravinski, Falla, Richard Strauss, até Messiaen, Xenakis, Ligeti ou Crumb. Porén, céntranse especialmente en autores galegos: Paulino Pereiro, en cuxo catálogo figuran obras escénicas e cinematográfias á marxe das sinfónicas e de cámara; Jesús González que, ao igual que Pereiro, pertence á Asociación Galega de Compositores; o prematuramente falecido Manuel Balboa e Manuel Rodeiro, compositor, escritor, profesor e fundador do Departamento de Música do Centro Galego de Arte Contemporánea.
O grupo participou en diversos certames nacionais e internacionais, como os festivais de música de A Coruña (Festival Mozart), Santiago de Compostela, Salamanca, Bilbao (Festival de Música del Siglo XX), Madrid, Bienal NMK de Durrës, Verona, Remusica (Kosovo), entre outros, nos que obtivo as mellores críticas e fervorosos aplausos do público. Seus concertos foron gravados por Radio Clásica, de Radio Nacional de España, e foron transmitidos pola TVE 2 e polo Canal Internacional da RTVE.
O GISXX é un grupo experimental que está aberto a novos proxectos e espazos que combinan a música nova coa poesía, o teatro, a danza, os vídeos e as artes plásticas. Ultimamente saíu ao mercado seu CD Manuel Balboa – Obra completa para conjunto instrumental, e o DVD O arame, ópera nun acto de Juan Durán.
Membros do grupo
Os seus membros son brillantes solistas da Orquestra Sinfónica de Galicia que proveñen de máis de 10 países diferentes e que recibiron unha formación especializada de excelencia en centros de gran prestixio internacional. Todos os solistas son expertos profesionais de altísimo nivel no seu campo, e posúen unha dilatada experiencia na práctica instrumental orquestral e como solistas. A composición do grupo é flexíbel e o número de intérpretes varía dependendo das obras do programa que se interprete.
O GISXX está fomado por 7 violinistas, 4 violistas, 4 violonchelistas, 1 contrabaixo, 1 frauta, 3 clarinetes, 1 óboe, 1 fagot, 1 trompeta, 1 trompa, 1 trombón, 2 percusionistas, 1 pianista, 1 guitarrista e 1 arpista.
Muxa de Abaixo, San Salvador de Muxa, Lugo
Muxa de Abaixo é un lugar da parroquia de San Salvador de Muxa no concello lugués de Lugo na comarca de Lugo.
Marzán, Chave, O Saviñao
Marzán é un lugar da parroquia de Chave no concello do Saviñao, na comarca da Terra de Lemos.
Filmes de Francia propostos ó Óscar ó mellor filme internacional
miniatura|René Clément gañou dous premios honoríficos e foi o primeiro director nomeado Francia presentou filmes para o Óscar ó mellor filme internacional dende a concepción do premio en 1956. O premio é concedido anualmente pola Academia das Artes e das Ciencias Cinematográficas dos Estados Unidos de América a unha longametraxe producida fóra dos Estados Unidos e cuxo diálogo estea principalmente nunha lingua diferente do inglés. O galardón foi creado para a 28ª edición dos premios, sucedendo os premios honoríficos non competitivos que se presentaron entre 1947 e 1955 en recoñecemento dos mellores filmes en lingua estranxeira estreados nos Estados Unidos.
Propostas
A Academia das Artes e das Ciencias Cinematográficas convidou as industrias cinematográficas de varios países a presentar os seus mellores filmes para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa dende o ano 1956. O Comité desta categoría supervisa todo o proceso e revisa tódolos filmes enviados. Despois disto, realízase unha votación secreta para determinar os cinco nomeados ó premio. A continuación amósase unha lista dos filmes que presentou Francia para a súa valoración pola Academia co respectivo ano e cerimonia de entrega. Todos os filmes escollidos foron principalmente en lingua francesa, coas notables excepcións da gañadora en lingua portuguesa Orfeo negro en 1959 (coprodución co Brasil) e Mustang en 2015, en turco.
Saint-Germain-en-Laye
O municipio é na actualidade unha subprefectura, e a sede administrativa do distrito de Saint-Germain-en-Laye e a capital do cantón de Saint-Germain-en-Laye.
Xeografía
Situada a unha altitude entre os 22 e os 176 msnm, ocupa unha extensión de 53,09 km².
A 1 de xaneiro de 2018 contaba cunha poboación de 44 750 habitantes, polo que a súa densidade de poboación nese ano era de 843 hab./km².
Saint-Germain-en-Laye é alcumado como o "maior centro comercial ao aire libre ao oeste de París", xa que conta con máis de 800 tendas, a maioría delas situadas no centro histórico.
Saint-Germain-en-Laye é a sede de Ford France, e das filiais francesas de Bose Corporation e Cargill, entre outras. A estación de tratamento de augas residuais Sena-Aval do Syndicat interdépartemental pour l'assainissement de l'agglomération parisienne (SIAAP), a depuradora de augas residuais maior da área de París, está en funcionamento desde 1940 e trata unha media de 1,5 millóns de m³ de auga por día.
A agricultura só xoga un papel moi pequeno na economía do municipio.
Historia
Saint-Germain-en-Laye foi fundada en 1020 cando o rei Roberto o Piadoso (996–1031) fundou un convento no lugar da actual igrexa de Saint-Germain. Antes da Revolución francesa en 1789 foi unha cidade real, e a residencia de numerosos monarcas franceses.
O vello castelo de Saint-Germain-en-Laye foi construído en 1348 polo rei Carlos V sobre a base dun castelo máis antigo que databa da época de Luís IX, san Luis, en 1238. A Francisco I débese l restauración seguinte, e despois os reis Henrique IV e Luís XIII deixaron as súas pegadas na cidade.
Luís XIV naceu alí, e converteuna na súa residencia principal de 1661 a 1681. Luís XIV recibiu no castelo ao seu primo, o rei Xacobe II Estuardo, cando volveu do seu exilio en Gran Bretaña. O rei Xacobe viviu no castelo durante 13 anos, a a súa filla Luísa Maria Estuardo naceu alí en 1692. Os seus restos repousan na igrexa da cidade.
No século XIX, Napoleón estableceu a súa escola de oficiais de cabalaría no Castelo Vello. En 1867 Napoleón III construíu o Museo de Antigüidades Nacionais, no que se expoñen obxectos procedentes desde o paleolítico até a época merovinxia.
O 10 de setembro de 1919 asinouse no castelo o Tratado de Saint-Germain. Este tratado estableceu a paz entre os aliados da Tripla Entente e Austria, e consagrou a desaparición da Monarquía Austro-Húngara.
Durante a ocupación nazi, desde 1940 até 1944, foi o Cuartel Xeral da Wehrmacht en Francia.
Creación da comuna
A comuna creouse o 1 de xaneiro de 2019 ao fusionarse os municipios anteriormente independentes de Saint-Germain-en-Laye e Fourqueux, que desde entón teñen o status de Communes déléguées. A sede administrativa está en Saint-Germain-en-Laye.
Piñeiro, Muxa, Lugo
Piñeiro é un lugar da parroquia de Muxa no concello lugués de Lugo na comarca de Lugo.
A Palloza, Muxa, Lugo
A Palloza é un lugar da parroquia de Muxa no concello lugués de Lugo na comarca de Lugo.
Tacto
esquerda|miniatura|267x267px|O Tacto, de [[José de Ribera|José de Ribeira, cadro da serie dos sentidos (Museo Norton Simon, Pasadena, Estados Unidos).]] miniatura|tacto humano O sentido do tacto é aquel que permite aos organismos percibir cualidades dos obxectos e medios como a presión, temperatura, textura e dureza. A pel ten diferentes clases de receptores nerviosos que se encargan de transformar os diferentes tipos de estímulos do exterior en información susceptíbel para ser interpretada polo cerebro. A pel divídese en tres capas: a epiderme (capa superficial), a derme e a hipoderma (capa máis profunda).
A epiderme está constituída por tecido epitelial e no seu estrato basal ou xerminativo atopamos a melanina, pigmento que dá cor á pel, e a derme por tecido conxuntivo. Nesta capa están os anexos cutáneos que son as glándulas sebáceas, as glándulas sudoríparas, o pelo e as uñas e a hipoderma formada por tecido conxuntivo adiposo.
Debemos ter en conta que, aínda que o sentido do tacto se atopa principalmente na pel, tamén está nas terminacións nerviosas internas do organismo, podendo percibir os altos cambios de temperatura ou a dor. Polo que é o máis importante do cinco sentidos permitíndonos percibir os riscos para a nosa saúde tanto internos como externos. miniatura|200x200px|Contacto
O Bosque, A Cova, O Saviñao
O Bosque é un lugar da parroquia da Cova no concello do Saviñao, na comarca da Terra de Lemos.
A Arousa
A illa Arousa, A Arousa,  ou illa de Arousa é unha illa galega situada no interior da Ría de Arousa, e que forma parte do concello da Illa de Arousa na provincia de Pontevedra, constituíndo a maioría da extensión do termo municipal; o demais é constituído polos illotes de Guidoiro Pedregoso (coñecido tamén só como Guidoiros) e Guidoiro Areoso (coñecido tamén só como Areoso). Na actualidade é a única illa habitada do termo municipal, correspondente coa parroquia da Illa de Arousa, e a máis habitada de Galiza.
Etimoloxía
esquerda|miniatura|200x200px|A Arousa no atlas de Pedro Teixeira (1634), nomeada como D'AROVÇA Segundo E. Bascuas, Arousa é unha forma de orixe paleoeuropea, derivada da raíz indoeuropea *er- 'mover'. Este topónimo está rexistrado no ano 899 como "insulam Arauza". Outras teorías vincularon o topónimo a outras raíces preindoeuropeas, a linguas goidélicas ou ao latín.
Xeografía
O istmo une unha pequena península onde se atopa o Con do Forno, o punto máis alto do municipio (69 m) co resto da illa.
Enlaza coa Península Ibérica mediante unha ponte de dous quilómetros de lonxitude, que foi inaugurada en 1985.
Ten uns 36 quilómetros de costa, dos cales 11 son praias, de area branca e fina.
Ten restos arqueolóxicos romanos e da Idade do Ferro nos arredores da praia do Naso e Os Bufos (un castro e unha necrópole, entre outros),  en parte espoliados.
Xeoloxía
A maior parte da Arousa está formada por rochas metamórficas e graníticas. A parte norte forma parte, xunto con case a totalidade de Sálvora, Ribeira e a maior parte do Salnés do plutón de Caldas de Reis.
A Casa do Monte, A Cova, O Saviñao
A Casa do Monte é un lugar da parroquia da Cova no concello do Saviñao, na comarca da Terra de Lemos.
San Gimignano
San Gimignano é unha pequena cidade de montaña medieval amurallada na provincia de Siena, Toscana, centro-norte de Italia. Coñecida como "a Cidade das belas Torres", San Gimignano é famosa pola súa arquitectura medieval, única pola conservación dunha ducia das súas casas torre. que, coa súa configuración de outeiro e as súas paredes circundantes, forman "un horizonte inesquecible". Dentro dos muros, os edificios ben conservados inclúen exemplos notables tanto de arquitectura románica como de arquitectura gótica, con destacados exemplos de edificios seculares así como igrexas. O Palazzo Comunale, a Colexiata e a Igrexa de Sant' Agostino conteñen frescos, incluíndo ciclos que datan dos séculos XIV e XV. O "Centro Histórico de San Gimignano" é Patrimonio da Humanidade da UNESCO. A cidade tamén é coñecida polo azafrán, o xamón dourado e o seu viño branco, Vernaccia di San Gimignano, producido a partir da antiga variedade de uva Vernaccia que se cultiva nas ladeiras de pedra arenisca da zona.
Historia
thumb|left|250px|A central Piazza della Cisterna No século III a.C. no lugar de San Gimignano alzábase unha pequena aldea etrusca. Os cronistas Lupi, Coppi e Pecori relatan que durante a conspiración de Catilina contra a República Romana no século I, dous irmáns patricios, Muzio e Silvio, fuxiron de Roma cara a Valdelsa e construíron dous castelos, Mucchio e Silvia (hoxe San Gimignano). O nome de Silvia cambiou a San Gimignano no ano 450 despois de que o bispo Geminianus, o santo de Módena, interveña para evitar a destrución do castelo polos seguidores de Atila o Huno. Como resultado, dedicouse ao santo unha igrexa e nos séculos VI e VII creceu ao seu redor unha aldea amurallada, chamada posteriormente "Castelo de San Gimignano" ou Castelo do Bosque pola extensa zona boscosa que o rodea. Desde o 929 a cidade foi gobernada polos bispos de Volterra.
Na Idade Media e na era do Renacemento, foi un punto de parada para os peregrinos católicos no camiño a Roma e o Vaticano, xa que se atopa na Vía Francigena medieval. O desenvolvemento da cidade tamén mellorou polo comercio de produtos agrícolas dos fértiles outeiros veciños, en particular o azafrán, usado tanto para cociñar como para tinguir panos e viño Vernaccia, dise que inspiraba a papas e poetas.