cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Francisco Esmorís Recamán
Traxectoria
Licenciado en Medicina pola Universidade de Santiago de Compostela en 1921, e tamén fixo estudos de Maxisterio. Traballou como médico da mariña civil e a bordo dun vapor inglés, e desde 1924 foi médico en Fisterra, onde tamén daba clases.
Società Sportiva Lazio
A Società Sportiva Lazio é un club de fútbol de Italia, radicado na cidade de Roma na rexión do Lacio. Fundouse en 1900, participou permanentemente na máxima categoría do fútbol italiano desde a creación desta.
Francisco Esmorís Recamán
Traxectoria
Foi patrón maior da confraría de pescadores e membro correspondente da Real Academia Galega e do Instituto de Estudos Galegos Padre Sarmiento. Foi un grande estudoso da historia de Fisterra. Foi condecorado coa Medalla da Orde Civil de Sanidade por diversos estudos sobre o tifo.
Società Sportiva Lazio
A Lazio consagrouse campión da Serie A italiana en 2 ocasións, ademais de adxudicarse a Copa de Italia en 6 ocasións e a Supercopa de Italia en 4 ocasións. A nivel internacional, conquistou a Recopa de Europa na tempada 1998-99 e a Supercopa de Europa en 1999, alcanzou a final da Copa da UEFA en 1997-98.
Presidente de Bangladesh
Ditaduras e Sistema Presidencial (1974–91)
A mediados dos anos 90, a oposición ao goberno de Ershad aumentou. Os meses de novembro e decembro de 1990 estiveron marcados por folgas xerais, o aumento das protestas nos campus, manifestacións públicas, e unha desintegración xeral da lei e a orde. Ershad dimitiu en decembro de 1990.
Società Sportiva Lazio
Estadio
Exerce como local no Stadio Olimpico di Roma, o cal comparte co seu tradicional rival AS Roma. Cunha capacidade de 81.903 espectadores é o segundo estadio con maior capacidade en Italia, só por detrás do Estadio Giuseppe Meazza de Milán, e está considerado, segundo os parámetros da UEFA, como un reduto de 5 estrelas.
Presidente de Bangladesh
Restauración do sistema Parlamentario (1991—presente)
O sistema parlamentario democrático foi recuperado en 1991 cando Khaleda Zia se converteu na primeira muller que ocupaba o cargo de primeira ministra de Bangladesh por elección parlamentaria.
O Presidente é o Xefe de Estado, e cumpre agora un papel practicamente cerimonial e é elixido polo parlamento. Con todo, os poderes do Presidente son substancialmente aumentados durante a posesión dun goberno en funcións, que é o responsábel da convocatoria de eleccións e transferencia de poder. Os membros do goberno en funcións teñen que ser apartidistas e teñen tres meses para completar a súa tarefa. Este arranxo de transición é unha innovación que foi iniciada por Bangladesh nas súas eleccións de 1991 e institucionalizado en 1996 pola súa 13.ª emenda constitucional.
No goberno en funcións, o presidente ten o control sobre o Ministerio de Defensa, a autoridade para declarar un estado de emerxencia, e o poder de destituír ao Asesor en Xefe e outros membros do goberno provisional. Unha vez as eleccións foron celebradas e un goberno novo e o parlamento están formados, os poderes e a posición do presidente volve á súa función case cerimonial. O Asesor en Xefe e outros asesores do goberno en funcións deben ser nomeados nos 15 días seguintes á disolución do Parlamento.
Società Sportiva Lazio
Seareiros
Segundo unha enquisa elaborada polo instituto estatístico Demos no mes de agosto de 2007, do total de afeccionados ao fútbol en Italia, a Lazio é o sexto club por número de seareiros, co 3 % do total.
Terradillos de Esgueva
Terradillos de Esgueva é un concello español da provincia de Burgos (Castela e León). A súa poboación é de 104 habitantes (INE 2012).
Selección de fútbol de Corea do Sur
A Selección de fútbol de Corea do Sur (en coreano: 대한민국 축구 국가대표팀) é o equipo representativo de Corea do Sur en competicións internacionais de fútbol. Representa á Asociación de Fútbol de Corea desde 1948 nas competicións oficiais organizadas pola Confederación Asiática de Fútbol (AFC) e a Federación Internacional de Asociacións de Fútbol (FIFA).
Historia
Aínda que na antiga se Corea practicaba un deporte parecido ao fútbol actual, chamado chuk-gu, foi a presenza británica no porto de Incheon en 1882 a que introduciu o fútbol na península. En 1921 xogouse o primeiro torneo coreano de fútbol e en 1928 creouse a Asociación de Fútbol de Corea. Após a fin da segunda guerra mundial, a Asociación de Fútbol de Corea reinstalouse na nova República de Corea. En 1948, foi admitida na FIFA e en 1954 foi unha das asociacións fundadoras da AFC.
Magnitude astronómica
En astronomía, magnitude é a medida do brillo dunha estrela. Os antigos astrónomos gregos chamaban estrelas de primeiro tamaño (primeira magnitude), ás estrellas máis brillantes que aparecían despois do ocaso solar e ás últimas que desaparecían tras a saída do Sol e, sucesivamente, estrelas de segundo tamaño (segunda magnitude), terceira magnitude etc. até as estrelas de sexta magnitude, as estrelas visíbeis só con escuridade total.
No século II a.C., o astrónomo e matemático grego Hiparco de Nicea reuniu un catálogo de case 1000 estrelas apreciábeis a simple vista, agrupándoas en seis categorías ás que denominou magnitudes. As máis brillantes foron clasificadas como de primeira magnitude, e as máis tenues como de sexta magnitude.
Esta clasificación segue empregándose na actualidade, aínda que con modificacións. A máis significativa foi introducida no século XIX polo astrónomo inglés Norman Pogson.
Escala de magnitudes
A moderna escala de magnitudes, perfectamente establecida, baséase no brillo das estrelas nunhas condicións determinadas. En xeral, cando o brillo dunha estrela é 100 veces maior que o doutra, a súa magnitude é 5 unidades menor. Así, cando a magnitude aumenta en 1 o brillo diminúe en (100)1/5, é dicir, en 2,512. Debido a que a escala de magnitudes se establece con base nun cociente de brillos, os brillos seguen unha progresión xeométrica mentres que as magnitudes seguen unha progresión aritmética. Isto faise por dous motivos: por acercarse á antiga clasificación grega de "tamaños" e por seguir a lei fisiolóxica de Norman Pogson.
A escala actual de magnitudes axustose para que coincida o máis aproximadamente posíbel coa magnitude dos antigos gragos, sempre e cando se utilice o ollo humano para medir a magnitude, o que se chama magnitude visual.
O brillo dunha estrela diminúe coa distancia e coa absorción interestelar, así que as magnitudes medidas desde a Terra son só magnitudes aparentes.
Outros tipos de magnitudes
Hai outros tipos de magnitudes:
Noal, Noal, Porto do Son
Noal é un lugar da parroquia de Noal no concello coruñés de Porto do Son, na comarca de Noia. Segundo o padrón municipal (INE 2020) ten 70 habitantes (29 homes e 41 mulleres).
Lista de concellos de Valladolid
Lista de concellos da provincia de Valladolid:
550px|dereita|miniatura|Mapa municipal de Valladolid
Guillerme III de Inglaterra
Guillerme III de Inglaterra, II de Escocia, nado na Haia o 14 de novembro de 1650 e finado en Hampton Court o 8 de marzo de 1702, foi rei de Inglaterra, Escocia e Irlanda entre 1689 e a súa morte. Guillerme, Príncipe de Orange, foi tamén estatúder dos Países Baixos.
Traxectoria
Educado como protestante, foi rei de Inglaterra e Irlanda a partir de 13 de febreiro de 1689, e rei de Escocia a partir do 11 de abril dese mesmo ano, xunto coa súa muller María II de Inglaterra. Recibiu a coroa no seguimento da Revolución Gloriosa, durante a cal o seu tío e sogro Xacobe II de Inglaterra foi deposto.
Lista de filmes coas maiores recadacións
Deseguido enuméranse os filmes coas maiores recadacións de todos os tempos.
Filmes coas maiores recadacións
Con máis de 2,7 mil millóns USD obtidos a nivel mundial, Avatar (2009) é o filme con maiores recadacións en despacho de billetes de todos os tempos. Outro dato relevante é que as recaudacións da maioría das películas que se enumeran a continuación son principalmente da súa exposición internacional; tan só hai tres casos nos que a recadación nos Estados Unidos e o Canadá superou á internacional: O cabaleiro escuro (2008), Rogue One: A Star Wars Story (2016) e Black Panther (2018). Por outra banda, até o 2019, a lista ten un total de 24 filmes producidos e / ou distribuídos por Walt Disney Pictures, dos cales oito foron producidos por Marvel Studios e catro por Pixar. Cómpre salientar que 38 filmes foron publicados a partir do ano 2010, o que representa o 76% da lista.
Se se tomaran en conta as ganancias obtidas por cada filme por mor da súa distribución en formatos de vídeo caseiro (por exemplo, VHS, DVD, Blu-ray), ou da súa transmisión en televisión, as cifras variarían de forma significativa. Por exemplo, Titanic (1997) obtivo máis de mil millóns USD pola renda e venda das súas copias nos distintos formatos de vídeo en que foi distribuída, adicionais aos 2,2 mil millóns USD que xerou durante as súas exhibicións en salas de cine. Os ingresos de Avatar pola súa distribución en DVD e Blu-ray exceden até 2014 os 385 millóns USD, tan só nos Estados Unidos e o Canadá. Isto permítenos deducir que, ao sumar os dous tipos de ganancias para ambas as películas, obtiveron máis de 3 mil millóns USD cada unha en total. A este resultado faltarían incorporarse os ingresos polo pago de dereitos de transmisión en cadea televisiva. Polo xeral, a marxe de utilidade por concepto de pago por visión que os estudos de televisión páganlle aos produtores dos filmes chega a ser até dun 20-25 % sobre o total das recadacións obtidas en despacho de billetes. Titanic obtivo 55 millóns USD pola súa transmisión en NBC e HBO, importe equivalente ao 9 % da súa recadación en despachos de billetes dos Estados Unidos e o Canadá.
Hampton Court
miniatura|dereita|Debuxo do pazo (1708). miniatura|esquerda|A fronte do pazo (2004). miniatura|esquerda|Xardíns do pazo (2001). miniatura|dereita|Queen Mary's State Bedchamber, unha habitación do pazo Hampton Court é un pazo situado en Gran Bretaña, concretamente na cidade homónima de Hampton a tan só 20 km de Londres.
Lenda
A lenda di que o espírito de Catarina Howard, unha das esposas de Henrique VIII vaga por todo o recinto. Esta moza foi asasinada brutalmente na Torre de Londres por orde expresa do seu marido.
Lista de filmes coas maiores recadacións
Filmes coas maiores recadacións
A continuación enuméranse de forma descendente as 50 películas que obtiveron as maiores recadacións como resultado da súa exhibición en salas de cine. Un total de 27 destas excederon a cifra de mil millóns USD cada unha; 28 destas estreáronse a partir de 2010. Avatar figura no primeiro posto da relación. Cabe mencionarse que esta lista tamén inclúe os distintos relanzamentos que tivera calquera película estreada a partir de 1996. Non se toman en conta os relanzamentos para filmes estreados antes deste ano pois non se analizaron os prezos dos boletos de entrada xa axustados por inflación, nin tampouco o tamaño da poboación mundial ou as tendencias de mercadotecnia que existían na sociedade daqueles anos. Os montantes exprésanse en dólares de EE.UU.
Axuste por inflación
Debido aos efectos a longo prazo da inflación, principalmente o incremento significativo nos prezos das entradas, a táboa anterior outorga máis «consideración» ás películas máis recentes; unha película estreada en 1910, cos prezos moito máis baixos no despacho de billetes dese entón, tería que vender aproximadamente 100 veces o que vendería unha película de 2007, con tal de que ambas teñan relación proporcional nas súas recadacións. Tamén se atopa a problemática dos cambios do valor das moedas. A consecuencia do anterior, a táboa só compara películas que foron estreadas a nivel mundial en períodos curtos de tempo, pois moitas películas doutras épocas máis antigas nunca aparecerán na listaxe moderna, ignorando con iso o seu probable éxito comercial durante a súa estrea. Algúns consideran que as distribuidoras optan por non facer os axustes por inflación convenientes ás cifras, posto que terminaría reducíndoas e finalmente eliminaría o seu status alcanzado co transcurso do tempo.
En Estados Unidos, o sitio Box Office Mollo, o libro mundial de Marca Guiness e Entertainment Weekly consideran que Foise co vento (1939) é a película coa maior recadación de todos os tempos, considerando un eventual axuste por inflación. Con todo, non toman en conta os 10 relanzamentos da película, axustando a recadación total da película aos dólares de 1939.
Maiores recadacións por ano
A seguinte listaxe mostra ás películas que alcanzaron as maiores recadacións durante o seu ano de estrea, a partir de 1950.
Estados Unidos
A seguinte listaxe inclúe a todas aquelas cintas que tiveron a marca de maiores ingresos no seu debut en salas de cine en Estados Unidos. A película Avengers: Endgame situouse o 28 de abril de 2019 como a película con maior recadación no seu primeiro fin de semana en toda a historia de Estados Unidos, superando con 357 millóns de dólares á anterior película con esta marca, ademais da súa antecesora na saga Avengers: Infinity War, que recadou 257 millóns de dólares no seu debut no 2018.
Franquías e sagas de filmes máis exitosas
''Nota: A tetraloxía dos Vengadores, a triloxía de Iron Man, a triloxía de Capitán América e a triloxía de Thor forman parte do Universo Cinematográfico de Marvel polo cal non se toman en conta como sagas individuais. Ademais, Spider-Man: Homecoming non forma parte da saga de Spider-Man, é parte do Universo Cinematográfico de Marvel. Ademais, cá compra de 20th Century Fox por parte de Walt Disney Pictures, non se vai unir a saga de X-Men ao Universo Cinematográfico de Marvel. Tamén as películas de Man of Steel, Batman contra Superman: O amencer da xustiza e The Batman non pertencen ás sagas individuais de Batman e de Superman xa que pertencen ao DCEU.''
Río Casoio
Fontes
O río Casoio nace da confluencia do río Valborrás e mais do río Riodolas, que adoita considerarse a súa continuación. Este nace a 1.440 m de altitude, nos contrafortes da serra do Eixe.
Percorrido
O seu curso esténdese por 19,5 km até confluír co Sil en Sobradelo de Valdeorras, tendo todo o seu percorrido dentro do concello de Carballeda de Valdeorras. É un río de montaña que ten o seu leito practicamente encaixado, abríndose escasamente en apenas algunhas pequenas s, como a da ermida de San Cosme e San Damián, na que se celebra unha romaría anual a finais do mes de setembro, e na que, hai poucos anos, se celebraba unha concorrida feira de gado cabalar, popular na comarca e nas contiguas do Bolo e A Cabreira.
Étimo
O nome do río procede do da parroquia de Casoio, Carballeda de Valdeorras, sita na cabeceira da corrente.
Aproveitamento
Modernamente, en 1971, completouse no curso baixo o encoro do Casoio, preto do citado Sobradelo, que usa as augas para produción de enerxía eléctrica.
Coroa de Liechtenstein
A Coroa de Liechtenstein (en alemán: Liechtenstein Krone; plural kronen) foi a unidade monetaria de Liechtenstein desde 1898 ata 1921, e estaba dividida en 100 heller, como moeda divisionaria. As moedas son raras, en tanto que os billetes son máis comúns.
Liechtenstein usou a coroa austrohúngara e a coroa austríaca logo da disolución do Imperio Austrohúngaro en 1918, e logo adoptou o franco suízo en 1921, por mor da inestabilidade da coroa. A coroa de Liechtenstein definíase pola mesma cantidade de metais preciosos que a coroa austrohúngara e que a coroa austríaca.
Moedas
Cuñáronse moedas de prata de 1, 2 e 5 coroas, e moedas de ouro de 10 e de 20 coroas. Nalgúns dos valores, existen probas numismáticas datadas en 1898, aínda que o habitual é que as emisións regulares comezasen a estar datadas en 1900.
As moedas da coroa de Liechtenstein cuñáronse na Casa da Moeda de Viena a nome do monarca Xoán II e foron deseñadas polo gravador Gustave Deloye.
Billetes
Liectenstein utilizou os billetes da coroa austríaca entre 1919 e 1921, cando pasou a adoptar como propio o franco suízo. De xeito autónomo, só imprimiu papel moeda de emerxencia con denominacións de 10, 20 e 50 heller durante o ano 1920.
Utah Jazz
Utah Jazz é un equipo da National Basketball Association (NBA) da cidade de Salt Lake City, Utah. Actualmente compiten na División Noroeste da Conferencia Oeste, xogando os seus partidos como local no EnergySolutions Arena (antigo Delta Center). A franquía dos Jazz foi fundada en 1974 en Nova Orleáns, onde o equipo obtivo o seu actual nome, xa que a capital de Luisiana é coñecida como o berce dese xénero musical. Antes de mudarse a Salt Lake City en 1979, xogaron como os New Orleans Jazz cinco tempadas.
Os Jazz foron un dos equipos con menos éxito da liga nos seus primeiros anos, non conseguindo clasificarse nos playoffs até dez anos despois da súa fundación (1984). Con todo, dende ese ano non faltaron á cita até a tempada 2004. A partir de finais dos anos oitenta, John Stockton e Karl Malone convertéronse nos xogadores franquía do equipo, formando un dos mellores dúos da historia da NBA. Dirixidos polo adestrador Jerry Sloan foron un dos equipos máis importantes dos anos noventa, chegando ás finais de 1997 e 1998 onde perderon fronte os Chicago Bulls de Michael Jordan.
Trala marcha de Stockton e Malone en 2003, os Jazz non se clasificaron na fase final durante tres anos, até a chegada do base Deron Williams que liderou ao equipo até a tempada 2010-11. Despois desa campaña retirouse o adestrador Jerry Sloan e os Jazz comezaron unha profunda reestruturación, incluída a marcha do equipo de Williams. En ano 2012, os Jazz son o único equipo das catro grandes ligas deportivas norteamericanas (MLB, NFL, NBA e NHL) con sede no estado da colmea.
Pavillóns
En Nova Orleáns En Salt Lake City
Primeiros anos en Nova Orleáns
En 1974, a franquía naceu co nome de New Orleans Jazz. A pesas de contar co espectacular Pete Maravich, os Jazz comezaron sendo un equipo perdedor, e tras cinco tempadas en Nova Orleáns, mudouse a Salt Lake City, Utah, en 1979. Tras este movemento, a asistencia de público diminuíu considerablemente. dereita|250px|miniatura|[[Louisiana Superdome, primeiro pavillón dos Jazz.]]
1979: Traslado a Utah
Tras o movemento dos Jazz a Utah, decidiuse continuar co nome de Jazz, a pesar de que a cultura jazz tiña as súas raíces en Nova Orleáns, e nada tiña que ver con Utah. Houbo pouco apoio local, pero a diferenza doutras franquías, non existiu ningunha campaña publicitaria para atraer afeccionados. Antes da tempada 1979-80, os Jazz conseguiron ao anotador Adrian Dantley de Los Angeles Lakers, quen posteriormente sería o máximo anotador da liga nas tempadas 1980-1981 e 1983-1984. Durante a tempada, Maravich foi cortado e máis tarde no Draft de 1980 o equipo seleccionaría na segunda posición a Darrell Griffith da Universidade de Louisville.
Durante a tempada 1980-81, Frank Layden converteuse no adestrador dos Jazz, e no ano 1982, a franquía seleccionou na cuarta posición do draft ao impoñente Mark Eaton. A pesar dos reforzos, o equipo continuou sen mellorar ata a tempada 1982-83, superando a lesión de Dantley que lle obrigou a perderse 60 partidos da tempada regular, aínda que seguiu sen chegar a playoffs. No Draft de 1983, os Jazz escolleron a Thurl Bailey da Universidade de North Carolina State.
Na tempada 1983-84, os Jazz conseguiron un récord de 45-37 e por primeira vez na súa historia lograron a clasificación a playoffs, gañando ademais o título da División Medio Oeste. Esta foi a primeira tempada das 20 consecutivas en postempada. En playoffs, avanzaron ata a segunda rolda, onde caeron eliminados en mans dos Phoenix Suns. Frank Layden foi nomeado Adestrador do ano e Dantley foi o máximo anotador da liga con 30,6 puntos por partido.
1985-90: Principio da era Stockton-Malone
No Draft de 1984, os Jazz seleccionaron ao base John Stockton da Universidade de Gonzaga, e ao ano seguinte ao á-pivote Karl Malone procedente da Universidade de Louisiana Tech. Tanto na tempada 1984-85 coma na 1985-86, os Jazz chegaron xustos a playoffs. En 1986, traspasaron a Adrian Dantley aos Detroit Pistons.
Durante as seguintes campañas, os Jazz comezaron a gañarse o respecto dentro da liga. Eaton gañou en dúas ocasións o premio ao mellor defensor, mentres que Stockton e Malone convertéronse en estrelas da NBA e asiduos no NBA All-Star Game. A pesar do éxito na tempada regular, o equipo non foi capaz de superar a segunda rolda de playoffs na década dos 80. Durante a tempada 1988-89, Layden cedeu o posto de adestrador ao seu asistente Jerry Sloan para converterse en presidente da franquía. Con Sloan o equipo chegou por primeira vez ata as 50 vitorias, ademais de gañar o título da División Medio Oeste. Con todo, en postempada caeron na primeira rolda ante Golden State Warriors.
Os 90
A principios da década dos 90, os Jazz continuaron clasificándose para playoffs, aínda que caendo en primeira rolda en 1990 cos Phoenix Suns e en segunda rolda en 1991 cos Portland Trail Blazers. Na tempada 1990-91, os Jazz contrataron a Jeff Malone, e tras a seguinte campaña rescindiron o contrato do veterano Darrell Griffith. En 1991, a franquía deixou o vello Salt Palace para mudarse ao novo Delta Center. Un ano despois, o equipo alcanzou por primeira vez as Finais de Conferencia, perdendo ante os Blazers en seis partidos. Nos playoffs de 1993, os Jazz volveron á senda do fracaso, sendo apeados polos Seattle SuperSonics ás primeiras de cambio.
Durante a tempada 1993-94, Jeff Malone foi traspasado a Philadelphia 76ers polo escolta tirador Jeff Hornacek, proporcionando ao equipo unha alta porcentaxe en triplas e tiros libres. Os Jazz alcanzaron os playoffs cun récord de 53-29, eliminando na postempada aos San Antonio Spurs do máximo anotador da liga David Robinson, a Denver Nuggets en sete partidos e caendo finalmente novamente nas Finais de Conferencia ante os Houston Rockets por 4-1.
A seguinte campaña, os Jazz contaban cun equipo moi profundo e as posibilidades do campionato eran cada vez máis serias. Terminaron a tempada regular cun balance de 60-22, o mellor da súa historia ata o momento. A pesar diso, os Rockets volveron a eliminalos na primeira rolda en cinco partidos. O pivote Greg Ostertag asinou polos Jazz para a tempada 1995-96, e o equipo alcanzou as Finais de Conferencia por terceira vez na súa historia soamente freado polos Sonics de Gary Payton e Shawn Kemp en sete partidos.
Nas seguintes dúas tempadas, os Jazz saborearon o anel. Na 1996-97, cun récord de 64-18, o mellor da súa historia, chegaron por primeira vez ás Finais da NBA, perdendo en seis partidos ante uns Chicago Bulls liderados por Michael Jordan tras eliminar previamente a Los Angeles Clippers, Los Angeles Lakers e Houston Rockets. No sexto partido das Finais de Conferencia ante os Rockets, Stockton anotou unha histórica tripla que levou aos Jazz ás Finais. Karl Malone foi nomeado MVP da tempada da NBA por primeira vez.
1997-98: Os anos das Finais
A tempada 1997-98 comezou con problemas, xa que Stockton se lesionou seriamente o xeonllo e perdeuse os primeiros 18 partidos da campaña. A pesar diso, os Jazz chegaron ata as 60 vitorias, conseguindo un balance de 62-20. En playoffs, superaron aos Rockets, Spurs e Lakers antes de chegar as súas segundas Finais consecutivas. Ante os Lakers, os californianos partían coma favoritos, contando nas súas ringleiras con dúas estrelas da liga como eran Shaquille O'Neal e Kobe Bryant, a parte de contar cun equipo xove a diferenza de Utah, do que se pensaba que a idade se notaría considerablemente. Non foi así, de feito, os Jazz barreron aos Lakers (4-0) cun primeiro encontro memorable, 112-77, converténdose na maior derrota dos Lakers en postempada. Nas Finais da NBA, atopáronse de novo ante os Bulls de Jordan, Scottie Pippen, Dennis Rodman e Phil Jackson no banco, entre outros. Os de Chicago comezaron dominando as series 3-1, aínda que os Jazz conseguiron acercarse gañando o quinto encontro por un axustado 83-81 no United Center e devolver a serie a Salt Lake City. A pesar de que Utah se mantivo por diante do marcador na maior parte do partido, nos segundos finais apareceu Jordan para anotar 4 puntos e darlle aos Bulls o seu sexto anel, terceiro consecutivo. O último tiro de Jordan sobre Bryon Russell converteuse nunha das xogadas máis famosas da historia da liga.
En 1999, os Jazz remataron a tempada do peche patronal cun balance de 37-13, empatando cos Spurs no mellor récord da liga. Porén, en playoffs caeron nas Semifinais de Conferencia ante Portland Trail Blazers. A pesar diso, Malone foi galardoado co seu segundo MVP da tempada da NBA.
1999-03: Anos finais da era Stockton-Malone
miniatura|esquerda|250px|[[Delta Center foi o nome do pavillón dos Jazz ata 2006.]] Na campaña 1999-00, os Jazz gañaron a División Medio Oeste, pero unha vez máis fracasaron na postempada caendo na segunda rolda ante Portland Trail Blazers. Durante a pretempada, Hornacek retirouse e Howard Eisley foi traspasado nun intercambio que involucrou a catro equipos e enviou aos Jazz a Donyell Marshall. A franquía seleccionou na primeira rolda do Draft de 2000 á promesa DeShawn Stevenson, procedente directamente dende o instituto. Na tempada 2000-01, lograron un balance de 53-29, pero o seu infortunio en playoffs amosouse unha vez máis tras desaproveitar unha vantaxe de 2-0 ante Dallas Mavericks na primeira rolda e caer eliminados.
A seguinte tempada foi difícil para os Jazz, comezando a perder fol respecto aos anos anteriores, a pesar do reforzo do rookie ruso Andréi Kirilenko (anteriormente seleccionado no Draft de 1999). Tras lograr un decente 44-38, foron apeados na primeira rolda ante os Sacramento Kings. A campaña 2002-03 foi a última en activo do base Stockton, que se retirou tras perder por segundo ano consecutivo en primeira rolda ante os Kings. Matt Harpring chegou ao equipo procedente de Philadelphia 76ers, conseguindo a súa mellor tempada en canto a estatísticas, e os Jazz conseguiron un balance de 47-35. Ao final da tempada, Malone deixou o equipo e asinou polos Lakers en busca dun anel antes da súa retirada, algo que non conseguiu tras perder nas Finais da NBA ante os Detroit Pistons.
2003-06: Reconstrución
Na tempada 2003-04, os Jazz perderon credibilidade na liga e convertéronse nun equipo modesto, finalizando a súa excelente racha de 20 tempadas consecutivas aparecendo en playoffs. A nota positiva chegou co nomeamento de Kirilenko para disputar o NBA All-Star Game. O peso do equipo levábao o ruso, xunto co base Carlos Arroyo, Harpring e o defensivo Raja Bell. Jerry Sloan finalizou segundo na votación ao Mellor Adestrador do Ano da NBA, finalmente gañado por Hubie Brown de Memphis Grizzlies.
Durante o verán, Utah reforzouse coas fichaxes dos axentes libres Carlos Boozer de Cleveland Cavaliers e o turco Mehmet Okur de Detroit Pistons, ao final moi importantes no devir do equipo. Unha serie de lesións (coma as de Raül López, Arroyo, Kirilenko e Boozer) apartaron aos Jazz de playoffs tras un grande inicio de tempada. Tras os rumores de descontento entre varios xoves xogadores e Sloan, chegou o traspaso de Arroyo aos Pistons a cambio de Elden Campbell, quen inmediatamente foi cortado. Os Jazz remataron a campaña cun triste rexistro de 26-56, o peor dende a tempada 1981-82.
No Draft de 2005, os Jazz seleccionaron na terceira posición ao base Deron Williams da Universidad de Illinois. Ademais, Bell deixou o equipo e asinou polos Phoenix Suns. Antes de comezar a tempada regular, Boozer lesionouse, e tívose que perder os primeiros 49 partidos. As lesións castigaron de novo aos de Utah, con xogadores coma Kirilenko ou Giricek acompañando a Kirilenko durante a tempada. Os Jazz remataron cun récord de 41-41, a 4 partidos de entrar nos playoffs. Ao final da tempada regular, o veterano pivote Ostertag retirouse do baloncesto, tras disputar 10 das súas 11 tempadas na liga nos Jazz.
No Draft de 2006, os Jazz escolleron a Ronnie Brewer da Universidade de Arkansas na 14ª posición, mentres que na segunda rolda escolleron a Dee Brown e a Paul Millsap. Posterior ao draft, Utah traspasou a Devin Brown, Keith McLeod e Andre Owens a Golden State Warriors polo base Derek Fisher.
2006-07: Regreso a playoffs
Os Jazz comezaron a tempada 2006-07 sorprendentemente ben, conseguindo un inicio de 12-1, a pesar da lesión de Kirilenko, que lle fixo perder 5 partidos. Williams amosou unha gran mellora, finalizando segundo na liga en asistencias por detrás de Steve Nash con 9,3 por partido, mellor media dun xogador dos Jazz na historia exceptuando a Stockton. Carlos Boozer foi seleccionado para disputar o NBA All-Star Game coma reserva, pero non puido xogar debido a unha lesión; Mehmet Okur foi nomeado un dos substitutos dos catro xogadores que non puideron asistir ao partido por lesión.
dereita|280px|miniatura|Partido de [[Playoffs NBA|playoffs entre os Jazz e Houston Rockets.]] Os Jazz posuían un equipo moi profundo; nos 10 partidos que Boozer e Okur se perderon (os dous máximos anotadores de Utah), o equipo conseguiu un balance de 8-1. Millsap foi un dos mellores rookies do ano e unha grata sorpresa, finalizando no segundo quinteto de rookies da liga. Utah rematou a tempada regular co sexto mellor rexistro da NBA (detrás de Dallas Mavericks, Phoenix Suns, San Antonio Spurs, Detroit Pistons e Houston Rockets); 51-31, ademais de gañar o título de División Noroeste. Foi o seu mellor balance en seis tempadas.
O seu rival na primeira rolda de playoffs foi Houston Rockets liderados por Tracy McGrady e Yao Ming. A pesar de rematar a tempada por enriba dos Jazz, conseguir a vantaxe de campo e comezar liderando a serie por 2-0, os Jazz foron capaces de forzar o sétimo partido e acceder ás Semifinais de Conferencia. No decisivo encontro en Houston, os de Utah venceron 103-99.
Os Jazz atopáronse cos Golden State Warriors na seguinte rolda. Os Warriors, que se clasificaron a playoffs no último día da tempada regular, eliminaron na primeira rolda ao mellor equipo da liga, os Dallas Mavericks, en seis partidos. Utah derrotoulles en cinco encontros, e avanzou cara as Finais de Conferencia por primeira vez dende 1998.
Nela, San Antonio Spurs esperáballes tras eliminar os Phoenix Suns. Uns Spurs cun gran Tim Duncan foron demasiado para os Jazz, que aínda así lograron unha excelente tempada e participación en playoffs. Os texanos gañaron a serie en cinco partidos e posteriormente o campionato.
Dorsais retirados
miniatura|130px|Darrell Griffith.
Membros do Hall of Fame
Ademais dos xogadores, foron incluídos no Hall of Fame outros grandes contribuidores a historia dos Jazz. Jerry Sloan foi incluído como adestrador e Rod Hundley, comentarista durante os partidos dos de Utah, como contribuidor.
'Allo 'Allo!
'Allo 'Allo! é unha comedia de situación británica que emitiu a BBC1 entre 1982 e 1992, creada por David Croft e Jeremy Lloyd como unha parodia da serie Secret Army emitida entre 1977 e 1979, dous dos seus actores Hillary Minster e John D. Collins, actuaron tamén nesta comedia.
Argumento
Allo Allo conta a historia de René Artois, dono dun café na vila de Nouvion, durante a ocupación alemá na segunda guerra mundial. Os alemáns rouban todos os obxectos artísticos da vila, entre eles un reloxio de cuco e a pintura A madonna caída de Van Klomp. O comandante alemán decide gardar as pinturas para el e obriga a que René agache as obras no seu café. A Gestapo tamén quere atopar o paradeiro das pinturas e envía a Herr Flick, para as procurar.
Ao mesmo tempo o café de René está a esconder pilotos británicos. René vese forzado a traballar para a Resistencia para evitar ser asasinado por servir os alemáns no seu café. Os intentos da Resistencia de enviar os pilotos de volta ao Reino Unido, que fallan sempre, constitúen o centro de atención da serie.
Historia de Frankfurt
A historia urbana de Frankfurt comeza coa asentamento romano no século I nas terras baixas e pantanosas á beira do río Main, onde o único lugar elevado era o Domhügel (o outeiro da futura catedral), unha illa entre brazos do río unicamente accesible polo oeste e estratexicamente situada xunto a un vao (furt, ao leste) do curso principal.
Forte romano
Seica dende o neolítico houbo poboamento e tamén cos celtas, pero as únicas probas dun asentamento datan da época romana. No actual barrio de Heddernheim, ao noroeste do centro, os romanos fundaran arredor do ano 70 o posto de fronteira (limes) de Nida (Civitas Taunensium e no 83, na illa do vao do Main, erixiron un campamento defensivo e outras construcións.
Coa progresiva retirada do limes romano ao oeste do Rhin ante o avance das tribos xermánicas, despois do 260 tanto Nida coma o campamento desapareceron progresivamente.
O vao dos francos
miniatura|dereita|300px miniatura|150px|esquerda|Desenvolvemento histórico da catedral
Seica os francos restableceron un asentamento no lugar, posiblemente no século VI. O seguro é que de época merovinxia (século VII) apareceu unha tumba dunha princesa no que debeu ser unha primeira capela palatina no soar da actual catedral. E para o 793 hai textos que sinalan a importancia da poboación alí asentada co nome de Frankfurt (o vao dos francos).
Xustamente ao ano seguinte Carlomagno constrúe unha residencia imperial onde puidera estar previamente a merovinxia e amplía a capela. Os seus sucesores seguiron a tarefa de ampliación do conxunto palaciano arrodeando a cidade cunha primeira muralla no 838. Despois do 843 Frankfurt convértese na cidade principal do leste do Imperio Carolinxio e, de feito, na capital da Francia Oriental. Constrúese a basílica do Salvador no 852, no lugar da capela palatina e nela ten lugar no 855 a primeira elección real, precedente que marcará o futuro da cidade.
Os séculos IX e X foron de perda de influencia coa ruína progresiva do complexo palatino, xa que os emperadores deixaron de residir alí. A proximidade da cidade episcopal de Maguncia impedira a sede de Frankfurt nunha época de forte poder dos bispos. A cidade creceu cara ao oeste en paralelo ao río.
Cidade imperial
miniatura|dereita|200px|expansión 1343-século XVI
No 1147 Conrado III Hohenstaufen, antes de partir á segunda cruzada, elixiu en Frankfurt ao seu herdeiro e novamente, antes de morrer en 1152 na basílica do Salvador, ao futuro emperador do Sacro Imperio Romano Xermánico, Frederico I Barbarroxa. Este feito marcará o destino da cidade coma sede da elección imperial, abrindo unha época de esplendor e crecemento. Xa Conrado III decidira construír un novo complexo palatino na beira do Main, ao suroeste do Domhügel, o Saalhof, xunto a nova muralla (Staufenmauer) que en 1180 arrodeará toda a cidade incluíndo a grande expansión do século XII cara ao norte (Altstadt).
Cos Hohenstaufen a cidade ten mercado e ponte no lugar do antigo vao (1220). Na outra beira crece o barrio de Sachsenhausen. Para 1240 concédeselle a celebración dunha feira (de moita sona ata hoxe) e no 1245 privilexios de cidade imperial baixo a tutela directa do emperador, sen corte aristocrática nin bispo. O crecemento fixo que xa sobrepasase a Maguncia en importancia comercial e unha nova expansión consegue o permiso imperial en 1333. As obras do terceiro cinto de murallas iniciáronse en 1343 e prolongáronse durante todo o século XV, triplicando a área da cidade. Con esta puxanza unha nova clase de ricos burgueses reclamaban a autonomía municipal.
No que fora o límite occidental do Domhügel, o chamado Römerberg, tíñase creado un espazo aberto nas traseiras dos dous sucesivos palatinos (o carolinxio e o Saalhof, coa igrexa deste, a Nikolaikirche) e que era utilizado coma mercado. En 1405 o burgo adquire casas privadas (unha co nome de Haus zum Römer, casa dos romanos, nomeará o lugar) para sede do concello. Alí terían lugar as cerimonias vinculadas á elección e coroación dos emperadores. A praza do Römerberg converterase no centro representativo da cidade.
miniatura|220px|esquerda|Römerberg e San Bartolomeu na Altstadt; enriba a rúa Zeil e Rossmarkt na Neustadt
Polo outro lado, o oriental, a basílica do Salvador engrandeceuse con novos coros góticos (1239 e 1345), naves (1270) e gran transepto (1369), adscribíndose ao padroado de San Bartolomeu. No 1415 o inicio dunha gran torre pechando a fachada do oeste daba imaxe ao orgullo cidadán, sinalando o seu centro simbólico.
Coa nova expansión (Neustadt) conformouse basicamente o organismo urbano burgués (Innenstadt) que chegará ata o século XIX. Unha grande arteria (a rúa Zeil) corre adxacente polo norte as murallas da Altstadt medieval, desembocando no Rossmarkt, antiga praza de mercado. Só se engadirán bastións defensivos no século XVII. A partir de 1592 os emperadores son coroados tamén na urbe, que acada o cénit da súa prosperidade económica converténdose ademais nun incipiente centro financeiro (a Bolsa de Frankfurt é de 1585). Residencias das familias patricias (Rothschild, Goldsmith), pazos de nobres forasteiros (Thurn und Taxi) e ricas casas gremiais adornan as súas rúas. E da man do comercio, convértese tamén nun centro das artes e a cultura que, no século das luces, vería nacer e formarse ao seu fillo máis ilustre Johann Wolfgang von Goethe.
Século XIX
miniatura|250px A súa preeminencia quedou ratificada no tránsito entre o mundo antigo representado polo Sacro Imperio Romano Xermánico e a progresiva configuración de Alemaña como nación ao ser elixida primeiro por Napoleón coma capital da Confederación do Rin (1806-1813), e despois sede do Bundestag da Confederación Xermánica ata 1866.
A breve ocupación francesa supuxo, porén, o derrubamento das murallas e a súa progresiva substitución por un anel de avenidas interiores e paseos (Promenadenring) cun cinto verde no lugar dos bastións.
Xa baixo o Imperio Alemán, en 1871, a cidade perdeu a súa centralidade política en favor de Berlín, pero compensouno con puxanza económica: a liberdade de comercio de 1864 impulsou a industrialización da cidade e a consecuente urbanización do territorio fora da Innenstadt. Primeiro cara ao noroeste (Westend, barrio residencial de clases altas) e oeste (barrio da estación, residencial popular de alta densidade); despois o Nordend e o Ostend no leste.
Experiencias urbanas de vangarda
Ata 1910 a municipalidade duplicou a súa superficie e poboación mediante anexións e, dende 1891, todo ese crecemento efectuouse de acordo cun plan de zonificación impulsado polo alcalde F. Adickes, pioneiro do urbanismo moderno: establécense usos e densidades e o concello é propietario da metade do solo (así resérvase unha gran zona na beira do Main ao leste da cidade antiga para o gran complexo portuario-industrial de Frankfurt); todo implementado con técnicas de xestión urbanística que inda hoxe arbitran o crecemento das nosas vilas (imposto de contribución; reparcelación e compensación nas actuacións).
A continuación foi o esforzo por facer unha nova idea de cidade (Neues Frankfurt) aplicando as experiencias do movemento moderno (celebrou en Frankfurt o seu segundo congreso CIAM, en 1929) que foi levado a cabo polo arquitecto Ernst May entre 1925 e 1930 nunha coroa de conxuntos residenciais autosuficientes (siedlungen) e separados do centro por zonas verdes.
Capital financeira da Unión Europea
Despois de ser destruída polos bombardeos da segunda guerra mundial e posteriormente reconstruída, estivo a piques de ser capital da República Federal Alemá. De todos os xeitos o seu ascendente coma centro económico, comercial, industrial e financeiro; a feira e o seu aeroporto, primeiro de Alemaña e un dos máis importantes do mundo, terminaron por lle conceder o recoñecemento da sede do Banco Central Europeo en 1998.
A opción contemporánea da cidade cara ao futuro foi o modelo norteamericano de centro de negocios en altura. Toda unha serie de rañaceos foron crecendo no Westend, a carón da feira (Messe, enriba da estación ) configurando a súa actual imaxe distintiva.
Austrasia
Austrasia (Austrasie en francés e Austrasien en alemán) é o nome baixo o que se coñece a parte nororiental do Reino Franco durante o período dos reis merovinxios, en contraposición a Neustria que era a parte noroccidental.
Clodoveo I o Grande, rei dos francos, dispuxo que o seu reino fose dividido entre os seus fillos á súa morte. A Clotario I o Vello deulle Neustria, a Teodorico I deulle Austrasia, a Sexismundo deulle Borgoña e a Khildeberto I deulle París. Desde a división do reino franco en 511 ata que Pipino o Breve reunificara o Reino Franco a mediados do século VIII iniciando a dinastía carolinxia, Austrasia foi durante a maior parte do tempo un reino independente con capital en Metz.
Austrasia comprendía territorios do leste da actual Francia, oeste de Alemaña, Bélxica e os Países Baixos. De forma aproximada comprendía as terras situadas nas concas dos ríos Rin, Mosa e Mosela. Ademais de Metz incluía localidades como Reims (que serviu de capital para algúns reis de Austrasia), Colonia ou Tréveris. A súa influencia prolongábase cara ao leste chegando a Turinxia e Baviera.
Desde a creación do reino en 511, Austrasia estivo constantemente envolvida en disputas coa súa veciña Neustria. Estas disputas alcanzaron o seu clímax coas guerras que enfrontaron á raíña Bruniquilda de Austrasia e a raíña Fredegunda de Neustria. En 613 unha rebelión da nobreza contra Bruniquilda depuxo á raíña e entregouna, xunto co reino, ao rei Clotario II de Neustria, que reunificou ambos reinos e creo un Reino Franco unido gobernado desde París.
Co debilitamento da influencia real en Austrasia, o posto de Mordomo de Palacio converteuse no auténtico poder fáctico do reino e converteuse en hereditario dentro da familia carolinxia. Desde que os carolinxios depuxeron ao último rei merovinxio, Austrasia non volveu formar un reino separado. Baixo os sucesores de Carlomagno recibía o nome de Austrasia a parte oriental do Imperio, a futura Alemaña.
Mordomos de Austrasia
En 751 Pipino o Breve proclámase rei derrocando ao último rei merovinxio e establecendo a dinastía carolinxia. Desaparece o cargo de Mordomo de Palacio, que antes ostentaba.
José Villa-amil y Castro
José Villaamil y Castro (ás veces Villa-amil), nado en Madrid o 12 de novembro de 1838 -aínda que segundo outros autores, naceu o 18 - e finado ibídem o 27 de setembro de 1910, foi un arquiveiro, bibliotecario, anticuario e historiador galego, o primeiro investigador serio da prehistoria de Galiza.
Traxectoria
Aínda que nado en Madrid, era fillo de galegos e pasou a súa infancia en Mondoñedo, onde vivía diante da catedral. Obtivo o título de arquiveiro, bibliotecario e anticuario e doutorouse en Dereito en Madrid. Xuíz municipal e síndico do concello de Mondoñedo, foi socio fundador e secretario da Sociedade Xeográfica de Madrid, profesor de Historia de España e catedrático de Paleografía.
Escribiu moitas monografías e artigos sobre temas históricos e arqueolóxicos en xornais e revistas, como Museo Español de Antigüedades, El Arte en España, Semanario Pintoresco Español, La Ilustración Gallega y Asturiana, Galicia Histórica e varios libros.
Foi académico correspondente das Reais Academias Galegas, da Historia, de Belas Artes de San Fernando e das Ciências de Lisboa e da Accademia di Szience, Lettere ed Arti de Milán, e cronista da provincia de Lugo desde 1875. Segundo Francisco Rodríguez Sánchez, cometeu un espolio na Delegación de Facenda nos anos 1864, 1871 e 1887 que en 1896 vendería ó Arquivo Histórico Nacional. Tamén estivo ao cargo do arquivo da Biblioteca da Universidades de Santiago de Compostela.
Primeira división española 1982/83
A tempada 1982/83 da Primeira división española de fútbol, que foi a 52ª edición do campionato, comezou o 4 de setembro de 1982 e rematou o 1 de maio de 1983.
José Villa-amil y Castro
Traxectoria
Recibiu a Gran Cruz de Isabel a Católica. miniatura|Planta da [[Catedral de Santiago na Descripcion histórico-artística-arqueológica de la Catedral de Santiago, 1866.]]
Primeira división española 1982/83
Tras 27 anos de seca, o Athletic Club de Bilbao volveu proclamarse campión de liga, a sétima na súa historia. Deste xeito, prolongouse a vaga de títulos vascos, tras as dúas ligas da Real Sociedad.
Tinieblas de la Sierra
Tinieblas de la Sierra é un concello español da provincia de Burgos (Castela e León). A súa poboación é de 43 habitantes (INE 2012).
José Villa-amil y Castro
Obras
miniatura|190px|Iglesias gallegas de la Edad Media.
Primeira división española 1982/83
Participantes e estadios
Tomaron parte na competición 18 equipos.
Trofeo Pichichi
Hipólito Rincón logrou o Trofeo Pichichi ao máximo goleador co mellor rexistro da súa carreira: 20 tantos. Rincón comandou a táboa de goleadores na primeira metade do campionato, sendo logo desbancado por Raúl Amarilla. Con todo, o paraguaio non viu porta durante os meses de marzo e abril, o que aproveitou Poli Rincón para situarse novamente á fronte da táboa de goleadores. O dianteiro bético non puido participar na última xornada por sanción, e Amarilla, a pesar de lograr dúas tantos, quedou ás portas do Pichichi.
Good Company
Good Company é unha canción que forma parte do álbum A Night at the Opera, editado en 1975 pola banda de rock inglesa Queen.
Brian May, o guitarrista, foi o autor da canción e era tamén quen a icantaba, ao tempo que tocaba o banjo, nas actuacións en directo, que substituíu por un ukelele na versión gravada.
A canción, inspirada na vida do pai do compositor, narra a historia dun rapaz ao que o seu pai lle daba consellos para saber elixir as compañías. Logo, ao ir pasando o tempo, casa e vai perdendo interese polos seus amigos e estes van desaparecendo, e así vai facéndose vello.
Ao final fala un home de idade avanzada que narra a historia e experiencias da súa vida, porque xa non ten a quen máis contarllas.
Maternidade
dereita|miniatura|[[Nai con fillos nos ombros. Chaco boliviano. Gran Chaco]]
A maternidade segundo o Dicionario da Real Academia Galega refirese á condición de nai, ao feito de traer un neno ao mundo ou designa o estabelecemento hospitalario onde se atende as mulleres durante o embarazo, parto e puerperio, así como os lactantes. É un concepto que abrangue moitos puntos de vista e o uso en plural. No século XX e XXI iniciáronse varios debates sobre a maternidade, sobre todo desde o pensamento feminista nos que se cuestiona a súa transcendencia no económico, político e social.
Etimoloxía
Procede de matrem (mater-matris) e está próxima en morfoloxía e significado a matrix, matriz.
A maternidade vista desde o feminismo
miniatura|Simone de Beauvoir Antes que o estudo da historia foi o feminismo o que se ocupou da análise da maternidade.