cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Dedo de cinc
Métodos de enxeñaría de dedos de cinc
O método máis simple para xerar matrices de dedos de cinc é combinar "modulos" máis pequenos de dedos de cinc de especificidade coñecida. A estrutura da proteína dedo de cinc Zif268 de unión ao ADN descrita por Pavletich e Pabo nas súas publicacións de 1991 foi fundamental para a maioría deste traballo e describe o concepto da obtención de dedos de cinc para cada un dos 64 tripletes posibles de pares de bases e despois a mestura e unión complementaria destes dedos para o deseño de proteínas con calquera secuencia de especificidade desexada. A maioría do proceso de ensamblaxe molecular común implica combinar dedos de cinc separados, cada un dos cales pode recoñecer unha secuencia de 3 pares de bases de ADN para xerar matrices de 3, 4, 5 ou 6 dedos que recoñecen os sitios diana que van de 9 a 18 pares de bases de lonxitude. Outro método utiliza módulos de 2 dedos para xerar matrices de dedos de cinc con ata seis dedos de cinc. O Laboratorio Barbas do Instituto de Investigación Scripps usou a técnica de phage display para desenvolver e caracterizar dominios dedo de cinc que recoñecen a maioría das secuencias de tripletes de ADN , mentres que outro grupo illou e caracterizou dedos de cinc determinados no xenoma humano. Un inconveniente potencial coa ensamblaxe modular en xeral é que as especificidades dun determinado dedo de cinc poden solaparse e poden depender do contexto dos dedos de cinc que o rodean e o ADN. Un estudo recente demostrou que unha grande proporción de matrices de 3 dedos xeradas por ensamblaxe molecular fallan á hora de unirse á súa diana con suficiente afinidade nun ensaio de dous híbridos bacteriano e fallan na súa función de nucleases dedo de cinc, pero o grao de éxito era algo maior cando se usaban como diana os sitios da forma GNNGNNGNN.
Un estudo posterior utilizou a ensamblaxe modular para xerar nucleases dedo de cinc con tres matrices dedo ou con 4 e obtivo maior éxito coas de 4 dedos. Tamén se informou dunha variante da ensamblaxe modular que ten en conta o contexto dos dedos veciños e este método tende a orixinar proteínas cun rendemento relativo mellorado con respecto á ensamblaxe modular estándar.
Utilizáronse numerosos métodos de selección para xerar matrices de dedos de cinc que poden unirse a secuencias determinadas. Os esforzos de selección iniciais utilizaron a técnica do phage display para seleccionar proteínas que se unen a un ADN diana dado a partir dun gran conxunto de matrices de dedos de cinc parcialmente aleatorias. Esta técnica é difícil de usar en máis dun dedo de cinc á vez, así que se desenvolveu un proceso multifases que xerou unha matriz de 3 dedos de cinc completamente optimizada ao engadir e optimizar un só dedo de cinc á vez. Esforzos máis recentes utilizaron sistemas dun híbrido de lévedos, ou dun híbrido bacterianos ou sistemas de dous híbridos, e células de mamíferos. Un prometedor novo método para seleccionar novas matrices de 3 dedos, que os seus creadores denominaron "OPEN", utiliza un sistema de dous híbridos bacteriano. Este sistema combina conxuntos preseleccionados de dedos de cinc que foron seleccionados para que se unisen a un triplete dado e despois utiliza unha segunda rolda de selección para obter matrices de 3 dedos que poidan unirse a unha secuencia determinada de 9 pares de bases. Este sistema foi desenvolvido polo Consorcio Dedos de Cinc (Zinc Finger Consortium) como unha alternativa ás fontes comerciais de matrices de dedos de cinc producidas por enxeñaría. É un pouco difícil comparar directamente as propiedades de unión das proteínas xeradas con este método coas das proteínas producidas por ensamblaxe molecular, xa que nunca se informou dos perfís de especificidade das proteíans xeradas polo método OPEN.
O Pique, Vilantime, Arzúa
O Pique é un lugar da parroquia de Vilantime no concello coruñés de Arzúa, na comarca homónima. Tiña 4 habitantes no ano 2010 segundo datos do INE, dos cales 2 eran homes e 2 eran mulleres.
Os Cortellos
O topónimo galego Os Cortellos pode referirse a:
William "Smiley" Heather
William Kati (Smiley) Heather, nado o 7 de xullo de 1958 en Rarotonga, é un político das Illas Cook.
Carme (lúa)
Carme (ou en grego Κάρμη) é unha lúa irregular retrógrada de Xúpiter. Foi descuberta o 30 de xullo de 1938 por Seth Barnes Nicholson no Observatorio do Monte Wilson, California. Recibiría o nome da Carme mitolóxica, nai (xunto con Zeus) da deusa cretense Britomartis.
William "Smiley" Heather
Traxectoria
Estudou na súa illa natal e secundaria en Wellington. Entre 1980 e 1997 Heather xogou na Selección de rugby das Illas Cook, logo traballou como funcionario público no Ministerio de Traballo antes de ser elixido para o parlamento nas eleccións de 2006 pola circunscrición de Ruaau como demócrata. En decembro de 2009 entrou no gabinete, logo do cesamento de Terepai Maoate e a marcha dos ministros demócratas, como ministro de Transporte, Infraestruturas e Enerxía, como resultado o partido expulsouno o 8 de abril de 2010 , aínda que máis tarde volveu ser readmitido.
Heather é o irmán máis vello do político do Partido das Illas Cook Teariki Heather.
Carme (lúa)
Carme non recibiría o seu nome oficial ata 1975, antes disto era coñecida sinxelamente coma Xúpiter XI. Foi chamada ás veces "Pan" entre os anos 1955 a 1975 (Pan é actualmente o nome dunha das lúas de Saturno).
Esta lúa dálle o seu nome a un grupo de satélites, o grupo de satélites Carme, un grupo de lúas retrógradas irregulares que orbitan ó redor de Xúpiter a unha distancia media de entre 23 a 24 millóns de quilómetros, con inclinacións duns 165°. Os seus elementos orbitais foron tomados en xaneiro do ano 2000. Pero estes parámetros están en continuo cambio debido as perturbacións solares e do propio planeta Xúpiter sobre a órbita de Carme.
Whitcomb Judson
Whitcomb L. Judson, nado en Chicago en 1836 e finado en 1909, foi un inventor estadounidense.
Traxectoria
Acadou sona coa invención da cremalleira moderna en 1893, o seu invento máis universal. Durante toda a súa vida conseguiu patentes doutro tipo de inventos tales como as cremalleiras, melloras de motores e freos de ferrocarril. Fixo cartos a varrer coa invención da Cup holder, unha peza para os motores.
A Area, A Ramallosa, Nigrán
A Area é un lugar da parroquia da Ramallosa, no concello pontevedrés de Nigrán, na comarca de Vigo. Segundo o IGE, en 2022 tiña 286 habitantes (127 homes e 159 mulleres).
Jim Steel
William James "Jim" Steel, nado en Dumfries o 4 de decembro de 1959, é un exfutbolista escocés. Xogaba de dianteiro.
Traxectoria
No tramo final da tempada 1986–87 chegou cedido ao Deportivo da Coruña como reforzo de cara á eliminatoria de ascenso a Primeira División. Non chegou a destacar no conxunto branquiazul, onde só xogou 4 partidos e non conseguiu ningún gol.
Activo
O activo designa en contabilidade xeral o haber dunha persoa natural ou xurídica ou o conxunto do patrimonio dunha empresa; isto é, todo o que ela posúe. Descomponse en dúas categorías principais: activo fixo e activo circulante.
San Miguel, Vilantime, Arzúa
San Miguel é un lugar da parroquia de Vilantime no concello coruñés de Arzúa, na comarca homónima. Tiña 4 habitantes no ano 2010 segundo datos do INE, dos cales 3 eran homes e 1 era muller.
Isabel Blanco-Rivas
Isabel María Blanco Franco, nada en Vigo o 10 de marzo de 1962, é unha avogada e escritora galega, máis coñecida como Isabel Blanco ou Isabel Blanco-Rivas (en honor ao seu avó).
Traxectoria
Estudou dereito na Universidade de Granada e exerceu en Vigo desde 1989 como avogada especializada en Dereito Matrimonial e de Familia, en violencia de xénero e menores.
Exerceu a docencia na Escola de Práctica Xurídica do Colexio de Avogados de Vigo e colaborou coa Casa da Muller de Vigo e os centros de Información da Muller de Mos e Ponteareas. . No eido da avogacía participou en: Curso de Victimoloxía da Universidade de Educación a Distancia (1996), Curso Xurídico sobre Aspectos do Código Penal do Instituto de la Mujer (1997), Curso “ A Administración Local na Unión Europea. A Unión Europea e as Entidades Locais “ do Concello de Vigo (1997), Curso sobre “ Dirección e Animación de Equipos de Traballo” na Escola Galega de Administración Pública (1998), Curso de Extranxería do Colexio de Avogados de Vigo (2016).
Súa foi a idea, creación e textos da mostra Rompe, xoga en igualdade (2018). Con Irene Silva creou a exposición de poesía visual Amores que matan non son amores (2018). O director de coros vasco Javier Busto compuxo música para tres poemas seus: "Vestida de frores" (Vebas Cum), "Poesía del deseo" (inédito), "Gosto dos bicos" (inédito).
Escribiu o guión da curtametraxe Manuela Romasanta de Roberto Oliveira.
En galego
miniatura|Con [[Luz Beloso na presentación de María Viyals. Un talento rebelde, na Casa das Campás de Pontevedra, 16/01/2019]]
Daniel Clark
Daniel Mark Clark , nado o 15 de setembro de 1988 en Londres, Inglaterra, é un ex xogador profesional de baloncesto británico. Cunha altura de 2,12 metros xogaba na posición de pivote.
Cortiña
O topónimo galego Cortiña pode referirse a:
Unión Soviética no Festival de Eurovisión
A Unión Soviética nunca participou no Festival de Eurovisión pero fixo varios intentos a finais dos anos 80's.
En 2009, Eduard Fomin, un antigo empregado do Ministerio de Educación da República Soviética Federativa Socialista de Rusia, revelou que en 1987 George Vaselov, o Ministro de Educación da Unión Soviética presentou a idea da participación soviética no Festival de Eurovisión, debido ao número de reformas políticas feitas polo Presidente da Unión Soviética Mikhail Gorbachev a finais da década de 1980. A idea era todo unha cuestión política, co pensamento de que unha vitoria no concurso para a Unión Soviética tería impacto sobre as relacións entre a Unión Soviética e os países capitalistas de occidente. Valery Leontiev foi suxerido como o cantor para a primeira entrada da Unión Soviética no concurso, pero as ideas de Veselov non foron compartidas polo Partido Comunista da Unión Soviética, e polo propio Gorbachov, crendo ser demasiado radical o paso a tomar, e por iso a Unión Soviética non participou nunca no concurso antes de disolverse.
Dez das antigas repúblicas soviéticas participaron após a súa independencia nos anos 90's e 00's: Rusia, Estonia, Lituania, Letonia, Ucraína, Belarús, Moldavia, Armenia, Xeorxia e Acerbaixán.
Barbosa, Santander
Barbosa é un concello colombiano, situado no departamento de Santander, e dentro deste á provincia de Vélez. A cidade foi fundada en 1940. Ten unha extensión de 46,43 km².
Cinema de Acerbaixán
right O Cine de Acerbaixán ou cine azarí é a industria cinematográfica do Acerbaixán.
A industria cinematográfica no Acerbaixán remóntase a 1898. En realidade, Acerbaixán foi un dos primeiros países nos que apareceu a cinematografía. Polo tanto, non é sorprendente que este dispositivo pronto aparecese en Bakú - a finais do século XIX, esta cidade na baía do Mar Caspio estaba producindo máis de 50 por cento da subministración mundial de petróleo. Así como hoxe, a industria do petróleo atraeu estranxeiros dispostos a investir e traballar. En 1919, durante a República Democrática de Acerbaixán, un documental A Celebración do Aniversario da Independencia de Acerbaixán foi filmado o día da independencia de Acerbaixán o 28 de maio, e estreouse en xuño de 1919 en varios teatros de Bakú.
Despois de que a República Socialista Soviética de Acerbaixán fose creada en 1920, Nariman Narimanov, presidente do Comité Revolucionario de Acerbaixán, asinou un decreto nacionalizando o cine de Acerbaixán. Isto tamén influíu na creación de animación no Acerbaixán. En 1920, o primeiro estudio de cinema azarí: Azərbaycanfilm foi fundado por un decreto gobernamental do Comité Estatal de Acerbaixán, con sede en Bakú. O primeiro filme azarí soviético, A Lenda da Torre da Doncela, foi producido en 1924.
En 1991, despois de que Acerbaixán conquistase a súa independencia da Unión Soviética, o primeiro Festival Internacional de Cine Baku Leste-Oeste tivo lugar en Bakú. Hoxe, os cineastas de Acerbaixán teñen problemas semellantes aos enfrontados polos cineastas antes do establecemento da Unión Soviética en 1920. Unha vez máis, tanto a selección de contidos e patrocinio de películas son en gran parte deixadas á iniciativa do cineasta.
Radiotelevisión del Principado de Asturias
miniatura|250px|Plató de programas de [[TPA durante a emisión de No sólo fútbol.]] miniatura|250px|Unidade móbil da [[RPA.]] A Radiotelevisión del Principado de Asturias (RTPA) é un ente público de comunicación pertencente ao Principado de Asturias e creado en 2005. Está formado polas sociedades Televisión del Principado de Asturias e Radio del Principado de Asturias, SA. A televisión comezará as súas emisións regulares a mediados de 2006 para toda Asturias. Tamén ten pensado lanzar un periódico dixital. O seu director é Xosé Ramón Pérez Orni.
Estrutúrase en tres órganos:
Antonio Alés Reinlein
Antonio Alés Reinlein, marqués de Alta Gracia, nado en Madrid o 29 de decembro de 1905 e finado en Ourense en 1980, foi un arquitecto e político galego.
Traxectoria
miniatura|Torre do Hotel San Martín.
Radiotelevisión del Principado de Asturias
Historia
A TPA realizou a súa primeira emisión en probas o 20 de decembro de 2005 as 21 horas. O sábado 7 de xaneiro comezou as súas retransmisións deportivas co partido de fútbol entre o Real Sporting de Xixón e o Racing de Ferrol, aínda co sinal cedido pola TVG. Ao día seguinte, desde o estadio Municipal de Miramar, prodúcese a primeira emisión con produción propia, neste caso do partido que enfrontou ao Marino de Luanco e a Cultural de Durango. Durante os primeiros meses, tódolos fines de semana retransmitían partidos do Real Sporting de Xixón, Marino de Luanco e do Real Oviedo, normalmente os partidos locais. Todas estas producións están subcontratadas a produtoras privadas.
Antonio Alés Reinlein
Traxectoria
Arquitecto. Estableceuse en Ourense. Foi nomeado presidente da Deputación de Ourense o 29 de agosto de 1959. Permaneceu no cargo até abril de 1970. Foi presidente do Consello de Administración da Caixa de Aforros Provincial de Ourense (1959-1970). Foi procurador en Cortes (1959-1970) en representación da Deputación de Ourense. Como arquitecto construíu o edificio A Torre de Ourense (1961).
Recibiu a Gran Cruz da Orde do Mérito Civil en 1970.
Radiotelevisión del Principado de Asturias
Historia
Ao comezo xerou unha gran crispación ó non emitir programas en asturiano. Posteriormente engadiu uns poucos programas en asturiano e esporadicamente no galego de Asturias.
A baixa calidade dos seus programas e que a grella de prime time diaria sexa idéntica durante tódolos días aumentou esta crispación.
O 9 de xuño de 2006 comezou as súas emisións regulares cubrindo un horario reducido.
Illa Desroches
Île Desroches ou Desroches Island é a illa principal das illas do Almirante, parte das illas periféricas das Seychelles. Sitúase a 230 km ao suroeste de Mahé, a principal illa das Seychelles. Que ten 6´2 km de longo e ten unha superficie de 3´24 km². Ao longo da súa circunferencia de 15 km ten unha praia de area fina.
Historia
Desroches foi nomeada por Chevalier de Roslan, comandante da nave L'Heure du Berger. Foi explorada por Chevalier de la Billioère en 1771. Os británicos chamárona Wood Island, a illa de madeira debido á súa densa vexetación arbórea. A illa foi un importante produtor de copra.
Xunto co resto das Illas do Amirante, Desroches foi parte das Seychelles desde que se converteu nunha colonia en 1909. O 8 de novembro de 1965, o Reino Unido separou Desroches das Seychelles para formar parte do recentemente creado Territorio Británico do Océano Índico xunto con Farquhar, Aldabra e o Arquipélago de Chagos, pero regresou a Seychelles cos dous primeiros. O propósito era permitir a construción de instalacións militares para o beneficio mutuo do Reino Unido e os Estados Unidos. O 23 de xuño de 1976, Desroches foi devolto ás Seychelles por mor da consecución da independencia.
Xeografía
miniatura|esquerda|300px|Unha praia no lado occidental da illa. Desroches ten unha poboación de ao redor de 50 habitantes, un asentamento no centro da costa noroeste (mirando á lagoa), un pequeno hotel de luxo con 20 habitacións no sur (Desroches Island Resort), construído en 1988 e unha pista de aterraxe pavimentada de 1.372 m de longo na parte sur. Atópase a 36 km ao leste de Amirantes Bank, e separada dela pola auga a máis de 1300 metros de profundidade. Atópase no extremo sur dun atol. No extremo norte do atol atópanse as Shark Rocks, cunha profundidade de entre 3 e 6 metros. Hai un faro no extremo nordés da illa de Desroches. A illa está rodeada por un arrecife seco que se estende 1´6 quilómetros mar a dentro desde o extremo nordés e 0´8 km da extremidade suroeste do país. A illa é baixa e está cuberta de cocos e de altas árbores de madeiras duras. Unha profunda canle, de preto de 1´6 km de ancho, conduce á lagoa. A profundidade mínima na canle é de 18´3 m.. Ficheiro:Desroches 76.png
Gil de Roca Sales
Alfredo Pozoco, máis coñecido polo nome artístico de Gil de Roca Sales, nado en Roca Sales o 29 de xuño de 1933, é un director de coros e compositor de repertorio coral brasileiro.
Ligazóns externas
para ver e escoitar: para escoitar:
Cremalleira
miniatura|dereita|Cremalleiras. A cremalleira é un tipo de peche aplicado na industria da confección. Foi inventada en 1893 polo estadounidense Whitcomb Judson. Consiste en dúas tiras de xénero cunha continua repetición de ganchos de unión con certa rixidez xeral, e dun simple aparato de unión. Estes ganchos, ao seren abertos e xuntados de forma contraria, fican unidos xa que non teñen suficiente espazo para se desprazaren debido a que o anterior está unido. O sistema de unión consiste simplemente de dúas cámaras que se xuntan, variando o ángulo para producir a separación dos ganchos. Ao ser aberto, este obriga aos ganchos a entrar da forma correcta na bifurcación para logo unir ambas as dúas fileiras de ganchos. Ao pechalo, fai a inversa xa que aproveita a mesma bifurcación que dada polo ángulo para que os ganchos se separen tal como o faría a auga na bifurcación dun río. Trátase dun mecanismo moi común que serve para permitir a unión de dous téxtiles por vontade do usuario doadamente.
Eligio Vila Vázquez
Eligio Vila Vázquez, nado en Lantaño, Portas, o 1 de xaneiro de 1943, é un compositor e profesor de música galego.
Traxectoria
Comezou os seus estudos con José Laguarta e logo continuou Conservatorio Profesional de Pontevedra. Posteriormente continuou no Superior de Vigo, e desta institución pasaría ó Conservatorio da Coruña, ata acadar o título de profesor superior de harmonía, contrapunto, composición e instrumentación en Madrid.
Adicouse á ensinanza e foi profesor de EXB, e posteriormente, director da Academia Municipal de Música de Vilagarcía de Arousa.
Atol Farquhar
O Atol Farquhar é parte do Grupo Farquhar nas Seychelles. De 1965 á independencia das Seychelles en 1976, foron parte do Territorio Británico do Océano Índico. A área total dos atois, incluída a gran lagoa, é de 170´5 km². A superficie terrestre é de 7´5 km².
Farquhar destácase polas súas grandes dunas de area, algúnhas das cales chegan a máis de dez metros de altura. O atol atópase a uns 770 km de Mahé e é a parte máis meridional das illas Seychelles. Foi descuberto en 1501 polo navegante portugués, Joan de Novoa.
O principal grupo de illas describen unha longa curva no lado leste do atol. As máis grandes son Île du Nord e a Île du Sud, coas illas menores do Manaha entre elas. Máis ao sur están as Goelettes. Para o lado oeste do atol atópase o pequeno grupo coñecido como Trois Îles. O atol consta de:
Hai un pequeno asentamento na Île du Nord (Illa do Norte).
330px|Mapa.
Siderita
A siderita (do grego sideros que significa ferro) é un mineral da clase dos carbonatos cuxa fórmula química é FeCO3 (contén un 58% de Fe).
Aspecto
A siderita preséntase en forma de cristais de forma romboédrica dunha coloración parda e a miúdo tamén en agregados amorfos e masivos.
Lugares onde se atopa
A siderita atópase nas rochas volcánicas, en zonas sedimentarias e como ganga en xacementos de filóns hidrotermais. Acostuma a estar asociada á barita, á calcita e a minerales metalíferos.
É un mineral moi abundante en España. Podémolo atopar en Ribadeo (Lugo).
Usos da siderita
Debido a súa composición a siderita utilízase para a extracción de ferro.
Propiedades
Disólvese con facilidade en ácido clorhídrico.
Outros carbonatos
Outros carbonatos de importancia son:
A calcita, a aragonita e a malaquita.
Fredric March
Ernest Frederick McIntyre Bickel, nado en Racine (Wisconsin) o 31 de agosto de 1897 e finado nos Ánxeles o 14 de abril de 1975, foi un actor de cinema e teatro estadounidense.
Traxectoria
Inicialmente traballou na banca, pero logo dunha apendicectomía de urxencia decidiu avaliar a súa vida e comezou a facer de extra en 1920, utilizando unha abreviación do apelido de súa nai (Marcher). A finais da década conseguiu un contrato con Paramount Pictures.
Tras unha candidatura en 1930, gañou o seu primeiro oscar ao mellor actor en 1932 por Dr. Jekyll and Mr. Hyde, compartido con Wallace Beery. Durante toda a década seguiu facendo actuacións en filmes considerados hoxe clásicos, como Anna Karenina, con Greta Garbo, ou Naceu unha estrela.
En 1937 volve a Broadway tras dez anos de ausencia, con grande éxito, que o levará a gañar dous Tonys na súa carreira teatral.
En 1946 gaña o seu segundo oscar, por Os mellores anos da nosa vida, drama sobre a volta á vida civil dos combatentes na segunda guerra mundial, dirixido por William Wyler.
Tamén traballou na televisión e fixo gravacións faladas de libros.
Retirouse en 1973 por motivos de saúde, morrendo de cancro catro anos despois.
Puolanka
Puolanka é un municipio de Finlandia situado na rexión de Kainuu. En 2018 a súa poboación era de 2 648 habitantes. A superficie do termo municipal é de 2 598,68 km2, dos cales 137,40 km2 son auga. O concello ten unha densidade de poboación de 1,08 hab./km².
Limita cos concellos de Hyrynsalmi, Paltamo, Ristijärvi, Suomussalmi, Pudasjärvi, Utajärvi e Vaala, estes tres últimos na rexión veciña de Ostrobotnia do Norte.
O concello é unilingüe en finés.
ONU Mulleres
A Entidade das Nacións Unidas para a Igualdade de Xénero e o Apoderamento das Mulleres, tamén coñecida como ONU Mulleres (en inglés: UN Women, en francés: ONU Femmes é unha entidade das Nacións Unidas destinada a promover a apoderamento da muller e a igualdade de xénero.
Mandato
O mandato e as funcións da ONU Mulleres consisten en mandatos consolidados e funcións da Oficina do Asesor Especial para Cuestións de Xénero e Avance das Mulleres, a División para o Avance das Mulleres, o Fondo de Desenvolvemento das Nacións Unidas para a Muller e o Instituto Internacional de Pescuda e Adestramento para a Promoción da Muller. Alén diso, a entidade debe liderar, coordinar e promover a responsabilización do sistema das Nacións Unidas no seu traballo sobre a igualdade de xénero e o apoderamento das mulleres. A meta da ONU Mulleres é para mellorar, e non substituír, os esforzos por outras partes do sistema das Nacións Unidas, tales como UNICEF, PNUD e UNFPA, todo o que vai continuar a traballar para a igualdade de xénero e o apoderamento das mulleres nas súas áreas de especialización.
En conformidade coas disposicións da Resolución 64/289, a ONU Mulleres vai traballar no ámbito da Carta das Nacións Unidas, a Declaración de Beijing e a Plataforma de Acción - incluíndo as súas 12 áreas críticas de preocupación e os resultados da vixésima terceira sesión especial da Asemblea Xeral - ben como outros instrumentos das Nacións Unidas aplicábeis, normas e resolucións que abordan a igualdade de xénero e o apoderamento e promoción das mulleres.
As principais áreas temáticas femininas da ONU de traballo inclúen:
Tamén ao final de 2013, a ONU Mulleres lanzou un banco de datos constitucional que examina as constitucións a través dunha lente de xénero. O primeiro do seu tipo, este banco de datos mapea os principios e as regras que garanten, negan ou protexen os dereitos de mulleres e meniñas ao redor do mundo. Esta ferramenta para a igualdade de xénero e activistas dos dereitos humanos é anualmente actualizada e pescudada, e fornece unha visión abranguente do estado actual das disposicións relevantes para os dereitos das mulleres e igualdade de xénero en varios países en todo o mundo. Os usuarios poden pescudar, aínda que o banco de datos por palabra clave, e as disposicións legais son agrupados en 16 categorías que foron cuidadosamente definidas por unha revisión das constitucións a partir dunha perspectiva de dereitos humanos.
A ONU Mulleres é unha das axencias líderes na coordinación de eventos do Día Internacional da Muller ben como da Comisión sobre o Status da Muller.
O ano de 2015 marcou unha serie de marcos significativos - o 20º aniversario da Cuarta Conferencia Mundial sobre as Mulleres e adopción da Declaración de Beijing e Plataforma de Acción - que era o foco da 59ª sesión da Comisión sobre o Status da mulleres (CSW59) a partir de marzo de 2015, onde os líderes mundiais fixeron un balance dos adiantos e desafíos restantes para a aplicación dese acordo marco para a igualdade de xénero e dereitos das mulleres. A ONU Mulleres desempeñou un papel activo nas grandes negociacións e procesos intergobernamentais, incluíndo a Conferencia sobre Financiamento para o Desenvolvemento en Addis Abeba, en xullo de 2015, cuxo resultado foi forte sobre a necesidade de financiar adecuadamente a igualdade de xénero e incorporalo na planificación do desenvolvemento, ben como as negociacións e adopción ben sucedida da nova axenda de desenvolvemento pos-2015 o 25 de setembro de 2015. A nova planificación de desenvolvemento global inclúe unha meta na igualdade de xénero e o apoderamento das mulleres (desenvolvemento Sustentábel meta 5).
Composición actual do Directorio
O Consello Executivo de 2015, elixido en 2014, está composto por:
Diana Varela Puñal
Diana Varela Puñal, nada en Corme (Ponteceso) o 16 de febreiro de 1981, é unha escritora galega.
Traxectoria
Trasladouse aos catorce anos á Coruña. Licenciada en Dereito pola Universidade de Santiago de Compostela, exerce como avogada. Algúns dos seus poemas viron a luz na revista Xistral de Lugo, no Anuario Brigantino, Ferrol Xurídico e en El Correo Gallego. Colaboradora dos xornais Galicia Hoxe e La Opinión.
Vilasuso, Vilantime, Arzúa
Vilasuso é un lugar da parroquia de Vilantime no concello coruñés de Arzúa, na comarca homónima. Tiña 16 habitantes no ano 2010 segundo datos do INE, dos cales 8 eran homes e 8 eran mulleres.
Sinbad (filme)
Sinbad é un filme galego dirixido e guionizado por Antón Dobao que foi estreado no 2011. Está baseado na obra de Álvaro Cunqueiro Si o vello Sinbad volvese ás illas.... Estreouse nos cinemas galegos o 28 de outubro de 2011 con seis copias en salas comerciais, e ademais foi comercializado en DVD.
Sinopse
Sinbad, extraordinario fabulador, conta as súas viaxes pasadas, reais ou non, aos seus compañeiros diarios de café e dominó na taberna. O dono desta, Mansur, é viúvo e tén unha filla preadolescente, Sara. Sinbad mantén con ela unha relación moi afectuosa. Acompáñaa ás veces á escola e apréndelle cousas do mar e das estrelas. Sara é a mellor receptora de todos os contos que narra Sinbad.
Auburn
O topónimo inglés Auburn pode referirse a:
Xeración Doente
O nome Xeración Doente foi acuñado por M. F. Barreiro e Bello Piñeiro en Segundo Salón ferrolano de pintura gallega (El Correo Gallego, 27 de agosto de 1922).
María de Pablos
María de Pablos Cerezo, nada en Segovia o 8 de novembro de 1904 e finada en Madrid o 1 de novembro de 1990, foi unha pianista, compositora e directora de orquestra española, sendo a primeira muller directora de orquestra en España. Pianista e compositora, María de Pablos salientou nos anos previos á guerra civil, a súa carreira truncouse debido a unha enfermidade.
Traxectoria
María de Pablos naceu en Segovia o 8 de novembro de 1904. Comezou a súa formación musical na cidade natal, estudando solfexo e piano e examinándose con matrícula libre no Conservatorio de Madrid. En 1905 seu pai, oficial de Correos, foi destinado en Madrid, polo que a familia trasladouse á capital de España, onde logo de vencer reticencias de seus pais proseguiu os seus estudos musicais como alumna oficial do conservatorio, cursando as materias de Harmonía (1917-21), Acompañamento (1917-19) e finalmente Composición (1921-27). No conservatorio madrileño contaría entre os seus mestres con Conrado del Campo.
Aos 23 anos, o 1 de xullo de 1927 conseguiu o primeiro Premio de Composición do Conservatorio de Madrid con, entre outras composicións, a obra vocal Ave Verum e o poema sinfónico Castilla, xa que era obrigatorio presentar unha composición deste xénero. As obras do alumnado que optaba ao premio foron presentadas no Teatro Cómico de Madrid pola Orquestra Filharmónica de Madrid baixo a dirección de Antonio Saco del Val, e coa participación de integrantes da Capela Real para as obras vocais. O tribunal, formado por Fernández Bordas, Pérez Casas, Villa e Bretón, outorgou por unanimidade o premio a María de Pablos.
En 1928, avalada por destacados músicos españois da época como Conrado del Campo, Fernández Bordas, Pérez Casas, Villa o Bretón, María de Pablos conseguiu unha bolsa para ampliar a súa formación na Academia de Belas Artes de Roma. Para o exame de Pablos compuxo La infanta Desdén, unha ópera nun acto para o exame con libreto de Luis Fernández Ardavín. Era a única muller que se presentaba para a bolsa e conseguiu unha puntuación tan alta que superou a todos os homes que se presentaban para conseguila. María de Pablos, pola súa condición de muller, tivo que trasladarse á capital italiana acompañada pola súa nai.
Saturnino Santomé Santamarina
Saturnino Santomé Santamarina, nado en Santa Marta de Meilán (Riotorto) en finado na mesma parroquia o 19 de xullo de 1933, foi un agrarista e xornalista galego.
Bandeira de Afganistán
A bandeira de Afganistán (en persa: بيرق افغانستان, en paxto: د افغانستان بيرغ) consiste nun campo branco coa Shahada escrita enriba en negro. O país tivo uns 25 deseños diferentes de bandeiras dende a dinastía Hotak estabelecida en 1709. Só durante o século XX, Afganistán tivo 19 bandeiras nacionais distintas, máis que ningún outro país durante ese mesmo período de tempo, e a maioría delas tiñan as cores negra, vermella e verde.
Despois da caída de Cabul o 15 de agosto de 2021 o Emirato Islámico, controlado polos talibáns que exercen o goberno do país, usou a súa bandeira como a do Estado. Non obstante, a comunidade internacional segue a recoñecer a bandeira de 2004 como a do país.
Deseño da bandeira da República Islámica de Afganistán (2004-2021)
A bandeira, que é a que emprega a ONU como a do país, consta de tres franxas verticais en cores negra, vermella e verde, incluíndo no centro o escudo de Afganistán en cor branca. Estas cores nacionais, usadas por vez primeira en 1928, representan o pasado, a loita independentista e o progreso, respectivamente. No escudo aparece representada unha mesquita (con dúas bandeiras) co minbar e o mihrab sobre a que se sitúa o takbir (الله أكبر, Allahu Akbar, "Alá é grande"), un pequeno sol nacente e a shahada; debaixo aparece o ano 1298 do calendario persa (equivalente a 1919 do calendario gregoriano, proclamación da independencia) e a palabra افغانستان (Afganistán) nunha cinta que entrelaza a coroa de espigas de trigo.
Este país é o que máis veces cambiou de bandeira. A bandeira afgá tivo case sempre o escudo (que variou notablemente) e as cores negro-vermello-verde (en distintas posicións e significados atribuídos). Desde a independencia até de outubro de 1978 a bandeira tivo unha proporción 2:3 (alto:longo), restaurado coa actual, e entre outubro de 1978 e até 2004 unha proporción 1:2.
Monarquía
En 1919 declarouse a independencia e Afganistán deixou de ser un protectorado británico. Agregáronse raios formando unha estrela de oito puntas, imaxe baseada nos estandartes do Imperio otomán. Conforme á súa regulamentación na Constitución de 1922, foi lixeiramente modificada axustando as proporcións do escudo.
En 1931 deseñouse un novo escudo combinando os de 1922 e 1928. Foi consagrado pola Constitución do 31 de outubro de 1931. Esta bandeira é moi similar á actual, pero o emblema ten diferenzas (toca o tres franxas, non ten a shahada, nin o takbir, nin o sol nacente e o ano que leva é distinto). Esta é a bandeira de maior duración na historia afgá.
República
O cambio legal veu o 19 de outubro de 1978. Substituíuse a bandeira por unha bandeira vermella co escudo no cantón. Alí, en cor dourada situábase a palabra en Jalq (tanto en dari como en paxto, "Pobo"), rodeada da coroa de espigas e na parte superior unha estrela e na inferior unha cinta vermella coas inscricións douradas Dǝ S̠aur Enqelāb 1317 (A Revolución de Abril de 1978) e Dǝ Afġānistān Dimūkratīk Jumhūriyat (A República Democrática de Afganistán), novo nome oficial do país.
Nos últimos días de 1979 as tropas soviéticas entraron ao país a petición do goberno legal para axudalos a combater aos fundamentalistas insurrectos (mujahideen) e asumiu Babrak Karmal como presidente o 27 de decembro de 1979. Co fin de acougar a oposición relixiosa e feudal, decidiuse facer un cambio de pavillón e o 21 de abril de 1980 adoptouse a nova bandeira afgá, que consistía na antiga republicana pero co tres franxas horizontais de igual tamaño e cun novo emblema. O 30 de novembro de 1987 simplificouse o escudo da bandeira.
Islamismo
Para o 27 de abril de 1992 os mujahideen derrocaran o goberno, establecendo un Estado Islámico e usaban distintas bandeiras. En maio estableceuse unha provisional, de tres franxas horizontais de igual tamaño en cores verde-branco-negro (das bandeiras das faccións fundamentalistas), na franxa verde aparecía o takbir en branco e na central, a shahadah en negro. Usáronse distintas variacións: outra coas cores invertidas e as letras en dourado, outra coas cores invertidas e a shahadah en azul e outra coas cores correctas pero as letras todas en negro, así como con distintas proporcións.
O 2 de decembro dese ano, tras a proclamación dunha nova Constitución, o presidente Burhanuddin Rabbani decretou a nova bandeira oficial, semellante á bandeira provisional pero que incluía o escudo de 1931 modificado. A cor verde representaba o islam, o branco a pureza e o negro o pasado escuro do país. Esta bandeira, aínda que usada internacionalmente e en teoría a bandeira do país non tiña uso xeneralizado: cada facción mujahideen tiña as súas propias insignias. O 27 de setembro de 1996, unha facción fundamentalista, os talibán, fíxose co control da maior parte do territorio. Non houbo cambio oficial de bandeira, pero usouse a deste movemento, un pano enteiramente branco, de posible proporción 4:5. O 25 de outubro de 1997 o país trocou o nome a Emirato Islámico de Afganistán e á bandeira agregóuselle a shahadah completa escrita en letras negras, ocupando gran parte do campo branco.
Colectiv
Recibiu a aclamación por parte da crítica, e recibiu varios premios, entre eles os Premios do Cinema Europeo e da Sociedade Nacional de Críticos de Cinema. Foi escollido como candidato de Romanía para o Óscar ó mellor filme internacional e o Óscar ó mellor documental na 93ª edición dos premios, sendo finalmente nomeado.
Winton Pickering
Winton Brian Pickering, nado o 8 de decembro de 1962 en Rarotonga, é un político das Illas Cook.
Traxectoria
Pickering entrou por vez primeira no Parlamento nas eleccións de 2004 representando a circunscrición de Oneroa como demócrata.
Acabalgamento
Un acabalgamento ou falla de acabalgamento (tamén chamado cabalgamento, encabalgamento e acabalamento ) é un tipo de falla inversa, ou sexa unha rotura na codia da Terra na que se produciu un desprazamento relativo, no que as rochas que estaban nunha posición estratigráfica inferior son empurradas cara arriba, quedando situadas por riba dos estratos máis recentes. As fallas de acabalgamento son o resultado de forzas de compresión.
miniatura|400px|Acabalgamento en [[Qilian Shan, China. Os materiais máis antigos (á esquerda en azul e vermello) están "acabalgando" sobre materiais máis recentes (á dereita, en cor marrón).]]
Fallas inversas
miniatura|220px|Diagrama dunha falla inversa (cunha inclinación do plano de falla grande) Os acabalgamentos adoitan ter baixos ángulos de inclinación do plano de falla. Unha falla de desprazamento de ángulo grande (superior a 30º) chámase falla inversa. A diferenza entre un cabalgamento e unha falla inversa está na súa influencia. Unha falla inversa prodúcese principalmente a través de unidades litolóxicas, mentres que un acabalgamento polo xeral ocorre dentro ou cun ángulo baixo respecto das unidades litolóxicas. A miúdo os cabalgamentos son difíciles de recoñecer porque os seus eixes de deformación e dislocación poden ser difíciles de detectar cando se producen dentro das mesmas rochas, sen desprazamento apreciable dos contactos litolóxicos.
Fallas de acabalgamento cegas
Se o plano da falla termina antes de chegar á superficie terrestre, a falla é unha falla de cabalgamento cega ou falla inversa cega. Debido á falta de probas na superficie, as fallas cegas son difíciles de detectar ata que rompen. O destrutivo terremoto de 1994 de Northridge, California, foi causado por un acabalgamento cego non descuberto previamente.
Debido á súa baixa inclinación, os acabalgamentos son tamén difíciles de apreciar por medio da cartografía, onde xeralmente as compensacións litolóxicas son sutís, e a repetición estratigráfica é difícil de detectar sobre todo en unidades con litoloxías monótonas ou cíclicas ou sen fósiles característicos.
Juan Blanco
Juan Blanco Rouco, nado en Neda o 2 de abril de 1940 e finado o 22 de agosto de 2018, foi un político e mestre galego.
José Lago Castreje
José Lago Castreje, nado en Fisterra o 23 de outubro de 1965 é un exfutbolista galego. Xogaba de defensa.
Acabalgamento
Dobras de flexión de falla
miniatura|200px|Esquema da evolución dunha dobra de flexión de falla ou "rampla anticlinal" por riba dunha rampla de acabalgamento; a rampla presenta zonas de separación na parte superior das capas verde e amarela.
José Lago Castreje
Traxectoria
Na tempada 1991–92 xogou no Sporting Mahonés, en Segunda División B.
Bicarbonato de sodio
miniatura|250px|Estrutura molecular do bicarbonato de sodio. miniatura|250px|Cristais de NaHCO3.
O bicarbonato de sodio (tamén chamado bicarbonato sódico, hidroxenocarbonato de sodio ou carbonato ácido de sodio) é un composto sólido cristalino de cor branca moi solúbel en auga, cun lixeiro sabor alcalino parecido ao do carbonato de sodio, de fórmula NaHCO3.
Acabalgamento
Dobras de flexión de falla
Os acabalgamentos, en especial os que participan dun estilo de deformación en pel fina, posúen unha xeometría denominada de rampla-plano. Os acabalgamentos propáganse na súa maioría ao longo de zonas de debilidade horizontais dentro dunha secuencia sedimentaria, tales como lutitas ou capas salinas, denominadas planos. Se a eficacia da separación se reduce, o corremento tenderá a cortar a sección a un nivel estratigráfico máis alto (rampla), ata que alcance outra separación ou despegamento efectivo co que poida continuar como no caso dos leitos planos paralelos (novo plano). A parte do acabalgamento que une os dous planos coñécese como rampla e fórmase normalmente nun ángulo duns 15° a 30° respecto á base. O desprazamento continuado dun acabalgamento sobre unha rampla produce unha dobra de xeometría característica coñecida como rampla anticlinal ou, máis xeralmente, como dobra de flexión de falla.
Bicarbonato de sodio
Pódese encontrar como mineral na natureza ou producirse artificialmente.
Acabalgamento
Dobras de propagación de falla
miniatura|150px|Esquema da evolución dunha dobra de propagación de falla
Bicarbonato de sodio
Cando se expón a un ácido moderadamente forte descomponse en dióxido de carbono e auga. A reacción é a seguinte:
Acabalgamento
Dobras de propagación de falla
As dobras de propagación de falla fórmanse na parte superior dunha falla de pulo na que cesou a propagación ao longo do nivel de despegamento entre capas, mais o desprazamento do acabalgamento continúa na parte superior da falla. O desprazamento continuo adáptase pola formación dun par asimétrico de dobras anticlinal-sinclinal. Como o desprazamento continúa, a fronte do acabalgamento comeza a propagarse ao longo do eixe do sinclinal. Estas estruturas tamén se chaman dobras de liña de contorna. Co tempo a fronte cabalgante que se propaga pode chegar a outra capa de despegamento eficaz e desenvolverase unha estrutura de dobra composta, con características tanto de dobra de flexión de falla coma de dobra de propagación de falla.
Bicarbonato de sodio
Debido á capacidade do bicarbonato de sodio de liberar dióxido de carbono úsase, canda outros compostos acídicos, como aditivo levadante en panadaría e na produción de gasosas. Algúns lévedos para a fabricación do pan conteñen bicarbonato de sodio. Antigamente usábase como fonte de dióxido de carbono para a bebida gasosa Coca Cola.
Acabalgamento
Acabalgamentos dobres: dúplex
miniatura|180px|Desenvolvemento dun acabalgamento dobre (dúplex) por fallados sucesivos en rampla das capas basais. miniatura|140px|[[Apiamento antiformal de cabalgamentos imbricados (dúplex), identificado nunha sondaxe nos outeiros da cordilleira de Brooks (Brooks Range), Alasca.]]
Bicarbonato de sodio
É o compoñente fundamental dos pos extintores de incendios.
Acabalgamento
Acabalgamentos dobres: dúplex
Os dúplex orixínanse cando hai dous niveis de despegamento próximos entre si dentro dunha secuencia sedimentaria, como a parte superior e a base dunha capa relativamente resistente de arenito limitada entre dúas capas de lutitas relativamente plásticas. Cando un acabalgamento que se propagou ao longo do despegamento inferior, coñecido como acabalgamento basal ou muro, corta o despegamento da parte superior, coñecido como acabalgamento teito, forma unha rampla dentro da capa máis resistente. Co desprazamento continuo do acabalgamento, as maiores tensións desenvólvense no labio afundido da rampla debido á curva da falla. Isto pode causar a propagación renovada ao longo do acabalgamento inferior ata que de novo se cortan para unirse ao acabalgamento superior. Aparecerán novos desprazamentos adicionais a favor da nova rampla así creada. Este proceso pode repetirse varias veces, formando unha serie de láminas acabalgantes delimitadas por fallas, denominadas acabalgamentos imbricados ou horses, cada un dos cales posúe a xeometría dunha dobra de flexión de falla de pequeno desprazamento. O resultado final é xeralmente un dúplex en forma de rombo.
Bicarbonato de sodio
Obtención
Mediante o proceso de Solvay. Aínda que utilizado para obter Na2CO3, é posíbel obter nunha das reaccións intermedias bicarbonato sódico. O proceso consiste na seguinte reacción:
Acabalgamento
Acabalgamentos dobres: dúplex
A maioría dos acabalgamentos tipo dúplex só teñen pequenos desprazamentos nas fallas de delimitación entre as capas imbricadas (horses, en inglés «cabalos») e a estrutura ten un buzamento desde o antepaís. En ocasións o desprazamento dos horses individuais é maior, de maneira que cada un se amontoa máis ou menos verticalmente enriba do outro, isto coñécese como amontoamento antiformal ou amontoamento imbricado. Se os desprazamentos individuais son aínda maiores, entón, o conxunto de horses ten un buzamento cara ao antepaís.
Bicarbonato de sodio
Obtención
Na+ + Cl- + NH3 + H2O + CO2 → NaHCO3(s) + NH4+ + Cl-
Na cal precipita o bicarbonato de sodio.
Acabalgamento
Acabalgamentos dobres: dúplex
O mecanismo de acabalgamento dúplex é moi eficaz para adaptar o acurtamento da codia engrosando a sección en lugar de dobrala e deformala.
Bicarbonato de sodio
Uso en cociña
O bicarbonato de sodio úsase principalmente en repostaría, onde reacciona con outros compoñentes para liberar CO2, que axuda ás masas a elevarse, dándolles sabor e volume. Os compostos ácidos que inducen esta reacción inclúen bitartrato de potasio (tamén coñecido como cremor tártaro), zume de limón, iogur ou ácido acético, entre outros.
Uso cultural e cosmético
O bicarbonato de sodio utilízase como axente alcalinizante que actúa en combinación coa saliva no coqueo, de maneira que se suaviza e se produce a extracción dos metabólitos da folla de coca facéndose desta maneira o coqueo un proceso pracenteiro e duradeiro, en contraposición a se non se usara o bicarbonato de sodio. O bicarbonato é á coca o que o azucre ao café, de maneira que no altiplano andino (serras do Perú, Bolivia e N da Arxentina), onde se practica o coqueo, o consumo de bicarbonato é alto.
Na China úsase para lavar os pés.
Acabalgamento
Mantos de corremento ou mantos de acabalgamento
Os mantos de corremento son dobras-falla (dobras tumbadas), nas cales se producen acabalgamentos cuxo desprazamento alcanza varios quilómetros de lonxitude. Neste tipo de dobras, os materiais superiores desprázanse da súa orixe (materiais alóctonos) mentres os materiais inferiores permanecen na súa posición inicial (autóctonos).
Bicarbonato de sodio
Uso cultural e cosmético
En todo o mundo utilízase para combater a acidez gástrica cando no se dispón de medicamentos específicos.
Acabalgamento
Mantos de corremento ou mantos de acabalgamento
Cando os materiais superiores son erosionados afloran as capas inferiores, dando lugar ás denominadas fiestras tectónicas. Ás veces, os materiais superiores quedan illados sobre os inferiores por efecto da erosión da capa superior (manto acabalgante), formando unha illa tectónica, escama ou klippe.
Bicarbonato de sodio
Uso cultural e cosmético
Serve tamén para a limpeza polo seu poder abrasivo (por exemplo, para limpar obxectos de prata) e desodorizante (por exemplo, para quitar o cheiro "a novo" das neveiras).
Acabalgamento
Ambiente tectónico
Os grandes acabalgamentos prodúcense en zonas que sufriron grandes forzas de compresión.
Bicarbonato de sodio
Uso cultural e cosmético
Úsase ademais como branqueador dental, xa que pole a superficie do esmalte, e como axente desodorizante para eliminar olores de suoración forte en axilas e pés.
Acabalgamento
Ambiente tectónico
Estas condicións existen no cinto oroxénico que deriva ou ben de dous colisións tectónicas continentais ou da acreción en zonas de subdución.
As forzas compresivas resultantes producen cadeas montañosas. Os Himalaias, os Alpes e os Apalaches son importantes exemplos de oroxenias compresionais nas que se formaron numerosas fallas acabalgantes.