cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Albatros olleirudo
Conservación
As medidas de conservación postas en marcha empezaron colocando a especie no Apéndice II da Convención de Especies Migratorias e no Anexo 1 do Acordo sobre a Conservación de Albatros e Pardelas. Está sendo monitorizada na metade das illas, e a maioría dos sitios de reprodución son reservas. A illa Heard e as illas McDonald, a illa Macquarie e as illas de Nova Zelandia son Sitios Patrimonio da Humanidade. Tamén se completou un censo inicial en Chile.
Vidro
Flotado
O vidro fúndese nun forno continuo de grandes dimensións e despois de afinado e acondicionado faise caer, en forma de lámina, sobre unha ampla canle situada á saída do forno, a través do cal penetra nunha cámara onde transcorre a etapa principal de todo o proceso. A lámina de vidro é recibida dentro desta cámara sobre un baño de estaño fundido, duns 30 cm de profundidade, e flotando sobre el esténdese e avanza horizontalmente. Ao saír desta cámara pasa por un longo túnel onde sofre a operación de recocido e finalmente córtase.
Obtense directamente unha lámina de vidro puída por ambas caras, sen necesidade de ser sometida a ningunha operación posterior de desbastado e puído.
Coado-laminado
O vidro unha vez fundido e afinado sae ao exterior por un rebordadoiro e continúa deslizándose sobre unha peza refractaria intercalada entre este e a laminadora, que ten por obxecto repartir uniformemente a masa de vidro entre uns roletes. O rolo inferior leva gravado sobre a súa superficie o debuxo que se desexa imprimir sobre a folla de vidro en estado plástico, creándose así un vidro impreso. Optativamente, podemos embuchar na lámina de vidro, mentres este se encontra aínda en estado viscoso, unha malla metálica; para termos un vidro armado.
Prensado
A masa vítrea, ao saír do forno, vértese en moldes requecidos dos que toma a súa forma, prensándoo con contramoldes ou estampas para obter os moldeados de vidro, de grosor superior ao dos vidros planos, provistos de rebaixes, altorrelevo, estrías...
Propiedades acústicas
A transmisión dos sons aéreos das paredes efectúanse simultaneamente de diferentes maneiras:
A través dunha parede non porosa como o vidro, a transmisión dun son aéreo depende, pois, esencialmente de:
Características luminosas
Da enerxía transportada por unha onda luminosa ao incidir sobre un vidro en calquera dirección, unha parte é reflectida, outra é absorbida na súa masa, e o resto, emerxe na mesma dirección. O coñecemento do factor de transmisión luminosa dun vidro, permítenos fixar un valor aproximado do nivel de luminosidade dispoñíbel no interior dun local cando se coñece o nivel de iluminación exterior.
Esta relación denominase factor de luminosidade de día, ou máis sinxelamente, factor de día.
Propiedades químicas
Gran resistencia agás aos fosfatos e aos alcalinos. Para evitar ataques químicos descalcifícase a superficie. Isto conséguese cun puído ao fogo ou un tratamento químico.
Os vidros cun pH < 7 son inalterábeis.
Reciclaxe do vidro
miniatura|200px|Contedor para a reciclaxe de vidro. O vidro é un material totalmente reciclábel e non ten límite na cantidade de veces que pode ser reprocesado. Ao reciclalo non se perden as propiedades e afórrase unha cantidade de enerxía de arredor do 30% con respecto a un vidro novo.
Para a súa adecuada reciclaxe o vidro é separado e clasificado segundo o seu tipo, o cal, polo común, está asociado á súa cor. Unha clasificación xeral é a que divide aos vidros en tres grupos: verde, ámbar e transparente. O proceso de reciclado logo da clasificación do vidro require que todo material alleo sexa separado como son tapas metálicas e etiquetas, logo o vidro é triturado e fundido xunto con area, hidróxido de sodio e calcaria para fabricar novos produtos que terán idénticas propiedades con respecto ao vidro fabricado directamente dos recursos naturais.
En certos casos o vidro é reutilizado, antes que reciclado. Non se funde, senón que se volve a utilizar unicamente lavándoo. En acristalamentos, tamén se pode aproveitar o vidro cortándoo novamente (sempre que se necesite unha unidade máis pequena).
Produtos do vidro
Segundo o seu proceso térmico pode ser:
Dependendo do acabado superficial:
Vidros impresos
miniatura|dereita|200px|Un [[vidro impreso.]] Son produtos translúcidos, nos cales o raio luminoso ao atravesalo sofre difusións máis ou menos intensas, pola cal a visión ao seu través é borrosa. Poden ser de cor. Aplícase en portas e cerramentos de ocos fixos ou practicábeis, nos que non sexa necesario a transparencia, pero si o paso da luz. Grosor máximo de 10 mm.
Vidros de seguridade
Son aqueles vidros planos sometidos a tratamentos tales que ao fracturarse fano en fragmentos pequenos non cortantes ou os fragmentos fican unidos grazas a outros materiais. Considéranse vidros de seguridades os laminares, os aramados, os temperados...
Vidros laminares
miniatura|dereita|250px|Sección de [[vidro laminar|vidros laminares.]] Son vidros de seguridade compostos por dous ou máis cristais unidos intimamente por interposición de láminas de materia plástica (butiral de polivinilo).
O produto obtido ten a mesma transparencia que calquera vidro do mesmo grosor, e pode recibir calquera tipo de manufacturas. Na fabricación deste vidro pódese combinar todo tipo de cristais incoloros, de cor, reflectantes, resistentes ao fogo... En caso de rotura, os cachiños de vidro quedan adheridos ao butiral, permanecendo o conxunto dentro do marco, proporcionando seguranza ás persoas e impedindo a entrada ao seu través. É un bo illante acústico; o seu coeficiente de transmisión térmico é semellante ao dun vidro monolítico de igual grosor; os valores de resistencia a flexión, tracción e compresión variarán en función dos compoñentes (recocidos ou temperados) e do número de follas que o compoña, xa que o conxunto non se comporta como un cristal monolítico do mesmo grosor.
Vidros armados
miniatura|dereita|150px|[[Vidro armado.]] Son vidros planos (transparentes ou impresos) obtidos por coada continua e laminación, que durante o proceso de fabricación colocouse no interior da súa masa unha malla metálica soldada de retícula cadrada. Ao crebarse, os cachiños de vidro fican retidos pola malla. Teñen grosores de 6 a 7 mm.
Aplícanse en ventás de naves industriais, portas de ascensores... en xeral en pechamentos de ocos onde se pretenda seguridade contra cortes de persoas así como ventás de difícil acceso. Cubertas de vidro. Non debe empregarse en encristalamentos múltiples.
Vidros temperados
O temperado consiste en someter aos produtos vítreos a temperaturas elevadas e arrefrialos bruscamente. O cristal ou o vidro impreso, unha vez manufacturado, é introducido nun forno eléctrico que eleva a temperatura do cristal a uns 700 °C, a continuación é sacado do forno e arrefriado bruscamente. Este tratamento transforma o vidro recocido nun produto distinto, ao conferirlle características totalmente novas, aumentando considerablemente a resistencia mecánica, así como a resistencia ao choque térmico.
O vidro temperado e impreso é o da marca comercial CLARIT que pode ter grosores de até 11 mm. O vidro simplemente temperado responde á marca de SECURIT, de grosores que van dende os 4 e os 11 mm.
Propiedades
Resistencia ao impacto elevada. A resistencia á compresión é de 10.000 kp/cm2. A tensión de rotura a flexión varía de 1.200 a 2.000 kp/cm2. A resistencia ao choque térmico é duns 240 °C. Todas as manufacturas deben realizarse antes de temperalo vidro. En caso de fractura, fracciónase en pequenos cachos redondos non cortantes diminuíndo o perigo de accidentes.
Aplicacións
Encristalamentos en xeral e sobre todo en zonas onde a rotura do vidro pode danar ás persoas. Non se pode empregar en cubertas de vidro.
O cristal temperado e o vidro impreso temperado en grosores de 10 mm poden aplicarse en portas e instalacións, nos que os volumes de vidro son enlazados por pequenas pezas metálicas, sen ningún outro perfil nin elemento de suxeición.
Perfís de vidro en forma de “U” (U-GLASS)
miniatura|dereita|150px|Perfil de vidro en forma de U. Perfil de vidro translúcido fabricado por coado-laminado e posterior moldeado (armado ou sen armar), con sección en forma de “U” de gran rixidez, que permita a construción de grandes paramentos sen necesidade de intercalar perfís metálicos, a excepción dos que formen o bastidor perimétrico. O perfil armado leva oito fíos de aceiro inoxidábel introducidos lonxitudinalmente na masa do vidro. Esta armadura dálle seguridade ao produto, xa que impide o desprendemento dos cachos de vidro en caso de rotura, factor importante cando se aplica en cubertas e lucernarios. A especial conformación do perfil permite realizar tres sistemas distintos de colocación en obra: en peite, en greca e en cámara.
Pódense construír cerrumes verticais (planos, curvados ou poligonais), inclinados e horizontais. A súa lonxitude máxima é de 6 metros.
Vidros moldeados
miniatura|dereita|150px|[[Vidro moldeado dobre.]] Son pezas de vidro de vidro translúcido, macizas ou ocas, que se obteñen polo prensado dunha masa fundida de vidro nuns moldes dos que toma a súa forma. Destínanse á construción de forxados e paramentos verticais. Poden ser sinxelos ou macizos, cun só elemento macizo construído no molde; ou dobres, formados por dous elementos independentes que, soldados entre si, dan lugar a unha soa peza con cámara de ar. Teñen propiedades de illamento térmico, atenuación acústica e boa resistencia ao lume.
Unidades de acristalamento illantes térmico-acústicos
Conxunto formado por dous ou máis cristais, separados entre si por cámara de aires deshidratado. A separación entre cristais está definida por un perfil intercalado metálico en cuxo interior introdúcese o produto secante que absorbe a humidade do aire contido entre os cristais e a estanquidade está garantida por unha dobre selaxe perimétrica, resistente aos axentes atmosféricos. A primeira selaxe realízase sobre o marco separador, antes da montaxe dos vidros. O segundo e definitivo, úsase polisulfuro unha vez realizada a montaxe.
Tipos:
Características.
Vidro resistente ao lume
Dobre envidramento composto por dous cristais temperados ou dous cristais laminares, separados cun marco periférico con dobre barreira de estanquidade, e por un xel transparente e incoloro que ten como misión absorber as radiacións caloríficas en caso de incendio.
Vidros parachamas
Vidro temperado transparente de alta resistencia. Produto clasificado como parachamas substituíndo os vidros armados nesta aplicación. É un vidro de seguridade, fabricado mediante tratamento específico dun monolítico habitual.
Vidros devasa
Vidro de alta resistencia mecánica con tratamento de capa especial. É resistente ao choque térmico.
Aplicable en todos os casos onde se precise o uso de acristalamentos contra o lume e especialmente en exteriores onde a súa baixa radiación impide a propagación vertical do fogo.
Vidros reflectantes
Son vidros de baixa emisividade. Cristal cunha das súas caras reflectante obtida mediante unha capa metálica depositada por pirólise (ou por pulverización catódica en baldeiro, “cool-lite”). Poden ser temperados, incorporado no encristalemento illante ou formar parte do vidro de seguranza laminar. A súa tonalidade é prata por reflexión e bronce por transmisión. Grosores de ata 10 mm
Vidro antirreflexo
Vidro tratado por ambas caras coa intención de conseguir unha textura superficial que reduza a reflexión da luz sen distorsionar as cores. A principal aplicación deste vidro é o encristalemento e protección de cadros.
Fibra de vidro
miniatura|dereita|250px|Veo de fibra de vidro. A fibra de vidro é unha fibra mineral fabricada a partir de diferentes tipos de vidro. Para a súa fabricación pártese de mesturas de materias primas ricas en calcaria para favorecer a lixeireza de peso e a estabilidade química.
Obtense por dous procedementos:
O diámetro medio das fibras vén a ser de 20 a 25 micrómetros. Un metro cúbico de fibra de vidro pesa 60 kg. Soporta temperaturas de 500 °C.
Os produtos poden presentarse:
Fibra de vidro para aplicacións "in situ". É a fibra de vidro con ou sen aglomerar e presentada en sacos.
Paneis. É a fibra de vidro aglomerada con ou sen revestimento e presentada en forma de paralelepípedos rectangulares.
Coquillas. É a fibra de vidro aglomerada e presentada en forma de cilindros anulares
Produtos moldeados. É a fibra de vidro aglomerada e presentada en calquera forma concreta distinta das contempladas anteriormente.
Aplicacións
O emprego da fibra de vidro en construción é, fundamentalmente como illante térmico e absorbente acústico. As coquillas para illamento de tubos e conducións de auga quente.
Pokémon Trading Card Game (videoxogo)
Pokémon Trading Card Game, estreado orixinalmente no Xapón como Pokémon Card GB (ポケモンカードGB) é un videoxogo que é unha adaptación do xogo de cartas coleccionables do mesmo nome, que á súa vez está baseado na serie de videoxogos de Pokémon. Desenvolvido por Hudson Soft e publicado por Nintendo, lanzouse no mercado nipón en decembro de 1998. A versión en inglés apareceu en Norte América en abril de 2000 e en Europa o decembro seguinte.
Vidro
Vidro celular
miniatura|dereita|150px|[[Vidro celular.]] Vidro obtido por fusión de po vítreo, onde un proceso termo-químico no po do vidro ao fundirse créanse células en estado de parcial baleiro e pechadas entre si, polo cal non se comunican. Produto de cor gris escura. Densidade moi lixeira (170 kg/m3). Impermeábel. Bo illante térmico e acústico.
Pokémon Trading Card Game (videoxogo)
Un segundo xogo para Game Boy Color, Pokémon Card GB2: Great Rocket-Dan Sanjō! (ポケモンカードGB2　GR団参上！), foi estreado no Xapón en marzo de 2001. O xogo non foi estreado nin en Norte América nin en Europa. Un engadido da secuela é a posibilidade de escoller o xénero da personaxe do xogador.
Vidro
Vidro celular
O seu emprego fundamental é como illante térmico. Prevén as humidades de condensación e ofrece illamento e protección de resistencia ao fogo. Considérase incombustible.
Pokémon Trading Card Game (videoxogo)
Acollida
Pokémon Trading Card Game vendeu 607 193 copias no Xapón a finais de 1999, converténdose no vixésimo xogo de consola máis mercado ese ano na rexión.
Vidro
Vidro celular
Comercialízase en placas duns 3 cm de grosor e 30x50 cm de superficie.
O Porto Bañal, Vilapedre, Vilalba
O Porto Bañal é un lugar da parroquia de Vilapedre, no concello lugués de Vilalba, na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2010 tiña 2 habitantes (1 home e 1 muller).
Circuíto de Mónaco
Tamén se coñece como circuíto de Monte Carlo debido a que gran parte do seu percorrido está en "Monte Carlo".
Debido á súa especial configuración con curvas pechadas e rectas curtas, o que prima nel é a habilidade dos pilotos fronte á potencia das máquinas.
Características
miniatura|esquerda|Entrada e... miniatura|esquerda|... saída da famosa pinza do Hotel Fairmont A construción do circuíto leva seis semanas, e o desmantelamento logo da carreira tres semanas. O circuíto de carreiras ten moitos cambios de rasante, curvas pechadas, e estreitas. Estas características fan que quizais sexa a pista máis esixente das carreiras de Fórmula Un. Aínda que o trazado cambiou moitas veces durante a súa historia, aínda se considera como a última proba para demostrar a habilidade dos pilotos de Fórmula Un. Contén tanto a curva máis lenta na Fórmula Un (a pinza de Fairmont, tomada a só 46 km/h) e unha das máis rápidas (a peculiar curva do túnel, tres curvas máis aló da pinza, tomada a 260 km/h).
Debido á natureza estreita e revirada do circuíto, favorece a habilidade dos pilotos sobre a potencia dos coches, pero como o trazado é tan estreito e perigoso hai moi poucos adiantamentos. Nelson Piquet comparou a pista de carreiras como "montar unha carreira de bicicletas na túa sala de estar". Antes de, o número de automóbiles na saída da carreira limitouse a 20, en comparación cos 26 doutros circuítos. A sección do famoso túnel (que se corre baixo o Hotel Fairmont, marcado en gris no esbozo do circuíto) dise que é difícil para os pilotos debido ao rápido cambio de luz á escuridade e volta á luz de novo, nunha das zonas máis rápidas da carreira. Como consecuencia, o resultado da carreira adoita decidirse pola pole position, así como polas estratexias de boxes, é extremadamente duro coas caixas de cambios e os freos.
Pódese admitir que o circuíto sexa menos seguro que outros circuítos utilizados para a Fórmula Un, o piloto e ex gañador Michael Schumacher declarou antes do Gran Premio de 2012 que o risco adicional é "xustificable unha vez ao ano". Se non fose un Gran Premio xa existente, non se permitiría engadilo ao calendario da Fórmula Un, por razóns de seguridade.
O trazado
A volta comeza cun sprint curto no Boulevard Alberte I, e despois hai unha estreita curva a dereitas chamada Santa Devota. Esta é unha curva de case 90 graos á dereita xeralmente tomada en primeira ou segunda marcha. Esta curva viu moitos accidentes na primeira volta, aínda que agora son menos frecuentes xa que a eliminación da rotonda no vértice da curva antes da carreira de 2003, fixo que a entrada da curva máis ampla. Os coches diríxense costa arriba ao longo da avenida d'Ostende, antes de comezar a baixar cara a esquerda ao longo de Massenet.
Fóra de Massenet, os coches pasan por diante do famoso Casino antes de alcanzar rapidamente a chamada Praza do Casino. Esta parte da pista atópase 44 metros máis alta que a parte máis baixa. Os coches pasan pola pequena recta da Avenida das Belas Artes, evitando un enorme pote na parte esquerda da pista, un recordatorio da natureza única do circuíto. Leva á estreita curva de Mirabeau, que ven seguida por un curto descenso ata á aínda máis forte forquita Fairmont (era coñecida como a forquita da estación antes de que o hotel abrise as súas portas no lugar en 1973; o nome da forquita cambia dependendo do nome do hotel). É unha curva que se utilizou no pasado para moitas manobras de adiantamento. Pero, actualmente é case fisicamente imposible que dous coches de F1 modernos pasen á beira un do outro, xa que os pilotos deben utilizar o bloqueo completo da dirección para tomala. É tan forte que moitos equipos de Fórmula 1 deben redeseñar a súa dirección e suspensión especificamente para negociar esta curva.
Logo da forquita, os coches diríxense costa abaixo a unha dobre curva a dereitas coñecida como Portier antes de dirixirse cara ao famoso túnel que transcorre xusto por baixo do hotel Fairmont, unha característica única dun circuíto de Fórmula Un. (Ata 2009 só outro circuíto, Detroit en 1982-88, aparece un túnel, pero a F1 agora inclúe as carreiras no Circuíto de Yas Marina de Abu Zabi, que presenta un túnel máis curto na saída da rúa de boxes). Así como o cambio de luz dá unha pobre visibilidade, un coche pode perder un 20-30 % do seu downforce debido ás propiedades aerodinámicas únicas do túnel. O túnel tamén presenta un problema único cando chove. Como é interior, o túnel polo xeral permanece seco, mentres que o resto da pista está mollada. É famosa a moi chuviosa carreira de 1984, o xefe da Fórmula Un Bernie Ecclestone mandou aos bombeiros locais que mollasen o túnel para darlle o mesmo agarre na superficie que o resto da pista. Isto fíxose a petición do piloto de McLaren Niki Lauda.
Ao saír do túnel, os coches teñen que frear forte para pasar unha chicana esquerda-dereita-esquerda. Esta foi o escenario de varios grandes accidentes, incluído o de Karl Wendlinger de 1994, Jenson Button de 2003 e Sergio Pérez de 2011. A chicana é xeralmente o único lugar no circuíto onde pódense intentar os adiantamentos. Hai unha pequena recta ata a curva de Tabac, unha curva pechada de cuarta velocidade que se toma a uns 195 km/h. Acelerando ata 225 km/h, os coches chegan á Piscina, unha rápida curva dereita-esquerda seguida dunha chicana máis lenta dereita-esquerda, que leva aos coches máis aló do Estadio Náutico Rainiero III, a súa piscina dá nome á curva.
Trala Piscina, hai unha pequena recta seguida dunha forte freada para unha curva rápida a esquerda que é seguida inmediatamente por unha estreita curva de 135 graos a dereita chamada La Rascasse. Esta é outra curva, que require o completo bloqueo da dirección, e será recordada por moito tempo como o escenario dunha das manobras máis sospeitosas na recente historia da Fórmula Un. Na tempada, cando Michael Schumacher detivo deliberadamente o seu coche na cualificación co fin de evitar que Fernando Alonso e Mark Webber, que eran os dous seguintes e estaban en voltas rápidas, adiantaranlle na cualificación. La Rascasse deixa aos coches nunha pequena recta que precede á última curva, Virage Antony Noghes. Leva o nome do organizador do primeiro Gran Premio de Mónaco, a curva a dereita é estreita e deixa os coches de novo na recta de meta, para iniciar unha nova volta.
O trazado é considerado como un dos máis complexos de trazar, ademais de ser un dos máis perigosos. Aquí hanse de lamentar mortes como a de Lorenzo Bandini en. Ademais producíronse outros graves accidentes como o mencionado antes de Wendlinger ou de Patrick Tambay no Gran Premio de Mónaco de 1984.
Adaptacións mecánicas
thumb|right|[[Vanwall VW7, amosando a ampla entrada do radiador "nariz de Mónaco" usada durante o Gran Premio de Mónaco de 1958]]. O circuíto urbano de Mónaco impón exixencias moi diferentes aos coches en comparación coa maioría dos outros circuítos utilizados durante unha tempada de campionato. Os coches están configurados con alta carga aerodinámica; non como se cre popularmente para aumentar as velocidades de curva, xa que moitas das curvas tómanse a unha velocidade tan baixa que anulan calquera efecto aerodinámico, senón para acurtar os tempos de freada e manter os coches estables baixo aceleración. Moitos equipos usan conxuntos de ás especiais que incorporan planos activos adicionais ademais dos que se usan para outros circuítos. Os equipos Jordan e Arrows intentaron usar novas ás en 2001. O á de Arrows era similar ao dun alerón traseiro normal, pero máis pequeno e suspendido por riba do cono do nariz. Jordan tiña unha pequena á suspendida nun pequeno poste xusto diante do pilotor. Ambos deseñáronse para mellorar a carga aerodinámica, pero logo de probalos durante a práctica do xoves, a FIA prohibiu ambos.
O desgaste dos freos non é un problema durante unha carreira en Mónaco. En cambio, as baixas velocidades significan que o problema é manter os freos á temperatura de traballo. Os únicos puntos de forte freada ​​están na chicana despois do túnel e, en menor medida, nas curvas de "Sainte-Dévote" e "Mirabeau". Coa falta de temperatura, a mordedura do freo convértese nun problema, xa que a superficie do disco de freo de carbono queda liso como o vidro, reducindo a fricción entre as pastillas de freo e o disco, polo tanto, diminúe a potencia da freada. Para combater isto, en, Juan Pablo Montoya adoptou discos con rañuras radiais que aumentaron a mordida entre o disco e as pastillas, aumentando a temperatura media dos freos.
Pola contra, a refrixeración dos motores dos coches é unha das principais preocupacións. Os coches de Fórmula Un non incorporan ningún tipo de refrixeración forzada, confiando unicamente no movemento do aire sobre o coche para eliminar a calor dos elementos do radiador. No pasado, moitos equipos axustaban as entradas do radiador para permitir un fluxo de aire adicional, creando o "nariz de Mónaco". Os equipos tamén empregan unha caixa de cambios máis curta, xa que en Mónaco case non hai longas rectas e a aceleración é moi alta. Tamén se monta unha creamalleira de dirección especial cun engrenaxe de piñón máis grande para permitir que os coches sexan conducidos ao redor das curvas máis estreitas. Algúns equipos de Fórmula 1 usan outros compoñentes deseñados especificamente para este circuíto.
Mortes por accidentes
miniatura|O túnel miniatura|Esquema do circuíto.
Todos os gañadores de Fórmula 1, no circuíto de Mónaco
miniatura|Podio en 2019 Récord Piloto: Ayrton Senna (6), Graham Hill/Michael Schumacher (5 cada un) País: Reino Unido (17), Alemaña (10), Francia (9) Construtor: McLaren (15), Ferrari (9), Lotus (7) Motor: Ford (13), Mercedes (12), Ferrari (9) Penu.r: Goodyear (24), Pirelli (12), Dunlop (9)
Natalia Puente Prado
Natalia Puente Prado, nada en Monforte de Lemos e finada en 2012, foi unha farmacéutica e política galega.
Traxectoria
Licenciada en Farmacia. Foi farmacéutica de Bóveda até a súa xubilación en 1991. Foi derradeira alcaldesa de Bóveda antes das eleccións municipais de 1979. Formou parte do consello político provincial de UCD en 1982. Nas municipais de 1991 presentouse na lista da Converxencia Nacionalista Galega.
Monteagudo, Arteixo
Festas
A festa patronal de Monteagudo é San Tomé, o 21 de decembro.
Amais celébrase Santa Lucía, o 13 de decembro.
Parroquias de Arteixo
miniatura|esquerda|As trece parroquias que conforman o concello de Arteixo.
9 de setembro
O 9 de setembro é o 252º día do ano do calendario gregoriano e o 253º nos anos bisestos. Quedan 113 días para finalizar o ano.
Nacementos
miniatura|100px| Lev Tolstoi.
Mortes
miniatura|100px| Mao Tse Tung.
Outros
Os 366 días do ano
Floreta Faber
Floreta Faber, nada en Shkodër, Albania o 19 de marzo de 1968, é a embaixadora albanesa nos Estados Unidos.
Educación
Faber é licenciada da Universidade de Tirana, Facultade de Economía, na Esfera de Circulación en 1990. De 1993 a 1995, estivo inscrita nun programa de mestría de dous anos en mercadotecnia internacional e estratexia na Escola de Administración de Noruega en Oslo, Noruega, incluído un período de estudos como estudante de intercambio na Universidade Estatal de Washington. O seu Diploma de Mestría en Mercadotecnia e Xestión Operativa foi outorgado pola Universidade de MB, en Albania. Completou programas e capacitación para executivos, como o Programa de Liderado para Visitantes Internacionais do Departamento de Estado e a Universidade Harvard.
Carreira
De 1990 a 1993, Faber traballou en Shkodër en varias organizacións, incluída unha cámara de comercio local, unha axencia comercial rexional e unha empresa pública de importación e exportación.
De 1995 a 2000, Faber traballou en Deloitte & Touche en Tirana, Albania, e en Praga, República Checa. Axudou a abrir a oficina de Deloitte & Touche en Tirana e traballou en varios postos.
Despois de Deloitte & Touche, Faber traballou como Directora Executiva da Cámara de Comercio Estadounidense en Albania durante 14 anos. Neste posto, Faber traballou con representantes dos gobernos de Albania e Estados Unidos, organizacións internacionais e a UE, e organizacións comerciais similares nos Estados Unidos e Europa.
En xaneiro de 2015, Faber foi nomeada embaixadora de Albania nos Estados Unidos polo entón presidente Bujar Nishani.
Vida persoal
Floreta Faber está casada co doutor Edmond Faber, cirurxián vascular; teñen unha filla, Kesli (nada en 2000), e un fillo, Klint (nado en 2003).
A Caldigüela, O Carril, Vilagarcía de Arousa
A Caldigüela é un lugar da parroquia do Carril no concello pontevedrés de Vilagarcía de Arousa, na comarca do Salnés, segundo consta no Nomenclátor de Galicia. Non obstante, o IGE non rexistra habitantes neste lugar no censo de 2016, polo que non se poden achegar datos da súa poboación.
O Vilar, Franza, Mugardos
O Vilar é un lugar da parroquia de Franza no concello de Mugardos na provincia da Coruña. Tiña 63 habitantes no ano 2007 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 32 homes e 31 mulleres, o que supón unha diminución con relación ao ano 2003 cando tiña 71 habitantes.
Amanat (filme de 2016)
Amanat (Аманат) é un filme casaco de 2016 dirixido por Satybaldy Narymbetov. O filme foi escollido como candidato de Casaquistán para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 89ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Leciñena SA
Leciñena SA é unha empresa aragonesa adicada ao deseño e fabricación de equipamento de transporte por estrada.
Historia
Leciñena foi fundada en 1965 como empresa de fabricación de remolques para camións. En xaneiro de 2014 a empresa entrou en concurso de acredores sendo mercada por Melgasal Invest SL por case seis millóns de euros, tendo unha débeda de 40 millóns de euros.
Vilardamos, Santa Cruz de Viana, Chantada
Vilardamos é un lugar na parroquia de Santa Cruz de Viana, do concello de Chantada, na comarca de Chantada, pertencente á provincia de Lugo. No ano 2011 tiña 33 habitantes segundo datos do INE e do IGE deles 16 eran homes e 17 eran mulleres. En 2016 eran 23 habitantes, 15 mulleres e 8 homes, segundo o INE.
A Redonda, Mugardos, Mugardos
A Redonda é un lugar da parroquia de Mugardos no concello de Mugardos na provincia da Coruña. Tiña 16 habitantes no ano 2007 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 6 homes e 10 mulleres, o que supón unha diminución con relación ao ano 2003 cando tiña 19 habitantes.
Muchachito Bombo Infierno
thumb|Muchachito no 2017. Muchachito Bombo Infierno é un grupo musical español de rumba, funk, swing e rock and roll. Foi formado en 2005 en Barcelona e está liderado por Jairo Perera "Muchachito".
Ollo de boi
dereita Ollo de boi (Olho-de-boi en portugués) é o nome que se lle dá a primeira serie de selos postais emitidos polo Brasil en 1843, son tres selos de 30, 60 e 90 reais (popularmente no Brasil, réis). Contrariamente ós selos británicos o goberno brasileiro decidiu non representar ó soberano, Pedro II, nos selos para evitarlle a agresión que supuña a estampación do cuños.
O nome dos selos provén do deseño cun grande óvalo portando o valor facial, actualmente están entre os selos máis raros do mundo.
As Roibeiras, Mugardos, Mugardos
As Roibeiras é un lugar da parroquia de Mugardos no concello de Mugardos na provincia da Coruña. Tiña 40 habitantes no ano 2007 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 25 homes e 15 mulleres, o que supón unha diminución con relación ao ano 2003 cando tiña 47 habitantes.
O Porto de Bois, Vilapedre, Vilalba
O Porto de Bois é un lugar da parroquia de Vilapedre, no concello lugués de Vilalba, na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2010 tiña 19 habitantes (11 homes e 8 mulleres).
Tōkamachi
Tōkamachi (十日町市, とおかまちし, Tōkamachi-shi) é un concello da prefectura de Niigata no Xapón. Está situado ó norte da rexión de Chūbu, e ó sur da prefectura (zona Chūetsu), no centro da illa de Honshū. A súa superficie é de 589,92 km² e a poboación de 59.439 habitantes (2009) e ten unha densidade de poboación de 101 h/km².
O concello de Tōkamachi limita cos concellos de Jōetsu, de Kashiwazaki, de Nagaoka, de Ojiya, de Kawaguchi, de Uonuma, de Minamiuonuma, de Yuzawa, de Tsunan (son da prefectura de Niigata); e de Sakae (da prefectura de Nagano).
Club Básquet Coruña
O Club Básquet Coruña, coñecido por motivos de patrocinio como Leyma Coruña, é un equipo de baloncesto profesional da cidade da Coruña. Fundado en 1996 logo da unión do Clube Baloncesto Arteixo e o Club Baloncesto Ventorrillo da cidade herculina. Actualmente compite na Liga LEB Ouro, a segunda categoría do baloncesto español e disputa os seus encontros como local no Pazo dos Deportes de Riazor, que conta con capacidade para 4 425 persoas.
Os seus xogadores visten un uniforme que consiste nunha camiseta de cor laranxa e branca cun pantalón tamén de cor laranxa. Dende 2018 o seu presidente é Roberto Cibeira Moreiras.
Fundación
En xaneiro de 1995, o Clube Baloncesto Arteixo asina un Convenio de colaboración coa Agrupación Deportiva Ventorrillo, coincidindo coa inauguración da Polideportiva do Ventorrillo. O convenio especificaba que dito equipo pasa a pertencer á Agrupación Deportiva e que conxuntamente se crearán as Escolas de Baloncesto do Ventorrillo. O equipo que estaba na Liga Autonómica, acadaba posteriormente o ascenso á Liga Nacional.
En xuño de 1996, a directiva do Clube Baloncesto Arteixo propón á directiva da Agrupación Deportiva Ventorrillo, ao disolverse o C.A.B., equipo de baloncesto da Coruña que militaba na Liga EBA, a posibilidade de levar para a capital coruñesa o equipo de Arteixo, que tamén militaba na Liga EBA e que tiña xogado os play-offs de ascenso á ACB contra o Bilbao.
Así nace o Club Básquet Coruña, da fusión do Clube Baloncesto Arteixo e da Agrupación Deportiva Ventorrillo. E así comeza a nova estrutura do Club, cun equipo na Liga EBA e outro na Liga Nacional; un xoga os seus partidos na Polideportiva de Riazor e o outro na Polideportiva do Ventorrillo. A sede social establécese no local que a Asociación de Veciños do Ventorrillo cede á Directiva conformada coa fusión dos dous clubs.
No ano da súa fundación, e co equipo na Liga EBA, conseguiu clasificarse para a final da Copa Galicia, que disputou contra o Xacobeo Ourense, que daquela militaba na Liga ACB. Finalmente os herculinos dirixidos por Javier Castroverde derrotaron aos ourensáns. No seu debut na Liga EBA, o Básquet Coruña finalizou na primeira posición da Conferencia Norte cun rexistro de 22 vitorias e 4 derrotas, clasificándose deste xeito para os play-offs do oitavos, e finalmente para a fase final que se disputou na localidade andaluza de Chipiona. A pesar do bo rexistro na liga regular e a vitoria nos cuartos de final fronte o CB Archena (91-79), o equipo coruñés caeu en semifinais fronte ao CB Cornellà (78-89). Esa mesma tempada o equipo chegou á final da Copa EBA, caendo fronte ao Gandía.
Na tempada 2003-04 o equipo, dirixido por Javier Rodríguez, conseguiu o ascenso á liga LEB-2 logo de vencer ao UB Sabadell. Con todo, a causa de problemas administrativos o club perdeu a praza conseguida na pista, véndose relegado a disputar á Sénior zonal. Na tempada seguinte a entidade asinou un acordo de colaboración co Atlántico Coruña Baloncesto, que viña de ascender á 1ª División, conseguindo deste xeito saíir nesa categoría. Logo dunha tempada na categoría rexional o club conseguiu o ascenso de novo á Liga EBA da man de Nacho Rama logo de disputar a fase de ascenso en Carballo fronte a Club Baloncesto Noia, Toldos Gómez Arzúa e o local Calvo Xiria. Na fase de ascenso disputada na capital bergantiñá o Noia, que cehgou como campión de liga, conquistou o ascenso, se ben tivo que renunciar a rogar na categoría estatal, cedéndolle a súa praza ao equipo coruñés.
Conversión en SAD
O 24 de outubro de 2018 a Asemblea Xeral do club aprobou por unanimidade a conversión do club en Sociedade Anónima Deportiva (SAD) logo de ter cumprido todos os requisitos marcados polo Consello Superior de Deportes (CSD). Á Asemblea, celebrada no hotel Eurostars, asistiron un total de 65 dos 151 socios do club. O obxectivo desta conversión era cumprir co capital mínimo de 60 000 euros esixido polo CSD de cara a un posible futuro ascenso á Liga ACB e profesionalizar o club. Na Asemblea aprobaouse a emisión dun total de 1 200 accións cun valor de 50 euros para as persoas socias dende antes do 23 de outubro e cun máximo de sete por persoa.
Pavillón
miniatura|esquerda|[[Pazo dos Deportes de Riazor, onde o club xoga como local. ]]
O Basquet Coruña xoga os seus partidos como local no Pazo dos Deportes de Riazor, un pavillón con capacidade para 4 425 espectadores e unha pista de xogo de parquet cunhas dimensións de 20 × 40 metros. O recinto é tamén o fogar do Hockey Club Liceo, o principal equipo de hóckey a patíns da cidade e o club deportivo máis laureado de Galiza. A construción do pavillón comezou en novembro de 1968, precisamente cun partido de hóckey a patíns entre a selección española e un combinado de xogadores do resto do mundo, sobre unha superficie de 5.840 m², baixo a dirección do arquitecto municipal Santiago Rey Pedreira e foi remodelado en 2011 cun investimento de 2,4 millóns de euros.
Equipo 2022-23
{| class="toccolours" style="font-size: 95%; width: 80%; " ! colspan="2" style="background-color: #FF8C00; color: white; text-align: center;" | Leyma Coruña 2022–2023 (LEB Ouro) ! Xogadores !! Adestradores {| class="sortable" style="background:transparent; margin:0px; width:100%;" ! Pos. !! # !! Nac. !! Nome !! Altura !! Peso
Adestradores
O Club Basquet Coruña tivo nove adestradores ao longo da súa historia. O primeiro adestrador do equipo foi Javier Castroverde, que antes de incorporarse ao club dirixiu o Club Baloncesto Arteixo, do que xurdiría o actual Básquet Coruña. O adestrador máis tempo estivo vinculado ao banco herculino foi Antonio Pérez Caínzos, que chegou en 2005 procedente do Celso Míguez Pontevedra e exerceu de adestrador durante sete tempadas entre 2005 e 2012, nas que conseguiu o ascenso da Liga EBA á Liga LEB Prata. Pérez Caínzos converteuse no primeiro adestrador da entidade en superar os 100 partidos e enpermanecer máis de tres tampadas no club herculino. Os seguintes son todos os adestradores que dirixiron ao Básquet Coruña ao longo de toda a súa historia:
Presidentes
O primeiro presidente da entidade foi Enrique Vázquez Caruncho, que estivo á fronte do club durante nove anos, entre 1996 e 2005. Os seguintes son todos os presidentes que dirixiron ao Basquet Coruña ao longo de toda a súa historia:
Traxectoria
Indícanse con fondo de cor verde as tempadas nas que houbo ascenso de categoría.
O Campo, O Carril, Vilagarcía de Arousa
O Campo é un lugar da parroquia do Carril no concello pontevedrés de Vilagarcía de Arousa, na comarca do Salnés, segundo consta no Nomenclátor de Galicia. Non obstante, o IGE non rexistra habitantes neste lugar no censo de 2016, polo que non se poden achegar datos da súa poboación.
Amiloidose
Amiloidose é un termo xenérico, empregado para facer referencia a un grupo de doenzas de etioloxía diversa e prognóstico e tratamento variables, cunha característica común: todas elas están causadas polo depósito extracelular dun material, denominado material amiloide. Este material, de natureza proteica, insoluble e resistente á proteólise, foi bautizado por Virchow debido á súa afinidade por colorantes iodados, semellante á do amidón.
O material amiloide
dereita|miniatura|250x250px|Representación 3D dunha proteína. O material amiloide é de orixe proteico, insoluble e resistente á proteólise.
Pode tinguirse con diversas técnicas, como a de hematoxilina-eosina e a tioflavina T, pero a característica máis típica do amiloide é o seu tinguidura con vermello Congo, tras a cal adquire birrefrinxencia verde mazá ó ser exposto á luz polarizada. Estas características relacionadas coa tinguidura débense á estrutura química adquirida polos precursores proteicos que forman o amiloide, independentemente da súa natureza e é, por tanto, común a todos eles.
Estas fibras de amiloide son polímeros insolubles formados por subunidades proteicas de baixo peso molecular que proveñen de precursores solubles que adquiren unha estrutura secundaria anormal en lámina β-antiparalela. O outro 5% do material amiloide corresponde a factores que, probablemente, contribúen á estabilización das fibras, dos cales os máis importantes son o compoñente sérico P (unha molécula da familia das pentraxinas, moi similar á proteína C reactiva) e proteoglicanos e glicosaminoglicanos, procedentes da matriz extracelular do tecido de depósito.
Fernando II de León e Galicia
Fernando II, nado cara ao 1137 e finado en Benavente, o 21 de xaneiro de 1188, foi rei de León e Galiza entre 1157 e 1188. Restaurador da coroa de León. Coñecido nos Anales Camaracenses como emperador de Galicia. Está enterrado no Panteón Real da capela das reliquias da catedral de Santiago de Compostela.
División da coroa
miniatura|Tumba do rei Fernando II, en Santiago.|esquerda
O seu pai Afonso VII confiou a súa educación ao líder da nobreza galega o conde D. Fernando Pérez de Traba, da mesma familia que o tutelara a el cando neno. Isto propiciou a presión galega por dividir a coroa. A rivalidade entre as igrexas de Santiago de Compostela e Toledo tamén contribuíu a que Afonso VII deixase a Sancho Castela e Toledo e a Fernando Galiza e León.
Así, xa desde 1151 é asociado ó trono por seu pai, con seu irmán Sancho, polo que en documentos de Galiza e León é habitual a súa confirmación co título de rei ou rei de Galiza.
Nun concilio iniciado en Valladolid no ano 1155, acordáronse os termos da división dos Estados de seu pai, que aínda vivía. Alí designáronse baixo a súa soberanía os reinos de Galiza e León, agás a Terra de Campos, Sahagún e Asturias de Santillana.
As fronteiras do Reino de Galicia
Viuse obrigado a fixar as fronteiras entre o Reino de Galicia e o recentemente independente Reino de Portugal. Este novo reino mantiña a dominación da Limia, Tui, Turonio e Vigo. Isto provocou intermitentes conflitos bélicos ata a recuperación para o Reino de Galicia dos devanditos territorios mediante a paz asinada en Pontevedra con Afonso Henriques.
Por outra banda, fixou no tratado de Sahagún as fronteiras entre León e Castela con Sancho III, así como o recoñecemento do avance galaico-leonés por Estremadura.
Renacemento urbano
Favoreceu un auténtico renacemento urbano mediante a concesión de foros municipais a vilas como Lugo, Pontevedra, Tui, Padrón, Noia e Ribadavia. Deste xeito, as cidades acadarían un protagonismo punteiro na Galicia do século XII, ceibándose de poderes señoriais e eclesiásticos.
Así mesmo, continxentes galegos saíron para repoboar as terras salmantinas. Feito que se reflicte, aínda hoxe, na toponimia desas bisbarras.
A Igrexa galega
Favoreceu á sé arcebispal de Santiago de Compostela como capital eclesiástica dos seus estados, que ademais tiña como dependentes a varias sés portuguesas. Outorgou unha pensión vitalicia ao Mestre Mateo, o máis prestixioso escultor da época, para dar un pulo decisivo ás obras da catedral. Nesta onda crecente da arquidiócese compostelá inscríbese a concesión do ano santo xubilar compostelán polo Papa Alexandre III (Bula Regis Aeterni). Era arcebispo D. Pedro Suárez de Deza.
Ordes militares
Ao seu reinado pertence tamén o nacemento da Orde militar de Santiago, cuxo arcebispo lle doa unha bandeira con cruz en forma de espada e nomea cóengo da catedral ao Mestre da Orde.
Casasoa, San Xurxo de Asma, Chantada
Casasoa é un lugar na parroquia de San Xurxo de Asma, no concello de Chantada, na comarca de Chantada, pertencente a provincia de Lugo.
Margarethe von Trotta
Margarethe von Trotta, nada en Berlín o 21 de febreiro de 1942, é unha directora, actriz e guionista de cine alemá e membro do movemento de Novo cine alemán.
Traxectoria
miniatura|Margarethe von Trotta (xaneiro de 2013) Filla do pintor Alfred Roloff e da aristócrata Elisabeth von Trotta, desde os seus anos formativos vinculouse aos estudos humanistas. A partir de 1965, comezou a traballar profesionalmente como actriz.
No cine colaborou en películas de corte vangardista co controvertido Herbert Achternbusch e o coñecido Rainer Werner Fassbinder.
En 1964 casou co editor Jürgen Moeller, pai do seu fillo o cineasta Felix Moeller e en segundas nupcias en 1971 con Volker Schlöndorff, co que formou unha parella creativa, desempeñándose como guionista en traballos como Die verlorene Ehre der Katharina Blum (1975).
Margarethe Von Trotta é directora emblemática da corrente do Novo cine alemán da década do 70, desde a cal xurdiron importantes figuras como Fassbinder, Schlöndorff, Werner Herzog e Wim Wenders. Mostrou un cine consistente que posúe unha visión particular e crítica da muller alemá e da súa complexa inserción na historia do século XX.
Os seus traballos, nos seus principios, foron catalogados polos críticos como "feministas". Realizou retratos acabados onde as mulleres expoñen a súa diversidade social e os individuos son explicados desde un interesante sentido histórico desde o cal, o presente non se pode desvincular do seu pasado.
Recibiu distincións internacionais como o León de Ouro do Festival Internacional de Cine de Venecia por Die bleierne Zeit e o Premio David di Donatello da Academia de Cine Italiano á mellor película europea para Rosenstrasse.
Pazo da Mercé
O pazo da Mercé é unha construción civil do século XVIII situada no lugar de Camiño da Mercé (Santa María de Neda, Neda).
Historia
As primeiras edificacións que se levantan nos terreos do actual pazo datan de finais do século XVI. Tratábase dun conxunto de varias construcións con dous edificios situados en L, dos cales só se conserva un.
A comezos do século XIX po pazo pasou a mans de Juan Adam Pensel, mineralista de orixe alemá casado cunha descendente do fundador. Tras morrer sen descendencia o establecemento pasou a ser dirixido por Tomás Cebreiro, mais a propiedade foi da dirección do establecemento, cuxa reclamada ante o Rei por dous fillos que tivera o sacerdote irmán do fundador. Trala morte destes a fábrica volveu á familia Cebreiro.
Na década de 1870 a fábrica entrou en crise, ao igual ca outras moitas da comarca, e o pazo da Mercé pasou a funcionar como convento franciscano. Xa no século XX pasou a mans do médico Francisco Cebreiro Barros.
En maio de 1978 o arquitecto Alfredo Alcalá Navarro mercou e restaurou o edificio para convertelo en 1991, na primeira casa de turismo rural da provincia da Coruña.
Dende 2018 o pazo ten servizo de recarga de vehículos eléctricos.
Simou, Mugardos, Mugardos
Simou é un lugar da parroquia de Mugardos no concello de Mugardos na provincia da Coruña. Tiña 67 habitantes no ano 2007 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 33 homes e 34 mulleres, o que supón unha diminución con relación ao ano 2003 cando tiña 78 habitantes.
Ramos, Vilapedre, Vilalba
Ramos é un lugar da parroquia de Vilapedre, no concello lugués de Vilalba, na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2010 tiña 6 habitantes (2 homes e 4 mulleres).
Morás, Arteixo
Santo Estevo de Morás é unha parroquia que se localiza no leste do concello de Arteixo na comarca da Coruña. Segundo o IGE en 2016 tiña 1.187 habitantes (602 homes e 585 mulleres) distribuídos en 12 entidades de poboación, o que supón un aumento en relación ao ano 1999 cando tiña 1.024 habitantes.
Festas
A festa patronal é Santo Estevo, o 26 de decembro.
Parroquias de Arteixo
miniatura|dereita|As trece parroquias que conforman o concello de Arteixo.
Mafalda Soto Valdés
Mafalda Soto Valdés, nada en Ourense en 1982, é a fundadora e directora de “Beyond Suncare”, unha ONG adicada á mellora da calidade de vida das persoas con albinismo en África.
Igrexa de San Salvador de Sarria
A igrexa de San Salvador é un templo de planta románica e fachada gótica do século XII, unha das tres igrexas da parroquia civil de Sarria.