cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Rupià
Historia
En documentos de 1128 xa se menciona Guerau de Rupià, da estirpe que posuía o poder feudal no lugar. A igrexa parroquial de Sant Vicenç é de estilo gótico e renacentista, aínda que xa é mencionada no ano 1139. Daquela aínda se coñecía como Rupinianum ou Rupiano (formas latinizadas de Rupià).
Durante moitos séculos Rupià estivo baixo o dominio do bispo de Xirona. Está documentado que o 5 de decembro de 1268 Guillema de Rupià vendeulle os castelos de Rupià e Fonolleres ao bispo Pere de Castellnou, parente seu, polo prezo de 34.000 sous.
A presenza do bispo deixou pegada no castelo, de estilo gótico civil, de planta rectangular e construído con cantería. Tamén se observa no nome dalgunhas rúas e prazas da vila, así como no pazo gótico, restaurado e modificado séculos despois, actual casa do concello.
En 1314 a vila de Parlavà pasou a estar baixo a súa xurisdición, e en 1316, a de Ultramort. No século XVII, Rupià converteuse na capital dunha das bailías do bispado.
Aínda son visibles na actualidade os restos das murallas, construídas a finais do século XV, que rodeaban o núcleo do concello. A porta de Amunt e a de Avall, as únicas vías de acceso ao casco histórico, son testemuño do sistema de defensa da vila.
Sen piedade (filme)
Sen piedade (en The Kid) é un filme estadounidense de 2019 dirixido por Vincent D'Onofrio a partir dun guión de Andrew Lanham. Está protagonizado por Ethan Hawke, Dane DeHaan, Jake Schur, Leila George, Chris Pratt, Adam Baldwin e Vincent D'Onofrio.
Sen piedade estreouse nos cinemas dos Estados Unidos o 8 de marzo de 2019 a través de Lionsgate. Estreouse en galego o 1 de marzo de 2023 a través da TVG.
Arias Menendiz
Arias Menendiz, falecido despois de 924, foi un nobre galego, fillo de Hermenexildo Gotérrez e de Hermesinda Gatoniz.
Apoiou a causa do rei Afonso III e como recompensa pola súa lealdade, en 911 foi nomeado conde de Eminio, antiga cidade romana construída onde hoxe está a cidade de Coímbra que foi repoboada polo seu pai. Anos máis tarde, foi nomeado, xunto co seu irmán Guterre Menendiz, conde de Caldelas e tamén de Leça.
Familia
Casou con Ermesinda Gundesíndiz, filla de Gundesindo Ériz, fillo de Ero Fernández; con quen tivo a:
Cabraloura
A cabraloura ou bosteiro, (Oryctes nasicornis) é unha especie de coleóptero escarabeido da familia Dynastidae. miniatura|Exemplar de cabraloura. miniatura| ♀ miniatura
Descrición
Son escaravellos reboludos, con élitros moi convexos. Presentan un gran dimorfismo sexual. O pronoto dos machos presenta un amplo relevo superior transversal rematado por dous tubérculos romos, que se prolonga lateralmente, desde o que descende en concavidade até a cabeza. Esta é de tamaño menor e está rematada por un pronunciado corno clipeal incurvado cara atrás que emerxe entre a fronte e a estrutura bucal (tamén chamado corno). Nas femias o relevo pronotal está atenuado, sen tubérculos, e o corno clipeal queda reducido a un pequeno tubérculo apuntado. As antenas son pequenas, teñen 10 artellos e os tres últimos están dispostos en forma de láminas que cando están agrupadas parecen unha pequena maza. Os bordos de élitros e pronoto aparecen case negros e engrosados, e entre ambos élitros acompañados de senllas fileiras punteadas. Os fémures das patas e rebordes ventrais presentan unha pilosidade marcadamente roxa, que co tempo pódese ir perdendo. Os tegumentos son brillantes, de cor pardo avermellado.
O seu tamaño oscila entre 30 e 45 mm.
Boreidae
Boreidae (boreidos) é unha familia moi pequena de insectos mecópteros, que só contén unhas 30 especies, todas as cales son boreais ou son especies de montaña do hemisferio norte.
Son insectos pequenos (normalmente de 6 mm ou menos), coas ás reducidas a sedas ou ausentes, e de corpo algo comprimido, lembrando pulgas. Normalmente están activos durante os meses de inverno, cara á transición á primavera e as larvas e adultos aliméntanse xeralmente de musgos. Os adultos dispérsanse a miúdo entre as áreas reprodutoras camiñando entre a neve. Os machos usan as súas ás con forma de sedas para agarrar a femia polo dorso durante o apareamento, mentres que as ás das femias son vestixiais como pequenas almofadas ovais e incapaces de servir para voar. Os adultos teñen un longo rostro formado polo clípeo, o labro, as xenas, e os maxilo-labios.
Cabraloura
Descrición
Dim, da película animada de 1998 Disney/Pixar A Bug's Life, é unha cabraloura coa voz de Brad Garrett.
Boreidae
A temperatura corporal e, por tanto, o nivel de actividade destes insectos depende da súa absorción de radiación de lonxitude de onda curta máis que da tempertura do aire que os rodea (a cal non os afecta). A capa fronteiriza de neve que ocupa o insecto ten unha condutancia térmica moi baixa, polo que o insecto perde a súa propia calor moi lentamente alí. Este delicado equilibrio entre o frío e a calor significa que o animal pode morrer facilmente pola calor cando se mantén sobre unha man humana.
Cabraloura
Distribución
A súa distribución é paleártica, atopándose en Europa até o centro da Península escandinava, Asia Central e Occidental e norte de África. Falta nas Illas Británicas.
Boreidae
Algúns estudos propuxeron que os parentes máis próximos deste grupo son as pulgas (Siphonaptera), o que faría que Mecoptera fose parafilético. Isto foi discutido por outros estudos, que atoparon que os Nannochoristidae son os que están máis próximos ás pulgas.
Filoxenia
En 2020 non estaba claro se os Mecoptera forman un só clado ou se os Siphonaptera (pulgas) están dentro deste clado, así que os tradicionais "Mecoptera" son un grupo parafilético. Porén, a suxestión inicial de que os Siphonaptera son irmáns dos Boreidae  non se sostén. As dúas árbores posibles son as que se mostran abaixo:
(a) Mecoptera é parafilético, Boreidae é un grupo irmán de (Nannochoristidae + Siphonaptera):
Cabraloura
Bioloxía
A larva da cabraloura, de tipo melolontiforme, desenvólvese de forma natural na madeira, especialmente na madeira en proceso de descomposición, polo que é saproxilófaga, sendo indiferente en canto á especie de árbore aínda que non se localiza nas coníferas. Ademais, especialmente nos lugares máis setentrionais da súa distribución, as larvas localizáronse en moreas de serraduras dos serradoiros, acumulación de detritos vexetais e compost, manifestando unha certa sinantropía. As larvas desenvólvense durante varios anos e alcanzan un tamaño maior que os escaravellos adultos. Estes non necesitan alimentarse durante a súa curta vida, son remisos a emprender o voo dado o alto custo enerxético do mesmo e son de hábitos predominantemente nocturnos.
Boreidae
Filoxenia
(b) Mecoptera é monofilético, Boreidae é irmán de Pistillifera:
Xéneros
Esta lista está adaptada da World Checklist of extant Mecoptera species, e estaba completa en 1997. O número de especies de cada xénero indícase entre paréntses.
Cabraloura
Subespecies
miniatura|[[Pupa de Oryctes nasicornis.]] miniatura|Ovo de Oryctes nasicornis. Recoñécense as seguintes subespecies:
Bicicleta, cullera, poma
Bicicleta, cullera, poma (en galego, Bicicleta, culler, mazá) é un filme documental de 2010 dirixido por Carles Bosch e gravado en HDCam.
O 20 de outubro de 2007, Pasqual Maragall, expresidente da Generalitat de Catalunya e exalcalde de Barcelona, anunciou publicamente que padecía Alzhéimer. Bicicleta, cullera, poma recolle o proceso vital e a loita de Pasqual Maragall e a súa familia contra unha doenza que afecta a millóns de persoas en todo o mundo. Precisamente, "bicicleta", "culler" e "mazá" son tres palabras utilizadas na exploración clínica da memoria a curto prazo.
A cámara do director Carles Bosch seguiu durante dous anos a Maragall e a súa familia na vida cotiá. Entre outras, retratou as visitas ao neurólogo, escenas familiares na súa masía de Rupià (na comarca xironesa do Baix Empordà), a celebración da vitoria de Barack Obama na sede do Partido Demócrata en Nova York (á que asistiu Maragall como convidado) ou reunións do Padroado da Fundación Pasqual Maragall para a Investigación do Alzhéimer.
Bicicleta, cullera, poma proxectouse por primeira vez no Festival Internacional de Cine de Donostia de 2010. Participou na Sección Oficial Fóra de Competición.
Argumento
No outono de 2007, Pasqual Maragall foi diagnosticado de Alzhéimer. Despois do impacto inicial, el e a súa familia embárcanse nunha cruzada contra a doenza, e dende o primeiro paso a película convértese nun testemuño excepcional. Con intelixencia, sinceridade e bo humor, Maragall déixase retratar coa súa familia e os médicos para rexistrar o día a día da súa loita persoal. Dous anos de seguimento dun paciente totalmente disposto a que dende a ciencia se atope unha cura, antes de que o número de 26 millóns de pacientes en todo o mundo se multiplique por 10. Unha película dura mais, malia todo, optimista.
John Walker
John Walker pode estar referido a:
Capela de San Roque de Pontevedra
A Capela de San Roque é un edificio relixioso de culto católico, coa categoría de capela, situado no barrio da Moureira de Abaixo da cidade de Pontevedra, na rúa San Roque, moi preto do porto de Corvaceiras.
Historia
Foi a primeira igrexa dos Dominicos na cidade. Na Idade Media os pontevedreses xa levantaran unha capela no curso baixo do río Gafos para buscar o refuxio e protección de San Roque, moi preto do hospital de San Lázaro que acollía a enfermos infecciosos.
A capela erixiuse inicialmente na contorna das Corvaceiras, preto do porto, como símbolo de protección contra os afectados pola peste que puidesen chegar de ultramar. Ao longo do tempo a capela sufriu diversos traslados, ata que en 1861 instalouse na súa localización actual. En 1901 a capela reformouse pasando a ter maior amplitude: dunha soa nave pasou a ter forma de cruceiro. En outubro de 1956 proxectouse a ampliación da capela coa construción dun novo volume transversal e esta reforma foi inaugurada o 16 de agosto de 1962.
O 11 de agosto de 2017 a capela de San Roque estreou novas campás, copia exacta das anteriores de 1871.
Descrición
É unha capela de estilo neoclásico con engadidos románicos, de planta cadrada e unha soa nave. Parte dos restos románicos, como as columnas unidas de catro en catro formando tres ventás grandes, pertencen á igrexa do antigo mosteiro de Casteláns no municipio de Covelo, cuxas pedras, ao ser demolida, foron repartidas por diferentes lugares da provincia de Pontevedra.
Na fachada lateral leste presenta pequenas columnas unidas en grupos de catro colocadas formando ventás e nas fachadas laterais e na cabeceira uns canzorros románicos dos que algúns foron engadidos imitando os antigos. Os temas dos canzorros son variados, entre eles nacelas, testas monstruosas, personaxes barbudos, decoración vexetal e xeométrica, cunchas de vieira ou figuras animais (oso, sapo).
Na fachada principal sobresae o campanario. Nun dos laterais destaca a imaxe de San Roque. As portas de entrada da capela están coroadas por arcos escarzanos. A portada da fachada leste ten un grande óculo enriba da porta e remata nun frontón triangular. Rodeando a capela e a modo de atrio hai un sinxelo muro de pedra.
O interior da capela está presidido polo altar maior de madeira policromada. Na parte superior hai un medallón coa inscrición "Ave María Purísima". Nun nicho no centro atópase a imaxe de San Roque, á dereita o Sagrado Corazón de Xesús e a Raíña da Paz cunha pomba na súa man dereita, e á esquerda a Virxe do Rosario e San Pedro.
Nos brazos do cruceiro nos altares laterais á dereita atópase San Telmo. Á esquerda está a Dolorosa, a Virxe do Carme e San Sebastián, ao que a cidade tributa cada 20 de xaneiro desde 1515, o Voto da Cidade, por librala da peste. Toda a capela ten os teitos de cor branca como moitos templos portugueses.
Gran Premio de Bélxica de 2022
O Gran Premio de Bélxica 2022 (oficialmente Formula 1 Rolex Belgian Grand Prix 2022) foi unha carreira de Fórmula 1 que que se celebrou o 28 de agosto de 2022, no Circuíto de Spa-Francorchamps de Spa, Bélxica. Foi a décimo cuarta rolda do Campionato Mundial de Fórmula 1 de 2022 e o 78º Gran Premio de Bélxica e a sexaxésima quinta vez que se disputou a carreira en Spa-Francorchamps.
Antecedentes
A partir desta carreira introducíuse unha directiva técnica para limitar a cantidade de cabeceo e tocar fondo, tras as preocupacións legais e de seguridade na primeira metade da tempada. A proposta da FIA é unha adición específica ao artigo 3.15.8 do regulamento técnico, abordando a flexibilidade da táboa debaixo do coche. Os cambios propuxéronse inicialmente para entrar en vigor no Gran Premio de Francia en xullo, pero adiáronse ​​para darlles tempo suficiente aos equipos para cumprir coa directiva.
Durante a preparación do evento, pilotos como Lando Norris, Pierre Gasly e Sergio Pérez Mendoza expresaron a súa tristeza porque o Circuíto de Spa-Francorchamps puidese ser omitido do calendario de e máis aló, esperando que a carreira de 2022 non sexa a última carreira de Fórmula Un no lugar. Ademais, o actual campión do mundo Max Verstappen describiu o circuíto como a súa "pista favorita" e afirmou que sería "unha mágoa" ver o circuíto retirado do calendario en tempadas futuras. O xefe do equipo Red Bull Racing, Christian Horner, tamén instou á Fórmula Un a "delimitar" lugares clásicos como Spa-Franchorchamps, Silverstone e Monza para evitar que caian do calendario. Os organizadores da carreira dixeron que renovar o contrato para a carreira que se celebrará en tempadas futuras "non sería fácil". En resposta a isto, o CEO da Fórmula Un, Stefano Domenicali, afirmou que aínda había posibilidades de que o Circuíto de Spa-Francorchamps puidese incluirse no calendario de 2023.
Cambios na pista
Desde que tivo lugar o Gran Premio de 2021, o circuíto sufriu posteriormente unha importante remodelación das instalacións e dos sistemas de seguridade que se planeaban desde. Engadíronse unha escapatoria extra á parte de Eau Rouge/Radillion do percorrido: cambios realizados en resposta a varios grandes accidentes nos últimos anos nesa sección da pista, incluído o fatal accidente de Anthoine Hubert durante a Rolda de Fórmula 2 de Spa-Francorchamps de 2019. Ademais, engadíronse trampas de grava a seis curvas do circuíto, estas son: La Source, Radillion, Blanchimont, Les Combes, Stavelot e Pouhon. A pista tamén foi repavimentada cun asfalto máis moderno para o evento deste ano, aumentando os niveis de adherencia na pista, o que significa que os tempos de volta no evento deste ano poderían ser similares aos visto en condicións secas durante o evento de 2021 coa nova superficie prevista para compensar calquera perda de rendemento que se tivese causado pola normativa aerodinámica de 2022, e espérase que a curva de Eau Rouge permanecerá pasándose a tope. Max Verstappen foi o primeiro piloto en dirixir un coche de Fórmula Un ao redor do renovado circuíto nun Red Bull RB7. Jarno Zeffelli, xefe de Dromo Circuit Design, a empresa que levou a cabo as renovacións, revelou que vinte posibles iteracións diferentes de Eau Rouge foron avaliadas coa iteración seleccionada elixida coa axuda de antigos pilotos de Fórmula Un Thierry Boutsen e Emanuele Pirro e perfeccionáronse con simulacións para coches de Fórmula Un e GT.
Clasificación
A clasificación para a carreira celebrouse o 27 de agosto, a partir das 16:25 hora local. A sesión debía comezar ás 16:00 hora local,, pero aprazouse para permitir a reparación da barreira tras un accidente na carreira de soporte da Porsche Supercup.
Carreira
A carreira celebrouse o 28 de agosto e comezou ás 15:00 hora local.
Posicións logo da carreira
* Nota: Só están incluídos os cinco primeiros postos en ambos os grupos de clasificación.
Gran Premio de Hungría de 2022
Clasificación
A cualificación tivo lugar ás 16:00 hora local (UTC+02:00) o 30 de xullo de 2022 e durou unha hora. A sesión de cualificación celebrouse en condicións secas pero anubradas en todo o período.
A primeira parte da cualificación (Q1) viu a eliminación dos cinco últimos pilotos do resto da sesión. O que marca o ritmo na terceira sesión de adestramentos, Nicholas Latifi, non puido replicar a súa forma anterior sendo eliminado na Q1 e clasificándose 20º e último tras cometer un erro na curva final no seu intento final na Q1. Yuki Tsunoda, Alexander Albon, Sebastian Vettel, Pierre Gasly e Latifi foron eliminados.
A segunda parte da cualificación (Q2) viu a eliminación dos cinco últimos pilotos do resto da sesión. Sergio Pérez Mendoza fixo un tempo de volta, que eliminouse inicialmente por unha infracción dos límites da pista, restablecido tras unha inspección posterior, a FIA considerou que non violaba os límites da pista. Pérez aínda tivo que marcar un mellor tempo de volta, pero supostamente foi molestado por Kevin Magnussen, o que fixo que só rematase undécimo. Pérez, Guanyu Zhou, Magnussen, Lance Stroll e Mick Schumacher foron eliminados.
A terceira parte da cualificación (Q3) foi unha quenda de dez coches pola pole position. Despois das voltas iniciais de todos, Carlos Sainz estaba na pole provisional, con George Russell e Charles Leclerc en segundo e terceiro. O líder do campionato, Max Verstappen, viuse bloqueado na súa volta, polo que só conseguiu ser sétimo. Despois, todos os coches intentaron outra volta final para lograr a pole position, aínda que Verstappen tivo problemas coa unidade de potencia, o que significou que non puido marcar unha volta representativa. Russell, competindo para Mercedes, acadou a súa primeira pole position da súa carreira na Fórmula 1, eclipsando a súa anterior mellor posición de clasificación da súa carreira de segundo, que conseguiu conxuntamente no Gran Premio de Sakhir de 2020 (pilotando para Mercedes) e o Gran Premio de Bélxica de 2021 (pilotando para Williams). A súa pole tamén foi a primeira pole para Mercedes desde o Gran Premio de Arabia Saudita de 2021 e a pole número 291 para un piloto do Reino Unido na historia do Campionato do Mundo. O compañeiro de equipo de Russell, Lewis Hamilton tivo un problema co DRS, o que significou que só puido acadar o sétimo lugar, a oito décimas de distancia da pole. Os pilotos de Ferrari Sainz e Leclerc foron segundo e terceiro respectivamente, con Lando Norris cuarto e Esteban Ocon quinto.
Post cualificación
Despois da sesión, Verstappen, Pérez e Gasly criticaron o manexo por parte dos comisarios das infraccións dos límites da pista. Noutro lugar, Williams foi multado con 1.000 euros despois de que se descubrise que usaron un conxunto de pneumáticos brandos na Q1 no coche de Albon que o equipo xa devolvera electrónicamente, o que é ilegal segundo a normativa deportiva. Os comisarios optaron por non impoñer unha sanción deportiva despois de aceptar que non se obtivera ningunha vantaxe deportiva inxusta co uso destes pneumáticos e que o incumprimento da norma foi un erro puramente administrativo.
Carreira
A carreira comezou ás 15:00 hora local (UTC+02:00) o 31 de xullo de 2022 e durou 70 voltas.
George Russell mantivo o primeiro lugar na primeira curva, por diante de Carlos Sainz e Charles Leclerc. Máis atrás, Esteban Ocon defendeuse do seu compañeiro de equipo en Alpine, Fernando Alonso, quen despois se queixou dos movementos de Ocon na radio do equipo. O contacto entre Lance Stroll e Alexander Albon fixo que este último tivese que entrar a boxes debido a danos nas ás dianteiras. Kevin Magnussen tamén foi obrigado a entrar a boxes despois de que lle mostraran a bandeira negra e laranxa, debido a un dano na súa placa lateral dereita. O coche de seguridade virtual (VSC) saíu para permitir recoller os restos causados ​​polas colisións. Unha vez que rematou o VSC, Russell inmediatamente sacou unha diferenza de 2,5 segundos con Sainz. Coa axuda do DRS, Max Verstappen abriuse paso, superando ao seu compañeiro de equipo, a ambos coches Alpine e a Lando Norris, antes de entrar en boxes e adiantar a Lewis Hamilton. Russell e Sainz realizaron lentas paradas en boxes, o que permitiu a Leclerc superar a Sainz e achegarse a Russell, superándoo máis tarde na primeira curva. Verstappen reduciu a diferenza con Russell e Sainz, mentres Leclerc ampliaba a súa vantaxe á fronte.
Miguel da Silva
Figura destacada do Alto Renacemento, foi un célebre coñecedor do latín e do grego e mecenas das artes. Reflectindo a ascensión da súa familia na corte de Lisboa, foi nomeado por Manuel I embaixador en Roma. Logo da morte do rei regresou a Lisboa contrariado, por orde de Xoán III en 1525, con quen mantivo tensións (o seu pai casara en terceiras nupcias con Leonor de Austria, que estaba prometida co propio D. Xoán; a súa oposición á entrada da Inquisición en Portugal á que o rei era favorábel; ou a súa negativa a deixarlle participar no Concilio de Mantua etc.). Por intercesión do Papa Clemente VII foi nomeado bispo de Viseu en 1526.
Gran Premio de Hungría de 2022
Carreira
Verstappen entrou en boxes unha vez máis, o que provocou que Russell e Leclerc entrasen en boxes como reacción. Verstappen adiantou a Russell, mentres que Leclerc entroua a boxes para montar pneumáticos duros moito máis lentos. Leclerc admitiu máis tarde que a estratexia foi un "desastre". Verstappen superou a Leclerc na primeira curva, trompeou unha volta máis tarde, pero volveu superar a Leclerc. Sainz e Hamilton entraron despois en boxes a montar brandos, o que elevou a Verstappen ao primeiro posto. Russell superou a Leclerc cos pneumáticos máis rápidos, o que levou á Ferrari a volver entrar a Leclerc e cambiar a pneumáticos brandos. Hamilton perseguiu a Sainz e Russell, superándoos a ambos antes do final da carreira, ascendendo a segundo.
Miguel da Silva
Vendo que a súa posición se deterioraba rapidamente, fuxiu a Italia en 1540, escapando en cousa de horas dunha orde real de arresto. En Roma foi recibido calorosamente por Paulo III.
Ígor Svyatoslavich
Ígor Svyatoslavich, o Bravo (en antigo eslavo oriental: Игорь Святъславичь, Ígor Svjatŭslavičĭ; en Игорь Святославич, Ígor Svyatoslavich; en Ігор Святославич, Ihor Svyatoslavych; en lingua nórdica antiga: Ingvar Sveinaldsson), nado en Novogárdia Sevéria, o 3 de abril ou o 10 de abril de 1151 e finado na primavera de 1201 ou no 29 de decembro de 1202, foi un príncipe rus' (membro da dinastía Rurícovich).
Gran Premio de Hungría de 2022
Carreira
Cando a choiva comezou a aparecer, Yuki Tsunoda trompeou, provocando unha breve bandeira amarela. Stroll intentou adiantar a Daniel Ricciardo, pero este último bloqueou e trompeou arredor de Stroll. Ningún dos pilotos sufriu danos e ambos continuaron, aínda que Ricciardo considerouse culpable e sancionouse con 5 segundos de penalización. Valtteri Bottas tivo un problema de potencia na volta 66, o que provocou a súa retirada e o segundo VSC da carreira. A choiva comezou a caer máis forte ao rematar o VSC, pero todos os pilotos lograron chegar á bandeira a cadros.
Ígor Svyatoslavich
Traxectoria e posteridade
esquerda|miniatura|Monumento ao [[knez Ígor Svyatoslavich en Nóvgorod-Siversky.]] O seu nome de bautismo era Xurxo (Yuri). Igor foi o príncipe de Putivia (1164-1180), Nóvgorod-Siversky (principado de 1180 a 1198) e Chernikov (principado de 1198 a 1202).
Miguel da Silva
O seu cardealado foi oficializado en 1541 (en 1539 in pectore). Como cardeal, o seu titulus cambiou até que se instalou en Santa María in Trastevere en 1553. O papa tamén o nomearía bispo e administrador da cidade de Massa Marittima, na Toscana, en 1539. Foi legado papal en Venecia, Ancona e Boloña. Participou nos conclaves de 1549-1550 e abril-maio de 1555. O rei de Portugal nunca lle perdoou a fuga, desnaturalizándoo e condenado por traizón en 1542. Moveu influencias para que Miguel da Silva fose extraditado e planeaba asasinalo. Malia a furia real, viviu os últimos 15 anos da súa vida en Roma cheo de riquezas e favores, finando na Cidade Eterna o 5 de xuño de 1556.
Ígor Svyatoslavich
Traxectoria e posteridade
A evidencia da crónica revela que tivo unha exitosa carreira militar; dirixiu moitas campañas contra os cumanos, das que as crónicas relatan só unha derrota. Pero foi a súa derrota no río Caiala (cuxa localización exacta nunca foi establecida definitivamente) a que se inmortalizou a través da súa interpretación literaria no Conto da campaña de Igor, a epopea máis famosa da historia rusa, e converteuse en épica nacional de Rusia, Belarús e Ucraína.
Gran Premio de Hungría de 2022
Despois da carreira
Moitos fans e expertos criticaron a estratexia de Ferrari por montar os pneumáticos duros, C2, no coche de Charles Leclerc, a pesar da obvia perda de ritmo mostrada polos pilotos de Alpine. O ex-piloto da F1, Anthony Davidson, dixo que "hai que facer melloras" en referencia ao equipo de estratexia de Ferrari, mentres que o experto de Sky Sports Ted Kravitz afirmou que a estratexia fora "desconcertante". Mattia Binotto intentou defender o seu equipo, atribuíndo a posición final á falta de ritmo máis que aos pneumáticos. Non obstante, o propio Leclerc considerou a chamada estratexia un "desastre" nunha entrevista posterior á carreira. Na sala de descanso, tamén se púido escoitar aos tres primeiros rir da chamada de estratexia, con Lewis Hamilton preguntando se Leclerc estaba realmente sobre os duros, o que fixo que tanto George Russell como Max Verstappen respondesen que si, mentres se rían da decisión. O reporteiro, Alex Mitton, cualificou ao equipo de estratexia de Ferrari como o "peor", mentres o comentarista Alex Brundle exclamou que os pneumáticos duros "non tiñan sentido".
Miguel da Silva
Estirpe paterna: Casa da Silva
miniatura|Armas dos Silva Miguel da Silva naceu na Casa dos Condes de Portalegre. A súa familia paterna remóntase aos Silva que servían na corte de Galiza e León na Alta Idade Media. A súa liñaxe patrilínea remóntase a Pelaio Guterres da Silva, portucalense de finais do século X. Señor dunha Domus Fortis coñecida como Torre de Silva, do seu matrimonio cunha descendente de Ramiro II de León, naceu o compañeiro de armas de D. Afonso Henriques, D. Guterre Alderete da Silva. Os Silva permaneceron na nobreza de segunda liña até o ascenso da dinastía Avis e a resolución do Interregno de 1383-1385. A finais do s. XIV suman ás súas terras miñotas e beirás alcaidarias da raia alentexana como Ouguela ou Alter do Chão. Polos servizos da familia á coroa reciben de D. Manuel I o dito condado en 1498.
Gran Premio de Hungría de 2022
Notas
<references group="lower-alpha"/>
Miguel da Silva
O núcleo familiar
Miguel da Silva é fillo do 1º conde de Portalegre, D. Diogo, polo seu matrimonio coa nobre castelá María de Ayala, neta do Señor das Illas Canarias, era veterano das guerras no que hoxe é Marrocos e acompañara a D. Afonso V nas guerras con Castela. D. Xoán II nomeouno gobernador da Casa do Infante D. Manuel. quen ao herdar o trono en 1498 fíxo del Mordomo-mor, membro do Consello Real, escriba da pureza e capataz do patrimonio. O ascenso de D. Diogo baixo o monarca explicará en boa medida as portas abertas ao seu fillo
As súas irmás, Inês e Joana, casaron co conde de Monsanto e con Afonso de Noronha, futuro conde de Linhares e curmán do rei O irmán máis vello herdou a casa paterna en 1504 e casou, como a súa irmá, na Casa de Bragança. Entre seus tíos e curmáns houbo alcaldes coma os de Campo Maior, Elvas, Pombal etc. e señores como Rui Mendes de Vasconcelos, Senhor de Figueiró ou João de Magalhães, da Ponte da Barca.
A familia relixiosa era moi devota, particularmente a San Francisco de Asís e as súas dúas irmás máis novas, D. Guiomar e D. Filipa, profesaran en conventos franciscanos. Beatriz da Silva foi canonizada en 1926 e João da Silva (beato Amadeu) foi eremita en Italia Diogo de Sousa, primo seu, chegaría a ser bispo de Porto e arcebispo de Braga.
Formación humanística
esquerda|miniatura|300px|Colexio da Sorbona da Universidade de París en 1530, ao que asistiu Miguel da Silva Como secundoxénito de Casa Portalegre, foi excluído da herdanza paterna por costume da nobreza, que foi pasando das participacións feudais da Idade Media ao réxime de primoxenitura. Por tanto, D. Miguel tivo que conseguiri independencia económica por dúas vías: procurando o valimento do rei a través das armas ou cargos curiais, ou ben na carreira eclesiástica. Demostrando grandes aptitudes intelectuais dende pequeno e pola súa devoción familiar, D. Miguel foi destinado á vía relixiosa. Non hai datos, porén, da súa formación ou ordenación como sacerdote.
Ademais de París, viaxou a universidades do norte de Italia ; díxose del que era un matemático brillante e tiña facilidade para as linguas. Aprendeu latín e grego, ademais de francés e toscano. A súa poesía foi maiormente en latín. Nos círculos humanísticos fíxose amigo de grandes nomes do Renacemento, como Pietro Bembo, Jacopo Sadoleto, Paolo Giovio ou Matthieu Brouard, coñecido como Beroaldo.
Miguel da Silva incorporou os ideais renacentistas a través da súa formación universitaria, vinculándose máis á cultura e filosofía dos romanos e gregos da Antigüidade, do que á escolástica medieval.
Chegada a Roma (1515)
miniatura|[[Santa Sé|Curia Romana retratada nun episodio escandaloso, presidida por Lucrezia Borgia en ausencia do seu pai Alexandre VI]] En 1514, aos 35 anos, é nomeado embaixador do rei D. Manuel na Curia Romana. O nomeamento dun axente permanente en Roma era unha novidade na Corte de Lisboa. O nomeamento do primeiro emisario permanente en Europa data de 1487: Rodrigo González de la Puebla, embaixador da coroa de Castela, emisario dos Reis Católicos na Court of St. James en Londres. A diplomacia moderna comezou a plasmarse nas relacións entre os numerosos estados italianos dos séculos XIII e XIV. A práctica diplomática e a arte floreceron no século XV cos intentos de Francia e o Sacro Imperio de influír na política italiana. Porén, o concepto de embaixador permanente, dende o punto de vista da diplomacia persoal, era novidoso na época de D. Miguel.
En 1521 chegou a Lisboa o primeiro embaixador de Castela. En 1522 intercambiáronse embaixadores con Francisco I de Francia, Honoré de Caix chegou a Lisboa seguido dun representante portugués a París. En 1525, foi nomeado o primeiro embaixador ante Carlos V: António de Azevedo. Os nuncios apostólicos proliferaron baixo os pontificados de León X e Clemente VII, establecéndose Marco Vigerio, bispo de Sinigallia, en Lisboa en 1532. D. Miguel foi así o segundo embaixador residente na historia portuguesa, introducindo tamén o cifrado na correspondencia diplomática cos monarcas portugueses.
A principios de 1515, chega a Roma despois da extraordinaria embaixada de Tristán da Cunha ante o Papa León X. Polas rúas de Roma desfilaron animais salvaxes como o elefante Hanno, que se converteu na mascota do Papa, e o rinoceronte (logo naufragado) que inspirou a famosa xilografía de Dürer. esquerda|miniatura|O Arco di Portugalo tal e como sería no século XVI; reconstrución por Rossini, 1835 Os seus deberes inmediatos eran representar a Portugal no V Concilio de Letrán, negociar as dispensas papais para o matrimonio do infante D. João con Leonor d'Áustria (que nunca tería lugar) e interceder polo instalación da Inquisición en Portugal como se fixera en Castela e Aragón en 1478, coa instauración da chamada inquisición española.
O nobre sacerdote instalouse nun palacio da Via del Corso (daquela vía Lata), no centro de Roma: o Palazzo Fiano, construído por Uxío IV, e outro cardeal portugués Jorge da Costa, o cardeal d'Alpedrinha, vivira nel até a súa morte en 1506. O pazo xa era coñecido como Palazzo di Portugalo cando chegou D. Miguel. O edificio constaba de dúas ás, unha a cada lado da rúa, unidas por un arco. O arco foi unha construción da época romana erixida polo emperador Aureliano na entón Vía Flaminia, coñecido como Arco di Portugallo pois formaba parte da residencia do embaixador. O arco foi finalmente derrubado a finais do século XVI para ampliar a rúa.
Contexto internacional a principios do XVI
No que atinxe ás relacións internacionais en xeral e ao ámbito relixioso en particular, a entrada á Modernidade foron anos de gran volubilidade na escena política. Os desequilibrios nas balanzas de poder foron unha constante en toda Europa. Nos primeiros anos do século produciuse a rápida aparición da Casa d'Austria na persoa do emperador Carlos V, herdeiro de medio continente. O ascenso foi tanto máis espectacular canto máis firme se opuxeron a Francia baixo Francisco I, que se viu rodeada polos Habsburgo. Anos nos que o mozo Henrique VIII non comprometía a Inglaterra con ningunha facción durante moito tempo. Un período que viu o ascenso de Solimán o Magnífico ao trono da Porta Sublime no Levante e o inicio dunha guerra expansionista que incendiou os Balcáns e só remataría ás portas de Viena en 1529.
Nos círculos relixiosos, o V Concilio de Letrán non respondeu ás críticas que xerminaban e culminaron nas famosas 95 Teses de Martín Lutero en 1517. Comezou o movemento da Reforma Protestante, que prometía manter a Europa Central en interminables guerras relixiosas e que só remataría en 1648 co Tratado de Westfalia. En contraste coa visión ascética e iconoclasta dos reformistas, a curia romana viviu con esplendor e magnificencia plasmada no mármore na nova basílica de San Pedro, cuxa construción comezou en 1506. Miguel da Silva viviu e gozou deste ambiente de amor ao Home e á Beleza que emanaba da intensa e vibrante vida artística e cultural da península italiana en pleno Renacemento.
So o pontificado de León X (1515-1521)
León X desenvolveu unha grande estima e amizade persoal con D. Miguel, con quen adoitaba falar en toscano, a súa lingua materna. O impacto do sacerdote portugués na Curia foi tal que o papa o propuxo cardeal en 1516. Porén, sendo home prudente, perspicaz e coñecedor dos desexos e ambicións do seu Rei, D. Miguel rexeita a distinción, propoñendo un infante portugués para ese lugar. En consecuencia, en 1517, o infante D. Afonso, sexto fillo de D. Manuel I, foi elevado á púrpura; podería dicirse que foi a primeira vitoria diplomática do novo embaixador, pero foi tamén unha proba de lealdade ao soberano.
Participou como enviado de Portugal nas sesións do Concilio de Letrán do 19 de decembro de 1516 e do 16 de maio de 1517. O rei Manuel I depositou nel para defender os asuntos do Reino na Curia. D. Miguel negociou as dispensas papais necesarias para o matrimonio do herdeiro ao trono, o infante D. João, coa infanta D. Leonor, irmá do emperador Carlos V. Cando D. Manuel cambiou de intención e decidiu casar el mesmo coa noiva do seu fillo, foi tamén D. Miguel quen tentou obter as dispensas do Sumo Pontífice. O Infante ofendido nunca esquecería o papel do embaixador nun escándalo que feriu profundamente o seu orgullo. D. Miguel amosouse dende pequeno como clérigo adherido fervorosamente ás posicións e políticas da Curia, como exemplo, as súas posicións respecto das disputas entre o Rei de Francia e o Emperador ou as disputas entre o propio Papado e o Imperio (que culminou co Saqueo de Roma en 1527, D. Miguel xa volvera a Portugal). Porén, D. Manuel nunca considerou que a adhesión ás posicións do Papado comprometería algunha vez a lealdade do seu emisario.
A súa amizade con León X axiña introduciu o clérigo portugués nas máis altas esferas da política romana. Foi íntimo das casas de Medici e Farnese, e estimado por persoas eminentes como Giulio de Médicis (futuro Clemente VII). O Papa quixo por segunda vez convertelo en cardeal en 1521, causando un gran escándalo na corte de Lisboa, que opinaba que a elevación dun nobre á mesma dignidade que un infante de Portugal era unha situación indigna e criticaba a soberbia do clero. A morte de D. Manuel en decembro de 1521 tivo o efecto de arrefriar a correspondencia diplomática, pola vontade do novo rei D. Xoán III. Porén, en liña co seu enfoque político, nos primeiros anos do seu reinado conservou gran parte da estrutura administrativa do seu pai, e D. Miguel permaneceu embaixador en Roma até 1525. No mes de decembro de 1521 morre en Roma o papa León X, e tamén morre o plan de concederlle a púrpura dos cardeais. O 9 de xaneiro de 1522, é elixido papa Adriano VI.
So os pontificados de Adriano VI e Clemente VII (1521-1525)
Porén, a morte de Adriano VI o 14 de setembro dese ano 1523 e a elección de Clemente VII, cambiaron a súa opinión. Formou parte da comitiva que o cardeal italiano levou ao conclave que o elixiu e foi o único embaixador que obtivo a honra de asistir á entronización do novo Papa xunto co Colexio de Cardeais dende a fiestra do conclave. Esta amizade aumentou a sospeita de Xoán III de que o cura recibiría o barrete cardinalicio, algo intolerábel aos seus ollos. Ademais, as intencións do rei de ver a un segundo irmán seu, o infante D. Henrique, elevado a púrpura, foron frustradas. A finais de 1525, os esforzos para obter exencións para o matrimonio de D. Xoán III con Catarina de Austria, a irmá máis nova da terceira esposa do seu falecido pai e do emperador Carlos V, ordenaron a Xoán III devolver o embaixador a Lisboa. Nun movemento calculado, finalmente informoulle de que aceptaba a súa petición de 1523, transmitida nunha carta que conservara relixiosamente.
D. Miguel mostrou desgusto por ter que abandonar a Audiencia na que residía a última década, e tamén o estaba o Papa Clemente VII que deixou ben claro en sucesivas breves cartas apostólicas que comezaron o 7 de xuño de 1525 o inestimábel valor do embaixador, que cualificou como digno de sentar na cadeira de San Pedro.
Malia as reticencias do propio embaixador e a expresa oposición do Papa, o monarca non dubidou no seu intento e D. Miguel regresou a Portugal. Substitúeo no cargo Martinho de Portugal, arcebispo de Funchal, fillo ilexítimo do bispo de Évora, á súa vez neto do 1.º Duque de Bragança.
Recepción no Tribunal de Lisboa
miniatura|Retrato do [[Xoán III de Portugal|rei João III por Cristóvão Lopes .]] Coa animadversión que D. Xoán III sentía cara a el, a súa acollida na corte non foi cálida. Concedéronlle algunhas rendas eclesiásticas e sumáronse os ingresos da Diocese de Viseu, elixido bispo por intercesión de Clemente VII en 1526. O antigo prelado, Frei João das Chaves, capelán de D. Xoán III, morrera a finais de 1525 A intervención do Papa permitiu a elección, quedando o rei pouco entusiasmado coa mesma; quizais lembrando que Adriano VI rexeitara o nome do seu irmán D. Henrique para a mesma diocese en 1522. Esta reticencia real pódese ver no tempo que pasou até a ordenación, que só se produciu a finais de 1529. Porén, parece ser que D. Miguel tomou as rendas da diocese para que fose elixido independentemente de non ser ordenado, tendo publicadas en outubro de 1527 as Ordenanzas do Bispado de Viseu.
De feito, para satisfacción da Casa de Portalegre e do nuncio apostólico, Xoán III nomeara a Miguel da Silva para o cargo de Escribano da Pureza. Aínda que as accións benévolas do rei cara ao prelado poden interpretarse á luz da presión do Papado, hai quen constata certa ambigüidade, especulando se D. Xoán III actuou: ''"con esperanza de atraelo; se con o desexo de cancelala". '' D. Miguel ocupou así un cargo que o seu pai xa ocupara, e que pertencera dende entón ao seu cuñado Afonso de Noronha, cuxa remoción de tan alto cargo parece non ter sido pacífica. O oficio de escriba da pureza remóntase aos secretarios privados dos soberanos na Alta Idade Media. Porén, co paso do tempo, o cargo chegou a ocupar o espazo político dun verdadeiro primeiro ministro. En tempos de D. João III, porén, o cargo xa perdera gran parte da súa importancia real, aínda que nada do seu prestixio. Sintomático desta situación é o feito de que, tras a saída do Reino de D. Miguel, en 1540, non se nomeou outro escribán de pureza, sendo o cargo extinto coa creación dos Secretarios de Estado nas reformas administrativas de D. Sebastião.
Vida na Corte de Xoán III
esquerda|miniatura|300px| Paço da Ribeira, sede da corte do Rei de Portugal (debuxo de G. Debrie, século XVIII) Miguel da Silva foi un habitual do Paço da Ribeira, pero nunca se integrou de verdade na corte de Lisboa. Máis da metade da súa vida pasara en París e Italia entre as mentes máis eminentes do Renacemento. Agora en Lisboa, onde as novas correntes tardaron en penetrar, non atopaba con quen identificarse. O mesmo consideraban os cortesáns portugueses da época, que o alcumaban insultantemente romano. O choque cultural era evidente. D. Miguel vivira en Italia nun tempo en que se valoraba a filoloxía antiga, florecía o neoplatonismo florentino, e cambiou a percepción do Home e a escala de valores. Cos seus versos latinos, os seus bustos de filósofos, as súas estatuas espidas ao estilo clásico e os seus proxectos arquitectónicos, D. Miguel foi un caso único na corte de Lisboa e, como tal, incomprendido. Na corte achacábanlle un "carácter amante da ostentación e arrogante".
Nuria Rábano
Nuria Rábano Blanco, nada en Santiago de Compostela o 15 de xuño de 1999, é unha futbolista galega que xoga de lateral esquerda no Fútbol Club Barcelona.
Miguel da Silva
Vida na Corte de Xoán III
Foi en Lisboa que soubo do Saqueo de Roma polas tropas de Carlos V en 1527. O seu vello amigo Clemente VII escríbelle mentres prisioneiro no Castelo de Sant'Ângelo. Con esta carta iniciouse unha correspondencia regular co Papado, que se prolongaría até a fuga de D. Miguel en 1540, e cuxo tema principal é sempre o retorno do prelado a Roma. Tamén foi en Lisboa onde soubo da morte do seu amigo durante 20 anos en 1534. O Conclave de 1534 elixiu, en moi curto espazo de tres días, a outro dos seus vellos coñecidos para a sede papal: o cardeal Alessandro Farnese, que pontificou como Papa Paulo III.
Nuria Rábano
Traxectoria
Comezou a xogar no Atlético Arousana e no 2016 uniuse ao Deportivo da Coruña. En 2019 ascendeu ao primeiro equipo e fixo unha boa tempada. Foi subcampioa no Mundial sub 20 coa selección española. En 2020, fichouna o Real Sociedad, equipo co que na tempada 2021/22 conseguiu un subcampionato de liga e a clasificación para xogar a Champions o próximo ano. O 17 de xuño de 2022 anunciouse a súa fichaxe polo FC Barcelona.
Miguel da Silva
Desvalimento xunto do monarca
A relación entre Xoán III e Miguel da Silva nunca foi doada. Foron moitos os incidentes que ao longo das súas vidas os puxeron en rumbo de colisión.O monarca sempre permaneceu sensíbel ao tema da súa case muller e máis tarde madrastra, D. Leonor d'Austria; cuxo matrimonio co seu pai, D. Manuel I, D. Miguel fixera posible coa súa actuación en Roma. Proba diso foi o escándalo que amosou coa publicación da traxicomedia de Luís Vaz de Camões El-Rei Seleuco (c. 1545). Pero máis que este vello episodio, as posicións relixiosas do humanista da Silva estaban moi afastadas das do, ás veces cualificado de fanático, rei João III. Miguel da Silva nunca foi partidario da Inquisición, tendo procrastinado o proceso en Roma mentres era embaixador. Ademais, parece ser unha voz disidente da política de hostilidade xoánica cara aos novos cristiáns, que viña no futuro para defendelos ante o Santo Pai. O Rei tamén fora un dos máis escandalizados en 1521 cando se deu por feita a elevación de D. Miguel por León X. Era o seu convencemento de que tales cargos pertencían por prerrogativa á Familia Real.
Un momento decisivo foi cando o Papa Paulo III o convocou a un Concilio en Mantua en 1537 e Xoán III non o autorizou a acudir. O rei recomendoulle que mandase aviso de que estaba enfermo. Moi molesto quedou o prelado que, aínda máis, se viu recriminado polo Papa por non comparecer no Breve do 22 de maio de 1538 (en realidade o Concilio nunca tivo lugar por falta de comparecentes e sería aprazado para 1545, cando tivo lugar en Trento). O 21 de abril de 1540 morreu o irmán do rei e único cardeal portugués, D. Afonso. Pola Bula Gratiae Divinae Praemium, Paulo III elevou a vacante diocese de Évora, a arquidiocese e xurou ao infante D. Henrique como 1º arcebispo. Porén, como os seus predecesores desde 1522, negouse a elevalo a cardeal e, ademais, negouse a darlle a administración do Mosteiro de Alcobaça, que tamén fora do seu irmán. A cuestión da vacante de Alcobaça inflamaba moito os ánimos contra a Santa Sé no verán de 1540.
Elevación a cardeal e fuga a Roma
En decembro de 1539, Miguel da Silva fora elevado a cardeal por Paulo III; esta fora realizada in pectore (latín, no corazón / no peito ), é dicir, era segredo. A decisión foi, sen dúbida, motivada pola animosidade do rei cara ao bispo de Viseu. Non se sabe se D. Miguel soubo da súa elevación antes de chegar a Roma ao ano seguinte, pero parece que na corte de Lisboa non se sabía nada. O nomeamento do papa prodúcese así nunha culminación de intencións dos sucesivos Sumos Pontífices que admiraron e conviviron con D. Miguel. Tamén estivo próximo á Casa de Farnese cando embaixador, sendo D. Miguel padriño dun dos netos de Paulo III.
Soubese ou non da elevación, o certo é que o desexo de regresar a Roma mantívose durante anos e a deterioración da súa posición na corte impulsou ao clérigo a fuxir a Roma. Desde a Breve de 1538, o bispo de Viseu insistiu ao rei para que o autorizase a marchar, pero este sempre llo negaba, por temor a que fose nomeado cardeal en Italia. Tal determinación viu D. Xoán III nos intentos do bispo que decidiu telo preso nunha fortaleza. Non o conseguiu debido á oportuna fuga do prelado en xullo de 1540, acompañado de António Godinho e do arcediano Manuel da Paz. Foi recibido cordialmente por Paulo III en Roma que o enviou como legado papal a a Serenísima República de Venecia. miniatura|300px|O papa [[Paulo III, papa|Paulo III e os seus dous netos, o cardeal Alessandro Farnese e Ottavio Farnese, duque de Parma (Tiziano, 1546)]] A fuxida de D. Miguel foi un escándalo que fixo correr tinta por toda Europa. D. Xoán III usou tantos recursos como tiña para mercar xente e deter ou asasinar o bispo. Actívou a actividade diplomática cos outros príncipes da cristiandade e enviaron cartas difamatorias a todos os de importancia en Roma. O embaixador portugués Cristóvão de Sousa Falcão atópao en Roma, Ferrara e Venecia tentando persuadilo para que regrese ao reino. Contra as presións da Coroa portuguesa, Paulo III revela a elevación de D. Miguel no consistorio do 2 de decembro de 1541. O gorro vermello foille entregado o 23 de xaneiro de 1542 e o nomeamento do seu titulus tivo lugar o 6 de febreiro, sendolle conferido o dos Santos XII Apóstolos.
O cardeal Roberto Pucci xustificaría o propio Papa a Xoán III, dicindo que Paulo III estaba obstinado en facelo cardeal, e que precisaba premiar a prudencia, doutrina, gravidade e o peso dos anos. O Rei mostrouse moi descontento coa publicación do cardealado, e en xaneiro de 1542 ordenou publicar un decreto de desnaturalización, retirándolle todos os seus cargos e beneficios, confiscándolle os seus bens, privándoo das rendas eclesiásticas que tiña en Portugal e prohibindo calquera contacto dos portugueses co Cardeal, mesmo se fosen a súa familia. A carta que D. Miguel enviou ao rei en resposta a estas sancións aínda existe, sendo publicada no primeiro tomo da obra Portugal no Concilio de Trento de Monseñor José de Castro.