cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Paul Thomas Anderson
Traxectoria
Tralo éxito de Boogie Nights, a produtora New Line dixo a Anderson que podía facer o que quixese no seu seguinte filme e deulle o control creativo. A pesra de que inicialmente Anderson quixo facer un filme "pequeno e íntimo", o guión creceu e converteuse no filme coral Magnolia (1999). A continuación decidiu que quería traballar con Adam Sandler nun filme de noventa minutos. Foi a comedia romántica Punch-Drunk Love (2002), con Emily Watson.
There Will Be Blood (2007) estaba en parte baseado na novela Oil!, de Upton Sinclair e valeulle a Daniel Day-Lewis o Oscar ao mellor actor. The Master (2012) trata sobre un "intelectual carismático" que comeza unha nova relixión na década de 1950. Aínda que o filme non fai ningunha referencia, está "amplamente asumido que está baseado na Ciencioloxía." O seguinte traballo foi Puro vicio (2014), baseada na novela de Thomas Pynchon.
Barça TV
Barça TV é unha cadea de televisión deportiva dedicada integramente á actualidade do Futbol Club Barcelona. A súa programación contén información, entretemento, partidos en directo e partidos históricos, entre outros.
Comezou as súas emisións o 27 de xullo de 1999 baixo o nome de Canal Barça. A canle mantivo ese nome ata febreiro de 2004, cando o club obtén os dereitos de exclusividade, que pertencían ata entón a Telefónica Sports. Dende o 13 de decembro de 2008 emite en aberto pola TDT en Cataluña. Ademais está dispoñible en varias plataformas de pagamento.
A canle prodúcese e emítese integramente en catalán, aínda que as plataformas de pagamento teñen dúas pistas de son adicionais que traducen ao castelán e ao inglés a programación.
As instalacións da televisión atópanse no mesmo Camp Nou, o estadio do club, destacando os platós na zona mixta e na tribuna do mesmo.
Urup
miniatura|Témpanos de xeo na extremidade nordés da illa.
Xeografía e clima
Urup ten unha forma aproximadamente rectangular, medindo 120 km de longo e aproximadamente 20 km de largo. É a cuarta máis grande das illas Kuriles, cunha superficie de 1.430 km². O punto máis alto é Gora Ivao con 1.426 m.
O estreito entre Urup e Iturup é coñecido como o estreito de Vries, na honra do explorador Maarten Gerritsz Vries, o primeiro europeo coñecido en explorar a área. O estreito entre Urup e Simushir coñécese como estreito de Bussol, pola palabra francesa para "compás", que era o nome dun dos navios de La Pérouse. Este navegante francés explorou a área das Illas Kuriles en 1787.
Urup consiste en catro grupos principais de estratovolcáns activos ou inactivos:
Historia
Urup foi orixinalmente habitada polo pobo ainu, o pobo nativo das Kuriles, Sakhalin e Hokkaidō. A primeira visita rexistrada dos europeos foi en 1643, cando unha expedición da Compañía das Indias Orientais Holandesas comandada por Maarten Gerritsz Vries desembarcou, probablemente buscando peles. Aparece nun mapa oficial que mostra os territorios do clan de Matsumae, unha división administrativa do reino feudal Edo (Xapón) de 1644, e estas posesións foron confirmadas oficialmente polo Shogunato Tokugawa en 1715. A administración da illa dependeu da oficina rexional do dominio de Matsumae en Kunashir desde 1756. Os comerciantes rusos de peles apareceron a finais do século XVIII, cazando lontras de mar e apoderándose de barcos estranxeiros na zona. Houbo choques entre os rusos e os ainu en 1772, e os rusos fóronse por un tempo, pero pronto regresaron. G.F. Muller’s Voyages & Découvertes faites par les Russes (Amsterdam, 1766) contiña unha lista e unha descrición das illas Kuriles, incluíndo a Urup, cuxa xente comerciaba cos xaponeses pero non estaban baixo o seu control. Unha pequena presenza rusa estableceuse en Urup polo comerciante de peles Ivan Chernyi en 1768, seguindo instrucións do gobernador de Siberia. Durante a década de 1770 foi a base para os intentos de establecer o comercio cos xaponeses en Yezo (Hokkaido), que chegou ao seu fin cando foi destruído por un tsunami en xuño de 1780.
Durante a década seguinte a 1795, un grupo de 40 homes e mulleres rusos estableceron en Urup unha colonia bautizada "Slavorossiia". En 1801, o goberno xaponés reclamou oficialmente o control da illa, incorporándoa na provincia de Ezo (agora Prefectura de Hokkaidō). Isto conduciu a unha serie de enfrontamentos co Imperio ruso sobre Urup e outras Kuriles, e a soberanía inicialmente pasou a Rusia baixo os termos do Tratado de Shimoda en 1855. O mesmo ano, nun esforzo para atopar a Armada Imperial Rusa rusa no Océano Pacífico durante a guerra de Crimea, unha forza naval franco-británica alcanzou o porto de Hakodate, (aberto aos buques británicos como resultado do Tratado de amizade anglo-xaponés de 1854, e navegando máis ao norte, dessembarcaron en Urup, tomando posesión oficial da illa como "l'Isle de l'Alliance" nomeando a un habitante local aleut como gobernador provisional. O tratado de París restituíu a illa ao control ruso.
Tres baleeiros naufragaron cerca ou na illa: un en 1853 e dous en 1855. Na noite do 27 ao 28 de abril de 1853, o barco "Susan" (349 toneladas), de Nantucket, foi atrapado polo xeo e afundiuse no estreito de Bussol mentres intentaba entrar no mar de Okhotsk. Perdéronse dous homes, un afogouse e o outro perdeuse no xeo. Os outros vinte e cinco membros da tripulación apiñáronse en dous botes e chegaron a Urup a tarde do 29 de abril. Aquí pasaron oito días antes de ser rescatados polo bricbarca Black Warrior, de New London. O 13 de maio de 1855, os barcos "King Fisher" (425 toneladas), e "Enterprise" (291 toneladas), ambos de New Bedford, naufragaron na illa mentres intentaba pasar a través do estreito de Vries no mar de Okhotsk. Salváronse todos.
Baixo o Tratado de San Petersburgo, a soberanía pasou ao Imperio do Xapón xunto co resto das illas Kuriles. A illa foi oficialmente administrada como parte do distrito de Uruppu da Subprefectura de Nemuro de Hokkaidō. Os habitantes de ainu foron trasladados a Shikotan, e substituídos por colonos xaponeses.
Durante a segunda guerra mundial, todos os habitantes civís da illa foron trasladados ao arquipélago xaponés, e cara ao final da guerra, o exército imperial xaponés estacionou aproximadamente 6.000 soldados en Uruppu, incluíndo a 129ª Brigada Mixta Independente IJA, a 5ª Compañía Independente de Tanques, a 23ª Compañía Independente de AA, o 80º Batallón de Aeródromo e a 6ª Unidade de Desembarque. Durante a invasión das Illas Kuriles pola Unión Soviética despois do final da Segunda Guerra Mundial, as forzas xaponesas en Uruppu rendéronse sen resistencia.
En 1952, ao asinar o Tratado de San Francisco, Xapón renunciou a súa reclamación da illa. As tropas de fronteira soviéticas ocuparon as antigas instalacións militares xaponesas ata que foron retiradas trala disolución da Unión Soviética en 1991. A illa agora está deshabitada e adminístrase como parte do Óblast de Sakhalin da Federación Rusa.
Nicetas Coniates
Nicetas Coniates ou Choniates (Νικήτας Χωνιάτης Nikétas Khoniatés), nado c. 1155 e finado en 1215 ou 1216, chamado ás veces Nicetas Acominatus, foi un historiador bizantino nado na actual Honaz (Turquía).
Traxectoria
Era irmán do tamén historiador Miguel Acominatus, que chegou a ser arcebispo de Atenas. Baixo a protección do seu irmán, dedicouse inicialmente á política, e conseguiu varios cargos durante o reinado dos emperadores Anxos (entre eles, o de gran logoteta, megas logotetes, ou chanceler) e foi gobernador do thema de Filipópole nun período crítico.
Tras a caída de Constantinopla durante a Cuarta Cruzada, en 1204, fuxiu a Nicea, onde se instalou na corte do emperador de Nicea Teodoro I Láscaris, dedicándose á literatura. Morreu en 1215 ou 1216. A súa obra principal é a Historia, en 21 libros, que abarca o período de 1118 a 1207, continuando exactamente no punto en que termina A Alexiada de Ana Comnena.
A pesar do seu estilo retórico e florido, a obra ten un gran valor documental, xa que refire acontecementos dos que foi testemuña ou que escoitou de boca de testemuñas presenciais. A parte máis interesante da obra é aquela en que se describe a conquista de Constantinopla. O seu breve tratado Sobre as estatuas destruídas polos latinos (na súa forma actual quizais alterado por un autor posterior) é de especial interese para os arqueólogos. A súa obra teolóxica (Thesaurus Orthodoxae Fidei), aínda que se conserva íntegra manuscrita, só foi publicada en parte. É unha das principais autoridades para coñecer as herexías e escritores heréticos do século XII.
Na ficción
Nicetas é tomado por Umberto Eco como un dos principais personaxes da súa novela histórico-fantástica Baudolino que ten como marco histórico a conquista de Constantinopla durante a Cuarta Cruzada.
Fitz and The Tantrums
A banda está formada por Michael Fitzpatrick (voz e teclado), Noelle Scaggs (voz e percusión), James King (saxofón, frauta, teclado, percusión e guitarra), Joseph Karnes (baixo), Jeremy Ruzumna (teclado) e John Wicks (batería e percusión). O grupo é producido por Chris Seefried, que tamén é co-autor das cancións.
Albertson Van Zo Post
Albertson Van Zo Post, nado en Cincinnati, Ohio o 28 de xullo de 1866 e finado en Nova York o 23 de xaneiro de 1938, foi un enxeñeiro civil, escritor e tirador de esgrima americano, que gañou cinco medallas olímpicas.
Traxectoria
Nos Xogos Olímpicos de 1904 gañou a medalla de ouro nas modalidades de vara individual e florete por equipos, a de prata en florete individual e a de bronce en espada e sabre individual, malia ser cidadán norteamericano sen relación con Cuba, a base de datos do COI inclúe as súas medallas como gañadas por Cuba, agás unha como parte do Equipo Mixto. Oito anos despois en Estocolmo chegou aos cuartos de finais nos Xogos Olímpicos de 1912 en florete, espada e sabre individual e non pasou da primeira rolda en espada por equipos. Ao longo da súa carreira gañou o título nacional do seu país en florete (1895), espada (1896 e 1912) e sabre (1901, 1902 e 1903)
Como escritor publicou dúas novelas Retz (1908) e Diana Ardway (1913).
Roca (homónimos)
Uhha roca é un apeiro para fiar.
Amais, como topónimo pode referirse a:
Amais, como apelido pode referirse a:
Copa América
thumb| thumb| A Copa América de fútbol é o campionato de seleccións masculinas nacionais dese deporte máis importante do continente americano, organizado pola Confederación Suramericana de Fútbol (Conmebol). A Copa América é un do tres eventos futbolísticos máis importantes a nivel de seleccións, xunto á Copa Mundial de Fútbol e a Eurocopa. Para a Copa América 2007 estimouse unha audiencia de 530 millóns de persoas en América Latina e a nivel mundial unha audiencia acumulada de 4.000 millóns de persoas pertencentes aos 185 países en que o evento foi retransmitido.
Historia
Este torneo remóntase a 1916 cando foi realizada o seu I edición, na Arxentina celebrando o centenario da Independencia do devandito país, e no cal participaron catro selecciones. Posteriormente, o evento continuou sendo realizado baixo o nome de Campionato Suramericano de Seleccións (adquirindo o actual en 1975). Este torneo, que tras a abolición do British Home Championship en 1984 converteuse no torneo entre seleccións máis antigo do mundo. Careceu de regulación, sendo celebrado anualmente nun comezo pero despois foi celebrado intermitentemente. Recentemente en 1986, a Conmebol decidiría establecer un torneo de asistencia obrigatoria para o seu dez federacións membro, realizado nunha sede fixa. Este sistema utilízase a partir da Copa América 1987 na Arxentina, sendo a sede do torneo rotada entre o dez membros da Conmebol, completándose en Venezuela coa Copa América 2007 e iniciando un novo ciclo na Arxentina a partir de 2011.
Formato
Dende 1993, o torneo conta con 12 seleccións participantes. Dez corresponden ás federacións asociadas á Conmebol: Arxentina, Bolivia, Brasil, Chile, Colombia, Ecuador, Paraguai, Perú, Uruguai e Venezuela. A elas súmanse dúas seleccións convidadas, preferentemente da Confederación de Fútbol Asociación de Norte, Centroamérica e o Caribe (Concacaf) e Xapón.
Campionatos
Esta táboa amosa os principais resultados das diversas edicións do Campionato Suramericano ou Copa América. En cursiva indícanse os equipos invitados non pertencentes á Conmebol.
1599
Outros
Historia ano a ano
Estai (barco)
O Estai foi un barco arrastreiro galego, con base en Vigo, famoso por ser apreixado polo goberno do Canadá no marco da así chamada guerra do fletán. Aínda que segue navegando, xa non o fai baixo o mesmo nome, senón baixo o de Argos Galicia.
Características
O barco chamado Estai fora construído en 1988 nos estaleiros Freire, en Vigo. Tiña 76.4 metros de eslora, 12.7 metros de manga e un calado de 5.4 metros. Podía acadar unha velocidade de 13.8 nós e o seu motor tiña unha potencia de 1618 kw. Ademais, tiña unha capacidade de carga de 1300 toneladas e unha tara de 417 toneladas, o que fai un peso máximo de 1717 toneladas. Recolle as redes pola popa, no que se denomina arrastreiro de popa.
De cor branca, a súa matrícula era 3ª-VI-5-10001. En 1995 mudou o seu nome polo de Puente Real, de novo outra vez Estai, e finalmente, en 1996 pasou a chamarse Argos Galicia, nome co que continúa en servizo en 2010, se ben con bandeira das illas Malvinas e matriculado en Stanley.
Pedro Lascuráin Paredes
Pedro José Domingo de la Calzada Manuel María Lascuráin Paredes, coñecido simplemente como Pedro Lascuráin Paredes, nado en Cidade de México o 8 de maio de 1856 e finado o 21 de xullo de 1952, foi un político e presidente de México durante 45 minutos na xornada do 18 de febreiro de 1913, trala renuncia de Francisco I. Madero.
Estai (barco)
Características
O capitán en 1995 era Enrique Davila, o patrón Serafín Blanco e o armador José Enrique Pereira Molares, da empresa Pereira SA.
O apreixamento
miniatura|Brian Tobin en 1998. O 9 de marzo de 1995 unha patrulleira do Ministerio de Pesca e Océanos do Canadá, canda barcos da garda costeira canadense e da Armada do Canadá déronlle o alto e perseguiron o Estai en augas internacionais, fóra da área económica exclusiva.
Para escapar das patrulleiras, o Estai cortou as redes e liscou nunha persecución que durou varias horas e que só rematou cando o buque Cape Roger disparou un canonazo de calibre 50 que cruzou pola ponte do Estai. Ademais, o barco gardacostas Sir Wilfred Gernell disparou canóns de auga sobre outros buques galegos que acudiran ao auxilio do Estai. Finalmente forzas do ministerio e da Policía Montada do Canadá abordaron o Estai, sempre en augas internacionais, apreixaron o buque e detiveron a súa tripulación.
A partir dese momento estourou o conflito diplomático entre a Unión Europea, liderada por España e o Canadá. A Armada Española chegou a enviar a patrulleira P-74 Vigía para protexer os intereses pesqueiros. Os buques canadenses recuperaron a rede do Estai e acusaron a embarcación galega de usar redes dun tamaño ilegal, menor ao permitido para a pesca do fletán negro. A tripulación do Estai, integrada por 26 galegos foi conducida ata o porto de St. Johns's, onde foi recibida con apupos por parte do xentío. O barco foi saqueado no porto canadense e perdeu 200 toneladas de carga.
O ministro canadense de pesca, Brian Tobin marchou a Nova York, onde deu unha rolda de prensa nun barco fronte ao edificio das Nacións Unidas, e onde ensinou as redes, ilegalmente pequenas, que supostamente pertencían ao Estai. O goberno español nunca argumentou que as redes non fosen as do Estai, senón que concentrou a súa protesta na ilegalidade do emprego da forza e do secuestro en augas internacionais. Madrid acudiu tamén ao Tribunal Internacional da Haia, pero este tribunal non admitiu o caso a trámite. Seis días despois, o 15 de marzo, Canadá liberou a tripulación cunha fianza de cincuenta millóns de pesetas (300.000 euros). O barco chegou ao porto de Vigo o 23 de marzo, onde tivo un recibimento público. Ese mesmo ano o Estai mudou o seu nome.
Festa gastronómica
Unha festa gastronómica é un evento celebrado co gallo de exaltar un determinado produto ou grupo de produtos alimenticios. Algunhas delas están declaradas Festas de interese turístico de Galicia ou de Interese turístico nacional.
As festas gastronómicas foron fomentadas co réxime franquista tras pasaren os efectos de racionamento da guerra civil española, e mesmo se declararon algunhas de interese turístico nacional (a festa do pemento da Arnoia ou a festa do polbo do Carballiño). A Xunta de Galicia seguiu con esta política e popularizáronse festas coma a festa do cocido de Lalín.
Primeiro trimestre
miniatura|[[Festa do queixo de Arzúa.]] As festas gastronómicas que se celebran en xaneiro, febreiro e marzo están relacionados con produtos que se comen no inverno, algúns relacionados coa matanza do porco (botelo, chourizo, androlla, cocido...), ou con produtos agrícolas desta época (grelo). Tamén hai celebracións relacionadas co Entroido.
Segundo trimestre
dereita|miniatura|200px|Festa do viño tinto do Salnés. Coa chegada da primavera celébranse festas relacionadas co viño e o augardente, así como de peixes de río (lamprea, salmón e troita) e froitas (cereixa).
Terceiro trimestre
miniatura|[[Festa da empanada da Bandeira.]]
As celebracións adoitan concentrarse nos meses intermedios do ano debido a que no hemisferio norte é verán. De feito, as persoas emigradas en América do Sur que buscan recuperar os seus costumes realízanas contra fin de ano. En realidade non se trata de xuntarse para comer, senón de comer para xuntarse. Na actualidade, coa crecente urbanización de Galicia, as festas gastronómicas non son máis ca unha substitución (ás veces un remedo mal logrado) das romarías que levan xuntando ás parroquias veciñas durante séculos. Xa nas cantigas de amigo da época medieval aparecían as xuntanzas nun subxénero específico: a cantiga de romaría. Esta tradición está tan enraizada na sociedade galega que mesmo no proceso de aculturación actual vive un grande esplendor.
Cuarto trimestre
Os alimentos exaltados van facéndose cada vez de dixestión máis pesada a medida que vai chegando o inverno: cocido, capón, androia, chourizo... Isto débese ás esixencias alimentarias do clima, que piden unha comida máis enerxética.
Asemade tamén van aparecendo nestes meses produtos de tempada, que aparecen especialmente nesta época: queimada (tras a vendima), cogomelos, castañas (co conseguinte magosto) etc, loxicamente coincidindo coa etapa anual de máxima produción.
Bibliografía
VV.AA. (2019): Fiestas gastronómicas 2019. Gadisa.
Anshan
O topónimo Anshan pode referirse a dúas cidades de diferentes épocas:
Punto isoeléctrico
O punto isoeléctrico (pI, pH(I)), é o pH ao cal unha determinada molécula non ten carga eléctrica ou é electrricamente neutra na media estatística. A nomenclatura estándar para representar o punto isoeléctrico é pH(I), aínda que pI é o que se usa máis comunmente, e será o utilizado neste artigo. A carga neta que hai sobre a molécula está afectada polo pH do ambiente que a rodea e pode quedar cargada máis positvamente ou negativamente debido á ganancia ou perda, respectivamente, de protóns (H+).
Coca de Monção
A festa da Coca é unha celebración de orixe pagá que ten lugar na localidade portuguesa de Monção, e que ten lugar o día do Corpus Christi. Adoita celebrarse na Praça de Deuladeu. A orixe desta celebración radica na lenda mitolóxica da coca, un ser da mitoloxía galega que vive nas augas do mar ou dos ríos.
A Coca de Monção, ao posuír desde o ano 2002 un irmandamento con Redondela, publicita desde o 2003 esta celebración turística conxuntamente coa Coca de Redondela.
Celebracións similares
Existen outras celebracións asentadas sobre a lenda da coca:
Punto isoeléctrico
O valor do pI pode afectar a solubilidade dunha molécula a un determinado pH. Ditas moléculas teñen unha solubilidade mínima en auga ou solucións salinas ao pH que corresponde ao seu pI e adoitan precipitar fóra da solución. As moléculas anfóteras biolóxicas como as proteínas conteñen tanto grupos funcionais ácidos coma básicos. Os aminoácidos que forman as proteínas poden ser de natureza neutra, positiva, negativa ou polar, dependendo do seu tipo de cadea lateral, e en conxunto danlle á proteína a súa carga global. A un pH por debaixo do seu pI, a proteína leva unha carga neta positiva; por riba do seu pI ten carga neta negativa. As proteínas poden, así, separarse pola súa carga neta nun xel de poliacrilamida realizando unha electroforese en xel preparativa, que utiliza un pH constante para separar as proteínas, ou o isoelectroenfoque, que utiliza un gradiente de pH para separalas. O isoelectroenfoque é tamén o primeiro paso a realizar na electroforese en xel de poliacrilamida bidimensional.
Entre as biomoléculas, as proteínas poden separarse por cromatografía de intercambio iónico. Como as proteínas biolóxicas poden ter carga neta positiva ou negativa dependendpo do pH do contorno, pode utilizarse o pI específico da proteína diana para o proceso de separación e pode despois ser purificada do resto da mestura. Para esta purificación poden utilizarse tampóns de varios pHs para cambiar o pH do contorno. Cando unha proteína diana con carga neta se carga nun intercambiador de ións, a matriz estacionaria pode ser despois cargada positivamente (para anións móbiles) ou negativamente (para catións móbiles). A valores de pH baixos, a carga neta da maioría das proteínas na mestura é positiva, en intercambiadores de catións, e estas proteínas cargadas positivamente únense á matriz cargada negativamente. A valores de pH altos, a carga neta da maioría das proteínas é negativa, polo que se unen á matriz cargada positivamente dos intercambiadores de anións. Cando o contorno ten un pH igual ao pI da proteín, a carga neta é cero e a proteína non se une a ningún intercambiador, e, por tanto, pode ser eluída.
Cálculo do valor do pI
Para un aminoácido cun só grupo amino e un grupo carboxilo, o pI pode ser calculado a partir da media dos pKa desa molécula.
O pH dun xel electroforético é determinado polo tampón utilizado no xel. Se o pH do tampón está por riba do pI da proeína á que se vai aplicar a electroforese, a proteína migrará ao polo positivo (a carga negativa é atraída ao polo positivo). Se o pH do tampón está por debaixo do pI da proteína, esta migrará ao polo negativo do xel (a carga positiva é atraída ao polo negativo). Se a proteína se somete a electroforese cun pH do tampón que é igual ao pI, non migrará en absoluto. Isto tamén é aplicable a un aminoácido.
Exemplos
Nos dous exemplos (á dereita) o punto isoeléctrico indícase por unha liña vertical verde. Na glicina os valores de pK diferéncianse en case 7 unidades, polo que a concentración de especies neutras, glicina (GlyH), é efectivamente do 100 % da concentración de glicina analítica. A glicina pode existir como un zwitterión no punto isoeléctrico, pero a constante de equilibrio para a reacción de isomerización en solución non se coñece.
No outro exemplo, móstrase a adenosín monofosfato para ilustrar o feito de que, en principio, pode estar implicada unha terceira especie. De feito, a concentración de (AMP)H32+ é insignificante no punto isoeléctrico neste caso. Se o pI é maior que o pH, a molécula terá carga positiva.
Punto isoeléctrico de péptidos e proteínas
Desenvolvéronse varios algoritmos para estimar os puntos isoeléctricos de péptidos e proteínas. A maioría deles usan a ecuación de Henderson–Hasselbalch con diferentes valores de pK. Por exemplo, no modelo proposto por Bjellqvist e colegas os pK foron determinados entre inmobilinos estreitamente relacionados, enfocando a mesma mostra en gradientes de pH solapantes. Propuxéronse algunhas melloras na metodoloxía (especialmente na determinación dos valores de pK para aminoácidos modificados). Os métodos máis avanzados teñen en conta o efecto de aminoácidos adxacentes situados a ±3 residuos dun ácido aspártico ou ácido glutámico cargados, os efectos sobre o C terminal libre, así como a aplicación dun termo de corrección aos valores de pK correspondentes usando o algoritmo xenético. Outras aproximacións recentes están baseadas nun algoritmo de máquina de vector de soporte e a optimización do pKa fronte aos puntos isoeléctricos de proteínas/péptidos coñecidos experimentalmente.
Materiais cerámicos
Os puntos isoeléctricos de cerámicas de óxidos metálicos utilízanse amplamente en ciencias dos materiais en varios pasos de procesamento acuosos (síntese, modificación etc.). En ausencia de especies quimiosorbidas ou fisiosorbidas, asúmese xeralmente que as superficies das partículas en suspensión acuosa están cubertas con especies hidroxilo de superficie, M-OH (onde M é un metal como o Al, Si etc.). A valores de pH por riba do punto isoeléctrico, a especie de superficie predominante é M-O−, mentres que a valores de pH por debaixo do punto isoeléctrico, predomina a especie M-OH2+. Algúns valores aproximados das cerámicas comúns son os da seguinte lista: ''Nota: Esta lista dá os puntos isoeléctricos a 25 °C para materiais seleccionados en auga. O valor exacto pode variar amplamente, dependendo de factores materiais como pureza e fase así como parámetros físicos como a temperatura. Ademais, a medida precisa de puntos isoeléctricos pode ser difícil, así moitas fontes citan con frecuencia diferentes valores para os pntos isoeléctricos destes materiais.''
Os óxidos mixtos poden presentar valores de punto isoeléctrico que son intermedios con respecto aos dos óxidos puros correspondentes. Por exemplo, mediuse inicialmente o punto isoeléctrico dun aluminosilicato amorfo preparado sinteticamente (Al2O3-SiO2), que era de 4,5 (o comportamento electrocinético da superficie estaba dominado pola especie Si-OH de superficie, o que explica o nivel relativamente baixo de punto isoeléctrico). Outros informaron de valores de punto isoeléctrico significativamente maiores (pH 6 a 8) do 3Al2O3-2SiO2. Similarmente, tamén se informou que o punto isoeléctrico do titanato de bario, BaTiO3 é de 5-6, aínda que outros obtiveron un valor de 3. Estudáronse as mesturas de dióxido de titanio (TiO 2 ) e dióxido de circonio (ZrO 2 ) e atopouse que tiñan un punto isoeléctrico entre 5,3 e 6,9, variando de modo non linear coa %(ZrO 2 ). A carga de superficie dos óxidos mixtos foi correlacionada coa acidez. Un maior contido de titania leva a un incremento da acidez de Lewis, mentres que os óxidos ricos en circonio mostraban acidez de Brǿnsted. Os diferfentes tipos de acidez producían diferenzas nas capacidades e taxas de adsorción de ións.
O punto isoeléctrico fronte o punto de carga cero
Os termos punto isoeléctrico e punto de carga cero utilízanse xeralmente de forma intercambiable, aínda que en certas circunstancias, pode ser produtivo facer distinción entre eles.
En sistemas nos cales H+/OH− son os ións que determinan o potencial de interface, o punto de carga cero dáse en termos de pH. O pH á cal a superficie mostra unha carga eléctrica neta neutra é o punto de carga cero na superficie. Os fenómenos electrocinéticos miden xeralmente o potencial cero, e un potencial cero ou zeta é interpretado como o punto de carga neta cero no plano de cizalla. Isto é denominado punto isoeléctrico. Así, o punto isoeléctrrico é o valor de pH ao cal a partícula coloidal permanece estacionaria nun campo eléctrrico. O punto isoeléctrico espérase que sexa un pouco diferente do punto de carga cero na superficie da partícula, pero esta diferenza adoita ser ignorada na práctica para as denominadas superficies prístinas, é dicir, as superficies sen cargas positivas ou negativas especificamente adsorbidas. Neste contexto a adsorción específica enténdese como a adsorción que ocorre nunha capa de Stern ou quimiosorción. Así, o punto de carga cero na superficie é tomado como igual ao punto isoeléctrico en ausencia de adsorción específica na superficie.
De acordo con Jolivet, en ausencia de cargas positivas ou negativas, a superficie é descrita mellor polo punto de carga cero. Se as cargas positivas e negativas están á vez presentes en cantidades iguais, entón este é o punto isoeléctrico. Deste xeito, o punto de carga cero refírese á ausencia de calquera tipo de carga superficial, mentres que o punto isoeléctrico refírese ao estado de carga superficial neutra. A diferenza entre os dous, por tanto, é a cantidade de sitios cargados no punto de carga cero neta. Jolivet usa as constantes de equilibrio de superficie intrínsecas, pK− e pK+ para definir as dúas condicións en canto ao número relativo de sitios cargados:
Para grandes ΔpK (>4 segundo Jolivet), a especie predominante é MOH mentres que hai relativamente poucas especies cargadas, polo que o punto de carga cero é relevante. Para valores pequenos de ΔpK, hai moitas especies cargadas en aproximadamente igual número, polo que se fala de punto isoeléctrico.
1598
Outros
Historia ano a ano
A Casa Queimada, Lesón, A Pobra do Caramiñal
A Casa Queimada é un lugar da parroquia de Lesón no concello coruñés da Pobra do Caramiñal, na comarca da Barbanza. Segundo o padrón municipal (INE) en 2012 tiña 18 habitantes (8 homes e 10 mulleres).
Proxecto Apego
miniatura|Logo do proxecto. O Proxecto Apego é un programa para mellorar a socialización en lingua galega como lingua inicial. Nel participan os servizos de normalización lingüística dos concellos da Baña, A Coruña, Ames, Carballo, O Carballiño, Carnota, Cee, Ferrol, Lugo, Mazaricos, Moaña, Muros, Narón, Negreira, Nigrán, Oleiros, Ourense, Ponteceso, Pontevedra, Ponteareas, Redondela, Rianxo, Ribadeo, Rois, Sada, Santiago de Compostela, Teo, Vigo, Vilagarcía de Arousa, Vimianzo e mais a Coordinadora de Traballadores/as de Normalización da Lingua.
Santolina
Santolina, as santolinas, é un xénero de plantas pertencente á familia Asteraceae, nativa da rexión Mediterránea. Segundo autores, hai entre 15 e 18 especies.
Proxecto Apego
En 2017 gañou o Premio Cultura Galega de Lingua e o Premio Rosalía de Castro de Lingua
En 2018 foi galardoado co Premio Xoán Manuel Pintos do Concello de Pontevedra.
Santolina
Descrición
As especies son gamallo s perennes que acadan 10–60 cm de altura. As follas son simples nalgunhas especies, ou pinnadas, finamente divididas noutras, a miúdo densamente viludas. As flores son amarelas, producíndose en inflorescencias globosas con testas florais de 1–2 cm de diámetro que sobresaen 10–25 cm sobre a follaxe.
Ecoloxía
Varias especies de Santolina son alimento para as larvas dalgunhas especies de lepidópteros incluíndo Bucculatrix santolinella (come exclusivamente S. chamaecyparissus) e Coleophora sobre C. albicella.
Taxonomía
O xénero foi descrito por Carl von Linné e publicado en Species Plantarum 2: 842. 1753. A especie tipo é: Santolina chamaecyparissus Santolina: nome xenérico que deriva do latín sanctus = "sagrado" e linum = "liño", baseada nun antigo nome dunha especie deste xénero.
Albarracín
miniatura|dereita|100px|Bandeira de Albarracín. miniatura|dereita|250px|Vista de Albarracín. miniatura|Outra vista miniatura|Rúa en Albarracín. miniatura|Vista da cidade e os muros. miniatura|Castelo de Santa Croche. Albarracín é un concello aragonés da provincia de Teruel, situada na comarca da Sierra de Albarracín. En 2006 tiña 1.076 habitantes, repartidos nunha área de 456,50 km².
En 1961, a cidade foi declarada Monumento Nacional.
Xeografía
Situada a 28 km da cidade de Teruel e a 1.171 m de altura, ás beiras do río Guadalaviar, ten ao norte a serra de Albarracín e polo sur os Montes Universales.
Urbanismo
O lugar está asentado nun monte e arrodeado polo Guadalaviar, un caso representativo de meandro encaixado. Por ese lado e contra o río se atopan edificadas as casas colgadas. Dentro da cidade as rúas pinas e estreitas. A construción ofrece unha orixinal arquitectura popular, con uso da típica cor vermelliza, chamada rodena, que se consegue con xices locais, orixinarios do Triásico superior.
Outra das partes, El Barrio, está da outra beira do río, e non forma parte do casco antigo.
Historia
miniatura|esquerda|Aspecto do casco antigo. Atopáronse importantes pinturas rupestres da denominada arte levantina na Pineta do Rodeno.
Durante a Idade de Ferro, a zona estivo habitada polos lobetáns, probabelmente celtiberos.
No Al-Andalus, a familia bérber dos Banu Razín, fixo destas terras un pequeno reino taifa. Desta familia procede o nome actual da cidade e da serra.
No século XII, o Rei Lupo de Murcia cedeu a comarca de Albarracín ao navarro Pedro Ruíz de Azagra, creándose así o Señorío de Albarracín, que se incorporou ao Reino de Aragón durante o século XIII.
No señorío creouse un bispado que dependía do arcebispo de Toledo. A sede episcopal foi deslocada para Segorb, cando esta localidade foi tomada dos mouros en época do rei Xaime I de Aragón.
Desde 1852, forma parte da diocese Teruel-Albarracín, posibelmente a consecuencia do concordato de 1851.
Coordinadora de Traballadores/as de Normalización da Lingua
A Coordinadora de Traballadores/as de Normalización da Lingua (CTNL) é unha asociación creada en 1996 que promove o contacto e coordinación dos traballadores/as de normalización lingüística. En 2013 foi galardoada co Premio Xoán Manuel Pintos do Concello de Pontevedra.
O proxecto Apego, Premio da Cultura Galega de Lingua 2017, naceu dunha proposta da Coordinadora de Traballadores/as de Normalización da Lingua.
Organizan desde 2015 con periodicidade anual a xornada ''LGx15. Ideas para o futuro da lingua''.
Michelle Thrush
Michelle Thrush é unha actriz canadense de cine e televisión. É unha cree nada en Calgary, Alberta. No 2011 gañou o Premio Gemini á mellor actuación nun papel principal continuado na serie de televisión Blackstone. É famosa polas súas interpretacións nos filmes Isaac Littlefeathers, Unnatural & Accidental, Enterrádeme o corazón en Wounded Knee, Skins, Dead Man, Dreamkeeper e Jimmy P: Psychotherapy of a Plains Indian.
Anshan, China
Anshan ( 鞍山 en chinés) é unha cidade da provincia de Liaoning, China. Ten 2 800 000 habitantes.
Economía
Anshan basea a súa economía na industria siderúrxica, a cidade é unha das principais cidades industriais da China.
Historia
Fundada en 1387 comezou a medra no século XVI. Durante a Rebelión dos Boxers (1900) e a Guerra Ruso-Xaponesa (1904-1905) a cidade resultou moi afectada. En 1918 aparecen as primeiras industrias, converténdose en cidade industrial coa ocupación xaponesa de Manchuria (1931). Durante a Segunda Guerra Chino-Xaponesa (1937-1945), Anshan resultou novamente destruída. A partir de 1950 construíronse modernas plantas industriais.
Alice in Borderland (serie de televisión)
Alice in Borderland (今際の国のアリス) é unha serie de televisión xaponesa de ciencia ficción, suspense e drama baseada no manga homónimo de Haro Aso. A serie está protagonizada por Kento Yamazaki no papel de Arisu, un rapaz novo que se encontra de súpeto nun Toquio abandonado e sen persoas, coñecido como "Borderland", xunto cos seus mellores amigos, Chōta (Yûki Morinaga) e Karube (Keita Machida). Logo de comezar a buscar indicios doutras persoas, os tres descobren axiña que están atrapados nunha cidade que funciona como taboleiro de xogo de retos perigosos, violentos e mortais, os cales os obrigan a superar os seus propios "límites físicos e emocionais" con tal de sobrevivir.
A serie estreouse en Netflix o 10 de decembro de 2020, conseguindo boas valoracións por parte dos espectadores e da crítica. Dúas semanas despois do lanzamento da primeira tempada, Netflix anunciou a renovación da serie para unha segunda tempada.
-1170
Outros
Historia ano a ano
Jesús Calleja
Jesús González Calleja, nado en Fresno de la Vega (León) o 11 de abril de 1965, é un alpinista e aventureiro español entre cuxos fitos se atopa a ascensión en 2005 ao monte Everest e a ascensión entre 2006 e 2008 dos Sete Cumios. É tamén presentador do programa Desafío extremo da canle de televisión Cuatro.
1597
Outros
Historia ano a ano
Gameto
En bioloxía, os gametos (do grego Gameto, cónxuxe) son cada unha das células sexuais que ó se fusionaren, durante a fecundación, forman un novo individuo. Nos organismos pluricelulares, a célula formada por fusión dos gametos chámase cigoto. Á formación de gametos denomínase gametoxénese. Os órganos que producen os gametos chámanse gónadas nos animais, e gametanxios nos organismos vexetais.
Nos animais, os gametos proceden dunha estirpe celular específica chamada liña xerminal, diferenciada en etapas temperás do desenvolvemento, e chámanse óvulo o feminino e espermatozoide, o masculino.
Nas plantas, o gameto feminino denomínase oosfera, e o gameto masculino que fecunda a oosfera é un dos núcleos espermáticos que se atopan no extremo do tubo polínico.
Disparidade
Nalgúns protistas e en fungos os gametos son morfoloxicamente e fisioloxicamente idénticos, aínda que pode haber unha diferenza xenética definida. Na evolución, porén, apréciase unha tendencia moi clara a que se distingan cada vez máis un gameto feminino, xeralmente grande e inmóbil, e un gameto masculino, miúdo e móbil.
En plantas e algas distínguense tres casos, que corresponden a outros tantos graos de manifestación da tendencia indicada:
Hereo de Samos
O Hereo de Samos foi un gran santuario da deusa Hera, na rexión sur da Illa de Samos, Grecia, 6 km ao suroeste da cidade antiga, nunha bacía pantanosa preto do mar. O último Hereo arcaico de Samos foi o primeiro dos xigantescos templos xónicos, pero os seus predecesores neste sitio remóntanse ao período xeométrico do século VIII a.C., ou anterior. O sitio das ruínas do templo, coa súa única columna en pé, designouse Patrimonio da Humanidade da UNESCO, xunto co próximo Pitagoreo en 1992.
Historia
O mito central no corazón do culto a Hera en Samos é o do seu nacemento. Segundo a tradición local, a deusa naceu baixo unha árbore de Chamariza (Vitex agnus-castus), a «árbore da castidade». No festival anual de Samos chamado "Toneia" (a "unión"), a imaxe de culto de Hera era cerimoniosamente cuberta por ramas de "chamariza". A árbore aínda aparecía nas moedas gregas antigas de Samos na época romana.
Primeiro templo
Coñécense moitas fases da construción, identificadas en parte a través de fragmentos de tellas, a primeira fase data do século VIII a.C.
O primeiro templo, o Hekatompedos, tiña aproximadamente 30 m. de longo e era estreito, consistía en tres paredes e unha liña interior central de columnas para soportar a estrutura do teito.
Segundo templo
Os arquitectos Rhoikos e Teodoro construíron un templo moito máis grande ca. 570-550 a.C. O templo estaba fronte ao altar de culto de Hera no seu amurallado e pechado témenos.
Foi un templo díptico, que tiña un pórtico con dúas columnas de fondo, que o rodeaban por completo (peripteral). Tiña un pronao teitado fronte dunha "cella" pechada. Cella e pronao dividíanse en tres corredores iguais por dúas fileiras de columnas que partían do pronao e atravesaban o templo. O resultado foi que Hera era adorada nun templo encaixado dentro dun estilizado bosque de columnas, oito de ancho e vinte e unha de profundidade. As columnas estaban sobre inusitadas bases, torus, que estaban estriadas horizontalmente.
O templo de Rhoikos "debe ter un significado central no desenvolvemento da arquitectura xónica monumental", observa Helmut Kyrieleis. Desafortunadamente durou só unha década antes de que fose destruído, probablemente por un terremoto.
Terceiro templo
thumb|upright|Samos, Templo de Hera, estatua dun guerreiro 530 a.C. Despois da destrución do "templo de Rhoikos", construíuse un aínda máis grande a uns 40 metros ao oeste. Este templo tiña a planta de maior extensión coñecida de todos os templos gregos e é coñecido como o "Templo de Polícrates", nomeado así por un tirano de Samos. Unha das estatuas xigantes do Heraion sobrevive no Museo Arqueolóxico de Samos.
Estrabón descríbeo:
A construción continuou no período romano, pero este Heraion nunca foi completamente rematado. En cambio, a imaxe de culto aloxouse nos tempos imperiais romanos nunha estrutura máis pequena ao leste, que permaneceu en uso ata que o edito de Teodosio I do 391 prohibiu as relixións pagáns como parte da persecución dos pagáns no Imperio romano tardío. Unha igrexa cristiá ocupou o sitio romano, empregando pedra tomada do "Heraeum" romano.
Destrución
O Heraion serviu como canteira na época bizantina, polo que finalmente desmantelouse ata as bases. Pouca información sobreviviu en fontes literarias. Pausanias non menciona Samos no seu "Periegesis" de Grecia. As espalladas mencións de Herodoto non proporcionan datos satisfactorios. Coa excepción do altar ao aire libre e o gran templo ningunha outra característica do témenos é mencionada nunha fonte clásica.
Alcrique
Ríos Panisse (1977) recolleu para esta especie os nomes comúns de alcrique (e alcrico) en 13 dos 56 portos galegos nos que fixo a enquisa, alpabarda en 11 portos, e chandarme (ou chindarme, xandarme e xendarme) en 15 portos; tamén recolleu outros nomes máis localizados, como crisna, croque, pataghillón/pataghullón e mais sardiña de pico. Para os exemplares pequenos, corcito, nome que comparte coa agulla cando é pequena.
Descrición
É un peixe de corpo longo e delgado, comprimido, de cor gris azulada polo lombo e branca verdosa polo lombo. O tamaño medio ronda os 30–35 cm, pero se capturaron exemplares de 50 cm. As aletas dorsal e anal, únicas, están moi atrasadas, coma na agulla, pero cunha serie de 5-7 pínnulas entre elas e a aleta caudal, das que carece a agulla.
As mandíbulas son aguzadas, sendo a inferior maior cá superior.
Hábitat e distribución
Vive en augas pouco profundas, con máximos de 30 metros, e é de distribución subtropical, entre os 66º N e 22 ºS, nas costas europea e americana do océano Atlántico, incluído tamén o Mediterráneo. É unha especie altamente migratioria e gregaria.
Aliméntase de zooplancto e larvas de peixes, ocasionalmente peixes pequenos. É predado por atúns, bacallaus, abadexos e golfiños ou toniñas.
Aproveitamento
Captúrase con artes de cerco, a finais de verán e principios do outono. Ten pouco aprecio para o consumo en fresco, polo que o seu destino principal é a conserva.
Provincia de Phuket
Phuket (ภูเก็ต,, Talang ou Tanjung Salang) é unha das provincias (changwat) do sur de Tailandia. Consiste na illa de Phuket, a illa máis grande do país, e outras 32 illas máis pequenas fronte á súa costa. Atópase fronte á costa oeste de Tailandia no Mar de Andaman. A illa de Phuket está conectada pola ponte de Sarasin á provincia de Phang Nga ao norte. A seguinte provincia máis próxima é Krabi, ao leste a través da Baía Phang Nga. A súa capital é a cidade de Phuket.
A provincia de Phuket ten unha superficie de 576 quilómetros cadrados, algo menos que a illa de Singapur, e é a segunda provincia máis pequena de Tailandia. Anteriormente obtivo a súa riqueza do estaño e o caucho, e goza dunha rica e colorida historia. A illa atopábase nunha das principais rutas comerciais entre a India e a China, e mencionábase con frecuencia en rexistros de barcos estranxeiros de comerciantes portugueses, franceses, holandeses e ingleses. A rexión agora deriva gran parte dos seus ingresos do turismo.
Nome
Hai varias derivacións posibles do nome relativamente recente "Phuket" (do cal o dígrafo ph representa unha p aspirada. Derívase da palabra bukit (Jawi: بوكيت) en malaio que significa "outeiro", xa que así é como aparece a illa desde a distancia.
Anteriormente, Phuket coñecíase como Thalang (ถลาง Tha-Laang), derivado do antigo "telong" malaio (Jawi: تلوڠ) que significa "cabo". O distrito norte da provincia, que era a localización da antiga capital, aínda usa este nome. En fontes occidentais e cartas de navegación, era coñecido como Jung Ceylon ou Junkceylon (unha corrupción do malaio Tanjung Salang, é dicir, Cabo Salang).
Historia
miniatura|left|O embaixador francés [[Chevalier de Chaumont co Rei Narai.]]
O explorador portugués Fernão Mendes Pinto chegou a Siam no ano 1.545 (século XVI). As súas descricións do país van máis aló de Ayutthaya e inclúen unha conta razoablemente detallada dos portos no sur do Reino. Pinto foi un dos primeiros exploradores europeos en mencionar Phuket en detalle, nas súas contas de viaxe. Referiuse á illa como 'Junk Ceylon', un nome que os portugueses usaron para a illa de Phuket nos seus mapas. Junk Ceylon menciónase sete veces nas contas de Mendes Pinto. Pinto dixo que Junk Ceylon era un porto de destino onde os barcos comerciais realizaban paradas regulares para subministracións e provisións, con todo, a mediados do século XVI, a illa estaba en declive debido aos piratas e mares a miúdo bravos e impredicibles, que impedían que os buques mercantes visitasen Junk Ceilán. Pinto mencionou varias outras cidades portuarias notables nos seus relatos, incluso Patani e Ligor, que é o moderno Nakhon Si Thamarat.
No século XVII, os holandeses, e ingleses e, logo da década de 1680, os franceses, competiron pola oportunidade de comerciar coa illa de Phuket (entón coñecida como "Jung Ceylon"), que era unha rica fonte de estaño. En setembro de 1680, un barco da Compañía Francesa das Indias Orientais visitou Phuket e foise cunha carga completa de estaño.
Un ano ou dous despois, o Rei Siamés Narai, buscando reducir a influencia holandesa e inglesa, nomeou como gobernador de Phuket a un médico misioneiro francés, o Irmán René Charbonneau, un membro da misión en Siam da Société des Missions Étrangères. Charbonneau mantívose como gobernador ata 1685.
En 1685, o rei Narai confirmou o monopolio francés do estaño en Phuket ao seu embaixador, o Chevalier de Chaumont. O anterior maître d'hôtel de Chaumont, Sieur de Billy, foi nomeado gobernador da illa. Con todo, os franceses foron expulsados de Siam logo da revolución siamesa de 1688. O 10 de abril de 1689, Desfarges dirixiu unha expedición para volver capturar Phuket para restablecer o control francés en Siam. A súa ocupación da illa non levou a nada, e Desfarges regresou a Puducherry en xaneiro de 1690.
Os Birmanos atacaron Phuket en 1785. O capitán Francis Light, da Compañía Británica das Indias Orientais que pasaba pola illa, notificou á administración local que observara forzas birmanas preparándose para atacar. Than Phu Ying Chan, a esposa do gobernador falecido recentemente, e a súa irmá Mook (คุณมุก) reuniron as forzas locais que puideron. Logo dun asedio dun mes da capital, os birmanos víronse obrigados a retirarse o 13 de marzo de 1785. As mulleres convertéronse en heroínas locais, recibindo os títulos reais de Thao Thep Kasattri e Thao Si Sunthon, dun agradecido Rei Rama I. Durante o reinado do rei Chulalongkorn (Rama V), Phuket converteuse no centro administrativo da produción de estaño das provincias do sur. En 1933 Monthon Phuket (มณฑลภูเก็ต) disolveuse e Phuket converteuse nunha provincia.
tsunami 2004
miniatura|left | Patong Beach en Phuket afectada polo desastre do tsunami de decembro de 2004.