cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Caio César
Familia e vida temperá
Caio formaba parte da dinastía Xulio-Claudia, e estaba emparentado con tódolos futuros emperadores desa dinastía. Por parte da súa nai, era o neto máis vello do emperador Augusto. Foi fillastro de Tiberio polo matrimonio da súa nai, Xulia, con el, e cuñado de Claudio polo matrimonio da súa irmá Agripina a Maior con Xermánico. Tamén foi tío de Calígula, que era fillo da súa irmá Agripina. O último emperador da dinastía foi Nerón, que era o sobriño bisneto de Caio e neto de Xermánico. No seu aniversario foille concedido, por decreto, un sacrificio anual.
No 17 a. C. naceu o seu irmán Lucio e, nese momento, Augusto adoptou inmediatamente tanto a un coma a outro, por medio dunha venda simbólica por parte de seu pai, e nomeounos a ámbolos dous os seus herdeiros (persoais). Descoñécese o que opinaba o seu pai da adopción. O seu pai adoptivo iniciounos na vida administrativa cando aínda eran moi novos, e enviounos ás provincias como cónsules electos. Augusto se preocupou de formalos e así ensinou a Caio e Lucio a ler, a nadar e os demais elementos da educación, esforzándose especialmente para adestralos para que imitasen a súa propia caligrafía, principalmente por si mesmo. Pouco despois da súa adopción no verán, Augusto celebrou os quintos Ludi Saeculares ("Xogos Seculares"). A adopción dos rapaces unida aos xogos serviron para introducir unha nova era de paz: a Pax Augusta. Aos poucos, durante unha representación teatral, foi aclamado polo público.​ Tiberio, que presidía a obra, premiouno permitindo que se sentara a carón dos seu avó Augusto en vez de facelo el que era quen tiña designado o asento. Tamén ese ano, o 17 a. C., a súa familia marchou á provincia de Siria, porque Agripa recibiu o mando das provincias orientais con imperium maius proconsular. ​
esquerda|miniatura|[[Denario con Caio e Lucio César, de pé, termando dos escudos e lanzas entre eles. En medio, na parte superior, un simpulum e un lituus.]]
Catro anos máis tarde, no 13 a.C., cando contaba con apenas sete, Caio participou con outros mozos, como era tradición entre as familias patricias, nos xogos troianos para a inauguración do Teatro de Marcelo. Tamén no 13 a.C., Agripa e Augusto regresaron a Roma. e, pouco despois, Augusto enviou a Agripa a Panonia a finais do 13 para reprimir unha rebelión; mais cando Agripa chegou aló ese inverno (no 12 a.C.), os panónicos xa volveran á calma. Daquela, Agripa volveu a Campania en Italia, onde caeu enfermo e morreu pouco despois. A morte de Agripa no 12 a. C., converteu a sucesión de Augusto nun problema urxente pero os áureos e os denarios emitidos entre 13 e 12 a.C. deixaron claros os plans dinásticos do emperador para Caio e Lucio. Como Agripa xa non estaba dispoñible para asumi-la as rendas do poder se o emperador morrese, Augusto tivo que deixar claro quen eran os seus pretendidos herdeiros no caso de que pasase algo.
Como Caio e mailo seu irmán; Lucio, foran adoptados por Augusto, precisaban formación militar para presentarse capacitados como futuros emperadores polo que, Augusto, levouno canda el ao partir á Galia para supervisar a campaña xermana de Tiberio buscando que o rapaz adquirise experiencia militar. Así, Caio, acompañou a Tiberio na súa campaña contra os sicambres no 8 a. C. O ano anterior, o irmán de Tiberio, Druso o Vello, morrera cando regresaba dunha campaña a través do Rin, polo que Tiberio recibiu o mando de Xermania e levou a cabo dúas campañas a través do Rin nos anos 8 e 7 a. C. Marchou co seu exército entre o Elba e o Rin, e atopou pouca resistencia, agás dos Sicambres. Tiberio estivo a piques de exterminalos e fixo que os que sobreviviron fosen transportados á beira romana do Rin, onde podían ser controlados máis de preto.
Carreira
miniatura|Caio César
Carreira política temperá
No proceso de dalos a coñecer como herdeiros, as súas aparicións e a recepción de honores foi continua e o apoio romano ao novo príncipe estendeuse pronto por Italia,
Así, no 7 a. C., Caio e mailo seu irmán apareceron vestidos de negro nos xogos funerarios en honra de seu pai. No ano seguinte, 6 a. C., Augusto presentouse ao consulado para presidi-la maioría de idade de Caio. Porén, de xeito inesperado, o pobo nos Comitia Centuriata elixiu tamén a Caio como cónsul, mais Augusto vetou a súa elección; se ben accedeu a que fose elixido cónsul designatus coa intención de que asumise o consulado para el ano 1 a. C.​ ao cumprir os seus vinte anos. > Ao ano seguinte, Augusto converteuno en pontifex e lle concedeu o dereito de asistir ás reunións do Senado e sentar nos asentos reservados a senadores nos espectáculos e nos banquetes públicos. En cada distrito colocáronse estatuas e inscricións para conmemorar o feito de que fora nomeado cónsul cunha idade sen precedentes de catorce anos. Despois de ser designado cónsul, permitíuselle da-la a súa opinión no Senado. Igualmente, seu irmán Lucio, tres anos menor que el, recibiu os mesmos honores despois de que transcorrese o intervalo axeitado.
No ano 5 a. C., cando cumpriu a idade militar, asumiu a toga virilis e foi presentado por Augusto no Senado que lle concedeu o título de princeps iuventutis ("líder da mocidade") e o dereito a servir nunha turmae (como comandante dunha división de cabalería). No ano 2 a. C., presidiu os xogos que inauguraban o templo de Mars Ultor (Marte Vingador) e o novo Foro de Augusto.
Conquista de Armenia polos partos
Trala morte do rei parto Fraates IV, o seu sucesor, Fraates V (ou Fraataces), decidiu intervir nos asuntos da veciña Armenia e se apoderou dela coa axuda dunha parte dos armenios, e expulsou a Tigranes IV, o rei instalado por Roma e que estaba baixo a súa protección. O historiador Ferrero especula que Fraates podería ter a esperanza de usar Armenia como moeda de cambio para conseguir a liberación dos seus fillos que estaban cativos polos romanos. A supremacía romana en Asia dependía da súa posesión de Armenia como protectorado. Antes de que Roma puidese tratar cos partos en Armenia, primeiro tería que volver chamar as súas lexións sirias que aínda estaban ocupadas en Palestina. Para liberar alí as lexións, o Reino de Xudea foi dividido entre os fillos de Herodes o Grande. A metade quedou baixo Arquelao, mentres que a outra metade foi subdividida entre os seus irmáns, Antipas e Filipe. Isto serviu para restaurar a estabilidade da rexión, mentres evitaba que Xudea se fixese poderosa. Tras resolver os asuntos en Xudea, o emperador decidiu despregar un exército en Armenia para restablecer o seu status de protectorado romano e mostrar ao mundo oriental que Roma dominaba todas as terras ata o Éufrates.
Expedición a Oriente
miniatura|Estatua dun príncipe da [[dinastía Xulio-Claudia. A cabeza, probablemente, representa a Caio César. Realizada entre o 5 a. C. e o 14 d. C. Altes Museum, Berlín]] Debido á súa avanzada idade, Augusto non puido viaxar por si mesmo a Oriente. Eran poucos nos que confiaba o emperador para resolver os asuntos orientais, pero confiaba en que Caio o conseguise. Caio foi unha boa elección porque a súa presenza representaba a da familia imperial: todas as ordes, promesas ou ameazas que procedían del eran tan válidas coma se fosen do propio emperador. Non obstante, só tiña dezaoito anos e, polo tanto, era demasiado novo para levar a cabo empresas importantes.
Antes de partir cara ao leste, el e mailo seu irmán Lucio recibiron a autoridade para consagrar edificios, e así o fixeron, coa súa xestión dos xogos celebrados para celebrar a dedicación do Templo de Marte Ultor (1 de agosto do 2 a. C.). O seu irmán máis novo, Póstumo, participou no xogos troianos co resto da mocidade dos équites. Durante os xogos, foron sacrificados no Circo Máximo 260 leóns, houbo un combate de gladiadores, unha batalla naval entre os "persas" e os "atenienses", e 36 crocodilos foron sacrificados no Circo Flaminio.
Os amigos de Augusto tiñan a esperanza de que abandonase o seu plan de enviar a Caio a Oriente pero, ante os problemas da zona a principios do 1 a. C., persistiu co plan e Caio marchou cara Siria. O emperador confiou a Caio a autoridade proconsular (o imperium) e fixo que a súa curmá segunda, Livila, casase con el. Livila era filla de Druso o Vello e de Antonia Menor.
Debido á súa mocidade e inexperiencia, o emperador fixo que outros fosen con el como asesores. Entre o seu séquito estaban: Marco Lolio como adiutor ("axudante") e como comes et rector, Publio Sulpicio Quirino como rector ("guía"), o futuro historiador Veleio Patérculo, Lucio Domicio Ahenobarbo (avó de Nerón), Xuba II de Numidia e o futuro prefecto do pretorio, Sexano.
De camiño a Siria, Caio estableceu o seu campamento na illa de Samos.​ Tiberio, que abandonara a política e estaba exiliado en Rodas, visitouno en Quíos,​ pero foi recibido con frialdade tanto por Caio como polos seus asesores, especialmente Lolio até o punto de que, segundo Suetonio, Tiberio escribiu ao emperador para que Lolio fose substituído. A rivalidade de Lolio con Tiberio continuou aínda despois de que Caio e o seu séquito chegasen a Siria. Lolio esforzouse por incitar a Caio contra Tiberio malia que, Caio en todo caso, non tiña ningún afecto polo home que contribuíra, directa ou indirectamente, á ruína da súa nai. Suetonio escribiu que foi a crecente influencia de Lolio a que obrigou a Tiberio a rogarlle a Augusto polo seu regreso a Roma.
Durante a estancia de Caio en Oriente, visitou Siria e Arabia e​ se comportou unhas veces como xeneral, e outras como un turista.
Consulado
Ao ano seguinte, o 1 de xaneiro, Caio, entrou no consulado in absentia (en ausencia) co seu cuñado, Lucio Emilio Paulo, de acordo coa decisión do 6 a. C. que o nomeara cónsul designatus. Caio, que tiña vinte anos, chegara a Asia cando comezou o seu consulado, e probablemente permanecía en Antioquía no momento no que estaba a organizar un exército para a invasión de Armenia e a abrir negociacións con Fraates coa esperanza de conseguir un acordo. O emperador non desexaba unha guerra aberta e o rei de Partia parecía aberto á paz. As negociacións epistolares probablemente foron aceleradas pola presenza do exército de Caio en Siria, que supuña unha importante ameazaba para Partia. Dende tódolos recunchos, o cónsul novo recibiu embaixadas que ofrecían peticións e rendían homenaxe. Ese mesmo ano levantáronse monumentos a el e ao seu irmán como fillo de Ares ou como o propio Ares.esquerda|miniatura|Mapa de Armenia e os estados de cliente Romanos en Menor de Asia oriental.
A súa inexperiencia fixo que se tivese obrigado a confiar nos seus compañeiros, especialmente no rebelde Lolio, que se aproveitara dos poderes que tiña e, segundo os informes, estaba a reter cidades, individuos e ata príncipes soberanos para pedir rescates. Despois de que Caio abrise negociacións con Fraates, Lolio ofreceu ao rei parto certas concesións a cambio de cartos.
Os preparativos para a guerra continuaron na primavera e no verán de 1|1 d. C., momento no que houbo un avance exitoso nas negociacións. Como Fraates non estaba disposto a ir á guerra, aceptou evacuar Armenia e abandonar aos seus irmáns que aínda estaban en catividade romana. Na segunda metade do ano, Caio avanzara co seu exército até a fronteira dos partos cara a un lugar descoñecido e, a ameaza, levou a Fraates a aceptar, no ano 2 a. C., unha reunión nunha illa do Eúfratres para establecer un acordo final no que renunciaba a recuperar aos seus irmanastros e os partos renunciaban a tódalas reivindicacións sobre Armenia e a recoñecían como zona de influencia de Roma; en troques, os romanos aceptaban o Éufrates como límite entre ambos imperios.
Durante o banquete no que se celebraba o tratado de paz, Fraataces, que fora ofendido por Lolio, revelou a Caio que Lolio estivera aceptando sobornos partos o que provocou que Caio retirase a súa amicitia a Lolio e este se suicidase con veleno. Plinio afirma que acumulara unha gran fortuna cos seus crimes e que, como resultado, a súa neta podía permitirse o luxo de usar xoias por valor de 40.000.000 de sestercios, unha cantidade considerable de diñeiro. A morte de Lolio foi afortunada para Tiberio, despois de que Caio consentise o seu regreso a Roma e o consecuente retorno á política romana.
Supremacía en Armenia
Ao mesmo tempo, o trono de Armenia quedara vacante e, con permiso do emperador, Caio colocou no trono a Ariobarzanes II de Atropatene. Mais, os romanos non foron os únicos interesados en Armenia pois os partos fomentaron unha revolta dos armenios e unha gran forza de rebeldes ocuparon a fortaleza da cidade de Artagira. Caio foi provocado ao conflito e invadiu Armenia a finais de agosto do ano 2, mais non atopou unha oposición seria xa que só houbo unhas poucas revoltas que puido reprimir sen demasiados problemas.
O 9 de setembro, Addon ou Abbadon, o líder da rebelión, invitou a Caio a entrar na súa fortaleza para negociar con el. A negociación resultou ser un truco e Caio, que resultou ferido no enfrontamento, < tivo que ser rescatado polos seus legados. A seguir, as súas tropas asediaron pronto a cidade e capturaron a fortaleza despois de intensos combates. Nun principio, a ferida non parecía grave e puido completar a pacificación de Armenia, tarefa relativamente doada.
Ao ano seguinte, no 3, estaba moi debilitado polos efectos da súa ferida, que curou mal, e renunciou ao seu mando e retirouse a Siria dende onde informou a Augusto de que non tiña máis gañas de participar na vida pública. A campaña de Oriente resultou moi dura: a súa saúde era débil e o seu equilibrio mental inestable. Á idade de vinte e tres anos, o mozo que o Emperador consideraba o seu herdeiro e única esperanza de prosperidade abandonaba o seu futuro de goberno e poder nun ataque salvaxe de desesperación e medo. Augusto fixo todo o posible por animalo e convencelo de que regresase a Italia pero foi en balde pois Caio, cando regresaba, morreu como consecuencia das feridas mal curadas nunha pequena cidade licia o 21 de febreiro do 4. Tiña vinte e tres anos.
Expedición en Arabia
miniatura|Inscrición latina no cenotafio de Caio e Lucio César, os fillos adoptivos de Augusto, en [[Xulia Pisana (actual Pisa), polo 2 ou 4 na nosa era (de )]] Nalgún momento da súa estancia en Oriente, Caio dirixiu unha expedición a Arabia. Non se sabe exactamente onde nin para que propósito, aínda que Plinio mencionouno en relación coas fazañas de Elio Galo no sur de Arabia. O termo "Arabia" nunca foi claramente definido e foi un o termo usado libremente polas fontes romanas. Varias razóns, como un intento de Roma de controlar o comercio do incenso, foron suxeridas pero nunca probadas.
Xuba II, antigo rei de Mauretania, que acompañara a Caio a Oriente, para preparar a Caio para o seu encontro cos árabes, escribiulle un tratado. Segundo Plinio, o novo príncipe chegou ata o golfo de Aqaba. É seguro que esta expedición ocorreu antes da súa estancia en Armenia e, facendo referencia ao cenotafio de Caio en Pisa, é case seguro que tivo lugar durante o seu consulado. O autor e historiador John Grainger sitúa a Caio no golfo de Aqaba ou en Nabatea. Sábese que o reino nabateo converteuse máis tarde na provincia de Arabia, polo que podería ser que Caio realizase a súa "expedición árabe" para apoiar ou disciplinar ao rei de Nabatea, Aretas IV. Isto é probabelmente é o que evidencia a continuidade das moedas no nome do rei despois do consulado de Gaio.
Casio Dión, nun aviso fragmentario, menciona problemas en Exipto que foron suprimidos por un tribuno da Garda Pretoriana. É moi probable que este home formase parte do séquito de Caio, pero máis aló diso non se sabe máis nada del. Foi por esta época cando Augusto pasou por Xudea e eloxiou a Caio por non ofrecer oracións en Xerusalén, xa que sería unha provocación para os xudeus que alí vivían. esquerda|miniatura|Cenotafio de Caio César en Limira.
Post mortem
miniatura|A [[Maison Carrée (francés: "casa cadrada") foi dedicada en Nemausus (actual Nimes) a Caio e Lucio.]] Mentres Caio estaba en Armenia, o seu irmán Lucio fora enviado por Augusto para completar o seu adestramento militar a Hispania. Mentres estaba alí, caeu enfermo e morreu o 20 de agosto do 2 en Massalia, Galia. Nun lapso de 18 meses, o futuro previsto polo emperador estragouse. A morte de Caio e Lucio, os dous herdeiros do Emperador, levou a Augusto a adoptar ao seu fillastro Tiberio e ao seu único neto Póstumo como novos herdeiros o 26 de xuño do 4.
Niveiro
O topónimo galego Niveiro pode referirse a:
Caio César
Post mortem
Tanto el como seu irmán foron moi queridos polo pobo. Ao morrer, os cidadáns e funcionarios do Imperio, realizaron moitas honras fúnebres por Caio, especialmente en Colonia Obsequens Iulia Pisana (Pisa), onde se ergueu un enorme monumento fúnebre, e se decretou que as matronas debían observar os ritos axeitados para lamentar o seu pasamento. Templos, baños públicos e tendas pecharon as súas portas mentres as mulleres choraban inconsolables. Para conmemorar a súa breve vida, erixiuse un cenotafio no río Limirus en Limira en Licia, un centurión de Acerrae erixiu un altar no seu honor cunha inscrición en verso e a cidade de Sardes rendeulles honores.
O Agro, Vilela, Taboada
O Agro é un lugar da parroquia de Vilela no concello lugués de Taboada na comarca de Chantada.
Caio César
Post mortem
A título póstumo, o Senado votou honores para os Césares, e fixo que as lanzas de ouro e os escudos que os mozos recibiran ao alcanzar a idade do servizo militar fosen colgados na casa do Senado. Os cofres que contiñan as súas cinzas foron almacenados no Mausoleo de Augusto xunto cos do seu pai Agripa e outros membros da familia imperial.
Anos despois Augusto, no seu testamento, cualificou a súa perda e maila do seu irmán como a dun "destino atroz". Porén, tanto Tácito como Dión Casio suxeriron que puido existir un xogo sucio na morte de Caio e Lucio e que Livia, a derradeira muller de Augusto, puido participar na súa morte para eliminar competidores do seu propio fillo, na sucesión de Augusto. No entanto, os autores modernos dubidan desa hipótese; así Barrett rexeita a acusación por mor das dificultades que implicaría organizar un envelenamento a distancia.
Fontecá, Moreda, Monforte de Lemos
Fontecá é un lugar da parroquia de Moreda no concello lucense de Monforte de Lemos, na comarca da Terra de Lemos.
Edesa
miniatura|250px|O legado da Edesa romana sobrevive hoxe nestas columnas do castelo de Urfa, que domina a moderna cidade turca de Şanlıurfa Edesa é o nome histórico dunha cidade da Mesopotamia superior, refundada sobre outra anterior por Seleuco I Nicátor.
Caio César
Na cultura popular
Caio e Lucio apareceron como personaxes na serie de televisión de 1976 I, Claudius; a serie inverte a orde das súas mortes, con Caio morrendo primeiro. Caio foi interpretado por Earl Rhodes.
Edesa
A cidade actual chámase Şanlıurfa, na rexión do sueste de Anatolia, Turquía.
Caio César
Xenealoxía
Xenealoxía de Caio César:
Edesa
No época das Cruzadas foi a capital do condado de Edesa.
Ramiro Rueda Neira
Ramón Ramiro Rueda Neira, nado en Lamaquebrada (Fión, O Saviñao) en 1840 e finado en Madrid o 2 de maio de 1904, foi un avogado e profesor galego.
Traxectoria
Estudou o bacharelato no Instituto de Monforte. Licenciose en Dereito na Universidade de Santiago de Compostela. Foi catedrático de Dereito Mercantil e Penal da Universidade de Santiago de Compostela. Foi presidente da Real Sociedade Económica de Amigos do País de Santiago de 1890 a 1899. Despois foi catedrático de Dereito Penal e Antropoloxía criminal na Facultade de Dereito da Universidade Central de Madrid. Finou en Madrid o 2 de maio de 1904.
Vida persoal
Casou con Eladia de Andrés García.
A Lagoa, Moreda, Monforte de Lemos
A Lagoa é un lugar da parroquia de Moreda no concello lucense de Monforte de Lemos, na comarca da Terra de Lemos.
Niñarellos
O topónimo galego Niñarellos pode referirse a:
Françoise Gilot
Françoise Gilot, nada en Neuilly-sur-Seine o 26 de novembro de 1921 e finada en Nova York o 6 de xuño de 2023, foi unha pintora, crítica de arte e escritora francesa. En 1973 converteuse na directora de arte da revista académica Virginia Woolf Quarterly. En 1976 uniuse á xunta do Departamento de Belas Artes da Universidade do Sur de California. Recibiu a medalla Lexión de Honra, unha das maiores distincións en Francia. Foi coñecida por sobrevivir a dez duros anos de relación con Pablo Picasso.
Traxectoria
Naceu o 26 de novembro de 1921 en Neuilly-sur-Seine, Francia, filla de Emile e Madeleine Renoult-Gilot. O seu pai foi empresario e agronomista, e a súa nai acuarelista. O seu pai, estrito, quixo que Gilot fose avogada, pero a súa nai, cando manifestou o seu interese pola arte, ensinoulle a pintar. Estudou filosofía e literatura inglesa na Universidade de Cambridge e o Instituto da Universidade de Londres en París. O seu pai instouna a completar os seus estudos de lei internacional en Rennes. Gilot non acudía ás clases para poder dedicar ese tempo a estudar arte e aos dezanove anos abandonou a carreira definitivamente para dedicar a súa vida a este.
Gilot divide o seu tempo entre Nova York e París, e continúa exhibindo o seu traballo internacionalmente.
Traxectoria artística
Françoise Gilot foi introducida á arte a unha temperá idade pola súa nai e avoa. A súa avoa celebrou unha festa Françoise tiña cando aproximadamente cinco anos, onde un home chamou a atención de Gilot, e preguntou á súa avoa de quen se trataba. O home resultou ser un pintor, Emile Mairet, con quen o pai de Gilot desenvolveu unha estreita relación, e Françoise a miúdo uníase a eles para visitar o seu estudo. Á idade os seis anos a nai de Françoise comezou a darlle clases de arte, aínda que non lle ensinou a debuxar. A súa nai pensaba que os artistas se volvían moi dependentes das ferramentas de borrar, polo que lle ensinaba con materiais como acuarelas e tinta india, de modo que si equivocábase debía convertelo en parte da súa obra. Ao trece anos comezou a estudar con Mlle Meuge, o que se prolongou durante seis anos. Á idade de catorce foille introducida a cerámica, e un ano máis tarde estudou co pintor Posimpresionista Jacques Beurdeley. Con vinte e un anos coñeceu a Picasso. A pesar de que Picasso influenciou a obra de Françoise Gilot como pintor cubista, esta desenvolveu un estilo propio. Evitaba os bordos afiados e formas angulares que Picasso adoitaba utilizar e, en cambio, utilizaba figuras orgánicas. Durante a guerra, o pai de Gilot tratou de salvar as súas pertenzas máis valiosas trasladándoas, pero o camión foi bombardeado polos alemáns, producindo a perda dos debuxos e acuarelas da artista.
Relación con Picasso
Gilot e Picasso coñecéronse na primavera de 1943, cando ela tiña 21 anos e el 61. Naquela época Gilot estaba a labrarse un nome na escola de arte, e xa vendía a súa obra. A parella de Picasso naquel momento era Dora Maar, quen se viu substituída pola nova artista. Despois de coñecerse, Gilot mudouse con el en 1946. A súa relación durou case dez anos. Picasso pintou A femme-fleur, e despois o seu amigo Matisse, a quen lle gustaba Gilot, anunciou que crearía un retrato dela, no que o seu corpo sería dun pálido azul e o seu cabelo de cor verde folla.
Varios historiadores de arte consideran que foi a relación con Picasso a que cortou a súa carreira artística. Cando Gilot deixou a Picasso, el dixo a todos os comerciantes de arte que coñecía que non comprasen a obra de Gilot, mentres que Gilot fixo saber que o feito de que a identificasen en relación con Picasso ou como amiga de Matisse resultáballe prexudicial como artista.
Picasso e Gilot nunca casaron, pero tiveron dous fillos xuntos porque el prometeu coidalos e amalos. O seu fillo, Claude, naceu en 1947 e a súa filla, Paloma, naceu en 1949. Durante o seu dez anos xuntos Gilot era a miúdo acosada nas rúas de París pola muller legal de Picasso, Olga Khokhlova. En 1964, 11 anos despois da súa separación, Gilot escribiu Vida con Picasso (co crítico de arte Carlton Lake), un libro que vendeu máis dun millón de copias en ducias de linguas, a pesar das fracasadas accións legais de Picasso para tratar de parar a súa publicación. A partir de entón, Picasso rexeitou ver Claude e Paloma nunca máis. Todos os beneficios do libro foron destinados a axudar a Claude e Paloma a facer un requirimento para ser recoñecidos como herdeiros legais de Picasso.
Cima de Vila de Abaixo, Vilela, Taboada
Cima de Vila de Abaixo é un lugar da parroquia de Vilela no concello lugués de Taboada na comarca de Chantada.
Arakan
dereita|miniatura|Unha estatua de Maha Muni Buddha ou Maha Myat Muni Paya ou nun templo en [[Mandalay. ]] Arakan é unha rexión litoral histórica no sueste de Asia. Limita coa baía de Bengala polo oeste, co subcontinente indio polo norte e Myanmar propiamente dita polo leste. As montañas Arakan illaron historicamente a rexión e facíana accesible só polo subcontinente indio e o mar. A rexión agora forma o estado de Rakhine en Myanmar.
Arakan converteuse nunha das primeiras rexións do sueste asiático en abrazar as relixións dhármicas, especialmente o budismo e o hinduísmo. O Reino de Mrauk U xurdiu como un reino arakanés independente durante 300 anos. Durante a Idade dos Descubrimentos, Arakan captou o interese da Compañía Holandesa das Indias Orientais e do Imperio Portugués. A mediados do século XVII, estaba dominado polo emperador islámico mogol Aurangzeb. Arakan declinou constantemente a partir do século XVIII despois da súa perda ante o Imperio Mogol.
Niñarelle
O topónimo galego Niñarelle pode referirse a:
A Lagoa, Piñeira, Monforte de Lemos
A Lagoa é un lugar da parroquia de Piñeira no concello lucense de Monforte de Lemos, na comarca da Terra de Lemos.
Bispo, Vilela, Taboada
Bispo é un lugar da parroquia de Vilela no concello lugués de Taboada na comarca de Chantada.
George Carpenter Miles
George Carpenter Miles, nado o 30 de setembro de 1904 en Saint Davids, condado de Delaware, Pensilvania, e finado o 15 de outubro de 1975 en Nova York, foi un numismático estadounidense especializado na moeda do mundo islámico.
Traxectoria
Miles graduouse en Lingua Inglesa na Universidade de Princeton en 1926 e, logo dun período de cinco anos como profesor de inglés no Robert College, de Istambul, regresou a Princeton para acadar primeiro o mestrado, en 1930, e posteriormente o seu doutoramento, en 1937, baixo a dirección de Philip Hitti, coa tese The Numismatic History of Ravy, que se converteu na súa primeira publicación.
A súa carreira numismática transcorreu estreitamente vinculado á American Numismatic Society (ANS), na que ingresou en outubro de 1937. Logo dunha paréntese para se dedicar á docencia na Universidade de Princeton e para servir na Mariña Estadounidense como comandante, destinado en Turquía e na India, durante a segunda guerra mundial, en 1946 retornou á ANS como investigador axudante de numismática do mundo musulmán, e encargouse do estudo da importante colección de moedas doada por Archer M. Huntington á Hispanic Society of America. En 1954 sucedeu a Sydney P. Noe no posto de conservador xefe da ANS e en 1966 foi nomeado director executivo da Sociedade, posto que ocupou ata o seu retiro en 1972, compaxinándoo co de secretario entre 1966 e 1968.
Paralelamente, entre 1956 e 1967 pasou catro tempadas na American School of Classical Studies de Atenas, como membro asociado, e a partir de 1961 en condición de membro do seu comité de dirección.
Ademais da ANS, Miles formou parte doutras entidades académicas e asociativas, entre elas a American Philosophical Society, a American Oriental Society (vicepresidente en 1960-1961), a Comisión Internacional de Numismática (1953) e o comité executivo da Encyclopaedia of Islam (1951). Ademais, foi membro honorario da Sociedade Francesa de Numismática, da Sociedade Real de Numismática de Bélxica, da Royal Numismatic Society (Londres), do Institut d'Egypte (O Cairo) e da Real Academia de la Historia (Madrid).
Nicolao
Nicolao é unha variante dialectal do antropónimo masculino Nicolás ou Nicolau. Como topónimo pode referirse a:
George Carpenter Miles
Traxectoria
George Carpenter Milles morreu no hospital Columbia-Presbyterian Medical Center, en Nova York o 15 de outubro de 1975, como consecuencia do cancro que padecía.
Vida persoal
Miles casou en 1937 con Eleanor Briggs, con quen tivo unha filla chamada Marian.
Recoñecementos
En 1976, Miles foi obxecto da publicación dun libro na súa homenaxe, dirixido por W. E. Metcalf, no que colaboran 48 autores procedentes de 14 países.
Publicacións
Ao longo da súa traxectoria como investigador, Miles publicou 16 traballos monográficos e máis de 75 artigos en revistas especializadas do seu tempo.
O Cruceiro, Vilela, Taboada
O Cruceiro é un lugar da parroquia de Vilela no concello lugués de Taboada na comarca de Chantada.
Kaukajärvi
O Kaukajärvi é un lago situado nas cidades de Tampere e Kangasala, Finlandia. O lago está situado a 88,3 msnm, ten unha superficie de 1,42607 quilómetros cadrados e unha profundidade máxima de 23 metros.
En 1977 o lago Kaukajärvi foi a sede do Campionato do Mundo Júnior de Remo e en 1995 do Campionato do Mundo de Remo.
A Cova, Moreda, Monforte de Lemos
A Cova é un lugar da parroquia de Moreda no concello lucense de Monforte de Lemos, na comarca da Terra de Lemos.
A Lence, Moreda, Monforte de Lemos
A Lence é un lugar da parroquia de Moreda no concello lucense de Monforte de Lemos, na comarca da Terra de Lemos.
Novelle, Moreda, Monforte de Lemos
Novelle é un lugar da parroquia de Moreda no concello lucense de Monforte de Lemos, na comarca da Terra de Lemos.
Cima de Vila de Arriba, Vilela, Taboada
Cima de Vila de Arriba é un lugar da parroquia de Vilela no concello lugués de Taboada na comarca de Chantada.
A Cruz, Vilela, Taboada
A Cruz é un lugar da parroquia de Vilela no concello lugués de Taboada na comarca de Chantada.
Outeiro, Moreda, Monforte de Lemos
Outeiro é un lugar da parroquia de Moreda no concello lucense de Monforte de Lemos, na comarca da Terra de Lemos.
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, que é unha parte alta ou elevación do terreo.
Hannah Wilke
Hannah Wilke, nada o 7 de marzo de 1940 en Nova York e finada o 28 de xaneiro de 1993 en Houston, foi unha pintora, escultora, fotógrafa, artista de vídeo e de performance estadounidense. O traballo de Wilke é coñecido por explorar temas de feminismo, sexualidade e feminidade.
Traxectoria
Hannah Wilke naceu o 7 de marzo de 1940 na cidade de Nova York. Filla de pais xudeus; os seus avós eran inmigrantes de Europa do leste. En 1962, fixo unha Licenciatura en Belas Artes e unha Licenciatura en Ciencias en Educación da Tyler School of Art, Amorne University, Filadelfia. Foi profesora de arte en varias escolas secundarias e incorporouse á facultade da Escola de Artes Visuais de Nova York, onde ensinou escultura e cerámica de 1974 a 1991. Desde 1969 até 1977, Wilke tivo unha relación co artista pop estadounidense Claes Oldenburg. Viviron, traballaron e viaxaron xuntos durante ese tempo. O traballo de Wilke foi exhibido nacional e internacionalmente ao longo da súa vida e continúa sendo exhibido postumamente. As exposicións individuais do seu traballo montáronse por primeira vez en Nova York e Os Ánxeles en 1972. A súa primeira exposición completa nun museo fíxoa a Universidade de California, Irvine, en 1976, e a súa primeira retrospectiva na Universidade de Missouri en 1989. Mostráronse retrospectivas póstumas en Copenhague, Helsinqui e Malmö, Suecia en 2000 e no Museo de Arte Neuberger, de 2008 a 2009. Desde a súa morte, o traballo de Wilke foi exhibido en exposicións individuais, exposicións colectivas e varios estudos sobre a arte de mulleres, incluíndo WACK! A arte e a revolución feminista no Museo de Arte Contemporánea dos Ánxeles, Elles no Centro Georges Pompidou e a revolución na fabricación: escultura abstracta por mulleres, 1947 - 2016 en Hauser & Wirth nos Ánxeles.
A colección e o arquivo Hannah Wilke, Os Ánxeles, foi fundado en 1999 pola irmá de Hannah Wilke, Marsie Scharlatt e a súa familia, e estivo representado por Alison Jacques Gallery, Londres, desde 2009.
Traballo temperán
Wilke fíxose famosa por primeira vez coas súas esculturas de terracota "vulval" nos anos sesenta. As súas esculturas, que se exhibiron por primeira vez en Nova York a fins da década de 1960, menciónanse a miúdo como algunhas das primeiras imaxes vaxinais explícitas que xurdiron do movemento de liberación das mulleres. Estas convertéronse na súa firma característica e realizounas en varios medios, cores e tamaños, incluíndo grandes instalacións, ao longo de toda a súa vida. Algúns dos seus medios incluían arxila, goma de mascar, borradores amasados, penuxes de lavandaría e látex. O uso de materiais non convencionais é típico da arte feminista e refírese á falta histórica de acceso das mulleres aos materiais de arte e educación tradicionais. As esculturas de Wilke foron un exemplo innovador de erotismo utilizando un estilo que combinaba o posminimalismo e a estética feminista. Como consumada debuxante, Wilke creou numerosos debuxos a partir de principios da década de 1960 e continuando durante toda a súa vida. Nunha recensión sobre os seus debuxos expostos na Ronald Feldman Fine Arts en 2010, Thomas Micchelli escribiu en The Brooklyn Rail : "na súa esencia, era unha creadora de cousas... unha artista cuxa sensualidade e humor van da man coa súa perspicacia formal e rigor táctil." Realizou performances en vivo e en vídeo, comezando en 1974 con Hannah Wilke Super-t-Art, unha actuación en vivo en The Kitchen, Nova York, que tamén converteu nunha obra fotográfica icónica. As actuacións de Wilke evocan a Simone Forti, Trisha Brown e Yvonne Rainer. A arte escultórica creada por Wilke, cos seus materiais pouco convencionais e as súas narrativas feministas, tamén se relaciona coa obra de Louise Bourgeois, Eva Hesse, Alina Szapocznikow e Niki de Saint Phalle.
Arte Corporal
En 1974, Wilke comezou a traballar na súa peza de arte corporal SOS - Starification Object Series, na que fusionou a súa escultura minimalista e o seu propio corpo creando diminutas esculturas vulvais a partir de gomas de mascar e pegándoas a si mesma. Logo fotografouse a si mesma en varias poses de pin-up, proporcionando unha xustaposición de glamour e algo parecido á escarificación tribal. Wilke relacionou as cicatrices no seu corpo coa conciencia do Holocausto. Estas posturas exaxeran e satirizan os valores culturais estadounidenses da beleza feminina e a moda, así como unha insinuación e un interese na escarificación cerimonial. Os 50 autorretratos foron creados orixinalmente como un xogo, "S.O.SStarificaion Object Series: An Adult Game of Mastication", 1974–75, que Wilke converteu nunha instalación que se atopa agora no Centro Pompidou, París. Tamén interpretou esta peza publicamente en París en 1975, facendo que os membros da audiencia mascasen a goma de mascar antes de esculpilas, para logo colocalas en papeis que ela colgou da parede. Wilke tamén usou goma de mascar de cores como medio para esculturas individuais, utilizando múltiples pezas de goma para crear unha complexa capa que representa a vulva.
Wilke acuñou o termo "autorretratos performalistas" para darlle crédito aos fotógrafos que a axudaron, incluíndo o seu pai (First Performalist Self-Portrait, 1942–77) e á súa irmá, Marsie (Butter) Scharlatt (Arlene Hannah Butter e Cover of Appearances, 1954 –77). O título do traballo fotográfico e performático de Wilke, Xo Help Me Hannah, 1979, foi tomado dunha frase vernácula da década dos anos 1930 e 40 e interpretouse como un xogo do estereotipo da nai xudía e unha referencia á relación de Wilke coa súa nai.
Ademais de Hannah Wilke Super-t-Art, 1974, outras coñecidas performances nas que Wilke usou o seu corpo inclúen Gestures, 1974; Hello Boys, 1975; Intercourse with... (instalación de son) 1974–1976; Intercourse with... (vídeo) 1976; e Hannah Wilke Through the Large Glass presentada no Museo de Arte de Filadelfia en 1977.
Morte e Intra-Venus
Hannah Wilke morreu en 1993, Houston, Texas, por mor dun linfoma. O seu último traballo, Intra-Venus (1992–1993), é un rexistro fotográfico, publicado postumamente, da súa transformación física e da deterioración resultante da quimioterapia e o transplante de medula ósea. As fotografías, tomadas polo seu esposo Donald Goddard, con quen vivira desde 1982 e con quen casou en 1992 pouco antes da súa morte, confrontan o espectador con imaxes persoais de Wilke progresando da felicidade da mediana idade á calvicie, ao dano e á resignación. Intra-Venus reflicte o seu díptico fotográfico Retrato da artista coa súa nai, Selma Butter, 1978–82, que retrataba as loitas da súa nai contra o cancro e "incorporando literalmente á súa nai, a enfermidade e todo". Intra-Venus foi exhibida e publicada postumamente, parcialmente en resposta aos sentimentos de Wilke de que os procedementos clínicos esconden os pacientes, coma se morrer fose unha "vergoña persoal".
As obras de Intra Venus tamén inclúen debuxos en acuarela de caras e mans, Brushstrokes, unha serie de debuxos feitos co seu propio cabelo e as Intra Venus Tapes, unha instalación de vídeo de 16 canles.
Pose e narcisismo
No seu traballo, Hannah Wilke a miúdo preséntase como unha modelo que pousa con glamour. Con todo, o seu uso de si mesma na fotografía e a performance foi interpretado como unha celebración e validación do Ser, a Muller, o Feminino e o Feminismo. Pola contra, tamén foi descrito como unha deconstrución artística dos modos culturais da vaidade feminina, o narcisismo e a beleza.
Wilke referiuse a si mesma como unha artista feminista desde o principio. A crítica de arte Ann-Sargent Wooster dixo que a identificación de Wilke co movemento feminista era confusa debido á súa beleza: os seus autorretratos parecíanse máis ás páxinas centrais de Playboy que aos espidos feministas típicos. Segundo Wooster, "O problema ao que Wilke se enfrontou para ser tomada en serio é que era convencionalmente bela e a súa beleza e o seu narcisismo auto-absorbido distraéronte do seu investimento do voyeurismo inherente ás mulleres como obxectos sexuais. Nas súas fotografías de si mesma como unha deusa, unha encarnación vivente de grandes obras de arte ou como un pin-up, arrebatou os medios de produción da imaxe feminina de mans masculinas e púxoas nas súas." Se os críticos consideraron que a beleza de Wilke era un impedimento para comprender o seu traballo, isto cambiou a principios da década de 1990 cando Wilke comezou a documentar a descomposición do seu corpo devastado polo linfoma. O uso de Wilke do autorretrato foi explorado ao detalle ao escribir sobre a súa última serie fotográfica, Intra Venus.
Wilke unha vez respondeulles aos críticos que comentaban que o seu corpo era demasiado fermoso para o seu traballo dicindo: "A xente vénme con esta merda de 'Que farías se non foses tan fermosa?' Que diferenza hai?... As persoas fermosas morren do mesmo xeito que os estereotipados "feos". Todos morren. "
Logros / Premios
Recibiu unha Bolsa de Servizo Público para Artistas Creativos (1973); Subvencións do Fondo Nacional para as Artes (1987, 1980, 1979, 1976); Bolsas da Fundación Pollack-Krasner (1992, 1987); unha bolsa Guggenheim (1982) e un premio da Asociación Internacional de Críticos de Arte (1993).
Outeiro, Ribas Altas, Monforte de Lemos
Outeiro é un lugar da parroquia de Ribas Altas no concello lucense de Monforte de Lemos, na comarca da Terra de Lemos.
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, que é unha parte alta ou elevación do terreo.
A Cruz, Gondulfe, Taboada
A Cruz é un lugar da parroquia de Gondulfe no concello lugués de Taboada na comarca de Chantada.
Héctor Pena
Héctor José Pena Taboada, nado en Santiago de Compostela o 14 de setembro de 1985, é un xornalista, escritor e historiador galego.
Traxectoria
Xornalista, historiador e doutorando en Turismo Deportivo na Universidade de Vigo, actualmente é o responsable da sección de Deportes en Nós Diario. Antes colaborou en múltiples medios de comunicación como DXT Campión, Xornal de Galicia, O Dez ou Mundiario, ao mesmo tempo que escribía libros sobre a historia do fútbol galego como "Historia del Trofeo Teresa Herrera" ou "Os nosos: futbolistas e adestradores que defenderon as cores do Celta e do Deportivo". Paralelamente, colaborou con organizacións que traballan a favor da a memoria histórica como a Asociación Cultural Memoria Histórica Democrática e a Fundación Castelao.
En 2021 foi o comisario da mostra itinerante sobre deporte galego Galiza, un pobo, unha selección, escribindo ademais o guión do documental e dirixindo a revista e o xornal homónimos. Tamén foi un dos promotores da Iniciativa Lexislativa Popular que en 2021 demandou a oficialidade das seleccións deportivas galegas.
Helen Ling
Helen Ling (nada Yee Chow) é unha enxeñeira de software que traballou no laboratorio de Propulsión do Chorro de NASA (JPL). Fixo esforzos considerábeis para facer o JPL máis diverso.
Traxectoria
Ling naceu na China e sobreviviu aos bombardeos xaponeses de Hong Kong. Estudou no Canton College. Emigrou aos Estados Unidos para asistir á universidade e acabou estudando na Universidade de Notre Dáme. Foi a única muller que se especializou en matemáticas.
Carreira
O irmán de Ling traballaba no JPL, e ela pensou que o traballo sería perfecto para ela. Ling era supervisora do grupo de computación do JPL. Esforzouse por empregar só a mulleres informáticas a finais dos anos 50 e principios dos 60; o grupo de programación adoitaba chamarse "as mozas de Helen" O grupo de Ling encargábase de realizar cálculos de traxectoria. Ling animou ás mulleres para asistir á escola nocturna e a obter as cualificaciones adecuadas para traballar xunto a ela no JPL. Naquela época, as mulleres do JPL víanse obrigadas a abandonar se quedaban embarazadas. En lugar de perder ao seu talentoso equipo, Ling volveu contratar ás mulleres que regresaban da súa baixa por maternidade. A autora Nathalia Holt cre que "moitas mulleres acabaron converténdose en informáticas e enxeñeiras no JPL grazas á orientación de Helen".
Ling desenvolveu software para o IRAS, o Magalhaes, a nave espacial TOPEX/ Poseidon e o Mars Observer. O seu traballo foi respectado por Charley Kohlhase, o deseñador da misión Voyager, que non quería que ninguén máis desenvolvese o seu software. Ling xubilouse en 1994.
Ling aparece no libro Rise of the Rocket Girls, de Nathalia Holt, bióloga e escritora científica."'Os homes de entón sempre pensaban que sabían máis que ti', lembra Ling. 'Así que se as contratas por baixo de ti, elas senten incómodas e ti tamén. Así que contratei a mulleres recentemente saídas da universidade. Pensei que se non lles dabas unha oportunidade, nunca a terían'"
Sicario (filme de 2015)
Sicario é un filme estadounidense de suspense e acción de 2015 dirixido por Denis Villeneuve e escrito por Taylor Sheridan. Está protagonizado por Emily Blunt, Benicio del Toro e Josh Brolin. O filme conta a historia dunha axente do FBI que é recrutada por un grupo de traballo do goberno para derrocar ao líder dun poderoso e brutal cártel mexicano da droga. Sicario foi escollida para competir pola Palma de Ouro no Festival Internacional de Cinema de Cannes de 2015. Tivo unha distribución limitada nos cinema dos Estados Unidos o 18 de setembro de 2015, e despois tivo unha estrea máis ampla a nivel nacional o 2 de outubro de 2015.
Sicario recibiu eloxios polas súas actuacións, secuencias de acción, guión, dirección, partitura musical e fotografía. O filme foi nomeado á mellor fotografía, mellor banda sonora e mellor edición de son na 88ª edición dos Óscar. Tamén obtivo nomeamentos aos BAFTA ao mellor actor secundario, á mellor fotografía e á mellor banda sonora. A súa secuela, Sicario: Day of the Soldado, estreouse o 29 de xuño de 2018. Un terceiro título, Sicario: Capos, está en fase de desenvolvemento.
Estreouse en galego o 3 de maio de 2023 a través da TVG.
Uxue Apaolaza
Uxue Apaolaza Larrea, nada en Hernani, Guipúscoa, o 20 de abril de 1981, é unha escritora e xornalista vasca. Foi columnista primeiro todos os días e despois todas as semanas no xornal Berria. Tamén colaborou na revista Argia ou o suplemento Ortzadar.
En agosto de 2021, Nós Diario publicou o relato curto Un equipo (Un verán en Galeusca: proxecto impulsado entre VilaWeb, Berria e Nós Diario e Belfastmedia).
Fontao, Vilela, Taboada
Fontao é un lugar da parroquia de Vilela no concello lugués de Taboada na comarca de Chantada.
Hucho
Hucho é un xénero de peixes osteíctios da orde dos salmoniformes, familia dos salmónidos e subfamilia dos salmoninos.
Unha das súas catro especies distribúese polo centro de Europa, no río Danubio e os afluentes da súa conca hidrográfica, mentres que as outras tres distribúense por Asia.
Características
As especies deste xénero son peixes de gran tamaño, polo que reciben o nome vulgar aumentativo de salmón, cun tamaño de entre 2 e 1,5 m de lonxitude.
Adoitan pasar unha fase da súa vida no mar, e outra fase nos ríos de clima temperado, aínda que algunhas das especies pasan toda a vida en ríos e lagos.
Descrición
O xénero foi descrito en 1866 polo zoólogo británico Albert Günther.
Etimoloxía
O nome científico Hucho, Günter tomouno do alemán Huchen.
Sinónimo
Ademais de polo nome actualmente válido, o xénero coñeceuse tamén polo sinónimo:
Especies
Como quedou dito, o xénero comprende catro especies:
Usos
A pesca destes peixes é importante para a súa comercialización, sendo tamén cultivados en acuicultura.
Sonia Orbuch
Sonia Shainwald Orbuch, nada como Sarah Shainwald o 24 de maio de 1925 e finada o 30 de setembro de 2018, foi unha educadora estadounidense sobre o Holocausto. Durante a segunda guerra mundial, foi unha loitadora de resistencia xudía en Polonia oriental.
Orbuch escondeuse nos bosques de Polonia coa súa familia durante a segunda guerra mundial. Uniuse a un grupo de partisanos soviéticos, sendo rebautizada como Sonia en caso de ser capturada, e loitou contra os alemáns. Despois da guerra, regresou en casa, onde coñeceu o seu marido futuro. Despois de ter unha filla nun campamento de refuxiados en Alemaña, a familia finalmente emigrou aos Estados Unidos.
Dedicou o resto da vida a educar sobre o Holocausto e narrar as súas experiencias, e en 2009, publicou a súa autobiografía, Here, There Are No Sarahs: A Woman's Courageous Fight Against the Nazis and Her Bittersweet Fulfillment of the American Dream.
Traxectoria
Sarah Shainwald naceu o 24 de maio de 1925 e medrou en Luboml, daquela parte de Polonia mais que no presente pertence a Ucraína, unha vila a 320 km de Varsovia, Polonia, e que tiña unha poboación maioritariamente xudía.
Segunda guerra mundial
A segunda guerra mundial estalou en 1939 cando ela tiña 14 anos. O Pacto Molotov-Ribbentrop dividiu Polonia entre Alemaña e a Unión Soviética e a súa cidade natal quedou baixo control soviético. Dous anos despois, a Operación Barbarossa obrigou aos xudeus de Luboml a entrar nun gueto xudeu. Oito mil xudeus víronse afectados, o que provocou unha loita por defenderse, escapar ou esconderse. Incapaz de unirse ao grupo partisano do seu irmán debido ao seu xénero, Sarah agochouse no bosque cos seus pais e tío durante o inverno de 1942 a 1943, manténdose en movemento e permanecendo con fame, frío e piollos.