cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Norma de reacción
Interacción xenéticas/ambientais mal entendidas
O problema con esta imaxe simplificada común non é que non represente unha posible norma de reacción, senón que, ao reducir a imaxe de dúas dimensións a só unha, enfócase só a expresións fenotípicas non solapadas discretas, e oculta o patrón máis común de máximmo e mínimo local na expresión fenotípica, con rangos de expresión fenotípica que se solapan entre xenotipos.
Carrás
Co topónimo Carrás pode referirse a varios lugares de Galicia:
Pierre Daubenton
Pierre Daubenton, nado o 10 de abril de 1703 en Montbard (ducado de Borgoña) e finado na mesma localidade o 14 de setembro de 1776 foi un avogado, político e escritor francés, colaborador da Encyclopédie.
Traxectoria
Era fillo de Jean Daubenton e Marie Pichenot, e irmán do naturalista Louis-Jean-Marie Daubenton.
No seu pobo natal, Montbard, foi primeiro avogado no xulgado local e, máis tarde, alcalde, comandante da gornición, tenente da policía e oficial do exército local.
Tamén foi subdelegado da administración en Dijon, capitán dos arcabuceiros, alguacil das abadías de Moutiers-Saint-Jean e Fontenay, membro das Academias de Lión e Dijon, das Sociedades Literarias de Auxerre e Ruán e, finalmente, membro honorario da Sociedade Económica de Berna.
Moi interesado en temas de historia natural, Pierre Daubenton achegou á Encyclopédie de Diderot moitos artigos sobre temas relacionados coa botánica e coa xardinaría e tamén sobre temas agrícolas.
O 22 de outubro de 1737 casou con Bernarde Amyot, coa que tivo un fillo, Georges Louis Daubenton (1739–1785).
Denboraren orratzak
Denboraren orratzak é o sexto e derradeiro álbum de estudio do grupo musical vasco Hertzainak, publicado en 1992 a través do selo Oihuka.
Interleucina 12
A interleucina 12 (IL-12 ou IL12) é unha proteína interleucina reguladora que producen as células dendríticas, macrófagos e células linfoblastoides B humanas (NC-37) en resposta á estimulación antixénica.
Matthew Barney
Matthew Barney, nado en San Francisco (California) o 25 de marzo de 1967, é un videoartista estadounidense.
Interleucina 12
Xene e estrutura
A IL-12 está formada por un feixe de catro hélices alfa. É unha citocina heterodimérica formada por dúas subunidades, codificada en dous xenes separados e situados en distintos cromosomas, un para cada subunidade, que son o IL-12A (p35) e o IL-12B (p40). Despois da síntese fórmanse o heterodímero activo (denominado ' p70 '), e un homodímero do p40.
Matthew Barney
Traxectoria
Con 6 anos, logo da separación dos seus pais, foi vivir co seu pai a Boise (Idaho), mentres que anai foi vivir a Nova York, onde Barney a ía visitar e onde se interesou primeiramente pola arte e os museos. As belas artes e os deportes levárono a interesarse na escultura e a realización de vídeos.
Interleucina 12
Funcións
A IL-12 está implicada na diferenciación das células T virxes en células Th1. É un factor estimulante da célula T, que pode estimular o crecemento e función das células T. Estimula a produción de interferón-gamma (IFN-γ) e o factor de necrose tumoral alfa (TNF-α) nas células T e nas células asasinas naturais (NK), e reduce a supresión do IFN-γ mediada pola IL-4. As células T que producen IL-12 teñen un correceptor chamada CD30, que está asociado coa actividade da IL-12.
Matthew Barney
Traxectoria
Asistiu a Universidade Yale onde comezou os estudos de medicina, que abandonou para licenciarse en Belas Artes en 1991. Xa licenciado marchou a Nova York, onde reside actualmente coa súa muller Björk, coñecida cantante islandesa. Con ela colaborou no seu derradeiro proxecto multimedia. Dende o comezo do seu traballo, Barney fixo incursións en cine, vídeo, escultura, fotografía ou debuxo.
Interleucina 12
Funcións
A IL-12 exerce un importante papel nas actividades das células asasinas naturais e linfocitos T. A IL-12 media na potenciación da actividade citotóxica das células NK e dos linfocitos T citotóxicos (CD8+). Parece haber unha ligazón entre a IL-2 e a transdución de sinais da propia IL-12 nas células NK. A IL-2 estimula a expresión de dous receptores de IL-12, o IL-12R-β1 e o IL-12R-β2, mantendo a expresión dunha proteína fundamental implicada na sinalización de IL-12 nas células NK. A potenciación da resposta funcional demóstrase pola produción de IFN-γ e a morte das células diana afectadas.
Matthew Barney
Actividade
Nas primeiras exposicións, Barney presentou instalacións escultóricas moi elaboradas que incluían vídeos del mesmo interactuando con varios obxectos e desempeñando proezas físicas como escalar edificios suspendido por cables de aceiro.
Interleucina 12
Funcións
A IL-12 tamén ten actividade anti-anxioxénica, o que significa que pode bloquear a formación de novos vasos sanguíneos. Isto faino ao incrementar a produción de interferón-gamma, o cal á súa vez aumenta a produción dunha quimiocina chamada proteína-10 inducible (IP-10 ou CXCL10). Despois, a IP-10 media este efecto anti-anxioxénico. Debido a esta capacidade de inducir respostas inmunitarias e á súa actividade anti-anxioxénica, houbo interese en probar a IL-12 como unha posible droga anticancro, pero non se atopou que tivera unha actividdade substancial sobre os tumores probados ata agora. Hai unha ligazón entre a IL-12 e a psoríase e a enfermidade inflamatoria intestinal, que pode ser útil para certos tratamentos.
Hymir
miniatura|200px|dereita|Thor e Hymir pescando. Na mitoloxía nórdica, Hymir era un xigante, esposo de Hrod.
É mencionado no poema titulado Hymiskviða, no Codex Regius entre Hárbarðsljóð e Lokasenna. Hymir aparece coma o dono dunha caldeira o suficientemente grande como para conter todo o hidromel dos Æsir. O seu cranio era infrecuentemente duro e Thor rompeu unha copa ao tirarlla pola cabeza a Hymir. Hymiskviða conta que Tyr era fillo de Hymir.
Outros mitos involucran a Hymir asistindo a Thor cando pescaba. Jormungand, a serpe do mundo, enredouse na liña de pesca de Thor, pero Hymir puido cortar a liña antes de que Thor a matara.
Hymer
Interleucina 12
Transdución de sinais
A IL-12 únese ao receptor de IL-12, que é un receptor heterodimérico formado por IL-12R-β1 e IL-12R-β2. O IL-12R-β2 consdérase que desempeña un papel clave na función da IL-12, xa que se encontra en células T activadas e é estimulado por citocinas que promoven o desenvolvemento de células Th1 e inhibido polos que promoven o desenvolvemento das células Th2. Despois da unión, o IL-12R-β2 é fosforilado nunha tirosina e proporciona sitios de unión para as quinases Tyk2 e Jak2. Estas son importantes na activación de factores de transcrición proteicos fundamentais como STAT4, que están implicados na sinalización de IL-12 nas células T e NK. Esta vía denomínase vía JAK-STAT.
Matthew Barney
Actividade
O seu traballo está influído pola arte barroca e as instalacións dos seus vídeos inclúen Imaxes que se contrapoñen en canto ó significado, con interiores con decoración moi cargada e con elementos como motocicletas e actuacións en vivo, sobrecollen ó espectador. Tamén amosa grande interese pola anatomía.
Interleucina 12
A IL-12 e a autoinmunidade
A IL-12 está ligada coa autoinmunidade. A administración de IL-12 a persoas que padecen enfermidades autoinmunes empeora o proceso autoinmune. Crese que isto se debe ao seu papel clave na indución das respostas inmunes Th1. En contraste, os knockout de xenes para IL-12 en ratos ou o tratamento dos ratos con anticorpos específicos contra IL-12 causan unha mellora da doenza.
Matthew Barney
Actividade
A partir de 1992, Barney empezou a introducir criaturas fantásticas no seu traballo.
En 1994 Barney empezou a traballar no seu ciclo épico Cremaster, un proxecto fílmico dividido en cinco partes sen unha orde cronolóxica especificada. Ó proxecto fílmico vai acompañado de esculturas, fotografías e debuxos interrelacionados.
Interleucina 12
A IL-12 e a autoinmunidade
Nun estudo con ratos alérxicos aos cacahuetes, comprobouse que carecían de IL-12, o que suxire que a molécula detén normalmente as alerxias alimentarias. Estase agora a investigar se os resultados atopados en ratos son comparables en humanos.
Matthew Barney
Actividade
O título do ciclo fai referencia ó cremáster, é dicir, o músculo que sostén ós testículos e fai que se movan cara arriba ou abaixo dependendo dos cambios de temperatura, a estimulación externa ou o medo. Como produtor e creador do Cremaster, Barney tamén participou activamente na interpretación dos personaxes: un mago, Harry Houdini e un recoñecido asasino: Gary Gilmore, entre outros.
Interleucina 12
A IL-12 e as mutacións no receptor de IL-12 β1
A IL-12 prodúcena as células presentadoras de antíxeo activadas (células dendríticas, macrófagos). Promociona o desenvolvemento de respostas Th1 e é un indutor poderoso da produción de IFNγ polas células T e NK.
Matthew Barney
Actividade
Para a interpretación dalgúns dos moitos personaxes conta con celebridades no mundo artístico coma John Cage o cal aparece cuberto de abellas mentres fala por teléfono, o afamado escultor Richard Serra, ou a actriz Ursula Andrews.
Interleucina 12
A IL-12 e as mutacións no receptor de IL-12 β1
Atopouse nun neno que tiña infeccións polo bacilo de Calmette–Guérin e Salmonella enteritidis unha gran deleción homocigótica no xene da subunidade p40 da IL-12, que impedía a expresión da citocina IL-12 p70 funcional polas células dendríticas activadas e os fagocitos. Como resultado, a produción de IFNγ polos linfocitos do rapaz estaba moi alterada. Isto suxire que a IL-12 é esencial para ter unha inmunidade protectora contra bacterias intracelulares como as micobacterias e Salmonella.
Matthew Barney
Actividade
Nos 5 filmes que integran Cremaster, Barney mostra o enfrontamento do home coa súa sexualidade e para iso fai uso de metáforas e analoxías fantásticas.
Interleucina 12
A IL-12 e as mutacións no receptor de IL-12 β1
Un apoio a esta idea foi a observación de que é importante un receptor para a IL-12 para a produción de IFNγ polos linfocitos. As células T e NK de sete pacientes non relacionados que padecían graves infeccións por micobacterias e Salmonella non podían producir IFNγ cando eran estimulados con IL-12. Con todo, os pacientes mantíñanse saudables. Descubriuse que tiñan mutacións na cadea β1 do receptor de IL-12, que dan lugar a codóns de parada prematuros no dominio extracelular, que orixinan a falta de resposta a esta citocina, o que de novo demostra o papel esencial da IL-12 na defensa do hóspede.
Matthew Barney
Actividade
O conxunto de filmes están integrados por unha amálgama de autobiografía, historia, mitoloxía. A orde de presentación dos filmes non é rigorosa, así pois, Cremaster 4 foi estreado no 1994, Cremaster 1 en 1995-96, Cremaster 5 no 1997, Cremaster 2 no 1999, e Cremaster 3 no 2002. Matthew Barney gañou co Cremaster o prestixioso premio Europa 2000 na 45° Bienal de Venecia de 1993.
O traballo de Matthew Barney xerou fortes controversias: por un lado, quen aclaman ó seu traballo baséanse na riqueza e complexidade das súas creacións para loalo. Quen o critican, argumentan que co ciclo Cremaster, o que procura é abraiar.
Interleucina 12
A IL-12 e as mutacións no receptor de IL-12 β1
As respostas Th1 e Th17 inmunitarias defectivas producen unha candidiase mucocutánea crónica como resultado dunha mutación máis augas abaixo da vía de sinalización de IL-12. Este trazo xenético foi mapado en mutacións no xene STAT1, que estaban asociados cunha produción máis baixa de interferón-γ, IL-17, e IL-22 en resposta a IL-12 ou a actividade de Tyk2 e Jak2 asociado ao receptor de IL-23.
Matthew Barney
Actividade
The Cremaster Cycle, foi unha exposición organizada polo Guggenheim Museum de Nova York, e foi premiada no Ludwig Museum, Colonia, Alemaña en xuño de 2002. En outubro do mesmo ano foi presentado no Musée d'Art Moderne de la Ville de Paris, e máis tarde presentouna en Nova York.
O 4 de outubro do mesmo ano, converteuse en pai cando a súa parella, a cantante islandesa Björk pariu unha nena chamada Ísadora.
Mundaka
miniatura|Mundaka e illa Izaro.
Mundaka é un concello vasco da provincia de Biscaia. A súa poboación é de 1.939 habitantes (2011).
Rosalía (cantante)
Rosalía Vila Tobella, nada en Sant Esteve Sesrovires (provincia de Barcelona) o 25 de setembro de 1992, máis coñecida como Rosalía, é unha cantante e actriz española.
Comezos
Nada en Sant Esteve Sesrovires,  seus avós paternos eran un galego e unha onubense, mentres que seu pai naceu en Cudillero, Asturias, e súa nai é catalá.
Comezou na música a cantar con sete anos, animada por seu pai. Aos dez anos comezou a especializarse na música, concentrándose plenamente nela con trece. Estudou na Escola Superior de Música de Cataluña onde recibiu clases de Chiqui de La Línea, un profesor de flamenco que só aceptaba un alumno por ano.
Aos 15 anos preséntase ao programa televisivo Tú sí que vales aínda que non foi seleccionada. Traballou a dúo con Juan Gómez "Chicuelo" no Festival internacional de Cine de Panamá no 2013,  e no Festival Grec de Barcelona para a obra de baile contemporáneo De Carmen. En 2013 participou na Association of Performing Arts Professionals (APAP) Conference en Nova York e foi a voz solista na obra de culminación "Año Espriu 2014" no Palacio da Música.
En 2015 colaborou con La Fura dels Baus nun espectáculo estreado en Singapur. Foi abreconcertos de Miguel Poveda, acompañada por Alfredo Lagos, no Festival internacional de música de Cadaqués, e tamén estivo no Festival de Xerez da Fronteira de 2016.
Los Ángeles (2016-2017)
En 2016, estreou o seu primeiro videoclip "Catalina", no entanto foi borrado e publicado de novo a comezos de 2017. En febreiro de 2017 publicou o seu primeiro álbum Los Ángeles, un proxecto conxunto co produtor e músico Raül Refree, co que comezou a darse a coñecer no panorama musical español e latino, sendo nomeada á mellor artista nova nos Premios Grammy Latinos 2017 e considerado por diferentes medios de comunicación como un dos mellores discos do ano.
En maio de 2017, publicou "De plata" na plataforma de YouTube, pertencente ao seu álbum debut. En novembro de 2017 saca, xunto a Raül Refree, o sinxelo "Aunque es de noche", versión dunha canción de Enrique Morente.
El mal querer (2018)
miniatura|Rosalía xunto a Raül Refree nun concerto en [[Madrid (2017).]] En 2018, tras estrear unha serie de vídeos no seu canal de YouTube, presentou o seu novo proxecto discográfico titulado El mal querer, o cal é coproducido xunto a El Guincho, que tamén participa na composición dalgúns temas.
El mal querer xorde como a súa "tese", o seu "proxecto de final de carreira" para completar o Título Superior de Flamenco na Escola Superior de Música de Cataluña. Ela mesma refire que "pensaba en desenvolver sobre todo un concepto de directo partindo dun marco flamenco, pero que non tivera nada que ver con un espectáculo tradicional de flamenco". Presentado como álbum experimental e conceptual, que xira arredor dunha relación tóxica, inspírase nunha novela anónima en occitano do século XIII titulada Flamenca. O 30 de maio de 2018, estreou o seu primeiro sinxelo deste segundo disco titulado "Malamente". O 24 de xullo estreou o segundo sinxelo, "Pienso en tu mirá". Finalmente durante o mes de agosto Rosalía anunciou mediante as súas redes sociais e dende un anuncio en Times Square que o álbum se publicaría o 2 de novembro de 2018.
O 29 de outubro de 2018, a cantante anunciou a publicación do seu terceiro sinxelo do albúm, "Di mi nombre", composto en base a melodías tradicionais de tangos da Repompa de Málaga e un vídeo inspirado en La maja vestida de Francisco de Goya, que se estreou o 30 de outubro de 2018. O 31 de outubro fixo un concerto gratuíto, patrocinado por Red Bull na Praza de Colón (Madrid), onde presentou aos asistentes o seu novo álbum dous días antes da súa publicación.
En 2018 actuou tamén no Starlite Festival, en Hollywood Bowl, en LOS40 Music Awards, nos MTV EMA (MTV European Music Awards) e nos Grammy Latinos, entre outros lugares.
O 2 de novembro finalmente publicou o seu álbum ao completo en diversas plataformas dixitais. O 4 de decembro estreou o videoclip de "Bagdad" capítulo 7 do álbum, onde samplea parte da melodía de "Cry Me A River", de Justin Timberlake.
Durante ese mesmo ano produciuse unha polémica, sobre todo nas redes sociais, cando unha usuaria xitana de Twitter, Noelia Cortés, criticou o uso de elementos da cultura xitana como o flamenco ou a fala con acento andaluz cando ela nin é andaluza nin xitana, nin viviu en Andalucía e lle achacaba unha "apropiación cultural" na que se pretende lanzar un produto asimilable polo mercado cultural.
2019
O 22 de xaneiro publicou o videoclip de "De Aquí No Sales" capítulo 4 do álbum El mal querer. Rodado na paisaxe quijotesca dos muíños de Álcazar de San Juan. En febreiro participou no Premios Goya interpretando unha versión da canción "Me quedo contigo" de Los Chunguitos, acompañada polo Cor Jove de l´Orfeó Catalá. O 28 de marzo publicou o videoclip de "Con Altura" (sinxelo a parte de El mal querer) xunto con J Balvin e en colaboración con El Guincho (coprodutor de El mal querer).
Feixe de Bachmann
O feixe de Bachmann, tamén chamado tracto interatrial ou interauricular, é unha rama do tracto internodal anterior do corazón que se localiza na parede interna da aurícula dereita. Forma parte do sistema de condución cardíaco.
Bronce
miniatura|200px|Fragmento dun retrato de Marco Aurelio de bronce O bronce é o nome co que se denominan toda unha serie de aliaxes metálicas que teñen como base o cobre e outro metal, xeralmente estaño (entre un 3-20%) e proporcións variables doutros elementos como cinc, aluminio, antimonio, fósforo, prata. Outros elementos con características de dureza superiores ao cobre fan mellorar as súas propiedades mecánicas.
Características principais
Presenta unha boa ductilidade e boa resistencia ao desgaste e á corrosión. É moi empregado para realizar pezas de fundición pola súa colabilidade e para a fabricación de pás de hélice para propulsión de buques pola resistencia que ten á cavitación.
Cándido Rodríguez Losada
Cándido Rodríguez Losada, nado en Celanova o 19 de xaneiro de 1946, é un empresario e político galego, do PSOE.
Traxectoria
De familia labrega, cando tiña sete anos os seus pais marcharon emigrados a Venezuela e el entrou nun internado para continuar a súa educación en Ourense. Emigrou el tamén a Caracas en 1965, Cándido Rodríguez comezou a frecuentar a Irmandade Galega de Caracas.
Membro do comité de dirección do Banco Occidental de Descuento, é tamén o presidente da Asociación de Empresarios Galegos en Venezuela.
Afiliado ao PSOE, o candidato socialista á presidencia da Xunta, Emilio Pérez Touriño solicitoulle figurar nas listas ás eleccións autonómicas de 2001, pero non aceptou. Mais si que aceptou figurar de candidato ao Senado polo PSdeG-PSOE pola provincia de Ourense, pola que saíu elixido nas Xerais de 2004. Non se presentou á reelección nos comicios de 2008. Aínda que segue afiliado ao PSOE e é secretario xeral do PSOE en Venezuela, abandonou a primeira fila política e regresou ao seu emprego de director do Banco Occidental de Descuento, en Caracas.
Vida persoal
Está casado e ten unha filla e un fillo.
Kokuriko-zaka Kara
Kokuriko-zaka Karal (コクリコ坂から) é un filme xaponés de animación dirixido por Gorō Miyazaki, escrito por Hayao Miyazaki e Keiko Niwa e animado por Studio Ghibli para Nippon Television Network, Dentsu, Hakuhodo DY Media Partners, Walt Disney Japan, Mitsubishi e Toho, sendo distribuído por esta última. Está baseado no manga homónimo de 1980 ilustrado por Chizuru Takahashi e escrito por Tetsurō Sayama. Conta coas voces de Masami Nagasawa, Junichi Okada, Keiko Takeshita, Yuriko Ishida, Jun Fubuki, Takashi Naito, Shunsuke Kazama, Nao Ōmori e Teruyuki Kagawa.
Debbie Reynolds
Mary Frances "Debbie" Reynolds, nada en El Paso o 1 de abril de 1932 e finada nos Ánxeles o 28 de decembro de 2016, foi unha actriz, cantante e empresaria estadounidense, cunha carreira de case setenta anos. Foi candidata ao Globo de Ouro á mellor promesa pola súa interpretación de Helen Kane no filme de 1950 Three Little Words, e revelouse pola súa primeira protagonista, Kathy Selden en Singin' in the Rain (1952). Outros éxitos seus foron The Affairs of Dobie Gillis (1953), Susan Slept Here (1954), Bundle of Joy (1956, candidata ao Globo de Ouro), The Catered Affair (1956, mellor actriz secundaria pola National Board of Review) e Tammy and the Bachelor (1957), en que interpretou a canción "Tammy", que alcanzou o número un da clasificación da revista Billboard.
Traxectoria
Reynolds protagonizou Singin' in the Rain (1952), A conquista do Oeste (1962) e The Unsinkable Molly Brown (1964), filme biográfico sobre a célebre Molly Brown. A súa interpretación de Brown supúxolle unha candidatura ao Óscar á mellor actriz. Outros dos seus filmes foron The Singing Nun (1966), Divorce American Style (1967), ¿Que lle pasa a Helen? (1971), A arañeira de Charlotte (1973), Mother (1996), pola que obtivo unha nova candidatura aos Globos de Ouro, e In & Out (1997). Reynolds tamén foi intérprete de cabaré. En 1979, fundou Debbie Reynolds Dance Studio en North Hollywood.
En 1959, publicou o seu primeiro álbum de música pop, titulado Debbie.
En 1969, protagonizou na televisión The Debbie Reynolds Show, pola que foi candidata aos Globos de Ouro. En 1973, Reynolds protagonizou unha versión para Broadway do musical Irene e foi candidata ao premio Tony á mellor actriz de musical. Tamén optou ao premio Daytime Emmy Award polo seu traballo en A Gift of Love (1999) e ao Primetime Emmy por interpretar a nai de Grace, Bobbi, en Will & Grace. No inicio do século XXI, Reynolds chegou a unha xeración máis nova polo seu papel de Aggie Cromwell na serie de Disney Halloweentown.
En 1988, publicou a súa autobiografía, titulada Debbie: My Life. En 2013, publicouse unha segunda autobiografía, Unsinkable: A Memoir.
Reynolds realizou tamén varias aventuras empresariais, incluída a propiedade dun estudio de danza e un hotel e casino en Las Vegas, e foi unha coleccionista de memorabilia cinematográfica, que comezou cos obxectos adquiridos na poxa de MGM de 1970. Foi presidenta de The Thalians, organización dedicada á causa da saúde mental.
Reynolds continuou a actuar con éxito no teatro, na televisión e no cinema cumpridos os oitenta anos. En xaneiro de 2015, recibiu o premio honorífico do Screen Actors Guild. En 2016, recibiu o premio Jean Hersholt. Ese mesmo ano, estreouse un documental sobre a súa vida titulado Bright Lights: Starring Carrie Fisher and Debbie Reynolds, que resultou a súa última aparición no cinema; o filme estreouse en HBO o 7 de xaneiro de 2017.
Reynolds faleceu o 28 de decembro de 2016 tras sufrir un infarto. O seu pasamento sucedeu un días despois do da súa filla, Carrie Fisher.
A Fraga, Pino, Cospeito
A Fraga é un lugar da parroquia de Pino, no concello de Cospeito, na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2019 tiña 4 habitantes (1 home e 3 mulleres).
Debbie Reynolds
Vida privada
En 2011, Reynolds apareceu en The Oprah Winfrey Show poucas semanas antes do falecemento de Elizabeth Taylor e explicou que as dúas coincidiran viaxando no cruceiro Queen Elizabeth a finais dos sesenta ou principios dos setenta cando se reconciliaron. Reynolds enviou unha nota ao cuarto de Taylor e esta respondeulle cunha proposta para cear xuntas e rematar coa súa disputa. Reynolds describiuno como "un serán marabilloso con moitas risas".
O segundo matrimonio de Reynolds, co empresario millonario Harry Karl, durou de 1960 a 1973. Durante un período na década de 1960, deixou de traballar no estudio o venres pola tarde para asistir ás reunións das Girl Scout, xa que era a líder da tropa da que formaban parte a súa filla Carrie e a súa fillastra Tina Karl, ambas de trece anos. Reynolds viuse posteriormente en dificultades financeiras a causa das apostas e os malos investimentos de Karl. O terceiro matrimonio de Reynolds foi co investidor inmobiliario Richard Hamlett entre 1984 e 1996.
Transportes Almacenes Transitarios SA
Transportes Almacenes Transitarios SA é unha empresa galega de transporte por estrada con sede en Narón, A Coruña. As orixes da empresa están nos anos 1990, no transporte de aceiro e chatarra para Megasa no porto de Ferrol. Nos inicios este transporte de mercadorías o facían camioneiros autónomos ou pequenas empresas. O volume de negocio, a necesidade de máis camións para facer o transporte de carbón cara As Pontes e diversas folgas fixeron que Megasa e Pérez Torres (empresa de estiba do porto de Ferrol) fundasen TT como empresa de transporte. A empresa diversificou o negocio transportando cargas a outros puntos de España e traballando para outros operadores loxísticos. A empresa ten máis de 250 tráileres.
Músculo palmar curto
miniatura O músculo palmar curto é un músculo do membro superior humano, pertencente á man. É un pequeno músculo intrínseco da man, de forma cuadrangular. Sitúase baixo a pel e cobre os músculos da eminencia hipotenar, a arteria cubital e a rama superficial do nervio cubital na zona interna da palma. Orixínase na aponeurose palmar e no retináculo flexor e se insire na derme da pel do bordo medial da man.
Función
O palmar curto deprime a conca da palma ao tensar a pel sobre a eminencia hipotenar e forma un suco nítido, o que pode mellorar a función de presa.
Innervación
O palmar curto está innervado pola rama superficial do nervio cubital.
Mosteiro de San Pedro de Soandres
O mosteiro de San Pedro de Soares é un mosteiro situado na parroquia de Soandres, concello da Laracha na comarca de Bergantiños.
Descrición
A igrexa xa existía no ano 956, segundo aparece en documentos medievais, aínda que a actual construción é do século XIV, de estilo oxival. Ten planta basilical de tres naves e tres ábsidas poligonais con contrafortes escalonados e fiestras oxivais. Os canzorros que terman do beirado poderían ser da primitiva igrexa, xa que son de estilo románico, así como algunhas pezas soltas que se atopan en diversos lugares do templo.
Fiódor Dostoievski
As súas novelas mostran a miúdo personaxes vivindo en condicións sociais e mentais extremas, e exploran a psicoloxía humana, analizando a un tempo a situación política, social e moral da Rusia do seu tempo. É considerado por algúns intelectuais como o precursor do existencialismo polas súas Memorias do subsolo, segundo Walter Kaufmann "a mellor abertura para o existencialismo que se escribiu nunca".
Obras súas traducidas á lingua galega son A lenda do gran inquisidor (Xerais, 1998; traducida por Alexandra Koss), Crime e castigo (Editorial Galaxia, 2003; traducida por Ekaterina Guerbek) e o relato "Un nadal e unha voda", incluído no volume ''O conto ruso do XIX. De Puxquin a Tolstói'' (Ir Indo, 1997).
Traxectoria
Dostoievski naceu en Moscova nunha familia orixinaria de Belarús. Foi o segundo de sete irmáns. O pai, Mikhail Andreievich, era un cirurxián militar retirado que traballaba coma doutor no Hospital Mariinski para pobres en Moscova. O hospital estaba situado nunha das areas máis pobres da cidade, na que se achaban un cemiterio para criminais, un manicomio e un orfanato. Esta paisaxe urbana marcou fondamente a Dostoievski. Malia a prohibición dos seus pais, o futuro escritor gustaba de pasar moitas horas cos pacientes do hospital, escoitando as súas historias. A nai, María Fiodorovna (de solteira Maria Nechaeva) procedía dunha familia de comerciantes.
Dostoievski comenzou a sufrir ataques epilépticos á idade de sete anos. En 1837, despois da morte da nai por tuberculose, (Dostoievski tiña 15 anos) o pai enviou a Fiódor e o seu irmán máis vello Mikhail (tamén futuro escritor) a San Petersburgo, como pensionistas de K. F. Komarov. O ano 1837, sería fundamental para o futuro do escritor. Foi o ano da morte de Pushkin, que era lectura desde a infancia dos dous irmáns máis vellos da familia, e o ano no que entrou na academia de enxeñaría militar.
O pai de Dostoievski morreu no ano 1837, segundo algunhas versións asasinado polos seus propios servos, que durante unha das habituais e violentas borracheiras do amo aproveitaron para afogalo. Outras versións indican que a morte foi por causas naturais, e que a historia da morte violenta foi inventada por un veciño para comprar a baixo custo as propiedades dos Dostoievski. A figura do pai dominante marcaría o traballo do escritor, servindo posiblemente de base á personaxe de Fiódor Pavlovich Karamazov, o pai dos tres principais protagonistas da novela Bratia Karamazovy.
Dostoievski deixou a academia militar co grao de tenente e, un ano despois, en 1843, publicou unha tradución de novela de Honoré de Balzac Eugénie Grandet. En 1844 aparece a súa primeira novela Biédnie Liudi (Pobres xentes) e o escritor acada unha popularidade case inmediata. A reacción á súa segunda novela Dvoinik (O dobre), estudo psicolóxico dun burócrata, foi, porén, negativa.
200px|dereita
O 23 de abril de 1849 foi arrestado acusado de formar parte do grupo liberal coñecido como Círculo Petrashevski. Os temores de Nicolao I de que os movementos revolucionarios europeos de 1848 se espallasen polo Imperio Ruso provocaron a represión de tódalas organizacións que mostrasen calquera tipo de oposición á monarquía. En novembro o escritor e outros membros do Círculo foron condenados a morte e, despois dun simulacro de execución, o escritor foi enviado cunha condena a traballos forzados a Omsk en Siberia.
Foi liberado da cadea despois de catro anos e destinado no sétimo batallón do rexemento siberiano no que permaneceu cinco anos servindo na fortaleza de Semipalatinsk, no actual Kazakhstan, primeiro como soldado e despois como tenente. Alí comezou un romance con María Dmitrievna, muller dun antigo funcionario caído no alcoholismo. En 1857 despois da morte do home da súa amante, Dostoievski e a viúva de 33 anos casaron. O período de reclusión e servizo militar foi un punto de inflexión na vida do escritor, que se transformou nun home profundamente relixioso, desilusionouse das ideas occidentais e virou cara o pensamento e valores rusos tradicionais. Dostoievski converteuse nun crítico feroz dos movementos socialistas e nihilistas que mesmo dedicou en parte os libros Os endiañados e os Diarios dun escritor a criticar as ideas socialistas. Máis tarde, fixo amizade co estadista conservador Konstantin Pobedonostsev.
En 1859 os Dostoievski deixan Semipalatinsk e, en 1860 o escritor e a súa muller volven a San Petersburgo. No período entre 1860 e 1866 editou, sen éxito, xunto co seu irmán as publicacións literarias Vremya (Tempo) e Epokha (Época) (esta última foi clausurada polas súas informacións sobre a Revolta polaca de 1863) e escribiu Zapiski iz mertvogo doma (Lembranzas da casa dos mortos), Unizhennye i oskorblennye (Humillados e ofendidos), Zimnie zametki o letnykh vpechatlienyx (Notas de inverno sobre impresións de verán) e Zápiski iz podpolia (Apuntamentos do subsolo).
A morte da súa muller en 1864, seguida pouco despois pola do seu irmán, tiveron un efecto devastador sobre Dostoievski. Cheo de débedas causadas polas súas empresas editoras fracasadas e a necesidade de manter ós seus propios fillos, ó fillo do primeiro matrimonio da súa muller e á muller e os fillos do irmán falecido, o escritor caeu nunha fonda depresión.
A situación económica era agravada pola ludopatía do escritor, acentuada nunha viaxe ó estranxeiro coa súa amiga Apolinaria Suslova. Unhas das súas obras máis coñecidas, Prestuplenie i nakazanie (Crime e castigo) escribiuna ó apuro para conseguir un adianto dos seus editores. Tomou como axudante para a transcrición das súas obras á estenografista de vinte anos, Anna Grigorevna Snitkina, coa que casou en 1867. Pouco despois da voda comezou a ditarlle a novela Igrok (O xogador), que se veu obrigado a escribir perante a ameaza de perde-los dereitos das súas obras por incumprimento de contrato. Coa cantidade, bastante elevada, cobrada por Crime e castigo marchou de novo, acompañado da súa axudante, ó estranxeiro para escapar dos seus acredores. O diñeiro que levaban foi axiña dilapidado nos casinos. Despois desta viaxe Anna Snitkina tomou as responsabilidades económicas do escritor e desde 1871, este abandonou o xogo.
O período que continua é considerado o máis frutífero do autor: entre 1873 a 1881 edita o Diario dun escritor, publicación mensual de relatos curtos, apuntamentos, e artigos nos que reflexiona e polemiza sobre os acontecementos da época. A revista tivo un éxito enorme. En 1875 publicase Podróstok (O adolescente), en 1876 Krotkaia (A rapaza dócil) e entre 1879 e 1880 Bratia Karamazovy (Os irmáns Karamazov). En 1877 leu un controvertido discurso no funeral do seu amigo o poeta Nekrasov. En 1878 foi invitado polo emperador Alexandre II para ser presentado á familia imperial. En 1880, pouco antes morrer, deu un famoso discurso sobre Pushkin na inauguración dun monumento dedicado ó poeta.
Morreu dun enfisema agravado, segundo a súa filla Liubov, por unha discusión sobre propiedades coa irmá do escritor. Foi enterrado no Cemiterio do mosteiro Alexander Nevsky de San Petersburgo.
Obra
miniatura|dereita|300px|Notas manuscritas do capítulo V de Bratia Karamazovy. Ademais de ser un grande creador de mitos literarios, Dostoievski, mostrou tamén nas súas obras máis importantes unha gran capacidade para comprender os matices da psicoloxía humana. Creou unha obra de vitalidade e poder case hipnótico caracterizada por escenas febrilmente dramatizadas (conclaves) coas personaxes desenvolvéndose nunha atmosfera explosiva e escandalosa, ocupadas en diálogos socráticos ó estilo ruso.
A procura de Deus, os problemas do Mal, e o sufrimento dos inocentes, están presentes nas máis das súas novelas. As personaxes divídense nunhas poucas categorías: cristiáns humildes e discretos (o príncipe Myshkin, Sonia Marmeladova, Aliosha Karamazov), nihilistas autodestrutivos (Svidrigailov, Smerdiakov, Stavrogin, home subterráneo), dexenerados cínicos (Fiódor Karamazov), e intelectuais rebeldes (Raskolnikov, Ivan Karamazov). As súas personaxes son arrastradas máis polas ideas que por imperativos sociais e biolóxicos. En comparanza con Lev Tolstói, que gustaba das personaxes realistas, as de Dostoevski son máis axiña símbolos das ideas que representan, o que relacionaría a Dostoevski co simbolismo literario.
Estudosos como Bakhtin definen as súas obras como polifónicas: Dostoievski non buscaría un só punto de vista e, ademais de describir as situacións desde diferentes ángulos, creou dramas de ideas onde deixa que caracteres e situacións contrapostas se desenvolvan nun intolerable crescendo.
Temáticas
Dostoyevski tomou como materia prima das súas obras as preocupacións que tiña con respecto ao futuro da humanidade e as inxustizas sociais da súa época. A maioría das súas novelas céntrase na condición humana e trata temas como a pobreza (Bédnyie liudi, Pobre xente, Unízhenyie i oskorblyónnyie, Humillados e ofendidos, Seló Stepánchikovo i yegó obitátyeli, Stepánchikovo e os seus habitantes); as penumbras fantásticas (Dvoinik, O dobre); as relacións amorosas (Bélyye nóchi, Noites brancas); ou o amor, o egoísmo e a autopurificación por medio do sufrimento (Niétochka Nezvánova). O escritor recorre ao realismo psicolóxico e abarca áreas da psicoloxía, a filosofía e a ética.
Segundo Jorge Serrano Martínez, en Bésy, Os endemoñados, a «degradación moral rusa», denunciada previamente en Idiot, O idiota, estaba xa exacerbada, polo que o escritor entendeu que debía dar un contido máis explicitamente político á súa obra. Para Dostoyevski, a xeración reformista da década do 60 -a diferenza da súa- incorrera en dous erros fundamentais: a utilización de métodos de acción violentos e a incorporación de elementos occidentais como o liberalismo, o anarquismo ou o socialismo que non eran aplicables nunha Rusia fundamentalmente cristiá, campesiña e cunha burguesía apenas desenvolvida.
As novelas de Dostoyevski caracterízanse por unha perspectiva social, política e moderna da sociedade, que «destapan o cinismo e o desprezo ao progresismo na sociedade», construíndo así un movemento «dostoyevskiano». Así mesmo, os seus escritos presentan unha profunda reflexión psicolóxica, o que, segundo Joseph Frank, sitúao como o máximo representante da novela no devandito tópico, precursor do existencialismo e un dos mellores escritores rusos.
Autobiografías
Algunhas pasaxes das novelas de Dostoyevski poden interpretarse como reescrituras encubertas da súa propia vida. A crítica sinalou que estas temáticas pouco recorrentes nas novelas do escritor ruso xurdiron co único motivo de «relatar as súas impresións pasadas». Neste sentido, adquiren unha perspectiva singular Zapiski iz Myortvovo doma, Recordos da casa dos mortos (a súa novela autobiográfica por antonomasia) e Unízhenyie i oskorblyónnyie, Humillados e ofendidos. Na primeira, o autor relata a súa vida como prisioneiro en Siberia a través da figura de Aleksandr Petróvich, un home de clase nobre que, unha vez cumprida a condena por asasinar a súa esposa, queda en Siberia ensinando a ler aos nenos. Na segunda, a pesar de desenvolver un argumento e un estilo narrativo non autobiográficos, válese de elementos deste xénero como recurso literario.
Contos
Nos seus relatos -polo xeral, contos como Yolka i svad'ba, A árbore do Nadal e a voda- Dostoyevski expuxo as súas críticas, argumentou as súas perspectivas e aclarou e profundou as súas temáticas recorrentes dun modo máis «sarcástico e irónico» que nas súas novelas. Facendo uso dun humor sutil e dunha profunda análise psicolóxica, esclarecía as súas ideas morais, baseadas na relixión cristiá ortodoxa, e opúñase ao racionalismo e ao nihilismo. Nalgúns dos primeiros relatos, como Slàboie serdtse, O corazón débil, Gospodin Prokharchin, O señor Projarchin, ou Malen'kij geroj, O pequeno heroe, apréciase unha certa exaltación do sentimento, moi próxima ao romanticismo. O corazón débil, especialmente, é un delirio onde a sublimación dos sentimentos -o medo por unha banda, o amor por outra- termina por conducir á tolemia.
Dnevnik pisatelya
Baixo este título, en galego Diario dun escritor, reuníronse unha serie de textos breves, como crónicas, artigos, críticas, relatos e apuntamentos, escritos por Dostoievski de 1846 a 1881, é dicir, durante toda a súa vida activa como escritor. Diario dun escritor contén tanto notas sobre revoltas políticas, xuízos sumarios e conflitos sociais como reflexións sobre Pushkin ou comentarios sobre Anna Karenina. Nestes textos, do mesmo xeito que nas súas obras literarias, Dostoievski explora aspectos do ser humano contemporáneo («A mentira sálvase por outra mentira»), o subconsciente («O talento»), as inxustizas do poder («Algo acerca dos avogados») e a pobreza («O neno esmoleiro», «Un home paradoxal»). Outros teñen carácter biográfico («A morte de George Sand», «A morte de Nekrásov», «Pushkin, Lérmontov e Nekrásov», «O poeta e o cidadán: Nekrásov home», «Unha testemuña a favor de Nekrásov», «A miña relación con Belinski» ou «O proceso a Kornílova») ou autobiográfico («Anécdota sobre a vida infantil»).
A través desta publicación periódica o escritor ruso divulgaba unha visión estática de Rusia como único baluarte dunha modernidade sen Deus e do pobo ruso como a única reserva do cristianismo. Isto levoulle a ter certa influencia entre os mozos radicais rusos e deulle certo peso político no país, aínda que a circulación desta publicación situouse ao redor dos 1000 exemplares.
Crime e castigo
Crime e castigo describe a vida ficticia de Rodion Raskolnikov, do asasinato dunha usureira e a súa irmá, a través da rexeneración espiritual coa axuda de Sonya (unha "prostituta cun corazón de ouro"), ata a súa sentenza en Siberia. A Strakhov gustoulle a novela, remarcando que "Só Crime e castigo foi lido en 1866" e que Dostoevsky conseguira retratar unha persoa rusa acertada e realisticamente. Porén, tivo unha acollida regular entre os críticos, coa maioría das respostas negativas provenientes dos nihilistas. Grigory Eliseev da revista radical Sovremennik, O Contemporáneo, dixo da novela que era "unha fantasía segundo a que todos os estudantes están acusados sen excepción de intento de asasinato e roubo".
Desta novela existe unha tradución ao galego a cargo de Ekaterina Gurbek, editada por Galaxia no 2003.
Influencia
A influencia de Dostoievski é recoñecida por unha gran variedade de escritores. De Herman Hesse a Bob Dylan, pasando por Marcel Proust, William Faulkner, Albert Camus, Franz Kafka, Ayn Rand, Friedrich Nietzsche, Henry Miller, Yukio Mishima, Gabriel García Márquez, Jack Kerouac, e Joseph Heller, practicamente tódolos grandes escritores do século XX medraron so a sombra do novelista ruso. Non faltan, porén, voces disidentes, entre outros Vladimir Nabokov, Henry James ou Joseph Conrad. O novelista americano Ernest Hemingway menciona tamén na súa autobiografía a influencia que lle supuxo a obra de Dostoievski. Malia morrer en 1880, considérase decote que a obra de Dostoievski tivo nos movementos filosóficos e psicolóxicos modernistas do século XX:
Nun libro de entrevistas con Arthur Power (Conversas con James Joyce), James Joyce eloxiaba a influencia de Dostoievski.
No seu ensaio "O punto de vista ruso", Virginia Woolf afirmou:
Curiosamente, Dostoievski e o outro xigante da novela rusa do século XIX, Lev Tolstói non se coñeceron persoalmente (o único intento de entrevista entrámbolos dous fracasou por unha confusión sobre o punto de encontro), pero eloxiaron (Dostoievski considerou a novela "Anna Karenina" de Tolstói unha obra de arte perfecta), criticaron (na biografía de Henri Troyat cítase unha afirmación de Tolstói sobre "Crime e castigo"; "en lendo os primeiros capítulos, xa sabes como vai acabar todo") e influíronse mutuamente.
Mushroom Pillow
Mushroom Pillow Music é unha discográfica fundada o 3 de maio de 2001 na Coruña por Keina García e Marcos Collantes.
Historia
Está dentro da escena alternativa ou independente cun marcado carácter anglosaxón. Desde a primeira edición do selo discográfico obtéñense bos resultados dentro da escena musical española. Ao par que o selo, créase Mushroom Pillow Publishing. No ano 2005 crean a axencia de contratación Ártica, que aglutina tanto a grupos de Mushroom Pillow coma doutros selos, adicada á xestión e contratación de grupos e produción de eventos. Nos últimos días dese mesmo ano ábrese Mushroom Pillow Reissues, unha parte do selo dedicada a coidadas reedicións desde os anos sesenta ata os noventa. O obxectivo é editar álbums relevantes que non foran reeditadas co ánimo de recuperar clásicos do underground, dotándoas dun deseño renovado, información extra, entrevistas, fotos inéditas, maquetas, tomas alternativas, vídeos e todo aquilo que poida interesar a alguén centrado no coleccionismo discográfico.
No 2008 a discográfica fundou Metropolitan Ediciones, empresa adicada á publicación de libros con diversas temáticas.
Grupos
O seu catálogo pódese dividir en grupos nacionais e estranxeiros.
Melvin Schwartz
Melvin Schwartz, nado en Nova York o 2 de novembro de 1932 e finado en Twin Falls o 28 de agosto de 2006, foi un físico estadounidense.
Traxectoria
Compartiu o Nobel de Física de 1988 con Leon Max Lederman e Jack Steinberger. Quitou o bacharelato en 1953 e rematou o doutoramento en 1958 na Universidade de Columbia, onde o profesor Isidor Isaac Rabi era o xefe do departamento de física. Schwartz converteuse nese mesmo ano en profesor asistente en Columbia.
Felipe Pedreira
Felipe Pedreira Deibe, nado en Cuenca cara a 1896, foi un profesor e xornalista galego.
Traxectoria
miniatura|250px|[[Álvaro das Casas e Felipe Pedreira (sentados) en Ourense, 1920.]] Fillo de Leopoldo Pedreira Taibo, criouse na Coruña onde fixo o bacharelato. Licenciado en Filosofía e Letras pola Universidade de Santiago de Compostela. Foi profesor da Academia Católica da Coruña. En 1918 foi nomeado, por oposición libre, profesor numerario de Xeografía da Normal de Ourense. Na ditadura de Primo de Rivera foi concelleiro de Ourense. En 1932 pediu a excedencia voluntaria, e dous anos despois foi nomeado profesor numerario de Xeografía da Escola de Maxisterio de Lugo. En decembro de 1949 volveu á Normal de Ourense por dereito de consorte. Colaborou en El Diario de Orense, La Región, Vida Gallega, El Ideal Gallego, El Progreso e Alborada.
Publicou Apuntes de Historia de España (Hasta la unión definitiva de Castilla y Aragón).
Vida persoal
Casou en 1921 con Araceli Ancochea Roldán, e foi pai de Román, María del Carmen e Toñita Pedreira Ancochea.
Munitibar-Arbatzegi Gerrikaitz
miniatura|Situación do concello en Biscaia Munitibar-Arbatzegi Gerrikaitz é un concello vasco da provincia de Biscaia. A súa poboación é de 427 habitantes (2011).
Critias (homónimos)
O antropónimo masculino Critias pode referirse a:
Amais pode referirse a:
José Manuel Romay Beccaría
José Manuel Romay Beccaría, nado en Betanzos o 18 de xaneiro de 1934, é un político e xurista galego, foi ministro de Sanidade e Consumo e presidiu o Consello de Estado de 2003 a 2004 e de 2012 a 2018.
Formación
Fillo de Emilio Romay Montoto. En 1956 licénciase en Dereito pola Universidade de Santiago de Compostela, obtendo o Premio Extraordinario de fin de carreira. Tras impartir clases de Dereito Administrativo durante un ano nesa universidade, viaxa a Madrid para preparar as oposicións de Letrado do Consello de Estado, obtendo a praza en 1959.
Na ditadura
En 1963 é nomeado, baixo a ditadura do Xeneral Franco, Secretario Xeral de Sanidade, cargo no que permanece ata 1966. Retoma a súa praza como letrado, ata asumir en 1973 a dirección do Instituto de Estudios de Administración Local. Permaneceu poucos meses nese cargo, pois en 1974 foi nomeado Subsecretario de Presidencia, e en 1975 Subsecretario de Gobernación.
En democracia
Xa en democracia, regresa a Galicia en 1982 para ocupar a vicepresidencia do primeiro goberno da Xunta de Galicia. Ese mesmo ano é elixido deputado pola provincia da Coruña, nas listas de Alianza Popular, escano que mantería ata 1989. Entrementres, en 1987 accede á presidencia da Deputación da Coruña, cargo onde permanecerá ata 1989, cando foi nomeado Conselleiro de Agricultura, Gandería e Política Forestal do goberno galego. Ó ano seguinte asumiu a Consellería de Sanidade, permanecendo no cargo ata 1996.
En 2003 foi nomeado presidente do Consello de Estado de España, cargo no que permaneceu ata a vitoria electoral do PSOE nas eleccións xerais de 2004. Na actualidade é presidente de honra do Partido Popular da provincia da Coruña.
Pistoia Basket 2000
O Pistoia Basket 2000, actualmente coñecido como Giorgio Tesi Group Pistoia por motivos de patrocinio, é un equipo de baloncesto profesional italiano da localidade de Pistoia, Toscana. Fundado en 2000, actualmente compite na Serie A2 Basket, segunda categoría do baloncesto transalpino.