cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Constitución española de 1978
As autonomías
A Carta Magna establecía dúas posibilidades de autonomía. As nacionalidades históricas, Cataluña, País Vasco e Galicia, seguirían unha vía rápida e con maiores competencias (aplicación do artigo 151). Andalucía tamén conseguiu o título de nacionalidade histórica, grazas a que así o solicitaron a maioría dos seus concellos e foi ratificado en referendo o 28 de febreiro de 1980.
O resto de rexións rexeríase polo artigo 143, agás Navarra (que se constituía en Comunidade foral respectando a súa peculiar tradición foralista). A concesión da autonomía demorouse máis no tempo e a transferencia de competencias foi máis lenta.
Entre o 18 de decembro de 1979, cando se aprobaron os primeiros Estatutos de Autonomía de Cataluña e do País Vasco, e febreiro de 1983, todas as rexións constituíronse en Comunidades Autónomas. Os dous últimos Estatutos de Autonomía foron os de Ceuta e Melilla (1995), establecéndose como Cidades Autónomas.
De forma paulatina, durante os últimos vinte anos, o Estado transferiu competencias ás Comunidades Autónomas. Dúas das últimas materias que se transferiron foron sanidade e educación. Hoxe en día, cada unha das Comunidades Autónomas pode lexislar en cuestións sanitarias e educativas de xeito diferente ao resto de España.
Título X. Da reforma constitucional
A Constitución, finalmente, establece o seu propio procedemento de reforma. Concretamente establécense dous procedementos distintos segundo sexa o tipo de reforma ou a parte da Constitución que se vaia reformar.
A iniciativa da reforma corresponde ao Goberno, o Congreso ou o Senado. Tamén as asembleas lexislativas autonómicas poden solicitar aos tres anteriores a adopción dun proxecto ou proposición de lei.
Para a reforma constitucional non se admite a iniciativa lexislativa popular.
Procedemento agravado
Ámbito de aplicación: Procedemento
A reforma ten que seguir un procedemento bastante longo no que ten que superar obrigatoriamente unha serie de pasos:
Procedemento ordinario
Os proxectos de reforma parcial da Constitución que non afecten a ningunha dos títulos ou capítulos antes mencionados seguen o seguinte procedemento:
Reformas
A Constitución española foi modificada dúas veces:
miniatura|O presidente Zapatero asinando a reforma constitucional de 2011.
Lavandeira branca
A lavandeira grande, ou lavandeira propiamente dita, Motacilla alba, é unha especie de ave da orde dos paseriformes e familia dos motacílidos, unha das 13 integrantes do xénero Motacilla.
É un paxaro que se encontra en case todos os hábitats, pero principalmente xunto ao ser humano, ao que anuncia a chegada do tempo frío.
Na súa ampla área de distribución (Eurasia e norte, leste e oeste de África) distínguense 10 subespecies.
Características
A lavandeira grande é unha ave pequena e elegante, de 16,5 a 19 cm de lonxitude, cunha longa cola, estreita e negra, sempre en movemento de arriba a abaixo. Ten a cabeza cos laterais brancos e o píleo negro, igual que a caluga e o papo, e presena bandas á|alares e as marxes das plumas terciarias brancas. En inverno, o queixo e a garganta son brancos, tinxidos de amarelo nalgúns individuos, e cunha franxa pectoral negra.
Distribución e hábitat
Esta especie vive en moitas partes de Europa e Asia.
Nidificante común en diversos hábitats, a miúdo en terreos cultivados abertos, cerca de casas e auga, por exemplo en granxas a beiras de lagos e lagoas, así como en pobos e cidades.
É residente parcial no oeste e o sur de Europa, e estrial no norte. Algúns individuos residen permanentemente neses lugares, e outros migran cara ao norte, leste e oeste de África.
É unha ave insectívora de campo aberto. No chan, anda con movementos espasmódicos da cabeza, e precipítase sobre a presa, deténdose subitamente, axitando a cola con excitación.
Nas zonas urbanas adáptase a buscar o sustento no pavimento ou nos xardíns. Aniña en gretas de paredes rochosas moi similares ás naturais ou en estruturas feitas polo home (paredes de pedra, entre hedras, baixo tellas etc.), especialmente busca zonas de vexetación baixa ou espidas, tales con o céspedes, campos de golf, tellados, bordos de estradas, onde é fácil vela correndo velozmente ou capturando as súas presas.
Poboación
En Europa estímase que a poboación reprodutora é de 16,9 a 27,6 millóns de parellas, o que equivale a 33,9 a 55,2 millóns de individuos maduros. A poboaión europea constitúe aproximadamente o 25 % da poboación global, polo que unha estimación moi preliminar do tamaño da poboación mundial é de 135 a 221 millóns de individuos maduros, aínda que é necesaria unha validación adicional desta estimación. En Europa, a poboación mantívose estábel entre 1980 e 2013.
Descrición
A especie foi descrita en 1758 por Linneo na súa obra ''Systema naturae per regna tria naturae, secundum classes, ordines, genera, species, cum characteribus, differentiis, synonymis, locis. Tomus I. Editio decima, reformata. Holmiae: Laurentii  Salvii'', na páxina 185.
Subespecies
miniatura|390px|Distribución das subespecies Recoñécnse na actualidads as dez subespecies seguintes:
Diferenzas entre subespecies
En Europa occidental hai dúas subespecies: Motacilla alba alba e Motacilla alba yarrellii. As dúas poden verse en Galicia e son comúns.
A subespecie Motacilla alba alba é basicamente de cor gris pola parte superior e branca pola inferior, cara branca, copete e pescozo negros.
A subespecie Motacilla alba yarrellii cambia o gris polo negro (ou un gris case negro nas femias), mais é semellante na súa conduta. Ten a súa área de distribución básica nas illas Británicas, pero moitas invernan na Península Ibérica ou o norte de África. Denomínase lavandeira moura para diferenciala da subespecie nominal.
Difrenciación das subespecies euopeas
A diferenciación da lavandeira branca en dúas subespecies en Europa occidental foi debido ao parcial illamento da forma británica, aínda que a esta xa pode verse criando en áreas de Europa central. Hai un bo número doutras subespecies, que se diferencian na cor das alas, o dorso e a cabeza; algunhas como Motacilla alba personata con toda a cabeza negra e unha máscara branca na cara, e Motacilla alba subpersonata moi similar pero con dorso gris e papo branco.
En Galicia
Motacilla alba habita en toda a península Ibérica, pero é máis frecuente na área atlántica. En Galicia encóntranse, como quedou dito, dúas subespecies:
A subespecie Motacilla alba alba obsérvase na totalidade do territorio, criando desde o litoral até a montaña, polo menos até os 1 200 m de altitude. Como quedou dito, é propia de áreas abertas, véndose en camiños, beiras das estradas, cultivos recentemente sementados ou terras aradas, no interior das cidades etc.
O niño sitúase entre arbustos, como o abruñeiro, ou en hedras, e tamén en buratos dos muros ds casas, detrás de pedras, en nichos de camposantos etc., dede o chan até os 2,5 cm de altura. As parellas reprodutoras fórmanse a mediados de febreiro, e a posta, de 2 a 5 ovos, ocorre desde mediados de abril até xuño, non sendo rara unha segunda niñada no mesmo ano.
Pódese ver capturando arañas, insectos diversos, vermes e eirugas e pequenos carcois. No campo aniiña nas proximidades do gando, aproveitando os insectos que alí se moven, os que parasitan aos animais domésticos e mesmo os que acoden ás bostas. Incluso tense observado a captura dun peixiño nunha poza.
As lavandeira brancas son sedentarias en Galicia, pero polo inverno a súa poboación vese incremantada pola chegasa de individuos procedentes doutros países. Por exemplo, un exemplar anelado en Inglaterra recuperose na provincia de Ourense despois dun intervalo de 138 días, o que significa un desprazamento de 1 110 km.
Velaí unha mostra dunha cita desta ave na literatura:
Outros nomes populares galegos
Ademais de polo nome común lavandeira nalgús lugres a especie coñécese tamén polos nomes:
A Roxica, Nodar, Friol
A Roxica é un lugar da parroquia de Nodar, no concello lugués de Friol, na comarca de Lugo. Segundo o IGE, en 2014 tiña 4 habitantes (2 homes e 2 mulleres).
Lavandeira branca
Ameazas
Pénsase que o cambio climático afecta á migración desta especie.
Estado de conservación
A Unión Internacional para a Conservación da Natureza e dos Recursos Naturais (UICN), tendo en conta que esta especie ten unha área de distribución moi grande e que, polo tanto, non se aproxima aos limiares de vulnerábel segundo o criterio de tamaño da área de distribución, e a extensión e calidade do seu hábitat e que a tendencia poboacional parece ser estábel e que, polo tanto, a especie non se aproxima aos limiares de vulnerábel baixo o criterio de tendencia poboacional, o status da especie é avaliada como LC (pouco preocupante).
Radio (elemento)
É de cor branca inmaculada, pero ennegrécese coa exposición ao aire. O radio é un alcalinotérreo que se atopa a nivel de trazas en minas de uranio. É extremadamente radioactivo. O seu isótopo máis estable, o Ra-226, ten un período de semidesintegración de 1.602 anos e transmútase dando radon.
I Stay Away
"I Stay Away" é o segundo sinxelo do EP de Alice in Chains Jar of Flies, editado no ano 1994 polo selo Columbia Records. A canción foi incluída nos álbum recompilatorios Nothing Safe: Best of the Box (1999), Music Bank (1999), Greatest Hits (2001), e The Essential Alice in Chains (2006).
Portalaxe, Quins, Melón
Portalaxe é un lugar da parroquia de Quins no concello ourensán de Melón na comarca do Ribeiro. Tiña 38 habitantes no ano 2012 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 17 eran homes e 21 mulleres.
Francio
O francio (en homenaxe a Francia) é un elemento químico de símbolo Fr, número atómico 87 (87 protóns e 87 electróns) que ten unha masa atómica [223] u. É un elemento metálico, radioactivo, existente no grupo alcalino da clasificación periódica dos elementos. A temperatura ambiente, o francio encóntrase en estado líquido.
Foi descuberto en 1939 por Marguerite Perey, no Instituto Curie de París, como resultado do decaemento radioactivo do isótopo ástato-227.
Características principais
O francio é o metal alcalino máis pesado, resulta do decaemento alfa do actinio e é o elemento máis electropositivo. Todos os seus isótopos son radioactivos e teñen unha vida curta.
Pode ser producido sinteticamente a través do bombardeamento de torio con protóns. Pode ser producido tamén bombardeando radio ou ástato con neutróns.
As propiedades químicas probablemente son semellantes ás do cesio, con estado de oxidación +1, ou sexa, oxidándose con osíxeno, reaccionando con auga formando base, con ácidos formando sales, e cos halóxenos.
Historia
Déuselle nome a este elemento en homenaxe a Francia, onde foi descuberto en 1939, por Marguerite Perey (que traballou como asistente de Marie Curie) no "Instituto Curie" de París. Este elemento detectouse por Perey cando estudaba o decaemento radioactivo do actinio-227 ,verificando como produto de decaemento un novo elemento, de número atómico 87.
A estrutura atómica do francio estudouse entre 1970 e 1980 por un equipo de investigadores liderados por Sylvain Lieberman.
Non existe, fóra da investigación científica, ningunha aplicación deste elemento e dos seus compostos. Debido á súa vida moi curta non é posible obter este elemento en cantidades comerciais significativas.
Ocorrencia
Ocorre naturalmente nos minerais de uranio. Estímase que, debido a súa inestabilidade, existen unhas poucas decenas de gramos deste elemento na codia terrestre. De entre os elementos da táboa periódica con número atómico inferior a 101 é o máis inestable.
Isótopos
Existen 41 isótopos de francio coñecidos. Cunha vida media de 22 minutos, o isótopo Fr-223 é o de máis longa vida deste elemento. É resultante da deterioración do isótopo ástato-227, sendo o único isótopo que ocorre naturalmente. Tódolos demais son altamente inestables, consecuentemente, Só se pode ter coñecemento das propiedades deste elemento mediante procedementos radioquímicos.
Como todo elemento radioactivo existe o perigo da contaminación por aqueles que o manexan.
Televinte
miniatura|Oficinas de Televinte. Televinte (T20) é unha televisión local de Chantada que comezou a emitir en 1998, propiedade de Chantada Comunicación S.L. Conta con licenza de TDT na demarcación de Chantada, que inclúe tamén os concellos de Carballedo e Taboada.
O principal programa que emite todos os días esta canle son os seus informativos. Televinte destaca polos criterios pedagóxicos e participativos dos seus programas. En 2002 comezou a produción da primeira serie de ficción para televisións locais que se realizou en Galicia, Cabo do mundo que se estreou finalmente o 12 de maio de 2006.
En 2004, antes da mudanza cara a TDT, tiña unha audiencia estimada de 20.000 persoas, o 47.7% sintonizábana todos os días, establecéndose unha media de 22 minutos ao día por persoa, e cun share do 10,5 %. Televinte tamén destaca polo apoio á produción audiovisual na comarca, co empréstito de material e locais o que permitiu a realización de varias fitas.
Demodex brevis
Demodex brevis é unha especie de ácaro microscópico (mide uns 0,3 mm ou menos) que vive nas glándulas sebáceas da pel humana (outra especie moi similar en aspecto e hábitos é Demodex folliculorum). Reprodúcese nas glándulas sebáceas onde vive, mentres que D. folliculorum o fai nos folículos pilosos e vive en zonas máis superficiais. Ademais, o corpo de D. brevis é máis pequeno e arredondado que D. folliculorum. En condicións normais son inofensivos, e poden considerarse comensais, pero durante as infestacións graves poden ter efectos adversos sobre o hóspede, o que se denomina demodicose.
Rosendo Mercado
Rosendo Mercado Ruiz, nado en Madrid o 23 de febreiro de 1954, é un guitarrista, cantante e compositor español de rock. Formou parte dos grupos Ñu e Leño e é considerado un dos máis importantes representantes do rock español.
Etapa en Leño
Despois de realizar o servizo militar obrigatorio en 1975, participou na gravación do primeiro disco de Ñu. As relacións con José Carlos Molina non eran boas e en 1977 Rosendo abandonou a formación para crear Leño. Con el fóronse Chiqui Mariscal, que tocaba o baixo, e Ramiro Penas como batería.
Manchester Baby
A Manchester Baby, tamén coñecida como Small-Scale Experimental Machine (SSEM), foi a primeira computadora electrónica de programa almacenado da historia. Construída na Universidade Victoria de Manchester (Inglaterra) por Frederic C. Williams, Tom Kilburn e Geoff Tootill, executou o seu primeiro programa o 21 de xuño de 1948.
A máquina non estaba deseñada para ser unha computadora práctica, sendo o seu obxectivo principal servir de banco de probas para o tubo Williams, a primeira memoria de acceso aleatorio. Malia estar considerado "pequeno e primitivo" aínda polos estándares da súa época, foi a primeira máquina funcional en conter tódolos elementos esenciais dos ordenadores modernos. En canto a Manchester Baby demostrou que o seu deseño era factible, na universidade iniciouse un proxecto para desenvolver unha computadora de maior funcionalidade, a Manchester Mark 1. A Mark 1 converteríase no prototipo da Ferranti Mark 1, a primeira computadora comercial de uso xenérico dispoñible de forma comercial.
A Manchester Baby tiña unha lonxitude de palabra de 32 bits, e unha memoria de 32 palabras (1 kilobit). Ao estar deseñada para ser a computadora de programa almacenado máis sinxela, as únicas operación aritméticas posibles no hardware eran a subtracción e a adición inversa, con outras operacións dispoñibles por medio de software. O primeiro dos tres programas que se escribiron para esta máquina servía para atopar o maior divisor propio de 218 (262 144), un cálculo que se sabía que levaría un longo tempo para executarse, probando desta forma a fiabilidade da computadora, probando cada número enteiro en dirección decrecente dende 218, realizando divisións por medio da subtracción repetida do divisor. Este programa estaba composto por 17 instrucións e tiña un tempo de execución de 52 minutos antes de acadar a resposta correcta de 131 072, tras realizar 3,5 millóns de operacións cunha velocidade efectiva de procesamento de 1,1 kIPS.
Contexto
O primeiro deseño dunha computadora controlada por programas foi a Máquina Analítica de Charles Babbage dos anos 1830. Un século máis tarde, en 1936, o matemático Alan Turing publicou a súa descrición do que acabaría por coñecerse como máquina de Turing, un concepto teórico deseñado para explorar os límites da computación mecánica. Turing non tiña en mente unha máquina física, senón unha persoa a que el chamaba unha "computadora", que actuaba segundo as instrucións fornecidas por unha cinta na que se podían ler e escribir símbolos de forma secuencial mentres que se movía baixo un transdutor de cintas. Turing probou que se se podía escribir un algoritmo para resolver un problema matemático, entón habería unha máquina de Turing que podería executar ese algoritmo.
A computadora Z3 de Konrad Zuse foi a primeira computadora programable funcional e completamente automática, cunha lóxica aritmética dixital binaria, mais non posuía a capacidade de ramificación condicional dunha máquina de Turing. O 12 de maio de 1941 presentouse con éxito perante unha audiencia de científicos do Deutsche Versuchsanstalt für Luftfahrt ("Laboratorio Alemán para a Aviación") en Berlín. A Z3 almacenaba o seu programa nunha cinta externa, pero era electromecánica en lugar de puramente electrónica. Por outra banda, a computadora Colossus de 1943 foi o primeiro dispositivo computador electrónico, mais non era unha máquina de propósito xeral.
left|miniatura|Deseño da [[arquitectura von Neumann (1947)]] A construción dunha computadora von Neumann dependía da dispoñibilidade dun dispositivo de memoria axeitado no que gardar o programa. Durante a segunda guerra mundial varios investigadores que traballaban sobre o problema da eliminación do ruído nos sinais de radar desenvolveron unha forma de memoria de liña de retardo, sendo a primeira aplicación práctica deste deseño a liña de retardo de mercurio desenvolvida por J. Presper Eckert.
Turing uniuse ó Laboratorio Nacional de Física do Reino Unido (NPL) en outubro de 1945, momento no que os científicos do Ministerio de Subministración chegaran á conclusión de que Gran Bretaña necesitaba dun Laboratorio Nacional de Matemáticas para coordinar a computación asistida por máquinas. Creouse entón unha División de Matemáticas no NPL, e o 19 de febreiro de 1946 Turing presentou un artigo no que describía o seu deseño para unha computadora electrónica de programa almacenado, que pasaría a ser coñecida co nome de Automatic Computing Engine (ACE). Este foi un dos varios proxectos que se puxeron en marcha durante os anos posteriores á segunda guerra mundial co obxectivo de construír unha computadora de programa almacenado. Case ó mesmo tempo a computadora EDVAC atopábase en proceso de desenvolvemento na Escola Moore de Enxeñaría Eléctrica da Universidade de Pensilvania, mentres que o Laboratorio Matemático da Universidade de Cambridge estaba a traballar no computador EDSAC.
O NPL non posuía a experiencia necesaria para construír unha máquina coma a ACE, polo que se puxo en contacto con Tommy Flowers do Laboratorio de Investigación Dollis Hill da General Post Office (GPO). Flowers, o deseñador do Colossus, estaba naquel entón envolto noutras cuestións e non podía tomar parte no proxecto, aínda que o seu equipo puido construír varias liñas de retardo de mercurio para a ACE. O NPL tamén se puxo en contacto co Telecommunications Research Establishment (TRE) e con Maurice Wilkes do Laboratorio Matemático da Universidade de Cambridge para solicitarlles asistencia con este proxecto.
Lucy (Australopithecus)
miniatura|250px|Lucy, [[Australopithecus afarensis.]] Lucy é o nome común de AL 288-1, un conxunto de ósos fósiles que representan o 40 por cento do esqueleto dunha femia de homínido da especie Australopithecus afarensis. En Etiopía, o conxunto é coñecido como Dinkinesh, que significa "é marabilloso" en lingua amhárica. Lucy foi descuberta en 1974 preto de Hadar no val de Awash na Depresión de Afar en Etiopía polo paleoantropoloxía Donald Johanson.
Manchester Baby
Tubo Williams–Kilburn
Malia que os primeiros computadores como o EDSAC usaban liñas de retardo de mercurio, esta tecnoloxía presentaba varios inconvenientes: era pesada, era cara e non permitía o acceso aleatorio ós datos. A maiores, debido a que os datos se almacenaban coma unha secuencia de ondas acústicas propagadas a través dunha columna de mercurio, a temperatura do dispositivo tiña que estar coidadosamente controlada, xa que a velocidade do son a través dun medio varía coa temperatura. Williams presenciara un experimento realizado en Bell Labs que demostraba a efectividade dos tubos de raios catódicos (CRT) como alternativa as liñas de retardo para eliminar os ecos terrestres dos sinais de radar. Cando Williams aínda estaba traballando no TRE, pouco antes de unirse á Universidade de Manchester en decembro de 1946, desenvolveu xunto a Tom Kilburn unha forma de memoria electrónica coñecida como tubo Williams ou tubo Williams–Kilburn, baseado nos CRT estándar, que sería o primeiro dispositivo de almacenaxe dixital de acceso aleatorio. A Manchester Baby foi deseñada para demostrar que o sistema era un dispositivo de almacenaxe práctico, probando que os datos que almacenaba podían lerse e escribirse á velocidade necesaria para unha computadora.
Para o seu uso nunha computadora dixital binaria, o tubo tiña que ser capaz de almacenar un dos dous estados posibles en cada unha das súas localizacións de memoria, correspondéndose cos díxitos binarios (bits) 0 e 1. Este dispositivo aproveitaba a carga eléctrica positiva ou negativa xerada amosando unha raia ou un punto en calquera posición da pantalla CRT, un fenómeno coñecido como emisión secundaria. Unha raia xeraba unha carga positiva, e un punto xeraba unha carga negativa. Unha placa detectora en fronte dunha pantalla podía tomar calquera destas cargas. Unha carga negativa representaba un 0, e unha positiva representaba un 1. A carga tardaba uns 0,2 segundos en disiparse, mais podía refrescarse de forma automática tomando os datos recibidos polo detector. O tubo Williams usado na Manchester Baby estaba baseado no CV1131, un CRT de 12" (300 mm) de diámetro dispoñible de forma comercial, mentres que no Mark I utilizouse o CV1097, un tubo máis pequeno de 6" (150 mm).
Xénese do proxecto
Tras desenvolver a computadora Colossus para o descifrado de códigos en Bletchley Park durante a segunda guerra mundial, Max Newman comprometeuse co desenvolvemento dunha computadora que incorporase os conceptos matemáticos de Alan Turing e o concepto de programa almacenado descrito por John von Neumann. En 1945 foi nomeado Profesor Fielden de Matemáticas Puras na Universidade de Manchester. Levou canda el ós seus colegas do proxecto Colossus Jack Good e David Rees, e recrutou a Williams para que fose o "home dos circuítos" no novo proxecto, para o que conseguira fondos procedentes da Royal Society.
Tras ser nomeado Titular de Enxeñaría Eléctrica na Universidade de Manchseter, Williams arranxou o traslado do seu colega Tom Kilburn dende o TRE. No outono de 1947 os dous conseguiran incrementar a capacidade de almacenaxe do tubo Williams dende un bit ata 2048 bits, dispostos nunha matriz de 64 por 32 bits, e demostraron que era capaz de almacenar eses bits durante varias horas. O enxeñeiro Geoff Tootill uniuse ó seu equipo dende o TRE en setembro de 1947, permanecendo neste traslado ata abril de 1949.
Desenvolvemento e deseño
miniatura|250px|right|Esquema arquitectural da disposición dos catro [[CRTs]] Malia non xogar un papel activo no desenvolvemento da Manchester Baby, ou no de ningunha outra computadora de Manchester posterior, Newman apoiou e amosouse entusiasta polo proxecto, dispoñendo para este a adquisición de subministracións de guerra sobrantes para a súa construción, incluíndo racks metálicos da GPO e "o material de dous Colossus completos" dende Bletchley.
A Manchester Baby quedou rematada e funcional en xuño de 1948. Ocupaba 5,2 m de largo, 2,24 m de altura e pesaba case unha tonelada. A máquina contiña 550 válvulas (300 díodos e 250 péntodos), e tiña un consumo de 3500 watts. A unidade aritmética estaba construída con válvulas de péntodo EF50, amplamente utilizadas durante os tempos de guerra. A Manchester Baby usaba un tubo Williams para fornecer palabras de memoria de acceso aleatorio de 32 por 32 bits, un segundo tubo para conter un acumulador de 32 bits no que podían almacenarse temporalmente os resultados intermedios dun cálculo, e un terceiro tubo para conter as instrucións do programa xunto coas súas direccións en memoria. Un cuarto CRT, sen a electrónica de almacenaxe dos outros tres, utilizábase como dispositivo de saída capaz de representar o padrón de bits de calquera tubo de almacenaxe seleccionado.
left|miniatura|250px|O CRT de saída encima do dispositivo de entrada, flanqueado pola electrónica de control e supervisión. Cada palabra de RAM de 32 bits podía conter ben unha instrución de programa ou ben datos. Nunha instrución de programa, os bits do 0 ó 12 representaban a dirección de memoria do operando a utilizar, e os bits do 13 ó 15 especificaban o código de operación a executar, como por exemplo o código para a almacenaxe dun número en memoria. Os 16 bits restantes non se utilizaban. Cada palabra da memoria podía lerse, escribirse ou refrescarse en 360 microsegundos. A cada instrución leváballe catro veces máis tempo executarse que acceder unha palabra da memoria, dando como resultado unha velocidade de execución de instrucións de aproximadamente 700 por segundo. O almacenaxe principal refrescábase de forma continua, un proceso que tardaba 20 milisegundos en completarse, xa que cada unha das 32 palabras tiña que lerse e posteriormente refrescarse de forma secuencial.
Programación
O conxunto de instrucións de tres bits da Manchester Baby permitían un máximo de oito (23) instrucións diferentes. En contraste coas convencións máis modernas, o almacenaxe da máquina definiuse cos díxitos menos significativos á esquerda. Isto significa que por exemplo o número un representábase en tres bits coma "100", en lugar do máis convencional "001".
As complicadas operacións negativas eran unha consecuencia da falta de hardware para realizar calquera operación aritmética agás a subtracción e a adición inversa. Os deseñadores non consideraron necesario construír un sumador antes de comezar as probas xa que a suma podía realizarse de forma doada por medio da subtracción, computando por exemplo x+y como −(−x−y) Segundo isto, a suma de dous números X e Y requiría catro instrucións:
Os programas introducíanse en formato binario saltando a través de cada palabra da memoria en orde, e usando un dispositivo de entrada composto por un conxunto de 32 botóns e interruptores, para definir o valor de cada bit de cada palabra ós valores 0 ou 1. A Manchester Baby non posuía un sistema de cinta perforada.
Juan Luis Pía Martínez
Juan Luis Pía Martínez, nado en Ferrol o 27 de setembro de 1928 e finado en Ortigueira o 24 de decembro de 1988, foi un avogado e político galego.
Traxectoria
Concelleiro de Ortigueira dende 1964, foi nomeado alcalde en xaneiro de 1976 e continuou como alcalde ata as primeiras eleccións democráticas. Ingresou en Alianza Popular en 1980. Foi deputado no Parlamento de Galicia (1981-1985), director xeral de Administración Local (1982-1983), conselleiro de Xustiza e Interior (1983), director xeral de Xustiza e Gobernación (1983-1986) e director xeral de Xustiza (1986).
Vida persoal
Casou con Emilia Iglesias Otero.
Nathan O'Toole
Nathan O'Toole, nado o 17 de marzo de 1998, é un actor irlandés. O seu papel máis coñecido foi o de Bjorn na serie Vikings.
Art Nouveau
Art Nouveau ou Modernismo (francés: "nova arte") é un estilo internacional de arte, arquitectura e deseño que tivo o seu maior auxe no século XX. Outro termo co que se lle coñece é o Modernismo que inclúe o Jugendstil en Alemaña, os Países Baixos e Escandinavia, Młoda Polska en Polonia, Modernisme en Cataluña, e Sezessionsstil (Secesionismo) na cidade de Viena.
En España, o movemento centrouse ó redor da cidade de Barcelona e foi coñecido como o modernismo, co arquitecto Gaudí como a súa figura máis importante. O Art Nouveau tamén tivo grande importancia na Europa do leste, coa influencia de Alfons Mucha na cidade de Praga, na rexión de Moravia (parte da actual República Checa) e no Romanticismo da cidade de Riga, capital de Letonia, e fogar de máis de 800 edificios Art Nouveau. As entradas do Metro de París deseñadas por Hector Guimard entre 1899 e 1900 tamén son famosos exemplos de Art Nouveau.
Miguel Urdangarin y Borbón
Miguel de Todos los Santos Urdangarin y Borbón, nado en Barcelona o 30 de abril de 2002, é o terceiro fillo da Infanta Cristina de España e Iñaki Urdangarin. É neto dos reis eméritos de España, Xoán Carlos I e Sofía de Grecia, e sobriño dos actuais reis Filipe VI e Letizia Ortiz.
Miguel é o noveno na liña de sucesión ao trono de España, por detrás das súas curmás Leonor e Sofía de Borbón, a súa tía Elena de Borbón e os seus fillos Felipe Juan Froilán e Victoria Federica, a súa nai Cristina de Borbón e os seus irmáns máis vellos Juan e Pablo, e por diante da súa irmá máis nova Irene. Como fillo dunha infanta de España dáselle o trato de A súa Excelencia e posúe a dignidade de Grande de España.
Joaquín Castro Arias
Joaquín Castro Arias, nado en Osedo (Sada) e finado en Buenos Aires o 17 de outubro de 1888, foi un avogado e xornalista galego.
Traxectoria
Estudou Dereito. Foi promotor fiscal, xuíz de primeira instancia e escribano de cámara da Audiencia de Galicia. Colaborou na Revista Gallega de Legislación y Jurisprudencia, dirixiu El Adalid, El Siglo e El Comercio Gallego. Colaborou en El Telegrama. En febreiro de 1880 fíxose cargo da dirección de El Noroeste até a súa marcha a Arxentina. En Buenos Aires organizou os Xogos Florais e colaborou na Revista Galaica, La España Moderna e La Nación Española.
As Fontes, Nodar, Friol
As Fontes é un lugar da parroquia de Nodar, no concello lugués de Friol, na comarca de Lugo. Segundo o IGE, en 2014 tiña 14 habitantes (9 homes e 5 mulleres).
Hortelá
A hortelá, Mentha spicata ( Crantz , sinónimo M. viridis (L.) L. ), é unha especie do xénero Mentha, unha herba aromática moi empregada en gastronomía e perfumería polo seu recendo intenso e fresco.
Descrición
Acada os 30 cm de altura. As follas danlle o seu nome científico pola súa forma lanceolada (spica significa "lanza" en latín); son moi aromáticas, serradas, glabras, pilosas polo envés. As flores posúen un cáliz con cinco sépalos aproximadamente iguais e gorxa glabra. A corola é lila, rosa ou branca, e moi glandulosa, de até 3 mm de longo. As raíces son extensas e invasivas. miniatura|Inflorescencia.
Hábitat
A planta medra con facilidade en calquera clima temperado; pode aturar o sol, aínda que prefire a media sombra, e benefíciaa o solo arxiloso. Hibrida con facilidade con outras especies de Mentha, dando lugar á menta común (Mentha × piperita) e ao mentrasre (Mentha × villosa).
Historia
O uso medicinal da hortelá é vello, como o demostra a súa presenza na Capitulare de villis vel curtis imperii, unha orde emitida por Carlomagno que reclama ás súas leiras para cultivaren unha serie de herbas e condimentos incluíndo "mentam" identificada actualmente como Mentha spicata. miniatura|Vista da planta.
Medicinais
Ten propiedades antiespasmódicas, é carminativo, antiséptico, analxésico, antiinflamatorio e estimulante.
O xeito máis común de usar a hortelá é facendo infusión coas súas follas. Desta forma axúdase a tratar os problemas de indixestión, gases intestinais e as inflamacións do fígado, actúa sobre a vesícula biliar xa que activa a produción da bile, ademais alivia os mareos e as dores. miniatura|Ilustración.
Contén mentol como principal compoñente activo, podendo actuar directamente sobre os nervios que transmiten a sensación dolorosa, amortecendo así tal sensación. Tamén contén mentona, felandreno e limoneno.
Estudos recentes amosaron que a infusión de hortelá pode ser usada como un tratamento leve de hirsutismo nas mulleres. As súas propiedades antiandroxénicas reducen o nivel de testosterona no sangue. miniatura|En vaso. No seu uso tópico, o aceite de hortelá ten acción relaxante e actúa como antiirritante e analxésico con capacidade de reducir a dor e de mellorar o fluxo do sangue á área afectada.
Ao mesturar a infusión con aceite de oliva obtense un excelente ungüento que pode ser usado en compresas para sandar as queimaduras e como calmante de cambras musculares, ou como lubrificante.
Gastronómicos
A hortelá consómese como bebida en infusión, elaborada con 5 a 6 ml de auga a uns 80 °C. Emprégase coma herba aromática, sendo un dos aromas utilizados para caramelos, gomas de mascar, xeados e outras preparacións de repostaría aromatizadas con menta. Úsase para adubar ensaladas, sopas, carnes de caza e de año. As follas de Mentha spicata ou hortelá verde tamén se utilizan para realizar un dos cócteles máis populares, o mojito cubano e para aromatizar pratos como o puchero de Andalucía. A infusión de té con hortelá é o coñecido coma té mouro, típico do norte de África.
Taxonomía
Mentha spicata foi descrita por Carl von Linné e publicado en Species Plantarum 2: 576. 1753.
Variedades e sinonimia
miniatura|No seu hábitat. 'subsp. condensata' (Briq.) Greuter & Burdet, Willdenowia 14: 301 (1984 publ. 1985). Da rexión do Mediterráneo. 'subsp. spicata'. De Europa ata China.
Chad nos Xogos Olímpicos
O Comité Olímpico Nacional do Chad foi creado en 1963 e recoñecido en 1964.
Garabelos, Garabelos do Bouzo, Baltar
Garabelos é un lugar da parroquia de Garabelos do Bouzo no concello ourensán de Baltar na comarca da Limia. Tiña 53 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 30 eran homes e 23 mulleres. Iso supón un aumento da poboación respecto a 2010 cando tiña 51 habitantes (30 homes e 21 mulleres).
Isabelle Huppert
Isabelle Huppert, nada en París o 16 de marzo de 1953 é unha actriz francesa.
Ademais de ser unha das intérpretes máis prolíficas de Francia, Isabelle Huppert presenta unha filmografía de proxección internacional: dende Estados Unidos (da man de directores como Michael Cimino, Hal Hartley, Curtis Hanson ou Otto Preminger), Italia (baixo a dirección dos irmáns Taviani, Mauro Bolognini, Marco Ferreri e Marco Bellocchio), Rusia (con Igor Minaiev), Europa central (co alemán Werner Schroeter, a suíza Ursula Meier, o austríaco Michael Haneke, a húngara Márta Mészáros ou o serbio Aleksandar Petrović), ata países do continente asiático (co coreano Hong Sang-soo, o filipino Brillante Mendoza ou o franco-camboxano Rithy Panh). Como actriz de teatro traballou con directores como Bob Wilson, Yasmina Reza, Claude Régy, Krzysztof Warlikowski ou Jacques Lassalle. Os seus papeis, tanto no teatro coma no cinema, caracterízanse pola súa dificultade e esixencia para ser interpretados, ademais de presentar polo xeral unha natureza complexa.
Familia
Filla de Annick Beau, profesora de inglés e apaixonada do piano, e de Raymond Huppert, dirixente dunha empresa, Isabelle Anne Madeleine Huppert pasou a súa infancia en Ville-d'Avray, onde recibiu unha educación sólida no terreo das artes e da cultura. Ten dúas irmás e un irmán que, coma ela, dedican a súa vida ao mundo da cultura: Élisabeth, escritora, pintora, actriz e realizadora; Caroline, tamén realizadora; e Rémi, consultor de xestión e desenvolvemento internacional e escritor. En 1982 casou co director, produtor cinematográfico e guionista Ronald Chammah, con quen ten tres fillos: Lolita Chammah, actriz, Lorenzo e Angelo.
Formación
Despois de cursar a educación secundaria no instituto de Saint-Cloud, Isabelle Huppert continuou os seus estudos no Institut National des Langues et Civilisations Orientales en París, aínda que nunca chegou a rematalos. Tras formarse no conservatorio de Versalles, a actriz estudou linguas eslavas e orientais na Universidade de Clichy, onde ela se licenciou en ruso. Paralelamente aos seus estudos na universidade, Huppert formábase como actriz na École nationale supérieure des arts et techniques du théâtre para máis tarde ingresar no Conservatoire national supérieur d’art dramatique.
Inicio
As súas primeiras aparicións na gran pantalla foron en 1972 nos filmes Faustine et le Bel Été, de Nina Companeez, e en César et Rosalie, de Claude Sautet, onde interpreta o papel de irmá máis nova de Romy Schneider. En 1974 participa cun papel secundario na película de Bertrand Blier Les Valseuses, na que Huppert representa unha adolescente rebelde na procura da súa emancipación. Tras este virían, en 1974, Dupont Lajoie, de Yves Boisset, na cal Isabelle é unha xove campesiña violada e asasinada por Jean Carmet; en 1975 Aloïse, de Liliane de Kermadec, e o telefilme Madame Baptiste, adaptación do director Claude Santelli da obra homónima de Guy de Maupassant; e, en 1976, O xuíz e o asasino, de Bertrand Tavernier, onde interpreta o papel de amante de Philippe Noiret. Xa nesta etapa inicial, Isabelle Huppert vai construíndo a súa carreira cinematográfica distanciándose doutras das grandes actrices do momento, como Miou-Miou ou Isabelle Adjani, ao formar parte da esfera de renovación do cinema de autor francés tras o movemento cinematográfico da Nouvelle Vague a través da colaboración con directores como Claude Sauset, Yves Boisset ou Bertrand Tavernier.
Onde está Wally?
Onde está Wally? (en Where's Wally?) é unha serie series de libros infantís creada polo ilustrados inglés Martin Handford. Os libros consisten en ilustracións de dobre páxina que representan a ducias de persoas facendo unha gran variedade de cousas nun lugar concreto. Os lectores son retados a atopar a personaxe de Wally agochado. Os distintivos lentes, camiseta e gorro a raias de Wally permiten recoñecelo facilmente, pero as ilustracións conteñen moitas distraccións e obxectos a raias en branco e vermello. Segundo foron avanzando as publicacións, fóronse engadindo outros obxectivos que atopar nas ilustracións. Os libros inspiraron unha serie de televisión, banda deseñada e videoxogos.
Foi traducido ó galego por Antonio García Teijeiro en 1991.
Megawati Sukarnoputri
Megawati Sukarnoputri (nada Diah Permata Megawati Setiawati Soekarnoputri, en 1947), política, foi a primeira muller presidente de Indonesia. Gobernou entre 2001 e 2004.
Megawati Sukarnoputri é filla do primeiro presidente de Indonesia, Sukarno. Tralo golpe de Estado que derribou ao seu pai en 1967, a familia continuou vivindo en Indonesia, onde Megawati formou a súa familia e se mantivo afastada da política por moitos anos. En 1986 o seu pai recibe o título de Heroe por parte de Suharto, e os seguidores do expresidente logran o permiso para fundar o seu propio partido político, o Partido Democrático Indonesio. Entón os líderes do novo partido logran convencer a Megawati para que abandone a súa ata entón tranquila vida doméstica e se presente ás eleccións lexislativas de 1987, nas que logra un escano.
En 1993 convértese na máxima líder do partido e desde entón emprende unha dura oposición ao goberno de Suharto, ata a súa renuncia en 1998. Nas eleccións de 1999 logra o 33% dos votos, convertendo a súa organización no primeiro partido de Indonesia. Na disputa pola presidencia do país, no interior do parlamento, Megawati enfróntase ao novo mandatario Jusuf Habibie, pero ante a polarización xerada e o xurdimento dunha terceira opción, decide declinar e apoiar a elección de Abdurrahman Wahid, quen lle devolve o apoio ao permitirlle a súa chegada á vicepresidencia.
Logo de participar infrutuosamente no goberno de unidade de Wahid, decide romper relacións co presidente, o que agrava a tremenda crise política do país, que se tranquiliza coa renuncia de Wahid e o ascenso de Sukarnoputri á presidencia o 23 de xullo de 2001. En 2004 perde as eleccións presidenciais fronte a Susilo Bambang Yudhoyono.
Isis
dereita|290px|miniatura|A deusa Isis, pintura mural, ca. 1360 adC. Isis é unha deusa na mitoloxía exipcia. Era máis prominente mitoloxicamente como a esposa e irmá de Osiris e a nai de Horus e adorábaselle como a esposa e nai arquetípica. O seu nome exipcio é Ast ("trono"), representado polo emblema que porta sobre a súa cabeza. Coñéceselle tamén como A Gran Maga, A Gran Deusa Nai, Raíña dos Deuses, A Forza Fecundadora da Natureza, Deusa da Maternidade e do Nacemento e como Señora das Pirámides en Gizeh.
El Liberal Coruñés
El Liberal Coruñés foi un periódico editado na Coruña entre 1886 e 1887.
Historia e características
Apareceu en 1886 patrocinado polos partidarios de Sagasta na Coruña. Foron os seus directores Ventura García Rivera, Manuel de Marcos Santos (dende xullo de 1887) e Eduardo Vaamonde Durricar.
Giancarlo Baghetti
Baghetti foi un dos tres únicos pilotos que gañaron a súa primeira carreira no Campionato do Mundo, os outros dous son Nino Farina, que gañou a primeira carreira do Campionato do Mundo (o Gran Premio do Reino Unido de 1950) e Johnnie Parsons, que gañou as 500 Millas de Indianápolis de 1950 (as 500 Millas de Indianápolis formaron parte do Campionato do Mundo de 1950 a 1960).
Gustav Klimt
miniatura|dereita|[[Adele Bloch-Bauer I, constitúe un récord de venda ó custar 135 millóns de dólares no 2006. Neue Galerie, Nova York.]] miniatura|dereita|[[O bico (Klimt)|O Bico. 1907–1908. Óleo sobre lenzo. Österreichische Galerie Belvedere.]] miniatura|dereita|Mäda Primavesi. 1912. Óleo sobre lenzo. 150 × 110 cm. [[Metropolitan Museum of Art, Nova York.]]
Gustav Klimt, nado en Baumgarten o 14 de xullo de 1862 e finado en Viena o 6 de febreiro de 1918, foi un pintor simbolista austríaco e un dos membros máis importantes do movemento do Art Nouveau de Viena.
Entre os seus traballos destaca as súas pinturas, murais, bosquexos e outros obxectos que están expostos na Galería da Secesión de Viena. O principal suxeito das obras de Klimt foi o corpo da muller, o que fixo que as súas obras estivesen marcadas por un franco erotismo. Os seus numerosos traballos a lapis, constitúen o seu maior legado hoxe en día.
Xuventude e formación
Klimt foi o segundo de sete fillos (tres rapaces e catro rapazas). Xa dende cativos, os tres fillos homes amosaron inclinacións artísticas, que podían ter herdado tanto do seu pai, Ernst Klimt (1832-1892) que era gravador de ouro, como da súa nai, Anna Klimt (Finster, de solteira), cuxa ambición frustrada era dedicarse ao canto. Klimt viviu nunha relativa pobreza a maior parte da súa infancia, en tanto que como familia de inmigrantes, o traballo escaseaba tanto como as oportunidades de promoción social. Foi polo tanto só grazas ao seu talento que en 1876, con catorce anos, recibiu unha bolsa para estudar na Kunstgewerbeschule, a Escola de Artes e Oficios de Viena, onde se formaría ata 1883 como pintor e decorador de interiores. Os seus mestres foron Michael Rieser, Ludwing Minnigerode e Karl Hrachowina. Klimt admiraba e reverenciaba ao entón pintor de moda, Hans Makart, e someteuse gustoso aos ditados dunha educación artística clasicista. É por iso que a súa obra temperá pode considerarse académica. En 1877 o seu irmán Ernst -que co tempo se convertería en gravador, como o seu pai- tamén foi admitido na escola. Os dous irmáns, coa compañía do seu amigo común Franz Matsch, comezaron a traballar xuntos: Cara a 1880 xa xestionaban modestos encargos como un colectivo que se facía chamar a "Compañía de artistas", colaborando como asistentes do seu profesor na decoración do Kunsthistorisches Museum de Viena. Klimt comezou a súa carreira individual como pintor de interiores en grandes edificios públicos da Ringstraße, desenvolvendo xa algúns temas alegóricos que posteriormente se converterían nun trazo distintivo da súa obra.
Giancarlo Baghetti
Andaina na Fórmula Un
Baghetti comezou a competir en 1955 en coches de fábrica, pasando á Fórmula Júnior en 1958. En 1961 foi seleccionado pola Federazione Italiana Scuderie Automobilistiche (FISA), unha coalición de propietarios de equipos italianos independentes que chegaran a un acordo de préstamo con Ferrari dun 156 Dino. O coche de Fórmula 2 era para correr en Grandes Premios non de Campionato, para dar experiencia aos pilotos italianos máis prometedores. Malia non mostrar unha forma espectacular nas categorías inferiores, Baghetti foi elixido sobre Albino Buttichi e Lucien de Sanctis para o asento.
Gustav Klimt
Xuventude e formación
En 1888, Klimt recibiu a Orde de Ouro ao Mérito de mans do Emperador Francisco Xosé I de Austria polo seu traballo nos murais do Burgtheater de Viena. Foi nomeado membro honorario das universidades de Múnic e Viena, e para cando en 1892 o seu pai e o seu irmán Ernst morreron, Klimt estaba en condicións de soportar a carga económica dos seus parentes. A traxedia familiar pesou tamén na súa expresión artística, e marcou o inicio da definición do seu estilo persoal. A principios da década de 1890, Klimt coñeceu tamén a Emilie Flöge, quen aparentemente soportou as constantes aventuras amorosas do artista e converteríase na súa compañeira ata o final da súa vida. O compoñente sexual desta relación foi obxecto de certa discusión, aínda que está documentado que Klimt tivo polo menos catorce fillos durante esta relación. Despois da morte do seu irmán Ernst, Klimt foi incapaz de pintar durante case 6 anos, cando volveu tomar o pincel en 1897 o seu estilo mudara por completo. Dende 1890 empezara a poder estudar cadros impresionistas, neoimpresionistas, puntillistas e simbolistas en varias exposicións vienesas. Estes, así como outros que puido ver da Irmandade pre-rafaelista inglesa, o norteamericano James McNeill Whistler, o holandés Jan Toorop e o movemento alemán "Jugendsil" deron a Klimt o estímulo que necesitaba para crear unha forma especificamente austríaca do Art Nouveau.
Giancarlo Baghetti
Andaina na Fórmula Un
O equipo FISA adquiriu despois un novo Ferrari 156 para o Gran Premio de Francia de 1961 en Reims-Gueux, participando Baghetti nesta carreira do Campionato do Mundo. Unha vez que Wolfgang von Trips, Richie Ginther e Phil Hill se retiraron cos 156 de fábrica, Baghetti defendeu a honra de Ferrari. Venceu a Dan Gurney no Porsche 718. Gañando así os tres primeiros grandes premios nos que participou, os outros dous non eran puntuables para o campionato mundial. A vitoria significou que Baghetti converteuse no primeiro italiano desde en gañar unha proba do Campionato do Mundo de Fórmula Un. Tamén se converteu no primeiro e único piloto en gañar no seu debut nun Gran Premio do Campionato Mundial nunha pista que non estaba enteiramente composta por outros pilotos debutantes.