Mulleres_nas_Matemáticas_do_Século_das_Luces
As Astrónomas
Como xa ocorría no século anterior, unha das áreas da matemática cunha importante presenza de mulleres foi a Astronomía. Nesta época, moitas mulleres dedicaban as súas noites a contemplar o firmamento, cal fillas de Urania —musa da astronomía na mitoloxía grega—. O feito de que esta ciencia estivese relacionada con oficios artesáns, que se desenvolvían dende o fogar, probablemente tivo moito que ver para que neste século houbese unha impresionante constelación de astrónomas que traballaron nos observatorios, que eran naquel tempo negocios familiares. Maria Winkelmann (1670-1720) descubriu o cometa de 1702, aínda que non se lle deu o seu nome nin recibiu ningún recoñecemento por iso. Despois da morte do seu marido, en 1710, preparou o seu fillo, de dezaseis anos para que fose o seu asistente. Catro anos máis tarde, en 1714, foi el o elixido como director do Observatorio de Berlín, converténdose a súa nai e as súas irmás nas súas asistentes. O trato dado a Maria Kirch foi unha das primeiras "conxuras dos necios" que tiveron lugar nas recentemente creadas institucións científicas. Afortunadamente non toda a comunidade científica reaccionou do mesmo xeito, un prestixioso científico como Leibniz non tivo problema en recoñecer os méritos dela —presentándoa incluso á corte de Prusia, da que non tardou en recibir unha oferta de traballo — con todo, os mediocres atrevéronse a dicir que a presenza dunha muller desprestixiaba a academia, cando eran eles os que a mancelaban coa súa mediocridade. alt=Alegoría da Astronomía, Urania. Círculo de Jacques Bellange|esquerda|miniatura|Urania, Alegoría da Astronomía Pero se houbo nesta época unha estrela que resplandeceu sobre todas as demais, esa foi Caroline Herschel (1750-1848), tamén coñecida como "a cincenta de Hannover" polo papel á que foi destinada na familia —debido aos problemas de saúde que tivo na súa infancia: varíola aos tres aos, que lle deixou a cara marcada, e o tifo aos dez, que por pouco acaba coa súa vida e que detivo o seu crecemento, deixándoa cunha estatura de 1.20 m—. A súa intelixencia, extraordinariamente desperta, e os seus dotes musicais, xunto coa axuda do seu irmán William —12 anos maior ca ela— que a levou con el cando foi traballar a Inglaterra, permitiulle brillar primeiro como soprano e máis tarde —cando seu irmán decidiu dedicarse profesionalmente á astronomía— como astrónoma. Xa como axudante de seu irmán comezou a ser coñecida, sobre todo a partir do descubrimento do cometa de 1786, polo que foi recoñecida pola Royal Astronomical Society. así como polo rei Xurxo, cunha asignación de 50 libras anuais (cantidade considerable para a época) polo seu traballo como asistente do seu irmán. A fama dos Herschel estendeuse por toda Europa, tanto pola precisión das súas observacións astronómicas como polos telescopios creados por eles e que permitían explorar rexións celestes moito maiores ao ter moita menos distancia focal, o que os facía ideais para varrer o ceo e detectar cometas, polo que foron tamén coñecidos como os "varredores de cometas". Ambos os irmáns crearon un grande equipo: el aportaba a intuición e a ambición de saber, e ela unha inmensa capacidade de traballo e de disciplina, ambas necesarias para recompilar os resultados das observacións nocturnas, realizar os cálculos e preparalos para a súa publicación. O ter sobrevivido 25 anos a seu irmán, e continuar facendo, xa en solitario, os mesmos traballos que antes realizaban conxuntamente, fíxoa máis coñecida e recoñecida nos ámbitos científicos do momento, conseguindo distincións tanto en Inglaterra como en Prusia, onde regresou os últimos anos da súa vida que, a pesar da súa fráxil saúde, se prolongou ata os 98 anos.