cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Luca Giordano
Traxectoria
Unha das súas máximas era que o bo pintor é aquel que gusta ao público e este é atraído máis pola cor que polo debuxo.
Luca Giordano faleceu en Nápoles en 1705. O seu corpo permanece nun altar lateral da Igrexa de Santa Bríxida. Morreu sendo irmán leigo da Ordo Clericorum Regularium Matris Dei.
Avaliación crítica e legado
Giordano foi criticado por ser un prolífico comerciante de todos os estilos sen ser mestre de ningún. Foi considerado como un proto Tiépolo, revivindo a gran maneira de Cortona nun estilo que brillou con Tiépolo. Tamén, da unión da súa escola napolitana coa tradición veneciana, preparou o camiño a Francesco Solimena.
Trala súa morte, foi desacreditado con dureza por artistas e críticos, que o consideraban responsable da decadencia da pintura española tralos anos esplendorosos de Velázquez e Murillo. O novo interese que suscitou a época barroca a principios do século XX, contribuíu decisivamente á revalorización do pintor. A súa produción en España influíu claramente en Miguel Jacinto Meléndez, Antonio Palomino e Goya.
Artocarpus heterophyllus
O Artocarpus heterophyllus é unha especie de árbore asiática que produce froitos comestibles (coñecidos con nome inglés: jackfruit) da familia das moráceas e do mesmo xénero que a árbore do pan.
É nativa de partes do sur e sueste de Asia e crese que se orixinou nas selvas pluviais do suroeste dos Ghats occidentais no subcontinente indio. Esta árbore está moi ben adaptada ás terras baixas tropicais e o seu froito é o máis grande de todas as especies arbóreas, chegando a pesar 35 kg e medir 90–100 cm de lonxitude. Cada planta pode producir de 100 a 200 froitos por ano. O froito é un froito múltiple, composto por centos ou miles de flores individuais frutificadas, cos seus pétalos carnosos que se comen.
Esta árbore é moi cultivada e o seu froito é un alimento popular nas rexións tropicais do mundo. O seu froito é o froito nacional de Bangladesh.
Descrición
É unha árbore perennifolia que alcanza un tamaño de 10 a 15 (ás veces 20) m de alto con copa densa. Tronco de 3 a 4 m de circunferencia, con codia de cor marrón avermellada, lisa, e poliñas novas glabras. Follas cun pecíolo de 2 a 3 cm de longo, elípticas a obovadas de (5 -) 8-15 (-20) cm de longo, (3,5-) 4-10 (-12) cm de largo, coriáceas, enteiras ou con 3 lobos nos brotes novos, de cor verde escura e brillante na cara, glabras, de base cuneada, obtusa a subaguda nas puntas; estípulas grandes, espatáceas, de 5–8 cm de longo. A inflorescencia masculina é terminal ou axilar, de cilíndrica a claviforme, de (2,5-) 3-8 (-10) cm de longo e de 1-2,5 cm de largo; pedúnculos de ata 6 cm de longo. Inflorescencia feminina no tronco principal e nas pólas vellas, cilíndrica ou oblonga, tuberculada e de maior tamaño que a masculina. Froito sincarpo oblongo-globoso, que colga no tronco, masivo, de 25 a 100 cm de longo, xeralmente de 20 a 25 cm, de diámetro, ás veces máis, carnoso, con tubérculos, marrón externamente, con polpa que vai do vermello ao alaranxado ou do amarelo ao branco. Sementes máis ou menos reniformes, de 2 a 3 cm de longo, embebidas na polpa.
Cultivo
miniatura|Froito en desenvolvemento en Bangladesh. miniatura|Follas de A. heterophyllum. miniatura|Ilustración de [[Michael Boym do seu libro de 1656 Flora Sinensis.]] O A. heterophyllus xogou un importante papel na agricultura india durante séculos. Os decubrimentos arqueolóxicos na India revelaron que era cultivada alí desde hai de 3000 a 6000 anos. Foi tamén moi cultivada no sueste de Asia. Os polinizadores da planta son as abellas sen aguillón Tetragonula iridipennis, e como tales, xogan un importante papel no cultivo da planta
O froito desta planta é unha solución potencial en países que se enfrontan co problema da seguridade alimentaria, como varios países de África. Os coidados que require a planta non son moitos, cómpre un podado mínimo; só se necesita ás veces a corta das pólas mortas desde o interior da árbore. Ademais, as poliñas que levan froitos deben ser dobradas ou cortadas para inducir o crecemento na seguinte tempada. As pólas poden tamén cortarse cada tres ou catro anos para manter a súa produtividade.
Aroma
O froito do A. heterophyllus ten unha dozura e aroma afrutado característico. Nun estudo de volátiles aromáticos de cinco cultivares deste froito, os principais compostos volátiles que se detectaron foron o etil isovalerato, propil isovalerato, butil isovalerato, isobutil isovalerato, 3-metilbutil acetato, 1-butanol e 2-metilbutan-1-ol. Un froito completamente maduro e sen abrir dise que "emite un forte aroma," e o olor da parte interior do froito describiuse como similar ao da ananás e a banana. Unha vez asadas, as sementes poden ser unha alternativa comercial ao aroma de chocolate.
Usos culinarios
miniatura|Froito aberto. miniatura|Froitos empaquetados vendidos nun mercado. A carne do froito é amidonosa e fibrosa e é unha boa fonte de fibra dietaria. O aroma é comparable a unha combinación de mazá, ananás, manga e banana. As variedades distínguense segundo as características da carne do froito.
O froito úsase habitualmente nos cociñas do sur e sueste de Asia, nas que existen moitos pratos nos que se engade este froito, o seu zume ou sementes. Cómese fresco ou cociñado e utilízase maduro ou verde segundo o prato.
Madeira
miniatura|dereita|A árbore A. heterophyllus.
A madeira da árbore úsase para a produción de instrumentos musicais. En Indonesia, a madeira máis dura do tronco tállase para formar os tambores do gamelan, e en Filipinas, a súa madeira branda úsase para facer parte do kutiyapi, un tipo de laúde. Tamén se usou para facer o corpo do intrmento de cordas indio chamado veena e os tambores do mridangam, thimila e kanjira; a madeira amarela dourada de boa textura é utilizada para construír mobles e casas na India. As placas de madeira ornamentais chamadas avani palaka, tamén feitas da madeira desta árbore, utilízase como cadeira para os sacerdotes durante as cerimonias hinduístas de Kerala. En Vietnam a súa madeira é moi aprezada para facer estatuas de Buda para os templos. e barrís para o prebe de peixe.
A madeira desta árbore é amplamente usada na fabricación de mobles, portas e fiestras, e na construción de tellados. A cerna do tronco utilízase nas tradicións dos monxes budistas do sueste de Asia como tinguidura, o que lles dá ás roupas dos monxes desas tradicións a súa característica cor marrón clara.
Especie invasora
No Brasil, esta planta converteuse nunha especie invasora, como ocorre no Parque Nacional do Bosque de Tijuca en Río de Xaneiro. O bosque de Tijuca é principalmente un bosque secundario artificial, cuxa plantación comezou a mediados do século XIX. Os A. heterophyllus foron parte da flora do parque desde a súa fundación, pero recentemente a especie expandiuse excesivamente, e os seus froitos, que caen de forma natural ao chan e abren alí, son comidos avidamente por pequenos mamíferos, como a tití común e o coatí. As sementes son dispersadas por estes animais; isto permite que os froitos compitan polo espazo coas árbores nativas. Ademais, como o tití común e o coatí tamén depredan de forma oportunista ovos e polos de aves, os froitos do A. heterophyllus son para eles unha doada fonte de alimento e isto permitiu que expandisen as súas poboacións, para detrimento das poboacións de aves. Entre 2002 e 2007, os xestores do parque destruíron 55 662 plantiñas novas de A. heterophyllus na área do bosque de Tijuca para controlaren a especie.
Produción
Os cinco produtores principais deste froito (en miles de toneladas) son os seguintes:
Ferrari 250
Similitudes
miniatura|1963 250 GTL / Lusso A maioría dos Ferraris 250 de turismo comparten as mesmos distancias entre eixes, 2.400 mm para os curtos (SWB) e 2.600 mm para os longos (LWB). A maioría dos convertibeis utilizan o tipo SWB.
Case todos comparten o mesmo motor 250s: O Colombo Tipo 125 V12, con 2.953 cc, non era un gran motor, incluso para a época, pero o seu peso lixeiro e a impresionante saída (ata 300 PS (221 kW; 296 hp) no Testa Rossa e GTO) marcaron unha gran diferenza. O Ferrari V12 pesaba moitos quilos menos que os seus principais competidores por exemplo, tiña case a metade do peso do Jaguar XK straight-6. En canto á designación, Ferrari utilizou a capacidade de 1 cilindro como nome.
O lixeiros V12 levaron ós pequenos coches de carreiras Ferrari 250 a numerosas vitorias.
Modelos de carreiras
O motor deseñado por Gioacchino Colombo fixo o seu debut nas carreiras tres anos antes da posta en marcha do 250 de estrada. Isto era típico de Ferrari, quen lanzaba os primeiros vehículos en competicións e logo vendíaos para o seu uso en estrada.
250 S
O primeiro coche da liña 250 foi o experimental 250 S Berlinetta o prototipo participou na Mille Miglia de 1952 con Giovanni Bracco e Alfonso Rolfo. Os pilotos do Mercedes-Benz 300SL Rudolf Caracciola, Hermann Lang e Karl Kling eran máis rápidos nas longas rectas pero os 230 PS (169 kW; 227 hp) do Ferrari gañaban terreo nos outeiros e nas curvas para alcanzar a vitoria. O coche participou despois nas 24 Horas de Le Mans e na Carreira Panamericana.
O 250 S tiña unha batalla de 2.250 mm cun chasis tubular reticular "Tuboscocca". A suspensión era por brazos oscilantes dobres na parte dianteira, con dobres resortes semi-elípticos lonxitudinais localizados no eixe ríxido na parte traseira. O coche tiña os freos de tambor e a dirección de rosca típica da época. O motor de cárter seco de 3.0 L (2.953 cc) utilizaba tres carburadores Weber 36DCF e foi axustado directamente a unha transmisión manual de cinco velocidades.
250 MM
miniatura|Ferrari 250 MM na Mille Miglia 2012 Tralo éxito do 250 S na Mille Miglia, Ferrari mostrou un chasis máis convencional para o novo motor de 250 no Salón do automóbil de París de 1952. Pinin Farina creou unha carrozaría cupé, que tiña unha pequena grella compacta e a luneta traseira panorámica. O novo coche foi presentado como o 250 MM (por Mille Miglia) no Salón do automóbil de Xenebra de 1953. A versión barchetta aberta de Carrozzeria Vignale foi tamén un deseño innovador con faros e aberturas laterais encaixadas, e converteuse nun elemento básico de Ferrari para 1950.
A distancia entre eixes do 250 de MM era máis longa que a do 250 S, 2.420 mm, o cupé era 50 kg máis pesado que os 850 kg da barchetta. O motor V12 se omitiu na produción do automóbil, e a transmisión reduciuse nunha marcha. A potencia incrementouse a 240 PS (177 kW; 237 hp). O catro cilindros TF 625 e 735 S substituíu aos V12 250 MM despois de 1953.
250 Monza
Un híbrido raro entre o lixeiro catro cilindros 750 Monza e a liña 250, foi o 250 Monza de 1954. Este modelo utilizaba o motor 250 no bastidor curto do 750 Monza. Os dous primeiros inspiraronse nun Monza 750 barchetta de Pininfarina, o outro nun 500 Mondial. Outros dous 250 Monzas foron construídos por Carrozzeria Scaglietti, un carroceiro xa familiar. Aínda que correu en 1956, os 250 Monza non obtiveron moito éxito e a unión do chasis Monza e do motor 250 non proseguiu máis aló deste modelo.
250 Testarossa
O 250 Testa Rossa foi un dos coches de competición de máis éxito de Ferrari na súa historia, con tres vitorias en Le Mans, catro en Sebring, e dúas en Bos Aires. Vendeuse un, nunha poxa, por un récord de 16,39 millóns de dólares.
250 P
O motor 250 do Testa Rossa foi montado na posición central no 250 P prototipo de carreiras de 1963.
250 LM
O motor central do 250 Le Mans parecía un prototipo de carreiras, pero estaba destinado a ser producido como un GT de estrada. Descendente do 250 P, o Le Mans apareceu en 1963 e tiña carrozaría de Pininfarina. Ferrari non puido construír os 100 exemplares necesarios para homologalo como coche de carreiras de GT da FIA. Construíronse 32 LMs ata 1965. Como resultado, Ferrari retirouse da participación do Campionato Mundial de Sportscar de fábrica da clase GT de 1965 o que permitiu ao equipo Shelby Cobra dominar a clase. Só os primeiros LM eran verdadeiros modelos 250, o resto levaban o modelo de 3.300cc e como tal deberían ser nomeados 275 LM.
250 Export / Europa
Os 250 Export e Europa de 1953 foron os únicos da familia en usar un motor diferente. Compartiron o 2.953 cc  Lampredi V12 deseñado para usar na Fórmula 1.
250 Export
O modelo export foi similar aos 250 MM cos seus 2.400 mm de distancia entre eixes. Unha excepción foi o motor Lampredi de 220 CV (162 kW 217 CV). Foi presentado no Salón do Automóbil de París de 1953.
250 Europa
O 250 Europa, tamén presentado en París en 1953, parecía completamente diferente. Con 2.800 mm de distancia entre eixes e carrozaría estilo Ferrari América, foi deseñado máis como un Gran Turismo que calquera 250 anterior. Ambos Pininfarina e Vignale fixeron as carrozaría, produciron 21 en total.
Coches GT
O deseño do 250 foi un grande éxito nas pistas, así como na rúa. Unha serie de modelos GT foron construídos en diferentes acabados de estrada ou de carreiras.
250 Europa GT
O primeiro coche de turismo en utilizar o 250 Colombo V12 foi o 250 Europa GT, presentado no Salón de París de 1954. O sobrio cupé de Pininfarina foi só unha das moitas formas da liña do 250 GT. O orixinal 250 Europa GT utilizaba unha distancia entre eixes de 2.600 mm sobre un chasis convencional. O V12 foi afinado a 220 PS (162 kW; 217 hp), con tres carburadores Weber 36DCZ3. Imitando ó 250 Europa de Vignale, Pininfarina agregou as xa familiares entradas de aire aos gardabarros dianteiros, unha característica de deseño estándar para moitos dos 250 GT que seguiron.
250 GT Boano e Ellena
dereita|miniatura|Ferrari 250 GT Coupé Boano 1956 dereita|thumb | 1959 GT Boano (diante) e 1.958 California Spider (centro) Pininfarina presentou un prototipo de 250 no Salón do automóbil de Xenebra de 1956, que foi chamado 250 GT Boano. Concibido como un exercicio de estilo e inspiración para clientes do 250 GT Europa, a demanda levou á construción dunha serie destes coches.
Pininfarina non podía satisfacer a demanda e contratou a Mario Boano, antes Ghia, para levar a construción. Cando Fiat recrutou a Boano, este entregou os dereitos de produción ao seu xenro Ezio Ellena. Co seu socio Luciano Pollo, Carrozzeria Ellena produciría o 250 GT durante algúns anos. Ellena revisou o coche, levantou o teito e eliminou as fiestras de ventilación das portas. Os coches foron coñecidos como 250 GT Ellena.
Todos menos un eran cupés. O único convertible, 0461 GT, foi vendido en Nova York ao colecionista, Bob Le, no Salón do automóbil de Nova York de 1956. Por indicación de Enzo Ferrari, Bob Le comprou o auto por 9.500 $ moi por baixo de custo. Bob Le aínda é o dono, polo que é un dos Ferraris máis antigos aínda en mans do comprador orixinal.
250 GT Berlinetta "Tour de France"
Un Tour de France curto foi construído para as 24 Horas de Le Mans de 1959. Este coche, chamado 250 GT Interim, foi un antecesor dos coches de 2.400 mm SWB de 1959. O 250 GT Interim é actualmente propiedade de Lulu Wang.
Scaglietti presentouse no Salón do automóbil de Xenebra de 1956 co seu propio prototipo de 250 GT, foi coñecido como a produción limitada, Serie I, "14-louvre" 250 GT Berlinetta. O primeiro coche de produción foi construído en novembro de 1956, e a produción era agora responsabilidade de Scaglietti de Módena.
En total houbo cinco series de 250 GT Berlinettas. Desde mediados de 1957, presentaronse os vehículos da serie II, con tres grellas e os faros cubertos. Só foron producidos 15. A serie III numerou 36 coches, os cales conservaban os faros cubertos, pero tiñan unha soa grella de ventilación. En 1959, oito coches dunha grella construíronse coas luces abertas, un novo requisito italiano. Zagato tamén fixo cinco coches superlixeiros.
250 GT Cabriolet Pininfarina Serie I
dereita |miniatura| [[Michael Schumacher pasea nun GT Cabriolet 250]] Presentouse en Xenebra en 1957, o orixinal Pininfarina convertible utilizou a distancia entre eixes de 2.600 mm e tiña carrocería distinta da Berlinetta.
Foron producidos 36 coches antes de que unha segunda serie fora presentada en París en 1959. Estes coches posteriores tiñan moito máis en común coa produción da Berlinetta.
250 GT California Spyder LWB
dereita|thumb | 1958 California Spider LWB Deseñado para a exportación a América do Norte, o 250 GT California Spyder de 1957 foi a interpretación de Scaglietti dun 250 GT convertible. Utilizouse aluminio no capó, as portas e a tapa do maleteiro, con aceiro noutras partes da maioría dos modelos, aínda que tamén foron construídas algunhas versións de competición con corpo de aluminio.
Só foron construídos 50 antes de que fose substituído pola versión SWB de 1960. Seguen sendo de gran valor para os coleccionistas de automóbiles: o 18 de agosto de 2007 adxudicouse un exemplar nunha poxa en Monterey (California) por 4,9 millóns de dólares. En maio de 2008, o locutor inglés Chris Evans, estableceu un novo récord do mundo do prezo máis alto xamais pagado por un automóbil nunha poxa cando pagou 10 894 400 $ por un Spyder. O coche, que foi o 13º construído, pertenceu á estrela de Hollywood James Coburn. O 21 de xaneiro de 2013, en Scottsdale, Arizona, EE.UU., a casa deGooding & Co. casa de poxas vendeu un Ferrari 250 GT California Spider de 1958 en 8 250 000 dólares. Este coche foi un dos 23 únicos (dun total de 50 Spiders de 1.958) con faros cubertos. Dispón do V12 orixinal mellorado, con chasis e números de motor coincidentes, e a menos común insignia Bleu Sera Metallizzato. Malia que realmente se construíron en 1958, o título / rexistro oficial do vehículo do goberno indican 1959. Poucos coches considéranse máis desexables entre os entusiastas de Ferrari.
250 GT Cupé Pininfarina
miniatura|250 GT Coupé Pininfarina Deseosos de comezar a produción en serie co fin de estabilizar as finanzas da empresa, Enzo Ferrari pediu a Pininfarina que deseñara un sinxelo e clásico 250 GT cupé. Despois do 250 GT Boano / Ellena, a planta Grugliasco de Pininfarina ampliouse e a produción dun novo coupé puido comezar de novo. O coche resultante presentouse en Milán en 1958, e construíronse 335 unidades case idénticas en 1960. O GT Cupé evitou as entradas de aire nos gardabarros, cunhas liñas simples e limpas e unha aparencia de tres volumes cunha ventá traseira panorámica. A grella ovalada foi substituída por unha máis tradicional de aparencia longa e estreita cos faros que sobresaen. Instalaronse amortecedores telescópicos en lugar dos Houdaille que se atopaban nos 250s anteriores, e engadíronse freos de disco en 1960. O último 250 GT Cupé tiña unha cola de Superfast e presentouse no Salón de Londres de 1961.
250 GT Cabriolet Pininfarina Series II
En liña co cupé de gran volume, Pininfarina tamén deseñou un máis sinxelo 250 GT Cabriolet para a produción en serie. Presentado no Salón do automóbil de 1959, o GT Spider lucía un aspecto similar ó GT Cupé do ano anterior, incluída a eliminación das aberturas laterais. Foron producidos 212.
250 GT Berlinetta SWB
Do desenvolvemento do 250 GT SWB Berlinetta encargouse Giotto Bizzarrini, Carlo Chiti, e o mozo Mauro Forghieri, o mesmo equipo que produciu máis adiante o 250 GTO. Foi o primeiro Ferrari GT con freos de disco, e a combinación de baixo peso, alta potencia e suspensión ben ordenados logrou unha oferta competitiva. Estreouse no Salón do automóbil de París en outubro e rapidamente comezou a venderse e competir. O SWB Berlinetta logrou o Campionato de Construtores de clase GT para Ferrari en 1961.
En 2004, Sports Car Internacional colocou o 250 GT SWB sétimo na lista de Os coches deportivos da década de 1960. Motor Trend Classic colocou o 250 SWB quinto na lista dos dez "mellores Ferraris de todos os tempos".
250 GT SWB California Spider
miniatura|1961 250 GT California Spider Substituíu ó California Spider LWB por unha versión curta SWB, Scaglietti mostrou un novo 250 GT Spider California en Xenebra en 1960. Baseado no 250 GT Berlinetta SWB, tamén introduciu freos de disco e unha versión do 250 V12 PS (206 kW; 276 hp). Foron construídos 55.
Unha réplica con carrozaría de fibra de vidro dun spider de 1961 250 GT California, baseado nun MG. Apareceu na película de 1986  Todo nun día.
250 GT / E
dereita|thumb | 1963 250 GTE # 4823 GT O 250 GT LWB ampliouse co modelo 2+2 250 GT / E. A primeira gran produción de catro prazas de Ferrari (antes os catro prazas fixéronse en cantidades moi pequenas). O espazo interior incrementouse ao mover o motor cara a adiante no chasis. Os asentos traseiros son ideais para os nenos, pero máis ben difíciles para os adultos.
Case 1000 GT / E foron construídos por Pininfarina cos prototipos a partir de 1959 e continuando ata tres series ata 1963. O modelo foi seguido polo visualmente similar 330 América.
A gran campaña de produción do GT / E foi un contribuiente importante ao benestar financeiro de Ferrari a principios de 1960. O prezo do GT / E era de 11.500 $.
O 250 GT / E pódese ver en O honrado gremio do Dereito, unha película protagonizada por Peter Sellers.
250 GT Lusso
miniatura|1964 250 GT Berlinetta Lusso Pininfarina actualizou o 250 GT co GT Lusso ou GTL. Presentado no Salón de París de 1962, o coche lucía liñas fluídas e unha forma fastback típica dos coches GT de mediados da década de 1960. Baixo o capó levaba o motor Tipo 168 do 250 GTO con 240 hp (179 kW; 243 PS) e tres carburadores Weber 36DCS.
Scaglietti levou a construción do Lusso que durou ata 1964, con algunhas modificacións.
A estrela do Rock Eric Clapton é propietario dun, e unha unidade que fora propiedade de Steve McQueen vendeuse nunha poxa por 2 300 000 $ o de 16 de agosto de 2007.
Unha réplica do 250 GT Lusso "... propiedade de Steve McQueen ..." apareceu na película de 2011 Tower Heist.
En 2004, Sports Car Internacional colocou o 250 GT Lusso décimo na lista de Os coches deportivos da década de 1960. Steve Boone, un membro do Salón da fama do Rock and Roll co grupo da Lovin' Spoonful era propietario dun coche que roubado dun taller de reparación en Queens, Nova York e nunca se atopou.
330 America
Era un 250 en todo menos no nome, o 330 América de 1963 compartía o chasis do modelo anterior pero non o seu motor. Impulsados polo novo motor de 4.0 L os últimos 330, cincuenta coches 330 Americas foron construídos. Probablemente o máis famoso do 330 América é o que pertencía á dama da alta sociedade de California Sandra Ilene West. A Sra. West foi enterrada ao volante do seu coche logo dunha sobredosis de drogas en 1977. As súas instrucións especificaban que sería vestida co seu camisón de encaixe co asento do condutor "inclinado nun ángulo cómodo". O coche (e a piloto) foi enterrado no cemiterio masónico do Alamo, San Antonio, Texas.
O lugar do Ferrari 250 na historia de Lamborghini
O fabricante de tractores Ferruccio Lamborghini propietario de polo menos tres Ferrari 250s: un cupé 250GT por Pininfarina, un ou dous 250 SWB Berlinettas por Scaglietti e un 250GT 2 + 2 por Pininfarina. Sentíase frustrado polos frecuentes problemas co embrague e queixouse a Enzo Ferrari. Lamborghini tarde contratou a ex-enxeñeiros de Ferrari para deseñar e desenvolver o seu Lamborghini coches.
Florín florentino
miniatura|dereita|Florín de ouro de [[Florencia de 1340.]] O florín florentino (fiorino d'oro en italiano) foi unha moeda medieval emitida en Florencia desde 1252, que se converteu na moeda de ouro de referencia en Europa nos séculos XIII e XIV.
Historia
A mediados do século XIII a República de Florencia era unha potencia mercantil e económica no Mediterráneo. Para consolidar o seu poder comercial comezou a cuñar unha moeda de alto valor que puidera substituír as pezas de ouro que foran a referencia internacional até o século XII: o soldo bizantino e o dinar islámico.
O florín de Florencia foi unha moeda de ouro cuxa tipoloxía foi sempre moi homoxénea, mesmo nas imitacións posteriores que dela se fixeron (debido ao seu éxito) en toda Europa, notabelmente na Coroa de Aragón, onde Pedro IV de Aragón, o Cerimonioso, comezou a cuñar o florín aragonés. Esta foi, no anverso, a flor de lis, emblema de Florencia, coa lenda FLORENTIA e, no reverso, o patrón desta república italiana, San Xoán Bautista, en actitude de bendicir, con nimbo, e un báculo apoiado no ombro esquerdo e superado con cruz, coa inscrición S.(anctus) JOHANNES B.(aptista).
O prestixio do florín florentino debeuse en gran medida á constancia do seu peso e á pureza da súa lei. Tratábase dunha moeda moi valorada polo seu peso de 3,5 gramos de ouro de case 24 quilates, a máis alta lei das moedas desta época.
No século XIV era a moeda modelo en Occidente, e comezan as cuñaxes de floríns que manteñen a súa tipoloxía e iconografía en Alemaña, Inglaterra, Francia, os Países Baixos, Portugal, Suecia, Polonia, Rusia e Aragón. Excepto en Francia (onde a imaxe do Bautista foi substituída polo brasón da Casa de Anjou e Xerusalén), todas as imitacións utilizaron a mesma tipoloxía, só substituíndo a lenda de Florencia pola do reino onde se emitían.
Pronto reduciuse a lei destes floríns, sobre todo o aragonés, a 18 quilates, e se produciron diminucións no peso con respecto aos floríns orixinais, o que acabou producindo o desprestixio do florín que, no século XV, foi substituído como moeda de ouro de referencia polo Ducado de Venecia.
Reino de Italia (Regnum Italiae)
miniatura|O Reino de Italia e as súas [[Marca (territorio)|marcas no Imperio carolinxio.]]
O reino de Italia (Regnum Italiae, Regnum Italicum ou Reichsitalien) foi unha entidade política e xeográfica sucesora do reino dos longobardos que, circunscrita ao norte da península Itálica, pasou de formar parte do Imperio carolinxio e, despois, ao Sacro Imperio Romano Xermánico, desde a coroación imperial de Otón I en Roma no ano 962.
A vinculación do reino de Italia ao sistema imperial supuxo que o que quedaba do sistema administrativo da época carolinxia fora minado tanto pola ausencia do soberano, que confiaba nos poderes feudais locais, como polo desenvolvemento comunal, e polas querelas entre o emperador co papa, que polarizaron a vida italiana entre güelfos e xibelinos.
O Grande Interregno liquidou o poder efectivo do emperador, non só en Italia senón na mesma Alemaña, pero aínda retivo a autoridade xurisdicional para lexitimar os gobernos locais. Debido ás querelas internas, o sistema comunal das cidades transformouse en señorías ou en repúblicas, de entre as cales só os réximes fortes e poderosos, con capacidade para contratar forzas mercenarias, puideron someter a cidades veciñas creando Estados territoriais.
A intervención francesa a partir de 1494 alterou as relacións de poder na península e atraeu de novo a atención do emperador sobre os asuntos italianos. As paces de Boloña en 1530 converteron ao emperador en árbrito de Italia, pero a hexemonía en Italia recaeu nos reis de España até que, na Guerra de Sucesión española, o emperador recobrou un papel de preponderancia.
Tras estabilizarse as relacións de poder entre as dinastías rivais de Habsburgo e Borbón, a Revolución francesa e a súa extensión a Italia supuxo a liquidación da autoridade imperial en Italia e, poucos anos despois, na propia Alemaña.
Paprika (filme de 2006)
Paprika (パプリカ) é un filme xaponés de anime e ciencia ficción coescrito e dirixido por Satoshi Kon. Está baseado na novela de Yasutaka Tsutsui ''Paprika, e conta unha investigación psicolóxica que empregan uns dispositivos que axudan ós pacientes a entrar nos seus propios soños. Foi o cuarto e derradeiro filme de Kon antes da súa morte no ano 2010. Está protagonizado polas voces de Megumi Hayashibara, Tōru Emori, Katsunosuke Hori, Tōru Furuya, Akio Ōtsuka, Kōichi Yamadera e Hideyuki Tanaka.
Kon e Seishi Minakami escribiron o guión, e o estudio xaponés de animación Madhouse, animou e produciu o filme xunto con Sony Pictures Entertainment Japan, que o distribuíu no Xapón. A banda sonora foi composta por Susumu Hirasawa.
Punta Europa
miniatura|260px|Vista aérea de Punta Europa. A Punta Europa ou Punta de Europa (en inglés: Europa Point) é o punto máis meridional de territorio británico de ultramar de Xibraltar, limitando polo leste a baía de Alxeciras, non así o máis meridional da península Ibérica que é a Punta de Tarifa, que constitúe ademais o punto máis meridional da Europa continental.
Situada no extremo da rocha de Xibraltar, a área é chaira e está ocupada por un campo de xogo e algúns edificios. Nun día claro hai unha boa vista do estreito de Xibraltar; África, incluíndo as montañas do Rif; e a baía de Alxeciras, así como as cidades españolas da súa beira.
Os edificios inclúen a mesquita de Ibrahim-al-Ibrahim, o santuario da nosa Señora de Europa e un faro.
Recibe ese nome debido a que durante a época medieval pensábase que, efectivamente, tratábase do punto máis meridional do continente europeo (realmente, este punto atópase na punta de Tarifa). O topónimo inglés traduce a voz xeográfica ("punta" transfórmase en point) en tanto que a parte distintiva permanece invariante (sen utilizar o topónimo en inglés, Europe). A razón diso é que a forma en castelán domina na fala xibraltareña.
Esparragueira
A esparragueira ou espargueira (Asparagus officinalis) é unha planta herbácea perenne pertencente á familia Asparagaceae. Coma cultivo dura bastante tempo no solo, da orde de 8 a 10 anos, sendo unha cultura moi rendíbel. A esparragueira fórmase por talos aéreos ramificados e unha parte soterrada constituída por raíces e xemas. Dos rebentos novos obtense a hortaliza chamada espárrago ou espargo ; vexetal bastante apreciado, particularmente na cociña inglesa, alemá e francesa. Ten un sabor delicado, poucas calorías e é particularmente rico en ácido fólico, alén de ter propiedades diuréticas.
Etimoloxía
A verba galega espárrago / espargo (en portugués: espargo, no Brasil: aspargo) vén do latín sparagus, que deriva á súa vez do grego aspharagos ou asparagos e este do persiano asparag que significa "gomo". Existen as variedades dialectais en galego: aspárago,  espargo e espargueira.
Historia
Foi usado dende tempos moi antigos coma verdura culinaria, por mor ao seu delicado sabor e ás súas propiedades diuréticas. Hai unha receita para cociñar espárragos no libro de receitas máis antigo que se conserva, De re coquinaria, libro III, escrito por Apicio no século III. O emperador romano Octavio Augusto, o gastrónomo romano Marcus Gavius Apicius, o naturalista tamén romano Plinio, o Vello (que chamaba os espárragos "a verdura de Deus"), na antigüidade. O prestixio dos espárragos caeu moito durante a Idade Media, volvendo a ser un prato apreciado durante a Renacenza, sendo de aí en diante moi apreciado por personalidades como o Rei Sol, Luís XIV e polo chanceler alemán Bismarck.
Variedades
O espárrago branco obtense ao evitarmos a exposición das plantas á luz mentres medran. O espárrago morado é diferente ás variedades verdes ou brancas, caracterízase principalmente por un alto contido en azucre e baixos niveis de fibra. Foi orixinalmente cultivado en Italia e comercializado co nome Violetto d'Albenga. O seu cultivo continuou en países como os Estados Unidos e Nova Zelandia.
O espárrago bravo (chamado en España espárrago triguero ) úsase no Mediterráneo coma sebe para choer as leiras aproveitando as súas follas en forma de espiños desagradábeis e para obter as puntas de espárrago como alimento. As plantas arden con facilidade, incluso en épocas de choivas, e os agricultores adoitan queimalas intencionadamente para provocar a saída de novos rebentos.
Gastronomía
thumb|Espárragos brancos (esquerda) e verdes (dereita). Do xeito máis sinxelo, os rebentos cócense en auga ou ao vapor até virárense tenros e se serven cun mollo lixeiro (como o holandés ou maionesa) ou con manteiga derretida ou cunhas pingas de aceite de oliva e queixo parmesano relado. Un refinamento é atar os rebentos en feixes e preparalos de pé, de xeito que a parte inferior dos talos ferva, mentres que a xemas, máis tenras, fanse ao vapor. As olas e potas altas e cilíndricas para cociñar espárragos teñen bases furadas e saíntes para os suxeitar, de xeito que este proceso sexa o máis sinxelo posíbel. Nalgunhas ocasións comercialízanse coma espárragos en conserva mergullados nun líquido de cobertura.
A diferenza da maioría das verduras, nas que as máis miúdas e magras son máis tenras, os talos grosos dos espárragos teñen maior volume tenro en proporción á súa pela. Cando os espárragos levan demasiado tempo no mercado, os extremos cortados estarán secos e se curan un chisco cóncavos. Os mellores espárragos son os que se apañan e limpan mentres se pon a auga a ferver. Os cociñeiros meticulosos relan os talos de espárrago cun pelador de verduras, evitando as xemas, e os arrefrían en auga xeada antes de os ferver; as miúdo a pela é deitada na mesma auga de cocemento e se tira cando os espárragos xa están feitos, disque para diluír o sabor. Os espárragos miúdos ou as xemas dos grandes serven para cociñar sopa de espárragos. Os restaurantes cantoneses adoitan servir espárragos revoltos con polo, gambas ou vitela. O espárrago é unha das poucas comidas que se considera aceptábel de comer coas mans nun ambiente formal, especialmente é común en Europa.
Propiedades
thumb|left|Plantío de espárragos. Algúns compoñentes do espárrago metabolízanse e excrétanse nos ouriños, dándolle un distintivo cheiro lixeiramente desagradábel. Este fedor é provocado por varios produtos degradados que conteñen xofre (como tiois e tioésteres). Diversos estudos demostraron non só que arredor do 40% das persoas examinadas exhibían este característico cheiro, senón tamén que non todo o mundo é quen de o cheirar cando se produce.
Por mor da súa forma creuse que o espárrago tiña efectos afrodisíacos, pero isto nunca ten sido demostrado.
O aminoácido asparaxina recibe o seu nome do espárrago, por ser esta planta rica neste composto.
Variedades
thumb|Semente de esparragueira
Mathieu de Arras
Mathieu de Arras, nado en Arras cara a 1290 e finado en Praga en 1352, foi un arquitecto, escultor e mestre de obras francés. Foi o primeiro arquitecto da Catedral de San Vito de Praga.
Traxectoria
Non se sabe moito da súa vida ante de que chegase a Praga. Estivo a traballar na corte papal en Avignon, no Languedoc. Foi alí onde se encontrou con o futuro emperador Carlos IV do Sacro Imperio, quen o convidou a ir con el e construír unha nova catedral para o bispado de Praga, que acababa de ser elevado ao rango de arquidiocese. A catedral de San Vito comezou a proxectarse no ano 1341 nun estilo gótico meridional languedociano. O plano básico era moi próximo do da catedral dos santos Xusto e Pastor de Narbona e máis do da catedral de Nosa Señora de Rodez.
miniatura|dereita|200px|Ponte de Carlos, Praga, foto de [[Andreas Groll en 1856.]] A primeira pedra non foi posta até 1344 e, durante os oito anos seguintes, até a súa morte, Mathieu de Arras, tivo tempo de acabar oito arcadas do coro, o deambulatorio e as capelas radiais desta.
Estabeleceu os talleres en Hradčany, preto da canteira principal.
Logo da súa morte, en 1352, foi o mozo Peter Parler quen, en 1356, retomou o traballo no obradoiro e a canteira de Mathieu de Arras modificando ás veces radicalmente.
En 1348 iniciou as obras do castelo de Karlštejn (Karlstein en alemá) para o mesmo Carlos.
As Paradellas, Parada de Sil
Santa María das Paradellas é unha parroquia do concello ourensán de Parada de Sil na comarca da Terra de Caldelas. No ano 2011 tiña 34 habitantes.
I Asemblea Agraria de Galicia
A I Asemblea Agraria de Galicia celebrouse en Monforte de Lemos o 15 e o 16 de agosto de 1908 en defensa do agrarismo.
Historia e características
Iniciada por Solidaridad Gallega, que no seu Manifesto facía referencia á necesidade de celebrar unha Asemblea con ampla representación. Á Asemblea acudiron tres tendencias distintas, dúas centradas exclusivamente no tema agrario, a Unión Campesina e o Directorio Antiforista de Teis, e outra que ademais xogaba no eido da política partidaria, Solidaridad Gallega. A Unión Campesina que xurdiu estreitamente relacionada co anarquismo coruñés, e o Directorio de Teis prepararon un regulamento moi estruturado, mentres que os solidarios facían unha convocatoria aberta.
As Paradellas, Parada de Sil
Situación
Dista 8 quilómetros da capital do concello e 20 da capital da comarca, Castro Caldelas.
I Asemblea Agraria de Galicia
Historia e características
Na asemblea reuníronse 55 sociedades de todo o país máis 6 que se adheriron, e representacións de Solidaridad Gallega e Prácticas Modernas. A presidencia correspondeulle a Chinto Crespo, do Directorio de Teis; foron vicepresidentes Ramón Osorio Pita, Francisco Pérez, Manuel Rey Suárez e Manuel Lorenzo; entre os secretarios figuraron Ricardo Picouto, Joaquín Martín Martínez, Venancio Gavín Gallo e Marcelino Rúa Fernández. Destacou a presenza do ourensán Bricio Serantes, presidente da Sociedad de Agricultores de Canedo.
As Paradellas, Parada de Sil
Historia
En 1842, segundo Pascual Madoz estaba dividida entre as parroquias de Caxide e Hedrada. Nese momento vivían 107 persoas no conxunto das dúas aldeas, das que 23 tiñan a condición de veciños.
I Asemblea Agraria de Galicia
Historia e características
Discutiuse se a Asemblea ía ser un foro de debate de ampla representación e ton técnico ou se debía converterse nun acto campesinista e reivindicativo. Nesta asemblea impuxéronse os solidarios, nos que a tendencia dominante eran os galeguistas, e traduciuse no abandono de Manuel Martínez Pérez e das seccións da Unión Campesina que o seguiron e na automarxinación dos representantes do Directorio, que pasaron a ser meros observadores; como consecuencia Chinto Crespo cedeu a presidencia da reunión a José Moreno Bello, membro de Unión Campesina que desafiara o liderado de Martínez Pérez. Na xuntanza encetou a desfeita da Unión Campesiña; parte das súas sociedades converxeron cos solidarios.
As 41 conclusións da Asemblea publicáronse nun folleto que editou a xunta coruñesa de Solidaridad Gallega. Refírense á política local (loita contra o caciquismo e participación nas eleccións a todos os niveis) e rexional (mancomunidade, fusión nunha das catro deputacións provinciais) e a cuestións relacionadas coa agricultura e a gandería galegas (Agricultura, Gandería, Industrias Rurais, Instrución, Dereito civil, Foros, Impostos, Cuestións de interese xeral, Loita contra o caciquismo e unha Declaración xeral).
A asemblea redactou tamén un proxecto de regulamento da Federación de Sociedades Agrícolas de Galicia.
Movemento polos dereitos civís
O Movemento dos Dereitos Civís é historicamente un período comprendido entre 1954 e 1980, ocorrido de maneiras diversas e marcado por rebelións populares e convulsións na sociedade civil en países de todos os continentes.
O proceso de conseguir a igualdade perante a lei para todas as capas da poboación, independentemente da cor, a raza ou a relixión, foi longo e extenuante en diversos países e a maioría destes movementos non conseguiu atinxir o seu obxectivo. Nos seus últimos días, algúns deles acabaron adoptando un ideario político de esquerda.
Nos Estados Unidos de América
miniatura|200px|Rosa Parks, con [[Martin Luther King ao fondo. c. 1955]]
O máis coñecido e famoso deles a través da historia foi o Movemento dos Dereitos Civís para os Negros Norte-Americanos, entre 1955 e 1968, que perseguía a consecución de reformas nos Estados Unidos encamiñadas a abolir a discriminación e a segregación racial no país. Coa aparición de movementos negros como o Black Power e os Panteras Negras no medio dos anos 60, o clamor da sociedade negra pola igualdade racial acabou aumentando a súa loita pola dignidade racial, a igualdade económica, a autosuficiencia política e a liberación da autoridade branca do país, eclipsando a razón inicial do movemento.
O inicio
O marco inicial deste movemento deuse no sur eminentemente racista do país, na cidade de Montgomery, estado do Alabama, o 1 de decembro de 1955, cando a costureira negra Rosa Parks ( “A Nai dos Dereitos Civís”) entrou nun autobús de volta para casa tras un día de traballo e, cansa, sentou nun dos bancos dianteiros do autobús, prohibidos aos negros polas leis segregacionistas do estado. Obrigada a ceder o seu posto a un pasaxeiro branco e sentar no fondo do vehículo, negouse, e foi presa, xulgada e condenada. O seu acto e o seu encerro orixinaron unha vaga de manifestacións de apoio e revolta, alén do boicot da poboación aos transportes urbanos, dando inicio, de forma práctica, á loita da sociedade negra pola igualdade coa sociedade branca perante as leis americanas.
Convocado polos líderes negros da cidade e co apoio dalgúns brancos, o boicot aos transportes públicos durou 386 días, case levando á bancarrota ao sistema urbano de transportes (a maioría dos pasaxeiros eran negros pobres) e acabando soamente cando a lexislación que separaba brancos e negros nos autobuses de Montgomery foi abolida.
Marcos históricos
Outros momentos importantes na loita pola igualdade civil nos Estados Unidos foron:
Civís e estudantes brancos comezaron unha gran loita na universidade que acabou coa morte de dúas persoas e feridas de bala a 28 axentes federais e máis de 160 feridos entre a poboación. Ao día seguinte, o Presidente John F. Kennedy enviou ao exército para garantir a entrada e a permanencia de Meredith na universidade e dominar os tumultos na cidade.
miniatura|200px|Activistas negros e brancos marchan en Washington polos dereitos civís.
miniatura|esquerda|[[Lyndon Johnson asina a Lei dos Dereitos Civís o 2 de xullo de 1964]]
Tres deles acabaron asasinados polo Ku Klux Klan en connivencia con autoridades policiais da cidade de Filadelfia, Missisipi, e os seus corpos, perforados a tiros, encontrados tras máis dun mes de dilixencias do FBI, enviado ao local polo Presidente Lyndon Johnson para asumir as investigacións. Acompañado diariamente pola prensa en rede nacional de televisión e polos máis influentes xornais do país, a indignación que o caso provocou na opinión pública americana axudou ao Presidente Johnson a aprobar xunto ao Congreso a Lei dos Dereitos Civís, o 2 de xullo de 1964.
150px|miniatura|[[Malcolm Little|Malcolm X, un dos ideólogos do movemento Black Power e dos Panteras Negras.]]
O movemento polos dereitos civís comezaba a se enfrontar á violencia a través da violencia. Os novos integrantes do Black Power pasaron a mostrar seu orgullo de pertencer á raza negra gañando maior identidade cultural, exteriorizando os seus sentimentos, usando indumentarias coloridas e cabelos no que chamaban estilo afro. O sentimento de combater o racismo, a inxustiza e a violencia branca coa mesma moeda, cada vez máis crecente, acabou desembocando na organización coñecida como “Panteras Negras”, un pequeno partido político creado en Oakland (California), disposto a conseguir a igualdade racial e política “por calquera medio”, seguidores ideolóxicos do falecido activista Malcolm X. A súa indumentaria pasou a formar parte da paisaxe política e policial americana xunto co seu saúdo de puño levantado, até mediados dos anos 70. Todos os seus máis coñecidos líderes, como Huey Newton, Bobby Seale e Angela Davis acabaron presos e relegados á escuridade, a medida que as novas medidas contra a desigualdade racial comezaron a se incorporar á vida cotiá dos Estados Unidos.
En Irlanda do Norte
A Asociación dos Dereitos Civís de Irlanda do Norte -The Northern Ireland Civil Rights Association (NICRA)- actuou polos dereitos civís da minoría católica ao fin da década de 60 e comezo dos anos 70. Desde a concepción do Estado, os católicos sufriron unha forte discriminación baixo o goberno unionista protestante, e a NICRA balizou as súas actividades e campañas polo movemento dos dereitos civís nos Estados Unidos.
As súas cinco principais esixencias eran:
O milagre de Anna Sullivan
O milagre de Anna Sullivan (en The Miracle Worker) é un filme estadounidense de 1962 sobre Anne Sullivan, titora de Helen Keller, dirixido por Arthur Penn. O guión de William Gibson está baseado na súa obra de 1959, orixinada pola emisión en 1957 da serie de televisión Playhouse 90. A fonte orixinaria de Gibson foi The Story of My Life, autobiografía de Helen Keller de 1902.
O filme converteuse nun éxito de crítica cun moderado éxito comercial. Foi candidato a cinco premios Oscar, incluíndo o de mellor director e gañou dous, mellor actriz para Anne Bancroft e mellor actriz secundaria para Patty Duke.
Foi emitido na TVG o 17 de abril de 1992.
Argumento
A moza Helen Keller (Patty Duke), cega e xorda dende a nenez debido a un caso grave de febre escarlata, está frustrada pola súa incapacidade de comunicarse e como consecuencia ten frecuentes arrebatos violentos e incontrolables. Incapaz de tratar con ela, os seus proxenitores, aterrados e sen axuda, contactan coa Perkins School for the Blind como asistencia. A institución envía a Anne Sullivan (Anne Bancroft), antiga estudante, para que acuda ao fogar dos Keller e sexa a súa titora. O que sucede é unha batalla de vontades cando Anne rompe os muros de silencio e escuridade de Helen mediante perseveranza, amor e pura tenacidade. No medio da batalla, Anne ensina a Helen a conectar con ela.
Política do Xapón
dereita|miniatura|230px|Edificio da Dieta do Xapón.
O Xapón ten un sistema político democrático e pluripartidario. Todos os cidadáns adultos teñen o dereito ao voto e a concorreren nas eleccións nacionais e locais. Hai seis grandes partidos políticos. O máis forte deles, o Partido Liberal Demócrata, está no poder desde 1955.
O Xapón ten un réxime monárquico. Consonte coa constitución xaponesa, o emperador é o símbolo do Estado e da unidade do pobo. El non posúe poderes relacionados ao Goberno.
A monarquía xaponesa é a máis antiga monarquía ininterrompida do mundo. O actual emperador, Akihito, subiu ao trono en 1989. El e maila súa esposa, a emperatriz Michiko, teñen tres fillos. O emperador e demais membros da familia imperial viven no Palacio Imperial de Toquio.
Poder Executivo
Hai un parlamento electo polo pobo, a Dieta, que elixe o primeiro-ministro. O primeiro-ministro é o gobernante de feito e é membro da Dieta. O primeiro-ministro nomea o Gabinete. Cada ministro (membro do Gabinete) dirixe un dos ministerios do Goberno.