cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Castelo dos Condes de Benavente
Cesión ao Concello
Durante o resto do século XIX, o castelo viviu unha época de abandono e, dado o seu nulo uso como forteza militar, o goberno decidiu cederllo ao concello da Pobra de Seabra. Por esta razón, o 28 de xullo de 1895, a raíña rexente María Cristina en nome do seu fillo Afonso XIII, sancionou en San Sebastián a lei na que se materializa a devandita cesión. Tratábase dunha lei curta, de apenas tres artigos, que foi publicada pola Gaceta de Madrid o 30 de xullo dese mesmo ano. No artigo primeiro da Lei disponse que "se cede provisionalmente ao Concello de Pobra de Seabra o antigo castelo que existe naquela vila, ata que se determine se será ou non útil para a defensa da fronteira con Portugal, e en caso negativo, a cesión será definitiva e en pleno dominio". Aínda así, e como prevención, o Ministerio da Guerra conseguiu que no artigo segundo se dispuxese que "cando o Ministerio da Guerra necesite o castelo volverá ao seu dominio". Finalmente, o artigo terceiro da devandita Lei facultaba ao Ministerio para desenvolver regulamentariamente a norma ao sinalar que "o Ministerio da Guerra dará as ordes convenientes para o cumprimento desta lei".
Usos
A partir dese momento e durante case un século, o Concello deu ao castelo os máis variados usos, dende cárcere municipal ata almacén de palla ou galiñeiro. Posteriormente, xa na década dos anos noventa do século XX, o castelo adoptou un uso decididamente cultural ao instalarse nel definitivamente a biblioteca (1991), a sala de exposicións e o salón de actos. No ano 2006, a torre da homenaxe do castelo, popularmente coñecida como o Macho, converteuse no Centro de Interpretación das Fortificacións, grazas a un proxecto da Fundación do Patrimonio Histórico de Castela e León, namentres a Casa do Gobernador se converteu no 2007 no Centro de Recepción de Visitantes.
miniatura|Entrada ao Castelo dos Condes de Benavente.
Ligazóns externas
42.05528°N, -6.63361°W
IES Santa Irene
O vasto edificio de cantaría granítica obra de Antonio Cominges Tapias, é unha obra senlleira da cidade, tanto arquitectonicamente coma polo seu significado estético e emotivo. O reloxo que remata o edificio foi proxectado por Manuel de Cominges, e desde hai uns anos os vigueses festexan as súas badaladas no aninovo.
Na actualidade o instituto Santa Irene ten un equipo de 72 profesores e 12 PAS e imparte clase a preto de mil alumnos distribuídos en 16 grupos de ESO e 16 grupos de Bacharelato en dúas quendas de diúrno e adultos.
Foi nomeado Vigués Distinguido do ano 1997. Entre os seus docentes estivo o escritor Xosé Luís Méndez Ferrín, que foi presidente da Real Academia Galega.
Precedentes
miniatura|200px|Retrato de Policarpo Sanz. A principios do século XX o único instituto de ensino medio da provincia de Pontevedra estaba na capital, Pontevedra. Os alcaldes Gregorio Espino e o seu sucesor Mauro Alonso Cuenca reivindicaron a construción dun instituto, aprobada polo goberno de Miguel Primo de Rivera no consello de ministros do 17 de xuño de 1927.
O instituto de Vigo comezou a súa andaina no curso 1927-28 con 189 alumnos, nun edificio propiedade dos maristas na Areosa alugado polo concello á espera dunha sede definitiva. Trala disolución da orde dos xesuítas, en 1932 o instituto instalouse no seu terreo de Bellavista, onde ficou até 1936. Tralo alzamento nacional e o inicio da guerra civil española, o centro foi desprazado pola autoridade militar, que preferiu instalar naquelas dependencias un hospital de evacuación de feridos de guerra. Sen sede axeitada, improvísanse locais, como o da Escola de Artes e Oficios, que por resultaren inadecuados obrigaron ao concello á procura urxente dunha solución definitiva. miniatura|200px|Irene de Ceballos. A morte de Irene de Ceballos en 1935 posibilitou que o legado do seu home Policarpo Sanz quedase dispoñíbel e se achegasen os cartos necesarios para a construción do edificio definitivo. No seu testamento establecíase un fondo de dous millóns e medio de pesetas, que debía dedicarse, entre outras cuestións, á construción dun:
1046
Mortes
Historia ano a ano
IES Santa Irene
Construción
Deste xeito, en marzo de 1941 a corporación municipal, presidida por Luis Suárez-Llanos, o primeiro alcalde designado polo réxime franquista, acorda a cesión da coutada do Carme para iniciar a construción do instituto. O arquitecto Antonio Cominges Tapias redactou o proxecto e a casa Pérez Conde executou as obras.
Trátase dun edificio con planta en forma de E, na procura dunha boa iluminación e ventilación do interior. A fachada principal segue un esquema ecléctico e a ornamentación vertébrase no corpo central, coa súa poderosa torre que actúa como elemento emblemático e referencial. O edificio conta con magníficas instalacións (laboratorios, biblioteca, cantina, paraninfo, salas de ordenadores, etc) e uns campos de recreo axardinados que ocupan o terreo do Carme.
Primeiros anos
O definitivo Santa Irene comezou a funcionar no curso 1945-46 baixo a dirección do profesor López Niño, sendo inaugurado de forma oficial en setembro de 1946 polo ministro de educación, José Ibáñez Martín, coa presenza da máis alta xerarquía civil, militar, eclesiástica e académica.
Nesta primeira etapa a contribución do Instituto Santa Irene foi enorme para a vida cultural da cidade. A mellora, cuantitativa e cualitativa, da escolarización foi manifesta, xa que facilitou a incorporación de nenos que na práctica tiñan vetado o bacharelato e tamén polo notábel aumento do nivel científico e humanístico do ensino impartido, grazas á preparación do cadro de catedráticos e catedráticas que se incorpora á cidade. Cabe destacar desa primeira etapa a Enrique López Niño, Anadón Frutos, Vicente Argomániz, Luís Curiel e Manuel Pazo, que foron os seus primeiros directores, e, entre outros moitos, a Emilio Freijeiro, Manuel Copena “Nolete” (ambos os dous profesores da aula preparatoria), Carmen Ambrog, Pilar Millán, Luís Ceruelo, Francisco Echarte, José Mercado, Cecilia Armendániz, Virgilio Trabazo, Posada Curros, Teresa Díez, Pilar Maestu, Ángeles Vázquez de Parga, Margarita Rodríguez Solano, Patricio Sánchez, Roberto Dopazo, Rufo e Cándido Pérez, José Bebiá, Vicente Casal, Pedro Núñez, Leónides de Carlos, Méndez Ferrín etc.
A pesar de que boa parte do profesorado citado era de aberto talante liberal, víase obrigado a gardalo celosamente dado que o ambiente xeral no instituto estaba determinado polo forte control do nacional-catolicismo imperante.
Por outra parte, o instituto co seu paraninfo e cos seus extensos e ben coidados campos de recreo foi un espazo dedicado a todo tipo de actos culturais e deportivos. Por isto foi enorme a súa proxección sobre Vigo e, moi especialmente, sobre o emerxente barrio das Travesas, para o cal significou un equipamento cultural e de lecer de primeira orde.
Entre 1972 e 1975 o instituto trasladouse a Coia (ao edificio que ocupa hoxe o IES Alexandre Bóveda, naquel momento recentemente construído) para realizar unha remodelación do edificio, por certo bastante desafortunada, que actualizase as súas instalacións. É tamén a época na que a corporación do alcalde Rafael Portanet, facendo oídos xordos á forte protesta do claustro de profesores e doutros sectores sociais, decide ocupar parte do terreo do Carme para a construción do actual centro deportivo e deixa ao instituto (e ás Travesas) sen os seus campos de recreo, sendo así o único centro educativo que na actualidade non conta con instalacións deportivas nin zonas de esparexemento para o seu alumnado.
Democracia
O regreso no curso 1976-77 á sede da Praza de América, inicia a etapa democrática. Comeza con certa inestabilidade pola sucesión de direccións breves (Clementina González, Adrián Lobo e Manuel Fernández) ata que en 1986 accede á dirección Leónides de Carlos (que permanecerá nela ata a súa morte 16 anos despois) asistido por Méndez Ferrín como vicedirector, Manuel Rosales como secretario, e Antonio García Caamaño, Guillermo Touza e Alfonso García Suárez como xefes de estudo. Esa longa etapa de estabilidade, cun claustro de profesores de gran valía e un equipo de persoal administrativo e de servizos moi competente, axuda a consolidar unha forma de entender o ensino que permitiu ofrecer un servizo público de calidade.
Subdivisións de Burundi
Burundi está dividido en dezasete provincias (as capitais teñen o mesmo nome que a provincia). Á súa vez, as provincias subdivídense en 117 comunas, e estas en 2.639 collines.
Provincias
miniatura|350px|Mapa de [[Burundi.]]
Burundis provinser
Santa Gadea del Cid
Santa Gadea del Cid é un concello español da provincia de Burgos (Castela e León). A súa poboación é de 169 habitantes (INE 2012).
Buenaventura Marcó del Pont
miniatura|[[Vigo, 18 de marzo de 1797. Carta de Buenaventura Marcó del Pont a Manuel Godoy, solicitando permiso para poñer o nome de «Príncipe de la Paz» a un dos seus buques corsarios.]] Buenaventura Marcó del Pont Bori, nado en Calella (Barcelona) en 1738 e finado en Vigo en setembro de 1818, foi un comerciante catalán residente en Vigo.
Traxectoria
Fillo de Buenaventura Marcó del Pont y Mallol, residiu en Vigo desde 1760, destacou polo seu afán emprendedor, construíndo unha instalación de salgadura para a distribución de peixe en Cataluña. A boa marcha dos seus negocios atraeu a Galicia a outros paisanos como os Buch, os Curbera, os Escofet e os Fábregas. miniatura|[[Pazo do Pousadouro en Redondela, que pertenceu á familia Marcó del Pont.]] Nomeado pola Dioceses de Santiago Señor de Vigo, foi Rexedor Perpetuo de Vigo, Síndico Procurador Xeral, Comandante de Milicias Urbanas e Deputado do Común de Vigo. Comandante de Milicias Urbanas de Santa Catalina de Lavadores e Síndico Procurador Xeral do Convento de San Francisco. Administrador e Subdirector Xeral da Administración das Rendas da Provincia de Tui. Mordomo de Fábrica e Tesoureiro da Colexiata de Vigo. Cargador a Indias e Comerciante de Lonxa pechada e Comisario Honorario dos Reales Exércitos.
Como un dos armadores máis importantes de España, conseguiu do rei Carlos III en 1773, as primeiras concesións para facer de Vigo porto de comercio con América. En 1779 conseguiu da Coroa licenza de corso para combater o comercio naval británico e dos seus aliados portugueses, con motivo da Guerra de Independencia dos Estados Unidos de América. A fortuna das súas armas fixo numerosas presas entre os buques que transportaban mercadorías entre os portos portugueses e británicos, con artigos como sal, aceite, coiros e panos entre outros. Dedicouse a aumentar a súa fortuna construíndo numerosas fábricas de todo tipo no litoral galego, construíndo barcos, fundando a Casa de Crédito de Marcó del Pont e prestando diñeiro á Corona.
A familia Marcó del Pont empezou a financiar proxectos da Coroa con Carlos III e seguiu con Carlos IV e Manuel Godoy, Fernando VII e o seu irmán o pretendente Carlos V. As cantidades prestadas ao Estado e á Coroa entre 1788 e 1833 ascenderon a 28,5 millóns de reais e nunca se devolveron.
Como rexedor de Vigo ordenou, en 1817, a reconstrución da Concatedral de Santa María de Vigo, logo da súa destrución durante a Guerra da Independencia española. Sufragou persoalmente a restauración da talla do Cristo da Vitoria. miniatura|200px|Cristo da Vitoria. A familia Marcó del Pont chegou a ter varias residencias: a Casa Señorial de Calella, o Pazo do Pousadouro coñecido como Granxa de Pousadouro, en Redondela, a Casa Fidalga de Vigo, o Pazo de Lourizán ou a Granxa da Serra comprado aos herdeiros de Francisco Genaro Angel, irmán da súa muller, a Casa-Palacio de Hortaleza en Madrid, coñecido máis tarde como Palacio de Buenavista e o Pazo Baión ou Granxa de Fontán, propiedade da súa filla Ana Jacoba.
Descendencia
Casou coa viguesa Juana Ángel Méndez, coa que tivo dez fillos, entre eles:
1047
Mortes
Historia ano a ano
Relampo
Un relampo, lóstrego, alustro ou relustro é un fenómono meteorolóxico consistente no resplandor intenso e súbito que se produce nas nubes por unha descarga eléctrica durante unha treboada ou nos momentos previos a ela. miniatura|centro|700px|Secuencia do relampo, de 0.32 [[segundos]]
Cantiga de labor
miniatura|200px|Monumento ao agricultor, en Valado dos Frades ([[Portugal)]] A cantiga de labor é un subxénero da lírica consistente nunha cantiga destinada a acompañar o traballo.
Frieira
O topónimo Frieira pode referirse a:
Cantiga de labor
En Galiza os labores do campo acompañábanse moitas veces con cantigas, mais isto foi desaparecendo na segunda metade do século XX coa chegada da mecanización e a diminución dos traballos cooperativos. Quedan exemplos de cantos de seitura, de sementeira...
Acción (Pontevedra)
Acción foi unha revista editada en Pontevedra de 1928 a 1930.
Historia e características
Subtitulada Órgano de la Juventud Católica, apareceu o 15 de abril de 1928. Con periodicidade quincenal, foi fundada por Xosé Sesto e dirixida por José Muíños González. De carácter relixioso, publicou artigos en galego de Antón Losada Diéguez, Antonio Rey Soto, Xoán Bautista Andrade, Jacobo Rey Porto, Xerardo Álvarez Limeses, Manuel Casado Nieto e Herminia Fariña; e tamén poemas de Xosé Manuel Cabada, Casimiro Cubela, M. García García e Xosé Sesto. Tivo inicialmente unha sección crítica titulada "Picotazos", que desapareceu axiña. Cesou a súa publicación o 31 de maio de 1930.
Lost Sounds
Lost Sounds foi unha banda de synth punk estadounidense procedente de Memphis, Tennessee. O grupo naceu en marzo de 1999 con Rich Crook á batería, Patrick Jordan ao baixo, e Jay Reatard e Alicja Trout nos sintetizadores, guitarras e voces. Orixinalmente tocaban garage rock e contaban con varios teclados analóxicos que Trout usara na súa anterior banda, The Clears. A peculiar combinación de sintetizadores new wave e guitarras mutiladas amosaron tamén influenzas do dark wave. Lost Sounds trataba frecuentemente temas escuros e apocalípticos que ían do Apocalipse ata o masacre de Columbine.
O seu derradeiro concerto foi en maio de 2005 en Stuttgart. Rich Crook formou as bandas Lover! e THING. Alicjia xirou con River City Tanlines, Black Sundaye Mouserocket, ademais de editar material en solitario. Jay Reatard, que estaba conseguindo unha exitosa carreira con Matador Records, morreu en xaneiro de 2011. Crook, Alicjia e o antigos membro de Lost Souls John Garland crearon Sweet Knives xunto co baixista Johnny Valiant recuperando vellas composicións.
Santa María la Blanca
miniatura|[[Arco (arquitectura)|Arcos de ferradura no interior do edificio]] miniatura|Santa María la Blanca, Heliogravure 1889 Santa María la Blanca está situada na cidade de Toledo. Construída no século XII como sinagoga, foi posteriormente transformada en igrexa. Na actualidade o edificio pertence á Igrexa Católica, pero non se realiza culto nel. Atópase aberto ao público e funciona como museo.
Arquitectura
Construído no 1180 (segundo testemuña a inscrición visible nunha das súas trabes, este edificio mudéxar posúe cinco naves separadas por piares sobre os que descansan arcos de ferradura. Se ben existe certo contraste entre a sobriedade do exterior da sinagoga e o seu elaborado interior, o edificio presenta non pouca austeridade. Conforme á tradición oriental, o mesmo 'vive' para o interior. Esta sinagoga tivo considerable influencia sobre outras sinagogas españolas; tal é o caso, por exemplo, da sinagoga de Segovia.
Estilo
miniatura|200 px Trátase dunha construción mudéxar, creada por canteiros árabes. Os seus elementos de arquitectura inclúen paredes brancas e lisas, feitas de ladrillo, arcos de ferradura e piares octogonais, decoración xeométrica nos frisos e vexetal nos capiteis dos piares. Todas estas características e a distribución dos espazos, coas súas naves formadas pola sucesión de arcos de ferradura soportados por piares, tenden a lembrar a tipoloxía propia dunha mesquita. Non obstante, no século XIX, a articulación interior e estilo mourisco de Santa María la Blanca serviron de modelo para importantes sinagogas europeas e americanas.
Os trinta e dous piares deste templo son de ladrillo recuberto por cemento e cal. Ornados de piñas e volutas, os seus capiteis denotan influencia da arte románica. Por riba dos arcos de ferradura prevalece a ornamentación abstracta en frisos horizontais que inclúe molduras con delicados motivos baseados na interacción de liñas e medallóns. Os entrelazados xeométricos formados polas liñas son de orixe almohade.
Historia
miniatura|200 px En 1260, a comunidade xudía de Toledo obtivo un permiso extraordinario do rei Afonso X para reconstruír "a maior e máis fermosa sinagoga de España", sendo isto oposto a unha bula do Papa Inocencio IV. O edificio foi erixido en territorio cristián (Reino de Castela) por construtores árabes e tivo como comitente e financista á comunidade xudía de Toledo, representada por don Yosef ben Shoshan. Unha vez acabado, o edificio foi denominado "Sinagoga Maior" pois era o principal centro de culto hebreo na cidade. Xa desde os seus inicios, ese templo formaba parte das dez sinagogas toledanas tidas en conta por Yehuda ben Shlomo al-Jarizi nos seus escritos do século XII.
Durante anos os hebreos acudiron á Sinagoga Maior para orar e estudar a Torá, mais isto foi interrompido polo asalto á xudaría en 1355, así coma polas matanzas en 1391. O edificio foi convertido en igrexa da Orde de Calatrava baixo a advocación da Virxe en 1411 e, desde entón, se denominouno "Igrexa de Santa María a Branca". En 1550, o cardeal Siliceo transformouna nun beaterio para mulleres arrepentidas de ter unha conduta socialmente considerada coma indecorosa. De entón data o retablo da escola de Alonso Berruguete. As transformacións no encabezamento do edificio son desta época e estiveron a cargo do arquitecto Alonso de Covarrubias. Entre 1600 e 1701 o edificio permaneceu desocupado. Durante o século XVIII foi cuartel das tropas da gornición de Toledo. Coa invasión napoleónica de principios do século XIX converteuse en depósito. A mediados do mesmo século foi declarado Monumento Histórico Nacional e, trala Guerra Civil española, un Real Decreto do Goberno cedeuno á Igrexa Católica. Con todo, non é para nada infrecuente referirse a dito edificio como a "Sinagoga de Santa María a Branca".
Singularidade
O templo en cuestión constitúe un importante exemplo de cooperación entre as tres grandes comunidades monoteístas da España medieval: cristiá, hebrea e musulmá. É tamén símbolo da súa pacífica coexistencia na Península Ibérica ao longo de case toda a Idade Media.
Inis Mór
Inis Mór (tamén coñecida como Árainn ou Árainn Mhór; en inglés Inishmore) é unha illa de Irlanda. Forma parte do arquipélago das Oileáin Árann, no condado de Galway, na provincia de Connacht. Trátase da illa máis occidental e tamén é a meirande en termos de superficie e poboación, xa que segundo datos de 2016 tiña 762 habitantes.
Deseño
miniatura|dereita|Patrón de deseño. O deseño é un termo utilizado habitualmente no contexto das artes aplicadas, enxeñería, arquitectura, educación e outras disciplinas creativas.
Etimoloxía
Etimoloxicamente, a palabra deseño ten varias acepcións, que se ben son diferentes, os seus límites non están claros e mestúranse. As dúas principais son:
Santigoso, Santigoso, O Barco de Valdeorras
Santigoso é un lugar da parroquia de Santigoso no concello ourensán do Barco de Valdeorras na comarca de Valdeorras. Tiña 131 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 66 eran homes e 65 mulleres. Iso supón unha diminución da poboación respecto a 2010, cando tiña 134 habitantes (67 homes e 67 mulleres).
Moreira, Touriñán, Muxía
Moreira é un lugar da parroquia do Touriñán no concello coruñés de Muxía na comarca de Fisterra. Tiña 13 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 9 eran homes e 4 eran mulleres.
Por este lugar pasa a 7ª etapa da ruta de sendeirismo do Camiño dos Faros.
Sinfonías espurias ou de dubidosa autoría de Wolfgang Amadeus Mozart
miniatura|Retrato de Mozart aos trece anos, nun óleo pintado en xaneiro de [[1770 por Saverio dalla Rosa.]] Esta lista de sinfonías espurias ou de dubidosa autoría de Wolfgang Amadeus Mozart contén trinta e nove obras sinfónicas atribuídas nun principio ao compositor austríaco, e posteriormente probadas como espurias ou sobre cuxa autenticidade se teñen continuas dúbidas. Non se coñece con precisión o número real de sinfonías escritas por Mozart; das corenta e unha formalmente numeradas, hai tres (números 2, 3 e 37) das que se sabe sen ningunha dúbida que pertencen a outros compositores; por outra banda, os especialistas non están seguros da autoría da n.º 11. Con todo, á parte da secuencia aceptada de sinfonías números 1-41, existen outras vinte sinfonías auténticas de Mozart e, amais destas, unha longa lista de composicións problemáticas que non foron autenticadas como obras de Mozart. Algunhas destas composicións poden ser auténticas; de feito, as obras dubidosas son tratadas con frecuencia como auténticas polos que elaboran edicións recompilatorias. Non obstante, algunhas foron aceptadas durante moito tempo como obras doutros compositores, os cales foron identificados en moitos casos.
Moitas das dificultades de autenticación xorden coas sinfonías temperás de Mozart, das que se perderon as partituras autógrafas. Nalgunhas desapareceu completamente o corpo principal da obra, e só sabemos da súa existencia a raíz de que se conservou o incipit (anotación dos primeiros compases) catalogado por Breitkopf und Härtel, que publicou a Alte Mozart-Ausgabe (AMA) en 1883. Os informais métodos de publicación e distribución de obras musicais do século XVIII é, do mesmo xeito, causa de confusión. Os erros de catalogación, baseados en información desaxeitada, e en ocasións unha impaciencia excesiva por atribuír novos descubrimentos a Mozart, agravaron o problema. Con todo, a lista de sinfonías «espurias e dubidosas» non é fixa, en tanto que poden xurdir novas evidencias que leven á autenticación das obras dubidosas, do mesmo xeito que, nun futuro, sinfonías xeralmente aceptadas como da autoría de Mozart poderían ser cualificadas como dubidosas ou mesmo ser consideradas espurias.
Causas das malas atribucións
miniatura|[[Leopold Mozart, cuxas sinfonías en ocasións teñen sido atribuídas erroneamente ao seu fillo Wolfgang.]] Existen numerosas causas polas que as obras sinfónicas foron incorrectamente atribuídas a Mozart. Entre elas, pódense mencionar as seguintes:
Catálogo Köchel
O catálogo Köchel, xeralmente aceptado como a relación definitiva das obras de Mozart, foi publicado por Ludwig von Köchel en 1862, tendo sido revisado e actualizado en varias ocasións posteriores. O catálogo orixinal, coñecido como K1, clasifica as obras incompletas ou perdidas nun apéndice ou Anhang, sen seguir unha orde cronolóxica. Estas obras foron identificadas como Anh. seguido de letras e cifras, en lugar de por un número de KV (Köchel-Verzeichnis). Na última gran revisión do catálogo (1964, K6), o Anhang estendeuse para incluír as obras dubidosas ou espurias. Tomando como base as máis recentes investigacións e achados, algunhas das obras que no K1 estaban incluídas no Anhang foron ascendidas a status de KV, mentres que outras foron relegadas do catálogo principal ao Anhang. Non obstante, e como sinala Neal Zaslaw, as distribucións do catálogo Köchel entre a relación principal e o Anhang non son indicadores de confianza de autenticidade ou do contrario. Zaslaw estima como arbitrarias algunhas das divisións e pide «categorías máis claras e honestas» para as obras problemáticas.
Centro Oncolóxico de Galicia
O Centro Oncolóxico de Galiza é un centro hospitalario da Coruña inaugurado en 1972, que ten por obxectivo principalmente a prestación da asistencia sanitaria especializada en materia oncolóxica.
Funciona dende o ano 2008 como Consorcio, do que son partícipes a Fundación Centro Oncolóxico de Galiza, o concello da Coruña e o SERGAS.
Historia
En 1953 creouse a Asociación Española Contra o Cancro, que se dedicaba basicamente á atención dos enfermos de cancro, para a atención dos seus coidados xerais e tamén tratamentos específicos, para o que recadaba fondos mediante cuestacións e doazóns.
A finais de 1960 a AECC decidiu crear centros monográficos que trataran aos doentes de cancro. O Estado Español adquiriu 20 equipos de cobalto, que foron empregados pola AECC para dotar os centros que creara, un deles na Coruña, sendo presidente da Xunta Provincial da AECC José Antonio Quiroga y Piñeyro.
En 1970 chégase a un acordo co Concello, que autoriza a crear un edificio pegado ao Hospital de Beneficencia Municipal Labaca, no que se abre unha unidade de cobalto 60 que, xunto coa que había na USC e á que despois se instalou en Povisa, eran toda a dotación radioterápica que existía en Galiza.
Co Servizo Nacional de Saúde estableceuse o pago dos servizos que se lles daba aos doentes a través dunhas tarifas xerais que había para todo o estado. En 1972 inaugúrase o centro, sendo director Francisco Carro.
Os centros dependentes da AECC, foron os de Zaragoza, Sevilla, A Coruña, València, Donostia e Barcelona. Este último pasou ao SNS antes de ser rematado. Co tempo, dado o encarecemento das tecnoloxías, do persoal especializado e das novas menciñas, a AECC decidiu irse desprendendo dos restantes.
Valencia e A Coruña constitúense en Fundacións Benéficas sen ánimo de lucro a mediados dos 80. A Fundación Centro Oncolóxico de Galiza José Antonio Quiroga y Piñeyro, constituíuse en 1987, sendo inscrita no rexistro de fundacións galegas se participando no seu padroado a Xunta de Galiza e o concello da Coruña.
Así veu funcionando ata o 2008. Ese ano, o 28 de maio, asinouse o convenio entre a Fundación Centro Oncolóxico de Galiza, concello da Coruña e SERGAS, polo que crean o Consorcio Oncolóxico de Galiza, entidade xurídica pública, de natureza institucional e de base asociativa, dotada de personalidade xurídica plena e independente da dos seus membros, adscrito á Consellería de Sanidade, ao que a Fundación contribúe o coa totalidade da capacidade asistencial do Centro Oncolóxico.
O Servizo Galego de Saúde contribúe ao consorcio co financiamento necesario para a prestación da asistencia sanitaria e mediante o contrato-programa co consorcio, que permitirá vincular o seu financiamento cos criterios de planificación do Servizo Galego de Saúde e as necesidades dos usuarios.
Santa Inés, Burgos
Santa Inés é un concello español da provincia de Burgos (Castela e León). A súa poboación é de 162 habitantes (INE 2012).
Pico do Fogo
O Pico do Fogo (ou Monte do Fogo), sito na illa do Fogo, é a cima máis elevada do arquipélago de Cabo Verde, cunha altura de 2.839 m.s.n.m., sendo, logo do Pico do Teide a segunda cota en altitude do Océano Atlántico. Érguese como un estratovolcán interior no enorme cráter da Chã das Caldeiras (con 8 km de diámetro) e 1.200 m sobre o solo do cráter.
No interior do cráter aséntase a pequena aldea da Chã das Caldeiras.
Actividade
Unha das primeiras erupcións rexistradas, violentísima, do cráter principal, tivo lugar no 1680, na entón chamada illa de "São Filipe", que mudou o seu nome para o actual de Fogo. Nos anos 1785, 1799, 1847, 1852, 1857 e 1951 rexistráronse outras erupcións. A última tivo lugar a data de 2 de abril de 1995, desbordando a lava o bordo da Chã das Caldeiras, e orixinando un volcán veciño, o Pico Pequeno, de 1.950, no pé oeste do Pico.
Conservación
O Pico forma parte dunha zona natural protexida. Nos límites da zona, en ladeiras do macizo volcánico cultívanse videiras e café.
Ascenso
A escalada do Pico do Fogo é relativamente fácil, máis recoméndase contratar guía.
Jean-Paul Sartre
Jean-Paul Sartre, nado en París o 21 de xuño de 1905 e finado na mesma cidade o 15 de abril de 1980, foi un escritor e filósofo francés, representante da corrente existencialista, cuxa obra e personalidade marcaron a vida intelectual e política de Francia desde 1945. ata finais da década de 1970.
Escritor prolífico, fundador e editor da revista Les temps modernes (Tempos modernos, en galego) (1945), foi coñecido tanto pola súa obra filosófica e literaria como polos seus compromisos políticos, primeiro en relación co Partido Comunista, despois, na década de 1970, coas correntes de esquerda lenista máis concretamente maoístas.
Intransixente e fiel ás súas ideas, rexeitou sempre tanto as honras como calquera forma de censura; rexeitou notablemente o Premio Nobel de Literatura en 1964. Aínda que fixo unha notable excepción cando aceptou o título de doutor honoris causa da Universidade de Xerusalén en 1976. Negouse a dirixir unha serie de programas de televisión que lle ofreceron, porque requirían un modelo previo, e explicou: «Son demasiado vello para facer exames.» Contribuíu á creación do xornal Libération (1973), chegando a vendelo el mesmo nas rúas para dar máis publicidade ao seu lanzamento..
The Gutter Twins
The Gutter Twins é unha colaboración musical entre os roqueiros Greg Dulli e Mark Lanegan. A banda xurdiu en 2003, pero Dulli e Lanegan levaban contribuíndo regularmente nos seus distintos proxectos dende o ano 2000, destacando a banda Twilight Singers de Dulli. O día de Nadal de 2003 Dulli e Lanegan comezaron a traballar na colaboración. O seu nome é un xogo de palabras en homenaxe a The Glimmer Twins, o pseudónimo usado por Mick Jagger e Keith Richards cando traballaban producindo gravacións para The Rolling Stones.
Jean-Paul Sartre
Outros intelectuais xogaron para el un papel importante en diferentes etapas da súa vida: Paul Nizan e Raymond Aron, os seus compañeiros durante a etapa na Escola Normal Superior de París; Maurice Merleau-Ponty e Albert Camus nos anos da posguerra, e Benny Lévy (alias Pierre Victor) ao final da súa vida.
Segundo moitos comentaristas e para o propio Sartre, a súa vida foi dividida en dous pola segunda guerra mundial. Podemos distinguir entón dous grandes períodos na obra de Sartre: primeiro un enfoque filosófico teórico centrado na ontoloxía de L'Être et le Néant). (O Ser e a Nada) (1943) ; despois un período máis práctico, onde o autor busca aplicar o seu método exposto na Critique de la raison dialectique (Crítica da razón dialéctica) (1960) . Este segundo período do seu traballo influíu fortemente en sociólogos cualitativistas como Erving Goffman.
Jean-Paul Sartre deixa atrás un traballo considerable, en forma de novelas, ensaios, obras de teatro, escritos filosóficos ou biografías. A súa filosofía marcou a posguerra, e é, con Albert Camus, un símbolo do intelectual comprometido. Do mesmo xeito que a este último, en 1957, tamén se lle concedeu o Premio Nobel de Literatura en 1964.
Do seu suposto compromiso coa resistencia en 1941 (compromiso cuestionado pola súa actitude problemática durante a ocupación), ata a súa morte en 1980, Sartre seguiu facendo titulares. De feito, estivo involucrado en moitos asuntos, abrazando ferventemente as causas que considera correctas. Ás veces foi comparado como o Voltaire do século XX, Sartre seguio sendo un activista ata o final da súa vida.
Xuventude e compromiso
miniatura|upright|Jean-Paul Sartre cara a 1910.
Infancia
Jean-Paul Charles Aymard Sartre naceu o, no número 13 da rúa Mignard no distrito 16 de París. Fillo único, procedía dunha familia burguesa : súa nai Anne-Marie Schweitzer, pertencía a unha familia de intelectuais e profesores alsacianos, os Schweitzer (era curmá de Albert Schweitzer ), o seu tío materno Georges Schweitzer, irmán da súa nai polo tanto, era politécnico, enxeñeiro en enxeñería marítima, , seu pai, Jean-Baptiste, era fillo dun médico de Thiviers , era tamén enxeñeiro da promoción de 1895, titulado en 1897 como oficial naval , ,. A parella uniuse o no Distrito 16 de París e o pequeno Sartre, nado uns trece meses despois, nunca coñeceu a seu pai, que morreu de febre amarela o, quince meses despois do seu nacemento.
De 1907 a 1917, o pequeno "Poulou", como lle chamaban, foi vivir coa súa nai a casa dos seus avós maternos. Alí pasou dez anos felices, adorado, mimado, felicitado cada día, o que sen dúbida contribuíu a construír nel un certo narcisismo. Orfo aos quince meses, así que foi o seu avó, Charles Schweitzer, profesor asociado xubilado de alemán, autor de Deutsches Lesebuch, un método experimental recoñecido baixo a III República, que no educa antes de entrar na escola pública aos dez anos. Na gran biblioteca da casa Schweitzer descubriu a literatura moi cedo, e preferiu ler antes que socializar con outros nenos. Dende pequeno padeceu estrabismo, tamén cando tiña tres anos perdeu case por completo a vista do ollo dereito, xa débil polo defecto conxénito, por mor dunha enfermidade infantil. O período da infancia foi narrado polo propio Sartre na súa autobiografía Les Mots. ).
Este período remata o cando a súa nai volveu casar con Joseph Mancy, enxeñeiro marítimo ,, da mesma promoción que o seu irmán Georges e do seu defunto marido. Sartre, entón de 12 anos, nunca deixará de odiar ao seu padrasto. A parella trasladouse entón a La Rochelle, onde Sartre permanecerá ata a idade de 15 anos, tres anos que serán anos de calvario para el: pasa do ambiente familiar feliz á realidade dos estudantes de secundaria que lle parecen violentos e crueis..
No verán de 1920, Jean-Paul Sartre cae enfermo e é trasladado a París. Preocupado pola súa educación, que podería ser "pervertida" polos mozos rebeldes do liceo Eugène-Fromentin de La Rochelle, a súa nai decide que o seu fillo quedará en París.
Diego Rolan
Diego Alejandro Rolan Silva, nado en Montevideo o 24 de marzo de 1993, é un futbolista uruguaio que xoga de dianteiro no FC Juárez da Primeira División de México.
Jean-Paul Sartre
Anos de estudo
miniatura|upright|Jean-Paul Sartre, estudante da [[Escola Normal Superior (París)|Escola Normal Superior de París en 1924.]]
Diego Rolan
Defensor Sporting
Rolan criouse na canteira do Defensor Sporting, chegando ao primeiro equipo en 2011. O 28 de agosto de 2011, fixo o seu debut oficial nun empate 1-1 contra Cerrito. O 13 de novembro de 2011, marcou o seu primeiro gol oficial contra o Cerro Largo FC. O 23 de setembro, anotou un triplete na vitoria por 4-1 sobre o Progreso. O 17 de novembro, marcou outro hat-trick, esta vez na vitoria por 4-0 fronte a Bella Vista.
Jean-Paul Sartre
Anos de estudo
Aos trece anos, estivo brevemente matriculado no liceo Montaigne. Os 16 anos, Sartre volve ao liceo Henri-IV onde fora alumno en quinto e sexto. Alí coñece a Paul Nizan, tamén aprendiz de escritor, co que establecerá unha amizade tan estreita que foron alcumados. « Nitre et Sarzan ». Apoiado por esta amizade, Sartre comeza a construirse unha personalidade propia. Para toda a «clase elitista» -"opción" latín e grego- na que estuda, Sartre convértese no SO, é dicir, o "sátiro oficial": sobresae de feito na faceta das bromas.
Diego Rolan
Girondins de Bordeos
Despois da súa actuación no Campionato Suramericano de Fútbol Sub-20 de 2013, onde marcou catro goles, varios equipos grandes de Europa interesáronse na súa fichaxe. O 11 de febreiro de 2013 asinou un contrato co FC Girondins de Bordeaux da Ligue 1.
Jean-Paul Sartre
Anos de estudo
Sartre, sempre acompañado de Paul Nizan, prepara a proba de acceso a Escola Normal Superior no liceo Louis-le-Grand. Alí fixo o seu debut literario, escribindo sobre todo dous contos, dúas historias sinistras de mestres de provincias, nos que mostraba a súa ironía e o seu desgusto polo convencional. Ao mesmo tempo, Sartre, xunto con Nizan, retoma o seu papel de animador público facendo bromas e pequenas obras entre clases. En 1924, dous anos despois da súa entrada en Louis-le-Grand, Sartre e Nizan foron ambos admitidos no concurso de ingreso para a Escola Normal Superior de París (ENS) ,
Diego Rolan
Girondins de Bordeos
Xogou o que restaba desa tempada e catro máis no Girondins, sendo a súa mellor campaña a 2014/15, na que anotou 16 goles en 38 partidos. Xogou un total de 149 partidos co club francés, marcando 38 goles.
Jean-Paul Sartre
Anos de estudo
Sartre destacou inmediatamente no que Nizan deu en chamar "escola normal e superior". Sartre foi o formidable instigador de todas as bromas e arremedos, chegando mesmo a provocar un escándalo ao realizar un sketch antimilitarista cos seus amigos na revista da ENS de 1927, tras o cal Gustave Lanson, director da escola, dimitiu. Ese mesmo ano, asinou xunto cos seus compañeiros, e tras Alain, Lucien Descaves, Louis Guilloux, Henry Poulaille, Jules Romains, Séverine..., a protesta (publicada o 15 de agosto na revista Europa ) contra a lei de organización xeral da nación para tempos de guerra, que abrogaba toda independencia intelectual e toda liberdade de opinión.
Diego Rolan
Cesión ao Málaga CF
No verán de 2017 o Girondins chegou a un acordo co Deportivo da Coruña para o traspaso do futbolista, pero dado que o club galego tiña chea a cota de extracomunitarios, o traspaso adiouse un ano, sendo cedido mentres ao Málaga CF. Xogou 27 partidos co club andaluz, marcando cinco goles, que non serviron para evitar o descenso.
Jean-Paul Sartre
Anos de estudo
Sartre xa ten gusto pola provocación e pola loita contra a autoridade. Tamén adquiriu gran notoriedade entre os seus profesores e recibía unha grande ovación cada vez que chegaba ao refectorio. Se Sartre é un bromista, tamén é un gran traballador, devora máis de 300 libros ao ano, escribe cancións, poemas, contos e novelas sucesivamente. Sartre trabou amizade con algúns dos que máis tarde se farían famosos, como Pierre-Henri Simon, Raymond Aron, , Maurice Merleau-Ponty e Henri Guillemin.
Diego Rolan
Deportivo da Coruña
esquerda|miniatura|200x200px| Rolán con [[Club Deportivo Leganés|Leganés en 2018.]] O 17 de xullo de 2018 o Girondins de Bordeos anunciou o traspaso ao Deportivo da Coruña, que acababa de descender á Segunda División. O custo da operación estimouse en 6 millóns de euros.
Cesión ao Leganés
Nove días despois, foi cedido ao CD Leganés na primeira división por un ano, cunha cláusula de compra.
Jean-Paul Sartre
Anos de estudo
Con todo, durante os seus catro anos na *École normale supérieure, Sartre non pareceu interesarse pola política. Espontaneamente anarquista, non acudiu a ningunha manifestación, nin se entusiasmou por ningunha causa. Para sorpresa dos seus admiradores, que se preguntaban por un posible erro do xurado, Sartre suspendeu as oposicións de 1928 para a ser agregado de filosofía, mentres que Raymond Aron foi clasificado en primeiro lugar. , El mesmo diria que era demasiado orixinal. miniatura|upright|Simone de Beauvoir e Jean-Paul Sartre diante da estatua de [[Honoré de Balzac|Balzac en París]] Preparándose a fondo para as oposicións por segunda vez, coñece no seu grupo de traballo a Simone de Beauvoir, presentada por un amigo común, René Maheu, a quen alcumou "castor", en referencia ao inglés beaver (que significa "castor": por unha banda, este animal simboliza o traballo e a enerxía, ou o espírito construtivo deste animal; por outra banda, o son da palabra castor é próximo ao do nome 'Beauvoir'). Este alcume será adoptado por Sartre e ela converterase na súa compañeira ata o final da súa vida. Ela será o seu "amour nécessaire" (amor necesario) fronte aos "amours contingentes" (amores continxentes) que ambolos dous experimentarán. . En 1929, no segundo intento, Sartre obtivo o primeiro posto no concurso para de funcionario. Simone de Beauvoir obtivo o segundo posto. .
Diego Rolan
Cesión ao Leganés
Apenas dispuxo de minutos no equipo de Mauricio Pellegrino, participando só en oito partidos e en xaneiro de 2019 deixou o club madrileño para recalar cedido no Deportivo Alavés ata o final de tempada.
Cesión ao Alavés
Tampouco Abelardo, técnico do equipo vasco, contou moito con el, o que sumado a unha lesión no bíceps, fixo que só xogase 9 partidos, 3 deles como titular.
Jean-Paul Sartre
Anos de estudo
Por consello de Raymond Aron, Sartre completa a partir de novembro de 1929 o seu servizo militar obrigatorio dun ano na sección de meteoroloxía do exército do aire, con Aron como sarxento de instrución. , O mesmo Raymond Aron aconselloulle en 1930 a lectura da Théorie de l'intuition dans la phenomenologie de Husserl (Teoría a intuición na fenomenoloxía de Husserl), unha obra de Emmanuel Levinas. Sartre consegue o libro. O descubrimento de Husserl foi para el unha sorpresa. Sartre dise a si mesmo: «Ah, pero xa atopou todas as miñas ideas».
Pasa un ano no Instituto francés de Berlín, completa a súa iniciación á fenomenoloxía de Husserl. Ao seu regreso do servizo militar, con 26 anos entón, Sartre cobizou un posto de tradutor no Xapón, país que sempre lle interesou. . O seu soño faise cachizas e en marzo de 1931 denégaselle unha praza e envíaselle ao Lycée de Le Havre, hoxe Lycée François-Ier. Foi o comezo dun calvario para Sartre, que tanto temía a vida ordenada e que tanto criticara nos seus escritos a aburrida vida dun mestre de provincias. De 1936 a 1939, ensina en Le Havre, Laon e París.
Anos en Le Havre: cruzando o deserto
Sartre entra entón de cheo na vida real, o traballo e a vida cotiá. Se cos seus modos choca un pouco cos pais e profesores, como chegar a clase sen gravata, estes seducen aos seus alumnos, para os que é un excelente profesor, cálido e respectuoso, e moitas veces un amigo. De aí nace a súa complicidade coa adolescencia, un contacto que sempre lle gustará ter ao longo da súa vida.
En 1932 descobre Voyage au bout de la nuit de Louis-Ferdinand Céline, unha obra que lle causaría unha impresión duradeira. No verán de 1933, sucedeu a Raymond Aron no Instituto Francés de Berlín, quen, a cambio de boa vontade, sucedeulle no Liceo de Le Havre desde o outono de 1933 ata o verán de 1934. . Sartre completa entón a súa introdución á fenomenoloxía de Husserl e descobre a obra de Martin Heidegger, Sein und Zeit (Ser e Tempo). Tamén neste caso, é un shock.
En outubro de 1934 retomou o seu posto en Le Havre. En 1936 publicou L'Imagination e La Transcendance de l'Ego. Presentou o manuscrito de La Nausée a Gallimard, que o rexeitou a pesar da valoración positiva de Paulhan. A gloria que pensaba que conseguiría desde neno, estes anos en Le Havre poñenlla en cuestión En outubro de 1936 obtivo o seu traslado á escola normal de mestres en Laon, no departamento de Aisne onde ensina un ano no ensino superior.
Ao ano seguinte, Sartre é trasladado ao Lycée Pasteur de Neuilly-sur-Seine, onde coñece a Robert Merle. Iniciou entón unha breve fase de notoriedade coa publicación, en xullo de 1937, na revista Nouvelle Revue française, dun conto, Le Mur, que se reeditou en 1939 na colección Le Mur. Gide consideraba esta colección como unha "obra mestra". Despois retomou o seu manuscrito de Melancholia e en abril de 1938 aceptou o título final La Nausée que lle propuxera Gaston Gallimard. O libro, que non obtivo por pouco o premio Goncourt, é unha novela filosófica ("fenomenolóxica") e un tanto autobiográfica, marcada pola influencia de Céline, que narra os tormentos existenciais de Antoine Roquentin, solteiro de 35 anos e historiador de profesión.
Guerra e ocupación
Antes da guerra, Sartre non tiña conciencia política. Era pacifista, pero sen militar pola paz, o antimilitarista Sartre enfróntase, con todo, á guerra sen vacilar. A experiencia da guerra e a vida en comunidade transformaranno por completo.
Durante a "guerra de broma" ("drôle de guerre"), foi destinado, á 70ª división, ao campo de aviación militar de Essey-lès-Nancy, como soldado encargado dos recoñecementos meteorolóxicos. Unha semana máis tarde, debido á súa miopía, foi trasladado a Marmoutier (Baixo Rin), e despois a Ittenheim, Brumath, Morsbronn e Bouxwiller. ,.
O seu traballo deixáballe moito tempo libre, tempo que aproveitaba para escribir moito (de media doce horas diarias durante nove meses, é dicir, 2.000 páxinas, das que unha pequena parte será publicada baixo o título de Carnés da drôle de guerre). A súa primeira razón para escribir era evitar o contacto cos seus compañeiros, xa que as relacións serias e xerárquicas do exército resultábanlle bastante difíciles de soportar..
A guerra de broma remata en maio de 1940, e o falso conflito faise moi real. O 21 de xuño Sartre foi feito prisioneiro en Padoux (Vosgos), e foi trasladado a o campo de prisioneiros Stalag XII D de 25.000 prisioneiros en Alemaña, preto de Tréveris. A súa experiencia como prisioneiro marcouno profundamente: ensinoulle a solidariedade cos homes. Lonxe de sentirse limitado, participou na vida da comunidade, contando historias e chistes aos seus compañeiros de barracón, participando en combates de boxeo e escribindo e dirixindo unha obra de teatro para a Noiteboa de 1940, Bariona, ou le Fils du tonnerre. Ambientada en Xudea na época da ocupación romana, mostra a un oficial romano facendo duros comentarios sobre os xudeus. O cabo Jean Pierre, compañeiro de prisión de Sartre, considerou que a obra era antisemita. Annie Cohen-Solal, biógrafa de Sartre, preguntábase se estes comentarios debían atribuírse á irreflexión ou á torpeza de Sartre.e. miniatura|upright|Número 24 da rue Cels de París, onde Sartre viviu en varias ocasións durante a guerra.. Esta vida no campo de prisioneiros é importante, porque é o punto de inflexión da súa vida: a partir de agora xa non é o individualista dos anos 30, senón que se pon un deber na comunidade.
En marzo de 1941 Sartre queda en liberdade grazas a un certificado médico falso que alega "cegueira parcial do ollo dereito".
Sartre é visto por algúns coma resistente, mentres que o filósofo Vladimir Jankelevitch lle reprocha polo contrario a súa «falla de compromiso político» durante a ocupación alemá. Chega a profesor, populariza o existencialismo francés, que el contribúe a definir (O existencialismo é un humanismo 1946). Adquire notoriedade e acada un vasto publico grazas ás súas novelas (A náusea 1938, O muro 1939) e obras de teatro (As moscas 1943) que permiten difundir as súas ideas.
En 1945, crea a revista Temps Modernes. Despois de ter seguido a liña do partido comunista, cúlpao no 1956 da represión da sublevación húngara e da intervención soviética en Checoslovaquia no 1968. Durante a guerra de Alxeria, toma partido pola F.L.N..
Simbolizando o intelectual comprometido, multiplica as tomas de postura políticas. Concédenlle en 1964 o Premio Nobel de Literatura, mais el rexéitao.
Morre o 15 de abril de 1980 no hospital Brousses (París) aos 74 anos de idade tras unha longa enfermidade que xa o apartara da dirección do xornal Libération uns anos antes. Foi soterrado, no cemiterio de Montparnasse en París xunto con Simone de Beauvoir, o 20 de abril e aos seus funerais asistiron unhas 50.000 persoas.