cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
La La Land (filme)
Estrea
La La Land tivo a súa estrea mundial na inauguración do Festival Internacional de Cine de Venecia, o 31 de agosto de 2016. A película tamén tivo unha exhibición no Festival de Cine de Telluride, no Festival Internacional de Cine de Toronto o 12 de setembro de 2016, no Festival de Cine de Londres, o Festival de Cine de Middleburg a finais de outubro de 2016, o Festival de Cine de Virxinia celebrado na Universidade de Virxinia o 6 de novembro de 2016, AFI Fest o 15 de novembro de 2016.
A película foi fixada inicialmente para unha estrea do 15 de xullo de 2016; con todo, en marzo de 2016 anunciouse que a película se estrearía en todo o país o 16 de decembro. Chazelle admite que o cambio foi porque sentía que a data de lanzamento non era a correcta para o contexto da película.
Recadación
Dende o 11 de decembro de 2016, La La Land recadou 881 104 dólares nos Estados Unidos e o Canadá e 4,8 millóns noutros territorios, cun total mundial de 5,5 millóns de dólares, contra un orzamento de produción de 30 millóns de dólares.
La La Land comezou a súa estrea en salas cunha versión limitada en cinco cines nos Ánxeles e Nova York o 9 de decembro. Gañou $881 104 dólares na súa primeira fin de semana, dando á película unha media por cine de 176 221 dólares, a mellor media do ano.
Recepción crítica
La La Land foi recibida con eloxios da crítica, con eloxios dirixidos ao guión e á dirección de Chazelle, ás actuacións de Gosling e Stone, á partitura musical de Hurwitz e aos números musicais da película. O sitio web de comentarios Rotten Tomatoes dá á película unha cualificación de aprobación do 95%, baseada en 135 revisións, cunha cualificación media de 8.7/10. O consenso crítico do sitio di, "La La Land dá unha nova vida nun xénero pasado coa dirección emocionante, asegurada, funcionamentos de grande alcance, e un irresistíbel excedente do corazón." En Metacritic, que asigna unha cualificación normalizada, o filme ten unha puntuación de 91 sobre 100, baseado en 39 revisións, o que indica "aclamación universal".
Peter Travers de Rolling Stone dixo que La La Land era o seu filme favorito de 2016. Peter Bradshaw, de The Guardian, outorgou á película cinco de cinco estrelas, describíndoa como "unha obra mestra soprada polo sol".
Premios Oscar
O 24 de xaneiro de 2017 foi nomeada a 14 premios Oscar, igualando a Titanic e Todo sobre Eva.
Doroña, Vilarmaior
Patrimonio
A igrexa parroquial é un templo románico do século XII. Ten unha nave de planta rectangular con ábsida semicircular. A fachada principal está protexida por un pórtico cuberto, con columnas a ambos lados e un tímpano onde aparece un Agnus Dei enmarcado nun arco de medio punto lixeiramente apuntado. Sobre o tellado, no lado da epístola, hai unha espadana.
Comunismo libertario
Hai que facer notar que pese a que o comunismo libertario é empregado como sinónimo de anarcocomunismo, non se trata necesariamente da mesma ideoloxía. Mentres que todos os anarcocomunistas son comunistas libertarios, non todos os comunistas libertarios son anarquistas.
O anarcocomunismo foi concibido inicialmente na Italia durante a Primeira Internacional, por Carlo Cafiero, Errico Malatesta, Andrea Costa e outros ex-republicanos de Mazzini.
A Lagoa, Grixalba, Sobrado
A Lagoa é un lugar da parroquia de Grixalba no concello coruñés de Sobrado da comarca da Terra de Melide. Tiña 13 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística dos cales 4 eran homes e 9 eran mulleres.
Comunismo libertario
As súas ideas non diferían do anarquismo individualista e mutualismo de Pierre Joseph Proudhon ata despois da morte de Mikhail Bakunin. Alí onde Proudhon apoiou a propiedade individual do produto do traballo, salarios, e un mercado de troco, os anarcocomunistas racharon con esa idea en oposición á propiedade individual, a eliminación dos salarios e a abolición do valor de intercambio. Cafeiro explica en Amarchi et Communisme que a propiedade privada do produto de traballo revertería nunha desigual acumulación do capital e, polo tanto, nunha indesexable distinción de clases. Joseph Dejacque criticaba a Proudhon directamente, afirmando que "Non é sobre o produto do seu traballo sobre o que un traballador ou traballadora ten dereito, senón sobre a satisfacción das súas necesidades, independentemente de cal poida ser a súa natureza". En 1876, na Conferencia de Florencia da Federación Italiana da Internacional (que de feito tivo lugar nun monte nas aforas de Florencia debido á actividade policial), declararon os principios do anarcocomunismo, comezando con:
Este mesmo informe fixérono nun artigo Malatesta e Cafiero no boletín da Federación Xura (Suíza) máis tarde ese mesmo ano.
Ruibó, Lires, Cee
Ruibó é un lugar da parroquia de Lires no concello coruñés de Cee na comarca de Fisterra. Tiña 66 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, 32 homes e 34 mulleres
Comunismo libertario
O anarcocomunismo defende o igualitarismo, a abolición do diñeiro e a introdución da economía do agasallo para facilitar a compartición de bens. No anarcocomunismo o beneficio non existe. Non só iso, senón que os bens son dados como agasallos na certeza de que os outros tamén o farán (nun contexto industrial isto podería ocorrer tanto entre os sindicatos de traballadores como entre individuos). Se un sindicato non comparte os seus produtos, non recibirá recursos doutros sindicatos. Xa que logo, isto fará que lle interese compartir.
O anarcocomunismo tamén avoga pola abolición do traballo no senso de escravitude do salario, e recomenda ó traballador a súa autoxestión para mellorar as condicións laborais, incrementar a eficiencia e facer o traballo satisfactorio.
Argumentos filosóficos
O anarcocomunismo enfatiza a experiencia colectiva como distinta e importante na procura da liberdade. Todas as formas de anarquismo recoñecen a identidade colectiva en certo grao, pero o anarcocomunismo, comezando con Piotr Kropotkin e estendéndose a través de Alexander Berkman, Nestor Makhno e moitos outros, amplifican o sentido da experiencia colectivista por riba da individualista.
Implicitamente, o anarcocomunismo seguiu o modelo kantiano de clasificación: ao igual que Kant, dividiron a vida nas súas partes individuais, as cales teñen un paralelo na Razón Pura, e as partes menos obvias da vida, que caracterizan as nosas relacións cos outros, que teñen un paralelo na razón práctica. Non importa o autónomos que poidamos chegar a ser cando ficamos sós. Unha vez que comezamos a interactuar reciprocamente co mundo e cos demais, o troco de circunstancias pide un troco de perspectiva.
Isto continúa coa nosa bioloxía. As partes da vida que Kant identificou no seu traballo sobor a razón práctica non son ben entendidas xeralmente. ¿Como se sente a experiencia do traballo realmente? ¿Que pensamos cando traballamos? Debido a algún tipo de limitación biolóxica, cando as persoas tratan sobre estes aspectos da vida tenden a empregar escuras e abstractas metáforas e analoxías para explicar aquilo do que están a falar..
É aquí cando a diferenza entre o anarquismo e o anarcocomunismo se manifesta máis claramente: o anarcocomunismo colleu eses difíciles aspectos da vida, tratou de comprendelos e integrounos en estratexias libertarias que os implicaban.
A implicación con estes aspectos da vida é que namentres que a liberación mental podería ser abraiante, sendo consciente da subestrutura colectiva da vida e da sociedade, condúcese a unha liberación máis profunda do que comunmente se pensa que é posible. Por iso, no que respecta ós anarcocomunistas, eles se ven perseguindo unha definición de liberdade máis completa cá dos outros anarquistas.
Sjón
Sigurjón Birgir Sigurðsson, máis coñecido como Sjón, nado en Reiquiavik o 27 de agosto de 1962, é un escritor e artista islandés.
Comunismo libertario
Críticas
Algúns dos primeiros anarquistas individualistas pensaban que os elementos do anarco comunismo eran inconsistentes cos principios anarquistas. Benjamin Tucker chamou ao comunismo anarquista pseudo anarquismo. Así a todo, moitos dos anarcoindividualistas desa época, coma o propio Tucker e Émile Armand sentían que tiñan moito en común cos anarcocomunistas ou traballaban xuntos para difundir as súas ideas.
Sjón
Traxectoria
É un dos autores máis coñecidos da literatura islandesa contemporánea. Comezou a súa carreira literaria co libro de poesía Sýnir (Visións). Até 2011 levaba publicados 11 libros de poemas e 7 novelas. As súas novelas Augu þín sáu mig e Með titrandi tár recibiron o premio cultural do diario islandés DV, e Argóarflísin, á súa vez, o premio á novela do ano da Asociación de Libreiros. Skugga-Baldur obtivo o premio de Literatura do Consello Nórdico en 2005 e está traducida ao galego por Elías Portela e publicada por Rinoceronte Editora.
Tamén traballou nos ámbitos da música, o cinema ou a ópera.
É ben coñecido por ser o compositor dalgunhas letras para a cantante Björk, entre elas o tema "Oceania", así como por ser coautor da banda sonora do filme Dancer in the Dark, do dinamarqués Lars von Trier.
O 10 de abril de 2017 deu un recital poético en idioma islandés na Coruña xunto a Elías Portela (que leu pomas seus en islandés e en galego), encadrado no ciclo Poetas Di(n)versos e presentado como é habitual pola poetisa Yolanda Castaño.
Castro de Santa Lucía
O castro de Santa Lucía é un castro situado na parroquia de Castrelo de Miño, no concello ourensán de Castrelo de Miño.
Morfoloxía
Consta dun recinto fortificado situado no lugar de Freás. Trátase dun castro romanizado. No cumio ten unha croa, que ten unhas dimensións de 75 metros no eixo nordeste-suroeste e 50 no eixo sueste-nordeste. Completando o conxunto hai unha plataforma de forma ovalada que mide uns 175 metros no seu eixo maior e uns 125 no menor.
Polos lados norte, noroeste e suroeste presenta unha pronunciada pendente. Polo lado sueste aprécianse os vestixios dun posible foxo, sobre o cal se construíu hai pouco o camiño que leva ata o castro.
Pablo Otero
Pablo Otero "Peixe", nado en Ourense en 1970, é un escritor, ilustrador e pintor galego.
Traxectoria
Estudou na Facultade de Belas Artes de Pontevedra. Participou nos 11 primeiros números da revista Golfiño.
Ilustrou obras de autores galegos, como Cidades (Xerais, 1997), de Fran Alonso; Rato Pincho (Galaxia, 2004), de Gloria Sánchez; Deseñadora de hora en hora (Tambre, 2004), de Xoán Babarro; así como de escritores estranxeiros, como O Príncipe das Sombras de Milan Vukotic ou Contos por palabras de Gianni Rodari. Así mesmo, escribiu e ilustrou obras propias, tales como Parece unha formiga (Kalandraka, 2019).
Expuxo a súa obra en múltiples galerías galegas, como por exemplo no Museo de Pontevedra.
Vilar, Cellán de Calvos, Castroverde
Vilar é un lugar da parroquia de Cellán de Calvos no concello lugués de Castroverde na comarca de Lugo. Segundo o IGE, en 2013 tiña 2 habitantes (1 home e 1 muller).
Destino de cabaleiro
Destino de cabaleiro (en A Knight's Tale) é un filme estadounidense de aventuras dirixido, producido e escrito por Brian Helgeland. Está protagonizado por Heath Ledger, Shannyn Sossamon, Mark Addy, Alan Tudyk, Rufus Sewell, Paul Bettany, e James Purefoy. Estreouse en galego na TVG o 23 de decembro de 2009.
José Couso
José Couso Permuy, nado en Ferrol o 5 de outubro de 1965 e finado en Bagdad o 8 de abril de 2003, foi un cámara e reporteiro gráfico que morreu durante a invasión de Iraq de 2003 cando un carro de combate estadounidense disparou ó hotel no que se atopaba, o Hotel Palestina.
Traxectoria
José Couso naceu nunha familia de tradición militar. Licenciouse en Ciencias da Información e Ciencias da Imaxe na Universidade Complutense de Madrid. Realizou varias tarefas para empresas como EFE ou Canal +, e traballou como cámara para a canle de televisión Telecinco durante oito anos, cubrindo noticias de relevancia como o secuestro do seu compañeiro Jon Sistiaga en Macedonia do Norte, os bombardeos de Bagdad de 1998, a guerra de Kosovo en 1999, diversas reportaxes no barco Hespérides na Antártida en 2001 ou reportaxe nas covas Lascaux (Francia), o incidente da illa Perexil e o verquido do Prestige no 2002.
Couso trasladouse a Iraq pouco antes do comezo da guerra de 2003, xunto a varios compañeiros dos informativos de Telecinco. De todos eles só quedaron dous en Bagdad: Jon Sistiaga como xornalista e José Couso como operador de cámara. O resto do equipo regresou a España poucos días antes do principio dos bombardeos.
O 8 de abril de 2003 José Couso encontrábase no Hotel Palestine de Bagdad, lugar onde se hospedaban numerosos xornalistas estranxeiros. Nese momento unha compañía da 3ª División de Infantería do Exército estadounidense encontrábase loitando á outra beira do río Tigris, onde recibían fogo de morteiro e granadas propulsadas. Segundo o informe posterior realizado polo Mando Central dos Estados Unidos (CENTCOM), o fogo inimigo era dirixido por un observador que se encontraba na mesma beira do Tigris que o Hotel Palestine. Trala busca do presunto observador, un tanque M1 Abrams disparou o seu canón de 120 mm contra o hotel. O proxectil do tanque impactou no piso 15, onde se aloxaba o equipo da axencia Reuters, resultando morto no acto o xornalista ucraíno Taras Protsyuk. José Couso encontrábase filmando no piso inferior, sendo ferido gravemente. Couso foi trasladado ó Hospital San Rafael de Bagdad, onde faleceu mentres era operado.
José Couso estaba casado e tiña dous fillos.
Reaccións trala morte de Couso
O Pentágono recoñeceu a autoría do ataque alegando que os soldados que dispararon contra o hotel, ó mando do sarxento Thomas Gibson, estaban respondendo a fogo inimigo.
Confeitura
miniatura|250px|Confeitura de amorodos. A confeitura é unha conserva de froitas picadas con azucre. Aínda que a proporción de froitas e azucre varía dependendo do tipo de confeitura, o punto de maduración da froita e outros factores, o punto de partida é, xeralmente, que é en proporción 1 a 1 en peso. Cando a mestura alcanza os 104 °C, o ácido e a pectina na froita reaccionan co azucre facendo que, en refrixeración, a mestura quede sólida.
Para que se forme a confeitura, é importante que a froita teña pectina. Algunhas froitas que teñen pectina son: as mazás, as froitas cítricas, e moitas bagas, agás os amorodos e a moras, por exemplo. Para preparar compotas de froitas, a industria engade pectina pura, pero o método caseiro consite en engadir outra froita con moita pectina (mazás ou zume de limón, por exemplo).
CloudSat
CloudSat é un satélite artificial da NASA lanzado o 28 de abril de 2006 mediante un foguete Delta II 7420 desde a base Vandenberg da Forza Aérea xunto co satélite CALIPSO.
LIG4
O LIG4 é un xene humano situado no cromosoma 13 que codifica a proteína ADN ligase IV (tamén chamada LIG4 ou Lig4).
CloudSat
Características
Cloudsat foi seleccionada como unha misión de observación terrestre pola NASA en 1999 para afondar no coñecemento da estrutura, abundancia, distribución e propiedades radiativas das nubes. A misión do satélite, baseado no bus BCP-2000, é medir a altura e propiedade das nubes, determinar a súa estrutura vertical e estudar a dinámica dos sistemas de nubes mediante o primeiro radar de nubes en lonxitudes de onda milimétricas en voar ao espazo. Xunto cos satélites CALIPSO, Aqua, PARASOL e Aura, forma o chamado A-Train, un sistema de satélites que comparten órbita heliosincrónica e que estudan conxuntamente a Terra desde unha altura duns 705 km.
Instrumentos
O único instrumento de CloudSat é un radar denominado CPR (acrónimo de Cloud Profiling Radar) que funciona en lonxitudes de onda milimétricas, a unha frecuencia de 94 GHz, e que mide a enerxía retrodispersada polas nubes en función da súa distancia.
As características do CPR son:
LIG4
Función
A proteína codificada por este xene é unha ADN ligase dependente de ATP que une as roturas de dobre febra durante o proceso de reparación por unión de extremos non homólogos. Tamén é esencial para a recombinación V(D)J. A Lig4 forma un complexo con XRCC4, e despois interacciona coa proteína quinase dependente do ADN (DNA-PK) e XLF/Cernunnos, que son tamén necesarias para a NHEJ. Resolveuse a estrutura cristalina do complexo Lig4/XRCC4. Os defectos no xene LIG4 son a causa da síndrome LIG4. O homólogo en lévedos de Lig4 é Dnl4.
Síndrome LIG4
En humanos, a deficiencia de ADN ligase 4 ten como resultado unha condicións clínica chamada síndrome LIG4. Esta síndrome está caracterizada por sensibilidade á radiación celular, retardo do crecemento e do desenvolvemento, microcefalia, dismorfismos faciais, incremento da disposición a padecer leucemia, graos variables de inmunodeficiencia e redución do número de células sanguíneas.
Envellecemento por causa das células nai hematopoéticas
A acumulación de danos no ADN orixina o esgotamento de células nai e considérase un importante aspecto no envellecemento. A deficiencia de Lig4 en células nai pluripotentes altera a unión de extremos non homólogos (NHEJ) e causa a acumulación de roturas de dobre febra no ADN e potencia a apoptose. A deficiencia de Lig4 en ratos causa unha perda progresiva de células nai hematopoéticas e de celularidade na medula ósea durante o envellecemento. A sensibilidade das células nai hematopoéticas á deficiencia de Lig4 suxire que a NHEJ mediada por Lig4 é un determinante clave da capacidade das células nai de manterse co tempo fronte aos estreses fisiolóxicos.
Interaccións
A Lig4 presenta interaccións con XRCC4 por medio do seu dominio BRCT. Esta interacción estabiliza a proteína Lig4 nas células; as células que son deficientes en XRCC4, como as células XR-1, teñen niveis reducidos de Lig4.
Mecanismo
A proteína Lig4 é unha ADN ligase dependente do ATP. A Lig4 usa o ATP para adenilarse a si mesma e despois transfire o grupo AMP ao fosfato 5' dun extremo do ADN. Prodúcese un ataque nucleofílico polo grupo hidroxilo 3' dun segundo extremo do ADN e libera o AMP e orixina o produto de ligazón. A adenilación de Lig4 é estimulada por XRCC4 e o XLF.
Escola Dominical
A Escola Dominical é unha organización orixinalmente dedicada á instrución relixiosa dos nenos (así continúa na tradición anglicano-metodista), pero ampliada posteriormente a toda a familia (tradición bautista-congregacionalista).
Historia
Fundada en 1780 por Robert Raikes, un xornalista británico, natural de Gloucester que sentiu preocupación polo abandono dos nenos nos barrios baixos da súa cidade.
Nos Estados Unidos de América, este programa eclesiástico dominical ampliouse para toda a familia, especialmente entre os bautistas, incluíndo cursos bíblicos para todas as idades.
En España, a implantación tardía das Escolas Dominicais veu a partir de 1857 da man dunha organización católica, a Real Asociación de Escolas Dominicais, dirixida fundamentalmente a mozas serventas e obreiras. En 1905, o número de Escolas Dominicais dependentes da asociación sumaban un total de 200 establecementos, ás que asistían un total de 20.000 alumnas.
Situación a comezos do século XXI
Nalgunhas congregacións as clases varían ademais dependendo da asistencia, por exemplo, é común que os mozos se subdividan en xuvenís, que serían os de menor idade, e mozos que serían os máis grandes. Máis aínda, cada igrexa organiza a súa Escola Dominical como ben lle pareza, cun ou varios grupos, con adultos ou sen adultos, con lactantes ou sen lactantes etc.
As leccións son xeralmente impartidas por un mestre designado e preparado pola igrexa, o mestre pode ter axudantes, que serían aprendices, que logo dun certo período, poderían chegar a seren mestres.
Existen numerosas editoriais cristiás que redactan e publican material escrito de apoio tanto para alumnos como para mestres de Escola Dominical.
O horario da actividade é habitualmente de 10 a 12 A.M. ou de 6 a 8 P.M., o domingo (disto despréndese o nome de Escola "Dominical"), e normalmente faise en paralelo ao servizo principal ou culto (nas igrexas de tradición británica, posto que nas de tradición estadounidense este culto agrégase á Escola Dominical como clase de adultos ou algo similar).
Moitas escolas dominicais comezan cunha apertura xeral, coa participación de todas as clases reunidas no salón principal, e logo distribúense nas súas respectivas salas. Para terminar, vólvense a reunir e comparten textos bíblicos e detalles do aprendido en cada clase.
Na maioría das Igrexas Evanxélicas a administración deste departamento está encabezada polo pastor ou por un superintendente do ministerio, acompañado por outros responsables como tesoureiro, secretario, mestres e axudantes.
Pía (homónimos)
O termo pía pódese referir a:
Topónimos
Véxase tamén Pías.
Drom
Drom é unha vila francesa do departamento do Ain, na rexión de Ródano-Alpes.
La Bala Rasa
La Bala Rasa foi un semanario editado en Santiago de Compostela en 1909.
Historia e características
Semanario satírico, apareceu en agosto de 1909 para substituír a Calínez.
Rafael Rivelles
Rafael Rivelles Guillén, nado en Valencia o 23 de decembro de 1897 e finado en Madrid o 3 de decembro de 1971, foi un actor español.
Traxectoria
Naceu en Valencia, pero pronto a súa familia se trasladou ao Cabanyal, municipio de Valencia que en 1897 foi anexionado ao da capital, e onde pasou toda a súa infancia. Membro dunha familia de artistas, os seus pais foron os prestixiosos actores de teatro Jaime Rivelles e Amparo Guillem Minguet. Moi pronto comezou a traballar no teatro no que lograría rotundos éxitos; aínda que tamén traballou no cine ao longo da súa vida, pero de forma máis esporádica. Nos anos 30 traballou durante un tempo en Hollywood, pero pronto regresou a España, onde fundou a súa propia compañía de teatro xunto á súa esposa, a actriz María Fernanda Ladrón de Guevara coa que contraeu matrimonio o 15 de marzo de 1922, na Igrexa de San José de Madrid.
En 1925 naceu a súa filla, a actriz Amparo Rivelles, que continuou a saga artística xunto a unha nova xeración familiar de actores, entre eles Amparo Larrañaga e Luis Merlo.
No cine é lembrado como Don Quixote na película de 1947, Don Quijote de la Mancha xunto a un espléndido Juan Calvo, no papel de Sancho Panza.
En 1954 interpretou a Xudas Iscariote na película El beso de Judas dirixida por Rafael Gil.
Faleceu en Madrid o 3 de decembro de 1971 e de acordo cos seus desexos foi enterrado en Valencia, no cemiterio do Cabanyal, xunto aos seus pais.
Ian Scheckter
Ian Scheckter, nado o 22 de agosto de 1947 en East London, Suráfrica, é un expiloto de carreiras. Participou en 20 Grandes Premios do Campionato do Mundo de Fórmula 1, debutou o 30 de marzo de 1974. Non anotou puntos de campionato.
O Pazo do Río, Liáns, Oleiros
O Pazo do Río é un lugar da parroquia de Liáns no concello de Oleiros, na provincia da Coruña. Segundo o padrón municipal (INE 2012) ten 898 habitantes (467 homes e 431 mulleres).
Ian Scheckter
Na competición nacional Scheckter estivo preto de poñer fin á racha títulos de Dave Charlton no campionato nacional de pilotos de Suráfrica en 1975, pero nos seus dous períodos como competidor a tempo completo dominou o campionato gañando 49 carreiras e igualando a John Love e a Charlton con 6 campionatos.
Asegurou suficientes fondos para unha tempada completa co equipo March de F1, en, pero tivo uns pobres resultados, axudado en gran parte polo feito de que nalgunhas carreiras o equipo March tiña ata cinco pilotos contratados e carecía de recursos para proporcionar coches competitivos a todos eles. Esta situación significou o final da súa carreira na F1. O último Gran Premio de Scheckter ía ser o Gran Premio do Xapón de 1977, pero foi detido e logo expulsado do Xapón debido a que só tiña unha visa de turista no seu pasaporte surafricano e as obxecións xaponesas ao réxime de apartheid surafricano.
Resultados completos na Fórmula Un
(Chave) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida.
Tripla Coroa (baloncesto)
A Tripla Coroa é un termo do baloncesto europeo que se refire a un club que gaña nun mesmo ano a máxima liga do seu país, a máxima copa do seu país e a máxima copa continental (Euroliga). É o máximo recoñecemento que pode acadar un club de baloncesto europeo nunha tempada. Só 12 clubs europeos acadaron a Tripla Coroa en 20 ocasións na historia.
Niklaus Wirth
Niklaus Wirth Winterthur, nado en Winterthur a 15 de febreiro de 1934, é un científico da computación suízo.
Traxectoria
En 1949 obtén a carreira de Enxeñeiro en Electrónica no Instituto Federal Suízo de Tecnoloxía (ETH) en Suíza. En 1960 gañou un M.Sc. da Universidade de Laval, Canadá. En 1963 obtén un doutoramento en Filosofía (Ph.D.) na Universidade de California, Berkeley.
miniatura|Niklaus Wirth Wirth foi o xefe de deseño das linguaxes de programación Algol W, Pascal, Modula, Modula-2 e Oberon. Tamén ocupou gran parte do seu tempo no equipo de deseño e introdución de sistemas operativos Lilith e Oberon para o Lola no deseño de hardware dixital e o sistema de simulación.
O seu artigo de desenvolvemento dun programa por refinamento sucesivo ("program development by stepwise refinement") é considerado un texto clásico na enxeniería do software, así como o seu libro Algoritmos + Estruturas de datos = Programas, que recibiu un amplo recoñecemento, e que aínda hoxe é útil na ensinanza da programación. Recibiu o Premio Turing polo desenvolvemento destas linguaxes de programación en 1983. Xubilouse en 1999.
Beluso
O topónimo galego Beluso pode referirse a:
Tedín, Lires, Cee
Tedín é un lugar da parroquia de Lires no concello coruñés de Cee na comarca de Fisterra. Tiña 79 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, 37 homes e 42 mulleres
45
Outros
40er
Cellán de Mosteiro, Cellán de Mosteiro, Castroverde
Cellán de Mosteiro é un lugar da parroquia de Cellán de Mosteiro no concello lugués de Castroverde na comarca de Lugo. Segundo o IGE, en 2013 tiña 28 habitantes (17 homes e 11 mulleres).
Remesar
O topónimo Remesar pode referirse a:
Perlucidus
miniatura|200px|Altocumulus stratiformis perlucidus Perlucidus é unha variedade de nubes caracterizadas por apareceren en extensas manchas, capas ou campos claramente marcados, deixando ver a través delas a luz do sol ou da lúa, pero non permitindo distinguir tan claramente a súa posición coma no caso das nubes da variedade translucidus.
Druillat
Druillat é unha vila francesa do departamento do Ain, na rexión de Ródano-Alpes.
A Brixaría, Grixalba, Sobrado
A Brixaría é un lugar da parroquia de Grixalba no concello coruñés de Sobrado da comarca da Terra de Melide. Tiña 41 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística dos cales 20 eran homes e 21 eran mulleres.
Samprizón, Lebozán, Lalín
Samprizón é un lugar da parroquia de Lebozán, no concello pontevedrés de Lalín, na comarca do Deza. Segundo o INE, no 2008 tiña 18 habitantes (11 homes e 7 mulleres), o que supón unha diminución de 4 habitantes con respecto ao ano 2000.
O Espiño, Lebozán, Lalín
O Espiño é un lugar da parroquia de Lebozán, no concello pontevedrés de Lalín, na comarca do Deza. Segundo o INE, no 2008 tiña 8 habitantes (4 homes e 4 mulleres), o que supón unha diminución de 4 habitantes con respecto ao ano 2000.
ACT UP
miniatura|Cartel dunha campaña de ACT-UP. ACT UP é o acrónimo de AIDS Coalition to Unleash Power, un grupo de individuos diverso e non "partisanos" enderezados cara a accións directas que rematen coa crise da SIDA.
Bebida enerxética
miniatura|256x256px|Bebidas enerxéticas. As bebidas enerxéticas ou hipertónicas son bebidas sen alcohol que conteñen substancias estimulantes e que ofrecen ó consumidor o evitar ou diminuír a fatiga e o esgotamento, ademais de aumentar a habilidade mental e achegar un incremento da resistencia física. Están compostas principalmente por cafeína, varias vitaminas, carbohidratos e outras substancias naturais orgánicas como a taurina, que eliminan a sensación de esgotamento da persoa que as consome. Non se deben confundir coas bebidas isotónicas nin con outro tipo de bebidas como as gasosa s, xa que inclusive nos mesmos envases advírtese que non se consideran bebidas hidratantes. Por conter altas doses de cafeína poden producir dependencia e outros efectos adversos.
ACT UP
Historia
ACT UP formouse de facto o 10 de marzo de 1987 nos centro de servizos para a comunidade de gais e lesbianas de Nova York. Daquela, pedíraselle a Larry Kramer que participase nunha serie de roldas e a súa intervención, moi ben acollida, centrouse nas accións para previr a SIDA. Kramer criticou o colectivo GMHC (Gay Men's Health Crisis, "crise sanitaria dos gais"), que percibía coma politicamente inútil. El mesmo fundara a GMHC e acababa de dimitir do seu cadro de dirección. Segundo Douglas Crimp, Kramer propuxo unha pregunta ó auditorio: "Deberíamos comezar unha nova organización encamiñada á acción política?": a resposta foi unha afirmación clamorosa. Aproximadamente trescentas persoas xuntáronse dous días despois para formar ACT UP.
Bebida enerxética
Parte da sensación de benestar producida polas bebidas enerxéticas é causada por un efecto enerxético que se produce pola acción de substancias psicoactivas (sendo a cafeína, un alcaloide, un dos ingredientes nestas bebidas) que actúan sobre o sistema nervioso central, inhibindo os neurotransmisores encargados de transmitir as sensacións de cansazo ou soño e potenciando aqueles relacionados coas sensacións de benestar e a concentración. A cafeína, por exemplo, logra aumentar os niveis extracelulares dos neurotransmisores noradrenalina e dopamina na cortiza prefrontal do cerebro, o que explica boa parte dos seus efectos favorables sobre a concentración.
Aínda que estas bebidas inclúen na súa composición glicosa e outros azucres que proporcionan enerxía ó corpo (agás as versións dietéticas), non eliminan realmente a fatiga muscular nin o esgotamento en xeral, soamente inhibe temporalmente estas sensacións, por tanto é normal unha sensación de abatemento unha vez que acaba o seu efecto no organismo. Á marxe dos efectos que producen a cafeína e o azucre que conteñen, os estudos respecto diso conclúen que hai poucas ou ningunha evidencia de que a ampla variedade de ingredientes adicionais teña efecto algún.
Lingua tulu
O tulu (ತುಳು ಭಾಷೆ) é unha lingua dravídica falada por 2 millóns de persoas na parte suroeste do estado indio de Karnataka e no distrito Kasaragod de Kerala que son coñecidos coñectivamente como Tulu Nadu.
Na India, preto de 2 millóns de persoas fálano como lingua nativa (estimación do 2011), sendo 1 722 768 no 2001 medrando un 10 por cento sobre o censo de 1991. Segundo unha estimación publicada no ano 2009, o tulu é falado por entre 3 e 5 millóns de falantes nativos en todo o mundo. Os nativos de tulu refírense a si mesmos como tuluva.
Santa Flora, distrito de Santa Maria
Santa Flora é un dos dez distritos en que se divide a cidade de Santa Maria, no estado brasileiro do Río Grande do Sur.
Límites
Limítase cos distritos de Pains, Passo do Verde, São Valentim, e, cos municipios de São Sepé, São Gabriel e Dilermando de Aguiar.
Maceda, O Corgo
Maceda é unha parroquia do concello do Corgo na comarca de Lugo. Tiña 40 habitantes en 2016, segundo datos do Instituto Galego de Estatística, 21 homes e 19 mulleres. O que supón unha diminución de 9 habitantes respecto ao ano 2007 cando tiña 49 habitantes (27 homes e 22 mulleres) e 17 menos que en 2000.
Ángel Serafín Porto Ucha
Ángel Serafín Porto Ucha, nado en Guláns (Ponteareas) o 1 de abril de 1945, é un docente e investigador galego.
Traxectoria
Tras formarse e exercer como mestre de ensino primario, doutorouse en Filosofía e Ciencias da Educación na UNED coa tese La Institución Libre de Enseñanza en Galicia (1985). Foi titor no Centro Rexional da UNED en Pontevedra e Profesor Titular de Didáctica e Organización Escolar na Facultade de Ciencias da Educación da Universidade de Santiago de Compostela dende 1989 ata 2014, ano en que se xubilou. Dende entón é profesor ad Honorem.
Leva publicado numerosos libros e artigos sobre a Institución Libre de Enseñanza e as súas relacións con Galicia, a depuración do maxisterio, os procesos de formación docente, e historias de vida de mestres e mestras.
Lolo Rico
María Dolores Rico Oliver, nada en Madrid en 1935 e finada en Donostia o 19 de xaneiro de 2019, foi unha escritora, realizadora de televisión, guionista e xornalista española.
Traxectoria
Nada en Madrid, durante a guerra civil a familia trasladouse a Donostia. Viviu unha infancia marcada pola posguerra. O seu pai, severo e de dereitas soubo transmitirlle o aprecio polos libros. A lectura e a escritura foron o seu refuxio dende idade temperá. Con once anos esforzousese por entender Psicopatoloxía da vida cotiá de Sigmund Freud e O capital de Marx, libros que formaban parte da biblioteca familiar.
Comezou estudos de Belas Artes, que abandonou decidida a dedicarse á literatura. Despois, á idade de vinte e tres anos contraeu matrimonio co empresario Santiago Alba, dedicándose á vida familiar. Segundo explicou na súa autobiografía, foi un matrimonio triste, que se separou anos despois, cando xa tiveran sete fillos xuntos.
En Barcelona coñeceu a Carlos Barral, Juan Marsé, Ana María Moix e Jaime Gil de Biedma. Máis tarde entrou na Facultade de Ciencias da Información de Madrid. Cambiando o rumbo da súa vida militou no Partido Comunista.
Foi nai do filósofo Santiago Alba Rico, da escritora, guionista e fotógrafa Isabel Alba Rico, do escultor e escenógrafo Nicolás Alba Rico e avoa de Nagua Alba (deputada no Congreso dos Deputados por Guipúscoa e secretaria Xeral de Podemos Euskadi).
Tras o seu falecemento, os seus fillos doaron a biblioteca persoal de Lolo Rico, composta por máis de 5000 exemplares entre libros, CDs e DVDs, á biblioteca de Navarra.
Carreira profesional
Comezou a súa carreira escribindo contos infantís e traballando en Radio Nacional de España e en TVE.
Para Radio Nacional dirixiu e escribiu nos anos 70 o programa infantil Dola, Dola, tira la bola, para o que creou a personaxe de Dola e polo que recibiu en 1977 un Premio Ondas. Nesa mesma década converteuse en guionista de espazos infantís, como La casa del reloj e Un globo, dos globos, tres globos na década de 1970.
Como creadora e directora iniciouse en 1981, co espazo La cometa blanca, en que se emitían sketches, animación propia e actuacións en directo. Xa en 1984, creou para a mañá dos sábados o famoso programa La bola de cristal, presentado por Alaska. Tratábase dun programa de marcado estilo innovador que recolleu parte das modas e ideas da movida madrileña.
Foi a primeira muller en dirixir un espazo televisivo e responsable da área de programas infantís e xuvenís de TVE.
En 2008, Lolo Rico publicou as súas memorias Cómo es posible que el tiempo pase tan rápido y yo no me dé cuenta.
Samprizón
Co topónimo Samprizón podémonos referir a dous lugares de Galicia:
Illa de Io To
Iō Tō (en xaponés 硫黄島 Iō-tō, «illa do xofre»), coñecida popularmente como Iwo Jima, é unha illa xaponesa de orixe volcánica, que forma parte das Illas Ogasawara. Está situada 1040 quilómetros ao sur da costa de Toquio, de 7,2 km de lonxitude por 4 quilómetros de ancho, e 21 km². Nela atópase o volcán Suribachi.
Administrativamente está pertencente ó concello de Ogasawara (小笠原村) na subprefectura de Ogasawara (小笠原支庁) da prefectura de Toquio no Xapón. Actualmente na illa están bases da Forza Marítima de Autodefensa do Xapón e da Forza Aérea de Autodefensa do Xapón.
Historia
A illa foi descuberta en 1543 por Bernardo de la Torre a bordo da nave San Juan de Letrán. Cara a 1887, Xapón fai unha viaxe de investigación e non é até 1889 cando chegan os primeiros habitantes a ocupala, formalmente uníndoa á prefectura de Toquio en 1891. Para 1943 xa existían cerca de 1.100 civís xaponeses establecidos na illa. A maioría deles eran tamén empregados da cana de azucre localizada na parte nordeste da illa, ou da mina de sulfuro e refinería localizada na mesma área. Os habitantes de Iwo Jima vivían nun dos cinco establecementos, distribuídos na metade norte da illa. O establecemento que se encontraba máis ao norte era Kita (literalmente "Norte"), localizado na parte norte central de Iwo. A aldea de Nishi ("Oeste") estaba situada na parte noroeste da illa, mentres que Motoyama, a área urbanizada máis grande en Iwo, estaba situada cerca das proximidades da mina e refinería de sulfuro. As dúas aldeas restantes, Higashi ("Leste") e Minami ("Sur"), estaban achantadas na parte nordeste da illa.
Julio López Romeo
Julio López Romeo, nado en Abade (Moeche) en 1951, é un político galego do PPdeG.
Traxectoria
Concelleiro do PPdeG en Moeche dende as eleccións municipais de 1995. O 24 de abril de 2008 o alcalde do PPdeG Xulio Cribeiro García presentou a renuncia como alcalde presionado pola moción de censura que formularan os seus propios compañeiros de partido e un concelleiro do PSdeG-PSOE. O 7 de maio López Romeo foi elixido alcalde. Nas eleccións municipais de 2011 encabezou a candidatura do PPdeG á alcaldía de Moeche e foi elixido alcalde co apoio de Progresistas por Moeche do exalcalde popular Xulio Cribeiro. Renuncia en febreiro de 2014 pola falta de apoio dos outros dous concelleiros do PP.
Vallromanes
Vallromanes é un concello español da provincia de Barcelona, en Cataluña. Está situado na comarca do Vallès Oriental.
Historia
Ata o 1934, a área do actual concello pertencía a Montornès del Vallès para posteriormente ser concello propio.
A orixe da vila xira ó redor do castelo de Sant Miquel de Montornès, situado nunha elevación da cadea montañosa coñecida como Cordilleira Litoral. O castelo noméase por vez primeira no 1108. O seu dominio comprendía as parroquias de Montornès e de Vallromanes. Os seus señores eran os Montornès, pasando no século XVII a seren dominio dos señores Taverner. No 1718 reconstrúese o pazo señorial da torre Tavernera, pasando esta a ser o centro do señorío feudal e posteriormente a ser o centro da vida económica e social da vila.
Actualmente, Vallromanes é unha vila de segunda residencia, onde se teñen creado varias urbanizacións.
1862
Outros
Véxase tamén: Historia ano a ano
I Never Loved You Anyway
"I Never Loved You Anyway" é un sinxelo da banda irlandesa de folk rock The Corrs sacado do seu álbum Talk on Corners. Foi lanzado ó mercado en decembro de 1997.
Grandal, Vilarmaior
San Pedro de Grandal é unha parroquia que se localiza no norte do concello de Vilarmaior. Segundo o Instituto Galego de Estatística, en 2020 tiña 182 habitantes (94 homes e 88 mulleres). Ten 21 entidades de poboación.
Covelas, Covelas, Castroverde
Covelas é un lugar da parroquia de Covelas no concello lugués de Castroverde na comarca de Lugo. Segundo o IGE, en 2013 tiña 61 habitantes (36 homes e 25 mulleres).
Borreiros, Castenda da Torre, Tordoia
Borreiros é un lugar da parroquia de Castenda da Torre no concello coruñés de Tordoia da comarca de Ordes. Segundo o IGE iña 8 habitantes no ano 2022 (4 homes e 4 mulleres), o que supón unha diminución con respecto ao ano 2009, cando tiña 9 habitantes.
Échallon
Échallon é unha vila francesa do departamento do Ain, na rexión de Ródano-Alpes.
Viño da Terra Ribeiras do Morrazo
O Viño da Terra Ribeiras do Morrazo é unha Indicación xeográfica empregada para designar os viños de mesa orixinarios principalmente da zona vitícola das ribeiras das rías de Vigo e Pontevedra, que comprende os concellos de Cangas, Moaña, Bueu, Marín, Pontevedra, Redondela e Poio.
Historia
Esta indicación xeográfica foi regulamentada no ano 2017 e recoñecida a nivel europeo en 2018. En 2019 contaba con 5,66 ha. de superficie en produción, que producían 18.800 litros de viño cualificado.
Paz interina
miniatura|225px|Bandeiras finesas a media hasta tras a sinatura do Tratado de paz de Moscova A Paz interina (finés: Välirauhan aika, sueco: Mellanfreden) foi un curto período na historia de Finlandia durante a segunda guerra mundial. O termo é usado para a época que trancorre entre a Guerra de Inverno e a Guerra de Continuación, do 13 de marzo de 1940 ao 24 de xuño de 1941. O Tratado de paz de Moscova, que levou a este período, fora asinado por Finlandia e a Unión Soviética o 12 de marzo de 1940 tras os 105 días da Guerra de Inverno entre os dous países.
O período despois da sinatura do tratado foi só provisional na inestable Europa da Segunda Guerra Mundial. Tanto os soviéticos como os fineses estábanse preparando para unha nova guerra, mentres os primeiros premían politicamente aos segundos. A comezos de 1940 Finlandia demandou unha alianza con Suecia, pero tanto a Unión Soviética como Alemaña opuxéronse a ela. En abril Alemaña ocupou Dinamarca e Noruega, e en xuño a Unións Soviética fixo o mesmo cos Países Bálticos. No ano seguinte Finlandia negociou a súa parte na invasión alemá da Unión Soviética.
Anas
Anas é un xénero de aves anseriformes da familia Anatidae, o máis nutrido en especies da familia. Inclúe 39 especies de patos, cercetas, asubiadores e mergos, que habitan a auga doce e, polo xeral, só mergullan a cabeza e o pescozo en busca de alimento. Non se mergullan completamente nin nadan por abaixo da superficie, polo que tamén se lles chaman os patos de superficie.
Ramón Búa Otero
Traxectoria
Logo de estudar no seminario de Tui, foi ordenado sacerdote ao servizo da diocese de Tui-Vigo o 19 de marzo de 1961. Posteriormente continuou os seus estudos en Roma, licenciándose en Teoloxía pola Pontificia Universidade Gregoriana en 1962 e en Sagrada Escritura polo Pontificio Instituto Bíblico en 1964.
O 11 de xaneiro de 1982 foi nomeado bispo de Tarazona. Recibiu a ordenación episcopal o 21 de febreiro, de mans do nuncio Antonio Innocenti, e tendo como co-consagrantes aos arcebispos de Zaragoza Elías Yanes e Oviedo Gabino Díaz. O 14 de setembro de 1989 foi nomeado bispo de Calahorra e La Calzada-Logroño, diocese que rexeu até o seu retiramento o 15 de setembro de 2003.
Na Conferencia Episcopal Española foi membro das Comisións Episcopais de Ensinanza e Catequese e de Seminarios e Universidades. Faleceu o 21 de abril de 2012 en Vigo.
Quellón
Quellón é unha comuna da X Rexión dos Lagos de Chile, localizada no extremo sur da Illa Grande de Chiloé. É a comuna máis grande da provincia de Chiloé e a súa capital é a cidade de Quellón.
Eduardo Padín
Roberto Eduardo Padín Rodríguez, nado en Tui o 13 de outubro de 1886 e finado en Vigo o 6 de xaneiro de 1979, foi un debuxante, humorista e pintor galego.
Arroio Grande, distrito de Santa Maria
Arroio Grande é un dos dez distritos en que se divide a cidade de Santa Maria, no estado brasileiro do Río Grande do Sur.
Eduardo Padín
Traxectoria
Foi fundador do xornal El Miñor. Publicou o seu primeiro debuxo humorístico en 1916 na revista Vida Gallega, da que foi subdirector entre 1924 e 1927 e coa que colaborou ata 1935. Colaborou tamén en Faro de Vigo, La Integridad, La Región, El Pueblo Gallego, El Ideal Gallego e La Semana. Participou nalgunhas mostras.
Quellón
Actualmente é o principal porto da Illa de Chiloé, sendo a base da súa economía a industria salmoneira e a extracción de produtos do mar. Á cidade de Quellón pode chegarse a través da Estrada Panamericana, que finaliza uns quilómetros despois de pasar a cidade, no balneario Punta de Lapas.
Arroio Grande, distrito de Santa Maria
Límites
Limítase cos distritos de Palma e Sede, e, cos municipios de Silveira Martins, Julio de Castilhos e Itaára.
Quellón
Etimoloxía
O seu nome podería provir da palabra mapudungun kü l on, que é o nome que recibe o arbusto chamado maqui en español. Outra posibilidade é que proceda dalgunha palabra relacionada con kellun, "axudar" e así, en moitas obras que recollen etimoloxías de topónimos chilenos, indícase que a tradución de Quellón sería "lugar de auxilio".
Xeografía
O territorio da comuna está no extremo sur da Illa Grande de Chiloé e abarca arredor dunha terceira parte da superficie insular, aínda que a poboación é escasa, pois a maior parte do terreo está cuberto de bosques moi densos e hai propiedades de gran tamaño, como o Parque Tantauco. Á parte de Quellón, onde residen a maior parte dos habitantes da comuna, atópanse os casaríos de Compu, Huildad, Chadmo, Coínco e Yaldad, como o asentamento de Inío, na desembocadura do río do mesmo nome, na costa sur da illa e sen vías de comunicación terrestre. Ademais pertencen á comuna as illas do grupo Cailín, Cailín, Coldita e Laitec; San Pedro, Guafo e as illas deshabitadas do grupo Esmeralda e do grupo Quilán.
Historia
A zona estivo habitada por indíxenas chonos e posteriormente por payos. A finais da época colonial, entregáronse títulos reguengos a varios caciques huilliches que habitaban a zona.
O pobo de Quellón foi fundado en 1905 pola Compañía Destilatoria Quellón, que extraía alcohol da madeira dos extensos bosques existentes na época. Durante moitos anos estivo illado do resto da illa, comunicándose só por vía marítima. Mais desde hai máis de 40 anos quedou conectado co resto de América a través da Estrada Panamericana, transformándose, precisamente, no seu punto máis austral.
Dro
Dro (Dró no dialecto local ) é un concello italiano de 4.968 habitantes na provincia autónoma de Trento. Forma parte da comunidade de val Alto Garda e Ledro.
Ten un club cultural, unha biblioteca municipal, unha banda de música social, varias instalacións turísticas e deportivas e un pro loco. Ten un aspecto antigo e é tradicionalmente un punto de paso entre a zona do Garda trentino e a cidade de Trento.
Territorio
A 5 km máis ao sur atópase a vila de Arco, mentres que Riva del Garda está a uns 10 km ao suroeste. Seguindo a estrada estatal 45 bis Gardesana Occidentale cara ao nordeste, chégase a Valle dei Laghi e Trento, a uns 28 km.
Clima
A súa posición, protexida polas montañas e a relativa proximidade do lago de Garda, permite que esta área manteña un clima bastante suave na tempada de inverno.
historia
HA zona xa estaba colonizada en tempos romanos pero a mención máis antiga da localidade como Dro ou de Dro é de 1307. Nicolò d'Arco chamouna Dronum e Dronium, e máis tarde están documentados os nomes Drona e Drone. Ao longo dos séculos, dúas familias tiveron supremacía sobre o territorio: a familia Sejani vinculada ao castelo coñecido como Dos del Castel e que obtivo o recoñecemento episcopal no século XI e, máis tarde, a poderosa familia de Arco. O 15 de outubro de 1810 un incendio causou grandes danos aos edificios históricos.
Parroquia da Inmaculada
Foi construída por don Girolamo Canestrini en 1836, e é de nave única. A ábsida foi decorada en 1910.
Igrexa de S. Sisinio, Martirio e Alessandro
Actualmente, a igrexa está desconsagrada e ten un dos portais máis interesantes do románico en Trentino.
Igrexa de S. Antonio da Padova
A igrexa data de 1667 e foi erixida pola Magnífica Comunidade de Dro e Ceniga. Está no extremo sur do centro urbano. Foi grazas a esta igrexa que a vila de Dro foi salvada do saqueo das tropas francesas do duque de Vendôme, moi devoto ao santo, en 1703.