cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Arnulfo III de Flandres
Traxectoria
Foi enterrado polo seu tío, que lle construíu un mausoleo en Saint-Bertin. A morte precoz deste conde é a orixe da lenda de Gerbodon, vasalo de Arnulfo, que o tería matado e, cheo de remordemento, tería pedido ao papa que lle cortase as mans; este tería ordenado ao seu cociñeiro que executase a tarefa, agás se non tremesen, cousa que se tería producido. Perdoado, Gerbodon tería morto en Cluny, en loor de santidade.
Blagota Sekulić
Blagota Sekulić, nado o 14 de marzo de 1982 en Titogrado (actual Podgorica), é un ex-xogador e adestrador profesional de baloncesto montenegrino. Cunha estatura de 2,10 metros xogaba nas posicións de ala-pivote e pivote. Actualmente exerce como adestrador asistente da selección de Montenegro.
Traxectoria
Sekulić gañou 4 YUBA Liga durante as súas etapas no Budućnost Podgorica e no Partizan. Despois xogou para o AEK Atenas, Maroussi, PAOK e Aris en Grecia, Real Madrid, Murcia e CB Canarias en España, Alba Berlin en Alemaña, e Vanoli Cremona en Italia.
En febreiro de 2014, asinou co Fenerbahçe Ülker turco para o resto da tempada 2013-14.
Berce da civilización
Os estudosos definiron diversos criterios propios das civilizacións, como o uso da escrita, as cidades, as sociedades de clases, a agricultura, os edificios públicos, a metalurxia e a arquitectura monumental. O termo berce da civilización foi empregado en gran variedade de culturas e áreas, en particular a Idade do Cobre do Antigo Oriente Próximo, o Crecente Fértil, a Antiga India e a Antiga China. Tamén foi aplicado para Anatolia, o Levante mediterráneo e Irán.
1556
Outros
Historia ano a ano
Lingua luvita
Ao contrario do hitita-nesita e do palaíta, non foi demasiado influenciada polo hatti, que non será polo tanto un substrato do luvita.
Coñecemento da lingua
A lingua luvita, minoritaria no seo da administración hitita, escribiuse por medio da escritura cuneiforme. Con todo, a partir do século -XV desenvolveuse unha escritura particular, chamada escritura xeroglífica hitita e a maioría das inscricións, de carácter esencialmente documental, que empregan esta escritura transcriben un dialecto do luvita. Atopáronse inscricións en luvita xeroglífico no norte da actual Siria, de época tan recente como o século -VI. Estes xeroglíficos hititas non semellan estar emparentados cos xeroglíficos exipcios ou cretenses e considéranse unha invención local.
Razaaq Adoti
Razaaq Adoti, nado o 27 de xuño de 1973 en Newham, Londres, é un actor produtor de televisión e guionista do Reino Unido.
1555
Outros
Historia ano a ano
Primož Brezec
Traxectoria
Brezec creceu xogando en Kraski Zidar. Máis tarde xogou no KK Union Olimpija dende 1998 até 2001. Foi elixido na posición 27 do Draft da NBA de 2000 por Indiana Pacers. Tres anos despois e tras xogar poquísimo, foi elixido no draft de expansión polos Bobcats. No seu primeiro ano no equipo, tivo unha media de 13 puntos e 7 rebotes. O 14 de decembro de 2007 foi traspasado a Detroit Pistons xunto a Walter Herrmann a cambio de Nazr Mohammed.
Dous meses despois, foi traspasado a Toronto Raptors a cambio de Juan Dixon. Tras o seu paso pola Lottomatica Roma, en agosto de 2009 regresou á NBA, fichando por Philadelphia 76ers. En febreiro de 2010 foi traspasado a Milwaukee Bucks xunto con Royal Ivey a cambio de Francisco Elson e Jodie Meeks.
Ficción
miniatura|Ilustración de 1865 para a obra de ficción [[Alicia no país das marabillas de Lewis Carroll que representa a protagonista Alicia xogando un fantástico xogo de croquet.]] Denomínase ficción á simulación da realidade que realizan as obras literarias, cinematográficas ou doutro tipo, cando presentan un mundo imaxinario ao receptor. O termo procede do latín fictus ("finxido", "inventado"), participio do verbo fingere.
Porén, non todos os feitos presentados nunha ficción son necesariamente imaxinarios; é o caso por exemplo da novela histórica, que toma para base feitos históricos revelados, pero que aproveita as vacuidades da Historia para presentar personaxes ou acontecementos, sacados da imaxinación do autor.
O concepto de mímese
O concepto de ficción na tradición occidental está moi ligado ao concepto de mímese, desenvolvido na Grecia clásica, nas obras de Platón (quen consideraba as obras poéticas como imitacións dos obxectos reais, que á súa vez eran imitacións das ideas puras) e sobre todo na Poética de Aristóteles, na que o concepto de mímese ten un papel esencial. Para Aristóteles, todas as obras literarias copian a realidade, de acordo co principio da verosimilitude; o que diferencia a literatura da historia é que esta copia as cousas que sucederon e aquela as que poderían suceder.
Cómpre insistir que Aristóteles non di que a literatura deba de ser a imitación do mundo real, senón a imitación "das accións dos homes". Esta diferenza é a que permite que o verosímil irreal teña lugar na literatura. Paul Ricoeur subdividiu o concepto de mímese aristotélico en tres fases:
Relación coa catarse
A Poética de Aristóteles tamén introduciu outro concepto moi relacionado co anterior, o de catarse. A traxedia, ao imitar accións de personaxes boas que caen en desgraza, logrou a implicación emocional do espectador, quen a través da compaixón e o medo se purifica interiormente. Devandita reacción emocional ten a súa base na suspensión do xuízo de realidade con respecto á acción tráxica: alguén moi consciente da irrealidade da obra non podía sentir empatía polas súas personaxes.
Fronte a esta concepción da literatura como catarse, algúns autores contemporáneos como Bertolt Brecht propuxeron a anulación da implicación emocional, a través dun "teatro épico", que ten como unha das súas características acentuar a irrealidade da representación, esaxerando a distancia entre ficción e realidade. Deste xeito, Brecht quería lograr que os espectadores realizasen un xuízo crítico e racional da acción, en vez dunha implicación emocional e irracional.
Formatos
Tradicionalmente a ficción inclúe novelas, contos, fábulas, mitos, poesía épica e narrativa, obras de teatro e óperas... Porén, a ficción tamén pode incluír bandas deseñadas, animación, filmes, monicreques, videoxogos, programas de televisión...
Internet tivo un grande impacto na creación e distribución da ficción, cuestionando a viabilidade do copyright. Ademais as bibliotecas dixitais como o Proxecto Gutenberg fan que os textos en dominio público sexan máis rapidamente dispoñibles. A combinación dos computadores domésticos baratos, internet e a creatividade dos seus usuarios tamén levou a aparición de novas formas de ficción, como os xogos interactivos ou as bandas deseñadas xeradas por computador. Tamén se emprega para o desenvolvemento dos blogs de ficción, onde se distribúen as historias secuencialmente en forma do series mesmo de diferentes autores.
Algúns tipos de ficción literaria en prosa son:
Xéneros
A ficción adoita dividirse nunha variedade de xéneros, diferenciados polo ton, a técnica narrativa, o contido ou a popularidade. Por exemplo a ficción científica predí ou supón tecnoloxías que non son realidades no tempo da creación da obra; deste xeito, a novela de H.G. Wells The First Men in the Moon foi publicada en 1901, mais até 1969 o astronauta Neil Armstrong non se converteu no primeiro en pisar a Lúa.
A ficción histórica coloca personaxes imaxinarias en sucesos históricos reais. Nunha das primeiras novelas históricas, Waverley, de Walter Scott, a personaxe ficticia Edward Waverley coñece a figura real Bonnie Prince Charlie, e ten parte na batalla de Prestonpans. Algunhas obras de ficción son reinterpretacións baseadas en historias reais ou biografías reconstruídas. Habitualmente, mesmo se o autor afirma que a historia ficticia é basicamente real, pode haber adicións ou subtraccións artificiais para facer a historia real máis interesante, como ocorre con The Things They Carried, de Tim O'Brien, serie de relatos sobre a guerra de Vietnam.
As obras de ficción que incorporan explicitamente elementos sobrenaturais, máxicos ou cientificamente imposibles adoitan clasificarse no xénero da fantasía, como Alicia no país das marabillas (Lewis Carroll), Harry Potter (J. K. Rowling) ou O señor dos aneis (J. R. R. Tolkien). Os creadores de fantasía ás veces introducen criaturas imaxinarias como dragóns ou fadas.
Elementos da ficción
Aínda que ficción e narración non son vocábulos sinónimos, xa que nin toda ficción é narrativa nin toda narración é ficticia, a narración si é o modo predominante de introducirse en mundos de ficción; de aí que exista o que se coñece como "pannarrativismo", consistente na aplicación (ás veces excesiva) das ferramentas de análise narrativa, tradicionalmente desenvolvidas no campo da crítica literaria, a calquera das formas en que pode manifestarse a ficción: p cinema, o teatro, a televisión, as bandas deseñadas, os videoxogos...
A narratoloxía ou estudo da narración, desenvolvida fundamentalmente polas correntes estruturalistas ao longo do século XX, céntrase principalmente en catro dos elementos constitutivos da narración: o narrador, as personaxes, o tempo e o espazo:
O pacto ficcional
O pacto ficcional estipula un acordo case contractual entre o autor e o receptor da obra mediante a que este último se permite a cesión do xuízo de verade. Deste xeito, ten lugar a libre disposición das regras propias do mundo representado, creadas polo autor. A existencia do pacto ficcional suspende a pregunta sobre a falsidade ou non da obra e permite a identificación catártica e a inmersión do receptor no plano da ficción.
Aforismo
Un aforismo é unha frase concisa que condensa un principio moral ou unha regra de xeito breve, pensativo e aparentemente pechado. O termo utilizouno por vez primeira Hipócrates como unha serie de proposicións relativas ós síntomas e ó diagnóstico das enfermidades, posteriormente o concepto aplicouse despois á ciencia física e, posteriormente a todo tipo de principios.
O aforismo pode ser considerado un xénero poético de seu que polo xeral fai uso abundamentemente da aliteración, da anáfora e do ritmo.
856
Mortes
4 de febreiro - Rábano Mauro, monxe beneditino, arcebispo de Maguncia, gramático, teólogo e enciclopedista alemán
Outros
Historia ano a ano
Henri Milne-Edwards
Traxectoria
Naceu en Bruxas, que daquela formaba parte de Francia, o 23 de outubro de 1800. Foi o fillo máis novo do inglés William Edwards (o 27, ou o 28, ou segundo as fontes, o 29), que era un rico plantador de Xamaica, e da súa segunda esposa Elisabeth Vaux, francesa. O mozo Henri foi educado polas súas irmás e polos seus irmáns máis vellos.
A caída de Napoleón permite a liberación do seu pai e a familia reúnese en París. Henri estudou medicina. Durante os seus estudos gañou unha reputación de trouleiro. Stendhal chamouno «Irmán Brandy» e dixo del que era «un mal suxeito cos seus rizos loiros e os seus belos ollos divagantes» e «moi alegre, moi valente e mesmo cunha alma nobre, cando non estaba ofuscada por cincuenta copas de augardente».
Porén, recibiu o seu doutoramento en medicina en 1823 e o mesmo ano casou con Laura Trézel, con quen tivo nove fillos, entre eles a Alphonse Milne-Edwards (1835-1900), que tamén sería zoólogo.
Milne-Edwars dedicouse un tempo á práctica médica e publicou varios libros de divulgación sobre temas de medicina. Tamén ensinou durante un tempo Ciencias naturais no Lycée real Henri IV.
En 1828 publicou a súa Investigación sobre os moluscos, que foi recompensada co premio de fisioloxía da Academia de Ciencias de Francia.
Seguiu cursos con Georges Cuvier (1769-1832) e fíxose amigo de Jean Victoire Audouin (1797-1841). Con este último realizou entre 1826 e 1828 un estudo moi detallado da fauna mariña costeira nas proximidades de Granville (Departamento de Mancha).
En 1832 Henri foi profesor de Hixiene e de Historia natural na Escola Central de Artes e Manufacturas de París. Obtivo o doutoramento en Ciencias naturais na Facultade de Ciencias de París en 1837. Á morte de Audouin, en 1841, foi nomeado para ocupar a cadeira de entomoloxía no Museo Nacional de Historia Natural de Francia. Henri Milne-Edwards visitou en 1849 as costas de Italia e Sicilia con dous futuros mestres do Museo, Armand de Quatrefages (1810-1892) e Émile Blanchard (1819-1900). Cando en 1849 Dumas (1800-1884) se converteu en ministro, Milne-Edwards accedeu ao posto de decano.
En 1862 abandonou a súa cadeira de Entomoloxía para suceder a Isidore Geoffroy Sant-Hilaire (1805-1861) na cadeira de Mastozooloxía e Ornitoloxía do mesmo museo. Tamén foi decano da Facultade de Ciencias de París e profesor de zooloxía, anatomía e fisioloxía.
Milne-Edwards foi o líder da escola da "zooloxía fisiolóxica", que dominou a Historia Natural francesa durante moito tempo, tras o baleiro deixado pola morte de Georges Cuvier e de Étienne Geoffroy Saint-Hilaire. Milne-Edwards defendeu o estudo dos animais no seu ambiente natural, opoñéndose á tradición dominante, baseada no estudo anatómico dos animais disecados.
Grande admirador de Cuvier, Milne-Edwards concedía unha absoluta prioridade á función sobre a forma animal, esforzándose por encontrar as leis reitoras da adaptación biolóxica:
A maior parte das súas obras publicáronse nos Annales des sciences naturelles, revista da cal dirixiu a parte dedicada á zooloxía (desde 1834). Entre as súas outra obras están a Histoire naturelle des crustacés (3 volumes, 1837-1841), que durante moito tempo foi unha abra de referencia, a Histoire naturelle des coralliaires (1858-1860) e especialmente as importantes leccións sobre a fisioloxía e a anatomía comparada de humanos e animais (14 volumes, 1857-1881).
Milne-Edwads faleceu en París o 29 de xullo de 1885.
Abreviatura
A abreviatura Milne-Edwards emprégase para recoñecer a como autoridade na descrición e taxonomía en zooloxía.
Nomes de familias, de xéneros e de especies naturais
miniatura|240px|A estrela de mar [[Henricia leviuscula.]]
O nome de Henri Milne-Edwards foi honrado por varios autores para nomear familias, xéneros ou especies de animais, entre eles:
Principio de Peter
O principio de Peter di que nunha empresa, entidade ou organización as persoas que realizan ben o seu traballo ascenden a postos de maior responsabilidade unha e outra vez, ata que resultan incompetentes para realizar o traballo.
Este principio, formulado por Laurence J. Peter no seu libro The Peter Principle, de 1968, foi comprobado infinidade de veces. Como proba deste principio, moitos postos de alta dirección son ocupados por profesionais que non teñen a suficiente cualificación para o seu traballo, o que leva a graves erros nas decisións que toman as persoas responsables en moitas organizacións.
Explicación
Existe unha lóxica neste proceso, xa que os responsables de seleccionar unha persoa para un novo posto pensan na propia organización. Se un empregado existente cumpre ben o seu actual cometido, os responsables da selección deducen erroneamente que será igualmente eficaz no novo posto. Iso non quere dicir que o posto seguinte sexa máis difícil có anterior, senón unicamente que necesita dunhas habelencias distintas.
O principio de Peter é, pois, unha advertencia a ter moi en conta nun proceso de selección. Deben definirse con claridade as funcións do posto a cubrir, e con base nestas, as aptitudes e actitudes necesarias por parte da persoa que o ocupará. Ao analizar a idoneidade de empregados xa existentes na organización, haberá que examinalos como candidatos ao novo posto prescindindo totalmente da eficacia coa que desenvolven a súa actual función.
O principio de Peter é unha crítica implícita das estruturas moi xerarquizadas. Nunha empresa onde a cadea de mando é moi longa, é dicir onde hai numerosos chanzos, e onde hai un único cume que acadar, este principio fará estragos. Pola contra, nunha empresa ou sociedade onde hai moitos cumes posibles, onde os chanzos son escasos, este principio non entrará en xogo.
Gianni Infantino
Gianni Infantino, nado en Brig-Glis o 23 de marzo de 1970, é un avogado suízo de ascendencia italiana vinculado administrativamente ao mundo do fútbol.
Traxectoria
Entre 2009 e 2016 foi o secretario xeral da UEFA.
O 26 de outubro de 2015, recibiu o apoio do Comité executivo da UEFA á súa candidatura á Presidencia da FIFA no Congreso extraordinario da FIFA, celebrado en febreiro de 2016. Así, o 26 de febreiro de 2016 converteuse, por votación (cun 55 % dos sufraxios), en presidente da FIFA; o seu rival foi salmán Al-Khalifa.
Setagaya
Setagaya (世田谷区, せたがやく, Setagaya-ku) é un barrio especial da prefectura de Toquio, no Xapón. Está situada no sur da rexión de Kantō e ao leste da prefectura, na parte leste da illa de Honshu. A súa superficie é de 58,08 km² e a poboación de 864.723 habitantes (2009) e ten unha densidade de poboación de 14.890 h/km².
O barrio de Setagaya limita cos barrios de Ōta, de Meguro, de Shibuya, de Suginami; cos concellos de Mitaka, de Chōfu, de Komae (son da prefectura de Toquio); e de Kawasaki (da prefectura de Kanagawa).
Philippe Cattiau
Philippe Cattiau, nado en Saint-Malo o 28 de xullo de 1892 e finado o 17 de febreiro de 1962, foi un tirador de esgrima francés, gañador de oito medallas olímpicas.
Traxectoria
Participou, aos 27 anos, nos Xogos Olímpicos de 1920 celebrados en Antuerpen, gañando a medalla de prata nas probas de florete) individual e por equipos. Nos Xogos Olímpicos de 1924 de París logrou a medalla de ouro en florete por equipos e de novo prata na individual. Nos Xogos Olímpicos de 1928 de Ámsterdan logrou prata na proba por equipos de florete, finalizando así mesmo quinto en individual. Nos Xogos Olímpicos de 1932 dos Ánxeles gañou a medalla de ouro na proba por equipos de florete e de espada, rematando noveno e sexto respectivamente nas probas individuais. Finalmente nos Xogos Olímpicos de 1936 de Berlín logrou gañar a medalla de bronce na proba de espada por equipos.
Ao longo da súa carreira gañou nove medallas no Campionato do Mundo de Esgrima, entre elas catro de ouro.
Lingua palaíta
O palaíta é unha lingua indoeuropea, pertencente ao grupo anatolio. Nos textos hititas, a palabra Pala emprégase para designar unha rexión do Imperio. O noso coñecemento da lingua palaíta é moi limitado: só permiten estudala algúns pasaxes nos textos en hitita, que describen principalmente rituais.
872
Outros
Historia ano a ano
Caminito del Rey
250px|miniatura|Vista frontal do Caminito O Caminito del Rey é un paso construído nas paredes do desfiladeiro dos Gaitanes, xunto á aldea de El Chorro, o cal serve de límite entre os termos municipais de Ardales, Álora e Antequera, na provincia de Málaga.
Auroville
dereita|260px|miniatura|AurovilleAuroville é unha cidade internacional preto de Pondicherry, no sur da India, construída co propósito de plasmar a unidade dentro da diversidade humana. Conta con 1780 habitantes (2005) deles 736 son indios, 262 franceses, 226 alemáns, 85 italianos, 77 holandeses, 61 norteamericanos, 50 británicos e os demais orixinarios de 33 países do mundo.
Caminito del Rey
Trátase dunha pasarela peonil de máis de 3 quilómetros, encostada á roca no interior dun canón, con tramos dunha anchura de apenas 1 metro, colgando ata 100 metros de altura sobre o río Guadalhorce, nunhas paredes case verticais. O paso do tempo produciu unha gran deterioración, case todo o percorrido estaba sen varanda e había segmentos derrubados, quedando só a viga de soporte. En 2014 iniciáronse obras para lograr a súa rehabilitación, construíndose unha nova pasarela con paneis de madeira ao longo do seu percorrido. Os traballos finalizaron no primeiro trimestre de 2015 e a súa apertura efectuouse en marzo dese ano. Pódense realizar excursións previa reserva.
Auroville
Foi fundada dentro dos principios do ioga integral, desenvolvida por Sri Aurobindo.
Caminito del Rey
O camiño construíuse entre 1901 e 1905 para facilitar o paso dos operarios de mantemento, transporte de materiais e vixilancia dos saltos do Gaitanejo e El Chorro, pertencentes á Sociedade Hidroeléctrica de El Chorro. En 1921 o rei Afonso XIII foi á inauguración da presa do Conde do Guadalhorce cruzando para iso o camiño previamente construído, ou polo menos visitouno. A partir deste momento empezóuselle a chamar Caminito del Rey. Varios accidentes mortais levaron á Xunta de Andalucía a pechar o camiño en 2001. Mantívose pechado ao público ata 2015.
Trond Sollied
Trond Sollied, nado o 29 de abril de 1959 en Mo i Rana, é un ex-futbolista e adestrador noruegués.
Traxectoria
Principiou a súa carreira no Mo IL, pasando logo ao Vålerenga. A continuación xogou 6 tempadas no Rosenborg BK, o principal club noruegués, e foi 15 veces internacional coa selección norueguesa, anotando un gol. Formouse como adestrador na Escola de Ciencias Deportivas de Noruega e en 1993 puxo fin á súa carreira como xogador despois dun ano como xogador-adestrador do FK Bodø/Glimt, tempada na que o club subiu á máxima categoría. En 1997 exerceu como axudante do adestrador do Rosenborg Nils Arne Eggen, e o equipo gañou a liga. Na tempada seguinte Sollied ocupou o posto de Eggen e o equipo gañou outra volta a liga,
En 1999 estableceuse en Bélxica e gañou varios títulos co FC Brugge que adestrou durante 5 tempadas. Logo adestrou ao Olympiacos F.C.. Tras a súa chegada gañou o título e a copa, pero na tempada seguinte o equipo quedou eliminado ao inicio da clasificación da Copa de Europa o que lle custou o seu posto, malia un bo comezo na liga, e cesou o 28 de decembro de 2006.
En xuño de 2007 volveu co K.A.A. Gent, que xa adestrara en 1999, e logrou que o club chegase á final da Copa de Bélxica. En marzo de 2008 firmou co club neerlandés SC Heerenveen. no que permaneceu ata agosto de 2009.
En 2010 adestrou brevemente ao Al-Ahli, mais despedírono despois de só tres partidos. O 3 de xaneiro de 2011 firmou co equipo belga Lierse para salvalo do descenso, lográndoo. En 2011 volveu por terceira volta ao Gent, pero cesou o 23 de outubro de 2012 co equipo no sétimo lugar da liga.
Legacy of Kain: Soul Reaver
Legacy of Kain: Soul Reaver é un videoxogo desenvolvido por Crystal Dynamics e publicado por Eidos. É o segundo xogo na serie Legacy of Kain. Foi lanzado para PlayStation, Sega Dreamcast e PC. O xogo mostra a historia do recentemente nado Segador de Almas (Soul Reaver), Raziel, seguíndoo na súa procura de vinganza contra os seus irmáns vampiros (Turel, Dumah, Rahab, Zephon e Melchiah) e o seu creador e antigo señor, Kain.
Historia
Raziel, o personaxe principal desta historia é un vampiro e o primeiro lugarteniente de Kain, Kain é o líder destes. Cada catro anos os vampiros evolucionan desenvolvendo un poder especial, Raziel evoluciona e sáenlle unhas fermosas ás de murcego, o erro deste foi evolucionar antes que o seu amo, a condición de cada evolución era facelo logo de Kain, este cheo de ira arrinca a parte esquelética das ás de Raziel e lánzao coa axuda dos seus irmáns ao Lago dos Mortos, Raziel esperta no inframundo ante un deus mitolóxico, cuxa cara e corpo descoñécense, que o incita a tomar vinganza contra Kain e os seus irmáns pola actitude que tiveron contra el, converténdoo nun espectro segador de almas coa capacidade de adquirir as habilidades daquel de quen consuma a súa alma e poder transportarse entre o inframundo e o mundo dos vivos. Durante o transcurso do xogo Raziel descobre que o e os seus irmáns eran os Sarafan. Raziel era un membro de alto rango dos Sarafan que persoalmente matou a Janos Audron, último representante da antiga raza de vampiros orixinal coñecida coma “Os antigos“ ou “Os antigos vampiros“. Turel, Dumah, Rahab, Zephon e Melchiah eran xenerais xunto a Raziel durante a súa cruzada.
Nun acto de irónica blasfemia, Kain reviviu a Raziel, Turel, Dumah, Rahab, Zephon e Melchiah como os seus fillos vampiros.
A medida que o xogo avanza, Raziel vence aos seus irmáns e absorbe as habilidades especiais destes.
Ao final do xogo, perseguindo a Kain, Raziel é transportado a outra dimensión, dando inicio a Legacy of Kain: Soul Reaver 2, onde segue descifrando os misterios de Nosgoth.
Plataformas
A versión de Soul Reaver para PlayStation e PC saíu un pouco antes que a de Dreamcast, na versión para esta consola melloráronse aspectos técnicos deixándolle unha maior calidade nos gráficos.
Xeroglíficos
A medida que a aventura avanza, Raziel atopa xeroglíficos que lle permiten ter poderes para derrotar aos seus inimigos. Estes son:
Festival da Canción da URA
O Festival da Canción da URA (oficialmente en inglés: ABU Song Festival) é un evento baseado no Festival de Eurovisión, que adapta o formato aos países da Unión de Radiodifusión Asia-Pacífico.
O formato consta de dous espectáculos, o Festival Televisivo da Canción da URA (ABU TV Song Festival) e o Festival Radiofónico da Canción da URA (ABU Radio Song Festival). A primeira edición dos festivais celebrouse en Seúl, Corea do Sur o 11 e 14 de outubro de 2012, coincidindo coa 49ª Asemblea Xeral da UAR.
Revolución Chinesa de 1949
A Revolución Chinesa de 1949 ou Revolución Comunista Chinesa foi a culminación dos obxectivos do Partido Comunista da China de chegar ao poder por primeira vez dende a súa fundación no ano 1921 e a vitoria da segunda parte da guerra civil chinesa. Nos medios de comunicación oficiais, este período é coñecido como guerra da Liberación (en chinés simplificado: 解放战争; chinés tradicional: 解放戰爭; pinyin: Jiěfàng Zhànzhēng).
Antecedentes
esquerda|miniatura|Superviventes da [[Longa Marcha.]] Denantes da segunda guerra sino-xaponesa de 1937, o Kuomintang ou Partido Nacionalista Chinés (KMT) a mais o Partido Comunista da China (PCC) uníronse nunha fronte común contra o Xapón, despois de forzar o líder do KMT, Chiang Kai-shek, a rematar co conflito co PCC. Cando Estados Unidos entra en guerra despois do ataque xaponés a Pearl Harbor, ambos os dous bandos mantiveron unha alianza a pesar de haberen enfrontamentos ocasionais. Durante o ano 1945, as tropas de Stalin invadiron Manchuria despois de ser declarada a guerra contra o imperio xaponés. Despois da rendición xaponesa en agosto, os estadounidenses tentaron crear un goberno de coalición na China, mais a guerra entre ambas as dúas faccións estou axiña.
Guerra civil (1946-1949)
A banda nacionalista tiña unha vantaxe importante tanto en número de tropas coma en armas, controlaba un territorio moito máis grande con máis poboación e contou co apoio de moitos outros países do mundo. A banda comunista estaban ben establecidos ao norte e noroeste. Durante a guerra os comunistas construíran redes de gobernos locais e estableceran líderes nas diferentes cidades. Pola contra, as tropas nacionalistas máis capacitadas perderan nas primeira batallas contra o exército xaponés, mentres que as comunistas sufriran perdas menos graves. A Unión Soviética, inda que desconfiada, proveu aos comunistas, mentres que os Estados Unidos aos nacionalistas con centenares de millóns de dólares en subministración militar, así como no transporte aéreo de tropas nacionalistas dende o centro da China a Manchuria, unha área de moita importancia estratéxica para Chiang Kai-shek. Kai-shek decidiu enfrontarse contra o EPL en Manchuria. A forza numérica comunista inicial era de 1,27 millóns de combatentes, incrementándose a 2,68 millóns no ano 1945. Por outra banda, as tropas nacionalistas en xullo de 1946 eran 4,3 millóns, das cales 2,2 millóns estaban ben adestradas e preparadas para combater en campo aberto, mentres que o resto estaban mal adestrados e equipados. A perda da batalla de Liaoshen foi un punto de inflexión militar. Mao, xacando, puxo en marcha a reforma agraria e o repartimento das terras entre os máis pobres, que incrementou o apoio entre a poboación chinesa.
O goberno nacionalista tamén tratou de obter apoio popular a través de reformas internas e eliminando as desavinzas. O esforzo fracasou a causa da corrupción e o caos político e económico. A represión política alineou as elites liberais e urbanas que eran escépticas sobre o comunismo, mais afondou máis no receo cara aos nacionalistas. Engorde, unha hiperinflación de arredor dun 14 % diario, destruíu a clase media que fora o principal apoio do goberno. A finais de 1948, o apoio nacionalista era baixo. En xaneiro de 1949, Pequín, entón coñecido como Beiping, entrégase ao EPL sen loitar. Entre abril e novembro, as principais cidades chinesas caeron a mans comunistas coa mínima resistencia.
Escritura xeroglífica hitita
miniatura|dereita|[[Estela en luvita xeroglífico]]
Ulpiano Piña
Ulpiano Benito Piña, nado en Valeixe (A Cañiza) o 21 de marzo de 1885 e finado na Habana o 4 de xuño de 1972, foi un farmacéutico e político galego.
Lingua sumeria
O sumerio é a primeira lingua escrita que coñecemos. A súa escrita, o cuneiforme (que significa «en forme de cuña») foi logo reutilizada polo acadio, o ugarítico, e o elamita. A escritura cuneiforme foi mesmo empregada por algunhas linguas indoeuropeas, como o hitita (que paralelamente tiña unha escritura xeroglífico) e o persa antigo, se ben estes últimos non se serviron dos mesmos instrumentos para gravar os signos, afastándose así da grafía orixinal. En efecto, o persa só empregou a forma da escritura, mentres que a pronunciación dos signos xa non tiña nada que ver co sistema orixinal.
Ulpiano Piña
Traxectoria
Emigrou a Cuba con 25 anos e rematou o Bacharelato en Jovellanos (Matanzas). Estudou Farmacia na Habana e gradouse en 1921. Na capital abriu e o seu propio establecemento. Regresou a España e revalidou os seus estudos en Madrid. Estableceuse en Tui coa súa segunda muller, Carmen Castiñeira, onde tivo farmacia, droguería e óptica. De ideas republicanas, co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 requisáronlle a farmacia. Fuxiu a Lisboa co médico Hermenegildo Losada Loureiro, onde embarcou para Francia. Foi xulgado por rebelión militar e declarado en rebeldía; tamén foi expedientado por responsabilidades políticas e sancionado. De Francia marchou a Nova York e despois volveu a Cuba. Radicouse en Baracoa onde volveu abrir unha farmacia. Marchou despois a Puriales de Caujerí, onde fundou outra farmacia, para finalmente establecerse na Habana.
Lingua sumeria
O sumerio é unha lingua aglutinante, o cal significa que cada palabra está formada por múltiples morfemas asociados uns aos outros; oponse así ás linguas illantes como o chinés (onde cada palabra ten só unha forma fixa) e ás linguas flexivas, onde as palabras se declinan en formas diferentes a través do uso de afixos que non poden separarse da raíz. Atopamos en sumerio un emprego importante de palabras compostas: así por exemplo a palabra lugal que significa «rei» está formada pola unión das palabras lu «home» e gal «grande».
Escritura xeroglífica hitita
A escritura xeroglífica hitita forma un sistema de escritura orixinal utilizado, esencialmente en inscricións monumentais, para a posta por escrito dun dialecto do luvita.
Lingua sumeria
Tamén é unha lingua ergativa, o que significa que o suxeito, dun verbo transitivo está declinado no caso ergativo, que se marca con -e. O suxeito dun verbo intransitivo e o obxecto directo dun verbo transitivo van en absolutivo, que en sumerio (como na maior parte das linguas ergativas) está marcado por un sufixo (ou mesmo o que se chama «sufixo cero», como en lugal-e é mu-dù «o rei construíu unha casa/un templo/un palacio»; lugal ba-gen «o rei partiu»).
Escritura xeroglífica hitita
Os xeroglíficos hititas, que foron descifrados no século XX, compóñense de dous grupos de signos:
Representan ou ben debuxos fáciles de recoñecer, como animais ou membros do corpo humano, ou ben figuras xeométricas simples.
Setouchi, Okayama
Setouchi (瀬戸内市, せとうちし, Setouchi-shi) é un concello da prefectura de Okayama no Xapón. Está situado ó suroeste da prefectura, e na área da provincia histórica de Bizen, e na parte San'yō da rexión de Chūgoku, na illa de Honshū. A súa superficie é de 125,53 km² e a poboación de 38.202 habitantes (2009) e ten unha densidade de poboación de 304 h/km².
O concello de Setouchi limita cos concellos de Okayama e de Bizen.
Llorenç Villalonga
Llorenç Villalonga i Pons, nado en Palma en 1897 e finado en 1980, foi un escritor mallorquín en lingua catalá.
Setouchi, Okayama
Historia
A cidade de Setouchi foi fundada pola fusión de 3 concellos de vila do distrito de Oku (Oku, Ushimado e Osafune) no ano 2004.
Llorenç Villalonga
Traxectoria
Fillo dun militar que procedía da oligarquía local, viviu en diferentes cidades seguindo os destinos dos seus pais, residindo en 1903 na Coruña. Estudou medicina en Barcelona e Zaragoza, facendo a especialidade de psiquiatría en París, onde coñeceu as obras de Marcel Proust. De volta a Mallorca instalouse como psiquiatra e foi subdirector do psiquiátrico provincial ata 1967, colaborando con publicacións literarias da illa e sendo director da revista literaria Brisas entre 1934 e 1936.
Editio princeps
miniatura|Portada da primira edición da primeira parte de El ingenioso hidalgo Don Quixote de la Mancha, libro de Miguel de Cervantes; publicado en Madrid, en 1605, na imprenta de Juan de la Cuesta. Esta obra é a editio princeps, do [[Don Quixote da Mancha|Quixote.]] Editio princeps é unha locución latina que significa literalmente "primeira edición". Trátase da primeira edición impresa dunha obra, inmediatamente posterior aos manuscritos do autor.
Llorenç Villalonga
Traxectoria
Boa parte das súas obras céntranse, nun ton pesimista, no conflito entre o mundo antigo e o da posguerra.
Teatro
A súa peza breve A Tuta e a Ramoneta foi representada en 1983 polo grupo Sarabela Teatro, traducida por Xosé Luís Grande Grande en 1984, nos Cadernos da Escola Dramática Galega.
Editio princeps
Posteriormente, o termo tense estendido polos eruditos a obras que non forman parte das literaturas greco-latinas. Tamén se emprega para obras de tipo lega e documentos significativos.
1553
Outros
Historia ano a ano
Fukushima
Fukushima (福島市, ふくしまし, Fukushima-shi) é un concello da prefectura de Fukushima no Xapón, e a capital da súa prefectura. Está situado na rexión de Tōhoku e no centro-norte da prefectura, ó leste da illa de Honshū. Ten 767,74 km² de superficie e unha poboación de 294.324 habitantes (2009) e unha densidade de poboación de 383 h/km².
O concello de Fukushima limita cos concellos de Inawashiro, de Nihonmatsu, de Kawamata, de Date, de Kōri (son da prefectura de Fukushima); de Yonezawa, de Takahata (son da prefectura de Yamagata); de Shichikashuku e Shiroishi (son da prefectura de Miyagi).
Vicente Otero Cao
Vicente Otero Cao, nado na Maciñeira Pequena (O Burgo, Muras) o 9 de febreiro de 1890 e finado en Vilalba o 4 de decembro de 1972, foi un escritor e historiador galego.
Traxectoria
En 1916 regresou a Galicia e instalouse en Vilalba onde abriu un comercio. Foi secretario da Unión Comercial Villalbesa e formou parte da ORGA vilalbesa cando se constituíu en 1930. Na Segunda República militou no Partido Republicano Gallego e foi fundador e administrador de Faro Villalbés. En 1934 foi elixido secretario do comité local de Izquierda Republicana de Vilalba. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi detido o 3 de agosto, pero foi posto en liberdade o 8 de decembro. No franquismo foi correspondente de La Voz de Galicia en Vilalba. Finou en Vilalba o 4 de decembro de 1972.
Vida persoal
Casou en Santa María do Burgo (Muras) con Josefa Bouza Vellas en 1917.
A Millada, Guillarei, Tui
A Millada é un lugar da parroquia de Guillarei, no concello pontevedrés de Tui, na comarca do Baixo Miño. Segundo o padrón municipal de habitantes do Instituto Galego de Estatística no ano 2019 tiña 53 habitantes (24 homes e 29 mulleres), un aumento de 12 habitantes respecto ao ano 1999.
A Igrexa, Guillarei, Tui
A Igrexa é un lugar da parroquia de Guillarei, no concello pontevedrés de Tui, na comarca do Baixo Miño. Segundo o padrón municipal de habitantes do Instituto Galego de Estatística no ano 2019 tiña 52 habitantes (27 homes e 25 mulleres), non houbo cambios de poboación respecto ao ano 1999.
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, o lugar da igrexa.
El Chorro
thumb|200px|[[Desfiladeiro dos Gaitanes en El Chorro.]] El Chorro é unha aldea pertencente ao municipio de Álora situada á beira dun encoro sobre o río Guadalhorce, preto de Ardales, na provincia de Málaga. En 2012 tiña unha poboación de 245 habitantes.
É un dos principais centros de escalada sobre roca de Europa debido a estar situado xunto ao Desfiladeiro dos Gaitanes. Ao fío deste desfiladeiro atópase o Caminito del Rey, coñecido polo seu perigo e reaberto ao público en marzo de 2015. Hai unha estación de tren na aldea que conecta con Málaga e Sevilla.
Globalización
Este proceso orixinado na civilización occidental e que se expandiu arredor do mundo nas últimas décadas da Idade Contemporánea (segunda metade do século XX) recibe o seu maior impulso coa caída do comunismo e o fin da Guerra fría, e continúa no século XXI. Caracterízase na economía pola integración das economías locais a unha economía de mercado mundial onde os modos de produción e os movementos de capital configúranse a escala planetaria cobrando meirande importancia o rol das empresas multinacionais e a libre circulación de capitais xunto coa implantación definitiva da sociedade de consumo. O ordenamento xurídico tamén sente os efectos da globalización e vese na necesidade de uniformar e simplificar procedementos e regulacións nacionais e internacionais co fin de mellorar as condicións de competitividade e seguridade xurídica, ademais de universalizar o recoñecemento dos dereitos fundamentais da cidadanía. Na cultura caracterízase por un proceso que interrelaciona as sociedades e culturas locais nunha cultura global. No tecnolóxico a globalización depende dos avances na conectividade humana (transporte e telecomunicacións) facilitando a libre circulación de persoas e a masificación das TICs e o Internet. No plano ideolóxico os credos e valores colectivistas e tradicionalistas causan un desinterese xeneralizado e van perdendo terreo fronte do individualismo e o cosmopolitismo da sociedade aberta. Os medios de comunicación clásicos, en especial a prensa escrita, perden a súa influencia social (cuarto poder) fronte á produción colaborativa de información da Web 2.0 (quinto poder).
Entrementres, na política, os gobernos van perdendo atribucións ante o que se denominou sociedade rede, o activismo cada vez xira máis en torno ás redes sociais, estendeuse a transición á democracia contra os réximes despóticos, e en políticas públicas destacan os esforzos para a transición ao capitalismo nalgunhas das antigas economías dirixidas e a transición do feudalismo ao capitalismo en economías subdesenvolvidas dalgúns países aínda que con diferentes graos de éxito. Xeopoliticamente o mundo debátese entre a unipolaridade da superpotencia estadounidense e o xurdimento de novas potencias rexionais, e en relacións internacionais o multilateralismo e o poder brando volvesen os mecanismos máis aceptados pola comunidade internacional. A sociedade civil tamén toma protagonismo no debate internacional a través de ONGs internacionais de dereitos humanos que monitorean a actividade interna ou externa dos Estados. No ámbito militar xorden conflitos entre organizacións armadas non-estatais (e transnacionais en moitos casos) e os exércitos estatais (guerra contra o terrorismo, guerra contra o narcotráfico etc), mentres as potencias que realizan intervencións militares a outros países (usualmente aos considerados como Estado falido) procuran gañarse á opinión pública interna e mundial ao formar coalicións multinacionais e alegando o combate a algunha ameaza de seguridade non sen amplos debates sobre a lexitimidade dos conceptos de guerra preventiva e intervención humanitaria fronte ao principio de non intervención e de oposición ás guerras.
A valoración positiva ou negativa deste fenómeno, ou a inclusión de definicións ou características adicionais para resaltar a inclusión dalgún xuízo de valor, poden variar segundo a ideoloxía do interlocutor. Isto porque o fenómeno globalizador despertou grande entusiasmo nalgúns sectores, mentres noutros despertou un profundo rexeitamento (antiglobalización), habendo tamén posturas eclécticas e moderadas.
Historia
miniatura|A [[ruta da seda do Imperio Otomán ligaba a Europa, África e Asia.]]
Contexto político-económico previo
miniatura|A característica máis notábel da globalización é a presenza de marcas mundiais Os seres humanos interactuaron a través de longas distancias durante miles de anos. A ruta da seda que conecta Asia, África e Europa é un bo exemplo do cambio de poder transformador que existía no Vello Mundo. Filosofía, relixión, lingua, artes e outros aspectos da cultura estendéronse e mesturáronse nas nacións. Aldo Ferrer sinala que o actual proceso de globalización é parte dun proceso maior iniciado en 1492 coa conquista e colonización de gran parte do mundo por parte de Europa. Nos séculos XV e XVI, os europeos fixeron descubrimentos importantes na súa exploración dos océanos, incluíndo o inicio das viaxes transatlánticas para o Novo Mundo das América. O movemento global de persoas, bens e ideas ampliouse considerablemente nos séculos seguintes. A principios do século XIX, o desenvolvemento de novas formas de transporte, como o vapor e o ferrocarril e as telecomunicacións permitiron un intercambio máis rápido a nivel mundial. Xa no século 20, os vehículos de estrada o transporte intermodal e aeroliñas realizan o transporte aínda máis rápido. Marshall McLuhan sostiña xa en 1961 que os medios de comunicación electrónicos estaban creando unha aldea global. Rüdiger Safranski destaca que a partir da explosión da bomba atómica en Hiroshima en 1945 naceu unha comunidade global unida no terror a un holocausto mundial. Tamén asociouse o inicio da globalización á invención do chip (12 de setembro de 1958), a chegada do home á Lúa, que coincide coa primeira transmisión mundial vía satélite (20 de xullo de 1969), ou a creación de Internet (1 de setembro de 1969). Pero en xeral sitúase o comezo da globalización co fin da Guerra fría, cando desaparece a Unión Soviética e o bloque comunista que encabezaba, cuxo experimento errado de colectivismo representaba o ocaso dos proxectos de sociedades pechadas e economías protexidas. Aínda que a autodisolución da Unión Soviética produciuse o 25 de decembro de 1991, xeneralizouse simbolizala coa caída do Muro de Berlín o 9 de novembro de 1989.
O proceso de globalización tamén fai entrar en crise ao proteccionismo e o estado de benestar gañara popularidade en período de entreguerras, cando nas nacións capitalistas difúndese a noción de que o Estado ten unha dobre función fundamental no bo funcionamento da economía: un en asegurar a prosperidade da poboación e o outro en evitar os ciclos de crecemento e recesión. Créanse así as bases para a aparición do keynesianismo e o Trato Novo. Nas seguintes décadas posteriores á segunda guerra mundial viuse a urxencia á preeminencia das "corporacións" ou empresas multinacionais, que desprazan a importancia das empresas do capitalismo clásico que tanto Adam Smith como Karl Marx coñeceron cando formularon as súas teorías Viuse en Alemaña un precedente do éxito da liberalización que tomarían outros países: o rexurdimento da súa nación no denominado Milagre alemán.
Con todo, unha nova crise que se iniciou a mediados da década dos sesenta (ver estanflación), agravada pola crise do petróleo de 1973 provocou unha reorganización radical da economía, fundada na intensa promoción da innovación tecnolóxica (TIC), a reforma das políticas de desenvolvemento (ver Consenso de Washington) e tentativas de desmantelar do Estado de Benestar, que chegou a ser visto como -nas palabras de Margaret Thatcher - un "estado neneira", sufocador das liberdades e restrinxidor da capacidade de escoller dos individuos. Xa desde a década dos 70 e 80 do século XX varios analistas e políticos atoparon necesario ou conveniente efectuar unha forte crítica, sexa desde un punto de vista pragmático ou desde un punto de vista liberal a formas sociopolítico e económicas anteriores, que eles consideraban estatizantes e en consecuencia restritivas tanto das liberdades individuais como do desenvolvemento económico e social, propoñendo novas formas a fin de crear un terreo favorable para a revitalización das economías.
No goberno de Pinochet en Chile (no que se chamou "experimento", ver Milagre de Chile), seguido polo de Thatcher (1979-1990) en Gran Bretaña) e o de Reagan (1981-1989) en EE. UU. etc, puxeron en funcionamento parcialmente as políticas económicas de economistas como Friedrich Hayek e Milton Friedman respectivamente, o que de feito redundou na xeración de novas interrelacións entre os factores económicos e mercados de todo o mundo (consumidores, traballo, recursos naturais, investimentos financeiros etc.); con todo ambos os gobernos foron noutras áreas fortemente intervencionistas. A partir de entón outros gobernos aplicarían medidas combinando algún nivel de liberalismo económico xunto coa tecnocracia estatal, moitas veces para poder contentar con algún grado de intervencionismo a sectores sociais e grupos de presión que rexeitan o desmantelamento do Estado de Benestar. Todo este fenómeno en políticas públicas sería coñecido, especialmente polos seus críticos provenientes do socialismo posguerra fría, baixo o confuso termo de "neoliberalismo".
O 9 de novembro de 1989, produciuse a caída do Muro de Berlín, abrindo camiño á implosión da Unión Soviética en 1991 e a desaparición do bloque comunista. A partir dese momento comezou unha nova etapa histórica: a globalización. Ante os feitos en xullo-setembro de 1989 o economista político estadounidense Francis Fukuyama publica un artigo titulado The End of History and the Last Man (en galego O fin da Historia e o último home), chegou a dicir que «o que poderiamos estar vendo non é só o fin da Guerra fría, ou dun particular período de posguerra, senón o fin da historia como tal: isto é, o punto final da evolución histórica da humanidade e a universalización da democracia liberal occidental como a forma final de goberno humano». Posteriormente retractaríase de tal afirmación.
Durante este período destaca o rol dos organismos internacionais como OMC, OCDE, FMI e BM que nas últimas décadas foron retratados como impulsores da globalización, con todo, a globalización sendo un proceso civil e de mercado máis ben tende a ser vista como unha orde espontánea independente dos organismos políticos, sendo discutido se as accións dos organismos supraestatais dificultan no canto de facilitar a globalización. Unha organización privada que anualmente se reúne para dar o seu apoio ao proceso globalizador é o Foro Económico Mundial.