cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Many of Horror
"Many of Horror" é unha canción da banda escocesa de rock alternativo Biffy Clyro, editada como cuarto sinxelo do seu álbum Only Revolutions o día 18 de xaneiro do 2010.
Perfect Blue
O filme conta a historia de Mima Kirigoe, membro dun grupo idol xaponés que se retira da música para comezar a súa carreira como actriz. Convértese en vítima de acoso, e comeza a perder a percepción da realidade e da ficción. Ó igual que outros traballos de Kon, como en Paprika, o filme xoga a borrar a liña entre a fantasía e a realidade nun Xapón contemporáneo.
A Bouza, Quende, Abadín
A Bouza é un lugar da parroquia de Quende no concello lugués de Abadín na comarca da Terra Chá. Tiña 9 habitantes en 2015 (5 homes e 4 mulleres) segundo datos do IGE. Iso supón unha diminución da poboación respecto a 2010 cando tiña 10 habitantes (5 homes e 5 mulleres).
Lingua pisidia
O pisidio é unha lingua morta da familia indoeuropea. Era falada na rexión de Pisidia, na Anatolia, na antigüidade. O pisidio pertence á póla das linguas anatolias e é coñecido por unha trintena de inscricións funerarias (nomes propios) dos séculos -III e -II.
Primeira División B de Baloncesto 1989-90
A tempada 1989-90 da Primeira División B de Baloncesto foi a 30ª edición da segunda categoría do baloncesto nacional en España. O torneo contou con 16 equipos, que disputaron unha liga regular de 30 xornadas. Os seis primeiros equipos da táboa acadaban o dereito a disputar unha eliminatoria polo ascenso do seguinte xeito: 1º vs 6º, 2º vs 5º e 3º vs 4º.
Tempada regular
Xog = Encontros xogados; G = Encontros gañados; P = Encontros perdidos; p+ = Puntos anotados; p- = Puntos encaixados
Ascendidos o CB León e o CB Murcia.
Canejan
Canejan é un concello español da provincia de Lleida, en Cataluña. Forma parte da comarca do Val de Arán e está situado á dereita do río Garona, na fronteira con Francia.
Localidades
O concello está formado por nove entidades de poboación, aínda que só cinco permanecen habitados: Bordius (0 hab.), Campespín (0 hab.), Canejan (75 hab.), era Cassenhau (0 hab.), Moron e era Mòla (19 hab.), Pontaut (1 hab.), Porcingles (6 hab.), eth Pradet (6 hab.) e Sant Joan de Toran (0 hab.).
Armonía Social
Armonía Social foi un semanario editado en Pontevedra en 1919.
Historia e características
Órgano da Sociedad Patronal de Pontevedra, proclamábase Defensor del Comercio y de la Industria. Apareceu en maio de 1919. En setembro foi denunciado ante os Tribunais por José Dapena por publicar un artigo presuntamente inxurioso.
Bárcena de Campos
Bárcena de Campos é un concello español da provincia de Palencia (Castela e León). A súa poboación é de 55 habitantes (INE 2012).
Rosi Braidotti
Rosi Braidotti, nada en Latisana en 1954, é catedrática de Filosofía e directora do Centro de Humanidades da Universidade de Utrecht. Nada en Italia, creceu en Australia, onde se graduó na Universidade Nacional de Australia en Camberra e estudou filosofía na Sorbona (París). Desde 1988 é profesora na Universidade de Utrecht. Considerada unha das pioneiras nos estudos europeos de mulleres, a súa carreira recibiu moitos recoñecementos, como o doutoramento honorario da Universidade de Linköping (Suecia, 2013) e da Universidade de Helsinqui (2007) e o Premio Erasmus da Comisión Europea (2010).
General Dynamics F-16 Fighting Falcon
As súas excelentes cualidades fixeron que, ademais dos Estados Unidos, 23 países o mercasen, converténdoo no programa de aviación militar máis exitoso de occidente, con ao redor de 4.500 avións construídos. Aínda que na actualidade xa non está sendo vendido á USAF, continúan fabricándose versións melloradas para clientes estranxeiros. No ano 1993 General Dynamics vendeu o seu negocio de fabricación de avións á Lockheed Corporation, que ás súa vez converteuse en parte de Lockheed Martin tras a fusión en 1995 con Martin Marietta.
Variantes
Mentres que moitos F-16 foron fabricados segundo a eses bloques de deseño, houbo moitas outras variantes con cambios significativos, normalmente debido a programas de modificación. Outros cambios producíronse para especializar aos modelos nunha determinada tarefa, como as variantes de apoio aéreo próximo ou recoñecemento. Varios modelos desenvolvéronse tamén para probar novas tecnoloxías. Ademais, o deseño do F-16 inspirou a outros avións, que son considerados derivados. Os exemplares máis antigos están sendo convertidos en obxectivos non tripulados QF-16.
Usuarios
Ao redor de 4.400 F-16 foron vendidas aos Estados Unidos e outras 25 forzas aéreas.
Freida Pinto
Freida Selena Pinto, nada en Mumbai o 18 de outubro de 1984, é unha actriz e modelo india que gañou fama mundial polo seu papel no filme Slumdog Millionaire.
Traxectoria
Freida Pinto naceu en Mumbai filla de Frederick e Silvia Pinto; o primeiro é xerente do Banco de Baroda e a nai é directora dun instituto (St. John’s Universal High School). O seu apelido é de orixe portuguesa como o resultado da conversión dos seus antepasados ​​ó catolicismo polos misioneiros. A súa familia criouna na comunidade católica en Bangalore e Hawai. O seu pai é orixinario de Neerude e a súa nai de Derebail (ambos poboados preto de Bangalore). A súa irmá máis vella, Sharon, é produtora asociada dunha canle de noticias local (NDTV news channel). Pinto estudou no Instituto Carmel da escola St. Joseph en Malad (suburbio de Mumbai) e completou a súa Licenciatura en Arte e Literatura Inglesa no St. Xavier's College de Mumbai. . Actualmente reside en Malad, un barrio de Mumbai.
Candabade, Quende, Abadín
Candabade é un lugar da parroquia de Quende no concello lugués de Abadín na comarca da Terra Chá. Tiña 13 habitantes en 2015 (7 homes e 6 mulleres) segundo datos do IGE. Iso supón un aumento da poboación respecto a 2010 cando tiña 11 habitantes (7 homes e 4 mulleres).
Visón
Os visóns son mamíferos carnívoros mustélidos de pelame moi aprezada en pelataría, pertencentes aos xéneros Neovison e Mustela. Hai dúas especies vivas de visóns, que son o visón americano (Neovison vison) e o visón europeo (Mustela lutreola). Ademais coñécese polo menos unha especie extinguidas relacionada co visón americano, pero máis grande, como o Neovison macrodon, un visón mariño. O visón americano é como media máis grande que o europeo, pero, debido ás grandes variacións de tamaño, non se poden distinguir os individuos das dúas especies só polo tamaño e debe determinarse a especie examinando o esqueleto e outras características; por exemplo, todos os visóns europeos teñen unha gran mancha branca no seu beizo superior, mentres que só algúns visóns americanos teñen esta marca: por tanto, calquera visón sen esta mancha é con certeza da especie americana. Taxonomicamente ambas as especies actuais eran clasificadas ata hai pouco no mesmo xénero Mustela, pero recentemente, o visón americano foi separado a un xénero distinto, Neovison. Son animais de hábitos acuáticos, que adoitan vivr nas ribeiras de ríos, lagos e pantanos. Son animais moi territoriais, e os machos non toleran outro macho no seu territorio, pero os territorios das femias poden solaparse cos dos machos.
A pel de visón americano é moi aprezada para o uso peleteiro, polo que os visóns foron cazados durante moito tempo, e despois a caza foi dando paso á súa crianza en granxas. A brillante pelame do visón en estado natural é castaña e sedosa, pero os visóns de granxa poden variar desde brancos a case negros. O aceite de visón utilízase nalgúns produtos médicos e cosméticos, e para tratar, conservar e impermeabilizar o coiro.
miniatura|Estola de visón
Javier Krahe
Javier Krahe de Salas, coñecido como Javier Krahe, nado en Madrid o 30 de marzo de 1944 e finado en Zahara de los Atunes o 12 de xullo de 2015, foi un cantautor e poeta español. O seu estilo caracterizábase polas letras satíricas e un uso habitual da rima consoante. Gravou 15 discos e foi cofundador do selo discográfico independente 18 Chulos. Durante unha etapa actuou canda o tamén cantautor Joaquín Sabina.
Biografía
Nado en Madrid o 30 de marzo de 1944, estudou no Colegio del Pilar. Iniciou estudos de Ciencias empresariais, pero deixounos para dedicarse ao cine como axudante de dirección.
Logo de facer o servizo militar, coñece ao amor da súa vida en París, a canadense Annick, coa que parte ao Canadá, onde empeza a súa carreira como letrista, inspirado polo exemplo de Georges Brassens e Leonard Cohen. O seu irmán Jorge ocúpase de musicar os textos. Compón algunhas cancións que interpreta, entre outros, Rosa León.
Faleceu dun infarto de miocardio en Zahara de los Atunes, provincia de Cádiz, o 12 de xullo de 2015.
Alfredo Cristiani
Alfredo Cristiani Burkard, nado en San Salvador o 22 de novembro de 1947, é un empresario e político, presidente do Salvador entre 1989 e 1994.
Paíño de Wilson
Descrición
miniatura|esquerda|O paíño de Wilson caracterízase pola súa rabadilla branca e as súas membranas interdixitais amarelas.
É unha ave pequena, que mide entre 16 e 18,5 cm de lonxitude e ten unha envergadura alar de 38 a 42 cm. É un pouco maior que o paíño pequeno. A súa plumaxe é practicamente toda de cor parda escura, agás na rabadilla e os flancos do baixo ventre que son brancos. En voo os seus pés permanecen xusto ao final da súa cola cadrada. O paíño pequeno ten unha faixa branquecha característica na parte inferior das ás e a parte superior tena toda escura, mentres que o paíño de Wilson ten unha banda clara difusa na parte superior das ás e non ten ningunha na parte inferior. As súas membranas interdixitais son de cor amarelo nos adultos, aínda que os individuos inmaturos teñen manchas negras.
Taxonomía
O paíño de Wilson clasifícase no xénero Oceanites, pertencente á familia dos paíños, Hydrobatidae (algúns taxónomos dividen esta familia en Hydrobatidae, que incluiría só os paíños do norte, e Oceanitidae, que incluiría os paíños do sur, incluído o paíño de Wilson). Os paíños son os membros máis pequenos da orde Procellariiformes, e intregran unha das súas catro familias principais, xunto a Diomedeidae (albatros), Procellariidae (pardelas) e Pelecanoididae. Os procelariformes son aves mariñas que se caracterizan por ter bicos con tubos nasais sobresaíntes e ás longas e estreitas, que lles permiten voar planando longas distancias sobre o mar.
O paíño de Wilson foi descrito polo zoólogo alemán Heinrich Kuhl en 1820, co nome de Procellaria oceanica. En 1840 foi trasladado como especie tipo ao xénero Oceanites, creado por Alexander Keyserling e Johann Heinrich Blasius. Recoñécense tres subespecies de paíño de Wilson.
O nome do xénero é de etimoloxía grega, xa que procede das oceánides, o nome das ninfas fillas dos deuses mitolóxicos do mar, Océano e Tetis. Pola súa parte o nome específico é o termo latino oceanicus que significa 'oceánico'.
Distribución
Esta especie reprodúcese nas costas da Antártida e illas veciñas como as illas Shetland do Sur durante o verán do hemisferio sur. O resto do ano pásao no mar, e desprázase cara aos océanos do norte no inverno do hemisferio sur. É moito máis común no Atlántico norte que no Pacífico. Estableceuse que o paíño de Wilson é común ao leste da costa de Norteamérica no verán do norte e determinouse a abundancia estacional desta ave en augas apropiadas en Europa, incluídas as illas de Sicilia e Gran Bretaña. É estritamente peláxica fóra da tempada de reprodución, e isto sumado ao remoto dos seus sitios de reprodución, fai que sexa difícil observalo en terra. Só durante grandes tormentas esta especie pode que se achegue a terra.
É unha ave cunha gran poboación distribuída nunha ampla área polo que se clasifica como especie con status "pouco preocupante" na Lista Vermella da IUCN.
Comportamento e ecoloxía
Ten un voo máis directo e planado que outros paíños, e como a maioría deles adoita voar a pouca distancia da superficie do océano e acostuma a planar tocando coas patas a auga mentres pesca co bico na superficie. Mesmo en calma a leve brisa que se produce polas ondas é dabondo para mantelo planando mentres se estabiliza coas patas. Igual que o paíño pequeno é unha ave moi gregaria, e tamén adoita seguir os barcos. Aliméntanse principalmente de invertebrados do plancto da superficie, e rara vez se mergullan máis para capturar unha presa. Por veces poden pescar peixes de entre 3 e 8 cm de longo da familia Myctophidae.
Cos seus 40 g de media é o animal de sangue quente máis pequeno que cría na rexión antártica. Aniña preto do mar nos ocos entre as rochas ou pequenos buratos na terra mol. No interior do seu niño pon só un ovo branco. Igual que os seus parentes, a súa capacidade para camiñar é limitada e adoita arrastrase sobre os tarsos para introducirse no seu tobo. No ártico os niños poden ser cubertos pola neve, o que causa a perda dos pitos. Nos lugares de nidación é estritamente nocturno para evitar as gaivotas e os papamerdas que depredan nel, e evita chegar ao niño incluso nas noites con lúa clara. Os dous proxenitores incuban e alimentan o único pito. O pito emite chamadas e pide comida máis vigorosamente cando ten fame. Os pitos permanecen no niño uns 60 días, onde é alimentado con krill, peixes e anfípodos. Os adultos poden identificar na escuridade o seu niño e a súa parella por medio do olfacto.
Xunta de Galicia de 2012
Tralas Eleccións ao Parlamento de Galicia de 2012, o 2 de decembro de 2012, o goberno da Xunta de Galicia quedou formado polo presidente e 8 consellarías, todas elas rexidas por membros do PPdeG. A única mudanza co anterior goberno é o cambio de Javier Guerra por Francisco Conde á fronte da Consellería de Economía e Industria. Posteriormente, no ano 2015, primeiro polos resultados das eleccións municipais e despois polos problemas na posta en marcha do Hospital Álvaro Cunqueiro, houbo outros cambios, tanto de nomes como na distribución de funcións entre consellarías. Esta foi a composición da Xunta e os seus titulares:
Die Fremde
Die Fremde (en Ayrılık) é un filme alemán-turco de 2010 producido, escrito e dirixido polo austríaco Feo Aladag. O filme recibiu a aclamación internacional da crítica e supuxo o debut de Aladag como produtor, guionista e director.
O filme foi escollido como candidato de Alemaña para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 83ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Elvira Santiso
Elvira Santiso García, nada en Betanzos en 1872 e finada en Santiago de Compostela o 9 de outubro de 1961, foi unha pintora e mestra galega.
Traxectoria
Algúns dos títulos dos seus cadros son: A ceboleira, Ao carón do lar, Botando un cigarro, Carmeliña, Claustro del Sar, La bordadora, La cena del campanero, Mondando patatas, No muíño, O pé do cruceiro, O tío Xan e Oración. miniatura|Santiso participou na Exposición de Arte Galega de 1926 Fixo exposicións en diferentes certames, en Compostela, A Coruña, Vigo, Ferrol ou Vilagarcía de Arousa, mais tamén fóra do país, en Madrid, Bos Aires ou Montevideo.
Hai obras súas no Museo Municipal Quiñones de León de Vigo e no Castelo de Santiago de Sanlúcar de Barrameda, Cádiz.
Becerril de Campos
Becerril de Campos é un concello español da provincia de Palencia (Castela e León). A súa poboación é de 915 habitantes (INE 2012).
Os Carballiños, Quende, Abadín
Os Carballiños é un lugar da parroquia de Quende no concello lugués de Abadín na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE en 2015 tiña 6 habitantes (3 homes e 3 mulleres), os mesmos ca en 2010.
Concha Piquer
Concepción López Piquer, máis coñecida como Concha Piquer, nada en Valencia o 8 de decembro de 1906 e finada en Madrid o 12 de decembro de 1990, foi unha cantante e actriz española, unha das figuras máis sobranceiras da copla. Interpretou diversas composicións clave da canción española, case todas elas obra de Quintero, León e Quiroga, como Ojos verdes, Tatuaje, Y sin embargo te quiero ou Suspiros de España, entre outras.
Traxectoria
Con 11 anos fixo o seu debut no teatro Segueros de Valencia. Estudou canto co mestre Laguna. Actuou no Grau de Gandia, nos teatros valencianos Apolo e Kursaal. Foi descuberta polo mestre Penella, que preparaba a estrea da súa ópera El gato montés en Nova York. O 13 de setembro do 1922, nun entreacto desta estrea, interpretou a canción El florero, de Penella. Estivo cinco anos nos Estados Unidos, cantando en Broadway e en moitos teatros. No ano 1927 participou na primeira película sonora, O cantor de jazz (The Jazz Singer, 1927, Alan Crosland), con Al Jolson. Volveu a España, onde actuou no teatro Romea de Madrid e no Coliseum barcelonés, e rodou en París El negro que tenía el alma blanca, de Benito Perojo. Seguiu con La bodega (1930, Benito Perojo), Yo canto para ti (1935, Fernando Roldán), La Dolores (1940, Florián Rey), Filigrana (1949, Luis Marquina) e Me casé con una estrella (1951, Luis César Amadori).
Igualdade de resultados
A igualdade de resultados é un concepto de xustiza social que defende a igualdade real alcanzada e contrastada en materia de dereitos humanos, tanto dereitos civís e políticos como dereitos económicos, sociais e culturais.
Igualdade de resultados en dereitos humanos
O cumprimento dos dereitos humanos polos distintos gobernos vén obrigada pola ratificación dos distintos pactos internacionais sobre estes. Así, existe a Carta Internacional de Dereitos Humanos, a Declaración Universal dos Dereitos Humanos, o Pacto Internacional de Dereitos Civís e Políticos e o Pacto Internacional de Dereitos Económicos, Sociais e Culturais (ICESCR) que puideron ou non ser ratificados polos Estados. A supervisión dos dereitos humanos só é posíbel se se comproba e confirma o seu cumprimento real nas distintas sociedades e para todos os cidadáns, en caso contrario falariamos de igualdade formal mais non real ou de igualdade de oportunidades para o logro duns dereitos mais non da súa consecución.
Igualdade formal, de oportunidades e de resultados
O concepto de igualdade de resultados vai máis aló da igualdade formal que se recolle nas constitucións e no corpus lexislativo mais que non se promove nin cumpre nin en contido nin alcanza a toda a poboación que é acredora dos devanditos dereitos. Neste sentido a igualdade de resultados contraponse á idea de igualdade formal e tamén á igualdade de oportunidades que limita esa igualdade teórica a un punto de partida ideal que se desentendería do proceso posterior no desenvolvemento, consecución e comprobación dos obxectivos e dereitos potencialmente recoñecidos.
A igualdade de resultados non pretendería unha igualación sistemática en todos os aspectos da vida, xa que os factores que condicionan a diversidade social, o éxito, o fracaso, a enfermidade, os accidentes... nunha sociedade formada por individuos de capacidades dispares e sometidos a situacións azarosas non só é imposíbele senón innecesario garantir idealmente unha igualdade absoluta de resultados. Se o é, exixir, que os dereitos humanos alcancen a todos os cidadáns.
A igualdade de resultados é unha proposta deontolóxica que pon en foco na comprobación dos dereitos dos cidadáns, no resultado e non na potencialidade da igualdade formal.
A igualdade formal non garante o cumprimento dos dereitos humanos como tampouco o fai a igualdade de oportunidades. Existen sempre situacións de desigualdade -física, intelectual, económica (herdanza) e sociais- que fan imposíbel a formalidade da igualdade de oportunidades. Son os gobernos e o sistema xudicial do Estado de dereito os que deben promover, vixiar e garantir o seu cumprimento.
Aspectos ideolóxicos
As ideoloxías que consideran un ben desexábel o igualitarismo e a maior igualdade social adoitan preferir a igualdade de resultados á igualdade de oportunidades. Tradicionalmente a esquerda política foi máis favorábel á igualdade de resultados, mentres que a dereita política tradicionalmente máis proclive á igualdade de oportunidades. A máxima do socialismo marxista do «a cada cal segundo a súa achega», frecuentemente repetida na forma «a cada un segundo a súa necesidade, de cada un segundo a súa capacidade», ilustra a idea defendida polos que prefiren a igualdade de resultados fronte á igualdade de oportunidades. Outra política amplamente practicada, inspirada máis na igualdade de resultados que de oportunidades é a redistributividade dos impostos.
Chacarera
A chacarera é unha danza e música populares da provincia arxentina de Santiago del Estero. Execútase tradicionalmente con guitarra, bombo e violín, aínda que admite outras formacións instrumentais variadas. Pode haber chacareras cantadas. Son tan tradicionais tanto as cantadas en lingua castelá como en quechua santiagueño, e tamén hai versións bilingües, ou só instrumentais. Báilase en parella.
Wangari Maathai
Wangari Muta Maathai, nada en Nyeri o 1 de abril de 1940 e finada en Nairobi o 26 de setembro de 2011, foi unha activista medio-ambiental e política kenyana. Recibiu o Premio Nobel da Paz en 2004 polo seu labor na defensa da natureza e a potenciación ao mesmo tempo do labor da muller, a través da plantación de máis de 30 millóns de árbores. Foi a primeira muller africana en recibilo. A doutora Maathai foi membro electa no parlamento e ministra de Medio Ambiente e Recursos Naturais dentro do goberno presidido por Mwai Kibaki até novembro de 2005. O seu último libro foi The Challenge for Africa (Pantheon, Nova York, 2009).
Premio Nobel da Paz
"Maathai permaneceu coraxosamente contra o antigo réxime opresivo en Kenya", o Comité do Nobel Noruegués anunciou nunha declaración que ela era a vencedora do Premio Nobel da Paz de 2004. "As súas formas de acción únicas contribuíron para chamar a atención á opresión política - nacional e internacionalmente-. Ela serviu como unha inspiración para moitos na loita polos dereitos democráticos e ten encoraxado especialmente as mulleres a mellorar a súa situación".
Controversia
Maathai causou controversia entre os comentadores dos medios de comunicación, cando nunha conferencia de prensa seguinte ao anuncio do Premio Nobel, ela falou a favor da alegación de que o virus HIV era un produto creado polo ser humano a través de bio-enxeñaría, e entón lanzado na África por científicos occidentais non-identificados como unha arma de destrución masiva para "punir os negros". A alegación foi apoiada só por unha pequena minoría, é unha das varias teorías conspiratorias da SIDA. Desde entón ela fuxiu de ter unha posición definitiva, alegando que "Eu non sei sobre a orixe... E espero que un día o saibamos, porque iso é algo que obviamente todos queremos saber, de onde vén a doenza".
Swiftair
Swiftair é unha aeroliña española con sede en Madrid. Realiza voos regulares e chárter, de pasaxeiros e de carga a Europa, norte de África e Oriente Medio. A súa base principal atópase no aeroporto de Madrid-Barajas.
Actual
En agosto de 2020 a frota de Swiftair estaba composta polos seguinte avións:
Aberración cromática
miniatura|Aberración cromática En óptica, a aberración cromática é a imposibilidade que unha lente ten para enfocar todas as cores no mesmo punto, débese á variación do índice de refracción coa lonxitude de onda, o que fai que as distintas cores de luz non queden enfocados no mesmo lugar, polo que a imaxe formada pola lente presenta os bordos coloreados.
Características
miniatura|Aberración cromática observada na imaxe inferior. A aberración cromática pode ser lonxitudinal, cando varía a distancia da imaxe co índice de refracción e lateral cando as diferentes cores teñen diferentes tamaños. A aberración cromática preséntase nos sistemas ópticos que utilizan lentes ou prismas. Os lentes acromáticos, que son unha combinación de lentes simples de diferentes clases de vidros, corrixen este defecto. Chester Moor Hall en 1733 foi o primeiro en lograr corrixir o defecto, mais John Dollond foi o primeiro en patentar as lentes acromáticas en 1758 , por canto Hall, un avogado, mantivera o seu método en segredo.
Elvira Menéndez González
Traxectoria
Vive en Madrid dende os 13 anos. Estudou Arte Dramática na Real Escuela Superior de Arte Dramático (RESAD). É recoñecida sobre todo pola súa actividade na literatura infantil e xuvenil.
Marea vermella
miniatura|260px|dereita|Unha "marea vermella" na costa de [[La Jolla, California]]
As mareas vermellas, ou purgas do mar, son eventos nos que se acumula na auga superficial de zonas mariñas, estuáricas ou de ría unha biomasa de cor vermella, roxa, parda ou marrón debido a un rápido crecemento de microalgas, ou fitoplancto. Caracterízanse polo aumento da biomasa dunha serie de especies de dinoflaxelados. As mareas vermellas son un caso particular dos fenómenos de proliferación masiva, ou florecemento, de microalgas. A cor da auga débese aos pigmentos fotosintéticos dos dinoflaxelados.
Considérase que é unha marea cando a concentración de células é maior dun millón de células por litro. Cando as microalgas están en altas concentracións a auga móstrase como decolorada ou viscosa e a súa cor varía do vermello ou roxo a un marrón. Nalgúns casos cando a densidade celular é alta a marea pode chegar a cores de lila a rosa. Porén, non todas as mareas son densas abondo como para darlle unha cor á auga. As mareas vermellas non xorden pola acumulación de biomasa de microalgas no litoral senón por altas taxas de crecemento nun lugar concreto.
En ecosistemas como os das rías galegas, especialmente nas Rías Baixas, as mareas vermellas son estacionais e características dos períodos finais de verán e comezo de outono, e que é o remate do período de afloramento. Pola contra, no Golfo de México as mareas vermellas, inda que a diferentes intensidades, aparecen ao longo de todo o ano por mor do continuo crecemento da especie Karenia brevis
Algunhas mareas vermellas están asociadas á produción de toxinas naturais, esgotamento do osíxeno disolto ou outros efectos nocivos. Nestes casos denomínanse floración de algas nocivas. Esta termo empregase para destacar o impacto na saúde humana, da pesca e da acuicultura ou do lecer da poboación. Mais, a floración de algas nocivas non difire nos mecanismos biolóxicos involucrados, facendo a comparación con calquera outro tipo de marea vermella.
Antecedentes históricos
As mareas vermellas son un fenómeno biolóxico global. Algúns autores levan a primeira referencia histórica dunha marea vermella á cita bíblica das pragas de Exipto:
O explorador Alvar Núñez Cabeza de Vaca escribiu no seu diario de a bordo en 1530 que observara abundante peixe morto a consecuencia da estraña cor das augas nas costas de Florida. En 1793 rexistrouse a intoxicación por consumo de moluscos nos mariñeiros dun barco que exploraba as costas da Columbia británica. En 1884 deuse outra intoxicación por consumo de ostras en Florida.
En Galicia, os mariñeiros acostumaron a chamalas purgas do mar. O primeiros estudos científicos sobre a presenza e distribución estacional das mareas vermellas en Galicia foron realizados en 1918 por Ramón Sobrino, na ría de Vigo, e chamounas hematotalasia (do grego haimatos, sangue, e thálassa, mar) . Sobrino defendeu na revista Ultreya en 1919 que o dinoflaxelado Gonyaulax polyedra era o responsable das mareas vermellas, argumentándoo fronte ás teorías dominantes dese momento que as atribuían aos radiolarios. No verán de 1953 a visita de Margalef á ría de Vigo, para estudos nesta, coincidiu cunha marea vermella. Estudou esa «purga do mar» e publicou os resultados nun artigo do 1956. Incide sobre do nome do fenómeno ao mencionar que «...preferimos a denominación hematotalasia introducida por SOBRINO (1918), o primeiro autor español que escribiu sensatamente acerca diso».
Causas das floracións
miniatura|Marea vermella nunha canle
A aparición de mareas vermellas está asociada a determinadas condicións naturais e antropoxénicas nas augas superficiais, por aumentos nas condicións de temperatura e fluxo da auga ou a dispoñibilidade de nutrientes. As mareas vermellas en múltiples zonas costeiras débense a fenómenos de sucesión ecolóxica naturais posteriores aos procesos de afloramento de augas costeiras. Como o crecemento do fitoplancto está limitado pola dispoñibilidade de nitratos e fosfatos, sábese que contaminación das augas costeiras, como resultado da agricultura ou outros procesos de contaminación humana de augas, favorece a aparición de mareas vermellas. Tamén, a deposición atmosférica de ferro procedente do deserto do Sáhara favorecen o crecemento das mareas. No Pacífico estas floracións de algas están relacionados cos procesos de oscilación climática como son El Niño.
A acumulación de biomasa das algas na superficie da auga orixina diferentes patróns de cor. Das especies catalogadas, as especies que producen alteracións na cor da auga durante períodos favorables son máis de 300. A coloración que lle dan á auga débese é pola presenza de varios pigmentos que conteñen. Estes pigmentos, cos que captan a luz solar para a fotosíntese son de diversos tipos: clorofilas a, b e c, carotenoides, fucoxantina, ß-caroteno, peridinina etc. As diferentes cores son unha función dos tipos de pigmento celulares e das proporcións entre eles. Casos estudados da coloración que dan certas especies de fitoplancto á auga son :
Floración de algas nocivas
En ocasións as mareas vermellas están constituídas por determinadas especies capaces de producir toxinas. Ao seren inxeridas e acumuladas polos moluscos bivalvos, que se alimentan por filtración, poden orixinar problemas de intoxicación alimentaria. O consumo do marisco supón a enxesta de biotoxinas das microalgas. As administracións de pesca e de sanidade das zonas de produción seguen e controlan a evolución das cifras de algas presentes e ditan distintas medidas de control sobre a extracción e a comercialización de moluscos bivalvos. En determinados casos prohiben a extracción de moluscos naquelas zonas nas que as concentracións de algas tóxicas supón un risco de que os moluscos cultivados presenten concentracións elevadas de biotoxinas.
A proliferacións de microalgas nocivas pode afectar ao crecemento dos peixes e mariscos, chegando incluso a provocarlles a morte por dano físico (que aumenta a susceptibilidade de infección bacteriana), por diminución da concentración de osíxeno na auga (que provoca anoxia), por formación de mucus sobre os organismos mariños (que taponan as branquias e lles impiden respirar) ou por concentracións elevadas de amonio. As microalgas que dan lugar a estes casos denomínanse algas ictiotóxicas. O silicoflaxelado Dictyocha speculum pode provocar mortalidade nas piscifactorías de salmón e o dinoflaxelado Glenodinium foliaceum provoca mortaldade en peixes silvestres. Outras especies ictiotóxicas son Heterosigma akashiwo, Karenia mikimotoi, Phaeocystis pouechetii, Chaetoceros convolutus, C. concavicornis e Noctilluca scintillans, relacionadas con episodios de mortaldade elevada de peixes e moluscos.
La Paz
O topónimo castelán La Paz pode referirse a:
Fontepresa, Quende, Abadín
Fontepresa é un lugar da parroquia de Quende no concello lugués de Abadín na comarca da Terra Chá. Tiña 29 habitantes en 2015 (15 homes e 14 mulleres) segundo datos do IGE. Iso supón unha diminución da poboación respecto a 2010 cando tiña 34 habitantes (17 homes e 17 mulleres).
Gran Premio dos Estados Unidos de 2016
O Gran Premio dos Estados Unidos de 2016 (oficialmente 2016 Formula 1 United States Grand Prix) foi unha carreira de Fórmula 1, que se celebrou no Circuíto das Américas no Condado de Travis preto da Austin, Texas o 23 de outubro de 2016. A carreira, celebrouse sobre cincuenta e seis voltas, foi a décimo oitava proba da tempada de Fórmula Un de, e marcou a trixésima oitava vez que o Gran Premio dos Estados Unidos disputouse como unha proba do Campionato do Mundo desde o seu inicio en , e a quinta vez que o evento foi organizado neste circuíto.
Resumo da carreira
Boa saída de Lewis Hamilton, mantendo a primeira posición. Daniel Ricciardo logrou facerse coa segunda praza, Nico Rosberg cae ata o terceiro lugar, por diante de Kimi Räikkönen. Por detrás, Carlos Sainz e Fernando Alonso tocánse. O piloto de Toro Rosso é oitavo, co asturiano noveno. Bottas, décimo terceiro e caendo por culpa dunha picada. Ao final da primeira volta con Lewis Hamilton lidera o GP dos Estados Unidos. Daniel Ricciardo, co pneumático superbrando, meteuse entre os dous Mercedes e colocouse segundo. Nico Rosberg, ao seu ronsel ía terceiro e Kimi Räikkönen cuarto.
Valterri Bottas entrou a boxes pola picada e montou un set de brandos. Nico Hulkenberg, con problemas no morro do seu Fórmula 1, tamén pasou polo garaxe para amañalo. Hamilton empeza a encadear voltas rápidas, na décima volta a situación é a seguinte, Hamilton, Rosberg, Vettel, Massa, Sainz, Alonso, Ricicardo, Räikkönen, Button e Verstappen. Na volta 12 Lewis Hamilton entra a boxes e calza o segundo xogo de pneumáticos brandos. Tamén entran a boxes Massa, Sainz e Alonso. Sebastian Vettel queda primeiro provisionalmente. Na volta vinte a clasificación é, primeiro Hamilton seguido de Ricciardo, Rosberg, Verstappen, Räikkönen, Vettel, Massa, Sainz, Alonso e Kvyat. Na volta 27 Max Verstappen entra a boxes, sen avisar e os mecánicos non estaban preparados e a parada foi desastrosa. Verstappen se reincorpora na sétima praza e disculpase pola súa improvisada decisión. Dúas voltas máis tardes o seu coche empeza a fallar. na volta30 a clasificación e como segue, Hamilton, Rosberg, Ricciardo, Räikkönen, Vettel, Sainz, Alonso, Massa, Pérez e Button.
Na volta 31 safety car virtual. Co Red Bull de Verstappen abandonado nun lado da pista, a dirección de carreira decide establecer o réxime de 'Coche de seguridade virtual". Moitos pilotos deciden pasar por boxes, entre os que destacan Sainz, Alonso, Hamilton e Rosberg. Na volta 33 reanúdase a carreira, tras unha magnífica estratexia de undercut durante o coche de seguridade virtual, Carlos Sainz conseguiu escalar ata a sexta praza, e rodaba por detrás de Sebastian Vettel. Fernando Alonso, pola súa banda, era oitavo. Na volta 40 lidera Hamilton seguido de Rosberg, Ricciardo, Vettel, Sainz, Massa, Alonso, Pérez e Button.
Na volta 41 dirección de carreira iniciou unha investigación sobre o equipo Ferrari e Kimi Räikkönen, por regresar a boxes marcha atrás tras evidenciar un problema na roda traseira dereita. A pistola estaba posta e a roda non estaba apertada. Carlos Sainz quinto defendese dos attaque de Massa quen á súa vez é atacado por Alonso. Na volta 50 a carreira é liderada por Hamilton, Rosberg, Ricciardo, Vettel, Sainz, Massa, Alonso, Pérez, Button e Grosjean. Alonso logra adiantar a Massa na volta 53 aínda que se tocan durante a acción. Iníciase a investigación da acción entre Alonso e Massa. En boxes, Sebastian Vettel pasa polo seu garaxe e reincorpórase á carreira na cuarta praza. Massa sofre unha picada e ten que entrar a boxes. Na última volta Alonso logra pasar a Sainz. Lewis Hamilton consegue a súa vitoria nº 50 no circuíto de Austin, o sétimo ouro da tempada. Nico Rosberg entrou na segunda posición, asinando un novo dobrete de Mercedes. Daniel Ricciardo, espectacular, sacou o máximo do Red Bull e conseguiu defender o bronce do GP dos Estados Unidos.
Nogueira, Sobrado
San Xurxo de Nogueira é unha parroquia que se localiza no sur do concello de Sobrado. Segundo o IGE, en 2014 tiña 117 habitantes (57 homes e 60 mulleres), o que supón unha diminución en relación ao ano 2004 cando tiña 154 habitantes.
Eclesiasticamente pertence ao arciprestado de Sobrado, igual cás demais parroquias do concello.
miniatura|Nogueira no [[Catastro de Ensenada (1752).]] miniatura|Nogueira no [[Diccionario geográfico-estadístico-histórico de España y sus posesiones de Ultramar de Pascual Madoz (1849). ]]
Xeografía
A parroquia de Nogueira ten unha superficie de 6,45 km² pola que se espallan 11 núcleos de poboación.
Alfredo Oscar Saint-Jean
Tras a caída de Galtieri o 17 de xuño de 1982, debida á derrota arxentina na Guerra de Malvinas, Saint-Jean padeceu o desprestixio asociado á pobre actuación das forzas terrestres no conflito armado. O disenso interno entre o representante do exército na Xunta Militar, o entón xeral Cristino Nicolaides, e os xefes da armada, Jorge Isaac Anaya e da aviación, Basilio Lami Dozo, permitiulle ocupar interinamente o cargo de Presidente ata o nomeamento o 22 de xuño de Reynaldo Bignone, quen asumiu inmediatamente o cargo, anunciando o inicio do proceso de entrega do poder ás autoridades civís.
Saint-Jean foi procesado pola comisión de 33 delitos nos distintos cargos que ocupou, sobre todo como xefe da Subzona 12, centro e oeste da provincia de Buenos Aires. Quedou en liberdade pola aplicación das leis de Punto Final e Obediencia Debida.
Chamamé
miniatura|dereita|Unha interpretación de chamamé en 1950 O chamamé é un xénero musical de carácter folclórico orixinario da Arxentina. É moi común na provincia de Corrientes, norte da provincia de Entre Ríos, centro-leste de Formosa, nordés de Santa Fe, leste da provincia de Chaco e en toda a provincia de Misiones, rexión denominada Litoral arxentino. A palabra chamamé provén da frase en lingua guaraní "ñe'ẽ mbo'e jeroky", que quere dicir "cantos danzas".
Merobaudes
O antropónimo masculino Merobaudes pode referirse a dúas persoas da Antigüidade:
Efecto Coandă
miniatura|170px|O efecto Coandă demostrado cunha culler e un chorro de auga. miniatura|170px|O efecto Coandă sostendo unha bóla no aire. O efecto Coandă é o fenómeno físico procucido en mecánica dos fluídos, no que unha corrente de fluído, gasosa ou líquida, tende a ser atraída por unha superficie veciña a súa traxectoria. O termo foi acuñado por Albert Metral en homenaxe ao enxeñeiro aeronáutico romanés Henri Coandă, que descubriu o efecto no seu prototipo de avión a reacción.
Explicación
Ao verter algo sólido nunha superficie curva, como un cilindro, rebotará cara a un lado; o cilindro, polo principio de acción-reacción, tenderá a ir cara ao outro lado. Mais ao verter un líquido, debido á súa viscosidade, tenderá a "pegarse á superficie curva". O fluído sairá en dirección oposta. Neste caso, o fluído será atraído cara ao cilindro.
centro|Representación do efecto Coandă.
Imaxinando o líquido que cae como miles de capas de auga, as capas que tocan o cilindro pegaranse. As capas contiguas, polo rozamento, pegaranse a esta e desviaranse un pouco. As seguintes capas, igualmente, desviaranse algo máis.
Descubrimento
O efecto Coandă foi descuberto en 1910 por Coandă (1885-1972), que se interesou no fenómeno despois de destruír un prototipo de aeroplano desenvolvido por el, o (Coandă-1910). Tras observar como as chamas e os gases queimados que saían dos motores se aproximaban á fuselaxe, Coandă notou que un fluído tende a seguir o contorno da superficie sobre a que incide, se a curvatura desta, ou o ángulo de incidencia do fluído coa superficie, non son demasiado acentuados.
Karl Ziegler
Karl Waldemar Ziegler, nado o 26 de novembro de 1898 en Helsa (preto de Kassel) e finado o 11 de agosto de 1973 en Mülheim an der Ruhr, foi un químico e profesor universitario alemán galardoado co Premio Nobel de Química do ano 1963.
Efecto Coandă
Efecto Coandă no mundo das carreiras
No automobilismo, e en especial na Fórmula 1, este efecto utilízase para canalizar o fluxo de aire onde se desexe en certas partes do chasis do monopraza sen ter que deflectalo en demasía, evitando gran resistencia aerodinámica.
Karl Ziegler
Traxectoria
Estudou química e doutorouse en 1923 na Universidade de Marburg. Traballou como profesor universitario en Frankfurt e en Heidelberg, ata que en 1943 foi nomeado director de Investigacións sobre o carbono no prestixioso Instituto Max Planck, situado na cidade de Mülheim.
Tamén foi profesor no instituto RWTH de Aachen.
Investigacións científicas
Iniciou as súas investigacións estudando as reaccións entre os compostos organometálicos, especialmente do litio, e o butadieno, e máis tarde descubriu que os compostos de aluminio comportábanse de xeito análogo co etileno. O resultado desta investigación previa foi a fabricación en 1953 de polietileno mediante un procedemento de baixa presión, segundo o cal o etileno forma longas cadeas de adición co catalizador de aluminio.
The Browning
The Browning é un grupo musical estadounidense de electronicore e deathcore con orixe en Kansas City, Missouri. A música do grupo foi descrita coma unha combinación de metal extremo con fortes características electrónicas. Na parte electrónica incorporan elementos de hardstyle, trance, electrónica e dubstep, mentres que na parte de heavy metal incorporan elementos de metalcore e deathcore. As súas letras céntranse en diversos temas, incluíndo temáticas de ciencia ficción con alieníxenas, vampiros ou zombis.
Membros
{|
Belmonte de Campos
Belmonte de Campos é un concello español da provincia de Palencia (Castela e León). A súa poboación é de 32 habitantes (INE 2012).
George Enescu
George Enescu, nado en Liveni o 19 de agosto de 1881 e finado en París (Francia) o 4 de maio de 1955, foi un compositor, violinista, pedagogo, pianista e director de orquestra romanés, considerado un dos máis importantes músicos do seu país. A súa carreira estivo profundamente vinculada a Francia, onde adoitan citar o seu apelido como Enesco.
Traxectoria
Dende idade moi nova, empezou a demostrar as súas dotes artísticas. Comezou a tocar o violín aos 4 anos, e aos 5 celebrou o seu primeiro concerto. Comezou a estudar tendo como profesor a Eduard Caudella.
Entre os anos 1888-1894 estudou no Conservatorio de Viena, tendo como profesores a Josef Hellmesberger (violín), Robert Fuchs e a Sigismond Bachrich entre outros moitos. Acomodouse moi rápido na vida musical de Viena, e os seus concertos nos que interpretaba obras de Johannes Brahms, Pablo Sarasate, Henri Vieuxtemps, Felix Mendelssohn Bartholdy entusiasmaron á prensa e ao público; por aquel entón só tiña 12 anos.
Despois da graduación do Conservatorio de Viena coa medalla de prata, seguiu os seus estudos no Conservatorio de París (1895-99) tendo como profesores a Armand Marsick, André Gedalge, Jules Massenet e Gabriel Fauré. O 6 de febreiro de 1898 fixo o seu debut como compositor nos Conciertos Colonne de París coa súa obra Opus 1, Poema Romanés. No mesmo ano empezou a dirixir concertos en Bucarest e a dar concertos de violín. Admirado pola reina Elisabeta de Romanía foi varias veces invitado para tocar as súas obras no castelo Peleş de Sinaia.
Dos primeiros anos do século XX datan as composicións máis recoñecidas, como as dúas Rapsodias Romanesas (1901-02), a Suite nº 1 para a orquestra (1903), a súa primeira Sinfonía de Madurez (1905), Sete Cancións para os versos de Clément Marot (1908). Os seus concertos sucedéronse en moitos países de Europa e en ocasións foi acompañado de persoas prestixiosas como: Alfredo Casella, Pau Casals, Louis Fournier o Richard Strauss.
Durante a primeira guerra mundial permaneceu en Bucarest e dirixiu a Sinfonía nº 9 de Ludwig van Beethoven (que se tocaba integramente por primeira vez en Romanía), composicións de Hector Berlioz, Claude Debussy, Richard Wagner, e tamén as súas propias composicións: a Sinfonía nº 2 (1913), Suite para orquestra nº 2 (1915) e a ópera Oedipo (1936). No mesmo ano tivo lugar a primeira edición do concurso de composición que leva seu nome: George Enescu.
Após a guerra, continuou a súa actividade dividida entre Romanía e Francia. Deixounos por sempre as súas interpretacións do Poema para violín e orquestra de Ernest Chausson e das sonatas e as partituras para violín de Johann Sebastian Bach. Fixo algunhas viaxes aos Estados Unidos de América, onde dirixiu as orquestras de Filadelfia (1923) e Nova York (1938).
A súa actividade pedagóxica tivo tamén unha grande importancia. Entre os seus alumnos atopamos violinistas como: Christian Ferras, Ivry Gitlis, Arthur Grumiaux, Ginette Neveu o Yehudi Menuhin. Este último manifestou un gran cariño e admiración por Enescu, considerándoo coma o seu pai espiritual:
Carl Gustav Jung
Carl Gustav Jung, nado en Kesswil (Cantón de Turgovia) o 26 de xullo de 1875 e finado en Küsnacht (Cantón de Zúric) o 6 de xuño de 1961, foi un médico psiquiatra, psicólogo e ensaísta suízo, figura chave na etapa inicial da psicanálise; posteriormente, fundador da escola de psicoloxía analítica, tamén chamada Psicoloxía dos Complexos.
Carl Jung non foi o primeiro en dedicarse ao estudo da actividade onírica. No entanto, as súas contribucións á análise dos soños foron extensivas e altamente influentes. Escribiu unha prolífica obra. Aínda que, durante a maior parte da súa vida, centrou o seu traballo na formulación de teorías psicolóxicas, e na práctica clínica, tamén realizou incursións noutros campos das humanidades: dende o estudo comparativo das relixións, a filosofía e a socioloxía, até a crítica da arte e a literatura.
Traxectoria
Carl Gustav Jung naceu no seo dunha familia de ascendencia alemá e de tradición eclesiástica (o seu pai era pastor luterano). De neno foi introvertido e moi solitario. Aínda que a relación cos seus proxenitores era moi próxima e afectuosa, dende cedo sentiría certa decepción polo xeito en que o seu pai abordaba o tema da fe, á que consideraba tristemente precaria. Durante a súa adolescencia e mocidade foi un lector entusiasta, especialmente cativado pola obra literaria de Goethe. Tamén era profundo o seu interese polos ensaios de filósofos como von Hartmann e Nietzsche. Na súa autobiografía, describe o achegamento á obra deste último, Also sprach Zarathustra (Así falou Zaratustra), como unha experiencia conmocionante, só comparable á inspirada polo Fausto de Goethe.
Jung anhelaba estudar arqueoloxía na universidade, pero a súa familia carecía de recursos para envialo máis lonxe de Basilea, onde non proporcionaban esa carreira, polo que (contra os desexos da súa contorna) decidiu estudar medicina na Universidade de Basilea, entre 1894 e 1900.
O estudante, antes introvertido, volveuse moito máis vívido no novo contexto académico. Cara ao final dos seus estudos, as súas lecturas de Krafft-Ebing persuadírono para especializarse en medicina psiquiátrica. No ano 1900, como parte do seu especialización en psiquiatría, asistiu ás clases de Pierre Janet en París. En 1902, colaborou con Eugen Bleuler: tanto Janet como Bleuler foron pioneiros nesta disciplina. Máis tarde, traballou no Burghölzli, un hospital psiquiátrico en Zúric, que gozaba dunha gran reputación.
Sobre a base desta experiencia clínica, Jung deseñou a proba de asociación de palabras que leva o seu nome. Xa en 1905, foi designado profesor de psiquiatría na Universidade de Zúric, e publicou os dous volumes dedicados ao estudo das asociacións. En 1906, redactou e deu a coñecer a súa obra Sobre a Psicoloxía da Dementia Praecox (en referencia ao que logo coñeceríase como esquizofrenia), e enviou unha copia do seu libro a Freud, ao que seguiu unha intensa pero conflitiva amizade entre ambos.