cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Xosé Silva Martínez
Traxectoria
Máis adiante trasladouse a Madrid, onde continuou a súa actividade política. De alí pasou a establecerse en Barcelona. Foi redactor de Mundo Obrero, e escribía o editorial da revista, que editaba con outros camaradas na súa casa, na clandestinidade.
miniatura|Xosé Silva, arriba á dereita.
Guerra civil
Posteriormente volveu a Madrid coa súa familia, pero, ao ser proposto polo seu partido para deputado por Estremadura, trasladouse por un tempo a esa comunidade, para realizar a campaña electoral. Mentres se atopaba alí, sorprendeuno o estalido da guerra civil. Viuse obrigado a soterrar na leira dun amigo as súas pertenzas, e volveu a Madrid atravesando os montes, para evitar ser descuberto. Na capital loitou activamente a favor da República e contra as forzas fascistas. Enrolouse na milicia, e chegou a comandante.
Cos rumores de que a capital caería en poder das tropas de Franco, a familia mudouse a Albacete. Alí foi nomeado Secretario Xeral do Instituto de Reforma Agraria do Ministerio de Agricultura, no ano 1937. Debido ao seu novo cargo, a familia trasladouse a Valencia, onde se atopaban os ministerios. Encontrábase temporalmente en Barcelona cando as tropas de Franco tomaron Tarragona, quedándose entón illado, razón pola cal viuse obrigado a fuxir a Francia, para non volver máis.
Exilio
En Francia foi internado no campo de concentración de Barcarès. De alí, envíano á República Dominicana. Despois trasladouse a Colombia, para instalarse definitivamente en Venezuela. En todos estes países seguiu co seu labor político, ofrecendo mitins e conferencias.
A súa morte, en xuño de 1949, debido a unha anxina de peito, foi transmitida por Radio España Independente Estación Pirenaica.
miniatura|esquerda|Tumba de Xosé Silva Martínez en Caracas.
Obra
Non se conservan os datos de toda a súa produción, debido a que a maior parte foi destruída durante a guerra civil. Do que se conserva, destacan entre outros os folletos:
Minia
Minia é unha mártir romana venerada no santuario de San Fins de Brión. A festa de Santa Minia celébrase o 26 e 27 de setembro e a ela acoden moitos romeiros da zona. É a patroa do concello de Brión.
Nome
O nome é de orixe latina, Minia, talvez forma feminina de Minius, de orixe incerta, quizais etrusca. Minius tamén ó o nome latino que dá lugar a Miño, o río, que se pode relacionar co minium, óxido de ferro de varios minerais de cor rubia, cinabrio, minio.
A difusión do nome é recente e debida ao santuario de Brión. Leva este nome a astrofísica Minia Manteiga. Lugrís Freire escribiu un drama titulado Minia, drama nun acto en prosa.
A lenda de Santa Minia e a historia do seu santuario en Brión
Todos os anos acoden miles de romeiros e romeiras a Brión o día de santa Minia porque se cre unha santa moi avogosa. Cóidase que poñendo unha candea coa forma da parte do corpo enferma e ofrecéndose á santa cunha misa e algún sacrificio obrarase o milagre e o doente sandará.
A imaxe da santa representa unha moza nova xacente, vestida con roupas de patricia romana.
Santa Minia, San Campio, San Pexerto e Santa Plácida.
Santa Minia, San Campio e San Pexerto son os tres santos populares paleocristiáns cuxas reliquias, procedentes das catacumbas romanas de San Calisto, se conservan en Galicia desde a última parte do século XVIII, polo que os santuarios e devoción por eles son relativamente modernos.
San Campio e san Pexerto eran moi indicados para a protección dos mozos que ían facer o servizo militar por suporse que foran soldados romanos. Nos tres casos coincide que coas reliquias veu de Roma a lápida encontrada na tumba e un vaso co suposto sangue do mártir, que pode ser o vaso de perfumes que se poñía nas tumbas romanas.
A eles únese Santa Plácida de Rubiáns, traída un pouco máis tarde do cemiterio romano de San Ciríaco.
Subdivisións da India
A India está subdividida en 29 Estados, 6 Territorios da Unión e mailo Territorio da Capital Nacional: miniatura|upright=2|Os 29 estados e 7 territorios da India. Estados Territorios da Unión:
Territorio da Capital Nacional:
Project Power
Project Power é un filme estadounidense de superheroes de 2020 dirixido por Henry Joost e Ariel Schulman, producido por Eric Newman e Bryan Unkeless, e escrito por Mattson Tomlin. Está protagonizado por Jamie Foxx, Joseph Gordon-Levitt e Dominique Fishback, xunto con Colson Baker, Rodrigo Santoro, Amy Landecker e Allen Maldonado.
O filme estreouse o 14 de agosto de 2020 a través de Netflix. Recibiu valoracións dispares por parte da crítica, que eloxiou as interpretacións, as secuencias de acción e os efectos visuais mais criticou o guión por non aproveitar máis a súa premisa.
Accidentes ferroviarios en Galicia
Desde a chegada do ferrocarril a Galicia foron diversos os accidentes sucedidos, xa fosen por circunstancias meteorolóxicas, por erros humanos, por neglixencias, ou mesmo por suicidio. Entre os máis graves poden citarse os seguintes:
Eurocopa de Fútbol de 2012
A Eurocopa da UEFA de 2012 (en polaco: Mistrzostwa Europy w Piłce Nożnej 2012, en ucraíno: Чемпіонат Європи з футболу 2012) foi a décimo cuarta edición do campionato europeo de seleccións de fútbol absolutas organizado pola UEFA. A fase final do torneo foi celebrada de forma conxunta por Polonia e Ucraína dende o 8 de xuño ao 1 de xullo de 2012. Na fase final participaron dezaseis equipos, senda esta a último ocasión na que sucedeu, xa que na seguinte edición en 2016 os finalistas son vinte e catro.
Elección da sede
miniatura|left|Reloxo amosando o tempo restante para o comezo da competición. Polonia e Ucraína postularon ser sedes antes do 1 de febreiro de 2005 xunto a outras sete candidaturas: Acerbaixán, Croacia xunto a Hungría, Grecia, Italia, Romanía, Rusia e Turquía. Francia, que avaliara unha candidatura, finalmente non a presentou para evitar problemas coa candidatura de París aos Xogos Olímpicos de 2012. O 22 de xullo dese ano, a UEFA descartou as candidaturas azerí, romanesa e rusa. As candidatas restantes presentaron os seus detalles a través de diversos informes á UEFA, a cal en base a elas tomou a decisión de reducir o proceso a só tres candidaturas. O 8 de novembro de 2005, Grecia e Turquía foron excluídas.
A candidatura de Polonia e Ucraína enfrontaba diversos problemas, xa que ningún dos dous países organizara antes un evento importante de fútbol nin ningún tampouco algún evento deportivo internacional como países aliados. Con todo, o 85,4% dos ucraínos e o 66,8% dos polacos apoiaban a candidatura das súas nacións ao momento da elección.
miniatura|As cabuxas, símbolos de [[Poznań, con motivos da Eurocopa.]] A falta de infraestrutura necesaria para o desenvolvemento do torneo foi un dos principais problemas que enfrontou a candidatura. Exemplo diso foi que os delegados da UEFA manifestaron publicamente a súa preocupación polo mal estado da estrada entre Gdansk e Lviv, e que catro dos estadios principais aínda se mantiñan como proxectos a comezos de 2007. A isto sumouse unha grave crise no fútbol polaco trala detención de sesenta árbitros por corrupción e a cancelación dun torneo por parte do Ministro de Deportes. A intervención da política en temas deportivos foi fortemente sancionada por parte da FIFA e a Asociación Polaca de Fútbol arriscouse mesmo á suspensión dos seus encontros internacionais.
A pesar diso, Polonia-Ucraína foi elixida o 18 de abril de 2007 pola UEFA na reunión realizada na cidade galesa de Cardiff, converténdose na terceira ocasión en que o torneo é organizado por dous países -trala Eurocopa 2000 realizada en Bélxica e os Países Baixos e a Eurocopa 2008 organizada por Austria e Suíza- e a primeira de cada un dos devanditos países. Descartábase así ás outras dúas candidaturas finalistas, tras unha votación resolta por maioría absoluta. Os gañadores obtiveron oito votos, Italia, que era a gran favorita só obtivo catro votos, e a outra candidatura conxunta formada por Croacia e Hungría non conseguiu ningún apoio.
Atrasos na construción
En xaneiro de 2008, o presidente da UEFA Michel Platini fixo un chamamento aos organizadores en relación coa posta a piques dos estadios da Eurocopa. Mesmo se chegou a propor Escocia como organizador da Eurocopa 2012 no caso de que Ucraína e Polonia non cumprisen cos prazos de construción e mellora das súas infraestruturas, o cal foi confirmado máis tarde pola Asociación Escocesa de Fútbol. Con todo, en xuño de 2008 a UEFA asegurou que non había "ningún plan B en termos de novos países" organizadores. En xullo de 2011, a un ano da celebración do torneo, a UEFA organizou unha visita de inspección polas sedes da Eurocopa encabezada polo vicepresidente Gianni Infantino. Tras os avisos anteriores, as autoridades políticas de cada país lograron avanzar na construción e mellora dos estadios. Os máis atrasados, o Estadio Olímpico de Kíiv e o Estadio de Lviv, foron inaugurados en outubro dese mesmo ano (o 8 e o 29 de outubro respectivamente).
Organización
A desconfianza ante a elección de Polonia e Ucraína como sedes da Eurocopa 2012 pareceron ter sustento co lento avance das obras de construción dos estadios que albergarán o evento. A finais de xaneiro de 2008, o presidente da UEFA Michel Platini, advertiu aos organizadores dos posibles problemas, e mesmo xurdiron rumores respecto de que Escocia, Alemaña ou Hungría poderían asumir a organización no caso de que Polonia e Ucraína non puidesen completalas. A Primeira Ministra de Ucraína, Iulia Timoshenko, saíu a apoiar ao seu país, anunciando que confiaba en que os proxectos estarían listos ao seu debido tempo. Con todo, ps membros do comité organizador dubidaban de que a renovación do Estadio Olímpico de Kíiv estivese a tempo.
Aínda que a UEFA mencionou en xuño de 2008 que non existían plans para realizar a Eurocopa 2012 fóra dos dous países eslavos, Platini decidiu avaliar a situación no Congreso Executivo da UEFA en outubro. Días antes de dita reunión, o goberno polaco suspendeu as actividades da Asociación Polaca de Fútbol (PZPN) e colocou a un administrador interino, ante o cal a UEFA anunciou que dita intromisión podía provocar a suspensión da súa afiliación á FIFA e automaticamente o dereito de organización do evento.
Aínda que finalmente a situación resolveuse, os efectos da crise económica de 2008 puxeron novamente en cuestión a capacidade da organización de finalmente completar a infraestrutura necesaria, incluso xerando dúbidas por parte de Evhen Chervonenko, director do comité organizador ucraíno, quen mencionou que aínda que os estadios e aeroportos estarían en condicións, a falta de liquidez conxelou a construción do 80% dos hoteis necesarios para organizar o torneo. O ministro ucraíno de transportes renunciou ao seu cargo polo pouco apoio do estado á realización da Eurocopa no seu país. En abril de 2010, Platini deu un ultimato de dous meses a Ucraína para que ofreza garantías de que terminará a tempo os seus preparativos de infraestruturas e estadios para a Eurocopa.
Sedes
Cada estadio seleccionado albergou tres partidos da fase de grupos, mentres que Varsovia e Kíiv contaron co partido de inauguración e a final, respectivamente. Ambas cidades serán ademais sedes das semifinais e de dous partidos de cuartos de final, con Gdansk e Donetsk como cidades organizadoras dos partidos restantes. A assitencia final total foi de 1 440 896 espectadores, o que fai unha media de 46.481 por partido.
As entradas para a UEFA EURO 2012 puxéronse á venda na primavera de 2011. Houbo entradas para un só partido así como paquetes para cada unha das 16 seleccións participantes. Ademais, puxéronse á venda localidades para persoas con problemas de visión ou que utilicen cadeira de rodas. Os seguintes estadios tamén foron considerados, mais finalmente non foron escollidos pola reunión da UEFA o 13 de maio de 2009.
Centros de formación
Os centros de formación de cada equipo, é dicir, o seu centro de aloxamento e adestramento, son o destino inicial para tódolos equipos á súa chegada a Polonia e Ucraína, dende onde viaxarán aos respectivos estadios nos que se celeabrará o torneo. As localizacións foron elixidas a partir dunha lista inicial de trinta e oito puntos posibles, vinte e un en Polonia e dezasete en Ucraína. A partir desa listaxe inicial cada unha das dezaseis federación clasificadas elixiu o seu lugar en 2011, finalmente trece polacos e tres ucraínos:
miniatura|dereita|350px|Mapa da representación dos centros de formación miniatura|260px|Catro equipos hospedaranse en [[Varsovia, capital de Polonia, e arredores.]]
Árbitros
A UEFA convocou a doce árbitros pertencentes a países membros para a súa desempeño durante esta Eurocopa. A cada un a organización designou dous asistentes da mesma federación para así asegurar que o trío de árbitros teña coñecemento e experiencia entre eles. A maioría dos xuíces tiveron experiencia en torneos como a Liga de Campións da UEFA, e mesmo algúns participaron no Mundial de Fútbol Suráfrica 2010, como é o caso do inglés Howard Webb quen arbitrou a final.
Símbolos
miniatura|200px|Slavek e Slavko.
Tango 12
O "Adidas Tango 12" é o balón oficial da Eurocopa. Foi presentado o 2 de decembro durante os sorteo dos grupos do campionato en Kíiv. O Tango 12, supón a cuarta encarnación da icónica serie de balóns Tango, o cal foi o balón oficial do Mundial da Arxentina 1978. O seu deseño é clásico, con debuxos representando as bandeiras de Polonia e de Ucraína.
Logo e lema
O logotipo oficial para o torneo foi presentado nun evento especial na Praza de Mykhailivska, Kíiv, o 14 de decembro de 2009. O seu deseño está baseado no Wycinanki, unha arte tradicional de cortado de papel en Polonia e zonas rurais de Ucraína. Esa forma artística do logo simboliza a natureza das áreas rurais de ambos países. Como parte do evento, os edificios máis emblemáticos das oito cidades sede ilumináronse co logo do torneo.
O lema da competición, "Creando historia xuntos" (en polaco: Razem tworzymy przyszłość, en ucraíno: Творимо історію разом, Tvorymo istoriyu razom), foi anunciado xunto co logotipo. O lema reflicte o feito de que Polonia e Ucraína representan os países organizadores máis orientais da historia da Eurocopa.
Clasificación
O sorteo da fase de clasificación tivo lugar no Palacio de Cultura e Ciencias de Varsovia onde participaron como "embaixadores" futbolísticos dos dous países organizadores os polacos Zbigniew Boniek e Andrzej Szarmach e os ucraínos Oleg Blokhin e Andriy Shevchenko.
A competición nos grupos da clasificación para a Eurocopa 2012 de Polonia e Ucraína, países xa clasificados como organizadores, comezou o 3 de setembro de 2010 e finalizou o 11 de outubro de 2011. Os líderes de grupo e o mellor segundo clasificáronse directamente á fase final da Eurocopa, mentres que os oito segundos restantes enfrontáronse en catro partidos de ida e volta para decidir os catro últimos participantes. Estes partidos foron xogados o 11 e o 15 de novembro de 2011.
Lista de participantes
Dos dezaseis equipos clasificados para a fase final, a única selección debutante no torneo é a da anfitrioa Ucraína.
Es Bòrdes
250px|thumb|Es Bòrdes. Es Bòrdes (Las Bordas de 1877 a 1982, Les Bordes de 1982 a 1984) é un concello do Val de Arán, na provincia de Lleida. Está situado no terçon de Irissa, na confluencia dos ríos Garona e Eth Joèu, na fronteira con Francia.
Tiña en 2014 unha poboación de 234 habitantes, repartidos en 4 entidades de poboación: Arró, Begòs, Benòs e Es Bòrdes.
Cabe destacar Era Artiga de Lin, monte cun santuario e un refuxio de montaña, e a igrexa da Mair de Diu deth Roser.
-1472
Outros
Historia ano a ano
Fernando Blanco Guerra
Fernando Blanco Guerra, nado no Carballiño o 18 de setembro de 1947, é un arquitecto e escultor galego.
Traxectoria
Obtivo o título de Arquitecto en 1974 pola Escola Técnica Superior de Arquitectura de Barcelona. É Profesor na área de Proxectos arquitectónicos do departamento de Proxectos arquitectónicos e Urbanismo da Universidade da Coruña e imparte clase na Escola Técnica Superior de Arquitectura da Coruña dende 1986.
Güyük
miniatura|Kuyuk.
Güyük Khan. Nado en 1206 e finado en 1248, fillo e sucesor de Ögödei e neto de Xenxis Kan.
Traxectoria
Aumentou os impostos, executou a altos oficiais do anterior goberno que lle resultaron sospeitosos, expresou aos embaixadores europeos as súas pretensións de dominio mundial, autorizou operacións de saqueo en Corea e puña e quitaba reis en reinos como o de Xeorxia, que acabou dividindo, e no Sultanato de Rum. Rodeouse para os labores de goberno de cristiáns nestorianos. Organizou un gran censo nos seus dominios e fixo do reino armenio de Cilicia o seu vasalo.
Resolto a recompoñer a unidade do imperio do seu pai co fin de dominar Europa e preparar un grande ataque mortal ao Imperio Abasida, chamou ao seu encontro a Batu. Este foi advertido de que podía caer nunha trampa, polo que se achegou a Asia central co seu grande exército. Güyük fixo o propio e marchou ao seu encontro. Cando o gran choque parecía inevitable, Güyük morreu en circunstancias pouco claras, parece ser que dunha chea.
Batu conseguiu impoñer ao seu candidato Mongke, fillo de Tolui.
Your Decision
"Your Decision" é unha canción da banda estadounidense de metal alternativo Alice in Chains, editada como terceiro sinxelo do seu cuarto álbum de estudio Black Gives Way to Blue o día 16 de novembro do 2009 no Reino UNido, e o 1 de decembro nos Estados Unidos. O tema acadou o número 1 das listas da Billboard Rock Songs e Hot Mainstream Rock Tracks, e o número 4 da Alternative Songs''. Este feito fixo de Alice in Chains o primeiro artista en ter dúas cancións na cima das listas estadounidenses Rock Songs.
O vídeo musical da canción foi dirixido por Stephen Schuster e estivo dispoñible en iTunes o 1 de decembro do 2009. É unha homenaxe ás películas de Stanley Kubrick, como The Shining e Eyes Wide Shut. No vídeo aparece a modelo californiana Sarah Stage.
O tema foi usado nun capítulo da serie CSI: Crime Scene Investigation, e o 12 de xaneiro do ano 2010 foi publicado como contido descargable para o videoxogo Rock Band.
Josu Uribetxeberria Bolinaga
Josu Uribetxeberria Bolinaga, nado en Mondragón (Guipúscoa) en 1955 e finado na mesma localidade o 16 de xaneiro de 2015, foi un membro da banda terrorista Euskadi Ta Askatasuna (ETA).
Biografía
dereita|miniatura|Pancarta no monte Urgull de [[Donostia reclamando a súa posta en liberdade, en agosto de 2012.]] Membro de ETA desde mediados de 1983, foi detido o 1 de xullo de 1997 a raíz da liberación do funcionario de prisións secuestrado José Antonio Ortega Lara. No momento da súa detención decidiu deixar morrer de fame a Ortega Lara, negándose a dar os datos do zulo subterráneo onde estaba secuestrado.
Posteriormente foi xulgado e condenado a 178 anos de cadea polo asasinato de tres gardas civís, a 14 anos por secuestrar durante 116 días ao empresario Julio Iglesias Zamora en xuño de 1993, e a 32 anos polo secuestro de Ortega Lara en xaneiro de 1996, a quen mantivo encerrado nun zulo durante 532 días.
En agosto de 2012, tras térselle diagnosticado un cancro terminal, iniciou unha folga de fame para reclamar a súa excarceración que foi secundada por outros 254 membros de ETA presos. O 17 de agosto o Ministerio del Interior concedeulle o terceiro grao penitenciario, propoñendo á Audiencia Nacional que lle concedera a liberdade provisional «por razóns humanitarias», aínda que con condicións. A AVT considerou unha «traizón» esta decisión do Goberno. O auto de liberdade condicional, con data 30 de agosto de 2012, recollía que padecía un cancro xeneralizado, terminal e en situación irreversible, segundo os informes forenses, factor determinante para a resolución favorable. O 12 de setembro a Audiencia Nacional decretou a súa posta en liberdade, rexeitando o recurso á súa excarceración interposto pola Fiscalía. O ex-xuíz Baltasar Garzón amosou publicamente o seu desacordo coa Fiscalía afirmando que «un Estado de dereito non pode permitir que unha persoa morra en prisión».
O 16 de xaneiro de 2015, faleceu en Mondragón debido ao cancro que padecía desde xuño de 2005.
Javier Ozores Pedrosa
Francisco Javier Ozores Pedrosa, nado en Santiago de Compostela en 1878 e finado en Vigo o 15 de agosto 1961, foi un escritor e político galego.
Traxectoria
Fillo de Javier Ozores Losada, conde de Priegue. Estudou no Colexio dos xesuítas de Camposancos entre 1889 e 1895. Colaborou en El Progreso e foi redactor de El Eco de Galicia. Foi secretario da Cámara da Propiedade urbana da Coruña. Membro do Padroado Católico e identificado co maurismo, foi elixido concelleiro pola Liga Católica en maio de 1909, foi nomeado alcalde da Coruña a finais de xuño, pero dimitiu a finais de outubro do mesmo ano. Volveu ser nomeado alcalde en decembro de 1913, e dimitiu en outubro de 1915. Instalouse no Pazo da Pastora de Vigo. En 1920 fundou a Asociación de antigos alumnos do Colexio de Camposancos, da que foi elixido primeiro Presidente. Foi gobernador civil da provincia de Huelva (1919). Destacou como investigador e escritor sobre pazos galegos. En 1935 foi elixido presidente do grupo local do Bloque Nacional de Vigo.
Vida persoal
Foi pai de Ruy, Cristina e Pastora Ozores Ochoa.
Mono (animal)
miniatura|300px|Cría de mona de Xibraltar ([[Macaca sylvanus).]] Mono é un termo non taxonómico que designa un amplo conxunto de primates simiiformes.
Os termos mono e simio son sinónimos, pero na xerga zoolóxica adoita distinguirse entre ambos os termos por influencia do inglés, idioma no que os termos equivalentes monkey e ape teñen diferente significado.
Así, en dita xerga científica, os monos actuais comprenderían os Platyrrhini (monos do Novo Mundo) e os Cercopithecoidea (monos do Vello Mundo), pero non os primates hominoides máis próximos ao ser humano, como o orangután, o gorila, o chimpancé e os xibóns, que serían simios. A diferenza destes, os monos posúen polo xeral cola, teñen un esqueleto máis primitivo e son máis pequenos.
Este uso da palabra simio como tradución da palabra inglesa ape, restrinxida aos primates sen cola, é erróneo, e non corresponde ao galego. Sería quizais recomendábel para este uso a palabra hominoide, como se aconsella tamén en castelán.
Saint-Martin
O topónimo francés Saint-Martin (San Martiño) pode referirse a:
Os Muíños, Mántaras, Irixoa
Os Muíños é un lugar da parroquia de Mántaras no concello coruñés de Irixoa, na comarca de Betanzos. Segundo o IGE, en 2011 tiña 19 habitantes (7 homes e 12 mulleres).
Lista de estados da India por poboación
miniatura|300px|Estados da India
Silvia Superstar
Silvia García Pintos, nada en Vigo o 26 de setembro de 1970, é unha cantante, actriz e empresaria galega, coñecida como Silvia Superstar.
Traxectoria
Silvia Superstar naceu en Vigo, nunha familia interesada pola música. É irmá dos músicos Anxo e Gael Pintos.
Cando era adolescente adoptou o nome artístico de Silvia Superstar inspirándose nunha boneca Barbie.
Tocou o baixo nun grupo chamado Los últimos de Filipinas. Posteriormente, formou parte de Aerolíneas Federales, que deixou para formar coa súa parella Billy King Killer Barbies, coa que acadou o éxito, chegando a tocar en países como os Estados Unidos, Alemaña e o Xapón. En 2009 debutou como cantante en solitario.
Almería
Almería é unha cidade costeira do sur de España, capital da provincia de Almería, en Andalucía. É considerada así mesmo capital da comarca metropolitana de Almería e da comarca turística denominada Costa de Almería.
Silvia Superstar
Traxectoria
Á marxe da música, foi propietaria de bares e dunha tenda de roupa e mais deseñadora de moda.
Almería
A cidade sitúase no extremo sueste da Península Ibérica e está rodeada ao oeste pola serra de Gádor, ao norte pola serra Alhamilla e o leste polo val e delta do río Andarax. Ao sur atópase o Mar Mediterráneo. Con 198.522 habitantes no ano 2019, Almería é unha cidade de crecente relevancia nos ámbitos económico, cultural e deportivo, e un importante nó de comunicacións grazas ao seu porto e aeroporto internacionais.
Historia
Fundada no 955 por Abderramán III nunha localización dominada anteriormente por outras urbes coma a ibera Ucri ou a romana Portus Magnus, Almería desenvolveu un importante papel durante o Califato de Córdoba, chegando a ser o porto máis importante do al-Ándalus dos omeias. Alcanzou o seu máximo esplendor durante a taifa, no século XI, converténdose baixo o reinado de Almotacín nun emporio comercial e cultural. Tras a incorporación á Coroa de Castela no 1489, deciman a poboación os piratas, pragas e terremotos. A recuperación non será visible ata finais do século XIX, co rexurdir da minería e a exportación da uva de mesa, e de novo a partir dos anos 1960 do século XX, grazas á explosión da agricultura intensiva, ó turismo, a construción e o mármore.
No ano 2005 foi a sede dos XV Xogos Mediterráneos.
Patrimonio histórico
Entre o seu patrimonio histórico-artístico, cabe destacar a alcazaba musulmá (séculos X a XV), a catedral-fortaleza (século XVI), o cargadoiro de mineral ou Cable Inglés (finais do século XIX), ou o Museo de Almería, inaugurado no 2006.
Indalo
O símbolo por excelencia de Almería e a súa provincia é o indalo, orixinalmente unha pintura rupestre neolítica descuberta na cova dos Letreros (no actual Parque Natural de Serra de María-Los Vélez) en 1868 que representa a un home cazando cun arco.
Nos anos 1940 do século XX, o Movimiento Indaliano idealizou o símbolo, querendo ver nel un home que sostiña o arco da vella. O seu nome foi dado en honor a San Indalecio e proviría en última instancia do ibero indal eccius, «mensaxeiro dos Deuses».
Trátase dun símbolo moi arraigado na sociedade almeriense e é frecuente velo por todos lados. Atopamos un, por exemplo, no escudo da Unión Deportiva Almería.
O sol de Portocarrero
Outro símbolo moi unido á cidade é o erroneamente chamado sol de Portocarrero, altorrelevo que presenta un radiante sol antropomorfo rodeado de grilandas e que aparece esculpido no testeiro da capela funeraria do bispo Diego Férnandez de Villalán, na catedral de Almería. Por unha confusión histórica, é relacionado tradicionalmente este símbolo con outro bispo da diocese almeriense, Juan del Castillo y Portocarrero, do que toma nome a pesar de ser o mandato deste moi posterior. O escudo da Universidade de Almería, por exemplo, está baseado neste símbolo.
Patróns
A patroa da cidade é a Virxe do Mar, que celebra a súa festividade o sábado anterior ó último domingo do mes de agosto. A súa imaxe foi atopada na praia de Torregarcía, preto da capital, polo vixía da torre homónima, Andrés de Jaén, o 22 de decembro de 1502. A lenda di que a imaxe, románica, puido formar parte dos restos dun barco naufragado o ser un mascarón de proa que os fieis vestiron como Virxe. Moi preto da torre construíuse a Ermida de Torregarcía en torno a cal se celebra unha romaría o segundo fin de semana de cada xaneiro.
O patrón da cidade e diocese de Almería é santo Indalecio, fundador da diocese da antiga Urci no século I e un dos Sete Homes Apostólicos, primeiros evanxelizadores da Península Ibérica por encomenda de San Paulo. A súa festividade se celebra o 15 de maio.
Vilamòs
250px|thumb|Vilamòs. Vilamòs (en catalán: Vilamós) é un concello do Val de Arán, na provincia de Lleida. Está situado no terçon de Irissa, xunto ao río Garona.
Tiña en 2014 unha poboación de 171 habitantes, repartidos en 2 entidades de poboación: Era Bordeta e Vilamòs.
A vila de Vilamòs atópase a 1.255 metros de altitude. Cabe destacar a igrexa parroquial de Santa Maria, un edificio de orixe románica (século XII, con elementos anteriores), reformada no século XVII.
Batalla de Nedao
A Batalla de Nedao, foi un enfrontamento militar entre os hunos e varios pobos xermánicos, especialmente xépidos e ostrogodos, que tivo lugar en Panonia no 454. O Nedao é un río afluente do Save.
José María Montoto López Vigil
José María Montoto López Vigil, nado en Santolaya (Cabranes) o 28 de abril de 1818 e finado en Sevilla o 18 de marzo de 1886, foi un xurisconsulto, avogado e escritor do século XIX.
Batalla de Nedao
Contexto
Aínda que durante a década do 440, o imperio huno avanzou cara Europa Occidental, os reveses na Galia no 451 e na península italiana non 452, provocou o seu retroceso. A situación agravouse ao morrer Atila o ano seguinte. Seus fillos, Elac, Ernac e Dengitzic, enleáronse para se converteren en herdeiros do imperio e as liortas facilitaron que varios pobos xermánicos que combatían con eles como vasalos, levaran a cabo unha revolta para se independizaren. Ardarico, o rei dos xépidos que foi un dos xenerais máis fieis de Atila, e conselleiro del, liderou a revolta á que, tamén, se uniron os ostrogodos cos seus reis Teodomiro, Valamiro e Videmiro.
José María Montoto López Vigil
Traxectoria
Naceu en Asturias, mais viviu en Sevilla dende meniño, ao falecer seus pais, Pedro Montoto Blanco e Josefa López-Vigil Pando. En Sevilla conviviu co seu tío, o cóengo Don Luis López-Vigil y Pando. Estudou Dereito na Universidade de Sevilla, licenciándose o 23 de xullo de 1841. Especializouse e considerouse como unha autoridade en investigación histórica e xurídica.
Batalla de Nedao
Batalla
O exército dos hunos foi derrotado e, durante a batalla ou inmediatamente despois, morreu Elac. Deste xeito, xépidos e ostrogodos obtiveron a independencia respecto do imperio dos hunos, que xa empezara a desintegrarse. Os poucos hunos que sobreviviron foron rexeitados por Ardarico e fuxiron carra ao Mar Negro.
José María Montoto López Vigil
Traxectoria
Ademais de varios traballos en opúsculos sobre materias de Dereito. A súa obra máis coñecida é Historia de don Pedro I de Castilla.
Batalla de Nedao
Hipóteses actuais
Xordanes afirmou que na batalla de Nedao os ostrogodos loitaran contra os hunos, mais esta tese é rexeitada por historiadores actuais como Herwig Wolfram e Hyun Jin Kim. Este último cre que esta é unha historia inventada e que o propio rei ostrogodo loitou aliado aos hunos. Por outra branda, J.R. Martindale e Franz Altheim aceptan que os ostrogodos estaban entre os vencedores de Nedao, mentres que moitos outros, entre eles Otto J. Maenchen-Helfen, opinan que non tiveran ningunha participación.
José María Montoto López Vigil
Traxectoria
Politicamente, simpatizaba co carlismo. No ano 1870 fundou un xornal de breve vida chamado "El Desengaño".
Batalla de Nedao
Consecuencias
Como consecuencia da batalla, o dominio dos hunos sobre Europa central e oriental foi decaendo. Resulta difícil reconstruí-lo curso exacto dos acontementos mais, parece ser que, contra a década do 460 o imperio huno foise disolvendo e os xépidos, ruxios, hérulos, suevos e ostrogodos se independizaron para se converteren en federados do Imperio romano. Os hunos, reorganizados por Dengizic, mudáronse ao leste onde atacaron o Imperio romano oriental e foron, finalmente derrotados no 469. A partir desa data, os hunos desapareceron da historia europea.
José María Montoto López Vigil
Traxectoria
Empregou o pseudónimo de Osén Hoja Timorato.
Contraeu matrimonio con María de los Ángeles Rautenstrauch y Giovanelli, coa que tivo tres fillos, María Teresa (1849-1905), Luis (1851-1929) e Carlos, antes de que súa dona morrese de cólera no 1854.
Souteliño, Laza, Laza
Souteliño é un lugar da parroquia de Laza, no concello ourensán de Laza, na comarca de Verín. Tiña 94 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 51 eran homes e 43 mulleres. Segundo o Instituto Galego de Estadística, no 2010 tiña 91 habitantes (51 homes e 44 mulleres), o que supón unha diminución de habitantes con respecto ao ano 2009 cando tiña 99 habitantes.
Metiltioanfetamina
A 4-metiltioanfetamina (4-MTA) é unha droga de deseño desenvolvida na década de 1990 por un equipo liderado por David E. Nichols na Universidade Purdue. Actúa como un axente de liberación de serotonina moi selectivo non neurotóxico en animais. Está distantemente relacionada con outros axentes de liberación de serotonina selectivos, como MMAI, MDAI e MDMAI.
Efectos
miniatura|Expertos en adicción en psiquiatria, química, farmacoloxía, ciencia forense, epidemioloxía, e a policía e servizos legais realizaron unha análise polo [[método Delphi sobre 20 drogas recreativas populares. A 4-MTA quedou situada no posto 12º en canto á dependencia, no 10º en danos físicos e no 17º e danos sociais. ]] A 4-MTA é un forte liberador de serotonina similar á parametoxianfetamina (PMA), que pode causar unha pronunciada hipertermia que podería orixinar un fallo orgánico e a morte. Os efectos subxectivos da 4-MTA inclúen a estimulación prolongada, que, en contraste con outras anfetaminas, está acompañada por pouca sensación de euforia. A 4-MTA é tamén un inhibidor da MAO-A, o que pode explicar a súa tendencia a causar facilmente efectos adversos, xa que os MAOI non se consideran seguros para o seu uso xunto con estimulantes.
Historia
O composto desenvolveuno o equipo de investigación liderado por David E. Nichols, pero pretendíase que se usase só como un axente para a investigación de laboratorio sobre a proteína trasnsportador de serotonina, e Nichols dixo lamentar ver como a 4-MTA aparecía como droga de abuso nas rúas.
-1441
Outros
Historia ano a ano
Check My Brain
"Check My Brain" é unha canción da banda estadounidense de metal alternativo Alice in Chains, editada como primeiro sinxelo do seu cuarto álbum de estudio Black Gives Way to Blue o 14 de agosto do 2009. O sinxelo chegou á cima das listas da Billboard Hot Mainstream Rock Tracks e Rock Songs no mes de setembro dese ano. Era a primeira vez que unha canción de Alice in Chains chegaba ao primeiro posto da Hot Mainstream Rock Tracks dende que en 1994 o fixera "No Excuses". "Check My Brain" recibiu unha nomeación ao premio Grammy pola Mellor interpretación de hard rock.
Metiltioanfetamina
Historia
En Reino Unido a 4-MTA está na lista das drogas de clase A, pero propúxose que se reclasifique como de clase B. Tamén é unha substancia controlada na Arxentina (como tamén 2C-B, 2C-I e 2C-T-2). A 4-MTA non está regulada a nivel federal nos Estados Unidos, pero é unha substancia controlada en Wisconsin.
Asociación de Transporte Aéreo Internacional
A Asociación de Transporte Aéreo Internacional, (en inglés International Air Transport Association ou IATA) é un grupo comercial internacional de aeroliñas que ten como misión representar, dirixir e servir ás compañías deste sector. Fundouse na Habana en 1945 e ten a súa sede en Montreal, ao igual que a Organización de Aviación Civil Internacional. As oficinas executivas atópanse no aeroporto de Xenebra.
A IATA representa a unhas 243 aeroliñas, que supoñen o 93% do tráfico aéreo internacional. O seu director xeral e conselleiro delegado é Tony Tyler dende o 1 de xullo de 2011. Actualmente a IATA está presente en 150 países, cubertos por 101 oficinas espalladas por todo o mundo.
Historia
A IATA formouse o 19 de abril de 1945, na Habana, Cuba. É a sucesora da International Air Traffic Association, fundada na Haia en 1919, o ano en que se ralizaron os primeiros servizos regulares no mundo. No momento da súa creación a IATA tiña 57 membros de 31 nacións, principalmente de Europa e Norteamérica. En abril de 2012 estaba composta por 243 membros de 126 países de todo o mundo.
Establecemento de prezos
Unha das súas principais funcións é a de fixar prezos para os voos internacionais. Nun acordo que se remonta ao ano 1944, as tarifas de prezos internacionais establecéronse a través de acordos de gobernos bilaterais e non por mecanismos do mercado. Ás aeroliñas garantíuselles unha exención especial por cada unha das principais autoridades reguladoras do mundo para consultar os prezos dunhas e doutras a través deste corpo.
Orixinalmente tanto a aviación doméstica como a internacional estiveron fortemente reguladas pola IATA. Dende 1978 nos Estados Unidos e posteriormente en Europa, a desregulación doméstica destacou os beneficios dos mercados abertos para os consumidores, ao baixar os prezos e ao facerse as redes máis eficientes. Isto levou á creación de acordos bilaterais de "ceos abertos" que debilitaron o papel da IATA como reguladora de prezos. Hai negociacións en marcha dende o ano 2003 para crear un mercado aeronáutico completamente desregularizado no espazo aéreo europeo e estadounidense.
En anos máis recentes, a organización foi acusada de actuar como un cártel, e moitas aeroliñas de baixo custo no son membros de pleno dereito da IATA. As autoridades sobre competencia da Unión Europea atópanse na actualidade investigando á IATA. No ano 2005, Neelie Kroes, a comisaría europea de competencia, realizou unha proposta para suprimir a excepción para consultar prezos. En xullo do 2006 o Departamento de Transporte dos Estados Unidos tamén propuxeron a retirada da inmunidade anti-monopolio. A IATA aliouse coa empresa de telecomunicacións SITA para unha solución de billetaxe electrónico.
O efecto das investigacións anti-monopolio foi que as "tarifas IATA" se retirasen:
A IATA respondeu á desaparición destas tarifas introducindo unhas novas. Porén estas novas tarifas non son as substitutas das primeiras, e un feixe de aeroliñas non participan delas. Para o cálculo das mesmas a IATA dividíu o mundo en tres rexións:
Albatros viaxeiro
O albatros viaxeiro (Diomedea exulans) é unha grande ave mariña da familia Diomedeidae, que ten unha distribución habitual circumpolar nos océanos do sur. Foi a primeira especie de albatros que se describiu, e durante longo tempo foi considerada a mesma especie que o Diomedea dabbenena (da illa Tristan da Cunha) e o Diomedea antipodensis. Porén, algúns autores aínda consideran que son todos subespecies da mesma especie. A SACC xa propuxo a división da especie, e BirdLife International xa a dividiu. Xunto co Diomedea amsterdamensis forma o complexo de especies do albatros viaxeiro. O albatros viaxeiro é unha das dúas especies de maior tamaño do xénero Diomedea, similar en tamaño a Diomedea epomophora. É un dos maiores paxaros do mundo, e unha das aves mellor coñecidas e estudadas. Tamén é a ave cunha área de distribución maior, debido ás súas longas viaxes oceánicas. Algúns individuos desta especie sábese que circunnavegan os océanos do sur tres veces nun ano, cubrindo unha distancia de máis de 120 000 km.
Taxonomía
O albatros viaxeiro foi descrito co nome Diomedea exulans por Carl Linnaeus en 1758, baseándose nun espécime de cabo de Boa Esperanza. O nome Diomedea procede do nome do heroe da mitoloxía grega Diomedes, cuxos compañeiros se transformaron en paxaros, e exulans ou exsul son palabras latinas que significan "exilio" ou "errante" facendo referencia ás súas grandes viaxes voando. Hai dúas subespecies:
A subespecies gibsoni aniña nas illas Auckland. miniatura|upright|En voo.
Algúns expertos consideraron que había catro subespecies de D. exulans, que elevaron á categoría de especies, e usan o termo albatros viaxeiro ou errante para denominar un complexo de especies que inclúe as especies propostas: D. antipodensis, D. dabbenena, D. gibsoni e D. exulans.
Descrición
miniatura|esquerda
Ten a envergadura de ás maior de todas as aves vivas, normalmente entre 2,51 a 3,5 m, cunha media de 3,1 m na colonia da illa dos Paxaros, Xeorxia do Sur e unha media de exactamente 3 m en 123 paxaros medidos na costa de Malabar, Nova Gales do Sur. Nas illas Crozet, a media de envergadura alar dos adultos é de 3,05 m. Os exemplares con ás máis grandes verificados medían 3,7 m. Outros exemplares non verificados aínda máis grandes chegaban a 4,22 m e a 5,3 m. Como resultado destas envergadras alares, poden permanecer no aire sen bater as ás durante varias horas seguidas (avanzan 22 m por cada metro que descenden). A lonxitude do corpo é de entre 107 e 135 cm e as femias son algo menores. Os adultos poden pesar desde 5,9 a 12,7 kg, aínda que a maioría pesan entre 6,35 e 11,91 kg. Na illa Macquarie, tres machos pesaron como media 8,4 kg e tres femias 6,2 kg. Na illa Crozet, os machos nun estudo pesaron como media 9,44 kg, mentres que as femias tiñan un peso medio de 7,84 kg. Porén, 10 adultos dos que non se informou do sexo de Crozet pesaron como media 9,6 kg. En Xeorxia do Sur, 52 machos pesaron de media 9,11 kg, mentres que 53 femias pesaron 7,27 kg. Das aves inmaturas hai informes nos que pesan 16,1 kg durante os seus primeiros voos (momento no que poden aínda quedarlles reservas de graxa que irán perdendo a medida que continúen voando). En Xeorxia do Sur, as crías emplumadas pesaban como media 10,9 kg. Os albatros que non pertencen ao grupo do albatros viaxeiro (D. e. exulans) son máis pequenos pero considérase agora xeralmente que son de especies distintas. A plumaxe varía coa idade; os individuos novos empezan sendo de cor marrón chocolate. A medida que aumenta a súa idade fanse máis brancos. Os adultos teñen corpos brancos con ás negras e brancas. Os machos teñen ás máis brancas que as femias e só as puntas e bordos de arrastre das ás son negras. Tamén presentan unha mancha cor pexego esvaída nun lado da cabeza. O albatros viaxeiro é o máis branco do complexo de especies ao que pertence; as outras especies teñen máis cantidade de marrón e negro nas ás e corpo cando son adultos reprodutores, lembrando moito aos albatros viaxeiros inmaturos. O peteiro é grande e rosa, igual que os pés. Teñen ademais unha glándula do sal situada sobre o conduto nasal que axuda a desalinizar os seus corpos, debido a que tragan moita auga de mar. Excreta unha solución moi salina polo nariz.
Distribución e hábitat
Reprodúcese na illa de Xeorxia do Sur, illas Crozet, illas Kerguelen, illas Príncipe Eduardo e illa Macquarie, e foi observado alimentándose bastante ao norte, na costa da península de Kaikoura no leste da illa Sur de Nova Zelandia e está distribuído por todos os océanos do sur desde 28° a 60° S. Pasa a maior parte da súa vida voando, e só vai a terra para reproducirse e alimentarse. As distancias que viaxa cada ano son difíciles de medir, pero unha ave marcada foi rexistrada viaxando 6 000 km en doce días.
miniatura|Os albatros viaxeiros teñen a maior envergadura alar de todas as aves vivas.
Comportamento
Os albatros viaxeiros presentan unha ampla variedade de exhibicións de vocalizacións desde gritos e asubíos a gruñidos e golpeteos co peteiro. Cando están cortexando estenden as ás, moven a cabeza, e danse golpiños cos peteiros mutuamente, mentres urran. Poden vivir uns 50 anos.
Reprodución
Estes albatros emparéllanse para toda a vida e reprodúcense cada dous anos. A reprodución ten lugar nas illas subantárticas e comeza a inicios de novembro. O niño é unha morea de lama e vexetación, e está situado nun saínte exposto preto do mar. Durante os estadios iniciais do desenvolvemento dos pitos, os proxenitores fan quendas nas que alternativamente un incuba e o outro sae a procurar comida. Posteriormente, ambos os adultos van pescar e visitan o pito en intervalos irregulares.
Rente, Barbadelo, Sarria
Rente é un lugar da parroquia de Barbadelo, no concello lugués de Sarria, na comarca de Sarria. Segundo o Instituto Galego de Estatística, en 2021 tiña 10 habitantes, dos cales 4 eran homes e 6 eran mulleres.
Albatros viaxeiro
Alimentación
Aliméntanse pola noite e comen cefalópodos, pequenos peixes, e crustáceos e refugallos animais que flotan no mar, comendo en ocasións tan en exceso que son incapaces de voar e teñen que repousar indefensos nas augas. Tenden a seguir os barcos en busca dos refugallos que desbotan. Poden tamén mergullarse a pouca profundidade.
Rente, Barbadelo, Sarria
Camiño de Santiago
Rente é unha localidade da etapa Sarria-Portomarín do Camiño Francés a Santiago de Compostela.
Albatros viaxeiro
Reprodución
miniatura|Ovo de  Diomedea exulans  no [[Museo de Tolosa]] Reprodúcese un ano si e outro non. Na época reprodutora ocupan colonias pouco densas en arquipélagos illados nos océanos do Sur. Poñen un ovo branco, cunhas poucas manchas e mide uns 10 cm de longo entre o 10 de decembro e o 5 de xaneiro. Os niños son como unha cunca grande de vexetación herbácea e turba do solo, e ten 1 metro de diámetro na parte máis ancha e medio metro na menos ancha. A incubación ten lugar durante 11 semanas e interveñen ambos os proxenitores. Son unha especie monógama, xeralmente de por vida. Os adolescentes regresan á colonia en seis anos; porén, non empezan a reproducirse ata que están entre os 11 e os 15 anos. Un 31,5% das crías emplumadas sobreviven. miniatura|right|Albatros viaxeiro na illa Xeorxia do Sur
miniatura|esquerda|Individuos engalando.
Relacións cos humanos
Os mariñeiros adoitaban capturar albatros para obter os seus longos ósos das ás, cos cales facían talos de pipas para fumar. Os primeiros exploradores dos océanos da rexión antártica alegrábanse da compañía dos albatros nas súas tristes soidades; e a mala sorte dos que cazaban coa súa bésta o "paxaro do bo agoiro" é familiar para os lectores de obras como The Rime of the Ancient Mariner (A rima do antigo mariñeiro) de Coleridge. A metáfora dun "albatros arredor do pescozo" tamén procede do poema e indica unha carga non desexada que causa ansiedade ou estorbo. Nos días da navegación a vela esta ave a miúdo acompañaba os barcos durante días, e non simplemente seguíndoo, senón dando voltas arredor e sen pousarse nunca na auga. Continuaban o seu voo, aparentemente sen cansarse, tanto en tempo tormentoso coma calmo.
O pobo maorí de Nova Zelandia usaba os albatros como alimento. Capturábanos con anzós para pescar. Como os ósos das ás dos albatros eran lixeiros e á vez moi resistentes os maorí utilizábanos para fabricar diversos obxectos como o koauau (frautas), agullas, coitelas dos instrumentos para tatuar, e barbas para os anzós de pesca.
Hanuka
Hanuka (en חֲנֻכָּה) ou Festa das luces, é a festa xudía na que se conmemora a vitoria do pobo xudeu fronte ó proceso de asimilación promovido por Antíoco IV, do Imperio Seléucida no século Ii a.C.. Antíoco IV tratou de acabar coa relixión xudía, buscando a helenización da porción da Terra de Israel que naquel momento estaba no control dos seléucidas. A rebeldía a esta asimilación desembocou na Revolta Macabea, que concluíu con Xudea como estado independente. miniatura|right|300px|thumbtime=00:03 Durante estes sucesos, os xudeus recuperaron e purificaron o Templo e Xerusalén. Tradicionalmente sostense que a gran menorá (candelabro) do Templo de Xerusalén estivo aceso durante oito días, a pesar de que non había aceite dabondo para que isto sucedese. Este milagre, rexistrado no Talmud, constitúe a razón principal da celebración de Hannuka, e un recordo da vitoria contra a asimilación.