cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Niccolò Machiavelli
Príncipe ou república
Existen motivos para sospeitar que O príncipe non recolle a opinión persoal de Machiavelli. Quizais a disparidade máis importante é a que se encontra entre as ideas que contén este texto e as que manifesta na súa outra obra fundamental, Discursos sobre a primeira década de Tito Livio. Nos Discursos, Machiavelli afirma que a república é o réxime ideal e que debería instituírse sempre que exista, ou poida establecerse, un grao razoable de igualdade. O principado só é adecuado cando non existe igualdade nin pode ser instaurada nun Estado. Non obstante, pode tamén argumentarse que O príncipe presenta as verdadeiras ideas de Machiavelli respecto a como se debe gobernar nese caso; se o principiado é, en ocasións, un mal necesario, debe gobernarse do mellor xeito posible. Ademais, Machiavelli cría que Florencia estaba inmersa en tal axitación política que necesitaba dun gobernante forte para levala a bo porto.
Agradar aos lectores
Outro motivo polo que debemos tratar o contido O príncipe con cautela é que Machiavelli o escribiu para congraciarse cos Médici. Non obstante, tamén dedicou os Discursos a varios membros do goberno republicano de Florencia. Podería argumentarse, pois, que Machiavelli escribía o que as persoas ás cales dedicaba a súa obra querían ler. Porén,O príncipe contén gran parte do que se cre eran as verdadeiras crenzas de Machiavelli, como a necesidade dunha milicia cidadá para non depender de mercenarios. O problema reside en saber discernir que partes reflicten as súas crenzas e cales non. Resulta tentador separalas en función do ben que encaixan coa ideoloxía do lector obxectivo, pero é pouco probable que o resultado fose acertado. Tamén se suxeriu que Machiavelli pretendía escribir unha sátira e que o seu verdadeiro público obxectivo eran os republicanos, non a elite no poder. Esta idea baséase en que Machiavelli non o escribiu en latín, a lingua da elite, senón en italiano, a lingua do pobo. Certamente, en ocasións O príncipe lese como unha sátira, coma se se esperase que o lector chegase á conclusión de que se é así como debe comportarse un príncipe, hai que evitar custe o que custe ser gobernado por un. Se Machiavelli satirizaba tamén a idea de que o fin xustifica os medios, o obxectivo deste breve e enganosamente sinxela obra é moito máis enigmático do que cabería pensar nun principio.
Iurii Nagibin
Iurii Markovich Nagibin (en Юрий Маркович Нагибин), nado o 3 de abril de 1920 e finado o 17 de xuño de 1994, foi un xornalista, escritor e guionista ruso.
Leicester
Leicester é unha cidade de Inglaterra, capital do condado de Leicestershire, e unha das cidades máis importantes da provincia das Midlands do Leste. A súa poboación é de 305.700 habitantes (441.213 no total da súa área urbana), o que significa que é a 10ª cidade máis grande do Reino Unido.
Conserva salientables ruínas da época romana, cando o pobo se chamaba Ratae Corieltauvorum. Na idade Media foi unha das 5 cidades fortificadas polos dinamarqueses no Danelaw. Nos seguintes séculos foi un centro de comercio local. Coa revolución industrial chegou o ferrocarril e o crecemento. Actualmente é unha das cidades inglesas cunha maior presenza de minorías étnicas, por mor da inmigración de xente do sur de Asia.
Un dos seus reclamos turísticos máis importantes é o National Space Centre, no cal expóñense diversos vehículos espaciais.
Música
O baixista de Queen, John Deacon, naceu en Leicester o 19 de agosto de 1951.
Deporte
O Leicester City F.C. xogou máis de 40 tempadas na Premier League inglesa de fútbol, sendo campión na tempada 2015/2016 a mans de Claudio Ranieri e sendo subcampión na antiga First Division en 1928/29. Tamén foi finalista da Copa FA en 1949, 1961, 1963 e 1969. Na tempada 2015-16 proclamouse campión da Premier League (o 2 de maio de 2016 despois de sacar 7 puntos ao Tottenham a falta de dúas xornadas), maior fito logrado pola institución en máis de cen anos e o primeiro título da máxima categoría en toda a súa historia.
O Leicestershire County Cricket Club, un dos 18 clubs de primeira clase de crícket, ten a súa sede en Leicester.
Lousada, Pedrafita do Cebreiro
San Vicente de Lousada é unha parroquia do concello lucense de Pedrafita do Cebreiro, na comarca dos Ancares. Segundo o padrón municipal (INE 2013) ten 124 habitantes (74 homes e 50 mulleres).
Patrimonio
A igrexa parroquial de San Vicente de Lousada ten imaxes barrocas de San Pedro e San Paulo. Conta tamén con retablos neoclásicos, un deles coa imaxe da Virxe e o Neno do século XVI.
Pirates of the Caribbean: Dead Man's Chest
Sinopse
Will Turner (Orlando Bloom) e Elizabeth Swann (Keira Knightley) van casar, pero ambos son feitos prisioneiros por Lord Cutler Beckett (Tom Hollander) e acusados de ter liberado ó capitán Jack Sparrow (Johnny Depp). Para salvar a súa vida, Will terá que atopar a Jack e conseguir o seu misterioso compás de navegación, que agocha un gran poder e a clave dunha débeda de sangue co temible e sinistro Davy Jones (Bill Nighy), o lendario capitán do barco fantasma O holandés errante.
6 de abril
O 6 de abril é o 96º día do ano do calendario gregoriano e o 97º nos anos bisestos. Quedan 269 días para finalizar o ano.
Acontecementos
dereita|miniatura|110px|[[Moai na Illa de Pascua]]
Nacementos
miniatura|100px|Avilés de Taramancos.
Mortes
miniatura|100px|Durero.
Notas
Os 366 días do ano
Claudia Franco Hijuelos
Claudia Franco Hijuelos, nada en Cidade de México en 1961, é unha diplomática mexicana, consultora e profesora universitaria, actualmente traballa como Titular do Consulado Xeral de México en Phoenix. É embaixadora de carreira desde 2017.
Traxectoria
Claudia Franco Hijuelos estudou a licenciatura en Relacións Internacionais no Colexio de México, posteriormente obtivo o grao de Mestría en Política Exterior dos Estados Unidos na Escola de Estudos Internacionais Avanzados (SAIS) da Universidade Johns Hopkins en Washington D.C., como bolseira Fulbright e Fundación Ford.
En 1980 ingresou no Servizo Exterior Mexicano. Actualmente traballa como Titular do Consulado Xeral de México en Phoenix. Previamente traballou como Cónsul Xeral de México en Vancouver, Columbia Británica, Canadá (2013-2016), onde contribuíu á ampliación do Programa de Traballadores Agrícolas Temporais México-Canadá, con respecto ás normas e dereitos dos traballadores. De 2010 a 2013, Claudia Franco foi Representante Alterna de México ante a Organización para a Cooperación e o Desenvolvemento Económicos en París, Francia, e foi Secretaria Técnica do Grupo Permanente de subsecretarios que preparou o exame exhaustivo das prácticas e políticas públicas para o ingreso de México á OCDE.
Entre 2007 e 2010, na súa calidade de responsable de Asuntos Políticos da Misión de México ante a Unión Europea en Bruxelas, Bélxica, Claudia Franco participou na negociación exitosa da Asociación Estratéxica México-Unión Europea. A súa traxectoria na Chancelería inclúe ser Directora de Asuntos Políticos para América do Norte e formou parte do corpo de asesores de varios Chanceleres.
Outras actividades
A Embaixadora Franco tamén participou en actividades no sector académico e a iniciativa privada, ditou cátedra en universidades mexicanas (ITAM, UIA, UDLA) e publicou artigos en revistas especializadas de política exterior sobre enerxía, cabildeo político, sociedade civil, o Acordo de Cooperación Laboral do Tratado de Libre Comercio de América do Norte e a Asociación Estratéxica México-Unión Europea. Tamén foi socia-consultora de GEA, Grupo de Economistas e Asociados, de 1990 a 1992.
Recoñecementos
En 2016 recibiu a condecoración por 25 anos de servizo do Servizo Exterior Mexicano.
Síntese de ácidos graxos
Ácidos graxos de cadea liñal (non ramificada)
Os ácidos graxos de cadea liñal poden ser de dous tipos: saturados e insaturados.
Ácidos graxos saturados de cadea liñal
miniatura|esquerda|Síntese de ácidos graxos saturados por medio da ácido graxo sintetase II en [[E. coli.]] De xeito similar á β-oxidación, os ácidos graxos de cadea liñal sintetízanse por medio das seis reaccións que se repiten que se mostran máis abaixo, ata que se orixina o ácido palmítico de 16 carbonos.
Os diagramas presentados mostran como se sintetizan os ácidos graxos en microorganismos e indican os encimas que se encontran en Escherichia coli. Estas reaccións catalízaas o encima ácido graxo sintase II (FASII), o cal en xeral contén múltiples encimas que actúan como un complexo multiencimático. A ácido graxo sintase II está presente en procariotas, plantas, fungos, e parasitos, e nas mitocondrias.
Nos animais, e nos lévedos e algúns outros fungos, estas mesmas reaccións realízaas a ácido graxo sintase I (FASI), unha proteína dimérica grande que presenta todas as actividades encimáticas que cómpren para producir un ácido graxo. A FASI é menos eficiente ca a FASII; porén, permite a formación de máis moléculas, incluíndo os ácidos graxos de cadea de “tamaño medio” por medio dunha terminación temperá da cadea.
Unha vez que se formou un ácido graxo de 16 carbonos saturado (16:0), pode sufrir diversas modificacións, en particular pola ácido graxo sintase III (FASIII), a cal utiliza dúas moléculas de carbono para alongar ácidos graxos xa formados.
Abreviaturas: ACP = Proteína portadora de acilos, CoA = Coencima A, NADP = Nicotinamida adenina dinucleótido fosfato.
Regulación
O acetil-CoA dá lugar a malonil-CoA por acción da acetil-CoA carboxilase, e o malonil-CoA está destinado a entrar na vía de síntese de ácidos graxos. A acetil-CoA carboxilase é o punto de regulación na síntese de ácidos graxos saturados de cadea liñal, e está sometida a regulación alostérica ou por fosforilación. A regulación por fosforilación ten lugar principalmente nos animais, e a regulación alostérica na maioría dos organismos. O control alostérico é unha inhibición por retroalimentación polo palmitoíl-CoA e a activación polo citrato. Cando hai niveis altos de palmitoíl-CoA, que é o produto final da síntese dos ácidos graxos saturados, este inactiva alostericamente a acetil-CoA carboxilase para impedir a formación de ácidos graxos nas células. O citrato actúa activando a acetil-CoA carboxilase, porque os altos niveis de citrato indican que hai acetil-CoA dabondo para alimentar o ciclo de Krebs e producir enerxía.
Síntese de novo en humanos
Desaturación (formación de dobres enlaces)
A desaturación dos ácidos graxos implica un proceso que require osíxeno molecular (O2), NADH, e citocromo b5. A reacción, que ten lugar no retículo endoplasmático, causa a oxidación dos ácidos graxos e do NADH. As reaccións de desaturación máis comúns crean un dobre enlace entre os carbonos 9 e 10 (como na conversión do ácido palmítico en ácido palmitoleico e a conversión do ácido esteárico en ácido oleico. Nos humanos poden desaturarse outras posicións como as dos carbonos 4, 5, e 6, pola acción de Δ4-, Δ5-, e Δ6-desaturases, respectivamente.
Desaturación anaeróbica
Moitas bacterias utilizan a vía anaeróbica para sintetizar ácidos graxos insaturados. Esta vía non utiliza osíxeno e depende de encimas para inserir o dobre enlace antes do alongamento utilizando a maquinaria de síntese dos ácidos graxos normais. En Escherichia coli, esta vía coñécese ben. miniatura|esquerda|150px|Síntese de ácidos graxos insaturados pola vía da desaturación anaeróbica.
A maioría das bacterias que sofren a desaturación anaeróbica conteñen homólogos da FabA e FabB. Os clostridios son a principal excepción; posúen un novo encima, aínda non identificado, que cataliza a formación de dobres enlaces cis.
Regulación
Esta vía ten unha regulación transcricional levada a cabo pola FadR e FabR. A que máis foi estudada é a proteína FadR, á que se lle atribuíron características bifuncionais. Actúa como un activador da transcrición de fabA e fabB e como represor do regulón da β-oxidación. Polo contrario, a FabR actúa como un represor para a transcrición de fabA e fabB.
Desaturación aeróbica
miniatura|dereita|150px|Síntese de ácidos graxos insaturados pola vía aeróbica. A desaturación aeróbica é a vía máis difundida entre os seres vivos para a síntese de ácidos graxos insaturados. Utilízase en todos os eucariotas e algúns procariotas. Esta vía utiliza desaturases para sintetizar ácidos graxos insaturados a partir de substratos que son ácidos graxos de cadea de lonxitude completa. Todas as desaturases requiren osíxeno e consomen NADH (a pesar de que a desaturación é un proceso oxidativo). As desaturases son específicas para o dobre enlace concreto que introducen no substrato. En Bacillus subtilis, a desaturase, Δ5-Des, é específica para inducir un dobre enlace cis na posición Δ5. Saccharomyces cerevisiae posúe unha desaturase chamada Ole1p, que induce a formación dun dobre enlace cis en Δ9.
Regulación
En B. subtilis, esta vía está regulada por un sistema de dous compoñentes: DesK e DesR. A DesK é unha quinase asociada a membranas e a DesR é un regulador transcricional do xene des. A regulación responde á temperatura, e cando baixa a temperatura a expresión deste xene está aumentada. Os ácidos graxos insaturados incrementan a fluidez da membrana e estabilizana a baixas temperaturas. A DesK é unha proteína sensora que, cando descende a temperatura, se autofosforila. A DesK-P transfire este grupo fosforilo á DesR. Despois, dúas proteínas DesR-P dimerízanse e únense aos promotores do ADN do xene des e recrutan a ARN polimerase para que empece a transcrición.
Pseudomonas aeruginosa
En xeral, tanto a síntese de ácidos graxos insaturados aeróbica coma a anaeróbica non teñen lugar no mesmo sistema, porén Pseudomonas aeruginosa e Vibrio ABE-1 son excepcións. P. aeruginosa presenta principalmente desaturación anaeróbica, pero tamén ten dúas vías aeróbicas. Unha vía utiliza unha Δ9 desaturase (DesA) que cataliza a formación de dobres enlaces en lípidos de membrana. A outra vía utiliza dúas proteínas, DesC e DesB, que xuntas actúan como unha Δ9 desaturase, a cal insire un dobre enlace nunha molécula de ácido graxo saturado-CoA. Esta segunda vía está regulada pola proteína represora DesT. A DesT é tamén un represor da expresión de fabAB para a desaturación anaeróbica cando está en presenza de ácidos graxos insaturados exóxenos. Isto funciona para coordinar a expresión das dúas vías nese organismo.
Ácidos graxos de cadea ramificada
Os ácidos graxos de cadea ramificada son normalmente saturados e divídense en dúas familias: a serie iso e a serie anteiso. As Actinomycetales conteñen mecanismos de síntese de ácidos graxos de cadea ramificada únicos, incluíndo o que forma o ácido tuberculostérico.
Sistema de síntese dos ácidos graxos de cadea ramificada
Os sistemas de síntese de ácidos graxos de cadea ramificada utilizan α-cetoácidos como cebadores (primers). Este sistema é distinto da ácido graxo ramificado sintetase que utiliza como cebadores ésteres de acil-CoA de cadea curta. Os cebadores α-cetoácidos derivan da transaminación e descarboxilación da valina, leucina, e isoleucina para formar 2-metilpropanil-CoA, 3-metilbutiril-CoA, e 2-metilbutiril-CoA, respectivamente. Os cebadores 2-metilpropanil-CoA derivados da valina son despois alongados para producir ácidos graxos da serie iso de númeo par de carbonos, como o ácido 14-metil-pentadecanoico (ácido isopalmítico), e os cabadores 3-metilbutiril-CoA formados a partir da leucina poden utilizarse para formar ácidos graxos da serie iso de número impar de carbonos, como o ácido 13-metil-tetradecanoico. Os cebadores 2-metilbutiril-CoA da isoleucina alónganse para formar ácidos graxos da serie anteiso que conteñen un número impar de átomos de carbono, como o ácido 12-metil tetradecanoico. A descarboxilación dos precursores dos cebadores ten lugar por medio do encima α-cetoácido de cadea ramificada descarboxilase (BCKA). A elongación do ácido graxo segue a mesma vía biosintética en Escherichia coli utilizada para producir ácidos graxos de cadea recta (non ramificada) no que se utiliza o malonil-CoA para alongar a cadea. Os principais produtos finais son ácidos graxos de 12-17 carbonos de cadea ramificada e a súa composición tende a ser uniforme e característica de moitas especies de bacterias.
A BCKA descarboxilase e as actividades relativas dos substratos α-cetoácidos
Os cebadores α-cetoácidos utilízanse para producir ácidos graxos de cadea ramificada que, en xeral, teñen entre 12 e 17 carbonos de lonxitude. As proporcións destes ácidos graxos de cadea ramificada tenden a ser uniformes e consistentes nunha determinada especie de bacteria pero poden ser alteradas debido aos cambios na concentración de malonil-CoA, temperatura, ou presenza de factores estables á calor (HSF). Todos estes factores poden afectar á lonxitude da cadea, e os factores estables á calor alteran a especificidade da BCKA descarboxilase para un determinado substrato α-cetoácido, cambiando desta maneira a proporción de ácidos graxos de cadea ramificada producidos. Un incremento da concentración de malonil-CoA orixina unha gran proporción de produción de ácidos graxos de 17 carbonos, ata chegar á concentrción óptima (≈20μM) de malonil-CoA. A baixada das temperaturas tende tamén a cambiar a distribución dos ácidos graxos producidos aumentando lixeiramente os ácidos graxos C17 en especies de Bacillus.
Ácido graxo de cadea ramificada sintase
Este sistema funciona de xeito similar ao sistema de síntese de ácidos graxos de cadea ramificada, porén utiliza ácidos carboxílicos de cadea curta como cebadores en lugar de α-cetoácidos. En xeral, este método utilízano as bacterias que non teñen a capacidade de utilizar o sistema de síntese de ácidos graxos de cadea ramificada usando cebadores α-ceto. Os cebadores de cadea curta inclúen o isovalerato, isobutirato, e 2-metil butirato. En xeral, os ácidos que se necesitan como cebadores tómanse do ambiente, como se observa, por exemplo, nas bacterias do rume.
A diferenza entre a ácido graxo (de cadea recta) sintase e a ácido graxo de cadea ramificada sintase é a especificidade de substrato do encima que cataliza a reacción do acil-CoA ao acil-ACP.
Ácidos graxos omega alicíclicos
miniatura|esquerda|Un ácido graxo omega alicíclico. Os ácidos graxos omega alicíclicos conteñen un grupo propilo ou butirilo omega terminal cíclico e son algúns dos principais ácidos graxos de membrana que se atopan en varias especies de bacterias. Os compostos alicíclicos conteñen cadeas alifáticas cíclicas (non aromáticas), e os omega alicíclicos teñen estes ciclos no último carbono. A ácido graxo sintetase utilizada para producir ácidos graxos omega alicíclicos úsase tamén para producir ácidos graxos de cadea ramificada de membrana. Nas bacterias con membranas compostas principalmente por ácidos graxos omega alicíclicos, o fornecemento de ésteres ácidos carboxílicos cíclicos-CoA é moito maior ca o de cebadores de cadea ramificada. A síntese de cebadores cíclicos non se comprende ben aínda pero suxeriuse que o mecanismo implica a conversión de azucres en ácido siquímico, o cal se converte despois nos ésteres ácido ciclohexilcarboxílico-CoA que serven como cebadores para a síntese de ácidos graxos omega alicíclicos.
Síntese do ácido tuberculoesteárico
miniatura|dereita|150px|Mecanismo da síntese do ácido tuberculoesteárico. O ácido tuberculoesteárico (ácido D-10-metilesteárico) é un ácido graxo saturado que producen os Mycobacterium spp. e dúas especies de Streptomyces. Fórmase a partir do precursor ácido oleico (un ácido graxo monoinsaturado). Despois de que o ácido oleico se esterifica cun fosfolípido, a S-adenosilmetionina doa un grupo metilo ao dobre enlace do ácido oleico. Esta reacción de metilación forma o intermediato 10-metileno-octadecanoial. A subseguinte redución do residuo, con NADPH como cofactor, orixina ácido 10-metilesteárico.
Leap Year (filme de 2010)
Leap Year é un filme estadounidense dirixido por Anand Tucker que foi estreado no 2010. Está protagonizado por Amy Adams e Matthew Goode. Foi escrito por Harry Elfont e Deborah Kaplan, e o filme conta a historia dunha muller que vai a Irlanda para propoñerlle ó seu mozo se quere casar con ela o 29 de febreiro, que segundo a tradición un home non pode rexeitar a proposta dunha muller nese día. Os seus plans son interrompidos por unha serie de eventos poucos afortunados e complícanse aínda máis cando contrata a un mozo irlandés para que a leve onda o seu noivo en Dublín. O filme foi rodado no Condado de Wicklow, en Dublín, no Condado de Mayo e no Condado de Galway, con localizacións nas Oileáin Árann, Connemara, Temple Bar, Georgian Dublin, Wicklow National Park, e Olaf Street en Waterford. Leap Year foi estreado en Nova York 6 de xaneiro de 2010.
Vaca (homónimos)
Vaca pode referirse a:
Gottfried Achenwall
Gottfried Achenwall, nado o 20 de outubro de 1719 e finado o 1 de maio de 1772, foi un filósofo, historiador, economista, xurista e estatístico alemán. É considerado un dos inventores da estatística.
Biografía
En 1765, Achenwall converteuse en conselleiro británico do Electorado de Hannover. Con apoio financeiro de Xurxo III viaxou a Suíza e Francia en 1751 e a Holanda e Inglaterra en 1759. Morreu en Gotinga, con 52 anos.
En economía, pertenceu á escola "mercantilista moderada"; mais foi na estatística onde adquiriu grande sona. O traballo polo que é máis coñecido é o seu Staatsverfassung der Europäischen Reiche im Grundrisse (Constitución dos principais Estados europeos actuais, 1752). Neste traballo, fixo unha descrición exhaustiva da constitución de varios países, describiu aspectos da súa agricultura, fábricas e comercio, e fornecía frecuentemente datos estatísticos en relación a estes asuntos. Os economistas alemáns outorgáronlle o título de "Pai de Estatística"; aínda que os escritores ingleses discutían isto, afirmando que ignoraban achegas anteriores de William Petty e outros escritores sobre o tema. Achenwall empregou o termo Staatswissenschaft, que propoñía para reunir todo o coñecemento preciso da arte de gobernar e ser un bo estadista.
Gavialis
Gavialis é un xénero de crocodilianos que inclúe unha especie viva, o gavial (Gavialis gangeticus), e varias especies fósiles extintas, como son Gavialis bengawanicus, Gavialis breviceps, Gavialis browni, Gavialis curvirostris, Gavialis hysudricus, Gavialis leptodus, Gavialis lewisi e Gavialis pachyrhynchus. A maioría das especies, incluída a actual G. gangeticus, proceden do subcontinente indio, mentres que G. bengawanicus coñécese como o gavial de Xava. Gavialis probablemente apareceu no subcontinente Indio a inicios do Mioceno hai uns 20 millóns de anos e espallouse polo arquipélago malaio seguindo un camiño chamado a ruta Siva–malaia no Cuaternario. Tamén se atoparon restos atribuídos a Gavialis en Sulawesi e a illa Woodlark ao leste da liña de Wallace, o que suxire que unha liñaxe prehistórica de Gavialis conseguiu atravesar os hábitats mariños e chegar a lugares posiblemente tan afastados como a Oceanía occidental. miniatura|esquerda|upright|Cranio da especie de Gavialis extinta G. bengawanicus, que viviu no [[Plistoceno.]]
Anos escuros
miniatura|[[Francesco Petrarca|Petrarca, quen concibiu a idea dunha "Idade Escura" europea. De Ciclo de homes e mulleres famosos, Andrea di Bartolo di Bargilla, c. 1450.]] Na historiografía europea, os anos escuros refírense ó período que inclúe (aproximadamente) do 476 ó ano 1000.
Este concepto dun tempo de escuridade foi creado no século XIV polo erudito italiano Francesco Petrarca, e estaba pensado orixinalmente como unha crítica á falta de carácter da última literatura latina. Os historiadores posteriores expandiron o termo para referirse ó período de transición entre a antigüidade romana clásica e a Alta Idade Media, para describir un período caracterizado non só pola falta de literatura en latín, senón tamén a falta de historia escrita contemporánea, a decadencia demográfica xeral, e a limitada actividade construtiva e cultural (que se pon de manifesto, por exemplo, no empobrecemento da tecnoloxía, como se ve no caso da cerámica). Posteriormente, a cultura popular empregou o termo para describir a Idade Media como un tempo de atraso (cando en realidade non foi así), estendendo o seu uso pexorativo e ampliando o seu alcance.
Os achados da arqueoloxía e doutras disciplinas académicas no século XX proxectaron moita luz nova sobre este período, e ofrecéronnos unha comprensión máis matizada dos seus aspectos positivos. Apareceron outros termos para situar temporalmente este período: Última Antigüidade, Primeira Idade Media, e Grandes Migracións, dependendo de sobre que elementos culturais se poña a énfase.
Cando no século XIX comezou o estudo académico moderno da Idade Media, o termo "Anos escuros" quedou ó principio, con todas as súas connotacións críticas. Porén, hoxe os historiadores usan o termo "anos escuros" en sentido neutro, é dicir, para expresar a idea de que os acontecementos do período a miúdo semellan "escuros" só en termos comparativos con outras épocas.
Historia
dereita|miniatura|O triunfo do cristianismo de Tommaso Laureti (1530-1602), pintura do teito das Estancias de Rafael, no Palacio Apostólico da [[Cidade do Vaticano. Imaxes como esta celebran o triunfo do cristianismo sobre o paganismo da Antigüidade.]] O termo "escurantismo" foi pensado orixinalmente para referirse a todo o período entre a caída de Roma e o Renacemento; o termo "Idade Media" ten unha motivación semellante, o que implica un período intermedio entre a Antigüidade clásica e a Idade Moderna. Os eruditos do século XIX comezaron a recoñecer os logros alcanzados durante o período, cuestionando así a imaxe da Idade Media como unha época de escuridade e decadencia. O termo non é agora nunca utilizado polos académicos para referirse a toda a época medieval; cando se utiliza, polo xeral limítase á Alta Idade Media.
Víctor Fábregas
Víctor Fábregas Martínez, nado en Esteiro (Muros) en 1971, é un actor galego.
Traxectoria
Empezou no teatro afeccionado na infancia, da man de Xosé Agrelo Hermo. Na universidade realizou un posgrao de teatro e marchou a Alcalá de Henares a estudar teatro clásico. Dous anos despois volveu a Galiza e, logo de traballar nunha conserveira, comeza a rodar para a TVG no programa Con perdón, baseado en bromas feitas a cidadáns anónimos mediante unha cámara oculta, pero acadou fama polo seu papel nos Tonechos, un dúo cómico que mantiña co actor Roberto Vilar. Este dúo empezou actuando no Luar da TVG a comezos do século XXI e que despois se consolidou cun programa de seu, O show dos Tonechos. A comezos de xaneiro de 2009 anunciaron a separación dos Tonechos.
En 2009 Fábregas participou na serie de temática xornalística O Nordés (TVG) e tamén na película-documental Flores tristes, de Manolo Abad.
En 2011 participou en 18 Comidas, de Jorge Coira.
En 2019 interpretou o tenente Poncela na serie Lobos&Cordeiros (TVG).
Ten colaborado en episodios de Pratos combinados, Rías Baixas, O país dos prodixios, Meus queridos veciños, Luci, Augasquentes...
En 2020 protagonizou a serie cómica Do dereito e do revés (TVG) e copresentou con Ledicia Sola as dúas tempadas do programa de viaxes Vou que teño que ir (TVG).
Desde o 2021 participa habitualmente en Land Rober Tunai Show (TVG), Luar (TVG) e conduce a terceira tempada do programa de viaxes Sen Código Postal (TVG). Traballou en O corpo aberto (Ángeles Huerta, 2022) e O home e o can (Ángel de la Cruz. 2022).
Louzarela, Pedrafita do Cebreiro
San Xoán de Louzarela é unha parroquia do concello lucense de Pedrafita do Cebreiro, na comarca dos Ancares. Segundo o padrón municipal (INE 2013) ten 68 habitantes (37 homes e 31 mulleres).
Patrimonio
No interior da igrexa parroquial de San Xoán de Louzarela consérvase unha talla do século XVI.
Frank Frazetta
Frank Frazetta, nado como Frank Frazzetta o 9 de febreiro de 1928, e finado o 10 de maio de 2010, foi un artista estadounidense de fantasía e ciencia ficción. É coñecido pola súa obra de banda deseñada, portadas de libros, pinturas, pósters, ábums de música e outros medios. Foi o protagonista dun documental no ano 2003, Frank Frazetta: Painting With Fire.
Frazetta foi incluído no Salón da Fama Will Eisner da industria da banda deseñada en 1995, e no Salón da Fama Jack Kirby en 1999.
Traxectoria
Nado como Frank Frazzetta en Brooklyn, Nova York, eliminou un "z" do seu apelido para facer o seu nome menos "basto".
Cimadevila, Callobre, A Estrada
Cimadevila é un lugar da parroquia de Callobre no concello pontevedrés da Estrada na comarca de Tabeirós - Terra de Montes. Tiña 38 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 15 eran homes e 23 mulleres. Iso supón unha diminución da poboación respecto a 1999 cando tiña 40 habitantes (20 homes e 20 mulleres).
Vilanova, Lamas de Moreira, A Fonsagrada
Vilanova é un lugar da parroquia de Lamas de Moreira, no concello lugués da Fonsagrada, na comarca da Fonsagrada. Segundo o IGE, en 2015 tiña 2 habitantes (1 home e 1 muller).
Francesca Schiavone
Francesca Schiavone, nada o 23 de xuño de 1980 en Milán, é unha tenista profesional italiana. Gañou o título individual de Roland Garros de 2010, converténdose na primeira muller italiana en gañar un torneo de Grand Slam en individuais. Foi ademais finalista no Roland Garros de 2011. O seu posto máis alto na clasificación WTA é o 4º posto, alcanzado o 31 de xaneiro de 2011.
Epinicio
A estrutura básica consistía en grupos de tres estrofas e as partes eran máis ou menos as seguintes:
Segundo a tradición, o epinicio foi "inventado" por Simónides de Ceos. Os compositores máis célebres foron Píndaro e Baquílides. Eurípides compuxo un para Alcibiades.
Medeiros, Monterrei
Historia
Durante o dominio romano, os bubali (poboadores do río Búbal) opuxeron unha gran resistencia e foron obrigados a traballar como escravos na construción da ponte romana de Chaves (Portugal).
Consérvanse restos de poboados castrexos, tumbas paleocristiás e minas de estaño explotadas xa polos pobos prerromanos.
Músculo abdutor do maimiño
miniatura| O músculo abdutor do maimiño é un músculo do membro superior humano, pertencente á man. Está situado por riba do músculo opoñente do polgar, e forma parte da eminencia hipotenar. Orixínase no óso piriforme, no ligamento pisiganchoso e no tendón do flexor ulnar do carpo. Insírese na superficie medial da base da falanxe proximal do maimiño.
Función
O abdutor do maimiño abduce a articulación carpometacarpiana.
Bibliografía
Musculus abductor digiti minimi (Fuß) Abductor digiti minimi muscle of foot Muscle abducteur du petit orteil Odmicač malog prsta (noga) Kisujjtávolító izom (láb) 小指外転筋 Músculo abdutor do V dedo Мышца отводящая мизинец стопы Musculus abductor digiti minimi (fot)
Músculo flexor curto do maimiño
miniatura| O músculo flexor curto do maimiño é un músculo do membro superior humano pertencente á man. Está situado por fóra do músculo abdutor do maimiño na eminencia hipotenar. Orixínase no gancho do ganchudo e nas zonas adxacentes nas vainas extensoras. Insírese na superficie medial da base da falanxe proximal do maimiño.
Función
Flexiona a articulación carpometacarpiana.
Innervación
Está innervado pola póla fonda do nervio cubital, coma o resto da eminencia hipotenar.
Full of Life (novela)
Full of Life é unha novela en lingua inglesa escrita polo italo-americano John Fante, publicada en 1952.
Trama
John Fante é un guionista de Hollywood. Joyce, a súa compañeira, está embarazada de sete meses. Mercan unha casa con xardín, pero o chan da cociña podrece por mor dos térmites. Decide chamar ao seu pai, albanel xubilado que vive en San Juan, para que veña a lles arranxar a casa. John considera o seu pai como o mellor albanel dos Estados Unidos.
Ao chegar á casa do pai e da nai recíbeno ao seu xeito: o pai cunha disimulada xenreira cara ao estilo de vida (non asume que sexa escritor e que viva na gran cidade), e a nai cun dramático sentimentalismo. Os futuros avós desexan ter un rapaz no canto dunha rapaza, e danlle moitos consellos baseados na superstición para poder acadalo. O vello Nick, de sesenta e sete anos, procura convencer ao seu fillo para que veñan vivir á mesma vila ca eles.
O pai accede a ir aos Ánxeles. Logo dunha viaxe en tren chea de peripecias, esíxelle ao fillo que escriba unha historia sobre un tío seu dos Abruzos, para que o seu futuro neto non esqueza a orixe familiar. Cando se dispón a arranxar o chan, decide que é unha tarefa da que non se pode facer cargo, pero bota abaixo a cheminea e ponse a construír outra xunto a Joyce, para desesperación de John.
Finalmente, no hospital nace o bebé, e o novo avó regresa á súa casa feliz.
Narración
A obra está narrada en primeira persoa, e ten certo carácter autobiográfico, usando os nomes reais dos personaxes. Está ambientada en California a comezos da década de 1950.
Adaptacións
A novela foi levada ao cinema en 1956, con dirección de Richard Quine, con Richard Conte como Nick Rocco (John Fante) e Judy Holliday como Emily Rocco (Joyce).
12 de maio
O 12 de maio é o 132º día do ano do calendario gregoriano e o 133º nos anos bisestos. Quedan 233 días para finalizar o ano.
Nacementos
miniatura|100px|Ágnes Heller.
Mortes
miniatura|150px|Antonio Vega en [[Santiago de Compostela.]]
Notas
Os 366 días do ano
Associació Esportiva Manacor
A Associació Esportiva Manacor ou Fisiomedia Manacor por motivos de patrocinio, é un equipo español de fútbol sala da localidade de Manacor, Mallorca (Illas Baleares). Foi fundado en 1998 e actualmente xoga na División de Honra da Liga Nacional de Fútbol Sala (LNFS).
Historia
A A.E. Manacor fundouse o 14 de xullo de 1998 baixo a presidencia de Miquel Jaume Roig. O club debutou en Primeira Nacional "B" na tempada 1998-99, e no seu debut conseguiu tanto o ascenso como a Copa de España da categoría. Un ano despois, o club manacorí rematou campión do seu grupo en Primeira "A", polo que tardou unicamente dúas tempadas en acadar a División de Prata.
Aínda que no seu ano de debut Manacor conseguiu clasificarse na terceira posición do seu grupo, a aclimatación á División de Prata foi complicada, e durante varios anos o equipo lindou cos postos de descenso. A partir da tempada 2005-06 corrixiuse a situación, coa contratación do exfutbolista internacional José Lucas Mena "Pato" como técnico. O club aumentou o seu presuposto, e contratou a xoves promesas e xente experimentada na División de Prata. A profesionalización do equipo mellorou os resultados, e a A.E. Manacor converteuse nun aspirante ao ascenso.
Na tempada 2006-07, Manacor finalizou en segunda posición e xogou os playoffs polo ascenso, onde caeu ante o Leis 26 Pontevedra. Unha tempada despois, o club manacorí rematou líder na liga regular e conseguiu o ascenso á División de Honra por primeira vez na súa historia. Na nova categoría permaneceu nada máis que un ano, xa que na tempada 2008-09 o equipo finalizou na última posición.
A pesar de todo, o conxunto manacorí permaneceu só unha tempada na segunda categoría, xa que finalizou a liga regular como líder do seu grupo. Aínda que non puido proclamarse campión da categoría por perder fronte ao Grupo de Empresas Talavera, o equipo derrotou nas seguintes fases ao UPV Maristas e ao Puertollano Restaurante Dacho. Actualmente o equipo xoga no Palma Arena de Palma, mentres se remodela o Municipal Miguel Ángel Nadal de Manacor.
Doenza de Pelizaeus-Merzbacher
A doenza de Pelizaeus-Merzbacher (abreviado PM) é unha enfermidade desmielinizante que se agrupa dentro das chamadas leucodistrofias. É unha entidade moi rara, produto dunha mutación dun xene que codifica a proteína proteolipídica (PLP) no cromosoma X. Este xene codifica as proteínas da mielina do sistema nervioso central, polo tanto os nervios periféricos non se ven afectos. Existen dúas variantes segundo o fenotipo, a PM tipo I e a PM tipo II. É unha doenza que non ten tratamento.
Cardeñosa
O topónimo castelán Cardeñosa pode referirse a:
When the Kite String Pops
When the Kite String Pops é o primeiro álbum de estudio da banda estadounidense de sludge metal Acid Bath, publicado o 8 de agosto de 1994 a través do selo Rotten Records. A portada é unha pintura do famoso asasino en serie John Wayne Gacy realizada mentres estaba no cárcere agardando a súa execución. Os globos da parte inferior teñen tanto o seu alcume, "Pogo the clown", como o seu nome, J. W. Gacy.
Cardeñosa
Amais, como apelido pode referirse a:
When the Kite String Pops
En 1999 as vendas do álbum superaron as 37 000 copias nos Estados Unidos, unha cifra alta para unha banda dun selo independente sen publicidade.
Figueira, Callobre, A Estrada
Figueira é un lugar da parroquia de Callobre no concello pontevedrés da Estrada na comarca de Tabeirós - Terra de Montes. Tiña 30 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 12 eran homes e 18 mulleres. Iso supón unha diminución da poboación respecto a 1999 cando tiña 45 habitantes (20 homes e 25 mulleres).
Igrexa de Gerum
Historia e arquitectura
As partes máis antigas da igrexa de Gerum son o coro e a ábsida, que datan de so redor do ano 1200 e son de estilo románico. A nave gótica foi construída máis tarde no século XIII e probablemente substituíu a unha anterior románica. A torre, que nunca se rematou, construíuse ao redor do ano 1300. A única parte da igrexa que non é medieval é a sancristía, construída en 1835.
A igrexa de Gerum está construída en calcaria. O exterior está encalado, agás por varios detalles de pedra finamente esculpidos. A fachada está rota por catro fiestras na parte sur, mentres que a norte carece delas. A igrexa ten tres portais, un románico no coro e dous góticos na nave e na torre. Os portais góticos están decorados con esculturas de pedra. No interior a igrexa ten frescos de polo menos tres períodos: do século XIII, do XV (realizados polo artista coñecido como Passionsmästaren), e do século XVIII. A igrexa ten tamén unha vidreira do século XIV.
Papias de Afrodisias
Papías de Afrodisias foi un escultor da Grecia Antiga activo entre os séculos I e II d. C.
Nada se sabe da súa vida, nin se o seu apelido se debe ao seu nacemento ou a súa educación en Afrodisias, hoxe en Turquía, onde había unha importante escola de escultura. É posíbel que teña traballado tamén en Roma, onde se preservan nos Museos Capitolinos dous centauros en mármore, asinados por el e por outro artista, Arísteas.
Pacios, Pedrafita do Cebreiro
San Lourenzo de Pacios é unha parroquia do concello lucense de Pedrafita do Cebreiro, na comarca dos Ancares. Segundo o padrón municipal (INE 2013) ten 68 habitantes (37 homes e 31 mulleres).
Historia
A Casa Grande de Pacios tiña vínculo e morgado fundados no 1696, gozando os seus donos de poder civil e criminal no coto. Actualmente, o pazo está adherido á igrexa parroquial.
Patrimonio
A igrexa de San Lourenzo de Pacios é de planta irregular, muros de cachotaría e cuberta de lousa a dúas e catro augas. Posúe torre cadrada de tres corpos e no interior retablos e esculturas.
Presidente de Fidxi
O presidente da República de Fidxi é o xefe de estado de Fidxi. O presidente é designado polo Parlamento de Fidxi para un mandato de tres anos segundo os termos da Constitución de Fidxi de 2013. O seu papel no goberno é principalmente cerimonial, pero conta con importantes poderes de reserva que pode exercer en caso de crise. Ademais, o presidente é comandante en xefe das Forzas Armadas de Fidxi.
Historia do cargo
O cargo de presidente foi establecido a raíz de dous golpes militares en 1987 que levaron á proclamación dunha república o 7 de outubro, poñendo fin á monarquía de Fidxi. O xeneral maior Sitiveni Rabuka, cerebro dos golpes de estado, formou un goberno militar interino encabezado por el. Non obstante, non tomou o título de presidente e o 5 de decembro nomeou a Penaia Ganilau, último gobernador xeral, como primeiro presidente da república.
No ano 2000 produciuse un golpe civil, instigado por George Speight. O presidente Kamisese Mara dimitiu o 29 de maio en vez de abolir a Constitución, tal e como solicitaran os militares, apoiados polo Tribunal Supremo (se se forzou ou non a súa dimisión foi obxecto dunha investigación policial que se mantivo ata o momento do golpe de 2006). O comodoro Frank Bainimarama asumiu o poder como xefe do goberno militar interino (igual que Rabuka en 1987), ata que Josefa Iloilo foi nomeado presidente o 13 de xullo.
O 5 de decembro de 2006, as forzas militares derrocaron de novo o goberno. Bainimarama declarouse presidente en funcións. Inicialmente dixo que asumira o cargo con carácter provisional e pronto pediría ao Gran Consello de Xefes que reintegrase a Iloilo, pero o 17 de decembro insistiu en que agora era el o presidente e que o Gran Consello debería recoñecelo como tal. O 4 de xaneiro de 2007 Iloilo foi reinstalado como presidente.
En xaneiro de 2008, Bainimarama declarou que o exército era "a autoridade executiva para nomear presidente", tras a suspensión do Gran Consello de Xefes. O presidente sería un nomeado militar, ata que se instalase un Gran Consello de Xefes reformado.
Uns días despois, o director do Foro Constitucional de Cidadáns, o reverendo Akuila Yabaki, suxeriu que o cargo de presidente debería estar, no futuro, aberto a persoas de calquera etnia en vez de reservado para os indíxenas fidxianos. Esta suxestión foi controvertida e foi particularmente rexeitada pola primeira ministra Laisenia Qarase.
O 28 de xullo de 2009, Iloilo anunciou que deixaría o cargo o 30 de xullo. O xeneral Epeli Nailatikau sucedeuno como presidente en funcións. O 5 de novembro de 2009, Nailatikau xurou como presidente.
En marzo de 2012, o goberno de Bainimarama aboliu o Gran Consello de Xefes por decreto. Bainimarama confirmou que iso significaba que habería que crear un novo método para nomear ao presidente; isto, dixo, faríase cunha unha nova Constitución, que finalmente foi adoptada en 2013.
O 12 de outubro de 2015, o Parlamento elixiu ao xeneral Jioji Konrote como presidente. O 12 de novembro de 2015, Konrote xurou como presidente.
Modo Hockey
O Modo Hockey ou MODO Hockey é un equipo profesional de hóckey sobre xeo da cidade de Örnsköldsvik (Suecia). Actualmente xoga na máxima categoría do hóckey sobre xeo sueco, a SHL, competición que gañou en dúas ocasións (1979 e 2007). Foi fundado en 1921 e xoga os seus partidos como local no Fjällräven Center (antes coñecido como Swedbank Arena) dende 2006. Ata aquela, o equipo xogaba en Kempehallen, a partir de 1964.
Maite Dono
Traxectoria
Cursou estudos de Filoloxía Inglesa na Universidade de Santiago de Compostela e licenciouse en Interpretación na Real Escuela de Arte Dramático de Madrid. Desde 1993 participou en varios proxectos como actriz.
Editou dous traballos discográficos na súa andaina musical: O primeiro álbum Corazón de Brief (1998) en homenaxe a Emilio Cao no que interpretaba as súas pezas. O segundo, titulado O mar vertical (2001), é moito máis persoal e inclúe pezas propias, traballo que se completa cun libro de poemas homónimo. Tamén participou no cd recompilatorio Cantigas de Nadal.
Maite Dono comparte e colabora en proxectos con diferentes artistas da escena galega: jazz, acompañando a Baldo Martínez e Alberto Conde, interpretando cantigas medievais xunto a Carlos Beceiro ou traballos con Roberto Somoza. Ten participado tamén en traballos musicais de Na Lúa, La Musgaña.
Actualmente vive en Madrid.
Salgueiras, Saavedra, Begonte
Salgueiras é un lugar da parroquia de Saavedra no concello lugués de Begonte na comarca da Terra Chá.
Alonsotegi
Alonsotegi é un concello vasco da provincia de Biscaia. A súa poboación en 2014 era de 2 843 habitantes.
A Vila Pequena, Saavedra, Begonte
A Vila Pequena é un lugar da parroquia de Saavedra no concello lugués de Begonte na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2011 tiña 81 habitantes (42 homes e 39 mulleres).
Bad Moon Rising
Bad Moon Rising é o segundo álbum de estudio da banda estadounidense de rock alternativo Sonic Youth, o primeiro que editaron a través do selo Homestead Records en marzo de 1985.
En certo modo pode considerarse un álbum conceptual, falando sobre o lado escuro dos Estados Unidos, moitas veces usando o concepto da demencia, tema recorrente nos primeiros anos de Sonic Youth. Inclúe referencias á obsesión e á demencia, a Charles Manson, ao heavy metal, o satanismo e aos encontros dos primeiros colonos europeos cos nativos americanos.
Publicado con moi boas recensións da prensa musical independente, Bad Moon Rising foi o primeiro traballo da banda en combinar meterial experimental con pezas transicionais e segues. O álbum estivo precedido do sinxelo "Death Valley '69", que non entrou nas listas dos Estados Unidos e o Reino Unido (o tema foi despois regravado para o álbum e publicado novamente como sinxelo no mes de xuño). O nome do disco procede da canción "Bad Moon Rising" de Creedence Clearwater Revival.
NOLA
NOLA é o primeiro álbum de estudio da banda estadounidense de sludge metal Down, publicado o 15 de setembro de 1995 a través do selo Elektra Records. O título é a abreviación de Nova Orleans (NO), Louisiana (LA).
Santadizco, Saavedra, Begonte
Santadizco é un lugar da parroquia de Saavedra no concello lugués de Begonte na comarca da Terra Chá.
A Lamestra, Feás, Cariño
A Lamestra é un lugar da parroquia de Feás no concello Coruñés de Cariño na comarca do Ortegal. Tiña 2 habitantes no ano 2008 segundo datos do Instituto Galego de Estatística que eran 1 home e 1 muller, o que supón unha diminución con relación ao ano 1999 cando tiña 3 habitantes.
Malta (homónimos)
Malta pode referirse a:
A fouce esquecida
Trama
A curtametraxe consiste na exposición das diferentes escenas, sen diálogos, nas que se relata o poema, mentres o narrador o declama.
Características
Foi rodada en Super 8 mm na zona de Cambados. A súa banda sonora consiste nunha versión musicada do poema, composta polos irmáns Lino e Xoán Silva, e interpretada por este último, e que foi incluída no seu álbum Inverno.
Amanda Seyfried
Amanda Michelle Seyfried, nada o 3 de decembro de 1985 en Allentown, Pensilvania, é unha actriz, cantante e modelo estadounidense.
Santo Tomás, Saavedra, Begonte
Santo Tomás é un lugar da parroquia de Saavedra no concello lugués de Begonte na comarca da Terra Chá.