cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Orde de Malta
miniatura|Bandeira do Estado da Orde de Malta miniatura|Orde de Malta miniatura|250px|Inscrición fundacional, en galego, do hospital da orde de San Xoán de [[Portomarín (1521).]] A Orde de Malta, tamén coñecida como Orde de San Xoán de Xerusalén ou Orde dos Hospitalarios, oficialmente Soberana Militar Orde Hospitalaria de San Xoán de Xerusalén de Rodas e de Malta, é unha orde católica que constitúe unha entidade soberana e suxeito de dereito internacional con status de observador permanente na ONU e considérase sucesora directa da orde medieval dos Cabaleiros Hospitalarios. A Orde de Malta mantén relacións diplomáticas formais con 112 estados e ten a súa sede en Roma baixo a dirección dun Gran Mestre.
Elementos arquitectónicos de xardín
Descrición
Véxase artigo Construción popular e Xardinaxe en Galicia. miniatura|[[Palco da música na Estrada.]] miniatura|esquerda|[[Gazebo ou palco no Parque de San Roque, en Ribeira.]] O termo paisaxístico gazebo é tamén utilizado en galego para as construcións semellantes, enfeitadas e poligonais, normalmente máis lixeiras e a rente do chan, empregadas en xardíns privados para celebrar xantares (tamén recibe o nome de ceador ). Os gazebos adoitan acoller mesas, cadeiras, bancos, sofás, hamacas; poden cubrirse con rubideiras, pecharse con teas e cortinas, celosías etc. miniatura|dereita|Templete, Monopteros en [[Múnic.]]
Marc Quinn
Traxectoria
Quinn naceu en Londres, de nai francesa e pai británico. Pasou os seus primeiros anos en París, onde o seu pai era traballaba como físico. Quinn lembra unha fascinación precoz polos instrumentos científicos no seu laboratorio, en particular reloxos atómicos. Quinn estudou historia e historia da arte no Robinson College, en Cambridge.
Orde de Malta
Historia
A orixe da orde está no permiso que lle deron as autoridades musulmás de Palestina para que os comerciantes de Amalfi puideran reconstruír un antigo hospital en Xerusalén para albergar peregrinos cristiáns. Tras a primeira cruzada, o reitor do hospital, de nome Xerardo, concibiu o establecemento dunha institución que se encargase da defensa dos peregrinos. O papa Pascual II recoñeceu a orde como irmandade hospitalaria en 1113, construíuse o primeiro hospital preto da Igrexa do Santo Sepulcro e comezou a dar escolta armada ao peregrinos, medrando ata converterse nunha auténtica forza militar.
Elementos arquitectónicos de xardín
Cerramentos
Ademais dos cerramentos sólidos como muros, valados e paredes; e vexetais, sebes e pantallas, existen elementos lixeiros de cerramento:
Marc Quinn
Traxectoria
No inicio da década de 1990, Quinn foi o primeiro artista a ser representado polo galerista Jay Jopling. O artista fixo a súa primeira exposición con Jopling en 1991, exhibindo Self (1991), un auto-retrato conxelado feito de nove litros de sangue do artista. Durante os anos 90, Quinn e varios compañeiros foron identificados pola súa abordaxe radical ao facer e experimentar a arte. En 1992, o grupo foi chamado de 'Young British Artists' polo escritor Michael Corris na Artforum. miniatura|dereita|"Love Bomb"
En 1995, tivo unha exposición individual na Tate Britain, onde novas esculturas foron mostradas como parte da serie Art Now. En 1997, o seu soado traballo Self (1991), foi exhibido na Royal Academy of Arts, de Londres para a exposición Sensation. O Self de Quinn, juntamente cos traballos de Sarah Lucas e Damien Hirst, xa eran distinguidos entre o público británico. A exposición recibiu ampla atención dos media e tivo un número marca de visitantes para unha exposición de arte contemporánea.
Orde de Malta
Historia
Tralas derrotas fronte a Saladino, a orde embarca cara Europa, onde recibiu doazóns de cabaleiros devotos, aínda que finalmente acantoa os seus efectivos militares en Rodas. Alí, no século XIV, o Papa Clemente V, prohibe a Orde dos templarios e na mesma bula ordena que os seus bens sexan para a Orde dos Hospitalarios. Non obstante, o Imperio Otomán acaba expulsándoos de Rodas no XV e acabarán residindo en Malta ao ser este arquipélago entregado polo Imperio Español a esta orde católica, xa que é importante a nivel táctico para o control do Mediterráneo contra o perigo otomán e os piratas berberiscos, fronte aos cales a Orde imporá a defensa da illa fortificando a súa capital de tal forma que resistiu o sitio de Malta no século XVI, ata que Napoleón Bonaparte a tomou por sorpresa. Coa perda sa súa sede principal o líder foi a Italia para acabar pondo embaixada no Vaticano xa que, a pesar das promesas do Imperio Británico, este finalmente non entregou a illa á orde.
Marc Quinn
Traxectoria
En 2012, Quinn foi contratado para producir unha obra monumental para a cerimonia de apertura dos Xogos Paralímpicos nos Xogos Olímpicos de Londres 2012, para a cal realizou Breath, unha escultura monumental de Alison Lapper suspensa polo aire. En 2013, Quinn presentou unha exposición individual por ocasión da 55ª Bienal de Venecia, na Fundación Giorgio Cini, Venecia, con curadoría de Xermano Celant.
A primeira monografía de Quinn Memory Box, de Xermano Celant, foi publicada en 2013. Un documental sobre a vida e obra de Quinn, Making Waves, foi lanzado en 2014, producido e realizado por Gerry Fox.
Orde de Malta
A Orde dos cabaleiros hospitalarios en Galicia
A Orde entrou en Galicia no século XIII e obtivo ao pouco tódalas terras e membros da Orde dos Templarios ao seren prohibidos. Así recibiu as terras de Carballeda de Avia (onde o cruceiro fronte á igrexa ten unha cruz de Malta baixo o crucificado) e Pazos de Arenteiro. Fundaron varios hospitais ao longo do país nos que aínda se conserva o topónimo de O Hospital, onde fornecían de coidados a peregrinos do Camiño de Santiago (tanto no Camiño francés coma nos outros Camiños) e cobraban as rendas que lles correspondían como señores feudais do lugar.
Viaxe ao centro da terra II: A illa misteriosa
Viaxe ao centro da terra II: A illa misteriosa (en Journey 2: The Mysterious Island) é un filme estadounidense de comedia e aventuras dirixido por Brad Peyton e producido poe Beau Flynn, Tripp Vinson e Charlotte Huggins. É a secuela de Journey to the Center of the Earth (2008). Ó igual que o primeiro filme, está baseado noutra novela de Jules Verne, desta volta A illa misteriosa. Está protagonizado por Dwayne "The Rock" Johnson, Michael Caine, Josh Hutcherson, Vanessa Hudgens, Luis Guzmán e Kristin Davis. A historia foi escrita por Richard Outten, Brian Gunn e Mark Gunn, e o guión é obra de Brian e Mark Gunn. Foi estreado nos cinemas o 10 de febreiro de 2012 por Warner Bros. Pictures, New Line Cinema e Walden Media con valoracións diversas, mais foi un éxito de recadación en todo o mundo conseguindo arredor de $335 millóns, superando o filme anterior. Journey 2: The Mysterious Island foi lanzado en DVD/Blu-ray o 5 de xuño de 2012.
Estreouse en galego na Televisión de Galicia o 18 de decembro de 2019.
Marc Quinn
Traxectoria
Quinn foi tema de exposicións individuais no Museo de Sir John Soane, na Tate Modern, na National Portrait Gallery en Londres, na Fundación Beyeler en Basilea, na Fondazione Prada en Milán e na South London Gallery.
Obras
miniatura|dereita|"Planet" Os primeiros traballos de Quinn estaban preocupados con cuestións de corporalidade, decadencia e preservación. Experimentou materiais orgánicos e degradabades, incluíndo pan, sangue, chumbo, flores e escultura e instalación para produción de ADN, producindo Esculturas en Pan (1988), Self (1991), Desintoxicación emocional (1995), Xardín (2000) e Retrato de ADN de John Sulston (2001). Os anos 2000, comezou a concentrarse no uso de mármore, bronce e cimento. O artista explorou o corpo e os seus extremos a través das lentes de materiais clásicos e urbanos. Os traballos incluíron The Complete Marbles (1999 - 2005), Alison Lapper Pregnant (2004), Evolution (2005 - 2009) e Planet (2008). Desde 2010, traballa con metais, incluíndo aceiro inoxidable, aluminio, tintas para grafite, detritos atopados á riba-mar, tapicería e pintura, como observado en The History Paintings (2009-presente) e The Toxic Sublime (2014-presente).
Coleccións públicas
Quinn está representado nalgúns dos principais museos do mundo, como a Tate Modern, en Londres, a National Portrait Gallery, en Londres, e o Museo Colección Berardo, en Lisboa.
Rei de Bahrain
O Rei goza de amplos poderes, os cales inclúen nomear o Primeiro Ministro e o Gabinete, ostentar o mando supremo das Forzas Armadas, presidir o Consello Superior de Xustiza, nomear a cámara alta do parlamento e disolver a cámara baixa.
Hakims De Bahrein (1783–1971)
O título árabe de Hakim, romanizado, era Hakim al-Bahrain (Gardián de Bahrain). O Hakim tamén ostentaba o título honorífico de xeque.
Emires De Bahrein (1971–2002)
O título árabe de Emir, romanizado, era Amir dawlat al-Bahrain (Xefe de Estado de Bahrain). O Emir tamén ostentaba o título honorífico de xeque.
Rei de Bahrain (2002–presente)
O título árabe do rei, romanizado, é Malik al-Bahrain (Rei de Bahrain). O Rei tamén ostenta o título honorífico de xeque.
Lista de concellos de España por poboación
Nos últimos anos houbo variacións no número de concellos: apareceron novos concellos segregados doutro anteriores e tamén fusións entre concellos previamente existentes.
Durante 2014: Durante 2015: Durante 2016:
Concellos con máis de 20.000 habitantes
Nas seguintes táboas recóllense os municipios españois de máis de 20.000 habitantes ordenados por poboación, segundo os datos oficiais do Instituto Nacional de Estadística a data de 1 de xaneiro de 2018. As capitais de provincia están marcadas en letra grosa.
Mamoudzou
Mamoudzou (Shimaore Comorian: Momoju ) é a capital da rexión francesa de ultramar e o  departamento de Mayotte, no Océano Índico. Mamoudzou é a comuna máis poboada de Mayotte. Atópase en Grande-Terre (ou Mahoré), a illa principal de Mayotte.
Historia
A antiga capital de Mayotte era Dzaoudzi, na pequena illa de Petite-Terre (ou Pamanzi), pero Mamoudzou elixiuse como capital en 1977. No censo de 1985, rexistráronse 12.026 persoas na cidade principal.
Existe preocupación ambiental pola contaminación mariña. Entre 1977 e 2007 produciuse unha "degradación importante na calidade das augas costeiras" na lagoa do arrecife de coral no estreito de Mamoudzou, Dzaoudzi e na conurbación de Mamoudzou, Majikavo.
Administración
thumb | Concello de Mamoudzou A comuna está composta por 6 aldeas ademais da súa vila central, tamén chamada Mamoudzou. Estes son: Kawéni, Mtsapéré, Passamainti, Vahibé, Tsoundzou I e Tsoundzou II.
A comuna tamén se divide en 3 cantóns: Mamoudzou-1, Mamoudzou-2 e Mamoudzou-3.
O goberno é propietario da estación de radio en Mamoudzou e emite en francés e Mahorés. Os departamentos do goberno, incluíndo Agricultura e silvicultura, educación, saúde e seguridade social, obras públicas, traballo, emprego e formación e xuventude e deportes están situados na rúa Mariaze da cidade. Os departamentos do goberno asentáronse na cidade desde antes de converterse na capital, desde a segunda guerra mundial. France Télécom opera na cidade.
Economía
thumb|Praza do mercado Mamoudzou contén un banco e un centro comercial. O centro económico da cidade é a Praza do Mercado, que contén o banco, as oficinas de Air France e Ewa Air e a oficina de turismo. A sede da revista Jana na Leo, "principalmente ocupada por artigos sobre a vida social da illa de Mahore", está publicada en Mamoudzou. Entre os restaurantes destacados en Mamoudzou figuran Les Terrasses, Hotel Restaurante Isijiva, Le Barfly e Mamoudzou La Kaz.
Ofrécese un servizo de transbordador para turistas á illa de Petite Terre.
Vilameá, Calvos, Bande
Vilameá é un lugar da parroquia de Calvos no concello ourensán de Bande na comarca da Baixa Limia. Tiña 10 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 4 eran homes e 6 mulleres. Iso supón unha diminución da poboación respecto a 2010, cando tiña 11 habitantes (4 homes e 7 mulleres).
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, que é a vila situada no medio.
O Revolto, Barallobre, Fene
O Revolto é un lugar da parroquia de Barallobre no concello coruñés de Fene na Comarca de Ferrol. Tiña 45 habitantes no ano 2014 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales 19 eran homes e 26 mulleres.
Parador de Santiago de Compostela
O Parador de Santiago de Compostela, tamén coñecido como Hotel dos Reis Católicos e Hostal dos Reis Católicos e, hoxe, como Parador Museo Santiago, é un hotel pertencente á rede de Paradores Nacionais de Turismo do Reino de España, albergado nun edificio de estilo plateresco construído por orde dos Reis Católicos para dar acubillo a aqueles que requirían auxilio médico ao finalizar o Camiño, e deseñado polo arquitecto real Henrique Egas.
Situación
Está situado na Praza do Obradoiro de Santiago de Compostela. É o lateral curto, o do lado norte, do paralelogramo que constitúe a praza, formado pola Catedral, o Colexio de San Xerome, o Pazo de Raxoi e el mesmo.
Historia
Tras unha visita realizada a Santiago polos Reis Católicos no ano 1486, decidiron erixir un Gran Hospital Real na cidade do apóstolo, para atender os peregrinos que na época percorrían o Camiño de Santiago. A raíz da conquista do Reino de Granada en 1492, e dos ingresos obtidos pola vitoria, no ano 1499 doaron un terzo das rendas do Voto de Santiago para levar a cabo a empresa.
O arquitecto real, Henrique Egas, foi o encargado de realizar a traza e dirixir a construción do hospital, que se realizou entre os anos 1501 e 1511, salvo a fachada, que é lixeiramente posterior e que se reformou no século XVII. Céntraa unha portada renacentista, contratada polos mestres franceses Martín de Blas e Guillén Colás en decembro de 1519. Anos despois, como protección da fachada, o concello cedeu un terreo que se delimitou por grosas cadeas engarzadas en piares renacentistas.
Trátase dun edificio excepcional, moi diferente aos grandes hospitais de planta rectangular, usuais na Idade Media (a pesar de que a Egas se lle recomendara que tivera en conta o Hospital Real de Burgos, pero aínda estaba lonxe dos proxectos de influencia italiana de planta en forma de cruz grega.
O espazo da horta posterior ocúpase, no século XVIII, con dous novos patios, configurando así a actual cruz grega con catro patios.
O edificio utilizouse como hospital até mediados do século XX. O ano 1953, o Instituto Nacional de Previsión, dependente do Ministerio de Traballo, constrúe un novo edificio na rúa Galeras, a onde o Hospital se traslada ese mesmo ano, abandonando o antigo edificio, que se transformou no Hostal dos Reis Católicos, despois denominado Hotel dos Reis Católicos, integrado na rede de Paradores de turismo, e denominado na actualidade Parador Museo Santiago.
Os Paradores Museo
Segundo a propia sociedade Paradores de Turismo, os Paradores históricos son verdadeiros monumentos e forman parte do patrimonio artístico e cultural de España, e un Parador Museo é un edificio que transmite a súa historia e as súas lendas, un enclave que susurra quen foron os personaxes que o habitaron, que uso tiñan no pasado os seus espazos máis emblemáticos e que significado esconde a decoración dos seus patios e fachadas, e como se diferencian as súas etapas arquitectónicas.
O proxecto naceu en 2009, coa apertura do Parador Museo de Santo Estevo, instalado no Mosteiro de Santo Estevo de Ribas de Sil, sito en Nogueira de Ramuín, Ourense, e ten como obxectivo a musealización dos cincuenta edificios monumentais que forman parte da rede hoteleira de Paradores de Turismo. Aqueles que se hospedan nun Parador Museo reciben unha guía de visita que lles proporciona un percorrido polo interior do monumento, durante o que van achando un conxunto de soportes informativos, ilustrados con planos, mapas, gráficos e fotografías, que explican os aspectos máis significativos do edificio.
Para a elaboración destes contidos, a rede de Paradores conta cun equipo propio que investiga o pasado dos monumentos, mergullándose en arquivos históricos, bibliotecas e museos, até reuniren unha información ampla e fidedigna do pasado do Parador.
As Neves
As Neves é un concello do sur de Galicia, na provincia de Pontevedra, pertencente á comarca do Condado, limítrofe con Portugal e bañado polo río Miño que exerce de fronteira natural. Segundo o IGE, contaba no 2014 con 4.121 habitantes, o que supón unha diminución de habitantes con respecto aos censos anteriores. O seu xentilicio (véxase no Galizionario) é.
Xeografía
O concello posúe catro elementos xeográficos que actúan de referentes principais: o val do río Xuliana polo oeste, o do Miño polo sur, o do Termes polo leste e os Montes da Paradanta polo norte, onde se sitúa o monte San Nomedio, de 690 metros de altitude.
Val do Xuliana
O río Xuliana percorre as parroquias de Taboexa, Rubiós, Tortoreos e Liñares, onde desemboca no Miño. O val esténdese desde a aba do monte San Nomedio ata a foz do río en Liñares, a máis chan de todas as parroquias nevenses.
Val do Miño
O río máis longo de Galiza baña o concello nun treito de 10 quilómetros, servindo de fronteira co veciño Portugal. As súas augas transcorren polas parroquias, en sentido leste-oeste, de Vide, Setados, As Neves, Tortoreos e Liñares. A orografía máis montañosa de Setados e As Neves convértenas en miradoiros nos que enxergar unha boa panorámica de Portugal.
Val do Termes
O curso fluvial do Termes segue as parroquias de Cerdeira, San Xosé de Ribarteme, San Cibrán de Ribarteme e Santiago de Ribarteme, desembocando no Miño a xeito de fronteira entre Vide e Setados. O val abrangue desde a ladeira sur do Monte de Paradanta, onde se asenta Cerdeira, encaixándose logo entre este e o Monte de San Fins cara o nor-nordeste e o monte de San Nomedio en dirección nor-noroeste.
Montes da Paradanta
A zona máis montañosa do concello é a correspondente ás parroquias de Cerdeira, San Pedro de Batalláns e Santa Eulalia de Batalláns, así coma o norte de Taboexa e o norte e leste de San Xosé de Ribarteme. No caso de Cerdeira e Santa Eulalia o seu relevo montañoso débese a estaren situadas nas abas sur e oeste do monte Paradanta, respectivamente, pertencendo o cumio do monte ao concello da Cañiza. Nelas acádanse as maiores alturas do concello, arredor dos 800 metros. As outras tres parroquias están dominadas pola presenza de San Nomedio, con cumio en Taboexa.
Paleolítico, Neolítico e Calcolítico
O concello xa estaba habitado nestes períodos prehistóricos. Proba disto son as pezas líticas, mámoas e petróglifos achados no Castro de Altamira e na Pedra da Moura, na parroquia de Taboexa, no monte das Carboeiras en Liñares e no Coto do Facho en Santa María das Neves.
De especial relevancia son os sitios paleolíticos achados en Tortoreos, xa que se encadran dentro dunha serie de achados en Galiza que permiten establecer a existencia dun poboamento antigo que remontaría ao Paleolítico Inferior.
Cultura castrexa e Romanización
miniatura|Escultura en bronce da Época romana, século III-IV, atopada no Couto de Altamira, [[Taboexa, As Neves. Conservada actualmente no Museo de Pontevedra.]] O Castro de Altamira é o máis representativo do concello. Nel mestúranse os restos castrexos propiamente ditos con outros derivados da posterior romanización do poboado. Entre os restos atopados figuran diversos anacos de estatuas, unha ara dedicada ao deus Mercurio e unha cabeza de can. Pero o que fai singular a este castro son os numerosos vestixios de bronces romanos aparecidos. Todos eles están expostos no Museo de Pontevedra.
Outros poboados castrexos son os de Bocas, na parroquia de San Xosé de Ribarteme e o de Couto do Conde en San Pedro de Batalláns.
Tamén romana é a ponte que cruza o río Termes no lugar da Senra da parroquia de Santiago de Ribarteme.
Idade Media
Dous acontecementos configuran a historia do concello nos séculos medievais. O primeiro destes acontecementos foi a peregrinación da raíña Isabel de Portugal camiño de Santiago de Compostela, que no século XII atravesou o Miño pola parroquia de Vide facendo escala na Franqueira, no veciño concello da Cañiza. Hoxe en día, pódese seguir o camiño seguido pola monarca lusa grazas á creación dunha ruta de sendeirismo bautizado co nome de Sendeiro dos Frades.
Desta época data a igrexa parroquial de Santiago de Ribarteme, de estilo románico.
Idade Moderna
Os primeiros datos demográficos do concello, daquela encadrado na provincia de Tui, datan de fins do século XVI, cando posuía unha densidade de poboación próxima aos 50 habitantes por quilómetro cadrado, superando os 125 no censo poboacional do 1752. É posíbel que a introdución do millo na zona estea detrás deste aumento poboacional.
No século XVII foi edificada a igrexa das Neves. Conta a lenda que nun día de intensa nevarada no lugar a Virxe aparecéuselle a un cativo, motivo polo cal foille dedicada a igrexa á Virxe das Neves, medrando arredor dela o pobo. É obra do arquitecto Melchor de Velasco e do canteiro Amaro do Campo. Salienta pola súa torre piramidal en chanzos das que só hai cinco exemplos en toda Galiza e posúe un retablo de tres rúas do Barroco galego. Tamén barroca é a igrexa parroquial de Tortoreos.
Idade Contemporánea
A incorporación de novas terra ao cultivo, a definitiva implantación do millo e a pataca e a escasa incidencia da peste, importante nos séculos anteriores, fixo posíbel que Galiza mantivese un crecemento demográfico constante ata mediados do século XIX. Este feito non foi alleo ao concello nevense, onde a introdución do millo era xa total neste século, malia que a da pataca aínda era menor. . A partir desas datas, a emigración fixo que a demografía do concello se resentise.
Trala división territorial de España en 1833 instaurouse o concello de Setados, onde estaba a capital do municipio. A vila das Neves comezou a medrar a partir de 1879 tras a creación da estación das Neves, na vía de ferrocarril entre Monforte de Lemos e Redondela. En 1904 a casa consistorial mudou á parroquia das Neves, co conseguinte cambio na denominación do concello. Dez anos máis tarde recibiu o título de Muy Leal, mediante Real Decreto outorgado polo monarca Afonso XIII. Ata 1981 chamouse oficialmente Nieves.
Ata mediados do século XX a poboación do concello mantivo un lento pero constante crecemento (véxase táboa do inicio), que daría lugar a unha drástica caída demográfica posteriormente, como consecuencia do éxodo dos ámbitos rurais interiores aos urbanos costeiros común a todo o país. Porén, no último censo advírtese unha tímida recuperación.
Irmandada
As Neves está irmandada coas seguintes vilas dende a 30 de agosto de 2003:
Lugares das Neves
Para unha lista completa de todos os lugares do concello das Neves vexa: Lugares das Neves.
Al Horford
Alfred Joel Horford, nado o 29 de xuño de 1981 en Puerto Plata, é un xogador de baloncesto profesional dominicano que xoga nos Philadelphia 76ers da National Basketball Association (NBA). Pode xogar nas posicións de pivote ou ala-pivote. Formado na Universidade de Florida, foi seleccionado no Draft da National Basketball Association (NBA) polos Atlanta Hawks en 2007, equipo no que estivo até 2016, cando asinou coma axente libre polos Boston Celtics.
Universidade
Horford aceptou unha bolsa deportiva para asistir á Universidade de Florida en Gainesville, Florida, onde xogou para os Florida Gators, equipo de baloncesto masculino adestrador por Billy Donovan, entre 2004 e 2007 Foi membro da clase de recrutamento de 2004 dos Gators, xunto con outros debutantes como Joakim Noah, Taurean Green e Corey Brewer. Horford tivo un impacto inmediato como Gator, comezando a xogar como interior xunto con David Lee. Axudou aos Gators a gañar o campionato da Southeastern Conference de 2005.
miniatura|left|Horford na universidade Horford comezou a súa segunda tempada sen moitas expectativas. Moitas persoas crían que os Gators non farían unha boa temporada en 2005-06 ao perder a tres titulares do equipo do ano anterior. Porén, coa súa colaboración axuda gañaron de novo o campionato da Southeastern Conference e entraron no Torneo da NCAA de 2006 como cabeza de serie número 3. Horford mostrou gran liderado axudando aos Gators a avanzar polo primeiras catro roldas para chegar á Final Four. En semifinais conseguiron vencer a George Mason para chegar á final, onde derrotaron a UCLA con 14 puntos e 7 rebotes de Horford.
Horford e os Gators comezaron a tempada 2006-07 co obxectivo de repetir como campións nacionais. En decembro de 2006, Horford perdeuse unha serie de partidos debido a unha lesión. O adestrador Donovan mantívoo fóra dun partido contra a Universidade de Stetson, coa esperanza de que se curase axeitadamente para o partido do 23 de decembro en Gainesville contra os Buckeyes de Ohio State, terceiro clasificado. Un día antes do partido, Donovan anunciou que Horford non podería xogar. Con todo, Horford entrou finalmente desde o banco para defender ao pivote de 2,13 m Greg Oden. Horford tratou de conter a Oden, conseguindo que fixese tan só sete puntos, moi por baixo dos seus habituais 15 de media. Ademais, anotou once puntos e sumou once rebotes. Finalmente, os Gators venceron aos Buckeyes no que hoxe é considerado un dos partidos máis recordados da Universidade.
No último partido en casa da tempada, o 4 de marzo de 2007, contra Kentucky, Horford converteuse no cuarto do seu equipo en anotar 1.000 puntos na súa carreira, nun tiro libre no segundo tempo. Precisaba de 14 puntos durante o xogo para alcanzar o fito, e finalmente marcou o número exacto necesario. O 2 de abril de 2007, Horford e o resto dos Gators convertéronse no primeiro equipo en repetir como campións nacionais desde Blue Devils de Duke en 1991 e 1992, e o primeiro en facelo coa mesma aliñación titular. Tras finalizar, en maio de 2007 tanto Horford, como Taurean Green, Joakim Noah e Corey Brewer anunciaron a súa dispoñibilidade para o Draft da NBA. Pese a acudir á NBA o ano seguinte, Horford terminou os seus estudos no verán despois do seu primeiro ano profesional.
Profesional
miniatura|right|Horford lanzando un tiro libre nos Playoffs de 2008. Horford estaba considerado por moitos fans como un dos mellores pivotes que se presentarían no Draft. O 28 de xuño de 2007, foi elixido na terceira posición polos Atlanta Hawks detrás de Greg Oden e Kevin Durant. Horford considerouse un bo xogador novato debido á súa combinación única de habilidades tales como a capacidade de lanzar, pasar, rebotar e defender varias posicións. O xogador tivo un grande impacto sobre os Hawks no seu ano de novato, saíndo de titualar en 77 de 82 partidos e facendo unha media de 10,1 puntos e 9,7 rebotes por partido. Durante a súa primeira tempada, foi escollido como o Novato do Mes en catro ocasións: novembro, febreiro, marzo e abril. Así, debido á súa gran temporada, foi elixido para o Mellor quinteto de Rookies. Os esforzos de Horford axudou aos Hawks a chegar á oitava posición da Conferencia Leste. En play-off agardarían os favoritos Boston Celtics, porén os de Atlanta conseguiron levar aos de Massachussets ao 7 partido, onde finalmente perderían. Na serie fixo unha media de 12,6 puntos, 10,4 rebotes e 3,6 asistencias por partido.
Horford mellorou no seu segundo ano, facendo unha media de 11,5 puntos, 9,3 rebotes, 2,4 asistencias e 1,4 tapóns. Os Hawks tamén melloraron, acadando a cuarta posición na Conferencia Leste, e vencendo aos Miami Heat en 7 partidos antes de ser varridos polos Cleveland Cavaliers de LeBron James na seguinte rolda. Ao chegar á súa terceira tempada dos Hawks fixeron algunhas melloras ao equipo, asinando ao escolta Jamal Crawford. Horford mellorou unha vez máis no seu ano previo, con media de 14,2 puntos, 9,9 rebotes, 1,1 bloqueos e 2,4 asistencias. Este ano participou no seu primeiro All-Star, onde fixo 8 puntos e 4 rebotes. Pola súa parte, os Hawks clasificáronse de novo para os playoffs, esta vez ocupando a terceira posición. Porén, serían varridos de novo na segunda rolda, esta vez ante os Orlando Magic de Dwight Howard. Horford mellorou unha vez máis na súa cuarta tempada na NBA, facendo unha media de 15,3 puntos, 9,3 rebotes, 3,5 asistencias e 1,3 tapóns, sendo seleccionado de novo para o All-Star Game e elixido para o Terceiro equipo ideal da NBA.
O 11 de xaneiro de 2012, Horford sufriu unha lesión no ombreiro esquerdo que a priori parecía non ter importancia. Porén, os resultados amosaron máis tarde que se desgarrara o músculo pectoral, perdéndose finalmente o resto da tempada regular. Non volvería xogar un partido até o cuarto encontro da serie de playoffs de primeira rolda de Atlanta ante os Boston Celtics. Ao acabar a temporada Joe Johnson seria traspasado, polo que Horford asumiu o liderado do equipo cunha media de 17,4 puntos, 10,2 rebotes, 3,2 asistencias e 1,2 tapóns por partido. O dominicano obtivo 43 dobres-dobres, o seu máximo nunha tempada, sendo o sexto que máis obtivo ese ano na NBA. O 27 de febreiro do 2013, consegue facer nun só encontro 34 puntos, 15 rebotes e 5 tapóns contra os Utah Jazz. Finalmente o seu equipo acaba na sexta posición da Conferencia Leste. En play-offs enforntaríanse aos Indiana Pacers, non conseguindo pasar de rolda. Nas eliminatorias o dominicano faría unha media de 16,7 puntos, 8,8 rebotes, 3,0 asistencias e 1,0 roubos por partido.
Internacional
Horford debutou coa selección nacional da República Dominicana no Centrobasket de 2008 celebrado en Cancún, México. Alí tivo unha destacada participación facendo unha media de 14,4 puntos, 9,8 rebotes, 2,2 asistencias e 1,4 tapóns por partido. O seu equipo acabaría de terceiro na competión. Volvería á selección ao ano seguinte no campionato continental FIBA Américas celebrado en San Xoán, Porto Rico, onde fixo unha media de 14 puntos, 10,3 rebotes e 2,8 asistencia por partido. Nesa ocasión República Dominicana quedou quinta na táboa de posicións.
Horford novamente foi convocado de novo para representar a súa selección para preolímpico de Mar del Plata, Arxentina no verán de 2011, onde os dominicanos tentarían conseguir clasificarse por primeira vez na historia aos xogos olímpicos, neste caso os de Londres 2012. Pese a acabar en terceiro lugar e conseguir a medalla de bronce do torneo, non conseguiron o seu obxectivo xa que só había dúas prazas dispoñíbeis de clasificación directa ás olimpíadas, obtidas polo Brasil e a Arxentina. Horford neste torneo volveuse a consolidar como a principal arma ofensiva do conxunto facendo 19,0 puntos, 9,2 rebotes e 3,1 asistencias por partido. Xa no 2012 representa á de novo ao seu país no torneo Centrobasket en Porto Rico, onde logran a medalla de ouro na final fronte ao equipo local. Esta foi a terceira medalla de ouro para República Dominicana en competicións de centrobasket e a primeira obtida en Porto Rico.
Eleccións xerais de España de abril de 1872
As eleccións xerais de España de abril de 1872 foron convocadas o 3 de abril baixo sufraxio universal masculino. Foron as segundas eleccións convocadas durante o breve reinado de Amadeu I, debido á división interna do Partido Progresista que provocou a súa división en dúas forzas políticas, o Partido Demócrata-Radical dirixido por Manuel Ruiz Zorrilla e o Partido Constitucional dirixido por Práxedes Mateo Sagasta, que incorporara algúns membros da Unión Liberal de Francisco Serrano Domínguez.
A Coruña
miniatura|200px|[[Ramón Pérez Costales foi deputado pola Coruña.]]
Lugo
miniatura|200px|[[Constantino Ardanaz Undabarrena|Constantino Ardanaz foi deputado por Lugo.]]
Pontevedra
miniatura|200px|[[Antonio Aguilar y Correa foi deputado por Pontevedra.]]
Zoé Félix
Zoé Félix, nada o 7 de maio de 1976 en París, é unha actriz francesa de cinema e televisión.
Buraka Som Sistema
Buraka Som Sistema é un grupo de música electrónica de Amadora (Portugal). A formación está especializada no son kuduro, e están acreditados coma os creadores do kuduro progresivo.
Traxectoria
Buraka Som Sistema formouse en 2006 da man de João Barbosa (Li'l John), Rui Pité (DJ Riot), Andro Carvalho (Conductor) e Kalaf Ângelo. Barbosa e Pité eran produtores de Cool Train Crew, do que Kalaf era un dos vocalistas. Os tres estaban interesados en crear un proxecto baseado no kuduro, e decidiron poñelo en marcha tras coñecer a Carvalho, un produtor de hip hop de Angola que estaba de paso por Portugal. O nome da formación está inspirado na freguesía de Buraca, do concello de Amadora.
En 2007 lanzaron un segundo EP, Sound of Kuduro, no que colabora M.I.A. e outros artistas angolanos e portugueses. Este traballo serviu de punto de partida para o lanzamento do segundo disco, Black Diamond (Sony BMG, 2008). O sinxelo de lanzamento, "Kalemba (wegue wegue)", conta coa voz de Pongolove. Ese mesmo ano Buraka Som Sistema gañou o premio ao mellor artista portugués nos MTV Europe Music Awards.
Howard Hughes
Traxectoria
Hughes naceu o 24 de decembro de 1905 en Houston, Texas. Seu pai, procedente dunha familia de clase media de Missouri, fíxose millonario cos pozos de petróleo de Texas no cambio de século. Tamén mercou os dereitos dunha fresadora-barrenadora xiratoria e sobre ela levantou a multimillonaria Hughes Tool Company.
Hughes educouse nun colexio privado en Nova Inglaterra antes de asistir ao Instituto de Tecnoloxía de California (Caltech). Sobresaíu en matemáticas e sempre estivo fascinado polas máquinas.
Cando morreu seu pai el tiña 19 anos e quedou co 75% da compañía familiar. A lexislación de Texas deixouno fóra da dirección da mesma ao ser aínda menor de idade. Deixou os estudos no Caltech sen graduarse, persuadiu á xustiza de Texas para poder encargarse dos asuntos da dirección da compañía, e incluso se fixo coas participacións restantes, en mans dos seus avós. Asegurado o seu futuro, Howard deixou a compañía en mans dos seus directivos e comezou a centrarse nas súas paixóns, empezando polo negocio das películas mudas.
A súa faceta como produtor de cinema
O seu tío, Rupert Hughes, era un guionista de Hollywood, onde traballaba para Samuel Goldwyn. Howard trasladouse e creou o seu propio estudio a mediados dos anos 20. A súa primeira produción foi un fracaso, e el mesmo destruíu todas as copias da película, titulada Sweel Hogan.
En 1927 Hughes uniu as súas paixóns pola aviación e o cinema nunha ambiciosa produción. Comezou a traballar no argumento dunha historia que se centraba en dous pilotos en Francia durante a primeira guerra mundial e que levaba o título de Hell's Angels ("Anxos do inferno").
Unha vez os guionistas puliron a historia, Hughes enviou a Europa a un equipo de contables e pilotos para mercaren todos os avións de guerra auténticos da primeira guerra mundial que puidesen. Gastaron uns 500.000 dólares en 87 aparatos e reuniunos todos en Mines Field, California. Para voalos contratou a 137 pilotos especialistas, encabezados polo famoso Roscoe Turner e gastou outro medio millón de dólares para mercar un autentico Zeppelin que sería derrubado e incendiado diante das cámaras.
A rodaxe iniciouse no val de San Fernando e o propio Hughes dirixiu e voou nalgunhas escenas. O único avión que non se puidera conseguir fora un bombardeiro alemán Gotha. Roscoe Turner posuía un bimotor Sikrsky que Hughes mercou e o reformou para que parecese o devandito bombardeiro.
Hughes rexeitou o uso de maquetas e trucos, levando os pilotos e os avións ao límite das súas posibilidades en moitas ocasións, aínda que nunca esixía máis do que el mesmo podía facer. O mesmo Hughes sufriu un accidente durante a rodaxe ao engalar cun Thomas Morse Scout, do que saíu só cunhas poucas mancadelas. Malia isto, en toda a rodaxe só houbo unha morte, a dun mecánico na escena final da película, onde o Sikorsky debía ser destruído. O avión foi levado deliberadamente a unha barrena para que se estrelase e os dous tripulantes estaban equipados con paracaídas para abandonaren o aparato cando empezase a caer, pero un deles non saltou e morreu cando o avión se estrelou contra o chan.
A película, que custou 3,8 millóns de dólares, rematouse en 1929, cando xa aparecera o cinema sonoro, pero Hughes fixo que se captase son para estrear unha nova versión en 1930. Hell's Angels converteu a Hughes nun dos máis importantes produtores de Hollywood e el persoalmente supervisaría dúas películas moi recadadoras dos anos 30, Scarface e The Front Page. Anos despois, en 1948 mercou un paquete maioritario de accións da RKO Pictures a través da cal lanzou a moitas actrices á fama.
Aviador e deseñador de avións
En 1930, cando Hell's Angels comezaba a exhibirse nos cinemas, Hughes comezou a pasar horas con Glenn Odekirk, enxeñeiro que contratara ao final da película e que se convertera no seu home de confianza. Xunto con outros enxeñeiros ocupou o seu tempo en hangares, rodeado de avións, reparando motores e esbozando as súas ideas para novos deseños. Incluso chegou a pasar dous meses desaparecido, voando como copiloto dun Fokker da aeroliña American Airlines so o pseudónimo de Charles Howard. En 1935 fixo outra cousa semellante, traballando de copiloto en voos transcontinentais da TWA debido á súa obsesión por coñecer todos os aspectos da aeronáutica.
Despezou o seu biplano Waco e mercou dous novos avións. O primeiro foi un anfibio Sikorsky S.38 para viaxar, que entregou a Odekirk para que o puxese a punto e ao que lle instalou un transmisor-receptor de radio, algo raro nun avión privado da época. O segundo avión que mercou foi un Boeing 100-A, a versión civil dun biplano construído para a persecución militar, que conseguiu despois dun acordo con Boeing e a USAAF por 45.000 dólares. Hughes ordenou aos seus enxeñeiros que lle adaptasen un motor rotativo Pratt & Whitney Wasp, que aumentaba a súa potencia considerablemente. Aínda que respectou o formato básico do avión, converteuno en monopraza, atrasando a cabina e modificou lixeiramente a cola, as ás e o tren de aterraxe. Todo isto tiña un propósito especial.
Cando rematou co Boeing centrouse no Sikorsky. En febreiro de 1933 iniciou, xunto con Odekirk, unha viaxe ao redor dos Estados Unidos, pasando por Houston para revisar a Hughes Tool Company e por Nova Orleáns, onde tivo que amarar ao fallar o motor do avión. Após o incidente partiu cara a Nova Inglaterra onde participou en varios torneos de golf (outra das súas paixóns) e posteriormente viaxou a Europa para mercar o Southern Cross, o quinto maior iate privado do mundo.
Carreiras aéreas
O 14 de xaneiro de 1934 Hughes converteuse no home máis rápido dos Estados Unidos nunha carreira libre sobre un circuíto de 20 millas. Recibiu por iso o prestixioso trofeo Trujillo, o primeiro de moitos outros. Esta vitoria, cando só tiña 29 anos, fixo que se vise a Hughes con outros ollos no mundo aeronáutico, que ata entón era visto como un produtor multimillonario afeccionado ás mulleres que tiña á aviación como pasatempo.
A pesar de gañar a competición, Hughes pensaba que o avión non era o suficientemente bo. Falou con Odekirk e este díxolle que a única forma de que estivese totalmente satisfeito era que el mesmo deseñase un avión partindo de cero.
Hughes H-1
Seguindo o consello de Odekirk Hughes pasou os seguintes anos deseñando o seu propio avión. Alugou un hangar no aeroporto dos Ánxeles a finais da primavera de 1934 e reuniu a un equipo de 18 homes que se converterían no núcleo da Hughes Aircraft Company. Entre eses homes estaba Odekirk, que xunto con Dick Palmer, un enxeñeiro graduado no Caltech que xa traballara con Douglas e Fokker, encargaríanse da produción. Outro membro foi Robert W. Rummel, que sería posteriormente enxeñeiro xefe da TWA cando Hughes mercou a maioría das súas accións.
En agosto de 1935 presentouse o Hughes H-1, que a prensa chamaría a Misteriosa Aeronave Hughes. Era un avión de á baixa, co corpo de aluminio e as ás de madeira que incorporaba moitas innovacións.
Récords aéreos
Hughes decidiu realizar as probas de voo el mesmo, e así continuaría facendo cos seus futuros avións. Cando estivo satisfeito coas probas do H-1 decidiu bater o récord de velocidade de avións terrestres, que estaba en mans do francés Raymond Delmotte dende 1934. O 13 de setembro de 1935, supervisado por membros da Asociación Aeronáutica Nacional e a Federación Internacional Aeronáutica, Hughes voou no seu H-1 a 352,39 millas/hora, case 40 millas/h máis que Delmotte. Ao rematar a proba, xusto despois de rematada a última volta, sufriría un accidente. O avión levaba o combustible xusto para que pesase menos e quedou sen el xusto ao rematar. Tivo que facer unha aterraxe de emerxencia pero o avión apenas sufriría danos e en pouco tempo estaría reparado.
O seguinte récord de Hughes foi o de velocidade de costa a costa dos Estados Unidos. A marca tíñaa dende o ano anterior Roscoe Turner, que traballara con Hughes en Hell's Angels. Turner fixera o percorrido de 2480 millas entre Burbank (California) e Newark (Nova Jersey) en 10 horas.
Mentres o H-1 era reparado e modificado cunha á maior para longos percorridos, Hughes alugou un Northrop Gamm ao que lle instalou un novo motor. O 13 de xaneiro de 1936 engalou en Burbank e aterrou en Newark 9 horas e 27 minutos despois, batendo así o récord de Turner. No regreso a California establecería outros récords interurbanos entre Nova York e Miami e entre Chicago e Os Ánxeles.
Estes logros reportáronlle o prestixioso trofeo Harmon, a na súa viaxe cara a Nova York para a cerimonia no reformado H-1 tardou 7 horas e 28 minutos, batendo novamente o récord que permaneceu así durante 10 anos.
O derradeiro récord que bateu Hughes, en parte por satisfacción persoal e en parte para darlle publicidade á TWA, a aeroliña que estaba adquirindo, foi a volta ao mundo. A TWA durante os anos 30 estaba dedicada principalmente ao transporte de carga dentro dos Estados Unidos e necesitaba expandirse, e á parte moi pouca xente usaba as aeroliñas con regularidade por non considerar os voos nin cómodos nin seguros. Un dos obxectivos de Hughes era demostrar a seguridade e a velocidade da viaxe en avión.
A primeira volta ao mundo realizáraa en 1933 o piloto torto Wiley Post e Hughes quería realizar unha fazaña semellante insistindo nas vantaxes dos avións. Comezaría a preparar a viaxe en 1936 e tardaría dous anos en levar a cabo o voo. O avión elixido foi un Lockheed 14 Lodestar que foi dotado cos últimos sistemas de comunicacións e navegación.
O 13 de xullo de 1938 Hughes e os seus catro tripulantes aterraron en Nova York despois de sobrevoaren Europa, a Unión Soviética e Alasca, tardando 3 días, 19 horas e 9 minutos en completaren o percorrido. A idea de Hughes após bater este récord era completalo en solitario co novo modelo civil de Boeing, o 307 Stratoliner, pero o estoupido da segunda guerra mundial rematou cos seus plans. No seu lugar dedicaría os seus esforzos a intentar construír un caza para venderllo á USAAF.
XF-11
Hughes deseñou un caza bimotor e bifuselaxe coa cabina nunha góndola central e denominouno D-2, pero a USAAF decantaríase polo Lockheed P-38 Lightning, que tiña unha configuración semellante pero cunha construción totalmente metálica. Despois desa decisión, cando o comandante supremo da USAAF visitou o hangar do D-2, Hughes impediulle a entrada con gardas armados. Estaba convencido de que os militares o odiaban e cada vez se volvía máis paranoico. miniatura|225px|XF-11 A pesar de non ser elixido continuou co seu deseño e fabricou un prototipo do D-2 nun complexo especial construído a propósito para o novo avión. Un oficial de adquisición da Forza Aérea avaliou o prototipo e non deu a súa aprobación. O mesmo Hughes non estaba satisfeito co modelo cando fixo o seu primeiro voo o 20 de xuño de 1943, polo que decidiu facer modificacións no deseño. Porén o aparato ficaría destruído nun incendio no seu hangar ese ano.
Hughes entón comezaría a traballar inmediatamente nunha versión mellorada ao que denominaría D-5. A súa idea era que mantivese a velocidade dun caza e tivese o alcance dun bombardeiro. Desta vez o proxecto foi aprobado polo coronel Elliot Roosevelt, fillo do presidente estadounidense e experto en fotorecoñecemento, que recomendou a súa fabricación en metal. O avión foi redenominado XF-11 e en xullo de 1944 asinaríase un contrato por tres prototipos e 95 aparatos de serie como avión de recoñecemento.
Pero o XF-11 nunca chegaría a ser operativo. Durante eses anos, Hughes centrouse noutros proxectos. Produciu e dirixiu a película The Outlaw, deseñou un sistema de alimentación para metralladoras de bombardeiros, remodelou o panelado dos bombardeiros B-25 e B-26, e supervisou a Dikinson Gun Plant, que fabricaba tubos de canóns. En 1944 desapareceu novamente, e durante nove meses viaxou polo país nun hidroavión. Nese tempo tamén se atopaba traballando no que sería o seu maior proxecto, o HK-1.
Accidente fatal
miniatura|250px|Metraxe sobre o accidente do XF-11 O XF-11 realizaría o seu primeiro voo o 7 de xullo de 1946. Despois de pasar toda a mañá dese día facendo carreiras de rodaxe, pola tarde preparouse para engalar. Despois de realizar diversas probas co avión sen ningún tipo de problemas, cando se aproximaba ao aeródromo para rematar ese primeiro voo, o XF-11 escorregou cara a dereita e comezou a perder altura. Hughes non podía ver nada anormal no panel de control nin a través da cabina. Conseguiu facerse co mando do avión, mais este continuaba perdendo altitude polo que decidiu aterrar na pista máis próxima, a do Club de campo dos Ánxeles. Antes de poder chegar o avión acabaría estrelándose contra unha casa en Beverly Hills e incendiouse decontado. Un sarxento da infantería de mariña atinxiu sacar a Hughes inconsciente da cabina.
Hughes tiña unha parada cardíaca, a caixa torácica afundida, un pulmón enchoupado, o nariz e unha clavícula rotos, bastantes contusións e queimaduras de segundo grao. Cando chegou ao hospital os médicos prognosticáronlle poucas horas de vida, pero cinco semanas máis tarde estaba xa na rúa.
Unha vez recuperado comezou a investigar as causas do accidente, e os seus enxeñeiros descubriron que unha xunta hidráulica do mando de paso das hélices de estribor rompera, facendo que unha das hélices corrotativas se colocase en paso inverso, facendo que as dúas xirasen no mesmo sentido e que o avión caese cara a dereita. Hughes non volvería a usar hélices corrotativas nunca máis, e o seguinte prototipo do XF-11 levaríaas normais.
Hughes H-4 Hercules
A idea do Hughes H-4 Hercules, alcumado Spruce Goose e inicialmente denominado HK-1, remontábase ao verán de 1942. No mes de xuño dese ano, os submarinos U-Boat alemáns afundiran 800 000 toneladas de subministracións estadounidenses no océano Atlántico, durante o seu camiño a Gran Bretaña. A maioría dos barcos afundidos eran buques do tipo "Liberty", uns navíos pequenos e doados de construír ideados polo navieiro Henry J. Kaiser.