cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Lista de representantes diplomáticos de España en Grecia
Embaixada de España en Grecia, período de delegación independente (1882-1892)
Neste período os Ministros plenipotenciarios e residentes tiveron na legación diplomática cónsules de 2ª clase (ata 1883) e secretarios de 2ª clase (entre 1882 e 1893). Os cónsules de 2ª clase foron: Eduardo Clocel (agosto a novembro de 1882), Antonio Zammit Romero (novembro 1882-febreiro 1883) e Fernando Useleti-de Ponte Fernández (febreiro a marzo de 1883, nomeado). Por outra banda os secretarios de 2ª clase foron: Emilio Moreno Rosales (1882-xuño 1883), Enrique Otal Rie (xuño 1883-1884), José Llabería Herzberg (1885), Cándido Galicia (1886-1887), o Marqués de Valladares (1888), Manuel María Aranguren (1889-1891) e Antonio Benavides (1892-1893).
En agosto de 1892 un decreto da raíña-rexente María Cristina, asinado en San Sebastián, suprimiu a figura do Ministro en Atenas, desempeñando desde entón a representación en Atenas o embaixador en Constantinopla.
Embaixada de España en Grecia, período de representación polo embaixador en Turquía (1892-1914)
A partir de 1892 a máxima representación diplomática no Reino de Grecia levouna o xefe da delegación diplomática en Turquía.
Embaixada de España en Grecia, período de delegación independente (desde 1915)
...
Neste período os Ministros plenipotenciarios tiveron na legación diplomática os seguintes secretarios:
Neste período na legación consular existiron os seguintes vicecónsules de carreira: José Manuel Aniel-Quiroga Redondo (1935).
Outras representacións diplomáticas en Grecia
Desde 1851 foron abríndose diferentes delegacións diplomáticas en varias cidades e illas gregas que estiveron representadas por cónsules, vicecónsules e axentes consulares, a maior parte deles por persoas que non pertencían á carreira diplomática, senón que o eran a título honorario.
A delegación máis importante foi a de O Pireo (ou Atenas-O Pireo), da que levou a representación case sempre un cónsul, ata a reestruturación xeral de 1922. A cidade de Patras tivo outra delegación consular que tivo unha certa importancia durante un breve período de tempo na organización das delegacións diplomáticas españolas en Grecia. Ata 1915 non apareceu outra delegación diplomática equivalente á ateniense, cun cónsul de carreira, que foi a de Tesalónica.
En 1922 produciuse unha segunda división das legacións diplomáticas en territorio grego, adscribíndose como dependentes a partir de entón cada unha delas ou ben ao Consulado xeral de Atenas (dirixido por un Ministro plenipotenciario ou embaixador en Grecia) ou ben ao Consulado de Tesalónica.
Representantes de España en Atenas, O Pireo e O Pireo-Atenas (desde 1882)
O consulado de 2ª clase de Atenas trasladouse á cidade de O Pireo, próxima a aquela, en 1883. En 1896 o consulado comezou a denominarse de O Pireo-Atenas ou Atenas-O Pireo. En 1897 constaba que deste consulado dependía todo o Reino de Grecia, excepto as provincias de Acaia e Quíos, que dependían do cónsul de Patras. No período de 1898 e 1899 sucedeu o mesmo, salvo que de Patras nesta ocasión dependían Acaia e Élide. Tras a reestruturación de 1922, xurdiu o consulado de O Pireo, dependente do Consulado xeral de Atenas. Este consulado mantívose ata 1927, en que O Pireo pasou a ter como representante a un vicecónsul, mentres que creouse un consulado de 1ª clase con base en Atenas, dependente igualmente do Consulado xeral na capital grega, ata que na nova reestruturación de 1931 este consulado tamén desapareceu, manténdose en Atenas a única representación do Consulado xeral. ...
Desde 1910 nesta legación existiu tamén a figura do vicecónsul honorario, que levárona Joseph Ibeck (1910, O Pireo-Atenas), Georges Stringo (1911-1915, O Pireo-Atenas), Georges Casanova (1917, O Pireo-Atenas), Ángelos S. Metasa (1918-1919, o Pireo-Atenas), Nicolás Raphael (1923, O Pireo), Mauricio Saporta (1924-1927, O Pireo), Basilio C. Scalorias (1929-1930), e Jorge L. Casanovas (1935, O Pireo).
Representantes de España en Tesalónica ou Salónica (desde 1911)
Esta legación diplomática desde a súa creación foi representada por un cónsul de 2ª clase de carreira, igual que a de O Pireo-Atenas. En 1919 pasou a estar representada por un cónsul de 1ª clase. ...
Desde a súa creación nesta legación existiu tamén a figura do vicecónsul, que foron:
Representantes de España en Kavala (1929-19??)
Dependeu do Consulado de Tesalónica.
Representantes de España en Komtiní (1929-19??)
Dependeu do Consulado de Tesalónica
Representantes de España en Lavrio (1900-193?)
Desde 1922 dependeu do Consulado de Atenas.
Representantes de España en Mitilene (1925-193?)
Dependeu do Consulado en Atenas.
Representantes de España en Patras (desde 1851)
Foi, xunto ao consulado de O Pireo-Atenas, o consulado máis importante de Grecia ata aparición do consulado de carreira de Tesalónica en 1915. En 1897 dependían deste consulado as provincias de Acaia e Quíos, mentres que no período de 1898 e 1899 dependían as provincias de Acaia e Élide. A partir de 1922 dependeu do Consulado de Atenas. ...
Representantes de España en Volos (1900-19??)
Desde 1922 dependeu do Consulado de Atenas.
Representantes de España na illa de Cefalonia (1873-1883 e 1889-193?)
Desde 1922 dependeu do Consulado de Atenas. A partir de 1929 a legación pasou a denominarse de Argostoli, que é o nome da capital da illa de Cefalonia.
Representantes de España na illa de Corfú (desde 1878)
Desde 1922 dependeu do Consulado de Atenas. ...
Representantes de España na illa de Samos (1928-19??)
Esta legación española foi a única que non dependía de ningún dos consulados maiores gregos, nin de Atenas nin de Tesalónica.
Representantes de España na illa de Siros (1878-193?)
Desde 1922 dependeu do Consulado de Atenas.
Representantes de España na illa de Zante (1872-1875 e 1879-193?)
Desde 1922 dependeu do Consulado de Atenas.
Aereogramme
Aereogramme foi unha banda escocesa de rock alternativo/progresivo formada en abril de 1998. Estivo composta por Craig B. (voces, guitarra), Iain Cook (guitarra, programación), Campbell McNeil (baixo) e Martin Scott (batería). Antes de separarse no ano 2007 a banda editou catro álbums de estudio.
Historia
O seu cuarto álbum, My Heart Has a Wish That You Would Not Go, foi editado en Europa e nos Estados Unidos o 29 de xaneiro do 2007, e no Xapón o 14 de outubro do 2006, e collía o seu título da novela The Exorcist. Nunha o cantante Craig B. revelou o longo espazo entre os lanzamentos debeuse parcialmente a que perdera a súa voz durante seis meses.
O 11 de maio do 2007 Aereogramme anunciou a súa disolución. A banda realizou o seu derradeiro concerto no Connect Festival en Inverary, Escocia o 31 de agosto dese ano.
Iain Cook e Craig B. formaron posteriormente a banda The Unwinding Hours, coa cal editaron un álbum do mesmo nome en febreiro do 2010. Martin Scott traballa na actualidade coa banda escocesa Biffy Clyro como tour manager, e Campbell McNeil fai o mesmo traballo cos australianos The Temper Trap.
Loranthus
Loranthus é un xénero botánico de plantas parasitas que crecen nas ramas das árbores madeireiras. Ten 1341 especies pertencentes á familia Loranthaceae. Distribúense polo mundo, principalmente en Kerala na India, onde son unha ameaza para a mangueira (Mangifera indica).
San Felices de Buelna
San Felices de Buelna é un concello da comunidade autónoma de Cantabria, España. Limita polo norte con Torrelavega e Cartes, polo sur con Anievas, polo leste con Corvera de Toranzo e Puente Viesgo e polo oeste con Los Corrales de Buelna.
Loranthus
Características
Crecen sobre as pólas medias ou vellas das árbores. Unha vez establecidas, toman rapidamente o nutriente e a luz solar, cubrindo as ramas da árbore que a hospeda, converténdoa en débil e inactiva. As flores de Loranthus son de cor rosa.
San Felices de Buelna
O municipio áchase na comarca do Besaya e polo seu termo discorre o río Besaya. A influencia do desenvolvemento industrial da comarca repercutiu tamén neste municipio, aínda que en menor medida.
Localidades
Os seus 2.309 habitantes (INE, 2008) viven en:
Demografía
Fonte: INE
Patrimonio
miniatura|250px|[[Torre de Pero Niño.]] Posúe cinco bens de interese cultural: Ademais, a Igrexa de San Félix en Rivero é Ben de interese local con categoría de inmoble.
Trío Mandili
Trío Mandili (en xeorxiano: ტრიო მანდილი, «trío pano») é un grupo musical xeorxiano que forman tres rapazas: Anna Chincharauli, Tatia Mgeladze e Shorena Tsikarauli. Tornáronse populares en Xeorxia debido a un vídeo de música no cal interpretan unha canción folk xeorxiana. Este vídeo en YouTube obtivo máis de catro millóns de vistas.
Lev Zalenskyi
Lev Sliubych-Zalenskyi (en Лев Слюбич-Заленський; en Lew Ślubicz-Załęski; en Леў Слюбіч-Заленскі), nado en 1648 en Volinia (Coroa do Reino de Polonia) e finado o 24 de agosto de 1708, foi un eclesiástico grecocatólico ruteno, metropolita de Kíiv e Galicia e toda a Rus dende 1695 até a súa morte.
Traxectoria
O 30 de novembro de 1678 foi nomeado bispo coadxutor de Volodymyr-Brest, recibindo a consagración episcopal en decembro do mesmo ano de mans do metropolita Kypriian Zhokhovskyi.
En 1693 foi nomeado administrador das arquieparquías de Kíiv e Polack. En 1695 foi elixido metropolita de Kíiv e Galicia e toda a Rus. Finou no cargo en 1708.
Bandeira das Illas Virxes Británicas
A bandeira mercante é sobre fondo vermello e utilízana os navíos rexistrados nas Illas Virxes Británicas.
1405
Acontecementos
miniatura|esquerda|250px|Cristina de Pizán escribindo no seu cuarto.
Channing Frye
Channing Thomas Frye, nado en White Plains, Nova York, o 17 de maio de 1983, é un ex xogador estadounidense de baloncesto profesional que xogou durante 14 tempadas na National Basketball Association (NBA).
Traxectoria profesional
Frye foi elixido na 8ª posición do Draft da NBA de 2005 polos New York Knicks. Ó remate da súa tempada de rookie, foi incluído no mellor quinteto de rookies da tempada 2005-06.
O 28 de xuño de 2007, Frye foi traspasado xunto a Steve Francis ós Portland Trail Blazers, a cambio de Zach Randolph, Fred Jones e Dan Dickau.
O 14 de xullo de 2009, Frye asinou cos Phoenix Suns un contrato de dous anos e 3.8 millóns de dólares. En febreiro de 2010, Frye foi elixido para xogar o concurso de triplas do All-Star Weekend da NBA, converténdose no primeiro pivote en participar dende Sam Perkins en 1997. O 8 de xullo de 2010, Frye asinou un novo contrato cos Suns por cinco anos e 30 millóns de dólares.
O 14 de xullo de 2014, Frye asinou cos Orlando Magic un contrato por catro anos e 32 millóns de dólares.
O 18 de febreiro de 2016, Frye foi traspasado ós Cleveland Cavaliers a cambio de Jared Cunningham e unha futura elección da segunda rolda do Draft.
O 8 de febreiro de 2018, Frye foi traspasado xunto a Isaiah Thomas e unha elección da primeira rolda do Draft de 2018 ós Los Angeles Lakers, a cambio de Jordan Clarkson e Larry Nance, Jr..
O 19 de xullo de 2018, Frye asinou cos Cleveland Cavaliers. O 1 de marzo de 2019, Frye anunciou que a tempada 2018-19 sería a súa derradeira tempada coma xogador profesional.
Custas procesuais
As custas procesuais en Dereito procesual, son aqueles gastos que poden ser repercutidas á parte vencida en xuízo, cando a sentenza (ou auto) xudicial  contén pronunciamento ao respecto.
Nalgúns ordenamentos, os honorarios dos avogados e demais persoas que interviñeron no xuízo (por exemplo, procuradores e peritos), denomínanse custas persoais, en oposición aos gastos causados na tramitación do proceso, chamadas custas procesuais. Aínda que ambos os conceptos englóbanse baixo o termo xeral de custas.
Condena en custas
Nos escritos de demanda e nas contestacións á demanda, é habitual que se solicite ao xuíz que se condene á contraparte a pagar as custas do xuízo.
A condena en custas normalmente se impón:
Nestes casos, se o demandante e o demandado non se poñen de acordo con respecto á contía das custas, ten lugar un procedemento de taxación de custas, que se desenvolve no mesmo xulgado ou tribunal que ditou a sentenza, e que remata por auto fixando a contía.
Welcome to the Monkey House (álbum)
Welcome to the Monkey House é o cuarto álbum da banda estadounidense de rock alternativo The Dandy Warhols, publicado o 5 de maio de 2003 a través do selo Capitol Records. O disco gravouse entre setembro e decembro de 2002.
Orixinalmente foi mesturado polo enxeñeiro de música soul e gañador dun Grammy Russell Elevado, pero Capitol Records non quedou contento co resultado, publicando unha mestura máis puída e influenciada polo synthpop de Nick Rhodes, de Duran Duran. A mestura orixinal do traballo editouse posteriormente como The Dandy Warhols Are Sound en 2009. O seu sinxelo principal, "We Used to Be Friends", foi o tema de apertura da serie Veronica Mars e da súa adaptación ao cine.
Dereito procesual
O Dereito Procesual é a rama do Dereito que ten por obxecto regular a organización e atribucións dos tribunais de xustiza e a actuación das distintas persoas que interveñen nos procesos xudiciais, así como os cauces polos que se desenvolven os procedementos.
Conceptos básicos
O Dereito Procesual estrutúrase ao redor de tres conceptos básicos: a xurisdición, a acción e o proceso.
Características
O Dereito procesual considérase unha rama de Dereito Público, formal, instrumental e autónoma.
Dereito procesual funcional
Refírese á forma en como funcionan as partes e os órganos que imparten de xustiza, os procedementos e os recursos ou accións establecidas para iso. Isto é, a conduta que deben observar tanto as partes como o órgano na tramitación dos asuntos sometidos ao coñecemento e decisión destes.
As normas do Dereito Procesual funcional en canto á súa natureza son de orde pública. Excepcionalmente son normas de índole privado o que acontece con certos dereitos que as partes poden exercer:
Gerda Taro
Gerda Taro, pseudónimo de Gerta Pohorylle, nada en Stuttgart (no Imperio Alemán) o 1 de agosto de 1910 e finada no Escorial (España) o 26 de xullo de 1937, foi unha pioneira xornalista gráfica de guerra. Fotografou xunto con Ernest Andrei Friedman baixo o pseudónimo Robert Capa, sendo difícil saber que fotos son de cada un. É considerada a primeira fotoxornalista muller que cubriu unha fronte de guerra e a primeira en falecer ao facelo.
Biografía
Gerda Taro chamábase en realidade Gerta Pohorylle, e era filla de xudeus polacos. A pesar das súas orixes burguesas, desde moi nova entrou a formar parte de movementos socialistas e obreiros. Por iso coa chegada dos nazis ao poder, e tras sufrir unha detención, decidiu fuxir cunha amiga a París.
En París coñeceu por casualidade a Ernest Andrei Friedman, un xudeu húngaro que tentaba gañar a vida como fotógrafo. Gerda e Andrei fixéronse noivos e Andrei ensinoulle a Gerda os seus coñecementos de fotografía.
Como non lles ían ben as cousas e non recibían traballo, ocorréuselles unha curiosa idea. Inventarían un personaxe chamado Robert Capa, que supostamente era un reputado fotógrafo chegado dos Estados Unidos para traballar en Europa. Como é tan famoso, vende as súas fotos a través dos seus representantes: Friedman e Pohorylle, ao triplo do prezo que un fotógrafo francés. Este truco funciona perfectamente e ao pouco tempo reciben moreas de encargos e por fin gañan diñeiro.
Guerra Civil Española
miniatura|left|Adestramento dunha miliciana republicana fotografada por Gerda Taro En 1936 dá comenzo a Guerra Civil Española, que marcaría decisivamente a ambos. Trasládanse a España para cubrir o conflito. Foron testemuñas de diferentes episodios da guerra, e realizaban reportaxes que logo eran publicados en revistas como Regards ou Vu.
Ao principio a marca «Capa» era utilizada indistintamente por ambos os fotógrafos. Logo produciuse certo distanciamento entre eles e Andrei Friedman quedou co nome de «Robert Capa». Pouco antes de morrer ela comezaría a empregar a sinatura de «Photo Taro».
Do traballo de Gerda en solitario a súa reportaxe máis importante foi a da primeira fase da batalla de Brunete. Gerda foi testemuña do triunfo republicano nesta primeira fase da batalla. Esta reportaxe foi publicada en Regards o 22 de xullo de 1937 e deulle a Gerda un gran prestixio. miniatura|right|Fotografía de [[Robert Capa realizada por Gerda Taro]] Porén pouco despois as tropas franquistas iniciarían un contraataque, e Gerda decidiu volver á fronte de batalla en Brunete. Alí foi testemuña dos bombardeos da aviación do bando sublevado, e realizou moitas fotografías, poñendo en perigo a súa vida. Aquela batalla finalizou en derrota para o bando republicano.
Falecemento
Gerda Taro perdeu a vida nun accidente durante o repregamento do exército republicano. Gerda subiu ao estribo do coche do xeneral Walter (membro das Brigadas Internacionais). Nun momento dado, uns avións inimigos voando a baixa altura fixeron que estalase o pánico no convoi e Gerda caeu ao chan, tras unha pequena elevación do terreo. Nese momento un tanque republicano entrou marcha atrás ao camiño saltando a elevación tras a que se atopaba Taro e caeu sobre ela.
A eiruga do tanque destripouna, polo que foi trasladada urxentemente ao hospital inglés de El Goloso do Escorial. Alí morreu poucas horas despois, na madrugada do 26 de xullo de 1937, seis días antes de cumprir 27 anos. O seu corpo foi trasladado a París, onde recibiu todos os honores como unha heroína republicana. Os seus restos están enterrados na división 97 do Cemiterio do Père-Lachaise, en París. miniatura|Dous soldados republicanos cun soldado nunha padiola, Puerto de Navacerrada, [[ofensiva de Segovia|fronte de Segovia, España, finais de maio-principios de xuño de 1937 (un dos negativos recuperados, fotografía de Gerda Taro. Descrición tomada de ICP ).]]
Kypriian Zhokhovskyi
Kypriian Zhokhovskyi (en Кипріян Жоховський; en Cyprian Żochowski; en Кіпрыян Жахоўскі, Kipryjan Žachoŭski), nado en 1635 no voivodato de Połock (Gran Ducado de Lituania) e finado o 26 de outubro de 1693, foi un eclesiástico grecocatólico ruteno, metropolita de Kíiv e Galicia e toda a Rus dende 1674 até a súa morte.
Primeiros anos
Kypriian Zhokhovskyi naceu en 1635 nunha familia nobre no voivodato de Połock. De mozo, entrou no mosteiro de Byceń (hoxe no distrito de Ivacevicki) da Orde de San Basilio Magno. Aos 23 anos, marchou a estudar no Pontificio Colexio Grego de Roma, entre marzo de 1658 e agosto de 1664. O 29 de abril de 1663 foi ordenado sacerdote na igrexa de Sant'Atanasio de Roma. Despois obter o doutoramento en Teoloxía e Metafísica, permaneceu en Roma exercendo o seu ministerio na igrexa dos Santi Sergio e Bacco, e como secretario do bispo de Chełm, Jakub Suša, quen viviu en Roma por algúns anos.
Reyshawn Terry
Traxectoria profesional
Terry foi elixido na 44ª posición do Draft da NBA de 2007 polos Orlando Magic. O mesmo día do Draft foi traspasado ós Dallas Mavericks a cambio de Milovan Raković.
O 31 de agosto de 2009, anunciouse a súa fichaxe por unha tempada polo Obradoiro CAB da Liga ACB.
Kypriian Zhokhovskyi
Primeiros anos
O metropolita de Kíiv Havryil Kolenda escolleuno como bispo coadxutor con dereito de sucesión, e asignoulle a sé titular de Viciebsk e Mscislaŭ, e así foi confirmado polo rei Miguel I o 12 de novembro de 1670. Recibiu a consagración episcopal de mans do mesmo Kolenda o 15 de marzo de 1671. Coa morte de Kolenda, o 11 de febreiro de 1674, Zhokhovskyi converteuse no novo metropolita de Kíiv.
Metropolita de Kíiv
Como metropolita, convocou un sínodo en Lublin en 1680 xunto ao bispo de Chełm, para tratar de conciliar a ortodoxos e greco-católicos. Porén, o sínodo non chegou a celebrarse por mor da oposición do rei e do nuncio.
Respecto da orde basiliana, Zhokhovskyi renunciou en 1675 ao seu dereito ao goberno da orde, deixando ao Capítulo Xeral da mesma a potestade de elixir ao seu proto-arquimandrita. Porén, anos máis tarde, quiso recuperar o control total sobre a orde, e tentou ser elixido proto-arquimandrita en 1683 e en 1684. Nas dúas ocasións os monxes se opuxeron e apelaron a Roma, quen apoiou a postura dos monxes, limitando claramente en agosto de 1686 o poder do metropolita na vida da orde.
Zhokhovskyi opúxose a calquera cambio de rito particular dos seus fieis, así como á latinización do rito bizantino exercidas coa polonización do seu país: logo dunha petición de Zhokhovskyi, o papa confirmou a prohibición de calquera cerimonia litúrxica latinizada. A comezos da década de 1690 fundou unha imprenta en Supraśl, coa que rematou co influxo de libros litúrxicos de Moscova e combateu o proceso de latinización.
Battlestar Galactica (serie de 2004)
miniatura|300px|[[Grace Park é unha das intérpretes de Battlestar Galactica]] Battlestar Galactica é unha serie de televisión británico-canadense-estadounidense de ciencia ficción que forma parte do universo Battlestar Galactica. David Eick e Ronald D. Moore creárona como reelaboración da serie de televisión de 1978, Battlestar Galactica creada por Glen A. Larson.
Características
A serie comezou como unha miniserie de tres horas en decembro de 2003 na canle Syfy dos Estados Unidos, por mor do seu éxito, foi un dos programas máis vistos na historia da canle, déuselle continuidade como serie durante catro tempadas. A primeira emisión da serie foi no Reino Unido o 18 de outubro de 2004 transmitida por Sky One, o último episodio emitiuse o 20 de marzo de 2009. Os protagonistas principais son Edward James Olmos e Mary McDonnell, contou coa aprobación da crítica, levando un Premio Peabody e o da Television Critics Association ó mellor programa do ano.
A serie tamén foi moi popular no Canadá, Europa e Australia. Do argumento da serie vaise emitir outra chamada Caprica prevista para se emitir en xaneiro de 2010 pero o episodio piloto xa saíu en DVD e para descarga directa.
Argumento
A historia de Battlestar Galactica transcorre nunha parte afastada da galaxia, onde unha civilización de seres humanos viven nunha serie de planetas coñecidos como as Doce Colonias. No pasado, as colonias estiveran en guerra cunha raza cibernética coñecida como cylons. Coa axuda involuntaria dun ser humano chamado Gaius Baltar, os cylons lanzan un ataque por sorpresa sobre as Doce colonias, destruíndo os planetas, arrasando á súa poboación. Uns poucos sobreviventes humanos foxen para o espazo a bordo de calquera nave espacial que estea ó seu alcance. De todas as frota colonial, a Battlestar Galactica parece ser a única nave militar importante que sobreviviu ao ataque. Baixo o liderado do famoso líder militar comandante William "Bill" Adama, a Battlestar Galactica e a súa tripulación asume a tarefa de liderar a pequena frota dos superviventes no espazo en busca dun lugar lendario coñecido como Terra.
Звёздный крейсер «Галактика»
Banyumasan
O banyumasan, coloquialmente coñecido como Basa Ngapak, é un dialecto da lingua xavanesa falada en tres áreas da illa de Xava, na parte máis occidental da provincia de Xava Central e arredor do monte Slamet e do río Serayu; na área veciña da provincia de Xava Occidental, e na rexión norte de Banten. Esta área inclúe as rexecia de Majenang, Cilacap, Gombong, Kebumen, Banjarnegara, Purbalingga, Purwokerto, Bumiayu, Slawi, Pemalang, Tegal e Brebes.
Ricardo Goyanes Melgarejo
Ricardo Goyanes Melgarejo, nado en Lugo en 1873 e finado en Palencia o 17 de decembro de 1924, foi un avogado, mestre, escritor e xornalista galego.
Traxectoria
Foi mestre en Ponte Sampaio e Angoares (Ponteareas) e despois oficial de Facenda en Ourense (1915). Foi nomeado auxiliar da Normal de Mestras de Ourense. Pasou despois a delegación de Facenda da Coruña e finalmente foi oficial primeiro de Facenda en Palencia. Foi redactor de El Norte de Galicia e El Diario de Orense, correspondente de La Mañana en Ourense e colaborou en Ilustración Gallega, Vida Gallega e El Diario Palentino. Foi secretario da Asociación de Escritores Gallegos Laureados e foi nomeado cabaleiro da Real Orde de Isabel la Católica e do Mérito Militar.
Vida persoal
Casou con María Osés Armesto.
Manuela Cambronero
Manuela María Cambronero de la Peña, nada na Coruña ou Valladolid c. 1820 e finada c. 1854, foi unha escritora galega en lingua castelá.
Traxectoria
Apareceu obra súa publicada no Álbum de la Caridad.
Rinoceronte de Sumatra
O rinoceronte de Sumatra (Dicerorhinus sumatrensis) é un membro da familia Rhinocerotidae e unha das cinco especies de rinocerontes que existen. É a única das especies vivas do xénero Dicerorhinus. É o máis pequeno dos rinocerontes, sendo aínda un gran mamífero. Ó igual que as dúas especies africanas, ten dous cornos; o máis longo é o corno nasal, de entre 15 e 25 cm, mentres que o outro corno é un toco. Unha capa de pelos vermello-castaños cobre a maioría do corpo do animal.
Membros desta especie habitaron unha vez as selvas e bosques chuviosos da India, Bután, Bangladesh, Myanmar, Laos, Tailandia, Malaisia, Indonesia e a China. Outrora habitaron no suroeste da China, particularmente en Sichuan. Hoxe, a especie atópase en perigo crítico, con só seis poboacións en liberdade: catro en Sumatra, unha en Borneo e outra na península de Malaisia. O seu número é difícil de determinar xa que son animais solitarios que viven esparexidos por todo o seu hábitat, pero estímase que quedan menos de 275. Os superviventes da península malaia están en dúbida, e unha das poboacións de Sumatra pode estar xa extinta. O número total pode ser mesmo inferior a 200. O declive do número de rinocerontes de Sumatra atribúese principalmente á caza polos seus cornos, moi valorados na medicina tradicional chinesa.
Esta especie é moi solitaria agás polas crías. É a máis vocal das especies de rinoceronte, podendo comunicarse tamén ritmos cos pés, retorcendo árbores e plantóns en diferentes patróns, e depositando excrementos. A especie está moito máis estudada que a do rinoceronte de Xava, en parte debido ó programa que ten 40 rinocerontes de Sumatra en catividade co obxectivo de recuperar a especie. O programa foi considerado un desastre, mesmo polos seus iniciadores, xa que a maioría dos rinocerontes morreron sen que nacera unha soa cría en case 20 anos.
Rogelio Martínez Garzón
Rogelio Martínez Garzón, nado en Marín en 1857 e finado en Tanti (provincia de Córdoba) o 20 de abril de 1912, foi un comerciante e político galego.
Traxectoria
Fillo de José Martínez Touza e Rosa Garzón. En 1876, con 21 anos, emigrou a Arxentina xunto co seu irmán Heriberto, onde tiñan algúns familiares. En 1881 casou con Isabel Berrotarán. En Córdoba traballou nun comercio, e chegou a converterse en socio do propietario, participando despois noutras sociedades. Na década de 1890 foi vicecónsul honorario de España.
Encabezou o núcleo de comerciantes que o 5 de setembro de 1900 fundaron a Bolsa de Comercio de Córdoba. Paralelamente, iniciou a súa actividade política no Concello de Córdoba; sendo concelleiro durante varios períodos en representación do Partido Autonomista Nacional.
A Bolsa de Comercio apoiaba a unha facción do partido (á que pertencía Martínez) que discrepou co aumento dos impostos municipais. Finalmente constituíuse a alianza denominada Comité del Comercio. En 1908 o Comité del Comercio denunciou fraude nas eleccións para intendente, nomeándose unha Comisión Administradora, que presidiu. Nos novos comicios, realizados o 3 de xaneiro de 1909, venceu a lista do seu partido, que Martínez encabezaba.
Foi pai de Enrique Martínez Berrotarán, gobernador da provincia de Córdoba e vicepresidente da Arxentina (1928-1930).
Un barrio da cidade de Córdoba leva o seu nome.
Castor 4AXL
Castor 4AXL é o nome dun foguete estadounidense fabricado por Thiokol e usado como acelerador ou primeira etapa nalgúns foguetes. Ten un 30% máis de potencia que o Castor 4.
O Castor 4AXL foi probado por primeira vez en maio de 1992 e tivo o seu primeiro voo en 2001.
Malcolm IV de Escocia
Malcolm IV (gaélico escocés medieval: Máel Coluim mac Eanric; gaélico escocés moderno: Maol Chaluim mac Eanraig), nado o 23 de abril ou 24 de maio de 1141 e finado o 9 de decembro de 1165, foi rei de Escocia (1153-1165).
Traxectoria
En 1157 perdeu o condado de Northumbria que pasou a Henrique II de Inglaterra, este en compensación deulle o de Huntingdon que xa pertencera ao seu pai. Acompañou a Henrique nunha campaña contra o conde de Tolosa (1159). En Escocia o seu curto reinado caracterizouse polas loitas contra os rebeldes do oeste, en 1160 de Fergus de Galloway e en 1164 Somerled nas Hébridas.
Malcolm quen sempre tivo mala saúde morreu aos 24 anos no castelo de Jedburg e foi soterrado na abadía de Dunfermline.
Folla beta
A folla β, lámina β ou folla pregada β é un tipo de estrutura secundaria regular das proteínas, só un pouco menos frecuente ca a estrutura secundaria en hélice alfa. A folla beta está constituída por cadeas (ou febras) beta conectadas lateralmente por polo menos dúas ou tres pontes de hidróxeno, formando unha folla xeralmente pregada e torcida. Unha cadea β é un tramo de cadea polipeptídica de xeralmente entre 3 e 10 aminoácidos de longo cun eixe cunha conformación case totalmente estendida. As asociacións de maior nivel das follas β están implicadas na formación de agregados de proteínas e fibrilas observadas en moitas enfermidades humanas, como poden ser as amiloidoses como a enfermidade de Alzheimer. miniatura|dereita|500px| Exemplo de fragmento de folla β antiparalela de 4 cadeas da estrutura cristalina do encima [[catalase (PDB 1GWE a unha resolución de 0,88Å). a) Vista frontal, mostrando os enlaces de hidróxeno paralelos (punteados) entre os grupos NH e C=O dos péptidos de cadeas adxacentes. As frechas indican a dirección da cadea, e os contornos de densidade electrónica perfilan os átomos que non son H. Os átomos de O están representados como esferas vermellas, os de N son azuis, e os de H foron omitidos para maior simplicidade; das cadeas laterais dos aminoácidos só se mostran o primeiro átomo de C (en verde). b) Vista de perfil das dúas cadeas β centrais en a, mostrando o xiro á dereita e o pregamento dos Cα e cadeas laterais que alternadamente se enlazan en direccións opostas na lámina.]]
Historia
A primeira estrutura en folla β foi proposta por William Astbury na década de 1930. Astbury propuxo a idea dos enlaces de hidróxeno entre os grupos do enlace peptídico de cadeas β estendidas paralelas ou antiparalelas. Porén, Astbury non tiña os datos necesarios da xeometría dos aminoácidos para poder construír modelos precisos, especialmente porque naquela época non se sabía que o enlace peptídico é plano. Unha versión máis refinada foi proposta por Linus Pauling e Robert Corey en 1951.
Xeometría
A maioría das cadeas β dispóñense adxacentes a outras cadeas β e forman unha extrensa rede de pontes de hidróxeno coas cadeas veciñas, na cal os grupos N-H do eixe dunha das cadeas establecen pontes de hidróxeno cos grupos C=O do eixe de cadeas adxacentes. Na folla β completamente estendida, as cadeas laterais dos aminoácidos apuntan sucesivamente unha para arriba e a seguinte para abaixo. As cadeas β adxacentes dunha lámina β están aliñadas de modo que os seus átomos de Cα queden adxacentes e as súas cadeas laterais apunten na mesma dirección. O aspecto "pregado" das cadeas β orixínase polos enlaces químicos tetraédricos no átomo de Cα; por exemplo, se unha cadea lateral apunta para arriba, o enlace co debe apuntar lixeiramente cara abaixo, xa que o seu ángulo de enlace é de aproximadamente 109,5°. O pregamento causa que a distancia entre e  sexa aproximadamente de 6 Å, en vez do valor de 7,6 Å (2 × 3,8 Å) esperado en dous enlaces virtuais peptídicos trans totalmente estendidos. As distancias "laterais" entre átomos de Cα adxacentes nas cadeas β unidas por pontes de hidróxeno é de arredor de 5 Å miniatura|esquerda|200px| Gráfico de Ramachandran (φ,ψ) de alta resolución de aproximadamente 100.000 puntos de datos, mostrando a rexión favorable ampla arredor da conformación típica para residuos de folla β. Porén, as cadeas β raramente están perfectamente estendidas, xa que en xeral mostran un certo xiro debido á quiralidade dos aminoácidos que as compoñen. Os ángulos diedros preferidos enerxeticamente preto de (φ, ψ) = (–135°, 135°) (en xeral, a rexión da parte superior esquerda do gráfico de Ramachandran) diverxen significativamente da conformación completamente estendida (φ, ψ) = (–180°, 180°). A torsión está a miúdo asociada con flutuacións alternantes nos ángulos diedros para impedir que cada unha das cadeas β dunha lámina máis longa se bisele por separado splaying apart. Un bo exemplo dunha forquita β moi torsionada podemos atopalo na proteína BPTI.
Patróns dos enlaces de hidróxeno
Como as cadeas peptídicas teñen unha direccionalidade que lles vén conferida por teren extremos N-terminal e C-terminal, as cadeas β tamén son direccionais. Represéntanse xeralmente nos diagramas de topoloxía de proteínas por frechas que apuntan cara ao extremo C-terminal. As cadeas β adxacentes poden formar pontes de hidróxeno en disposición paralela, antiparalela ou mixta.
Na disposición antiparalela, as sucesivas cadeas β teñen direccións alternas (onde acaba unha empeza a seguinte) polo que o extremo N-terminal dunha está ao lado do extremo C-terminal da seguinte. Esta disposición antiparalela é a que produce a maior estabilidade entre as cadeas, porque permite que os enlaces de hidróxeno intercatenarios entre os carbonilos (C=O) e grupos amino (NH) sexan planos, a cal é a orientación preferida. Os ángulos diedros do eixe da cadea peptídica (φ, ψ) son de –140°, 135° nas follas antiparalelas. Neste caso, se dous átomos e  están adxacentes en dúas cadeas β unidas por enlaces de hidróxeno, entón formarán dous enlaces de hidróxeno entre os grupos do enlace peptídico (C=O, NH) enfrontados dunha e outra, o que se chama par cerrado ou próximo (close pair) de enlaces de hidróxeno.
Cando están dispostos paralelamente, todos os extremos N-terminal das sucesivas cadeas están orinetados na mesma dirección; esta orientación pode ser lixeiramente menos estable porque supón unha non planaridade no patrón de enlaces de hidróxeno intercatenarios. Os ángulos diedros (φ, ψ) son de –120°, 115° nas follas paralelas. É raro atopar menos de cinco cadeas paralelas enlazadas nun determinado motivo estrutural, o que suxire que cun número menor de cadeas poderían ser inestables; porén, é tamén máis difícil que se formen as láminas β paralelas, porque as cadeas cos extremos N e C terminais aliñados deben necesariamente ter os seus grupos moi distantes. Hai tamén probas de que as láminas beta β paralelas poden ser máis estables, xa que as pequenas secuencias amiloidoxénicas parecen agregarse xeralmente en fibrilas con follas β compostas de cadeas de folla β paralelas principalmente, onde se esperarían máis ben fibrilas antiparalelas se as antiparalelas fosen máis estables.
Na estrutura da folla β paralela, se dous átomos e  están adxacentes en dúas cadeas β enlazadas por pontes de hidróxeno, entón non formarán pontes de hidróxeno entre elas, senón que un residuo forma enlaces de hidróxeno cos residuos que flanquean a outra (pero non viceversa). Por exemplo, o residuo i pode formar pontes de hidróxeno cos residuos j-1 e j+1; o que se chama par largo de enlaces de hidróxeno. Polo contrario, o residuo j pode establecer ponte de hidróxeno con varios residuos á vez ou con ningún.
Finalmente, unha determinada cadea pode mostrar un patrón mixto de enlaces de hidróxeno, cunha cadea paralela a un lado e outra antiparalela no outro. Dita disposición é menos común ca o que suxeriría unha distribución aleatoria das orientacións, o que parece indicar que este patrón é menos estable ca a disposición antiparalela, aínda que as análises bioinformáticas sempre son inimigas de extraer conclusións de termodinámica estrutural, xa que hai sempre outras numerosas características estruturais nunha proteína completa. Ademais, as proteínas están inherentemente limitadas pola cinética e a termodinámica do pregamento, polo que hai que ser sempre prudente á hora de sacar conclusións de estabilidade das estruturas das análises bioinformáticas.
A unión por enlaces de hidróxeno das cadeas β non ten que ser perfecta, senón que pode ter algunhas distorsións localizadas coñecidas como vultos beta (beta bulges).
Os enlaces de hidróxeno están situados aproximadamente no plano da folla, cos grupos carbonilo (C=O) do enlace peptídico de residuos sucesivos orientados en direccións alternas (como comparación, na hélice alfa os sucesivos carbonilos apuntan na mesma dirección).
Motivos estruturais comúns
miniatura|dereita|130px|Representación dunha [[forquita beta.]] dereita|miniatura|200px|Motivo de greca (Greek-key) na estrutura dunha proteína.
Forquita beta
Un motivo estrutural moi simple formado por follas beta é a forquita beta, tamén chamada unidade beta-beta na cal dúas cadeas antiparalelas están unidas por un curto bucle, o cal está formado por de dous a cinco residuos, dos cales un é frecuentemente a glicina ou a prolina, e ambos os dous poden asumir as conformacións co ángulo diedro pouco usual requiridas para un xiro cerrado. Porén, unha cadea pode tamén unirse de xeitos máis elaborados con longos bucles que poden conter hélices alfa ou mesmo dominios enteiros de proteínas.
As forquitas beta poden aparecer illadas ou formando parte dunha serie de cadeas enlazadas por pontes de hidróxeno, que forman en conxunto unha folla beta. Pode utilizarse a resonancia magnética nuclear de proteínas para mostrar que as forquitas beta poden formarse a partir dun péptido curto illado en solución acuosa, o que suxire que as forquitas poderían formar sitios de nucleación para o pregamento das proteínas.
Motivo greca
O motivo greca (Greek key, un tipo de greca decorativa) consiste en catro cadeas antiparalelas adxacentes e os bucles que unen os tramos rectos. Consta de tres cadeas antiparalelas conectadas por forquitas, e a cuarta está adxacente á primeira e unida á terceira por un bucle máis longo. Este tipo de estrutura fórmase doadamente durante o proceso de pregamento das proteínas.
Motivo β-α-β
Debido á quiralidade dos aminoácidos que o compoñen, todas as cadeas mostran un xiro "á dereita" evidente na maioría das estruturas β de orde superior. En particular, o bucle de unión entre dúas cadeas paralelas case sempre ten unha quiralidade cruzada que xira á dereita, que está fortemente favorecida polo xiro inherente da lámina. Este bucle de unión contén frecuentemente unha rexión helicoidal, e nese caso denomínase motivo β-α-β. Un motivo moi relacionado con este chamado motivo β-α-β-α forma o compoñente básico das estruturas terciarias máis comúns, o barril TIM.
esquerda|200px|miniatura| Motivo meandro beta Porción da superficie externa da proteína A da [[Borrelia burgdorferi acomplexada cun anticorpo monoclonal murino. ]]
Motivo meandro β
É unha topoloxía proteica supersecundaria simple composta por dúas ou máis cadeas β antiparalelas consecutivas unidas por bucles de tipo forquita beta. Este motivo é común nas cadeas β e pode atoparse en varias arquitecturas estruturais como o barril β e o propulsor β (β-propeller). O meandro era un tipo de greca decorativa da arte grega antiga.
Arquitecturas estruturais das proteínas con follas beta
As follas beta están presentes en dominios proteicos todo β, α+β e α/β de acordo coa Clasificación Estrutural das Proteínas (SCOP) e en moitos péptidos ou pequenas proteínas con arquitecturas pouco definidas. Os dominios todo β poden formar barrís β, sándwichs β, prismas β, propulsor β (β-propeller), e hélices β (β-helix).
Topoloxía estrutural
A topoloxía dunha folla β describe a orde das cadeas β unidas por pontes de hidróxeno ao longo do eixe da estrutura. Por exemplo, o pregamento de flavodoxina ten unha folla β paralela de cinco cadeas coa topoloxía 21345, na cal as cadeas que están nos bordos da estrutura son as cadeas β 2 e 5. A cadea 2 está unida por pontes de hidróxeno á cadea 1, a cal está unida á 3, e esta á 4, que finalmente se enlaza á 5 situada no outro bordo. No mesmo sistema, o motivo greca (Greek key) descrito antes ten unha topoloxía 4123. A estrutura secundaria dunha folla β pode describirse aproximadamente dando información sobre o número de cadeas, as súas topoloxías, e se os seus enlaces de hidróxeno son paralelos ou antiparalelos.
As follas β poden ser abertas, o que significa que teñen unha cadea en cada un dos seus dous bordos (como no pregamento de flavodoxina ou no pregamento de inmunoglogulina) ou poden ser barrís β pechados (como no barril TIM). Algunhas follas β abertas están moi curvadas e pregadas sobre si mesmas (como no dominio SH3) ou adoptan formas de ferradura (como no inhibidor da ribonuclease). As follas β poden ensamblarse cara con cara (como no dominio propelente beta ou no pregamento de inmunoglobulina) ou bordo con bordo, formando unha folla β grande.
Características dinámicas
As láminas beta das proteínas poden realizar movementos de baixa frecuencia de tipo acordeón tal como se observa por espectroscopía Raman e se analiza co modelo case-continuo.
Hélices β paralelas
miniatura|dereita|200px| Vista da parte final nun modelo de fitas dunha proteína de hélice β que xira á esquerda de 3 caras (PDB 1QRE). Unha hélice β está formada por unidades estruturais repetidas que constan de dúas ou tres cadeas β curtas unidas por bucles curtos. Estas unidades colócanse unhas enriba das outras de modo helicoidal para que as sucesivas repeticións da mesma cadea se enlacen por pontes de hidróxeno unhas con outras nunha orientación paralela.
Nas hélices β que xiran á esquerda, as cadeas están bastante rectas e pouco torsionadas, e as superficies helicoidais resultantes son case planas, e teñen unha forma de prisma triangular regular, como a que se mostra na imaxe da dereita da anhidrase carbónica de arqueas 1QRE. Outros exemplos son o encima de síntese do lípido A (LpxA) e as proteínas anticonxelantes de insectos coa súa disposición regular das cadeas laterais de treoninas nunha cara que imitan a estrutura do xeo. miniatura|esquerda|200px| Vista da parte final nun modelo de fitas da proteína de hélice β que xira á dereita de 3 caras (PDB 2PEC). As hélices β dextroxiras, exemplificadas polo encima pectato liase que se mostra na imaxe da esquerda ou a proteína da espícula da cola do fago P22, teñen unha sección transversal menos regular, maior e dentada nun dos seus lados; dos seus tres bucles de unión, un é consecuentemente de só dous residuos de aminoácidos de lonxitude e os outros son variables, a miúdo formando un sitio activo ou de unión. Unha hélice β de dúas caras (dextroxira) atópase nalgunhas metaloproteases bacterianas; os seus dous bucles son ambos os dous de seis residuos de lonxitude e a eles únense ións calcio estabilizantes que manteñen a integridade da estrutura, e usan o eixe da estrutura e os osíxenos da cadea lateral do ácido aspártico dun motivo coa secuencia GGXGXD. Este pregamento denomínase rolo beta na clasificación SCOP.
As follas β en patoloxía
Algunhas proteínas que son desordenadas ou helicoidais como monómeros, como o amiloide β (ver placa amiloide) poden formar estruturas oligoméricas ricas en follas β asociadas con estados patolóxicos. A forma oligomérica da proteína amiloide β foi sinalada como a causa da enfermidade de Alzheimer. A súa estrutura aínda non foi completamente determinada, pero datos recentes suxiren que pode ser semellante a unha hélice β de dúas cadeas pouco usual.
As cadeas laterais dos residuos de aminoácidos que se encontran nunha estrutura en folla β poden tamén dispoñerse de tal xeito que moitas das cadeas laterais adxacentes dun lado da folla sexan hidrofóbicas, e que moitas das que están adxacentes en lados alternos da folla sexan polares ou cargadas (hidrofílicas), o cal pode ser moi útil se a folla forma parte do límite entre un ambiente polar/acuoso e outro non polar/graxo.
Política de Suíza
miniatura|Palacio federal en [[Berna, capital de Suíza.]] A política de Suíza ocorre no marco dunha república democrática parlamentaria federal pluripartidista, polo que o consello federal de Suíza é o órgano executivo. O poder executivo é exercitado polo goberno e a administración federal. A enerxía lexislativa federal concédese no goberno e os dous compartimentos da Asemblea Federal de Suíza. O Poder Xudicial é independente do executivo e da lexislatura. Para calquera cambio na constitución, un referendo é obrigatorio; para calquera cambio nunha lei, un referendo pode ser pedido. A través de referendos, os cidadáns poden desafiar calquera lei votada polo parlamento federal e con iniciativas introducen emendas á constitución federal, o que fai de Suíza o estado máis próximo a unha democracia directa no mundo. miniatura|O [[Consello Nacional suízo|Consello nacional.]]
Lexislativo
O poder lexislativo é exercido pola Asemblea federal, composta por dúas cámaras: