cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
O reino medieval de Galicia na historiografía
Interpretación historiográfica
Na Idade Moderna (séculos XVI-XVIII), a lembranza da magnitude e importancia do reino galego medieval xa se disolvera no tempo. Nesta época de gran galegofobia, os historiadores, incapaces de asimilar que a deprimida Galicia por eles coñecida fose o mesmo reino da cristiandade medieval sobre o que escribían, recorreron nas súas obras a diversas denominacións para un reino ao que non podían chamar aínda Castela, nin obviamente España. Así, por exemplo, o erudito Henrique Flórez, que non tiña reparos en facer desaparecer documentos que fosen "contra o honor da nación" ―admitindo por carta a súa queima e pedindo ademais que a propia carta fose tamén destruída para non deixar constancia ningunha―, recorría ao termo "reino dos cristiáns". O cóengo e historiador Pascual Galindo, perante a actitude de Flórez e após se decatar das eivas existentes na España Sagrada ―a obra máis famosa de Flórez― ao estudar a historia da igrexa de Tui, chega a se preguntar se lles ocorrería o mesmo a outros documentos, por ese ou outros motivos, e se serán fiábeis todas as transcricións e publicacións.
Pomadasys incisus
Comportamento
É gregario e forma cardumes moi numerosos. Emite sons cando roza os ósos farínxeos, de xeito que a vexiga natatoria actúa como amplificador.
O reino medieval de Galicia na historiografía
Interpretación historiográfica
Adoita tamén facerse pasar como equivalente a "reino de Asturias" dúas palabras presentes nunha frase da Crónica Albeldense: "Asturorum Regnum divina providentia exoritur", literalmente: "naceu pola divina providencia o reino dos ástures". Asúmese que existe unha errata no texto pois "asturorum" tradúcese en "asturores", non "ástures". Este erro gramatical, a infrecuente definición étnica do reino, e a abundancia de manipulacións na documentación da época fai que existan dúbidas sobre a autenticidade da solitaria referencia. Sexa como for, constituiría unha excepción en séculos de documentos, igual que ocorre por exemplo con "Xp̃ianorum regnum" (reino dos cristiáns), tamén da Albeldense, de xeito que non se pode considerar como denominación para o reino.
No entanto, os historiadores aínda se teñen que valer doutras fórmulas a maiores que lles permitan salvar a documentación histórica e, deste xeito, validar a existencia duns reinos de Asturias e de León no canto do galego; fórmulas como traducir Galicia por "Galicia e Asturias", "Asturias", "León", "Castela-León" ou "Cantabria" segundo o caso, considerar que o papa e a súa chancelaría só tiñan un "vago coñecemento dos asuntos políticos de España", cualificar de "anomalía" as aparicións do reino e dos reis como galegos, ou mesmo acusar algunha crónica de "confundir deliberada e repetidamente con Galicia o reino de León". Adicionalmente, o feito destes dous espazos políticos e territoriais inventados seren tomados como referentes polos historiadores da arte e das ciencias auxiliares da historia para os seus obxectos de estudo, dando lugar a conceptos e termos errados, como a mal chamada arte asturiana, xera unha importante retroalimentación coa cal a historiografía tradicional reforza a súa tese.
Pomadasys incisus
Alimentación
Come invertebrados pequenos do bentos.
O reino medieval de Galicia na historiografía
Interpretación historiográfica
Na historiografía internacional a influencia por parte do modelo español fica patente na Enciclopedia Británica, pois mentres a 11.ª edición do ano 1911, considerada unha das edicións máis famosas pola súa erudición e estilo literario, falaba de Afonso III como o monarca do «reino coñecido como “de Galicia” ou “de Oviedo”», actualmente só aparece como rei de Asturias. Porén, tamén existen obras nas cales o nome do reino se mantivo, polo menos para determinadas épocas. Deste xeito, no atlas histórico The Penguin Atlas of Medieval History de Colin McEvedy, publicado pola primeira vez en 1961, na serie de mapas políticos de Europa que comprenden o período entre os anos 771 e 888, o reino chámase Galicia. De igual xeito é amosada politicamente a Europa desa época na edición revisada que se publicou en 1992 baixo o título The New Penguin Atlas of Medieval History. Outro exemplo é o mapa que representa a Europa política do século IX e que se publicou nun especial sobre a Idade Media do ano 2015 da edición alemá da revista National Geographic. No entanto, tanto na obra inglesa como na alemá, o reino é denominado como Asturias na época inmediatamente anterior e como León na posterior.
Pomadasys incisus
Reprodución
A reprodución dáse no verán.
Vayhi Boker
Vayhi Boker (en ויהי בוקר; en ليكن صباحا; laykin ṣabāḥā) é un filme israelí de 2021 dirixido por Eran Kolirin, baseado na novela en lingua hebrea Let It Be Morning do autor palestino-israelí Sayed Kashua. En xuño de 2021, o filme foi escollido para competir na sección Un Certain Regard do Festival Internacional de Cinema de Cannes. Porén, o elenco palestino do filme opúxose á categorización do filme como "israelí" e rexeitou ir ao Festival en sinal de protesta. Foi escollido como candidato de Israel para o Óscar ó mellor filme internacional na 94ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
O reino medieval de Galicia na historiografía
Interpretación historiográfica
Este paradigma histórico mantense na actualidade, malia que, motivado polas denuncias dunha parte da historiografía moderna, existe un intenso debate arredor da cuestión.
Cronoloxía
Idade Moderna
Vayhi Boker
Sinopse
Mentres asistía á voda do seu irmán, un cidadán israelí de orixe palestina non pode regresar a Xerusalén cando unha estrada é bloqueada polos soldados israelís.
O reino medieval de Galicia na historiografía
Cronoloxía
miniatura|upright=1.4|O salientábel mapa de [[Fernando Ojea, 1603. Alén de ser un dos primeiros independentes de Galicia, e de ter un escudo galego que se tornou na pauta a seguir nos séculos seguintes, tamén informaba da antiga extensión do reino.]]
Século XIX
miniatura|300x300px|Imaxinada bandeira do "Reino de Asturias" coa [[Cruz da Vitoria|cruz da vitoria. Malia non existir referencias documentais que o sustenten, a historiografía española sostén a súa existencia entre os séculos VIII e X. ]]
Século XX
miniatura|300x300px|Ramón Menéndez Pidal na rodaxe da película "El cid", baseada no [[Cantar de Mio Cid, manuscrito propiedade da súa familia. O hispanista inglés Colin Smith, analizando as tinturas do manuscrito con raios X , demostrou que Pidal manipulou o documento retocando versos, mudando palabras e cambiando a data que figura no texto para facelo pasar por máis antigo do que era na realidade. ]]
Século XXI
Notas
Referencias
The Stranger (filme de 2022)
The Stranger é un filme australiano de 2022 escrito e dirixido por Thomas M. Wright. Está protagonizado por Joel Edgerton e Sean Harris. Está baseada na obra de non ficción The Sting: The Undercover Operation That Caught Daniel Morcombe's Killer escrita por Kate Kyriacou, e inspirada na investigación do asasinato de Daniel Morcombe. O filme segue a investigación dun caso de secuestro de menores, cun policía encuberto (Edgerton) nunha operación encargada de achegarse e facer amizade co principal sospeitoso (Harris).
Caulobacter
Caulobacter é un xénero de bacterias gramnegativas da clase Alphaproteobacteria. O seu membro máis coñecido é Caulobacter crescentus, un organismo moi estendido en lagos de auga doce e ríos; moitos membros do xénero están especializados en ambientes oligotróficos.
Patoxenidade
Aínda que membros de Caulobacter non son normalmente considerados causantes de enfermidades humanas, algúns illamentos de Caulobacter foron implicados en varios casos de peritonites recorrentes en pacientes en diálise peritoneal. Un estudo identificou as especies C. crescentus e C. mirare como causa dunha enfermidade na avelaíña Galleria mellonella; outras especies de Caulobacter teñen un potencial patoxénico.
O Ramallal, Antas, A Lama
O Ramallal é un lugar da parroquia de Antas, no concello pontevedrés da Lama, na comarca de Pontevedra.
9:06
9:06 é un filme esloveno de 2009 dirixido por Igor Šterk. O filme foi escollido como candidato de Eslovenia para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 83ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Lugo, Italia
Lugo (en romañol: Lùgh) é unha cidade e comuna na rexión italiana do norte de Emilia-Romaña, na provincia de Rávena.
Cranio de Haydn
miniatura|200x200px|O cranio de Joseph Haydn no altar da Bergkirche de [[Eisenstadt (1954)]] O célebre compositor Joseph Haydn morreu en Viena o 31 de maio de 1809, con 77 anos, despois dunha longa doenza. Austria estaba en guerra e Viena fora ocupada polas tropas de Napoleón. Celebrouse, entón, un funeral sinxelo en Gumpendorf, a parroquia vienesa á que pertencía a casa de Haydn, en Windmühle. Posteriormente foi sepultado no cemiterio de Hundsturm.
O roubo
Tras o enterro, dous homes conspiraron para subornaren o sepultureiro, co fin de roubaren a cabeza do cadáver. Estes eran Joseph Carl Rosenbaum, antigo secretario da familia Esterházy (mecenas de Haydn), e Johann Nepomuk Peter, director da prisión provincial da Baixa Austria. Rosenbaum era ben coñecido por Haydn, pois durante a súa vida intercedera coa familia Esterházy para tentar arranxar o matrimonio de Rosenbaum coa soprano Therese Gassmann. esquerda|miniatura|235x235px|Mapa [[Frenoloxía|frenolóxico do século XIX]] A motivación de Peter e Rosenbaum era o seu interese na frenoloxía, unha teoría científica hoxe desbotada que asociaba as capacidades mentais coa anatomía do cranio. Peter e Rosenbaum coñecían e admiraban o traballo de Franz Joseph Gall, fisiólogo e anatomista fundador de dita disciplina. A frenoloxía mostraba especial interese pola anatomía dos individuos que foran considerados grandes xenios en vida. De feito, dezaoito anos despois fixérase unha análise frenolóxica no corpo de Ludwig van Beethoven, posibelmente con fins similares.
O sepultureiro, Jakob Demuth, decidiu roubar a cabeza o 4 de xuño. A calor fixo que se atopase nun avanzado estado de descomposición, o que lle causou náuseas a Rosenbaum cando o entregou no hospital para a súa disección. Segundo Landon, «despois dunha hora de análise a cabeza abrandara e o cranio estaba esbrancuxado». Peter determinou que, en efecto, «o vulto da música» no cranio de Haydn estaba «plenamente desenvolto».
En setembro Peter incluíu o cranio na súa colección, exposto para ser visitado na súa casa. Conservouno nunha urna negra de madeira e cristal, cunha lira de ouro na parte superior e un coxín branco. Nalgún momento da década seguinte, Peter cedeu a súa colección de cranios e deixoulle a Rosenbaum, entre outros, o de Haydn.
En 1820 un coñecido do antigo mecenas de Haydn, o príncipe Nikolaus Esterházy II, lembroulle a este nunha conversa casual que esquecera trasladar os restos de Haydn desde Gumpendorf á cripta familiar na igrexa Bergkirche de Eisenstadt. Cando se exhumaron os restos, o príncipe enfureceuse ao decatarse de que non estaba o cranio, e axiña deduciu que Peter e Rosenbaum foran os responsábeis. Con todo, mediante unha serie de retortas manobras, estes lograrou manter o cranio no seu poder. Rosenbaum agochouno nun xergón de palla. Durante o rexistro na casa deste, a súa muller Therese deitouse na cama e afirmou estar menstruando, polo que non se rexistrou preto do colchón. Rosenbaum acabou por darlle ao príncipe un cranio calquera. miniatura|325x325px|Tumba de Haydn (Bergkirche, [[Eisenstadt)]]
A recuperación
Após a morte de Rosenbaum en 1829 o cranio foi pasando de man en man. Rosenbaum deixoullo a Peter no seu testamento, quen llo deu a Karl Heller, experto en ciencias naturais. Máis adiante chegou ás mans dun tal Rokitansky, quen o doou en 1895 á Gesellschaft der Musikfreunde («Sociedade dos Amigos da Música») de Viena. Crese que o musicólogo Karl Geiringer, quen traballou na Sociedade antes do ascenso de Hitler, mostroullo en ocasións a quen visitaban a institución.
Dango
miniatura|[[Hanami dango.]] miniatura|Mitarashi dango. miniatura|Tsukimi dango O Dango (, Dango (団子)) é un dumpling tradicional xaponés elaborado con mochiko (fariña de arroz), e derivado por tanto do mochi (pastel de arroz glutinoso). Sérvese a miúdo con té verde.
Cranio de Haydn
A recuperación
En 1932 o príncipe Pál Esterházy, descendente de Nikolaus, construíu unha tumba de mármore para Haydn na igrexa Bergkirche de Eisenstadt. Tratábase dunha moi digna localización, xa que Haydn estreou alí algunhas das misas que escribira para a familia Esterházy. O príncipe manifestou o seu propósito de unificar os restos do compositor. Con todo, houbo que agardar até 1954 para que o cranio fose finalmente trasladado desde a Gesellschaft der Musikfreunde de Viena a esta nova tumba nunha solemne cerimonia. Deste xeito púxose fin a un proceso iniciado había xa 145 anos.
Cando o cranio do compositor foi sepultado xunto cos demais restos óseos, o anterior non se retirou. Por ese motivo, a tumba de Haydn conta con dous cranios na actualidade.
Dango
O dango consómese todo o ano, pero as diversas variedades cómense tradicionalmente en tempadas concretas. Tres ou catro dango sérvense a miúdo nun petisco. Unha variedade orixinaria de Hokkaidō elabórase con fariña de pataca e cocíñase con shoyu (salsa de soia).
As Barreiras, Antas, A Lama
As Barreiras é un lugar da parroquia de Antas, no concello pontevedrés da Lama, na comarca de Pontevedra.
Dango
Tipos de dango
Hai moitas variedades diferentes de dango que se adoitan chamar segundo os diversos condimentos que se serven sobre eles ou con eles.
Termos derivados
Un proverbio xaponés común é Hana yori dango ('花より団子), que alude á preferencia polas cousas prácticas en lugar de pola estética.
Dango úsase internacionalmente entre os xogadores de go como termo despectivo cara a unha chea de pedras ineficientes nunha partida.
Un peiteado consistente en moños parecidos a dango nalgún lado da cabeza coñécese ás veces como odango.
No anime CLANNAD o dango está relacionado cun programa de televisión chamado A gran familia Dango.
Carácter Unicode
O carácter emoji Unicode parécese a un dango hanami. Foi introducido en outubro de 2010.
Jesús López Bermúdez
Jesús López Bermúdez, nado na Coruña o 23 de abril de 1913 e finado na mesma cidade o 21 de setembro de 1993, foi un médico galego.
Traxectoria
Formouse como médico en París. Exerceu como médico no exército republicano dende os primeiros días da guerra nas milicias que defenderon Madrid, e despois noutras frontes durante a guerra. Coa derrota da República exiliouse en Francia e estivo internado nos campos de concentración de Barcarés e Argèles-sur-Mer, onde exerceu como médico. Participou nas actividades de resistencia contra a ocupación nazi. Regresou a Galicia en 1954, e volveu exercer como médico na Coruña. Foi académico de número da Real Academia de Medicina e Cirurxía de Galicia. Morreu nesa cidade o 21 de setembro de 1993.
Hendrik van Heuckelum
Hendrik van Heuckelum, alcumado Henk, nado na Haia o 6 de maio de 1879 e finado na mesma cidade o 28 de abril de 1929, foi un futbolista neerlandés, que representou a Bélxica no torneo de fútbol dos Xogos Olímpicos de 1900 en París, gañando a medalla de bronce.
Un home chamado Sledge
Un home chamado Sledge (en A Man Called Sledge) é un filme italiano de 1970 dirixido e escrito por Vic Morrow. Está protagonizado por James Garner, xunto con Dennis Weaver, Claude Akins e Wayde Preston. O filme foi escrito por Morrow e Frank Kowalski.
Antas, Antas, A Lama
Antas é un lugar da parroquia de Antas, no concello pontevedrés da Lama, na comarca de Pontevedra.
Un home chamado Sledge
Garner escribiu nas súas memorias que este filme foi "unha das poucas veces que interpretei un tipo duro e unha das últimas. Gustaríame lembrar por que deixei que Dino de Laurentiis me convencese nesta lea. O cartel di: "Non é adecuado para nenos". Debe dicir "non apto para o consumo".
Vinganza baixo cero
Vinganza baixo cero (en Cold Pursuit) é un filme de acción e suspense de 2019 dirixido por Hans Petter Moland a partir dun guión de Frank Baldwin. É unha coprodución entre os Estados Unidos, o Canadá, o Reino Unido e Francia. Está protagonizado por Liam Neeson, Tom Bateman, Tom Jackson, Emmy Rossum, Domenick Lombardozzi, Julia Jones, John Doman e Laura Dern. Trátase dun remake do filme noruegués Kraftidioten de 2014, tamén dirixido por Moland, e conta a historia dun condutor de quitaneves melancólico e vingativo (Liam Neeson) que comeza a matar os membros dun cartel da droga tras o asasinato do seu fillo.
Estreouse en galego o 15 de febreiro de 2023 a través da TVG.
Intrácrino
miniatura|Sinalización intrácrina (a primeira), parácrina, autócrina e endócrina Intrácrino refírese ao modo de actuación das hormonas que se producen e funcionan dentro dunha célula, regulando eventos intracelulares. Isto significa que a célula se estimula a si mesma por medio da produción dun factor que actúa dentro da propia célula e non sobre receptores da superficie celular.
Outras veces fálase de sinalización intrácrina cando, simplemente, a hormona actúa sobre receptores do interior da célula (non da superficie), independentemente da orixe da hormona, que podería proceder doutra célula. As hormonas esteroides actúan sobre receptores intracelulares (principalmente nucleares) en zonas distantes do corpo, e por este motivo, poden ser consideradas intrácrinas. Non obstante, en certos casos, os esteroides sexuais producidos localmente exercen a súa acción na mesma célula que os produciu, o cal é unha actuación intrácrina sobre a propia célula. As hormonas peptídicas ou proteicas en xeral actúan como endócrinas, autócrinas ou parácrinas ao unirse a receptores presentes na superficie da célula. Varias hormonas peptídicas/proteicas ou as súas isoformas tamén poden actuar dentro da célula por medio de mecanismos diferentes. Estas hormonas peptídicas/proteicas, que teñen funcións intracelulares, son tamén intrácrinas. O termo 'intrácrino' foi acuñado para referirse a hormonas peptídicas ou proteicas que tamén teñen accións intracelulares.
Para comprendermos mellor a sinalización intrácrina, compararémola coa parácrina, autócrina e endócrina. Os sistemas autócrinos teñen receptores autócrinos na superficie celular aos que se unen as hormonas en cuestión, as cales foron segregadas pola propia célula. Nos sistemas parácrinos as células das proximidades producen hormonas que chegan á célula onde actúan e cambian o funcionamento de dita célula. Os sistemas endócrinos son aqueles nos que as hormonas producidas por unha células afectan a outras células que están en zonas do corpo moi afastadas da célula que produciu a hormona.
Os efectos producidos polas accións intracelulares denomínanse efectos intrácrinos, mentres que nos producidos ao unirse a receptores da superficie celular son endócrinos, autócrinos ou parácrinos, dependendo da orixe da hormona. Os efectos intrácrinos de certas hormonas peptídicas/proteicas son similares aos que esas mesmas hormonas producen de modo endócrino, autócdino ou parácrino; porén, estes tipos de efectos son diferentes noutras hormonas.
Exemplos de hormonas e factores peptídicos intrácrinos son:
Pascual
Pascual (relativo ou pertencente á Pascua) pode referirse a:
Bentinho
Antônio Bento dos Santos, máis coñecido como Bentinho, nado en Montes Claros, Minas Xerais, o 18 de decembro de 1971, é un exfutbolista brasileiro. É irmán do tamén exfutbolista Bento.
Traxectoria
Comezou a xogar ao fútbol no Portuguesa, club no que tamén militaba o seu irmán máis vello, Bento. Foi compañeiro de Dener nas categorías inferiores, ata que subiu ao primeiro equipo en 1988. Xogou ata 1993 co equipo paulista (exceptuando unha breve cesión ao São José), marcando 62 goles nesa primeira etapa.
Nos seguintes anos alternou clubs asiáticos como o Al Hilal saudita ou o Tokyo Verdy e o Kashiwa Reysol xaponeses, con clubs brasileiros como o São Paulo, o Botafogo, o Cruzeiro e o Atlético Paranaense, ademais de pasar dúas veces máis polo Portuguesa. En 1995, militando no São Paulo, foi o máximo goleador do Campionato Paulista, empatado a 20 goles con Paulinho McLaren, do Portuguesa. En 1997 gañou con Botafogo o único título da súa carreira, o Campionato Carioca, despois de derrotar na final ao Vasco da Gama. Puxo fin á súa carreira en 2004, nas filas do Avispa Fukuoka do Xapón.
Gloster E.28/39
O Gloster E.28/39, (tamén coñecido como Gloster Whittle, Gloster Pioneer, ou Gloster G.40) foi o primeiro avión a reacción británico e voou por vez primeira no ano 1941. Foi o cuarto reactor en voar, tras o alemán Heinkel He 178 (1939), o termorreactor italiano Caproni Campini N.1 (1940), e o alemán Heinkel He 280 (1941).
O E.28/39 foi o produto dunha especificación emitida polo Ministerio do Aire para un avión axeitado para probar os novos deseños de propulsión a chorro que Frank Whittle desenvolvera durante os anos 30. Gloster e o deseñador xefe da compañía, George Carter, traballaron con Whittle para desenvolver un avión convencional equipado cun motor turborreactor Power Jets W.1. A aeronave voou por vez primeira o día 15 de maio de 1941 e fabricáronse un par de E.28/39 para o programa de probas. Tras uns iniciais informes satisfactorios, eses avións continuaron voando para probar deseños de motores cada vez máis refinados e novas características aerodinámicas. A pesar da perda do segundo prototipo, debido a un mantemento pouco axeitado que causou un fallo crítico nun alerón, o E.28/39 foi considerado un éxito.
O E.28/39 aportou unha valiosa experiencia inicial co novo tipo de propulsión e levou ao desenvolvemento do Gloster Meteor, o primeiro caza a reacción operacional en entrar en servizo cos Aliados. O primeiro prototipo continuou os voos de proba ata 1944 e foi retirado do servizo. En 1946 foi transferido ao Museo da Ciencia de Londres, onde segue exposto a día de hoxe.
Cavafe
Carlos Alberto Vázquez Fernández, coñecido como Cavafe, nado o 25 de abril de 1999, é un futbolista cubano que xoga como defensa central no Tudelano e na selección cubana.
Traxectoria
Nacido na Habana, aos 3 anos trasladouse a Madrid coa súa familia. Xogou nas categorías inferiores do CD Valdemorillo, o CD Canillas, o CD San Fernando de Henares e o Atlético de Madrid. Tras rematar a súa etapa como xuvenil, en agosto de 2018 regresou ao San Fernando.
Debutou na Tercera División o 26 de agosto de 2018, nunha derrota por 1-2 contra o Rayo Vallecano B. O 1 de febreiro seguinte fichou polo Alcorcón, sendo inicialmente asignado ao filial, tamén de Terceira.
Debutou co primeiro equipo do Alcorcón o 17 de decembro de 2019, nun partido da Copa do Rei contra o CP Cacereño. En xaneiro saíu cedido ao Unionistas de Salamanca, da Segunda División B. Na tempada 2020/21 non contou con minutos no Alcorcón, adestrado por Juan Antonio Anquela, e en xaneiro volveu saír cedido, esta vez ao Navalcarnero.
Desvencellado do Alcorcón, en agosto de 2021 fichou polo Bergantiños, da Segunda RFEF. Disputou 13 encontros co club de Carballo, pero só 5 deles como titular. Descontento coa súa pouca participación, deixou o club en xaneiro de 2022, fichando polo Tudelano, último clasificado da Primeira RFEF.
Selección cubana
En marzo de 2021 entrou na histórica convocatoria para a selección cubana que incluía por primeira vez xogadores de clubs estranxeiros. O 25 de marzo de 2021 debutou coa selección nunha derrota por 0-1 ante Guatemala.
Ilduara Menendiz
Ilduara Menendiz, falecida en 1058, foi condesa de Portucale durante o seu matrimonio con Nuno Aloitiz e despois da morte de Nuno en 1028 como rexente durante a minoría de idade do seu fillo Menendo III Nuniz.
Traxectoria
En 1016, despois da morte de Aloito, xunto co seu marido, comezaron a xestionar o condado. Axudou a Nuno a protexer os seus dereitos contra as reivindicacións dos seus propios irmáns. Aínda que a cuestión da herdanza foi discutida durante o seu goberno, en 1028, cando morreu Nuno tamén morreran os irmáns de Ilduara.
O seu fillo, Menendo III Nuniz, era menor de idade en 1028 e Ilduara gobernou o condado como rexente, ata que no 1043 renunciou aos seus dereitos sobre o condado, entregandoo ao seu fillo Menendo II. Retirouse a un mosteiro onde morreu en 1058.
Familia
Tivo varios irmáns, entre eles a raíña Elvira Méndez, a esposa do rei Afonso V. Tivo dous fillos e unha filla co seu marido Nuno I Aloitiz, conde de Portucale:
A Candeira, Antas, A Lama
A Candeira é un lugar da parroquia de Antas, no concello pontevedrés da Lama, na comarca de Pontevedra.
O Concello, Antas, A Lama
O Concello é un lugar da parroquia de Antas, no concello pontevedrés da Lama, na comarca de Pontevedra.
A Canceleira, Antas, A Lama
A Canceleira é un lugar da parroquia de Antas, no concello pontevedrés da Lama, na comarca de Pontevedra.
Severino Requejo
Traxectoria
Nado na parroquia de Armariz, no concello ourensán de Nogueira de Ramuín, aos 12 anos marchou coa súa familia a vivir a Toural dos Vaos, no Bierzo, a onde foi destinado seu pai, que era garda civil. Tamén Severino entrou no corpo da Garda Civil, formándose na Academia de Barcelona e sendo destinado durante varios anos a Cabeza de Campo, no concello leonés de Sobrado.
Comezou a practicar tiro deportivo e tras varias medallas no Campionato de España, unha delas de prata, participou en 1971 nos Xogos Mediterráneos na cidade turca de Esmirna, onde conseguiu unha medalla de bronce. Competiu nos Xogos Olímpicos de 1972, na proba de pistola libre 50 metros. Tivo que participar cunha pistola que lle prestou a Garda Civil, pois a Federación Española de Tiro non lle proporcionou ningunha arma. Rematou no posto 41º. Nos anos seguintes gañou varias medallas máis no Campionato de España, e en 1973 proclamouse campión.
Kate Crawford
Kate Crawford é unha escritora, compositora, produtora e académica australiana. Crawford é investigadora principal de Microsoft Research (Social Media Collective), cofundadora e directora de investigación do AI Now Institute da Universidade de Nova York, profesora visitante do MIT Center for Civic Media, membro sénior do Information Law Institute da Universidade de Nova York e profesora asociada do Journalism and Media Research Centre da Universidade de Nova Gales do Sur. Tamén é membro do Consello da Axenda Global do Foro Monetario Mundial sobre o desenvolvemento impulsado polos datos.
A súa investigación céntrase no cambio social e as tecnoloxías dos medios de comunicación, especialmente na intersección dos seres humanos, os dispositivos móbiles e as redes sociais. Publicou sobre as culturas do uso da tecnoloxía e o modo en que as historias dos medios de comunicación informan o presente.
Traxectoria
Crawford imparte conferencias e publica artigos académicos sobre temas como as redes sociais, a regulación gobernamental dos contidos dos medios de comunicación, a interacción entre o xénero e os dispositivos móbiles, os mozos e o sexting, e big data. Pronunciou discursos de apertura en lugares como a Conferencia Ou' Reilly Strata 2013 e a conferencia DataEDGE 2013 organizada pola Escola de Información da Universidade de California, Berkeley. É coautora do libro "Understanding the Internet: Language, Technology, Media, and Power" en 2014.
En 2017 Crawford creou o instituto de investigación AI Now Institute con Meredith Whittaker. Está asociado á Escola de Enxeñería Tandon da Universidade de Nova York.
En 2019 foi a titular inaugural da cátedra visitante de IA e Xustiza na École Normale Supérieure de París, en colaboración coa Fondation Abeona. Publicou un libro, Atlas of AI: Power, Politics, and the Planetary Costs of Artificial Intelligence a través de Yale University Press en 2021.
Rete mirabile
miniatura|Rete mirabile (rm) da arteria carótide interna en [[Ovella|ovellas.]] miniatura|Rete mirabile (rm), figura 2 A rete mirabile (latín, plural: retia mirabilia) é unha ramificación dunha arteria nunha rede das arterias máis finas, que logo non se une para formar unha vea, senón que á súa vez forma unha arteria. O significado en galego é rede milagreira, admirábel, marabillosa ou incríbel, porén adoita ser nomeada polo termo en latín.
En todos os vertebrados, tales redes ocorren no glomérulo do ril. Aí unha arteriola (arteriola glomerularis afferens) ramifícase nunha fina rede capilar (glomérulo), que á súa vez se recolle nunha arteriola (arteriola glomerularis efferens). Como adoita suceder no sistema circulatorio, este último fúndese despois nunha rede capilar que drena nas veas. No caso da glomérula, esta rede úsase para a ultrafiltración da urina primaria do sangue.
As redes milagreiras tamén se producen noutras arterias:
O significado funcional destas formacións aínda non foi aclarado para moitas especies.
Cornide, Antas, A Lama
Cornide é un lugar da parroquia de Antas, no concello pontevedrés da Lama, na comarca de Pontevedra.
Rete mirabile
Nos atúns e os tiburóns, as redes milagre serven como intercambiadores de calor a contracorrente para a termorregulación. Os músculos nadadores destes animais xeran moita calor, as redes milagrosas manteñen a calor no núcleo do corpo e, polo tanto, os órganos vitais están a unha temperatura máis alta que a auga circundante. As redes milagreiras aquí, con todo, consisten en vasos de paredes relativamente grosas e non permiten ningún intercambio de gases. Nos physoclistos apoian o enriquecemento da vexiga natatoria con osíxeno e noutras especies de peixes o aporte de osíxeno á retina.
Tamén hai exemplos de rete mirabile venosas como ramas da vea porta no fígado e da vea porta da pituitaria no lóbulo anterior da glándula pituitaria.
Marcus Paige
Marcus Taylor Paige, nado o 11 de setembro de 1993 en Altamonte Springs, Iowa, é un xogador estadounidense de baloncesto profesional.
Traxectoria
O 1 de agosto de 2017, Paige asinou cos Charlotte Hornets, nun acordo para compartir o tempo de xogo entre os Hornets e o seu afiliado na NBA G League, os Greensboro Swarm.
O 11 de xullo de 2018, Paige asinou co KK Partizan serbio un contrato de dous anos. O 9 de maio de 2020, Paige e o Partizan acordaron un novo contrato de dous anos.
O 16 de setembro de 2021, Paige asinou co Orléans Loiret Basket da LNB Pro A francesa.
O 17 de xullo de 2022, anunciouse a fichaxe de Paige por unha tempada co Obradoiro CAB da Liga ACB.
Iafet
Segundo o Xénese, no capítulo décimo, Iafet (en יפת בן-נוֹחַ Iafeth ben Nōah‎; en árabe: يافث بن نوح, Yāfiṱ ibn Nūh) é fillo de Noé, irmán de Sem e Cam, e pai de Gomer, Magog, Madai, Iaván, Tubal, Méxec e Tirás.
Sobreviviu ao Diluvio Universal grazas á Arca de Noé, onde Xehová mandou a Noé que levase á súa muller, aos seus fillos e ás súas esposas. Tradicionalmente considérase que Iafet e os seus descendentes poboaron a Europa actual, como no Xénese, no capítulo coñecido como a Táboa dos pobos, indícase que viaxaron ás illas xentís, que seica se refire ás illas de Grecia, aínda que existen outras tradicións como a británica, que afirma que Samotes (que sería asimilado a Gomer), o cuarto fillo de Iafet, viaxou á Gran Bretaña e foi proclamado primeiro rei de Britania, baseado no texto Berosi Antiquitatum libri quinque cum Commentariis Joannis Annii, atribuído ao historiador Beroso o Caldeo; un falso-Beroso baixomedieval tamén xustificaba unha inventada dinastía de reis hispánicos que rexeran na Península Ibérica descendentes de Iafet.
Patrimonio do mercurio. Almadén e Idrija
'''Patrimonio do Mercurio. Almadén e Idrija''' é un conxunto Patrimonio da Humanidade da UNESCO en Almadén, Castela-A Mancha, España e Idrija, Eslovenia. Os bens comprenden dous sitios mineiros de mercurio. En Almadén extraeuse mercurio desde a antigüidade, mentres que en Idrija atopouse por primeira vez en 1490.
Os sitios testemuñan o comercio intercontinental de mercurio que xerou importantes intercambios entre Europa e América ao longo dos séculos. Os dous sitios representan as dúas maiores minas de mercurio do mundo e estiveron operativas ata tempos recentes. O mercurio xogou un papel importante na extracción de ouro e prata, minerais escavados nas minas americanas. Ademais, ambos xacementos ilustran os distintos elementos industriais, territoriais, urbanos e sociais dun sistema sociotécnico específico nas industrias mineiras e de produción de metais.
O sitio de Idrija conta especialmente con almacéns e infraestruturas de mercurio, así como vivendas e un teatro para mineros.
Proceso de candidatura
thumb|upright=1.2| Interior dunha das minas de Almadén Idrija comezou o proceso para inscribir o patrimonio de mercurio na lista do patrimonio da UNESCO no 2006. Inicialmente, o nomeamento realizouse xunto coa mina de mercurio de Huancavelica no Perú, en relación á ruta intercontinental "Camino Real". Na segunda etapa, a candidatura centrouse no patrimonio do mercurio en relación coa minería da prata, xunto coa mina San Luis Potosí] en México, con todo, o nomeamento non reuniu o suficiente apoio. A exitosa terceira etapa da candidatura centrouse na extracción do mercurio en relación cos procesos tecnolóxicos e industriais que influíron no desenvolvemento económico e cultural das dúas rexións..
Lista de monumentos rexistrados
thumb|upright=1.2|Forno de Bustamante das minas de Almadén. thumb|upright=1.2|Castelete das minas de Almadén. thumb|upright=1.2|Edificio da bomba en in Idrija. Os sitios do "Patrimonio de Mercurio" son os seguintes:
Cam (Biblia)
No Xénese, capítulo décimo, Cam (en חָם בן-נוֹחַ, en hebreo moderno חָם H̱am en hebreo tiberiano Ḥām, en حام بن نوح Ḥām ibn Nuh ou só حام, Ḥām; en grego: Χαμ Kham; de significado incerto) é fillo de Noé, irmán de Sem e Iafet, e pai de Cux, Put, Misraim (ou Mizraim, nome hebraico para Exipto) e Canaán.
Sobreviviu ao Diluvio Universal grazas á Arca de Noé, onde Deus díxolle a Noé que levase a súa muller, fillos e mulleres con el. ［ 6: 9-22 algunhas Segundo algunhas tradicións, o nome da súa muller era Ne'elatama'uk, Na'eltama'uk, Nahalath ou Zedkat Nabu. Tradicionalmente, crese que Cam e os seus descendentes habitaron a África actual.
Foi maldito polo seu pai porque o seu fillo Canaán era escravo de Sem e Iafet (os seus irmáns), por velo espido cando estaba bébedo.
No século XVIII xurdiu a teoría racista e pro-escravitude de que os fillos de Cam foron ennegrecidos por Deus para lembrar permanentemente o pecado que Cam cometera cando viu o seu pai espido.
Pokrajina št. 2
'Pokrajina št. 2' é un filme esloveno de 2008 dirixido por Vinko Möderndorfer. O filme estreouse na 65ª edición do Festival Internacional de Cinema de Venecia. Gañou o premio ó mellor filme na 11ª edición dos Premios do Cinema Esloveno. Foi escollido como candidato de Eslovenia para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 82ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
O filme conta os delitos dos partisanos iugoslavos en 1945 na Eslovenia despois da segunda guerra mundial.
Cotiño, Antas, A Lama
Cotiño é un lugar da parroquia de Antas, no concello pontevedrés da Lama, na comarca de Pontevedra.
A Moa, Antas, A Lama
A Moa é un lugar da parroquia de Antas, no concello pontevedrés da Lama, na comarca de Pontevedra.
Gran Premio do Reino Unido de 2023
O Gran Premio do Reino Unido de 2023 (oficialmente como o Formula 1 Lenovo British Grand Prix 2023) foi unha carreira de Fórmula 1 que se celebrou o 9 de xullo de 2023, no Circuíto de Silverstone, Northamptonshire e Buckinghamshire, Inglaterra, Reino Unido. A carreira foi a décima rolda da tempada de Fórmula 1, a septuaxésima oitava (78ª) edición do Gran Premio do Reino Unido, e a quincuaxésimo novena (59ª) vez que a carreira disputouse no Circuíto de Silverstone.
Antecedentes
O evento tivo lugar durante a fin de semana do 7 ao 9 de xullo. foi a décima proba do Campionato Mundial de Fórmula 1 de 2023 e a 74ª carreira do Gran Premio do Reino Unido.
Pneus dispoñibles
O provedor de pneumáticos Pirelli levou os compostos de pneumáticos C1, C2 e C3 (designados como duro, medio e brando, respectivamente) para que os equipos os usaran no evento.
Cualificación
A cualificación celebrouse o 8 de xullo de 2023 ás 15:00 hora local (UTC+1).
Informe de cualificación
A cualificación celebrouse con ceos nubrados.
Na súa primeira volta, Lewis Hamilton fixo un trompo na curva de Stowe, enviándoo á grava e sacando unha breve bandeira amarela, puido recuperarse. As violacións do límite de pista, un tema de discusión despois do Gran Premio de Austria, regresaron xa que Max Verstappen e Alexander Albon as superaron. Albon, que colocou o seu Williams entre os tres primeiros nas tres sesións de adestramentos, elimináronselle os seus tempos por volta unha vez máis mentres Logan Sargeant facía unha viaxe polo céspede, pasaría á Q2 despois de marcar un tempo para o sétimo. Mentres tanto, Nyck de Vries saíu de boxes no camiño de Oscar Piastri.
O compañeiro de equipo de Verstappen, Sergio Pérez Mendoza, continuou unha racha de malas actuacións na cualificación que comezou no Gran Premio de Mónaco, marcando 0 14º tempo cando o Haas de Kevin Magnussen provocou un bandeira vermella a falta de tres minutos para o final da sesión cando rematou a súa carreira no medio da pista, que estaba empapada pola choiva. A sesión retomaríase despois de que o Haas fose retirado. Valtteri Bottas tamén quedou fóra da sesión despois de que o Alfa Romeo perdese potencia a pesar de chegará Q2. Non puido correr o resto da cualificación.
Verstappen subvirou e bateu contra o muro de boxes no camiño de regreso, rompendo o seu alerón dianteiro, que foi substituído antes de que comezase a segunda sesión. Fíxose unha investigación sobre Esteban Ocon e Guanyu Zhou despois da sesión. Magnussen uniuse a Pérez, Yuki Tsunoda, Zhou e De Vries todos eliminados na Q1. Lando Norris encabezou a sesión por diante de Charles Leclerc, George Russell, Hamilton e Verstappen. Carlos Sainz estaba descontento cos seus estrategas de Ferrari, que lle dixeron que deixase pasar a Leclerc cando comezaba a segunda sesión. Sainz superou a Leclerc no Club.
Na segunda sesión a choiva disipouse, as voltas de Stroll e Sargeant foron eliminadas debido a máis infraccións dos límites da pista. Norris encabezou momentaneamente a sesión antes de que Alonso, Albon, Leclerc e Sainz marcasen tempos máis rápidos. Pierre Gasly marcou un tempo máis rápido que Verstappen antes de que o piloto de Red Bull Racing liderase a sesión, despois, Piastri, Hamilton e Norris superárono, só para que Verstappen volvese a liderar. Bottas uniuse a Lance Stroll, Ocon, Nico Hülkenberg e Sargeant todos eliminados na sesión, que foi encabezada por Verstappen, Piastri e Norris diante de Albon e Sainz.
Habilitouse o DRS para a sesión final. Verstappen acadou o mellor tempo, que mantivo para a pole, por diante de Hamilton e Piastri, mentres todos entraron na pista de boxes para cambiar a pneumáticos brandos novos. A segunda volta da Q3 dos pilotos viu que Verstappen mantivo a súa pole position mentres Piastri e Norris bloquearon a saída da primeira fila, antes de que Verstappen obtivese a volta rápida da sesión, Norris estivo brevemente en camiño para conseguir a súa segunda pole position da súa carreira de casa despois do Gran Premio de Rusia de 2021. O seu compañeiro de equipo Piastri logrou o seu mellor resultado de clasificación co terceiro posto, o máis alto para un novato dos últimos anos. Esta é a primeira saída de McLaren na primeira fila en Silverstone desde o 2008.
Informe da carreira
Lando Norris tivo unha boa saída ante o polesitter Max Verstappen, logrando liderar a carreira durante catro voltas antes de que un Verstappen asistido por DRS o superase na cuarta volta. Verstappen acadou a volta rápida e liderou o resto da carreira directamente á bandeira a cadros.
Durante a carreira informouse de choiva, pero finalmente non foi o suficientemente intensa como para xustificar o uso de pneumáticos para mollado. Os pilotos comezaron a cambiar a diferentes tipos de pneumáticos secos, sendo Yuki Tsunoda o primeiro en facelo cun cambio a brandos. Charles Leclerc seguiu con duros. Mentres, Norris, que puxo a súa atención nos pilotos detrás del, sentíase satisfeito co seu ritmo mentres o seu compañeiro de equipo Oscar Piastri, reaccionando á parada de Pérez, cambiou os pneumáticos e reincorporouse por diante de Leclerc e George Russell, que tería unha liorta antes da chegada repentina dun coche de seguridade virtual.
A unidade de potencia de Ferrari no Haas de Kevin Magnussen ardíu, provocando a súa retirada e a saída do coche de seguridade para retiralo da pista. O coche de seguridade virtual permitiu a Albon e Leclerc cambiar os seus pneumáticos, aínda que Verstappen, Norris, Hamilton e Alonso non puideron beneficiarse, faríano despois de que o coche de seguridade completo fose despregado. Hamilton adiantou a Piastri e Russell e saíu en terceiro lugar. Carlos Sainz e Leclerc tiveron mala sorte perdendo postos durante a parada. Mentres tanto, Guanyu Zhou informou de problemas cos freos.
No reinicio logo do coche de seguridade, Verstappen mantivo o liderado ata o final aínda que moitas batallas estaban ocorrendo detrás del. Hamilton estaba detrás de Norris e estaba en camiño de ocupar o segundo posto do piloto de McLaren, pero Norris defendeuse ben, os dous foron roda a roda. Albon e Leclerc tamén tiveron batalla nas últimas voltas. Stroll contactou coa suspensión traseira dereita de Gasly, que viuse obrigado a retirarse. Stroll recibiu unha penalización de cinco segundos polo incidente.
A vitoria de Verstappen foi a súa primeira vitoria no Gran Premio do Reino Unido e a súa segunda en Silverstone despois da súa vitoria no Gran Premio do 70º aniversario en. O segundo lugar de Norris foi o seu primeiro podio e o de McLaren desde o Gran Premio da Emilia Romaña de 2022. Norris conseguiu o premio ao piloto do día.
Notas
<references group="lower-alpha"/>
George Steer
miniatura|311x311px| Memorial a George Steer en [[Gernika-Lumo|Gernika no País Vasco]] George Lowther Steer nado en Suráfrica en 1909 e finado o 25 de decembro de 1944, foi un xornalista, escritor e correspondente de guerra británico que informou sobre guerras anteriores á Segunda guerra mundial, especialmente a Segunda guerra italo-abisinia e a Guerra civil española. Durante esas guerras foi empregado de The Times, e os seus informes de testemuñas oculares fixeron moito para alertar ás nacións occidentais dos crimes de guerra cometidos polos italianos en Etiopía e polos nazis alemáns en España, aínda que pouco se fixo para evitalos pola Sociedade de Nacións. Volveu a Etiopía despois de comezar a guerra mundial e axudou á campaña para derrotar aos italianos e a restaurar a Hailie Selassie no trono.
Primeiros anos
George Steer naceu en Suráfrica, fillo dun director de xornal. Estudou arte e literatura clásicas en Inglaterra, no Winchester College e Christ Church, Oxford. Comezou a súa carreira xornalística en Suráfrica, logo traballou en Londres para o Yorkshire Post.
Correspondente de guerra
miniatura| [[Haile Selassie|Haile Selassie I de Etiopía]] En 1935 Steer cubriu para The Times a invasión italiana de Etiopía. Informou de que as forzas italianas fixeron un uso extensivo de gas velenoso en forma de gas mostaza e tamén bombardearon ambulancias da Cruz Vermella, a pesar das claras marcas nos vehículos. Estivo implicado na axuda a transportar máscaras anti-gas a Etiopía para dar polo menos algunha protección contra os gases velenosos despregados ilegalmente polos italianos. Fíxose amigo do emperador Haile Selassie I de Etiopía, que máis tarde se converteu en padriño do fillo de Steer. Coñeceu e casou coa súa primeira esposa en Etiopía, en condicións difíciles na Legación Británica en Addis Abeba, con saqueos e disparos de rifles fóra das portas do recinto. A súa muller e o seu primeiro fillo morreron no parto en Londres un pouco máis tarde.
Guerra civil española
esquerda|miniatura| Ruínas de [[Bombardeo de Gernika|Gernika]] En 1937 foi enviado para informar sobre a Guerra civil española. Os seus primeiros informes desde o País Vasco describían como os mercantes británicos venceron ao bloqueo do bando nacional de Bilbao para levar comida á xente famante da cidade e dos seus arredores. Tamén visitou a primeira liña para informar directamente dos combates.
O 26 de abril de 1937 emitiu un informe sobre o bombardeo de Gernika que tivo moita repercusión. O seu telegrama a Londres describiu as carcasas de bombas alemás (inscritas coas palabras Rheindorf 1936, coa insignia da aguia alemá) e o uso da termita como un incendiario para crear unha tormenta de lume no centro da cidade. Empregáronse bombas de alto explosivo para crear danos por explosión nas estruturas de madeira, que logo poderían ser acesas máis facilmente polos incendiarios. A súa reportaxe fixo moito para inspirar a Pablo Picasso a rexistrar a atrocidade para a posteridade na súa pintura masiva. Tamén alertou aos gobernos occidentais da forma en que os alemáns se estaban preparando para usar os bombardeos terroristas como forma de intimidar aos civís. Os seus informes foron directamente contradicidos polos nacionalistas, que dixeron que os danos foron causados polas propias forzas do Goberno, como xa fixeron en Ita a principios do conflito, aínda que unha investigación da Sociedade de Nacións concluíu que nin a teoría dos atentados terroristas nin a versión do bando nacionalista de incendios intencionados foron precisos. Steer respondeu a tales informes proporcionando detalles sobre os danos na cidade (como os cráteres de bombas) e os avións da Luftwaffe utilizados no ataque, como os bombardeiros Heinkel He 111. Aínda que non foi testemuña ocular do propio atentado, chegou pouco despois, e así puido ver os efectos e falar con algúns dos superviventes. Foi un dos últimos xornalistas en saír de Bilbao a medida que avanzaban os nacionalistas, e fuxiu a Santander cara ao oeste.
A negación da autoría por parte do bando franquista
Ao día seguinte do bombardeo de Guernica, o lehendakari do Goberno vasco José Antonio Aguirre publicaba unha nota na que denunciaba que os autores da acción foran "aviadores alemáns ao servizo dos rebeldes españois". A nota dicía: "Aviadores alemáns ao servizo dos rebeldes españois bombardearon Gernika, incendiando a cidade histórica, tan venerada entre os vascos. Quixeron facernos dano no máis sensible dos nosos sentimentos patrióticos, revelando unha vez máis o que Euzkadi pode esperar de quen non dubida en destruír ata o santuario que lembra séculos da nosa liberdade e da nosa democracia (...)."