cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Bonifacio de Montferrato
Primeiros anos
En 1189, Bonifacio dirixiu o consello de rexencia de Tomé I, fillo do seu primo Humberto III de Savoia, ata que o mozo foi maior de idade dous anos máis tarde. En 1191, despois de que o emperador Henrique VI lle concedese o condado de Incisa, estalou unha guerra de quince anos contra as cidades veciñas de Asti e Alessandria. Bonifacio creou a liga de Cremona, mentres que as dúas cidades crearon a liga de Milán. Bonifacio derrotounas en Montiglio en xuño dese ano, pero a guerra non marchaba ben para os intereses da súa familia. En Quarto, el e Vaqueiras salvaron ao seu cuñado Alberto Malaspina cando o derrubaron do cabalo. A primeira fase da guerra acabou cunha tregua en abril de 1193. Nese momento, xa era o marqués titular de Montferrato, despois de que morresen o seu pai e o seu irmán Conrado.
Marqués de Montferrato
dereita|miniatura|243x243px|Localización do Marquesado de Montferrato. En xuño de 1194, foi elixido como un dos líderes da expedición de Henrique VI contra Nápoles. En Mesina, no medio da loita entre as frotas de Xénova e de Pisa, Vaqueiras protexeu ao seu señor co seu propio escudo, o que lle serviu para que o nomease cabaleiro ese ano, tras a vitoria na campaña coa coroación de Henrique en Palermo. En outubro de 1197, finalizou a tregua con Asti. Bonifacio asinou unha alianza con Acqui Terme en xuño de 1198. Houbo numerosas escaramuzas, incluíndo as tomas de Ricaldone e Cassine, pero en 1199 estaba claro que perderan a guerra e comezou a negociar a paz .
Participación na Cuarta Cruzada
dereita|miniatura|300x300px|Bonifacio é elixido líder da [[Cuarta Cruzada en Soissons, 1201: óleo pintado por Henri Decaisne cara a 1740, Salles des Croisades, Palacio de Versalles.]] Cando o caudillo orixinal da Cuarta Cruzada, o conde Teobaldo III de Champaña, morreu en 1201, Bonifacio foi elixido como novo líder. Como soldado reputado, tratábase dunha oportunidade única para recuperar a honra da súa familia, que era moi coñecida en Oriente; o seu sobriño Balduíno e o seu irmán Conrado foran reis de Xerusalén e a súa sobriña María era a herdeira do reino.
O seu primo Filipe de Suabia estaba casado con Irene Anxelina, filla do desposuído emperador bizantino Isaac II Anxo e sobriña da segunda esposa de Conrado, Teodora35. Durante o inverno de 1201 pasou o Nadal con Filipe en Hagenau, onde se atoparon con Aleixo, fillo de Isaac II, que escapara da custodia do seu tío Aleixo III Anxo. Os tres discutiron a posibilidade de organizar un exército cruzado para restituílo no trono. Bonifacio e Aleixo viaxaron de forma separada a Roma Roma para pedir ao papa Inocencio III a súa bendición para a empresa. Con todo, o papa advertiu especialmente a Bonifacio da posibilidade de atacar a ningún cristián, incluíndo aos bizantinos.
O exército cruzado estaba en débeda con Venecia, que ía pór a súa frota á súa disposición para transportalo ao leste. O dux veneciano ordenou atacar as cidades rebeldes de Trieste, Moglia e Zara e someteunas antes de partir cara ao Cairo. O dux, Enrico Dandolo, era o novo xefe da Cruzada, e Bonifacio pasou a ser unha mera figura visíbel.
Aleixo prometeu riquezas e títulos aos cruzados e ao seu principal financiador, o dux veneciano, se conseguía ser restituído no trono. O papa entrou en cólera ao que soubo dos ataques dun exército cruzado contra cidades cristiás. Dandolo aplacou a ira do papa facendo prometer a Aleixo que faría que a Igrexa ortodoxa aceptase o poder de Roma. Feito isto, a frota puido partir cara a Constantinopla en 1203.
O historiador bizantino Nicetas Choniates, que foi testemuña da caída de Constantinopla, escribiu a Bonifacio de Montferrato:
Rei de Tesalónica
Tras a exitosa conquista de Constantinopla, os «latinos» debían erixir un novo Estado baseado nas estruturas feudais das súas patrias na Europa occidental. Para iso decidiron elixir un emperador de entre as súas filas, que estaría á fronte do novo «Imperio Latino de Constantinopla». Como xefe da cruzada, Bonifacio presentouse inmediatamente á elección. Pero foi superado polo dogo de Venecia Enrico Dandolo, que asegurou o nomeamento de Balduíno IX conde de Flandres. Nas eleccións especialmente, a voz dos venecianos foi o factor decisivo que decidiu establecer a Balduíno como emperador, xa que Bonifacio tiña moi boas relacións en Bizancio e por tanto podería actuar independentemente aos intereses da «Serenissima». Ademais casou, pouco despois da conquista, coa emperatriz viúva Margarida (María), fortalecendo así a súa posición fronte aos gregos e tamén co seu sogro, o rei Bela III de Hungría, gañando así un potencial aliado. Nas eleccións só os dous lombardos do comité de doce membros votaron en favor de Bonifacio.
O emperador Balduíno I tratou de evitar unha inminente división dos latinos ofrecendo a Bonifacio en feudo a maior parte da Asia Menor occidental e Grecia, ambas aínda por conquistar, o que o converteu no vasalo máis rico do Imperio. Con todo, Bonifacio rexeitou a oferta, reclamando en cambio a proclamación de rei de Tesalónica, tamén como vasalo do Imperio. Sentíase lexitimado para dar este paso, xa que o seu irmán máis novo Rainiero recibira do emperador Manuel I Comneno o «Reino de Tesalónica». O máis probábel, con todo, é que o seu irmán recibise do emperador só unha pronoia.
No outono de 1204 Tesalónica foi conquistada polo emperador Balduíno, mentres que Bonifacio se apoderaba de Demotika e logo puxo cerco a Adrianópole. Por orde do emperador tivo que romper o cerco, o que levou a unha temporal ruptura entre os dous, que se deu por terminada despois da transferencia de Tesalónica a Bonifacio polo emperador. Mesmo chegou a un acordo cos venecianos baixo Enrico Dandolo ao vender o seu interese en Creta, que recibira de Aleixo IV.
Posteriormente uníronse a Bonifacio algúns seguidores como Odón de la Roche, Guillerme de Champlitte, Jacques d'Avesnes, Oberto II de Biandrate, Guido Pallavicini, Berthold II von Katzenelnbogen e Godofredo de Villehardouin (o sobriño do historiador Godofredo de Villehardouin) cara a Grecia, onde os gregos de León Sgouros mantiñan resistencia. Mentres Jacques d'Avesnes estaba a atacar Corinto, Bonifacio cercou a fortaleza de Nauplia.
Durante este tempo fundou os señoríos de Tebas-Atenas e Negroponte, o principado de Acaia e o marquesado de Bodonitsa como feudos do seu reino. Paralelamente a estes acontecementos, os búlgaros do tsar Kaloyan estaban en Tracia facendo fronte á ofensiva latina e conquistando varias cidades, entre elas Adrianópole. Nun intento por reconquistar a cidade, o emperador Balduíno foi derrotado na desastrosa batalla de Adrianópole o 14 de abril de 1205 e caeu prisioneiro dos búlgaros.
Durante estes acontecementos o irmán do emperador, Henrique, continuou a loita contra os búlgaros e levouna até os territorios de Bonifacio en Tesalónica. Bonifacio construíu novamente o castelo de Serres despois que fose destruído en setembro de 1205 polos búlgaros. Posteriormente tivo a rexión de Filipos baixo o seu control. O rexente Henrique foi coroado en agosto de 1206 como o novo emperador cando se soubo da morte de Balduíno. Bonifacio fortaleceu a súa relación co novo emperador na primavera de 1207 mediante o matrimonio da súa filla Inés. No outono dese ano reuniuse co emperador en Cipsela de Adrianópole e fixo homenaxe ao seu señor feudal.
Morte
No camiño de regreso por Mosinópole, Bonifacio saqueou o mosteiro de Kardzhali e despois caeu nunha emboscada tendida polos búlgaros. Logo de ser ferido por unha frecha no brazo durante a batalla, os búlgaros fixérono prisioneiro, decapitárono e enviaron a cabeza como trofeo ao tsar búlgaro Kaloyan. A morte de Bonifacio de Montferrato foi considerada polo seu amigo Godofredo de Villehardouin como unha das máis graves perdas que os latinos tiveron que sufrir no oriente grego.
O seu leal amigo Raimbaut de Vaqueiras, que o acompañou á aventura oriental, probabelmente morreu con el, xa que é significativo que non compuxese ningún «pranto» pola súa morte. O trobador Elías Cairel fai duelo polo marqués no seu sirventés «Pois chai la fuoilla del garric». O Reino de Tesalónica pasou á súa esposa Margarida e ao seu fillo Demetrio. O dominio latino sobre Tesalónica durou pouco, xa que foi conquistado en 1224 polo déspota de Epiro, Teodoro Comneno Ducas.
Matrimonios e descendencia
Bonifacio casou por primeira vez en 1170 con Helena de Bosco. Tiveron tres fillos:
En 1197 vólvese a casar, esta vez cunha das fillas do conde Humberto III de Savoia, Leonor de Savoia (1167-1204).
En 1204, en Constantinopla, casou con Margarida, filla do rei Bela III de Hungría. Margarida era viúva do emperador Isaac II Anxo. Tiveron un fillo:
Devanceiros
Devanceiros de Bonifacio de Montferrato
Gran Premio de Suecia
O Gran Premio de Suecia (en sueco: Sveriges Grand Prix) foi unha carreira do Campionato do Mundo de Fórmula 1 de 1973 a 1978. Levouse a cabo no Scandinavian Raceway (Circuíto de Escandinavia) en Anderstorp (Municipio Gislaved), a uns 30 km de Jönköping, en Småland, Suecia. A década de 1930 tivo dúas carreiras de gran premio, o Gran Premio de Suecia de verán e unha carreira sobre xeo, o Gran Premio de Suecia de inverno, similar ás carreiras celebradas en Estonia, Finlandia e Noruega.
Na década de 1960 houbo carreiras de Fórmula 2 chamadas Gran Premio de Suecia.
Antes da guerra
As carreiras en Suecia teñen unha longa historia, foi en 1931 que houbo unha carreira titulada Gran Premio. O primeiro Gran Premio de Suecia de Inverno levouse a cabo nun circuíto xigantesco de 46 quilómetros preto do Lago Rämen, cun tempo de volta de aproximadamente de 35 minutos.
En 1933, o primeiro Gran Premio de Suecia de verán levouse a cabo nun circuíto de 30 quilómetros en Norra Vram, unha carreira que pode ser comparada cos modernos grandes premios. A primeira volta, viu unha colisión múltiple con varios pilotos feridos, dous de gravidade, e un mecánico resultou morto. Un dos coches provocou un incendio que se expandiu a unha casa próxima e ruduciuna a cinzas. A carreira continuou, mentres que os servizos de urxencia asistiron ó accidente e a carreira foi gañada finalmente por Antonio Brivio (Alfa Romeo). As carreiras importantes pararonse logo diso.
Carreira de 1973
O éxito de Ronnie Peterson co Team Lotus foi o catalizador dun Gran Premio sueco, e a carreira celebrouse por primeira vez en 1973 nun circuíto chamado pomposamente circuíto escandinavo. Peterson non defraudou aos seus fans e acadou a pole na cualificación, no seu Lotus.
Durante 70 voltas, parecía que ía ser un dobrete para o equipo Lotus con Peterson primeiro e o campión do mundo Emerson Fittipaldi segundo. Con todo, ocorreu o desastre, Fittipaldi retirouse por un fallo na caixa de cambios. Mentres tanto, Denny Hulme foi pechando rapidamente a brecha coa cabeza, Peterson tiña problemas importantes co desgaste dos pneumáticos e loitaba por manterse na pista.
Na volta 79 e penúltima volta Hulme foi capaz de pasar ó heroe local e arrebatarlle a vitoria, a decisión do neozelandés de montar pneumáticos duros no seu McLaren -Cosworth  deu resultado. Peterson foi o segundo. Iso foi o máis cerca que calquera sueco chegou a estar de gañar na súa terra natal.
Vale a pena sinalar que durante a tempada de, o motor Cosworth DFV V8 acadou á vitoria en todas as carreiras da tempada un total de 15, un suceso que nunca máis se repetiría.
Carreira de 1974
En 1974 o Gran Premio de Suecia foi totalmente dominado polos dous 'Tyrrell- Cosworth 007 de Jody Scheckter e Patrick Depailler. Foi o francés o que logrou a pole por diante do seu compañeiro de equipo, con todo Scheckter gañoulle por 0´380 segundos na carreira.
Foi o primeiro surafricano en gañar un Gran Premio.
Carreira de 1975
Niki Lauda a miúdo refírese a 1975 como "o ano incrible".
En Anderstorp logrou a súa terceira vitoria consecutiva da tempada logo da de Mónaco e Bélxica.
A pole position foi para Vittorio Brambilla no seu March, Lauda clasificouse quinto e o seu compañeiro de equipo Clay Regazzoni 11. Na carreira Brambilla tomou a iniciativa, pero na volta 16 foi alcanzado polo Brabham de Carlos Reutemann. Mentres tanto, Lauda foi un progresando constantemente na pista e na volta 42 era segundo. Fixo unha serie de voltas rápidas, acercousese o Reutemann e superouno para gañar o Gran Premio por 6 segundos. Reutemann terminou segundo con Regazzoni terceiro no segundo Ferrari 312T.
Carreira de 1976
O GP de Suecia de rexistrou a primeira (e única) vitoria dun coche de seis rodas o  Tyrrell P34. A teoría era que as súas catro pequenas rodas dianteiras aumentarían o agarre dianteiro - con máis goma na estrada - e así eliminar o subviraxe, mentres que ao mesmo tempo melloraba nas curvas e no freado.
Cando apareceron foron a sensación da tempada. O coche era unha oportunidade para tomar fotos das rodas - as seis, eran precisamente a razón - e deron a Elf máis publicidade gratuíta na pretempada de da que tivo durante todo o  e.
O Tyrrell de Jody Scheckter logrou a pole, con Patrick Depailler no cuarto posto. Na carreira os Tyrrell lograron unha esmagadora vitoria 1º e 2º. O surafricano, que máis tarde confesou que pensaba que o concepto das seis rodas era ridículo, estaba radiante no podio.
Con todo, o fácil triunfo en Sueci demostrou ser un golpe de sorte, e o P34 nunca gañou outra carreira de novo.
Carreira de 1977
En Anderstorp, Jacques Laffite no seu Gitanes patrocinador de  Ligier-Matra logrou á vitoria no Gran Premio de Suecia de 1977. Francia púxose de novo no mapa: era a primeira vez que un coche francés cun motor francés, apoiado por unha empresa francesa, e conducido por un piloto francés gañaba un Gran Premio.
Carreira de 1978
esquerda|miniatura|[[Brabham BT46B "Fancar"]] En o GP de Suecia desenvolveuse sen incidentes, foi o coche gañador o que creou o seu propio lugar na historia ao gañar a carreira.
O responsable deste contundente golpe foi a intelixente idea de Gordon Murray de Brabham, quen estaba tratando de eclipsar a invención de Colin Chapman do efecto de chan no Lotus 79, o coche rozou a primeira fila, desde o seu debut en Zolder. Murray incorporou na parte traseira do Brabham BT46B un enorme ventilador que aumentaba o fluxo de aire por baixo do automóbil e, polo efecto Bernoulli, incrementaba a adherencia á pista. O único problema é que os dispositivos aerodinámicos móbiles estaban prohibidos pola FIA. Gordon Murray alegou que era un "ventilador de enfriamento".
A súa legalidade foi protestada antes, pero se lle permitiu correr, Niki Lauda e John Watson cualificaron 2º e 3º detrás do Lotus 79 de Mario Andretti. Andretti finalmente retirouse debido a unha válvula rota, o que permitiu a Lauda tomar a dianteira. Lauda gañou por 34´6 segundos. O coche do ventilador foi máis tarde retirado voluntariamente por Brabham, e nunca correu de novo. O coche, con todo, foi considerado legal, permitindo a vitoria, con todo, costoulle a Arrows as súas posibilidades de vitoria na tempada do seu debut.
Desaparición
Non houbo ningún Gran Premio de Suecia despois de 1978. As mortes en 1978 dos dous pilotos suecos Ronnie Peterson e Gunnar Nilsson contribuíu á desaparición desta carreira do campionato do mundo, así como o interese da Fórmula Un en Suecia.
Os gañadores do Gran Premio de Suecia
As carreiras que non formaban parte do Campionato Mundial de Fórmula Un indícanse cun fondo de cor rosa. Nota: as carreiras antes de 1967 chámase oficialmente Gran Premio de Suecia de verán.
Phalanger
Phalanger é un xénero de mamíferos marsupiais australidelfos da orde dos diprotodontes, suborde dos falanxeroideos, que é o tipo da familia dos falanxéridos.
Comprende un total de 13 especies, coñecidas na bibliografía internacional, entre outros, cos nomes de falanxeiros e cuscuses.
Características
Falanxeros e cuscús teñen un corpo repoludo cuberto por unha pelaxe grosa e laúda. A súa coloración é moi variábel, e segundo as especies pode ser branca, avermellada ou negra. Teñen un fociño curto, as orellas pequenas, ás veces invisíbeis ocultas pola pelaxe, e unha longa cola prénsil e desprovista de pelo no seu extremo para facilitar a prensión. A lonxitude da cabeza e tronco oscila entre os 32 aos 60 cm, sendo a da cola máis longa. O seu peso oscila entre 1 e 7 kg.
Bioloxía
miniatura|200px|[[Phalanger orientalis Museo Civico di Storia Naturale Giacomo Doria, Xénova.]]
Comportamento
Os falanxéridos son aniamis solitarios, arborícolas, que só moi raramente descenden até o solo. Coa súa cola prénsil e os dous polgares opñíbeis das patas dianteiras, adáptanse perfectamente ao seu hábitat, os bosques tropicais. Pasan o día durmindo en árboles con ocos ou entre as follas, saíndo dos seu agochos pola noite para iren buscar o seu alimento, con movementos lentos e cautelosos.
Nutrición
Aliméntanse sobre todo de froitos e follas, pero de cando en vez poden comer tamén insectoss e outros pequenos artrópodos e ovos de paxaros.
Reprodución
Despois dun breve período de xestación (apenas de dúas semanas) as femias paren dunha a tres crías, pero xeralmente só unha supervive, aínda que a femia está equipada con catro mamilas.
Taxonomía
miniatura|200px|[[Phalanger ornatus.]]
Descrición
A xénero foi descrito en 1780 polo médico e naturalista alemán Gottlieb Conrad Christian Storr, na páxina 38 da súa obra Prodromus Methodi Mammalium. Litteris, Reissianis, Tübingen, pp. 1–43, establecendo como especie tipo Didelphis orientalis Pallas, 1766.
Etimoloxías
o nome científico do xénero, Phalanger, deriva do grego antigo φάλαγξ ‎phálanx, 'araña', en referencia aos dedos segundo e terceiro, unidos, dos pés traseiros, coa adición da desinencia do latín científico -er.
A palabra cuscú ten unha orixe algo escura, pero a maioría dos etimoloxistas cren que deriva dunha voz dos aborixes das Molucas ou da Nova Guinea. En Europa comezou a usarse a mediados do século XVII, como en francés, couscous, ou en alemán, baixo a forma Koeskoes. (Hoxe en alemán o seu nome é Kuscus).
O termo entrou no latín científico a finais do XVIII e principos do XIX, como nome de dous de xéneros (sinónimos de Phalanger), Coescoes, descrito en 1799 por Lacépède, e Cuscus, descrito en 1826 por Lesson, que probabelmente derivaron estes nomes do alemán ou do francés, respectivamente.
Sinónimos
Ademais de polo nome orixinal que lle adxudicou Storr, e que é o actualmente válido, o xénero coñeceuse tamén polos sinónimos:
Clasificación
As especies e subespecies comprendidas polo xénero difiren segundo as autoridades.
— Segundo o Mammals Species of the World ( Consultado o 19-05-2016) :
Xénero Phalanger Storr, 1780
— Segundo o Sistema Integrado de Información Taxonómica ( Consultado o 19-05-2016) :
— Segundo o National Center for Biotechnology Information ( Consultado o 19-05-2016) :
Xénero Phalanger
The Skeleton Dance
The Skeleton Dance é unha curtametraxe animada producida e dirixido por Walt Disney e animado por Ub Iwerks. No filme, catro esqueletos bailan e fan música nun tenebroso cemiterio. É un exemplo de filme moderno con imaxinería da "Danza macabra" europea medieval. É o primeiro título da serie Silly Symphony. En 1994, foi votado como o #18 entre os 50 mellores filmes animados de tódolos tempos.
Obatzda
miniatura|Obatzda Obatzda é un tipo de queixo elaborado en Baviera. Prepárase cunha mestura de queixos Camembert con po de pemento doce e cebolas nunha especie de masa para untar que se emprega sobre pan ou pretzels. O Obatzda é un exemplo clásico que aparece como petisco nos biergarten bávaros. O nome provén da palabra en bávaro que en alemán denomínase Angebatzter que significaría "triturado" na nosa lingua.
Bendición
miniatura|305x305px|Bendición a unha nena na súa [[Eucaristía|primeira comuñón.]] Unha bendición, ou beizón , é a expresión dun desexo benigno dirixido cara a unha persoa ou grupo delas que, en virtude do poder máxico da linguaxe, espérase que axude a lograr que ese desexo se cumpra. Gramaticalmente, trátase de oracións con modalidade desiderativa (o mesmo que o seu contrario, as maldicións). Así, son bendicións típicas Que Deus che garde ou Que che vaia bonito.
As bendicións teñen un papel destacado nas crenzas populares de moitos pobos, así como nos seus mitos e lendas. En especial, ten grande importancia a bendición que un pai ou unha nai dirixen aos seus fillos. Na Biblia, cóntase como Xacob engana ao seu pai cego, Isaac, para obter del a bendición paterna, que Isaac desexaba dar ao primoxénito, Esaú. A bendición di así:
Achamos tamén bendicións na lírica tradicional (como a canción sefardí Boa semana déanos Deus / alegres e sans) e mesmo na música pop, con exemplos como Forever Young de Bob Dylan, bendición dirixida aos seus fillos (May you stay forever young), ou o canto que pecha A Very Cellular Song, da Incredible String Band:
Beira
O topónimo Beira pode referirse a:
Jacky Ickx
Jacques Bernard "Jacky" Ickx (o apelido pronúnciase "Ix" ou "Icks"), nado o 1 de xaneiro de 1945 en Bruxelas, Bélxica, é un expiloto belga de carreiras que logrou 25 podios en Fórmula 1 e seis vitorias nas 24 Horas de Le Mans.
Inicios
miniatura| left | Jacky Ickx pilotando un [[Ferrari 312PB en Nürburgring en 1973]] Jacky Ickx introduciuse no deporte cando foi levado polo seu pai, Jacques Ickx, xornalista de automobilismo, ás carreiras que cubría. A pesar destes antecedentes familiares, Jacky tiña pouco interese no deporte ata que o seu pai comproulle unha motocicleta Zündapp de 50 cc. Pouco despois, Ickx gañou 8 das 13 carreiras na primeira tempada e o título europeo de 50 cc de trial. Gañou outros dous títulos antes de trasladarse ás carreiras de coches de turismo cun Lotus Cortina, gañando o campionato nacional de berlinas en 1965. El tamén competiu en carreiras de coches deportivos, participando nos 1000 quilómetros de Nürburgring.
Fórmula 1
Ickx debutou no seu primeiro Gran Premio en Nürburgring en 1967, pilotando un Matra de Fórmula 2. A pesar da maior potencia dos coches de Fórmula 1, só dous pilotos cualificaron cun tempo máis rápido do que el fixo: Denny Hulme e Jim Clark. Como Ickx competía na clase Fórumla 2 por separado, comezou a carreira detrás de todos os coches de Fórmula 1, pero nas primeiras catro voltas ao circuíto de 28 km subiu ata o quinto posto, superando a 12 coches de Fórmula 1. A súa suspensión dianteira rompeu e viuse obrigado a retirarse logo de 12 voltas, pero causara unha forte impresión nos directivos dos equipo de Fórmula 1.
En Monza, fixo o seu debut na Fórmula 1 nun Cooper-Maserati, acabando en sexto lugar. En Ickx pilotaba un coche de Fórmula 1 de Ferrari. Retirouse nas dúas primeiras carreiras, pero na carreira de casa en Spa-Francorchamps comezou desde a primeira fila e terminou terceiro. No Gran Premio de Francia en Rouen acadou a súa primeira vitoria, baixo unha intensa choiva. Ickx tamén terminou terceiro en Brands Hatch e o cuarto no Nürburgring logo de pilotar case toda a carreira baixo unha intensa choiva sen a viseira do seu casco. En Monza terminou a carreira en terceira posición. En Canadá estrelouse e rompeu a perna esquerda, o que significou que non puido competir nos dous seguintes Grandes Premios.
En, Ickx elixiu para pilotar ao equipo Brabham. Os seus primeiros resultados foron pobres, pero logo de que Brabham rompera o pé nun accidente nunhas probas, melloran dos resultados Ickx. Alan Henry suxire que Ickx obtivo mellores resultados cando todo o equipo centrouse nel. Ickx terminou terceiro en Francia, segundo en Gran Bretaña e gañou en Canadá e en Alemaña no circuíto de Nürburgring, a última carreira de Fórmula 1 alí antes que de 'The Ring' fíxerase menos desigual e perigoso. No Gran Premio de México de 1969 Ickx terminou segundo e chegou a ser subcampión no campionato mundial de pilotos. Volveu ao equipo Ferrari para a tempada de, un movemento que estivera considerando desde o Gran Premio de Italia Henry.
Do mesmo xeito que en 1969, tivo un débil comezo da tempada. No Gran Premio de España de 1970 tivo un accidente e o seu coche incendiouse. levou polo menos 20 segundos sacalo do coche en chamas e foi hospitalizado con queimaduras graves. Logo de 17 días estaba de volta no seu coche no Gran Premio de Mónaco, onde ía quinto antes de retirarse por unha falla no eixo de transmisión. O coche empezou a mellorar e no Gran Premio de Alemaña (que tivo lugar en Hockenheim porque o seu favorito Nürburgring foi boicoteado por razóns de seguridade) pelexou con Jochen Rindt pola vitoria, pero terminou en segundo lugar. No Gran Premio de Austria foi Ickx quen levou a vitoria. En Monza Rindt perdeu a vida durante os adestramentos libres. Ickx era o único piloto con posibilidades de gañar o campionato a Rindt, que xa gañara cinco das nove carreiras nesa tempada, a falta de catro carreiras máis para o final. Monza viu unha vitoria do seu compañeiro de equipo en Ferrari Clay Regazzoni, mentres que o coche de Ickx se averiouó. O belga levou a vitoria en Canadá, pero no Gran Premio dos Estados Unidos en Watkins Glen terminou en cuarto lugar, con Emerson Fittipaldi anotando a súa primeira vitoria en Lotus, así como o Campionato para o equipo e o seu falecido compañeiro de equipo. A pesar de gañar a última carreira en México, Ickx non puido superar os puntos totais de Rindt. Ickx máis tarde declarou nun artigo de 2010 na revista británica  Motor Sport , que estaba contento de non gañar o Campionato do Mundo de 1970. Non quería gañar a un home que non podía defender as súas posibilidades, en referencia á Rindt.
miniatura| left | Jacky Ickx ' [[Ferrari 312B|Ferrari 312B2]] En, Ickx e Ferrari comezaron como favoritos, pero o campionato foi para Jackie Stewart co novo Tyrrell. Ferrari tradicionalmente comezaba a tempada con toda a súa atención posta no campionato de coches deportivos en lugar da Fórmula 1, un feito que xa causara o abandono de John Surtees na metade da tempada de. Ickx gañou en Zandvoort baixo a choiva con pneumáticos Firestone de choiva, mentres que Stewart non tivo ningunha posibilidade cos seus Goodyear. Logo diso, tivo unha gran cantidade de retiradas, mentres que Stewart obtivo unha vitoria tras outra, a pesar de que Ickx presentoulle un bo reto para a vitoria en Nürburgring, unha vez máis, onde os dous pilotos alternaro a vitoria desde ata. O longo e moi difícil circuíto era o favorito de Ickx, mentres que Stewart o chamou o "Inferno Verde", ademais de ser a forza impulsora detrás do boicot dos pilotos en 1970, que instou aos alemáns para volver traballar na reforma da pista, que fora construída en 1927. Stewart dixo que o único que cambiara desde entón eran as árbores máis grandes. Conforme ao solicitado, os que estaban preto da pista foron cortados e substituídos por pequenas escapatorias. Polo tanto, o escocés e o belga non só loitaban na pista, senón tamén fóra da pista. Stewart estaba constantemente loitando por unha maior seguridade na Fórmula 1, mentres que Ickx pensaba que sacaban os retos deste deporte.
En, Ickx en Ferrari terminou segundo en España e Mónaco. Despois de que os Ferrari só foran noticia polas súas retiradas. Con todo, unha vez máis foi en Nürburgring onde Ickx demostrou que este era o seu circuíto, e non deu ao seu gran rival, Stewart, nin a máis mínima oportunidade. Foi a última vitoria na Fórmula 1 de Ickx, onde a superior habilidade de condución puido vencer á maquinaria superior.
En, o 312B3 de Ferrari xa non era competitivo, e Ickx só logrou como mellor posto con Ferrari un cuarto lugar no primeiro Gran Premio da tempada. Aínda que tivo éxito cos seus coches deportivos, que lograron varias vitorias con Ickx, o programa de Fórmula 1 dos italianos pasou a un segundo lugar, e ata saltaronse algunhas carreiras, como Nürburgring. Isto non era aceptable para Ickx, que deixou o equipo a metade de tempada. Participou no Gran Premio de Alemaña no circuíto de Nürburgring cun McLaren, e logrou o terceiro lugar detrás dos Tyrrells de Stewart e François Cevert.
Cando Ickx asinou con Team Lotus en {{f1|1974}, esperábao un período difícil. Lotus tivo problemas substituíndo o éxitoso, pero xa envellecido Lotus 72 (que tivo o seu debut en 1970) e durante o campionato Ickx só logrou un terceiro lugar en Brasil. Ickx só puido probar que el era o Mestre da choiva, cando gañou a carreira non de campionato da Carreira de Campións en Brands Hatch logo de pasar Niki Lauda polo exterior na curva de Paddock. Despois do Gran Premio do Brasil os resultados do Lotus-Ford foron cara abaixo.
Parecía coma se o final da súa carreira estaba cerca. En Ickx asina polos novos equipos Walter Wolf Racing e logo por Ensing. En terminou a súa carreira como piloto de Grand Prix en Ligier, pero aínda así continuou gañando moitas carreiras en diversas series de autos deportivos, nas que Ickx decidira concentrarse de forma exclusiva.
Carreiras de resistencia
miniatura|  [[Gulf Oil|Gulf Ford GT40 de Icks]] En 1966, Ickx asociouse con Hubert Hahne nun BMW 2000TI para gañar as 24 Horas de Spa, carreira de resistencia no seu país natal, Bélxica.
miniatura| left | [[Ferrari 512|Ferrari 512S: Ickx pilotaba o coche nas 24 Horas de Le Mans de 1970 .]] En 1969, Jacky Ickx correu nas 24 Horas de Le Mans por primeira vez. Esta carreira tamén viu a primeira aparición do Porsche 917 en Le Mans, que foi considerado por moitos como o favorito. O Ford GT40 que pilotou Ickx con Jackie Oliver a esa data era un coche obsoleto, superado non só polo novo Porsche 917, senón tamén polo vello Porsche 908 e a nova xeración de prototipos de 3 litros de Ferrari, Matra e Alfa Romeo.
Como Ickx opúñase ó tradicional comezo de Le Mans que se consideraba perigoso, camiñaba lentamente pola pista á súa máquina, no canto de correr. Pechou o cinto de seguridade con coidado e polo tanto foi o último en comezar a carreira. Na primeira volta, un tráxico suceso demostrou que Ickx tiña razón: o piloto privado John Woolfe tivo un accidente fatal no seu novo e potente 917 e o seu compatriota Willy Mairesse tivo un accidente que puxo fin á súa carreira. Ningún deles tomara o tempo necesario para poñerse o cinto de seguridade.
Ickx gañou seis veces a carreira das 24 horas de Le Mans, coñecíase como "Monsieur Le Mans". Tres das vitorias foron con Derek Bell: converteríase nunha das parellas máis lendarias. En 2005, Tom Kristensen superou a marca de Ickx e no ano 2011 conta con oito vitorias.
miniatura| right |  [[Rothmans International plc|Rothmans Porsche 956 de Icks]] A partir de 1976, foi un piloto de fábrica de Porsche e dos seus novos coches turbo de carreiras, o 935 e, especialmente, o coche deportivo 936, o cal levou a vitoria en Le Mans tres veces. Estes pilotajes, así como o segundo posto en 1978, a miúdo baixo a choiva e pola noite, foron algúns dos mellores da historia. Jacky Ickx considera a carreira das 24 Horas de Le Mans de 1977 é a súa vitoria favorita de todos os tempos. O Porsche 936, que compartía con Henri Pescarolo tivo que retirarse e o equipo trasladouno ó coche de Jürgen Barth e Hurley Haywood, que estaba no lugar 42. Ickx compensou as voltas perdidas para liderar a carreira pola mañá, pero sufriu un problema mecánico que obrigou ao coche aentrar a boxes. Resolto o problema mecánico da desconexión dun cilindro, Ickx gañou a carreira. A vitoria volveu en 1982 co novo e superior modelo 956, que o levou a dous títulos de campión do mundo das carreiras de resistencia, en 1982 e 1983.
En 1984, Icks actuou como director de carreira de Fórmula 1 en Mónaco, e sacou a bandeira vermella debido á choiva, cando o líder da carreira Alain Prost nun McLaren con motor Porsche estaba a piques de ser adiantado por un novo Ayrton Senna. Por outra banda, Stefan Bellof partira do final da grella, xa que o seu pouco potente Tyrrell-Cosworth non podía dar un impulso adicional na cualificación, como os turbos dos demais. Con todo, na carreira en mollado, arranxoullas para pasar a moitos outros, e estaba en ritmo para a captura de Senna e Prost cando Ickx decidiu parar a carreira. Salvou a vitoria de Prost, pero debido á curta distancia cuberta antes da suspensión, só foron outorgados a metade dos puntos da vitoria (4´5), menos puntos que un segundo posto nunha carreira completa (6). Prost posteriormente perdeu o campionato de con Lauda por medio punto.
En 1985, Icks participou con Bellof de novo, pero con consecuencias tráxicas. Bellof correu cun Porsche privado á espera de unirse ao equipo Ferrari de Fórmula 1 en, que lle prometera un posto logo da súa actuación en Mónaco, similar ao que fixera con Lauda despois de que superara a Ickx en 1973. En Spa, o mozo alemán no Porsche 956 privado de Walter Brun tratou de pasar ó experimentado belga co Porsche 962 de fábrica para o 1º lugar logo de ser retido por Ickx durante 3 voltas. Na curva de Eau Rouge, Bellof intentou o pase, con consecuencias desastrosas, Ickx pechou o espazo e os coches chocaron e estrelaronse, morrendo tráxicamente Bellof unha hora máis tarde, mentres que Ickx quedo mazado pero ileso. Retirouse do circuíto de carreiras profesionais ao final da tempada.
Outras carreiras
Ickx tamén copilotou á vitoria con Allan Moffat no Hardie Ferodo-1000 de 1977 en Australia, converteuse en campión da Can-Am en 1979, e gañou o Rally París-Dakar en 1983 con Mercedes-Benz. A vitoria na Bathurst 1000 foi nun Ford Falcon XC Grupo C Touring Car fabricado en Australia, con modificacións limitadas para a competición. Despois de só uns días de práctica nun coche que nunca manexara antes, estaba facendo tempos de volta iguais ou máis rápidos que os dos pilotos que levaban máis tempo e que estaban familiarizados co circuíto.
Outra vitoria nas 24 Horas de Le Mans 24 sen ser piloto foi en calidade de consultor do equipo Oreca que corría cun Mazda 787B de Mazdaspeed en 1991. Ickx tamén foi seleccionado para participar nas edicións da Carreira Internacional de Campións de 1978 e 1984.
Resultados completos na Fórmula 1
(Chave) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida.
Gimli
Segundo o libro
Gimli, fillo de Glóin, é un anano do clan de Durin. Naceu no 2879 da Terceira Idade. Foi elixido para acompañar a Frodo Bulseiro, como membro da Irmandade do Anel na súa misión de destruír o Anel Único. Inicialmente desconfiaba dos Elfos, pero despois converteuse nun ardente admirador de Galadriel e nun amigo íntimo de Legolas.
No comezo da historia, Gimli aparece como o típico anano rudo, violento, e inimigo dos elfos. De feito ten un forte temperamento e é impaciente para pelexar contra os orcos; ademais ten un grande entusiasmo polas minas de Moria, o fogar dos seus devanceiros. Gimli posúe un alto sentido do honor (e é moi obstinado), o que explica por que se sente profundamente insultado polo trato dos elfos en Lothlórien, que o obrigaron a viaxar cos ollos vendados se desexaba entrar no seu reino. Porén, Aragorn evita unha situación potencialmente violenta ó convir que tódolos membros da Irmandade fosen vendados, incluso cando Aragorn e Legolas deberían ser recibidos como príncipes por dereito.
Máis adiante, Galadriel impresiónao moito coa súa beleza, amabilidade e comprensión, polo que Gimli, cando se lle dá a oportunidade de pedir calquera cousa que el quixese, non pide ningún tesouro ou algún artigo máxico, senón unha mecha dourada do cabelo de Galadriel, que atesourará por sempre. Unha nota histórica interesante é que, de acordo á "Historia de Galadriel e Celeborn" de Unfinished Tales, esta mesma petición foi previamente feita miles de anos atrás por Fëanor, o máis grande dos elfos Noldorin (quen creou os Silmarils quizais inspirado polas mesmas mechas de cabelo). Galadriel rexeitou a petición de Fëanor, pero si accedeu á de Gimli, quizais pola súa humildade.
O amor de Gimli por Galadriel demóstrase no seu primeiro encontro con Éomer de Rohan. Éomer fala rudamente sobre Galadriel, proferindo rumores falsos sobre ela. Entón Gimli respóndelle con insultos, levando a unha situación hostil que unha vez máis é conciliada por Aragorn. miniatura|Gimli. Ó final do primeiro libro, xa está desenvolvendo unha infrecuente amizade co elfo Legolas. No segundo libro (As Dúas Torres), Gimli proba o seu valor en combate (pero non por primeira vez). Na batalla de Cornoburgo, el e Legolas enfróntanse nunha competición para ver quen mata máis orcos (Gimli gaña por un, pero ambos gárdanse mutuo respecto). Máis tarde a vívida descrición das Cavernas de Aglarond provoca que o elfo lle faga prometer que ambos as visitarán cando a guerra remate. Ao final logran cumprir esta promesa, na que Gimli tamén consente en visitar o Bosque de Fangorn. A súa amizade convértese nun modelo para predicar; incluso montan no mesmo cabalo. Despois da guerra, Gimli guiaría un gran número de ananos do clan de Durin para establecer un novo reino de ananos en Aglarond, e converteríase no primeiro "Señor das Covas Escintilantes" durante a Cuarta Idade do Sol. Os ananos da Montaña Solitaria, guiados por Gimli, repararían o dano causado durante a Guerra do Anel. O máis notable foi a substitución do Gran Portal de Minas Tirith cun novo fabricado de mithril e de aceiro, así como a mellora no trazo da cidade enteira.
Venres
O venres ou sexta feira é o quinto día da semana. O termo "venres" vén do latín Veneris (dies) ou día de Venus, deusa romana do amor, e o termo "sexta feira" procede do latín eclesiástico sexta feria (ou feria sexta).
Nomes noutras linguas
miniatura|300px|dereita|Venres nas distintas linguas de Europa.
Gimli
Segundo o libro
De acordo co Libro Vermello da Fronteira do Oeste, trala morte de Aragorn en 121 C.I., Gimli viaxou con Legolas cara a Valinor (quizais co permiso obtido para el por Galadriel), e foi o primeiro anano en pisar as Terras Eternas.
Gimli tiña 139 anos cando a Irmandade do Anel se encamiñara desde Valfendido, o que o facía 52 anos máis vello que Aragorn.
Na adaptación ó cine
miniatura|John Rhys-Davies.
Nas películas, a personalidade ruda de Gimli é deliberadamente esaxerada en comparación coa de Aragorn e Legolas, e en ocasións corresponde coa parte cómica, cousa que algúns fanáticos dos libros de Tolkien atoparon desagradable. Unha defensa desta postura é que orixinalmente, nos libros, Pipin e Merri eran os personaxes cómicos; ó avanzar a historia, a guerra fainos madurar, así que Gimli convértese no personaxe cómico para diminuír a tensión dramática.
Fernandel
Fernandel é o nome artístico co que era coñecido Fernand Joseph Désiré Contandin, nado en Marsella o 8 de maio de 1903 e finado en París o 26 de febreiro de 1971. Foi un actor, cómico e cantante francés de orixe occitana, que comezou no vodevil e na opereta, onde gañou popularidade pouco a pouco. O seu nome artístico provén do seu matrimonio con Henriette Manse, a irmá do seu mellor amigo e colaborador de cine Jean Manse. Tan atento era coa súa muller que a súa sogra referíase a el como Fernand d'elle ("o seu Fernand").
Traxectoria
miniatura|Fotograma de La loi, c'est la loi, con Fernandel na esquerda e [[Totò á dereita.]] En 1930, Fernandel apareceu no seu primeiro filme e, a continuación converteuse no principal actor cómico de Francia. A súa carreira de actor durou preto de corenta anos. Fernandel estaba orgulloso da súa cara de cabalo e os dentes grandes que lle daban un carácter inconfundible cando ría ou se anoxaba.
O papel de Fernandel que máis o caracterizou e o que máis gustou ó público foi a representación da figura do irascible sacerdote italiano da aldea que sempre estaba confrontado co conselleiro comunista na serie de filmes Don Camillo.
Fernandel actuou con outros comediantes famosos, como Bourvil ("La cuisine au Beurre") e tamén coproduciu algúns dos seus filmes.
Contra a fin da súa carreira activa, Fernandel apareceu nalgún filme de Hollywood. No ano 1956, participou con David Niven na Volta ao mundo en oitenta días no papel do condutor. A continuación, actuou tamén con Bob Hope e Anita Ekberg na comedia Paris Holiday.
Fernandel morreu de cancro de pulmón e foi enterrado no cemiterio de Passy en París. .
The Next Day
The Next Day é o vixésimo cuarto álbum de estudio do músico inglés David Bowie, publicado o día 8 de marzo do 2013 a través do propio serlo de Bowie ISO Records, baixo licenza exclusiva para Columbia Records. O disco anunciouse inesperadamente o día do 66 aniversario de Bowie, o 8 de xaneiro do 2013. A páxina do artista foi actualizada co vídeo para o sinxelo principal, "Where Are We Now?", e este inmediatamente foi posto á venda na iTunes Store.
É o primeiro álbum con material novo de Bowie en dez anos, dende o Reality do ano 2003, e sorprendeu aos seareiros e aos medios que crían que estaba retirado. O disco foi posto en stream a través de iTunes días antes do seu lanzamento oficial. O álbum foi recibido pola aclamación da crítica e fíxolle gañar a Bowie o seu primeiro número 1 no Reino Unido dende o Black Tie White Noise de 1993.
Transferencia de materia
Os mecanismos responsables da transferencia de materia son a difusión e a convección. Na meirande parte dos procesos de transferencia os dous mecanismos teñen lugar simultaneamente, aínda que con diferente importancia.
Algúns exemplos de transferencia de materia son a evaporación da auga dunha poza cara a atmosfera; a difusión do azucre dun terrón nunha cunca de café; a perda de auga dun alimento durante o seu secado; ou a nivel industrial a separación de compostos químicos nunha columna de destilación.
Aspectos termodinámicos
Aínda que adoita a considerarse que a forza impulsora da transferencia de materia é a diferenza de concentración, isto so é certo para sistemas dunha soa fase en equilibrio termodinámico. No resto de casos (non isotermos, sometidos a unha forza mecánica, un campo eléctrico etc.) o criterio que permite prever se a transferencia de materia terá lugar ou non é a igualdade de potencial químico, tanto para unha ou varias fases. Así, un sistema evolúe ata que o seu potencial químico é homoxéneo en todo punto.
Para varias fases, e en termos máis sinxelos, pódese dicir que os compostos químicos van estar atraídos pola fase coa que teñan máis afinidade. Como exemplo, a extracción dunha molécula aromática (apolar) dunha solución acuosa (polar) levarase a cabo cun disolvente apolar, de acordo co famoso principio de que “semellante disolve semellante”. Se un litro de disolución acuosa de acetato de butilo (un dos aromas da piña) de concentración 50 mg/l é posto en contacto con 50 ml de n-octanol. No equilibrio, a concentración de acetato de butilo na fase acuosa será soamente de 10,3 mg/l mentres que na fase apolar (n-octanol) a concentración será de 820 mg/l, é dicir, 79 veces superior. Malia diferenza de concentración de acetato de butilo, a transferencia de materia non terá lugar xa que o potencial químico do acetato de butilo nas dúas fases será idéntico.
Aspectos cinéticos
A transferencia de materia ten lugar por difusión e convección. A difusión está caracterizada pola lei de Fick, que nunha dimensión e para unha solución ideal binaria toma a forma:
onde
Pola súa banda, o transporte convectivo representa a transferencia de materia debida ao movemento da mesma materia. En consecuencia, agás casos concretos a difusión en calquera medio orixina un transporte convectivo de maior ou menor importancia. O fluxo de materia por convección ven dado pola seguinte expresión:
Enxeñaría química
A transferencia de materia presenta unha chea de aplicacións en enxeñería química sendo a base da meirande parte das operacións de separación. Operacións de importancia industrial coma a destilación, a absorción, a adsorción, a extracción líquido-líquido, as separacións por membranas, a lixiviación ou a cristalización están controladas pola transferencia de materia. Outras operacións, coma o secado, están controladas pola transferencia de materia e enerxía ao mesmo tempo. Finalmente, o estudo da transferencia de materia é de grande importancia no deseño de reactores químicos heteroxéneos, é dicir, aqueles nos que o catalizador (case sempre un sólido) está nunha fase diferente do medio de reacción. A velocidade de conversión neste tipo de reactores pode estar controlada pola reacción no catalizador ou polo tempo que precisan os reactivos para transferirse ata a superficie deste. No primeiro caso a conversión estaría controlada pola velocidade de reacción e no segundo pola transferencia de materia.
Castro de Cos
O castro de Cos é un castro situado no Barral na parroquia de Cos, no concello coruñés de Abegondo.
Morfoloxía
O castro de Cos consta dun recinto principal fortificado de forma elíptica, defendido por un terraplén interno. Este terraplén ten entre 4 e 6 metros de altura no arco E-S-O e uns 23 de ancho. Nesta mesma zona consérvanse restos dun primeiro foxo duns 4 m de ancho, e que na parte setentrional foi destruído por movementos de terras.
O sistema defensivo complétase cun segundo parapeto, duns 4 metros de alto e 12 de ancho. Está reforzado cun segundo foxo moi deteriorado, do que só se conserva o arco sudoriental.
Arqueoloxía
Non se ten noticia de que se realizasen campañas arqueolóxicas. Na actualidade non está visitable.
Actiniarios
Os actiniarios (Actiniaria), chamados vulgarmente actinias, anemones de mar, apegóns, ou, sinxelamente, anemones, constitúen unha orde de cnidarios antozoos da subclase dos hexacoraliarios.
Son animais mariños sésiles, que se fixan normalmente ao substrato, nalgunas ocasións á area do fondo, mais a maioría, como é o caso das verdadeiras actinias, ancóranse a soportes máis sólidos, como as rochas. As súas dimensións oscilan entre 1,5 cm e os 2 m de altura.
Estes pólipos, parecen máis ben unha colorida planta que un animal propiamente dito. Coñécense máis de 800 especies.
Etimoloxía
O nome científico Actiniaria provén do grego ακτἰς aktís, "raio", pola súa simetría radiada, non bilateral, como a da maioría dos animais (por exemplo, os artrópodos ou os vertebrados).
Anatomía
miniatura|240px|Anatomía dunha anemone. 1: tentáculo; 2: farinxe; 3: [[gónada; 4: parede da columna; 5: septo (mesenterio completo); 6: cínclido; 7: acontio; 8: disco pedio; 9: músculo retractor: 10: septo (mesenterio incompleto); 11: estoma (perforación mesenterial); 12: colar; 13: boca; 14: disco oral.]]