cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Darkover
Atención: a pesar do tema deste artigo ser do ámbito da ficción, as ligazóns externas poden remitir para artigos que se refiren á realidade non ficcional.
Darkover é o planeta ficcional que dá nome á serie de libros de fantasía e ficción científica escritos pola norteamericana Marion Zimmer Bradley desde 1962.
Lugar
Darkover é o único planeta habitado por seres humanos dos sete que orbitan en torno da estrela vermella xigante Cottman.
O sistema estelar
Darkover é o cuarto planeta a contar da súa estrela, razón por que tamén se denomina de Cotmann IV. Os dous planetas máis preto do sol (Cottman II e III) son planetas xigantes de gas e o terceiro (Cottman I) é un rocha árida e cáustica, demasiado preto da estrela para sustentar vida. Dos tres planetas exteriores, os dous máis distantes de Darkover (Cottman VI e VII) son planetas xigantes de gas semellantes a Xúpiter e Saturno do noso sistema solar. Cottman V é un planeta xeado que, aínda que non sexa tóxico para os seres humanos, non pode soportar naturalmente unha poboación humana auto-sustentada.
O planeta
O tamaño de Darkover é semellante ao da Terra, aínda que aquel teña unha menor forza de gravidade debido á relativa falta de metais e a unha maior porcentaxe de osíxeno na atmosfera. A súa órbita é máis lenta que a da Terra, equivalendo un ano darkovano a quince meses terrestres.
Tal como Cottman V, Darkover tamén é un planeta que vive permanentemente na Idade do xeo, con apenas unha pequena faixa ecuatorial continental quente, o suficiente para permitir unha limitada agricultura, pesca e cría de gado. O clima do planeta é rigoroso coas rexións máis quentes do planeta sen neve só durante algunhas semanas.
O clima de Darkover influencíase por dúas grandes forzas:
Visto do espazo, o planeta domínase polos casquetes polares, os cales cobren a maioría da súa superficie. O único continente, soamente uns poucos graos a norte do ecuador, está ligado aos glaciares do casquete polar do norte pol'O Grande Muro á Volta do Mundo ao norte e ao leste do continente. Ao sur e ao oeste daquela cordilleira encóntrase así a denominada zona continental temperada cuxos límites son a auga libre do océano do planeta, máis propiamente o Mar de Dalereuth.
Esta parte do continente domínase por espazos forestais de árbores verdes xigantes de follas persistentes que crecen nos sopés das montañas. Ao suroeste das fragas, encóntranse as terras altas de Darkover, ben como as planicies, pantanos salobres e vales de río arábeis. Na porción oeste do continente encóntrase outra cordilleira, cuxas montañas se chaman As Hellers e ao oeste das cales se sitúa unha elevada chaira deserta e fría, denominada As Cidades Secas.
Especies
Cando os seres humanos aterraron por primeira vez en Darkover, encontraran un mundo ancián xa habitado por outras formas de vida intelixentes.
Humanos Darkovanos: Os Comyn
Os Comyn son as sete familias de Darkover dotadas con laran, sendo os descendentes híbridos dos seres humanos cos cheri. Os comyn aprenderon a utilizar as pedras matrices nativas para axudar a se concentraren e fortaleceren os seus poderes laran para duplicar e, por veces, superar a tecnoloxía baseada na ciencia. Cada familia comyn controla un Dominio, mais o casamento estratéxico entre as familias e cuestións territoriais feudais resultan na flutuación desas fronteiras. As sete familias inclúen:
Alén desta sete familias principais, existen outras menores:
Cronoloxía de Darkover
Aínda que a seguinte cronoloxía de Darkover inclúa unha lista de libros pasados en períodos específicos, cada romance foi escrito como unha historia individual, sendo cada libro independente dos demais. Inclusivamente, a autora recomendou que a orde de lectura fose feita a través das datas de publicación, en vez da orde cronolóxica dos acontecementos, dado que o seu estilo literario evolucionou considerabelmente ao longo da súa carreira.
A Descuberta
Durante os primeiros anos da exploración e colonización espacial, os terrestres accidentalmente instalaron unha colonia en Darkover, perdéndose o contacto entre os colonizadores e a Terra. Os antecedentes étnicos destes colonizadores son celtas e españois, incluíndo científicos pro-tecnolóxicos e fanáticos naturalistas tecnofóbicos. Á medida que os anos pasaron sen contacto co seu planeta natal, as etnias e ideoloxías dos colonizadores fóronse mesturando, desenvolvendo unha cultura darkovana independente e distinta. O xenoma humano tamén se expandiu, á medida que os colonizadores e os seus descendentes procriaban cos nativos Chieri.
Libro desta era:
As Eras do Caos
Á medida que os séculos pasan, os descendentes dos colonizadores orixinais desenvolven fortes poderes psíquicos, denominados laran, os cales se incorporaron na súa estrutura cultural de castas. A historia de Darkover márcase por programas de reprodución humana, mao uso de laran e control eventual dos poderes psíquicos. Aqueles que presentan capacidades psíquicas e outros laran máis desenvolvidos tórnanse a clase dominante e a elite tecnolóxica, coñecidos pola designación comyn, estando marcados xeneticamente polo cabelo rubio. Neste período, a tecnoloxía baseada en laran é a base dos clans feudais bélicos, o que leva a resultados desastrosos, nunha loita polo poder entre os varios Dominios en Ascendencia, até a un determinado Rei promover a unión de todos os habitantes de Darkover.
Libros desta era:
Os Cen Reinos
Trátase da época do final das Eras do Caos, na cal o planeta se encontra dividido nunha centena de reinos rivais e a civilización oscila á beira da separación. As guerras e as devastacións resultantes dos conflitos internos dividiran os antigos grandes reinos en pequenos reinos independentes, en cidades-estado, en baronatos, condados e repúblicas independentes; nalgúns deles, dicíase que o seu rei podería ficar en pé sobre un outeiro e avistar todo o seu reino e tamén a terra dos seus reis veciños. Moitos homes desta época soñaban en unificar os Cen Reinos e constituír un único reino onde imperase a xustiza, de modo a terminar coa anarquía daquela época.
Libros desta era:
Recontacto (Contra os Terrestres: A Primeira Era)
Eventualmente, o planeta é redescuberto polos terrestres e un aeroporto espacial é construído preto de Thendara, a maior cidade de Darkover.
Libros desta época:
Despois dos Comyn (Contra os Terrestres: A Segunda Era)
Libros desta era:
Lista de libros
Alén das novelas, publicáronse nos Estados Unidos de América varias antoloxía de pequenas historias pasadas en Darkover, escritas por diversos autores.
A seguinte lista de libros da serie Darkover está disposta por orde de publicación e non por orde cronolóxica de acontecementos:
Bixente Lizarazu
Club
Girondins de Bordeos
Bayern München
Internacional
Francia
Aldeia do Bispo, Penamacor
Aldeia do Bispo é unha antiga freguesía portuguesa do concello de Penamacor, con 6,51 km² de área e 676 habitantes (2011). A súa densidade de poboación era 103,8 hab / km².
Foi extinguida (agregada) pola reorganización administrativa 2012/2013, sendo o seu territorio integrado na União das Freguesias de Aldeia do Bispo, Águas e Aldeia de João Pires.
miniatura|Localización no concello de Penamacor.
Xeografía
Aldeia do Bispo está situada nun val, á beira da ribeira da Raivosa, afluente da ribeira das Taliscas, no cruzamento dos camiños para as parroquias de Águas, Bemposta, Aranhas, Aldeia de João Pires e Penamacor. Está a uns 7 km da sede do concello.
Historia
Existe un profundo descoñecemento acerca da data de fundación desta freguesía, así como da orixe do seu nome. A máis antiga inscrición ou data gravada nas pedras que se atopou é de 16 ZX, que foi interpretada como de 1628. Na rúa do Outeiro, onde din existir unha praza, se atopou nunha casa coa data de 1696, gravado en torce da porta. Sobre a orixe do nome, hai diversas opinións. Segundo algúns autores, a palabra aldea ten orixe árabe : الضيعة, ād-ḍay’ah («Aldea»).
Libros episódicos
Os libros episódicos son unha clasificación dos estudos bíblicos aplicada a unha serie de libros históricos da Biblia que teñen en común ser relatos breves, cun protagonista individual, e cun fin didáctico e moralizante.
A Corte do Mato, Rodeiro, Oza-Cesuras
A Corte do Mato é un lugar da parroquia de Rodeiro no concello coruñés de Oza-Cesuras na comarca de Betanzos. Tiña 14 habitantes no ano 2010 segundo datos do Instituto Galego de Estatística, dos cales eran 7 homes e 7 mulleres, o que supón unha diminución con relación ao ano 2000 cando tiña 18 habitantes.
Libros episódicos
Características
A división tradicional da Biblia, herdada en parte da división xudía, facía catro grupos: o Pentateuco, os libros históricos, os libros sapienciais e os libros proféticos.
Pero a constatación de que algúns libros dos chamados históricos só relataban feitos persoais, sen case referencias á historia de Israel, e que discorrían a xeito de fábulas moralizantes, levou a crear este subgrupo dentro dos libros históricos.
Son libros breves, cunha estrutura narrativa sinxela, que responde ao clásico: presentación-nó-desenlace, e que rematan, inevitablemente, cun final feliz. Preséntasenos ao personaxe enfrontado a grandes dificultades que, grazas á súa virtude e á súa confianza en Deus, poden ser superadas para obte-la recompensa merecida.
Relación dos libros
Seguindo a orde na que acostuman aparecer nas Biblias cristiás temos catro libros episódicos:
Lume de cobiza
Lume de cobiza é unha novela negra de Miguel Anxo Fernández Fernández, publicada en abril de 2011. É a cuarta entrega das aventuras do detective de orixe galega residente nos Ánxeles Frank Soutelo.
Trama
Frank Soutelo vén de vacacións en agosto de 2006 a Muros, a casa da súa tía e a súa curmá. Ten unha breve estancia en Madrid por cuestións administrativas, que aproveita para visitar cadros de Goya, Velázquez, Picasso e Vermeer.
Ao chegar a Galiza atópase coa vaga de incendios forestais, e na prensa e na sociedade hai un debate sobre os motivos desta vaga. Impútanse a intereses urbanísticos, ás persoas que traballan na extinción de incendios, e mesmo a motivos políticos.
A súa curmá pídelle que axude a unha amiga de Sanxenxo á que lle morreu o fillo. A autopsia di que morreu de sobredose de heroína, pero a nai e o pai non o cren así. Logo de entrevistar á moza, ao pai e á nai do rapaz, descobre que era un militante ecoloxista, que loitaba contra os intereses urbanísticos do construtor Marcial Dalama.
En Santiago de Compostela reencóntrase cun coñecido dos Ánxeles, o sepultureiro Sugar Jones, que di andar por Galiza como doutor participante nun congreso, pero do que sospeita que está involucrado no roubo dun libro no arquivo-biblioteca da catedral.
Ponse en contacto cunha detective local que a axude no caso, e tamén recibe apoio dun ex-garda civil que rexenta un bar en Muros. Finalmente, logran que un mercenario serbio confese que colaborou na morte do rapaz, provocada pola secretaria do empresario Marcial Dalama.
Narración
Como nas anteriores entregas, o libro é narrado en primeira persoa. Ao estar fóra dos Estados Unidos, Frank Soutelo lamenta non poder facer efectiva a súa licenza de detective nin poder usar armas. Reitera o seu gusto polo sexo, a gastronomía galega e o cinema.
Aproveita para regresar aos sitios xa coñecidos (como a praza do Obradoiro), pero tamén para coñecer novos lugares, como O Carballiño ou Soutelo de Montes, de onde era seu pai. Alí colle tres landras para plantar carballos en California.
A súa relación con Pat Pérez, a súa secretaria, segue parada.
Adaptacións
Está previsto que a novela sexa adaptada ao cinema, nun proxecto dirixido por Ángel de la Cruz.
Castelán uruguaio
O castelán uruguaio é a variedade de castelán falado no Uruguai e pola diáspora uruguaia. O castelán uruguaio é recoñecido como variedade do castelán riopratense, mais é indistinguible para un castelanfalante que viva noutras zonas, sendo semellante á variante porteña (principalmente en Montevideo), aínda que non é posíbel falar dunha semellanza total. Algo semellante ocorre coas variedades porteña-metropolitana, a bonaerense interior e a a patagónica.
Juan Tallón
Juan Tallón Salgado, nado en Vilardevós en 1975, é un xornalista e escritor galego.
Traxectoria
Licenciado en Filosofía, traballa no eido do xornalismo e a comunicación. Foi correspondente do xornal La Región e despois xefe de prensa da Secretaría Xeral de Emigración ata 2008. Despois traballou na Cadena SER, na revista Jot Down, El Progreso,  As e El País
Participante en diferentes publicacións colectivas, obtivo coa súa primeira novela o VI Premio Nicomedes Pastor Díaz. Os seus libros afondan na metaliteratura e na derrota. miniatura|Con [[Susana Pedreira, presentando Obra maestra na Libraría Cronopios de Pontevedra en marzo de 2022]] En Obra maestra (2022) novela o feito de como puido desparecer dun almacén do Museo Raíña Sofía unha enorme escultura de Richard Serra de trinta e oito toneladas.
Topoisomerase
As topoisomerases (tipo I:, e tipo II: ) son encimas que regulan o enrolamento do ADN. As topoisomerases teñen que superar o problema que representa a natureza entrelazada da estrutura de dobre hélice do ADN. Por exemplo, durante a replicación do ADN, o ADN queda sobreenrolado por diante da forquita de replicación. Se a tensión que produce non se reduce, chegaría finalmente a facer que se tivese que parar a replicación do ADN. Algo similar ocorre durante a transcrición.
Para superar este tipo de problemas topolóxicos causados pola dobre hélice, as topoisomerases únense a unha das cadeas do ADN ou ás dúas e cortan o esqueleto pentosa-fosfato do ADN dunha das cadeas ou de ambas e volven a unilo. Esta rotura das cadeas permite que o ADN sexa desenredado ou desenrolado, e, ao final do proceso, o esqueleto pentosa-fosfato do ADN volve a selarse de novo. Como a composición química global e a conectividade do ADN non cambia, os ADNs enredados ou desenredados son isómeros químicos, que difiren só na súa topoloxía global, e de aí vén o nome dos encimas. Por tanto, as topoisomerases son encimas isomerases que actúan sobre a topoloxía do ADN.
Francisco Paradela Núñez
Francisco Paradela Núñez, nado en Ourense o 21 de xaneiro de 1898 e finado na Pobra de Trives o 9 de agosto de 1936, foi un comerciante e dramaturgo galego.
Topoisomerase
Descubrimento
A necesidade de que existise un encima deste tipo, que resolvese os problemas do desenredamento do ADN, xa a indicaron Watson e Crick antes de que se descubrise o encima. A primeira topoisomerase que se coñeceu descubriuna James C. Wang e foi a topo I de E. coli.
Francisco Paradela Núñez
Traxectoria
Fillo de José Paradela Domínguez e Juana Núñez Cid. Traballador de banca en Ourense, axente de vendas de Ford e viaxante. Foi secretario da sociedade deportiva Victoria F. C., e vicesecretario da sociedade Unión Artística Orensana. En 1930 foi elixido secretario da directiva da "Unión de Automóviles y servicios libres de turismos de alquiler" de Ourense. Grande esmorgante e humorista, foi membro da sociedade Akademos d'Ourens dedicada a investigar sobre a influencia grega na Galicia pre-romana, que tiña a súa sede no café La Unión de Ourense. Francisco foi o director das actividades populares do grupo, que representaba cancións escenificadas, tangos orquestrados sen instrumentos, o "carnaval de Roma" e os "remeros do Volga", comedietas eróticas burlescas improvisadas, as "comedias fúnebres de Aladino", ventriloquia sen monecos, xuízos orais, poesías, contos e situacións. Foi autor de números e sketchs de variedades moi celebrados, aínda que non deixou obra publicada.
Topoisomerase
Función
A configuración en dobre hélice do ADN fai que as súas dúas febras sexan difíciles de separar, pero deben ser separadas polas helicases para que outros encimas poidan realizar a transcrición das secuencias de ADN que codifican as proteínas, ou a replicación do ADN. No ADN circular, como o das bacterias ou as mitocondrias, as dúas fibras están topoloxicamente ligadas, ou anoadas. Uns bucles idénticos de ADN con diferente número de xiros, son topoisómeros, e non poden ser interconvertidos por ningún proceso que non requira que se rompan as febras do ADN. As topoisomerases catalizan e guían o desanoamento ou destorcemento do ADN ao crearen roturas transitorias no ADN utilizando unha tirosina conservada como residuo catalítico.
Francisco Paradela Núñez
Traxectoria
Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi detido o 23 de xullo. O 2 de agosto xunto con Aquilino Sánchez Rodríguez e Joaquín Losada Filgueira que viñan da prisión do Carballiño, foron conducidos por un grupo de falanxistas á cadea de Viana do Bolo. Os milicianos deixaron a Aquilino Sánchez na prisión de Trives e continuaron cos outros dous que foron asasinados nas proximidades dos Codos de Larouco (A Pobra de Trives). A Francisco Paradela prendéronlle lume e despois metrallárono o 9 de agosto.
Topoisomerase
Función
A inserción do ADN viral nos cromosomas e outras formas de recombinación poden tamén requirir a acción de topoisomerases.
Francisco Paradela Núñez
Vida persoal
Casou con María Doval Iglesias e foi pai de María, Elisa, Olga e Francisco Paradela Doval.
Topoisomerase
Importancia clínica
Moitos fármacos actúan interferindo coas topoisomerases. Os antibióticos de amplo espectro fluoroquinolonas actúan interrompendo o funcionamento de topoisomerases de tipo II bacterianas. Estas pequenas moléculas inhibidores actúan como eficientes axentes antibacterianos ao secuestraren a capacidade natural das topoisomerases para crear roturas no ADN.
Algunhas drogas de quimioterapia chamadas inhibidores da topoisomerase (entre os que hai diversos fármacos e fenois naturais) funcionan interferindo coas topoisomerases eucarióticas de mamífero en células cancerosas. Isto provoca roturas no ADN que finalmente levan a unha morte celular programada (apoptose). Este efecto de causar danos no ADN, ademais das súas potenciais propiedades curativas, podería orixinar neoplasmas secundarios no paciente.
A topoisomerase I é o antíxeno que recoñecen os anticorpos Anti Scl-70 no escleroderma.
Problemas topolóxicos
Hai tres tipos principais de topoloxías do ADN: superenrolamento, anoamento e catenación. Cando o ADN non está realizando procesos esenciais como a replicación do ADN e a transcrición, o ADN debe manterse tan compacto como sexa posible, e estes tres estados contribúen a esa compactación. Porén, cando ten lugar a transcrición ou a replicación, o ADN debe estar libre. A medida que avanza unha burbulla de replicación, O ADN que está por diante da forquita de transcrición sofre un sobreenrolamento, ou un superenrolamento positivo, mentres que o ADN que queda detrás da burbulla de transcrición sofre un subenrolamento, ou superenrolamento negativo e queda enredado formando precatenanos. Un dos problemas topolóxicos esenciais preséntase no mesmo momento de iniciar a replicación, cando o ADN fillo debe ser desenredado. A topoisomerase IIA xoga un papel esencial en resolver este problema.
Tipos
As topoisomerases clasifícanse en dous tipos dependendo do número de febras que corten nunha soa acción: Ambos os tipos de topoisomerases utilizan unha tirosina conservada na catálise, pero son diferentes estruturalmente e na súa mecánica. Un vídeo deste proceso pode verse aquí.
Tanto as topoisomeraes de tipo I coma as de tipo II cambian o número L (número de enlace ou linking number) do ADN. As de tipo IA cámbiano nunha unidade, as de tipo IB e IC poden cambialo nun enteiro calquera, e as de tipo IIA e IIB cambian este número en dúas unidades.
Illas de Sotavento, Illas da Sociedade
miniatura|right|400px|Mapa topográfico das Illas de Sotavento
As illas de Sotavento (en francés Îles Sous-lle-Vent; en tahitiano che fenua Raro Mata’y mā) é o arquipélago occidental das illas da Sociedade, situado entre 200 e 600 km ao oeste de Tahití. Administrativamente forma a subdivisión das illas de Sotavento (subdivision administrative des Îles Sous-le-Vent), unha das cinco subdivisións da Polinesia Francesa. Ademais, é unha circunscrición electoral para a Asemblea da Polinesia Francesa.
Xeografía
O arquipélago consta de cinco illas e catro atois organizados en sete comúns. De leste para oeste son:
A parte dos atois, máis pequenos, as illas son montañosas de orixe volcánico. Están formadas por traquita, diabase e basalto. Os volcáns hai tempo que non están activos e os cráteres están moi erosionados, formando profundas vales. Ao redor teñen uns escollos de coral, pechando unha lagoa salgada e que protexen a costa fértil. A superficie total de terras emerxidas é de case 400 km2;.
A vexetación inclúe árbore do pan, pandanáceas e cocos. A fauna terrestre limítase a porcos salvaxes, ratas e píntegas. En cambio, a pesca é abundante e variada nos escollos de coral.
A poboación total era de 30.714 habitantes no censo do 2002, un 12% do total da Polinesia Francesa. As actividades principais son a agricultura e a pesca, e a produción de copra, azucre, ron, nácar e vainilla. Así mesmo, o turismo é importante para a economía de Bora Bora e comézase a desenvolver en Huahine.
Historia
O primeiro europeo en visitalas foi o holandés Jacob Roggeveen en 1722. Pero foi o inglés James Cook quen explorou as illas máis grandes en diversas ocasións entre 1769 e 1779, e chamounas Society Isles. Explicou que o nome era debido a que as illas son contiguas, pero se interpretou que era en honra á Royal Society de Londres que financiaba a expedición. Máis tarde o nome estendeuse a todo o arquipélago.
Logo de constituírse en 1880 a colonia francesa nas illas do Vento, as illas de Sotavento resistíronse en integrarse, celosas da súa independencia. Entre o 1889 e 1897 produciuse unha longa situación de insurrección na chamada guerra das illas de Sotavento.
Coeligena bonapartei
Coeligena bonapartei é unha especie de ave na familia Trochilidae. O seu nome científico fai referencia a Charles Lucien Bonaparte.
Descrición
Mide uns 11.4 cm de longo, ó que se engade o seu longo peteiro que mide 3,3 cm e pesa 6.5 gr. A coroa do macho adulto é negruzca cunha mancha verde brillante sobre o seu peteiro. As súas costas son verde-douradas con grupas verde-cobrizas. Unha mancha ante-rufa sobre as súas plumas terciarias é conspicua durante o voo. O peito é verde brillante, o mesmo que a gorxa agás por unha pequena mancha violeta no centro. O seu ventre de ton cobrizo a vermello-dourado é moi brillante. A súa cola é verde-bronce e levemente aforquillada.
A femia adulta é semellante aínda que de cores máis apagadas; a mancha verde sobre o peteiro é mate, a gorxa é ante, e o peito é ante con numerosos puntos verdes. A femia non poúe a mancha nas plumas terciarias.
Distribución e hábitat
É orixinario de Colombia e dun pequeno sector de Venezuela. O seu hábitat natural son os bosques montañosos húmidos subtropicais ou tropicais. Polo xeral percorre un camiño habitual que pasa por plantas en flor tales como Bomarea, Cavendishia, Fuchsia, Macleonia, Mutisia, e Palicouria, de cuxo néctar aliméntase. Tamén atrapa insectos en voo e cázaos sobre as follas. Polo xeral o seu comportamento é semellante ó do Coeligena bonapartei eos, o cal pode ser unha subespecie desta especie.
Enderezo de memoria
Μνήμη υπολογιστή
Sar, Santiago de Compostela
Santa María de Sar é unha parroquia sita na parte sur do concello coruñés de Santiago de Compostela, á beira do río Sar.
Patrimonio
Entre o seu patrimonio destaca a colexiata de Santa María a Real do Sar, igrexa de estilo románico. Tamén está aquí situado o Pavillón Multiusos Fontes do Sar.
Historia
En 1957 os lugares de Paxonal, Corgo, O Castiñeiriño, Fieital e Lamas de Abade pasaron a formar parte da nova parroquia do Castiñeiriño.
Accidente ferroviario
O 24 de xullo de 2013 no lugar de Angrois, tivo lugar o accidente de tren máis grave da historia de Galicia e por vítimas oficiais, tamén o máis grave da historia de España por descarrilamento ferroviario. Polo menos 80 persoas faleceron no incidente. Os medios de comunicación loaron a rápida resposta dos veciños de Angrois (Sar), considerándoos heroes.
Luiz Bueno
Luiz Pereira Bueno tamén coñecido como Luis Bueno nado en São Paulo, Brasil o 16 de xaneiro de 1937 e finado en Atibaia, Brasil o 8 de febreiro de 2011 era un piloto de carreiras do Brasil. Participou nun Gran Premio do Campionato Mundial de Fórmula 1, o 11 de febreiro de 1973. Non logrou ningún punto de campionato. Tamén participou en varias carreiras de Fórmula 1 fora do campionato.
Bueno morreu de cancro a idade de 74 anos.
Illas do Vento
300px|dereita|mapa das Illas do Vento As illas do Vento (en francés Îles-du-Vent; en tahitiano te fenua Ni’a Mata’i mā) son o grupo oriental das illas da Sociedade, na Polinesia Francesa. Comprende as illas de Tahití, Moorea, Maiao, Mehetia e Tetiaroa. Todas son illas altas de orixe volcánica, excepto Tetiaroa que é un atol.
Rebento
miniatura|Rebento dun [[cogombro.]] Chámase rebento ou gromo aos novos crecementos das plantas, que poden incluír talos, xemas e follas. O gromo de xerminación da semente que medra cara arriba é un rebento que ha desenvolver follas. Na primavera, os rebentos de plantas perennes son o novo crecemento, dende o chan nas plantas herbáceas, ou o novo crecemento de flores ou talos / caules nas plantas lígneas. O galego permite tamén os termos gomo, gromo, xermolo, xoromelo, abrocho e brote.
Illas do Vento
Administrativamente o grupo forma unha subdivisión administrativa da Polinesia Francesa. Cunha poboación de 194.623 habitantes (censo de 2007), concentra o 74% do total do país, a maioría en Tahití. O aeroporto internacional de Tahití-Faa'a e o porto de Papeete son as principais fontes de comunicacións.
Rebento
Cómpre non confundir os gromos cos talos, xa que estes fornecen o eixo para o crecemento das xemas, froitos e follas.
Illas do Vento
A expresión "do vento", ou "de barlovento", é unha expresión mariñeira que indica o lado de onde vén o vento, especialmente respecto dunha embarcación. Xeograficamente utilizouse para indicar as costas ou as illas orientais situadas a barlovento dos ventos alisios. Tradicionalmente coñécese como illas de Sotavento ás illas orientais das Antillas, e como illas do Vento ás illas orientais do arquipélago da Sociedade, aínda que tamén se pode aplicar a outros arquipélagos.
Inicialmente o nome de illas da Sociedade utilizouno James Cook polo grupo de illas de Sotavento. Os misioneiros británicos en Tahití chamaron ás illas do Vento como illas Xeorxianas, a partir do nome que deu Samuel Wallis a Tahití: King George III. A principios do século XIX estendeuse o nome de Sociedade para todo o arquipélago, diferenciando os dous grupos como Windward (do Vento) e Leeward (Sotavento).
Rebento
Logo dunha árbore se tallar ou queimar, o coto ou o toro dalgunhas especies coma os carballos (carballo común, sobreira etc) ou os eucaliptos botan novos fillos tamén chamados rebentos.
Moitos animais aliméntanse dos abrochos por mor a que as fibras do novo crecemento aínda non completaron o desenvolvemento total da parede celular secundaria, e polo tanto, son máis tenros e doados de mastigar e dixeriren. Cando os gromos medran e envellecen, as células completan o desenvolvemento das paredes celulares que teñen unha estrutura dura e resistente. Algunhas plantas (por exemplo, os fentos) producen toxinas que fan que os seus rebentos sexan menos apetecíbeis aos herbívoros.
Os rebentos de moitas plantas (soia, alfalfa etc) son un alimento habitual en moitas culturas. En Galiza o consumo está a medrar, especialmente en ensaladas e pratos orientais.
Notre-Dame de París
Notre-Dame de Paris (Nosa Señora de París ou mesmo O chepudo de Notre Dame en galego) é unha novela de Victor Hugo, publicada en 1831 e composta por once libros que se centra na desafortunada historia de Esmeralda —unha xitana—, Quasimodo —un corcovado xordo— , e Claude Frollo —un arcediago — no París do século XV. Todos os seus elementos —ambientación renacentista, amores imposíbeis, personaxes marxinados, final tráxico— fan da obra un modelo dos temas literarios do Romanticismo francés.
Enredo
Con todo, a intervención do capitán Febo de Châteaupers impide a consumación do secuestro e leva a Quasimodo á condena do suplicio público. O corcovado é azoutado no adro, e recibe todo o odio e os insultos do pobo, que o despreza cruelmente pola súa fealdade. Quasimodo pide auga e a xitana Esmeralda sobe ao cadafalso para acougar a súa sede.
''Ela, sen dicir unha soa palabra, achegouse ao reo, que se retorcía en balde para se ceibar dela, e soltando unha cabaza que a guisa de recipiente tiña atada ao cós, achegouna amodiño aos beizos áridos do desafortunado.
''Entón, daquel ollo tan enxoito e aceso até entón, viuse desprenderse unha bágoa que foi lentamente esvarando por aquela faciana deforme e contraída había xa moito tempo pola desesperación.
''Quasimodo sente un agradecemento e un afecto enorme cara á xitana pola súa piedade cara a el, xa que non está afeito ser ben tratado. Mentres tanto, na súa procura de Esmeralda, o tímido Pierre Gringoire chega por accidente á "Corte dos Milagres", a informal "asemblea" dos xitanos, esmoleiros, e malandríns de París, que descobren a Gringoire como un estraño a esta peculiar comunidade. Ante isto, os xefes da "Corte" determinan que Gringoire debe morrer para que non revele os segredos da Corte ou casar cunha xitana, ante o cal Gringoire advirte unha oportunidade de casar con Esmeralda. A bela moza acepta o enlace, mais non por amor cara ao poeta-estudante senón para evitar a súa morte, porén Esmeralda está namorada do ousado capitán Febo de Châteaupers e búrlase abertamente da covardía e timidez de Gringoire, ao momento que se nega sequera a un bico entre ambos.
''Mentres tanto, Frollo séntese frustrado polo secuestro errado. Celoso do capitán Febo, xa que sabe que Esmeralda está namorada del, Frollo apuñálao cando Febo logra atraer a Esmeralda ao seu cuarto no seu cuartel. Malia ter sido Febo de Châteaupers apuñalado por Frollo, a moza xitana é acusada do crime ao ser inverosímil que o respectado crego sexa acusado dun acto tan execrábel, polo que se condena á forca. O propio Febo, vaidoso e indiferente cara á paixón de Esmeralda por ter xa como noiva a unha moza aristócrata, se desentende do fado da xitana. Durante o arrepentimento público de Esmeralda, previo á execución e que a igrexa estea baleira, Quasimodo olla:
''Aquel espectador non se perdeu nada do que, desde o mediodía, ocorrera perante o pórtico de Notre Dame. Xa dende os primeiros momentos, sen que ninguén se preocupase de miralo, atara fortemente ás columniñas da galería unha grosa corda de nós cuxo extremo penduraba até a escalinata. Unha vez feito isto quedou mirando acougado e asubiaba de cando en vez ao pasar os merlos diante del. De súpeto, cando os axudantes o verdugo dispúñanse a executar a flegmática orde de Charmoule, saltou alén da balaustrada da galería, colleu a corda cos pés primeiro, cos xeonllos e coas mans despois, e despois viuse descolgarse pola fachada como unha pinga de choiva a esvarar por un cristal; víuselle despois correr cara aos dous verdugos coa velocidade dun gato caído dun tellado, derrubarlles cos seus enormes puños, coller á xitana dunha man, como unha nena colle unha boneca e dun só pulo chegar até a igrexa, alzando á moza sobre a súa cabeza e gritando con voz estentórea:’’
''Charmoule e os verdugos e toda a escolta ficaron aparvados. No interior de Notre Dame, a condenada era, en efecto, inviolábel, pois a catedral era un lugar de asilo e toda a xustiza humana expiraba nos seus limiares.
Porén a historia non acaba aí pois nesa situación Esmeralda descobre a Paquette, unha anacoreta que vive chorando a morte da súa defunta filla dende hai vinte anos, pero de xeito accidental Paquette descobre que Esmeralda é filla súa, aliándose ambas as dúas mulleres para a liberdade da xitana. Os moinantes da Corte dos Milagres tentan liberar a Esmeralda ao saber que estaba presa na catedral, mentres Frollo logra con intrigas que as tropas do rei Luís IX entren á catedral dispensándoas de repectar o asilo eclesiástico; como resultado ambos os dous grupos loitan violentamente nas portas da sé.
Frollo engana a Quasimodo e mais a Gringoire persuadíndoos para que lle axuden a situar a Esmeralda e entregala ás tropas do rei pois os moinantes planean matala. Acadado este obxectivo e derrotados os moinantes polas tropas reais, Frollo saca a Esmeralda do seu agocho e en privado esíxelle se converter na súa concubina ou doutro xeito será condenada a morrer na forca. A xitana rexéitao e o arcediago acúsaa publicamente de bruxaría e de tentar asasinar o capitán Febo, entregándoa ás tropas reais que despois dan morte a Paquette, mentres Gringoire debe fuxir para salvar a súa vida.
Así perante as portas de Notre Dame fíxase a estada para Esmeralda, onde ela fina aforcada ante os ollos de Frollo, quen admite perante Quasimodo a súa alegría pola morte da moza. Espantado e furioso por este feito, Quasimodo asasina a Frollo empurrándoo dende a torre da catedral. Como epílogo, o chepudo Quasimodo acode ao clareiro onde xacen os cadáveres dos condenados e acha alí o corpo de Esmeralda, ficando alí até morrer de fame. Tempo despois, os parisienses abren a tumba e atopan os esqueletos. Cando tratan de separalos, os ósos do corcovado convértense en po.
Repercusión social e literaria
Victor Hugo presentou nesta obra o concepto da novela como teatro épico. Unha inmensa obra épica sobre a historia dun pobo enteiro, personificado na figura da gran catedral, como testemuña e protagonista silenciosa da historia. A idea do tempo e a vida como un panorama continuo e orgánico  centrado en ducias de personaxes atrapados  en medio desa historia. É a primeira novela en ter esmoleiros coma protagonistas. Notre-Dame de París foi a primeira obra de ficción en abarcar a vida coma un todo, desde o Rei de Francia até as ratas dos sumidoiros de París, nun xeito adoptado máis tarde por Honoré de Balzac, Gustave Flaubert, Charles Dickens e moitos outros. A enorme popularidade do libro en Francia estimulou o movemento francés de preservación histórica e alentou en gran medida a Arquitectura Neogótica. En última instancia conduciu a restauracións importantes en Notre-Dame no século XIX, dirixidas por Eugène Viollet-lle-Duc. Gran parte do aspecto actual da catedral é resultado destas restauracións.
Cinema
miniatura|200px|Capa de [[Classic Comics.]]
Dumnagual III de Alt Clut
Dumnagual III (en Dyfnwal ap Tewdwr), finado en 760 foi un rei de Strathclyde a mediados do século VIII (probablemente 754–760). Segundo as Xenealoxías de Harleian, era o fillo de Teudebur, un dos seus predecesores.
Segundo Simeón de Durham, o seu reino foi invadido polo rei Óengus I dos pictos e polo rei Eadberht de Northumbria. A mesma fonte indica que o 1 de agosto de 756, chegaron a Alt Clut (Dumbarton Rock, a capital de Dumnagual) e obtivo a homenaxe dos britanos. Porén, nove días despois, o exército do rei de Northumbria foi destruído mentres Eadberht o lideraba entre "Ouania" e "Niwanbirig", probablemente "Govan" e os "anglos de Northumbria". Dumnagual é considerado polo xeral como o rei de Alt Clut neste período, pero tamén se suxeríu que o destrutor do exército de Northumbria foi Óengus. A reconstrución de Phillimore de Annales Cambriae situou a morte de Dumnagual en batalla en 760. Crese que o territorio de Alt Clut permaneceu baixo dominio picto ou baixo control anglo nos anos posteriores á súa morte. Dumnagual é o derradeiro rei britano de Alt Clut do que se coñece algo máis que o nome até finais do século IX.
Nova Bretaña
Nova Bretaña (New Britain en inglés, antigo nome:NewPomerania) é a maior illa do arquipélago Bismarck, en Papúa Nova Guinea. As súas cidades máis poboadas son Kimbe e Rabaul.
Xeografía
Nova Bretaña atópase no oeste do Océano Pacífico no Mar de Salomón. Atópase entre a Illa de Nova Guinea e Nova Irlanda. De 600 km largo e unha anchura de 80 km como máximo, ten unha área é 36.520 km². No seu extremo norte-oriental, está a Península de Gazelle. A illa ten dúas provincias, a West New Britain, capital Kimbe e o East New Britain, capital Rabaul, que tamén inclúe as Illas Duke of York.
Nova Bretaña é unha illa moi montañosa. Na illa hai cinco volcáns activos e dezaseis extinguidos ou latentes.
O pico máis alto alcanza 2.438 m.. A superficie da illa está cuberta principalmente de selva.
Demografía
Nova Bretaña, está poboada por máis de 400 000 habitantes. A tribo mais importante da illa é a dos Tolai. Outros grupos étnicos que habitan a illa son os Baininger, os Kilenge, os Lakalai e  os Sulka.
Historia
Nova Bretaña xa estaba ocupado polos homes durante a Paleolítico como demostraron os descubrimentos arqueolóxicos realizados en Yombon.
A illa foi descuberta por primeira vez polos europeos en 1700, polo explorador Inglés William Dampier que deu o nome latino de Nova Britannia. Durante os anos 1884-1914, Nova Bretaña foi parte dunha colonia alemá. Ao comezo da Guerra Mundial, as tropas australianas ocuparon todo o arquipélago.
En 1994, a cidade de Rabaul e os seus arredores, foron case totalmente destruídos por unha erupción volcánica do volcán Rabaul.
330px|dereita|Mapa de nova Bretaña
Nicho (arquitectura)
O nicho leva xeralmente na parte superior unha especie de pendente ou cuncha (semibóveda) que tamén se chama de vieira cando efectivamente presenta a forma dunha cuncha mariña.
O Picouto, Freás de Eiras, Ramirás
O Picouto é un lugar da parroquia de Freás de Eiras, no concello ourensán de Ramirás. Segundo o IGE do 2009 tiña 171 habitantes dos que 85 eran homes e 86 eran mulleres, o que supón unha perda de habitantes con respecto a 2008.
O Castelo, Rodeiro, Oza-Cesuras
O Castelo é un lugar da parroquia de Rodeiro no concello coruñés de Oza-Cesuras na comarca de Betanzos. Tiña 6 habitantes no ano 2010 segundo datos do Instituto Galego de Estatística, dos cales eran 3 homes e 3 mulleres, o que non supón ningún cambio con relación ao ano 2000 cando contaba cos mesmos habitantes.
Chauna chavaria
Chauna chavaria é unha especie de ave anseriforme da familia Anhimidae que se atopa no norte de Venezuela e Colombia.
Michael Mann
Michael Kenneth Mann, nado en Chicago, Illinois o 5 de febreiro de 1943, é un director, guionista e produtor estadounidense. Entre os seus filme máis coñecidos están O derradeiro dos mohicanos (1992), o drama The Insider (1999), Ali (2001), Heat (1995) e Collateral (2004).
Esclerose múltiple
A esclerose múltiple é unha enfermidade desmielinizante do sistema nervioso central, de orixe inmunitaria-inflamatoria. A enfermidade consiste na destrución do recubrimento de mielina dos tecidos neuronais, xerando grandes placas desmielinizantes.
Causas
As causas da enfermidade son parciamente descoñecidas, pero hoxe sábese que hai unha alteración inmunitaria que produce a destrución da mielina. Existen determinados alelos xenéticos que predispoñen a sufrir a enfermidade, como son o DQ2 e outros. O resultado final é a activación inapropiada de linfocitos T, macrófagos e outras células inmunes. Nos pacientes afectos de esclerose múltiple atópanse no líquido cefalorraquídeo niveis elevados de substancias inflamatorias, coma diversas interleucinas. No LCR áchase ademais unha cantidade elevada de proteínas oligoclonais.
Certos estudos investigan o papel da vitamina D na xénese da enfermidade, xa que esta vitamina ten relacións co funcionamento do sistema inmunitario. Ademais, a esclerose múltiple é máis común en países do Norte de Europa e en Norteamérica, lugares con menos horas de luz e polo tanto menos niveis de vitamina D.
Outros estudos suxiren a posible implicación de certos virus coma causantes desta patoloxía, coma o virus Epstein Barr.
Síntomas
A esclerose múltiple é unha enfermidade que pode producir síntomas moi diversos, debido a que afecta difusamente a todo o sistema nervioso central. Durante os gromos agudos da enfermidade aparecen déficits motores graves, que poden afectar a calquera grupo muscular, déficits oftalmolóxicos (neurite óptica), alteracións sensoriais e outros. Nos períodos intercrise tamén pode haber signos e síntomas continuos:
A maiores pode haber síntomas derivados doutras enfermidades autoinmunes.
Diagnóstico
O diagnóstico da enfermidade é clínico, xa que non existen probas analíticas ou radiolóxicas patognomónicas.
Tratamento
Existen diversas liñas de tratamento actual, cuxo fin é frear a progresión da enfermidade, e outras destinadas a controlar os síntomas. As seguintes liñas de tratamento son as máis empregadas:
De cara aos síntomas poden ser administrados:
Placenta
miniatura|250px|Situación da placenta. miniatura|250px|Placenta ao pouco de ser extraída. A placenta (do latín torta plana referíndose á súa aparencia en humanos ) é un órgano presente na maioría dos mamíferos (os marsupiais, por exemplo, non producen placenta) e que relaciona estreitamente ao bebé coa súa nai e atende as necesidades de respiración, nutrición e excreción do feto durante o seu desenvolvemento. A placenta desenvólvese a partir das mesmas células que deron lugar ao feto e ten dous compoñentes, unha porción fetal, o corion frondoso e unha porción materna ou decidua basal.
Clasificación
A placenta humana é de tipo hemocorial (ou discoidal), que quere dicir que o tecido fetal penetra o endometrio ata o punto de estar en contacto co sangue materno. Este tipo de placenta é a que presentan todos os primates e os roedores. Porén, entre os mamíferos existen outros tipos de placenta:
Dana Antal
Carreira júnior
Medrou en Esterhazy, Saskatchewan, e xogou en equipos locais júnior de rapaces ata os 15 anos, xa que naquel tempo non había equipos de rapazas na área.
Hóckey universitario
Despois de completar a súa carreira júnior, Antal obtivo unha bolsa para xogar ó hóckey na Universidade Cornell.
Hóckey profesional
O 22 de marzo de 1998, Dana Antal anotou ós 5:30 minutos dunha prórroga de 10 minutos un pase de Jennifer Botterill para a vitoria do Equipo Alberta (representado polo Calgary Oval X-Treme) sobre o Equipo Ontario (representado polo Beatrice Aeros) por un marcador 3-2, gañando o Esso Nationals. No torneo, Antal anotou dous goles e fixo unha asistencia nos partidos. Anotou un gol no Esso Women's National Hockey Championship para axudar ó Equipo Alberta a gañar a Abby Hoffman Cup en 2003.
Partidos internacionais
Antal foi membro do equipo nacional do Canadá que gañou a medalla de ouro nos Campionatos Mundiais Femininos de Hóckey sobre xeo en 2001. Foi seleccionada para o equipo no ano 2000, pero non puido xogar. Foi membro do Equipo Olímpico do Canadá que gañou a medalla de ouro nos Xogos Olímpicos de 2002 en Salt Lake City.
O Soldón
O topónimo galega O Soldón pode referirse a:
Lista dos distritos de Francia
Esta é unha lista dos distritos (en francés arrondissements) de Francia (2003):
Acevedo, Rabal, Chandrexa de Queixa
Acevedo é un lugar da parroquia de Rabal no concello ourensán de Chandrexa de Queixa na comarca da Terra de Trives. Tiña 26 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 14 eran homes e 12 mulleres.
Pyhäranta
Pyhäranta é un municipio de Finlandia situado na rexión de Finlandia Propia. En 2017 a súa poboación era de 2.079 habitantes. A superficie do termo municipal é de 291,75 km2, dos cales 143,37 km2 son auga. O concello ten unha densidade de poboación de 14,49 hab./km².
Limita cos municipios de Laitila, Uusikaupunki e Rauma, este último na rexión veciña de Satakunta.
O concello é unilingüe en finés.
Ana de Miguel
Ana de Miguel Álvarez, nada en Santander (Cantabria) o 26 de outubro de 1961, é unha filósofa e feminista española. Desde o ano 2005 é profesora Titular de Filosofía Moral e Política na Universidade Rei Juan Carlos de Madrid. Na actualidade dirixe o curso de Historia de Teoría Feminista do Instituto de Investigacións Feministas da Universidade Complutense de Madrid.
Traxectoria
Estudou Filosofía na Universidade de Salamanca e doutorouse na Universidade Autónoma de Madrid.
En 1984 realizou a súa memoria de licenciatura sobre Marxismo y feminismo en Alexandra Kollontai. A súa tese de doutoramento titúlase Elites y participación política en la obra de John Stuart Mill. Tamén realizou traballos de investigación sobre as relacións entre feminismo e marxismo, sobre Flora Tristán e sobre o feminista exipcio Quasim Amin.
De 1993 a 2005 traballou como profesora titular de Socioloxía do Xénero na Universidade da Coruña. No ano 2005 incorporouse á Universidade Rei Juan Carlos de Madrid como profesora titular de Filosofía Moral e Política.
Investigación feminista
Foi membro do Seminario Feminismo e Ilustración creado pola filósofa Celia Amorós impartido desde 1987 até 1994 na Universidade Complutense de Madrid. O Seminario transformouse no Proxecto de Investigación I+D Feminismo, Ilustración y Postmodernidad (1995-1999). Co traballo realizado nesta investigación sumado aos estudos realizados en torno ao curso Historia de la Teoría Feminista, iniciado en 1990/91 desde o Instituto de Investigacións Feministas da Universidade Complutense de Madrid e dirixido desde o ano 2005 por Ana de Miguel, publicáronse os tres volumes titulados ''Teoría Feminista. De la Ilustración a la globalización'' (Celia Amorós y Ana de Miguel (Eds), Minerva Edicións, Madrid, 2005).
En 2012 foi directora do mestrado Estudos Interdisciplinares de Xénero da Universidade Rei Xoán Carlos de Madrid (2012-2013).
Unha das contribucións básicas do seu pensamento consiste na reconstrución dunha xenealoxía feminista.
Neoliberalismo sexual
En xaneiro de 2016 recibiu o Primeiro Premio ex aequo na modalidade de Artes e Humanidades do Consello Social á excelencia investigadora da Universidade Rei Juan Carlos. En febreiro foi distinguida co premio Comadre de Oro que outorga anualmente a Tertulia Feminista Les Comadres. En maio de 2016 o traballo foi recoñecido co Premio Ángeles Durán de Innovación Científica no Estudio de las Mujeres y del Género outorgado polo Instituto Universitario de Estudos da Muller da Universidade Autónoma de Madrid. miniatura|Ana de Miguel recibe o Premio Ángeles Durán IUEM 2016 - Universidade Autónoma de Madrid
Publicacións
miniatura|[[Amelia Valcárcel e Ana de Miguel na presentación do libro Neoliberalismo sexual. El mito de la libre elección. Madrid 24 de novembro de 2015]]
Artigos de revistas e capítulos de libros
miniatura|Ana de Miguel, Marian López Fdez Cao e [[Cèlia Amorós Puente|Celia Amorós Mesa redonda 20 Aniversario do Curso de Historia Feminista. Xuño de 2011]]
Frédéric Mistral
miniatura|dereita|200px|Retrato de [[Paul Saïn.]]