cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Xordania
Goberno e política
O xefe de goberno é o primeiro-ministro, indicado polo rei. O 24 de outubro de 2011 foi proclamado no cargo Awn Shawkat Al-Khasawneh.
Organización político-administrativa
miniatura|200px|esquerda|Mapa das gobernacións de Xordania.
Xeografía
Xordania posúe unha árida planicie que cobre as rexións centrais e orientais do seu territorio, polo que soamente o 3.32% das terras son cultivables. No oeste, existen rexións altas. O Gran Val do Rift e o río Xordán son as fronteiras naturais occidentais de Xordania. O punto máis baixo é o mar Morto (-408 msnm) e o punto máis alto é a montaña Jabal Ramm con 1.734 metros de altura sobre o nivel do mar.
Mapa de Xordania
Economía
Xordania é un país pequeno con recursos naturais bastante limitados, pouca auga e pouco petróleo. A pobreza, o desemprego e a inflación son problemas fundamentais, pero o rei Abdullah, despois de asumir o trono en 1999, puxo en funcionamento reformas económicas para mellorar o padrón de vida do país.
O país é un grande exportador de fosfato e carbonato de potasio, e tamén depende do turismo e do comercio de fertilizantes. Importa o petróleo que consome do Iraq e da Arabia Saudita.
A Xordania continúa a seguir as directrices do Fondo Monetario Internacional dende o 2002, seguindo unha política monetaria austera e privatizacións.
Singapur
Singapur, oficialmente República de Singapur (en chinés: 新加坡共和国, Xīnjīapō Gònghéguó; en inglés: Republic of Singapore; en malaio: Republik Singapura; en támil: சிங்கப்பூர் குடியரசு, Siṅkappūr Kuṭiyarasu), é unha cidade-estado insular situada na Península Malaia no Sueste asiático, a 137 km ao norte do ecuador terrestre. O país está composto por 63 illas, separadas de Malaisia polo estreito de Johor no norte e das illas indonesias de Riau polo estreito de Singapur no sur. A República está altamente urbanizada, con moi poucas zonas boscosas restantes, aínda que se está gañando terra ao mar.
Espermatoxénese
Nos mamíferos a espermatoxénese ocorre nos testículos e epidídimo do aparato reprodutor masculino en varias fases, e nos humanos dura uns 64 días. As espermatogonias están en mitose durante 16 días, dando lugar aos espermatocitos primarios. Estes tardan 24 días en completar a primeira división meiótica e dar lugar aos espermatocitos secundarios, os cales tardarán horas en converterse en espermátidas. As espermátidas teñen que diferenciarse a espermatozoides, o que tarda outros 24 días. O total son os 64 días indicados.
A espermatoxénese é moi dependente de que existan as condicións óptimas para que se produza correctamente. A metilación do ADN e a modificación das histonas están implicadas na regulación deste proceso. A formación de espermatozoides empeza na puberdade e xeralmente continua interrompidamente ata a morte, aínda que coa idade descende o número de espermatozoides producidos. O proceso completo pode dividirse en varias fases, cada unha correspondente a un tipo de célula humana. dereita|miniatura|500px|[[Espermatozoide maduro humano.]]
Singapur
Dende que as illas comezaron a estar habitadas no século II, Singapur formou parte de varios dos imperios que habitaron a zona, acollendo a partir de 1819 un posto comercial da Compañía Británica das Indias Orientais co permiso do Sultanato de Johor. Os británicos conseguiron a soberanía sobre a illa en 1824, converténdose nunha das Colonias do Estreito en 1826. Ocupado polos xaponeses durante a segunda guerra mundial, Singapur declarou a súa independencia en 1963, uníndose con outros antigos territorios británicos para formar Malaisia. Con todo, volveu declarar a súa independencia tan só dous anos despois. Dende entón, o rápido e gran crecemento da súa riqueza converteuno nun dos chamados Catro tigres asiáticos.
Singapur é hoxe o cuarto centro financeiro mundial e o seu porto un dos cinco máis activos do mundo. A súa economía depende en gran medida das exportacións de bens e da refinación de importacións, especialmente no sector manufactureiro, que constituían o 26% do seu PIB en 2005. En termos de paridade de poder adquisitivo, Singapur ten a terceira renda per cápita máis alta do mundo.
Politicamente, Singapur é unha república parlamentaria pluripartidista unitaria cun sistema de goberno de tipo británico parlamentario unicameral. O Partido de Acción Popular gañou tódalas eleccións dende o autogoberno en 1959. Pouco máis de cinco millóns de persoas viven en Singapur, das cales tan só 2.910.000 naceron no país. A poboación é moi diversa, sendo case o 75% da poboación total de orixe chinesa, mentres que os malaios e os indios forman as minorías máis significativas. Como reflexo desta diversidade, o país conta con catro linguas oficiais: o chinés, o inglés, o malaio e o támil. É un dos cinco membros fundadores da Asociación de Nacións do Sueste Asiático (ASEAN), anfitrión da Secretaría da Cooperación Económica Asia-Pacífico (APEC) e membro da Cúpula de Asia Oriental, do Movemento de Países Non Aliñados e da Commonwealth.
Espermatoxénese
Propósito
O propósito da espermatoxénese é formar gametos masculinos haploides, que serán os que fecunden durante a reprodución sexual aos óvulos haploides, orixinando un cigoto diploide a partir do que se crea o novo individuo fillo. Deste modo cada proxenitor contribúe coa metade dos cromosomas que levará o individuo fillo e queda asegurado que este terá o número (diploide) de cromosomas propio da especie. Ademais, a mestura de cromosomas maternos e paternos e a recombinación meiótica crean variabilidade na especie, xa que se forman novas combinacións alélicas.
Cando o proceso meiótico da espermatoxénese funciona mal, poden orixinarse anormalidades cromosómicas, como poden ser nos humanos a síndrome de Down, a síndrome de Klinefelter, ou anormalidades que provocan abortos espontáneos.
Singapur
Etimoloxía
Aínda que na zona a lingua que se falaba era o támil, a etimoloxía de Singapur provén do sánscrito debido á influencia dos reis Chola da India sobre a área, os cales preferían utilizar o sánscrito para títulos reais ou relixiosos. A pesar do nome, recentes estudos indican que probablemente nunca houbo leóns na zona, así que a besta vista por Sang Nila Utama, quen fundou a idade e lle outorgou o seu nome, era posiblemente un tigre.
Espermatoxénese
Localización
A espermatoxénese ten lugar na parede dos túbulos seminíferos dos testículos e, nas súas fases madurativas finais, no epidídimo, onde os espermatozoides completan a súa maduración e son almacenados ata a exaculación. Na parte externa da parede dos túbulos seminíferos atópanse as células nai (espermatogonias) que se dividirán centripetamente dando lugar a outras células en sucesivos estados de maduración e en capas da parede do túbulo cada vez máis próximas á luz do túbulo. Na parte luminal están os espermatozoides, que se liberan á luz do túbulo e se almacenan no epidídimo, onde completan a súa maduración.
Singapur
Historia antiga
miniatura|left|180px|Retrato de Parameswara. O primeiro escrito sobre Singapur do que se ten constancia é unha narración chinesa do século III, na que se describe a illa de Pu Luo Chung (en chinés: 蒲罗中) na península Malaia. Este nome é unha transliteración do malaio "Pulau Ujong", que significa "a illa do final". O escrito Sejarah Melayu (Anais Malaios), considerado case unha narración mitolóxica, encerra entre os seus lombos a historia do príncipe Sri Tri Buana, tamén coñecido como Sang Nila Utama, quen chegou á illa no século XIII. Segundo a narración, o príncipe avistou unha criatura estraña, crendo erroneamente que se trataba dun león, polo que asociou este animal como sinal de identidade daquelas terras e fundou o poboado "Singapur", que significa "cidade dos leóns" en sánscrito.
En 1320, o Imperio mongol enviou unha misión comercial a un lugar chamado Long Xa Men, que se cre que se trata de Keppel Harbour, situado no sueste da illa. O viaxeiro chinés Wang Dayuan visitou a illa sobre o ano 1330, e describiu un poboado chamado Dan Ma Xi (en chinés: 淡马锡, do malaio Tamasik), no que habitaban tanto chineses como malaios. O Nagarakretagama, un poema épico en xavanés escrito en 1365, tamén se refire ao poboado da illa co nome de Temasek ("a cidade do mar"). Escavacións recentes en Fort Canning Park atoparon evidencias de que, no século XIV, Singapur foi un importante e concorrido enclave comercial.
Espermatoxénese
Fases
As células xerminais primordiais embrionarias emigran aos testículos nas primeiras fases da embrioxénese, diferenciándose en espermatogonias, as cales non iniciarán a espermatoxénese ata a puberdade.
Singapur
Historia antiga
Na década de 1390, o príncipe Parameswara, despois de ser derrocado polo Imperio Majapahit, fuxiu cara a Temasek. Parameswara gobernou a illa durante varios anos, até que foi obrigado a marchar a Malaca, onde fundou o sultanato de Malaca. Singapur converteuse nun importante porto comercial co sultanato de Malaca, e máis tarde, co sultanato de Johore. En 1613, piratas portugueses incendiaron o poboado e a illa afundiuse no esquecemento.
A fundación da cidade
miniatura|Sir Thomas Stamford Raffles, fundador da cidade. Entre os séculos XVI e XIX, o arquipélago de Insulindia foi someténdose pouco a pouco ao colonialismo europeo, comezando en 1509 coa chegada dos portugueses a Malaca. Durante o século XVII, o Imperio Neerlandés tomou o control da maioría dos portos da rexión, relegando aos portugueses a un segundo plano. Os neerlandeses fixéronse co monopolio comercial do arquipélago, sobre todo no comercio de especias, o produto máis importante da rexión naquel tempo. Outras potencias coloniais europeas, como a británica, tiveron moita menor presenza naquel momento.
Espermatoxénese
Proliferación de espermatogonias
miniatura|Espermatocitoxénese. Cando chega a puberdade as espermatogonias proliferan por mitose aumentando o seu número, algunhas permanecen como espermatogonias e outras diferéncianse a espermatocitos primarios, os cales sufrirán a meiose.
Meiose
miniatura|dereita|300 px|Esquema da espermatoxénese. As células derivadas dunha espermatogonia están unidas por pontes citoplasmáticas. Na puberdade as espermatogonias de tipo B aumentan de tamaño e transfórmanse en espermatocitos primarios ou de primeira orde diploides, que avanzan cara á parte luminal do túbulo seminífero e entrarán en meiose. A formación de espermatocitos denomínase espermatocitoxénese. Como ocorre na fase S da interfase de calquera división celular (tanto mitose coma meiose) o ADN dos espermatocitos primarios replícase, de modo que o número de cromosomas (en realidade máis propiamente cromatina neste estado) segue sendo o mesmo (diploide, 2N), pero agora cada cromosoma ten dúas cromátides (o número de cromátides ou cantidade de moléculas de ADN pasa de 2C a 4C); deste modo hai o dobre de ADN na célula para que sexa repartido nas dúas células fillas que se formarán. Os espermatocitos primarios recoñécense doadamente polo seu abondoso citoplasma e os seus grandes núcleos, con manchas grosas ou fibras máis finas de cromatina. Igual que pasaba coas espermatogonias, os grupos de espermatocitos primarios están unidos por pontes citoplasmáticas, e estas comunicacións entre elas facilitan que se regule o proceso de división de modo que todas as células implicadas reciban o sinal de facer a meiose á vez por medio de diferentes ións e moléculas; ditas pontes citoplasmáticas só romperán unha vez que os espermatozoides sexan liberados na luz do túbulo seminífero ao final de todo o proceso.
Singapur
A fundación da cidade
En 1818, Thomas Stamford Raffles foi nomeado Tenente Gobernador da colonia británica na provincia indonesia de Bengkulu. Raffles foi determinante á hora de minguar o poder dos neerlandeses no arquipélago, empezando pola ruta comercial entre a China e o Raj Británico, ruta de vital importancia sobre todo polo comercio do opio. Os neerlandeses asfixiaron o comercio do Imperio Británico na rexión mediante a prohibición do comercio británico nos portos baixo dominio neerlandeses, ou impóndolles altas tarifas. Raffles construíu un porto no estreito de Malaca, un enclave vital para o comercio entre a China e a India, coa esperanza de facer fronte aos neerlandeses. Convenceu a Francis Rawdon-Hastings, o Gobernador Xeral da India e ao seu superior da Compañía Británica das Indias Orientais para financiar unha nova base británica na rexión.
Raffles chegou a Singapur o 29 de xaneiro de 1819 e non tardou en darse de conta de que a illa era unha localización perfecta para o porto. Tratábase dun lugar situado ao sur da península Malaia, preto do concorrido estreito de Malaca, con abastecemento de auga fresca e moita madeira para a reparación de barcos, un lugar ideal para a colocación do porto. Raffles fundou alí unha pequena colonia de apenas varios centos de habitantes, encabezados por Temenggong. A illa atopábase baixo o mandato de Tengku Rahman, sultán de Johore. Con todo, o poder do sultán atopábase debilitado na rexión, e Temenggong e os seus oficiais mantíñanse fieis a Tengku Hussein (o irmán máis vello de Tengku Rahman), quen estaba exiliado no arquipélago de Riau. Con axuda de Temenggong, Raffles convenceu a Tengku Hussein para que volvese a Singapur, e foi recoñecido como o verdadeiro sultán de Johore, á conta dun pago anual. Hussein permitiu así a construción do porto británico e Raffles estableceu un posto comercial en Singapur. O 6 de febreiro de 1819 asínase un tratado oficial, nacendo así o Singapur moderno.
Espermatoxénese
Primeira división meiótica
O espermatocito primario inicia a meiose. Prodúcese o emparellamento de homólogos, a formación de tétrades, o sobrecruzamento (intercambio de segmentos entre cromosomas homólogos) que dá lugar á recombinación xenética, e a separación de homólogos e formación das dúas células fillas, que son os espermatocitos secundarios. Os espermatocitos secundarios son haploides, xa que teñen un número (N) de cromosomas que é a metade do inicial, pero cada un destes cromosomas ten dúas cromátides (o número total de cromátides ou moléculas de ADN é 2C).
Segunda división meiótica
Os espermatocitos secundarios haploides (unidos entre eles por pontes citoplasmáticas) inician a segunda división meiótica, na cal se separarán as cromátides dos seus cromosomas, orixinando cada célula dúas células fillas haploides (N cromosomas) cunha soa cromátide por cromosoma (o número de cromátides ou de moléculas de ADN é C). Estas células fillas son as espermátidas. Por cada espermatocito primario que iniciou a meiose formáronse catro espermátidas haploides. As espermátidas están xa moi preto da parte luminal do túbulo seminífero e aínda unidas en grupos por pontes citoplasmáticas. Esta fase tamén se chama espermatidoxénese, xa que é na que se forman as espermátidas. A brevidade desta segunda división meiótica (horas) fai que sexan difíciles de atopar os espermatocitos secundarios nas preparacións histolóxicas de testículo.
Singapur
Desenvolvemento inicial da cidade
miniatura|left|250px|Plan de crecemento da cidade. Despois de asinar o tratado, Raffles volveu para Bengkulu e deixou o Comandante William Farquhar ao cargo da nova colonia xunto cun pequeno rexemento de soldados indios e algunhas armas de artillaría. Estabelecer un porto comercial dende cero leva un enorme esforzo, pero o proxecto gozaba dun bo financiamento, e Raffles decidira que sería un porto libre. O poboado foi medrando velozmente, e a noticia da construción do porto libre propagouse rapidamente por todo o arquipélago. En pouco tempo, comerciantes árabes e chineses acudiron en masa para a illa, a fin de evitar os altos impostos dos portos neerlandeses. Durante o primeiro ano, os ingresos do comercio roldaron os 400.000 reais de oito (ou dólar español). En 1821, a poboación da illa aumentou en 5.000 habitantes e o volume do comercio foi de 8 millóns de dólares. A poboación superou os 10.000 habitantes no ano 1825, manexando cifras de 22 millóns de dólares e superando en ingresos ao prestixioso porto de Penang.
Raffles regresou para Singapur en 1822 e foi decisivo en moitas das decisións de Farquhar, a pesar de que Farquhar acertara até agora en todo o que realizara baixo o seu mandato nestes primeiros anos. Para aumentar os ingresos, Farquhar recorrera a vender licenzas para permitir os xogos de azar e a venda de opio, cousas coas que Raffles non estaba para nada de acordo, considerándoas males sociais. Escandalizado polo descontrol que estaba a sufrir a colonia, Raffles redactou unha serie de novas políticas para o poboado. Tamén se encargou de organizar Singapur, subdividindoa mediante o coñecido Plan de Raffles. Hoxe en día aínda queda pegada daquela organización nos barrios étnicos da cidade.
O 7 de xuño de 1823, Raffles asina un segundo tratado co Sultán e Temenggong, o cal estendía a posesión do Imperio Británico na illa. Tanto o Sultán como Temenggong negociaron a maioría dos dereitos administrativos da illa, incluída a recollida das taxas portuarias a cambio dunha suma que ascendía a $1500 e $800 ao mes respectivamente a perpetuidade. Este acordo permitiu que a illa quedase gobernada baixo a lexislación inglesa, pero tendo en conta os costumes, tradicións e relixión da zona. Raffles substituíu como gobernador a Farquhar por John Crawfurd, un eficiente e prudente administrador. En outubro de 1823, Raffles partiu para Gran Bretaña e non volveu pór os pés sobre Singapur. Morreu en 1826, á idade de 44 anos.
Espermatoxénese
Maduración a espermatozoides (espermioxénese)
A espermioxénese consiste na maduración das espermátidas a espermatozoides, que se liberan á luz do túbulo seminífero. Durante a espermioxénese ás espermátidas empeza a crecerlles unha prolongación citoplasmática onde se irá formando o flaxelo e forman unha peza central engrosada na que se xuntan as mitocondrias e se forma o axonema do flaxelo. O ADN das espermátidas sofre un proceso de empaquetamento, chegando a unha gran condensación. O ADN estaba asociado con histonas, pero estas son despois substituídas por protaminas durante a elongación da espermátida. Esta cromatina tan empaquetada é transcricionalmente inactiva. O aparato de Golgi rodea o núcleo e transfórmase no acrosoma. Acaba de formarse o flaxelo, que se orixinou a partir dun dos centríolos da célula.
A maduración ten lugar baixo a influencia da testosterona, e durante ela elimínase a maior parte do citoplasma da célula e orgánulos innecesarios. O exceso de citoplasma a eliminar forma gotas citoplasmáticas, que se denominan corpos residuais, que son fagocitadas polas células de Sertoli dos túbulos seminíferos. O espermatozoide resultante está practicamente maduro e libérase á luz do túbulo seminífero, aínda que é inmóbil. O proceso chámase espermiación.
Maduración final e almacenamento
Os espermatozoides non móbiles liberados na luz dos túbulos seminíferos son transportados ao epidídimo polo fluído testicular secretado polas células de Sertoli coa axuda de contraccións peristálticas dos condutos. No epidídimo os espermatozoides adquiren mobilidade e capacidade de fertilización. Porén, a expulsión dos espermatozoides durante a exaculación non ten lugar pola súa propia mobilidade senón por contraccións musculares do aparato reprodutor. Gran parte dos espermatozoides (e células intermedias) que se forman morren por apoptose e dexeneración ou son anormais.
Función das células de Sertoli
miniatura|Organización das células na parede dun túbulo seminífero. Vense células de Sertoli (7, vermellas ou rosas), que forma a barreira hemato-testicular (8) e espermatocitos (3,4, azuis). As espermatogonias (2) están adxacentes á membrana basal (1), e as espermátidas (5) están na parte luminal (arriba) e dan orixe aos espermatozoides (6).
En todas as fases de diferenciación, as células espermatoxénicas están en estreito contacto coas células de Sertoli, as cales son células columnares que abranguen toda a sección da parede do túbulo seminífero, desde a membrana basal á luz do túbulo, e que teñen prolongacións laterais que envolven as células espermatoxénicas. A función das células de Sertoli é proporcionar apoio estrutural e metabólico ao desenvolvemento das células que están experimentando a espermatoxénese.
Factores que inflúen na espermatoxénese
O proceso da espermatoxénese é moi sensible a flutuacións no ambiente celular, particularmente ás hormonas e a temperatura. Requírese testosterona en grandes concentracións locais para manter o proceso, o cal se consegue fixando a testosterona á proteína de unión aos andróxenos presente nos túbulos seminíferos. A testosterona prodúcena as células de Leydig situadas nos intersticios que hai entre os túbulos seminíferos.
O epitelio seminífero é sensible ás temperaturas elevadas nos humanos e outras especies, e vese afectado por temperaturas como a temperatura corporal normal, polo que os testículos deben estar un pouco máis fríos ca o resto do corpo. En consecuencia, os testículos están localizados fóra do corpo nun saco de pel chamado escroto, onde están algo máis frescos. A temperatura óptima mantense de 2 °C (no home) a 8 °C (no rato) por debaixo da temperatura corporal. Isto conséguese pola regulación do fluxo sanguíneo e colocando os testículos a máis ou menos distancia do resto do corpo pola acción do músculo cremáster e do músculo liso dartos do escroto.
As deficiencias na dieta de vitaminas (como a B, E e A), e os esteroides anabólicos, os metais pesados (cadmio e chumbo), a exposición aos raios X, a dioxina, o alcohol, e as enfermidades infecciosas teñen tamén efectos adversos sobre a espermatoxénese.
Control hormonal
O control hormonal da espermatoxénese varía entre especies. Nos humanos o mecanismo non se comprende totalmente; porén, sábese que o inicio da espermatoxénese que ten lugar na puberdade débese á interacción endócrina do hipotálamo, hipófise e células de Leydig. Se se extirpa a hipófise, a espermatoxénese pode aínda ser iniciada pola hormona estimulante dos folículos (FSH) e a testosterona.
A hormona estimulante dos folículos (FSH) estimula tanto a produción de proteína de unión aos andróxenos polas células de Sertoli coma a formación da barreira hematotesticular. A proteína de unión aos andróxenos é esencial para concentrar a testosterona a niveis 20-50 veces maiores ca a concentración no plasma sanguíneo, que permitan iniciar e manter a espermatoxénese. A FSH pode iniciar o secuestro de testosterona nos testículos, pero unha vez iniciada a espermatoxénese, xa só se require testosterona para mantela. Porén, o incremento de FSH incrementa a produción de espermatozoides ao impedir a apoptose das espermatogonias de tipo A. A hormona inhibina actúa facendo decrecer os niveis de FSH. Os estudos feitos con roedores suxiren que as hormonas gonadotropinas (LH e FSH) sosteñen o proceso da espermatoxénese ao suprimiren os sinais apoptóticos e así promover a supervivencia das células espermatoxénicas.
As propias células de Sertoli median en parte da espermatoxénese por medio da produción de hormonas, producindo estradiol e inhibina. As células de Leydig poden producir tamén certas cantidades do estróxeno estradiol ademais do seu principal produto a testosterona.
Historia
O comezo das investigacións sobre o desenvolvemento das células reprodutivas masculinas coincide case exactamente coa chegada da teoría celular, que naturalmente comportou o recoñecemento da natureza “celular” dos espermatozoides, palabra que aparece en 1827 por primeira vez, pero non está claro quen foi o primeiro en pronunciar a idea de que os espermatozoides proviñan de células testiculares. Albert Koelliker (1841), que recompilou as primeiras evidencias importantes sobre isto, mantivo que foi Rudolph Wagner, posto que foi este investigador o que estudou os fluídos frescos procedentes dos túbulos testiculares en mamíferos, e examinounos ao microscopio observando “gránulos peculiares ou esférulas” de formas e tamaños moi variables. Wagner tamén observou “Samenthierchen”, ou animáculos de esperma, espermatozoides, e estaba seguro de que os varios tipos de esférulas vistos con anterioridade eran estados anteriores ao espermatozoide. O seu traballo, no que a palabra “célula” non aparece nin unha soa vez, é característico do uso dos conceptos que precederon á teoría celular. Anos máis tarde, Albert Koelliker presentou un tratado no que explica por primeira vez os aspectos fundamentais da espermatoxénese:
Koelliker deixa claro que a visión do espermatozoide como condición primaria dun animal en desenvolvemento, sostida por Leeuwenhoek e moitos outros antes, debía ser abandonada. Os organismos animais non se orixinan a partir de espermatozoides senón de cigotos.
A partir dese momento, as investigacións sobre a espermatoxénese comezaron a avanzar con moita máis rapidez e eficiencia. Finalmente, o descubrimento máis importante neste campo e no dos tecidos espermatoxénicos foi a demostración da existencia das células de soporte (células de Sertoli) nos túbulos seminíferos de humanos feita por Sertoli.
Actualmente, estúdanse os factores hormonais e proteicos que interveñen na regulacion da espermatoxénese.
Singapur
As Colonias do Estreito
miniatura|250px|O templo de Thian Hock Keng, serviu como lugar de oración aos primeiros inmigrantes. O posto avanzado británico en Singapur púxose en dúbida en principio debido ás protestas do goberno neerlandés de que os británicos violaran a súa esfera de influencias. Porén, Singapur enseguida converteuse nun importante posto comercial, consolidando o poder británico na illa e facéndose oficial no Tratado anglo-holandés de 1824, dividindo así o arquipélago Malaio entre dúas colonias fortemente establecidas. A rexión ao norte do Estreito de Malaca, incluíndo Singapur, atopábase baixo dominio británico. En 1826, Singapur, Penang e Malaca, únense formando as Colonias Británicas dos Estreitos (Straits Settlements), administrados pola Compañía Británica das Indias Orientais.
Nas décadas posteriores, Singapur creceu até converterse nun importante porto da rexión. O feito de ser un porto libre proporcionoulle unha gran vantaxe sobre outras cidades portuarias coloniais de Batavia (Iacarta) e Manila, onde se recadaban impostos, e atraeu a multitude de comerciantes chineses, malaios, árabes, e indios. A apertura da Canle de Suez en 1869 aumentou as posibilidades de comercio con Singapur. O comercio libre de impostos floreceu na cidade, e moitas casas mercantes establecéronse en Singapur, incluíndo intermediarios chineses que manexaban o comercio entre os mercantes europeos e asiáticos.
En 1827, os chineses eran o grupo étnico maioritario en Singapur, dos cales moitos chegaron en condición de traballadores contratados. Os malaios, segundo grupo étnico predominante até a década de 1860, traballaban normalmente como pescadores, artesáns ou como asalariados, vivindo en zonas rurais. En 1860, os indios convertéronse na segunda etnia maioritaria de Singapur. A pesar do impresionante crecemento de Singapur, a administración da illa era ineficaz e non se preocupaba polo benestar da poboación. Os gobernantes observaban o que pasaba dende a India, e tanto a linguaxe como a cultura local lles eran descoñecidos. A prostitución, o xogo e o abuso das drogas (concretamente opio) estaba descontrolado e era moi frecuente. As sociedades secretas chinesas (o equivalente actual das triades) volvéronse tremendamente poderosas. As loitas territoriais entre as sociedades rivais deixaban de cando en vez centos de mortos, e os intentos por reprimilas tiveron un éxito limitado.
As colonias da Coroa británica
miniatura|250px|Mapa [[Alemaña|alemán de Singapur de 1888.]] Singapur continuou o seu desenvolvemento e as deficiencias administrativas das Colonias do Estreito volvéronse preocupantes. A comunidade mercante da zona comezaba a manifestarse contra a lexislación británica. O 1 de abril de 1867, o goberno británico acordou un convenio para que as Colonias do Estreito fosen unha colonia da coroa independente. O goberno colonial emprendeu entón a ardua tarefa de liquidar os problemas que a sociedade de Singapur estaba a atravesar. En 1877, estableceuse un Protectorado Chinés a cargo de William A. Pickering para atender as necesidades da comunidade chinesa, especialmente para controlar os abusos do comercio e para protexer as mulleres da prostitución forzada. No entanto, multitude de problemas sociais quedaron sen liquidarse, incluída a escaseza de vivendas, o pésimo estado sanitario da cidade, e a deplorable calidade de vida. En 1906, os Tongmenghui, unha organización revolucionaria chinesa co propósito de derrocar a Dinastía Qing, dirixida por Sun Yat-sen, fundou a sucursal Nanyang en Singapur, que se empregou como sede da organización no Sueste Asiático. A poboación inmigrante chinesa de Singapur contribuíu xenerosamente con Tongmenghui, quen en 1911, organizou a Revolución de Xinhai, a cal deu lugar máis tarde á República da China.
Singapur non se viu apenas afectada pola primeira guerra mundial (1914-1918), xa que o conflito non se estendeu polo Sueste Asiático. Ao finalizar a guerra, o goberno británico enviou recursos para a creación dunha base naval coa fin de disuadir a crecente ambición do Imperio Xaponés. Terminada en 1939, e cun impresionante custo de 500 millóns de dólares, a base naval podía presumir de ser o dique seco maior do mundo naquel tempo, cunha reserva de combustible suficiente para abastecer toda a mariña británica durante seis meses. Estaba defendida por canóns navais pesados de 15 polgadas e por escuadróns da Royal Air Force estacionados na base aérea de Tengah. Winston Churchill definiuno como o "Xibraltar do Leste". Porén, a base non contaba con ningunha frota. A frota británica atopábase estacionada en Europa. Cando a segunda guerra mundial estalou en 1939, a frota atopábase ocupada defendendo Gran Bretaña na Batalla de Inglaterra.
A ocupación xaponesa
O exército xaponés comezou a avanzar rapidamente cara ao sur pola península Malaia, pulverizando ou sorteando a resistencia Aliada. As forzas Aliadas non posuían carros de combate ao consideralos inapropiados para a selva tropical, e a infantaría mostrouse impotente ante os tanques lixeiros dos xaponeses. Como a resistencia mostrábase ineficaz ao ataque, as forzas Aliadas estiveron obrigadas a retroceder para o sur para Singapur. O 31 de xaneiro de 1942, apenas 55 días despois da invasión, os xaponeses xa conquistaran toda a península Malaia e o ataque a Singapur era inminente. O bando Aliado, coa intención de frear o avance das tropas xaponesas, destruíu o paso elevado que vinculaba Johor con Singapur. Con todo, varios días despois os xaponeses lograron cruzar o estreito de Johor en botes inflables. Durante este período levaron a cabo algunhas loitas heroicas das forzas Aliadas e de varios voluntarios da poboación de Singapur contra o exército xaponés. miniatura|Percival acode a asinar a rendición. Con todo, coa maioría das defensas esnaquizadas, e as subministracións esgotadas, o Tenente Xeneral Arthur Ernest Percival rendeuse e non tivo máis remedio que entregar Singapur ao Xeneral Tomoyuki Yamashita, do Exército Imperial Xaponés no día de ano novo chinés, o 15 de febreiro de 1942. Ao redor de 130.000 tropas indias, australianas, e británicas convertéronse en prisioneiras de guerra, moitas das cales foron transportadas posteriormente a Birmania, Xapón, Corea e Manchuria, para a súa utilización como man de obra escrava. A derrota en Singapur representou o maior fracaso das forzas británicas na súa historia. Singapur cambiou o nome a Syonan-to' (en xaponés: 昭南島, Shōnan-tō, "Luz da illa do sur"), permancendo ocupada entre 1942 e 1945. Esta etapa é a máis escura de toda a historia de Singapur, pois o exército xaponés impuxo duras medidas contra a poboación.
Posguerra
miniatura|A comunidade chinesa porta a [[bandeira da República da China para celebrar a vitoria.]] Despois da rendición do Xapón o 15 de agosto de 1945, Singapur estivo un tempo en estado de anomia ("sen normas"), polo que durante ese tempo cometéronse multitude de vandalismos, saqueos e asasinatos. O 15 de setembro de 1945 as tropas británicas, dirixidas por Louis Mountbatten, regresaron para Singapur para recoñecer oficialmente a rendición das forzas xaponesas de Seishirō Itagaki, en representación de Hisaichi Terauchi, formando unha administración militar británica para gobernar a illa até marzo de 1946. A maior parte da infraestrutura urbana quedara arrasada na guerra. A grande escaseza de alimentos causou graves problemas de malnutrición e ocasionou unha onda desenfreada de enfermidades, crimes e violencia. A finais de 1947, a economía comezou a recobrar o rumbo, axilizada pola crecente demanda mundial de cortiza e estaño, pero aínda se tardarían varios anos máis para que a economía alcanzase os niveis anteriores á guerra.
O fracaso británico na defensa de Singapur restoulles toda a credibilidade que posuían como gobernantes infalibles. Nas décadas posteriores á guerra produciuse un espertar político por parte da poboación local, e emerxeron os sentimentos antiimperialistas e nacionalistas, plasmándose mediante o slogan "Merdeka", que en malaio significa "independencia". Os británicos, pola súa banda, estaban dispostos a aumentar gradualmente a autoxestión do país. O 1 de abril de 1946, as Colonias do Estreito separáronse, e Singapur converteuse nunha colonia da coroa separada, gobernada por un administrador civil. En xullo de 1947, estabelecéronse os consellos executivos e lexislativos, e programáronse as eleccións de seis membros do consello lexislativo para o seguinte ano.
Os Consellos Lexislativos
En marzo de 1948 tiveron lugar as primeiras eleccións en Singapur, e limitáronse á elección de soamente seis dos vinte e cinco escanos do consello lexislativo. Ademais, só tiñan dereito a voto os súbditos británicos, e, deles, só 23.000 (aproximadamente o 10%) rexistráronse para votar. Os demais representantes do consello lexislativo eran elixidos polo goberno ou polas cámaras de comercio. Do seis escanos que o pobo podía elixir, tres deles foron para o Singapore Progressive Party (SPP), un partido conservador dirixido por adiñeirados empresarios que rexeitaban a independencia como opción inmediata. Os outros tres escanos ocupáronos distintos partidos independentistas. miniatura|left|Unha bandeira británica aclama a chegada das tropas británicas. Tres meses despois das eleccións, varios grupos comunistas levaron a cabo un levantamento armado. Os británicos impuxeron duras medidas de control con tal de manter controlados aos grupos esquerdistas en Singapur e Malaia, impoñendo unha polémica lei que permitía ao goberno o dereito de arrestar e deter sen a necesidade de xuízo previo a persoas sospeitosas de ser "ameazas para a seguridade". Como os grupos esquerdistas eran os principais detractores do sistema colonial, o progreso do autogoberno paralizouse durante varios anos.
En 1951 realizáronse unhas segundas eleccións para o consello lexislativo. Nesta ocasión, o número de escanos representados nas eleccións ascendeu a nove. As eleccións estiveron dominadas de novo polo SPP, partido que cultivou seis escanos. Aínda que é certo que este feito contribuíu á creación dun goberno local en Singapur, o poder da administración colonial aínda era dominante. En 1953, cos comunistas achándose totalmente reprimidos na rexión, unha comisión británica, encabezada por George William Rendel, propuxo unha forma limitada de autogoberno de Singapur. En 2 de abril de 1955 efectuáronse as eleccións para a asemblea lexislativa.
Con todo, desta vez os votantes estaban rexistrados directamente, cousa que non ocorría nos anteriores comicios, e expandindo así o electorado sobre os 300.000 participantes. O SPP resultou ser o gran derrotado das eleccións, conseguindo soamente catro escanos. O partido que obtivo máis votos foi o recentemente formado Labour Front, de tendencia esquerdista, conseguindo dez escanos e formando unha coalición coa Alianza UMNO-MCA, a cal gañou tres escanos. Outro recentemente formado, o partido esquerdista People's Action Party ("Partido de acción popular") (PAP), conseguiu tres escanos.
Autogoberno e anexión á Malaisia
David Marshall, líder do partido Labour Front, converteuse no primeiro xefe de goberno de Singapur. En abril de 1956, Marshall púxose á fronte dunha delegación en Londres para negociar unha autonomía completa, mais as negociacións finalizaron sen éxito, pois os británicos non estaban dispostos a abandonar o control da seguridade interna de Singapur. Marshall dimitiu tras a ruptura das negociacións. O novo ministro xefe, Lim Yew Hock, lanzou unha ofensiva contra os grupos comunistas e esquerdistas, encarcerando a numerosos dirixentes sindicalistas e membros procomunistas do PAP baixo a acusación de "alterar a seguridade". O goberno británico deu o visto e prace a estas medidas e en marzo de 1957 reiniciáronse as negociacións, dando por fin luz verde ao autogoberno completo de Singapur. Creouse así o Estado de Singapur. miniatura|Tunku Abdul Rahman, primeiro ministro de Malaia. Propuxo a formación da [[Federación de Malaisia o 27 de maio de 1962.]] En maio de 1959 celébranse novas eleccións para a asemblea lexislativa. O Partido de Acción Popular (PAP) arrasou nas eleccións conseguindo corenta e tres do cincuenta e uns escanos. O seu éxito baseouse en gañar a aceptación da poboación de fala chinesa, sobre todo dos sindicatos e das organizacións estudantís radicais. O seu líder, Le Kuan Yew, un avogado novo que estudou na Universidade de Cambridge, converteuse no Primeiro Ministro de Singapur en 1961. Os empresarios, tanto locais como estranxeiros, acolleron a vitoria do PAP con certo desánimo, pois moitos integrantes do partido eran procomunistas, e mesmo moitas empresas desprazáronse a Kuala Lumpur por este motivo. A pesar diso, o goberno do PAP embarcouse nun ambicioso proxecto que se centraba en solucionar os problemas económicos e sociais de Singapur. Reformouse o sistema educativo e os sindicatos consolidáronse nunha soa organización central co fin de eliminar o malestar laboral. Referente ás reformas sociais, levou a cabo un agresivo proxecto de vivenda, pois esta estaba a supor un grave problema dende había tempo.
A pesar do éxito logrado no anterior goberno, os dirixentes do PAP pensaban que o futuro de Singapur pasaba por anexionarse con Malaia. Segundo o seu criterio, os lazos históricos e económicos entre Malaya e Singapur eran moi fortes como para continuar sendo nacións separadas, e loitaron enerxicamente pola fusión. Por outra banda, o integrantes procomunistas do PAP opúñanse firmemente á fusión, temendo unha perda de influencia política e así quedar eclipsados polo partido maioritario de Malaia, a UMNO, un partido que se recoñecía anticomunista. Pola súa banda, os líderes da UMNO tamén se mostraron escépticos á idea da anexión debido a que tiñan serias dúbidas do papel do PAP no goberno. O 27 de maio, o primeiro ministro de Malaia, Tunku Abdul Rahman, propón a idea de formar a Federación de Malaisia, que incluía as xa existentes Federación de Malaia, Singapur, Brunei e os territorios do Borneo británico de Sabah e Sarawak.
A proposta de Malaisia intensificou as disputas entre os comunistas e os moderados dentro do PAP. Os comunistas, liderados por Lim Chin Siong, abandonan o PAP e forman un novo partido, chamado Barisan Sosialis (Fronte Socialista), para loitar en contra da anexión. Por contra, o goberno convoca un referendo acerca da fusión facendo unha intensa campaña da súa proposta, aproveitando a grande influencia que o partido posuía sobre os medios de comunicación. O referendo, celebrado o 1 de setembro de 1962, finalizou co 70% dos votantes a favor da anexión. O 9 de xullo de 1963, os líderes do goberno de Singapur, Malaia, Sabah e Sarawak, asinaron oficialmente o Acordo de Malaisia, establecendo así a Federación de Malaisia.
Incorporación en Malaisia e independencia
O 16 de setembro de 1963, Malaia, Singapur, Sabah e Sarawak forman oficialmente Malaisia. A unión beneficiou economicamente a Singapur coa creación dun mercado libre común, eliminando os aranceis e aliviando o desemprego. O goberno británico aprobou a fusión, convencidos de que a seguridade interna de Singapur veríase reforzada coa formación de Malaisia. Con todo, xa dende o principio xurdiron os problemas. A poboación chinesa de Singapur foi a máis afectada, sobre todo pola política de discriminación positiva cara o colectivo malaio, que lles outorgaba privilexios segundo o Artigo 13 da Constitución de Malaisia. Lee Kuan Yew e outros líderes políticos de Singapur loitaron pola igualdade de tódalas razas de Malaisia. miniatura|O ex Primeiro Ministro Lee Kuan Yew. Mentres tanto, as acusacións do goberno federal de Malaisia incitaban a poboación de raza malaia de Singapur para que cresen que o PAP estaba a maltratar os malaios. A política exterior tamén se converteu nunha fonte de problemas cando Sukarno, o presidente de Indonesia, declarou o estado de confrontación con Malaisia e iniciou actividades militares contra a recentemente formada nación, incluíndo o bombardeo do MacDonald House, un edificio histórico de Singapur. Indonesia tamén incentivou as accións de sedición para provocar os enfrontamentos entre malaios e chineses. Producíronse multitude de disturbios entre as dúas razas, e instaurouse un toque de queda para restablecer a orde. Os gobernos estatal e federal tamén atravesaban conflitos económicos. A pesar do acordo previo do mercado libre común, o resto de Malaisia seguía mantendo certos aranceis con Singapur. En represalia, Singapur negouse a proporcionar a Sabah e a Sarawak a totalidade dos préstamos acordados previamente para o desenvolvemento económico dos dous estados do leste.
A falta de alternativas para evitar o continuo derramamento de sangue, o primeiro ministro de Malaisia Tunku Abdul Rahman decidiu expulsar a Singapur da federación. O 9 de agosto de 1965 a expulsión de Singapur sométese a votación no Parlamento de Malaisia, finalizando cun esmagador 126-0 a favor. Ese mesmo día, un lacrimoso Lee Kuan Yew anunciou nunha conferencia de prensa televisada que Singapur era unha nación soberana e independente. A conferencia foi tamén moi emotiva por veces, citando textualmente:
O novo estado converteuse na República de Singapur, e Yusof bin Ishak foi designado o primeiro Presidente de Singapur.
A República de Singapur
miniatura|left|250px|A área industrial de Jurong foi creada na década de [[1960.]] Despois de obter a independencia desta forma tan brusca, o futuro era incerto e a confrontación con Indonesia continuaba. Singapur solicitou de inmediato o recoñecemento internacional da súa soberanía, entrando nas Nacións Unidas o 21 de setembro de 1965 e na Mancomunidade Británica de Nacións (Commonwealth) en outubro do mesmo ano. Máis tarde, o 8 de agosto de 1967, foi un dos fundadores da Asociación de Nacións do Sueste Asiático e en 1970 foi admitida no Movemento de Países Non Aliñados. Con todo, o pequeno estado insular de Singapur foi cuestionado por moitos e os medios de comunicación mostrábanse escépticos sobre as posibilidades de supervivencia do país. En 1961 creouse a Xunta de Desenvolvemento Económico de Singapur para formular e aplicar as estratexias económicas nacionais, créanse así numerosos polígonos industriais e atraendo investimento estranxeiro con incentivos tributarios. O goberno investiu grandes sumas de diñeiro no sistema educativo e adoptou o inglés como lingua oficial para o ensino.
O desenvolvemento económico de Singapur continúa na década de 1980, crecendo o PIB unha media do 8% até 1999. Durante esta década, Singapur comezou a mellorar as súas industrias tecnoloxicamente, como o sector da fabricación de circuítos integrados, a fin de competir contra a man de obra máis barata dos países veciños. En 1981 o Aeroporto Internacional de Singapur abre as súas portas e Singapore Airlines converterase co tempo nunha das principais liñas aéreas do mundo. O Porto de Singapur sobresaía como un dos portos máis activos do mundo, e o turismo e sector servizos tamén medraron de forma descomunal durante este período. Singapur convértese así nun importante centro de transporte e nun importante destino turístico. En 1987 ponse en funcionamento a primeira liña do Metro de Singapur, conectando o centro da cidade cos principais complexos residenciais. A situación política de Singapur atravesaba un momento de estabilidade, e continuaba en dominio do Partido de Acción Popular. O goberno de Singapur sufriu grandes modificacións. En 1984 introducíronse os Membros do Parlamento non Constitucionais, estes eran membros da oposición que formaban parte do parlamento de Singapur a pesar de que non gañaron devandito posto nas eleccións, e facíase para que a oposición tivese unha mínima representación no parlamento. Até tres líderes dos partidos da oposición podían ocupar estes postos. En 1988 introduciuse a Circunscrición de Singapur para garantir a representación das minorías no parlamento. En 1990, segundo un informe do Foro Económico Mundial, Singapur era o país máis competitivo do mundo. miniatura|Celebración do Día da Independencia o [[9 de agosto de 2007.]] Nos primeiros anos do século XXI, Singapur atravesou por unha das súas crises máis graves despois da independencia, con casos como a ameaza terrorista ou a síndrome respiratoria aguda severa en 2003, que causou varias decenas de mortos e centos de danados. En decembro do 2001 descóbrese un complot para detonar varias bombas nas embaixadas e noutras infraestruturas de Singapur, e 36 membros do grupo terrorista islámico Jemaah Islamiya quedan arrestados na operación. Desde entón extremáronse as medidas se seguridade para a detección e prevención do terrorismo, e para minimizar os danos no caso de que ocorra.
En 2004, Lee Hsien Loong, fillo máis vello de Lee Kuan Yew, convértese no terceiro primeiro ministro da historia de Singapur. Introduciu varios cambios nalgunhas políticas, como a redución do servizo nacional de dous anos e medio, a dous anos, ou a legalización dos xogos de azar nos casinos. As eleccións de Singapur do 2006 tiveron a peculiaridade do uso de internet e dos blogs para comentar e discutir os comicios, en lugar dos medios de comunicación oficiais. O PAP resultou de novo ser o vencedor, obtendo o 66% dos votos.
Xeografía
miniatura|Mapa de Singapur. Singapur é unha pequena illa e moi urbanizada do Sueste Asiático, situada no extremo sur da península malaia entre Malaisia, coa que limita ao norte, e Indonesia, coa que limita ao sur. A superficie total de Singapur é de 710 km², cunha lonxitude de costa de 193 km. O tamaño de Singapur é de arredor de dúas veces o concello de Lugo. Debido ao seu tamaño é a gran poboación, Singapur está a gañar terras ao mar, principalmente a partir dos seus propios outeiros, do fondos mariño e de terras dos países veciños. A superficie pasou dos 581 km² da década de 1960 aos 710 km² de hoxe, estimándose que até o ano 2030 podería medrar uns 100 km² máis.
As fronteiras marítimas entre o país e Indonesia e Malaisia son o Estreito de Singapur e Malaisia o Estreito de Johor respectivamente. Singapur está conectado coa plataforma contrinental asiática grazas a dúas pontes dúas pontes, ambas cara a cidade mailaisiana de Johor Bahru. A maior parte de Singapur está a menos de 15 metros sobre o nivel do mar. O punto máis alto é o Bukit Timah, a 164 metros de altura, formado principalmente por rochas ígneas e granito. O noroeste, porén, está composto principalmente de rochas sedimentarias formando outeiros e vales. Singapur non ten ningún río ou lago natural, dispoñendo pola súa contra de encoros para manter a auga.