cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Vilariño, Xián, Taboada
Vilariño é un lugar da parroquia de Xián no concello lugués de Taboada na comarca de Chantada.
Follobal, Torés, As Nogais
Follobal é un lugar da parroquia de Torés no concello lugués das Nogais na comarca dos Ancares.
Rodís, Torés, As Nogais
Rodís é un lugar da parroquia de Torés no concello lugués das Nogais na comarca dos Ancares.
Lingua baniwa
A lingua baniwa (tamén chamada segundo as fontes como baniva, karu ou itayaine), é unha lingua indíxena da familia arauaca falada polo pobo baniwa en Colombia, Venezuela e o Brasil, que vive nas beiras do río Içana,
É un dos idiomas oficiais do concello de São Gabriel da Cachoeira (no Brasil) dende 2003, xunto co nheengatu, o tucano e o portugués. Ten varios dialectos, como o carútana (xa extinto), hohodené (hoódene, hohodena, kadaupuritana, cadaupuritana), siusy-tapuya (seuci, siuci, siusi).
Riomao, Torés, As Nogais
Riomao é un lugar da parroquia de Torés no concello lugués das Nogais na comarca dos Ancares.
Torés, Torés, As Nogais
Torés é un lugar da parroquia de Torés no concello lugués das Nogais na comarca dos Ancares.
A Carreira Chá, Vilaformán, Trabada
A Carreira Chá é un lugar da parroquia de Vilaformán, no concello lucense de Trabada, na comarca da Mariña Oriental.
A Grandela, Vilaformán, Trabada
A Grandela é un lugar da parroquia de Vilaformán, no concello lucense de Trabada, na comarca da Mariña Oriental.
Vilaesteva, Torés, As Nogais
Vilaesteva, tamén coñecida como Vilaesteva de Cativos, é un lugar da parroquia de Torés no concello lugués das Nogais na comarca dos Ancares.
Xián, Xián, Taboada
Xián é un lugar da parroquia de Xián no concello lugués de Taboada na comarca de Chantada.
ProB
ProB, é a terceira categoría do baloncesto profesional de Alemaña. Está por debaixo da Basketball Bundesliga e por riba da propia ProB no sistema de baloncesto xermano. A ProA e a ProB forman entre as dúas a 2. Basketball Bundesliga. Actualmente consiste en vinte e seis equipos divididos en dous grupos, o ProB Nord e o ProB Süd.
Equipos
Os seguintes son os equipos que compiten na temporada 2022−23 da ProB.
Lingua kurripako
A lingua kurripako é unha lingua indíxena da familia arauaca falada en Colombia, Venezuela e o Brasil. É falada de maneira habitual polo 42% do pobo kurripako e é comprendida polo 86,4% das persoas desta etnia indíxena.
Distribución
Os falantes de kurripako habitan nas bacías dos ríos Isana e Guainía, así como no baixo Inírida, o Atabapo e o alto Orinoco no departamento colombiano de Guainía; entre o río Guaviare e o Orinco, en Vichada, Colombia; no estado venezolano de Amazonas e no Ayarí e São Gabriel da Cachoeira do Brasil.
Ambosores, Ambosores, Ourol
Ambosores é un lugar da parroquia de Ambosores no concello lugués de Ourol na comarca da Mariña Occidental.
Lingua maipure
A lingua maipure (tamén escrita como maypure, mejepure), foi unha lingua indíxena da familia arauaca, falada outrora ó longo dos ríos Ventuari, Sipapo e Autana no Amazonas, e como lingua franca na rexión do alto Orinoco. A lingua extinguiuse a finais do século XVIII. Zamponi realizou unha proposta gramatical da lingua e achegou unha lista clasificada de palabras en base a todo o material existente do século XVIII (principalmente obra do misioneiro italiano Filippo S. Gilij).
Marciano
Marciano, pódese referir a:
Mario Iglesias
Mario Iglesias González, coñecido como Mario Iglesias, nado en Pontevedra o 8 de novembro de 1962, é un cineasta e pintor galego.
Traxectoria
Licenciado en Belas Artes pola Universidade de Vigo, comezou nos anos 1990 con curtametraxes acadando varios premios. Desde 2002 dedícase aos seu traballo de autor e director de cinema. A súa obra caracterízase por unha linguaxe propia baseada nos conceptos de realismo e naturalismo.
En 2015 rodou en Vigo unha curta contra o cancro.
Despois dunha década afastado das longametraxes, en 2023 presentou o proxecto As fillas de Isaura no Festival de Cans.
Ten realizado varias exposicións de pintura.
O Murio de Arriba, Vilaformán, Trabada
O Murio de Arriba é un lugar da parroquia de Vilaformán, no concello lucense de Trabada, na comarca da Mariña Oriental.
A Igrexa, Vilaformán, Trabada
A Igrexa é un lugar da parroquia de Vilaformán, no concello lucense de Trabada, na comarca da Mariña Oriental.
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, o lugar da igrexa.
Baroso, Ambosores, Ourol
Baroso é un lugar da parroquia de Ambosores no concello lugués de Ourol na comarca da Mariña Occidental.
The Book of Henry
The Book of Henry é un filme estadounidense de 2017 dirixido por Colin Trevorrow e escrito por Gregg Hurwitz. O filme está protagonizado por Naomi Watts, Jaeden Martell (daquela coñecido como Jaeden Lieberher), Jacob Tremblay, Sarah Silverman, Lee Pace, Maddie Ziegler e Dean Norris.
Palliolum incomparabile
Palliolum incomparabile é unha especie de molusco bivalvo. Foi descrita por primeira vez por Antoine Risso en 1826.
A Beira da Fraga, Ambosores, Ourol
A Beira da Fraga é un lugar da parroquia de Ambosores no concello lugués de Ourol na comarca da Mariña Occidental.
UGATUSAT
UGATUSAT (Ufimskii Gosudarstvennii Aviatsionnii Tekhnicheskii Universitet Satellite) é un satélite artificial ruso lanzado nun foguete Soiuz 2-1b Fregat desde o cosmódromo de Baikonur o 17 de setembro de 2009.
Características
A misión de UGATUSAT era observar a Terra mediante unha cámara con 50 m de resolución para monitorizar recursos hídricos e forestais, proporcionando experiencia ao estudantes que axudaron a deseñalo e construílo.
Bastet
miniatura|Representación da deusa Bastet. Nas súas mans ten o [[ankh e un sistro, un instrumento musical]] Bastet ou Bast é unha deusa do antigo Exipto, adorada principalmente dende a Segunda Dinastía (2890 a. C.). Representa a protección, o amor e a harmonía, e é a protectora dos fogares e os templos. Foi a deusa da guerra no Baixo Exipto, na rexión do Delta do Nilo, antes da unificación das culturas do antigo Exipto.
Iconografía
Era representada coa forma dun gato doméstico ou como unha muller con cabeza de gato. Levaba nas mans un ankh (a cruz da vida) ou un sistro (instrumento musical), xa que lle agradaba especialmente que se bailase e se tocase música na súa honra.
Mitoloxía
Era a personificación dos raios do Sol e exercía os seus poderes benéficos. Encarnaba os aspectos pacíficos de deusas perigosas como Sekhmet, que expresaba as calidades maléficas do Sol. Como ollo de Atum, estaba asociada á Lúa e protexía os nacementos e ás embarazadas das doenzas e os malos espíritos.
Era unha deusa pacífica. Porén, cando se enfadaba, transformábase nunha muller con cabeza de leoa, semellante á deusa Sekhmet e, nalgunhas ocasións moito máis violenta ca esta. Do mesmo xeito que o animal que a representa, Bastet era unha deusa impredicíbel, e podía mostrarse tenra ou feroz en calquera momento.
Era identificada coa estrela Sirius e considerada Señora desta, e coa deidade sumeria Inanna. Segundo algúns eruditos, como M. Oldfield Howey, o seu nome significa a desgarradora, malia o seu carácter principalmente benigno.
Archostemata
Os Archostemata son a suborde máis pequena dos escaravellos, que consta de 45 especies vivas clasificadas en cinco familias. Son unha antiga liñaxe con varias características primitivas. As antenas poden ser de forma filiforme ou como unha cadea de doas (moniliformes). Esta suborde tamén contén os únicos escaravellos nos que ambos os sexos son pedoxénicos, os da especie Micromalthus debilis. Os escaravellos Archostemata modernos son considerados raros, pero eran máis diversos durante o Mesozoico. Algúns autores usan o termo "Archostemata" nun senso máis amplo para incluír os Archostomata modernos xunto cun grupo troncal (stem-group) de escaravellos como os "protocoleópteros", aos que algúns Archostemata modernos lembran moito debido ás súas morfoloxías plesiomórficas. As investigacións xenéticas suxiren que os modernos Archostemata son un grupo monofilético. Algúns estudos xenéticos recuperaron os Archostemata como grupo irmán de Myxophaga.
Bastet
Culto
miniatura|No Antigo Exipto, os gatos eran considerados como manifestacións da deusa Bastet O seu culto remóntase aos primeiros tempos da civilización exipcia. É mencionada nos Textos das Pirámides e no Libro dos mortos.
A antiga cidade de Bubastis, no delta do Nilo, estaba consagrada ao seu culto. De feito, apareceron restos asociados a ela en torno á IV Dinastía. O culto a Bastet foi tan importante que nos seus templos criáronse gatos, e ao morreren, eran coidadosamente momificados e enterrados en tumbas específicas. Tamén hai necrópoles adicadas a estes animais en Saqqara, Tanis, Beni Hassan e Tebas.
De acordo coa lenda, Exipto rendeuse ante o exército persa cando este portou gatos nos seus escudos, pois sabían que o exército exipcio era capaz de renderse antes de magoar a algún gato. Así foi como perderon a cidade de Pelusio.
Na cidade de Bubastis celebrábase en honra a Bastet a "Festa da embriaguez", en que se consumía viño en abundancia, bailábase e tocábase música. Así, a deusa mostraríase contenta e halagada, e non se tornaría nunha leoa enfurecida.
O Cabezón, Ambosores, Ourol
O Cabezón é un lugar da parroquia de Ambosores no concello lugués de Ourol na comarca da Mariña Occidental.
Mixófagos
A dos mixófagos (Myxophaga) é a segunda suborde máis pequena dos insectos coleópteros (escaravellos) despois de Archostemata, e consta dunha 65 especies de pequenos ou diminutos escaravellos, clasificados en catro familias. Os membros desta suborde son acuáticos ou semiacuáticos e aliméntanse de algas.
Descrición
As características diagnósticas de Myxophaga son: as antenas son máis ou menos claramente de tipo maza e normalmente con menos de nove segmentos, as cavidades mesocoxais están abertas lateralmente e beireadas por un mesepímero e metanepisterno, as ás traseiras están enroladas apicalmente na posición de repouso. Internamente caracterízanse pola presenza de seis túbulos de Malpighio e os testículos son tubulares e enrolados.
Os escaravellos desta suborde están adaptados a alimentarse de algas. As súas pezas bucais carecen de galeas e teñen un dente móbil na súa mandíbula esquerda.
Taxonomía
Superfamilia Lepiceroidea Hinton, 1936 Superfamilia Sphaeriusoidea Erichson, 1845 Familia †Triamyxidae Qvarnström et al. 2021 Non situadas en familias
Distribución
Os membros vivos de Lepiceridae están confinados no norte de Suramérica e América Central. Os Sphaeriusidae viven en todos os continentes excepto a Antártida, mentres que os Hydroscaphidae viven en todos os continentes menos Australia e Antártida. Os Torridincolidae poden atoparse en África, Asia e Suramérica.
Rexistro fósil
Sábese pouco do rexistro fósil dos Myxophaga. Os fósiles do inicio do Cretáceo tardío (Cenomaniano) atopados en ámbar birmano de Myanmar, foron asignados ao xénero hoxe existente Lepicerus e ao xénero extinguido Lepiceratus dentro de Lepiceridae, así como Burmasporum, que pertencen a Sphaerusidae. Non se describiron fósiles de impresión de escaravellos mixófagos ata 2012, probablemente debido ao seu pequeno tamaño corporal e hábitat especializado. Un espécime fósil asignado ao xénero vivo Hydroscapha de Hydroscaphidae, foi descrito en 2012 procedente da formación Yixian na biota Jehol, e data do Cretáceo temperá (Aptiano). En 2019, Leehermania do Triásico tardío (Noriano) da formación Cow Branch de Carolina do Norte, que fora interpretada previamente como o estafilínido máis antigo coñecido, foi reinterpretada como un parente que diverxiu temperanmente da familia Hydroscaphidae, o que a converte no mixófago máis antigo coñecido. En 2021, describíronse numerosos espécimes dun novo mixófago procedentes dun coprólito atopado en sedimentos polacos do Triásico tardío (Carniano). O novo taxón Triamyxa, foi situado na súa propia familia monotípica, Triamyxidae, e resolveuse como o mixófago máis basal ou un taxon irmán de Hydroscaphidae.
Aquí
Historia e características
Apareceu o 23 de setembro de 1945. Estaba dirixido por Ramón Porto Casás. Aparecía os domingos. Publicáronse polo menos 9 números. O que fora o seu director, Ramón Porto Casás, donou en 1981 unha colección á Biblioteca Municipal de Vilagarcía de Arousa.
A Carcallosa, Ambosores, Ourol
A Carcallosa é un lugar da parroquia de Ambosores no concello lugués de Ourol na comarca da Mariña Occidental.
O Outeiro, Trabada, Trabada
O Outeiro é un lugar da parroquia de Trabada, no concello lucense de Trabada, na comarca da Mariña Oriental.
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, que é unha parte alta ou elevación do terreo.
Palliolum tigerinum
Palliolum tigerinum é unha especie de molusco bivalvo. Foi descrita por primeira vez por Otto Friedrich Müller en 1776.
A Cereixiña, Ambosores, Ourol
A Cereixiña é un lugar da parroquia de Ambosores no concello lugués de Ourol na comarca da Mariña Occidental.
Entrambosores, Ambosores, Ourol
Entrambosores é un lugar da parroquia de Ambosores no concello lugués de Ourol na comarca da Mariña Occidental.
Elena Pintado Martín
Elena Pintado Martín, nada en Toledo en 1910, foi unha política española.
Traxectoria
Veciña de Pontevedra. Cando se produciu o golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 axudou ao seu home Victoriano Costales a fuxir a Portugal e tamén puxo en contacto a Desiderio Comesaña Prado con Antonio García, o chófer que os levou na súa fuxida cara Portugal. Detida, foi xulgada en Vigo en febreiro de 1938 por rebelión militar, e condenada a cadea perpetua. Estivo presa no penal feminino de Saturrarán. Abríronlle expediente de responsabilidades políticas en febreiro de 1940. Foi requirida en agosto de 1943 polo Xulgado Especial de Conmutación de Penas.
Vida persoal
Casou con Victoriano Costales Gutiérrez e foi nai de María Elena, Carmen, José Luis e Matilde Costales Pintado.
Shpresa Gjongecaj
Shpresa Gjongecaj Vangjeli, nada o 6 de febreiro de 1952 en Tirana, é unha arqueóloga e numismática albanesa.
Traxectoria
Shpresa Gjongecaj ingresou na Facultade de Filoloxía da Universidade de Tirana en 1969 e graduouse en Linguas clásicas (latín e grego antigo) en 1973. Posteriormente recibiu formación de especialización en numismática con Olivier Picard na Sorbona (París IV) e na Escola Francesa de Atenas, con Michel Amandry no Gabinete de Medallas de París e con Giovani Gorini na Universidade de Padua, entre outras institucións académicas. En 1983 acadou o seu doutoramento cunha tese titulada "Moedas de cidades ilirias", baixo a dirección de Selim Islami.
Desde 1974 está vinculada profesionalmente ao Instituto Arqueolóxico Albanés. Entre 1999 e 2007 foi a xefa do seu Departamento de Antigüidades, e de 2008 a 2013 exerceu o cargo de directora da institución.
Gjongecaj é tamén profesora de numismática na Universidade de Tirana e participou en diversas expedicións arqueolóxicas.
Entre outros encontros internacionais, cómpre salientar a súa participación nos Congresos Internacionais de Numismática de Bruxelas (1991) e de Berlín (1997), organizados polo Consello Internacional de Numismática.
Manuel Velo Velo
Manuel Velo Velo, nado en Coristanco en 1941, é un político, empresario e relacións públicas galego.
Traxectoria
Técnico titulado en Relacións Públicas pola Facultade de Ciencias da Información de Madrid. Estabelecido en Boiro dende 1967. Foi secretario xeral da Asociación Galega de Relacións Públicas e vogal do Consello Superior de Relacións Públicas de España. Militante do PSdeG-PSOE, foi candidato ó Congreso por este partido nas eleccións xerais de 1979, se ben non resultou elixido. Tamén foi candidato á alcaldía de Boiro nas municipais dese mesmo ano, logrando 3 concelleiros, por detrás de UCD e a candidatura comunista da AMDG.
Nas municipais de 1983 volveu encabeza-la candidatura socialista en Boiro, subiu a 5 concelleiros e foi elixido alcalde co apoio de AP e a AMDG. Nas municipais de 1987 foi reelixido alcalde cunha ampla maioría absoluta de 11 dos 17 concelleiros. Porén, en febreiro de 1988 varios edís socialistas aliáronse cos grupos da oposición (AP, CDS e CPG) e presentaron unha moción de censura que sairía triunfante o 19 de agosto dese mesmo ano e que o substituiría polo ata entón socialista José del Río Dieste. Conseguiu recupera-la alcaldía nas municipais de 1991 logrando 8 concelleiros, aínda que perdeu a maioría absoluta, mentres que os ex-socialistas (agora integrados no BNG) sumaron tan só 3 edís. Gobernou en minoría ata 1992, cando chegou a un acordo co edil nacionalista Manuel Regueira.
Foi membro da Executiva Nacional Galega do PSdeG en diversas ocasións, coma no mandato de Francisco Vázquez nos anos 90. Durante o seu mandato Boiro experimentou unha notable mellora en termos urbanísticos, económicos e de calidade de vida. Houbo unha grande apertura, ordenada, de novas rúas no núcleo urbano, conseguíronse novas infraestruturas e conseguiuse dinamiza-lo comercio, o turismo e a promoción exterior do municipio con eventos como a Boiromostra (logo Expobarbanza) e diversos programas educativos de intercambio para a mocidade. Tamén se chegaron a ofrecer terreos para a construción do Hospital Comarcal do Barbanza, planificado durante o goberno socialista de Fernando González Laxe na Xunta de Galicia. Porén, en 1993 o goberno de Manuel Fraga desbotou esa idea e decidiu situa-lo hospital en Ribeira.
Nas municipais de 1995 perdeu a alcaldía fronte a Jesús Alonso Fernández, do PPdeG, que logrou maioría absoluta, e pasou á oposición. Exerceu como portavoz socialista durante todo o mandato, e volveu se-lo candidato socialista nas municipais de 1999, nas cales perdeu de novo fronte ó PPdeG, experimentando populares e socialistas un notable descenso en favor do BNG. En setembro dese mesmo ano foi expedientado pola executiva local socialista por insinuar no mes de agosto que no partido había unha "toupa" do alcalde Jesús Alonso. En agosto de 2002 a comisión federal do partido ratificou unha suspensión de militancia polas súas declaracións. Logo desta decisión, Velo anunciou que encabezaría un novo partido.
Rally de Ferrol de 1991
O Rally de Ferrol de 1991 foi a 22ª edición de dito rally e a cuarta proba da tempada 1991 do Campionato de Galicia de Rally. Celebrouse entre o 30 de novembro e o 1 de decembro de 1991 e os vencedores foron Germán Castrillón e a súa copiloto Estrella Castrillón. Foi o terceiro dos dez triunfos que lograron na proba ferrolá.
Manuel Velo Velo
Traxectoria
Regresou á política nas municipais de 2015 encabezando de novo ICBoiro, que logrou subir a 2 concelleiros, aínda que se situou na oposición ao goberno do PPdeG, que revalidou a maioría absoluta. Nas municipais de 2019 encabezou de novo ICBoiro, baixando a 1 concelleiro, pero sendo chave de goberno dada a perda da maioría absoluta por parte dos populares. Apoiou a investidura do socialista José Ramón Romero García, o que supuxo que o PSdeG recuperase a alcaldía 24 anos despois da súa derrota. Porén, a negativa inicial dos socialistas a estableceren unha coalición situouno na oposición, ante o cal, e aducindo ademais o cansazo de tantos anos en política, presentou a súa dimisión como concelleiro en marzo de 2021.
Rally de Ferrol de 1991
Resumo
Neste rally reaparecía Estrella Castrillón como copiloto de Germán Castrillón, despois de varios meses sen competir tras o grave accidente sufrido no 28º Rally Rías Baixas. O camiño cara a vitoria do equipo dos Castrillón achandouse coa non participación de Marc Etchebers, que tivo un accidente adestrando, e o prematuro abandono de Manuel Senra, con problemas na culata do seu Peugeot 309 GTi 16v. Deste xeito lograron comodamente a vitoria, manténdose líderes tanto o sábado como o domingo.
A Igrexa, A Valboa, Trabada
A Igrexa é un lugar da parroquia da Valboa, no concello lucense de Trabada, na comarca da Mariña Oriental.
Rally de Ferrol de 1991
Resumo
Por detrás deles o rally estivo máis competido, coa loita do sábado entre o Peugeot 309 GTi 16v de Miguel Dopico e o Renault Clio 16v de Javier Piñeiro, ata que ambos se saíron da estrada. A primeira etapa rematou con Sergio Vallejo (Peugeot 205 GTI) segundo e Juan Carlos Táboas (Citroën AX Sport) terceiro. Con todo, na etapa do domingo, xa no primeiro paso por Doroña Táboas adiantou a Vallejo e tras repartírense catros dos cinco scratchs restantes, chegou segundo á meta. En cuarta posición chegou Javier Paz, que con problemas no cambio do seu Citroën AX Sport estivo a piques de verse superado no final por Lino Otero (Renault 5 GT Turbo).
A Igrexa, A Valboa, Trabada
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, o lugar da igrexa.
Bertha Benz
Bertha Benz, de nome familiar Bertha Ringer, nada en Pforzheim, Confederación Xermánica o 3 de maio de 1849 e finada en Ladenburg o 5 de maio de 1944, foi unha pioneira da automoción alemá e inventora da pastilla de freo para automóbiles.
Foi compañeira de negocios, e sentimental, do inventor do automóbil, Carl Benz, quen o 29 de xaneiro de 1886 solicitou a patente n° 37.435 ao goberno alemán para un vehículo motorizado de tres rodas, ao que chamou Benz Patent-Motorwagen. En agosto de 1888 converteuse na primeira persoa en conducir un automóbil a unha longa distancia, arredor de 190 quilómetros. Con este feito, catapultou o invento do seu esposo á fama mundial, e conseguiu para a compañía de ambos as primeiras vendas do vehículo.
Traxectoria
esquerda|miniatura|Bertha Benz, aos 18 anos. Bertha Ringer usou parte do seu patrimonio para investir nunha compañía construtora de ferro. Ao ser unha muller solteira foi capaz de facelo, pero despois de que contraese matrimonio con Benz o 20 de xullo de 1872, de acordo coa lexislación alemá da época, Bertha perdeu o poder legal para actuar como unha investidora. Como o seu esposo se trasladou a unha nova empresa de fabricación, Benz & Cie, el continuou utilizando o patrimonio de Bertha como apoio financeiro. Terminou o seu proxecto da primeira carruaxe sen cabalos en decembro de 1885. Malia que a súa esposa financiou o proceso de desenvolvemento, e mantería os dereitos de patente en virtude do dereito moderno, como muller casada non se lle permitiu solicitar a patente. O seu coche de tres rodas estaba propulsado por un único cilindro de 2,5 cabalos de forza de combustión interna utilizando un motor de catro tempos, e podía alcanzar unha velocidade máxima de 40 quilómetros (25 millas) por hora.
Primeira viaxe en automóbil a través do país
miniatura|Benz Patent-Motorwagen Número 3 de 1886, utilizado por Bertha Benz para a primeira viaxe motorizada de longa distancia de 106 quilómetros. En agosto de 1888, sen sabelo o seu marido e sen permiso das autoridades, Bertha conduciu cos seus fillos Richard e Eugen, de trece e quince anos respectivamente, o novo Benz Patent-Motorwagen desde Mannheim até Pforzheim. Deste xeito, converteuse na primeira persoa en conducir un automóbil ao longo dunha distancia considerable. As viaxes motorizadas anteriores consistiran en circuítos sumamente curtos, percorridos que regresaban ao momento de partida e coa axuda de asistentes mecánicos. Utilizando as rúas destinadas aos carruaxes, Bertha Benz percorreu unha distancia de ida duns 106 quilómetros aproximadamente (66 millas).
Aínda que o aparente propósito da viaxe era visitar á súa nai, Bertha buscaba, entre outros motivos, demostrarlle ao seu marido (que deixara de considerar a comercialización da súa invención) que o automóbil no cal ambos investiran fortemente converteríase nun éxito financeiro unha vez que se demostrase o útil que podería ser para o público en xeral. Así mesmo, pretendía darlle tamén ao seu esposo a confianza de que as súas invencións tiñan un futuro prometedor.
No camiño varias persoas asustáronse polo automóbil, e os relatos da viaxe recibiron unha gran cantidade de publicidade, tal como ela quería. A viaxe foi un acontecemento chave no desenvolvemento técnico do automóbil. A parella pioneira introduciu varias melloras despois das experiencias de Bertha e os seus fillos. Ela foi informando de todo o sucedido no camiño e fixo importantes suxestións, como a introdución dunha engrenaxe adicional para subir outeiros, ou forros de coiro para mellorar a potencia do freo. A súa viaxe mostroulle á nacente industria automotriz que os paseos de proba eran esenciais para o progreso do negocio.
Honras
En 2008, o Bertha Benz Memorial Route foi aprobada oficialmente como unha ruta para o patrimonio industrial da humanidade. Esta segue o camiño que Bertha Benz realizou durante a primeira viaxe de longa distancia do mundo descrito previamente. É posible revivir os 194 quilómetros a partir do seguimento dos sinais que indican a ruta desde Mannheim (vía Heidelberg) até Pforzheim (atravesando a Selva Negra), e o seu correspondente traxecto de regreso.
Palliolum striatum
Palliolum striatum é unha especie de molusco bivalvo. Foi descrita por primeira vez por O. F. Müller en 1776.
Bertha Benz
Honras
En 2011, celebrouse o primeiro Bertha Benz Challenge (Desafío Bertha Benz) na devandita ruta, para automóbiles con novas tecnoloxías en desenvolvemento (híbridos, eléctricos, de hidróxeno) e coa lema «mobilidade sustentable na vía para automóbiles máis antiga do mundo». Tamén en 2011 a súa historia quedou plasmada nunha película.
Marciano (protector e tribuno)
Marciano (en latín: Marcianus) foi un funcionario do século III activo baixo os emperadores Galieno (reinado 253–268) e Claudio II (reinado 268–270).
Traxectoria
miniatura|[[Antoniniano representando a Galieno.]] Marciano aparece por primeira vez nunha inscrición de Filipópolis en Tracia, na que se eloxia por salva-la cidade, quizais dun ataque gótico. Nese momento, posiblemente era un protector e tribuno pretoriano (protector et tribunus praetorianorum), pero quizais tivese unha carreira militar previa cuxos detalles son descoñecidos. Como dux, derrotou aos godos en Acaia no 267 e no 268 derrotounos en Iliria coa axuda do futuro emperador Claudio (reinado 268–270). Sábese que Marciano tamén era un vir perfectissimus (título outorgado a persoas da orde ecuestre, a partir do reinado de Marco Aurelio).
O Outeiro, Vilaformán, Trabada
O Outeiro é un lugar da parroquia de Vilaformán, no concello lucense de Trabada, na comarca da Mariña Oriental.
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, que é unha parte alta ou elevación do terreo.
A Igrexa, Sante, Trabada
A Igrexa é un lugar da parroquia de Sante, no concello lucense de Trabada, na comarca da Mariña Oriental.
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, o lugar da igrexa.
Lilly Platt
Lilly Platt, nada en 2008, é unha ecoloxista holandesa nada en Gran Bretaña. Platt é coñecida pola súa mocidade e por realizar folgas pacíficas para expresar as súas preocupacións ambientais. Ela é a Embaixadora Global de YouthMundus, Earth.org e WODI; embaixadora xuvenil de Plastic Pollution Coalition e How Global; e nena embaixadora do Día Mundial da Limpeza. Platt inicialmente volveuse viral nas redes sociais despois de publicar lixo de plástico que recolleu, clasificado en consecuencia. Ao longo dos anos, recolleu máis de 100.000 pezas de lixo.
Platt naceu en Gran Bretaña. A súa familia mudouse a Países Baixos cando ela tiña sete anos.
Ecoloxismo
Desde que era nena, Platt mostrou agarimo polos animais, en particular aqueles considerados fisicamente desagradables. Ela foi acosada na escola debido a isto, e só un dos seus compañeiros mostrou interese nas súas actividades de limpeza. Platt logo mudouse a The King's School, onde moitos dos seus compañeiros de clase participaron nos seus esforzos de limpeza.
En setembro de 2019, Platt viu a protesta de Greta Thunberg fronte ao Parlamento sueco sobre a aplicación do Acordo de París. Ela inspirouse e decidiu ir á folga tamén. Despois dunhas semanas, Greta Thunberg uniuse ás folgas de Platt en Holanda, considerando que Holanda fora un dos maiores emisores de gases de efecto invernadoiro na Unión Europea. Ambas foron convidadas a Bruxelas, onde asistiron a unha manifestación climática fronte ao Parlamento Europeo.
Todos os venres, Platt declárase en folga fronte aos edificios gobernamentais para protestar pola crise climática, con ou sen compañía.
A Ferraxosa, Ambosores, Ourol
A Ferraxosa é un lugar da parroquia de Ambosores no concello lugués de Ourol na comarca da Mariña Occidental.
Maria Limanskaya
Mariya Filippovna Limanskaya (en Мария Филипповна Лиманская) nada o 12 de abril de 1924 é un antiga membro do Exército Vermello, membro das unidades de control de tráfico que serviu durante tres anos durante a Segunda guerra mundial. Deuse a coñecer como unha das mulleres rusas que dirixían o tráfico na Porta de Brandenburgo en 1945 despois da Batalla de Berlín. Desde entón converteuse nun símbolo da vitoria aliada sobre a Alemaña nazi, pero moitas veces é confundida con Lydia Spivak (moitas fotos en liña de Limanskaya son en realidade Spivak).
Primeiros anos de vida e servizo militar
Uniuse ao Exército Vermello en 1942, no auxe da Segunda guerra mundial, tendo ela tiña 18 anos. Nese momento o Stavka soviético ("alto mando") carecía cada vez máis de reservas adestradas para reforzar os 2000 km de fronte, e como resultado comezou a recrutar nenos e nenas menores de idade. Case 800.000 mulleres acabaron por servir no Exército Vermello durante a guerra. Pouco se sabe sobre a carreira militar de Limanskaya, salvo en varias ocasións nas que case morreu. Nun momento dado, abandonou un edificio uns segundos antes de que fose arrasado por un ataque con bomba. Tamén contraeu malaria.
Porta de Brandenburgo e icona da vitoria
Despois de que a Batalla de Berlín rematase a principios de maio de 1945, Limanskaya foi asignada para dirixir o tráfico na Porta de Brandenburgo durante a Conferencia de Potsdam a finais de xullo. Mentres realizaba as súas funcións, foi fotografada, filmada e tamén entrevistada por Yevgeny Khaldei, un xornalista empregado por TASS, unha axencia estatal de noticias. A súa imaxe foi amplamente publicada en xornais e revistas de todo o mundo e converteuse rapidamente nunha imaxe icónica da vitoria sobre a Alemaña nazi. Non obstante, todo isto é posibelmente confusión con Lydia Spivak, outra reguladora que en realidade foi filmada e entrevistada na porta de Brandenburgo. Ademais, Limanskaya mantivo unha breve conversación co líder británico Winston Churchill mentres o seu séquito pasaba pola porta de camiño a Potsdam. Limanskaya dixo máis tarde sobre o seu encontro con Churchill, "parecía exactamente como o imaxinaba eu, fumando un puro".
O Real, Vilaformán, Trabada
O Real é un lugar da parroquia de Vilaformán, no concello lucense de Trabada, na comarca da Mariña Oriental.
Maria Limanskaya
Vida posterior e matrimonio
Despois da guerra, Limanskaya volveu á vida civil e casou. O matrimonio non durou e ela viuse obrigada a criar dúas fillas por si mesma. Limanskaya volveu casar máis tarde, esta vez cun compañeiro veterano chamado Victor co que permaneceu durante 23 anos, até a morte del. Debido á confusión con Lydia Spivak, a miúdo é coñecida por erro como "Anna Pavlova" nos documentais de televisión e outras presentacións nos medios.
A Igrexa, Ambosores, Ourol
A Igrexa é un lugar da parroquia de Ambosores no concello lugués de Ourol na comarca da Mariña Occidental.
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, o lugar da igrexa.
Rodriguelo, Vilaformán, Trabada
Rodriguelo é un lugar da parroquia de Vilaformán, no concello lucense de Trabada, na comarca da Mariña Oriental.
O Roxo Seco, Vilaformán, Trabada
O Roxo Seco é un lugar da parroquia de Vilaformán, no concello lucense de Trabada, na comarca da Mariña Oriental.
Pandora inaequivalvis
Pandora inaequivalvis é unha especie de molusco bivalvo. Foi descrita por primeira vez por Carl von Linné en 1758.
O Outeiro, Ambosores, Ourol
O Outeiro é un lugar da parroquia de Ambosores no concello lugués de Ourol na comarca da Mariña Occidental.
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, que é unha parte alta ou elevación do terreo.
Pandora pinna
Pandora pinna é unha especie de molusco bivalvo. Foi descrita por primeira vez por Montagu en 1803.
Mari (deusa)
miniatura|300x300px|Representación de Mari. Mari, ou Maddi, é a deusa principal da mitoloxía vasca precristiá. É unha divindade feminina que habita en todos os cumes das montañas vascas, recibindo un nome por cada montaña (ademais de ser relacionada e ás veces confundida con Amalur). A máis importante das súas moradas é a cova da cara leste do monte Anboto, á que se coñece como «Cova de Mari» («Mariren Koba» ou «Mariurrika Kobea»), que atribúe a Mari o nome de «Mari de Anboto» ou «Dama de Anboto» («Anbotoko Dama»). Tamén existe na mitoloxía aragonesa baixo o nome de Mariuena.
Descrición
miniatura|300x300px|Entrada de Mariurrika Kobea, en Amboto, morada principal de Mari. Mari, personificación da nai terra, é raíña da natureza e de todos os elementos que a compoñen. Xeralmente preséntase con corpo e faciana de muller, elegantemente vestida (xeralmente de verde), podendo aparecer tamén en forma híbrida de árbore e de muller con patas de cabra e gadoupas de ave rapaz, ou como unha muller de lume, un arco iris inflamado ou un cabalo que arrastra as nubes. Na súa forma de muller aparece con abundante cabeleira loura que peitea, ao sol, cun peite de ouro.
O seu consorte é Maj ou Sugaar, as súas asistentes son as sorginas e ten dous fillos: Mikelatz (ou Mikelats, o fillo perverso) e Atarrabi (ou Atagorri, o fillo bondadoso), que están sempre enfrontados, unha representación paleocristiá do ben e do mal (Bat-arra-bi é a versión suxerida por Jorge Oteiza, no libro branco do preindoeuropeo, para solucionar o sonema que falta na etimoloxía que propón).
Suasribas, Vilaformán, Trabada
Suasribas é un lugar da parroquia de Vilaformán, no concello lucense de Trabada, na comarca da Mariña Oriental.
Eric P. Newman
Eric Pfeiffer Newman, nado en St. Louis, Missouri, o 25 de maio de 1911, e finado en Clayton, Missouri, o 15 de novembro de 2017, foi un numismático estadounidense, recoñecido particularmente polas súas publicacións acerca das primeiras emisións de moeda nos Estados Unidos.
Newman vendeu a súa colección de moedas mediante poxas públicas entre 2013 e 2014 por máis de 70 millóns de dólares e utilizou os beneficios para fundar a Sociedade Newman de Educación Numismática (Newman Numismatic Education Society) e o seu portal numismático, para "pór á disposición de todos, de xeito gratuíto e para sempre, a literatura e as imaxes de numismática, particularmente da estadounidense".
Traxectoria
Cando tiña 10 anos visitaba, cada dúas semanas, a tenda de moedas do numismático Burdette G. Johnson, no centro da súa cidade natal, e Johnson chegou, deste xeito, a ser non só o seu amigo senón o seu mentor como numismático.
Newman acadou a súa graduación en Ciencias no Instituto Tecnolóxico de Massachusetts (MIT) en 1932, e o seu doutoramento en xurisprudencia na Universidade de Washington en St. Louis en 1935. Tres anos despois foi elixido vicepresidente da Sociedade Numismática de Missouri, e en 1939 secretario e tesoureiro da Sociedade Numismática dos Estados Centrais. Logo exerceu a avogacía ata 1943, e o ano seguinte foi contratado polos grandes almacéns Edison Brothers Stores, onde chegou a ocupar o posto de vicepresidente en 1968. Newman retirouse en 1987. miniatura|140x140px|5 [[Dólar estadounidense|dólares da Casa da Moeda de Charlotte, unha das pezas da colección de Eric P. Newman, procedente da de E. H. R. Green]] Na súa etapa de estudante do MIT tomou contacto co home de negocios e coleccionista de moedas E. H. R. Green. Antes da morte deste en 1936, Newman conseguiu 600 dólares da súa familia para comprar algúns dos billetes que tiña Green e, cando llo comentou ao seu amigo e comerciante numismático Burdette G. Johnson, asociáronse para comprar en conxunto unha boa parte da colección de Green, incluídos os únicos cinco exemplares coñecidos da moeda de 5 centavos de 1913. Porén, a moeda favorita de Newman de entre as da súa colección era unha un exemplar único dunha proba en ouro de 1792 que cría que pertencera a George Washington.
Vida familiar e legado
miniatura|Unha das salas do Newman Money Museum, creado por Eric P. Newman Eric Newman casou con Evelyn Edison o 29 de novembro de 1939, e xuntos tiveron dous fillos. Eric e Evelyn caracterizáronse polo seu apoio filantrópico a diversas causas, relativas a aspectos tan diversos como a investigación médica ou proxectos culturais en St. Louis. En 2003, doaron dous millóns de dólares á Universidade Washington en St. Louis para o establecemento alí do Museo Newman do Diñeiro (Newman Money Museum), dentro das instalacións do museo de arte Mildred Lane Kemper. O museo numismático abriu as súas portas en 2006 e desde entón vai amosando, de xeito rotativo, a colección de Newman.
Newman e a súa muller estableceron tamén o Centro de Educación Eric P. Newman na Facultade de Medicina da Universidade Washington, dotado de diversas bolsas económicas.
Evelyn Edison finou o 1 de setembro de 2015, aos 95 anos. Eric Newman faleceu dous anos despois, o 15 de novembro de 2017, aos 106 anos.
Escolma de publicacións
Newman escribiu arredor de 15 libros sobre numismática. É moi coñecido polo seu estudo pioneiro The Early Paper Money of America (1967), que segue a ser a obra de referencia neste tema, con diversas edicións posteriores, e por outros traballos sobre moeda estadounidense, como os dedicados ao dólar de 1804 ou ao dólar continental. Algunhas das súas monografías máis destacadas son as seguintes:
A Ribeira da Señora, Ambosores, Ourol
A Ribeira da Señora é un lugar da parroquia de Ambosores no concello lugués de Ourol na comarca da Mariña Occidental.
Open Ice Winter Classic Tampere
miniatura|250px|O [[Estadio de Ratina acolleu o Open Ice Winter Classic Tampere.]] O Open Ice Winter Classic Tampere foi un partido de hóckey sobre xeo ao aire libre que se disputou o 14 de decembro de 2013 no Estadio de Ratina, na cidade de Tampere, Finlandia. O partido enfrontou aos dous principais equipos da cidade, Tappara (que xogou como local) e Ilves. O partido formou parte da tempada 2013-14 da SM-liiga.
O Outeiro, Merille, Ourol
O Outeiro é un lugar da parroquia de Merille no concello lugués de Ourol na comarca da Mariña Occidental.
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, que é unha parte alta ou elevación do terreo.
Santar, Ambosores, Ourol
Santar é un lugar da parroquia de Ambosores no concello lugués de Ourol na comarca da Mariña Occidental.
A Veiga, Vilaformán, Trabada
A Veiga é un lugar da parroquia de Vilaformán, no concello lucense de Trabada, na comarca da Mariña Oriental.
Andrea Saccocci
Andrea Saccocci, nado en Monte San Savino, Arezzo, en 1953, é un numismático italiano.
Traxectoria
Entre 1982 e 1992, Andrea Saccocci ocupou o posto de conservador do Museo Cívico Bottacin, de Padua.
Entre outras entidades asociativas, Saccocci é membro da Sociedade Numismática Italiana e desde 2001 forma parte do seu consello directivo. Nesta entidade, desde 2006 codirixe a súa publicación periódica, ''Rivista Italiana di Numismatica. En abril de 1997 foi elixido membro correspondente da American Numismatic Society'', de Nova York, institución na que participou como conferenciante.
O seu centro de interese como investigador é a moeda italiana medieval e moderna, sinaladamente á cuñada nas cecas do norte de Italia entre os séculos VIII e XVI. Desde 1999 veu colaborando no proxecto Medieval European Coinage, da Universidade de Cambridge, e froito desta colaboración é a súa redacción do volume XII da serie, correspondente ás emisións do norte de Italia.
Publicacións
Esta é unha escolma da produción bibliográfica de Andrea Saccocci ao longo da súa carreira:
Betaglobulina
miniatura|Represenación esquemática do resultado dun xel de [[electroforese de proteínas]] As betaglobulinas son un grupo de proteínas globulares do plasma sanguíneo que son máis móbiles en solucións cargadas alcalinas ou cargadas electricamente que as gammaglobulinas, pero menos móbiles que as alfaglobulinas.
Exemplos de betaglobulinas son:
Electroforese
O fraccionamento electroforético das proteínas sanguíneas ou urinarias mostra seis fraccións que van en orde de mobilidade: prealbumina, seroalbumina, as α-globulina, β1–globulina, β2–globulina e as γ-globulinas.
A concentración media das betaglobulinas en sangue é menor de 0,5 g/dl, mentres que a concentración de albumina é aproximadamente de 4,2 g/dl e a das alfaglobulinas de 1,5 g/dl.
Ventoso, Vilaformán, Trabada
Ventoso é un lugar da parroquia de Vilaformán, no concello lucense de Trabada, na comarca da Mariña Oriental.
Alfaglobulina
miniatura|Represenación esquemática do resultado dun xel dunha [[electroforese de proteínas]] As alfaglobulinas son un grupo de proteínas globulares do plasma sanguíneo que son moi móbiles en solucións cargadas electricamente ou alcalinas. Inhiben certas proteases do sangue, mostrando unha actividade inhibidora significativa.
As alfaglobulinas teñen normalmente un peso molecular de arredor de 93 kDa.
Electroforese
O fraccionamiento electroforético das proteínas sanguíneas mostra seis fraccións que van en orde de mobilidade: prealbumina, seroalbumina, α-globulinas, β1–globulinas, β2–globulinas e γ-globulinas.
A concentración media das alfaglobulinas en sangue é de 1,5 g/dl, mentres que a concentración de albumina é aproximadamente de 4,2 g/dl e a das demais proteínas séricas, menor de 0,5 g/dl.
Exemplos
As alfaglobulinas divídense nos seguintes dous grupos:
Leah Namugerwa
Leah Namugerwa, nada en 2004, é unha activista climática xuvenil de Uganda. É coñecida por liderar campañas de plantación de árbores e por iniciar unha petición para prohibir as bolsas de plástico en Uganda. Seguindo a inspiración de Greta Thunberg, comezou a apoiar as folgas escolares en febreiro de 2019 co organizador de Fridays for Future Uganda, Sadrach Nirere.
Namugerwa falou no Foro Urbano Mundial en 2020 e foi delegada de mozos na COP25. O seu tío, Tim Mugerwa, tamén é un destacado ambientalista en Uganda. Leah Namugerwas é membro da Igrexa Anglicana de Uganda.
Activismo climático
Namugerwa decatouse de Greta Thunberg e as súas folgas dos venres en 2018. Máis tarde sentiuse inspirada a tomar medidas similares ás de Greta Thunberg aos 13 anos, despois de ver un informe de noticias locais sobre deslizamentos de terra e inundacións en zonas rurais do país. Desde entón, Namugerwa converteuse nunha destacada moza defensora do clima e nun membro integral do capítulo máis destacado de África de Fridays for Future, o de Uganda. Asociouse con Sadrach Nirere, Hilda Flavia Nakabuye e o seu primo Bob Motavu para crear Fridays for Future Uganda. Estivo involucrada na folga do venres desde febreiro de 2019, pedindo máis accións climáticas, e liderou a redacción dunha petición para facer cumprir a prohibición das bolsas de plástico.
Leah Namugerwa celebrou o seu aniversario número 15 plantando 200 árbores en lugar de facer unha festa de aniversario, e desde entón lanzou o proxecto Árbores de aniversario, para regalar plántulas a quen desexen celebrar os seus aniversarios plantando árbores.
O seu principal obxectivo é ver a aplicación da lexislación climática actual (acordo de París 21) e atraer unha maior cobertura dos problemas do cambio climático. Organizou marchas xunto con outros mozos defensores do clima para conmemorar a folga climática mundial o 29 de novembro de 2020, e a praia Ggaba de Kampala tamén se limpou para celebrar o día. Tamén asistiu Dorothy Nalubega, membro dun grupo ambientalista e agrícola de mulleres. Namugerwa pediu continuamente ao goberno de Uganda que desenvolva plenamente o Acordo Climático de París.
Vilachá, Vilaformán, Trabada
Vilachá é un lugar da parroquia de Vilaformán, no concello lucense de Trabada, na comarca da Mariña Oriental.
Toxoso, Ambosores, Ourol
Toxoso é un lugar da parroquia de Ambosores no concello lugués de Ourol na comarca da Mariña Occidental.
Ovo trófico
Un ovo trófico é un ovo cuxa función non é a reprodución senón a nutrición; en esencia, os ovos tróficos serven como alimento para os fillos que fan eclosión de ovos viables. Na maioría das especies que os producen, un ovo trófico adoita ser un ovo non fertilizado. A produción de ovos tróficos observouse nunha ampla gama de especies moi diversas, incluíndo peixes, anfibios, arañas e insectos. A súa función non está limitada a ningún nivel determinado de coidados parentais, senón que se dá nalgunhas especies subsociais de insectos, na araña Amaurobius ferox e unhas poucas especies máis como as ras Leptodactylus fallax e Oophaga e o peixe Bagrus meridionalis.
Os proxenitores dalgunhas especies poñen ovos tróficos directamente para a súa proxenie, mentres que outras especies simplemente producen os ovos tróficos despois de poñer os ovos viables; entón deixan os ovos tróficos en sitios onde é probable que a descendencia viable os atope.
Malia a diversidade de especies e estratexias vitais nas cales se producen ovos tróficos, todos os ovos tróficos teñen un funcionamento similar derivado de funcións ancestrais, que anteriormente equivalían ao sacrificio da potencial descendencia futura para proporcionar alimento para a supervivencia da descendencia rival (xeralmente nacida antes). En exemplos máis derivados os ovos tróficos non son viables, non sendo fertilizados nin sequera formados completamente nalgúns casos, polo que realmente non representan unha descendencia potencial, pero aínda representan o investimento parental correspondente á cantidade de comida que se lles proporciona.
Morfoloxía
Os ovos tróficos non sempre son distintos morfoloxicamente dos ovos reprodutivos normais; porén, se non hai distinción física tende a haber algún tipo de comportamento especializado por parte dos proxenitores á hora de poñer os ovos tróficos.
Nalgúns escaravellos os ovos tróficos son de cor máis clara e de textura máis branda que os reprodutivos, cunha superficie máis suave no corion. Os ovos tróficos en formigas teñen un padrón reticulado menos pronunciado no corion.
As diferenzas morfolóxicas poden orixinarse debido a que as nais investen menos enerxía na produción de ovos tróficos que na de ovos viables.
Éxito reprodutivo
Cando os recursos son limitados, a presenza de ovos tróficos incrementa grandemente as taxas de maduración e supervivencia da descendencia. Hai algunhas especies como o insecto escavador subsocial Canthophorus niveimarginatus (Heteroptera: Cydnidae) cuxa descendencia non pode sobrevivir en absoluto sen a provisión de ovos tróficos. As ninfas morren de fame porque os ovos tróficos son a única cousa que son capaces de comer. Porén, cando abundan outras fontes de alimento axeitadas, a alimentación con ovos tróficos ten escaso efecto no éxito da proxenie.
O canibalismo de irmáns, común en moitas especies de arañas, non está afectado pola proporción de ovos tróficos, xa que os ovos viables son ovipositados e fan eclosión sincronicamente, antes de que se poñan os ovos tróficos. Na araña Amaurobius ferox os ovos tróficos póñense ao día seguinte de que saen as crías do saco de ovos que pon esta especie. O comportamento reprodutivo da nai é modificado polo comportamento dos seus fillos, e a presenza destes inhibe a maduración da segunda xeración de ovos, os cales son liberados como ovos tróficos infértiles. Converter a segunda xeración en alimento para a primeira aumenta o éxito reprodutivo da nai.