cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
José Casal Rodríguez
José Casal Rodríguez, nado en Monforte de Lemos o 22 de setembro de 1816, foi un avogado e político galego.
Traxectoria
Foi deputado provincial polo partido de Quiroga (1842 e 1854) e polo de Monforte (1868 e 1871). Foi elixido deputado a Cortes polo distrito de Lugo en 1854 e senador pola provincia de Lugo (1871-1872). Foi gobernador civil de Ourense (1870) e alcalde de Monforte de Lemos (1883).
Kris Dunn
Traxectoria
O 23 de xuño de 2016, Dunn foi seleccionado na 5ª posición do Draft da NBA de 2016 polos Minnesota Timberwolves. O 7 de xullo de 2016, asinou o seu contrato de rookie cos Timberwolves.
O 22 de xuño de 2017, Dunn foi traspasado xunto a Zach LaVine e os dereitos de Lauri Markkanen ós Chicago Bulls, a cambio de Jimmy Butler e os dereitos de Justin Patton.
O 28 de novembro de 2020, Dunn asinou cos Atlanta Hawks.
O 7 de agosto de 2021, Dunn foi traspasado ós Boston Celtics nun traspaso entre tres equipos no que tamén participaron os Sacramento Kings. Foi traspasado de novo o 15 de setembro de 2021 ós Memphis Grizzlies, pero foi cortado polos Grizzlies pouco antes de comezar a tempada.
O 14 de marzo de 2022, Dunn asinou un contrato de dez días cos Portland Trail Blazers. O 24 de marzo de 2022, asinou un segundo contrato de dez días cos Blazers. O 3 de abril de 2022, asinou cos Blazers ata final de tempada.
O 22 de febreiro de 2023, Dunn asinou un contrato de dez días cos Utah Jazz. O 4 de marzo de 2023, asinou un segundo contrato de dez días cos Jazz. O 14 de marzo de 2023, asinou un contrato de varios anos cos Jazz.
Lingua atanque
O atanque ou kankuamo, tamén coñecida como lingua kankwe e kankui, é unha lingua extinta de Colombia da familia chibcha. Era falada polo pobo kankuamo, que habita na Serra Nevada de Santa Marta, mais os derradeiros falantes nativos morreron arredor do ano 1960.
New Orleans Saints
Os New Orleans Saints son equipo profesional de fútbol americano con sede en Nova Orleáns, Luisiana. Os Saints compiten na National Football League (NFL) como club membro da División Sur da National Football Conference (NFC). O equipo foi fundado o 1 de novembro de 1966 por John W. Mecom Jr., David Dixon e a propia cidade de Nova Orleáns. O nome do equipo provén da festividade de Todos os Santos, debido ao gran número de católicos que viven na cidade, é ao himno "When the Saints Go Marching In", moi asociado a Nova Orleáns. As cores do equipo son o dourado é o negro, mentresa que o seu escudo é unha flor de lis de trazos sixelos. A franqía comezou xogando os seus partidos como local no Tulane Stadium, onde permaneceron até 1975, ano no que se trasladaron ao Louisiana Superdome (actualmente coñecido como Mercedes-Benz Superdome, debido ao patrocinio da compañía alemá).
Durante os seus primeiros vinte anos, os Saints non foron un equipo moi competivo, conseguindo un balance de máis vitorias que derrotas tan só nas temporadas 1987, onde remataron 12−3 clasificándose por vez primeira aos playoffs, e en 1998, onde conseguiron acabar cun rexistro de 10–6. Por outra banda, a primeira en playoffs non chegaría até o ano 2000, cando conseguiron vencer aos St. Louis Rams por 31–28. En 2005, o furacán Katrina devastou a cidade, converténdose o Superdome en refuxio temporal para os afectados. De feito, o propio estadio sufriu cuantiosos danos. Esta situación levou a que o equipo tivese que xogar os seus partidos noutras cidades como San Antonio ou Baton Rouge. Finalmente, o Superdome foi arranxado para a temporada seguinte por valor duns 185 millóns de dólares. O primeiro partido dos Saints de volta na súa cidade levou consigo unha gran carga emocional, conseguindo gañar aos seus rivais de división, os Atlanta Falcons, por 23–3, e conseguindo clasificarse por segunda vez na súa historia aos playoffs. O seguinte fito histórico da franquía foi na temporada 2009, cando o equipo consegue gañar da man de Drew Brees a súa primeira Super Bowl tras vencer aos Indianapolis Colts por 31–17.
Ellen
miniatura|dereita|Ellen Ellen foi unha comedia televisiva protagonizada pola actriz norteamericana Ellen DeGeneres, coa que conseguiu captar a atención do público entre 1994 e 1998. Este programa, da cadea ABC, foi moi popular nas primeiras tempadas en parte grazas ao enxeño humorístico de DeGeneres, o que lle valería o cualificativo da Seinfeld feminina.
Características
Ellen acadaría o seu punto de máximo interese en abril de 1997, cando DeGeneres (e a súa personaxe da serie) saíu do armario: por unha parte na revista Time e por outra na televisión, onde declarou publicamente que era lesbiana a Oprah Winfrey, que interpretaba o papel de terapeuta naquel capítulo. A pesar da polémica, ou quizais debido a ela, o episodio no que isto sucedía, titulado "The Puppy Episode" ("Episodio do Cachorro"), foi un dos máis vistos da serie.
Pola contra, os episodios posteriores non conseguiron repetir tal éxito e, tras un descenso das audiencias, a serie foi retirada da programación. DeGeneres volveu realizar unha xira de monólogos, actividade que caracterizou os seus primeiros pasos no mundo artístico, e máis tarde restableceríase con éxito como presentadora.
The Ellen Show
Esta serie supuxo o retorno á televisión da actriz tras a retirada do seu primeiro traballo de éxito Ellen. A súa personaxe na serie volvía ser unha lesbiana, pero desta vez non constituía o tema central da obra. A serie recibiu boas críticas, pero non tivo o apoio de público, polo que foi retirada ao fin da primeira tempada.
Premio Nacional de Música
O Premio Nacional de Música foi un galardón outorgado pola Xunta de Galicia e concedido por un xurado de quince persoas de distintos ámbitos da cultura galega, como un dos dez Premios Nacionais da Cultura Galega.
Os premios concedéronse a creadores vivos que destacasen ese ano polo seu labor neste campo artístico da música, ou en recoñecemento a unha traxectoria. O premio convocouse unicamente en 2008, edición na que os galardoados recibiron 15.000 euros de premio.
Aínda que con vocación de continuidade, a mudanza de goberno producida en 2009 supuxo a interrupción da convocatoria. Ao creárense en 2010 os Premios da Cultura Galega definiuse como continuadora a categoría Premio Cultura Galega de Música.
Larazo
O topónimo galego Larazo pode referirse a:
Manuel Suárez Castro
Manuel Suárez Castro, nado en Ourense o 6 de outubro de 1889 e finado na mesma cidade o 27 de xullo de 1937, foi un político socialista galego, alcalde da súa cidade natal.
Traxectoria
De profesión mestre de obras. Foi un destacado dirixente da Unión General de Trabajadores na provincia de Ourense e militante do Partido Socialista Obrero Español, durante o primeiro bienio da Segunda República Española foi Tenente de Alcalde e deputado provincial. Co triunfo do Frente Popular nas eleccións de febreiro de 1936, foi elixido Alcalde. De orientación moderada, próximo á liña de Indalecio Prieto, salientouse polas melloras na prestación de servizos do hospital provincial que ampliaron a gratuidade e calidade da asistencia.
Golpe de estado e asasinato
Despois do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936, pasou algunhas semanas refuxiado na casa duns amigos até que foi detido. Inculpado e procesado o 11 de decembro de 1936, a petición do fiscal foi a de morte. Foi xulgado en consello de guerra presidido por Ambrosio Feijoo Pardiñas no que actuou como fiscal Joaquín Otero Goyanes o 23 de marzo de 1937, con Marcial García Barros, Anselmo López García, Marcelino Otaduy Vázquez, Eduardo París Villar, Antonio Taboada Nóvoa e Higinio López Barrio, imputándoselle ironicamente o delito de rebelión militar, coas circunstancias modificadoras de perversidade e transcendencia. Foille aplicada a pena de morte e fusilárono o 27 de xullo de 1937, no Campo de Aragón xunto con Eduardo París, Ramón Figueiras Añel, José González González, Antonio Colmenero Villamarín, Camilo Gago González, Antonio Taboada e Higinio López.
Josefa Iglesias Vilarelle
Josefa Iglesias Vilarelle, nada en Santiago de Compostela en 1883 e finada en Pontevedra a finais de xaneiro de 1966, foi unha mestra e pedagoga galega.
Traxectoria
Viviu dende nena en Pontevedra e fixo alí o estudos de Maxisterio que rematou en 1901. Acadou a praza de mestra en 1908 exercendo en Carnota, e anos despois en Mourente. Estivo vencellada, como o seu irmán Antón, á Dereita Galeguista e ao Seminario de Estudos Galegos.
En 1932 publicou Método de lectura (Pontevedra: SEG, imp. Paredes), o primeiro manual para o ensino da lectura e escrita do galego. Manual de interese didáctico, é etimoloxista en canto á representación gráfica, e está deseñado na liña das cartillas de lectura escolares que promovía a II República española.
A Adoración dos Reis Magos (Rubens, Prado)
A Adoración dos Reis Magos, pertencente á colección do Museo do Prado (Madrid, España), é un cadro do pintor flamengo do barroco Peter Paul Rubens, considerado dende antigo como unha das súas obras mestras. Foi executada en 1609, aínda que posteriormente o propio Rubens volveuna pintar e ampliouna entre 1628 e 1629, durante a súa segunda viaxe a España. Representa o momento no que os tres reis visitan a Xesús.
R. Kelly
Robert Sylvester Kelly, nado o 8 de xaneiro de 1967 en Chicago, Illinois, é un cantante e produtor musical estadounidense de R&B e hip hop, máis coñecido polo nome de R. Kelly. Polo de agora vendeu aproximadamente 40 millóns de álbums nos Estados Unidos e 60 millóns en todo o mundo.
Susanne Bier
Susanne Bier (|susænə ˈpiɐ̯ˀ|), nada en Copenhague o 15 de abril de 1960, é unha directora de cinema dinamarquesa, coñecida polos seus filmes Brødre, Efter Brylluppet, Hævnen e Bird Box. Bier é a primeira muller que gañou como directora un Globo de Ouro, un Emmy, e un premio do Cinema Europeo.
Primeiros anos e educación
Susanne Bier naceu nunha familia xudía en Copenhague. A familia do seu pai, Rudolf Salomon Baer (nado en 1930), emigrou de Alemaña a Dinamarca en 1933, trala subida ao poder de Hitler. A familia da súa nai, Heni (de solteira Jonas; nada en 1936), emigrou a Dinamarca dende Rusia a comezos do século XX fuxindo do antisemitismo. En 1943, as dúas familias marcharon de Dinamarca a Suecia xunto coa maioría dos xudeus dinamarqueses para fuxir da deportación ao campos de exterminio nazis. Tres anos despois do final da segunda guerra mundial, volveron a Dinamarca. O efecto do holocausto provocaron que os pais de Bier inculcasen uns fortes principios e valores morais nos seus fillos. Máis adiante, a importancia da resiliencia e a dignidade humanas convertéronse nun tema recorrente no seu cinema.
Durante a súa educación, asistiu ao Niels Steensens Gymnasium. Nunha entrevista para os medios realizada de adulta, Bier describiuse como con falta de habilidades sociais de nena, que gustaba de xogar ao fútbol cos rapaces e prefería ler libros que interactuar con outros. Despois do instituto, cun desexo de reconectar coas súas raíces xudías, estudou arte na Academia Bezalel das Artes e do Deseño de Xerusalén. Posteriormente estudou arquitectura na Architectural Association de Londres, antes de volver finalmente ao cinema e graduarse na Escola Nacional de Cinema de Dinamarca en 1987. De Saliges (1987), filme de graduación de Bier, gañou o primeiro premio no festival de cinema escolar de Múnic e posteriormente foi distribuído por Channel Four.
Carreira
Tras dirixir videoclips, anuncios e os filmes Freud Flytter Hjemmefra (1990), Det Bli'r i Familien (1993), Pensionat Oscar (1995) e Sekten (1997), Bier revelouse no seu país con Den eneste ene en 1999, comedia romántica sobre a fraxilidade da vida, que iniciou a colaboración de Bier coa actriz Paprika Steen. O filme continúa a ser un dos maiores éxitos locais en Dinamarca.
Un cambio do engado fácil de Livet är en schlager (2000), Elsker dig for evigt (2002) deu á obra de Bier unha atención e aclamación máis internacional. Escrita por Bier e Anders Thomas Jensen, o filme é unha exploración dolorosa das vidas rotas e as traxecias interconectadas. Realizada baixo os preceptos do Dogma 95, marcou un movemento cara á estética máis minimalista.
Dende o remate de Elsker dig for evigt, a reputación de Bier continuou a aumentar con Brødre (2004) e Efter Brylluppet (2006), que foi candidata ao Oscar ao mellor filme en lingua non inglesa. Tralo seu primeiro filme estadounidense, Things We Lost in the Fire (2008), protagonizado por Benicio del Toro e Halle Berry, Bier gañou o Oscar por Hævnen (2010).
Vida privada
Bier estivo casada co actor e director sueco Philip Zanden. Tralo seu divorcio, coñeceu á súa nova parella, o cantante e compositor dinamarqués Jasper Wenga Leisner, que escribiu a música de varios dos seus filmes. Bier ten dous fillos, ambos de Zanden, Gabriel (nado en 1989) e Alice Esther (nada en 1995).
Igrexa ortodoxa de Antioquía
A Igrexa ortodoxa de Antioquía, tamén coñecida como patriarcado de Antioquía e todo o Leste (en Πατριαρχεῖον Ἀντιοχείας, Patriarcheîon Antiocheías), é unha das igrexas ortodoxas autocéfalas, en comuñón co resto da Igrexa ortodoxa.
O Barral, Esteiro, Cedeira
O Barral é un lugar da parroquia de Esteiro no concello de Cedeira na provincia da Coruña. Tiña 28 habitantes no ano 2007 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 14 homes e 14 mulleres, o que supón unha diminución con relación ao ano 2003 cando tiña 35 habitantes.
Marta Jandová
Marta Jandová é unha cantante e actriz checa, máis coñecida por ser a cantante da banda de metal alternativo Die Happy. Ela representou á República Checa no Festival de Eurovisión 2015 con Václav Noid Bárta coa canción "Hope Never Dies".
En 2005, Jandová actuou coa banda finlandesa Apocalyptica e representou a Baden-Württemberg no Festival de Bundevisión 2005 coa canción "Wie weit", quedando 5ª con 77 puntos. Jandová volveu no Festival de Bundevisión 2007 con Neue Deutsche Härte da banda Oomph! representando á Baixa Saxonia coa canción "Träumst Du?", gañando o certame con 147 puntos. A canción conseguiu entrar no TOP 10 da lista da German Media Control.
Ponte Freixo
miniatura A ponte Freixo ou ponte do Freixo é unha ponte romana sobre o río Arnoia, entre as parroquias de Freixo (Celanova) e Penela (Cartelle). Xunto coa ponte do Bibei é unha das dúas pontes romanas mellor conservadas de Galiza.
Características
A ponte, de calzada horizontal, foi construída en opus cuadratum, con perpiaños almofadados de granito. As súas medidas son 57 metros de longo por 4,60 de ancho. A altura do piar central (desde a cimentación ata o arranque dos arcos) é de 3,30 m. Consta de catro arcos de medio punto dispostos de forma simétrica, sendo as luces dos arcos centrais de maior medida que as luces dos arcos laterais. Os piares están asentados sobre o leito rochoso, apenas desbastado, con tallamares de planta triangular situados augas arriba para facer fronte ás enchentes do río.
Manuel Durán defende que na ponte son apreciables a simetría e a proporción, dous elementos claves da arquitectura romana, segundo o tratadista Vitruvio. De acordo co enxeñeiro galego, das pontes romanas que se conservan en Hispania, soamente a ponte Freixo e a ponte de Alcántara presentan unha disposición harmónica que se conseguiría coa simetría do seu alzado, a proporción entre dimensións e a utilización do número áureo:
Historia
Descoñécese o ano de construción da ponte Freixo, mais durante as últimas obras de restauración apareceu, baixo o piso, un fragmento de columna honorífica ou miliario coas letras, podendo corresponderse coa fórmula baixoimperial.
Manuel Durán, Segundo Alvarado e Carlos Nárdiz defenden en Pontes históricas de Galicia, que a ponte pertenceu á vía Bracara-Lucus, sendo parte do tramo que unía Aquis Querquernis con Lugo, pasando por Ourense. Para Rodríguez Colmenero trataríase dun tramo da vía Brigantia-Iria Flavia.
A primeira mención histórica da Ponte Freixo é cuestionable, pois trataríase dun documento do tombo de Celanova, datado arredor do ano 1005, sobre a venda dunha herdade en Fraxinoso (Freixoso), mais a súa lectura presenta dúbidas, pois onde Rodríguez Colmenero le in carraria de vereda que discurrit a Ponte Pedriña, Elisa Ferreira le ...fonte pedrina.
Sábese que a principios do século XIX se achaba a ponte en estado "propicio a arruinarse" segundo se desprende da resposta do xuíz do couto de Espiñoso en 1804 ao oficio remitido pola “Justicia y Regimiento” de Ourense a instancias do inspector xeral de camiños e canles sobre o estado das pontes do reino. Mais no Dicionario de Madoz é descrita como "de fábrica moi antiga (...) con peitoril tamén de pedra de antiga construción e en bo estado".
O seu valor histórico e patrimonial non foi recoñecido ata época moi recente, sendo Rodríguez Colmenero, quen nun estudo publicado en 1976 a identificou como ponte "que ofrece tódalas características de ser obra romana". A partir de entón, comezaron unha serie de movementos para lograr o seu nomeamento como Monumento Histórico-Artístico. O 31 de xaneiro de 1984, o Diario Oficial de Galicia publicou a incoación do expediente para a súa declaración como Monumento Nacional.
Axencia Mundial Antidopaxe
A Axencia Mundial Antidopaxe (AMA, e WADA nas súas siglas inglesas) é unha organización non gobernamental independente que financia, educa e sensibiliza na loita contra a dopaxe. Foi creada o 10 de novembro de 1999 en Lausana (Suíza) como consecuencia dunha iniciativa colectiva liderada polo Comité Olímpico Internacional. A súa sede actual áchase en Montreal (Canadá). O actual presidente é Richard W. Pound (Canadá), que ostenta o cargo dende 1999.
Simón de Cirene
miniatura|Escultura do Cireneo na Igrexa de San Isidoro de [[Sevilla, orixinal de Francisco Ruiz Gijón.]]
Axencia Mundial Antidopaxe
Historia
Como consecuencia do caso Festina, o primeiro grande escándalo que sacudía o mundo do ciclismo coa revelación dunha dopaxe a grande escala, o Comité Olímpico Internacional decidiu convocar unha xuntanza de todos os estamentos deportivo para pórlle fin ao mal da dopaxe. Esta conferencia internacional desenvolveuse en Lausana entre o 2 e o 4 de febreiro de 1999 e tivo como consecuencia escrita a Declaración de Lausana sobre a dopaxe no deporte. Esta declaración tivo efecto con carácter inmediato e deu lugar á creación dunha axencia internacional contra a dopaxe que debía estar operativa para os Xogos Olímpicos de Sydney 2000.
En 2001, a AMA decidiu mudar as súas oficinas principais a Montreal, que foron inauguradas en 2002.
Simón de Cirene
A súa cidade de orixe, Cirene, estaba situada no norte de África. Segundo a tradición, seus fillos Rufo e Alexandre fixéronse misioneiros. O feito de que se mencionen os seus nomes suxire que puideron tratarse de personaxes relevantes no cristianismo primitivo.miniatura|[[Mosaico que representa a Xesús con Simón de Cirene, quen porta a cruz, na basílica de San Apolinario o Novo (Rávena).]]
Axencia Mundial Antidopaxe
Obxectivos e accións
O obxectivo inicial que se marcou a AMA durante o seu primeiro ano de funcionamento foi o de lanzar un programa de controis non sistemáticos fóra da competición e antes dos Xogos Olímpicos de Sydney, así como de organizar un grupo de expertos independentes que estarían encargados de emitir un informe sobre as actividades de control antidopaxe durante os xogos australianos. En moitos casos, os controis realizados fóra de competición eran os primeiros que se realizaban con esas características nos deportes específicos.
Simón de Cirene
Suposto substituto de Xesús na cruz
Nalgúnhas tradicións relixiosas, Xesús non foi o crucificado, senón que outra persoa sería quen morreu na cruz. Especialmente, esa persoa identifícase con Simón de Cirene, un apóstolo ou Xudas Iscariote.
Axencia Mundial Antidopaxe
Obxectivos e accións
O seguinte obxectivo, xa pasados os Xogos, foi o de harmonizar as regras antidopaxe que existían, con moi diversa fondura e carácter, nas distintas federacións deportivas internacionais e nos distintos comités olímpicos nacionais. Como fin deste proceso de consolidación, convocou a AMA a segunda conferencia mundial sobre a dopaxe no deporte, que se celebrou en Copenhague en marzo de 2003. Este conclave xuntou máis de 1200 participantes, dos que 80 representaban a gobernos. Ao remate da conferencia, os seus integrantes aprobaron por unanimidade o Código Mundial Antidopaxe. Este Código foi adoptado polo COI en 2003, para o que houbo de emendar a Carta Olímpica.
Simón de Cirene
Suposto substituto de Xesús na cruz
Para os docetistas fora Simón de Cirene quen morrera na cruz e non Xesús, tese que foi recollida por Basílides e os gnósticos mais atacada por Ireneo de Lión no século II. Segundo algúns estudosos, como Dominique Cerbelaud, o Evanxeo de Xoán, o último en ser escrito, omite a mención a Simón de Cirene no seu relato da crucifixión de Xesús para deslexitimar as correntes que xa o identificaban como o verdadeiro crucificado.
Dado que o Corán afirma que Xesús non foi crucificado (sura 4, versículo 157), senón que tivo a aparencia de selo, moitos esexetas intentaron identificar quen foi o crucificado. Deste xeito, na primeira literatura islámica sinalouse a Simón de Cirene, aínda que gañou popularidade un suposto décimo terceiro apóstolo chamado Serxio, segundo defendeu Tabari; e, sobre todo, Xudas Iscariote, tese defendida por Muqātil ibn Sulaymān, xa no século VIII, que deviría na dominante na tradición islámica.
Eucaristía
miniatura|300px|Celebración eucarística no [[Santuario de Fátima|Santuario da Nosa Señora de Fátima en Portugal.]] A Eucaristía (do grego ευχαριστω, eucharisto, "acción de grazas") é, segundo a tradición das igrexas Católica, Ortodoxa, Copta, Anglicana e algunhas denominacións Luteranas, o sacramento do Corpo e do Sangue de Xesucristo baixo as especies de pan e viño, que por medio da consagración convértense no seu corpo e sangue.
Na Igrexa Católica, a Igrexa Ortodoxa e na Igrexa Copta, a eucaristía considérase a fonte e culmen da vida de todo cristián. De acordo ao catecismo da Igrexa católica a eucaristía representaría un signo de unidade, vínculo de caridade e banquete pascual no que se recibe a Cristo, a alma énchese de graza e dásenos peza da vida eterna (Cfr. Compendio do Catecismo de Doutrina Católica n. 271).
Amadeo Rodríguez Malvar
Amadeo Rodríguez Malvar foi un mestre e xornalista galego.
Traxectoria
Mestre de instrución primaria. Foi administrador de El Eco de Puente-Caldelas na súa primeira época. Cando o periódico cambiou de orientación e se fixo caciquil, dirixiu La Voz de Puente-Caldelas a principios de 1913, que continuou a liña agrarista de El Eco de Puente-Caldelas. Foi denunciado por inxúrias por Lorenzo García Vidal por algúns artigos e versos publicados no periódico co título "Fazañas de un grilo", e xulgado en agosto de 1913. En setembro foi condenado ao desterro. En maio de 1914 celebrouse o xuízo dunha querela por inxurias graves por denuncia de Adolfo Piñeira. Foi absolto pola Audiencia Provincial de Pontevedra.
O Peneiro, Esteiro, Cedeira
O Peneiro é un lugar da parroquia de Esteiro no concello de Cedeira na provincia da Coruña. Tiña 8 habitantes no ano 2007 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 6 homes e 2 mulleres, o que supón unha diminución con relación ao ano 2003 cando tiña 10 habitantes.
Aeroporto de Xenebra
O Aeroporto de Xenebra, coñecido anteriormente como Cointrin Airport e oficialmente Genève Aéroport, é o aeroporto internacional de Xenebra, en Suíza. Está situado a 4,5 km ao noroeste do centro da cidade e serviu a 13 899 422 pasaxeiros e 192 944 movementos de aeronaves en 2012. É un hub para easyJet Switzerland.
Burgundy School of Business
miniatura|Burgundy School of Business A Burgundy School of Business é unha escola de negocios con vocación internacional, con campus propios en París, Lión e Dijon.
Descrición
A escola, cunha rede de 17.000 antigos alumnos, recibe anualmente ao redor de 2.700 estudantes.
O Tombo, Meis, Meis
O Tombo é un lugar da parroquia de Meis no concello pontevedrés de Meis, na comarca do Salnés. Tiña 39 habitantes no ano 2016 segundo datos do IGE, dos que 15 eran mulleres e 24 homes, o que representa un aumento continuado respecto ós anos 2010, cando tiña 31 veciños, e 2005, cando eran 26.
Premio Nacional de Artes escénicas
O Premio Nacional de Artes escénicas foi un galardón outorgado pola Xunta de Galicia e concedido por un xurado de quince persoas de distintos ámbitos da cultura galega, como un dos dez Premios Nacionais da Cultura Galega.
Aínda que con vocación de continuidade, a mudanza de goberno producida en 2009 supuxo a interrupción da convocatoria. Ao creárense en 2010 os Premios da Cultura Galega definiuse como continuadora a categoría Premio Cultura Galega das Artes Escénicas.
Diario de La Coruña (1808)
Diario de La Coruña, que tivo tamén os nomes de Diario del Gobierno de La Coruña e Diario Antiguo de La Coruña, foi un xornal da cidade da Coruña, saído por vez primeira o 22 de xuño de 1808 por iniciativa da Xunta Suprema do Reino de Galicia e dirixido por Manuel Pardo de Andrade, desapareceu en xaneiro de 1809 coa chegada do exército francés á Coruña e reapareceu o 5 de xullo de 1809 trala saída dos franceses.
Beirarrúa
En canto elemento do espazo público, en moitos países existen leis que fomentan a supresión das chamadas barreiras de infraestrutura das beirarrúas para así reducir as dificultades dos discapacitados. Requírese que as beirarrúas teñan ramplas nas esquinas para permitir o tránsito fluído de persoas en cadeira de rodas. As súas dimensións dependen do tránsito que deban soportar.
La Protesta (Buenos Aires)
La Protesta é un xornal divulgador do pensamento anarquista clásico na Arxentina, que no seu tempo foi o máis importante órgano xornalístico do anarquismo latinoamericano. Apareceu en 1897 e representou durante un tempo unha voz oficiosa da Federación Obreira Rexional Arxentina (FORA) cuxo órgano aparecía con menos regularidade e logo pasou a mans de diferentes correntes do movemento anarquista da Arxentina.
Tiago Pinto
Tiago Miguel Baía Pinto, nado en Porto o 1 de setembro de 1988, é un futbolista portugués. Xoga de defensa e o seu actual club é o Racing de Santander.
A fin de semana perdida
A fin de semana perdida (en inglés, The Lost Weekend) é un filme do director Billy Wilder que conta a historia dun escritor alcohólico. Foi premiado coa Palma de Ouro no Festival de Cannes de 1946 e co Oscar ao mellor filme na 18ª edición dos Oscar.
Tiago Pinto
Traxectoria
O 1 de setembro de 2012 anunciouse a incorporación do xogador polo Deportivo da Coruña, ocupando praza do equipo filial. O 11 de xaneiro de 2013 anunciouse que rescindía o seu contrato co Deportivo, logo de xogar tan só tres partidos co equipo branquiazul.
A fin de semana perdida
Argumento
O filme narra os feitos que ocorren en seis días, desde o xoves ata o martes.
O escritor alcohólico Don Birnam está preparándose para unha fin de semana de vacacións co seu irmán Wick, que quere obrigalo a deixar a bebida. A moza de Don, Helen, chega para despedirse deles e menciona que ten dúas entradas para un concerto. Don pide a Wyck que a acompañe e mentres el vai a un bar e perde o tren deliberadamente para volver a casa e seguir bebendo.
Premios
Na 18ª edición dos Oscar, A fin de semana perdida gañou catro premios, mellor filme, director, actor e guión. Ademais foi candidato á mellor fotografía, montaxe e música.
O filme compartiu o Grand Prix du Festival International du Film na primeira edición do Festival de Cannes, onde Milland tamén gañou o premio ao mellor actor. Xunto con Marty (1955) son os únicos filmes que gañaron o principal premio en Cannes e nos Óscar.
Lavinia
miniatura|right|192px|
Lavinia é filla do rei Latino e de Amata. Estaba prometida con Turno antes da chegada de Eneas ó Lacio, pero o seu pai deuna en matrimonio ó troiano. No seu honor Eneas chama Lavinio a cidade fundada por el. Segundo unha tradición, da súa unión con Eneas naceu Ascanio, pero na Eneida, Ascanio é só o seu fillastro, xa maior cando Eneas chega ó Lacio. A Eneida non menciona ningún fillo de Lavinia e Eneas, pero os mitógrafos contan que, despois da morte deste, Lavinia deu a luz un fillo póstumo do heroe, chamado Silvio. Ascanio cedeu entón a cidade de Lavinio ó seu medio irmán, e partiu a fundar a de Alba, pero ao morrer sen fillos, deu o trono a Silvio. A tradición breve da fundación de Roma -a que suprime os reinados entre Eneas e Rómulo– presenta a Lavinia como a nai de Emilia, quen tivo un fillo de Marte: Rómulo. Finalmente, unha lenda da inspiración puramente grega conta que Lavinia era filla do sacerdote Anio, que seguira a Eneas como profetisa na viaxe a occidente e morreu no lugar onde o heroe fundou a cidade de Lavinia.
Igrexa ortodoxa de Xerusalén
A Igrexa ortodoxa de Xerusalén, tamén coñecida como patriarcado de Xerusalén (en Πατριαρχεῖον Ἱεροσολύμων, Patriarcheîon Hierosolýmōn), é unha das igrexas ortodoxas autocéfalas, en comuñón co resto da Igrexa ortodoxa.
O primado da Igrexa é o patriarca de Xerusalén, o cuarto na orde de precedencia da Igrexa ortodoxa logo dos patriarcas de Constantinopla, Alexandría e Xerusalén. O seu territorio tradicional inclúe Israel, Palestina e Xordania.
Estados Unidos de Centroamérica
250px|dereita Os Estados Unidos de Centroamérica, foi o nome que adoptou o 1 de novembro de 1898 a até daquela República de América Central, formada polo Salvador, Nicaragua e Honduras. Durou apenas un mes.
Historia
Nos seus inicios estiveron rexidos por un Consello Executivo reunido en Amapala (Honduras), e tiveron unha vida curta e azarosa. O 13 de novembro houbo un golpe militar no Estado do Salvador, encabezado polo xeneral Tomás Regalado, quen anunciou axiña que O Salvador abandonaba a federación. O Consello Executivo de Amapala quixo tomar medidas para reprimir o golpe de Regalado, pero non atopou ningún apoio, e o 30 de novembro de 1898 declarou que os Estados Unidos de Centroamérica quedaran disoltos de feito. O 1° de decembro Nicaragua reasumiu a plenitude da súa soberanía, e o 10 de decembro Honduras fixo o mesmo.
Panorpida
Panorpida ou Mecopterida é unha superorde proposta de Endopterygota. A monofilia que se conxectura de Panorpida está baseada na morfoloxía, non en probas xenómicas, principalmente na redución do ovipositor e perda do ovipositor e varias caracterísricas internas, incluíndo un músculo que conecta a pleura e o primeiro esclerito axilar na base da á, varias estruturas da maxila e labio das larvas, e a fusión basal das veas CuP e A1 na á posterior. A monofilia de Panorpida tamén está apoiada por datos moleculares.
The Ellen Degeneres Show
The Ellen Degeneres Show é un programa de televisión presentado pola actriz e presentadora norteamericana Ellen DeGeneres desde setembro de 2003.
Supuxo o retorno á pequena pantalla despois do escaso éxito da súa serie The Ellen Show. Este novo programa, emitido en horario matinal, presenta o formato de talk show. Entre a multitude de talk shows que xurdiron nas televisións norteamericanas nos últimos anos, o de Ellen DeGeneres foi gañando un espazo e recibindo críticas bastante positivas. Curiosamente, a primeira celebridade invitada no seu programa foi Jennifer Aniston, unha icona gay nos Estados Unidos.
O programa foi nomeado a once premios Daytime Emmy na súa primeira tempada de emisión. DeGeneres fíxose moi popular con este programa polos seus bailes e cancións co público no inicio do programa e durante as pausas publicitarias. Adoita dar diversos premios e viaxes (grazas aos patrocinadores) ao público que acode a vela en directo. O 17 de novembro de 2005, o programa emitíuse ao revés, de xeito parecido ao filme Memento.
Lobo temporal
thumbnail|250px|Lobos cerebrais: <font color="#0000FF">Azul: [[Lobo frontal <font color="#6B8E23">Verde: Lobo temporal <font color="#FF69B4">Rosa: Lobo occipital <font color="#FFFF00">Amarelo: Lobo parietal]]
O lobo temporal ou lóbulo temporal é un dos lobos cerebrais, situado na cara externa de cada hemisferio cerebral. Limita por diante coa cisura perpendicular externa, o polo temporal do hemisferio, a beira inferior do hemisferio e a cisura de Silvio, que o separa do lobo parietal. Posúe dous sulcos, o sulco temporal superior e o inferior; e tres circunvolucións, primeira, segunda e terceira circunvolución. A súa función é analizar a información que chega polo oído e a fala. Tamén é responsábel do equilibrio e da memoria a curto prazo.
Outros artigos
Кора больших полушарий
Piñeiro, Candai, Outeiro de Rei
Piñeiro é un lugar da parroquia de Candai no concello lugués de Outeiro de Rei, na comarca de Lugo. Segundo o IGE, en 2013 tiña 15 habitantes (8 homes e 7 mulleres).
Decreto Orovio
miniatura|dereita|O marqués de Orovio, que promoveu o decreto que leva o seu nome en contra da liberdade de cátedra. O decreto Orovio foi un Real Decreto promulgado do día 26 de febreiro de 1875 a solicitude do ministo de Fomento Manuel Orovio Echagüe, marqués de Orovio, ao rei Afonso XII. Unha vez promulgado o real decreto emitiuse unha circular o mesmo día da súa presentación. O decreto abolía a liberdade de cátedra na ensinanza, apoiaba a confesionalidade do estado e identificaba a orde relixiosa coa política. A circular que se enviou seguidamente aos reitores universitarios, ordenáballes expedientar con "escrupuloso celo" a todos os profesores que se desviasen do estipulado no decreto.
Historia
O goberno de Narváez enfrontouse en 1864 ao estamento académico máis progresista ao emitir unha circular que prohibía que nas universidades ou fóra delas os catedráticos emitisen opinións por calquera medio contrarias ao Concordato de 1851 ou defendesen, entre outras, as posicións do krausismo ou criticasen a monarquía ou o sistema político vixente, o que levou a expulsar das súas respectivas cátedras (por destitución ou dimisión), entre outros, aos profesores Nicolás Salmerón e Emilio Castelar, famosos krausistas, o que sería un dos detonantes da Revolución de 1868, coñecida como a Gloriosa.
Entre o 10 de xullo de 1866 e o 23 de abril de 1868 Manuel Orovio foi ministro de Fomento designado polo conservador xefe de goberno, xeneral Ramón Narváez. En 1866 sendo el ministro aprobouse un real decreto sobre reforma da educación.
Posteriormente, entre o 31 de decembro de 1874 e o 12 de setembro de 1875, Orovio foi novamente ministro de Fomento nun gabinete de Antonio Cánovas del Castillo, período no que se aprobou o Real decreto de 1875 do que trata este artigo, polo que volveu a enfrontarse co profesorado universitario krausista e impuxo a separación da súa cátedra de Francisco Giner de los Ríos, que acabou sendo confinado no castelo de Santa Catalina (Cádiz). Esta foi a chamada segunda cuestión universitaria, e motivou a formación da Institución Libre de Ensinanza.
En Galicia foron destituídos os profesores Augusto González Linares e Laureano Calderón Arana (que non eran galegos) por ensinaren a evolución darwinista na Universidade de Santiago de Compostela.
Proxecto de oposición ao R.D. formulado para unha exposición colectiva
Ante o Real decreto e subseguinte circular, Gumersindo Azcárate, con algúns dos seus colegas, elaboraron un primeiro proxecto de desacordo, resposta e oposición, redactado nun formato colectivo e que con lixeiras variantes e ampliacións presentou ao ministro de Fomento Manuel Orovio Echagüe.
O preámbulo deste primeiro proxecto dicía así:
"Excmo. Sr. Ministro de Fomento: Os Profesores que suscriben, de todo conformes no modo de estimar a función á que están consagrados e no firme propósito de manter a dignidade da mesma, malia as diferentes crenzas relixiosas, doutrinas científicas e opinións políticas que profesan, vense obrigados a acudir á V. E. con motivo do decreto e circular de 26 do mes próximo pasado, para facer constar respectuosamente a actitude que cren en conciencia deber adoptar ante estas disposicións oficiais".
Derrogación
O decreto Orovio foi derrogado pola Real Orde de 3 de marzo de 1881, cando chegaron ao goberno os liberais de Sagasta con José Luis Albareda como ministro de Fomento. Este solucionou a chamada "cuestión universitaria" adoptando diversas medidas como: repoñer nas súas cátedras profesores expedientados como Francisco Giner de los Ríos, Eugenio Montero Ríos, Gumersindo de Azcárate, Segismundo Moret, e Laureano Figuerola, entre outros ; aceptar, oficialmente, a liberdade de cátedra sen máis límites que a lei ordinaria e, tamén, conseguir a colaboración de órganos pedagóxicos privados e persoeiros anteriormente penalizados como Giner de los Ríos.
Xeotéxtil
miniatura|200px|Xeotéxtil baixo un [[enrochado.]] Os xeotéxtiles son unhas teas empregadas en obras de enxeñaría, especialmente cando se trata de construcións onde interveñen diferentes tipos de solos, cumprindo diversas funcións.
Funcións
Fabrícanse gran cantidade de xeotéxtiles con moi variadas características:
Xeotéxtiles segundo a súa forma de fabricación
Tecidos: A malla está tecida con fibras en dúas direccións.
Non Tecidos: Fibras entrelazadas en forma aleatoria ligadas mediante procesos mecánicos, térmicos ou químicos con filamento continuo.
Mixtos: A malla componse de fibras cortadas.
Tipos
Os xeotéxtiles agullados de fibra cortada non sometidos ao proceso de termofusión son materiais cunha mínima resistencia mecánica, xa que ao non haber unión entre os seus elementos e non estar ligados entre si, poden ser perforados con facilidade ante a aplicación dunha forza perpendicular porque ábrense as súas fibras sen ofreceren resistencia, ao mesmo tempo os esforzos de tracción sepáraas desenlazándoas.
Os xeotéxtiles só termosoldados non teñen espesor, a súa elongación é menor que os agullados.
Os xeotéxtiles agullados de filamento continuo, ou agullados e termosoldados, posúen alta resistencia mecánica para evitar a rotura, tamén posúen espesores adecuados para cumpriren coa súa función de drenaxe e función de protección das xeomembranas e funciona con efecto colchón.
Propiedades
O xeotéxtil é unha malla composta por fibras sintéticas cuxas funcións principais baséanse na súa resistencia mecánica á perforación e tracción, e á súa capacidade drenante.
Serven na construción de sub-bases de estradas e ferrocarrís, en presas, evitan posibles erosións, realizan funcións de drenaxe en canles, muros de contención etc.
Os xeotéxtiles serven para separar terras de diferente granulometría estabilizando o terreo, para protección de láminas impermeabilizantes.
Separación
A separación impide o contacto entre dúas superficies de distintas propiedades físicas, o cal evita a súa mestura e contaminación, aínda que permite o fluxo libre de líquidos filtrándoos a través do xeotéxtil, pode ser entre dúas capas diferentes: p. ex. de solo achegado ou entre solo natural e de aporte. Para evitar a mestura de materiais debe soportar as cargas estáticas e dinámicas do material de aporte e do tráfico durante a súa colocación, así como tamén a retención de finos.
O polipropileno mantén ao téxtil estable ante a alcalinidade do cemento e inerte fronte aos diversos elementos químicos presentes no terreo.
Nos xeotéxtiles para separación deben terse en conta os seguintes aspectos:
Filtración
A filtración é a propiedade de retención dun material de certas partículas sometidas a forzas hidrodinámicas, á vez que permite o traspaso de fluídos. A función de filtro debe garantir a súa estabilidade hidráulica.
Nesta función de filtración deben terse en conta os seguintes parámetros:
Drenaxe
Nesta función de drenaxe deben terse en conta os seguintes parámetros:
Reforzo
Certos xeotéxtiles posúen propiedades mecánicas que permite a súa utilización como reforzos, diminuíndo o nivel de cargas sobre o terreo porque realiza un traballo homoxeneizando as cargas sobre unha superficie extensa, mellorando tamén a calidade de soporto do solo.
Consideramos dous tipos de reforzos:
Nesta función de reforzo deben terse en conta os seguintes parámetros:
Protección
A función de protección permite que o sistema xeotécnico non se deteriore. O xeotéxtil actúa protexendo xeomembranas impermeables; de modo que impide que se produzan danos mecánicos de abrasión ou punzonamento.
Nesta función de protección deben terse en conta os seguintes parámetros:
Os Loureiros, Esteiro, Cedeira
Os Loureiros é un lugar da parroquia de Esteiro no concello de Cedeira na provincia da Coruña. Tiña 12 habitantes no ano 2007 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 6 homes e 6 mulleres, o que supón unha diminución con relación ao ano 2003 cando tiña 15 habitantes.
Black Robe (filme)
Black Robe é un filme canadense-australiano dirixido por Bruce Beresford que foi estreado en 1991. O guión foi escrito polo autor Brian Moore, que o adaptou da súa propia novela homónima.
O personaxe principal, o padre LaForgue, é interpretado por Lothaire Bluteau, xunto con Aden Young, Sandrine Holt, Tantoo Cardinal, August Schellenberg, Gordon Tootoosis e Raoul Trujillo nos papeis secundarios. Foi a primeira coprodución entre Australia e o Canadá. Foi rodado completamente na provincia canadense do Quebec.
Premio Nacional de Iniciativa cultural
O Premio Nacional de Iniciativa cultural foi un galardón outorgado pola Xunta de Galicia e concedido por un xurado de quince persoas de distintos ámbitos da cultura galega, como un dos dez Premios Nacionais da Cultura Galega.
Os premios concedéronse a proxectos, actividades e entidades que destacasen ese ano polo seu labor nese campo da promoción da cultura ou da creación cultural, ou en recoñecemento a proxectos continuados ao longo de varios anos. O premio convocouse unicamente en 2008, edición na que os galardoados reciben 15.000 euros de premio. O galardoado ou galardoada anúnciase no mes de maio.
Aínda que con vocación de continuidade, a mudanza de goberno producida en 2009 supuxo a interrupción da convocatoria. Ao creárense en 2010 os Premios da Cultura Galega definiuse como continuadora a categoría Premio Cultura Galega á Promoción Cultural de Galicia.
Lu Xun
A súa obra exerceu grande influencia no Movemento do Catro de Maio e fai parte do panteón literario da República Popular da China, malia que nunca chegou a ser membro do Partido Comunista Chinés. Formou parte da Liga de Escritores de Esquerdas, fundada en 1930, na que se propugnaba a idea de que a literatura tiña que servir aos intereses da revolución. El mesmo renunciou á literatura como creación porque entendía que arte e política son incompatíbeis, e tras escribir varias escolmas de relatos e o libro de poemas en prosa "Yecao" (Mala herba), dedicouse exclusivamente ao ensaio político.
Traxectoria
O seu primeiro nome foi Zhou Zhangshu máis tarde modificado para Shuren; foi o máis vello de catro irmáns, o máis novo Zhou Zuoren foi tamén un coñecido escritor. A dos Zhou era unha familia de funcionarios e letrados aínda que vinda a menos pola acusación sobre o seu avó de subornar nos exames imperiais. En 1899 ingresou na Academia Naval en Nanjing e despois pasou á Escola de Enxeñería Ferroviaria e de Minas. En 1902 obtivo unha bolsa de estudos do goberno para estudar no Xapón, e estudou Medicina en Sendai, carreira que deixou tras un suceso que ía ser fundamental na súa vida: un profesor puxéralle unha placa nunha lanterna de proxección sobre a execución dun chinés acusado de ser espía en Manchuria coa indiferenza dos espectadores chineses que vían a execución con indolencia, como un espectáculo. Lu Xun sentiu que tiña que facer mudar de espírito ao pobo chinés e a literatura podería ser o medio. Marchou a Toquio, alí quixo editar sen éxito unha revista e publicou algúns ensaios, aínda en wenyan (chinés literario clásico), nos que chamaba aos seus compatriotas ao heroísmo, e traduciu algúns contos rusos. En 1910 volveu a China, atopou traballo como profesor de bioloxía en Hangzhou e despois no de Shaoxing. Trala fin da monarquía traballou no Ministerio de Educación en Nanjing e logo en Beijing.
En 1918 publicou o conto Kuangren Riji (狂人日記, O diario dun tolo), considerada o inicio da literatura en baihua (chinés vernáculo) e onde por vez primeira asinaba como Lu Xun. Nomeado profesor de literatura chinesa na Universidade de Beijing, publicou dúas escolmas de contos, e o seu relato máis longo, (A Q Zhengzhuan, 阿Q正傳, A verdadeira historia de Ah Q).
Latino
Latino era rei dos aborixes da Península Itálica cando os troianos chegaron ó Lacio. Impresionado pola súa perseveranza e valor, deulles asilo e lugar onde fundar unha cidade. Tamén casou a Eneas coa súa filla Lavinia. Este, en honor á súa muller, chamoulle Lavinio á nova cidade. O rei Latino morreu durante a guerra cos etruscos e rútulos comandados por Turno e o rei Mecencio. Eneas chamoulle latinos ó conxunto de aborixes e troianos na memoria deste rei.
Fronte Popular (España)
A Fronte Popular foi unha histórica coalición electoral creada en xaneiro de 1936 polos principais partidos de esquerda de España. O 16 de febreiro logran a vitoria nas últimas eleccións democráticas durante a Segunda República, antes do golpe de estado que produciría a guerra civil.
A coalición de esquerda-nacionalista
A Fronte Popular de España, coalición política de republicanos de esquerda, socialistas e comunistas, gañou as eleccións celebradas o 16 de febreiro de 1936, manténdose no goberno ata o final da guerra civil española en 1939, con Manuel Azaña como presidente da II República. No momento do golpe de estado a presidencia do Goberno era ocupada polo galego Casares Quiroga. Durante o franquismo seguirán mantendo a república española no exilio.
Estaban entre outras organizacións o PSOE, o sindicato UXT, o PCE, o POUM, e os partidos republicanos Izquierda Republicana (IR) de Manuel Azaña e a Unión Republicana (UR) de Diego Martínez Barrio. O pacto estaba apoiado polos nacionalistas cataláns como ERC e incluso (non explicitamente) pola central anarcosindicalista CNT. Con todo, moitos anarquistas que logo combaterían polo bando republicano, nas eleccións pediron a abstención.
A coalición entre socialistas, comunistas e nacionalistas republicanos tiña un programa reformista, como a defensa das reformas sociais do primeiro goberno de 1931, que estaban sendo paralizadas ou eliminadas polo posterior goberno conservador. Tamén xurdía como resposta para pedir a liberación dos detidos e sometidos a proceso por responsabilidades nos feitos acontecidos durante a Revolución de Asturias en 1934, e ante o avance en Europa do nazismo de Hitler e o fascismo de Mussolini. Nese momento tamén en Francia gobernaba a Fronte Popular Francesa.
Resultado das eleccións
As eleccións do 16 de febreiro de 1936 tiveron lugar con relativa calma malia a crispación progresiva dos anos anteriores. Mobilizáronse aproximadamente uns 34.000 gardas civís e 17.000 gardas de asalto que velaban pola seguridade. Os resultados, presentados o día 20, foron:
Censo: 13 553 710 electores