cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Trol (Internet)
Motivación
É difícil estimar as motivacións dos troles, dado que a maioría das xustificacións ofrecidas polos presuntos troles non son máis que artimañas tramadas para continuar coa travesura que imaxinan que emprenderon. Isto resulta desafortunado porque, como o anterior supón, hai razóns lexítimas para emprender o tipo de accións propias dos troles. Así e todo, a etiqueta é o suficientemente simple e sinxela como para que a maioría da xente prevexa os propósitos manifestados polos troles autodeclarados sen chegar a recorrer a estes métodos. Dado que hai un amplo espectro de posibles motivacións para os troles, resultando algunhas delas benévolas e outras claramente malévolas, cualificar usuarios de troles no sentido negativo resulta con frecuencia imprudente.
Algúns usuarios de foros de Internet están considerados coma «cazadores» ou «provocadores» de troles. Entran voluntariamente en conflito cando os troles xorden. Con frecuencia os cazadores de troles son tan disruptivos coma estes. Unha única mensaxe de trol pode ser ignorada, pero se dez cazadores de troles «saltan» seguíndoo, dirixirán o fío fóra de tema.
Sobre os conflitos relacionados cos troles, hai seis grupos nos que podería clasificarse os usuarios:
Solucións e alternativas
En xeral, a sabedoría popular aconséllalles ós usuarios evitar alimentar os troles, e ignorar as tentacións de responder. Contestar a un trol leva a discusión inevitablemente fóra do tema, para consternación dos espectadores, e proporciónalle ó trol a ansiada atención. Cando os cazadores de troles se abalanzan sobre eles, os indiferentes responden con ''YHBT. YHL. HAND., é dicir, You have been trolled. You have lost. Have a nice day. (‘Picaches''. Perdiches. Que teñas un bo día.’). Porén, dado que os cazadores de troles (como estes) son con frecuencia buscadores de conflitos por si mesmos, quen perde non é o bando do cazador, senón máis ben o resto de usuarios de foro que terían preferido que o conflito nin sequera tivese comezado.
A literatura sobre resolución de conflitos suxire que etiquetar de troles os participantes en discusións en Internet pode perpetuar os comportamentos indesexables. Unha persoa rexeitada por un grupo social, tanto en liña como na vida real, pode adoptar un papel antagonista cara a el, e buscar molestar ou enfadar aínda máis ós seus membros. A etiqueta «troll», con frecuencia un signo de rexeitamento social, podería por tanto perpetuar a súa existencia.
Mellores resultados acostuman obterse cando os usuarios adoptan o papel de moderador e despregan comportamentos máis construtivos evitando xuízos e confrontacións. Os troles son excitados polos cazadores e frustrados polos indiferentes, e ningunha destas dúas emocións producen resultados positivos para o foro. Enfrontarse ós troles remata en «guerras de chamas» (flamewars). Os troles frustrados pola estratexia dos indiferentes poden abandonar o foro (e seguir comportándose igual noutro sitio, ou converterse en usuarios construtivos) ou facerse cada vez máis incendiarios ata que obteñan unha resposta.
Os troles novatos poden experimentar o serio «remordemento do troll», un sentimento de gran pesar tras perder a súa conta (xa sexa a do seu provedor de Internet ou a dun sitio web) debido ás súas accións temerarias.
Hai quen argúe que unha falta de resposta ós troles pode tamén inspirarlles unha conduta máis agresiva. Usuarios particularmente fanáticos ou irracionais participarán nun foro que lles moleste con bastante independencia das respostas que obteñan. A miúdo os troles tamén seguen escribindo mensaxes, ofendéndose con argumentos periféricos ou argumentos que estaban peor fundamentados, ata que as súas posicións se fagan insostibles, momento no que recorrerán ós insultos ou pasarán a outra discusión. Segundo esta lóxica, a confrontación implacable mediante a argumentación (cando esta poida atoparse) pode resultar vital.
Utilidade dos troles
Un importante debate en Internet é se os troles realizan algunha función útil ou non. Dado que trol é un termo tan amplo, se tódalas definicións dadas ata agora deben ser aceptadas, a resposta debe ser definitivamente «si e non».
Os usuarios que realizan moitas funcións útiles pero controvertidas son con frecuencia xulgados como troles e, en tales casos, poden estar en realidade beneficiando o foro no que participan. Por exemplo, a presenza dun ultradereitista descrito como trol pode permitir que un lector conservador se senta máis cómodo expresando os seus puntos de vista, que parecerán moi moderados en contraste. Por outra parte, se os cazadores de troles organizan unha «guerra de chamas» contra o trol ultradereitista, o mirón conservador pode sentirse menos cómodo expresando as súas opinións, en detrimento do foro. A pesar de que os troles afirman loitar contra o pensamento grupal, poden en realidade fomentalo ó cimentar opinións contra eles.
Os troles poden tamén proporcionar un valioso servizo ó facer que a xente se cuestione a validez do que se le tanto en Internet coma noutras fontes. Os troles mostran que expresar calquera opinión é tan sinxelo como expresar unha opinión informada e razoada, obtendo a mesma visibilidade. Tamén se argüíu que os comentaristas radiofónicos e columnistas periodísticos ás veces sondan a opinión pública comportándose coma troles. John C. Dvorak e Slashdot son citados a miúdo como exemplos.
Problemas de comportamento
As definicións precisas de «troll» foron difíciles porque a miúdo dependen de supostos sobre motivacións internas, que foron difíciles de probar concluintemente. Algúns comportamentos tales como insultar non son candidatos para unha clasificación «troll» a menos que a súa intención sexa a de provocar unha reacción, xa que insultar sería considerado máis un comportamento antisocial, caendo quizais mellor baixo a clasificación de «guerra de chamas».
Algúns suxeriron que en vez de cualificar a alguén de «troll» é preferible concentrarse nos comportamentos específicos que un grupo considere molestos e impoñer regras de comportamento que os preveña consistente e adecuadamente. A idea é centrarse nos comportamentos indesexables máis que na motivación destes. Se ditos comportamentos non poden ser identificados, entón quizais o suposto trol debería ser tolerado para ser xustos. Algúns chaman a isto o plan «se non podes identificalo, entón tolérao».
Puntos de vista alternativos
Aínda que o fenómeno trol é maioritariamente considerado unha presenza negativa e indesexable nun foro, algúns afirman que a crenza de que é inherentemente malo pode carretar moitas consecuencias prexudiciais. O uso da palabra «terrorista» é citado a miúdo coma exemplo de abuso. Porén, todo aquilo etiquetado coa palabra «terrorista» esperta un sentimento de mentalidade «nós contra eles» que resulta útil tanto para illar o comportamento trol como para reforzar a «necesidade» de tácticas anti-trol, consolidando polo tanto o apoio dos administradores.
Na maioría dos casos isto último é unha vantaxe inesperada de tratar con troles. Con todo, xorde a cuestión pertinente: «Que ocorre se isto fose o único obxectivo, e o administrador só desexase facer calar certas críticas, como unha pobre moderación, demasiada publicidade ou restricións sobre os temas de discusión?» Xogar a «carta troll» podería ser a arma ideal.
Moitas (quizais a maioría) das persoas cualificadas de «trolls» son simplemente cualificadas por outra no curso dunha disputa relixiosa, política ou doutro tipo corrente. Noutras palabras, son cualificadas de «trolls» por actuar como disidentes ou herexes. Caracterizar os administradores de sistemas ou moderadores como «o troll que chegou en primeiro lugar» non é de todo inexacto. Moitos debates entre persoas con e sen poderes administrativos ou legais parécense a unha simple discusión persoal acalorada. En concreto en Internet, a posesión de poderes tecnolóxicos (como o poder de bloquear usuarios ou enderezos IP) non é necesariamente un signo dalgún xuízo político ou moral superior. De forma parecida, un pode ser etiquetado como trol só por discrepar con alguén (a miúdo quen comezou a discusión).
Como con similares etiquetas pexorativas, un grupo de persoas que recibiran a etiqueta poden darlle a volta para crear unha identidade de grupo e o poder de resistir colectivamente. Individuos alleos ó grupo que empreguen a etiqueta sobre alguén pasan a ser brancos dunha resposta colectiva. Con todo, os membros poden usar a etiqueta sen consecuencias, normalmente de broma, ou para convencer.
Hippolyte Taine
Hippolyte Adolphe Taine, nado en Vouziers, Ardenas o 21 de abril de 1828 e finado en París o 5 de marzo de 1893, foi un filósofo, crítico e historiador francés; é considerado un dos principais teóricos do Naturalismo.
Biografía
Tras cursar estudos en París, durante algún tempo foi profesor de Retórica no Instituto de Poitiers e desde 1864 ensinou estética e historia da arte na Escola de Belas Artes. Viaxou por Inglaterra, Alemaña e Italia, e en 1878 ingresou na Academia.
No terreo filosófico, Taine criticou a escola de Cousin, inspirándose nos «ideólogos» do século XVIII. No tratado De l’intelligence (1870; Da intelixencia) desenvolveu, na liña de Comte e do positivismo de Stuart Mill, o seu pensamento, tendente a fundar unha psicoloxía científica e experimental sobre bases fisiolóxicas. Estas ideas tiveron unha gran resonancia; en literatura constituíron a base teórica do naturalismo e nelas inspirouse Émile Zola desde a súa novela Teresa Raquin. Así mesmo, Taine expuxo os conceptos básicos dun método estético e crítico esencialmente casualista-determinista.
miniatura|Primeira páxina da edición de 1880 de Voyage aux Pyrénées, publicado por primeira vez en 1855. miniatura|Primeira páxina de Un Séjour en France, 1872.
Como historiador levou a cabo, en Origines de la France contemporaine (1876-1893; Orixes da Francia contemporánea), un severo exame das causas que produciran a decadencia da sociedade francesa a partir da Revolución de 1789, as cales se puxeron de manifesto dramaticamente na derrota inflixida por Prusia en 1870. Xunto con Ernest Renan, foi unha das figuras máis influentes da vida intelectual francesa da súa época. Un reflexo interesante da súa personalidade dano as súas notas de viaxe e a súa correspondencia.
José María Hernández Cochón
José María Hernández Cochón, nado en Pontevedra o 15 de xaneiro de 1938, é un médico e político galego.
Traxectoria
Foi profesor da Escola Departamental de Sanidade de Santiago, axudante na Facultade de Medicina da USC e asociado da Escola Nacional da Saúde. Dirixiu a Saúde Pública nas provincias de Pontevedra e A Coruña e participou no Programa de Cooperación Técnica de Guinea Ecuatorial.
Third Man Records
Third Man Records é un selo discográfico independente fundado polo músico Jack White en Detroit, Míchigan, no ano 2001. Third Man fundou a súa primeira localización física (unha combinación de tenda de discos, local de concertos e sede do selo) en Nashville, Tennessee, en 2009. A discográfica inaugurou unha nova localización en Detroit en 2015, que incluíu unha planta de prensado (Third Man Pressing) en 2017. O lema do selo é "O teu tocadiscos non está morto".
Historia
Jack White fundou Third Man Records en Detroit, Míchigan, no ano 2001. White orixinalmente mercou o edificio para almacenar o seu equipo e tiña plans para reeditar os primeiros traballos de The White Stripes. Third Man, que publica álbums e sinxelos principalmente en vinilo, creou a súa primeira localización física en Nashville, Tennessee, o día 11 de marzo de 2009. O local de Nashville serve como unha tenda de discos, a sede do selo e local de concertos. Inclúe a The Blue Room (un local para actuacións e proxeccións para The Light and Sound Machine, unha serie de proxeccións mensual de filmes en colaboración con The Belcourt Theater), un estudio de fotografía, espazo de almacenamento para cintas máster, e o almacén da discográfica. The Blue Room é o único local do mundo en gravar actuacións directamente a acetato, producindo un máster en vinilo a tempo real. Para celebrar a apertura de Third Man Records en Nashville, White estreouse co seu novo proxecto, The Dead Weather, realizando un pequeno concerto para uns 100 convidados.
O nome do selo incorpora varios elementos de importancia persoal para White. A súa afección polo número tres está ben documentada. O nome refírese ao filme de Carol Reed The Third Man, protagonizado por Joseph Cotten e Orson Welles. A antiga empresa de tapicería de White chamábase Third Man Upholstery, e tamén xiraba ao redor das cores amarela e negra. Nunha entrevista con Conan O'Brien dixo que o número tres tamén provén do número mínimo de peches que se precisan para tapizar. White tamén se refire a si mesmo como o "terceiro home" dunha muller na canción "Ball and Biscuit" do álbum de The White Stripes Elephant.
Carmen Gurriarán
Carmen Gurriarán, nada no Barco de Valdeorras, é unha soprano galega.
Castro de Morro Canide
O castro de Morro Canide, tamén chamado Castrillón, é un castro situado na parroquia de Maianca, no concello coruñés de Oleiros.
Morfoloxía
Na actualidade non se aprecian estruturas visibles do recinto fortificado. As recentes obras de urbanización da área alteraron moito a orografía do lugar. Hai indicios da existencia dun poboado da Idade de Ferro polo achado de varios fragmentos de cerámica castrexa e común romana, depositados actualmente no Museo Arqueolóxico e Histórico Castelo de Santo Antón.
Carmen Gurriarán
Traxectoria
Foi membro do Obradoiro Instrumental do Centro Galego de Arte Contemporánea. Forma parte do grupo de música de cámara Ensemble Nordesía. Colaborou coa Orquestra de Cámara Andrés Segovia e coa Real Filharmonía de Galicia, coa que interpretou o papel da primeira dama na ópera Die Zauberflöte de Mozart e Trujamán en El Retablo de Maese Pedro de Manuel de Falla.
Castro de Morro Canide
Arqueoloxía
Non se ten noticia de que se realizasen campañas arqueolóxicas.
Pobeda
O termo eslavo Pobeda (победа en alfabeto cirílico, "vitoria", pódese referir a:
Troita de río
miniatura|322x322px|Troita marrón ([[Salmo trutta).]] miniatura|345x345px|Troita arco da vella ([[Troita arco da vella|Oncorhynchus mykiss).]] miniatura|306x306px|Salmo trutta m. fario: [[troita marrón.]] As troitas son peixes da subfamilia Salmoninae, dentro da familia dos salmónidos; o nome úsase especificamente para peixes de tres xéneros da devandita subfamilia: Salmo, que inclúe as especies do Atlántico, Oncorhynchus, que inclúe as especies do Pacífico, e Salvelinus.
Características
As troitas atópanse normalmente en augas frías e limpas de ríos e lagos distribuídos ao longo de Norteamérica, o norte de Asia e Europa. Varias especies de troita foron introducidas no século XIX na Patagonia. Tamén foron introducidas en Australia e Nova Zelandia, ademais dos Andes venezolanos, Colombia, Ecuador, Bolivia e o Perú, por pescadores afeccionados, desprazando os peixes autóctonos.
As aletas das troitas carecen de espiñas, e todas as especies teñen unha pequena aleta adiposa no lombo, preto da cola. As poboacións illadas presentan diferenzas morfolóxicas. Con todo, moitos destes grupos non mostran diverxencias xenéticas significativas, polo que os ictiólogos os consideran como simples variedades dun número de especies moito menor. A troita do oeste dos Estados Unidos é un bo exemplo disto. A troita Brook ou marrón, a aurora e a extinta troita prateada teñen características físicas e de coloración que permiten distinguilas facilmente; a análise xenética mostra, con todo, que se trata dunha única especie: Salvelinus fontinalis.
Hábitat
esquerda|miniatura|230x230px|[[Troita dourada, Oncorhynchus aguabonita.]] A maioría das troitas só se atopan en auga doce e fría pero unhas poucas, como a cabeza de aceiro (ou steelhead, en inglés) (Oncorhynchus mykiss) —que se trata da mesma especie que a troita arco da vella— pasan a súa vida adulta no océano e volven, para desovar, ao río onde naceron. Este fenómeno recibe o nome de reprodución anádroma e obsérvase tamén no salmón, así como na troita común europea (Salmo trutta), algunhas de cuxas poboacións pasan parte da súa vida no mar, volvendo ao río a desovar. A estas últimas denomínaselles Salmo trutta morfo trutta (reo é o seu nome común en galego), mentres que ás poboacións que pasan integramente a súa vida no río son coñecidas por Salmo trutta morfo fario (ou troita común).
Alimentación
As troitas xeralmente aliméntanse de invertebrados brandos como as lombrigas, ou de insectos e crustáceos e de cascudas, aínda que as especies máis grandes de troita, como a marrón ou a café, depredan sobre outros peixes.
Pesca deportiva
miniatura|250x250px|Pesca da troita. Pintura de [[George Luks (1867-1933). Museo de Delaware en Wilmington.]] As troitas teñen o corpo cheo de espiñas, pero a súa carne é moi saborosa. Ademais, loitan tenazmente cando son pescadas con cana, polo que son moi cotizadas para a Pesca deportiva. Pola súa popularidade son criadas a miúdo en piscifactorías e posteriormente reintroducidas en ríos, lagos e pantanos, para a súa pesca.
Os principais métodos de captura involucran o uso de mosca ou culleriña, así como a lombriga de terra e outros reclamos artificiais. Hai outros cebos moi apreciados polas troitas, como as larvas, aínda que en España está especialmente prohibido en ríos troiteiros o uso de larvas de animais, con sancións económicas importantes. Tamén existen limitacións na cota de troitas capturadas, variable en función do seu hábitat, de se foron repoboadas ou son autóctonas e do tipo de couto. En pantanos ou coutos repoboados especificamente para o uso deportivo, a cota é maior e márcao o propio couto. En augas libres a cota é bastante menor. Hai unha medida mínima do peixe para a súa captura, de obrigado cumprimento, para evitar a morte de animais inmaturos.
En Venezuela, a tempada de pesca iníciase o 16 de marzo e culmina o 30 de setembro, coa previa obtención do permiso de pesca deportiva expedido polo Ministerio do Poder Popular para a Agricultura e Terra e o Instituto Nacional da Pesca e Acuicultura, considerándose o tamaño mínimo de captura de 25 cm.
Especies
miniatura|331x331px|[[Oncorhynchus: Troita arco da vella. O. mykiss.]] miniatura|345x345px|[[Salmo: troita de mármore. S. marmoratus.]] Entre as especies de troitas máis importantes atópanse: a troita marrón (Salmo trutta), tamén chamada en España “troita común” por ser a autóctona do país, a troita arco da vella (Oncorhynchus mykiss), a troita dourada (Oncorhynchus aguabonita), a troita degolada “Lahontan” (Oncorhynchus clarkii henshawi) e a troita degolada “Bonneville” (Oncorhynchus clarkii clarkii). A seguinte é unha lista máis ampla de xéneros e especies de troitas:
Usos culinarios
miniatura|333x333px|Troita ao forno. A troita é o menos graxo dos peixes azuis (con só un 3% de graxa) e contén ácidos graxos omega 3. Na gastronomía española a troita consómese fresca, á prancha, “á Navarra”, afumada, ao forno e en conserva. Pode atoparse como troita en escabeche.
Candelaria Pérez
O nome de Candelaria Pérez pode referirse a:
Estiu 1993
Estiu 1993 é un filme catalán de 2017 dirixido por Carla Simón. O filme rodouse en diversas poboacións de La Garrotxa no verán de 2016. Trátase da primeira longametraxe da directora barcelonesa e está inspirada na súa propia experiencia. O filme estreouse na 67ª edición do Festival Internacional de Cinema de Berlín, onde gañou o premio GWFF ó mellor filme debut. Foi escollido como candidato de España para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 90ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Sinopse
Despois de que os seus pais morresen de SIDA, Frida (interpretada por Laia Artigas), unha nena de 6 anos, deixa Barcelona e vai vivir ó campo cos seus tíos e a filla deles, Anna (interpretada por Paula Robles), unha nena de 3 anos. Frida afrontará o seu primeiro verán coa nova familia adoptiva e a nova contorna rural ó que terá que adaptarse. Durante o verán de 1993, Frida aprenderá a aceptar a súa pena e a súa dor e os seus pais adoptivos aprenderán a querela como a súa propia filla.
I am...
I am… é o cuarto álbum de estudio lanzado pola cantante Ayumi Hamasaki oficialmente o 1 de xaneiro do ano 2002. Neste álbum pódese notar por primeira vez o cambio no contido das letras da artista, dende sentimentos de soidade, temor e tristeza expresados nos seus anteriores traballos, este contén letras moito máis esperanzadoras e en xeral, máis positivas, cambiando un pouco o enfoque musical da artista tamén.
Co lanzamento do primeiro single titulado "M”, lanzado en decembro do ano 2000, Ayumi deu os seus primeiros pasos ó traballar de compositora baixo o alias de CREA, compoñendo a letra e a música da canción. Dende o seu lanzamento e éxito, "M" converteuse nun dos clásicos da artista e nun dos singles mellor vendidos. Neste álbum Ayu comeza a separarse pouco a pouco do estilo J-Pop puro dos seus primeiros traballos, achegándose moito máis o uso de guitarras acústicas e eléctricas e máis toques de rock, cun claro reflexo no seu segundo single, "Never Ever". O terceiro single, "Endless Sorrow", foi regravado e rearranxado para o lanzamento deste álbum, con algúns cambios nas letras e cun toque moito máis acústico. Do cuarto single, titulado "Dearest", pódese mencionar que foi un dos endings do anime chamado Inuyasha, e tamén utilizouse a canción "No More Words", unha das cancións de apoio, nunha das películas da serie. "A Song Is Born" foi regravada xunto a cantante de Globe, Keiko e utilizada para unha campaña benéfica de Avex Trax titulada "Song+Nation", para recadar fondos para as vítimas do 11 de setembro dos Estados Unidos.
Martiño (antroponimia)
miniatura|250px|San Martiño, ó pé dun cruceiro moderno en Ourense. Martiño é un nome propio galego proveniente do latín Martinus, derivado de Mars, Martis, de Marte, o deus da guerra da mitoloxía romana. Por vir deste deus significa 'home marcial, belicoso, guerreiro'.
Celebra a festa o 11 de novembro, por San Martiño de Tours, pero tamén pode facelo o 20 de marzo (San Martiño Dumiense), o 13 de abril (San Martiño I papa) ou o 3 de novembro (San Martiño de Porres).
San Martiño de Tours
San Martiño de Tours (316-397) foi un soldado romano, natural da actual Hungría, que, segundo a lenda, rachou a súa capa en dúas para darlle a metade a un pobre morto de frío. Logo deixou o exército, bautizouse e pasou ó servizo de santo Hilario, en Poitiers, onde o nomearon bispo no 370.
Tempada 1980 do Campionato de Galicia de Rally
A tempada 1980 foi a 2ª edición do Campionato de Galicia de Rally. Comezou o 6 de abril de 1980 no Rally San Telmo e rematou o 9 de novembro do mesmo ano no Rally San Martiño. O vencedor foi o coruñés Carlos Piñeiro.
Iraklis Thessaloniki B.C.
O Iraklis Thessaloniki B.C. (en grego: ΚΑΕ Ηρακλής), é un equipo de baloncesto grego da cidade de Tesalónica, que xoga na A2 Ethniki, a segunda categoría do baloncesto heleno. Disputa os seus partidos como local no Ivanofio, con capacidade para 2.500 espectadores.
Historia
Forma parte dun club polideportivo creado en 1908, o Gymnastic Club Iraklis Thessaloniki, ao que tamén pertence a sección de fútbol, o Iraklis FC, aínda que a sección de baloncesto non se fundou ata 1924. O nome do equipo provén do deus grego Hércules. Gañou o primeiro Campionato de Grecia, en 1928, repetindo título en 1935, nos que son os seus únicos títulos. Xa na era moderna, permaneceu na A1 Ethniki ata o 2006, acadando os seus mellores resultados en 1995 e 2004, quedando en terceira posición. Participou en 16 ocasións en competicións europeas, sendo as súas mellores clasificacións as semifinais acandadas na Copa Saporta en 1995 e 1997.
Ligazóns externas
Sitio web oficial
Sistín, A Teixeira
Santa María de Sistín é unha parroquia do concello ourensán da Teixeira na comarca da Terra de Caldelas. No ano 2007 tiña 61 habitantes (36 homes e 25 mulleres) distribuídos en 3 entidades de poboación, o que supón unha diminución de 3 habitantes en relación ao ano 2000.
Innokentii Smoktunovskii
Innokenty Mikhaylovich Smoktunovsky (en Иннокентий Михайлович Смоктуновский) nado co apelido Smoktunovich en Tatyanovska o 28 de marzo de 1925 e finado en Moscova o 3 de agosto de 1994, foi un actor soviético, aclamado como o "rei dos actores soviéticos". Foi nomeado Artista do Pobo da URSS en 1974 e Heroe do Traballo Socialista en 1990.
Primeiros anos
miniatura|Smoktunovskii (esquerda) co seu irmán Vladimir e a súa tía en 1930 Smoktunovskii naceu nunha vila de Siberia nunha familia de campesiños de orixe belarusa. Rumoreouse que proviña dunha familia polaca, mesmo nobre, mais o propio actor desaprobou esas teoría afirmando que a súa familia era belarusa e non nobre. Serviu no exército soviético durante a segunda guerra mundial. En 1946, uniuse a unha compañía de teatro en Krasnoyarsk, e despois marchou a Moscova. En 1957, foi convidado por Georgy Tovstonogov para unirse ao teatro Bolshoi de Leningrado, onde abraiou o público coa súa dramática interpretación do príncipe en O idiota, de Dostoyevski. Un dos seus mellores papeis foi o protagonista de Tsar Fyodor Ioannovich de Aleksey Konstantinovich Tolstoy (Teatro Maly, 1973).
Carreira
Smoktunovskii fíxose máis célebre para o gran público como Yuri Detochkin na sátira de detectives de Eldar Ryazanov Beregis Avtomobilya (1966), que revelou os importantes dotes cómicos do actor. Máis adiante, interpretou a Petr Ilich Chaikovskii no filme Chaikovskii (1969), a Dyadya Vanya na versión de Andrei Konchalovsky da obra de 1970, o narrador de Zerkalo de Andrei Tarkovsky, o home vello en On Thursday and Never Again (1977), de Anatoly Efros e a Salieri na miniserie Маленькие трагедии (1979) de Mikhail Schweitzer baseada nas obras de Aleksandr Pushkin.
En 1990, Smoktunovskii gañou o premio Nika na categoría de mellor actor. Faleceu o mércores 3 de agosto de 1994 nun sanatorio, aos 69 anos.
Deborah Mailman
Deborah Mailman, nada o 14 de xullo de 1972 en Mount Isa, Queensland, é unha actriz australiana de cinema e televisión. É coñecida principalmente por interpretar a Kelly Lewis na serie de televisión australiana The Secret Life of Us. Ten ascendencia maorí e aborixe.
Philip Noel-Baker
Philip John Noel-Baker, nado o 1 de novembro de 1889 en Brondesbury Park (Londres) e finado o 8 de outubro de 1982 en Canterbury, foi un político, diplomático e atleta británico, que recibiu o Premio Nobel da Paz en 1959.
Traxectoria
De familia cuáquera educouse en Inglaterra e nos Estados Unidos. Participou nos Xogos Olímpicos de 1912, 1920 e 1924, levando unha medalla de prata en 1500 metros en Antuerpe 1920. Durante a primeira guerra mundial organizou a Friends' Ambulance Unit da fronte francesa e estivo no servizo de ambulancias da fronte italiana. Despois da guerra participou na formación da Liga de Nacións como axudante de Robert Cecil, foi profesor de dereito internacional na Universidade de Londres (1924-1929). Politicamente adscrito ó Partido Laborista competiu sen éxito na circunscrición de Coventry para o Parlamento en 1924, si accedeu nas eleccións de 1929, perdeu nas eleccións de 1931 e de novo volveu ó parlamento en 1936 por Derby, cando a circunscrición se dividiu en 1950 el pasou á de Derby sur e seguiu no parlamento ata 1970. En 1977 foi promovido a barón Noel-Baker. Foi presidente do Partido Laborista en 1946, secretario de Estado do Aire (1946-1947) e secretario de Estado para as relacións coa Commonwealth (1947-1950)
Arise O Compatriots, Nigeria's Call Obey
Arise, O compatriots, Nigeria's call obey (en inglés Erguédevos oh compatriotas, ao mandamento da chamada de Nixeria) é o actual himno nacional de Nixeria, adoptado en 1978.
Hünfeld
Política
250px|miniatura|Hünfeld.
Ortuella
miniatura|Localización do concello en Biscaia miniatura|Ortuella desde o monte Serantes Ortuella é un concello vasco da provincia de Biscaia. A súa poboación é de 8.412 habitantes (2011).
Partido de los Trabajadores de España
O Partido de los Trabajadores de España (PTE) foi un partido maoísta español fundado en 1979 tras unirse o Partido del Trabajo de España e a Organización Revolucionaria de los Trabajadores nun congreso de unificación. Nas eleccións municipais de 1979, os partidos que se coaligaron obtiveron un concelleiro en Madrid e dous en Zaragoza; porén non se conseguiu consolidar o proxecto e, en 1980, autodisólvese o PTE, integrándose parte dos seus dirixentes no PSOE.
Viktor Krovopuskov
Viktor Krovopuskov (en ruso: Виктор Кровопусков), nado en Moscova o 29 de setembro de 1948, é un tirador de esgrima ruso, xa retirado, gañador de catro medallas olímpicas de ouro.
Córvidos
miniatura|270px|[[Cyanocorax luxuosus]] miniatura|270px|[[Platylophus galericulatus]]
Viktor Krovopuskov
Traxectoria
Participou, aos 27 anos nos Xogos Olímpicos de 1976 celebrados en Montreal, gañando a medalla de ouro na proba individual e por equipos da modalidade de sabre, éxito que repetiu nos Xogos Olímpicos de 1980 de Moscova.
Córvidos
A dos córvidos (Corvidae) é unha familia de aves da orde das paseriformes, suborde dos	oscines, infraorde dos Corvida e superfamilia dos	corvoideos.
Viktor Krovopuskov
Traxectoria
Ao longo da súa carreira gañou catorce medallas no Campionato do Mundo de Esgrima, entre elas oito de ouro; así como dúas veces a Copa do Mundo da especialidade. No ano 1976 foi galardonado coa Orde da Bandeira Vermella do Traballo e en 1980 coa Orde de Lenin.
Córvidos
Actualmente (2021) 133 especies están incluídas nesta familia. Polo xeral teñen un tamaño medio maior que as das outras familias de paseriformes; de feito, a familia inclúe a algunhas das máis grandes especies da orde.
Os córvidos mostran unha intelixencia notábel para animais do seu tamaño, e están entre as aves máis intelixentes estudadas até agora. Unha revisión de 2004 suxeriu que a intelixencia dos córvidos é comparable á dos homínidos non humanos (chimpancés, orangutáns e gorilas) en termos de cognición social, razoamento causal, flexibilidade, imaxinación e prospección.
Descrición
A familia foi descrita en 1820 polo zoólogo inglés William Elford Leach, na obra Synopsis of the contents of the British Museum. Porén, o WoRMS atribúe a súa descrición ao zoólogo irlandés Nicholas Aylward Vigors.
Xéneros
Segundo o WoRMS:
Segundo o GBIF:
Segundo o ITIS:
Hábitat e distribución
Ocupan unha gran variedade de hábitats, incluíndo bosques, praderías, desertos, terras de cultivo e cidades, por toda a Terra, excepto Nova Zelandia e varias illas oceánicas, e as zonas extremas do Ártico e da Antártida.
Filoxenia
Platylophus galericulatus inclúese tradicionalmente nos córvidos, pero quizais non sexa un verdadeiro membro desta familia, posiblemente estando máis próximo á dos Malaconotidae ou á dos Laniidae. Polo momento é mellor consideralo como un Corvidae incertae sedis.
Así mesmo, Pseudopodoces humilis é, de feito, un membro da familia dos páridos.
A seguinte árbore filoxenetica presenta os coñecementos actuais sobre a filoxenia da familia dos córvidos segundo J. Boyd:
En Galicia
En Galicia encóntranse as especies Corvus corax, Corvus corone, Corvus monedula, Garrulus glandarius, Pica pica e Pyrrhocorax pyrrhocorax.
Cristosende
O topónimo galego Cristosende pode referirse a:
Santo André de Cesar, Caldas de Reis
Santo André de Cesar é unha parroquia que se localiza no leste do concello de Caldas de Reis. Segundo o IGE en 2011 tiña 667 habitantes (364 mulleres e 303 homes) distribuídos en 8 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 785 habitantes.
Linda coas parroquias de Troáns en Cuntis, Saiáns en Moraña, Arcos da Condesa, Caldas de Reis (San Tomé e Santa María), Bemil e San Clemente de Cesar  en Caldas de Reis
Rocío Mosquera
miniatura|300px|Rocío Mosquera (esquerda) e [[Rafael Bengoa (dereita), conselleiro de Sanidade do Goberno Vasco, no Consello Interterritorial de Saúde (29 de febreiro de 2012).]] Rocío Mosquera Álvarez, nada en Gomesende en 1956, é unha médica e política galega do PPdeG.
Traxectoria
Licenciouse en Medicina pola Universidade de Santiago de Compostela e especializouse en cirurxía xeral e na medicina do aparato dixestivo. Despois de estar traballando como inspectora médica, na década de 1980 comezou a acceder a postos de xestión e responsabilidade na administración sanitaria. Foi directora de Atención primaria na área de Santiago de Compostela en 1987 e catro anos máis tarde pasou a dirixir o servizo de inspección sanitaria da Consellería de Sanidade.
En 1994 foi designada subdirectora xeral de Atención Especializada do Sergas, despois asesorou na dirección xeral de Saúde pública (1999-2001) e en 2002 pasou á empresa privada como xerente desde 1994 a 1998; de asesora da Dirección Xeral de Saúde Pública desde 1999 a 2001, e foi xerente da clínica privada Nuestra Señora de la Esperanza, de Santiago de Compostela. Tamén tivo diversos empregos como consultora e formou parte do padroado de distintas fundacións sanitarias, entre elas as dos hospitais de Cee e de Ribeira.
En 2009 regresou á administración pública ao ser nomeada xerente do Sergas, o segundo posto en importancia dentro da Consellería de Sanidade, dirixida por Pilar Farjas. En xaneiro de 2012 substituíu a Farjas como conselleira.
Durante a súa xestión, entre outras cousas, rematáronse as obras e inaugurouse un novo hospital en Vigo. Logo da inauguración do hospital produciuse unha manifestación, o 3 de setembro de 2015, de protesta polo que os manifestantes entendían como erros no servizo e privatizacións de actividades no hospital, como a limpeza, a cafetería ou o aparcadoiro. Foi cesada en outubro de 2015.
Barrika
miniatura|Localización do concello en Biscaia miniatura|Costa de Barrika Barrika é un concello vasco da provincia de Biscaia. A súa poboación é de 1 516 habitantes (2011).
Francisco López Barxas
Francisco López Rodríguez, coñecido co heterónimo Francisco López Barxas, nado en Ponte Barxas (Padrenda) o 24 de abril de 1952, é un escritor, xornalista e crítico galego.
Traxectoria
Licenciouse en Filosofía e Letras pola Universidade Complutense de Madrid e viviu nesta cidade durante varios anos, traballando como crítico literario, dirixindo revistas de literatura e tamén como profesor de lingua e literatura española. A comezos da década dos noventa regresa a Galicia para encargarse da dirección do Xornal Diario, un medio editado en Pontevedra que desapareceu en 1992.
En 2000 consegue un posto como editor do informativo Bos días, da TVG, traballo no que continúa ata 2003, cando ascende ao cargo de redactor xefe de informativos desa cadea. En 2005, deixa o posto.
En 2009, logo da vitoria electoral de Alberto Núñez Feijóo, é designado director xeral de Promoción e difusión cultural, dentro da consellería de Cultura e Turismo. Meses despois reestrutúranse as competencias e López Barxas pasa a ser director xeral do Libro, bibliotecas e arquivos, posto no que permanece ata que cesa en xaneiro de 2012.
Carbonilo
150px|miniatura|Grupo carbonilo.
En química orgánica o carbonilo é un grupo funcional que consiste nun átomo de carbono cun dobre enlace cun átomo de osíxeno (C=O). A palabra carbonilo pode referirse tamén ao monóxido de carbono como ligando nun complexo inorgánico ou organometálico (por exemplo, níquel carbonilo); neste caso, o carbono ten un dobre enlace co osíxeno. Un grupo carbonilo caracteriza os tipos seguintes de compostos (-CO quere dicir un grupo carbonilo):
Reactividade
miniatura|Grupo carbonilo. O osíxeno é máis electronegativo ca o carbono, e así retira densidade eloectrónica do carbono incrementando a polaridade do enlace. Por tanto, o carbono do carbonilo faise electrofílico, e así máis reactivo cara aos nucleófilos. Ademais, o osíxeno electronegativo pode reaccionar cun electrófilo; por exemplo un protón nunha solución ácida ou outro ácido de Lewis.
Os hidróxenos alfa dun composto carbonilo son moito máis ácidos (~103 veces máis ácidos) ca un enlace carbono-hidróxeno típico. Por exemplo, os valores pKa do acetaldehido e a acetona son 16,7 e 19, respectivamente. Isto é así porque un carbonilo está en resonancia tautomérica cun enol. A desprotonación do enol cunha base forte produce un enolato, o cal é un poderoso nucleófilo e pode alquilar electrófilos como outros carbonilos.
As amidas son as combinacións de carbonilo máis estables debido á súa gran estabilización por resonancia entre os enlaces nitróxeno-carbono e carbono-osíxeno.
Os grupos carbonilo poden ser reducidos polos reactivos hidruros como NaBH4 e LiAlH4, e polos reactivos organometálicos como os reactivos de organolitios e os reactivos de Grignard.
Outras reaccións importantes deste grupo inclúen:
Compostos carbonilos α,β-insaturados
Os compostos carbonilos α,β-insaturados son unha clase importante dos compostos carbonilos coa estrutura xeral Cβ=Cα−C=O. Nestes compostos o grupo carbonilo está conxugado cun alqueno, e disto proveñen algunhas propiedades especiais. Algúns exemplos dos compostos carbonilos α,β-insaturados son a acroleína, o óxido de mesitilo, o ácido acrílico, e o ácido maleico. Os compostos carbonilos insaturados poden prepararse no laboratorio tamén pola reacción aldólica ou pola reacción de Perkin.
O grupo carbonilo, sexa aldehido ou ácido, atrae cara a el os electróns do alqueno, e entón o grupo alqueno nun composto carbonílico insaturado está desactivado cara a electrófilos como o bromo ou o cloruro de hidróxeno. Como regra xeral, cos electrófilos asimétricos, o hídróxeno agrégase á posición α nunha adición electrofílica. Por outra parte, estes compostos son activados cara aos nucleófilos na adición nucleofílica.
Decúbito
250px|miniatura|dereita|Individuo deitado en posición de decúbito prono. Decúbito é un termo médico que fai referencia á posición corporal no que o paciente fica deitado. Deriva da palabra latina decumbere (deitarse, xacer). Dentro da posición de decúbito, existen variacións en función da posición específica.
Tipos de posición
As formas de decúbito inclúen :
Ramón Landriz Lenza
Ramón Landriz Lenza, finado en Lugo o 27 de outubro de 1915, foi un avogado e político galego.
El Cometa
Historia e características
Apareceu o 27 de marzo de 1910. Periódico decenal ("visible los días 7, 17 y 27") fundado e dirixido por Ramón Cabanillas. Apoiou a campaña da Liga Agrario-Redencionista. Periódico satírico, pronto cesou a súa publicación.
Ramón Landriz Lenza
Traxectoria
Foi presidente da banda municipal de Lugo e do Orfeón Gallego. Concelleiro en Lugo, logo da dimisión de Ángel López Pérez en febreiro de 1910, foi nomeado alcalde de Lugo en abril, permanecendo no cargo ata 1911.
Vida persoal
Casou con Josefina Merckling Hemmer.
Eugenia Pereira Rodríguez
Eugenia Pereira Rodríguez, nada no Carballiño o 3 de abril de 1895 e finada en Barcelona o 27 de xaneiro de 1984, foi unha farmacéutica galega, a primeira muller galega que obtivo a licenciatura de Farmacia de acordo coa Lei de 1910. Anteriormente, Manuela Barreiro Pico obtivera dita licenciatura grazas a un permiso.
Traxectoria
A súa nai, Purificación Rodríguez, era comerciante. Non foi recoñecida polo seu pai, César Pereira Munín, avogado e notario, e fillo tamén dun notario, até o ano 1913. Estudou tres anos por libre no Instituto provincial de Ourense, hoxe Instituto Otero Pedrayo. Conseguiu sortear a oposición do seu pai e continuar os estudos na universidade.
Inscribiuse en Farmacia en 1917 na Universidade de Santiago de Compostela combinando a opción libre e oficial e licenciouse en 1922-1923. En 1920 tamén realizou na Facultade de Medicina a especialidade de hixienista. Doutorouse en Química pola Universidade Central de Madrid, e pouco despois en Farmacia. Segundo consta no seu expediente universitario, presentou a memoria Aplicación del Cloro en la depuración bacteriológica de las aguas potables de Madrid na Sociedad Española de Higiene. Foi a primeira galega que formou parte da Sociedade Española de Física e Química, en 1922.
en 1924, foi a primeira licenciada galega en conseguir unha bolsa de estudos da Junta de Ampliación de Estudos a través da Facultade de Ciencias da Universidade de Santiago de Compostela para ampliar os seus coñecementos en enoloxía en 1923, viaxando a École Chimie en Bordeos, Francia, e tamén conseguiu outra que lle permitiu traballar no Instituto Pasteur de París.
En 1927 obtivo a praza de xefa do laboratorio químico da aduana de Barcelona, á que se presentara con vistas á futura creación dunha praza en Vigo. Alí monta o seu propio laboratorio, que inicialmente chamouse Pemur e logo Pereira, situado en Castelldefels. Eugenia rexistrou a seu nome varias patentes relacionadas coa fabricación de pasta dentífrica. Deste laboratorio saíron moitos produtos, entre eles a pasta dentífrica Pemur, o Fluident, lapis de beizos, tratamentos para o calzado, preparados de pólvora, como o Soldent e medicamentos para a muller, como as pílulas circasianas. O primeiro deterxente líquido que se vendeu en España saíu deste laboratorio.
Casou con Manuel Castells e tivo dúas fillas, María Eugenia e Aurora. Maria Eugenia Castells Pereira foi premio extraordinario de licenciatura en Farmacia e en xuño de 2013 figuraba o seu nomeamento como presidenta dunha SICAV.
Bandeira do Iemen
A bandeira do Iemen (en árabe: علم اليمن‎‎) foi adoptada o 22 de maio de 1990, día da unificación de Iemen do Norte e Iemen do Sur.
Deseño
O patrón de cores de vermello, branco e negro en franxas tamén estivo presente nas bandeiras do Iemen do Norte e do Sur, símbolo panárabe, como son as bandeiras de Exipto, Siria, Iraq, entre outras.
Segundo a descrición oficial, o vermello representa o sangue dos mártires e a unidade; o branco para un futuro brillante; negro para o escuro pasado.
Xenopsylla cheopis
A Xenopsylla cheopis, coñecida como pulga da rata oriental, é unha especie de insecto sifonáptero da familia Pulicidae. Estas pulgas son parasitos dos roedores, principalmente do xénero Rattus, e son un vector primario para a peste bubónica e o tifo murino. A transmisión destas enfermidades ocorre cando a pulga se alimenta primeiro dun roedor infectado e despois pica a un humano.
Historia
A especie foi atopada en Exipto por N. C. Rothschild e Karl Jordan e descrita en 1903. Recibiu inicialmente o nome de Pulex cheopis. O nome cheopis púxollo Rothschild pola pirámide de Queops (Cheops), xa que foi descuberta en Exipto.
Características
A pulga da rata oriental non ten peites xenal ou pronotal. Esta característica pode utilizarse para diferenciar a Xenopsylla cheopis da pulga do gato (Ctenocephalides felis), pulga do can (Ctenocephalides canis) e outras pulgas.
O corpo da pulga mide arredor de 2,5 mm. A súa anatomía está estruturada para que lle sexa máis fácil dar grandes saltos para pasar dun hóspede a outro. O seu corpo divídese nas tres rexións típicas dos insectos: cabeza, tórax e abdome. A cabeza e o tórax teñen filas de sedas (chamadas peites) e o abdome consta de oito segmentos visibles.
A boca da pulga ten dúas funcións: produce saliva e chucha sangue (e nas infeccións regurxita parte do sangue). As pulgas son capaces de ulir o dióxido de carbono expulsado durante a respiración dos seus hóspedes e chouta rapidamente á fonte de dióxido de carbono para alimentarse nun novo hóspede. As pulgas son insectos sen ás, pero, aínda que non poden voar, dan grandes saltos de ata 200 veces a lonxitude do seu corpo (uns 50 cm) e ata 130 veces a altura do seu corpo (uns 33 cm). As súas patas constan de catro partes: coxa, fémur, tibia e tarso.
Transmisión de enfermidades
Esta especie pode actuar como vector da peste (causada pola bacteria Yersinia pestis), o tifo murino (causado pola bacteria Rickettsia typhi), e tamén pode actuar como hóspede intermedio para as tenias Hymenolepis diminuta e Hymenolepis nana (alberga os cisticercos da tenia). As enfermidades poden ser transmitidas dunha xeración de pulgas á seguinte a través dos ovos, como ocorre co tifo murino. No caso da peste bubónica a pulga adquire a bacteria ao chuchar sangue dun individuo infectado; esta crece no seu intestino anterior (zona do proventrículo) formando un biofilme que orixina un tapón que lle impide tragar ao animal; cando a pulga se alimenta de sangue este remove parte das bacterias do tapón, pero non o pode tragar, polo que o regurxita xunto coas bacterias na ferida da picada na pel do mamífero, e desta maneira a bacteria infecta a outro individuo mamífero.
Ciclo vital
miniatura|300px|Macho e femia de Xenopsylla cheopis. O ciclo de vida desta especie consta de catro estadios. O primeiro estadio é o ovo. Os ovos son microscópicos e brancos e caen facilmente da femia ao chan ou desde o animal onde os puxo. Se os deposita sobre o animal, caen axiña ao po ou no lugar onde se deita o animal. Se os ovos caen inmediatamente ao chan, caen nas gretas do terreo onde permanecen seguros ata que se produza a eclosión dez días despois (ou máis segundo as condicións do ambiente). Orixinan unha larva que ten un aspecto moi similar a un verme e ten uns dous milímetros de longo, cun pequeno corpo e pezas bucais. Neste estadio, a pulga non se alimenta de sangue, senón que come células mortas da pel, excrementos de pulga, e outros pequenos parasitos que atopa no po. Cando a larva está madura constrúe un casulo de seda arredor do seu corpo e convértese nunha pupa. A pulga permanece como pupa dunha semana a seis meses e sofre unha metamorfose. Emerxe transformada en adulto. Agora vive nun hóspede e aliméntase de sangue do seu hóspede e aparéase con outras pulgas. Unha femia pode aparearse unha vez e poñer ovos todos os días, poñendo uns 50 ovos por día.
Experimentalmente demostrouse que as pulgas prosperan en condicións climáticas secas con temperaturas de 20-25 °C. Poden vivir un ano e permanecer nalgunhas ocasións no casulo en estado de pupa ata un ano se as condicións non son favorables.
Mesoplodon hotaula
Mesoplodon hotaula é unha especie de mamífero cetáceo odontoceto da familia dos zifíidos e subfamilia dos zifioideos, unha das quince integradas no xénero Mesoplodon.
É a especie menos coñecida do xénero.
Descrición
A espeie foi descrita en 1963 polo paleontólogo, zoólogo e artista esrilanqués Paulus Edward Pieris Deraniyagala no se traballo "A new beaked whale from Ceylon". Ceylon Today 12: 13-14.
Etimoloxías
O epíteto específico, hotaula, deriva de dúas palabras que na lingua cingalesa (sinhala) que significan "bico acabado en punta".