cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Pilar Vicente de Foronda
Traxectoria
Durante os anos 2015, 2016 e 2017 dirixiu xunto a Laura Freixas o ciclo "Ni ellas musas ni ellos genios", que tivo lugar no espazo CaixaForum de Madrid, onde intelectuais como Geneviève Fraisse, Margarita Borja, Amelia Valcárcel, Rosa Montero ou Carmen Alborch, revisaron as biografías dalgunhas célebres parellas de artistas de diferentes procedencias, como Simone de Beauvoir, Marie Curie ou Madame de Stael, entre outras.
Jameson (whisky)
miniatura|Botellas de Jameson whisky. Jameson é unha destilería de whisky irandés mesturado. Actualmente é destilado na cidade de Cork, aínda que orixinalmente, en 1780, era destilado en Dublín, onde se segue a realizar a mestura. As súas vendas anuais superan os 22 millóns de botellas, facendo de Jameson o whisky irlandés máis vendido do mundo.
Historia
miniatura|Pote histórico de fabricación de whisky no complexo de destilado de Jameson en [[Midleton, Cork.]] A compañía foi fundada polo escocés John Jameson, emparentado coa familia Haig, destiladores de Whisky escocés. O seu fillo emparentouse coa familia Stein, un dos maiores destiladores de Escocia e propietarios da destilería de Bow Street, en Dublín. Os Haig tamén estaban emparentados cos Stein por medio dun matrimonio anterior. John Jameson adquiriu a destilería de Bow Street en 1780, producindo 30.000 gallons anuais. Contra o século XIX xa era o segundo produtor de whisky en Irlanda e un dos maiores produtores do mundo, con 1 000 000 de galóns anuais. Dublín converteuse no epicentro da produción de whisky a nivel mundial. En 1805 converteuse no maior produtor mundial.
A compañía Cork Distillers uniu forzas cos seus rivais John Jameson e John Powers para formar o Irish Distillers Group en 1966. A nova Midleton Distillery, construída por Irish Distillers, produce actualmente a meirande parte do whisky irlandés que se vende en Irlanda. As novas instalacións lindan coas antigas, convertidas na actualidade nunha atracción turística.
A marca Jameson foi adquirida polo grupo francés Pernod Ricard en 1998, cando os franceses mercaron Irish Distillers.
Variedades de whisky
Ademais do Jameson Original, as reservas de Jameson inclúen:
Cuélebre
miniatura|dereita|290px|Talla de madeira dun cuélebre. O cuélebre na mitoloxía asturiana é un ser con forma de dragón-serpe con ás.
En Asturias cóntase que unha das súas funcións é a de ollar polos tesouros. Na mitoloxía ástur son comúns as referencias a estes tesouros agochados, que xeralmente consisten en pezas de ouro de moito valor. Para a súa procura hai unhas guías chamadas lliendas que describen os lugares onde se atopan.
O Cuélebre é molesto para os homes que moran preto de onde se agochan, que pode ser unha fraga, unha cova ou unha fonte, xa que deixar ouvir asubíos terríbeis e ten por costume xantar persoas, tanto vivas coma mortas. Para evitar que isto ocorra dánselle alimentos, como boroña.
O punto feble do Cuélebre é a gorxa, xa que o resto do corpo fica cuberto por unhas duras escamas que o tornan invulnerábel. Ao facerse vellos, vanse ao fondo do mar a coidar os seus tesouros e descansar.
Lendas
Hai moitas historias nas que se conta como os campesiños chegaron a vencelo mediante enganos e así vense ceibes de ter que alimentalo, como por exemplo a que conta que uns monxes, cansados de teren que darlle de xantar para evitar que se levara os cadáveres do convento, decidiron darlle un pan con alfinetes que lle causou a morte.
Ramón Sordo Sotres recolle unha lenda de Valle Baju onde os nuberus entran nas simas (torcas en asturiano) para extraerlles sangue ós cuélebres. Outra historia semellante de Cabrales fala duns misteriosos persoeiros chamados gurmantes que entraron nunha torca a capturar un cuélebre, avisando á xente que recollera o gando, pois provocarían unha tormenta de saraiba. Finalmente conseguen atrapar o cuélebre atándoo cos cordóns dos zapatos. Estes mesmos persoeiros, chamados tamén grumantes, aparecen nun relato recollido por Álvarez Peña en Piloña.
Candidatura Independiente
Candidatura Independiente-El Partido de Castilla y León (Candidatura Independente-O Partido de Castela e León en galego) (PCAL-CI) é un partido político español fundamentalmente activo en Valladolid. Defínese como un partido de centro e progresista, pero tamén é de ideoloxía rexionalista castelanista. A súa actividade política limítase á Comunidade autónoma de Castela e León. En 2009 o partido anunciou a súa integración no Partido de Castilla y León, denominación do Partido Castellano na devandita Comunidade autónoma.
Resultados electorais
Nas eleccións autonómicas de 1999 tivo 810 votos (0,48%)e 9 concelleiros, e nas eleccións autonómicas de 1995 2.199 votos (0,14%).
Nas eleccións municipais do 25 de maio de 2003 presentáronse nas provincias de Valladolid, Palencia e Zamora, obtendo 13.977 votos e 65 concelleiros. Nas eleccións autonómicas da mesma data, obtiveron 11.800 votos (0,73%) sendo a sexta forza política de Castela e León.
Candidatura Independiente tivo os seus mellores resultados nas eleccións autonómicas do ano 2007, pois acadou a cifra de 16.435 votos (1,10%), converténdose na quinta forza política de Castela e León nesas eleccións. Nas municipais dese ano obtiveron 19.885 votos e 149 concelleiros.
En 2011, Candidatura Independiente decidiu unirse á unha coalición de partidos rexionalistas e independentes liderados polo PCAS chamada PCAL-CI. Porén, Candidatura Independiente finalmente rompeu o acordo e non se integrou no PCAL, pero participou nas eleccións municipais e autonómicas de 2011 baixo as siglas PCAL-CI, o que provocou que o PCAL acusará a CI de apropiarse das súas siglas.
Nas elección a Cortes de Castela e León de 2011 e ás Cortes Xerais de 2011 presentouse dentro da candidatura: Partido de Castilla y León (PCAL) / (PCAL-CI).
Nas eleccións autonómicas e municipais de 2015, CI presentou unha candidatura conxunta coa marca branca de partidos locais e independentes Ciudadanos de Centro Democrático (CDC), presentandose ás eleccións baixo as siglas CI-CDC. Isto xerou unha polémica polo uso do cor laranxa, dun logotipo e dun nome parecido ao de Ciudadanos (C's). C's en Castela e León denunciou o plaxio das súas siglas que ,segundo a súa opinión,CI-CDC estaba a facer. C's levou a súa denuncia perante a Xunta electoral, pois entendía que o logotipo de CI-CDC podía provocar confusión, porén a súa denuncia foi rexeitada pola propia Xunta electoral. CI-CDC presentou candidaturas en 54 concellos de Valladolid e ás Cortes de Castela e León. O partido logrou uns bos resultados electorais (aínda que foron inferiores aos obtidos nos comicios anteriores), pero ficou a dúbida se unha parte do seu éxito debeuse á confusión xerada pola semellanza das súas siglas coas de C's.
Resultado eleccións municipais de Castela e León de 2011: Concelleiros 78, votos: 14.896, porcentaxe: 1,03%
Resultados eleccións ás Cortes de Castela e León de 2015: Escanos: 0, votos: 12.735, porcentaxe: 0,94%
Resultado eleccións municipais de Castela e León de 2015: Concelleiros 40, votos: 13.593, porcentaxe: 0,99%
Varegos
Os varegos ou varengos eran unha tribo pertencente ao grupo escandinavo procedente do territorio que actualmente corresponde a Suecia e Dinamarca.
Dedicábanse ao comercio, á piratería e a actividades mercenarias e actuaban nos sistemas e portos fluviais do que máis tarde sería Rusia, chegando a alcanzar o Mar Caspio e Constantinopla. Segundo a opinión máis estendida, o seu nome provén do nórdico antigo væringjar, unha suposta forma plural de várar: "promesa, palabra de honra".
Os eslavos orientais e os bizantinos non distinguían aos escandinavos doutros pobos xermánicos cando utilizaban este termo. Na Crónica de Néstor, emprégase incluíndo aos daneses e os anglos.
Skagafjarðarsýsla
Skagafjarðarsýsla é un dos 23 condados de Islandia. Está situado ao norte do país e pertence á rexión de Norðurland Vestra.
Xeografía
Este consdado está situado ao norte de Islandia, na rexión de Norðurland Vestra. O condado de Skagafjarðarsýsla limita cos condados de Austur-Húnavatnssýsla ao oeste, Eyjafjarðarsýsla ao leste e coas cidades independentes de Siglufjörður e Ólafsfjörður ao noroeste e Sauðárkrókur ao norte e totalmente rodeada por este condado agás unha franxa costeira. A súa superficie é de 5.544 quilómetros cadrados e a súa altitude media é 357 msnm. No que respecta ao clima, os invernos son fríos e os veráns temperados.
Demografía
Skagafjarðarsýsla conta cun total de 4.294 habitantes para unha superficie de 5.044 quilómetros cadrados, polo que a súa densidade de poboación é de 0,77 habitantes por quilómetro cadrado.
Municipios
Skagafjarðarsýsla está composto polos seguintes municipios:
Localidades
Skagafjarðarsýsla comprende as seguintes localidades:
Gran Premio da China de 2017
O Gran Premio de China de 2017 oficialmente 2017 Formula 1 Heineken Chinese Grand Prix foi unha carreira de Fórmula Un celebrada o 9 de abril de 2017 no Circuíto Internacional de Xangai da China. Foi a segunda carreira da tempada de Fórmula Un 2017, e marca o décimo cuarta vez que o Gran Premio da China disputouse como unha rolda do Campionato Mundial de Fórmula 1.
A carreira estivo marcada por dificultades nas sesións de adestramentos do venres, cando o clima en Xangai provocou que o helicóptero médico estivese dispoñible e só puidéronse disputar 20 minutos de carreira. Lewis Hamilton logrou a súa sexta pole consecutiva no Gran Premio da China, diante de Sebastian Vettel e o seu compañeiro de equipo Valtteri Bottas. A carreira comezou coa pista mollada, pero non houbo choiva durante a carreira, e Hamilton liderou a carreira de principio a fin e estableceu a volta rápida. Vettel entrou en boxes para cambiar de pneumáticos intermedios a slick durante un coche virtual da seguridade, caendo á sexta posición, pero recuperou ao segundo lugar. O piloto do día foi Max Verstappen que comezou 16º e adiantou a nove coches na primeira volta, logrou chegar ata a segunda posción pero acabou terceiro.
Carreira
Choveu de maneira considerable na mañá da carreira, pero a saída realizaouse seguindo o procedemento estándar. Todos excepto Sainz optaron por comezar con pneumáticos intermedios en lugar de slicks. Vettel foi investigado por estar fóra de posición ao principio, mentres o seu coche estaba fóra da súa caixa de boxes cara a Hamilton, pero finalmente non recibiu ningunha sanción. As primeiras voltas viron unha colisión entre Pérez e Stroll deixando Stroll chantado nunha trampa de grava e provocando un coche de seguridade virtual durante o cal Vettel entrou a poñer slicks. Pouco despois Giovanizzi sufriu un accidente importante na liña de meta, que provocou a saída do coche de seguridade que permitiu á maioría dos pilotos entrar en boxes a cambiar a slicks. Hülkenberg recibiu unha penalización de cinco segundos por adiantar a Grosjean baixo o coche virtual de seguridade, e unha penalización de dez segundos por superar a Ericsson baixo o safety car.
No momento en que o coche de seguridade entrou, Hamilton lideraba diante de Ricciardo e Verstappen, que fixera unha serie de adiantamentos en condicións esvaradizas, cos Ferraris cuarto e quinto. Verstappen superou a Ricciardo na volta 11 para o segundo lugar, logo de comezar 16º, demostrando novamente a súa habilidade en condicións difíciles (similares ao Gran Premio do Brasil de 2016). Cos Ferraris incapaces de adiantar a Ricciardo, Hamilton e Verstappen sacaron unha vantaxe significativa, con Hamilton catro segundos por diante de Verstappen e nove segundos por diante de Ricciardo na volta 20, volta na que Vettel superou a Räikkönen. Dúas voltas despois, Vettel alcanzou a Ricciardo e pechou rapidamente a distancia con Verstappen. Na volta 27, Hamilton construíra unha vantaxe de 8,5 sobre Verstappen con Vettel preto de 1,5 segundos máis atrás, e Ricciardo e Räikkönen a 2 e 4 segundos detrás de Vettel. Verstappen cometeu un erro na volta 29, bloqueando e permitindo a Vettel poñerse segundo, 10´6 segundos detrás de Hamilton a falta de 27 voltas. Verstappen detívose para poñer pneumáticos novos na volta seguinte, volvendo á pista 6º detrás de Bottas.
Verstappen mostrou unha gran mellora cos seus pneumáticos novos, adiantando rapidamente a Bottas, o que levou a paradas en boxes para Vettel (que estaba perdendo tempo ante Hamilton) e logo para Hamilton na volta 37, que volveu á pista con pneumáticos brandos xusto por diante de Räikkönen. Räikkönen foi o último dos seis mellores pilotos en parar para cambiar os pneumáticos malia as súas repetidas queixas de problemas cos pneumáticos, probablemente porque o pitting provocoulle pasar de segundo a sexto, detrás dos dous coches de Red Bull. Na volta 42 os cinco primeiros eran Hamilton, Vettel, Verstappen, Ricciardo e Räikkönen. Os Red Bulls loitaron pola última posición no podio nas últimas voltas, pero Ricciardo non logrou superar ao seu compañeiro de equipo, e a orde mantívose sen cambios durante as últimas 15 voltas. Sainz, Magnussen, Pérez e Ocon completaron os dez primeiros.
A carreira foi a 54ª vitoria de Hamilton na Fórmula 1, a súa quinta vitoria no Gran Premio da China (anteriormente gañou no Gran Premio da China de 2008, 2011, 2014, e 2015), e a 65ª vitoria para Mercedes na súa 150ª carreira na F1. Con Hamilton gañando a carreira e Vettel en segundo lugar, os dous chegaran á terceira carreira do campionato en Bahrain empatados no Campionato Mundial de pilotos con 43 puntos, pero con Mercedes diante de Ferrari no Campionato de Construtores. A volta rápida da carreira estableceuna Lewis Hamilton na volta 44 nun tempo de 1:35.378, máis de catro segundos máis rápido que a volta rápida de Nico Hülkenberg de 1:39.824 na carreira de 2016. Hamilton converteuse no segundo piloto, logo de Schumacher, en gañar cinco ou máis veces en tres pistas diferentes. E igualou a marca de Alain Prost de 106 podios. A carreira foi o seu terceiro "grand slam" (pole, vitoria, volta rápida e liderar todas as voltas da carreira). Hamilton tamén igualou o récord de Jim Clark de 11 "hat-tricks" (carreiras gañadas logrando tamén a pole mentres e a volta rápida.
Prognoz
miniatura|Maqueta dun satñelite Prognoz. Prognoz foi o nome dunha serie de satélites científicos soviéticos para o estudo do Sol e a súa interacción coa Terra.
Características
Os satélites Prognoz divídense á súa vez en dúas familias: os Prognoz SO (as tres primeiras unidades de satélites Prognoz) e os Prognoz SO-M (o resto de satélites). A forma xeral dos satélites era a mesma: estaban formados por unha estrutura principal cilíndrica de 2 m de diámetro e 0,925 m de altura con tapas esféricas que acollía a instrumentación e o equipamento. Os sensores e medidores atopábanse na superficie externa da estrutura e a enerxía era proporcionada por catro paneis solares que alimentaban unhas baterías. Os Prognoz SO tiñan unha masa duns 845 kg, mentres que os SO-M variaban entre 900 e 1000 kg. Estabilizábanse mediante xiro, apuntando ao Sol.
Lanzáronse dez satélites Prognoz, todos mediante foguetes Molniya M, entre 1972 e 1985. Prognoz 10 foi tamén coñecido como Interkosmos 23 ao levar instrumentación de Checoslovaquia no marco do programa Interkosmos.
Trastorno de personalidade esquizoide
O trastorno de personalidade esquizoide é un trastorno de personalidade primariamente caracterizado por falta de interese en relacións sociais, tendencia ao illamento e á introspección, e friaxe emocional, e simultaneamente por unha rica e elaborada actividade imaxinaria interior. Aínda que os termos sexan parecidos, o trastorno de personalidade esquizoide non é o mesmo que esquizofrenia (aínda que haxa unha prevalencia maior de persoas con este trastorno en familias con esquizofrenia e ambos compartan características como distanciamento ou embotamento afectivo).
Historia
O termo "esquizoide" foi creado en 1908 por Eugen Bleuler para designar unha tendencia de dirixir a atención para a vida interior en vez de para o mundo exterior, un concepto próximo da "introversión" de Carl Jung. Bleuler tamén designou o esaxeración mórbida mais non-psicótica desa tendencia como a "personalidade esquizoide".
Desde entón, os estudos sobre a personalidade esquizoide teñen seguido dous camiños distintos: por un lado, a tradición da psiquiatría descritiva, que se foca no comportamento observable e nos síntomas descritibles, que é exposta nas descrición presentadas no DSM e na CID; e por outro lado, a tradición da psiquiatría dinámica, que inclúe o estudo das causas ocultas e/ou inconscientes da personalidade.
A tradición descritiva comeza coa descrición que Ernst Kretschmer (1925) fai do comportamento esquizoide, que el catalogou en tres tipos de características: (1) insociabilidade, tranquilidade, reserva, seriedade e excentricidade; (2) timidez, segredo sentimental, sensibilidade, nervosismo, excitabilidade e gosto pola natureza e polos libros; e (3) docilidade, amabilidade, honestidade, indiferenza, silencio e actitudes emocionais frías. Nesas características podemos ver as raíces da división (no DSM-IV) do carácter esquizoide en tres diferentes trastornos de personalidade, aínda que o propio Kretschmer non concibise a separación deses comportamentos até ao punto do illamento radical entre eles, considerando, en vez diso, que eles se encontran simultaneamente presentes nos individuos esquizoides. Para Kretschmer a maioría dos esquizoides non son ou hipersensibles ou fríos, senón hipersensibles e fríos "ao mesmo tempo" en diferentes proporcións relativas, con tendencia para moverse entre estas dimensións dun comportamento para o outro.
Criterios de diagnóstico
O diagnóstico está baseado nas experiencias reportadas polo paciente, como tamén marcadores do trastorno observados por un profesional da saúde mental. A lista de criterios, que precisan ser alcanzados para o diagnóstico, está descrita no DSM-IV.
A última versión do Diagnostic and Statistical Manual of Mental Disorders (DSM) - a guía estadounidense amplamente usada por médicos na procura dun diagnóstico de enfermidades mentais – define o TPE como: "un patrón invasivo de distanciamento das relacións sociais e un alcance restricto de expresión de emocións, que comeza no inicio da idade adulta e está presente nunha variedade de contextos".
Os criterios son (polo menos catro):
Para o DSM-V, está proposto que o trastorno de personalidade esquizoide deixe de ser considerado como un tipo específico, mais si como unha combinación de trazos de personalidade patolóxicos (retraemento social, illamento social, fuga á intimidade, afectividade restrcita, anedonía)
A CID-10 da Organización Mundial da Saúde define o TPE de forma moi semellante ao DSM-IV. Segundo a CID-10, son necesarios polo menos catro destes síntomas:
Exclúe: síndrome de Asperger, trastorno delirante, trastorno esquizoide da infancia, esquizofrenia e trastorno de personalidade esquizotípica
Perfil fenomenolóxico de Akhtar
Nun artigo publicado no American Journal of Psychotherapy, Salman Akhtar, M.D., fornece unha descrición alargada do trastorno de personalidade esquizoide, sintetizando as descricións clásicas e contemporáneas con obervacións psicanalíticas.
Este perfil é sumarizado na táboa reproducida abaixo, listando manifestacións clínicas en seis áreas de comportamento psicosocial e designadas como "abertas" e "encubertas". Nótese que tal non pretende significar que haxa dous tipos de esquizoides ("abertos" e "encubertos"), senón que cada individuo esquizoide tende a ter unha faceta "aberta" que mostra ao mundo e unha faceta "encuberta" que raramente revela.
Relacións con outros
As persoas que teñen trastorno de personalidade esquizoide son máis felices cando están nun relación na que o compañeiro coloca poucas esixencias emocionais ou íntimas nela, xa que non son as persoas por si só que elas queren evitar, mais ambas as emoción negativas e positivas, intimidade emocional, e auto-revelación.
Donald Winnicott resume a necesidade do esquizoide de modular interaccións emocionais con outros co seu comentario de que estes individuos "prefiren formar relacionamentos nos seus propios termos e non nos termos dos impulsos doutras persoas", e se non puideran facelo, prefiren o illamento.
Sexualidade esquizoide
As persoas con trastorno de personalidade esquizoide son ás veces sexualmente apáticas, aínda que non sofren normalmente de anorgasmia. Moitos esquizoides teñen unha vontade sexual normal mais algúns prefiren a masturbación en vez de lidar cos aspectos sociais de buscar un compañeiro sexual. Por iso, as necesidades sexuais destes poden parecer menores que aqueles que non teñen trastorno de personalidade esquizoide, xa que prefiren permanecer sós e disociados. Cando practican sexo, individuos con trastorno de personalidade esquizoide frecuentemente senten que o seu espazo persoal está sendo violado, e normalmente cren que a masturbación ou abstinencia sexual é preferible á proximidade emocional que eles precisan tolerar cando teñen sexo. Expandindo significativamente ese retrato, hai notables excepcións de individuos con trastorno de personalidade esquizoide que si teñen ocasionalmente, ou mesmo frecuentemente, actividades sexuais con outros.
Harry Guntrip describe o "affair sexual secreto" introducido por algúns individuos esquizoides casados como unha tentativa de reducir a cantidade de intimidade emocional focada nunha única relación, un sentimento ecoado pola personalidade resignada descrita pola psicanalista alemá Karen Horney que pode excluír o sexo como sendo "moi íntimo para unha relación permanente, e no lugar satisfacer as súas necesidades sexuais cun estraño. Contrariamente, el pode máis ou menos restrinxir unha relación meramente a contactos sexuais e non compartir outras experiencias co compañeiro."
Mais recentemente, Jeffrey Seinfeld, profesor de servizos sociais na New York University, publicou un volume sobre o trastorno de personalidade esquizoide no que detalla exemplos de "fame esquizoide" que se pode manifestar como promiscuidade sexual, dando o exemplo dunha muller esquizoide que ía a varios bares a quedar con outros homes polo propósito de gratificación sexual, mais impersoal, un acto que, segundo Seinfeld, aliviaba os seus sentimentos de desexo e baleiro.
Diagnóstico diferencial
O trastorno de personalidade esquizoide ten semellanzas con outras condicións psicolóxicas, mais con importantes características distintivas:
Problemas asociados
Mediante estrés, algunhas persoas con personalidade esquizoide poden ocasionalmente experimentar breves instantes de reacción psicótica.
Fonema
O fonema é a unidade mínima, desprovista de significado, da fala, consistente nunha emisión sonora identificábel e distinguíbel conceptualmente do resto. Constitúe a unidade lingüística da primeira articulación da linguaxe. É como a imaxe mental do son e serve para diferenciar palabras. Para a súa identificación utilízase a proba da conmutación.
Trastorno de personalidade esquizoide
Problemas asociados
De acordo con Klein, "é unha expresión de si mesmo nun esforzo de conectarse aos obxectos, aínda que sexan obxectos internos. A fantasía permítelle aos pacientes esquizoides sentirse conectados, e ao mesmo tempo libres do aprisionamento das relacións. En suma, en fantasía, alguén pode ser apegado (aos obxectos internos) e aínda así ser libre."
Fonema
Definición de fonema
miniatura|222px|Conmutación de fonemas. Cada lingua presenta un número limitado de fonemas, usualmente entre vinte e cincuenta, que se combinan sucesivamente, ao longo da cadea da fala para constituír os significantes das mensaxes. Os fonemas defínense con referencia á súa substancia sonora por certas características que se atopan nos diferentes niveis de transmisión da mensaxe (nivel motor, nivel acústico, nivel perceptivo etc).
Trastorno de personalidade esquizoide
Problemas asociados
Ese aspecto da patoloxía esquizoide foi xenerosamente elaborado en traballos de Laing (1960) ; Winnicott (1971) ; e Klein (1995).
Fonema
Definición de fonema
Estes trazos fónicos chámanse trazos distintivos ou "pertinentes", que non se presentan xamais illados. Os falantes de cada lingua aprenden a producir os movementos dos órganos da fala dunha maneira determinada, co que as ondas sonoras producidas portan eses trazos e se distinguen dos demais da mesma lingua e con frecuencia dos semellantes noutras linguas.
Trastorno de personalidade esquizoide
Problemas asociados
Segundo Seinfeld, os individuos esquizoides frecuentemente empregan substancias (drogas), que serven como substituto de relacións humanas. O substituto dun obxecto humano por un non-humano serve como defensa esquizoide. Dando exemplos de como o individuo esquizoide creu unha relación persoal coa droga, Seinfeld explica como "un viciado chamaba a heroína a súa 'mascota branca e tranquilizadora'. Outro referíase ao crack como a súa "nai malvada". Outra como o seu 'namorado'. Non todos os viciados dan nomes ás drogas, mais normalmente obsérvase o trazo dun sentimento persoal con elas."
Fonema
Definición de fonema
Porén, a definición de fonema faise por contraste, é dicir, por conmutación: un fonema é diferente doutro cando existe unha parella de palabras consideradas distintas nas que a oposición se dá porque apareza un fonema e non outro. Por exemplo, os dous fonemas iniciais de coma e goma son diferentes porque os significados das secuencias sonoras son diferentes ("signo ortográfico" e "material elástico"). Debido a que son entidades fonolóxicas, os fonemas represéntanse entre barras, e estipúlase que os símbolos que representan os fonemas do exemplo son /k/ e /g/. En galego, utilízanse os símbolos do AFI para representar os fonemas.
Un mesmo fonema pode realizarse, polo tanto, a través de sons diferentes (e o máis habitual e esperable é que así sexa), mais que posúen todos eles en común os trazos que opoñen ese fonema a todos os outros fonemas da mesma lingua. Estes sons diferentes chámanse alófonos.
Trastorno de personalidade esquizoide
Problemas asociados
S. C. Ekleberry suxire que a marihuana "pode ser a droga simple máis egosintónica para individuos con trastorno de personalidade esquizoide porque permite un estado disociado de fantasía e distancia doutros, provendo unha experiencia interna máis rica do que eses individuos poden normalmente crear, e reduce o sentimento interno de baleiro e fracaso de participar na vida. E tamén o alcol, xa polo facilidade da obtención, a outra escolla obvia como droga para estes individuos. Algúns tamén lle dan a todo, mais a cuestión é que son propensos a consumir en soidade para o efecto nos procesos internos."
Fonema
Definición de fonema
Dous fonemas que pertenzan a dúas linguas diferentes non poden xamais ser semellantes estritamente, xa que cada un se define en relación aos outros fonemas da lingua á que pertence.
Tanto os fonemas, concepto pertencente á fonoloxía, coma as realizacións, relativas á fonética, poden definirse articulatoria ou acusticamente, aínda que o máis habitual é que se determinen por estas disciplinas respectivamente: é dicir, os fonemas pola fonoloxía dende unha perspectiva articulatoria e as realizacións directamente pola fonética acústica.
Trastorno de personalidade esquizoide
Problemas asociados
De acordo con Ralph Klein, o suicidio tamén pode ser un tema recorrente en individuos esquizoides, aínda que non son propensos a tentalo. Poden ficar cabisbaixos e deprimidos cando todas as conexións posibles foron cortadas, mais mentres haxa algún relacionamento ou mesmo esperanza dun, o risco será baixo. A idea de suicidio é unha forza contraria ás defensas da persoa esquizoide. Como Klein afirma: "Para algúns pacientes esquizoides, a idea de suicidio raramente alcanza un nivel que se manifesta na consciencia. Para outros, é unha presenza sinistra, unha espada emocional de Damocles. De calquera maneira, é un temor subxacente que todos experimentan."
Fonema
Características
Podemos dicir que fonema é unha unidade fonolóxica diferenciadora, indivisible linealmente e abstracta.
Definición formal de fonema
Dada a distinción entre fonema e fono, existe outra forma de concibir un fonema como unha especificación incompleta de trazos fonéticos. Esta relación é equivalente á do fonema como conxunto de fonos: o fonema sería o conxunto de trazos fonéticos comúns a todos os fonos que forman a clase de equivalencia do fonema.
Trastorno de personalidade esquizoide
Prevalencia
O trastorno de personalidade esquizoide é raro en contextos clínicos, aínda que isto pode ser debido a que os individuos afectados raramente procuraran auxilio psiquiátrico - Philip Manfield, no libro Split Self, Split Object (1992), comenta sobre a baixa prevalencia de portadores desta desorde: "Eu creo que a condición esquizoide é ben máis común, comprendendo probablemente arredor do 40% de todas as desordes de personalidade. Esta grande discrepancia débese moi probablemente ao feito de que os individuos coa desorde esquizoide son menos propensos a buscar tratamento que os demais con outras desordes do Eixo II."
Fonema
Definición formal de fonema
Máis formalmente se /f/\; é un fonema que pode ser articulado como todo un conxunto de fonos entón podemos definir unha relación de pertenza de cada un deses alófonos ao fonema se definimos a función  que asigna a cada fono ou fonema o conxunto de trazos relevantes. Un alófono é unha realización posible dun fonema se pertence á clase de equivalencia de sons asociada ao fonema, que en termos de trazos equivale a que:
Trastorno de personalidade esquizoide
Prevalencia
Manfield dá esta explicación por un estudo de Valliant & Drake (1985) que descubriu que aproximadamente 40% dun grupo particular avaliado de homes da área central dunha cidade eran esquizoides.
Fonema
Definición formal de fonema
Polo contrario a partir do conxunto de fonos do mesmo fonema pódese definir o conxunto de trazos relevantes para definir o fonema:
Trastorno de personalidade esquizoide
Ligazóns externas
Schizotipinis asmenybės sutrikimas
Fonema
Definición formal de fonema
Podemos aplicar as ideas anteriores á análise dos fonemas obstruíntes /b, d, g/. Entre estes podemos distinguir unha realización oclusiva e outra aproximante, polo que podemos escribir:
E se introducimos un conxunto de trazos fonéticos relevantes como [+obstruínte], [+oclusivo], [+ aproximante], [+ labial], [+alveolar], [+velar], [-fricativo], [+sonoro], ... tense que:
Sistemas fonolóxicos
Fixado un conxunto de trazos fonéticos pódense definir os sons da lingua. En principio non hai límite para o fina que poida ser a distinción que establecen estes trazos; potencialmente a listaxe de sons pode facerse tan grande como se queira se se inclúen máis trazos. Non obstanto, o número de fonemas é unha cuestión diferente, xa que moitos dos anteriores sons serán equivalentes dende o punto de vista lingüístico. Un sistema fonolóxico é un par onde F\, é un inventario de fonemas abstractos definidos por uns poucos trazos do conxunto total (as linguas naturais polo xeral oscilan entre 10 e 30 fonemas, aínda que se describiron linguas con preto de cen fonemas), e \mathcal{R} é o conxunto de regras que en función do contexto relativo de aparición dos fonemas definen totalmente os trazos fonéticos. Así, este conxunto de regras pode pensarse como unha aplicación do conxunto de secuencias admisibles de fonemas no conxunto de secuencias admisibles de sons:
Onde \Sigma_0(F) e representan o conxunto de secuencias finitas de fonemas e o conxunto de secuencias finitas de sons ou alófonos.
Fonemas en galego
400px|miniatura|[[Consoante|Consonantismo galego.]] 300px|miniatura|[[Vogal|Vocalismo tónico galego.]]
A lingua galega ten 28 fonemas:
7 fonemas vocálicos, sempre orais (nunca nasais como en francés ou portugués): /a/, /e/ (e fechado), /ɛ/ (e aberto), /i/, /o/ (o fechado), /ɔ/ (o aberto) e /u/;
18 consonánticos:
Na escrita non existe unha correspondencia biunívoca entre fonemas e a súa representación, os grafemas. Por exemplo, os grafemas B e o V correspóndense co mesmo fonema en galego, mais non en portugués. Para evitar esta ambigüidade no valor dos grafemas inventouse o Alfabeto Fonético Internacional ou AFI (IPA en inglés), se ben aínda existen transcricións que usan o Alfabeto da Revista de Filoloxía Española (RFE). No AFI, usado nos parágrafos anteriores, os fonemas deben ir transcritos entre barras e márcase o volume acentual cun apóstrofo: así verquer transcribirase /beɾ'keɾ/. Dado que hai moitas menos letras que fonemas (que se transcriben como a súa realización central ou máis prototípica), bótase man de certos signos de todas as linguas do mundo: por exemplo, /x/ representa o fonema fricativo velar xordo que en castelán se escribe "J" e en alemán "CH".
Nalgunhas zonas occidentais de Galicia, o fonema oclusivo velar sonoro (/g/) realízase aspirado e fricativo: é a chamada gheada. Nalgunhas localidades maiormente costeiras desta zona de gheada, o fonema fricativo interdental xordo (/θ/) non existe e no seu lugar aparece o fricativo alveolar xordo (/s/): é o chamado seseo.
Emma Watson
Emma Charlotte Duerre Watson, nada o 15 de abril de 1990 en París, Francia, é unha actriz e activista inglesa. É coñecida pola súa participación en producións cinematográficas de éxito mundial e filmes independentes, así como pola súa loita a favor dos dereitos da muller. O longo da súa traxectoria recibiu diversos premios e recoñecementos, entre os que destacan un Premio Young Artist e tres MTV Movie Awards. Segundo as revistas Forbes e Vanity Fair, Watson atópase entre as actrices mellor pagadas do mundo, e en 2015 a revista Time incluíuna entre as 100 persoas máis influentes do mundo dese ano.
Watson acudiu á Dragon School e recibiu formación de interpretación na Stagecoach Theatre Arts de Oxford. Acadou recoñecemento internacional sendo aínda unha nena cando conseguiu o seu primeiro papel profesional interpretando a Hermione Granger na serie de filmes de Harry Potter, cando daquela só tiña experiencia en obras de teatro escolares. Tamén protagonizou en 2007 a adaptación televisiva da novela Ballet Shoes e puxo a súa voz no filme The Tale of Despereaux (2008). Despois de finalizar a saga de Harry Potter, entre 2011 e 2014, Watson compaxinou o seu tempo entre o cinema e continuar os seus estudos, graduándose en literatura inglesa en maio de 2014 pola Universidade Brown. Ese mesmo ano, foi "embaixadora de boa vontade" na axencia ONU Mulleres e axudou a lanzar a campaña HeForShe, que loita pola igualdade de xénero. En 2018, axudou no proxecto Time's Up UK como fundadora. Watson tamén participou no órgano consultor para o G7 polos dereitos das mulleres en 2019, falando con líderes sobre política exterior.
Watson tamén traballou como modelo en campañas para Burberry e Lancôme. Ademais, puxo o seu nome a unha liña de roupa sostíbel para a marca People Tree. En 2020, uniuse ao cadro de directores de Kering, unha marca de luxo na que avoga pola moda sostíbel.
Traxectoria
En 1999 comezaron os castings para  Harry Potter e a pedra filosofal, a adaptación cinematográfica do supervendas homónimo da novelista inglesa J. K. Rowling. Os encargados do casting atoparon a Watson a través da súa profesora de teatro en Oxford e os produtores ficaron gratamente abraiados pola confianza en si mesma que tiña a rapaza. Tras oito audicións, o produtor David Heyman comunicoulles a Watson, Daniel Radcliffe e a Rupert Grint, que foran seleccionados para interpretar a Hermione Granger, Harry Potter e Ron Weasley, respectivamente. A autora da novela, Rowling, xa mostrara o seu apoio a Watson dende que viu a súa primeira proba. miniatura|esquerda|Pegadas das mans e pés de dos protagonistas da saga Harry Potter. O debut de Watson como Hermione Granger chegou en 2001, coa estrea de Harry Potter e a pedra filosofal, película que bateu récords de público durante a súa primeira fin de semana, sendo a produción máis exitosa dese ano. A crítica eloxiou, maioritariamente, o traballo da tríade protagonista, facendo fincapé na interpretación de Watson. O xornal inglés The Daily Telegraph describiu o seu traballo como «admirable», e IGN afirmou «fíxose dona da función». Watson foi nomeada a cinco premios polo seu traballo, acadando o Young Artist á Mellor interpretación xuvenil-Protagonista (Young Artist Award for Leading Young Actress). miniatura|Watson na estrea de [[Harry Potter e o Cáliz de fogo (filme)|Harry Potter e o Cáliz de fogo en novembro de 2005.]] Ó ano seguinte, Watson retomou o papel de Hermione en Harry Potter e a Cámara dos Segredos, a segunda entrega da serie. Aínda que o filme recibiu diversas críticas mixtas, en xeral, valorouse positivamente o traballo do elenco e Watson recibiu un premio Otto polo seu labor, outorgado pola revista alemá Die Welt.
En 2004 estreouse Harry Potter e o preso de Azkaban. Watson destacou a personaxe de Hermione nesta terceira entrega, que definiu como "carismático" e "un gran papel para interpretar". A pesar de que a crítica comezou a cuestionar o traballo do protagonista Daniel Radcliffe, Watson continuou recibindo críticas positivas; The New York Times eloxiou a súa interpretación, destacando que "afortunadamente o insípido traballo do señor Radcliffe queda compensado pola aguda impaciencia e rapidez da señorita Watson". Aínda que Harry Potter e o preso de Azkaban permanece, a xaneiro de 2008, como o filme con menos público da serie, representou o maior éxito de Watson, recibindo dous premios Otto e o premio á Actuación xuvenil do ano da revista Total Film (Child Performance of the Year).
Coa estrea en 2005 de Harry Potter e o Cáliz de fogo, tanto Watson como a serie superaron tódolos rexistros anteriores. A película bateu récords de público na súa primeira fin de semana, tanto nos Estados Unidos como no Reino Unido. Nomeada en tres premios polo Cáliz de fogo, Watson foi galardoada cun Otto de bronce. No 2006 interpretou a Hermione en The Queen´s Handbag, un mini episodio especial de Harry Potter para celebrar o oitenta aniversario da raíña Sabela II.
A quinta entrega, Harry Potter e a Orde do Fénix, estreada en 2007, foi todo un éxito financeiro: estableceu a cifra récord, a nivel mundial, de $333,7 millóns na súa primeira fin de semana. Watson gañou o primeiro National Movie Award á mellor interpretación feminina e o premio á mellor actriz nos Nickelodeon Kids' Choice Awards. En xullo de 2007, Watson e os seus compañeiros Daniel Radcliffe e Rupert Grint, deixaron as pegadas das súas mans, pés e variñas fronte ó Grauman's Chinese Theatre en Hollywood.
A gravación do sexto título da serie de filmes de Harry Potter comezou a finais de 2007. Harry Potter e o misterio do príncipe estreouse o 15 de xullo de 2009,, aínda que a súa estrea estaba prevista para novembro de 2008. The Washington Post publicou que Watson dera "[a súa] mellor actuación até o momento", mentres que The Daily Telegraph indicou que os actores principais estiveran "novamente liberados e con enerxía, con ganas de dalo todo para o que resta da saga".
A gravación do final da saga comezou o 18 de febreiro de 2009 e rematou o 12 de xuño de 2010. Por motivos financeiros e de guión, o libro orixinal foi dividido en dous filmes que se gravaron de xeito consecutivo. Harry Potter e as reliquias da morte (1ª parte) estreouse en novembro de 2010, mentres que Harry Potter e as reliquias da morte (2ª parte) fíxoo en xullo de 2011. Harry Potter e as reliquias da morte (2ª parte) foi un éxito comercial e recibiu moi boas críticas, sendo o filme con maior éxito no que participou Watson até o momento.
Filmografía
miniatura|Watson en 2012.
Pedro Focas
Pedro Focas (en grego: Πέτρος Φωκᾶς), nado sobre o ano 940 e finado no 977, foi un xeneral eunuco bizantino. Inicialmente foi un escravo da poderosa familia capadocia Focas, foi ascendido a alto cargo militar (stratopedarchos do Leste) e ó rango de patrikios polo Emperador Nicéforo II Focas.
Traxectoria
Segundo Xurxo Cedreno, ó comenzo era só un escravo e membro do séquito persoal de Nicéforo II Focas. Pedro demostrou ser un gran guerreiro e as súas habilidades como xeneral son uniformemente louvadas nas versións contemporáneas. O historiador León o Diácono escribe del que e fai constar que pelexou nun só combate co líder dunha gran tropa de escitas (Rus' ou maxiares) en Tracia. No 967, seguindo a despedida de Xoán Tzimisces como alto comandante das forzas do leste do Imperio Bizantino, Nicéforo designou a Pedro o novo posto de stratopedarchos e deulle todo o poder do exército do leste.
Mesoplodon peruvianus
Mesoplodon peruvianus, coñecido na bibliografía internacional, entre outros, cos nomes de zifio peruano e zifio pigmeo, é unha especie de mamífero cetáceo odontoceto da familia dos zifíidos e subfamilia dos zifioideos, unha das quince integradas hoxe no xénero Mesoplodon.
É o máis pequeno dos zifios e un dos máis recentemente descubertos. Foi descrito por primeira vez en 1991 no Perú, sobre a base de dez exemplares varados e capturados en pescsrías.
Descrición
A especie foi descrita en 1991 por J. C. Reyes, J. G. Mead e K. Van Waerebeek no seu traballo "A new species of beaked whale Mesoplodon peruvianus sp. n. (Cetacea: Ziphiidae) from Peru". Marine Mammal Science 7: 1-24.
Etimoloxías
Para a do xénero, ver Mesoplodon.
O epíteto específico, peruvianus, fai referencia ao lugar onde se describiu por primeira vez.
Subespecies
Non se describiu ningunha.
Características
É a especie máis pequena do xénero Mesoplodon. A coloración xeral do seu corpo é gris escura nas partes superiores e máis clara polas inferiores.
O seu corpo destaca polo seu pedúnculo caudal infrecuentemente alto. O seu fociño é máis ben curto.
Os adultos alcanzan unha lonxitude de ao redor de 3,4 ou 3,7 m (entre 1,5 e 1,6 m ao naceren).
Distribución
Rexistrouse no Pacífico tropical oriental, entre a Baixa California e o norte de Chile, a través de avistamentos e varamentos. Tamén existe un rexistro na Illa Sur de Nova Zelandia.
Bioloxía
Ao igual que outros membros do xénero, case non se sabe nada sobre a bioloxía desta especie. Habita en augas profundas, máis alá do noiro continental, onde presumibelmente realiza inmersións longas e profundas, e pasa relativamente pouco tempo na superficie. Porén, fronte ao Perú, encóntrase, quizás estacionalmente, no noiro continental e na plataforma continental onde se captura con redes de pesca.
O contido do estómago de tres individuos contiña bicos de luras mesopeláxicas, otólitos de peixes non identificados e restos de camaróns. Presumibelmente, estas presas foron capturadas a profundidades de moderadas a grandes. O tamaño medio dos bancos de 65 avistamentos no Pacífico tropical oriental foi de 2,3 individuos. Porén, esta mostra pode estar nesgada porque inclúe só grupos de machos adultos.
Hakeem Olajuwon
Hakeem Abdul Olajuwon, coñecido como Akeem durante os primeiros anos de NBA, nado en Lagos (Nixeria) o 21 de xaneiro de 1963, é un ex xogador de baloncesto nacionalizado estadounidense, cuxos días de gloria foron cos Houston Rockets da NBA.
Con 2,13 m de estatura, Olajuwon está considerado un dos mellores pivotes da historia xunto con George Mikan, Bill Russell, Wilt Chamberlain, Kareem Abdul-Jabbar, Patrick Ewing, Shaquille O'Neal e David Robinson. Foi alcumado "Hakeem the Dream" por saír de Nixeria e en tan só uns anos alcanzar o soño americano de gran deportista e gañador de títulos.
Universidade
De ascendencia yoruba, o nixeriano Olajuwon foi a Estados Unidos e xogou na Universidade de Houston, compartindo equipo con Clyde Drexler para formar o "Phi Slamma Jamma". Xogou co nome de "Akeem" nas costas, para cambialo máis tarde por "Hakeem".
Olajuwon axudou a que os Cougars chegasen ás finais da NCAA dous anos consecutivos, pero perderon primeiro contra North Carolina State en 1983 e Georgetown en 1984. Drexler fíxose profesional en 1983, deixando a Olajuwon só no equipo.
As Torres Xemelgas de Houston (1984-1987)
Foi considerado o número 1 do Draft da NBA de 1984 por encima de Michael Jordan, Charles Barkley e John Stockton, posteriormente estrelas da NBA, e foi elixido primeiro polos Houston Rockets. Nos días previos da lotaría a primeira selección foi elixida tirando unha moeda ao aire, e un golpe de sorte colocou a Houston Rockets por encima de Portland Trail Blazers.
Os Rockets tiveron un éxito inmediato durante a tempada como novato de Olajuwon e compartiu equipo co Rookie do Ano de 1984, Ralph Sampson, para formar o dúo orixinal da NBA coñecido como as "Torres Xemelgas". Levaron a Houston ás finais da NBA de 1986 onde perderon contra os Boston Celtics. Olajuwon fixo unha media de 20,6 puntos, 11,9 rebotes e 2,68 tapóns na súa primeira tempada. Terminou como subcampión na votación do rookie do ano de 1985 tras Michael Jordan.
Anos de transición (1987-1993)
Tras perder a Sampson primeiro por lesión e máis tarde ao ser traspasado, Olajuwon prosperou. Converteuse nun fixo no Primeiro Equipo da NBA e converteuse en cidadán estadounidense en 1993.
Olajuwon estableceuse como un gran xogador, perfeccionou un conxunto de fintas e movementos baixo o aro que foron coñecidos como "Dream Shake". Tivo intensas rivalidades con outros grandes pivotes da época, especialmente con Patrick Ewing e David Robinson, así como o seu rival Karl Malone, onde nas finais contra Orlando Magic forxou a súa principal rivalidade, con Shaq, o cal se convertería no seu sucesor.