cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Roman Ungern von Sternberg
miniatura|dereita|Roman Ungern von Sternberg Barón Robert Nicolaus Maximilian (Robert Fiodorovich) Ungern von Sternberg (en ruso Роберт Николаус Максимиллиан (Роман Фёдорович) Унгерн фон Штернберг, en alemán Robert von Ungern-Sternberg), nado o 29 de decembro de 1885 en Graz (Austria) e finado o 15 de setembro de 1921 en Novonikolaevsk (Rusia), foi un militar membro do Exército Branco e ditador de Mongolia.
Orixe e educación.
Ungern von Sternberg (orixinalmente von Ungern-Sternberg, tendo cambiado a posición do "von" para alterar a significado en alemán do seu nome, que, co cambio significa: algo así como Sternberg de mala gana), procedía dunha vella familia da nobreza baltoalemana. Criouse en Tallin cidade de Estonia que era entón parte do Imperio Ruso, na casa do seu padrasto Oscar von Hoyningen-Huene Foi expulsado do Ximnasio por mal comportamento e entrou na Academia militar naval de San Petersburgo en 1896, que deixou para marchar a fronte cun batallón de infantería durante a guerra ruso-xaponesa, aínda que cando chegou o seu destino no extremo leste a guerra xa acabara. En 1908 graduouse na Academia de Infantería de Pablovsk.
Patrologia Graeca
miniatura|dereita|210px|[[Dídimo Alexandrino na Patrologia Graeca.]]
Roman Ungern von Sternberg
Servizo militar.
Desde 1908 serviu no corpo de cosacos en Siberia. O ano 1913 pasou a reserva e partiu para Mongolia, para regresar máis tarde a Tallin. Na Primeira guerra mundial serviu na cabalería na fronte de Galitsia onde foi ferido. Era considerado un oficial valente, pero mentalmente inestable e Wrangel escribiu nas súas memorias que tivera medo de ascendelo. Despois da revolución de febreiro de 1917 foi enviado o extremo leste baixo o mando de Grigori Semionov, para establecer un destacamento militar fiel o goberno provisional.
Guerra civil rusa
Durante a guerra civil rusa, tomou partido contra os bolxeviques, e comandou as división de cabalería asiática do atamán Semionov. Nos meses que seguiron Ungern von Sternberg amosou unha crueldade extraordinaria coa poboación local e cos seus subordinados, que lle deron os nomes de Barón Sanguento e do Barón Tolo. Semenov e Ungern von Sternberg, non recoñeceron a autoridade do líder do Exército Branco Aleksandr Kolchak, e foron fornecidos con armas e diñeiro polos xaponeses, que querían fundar un estado no extremo leste de Rusia, gobernado nominalmente por Semionov. Os líderes Brancos consideraban calquera renuncia a territorio ruso como alta traizón.
O exército de Ungern von Sternberg era unha mestura de rusos, cosacos siberianos do Transbaikal e membros das tribos buriatas e dedicouse a atacar os trens que viaxaban dende Vladivostok, entorpecendo os fornecementos das tropas Brancas de Kolchak nos Urais.
A epopea en Mongolia
Unidades da súa "División Asiática" asediaron Kiakhta e outros grupos entraron moitos quilómetros dentro da zona do Transbaikal, pero as incursións de maio e xuño de 1921 acabaron en catástrofe. En agosto dese ano foi arrestado polos antigos aliados mongois e entregado ós bolxeviques.
Ditadura de Mongolia
A invasión de Ungern en Mongolia, inmortalizou o seu nome e alterou o curso do destino de Mongolia.
Logo da Revolución de outubro, loitou contra os comunistas no exército do atamán Semiónov, e antes de vir a Mongolia foi feito xeral. Ungern viaxou centos de quilómetros a cabalo a Hovd ao oír as noticias de que debía ser liberado.
Cando Ungern entrou en Mongolia cerca do río Onon os veciños déronlle unha benvida calorosa. Os mongois supuxeron que o mesmo Tsar enviouno para expulsar aos soldados chineses e liberar Mongolia.
Os mongois, cuxo odio aos chineses alcanzara un punto crítico, viron ao Barón Ungern como o seu salvador e uníronse ao seu exército e déronlle provisións frescas. El era consciente das expectativas dos mongois e procurou espertar o apoio mongol dicindo que o seu obxectivo era liberar Mongolia dos chineses, restaurar o Bogd Khaan ao seu trono lexítimo e reanimar a súa autonomía.
O Barón Tolo recrutou a mongois para reforzar as súas forzas e atacou Hüree o 26 de outubro de 1920. Logo de dez días de batalla, Ungern non tiñan ningunha outra opción, só retirarse. Foi capaz de mobilizar a moitos mongois dicindo que o liberaría o Bogd dos chineses e reanimaría a relixión. Este ruso púxose un deel mongol (traxe nacional) coa insignia dun xeneral sobre o ombreiro, proclamouse budista e nutriu os proxectos grandiosos de reanimar o Imperio de Chinggis Khaan. A principios de 1921, fixo un ataque sorpresa sobre os chineses, entrou en Bogd e rescatou a Bogd Khaan e Enh Dagina. A batalla continuou durante aproximadamente dez días e Hüree foi "liberada" o 4 de febreiro de 1921. Os chineses escaparon ao norte cara a Hiagt.
Ungern planificou devolver aos reis de Mongolia, China e Manchuria ao poder. Como un primeiro paso, puxo o Bogd Khaan de novo no trono, reanimou a autonomía e formou cinco ministerios. En recoñecemento á súa fazaña por devolver á súa autonomía; o Bogd Khaan concedeu a Ungern co título de Hoshoi Chin Van.
O novo goberno enviou unha declaración a países estranxeiros buscando o recoñecemento para a autonomía da Mongolia.
O Hoshoi Chin Van empezou un programa, que máis tarde lle faría gañar o epíteto de "Barón Sanguinario ". El afirmou que adoraba a Chinggis Khaan e confiaba nos mongois, pero aborreceu aos Bolxeviques e os xudeus, dos cales había moitos en Hüree. Un sádico Coronel Sepailoff foi designado o gobernador de Hüree por Ungern. El era insán e un asasino natural. El non estaría satisfeito ata que todos os xudeus e partidarios Bolxeviques en Hüre fosen matados. As tropas de Xu Shuzeng que foron concentradas preto de Kalgan planificaban outra ofensiva; unha gran batalla ocorreu preto de Choir. Onde aproximadamente de tres a catro mil soldados chineses foron asasinados, marcando o final da unidade chinesa militar de Little Xu.
Agora que Mongolia fíxose un bastión das Gardas anticomunistas Brancas de Ungern, as autoridades en Moscova e Verkhneundinsk tiveron que tomar medidas de urxencia. Os Soviets comezaron a conducir dúas políticas diferentes con respecto a Mongolia. O Comintern e as autoridades da sección do Extremo Oriente da Oficina siberiana non quixeron perder Mongolia. Foron mergullados no romanticismo revolucionario. O seu obxectivo era acender as chamas da revolución no Leste e por esta razón debían adestrar a revolucionarios. Enviando ao Exército Vermello a Mongolia para expulsar ás Gardas Brancas. Non se preocuparon de se Mongolia era parte da China ou non.
A cuestión estaba sendo considerada máis *pragmaticamente na Comisaría soviética de Asuntos exteriores e outros círculos diplomáticos. Eles crían que a cuestión debía ser resolta en Beijing; eran unha parte da China e pensaron que aqueles *mongois que se achegaron a eles para axudar ao contrario na China eran demasiado inxenuo. Pediron permiso para enviar ao Exército Vermello a "o seu" territorio para loitar contra Ungern.
O Comintern creou un partido político armado coa teoría revolucionaria para administrar este goberno, e establecer un exército nacional.
Dous proxectos foron desenvolvidos para derrocar a Ungern e a súa División de Cabalería asiática. En 1920-21 Shumyatskii perfilou o plan de crear unha unidade mongol revolucionaria, armándoa e conducindo as Gardas Brancas cara á fronteira. Doutro lado o Exército Vermello atoparíaos. O plan calculado polo goberno do Extremo Oriente da República era totalmente diferente. Pedindo ao Exército Vermello que avanzar ata Hüree. A contradición entre os dous proxectos non era en se o Exército Vermello ocuparía *Hüree, pero nas dúas actitudes diferentes cara á revolución en Mongolia. O Primeiro ministro da República afastada Oriental N. Matveyev e o Comandante do Quinto Exército A. Matiyasevich considerou o avance do Exército Vermello en Hüree un acto imprudente. A ocupación de Hüree é unha cuestión diplomática e entón esta debe ser considerada por separado de Ungern.
Por outra banda, o primeiro ministro da república afastada Oriental A. Kranoschekov e o ministro de guerra N. Burov apoiaron o avance do Exército Vermello en Hüree para apoiar os movementos revolucionarios en Mongolia e a China.
O 16 de xuño de 1921, a Oficina Política do partido Bolxevique, sen moita vacilación, aprobou " o ataque revolucionario ". O 28 de xuño unha unidade do Quinto Exército cruzou a fronteira mongol non lonxe de Hiagt, onde eles se uniron ás tropas de Sühbaatar. Xuntos elas avanzaron cara a Hüree e chegaron alí o 5 de xullo de 1921. Ungern escapara de Hüree antes da chegada do Exército Vermello. O Goberno Provisional encabezado por Bodoo chegou a Hüre e tomou as rendas de poder o 8 de xullo.
Proceso e execución.
O proceso duro cinco horas. Ungern foi acusado de colaboracionismo co Xapón para intentar constituír un estado no centro de Asia, de loita armada contra o goberno soviético coa fin de restaura-la monarquía e de accións terroristas. Foi condenado a ser fusilado, sentenza que se cumpriu no día.
Patrologia Graeca
A Patrologia Graeca (ou Patrologiae Cursus Completus, Series Graeca) é unha colección editada das obras dos Padres da Igrexa cristiáns e varios escritores seculares, escritos en koiné antiga ou en grego medieval. Consiste de 161 volumes producidos en 1857-1866 pola Imprimerie Catholique de J. P. Migne. Están incluídos na obra tanto os autores orientais como os occidentais que escribiron antes de que o latín se volvese predominante na igrexa occidental no século III, o caso de todos os Padres Apostólicos, por exemplo, e tamén as Epístolas de Clemente, o Pastor de Hermas, Eusebio de Cesarea, Oríxenes e os Padres Capadocios, Basilio Magno, Gregorio Nacianceno e Gregorio de Nisa.
Roman Ungern von Sternberg
Proceso e execución.
Logo de escapar de Hüree, as dúas divisións de cabalería do Barón Ungern colocáronse preto de Hüitnii Am na parte central de Mongolia. O Exército Vermello, que entrara en Hüree, conduciu a Ungern ao norte á fronteira da Rusia Soviética. O Barón Tolo presentou unha resistencia tesa a ambos os dous lados da fronteira Soviético-Mongol, pero foi capturado e entregado ao Exército Vermello o 22 de agosto de 1921 polos mesmos mongois que el mesmo recrutara.
El non foi capturado en Irkutsk, senón en Novonikolaevsk, que era a capital oficial de Siberia. Deron ao xuízo unha ampla cobertura na prensa. Foi condenado a ser fusilado. Cando as noticias da súa morte alcanzaron Hüree, a iniciativa do Bogd os templos e mosteiros sostiveron unha cerimonia de rezo contra o seu nome.
O primeiro ministro Magsarjav do goberno de Ungern decidiu silenciosamente lanzar no seu terreo co goberno da xente, e en 21 de xullo de 1921 masacrou aos rusos Brancos en Uliastai. Cara ao final do ano os exércitos Brancos en Mongolia occidental foran ou destruídos ou expulsados. O exército de Oremburgo foi localizado preto de Chuguchak en Xinjiang. Habendo aprendido da enorme fazaña de Ungern en Mongolia, escaparon para o leste, pero atoparon ao Exército Vermello en Shar sum. O xeneral rendeuse e foi posto baixo detención. Foi executado silenciosamente. As tropas conducidas por Baikalov e Khasbaatar foron cercadas durante corenta e dous días polos remanentes das unidades Brancas. Cara a xaneiro de 1922 a parte occidental de Mongolia case totalmente fora liberada das Gardas Brancas. O Exército Vermello permaneceu alí, como xa concederan unha demanda deles para quedar en agosto de 1921. Un número de factores axudaron a facer ao Barón Sanguento notorio. Un deles era un libro titulado Bestas, Homes e Deuses, escrito máis tarde por un profesor polaco da Universidade de Omsk, Fernindand Ossendowski. El viaxou polo Leste de Mongolia e Hüree, trabou amizade con Ungern e testemuñou as batallas entre o Pentecostés e os comunistas, e escribiu sobre eles con elocuencia.
Outra cousa que fixo a Ungern unha lenda era o ouro enterrado e os obxectos de valor da División de Cabalería asiática. O seu valor é insignificante comparado ao ouro do Turín que desapareceu cara ao final da Segunda guerra mundial; con todo, como Ossendowski compete, moitos artefactos valiosos e 1800 quilogramos de ouro, prata e pedras preciosas foron ocultadas. Aínda que isto fose o tesouro do futuro Imperio Chinggis-esque que " o Barón Tolo " planificou construír, logo da chegada do Exército Vermello el envioulles a un banco en Jailar para o depósito. Os soldados que levan os tesouros eran incapaces de cruzar a fronteira mongol e enterraron todos os tesouros nas estepas de Mongolia de Leste. Ata agora ninguén atopou o agocho e os rumores que rodean o tesouro convertéronse en lendas
Patrologia Graeca
Os 161 volumes foron encadernados en 166 libros diferentes (os volumes 16 e 87 están divididos en tres partes e o volume 86, en dúas). Un importante volume final, que incluiría algúns suplementos e un índice completo, nunca foi publicado, pois as placas foron destruídas nun incendio en 1868
Roman Ungern von Sternberg
Mitificación da figura
Alén do seu limitado significado histórico, Ungern von Sternberg estableceuse como figura popular en determinados círculos relacionados coas relixións orientais.
Abra segmentum
Abra segmentum é unha especie de bivalvo descrita por Récluz en 1843. Abra segmentum forma parte do xénero Abra e da familia Semelidae.
Roman Ungern von Sternberg
Mitificación da figura
Apareceu como personaxe na novela gráfica "Corto Maltes en Siberia", nunha das entregas da serie "Corto Maltese" do debuxante Hugo Pratt e na novela do escritor ruso Victor Pelévin "Chapaev е о Baleiro" (rus. Chapev i pustotá/Чапев и пустота)
Patrologia Graeca
A primeira serie contiña apenas traducións latinas dos orixinais (81 volumes, 1856 - 1861). A segunda xa contiña o texto en grego cunha tradución sinóptica para o latín (166 volumes, 1857-1866). Os textos están interrelacionados, cunha columna en grego e unha correspondente ao lado coa tradución latina. Nos puntos onde o orixinal grego se perdeu, como no caso de Ireneo, os fragmentos sobreviventes están espallados por todo o texto en latín. Nun caso, o orixinal está preservado en siríaco e só e traducido para o latín. Moitas veces, a información sobre o autor é dada tamén en latín.
O Couto de Abaixo, Noia, Noia
O Couto de Abaixo é un lugar da parroquia de Noia no concello coruñés de Noia, na comarca de Noia. Segundo o padrón municipal (INE 2020) ten 17 habitantes (8 homes e 9 mulleres).
Patrologia Graeca
Lista de volumes
Así como na Patrologia Latina, os autores están, con poucas excepcións, en orde cronolóxica, cubrindo o período entre os primeiros autores cristiáns e a caída de Constantinopla. miniatura|dereita|Edición francesa da Patrologia Graeca, 1856.
miniatura|dereita|280px|Patrologia Graeca
Presidente da Comisión de Asuntos de Estado de Corea do Norte
O Presidente da Comisión de Asuntos de Estado da República Popular Democrática de Corea (en coreano: 조선민주주의인민공화국 국무위원회 위원장) é o líder da República Popular Democrática de Corea, segundo a constitución do país. O presidente dirixe a Comisión de Asuntos de Estado, que é a institución de liderado suprema en Corea do Norte, e encabeza as forzas armadas do país como o comandante supremo do Exército Popular de Corea. O presidente é tamén o líder do partido como Presidente do Partido dos Traballadores de Corea.
Abra segmentum
A súa forma é triangular lixeiramente angulada, a superficie da concha é opaca con liñas concéntricas. O seu tamaño vai de entre 13 a 16 mm.
Presidente da Comisión de Asuntos de Estado de Corea do Norte
Historia
O cargo ten a súa orixe no posto de Presidente da Comisión Nacional de Defensa do Comité Popular Central da República Popular Democrática de Corea (en coreano: 조선민주주의인민공화국 중앙인민위원회 국방위원회 위원장) que foi creado o 28 de decembro de 1972 xunto coa Comisión Nacional de Defensa, que naquel tempo era unha comisión subordinada ao Comité Popular Central. O presidente da República Popular Democrática de Corea, que naquel momento era Kim Il-sung era o presidente ex officio da Comisión Nacional de Defensa, así como o Comandante Supremo do Exército Popular de Corea, e ostentou o cargo do 28 de decembro de 1972 até o 9 de abril de 1993.
Abra segmentum
Distribución
Abra segmentum distribúese pola costa do Atlántico dende Francia ata Marrocos e o mar Mediterráneo, atopándose tamén no mar Negro, o mar Caspio e o mar de Aral, sendo unha importante fonte de alimento para moitos peixes.
Presidente da Comisión de Asuntos de Estado de Corea do Norte
Historia
Unha emenda á Constitución de 1972 foi aprobada o 22 de maio de 1992 coa que o presidente do país deixaba de ser o presidente ex officio da Comisión Nacional de Defensa e o comandante supremo do Exército Popular de Corea. A mesma emenda tamén converteu a Comisión Nacional de Defensa nunha institución separada do Comité Popular Central para devir o órgano de liderado militar máis alto do país. Esta emenda permitiu que Kim Jong-il fose elixido como Presidente da Comisión Nacional de Defensa da República Popular Democrática de Corea (en coreano: 조선민주주의인민공화국 국방위원회 위원장) o 9 de abril de 1993 despois do seu nomeamento como comandante supremo do Exército Popular de Corea o 24 de decembro de 1991.
Tras a morte de Kim Il-sung o 8 de xullo de 1994, aprobouse outra emenda á Constitución de 1972 o 5 de setembro de 1998 que converteu a Comisión Nacional de Defensa na institución de liderado militar e administración máis alta, ficando como o corpo decisorio máis alto de Corea do Norte. A emenda tamén aboliu o cargo de Presidente despois de consagrar a Kim Il-sung como presidente eterno do país. A emenda estipulou que o presidente da Comisión Nacional de Defensa manda sobre todas as forzas armadas e guía a defensa nacional. Na práctica isto fixo que o presidente da Comisión Nacional de Defensa pasase a ser o oficial máis poderoso do país a pesar de que a emenda non o establece como tal.
Outra emenda á Constitución de 1972 que foi aprobada o 9 de abril de 2009 estableceu que o presidente da Comisión Nacional de Defensa é o "líder supremo" do país. A emenda tamén especifica os poderes do presidente de Comisión Nacional de Defensa, como guiar os asuntos estatais, nomear ou destituír cadros da defensa nacional, ratificar ou rexeitar tratados, conceder indultos, e declarar o estado de emerxencia ou o estado de guerra, poderes que antes tiña a Comisión Nacional de Defensa como un todo.
Kim Jong-il exerceu como presidente da Comisión Nacional de Defensa do 9 de abril de 1993 até a súa morte o 17 de decembro de 2011. A súa morte levou a outra emenda á Constitución 1972 que foi aprobada o 13 de abril de 2012 que consagrou a Kim Jong-il como presidente eterno da Comisión Nacional de Defensa da República Popular Democrática de Corea (en coreano: 조선민주주의인민공화국 영원한 국방위원회 위원장), e permitiu ao seu fillo Kim Jong-un sucedelo como Primeiro Presidente da Comisión Nacional de Defensa da República Popular Democrática de Corea (en coreano: 조선민주주의인민공화국 국방위원회 제1위원장).
Kim Jong-un ocupou o cargo de primeiro presidente da Comisión Nacional de Defensa dende o 13 de abril de 2012 até o 30 de xuño de 2016, cando se aprobou unha emenda á Constitución de 1972, para crear a Comisión de Asuntos de Estado que substituíu á Comisión Nacional de Defensa como o corpo decisorio máis alto do país. Esta emenda mesma tamén creou o actual cargo de Presidente da Comisión de Asuntos de Estados para o que Kim Jong-un foi elixido.
Poderes e responsabilidades
Segundo o Artigo 103 da Constitución, o Presidente da Comisión de Asuntos de Estado ten os deberes seguintes e autoridade para:
As Corredoiras
Unha corredoira é un camiño para carros. Como hodónimo, As Corredoiras pode referirse a:
Rede de Centros de Documentación e Bibliotecas de Mulleres
miniatura|I Encontro de Centros de Documentación e Bibliotecas de Muller (Pamplona, 1994).
A Rede de Centros de Documentación e Bibliotecas de Mulleres, creada en 1995, está formada por unidades de información especializadas, situadas no estado español. Os centros que a forman contan con fondos documentais especializados en estudos de xénero, feminismo e mulleres en xeral. A finalidade da Rede é potenciar a cooperación bibliotecaria e a coordinación para a solución de problemas comúns, así como a elaboración de ferramentas de traballo que faciliten o labor dos centros.
A Rede, única existente destas características no Estado, abarca case todas as Comunidades Autónomas. As bibliotecas e centros de documentación integrantes pertencen a distintas entidades e teñen en común que todas son de uso público, que os seus fondos están catalogados e organizados con procedementos normalizados, utilizan linguaxes de indización non sexistas e contan con persoal experimentado en xestión documental.
Historia
O primeiro contacto entre centros de documentación e bibliotecas de mulleres tivo lugar no marco das Jornadas Feministas Estatales: Juntas y a por todas (Madrid, 1993), durante o desenvolvemento dun obradoiro relacionado coa xestión da documentación sobre mulleres.
En 1994 a Biblioteca da Muller de IPES Elkartea de Pamplona organizou o primeiro Encontro de Centros de Documentación e Bibliotecas de Muller e, en 1995, foi a Biblioteca de Mulleres de Madrid quen organizou un segundo encontro, constituíndose propiamente a Rede de Centros de Documentación e Bibliotecas de Mulleres.
A Rede naceu co fin de servir como medio de comunicación e cooperación entre os establecementos documentais especializados en Muller e Xénero existentes en todo o estado español.
Tipoloxía de centros que integran a Rede
Segundo a súa dependencia administrativa clasifícanse en catro grupos:
Centros de documentación e bibliotecas de mulleres integrados na Rede
miniatura|V Encontro da Rede de Centros de Documentación e Bibliotecas de Mulleres (Telde, 1998)|alt= Centros integrados na Rede, por Comunidades Autónomas: miniatura|VII Encontro da Rede de Centros de Documentación e Bibliotecas de Mulleres (Valladolid, 2000)|alt=Andalucía:
Castela-A Mancha:
Castela e León:
Cataluña:
alt=VIII Encontro de Centros de Documentación e Bibliotecas de Mulleres (Vigo, 2001)|miniatura|VIII Encontro da Rede de Centros de Documentación e Bibliotecas de Mulleres (Vigo, 2001) Comunidade de Madrid:
Comunidade Valenciana:
Galicia:
alt=|miniatura|XVII Encontro da Rede de Centros de Documentación e Bibliotecas de Mulleres (Bilbao, 2010)Navarra:
País Vasco:
Principado de Asturias:
A Rioxa:
Encontros anuais da Rede
As liñas principais de actuación son definidas en encontros anuais que son organizados por centro diferentes en distintas localidades:
Gran Premio de Alemaña de 2012
O Gran Premio de Alemaña de 2012 (formalmente o Formula 1 Grosser Preis Santander Von Deutschland) é unha carreira de Fórmula Un que se celebrou o 22 de xullo de 2012, en Hockenheimring, Hockenheim, Alemaña. Foi a décima carreira da tempada. . Logo celebrarse en Nürburgring en, a carreira volverá á Hockenheim en Baden-Württemberg, polo que a carreira de 2012, supón a 33ª vez que circuíto é sede do Gran Premio de Alemaña (e a sétima vez que o circuíto curto acolle a carreira desde a súa remodelación no ano 2001).
Antecedentes
Logo de chocar con Sergio Pérez na carreira anterior en Gran Bretaña, Pastor Maldonado foi multado con 10.000 euros e unha reprimenda dos comisarios, pero non foi penalizado. Kamui Kobayashi tamén foi multado polo seu incidente en Silverstone, onde atropelou a tres membros do equipo, mentres entraba nos boxes. Sancionarono cunha multa de 25.000 euros, pero tampouco o penalizaron na grella. Romain Grosjean, Nico Rosberg e Mark Webber sufriron unha penalización de cinco posicións na grella por cambiar a caixa de cambios.
Cualificación
1000px
Avión comercial
Os avións comerciais con maior capacidade son os avións de fuselaxe ancha. Estes avións xeralmente conteñen un dobre corredor que percorre todo o aparello desde o morro até a cola. O uso deste tipo de aeronaves está normalmente reservado a voos de longa distancia entre centros de conexión.
Os aparellos máis comúns son os de fuselaxe estreita ou avións de único corredor. O uso máis común destes avións é o de voos de curta-media distancia.
Rúa Jenaro de la Fuente
En 2010 a rúa foi obxecto dunha humanización, ampliáronse as beirarrúas e construíuse un aparcadoiro subterráneo.
Avión comercial
As industrias produtoras
Na historia da aviación, unhas poucas industrias dominaron no mercado: a estadounidense Boeing, McDonnell Douglas (adquirida por Boeing) e a Lockheed Corporation, hoxe parte de Lockheed-Martin, que xa non se dedica á aviación civil; as rusas Túpolev, Iliushin e Sukhoi, a ruso-ucraína Antonov, a multinacional europea Airbus e a brasileira Embraer. Outras industrias coñecidas son de Havilland Canada (agora parte de Bombardier), a francesa ATR (hoxe parte de Airbus) e Fokker (declarada en creba no 1996), todas especializadas na construción de aeronaves Turbofan.
Os modelos
miniatura|250x250px|[[Tupolev Tu-204|Túpolev Tu-204.]] miniatura|250x250px|[[Ilyushin Il-96 de Aeroflot.]] miniatura|250x250px|Un Bombardier CRJ200 de [[Delta Air Lines|Delta Airlines.]] Os avións comerciais nacen nos primeiros anos despois da segunda guerra mundial, cando toda a experiencia técnica acuática na carreira de armamentos se aplica á construción de aeronaves dedicadas ao transporte de persoas. O primeiro aéreo en absoluto en desenvolver un servizo a pasaxeiros foi un A.E.G. J.II que o 5 de febreiro aseguraba un voo diario entre Berlín e Weimar. Desde entón, a aviación comercial desenvólvese e impulsa a construción de aeronaves comerciais cada vez máis veloces.
Avións de fuselaxe estreita
Os avións de pasaxeiros máis comúns son os de fuselaxe estreita ou corredor único. Estes son avións que adoitan a ter entre 5 e 6 asentos por fila, aínda que dependendo do tamaño e da configuración este número pode ser menor, separados por un corredor. Os primeiros reactores de pasaxeiros eran deste tipo: o primeiro de Havilland Comet, o Boeing 707 e o seu competidor o Douglas DC-8. A estes seguíronlle modelos semellantes máis pequenos: o Douglas DC-9 e os seus derivados MD-80/MD-90/Boeing 717; os Boeing 727, 737 e 757 que usaban a sección transversal da cabina do 707; ou os soviéticos Tupolev Tu-154, Ilyushin Il-18 e Ilyushin Il-62.
Entre os avións de fuselaxe estreita producidos no presente atópanse os Airbus A220 e a familia A320, os Boeing 737 e a familia E-Jet de Embraer E-Jet, que son normalmente usados para voos de alcance medio con de 100 a 240 pasaxeiros.
Avións de fuselaxe ancha
Os máis grandes avións de fuselaxe ancha, ou de dous corredores xa que teñen dous corredores que atravesan a cabina, son usados para voos de longo alcance. O primeiro foi o catrimotor Boeing 747, seguido polos trimotores Lockheed L-1011 e Douglas DC-10, a partir do cal se desenvolvería o MD-11. Posteriormente apareceron outros modelos de catro motores, como os Ilyushin Il-86 e Il-96, o Airbus A340 e o A380 de dobre cuberta. Máis recentemente apareceron tamén bimotores de fuselaxe ancha, como os Airbus A300/A310, A330 e A350, e os Boeing 767, 777 e 787.
Avións rexionais
Os avións de pasaxeiros rexionais levan menos de 100 pasaxeiros. Estes aparellos máis pequenos adoitan a usarse para alimentar o tráfico dos grandes centros de conexións das aeroliñas. Entre os reactorios rexionais atópanse as series Bombardier CRJ100/200 e o Bombardier CRJ700, ou a familia Embraer ERJ. Entre os turbohélice rexionais máis usados no presente entán a serie Dash-8, e os ATR 42/72.
Motores
Até o comezo da era do jet, os motores de pistón eran comúns en propliners como o Douglas DC-3. Case todos os avións modernos están propulsados por motores de turbina, xa sexa turboventiladores ou turbohélices. Os motores de turbina de gas funcionan de maneira eficiente a altitudes moito maiores, son máis fiables que os motores de pistón, e producen menos vibracións e ruído. Outra vantaxe é o uso dun tipo común de combustible, a base de queroseno. Antes da era do jet, era común utilizar motores iguais ou moi similares tanto en avións civís como en avións militares. Nos últimos anos houbo diverxencias, de modo que agora é infrecuente que o mesmo tipo de motor sexa utilizado en avións militares e avións civís. Polo xeral, as aeronaves militares que comparten tecnoloxía de motores con avións comerciais son tipicamente transportes ou tipos de buques tanque.
A configuración a bordo
A disposición dos asentos, a distancia entre fileiras ou pitch e o tipo de clases é unha decisión da aeroliña que opera o avión. En xeral, aeroliña de bandeira como Iberia manterán unha distribución en 2 ou 3 clases dependendo da ruta, mentres que aeroliñas de baixo custo como easyJet ou Ryanair preferirán a economía dun avión cunha soa clase.
Normalmente disponse de tres tipos de asento: primeira clase business e clase económica, de alta densidade ou turista; a diferenza débese á colocación dos postos a bordo, ao espazo dispoñible para as pernas e ao tipo de servizo ofrecido a bordo. Para voos nacionais utilízanse só dúas clases: executiva e económica; mentres que para as rutas internacionais os voos ofrecen dúas ou tres clases.
A configuración de dúas clases úsase por exemplo en Airbus A330, Boeing 767 e Boeing 777; e de tres en Boeing 747, Airbus A380.
Durante o voo, especialmente internacionais, normalmente sérvese comida a bordo, ofrécese a posibilidade de ver unha película ou escoitar música; nos últimos anos os modelos máis modernos proporcionan conexión a Internet ou seguir a ruta do avión. A configuración a bordo e os servizos a bordo son con todo a discreción da compañía aérea que opera o voo.
Sandford Fleming
Sir Sandford Fleming, nado en Kirkcaldy (Escocia) o 7 de xaneiro de 1827, e finado en Halifax (Canadá) o 22 de xullo de 1915, foi un enxeñeiro canadense de orixe escocesa e un prolífico inventor.
Traxectoria
É coñecido especialmente porque propuxo a creación de zonas horarias estandarizadas, Horario Universal (Tempo Universal, Universal Time ou UT) e do sistema horario de 24 horas correspondentes ós 24 fusos horarios contados a partir do meridiano de 180 graos (coñecido como «antimeridiano» de Greenwich) e que tamén se emprega agora como liña internacional de cambio de data. Deseñou o primeiro selo postal do Canadá e realizou un enorme labor de levantamento topográfico e cartográfico por todo o país, encargándose dos labores de enxeñaría do Ferrocarril Intercolonial e do Ferrocarril Canadense do Pacífico (Canadian Pacific Railroad ou CPR).
Foi membro fundador da Royal Society of Canada (Sociedade Real do Canadá) e fundador do Royal Canadian Institute, unha organización científica e académica de Toronto.
Camposanto (homónimos)
Camposanto pode referirse a:
Corsica Nazione
Corsica Nazione é un movemento político nacionalista corso fundado en 1992 baixo a influencia d’A Cuncolta Naziunalista, coa unión dos grupos Accolta Naziunale Corsa (ANC) e os Verdes corsos (I Verdi corsi). O seu líder é o avogado Jean-Guy Talamoni.
1652
Outros
Historia ano a ano
Corsica Nazione
Corsica Nazione loita "por acadar para a comunidade nacional corsa o seu desenvolvemento en materia económica, social e cultural".
Señorín, Macendo, Castrelo de Miño
Señorín é un lugar da parroquia de Macendo no concello ourensán de Castrelo de Miño na comarca do Ribeiro. Tiña 11 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 7 eran homes e 4 mulleres. Iso supón unha diminución da poboación respecto a 2010, cando tiña 12 habitantes (8 homes e 4 mulleres).
Relixións tradicionais africanas
As relixións tradicionais africanas, ou as prácticas e crenzas tradicionais dos pobos africanos, son un conxunto crenzas moi diversas que inclúen varias relixións étnicas. Polo xeral, estas tradicións son orais máis que escritas, inclúen a crenza dun creador supremo, crenza nos espíritos, culto ós devanceiros, uso da maxia e medicina tradicional. Polo xeral, o papel da humanidade é visto como un harmonizador da natureza co sobrenatural.
Extensión
miniatura|dereita|Un curandeiro [[Pobo igbo|igbo de Nixeria, en África Occidental.]] Os practicantes das relixións tradicionais na África subsahariana distribúense en 43 países e estímase que o seu número rolda os 100 millóns.
Malia que a maioría dos africanos son practicantes de cristianismo ou islam, os pobos africanos a miúdo combinan a prácticas das súas crenzas tradicionais coa prácticas das relixións abrahámicas. As dúas relixións abrahámicas están amplamente difundidas ó londo de África. Substituíron as relixións indíxenas africanas, pero a miúdo son unha adaptación do contexto cultural e do sistema de crenzas.
Jostein Gaarder
Jostein Gaarder, nado o 8 de agosto de 1952 en Oslo, é un escritor noruegués autor de obras pertencentes á literatura infantil e xuvenil. Acadou un grande éxito internacional coa obra Sofies verden (O mundo de Sofía), que vendeu 30 millóns de exemplares e foi traducido a cincuenta e tres idiomas.
Traxectoria
Fillo dun director de escola e dunha mestra (asemade escritora de literatura infantil), cursou na Universidade de Oslo os estudos de Filoloxía Escandinava e Historia das Ideas e da Relixión. Ao comezo dos anos 80 trasladouse a Bergen, onde foi profesor de Filosofía nun instituto ata os anos 90, momento no que abandonou a súa actividade docente.
No tocante ao seu estilo, Jostein Gaarder constrúe as súas obras tentando cuestionar o mundo que o rodea. Acotío emprega a metaficción, desenvolvendo historias dentro doutras historias.
Obra
== Premios ==
Ramón Peña
Ramón Peña Gil, nado en Santiago de Compostela o 8 de setembro de 1892 e finado en Pontevedra o 26 de setembro de 1967, foi un debuxante e xornalista galego.
Traxectoria
Fillo de José Peña Meléndez. Emigrou a Arxentina sendo mozo. Foi fundador e director da revista Céltiga de Buenos Aires con Domingo Rial Seijo. Retornado a Pontevedra, foi socio dos irmáns Enrique e Ramón Barreiro na produtora cinematográfica Folk. Despois da guerra ilustrou libros para Ediciones Céltiga e dirixiu Sonata Gallega de Pontevedra. Foi profesor de debuxo do Instituto de Bacharelato de Pontevedra.
Vida persoal
Casou con Pilar Vergutín García en 1956.
Xosé Antonio Touriñán
Xosé Antonio Touriñán Rodríguez, nado o 16 de marzo de 1980, en Castelo, Culleredo, é un actor, humorista e presentador de televisión galego.
Traxectoria
Formouse no teatro escolar en Tarrío e no Instituto Crucero Baleares de Culleredo, e licenciouse en Filoloxía Galego-Portuguesa. A principios do 2000 creou con Marcos Pereiro o dúo cómico Os 2 de Sempre. Interpretando as personaxes de Mucha e Nucha, realizaron as súas primeiras aparicións televisivas nas últimas edicións do Supermartes, da Televisión de Galicia, e máis tarde acadaron sona cos mesmos roles no programa Luar. En 2006 realizou a súa primeira incursión no cine, cun pequeno papel no filme Días azuis, de Miguel Santesmases. Durante os seguintes anos aparceu ademais noutros programas da TVG como Air Galicia ou a serie de éxito Padre Casares.
No ano 2007 abriu en Carral xunto a Marcos Pereiro o local de espectáculos e concertos Sala The Star, que se mantivo activo até 2012. No 2009 fundou, tamén con Marcos Pereiro como socio, a súa propia produtora, Airapro Producións, unha pequena empresa con sede en Carral e Betanzos, que traballa no sector audiovisual e da representación artística, xestionando grupos musicais e humoristas como Heredeiros da Crus, Pepo Suevos e as propias "Cantareiras de Ardebullo".
En 2009 presentou o programa sobre sendeirismo Botarse ao monte, polo que recibiu o seu primeiro nomeamento aos premios Mestre Mateo, premios que el mesmo presentou por primeira vez en 2010.
Entre 2011 e 2015 apareceu en Era visto!, interpretando ao taberneiro Puskas. Traballou habitualmente en Land Rober, e en 2012, despois de que o seu presentador, Roberto Vilar marchase a Mediaset, e o programa fose cancelado, Touriñán pasou a presentar un novo espazo no mesmo horario e co mesmo equipo: Tourilandia. En 2014 chegoulle o seu primeiro papel de importancia no cine, no filme de Alfonso Zarauza Os fenómenos.
En 2018 traballou na serie de Antena 3 Fariña, baseada no libro homónimo de Nacho Carretero, e onde interpretou a un dos fillos do traficante Manuel Charlín. Dende 2021 presenta xunto con Marta Hazas para TVE o programa de viaxes Rutas bizarras, emitido en La 2. A continuación protagonizou o filme Cuñados e tivo un papel en Malencolía.
Vida persoal
Xunto á súa parella, Patricia, é pai de dous fillos: Antía e Andrés.
Filmografía como actor
miniatura|Xosé Antonio Touriñán no espectáculo de [[Mucha e Nucha, as Cantareiras de Ardebullo, nas festas do Carme de Marín]]
Mateo Cantacuzeno
Mateo Cantacuzeno (en grego: Ματθαίος Ασάνης Καντακουζηνός, Matthaios Asanēs Kantakouzēnos), nado cara 1325 e finado en 1383 ou 1391, foi emperador de Bizancio entre 1353 e 1357.
Traxectoria
Mateo Asanes Cantacuzeno era fillo do emperador Xoán VI Cantacuzeno e de Irene Asanina. A cambio do apoio que deu ao seu pai durante a loita deste contra Xoán V Paleólogo foille concedido anexar parte da Tracia como seu feudo persoal e en 1353 foi designado coemperador. A partir do seu señorío na Tracia Mateo conduciu varias guerras contra os serbios. Unha das súas campañas fracasou en 1350 por causa da deserción dos seus auxiliares turcos. En 1357 foi capturado polos seus inimigos, que o entregaron ao emperador concorrente Xoán V Paleólogo. Forzado a abdicar, mudouse para o Despotado de Morea en 1361 e auxiliou o seu irmán Manuel Cantacuzeno a gobernar a rexión. Despois da morte do seu irmán en 1380, Mateo gobernou a Morea até o nomeamento do novo gobernador Teodoro I Paleólogo en 1381 e a chegada deste en 1382. Antes da transferencia integral do poder na Morea dos Cantacuzeno para os Paleólogo, Mateo abdicou a favor do seu fillo Demetrio I Cantacuzeno.
Bibliografía
c
Moreira, Moreira, Castroverde
Moreira é un lugar da parroquia de Moreira no concello lugués de Castroverde na comarca de Lugo. Segundo o IGE, en 2013 tiña 26 habitantes (16 homes e 10 mulleres).
O Couto de Arriba, Noia, Noia
O Couto de Arriba é un lugar da parroquia de Noia no concello coruñés de Noia, na comarca de Noia. Segundo o padrón municipal (INE 2020) ten 81 habitantes (42 homes e 39 mulleres).
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, que é un "(lugar) cercado", para poder defendelo mellor.
Gubernia de Tavria
A Gubernia de Tavria ou Gubernia da Táurida (Таврическая губерния) foi unha gubernia histórica do Imperio ruso que durou dende 1802 ata 1917.
Incluía a península de Crimea e parte do continente entre a parte baixa do río Dniéper e as costas dos mares Negro e de Azov.
Formouse cos territorios sudoccidentais que foron anexionados do khanato de Crimea, co nome de óblast da Táurida. A óblast foi abolida en 1802 pola reforma de administrativa de Paulo I, pero no mesmo ano restaurona con novo nome de gubernia.
Subdivisións en uezd
Os uezd nos que se dividía a Gubernia nas disposicións de 1802 eran:
Historia
En 1783 o khanato de Crimea foi anexionado por Catarina a Grande a Rusia. Pouco despois estableceuse a óblast de Táurida.
Durante o reinado de Paulo I a óblast foi abolida, pero pronto (en 1802) reestableucena como unha gobernatura (guberniia). Formou parte do Imperio ruso ata a revolución rusa de 1917.
A raíz da revolución de outubro de 1917, o goberno étnico tártaro proclamou a República Popular de Crimea o 13 de decembro de 1917, que foi o primeiro Estado musulmán democrático. A república rártara cubría a porción peninsular da antiga gubernia, mentres que os seus condados do norte terminaron temporalmente baixo a xurisdición da gubernia de Ekaterinoslav (de Ucraína). Porén, nin Ucraína nin Crimea lograron manteren os seus territorios, que foron invadidos polos bolxeviques no inverno de 1917-18.
Os bolxeviques dividiron os territorios da gubernia entre a República Socialista Soviética da Táurida e a República Socialista Soviética de Donetsk-Krivoi Rog a principios de 1918, o que durou pouco tempo, xa que foron invadidos polas forzas da República Popular de Ucraína, coa axuda militar do Imperio alemán.
O Souto, Pexegueiro, Tui
O Souto é un lugar da parroquia de Pexegueiro, no concello pontevedrés de Tui, na comarca do Baixo Miño. Segundo o padrón municipal de habitantes do Instituto Galego de Estatística no ano 2019 tiña 74 habitantes (37 homes e 37 mulleres), un descenso de 1 habitante respecto ao ano 1999.
Patrimonio
Neste barrio atópanse varios elementos patrimoniais.
Accidente do Tu-154 da Forza Aérea de Polonia
O 10 de abril de 2010, un Tupolev Tu-154 do 36o Rexemento de Aviación Especial que levaba ao Presidente de Polonia Lech Kaczynski estrelouse no aeroporto de Smolensk preto de Pechersk próximo a Smolensk, Rusia, sen rexistrarse superviventes.
Accidente
esquerda|200px|Mapa do voo|miniatura Ás 10:56 tempo de Moscova, (06:56 UTC), un Tupolev Tu-154, levando o presidente polaco, Lech Kaczynski estrelouse preto de Smolensk, Rusia. O presidente Kaczynski ía á conmemoración do 70 aniversario do masacre de Katyń. Ningunha das persoas que viaxaban no avión sobreviviu ao accidente.
O accidente suscitouse a 1,5 km do aeroporto debido ás condicións de néboa que había na zona. O gobernador do óblast de Smolensk, Sergei Antufiev, confirmou para a canle de noticias Russia 24, que non había sobreviventes no accidente. Informou que o avión golpeara coas copas dos árbores, golpeou o chan e caeu roto en pedazos. A bordo tamén se atopaba o gobernador do Banco Nacional de Polonia, Sławomir Skrzypek, o xefe do exército polaco Franciszek Gągor e o Viceministro de Relacións Exteriores Andrzej Kremer.
Manifesto de voo
De acordo co manifesto do voo a bordo atopábanse entre outros: miniatura|Primeira lista incompleta de pasaxeiros, que ían no voo
Investigacións
Logo do accidente abrironse diversas investigacións tanto por parte das autoridades rusas como polacas para esclarecer as causas do accidente. O informe do Comité de Investigación presidido por Jerzy Miller, Ministro do Interior e da Administración presentouse o 29 de xullo de 2011. Dentro das causas que levaron ao fatal accidente o informe sinalaba as adversas condicións climatolóxicas e os erros cometidos tanto polo controlador aéreo ruso como pola tripulación do avión. En 2012 realizaronse algunhas exhumacións a instancia das familias, nas que se constataron deficiencias na investigación, concretamente na xestión dos restos mortais. En 2015 reabriuse unha nova investigación que implicou a exhumación dos restos mortais daquelas vítimas que non foran cremados. En novembro de 2016 comezaron as labores de exhumación dos restos de 83 vítimas. Esta decisión foi moi polémica debido á oposición das familias de 17 vítimas e parte da sociedade polaca. . Dúas viúvas conseguiron que Polonia fora condenada polo Tribunal Europeo de Dereitos Humanos por vulnerar os dereitos das familias das vítimas Un estudo de 2017 sinalaba a distintas incongruencias na investigación levado a cabo en 2010 e, en base as probas dispoñibles naquel momento, recomendaba un novo estudo máis exhaustivo. Como resultado da apertura da nova investigación iniciada en 2015, declararonse nulas as conclusións da investigación aberta en 2010. Concluíuse que o avión se incendiara no ar debido a unha primeira explosión na á esquerda do Tupolev 154, seguida dunha segunda explosión no casco do aparato.
A Devesa, Noia, Noia
A Devesa é un lugar da parroquia de Noia no concello coruñés de Noia, na comarca de Noia. Segundo o padrón municipal (INE 2020) ten 50 habitantes (31 homes e 19 mulleres).
1651
Outros
Historia ano a ano
As Casas do Monte, Moreira, Castroverde
As Casas do Monte é un lugar da parroquia de Moreira no concello lugués de Castroverde na comarca de Lugo. Segundo o IGE, en 2013 tiña 12 habitantes (5 homes e 7 mulleres).
Norisring
Norisring é un circuíto de carreiras urbano localizado nas rúas de Núremberg, en Bavaria, Alemaña. Como a cidade na que está se chama Núremberg o nome do crcuíto ía ser Nürnbergring, pero este nome orixinaba unha confusión co famoso circuíto Nürburgring e por iso se decidiu que o circuíto se chamara Norisring, facendo referencia ao antigo nome da cidade, Noris. O trazado do circuíto conta cunha lonxitude duns 2.300 metros. Todos os anos a mediados do mes de xuño, aquí dispútase o DTM acompañado polo Campionato Europeo de Fórmula 3.
Lingua kgalagadi
O autoglotónimo da lingua é shekgalagari.
Clasificación
Os dialectos do kgalagadi inclúen o shengologa, sheshaga, shebolaongwe, shelala, shekhena, sheritjhauba e o shekgwatheng.
Mathieu Kamba
Mathieu Kamba, nado o 5 de outubro de 1995 en Calgary, Alberta, é un xogador canadense de baloncesto profesional que xoga no Unicaja Banco Oviedo da Liga LEB Ouro.