cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Småland
Nome
O nome (1240 Smalandiis) refírese aos países pequenos. O nome usábase como unha designación colectiva para os moitos pequenas países que había entre Götaland e Dinamarca. O termo usouse na Idade Media como un nome alternativo para o Tiohärads lagsaga e posteriormente para outro lagsaga (distrito xudicial ou lexislativo) establecido en 1559, o lagsaga de Småland, que incluía a área da actual Småland que non pertencía ao Tiohärads lagsaga. Na década de 1560 redactouse o escudo de armas da provincia de Småland.
En 1634-1639 e 1679-1680 usouse o nome no condado de Småland, onde en 1634-1639 só se refería á área dos actuais condados de Jönköping e Kronoberg, mentres que en 1679-1680 referíase a toda Småland. No ano 1687 estabilizáronse as fronteiras terrestres, estabilizándose tamén as de Småland que, agás nos casos anteriores, nunca chegou a ser unha unidade e termos administrativos, xudiciais, militares ou eclesiásticos.
Xeografía
A súa superficie é de 29 330 km² e en decembro do ano 2021 tiña unha poboación de 779 980 habitantes.
Nas partes internas da provincia os seus solos son moi pouco fértiles por mor da morena pedregosa, e por iso os seus habitantes teñen que facer duros esforzos para cultivaren a terra.
Na actualidade o seu territorio está repartido entre os condados de Jönköping, Kalmar e Kronoberg.
Historia
Mapa de Småland na [[Viquingos|Era Viquinga.|230px|miniatura]]
Existen vestixios de poboamento da rexión desde o ano 6000 a.C.
Na época dos viquingos e no comezo da Idade Media, a futura provincia histórica da Småland estaba constituída por unhas 10 "pequenas terras" autónomas (små land), unha especie de pequenas provincias históricas antigas (folkland), localizadas nesta área situada entre os territorios dos Gautas e os territorios de Dinamarca.
Obxecto de numerosas disputas militares entre gotas e daneses, e máis tarde entre suecos e daneses, Småland acabou por ser formalmente identificada como parte de Suecia contra o século XI, tal como se menciona nun primeiro tratado asinado polo rei sueco Emundo, o Vello e polo rei de Dinamarca.
No século XVI foi asolada a causa dunha rebelión campesiña contra o rei Gustavo Vasa –a Dackefejden– con caracteres dunha auténtica guerra civil.
No século XIX a pobreza da rexión levou á emigración de persoas para os Estados Unidos.
Justin Chancellor
A principios dos 90 Peach editou un álbum e foi abreconcertos de Tool en Inglaterra. Uniuse a esta banda como baixista en 1995 despois da saída de Paul D'Amour, a pesar de que había moitos outros candidatos, como Scott Reeder de Kyuss, Frank Cavanagh de Filter, Marco Fox de ZAUM (que gravou as voces na canción "Die Eier Von Satan" no álbum Ænima, e E. Sheperd Stevenson de Pigmy Love Circus.
Galegram
Galegram é unha aplicación de mensaxería instantánea en galego para dispositivos móbiles mediante a internet que está baseado en Telegram. Permite a creación de grupos e o envío de texto, imaxe, son e vídeo. A aplicación está dispoñible para o sistema operativo Android. Galegram sincronízase coa axenda telefónica de xeito que non require engadir contactos.
Calva da Viña, San Xurxo de Sacos, Cerdedo-Cotobade
Calva da Viña é un lugar da parroquia de San Xurxo de Sacos, no concello pontevedrés de Cerdedo-Cotobade. Segundo o IGE, en 2015 tiña 10 habitantes (6 homes e 4 mulleres), o que supón unha diminución dunha persoa con respecto ó ano 2006.
Cervo (homónimos)
230px|miniatura|Cervo ([[Cervus elaphus).]]
Cervo pode referirse a:
En zooloxía:
Art Clokey
Arthur Charles Farrington Clokey, coñecido como Art Clokey, nado en Detroit o 12 de outubro de 1921 e finado en Los Osos (California) o 8 de xaneiro de 2010 foi un pioneiro estadounidense das animacións stop motion realizadas con plastilina e outros materiais sólidos flexíbeis, coñecidos como Claymation ou plastimación.
Space Optical Communications Research Advanced Technology Satellite
Space Optical Communications Research Advanced Technology Satellite, máis coñecido polo seu acrónimo SOCRATES, é un satélite artificial do NICT (Instituto Nacoinal da Información e as Tecnoloxías da Comunicación) do Xapón e lanzado o 24 de maio de 2014 mediante un foguete H-IIA desde o Centro Espacial de Tanegashima.
Características
SOCRATES é un pequeno satélite de 48 kg de masa adicado a probar comunicacións por láser usando o instrumento SOTA (Small Optical Transponder). Estabilízase nos tres eixos usando propulsores alimentados por peróxido de hidróxeno e a alimentación eléctrica corre a cargo de dous paneis solares.
Loto sagrado
miniatura|right|upright|Froito martelo da Nelumbo nucifera; a copa de sementes disecada emprégase en arranxos florais. miniatura|left|upright|As raíces do loto fervidas e cortadas úsanse en varias cociñas asiáticas. miniatura|120px|right|Rapaz [[camboxano a vender froita de loto, tamén coñecida como martelo.]]
Descrición
É unha herba acuática con rizomas de 10–20 m de longo, grosos, ramificados, con numerosos catafilos, profundamente enraizados no fondo dos encoros. As follas son boiantes ou emerxentes, peltadas, glaucas, de limbo orbicular, de (25-)30–100 cm de diámetro, glabro, de bordo frecuentemente ondulado, hidrófobo; pecíolo normalmente con acúleos de 1 a 2 m ou máis de longo, fistuloso.
Flores de (1-)16–23 cm de diámetro, rosa vivo a pálido ou brancas, recendentes, con pétalos cóncavos, oblongo-elípticos a obovados, 5-10 × 3–5 cm; anteras de 1–2 cm de longo; pedúnculos normalmente con acúleos, a exceder a altura das follas. Os froitos complexos están formados por un receptáculo elipsoidal, de 5–10 cm de diámetro, de bordos feblemente engurrados estriados, co ápice truncado e plano, e as núculas insertas en fosetas nel. Núculas de 10-20 × 7–13 mm, ovoides, usualmente máis de 1,5 × tan longas coma largas. Florea na primavera serodia e verán (usualmente de xuño a agosto). Tamén é símbolo de pureza en Corea, ademais ten a particularidade de medrar incluso na lama; é dicir lodo; é dicir chega como unha bendición para mellorar unha situación.
Distribución e hábitat
A especie distribúese de xeito natural polo sur de Rusia (delta do Volga), Oriente Próximo (Acerbaixán, Irán), Siberia oriental, China, Paquistán, Bután, Nepal, India, Sri Lanka, Xapón, Corea, Taiwán, Birmania, Tailandia, Vietnam, Indonesia, Malaisia, Filipinas, Nova Guinea e Australia; foi introducida nos Estados Unidos e está naturalizada en parte do sur de Europa (Romanía) e nordés de África (Exipto) dende tempos antigos, onde se cultiva polas súas sementes comestíbeis ,a sonada "faba aegyptiaca" dos romanos. Cómense tamén os rizomas. Brava vexeta en encoros e lagoas, entre 0 e 400 msnm.
Usos
Ten un uso moi estendido en xardinaxe para cobertura de tonas de auga, a pesar das súas flores efémeras. Utilízanse numerosos cultivares con diferentes pautas florais. Os rizomas e sementes cómense torradas ou cocidas. Tamén se usa en menciña popular. Considérase planta sacra na India e na China, así como o fora no Antigo Exipto.
Arte e simbolismo
As flores do loto, quer pola súa beleza rechamangueira, quer por xurdir do "fondo" das augas teñen resultado simbólicas (polo medio da metáfora, xa for tal metáfora consciente ou inconsciente) nas relixións do Antigo Exipto, a India e despois da China.
No Antigo Exipto xunto ao escaravello escaravello peloteiro, o fénix e o mesmo Sol (Re ou Ra), os lotos representan a resurrección, no caso do loto por emerxer resplandecente dende as profundas augas. Na India o loto chamado en sánscrito: "padma" quizais tivo inicialmente o mesmo significado que no Antigo Exipto, a tal significado engadíuselle o simbolismo segundo o cal os principais deuses e deusas naceron en padmas ou lotos; o padma hindú adoita servir de modelo para figurar mandalas ou para figurar aos chacras. Na China, no Xapón e en todos os lugares onde o budismo chegou, unha oración ritual característica menciona o loto, tal fórmula acostuma ser mani padme aum ( "om xoia no loto!").
As escolas budistas que emerxeron do culto creado polo monxe xaponés Nichiren toman como texto supremo o Sutra do Loto: 妙法蓮華経　"Myōhō Renge Kyō" ou abreviado 法華経　"Hokkekyō", e nas súas liturxias o mantra máis importante recitado reza 南無妙法蓮華経 "Namu Myōhō Renge Kyō" ("Loada sexa a Verdade do Marabilloso Sutra do Loto")
Por ese motivo, lotos moi estilizados adoitan aparecer representados en diversos obxectos da arte das culturas revisadas.
Xaz, Dorneda, Oleiros
Xaz é un lugar da parroquia de Dorneda no concello de Oleiros, na provincia da Coruña. Segundo o padrón municipal (INE 2012) ten 45 habitantes (26 homes e 19 mulleres).
Peter McKenzie
Peter McKenzie é un actor de cine neozelandés.
Traxectoria
O seu fillo, Bret, é membro do dúo cómico "Flight of the Conchords", e tamén aparece como un elfo sen nome (popularmente coñecido como "Figwit") no filme The Lord of the Rings: The Fellowship of the Ring e en The Lord of the Rings: The Return of the King.
McKenzie tamén é propietario e adestrador de cabalos de carreiras; incluíndo "Sculptor", cabalo que gañou o "Saab Quality at Flemington" no 2007 e clasificado para correr na Copa de Melbourne do mesmo ano.
Gaza
Gaza pódese referir a:
Celso Callón Recuna
Celso Callón Recuna, nado en Vilanova de Arousa en 1943 e finado en Vilagarcía de Arousa o 8 de decembro de 1998, foi un político galego.
Traxectoria
Fillo de Celso Callón Loureiro. Foi presidente da autoridade portuaria de Vilagarcía, impulsando o peirao deportivo, o parque do Centenario e o peirao de Ferrazo; e presidente da autoridade portuaria de Marín. Presidiu o Liceo Marítimo varios mandatos. En 1975 participou na Asamblea Democrática de Arousa.
Refundou o PSOE de Vilagarcía de Arousa en 1976.
Vida persoal
Casou con Ángela González Martín e foi pai de Verónica e Celso Callón González.
Claymation
miniatura|dereita|Animación con plastina. A claymation, tamén coñecida como plastimación, é o termo que recibe a animación audiovisual de parada de imaxe (stop motion) na que se emprega plastilina, arxila, ou algún outro material completamente maleábel. O pioneiro desta técnica foi o estadounidense Art Clokey.
Alfoz de Lloredo
Alfoz de Lloredo é un concello costeiro da comunidade autónoma de Cantabria, España. O municipio está situado na comarca da costa occidental.
Alónissos
Alónissos, Alonisos ou Alonnisos (grego:Αλόννησος) é unha illa grega no mar Exeo. Logo de Skiathos e Skopelos é a terceira das Espóradas. Está a 3 km da illa de Skopelos. Alonissos é tamén o nome dun pobo da illa, así como do municipio que abarca a illa e o pobo.
Alfoz de Lloredo
Limita polo norte co Mar Cantábrico, polo sur con Udías, Cabezón de la Sal e Reocín, polo leste con Santillana del Mar e polo oeste con Ruiloba e Comillas. Alfoz de Lloredo está a unha distancia de 35 quilómetros da capital cántabra Santander, e a 12 km de Torrelavega.
Alónissos
O pobo de Alonissos atópase na parte sur da illa. É coñecida localmente como Chora (cidade). O principal porto da illa atópase no sueste e chámase Patitiri. Hai servizo de transbordador e de hidrofoil de Patitiri a Volos, Agios Konstantinos e Salónica no continente e as illas de Skiathos, Skopelos e Skyros. A baía no extremo sur da illa tamén se chama Alonissos.
O Municipio de Alonissos inclúe as outras illas da Adelfoi, Gioura, Kyra Panagia (Pelagos), Peristera, Piperi, Psathoura e Skantzoura.
Alfoz de Lloredo
Toponimia
miniatura|250px|dereita|Casa do Concello de Alfoz de Lloredo, en [[Novales, a capital municipal.]] «Alfoz» foi unha palabra popularizada logo do século X e ten como orixe a expresión árabe al-hawk, que significa «distrito», mentres que «Lloredo» é a forma montañesa para o loureiro; en suma, o nome significaría algo parecido a «distrito dos loureiros».
Alónissos
Historia
Na Idade Media e ata o século 19, o pobo foi coñecido como Chiliodromia o que significa, un milleiro de rutas. Outros nomes foron Liadromia e Heliodromia. En tempos antigos, o lugar era coñecido como Ikos Evonymos.
Xeografía
A illa na súa parte máis ancha ten de 4´5 km de noroeste a sueste e na súa parte máis longa ten de 20 km de suroeste a nordés. A illa é na súa maioría de pedra calcaria. Atópase ao leste de Grecia continental da prefectura de Magnesia, ao nordés de Eubea e ao noroeste da illa de Skyros. Alonissos ten unha estrada principal que conduce a tres aldeas na parte occidental da illa e varios camiños por toda a illa.
Alfoz de Lloredo
Historia
O territorio de Alfoz de Lloredo áchase sobre a Via Agripa, camiño costeiro de orixe romana que máis tarde se integraría no Camiño de Santiago costeiro (Camiño de Santiago do Norte] . Neste territorio pódense encontrar numerosas cavidades que deron refuxio a grupos humanos desde o Paleolítico até a Idade Media. Desta presenza atopáronse diversos útiles prehistóricos, ademais de arte rupestre.
Alónissos
A Illa
miniatura|left | Alonissos
Alfoz de Lloredo
Historia
En 1581 produciuse o "Preito dos Vales", que puxo fin á dependencia señorial e restabeleceu o autogoberno local, co conseguinte dereito dos veciños de poder elixir os seus rexedores. Logo, Alfoz de Lloredo, intégrase na provincia dos Nueve Valles en 1759.
Alónissos
A Illa
A agricultura está moi estendida en Alonissos, predominantemente granxas mixtas e viñedos. Os principais produtos son améndoa, uva, figos e olivas. Os abetos son abundantes na illa. Mentres que a pesca é unha profesión popular na illa, o turismo é agora a principal industria.
As praias ao redor da illa son de seixos. O ecosistema no lado norte da illa está en boas condicións. O Monachus monachus (-Monachus monachus) é común ao redor da illa, e en 1992 foi creado o Parque Mariño de Alonissos para protexer as focas e outros animais.
Comunidades e subdivisiónses
miniatura|Praia en Alonissos miniatura|Praia en Alonissos
Alfoz de Lloredo
Demografía
Fonte: INE
Administración
Enrique Bretones Palencia (PP) é o actual alcalde do municipio. No 2006, Félix Iglesias González (PRC) (alcalde electo nas eleccións municipais de 2003) dimitiu por discrepancias internas do partido. Deste xeito, Luis Alfonso González Llanillo (PSC-PSOE) foi elixido alcalde, e ocupou o cargo até as eleccións municipais de 2007, cando Enrique Bretones Palencia resultou vencedor de tales comicios. Nestas táboas móstranse os resultados das eleccións municipais celebradas do 2003 e do 2007.
Gandería e agricultura
O sector primario foi durante anos, ao igual que moitas outras partes de Cantabria, o medio de vida dos seus habitantes, mais debido a incorporación de España na Unión Europea, obsérvase certa decadencia. Cabe destacar que durante os meses de outono e inverno practícase o cultivo de algas na zona. O 29,9% da poboación activa emprégase no sector primario.
Industria
Existe certa influencia na zona, pola proximidade do núcleo industrial de Torrelavega. O 36,2% da poboación activa do municipio dedícase ao sector secundario.
Servizos
Actualmente o 34% da poboación activa de Alfoz de Lloredo está no sector terciario. O turismo supón unha fonte de ingresos importante para o municipio. As praias, as paisaxes e monumentos, atraen o turismo da comunidade autónoma e do resto de provincias limítrofes.
Monumentos
Dentro do patrimonio artístico e cultural de Alfoz de Lloredo destacan os seguintes bens de interese cultural de Cantabria: Ademais, está incluído como ben inventariado a igrexa parroquial de Novales. miniatura|Igrexa de San Martín, en [[Cigüenza.]]
Outros monumentos relixiosos:
Natureza
miniatura|260px|Playa de Luaña, en [[Cóbreces.]]
Base J
A base J ou β- D -glicopiranosiloximetiluracilo é unha base nitroxenada hipermodificada que se encontra no ADN de protozoos cinetoplástidos, incluíndo o patóxeno humano tripanosoma e nalgúns flaxelados. Foi descuberta en 1993 en Trypanosoma brucei e foi a primeira nucleobase hipermodificada que se encontrou no ADN eucariótico; desde entón atopouse noutros cinetoplástidos, como Leishmania e nalgúns flaxelados. Neses organismos a base J actúa como terminador da transcrición para a ARN polimerase II, a súa eliminación en células knockout vai acompañada dunha masiva lectura previa (read-through) dos sitios de terminación da ARN polimerase II, o que finalmente é letal para a célula.
A base J sintetízase por medio dunha hidroxilación inicial da timidina, seguida da glicosilación por unha glicosiltransferase que aínda non foi identificada
miniatura|400px|esquerda|Biosíntese da base J. A: timidina hidroxilase; B: beta-glicosiltranferase; 1: dT (desoxitimidina); 2: HOCH3dU; 3: dJ
Panaeolus subbalteatus
O Panaeolus cinctulus ou Panaeolus subbalteatus é un cogomelo alucinóxeno común na rexión de California, nos Estados Unidos de América.
Ten un corpo frutífero de cor ocre. .
É tóxico e pode ter efectos alucinóxenos.
Vitoria rexia
A vitoria rexia (Victoria amazonica) é unha planta acuática da familia das ninfáceas, típica da rexión amazónica. Posúe unha gran folla en forma de círculo, que fica sobre a tona da auga, e pode chegar a ter até 2,5 metros de diámetro e soportar até 40 quilos se fosen ben distribuídos na súa superficie.
thumb|left|Unha [[flor de vitoria rexia.]]
Descrición
Caracterízase por ter grandes follas circulares (pratos) de até 2,5 metros de diámetro que boian na tona da auga sobre talos somerxidos que acadan 7 a 8 m de longo.
A flor, que mide até 40 cm de diámetro, ábrense á noitiña (a partir das seis da tarde). A flor (a floración ocorre dende o inicio de marzo até xullo) pode ser branca, lila, roxa, rosa e até amarela, e expelen un recendo nocturno doce semellante ao cheiro do albaricoque, chamada normalmente "rosa lacustre", mantense aberta até aproximadamente as nove horas da mañá do día seguinte. No segundo día, o da polinización, a flor é cor de rosa. Así que as flores se abren, o seu forte cheiro atrae os escaravellos polinizadores (cyclocefalo casteneaea), que as penetran e nelas fican os ovos. Hoxe existe o control por novas tecnoloxías (fertilización e hormonas) co que é posíbel controlar o tamaño dos pratos (follas), polo que é moi usada no paisaxismo urbano tanto en grandes lagos coma en pequenos espellos de auga.
thumb|left|Vista por baixo.
Etimoloxía
Ademais do nome galeguizado de vitoria rexia, no Amazonas coñécese co nome de baronesa. Así mesmo no seu país de orixe ten outros nomes autóctonos: irupé (guaraní), uapé, aguapé (tupí), aguapé-assú, jaçanã, nampé, forno-de-jaçanã, rainha-dos-lagos, milho-d'água e cará-d'água. Os ingleses déronlle o nome Vitoria en homenaxe á raíña, cando o explorador alemán ao servizo da Coroa Británica Robert Hermann Schomburgk levou as súas sementes para os xardíns do palacio inglés.
Usos
Ademais do uso ornamental en xardíns acuáticos, o zume extraído das súas raíces é utilizado polos indios como tintura negra para os cabelos. Tamén utilízase como folla sagrada nos rituais da cultura afro-brasileira denominándose oxibata.
Tarsius
Tarsius é un xénero de mamíferos primates haplorrinos tarsiiformes, o tipo da súa única familia actual, a dos tarsíidos.
Durante moito tempo pensouse que era o único xénero da familia, pero nos últimos anos (década do 2010), varios descubrimentos levaron a algúns expertos a reconsideraren o taxon, e houbo autores que propuxeron dividilo en tres xéneros diferentes: Tarsius, Carlito e Cephalopachus,
Comprende varias especies que son coñecidas vulgarmente como tarsios, caracterizadas polos seus grandes ollos, e polas súas mans e os seus pés moi desenvolvidos e acabados en dedos longos rematados nun disco adhesivo, que habitan nas selvas de varias illas do sueste asiático.
Durante moitos anos estas especies, como todas as dos tarsiiformes, foron clasificados dentro dos prosimios, pero foron separadas deles porque comparten varias características cos simios.
Unha taxonomía complicada
A clasificación dos tarsios foi, durante moito tempo, confusa. Xa en 1780 Storr sinalara as diferenzas entre os lémures e as especies que hoxe coñecemos cono tarsios, e argumentou a necesidade de separar estes dous taxa.
Descrición
Como quedou dito, o xénero foi descrito en 1780 polo médico e naturalista alemán Gottlieb Conrad Christian Storr en ''Prodr. Meth. Mamm''.: 33.
Etimoloxía
O nome científico Tarsius deriva do latín tarsus, aludindo á lonxitude dos ósos tarsianos destes animais.
Sinonimia
Ademais de polo nome de Tarsius, ao longo da historia este xénero foi tamén coñecido polos sinónimos seguintes:
Clasificación
Como quedou dito máis arriba, a clasificación do xénero está actualmente controvertida. A xeito de exemplo, danse a continuación  unha clasificación "clásica", a de Mammalian Species of the World e outra máis moderna, a de Paleobiology Database.
— Segundo Mammal Species of the World''
— Segundo Paleobiology Database
Nota: para outras clasificacións véxase Tarsiiformes.
La Nueva Idea
La Nueva Idea: periódico republicano federal foi un semanario editado en Santiago de Compostela en 1870 e en 1873, con saída en principio programada para todos os días 1, 8, 16 e 24 de cada mes e, a partir do terceiro número, cada xoves.
Historia e características
Periódico abertamente republicano, apareceu o 16 de outubro de 1870. Tivo curta duración e, despois de desaparecer, volveu ser editado por dous dos seus antigos redactores en febreiro de 1873, existindo aínda en maio do mesmo ano.
Tivo a súa primeira administración na rúa da Costa de San Paio número 7, pasando a partir do quinto número á rúa do Castro número 9. Era impreso na Imprenta de José M. Paredes, na rúa do Picho da Cerca número 12. Os articulistas asinaban os seus artigos coas súas iniciais, como "A.", "A.O.C.", "A.V." e "V.G.R.".
O nome do semanario obedece ao xeito en que, entre as filas republicanas, se denominaba tamén a este pensamento político, funcionando como sinónimo deste e como lema do cambio que se estaba a operar no país. É revelador neste sentido, por exemplo, a arenga que en 1872 un xornal federalista salmantino publicaba na portada dun dos seus números: «''¡Paso á República federal, símbolo da paz e do orde, emblema sagrado da xustiza e do dereito! ¡Paso á nova idea! ¡Paso ao Goberno do pobo polo pobo!''».
Existiron outras publicacións españolas que levaron o mesmo nome. En marzo de 1871, en Valladolid editouse un xornal así chamado, tamén republicano, e en xuño de 1873 existía en Cádiz unha revista literaria co mesmo nome. Por outra banda, a finais de século, sobre 1895, editouse no barrio de Gràcia de Barcelona outro xornal homónimo de tendencia anarquista.
Ursus
Descrición
O xénero foi descrito en 1758 por Linneo na páxina 47 do volume 1º da 10ª edición do seu Systema Naturae.
Elena Ferro
María Elena Ferro Lamela, máis coñecida como Elena Ferro, nada en Merza, Vila de Cruces, en 1975, é unha zoqueira galega cun papel fundamental na revalorización dos zocos a finais do século XX inicios do século XXI.
Ursus
Sinónimos
Ademais de polo nome actuamente válido, o xénero coñeceuse tamén polos sinónimos:
Elena Ferro
Traxectoria
Herdou o oficio do seu avó, da súa tía, do seu pai que eran zoqueiros. Na década dos 70 do século XX comezaron a deixar de usarse os zocos e a ir desaparecendo o oficio. A súa familia foi cambiando de vender só na comarca do Deza e mensualmente en Monterroso a ir desprazándose a outras feiras e ampliar os produtos que vendían incorporando a manufactura do coiro.
Ursus
Especies
Recoñécense catro especies viventes:
Elena Ferro
Traxectoria
Nos anos 90 Elena Ferro comezou a facer cambios nos zocos sen éxito comercial até 2010. Cambiou a base de madeira para adaptalos a pisar en duro, patentándoa, e mudou o deseño vendendo os seus produtos ademais de en Galiza no País Vasco, Barcelona, Alemaña, Estados Unidos e Nova Zelandia apoiándose nas redes sociais.
Gran Premio do Pacífico
O Gran Premio do Pacífico foi unha carreira do Campionato do Mundo de Fórmula Un celebrada en dúas ocasións na década de 1990. Ambas carreiras celebráronse no Circuíto Internacional Tanaka (agora Circuíto Internacional de Okayama), un trazado lento e sinuoso de 3´703 km. en Aida (preto de Kōbe), Xapón. Despois do terremoto de Kobe de, o Gran Premio do Pacífico trasladouse de pricncipio de tempada ó final da mesma.
O Gran Premio do Pacífico tamén se celebrou en Laguna Seca desde 1960 ata 1963, pero estas carreiras non eran de Campionato.
A carreira inaugural do Campionato en 1994 viu unha fácil vitoria de Michael Schumacher logo de que Ayrton Senna estivera involucrado nun accidente na primeira curva con Mika Häkkinen e Nicola Larini. Schumacher superou a Senna na primeira curva e o seu liderado nunca foi ameazado no resto da carreira. Schumacher puido dobrar ó segundo clasificado, Gerhard Berger no último terzo da carreira, pero elixiu non facelo. A volta rápida estableceuse na volta 3. A carreira foi boa para o equipo Jordan e Rubens Barrichello que acadou o seu primeiro podio na F1 co terceiro lugar. O máis recente Gran Premio do Pacífico en 1995 culminou nunha vitoria táctica para Michael Schumacher, asegurando o seu segundo Campionato do Mundo, e converténdose no máis novo dobre campión do mundo nese momento. Fernando Alonso superou a marca de Schumacher, ao gañar o seu segundo Campionato Mundial en, e Sebastian Vettel superou a ambos en.
Esta carreira fixo do Xapón un dos seis países (os outros son Gran Bretaña, España, Alemaña, Italia e os EE.UU.) en albergar máis dunha carreira de Fórmula Un no mesmo ano. Que se suspendeu debido principalmente á localización do circuíto TI nunha zona remota do Xapón.
Co anuncio de que o Gran Premio do Xapón cámbiabase do circuíto de Suzuka á Fuji Speedway en, houbo especulacións nos medios de que Suzuka podía conservar unha carreira resucitando o Gran Premio do Pacífico. Con todo, máis tarde anunciouse que o Gran Premio do Xapón alternariase entre Fuji e Suzuka a partir de, aínda que a alternancia foi cancelada por Toyota, propietaria do Fuji Speedway debido á crise económica.
Patrocinadores
Foster no Gran Premio do Pacífico de 1994.
Marlboro no Gran Premio do Pacífico de 1995.
Os gañadores do Gran Premio de Gran Pacífico
Un fondo de cor rosa indica que unha carreira que non forma parte do Campionato do Mundo de Fórmula Un.
Coligny
Coligny é unha vila francesa do departamento do Ain, na rexión de Ródano-Alpes.
Historia
miniatura|esquerda|O deus de Coligny. Coligny é famosa polo seu calendario lunisolar, o Calendario de Coligny. O calendario, que data arredor do século I, foi a clave para a comprensión dos coñecementos da astronomía dos galos, e tamén forneceu información interesante sobre a lingua gala (como os nomes dos meses e as palabras "afortunado" e "desafortunado"). O calendario consistiu nun gravado de bronce orixinalmente descuberto en fragmentos en 1897. Está escrito en alfabeto latino e representa un ciclo de cinco anos composto de tres anos, con 12 mes lunares e dous anos (o primeiro e terceiro) con 13 meses lunares.
A finais do século XIX foi descuberta unha estatua de bronce na vila, que foi bautizada como Dieu de Coligny (Deus de Coligny).
Avia Veira
Avia Veira González, nada na Coruña en 1986, é unha filóloga e política galega do BNG.
Traxectoria profesional
Licenciada en Filoloxía Galega, cursou a última convocatoria do Curso de Aptitude Pedagóxica. Na actualidade realiza un Mestrado en Tradución de Localización de Software e Produtos Multimedia.
Traballou como técnica de Normalización Lingüística durante dous anos.
Traxectoria política
Co gallo da catástrofe do Prestige entrou, con 16 anos, formar parte do BNG a través da organización xuvenil Galiza Nova.
Estación de Zaragoza-Goya
Zaragoza-Goya, ou simplemente Goya, é unha estación ferroviaria soterrada situada na cidade de Zaragoza, en Aragón. Foi inaugurada o 3 de abril de 2012 e entrou en servizo o día seguinte. Está integrada na liña C-1 de Proximidades Zaragoza e ten tamén tráfico de trens de media distancia.
Avia Veira
Traxectoria política
En 2012 accede a unha das concellarías na oposición do BNG na cidade da Coruña trala renuncia de Xoán Martínez Caxigal.
Após as eleccións municipais de 2015 quedou fóra das bancadas da oposición ao ir cuarta nas listas do seu partido, que só foi quen de acadar unha única acta. A dimisión do cabeza de lista, Xosé Manuel Carril, e as dúas seguintes candidatas nas listas colocou a Avia Veira como única concelleira representante do BNG no Palacio de María Pita.
Estación de Zaragoza-Goya
A estación
Está situada no illote central da avenida de Francisco de Goya, á altura dos números 49-50, no tramo comprendido entre o final de Gran Vía e Martín Ruizanglada.
A estrutura do novo recinto realizouse empregando vigas de madeira laminada e alicerces cilíndricos de formigón que soportan unha cuberta ondulada de cobre. En total a estación abarca unha superficie que supera lixeiramente os mil metros cadrados e posúe unha altura máxima de dez metros. A fachada é unha combinación de vidro e de material porcelánico. Está dotada cun vestíbulo de 561 metros cadrados de superficie útil, que alberga diversos servizos entre os que están atención ao cliente, uns despachos de billetes, diversas máquinas de autoservizo e uns aseos. A estación conta tamén cunha zona comercial.
O acceso á plataforma situada na planta -1 realízase tanto grazas a unhas escaleiras convencionais como a outras mécanicas e a un ascensor. Devandita plataforma posúe unha anchura de 13 metros no seu parte central e unha lonxitude de 160 metros. Está revestido con 333 paneis que foron serigrafiados cun deseño que se inspira en diferentes obras do pintor zaragozano Francisco de Goya.
O servizo de proximidade de Zaragoza incrementou nun 36% o número de usuarios durante o primeiro ano de funcionamento da estación de Goya, alcanzando un total de 373.456. Uns 600 viaxeiros utilizaron diariamente, de media, esta estación no referido período de tempo.
Media distancia
Actualizado a 21 de xaneiro de 2017.
Gartnait III
Gartnait, fillo de Foith ou fillo de Uuid (morto no ano 635) foi un rei do pictos dende o ano 631 até o 635. A lista de reis da crónica picta cifra o seu reinado en catro anos, o cal se corresponde co sinalado nos anais irlandeses, malia que algunhas variantes cifran cinco ou oito anos.
A súa morte é mencionada nos Anais do Ulster no 637. Foi sucedido polo seu irmán Bridei fillo de Uuid segundo a lista de reis. O terceiro irmán de ambos, Talorc, foi rei despois de Bridei.
Anna Politkovskaya
miniatura|Tumba de Politkovskaya en Moscova.
Anna Stepanovna Politkovskaya, nada en Nova York o 30 de agosto de 1958 e asasinada en Moscova o 7 de outubro de 2006, foi unha xornalista rusa e activista polos dereitos humanos recoñecida pola súa oposición ao conflito checheno e ao presidente ruso Vladimir Putin.
Acadou sona facendo reportaxes sobre Chechenia, onde moitos xornalistas e traballadores humanitarios foran secuestrados ou asasinados. Foi arrestada e suxeita a unha simulación de execución por parte das forzas militares rusas. Ademais, foi envelenada en camiño a Beslán, mais sobreviviu e continuou informando. Escribiu varios libros tanto sobre as guerras de Chechenia como sobre a Rusia de Putin e recibiu numerosos premios internacionais polo seu traballo. Morreu tiroteada no ascensor do edificio do seu apartamento en Moscova o 7 de outubro de 2006.
Dafydd ap Gwilym
Dafydd ap Gwilym, nado entre 1315 e 1320 e finado entre 1350 e 1370, está xeralmente recoñecido como o meirande poeta galés de todos os tempos e como un dos mellores poetas europeos da Idade Media.
Traxectoria
Existe unha tradición de que naceu en Brogynin, Penrhyn-coch (daquela parroquia de Llanbadarn Fawr), Ceredigion. O seu pai, Gwilym Gam ap Gwilym ab Einion, e a súa nai, Ardudfyl, eran os dous de familias nobres; o seu tío Llywelyn ap Gwilym ab Einion, foi condestable en Castell Newydd Emlyn. Como membro dunha familia nobre semella que Dafydd non pertenceu ao gremio de poetas profesionais no Gales medieval, e mesmo a tradición poética foi moi forte na súa familia durante xeracións.
Segundo Robert Geraint Gruffydd morreu en 1350, posibelmente vítima da Peste Negra. A tradición di que foi soterrado no recinto da abadía cisterciense de Strata Florida, Ceredigion.
Obra
Foi un poeta innovador e pódeselle atribuír o mérito de ter popularizado o metro coñecido como "cywydd" e ser o primeiro en empregalo para a louvanza. Pero, se cadra, a súa meirande innovación foi a de facer da súa persoa o foco principal da súa poesía. Pola súa propia natureza, a maioría da obra dos poetas cortesáns tradicionais galeses mantiveron a súa propia personalidade lonxe da súa poesía. A obra de Dafydd está chea dos seus propios sentimentos e experiencias. O seu tema principal é o amor, e moitos dos seus poemas están dirixidos a mulleres, pero en especial a dúas, Morfudd e Dyddgu. tamén obtén recoñecemento como un fino poeta da natureza. Entre as súas obras máis coñecidas están os seguintes poemas:
Maria Radnoti-Alföldi
Maria Radnoti-Alföldi, nada en Budapest o 6 de xuño de 1926 e finada o 7 de maio de 2022, foi unha arqueóloga e numismática húngaro-alemá coñecida polas súas investigacións acerca da distribución dos achados monetarios, a historia de Roma e a representación dos emperadores romanos na moeda da Antiga Roma.
Traxectoria
Logo da represión da Revolución Húngara de 1956 o matrimonio Radnoti-Alföldi fuxiu a Viena en 1957 e desde alí posteriormente a Baviera. Nesa época, entre os anos 1957 e 1962, foi colaboradora científica nun poroxecto sobre os achados de moeda romana en Alemaña, da Sociedade Alemá de Investigación (Deutsche Forschungsgemeinschaft), que se desenvolveu en Mónaco, e nesa cidade obtivo no verán de 1961 a habilitación da Universidade Ludwig Maximilian para a nova especialidade de Numismática Antiga.
En 1962 acompañou o seu marido a Frankfurt, onde este accedeu a unha praza de profesor na Universidade Johann Wolfgang Goethe. Logo do falecemento de Aladár Radnóti en decembro de 1972, a partir do ano seguinte Maria fíxose cargo da mesma praza que o seu marido ocupara na universidade de Frankfurt. Alí, ata a súa xubilación en 1991, estivo vinculada ao Seminario para a Historia de Grecia e Roma, como profesora de Arqueoloxía Provincial Romana e Medicina Antiga. A partir da súa xubilación foi nomeada profesora emérita da Universidade Johann Wolfgang Goethe.
Radnoti-Alföldi foi unha salientable especialista en numismática antiga e focalizou as súas investigacións na análise dos achados monetarios, na historia de Roma e na representación dos emperadores romanos na moeda da Antiga Roma. Entre outros, dirixiu proxectos como o de moeda da Antiga Grecia da Academia de Ciencias de Berlín-Brandeburgo, ou o de achados monetarios da Antigüidade (Fundmünzen der Antike) da Academia de Ciencias e Literatura de Maguncia, xunto con Hans-Markus von Kaenel.
Recoñecementos
A súa actividade científica foi recoñecida internacionalmente coa concesión de diversas distincións honoríficas.
Maria Radnoti-Alföldi é membro honorario da Sociedade Numismática Austríaca, da Sociedade Francesa de Numismática, do Consello Internacional de Numismática, da Sociedade Numismática Húngara e da Sociedade Húngara para os Estudos da Antigüidade.
Escolma de publicacións
Estas son algunhas das monografías publicadas por Maria Radnoti-Alföldi ao longo da súa traxectoria:
Cambón
O cambón ou bimbastro é un aparello simple para extraer auga desde un pozo ou río. Consta dun poste vertical, de forma gallada (gancha, forquita), unha vara longa (pértega, cambón), atravesada con respecto ao anterior e que descansa sobre el (unida polo pecho), dotada dun peso nun extremo (polo xeral, unha pedra) e un gancho noutro extremo, no que se colga un recipiente que recolle a auga. Ao alzar o extremo da pértega co peso, baixa a punta co recipiente, que se afunde na auga; a manobra contraria levanta a auga que se verque nun estanque, canle etc. Tense calculado que un home só pode extraer uns 2.500 litros de auga por día.
O cambón na Galiza foi sobre todo usado na zona de influencia climática mediterránea, como a provincia de Ourense. Aínda que agora está en desuso, até os anos da década de 1970 era corrente observalo en comarcas como Valdeorras, Viana, Verín ou no Bierzo.
Nomes
miniatura|dereita|180px|Shaduf en [[Kom Ombo, Exipto.]]
A pesar de ter nomes vernáculos en varios idiomas europeos, é corrente ver na literatura especializada o seu nome árabe (habitualmente transcrito shaduf), así en francés cigognole ou en inglés crankshaft e winch. En galego un dos nomes máis espallados é o de cambón, pero úsase tamén balde, angarilla e bimbastro. Noutras zonas da Península Ibérica temos: en portugués cegonha, cegonho, burra, gastalho e outros; en castelán os máis estendidos son cigoñal, cigüeñal e aínda cigüeño; en catalán cigonya. Como se pode observar predomina a comparación cunha ave de longo pico, a cegoña, imaxe moi similar á doutro instrumento para erguer pesos, a grúa (aquí compárase co grou).
Historia
O cambón aparece en representacións mesopotámicas desde comezos do terceiro milenio a.C., polo que se supón que foi o centro de invención e difusión. Despois tamén figura no val do río Indo, cara ao 2500 a.C.. En Exipto algo máis tarde, durante o Imperio Medio.
Mike Portnoy
Mike Portnoy (20 de abril de 1967) foi o batería e co-fundador da banda estadounidense de metal progresivo Dream Theater.
Ademais do seu traballo con Dream Theater, Portnoy é coñecido polos seus moitos proxectos paralelos e bandas tributo. É membro fundador de Liquid Tension Experiment, unha banda de rock progresivo instrumental na que tamén está os seus compañeiros de Dream Theater John Petrucci e Jordan Rudess, xunto co baixista Tony Levin. Tamén é fundador de Transatlantic, un supergrupo de rock progresivo co teclista de Spock's Beard Neal Morse, o guitarrista de The Flower Kings Roine Stolt e o baixista de Marillion Pete Trewavas.
Traxectoria
O seu carácter obsesivo compulsivo lévao sempre a involucrarse de forma desmesurada en calquera das súas actividades, por iso evita o alcol e o tabaco. Deixou este último como promesa á súa nai no leito de morte ao falecer esta dun cancro. Nos concertos en directo sempre ofrece a nota de cor. As súas escenas cómicas son fielmente captadas polas cámaras que el mesmo se encarga de dirixir. Mike Portnoy é un 'pallaso' entrañable do cal, a pesar das críticas suscitadas cara el nalgunha ocasión, non se lle pode negar que se trata dun dos mellores baterías do mundo.
Influencias
Entre as influencias favoritas de Portnoy están Neil Peart, Frank Zappa, Terry Bozzio, Phil Collins, Vinnie Colaiuta, Simon Philips, John Bonham, Keith Moon, Ringo Starr e Bill Bruford. Como bandas favoritas ten a The Beatles, Queen, Yes, Rush, Pink Floyd, Metallica, Jellyfish, Iron Maiden, U2 e Jane's Addiction.
Equipo
Mike Portnoy conta con diferentes e xigantescos kits de batería:
Tarsiiformes
A dos tarsiiformes (Tarsiiformes), ás veces denominados tarsiformes é unha infraorde de mamíferos primates haplorrinos reunidos nunha única familia actual, a dos tarsíidos (Tarsiidae), que comprende varias especies que estaban encadradas no até hai poucos anos considerado o seu único xénero, Tarsius, e que son coñecidas vulgarmente como tarsios, caracterizados polos seus grandes ollos, mans e pés moi desenvolvidos, que acaban en dedos longos rematados nun disco adhesivo, e que habitan nas selvas do sueste asiático e en varias illas de Indonesia. Ademais conta con numerosos xéneros en dúas familias extintas.
Cómpre sinalar que nos últimos anos (década do 2010), varios descubrimentos levaron a algúns expertos a reconsiderar este taxon, e houbo autores que propuxeron dividir o xénero Trasius en tres xéneros diferentes: Tarsius, Carlito e Cephalopachus, aínda non recoñecidos, por exemplo, nunha obra de referencia como Mammal Species of the World.
Durante moitos anos os tarsiiformes foron clasificados dentro dos prosimios, pero foron separados deles porque comparten varias características cos simios.
Características
De dimensións moi reducidas (de entre 9 a 16 cm de lonxitude, e de 80 a 150 g de peso), neste grupo encóntranse algúns dos primates máis pequenos que existen. A súa cabeza é arredondada, o pescozo curto (pero que permite xirar a cabeza até atrás, sen efectuar ningún movemento do tronco), o tronco máis curto e repoludo que o dos lemuriformes e a cola moi longa (de 13 a 27 cm), espida e rematada nunha guedella de pelo. Na cabeza, de fociño curto, destacan o grandes ollos, circulares e situados en posición frontal (visión estereoscópica (o que suxire a súa proximidade filoxenética cos antropoideos).
Os membros anteriores son curtos, mentres que os posteriores son moi longos, a causa da súa adaptación ao salto, e cos tarsos moi desenvolvidos (ao que alude o seu nome). Os dedos son longos e delgados, co extremo aplanado e dotado dun disco adhesivo. Os dedos teñen uñas planas, agás o segundo e o terceiro dos pés, que rematan en garras; os polgares son opoñíbeis.
O esqueleto presenta un desenvolvemento transversal do tórax con aplanamento do esterno, carácter referido á posición semierecta destes hábiles saltadores; a clavícula é longa e delgada.
miniatura|200px|esquerda|[[Cranio dun tarsio. Obsérvese o enorme tamaño das órbitas oculares.]]
O cerebro é moi pequeno (pesa uns 3 g), pero en proporción bastante ancho e cun prolongamento occipital que cobre parte do cerebelo; desataca o gran desenvolvemento dos centros da visión (o seu principal sentido da percepción) cuxos estratos celulares alcanzan un grao de diferenciación superior ao doutros primates, comprendido o home.
En xeral, o pulmón dereito ten 6 lóbuos, e o esquerdo, 4.
Posúen dous pares de mamas, un pectoral e outro abdominal; porén, pode existir un terceiro par pectoral. O útero é bicorne, e a placenta discoidal e decidua.
Bioloxía
miniatura|140px|Postura de repouso. Os tarsios son de hábitos nocturnos e arborícolas e viven, solitarios ou en parellas, en zonas con matogueiras e arbustos en selvas pouco densas, cunha distribución restrinxida tan só aos arquipélagos da Sonda, Célebes e Filipinas. Dureante o día permanecen agochados entre a vexetación, en xeral aferrados a unha pequena póla vertical, e coa cola enroscada neste soporte. Non constrúen niños. Durante a noite desprázanse cunha notábel capacide acrobática nas árbores para buscar o seu alimento, consistente basicamente en insectos, aínda que tamén comen pequenos lagartos e crustáceos e outros invertebrados; non comen froitos, e a auga apáñana lambendo as follas das árbores. En xeral son silenciosos, pero poden emitir, coa boca entreaberta, algúns sons característicos, como débiles gritos. Tamén pódense comunicar por ultrasóns.
Cabanillas
O topónimo Cabanillas pode referirse a:
Tarsiiformes
Unha taxonomía complicada
A clasificación dos tarsios foi, durante moito tempo, confusa. Xa en 1780 o médico e naturalista alemán Storr sinalara as diferenzas entre os lémures e as especies que hoxe coñecemos cono tarsios, e argumentou a necesidade de separar estes dous taxa.
Cabanillas
Amais, como apelido pode referirse a:
Tarsiiformes
Unha taxonomía complicada
Daquela cuñou o novo xénero Tarsius, para reunir os pouco correntes primates que posuían uns excepcionalente longos ósos tasianos, e deulle o nome de Tarsius spectrum á especie que definira Pallas dous anos antes, en 1778, como Lemur spectrum (de aí é de onde procede o nome binomial actual Tarsius spectrum).
Familia
En canto á familia, fora descrita en 1825 polo zoólogo inglés John Edward Gray en ''Ann. Philos.'', n.s., 10: 338.
Infraorde
O nome Tarsiiformes está formado sobre a raíz do nome do xénero tipo, Tarsius coa adición da desinencia do latín científico -iformes, "en forma de".
Familia
Do memo modo, o nome da familia fómase sobre o nome do xénero tipo coa adición da desinencia do latín científio                   científico -idae, propia dos nomes das familias de animais.
En canto ao nome do xénero tipo Tarsius, deriva do latín tarsus, aludindo á lonxitude dos ósos tarsianos destes animais.
Unha clasificación controvertida
A clasificación da infraorde dos tarsiifomes é moi controvertida. Como exemplos, relaciónanse a continuacón as clasificacións dadas por alúns dos organismos especializados.
— Segundo Mammal Species of the World''
Suborde Haplorrhini Pocock, 1918)
— Segundo Animal Diversity Web
— Segundo Paleobiology Database
— Segundo a Unión Internacional para a Conservación da Natureza e dos Recursos Naturais
Tupolev Tu-154
miniatura|Tu-154 O Tupolev Tu-154 (apodado Careless pola OTAN) é un avión de pasaxeiros ruso, trimotor e de rango medio. Foi deseñado a mediados dos 60 para substituír os Tu-104 e pode dicirse que é o equivalente ruso ao Boeing 727. Fixo o seu primeiro voo en outubro de 1968 e entrou en servizo coa aeroliña Aeroflot en febreiro de 1972.
Foi a base de moitas aeroliñas soviéticas durante décadas, chegando a realizar unha sexta parte dos servizos realizados no mundo e transportando á metade dos pasaxeiros de Aeroflot e as súas subsidiarias. Tamén foi operado por 17 aeroliñas non soviéticas e por varias forzas aéreas e foi o avión estándar nas liñas internas de Rusia e entre as repúblicas ex-soviéticas ata mediados da década dos 2000.
Vitamina C
dereita|250px|miniatura|Aínda que existen outros alimentos máis ricos en ácido ascórbico (véxase a tabela anexa), popularmente considérase que os cítricos son unha fonte natural de vitamina C. A vitamina C ou ácido ascórbico é unha molécula usada na hidroxilación de varias reaccións bioquímicas nas células. A súa principal función é a hidroxilación do coláxeno, a proteína fibrilar que dá resistencia aos ósos, dentes, tendóns e paredes dos vasos sanguíneos. Alén diso é un poderoso antioxidante, usándose para transformar os radicais libres de osíxeno en formas inertes. Úsase tamén na síntese dalgunhas moléculas que serven como hormonas ou neurotransmisores.