cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Daniel Kickert
Traxectoria
Formouse no equipo de baloncesto do Saint Mary's College, que xoga na NCAA dos Estados Unidos. Tras catro tempadas no equipo, fichou polo Basket Livorno da LEGA. A tempada seguinte, a 2006-07 chegou a Galicia para xogar co Leite Río Breogán na LEB Ouro, onde gañou a Copa Príncipe e xogauos play-off de ascenso á ACB, aínda que finalmente non logrou acadalo.
Ao ano seguinte, na tempada 2008-09 asinou polo Club Baloncesto Gran Canaria da ACB, onde estivo dous anos até finalizar o seu contrato. Non logrou conseguir grandes números nas tempadas. Así, na tempada 2010 firma polo PGE Turów Zgorzelec da Polska Liga Koszykówki.Foi internacional coa selección de baloncesto de Australia, coa que disputou o Campionato Mundial de Baloncesto de 2006 no Xapón, no que a súa selección finalizou en décimo terceiro lugar.
Carapetelo, Barbeito, Vilasantar
Carapetelo é un lugar da parroquia de Barbeito no concello coruñés de Vilasantar na comarca de Betanzos.
Segundo o Instituto Nacional de Estadística en 2018 tiña catro habitantes, todas elas mulleres.
Contraste de hipóteses
En inferencia estatística, un contraste de hipóteses (tamén denominado test de hipóteses ou proba de significación) é un procedemento para xulgar se unha propiedade que se supón nunha poboación estatística é compatible co observado nunha mostra desa poboación. Foi iniciado por Ronald Fisher e fundamentado posteriormente por Jerzy Neyman e Karl Pearson.
Mediante esta teoría, abórdase o problema estatístico considerando unha hipótese determinada H_0\, e unha hipótese alternativa H_1\,, e inténtase decidir cal das dúas é a hipóteses verdadeira, tras aplicar o problema estatístico a un certo número de experimentos.
Está fortemente asociado ao concepto estatístico de potencia e aos conceptos de erros de tipo I e II, que definen respectivamente, a posibilidade de tomar un suceso falso como verdadeiro, ou un verdadeiro como falso.
Os tipos máis importantes son os test centrados, de hipóteses e alternativa simple, aleatorizados etc. Dentro dos tests non paramétricos, o máis estendido é probablemente o test da U de Mann-Whitney.
Introdución
Se sospeitamos que unha moeda foi trucada para que se produzan máis caras que cruces ao lanzala ao aire, poderíamos realizar 30 lanzamentos, tomando nota do número de caras obtidas. De obtermos un valor demasiado alto, por exemplo 25 ou máis, consideraríamos que o resultado é pouco compatible coa hipóteses de que a moeda non está trucada, e concluiríamos que as observacións contradín a hipótese.
A aplicación de cálculos probabilísticos permite determinar a partir de que valor debemos rexeitar a hipótese garantindo que a probabilidade de cometer un erro é un valor coñecido a priori. As hipóteses poden clasificarse en dous grupos, segundo:
Aínda que a metodoloxía para realizar o contraste de hipóteses é análoga en ambos os casos, distinguir ambos os tipos de hipóteses é importante posto que moitos problemas de contraste de hipóteses respecto a un parámetro son, en realidade, problemas de estimación, que teñen unha resposta complementaria dando un intervalo de confianza (o conxunto de intervalos de confianza) para ese parámetro. Porén, as hipóteses respecto á forma da distribución adoitan empregarse para validar un modelo estatístico para un fenómeno aleatorio que se está a estudar.
Formulación clásica do contraste de hipóteses
Denomínase hipótese nula H_0\, á hipótese que se desexa contrastar. O nome de "nula" significa “sen valor, efecto ou consecuencia”, o que suxire que H_0\, debe identificarse coa hipótese de non cambio (a partir da opinión actual); non diferenza, non mellora etc. H_0\, representa a hipótese que manteremos a non ser que os datos indiquen a súa falsidade, e pode entenderse, polo tanto, no sentido de “neutra”. A hipótese H_0\, nunca se considera probada, aínda que pode ser rexeitada polos datos. Por exemplo, a hipótese de que dúas poboacións teñen a mesma media pode ser rexeitada facilmente cando ambas difiren moito, analizando mostras suficientemente grandes de ambas as poboacións, pero non pode ser "demostrada" mediante mostraxe, posto que sempre existe a posibilidade de que as medias difiran nunha cantidade \delta suficientemente pequena para que non poida ser detectada, aínda que a mostra sexa moi grande.
A partir dunha mostra da poboación en estudo, extráse un estatístico (un valor que é función da mostra) cunha distribución de probabilidade que estea relacionada coa hipótese en estudo e sexa coñecida. Tómase entón como rexión de rexeitamento o conxunto de valores que é máis improbable baixo a hipóteses, é dicir, o conxunto de valores para o que rexeitaremos a hipótese nula se o valor do estatístico observado entra dentro del.
A probabilidade de que se obteña un valor do estatístico que entre na rexión de rexeitamento aínda sendo certa a hipótese pode calcularse. Deste xeito, pódese escoller esa rexión de tal forma que a probabilidade de cometer este erro sexa suficientemente pequena.
Seguindo co anterior exemplo da moeda trucada, a mostra da poboación é o conxunto dos trinta lanzamentos que se realizan, o estatístico escollido é o número total de caras obtidas, e a rexión de rexeitamento está constituída polos números totais de caras iguais ou superiores a 25. A probabilidade de cometer o erro de admitir que a moeda está trucada a pesar de que non o está é igual á probabilidade binomial de ter 25 "éxitos" ou máis nunha serie de 30 ensaios de Bernoulli con probabilidade de "éxito" 0,5 en cada un, entón: 0,0002, pois existe a posibilidade, aínda que pouco probable, de que a mostra nos dea máis de 25 caras sen estar trucada a moeda.
Procedementos de proba
Un procedemento de proba é unha regra con base en datos da mostra, para determinar se se rexeita H_0\,.
No mellor dos casos poderían desenvolverse procedementos de proba para os que non é posible ningún tipo de erro. Pero isto pode acadarse só se unha decisión se basea nun exame de toda a poboación, o que case nunca é práctico. A dificultade ao usar un procedemento baseado en datos da mostra é que debido á variabilidade na mostraxe pode resultar unha mostra non representativa.
Un bo procedemento é aquel para o que a probabilidade de cometer calquera tipo de erro é pequena. A elección dun valor particular de corte da rexión de rexeitamento fixa as probabilidades de erros tipo I e II. Estas probabilidades de erro son representadas por α e β, respectivamente.
Enfoque actual dos contrastes de hipóteses
O enfoque actual considera sempre unha hipótese alternativa fronte á hipótese nula. De maneira explícita ou implícita, a hipótese nula, á que se denota habitualmente por H_0\,, enfróntase a outra hipóteses que denominaremos hipótese alternativa e que se denota H_1\,. Nos casos nos que non se especifica H_1\, de maneira explícita, podemos considerar que quedou definida implicitamente como “H_0\, é falsa”.
Se por exemplo desexamos comprobar a hipótese de que dúas distribucións teñen a mesma media, estamos implicitamente considerando como hipóteses alternativa “ambas as poboacións teñen distinta media”. Non obstante, podemos considerar casos nos que H_1\, non é a simple negación de H_0\,. Supoñamos por exemplo que sospeitamos que nun xogo de azar cun dado, este está trucado para obter 6. A nosa hipótese nula podería ser “o dado non está trucado” que intentaremos contrastar, a partir dunha mostra de lanzamentos realizados, contra a hipótese alternativa “o dado foi trucado a favor do 6”. Poderían realizarse outras hipóteses, pero, a efectos do estudo que se pretende realizar, non se consideran relevantes.
Un test de hipóteses enténdense, no enfoque moderno, como unha función da mostra, correntemente baseada nun estatístico. Supoñamos que se ten unha mostra dunha poboación en estudo e que se formularon hipóteses sobre un parámetro \theta relacionado coa distribución estatística da poboación. Supoñamos que se dispón dun estatístico T(X) cunha distribución con respecto a \theta, que se coñece. Supoñamos, tamén, que as hipóteses nula e alternativa teñen a formulación seguinte:
Un contraste para estas hipóteses sería unha función da mostra da seguinte forma:
Erros no contraste
Se a probabilidade de cometer un erro de tipo I está univocamente determinada, o seu valor adoita denotarse pola letra grega α, e nas mesmas condicións, denótase por β a probabilidade de cometer o erro de tipo II, é dicir:
Neste caso, denomínase “potencia do contraste” ao valor 1-β, é dicir, á probabilidade de escoller H_1\, cando é certa
Cando é necesario deseñar un contraste de hipóteses, sería desexable facelo de tal maneira que as probabilidades de ambos os tipos de erro fosen tan pequenas como fose posible. Porén, cunha mostra de tamaño prefixado, diminuír a probabilidade do erro de tipo I, α, conduce a incrementar a probabilidade do erro de tipo II, β.
Usualmente, deséñanse os contrastes de tal maneira que a probabilidade α sexa o 5% (0,05), aínda que ás veces emprégase o 10% (0,1) ou 1% (0,01) para adoptar condicións máis relaxadas o máis estritas. O recurso para aumentar a potencia do contraste, é dicir, diminuír β, probabilidade de erro de tipo II, é aumentar o tamaño da mostra, o que na práctica leva a un incremento dos custos do estudo que se quere realizar.
Contraste máis potente
O concepto de potencia permítenos valorar cal entre dous contrastes coa mesma probabilidade de erro de tipo I, α, é preferible. Se se trata de contrastar dúas hipóteses sinxelas sobre un parámetro descoñecido, θ, do tipo:
Trátase de escoller entre todos os contrastes posibles con α prefixado aquel que ten maior potencia, é dicir, menor probabilidade β de caer no erro de tipo II.
Neste caso o Lema de Neyman-Pearson garante a existencia dun contraste de máxima potencia e determina como construílo.
Contraste uniformemente máis potente
No caso de que as hipóteses sexan compostas, é dicir, que non se limiten a especificar un único posible valor do parámetro, senón que sexan do tipo:
onde \Theta_0\, e \Theta_1\, son conxuntos de varios posibles valores, as probabilidades α e β xa non están determinadas univocamente, senón que tomarán diferentes valores segundo os distintos valores posibles de θ. Neste caso dise que un contraste \phi(X)\, ten tamaño α se
e a función de potencia do contraste é entón
é dicir, a probabilidade de discriminar que a hipótese alternativa é certa para cada valor posible de θ dentro dos valores posibles desta mesma hipótese.
Dise que un contraste é “uniformemente máis potente de tamaño α” cando todo valor  é maior ou igual que o de calquera outro contraste do mesmo tamaño. En resumo, trátase dun contraste que garante a máxima potencia para todos os valores de θ na hipóteses alternativa.
O caso do contraste uniformemente máis potente para hipóteses compostas esixe o cumprimento de condicións máis esixentes que no caso do contraste máis potente para hipóteses simples. Por iso, non existe un equivalente ao Lema de Neyman-Pearson para o caso xeral.
Porén, si existen moitas condicións nas que, cumpríndose determinadas propiedades das distribucións de probabilidade implicadas e para certos tipos de hipóteses, se pode estender o lema para obter o contraste uniformemente máis potente do tamaño que se desexe.
Aplicacións dos contrastes de hipóteses
Os contrastes de hipóteses, como a inferencia estatística en xeral, son ferramentas de amplo uso na ciencia. En particular, a moderna Filosofía da ciencia desenvolve o concepto de falsabilidade das teorías científicas baseándose nos conceptos da inferencia estatística en xeral e dos contrastes de hipóteses. Neste contexto, cando se desexa optar entre dúas posibles teorías científicas para un mesmo fenómeno (dúas hipóteses) débese realizar un contraste estatístico a partir dos datos dispoñibles sobre o fenómeno que permitan optar por unha ou outra.
As técnicas de contraste de hipóteses aplícanse tamén en moitos outros casos, como ensaios clínicos de novos medicamentos, control de calidade, enquisas etcétera.
Zaruar
Zaruar foi un reino do norte de Siria, entre Iamkhad e Karkemish, mencionado a metade do século -XVII na loita entre os hititas e Iamkhad.
Estadio de Gran Canaria
O Estadio de Gran Canaria é un estadio de fútbol da cidade das Palmas de Gran Canaria, nas Canarias, España. É un recinto deportivo que alberga os partidos da Unión Deportiva Las Palmas, equipo que milita actualmente na Segunda División.
Inauguración
O Estadio de Gran Canaria foi inaugurado o 8 de maio de 2003 cun partido que enfrontou á Unión Deportiva Las Palmas co RSC Anderlecht, no que se rexistrou o seu primeiro cheo. O resultado do encontro foi un 2-1 favorable ao conxunto canario. O primeiro gol anotado neste escenario conseguiuno o futbolista grancanario Rubén Castro. Sucesor do Estadio Insular, onde ata entón xogaba os seus partidos caseiros a UD Las Palmas, o Estadio de Gran Canaria conta con pistas de atletismo.
Partidos internacionais
O seleccionador Luis Aragonés dirixiu o seu primeiro amigable coa selección española neste estadio, fronte á selección de Venezuela, o 18 de agosto de 2004. O partido terminou coa vitoria dos españois por 3-2.
O 18 de maio de 2007, a Real Federación Española de Fútbol acordou designar ao Estadio de Gran Canaria como sede do partido que enfrontou a España e Irlanda do Norte (1-0) o 21 de novembro de 2007, valedoiro para a fase de clasificación da Eurocopa 2008.
250px|miniatura|Partido entre [[Selección de fútbol de España|España e Irlanda do Norte, 21 de novembro de 2007]]Tras varios anos de ausencia, a Selección de fútbol das Canarias reaparece ante Angola no Estadio de Gran Canaria o 28 de decembro de 2007 (2-0).
Coa celebración do derbi rexional entre a UD Las Palmas e o CD Tenerife o 5 de abril de 2008, o Estadio de Gran Canaria rexistrou unha entrada de 29.123 espectadores, o que lle converte no derbi con maior asistencia da historia do fútbol canario.
Kaytranada
Louis Kevin Celestin, nado en Porto Príncipe, Haití, o 25 de agosto de 1992, é un músico electrónico e compositor canadense, traballa baixo o nome artístico de Kaytranada.
Traxectoria
No ano 2012 Kaytranada acadou sona internacional cun remix non oficial de Janet Jackson, traballo que obtivo 9 millóns de escoitas públicas. Tras o evento o artista abandona os estudos medios e comeza a xirar como DJ no Canadá, país de emigración da súa familia, e Europa. No ano 2014 firma co selo londiniense XL Recordings, casa de M.I.A. ou Adele. Durante os dous anos seguintes Kaytranada produce obra dun xeito estábel ("Drive Me Crazy," con colaboración de Vic Mensa) o aclamado álbum "99.9%", "Girl", "Lite Weight", "Love" e "Honey" (Katy B). Con "99.9%" o artista obtén o galardón Polaris Music Prize e comeza a colaborar con artistas de renome como Gorillaz, Snoop Dogg ou Kendrick Lamar, pasando ao 2018 onde asina contrato co selo multinacional RCA para o traballo "Nothin Like U/Chances" un EP electrónico con baterías lixeiras e etéreas para a pista de baile.
Discografía
O estilo de música electrónica de Kaytranada foi clasificado como Future Beats
Güímar
250px|thumb|Paisaxe da zona. Güímar é un concello español situado no leste da illa de Tenerife, na provincia de Santa Cruz de Tenerife, Canarias.
Limita ao norte con Arafo, ao oeste con La Orotava, ao sur con Fasnia e ao leste co océano Atlántico. No termo hai dúas zonas diferenciadas: o Val de Güímar e a Comarca de Agache. A capital municipal atópase a 278 metros sobre o nivel do mar.
Tiña en 2016 unha poboación de 19.000 habitantes, a maioría deles concentrados na capital municipal (12.508 hab.). Os outros núcleos de poboación que inclúe o concello son: Aguerche, Balandra-Los Picos, Los Barrancos, La Caleta, Chimaje, El Escobonal, Izaña, Lomo de Mena, La Medida, Pájara, La Puente, Puertito de Güímar, Punta Prieta, El Socorro e El Tablado.
Inside Out (filme de 2015)
Inside Out é un filme estadounidense de animación, comedia e drama producido por Pixar Animation Studios e distribuído por Walt Disney Pictures. Dirixido e coescrito por Pete Docter. O filme foi codirixido e coescrito por Ronnie del Carmen e producido por Jonas Rivera, con música de Michael Giacchino. A película gañou o Oscar ó mellor filme de animación na 88ª edición dos Oscar en 2016.
Sinopse
O filme está ambientado na mente dunha rapaza, Riley Andersen (Kaitlyn Dias), na que tres emocións personificadas —Ledicia (Amy Poehler), Tristura (Phyllis Smith), Medo (Bill Hader), Ira (Lewis Black) e Noxo (Mindy Kaling)— tratan de axudala despois de que se mudase cos seus pais (Diane Lane e Kyle MacLachlan) a unha nova cidade.
Hinode
Hinode, previamente coñecido como SOLAR B, é un observatorio espacial da axencia xaponesa ISAS (agora reconvertida na JAXA) lanzado o 22 de setembro de 2006 mediante un foguete M-5 desde o Centro Espacial de Uchinoura xunto con outros satélites, como o Hitsat.
Características
Hinode é un observatorio espacial xaponés con colaboración internacional e sucesora da misión Yohkoh (SOLAR A). A misión do observatorio é realizar estudos do Sol no rango óptico, ultravioleta e de raios X co obxectivo de desvelar os mecanismos da interacción entre o campo magnético solar e a súa atmosfera ionizada a alta temperatura para facilitar a comprensión da variabilidades solar.
Hinode foi inxectado nunha órbita inicial heliosincrónica de 686 km de apoxeo e 280 km de perixeo, cunha inclinación orbital de 98,3 graos e un período de 105 minutos.
Experimentos
miniatura|A superficie do Sol observada por Hinode.
Zuppa
Zuppa foi un reino do norte de Siria, entre Iamkhad e Karkemish, mencionado a metade do século -XVII na loita entre os hititas e Iamkhad.
Pobo tigriña
Os tigriña (en ተጋሩ; tägaru) son un grupo étnico falante de tigriña que habita en Eritrea e na Rexión de Tigray de Etiopía. Habitan principalmente nas terras altas de Eritrea e no norte de Etiopía, e contan con comunidades na diáspora en numerosos países. En Eritrea representan arredor do 55% da poboación, onde supoñen máis de tres millóns de persoas, e en Etiopía son máis de 4,5 millóns, segundo o censo de 2007. Máis do 90% dos tigriña son cristiáns. A gran maioría pertencen á igrexa etíope e á igrexa eritrea, mais tamén hai minorías de musulmáns, Beta Israel, e dende o século XIX protestantes e católicos.
Economía de San Marino
A economía de San Marino depende do turismo, do sistema bancario, así como da manufactura e exportación de cerámica, roupas, téxtiles, móbiles, pinturas, bebidas destiladas, azulexos, e viño.
Diego Martín Gabriel
Diego Martín Gabriel, nado en Madrid o 21 de setembro de 1974, é un actor español de cine, teatro e televisión.
Diego Martín
Diego Martín pode referirse a:
Cosme López Rodríguez
Cosme López Rodríguez, nado o 16 de decembro de 1915 en Óutara (A Pobra do Brollón) e finado na Rúa o 27 de agosto de 1987, foi un mestre e político galego.
Traxectoria
Estudou na Escola Normal de Maxisterio de Ourense. Empezou como mestre substituto na escola da Aira Vella en novembro de 1936. Despois da guerra reincorporouse como docente en Celanova e Coles. En 1944 foi destinado á Escola Unitaria da Rúa onde permaneceu ata a inauguración da "Agrupación Escolar Manuel Respino" que impulsou e dirixiu ata a súa xubilación, o 1 de xaneiro de 1983.
Foi alcalde do concello da Rúa pola UCD nas primeiras eleccións democráticas, sendo reelixido en 1983 á fronte de Coalición Galega. Mantívose no cargo ata a súa dimisión en xaneiro de 1986.
En marzo de 1987 déronlle o seu nome ao IES da Rúa.
Nigrofe, Perbes, Miño
Nigrofe é un lugar da parroquia de Perbes no concello coruñés de Miño na comarca de Betanzos. Tiña 17 habitantes no ano 2010 segundo datos do INE, dos cales 10 eran homes e 7 eran mulleres.
Sanahut
Sanahuitta ou Sanahut (Šanahuitta ou Šanahut) foi unha cidade hitita situada ao norte ou nordeste de Hattusa (a súa posición exacta descoñécese) que o rei Hattusilis I destruíu no sexto mes do seu cuarto ano de reinado, e á volta ofrendou o botín á deusa de Arinna.
O Amieiro, Cabovilaño, A Laracha
O Amieiro é un lugar da parroquia de Cabovilaño no concello coruñés da Laracha na comarca de Bergantiños. Tiña 13 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales eran 6 homes e 7 mulleres.
O Canaval, Mourentán, Arbo
O Canaval é un lugar da parroquia de Mourentán, no concello pontevedrés de Arbo, na comarca da Paradanta. Segundo o IGE, en 2015 tiña 3 habitantes (1 home e 2 mulleres).
Topónimo
O topónimo galego Canaval fai referencia a un lugar poboado de canas.
Carriers
Carriers é un filme estadounidense dirixido por Àlex Pastor e David Pastor que foi estreado no 2009.
Sinopse
Unha infección terriblemente mortal esténdese por toda a Terra aniquilando á maior parte da poboación. Catro mozos, que aínda non foron infectados, diríxense a unha afastada praia do Golfo de México coa intención de refuxiarse ata que pase a epidemia. A seu principal medo é atoparse no seu camiño con outros humanos que os poidan contaxiar. Así, cando o seu coche se estraga nunha illada estrada, empezará unha desesperada loita pola supervivencia.
San Juan de la Rambla
250px|miniatura|San Juan de la Rambla dende Mazapé. San Juan de la Rambla é un concello español situado no norte da illa de Tenerife, na provincia de Santa Cruz de Tenerife, Canarias.
Limita ao norte co océano Atlántico, ao oeste con La Guancha, ao sur con La Orotava e ao leste con Los Realejos. A altitude máxima do concello acádase no Risco de la Fortaleza, de 2.163 metros. A capital municipal atópase a 390 metros sobre o nivel do mar.
Tiña en 2016 unha poboación de 4.910 habitantes, agrupados nas entidades de Las Aguas, El Rosario, Las Rosas, San José, San Juan de la Rambla e La Vera. San José é a capital municipal e localidade máis poboada (1.772 hab.).
Acantocéfalos
Os acantocéfalos (Acanthocephala, do grego ἄκανθος, ákanthos, "espiña" e κεφαλή, kephalé, "cabeza") son unha clase de vermes parasitos que se caracterizan pola presenza dunha probóscide (trompa) reversible, armada con espiñas que usa para apreixarse no intestino do animal que parasitan.
Estes animais teñen ciclos biolóxicos moi complexos, que implican a varios hospedeiros intermedios, como invertebrados, peixes, anfibios, aves e mamíferos.
Coñécense unhas 1 100 especies descritas, cuxo tamaño oscila desde uns pocos milímetros até 65 cm en Gigantorhynchus gigas.
Os acantocéfalos parecen ser un filo discreto. Recentes análise de xenoma demostraron que son descendentes dos rotíferos, e que deben ser consideradas como descendentes moi modificados deles.
Historia
A primeira descrición recoñecíbel dun acantocéfalo fíxoa o italiano Francesco Redi en 1684. En 1771, I. T. Koelreuther propuxo o nome acantocéfalo. Müller, independentemente, chamouno Echinorhynchus en 1776. Karl Rudolphi, en 1809, nomeou formalmente aos acantocéfalos.
Morfoloxía e fisioloxía
miniatura|Anatomía dos acantocéfalos. 1: probóscide; 2: lemnisco; 3: bolsa da probóscide; 4: ganglio nervioso; 5: ligamento xenital; 6: testículos; 7: glándulas do cemento. miniatura|Probóscide de Rhadinorhynchus mostrando as súas espiñas.
Probóscide
A característica que dá o nome ao grupo é a presenza dunha probóscide ou trompa invaxinábel no extremo anterior do corpo que está armada con ganchos ou espiñas que lles permite a estes animais fixarse firmemente á mucosa do hóspede.
A probóscide pode invaxinarse grazas a un músculo (músculo retractor da probóscide) nun saco muscular denominado receptáculo da probóscide. Este saco comeza na capa muscular que se encontra na unión do colo coa probóscide.
O número de ganchos ou espiñas con que está armada a probóscide é variábel segundo a especie, sendo un dato que se emprega en taxonomía.
Parede corporal
Do exterior ao interior poden diferenciarse a cutícula, baixo a cal se acha unha epiderme sincitial seguida dunha capa muscular.
Aparello dixestivo
Os acantocéfalos carecen de boca para inxerir o alimento, característica compartida con cestodos como as tenias. Por iso absorben os nutrientes xa dixeridos polo hóspede a través do tegumento corporal, moi fino, o cal simplifica enormemente o aparello dixestivo.
Sistema nervioso
Posúen un ganglio central situado tras a probóscide, á que innerva. Ademais, existe un ganglio xenital na zona máis distal.
Na superficie corporal hai unhas papilas das que se pensa que son sensíbeis a diversos estímulos.
Aparello reprodutor
A fecundación é interna, e os embrións almacénanse no útero expulsándose polo oviduto e pasan ao medio a través do conduto dixestivo do hóspede, até seren expulsados polo organismo parasitado mediante as feces.
Ciclo vital
miniatura|Pomphorhynchus infestando ao [[peixe Pomatomus saltatrix.]]
Os acantocéfalos teñen ciclos vitais complexos, cun gran número de hospedes intermedios; de feito, só se logou a súa completa caracterización en 25 especies.
Unha vez expelidos pola femia, os embrións elimínanse polas feces do hóspede. Despois, deben ser inxeridos por un invertebrado, xeralmente un crustáceo, ou ben un molusco. Nel, o acantocéfalo alóxase na cavidade do corpo, onde se enquista e se desenvolve até chegar a unha fase adulta incapaz de reproducirse.
Cando o crustáceo (ou o molusco) é inxerido por outro animal, este pode converterse no hospedador final ou ben tratarse dun hospedador intermedio. De tratarse do final, nel o quiste reactívase transfórmase nunha fase infectiva; de non ser así, aínde segue enquistado. Unha vez situado no hospedador final, o acantocéfalo evaxina a súa probóscide ancorándose no hospedador, tras o cal desenvolve o seu aparello reprodutor. Despois da fecundación, os embrións son liberados do útero da femia e o ciclo volve a repetirse.
Filoxenia
Mediante análises do ARN ribosómico adoitan asociarse os acantocéfalos, segundo a sistemática tradicional, con filos de pseudocelomados como os rotíferos, ou cos Platyzoa, segundo as tendencias filoxenéticas actuais.
Segundo a interpretación de Zrzavý et al. na súa análise conxunta de datos morfolóxicos e moleculares, os acantocéfalos e os rotíferos son grupos irmáns, como queda reflectido no cladograma seguinte:
Cycloneuralia é un clado que inclúe os gastrotricos e os ecdisozoos (priapúlidos, nematodos, artrópodos etc.), entre outros.
Xoana de Arco (telefilme)
Xoana de Arco (en Joan of Arc) é un telefilme en dúas partes protagonizado por Leelee Sobieski no papel de Xoana de Arco e dirixido por Christian Duguay, que foi estreado en 1999. Estreouse en galego na TVG o 8 de outubro de 2011.
Sinopse
Guerra dos Cen Anos (séculos XIV e XV). En 1412, nace en Domrémy Xoana, a filla duns campesiños. Dende nena ten visións nas que Santa Catarina, San Miguel e Santa Margarida lle encomendan a misión de salvar a Francia dos invasores ingleses. Convence a un oficial para que a escolte ata o castelo de Chinon, onde debe entrevistarse con Carlos, o Delfín de Francia, que aínda non foi coroado rei, xa que a cidade de Reims está en mans dos ingleses. Xoana logra que o Delfín lle proporcione tropas para romper o asedio de Orleáns. A doncela de Lorena conduce ós franceses á vitoria. Unha vez liberada Reims, o Delfín é proclamado rei co nome de Carlos VII. Durante unha campaña militar para liberar París, Xoana é capturada polos borgoñóns, que a entregan ós ingleses a cambio de cartos. Acusada de bruxería e herexía, é condenada por un tribunal relixioso, afín a Inglaterra, a morrer queimada no lume (1431). Tiña só 19 anos. En 1920, a Igrexa Católica canonizouna.
Markieff Morris
Markieff Morris, nado o 2 de setembro de 1989 en Filadelfia, Pensilvania, é un xogador de baloncesto profesional estadounidense que xoga nos Dallas Mavericks da National Basketball Association (NBA). Antes de ser profesional xogou na Universidade para os Kansas Jayhawks.
Traxectoria
O 23 de xuño de 2011, Morris foi elixido na 13ª posición do Draft da NBA de 2011 polos Phoenix Suns. O 29 de setembro de 2014, Morris e os Suns asinaron unha extensión do seu contrato.
O 18 de febreiro de 2016, Morris foi traspasado ós Washington Wizards a cambio de DeJuan Blair, Kris Humphries e unha elección da primeira rolda do Draft de 2016.
O 7 de febreiro de 2019, Morris foi traspasado xunto a unha elección da segunda rolda do Draft de 2023 ós New Orleans Pelicans, a cambio de Wesley Johnson. Ó día seguinte foi cortado polos Pelicans.
O 6 de xullo de 2019, Morris asinou cos Detroit Pistons. O 21 de febreiro de 2020, Morris e os Pistons chegaron a un acordo para a rescisión do seu contrato.
O 23 de febreiro de 2020, Morris asinou cos Los Angeles Lakers. Na tempada 2019-20, Morris conseguiu cos Lakers o seu primeiro anel de campión da NBA, despois da vitoria por 4-1 nas Finais da NBA contra os Miami Heat.
O 6 de agosto de 2021, Morris asinou cos Miami Heat.
Rebordelo, Cerdedo-Cotobade
San Martiño de Rebordelo é unha parroquia do concello de Cerdedo-Cotobade. Segundo o IGE, en 2015 tiña 145 habitantes (66 homes e 79 mulleres), distribuídos en 8 entidades de poboación, o que supón un descenso respecto ó 2005 cando tiña 167.
Patrimonio
dereita|miniatura|220px|Casa da asociación de veciños de Rebordelo. A igrexa de San Martiño de Rebordelo conserva a antiga ábsida románica, reutilizada como sancristía do actual templo.
Na parroquia está instalado un dos observatorios de MeteoGalicia. Situada a unha altitude de 367 m, a estación meteorolóxica foi dada de alta o 10 de xuño de 2005.
Sallahsuwa
Sallahsuwa (Šallahšuwa) foi unha cidade hitita situada ao sur-suroeste da Anatolia central, que se sublevou contra Hattusilis I sobre o -1640. Cando o rei se achegaba á cidade para sometela, viu que os seus partidarios xa se rebelaran e a cidade estaba en chamas. Ante a presenza do rei a cidade abriulle as portas.
Aeroporto de Umeå
O Aeroporto de Umeå (IATA: UME, ICAO: ESNU) é un aeroporto sueco situado a 5,4 km da cidade de Umeå. No ano 2016 polas súas instalacións pasaron un total de 1 057 373 pasaxeiros.
Parmanna
Parmanna foi unha cidade hitita de situación descoñecida, que encabezou unha coalición de cidades contra o rei Hattusilis I. Este atacou a cidade que foi tomada sen resistencia.
Théodore Barrière
Théodore Barrière, nado en París en 1823 e finado en 1877, foi un dramaturgo francés.
Traxectoria
Pertencía a unha familia de gravadores de mapas que traballaban para o ministerio da guerra, e Théodore vai traballar niso durante nove anos, pero o éxito dun vodevil que entrou no repertorio do Palacio Real, fixo que se dedicase a escribir arredor dun cento de obras teatrais con grande éxito.
San Pedro de Visma, Visma, A Coruña
miniatura|Situación de San Pedro de Visma no "barrio-territorio" homónimo. San Pedro de Visma é un lugar da parroquia de Visma no concello da Coruña. Segundo o padrón municipal (INE 2014) ten 1.476 habitantes (689 homes e 787 mulleres), o que supón un aumento en 35 habitantes en relación ao ano anterior.
Toponimia
Segundo Nicandro Ares San Pedro deriva do antropónimo latino relacionado con (pedra). É un nome de santo, haxiotopónimo.
O Carballal, Mourentán, Arbo
O Carballal é un lugar da parroquia de Mourentán, no concello pontevedrés de Arbo, na comarca da Paradanta. Segundo o IGE, en 2015 tiña 6 habitantes (3 homes e 3 mulleres).
Torbeo, Ribas de Sil
Xeografía
Está situada á beira do río Sil, e a súa vexetación está composta en boa medida por soutos de castiñeiros. Ten 16,2 km², dos cales 4,81 son montes veciñais.
Historia
Hai referencias do mosteiro de Torbeo entre os séculos XII e XVI. Na abadía de Torbeo estaba soterrado Vasco Peres de Quiroga, nado en 1135, tendo a súa lápida a seguinte inscrición: ''Aquí iace el Bon Quiroga rico ome de Castella. Fo muy umilloso e caritativo que a ninguen dexo morrer de fame; requiescat in pace''.
En 1555, na obra de Hernán Núñez Refranero o proverbios en romance, aparece recollido "Quando fores a Torbeo leva o pan no seo". Na época de Filipe II de España a súa abadía tiña 100 vasalos.
Na última etapa do Antigo Réxime Torbeo constituía xurisdición de seu, e a comezos do século XIX transformouse en concello.
Filomena Arias Armesto (1865-1938), coñecida como "A Bruxa" ou "A Sabia de Torbeo", foi unha curandeira e adiviñadora de tal sona no seu momento que levaba á parroquia xentes desde toda Galiza, León, Ponferrada e Asturias. Sobre ela falou Vicente Risco no estudo de etnografía da obra Historia de Galiza de Otero Pedrayo. Tamén aparece mencionada en Madera de Boj, de Camilo José Cela.
Patrimonio
Consérvase a igrexa románica, do século XII. Outro coñecido e singular edificio é o Pazo da Casa Nova.
Da súa gastronomía ten sona a variedade endémica de castaña torbeana, recollida na listaxe de cultivos de castaña realizada pola FAO.
Terra de Abbaya
A terra de Abbaya foi unha rexión do 'Imperio Hitita, de situación descoñecida, onde o rei Hattusilis I derrotou a unha forza militar de diversos carros de combate. Probabelmente tiña unha cidade chamada Abbaya.
Cernado, Vilapedre, Vilalba
Cernado é un lugar da parroquia de Vilapedre, no concello lugués de Vilalba, na comarca da Terra Chá.
Joshua King
Joshua Christian Kojo "Josh" King, nado en Oslo o 15 de xaneiro de 1992, é un futbolista noruegués que xoga como dianteiro ou centrocampista para o Bournemouth da Premier League inglesa. Tamén é internacional coa selección noruega.
Traxectoria
Naceu en Noruega de pai gambiano e nai norueguesa, e medrou no barrio de Romsås. Empezou a súa carreira co club local, o Romsås IL, antes de cambiar para o Vålerenga cando tiña 15 anos. Mentres estivo en Vålerenga, adestrou en varias ocasións co Manchester United pero as regras da UEFA impedían que asinase contrato co club ata facer os 16.
Categorías inferiores
King asinou co Manchester United despois do seu décimo sexto aniversario en xaneiro de 2008, e fixo o seu debut no equipo sub-18 nunha vitoria 5–1 contra o Sunderland o 29 de marzo de 2008. Xogou só unha vez máis na liga nesa tempada, así como cinco veces máis como substituto na Blue Stars Youth Cup en maio de 2008. Empezou ben a tempada seguinte, con catro goles en catro partidos no equipo sub-17 co que gañou a Milk Cup de 2008. Despois xogou dous partidos ao principio da Premier Academy League de 2008-2009 ata que por mor dunha lesión en outubro de 2008 tivo que se manter arredado dos terreos de xogo ata xaneiro de 2009.
Cesión ao Preston North
Para o Campionato de Liga 2010-11 o Manchester cedeuno ao Preston North End por tres meses. Fixo o seu debut o primeiro día da tempada, o 8 de agosto substituíndo no minuto 70 a Paul Hayes nunha derrota 2–0 contra o Doncaster Rovers.
King xogou en sete de primeiros doce partidos de liga do Preston, pero mancou un nocello no final de outubro de 2010 e quedou fóra da competición durante o resto do tempo de cesión polo que volveu á disciplina do Manchester United. Despois da súa recuperación cara ao fin de novembro, King volveu ao Preston de novo cedido ata o 4 de xaneiro de 2011; así e todo tan só xogou unha vez co club antes de regresar ao Manchester United.
Volta ao Manchester United
miniatura|King xigando co [[Manchester United F.C.|Manchester United nun partido de pretemporada contra o Cork City, xullo de 2012.]] Despois da súa volta ao Manchester United, King foi regular no equipo de reservas e xogou en 17 dos últimos 18 encontros da tempada; marcou regularmente: dous goles na Manchester Senior Cup nunha vitoria 8–0 sobre o Bury e tres nunha vitoria 6–1 sobre o Rochdale. Tamén marcou dous contra o Oldham Atlhletic nos cuartos de final da Lancashire Senior Cup e contra o Chelsea na Premier Reserve League e rematou a tempada con 11 goles.
Cesión ao Borussia Mönchengladbach
esquerda|miniatura|225x225px|King with Mönchengladbach in agosto 2011 En agosto de 2011, King pasou ao club alemán do Borussia Mönchengladbach en préstamo para tempada 2011–12. A súa primeira aparición co club foi como substituto o 19 de agosto nunha vitoria 4–1 contra o VfL Wolfsburg. Despois dun encontro máis tamén como substituto e un total de 19 minutos no terro de xogo unha lesión arredouno dos campos e levou á rescisión do contrato.
Blackburn Rovers
No inicio da 2012–13 King xogou regularmente no equipo de reservas pero non logrou facerse un oco no primeiro equipo, agás algunha intervención illada, como no partido do 20 de novembro da Liga de Campións da UEFA 2012-13 contra o Galatasaray no que substituíu a Danny Welbeck no minuto 85.
O Manchester cedeuno ao Blackburn Rovers ata o 31 de decembro de 2012, debutou dous días despois, substituíndo a Marcus Olsson no minuto 55 dunha derrota 2–0 contra o Millwall. Anotou o seu primeiro gol para o club nun encontro contra o Cardiff City o 7 de decembro, no que finalmente significou unha derrota 4–1. No seu novo club logrou marcar dous goles en oito intervencións a transferencia ao Blackburn fíxose permanente e firmou por dous anos e medio o 2 de xaneiro de 2013. Nun partido da FA Cup contra o Derby County o 26 de xaneiro lesionouse e a tempada acabou con 20 aparicións co 20 Blackburn.
Bournemouth
O 28 de maio de 2015 fichou polo Bournemouth. e debutou co seu novo equipo o 8 de agosto no primeiro partido da tempada na liga cunha derrota 0–1 contra o Aston Villa e o seu primeiro gol foi o 21 de novembro, ao abrir o marcador dun empate 2–2 contra o Swansea City King rematou a tempada como o máximo anotador do seu equipo, con sete goles, seis na liga.
Carreira internacional
Representou a Noruega nas categorías xuvenís e en setembro de 2012 Egil Olsen chamouno á selección absoluta para a clasificación da Copa do Mundo. A súa estrea foi contra Islandia o 7 de setembro de 2012 ao substituír a Mohammed Abdellaoue despois de 65 minutos. Catro días despois volveu substituír a Abdellaoue nun partido contra Eslovenia. King substituíu a Alexander Søderlund na segunda parte contra Chipre en Larnaca o 16 de outubro de 2012, logrando un penalti e marcando o último gol de Noruega nunha vitoria por 3 a 1
Seleccinárono para a Eurocopa sub-21 pero como membro do equipo absoluto tivo que xogar partidos de clasificación para o mundial contra Albania canda os seus compañeiros Valon Berisha, Håvard Nordtveit e Markus Henriksen antes de ir a Israel e xogar contra as seleccións sub-21 de Italia e España
Logrou o seu segundo gol internacional nun partido contra Chipre o 6 de setembro de 2013. O 10 de outubro de 2014 anotou dous goles contra Malta nun 3–0 na clasificación para a Eurocopa 2016
Albina Iuratu
Obra
A súa poesía, fundamentalmente amatoria, apareceu en numerosas publicacións e revistas: Avangard, Pioner Sassi, Pionerskaya Pravda, "Molodoii Kommunist", Kommunizm Ialavĕ, Khypar, Tavan Atal, Yalav, Samant ou Tette. A súa primeira recolleita poética apareceu en 1992 co título Kaiakh, syvă pul que saíu do prelo nunha colección do xornal Vuchakh. Dous anos máis tarde a a editorial da revista Pike publicoulle Epĕ sana iuratatăp. En 1995 en Moscova apareceu Liubob moia, boli moia e un ano máis tarde Chĕrem bitĕr ikkĕn uтas şul byrtat.
En 1997 estivo entre os dezaseis autores recollidos na antoloxía da Compañía Editora de Chuvaquia Şül tüpere şich şăltăr. En 2001 publicouse unha colección da súa poesía traducida ao ruso: I mnogotochie stavliu ia opiat. Nos anos seguintes publicou Kĕtetĕp sana, кilsem ... (2004), Simĕs kuşlă yuratăvăm (2006), Iura pultar parne (recolleita colectiva, 2007), Ep kilnĕ iuratma ... (2008), Ep chi puian khuraram şĕr şinche ... (2010), Ai, iurlar-i iurrine (recolleita colectiva, 2010), Shuramastăp şăltăr tüpere (recolleita colectiva, 2010), Chăvash iurri (recolleita colectiva, 2012), e Tusla şĕmie (2014).
Na obra poética de Albina o amor exprésase conscientemente a través do amor á natureza, á terra, ás persoas, aos país, aos fillos cos sentimentos máis agarimosos e devotos. O seu é un amor orgulloso, forte, brillante, puro, xentil, fermoso e quente que procura un mundo máis amable e feliz para facer fronte á inxustiza, á ambivalencia, ao odio e á envexa. É unha poeta popular, moitos dos seus versos tornáronse cancións coñecidas na voz dos principais cantantes chuvaxos.
En 2017 traduciu ao chuvaxo un libro de contos de Nina Abramov que se publicou nunha edición bilingüe ruso-chuvaxo.
Àlex Batllori
Àlex Batllori Olmos, nado en Sabadell (Barcelona) o 21 de outubro de 1991, é un actor catalán. Deuse a coñecer polo seu papel de Álvaro na serie xuvenil Física o química.
A virtude de Checchina
A virtude de Checchina (en La virtù di Checchina) é unha novela de Matilde Serao publicada orixinalmente no ano 1884.
Foi traducido ó galego por Isabel Soto e foi publicado pola Editorial Hugin e Munin no ano 2019.
A-League
A A-League (coñecida como Isuzu UTE A-League por motivos de patrocinio) é a máxima categoría de fútbol en Australia, equivalente á primeira división doutros países. Foi fundada no 2004 estabelecendo a súa tempada inicial en 2005-2006, e adoita celebrarse nos meses de primavera e verán.
A liga está composta por once equipos das cidades e rexións. Nove representan as localidades de maior importancia en Australia, ademais hai un equipo que representa a Nova Zelandia. Xógase unha tempada regular, e ao termo da mesma, os seis primeiros loitan polo campionato. Por iso hai campión da temporada regular (premier) e campión absoluto.
Inicialmente na OFC, desde o ano 2007 está adscrita á Confederación Asiática de Fútbol e os campións xogan as competicións internacionais da zona de Asia.
Sistema da competición
miniatura|250x250px|[[Kevin Muscat, xunto ao título que acredita ao campión da A-League (2006).]] A tempada celébrase desde outubro a abril, coincidindo coa primavera e verán austral. Deste xeito evítanse os meses máis fríos, así como unha boa parte do calendario da Liga de fútbol australiana. Cada edición consta dunha tempada regular e unha eliminación directa do título. Compiten once clubs: dez australianos e un de Nova Zelandia.
Australia ten tres lugares para a Liga de Campións da AFC. O gañador da tempada regular e o campión da Liga A clasificaranse para a fase de grupos, mentres que o finalista da tempada regular (ou o que non, o terceiro) comeza na terceira rolda de clasificación. As prazas están restrinxidas a equipos australianos.
A 'A-League' é a única liga profesional de fútbol de Australia, polo que non hai promoción ou descenso. Abaixo están os sistemas de ligas estatais de Nova Gales do Sur, Victoria, Queensland, Australia Meridional, Australia Occidental e Territorio da capital australiana.
Tempada regular
Na fase regular, os once equipos enfróntanse durante 27 días, tres viaxes de ida e volta. Concédense tres puntos para a vitoria, un para o empate e ningún para a derrota.
A clasificación estabelécese de acordo cos puntos obtidos por cada participante ao final da fase regular, cando xa se xogaron todos os partidos. O primeiro clasificado leva o título da fase regular e xunto ao segundo vai á eliminación directa directamente das semifinais. Se ao final do campionato hai un empate por puntos, os mecanismos para o desempate son os seguintes:
Cualificación para o título
A gran final case sempre se disputa no estadio do equipo que obtivo a mellor posición na liga regular, pero o FFA resérvase o dereito de escoller un campo neutral por razóns loxísticas.
Aínda que o sistema de eliminación directa non é o máis común nunha liga de fútbol, ​​é unha tradición deportiva australiana e un dos poucos elementos restantes da Liga Nacional de Fútbol. Hai precedentes na Major League Soccer (nos Estados Unidos e o Canadá) e as primeiras edicións do J1 League (no Xapón).
Clubs
A liga está composta por 11 equipos que compiten nunha única división. Nove son de Australia, mentres que un está situado en Nova Zelandia. Os clubs funcionan como franquías controladas polos seus propietarios, tal e como sucede noutras competicións nacionais como a Australian Football League (fútbol australiano).
Antecedentes da liga profesional
Australia non contou cun campionato nacional de fútbol ata 1977, cando a Federación do país (entón chamada Soccer Australia) impulsou a creación da National Soccer League (NSL). Antes da súa existencia, os clubs de fútbol xogaban en torneos estatais. A liga nacional tivo un desenvolvemento moi complicado polo estado deste deporte no país, minoritario ante outros como o fútbol australiano ou o rugby, e implementou distintos sistemas para atraer ao público. Aínda que nas primeiras tempadas organizouse unha división única, en 1984 pasouse a un modelo de dúas conferencias, para recuperar o primeiro sistema tres anos despois. Do mesmo xeito, en 1989 empezouse a xogar nos meses do verán austral, para non coincidir coas principais competicións profesionais.
A pesar de todos os esforzos, moitos participantes da National Soccer League non tiveron continuidade e regresaron ás ligas estatais, ou ata desapareceron. A maioría dos clubs australianos estaban establecidos nas cidades máis poboadas, e gardaban estreitos vínculos con comunidades inmigrantes como a italiana ou a grega, o que complicaba a identificación do afeccionado medio con calquera outra entidade. Doutra banda, a maioría de futbolistas australianos prometedores abandonaban o país sen desenvolver a súa carreira en clubs nacionais, polo que o nivel da NSL decreceu. Deste xeito, a asistencia aos estadios e as audiencias por televisión da NSL nunca foron demasiado altas.
Creación da A-League
Cando o máximo organismo do fútbol nacional reconverteuse na Federación de Fútbol de Australia en 2003, comezouse a traballar nunha nova liga profesional que substituíse á National Soccer League. Os seus obxectivos serían aumentar o número de afeccionados, aumentar a competitividade da selección australiana e converter ao fútbol nun dos principais deportes do país. A liga chamouse A-League, e presentouse en sociedade en 2004.