cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ecuación en derivadas parciais
miniatura|300x300px|Flexión elástica dunha placa circular encaixada na súa contorna baixo a acción dunha carga vertical distribuída uniformemente, que é solución da ecuación de Lagrange de placas; a solución mostrada foi obtida numericamente mediante [[Ansys.]] dereita|miniatura|200x200px|Variación do perfil de temperaturas solución da [[ecuación da calor nun problema bidimensional.]] En matemáticas unha ecuación en derivadas parciais (ás veces abreviado como EDP) é aquela ecuación diferencial con incógnitas que son funcións de  diversas variables independentes, coa peculiaridade de que en devandita ecuación figuran non só as propias funcións senón tamén as súas derivadas. Teñen que existir funcións de polo menos dúas variables independentes. Ou ben unha ecuación que involucre unha función matemática u de varias variables independentes x,y,z,t,... e as derivadas parciais de u respecto desas variables. As ecuacións en derivadas parciais empréganse na formulación matemática de procesos da física e outras ciencias que adoitan estar distribuídos no espazo e o tempo. Problemas típicos son a propagación do son ou da calor, a electrostática, a electrodinámica, a dinámica de fluídos, a elasticidade, a mecánica cuántica e moitos outros. Participaron no seu estudo os franceses d'Alembert e Fourier, matemáticos da época napoleónica.
Introdución
Unha ecuación diferencial en derivadas parciais (EDP) para a función ten a seguinte forma:
onde é unha función linear de u\, e as súas derivadas se:
Se F\, é unha función linear de u\, e as súas derivadas, entón a EDP é linear. onde u é unha función de x e y. Esta relación implica que os valores de u(x, y) son completamente independentes de x. Polo tanto a solución xeral desta ecuación diferencial é:
onde f é unha función arbitraria de y. A ecuación diferencial ordinaria (similar á EDP, pero con funcións dunha variable) análoga é
que ten como solución
Onde c é calquera valor constante (independente de x). Estes dous exemplos ilustran que as solucións xerais das ecuacións diferenciais ordinarias se manteñen con constantes, pero as solucións das ecuacións diferenciais en derivadas parciais xeran funcións arbitrarias. Unha solución dunha ecuación en derivadas parciais xeralmente non é única; de tal forma que se teñen que proporcionar condicións adicionais de contorna capaces de definir a solución de forma única. Por exemplo, no caso sinxelo anterior, a función pode determinarse se  se especifica sobre a liña.
Notación e exemplos
Nas ecuacións diferenciais en derivadas parciais é moi común denotar as derivadas parciais empregando subíndices (notación tensorial). Isto é:
Especialmente na física matemática, adóitase preferir o operador nabla (que en coordenadas cartesianas se escribe como para as derivadas espaciais e un punto (\dot u) para as derivadas que involucran o tempo, por exemplo para escribir a ecuación de onda como
Solución xeral e solución completa
Toda ecuación diferencial en derivadas parciais de primeira orde posúe unha solución dependente dunha función arbitraria, que se denomina usualmente solución xeral da EDP. En moitas aplicacións físicas esta solución xeral é menos importante que as chamadas solucións completas, que frecuentemente poden obterse polo método de separación de variables.
Unha solución completa é unha solución particular da EDP que contén tantas constantes arbitrarias independentes como variables independentes interveñen na ecuación. Por exemplo a integración das ecuacións do movemento dun sistema mecánico mediante o método baseado na ecuación de Hamilton-Jacobi require unha integral completa, mentres que a solución xeral resulta menos interesante desde o punto de vista físico.
Existencia e unicidade
Un exemplo de comportamento patolóxico é a secuencia de problemas de Cauchy dependentes do parámetro n para a ecuación de Laplace:
con condicións iniciais
Onde n é un enteiro. A derivada de u con respecto a y aproxímase a 0 uniformemente en x a medida que n se incrementa, pero a solución é:
Esta solución aproxímase a infinito se nx non é un enteiro múltiplo de π para calquera valor de y. O problema de Cauchy para a ecuación de Laplace denomínase mal proposto ou mal definido, posto que a solución non depende continuamente dos datos do problema. Estes problemas mal definidos non son usualmente satisfactorios para as aplicacións físicas.
Clasificación das EDP de segunda orde
Con maior xeneralidade, se se ten unha ecuación de segunda orde do tipo:
EDP de orde superior
Aínda que as EDP de segunda orde se aplican a unha inmensa cantidade de fenómenos físicos; outra cantidade menor de procesos físicos achan solución en EDP de ordes superiores; como exemplos pódense citar:
Diana Damrau
Diana Damrau, nada o 31 de maio de 1971 en Günzburg (Baviera, Alemaña), é unha soprano lírica lixeira.
Traxectoria
Nada en Günzburg, Alemaña, Diana Damrau foi dende moi nova unha entusiasta da música clásica. Con doce anos, o filme La traviata de Franco Zeffirelli con Plácido Domingo e Teresa Stratas como Alfredo e Violetta, levouna a converterse en cantante de ópera. Damrau recibiu as súas primeiras clases de canto da cantante de ópera romanesa Carmen Hanganu, dona do mestre de música de Damrau. A súa primeira aparición pública foi aos quince anos, cando cantou partes do musical My Fair Lady con acompañamento de piano nun festival en Offingen.
Logo de finalizar os seus estudos secundarios en Günzburg decidiu continuar os estudos de canto na Escola Superior de Música de Würzburg. Tamén recibiu clases en Salzburg con Hanna Ludwig e Edith Mathis. En 1995 concluíu os estudos con honores. O seu debut en escena foi co papel de Eliza do musical My Fair Lady, no teatro da cidade de Würzburg. Neste mesmo teatro interpretou cun grande éxito partes para soprano de óperas, operetas e musicais. Algúns dos papeis que interpretou foron os de Ännchen en Der Freischütz, Gretel en Hänsel und Gretel, Marie en Zar und Zimmermann, Adele en Die Fledermaus e Valencienne en Die Lustige Witwe.
Damrau foi contratada para os escenarios de ópera de Mannheim e Frankfurt, onde interpretou os papeis de Gilda en Rigoletto, Oscar en Un ballo in maschera, Zerbinetta en Ariadne auf Naxos, Olympia en Les contes d'Hoffmann e a Raíña da Noite en Die Zauberflöte. Neste último papel actuou como convidada nos teatro de ópera de Berlín, Hannover, Darmstadt e Saarbrücken. Ten cantado a Raíña da Noite ata en 15 produción, entre as que cómpre salientar a do Covent Garden de Londres en 2003 baixo a dirección de Colin Davis. En decembro de 2007 cantou a Raíña da Noite por última vez (aínda que quizais nun futuro a cante outra vez, teoricamente retírase do papel) no Metropolitan Opera de Nova York, xunto co de Pamina, no seu debut neoirquino no papel. É a primeira cantante que interpretou os dous roles na mesma tempada.
A partir do ano 2002, Damrau apareceu nos principais teatros de ópera do mundo, incluíndo: Viena, Berlín, München, Dresden, Milán, Londres, Nova York e Salzburg. A súa aparición na reobertura do Teatro alla Scala de Milán en 2003 creou unha grande expectación, onde interpretou o papel de Europa na ópera L'Europa riconosciuta de Salieri.
Amais de intérprete de ópera, Damrau é unha recoñecida intérprete dos lieder de Schubert e Mahler. O seu repertorio inclúe tamén interpretacións de oratorios de Bach, Händel así como o Carmina Burana de Orff.
Dende hai algúns anos vén ocupándose intensivamente, xunto co barítono arxentino Iván Paley na literatura para dúos existente; coa que xa deleitou a un público entusiasta en varios concertos. Con Telos Music Vocal atopou o socio ideal para gravar unha nova serie que terá varios álbums baseados neste repertorio.
Voz
Algúns críticos musicais comparan a súa voz coa de Edita Gruberová, con quen comparte gran parte do seu repertorio (a Raíña da Noite, Konstanze, Gilda, Norina, Zerbinetta, Fiakermilli, Sophie von Faninal, a Voz das Aves en Siegfried, entre outras arias), posúe unha gran facilidade e virtuosismo no hiperagudo, un ton claro e unha técnica que lle permite cantar arias que requiren unha voz lírica o suficientemente potente no medio como no agudo. Destaca tamén a súa coloratura.
Gravacións
Logo de ter gravado as seleccións do seu repertorio de lied tanto con Orfeo e o selo Telos, Diana asinou un contrato de exclusividade con Virgin / EMI. O seu primeiro lanzamento nese selo foi unha selección de Mozart, Salieri e arias Righini Arie di Bravura que foi lanzado en novembro de 2007.
Óperas completas
Óperas completas en vídeo
Concertos
dirección de Pierre Boulez/ con Petra Lang e a Staatskapelle Berlin
Participacións
Grupo consonántico
Un grupo consonántivo é o encontro de dúas ou máis consoantes en posicións contiguas da cadea oral (na mesma sílaba se son tautosilábicos ou en distintas se son heterosilábicos. O galego distingue dous tipos: os patrimoniais e os cultos. Os patrimoniais danse en palabras de etimoloxía e evolución na lingua dende antigo e son algúns dos seguintes: Os grupos dos cultismos son de aparición máis recente, menos regulares nas súas formas e máis difíciles de pronunciar:
Gianluca Ferraris
Gianluca Ferraris, nado en Xénova o 29 de novembro de 1976 e finado en Milán o 14 de marzo de 2022, foi un guionista e xornalista italiano.
Estudou un posgrao en ciencia política e un máster de xornalismo en Milán. Traballou para Panorama, Chi, Economy ou Quarto Grado de Rete 4.
Sifnos
Sifnos (grego, Σίφνος) é unha illa do arquipélago das Cícladas en Grecia. A cidade é tamén coñecida como Apolonia (pob. 869) é o fogar do museo de folclore da illa e a biblioteca. O nome do pobo crese que provén dun antigo templo de Apolo no sitio da igrexa de Panayia Yeraniofora. A segunda cidade máis grande é Artemonas (800 hab.), que se cre é o nome dun antigo templo da deusa irmá de Apolo Ártemis, que se atopa no sitio da igrexa de Panayia Kokhi. O pobo de Kastro (118 hab.), foi a capital da illa durante os tempos antigos ata 1836. Está construída no alto dun cantil na costa leste da illa e hoxe conta con numerosos restos medievais e é a localización do museo arqueolóxico da illa. O asentamento do porto, na costa oeste da illa é coñecida como Kamares (245 hab.).
Sifnos era moi rica na Antigüidade, grazas ás súas minas de ouro e prata. Proba diso, é o tesouro que os sifnios construíron en Delfos no Século VI a.C.
Xeografía
Sifnos sitúase na parte occidental menos turística das Cícladas entre Serifos e Milos e está localizada ao oeste de Delos e Paros. Está a 130 km (80 millas náuticas) do Pireo. Ten unha superficie de 74 km², mide 15 km de largo por 7,5 km de longo, cun perímetro de costa de 70 km. e unha poboación permanente de 2.625 habitantes. Á illa chégase nos ferris da liña Pireo- Citnos- Serifos- Sifnos- Milo- Kimolos. Tamén hai saídas frecuentes a outras illas das Cícladas.
Historia
miniatura|Artemonas miniatura|Igrexa do mosteiro de Chryssopigí
Plinio o Vello di que o seu nome orixinal era Merope. Cando foi colonizada polos xonios de Atenas recibiu o nome de Sifnos, o fillo de Sunios.
Sifnos foi habitado polos seres humanos desde polo menos o 4000 aC. A evidencia arqueolóxica indica que a illa estaba dentro da corrente principal do Neolítico e a Idade de Bronce temperá da civilización das Cícladas. A illa era moi rica nos tempos antigos, grazas ao seu ouro, prata e plomo, que se extraía xa no 3º milenio antes de Cristo. Unha décima parte da súa riqueza depositábana en Delfos. Os seus edificios públicos eran decorados con mármore de Paros. Proba diso é o tesouro que os Sifnos construíron en Delfos no século VI aC como ofrenda. De acordo con Pausanias. Estas minas foron destruídas polas inundacións na antigüidade, un desastre que algúns atribúen á xente da illa que suspenderon os seus tributos por cobiza. Os estudosos modernos suxiren que algunhas das minas inundáronse debido a que finalmente excavouse a unha profundidade baixo o nivel do mar, mentres que a maioría deles, situadas lonxe do mar, foron probablemente esgotadas. Restos das antigas minas, algúns datan de tempos prehistóricos, aínda poden verse na illa, as máis notables en Ay. Sostis, e restos de antigas fortificacións, que datan do terceiro milenio antes de Cristo ata o século sexto, atopáronse en Ay. Andreas, Ay. Nikitas, e Kastro. Outra indicación da riqueza de Sifnos é o feito de que foi un dos primeiros lugares en Grecia en acuñar moedas, comezando ao redor do 600 aC, aínda que o número acuñado non parece ser grande, a illa de Exina, que utilizou a prata Sifnos, desenvolveu unha maior capacidade de exportación nesta forma do metal.
Durante as grandes migracións gregas que se produciron a partir do século XII adC, Sifnos foi poboada na súa maioría por gregos xónicos de Atenas. A illa só aparece de cando en cando na historia antiga posterior de Grecia. No século VI adC foi invadida por piratas de Samos atraídos pola súa riqueza, e que obtiveron un rescate de 100 talentos. No século V aC, Sifnos era un membro oficial da alianza defensiva grega formada para loitar nas Guerras Médicas. No seguinte século a illa foi tomada brevemente polos persas, pero foi liberada por unha frota enviada por Alexandre o Grande. O verbo "actuar como Sifno" aparece nun fragmento de Aristófanes, e explícase nas Suídas xunto "ao Lesbianismo", como unha referencia á transgresión ou actuar malvadamente.
En tempos de Estrabón eran tan pobres que ser como un pobre de Sifnos era unha expresión proverbial.
Tamén se sabe pouco de Sifnos durante o dominio otomán das Cícladas desde 1537 para adiante. Parece probable que, como na maioría das Cícladas, o dominio otomán en Sifnos fora bastante frouxo, consistindo principalmente na recadación de impostos, cos insulares en gran medida administraban os seus propios asuntos. A principios do século XVII Sifnos era un centro comercial importante, e desde 1821 a illa xogou un papel importante na Guerra de Independencia grega.
As figuras notables de Sifnos nos tempos modernos inclúen ao educador e líder revolucionario Nikolaos Chrysogelos (1780-1858), que serviu como Ministro de Educación de Grecia, e o chef Nikolaos Tselementes (1878-1958), que escribiu un libro de cociña clásica aínda se usa hoxe en Grecia.
Debido á fisioloxía da illa (ricas vetas de arxila, tempo asollado e suaves temperaturas) Sifnos foi tradicionalmente ao capital da cerámica do Exeo. As antigas olerías atopábanse nas rexións centrais como Artemón e Ano Petali para evitar os ataques piratas.
Euroliga 2007-08
A Euroliga 2007-08 foi a oitava edición da máxima competición de clubs de baloncesto de Europa dende a súa organización pola Unión de Ligas Europeas de Baloncesto (ULEB). Incluíndo as edición desta competición organizadas por FIBA Europa é a edición número 51. Nesta edición compitiron vinte e catro equipos de trece estados distintos.
Os catro mellores equipos, nesta edición o Montepaschi Siena italiano, o Maccabi Elite israelí, o Tau Cerámica español e o CSKA Moscow ruso disputaronse o título na Final Four, nesta edición disputada no Pazo de Deportes da Comunidade de Madrid de Madrid, capital de España. A final disputárona o Maccabi Elite de Tel Aviv e o CSKA de Moscova, proclamándose campión o equipo grego tras vencer por catorce puntos de diferenza, 91 a 77, o que supuxo o seu sexto campionato até esta edición.
Participantes
miniatura|212px|[[Aris TT Bank]] miniatura|212px|[[Cibona]] miniatura|212px|[[Lottomatica Roma]]
Formato
A primeira fase é a "Fase regular" (en inglés: Regular Season) na que participan vinte e catro equipos divididos en tres grupos con oito equipos cada un. Cada equipo xoga dous partidos (ida e volta) contra os demais equipos do seu grupo. Ao final da "fase regular", os equipos redúcense de 24 a 16, clasificándose os cinco primeiros máis o mellor sexto clasificado de tódolos grupos.
A segunda fase, coñecida como "Top 16", consiste en catro grupos de catro equipos. Do mesmo xeito que na tempada regular, cada grupo de "Top 16" os equipos enfróntanse a partidos de ida e volta. A terceira fase, a "Rolda de cuartos de final" (en inglés: Quarterfinal round) vense xogando dende 2004. Antes, só os gañadores de cada grupo avanzaron cara a "Final Four", agora o primeiro e segundo de cada grupo enfróntanse nunha serie de playoffs ao mellor de tres encontros. A vantaxe de campo e para os equipos que acabaron en primeiro lugar nos grupos do "Top 16".
Primeira fase
Os cinco primeiros de cada grupo máis o mellor sexto clasifícanse ao Top 16.
Top 16
Os dous primeiros de cada grupo acceden aos Cuartos de Final.
Cuartos de final
Os vencedores de cada eliminatoria pasan a xogar a Final Four. Cada un dos partidos de cuartos de final xogouse ao mellor de tres, pasando de rolda entón o primeiro en acadar dúas vitorias. Os cruces foron entre os equipos que quedaron en primeiro lugar no Top 16 e os equipos do segundo lugar dun grupo diferente, co equipo do primeiro lugar xogando o primeiro encontro na casa. Tódolos primeiros encontros xogáronse o 1 de abril, os segundos o 3 de abril, e os terceiros, cando os houbo, o 9 e o 10 de abril.
Final Four
A Final Four desta edición da Euroliga foi xogada no Pazo de Deportes da Comunidade de Madrid en Madrid, España, entre o 2 e o 4 de maio de 2008.
Estatísticas individuais
miniatura|150px|Will Solomon 150px|miniatura|Jeremiah Massey
Xogadores do mes
miniatura|180px|Ramūnas Šiškauskas
Xogadores da xornada
miniatura|180px|Tiago Splitter miniatura|180px|Dimitris Diamantidis
Gaibor, Begonte
San Xiao de Gaibor é unha parroquia que se localiza no concello de Begonte. Segundo o padrón municipal de 2004 tiña 254 habitantes (133 mulleres e 121 homes), distribuídos en 8 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 258 habitantes. Segundo o IGE, no 2014 a súa poboación descendera ata os 215 habitantes, sendo 104 homes e 111 mulleres.
-586
Outros
Historia ano a ano
A Costa, San Martiño de Porto, Cabanas
A Costa é un lugar da parroquia de San Martiño de Porto no concello coruñés de Cabanas, na comarca do Eume. Tiña 27 habitantes no ano 2007 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 14 homes e 13 mulleres, o que supón unha diminución con relación ao ano 1999 cando tiña 30 habitantes.
Miguel Ángel Alonso Diz
Miguel Ángel Alonso Diz, nado en Madrid o 14 de xaneiro de 1976, é un escritor galego.
Traxectoria
Licenciado en Economía, ten exercido a docencia no ensino privado. Participa en numerosas iniciativas culturais en Galicia e Portugal. É membro do colectivo A porta verde do sétimo andar, un dos impulsores dos Cadernos Q de Vián, e colaborador habitual da revista Atenea. Tamén é un dos organizadores do Poetry Slam Vigo. Colabora no programa Banda Aparte 2.0 de Radio Allariz cunha sección que se chama "A cultura oculta"; e no portal "Letraenobras".
Destaca o seu labor como contacontos e as súas colaboracións cos Servizo de Normalización Lingüística de diversos concellos e centros educativos, tanto como contador de historias como impartindo obradoiros de poesía e de escrita.
Deuse a coñecer no eido da literatura infantil e xuvenil xunto á ilustradora Luz Beloso no ano 2012 coa obra O cullarapo Croque. Este libro supuxo o primeiro libro galego auto editado a través do sistema de Crowdfunding, abrindo un novo camiño no mundo da autoedición. O soño de Esther foi finalista dos premios Neira Vilas ao mellor libro infantil e xuvenil do ano 2014 e Isaac Díaz Pardo ao libro ilustrado do ano 2014. Co volume O valente coello que quixo soñar foi finalista do premio Frei Martín Sarmiento.
O seu segundo libro, A nena á que non deixaban ser feliz, foi seleccionado entre 10 000 títulos polo Servizo de Educación Pública de México para a súa incorporación ás bibliotecas de aula dos centros de ensino público. En 2018 publica a novela infantil e xuvenil Música no faiado e con Luz Beloso o álbum infaltil ilustrado Piratas no recreo. Tamén con Luz Beloso autoeditaron en 2020 Unha folla vermella.
En 2022 editor de poesía de Antela Editorial.
Marcel Duchamp
Marcel Duchamp, nado o 28 de xullo de 1887 e finado o 2 de outubro de 1968, foi un artista e pintor dadaísta e surrealista francés, cuxa obra exerceu unha forte influencia na evolución da arte de vangarda do século XX. Tamén foi xadrecista.
Iconoclasta
Un iconoclasta é unha persoa que se opón á veneración de imaxes ou ídolos. Etimoloxicamente, o termo refírese a quen esnaquiza iconas, é dicir, pinturas ou esculturas sagradas. Un exemplo de iconoclastas foi a tradición bizantina, especialmente León III, que ordenou a destrución de todas as representacións de Xesús, a Virxe María e, especialmente, todos os Santos.
En linguaxe coloquial, utilízase tamén para referirse a aquela persoa que vai ao contraxeito e cuxo comportamento é contrario aos ideais, normas ou modelos da sociedade actual ou á autoridade de mestres dentro desta, sen que implique unha connotación negativa da súa figura.
Historia
Os movementos iconoclastas adoitan ter a finalidade de acabaren entre a poboación cos ritos ou adoracións pagás que permanezan disfrazados na relixión dominante.
Os movementos máis intensos a favor dos iconoclastas déronse no cristianismo bizantino e na relixión musulmá.
A iconoclastia é un fenómeno que pode aparecer en diferentes relixións, pero adoitan ser o resultado de disputas entre faccións dunha mesma relixión.
Iconoclastas no ámbito bizantino
O emperador León III o Isaurio mandou destruír toda representación cristiá de figuras relixiosas ou do evanxeo en 730.
O seu fillo, Constantino V (741-775) herdou un grave enfrontamento entre a poboación maiormente a favor do uso de imaxes e a postura oficial, que finalmente concluíu utilizando o seu poderío militar.
Tralo Segundo Concilio de Nicea no 787 afirmouse a veneración de iconas, baseándose na encarnación de Xesús Cristo en home.
O emperador León V (813-820) instaurou un segundo período de loitas no 813 e continuado polos seguintes emperadores ata Teófilo.
Ao morrer este, a súa esposa Teodora mobilizou aos iconódulos e proclamou a restauración de iconas no 843.
Castro de Zoñán
O Castro de Zoñán ou A Croa de Zoñán é un castro situado na parroquia dos Remedios, no concello de Mondoñedo, na provincia de Lugo.
Tautosilabismo
O tautosilabismo, homosilabismo ou isosilabismo (denominación que tamén se usa na análise poética) é o fenómeno que acontece cando varios fonemas ou sons se pronuncian na mesma sílaba. Para que haxa tautosilabismo, as dúas ou máis unidades fónicas non deben estar separadas por marxe silábica. O tautosilabismo pode darse como combinación entre varias unidades:
Iconoclasta
Iconoclastas no ámbito islámico
Os musulmáns teñen a prohibición de representar figuras humanas nas mesquitas (non a prohibición xeral do uso da figura humana).
Castro de Zoñán
As datas de ocupación do mesmo, segundo a cultura material atopada, móvense entre os séculos II e IV d. C., pero segundo os resultados das análises de carbono-14 os inicios do mesmo situaríanse en datas antes de Cristo.
Iconoclasta
Iconoclastas no ámbito protestante
Algúns protestantes claman pola destrución da arte católica acusándoa de idolatría (ou culto ás imaxes), debido a que os seguidores destas correntes só cren no Deus todopoderoso e vivente como única deidade verdadeira.
Castro de Zoñán
Lévase escavando dende o ano 2002 e téñense recuperado diversas vivendas e restos de cultura material. No ano 2004 colocáronse dúas mesas interpretativas para poder facer unha visita libre ao castro. No ano 2007 o Concello de Mondoñedo editou o libro O Castro de Zoñán (Mondoñedo, Lugo) Campañas 2002-2004, que recolle os traballos e conclusións das tres primeiras campañas: 2002, 2003 e 2004.
Doenza ósea infecciosa
Unha doenza ósea infecciosa ou infección ósea é unha doenza ósea que se asocia de xeito primario a unha infección. Un exemplo de infección ósea é a osteomielite.
Sociedade científica
miniatura|340px|Sede da [[Royal Society, en Carlton House Terrace, 6-9 (Londres).]] Unha sociedade científica é unha asociación de profesionais, investigadores, especialistas ou eruditos dunha rama do coñecemento ou das ciencias en xeral, que lles permite reunirse, expoñer os resultados das súas investigacións, confrontalos cos dos seus colegas ou especialistas dos mesmos dominios do coñecemento e difundir os seus traballos a través de publicacións especializadas.
Historia
Algunhas das sociedades científicas máis antigas son a Accademia dei Lincei (1603), a Academia francesa (1635), a Academia alemá das ciencias naturais – Leopoldina (1652), a Royal Society de Londres (1660) e a Academia de Ciencias de Francia (1666). No continente americano a máis antiga é a Sociedad Mexicana de Geografía y Estadística (1833).
Características
A estrutura, obxectivos e actividades das sociedades científicas réxense de acordo a uns estatutos propios, regulados segundo as leis nacionais e internacionais. Entre as súas actividades adoitan incluírse as de tipo docente (cursos, talleres, seminarios, congresos, etc.) investigacións (teóricas ou aplicadas) e publicacións (libros, revistas, etc.). Como valor engadido conseguen o prestixio, tanto dos seus membros como o da organización que os vertebra. As sociedades científicas denomínanse, xeralmente, en función do territorio que abarcan (internacional, nacional, rexional ou local) e da rama do saber que estudan (medicina, literatura, etc.); as organizacións pequenas adoitan federarse con outras afíns para crear asociacións de rango superior.
As sociedades científicas adoitan asesorar a gobernos e institucións públicas ou privadas sobre os coñecementos que as fundamentan mediante informes técnicos ou exemes periciais.
Secuestro (homónimos)
Secuestro pode referirse a:
Arte naíf
miniatura|Retrato de [[Henri Rousseau.]] A arte naíf é unha corrente artística caracterizada pola candidez, a inxenuidade, a espontaniedade, o autodidactismo dos autores e as cores rechamantes e antinaturalistas. Os seus motivos acostuman a relacionarse coa vida campesiña, a vida familiar, os costumes e a relixión, representados sempre con grande imaxinación e vivacidade.
Historia
O interese pola frescura e o lirismo, desenvolveuse primeiro en Francia a comezos do século XX, da man de artistas como o "aduaneiro" Henri Rousseau que influíu na pintura de Grandma Moses nos Estados Unidos e Alfred Wallis en Inglaterra.
O naíf propiamente dito adoita atoparse en certas pinturas populares ou folclóricas. Destas, as máis coñecidas durante o século XX producíronse en Haití e en Iugoslavia, mais os seus autores son descoñecidos ou practicamente descoñecidos. En Bulgaria Radi Nedelchev coñécese como o representante da arte naíf.
Na Arxentina, coetáneo ó francés Rousseau, Cándido López chegou a unha expresión formal moi próxima ó naíf aínda que ámbolos dous pintores xamais tiveron coñecementos das súas respectivas vidas e obras, e por ende non houbo ningún influxo mutuo. Por outra banda, Pilar Sala agregou a esa pintura inocente unha cota de picardía e ilusión.
En España o pintor Manuel Moral Mozas está considerado representante desta corrente.
Hitomi Kanehara
Hitomi Kanehara (金原 ひとみ), nada en Toquio o 8 de agosto de 1983, é unha escritora xaponesa.
Traxectoria
Deixou os estudos con 15 anos para dedicarse á literatura apoiada polo seu pai, o profesor de literatura, escritor de novela infantil e tradutor Mizuhito Kanehara.
Marcus Camby
Marcus D. Camby, nado o 22 de marzo de 1974 en Hartford, Connecticut, é un ex xogador profesional de baloncesto estadounidense que cunha altura de 2,11 m xogaba na posicións de pivote ou ala-pivote. Pasou as 17 temporadas da súa carreira na National Basketball Association (NBA), onde xogou para os Toronto Raptors, New York Knicks, Denver Nuggets, Los Angeles Clippers, Portland Trail Blazers e New York Knicks.
Traxectoria
Camby foi elixido na segunda posición do Draft da NBA de 1996 polos Toronto Raptors. Na súa tempada coma rookie, foi incluído no Primeiro Equipo de Rookies NBA, tras facer 14.8 puntos, 6.3 rebotes e 2.1 tapóns por partido. Na seguinte tempada, Camby liderou a liga en tapóns con 3.7 por partido.
Foi elixido Xogador Defensivo do Ano da NBA na tempada 2006-07, tras liderar de novo a liga en número de tapóns por partido. Liderou esta estatística tamén en 2006 e en 2008, e foi incluído en catro ocasións no Primeiro Equipo Defensivo da NBA.
Aeroporto de Donostia
O Aeroporto de Donostia (IATA: EAS, OACI: LESO) é un aeroporto xestionado por Aena situado no concello de Hondarribia (Guipúscoa), na fronteira de España con Francia, a 20 quilómetros da cidade de Donostia.
Historia
O aeroporto foi inaugurado o 22 de agosto de 1955 e foi aberto oficialmente ao tráfico aéreo tanto nacional como internacional de turismo o 29 de agosto de 1955. A compañía aérea Aviaco foi a primeira en operar no aeroporto, a partir do 2 de setembro do mesmo ano. A pista orixinalmente medía 1.200 metros e a súa orientación era 05/23. Esa orientación obrigaba aos avións a sobrevoar territorio francés, o que supuxo as protestas inmediatas por parte do goberno galo. Ademais, a falta de instalacións obrigou a acondicionar como terminal de pasaxeiros unha fábrica de conservas próxima.
En xullo de 1961, concluíronse as obras de ampliación da pista, que pasa a ter 1.500 metros de lonxitude despois dos 1.200 iniciais.
O 18 de marzo de 1992, España e Francia asinaron un novo acordo. Con el, suprimíase a prohibición de voos de avións a reacción á vez que se limitaba o número cotián de movementos, fóra do horario nocturno.
Xa no século XX o goberno propuxo a ampliación da pista en 600 metros pero en xullo de 2006 o Ministerio de Fomento decidiu non ampliala. En xullo de 2009 presentouse un novo proxecto para ampliar a pista en 150 metros cara Irún e 50 metros cara ao mar. De momento as obras están paradas debido a crise económica do país.
San Martiño, Broño, Negreira
San Martiño é un lugar da parroquia de Broño no concello coruñés de Negreira na comarca da Barcala. Tiña 64 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 32 eran homes e 32 eran mulleres.
Fragmentación do hábitat
miniatura|Fragmentación e destrución do hábitat dos [[Hominidae|grandes simios en África Central. Información de GLOBIO e o proxecto GRASP]]
A fragmentación do hábitat é un proceso de cambios ambientais importante para a evolución e bioloxía da conservación. Como o seu nome implica, describe a aparición de descontinuidades (fragmentación) no ambiente que habita un organismo (e que implica cambios no seu hábitat). A fragmentación de hábitat pode ser causada por procesos xeolóxicos que paseniñamente mudan a configuración do medio ambiente físico, ou por actividades humanas, por exemplo, a conversión de terras, o cal pode alterar o ambiente dunha forma moito máis rápida na escala de tempo. Considérase que os procesos xeolóxicos sexan unha das principais causas de especiación (fundamentalmente a especiación alopátrica), mentres que as actividades humanas estarían implicadas na extinción de moitas especies.
Un caso de fragmentación de hábitat é a causada polos humanos cando a vexetación nativa é removida para instalar produción agrícola, desenvolvemento rural ou plan urbano. O hábitat que algunha vez formaron unha unidade, fican separados en fragmentos illados. Despois dunha limpeza intensiva do terreo, os fragmentos de hábitat tenden a converterse en illas separadas por camiños, estradas, pastos ou terreos baldíos.
No termo fragmentación de hábitat pódense considerar seis procesos discretos:
Beautiful Life
"Beautiful Life" é o single número 23 do grupo xaponés de J-Pop chamado w-inds, lanzado o 7 de novembro do ano 2007 baixo o selo Pony Canyon e producido por Flight Master.
-525
Nacementos
miniatura|esquerda|150px|Busto de Esquilo, Museos do Capitolio, Roma
Mortes
Historia ano a ano
Juan Carlos Navarro
Juan Carlos Navarro Feijoo, nado o 13 de xuño de 1980 en Sant Feliu de Llobregat, é un ex-baloncestista catalán que xogaba de escolta. Dende 2021 é director xeral da sección de baloncesto do FC Barcelona.
Traxectoria
Nado na localidade barcelonesa de Sant Feliu de Llobregat, súa nai é natural de Meira, na provincia de Lugo, onde Juan Carlos pasaba os veráns na súa infancia.
A maior parte da súa carreira deportiva transcorreu no FC Barcelona, equipo co cal debutou como profesional en 1997, e co que gañou 2 veces a Euroliga e 6 veces a Liga ACB, entre outros títulos. Internacional absoluto coa selección española dende 1999, formou parte do equipo campión do mundo en 2006 e dos equipos campións europeos en 2009 e 2011.
A única tempada na que non xogou coas cores do FC Barcelona foi a 2007-08, tempada na que provou sorte na NBA cos Memphis Grizzlies, convencido polo seu amigo Pau Gasol.
Manuel Fernández Muñiz
Manuel "Manu" Fernández Muñiz, nado en Xixón o 9 de marzo de 1986, é un futbolista español. Xoga de porteiro e o seu actual equipo é o Marbella FC.
Traxectoria
Formado na canteira do Sporting de Gijón, debutou co primeiro equipo en Segunda División na tempada 2005–06. En 2007 é contratado polo Deportivo da Coruña, onde pasa a maior parte do tempo no filial coruñés.
Na tempada 2009–10, despois da marcha de Gustavo Munúa ao Málaga CF, Manu foi promocionado como segundo porteiro, detrás de Dani Aranzubia. O 23 de marzo de 2010, e precisamente contra o Sporting de Gijón, fixo o seu debut no minuto 10, tras unha expulsión a Aranzubia.
Debido a unha lesión de Aranzubia no verán de 2010, Manu foi o porteiro titular nos 6 primeiros partidos da tempada 2010–11, conseguindo tres empates, dúas derrotas e unha vitoria.
O 27 de xuño de 2011 anunciouse a súa contratación polo Recreativo de Huelva.
O 24 de agosto de 2015 firmou polo Deportivo da Coruña, por unha tempada, logo de atoparse sen equipo.
As Modias, San Martiño de Porto, Cabanas
As Modias é un lugar da parroquia de San Martiño de Porto no concello coruñés de Cabanas, na comarca do Eume. Tiña 54 habitantes no ano 2007 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 30 homes e 24 mulleres, o que supón unha diminución con relación ao ano 1999 cando tiña 66 habitantes.
Partido Republicano Radical Socialista
O Partido Republicano Radical Socialista (PRRS), máis coñecido como Partido Radical Socialista foi un partido republicano xurdido en España en 1929 froito da escisión da tendencia de esquerdas do Partido Republicano Radical. Os principais líderes deste novo partido foron Marcelino Domingo, Álvaro de Albornoz e Félix Gordón de Ordás. O partido acadou un importante éxito nas eleccións de 1931, con 54 escanos. Nas eleccións de 1933 só obtivo cinco. A ideoloxía era republicana de esquerdas, defensora dun estado laico, fondamente anticlerical; reformista en aspectos fiscais, agrarios e do exército. O PRRS participou nos gobernos de esquerdas do Primeiro Bienio (1931-1933) so o liderado de Manuel Azaña, que incluía a republicanos de esquerda e a socialistas. Álvaro de Albornoz foi un dos principais ideólogos da lexislación laica da Segunda República desde o seu posto de ministro de Xustiza.
O Partido Republicano Radical Socialista viuse afectado por numerosas crises ao longo da súa existencia. En 1932, Botella Asensi marchou do PRRS para fundar Izquierda Radical-Socialista (IRS). Ao ano seguinte, profundas discrepancias sobre a colaboración cos socialistas no seo do goberno abriron unha grave fenda no seo do partido, os sectores máis á esquerda, liderados por Marcelino Domingo e Álvaro de Albornoz, partidarios de manter a coalición co PSOE, enfrontáronse ao sector máis á dereita, encabezado por Félix Gordón de Ordás, defensor do achegamento ao Partido Radical de Alejandro Lerroux e que habería de confluír coa Izquierda Radical-Socialista e unha escisión da esquerda do Partido Radical na Unión Republicana. A finais dese ano, o sector progresista abandonou o partido para fundar o Partido Republicano Radical Socialista Independiente, que se fusionaría con Acción Republicana e a Organización Republicana Gallega Autónoma para dar lugar a Izquierda Republicana, o 3 de abril de 1934.
República de Carelia
A República de Carelia (en ruso Респу́блика Каре́лия, en carelio Karjalan Tazavalda, en finés Karjalan tasavalta e en vepsio Karjalan Tazovaldkund) é unha república rusa localizada no norte de Europa e no noroeste de Rusia. A súa capital é Petrozavodsk. A poboación da república era de 643.548 no censo de 2010.
Calypso (barco)
miniatura|dereita|O barco Calypso.
Calypso foi o nome dun buque de investigación de Jacques-Yves Cousteau, un dos máis importantes investigadores do océano, que orixinalmente foi construído como dragaminas de clase BYMS con casco de madeira, e equipado cun laboratorio móbil. Na actualidade, pódese ver nun museo en La Rochelle (Francia).
Mary Adela Blagg
Mary Adela Blagg, nada en Cheadle (Inglaterra) o 17 de maio de 1858 e finada o 14 de abril de 1954, foi unha astrónoma británica, dedicada principalmente a temas lunares.
Traxectoria
Estudou álxebra e alemán e elaborou unha lista de tódolos obxectos lunares. Unha vez publicou diversos artigos ingresou (xunto con outras catro mulleres, por primeira vez) na Real Sociedade Astronómica. Tamén formou parte da Unión Astronómica Internacional, onde elaborou un nomenclátor lunar (sistema uniforme de nomenclatura, xa que os mapas lunares discrepaban enormemente). Publicou Named Lunar Formations xunto con Karl Müller que é a referencia estándar neste tema. Traballou noutros aspectos como o das estrelas variábeis publicando dez artigos na Royal Astronomical Society e fixo unha análise de Fourier da lei de Bode.
Por outra banda, foi voluntaria, por exemplo, atendendo nenos refuxiados belgas durante a primeira guerra mundial. Como recoñecemento, o cráter lunar Blagg leva o seu nome na súa honra.
Rock experimental
O rock experimental ou rock de vangarda é un xénero musical baseado no rock que experimenta cos elementos básicos do xénero, levándoos ao límite das súas posibilidades nas composicións e na súa execución técnica.
Os seus artistas tamén procuran individualizar a súa música con tempos pouco convencionais, modificacións dos instrumentos, distintos estilos de composición, técnicas líricas, elementos doutros xéneros musicais, efectos ou instrumentos fabricados á medida.
Zoisita
A zoisita é un mineral do grupo dos silicatos, subgrupo sorosilicatos e dentro destes é do tipo epídotos. Como o resto dos epídotos, é un mineral estruturalmente complexo que ten tanto tetraedros de silicato simples, SiO4, como tetraedros de silicato dobres, Si2O7. É o dimorfo ortorrómbico doutro mineral coa mesma fórmula, a clinozoisita (monoclínico).
Foi bautizada en 1805 por Siegmund Zois, barón von Edelstein, austríaco erudito que financiou expedicións de recolección de minerais. Sinónimos en desuso son illuderita, orthozoisita, saualpita ou unionita.
Variedades
Até 1967 non se encontrou a variedade azul en Tanzania, a chamada tanzanita, a pesar de que non é outro mineral distinto, senón unha zoisita normal máis pura, que tallada fica como unha xema transparente brillante e de bela cor azul.
miniatura|esquerda|Anyolita con rubíesA variedade thulita emprégase como pedra preciosa, pero non tallada, senón que se púe para perlas ou cabuxóns.
A variedade aniolita é verde e case sempre asociada a rubíes de grao medio, sendo usada como pedra ornamental. Nesta os rubís normalmente atópanse distorsionados e dispersos entre o hábito masivo da zoisita.
Ambiente de formación
Aparece en rochas de metamorfismo rexional de grao medio, ecloxitas e rochas metamórficas de facies de xistos azules.
Normalmente aparece asociada aos seguintes minerais: calcita, biotita, hornblenda, cuarzo, corindón, andradita e outros minerais metamórficos, que son un criterio importante para identificar a zoisita (xa que é moi variable o hábito e a cor).
Localización, extracción e uso
É coñecida dende hai uns dous séculos como pedra ornamental, se ben a súa distribución e uso son moi limitados. A tanzanita pode ser tallada e usada como pedra preciosa, mentres que outras variedades pulimentadas son semipreciosas.
Téñense localizadas cantidades notables en Tanga (Tanzania), Ducktown (Tennessee, Estados Unidos), Suíza, India e Austria.
Narcotráfico
miniatura|300px|Mapa da CIA de conexións internacionais de drogas ilegais (2009) miniatura|300px|Principais países produtores de heroína do mundo (de cor vermella) miniatura|300px|Rutas aéreas de narcotráfico supervisadas polo Comando Sur dos Estados Unidos miniatura|300px|Cartel de Cali en 2003. Segundo as autoridades estadounidenses. O narcotráfico é unha actividade ilegal e globalizada que radica no cultivo, fabricación, distribución, venda, control de mercados, consumo e reciclaxe de utilidades inherentes á droga de procedencia ilegal. Non obstante, dito concepto de ilegalidade pode variar dependendo da normativa dalgúns países ou organizacións internacionais, que poden determinar de maneira estrita a prohibición da produción, transporte, venda e consumo dalgúns estupefacientes ou de igual modo poden permitila.
O narcotráfico opera de maneira similar a outros mercados subterráneos. Varios cárteles de drogas especialízanse en procesos separados ao largo da cadea de subministración, a miúdo focalizados para maximizar a súa eficiencia. Dependendo da rendibilidade de cada parte do proceso, os cárteles varían en tamaño, consistencia e organización. A cadea vai dende os traficantes da rúa de baixo rango, os cales ás veces son consumidores de drogas eles mesmos, tamén chamados "camellos", ós xefes dos cárteles que controlan e dominan a produción e distribución. Estes son os que, xunto ós intermediarios financeiros que lles axudan a "potabilizar o diñeiro conseguido" ou "lavar os activos de procedencia ilegal", dominan o baixo mundo das drogas.
Os imperios multinacionais do narcotráfico loitan polo control do mercado global e a obtención de beneficios económicos que garantan a estabilidade das súas organizacións, valéndose para isto de: subornos a persoal xudicial ou de pequenas entidades privadas de seguridade, contratación de pequenas unidades distribuidoras, contratación de bandas criminais ou suxeitos armados (sicarios) que manipulen o mercado a pequena escala e realicen varias actividades a prol das organizacións (homicidio de líderes políticos, entre outros), se encarguen da seguridade dos cultivos e puntos de distribución do material ilícito.
Os imperios multinacionais do narcotráfico desenvolven consecuencias problemáticas para a sociedade, principalmente asociadas ós fenómenos de corrupción das estruturas políticas e xudiciais das nacións, control dos medios de comunicación, lavado de activos, violencia, terrorismo e drogadicción.
Produción
A maior parte das substancias estupefacientes producidas no mundo cultívanse en países de Suramérica, Sueste Asiático e Oriente Medio, e despois introdúcense de contrabando nos países consumidores. Tradicionalmente, Estados Unidos e Europa tenderon a impoñer políticas restritivas de «tolerancia cero» aos países produtores. Porén, os cultivos de coca ou cánnabis son indispensables para a fabricación de alimentos, bebidas e medicamentos en todo o mundo, e un sostén económico para as rexións produtoras. Por outro lado, o consumo de substancias psicotrópicas tales como o dietilamida del ácido lisérgico (LSD), vai en diminución; as anfetaminas e outras substancias psicotrópicas de deseño e composición sintética ou semisintética, como o "éxtase" (MDMA), son producidas en laboratorios, principalmente en países desenvolvidos, e están substituíndo ás drogas tradicionais como a cocaína.
As orixes
A maioría das nacións considera o tráfico de droga un problema moi serio. No 1989, os Estados Unidos interviron en Panamá co "pretexto" de romper o comercio da droga. O goberno da India realizou operacións encubertas no Medio Este e o subcontinente indio para seguir o rastro de varios narcotraficantes. Algunhas estimacións do comercio global puxeron o valor das drogas ilegais ao redor de 400 mil millóns de US$ no ano 2000 ; que, sumado ao mesmo tempo ao valor do comercio global de drogas legais, corresponde a unha cantidade superior ao diñeiro gastado para a comida no mesmo período. No 2005 o "United Nations World Drug Report" estimou o valor do mercado de droga ilícito global no ano 2003 en 13 mil millóns de US$ a nivel de produción, 94 mil millóns de US$ ao nivel de prezo de maioreo, e 322 mil millóns de US$ baseado nos prezos do menudeo.
A historia
Nalgúns países, o tráfico ilícito de substancias psicoactivas foi motivo de formación e fortalecemento de grupos armados ao marxe da lei, corrupción estatal, desprazamento forzado de poboación, deterioración de rexións rurais, entre outras consecuencias.
A Primeira Guerra do Opio foi un esforzo por obrigar a China a permitir aos comerciantes británicos comerciar co opio entre a poboación xeral da China. Aínda que era ilegal por decreto imperial, fumar opio era común no século XIX e críase que curaba moitos problemas de saúde. Os chineses levaron o opio a México entrando polo porto de Mazatlán, rapidamente déronse conta que as condicións climáticas de Sinaloa permitían o bo cultivo desta planta; así foi como iniciaron as primeiras rutas do narcotráfico cara os Estados Unidos polo territorio mexicano onde nazis alemáns descubriron ditos camiños de tráfico de drogas dos chineses.
O narcotráfico na cultura
O narcotráfico deu pé a numerosas obras literarias, como as novelas Todo é silencio (Manuel Rivas, 2010) A guerra do tabaco e Narcos (Carlos G. Reigosa), ou La reina del Sur (Arturo Pérez-Reverte).
No audiovisual, produciuse a película Heroína, dirixida por Gerardo Herrero sobre o nacemento do movemento Érguete de loita contra a droga e o narcotráfico en Galicia. A serie de televisión Matalobos xira arredor do mundo do narcotráfico nunha vila ficticia próxima á Coruña.