cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Trasmallo
Descrición
O tamaño das bolsas depende da captura que se pretenda realizar e do fondo mariño; usarnse bolsas pequenas en fondos sucios e ásperos e bolsas grandes en fondos limpos. Os trasmallos cálanse en moitas ocasións cerca da costa, sempre sobre o fondo, á noitiña para levantalos ao abrente do día. Adoitan dispoñerse en liña ondulada, formando un semicírculo ou un círculo completo. Na parte terminal do calamento dispóñense os correspondentes gallos de sinalización e unha grosa pedra ou unha áncora para fixar a arte ao fondo.
Paizás, Ramirás
San Salvador de Paizás é unha parroquia do concello de Ramirás na comarca da Terra de Celanova, na provincia de Ourense. No ano 2020 tiña 242 habitantes (109 homes e 133 mulleres).
Trasmallo
Usos
Aínda que xeralmente é unha arte de tipo artesanal, algunhas grandes pescarías como as do salmón atlántico (Salmo salar) do Pacífico norte, realizadas por grandes barcos rusos e xaponeses, empregan grandes series de trasmallos.
A pesca con trasmallo baséase en que os peixes nos seus desprazamentos non perciben a rede, co que ao tropezar con ela empuxan o pano tupido formando bolsas das que xa non poden saír. Co trasmallo péscanse diversas especies demersais (de fondo), tanto peixes como os espáridos (ollomol, dourada, sargo etc.) os salmonetes (Mullus surmuletus e M. barbatus) e a robaliza, como crustáceos, como os lagostinos.
Dependendo da especie que se pretende capturar, o trasmallo pode presentar lixeiras variacións que, en ocasións, dan lugar a nomes particulares. Por exemplo, no Baixo Miño, cerca do mar, as lampreas péscanse con trasmallos, chamados "miños" ou "lampreeiras", redes de deriva que miden uns 115 m de lonxitude e 2,5 m de altura.
Tanto en España como entre outras grandes pescarías internacionais é a arte de maior uso entre as artes costeiras artesanais.
Marcial Suárez
Marcial Suárez Fernández, nado en Allariz o 15 de febreiro de 1918 e finado na Aguieira (Porto do Son) o 26 de agosto de 1996, foi un escritor e xornalista galego.
Traxectoria
Fixo o bacharelato universitario en Ourense e cursou estudos na Normal. Despois da Guerra Civil trasladouse a Madrid. Foi redactor de Radio Madrid durante catorce anos. Foi mestre e xornalista, colaborador de diversos medios de comunicación, en 1965 obtivo o Premio Isaac Fraga pola obra teatral Las monedas de Heliogábalo.
Napalm
dereita|miniatura|O exército estadounidense usando napalm en [[Guerra de Vietnam|Vietnam.]] miniatura|[[IAI Kfir da FAE atacando un obxectivo con napalm durante os exercicios Blue Horizon.]] O napalm ou gasolina xelatinosa é un combustible que produce unha combustión máis duradeira que a da gasolina simple. Esta característica fixo que sexa utilizado por algúns exércitos en varias guerras. O nome napalm procede do acrónimo de ácido nafténico e ácido palmítico, cos que se fabrica.
Características químicas
En orixe era ácido fosfórico, máis tarde usáronse xabóns de aluminio de ácidos nafténicos e do aceite de coco. Ao mesturar o xabón de aluminio con gasolina obtense un xel de gasolina. Isto produce unha substancia altamente inflamable e que arde lentamente. Pode apagarse mediante a inmersión total en auga ou con privación de osíxeno, pero en calquera outro caso arde indefinidamente. É posible acendelo con calquera compoñente que faga ignición coa gasolina normal.
Unha das empresas que o fabrica é a Dow Chemical Company.
O novo napalm, "Napalm B" contén benceno e poliestireno para estabilizar a base da gasolina.
O napalm é capaz de incinerar todo tipo de material, deixando edificios e obxectos intactos pola súa capacidade de expandirse polo osíxeno.
Historia
Durante a segunda guerra mundial, os Aliados e a Alemaña nazi utilizaron a gasolina como arma en lanzachamas, xa que soamente a gasolina era un rápido e eficaz dispositivo incendiario. Unha substancia adicional era necesaria para producir unha combustión de grande alcance e persistencia pero que non se consumise velozmente.
Aínda que os investigadores atoparan maneiras de facer gasolina convertida en xelatina, moitas delas requiriron de caucho como compoñente principal, que durante tempos de guerra era unha materia escasa. En 1942, investigadores da Universidade de Harvard (conducida polo Dr. Louis Fieser) e o corpo químico do Exército dos Estados Unidos atopou a solución: o napalm.
As bombas incendiarias que usaban o napalm como o seu combustible foron utilizadas no bombardeo contra a cidade alemá de Dresden e contra o Xapón.
Despois da guerra, o refinamento e o desenvolvemento adicionais do napalm foron emprendidos polo Goberno dos Estados Unidos e os seus laboratorios afiliados.
O napalm foi recentemente utilizado no Sáhara Occidental (1976-77), Irán (1980-88), Israel (1967, 1982), Brasil (1972), Nixeria (1969), Exipto (1973), Chipre (1974), Arxentina (1982). Iraq (1980-88, 1991), Serbia (1994), Turquía (1974, 1997), O Salvador (1980-1992) e Angola. Ademais, foi a principal arma usada polo ditador etíope Mengitsu para sufocar as insurreccións eritreas.
Fuste
Corresponde ao corpo principal ou básico das columnas utilizadas en moitos dos edificios desde a época exipcia ata o neoclásico do século XIX. O seu deseño pode ser desde o simplemente liso, é dicir sen ningunha decoración, pasando polo estriado ou raiado no sentido vertical do fuste, este estriado chegouse a facer fino resaltándoo en lombo curvo ou ben acanalado, con amosegas nos extremos de cada raiadura para esvaer a súa forma coa do basamento ou co capitel.
Os fustes chegaron a contar con decorados vexetais ao seu derredor, para facelos máis vistosos.
Normalmente os fustes construíanse en forma de seccións encostadas no sentido vertical, ao facelo os gregos chegaron a facelos bombeados na parte central coa finalidade de que a visual en perspectiva non os fixese parecer desproporcionados, ou ben son cilíndricos con maior grosor na súa parte inferior, grosor que vai diminuíndo conforme crece ou se alonga.
O fuste de maior decoración é o denominado como "salomónico" por ter un deseño torto ou helicoidal, con decorado en follas de parra e acios de uvas, e é propio do barroco.
Célula T de memoria
miniatura|dereita|Un [[linfocito no centro da imaxe.]] miniatura|dereita|1. Despois de que unha [[célula T virxe (N) se encontra co antíxeno convértese en célula T activada e empeza a proliferar por mitose formando clons de células fillas.<BR>2. Algúns dos clons de células T diferéncianse en células T efectoras (E) que realizarán a función da célula (por exemplo, producen citocinas no caso das células T colaboradoras ou unha actividade citotóxica no caso das células T citotóxicas).<BR>3. Algunhas destas células forman células T de memoria (M) que sobreviven en estado inactivo durante un longo período de tempo ata que se encontren co mesmo antíxeno de novo e se reactiven.]] As células T de memoria (ou con memoria) son un conxunto de linfocitos T que se encontraron previamente co seu antíxeno correspondente e recoñecérono; polo que tamén se lles chama ás veces células con experiencia de antíxeno. As células T de memoria que teñen "experiencia de antíxeno" porque se encontraron previamente con el en anteriores infeccións víricas ou bacterianas, ou por vacinación ou polo encontro con células cancerosas, viven longo tempo en estado inactivo, pero un segundo encontro co mesmo invasor fai que se reproduzan rapidamente e orixinen unha resposta inmunitaria (secundaria) máis rápida e forte que a que se produciu a primeira vez que se tivo contacto co invasor (resposta primaria). Este comportamento utilízase en ensaios de proliferación de linfocitos T, que poden indicar a exposición previa a antíxenos específicos.
En resumo, a función das células T con memoria é actuar na resposta secundaria para realizar unha resposta rápida e forte contra un antíxeno que aparece de novo e co que xa se tivo un contacto previo.
Subpoboacións
Dentro da poboación total de células T de memoria distínguense subpoboacións recoñecidas pola expresión diferencial do receptor de quimiocinas CCR7 e L-selectina (CD62L).
As células T de memoria específicas de antíxeno que actúan contra virus e outras moléculas microbianas poden ser do tipo TCM ou TEM, e aínda que a maioría da información está baseada actualmente en observacións de células T citotóxicas (CD8+), poboacións similares parecen existir nas células T colaboradoras (CD4+).
Máis recentemente, exploráronse outras subpoboacións utilizando as moléculas coestimulatorias CD27 e a expresión de CD28 ademais de CCR7 e CD62L.
Óscar Cervantes
Óscar Cervantes Gisbert, nado o 13 de maio de 1969 en Barcelona é un xogador profesional internacional de baloncesto catalán. Procedente da canteira do Espanyol, cunha altura 1,93 metros xogaba na posición de escolta. Está considerado como un dos mellores tiradores da historia da ACB.
Arquivolta
Unha arquivolta é cada unha das roscas ou molduras que forman unha serie de arcos concéntricos decorando o arco das portadas medievais no seu paramento exterior, percorrendo a súa curva en toda a súa extensión e terminando na imposta. Adoitan arrincar dunha xamba do pórtico e terminar na outra. É moi frecuente o seu uso na arquitectura románica e na arquitectura gótica.
É frecuente que sexa adornado con relevos, segundo se foi estendendo o seu uso. Inicialmente fixéronse decoracións de tipo xeométrico con forma de dentes de serra, axadrezados ou dados, para pasar posteriormente a elementos vexetais e finalmente á decoración con elementos escultóricos de medio vulto (Santos, Apóstolos etc.). O Pórtico da Gloria da Catedral de Santiago de Compostela é un exemplo magnífico de arquivoltas.
Dous exemplos do arranque de arquivoltas do románico e outros dous de arquivoltas do gótico
Arenteiro
O topónimo galego Arenteiro pode referirse a:
Soul Asylum
Soul Asylum é unha banda estadounidense de rock alternativo formada en Minneapolis, Minnesota no ano 1983. O grupo fundouse orixinalmente en 1981 co nome Loud Fast Rules, coa formación orixinal composta por Dan Murphy, Dave Pirner, Karl Mueller e Pat Morley. O último foi substituído por Grant Young en 1984.
Duluth, Xeorxia
Duluth é unha vila localizada no condado de Gwinnett no estado estadounidense de Xeorxia. No ano 2010 contaba con 26.600 habitantes.
Segundo a revista Forbes Duluth é unha das 26 mellores cidades dos Estados Unidos á que mudarse.
Historia
O mercador de algodón Evan Howell fundou o asentamento ao que chamarou Howell's Crossing tras a construción dunha estrada para o transporte de algodón. Máis tarde cando o Congreso decide crear a liña de ferrocarril que unía a vila con Duluth, Minnesota, que toma o nome do capitán francés Daniel Greysolon, Sieur du Lhut (1636–1710), explorador da zona centro-occidental dos Estados Unidos, a vila recibe o nome de Duluth.
Demografía
Segundo o censo de 2010 a composición racial da vila é un 41,5% brancos, 19,5% afroamericanos, 22,2% asiáticos, 14% hispanos e un 2,8% de dúas ou máis razas.
O salario medio dunha familia é de $69,437 e a diferenza de salario media entre homes e mulleres é de $46,683 fronte a $34,334.
A renda per cápita de Duluth é de $29,185. Un 3% das familias e un 4,4% da poboación vive baixo o límite da pobreza.
Xeografía
Duluth está situada na área metropolitana de Atlanta, aproximadamente a 32 km do distrito financierio de Atlanta. A vila está situada na parte occidental do condado de Gwinnett, limita ao norte co río Chattahoochee e ao nordeste co río Suwanee.
Arzoá
O topónimo Arzoá pode referirse a:
Os Coedros
O topónimo galego Os Coedros pode referirse a:
Viktoryja Azaranka
Viktoryja Fiodaraŭna Azaranka (en Вікторыя Фёдараўна Азаранка), nada o 31 de xullo de 1989 en Minsk, é unha tenista belarusa. Gañou dous Aberto de Australia (2012 e 2013), converténdose na primeira tenista belarusa en gañar un Grand Slam en individuais.
Traxectoria
Aos quince anos Azaranka mudouse de Minsk a Scottdale (Arizona) para adestrar, contou coa axuda de Nikolai Khabibulin, porteiro da National Hockey League, amigo da súa nai. Os seus outros principais logros son a medalla de bronce nos Xogos Olímpicos de Londres 2012, dous títulos de Grand Slam en dobres mixtos (o US Open de 2007 con Max Mirnyi e o Roland Garros en 2008 con Bob Bryan), e a medalla de ouro en dobres mixtos nos Xogos Olímpicos de Londres 2012 xunto a Max Mirnyi.
Coelleira
O topónimo galego Coelleira indica un lugar onde hai coellos. Pode referirse a:
C-550
dereita|miniatura|[[Fito (sinal)|Fito quilométrico en Mogor (Marín).]]
A estrada comarcal C-550 foi unha vía de comunicación costeira da fachada atlántica galega. Estendíase ao longo das Rías Baixas, desde Cee até Tui e a fronteira con Portugal, ao longo duns 360 km. A nomenclatura desta vía, así como do resto das estradas nacionais de España, estableceuse no cuarto plan xeral de estradas de 1939-41 (Plan Peña).
Percorrido
Comparte coa estrada N-550 os tramos Padrón-Pontecesures e Vilaboa-Redondela. Após a transferencia da titularidade das estradas ás comunidades autónomas, e cos cambios de denominación, a estrada foi dividida en diversas estradas de distinto rango: AC-550 (Cee-Ribeira), AC-305 (Ribeira-Padrón), PO-548 (Pontecesures-Vilagarcía de Arousa), PO-549 (Vilagarcía de Arousa-Cambados), PO-550 (Cambados-A Lanzada), PO-316 (A Lanzada-O Grove), PO-308 (A Lanzada-Pontevedra), PO-546 (Pontevedra-Marín), PO-551 (Marín-Bueu), PO-315 (Bueu-Cangas), PO-551 (Cangas-Domaio), N-554 (Domaio-Vilaboa), N-552 (Redondela-Vigo), PO-552 (Vigo-Tui).
Chandrexa de Queixa
Chandrexa de Queixa é un concello da provincia de Ourense, pertencente á comarca da Terra de Trives e que forma parte do Macizo Central. Segundo o padrón municipal, no ano 2019 tiña 456 habitantes (854 en 2003).
É un concello eminentemente gandeiro e agrícola que, a día de hoxe, está moi despoboado e en franco retroceso demográfico.
Un acontecemento que veu a marcar drasticamente a vida e o porvir diste concello, foi a construción do encoro de Chandrexa de Queixa alá polo final da década do 1940 e principios do 1950.
Xeografía
miniatura|Mapa parroquial.
O concello ten unha extensión de 172,75 km². Limita ao norte cos concellos de Castro Caldelas e San Xoán de Río (mediante a serra do Burgo), ao sur con Laza e Vilariño de Conso (serra de Queixa), ao leste coa Pobra de Trives e Manzaneda, e ao oeste con Montederramo (serra de San Mamede).
Sitúase no Macizo Central Ourensán, e está atravesado polos ríos Requeixo, Dorelle, e Queixa, afluentes do río Navea. Os 35 núcleos de poboación están situados entre os 1000 e os 1200 metros de altitude. O concello está a 6 km da estación de esquí de Cabeza de Manzaneda.
Ten un clima de media montaña, con invernos moi fríos e veráns calorosos. As precipitacións non pasan de 1100 mm por ano, cunha moderada seca durante o verán. O chan é granítico cara ao leste e de lousa cara ao oeste. Sobre o subsolo hai unha capa de terra fértil, na que se asenta unha densa vexetación.
Historia
As primeiras pegadas humanas atopadas no concello son agras de mámoas e da romanización, dado que a vía Nova do itinerario de Antonino bordeaba os terreos do concello.
O priorado de Vilar aparece mencionado nunha bula do papa Alexandre III de 1163 como parte dos territorios do mosteiro de Montederramo. Na biblioteca do mosteiro consérvase documentación sobre cesións e doazóns do mosteiro e dos señores nobres, estando esta zona baixo o influxo do condado de Lemos e o condado de Ribadavia. En 1580 Filipe II retirou o priorado ao mosteiro, pero impuxo aos veciños un imposto de 393 fanegas de pan a entregar ao mosteiro.
O concello de Chandrexa de Queixa foi creado mediante o Real Decreto do 23 de xullo de 1835, sendo variable a capital en función da residencia do alcalde, pero a vila máis importante era Chandrexa.
En 1945 comezou a construción do encoro de Chandrexa de Queixa no río Navea, o que propiciou o crecemento da vila de Celeiros. En 1960 acordouse mediante referendo establecer neste lugar a capitalidade do municipio.
No lugar de Requeixo estivo represaliado e confinado o intelectual galego Valentín Paz Andrade.
Toponimia
O topónimo composto débese na súa primeira parte a "chan da igrexa", e na segunda a "Queixada, depresión en forma de caixa", que dá nome á parroquia chá de Queixa.
Patrimonio
Entre a arquitectura relixiosa, ademais das igrexas parroquiais, destaca a capela e o cruceiro de Parafita.
Entre a arquitectura popular destacan os fornos de leña, como o das Forcadas, ou o Casal de Drados. En Celeiros destaca o Museo Etnográfico.
Respecto ao patrimonio natural está a fervenza de Dorelle, a fonte da Previsa, a área recreativa de Cardiego e mais a área recreativa de Santa Cruz.
Lugares de Chandrexa de Queixa
Para unha lista completa de todos os lugares do concello de Chandrexa de Queixa vexa: Lugares de Chandrexa de Queixa.
Véxase tamén
http://www.xente.mundo-r.com/domingues/
Plinto
miniatura|Plinto O plinto, do latín plinthus (ladrillo), é un elemento cuadrangular disposto baixo a base da columna, e que forma parte dela. Talvez a súa orixe teña que ver coa pedra que servía de base á columna ou pé dereito de madeira.
ARN Y
Estrutura
Predíxose que estes pequenos ARN se pregan formando un talo conservado formado polos extremos 3' e 5' do ARN e caracterízase por ter unha soa citosina protuberante, que son os requirimentos para a unión de Ro.
Función
Describíronse na literatura dúas funcións dos ARN Y: como represor de Ro60 e como factor de iniciación para a replicación do ADN. Os ARN Y mutantes humanos que carecen do sitio de unión conservado para a proteína Ro60 aínda poden manter a replicación do ADN, o que indica que a unión á proteína Ro e a promoción da replicación do ADN son dúas funcións separables dos ARN Y. Aínda que os pequenos ARN derivados de ARN Y son similares en tamaño aos microARN, mostrouse que estes fragmentos de ARN Y non están implicados na vía dos microARN.
miniatura|250px|esquerda|A proteína [[TRIM21|autoantíxeno Ro (en branco) únese ao extremo dun ARN Y de dobre febra (en vermello) e a un ARN monocatenario (en azul). . ]]
Inhibición de Ro60
No seu estado libre, Ro únese a varios ARN mal pregados como os ARNr 5S incorrectamente pregados, e pénsase que actúa como un tipo de mecanismo de control de calidade. As estruturas cristalinas de Ro acomplexado con ARN Y ou con outro ARN mostraron que Ro se une aos extremos 3' monocatenarios dos ARN de maneira relativamente non específica, mentres que o ARN Y se une especificamente nun segundo sitio que regula o acceso doutros ARN. Na bacteria Deinococcus, o Ro libre tamén funciona na maduración do ARNr 23S. En Deinococcus, os mutantes que carecen de ARN Y son viables, e o ARN Y parece ser inestable agás cando está en complexo con Ro.
Iniciación da replicación do ADN
Os ARN Y humanos son necesarios funcionalmente para a replicación do ADN. O fraccionamento bioquímico e experimentos de reconstitución estableceron un requirimento funcional dos ARN Y humanos para a replicación do ADN cromosómica en núcleos de células illados de vertebrados in vitro e a degradación específica dos ARN Y humanos inhibe a replicación do ADN in vitro e en células intactas in vivo. A función do ARN Y crese que está mediada por interaccións coa cromatina e proteínas de iniciación (incluíndo o complexo de recoñecemento da orixe)
Distribución entre as especies
Atopáronse presuntos homólogos do ARN Y e da proteína Ro en eucariotas e bacterias.
Homo sapiens
Os humanos parecen ter catro ARN Y denominados hY1, hY3, hY4 e hY5 e tamén un gran número de pseudoxenes para ARN Y.
D. radiodurans
A bacteria resistente á radiación Deinococcus radiodurans codifica un homólogo de Ro chamado rsr ("Ro sixty related"), e polo menos catro pequenos ARN acumúlanse en Deinococcus baixo condicións nas que a expresión de rsr é inducida pola irradiación ultravioleta; un destes ARN parece ser un homólogo de ARN Y. En Deinococcus radiodurans Rsr queda ligado por medio do ARN Y á exorribonuclease PNPase e canaliza ARN monocatenario á cavidade da PNPase. Rsr e ARN Y potencian a degradación de ARN estruturados pola PNPase. Este papel podería non estar conservado, xa que Rsr e os ARN non codificantes chamados YrlA e YrlB (similares a ARN Y) tamén se asocian coa PNPase nunha bacteria evolutivamnte distante como é Salmonella Typhimurium.
Extremo
O termo extremo pode referirse a:
Pregal, Negros, Redondela
Pregal é un lugar da parroquia de Negros, no concello pontevedrés de Redondela, na comarca de Vigo. Segundo o IGE, en 2012 tiña 276 habitantes (142 homes e 134 mulleres).
O lugar está atravesado pola estrada N-555, que une Redondela co aeroporto de Peinador. Amais, baixo a aldea discorren dous túneles de ferrocarril: o da liña Redondela-O Porriño e o da liña Redondela-Vigo.
Gran Premio de Francia de 1957
O Gran Premio de Francia de 1957 foi unha carreira de Fórmula Un, celebrada en Rouen-Les-Essarts, o 7 de xullo de 1957. Foi a cuarta carreira da tempada de Fórmula Un de.
Mako Iwamatsu
Mako Iwamatsu nado o 10 de decembro de 1933 en Kōbe (Xapón) e finado o 21 de xullo de 2006 en Somis (California, Estados Unidos), foi un actor xaponés. En moitos dos créditos dos filmes nos que apareceu ó longo da súa carreira apareceu co seu nome acurtado como Mako, omitindo o seu apelido. Mako é recoñecido internacionalmente por Aku en Samurai Jack, Iroh en Avatar: The Last Airbender, Akiro en Conan o bárbaro e polo Mestre Splinter do filme TMNT.
Changchun
miniatura|dereita
Chagchun (en 长春市) é unha cidade da China, a capital e maior centro da provincia de Jilin en Manchuria, ao nordeste do país. Á beira do río Yitong. A municipalidade, de 20.571 km² ten unha poboación de 7 120 000 habitantes, dos que 2 780 000 pertencen á cidade propiamente dita.
Mako Iwamatsu
Biografía
Mako estaba casado coa actriz Shizuko Hoshi, coa que tivo dúas fillas (actrices ámbalas dúas) e tres netos.
Changchun
A súa historia é recente. Foi en 1791 cando comezou a colonización polos chineses das terras manchús na área da actual cidade. A súa expansión foi rápida coma nó ferroviario. De 1932 a 1945 foi capital de Manchukuo, o estado monicreque do Imperio Xaponés. Trala segunda guerra mundial converteuse nun importante centro da fabricación de automóbiles e o máis importante da industria cinematográfica chinesa.
Mako Iwamatsu
Morte e homenaxes
Mako morreu ós setenta e dous anos de cáncer de esófago. Un día antes da súa morte, foi confirmada a súa participación para protagonizar o filme TMNT, proporcionando a voz de Splinter. Kevin Munroe, director do filme, confirmou que Mako completara o seu rexistro antes da súa morte. O filme terminado dedicouse a Mako.
Durante un episodio de Avatar: The Last Airbender, titulado "Os Contos de Ba Sing", que comprende varias pequenas historias sobre os personaxes principais, hai un segmento titulado ". A historia de Iroh" que ten unha dedicatoria a Mako, xa que foi o actor de voz para o personaxe Iroh para a primeira e segunda tempadas. Tamén apareceu na montaxe en memoria da 79ª Edición dos Oscar.
Arteixo (homónimos)
O topónimo galego Arteixo pode referirse a:
Xogos Olímpicos de 1906
En 1906 realizouse unha edición extraordinaria dos Xogos Olímpicos, co pretexto de conmemorar o 10º aniversario do comezo dos xogos en 1896, na cidade de Atenas. Esta edición dos Xogos Olímpicos de 1906, que sería a cuarta, non é considerada oficial polo Comité Olímpico Internacional por ter sido realizada fóra do ciclo de catro anos denominado Olimpíada. miniatura|300px|esquerda|Países participantes.
Preparación
A pesar do éxito da primeira edición dos Xogos, as dúas edicións seguintes saldáronse como fracasos. Tanto a edición de París 1900, como a de Saint Louis 1904, foron integradas nas exposicións mundiais que se realizaban nas respectivas cidades, relegadas a un lugar secundario e mal organizadas. Estes dous fracasos suscitaron fortes dúbidas sobre o futuro do Movemento Olímpico, polo que era necesario mudar a situación.
Aproveitando o 10º aniversario da realización dos primeiros Xogos Olímpicos da era moderna, foi planeada unha edición intercalada dos Xogos, a se realizar tamén en Atenas, que foron organizados de forma totalmente diferente que as dúas edicións anteriores.
Modalidades disputadas
miniatura|200px|dereita|O estadio [[Panathinaikos de Atenas durante os Xogos intercalados de 1906]]
Cadro de medallas
(1) O equipo mixto estaba formado por representantes de Grecia e Bélxica.
Peroxisoma
lang=es|miniatura|200px|Estrutura dun peroxisoma. miniatura|dereita| Distribución dos peroxisomas marcados coa variante monomérica eqFP611 en células HEK293 durante a mitose. Os peroxisomas (chamados inicialmente microcorpos) son orgánulos celulares atopados en practicamente todas as células eucariotas. Teñen o aspecto de pequenas vesículas de 0,3-1,5 μm provistas dunha membrana semipermeable, que conteñen numerosos encimas (identificáronse máis de 50 en distintos tecidos), que interveñen principalmente no metabolismo oxidativo da célula, entre os que destaca a catalase. . A miúdo o contido do orgánulo aparece cristalizado nas micrografías. Os peroxisomas foron identificados como orgánulos polo citólogo belga Christian de Duve en 1967, despois de que fosen descritas unha década antes por Rhodin nunha tese de doutoramento.
Funcións
Interveñen no catabolismo dos ácidos graxos de cadea longa, D-aminoácidos, poliaminas, e na biosíntese de plasmalóxenos, e certos fosfolípidos fundamentais para o funcionamento normal do cerebro e pulmóns dos mamíferos. Neles desenvólvese aproximadamente o 10% da actividade total de dous encimas que interveñen na vía metabólica das pentosas fosfato, o cal é moi importante no metabolismo enerxético. Discútese moito se están implicados tamén na síntese de isoprenoides e colesterol nos animais. Outras funcións coñecidas dos peroxisomas son realizar o ciclo do glioxilato nas sementes en xerminación (estes peroxisomas denomínanse glioxisomas), na fotorrespiración nas follas, na glicólise nos protozoos tripanosomas (estes chámanse "glicosomas"), e na oxidación e asimilación de metanol e aminas en certos lévedos.
A principal función dos peroxisomas é a rotura de ácidos graxos de cadea moi longa por medio da β-oxidación. Na célula animal os ácidos graxos de cadea moi longa (de máis de 24 C) convértense en ácidos graxos de cadea media, os cales son despois enviados á mitocondria para completaren alí a súa β-oxidación e despois son respirados e reducidos a dióxido de carbono e auga. Nas células de lévedos e plantas este proceso realízase exclusivamente nos peroxisomas.
Ademais, nas células animais as primeiras reaccións da síntese de plasmalóxenos tamén ocorren nos peroxisomas. Os plasmalóxenos son os fosfolípidos máis abundantes da mielina. A deficiencia en plasmalóxenos causa profundas anormalidades na mielinación das neuronas, o cal é unha das razóns que explica que as alteracións no funcionamento dos peroxisomas afecten ao sistema nervioso. Os peroxisomas xogan tamén un importante papel na produción de ácidos biliares, os cales son importantes para a absorción das graxas e vitaminas liposolubles, como as vitaminas A e K.
Os peroxisomas conteñen encimas oxidativos, tales como a catalase, D-aminoáacido oxidase, e ácido úrico oxidase. Non obstante, os humanos carecemos deste último encima, o que explica a gota, doenza causada pola acumulación de ácido úrico.
Certos encimas que se atopan dentro do peroxisoma usan o osíxeno molecular para retirar átomos de hidróxeno de certos substratos orgánicos (indicados como R nas fórmulas), en reaccións oxidativas, producindo como resultado peróxido de hidróxeno (H2O2, que é tóxico):
Esta reacción é importante nas células do fígado e riles, onde os peroxisomas detoxifican diversas substancias tóxicas que penetran no sangue. Por exemplo, o alcohol etílico (etanol) inxerido polos humanos oxídase a acetaldehido deste modo nos peroxisomas dos hepatocitos do fígado.
Ademais, cando se acumula na célula un exceso de H2O2, a catalase convértea en H2O por medio desta reacción:
Os peroxisomas das células vexetais interveñen na loita contra contra invasións fúnxicas. A infección fúnxica fai que a planta fabrique e libere no exterior da célula glucosinolato, unha molécula con propiedades antifúnxicas, grazas á acción das proteínas peroxisómicas PEN2 e PEN3.
Formación dos peroxisomas
Os peroxisomas son vesículas que derivan do retículo endoplásmico e poden replicarse por fisión. As proteínas da matriz interna do peroxisoma tradúcense no citoplasma antes de ser importadas ao interior do orgánulo. Estas proteínas están marcadas con determinadas secuencias específicas de aminoácidos situadas no seu extremo C-terminal (secuencia PTS1) ou no N-terminal (secuencia PTS2), que indican que deben ser importadas ao interior do orgánulo. Coñécense polo menos 32 proteínas peroxisómicas, chamadas peroxinas, que participan no recrutamento do contido encimático do peroxisoma. As proteínas non necesitan despregarse para ser importadas ao peroxisoma, xa que os receptores das proteínas, as peroxinas PEX5 e PEX7, fan todo o traxecto levando o cargamento proteico que transportan (o cal presenta as secuencias de aminoácidos sinaladoras PTS1 ou PTS2, respectivamente) ata o interior do peroxisoma, onde liberan a proteína transportada e despois retornan ao citosol, fenómeno chamado reciclado. Sábese tamén que se require a hidrólise do ATP para o reciclado dos receptores de volta ao citosol. Ademais, a ubiquitinación parece ser fundamental para a exportación das peroxinas PEX5 desde o peroxisoma ao citosol.
Doenzas asociadas aos peroxisomas
Coñécense máis de 25 doenzas relacionadas coa disfunción das actividades encimáticas dos peroxisomas, coñecidas como anomalías da bioxénese de peroxisomas (PBD).
Trátase de enfermidades hereditarias autosómicas recesivas pouco frecuentes caracterizadas por alteracións no cerebro, riles, fígado e esqueleto. A máis grave é a síndrome de Zellweger, debida á ausencia de peroxisomas funcionais, xa que fallan os mecanismos de importación dos encimas ao interior do peroxisoma. Outras doenzas son causadas polo fallo dun só encima ou por defectos nos transportadores da membrana do peroxisoma.
Orixe evolutiva
Aínda que as proteínas que conteñen os peroxisomas varían dunha especie a outra, a presenza constante de certas delas en moitas especies foi utilizada para formular unha teoría endosimbiótica para explicar a orixe do orgánulo. Segundo esta teoría os peroxisomas evolucionaron a partir de bacterias que invadiron como parasitos outras células de maior tamaño, e moi gradualmente desenvolveron con elas unha relación endosimbiótica. Porén, certos descubrimentos puxeron en dúbida esta idea. Por exemplo, mutantes sen peroxisomas poden recuperar os seus peroxisomas se lles introducimos o xene normal ou salvaxe (non mutado).
Outra teoría controvertida que se suxeriu recentemente é que os peroxisomas poderían ter orixe nunha simbiose con actinobacterias.
En dúas análises evolutivas do proteoma peroxisómico feitas independentemente atopáronse homoloxías con compoñentes do interior da célula. Nunha delas as homoloxías eran entre a maquinaria peroxisómica de importación e certa vía da degradación de proteínas asociada ao retículo endoplasmático, coñecida polas siglas inglesas ERAD,. Na outra había analoxías con certo número de encimas metabólicos que eran probablemente recrutados da mitocondria.
Actualmente moitos científicos sosteñen que os peroxisomas prevaleceron desde a súa aparición como adaptación contra os continuos efectos tóxicos aos que se expón unha célula que mantén un metabolismo aerobio e produce accidentalmente especies reactivas do osíxeno (ROS). Estas especies químicas reaccionan rapidamente con elementos fundamentais para a estabilidade celular como o ADN, de aí que se lles atribúa un importante papel no envellecemento e na aparición de tumores e cancro. En particular, as ROS poden desequilibrar o estado de redución do citoplasma, o que provocaría un bloqueo da cadea transportadora de electróns mitocondrial e a parada transitoria na produción de enerxía.
Orgánulos relacionados cos peroxisomas
Outros orgánulos da familia dos microcorpos relacionados cos peroxisomas inclúen os glioxisomas das plantas e fungos filamentosos, glicosomas de protozoos cinetoplástidos, como os tripanosomas e os corpos de Voronin dos fungos filamentosos.
My War
My War é o segundo álbum da banda estadounidense de hardcore punk Black Flag, editado a través do selo SST Records no mes de marzo de 1984. My War foi publicado despois dun longo período no que a banda non lanzou ningún traballo debido a unha disputa legar con Unicorn Records.
O fundador de Black Flag e principal compositor Greg Ginn tocou o baixo ademais da guitarra; "Dale Nixon" (acreditado como baixista no álbum) é un seudónimo.
Índice
O termo índice poder referirse a:
Ciencias
En ciencias, o índice é, de maneira xeral, un número sen dimensións que permite unha clasificación que se obtén pola relación entre dúas magnitudes mensurábeis.
Villalbilla de Gumiel
Villalbilla de Gumiel é un concello español da provincia de Burgos (Castela e León). A súa poboación é de 105 habitantes (INE 2012).
Coeo
O topónimo galego Coea pode referirse a:
Ignacio Alabart
Ignacio Alabart González, nado na Coruña o 9 de abril de 1996, é un xogador de hóckey a patíns galego, internacional absoluto coa selección nacional, que xoga de defensa-medio no FC Barcelona da OK Liga.
Traxectoria
Naceu na Coruña, nunha familia moi vencellada ao hóckey a patíns. Seu pai é o catalán Kiko Alabart, histórico xogador do HC Liceo. Seu avó materno foi Antonio González, que xogou no Deportivo da Coruña, tanto na sección de fútbol como na de hóckey, e que foi tamén presidente do propio Deportivo, da Federación Galega de Patinaxe, da Federación Española de Patinaxe e primeiro mandatario da CERS. Ademais seus tíos Antonio, Ignacio e Jorge González, xogaron na época dourada do Dominicos, e os seus curmáns Jorge e Antonio González tamén son xogadores de hóckey.
Formouse dende os 5 anos no Compañía de María, co que gañou o Campionato de España infantil en 2008. En 2012 chegou á Masía para militar nas categorías inferiores do FC Barcelona. O seu debut co primeiro equipo chegou o 5 de maio de 2013, con 17 anos, nun partido contra o Blanes na OK Liga. Continuou compaxinando o equipo xuvenil co filial e co primeiro equipo durante as seguintes dúas tempadas. Na tempada 2014/15 gañou o Campionato de España júnior co equipo xuvenil, anotou 33 goles co filial na Primeira Nacional e debutou na Liga Europea co primeiro equipo, contra o Dinan Quevert. No verán de 2015 foi cedido ao CP Voltregà, onde colleu experiencia durante dous anos.
No ano 2017 volveu ao cadro do FC Barcelona. Dende entón foi un fixo das aliñacións do equipo barcelonés, co que gañou na súa primeira tempada catro títulos: Supercopa de España, Copa do Rei, OK Liga e Liga Europea. Gañou outros catro títulos ao ano seguinte, comezando pola Copa Continental e a Intercontinental (derrotando en ambas ao FC Porto) e rematando coa Copa e a Liga. Na tempada 2019/20 gañou a súa terceira liga consecutiva, despois de que a tempada acabase precipitadamente por mor da pandemia por coronavirus, revalidando o título outra vez ao ano seguinte.
Selección nacional
En 2012 gañou coa selección galega sub-16 o Campionato de España de seleccións autonómicas. O mesmo ano foi convocado coa selección española sub-17 para disputar o Campionato de Europa, que acabou conquistando o equipo español. En 2014 foi subcampión do mundo sub-20.
En 2017, xa coa selección absoluta, proclamouse campión do mundo en Nanjing, tras derrotar na final a Portugal, mentres que ao ano seguinte gañou o Campionato de Europa e a Copa Latina. En 2021 revalidou o título europeo na cidade portuguesa de Paredes, despois de derrotar na final a Francia.
Xogos Olímpicos de 1940
Os Xogos da XII Olimpíada da era moderna nunca se realizaron, por causa da Segunda guerra mundial. A sede da realización dos Xogos, elixida por unanimidade, foi Toquio, Xapón. Co inicio da guerra sino-xaponesa, en 1937, os Xogos foron transferidos a Helsinqui, Finlandia, onde foron cancelados completamente en 1939, após o inicio da guerra. Helsinqui organizaría os Xogos de verán de 1952, e Toquio, os Xogos de verán de 1964.
Andoa moura
A andoa moura (Boletus aereus), é un cogomelo comestíbel (boleto), basidiomiseto, do xénero dos boletos ou andoas (Boletus), da familia Boletaceae. Aparece en Galiza. Ás veces coñécese aimplemente coma andoa ou coma madeirudo (cómpre non confundir coa especie Boletus edulis.
Descrición
A forma do chapeu (Píleo) é convexo a xeito de campá, podendo medir até 20 cm de diámetro. A súa cor é amarronada escura, o estipe (pé) é cilíndrico, de cor marrón clara, pode medir até 8 cm de longo e ter un grosor de 1,5 cm.
Medra a finais do verán e principios do outono, nas fragas e en xeral bosques de folla ancha (carballeiras e faiais especialmente). Aparece en América do Norte e no centro e sur de Europa.
Comestibilidade
O seu sabor é agradábel e é moi coñecido polas súas cualidades culinarias.
A Aldea, Cedeira, Redondela
A Aldea é un lugar da parroquia de Cedeira, no concello pontevedrés de Redondela, na comarca de Vigo. Segundo o IGE, en 2012 tiña 222 habitantes (99 homes e 123 mulleres).
Afram Badi
Afram Badi (en افرام بدي), nado o 20 de xuño de 1916 e finado o 18 de xaneiro de 1984, foi un bispo católico caldeo, primeiro bispo da eparquía do Cairo dende 1980 até o seu pasamento.
Traxectoria
Afrem Badi naceu no territorio da eparquía de Alqux o 20 de xuño de 1916. O 15 de maio de 1941 foi ordenado sacerdote.
O 23 de abril de 1980 foi nomeado bispo da nova eparquía do Cairo. Recibiu a consagración episcopal o 15 de agosto do mesmo ano en Bagdad, de mans do patriarca Paulo II, e tivo como co-consagradores ao pro-nuncio para Iraq e Kuwait Antonio del Giudice e ao arcebispo de Kirkuk André Sana. Finou no cargo, o 18 de xaneiro de 1984.
Motor en V
thumb|right|A liña amarela indica o "ángulo" dos pistóns en V. Un motor en V é unha configuración común para un motor de combustión interna alternativo. Os pistóns está aliñados de modo que aparezan estar nun V vistos ao longo da liña da cambota. A configuración en V reduce a lonxitude e o peso totais do motor comparados cun motor en liña.
Ivan Perišić
Traxectoria profesional
Con tan só 17 anos, Perišić, que xogaba nas categorías inferiores do Hajduk Split, recibiu o interese dun grande número de clubs, coma Anderlecht, PSV, Ajax, Trabzonspor, Hertha BSC e Hamburgo, antes de fichar polo FC Sochaux. En 2009, foi cedido a metade de tempada ó KSV Roeselare da liga belga.
O 26 de agosto de 2009, o Club Brugge fichou por tres anos a Perišić por 250.000€.
O 23 de maio de 2011, Perišić asinou un contrato de cinco anos co Borussia Dortmund da Bundesliga. O Borussia pagou cinco millóns de euros a cambio da súa fichaxe.
O 6 de xaneiro de 2013, o VfL Wolfsburg pagou 8 millóns de euros pola fichaxe de Perišić.
Caselas
O topónimo galego e portugués Caselas pode referirse a:
Clan Arthur
O Clan Arthur (en Clann Artair) ou Clan MacArthur é un clan escocés das Highlands que habitaron as terras do Lago Awe opostas a Inishail. É un dos clans máis antigos de Argyll. O Clan Arthur e o Clan Campbell comparten unha orixe común, e nalgún momento, os MacArthurs desafiaron o liderado da familia Campbell. Unha póla familiar dos MacArthurs na illa de Illa de Skye foron un sept dos MacDonalds de Sleat, e foron gaiteiros para os MacDonalds das Illas. A finais do século XVIII, o xefe do clan morreu sen herdeiro, deixando o clan sen líder ata finais do século XX. No 2002, foi recoñecido o primeiro xefe do Clan Arthur despois de 230 anos.
Historia
miniatura|esquerda|Mac Arthur por [[Robert Ronald McIan, da obra Highland Clans de Logan (1845).]]
Historia antiga
Durante o reinado de Alexander III (r.1249-1286), o clan Campbell fixo a súa primeira aparición, e foi dividido en dúas pólas familiares os Mac Cailinmor e os Mac Arthur. O historiador do século XIX William F. Skene escribiu que durante o reinado de Roberto I (r.1306–1329), os Mac Cailinmor (os Campbell) non posuían ninguha terra no que hoxe é Argyll, mentres que a Mac Arthur, xefe da póla Mac Arthur pertencíalle un extenso territorio no condado de Garmoran, o cal era o asentamento orixinal dos Campbell. Skene escribiu que "é polo tanto, imposible dubidar de que os Mac Arthur era daquela o xefe do clan, e esa posición mantívoa ata o reinado de Xacobe I de Escocia."
Arthur Campbell, da póla Mac Arthur, xunto con Neil Campbell, dos Mac Cailinmor, apoiaron a Robert the Bruce e foron xenerosamente recompensados polo rei coas terras conquistadas ós inimigos. Arthur Campbell foi nomeado gardián do Castelo de Dunstaffnage alén dun gran territorio no distrito de Lorn. Durante o reinado de David II, os Mac Cailinmor fixéronse máis poderosos debido ó matrimonio de Sir Neil Campbell coa irmá de Robert I, e opuxéronse a que o control do clan fose dos Mac Arthur coa obtención dunha carta "Arthuro Campbell quod nulli subjictur pro terris nisi regi" por Arthur Campbell.
En 1427, Xacobe I estableceu un parlamento en Inverness e convocou ós xefes das Highlands. Iain MacArthur, o xefe dos MacArthurs, foi un dos infelices que foron degolados polo rei de Escocia. Este xefe fora descrito como "un gran príncipe entre o seu propio pobo e líder de mil homes".{{#tag:ref|"princeps magnus apud suos et dux mille hominum". Coa execución de Iain MacArthur e Alexander, Lord de Garmoran, os MacArthurs perderon a posesión de tódalas súas terras agás as de Strachur, Glenfalloch e Glendochart en Perthshire. A partir dese intre, a póla "Mac Cailinmor" foi a líder do clan e os Campbell continuaron o seu ascenso no poder.
miniatura|dereita|[[Tartán dos MacArthur, Vestiarium Scoticum de 1842.]]
Extremos dunha función
miniatura|250px|Extremos dunha función. En matemáticas, os máximos e mínimos dunha función, coñecidos colectivamente como extremos dunha función, son os valores meirandes (máximos) ou máis pequenos (mínimos) que toma unha función nun punto situado xa sexa dentro dunha rexión en particular da curva (extremo local) ou no dominio da función na súa totalidade (extremo global ou absoluto). De maneira máis xeral, os máximos e mínimos dun conxunto (como se define en teoría de conxuntos) son os elementos maior e menor no conxunto, cando existen. O localizar valores extremos é o obxectivo básico da optimización matemática.
Extremos relativos ou locais
Sexa, sexa x_0 \in A e sexa un punto pertencente á función.
Dise que p é un máximo local de f se existe unha veciñanza reducida de centro x_0, en símbolos {E'(x_0)}, onde para todo elemento x de {E'(x_0)} se cumpre que. Para que esta propiedade posúa sentido estrito debe cumprirse.
Analogamente, dise que o punto p é un mínimo local de f se existe unha veciñanza reducida de centro x_0, en símbolos {E'(x_0)}, onde para todo elemento x de {E'(x_0)} se cumpre que.
Extremos absolutos
Sexa, sexa x_0 \in A e sexa un punto pertencente á función.
Dise que P é un máximo absoluto de f se, para todo x distinto de x_0 pertencente ao subconxunto A, a súa imaxe é menor ou igual ca a de x_0. Isto é:
máximo absoluto de.
Analogamente, P é un mínimo absoluto de f se, para todo x distinto de x_0 pertencente ao subconxunto A, a súa imaxe é maior ou igual ca a de x_0. Isto é:
mínimo absoluto de.
Cálculo de extremos locais
Dada unha función suficientemente derivábel, definida nun intervalo aberto de \mathbb {R}, o procedemento para achar os extremos desta función é moi sinxelo:
Coeses
O topónimo galego Coeses pode referirse a:
Extremos dunha función
Exemplo
Sexa. Achar os seus extremos locais e os seus puntos de inflexión.
existe un máximo en.
existe un mínimo en.
.
existe un punto de inflexión en.
Cinsa
O termo cinsa pode referirse a:
Amais, como topónimo pode referirse a:
Terapia
miniatura|200px|"Goya atendido por Arrieta". Óleo de [[Francisco de Goya (1820).]] En medicina, terapia, ou tratamento,  é o conxunto de medios de calquera clase (hixiénicos, farmacolóxicos, cirúrxicos ou físicos) cuxa finalidade é a curación ou o alivio (paliación) das enfermidades ou os síntomas delas.
Non se debe confundir con terapéutica, que é a rama das ciencias da saúde que se ocupa dos medios empregados e a súa forma de aplicalos no tratamento das enfermidades.
Etimoloxía
O termo terapia é a adaptación galega do latín científico therapia, voz introducida en 1846, que procede do grego antigo θεραπεία therapeía, "servizo", "coidado do corpo", "tratamento médico".
Tipos de tratamentos
miniatura|[[Piscina de balneoterapia en Széchenyi Bath, Budapest.]] miniatura|Radioterapia da [[pelve.]]
Penosiños
San Salvador de Peñosiños é unha parroquia eclesiástica galega do arciprestado de Celanova, da diocese de Ourense, que ten as súas terras e os seus lugares repartidos entre dous concellos, o de Ramirás e o de Gomesende. No ano 2015 tiña 249 habitantes, dos que 110 eran homes e 139 eran mulleres.
As aldeas de Calvos, Carraguedo, Fonte Branca, Marnotos, A Moreira, Proente, Pumar Vello, As Regas, O Reguengo, Silvaescura, O Tellado, A Veiga e Vilanova pertencen ao concello de Ramirás; a de Fontebranca ao concello de Gomesende.
Thomas Pesquet
alt=Thomas, no 2016|miniatura|Thomas, no 2016
Thomas Gautier Pesquet ( pronunciación en francés: ​[tɔ'ma go'tje pɛs'kɛ]), nado en Ruán o 27 de febreiro de 1978, é un enxeñeiro aeroespacial francés, piloto e astronauta da Axencia Espacial Europea.
Traxectoria
Pesquet foi seleccionado pola ESA como candidato en maio de 2009, e completou o adestramento básico en novembro de 2010. Foi parte das expedicións 50 e 51 durante 196 días (novembro 2016 a xuño de 2017) como enxeñeiro de voo no Laboratorio Columbus da Estación Espacial Internacional (acoplado en 2008). Está prevista a súa volta ó espazo a comezos do 2021 a bordo da SpaceX Crew Dragon para unha estadía doutros seis meses na ISS.
Częstochowa
Częstochowa é unha cidade do sur da Polonia, asentada na ribeira esquerda do Río Warta. Actualmente pertence ao voivodato da Silesia (Śląskie), mais ten sido voivodato independente na anterior división administrativa (1975-1998), e historicamente formou “sempre” (s. XIV-1795) parte da Pequena Polonia (Małopolska).
A cidade é famosa polo mosteiro paulino de Jasna Góra (Monte Dourado), onde se atopa a imaxe da Nosa Señora de Częstochowa, padroeira da Polonia, que fai dela un centro de peregrinación ao que acoden cada ano millóns de romeiros.
Demografía
Poboación total: 242.300 habitantes.
Estrutura demográfica segundo datos do 31 de decembro do 2007