cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
George Harrison
Formación e debut do groupo
E os Beatles o 5 de outubro de 1962 gravaron o seu primeiro sinxelo, Love Me Do, seguido a principios de 1963 do seu primeiro álbum Please Please Me, que alcanzou o cume das listas británicas. Para Harrison así como para o resto do grupo os éxitos comenzan a emerxer e os concertos acumulanse.
Harrison foi o primeiro dos Beatles en viaxar aos Estados Unidos co fin de visitar á súa irmá, Louise, en Benton (Illinois), en setembro de 1963, cinco meses antes da aparición do grupo en The Ed Sullivan Show. Durante a visita, George visitou unha tenda de discos e comprou varios singles sen que o dono o recoñecese debido ao escaso coñecemento que tiñan os estadounidenses da música pop británica; ninguén puido venderlle un disco dos Beatles. Ao seu regreso a Inglaterra, comentou aos seus compañeiros de grupo que sería difícil colleitar o éxito en América. esquerda|miniatura|McCartney, Harrison, a cantante sueca [[Lill-Babs e Lennon no programa de televisión sueco Drop-In, o 30 de outubro de 1963. ]] Durante a Beatlemanía, Harrison foi caracterizado como o "Beatle tranquilo" ou o "Beatle Silencioso", debido ao seu carácter introspectivo e a súa tendencia a un segundo plano nas conferencias de prensa. Malia a imaxe de "Beatle tranquilo", a maioría de compañeiros e amigos, como Eric Ídelle, membro de Monty Python, aseguran que nas distancias curtas era moi falador e dicharacheiro, contrapoñéndose á imaxe que adoitaba ter del a prensa.
Durante a primeira viaxe de The Beatles aos Estados Unidos en febreiro de 1964, Harrison recibiu un novo modelo de guitarra, o "360/12", da compañía Rickenbacker, eléctrica e con doce cordas, que comezaría a tocar en futuros álbums do grupo. Roger McGuinn, interesado no son, adoptou como modelo propio a 360/12, dando lugar ao son característico das cancións de The Byrds.
Harrison escribiu a súa primeira canción, "Don't Bother Me", durante un día de convalecencia en cama, en 1963, co fin de probar, como declararía posteriormente, "se era capaz de compoñer unha canción". Aparece publicada no álbum With the Beatles de 1963 e na súa versión americana, Meet the Beatles!, de 1964. Aínda que para o seguinte álbum do grupo, Beatles for Sale, tamén compuxera un tema, este foi descartado, esquecendo a composición ata que contribuio ao álbum Help! cos temas "I Need You" e "You Like Me Too Much".
miniatura|Paul McCartney e George Harrison en 1964. Harrison foi o cantante de todas as cancións compostas por el na súa etapa con The Beatles. Así mesmo, tamén cantou temas doutros artistas, incluíndo "Chains" e "Do You Want to Know a Secret" en Please Please Me, "Roll Over Beethoven" e "Devil In Her Heart" en With the Beatles, "I'm Happy Just to Dance With You" en A Hard Day's Night, e "Everybody's Trying To Be My Baby" en Beatles for Sale.
Un importante punto de inflexión na súa carreira musical tivo lugar durante a xira americana de 1965, na que David Crosby, de The Byrds, introduciu a Harrison na cultura india a través da música de Ravi Shankar. Moi pronto, quedou fascinado co especial son da súa música, permitindo a lenta introdución da mesma na cultura occidental. Tras comprar un sitar pouco logo de dar por finalizada a xira de 1965 foi, antes que Dave Davies, guitarrista de The Kinks, un dos primeiros músicos da cultura pop en introducir o instrumento nun álbum de estudio, na canción "Norwegian Wood (This Bird Has Flown)", do álbum Rubber Soul.
Outro importante momento da súa vida tivo lugar durante a rodaxe da película Help! nas illas Bahamas, ao entregarlle un hindú un libro sobre a reencarnación. Tamén por aquel tempo mantivo unha decisiva correspondencia con Joan Mascaró tras ler a versión dos Upanishads daquel tradutor mallorquín. O seu interese pola cultura hindú expandiriase formalmente ao abrazar o hinduísmo. Nunha peregrinación coa súa muller Pattie á India entre a última xira de The Beatles en 1966 e o inicio das gravacións de Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band, Harrison estudou leccións de sitar, coñeceu a varios gurús e visitou sitios sagrados, achegándose así á cultura oriental. Pouco despois, de volta a Inglaterra, coñeceu a Maharishi Mahesh Yogi, a quen presentou ao resto do grupo para iniciar uns exercicios de meditación transcendental que tería lugar a comezos de 1968 en Rishikesh.
No verán de 1969, produciu o single "Hare Krishna Mantra", interpretado por devotos do templo londiniense de Radha-Krishna. O mesmo ano, el e John Lennon coñeceron a Bhaktivedanta Swami Prabhupada, fundador da Sociedade Internacional para a Conciencia de Krishna (ISKCON). Pouco despois, Harrison abrazaría a tradición Hare Krishna, en particular o canto do mantra usado como meditación privada e chamado japa-mala, similar ao rosario na tradición católica.
A medida que ía pasando o tempo, as composicións de Harrison foron facéndose máis notables, pasando dun segundo plano a competir coas composicións de Lennon e McCartney en materia de calidade. Entre 1965 e 1970, os temas compostos por George Harrison foron: "If I Needed Someone", "I Want to Tell You", "Think For Yourself", "Taxman" (que abría o álbum Revolver), "Within You Without You", "Blue Jay Way", "Only a Northern Song", "It´s All Too Much", "Love You To", "Old Brown Shoe", "I Need You", "While My Guitar Gently Weeps" (con Eric Clapton na guitarra), "Piggies", "Long, Long, Long", "Savoy Truffle", "Something", "The Inner Light", "Here Comes the Sun", "I Me Mine" e "For You Blue".
Os rozamentos entre Harrison, Lennon e McCartney comezaron a facerse patentes a partir da morte de Brian Epstein, representante do grupo, e en especial desde as sesións de gravación de The Beatles, chegando a intentar deixar o grupo naquel momento. Entre 1967 e 1969, McCartney expresou en máis dunha ocasión a súa insatisfacción coa forma de tocar de Harrison. As tensións entre ambos quedan patentes durante os ensaios do proxecto Get Back en Twickenham Studios, que acabará por editarse como documental baixo o título Let It Be, onde Harrison acaba por dicir con sorna: "Ben, non me importa. Tocarei o que queiras que toque ou non tocarei nada se non queres que toque nada. Todo o que sexa por compracerche, fareino." Descontento coas pobres condicións nas que se desenvolvían as sesións e aletargado polas horas de traballo, Harrison acabará por abandonar o grupo o 10 de xaneiro, aínda que retornará ao seu traballo o 22 do mesmo mes, tras dúas reunións de negocios.
As relacións internas do grupo desenvolvéronse máis cordiais durante as sesións de gravación de Abbey Road, nas que se inclúen as composicións de Harrison "Something" e "Here Comes The Sun". "Something" foi recoñecido como un dos mellores traballos de The Beatles tanto por Elvis Presley como por Frank Sinatra quen declarou a McCartney ser unha das súas cancións favoritas. A crecente produtividade de Harrison ao final da vida de The Beatles permitiríalle recompilar suficiente material para desenvolver unha carreira musical en solitario bastante exitosa e longa, que daría comezo a partir da última sesión xunto ao resto do grupo o 4 de xaneiro de 1970, con case 27 anos
1970-1980
All Things Must Pass supuxo unha entrada triunfal para a carreira musical en solitario de Harrison, acalando así as voces discrepantes que auguraban unha mala carreira para el. Xunto ao álbum John Lennon/Plastic Ono Band de John Lennon, Ram de Paul McCartney e Ringo  de Ringo Starr, All Things Must Pass é considerado un dos álbums máis traballados por un Beatle na súa carreira en solitario.
Harrison foi, así mesmo, o primeiro músico en organizar un concerto benéfico. O seu Concert for Bangla Desh o 1 de agosto de 1971 reuniu a preto de 40.000 persoas en torno a dous espectáculos organizados no Madison Square Garden de Nova York co fin de recadar fondos para paliar o fame e a miseria dos refuxiados na antiga Paquistán Oriental, hoxe en día Bangladesh. Ravi Shankar abriu o concerto, que incluía a artistas da envergadura de Eric Clapton, Bob Dylan, Jim Keltner, Billy Preston, Leon Russell, Ringo Starr e Klaus Voormann. Desafortunadamente, problemas cos impostos e gastos cuestionables ensombreceron a lenda do mesmo. En outubro de 2005, Apple Corps. reeditou o concerto en CD e DVD, sendo o diñeiro recadado polas vendas destinado a UNICEF.
De forma adicional ao seu propio traballo, Harrison escribiu dous temas para Ringo Starr, "It Don't Come Easy" e "Photograph", e ademais apareceu no álbum Imaxine de John Lennon, así como nos temas "You're Breakin' My Heart" de Harry Nilsson, "Day After Day" de Badfinger, "That's The Way God Planned It" de Billy Preston e "Basketball Jones" de Cheech & Chong.
O seguinte álbum de Harrison, Living in the Material World, sería publicado en 1973. O seu primeiro single, "Give Me Love (Give Me Peace on Earth)" brindaríalle o seu segundo nº1 nos Estados Unidos, mentres "Sue Me Sue You Blues" serviría de mofa ao proceso xudicial que estaba desenvolvendo McCartney para disolver de forma oficial The Beatles. Cun son máis intimista e unha lírica máis espiritual e filosófica, o álbum mantívose no primeiro posto das listas de éxitos estadounidenses durante cinco semanas. En setembro de 2006, unha reedición do álbum con "Deep Blue" e "Miss O'Dell" como temas extra, así como con DVD, alcanzaría o posto nº38 do Billboard Pop Catalog Chart.
Durante o período de preparación para a xira estadounidense, abriu oficinas en La Brea Avenue de Os Ánxeles para o seu futuro selo discográfico, Dark Horse Records. Dentro das oficinas coñecería á súa segunda muller, Olivia Trinidad Arias, asignada para traballar no selo xunto a Terry Douran de Apple e Jack Oliver. A súa relación sentimental daría froitos a partir da xira, ata que en 1978 contraerón matrimonio.
O seu último álbum de estudio baixo o selo Apple, Extra Texture (Read All About It), foi publicado en 1975, do cal se extraeron dous singles: "You", que alcanzou o Top 20 das listas de Billboard, e "This Guitar (Can't Keep From Crying)", que supuxo o último single editado por Apple e o primeiro sinxelo dun  Beatle que non entrou nas listas estadounidenses.
Tras a saída de John Lennon, George Harrison e Ringo Starr do selo EMI (Paul McCartney permanecería nel ata que en 2007 fichara por Hear Music), a compañía discográfica tivo liberdade para editar o traballo do grupo e dos seus compoñentes en solitario nun mesmo álbum, utilizando a Harrison como experimento en The Best of George Harrison, na que se combinaban os seus éxitos compostos en The Beatles e en solitario. Ao mesmo tempo, Harrison viuse envolvido en problemas coa industria discográfica. Durante a gravación do seu primeiro álbum en Dark Horse Records, Thirty Three & 1/3, Harrison viuse afectado de hepatite, atrasando a súa publicación e incumprindo unha cláusula do contrato asinado previamente coa distribuidora A&M. Tras ser denunciado, Warner Bros. Records fíxose cargo da distribución do seu selo, permitíndolle suficiente tempo para recuperarse da enfermidade e gravar o álbum.
Thirty Three & 1/3 supuxo un considerable éxito tras os seus dous álbums anteriores, alcanzando o posto nº11 nas listas de éxitos estadounidenses. O primeiro single, "This Song", supón unha sátira do proceso xudicial polo "plaxio inconsciente" de "He's So Fine" de The Chiffons, mentres "Crackerbox Palace" sería posteriormente publicado como segundo single.
Tras o seu segundo matrimonio con Olivia Trinidad Arias e o nacemento do seu primeiro e único fillo Dhani Harrison, Harrison emprendería a gravación do seu álbum epónimo, George Harrison, publicado en 1979 cos singles "Blow Away", "Love Comes To Everyone" e "Faster". Tanto o álbum como o primeiro single alcanzaron o Top 20 nas listas de éxitos de Billboard.
1980-1990
miniatura|alt=Harrison in his forties, wearing a white shirt and a black jacket, playing a white acoustic guitar and standing behind a microphone. A drummer is partly visible behind him.|George Harrison en [[The Prince's Trust, en 1987 tocando "Here Comes The Sun", Wembley Area]] En 1980, Harrison convértese no primeiro  Beatle en escribir, unha autobiografía, titulada I Míneme. O publicista de The Beatles Derek Taylor axudoulle na ardua tarefa de escribir o libro, publicado inicialmente por Genesis  Publications. Aínda que a biografía de Harrison conta algunhas anécdotas da súa etapa cos  Beatles, céntrase na súa maioría nos  hobbies do artista, desde a xardinería ata a Fórmula Un.
Tras o asasinato de John Lennon o 8 de decembro de 1980, Harrison sufriu unha grave conmoción, debido en parte ao seu escaso contacto con Lennon e ao enfado deste por non verse mencionado na súa autobiografía. A morte de Lennon forzou a Harrison a rodearse de medidas de seguridade na súa mansión de  Friar  Park, en  Henley- on- Thames. Pouco despois, modificou a letra de "All Those Years Ago", canción que compuxera nun principio para Ringo e que posteriormente serviu de tributo a Lennon no seu álbum Somewhere in England. Con Ringo Starr na batería e con Paul e Linda McCartney nos coros, tanto o álbum como o sinxelo, publicados en 1981, recibiron boas recensións por parte da crítica musical, alcanzando o posto nº2 nas listas de éxitos estadounidenses.
Tras a publicación en 1982 de Gone Troppo, George Harrison viuse apartado do mundo da música un total de cinco anos para dar prioridade a outras afeccións. Durante este tempo, aparecería publicamente no especial Carl Perkins and Friends, con Ringo Starr e Eric Clapton entre os invitados, e gravaría unha canción para a banda sonora de "Porky's Revenge" e o tema "I Don't Want To Do It" de Bob Dylan. En 1987, regresaría con Cloud Nine, un dos seus álbums máis loados pola crítica, producido por Jeff Lynne, alcanzando o seu terceiro número 1 nos Estados Unidos co single " Got My Mind Set On You". " When We Was Fab", un tema retrospectivo da súa etapa con The Beatles, supuxo tamén un notable éxito. O álbum alcanzou o posto nº 8 nas listas de éxitos estadounidenses e o nº 10 nas británicas, dando a Harrison o seu mellor resultado desde Living in the Material World.
Durante a gravación do tema " Handle With Care" reuniría no garaxe de Bob Dylan a Tom Petty, Jeff Lynne e Roy Orbison. O que nun primeiro momento sería a cara B do single "This Is Love" acabaría converténdose na primeira canción gravada por The Traveling Wilburys, ao considerar a compañía discográfica que o tema era demasiado bo para relegalo a un segundo plano. O primeiro álbum do grupo, gravado en apenas dúas semanas antes de que dese comezo a xira de Bob Dylan, foi publicado en outubro de 1988 co nome de Traveling Wilburys Vol. 1 e cos nomes dos músicos ocultos tras pseudónimos.
Unha das empresas desenvolvidas por Harrison durante a época foi a produtora cinematográfica Handmade Films, pouco despois de que EMI Films rexeitase o proxecto Life of Brian, dos Monty Python. Handmade Films financiou o proxecto, dando inicio a unha listaxe de películas producidas pola compañía de Harrison entre as que figuran Mona Lisa, Time Bandits, Shanghái Surprise e Withnail and I. Nalgunhas delas, Harrison chegou mesmo a realizar cameos, como no caso de "Shanghái Surprise" como cantante dun club nocturno, e caracterizado como  Mr. Papadopolous en Life of Brian. Un dos cameos máis memorables foi como reporteiro na parodia de The Beatles The Rutles, creada por Eric Idle. A pesar de todo, Handmade Films entraría en quebra debido á mala administración e ás demandas que afectaron as finanzas de Harrison.
1990-2001
En 1991, Harrison emprendeu polo Xapón e xunto a Eric Clapton a súa primeira xira desde 1974 chamada George Harrison–Eric Clapton 1991 Japan Tour, aínda que aínda tiña en mente o agre recordo daquel momento. Tras unha ducia de concertos, en 1992 vería a luz o álbum Live in Japan, acreditado a George Harrison, Eric Clapton & Band. En outubro do mesmo ano, Harrison participaría no concerto tributo a Bob Dylan no Madison Square Garden de Nova York interpretando tres cancións: "If Not for You", "Absolutely Sweet Marie" e "My Back Pages".
Entre 1994 e 1996, emprendeu xunto a Paul McCartney e Ringo Starr o proxecto Anthology, incluíndo a gravación de dúas novas cancións de The Beatles a partir de demos caseiros de mediados dos 70 onde John Lennon tocaba o piano e cantaba. Así mesmo, o proxecto incluía un percorrido visual pola carreira musical do grupo, con entrevistas aos tres membros sobreviventes. En 1996, gravaría e produciría xunto a Carl Perkins o tema " Distance Makes Non  Difference  With  Love" para o seu álbum  Go-Cat-Go.
A última aparición de Harrison en televisión tería lugar en 1997 para a promoción de Chants of india, unha colaboración xunto ao seu amigo e músico hindú Ravi Shankar. No programa, Harrison interpretou, despois de que un membro do público pedíselle unha "canción de  The  Beatles" e el respondese "'creo que non coñezo ningunha", " All  Things  Must  Pass" e a futura " Any  Road", canción que aparecería en 2002 no seu álbum póstumo Brainwashed.
A mediados dos 90, e debido en parte á súa condición de fumador, Harrison librou unha batalla contra o cancro, sendo eliminado en sucesivas operacións primeiro da boca e posteriormente do pulmón.
O 30 de decembro de 1999, Harrison viviu unha secuela do asasinato de John Lennon ao sobrevivir a un ataque de navalla na súa propia mansión de  Henley-on-Thames, propiciado por un intruso. Harrison e a súa muller, Olivia, enfrontáronse ao intruso e reducírono para posteriormente ser trasladado a dependencias policiais pola autoridade. Michael Abram, de 35 anos, declarou que estaba posuído polo espírito de  Harrison e que era unha misión concedida por Deus para matalo. Máis tarde foi trasladado a un sanatorio mental. Tras o suceso, Harrison quedou relativamente traumatizado e limitou aínda máis as súas aparicións públicas. En 2002 concedéuselle a Abram liberdade condicional autorizada polo Tribunal de Revisión da Saúde Mental.
En 2001, Harrison apareceu como convidado no álbum Zoom de Electric Light Orchestra, tocou a  steel  guitar nas cancións "Love  Letters" para Bill Wyman's Rhythm Kings,  remasterizou e restaurou cancións de Traveling Wilburys e compuxo unha nova canción, "Horse  To  The  Water". A canción, que sería a súa última publicación en vida, foi gravada o 2 de outubro, dous meses antes da súa morte, e apareceu no álbum Small World, Big Band de Jools Holland.
Falecemento
O cancro de pulmón que sufría Harrison reapareceu en 2001, con dúas metástase no cerebro. Harrison someteuse a tratamentos agresivos en Suíza e en Nova York, pero o 22 de novembro os médicos confirmáronlle o seu carácter terminal. Decidiron aplicar entón tratamentos unicamente paliativos, que lle permitisen pasar os seus últimos días en familia, con amigos e dar as últimas indicacións dalgúns proxectos para ser terminados polo seu fillo Dhani e a súa esposa Olivia. Organizou un último encontro absolutamente privado con Paul e Ringo, de quen puido despedirse en paz, así como coa súa irmá Louise, con quen tivera enfrontamentos no pasado.
Harrison estaba preocupado por facilitar eses últimos días á súa familia e evitar que a súa casa se convertese nun lugar de culto para mitómanos. Por iso contratou ao asesor Gavin de Becker, que lle recomendou pasar os seus últimos días nos Ánxeles. Olivia lembrou que Paul McCartney posuía unha vila en Hollywood Hills, Os Ánxeles, e este ofreceulla de inmediato. Alí foi onde finalmente faleceu, o 29 de novembro de 2001, á idade de 58 anos. A súa morte foi atribuída ao cancro de pulmón que padecía e as súas metástases. Posteriormente foi incinerado, e aínda que algúns medios afirmaron que as súas cinzas foran depositadas no río Ganxes, non houbo ningunha declaración familiar que o certifique.
Ver, Casardeita, Ramirás
Ver é un lugar da parroquia de Casardeita, no concello ourensán de Ramirás. Segundo o IGE do 2009 tiña 38 habitantes dos que 18 eran homes e 20 eran mulleres, o que supón unha mantemento de habitantes con respecto a 2008.
Siniestro Total II: El Regreso
Siniestro Total II: El Regreso é o segundo álbum de estudio da banda viguesa Siniestro Total, editado no mes de novembro de 1983. No ano 2002 lanzouse unha edición remasterizada con 6 temas extra.
Joseph Roumanille
Joseph Roumanille, nado en 1818 e finado en 1891, foi un poeta francés en occitano. En 1854 fundou con outros seis escritores - entre eles Frédéric Mistral, gañador do Premio Nobel de Literatura en 1904—o Félibrige, asociación que fomentou e tentou restaurar o provenzal como lingua literaria.
W. Michael Hanemann
William Michael Hanemann, nado en Manchester o 26 de agosto de 1944, é un académico inglés dos campos da economía ambiental e dos recursos. Na actualidade é profesor Julie A. Wrigley na Escola de Sustentabilidade e o Departamento de Economía da Universidade Estatal de Arizona. Leva máis de catro décadas casado con Mary Hanemann.
Traxectoria
W. Michael Hanemann licenciouse en Filosofía, Políticas e Economía pola Universidade de Oxford en 1965 e obtivo un máster en Economía do Desenvolvemento pola London School of Economics en 1967. Tamén conta cun máster en Finanzas Públicas e Teoría da Decisión e un doutoramento en Economía pola Universidade Harvard, obtidos en 1973 e 1978, respectivamente.
Previamente á súa posición actual en Arizona, Hanemann foi asistente na London School of Economics (1967-1968), axudante de cátedra na Universidade Harvard (1970-1975) e, entre 1976 e 2011, profesor de economía ambiental e dos recursos no Departamento de Economía Agraria e dos Recursos da Universidade de California, Berkeley, onde aínda colabora. Tamén foi director do Centro de Cambio Climático de California (2003-2006), membro do Comité Asesor en Economía Ambiental da Axencia de Protección Ambiental dos Estados Unidos (2000-2006) e autor líder do Quinto Informe de Avaliación do IPCC (2011-2014).
A comezos de 2015 Hanemann publicara máis de 70 artigos avaliados por expertos en revistas e máis de 15 libros e capítulos de libros, sendo un dos economistas ambientais e dos recursos máis exitosos en citacións de artigos de revista. As súas publicacións aparecen regularmente nas revistas de economía máis importantes e ten máis de 10.000 citacións en Google Académico, cinco contribucións con máis de 1.000 citacións e máis de 35 con máis de 100 citacións. As súas investigacións céntranse na economía ambiental, cubrindo diversos aspectos como modelización e simulación, comportamento de elección, conservación, regulación ambiental, valoración económica ou metodoloxía de valoración non de mercado utilizando técnicas de preferencias tanto declaradas como reveladas. Fixo contribucións transcendentais en polo menos tres áreas da economía ambiental e dos recursos: i) métodos de cuantificación do valor dos servizos ambientais que non se comercializan nos mercados; ii) o estudo dos impactos do cambio climático na agricultura; e iii) regulación e fixación de prezos da auga. As súas contribucións intelectuais tamén inspiraron moitos artigos de revista e disertacións doutros autores, e foi mentor de académicos destacados e influentes.
Premios
Entre outros moitos galardóns, é Membro da Academia Nacional de Ciencias dos Estados Unidos, da Asociación Americana de Economía Agraria e da Asociación de Economía Ambiental e dos Recursos. En 2008, a EAERE concedeulle o Premio Europeo á Traxectoria en Economía Ambiental. Tamén é Doutor honoris causa pola Universidade de Ciencias Agrícolas de Suecia (2003) e pola Universidade de Vigo (2015).
Coto do Mouro
O topónimo galego Coto do Mouro pode referirse a:
Reserva india de Standing Rock
A Reserva india de Standing Rock é unha reserva do pobo lakota localizada en Dacota do Sur e Dacota do Norte, nos Estados Unidos de América. É a sexta meirande reserva india dos Estados Unidos, e inclúe todo o condado de Sioux e o de Corson, e algunhas partes do norte do condado de Dewey e Ziebach en Carolina do Sur.
A área da reserva abrangue 9251,2 km2 e ten unha poboación de 8 217 segundo o censo de 2010. As maiores comunidades da reserva son Fort Yates, Cannon Ball e McLaughlin.
Santa Cruz, Queixa, Chandrexa de Queixa
Santa Cruz é un lugar da parroquia de Queixa no concello ourensán de Chandrexa de Queixa na comarca da Terra de Trives. Tiña 4 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 1 eran home e 3 mulleres.
Pirrolizidina
A pirrolizidina é un composto orgánico heterocíclico formado por dous aneis de pirrol adxacentes. É a forma hidroxenada da pirrolizina, e é a estrutura central dos chamados alcaloides da pirrolizidina.
A súa fórmula empírica é C7H13N (C 75,62 %, H 11,79 %, N 12,6 %).
É un alcaloide que se encontra na natureza, xeralmente en moitas especies de plantas das familias das boraxináceas, asteráceas e fabáceas.
Este alcaloide é hepatotóxico, é dicir, que pode danar o fígado.
Arabinosa
A arabinosa é un monosacárido de cinco carbonos cun grupo aldehido polo que pertence ao grupo das aldosas, concretamente ás aldopentosas.
Ten dous enantiómeros, D e L, e o máis frecuente na natureza é a L-arabinosa, que é un dos constituíntes da pectina e a hemicelulosa, e pode encontrarse principalmente na goma arábiga. Esta predominancia do isómero L é unha excepción dentro dos monosacáridos, xa que nestas substancias o normal é que o máis abundante sexa o D. A súa isomería óptica non coincide coa D/L, xa que o isómero D-(-)-arabinosa desvía o plano da luz polarizada á esquerda e o isómero L-(+)-arabinosa desvíao á dereita. A arabinosa é epímero da ribosa no carbono 2.
O operón da L-arabinosa é de grande importancia en bioenxeñaría e en diversas técnicas de bioloxía molecular.
A arabinosa emprégase como fonte de carbono en moitos cultivos bacterianos.
Facilita a expresión da proteína fluorescente verde (GPF) usada como biomarcador en moitos estudos. En organismos transxénicos o xene da GPF comparte un promotor cun xene para metabolizar arabinosa, polo que o xene da GPF se expresa en presenza de arabinosa.
O seu nome procede do da goma "arábiga", de onde foi illada por primeira vez. miniatura|esquerda|200px|α- D -arabinofuranosa
Pazo do Rial
O pazo do Rial é unha casa señorial que se atopa en Vilaxoán, na parroquia de Sobrán, no concello pontevedrés de Vilagarcía de Arousa; moi preto da vila. Ergueito no século XVII en estilo barroco, e vencellado historicamente á familia nobre galega: Mariño de Lobeira, na actualidade funciona como instalación hoteleira e restaurante.
Castelán paraguaio
O castelán paraguaio é o conxunto de dialectos da lingua castelá falada en Paraguai. Ademais, o castelán paraguaio ten influencia nas provincias arxentinas de Misiones, Corrientes e Formosa, e en menor medida no Chaco. O castelán paraguaio posúe características marcadas do castelán falado anteriormente no norte de España, xa que a maioría dos colonos eran de Castela a Vella e o País Vasco.
Pazo do Rial
Está declarado Ben de Interese Cultural coa categoría de Hotel-Monumento Histórico Artístico.
Castelán paraguaio
A lingua guaraní é cooficial xunto co castelán en Paraguai, e a maioría dos paraguaios falan as dúas linguas. O guaraní é a lingua dos fogares de máis da metade da poboación do país, coas meirandes proporcións nas áreas rurais, mentres que os que falan máis castelán son das áreas urbanas. Ademais da forte influencia do guaraní, o castelán paraguaio tamén está influenciado polo castelán riopratense debido á proximidade xeográfica, histórica e cultural, así como polo trazo común do voseo. O castelán paraguaio salienta pola falta de "yeismo", o cal quere dicir que os fonemas /ʎ/ (escrito <ll>) e /ʝ/ (escrito <y>) son distiguidos.
Pazo do Rial
Historia
É unha gran casa señorial do século XVII ergueita sobre unha construción anterior medieval por Xoán Antonio Mariño de Lobeira.
Un dos descendentes desta familia, no século : Pedro Mariño casou con Clara Caamaño, neta de García de Caamaño, o fundador de Vilagarcía de Arousa.
Seidóns, Mañufe, Gondomar
Seidóns é un lugar da parroquia de Mañufe no concello pontevedrés de Gondomar, na comarca de Vigo. Segundo o IGE, en 2011 tiña 81 habitantes (47 homes e 34 mulleres).
Pazo do Rial
Historia
Dende 1815 por mor dun preito pola sucesión do pazo de Rubiáns, estes dous pazos volveron quedar vencellado á familia Ozores, á súa vez descendentes dos Caamaño.
Gromo
A palabra gromo pode referirse a:
Pazo do Rial
Historia
A comezos do século XX, 0 Rial ficou abandonado. Nos anos 1970 vendeuse e foi transformado e ampliado para se converter no hotel que hoxe segue a ser.
Descrición
O pazo atópase nun outeiro de onde divisaba as terras achegadas. Presenta fábrica de cantaría de granito e planta rectangular. É un grande expoñente da arquitectura barroca galega. O edificio atópase flanqueado por dúas torres de tres andares, todo a decoración ten un estilo barroco de grande harmonía, por ser construído nun mesmo momento: tanto o corpo coma as torres están ameadas, atopamos ademais cornixas molduradas, varios balcóns sobre canzorros labrados; as torres teñen nos seus ángulos superiores gárgolas a xeito de canóns. As potentes chemineas salientan o seu aspecto señoril. Na fachada do corpo central, así coma na parte superior das torres aparecen varios escudos de armas que representan as distintas familias que nel moraron: Ozores, Soutomaior, Sarmiento e no centro o brasón dos Mariño de Lobeira, coa serea, as ondas, os lobos e maila estrela.
A casa tamén ten unha capela e un hórreo
Myiotheretes striaticollis
Myiotheretes striaticollis é unha especie que integra o xénero Myiotheretes, da familia Tyrannidae. Esta ave distribúese no centro-oeste de América do Sur.
Pazo do Rial
Descrición
É o máis importante dos pazos de Vilaxoán. A súa imaxe lembra ao achegado pazo de Sobrán.
Myiotheretes striaticollis
Distribución e hábitat
Esténdese dende Venezuela, pasando por Colombia, Ecuador, o Perú, e Bolivia, até o noroeste da Arxentina.
Habita en crebadas rochosas, boscosas ou arbustivas, de montañas e serras.
Taxonomía
Esta especie foi descrita orixinalmente por Philip Sclater no ano 1853, baixo o nome científico de: Taenioptera striaticollis. A súa localidade tipo é: «Ecuador».
Consideracións anatómicas e morfolóxicas indican que os parentes máis achegados deste xénero poden ser Muscipipra e Gubernetes, así como con Polioxolmis ó que frecuentemente se tentou fusionar a este xénero.
Subespecies
Esta especie divídese en 2 subespecies:
Seidóns, Mañufe, Gondomar
Forma un enclave máis elevado e afastado do centro de Mañufe xunto cos barrios de Piquetes, A Costa e San Brais, contando dito enclave co 19% da poboación de Mañufe.
Francisco Esteban Aedo
Francisco Esteban Aedo, coñecido como Pegaso, nado en Portugalete (Biscaia) o 10 de xaneiro de 1938 e finado no mesmo lugar o 19 de xuño de 2015, foi un futbolista español. Xogaba de defensa central e destacou principalmente no Sestao e no Deportivo da Coruña, logrando con este último dous ascensos á Primeira División.
Traxectoria
Naceu no barrio de San Roque de Portugalete, nunha familia procedente de Karrantza. Súa nai, Manuela, traballaba como leiteira. Formouse como futbolista na canteira do Club Portugalete, onde foi adestrado por Martín Aroma. Alí comezou a ser alcumado "Pegaso", en referencia ao cabalo alado e á marca de camións. Tras un breve polo primeiro equipo recalou no Sestao, co que debutou na Segunda División na primeira xornada da tempada 1958/59 contra o Girona. Titular indiscutible na defensa durante os seguintes tres anos xunto a Letamendia, acadou o oitavo posto na súa primeira tempada, salvou a categoría na promoción na segunda, e acabou descendendo na terceira.
Deixou entón o equipo da marxe esquerda do Nervión, e fichou xunto ao seu compañeiro Igartua polo Deportivo da Coruña, tamén de Segunda. O adestrador do equipo era o tamén vasco Otxoa e a eles sumouse pouco despois Aurre, procedente do Barakaldo. Debutou co equipo coruñés no primeiro partido da tempada 1961/62 contra o Salamanca en Riazor (4-1), e foi titular en 29 dos 30 partidos da tempada, perdendo só o derradeiro partido por lesión. Compartiu defensa entre outros con Aurre, Lariño e Manín e foi o futbolista con máis minutos do equipo xunto a Jaime Blanco. O Deportivo, liderado no ataque por Amancio e Veloso, logrou o ascenso a Primeira División despois de proclamarse campión da categoría de prata.
Debutou na máxima categoría na sexta xornada da tempada 1962–63, nun partido contra o Málaga na Rosaleda. Participou en 17 encontros e estivo baixo as ordes de tres adestradores nese ano: Enrique Rabassa, Rodrigo García Vizoso e Lelé. Ao final do campionato o equipo descendeu á Segunda División tras quedar antepenúltimo na clasificación e perder a promoción contra o Levante. Na seguinte campaña, con Roque Olsen no banco, Pegaso volveu ser unha peza clave na defensa do Deportivo, xunto a Domínguez, Aurre e Manín, logrando un novo título de Segunda e un novo ascenso.
Tralo seu segundo ascenso co Deportivo deixou o club coruñés, fichando polo Racing de Ferrol, da Terceira división, e con el foron Larraz e Tucho de la Torre. Militou unha tempada no club departamental, logrando a primeira praza do grupo I pero caendo na fase de ascenso contra o Rayo Vallecano. Para a tempada 1965/66 fichou polo Badalona, de Segunda. Acadou a permanencia co equipo catalán e ao ano seguinte fichou polo Logroñés, da mesma categoría e que estaba adestrado por Ramallets. Este foi destituído tras 14 xornadas, pasando logo varios adestradores máis polo banco das Gaunas, nunha tempada na que Pegaso disputou só 13 partidos de liga e o Logroñés acabou descendendo.
Pechou a súa carreira como futbolista no mesmo club no que a comezara, o Portugalete da súa vila natal, onde trala súa retirada, foi adestrador da canteira e directivo, ademais de rexentar un bar chamado Pegaso. Faleceu en Portugalete o 19 de xuño de 2015, aos 77 anos de idade.
Palmarés
Deportivo da Coruña
Som do Galpom
Entre os fitos da súa curta carreira coma banda destacan o 2º posto no certame GZcrea 2007. No 2008 foron gañadores do Foundation Reggae Festival, e mais do II Certame Nsaio no Camiño. Ademais participaron no concurso organizado polo xornal electrónico Vieiros e a Radio Galega, A polo ghit 2008 coa canción "Na cama".
En marzo de 2009 publicouse o seu primeiro disco, Em Terra de Ninguém. O primeiro single deste disco é "Quedamos nesa praza".
6 de decembro
O 6 de decembro é o 340º día do ano do calendario gregoriano e o 341º nos anos bisestos. Quedan 25 días para finalizar o ano.
Nacementos
miniatura|125px|dereita|Louis Joseph Gay-Lussac.
Mortes
miniatura|150px|dereita|Faustino Santalices.
Notas
Os 366 días do ano
Recuperación de información
A recuperación de información, chamada en inglés Information retrieval (IR), é a ciencia da procura de información en documentos, procura dos mesmos documentos, a procura de metadatos que describan documentos ou, tamén, a procura en bases de datos, xa sexa a través de internet, intranet, para textos, imaxes, son ou datos doutras características.
A IR é un estudo interdisciplinar. Cobre tantas disciplinas que iso xera normalmente un coñecemento parcial desde tan só unha ou outra perspectiva. Algunhas das disciplinas que a participan destes estudos son a psicoloxía cognitiva, a arquitectura da información, deseño da información, o comportamento humano cara á información, a lingüística computacional, a semiótica, informática e biblioteconomía.
Os buscadores, tales como Google, Lycos, Altavista e Copernic, son algunhas das aplicacións máis populares da recuperación de información. Basicamente hai que construír un vocabulario, que é unha lista de termos en linguaxe natural, un algoritmo que inclúa as regras lóxicas da procura (Táboa de verdade) e unha valoración dos resultados ou cantidade de información lograda ou posible. Este motor de büsqueda é pois o que permite suscitar unha pregunta con non menos de dous termos e mostrar os resultados mínimos e o logaritmo natural das interaccións será ao redor de 3.
Algúns dos estudosos máis destacados dentro desta subdisciplina son Gerald Salton, W Bruce Croft, Karen Spärck Jones, C. J. van Rijsbergen, Ricardo Baeza Yates.
Ligazóns externas
Informationsåtkomst
Ollodourado de touca
O ollodourado de touca ou parrulo albeola (Bucephala albeola) é un pequeno pato mariño do xénero Bucephala. A especie foi primeiramente descrita por Linné no seu Systema naturae en 1758 co nome Anas albeola.
Descrición
Esta especie mide entre 32 e 40 cm de longo e pesa de 270 a 550 g, e os machos son meirandes que as femias. Como media mide 35,5 cm e pesa 370 g, polo que rivaliza en pequeno tamaño co Anas carolinensis para ser o menor pato de América.
Os machos adultos son de corpos negros e brancos, con cabezas verdes iridiscentes e púrpuras e unha gran mancha branca detrás do ollo que cobre media cabeza. As femias son de tons grises cunha mancha branca máis pequena detrás do ollo e máis claras na parte ventral.
Distribución e hábitat
Son aves migratorias e a maioría delas invernan en áreas costeiras protexidas ou en augas abertas do interior continental, nas costas do leste e oeste de América do Norte e do sur dos Estados Unidos. É unha ave que chega como ave errante o oeste de Europa e en Galicia foi rexistrada como ave accidental moi rara. O seu hábitat reprodutor son lagos e lagoas boscosas de Alasca e o Canadá, case enteiramente incluídas dentro da zona de bosque boreal e taiga.
Comportamento
miniatura|Macho voando en California miniatura|Bucephala albeola - [[Museo de Historia Natural de Tolosa]]
Pénsase que o pequeno tamaño do ollodourado de touca evolucionou para axustarse ás cavidades de nidificación que utiliza escavadas nas árbores polo seu hóspede "metabiótico", o peto Colaptes auratus. Debido ao seu pequeno tamaño, son moi activos, realizando mergullos case continuamente e mantense grazas ao seu elevado metabolismo. Non adoitan xuntarse formando grandes bandadas; os grupos son normalmente pouco numerosos. Un dos patos no grupo serve como sentinela, vixiando se hai predadores, mentres que os outros membros do grupo mergúllanse na procura de comida. Están entre as especies de zonas húmidas que máis tarde abandonan os seus terreos de reprodución e son un dos migradores máis puntuais do mundo, xa que chegan aos terreos de inverno nun estreito período de tempo todos os anos.
Reprodución
Son aves monógamas e as femias regresan aos mesmos sitios de reprodución ano tras ano. Nidifican en cavidades nas árbores, principalmente chopos ou álamos, utilizando principalmente vellos niños abandonados escavados polo peto Colaptes auratus, situados preto da auga (xeralmente < 25 m). Os seus competidores na nidación son o paxaro túrdido Sialia currucoides, o hirundínido Tachycineta bicolor e o estúrnido Sturnus vulgaris. Rexistrouse un caso no que unha femia de ollodourado islandés matou unha femia adulta de ollodourado de touca e as súas crías disputando un niño. As cavidades pequenas son as preferidas porque así teñen menos competencia con outros ollodourados meirandes. As femias poden ser matadas no niño por mamíferos, como denosiñas (Mustela spp.) ou visóns (Mustela vison), e por outros oodourados que compiten polo niño.
Dieta
Estas aves mergulladoras aliméntanse baixo a auga. Prefiren augas con profundidades entre 1,2 e 4,5 m. En hábitats de auga doce comen principalmente insectos e en augas salgadas aliméntanse predominantemente de crustáceos e moluscos. As plantas acuáticas e os ovos de peixes poden ser alimentos importantes localmente tamén.
Relacións cos humanos
Debido a que teñen unha fermosa plumaxe, son moi activos na natureza e viven próximos aos humanos nos predios próximos ás ribeiras, o ollodourado de touca é unha ave moi popular entre os observadores de aves. Esta especie foi incluída no escudo da cidade de Sidney, Columbia Británica en 1995. Son cazados e considerados un ave de caza. A diferenza de moitos outros patos mariños cuxas poboacións declinaron nos últimos tempos, as poboacións de ollodourado de touca permanecen relativamente estables. A degradación do hábitat é a principal ameaza para estas aves, xa que dependen de hábitats costeiros moi limitados como terreos de invernada e de hábitats moi específicos nos seus terreos reprodutores boreais. Aínda que a especie pode utilizar para a nidificación caixas de nidación fabricadas polos seres humanos, tamén necesitan o hábitat forestal para prosperar.
Escudeiros, Escudeiros, Ramirás
Escudeiros é o único lugar da parroquia de Escudeiros, no concello ourensán de Ramirás. Segundo o IGE do 2009 tiña 64 habitantes dos que 24 eran homes e 40 eran mulleres, o que supón unha perda de habitantes con respecto a 2008.
A Senra, Queixa, Chandrexa de Queixa
A Senra é un lugar da parroquia de Queixa no concello ourensán de Chandrexa de Queixa na comarca da Terra de Trives. Tiña 4 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 2 eran homes e 2 mulleres.
Luis Sánchez Bellón
Luis Sánchez Bellón, nado na Coruña o 25 de xullo de 1937, é un exfutbolista galego. Xogaba de extremo esquerdo.
Traxectoria
Continuou no Fabril na seguinte tempada, reincorporándose ao primeiro equipo do Deportivo para os partidos da Copa do Xeneralísimo, contra Granada e Sporting de Gijón. Na tempada 1965/66 foi suplente no Deportivo, participando só en partidos amigables, e en marzo foi cedido xunto con Carlos ao Racing de Ferrol.
A continuación regresou ao Avilés, onde xogou as seguintes dúas campañas, antes de pechar a súa carreira no Eldense en 1969.
O Coto do Muíño
O topónimo galego O Coto do Muíño pode referirse a:
Estación de montaña Manzaneda
A estación de montaña de Manzaneda, tamén coñecida como Cabeza de Manzaneda é unha estación de esquí e montaña turístico-deportiva situada no Macizo Galaico, entre os concellos de Manzaneda e A Pobra de Trives.
Descrición
miniatura|Manzaneda en inverno. É unha das estacións de esquí máis occidentais de Europa. Está orientada ao goce dun esquí familiar e tranquilo. Neste centro de lecer, arrodeado dunha paisaxe de montes arborados, destaca a diversidade de actividades que se poden realizar, tanto no inverno coma no verán.
Inverno
Manzaneda, creada na segunda metade da década de 1960, é a primeira estación de esquí de Galicia. Dispón das seguintes instalacións e servizos:
Verán
Manzaneda é un resort con instalacións aptas para a práctica de diferentes disciplinas deportivas estivais en altura. Dispón das seguintes instalacións e servizos:
Instalacións hostaleiras
Para gozar destas instalacións Manzaneda ofrece:
Agnes Joy
Agnes Joy é un filme islandés de 2019 dirixido por Silja Hauksdóttir. Foi escollido como candidato de Islandia para o Óscar ó mellor filme internacional na 93ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Sinopse
Unha nai cun traballo aburrido ten que lidar coa súa filla rebelde.
Järvenpään Haukat
O Järvenpään Haukat é un equipo de hóckey sobre xeo da localidade de Järvenpää (Finlandia). Foi fundado en 1979 e actualmente compite na II-divisioona, a cuarta categoría do hóckey sobre xeo finés, aínda que xogou na segunda categoría, a Mestis, dende a tempada inaugural ata a tempada 2005-06, cando rematou na derradeira praza da liga regular e descendeu á terceira categoría. Xoga os seus partidos como local no ST1-areena, un pavillón con capacidade para 1.312 espectadores.
Illas da Sociedade
miniatura|250 px| Mapa As illas da Sociedade (Îles de la Société en francés) ou oficialmente Archipel da Société forman un arquipélago no Pacífico Sur, administrativamente forman parte da Polinesia Francesa. Crese que o arquipélago foi bautizado así polo capitán James Cook durante a súa primeira viaxe en 1769, supostamente na honra da Royal Society, o promotor da primeira expedición científica británica das illas. Con todo, Cook mesmo declarou no seu diario que chamounas "Sociedade porque unha estaba contigua á outra.
As illas convertéronse en protectorado francés en 1843 e en colonia en 1880. Tiñan unha poboación de 235.295 habitantes en 2012, cubrindo unha superficie duns 1.593 quilómetros cadrados.
Non existe un nome tahitiano para o arquipélago e utilízase a transcrición fonética T´taiete a partir do inglés Society.
As illas están divididas xeográfica e administrativamente en dous grupos. De leste a oeste son: 250px|dereita
1000px
A lenda das orixes
Existe unha lenda sobre a creación destas illas, recollida por Josep Maria de Sagarra no libro A ruta blava (A ruta azul). Di que antes había cinco lúas sobre o ceo de Tahití que tiñan un rostro humano, moito máis acusado que a Lúa actual. Quen as miraba fixamente volvíase tolo. O deus creador Taaroa, enfadado co seu maleficio, fíxoas tremer producindo grandes terremotos ata que caeron á auga. As cinco lúas, ao caer, formaron as cinco illas ao oeste de Tahití: Moorea, Maiao, Huahine, Raiatea e Bora Bora.
A colonización
O neerlandés Jacob Roggeveen, en 1722, foi o primeiro europeo en atopar unha illa do arquipélago, a pequena Maupiti. Despois, Samuel Wallis, en 1767, descubriu Tahití. O francés Louis Antoine de Bougainville, en 1768, chamou ao arquipélago illas Borbón en honra á familia real francesa. O inglés James Cook, en 1767, chamouna Society Islands en honra á Sociedade Real de Londres, organizadora da viaxe.
Entre 1772 e 1775, o vicerrei do Perú, o catalán Manuel Amat e Juniet, organizou tres expedicións ás illas da Sociedade. Tendo noticia da expedición de James Cook, e ante o temor dunha colonización británica da illa, ordenou unha primeira expedición ao mando de Domingo Bonechea, con Tomás Gayangos de axudante, a bordo da fragata "Águila". Na segunda expedición (1774-1775), Domingo Bonechea e José Andía e Varela, a bordo dos barcos "Águila" e "Júpiter", recoñecen ou descobren unha ducia de illas entre os arquipélagos Tuamotu e das Illas Austrais, e establecen unha misión en Tahití, que non tivo éxito. Nesta expedición morreu Domingo Bonaechea, cuxa saúde estaba debilitada.
Os nomes españois utilizados para as illas foron:
Freás de Eiras, Freás de Eiras, Ramirás
Freás de Eiras é un lugar da parroquia de Freás de Eiras, no concello ourensán de Ramirás. Segundo o IGE do 2009 tiña 67 habitantes dos que 35 eran homes e 32 eran mulleres, o que supón un mantemento de habitantes con respecto a 2008.
Frances McDormand
Frances Louis McDormand, nada en Chicago, Illinois o 23 de xuño de 1957 é unha actriz de cinema e teatro estadounidense.
Traxectoria
Nada en Chicago, foi adoptada por unha parella de orixe canadense, formada por un pastor e unha enfermeira. Estudou arte dramática na Universidade Yale, tendo como compañeira de cuarto a Holly Hunter.
O seu debut no cine foi en Sangue fácil, o primeiro filme dirixido polos irmáns Coen. Desde 1984 é a parella de Joel Coen, co que ten un fillo adoptado.