cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Os mellores anos da nosa vida
The Best Years of Our Lives gañou sete Premios Oscar en 1946, incluíndo o mellor filme, mellor director (William Wyler), mellor actor (Fredric March), mellor actor secundario (Harold Russell), mellor montaxe (Daniel Mandell), mellor guión adaptado (Robert E. Sherwood) e mellor banda sonora (Hugo Friedhofer). Ademais do éxito entre a crítica, o filme axiña se converteu nun grande éxito comercial. Foi o filme con maior recadación e con máis espectadores dos Estados Unidos e do Reino Unido dende a estrea de Foise co vento, vendendo arredor de 55 millóns de entradas nos Estados Unidos o que equivale a $23 650 000.
Estreouse en galego o 14 de xuño de 1994 a través da TVG.
Centro Gallego de Montevideo
O Centro Gallego de Montevideo é unha organización civil uruguaia, situada na rúa San José 870 de Montevideo.
Fundado o 30 de agosto de 1879, é o centro galego máis antigo do mundo. O seu presidente é Julio Ríos Serapio.
A institución ten catro grupos estables de baile, o Ballet Folclórico Galego Alborado, a Escola Rexional de Danza Regional Gallega, o Ballet de España e o Grupo Folclórico Raigamenes formado por persoas maiores. Tamén conta cunha banda de gaitas e unha publicación anual patrocinada pola Xunta de Galicia. Na institución hai un cadro da artista Mariela Zilli chamado "Romería". Ademais dos membros da xunta directiva que se renovan cada dous anos, están a Comisión de Festas, a de Cultura, a de Tesourería, a de Deportes e a de Obras.
O seu centro deportivo está situado na Avenida Italia 7504. Entre as actividades hai actividades recreativas e de piscina.
Stephen Grover Cleveland
Stephen Grover Cleveland, nado o 18 de marzo de 1837 e finado o 24 de xuño de 1908, foi o 22º e 24º presidente dos Estados Unidos.
Traxectoria
esquerda|miniatura|140x140px| Stephen Grover Cleveland no [[anverso dun dólar presidencial de 2012. ]]
Foi presidente do Partido Demócrata. O seu primeiro mandato foi de 1885 a 1889 e o segundo de 1893 a 1897.
Primeiro mandato
Segundo mandato
Envoltura celular bacteriana
A envoltura celular bacteriana é o conxunto de capas que rodean a célula bacteriana, que comprende a membrana citoplasmática e a parede celular de peptidoglicano e mais unha membrana externa, se esta existe. A maioría das envolturas celulares bacterianas clasifícanse en dúas categorías importantes: grampositiva e gramnegativa, que se dintinguen pola súa reacción á tinguidura de Gram.
Como noutros organismos, a parede celular bacteriana proporciona integridade estrutural á célula. Nos procariotas, a función primaria da parede celular é protexer a célula contra a presión osmótica interna causada polas concentracións moito máis altas de proteínas e doutras moléculas dentro da célula que no medio exterior. A parede celular bacteriana diferénciase da do resto dos organismos pola presenza de peptidoglicano (heteropolímero alternante de N-acetilglicosamina e ácido N-acetilmurámico) e está situada inmediatamente despois da membrana plasmática.
O peptidoglicano é responsable da rixidez da parede celular bacteriana e determina a forma da célula. A pared é relativamente porosa e non constitúe unha barreira para as moléculas pequenas. Aínda que todas as membranas celulares bacterianas conteñen peptidoglicano (son excepcións algúns parasitos intracelulares, por exemplo, Mycoplasma), non todas as membranas celulares teñen a mesma estrutura. Isto reflíctese notablemente na clasificación grampositiva e gramnegativa das bacterias.
Parede celular grampositiva
A parede celular grampositiva caracterízase pola presenza dunha capa de peptidoglicano moi grosa, que é responsable da retención das tinguiduras violetas durante a tinguidura de Gram. As paredes celulares grampositivas conteñen uns polialcohois denominados ácidos teicoicos, algúns dos cales se enlazan con lípidos para formar ácidos lipoteicoicos. Como os ácidos lipoteicoicos teñen enlaces covalentes cos lípidos da membrana citoplásmica, son responsables de enlazar o peptidoglicano á membrana citoplásmica. Os ácidos teicoicos dan á parede celular grampositiva unha carga negativa total debido á presenza de enlaces de fosfodiéster entre os monómeros do ácido teicoico.
Este tipo de parede celular encóntrase nos organismos que pertencen aos grupos Actinobacteria (organismos grampositivos con contido GC alto) e Firmicutes (organismos grampositivos con contido GC baixo). As bacterias do grupo Deinococcus-Thermus poden tamén exhibir un comportamento positivo na tinguidura de Gram, pero en estrutura a súa parede celular é a típica dos organismos gramnegativos.
Parede celular gramnegativa
A parede celular gramnegativa consta de dúas capas: capa de peptidoglicano e membrana externa adicional. Contén unha capa fina de peptidoglicano adxacente á membrana plasmática, e esta finura é a responsable da incapacidade da parede celular para conservar a cor violeta na decoloración con etanol durante a tinguidura de Gram. Ademais da capa de peptidoglicano, a parede celular gramnegativa tamén contén unha membrana externa adicional composta por fosfolípidos e lipopolisacáridos que a protexen das condicións exteriores. A natureza moi cargada dos lipopolisacáridos confire unha carga negativa total á parede. A estrutura química dos lipopolisacáridos externos da membrana é a míúdo única de cada cepa bacteriana específica e é responsable de moitas das características antixénicas destas cepas.
Como no caso da bicapa fosfolipídica, a parte lípida da membrana externa é en gran parte impermeable a todas as moléculas cargadas. Porén, uns canais denominados porinas, presentes na membrana externa, permiten o transporte pasivo de moitos ións, azucres e aminoácidos a través da membrana externa. Estas moléculas están, por tanto, presentes no periplasma, a rexión comprendida entre as membranas plasmática e externa. O periplasma contén a capa de peptidoglicano e moitas proteínas responsables da unión ao substrato, hidrólise e recepción de sinais extracelulares. Suponse que o periplasma se encontra nun estado de tipo xel máis que en estado líquido debido á alta concentración de proteínas e de peptidoglicano que contén. Debido á localización do periplasma entre as membranas plasmática e externa, os sinais recibidos e os substratos son transportados mediante as proteínas que contén.
Casos especiais
As micobacterias teñen unha envoltura celular que non é tipicamente grampositiva nin gramnegativa. A envoltura micobacteriana non presenta a membrana externa característica dos organismos gramnegativos, senón que ten unha parede cunha porcentaxe significativa de ácido peptidoglicano-arabinogalactano-micólico que constitúe unha barreira externa permeable. Suponse que se forma un compartimento de "pseudoperiplasma" entre a membrana citoplásmica e esta barreira externa, aínda que a natureza deste compartimento non se comprende ben.
Ademais do peptidoglicano, algunhas bacterias e moitas arqueas presentan na parte máis externa da súa envoltura celular unha capa superficial paracristalina de proteína ou glicoproteína, denominada capa S, xeralmente de simetría hexagonal.
Adicionalmente, no exterior da bacteria pode formarse tamén un glicocálix ou unha cápsula con material segregado pola bacteria, mais neste caso considérase que é unha acumulación de material e non parte da célula. Porén, estas capas externas danlle á bacteria determinadas propiedades protectoras ou aumentan a súa virulencia.
Bacterias sen parede
As bacterias intracelulares obrigadas da familia Chlamydiaceae son únicas na súa morfoloxía porque non conteñen cantidades detectables de peptidoglicano, polo que carecen de parede celular. Porén, as formas extracelulares destas bacterias gramnegativas manteñen a súa integridade estrutural porque teñen unha capa de proteínas ricas en cisteína con enlaces disulfuro cruzados, que está localizada entre a membrana plasmática e a membrana externa de forma análoga á capa de peptidoglicano doutras bacterias gramnegativas. Nas formas intracelulares da bacteria non se encontran estes enlaces disulfuro, o cal a fai máis fráxil mecanicamente.
A envoltura celular das bacterias da clase Mollicutes non ten parede celular. As principais bacterias patóxenas desta clase son os micoplasmas.
As formas L bacterianas son cepas de bacterias que carecen de parede celular e derivan de bacterias que normalmente teñen dita parede.
Monodermas e didermas
A tinguidura de Gram é fundamental en bacterioloxía para clasificar e identificar as bacterias. Pódese dicir en xeral que as bacterias con envoltura de dúas capas (capa de peptidoglicano + membrana externa) son gramnegativas, e as que teñen unha soa capa grosa de pepticoglicano son grampositivas. Porén, hai algunhas excepcións e casos de tinguidura de Gram ambigua, polo que non sempre se corresponde a tinguidura de Gram coa estrutura da parede e o grupo taxonómico. Isto fai que ás veces sexa preferible dividir as bacterias en monodermas (dunha soa membrana e unha soa capa na parede: membrana plasmática + peptidoglicano) e didermas (con dúas membranas e a capa fina de proteoglicano en medio: membrana plasmática + peptidoglicano + membrana externa) independentemente da tinguidura. Ademais esta agupación ten un apoio filoxenético.
Notas
Bibliografía
Volante (bádminton)
miniatura|Volantes. O volante é un proxectil usado no bádminton, pode ser de dous tipos: o que se emprega nos adestramentos e o empregado nos partidos. O primeiro está formado por un anaco de goma ovalada que está partida a metade e da que sae un anaco de plástico que rodea esta goma o que permite que voe. No caso dos empregados durante os partidos o que permite que voe é unha serie de plumas de ganso
Latina, Italia
Latina é un concello italiano (comune) da rexión do Lacio, provincia de Latina, cuns 118.946 habitantes (2010). Fundada o 30 de xuño de 1932, é unha das poucas cidades mozas de Italia. Foi inicialmente bautizada con nome de Littoria, asumindo a denominación actual pola fin da ditatura fascista.
Papel de Color
Papel de Color foi unha revista vangardista iniciada por Álvaro Cunqueiro no ano 1933. Subtitulouse "Oficiña lírica do Leste galego". É unha revista que consta con exemplares distribuídos como agasallo aos seus amigos en forma de tarxetas poéticas que el bautizou con ese nome. Foi impresa nun obradoiro de Ribadeo con follas de distintas cores, nas cales recolle poemas de carácter tradicional de diferentes autores. Segundo Modesto Hermida, estes cartóns de poesía, que tiñan tamén dúas follas de anuncios, nunca editaron máis de 30 ou 40 exemplares, destinados só a agasallar aos amigos do impulsor.
Os poemas chegaban por correo sen previo aviso aos amigos e achegados, cun característico sobre azul que xa anunciaba o contido e a identidade do remitente. O primeiro envío de Papel de Color (1933) presentaba un poema do propio Cunqueiro, unha elexía ao poeta Manuel Antonio. O poema de quebrada sintaxe e musicalidade, moi próximo á poética rupturista de Manuel Antonio, e contemporáneo dos poemas recollidos no primeiro poemario de Cunqueiro, Mar ao norde (1932), quedou fóra do cómputo da obra poética do mindoniense, e até onde sabemos, tampouco foi recollida nas últimas antoloxías publicadas con motivo do centenario. Unha segunda elexía a Manuel Antonio aparecida en Papel de Color n.º 4 que si se recollerá no poemario Dona do corpo delgado (1950) co título "Derradeira elexía".
Xurdimento
En 1933, iniciaba Cunqueiro unha nova empresa literaria, Papel de Color, agora exclusivamente poética. Aquilino Iglesia Alvariño e Bernardino Vidarte (este como ilustrador) eras os seus colaboradores. En Papel de Color debeu incluír, pola súa condición de follas poéticas a cores, Resol, que dende maio de 1932 saía en Santiago de Compostela da man de Arturo Cuadrado e Luís Seoane, amigos de Cunqueiro. De feito este proxectou un n.º 5 (“Papel homenaxe a Resol”) que non apareceu e que foi substituído por outro de “homenaxe a Pondal”.
Autores
miniatura|Papel de Color. Nos cinco números publicados entre 1933 e 1935 figuran textos de Cunqueiro, cunha elexía a Manuel Antonio; Aquilino Iglesia Alvariño e Ricardo Carballo Calero, co poema “Hestoria de Amendoíña segundo Andersen”. Entre os autores foráneos recóllense poemas de Arthur Rimbaud, Stéphane Mallarmé, León-Paul Fargue e Jules Supervielle. A parte gráfica estaba cuberta con viñetas de Bernardo Vidarte. Co número 5 repartiuse tamén un sobre con debuxos de Luís Seoane.
Estrutura
A cronoloxía da publicación (1933-35) está fixada unicamente na indicación do sobre azul do n.º 1, en que lemos ao pé dos puntos “No III anal de Manuel Antonio”, que naturalmente, corresponde co ano 1933. No n.º 5, derradeiro da serie, figura “Mondoñedo, Galiza, 1935”. As palabras que dedica a Pondal no n.º 5 son profundas e certeiras. Unha homenaxe que só el, seguindo o procedemento do individualismo, dedicou ao Bardo Bergantiñán (Eduardo Pondal).
Consta Papel de Color dun total de 5 tarxetas de distintas cores, máis o antecitado sobre azul. Cun formato pequeno (11,5 x 17,5 cm) con mínimas variacións agás no caso do n.º 5, que é unha tarxeta dobre e pregada, que se repartiu tamén cun sobre con debuxos de Luís Seoane. De acordo coas declaracións do propio Cunqueiro a Modesto Hermida, tratábase de agasallar aos amigos e de cada número tirábanse 30 ou 40 exemplares saídos da imprenta que en Ribadeo tiña un amigo de Cunqueiro, pero seguramente tamén doutra de Mondoñedo, Sucesor de Mancebo, vinculada con anterioridade a Galiza. Como no caso de Frol de Diversos, que no prego n.º 1 especifica ao pé “fora de venda” foi así mesmo Papel de Color unha publicación non venal.
Descrición fotografías
Na revista Galiza, onde se encontra o exemplar Papel de Color, distribuída en 5 poemas, trátanse distintos temas:
O poema n.º 1 aparece con este número no medio, cunha dedicatoria a Manuel Antonio que di: "No III anal de Manuel Antonio"; debido á súa morte hai 3 anos desde a publicación deste poemario. Abaixo á esquerda aparece o editor do poema (Álvaro Cunqueiro). É unha despedida dedicada a Manuel Antonio tras a súa morte.
Na portada do poema n.º 2 observamos un home que está no mar suxeitando a lúa e unha estrela. O título é Noticias do Porto. Escrito por Aquilino Iglesia. Neste poema aparece o número 22 co título A noite. Trata sobre un temporal no mar en que se produce a morte de dous mozos, este suceso serve para avisar a outros rapaces doutro temporal que está a vir. Ao final do poema, aparece un barco na beira do mar e unha flor a carón do barco.
A portada do poema n.º 3, titulado Hestoria de Amendoíña segundo Andersen, leva o nome de Ricardo Carballo Calero. Arriba do título aparece un fieito. A seguir, encontramos o poema que continúa na parte de atrás, dedicado a unha muller á cal se lle aconsella que fuxa dun amor non correspondido e que se case cun bo mozo. Ao final, aparece o debuxo dunha especie de canoa con dúas persoas dentro.
No poema n.º 4 aparece a estrela da rosa dos ventos. A continuación, aparece o nome de Manuel Antonio e di "fai cinco anos que se finou", é dicir, fai unha segunda elexía a Manuel Antonio. O poema trata sobre a presenza de Manuel Antonio na memoria durante a eternidade. Temos ao final o debuxo dun peixe.
No último poema, o n.º 5, hai un debuxo á dereita que parece ser unha tumba. Debaixo do debuxo temos unha pequena biografía de Eduardo Pondal. Á dereita temos o poema e a súa sinatura ao final. Trata sobre a súa morte. Por detrás, temos outro poema que explica que a morte de Pondal foi tráxica e ao mesmo tempo, fai unha loanza á súa poesía. Como debuxos ten animais, persoas e mar; que fan referencia aos temas principais que trataba Pondal nas súas obras.
Datos de interese
miniatura|Papel de Color, 4º poema. En Papel de Color debeu incluír, pola súa condición de follas poéticas a cores, Resol, que dende maio de 1932 saía en Santiago de Compostela da man de Arturo Cuadrado e Luís Seoane, amigos de Cunqueiro. De feito, este proxectou un n.º 5 (“Papel homenaxe a Resol”) que non apareceu e que foi substituído por outro de “homenaxe a Pondal”.
O semanario ourensán Heraldo de Galicia dedicoulle a esta revista dous artigos, publicados o 4 e o 18 de febreiro de 1935, con motivo da saída do número 5, de homenaxe a Pondal. Nun artigo de Xohán Luís Ramos pónse de relevo o carácter pouco vangardista destas follas, que miran máis cara á tradición que cara á ruptura:
Galiza (Mondoñedo)
Esta é unha edición facsimilar que inclúe Papel de Color e Frol de Diversos.
Frol de Diversos
No ano 1935 finaliza a andaina de Papel de Color e comeza a de Frol de Diversos. Iniciativas irmás de Papel de Color foron os tarxetóns poéticos Frol de Diversos, tamén impulsados por Cunqueiro desde Mondoñedo, dos cales se conservan 3 en diferentes cores, con debuxos de Vidarte, e unha tradución das Profecías de Roger Bacon. Na mesma liña, en Vilagarcía, o poeta Aquilino Iglesia Alvariño, co apoio do grupo galeguista desa vila, editou 2 números de Impresos Sentimentais, con textos elexíacos do propio Aquilino, adicados a Antón Vilar Ponte, Manuel Antonio e Amado Carballo, e outros semellantes de Cunqueiro e Rosalía de Castro, Heinrich Heine e ao poeta portugués Antonio Nobre.
San Lorenzo de El Escorial
San Lorenzo de El Escorial é un municipio español da Comunidade de Madrid, situado ao noroeste da rexión, na vertente suroriental da Serra de Guadarrama, ao pé do Monte Abantos e Las Machotas, a 47 km de Madrid. É cabeza do partido xudicial homónimo. Recibe popularmente o nome de El Escorial de Arriba, para diferencialo do veciño pobo de El Escorial, que, pola súa banda, é designado como El Escorial de Abajo. Dentro do seu termo, atópanse o Mosteiro do Escorial e o Valle de los Caídos.
Linda ao norte con Guadarrama, ao oeste con Santa María de la Alameda, Robledo de Chavela e a provincia de Ávila, ao leste con Alpedrete e Collado Villalba e ao sur con El Escorial e Zarzalejo. Tamén cerca atópase a inmensa e agradable urbanización de Los Arroyos, que ten gran cantidade de servizos.
O pobo foi fundado en tempos de Carlos III, no século XVIII, e constituído en municipio no século XIX, cando tivo o seu primeiro alcalde. Xurdiu como unha escisión de El Escorial, onde Filipe II construíu a finais do século XVI o Mosteiro do Escorial e constituíu, mediante a anexión das leiras lindeiras, o Real Sitio do mesmo nome. Na parte segregada atopábanse os principais edificios e paraxes deste Real Sitio, incluído o Mosteiro, que na actualidade áchase, xa que logo, no termo de San Lorenzo de El Escorial. Por iso é polo que o citado monumento reciba tamén o nome de Mosteiro de San Lorenzo de El Escorial.
O Mosteiro e o Real Sitio foron declarados Patrimonio da Humanidade pola Unesco o día 2 de novembro de 1984, coa denominación de "El Escorial, Mosteiro e Sitio".
Ao redor deste edificio, un dos principais monumentos renacentistas españois, articulouse unha potente industria turística e hostaleira, que converteu a San Lorenzo de El Escorial nun dos principais destinos da Comunidade de Madrid.
Martina Navrátilová
Martina Navrátilová é unha ex tenista nada en Praga o 19 de outubro de 1956. Estivo activa no tenis profesional entre o ano 1975 e o 2005.
San Lorenzo de El Escorial
Desde o 21 de xuño de 2006, o seu termo atópase protexido pola Comunidade de Madrid como Ben de Interese Cultural, na categoría de Territorio Histórico ou Sitio Histórico, figura na que tamén se inclúen os municipios veciños de El Escorial, Santa María de la Alameda e Zarzalejo.
Martina Navrátilová
Traxectoria
Navrátilová é unha das tenistas mais grandes de todos os tempos, mantivo o número un da clasificación da WTA en individuais durante 332 semanas e durante 237 en dobres. Gañou 18 Grand Slams en indivuiduais (3 Open de Australia, 2 Roland Garros, 9 Wimbledon e 4 US Open) e a Fed Cup en catro ocasións, unha con Checolovaquia en 1975 e tres cos Estados Unidos 1982, 1986 e 1989.
En 1975 Navrátilová solicitou asilo político nos Estados Unidos, obtendo a nacionalidade no ano 1981, no 2008 anos despois da desintegración de Checoslovaquia solicitou e foille concedida a nacionalidade checa.
Cristina Ramos
Cristina Ramos Pérez, nada nas Palmas de Gran Canaria, Illas Canarias, o 19 de febreiro de 1979, é unha cantante española de rock e ópera. É coñecida por ser gañadora de Talent Shows de televisión como a sétima tempada de La voz (México) e a primeira edición de Got Talent España. É unha das 5 artistas do Top 5 de America's Got Talent the Champions que se emitiu na NBC e que reuniu aos mellores artistas dos 15 anos de historia do programa nos seus máis de 50 versións no mundo. Foi ademais o botón dourado de David Foster no World's Got Talent de China e entre 2020 e 2021 participa na oitava tempada de Tu cara me suena.
Inicios
É licenciada superior en Canto polo Conservatorio Profesional de Música das Palmas de Gran Canaria, cidade onde naceu e reside. Comezou sendo corista habitual desde 2006 até 2015 de artistas da talle de José Vélez e Braulio.
Colaborou habitualmente co Coro da Filarmónica de Gran Canaria nun amplo repertorio de oratorio, zarzuela e ópera onde actúa tamén como solista. Tamén realiza diversos recitais líricos e producións de musicais, e debuta con papeis principais na tempada de Zarzuela das Palmas. Ademais compaxina a súa actividade lírica coa súa faceta como vocalista en diferentes bandas de música latina, funky e pop-rock.
2018: La voz (México)
O 16 de decembro de 2018 gañou tamén a sétima tempada da voz (México) no equipo do cantante mexicano Carlos Rivera. Posteriormente participou na final do concurso World's Got Talent celebrado na China en 2019.
Tamén participou nas versións Champions de America's Got Talent e en Britain's Got Talent.
2020: Tu cara me suena
O 18 de outubro de 2019 anunciouse que ela sería a sexta concursante da oitava tempada de Tu cara me suena en Antena 3 xunto a outros artistas como Belinda Washington ou Mario Vaquerizo. Debutou no programa o día 10 de xaneiro de 2020. As súas imitacións son:
División de Honra de Rugby 2011-2012
A tempada 2011-2012 da Liga Española de rugby (División de Honra de Rugby) foi a edición número 45 da máxima categoría do rugby en España. A fase regular estivo composta por 18 xornadas nas que os 10 equipos enfrontáronse todos entre si dúas veces, unha como local e outra como visitante. Nesta tempada, o campión da liga decidiuse por vez primeira polo sistema dos play offs, como se facía en tódalas grandes ligas de rugby do mundo. Así pois, os 6 equipos que remataron a tempada regular nos primeiros postos da táboa, enfrontáronse entre si nas eliminatorias polo título de liga 2011-2012. Os 2 primeiros acadaron o pase directo para xogar as semifinais, e os equipos que rematen 3º, 4º, 5º e 6º tiveron que disputar entre si dúas eliminatorias de cuartos de final.
Esta edición da liga española de rugby foi a derradeira con 10 equipos. O equipo que rematou na última posición tivo que disputar unha eliminatoria pola permanencia co 3º clasificado da División de Honra B.
O Club de Rugby La Vila era o encargado de defende-lo título acadado na tempada 2010-11. Os últimos equipos ascendidos á categoría eran o campión de 1993, Getxo Rugby Taldea, e por vez primeira un equipo galego, o Vigo Rugby Club; que ocuparon as prazas dos descendidos CAU Valencia e Bera Bera RT.
Equipos
Nesta tempada aplicouse por vez primeira o formato de playoffs polo título. Os dous equipos que chegaron á final foron os dous primeiros clasificados da liga regular, VRAC e Ordizia RE, despois de eliminar nas semifinais a Getxo RT e Gernika RT respectivamente.
A final disputouse no campo do VRAC, o estadio Pepe Rojo de Valladolid, por ser, dos dous equipos finalistas, o que rematara por diante na táboa. O VRAC viña de rematar 1º na liga regular, mentres que o Ordizia RE viña de acadar en abril a súa primeira Copa do Rei.
Na segundo metade Ordizia RE acurtou distancias cun ensaio do zagueiro Huxford no minuto 49, que transformou Kroll. Non obstante, a partir dese 12-10, o VRAC demostrou unha superioridade salientable, anotando 3 ensaios nos minutos 55, 63 e 77, deixando o resultado final nun 27-10 que non deixou ningunha dúbida da superioridade do equipo pucelano.
Esta foi a 3ª liga que gañaba o VRAC, tralas de 1999 e 2001.
Dinastía Merovinxia
miniatura|Faramundo considerado tradicionalmente como o primeiro monarca merovinxio Dinastía merovinxia, familia de estirpe xermánica que gobernou a actual Francia e parte de Alemaña entre os séculos V e VIII. Eran descendentes de Meroveo, xefe militar franco, fundador da dinastía. Clodoveo I (466 ? - 511) foi o primeiro monarca da dinastía.
Á súa morte o reino franco foi dividido entre os seus fillos, segundo o costume dos merovinxios. Outro monarca destacado da dinastía foi Dagoberto I (?- 639) que logo de moitos anos de división territorial, volveu unir os reinos francos baixo o seu goberno. Despois de Dagoberto I, o poder dos merovinxios foise disgregando e a medida que pasou o tempo, os Mordomos de palacio acabaron por seren os verdadeiros dirixentes do reino franco. Os mordomos de palacio Carlos Martel, e o seu fillo Pipino o Breve (fundador da dinastía carolinxia), acabaron co poder dos monarcas merovinxios e Pipino destronou o último rei merovinxio, Khilderico III, para se proclamar rei dos francos. A dinastía merovinxia, foi substituída entón pola dinastía carolinxia.
Arte merovinxia
A dinastía Merovinxia foi desenvolvendo unha arte propia na actual Francia, unha arte prerrománica que se caracterizou polo uso da pedra e o ladrillo (en arquitectura) con construcións sinxelas. A arte característica deste período é a ourivaría. Tamén desenvolveron a pintura mural sobre frescos e as miniaturas. Consérvanse moi poucos vestixios e mostras da arte merovinxia.
Ascendencia divina
Esta teoría, baseada só en lendas e tradicións medievais do sur da actual Francia, foi popularizada no bestseller "Sangue santo, Santo grial" escrito por Michael Baigent, Richard Leigh e Henry Lincoln e, sobre todo, pola novela bestseller de Dan Brown, O código Da Vinci. Tamén Umberto Eco fai uso da mesma n’O péndulo de Foucault, aínda que, como se menciona, son só novelas, textos de ficción.
A teoría postula que Xesús tivo descendencia con María Magdalena, tendo unha filla, e que esta migrou desde Xudea ao sur de Francia, desde onde se desenvolveu unha liñaxe cuxa estirpe chegou ao poder do reino franco cos Merovinxios.
Neste sentido, a nivel de estudos xenéticos, no ano 2006, o programa televisivo "Buscando a verdade" (Digging for the Truth) da canle The History Channel, realizou unha análise xenética de Aragunda, quinta esposa de Clotario I; co fin de probar ou descartar que a liñaxe descende de Xesús ou María Magdalena. O resultado da análise concluíu que a liñaxe correspondente á Dinastía Merovinxia era só de orixe europea, e non estaba relacionada xeneticamente con ningunha das poboacións do medio oriente; o cal descarta a veracidade da lenda francesa sobre a suposta descendencia de Xesús e María Magdalena.
Os historiadores indican que posibelmente naceu esta lenda para lograr atribuírlle divindade aos merovinxios, e que deste xeito estes puidesen gobernar sen obxeccións, xa que posuirían un dereito divino para iso.
Ditíscidos
Os ditíscidos (Dytiscidae), do grego δυτικός, dytikos, 'que pode mergullarse', son uha familia de escaravellos acuáticos mergulladores predadores. Aparecen en practicamente calquera hábitat de auga doce do mundo, pero unhas poucas especies viven entre as follas caídas. Os adultos adoitan ter unha lonxitude entre 1 e 2,5 cm, aínda que hai moita variación entre especies. A especie europea Dytiscus latissimus e a brasileira Megadytes ducalis son as de maior tamaño, e chegan aos 4,5 cm e 4,75 cm, respectivamente. Os menores son probablemente os da especie australiana Limbodessus atypicali, de augas subterráneas, que só mide uns 0,9 mm. A maioría son marróns escuros, anegrados ou de cor oliva escura con zonas douradas nalgunhas subfamilias. Teñen mandíbulas curtas pero afiadas. Inmediatamente despois de morderen, segregan encimas dixestivos. A familia comprende algo máis de 4 000 especies descritas en numerosos xéneros.
Larvas e desenvolvemento
miniatura|esquerda|Larva de escaravello acuático predadora Cando aínda están en forma larvaria, o tamaño destes escaravellos varía de 1 a 5 cm. Os corpos larvarios teñen forma de lúa crecente, cunha longa cola e están cubertos de pelos finos. Ao longo do tórax sobresaen seis patas, tamén peludas. A cabeza é plana e cadrada, cun par de pinzas longas e grandes. Cando cazan, cólganse de plantas ou cachos de madeira do fondo, e permanecen totalmente inmóbiles ata que unha presa pasa polas proximidades, e entón bótanse a ela, atrápana e coas patas anteriores e mórdena coas pinzas. As súas presas adoitan ser cágados e larvas dos dípteros Chaoborus, entre outras pequenas criaturas acuáticas.
A medida que a larva madura, repta desde a auga coas súas robustas patas, e entérrase no barro para realizar a pupación. Despois dunha semana ou, nalgunhas especies algo máis, emerxe do barro como adulto.
Comestibilidade
Os ditíscidos adultos, en particular os do xénero Cybister, son comestibles. Atopáronse restos de C. explanatus en coprólitos humanos prehistóricos nunha cova de Nevada, probablemente recollidos no lago Humboldt Sink. En México, C. explanatus cómese asado e salgado acompañando os tacos. No Xapón, C. japonicus foi utilizado como alimento en certas rexións, como a prefectura de Nagano. Na provincia chinesa de Guangdong, esta última especie, xunto con C. bengalensis, C. guerini, C. limbatus, C. sugillatus, C. tripunctatus e probablemente tamén o máis coñecido Dytiscus marginalis, críanse para o consumo humano, aínda que como son complicados de criar debido aos seus hábitos carnívoros e teñen un gusto bastante insípido (pero parece que non malo) e pouca carne, esta actividade está diminuíndo. Tamén se comen Dytiscidae en Taiwán, Tailandia e Nova Guinea.
Como son animais grandes e lentos en terra e os adultos non son especialmente feroces, tamén os comen con gusto os paxaros de medio tamaño, mamíferos e outros predadores máis grandes. As larvas normalmente corren menos perigo debido á súa camuflaxe e capacidade de escapar emitindo un chorro de auga a presión; poden ser bastante difíciles de capturar e poden converterse nos superpredadores de pequenas pozas ou lagoas.
Importancia cultural e etnobioloxía
Os escaravellos acuáticos desempeñan un papel importante na historia da creación dos cherokee. Segundo a narración, despois de non encontrar ningún sitio para descansar no "caos líquido" o escaravello trouxo lama branda do fondo. Esta lama estendeuse despois formando todas as terras do mundo.
Os ditíscidos adultos, xunto cos xirínidos, recóllenos as rapazas en zonas de África oriental, onde se cre que inducir a que os escaravellos mordan as mamilas estimula o crecemento dos peitos.
Sistemática
A seguinte secuencia taxonómica indica as subfamilias e os seus xéneros asociados.
Subfamilia Agabinae Thomson, 1867 Subfamilia Colymbetinae Erichson, 1837 Subfamilia Copelatinae Branden, 1885 Subfamilia Coptotominae Branden, 1885 Subfamilia Dytiscinae Leach, 1815 Subfamilia Hydrodytinae K.B.Miller, 2001 Subfamilia Hydroporinae Aubé, 1836 Subfamilia Laccophilinae Gistel, 1856 Subfamilia Lancetinae Branden, 1885 Subfamilia Matinae Branden, 1885 Subfamilia Incertae sedis
San Francisco Giants
Historia
200px|miniatura|esquerda|Steve Finley A historia dos San Francisco Giants iníciase en 1883, baixo o nome de New York Gothams, e involucrou algúns dos máis grandes xogadores de béisbol, entre eles Willie Mays, Juan Marichal, Gaylord Perry e Barry Bonds.
1885-1957
Na tempada de 1885, a franquía cambia de nome aos New York Giants. Esta época inclúe a vitoria nas cinco World Series que xogou a franquía até o día de hoxe (1905, 1921, 1922, 1933 e 1954), ademais de 17 dos seus 20 campionatos da Liga Nacional. Durante a maior parte dese tempo, os Giants xogaron os seus partidos como locais no estadio Polo Grounds, na rexión de Upper Manhattan da cidade de Nova York.
Xogadores no Salón da Fama
Os Giants teñen máis xogadores no Salón da Fama que calquera outra franquía.
Linguas karénicas
As linguas karénicas forman unha rama da familia lingüística sino-tibetana. Fálanse en Tailandia e Myanmar.
Polifiodonto
miniatura|250px|Dentición dun [[canguro, un raro exemplo de mamífero polifiodonto]] Un polifiodonto é un animal cuxos dentes poden substituírse continuamente. En contraste, os difiodontos caracterízanse por ter só dous conxuntos sucesivos de dentes (por exemplo, dentes de leite e dentes definitivos).
Son polifiodontos a maioría dos peixes dentados, moitos réptiles como os crocodilos, osgas, e a maioría dos outros vertebrados, pero os mamíferos son a principal excepción. Aos mamíferos crécenlles dentes novos permanentes nas mandíbulas, xeralmente baixo ou detrás dos dentes vellos, a partir de células nai da lámina dental. Nos polifiodontos, os animais xoves teñen normalmente un conxunto completo de dentes cando eclosionan; non hai cambios de dentes no ovo. En poucos días, a substitución de dentes empeza, xeralmente na parte posterior da mandíbula e continúa cara adiante como unha onda. Como media substitúese un dente cada poucos meses.
Os crocodilianos son os únicos vertebrados non mamíferos con alvéolos dentais. Aos aligátores crécelles un pequeno dente de substitución baixo cada dente maduro funcional que servirá para substituír a este último unha vez ao ano, de modo que cada dente é substituído por outro unhas 50 veces ao longo da súa vida. Investigouse a rexeneración dos dentes dos crocodilianos para a súa posible aplicación en humanos.
Evolución en mamíferos
Os canguros, elefantes e manatís son peculiares entre os mamíferos por seren polifiodontos, xa que a maioría do resto dos mamíferos substitúen os dentes unha soa vez na vida, polo que son difiodontos. Aínda que a maioría dos mamíferos existentes non son polifiodontos, os antepasados dos mamíferos si o eran. Durante a evolución dos terápsidos, houbo un período durante o cal os mamíferos eran tan pequenos e de vida tan curta que o desgaste dos dentes non xeraba unha presión de selección significativa para substituílos constantemente. En lugar diso, nos mamíferos evolucionaron diferentes tipos de dentes que formaron unha unidade con capacidade de crebar o exoesqueleto dos artrópodos dos cales se alimentaban. Os molares apareceron despois no decurso da súa evolución (primeiro apareceran xa en cerápodos e Diplodocus ).
Os manatís non teñen dentes incisivos ou caninos, só dentes na zona das meixelas para mastigar, que non están claramene diferenciados en premolares e molares. Estes dentes son substituídos continuamente ao longo da vida do animal ao crecérenlles novos dentes na parte posterior que avanzan cara adiante a medida que os dentes vellos caen na parte de diante da boca, un proceso chamado "progresión molar traseira" ou “molares camiñantes”.
Osric de Northumbria
Osric, finado en 729, foi rei de Northumbria desde a morte de Coenred en 718 até a súa morte o 9 de maio de 729.
Traxectoria
Simeón de Durham chámalle fillo de Ealdfrith de Northumbria, o que o convertería en irmán, ou quizais medio irmán, de Osred. Alternativamente, puido ser un fillo de Eahlfrith de Deira, e por iso primo de Osred.
Beda dá pouca información sobre o reinado de Osric, pero rexistra que se viron cometas á súa morte, un signo de mal agoiro. Guillerme de Malmesbury eloxia a Osric pola súa decisión de adoptar a Ceolwulf, irmán de Coenred, como o seu herdeiro.
Salto de lonxitude
miniatura|dereita|250px|[[Helsinqui, xullo de 2005]] O salto de lonxitude é unha proba do actual atletismo consistente en percorrer a máxima distancia posible no plano horizontal a partir dun salto tras unha carreira. A carreira previa debe realizarse dentro dunha área existente para iso, que finaliza nunha táboa de batida que indica o punto límite para realizar o impulso. A caída ten lugar sobre un foso de area. A distancia do salto mídese desde a táboa de batida ata a marca máis atrasada sobre a area feita por calquera parte do corpo do atleta, e consta de catro partes: carreira, impulso, voo e caída.
Os competidores realizan tres saltos cada un e os oito mellores pasan á seguinte rolda doutros tres saltos. Sempre se ten en conta o salto máis longo. En caso de empate gañará, entre os dous atletas, o que realice o segundo salto máis longo.
É proba olímpica na categoría masculina desde a súa primeira edición celebrada en Atenas en 1896. A categoría feminina da proba debutou nos Xogos celebrados en Londres en 1948. Porén esta proba xa se realizaba nos Xogos Olímpicos da Antigüidade, polo menos desde o ano 708 aC incluída dentro da proba do péntatlon. thumb
Área de competición
A pista de aceleración non ten unha lonxitude concreta, pero adoita medir aproximadamente uns 45 m. A táboa de batida estará situada entre 1 e 3 metros antes do foso. A continuación desta colocarase unha táboa cuberta de plastilina ou similar que permita a visibilidade da proba no caso de ser pasada e/ou pisada. A área de aterraxe ou foso é un banco de area húmida, de 3 m. de ancho e 10 m. de lonxitude (empezando a un metro como mínimo desde a liña de engalaxe). Os competidores calzan zapatillas con sola de cravos.
Procedemento
Non hai unha distancia concreta de carreira antes do salto. O salto considérase errado se o competidor:
A medida tómase desde o bordo máis próximo da marca na area, respecto da liña de engalaxe, deixada por calquera parte do corpo da persoa que realizou o salto. Cada saltador executa 3 saltos de clasificación. Declárase vencedora á persoa que consegue maior lonxitude de salto. Se se produce empate, o segundo mellor intento determina a vitoria. Cando haxa máis de oito concursantes, cada un terá dereito a 3 intentos e os 8 mellores realizarán outros 3 intentos de mellora. O tempo que se dispón para realizar os intentos é de 1 minuto e de 2 minutos nas fases finais de competición.
Fase de carreira
Xunto coa batida constitúe a base do salto. Debe ser previamente talonada (medida con precisión), e ha de realizarse en progresión e con gran elevación da coxa. O penúltimo apoio é mais longo que os demais e o último é o máis curto.
Fase de batida
A batida transforma a carreira en salto. Comeza co apoio do pé de batida sobre a táboa e termina coa perda dese contacto. O pé de batida chega á táboa de planta. A extensión da perna de batida será completa e coincide coa elevación da perna libre flexionada. Nesta fase tamén existe un movemento enérxico de brazos.
Fase de suspensión ou voo
miniatura|dereita|300px|saltador aterrizando na area Existen tres técnicas nos movementos que executa o atleta durante esta fase: devanditos movementos van encamiñados a adoptar unha posición final máis equilibrada e rendible:
a) Técnica Natural: para saltos de pouca lonxitude e principiantes. É moi simple: durante a suspensión a perna de batida únese á libre e nesa posición de "sentado" efectúase a translación.
b) Técnica extensión: nesta técnica, terminando a engalaxe, a perna libre reláxase e vai atrás, para colocarse á mesma altura que a de batida. Os brazos por arriba ou lateralmente van tamén atrás, propiciando a flexión dorsal do tronco. Posteriormente prodúcese unha acción global en sentido inverso "golpe de riles" para prepararse para a caída.
c) Técnica de paso ou tesoiras: o saltador en certa forma continúa correndo no aire, e en función do número de pasos que realice poderá denominarse "salto de 2 e medio" ou "3 e medio". Para efectuar o medio, o atleta recolle a perna libre e moi flexionada lévaa cara a adiante, semiextendéndoa cara á horizontal e aproximadamente o mesmo altura que a perna de batida. Para propiciar o equilibrio dos movementos de pernas, os brazos realizan rotacións a nivel da articulación do ombreiro e no sentido de atrás adiante. Estas accións van totalmente coordinadas cos movementos das pernas. Déanse os pasos que se dean, finaliza a secuencia cunha flexión de tronco adiante sen que baixen as pernas.
Velocidade
Das catro especialidades de saltos, na que é máis vital a velocidade é no salto de lonxitude. O saltador de lonxitude debe adquirir unha gran aceleración de 30 ou 40 metros de carreira antes de chegar á táboa. Logo, no aire, deben ser capaces de desenvolver o salto.
Capacidade de impulsión
Todos os saltadores teñen unha gran capacidade de impulsión. Tanto en altura como en pértega, lonxitude e triplo salto hai unha elevación sobre o chan. Dentro da elevación tamén hai algo de salto en extensión. Para levar a cabo este salto é imprescindible ter unha boa capacidade de impulsión, ou o que no argot chámase -bote-. Sen bote non se pode saltar, e conséguese grazas ás fibras explosivas e rápidas, ás que fixemos referencia.
Memoria para mecanizar
Os saltadores han de ser persoas hábiles e flexibles, cunha serie de calidades innatas: capacidade de mecanizar, de asimilar, de arquivar movementos musculares. Nas catro especialidades, os saltadores fan a película -in mente- de como van realizar o salto antes de levalo a cabo.
Teñen perfectamente talonada (medida) a súa carreira, saben os pasos exactos que dan desde o sitio en que a inician, que previamente marcan na pista, e saben tamén o lugar desde onde deben bater. Se se equivocan, aínda que sexa medio pé abaixo ou arriba, pode ser fatal para o resultado final.
Logo, unha vez que se elevan, os saltadores teñen que mecanizar no aire toda unha serie de movementos, segundo o estilo característico de cada un. Esta mecanización ensáiase nos adestramentos, repetindo miles e miles de veces, ata que o poidan facer practicamente sen pensar.
Concentración
Outra calidade dos saltadores é a súa gran capacidade de concentración. Algúns piden palmas aos espectadores, pero é porque ese tipo de apoio axúdalles a concentrarse.
Nutrición
Como todos os saltos atléticos caracterízanse por ser probas explosivas, a nutrición dos saltadores é moi parecida á que levan a cabo os especialistas en probas de velocidade ou valos.
Os saltadores queiman fundamentalmente glucógeno, por facer uso de fibras explosivas ou rápidas, que só gastan este combustible de gran calidade. Aos saltadores cústalles especialmente queimar graxas e, como xeralmente han de ser altos e delgados, coller demasiado peso sería un hándicap enorme na competición. A calidade na alimentación é a mesma para todos os saltadores. A súa dieta debe ser variada e equilibrada. A cantidade de calorías que deben inxerir está en función da cantidade de traballo que desenvolvan diariamente e tamén do volume corporal que hai que nutrir.
Como fan numerosos adestramentos de forza, deben asimilar máis calorías en forma de proteinas que calquera outro atleta dunha especialidade non explosiva. Ao redor dun 2 ou 3% máis. En canto ás vitaminas refírese, toman as mesmas que calquera outro atleta.
Adestramento
Algúns exercicios destacados nesta proba son:
Paralímpicos
Nas probas de salto, as clases con discapacidade nalgunha extremidade inferior poderán utilizar os seguintes métodos de saída: correr, saltar e saída de pé.
Deficientes visuais
Os competidores con deficiencias visuais poderán utilizar un avisador que lles proporcione orientación acústica. Para iso, o avisador debe colocarse nunha posición que non estorbe aos oficiais da proba.
No salto de altura, poderán tocar o listón previamente para orientarse antes de tomar carreira. Para algúns tipos de atletas, permíteselles colocar un distintivo visual no listón como axuda para orientarse.
As zonas de batida en salto de lonxitude e triplo salto adoitan ser áreas de 1 metro x 1,22 metros, recuberto de modo (xiz, pos de talco, area fina etc.) que o atleta poida distinguir este área ao pisar nela.
Marcas
(actualizado a 01-10-2007)
Piperaceae
Piperaceae, as piperáceas son unha familia de anxiospermas na orde Piperales. Consta de 13 xéneros e unhas 1919 especies, que se distribúen polas rexións tropicais do planeta.
Salto de lonxitude
Atletas con mellores marcas mundiais
(actualizado a 31/12/2010)
Campións mundiais
Récord mundial: Mike Powell (Estados Unidos) con 8.95
Piperaceae
Ecoloxía
A polinización en Piper adoita realizala abellas. Os froitos maduros son consumidos por morcegos e as sementes espallanas nas súas feces. No caso de Macropiper, os froitos son suculentos e brillantemente coloreados, e ao parecer consómenos as aves. Os froitos de Peperomia desenvolven unha prolongación viscosa que contribúe probabelmente a unha exozoocoria, mentres que Zippelia consegue os mesmos efectos cos seus froitos con espínulas gloquidiadas.
Fitoquímica
As especies desta familia producen unha gran cantidade de diferentes compostos químicos, especialmente derivados da fenilalanina. Os aceites esenciais conteñen monoterpenos, sesquiterpenos e fenilpropanos a partes máis ou menos iguais. Son característicos os lignanos, un derivado furfuránico, cinnamoilamidas, α-pironas e derivados da aporfina. Proantocianidinas e flavonois ausentes. Cianoxénese ausente.
Usos
Desde un punto de vista económico, a especie máis importante é a pementeira (Piper nigrum), da que existen diferentes variedades en cultivo dende tempo inmemorial e é unha das especias máis importantes (pementa negra: o froito semimaduro, ou branca: inmaturo e sen casca). Xunto a esta, outras especies úsanse coma sucedáneo, como Piper longum. As follas de Piper betle úsanse en Asia e África para envolver as noces de betel (Areca catechu, Arecaceae), usado como mastigatorio. Os froitos de Ottonia darienensis teñen sabor a esencia de cravo e se usan como este para adurmiñar os dentes que doen. Outras especies de Piper e Macropiper úsanse localmente en farmacopea, na obtención de bebidas estimulantes ou narcóticas (kava de Macropiper methysticum) e como veleno de peixes. Algunhas especies son plantas ornamentais populares.