cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Parque nacional de Cilento e Val de Diano
Historia
O parque creouse oficialmente o 6 de decembro de 1991 para protexer o territorio de Cilento das especulacións edificatorias e do turismo masivo. Orixinalmente chamado Parco Nazionale del Cilento e Vallo di Diano, en 1998 converteuse en Patrimonio da Humanidade da UNESCO, tamén coas antigas cidades gregas de Paestum, Velia e a Cartuxa de Padula.
As outras reservas naturais instituídas na área do parque son a "Reserva natural da Fouce do Sele - Tanagro" (creada en 1993, co Oasis de Persano) e a "Reserva marítima de  Punta Licosa ", no concello de Castellabate.
Xeografía
O territorio do parque nacional, un dos máis grandes de Italia, non inclúe todos os municipios das áreas de Cilento e Vallo di Diano. Inclúe case toda a Costa de Cilentan e a súa área forestal central é Pruno (Cilento). As oficinas administrativas atópanse en Vallo della Lucania, na praza Santa Caterina nº 8.
Os municipios que forman parte do parque son: Agropoli, Aquara, Ascea, Auletta, Bellosguardo, Buonabitacolo, Camerota, Campora, Cannalonga, Capaccio-Paestum, Casalbuono, Casal Velino, Casaletto Spartano, Caselle in Pittari, Castel San Lorenzo, Castelcivita, Castellabate, Castelnuovo Cilento, Celle di Bulgheria, Centola, Ceraso, Cicerale, Controne, Corleto Monforte, Cuccaro Vetere, Felitto, Futani, Gioi, Giungano, Laureana Cilento, Laurino, Laurito,  Lustra, Magliano Vetere, Moio della Civitella, Montano Antilia,  Montecorice, Monteforte Cilento, Monte San Giacomo, Montesano sulla Marcellana, Morigerati, Novi Velia, Ogliastro Cilento, Omignano , Orria, Ottati, Perdifumo, Perito,  Petina, Piaggine, Pisciotta, [ [Polla, Italia | Polla]], Pollica, Postiglio ne, Prignano Cilento, Roccadaspide, Roccagloriosa, Rofrano, Roscigno, Sacco,  Salento] ], [[San Giovanni a Piro, San Mauro Cilento, San Mauro la Bruca, San Pietro al Tanagro, San Rufo,  Santa Mariña, Sant'Angelo a Fasanella, Sant'Arsenio,  Sanza, Sassano, Serramezzana, Sessa Cilento, Sicignano degli Alburni, Stella Cilento, Stio, Teggiano, Torre Orsaia, Torchiara, Tortorella, Trentinara, Valle dell'Angelo e Vallo della Lucania.
Castro de Lamas, Lamas de Moreira, A Fonsagrada
Castro de Lamas é un lugar da parroquia de Lamas de Moreira, no concello lugués da Fonsagrada, na comarca da Fonsagrada.
Toponimia
O orónimo provén do latín, e indica un lugar con lama ou lodo.
Os Seixedos, Barcia de Mera, Covelo
Os Seixedos é un lugar da parroquia de Barcia de Mera, no concello pontevedrés de Covelo, na comarca da Paradanta.
Caio Terentilio Arsa
Caio Terencio Arsa ou Caio Terentilio Arsa (en latín, Gaius Terentilius Harsa), foi un tribuno da plebe da República romana no 462 a.C. Terentilio propuxo un código de leis que regulase o poder dos cónsules, aproveitando que estes estaban en campaña contra os volscos e os aequi, para meter presión ao Senado controlado polos patricios.
Foi o primeiro membro da gens Terencia que chegou a un cargo.
Traxectoria
Mentres os cónsules Lucio Lucrecio Tricipitino e Tito Veturio Xémino Cicurino estaban a dirixir ao exército en campaña, Arsa aproveitou para denunciar a arbitrariedade do poder consular, que segundo el era similar ao da antiga Monarquía romana.
Estando ausentes de Roma os cónsules, foi o Prefecto romano, Quinto Fabio Vibulano, o que interveu para impedir que se adoptase a Lei Terentilia. Reuniu ao Senado e denunciou os actos do tribuno da plebe, conseguindo convencer aos outros tribunos de atrasa-la votación desta lei até a volta dos cónsules. Á volta destes, Arsa relanzou a súa proposta cuxa votación foi, de novo, diferida polos patricios, para permitir a un dos cónsules vitoriosos, Lucrecio, entrar en Roma en triunfo, e a Veturio en ovación.
Consecuencias da rogatio Terentilia
Malia oposición dos patricios, a proposición de Arsa non foi rexeitada, senón posposta. O nome de Caio Terentilio Arsa desapareceu dos relatos antigos e só o seu proxecto continuou sendo mencionado. A súa proposta, en efecto, foi retomada cada ano, entre 462 e 454 a. C. a través de novos proxectos de lei que propoñían os tribunos. Finalmente, despois de máis de dez anos de loitas, os tribunos da plebe, reelixidos ano tras ano, obtiveron o compromiso de que a cambio de abandona-lo proxecto de Lex Terentilia, crearíase unha comisión con orde de copia-las soadas leis de Solón, e de coñecer as institucións dos restantes estados de Grecia, dos seus costumes e os seus dereitos.
Susán, Lamas de Moreira, A Fonsagrada
Susán é un lugar da parroquia de Lamas de Moreira, no concello lugués da Fonsagrada, na comarca da Fonsagrada.
Fosfoserina
A fosfoserina (abreviada como SEP ou J) é un éster do aminoácido serina e un ácido fosfórico. A fosfoserina é un compoñente de moitas proteínas como resultado da súa modificación postraducional. A fosforilación do grupo funcional alcohol da serina para producir fosfoserina é catalizada por varios tipos de quinases. Ningún codón do código xenético codifica de forma natural a fosfoserina, polo que non se introduce nas proteínas durante a súa tradución. Porén, utilizando tecnoloxías que fan uso dun código xenético expandido, a fosfoserina pode tamén incorporarse ás proteínas durante a tradución.
É un metabolito normal que se encontra en biofluídos humanos.
Rally de Ferrol de 2020
O Rally de Ferrol de 2020 foi a 51ª edición de dito rally. Foi a segunda proba da tempada 2020 do Campionato de España de Rallys e foi tamén puntuable para o Súper Campionato de España de Rallys. Celebrouse entre o 21 e o 22 de agosto de 2020.
Fosfoserina
A fosfoserina ten tres sitios de coordinación potenciais (grupos carboxilo, amino e fosfato) A determinación do modo de coordinación entre ligandos fosforilados e ións metálicos que ocorre nun organismo é un primeiro paso para explicar a función da fosfoserina nos procesos bioinorgánicos.
Rally de Ferrol de 2020
O vencedor foi o madrileño Pepe López a bordo dun Citroën C3 R5, sendo esta a súa terceira vitoria consecutiva no rally ferrolán.
Participantes
A lista de inscritos alcanzou os 91, entre eles os pilotos que ocupan as primeiras prazas do campionato: Pepe López, Iván Ares, Alberto Monarri, José Antonio Suárez e Iago Caamaño. Destacan tamén as presenzas de Víctor Senra, Surhayen Pernía, Luis Vilariño e Amador Vidal entre outros. Dispútase tamén o Trofeo Deputación da Coruña, un certame de carácter nacional que non puntúa para ningún outro campionato. Para este trofeo inscribíronse pilotos como Álvaro Muñiz e José Manuel Mora entre outros.
O Ucedo, Barcia de Mera, Covelo
O Ucedo é un lugar da parroquia de Barcia de Mera, no concello pontevedrés de Covelo, na comarca da Paradanta.
Atletu
Nunha mestura entre imaxes de ficción e de arquivo, Atletu conta a historia do corredor de maratóns etíope Abebe Bikila. En 1960, participou nos Xogos Olímpicos de 1960 sendo un completo descoñecido. Porén, o fillo dun pastor conseguiu a medalla de ouro nos Xogos. Catro anos máis tarde, volveu conseguir a medalla de ouro nos Xogos Olímpicos de Tokio, converténdose no primeiro home en converterse en campión olímpico de maratón dúas veces consecutivas. Uns poucos anos máis tarde, sufriu un accidente de coche que lle fixo perder o uso das súas pernas.
O Ludeiro, Monteseiro, A Fonsagrada
O Ludeiro é un lugar da parroquia de Monteseiro, no concello lugués da Fonsagrada, na comarca da Fonsagrada.
San Martiño do Real, San Martiño do Real, Samos
San Martiño do Real é un lugar da parroquia de San Martiño do Real no concello lugués de Samos na comarca de Sarria.
Chao de Leira, Monteseiro, A Fonsagrada
Chao de Leira é un lugar da parroquia de Monteseiro, no concello lugués da Fonsagrada, na comarca da Fonsagrada.
Vilar do Real, San Martiño do Real, Samos
Vilar do Real é un lugar da parroquia de San Martiño do Real no concello lugués de Samos na comarca de Sarria.
Aspergillus niger
Aspergillus niger é unha especie de mofo ascomiceto clasificado dentro da sección Nigri do xénero Aspergillus. O xénero Aspergillus comprende mofos ou barolos comúns que se encontran no ambiente en solos e augas, sobre vexetación, en materia fecal, en materia en descomposición e suspendidos no aire. As especies deste xénero adoitan crecer rapidamente e poden esporular só uns poucos días despois da xerminación. Unha combinación de características únicas de A. niger fan que este microbio sexa moi valioso para a produción de moitos ácidos, proteínas e compostos bioactivos. Características como a ampla diversidade metabólica, alta produción, capacidade de secreción e capacidade de realizar modificacións postraducionais son responsables da potente produción de metabolitos secundarios observada en A. niger. A capacidade de A. niger de soportar condicións extremadamente ácidas faino especialmente importante na produción industrial de ácido cítrico.
O Navallo, Monteseiro, A Fonsagrada
O Navallo é un lugar da parroquia de Monteseiro, no concello lugués da Fonsagrada, na comarca da Fonsagrada.
Aspergillus niger
A. niger causa en fermidades ("mofo negro") en certos froitos e hortalizas como uvas, albaricoques, cebolas e cacahuetes, e é un contaminante común dos alimentos. É moi común no solo e en ambientes de interior, onde as súas colonias negras poden confundirse coas de Stachybotrys (especie que tamén orixina un "mofo negro"). A. niger clasifícase como especie xeralmente recoñecida como segura (GRAS) pola FDA dos EUA para o seu uso na produción de alimentos, aínda que o microbio pode producir toxinas que afectan á saúde humana.
Taxonomía
Aspergillus niger está clasificado no xénero Aspergillus, subxénero Circumdati, sección Nigri. A sección Nigri inclúe 15 especies relacionadas que producen esporas negras que se poden confundir con A. niger, como A. tubingensis, A. foetidus, A. carbonarius e A. awamori. En 2004 Samson et al. describiron varias especies morfoloxicamente similares.
En 2007 a cepa ATCC 16404 de Aspergillus niger foi reclasificada como Aspergillus brasiliensis. Isto requiriu unha actualización da Farmocopea Europea e da Farmacopea dos Estados Unidos, xa que esta cepa se utiliza comunmente na industria farmacéutica.
Cultivo
A. niger é un aerobio estrito; por tanto, necesita oxíxeno para crecer. Pode crecer en diversas condicións ambientais; pode crecer a temperaturas que van desde os 6 aos 47 °C. Como mesófilo, a súa temperatura óptima está entre 35 e 37 °C. Pode tolerar pHs que van de 1,5 a 9,8. A. niger é xerófilo, o que significa que pode crecer e reproducirse en ambientes con moi pouca auga. Tamén pode crecer en condicións húmidas incluso tolerando ambientes cunha humidade relativa do 90-100%. O fungo cultívase xeralmente en ágar de pataca dextrosa (PDA), pero pode crecer en moitos tipos de medios de crecemento, incluíndo o ágar Czapek-Dox, ágar de lignocelulosa e outros.
Vila do Castro, San Xoán de Lóuzara, Samos
Vila do Castro é un lugar da parroquia de San Xoán de Lóuzara no concello lugués de Samos na comarca de Sarria.
Aspergillus niger
Xenoma
Aspergillus niger ten un xenoma que consta dunhas 34 megabases (Mb) organizadas en oito cromosomas. O ADN contén 10.785 xenes que son transcritos e traducidos en 10.593 proteínas.
Secuenciáronse dúas cepas de A. niger. A cepa CBS 513.88 produce encimas usados en aplicacións industriais, mentres que a cepa ATCC 1015 é a cepa de tipo salvaxe da ATCC 11414 usada para producir ácido cítrico industrial. O xenoma de A. niger ATCC 1015 foi secuenciado polo Joint Genome Institute nunha colaboración con outras institucións. As secuencias completas foron utilizadas para descubrir xenes ortólogos e vías metabólicas fúnxicas, concretamente do catabolismo de monosacáridos. A capacidade de A. niger de cambiar o seu metabolismo dependendo da fonte de carbono e outros nutrientes presentes no seu ambiente permítelle sobrevivir e vivr en case todos os ecosistemas. Estanse a facer máis investigacións para estudar estes mecanismos en todos os fungos usando o xenoma secuenciado completo de A. niger.
Pónor
miniatura|Conca colectora, pónor (vista posterior), [[Peloponeso.]] miniatura|Un dos distintos pónores do río Rakov Škocjan, [[Eslovenia.]] miniatura|Pónor en Djulin, [[Croacia]] Un pónor é unha abertura natural no terreo, que pode ser atopada en lugares onde a xeoloxía e a xeomorfología están caracterizadas por algún tipo de karst ou carso.
Aspergillus niger
Usos industriais
Hai dúas maneiras de cultivar o Aspergillus niger para usos industriais: fermentación en estado sólido e fermentación somerxida. O substrato da fermentación en estado sólido son nutrientes e humidade mínima para cultivar microorganismos. Os nutrientes como o nitróxeno e o carbono proceden de subprodutos da agricultura como o gran de trigo, polpa de azucre, farelo de arroz e fariña de millo. A fermentación en estado sólido dá un mellor rendemento de produtos do microbio e con mellor custo/rendemento que a fermentación somerxida debido a usar subprodutos agrícolas. A fermentación en estado sólido úsase máis que a somerxida. Na fermentación somerxida os microbios cultívanse nun medio líquido dentro de grades cubas de fermentación asépticas. Estas cubas son un equipamento caro que proporcionan máis auga para o cultivo e permiten un estreito control de factores ambientais, como as temperaturas e pH, que afectan ao cultivo microbiano.
Pónor
Mentres que unha dolina é unha depresión cunha cavidade conectada cara ao subsolo, un pónor é unha abertura pola que unha corrente superficial ou lago, flúen total ou parcialmente cara a un sistema kárstico de auga subterránea. A erosión polo fluxo continuo de auga forma ou agranda a abertura na roca (principalmente calcaria).
Aspergillus niger
Usos industriais
Aspergillus niger cultívase para facilitar a produción industrial de moitas substancias. Varias cepas de A. niger utilízanse na preparación industrial de ácido cítrico (E330) e ácido glicónico (E574); por tanto, considéranse aceptables para a inxesta diaria segundo a Organización Mundial da Saúde. A fermentación de A. niger é "xeralmente recoñecida como segura" (GRAS) pola FDA dos EUA. A. niger é tamén considerado unha posible nova fonte de pigmentos de grao alimentario naturais.
Pónor
Os pónores atópanse en todo o mundo en rexións kársticas. Existen varios lugares en países en centro e sueste de Europa (Croacia, República Checa, Hungría, Rumania, Montenegro) co nome de «Ponor» por estaren asociadados con esas aberturas kársticas. Hai importantes pónores nos Cárpatos, nos Alpes Dináricos, en Grecia, Turquía e en varios estados do sur dos EE.UU.
O termo ponor foi instituído como un termo xeolóxico internacional para unha grande entrada de auga ao subsolo en terreos cársticos. A palabra pónor deriva de nora, da lingua protoeslava, que significa pozo ou buraco. En francés pónor úsase no eido da acuicultura; en galego é sumidoiro.
Aspergillus niger
Usos industriais
A. niger produce moitos encimas útiles para o catabolismo de biopolímeros para obter nutrientes do seu ambiente. A produción de encimas específicos pode incementarse con propósitos industriais. Por exemplo, a glicoamilase de A. niger utilízase na produción de xarope de millo alto en frutosa e utilízanse pectinases (GH28) na clarificación do viño e sidra. A alfa-galactosidase (GH27), un encima que degrada certos azucres complexos, é un compoñente do Beano e outros produtos que diminúen a flatulencia. Outro uso de A. niger na industria biotecnolóxica é a produción de variantes que conteñen isótopos magnéticos de macromoléculas biolóxicas para análises de resonancia magnética nuclear. Aspergillus niger tamén se cultiva para a extracción do encima glicosa oxidase, usado no deseño de biosensores da glicosa, debido á súa alta afinidade pola β-D-glicosa.
Na industria alimentaria, A. niger tamén se cultiva para illar o encima frutosiltransferase para producir frutooligosacáridos (FOS). Os FOS utilízanse para fabricar alimentos funcionais e baixos en calorías debido á capacidade característica dos FOS para o cultivo lento de microorganismos patóxenos nos intestinos. Estes alimentos teñen fibras prebióticas entre outras propiedades promotoras da saúde. A. niger non é o único organismo que produce o encima frutosiltransferase, pero produce o encima a taxas favorables para a produción industrial. Un uso específico de A. niger na industria alimentaria é aproveitar a súa capacidade de producir encimas como a carbohidrase e a celulase, que se utilizan frecuentemente na industria dos alimentos mariños para retirar a masa visceral de ameixas e durante o procesamento e retirada do duro exoesqueleto externo das gambas da súa carne interna comestible.
Aspergillus niger pode crecer en solucións orixinadas en minas de ouro que conteñen complexos de ciano-metal co ouro, prata, cobre, ferro e cinc. O fungo tamén xoga un papel na solubilización de sulfuros de metais pesados. A. niger tamén remedia a drenaxe ácida de minas pola biosorción de cobre e manganeso.
Toxicidade
A. niger produce unha ampla variedade de metabolitos secundarios, algúns dos cales son micotoxinas chamadas ocratoxinas, como a ocratoxina A. A contaminación por fungos filamentosos, como A. niger, ocorre frecuentemente en uvas e produtos derivados das uvas orixinando contaminación por ocratoxina A (OTA). A OTA, unha micotoxina clinicamente relevante, pode acumularse nos tecidos humanos e causar diversas condicións de saúde graves. As posibles consecuencias do envelenamento por OTA son os danos renais, insuficiencia renal e cancro, e a Unión Europea estableceu niveis máximos permisibles de OTA en diversos alimentos, a diferenza da FDA norteamericana que non os estableceu.
Patóxeno de plantas
Aspergillus niger pode causar infeccións do mofo negro en certos legumes, froitos e hortalizas, como cacahuetes, uvas e cebolas, polo que este fungo é un contaminante común dos alimentos. Este ascomiceto filamentoso ten tolerancia aos cambios de pH, humidade e calor, prosperando nun intervalo de temperaturas entre 15 e 53 °C. Estas características fan que as infeccións por A. niger sexan unha causa común de podremia poscolleita en froitas e hortalizas, que pode ocasionar significativas perdas económicas á industria alimentaria. A infección por A. niger en plantas pode causar unha redución da xerminación das sementes, brote de plántulas, e elongación de raíces e talos, causando que a planta morra antes da maduración.
Patóxeno humano
A. niger é patóxeno para os humanos. A asperxilose é unha infección fúnxica causada por esporas de especies de Aspergillus do exterior e interior das casas. Debido a ser tan ubicuo, as esporas de A. niger son comunmente inhaladas polo ser humano no ambiente que o rodea. A infección por asperxilose acostuma a producirse en persoas co sistema inmunitario comprometido ou con condicións de saúde preexistentes como asma e fibrose quística. Os tipos de asperxilose son a asperxilose broncopulmonar alérxica, a sinusite por Aspergillus alérxica, infección por Aspergillus fumigatus resistente a azol, a asperxilose cutánea e a asperxilose pulmonar crónica. De todas as especies de mofos Aspergillus, unhas 40 especies poden causar problemas de saúde en persoas inmunocomprometidas. A asperxilose é especialmente frecuente entre traballadores da horticultura que a miúdo inhalan po de turba, que pode ser rico en esporas de Aspergillus niger. O fungo atopouse tamén en momias exipcias e pode ser inhalado cando as moven ou manipulan. A otomicose, que é unha infección fúnxica superficial do conduto auditivo externo, é outro trastorno que pode orixinarse polo crecemento de mofos Aspergillus como A. niger. As otomicoses causadas por A. niger están frecuentemente asociadas con danos mecánicos no epitelio do conduto auditivo externo e membrana timpánica e preséntase a miúdo en pacientes que viven en climas tropicais. A. niger raramente é causa de pneumonía comparado con outras especies de Aspergillus, como Aspergillus flavus, Aspergillus fumigatus e Aspergillus terreus.
Palmeán, Monteseiro, A Fonsagrada
Palmeán é un lugar da parroquia de Monteseiro, no concello lugués da Fonsagrada, na comarca da Fonsagrada.
Proximidades Ferrol
miniatura|dereita|Un tren na [[estación de Ferrol.]] miniatura|dereita|Mapa da rede. Proximidades Ferrol é un servizo de Proximidades Renfe entre as cidades galegas de Ferrol e Ortigueira, ambas na provincia da Coruña. O trazado é o da liña Ferrol-Oviedo, que é de vía única non electrificada.
Vilanova, Barcia de Mera, Covelo
Vilanova é un lugar da parroquia de Barcia de Mera, no concello pontevedrés de Covelo, na comarca da Paradanta. Segundo o Instituto Galego de Estatística, en 2021 tiña 17 habitantes, dos cales 7 eran homes e 10 eran mulleres.
William E. Thornton
William Edgar Thornton, nado en Faison, Carolina do Norte, o 14 de abril de 1929 e falecido o 11 de xaneiro de 2021, foi un astronauta estadounidense que formou parte das misións STS-8 e STS-51-B.
Traxectoria
Thornton graduouse en física e doutorouse en medicina pola Universidade de Carolina do Norte en 1952 e 1953 respectivamente. Foi seleccionado como astronauta pola NASA en agosto de 1967, participando nas misións STS-8 e STS-51-B. Pasou un total de 13,05 días no espazo.
Vilanova, Maceira, Covelo
Vilanova é un lugar da parroquia de Maceira, no concello pontevedrés de Covelo, na comarca da Paradanta.
O Loureiro, Campo, Covelo
O Loureiro é un lugar da parroquia de Campo, no concello pontevedrés de Covelo, na comarca da Paradanta.
A Bouciña, Campo, Covelo
A Bouciña é un lugar da parroquia de Campo, no concello pontevedrés de Covelo, na comarca da Paradanta.
Vilela, San Xoán de Lóuzara, Samos
Vilela é un lugar da parroquia de San Xoán de Lóuzara no concello lugués de Samos na comarca de Sarria.
Eliades Ochoa
Comezos
Naceu o 22 de xuño de 1946 en La Loma de la Avispa, na localidade de Songo - La Maya, na provincia de Santiago de Cuba. Neto de José Salinas, un inmigrante galego, e fillo de campesiños que tocaban o tres, comezou a tocar a guitarra aos seis anos de xeito autodidacta.
Santo Sidro, San Xoán de Lóuzara, Samos
Santo Sidro é un lugar da parroquia de San Xoán de Lóuzara no concello lugués de Samos na comarca de Sarria.
Brañas, Pacios, A Fonsagrada
Brañas é un lugar da parroquia de Pacios, no concello lugués da Fonsagrada, na comarca da Fonsagrada.
Ferreirola, Pacios, A Fonsagrada
Ferreirola é un lugar da parroquia de Pacios, no concello lugués da Fonsagrada, na comarca da Fonsagrada.
Eliades Ochoa
Comezos
Creceu escoitando sons montunos e guarachas, igual que os seus irmáns, que tamén tocaban a guitarra e cantaban. Nacer no campo cubano, escoitar as anécdotas da época e asistir ás festas campesiñas, deu como resultado unha arte totalmente autodidacta cun marcado estilo, que lle permitiu ser compositor e arranxador de cancións propias. Aos 11 anos tocaba polas rúas de Santiago de Cuba a cambio dunhas moedas, ao tempo que realizaba pequenos traballos como o de limpabotas ou repartidor de xornais.
Traballo na radio e Casa de la Trova
Trala chegada da Revolución Cubana comezou a traballar no mundo da radio, realizando durante unha década o programa Trinchera agraria, de música campesiña. En 1971 deixou a radio e comezou a tocar na Casa de la Trova, onde formou parte do Quinteto de la Trova e posteriormente do Septeto Típico Oriental.
Cuarteto Patria
En 1978 Pancho Cobas propúxolle substituílo á fronte do Cuarteto Patria, no que entrou finalmente a principios de 1979. Eliades asimilou o repertorio de Patria e transformou o formato orixinal do grupo engadindo novos sons, así como percusión, guitarras, bombos, chocallos, claves, e máis tarde contrabaixo, trompetas e algún traballo vocal. O seu estilo como guitarrista deulle un selo distintivo ao grupo. En 1979 foron seleccionados como Mellor Grupo de Música Tradicional Cubana e en 1980 participaron no Festival Internacional da Canción de Varadero. Ese mesmo ano gravaron o seu primeiro disco nos estudios Siboney de Santiago de Cuba co título Harina de maiz criolla.
En 1986 a través de Pancho Cobas, Eliades coñeceu a Compay Segundo, que se afastara da interpretación musical e se dedicaba á composición musical e á elaboración de puros. Compay entregou a Eliades un casete con algunhas cancións para incorporar ao repertorio do grupo, entre as que se atopaba "Chan Chan". A partir dese momento o cuarteto interpretou temas de Compay, que tamén se sumou a algunhas presentacións como as feitas en Martinica, Guadalupe ou Santo Domingo. Ambos músicos cultivaron unha grande amizade que derivou no regreso de Compay ao panorama musical cubano. En 1989 Compay participou como convidado do Grupo Patria no Smithsonian Folklife Festival de Washington DC, onde recibiron un recoñecemento pola difusión da cultura tradicional cubana. Tras estes encontros realizouse a gravación do segundo disco do grupo, titulado "Chanchaneando con Compay Segundo".
Con Patria realizou xiras por numerosos países de América e Europa e incluso polo Xapón, recibindo discos de ouro e platino polas súas altas cifras de vendas.
Buena Vista Social Club
En 1996 o guitarrista e produtor Ry Cooder viaxou á Habana para participar nun proxecto de fusión entre músicos africanos e cubanos. Con todo, os africanos non puideron chegar á illa por problemas migratorios, polo que Ry aproveitou a oportunidade para encontrar, xunto co seu fillo Joachim, artistas cubanos para unha gravación de sons tradicionais. Eliades Ochoa foi un dos músicos que participou na xuntanza, da que saíu o álbum Buena Vista Social Club, no que participaron tamén outras personalidades da música cubana como o propio Compay Segundo, Juan de Marcos González, Rubén González, Raúl Planas, Pío Leyva, Ibrahim Ferrer, Puntillita ou Omara Portuondo.
O traballo foi todo un éxito e gañou o premio Grammy na categoría de mellor interpretación latina tropical en febreiro de 1998. Dous meses despois foi presentado en directo en Ámsterdam, con dúas actuacións. En xullo produciuse a terceira e última actuación da formación ao completo, no Carnegie Hall de Nova York. A formación do grupo, a gravación do traballo e as actuacións foron gravadas polo director de cine Wim Wenders, e incluídas nun filme documental titulado do mesmo xeito que o álbum, Buena Vista Social Club, que foi nomeado ao Premio Óscar ao mellor documental na 72ª edición dos galardóns.
A Pucariña, Monteseiro, A Fonsagrada
A Pucariña é un lugar da parroquia de Monteseiro, no concello lugués da Fonsagrada, na comarca da Fonsagrada.
Paredes, San Xoán de Lóuzara, Samos
Paredes é un lugar da parroquia de San Xoán de Lóuzara no concello lugués de Samos na comarca de Sarria.
Bustofrío, San Xoán de Lóuzara, Samos
Bustofrío é un lugar da parroquia de San Xoán de Lóuzara no concello lugués de Samos na comarca de Sarria.
Cascardoso, Campo, Covelo
Cascardoso é un lugar da parroquia de Campo, no concello pontevedrés de Covelo, na comarca da Paradanta. Segundo o Instituto Galego de Estatística, en 2021 tiña 15 habitantes, dos cales 6 eran homes e 9 eran mulleres.
A Costa, Campo, Covelo
A Costa é un lugar da parroquia de Campo, no concello pontevedrés de Covelo, na comarca da Paradanta.
Vilar do Robledo, Santalla, Samos
Vilar do Robledo é un lugar da parroquia de Santalla no concello lugués de Samos na comarca de Sarria.
Leituego, Pacios, A Fonsagrada
Leituego é un lugar da parroquia de Pacios, no concello lugués da Fonsagrada, na comarca da Fonsagrada.
Bustelo, Campo, Covelo
Bustelo é un lugar da parroquia de Campo, no concello pontevedrés de Covelo, na comarca da Paradanta. Segundo o Instituto Galego de Estatística, en 2021 tiña 4 habitantes, 4 homes.
Mourisco, Pacios, A Fonsagrada
Mourisco é un lugar da parroquia de Pacios, no concello lugués da Fonsagrada, na comarca da Fonsagrada.
Teixeira, Pacios, A Fonsagrada
Teixeira é un lugar da parroquia de Pacios, no concello lugués da Fonsagrada, na comarca da Fonsagrada.
A Ladeira, Campo, Covelo
A Ladeira é un lugar da parroquia de Campo, no concello pontevedrés de Covelo, na comarca da Paradanta.
Mareta West
Mareta N. West, nada en Elk City, Oklahoma, o 9 de agosto de 1915 e finada o 2 de novembro de 1998,  foi unha xeóloga estadounidense que na década de 1960 escolleu o lugar do primeiro pouso lunar tripulado, o Apollo 11. Foi a primeira muller astroxeóloga. Os seus restos incinerados foron lanzados ao espazo.
Traxectoria
West naceu o 9 de agosto de 1915. West era dun pobo de Oklahoma de terceira xeración pois os seus avós se mudaran ao territorio indio en 1889.
Graduouse cunha licenciatura en xeoloxía na Universidade de Oklahoma, onde foi membro da irmandade Kappa Kappa Gamma.
Carreira
Na década de 1940, West traballou como xeóloga na industria do petróleo e do gas antes de converterse na primeira muller xeóloga contratada polo Servizo Xeolóxico dos Estados Unidos en Arizona. Foi a primeira muller astroxeóloga. Mareta escolleu o lugar do primeiro pouso lunar tripulado do Apolo 11 e continuou traballando para as posteriores misións Apolo na selección de lugares de aluaxe.
Enterro no espazo
Os seus restos incinerados lanzáronse ao espazo a bordo dun foguete SpaceLoft-XL o 28 de abril de 2007 como parte do primeiro intento comercial de lanzar restos humanos para un "enterro" lunar. Este foi un lanzamento suborbital e os restos foron recuperados máis tarde. Un segundo intento de lanzar os cascallos fíxose o 2 de agosto de 2008 a bordo dun foguete Falcon 1. O destino previsto deste voo era a órbita baixa da Terra, pero o foguete fallou dous minutos despois do lanzamento.
Santalla, Santalla, Samos
Santalla é un lugar da parroquia de Santalla no concello lugués de Samos na comarca de Sarria.
Carracedo, O Padrón, A Fonsagrada
Carracedo é un lugar da parroquia do Padrón, no concello lugués da Fonsagrada, na comarca da Fonsagrada.
Pacios, Pacios, A Fonsagrada
Pacios é un lugar da parroquia de Pacios, no concello lugués da Fonsagrada, na comarca da Fonsagrada.
Barcia, Campo, Covelo
Barcia é un lugar da parroquia de Campo, no concello pontevedrés de Covelo, na comarca da Paradanta. Segundo o Instituto Galego de Estatística, en 2021 tiña 22 habitantes, dos cales 12 eran homes e 10 eran mulleres.
O Outeiro, Campo, Covelo
O Outeiro é un lugar da parroquia de Campo, no concello pontevedrés de Covelo, na comarca da Paradanta. Segundo o Instituto Galego de Estatística, en 2021 tiña 4 habitantes, dos cales 2 eran homes e 2 eran mulleres.
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, que é unha parte alta ou elevación do terreo.
Invernal, O Padrón, A Fonsagrada
Invernal é un lugar da parroquia do Padrón, no concello lugués da Fonsagrada, na comarca da Fonsagrada.
Vilardongo, O Padrón, A Fonsagrada
Vilardongo é un lugar da parroquia do Padrón, no concello lugués da Fonsagrada, na comarca da Fonsagrada.
Elio Vittorini
Elio Vittorini, nado en Siracusa o 23 de xullo de 1908 e finado en Milán o 12 de febreiro de 1966, foi un escritor italiano.
Arctotheca calendula
Arctotheca calendula é unha especie de planta herbácea pertencente á familia das asteraceae, orixinaria de Provincia do Cabo en Suráfrica. Está listada como maleza en California e é unha especie invasiva en Australia. En Galicia está catalogada como especie invasora. miniatura|No seu hábitat. miniatura|Vista da planta. miniatura|Flor.
Descrición
É unha planta rastreira, perenne ou anual que crece en rosetas e envía estolóns que poden estenderse polo chan rapidamente. As follas están cubertas de pelos de la branca, especialmente na súa parte inferior. As follas son lobuladas ou dentadas profundamente. Peludos talos levan flores con pequenos pétalos de cor amarela que ás veces teñen unha tinguidura púrpura ou verde ou amarela rodeada de raios brancos que se estende lonxe dos centros de flores.
Usos
Cultívase como planta ornamental pola súa cuberta vexetal atractiva, pero ten un gran potencial invasivo cando se introduce a unha nova área. A planta pode reproducirse vexetativamente ou por sementes. As sementes teñen máis probabilidades de converterse en maleza, arraigando máis facilmente nos sitios espidos ou lugares con escasa vexetación ou áreas perturbadas do chan.
Taxonomía
Arctotheca calendula foi descrita por (L.) Levyns e publicada en Journal of South African Botany 8(4): 284. 1942.
Número de cromosomas de Arctotheca calendula (Fam. Compositae) e taxóns infraespecíficos: 2n=18
Arctotheca: nome xenérico que deriva das palabras gregas: arktos = "oso pardo" e theke = "caso, cápsula, recipiente"", alusivo ao denso e lanudo tomento das cipselas dalgunhas especies.
calendula: epíteto latíno que significa "de longa vida".
San Pedro, Campo, Covelo
San Pedro é un lugar da parroquia de Campo, no concello pontevedrés de Covelo, na comarca da Paradanta. Segundo o Instituto Galego de Estatística, en 2021 tiña 32 habitantes, dos cales 17 eran homes e 15 eran mulleres.
Parada, Santalla, Samos
Parada é un lugar da parroquia de Santalla no concello lugués de Samos na comarca de Sarria.
Lourido, Casteláns, Covelo
Lourido é un lugar da parroquia de Casteláns, no concello pontevedrés de Covelo, na comarca da Paradanta. Segundo o Instituto Galego de Estatística, en 2021 tiña 51 habitantes, dos cales 35 eran homes e 26 eran mulleres.
Fortuniano
dereita|miniatura|Sección estratotipo e punto de límite global (GSSP) do límite [[Ediacárico-Cámbrico na Reserva Ecolóxica de Fortune Head, Terra Nova, Canadá.]]
O Fortuniano ou Fortuniense é un piso xeolóxico, que marca o comezo do Fanerozoico, o Paleozoico e o Cámbrico. É o primeiro dos dous pisos e idades do Terreneuviano.
Etimoloxía
Toma o nome de Fortune Head, no extremo norte da península de Burin, Terra Nova, no Canadá.
O Padrón, O Padrón, A Fonsagrada
O Padrón é un lugar da parroquia do Padrón, no concello lugués da Fonsagrada, na comarca da Fonsagrada.
A Costa, Casteláns, Covelo
A Costa é un lugar da parroquia de Casteláns, no concello pontevedrés de Covelo, na comarca da Paradanta. Segundo o Instituto Galego de Estatística, en 2021 tiña 67 habitantes, dos cales 36 eran homes e 31 eran mulleres.
Michel Butor
Michel Butor, nado o 14 de setembro de 1926 en Mons-en-Barœul, preto de Lille (Nord), e finado o 24 de agosto de 2016 en Contamine-sur-Arve (Alta Savoia), foi un poeta, novelista, profesor, ensaísta, crítico de arte e tradutor francés, coñecido pola novela La Modification (1957), obra destacada do Nouveau roman.
Traxectoria
Estudou literatura, filosofía e filoloxía en París. Desde 1975 ocupou a cátedra de literatura francesa moderna en Gante, Bélxica.
Glaciación Gaskiers
Os depósitos atribuídos ao Gaskiers, asumindo que foron todos depositados ao mesmo tempo, atopáronse en oito paleocontinentes separados, que nalgúns casos estaban preto do ecuador (a unha latitude de 10-30°). A sección de 300 m de grosor que leva ese nome atopada en Gaskiers (Terra Nova) está chea de rochas intercaladas no depósito (dropstones) estriadas. Os seus valores isotópicos δ13C son realmente baixos (arredor do 8‰), o que concorda cun período de anormalidades ambientais. O estrato descansa xusto por riba dos fósiles máis vellos da biota de Ediacara, o que orixinou suxestións inicias como que o paso da glaciación puido achaiar o camiño para a evolución destes estraños organismos. Métodos de datación máis axeitados mostraron que hai de feito un oco de 9 millóns de anos entre as diamictitas e os microfósiles de hai 570 millóns de anos.
Gamiz, Santalla, Samos
Gamiz é un lugar da parroquia de Santalla no concello lugués de Samos na comarca de Sarria.
KK Vojvodina
O Košarkaški klub Vojvodina (serbio: Кошаркашки клуб Војводина) é un club profesional de baloncesto serbio con sede na cidade de Novi Sad, Voivodina. Fundado en 1948, o equipo disputa os seus partidos como local no SPC Vojvodina, pavillón con capacidade para 6 987 espectadores. Actualmente compite na Košarkaška liga Srbije, máxima categoría do baloncesto serbio.
Historia
No ano 1945 creouse unha sección de baloncesto dentro do club de ximnasia Sloga, pero só comezou a participar en competicións oficiais en 1948, polo que 1948 é considerado o ano oficial da fundación do club. O KK Vojvodina recibiu o seu nome actual en decembro de 1950, e en 1952 pasou de ser unha sección a un club propoiamente dito. En 1962, o equipo debutou na Segunda Liga Federal, obtendo un destacábel terceiro posto. Na temporada 1974−75 o Vojvodina debuta na Primeira Liga Federal de Iugoslavia, mais só permaneceu na categoría unha temporada ao finalizar en 13º lugar (de 14) con 7 vitorias por 19 derrotas. En 1981 o club trasládase ao seu actual pavillón, o SPENS. En 1988, baixo a dirección de Dušan Ivković o club regresou á máxima categoría.
O club continuou coa competición na Primeira Liga da República Federal de Iugoslavia, mais xa na primeira temporada o club descendeu. Volveu á elite na temporada 1994−95, pero volveu descender de novo. Após outro ascenso e descenso máis, o club entrou en varios procesos de fusión con outros equipos coa idea de salvar, sen éxito, o baloncesto de Novi Sad. Durante a década de 2000 e comezos de 2010, o club foi tamén coñecido como o Vello Vojvodina para distinguirse do Vojvodina Srbijagas un novo club da cidade que xogou na máxima categoría do baloncesto serbio entre 2000 e 2016. Durante esta etapa, o Vojdovina funcionou como equipo reserva do Srbijagas. Despois da desparición do novo club en 2016, o Vojvodina recibiu a moitos dos seus xogadores e ascendeu á Liga de Baloncesto de Serbia para a temporada 2017-18.
Reserva Natural de Scandola
A Reserva Natural de Scandola atópase na costa oeste da illa francesa de Corsica, dentro do Parque Rexional de Corsica. A reserva creouse en 1975. O parque e a reserva recoñecéronse polas Nacións Unidas como Patrimonio da Humanidade da UNESCO desde 1983 pola súa beleza, a súa rica biodiversidade e maquis.
Localización
A reserva de Scandola está situada na costa oeste de Corsica entre Punta Muchillina e Punta Nera e inclúe o cabo Girolata e o cabo Porto. A reserva abrangue unha superficie de 19,19 km² dos cales 9,19 km² son terra e 10 km² son mar.
Características físicas
A reserva conta con dous sectores, a enseada Elpa Nera e a península de Scandola. Os cantils irregulares e escarpados conteñen moitas grutas e están flanqueados por numerosos farallóns e illotes e calas case inaccesibles, como Tuara. A costa tamén destaca polos seus cantís, area de praias e promontorios vermellos.
Macronecminos
A dos braquicneminos (Brachycnemina) é unha suborde de cnidarios antozoos da orde dos zoantarios.
Descrición
A suborde foi descita en 1891 polo biólogo, antropólogo e etnólogo británico Alfred Cort Haddon e o entomólogo australiano M. E. Shackleton.
Familias
A suborde comprende as cinco familias seguintes:
Reserva Natural de Scandola
Características físicas
A reserva ten un clima mediterráneo, con veráns quentes e secos. A temperatra media anual máxima é de 28 graos C, mentres que a temperatura mínima media é de 3 graos C.
Biodiversidade
A zona costeira ao redor da Reserva Natural de Scandola ten céspedes abertos na parte superior dos cantils e maquis altos, aínda que degradouse polos incendios históricos e a agricultura. Moitas especies de lagartos, serpes, paxaros e gecos rexístrasen no parque. O Precious coral vive na zona litoral directamente fronte á costa, e as fortes correntes no golfo de Porto permiten que se congreguen un gran número de peixes. Houbo noutrora unha poboación de foca monxe mediterránea en perigo de extinción na costa da reserva natural, pero desapareceron.
Protección
En 1930 aprobouse unha lei que prohibía a destrución ou modificación do Parque Rexional de Corsica. A reserva natural de Scandola está estritamente protexida para devolver a zona ao seu estado natural.
Casares, Santalla, Samos
Casares é un lugar da parroquia de Santalla no concello lugués de Samos na comarca de Sarria.
Pica mauritanica
Pica mauritanica é unha especie de ave paseriforme da familia dos córvidos, unha das sete comprendidas no xénero Pica.
Descrición
A especie foi descrita en 1845 polo maxistrado e naturalista afeccionado francés Alfred Malherbe.
Sinónimos
Ademais de polo nome actualmente válido, a especie coñeceuse tamén polos sinónimos:
Etimoloxía
Para a do xénero, ver Pica.
O epíteto específico, mauritanica, é o nominativo feminino singular do adxectivo latino mauritanicus, -a, -um, "de Mauritania", en alusión á súa área de distribución, nas provincias do Imperio romano Mauritania Tingitana e Mauritania Cesariense, no actual Magreb.
Características
Pódese distinguir da pega común (Pica pica, da que en tempos foi considerada unha subespecie), por ter unha pequena carúncula azul, lisa, tras o ollo, a zona branca do ventre máis curta, as ás máis curtas e a cola máis longa.
Filoxenia
Un estudo de filoxenético publicado en 2017 descubriu que Pica mauritanica diverxeu a partir dun antepasado común co clado que contén a todos os demais membros do xénero Pica.
Lista de composicións de Erik Satie
Nesta páxina figura unha lista de todas as obras compostas por Erik Satie.
Chaín, Paradavella, A Fonsagrada
Chaín é un lugar da parroquia de Paradavella, no concello lugués da Fonsagrada, na comarca da Fonsagrada. Segundo o IGE, en 2022 tiña 13 habitantes (6 homes e 7 mulleres).
O Retiro, Paradavella, A Fonsagrada
O Retiro é un lugar da parroquia de Paradavella, no concello lugués da Fonsagrada, na comarca da Fonsagrada. Segundo o IGE, en 2022 estaba despoboado.
Castañosín, Piñeira, A Fonsagrada
Castañosín é un lugar da parroquia de Piñeira, no concello lugués da Fonsagrada, na comarca da Fonsagrada.
A Calzada, Paradavella, A Fonsagrada
A Calzada é un lugar da parroquia de Paradavella, no concello lugués da Fonsagrada, na comarca da Fonsagrada. Segundo o IGE, en 2022 tiña 2 habitantes (1 home e 1 muller).
A Airexa, Piñeira, A Fonsagrada
A Airexa é un lugar da parroquia de Piñeira, no concello lugués da Fonsagrada, na comarca da Fonsagrada.
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, o lugar da igrexa.
A Boucisca, Piñeira, A Fonsagrada
A Boucisca é un lugar da parroquia de Piñeira, no concello lugués da Fonsagrada, na comarca da Fonsagrada.
Francos, Suñide, Samos
Francos é un lugar da parroquia de Suñide no concello lugués de Samos na comarca de Sarria.
Toponimia
Segundo Nicandro Ares de Francos di J.M. Piel que ten un dobre significado, o de individuos procedentes da Francia ou o de homes libres, alén de descendentes dun home chamado Franco.
Telegrafía
right|upright=0.9|miniatura|Réplica do telégrafo óptico de [[Claude Chappe en Litermont preto de Nalbach, Alemaña]] A telegrafía (do grego τῆλε tele, "distancia", e γράφειν graphein, "escribir") é a transmisión a longa distancia de mensaxes escritas, sen o transporte físico das letras que compoñen a mensaxe.
Os primeiros sistemas telegráficos foron ópticos, utilizando sinais remotos, como os sinais de fume ou os sistemas de semáforos máis sofisticados de Chappe. No século XIX aparece o telégrafo eléctrico, en que a transmisión se fai mediante impulsos eléctricos a través dun cable e logo a telegrafía sen fíos, que usa a radio.
Nun sentido xeral, o termo "telegrafía" tamén inclúe as formas máis modernas de transmisión de información, como o fax, o correo electrónico e as redes informáticas en xeral.
Primeiras sinalizacións
Enviar mensaxes a distancia é unha práctica antiga. Un dos exemplos máis antigos son as torres de sinalización da Gran Muralla China. No 400 a.C., os sinais podían ser enviados por lumes de balizamento ou tambores. No 200 a.C. desenvolveuse a sinalización complexa mediante bandeiras e coa dinastía Han (200 a.C.-220 d.C.) os sinalistas tiñan a posibilidade de escoller luces, bandeiras ou disparos para enviar sinais. Coa dinastía Tang (618-907) podía enviarse unha mensaxe a 1100 quilómetros en 24 horas. A dinastía Ming (1368–1644) engadiu artillería aos posibles sinais. Aínda que a sinalización era complexa (por exemplo, empregábanse bandeiras de diferentes cores para indicar a forza do inimigo), só se podían enviar mensaxes predeterminadas. O sistema de sinalización chinés estendíase moito máis alá da Gran Muralla. As torres de sinalización afastadas da muralla utilizáronse para avisar rápido dun ataque. Outras construíronse aínda máis lonxe como parte da protección das rutas comerciais, especialmente a Ruta da Seda.
Os sinais con lume foron moi utilizados en Europa e noutros lugares con fins militares. O exército romano fixo un uso frecuente deles, do mesmo xeito que os seus inimigos, e aínda existen restos dalgunhas das estacións. Rexistráronse poucos detalles dos sistemas de sinalización europeos e mediterráneos e das posibles mensaxes. Un dos poucos dos que se coñecen detalles é un sistema inventado por Aeneas Tacticus (século IV a.C.). O sistema de Tacticus tiña potas cheas de auga nas dúas estacións de sinal que se drenaban sincronizadas. A anotación nunha escala flotante indicaba que mensaxe se estaba a enviar ou recibir. Os sinais enviados mediante fachos indicaban cando comezar e deixar de escorrer para manter a sincronización.
Ningún dos sistemas de sinalización comentados anteriormente son verdadeiros telégrafos no sentido dun sistema que poida transmitir mensaxes arbitrarias a distancias arbitrarias. As liñas de estacións de retransmisión de sinalización poden enviar mensaxes a calquera distancia requirida, mais todos estes sistemas están limitados nunha ou outra medida no rango de mensaxes que poden enviar. Un sistema como o semáforo de bandeiras, cun código alfabético, pode enviar calquera mensaxe, mais o sistema está deseñado para a comunicación de curto alcance entre dúas persoas. Un telégrafo de ordes, usado para enviar instrucións desde a ponte dun barco á sala de máquinas, non cumpre os dous criterios; ten unha distancia limitada e un conxunto de mensaxes moi sinxelo. Só se describiu un antigo sistema de sinalización que cumpra estes criterios. Ese era un sistema que usaba o cadrado de Polibio para codificar un alfabeto. Polibio (século II a.C.) suxeriu usar dous grupos sucesivos de fachos para identificar as coordenadas da letra do alfabeto que se transmite. O número de fachos sostidos sinalaba o cadrado da reixa que contiña a letra. Non hai ningún rexistro definitivo de que o sistema chegase a empregarse, mais hai varias pasaxes en textos antigos que algúns pensan que o suxiren. Holzmann e Pehrson, por exemplo, suxiren que Livio está describindo o seu uso por Filipe V de Macedonia no 207 a.C. durante a Primeira Guerra de Macedonia. Nada máis que se puidese describir como un verdadeiro telégrafo existiu ata o século XVII. Posiblemente o primeiro código de telégrafo alfabético da era moderna se deba a Franz Kessler que publicou o seu traballo en 1616. Kessler usou unha lámpada colocada dentro dun barril cunha persiana móbil accionada polo sinalista. Os sinais observáronse a distancia co telescopio recentemente inventado.
Vasco Pratolini
Vasco Pratolini, nado o 19 de outubro de 1913 en Florencia e finado o 12 de xaneiro de 1991 en Roma, foi un escritor italiano.
Telegrafía
Telégrafo de tambores
En varios lugares de todo o mundo desenvolveuse un sistema de transmisión de mensaxes de aldea en aldea empregando tambores. Isto desenvolveuse especialmente en África. No momento en que os europeos chegaron a África, a velocidade de transmisión das mensaxes era máis rápida que calquera sistema europeo existente que empregaba telégrafos ópticos. O sistema africano de tambores non era alfabético. Pola contra, as batidas seguían os tons da linguaxe. Isto facía que as mensaxes fosen altamente ambiguas e o contexto era importante para a súa correcta interpretación.