cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Baredo, Baiona
Historia
O 16 de outubro do 1936 foron fusilados no lugar nove veciños miñoranos, no punto coñecido desde entón como A Volta dos Nove.
O 25 de marzo do 2012, celebrouse o Bicentenario da declaración da Parroquia de Baredo; outorgándolle o Concello de Baiona a Medalla de Ouro ós veciños de Baredo.
Patrimonio
Posúe un núcleo rural moi ben conservado no que se poden ver camiños empedrados e casas típicas de labranza. Do seu patrimonio histórico destaca o sitio calcolítico de Loudrelos.
No barrio do Cabreiro está a Fonte do Cabreiro. Tamén destaca a cruz de Malta de pedra que se atopa na entrada da casa reitoral, que foi rescatada do poboado medieval de San Cosme.
Orixes
Apenas hai referencias escritas sobre a orixe da parroquia. No lugar de Cresteláns existen restos dunha calzada romana. O topónimo Baredo aparece na documentación antiga escrito como Varedo. Segundo Xoán Martínez Tamuxe, podería derivar da raíz prerromana *Bar ("cume", "altura") e segundo o profesor Antonio Losa, provén da palabra "band" (correo, estación de correo ou lugar de paso do correo), ademais engádese que existen os topónimos de Portela e Portelos.
Senda fluvial do regato das Tres Regueiras - Muíños de Baredo
miniatura|O faro de Silleiro. O río Fraga, tamén chamado Regato das Tres Regueiras, nace preto do Monte de Baredo e desemboca en Porrido. Nos seus últimos metros, localízase un paseo de madeira que discorre á beira do río. Coma outros tantos ríos galegos, posuía varios muíños de auga, utilizados para moer o gran. Dos oito, reconstruíronse tres (Acugulado de Arriba, Acugulado do Medio e Acugulado de Abaixo), os outros cinco están en pésimas condicións.
OSI
Por OSI pode referirse a:
Baredo, Baiona
Senda fluvial do regato das Tres Regueiras - Muíños de Baredo
A ruta, sinalizada con paneis, discorre por unha paraxe de ámbito natural, aínda que afectada polo urbanismo. Ten un gran valor etnográfico e biolóxico, principalmente aves coma avelaionas, mouchos de orellas, lavandeiras brancas, rabirrubios, gaivotas, corvos mariños...; anfibios coma ras verdes, píntegas comúns, píntega rabilongas..., e flora: xestas, toxos, fento e a especie invasora: lirio de auga (tamén chamada cala). Tamén se completa con pequenos roedores, coma ratos, toupas e ourizos cacho e algún que outro aguanón e o omnipresente eucalipto.
A Virxe da Cela
miniatura|Baterías militares no Cabo Silleiro, na costa baredá. Segundo a tradición, a imaxe da Virxe da Cela chegou por mar no século XVI. Logo de que o rei Henrique VIII de Inglaterra ordenase queimar e destruír todas as estatuas relixiosas no seu país, algunhas foron lanzadas ao mar. A imaxe foi atopada na Arquiña, e despois foi levada ata á Cela, onde se levantou unha pequena ermida. Porén, a imaxe foi trasladada a Baíña, onde estaba a igrexa parroquial, mais segundo a lenda o carro de bois que levaba a Virxe non daba avanzado, e a figura quedou en Baredo. En 1812 rematouse a igrexa actual, na que se segue venerando.
Ademais da Virxe da Cela, na parroquia tamén se venera á Virxe do Carme e a San Roque.
Il viaggio a Reims
Il viaggio a Reims é unha ópera en dous actos con música de Gioachino Rossini e libreto en italiano de Luigi Balocchi, baseado en parte en Corinne, ou L'Italie de Germaine de Staël. O seu título completo é Il viaggio a Reims, ossia L'albergo del giglio d'oro (ou en galego, A viaxe a Reims, ou o Hotel da flor de lis de ouro). Foi estreada no Va ser estreada no Théâtre-Italien de París, o 19 de xuño de 1825 con Giuditta Pasta como Corinna e as mellores voces da época, foi a última ópera de Rossini en italiano (tódalas súas obras posteriores foron en francés) e estreouse co título Le voyage à Reims, ou l'Hôtel du Lys-d'Or.
Foi escrita para a celebración da coroación do rei Carlos X de Francia en 1825, a obra foi aclamada polos críticos como unha das mellores composicións de Rossini. É unha ópera esixente, con 14 solistas (tres sopranos, unha contralto, dous tenores, catro barítonos, e catro baixos), e é por iso polo que non se representa con frecuencia.
Foz do Iguaçu
miniatura|Foz do Iguazú. Foz do Iguazú (en portugués Foz do Iguaçu) é unha cidade do estado brasileiro de Paraná. A súa poboación estimada o 2011 era de 255.900 habitantes.
Il viaggio a Reims
Il viaggio a Reims non ten opertura. O que se chama abertura, deriva dun conxunto de danzas en Le siège de Corinthe (1826), unha das que Rossini reformara a partir das danzas no final de Il viaggio a Reims, é unha invención do século XX ou unha atribución errónea. En 1938 publicouse en Milán, nunha revisión de Giuseppe Piccioli, que foi estreada no Teatro alla Scala o 5 de novembro de 1938, dirixida por Richard Strauss. Máis tarde foi gravada repetidamente como a suposta abertura de Il viaggio a Reims, ata que finalmente a partitura orixinal da ópera se puido reconstruír.
O compositor máis tarde reutilizou unha boa parte da música para Le comte Ory.
Foz do Iguaçu
Esta situado no municipio as Cataratas do Iguazú e o Encoro hidroeléctrico de Itaipú.
Selección de rugby de Escocia
A Selección de rugby de Escocia representa a Escocia en torneos internacionais de rugby. O rugby en Escocia está regulado pola Unión de Rugby Escocesa (SRU). O equipo ocupa o noveno posto na lista mundial da IRB e forma parte tamén do British and Irish Lions (un combinado formado por xogadores de tódalas nacións das Illas Británicas que xoga partidos de exhibición cada certo tempo). Anualmente toman parte no torneo das Seis Nacións e participa na Copa do Mundo de Rugby, que ten lugar cada catro anos.
O rugby escocés data de 1871, cando gañaron a Inglaterra no primeiro partido internacional de rugby en Raeburn Place (Edimburgo). Dende que comezou en 1883, Escocia compite no Cinco Nacións gañando o campionato de pleno dereito en 14 ocasións, incluíndo o último torneo das Cinco Nacións en 1999, e compartindo outros 8. No ano 2000 a competición aceptou a un sexto participante, Italia, o que deu lugar ao Seis Nacións. Dende este troco Escocia non volveu nunca gañar o torneo. A Copa do Mundo de Rugby celebrou a súa primeira edición en 1987 e Escocia competiu até o de agora en tódalas ocasións, a última en 2007. O mellor posto do XV do Cardo nesta competición foi en 1991, onde perderon cos All Blacks no partido polo terceiro posto.
Escocia ten unha grande rivalidade coa selección inglesa. Compiten anualmente pola Calcutta Cup coma parte do torneo das Seis Nacións. Os escoceses son os actuais posuidores do trofeo trala súa vitoria por 15 a 9 no Seis Nacións de 2008 no Murrayfield. Porén, nos últimos anos, Escocia conseguiu poucas vitorias fronte o seu Auld Enemy (vello inimigo), gañando só catro veces dende 1990. Ademais lonxe da súa última vitoria en Inglaterra, que foi en 1983.
O primeiro encontro internacional
miniatura|right|300px|Escocia vs Inglaterra, 1871. O primeiro encontro internacional do equipo de Escocia de rugby ten lugar contra Inglaterra o domingo 27 de marzo de 1871. Este non só é o primeiro partido de Escocia senón o primeiro encontro internacional endexamais disputado. O partido xogouse en Raeburn Place, na cidade de Edimburgo (Escocia). Os do Cardo venceron aos ingleses por 4 a 1 diante de 4.000 espectadores.
Encontros británicos e barullo (1870-1889)
170px|dereita|miniatura|Mapa de Escocia e das [[Illas Británicas]] miniatura|dereita|250px|Os Originals, primeiros All Blacks 250px|dereita|miniatura|Springboks en 1906 O desquite entre os equipos de Escocia e Inglaterra tivo lugar sobre o terreos dos últimos, no Oval de Londres. Inglaterra gañou o partido por 8 a 3. O seguinte partido entre as dúas nacións foi no Hamilton Crescent de Glasgow cun empate a 0 puntos. Os dous equipos atopáronse de novo dous anos máis tarde, o luns 23 de febreiro de 1874, con vitoria inglesa por 3 a 1.
Irlanda debutou na competición internacional nun encontro conta Inglaterra en 1875 (derrota dos irlandeses por 7 a 0). Gales debutou un pouco máis tarde tamén contra Inglaterra en 1881, Irlanda en 1882 e Escocia en 1883. Os enfrontamentos entre Escocia e Gales comezaron o 8 de xaneiro de 1883 en Raeburn Place (Edimburgo) vencendo os do Cardo por 9 a 3. É a primeira edición do hoxe torneo das Seis Nacións, o Torneo británico de rugby 1882-1883.
É xa en 1884 cando estes catro equipos enfróntanse todas na mesma tempada, aínda que en efecto falta un partido da edición de 1882-1883 para que o Torneo sexa disputado completamente. As edicións de 1885, 1887 e 1889 non son completadas debido a problemas entre distintas federacións.
Os ingleses son excluídos das edicións de 1888 e 1889 do Torneo debido ao seu rexeitamento a unirse á International Rugby Board.
Novos adversarios (1900-1909)
Escocia perdeu contra o País de Gales. o primeiro partido do Torneo británico de rugby do 1900, os galeses son os grandes dominadores deste decenio, con xogadores coma Billy Bancroft, Jehoida Hodges, Willie Llewellyn, Gwyn Nicholls ou Billy Trew. Escocia porén, empata con Irlanda obtendo un partido nulo e perde outra vez, esta vez contra Inglaterra en Inverleith (Edimburgo).
Un equipo representante de Nova Zelandia fixo unha xira pola Gran Bretaña en 1905, eran os chamados Originals. O termo All Blacks é utilizado por primeira vez nesta ocasión. A xira é todo un éxito para os Originals, só perdendo unha soa vez contra Gales en Cardiff por 3 a 0. Escocia recibiu aos neozelandeses o 18 de novembro de 1905 en Inverleith, perdendo por 7 a 12.
En 1906, Escocia perdeu dous encontros do Torneo, e despois outro equipo internacional fai unha xira polas Illas Británicas, trátase dos Springboks, a selección de rugby de Suráfrica. Neste torneo fixeron historia e gañaron o seu característico nome, porén, perderon contra Escocia.
Durante o período de 1900 a 1909, a selección de Escocia disputou 32 partidos contra cinco nacións, conseguindo 17 vitorias (13 derrotas, 2 empates), é dicir, un 53% de éxito. Gañaron sete dos dez partidos xogados contra o XV da Rosa e seis de dez contra os irlandeses. Os do Cardo gañaron catro torneos neste tempo: 1901, 1903, 1904 e 1907 (con tres triplas coroas obtidas) e porén, contra Gales perden sete encontros, gañando só tres dun total de dez encontros disputados. Por último destacar a súa derrota contra os All Blacks e unha vitoria contra os Springboks.
1919 - 1939
Os encontros internacionais de rugby disputáronse en Inverleith até 1925, ano no que a SFU merca un terreo e constrúe o primeiro Estadio de Murrayfield, o cal é inaugurado o 21 de marzo de 1925. A comezos desta tempada o Scottish Football Union (SFU) pasa a coñecerse coma Scottish Rugby Union (SRU). En 1925, Escocia vence a Francia en Inverleith (25-4), ao País de Gales en Swansea (24-14) e a Irlanda en Dublín (14-8). A Inglaterra de Wavell Wakefield, que viña de gañar os Grand Slam de 1923 e 1924, vai disputar o partido definitivo do Torneo contra os escoceses en Murrayfield, enchéndose o estadio con 70.000 seareiros. O partido foi moi igualado, gañando finalmente os escoceses 14 a 11 e obtendo por primeira vez na súa historia o Grand Slam.
En 1926 Escocia converteuse na primeira nación europea en gañar en Twickenham (Londres) a Inglaterra, o que supuxo a fin da "idade de ouro" dos do XV da Rosa. En contraposición, o XV do Cardo gañou o seu segundo torneo consecutivo, compartido cos irlandeses. O torneo das nacións de 1927 é unha repetición do de 1926, con tres vitorias, unha derrota fronte Irlanda, e a vitoria final compartindo o trofeo cos de XV do Trevo. O 17 de decembro de 1927, Escocia recibe a Australia e imponse 10 a 8.
O 19 de marzo de 1938, os do XV do Cardo conducidos por Wilson Shaw desprazáronse a Inglaterra dentro do Torneo. Escocia consegue cinco ensaios conta un, sendo este o partido máis destacado de Wilson Shaw, autor de dous ensaios e orixinando un terceiro. Escocia gañou así o seu segundo partido en Twinckenham despois da vitoria de 1926. Este foi o primeiro partido internacional televisado.
1947 - 1985
Despois dunha interrupción debido á segunda guerra mundial, retómase o Torneo das Cinco Nacións en 1947 coa participación de cinco nacións, xa que Francia é admitida despois do torneo de 1939. O 1 de xaneiro xaneiro de 1947 Francia recibe a Escocia, gañando 8 a 3. O Torneo é difícil para os do Cardo, que logo de rematar con catro derrotas faise cunha nova Culler de Madeira. Os australianos de xira a finais de ano tamén se impoñen.
No torneo das cinco nacións de 1948, Escocia logra gañar a franceses e ingleses a domicilio, terminando con dúas vitorias e outras tantas derrotas.
A edición de torneo de 1972 quedou incompleta : o País de Gales e os escoceses rexeitaron viaxar a Irlanda por mor dunhas cartas recibidas con ameazas anónimas, supostamente por parte do IRA.
Gordon Brown foi sinxelamente un dos mellores segunda liña europeos de despois da guerra. Broon frae Troon é o membro máis importante dos cinco de fronte que endexamais tivo Escocia: Ian McLauchla, Frank Laidlaw, Sandy Carmichael, Alastair McHarg e Gordon Brown. E son estes cinco a pedra angular do equipo que transformou Murrayfield nunha fortaleza impenetrábel.
Entre o 1 de marzo de 1971 e o 31 de decembro de 1975, o equipo de Escocia perde unha soa vez na casa, só contra os All Blacks por 14 a 9 en 1972. En 1984 conseguiron o Grand Slam.
Gavin Hastings, Rei de Escocia (1986-1995)
Na primeira xornada do Cinco Nacións de 1986, Garvin Hastings falla o golpe de envío (toque directo), os franceses xogan rapidamente e marcan o seu primeiro ensaio. Un aínda rapaz Gavin Hastings non está en absoluto abatido, e consegue marcar os seis penaltis da vitoria por 18 a 17 dos escoceses.
Despois duns anos sen acadar nada, 1990 é un ano histórico para os escoceses, con catro vitorias en catro encontros. O equipo escocés endosoulle un 13 a 10 os do Trevo en Irlanda, un 21 a 0 a Francia 21-0 e despois de gañar por 13 a 9 a Gales, Escocia gaña 13 a 7 ao equipo inglés, que tamén podía levarse o Grand Slam... David Sole, John Jeffrey, Finlay Calder, Derek White son os patróns e Gavin Hastings é a vedette... os escoceses venceron 13 a 7 e acadaron o Grand Slam. O 10 de novembro de 1990, enfróntanse oficialmente a Arxentina por primeira vez e impóñense 49 a 3.
1996-1999
En 1999 Escocia gaña o último torneo no que participan as Cinco Nacións, incorporándose ao ano seguinte a selección italiana. Sendo este ademais o último título dos escoceses até o día de hoxe. O torneo comezou cunha vitoria fronte os Dragóns Vermellos 33 a 20 na casa, unha derrota a domicilio contra Inglaterra (que perdería contra Gales o último partido), e dúas vitorias, unha contra Francia moi axustada, por 33 a 34, diante de 78.724 espectadores no Stade de France en París e unha última contra Irlanda en Murrayfield.
Os anos escuros (2000-2008)
Cunha vitoria no torneo de 2000, o resultado non é precisamente bo, mesmo se se impuxeran aos ingleses no último encontro. O de 2001 comeza bastante mal tralas derrotas fronte Francia e Inglaterra, e un empate cos galeses. Despois de gañar a Italia por 23 a 19 o partido fronte a Irlanda é aprazado por unha epizootia (unha enfermidade contaxiosa que ataca a un número pouco habitual de animais ao mesmo tempo e lugar, que se propaga con rapidez) de febre aftosa. O 22 de setembro os irlandeses perden en Escocia por 32 a 10, privándose a obtención do Grand Slam.
O cardo
miniatura|O thistle (cardo), o símbolo de Escocia. O cardo é a flor nacional, e tamén o símbolo do equipo equipo de rugby de Escocia. De acordo coa lenda o cardo gardián xogou un papel moi importante na defensa de Escocia no ataque nocturno por parte dos dinamarqueses, posto que un dos invasores pisou un cardo e emitiu un berro de dor, alertando así aos defensores escoceses.
A divisa
A locución latina Nemo me impune lacessit ("Wha daur meddle wi me?, "Ninguén me fere impunemente" en galego) é unha antiga divisa dos Reis de Escocia, e tamén da primeira orde de cabalería escocesa, da Máis Antiga é Mais Nobre Orde do Cardo e da Garda Escocesa (as dúas últimas "pertencentes" ao monarca).
O himno
miniatura|Os xogadores escoceses durante o himno antes de comezar o partido. O himno Flower of Scotland é o que sen vén utilizando nos partido da selección antes dos partidos, coma himno non oficial de Escocia, dende 1990. Foi escrito por Roy Williamson do grupo the Corries en 1967, e adoptado pola SRU (Federación Escocesa de Rugby) para substituír o God Save the Queen, himno do Reino Unido, tamén utilizado polos ingleses. No primeiro ano que se utilizou The Flower of Scotland coma himno, no campionato das Cinco Nacións, Escocia chegou ao partido decisivo invicto, xogándose o partido decisivo polo título e o Gran Slam fronte a Inglanterra. Esta combinación foi explosiva e os escoceses venceron por 13 a 7, levándose o título.
O equipamento
Escocia tradicionalmente levou xerseis azul mariño, pantalóns albos e medias azuis. Porén, o uniforme recente, fabricado por Canterbury of New Zealand, ten os pantalóns tamén azul mariño. O patrocinador da selección adoitaba ser The Famous Grouse, unha marca de whisky escocés cuxo logo levaban na camisola e nos pantalóns. En Francia, onde o patrocinio por parte de compañías de bebidas espirituosas está prohibido por lei, o logotipo habitual era substituído polas siglas "TFG". Cando Escocia é o equipo de casa e o rival xoga habitualmente de cores escuras, Escocia usa o seu segundo equipamento. Tradicionalmente era unha camisola branca con pantalóns e medias azuis mariños. Durante un breve período, cando Cotton Oxford era o patrocinador da camisola, o xersei albo trocouse por un laranxa brillante con aros azuis nas mangas. A primeira vez que se usou foi fronte o New Zealand Māori, o 4 de novembro de 1998. Este xersei foi substituído polo tradicional branco dous anos despois. Tamén durante ese patrocinio o púrpura foi inserido na vestimenta tradicional azul, o que foi unha desviación significativa das tradicionais cores azul e branco, aínda que o púrpura estaba inspirado na flor do cardo.
O 3 de setembro de 2007 anunciouse que a compañía do presidente do Rangers F.C., Sir David Murray, será o novo patrocinador da selección, investindo 2,7 millóns de libras esterlinas (arredor de 2,9 millóns de euros) nos próximos tres anos. Isto puxo fin á relación durante 17 anos do equipo con The Famous Grouse, compañía que pese a todo segue moi ligada á selección sendo o principal patrocinador "espiritual", xa que paga un décimo do que aportaba antes para que a Federación Escocesa de Rugby non se afilie con ningún outro produtor de whisky.
Alba
Hai xa tempo que se vén levando a cabo unha campaña que o nome en gaélico escocés de Escocia, "Alba", apareza na roupa da selección de rugby. Dende 2005, a Federación de Rugby apoia o uso de gaélico escocés na camisola dos seus equipos en recoñecemento do rexurdimento da lingua en Escocia.
Os primeiros encontros a domicilio
De 1871 a 1925 o equipo de Escocia disputou os seus encontros internacionais nunha manchea de estadios antes de instalarse finalmente no seu estadio habitual, o Murrayfield. O primeiro encontro internacional entre equipos nacionais de rugby foi no estadio Raeburn Place. Localizado en Edimburgo, esta cancha veu como o equipo escocés vencía a Inglaterra o 27 de marzo de 1871.
Á procura dun estadio
miniatura|Vista do estadio durante un partido. Forzada a alugar diferentes estadios de crícket para poder xogar partidos, a Federación Escocesa de Rugby (a Scottish Rugby Union, daquela Scottish Football Union) quere resolver dunha vez o problema e atopar un lar onde poder xogar. A súa procura dura sete anos, xa que ningún municipio quere acollelos dicindo que os seareiros chegaban aos partidos coma hordas salvaxes. Por fin, en 1897, adquiren un terreo en Inverleith (un barrio de Edimburgo) pola suma de £3.800, sendo así unha das catro primeiras federacións británicas en posuír o seu propio estadio. O primeiro partido neste lugar é o 18 de febreiro de 1899, cunha derrota do equipo escocés contra Irlanda por 3 a 9. Inverleith acolleu os partidos de Escocia até o 25 de xaneiro de 1925, xa que o XV do Cardo se instalou en Murrayfield (tamén en Edimburgo) o 21 de marzo dese mesmo ano.
Murrayfield
dereita|480 px|miniatura|[[Murrayfield Stadium|Murrayfield.]]
A federación escocesa de rugby adquiriu este terro en 1920 ao Edinburgh Polo Club e construíu o primeiro estadio de Murrayfield que foi inaugurado o 21 de marzo 1925. O primeiro partido disputado en Murrayfield foi entre o quipo de Escocia e o de Inglaterra ante 70.000 espectadores, con vitoria dos escoceses que lograron o seu primeiro Grand Slam.
Durante a segunda guerra mundial, Murrayfield foi utilizado coma almacén pola Royal Air Force, sendo xogados provisionalmente os partido do equipo en Inverleith durante dous anos até 1944, data da fin da requisa da armada.
O estadio acolleu até 104.000 espectadores en 1975, mais a capacidade reduciuse por motivos de seguridade. Un sistema de quecemento do terreo foi instalado a comezos dos anos 90 do século XX estando operativo para a Copa do Mundo de Rugby de 1991, o que permite que os partidos se disputen en mellores condicións durante o inverno.
Copa do Mundo de Rugby
Participacións de Escocia na Copa do Mundo.
Máis partidos coa selección
miniatura|Chris Paterson. A seguinte listaxe recolle os rexistros máis notábeis de partidos xogados coa selección escocesa. A lista inclúe xogadores dos últimos 25 anos, é preciso sinalar que unha clasificación por número de selección non depende só da calidade do xogador senón só do número de partido disputados internacionalmente. Co nacemento da copa do mundo en 1987 a periodicidade dos partidos variou de xeito destacábel. En negra xogadores que seguen en activo na selección de Escocia.
Máis ensaios
miniatura|dereita|Chris Paterson. Ian Smith e Tony Stranger son os xogadores que conseguiron máis ensaios coa selección de Escocia, ámbolos dous xogadores atópanse hoxe en día retirados.
Linguas na-dené
250px|miniatura|dereita|Distribución das linguas na-dene
As linguas na-dené, ou tamén na-dene, nadene ou atapascano-eyak-tlingit, é unha familia de linguas do noroeste do Norte de América.
Características
Está conformada polas linguas tlingit, haida, eyak e o conxunto de linguas atapascanas, como o apache, o navajo e o chipewa, entre outras, aínda que non exista unanimidade entre os lingüistas; así, por exemplo, o haida hai quen non o considera dentro desta familia. En febreiro de 2008 publicouse un estudo que unía a familia na-dené coa lingua ket, pertencente ás linguas ieniseianas. Son linguas tonais.
EPKM
EPKM é a designación dun motor foguete usado como última etapa nos foguetes chineses Longa Marcha 2E.
Características
O motor EPKM foi construído pola Corporación Industrial Gran Muralla China (CGWIC polas súas siglas en inglés) e usa propelente sólido (HTPB) para funcionar. Foi usado no lanzamento dos satélites Echostar 1 e Asiasat 2 e estabilízase mediante rotación a 40 r.p.m.
Antonio Crespo
Antonio Crespo, coñecido como Capitán ou Fotógrafo, finado no Porriño 31 de marzo de 1946, foi un guerrilleiro antifranquista galego.
Traxectoria
En 1936 era capitán de Carabineiros da 5ª Brigada. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 botouse ao monte. En 1945 estaba na comarca de Deza como enlace do Comité Central do PCE. O 14 de novembro de 1945 asaltou o domicilio do cura de Atios (O Porriño) Policarpo Bernárdez Rodríguez, ao que matou dun disparo. Agochouse durante un tempo na zona do Porriño. Foi morto pola Garda Civil na estación do Porriño na madrugada do 31 de marzo de 1946 cando trataba de subir a un tren de mercancías que se dirixía a Madrid. No enfrontamento morreu tamén o garda civil Ángel Lareo Alfonso.
Ana do Reino Unido
Ana do Reino Unido, a Princesa Real , (Anne Elizabeth Alice Louise), nada en Londres o 15 de agosto de 1950, é a única filla da raíña Isabel II do Reino Unido e do seu consorte, o príncipe Filipe de Edimburgo. É a sétima en portar o título de princesa real e a décimo terceira na liña de sucesión ao trono.
Traxectoria
Dende o momento do seu nacemento, o 15 de agosto de 1950, recibiu o título de princesa Ana de Edimburgo, grazas á patente real que o seu avó, Xurxo VI do Reino Unido emitira en 1948 garantindo devandito título aos fillos do duque de Edimburgo.
O seu bautizo celebrouse na Sala de Música do Palacio de Buckingham, o 21 de outubro de 1950.
A princesa educouse no Palacio de Buckingham e despois no internado Benenden en Kent. Este último permitiu á princesa dominar o idioma francés.
Traballo cos cabalos
A princesa mostrou entusiasmo polos cabalos dende unha temperá idade e dedicoulles parte da súa vida. Competiu nos Xogos Olímpicos de Montreal 1976 co equipo británico. Foi presidenta da Federación Ecuestre Internacional entre 1986 e 1994.
Matrimonio e descendencia
A súa voda o 14 de novembro de 1973 co capitán Mark Anthony Phillips na Abadía de Westminster foi televisada a todo o mundo.Tiveron dous fillos: Savannah Phillips (nada o 29 de decembro de 2010) e Isla Phillips (nada o 29 de marzo de 2012).
Mia Tindall (nada o 17 de xaneiro de 2014) e Lena Tindall (nada o 18 de xuño de 2018).
Os seus fillos non recibiron título nobiliario ningún.
O 20 de marzo de 1974 a princesa sufriu un intento de secuestro infrutuoso.
En 1992 separouse do capitán Mark Phillips e casou co vicealmirante Timothy James Laurence, co que segue casada na actualidade.
Aelfwald
Aelfwald (tamén Aelfwald, Alfwald, Elfwald ou Aelfwold) é un antropónimo anglosaxón que pode referirse a:
-1349
Outros
Historia ano a ano
Cefalofinos
miniatura|230px|Cephalophus natalensis. miniatura|230px|Cephalophus nigrifrons. miniatura|230px|Philantomba monticola. miniatura|230px|Sylvicapra grimmia.
Características
Son pequenos antílopes, ás veces moi pequenos, que adoitan dividirse en dous grupos baseados no seu hábitat: cefalofos ou duiqueros de bosque e cefalofos ou duiqueros de matogueira. Todas as especies de bosque habitan nas selvas tropicais da África subsahariana, mentres que o único coñecido de matogueira, Sylvicapra grimmia, ocupa as sabanas arbustivas. Son animais moi tímidos e esquivos que prefiren as zonas con densa cobertura vexetal.
Os membos do primeiro grupo (xéneros Cephalophus e Philantomba) teñen un perfil que lles dá a aparencia de estaren de crequenas, co lombo moi arqueado. Teñe as patas curtas, e proporcionalmente finas, as dianteira a miúdo lixeiramente máis curtas que as traseiras. A cabeza, dirixida cara o chan, presenta unha crista frontal ben desenvolvida, de pelos longos entre os cornos, que chegan a ocultar ás veces. Os cornos, presentes en amnbos os sexos, son curtos (ás veces, moi curtos), rectos, de sección triangular aplanada, e dirixidos cara a atrás, continuando a liña do perfil do fociño. A pelaxe é uniforme, lisa e lustrosa.
O segundo grupo está constituído, como quedou dito, por unha única especie, Sylvicapra grimmia. Esta ten o lombo máis ben recto. A crista entre os cornos está ben desenvolvida. Os cornos (xeralmente presentes só nos machos) son longos, finos, de sección circular, rectos e dirixidos cara a arriba.
En zonas da selva tropical africana, a poboación local caza cefalofos para aproveitar a súa pel, carne e cornos, que alcanzan elevados prezos nos mercados da zona.
O Foxo, As Somozas, As Somozas
O Foxo é un lugar da parroquia das Somozas no concello coruñés das Somozas na comarca de Ferrol. Tiña 25 habitantes no ano 2010 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 13 eran home e 12 eran mulleres.
Cubelles
Cubelles é un municipio costeiro de Cataluña, España, pertencente á provincia de Barcelona. Situado na comarca do Garraf, está a 50 km de Barcelona (é a última poboación costeira da provincia de Barcelona e da comarca do Garraf polo lado sur) e a 40 km de Tarragona.
Comunicacións
A poboación está comunicada mediante trens de proximidade con Barcelona (45 minutos de traxecto) cada media hora. A estación do ferrocarril atópase a metade de camiño entre o centro da vila e as praias.
As principais vías de acceso de entrada e saída de Cubelles son desde a comarcal C-31 ou a través da autoestrada Pau Casals C-32, que ten saída no municipio.
Río Magre
Curso
O Magre nace no planalto de Utiel a 1.100 msnm, ao sur de Camporrobles, pasa polas localidades de Utiel e Requena ( ambas dúas na comarca da Plana de Utiel) cun caudal escaso e entra na Foia de Bunyol e na Ribera Alta, onde pasa por Real de Montroi, Alfarb e Carlet, para desembocar no Xúcar máis abaixo de Algemesí, pola que també é denominado como a rambla de Algemesí. A súa conca comprende unha área de 1.543,7 km².
IFR Automotive
A compañía fundouna o enxeñeiro Ignacio Fernández, enxeñeiro que traballara para Mitsubishi e Prodrive, en 2003, en Reus. A compañía toma a marca de "asp", unha palabra española para víbora pirenaica ou Vipera aspis.
Río Magre
Explotación
Cáptanse augas do Magre con intensidade para regadíos desde o seu curso alto. No concello de Iàtova (ou Yátova en castelán), no curso medio, en zona de gran desnivel, está contido por medio do encoro de Forata. O uso para iirigación e a presa ten evitado os efectos dos fortes desbordamentos do río, característicos en tempos pasados, e evidente na grande anchura do seu leito (a maior parte do tempo seco) no tramo final onde chega a alcanzar máis de 200 m.
IFR Automotive
Fernández decidiu crear un coche "foguete" que, por un lado, cumpría as normas FIA e, por outro, podería aprobarse para o seu uso na cidade. Presentado no Salón do Automóbil de Londres de 2008, o IFR Aspid SS era un bipraza equipado con motores de catro cilindros Honda 270 e 404 CV, con ou sen turbocompresor, que tiñan as variantes Sport e SuperSport. O concepto era facer un modelo moi lixeiro, seguindo unha filosofía similar á do Lotus británico.
Río Magre
Protección
Augas abaixo do encoro de Forata está situado a Paraxe Natural de Tabarla, de recente declaración pola Generalitat Valenciana (2007).
IFR Automotive
O seu primeiro modelo, o Aspid, púxose á venda en 2009.
En 2012, IFR presentou o seu segundo modelo, o Aspid GT-21 Invictus, que tiña catro asentos nunha configuración 2+2. A declarada actuación oficial situouno á altura dos mellores deportivos do momento, cunha velocidade máxima superior aos 300 km/h e unha aceleración de 0 a 100 km/h en menos de 3 segundos. Estaba previsto comezar a produción antes de 2014, cun total de 250 unidades, ademais dunha rede europea de 20 concesionarios, pero finalmente non chegou á produción.
Volodymyr Gerun
Volodymyr Gerun, tamén escrito Volodymir Herun (en ucraíno: Володимир Герун), nado o 25 de marzo de 1994 en Dnipro é un xogador profesional de baloncesto ucraíno. Actualmente xoga para o Real Betis Baloncesto da Liga ACB na posición pivote. Na temporada 2017−18 foi o xogador máis valorado da Liga LEB.
Universidade
Nado en Dnipro (Ucraína), Gerun formouse como xogador na Canarias Basketball Academy situada nas Palmas de Gran Canaria. Tras finalizar a súa estapa de formación, asina con 17 anos (temporada 2011−12) polo BC Dnipro da Ukrajina Super-Liha, máxima categoría do baloncesto do seu país natal. Con eles proclamouse campión de Copa, aínda que non participou apenas nos partidos: un en liga e dous na VTB United League. Tras finalizar a tempeorada decide viaxar aos Estados Unidos para asistir a unha das súas universidades. A súa primeira parada sería na Universidade de West Virginia en Morgantown (Virxinia Occidental). Nesta temporada 2012−13, disputou sete partidos (perdeuse seis debido ao regulamente da NCAA por ter xogado a nivel profesional en Ucraína), nos que fixo unha media de 1,2 puntos e 0,7 rebotes. Ao finalizar a temporada foi transferido á Universidade de Portland, situada en Portland (Oregón).
No seu ano júnior (2013−14) cos Pilots de Portland, xogou os 31 partidos que disputou o equipo (ningún como titular) cunha media por partido de 3,4 puntos, 2 rebotes en 11,2 minutos. Destacaron as súas actuacións contra os Oregon State Beavers, onde anotou 9 puntos (todos na segunda parte); contra Michigan State Spartans, con 7 puntos e 7 rebotes (máximo da temporada) e contra Southern Utah Thunderbirds onde anotou 12 puntos (máximo da temporada). Ao ano seguinte, no seu último ano na NCAA, xogou 33 partidos (30 como titular) cunha media de 8,3 puntos (51,5 % en tiros de 2), 5,9 rebotes e 1,1 tapóns en 24,3 minuntos por partido. De feito, finalizou a temporada na West Coast Conference como o 3º en rebotes ofensivos (89), o 8º en rebotes totais (197) e rebotes por partido e o 4º en tapóns totais (39) e tapóns por partido. Entre as súas mellores actuacións destacan os 21 puntos (10-12 de 2 e 1-1 en tiros libres, máxima anotación da súa carreira universitaria), 8 rebotes, 1 asistencia, 1 roubo e 1 tapón en 23 minutos contra SIU Edwardsville Cougars; os 7 puntos (3-11 de 2 e 1-2 en tiros libres), 15 rebotes (máximo da súa carreira universitaria) e 1 tapón en 29 minutos contra Gonzaga Bulldogs ou os 13 puntos (4-9 de 2 e 5-9 en tiros libres), 10 rebotes, 1 asistencia e 1 roubo en 41 minutos contra os San Jose State Spartans. En global, disputou un total de 64 partidos (30 como titular) cos Portland Pilots, facendo unha media de 5,9 puntos e 4 rebotes en 17,7 minutos.
Profesional
Tras non ser seleccionado no Draft da NBA de 2015, asina en decembro de 2015 polo Viten Getafe (equipo vinculado ao Baloncesto Fuenlabrada) de LEB Prata, a terceira cateogría do baloncesto español, sendo esta a súa primeira experiencia como profesional. No equipo xetafense tan só chegou a disputar dous encontros, nos que fixo unha media de 11 puntos, 8 rebotes, 1 asistencia e 2 balones robados en 27,2 minutos. Tras a disputa destes partidos, o Actel Força Lleida da LEB Ouro, a segunda división española, anuncia a súa incorporación o 18 de decembro de 2015. Nesa temporada entrou no mellor quinteto da xornada 18, tras anotar 20 puntos (8-13 de 2 e 4-11 de TL), coller 13 rebotes, dar 2 asistencias, por 3 tapóns e recibir 6 faltas en 30,5 minutos para 30 de valoración na vitoria por 91-84 contra San Pablo Inmobiliaria Burgos.
Internacional
Gerun disputou coas inferiores da selección de Ucraína o Campionato Europeo sub-16 de 2009 en Kaunas (Lituania), o Campionato Europeo sub-16 División B de 2010 en Talín (Estonia) e o Campionato Europeo sub-18 de 2011 en Wrocław (Polonia). No Eurobasket sub-16 de 2009, disputou cinco partidos cunha media de 3,4 puntos e 4,2 rebotes en 15,1 minuntos. Por outra banda, no Eurobasket División B sub-16 de 2010, conseguiu a medalla de prata con oito partidos xogados nos que fixo unha media de 17,3 puntos (58 % en tiros de 2), 9,1 rebotes, 1,8 asistencias e 2,4 tapóns en 28 minuntos. Foi o máximo anotador, reboteador e taponador da selección, sendo ademais escollido MVP da competición. No Eurobasket sub-18 de 2011, disputou nove partidos nos que fixo unha media de 18,2 puntos (52,6 % en tiros de 2), 11,1 rebotes, 1,3 asistencias, 1,9 roubos de balón e 2,1 tapóns en 34,2 minutos. De novo, foi o máximo anotador, reboteador e taponador da selección. Finalizou este campionato como o terceiro máximo anotador, o segundo en rebotes por partido, o primeiro en tapóns por partido, o terceiro en rebotes defensivos por partido (6,9), o segundo en rebotes ofensivos por partido (4,2), o oitavo en porcentaxe de tiros de campo (50 %), o décimo primeiro en procentax de tiros de dous, o sexto en porcentaxe de tiros libres (75,9 %), o segundo en tiros libres anotados por partido (4,6), o primeiro en tiros de dous anotados por partido (6,7), o terceiro en tiros de campo anotados (6,8), o oitavo en faltas recibidas por partido (4,8) e o primeiro en dobres-dobres (5).
Aelle
Aelle, tamén Aelle, Aella, ou Aella é un antropónimo anglosaxón que pode referirse a:
Club Deportivo Cayón
O Club Deportivo Cayón é un club de fútbol español do concello de Santa María de Cayón, en Cantabria. Foi fundado en 1915 e compite no grupo 3 da Terceira División Española. O seu campo é o Estadio Fernando Astobiza, con capacidade para 2.700 espectadores.
Ogi
Ogi (小城市, おぎし, Ogi-shi) é un concello da prefectura de Saga no Xapón. Está situada ao noroeste da rexión de Kyūshū e no centro da prefectura, na illa de Kyūshū. A súa superficie é de 95,85 km² e a poboación de 45.208 habitantes (2009) e ten unha densidade de poboación de 472 h/km².
A cidade de Ogi foi fundado pola fusión de 4 concellos de vila do distrito de Ogi (Ashikari, Ushizu, Ogi e Mikatsuki) no ano 2005.
Xurxo Pérez Pintos
Xurxo Pérez Pintos, nado en Vigo en 1948, é un biólogo galego.
Traxectoria
Estudou Bioloxía na Universidade de Santiago de Compostela. Traballou no departamento de Bioloxía da Universidade Laboral de Ourense e Vigo. Como profesor de ensino secundario foi xefe do departamento de Bioloxía no IES Manuel Antonio de Vigo.
Xunto con Xosé Bouzó Fernández e Paco Martínez levan a cabo anualmente, dende hai máis de trinta anos, os Paseos pedagóxicos, dentro do programa das Xornadas do Ensino de Vigo.
Riley (cráter)
Riley é un cráter de impacto do planeta Venus, e fica exactamente nas coordenadas 14,1° N 72,5° E. Ten 20 km de diámetro, cun pico central de 536 metros de altitude (respecto do chan do cráter) e un chan que o rodea escuro ó radar. O chan do cráter está a unha profundidade duns 580 metros respecto das chairas que rodean ó cráter, e os cumios das cristas dos bordos do cráter están a 1.200 metros sobre o nivel do chan do cráter. Tamén se poden apreciar na imaxe da caixa de información os suaves e extensos depósitos de material que rodean ó cráter.
Recibiu o seu nome en honra a botánica inglesa Margaretta Riley.
Osberht de Northumbria
Osberht, finado o 21 de marzo de 867, foi rei de Northumbria a mediados do século IX.
Traxectoria
As fontes históricas sobre este período de Northumbria son moi limitadas, así que as datas do seu reinado e escendencia son cuestionábeis.
Crónicas
Osberht converteuse en rei despois de que Aethelred II, fillo d'Eanred, fose asasinado. A data exacta da morte de Aethelred non é segura, pero é xeralmente aceptado como o 848. Porén, o cronista Simeón de Durham menciona que "Aethelred, fillo de Eanred, reinou nove anos. Cando foi asasinado, Osbryht asumiu o trono por trece anos", e aclara que o 854 foi "o quinto ano, baixo o reinado de Osberht, o sucesor de Aethelred, a quen deran morte".
Pouco se sabe do seu reinado. Simeón declara que "Osberht se atreveu a se enfrontar á igrexa e tomar terras de Wercewurde e Tillemuthe". A obra Historia de Sancto Cuthberto data a ocupación destas terras durante o ano antes da morte de Osberht. Osberht foi deposto por Aelle, a quen algunhas fontes identifican como o seu irmán.
O grande exército pagán desembarcou en Northumbria no verán de 866, ocupando York o día 21 de novembro. Fontes históricas como Simeón de Durham, a Crónica, anglo-saxoa, Asser e Æthelweard dan versións destes acontecementos. Simeón, na súa obra Historia Regum Anglorum, conta a historia da batalla, o 21 de marzo 867, na que Osberht e Aelle, temporalmente aliados, atoparon a morte a mans dos viquingos: miniatura|220x220px|Moeda do rei Osberht, feita cunha aliaxe de cobre.
O rei Osbehrt pode ter sido enterrado na Thornhill, Yorkshire. Un raro grupo de lápidas dauqla era, unha delas levando o seu nome, foi descuberto en tempos vitorianos no cemiterio da igrexa vella de San Miguel e Todos os Anxos da dita vila, onde aínda están accesíbeis ao público.
Tras a vitoria, os viquingos impuxeron a Ecgberht, rei monicreque, para gobernar Northumbria.
Sagas
A saga Ragnarssona þáttr (A historia dos fillos de Ragnar) engade bastantes máis detalles para a conquista do York. Esta xesta está asociada coa figura lendaria de Ragnar Lodbrok e os seus fillos, Hvitserk, Björn Ironside, Sigurd Serpe-no-Ollo, Ivar o Desosado, e Ubbe. De acordo con estas historias, Ragnar foi capturado e morto por Aella, un feito que levou á invasión de York 866 por un exército liderado polos fillos de Ragnar, que vingaron a súa morte sometendo a Aelle ao ritual da aguia de sangue.
As fontes documentais inglesas, porén, contan que Aelle e Osberht foron mortos en batalla. A Crónica anglo-saxoa declara que "os dous reis morreron alí". A principal figura na suposta vinganza filial recae en Ivar, que ás veces é asociado co líder Ímar, irmán de Amlaíb Conung.
A Crónica anglosaxoa non fai referencia ao xefes viquingos en Northumbria, pero afirma que "Hingwar e Hubba" deron morte ao rei Eadmund (San Edmund), de Anglia Oriental, algúns anos máis tarde. Hubba (Ubbe Ragnarson) é citado por Abbo de Fleury e na obra Historia de Sancto Cuthberto. Pola súa parte, Simeón de Durham lista os seguintes líderes dos viquingos: "Halfdene, Inguar (Ivar o Desosado), e Hubba (Ubbe), Beicsecg, Guthrun (Guthrum o Vello), Oscytell, Amund, Sidroc e outro duque de mesmo nome, Osbern, Frana, e Harold".
Jaume Huguet
miniatura|250px|Retablo de Santo Abdón e San Senén na igrexa de Santa María de Terrassa. miniatura|250px|Retablo do Condestable ou da Epifanía. Jaume Huguet, nado en Valls en 1412 e finado en Barcelona en 1492, foi un pintor gótico catalán. O seu estilo é unha evolución do gótico internacional cara ás innovacións incorporadas dende a pintura flamenga. A súa formación realizouse entre Valencia, Tarragona e Barcelona, mais non se descarta que puidese visitar Sardeña ou Nápoles, que formaban parte da coroa de Aragón. Desenvolveu a súa máxima actividade en Barcelona a partir de 1448, onde creou un obradoiro que practicamente monopolizou a realización de retablos en Cataluña durante a segunda metade do século XV, unha vez mortos Bernat Martorell e Lluís Dalmau. O seu obradoiro estaba formado polos seus discípulos e tamén por membros da familia Vergós con quen mantivo unha estreita relación persoal. Unha parte importante da súa obra perdeuse en revoltas que destruíron as igrexas que contiñan e a maioría do que se conserva son paneis de retablos que estiveron desmontados.
O Museo Nacional de Arte de Cataluña ten a colección máis importante de obras do artista, cunhas 25 pinturas.
Traxectoria
Orixinario dunha familia de tecedores de Valls, á morte do seu pai trasladouse a Tarragona á casa do seu tío Pere Huguet, que era pintor. Cando se trasladan a Barcelona entran en contacto con Bernat Martorell, de xeito que Jaume Huguet coñece as tendencias máis innovadoras da época. Suponse que entre 1440 e 1445 traballou en Zaragoza e, posteriormente, en Tarragona, onde recibiu o influxo do estilo gótico internacional de Lluís Dalmau. Volto a Barcelona, casará en 1454 e a partir de entón comeza o período máis importante da súa obra, na que exhibe un debuxo claro e moi expresivo con fondos dourados e recheos de estuco. Foi presidente do seu gremio entre 1454-1460 e logo entre 1470-1480. Na súa derradeira etapa, as contribucións do seu obradoiro serán superiores ás do mestre, e ademais contará especialmente coa colaboración de diferentes membros da familia Vergós. Logo da súa morte o obradoiro non desapareceu e continuou traballando para acabar os encargos pendentes e aceptando outros novos.
Nikolai Abramov
Nikolai Viktorovič Abramov (Никола́й Ви́кторович Абра́мов) nado o 24 de xaneiro de 1964 en Ladv e finado o  23 de xaneiro de 2016 en Petrozavodsk, foi un fotógrafo, xornalista, tradutor e escritor vepsio, autor do primeiro libro literario en lingua vepsia.
Traxectoria
Pasou a súa infancia na súa aldea natal, e realizou os estudos secundarios na vila de Vingl. Despois formouse na Escola Técnica Topográfica de Leningrado, na Universidade Estatal de Petrozavodsk e na Universidade Pedagóxica Estatal de Carelia. Ao longo da súa vida realizou diversos traballos, dende traballar nunha granxa estatal a dirixir unha casa rural de cultura. Foi correspondente de diversas publicacións como Svirskie Ogni, Finno Ugorskaia Gazeta ou Kto o Chom e editor do mensual en vepsio Kodima. Durante os seus últimos anos traballou na Biblioteca Nacional de Carelia. Foi membro da Unión de Escritores de Rusia dende 1998 e da Unión de Xornalistas de Rusia dende 2003 e directivo da Asociación Internacional de Escritores Ugrofineses e da Unión de Xornalistas da República de Carelia.
Actividade creativa
En 1994 Abramov publicou o primeiro libro literario en vepsio, a colección de poemas Koumekümne koume. Na súa segunda colección publicada en 1999 Kurgiden aig alén da súa propia obra, traduciu poemas de Pushkin, Esenin, Pasternak, Rubtsov, Visotski e Evtushenko. A terceira collección, "Pagiškam, vell" publicouna con tradución ao ruso. A súa poesía, de carácter lírico, céntrase na vida campesiña e na natureza e traduciuse ao ruso, finés, sueco, noruegués, húngaro, estoniano e francés e diversas linguas ugrofinesas de Rusia. En 2013 publicouse unha transcrición dunha selección das súas poesías ao cirílico, o terceiro libro vepsio publicado en cirílico coa finalidade de chegar a aqueles vepsios non familiarizados coa ortografía latina oficial da lingua.
O poeta traduciu clásicos rusos e internacionais como Omar Khayyam, Rabindranath Tagore, William Shakespeare, Paul Verlaine, Lev Tolstoi ou Nikolai Klyuev. Tamén traduciu fragmentos da épica estoniana Kalevipoeg, contos populares komi, e versos e relatos de escritores ugrofineses de Rusia ou mesmo as letras de Yesterday (The Beatles) e We are the Champions (Queen) que cantou Anna Vasilyeva (Yusne) e o grupo carelio "Kantele".
Convención de Montreux
dereita|miniatura|300px|O [[Dardanelos (á esquerda, abaixo), o mar de Mármara (centro) e o Bósforo (á dereita, enriba).]]
A Convención de Montreux sobre o Réxime dos Estreitos é un tratado de 1936 que confire a Turquía o control dos estreitos do Bósforo e do Dardanelos e que regula a actividade militar na rexión. Foi asinado o 20 de xullo do 1936 na cidade suíza de Montreux, e inscrito no rexistro de tratados da "Liga das Nacións" o 11 de decembro dese ano. O acordo permitiu á Turquía remilitarizar os estreitos e impor novas restricións ao paso de navíos belixerantes. Aínda está en vigor, con algunhas emendas.