cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Isaac Rosenberg
Primeira guerra mundial
A súa participación na guerra foi para el unha experiencia terríbel. Sentiuse obrigado a escribir sobre ela e todos os seus poemas desa época están marcados por tons apocalípticos. Foi asasinado na madrugada do 1 de abril de 1918, probabelmente por man dun francotirador en Fampoux, ao nordeste de Arras. Foi enterrado nunha fosa común, pero en 1926 os seus restos foron identificados e enterrados no cemiterio de Bailleul Road East, Saint-Laurent-Blangy, Paso de Calais, Francia.
Legado artístico
esquerda|miniatura| Placa en memoria de Isaac Rosenberg na fachada da biblioteca de Whitechapel Todos os seus poemas foron recollidos no volume póstumo Collected works, publicado en 1937.
Fóra da biblioteca da Whitechapel hai unha placa que conmemora a Rosenberg.
Rosenberg tamén está entre os dezaseis poetas da Primeira guerra mundial conmemorados nunha pedra de lousa colocada o 11 de novembro de 1985 no Poets' Corner na abadía de Westminster.
Paul Fussell, no seu ensaio The Great War and Modern Memory', considerado o maior estudo de referencia para a literatura inglesa da Primeira guerra mundial, identifica o Break of Day in the Trenches de Rosenberg como "o poema máis grande da guerra"
Fire of Love (filme de 2022)
ligazón=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/0/05/KatiaMauriceKrafft.jpg/220px-KatiaMauriceKrafft.jpg|miniatura| Os vulcanólogos Katia e Maurice Krafft Fire of Love é un filme documental estadounidense-canadense de 2022 dirixido, escrito e producido por Sara Dosa. Segue a vida e a carreira dos vulcanólogos Maurice e Katia Krafft.
Sinopse
A película segue a vida e a carreira dos atrevidos vulcanólogos franceses Katia e Maurice Krafft, que finalmente morreron nunha explosión volcánica en 1991, a través de imaxes de arquivo.
Produción
En marzo de 2021, anunciouse que Sara Dosa dirixiría un documental sobre Katia e Maurice Krafft. En xaneiro de 2022, anunciouse que Miranda July sería a narradora.
Estrea
A película estreouse no Festival de Cine de Sundance de 2022, onde gañou o premio de edición Jonathan Oppenheim na categoría de documental estadounidense. Pouco despois, National Geographic Documentary Films adquiriu os dereitos de distribución da película, gañando unha guerra de ofertas contra Netflix, Amazon Studios, Sony Pictures Classics, IFC Films, Universal Pictures e Paramount Pictures. Tamén se proxectou en South by Southwest o 11 de marzo de 2022. En abril de 2022, anunciouse que Neon codistribuiría a película.
António Ramos Rosa
António Vítor Ramos Rosa, nado en Faro o 17 de outubro de 1924 e finado en Lisboa o 23 de setembro de 2013, foi un poeta, tradutor e deseñador portugués.
Biografía
António Ramos Rosa estudou en Faro, non acabando o ensino secundario por cuestións de saúde. En 1958 publicou no xornal «A Voz de Loulé» o poema "Os dias, sem matéria". O mesmo ano saíu o seu primeiro libro O Grito Claro, n.º 1 da colección de poesía «A Palavra», editada en Faro e dirixida polo seu amigo e tamén poeta Casimiro de Brito. Tamén nese ano iniciou a publicación da revista «Cadernos do Meio-Dia», que en 1960 pecha a edición por orde da policía política.
Foi un dos fundadores da revista de poesía Árbore existente entre 1951 e 1953. Ademais colaborou en: Árvore, Cassiopeia, Cadernos do Mei-odía, Poesia Experimental, Cadernos de Hoje, Esprit, Europa Letteraria, Colóquio-Letras, Ler, O Tempo e o Modo, Raiz & Utopia, Seara Nova, Silex, Revista Vértice.
Escribiu nos xornais: A Capital, Artes & Letras, Comércio do Porto, Diário de Lisboa, Diário de Noticias, Diário Popular, O Tempo.
Formou parte do MUD Xuvenil.
Hendrik Enno van Gelder (arquiveiro)
Hendrik Enno van Gelder, nado o 16 de febreiro de 1876 en Ámsterdam e finado o 24 de xuño de 1960 na Haia, foi un arquiveiro e director de museo neerlandés.
Orixe familiar
Hendrik Enno pertencía a unha dinastía de empresarios. O seu pai era Jan Gerrit van Gelder (1850-1917), ata 1899 membro da compañía H. E. van Gelder, dedicada á serraxe e á comercialización de madeira; e a súa nai Jeannette Agnes Beets (1852-1928), filla do profesor Nicolaas Beets (1814-1903).
No gymnasium de Ámsterdam cursou o ensino secundario entre 1888 e 1894.
Carreira
Van Gelder iniciou en 1895 os estudos de Dereito e Ciencias da Administración na Universidade de Ámsterdam e acadou a súa graduación en 1899. Só un ano despois, en 1900, obtivo unha praza de arquivista adxunto na vila de Alkmaar, ao norte do país. En 1906 trasladouse á Haia como arquivista titular e en 1912 pasou a ocupar a dirección do museo de arte moderna desa cidade, o Haags Gemeentemuseum.
En 1918 creouse o Servizo Municipal de Artes e Ciencias, entidade que abranguía os monumentos, o arquivo municipal (ata 1923) e tamén as coleccións do Haags Gemeentemuseum. Van Gelder converteuse no director deste servizo desde a súa creación e ata a súa xubilación en 1941. Nese período construíuse o edificio do museo municipal, do que se encargou o arquitecto Hendrik Petrus Berlage, que se inaugurou en 1935.
Entre 1945 e 1947 foi o presidente da Comisión Nacional de Museos e en 1950 foi nomeado presidente da Comisión para a Promoción das Visitas aos Museos, promovida polo Ministerio de Educación, Artes e Ciencia dos Países Baixos.
Ademais da súa actividade laboral ordinaria, Van Gelder levou a cabo un amplo labor de investigación, que deron lugar a numerosas publicacións no campo da historia e da historia da arte, especialmente no anuario Die Haghe e en Oud-Holland. Desde 1913 ata a súa morte, foi editor desta última revista.
No ámbito familiar, Hendrik Enno casou en 1902 con Johanna Helena Scalongne (1876-1964), con quen tivo catro fillos, entre os que están o profesor de historia da arte Jan Gerrit van Gelder (1903-1980) e o tamén historiador da arte e guitarrista Dirk van Gelder (1907-1990).
César Rodríguez Carril
César Rodríguez Carril foi un avogado e político galego.
Traxectoria
Fillo dunha familia de propietarios de Arzúa. Avogado en Arzúa. Na ditadura de Primo de Rivera foi nomeado alcalde de Melide tomando posesión o 29 de marzo de 1924. Cesou no cargo en 1925. Foi presidente da Mancomunidade de Concellos de Melide, Santiso e Toques en 1927. Na República foi membro da Junta de Partido da Unión Regional de Derechas polo concello de Arzúa, e foi nomeado secretario da URD de Arzúa en febreiro de 1934. Logo do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi nomeado Subdelegado de Orde Público de Arzúa en setembro; en outubro era 1º tenente de alcalde, e foi alcalde en decembro. Volveu ser nomeado alcalde de Arzúa en febreiro de 1942, tomando posesión o 21 de febreiro. Renunciou ao cargo en novembro dese mesmo ano.
Recoñecementos
Unha rúa de Melide leva o seu nome.
Manuel Fernández Guitián
Manuel Fernández Guitián, coñecido como Sacristán, nado en Proendos (Sober) cara a 1895, foi un guerrilleiro antifranquista galego.
Traxectoria
Mecánico. Veciño de Vilaescura. Foi detido como presunto autor de disparos a un garda civil en decembro de 1934; acusado de insulto a forza armada, foi xulgado en consello de guerra en Lugo o 27 de setembro de 1935. Logo do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi detido o 28 de xullo. Preso no cárcere de Monforte, saíu en liberdade o 17 de outubro de 1938. Foi enlace da guerrilla de Xosé Castro Veiga. Reclamado polo xuíz militar de Lugo en marzo de 1953 pola causa 151/52. Foi detido en xaneiro de 1955 acusado de tenencia ilícita de armas, auxilio a bandoleiros e falsificación de selos; en marzo do mesmo ano detiveron aos seus fillos Ramón e Jaime. Foron xulgados en Lugo o 23 de novembro de 1955.
Vida persoal
Casou con Ascensión Vázquez e foi pai de Ramón e Jaime Fernández Vázquez.
Encadernación rústica
miniatura|Exemplo de encadernación rústica ou de folletos. Rústica é un tipo de encadernación de libros de peto na que o interior do libro está cuberto por unha tapa ou pasta branda, xeralmente feita de papel ou cartolina, que se pega ao lombo, en oposición aos libros ou libros de tapa dura.
Folleto (do francés feuillet, o mesmo que folletín) e brochura (do francés brochure, estendido en moitas linguas como o portugués, inglés, catalán, castelán...) tamén é o nome que recibe a serie de operacións que aseguran que o libro recolle as súas follas (cadernos etc.), uníndoas entre si, manual ou mecanicamente, cosendo ou pegando, e finalmente uníndoas entre elas. Este núcleo está pegado a unha tapa branda, feita de papel ou cartón, que se pega ao lombo.
O termo folleto, segundo a UNESCO, aplica a publicacións de poucas páxinas (de 5 a 49, sen contar as portadas).
Colección de moedas
A expresión colección de moedas pode referirse a unha:
JoAnn Hardin Morgan
JoAnn Hardin Morgan, nada en Huntsville (Alabama) o 4 de decembro de 1940,  é unha enxeñeira aeroespacial estadounidense que foi pioneira no programa espacial dos Estados Unidos como a primeira enxeñeira muller da NASA e a primeira muller en obter o cargo de Executivo Sénior no John F. Kennedy Space Center. Polo seu traballo na NASA foi galardoada polo presidente dos Estados Unidos Bill Clinton en 1995 e 1998. Antes do seu retiro en 2003 pasou por diferentes postos de liderado nos 40 anos de programas espaciais da NASA. Morgan foi directora de Relacións Externas e Desenvolvemento de Negocios durante os seus últimos anos no Centro Espacial.
Asemblea Lexislativa de Dacota do Norte
miniatura|Selo do estado de Dacota do Norte
JoAnn Hardin Morgan
Traxectoria
JoAnn Hardin é a maior dos catro fillos de Don e Laverne Hardin, piloto da Armada dos Estados Unidos en Redstone Arsenal durante a Segunda Guerra Mundial. Mentres estaba na secundaria a súa familia mudouse a Titusville (Florida) onde o seu pai traballaba en Cabo Cañaveral como administrador de artillaría no programa de foguetes do Exército dos Estados Unidos. Logo de graduarse na escola secundaria en xuño de 1958 uniuse á Axencia de Mísiles Balisticos da Armada en Cabo Cañaveral como asistente civil de enxeñaría. No inverno de 1958 inscribiuse na Universidade de Florida en Gainesville onde estudou matemáticas. Durante os veráns continuaba traballando en Cabo Cañaveral baixo a mentoría do enxeñeiro Wernher von Braun. Durante o seu traballo como asistente de enxeñaría tivo experiencia como deseñadora de sistemas de lanzamento de foguetes para os primeiros programas de voo da NASA. Logo de licenciarse en  Matemáticas pola Universidade de Jacksonville en Alabama en 1963 foi a traballar para a NASA no Centro Espacial John. F. Kennedy como enxeñeira aeroespacial.
Asemblea Lexislativa de Dacota do Norte
A Asemblea Lexislativa de Dacota do Norte (en inglés, North Dakota Legislative Assembly) é a institución que exerce o poder lexislativo de Dacota do Norte. Conta cun total de 141 lexisladores elixidos por sufraxio universal que se reparten entre as dúas cámaras coas que conta o parlamento: o Senado e a Cámara de Representantes. A súa sede está no Capitolio estatal de Dacota do Norte, en Bismarck.
JoAnn Hardin Morgan
Centro Espacial John F. Kennedy
esquerda|miniatura|JoAnn Morgan durante o lanzamento do Apolo 11 En 1963 comezou o seu traballo a tempo completo no Centro Espacial Kennedy, sendo a única muller enxeñeira durante moito tempo no lugar. Tamén foi a única muller enxeñeira na sala de lanzamento durante a misión Apolo 11 o 16 de xullo de 1969.
Morgan lembra con humor que "durante os primeiros 15 anos traballaba nun edificio sen baño para mulleres", e "foi un gran día cando finalmente houbo un".
Asemblea Lexislativa de Dacota do Norte
Composición
O artigo 4º da Constitución de Dacota do Norte, aprobada cando se incorporou á Unión en 1889, establece as competencias e a estrutura da Asemblea Lexislativa:
Os candidatos a ambas cámaras deben cumprir cos seguintes requisitos: ser maior de 18 anos, residir no estado, cando menos, dende hai un ano e poder votar no distrito polo que concorre.
Proceso lexislativo
miniatura|O Capitolio de Dacota do Norte ([[Bismarck, Dacota do Norte|Bismarck) acolle á Asemblea Lexislativa do estado]] Un lexislador, sexa senador ou representante, pode iniciar o proceso mediante a elaboración dunha proposta. Antes de rexistrala na cámara á cal pertenza, debe redactala coa axuda do Consello Lexislativo para dotala dos requisitos técnicos precisos. Logo procédese á primeira lectura na cámara, a iniciativa é presentada e derivada a un comité parlamentario segundo a súa temática. Nesa fase, o comité valora e debate a proposta, de non ser rexeitada, o proceso lexislativo prosegue e chega ao pleno da cámara. Alí é de novo lida, a segunda lectura, e debátense as emendas, antes de votala. No caso de ser aprobada, envíase á outra cámara, onde o proxecto seguirá o mesmo procedemento, podendo ser modificada. En tal caso, unha vez remata o proceso na segunda cámara, volverá a ser votada na cámara orixinal. Se a cámara orixinal rexeita as mudanzas, constitúese un comité conxunto con membros das dúas cámaras para intentar chegar a un acordo. O texto pactado debe ser votado afirmativamente por ambas cámaras para ser definitivamente aprobado.
Tras superar o voto das cámaras, remítese ao Gobernador para que a asine pero de non concordar con ela pode vetala. Mais nese caso, a Asemblea Lexislativa pode anulalo co voto de dous terzos de ambas as dúas cámaras.
Quilogramo por metro cúbico
O quilogramo por metro cúbico é a unidade de medida derivada do Sistema Internacional de Unidades para a
densidade. Corresponde á masa de 1 kg que ocupa o espazo de 1 m³.
Conversións
1 kg/m3 equivale a:
1 g/cm3 = 1000 kg/m3 = 1 000 000 g/m3 (exactamente)
1 lb/ft3 ≈ 16'02 kg/m 3 (aproximadamente)
1 onza/gal ≈ 7'489 kg/m 3 (aproximadamente)
Relacións con outras unidades de medida
O quilogramo baseouse orixinalmente na masa dun litro (10 -3 m3) de auga, polo que a densidade da auga é duns 1000 kg/m3 ou 1 g/cm3. En química, a unidade de densidade máis utilizada é o g/cm3.
John Sigismund Tanner
John Sigismund Tanner nado en 1705 en Saxonia-Coburgo e finado o 14 de marzo de 1775 en Londres, foi un medallista e gravador de moeda británico que ocupou o posto de gravador xefe da Royal Mint durante os reinados de Xurxo II e Xurxo III.
Traxectoria
Chamado orixinariamente Johann Sigismund, Tanner era orixinario do Ducado de Saxonia-Coburgo, onde na súa xuventude practicou a talladura e o gravado de obxectos como caixas de rapé, seguros de armas de fogo etc. miniatura|[[Reverso (moedas)|Reverso da medalla de prata dedicada a Xurxo II e a súa familia (1732), obra de Tanner]] Chegou a Inglaterra en 1728 e alí gravou as súas primeiras medallas, entre as que destacan a dedicada a Xurxo II e a familia real (1732) e a da Lotaría de Jenergan (1736).
Ao pouco tempo da súa chegada a Londres e por mediación do político John Conduit —daquela Master of the Mint—, acadou axiña un emprego como gravador na Casa da Moeda de Londres (Royal Mint), onde se encargou do deseño e o gravado de varias series de moedas, como axudante de John Croker. Logo da morte deste en 1741, foi nomeado o seu sucesor no posto de gravador xefe da Casa da Moeda de Londres, que ocupou o resto da súa vida. miniatura|Proba do [[anverso dunha moeda de dúas guineas a nome de Xurxo III (1773).]] Entre as moedas obra de Tanner destacan as cuñaxes de ouro de 1739, as de cobre de 1740 e algunhas das de prata de 1743, a nome de Xurxo II. No entanto, a nome de Xurxo III limitouse a gravar algunhas probas, aínda que os cuños das moedas circulantes foron xa obra do seu axudante, Ricard Yeo, dado que os problemas de visión de Tanner o imposibilitaron para se ocupar persoalmente destes mesteres.
Tanner morreu na súa residencia de David Street, en Londres, o 14 de marzo de 1775.
Daniel Castro Barcala
Daniel Castro Barcala, coñecido como Dani Castro, nado nas Pontes o 19 de abril de 1997, é un arqueiro galego que compite en tiro con arco na modalidade de arco recurvo.
Traxectoria
Comezou a practicar tiro con arco xunto á súa irmá Cristina na súa vila natal, no club Sílex, onde tivo como compañeiros entre outros a Miguel Alvariño e Gema Buitrón. Baixo a batuta do adestrador Manuel Buitrón logrou en 2014 o seu primeiro campionato de España en categoría cadete, así como o campionato de Galicia xuvenil de recurvo.
No 2017 trasladouse a Madrid, cunha bolsa para entrar na Academia Blume, onde se puxo ás ordes dos técnicos da Federación Española de Tiro con Arco. En febreiro de 2018 proclamouse campión de España de sala por equipos, xunto a Miguel Alvariño e Vicente Veira, mentres que a nivel individual acabou cuarto. En xullo do mesmo ano, no campionato de España absoluto celebrado en Santander, conseguiu o bronce na categoría individual, por detrás de Alvariño e Pablo Acha. Xunto a eses dous arqueiros integrou a selección española que competiu durante os seguintes anos na Copa do Mundo e os Xogos Europeos de 2019 en Minsk.
Miguel Alvariño gañou inicialmente a praza española para acudir aos Xogos Olímpicos de 2020 en Toquio, pero tralo adiamento destes por mor da pandemia de COVID-19, a Federación puxo a praza de novo en xogo, sendo esta para Dani Castro, que en abril de 2020 gañou a medalla de prata na proba individual da Copa do Mundo celebrada na Cidade de Guatemala. Xa en Toquio comezou disputando a proba de clasificación para a competición de dobres mixto, facendo parella con Inés de Velasco, pero acabando no posto 21º, cando só os 16 primeiros accedían á competición.
Lucy Hay
Lucy Hay, de solteira Percy, nada en 1599 e finada o 5 de novembro de 1660, condesa de Carlisle, foi unha cortesá inglesa coñecida pola súa beleza e enxeño. Estivo involucrada en moitas intrigas políticas durante a guerra civil inglesa.
Traxectoria
Foi a segunda filla de Henry, conde de Northumberland (o famoso "Conde Meigo") e a súa esposa Lady Dorothy Devereux. En 1617, converteuse na segunda esposa de James Hay, primeiro conde de Carlisle. Varios escritores inspiráronse nela, incluídos Thomas Carew, William Cartwright, Robert Herrick e Sir John Suckling, e por Sir Toby Matthew.
En 1626, foi nomeada dama da alcoba da raíña de Inglaterra, Henriqueta María. Pronto se converteu nun favorito da raíña, e participou en dúas das súas famosas masque xogadas.
O seu maior logro foi a oportuna revelación ao seu primo Robert Devereux, terceiro conde de Essex, sobre o arresto previsto polo rei dos cinco membros do Parlamento longo en 1642, o que permitiu que Essex e os demais escapasen. Con todo, parece servir a ambas as partes simultaneamente, traizoando as comunicacións de ambas as partes e facendo un dano considerable ao inflamar as animosidades políticas.
En 1647, uniuse aos intereses do partido presbiteriano moderado, que se reuniu na súa casa, e na segunda guerra civil mostrou un gran celo e actividade na causa real, empeñando o seu colar de perlas por £ 1500 para recadar diñeiro para as tropas de Lord Holland, establecendo comunicacións co príncipe Carlos durante o seu bloqueo do Támese e converténdose en intermediaria entre as dispersas bandas de realistas e a raíña. Como resultado, ordenouse o seu arresto o 21 de marzo de 1649, e foi encarcerada na Torre de Londres, onde mantivo unha correspondencia en código co rei a través do seu irmán, Lord Percy, ata que Carlos foi a Escocia.
Foi posta en liberdade baixo fianza o 25 de setembro de 1650, pero parece que nunca recuperou a súa antiga influencia nos consellos realistas e morreu pouco despois da Restauración.
Na literatura
François de La Rochefoucauld mencionou nas súas Memorias unha anécdota que lle contou Marie de Rohan, na que Lucy Hai roubou uns pendentes de diamantes (un agasallo do rei de Francia a Ana de Austria) que a raíña lle deu a George Villiers, primeiro duque de Buckingham do duque como vinganza porque a amou antes de amar á raíña de Francia. Alexandre Dumas usou máis tarde toda esta historia e, probablemente baseou a Milady de Winter en Lucy Carlisle na súa novela de 1844 Os tres mosqueteiros.
Ela foi o tema do poema subido de ton de Sir John Suckling Sobre o paseo de My Lady Carlisle en Hampton Court Garden.
Rašid Mahalbašić
Rašid Mahalbašić, nado o 7 de novembro de 1990 en Jesenice, Eslovenia, é un xogador austríaco de baloncesto profesional. Actualmente na Liga LEB, onde se desempeña na posición de pivote cunha altura de 2,10 m.
Traxectoria
Nado en Jesenice, unha localidade situada ao norte de Eslovenia, na fronteira austríaca, Mahalbašić comezou a súa carreira como xogador de baloncesto profesional nos Kelag Wörthersee Piraten da Österreichische Basketball Bundesliga, a máxima categoría deste deporte en Austria. En febreiro de 2010 realizou unha proba co Montepaschi Siena da Serie A (LBA) italiana. Após o Adidas Eurocamp de Treviso realizado no verán dese mesmo ano, asina un contrato por seis anos co Fenerbahçe Ülker da Basketbol Süper Ligi e Euroliga. Alí, entre decembro de 2010 e febreiro de 2011, é cedido ao Tofaş S.K., tamén da máxima categoría turca. Durante a súa cesión xoga contra precisamente contra o Fenerbahçe, conseguindo 14 puntos, 2 rebotes, 1 asistencia e 1 tapón. Logo da cesión, volveu ao Fenerbahçe despois da lesión de Mirsad Türkcan, aínda que na seguinte temporada é cedido de novo, esta vez ao Split croata. Após regresar de volta ao equipo turco, en xaneiro de 2012, Mahalbašić rompe a súa vinculación co club e asina co Zlatorog Laško esloveno.
Na temporada 2012−13 asina polo Asseco Prokom da PLK polaca. Alí converteuse nun dos xogadores máis destacados cunha media de 11 puntos e 6,8 rebotes por xogo. Co equipo de Gdynia tamén chegou a súa estrea na Euroliga, onde en 10 encontros conseguiu unha media de 9,1 puntos e 6,8 rebotes por partido. Na temporada seguinte asina polo ČEZ Nymburk checo, onde consegue 10,1 puntos e 6,3 rebotes por partido na competición doméstica e 11,3 puntos e 6,2 rebotes por encontro na Eurocup. Na temporada 2014−15, no BC Astana da VTB United League aumenta os seus rexistros até conseguir 14,6 puntos e 6,6 rebotes por encontro. AO ano seguinte continuou xogando na VTB League, esta vez no Nizhny Novgorod. Ao ano seguinte regresou á liga turca, empezando a temporada no Yeşilgiresun Belediye. Após nove encontros nos que conseguiu facer unha media de 11,2 puntos e 5,9 rebotes, asina polo Real Betis da Liga ACB. Tras finalizar a camapaña, Mahalbašić recala no EWE Baskets Oldenburg da Basketball Bundesliga alemá, onde permanece até 2021. Tras finalizar a súa vinculación, asina co AS Monaco para xogar os play-offs da LNB Pro A. O 22 de xullo de 2021 anúnciase a súa incoporación ao Río Breogán, equipo co que regresa á Liga ACB. No club lucense permance unha temporada, onde axuda ao equipo a disputar a Copa do Rei. Tras finalizar a temporada, o club lucense decide non renovar ao xogador, que asina posteriormente por un equipo da Liga LEB.
Equipos
Rašid Mahalbašić xogou nos seguintes equipos ao longo da súa carreira profesional.
Goberno de Unidade Nacional (Hungría)
O Goberno de Unidade Nacional (en Húngaro: Nemzeti Összefogás Kormánya) é o nome recibido pola autoridade que gobernou Hungría durante a ocupación alemá do país. Nominalmente, o Estado Húngaro (Magyar Állam) foi durante un curto período un satélite da Alemaña nazi, que se formou o 16 de outubro de 1944 despois de que o rexente Miklós Horthy fose apartado do poder por comandos alemáns na "Operación Panzerfaust" Estaba liderado por Ferenc Szálasi e durou apenas uns meses, controlando unicamente unha parte do territorio do país, a que se mantiña baixo ocupación alemá. Durante este curto período, 80.000 xudeus, incluíndo mulleres, nenos e anciáns, foron deportados cara á súa morte.
O país atopábase ocupado por numerosas tropas alemás e era o campo de batalla entre estas e as tropas do Exército Vermello, que xa tomaran o leste do país. Este novo estado, que non pasaba de ser un mero satélite controlado pola Alemaña nazi, substituíu ao Reino de Hungría (Magyar Királyság) que existira ata entón.
Establecemento
Desde a grave derrota sufrida polas tropas húngaras na batalla de Voronezh a mans dos exércitos soviéticos, a participación de Hungría na contenda reduciuse enormemente. As negociacións secretas cos británicos e os estadounidenses continuaron. De acordo coa petición dos aliados occidentais, non houbo contactos cos soviéticos. Consciente das negociacións secretas do primeiro ministro Kállay e temendo que Hungría podería concluír unha paz por separado, en marzo de 1944 Hitler lanzou a Operación Margarethe e ordenou ás tropas alemás ocupar Hungría.
Ante a posibilidade de que Hungría cambiásese de bando e traizoase á Alemaña nazi, Adolf Hitler non dubidou en lanzar a Operación Panzerfaust e facerse co control de Budapest mediante un asalto de comandos e paracaidistas alemáns, a mediados de outubro, cando o rexente Miklós Horthy anunciou o armisticio. Premido polos alemáns e fracasado o intento de cambiar de bando, Horthy nomeou primeiro ministro a Ferenc Szálasi o 16 de outubro de 1944. O Parlamento húngaro aprobou a formación dun Consello de Rexencia (Kormányzótanács). Pola súa banda, o 22 de decembro de 1944, Béla Miklós foi nomeado primeiro ministro do Goberno húngaro que controlaba a metade oriental do país -a ocupada entón pola Unión Soviética- con capital en Debrecen. Miklós era o antigo comandante do primeiro exército de Hungría, á fronte do cal fracasara nos seus esforzos para convencer aos homes baixo o seu mando para que cambiasen de bando. O Consello de Ministros que presidía Miklós era un Goberno interino e mantivo o control nas porcións ocupadas polos soviéticos de Hungría ata o final da contenda.
O novo réxime
En estreita colaboración cos nazis, Szálasi retomou as deportacións de xudeus -malia a súa negativa formal logo das primeiras protestas das embaixadas polos ataques aos seus cidadáns xudeus-, principalmente os do gueto de Budapest, co que miles de xudeus empezaron a ser executados por militantes do Partido da Cruz Frechada. Cincuenta mil deles foron deportados á fronteira austríaca a construír fortificacións e traballar nas fábricas austríacas, onde moitos deles pereceron. Dos aproximadamente oitocentos mil xudeus que residían na Hungría anterior á guerra, só douscentos mil (aproximadamente, o 25%) sobreviviu ao Holocausto. Unha estimación de vinte e oito mil xitanos de Hungría tamén morreron como parte do Porraimos. Algunhas embaixadas de países neutrais, como foi o caso da española con Ángel Sanz Briz á fronte, expediron documentación para protexer a parte da comunidade de Budapest; como algúns destes documentos foron falsificados para estender no posible a extensión das embaixadas, os seguidores de Szálasi comezaron a desprezar esta documentación. Aínda que Szálasi puxo fin ás marchas a pé cara a Austria das columnas de xudeus deportados a finais de novembro, non impediu as atrocidades na capital. Desde comezos de decembro, perdeu o control dos acontecementos en Budapest, tras haberse trasladado ao oeste.
miniatura|260px|[[Ferenc Szálasi (sentado, no centro) e os ministros do seu «Goberno de Unidade Nacional». A maioría do gabinete pertencía ao Partido da Cruz Frechada.]] miniatura|dereita|260px|Membros da [[Partido da Cruz Frechada|Cruz Frechada desfilando polas rúas do centro de Budapest.]]
Szálasi deseñou unha nova orde económica, á que chamou "orde social da Nación de Traballo" (Dolgozó Nemzet Hivatás Rendje). A pesar da situación caótica en que se encontraba Hungría naquel momento, teoricamente Szálasi negouse a comprometer a soberanía do país e, tratou de reter o mando nominal de todas as unidades militares húngaras, incluíndo as unidades locais das SS. Aos alemáns de Hungría, incluso, non se lles permitiu unirse ao Partido da Cruz Frechada. Durante o seu mandato Szálasi dedicou máis tempo aos seus escritos políticos e viaxes polo territorio baixo o seu control que aos asuntos de goberno, que quedaron en mans do seu vice primeiro ministro Jenő Szöllősi. Este era o estado de cosas cando a comezos de decembro o goberno de Szálasi abandonou Budapest ante os recentes avances do Exército Vermello, que xa chegara ás aforas da capital, e se instalou na zona occidental do país. En novembro este alcanzara ás aforas da capital, que quedou cercada o 24 de decembro.
O 4 de decembro, Szálasi visitou a Hitler e tratou en balde de que este accedese a non defender Budapest, para evitar os combates na cidade. Hitler insistiu en crear catro novas divisións SS ademais das dous existentes con soldados húngaros, mentres que Szálasi ofreceu a coroa húngara a Goering, que aceptou aínda que pospuxo a coroación ata que mellorase a situación militar. O 10 de decembro levouse a cabo a evacuación gobernamental de Budapest e o traslado a Sopron e Szombathely, xunto á fronteira alemá. O Parlamento instalouse na primeira localidade, mentres que Szálasi recluír nunha facenda dunha pequena poboación próxima, non sen antes proclamar que as inminentes Nadais serías «as da esperanza». As milicias do partido estenderon o terror, que tamén continuou na capital cercada.
Na capital, cen mil soldados alemáns e húngaros quedaron asediados. O comandante húngaro a cargo da defensa impediu que a súa homólogo das SS asasinase á poboación xudía, pero non impediu as atrocidades das súas propias milicias, que continuaron cos asasinatos. Os intentos alemáns de socorrer a cidade e crebar o cerco fracasaron. O 18 de xaneiro os soviéticos tomaron Pest e os defensores voaron as pontes do Danubio.
O final
Un mes logo da caída de Budapest, durante a Operación "Espertar de Primavera" (Unternehmen Frühlingserwachen), as restantes forzas húngaras do terceiro exército húngaro combateron xunto ás unidades alemás na última grande ofensiva do Eixe contra as Forzas soviéticas. Durante 10 días as forzas do Eixe lograron algúns avances a base de grandes perdas, pero todas estas ganancias perdéronse no prazo de 24 horas durante a contraofensiva soviética, retrocedendo ás posicións anteriores ao comezo da ofensiva.
Entre o16 e o 25 de marzo, os remanentes do terceiro exército húngaro foron dispersados e virtualmente destruídos. Para finais de mes, o resto do exército húngaro estaba destruído e o pouco que quedaba del retirouse a Eslovaquia e Austria ao tempo que as forzas soviéticas ocupaban todo o país. Para o 4 de abril non quedaba nin un só soldado alemán en territorio húngaro. O Goberno de Béla Miklós fíxose cargo nominalmente de todo o país, pero o réxime de Szálasi se mantivo oficialmente ata a súa disolución o 7 de maio de 1945, un día antes de rendición de Alemaña. Szálasi foi capturado por tropas norteamericanas Mattsee o 6 de maio, sendo repatriado a Hungría onde sería xulgado e executado.
Campionato Feminino de Xadrez da URSS
O Campionato Feminino de Xadrez da URSS foi disputado neste país desde 1927 até 1991.
Non se celebrou de maneira regular entre 1927 e 1937 e interrompeuse durante a segunda guerra mundial. En 1950 converteuse nunha competición anual.
Lista de gañadoras
! #  !!  Ano  !! Lugar !! Gañadora !! Puntuación
Galisteo, Mañufe, Gondomar
Galisteo é un lugar da parroquia de Mañufe, no concello de Gondomar na comarca do Val Miñor. Segundo o INE en 2019 tiña 117 persoas empadroadas (65 homes e 52 mulleres).
Descrición
Atópase a 2 km do centro da vila de Gondomar e a 20 metros de altitude sobre o nivel do mar. Está constituída por un conxunto dunhas 90 leiras que limitan ao sur co barrio de San Sebastián, ao leste fai estrema coa Goldra, ao oeste coa Cruz e ao norte co Lameiro.
Patrimonio
Pousa de Gómez. Nos seus estudos sobre o concello de Gondomar, o arquitecto Antonio Soliño Troncoso destácaa como outra “de tantas casas grandes do municipio practicamente desaparecidas por decadencia económica”. Engade que se atopa “vinda a menos e maltratada por sucesivas reformas, posuíu ata a segunda metade do XX un escudo de armas colocado na fachada, xusto sobre as escaleiras que conducen ao corredor. Algunha vez serviu de escenario cinematográfico.”
Na recollida de toponimia realizada en 2015 polo Instituto de Estudos Miñoranos e o Concello de Gondomar, tamén recolleuse o microtopónimo A Fonte do Gómez, situada a 250 metros dirección sueste da pousa, nun pequeno outeiro.
Susan G. Finley
Susan G. Finley, nada en California en 1937, é unha científica empregada do Laboratorio de Propulsión a Chorro da NASA, desde xaneiro de 1958, converténdoa na muller que máis serviu na NASA. Dous días previos ao lanzamento do E, Finley empezou a súa carreira no laboratorio como calculadora humana, calculando a traxectoria do lanzamento a man. En JPL, participou na exploración da Lúa, o Sol, todos os planetas e outros corpos no Sistema Solar.
Traxectoria
Finley estudou na Scripps College, durante tres anos coa intención orixinal de ser arquitecta. O seu coñecemento de enxeñaría era vasto debido aos seus talentos en matemáticas e computación, así que tentou aprender arte, pero máis tarde descubriu que a enxeñaría estaba no seu futuro. Durante a súa experiencia universitaria, ela estudou humanidades o que lle permitiu ser exitosa como enxeñeira de subsistema. Á idade de 21, abandonou a Scripps College para converterse en enxeñeira cun grupo de termodinámica en Convair en Pomona, California.
Carreira
En 1958, Susan Finley comezou no Laboratorio de Propulsión a Chorro en Pasadena, California, como calculadora humana. Este traballo requiriulle realizar a traxectoria de lanzamento do foguete a man. En 1962, foi un cálculo de Finley o que demostrou que o Ranger 3 se desviou da Lúa por 35 000 quilómetros aproximadamente. A chegada dos computadores electrónicos cambiou amodo o que o grupo de mulleres computadoras facían. As mulleres foron preparadas para programar en FORTRAN, a primeira linguaxe desenvolvida para aplicacións científicas. Os enxeñeiros homes non querían estar involucrados na programación durante a década de 1960. Era considerado aínda “traballo de mulleres” e non como parte da descrición do traballo dun enxeñeiro. Durante a súa carreira, Finley facía os cálculos manuais e programas en FORTRAN que formaban parte das misións do JPL á Lúa, Marte, Venus, Mercurio, Xúpiter, Saturno, Urano e Neptuno, nos programas do Ranger, Mariner, Pioneer, Viking, e Voyager. Na década de 1980, cambiouse á área de testeo de software e subsistema de enxeñaría na Rede do Espazo Profundo.
Entre 1990 e 2000, Finley contribuíu ás exploracións do sistema solar do JPL. Finley traballou nas misións da Mars Exploration Rover e desenvolveu tecnoloxía na cal eran enviados tons musicais a diferentes fases de descenso e transmitidas de novo á DSN. Continúa traballando tempo completo para JPL e está involucrada no apoio do DSN para recentes misións.
Konstantinos Theotokis
Stéfanos-Konstantinos Theotokis (en grego Στέφανος-Κωνσταντίνος Θεοτόκης), nado en Corfú o 13 de marzo de 1872 e finado na mesma cidade o 1 de xullo de 1923, foi un escritor e tradutor grego. Está considerado un dos meirandes representantes da escola literaria do Heptaneso.
Traxectoria
Naceu no seo dunha familia aristocrática, marchou a París para estudar filoloxía, matemáticas, medicina e química, malia que non chegaou a diplomarse. Amais do seu grego materno, falaba francés, e era competente en inglés, alemán, italiano, latín e sánscrito.
Ao seu regreso a Grecia, instalouse na casa palacio da familia na localidade de Carusades, preto da cidade de Corfú, onde residu a maior parte da súa vida. Participou como voluntario na revolución de Creta (1896), na Guerra greco-turca de 1897 e na primeira guerra mundial.
Inspirado nas ideas socialistas, foi membro fundador da Agrupación Socialista grega en mais do Círculo Solidario dos Traballadores de Corfú (1910-1914) e loitou pola emancipación da muller.
Morreu de cancro en 1923, con 51 anos.
Ray Kroc
Raymond Albert Kroc, nado en Oak Park (Illinois) o 5 de outubro de 1902 e finado en San Diego (California) o 14 de xaneiro de 1984, foi un empresario estadounidense. En 1954 asociouse cos irmáns Richard e Maurice McDonald para supervisar a expansión nacional da hamburguesería McDonald's, e en 1961 fíxose co control total da empresa. Aínda que non é o fundador de McDonald's, si foi o responsable de que crecese ata converterse na primeira cadea de comida rápida en número de restaurantes.
Traxectoria
Ray Kroc naceu en Oak Park, nunha familia de emigrantes checos de clase traballadora. Durante a primeira guerra mundial falsificou a súa idade para facer un curso de condución de ambulancias na Cruz Vermella, en que coincidiu co aínda descoñecido Walt Disney, mais nunca foi enviado á fronte.
Sen formación académica máis aló do instituto, tivo que dedicarse a distintos negocios ata que nos anos trinta se especializou na venda grosista de vasos de papel. Posteriormente montou a súa propia empresa de vendas, Prince Castle Sales, e comezou a comercializar máquinas de batidos para restaurantes. Non tivo éxito empresarial ata os 52 anos, cando impulsou as franquías de McDonald's.
Casou con Ethel Fleming (1922-1961) e con Jane Dobbins (1963-1968), divorciándose de ambas. En 1969 contraeu matrimonio con Joan Kroc, da que nunca se separou e á que doou toda a súa fortuna. Ambos residiron nunha mansión en Beverly Hills e posteriormente en La Jolla, San Diego.
No plano político sempre apoiou ao Partido Republicano. En 1972 doou 255 000 dólares á campaña de reelección de Richard Nixon. O senador Harrison A. Williams denunciou que con devandita doazón pretendía evitar unha proposta de lei sobre salario mínimo. Tamén destacou pola súa filantropía: doou cartos á investigación de enfermidades e en 1974 impulsou a creación da Fundación Infantil Ronald McDonald. A súa esposa Joan Kroc legou máis de 200 millóns da herdanza á radio pública NPR.
Os últimos anos de Ray Kroc estiveron marcados por un infarto e unha rehabilitación por alcoholismo. O empresario fleceu nun hospital de San Diego aos 81 anos, vítima dunha insuficiencia cardíaca, e foi enterrado no cemiterio El Camino de Sorrento Valley. A súa fortuna está estimada en máis de 500 millóns de dólares.
O auxe de McDonald's
Kroc chegou a un acordo cos irmáns fundadores para a expansión nacional de McDonald's a través de franquías. Maurice e Richard preferiron centrarse no seu restaurante porque xa contaran con seis franquías que non funcionaron, así que lle cederon a xestión nesa materia a cambio de regalías. Para garantir o crecemento, Kroc estableceu políticas comúns en todos os locais: un mesmo deseño inspirado nos «arcos dourados», contratos individuais con xente da súa confianza, o estrito cumprimento do sistema de produción, e a estandarización do menú.
A finais dos anos cincuenta, McDonald's contaba con máis de trinta restaurantes a nivel nacional. Porén, Kroc estaba enfrontado con Maurice e Richard porque o contrato lle deixaba unha escasa marxe de beneficio. Ao non poder renegocialo, asociouse co consultor Harry J. Sonneborn para cambiar de estratexia: en vez de fiar todo o beneficio á comida, McDonald's Corporation investiu en locais que despois subarrendaba aos franquiados, a cambio de porcentaxes nos beneficios. A medida inmobiliaria resultou un éxito: con máis de cen restaurantes en 1960, Kroc deixou sen poder os fundadores para influír nos cambios.
En 1961, Kroc chegou a un acordo cos irmáns McDonald para facerse co control de McDonald's por 2,7 millóns de dólares en metálico e un 0,5% dos beneficios anuais. Esa última parte selouse cunha simple aèperta de mans por «razóns fiscais», polo que o presidente nunca chegou a pagarlles esas regalías. Maurice e Richard mantiveron o restaurante de San Bernardino baixo o nome de The Big M, ao que Kroc respondeu coa apertura dun novo McDonald's xusto fronte a el; o local orixinal tivo que pechar seis anos despois.
Incursión no béisbol
miniatura|Logotipo dos [[San Diego Padres.]] En vez de xubilarse trala súa saída de McDonald's, Kroc fíxose en 1974 coa propiedade dun equipo de beisbol profesional, os San Diego Padres das Grandes Ligas de Beisbol (MLB), por 12 millóns de dólares. A entidade atravesaba problemas financeiros e estaba a punto de ser trasladada a Washington, D.C., mais a chegada de Kroc significou a permanencia en California.
Aínda que a nova propiedade significou un aumento dos afeccionados ao estadio, os resultados deportivos foron peores do que se agardaba. Canso do mal rendemento, Kroc cedeu a xestión do equipo ao seu xenro Ballard Smith. A familia Kroc mantivo a propiedade da franquía ata 1990.
Ray Kroc faleceu meses antes de que os San Diego Padres se proclamasen campións da Liga Nacional na temporada 1984.
Na cultura popular
En 2016 estreouse o filme biográfico The Founder, dirixido por John Lee Hancock e en que Kroc é interpretado por Michael Keaton. A historia está centrada nas manobras do empresario para expandir McDonald's e arrebatar o control total do negocio aos seus fundadores.
Theodoros Kontidis
Theodoros Kontidis, nado en Tesalónica o 11 de marzo de 1956, é un eclesiástico católico latino xesuíta, arcebispo elixido de Atenas dende 2021.
Traxectoria
Theodoros Kontidis naceu o 11 de marzo de 1956 en Tesalónica, Macedonia. Desde 1974, estudou na Pontificia Universidade Gregoriana de Roma. En 1983, ingresou na orde dos xesuítas e o 9 de outubro de 1988 foi ordenado sacerdote polo arcebispo de Atenas, Nikolaos Foskolos. Despois, obtivo unha licenciatura en teoloxía no Centre Sèvres de París.
En 1995, exerceu a súa solemne profesión. Despois converteuse en responsable da pastoral vocacional e superior da comunidade xesuíta de Atenas. Dende 2021, é párroco da parroquia de Sant'Andrea en Patras.
O 14 de xullo de 2021, o papa Francisco nomeouno arcebispo metropolitano de Atenas. A ordenación episcopal na catedral de San Dionisio Areopagita está prevista para o 18 de setembro de 2021.
Apolipoproteína C3
A apolipoproteína C3 (tamén chamada apolipoproteína C-III ou apo-CIII, entre outros nomes) é unha proteína que nos humanos está codificada polo xene APOC3 do cromosoma 11. A apolipoproteína C3 é segregada polo fígado e polo intestino delgado e encóntrase en lipoproteínas ricas en triglicéridos como os quilomicrons, as lipoproteínas de moi baixa densidade (VLDL) e no chamado colesterol restante ou remanente.
Estrutura
A apolipoproteína C3 é unha proteína relativamente pequena que contén 79 aminoácidos que poden estar glicosilados na treonina-74. As glicoformas máis abundantes caracterízanse por ter un disacárido formado por unha galactosa (ligada a O) enlazada cunha N-acetilgalactosamina (Gal- GalNAc), modificado adicionalmente con ata dous residuos de ácido siálico. Glicoformas menos abundantes caracterízanse por ter restos de glicanos máis complexos e fucosilados.
Función
A APOC3 inhibe a lipoproteína lipase e a lipase hepática; pénsase que inhibe a captación hepática de partículas ricas en triglicéridos. Os xenes APOA1, APOC3 e APOA4 están estreitamente ligados tanto no xenoma de ratas coma no humano. Os xenes APOA1 e APOA4 son transcritos da memsma febra, mentres que os xenes APOA1 e APOC3 son transcritos converxentemente. Un incremento nos niveis de apolipoproteína C3 induce o desenvolvemento de hipertrigliceridemia. Evidencias recentes indican un papel intracelular da apolipoproteína C3 na promoción da ensamblaxe e secreción de partículas VLDL ricas en triglicéridos polas células hepáticas en condicións de abundancia de lípidos. Porén, dúas mutacións puntuais que ocorren de forma natural na secuencia codificacnte da apolipoproteína C3 humana, concretamente Ala23Thr e Lys58Glu, impiden a ensamblaxe intracelular e a secrción de partículas VLDL ricas en triglicéridos polas células hepáticas.
Importancia clínica
A apolipoproteína C3 atrasa o catabolismo de partículas ricas en triglicéridos. As partículas de colesterol HDL que levan apolipoproteína C3 están asociadas cun incremento, en vez de cunha diminución, do risco de enfermidade cardíaca coronaria.
A elevación dos niveis de apolipoproteína C3 atopada en estudos de variacións xenéticas pode predispoñer aos pacientes á enfermidade do fígado graxo non alcohólico.
A apolipoproteína C3 e as HDL
A apolipoproteína C3 tamén se encontra en partículas HDL. A formación de HDL que contén apolipoproteína C3 non consise simplemente na unión da apolipoproteína C3 con partículas de HDL preexistentes, senón que require o ABCA1 transportado por lípidos de maneira similar ás HDL que conteñen apolipoproteína C1. A acumulación de apolipoproteína C3 nas HDL é importante para o mantemento da homeostase dos triglicéridos do plasma, xa que impide que haxa unha excesiva cantidade de apolipoproteína C3 nas VLDL e outras lipoproteínas ricas en triglicéridos, e isto impide a inhibición da inhibición de LpL mediada por apolipoproteína C3 e a subseguinte hidrólise de triglicéridos do plasma. Isto explica a hipertrigliceridemia asociada coa deficiencia en ABCA1 en pacientes con enfermidade de Tangier.
Vega (estrela)
miniatura|Vega é a estrela máis brillante da constelación de Lyra. Vega é a estrela máis brillante da constelación de Lyra, no hemisferio setentrional. Ten a designación de Bayer α Lyrae, latinizada como Alpha Lyrae e abreviada Alpha Lyr ou α Lyr. Esta estrela está relativamente próxima (só 25 anos luz) do Sol, e xunto con Arcturus e Sirius, é unha das estrelas máis luminosas na veciñanza do Sol. É a quinta estrela máis brillante do ceo nocturno e a segunda máis brillante do hemisferio norte despois de Arcturus.
Vega foi amplamente estudada polos astrónomos, levando a ser denominada "probablemente a segunda estrela máis importante do ceo despois do Sol". Vega foi a Estrela Polar arredor do 12 000 a.C. e volverá selo arredor do ano 13 727, cando a súa declinación sexa +86° 14′. Vega foi a primeira estrela tralo Sol da que se fotografou o seu espectro. Foi unha das primeiras estrelas da que se estimou a distancia mediante medidas da paralaxe. Vega serviu como base para calibrar a escala de brillo fotométrico e foi unha das estrelas empregadas para definir o punto cero do sistema fotométrico UBV.