cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Efecto triboeléctrico
Mecanismo
Unha vez que o intercambio de cargas tivo lugar e os dous corpos se separarón, se o material é condutor as cargas repartiranse uniformemente por todo o seu volume, mentres que se o material é illante, a carga permanecerá moi preto da superficie onde tivo lugar a transferencia de cargas. Neste último caso, o valor da carga depositada pode oscilar entre 10-11 e 10-9 C por cada milímetro cadrado de superficie (aproximadamente un electrón libre por cada 1000 átomos).
Serie triboeléctrica
A secuencia triboeléctrica é unha lista de materiais dispostos nunha orde determinada.
Frotando dous materiais da secuencia, o que estea na posición máis alta cargarase positivamente, mentres que o que se sitúe máis abaixo cárgase negativamente. Ademais canto máis separados estean os materiais na táboa, máis intensa é a súa electrización.
Os materiais enuméranse a miúdo na orde da polaridade da separación da carga cando se tocan con outro obxecto. Un material cara ao fondo da serie, cando está tocando a un material próximo ao tope da serie, logrará unha carga máis negativa, e viceversa. Canto máis lonxe están os dous materiais na serie, maior é a carga transferida.
Estas táboas, aínda que orientativas, non sempre son certas, posto que dependen do estado das superficies que se pon en contacto, da humidade, do frotamento, e doutros factores.
Os materiais cerca na serie poden non intercambiar o un co outro ningunha carga, ou poden intercambiar o contrario do que é implicada pola lista. Isto depende máis da presenza do frotamento, a presenza de contaminantes ou de óxidos, ou sobre características con excepción do tipo de material. A carga tamén varía para os materiais próximos.
Causa
Aínda que a palabra vén do grego para o "frotamento", os "tribos", os dous materiais necesitan soamente entrar en contacto e despois separarse para que os electróns sexan intercambiados. Logo de entrar en contacto, un vínculo químico fórmase entre algunhas partes das dúas superficies, chamado adherencia, e as cargas móvense a partir dun material ao outro para igualar o seu potencial electroquímico. Isto é que crea o desequilibrio neto da carga entre os obxectos. Cando están separadas, algúns dos átomos consolidados teñen unha tendencia a gardar electróns adicionais, e algo unha tendencia a dalos lonxe, aínda que o desequilibrio será destruído parcialmente por facer un túnel ou a interrupción eléctrica (xeralmente descarga de coroa).
O efecto triboeléctrico relaciónase soamente coa fricción porque ambos implican a adherencia. Con todo, o efecto reálzase enormemente fregando os materiais xuntos, pois se tocan e sepáranse moitas veces. Para as superficies con diferenza de xeometría, o frotamiento pode tamén conducir á calefacción de saíntes, causando a separación piroeléctrica da carga que poden agregar á existente electrificación do contacto, ou que pode opor a polaridad existente. Os nano-efectos superficiais non se puideron entender ben, e o microscopio de forza atómica fixo posible un progreso repentino neste campo da física.
Porque a superficie do material esta agora eléctricamente cargada, negativamente ou positivamente, calquera contacto cun obxecto condutor descargado ou cun obxecto que ten carga substancialmente diversa pode causar unha descarga da electricidade estática. Unha persoa que camiña simplemente a través dunha alfombra pode acumular unha carga de moitos milleiros de voltios, bastantes para causar unha faísca a un centímetro de distancia ou máis. Este tipo de descarga é xeralmente inofensiva porque a ( enerxía ((V2 * C)/2) ) da faísca é moi pequena,uns 10 mJ co tempo seco e frío, e moito menos que iso en condicións húmidas. En voo o avión desenvolve unha carga estática da fricción do aire na armadura de avión. Os parasitos atmosféricos pódense descargar cos descargadores estáticos ou os filtros estáticos.
Riscos e contramedidas
O efecto é dunha importancia industrial considerable en termos da seguridade e do dano do potencial aos produtos manufacturados. A faísca producida pode completamente acender os vapores inflamables, por exemplo, da gasolina ou do éter. Os medios teñen que ser atopados para descargar os carros que poden levar tales líquidos en hospitais. Ata onde soamente se produce unha carga pequena, esta pode dar lugar ás partículas de po que son atraídas á superficie frotada. No caso da fabricación do téxtil isto pode conducir a unha marca permanente onde se cargou o pano. Algúns dispositivos electrónicos, como sucede cos circuítos integrados tipo CMOS e os transistores tipo MOSFET, pódense destruír accidentalmente por descarga estática de alta voltaxe. Tales compoñentes almacénanse xeralmente nunha espuma condutora para a súa protección. Cando o usuario se conecta a terra tocando a mesa de traballo, ou usando unha pulseira especial na boneca (ou nocello) redúcese o dano aos dispositivos electrónicos que son sensibles ás descargas electrostáticas.
Linguas hmong-mien
A linguas hmong-mien ou miao-yao son unha familia lingüística de linguas tonais que se falan na China e Indochina. Inclúen as linguas hmong e mien.
Clasificación
As dúas ramas da familia hmong-mien son as seguintes.
Premios Martín Códax da Música
Os Premios Martín Códax da Música son os premios da música de Galicia, galardóns anuais entregados pola asociación Músicos ao Vivo desde 2013. A candidatura ás diferentes categorías require dunha inscrición previa, que posteriormente se somete a votación. Na primeira rolda vota o xurado profesional formado cada ano por 5 profesionais de diferentes áreas do sector musical (xornalista musical, representante de salas, formación/docencia e dous músicos), que tras escoitar e valorar todos os proxectos inscritos na edición, elixen 3 finalistas en cada unha das categorías. Na segunda e última rolda de votación, os socios e socias de Músicos Ao vivo (preto de 500 músicos galegos) escollen baixo o seu criterio co baremo de 3, 2 1 punto os proxectos que consideran a premiar de entre os finalistas.
A cerimonia de entrega celébrase desde o inicio no Pazo da Cultura de Pontevedra e as estatuíñas entregadas, talladas en madeira de cedro polo escultor Víctor Lorenzo, representan melómanos e melómanas. A dirección e presentación de cada edición é encomendada a profesionais do teatro, sendo as dúas primeiras dirixidas por Chévere e as dúas seguintes pola compañía A Panadaría. Carlos Blanco, Marcos PTT e máis Carmen Conde de Tarabela Creativa foron as seguintes mestras de cerimonia das galas. A edición de 2016 foi emitida a través da Televisión de Galicia.
Primeira edición (2013)
Na edición inaugural, foron trece as categorías musicais e unha honorífica.
Segunda edición (2014)
Os II Premios Martín Códax da Música contaron con quince categorías musicais e unha honorífica, estreando a de blues, funk e soul e a de canción de autor. Tamén foi a primeira edición coas tres categorías especiais Organistrum.
Terceira edición (2016)
Esta edición contou con dezaseis categorías musicais, tres especiais e unha honorífica, estreando a de coros e grupos vocais.
Cuarta edición (2017)
Esta edición tivo dezaseis categorías musicais, tres especiais e unha honorífica.
Sexta edición (2019)
Esta edición tivo quince categorías musicais, tres especiais e unha honorífica.
=== Sétima edición (2020) ===
=== Oitava edición (2021) ===
Novena edición (2022)
Os premios entregáronse en Pontevedra o 5 de outubro de 2022. Son categorías novas Artista Emerxente e Artista do Ano.
Décima edición (2023)
Os premios entregáronse en Pontevedra o 7 de xuño de 2023. Novos: Metal e Heavy, antes só Metal. Non houbo: Bandas de Música Popular, Artista do Ano.
Estatuto de Autonomía de Castela-A Mancha
O Estatuto de Autonomía de Castela-A Mancha é a norma institucional básica da Comunidade Autónoma de Castela-A Mancha (España). O Estatuto de autonomía regula os órganos de autogoberno desta rexión, chamados de forma xenérica como Xunta de Comunidades de Castela-A Mancha.
A Lei Orgánica 9/1982 de 10 de agosto do Estatuto de Autonomía de Castela-A Mancha foi aprobada polas Cortes Xerais e sancionada polo rei Xoán Carlos I e o presidente do Goberno Leopoldo Calvo Sotelo no Palacio de Marivent (Palma) o 10 de agosto de 1982.
Proposta de reforma de 2007-2008
O 29 de xaneiro de 2007, o Pleno das Cortes rexionais de Castela-A Mancha aprobou por unanimidade a reforma do Estatuto de Autonomía de Castela-A Mancha. O texto está composto por 170 artigos cos que a Comunidade Autónoma expresa as súas ansias de autogoberno e que inclúe un novo modelo de financiamento e a caducidade, en 2015, do transvasamento Texo-Segura. O 1 de febreiro foi levado a trámite ao Congreso dos Deputados, onde foi defendido polo portavoz do Grupo Socialista nas Cortes rexionais, José Molina, e o deputado autonómico do PP Leandro Esteban.
O 14 de outubro do mesmo ano, o Congreso dos Deputados aprobou o primeiro trámite para a tramitación da reforma por 315 votos a favor, 3 en contra e ningunha abstención.
Demografía de Bosnia e Hercegovina
lang=gl|300px|dereita Aínda que baseándose unicamente en estimacións, xa que tras a guerra de Bosnia (1992-1995) e os importantes desprazamentos de poboación acaecidos no seu marco non se realizou un censo fiable, considérase que a poboación de Bosnia e Hercegovina non experimentou no que a cifras globais refírese grandes variacións respecto dos datos do último censo da República Federal Socialista de Iugoslavia.
Así, a poboación de Bosnia e Hercegovina estaría composta por ao redor dun 14% de croatas, de adscrición socio-relixiosa católica e concentrados no oeste, Hercegovina, así como algunhas bolsas en Bosnia Central e na Posavina; un 37% de serbios, de adscrición socio-relixiosa ortodoxa e de localización máis dispersa, mais sendo maioritarios no leste e o norte; por último, un 48% de bosníacos predominantes en Bosnia Central, ademais do cantón de Bihac e Goražde. Completarían o marco pequenas minorías de xitanos e albaneses.
O tres colectivos bosníacos principais enunciados anteriormente son etnicamente eslavos, e comparten un único sistema lingüístico (o denominado serbocroata) realizado en tres formas estilísticas estándar e varios dialectos. Durante o último decenio o tres colectividades acentuaron o factor relixioso como símbolo de identidade e de pertenza a unha do tres comunidades.
Phytophthora infestans
Phytophthora infestans é un protista fungoide da clase Oomicetes parasito das plantas e produce unha enfermidade coñecida coma mildio da pataqueira, borralla da pataca ou néboa da pataca. O organismo infecta as pataqueiras, tomateiras e outras solanáceas, causando importantes perdas. Foi o causante principal da gran fame irlandesa de 1845 a 1849 e da Gran Fame escocesa de 1846 a 1857.
Bioloxía
As esporas deste Oomicetes hibernan nos tubérculos infectados, en particular os que fican no solo logo da colleita do ano anterior e se propagan axiña en condicións cálidas e húmidas. Isto pode ter efectos devastadores de destrución de colleitas enteiras. As esporas desenvólvense nas follas, estendéndose polo cultivos cando as temperaturas están por riba dos 10 °C e a humidade é superior ao 75% durante 2 días ou máis. A choiva pode arrastrar as esporas cara o chan onde infectan os tubérculos novos e o vento pode arrastrar as esporas a quilómetros de distancia.
As primeiras etapas da praga pasan facilmente desapercibidas e non todas as plantas son afectadas á vez. Os síntomas inclúen a aparición de tacas escuras nas follas e talos de plantas. En condicións de humidade aparecerá unha borralla branca por baixo das follas e toda a planta pode colapsar axiña. Os tubérculos infectados desenvolven tacas de cor cinsenta ou negra e que son de cor marrón avermelladas por baixo da pela. Axiña podrecen por unha infestación bacteriana secundaria e botan moi mal cheiro. Os tubérculos aparentemente sans hanse avelloar máis tarde, mentres estean almacenados para o seu consumo ou plantación.
Xenética
O xenoma do fungo foi secuenciado en 2009. O seu estudo revela que é extraordinariamente longo, máis do dobre do das especies de fungos oomicetos máis achegadas a P. infestans. Este gran tamaño débese á enorme cantidade de secuencias repetidas que posúe. «As rexións ricas en repeticións supoñen preto do 75% do xenoma completo do fungo [...] estas rexións son moi inestábeis e xeran altas taxas de mutación; por iso os xenes presentes nelas teñen maior probabilidade de mutaren que aqueles xenes que están en zonas non repetidas», segundo Sophien Kamoun, investigador principal do Laboratorio Sainsbury de Norwich (Reino Unido) e coautor principal das pescudas sobre a secuenciación publicada en Nature nese ano, xunto co director do Programa de Secuenciación e Análise Xenómica do Instituto Broad do Instituto de Tecnoloxía de Massachusetts (MIT) e da Universidade Harvard, Chad Nusbaum. Para eles existen «dúas velocidades diferentes na estrutura do xenoma» e a parte capaz de evolucionar máis rapidamente permite ao fungo adaptarse axiña ás plantas que se tornan resistentes á enfermidade.
Tratamento
miniatura|Pataca infectada con "Phytophthora infestans".
P. infestans segue a ser unha praga difícil de controlar hoxe en día. Hai moitas opcións na agricultura para o control de danos na follaxe e as infeccións do tubérculo. As patacas medran durante toda a tempada e estímase que os tubérculos deixan de medrar cando o 75% da follaxe da planta é destruído. Isto tamén debe terse en conta nos cultivos, xa que significa que as plantas non teñen que ser 100% resistentes á peste.
A peste pode ser controlada mediante a limitación da fonte de infección. Deberían de plantarse tubérculos de boa calidade e desbotarse patacas da tempada anterior pois poden actuar coma fontes de infección.
Hai varias condicións ambientais que propician a praga de P infestans. Mediante o uso dos sistemas de prognóstico meteorolóxico, se se detectar que se van producir as condicións axeitadas para o espallamento da praga, cómpre usarmos funxcidas. Estas son as seguintes (BLITECAST):
miniatura|340px|Phytophthora infestans en [[pataqueiras e cacao.]]
O uso de funxicidas para o control da praga normalmente só se utiliza de xeito preventivo, talvez en relación coas previsións da enfermidade. En variedades de patacas susceptíbeis, ás veces poden ser necesarias aplicacións semanais de funxicida. A aplicación temperá é máis eficaz. O metalaxyl é un funxicida que se comercializa para o seu uso contra P. infestans, mais sofre graves problemas de resistencia cando se utiliza so. Os uso de fitofortificantes comas os fosfitos tamén pode ser moi efectivo coma preventivo contra esta peste.
Variedades de pataca
As distintas variedades de pataca varían na súa susceptibilidade ao mildio da pataqueira. A meirande parte das variedades temperás son moi vulnerábeis, así que, para madurecermos a colleita antes de comezar a praga (xeralmente en pleno verán) plántanse moi cedo. Moitas das variedades tradicionais cultivadas, como a pataca King Edward, son tamén moi susceptíbeis, porén son cultivadas por seren requiridas comercialmente. As principais variedades que desenvolven a doenza moi amodo son Cara, Stirling, Teena, Torridon e Remarka Romano. Algunhas das chamadas variedades resistentes poden resistir algunhas cepas da praga e non outras, polo que o seu rendemento pode variar dependendo das condicións. Estes cultivos tenden a ter unha resistencia polixénica inherente.
A fame irlandesa de 1845
Disque barcos carregados con guano ou detritos de aves mariñas desde as costas peruanas e chilenas levaron a Europa a Phytophthora infestans, responsábel directo da enfermidade coñecida coma mildio serodio ou mildio da pataca que arrasou leiras enteiras de pataqueiras e provocou a morte de 2.000.000 de europeos, a metade en Irlanda, así como grandes correntes migratorias aos Estados Unidos e outros países das Américas.
Currás, Alba, Vilalba
Currás é un lugar da parroquia de Alba no concello lugués de Vilalba na comarca da Terra Chá. Segundo o Instituto Galego de Estatística, en 2021 tiña 26 habitantes, dos cales 13 eran homes e 13 eran mulleres.
HC Slavia Praha
O HC Slavia Praha é un equipo profesional de hóckey sobre xeo da cidade de Praga (República Checa). Actualmente compite na máxima categoría do hóckey sobre xeo checo, a Extraliga, competición que gañou en dúas ocasións (2003 e 2008). Xoga os seus partidos como local no O2 Arena de Praga, un pavillón con capacidade para 18.000 espectadores.
Historia
O HC Slavia Praha foi fundado en 1900 como sección de bandy do SK Slavia Praha, un club polideportivo fundado en 1892. O equipo xogou na tempada 2008–09 a Champions Hockey League.
Transexualidade
miniatura|dereita|Amanda Lepore, transexual. O transexual é un dos colectivos representados no acrónimo LGTBI. Unha persoa transexual é aquela cuxa identidade de xénero non coincide coa asignada no momento do nacemento a partir da súa morfoloxía xenital.
A palabra transexual identifica a quen se someteu a procedementos médicos cirúrxicos e endócrino para axustar o seu corpo á súa identidade de xénero. Quen non pasa por procedementos médicos é denominado persoa transxénero. Porén, o concepto transexual adoita aplicarse a ambas as dúas realidades. Ademais da adecuación corporal ao seu corpo, as persoas transexuais experimentan tamén un proceso de transición psicolóxica e social para adecuarse á súa identidade de xénero.
As mulleres transexuais son aquelas que naceron cuns xenitais considerados masculinos e foron socializadas como homes. Os homes transexuais son aqueles que naceron cuns xenitais considerados femininos e foron socializados como mulleres.
Despatoloxización
A transexualidade foi durante moito tempo considerada unha doenza, mesmo en círculos científicos. Porén, a Organización Mundial da Saúde (OMS) publicou en 2018 unha actualización do seu manual de enfermidades para despatoloxizar a transexualidade. Deste xeito, saíu do capítulo de trastornos para pasar a formar parte dunha epígrafe sobre condicións relativas á saúde sexual.
Aspectos legais
No ano 1983 deixou de considerarse delito en España a cirurxía de reasignación de xénero. En 1987 o Tribunal Supremo dita a primeira sentenza na que se declara a favor de recoñecer o cambio de sexo e nome legal dunha persoa transexual. En 1989 o Parlamento Europeo aproba a Resolución Contra a Discriminación das Persoas Transexuais.
No 2006 emítese a Circular 7/2006, do 9 de marzo, sobre integración penitenciaria de persoas transexuais nos cárceres españois.
Tallón, Nogueira, Meis
Tallón é un lugar da parroquia de Nogueira no concello pontevedrés de Meis, na comarca do Salnés. Tiña 12 habitantes no ano 2016 segundo datos do IGE, dos que 5 eran mulleres e 7 homes, o que representa un descenso respecto ós anos 2010, cando tiña 19 veciños, e 2005, cando eran 14.
O Curro, Alba, Vilalba
O Curro é un lugar da parroquia de Alba no concello lugués de Vilalba na comarca da Terra Chá. Segundo o Instituto Galego de Estatística, en 2021 tiña 4 habitantes, dos cales 1 era home e 3 eran mulleres.
Transexualidade
Características
Os requisitos mínimos para que unha persoa sexa considerada transexual están sempre en debate. Algunhas persoas achan que as mudanzas provocadas por tratamento hormonal, sen alteracións cirúrxicas, son suficientes para cualificar o uso do termo transexual. Outros, especialmente médicos, acreditan que existe un conxunto de procedementos que deben ser seguidos sempre. O público en xeral moitas veces define “un/unha transexual” como alguén que fixo ou planea facer unha cirurxía de “reasignación de sexo”. O termo corrente en uso para definir mudanzas das características sexuais é Cirurxía de Reasignación Sexual - CRS (Sex Reasignment Surgery - SRS, en inglés). Este termo reflicte a idea de que as persoas transexuais non están “mudando de sexo”, senón corrixindo os seus corpos.
Entre tanto, ten sido comunmente aceptado que o desexo de pertencer ao sexo oposto, ou a afirmación de que determinada persoa é do sexo oposto ao sexo designado no nacemento, xa é condición suficiente para considerar a alguén transexual, o que se coñece como autodeterminación de xénero.
Premier League 2008-2009
A tempada 2008-2009 da Premier League foi a 17ª edición da máxima competición ligueira de fútbol en Inglaterra. A tempada comezou o 16 de agosto de 2008 e rematou o 24 de maio de 2009 despois de 38 xornadas.
O equipo defensor do título, o Manchester United, gañador das dúas anteriores edicións, acadou nesta tempada o seu 3º título de liga consecutivo.
Lista de guitarristas solistas
A seguinte lista incompleta corresponde a músicos que habitualmente fan ou facían os sós da súa banda.
Porqueirós, Porqueirós, Muíños
Porqueirós é un lugar da parroquia de Porqueirós no concello ourensán de Muíños na comarca da Baixa Limia. Tiña 63 habitantes no ano 2020 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 25 eran homes e 38 eran mulleres.
Arquidiocese católica latina de Osaca
A arquidiocese de Osaca (en latín Archidioecesis Osakensis) é unha sé metropolitana da Igrexa Católica. En 2004 contaba con 55.732 bautizados sobre unha poboación total de 15 502 027 habitantes. Actualmente está dirixida polo arcebispo xesuíta Leo Jun Ikenaga.
Día Internacional do Bico
O Día Internacional do Bico celébrase o 13 de abril de cada ano, unha data que xurdiu grazas ao bico máis longo da historia, que durou 58 horas e que fora protagonizado por unha parella tailandesa durante un certame. A parella, desta forma, rompía a súa propia marca de 46 horas consecutivas, logrado o 13 de abril do ano anterior. En moitas cidades, diversos tipos de concursos organízanse este día no que os participantes deben establecer rexistros de bicos.
Doutra banda, o 6 de xullo é o Día Internacional do Bico Roubado, que é unha celebración diferente.
Arquidiocese católica latina de Osaca
Historia
A vigairía apostólica do Xapón central foi erixida o 20 de marzo de 1888, en territorios da vigairía apostólica do Xapón meridional (hoxe a arquidiocese de Nagasaki). O 15 de xuño de 1891 polo breve apostólico Non maius Nobis de León XIII foi elevada a diocese, e mudou o seu nome polo de "diocese de Osaca". O 24 de xuño de 1969 foi elevada a arquidiocese metropolitana coa bula Quamquam Ecclesiae do papa Paulo VI.
Tema verbal
O tema verbal está constituído pola suma da raíz verbal e da vogal temática. Hai dous tipos de temas verbais: o tema de presente e o tema de perfecto.
Os verbos regulares posúen un único tema, pois nos mesmos non se distinguen o tema de presente e o tema de perfecto; mentres que algúns verbos irregulares presentan un tema de perfecto diferente, por exemplo o verbo haber ten un tema de presente habe e un tema de perfecto hoube.
Tema de presente
O tema de presente áchase nos seguintes tempos verbais:
Tema de perfecto
O tema de perfecto áchase nos seguintes tempos verbais:
Linguas hmóngicas
As linguas hmóngicas (hmong) ou miao forman unha das dúas ramas da familia lingüística hmong-mien.
Menta brava
miniatura A menta brava ou hortelá brava (Mentha arvensis) é unha especie de planta fanerógama pertencente á familia Lamiaceae, é nativa das rexións temperadas de Europa e Asia central e occidental, leste do Himalaia e de Siberia.
Linguas hmóngicas
Linguas
As linguas hmóngicas son as seguintes:
Menta brava
Usos
Emprégase con fins aromáticos en doces, gomas de mascar, tés etc.
Variedades
Ten seis subespecies:
A especie Mentha canadensis está incluída en M. arvensis por algúns autores como dúas variedades, M. arvensis var. glabrata Fernald e M. arvensis var. piperascens Malinv. ex L.H.Bailey.
Claudio Guitián Fariña
Claudio Guitián Fariña, nado en Monforte de Lemos e finado en Madrid en novembro de 1921, foi un enxeñeiro e político galego.
Traxectoria
Fillo de Manuel Guitián García. Enxeñeiro de Minas, foi profesor da Escola Especial de Minas de Madrid. Na Restauración foi elixido deputado a Cortes polo distrito de Monforte en 1886.
A súa filla Engracia Guitián García-Barros casou con Luís Blanco Rivero.
Manuel Masdías
Manuel Masdías Sánchez, nado en Churío (Irixoa) o 2 de xaneiro de 1899 e finado en Ferrol o 11 de xaneiro de 1971, foi un escritor galego.
Traxectoria
Estudou no colexio Dequidt da Coruña e licenciouse en Filosofía e Letras. Foi mestre nacional e exerceu a docencia en Ferrol en centros públicos e privados da cidade: Instituto, Rapariz, Tirso de Molina e fundou a Academia Masdías. Colaborou na prensa e cultivou a poesía e o teatro. Compuxo a letra do Himno de Ferrol en 1931.
Vida persoal
Casou con Rosa Quíntela Dobarro e foi pai de Rosa, José Luis e Antonio Enrique Masdías Quíntela.
Veiga da Vila, Nogueira, Meis
Veiga da Vila é un lugar da parroquia de Nogueira no concello pontevedrés de Meis, na comarca do Salnés. Tiña 52 habitantes no ano 2016 segundo datos do IGE, dos que 24 eran mulleres e 28 homes, o que representa un aumento respecto ó ano 2010, cando tiña 44 veciños, pero un descenso respecto a 2005, cando eran 58.
A Quinta, Santa Olaia de Esgos, Esgos
A Quinta é un lugar da parroquia de Santa Olaia de Esgos no concello ourensán de Esgos na comarca de Ourense. Tiña 1 habitante no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, que era muller.
Llanfair Pwllgwyngyll
Esta localidade tamén é coñecida cos nomes alternativos de Llanfairpwll ou Llanfair PG, que o distinguen doutros lugares de Gales que tamén comezan por Llanfair.
Gríma
Gríma Lingua de Verme é un personaxe ficticio da novela de J. R. R. Tolkien O Señor dos Aneis. Trátase dun home de Rohan, aínda que os seus antergos proviñan dos homes das Terras Brunas.
Llanfair Pwllgwyngyll
Topónimo
O nome da localidade non pode ser considerado un topónimo auténtico en lingua galesa. Foi xerado artificialmente na década de 1860, para outorgar á estación local a honra de ter inscrito o maior nome do Reino Unido, constituíndo un dos golpes publicitarios mais antigos.
Gríma
Gríma foi un home intelixente e astuto pero de aspecto físico enxoito e pálido, cunha ollada sombría e un riso sinistro. Durante a guerra do Anel exercía de conselleiro do rei Théoden e o seu principal cometido era manter as relacións diplomáticas cos pobos veciños.
Llanfair Pwllgwyngyll
Topónimo
Gorsafawddacha'idraigodanheddogleddollônpenrhynareurdraethceredigion (68 letras), era o nome doutra estación de tren, nomeada para rivalizar co nome desta localidade.
Gríma
Historia
Durante a guerra do Anel, Gríma mantivo unha relación secreta con Saruman, actuando de espía. Tiña como misión debilitar o seu rei. Foi alcumado Lingua de Verme dado que xa había xente que coñecía as súas verdadeiras intencións.
Llanfair Pwllgwyngyll
Topónimo
O nome significa "Igrexa de Santa María no val da abeleira branca próximo a un remuíño rápido e da Igrexa de San Tisilio da gruta vermella".
Gríma
Historia
Cando Lingua de Verme se achegou a Éowyn con intencións deshonestas, o seu irmán, Éomer, ameazouno en Edoras coa espada. Dende entón, Gríma esforzouse en desacreditar a Éomer ante o Rei. Logrou o seu obxectivo e conseguiu que o terceiro mariscal da Marca fose encarcerado por desobedecer a orde de Théoden, suxerida por Gríma, de non enfrontarse cos orcos de Isengarda.
Cando Gandalf o Mago chegou a Meduseld, acompañado de Aragorn, Gimli e Legolas, interveu e curou o rei do feitizo que pesaba sobre el.
Llanfair Pwllgwyngyll
Topónimo
Nos sinais das estradas, a localidade encóntrase sinalada como Llanfairpwllgwyngyll. Nos mapas, encontra-se como Llanfair Pwllgwyngyll e os seus habitantes chámana Llanfairpwll ou soamente Llanfair.
Gríma
Historia
Despois de que Gandalf o desenmascarase, Lingua de Verme correu a ver a Saruman para ocultarse en Orthanc. No camiño foi interceptado por Bárbore, quen alertado por Gandalf o esperou preto do lago que os Ents crearan arredor de Orthanc coas augas do río Isen durante a destrución de Isengarda. Gríma intentou convencer o Ent de que viña como mensaxeiro de Théoden. Pero nin Bárbore nin Merri nin Pipin o creron.
Llanfair Pwllgwyngyll
Topónimo
Na localidade existe un club de fútbol de nome Clwb Pêl Droed Llanfairpwllgwyngyllgogerychwyrndrobwllllantysiliogogogoch Football Club.
Gríma
Historia
Trala liberación da Comarca, Frodo ofrécelle quedar alí e compensar o dano causado, mais Saruman revélalles ós hobbits que foi Gríma quen matou a Lotho. O odio fixo que Gríma matase a Saruman nun movemento que os hobbits non puideron evitar. Logo botou a correr, pero axiña foi alcanzado por varias frechas hobbits.
Adaptacións cinematográfica
miniatura|dereita|[[Brad Dourif, actor que interpreta a Gríma.]] Na triloxía do director Peter Jackson, Gríma é interpretado por Brad Dourif, e o seu papel ten máis importancia que no libro.
Na versión estendida da terceira parte, morre doutra forma. Cando Gandalf rompe a vara a Saruman, Gríma sae a unha fiestra e Théoden volve a perdoarlle a vida ordenándolle que baixe e se reúna con el. Saruman non llo permite e dálle un golpe na cara a Gríma tirándoo contra o chan da cúspide de Orthanc. Saruman dáse a volta e Gríma apuñálao polas costas. O cadáver de Saruman cae de Orthanc e queda empalado nunha máquina esnaquizada. Pero Legolas nun momento de tensión, dispáralle unha frecha no corazón a Gríma e este morre no acto, quedando o seu cadáver en Orthanc.
O Regueiro, Santa Olaia de Esgos, Esgos
O Regueiro é un lugar da parroquia de Santa Olaia de Esgos no concello ourensán de Esgos na comarca de Ourense. Segundo o INE e o IGE en 2011 tiña 9 habitantes (tres homes e seis mulleres).
Albite, Prado de Limia, Muíños
Albite é un lugar da parroquia de Prado de Limia no concello ourensán de Muíños na comarca da Baixa Limia. Tiña 20 habitantes no ano 2020 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 14 eran homes e 6 eran mulleres.
O Regueiro, Santa Olaia de Esgos, Esgos
Nesta aldea naceu en 1809 Manuel Blanco Romasanta, coñecido como o lobishome de Allariz.
Nena
Gabriele Susanne Kerner, nada en Hagen (Renania do Norte-Westfalia) o 24 de marzo de 1960, é unha cantante alemá, máis coñecida como Nena.
Acadou sona grazas á canción "99 Luftballons". Co relanzamento dos seus propios éxitos, a carreira de Nena experimentou unha segunda vaga de éxitos no ano 2002.
Interleucina 17A
A interleucina 17A (IL-17A ou IL17A) é unha proteína reguladora do tipo das citocinas que nos humanos etá codificada no xene IL17A do cromosoma 6. Foi a primeira interleucina descuberta da familia da IL-17, polo que tamén se lle deu inicialmente o símbolo IL17, e en ratos CTLA8.
A proteína codificada por este xene é unha citocina proinflamatoria producida por células T activadas. Esta citocina regula a actividade do NF-kappaB e as proteín quinases activadas por mitóxeno. Esta citocina pode estimular a expresión de IL6 e da ciclooxixenase 2 (PTGS2/COX-2), e tamén potencia a produción de óxido nítrico (NO). Altos niveis desta citocina están asociados con varias doenzas inflamatorias crónicas como a artrite reumatoide, psoríase e esclerose múltiple.
25 de novembro
O 25 de novembro é o 329º día do ano do calendario gregoriano e o 330º nos anos bisestos. Quedan 36 días para acabar o ano. Foi declarado pola ONU como Día Internacional da Non Violencia Contra a Muller.
Nacementos
miniatura|100px| Lope de Vega.
Mortes
miniatura|100px| Yukio Mishima.
Outros
Os 366 días do ano
Estreito de Carquinez
250px|miniatura|dereita|Estreito de Carquinez
O estreito de Carquinez é un estreito situado no norte de California. Forma parte do esteiro dos ríos Sacramento e San Joaquín que drenan na baía de San Francisco. O estreito conecta a baía de Suisun, que recibe as augas deses ríos, coa baía de San Pablo, unha extensión polo norte da baía de San Francisco. Limita a fronteira entre os condados de Solano (ao norte) e Contra Costa (ao sur), e está aproximadamente a 25 quilómetros de Oakland. As cidades de Benicia e de Vallejo sitúanse no lado do norte do estreito, mentres que Martinez sitúase na costa sur. Dúas pontes cruzan o estreito, ponte de Carquinez e ponte de Benicia-Martinez. A canle é navegable e utilízanos navíos comerciais e militares.
Lavandeira (mitoloxía)
miniatura|250px|dereita|Lavandeiras, imaxinadas por unha intelixencia artificial. miniatura|250px|As lavandeiras da noite, cadro do pintor [[Pobo bretón|bretón Yan' Dargent.]] As lavandeiras son uns seres fantásticos da mitoloxía galega, con orixe na mitoloxía celta, que tamén se poden observar en Asturies (chamadas "les llavanderes" en asturiano ), Cantabria, a Bretaña francesa e Irlanda. Son espíritos que aparecen nas noites de lúa chea nas beiras dos ríos, onde lavan sabas manchadas de sangue que nunca desaparece. De acotío aparecen cando a vida de alguén dos arredores atópase entre a vida e a morte, presaxiando o próximo pasamento deste.
Presente de indicativo
O presente de indicativo é un dos tempos verbais. Caracterízase por posuír vogal temática e carecer de sufixo modo-temporal, circunstancia esta última que tamén lle acontece ó pretérito de indicativo.
O presente de indicativo é o tempo do acto de fala dialogado e do estilo directo. É un tempo verbal carente de caracterización modal e de perspectiva cronolóxica.
Amparo López Jeán
Rita Amparo López Jean, nada en Vilaboa (Culleredo) o 30 de outubro de 1885 e finada en Montauban (Francia) o 12 de novembro de 1942, foi unha activista galeguista, presidenta da Agrupación Republicana Femenina da Coruña.
Traxectoria
Filla de Adela Jeán Toca e de Sabino María López, avogado e secretario do concello de Culleredo, criouse en Vilaboa, onde a súa nai era mestra. Anos máis tarde trasladouse coa nai, xa viúva, á Coruña. Nesta cidade matriculouse no Instituto Eusebio da Guarda da Coruña e posteriormente estudou Maxisterio. Ao mesmo tempo estudou canto e piano baixo a dirección de Xosé Baldomir e pintura con Máximo Ramos. Casada co coñecido político republicano César Alvajar, tivo un papel moi destacado na Agrupación Republicana Femenina entre 1933 e 1936, da que foi secretaria e presidenta. En 1935 ingresou no Partido Galeguista. miniatura|Tumba de Amparo López Jean no [[cemiterio de Santo Amaro da Coruña.]] Co triunfo da Fronte Popular trasladouse a Soria, onde o seu home fora nomeado Gobernador Civil. Durante a guerra civil o matrimonio viviu en Madrid, Valencia e Barcelona. En Barcelona foi nomeada Secretaria Xeral do Grupo Feminino Galeguista.
Rematada a guerra, exiliouse en Francia, na localidade de Vimoutiers, e tras a ocupación nazi viviu en Vichy e Montauban. Morreu en 1942. Os seus restos foron trasladados ao cemiterio de Santo Amaro no 2006.
Foi a nai de Amparo, Ana María, Javier e María Teresa Alvajar López.
Heinrich Georg Bronn
Heinrich Georg Bronn, nado en Ziegelhausen, preto de Heidelberg, o 3 de marzo de 1800 e finado en Heidelberg o 5 de xullo de 1862, foi un médico, xeólogo, paleontólogo e naturalista  alemán.
Traxectoria
Estudou na Universidade de Heidelberg, dutorándose en medicina en 1821. Ao ano seguinte foi nomeado profesor de Historia natural. A partir de entón dedicouse ao estudo da paleontoloxía e ao traballo de campo en varios lugares de Alemaña, Italia e Francia.
Entre 1830 e 1862 colaborou na edición do Jahrbuch für Mineralogie, continuado como Neues Jahrbuch. A súa obra principal, Letkaea Geognostica (2 vol., Stuttgart, 1834-1838; 3ª ed. con F. Romer, 3 vol., 1851-1856), considérase unha das fundadoras da estratigrafía alemá.
Cilento
miniatura|Parque Nacional nas proximidades de Cannalonga Cilento é unha rexión xeográfica italiana de Campania na parte central e meridional da provincia de Salerno e unha importante área turística do sur de Italia.
Heinrich Georg Bronn
Traxectoria
Bronn comezou tamén un importante traballo sobre zooloxía actual e fósil (Die Klassen und Ordnungen des Thier-Reichs) que foi continuado por outros naturalistas. Bronn escribiu os volumes dedicados aos Amorphozoa, os Actinozoa e os Malacozoa (1859-1862).
Cilento
Cilento é coñecido como un dos centros da dieta mediterránea.
Xeografía
A costa de Cilento está situada no Mar Tirreno, estendéndose desde Paestum ata o Golfo de Policastro, preto da cidade de Sapri. A maioría dos destinos turísticos da costa son frazioni (aldeas) de comuni cuxos asentamentos están no interior, Os exemplos inclúen Santa Maria di Castellabate, Acciaroli, Velia, Palinuro, Marina di Camerota, Scario e Policastro Bussentino.
Heinrich Georg Bronn
Traxectoria
En 1861 foi galardoado coa medalla Wollaston pola Geological Society of London (Sociedade Xeológica de Londres).
Cilento
Xeografía
Os límites interiores son as montañas Alburni e Vallo di Diano, ás veces consideradas como parte da rexión xeográfica cilentena, que ten en Sala Consilina o seu centro máis grande. As cidades máis importantes nesta zona son Vallo della Lucania (no centro), Sapri e Agropoli: esta é a cidade máis grande de Cilento e o porto principal. A maior parte desta área está incluída no "Parque Nacional Cilento e Vallo di Diano".
Colonias gregas
A rexión está chea de lenda da mitoloxía grega, como nos nomes dalgunhas cidades, que tamén é visible nos restos das colonias de Velia (antiga Elea) e Paestum (antiga Poseidonia). Velia foi tamén a sede dos "Eleáticos", unha escola de filósofos presocráticos como Parménides, Zenón de Elea e Meliso de Samos).
Cilento vén da palabra latina Cis Alentum, que significa "Deste lado do Alento".
Sexta provincia de Campania
Na década dos noventa propúxose facer de Cilento unha nova provincia de Campania. Esta proposta nunca se aproximou á implementación; en particular, houbo a dificultade de elixir un centro administrativo. Os catro candidatos foron Vallo della Lucania (na posición máis central), Agropoli (a cidade máis grande situada no norte), Sala Consilina (a cidade máis poboada de Vallo di Diano) e Sapri (no centro do sur de Cilento, coa estación de ferrocarril máis importante). Outra proposta máis recente foi trasladar Cilento de Campania a Basilicata, como terceira provincia. xunto coas provincias existentes de Potenza e Matera.
Parque Nacional
Nunha gran parte do territorio de Cilento e Vallo di Diano creouse, en 1991, un parque nacional, para mellor compartir o segredo mellor gardado de Italia para o mundo e fomentar o turismo de alta calidade. En 1998 o parque converteuse en Patrimonio da Humanidade da UNESCO.
Costa
A costa cilentana, ou Costiera Cilentana en italiano, é un tramo de costa situado nos golfos de Salerno e Golfo de Policastro, estendéndose por 16 municipios, desde Capaccio-Paestum no noroeste ata Sapri no sueste.
Idioma
Cilento formou parte da antiga Lucania, e a súa lingua está influenciada polo Lucano. No norte de Cilento o dialecto está máis influído polo napolitano, pero no sur ten moitas semellanzas coa lingua siciliana.
Cilento DOC
O viño italiano], vermello e branco e  rosa , baixo a denominación Cilento DOC, vén desta área. As uvas destinadas ao produto DOC deben ser collidas (viño) a un máximo rendemento de 12 toneladas / hectárea cos viños tintos acabados fermentado (viño) como mínimo [nivel de alcohol] do 11,5% e dos brancos e "rosas" fermentados ao 11%.
Os viños de Red Cilento son unha mestura de Aglianico entre o 60 e 70%, o 15-20% de Piedirosso e Primitivo, o 10-20% de Barbera e ata o 10%. doutras variedades de uvas vermellas locais]]. Os brancos son unha mestura de 60-65% de Fiano (uva) Fiano, 20-30% de Trebbiano, 10-15% de Greco (uva) Greco] e / ou [] [Malvasia bianca] con ata o 10% doutras variedades brancas locais. As "rosas" son mesturas de 70-80% de Sangiovese, 10-15% de Piedirosso e / ou Primitivo e ata o 10% doutras variedades de uva vermella. Tamén se pode producir un [varietal] Aglianico baixo o DOC Cilento DOC provided that at least 85% of the wine is Aglianico with Primitivo and/or Piedirosso permitted to fill in the remainder and that the wine is aged at least one year before it is released.
Raudnei Anversa Freire
Traxectoria
Na tempada 1988–89 o Deportivo da Coruña, daquela en Segunda División, logrou a cesión do xogador por parte do FC Porto, facendo unha notable campaña na que participou en 31 partidos e anotou 11 goles, sendo o máximo goleador deportivista ese ano. Tras unha dura negociación no verán de 1989, o presidente Augusto César Lendoiro logrou unha nova cesión do xogador para a tempada 1989–90, campaña na que xogou 36 encontros e marcou 6 goles.
Atmosfera
miniatura|dereita|Vista da activa atmosfera de [[Xúpiter, coa Gran Mancha Vermella cara ao centro da imaxe.]] A atmosfera (do grego ἀτμός, vapor, aire, e σφαῖρα, esfera) é a capa de gas que rodea un corpo celeste que presenta a suficiente masa como para atraelo. Algúns planetas están formados principalmente por gases, co que teñen atmosferas moi largas.
Mercurio
A sonda Mariner 10 demostrou que Mercurio, contrariamente ao que se cría, ten unha atmosfera, moi tenue, constituída principalmente por helio, con trazas de argon, sodio, potasio, osíxeno e neon. A presión da atmosfera parece ser só unha cenmilésima parte da presión atmosférica na superficie da Terra.
Os átomos desta atmosfera son moitas veces arrincados da superficie do planeta polo vento solar.
Venus
miniatura|150px|esquerda|A forma particular das nubes en Venus débese á maior velocidade do vento a baixas [[latitudes.]]
Venus posúe unha densa atmosfera. A súa presión atmosférica equivale a 90 atmosferas terrestres (unha presión equivalente a unha profundidade dun quilómetro baixo o nivel do mar na Terra). Está composta principalmente por dióxido de carbono e unha pequena cantidade de monóxido de carbono, nitróxeno, ácido sulfúrico, argon e partículas de xofre. A enorme cantidade de CO2 da atmosfera provoca un forte efecto invernadoiro que eleva a temperatura da superficie do planeta até preto de 460 °C. Isto fai que Venus sexa máis quente que Mercurio.
A temperatura non varía de forma significativa entre o día e a noite. A pesar da lenta rotación de Venus, os ventos da atmosfera superior circunvalan o planeta en tan só catro días, alcanzando velocidades de 360 km/h e distribuíndo eficazmente a calor. Ademais do movemento zonal da atmosfera de oeste a leste, hai un movemento vertical en forma de célula de Hadley que transporta a calor do ecuador até as zonas polares e mesmo a latitudes medias ao lado non iluminado do planeta.
A radiación solar case non alcanza a superficie do planeta. A densa capa de nubes reflicte ao espazo a maior parte da luz do Sol e gran parte da luz que atravesa as nubes é absorbida pola atmosfera.
Terra
Está composta por nitróxeno (78,1 %) e osíxeno (20,94 %), con pequenas cantidades de argon (0,93 %), dióxido de carbono (variable, pero ao redor de 0,035 %), vapor de auga, neon (0,00182 %), helio (0,000524 %), cripton (0,000114 %), hidróxeno (0,00005 %), ozono (0,00116 %), metano e CFC, entre outros.
Marte
miniatura|esquerda|150px|A tenue atmosfera de Marte.
A atmosfera de Marte é moi tenue, cunha presión superficial de só 7 a 9 hPa fronte aos 1013 hPa da atmosfera terrestre, é dicir, unha centésima parte da terrestre. A presión atmosférica varía considerablemente coa altitude, desde case 9 hPa nas depresións máis profundas, até 1 hPa na cima do Monte Olimpo. Está composta fundamentalmente de dióxido de carbono (95,3%) cun 2,7% de nitróxeno, un 1,6% de argon e trazas de osíxeno molecular (0,15%), monóxido de carbono (0,07%) e vapor de auga (0,03%).
A atmosfera é o bastante densa como para albergar ventos e tormentas de po que, en ocasións, poden abarcar o planeta enteiro durante meses. Este vento é o responsable da existencia de dunas de area nos desertos marcianos. A bóveda celeste marciana é dunha suave cor rosa salmón debido á dispersión da luz polos grans de po moi finos procedentes do chan ferroso. A diferenza da Terra, ningunha capa de ozono bloquea a radiación ultravioleta. Hai nubes en moita menor cantidade que na Terra e son de vapor de auga ou de dióxido de carbono en latitudes polares.
A débil atmosfera marciana produce un efecto invernadoiro que aumenta a temperatura superficial uns 5 graos, moito menos que o observado en Venus e na Terra.
Nas latitudes extremas, a condensación do dióxido de carbono forma nubes de cristais de neve carbónica.
Xúpiter
miniatura|dereita|Atmosfera de Xúpiter vista pola [[Voyager I ao achegarse ao planeta.]] A atmosfera de Xúpiter esténdese até grandes profundidades, onde a enorme presión comprime o hidróxeno molecular ata que se transforma nun líquido de carácter metálico a profundidades dun 10.000 km. Máis abaixo sospéitase a existencia dun núcleo rochoso formado principalmente por materiais máis densos.
Na parte alta da atmosfera obsérvase unha circulación atmosférica formada por bandas paralelas ao ecuador, na que pode atoparse a Gran Mancha Vermella, que é unha tormenta con máis de 300 anos de antigüidade.
Obsérvanse nubes de diferentes cores que reflicte que se forman a distintas alturas e con diferentes composicións. Xúpiter ten un potente campo magnético que provoca auroras boreais.
Saturno
A atmosfera de Saturno posúe bandas escuras e zonas claras similares ás de Xúpiter, aínda que a distinción entre ambas é moito menos clara. Hai fortes ventos na dirección dos paralelos. Nas capas altas fórmanse auroras pola interacción do campo magnético planetario co vento solar.
Urano
O planeta Urano conta cunha grosa atmosfera formada por unha mestura de hidróxeno, helio e metano, que pode representar até un 15% da masa planetaria e que lle dá a súa cor característica.
Neptuno
A atmosfera de Neptuno está formada por hidróxeno, helio e unha pequena porcentaxe de gas metano, que lle proporciona a cor azul verdoso. As súas partículas están levemente máis separadas do que deberían estar por causa da temperatura, que é de -200 °C, semellante á de Urano, que está situado máis preto do Sol, polo que se estima que ten unha fonte interna de calor.
Plutón
Plutón posúe unha atmosfera extremadamente tenue, formada por nitróxeno, metano e monóxido de carbono, que se conxela e colapsa sobre a súa superficie a medida que o planeta se afasta do Sol. É esta evaporación e a súa posterior conxelación a causa das variacións no albedo do astro, detectadas por medio de fotómetros na década de 1950 (por Gerard Kuiper e outros). A medida que se aproxima ao Sol, os cambios fanse menores. Os cambios de albedo repítense pero á inversa a medida que o astro se afasta do Sol rumbo ao seu afelio.
A Lúa
A Lúa ten unha atmosfera insignificante, debido á baixa gravidade, incapaz de reter moléculas de gas na súa superficie. A totalidade da súa composición aínda se descoñece. O proxecto Apollo identificou átomos de helio e argon, e máis tarde (en 1988) observacións desde a Terra engadiron iones de sodio e potasio. A maior parte dos gases na súa superficie proveñen do seu interior.