cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ana dos mil días
Sinopse
O filme arrinca co rei asinando as ordes de execución contra un grupo que supostamente conspiraba contra el, entre os que se atopa a súa dona, Ana Bolena. Un longo flashback describe o capricho de Henrique VIII coa bela Ana, comprometido con outro home, ademais do agravante de que o rei, casado con Catarina de Aragón tivo como amante á súa irmá, que lle deu un fillo. No filme vese a evolución dende moza que lle para os pés ata a muller ambiciosa á que lle encanta probar o poder.
Produto fitosanitario
Un produto fitosanitario é, segundo a OMS, aquela substancia ou mestura de substancias destinadas a previr a acción de, ou destruír directamente, insectos, ácaros, moluscos, roedores, fungos, malas herbas, bacterias e outras formas de vida animal ou vexetal prexudiciais para a saúde pública e tamén para a agricultura, incluíndose ademais os praguicidas, defoliantes, desecantes e as substancias reguladoras do crecemento vexetal ou fitorreguladores.
Xogos Mundiais Nómades
Os Xogos Mundiais Nómades son unha competición deportiva internacional adicada aos deportes étnicos practicados na Asia Central.
Deportes e disciplinas
A data de 2016, estes son os 16 xogos que participan:
Angelique Kerber
Angelique Kerber, nada o 18 de xaneiro de 1988 en Bremen, é unha tenista alemá que ocupou o primeiro posto da clasificación da Women's Tennis Association durante 34 semanas en tres períodos alternos, o último de eles entre 15 de maio e o 16 de xullo de 2017, cedendolle o cetro á checa Karolina Pliskova.
Kerber compite coma profesional dende 2003, gañou dous títulos de Grand Slam: o Aberto dos Estados Unidos e o Aberto de Australia, os dous en 2016. Nos Xogos Olímpicos de Río acadou o media de prata. Tamén gañou outros 8 torneos da WTA en 2015 Charleston, Stuttgart, Birmingham e Stanford en 2013 Linz e no 2012 o Torneo indoor de París e Copenhagen.
Biografía
Kerber naceu en Bremen, a súa nai Beata é alemá e o seu pai Sławomir é polaco de ascendencia xermana. Ten unha irmá chamada Jessica. Creceu na cidade alemá de Kiel e dende o ano 2012 vive en Poznan, Polonia, onde o seu avó ten unha escola de tenis. Posúe a dobre nacionalidade e frecuentemente é cuestionada pola súa vinculación con Polonia aínda que ela declarou "Son alemá, xogo para Alemaña, medrei en Alemaña, e o meu corazón late por Alemaña".
Kerber forma parte dun grupo de deportistas de orixe polaca que acadaron importantes éxitos cos países de acollida dos seus país como a tamén número un mundial do tenis Caroline Wozniacki ou os futbolistas Miroslav Klose e Lukas Podolski entre outros.
Chaceon
miniatura|250px|[[Chaceon affinis]] miniatura|250px|[[Chaceon granulatus]] Chaceon é un xénero de crustáceos decápodos braquiúros da superfamilia dos portunoideos e familia dos xeriónidos. A súa especie máis coñecida nas augas próximas a Galicia é o cangrexo real.
Especies
O xénero comprende as seguintes especies:
Piloña
miniatura|dereita|Localización de Piloña en Asturias
Piloña é un concello de Asturias, situado a oriente do seu territorio. Linda polo norte con Villaviciosa e Colunga, polo leste con Parres, polo oeste con Nava e Cabranes e polo sur con Ponga, Caso e Sobrescobio. A capital municipal é a localidade de Infiesto.
Xeografía
A área municipal é de 283,89 km². O territorio de Piloña é montañoso, con vales profundos e estreitos, e montes non moi altos, mais de pendente pronunciada. A maior parte do terreo municipal corresponde a unha depresión terciaria, de dirección leste-oeste, que percorre o río Piloña. Coñécense bos bancos de carbón en La Marea, e outros menores en Sotiello e Borines. Hai tamén faixas de lousa na serra de Ques e na serra de Cayón.
O río principal é o Piloña, tributario pola esquerda do río Sella. A vía principal de comunicacións é a estrada N-634.
Clima
O clima é de tipo oceánico, húmido, chuvioso e temperado. A media anual de temperaturas é de 12 °C.
Economía
Ten algunha industrais. Son basicamente de fabricación de mobles e sidra, unha planta que procesa o leite da zona e unha fábrica de caramelos e outros produtos doces (esta en Villamayor).
As poboacións máis importantes son Infiesto (que ten arredor do 20% da poboación municipal), Villamayor e Sevares. As tres están sobre as beiras do río Piloña.
Historia
Existe un asentamento prehistórico na cova de Sidrón, preto da localidade de Vallobal, da que se extraeron restos de neandertais.
Katina Paxinou
Aikaterini Konstantopoulou, nada no Pireo o 17 de decembro de 1900 e finada en Atenas o 22 de febreiro de 1973 foi unha actriz grega, coñecida como Katina Paxinou (Κατίνα Παξινού).
Traxectoria
Paxinou estudou para cantante de ópera en Xenebra, Berlín e Viena. Comezou a súa carreira teatral en Grecia en 1920, sendo unha das fundadoras do Teatro Nacional Grego en 1932. O inicio da segunda guerra mundial pillouna no Reino Unido, e logo marchou aos Estados Unidos, onde debutou no cinema en For Whom the Bell Tolls (1943), gañando ao Oscar á mellor actriz secundaria.
En 1951 foi a primeira actriz en interpretar a personaxe principal de La casa de Bernarda Alba, de Federico García Lorca en inglés. A principios da década de 1950 volveu a Grecia, centrándose no teatro e no cinema europeo. Finou de cancro en 1973.
Iker Galartza
Iker Galartza, nado en Amezketa, Gipúscoa o 17 de maio de 1977, é un actor e guionista en éuscaro e español. É máis coñecido polos seus traballos televisivos, mais tamén no teatro, como cos pallasos Poxpolo e Mokolo.
Nikolai Semenov
Nikolai Nikolaevich Semenov (en Николай Николаевич Семёнов), nado o 15 de abril de 1896 en Saratov, (Unión Soviética) e finado o 25 de setembro de 1986, foi un químico e profesor universitario ruso/soviético galardoado co Premio Nobel de Química de 1956.
Traxectoria
Estudou física, química e matemáticas na Universidade de San Petersburgo e foi nomeado profesor de física do Instituto Politécnico de Leningrado logo de participar na guerra civil rusa, sendo Semyonov o introductor da química física no seu país.
Dirixiu o Instituto de Química Física da Academia de Ciencias desde 1931, e o Instituto de Química Física da Universidade de Moscova desde 1944.
Investigacións científicas
miniatura|esquerda|Semenov (dereita) e [[Petr Kapitsa, retrato de Boris Kustodiev, 1921]] Interesado inicialmente no estudo da física molecular e dos fenómenos electrónicos, xunto a Petr Kapitsa descubriu en 1922 un método para medir o campo magnético dun núcleo atómico, que posteriormente sería modificado e mellorado por Otto Stern e Walter Gerlach, e coñecido como experimento de Stern-Gerlach.
En 1925 xunto a Iakov Frenkel estudou a cinética da condensación e absorción dos vapores. En 1927 estudou a ionización dos gases así como a química do electrón, e en 1928 xunto a Vladimir Fok creou a teoría da descarga rota de dieléctricos.
Posteriormente dedicouse completamente á cinética química, ao desenvolvemento da cal contribuíu notablemente. A súa tarefa foi especialmente intensa durante a segunda guerra mundial, cando os problemas de combustión e explosión adquiriron extraordinaria importancia. O goberno soviético premiouno en 1941 co Premio Stalin e en 1945 coa Orde de Lenin.
Posteriormente traballou no campo das reaccións químicas en cadea, o coñecemento da cal contribuíu de xeito moi considerable do mesmo xeito que o químico inglés Cyril Norman Hinshelwood co cal mantivo estreitas relacións científicas e compartiu o Premio Nobel de Química do ano 1956.
Entre as súas principais obras atópanse "Reaccións en Cadea" (1934) e "Suma de Problemas de Química Cinética e Radioactividade" (1954)
Santiago Castro Anido
Santiago Castro Anido, nado o 16 de maio de 1947 en Mugardos é un exfutbolista galego que xogaba na demarcación de centrocampista.
Traxectoria
Comezou a destacar no Racing de Ferrol en Segunda División o que o levou a fichar polo FC Barcelona, onde xogou entre 1968 e 1970.
En marzo de 1970 ficha polo Celta de Vigo, onde transcorrería a maior parte da súa carreira. Debutou co equipo o 21 de marzo de 1971 ante o Real Madrid anotando un dos goles da vitoria celeste.
Deixou o equipo tras dez tempadas, despois do descenso do equipo a Segunda División B en 1980, ao igual que outros xogadores como Juan ou Pepe Villar
Posteriormente formou parte do equipo técnico das categorías inferiores do Celta.
O Vello do Pico-Sagro
O Vello do Pico-Sagro foi un periódico editado na Coruña en 1860.
Historia e características
Apareceu o 3 de marzo de 1860. Os seguintes números apareceron de xeito irregular durante os meses de marzo e abril. Estaba editado na "Emprenta do Hespicio Previncial". En realidade trátase dun texto literario, un longo romance que ocupa os cinco números, escrito en versos octosílabos agrupados de catro en catro á maneira das coplas populares. Ten como tema a campaña militar das tropas españolas en Marrocos durante os primeiros meses de 1860. Todos os números están asinados por un único autor: "Mingos Gallego", o pseudónimo de Francisco María de la Iglesia, ou talvez do seu irmán Antonio María.
Lucía Etxebarria
Lucía Etxebarria de Asteinza, nada en Valencia o 7 de decembro de 1966, é unha escritora española.
Traxectoria
A súa familia provén da vila biscaína de Bermeo. Estudou filoloxía inglesa e xornalismo. Logo de ter diversos traballos, estreouse como escritora en 1996 coa biografía de Courtney Love (Aguanta esto). Ao ano seguinte publicou a súa primeira novela. Lucía Etxebarria é membro de Mensa.
Maxi Gómez
Maximiliano "Maxi" Gómez González, nado o 14 de agosto de 1996 en Paysandú, é un futbolista uruguaio, xoga como dianteiro e xoga para o Valencia CF da Liga Santander.
Xuvenís
No 2013 viaxou a Montevideo para probarse en Defensor Sporting, estivo unha semana no club e con 17 anos quedou ao recibir o visto e prace dos adestradores. ​
Integrouse ás formativas do club, a Quinta División, saíron campións do Torneo Clausura sub-17 e gañaron o Campionato Uruguaio 2013 da categoría. Ao ano seguinte, no 2014, Maxi volveu ser campión, esta vez coa sub-19, gañaron tanto o Apertura como o Clausura, polo que se coroaron campións de Cuarta División.
Comezou o ano 2015 no seu segundo ano de Cuarta División, pero na primeira metade da tempada 2015/16, foi ascendido ao cadro de xogadores absoluto.
Defensor Sporting
Debutou como profesional o 15 de setembro de 2015, no partido de volta da segunda fase da Copa Suramericana 2015, entrou no minuto 89 por Romario Acuña e derrotaron o Universitario por 1 a 0. ​ Por un global de 4 a 0, Defensor clasificouse para a seguinte fase.
O seu segundo encontro disputouno o 1º de outubro, no partido de volta de oitavos de final, contra Lanús no Franzini, entrou no minuto 70 por Acuña, empataron 0 a 0 e foron aos penaltis porque o partido de ida finalizara sen goles tamén. O equipo arxentino errou o seu primeiro tiro, os uruguaios meteron os catro primeiros lanzados, Maxi tirou o quinto penalti violeta e converteuno en gol, polo que se clasificaron para cuartos de final. Despois de anotar o gol da clasificación, foi entrevistado e declarou: «Foi grazas a eles, aos meus compañeiros, que confiaron en min, e fixen o gol. Fleurquín díxome se quería tirar e díxenlle que si, porque nos inferiores tiro eu, por iso fun, agarrei a pelota e tireino.»
O seu debut en Primeira División foi o 4 de outubro no Gran Parque Central, enfrontáronse ao Nacional, Maxi entrou por Facundo Castro para comezar xogando no segundo tempo, pero perderon 4 a 0.
O 16 de outubro enfrontáronse ao Wanderers no torneo local, anotou o seu primeiro gol oficial pero perderon 3 a 2. Na xornada 11 o seu rival foi Mocidade, anotou o seu primeiro dobrete e gañaron 4 a 1. O 20 de novembro xogou como local contra El Tanque Sisley, volveu anotar por duplicado, pero empataron 2 a 2.
A nivel internacional, totalizou 4 partidos xogados, pero foron eliminados en cuartos de final polo Furacán por un global de 1 a 0.
No Torneo Clausura do ano seguinte, estivo presente nas 3 primeiras xornadas, pero perderon en cada encontro.
O 28 de febreiro de 2016, xogouse o clásico entre o Defensor Sporting e o Danubio, foi titular, comezaron gañando cun gol de Felipe, pero finalizou o primeiro tempo 2 a 1 en contra. Na segunda metade, mellorou o equipo, Maxi empatou o encontro no minuto 70, e logo no minuto 98, na última xogada, novamente perforou a portería danubiana, converteu o gol do triunfo, quedou inconsciente por un instante ao recibir un golpe do porteiro, pero recuperouse e gañaron 3 a 2. ​
A mediados de maio, transcendeu a posibilidade de ser incorporado por River Plate para o segundo semestre do ano. ​
Na xornada 13, xogaron contra El Tanque Sisley o 22 de maio, Maxi anotou 4 goles por primeira vez na súa carreira e gañaron 6 a 5, polo que El Tanque descendeu de categoría. ​ Debido á súa grande actuación, foi elixido o xogador da xornada para Tenfield. ​
O Defensor Sporting finalizou o Torneo Clausura en oitava posición, pero Maxi destacouse con 9 goles en 13 partidos disputados.
Na segunda metade do ano 2016, xogouse o Campionato Uruguaio Especial, un torneo a unha volta, para cambiar o formato da tempada europea por unha anual.
Para o Torneo Apertura 2017, mantivo o seu nivel, aínda que nas 2 primeiras xornadas non marcou.
A nivel continental, o 1 de abril, foi titular para enfrontar a Liga de Quito na Casa Branca ante máis de 35000 espectadores na Copa Suramericana, no minuto 50 anotou o seu primeiro gol internacional e finalmente empataron 2 a 2.
O 5 de abril, na competición local, enfrontáronse a Danubio, Maxi marcou por duplicado e gañaron 0-2.
Na xornada 8, recibiron ao Peñarol no Franzini, Gómez anotou un gol pero empataron 2-2.
O Defensor Sporting chegou á xornada 14 con 30 puntos, dous menos que o líder Nacional, club co que se enfrontaron no Franzini. No minuto 32 Sebastián Fernández converteu un gol para os bolsos e finalizou o primeiro tempo co marcador a favor de Nacional 0-1. Na segunda metade, no minuto 47, Gonzalo Bo recibiu un pase de Maxi e converteuno nun gol para empatar o partido, daquela o mesmo Gómez tirou un penalti e puxo o triunfo parcial, 2-1. Xa nos minutos finais, novamente Bo perforou a portería de Esteban Conde e os violetas adiantáronse no marcador por 3-1, co tempo cumprido o xogador tricolor Brian Lozano rematou desde fóra da área e acurtou distancias, pero o partido finalizou 3-2 a favor de Defensor Sporting. Por primeira vez no Torneo Apertura quedaron como líderes, con 33 puntos, a falta dunha xornada.
O Torneo definiuse na última xornada, o 13 de maio de 2017. O Defensor Sporting xogou contra Fénix no Parque Capurro, dependendo de si mesmo para lograr o título. No minuto 20 Maxi abriu o marcador, desde o punto de penalti converteu o primeiro gol do encontro, pero antes de finalizar o primeiro tempo, Cecilio Waterman recibiu un pase preto da metade da cancha, encarou a defensa violeta, colleu cara a un lado e enganchou cara ao outro, penetrou na área e converteu o empate parcial. No segundo tempo mantívose a paridade ata o minuto 78, cando Gómez recibiu un pase de peito de Carneiro, desde o bordo da área rival rematou ao arco, pero desviouse nun xogador, polo que descolocou ao porteiro de Fénix e marcou gol. ​ Tras 90 minutos, gañou o Defensor 2 a 1 e coroouse campión do Torneo Apertura 2017, ​ colaborou con 11 goles e 3 asistencias en 12 partidos xogados. ​
O 22 de maio de 2017, foi anunciado como fichaxe do Celta de Vigo para a tempada 2017/18. ​ Maximilano Gómez deixou o Defensor Sporting con 52 partidos xogados, 31 goles convertidos e 11 asistencias realizadas.
Celta de Vigo
Maxi chegou a España o 25 de xuño de 2017. Ao día seguinte asinou contrato co Real Club Celta de Vigo da Primeira División de España ata 2022 dende entón converteuse nun dos xogadores máis queridos pola afección do Celta.
Clubs
20px Actualizado e 8 de diciembro de 2018. Ficha do xogador:
Seleccións
20px Actualizado o 6 de xullo de 2018.
Tabio
Tabio é un concello do departamento de Cundinamarca (Colombia), que se atopa na provincia de Sabana Centro, a 45 km de Bogotá e 8 km dende o Portal da 80 da Rúa 80 e o Portal do Norte da Rúa 170. Conta cunha poboación de máis de 27.000 habitantes en 2015 (proxección). Forma parte da área metropolitana de Bogotá segundo o censo oficial do DANE de 2005.
Foi fundado oficialmente o 8 de abril de 1603 por Diego Gómez de Mena sobre a poboación muisca preexistente.
Toponimia
O topónimo «Tabio» deriva do vocábulo muisca Teib, que en muysc cubun (lingua muisca) quere dicir «brecha» ou «fenda», termo acorde coa súa posición xeográfica, xunto á fenda do río Frío ou Huitaca. Tamén foi interpretado como «A fendedura da Labranza”».
Historia
A poboación muisca estaba organizada en cacicados e os caciques servían ó Zipa, no que hoxe é parte de Cundinamarca e ó Zaque na actual Boyacá. Baixo os caciques había unidades subordinadas, chamadas capitanías. A rexión de Tabio era famosa entre os muiscas polas súas augas termais; en devandita fonte posuían un templo natural onde o Zipa de Bacatá acudía a celebrar as festas da Deusa das Augas, chamada Sie. Frei Cristóbal de Torres prohibiu as festas ancestrais. En outubro de 1593, o oidor Miguel de Ibarra visitou os repartimentos de Tabio, Subachoque e Ginés, adxudicou terras de resgardo a 558 indíxenas e nomeou encomendero a Cristóbal Gómez de Silva.
A Real Audiencia de Santafé de Bogotá aprobou a Acta de Fundación de Tabio, elaborada polo visitador Diego Gómez de Mena o 8 de abril de 1603, e a súa erección como concello no ano 1761. Nomeouse executor da ordenanza a Melchor López, quen iniciou a obra da igrexa o 19 de decembro do mesmo ano.
A actual igrexa foi rematada en 1904 por Andrés Avelino Pérez e denominouse Santa Bárbara, consagrada o 28 de decembro de 1929. A capela da Virxe de Lourdes, situada no leste da serra de Tiquiza, que separa a Tabio de Chía, na verea que leva o seu nome, foi terminada en 1884. Nela celébrase a festa patronal o 15 de decembro, día da nosa Señora de Lourdes. A Capela de Santa Bárbara é unha pequena construción en pedra que coroa unha elevación natural, situada á beira do canellón do Zipa e do “Castelo do Conde”, casa da cal se contan numerosas lendas coloniais. Pola súa posición converteuse nun fito urbano e marca o punto de acceso ás vereas El Salitre e Santa Bárbara, as cales bordean a estrutura colonial da capela.
Roncesvales
Roncesvales (en éuscaro: Orreaga, en castelán: Roncesvalles, oficialmente Orreaga/Roncesvalles) é un concello na comunidade de Navarra. Esténdese por unha área de 15,1 km² onde no ano 2009 vivían 30 habitantes, 6 máis ca no ano 2007 cando eran 24. Encóntrase a 923 metros sobre o nivel do mar.
Lingua
De acordo coa Lei Foral do 18/1986 do 15 de decembro sobre o vasco o regulamento do seu uso e o súa oficialización. sobre o lugar da Adaptación lingüística no Mundo. Navarra divídese lingüisticamente en tres zonas. Este municipio forma parte da zona vascófila onde a utilización do vasco é maioritaria. Utilízase ao vasco e o castelán na administración pública, nos medios de comunicación, nas manifestacións culturais e na educación; con todo o uso é corrente e xeralmente fomentado.
Demografía
Evolución da poboación de Roncesvalles desde a década de 1920:
Política
O repartimento de escanos quedou deste xeito:
Thomas Say
Thomas Say, nado o 27 de xuño de 1787 en Filadelfia, Pensilvania, e finado o 10 de outubro de 1834 en New Harmony, Indiana, foi un entomólogo, carcinólogo e herpetólogo estadounidense.
Traxectoria
Os seus estudos sobre insectos e crustáceos, as súas numerosas publicacións en revistas científicas e as súas expedicións científicas a Florida, Xeorxia, as Montañas Rochosas, México e outros lugares, convertérono nun naturalista de renome internacional. Say foi chamado o pai da entomoloxía descritiva norteamericana e da carcinoloxía norteamericana.
Exerceu de bibliotecario na Academia de Ciencias Naturais de Filadelfia, conservador da American Philosophical Society e profesor de Historia Natural na Universidade de Pensilvania.
Strepsirrhini
Os estrepsirinos (Strepsirrhini, do grego strepho, curvo e rhinos, nariz) son un suborde de primates cuxa principal característica é o seu nariz húmido. Atópanse en Madagascar e o sueste de Asia e considérase que teñen unhas características máis primitivas que haplorinos, o seu grupo irmán.
O seu nariz conéctase coa boca a través dun suco e teñen as narinas recubiertas dunha membrana desprovista de pelo chamada rinario, como ocorre cos cans e gatos. O tamaño do cerebro é menor e o seu bulbo olfactorio maior que nos haplorinos.
Coa excepción do Daubentonia madagascariensis, todos os estrepsirinos teñen os incisivos moi apiñados e un único canino. Case todas as especies son nocturnas e teñen cola prénsil. A reprodución segue un ciclo estral. Teñen un útero en forma de 'E' e numerosas glándulas mamarias.
Cohesión social
A cohesión social designa, en socioloxía, o grao de consenso dos membros dun grupo social ou a percepción de pertenza a un proxecto ou situación común. É unha medida da intensidade da interacción social dentro do grupo; pode ser medido cun test de índices ou simplemente descrito ou definido para cada caso. Atenta contra a cohesión a anomia, é dicir, o comportamento non baseado en normas.
Strepsirrhini
Xunto cos társios (hoxe considerados Haplorrhini) formaban o antigo grupo dos prosimios que, así definidos son un grupo parafilético.
Cohesión social
Isto quere dicir que esas relacións son consensuais, percibidas como xustas entre os grupos que gobernan e os que son gobernados. Demandan ou implican tanto a percepción do bo desempeño das autoridades e que esas sexan respectadas como que exista unha acción percibida como de interese común.
Ó discutir sobre os diferentes grupos sociais, dise que un grupo é un estado de cohesión (cando os membros posúen lazos que os unen uns con outros e co grupo como un só). Aínda que o termo cohesión é un proceso que consta de  moitos factores, pódense distinguir catro compoñentes esenciais: as relacións sociais, as relacións de traballo, a unidade (que se percibe entre os membros do grupo) e as emocións dos integrantes.
O campo da discriminación social pode estudarse, dende as perspectivas sociolóxicas do interaccionismo simbólico, o funcionalismo ou a teoría do conflito, como un problema de cohesión social.
A noción de integración social utilízase habitualmente como sinónimo da cohesión. Desde a perspectiva funcionalista ou a teoría de sistemas enténdese a integración nun sistema de  estratificación social como fundamento harmónico das relacións entre as clases; as institucións e, a fortiori, o sistema social no seu conxunto considéranse como un todo funcional.
Suba
miniatura|240px|Vista de Suba miniatura|250px|Mapa de Suba en Bogotá. Suba é a localidade número 11 de Distrito Capital de Bogotá. Atópase situada no norte da cidade. Entre os seus residentes atópanse todas as clases sociais aínda que predomina a clase baixa e media baixa na parte occidental, estrato socioeconómico 2 e 3; e predomina a clase media alta na parte oriental, o estrato socioeconómico 4 e 5; aínda que tamén con presenza de clase alta, estrato socioeconómico 6. Salienta por ser a máis poboada da cidade con máis dun millón de habitantes, e por ser a localidade con maior poboación de estrato medio alto da cidade, principalmente na zona leste da localidade, coñecida como «A Cidade do Sol».
Etimoloxía
Directamente tomado do antigo toponímico muisca da rexión, "Suba" significa "Flor do Sol" (Uba = Froito ou Flor, Sua = Sol, menos a súa última vogal, converténdose en posesivo).
Esteban Flores (futbolista)
Esteban Alejandro Flores Martínez, nado en Chile o 7 de abril de 1992, é un futbolista chileno. Actualmente, xoga de defensa lateral esquerdo na Universidad de Concepción da Primeira División de Chile.
Tormenta
250px|dereita|miniatura|Unha [[tempestade en Enschede, Países Baixos.]] miniatura|dereita|230px|Tempestade con descarga eléctrica Unha tormenta é un fenómeno meteorolóxico marcado por ventos fortes (como nos tornados e furacáns), treboadas, e precipitación forte -xeralmente, choiva ou, nalgúns casos, neve; neste caso, a tempestade chámase tormenta de neve.
Estes meteoros teñen lugar cando se produce unha condensación significativa, resultando na produción de auga en estado líquido e cristais de xeo nun espazo inestábel da atmosfera. Poden ser particularmente destrutivas, tanto para o home como para os hábitats naturais.
Club Ancares
O Club Ancares é unha asociación galega sen fin de lucro que ten o montañismo como modalidade deportiva. Foi fundada en 1963 en Lugo e actualmente non está afiliado á Federación Galega de Montañismo.
Instalacións
O club posúe o Albergue do Club Ancares, situado en Cervantes, na Serra dos Ancares.
José Varela de Montes
José Varela de Montes, nado en Santiago de Compostela en 1796 e finado no mesmo lugar o 30 de marzo de 1868, foi un médico galego, catedrático de fisioloxía e patoloxía.
Traxectoria
Estudou medicina en Madrid e foi catedrático de fisioloxía na Universidade de Santiago de Compostela e traballou no Hospital Clínico da cidade, un dos modernizadores do estudo da medicina na universidade galega.
Foi membro da Real Sociedade Económica de Amigos do País de Santiago e da Academia de las Ciencias de Madrid.
Obras
Entre os seus ensaios destaca Ensayo de Antropología ósea, Historia Fisiológica del hombre en su relación con las ciencias sociales y especialmente con la patología y la higiene (1844-1845).
Espionaxe
miniatura|Espía francés capturado durante a [[guerra franco-prusiana]]
A espionaxe é a práctica e o conxunto de técnicas asociados coa obtención de información confidencial.
Técnicas de espionaxe
As técnicas comúns de espionaxe foron, historicamente, a infiltración, a corrupción e a chantaxe.
Co desenvolvemento de novas tecnoloxías, apareceron técnicas que permiten obter información obxectiva tales como fotos, conversas etc. sen intervención humana. Así, hai unha industria deseñada para facilitar sofisticados medios tecnolóxicos, de satélites espía e microcámaras, tanto para espionaxe como para a protección da información. O 2013, un revelador americano, Edward Snowden, denunciou o software espía Prisma, desenvolvido por Estados Unidos para supervisar, controlar e analizar a nivel global, os datos persoais de todo o mundo, en colaboración cos xigantes da informática, tales como Google, Apple e Microsoft.
Espionaxe industrial
A espionaxe industrial é a obtención ilícita de información relativa á investigación, o desenvolvemento e a fabricación de prototipos, por medio do cal as empresas buscan anticipar os seus competidores na colocación no mercado un novo produto.
MeteoGalicia
Descrición
Co obxectivo de mellorar e optimizar o seu funcionamento, MeteoGalicia estrutúrase en catro áreas principais:
MeteoGalicia desenvolve tamén modelos meteorolóxicos, oceanográficos e de ondaxe de moi alta resolución para mellorar as súas predicións meteorolóxicas. MeteoGalicia dispón dunha na que se poden atopar as distintas predición realizadas, as saídas dos modelos, datos meteorolóxicos e climatolóxicos, e máis información sobre as actividades do servizo. Hoxe en día ofrece unha das mellores predicións meteorolóxicas de Europa.
Desde 2001 realiza a previsión marítima xunto coa meteorolóxica. MeteoGalicia utiliza un sistema pioneiro de predición marítima e oceanográfica que permite predicir o estado do mar con catro días de antelación en dous tramos de día, de mañá e tarde; facilita así mesmo información específica sobre modelos de ondas costeiras e correntes, a dirección do vento, estado do mar, mar de fondo, altura de fondo, temperatura da auga, do ar e índice ultravioleta máximo.
As predicións marítimas fanse para cinco zonas: Costa Cantábrica, Ferrol - Bares, Ártabra, Costa da Morte e Rías Baixas, até 20 millas mar adentro. Pódense ver as rías de forma independente.
Whisky escocés
miniatura|Whisky escocés O whisky escocés (a miúdo denominado simplemente como "Scotch") é un whisky de malte ou whisky de gran feito en Escocia. Todos os whisky escoceses fíxeronse orixinalmente de malte ou cebada. As destilerías de whisky comerciais comezaron a introducir trigo e centeo a partir de finais do século XVIII.
O whisky escocés divídese en cinco categorías distintas: single malt Scotch whisky, single grain Scotch whisky, blended malt Scotch whisky (anteriormente chamado "vatted malt" ou "pure malt"), blended grain Scotch whisky, e blended Scotch whisky.
Todos os whiskies escoceses deben ser envellecidos en barricas de carballo durante polo menos tres anos. Calquera declaración idade nunha botella de whisky escocés, expresada en termos numéricos, debe reflectir a idade do whisky máis novo utilizado para producir ese produto. Un whisky cunha declaración de idade é garantía da idade do whisky.
A primeira mención escrita sobre o whisky escocés atópase no Exchequer Rolls of Scotland, 1495. Un frade chamado John Cor foi o destilador en Lindores Abbey no Reino de Fife .
Definición legal
Desde o 23 de novembro de 2009, as Scotch Whisky Regulations 2009 (SWR) definen e regulan a produción, o etiquetado, o embalaxe e a publicidade do whisky escocés. Substitúen aos anteriores regulamentos que se centraban exclusivamente na produción. A SWR define "whisky escocés", como o whisky que:
Etiquetado
Unha etiqueta de whisky escocés comprende varios elementos que indican os aspectos da produción, a idade, o embotellado e o propietario. Algúns destes elementos están regulados pola SWR. E algunhas reflicten a tradición e a comercialización. A ortografía da palabra "whisky" é a miúdo debatida polos xornalistas e os consumidores. Os whiskies escoceses e canadenses utilizan "whisky", os whiskies irlandeses utilizan "whiskey", mentres que os americanos e outros varían a ortografía da palabra.
A etiqueta incluirá sempre unha relación dos whiskies de malte ou cereais utilizados. Un whisky escocés single malt é o que está enteiramente producido a partir de malte nunha destilería. Tamén se pode atopar o termo "barrica única", o que significa que o embotellado procede na súa totalidade dunha sóa barrica. Os termos "blended malt" ou "vatted malt" son intercambiables, e significan que na botella mestúranse whiskies de malte de diferentes destilerías. A destilería Cardhu tamén empezou a usar o termo "pure malt" para a mesma finalidade, causando unha controversia no proceso dunha maior claridade no etiquetado, a destilería Glenfiddich usaba o termo para describir algúns embotellados de malte. Como resultado, a Scotch Whisky Association declarou que unha mestura de whiskies/whiskys de malte debe ser etiquetada como "blended malt". O uso dos termos antigos "vatted malt" e "pure malt" están prohibidos. O termo "blended malt" segue sendo controvertido, xa que algúns embotelladores manteñen que os consumidores poden confundir o termo con "blended Scotch whisky", que contén unha certa proporción de whisky de gran.
A marca que aparece na etiqueta é xeralmente a mesma que o nome da destilería (por exemplo, a etiqueta Talisker Distillery nomea os seus whiskies co nome Talisker). En efecto, a SWR prohibe ás embotelladoras usar o nome da destilería cando o whisky non se fixo alí. O nome do embotellador tamén pode aparecer, ás veces independente da destilería. Ademais de esixir que o whisky escocés sexa destilado en Escocia, a SWR require que tamén sexa embotellado e etiquetado en Escocia. As etiquetas tamén poden indicar a rexión da destilería (por exemplo, Islay ou Speyside)
O grado alcohólico exprésase na etiqueta como "Alcohol By Volume" ("ABV") ou simplemente "Vol". Normalmente, o whisky embotellado ten entre o 40% e o 46% Vol.. O whisky é considerablemente máis forte a primeira vez que sae do barril normalmente 60-63% Vol.. Despois engádese auga para crear o volume de embotellado desexado. Si o whisky non se dilúe antes de ser embotellado, pode ser etiquetado como Cask Strength.
As etiquetas tamén poden conter diversas declaracións de técnicas de filtración ou procesos finais de maduración por exemplo como "natural" ou "non-chill-filtered". Algúns whiskies son metidos en diferentes barricas, con frecuencia en toneis dexerez ou porto, durante unha parte da maduración, estes whiskies poden ser etiquetados como "wood finished", "sherry/port finished", e así sucesivamente.
Tipos de whisky escocés
miniatura|Varios whiskies escoceses Hai dous tipos básicos de whisky escocés, dos cales fanse todas as mesturas:
Hai tres tipos de mesturas defínidas para o whisky escocés:
As cinco definicións de whisky escocés están estruturadas de tal xeito que as categorías son mutuamente excluíntes. Os regulamentos de 2009 cambiaron a definición formal de blended Scotch whisky para lograr este resultado, pero dun xeito que reflicte a práctica tradicional e a actual.
A regra 5 do SWR 2009 estipula que o único whisky que pode ser fabricado en Escocia é o whisky escocés. Esta disposición impide a existencia de dous "tipos" de whisky provenientes de Escocia, un "whisky escocés" e o outro, un "whisky - produto de Escocia" que cumpra coa norma xenérica da UE para o whisky. Segundo a Asociación de Whisky Escocés, permitir a produción doutro whisky que non fora Scotch whisky, faría difícil protexer o Scotch whisky como un produto distintivo.
Single grain
A maioría dos grain whisky producidos en Escocia son blended Scotch whisky. O whisky mesturado medio ten un 60%-85% de whisky de gran. Os whiskies de gran de maior calidade dunha única destilería embotéllanse como single grain whisky.
Blended / vatted malt'
Blended malt whisky, antes chamado vatted malt ou pure malt (termos que agora están prohibidos na SWR 2009), é un dos tipos menos comúns de whisky: unha mestura de whiskies de malte de máis dunha destilería (posiblemente con diferentes idades). Os blended malt conteñen só whiskies de malte, non wiskies de gran, e distínguense doutros tipos de whisky pola ausencia da palabra single antes de malt na botella, e a ausencia do nome da destilería. A idade do whisky é a dos máis novos dos ingredientes orixinais. Por exemplo, un Blended malt whisky de "8 anos" pode incluír whiskies máis vellos, pero o máis novo non ten máis de oito anos. Johnnie Walker Green é un exemplo dun Blended malt whisky. Desde novembro de 2009, ningún whisky escocés pode ser etiquetado como vatted malt ou pure malt, a SWR esixe que teñan que ser etiquetados como blended malt.
Blended
O Blended Scotch whisky constitúe ao redor do 90% do whisky producido en Escocia Os Blended Scotch whisky conteñen whisky de malte e whisky de gran. Foron creados inicialmente como unha alternativa aos whiskies/whiskys de malte, que algúns consideran demasiado duros. Os produtores combinan as distintas maltes e whiskies de gran para producir un estilo de marca coherente. As marcas máis notables de blended Scotch son Bells, Dewar's, Johnnie Walker, Whyte and Mackay, Cutty Sark, J&B, The Famous Grouse, Ballantine's e Chivas Regal.
Embotelladores independentes
Moitas destilerías de malte venden unha gran cantidade de barrís de whisky para a mestura, a compradores particulares. O whisky destas barricas son embotellados como un single malt por embotelladores independentes, firmas como Duncan Taylor, Master of Malt, Gordon & MacPhail, Cadenhead, The Scotch Malt Whisky Society, Murray McDavid, Signatory, Douglas Laing, e outros. Na etiqueta adoitan reflectir o nome da destilería de procedencia, pero non usan os logotipos de marca ou os tipos de letra da destilería.
Por múltiples razóns, algunhas marcas independentes non identifican a destilería de procedencia do whisky na botella. No seu lugar, poden identificar só a área xeográfica xeral de procedencia, ou simplemente comercializar o produto coa súa propia marca, sen identificar a súa fonte. Isto pode, nalgúns casos, ser simplemente para dar á empresa embotelladora independente a flexibilidade de comprar a distintas destilerías sen cambiar as etiquetas.
Historia
miniatura|Caneco de whisky Greybeard Heather Dew
Segundo a Asociación Scotch Whisky, o whisky escocés evolucionou a partir dunha bebida escocesa chamada uisge beatha, que significa "auga viva" ou "auga de vida". O primeiro rexistro documentado da destilación en Escocia produciuse xa no ano 1494, tal como se documenta nos Exchequer Rolls, que eran os rexistros de impostos dese tempo. A cita anterior rexistra "Oito cápsulas de malte ao frade John Cor con que facer aqua vitae". Isto equivale a unhas 1.500 botellas, o que suxire que a destilación estaba ben establecida polo século XV.
A produción de whisky foi gravada por primeira vez en 1644, provocando un aumento da destilación de whisky ilegal no país. Ao redor de 1780, había ao redor de oito destilerías legais e 400 ilegais. En 1823, o Parlamento diminuíu as restriccións ás destilerías con licenza coa "Lei de Impostos Especiais", mentres que ao mesmo tempo, facía máis difícil operar aos alambiques ilegais, marcando así o comezo da éra moderna na produción de whisky escocés. Dous feitos contribuíron a aumentar a popularidade do whisky: en primeiro lugar, un novo proceso de produción introduciuse en 1831 chamado Coffey ou Patent Still, o whisky producido neste proceso era menos intenso e máis suave. En segundo lugar, a  filoxera bug destruíu a produción de viño e coñac en Francia en 1880.
Rexións de Whisky
right|thumb | As rexións do whisky escocés Escocia divídese tradicionalmente en catro rexións:. As terras altas (Highlands), terras baixas (Lowlands), Islay, e Campbeltown.
As illas non se recoñecen como unha rexión pola Scotch Whisky Association (SWA) e considéraa parte da rexión das Terras Altas.
Bibliografía
Fontes citadas
Outras fontes
55 Cancri c
55 Cancri c (abreviado 55 CNC c) é un planeta extrasolar cunha órbita excéntrica ó redor da estrela 55 Cancri A (que é semellante ó noso Sol), completando unha órbita cada 44,34 días. É o terceiro planeta coñecido en orde de distancia respecto da súa estrela. 55 Cancri c foi descuberto o 13 de xuño de 2002 e ten unha masa de case a metade da de Saturno.
Descubrimento
Coma a meirande parte dos planetas extra-solares coñecidos, 55 Cancri c detectouse pola observación das variacións da velocidade radial da súa estrela. Isto conseguiuse a través de medicións moi precisas e finas do efecto Doppler do espectro da estrela. No momento do seu descubrimento, 55 Cancri A xa era coñecida por posuír un planeta (55 Cancri b), con todo, aínda había un desvío nas medicións da súa velocidade radial, a cal aínda non tiña xustificación.
No 2002, medicións posteriores revelaron a presenza dun planeta de longo período nunha órbita en torno ás 5 UA de distancia da estrela. Aínda e cando ámbolos dous planetas foron asignados, aínda quedaba unha periodicidade de preto de 43 días. Con todo, este período é case igual ó período de rotación de 55 Cancri A, o que indicaba a posibilidade de que o período de 43 días fose causado pola rotación estelar, no canto de estar debido á presenza dun planeta. Tanto o planeta 43 días (designado 55 Cancri c) e o planeta que estaba 5 UA (designado 55 Cancri d) foron anunciados no mesmo xornal, etiquetados en orde crecente de distancia respecto da estrela.
Outras medicións posteriores que levaron ó descubrimento do planeta interior 55 Cancri e, no 2004, prestaron apoio á hipótese do planeta. Medicións fotométricas da estrela ó longo de máis de 11 anos non amosaron actividade algunha co mesmo período cas variacións da velocidade radial de 55 Cancri c, e ademais, o período é estable a longo prazo, o que non é consistente coa hipótese dunha actividade estelar que cause as variacións da velocidade radial. A amplitude do sinal da velocidade radial é inconsistente con variacións estelares en estrelas coma 55 Cancri A, que teñen un baixo nivel de actividade cromosférica.
Órbita e masa
Na solución de 5 planetas para o sistema Cancri 55, a órbita de 55 Cancri c é lixeiramente excéntrica: cun apoastro do planeta de case un 19% máis de distancia, respecto da súa estrela, do que ten o seu periastro. Está situado a máis preto de 55 Cancri A do que está Mercurio respecto do noso sol, aínda que ten un período orbital longo en comparacións cos típicos Xúpiter quentes. O planeta está situado preto dunha resonancia orbital de 3:1 co planeta interior 55 Cancri b, con todo, as simulacións indican que os dous planetas non están realmente nesta resonancia.
Unha limitación do método da velocidade radial utilizado para descubri-lo planeta é que só se pode obter un límite inferior para a masa. Observacións astrométricas posteriores feitas co Telescopio Espacial Hubble do planeta exterior 55 Cancri d suxiren que o planeta está inclinado a 53° respecto ó plano do ceo; pero o máis interior que é 'b', e 'e' están inclinados 85 °, pero a inclinación do planeta 'c' é descoñecida.
Características
Xa que o planeta foi detectado indirectamente a través de observacións da súa estrela, propiedades, tales como a seu raio, composición e temperatura son descoñecidas. Cunha masa similar á de Saturno, 55 Cancri c é probable que sexa un xigante gasoso sen superficie sólida.
Tash Sultana
Natasha "Tash" Sultana, nada en Melbourne o 15 de xuño de 1995, é unha cantante e multi-intrumentista australiana, descrita como unha "muller banda que achega un novo significado ó concepto de multitarefa". O seu sinxelo de 2016 "Jungle" clasificouse no terceiro posto do Triple J Hottest 100, 2016, e Sultana tamén coseguiu 3 cancións nos Triple J Hottest 100, 2017.
Sultana medrou en Melbourne e toca a guitarra dende que ten tres anos. A súa carreira na música comezou actuando nas rúas, e estivo activa como músico en Bandcamp dende 2013. As súas gravacións tiñan millóns de visitas na súa canle en 2016.
Aeroporto de Varsovia-Modlin
O aeroporto de Varsovia-Modlin (IATA: WMI, ICAO: EPMO) é un aeroporto internacional polaco, anteriormente unha base militar sen uso, inaugurado en xuño do ano 2012. Está situado a 40 km ao norte do centro da cidade de Varsovia, en Nowy Dwór Mazowiecki, e ten unha capacidade máxima duns 2-2,3 millóns de pasaxeiros por ano. O aeroporto está deseñado para ser utilizado por aeroliñas de baixo custo para servir Varsovia. No ano 2015 foi o quinto aeroporto máis concorrido de Polonia. No ano 2016 pasaron polas súas instalacións un total de 2 860 874 pasaxeiros, en voos servidos unicamente por Ryanair. Porén, o principal aeroporto internacional da cidade é o de Varsovia-Chopin.
Primeiro uso
Orixinalmente deseñado para uso militar na Segunda República Polaca en 1937, non chegou a ser inaugurado polas autoridades do país. Porén, comezou a ser operativo durante a segunda guerra mundial en 1940 como unha base aérea para a Luftwaffe alemá na Polonia ocupada. Tras a guerra, entre 1945 e 2000, foi usado polas forzas aéreas polaca e rusa. No ano 2000 o ministro polaco de defensa anunciou o peche do aeródromo. A súa pista atopábase en malas condicións e carecía de luces axeitadas e axudas de navegación de radio modernas como un ILS.
Redesenvolvemento
Posteriormente, gran parte da súa superficie orixinal estivo dispoñible como capital nunha empresa de xestión conxunta e responsabilidae limitada creada para xestionar o futuro aeroporto, Port Lotniczy Mazowsze Warszawa-Modlin Sp. z o.o. O aeroporto converteuse para o uso civil, principalmente como un substituto para a agora pechada terminal Etiuda para aeroliñas de baixo custo no principal aeroporto de Varsovia. Distintas propostas de datas de inauguración foron pasando, e os plans de negocio con grandes melloras das infraestruturas, incluída unha nova terminal de pasaxeiros, adiáronse sen ningún progreso real na construción durante algún tempo. Tamén se completou unha avaliación ambiental. En febreiro de 2008 anunciouse un calendario que programaba a apertura da actividade comercial a comezos de 2010. O 8 de febreiro de 2010 foi rexistrado oficialmente como aeroporto civil pola autoridade polaca de aviación (Urząd Lotnictwa Cywilnego).
No mes de setembro de 2009 anunciouse que se estaban recibindo ofertas e que se asegurara financiamente por parte da Unión Europea para inaugurar o aeroporto en 2011, a tempo para a Eurocopa de Fútbol do 2012. As obras comezaron finalmente no mes de outubro de 2010 e agardábase o seu remate para antes da Eurocopa; porén, o prazo non se cumpriu e o aeroporto comezou a operar en xullo de 2012.
Aínda que o primeiro avión debería partir de Modlin o 16 de xullo de 2012, o aeroporto inaugurouse oficialmente o día anterior, e o primeiro voo de pasaxeiros dende Budapest chegou ao aeroporto ao redor das 17:30. As aeroliñas de baixo custo Wizz Air e Ryanair comezaron a usar o aeroporto como base.
Problemas e crecemento
O 22 de decembro de 2012 anunciouse que a pista do aeroporto pecharíase durante un período non definido para os avións máis grandes, como os Boeing 737 e Airbus A320, por motivos de seguridade. Ryanair confirmou o día do peche da pista que desviaría todos os seus avións ao aeroporto de Varsovia-Chopin ata que esta fose reparada. Wizz Air tamén conformou que mudaría todos os seus voos cara Varsovia-Chopin ata a reapertura de Modlin. Esta chegaría seis meses despois, o día 4 de xullo de 2013, despois de que rematasen os traballos para arranxar a pista. O 17 de xullo Wizz Air anunciou que non regresaría ao aeroporto a pesar da súa apertura, pero quedaría de todas formas en Varsovia-Chopin. Ryanair regresou a Modlin o día 30 de setembro e dende entón engadiu novas rutas á súa programación inicial.
O 19 de setembro de 2013 o ILS de categoría I estivo oficialmente listo para ser usado. Ao mesmo tempo comezaron as probas para o ILS de categoría II, que estivo operativo o 1 de maio de 2014.
En outubro de 2015 o aeroporto recibiu ao seu pasaxeiro 5 millóns. En decembro dese ano inaugurouse unha nova sala nas súas instalacións.
Dende a inauguración do novo aeroporto a día de hoxe só é usado por Ryanair, que incrementou a súa rede a 50 destinos, 43 deles anuais e 7 estacionais.
Semana Verde de Galicia
Para a celebración do evento habilitouse un recinto feiral que se rematou de construír no ano 1996 cando foi inaugurado polo rei Xoán Carlos I. Este recinto adoita coñecerse polo nome da feira, sendo habituais as expresións o recinto da Semana Verde ou a Semana Verde.
Sectores
No evento danse cita varios sectores desde o forestal ata o gandeiro pasando polo alimentario; este último ten cabida dentro de Salimat (Salón da Alimentación do Atlántico).