cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Hiva
Lenda
miniatura|Flora tropical en Fatu Hiva (illas Marquesas). A tradición rapanui di que os antigos maorí (sabios) prognosticaran que viría un tempo no que se afundiría Hiva. Este afundimento da terra, di que o vaticinara Moe Hiva, un sabio e profeta (Kohou Tohu), dos cinco que tiña a corte do Ariki Oto Uta. Os outros catro sabios ("Ariki Maahu"), eran Tuku Maura, Ngerani, Po e Henga, que tiñan coñecementos do ceo, das estrelas, o Sol, e a Lúa. O afundimento de Hiva e a viaxe dos antigos Rapa Nui buscando unha nova illa, seguindo a ruta das estrelas, permitiron propoñer á Illa Rapa como candidata a ser Hiva.
A asolagamento
Esta predición comezaría a cumprirse en tempos do Ariki (rei) Roroi a Tiki Hati. Os territorios da terra de Hiva chamados Marae Renga e Marae Tohia comenzaron a ser anegados polo mar. As evidencias arqueolóxicas recentes, permiten propor que arredor do ano 1200, Hotu Matu’a e a súa xente saíron dende Illa Rapa con rumbo a Rapa Nui, onde deron orixe á cultura Rapa Nui que hoxe coñecemos. As tradicións orais sinalan que Hiva afundiu, pero estas mesmas relatan que houbo viaxes posteriores entre Rapa Nui e Hiva, o cal sinala que o afundimento desta última puido ser só parcial.
Baiona, Baiona, Baiona
Baiona é unha vila da parroquia de Baiona no concello pontevedrés de Baiona, na comarca de Vigo. Segundo o IGE, en 2013 tiña 2858 habitantes (1390 homes e 1468 mulleres).
A vila é a capital do concello, ao que dá nome. Nela atópase a zona antiga.
Fundación Celta de Vigo
A Fundación Celta de Vigo é unha organización sen ánimo de lucro dedicada ao fomento do deporte, foi creada o 17 de xullo de 1996 polo consello de administración do Real Club Celta de Vigo cando este era presidido por Horacio Gómez Araújo. Segundo consta na súa web oficial as súas misións son:
The Stooges (álbum)
The Stooges é o álbum de estrea da banda estadounidense The Stooges, editado o 5 de agosto de 1969 a través do selo Elektra Records. Acadou o número 106 na lista de álbums da Billboard e del sacáronse dous sinxelos, "I Wanna Be Your Dog" e "1969".
COMETS
COMETS (acrónimo de  Communications and Broadcasting Engineering Test Satellite), coñecido tamén co nome de Kakehashi (significando ponte ) é un satélite de comunicacións experimental xaponés lanzado o 21 de febreiro de 1998 mediante un foguete H-2 desde o centro Espacial de Tanegashima.
Características
O obxectivo de COMETS foi probar novas tecnoloxías en comunicacións relacionadas coas comunicacións interorbitais, emisións avanzadas, servizos móbiles desde órbita e mellora de grandes satélites xeoestacionarios. Durante o lanzamento, o fallo da segunda etapa do foguete H-2 deixou ao satélite nunha órbita máis baixa do previsto, impedíndolle alcanzar a órbita xeoestacionaria. Tras varias manobras orbitais o satélite foi posto nunha órbita recorrente desde onde se puideron levar a cabo algúns dos experimentos.
As operacións co satélite finalizaron o 6 de agosto de 1999.
Sebastian Fagerlund
Sebastian Fagerlund, nado en Parainen o 6 de decembro de 1972, é un compositor finlandés residente en Helsinqui. É considerado como un dos máis interesantes compositores finlandeses da súa xeración.
Traxectoria
Sebastian Fagerlund estudou composición na Sibelius-Akatemia de Helsinqui con Erkki Jokinen, finalizando os seus estudos en 2004. Tamén ten asistido a numerosas clases maxistrais de composición con mestres como Michael Jarrel, Magnus Lindberg e Ivan Fedele.
En 2011 a Sociedade Teosto outorgoulle o Teosto-palkinto, un dos premios máis importantes na mundo musical finlandés, pola súa obra orquestral Ignite. Ese mesmo ano, Ignite foi seleccionada como obra recomendada no International Rostrum of Composers 2011, en Viena.
Dende 2013 é director artístico do RUSK - Chamber Music Festival de Pietarsaari - Jakobstad (Finlandia).
Obra
A súa música foi descrita como fluída, movemento rápido e rica en son. O fluxo rápido e a elasticidade rítmica son decotío compensados por episodios fráxiles e líricos, e o cambio entre a mobilidade e inmobilidade é unha das características principais da súa música, que transmite un sentimento de alto virtuosismo instrumental e un forte sentimento de mestría musicla, creando dramas musicais nos que o poder da expresión é combinado con intensidade e comunicabilidade.
El Escobón
El Escobón foi un semanario editado en Bergondo en 1888.
Traxectoria
Subtitulado Semanario satírico-cómico-lírico-dramático, que despois cambiou por Semanario popular, apareceu o 1 de xaneiro de 1888. Publicábase os domingos. Dirixido por Fernando García Acuña. O último número conservado é o 40, do 27 de outubro de 1888.
Erich Hackl
Erich Hackl, nado en Steyr o 26 de maio de 1954, é un escritor e tradutor austríaco.
Osebe, Calo, Teo
Osebe é un lugar da parroquia de Calo, no concello de Teo, na comarca de Santiago. Segundo o IGE en 2018 tiña de 194 habitantes (98 mulleres e 96 homes), o que supón unha diminución respecto do ano 1999 cando tiña 218 habitantes.
Metrópole ortodoxa grega de España e Portugal
A metrópole de España e Portugal é unha xurisdición ortodoxa con sé en Madrid, baixo a xurisdición canónica do Patriarcado Ecuménico de Constantinopla. Inicialmente parte da metrópole de Francia, foi estabelecida como metrópole independente por decisión patriarcal e sinodal en 2003. O seu metropolita é o arcebispo grego Polykarpos Stavropoulos. . Xuridicamente está rexistrada en España como Igrexa ortodoxa grega en España e en Portugal como Igrexa Ortodoxa en Portugal.
Historia
A primeira parroquia ortodoxa grega en España foi erixida en Madrid en 1949. A diocese pertenceu inicialmente á metrópole de Francia, creada en 1963, da que era un exarcado (o exarcado de Iberia).
Osebe, Calo, Teo
Osebe procede do latín uilla eusebius, co significado de lugar de Eusebio.
Metrópole ortodoxa grega de España e Portugal
Historia
O 20 de xaneiro de 2003 foi erixida a nova metrópole de España e Portugal, con xurisdición sobre toda a península ibérica (España, Portugal, Xibraltar e Andorra), sobre as illas Baleares e Canarias, e sobre Azores e Madeira.
Estrutura
A metrópole estrutúrase en vigairías. A sé central está en Madrid, onde reside o metropolita e onde ten a súa parroquia principal. As vigairías son as seguintes:
En Galicia ten catro parroquias, Vigo, Ourense, Santiago Apóstolo (sede en Santiago de Compostela) e Ourense/Lugo (sede en Monforte de Lemos), todas atendidas polo reverendo ecónomo Vasyl Savchuk.
La pietra del paragone
La pietra del paragone (en galego A pedra de toque) é unha ópera en dous actos con música de Gioachino Rossini e libreto en italiano de Luigi Romanelli. A súa estrea tivo lugar o 26 de setembro de 1813 no Teatro alla Scala de Milán. Foi o primeiro encargo do compositor dun gran teatro de ópera e foi un éxito inmediato, sendo representada 53 veces durante a primeira tempada.
Esta ópera represéntase moi poco, aparecendo nas estatísticas de Operabase con só cinco representacións no período 2005-2010.
Acto I
Tres mulleres queren casar co Conde Asdrúbale. Só a Marquesa Clarice o ama en realidade; as outras, Fulvia e Aspasia quéreno soamente polos seus cartos. Farto do asedio das tres mulleres e dun xornalista corrupto, Macrobio; dun escritor ridículo, Pacuvio; e do seu amigo e xove poeta, Giocondo, o Conde decide montar unha farsa: finxe que toda a súa fortuna foi embargada. Todos o abandonan excepto a apaixonada Marquesa Clarice e o xove poeta Giocondo, quen resultan ser seu grande amor e o seu único verdadeiro amigo, respectivamente.
Acto II
Giocondo, namorado de Clarice, laméntase do seu amor polo conde e intenta namorala. Clariche recházao, alegando que o seu verdadeiro amor é o Conde Asdrubale. Para comprobar se o Conde sente o mesmo por ela, Clarice disfrázase do seu irmán xemelgo, Lucindo, militar desaparecido, e comunícalle ao Conde que decidiu levarse con el á Marquesa. Entón, cando o Conde confesa os seus sentimentos Clarice confésalle que en realidade é ela disfrazada. A ópera remata con Giocondo reconciliado con Conde Asdrubale e co matrimonio entre Clarice e Asdrubale, Macrobio e Aspasia e Fulvia e Pacuvio.
Orquestración
A partitura de Rossini prevé a utilización de: Para os recitativos:
Alvedosa
O topónimo galego Alvedosa pode referirse a:
Illa de Lobos
A Illa de Lobos é un illote do Océano Atlántico, ao norte de Fuerteventura. Politicamente pertence ao municipio de La Oliva, na provincia das Palmas, Illas Canarias, España.
Descrición
220px|esquerda|miniatura|Vista da illa miniatura|220px|esquerda|Praia da Concha na Illa de Lobos Trátase dun pequeno illote duns 4,5 km² situado ao nordés de Fuerteventura. O brazo de mar que os separa denomínase El Río, no Estreito da Bocaina, cuxa profundidade non excede dos 10 metros. A illa pode ser vista con claridade desde Corralejo.
O seu nome débese a que no pasado habitaban na illa lobos mariños, tamén coñecidos como focas monxe, agora en perigo de extinción. Os pescadores eliminaron a especie, xa que pensaban que a súa voracidade reducía os recursos mariños da zona. Cada un destes animais necesita entre 30 e 40 kg de peixe ao día. Estanse realizando esforzos de reintrodución dos lobos mariños, a pesar da negativa dos pescadores.
Escaldado
300px|miniatura|Escaldado duns [[feixóns.]] miniatura|Pistachos escaldados miniatura|Améndoas escaldadas Escaldar (do latín excaldāre: "introducir algo en auga fervendo") é unha técnica culinaria consistente na cocción dos alimentos en auga ou líquido fervendo durante un período breve de tempo. Fálase de escalfado cando o alimento en cuestión é un ovo sen casca.
Illa de Lobos
Descrición
Forma parte do Parque Natural das Dunas de Corralejo e Illa de Lobos. Alberga máis de 130 especies vexetais e varias especies de aves, destacando a gaivota arxéntea e a pardela cincenta. Os fondos mariños son área de reserva submarina e conteñen unha gran riqueza ecolóxica.
Escaldado
Obxectivo
Esta técnica ten distintas finalidades, aplicándose habitualmente sobre vexetais. Pode ter o obxectivo de facer máis fácil un posterior pelado (ocorre así cos tomates por exemplo), para amolecer, para sacar un sabor acre... No procesado de vísceras cócense algúns alimentos co fin de limpalos para o consumo humano, e que queden libres dalgunhas das súas mucosas. Ás veces é unha operación anterior á depilación de certos animais sacrificados.
Illa de Lobos
Descrición
A súa máxima altura atópase na Caldera, de 127 m.
Poboación e turismo
O illote estivo habitado ata 1968 por un fareiro, Antonio Hernández Páez (Antoñito o Fareiro), e a súa familia. O faro foi restaurado e hoxe en día funciona automaticamente.
Escaldado
Obxectivo
O escaldado é unha etapa moi empregada nas industrias alimentarias. Neste caso o principal obxectivo consiste na inactivación de enzimas e adoita realizarse como etapa previa a procesos de conxelación. Se se realizase a concelación de verduras, p.ex. chícharos, sen escaldar, o enzima polifenoloxidasa produciría tons apardazados debido á súa actuación consistente na transformación de polifenois en melaninas. O tempo necesario para que este escaldado cumpra a súa función varía entre os 30 segundos e os dous ou tres minutos.
Illa de Lobos
Poboación e turismo
Actualmente os visitantes do illote son pescadores, turistas, bañistas e mergulladores. Existe un servizo regular de transporte marítimo que enlaza con Corralejo. Hai un restaurante dirixido polos descendentes de Antoñito, así como unha zona de acampada.
En Lobos naceu a escritora española Josefina Pla.
Ferreirós de Valboa, Ferreirós de Valboa, Becerreá
Ferreirós de Valboa é un lugar da parroquia de Ferreirós de Valboa no concello lugués de Becerreá na comarca dos Ancares. Segundo o IGE, en 2011 tiña 66 habitantes (32 homes e 34 mulleres).
Costa Rica
Costa Rica, oficialmente República de Costa Rica, é un país de América Central, limitado ó norte por Nicaragua, ó leste polo Mar Caribe e por Panamá e ó sur e oeste polo Océano Pacífico. Tamén pertence ó país a illa do Coco, no Océano Pacífico. Ten unha poboación de arredor de 5 millóns de habitantes e unha área de 51 060 quilómetros cadrados. Arredor de 333 980 persoas viven na capital e meirande cidade, San Xosé, con case 2 millóns de persoas vivindo na área metropolitana.
O estado soberano de Costa Rica é unha república constitucional, presidencial e unitaria. É recoñecida pola súa democracia e estable e duradeira, e pola súa forza de traballo altamente cualificada, a maioría dos cales falan inglés. O país destina o 6,9% dos seus orzamentos (2016) en educación, comparada coa media global que destina o 4,4%. A súa economía, outrora altamente dependente da agricultura, diversificouse para incluír sectores como finanzas, servizos corporativos para empresas estranxeiras, produtos farmacéuticos e ecoturismo. Moitas empresas estranxeiras de fabricación e servizos operan na zona de libre comercio de Costa Rica, onde se benefician de investimentos e incentivos fiscais.
Período precolombiano
Os historiadores clasificaron os pobos indíxenas de Costa Rica como pertencentes á área intermedia, onde se solaparon as culturas nativas mesoamericanas e andinas. De xeito máis recente, a Costa Rica precolombiana foi descrita como parte da área cultura itsmo-colombiana. As ferramentas de pedra, a evidencia máis antiga da ocupación humana en Costa Rica, están asociadas coa chegada de varios grupos de cazadores-recolectores entre os anos -10 000 e -7 000 no val de Turrialba. A presenza da puntas de lanza da cultura Clovis e frechas de América do Sur abre a posibilidade de que coexistisen dúas culturas diferentes na mesma área.
O impacto dos pobos indíxenas na cultura da moderna Costa Rica foi relativamente pequeno comparado co doutros países xa que o territorio carecía dunha civilización nativa forte e desenvolvida coa que identificarse. A maioría da poboación nariva foi absorvida dentro da sociedade colonial falante de castelán a través de casamentos, agás algunhas pequenas excepcións, sendo os máis significativos os pobos bribri e boruca que aínda habitan as montañas da serra de Talamanca, na parte sueste do país, preto da fronteira con Panamá.
Xeografía
miniatura|dereita|Mapa de Costa Rica
Costa Rica limita ao norte con Nicaragua, ao sueste con Panamá, ao leste co mar Caribe e ao oeste e suroeste co Océano Pacífico. A Illa do Coco, no Océano Pacífico, pertence a Costa Rica.
Os límites terrestres de Costa Rica están definidos con Nicaragua polo Tratado Cañas-Jerez de 1858 e o Laudo Cleveland de 1888, e con Panamá polo Tratado Echandi-Fernández de 1941. Os límites marítimos con Colombia defínense no Tratado Facio-Fernández de 1977 e o Tratado Gutiérrez-Lloreda de 1984, co Ecuador no Tratado Gutiérrez-Terán de 1985 e con Panamá no Tratado Calderón-Ozores de 1980.
Poderes do Estado
miniatura|150px|esquerda|[[Laura Chinchilla Miranda foi presidenta de Costa Rica ata 2014.]] Poder Executivo:
Poder Lexislativo:
Poder Xudicial:
Partidos Políticos
Actualmente os principais Partidos Políticos do país son:
Partido Liberación Nacional (PLN, Socialdemócrata), e
Partido Acción Cidadá (PAC, centro).
Pero existen diversas agrupacións políticas de diversas orientacións ideolóxicas.
Subdivisións
A división territorial de Costa Rica comprende sete provincias subdivididas en 81 cantóns e estes, á súa vez, en 463 distritos.
Demografía
As rexións central e sur son as áreas máis densamente poboadas. A cidade máis poboada é San Xosé (medio millón de persoas).
Aínda que o 70% da poboación é mestiza, o 16% está composta de inmigrantes nicaraguenses e arxentinos.
A principal relixión é o catolicismo.
O español é a lingua oficial.
A moeda de Costa Rica é o colón.
Brañas, Noceda, As Nogais
Brañas é un lugar da parroquia de Noceda no concello lucense das Nogais, na comarca dos Ancares. Segundo o IGE a súa poboación no ano 2013 era de 12 persoas (8 homes e 4 mulleres).
Aeroporto de Münster/Osnabrück
O aeroporto de Münster/Osnabrück é un aeroporto internacional menor no estado alemán de Renania do Norte-Westfalia. Está situado preto de Greven, a 25 quilómetros ao norte de Münster e a 35 ao sur de Osnabrück. O aeroporto serve a área do norte de Ruhrgebiet, o sur da Baixa Saxonia, Emsland, Westphalia e partes dos Países Baixos. Conta con voos a algunhas cidades europeas e a destinos de ocio.
Cornielles de Holanda
Cornielles de Holanda, chamado tamén Cornelis de Holanda, foi un escultor do século XVI de orixe flamenga que traballou en Galiza.
Obras
miniatura|250px|Parte superior da fachada da basílica de Santa María A Maior de Pontevedra.
En 1520 realizou o retablo da capela maior da catedral de Ourense. A peza ten cinco corpos e seis columnas, representando escenas da vida de Xesús Cristo e a Virxe María. Destacan as esculturas da columna central de tres corpos, correspondentes a San Martiño, a Asunción da Virxe e a Piedade.
Na igrexa de Santiago de Betanzos fixo a capela de San Pedro e San Pablo, tamén chamada do Arcediago, por ser encargada polo arcediago Pedro López de Ben. O retablo, de estilo plateresco, encaixa coa bóveda de estilo gótico tardío atribuída a Guillén de Bourse. O conxunto complétase cos sepulcros do fundador e outros familiares e unha reixa gótica de ferro fundido atribuída tamén a Cornelis.
Na catedral de Lugo construíu o retablo do altar maior, que sufriu graves danos no terremoto de Lisboa de 1755; os dous fragmentos maiores salvados encóntranse colocados nos extremos da nave do cruceiro do templo.
Na basílica de Santa María a Maior de Pontevedra, aparece documentada a súa presenza a partir de 1538, cando deu poder a Sebastián Barros para «labrar e hedificar» na nave do lado nordeste. Participou na portada sur con Jácome García e en 1540 iniciou a gran fachada principal en colaboración co mestre de obras da catedral, o portugués João Nobre «para hacerla entrambos a dos de por medio». A fachada está construída a xeito de retablo con tres corpos e numerosas figuras escultóricas, similar á custodia da catedral de Santiago realizada por Enrique de Arfe. No Museo de Pontevedra hai unha imaxe de San Sebastián atribuída a Cornelis.
Castro de Xeixade
O castro de Xeixade, ou Agra do Castro, é un castro situado na parroquia de Sarandós, no concello coruñés de Abegondo.
Cornielles de Holanda
Obras
Deseñou tamén a capela da Concepción da catedral de Santiago de Compostela e a capela do Hospital Real de Santiago.
Castro de Xeixade
Morfoloxía
A existencia actual deste asentamento non puido ser comprobada in situ. Está documentada a destrución do sistema defensivo do castro hai poucos anos. Hoxe pode considerarse desaparecido.
Arqueoloxía
Non se ten noticia de que se realizasen campañas arqueolóxicas.
Lingua caiapó
O caiapó tamén coñecido como mẽbengokre, é unha lingua jê falada polo pobo caiapó do Brasil. É unha lingua indíxena falada na parte oriental do Amazonas, no norte do estado de Mato Groso e en Pará. No 2010, tiña arredor de 8 638 falantes. Por mor do seu reducido número de falantes e da influencia do portugués, a lingua está no nivel seis de perigo de desaparición, xa que os materiais literarios e educativos en caiapó son moi limitados.
ATV
As siglas ATV poden referirse a:
A Arnela, Castromaior, Abadín
A Arnela é un lugar da parroquia de Castromaior, no concello lugués de Abadín, na comarca da Terra Chá. Tiña 6 habitantes en 2015 (3 homes e 3 mulleres) segundo datos do IGE. Iso supón unha diminución da poboación respecto a 2010 cando tiña 7 habitantes (3 homes e 4 mulleres).
Acordeón
200px|miniatura|dereita|Acordeón O acordeón é un instrumento musical de vento, é o máis pequeno representante da familia do órgano. Consiste basicamente nunha harmónica unida a un fol que permite o desprazamento de aire, xunto a un xogo de linguëtas que vibran co paso do mesmo.
Características
O primeiro prototipo de acordeón foi deseñado polo berlinés Christian Friedrich Ludwig Buschmann quen lle engadiu un fol á orixinal harmónica no ano 1822. O 6 de maio de 1829 o austríaco Cyrill Demian patentou un acordeón consistente en dúas caixas de madeira unidas por un fol flexible que se podía abrir e pechar para impulsar o aire. As caixas levaban dúas ringleiras de lingüetas unidas a botóns, que permitían seleccionar os sons mediante a súa pulsación. No ano 1880 engadíuselle un segundo teclado para a man esquerda que permitía facer o acompañamento da melodía tocada coa dereita. Desde ese momento o acordeón introduciuse na música tradicional de toda Europa. miniatura|Cuarteto tradicional con acordeonista
O acordeón en Galiza
Na súa chegada a Galiza o acordeón fíxose moi popular nos bailes agarrados, ocupando o lugar, en ocasións, dos tradicionais gaiteiros en romarías e foliadas. Empregáronse tradicionalmente dous tipos: o acordeón diatónico, que só permite a escala diatónica e no que un mesmo botón emite unha ou outra nota segundo se abra ou peche o fol; e o acordeón cromático, que permite escalas cromáticas e emite a mesma nota independentemente de se se abre o pecha o fol. O acordeón cromático integrouse desde mediados do século XX nos cuartetos tradicionais e nas charangas galegas, xunto a gaitas, clarinetes e saxofóns.
Despois da segunda guerra mundial o seu uso recuou, até que arredor de 1980, comeza a se recuperar na música tradicional de moitas partes de Europa, e mesmo en grupos de música alternativa, como Mano Negra. É frecuente o seu uso na música galega contemporánea en grupos como Berrogüetto, Os Cempés, A Compañía do Ruído ou Os Diplomáticos de Monte-Alto.
Kyōtango
Kyōtango (京丹後市, きょうたんごし, Kyōtango-shi) é un concello xaponés da prefectura de Quioto. Está situado ao norte da rexión de Kinki e da prefectura, no centro-oeste da illa de Honshu. A súa superficie é de 501,84 km² e a poboación de 59.923 habitantes (2009) e ten unha densidade de poboación de 119 hab./km².
A cidade de Kyōtango foi creada no ano 2004 após a fusión de dous concellos de vilas do distrito de Naka (Ōmiya e Mineyama), 3 concellos de vilas do distrito de Takeno (Amino, Tango e Yasaka) e un concello de vila do distrito de Kumano (Kumihama).
O concello de Kyōtango limita cos concellos de Ine, Miyazu, Yosano (da prefectura de Quioto); e Toyooka (da prefectura de Hyōgo).
AFG
AFG pode referise a:
Veleučilište VERN'
A Veleučilište VERN' (traducido á lingua galega como Universidade de Ciencias Aplicadas VERN', en inglés University of Applied Sciences VERN') ou simplemente coñecida polas súas siglas VERN', é unha universidade privada de Croacia, con sede na cidade de Zagreb.
Características
Trátase dunha institución de ensino superior con funcionamento no país desde o ano 2000 no tocante á aprobación de xeito oficial das súas funcións universitarias por parte do Ministarstva znanosti i tehnologije (en galego Ministerio de Ciencia e Tecnoloxía). Tamén é a primeira institución educativa de carácter privado en toda Croacia.
En xuño de 2009, a VERN' convértese en membro da European Foundation for Management Development (en galego Fundación Europea para o Desenvolvemento da Xestión), que reúne máis de 700 empresas no sector da educación, tanto institucións privadas coma públicas, e arredor de 80 países en todo o mundo.
A universidade conta con arredor de 4 000 alumnos. O decano é o profesor e Doutor de Ciencias Vlatko Cvrtila, e o presidente do Consello de Goberno é Branko Štefanović.
Historia
A VERN' foi fundada en 1990. Dez anos máis tarde, en base á autorización e a decisión do Ministarstva znanosti i tehnologije (en galego Ministerio de Ciencia e Tecnoloxía) comezan os seus primeiros pasos. Primeiro, instáurase como unha institución de ensino superior baixo o nome de Visoke škole za ekonomiju poduzetništva (en galego Escola Superior de Economía Emprendedores).
No 2001 VERN' é a primeira institución de ensino superior privada no país, comezando coa introdución das normativas do Proceso de Boloña no seu ensino. No 2002, en colaboración coa Universidade de Vaasa de Finlandia, e do Instituto ISTUD en Milán comezan co proxecto Tempus da Unión Europea. Trátase dun proxecto común de desenvolvemento da educación empresarial superior en Croacia. No 2003 xorde a primeira promoción de licenciados na licenciatura de Emprendedorismo da Economía. No ano 2005 introducía unha nova licenciatura, a de Informática de Negocios e tres másteres posgrao, Xestión Empresarial, Xestión de Comunicacións Empresariais e Finanzas. Ese mesmo ano alíase co United Business Institutes en Bruxelas e presenta o programa de MBA internacional que se executa en Zagreb e Bruxelas. O número de alumnos inscritos en todos os programas do estudo van xa preto da cifra dos mil.
En 2007 a Accredited Higher School for Entrepreneurship Economics (en galego Escola Superior acreditada para o Emprendemento da Economía) convértese co nome de Veleučilište VERN'  (traducido á lingua galega como Universidade de Ciencias Aplicadas VERN). Trátase da primeira universidade privada croata de ciencias aplicadas orientadas á educación empresarial, con forte énfase no desenvolvemento do punto de vista empresarial.
Simultaneamente coas novas normas de organización, os padróns de ensino tamén comezaron a mellorar. A VERN' abriu novos espazos para os universitarios, na Importanne Galleria, coa adición de aulas multimedia, biblioteca para os estudantes, sala de profesores e de comedor para os alumnos.
No ano 2009 o grupo educativo Vern' entra na Zagreb School of Management, unha institución privada especializada na formación de líderes en turismo.
Fundación Amancio Ortega
A Fundación Amancio Ortega (FAO) é unha organización sen ánimo de lucro xurdida ao abeiro do éxito internacional de Inditex, sendo o seu presidente e fundador o propio Amancio Ortega.
Veleučilište VERN'
Historia
No ano 2011 súmase a Visoka novinarska škola (VNŠ) (en galego Escola Superior de Xornalismo) coas institucións de ensino superior especializadas na formación de profesionais da comunicación, que foi fundada en 2007 por Ivo Pukanic como "NCL Visoku novinarsku školu" (en galego NCL Escola de Xornalismo).
Fundación Amancio Ortega
Historia e obra social
esquerda|miniatura|Escola Infantil de [[Esteiro, Cedeira|Esteiro, en Ferrol. Promovida pola Fundación Amancio Ortega.]] Desde os seus comezos centrou boa parte da súa actividade na educación dos máis pequenos, co proxecto Ponte dos Brozos de Arteixo, para educar mediante o uso das novas tecnoloxías. Este proxecto iríase ampliando nos seguintes anos aos institutos de educación secundaria obrigatoria do mesmo concello.
Veleučilište VERN'
Historia
No 2012, na illa de Vis é aberto un centro universitario internacional chamado VERN' Vis.
Tamikrest
Tamikrest (en tamasheq: ⵜⴰⵎⵉⴽⵔⵉⵙⵜ, "o porvir", "a alianza") é un grupo musical tuareg procedente da rexión do deserto do Sáhara ó norte de Malí. O grupo foi fundado no ano 2006. A súa música é unha mestura de sons africanos, rock, pop e cancións en tamasheq. O principal escritor das cancións e o líder do grupo é Ousmane Ag Mossa.
Fundación Amancio Ortega
Historia e obra social
En marzo de 2012, a FAO asinou un convenio co Consorcio Galego de Servizos de Igualdade e Benestar da Consellería de Traballo e Benestar polo que habería financiar a construción de nove escolas infantís para nenos de 0 a 3 anos nas localidades da Coruña, Arteixo, Cambre, Ferrol, Lugo, Melide, Ourense, Santiago de Compostela e Vigo. Esta iniciativa contou cun investimento aproximado de máis de 15 millóns de euros.
Veleučilište VERN'
Historia
Ano 2013, o grupo VERN' xúntase coa Visoka politehnička škola u Zagrebu (en galego Escola Politécnica de Zagreb) e o seu grao educativo de Técnico de Xestión.
Fundación Amancio Ortega
Historia e obra social
En setembro de 2014 a institución benéfica Padre Rubinos inaugurou as súas novas instalacións duns 15 000 metros cadrados en Labañou grazas ao financiamento da FAO. A finais dese mesmo ano a fundación asinou un convenio co Banco de Alimentos polo que este recibiría catro millóns de euros para a mellora das súas infraestruturas.
Veleučilište VERN'
Historia
No ano 2014 o grupo VERN' xúntase coa High School Kairos, para así ofrecer os graos de Relacións Públicas e Ciencias de Comunicación.
Fundación Amancio Ortega
Historia e obra social
En 2015 anunciouse a construción dunha residencia para maiores en Arteixo, nos terreos anexos á escola infantil que a propia FAO acabara de promover. Ese mesmo ano, a fundación convocou 200 prazas bolseiras para realizar o primeiro curso de bacharelato nos Estados Unidos de América e o Canadá. Dous anos máis tarde o número de prazas ofertadas xa ascendía a 500.
Veleučilište VERN'
Graos
VERN' conta con 7 carreiras universitarias:
Fundación Amancio Ortega
Historia e obra social
A finais de marzo de 2017 fíxose pública a doazón duns 320 millóns de euros para a loita contra o cancro, mediante a adquisición de equipos de última xeración para modernizar as unidades de detección e tratamento radioterápico en hospitais públicos.
Veleučilište VERN'
Programa de Erasmus+
En decembro do ano 2010, de acordo coa decisión da Axencia Executiva no ámbito Educativo, Audiovisual e Cultural (EACEA), con sede en Bruxelas, baseándose na Carta Universitaria Erasmus (EUC), Tom Charter, ditaminou que tanto aos docentes da universidade VERN' como aos alumnos, lles son permitidos os cofinanciamentos de programas de mobilidade de visitas de estudo e prácticas no exterior como tamén a recepción de estudantes doutras universidades europeas adheridas ao programa.
A mobilidade do programa de Erasmus+ comezou a ser aplicada no curso universitario 2011/2012 na VERN'.
Porén, a Universidade de Vigo mesmo, firmou un convenio de mobilidade de Erasmus+ coa Veleučilište VERN' no ano 2014, dando lugar a que os estudantes e docentes se beneficiasen por primeira vez deste programa europeo no curso universitario 2015/2016. Isto foi só para os estudantes da Facultade de Ciencias Empresariais e Turismo, Facultade de Ciencias Sociais e da Comunicación e a Escola Universitaria de Estudos Empresariais. O convenio entre ámbalas dúas universidades ten unha duración prevista desde o ano 2014 até o 2021, podéndose ampliar a máis anos a posteriori.
Ligazóns externas
Ligazón á web oficial da Universidade de Ciencias Aplicadas VERN - University of Applied Sciences VERN' (en inglés).
As Cabanas, Fontarón, Becerreá
As Cabanas é un lugar da parroquia de Fontarón no concello lugués de Becerreá na comarca dos Ancares. Segundo o IGE, en 2018 tiña cinco habitantes (dous homes e tres mulleres).
Declaración Balfour
A Declaración Balfour, redactada o 2 de novembro de 1917, foi unha manifestación formal e pública do goberno británico durante a primeira guerra mundial, para anunciar o seu apoio ao establecemento dun «fogar nacional» para o pobo xudeu na rexión de Palestina, que nese momento formaba parte do Imperio otomán. A declaración foi incluída nunha carta asinada polo ministro de Relacións Exteriores británico (Foreign Office) Arthur James Balfour dirixida ao barón Lionel Walter Rothschild, un líder da comunidade xudía en Gran Bretaña, para a súa transmisión á Federación Sionista de Gran Bretaña e Irlanda. O texto foi publicado na prensa o 9 de novembro de 1917.
Durante o período das discusións do Gabinete de Guerra británico, que conduciu á declaración, a guerra máis ampla chegara a un período de estancamento. As tropas estadounidenses aínda non estaban despregadas e os rusos estaban distraídos pola axitación interna. O secretario do Gabinete, Mark Sykes, iniciou conversacións formais co líder sionista o 7 de febreiro de 1917, e Balfour pediu a Rothschild e a Chaim Weizmann que presentasen un proxecto de declaración pública o 19 de xuño. Outros borradores foron discutidos polo Gabinete británico durante setembro e outubro, con achegas de xudeus sionistas e antisionistas, pero sen representación da poboación local en Palestina, e a emisión da declaración final foi autorizada para o 31 de outubro. A discusión do gabinete sobre a aprobación describiu percibidos beneficios de propaganda entre a comunidade xudía mundial para o esforzo de guerra aliado. Na declaración pódese ler:
A primeira parte da declaración foi o primeiro apoio público ao sionismo, o dereito do pobo xudeu a establecerse na Terra de Israel, por parte dunha potencia mundial. O termo «fogar nacional» non tiña precedentes no dereito internacional, e era intencionalmente confuso en canto a se estaba contemplado un Estado xudeu. Os límites previstos de Palestina non foron especificados, e o Goberno británico confirmou máis tarde que as palabras «en Palestina» non significaban que a totalidade de Palestina estaba destinada a ser o fogar nacional xudeu.
A segunda parte da Declaración foi engadida para satisfacer aos opositores desa política, quen afirmaban que doutro xeito se prexudicaría a posición da poboación local de Palestina e se fomentaría o antisemitismo contra os xudeus en todo o mundo. Mentres que a declaración tiña como obxectivo proporcionar a autodeterminación en Palestina para os xudeus de todo o mundo, fixo unha excepción á regra da autodeterminación dos árabes palestinos que formaban parte da gran maioría da poboación local, feito recoñecido polo Goberno británico en 2017.
A emisión da declaración tivo moitas consecuencias duradeiras. Galvanizou o apoio popular ao sionismo, levou á creación do Mandato británico de Palestina, que máis tarde se converteu en Israel e os territorios palestinos, e foi a orixe do conflito israelí-palestino, aínda en curso e considerado como o conflito máis intratable do mundo. Segue habendo controversia académica sobre varias áreas, incluíndo se a declaración contradí as promesas anteriores que os británicos puideron facer a Hussein ibn Ali al-Hashimi, o Xerife da Meca, na correspondencia McMahon-Hussein.
Apoio británico temperán
miniatura|«Memorando os Monarcas Protestantes de Europa para a restauración dos xudeus en Palestina», de Lord Shaftesbury, como se publicou no Colonial Times, en 1841. A base para o apoio británico a un aumento da presenza xudía en Palestina estaba vinculado principalmente cos cálculos xeopolíticos e a protección da canle de Suez, tan necesaria para unir as colonias británicas en Asia coa metrópole, se ben tamén incrustado de xeito idealista nas expectativas evanxélicas dispensacionalistas que motivaron a lord Shaftesbury e outros grupos de presión de mediados do século XIX e creado un sentimento de apoio entre a elite política británica cara a «restauración dos xudeus» en Palestina, ademais dos sentimentos cristiáns de que Inglaterra ía desempeñar un papel na chegada do Milenio e a segunda vinda de Cristo.
O temperán apoio político británico precipitouse a comezos de 1830 e foi dirixido por lord Palmerston, a raíz da crise do Leste despois de que Mehmet Alí ocupara Siria e Palestina. A influencia francesa como protectora das comunidades católicas comezou a crecer na rexión, a medida que a influencia rusa comezou a crecer como protectora dos ortodoxos orientais, deixando a Gran Bretaña sen unha esfera de influencia. O Ministerio de Relacións Exteriores británico traballou para fomentar a emigración xudía a Palestina, exemplificada polas exhortacións en 1841 e 1842 de Charles Henry Churchill a Moses Montefiore, o líder da comunidade xudía británica. Tales esforzos foron prematuros, xa que o sionismo non xurdiría dentro das comunidades xudías do mundo ata as últimas décadas do século, grazas aos esforzos de Theodor Herzl, un periodista xudeu de Austria-Hungría, cuxos esforzos para obter apoio internacional para as súas ideas non tiveron éxito durante a súa vida.
Coa reorganización política ocasionada polo estoupido da primeira guerra mundial, os cálculos anteriores, que xa caducaran desde había un tempo (os propios intentos anteriores de Theodor Herzl para obter apoio internacional para o seu proxecto fracasaran) deron lugar a unha renovación das avaliacións estratéxicas e a negociación política con respecto ao Medio e Afastado Oriente.
O sionismo temperán
miniatura|O [[Programa de Basilea, aprobado polo Primeiro Congreso Sionista en 1897, no cal a primeira liña declara: «O sionismo busca establecer un fogar para o pobo xudeu en Palestina garantido polo dereito público».]] O sionismo xurdiu a finais do século XIX como reacción aos movementos nacionalistas antisemitas e excluíntes en Europa. O nacionalismo romántico en Europa central e oriental nese século axudou a impulsar a Haskalah ou «Ilustración xudía», creando unha división na comunidade xudía entre os que vían o xudaísmo como a súa relixión, e os que o vían como a súa orixe étnica ou nación. Os pogroms antixudeus no Imperio ruso de 1881-84 alentaron o crecemento desta última identidade, dando como resultado a formación das organizacións pioneiras como Hovevéi Zion e a publicación do libro Auto-Emancipation, de León Pinsker.
En 1896 Theodor Herzl, publicou Der Judenstaat (O Estado xudeu ou O Estado dos xudeus), no que afirmaba que a única solución á «cuestión xudía» en Europa, incluíndo o crecente antisemitismo, era a través da creación dun Estado para os xudeus. Isto marcou a aparición do sionismo político. Un ano máis tarde, Herzl fundou a Organización Sionista Mundial, que no seu primeiro congreso «instou ao establecemento dun fogar para o pobo xudeu en Palestina garantido polo dereito público». As medidas propostas para alcanzar este obxectivo incluíron o fomento do establecemento de asentamentos xudeus alí, a organización dos xudeus na diáspora, o fortalecemento da sensibilidade e a conciencia xudía, e as etapas preparatorias para alcanzar esas subvencións gobernamentais necesarias. Herzl morreu en 1904 sen o prestixio político requirido para levar a cabo a súa axenda dun fogar xudeu en Palestina.
O líder sionista Chaim Weizmann, máis tarde presidente da Organización Sionista Mundial, comezou a vivir no Reino Unido en 1904 e reuniuse con Balfour durante a súa campaña electoral de 1905-1906 nunha sesión organizada por Charles Dreyfus, o seu representante electoral xudeu. Durante o primeiro encontro entre Weizmann e Balfour en 1906, Balfour preguntou a Weizmann sobre as obxeccións sionistas ao Plan de Uganda de 1903, que consistía en outorgar unha parte do África Oriental Británica ao pobo xudeu como patria. O esquema, que fora proposto a Herzl polo secretario de Colonias, Joseph Chamberlain, despois da súa viaxe a África oriental a principios do ano, quedara posteriormente rexeitado tras a morte de Herzl polo Sétimo Congreso Sionista en 1905, despois de dous anos de intenso debate na Organización Sionista.
En xaneiro de 1914, Weizmann coñeceu ao barón Edmond de Rothschild, un membro da rama francesa da familia Rothschild e un dos principais defensores do movemento sionista, en relación cunha proxecto de construción dunha Universidade Hebrea de Xerusalén. O barón non era parte da Organización Sionista Mundial, pero financiara as primeiras colonias agrícolas xudías durante a primeira grande vaga de inmigración xudía a Palestina na década de 1880, e trasladounos á Jewish Colonization Association en 1899. Esta conexión deu os seus froitos máis adiante ese ano cando o fillo do barón, James de Rothschild, pediu unha reunión con Weizmann o 25 de novembro de 1914, co fin de que el e os sionistas alistásense para influír nos que eran considerados receptivos dentro do Goberno británico á súa axenda dun «Estado xudeu» en Palestina. A través da esposa de James, Dorothy, Weizmann reuniuse con Rozsika Rothschild, quen lle presentou á rama inglesa da familia, en particular ao seu marido Charles e o seu irmán máis vello Walter, un zoólogo e antigo membro do Parlamento. O seu pai, Lord Nathan Rothschild, xefe da rama inglesa da familia, tiña unha actitude cautelosa cara ao sionismo, pero morreu en marzo de 1915 e o seu título foi herdado por Walter.
Moitos xudeus británicos nesta época non eran sionistas; antes da declaración só 8000 dos 300.000 xudeus eran considerados sionistas.
A Palestina otomá
Os otománs aplicaran unha política restritiva á inmigración xudía a Palestina xa en 1882, no tempo da chamada Primeira Aliá, que pode ser considerada como as primeiras chegadas sionistas. Aínda que había certa tensión coa poboación local (principalmente entre os comerciantes e as clases notables), en 1901 Constantinopla deu aos xudeus os mesmos dereitos que os árabes para comprar terras e a porcentaxe de xudeus na poboación aumentou ao 7 % en 1914. Tamén en 1914, coa crecente desconfianza cara aos Mozos Turcos e a Segunda Aliá, o nacionalismo árabe estaba en aumento e en Palestina, o antisionismo era unha característica unificadora. Jonathan Schneer indica que «a Declaración Balfour non era, en si mesma, a fonte de problemas nunha terra que antes estivera máis ou menos en paz, pero tampouco era un simple sinal nunha estrada que se dirixía indubidablemente cara a un acantilado. Ninguén pode dicir cal podería ser o curso dos acontecementos en Palestina sen ela. O que veu foi produto de forzas e factores enteiramente imprevistos».
1914-16: Discusións iniciais entre o goberno británico e os sionistas
Os esforzos de Weizmann aceleráronse. O 10 de decembro de 1914, reuniuse co sionista Herbert Louis Samuel, membro do Gabinete británico, quen consideraba que as demandas de Weizmann eran moi modestas. Dous días máis tarde, Weizmann reuniuse de novo con Balfour, por primeira vez desde 1906.
Un mes máis tarde, Herbert Samuel fixo circular un memorando titulado The Future of Palestine ante os seus colegas do Gabinete. O memorando dicía que «estou seguro de que a solución do problema de Palestina que sería moito máis benvida aos líderes e seguidores do movemento sionista en todo o mundo sería a anexión do país ao Imperio británico». Samuel discutiu unha copia do seu memorando con lord Nathan Rothschild en febreiro de 1915, un mes antes da morte deste último. Era a primeira vez nun rexistro oficial que se propoñía o apoio dos xudeus como medida de guerra.
Seguiron moitas outras discusións, incluíndo unha reunión entre Lloyd George, quen fora nomeado ministro de Municións en maio de 1915, e Weizmann, un líder sionista que tamén foi asesor científico do Ministerio de Municións. Dezasete anos despois, nas súas War Memoirs, Lloyd George describiu estas reunións como «a fonte e a orixe» da declaración, aínda esta afirmación foi rexeitada polos historiadores. Lloyd George foi, porén, o primeiro ministro no momento da Declaración Balfour e, en última instancia, responsable da mesma.
1915-16: Compromisos británicos anteriores sobre Palestina
[[Ficheiro:1918 British Government Map illustrating Territorial Negotiations between H.M.G. and King Hussein.png|miniatura|dereita|Mapa desde FO 371/4368 (1918), mostrando Palestina como unha zona «árabe».]] [[Ficheiro:Conflicting British Government interpretations of the Hussein McMahon correspondence of 1915, showing interpretations from 1918 and 1922.png|miniatura|Extractos desde CAB 24/68/86 (novembro de 1918) e o [[Libro Branco de Churchill]] (xuño de 1922). O documento do Gabinete afirma que Palestina foi incluída na promesa de McMahon aos árabes, mentres que o Libro Branco afirma que «sempre se considerou» como excluída.]] A finais de 1915, o Alto Comisionado Británico en Exipto, Henry McMahon, intercambiou dez cartas co xerife Hussein ibn Ali, nas que lle prometera recoñecer a independencia árabe «nos límites e límites propostos polo Xerife da Meca», a excepción de «partes de Siria» situadas ao oeste dos «distritos de Damasco, Homs, Hama e Alepo», a cambio de que Hussein lanzara unha revolta contra o Imperio otomán. Nas décadas posteriores á guerra, o alcance desta exclusión costeira foi moi disputado, dado que Palestina está ao suroeste de Damasco e non foi mencionada explicitamente.
miniatura|Palestina no mapa do [[Acordo Sykes-Picot baixo «administración internacional», coa baía de Haifa, Acre e Haifa como un enclave británico, e excluíndo a área ao sur de Hebrón.]] Sobre a base da correspondencia, a revolta árabe comezou o 5 de xuño de 1916. Porén, en maio de 1916, os gobernos do Reino Unido, Francia e Rusia tamén concluíron en segredo o Acordo Sykes-Picot, que Balfour describiu máis tarde como un «método totalmente novo» para repartir a área, xa que o acordo de 1915 «parece que foi esquecido». Este acordo segredo foi negociado a comezos de 1916 entre Mark Sykes e François Georges-Picot. Sykes era un membro do Parlamento británico cuxo papel se desenvolvera desde o seu asento no comité De Bunsen de 1915 para ter unha influencia significativa na política británica na rexión, incluíndo a creación da Oficina Árabe, mentres que Picot era un diplomático francés e excónsul xeral en Beirut. O acordo definiu as súas esferas de influencia e control propostas en Asia Occidental, en caso de que a Tripla Entente conseguira derrotar ao Imperio otomán durante a primeira guerra mundial. Dividiu moitos territorios árabes en áreas administradas polos británicos e franceses, e permitiu a internacionalización de Palestina, propoñendo que a forma da administración desa rexión sería confirmada despois de consultar con Rusia e Hussein.
Estas iniciativas en tempos de guerra, inclusive a Declaración, son consideradas frecuentemente xuntas polos historiadores debido á posibilidade, real ou imaxinaria, de incompatibilidade entre elas, sobre todo no que se refire á disposición de Palestina.. Basta dicir, en palabras de Albert Hourani: «O argumento acerca da interpretación destes acordos é imposible de terminar, xa que estaban destinados a soportar máis dunha interpretación».
1916-17: Cambio do Goberno británico
En termos da política británica, a declaración foi resultado da chegada ao poder de Lloyd George, quen substituíu ao Gabinete liderado por Asquith en decembro de 1916, xa que el e Balfour favoreceran o repartimento do Imperio otomán na posguerra, en contraste con Asquith e Grey, que favorecían a súa reforma.
1917: Negociacións oficiais británico-sionistas
Tras o cambio de goberno, Sykes foi transferido á Secretaría da Oficina de Guerra como secretario político para Asuntos do Próximo Oriente, e encargado de retomar as discusións cos sionistas. A principios de 1917, a pesar de ter establecido previamente unha relación co líder sionista británico Moses Gaster, comezou a buscar a outros líderes sionistas e foi presentado a Weizmann e Nahum Sokolow a finais de xaneiro de 1917. O 7 de febreiro de 1917 comezaron as negociacións oficiais entre Sykes e os líderes sionistas.