cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Jules Bonnot
O proceso dos superviventes
O proceso dos membros superviventes da Banda de Bonnot tivo lugar en febreiro do 1913. Os principais acusados son Callemin, Carouy, Metge, Soudy, Monnier, Dieudonné, Victor Serge, aos que acompañan diversas persoas acusadas de axudar á banda de diferentes xeitos. Callemin é o principal compoñente vivo; utiliza o tribunal como unha tribuna para expresar a súa revolta. Nega os feitos que lle son reprochados, pero de tal xeito que non deixa a menor dúbida sobre a súa culpabilidade. Carouy e Metge son sobre todo xulgados pola dobre morte de Thiais. Eles négano, pero as súas pegadas dixitais acúsanos sen lugar á dúbida. A Monnier e Soudy repróchaselles a súa participación no golpe de Chantilly, no que as testemuñas os recoñecen formalmente. Victor Serge é presentado ao inicio do proceso como o cerebro da banda, o que nega enerxicamente, mostrando que el nunca se aproveitou dos seus roubos.
O único caso verdadeiramente dubidoso é o de Dieudonné, acusado de participar no atraco da rúa Ordener. Bonnot e Garnier manteñen a súa inocencia antes de morrer. Dieudonné dispón de máis dunha coartada establecida polas probas, demostrando que el estaba en Nancy no momento dos feitos. Contra el preséntanse as testemuñas de varias persoas, entre eles o de ser o recadador dos botíns desvalixados pola banda.
Á saída do proceso, Callemin, Monnier, Soudy e Dieudonné son condenados a morte. Carouy e Metge son condenados a traballos forzados a perpetuidade (Carouy suicidouse máis tarde na súa cela). Victor Serge é condenado a 5 anos de prisión, logrando librarse da acusación de ser o cerebro da banda, mais foi condenado polos revólveres agochados na súa casa no curso do seu arresto. Ao anunciarse o veredicto, Callemin toma a palabra. Mentres que no curso do xuízo negara participar no golpe da rúa Ordener, acúsase e afirma que Dieudonné é inocente. Esta declaración foi empregada polo avogado de Dieudonné para presentar un recurso de graza ao presidente Raymond Poincaré. Este conmuta a pena de Dieudonné pola de traballos forzados a perpetuidade. En tanto, os outros tres condenados á pena capital, son guillotinados o 21 de abril do 1913 na Prisión da Santé de París.
Lousada, Portugal
miniatura|Pazo do concello de Lousada.
Lousada é unha vila portuguesa pertencente ao Distrito do Porto, na rexión Norte e subrexión do Támega, con cerca de 7.800 habitantes.
É cabeza dun municipio con 94,89 km² de área e 46.322 habitantes (2004), subdividido en 25 freguesías. O concello limita ao norte con Vizela, ao nordeste con Felgueiras, ao leste con Amarante, ao sur con Penafiel, ao suroeste con Paredes e a oeste con Paços de Ferreira e Santo Tirso. As freguesías sede do concello son Silvares e Cristelos.
No contexto de políticas sub-rexionais de desenvolvemento e de mobilidade, é membro da Comunidade Urbana (ComUrb) do Vale do Sousa, constituída por 6 municipios, que en total contabilizaban 327.768 habitantes en 2001.
El Faro del Ortegal
Historia e características
Apareceu a principios de 1889. Fundado por José Maciñeira González. Editábase na imprenta de Ángel Amenedo Ponte. Chegaron a publicarse 17 números.
Cránao
Cránao foi o segundo rei lendario da Ática, sucesor de Cécrope. Cando este aínda reinaba, o seu único fillo varón, Erisictón, morreu novo e sen descendencia, e o trono pasou a Cránao, considerado polos conveciños como o cidadán máis poderoso. No reinado de Cránao, Atenas chamábase Cránae, e os seus habitantes, Cranaeos.
Casou con Pedias, filla de Mines, e tivo tres fillas: Cránae, Cranecme e Atis (ou Átice ou Átide); desta última vénlle o nome á Atica, pois morreu nova e o pai deu o seu nome ó país.
Durante o seu reinado sucedeu o diluvio co que Zeus quixo acabar cos homes da Idade de Bronce, tralo que Deucalión e Pirra recuperaron a humanidade. Precisamente, Cránao foi derrocado por un fillo de Deucalión, Anfictión, casado con Cránae, aínda que outras fontes din que era o home de Átice (nas versións nas que esta morreu de vella).
Tamén se di que Átice tivo con Hefesto un fillo, Erictonio, que terminou expulsando a Anfictión tras doce anos de reinado. Para outros, Erictonio sería fillo de Hefesto con Atenea, ou fillo de Xea e Hefesto.
Stradivarius (Inditex)
En 2011 Stradivarius foi acusada de plaxiar os deseños nas súas camisetas de 'bloggers' de moda, como Louise Ebel (Miss Pandora) ou Michèle Krüsi (Beware of my heels).
En 2012 Stradivarius abriu unha tenda chamada for&from en Manresa atendida por persoas con trastorno mental severo para a venda de roupa e calzado de campañas anteriores a prezo reducido.
Promoción de ascenso a Segunda División B 2010/11
A promoción de ascenso a Segunda División é a eliminatoria de promoción de equipos de Terceira División a Segunda División B. Está formada polos campións dos 18 grupos da Terceira División 2010–11, así como os 3 seguintes clasificados, formando un total de 72 equipos.
Primeira eliminatoria
Para os campións de grupo.
Primeira eliminatoria (2º, 3º e 4º de grupo)
''Para os segundos, terceiros e cuartos de grupo. Os segundos xogan contra os cuartos e os terceiros xogan entre eles.''
Segunda eliminatoria
''Vencedores da primeira eliminatoria (2º, 3º e 4º de grupo) (27 equipos) e perdedores da primeira eliminatoria (campións de grupo) (9 equipos).
Terceira eliminatoria
Vencedores da segunda eliminatoria.
Brácaros
dereita|200px|miniatura|Fonte do Ídolo, en [[Braga.]] Os brácaros (latín: Bracari) foron un pobo prerromano de cultura castrexa da Gallaecia bracarense que habitaba no noroeste do actual Portugal, entre os río Tâmega e Cávado. A extensión do seu territorio chegaría até o río Douro e acadaría a costa. No seu territorio, por volta do ano -16 construíuse a capital do convento xurídico bracarense, Bracara Augusta.
Seguindo a inscrición epigráfica da Fonte do Ídolo adicada á deusa Nabia e ó deus Tongoenabiagus no nome da cidade de Tongobriga (en Marco de Canaveses), este pobo falaría unha lingua celta.
Irmandade Galega
A Irmandade Galega foi unha organización política galeguista da Arxentina que se fundou en 1941 pola unión do Grupo galeguista de Buenos Aires e membros da Sociedade Nazonalista Pondal.
Historia
Nun primeiro momento estivo dirixida por Manuel Puente, Rodolfo Prada e Xosé Abraira, máis tarde virou cara a esquerda e o independentismo dirixida por Moisés da Presa, Bieito Cupeiro, Manuel Pedreira, Bernaldo Souto e Ricardo Flores.
Comezou a editar o periódico A Nosa Terra en xuño de 1942. Ese mesmo ano instituíu o 17 de agosto como Día dos Mártires en recordo do fusilamento de Alexandre Bóveda e a represión contra os galeguistas durante a guerra civil española e a posguerra.
Houbo seccións da IG en Buenos Aires, La Plata, Mar del Plata, Rosario, Mendoza e fóra da Arxentina en Montevideo e Santiago de Chile.
Perfecto de Dios Fernández
Perfecto de Dios Fernández, nado en Sandiás en 1931 e finado en Chaherrero (Crespos, provincia de Ávila) o 16 de maio de 1950, foi un guerrilleiro antifranquista galego.
Traxectoria
A súa nai Carmen Fernández Seguín actuaba de enlace para a oposición antifranquista logo do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936, o seu pai estivo fuxido no monte, e o seu irmán Camilo, que comezou a actuar de enlace aos 13 anos e incorporouse á loita armada en 1948, foi detido en 1949. Perfecto formou parte do grupo ao mando de Juan Sorga. Dende outubro de 1948 o grupo de Sorga tentou chegar a Francia. Na viaxe foron sorprendidos en 1950 pola Garda civil en Chaherrero (Crespos, provincia de Ávila) o 16 de maio, resultando morto Perfecto e detida a súa nai Carmen. Perfecto foi enterrado nunha fosa fora do cemiterio. Carmen Fernández Seguín foi xulgada en Ourense e condenada a trinta anos.
Os seus restos foron exhumados o 19 de xullo de 2014, para ser levados a Ourense.
Pierre Benoit
miniatura|Cuberta da tradución inglesa de L'Atlantide (1920) Pierre Benoit, nado o 16 de xullo de 1886 en Albi e finado o 3 de marzo de 1962 en Ciboure, foi un escritor francés, coñecido polas súas novelas de aventuras.
Traxectoria
Pierre Benoit era fillo de militar de carreira que na data do seu nacemento estaba destinado na cidade de Albi, xa en 1887 destinaron a seu pai a Tunisia e Pierre marchou con seus pais, posteriormente seu pai obtivo destino en Alxeria e alí fixo o futuro escritor o servizo militar. En 1907 estableceuse en Montpellier para preparar unha dobre licenciatura en letras e dereito En Sceaux foi maître d'internat e foi nesta época cando asistiu a conferencias de Charles Maurras e Maurice Barrès que se converteron nos seus referentes ideolóxicos. Contra 1910 comezou a publicar os seus primeiros poemas.
En 1914 publicou a escolma Diadumène. Mobilizado na primeira guerra mundial, despois da batalla de Charleroi caeu gravemente enfermo, tras meses no hospital foi finalmente desmobilizado, a experiencia da guerra transformou a Benoit en pacifista convencido. Despois do armisticio fundou cos seus amigos de antes da guerra, Francis Carco, Roland Dorgelès e Pierre Mac Orlan a asociación Le Bassin de Radoub, que se propuña recompensar o peor libro do ano, a obra elixida en 1919 foi o Tratado de Versalles. Sempre maurrista e próximo ós círculos próximos a Acción Francesa asinou nese ano o manifesto Pour un parti de l'intelligence de Henri Massis. O ano anterior publicara a súa primeira novela Kœnigsmark que tivo un éxito considerable, ó ano seguinte publicou L'Atlantide que foi premiada pola Academia Francesa e que tivo un enorme éxito. Desde 1920 ata a súa morte publicou a un ritmo dun libro por ano, converténdose no mestre francés da novela de aventuras, aínda que tamén publicou doutros xéneros como Mademoiselle de la Ferté (1923), o máis literario e profundo dos seus libros.
En 1923 foi a Turquía en calidade de enviado especial de Le Journal, entrevistándose con Mustafa Kemal en Ancara. De 1923 a 1938 e de 1947 a1953, Pierre Benoit exerceu, paralelamente ás súas actividades de escritor, de reporteiro para varios xornais (France-Soir, L'Intransigeant), que o levaron polo Próximo Oriente e Irán (1926-1927), Australia, Tahití e as Antillas (1928), Tunisia (1931), Líbano (1932), Océano Índico (1933), Austria (1938), a Arxentina e o Brasil (1950) etc.
Lagarta dos penedos
A lagarta dos penedos (Podarcis hispanica) é unha especie de réptil escamoso da familia dos lacértidos, unha das numeroas integradas no xénero Podarcis, que vive na maior parte da península Ibérica, incluída Galicia (agás no norte), norte de África e sueste de Francia, onde segue o curso do Ródano ata Lión. Algunhas poboacións habitan en illotes achegados ás costas ibéricas como, por exemplo, as Illas Columbretes (onde existe a subespecie endémica P. h. atrata) ou algunhas illas galegas.
Nome científico
O seu nome científico tradicionalmente é Podarcis hispanica, pero non está claro se a palabra Podarcis é masculina ou feminina. Algúns considérana masculina e, nese caso, o nome científico sería Podarcis hispanicus. . A Comisión Internacional de Nomenclatura Zoolóxica dictaminará cal é o nome aceptado.
Descrición
É a menor das tres especies de Podarcis que se encontran en territorio galego. O rango de tamaños máis común entre os machos varía entre 4,2 e 5,9 cm da punta do fociño á cloaca, aínda que algúns individuos poden acadar os 6,5 cm. As femias, máis pequenas e gráciles, miden de 4,1 a 5,7 cm. O rabo pode chegar aos 10 cm, practicamente o dobre que o resto do corpo. Igual que noutros réptiles emparentados, parte do rabo despréndese e móvese freneticamente cando é atacada por un depredador, permitindo que a lagarta lisque. Ademais de no tamaño e a corpulencia, os machos diferéncianse das femias pola súa cabeza masiva, triangular e de escamas máis marcadas, e pola maior lonxitude das patas, sobre todo as traseiras.
miniatura|esquerda|Na época de celo, os machos presentan estes ocelos azuis nos costados A cor e debuxo da pel varía enormemente dunha zona a outra e mesmo entre individuos dunha mesma poboación. En xeral é pardo-verdoso, ás veces avermellado na zona do dorso, pescozo e cabeza. Nesas partes poden aparecer manchas ou retículas, algo característico dos machos. Predomina a presenza de bandas laterais, especialmente nas femias, entre as que salientan dúas grosas e escuras que poden ir perfiladas por outras de tons amarelos máis delgadas. O peito, aplanado, é de cor amarelado e presenta menos escamas ventrais en machos (de 25 a 30) que en femias (de 28 a 36). O rabo tamén posúe unha gama de cores enormemente variable (pardo, verdoso, avermellado, amarelado ou mesmo azulado como é característico dos exemplares xuvenís), pero pode ser uniforme, con dúas cores distintas ou con manchas escuras aliñadas lonxitudinalmente.
Hábitat
miniatura|dereita|350px|P. hispanica. A lagarta dos penedos abunda con maior frecuencia en terreos rochosos ou pedregosos, onde conta de forma simultánea con plataformas onde tomar o sol e refuxios onde agocharse en caso de perigo. En zonas rurais habita tamén en casas e muros de pedra que lle proporcionan as mesmas características; encóntrase tamén en áreas de bosque, pradería e matos e toxeiras, aínda que as actividades humanas asociadas á agricultura extensiva puideron facela desaparecer dalgunhas zonas. As lagartas dos penedos non mostran un auténtico comportamento territorial.
Os exemplares desta especie non hibernan realmente, senón que se manteñen activos a maior parte do ano. Só a existencia de episodios realmente fríos en inverno pode forzalos a non abandonar os seus refuxios durante un tempo. Por esta razón, a especie está ausente nas áreas máis frías da península Ibérica como o noroeste de Asturias e norte de Galicia, e nas áreas de montaña por riba dos 1.650 msnm.
210px|miniatura|[[Cobregón xuvenil engulindo unha lagarta dos penedos.]] Depreda sobre todo insectos e arácnidos de menos de 25 mm de lonxitude, tanto en terra coma sobre as árbores. Á súa vez, é presa de múltiples depredadores entre os que están o lagarto arnal, varias cobras, aves e mamíferos carnívoros como a denosiña, o gato bravo e o doméstico (asilvestrado ou non).
Reprodución
A época de celo é entre marzo e xuño, época en que son máis visibles. Os machos vólvense máis activos e pelexan entre eles, tratando de manter afastados aos seus competidores. Tras asegurarse do seu triunfo, o vencedor realiza unhas cópulas que poden chegar a durar unha hora, aínda que xeralmente son máis breves.
Durante eses meses, as femias realizan varias postas que oscilan entre 1 e 5 ovos, que se incuban coa calor ambiental entre 40 e 80 días. As crías nacen co corpo pardo e o rabo verde-azulado, polo que poden confundirse coas da súa parente a lagarta galega (Podarcis bocagei), de aspecto moi similar. A madurez sexual non chega ata o segundo ano de vida, cando rondan os 4,5 cm.
Taxonomía en revisión
Dada a gran variabilidade morfolóxica e de cor da especie, non é de estrañar que nos últimos anos se cuestionase a súa natureza monotípica. Por esta razón, na actualidade estanse a levar a cabo diversos proxectos que pretenden facer unha mostraxe e estudo a grande escala da morfoloxía e xenética de cada poboación de lagarta dos penedos.
Os primeiros resultados indican que o grupo non é monofilético e tamén demasiado amplo como para tratarse dunha soa especie. O máis probable é que se realice unha revisión taxonómica da especie nun futuro próximo.
Listeria
Listeria é un xénero de bacterias grampositivas con forma de bacilos, que comprende dez especies. O xénero recibiu o seu nome en 1940 en honor ao cirurxián inglés pioneiro no uso da esterilización microbiana en cirurxía Joseph Lister. O principal patóxeno humano do xénero é L. monocytogenes, que é o axente causante normal da listeriose, unha enfermidade infecciosa bacteriana rara grave causada pola inxestión de alimentos contaminados con bacterias, que afecta principalmente a mulleres preñadas, neonatos e adultos con sistemas inmunitarios debilitados ou a vellos.
A listeriose é unha enfermidade grave en humanos; a forma manifesta da enfermidade ten unha taxa de mortalidade de 20-30%. As dúas manifestacións clínicas principais son a sepse e a meninxite. A meninxite con frecuencia complícase con encefalite, unha patoloxía que é infrecuente en infeccións bacterianas. Listeria ivanovii é un patóxeno de mamíferos ruminantes, e ten causado en raras ocasións listeriose en humanos.
Clasificación
O primeiro caso documentado de infección por Listeria data de 1924. A finais da década de 1920, dous investigadores identificaron independentemente Listeria monocytogenes en animais. Propuxeron para o xénero o nome de Listerella en honor do cirurxián abandeirado da antiséptica Joseph Lister, pero ese nome estaba xa usándose para designar a un mofo mucoso e un protozoo. Finalmente, propúxose para el o novo nome Listeria, que foi aceptado. Todas as especies do xénero Listeria son bacilos grampositivos, non formadores de esporas, catalase positivos. O xénero Listeria foi clasificado na familia Corynebacteriaceae na sétima edición do Manual de bacterioloxía sistemática de Bergey. Os estudos de catalogación do ARNr 16S de Stackebrandt et al. demostraron que L. monocytogenes é un taxon diferente dentro da rama Lactobacillus-Bacillus da filoxenia bacteriana elaborada por Woese. En 2004, o xénero foi situado nunha familia de nova creación, a Listeriaceae. Comparte a familia só con outro xénero, o Brochothrix.
Actualmente o xénero contén as dez especies seguintes: L. fleischmannii, L. grayi, L. innocua, L. ivanovii, L. marthii, L. monocytogenes, L. rocourtiae, L. seeligeri, L. weihenstephanensis  e L. welshimeri. Outra especie, Listeria dinitrificans, que inicialmente se pensaba que formaba parte do xénero Listeria, foi despois reclasificada no xénero novo Jonesia.
Características
Vistas ao microscopio, as especies de Listeria aparecen como pequenos bacilos grampositivos ás veces dispostos en curtas cadeas. En frotis directos, poden ser cocoides, polo que poden confundirse con estreptococos. As células máis longas poden parecerse a corinebacterias. Forman flaxelos a temperatura moderada, pero non se sobe ata os 37 °C. A actividade hemolítica en ágar sangue utilizouse para distinguir L. monocytogenes das outras especies de Listeria, pero non é un criterio absolutamente definitivo. Cómpre unha caracterización bioquímica maior para distinguir con certeza entre as diferentes especies de Listeria.
Listeria pode encontrarse no solo, o que pode facer que contamine os vexetais cultivados. Os animais tamén poden ser portadores. Atopouse Listeria en carnes non cociñadas, vexetais non cocidos, froitas como certos melóns, leite non pasteurizado e outros alimentos feitos con leite, e en alimentos procesados. A pasteurización e un cociñado suficiente matan a Listeria; porén, pode producirse contaminación despois do cociñado e empaquetado. Por exemplo, as plantas de procesamento de produtos cárnicos e alimentos listos para o consumo, como salchichas e embutidos, deben seguir uns procedementos de hixiene exhaustivos para previr a contaminación por Listeria. Deben controlarse tanto os alimentos como as superficies de contacto cos mesmos, estas últimas poden ser tratadas con alcohol e amonio cuaternario. Os alimentos refrixerados en casa deben gardarse a menos de 4 °C, o que evita o crecemento da bacteria.
Listeria monocytogenes atópase comunmente no solo, augas correntes, augas residuais, plantas e alimentos.
Patoxénese
A especie de Listeria L. monocytogenes é responsable da listeriose, unha rara pero potencialmente letal infección alimentaria. A taxa de mortalidade da forma grave da enfermidade é algo superior ao 25%. (esta taxa en Salmonella, en comparación, é de menos do 1%. ) Aínda que Listeria monocytogenes ten unha baixa infectividade, é moi resistente e pode crecer a temperaturas desde 4 °C (a temperatura dun refrixerador) ata 37 °C (a temperatura interna corporal). A listeriose é unha enfermidade grave, e pode manifestarse como meninxite ou afectar aos neonatos debido á súa capacidade de penetrar na capa endotelial da placenta.
Listeria realiza unha infección intracelular, e utiliza a maquinaria celular para moverse dentro da célula hóspede: Induce a polimerización directa da actina pola proteína transmembrana ActA, o que empuxa a bacteria servíndolle de forza motora.
Listeria monocytogenes, por exemplo, codifica xenes da virulencia que son termorregulados. A expresión do factor de virulencia é óptimo a 39 °C, e está controlado por un activador transcricional chamado PrfA, cuxa expresión está termorregulada polo elemento UTR termorregulador PrfA. A baixas temperaturas, o transcrito de PrfA non se traduce debido a elementos estruturais situados preto do sitio de unión ao ribosoma. Cando a bacteria infecta ao hóspede, a temperatura do hóspede funde a estrutura e permítelle a iniciación da tradución dos xenes virulentos.
Na maioría dos caos, as Listeria son atacadas polo sistema inmunitario antes de que poidan causar unha infección. As que conseguen escapar á resposta inicial do sistema inmunitario son as que poden espallarse por medio de mecanismos intracelulares e así quedan resgardadas contra os factores inmunes circulantes.
Para invadir as células, as Listeria inducen a súa captación por macrófagos fagocíticos mostrando D-galactosa nos ácidos teicoicos das súas paredes, que despois se unen a receptores de polisacáridos dos macrófagos. Outras importantes adhesinas son as internalinas. Unha vez fagocitada, a bacteria é encapsulada polos orgánulos celulares fagolisosomas ácidos. Porén, Listeria escapa do fagolisomsoma lisando toda a membrana de dito vacúolo segregando unha hemolisina, agora caracterizada como a exotoxina listeriolisina O. A bacteria despois replícase dentro do citoplasma da célula hóspede.
Listeria debe despois navegar á periferia da célula para estender a infección a outras células. Fóra do corpo, Listeria presenta mobilidade por flaxelos. Pero a 37 °C (aproximadamente a temperatura corporal), os flaxelos deixan de desenvolverse e a bacteria utiliza elementos do citoesqueleto celular para moverse, xa que polimeriza unha cola ou "cometa" de actina celular coa promoción do factor de virulencia ActA. Esta "cometa" fórmase dun modo polar e axúdalle á bacteria a migrar á membrana da célula. Na cola de Listeria atópase unha proteína que corta filamentos de actina chamada xelsolina, que acelera a mobilidade da bacteria. Unha vez na superficie celular, a Listeria propulsada por actina empuxa contra a membrana plasmática celular formando unhas protrusións chamadas filópodos ou "foguetes". As protrusións son guiadas polo bordo de ataque da célula para contactar coas células adxacentes, as cales entón fagocitan o "foguete" de Listeria e o proceso repítese, perpetuando a infección. Unha vez fagocitada, a bacteria xa nunca máis volve a ser extracelular, senón que é un parasito intracitoplasmático, igual que o son Shigella flexneri ou Rickettsia.
Tratamento
Na listeriose non invasiva, a bacteria xeralmente permanece no tracto dixestivo, causando só síntomas suaves que duran poucos días e só requiren un tratamento sintomático de apoio. Na listeriose invasiva, a bacteria espállase polo sistema circulatorio e o sistema nervioso central. O tratamento inclúe a administración intravenosa hospitalaria de doses altas de antimicrobianos, xeralmente durante non menos de dúas semanas. Entre os antibióticos usados normalmente están segundo os casos os seguintes: ampicilina, penicilina, amoxicilina, e ás veces xentamicina. . As cefalosporinas non son efectivas. En casos de infección por Listeria durante o embarazo cómpre un tratamento rápido con antibióticos para impedir que a bacteria afecte ao feto.
Investigación
Listeria é un patóxeno oportunista: É máis común en persoas vellas, mulleres preñadas e pacientes de SIDA. A Listeria virulenta só afecta a aproximadamente a 7 de cada millón de persoas sas cada ano. Unha mellor comprensión da bioloxía celular das infeccións por Listeria, incluíndo factores de virulencia releventes, poden levar a mellores tratamentos para listeriose e outras infeccións por parasitos intracitoplasmáticos. Os investigadores están agora a investigar o uso de Listeria como vacina contra o cancro, aproveitando a súa capacidade de "inducir unha potente inmunidade innata e adaptativa".
Gustavo VI Adolfo
miniatura|dereita|250px|Os príncipes herdeiros Gustavo Adolfo e Margarida cos seus fillos, en 1912. Gustavo VI Adolfo, nado como Oskar Fredrik Vilhelm Olaf Gustaf Adolf en Estocolmo o 11 de novembro de 1882, finado en Helsingborg o 15 de setembro de 1973, foi o rei de Suecia entre 1950 e 1973, fillo máis vello de Gustavo V e de Vitoria de Baden. Casou en 1905 con Margarida de Connaught, e en 1923 con Luísa Mountbatten.
Gustavo VI Adolfo foi rei nunha época onde a institución monárquica perdera case todo papel na vida política sueca. Foi a súa popularidade o que permitiu que a monarquía se mantivese como unha forma de representación histórica e cultural.
Primeiros anos
En 1902 empezou os seus estudos superiores na Universidade de Uppsala, onde ademais dos estudos que recibía tipicamente un príncipe -historia, economía, arte—, interesouse de maneira especial pola arqueoloxía. Nos seus tempos de universidade, o príncipe participou no descubrimento dun sitio arqueolóxico da idade de bronce, preto de Uppsala, actualmente gardado no Museo Histórico Nacional de Suecia.
A principios de 1905, Gustavo Adolfo estivo no Cairo, onde coñeceu a Margarida de Connaught, a filla máis vella do duque de Connaugth, na celebración do aniversario do khedive Abbas de Exipto. Catro semanas despois comprometeuse con Margarida e en xuño do mesmo ano, a parella casou no Castelo de Windsor. Como regalo de vodas, os príncipes recibiron o Castelo Sofiero de mans do rei Óscar II. Do matrimonio naceron cinco fillos.
A princesa Margarida enfermou e faleceu no verán de 1920. Nos anos da súa viuvez, o príncipe Gustavo Adolfo emprendeu varias viaxes polo estranxeiro. En 1923, en Inglaterra, coñeceu á que sería a súa segunda esposa, Luísa Mountbatten, filla do marqués de Milford Haven e bisneta da raíña Vitoria de Inglaterra. Con Luísa comprometeuse o 1 de xullo de 1923 e contraeu matrimonio o 3 de novembro do mesmo ano en Londres.
Reinado
Tras a morte do rei Gustavo V o 29 de outubro de 1950, Gustavo Adolfo adquiriu o título de monarca de Suecia. Foi o primeiro rei sueco desde a chamada Era da Liberdade (1719-1772) sen poder político.
Gustavo VI Adolfo gozou de boa reputación durante o seu reinado. Era un home sinxelo que refugaba a solemnidade e gustáballe pasear pola rúa como cidadán común, ademais das súas inclinacións culturais moi claras. A súa popularidade fixo que a opinión pública se inclinara por manter a monarquía en Suecia, aínda que de modo nominal. A nova constitución, non obstante, non vería a luz até 1975, despois da morte do monarca, cando se lle retiraron á institución monárquica a maior parte dos seus poderes no marco do estado democrático.
Gustavo VI Adolfo foi coñecido por ser un entusiasta aficionado en diversos eidos do coñecemento. Viaxaba regularmente a Italia para tomar parte en escavacións de investigación arqueolóxica. Tamén participou en expedicións a Grecia e a China. Foi aceptado como membro honorífico da Academia Británica en 1953. Realizou unha viaxe diplomática a Estados Unidos en 1927. Visitou aos residentes suecos en Estonia en 1931. Foi presidente da Real Federación Deportiva Sueca e fundou o Instituto Sueco en Roma. Durante o seu reinado efectuouse a recuperación do navío de guerra Vasa, no cal mostrou un grande interese.
Familia
Do seu matrimonio en 1905 con Margarida de Connaught, naceron cinco fillos:
Das súas segundas nupcias, con Luísa Mountbatten en 1923, quen se converteu en raíña consorte, non tivo ningún fillo.
José Serafín Pena Souto
José Serafín Pena Souto, nado na Coruña o 22 de maio de 1928 e finado en Lugo o 3 de febreiro de 2016, foi un empresario e político galego do PPdeG.
Traxectoria
Nado na Coruña, desde os catro anos criouse na casa de Fouz de Recimil. Estudou o bacharelato nos Maristas de Lugo. Iniciouse como empresario instalando mesas de futbolín nos establecementos de hostalaría, logo montou o primeiro salón de máquinas recreativas do norte de España no Campo Castelo de Lugo. Foi empresario da construción e taurino, e despois dedicouse á hostalería. Participou nas eleccións municipais en Lugo durante o franquismo polo chamado “terzo familiar”. Despois foi militante de Alianza Popular, e logo do Partido Popular. Foi concelleiro en Lugo desde 1974 ata 2007. Varias veces Tenente de Alcalde, foi tamén Síndico do Concello de Lugo. Foi deputado no Parlamento de Galicia na III e IV lexislaturas (1989-1997). Participou na elaboración da Lei do Xogo de Galicia, e fundou a primeira asociación Galega de Empresas Operadoras, da que foi presidente. Foi Vicepresidente do Club Deportivo Lugo.
1197
Mortes
Historia ano a ano
Lebozán
O topónimo galego Lebozán pode referirse a:
Letras suplementarias do alfabeto grego
O alfabeto grego tal e como se le e escribe hoxe en día é o resultado de moitos séculos de evolución. Con todo a súa versión estándar non inclúe bastantes letras suplementarias. En efecto, no correr dos séculos, este alfabeto foise "perfeccionando" (polo desenvolvemento da puntuación, a invención e a regularización do trazado das minúsculas) e adquiriu trazos particulares (como a existencia de variantes contextuais ─ para Σ sigma en minúscula: σ ou ς en fin de palabra ─, ou numerosas ligaduras).
Esta lista de caracteres "extensos" do alfabeto grego comprende, pois, á vez:
Limitámonos ao que Unicode permite codificar (na súa versión 5.2).
Gato da xungla
O gato da xungla, gato selvático ou gato do pantano (Felis chaus) é un felido nativo de Oriente Medio, Asia Meridional, o Sueste asiático e a China. É membro do xénero Felis e foi descrito por Johann Anton Güldenstädt en 1776. Johann Christian Daniel von Schreber deulle ó gato da xungla o seu nome binomial. Recoñecéronse 10 subespecies.
Subespecies
Recoñécense as seguintes subespecies:
The Expendables (filme de 2010)
The Expendables é un filme estadounidense de acción escrito por David Callaham e Sylvester Stallone, e dirixido por Stallone. Está protagonizado por Stallone, Jason Statham, Jet Li, Dolph Lundgren, Randy Couture, Terry Crews, Steve Austin e Mickey Rourke. O filme foi estreado nos Estados Unidos o 13 de agosto de 2010. É o primeiro filme da serie The Expendables. Foi o primeiro filme de Dolph Lundgren dende 1995, con Johnny Mnemonic.
Personaxes
miniatura|Crews, Austin, Stallone, Lundgren e Couture na promoción de The Expendables no 2010.
O atlas das nubes
O atlas das nubes (en Cloud Atlas) é un filme xermano-estadounidense escrito e dirixido polas irmás Wachowski e Tom Tykwer que foi estreado no 2012. É unha adaptación da novela de 2004 Cloud Atlas de David Mitchell, e conta con varios argumentos en seis épocas diferentes.
Foi emitido pola Televisión de Galicia o 26 de decembro de 2018.
Uinen
Uinen é un personaxe ficticio pertencente ao legendarium de J. R. R. Tolkien. É un espírito dos Maia tamén coñecida como "a dona do mar". Tamén é a esposa de Ossë, con quen comparte o dominio dos Mares Interiores.
1198
Mortes
Historia ano a ano
Suatorre, Ambía, Baños de Molgas
Suatorre é un lugar da parroquia de Ambía no concello ourensán de Baños de Molgas na comarca de Allariz - Maceda. Tiña 13 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 7 eran homes e 6 mulleres. Iso supón unha diminución da poboación respecto a 2010, cando tiña 14 habitantes (7 homes e 7 mulleres).
El Condado de Ortigueira
El Condado de Ortigueira foi un semanario editado en Ortigueira entre 1894 e 1898.
Even If and Especially When
Even If and Especially When é un álbum da banda estadounidense Screaming Trees, editado no ano 1987. Foi o seu primeiro álbum lanzado a través do selo SST Records.
El Condado de Ortigueira
Historia e características
Subtitulado ''Semanario independiente. Defensor de los intereses generales de esta villa y su distrito, y propagador de conocimientos útiles y noticias'', apareceu o 12 de agosto de 1894. O administrador e propietario era David Fojo Díaz. Publicou 196 números. Cesou a súa edición o 30 de xuño de 1898.
Cats and Monkeys
Cats and Monkeys formouse en Lugo en 2009, a partir de membros de bandas de estilos diversos coma Mowgli, Ocean's Garden, Moondogs Blues Party ou Skarallaos, que xa tiñan unha certa traxectoria musical ás súas costas.
Atoparon o nexo de unión das súas inquedanzas musicais no funk, o soul e o rock. Tras engadir varios membros á formación acadaron unha grande banda de baile de 10 músicos, dos cales hoxe permanecen 7. O seu repertorio baseábase en clásicos da música negra americana dos 60 e 70 alimentados polas sonoridades do rock e o jazz, estilos que xa viñan cultivando dende antes de formar o grupo.
Actualmente o seu estilo está orientado ao soul moderno e o acid-jazz con matices experimentáis. A meirande parte do repertorio é de creación propia, incorporando tamén algún que outro arranxo bastante persoal de temas doutros compositores.
Levan tocado por toda a xeografía galega tanto en xiras autoproducidas coma en circuítos coma a Rede Galega de Música ao Vivo. Gravaron vídeos documentais para o programa "En Rede", emitido en TVG, e para a produtora pontevedresa Reflex, no formato de vivo en estudio "Live on Litium". Tamén estiveron presentes en varios festiváis coma o SanFroidance (Lugo), en 2010 e 2011, o Zero Rock (Caldas) ou o Festival de Jazz Vila de Foz, na Mariña luguesa, no cal foron premiados. Tamén no 2015 foron galardoados nos II Premios Galegos da Música Martín Códax, na categoría de Blues, Funk e Soul.
Luís Pereira Valeiras
Luís Pereira Valeiras, nado no Carballiño o 6 de xaneiro de 1915 e finado en Ourense o 11 de marzo de 1999, foi un avogado e político galego.
Traxectoria
No franquismo foi nomeado alcalde do Carballiño en 1954, permanecendo no cargo até maio de 1959. Foi elixido deputado provincial en 1955. Nas primeiras eleccións democráticas encabezou a candidatura de Coalición Democrática á alcaldía do Carballiño e foi elixido concelleiro.
Carl Jakob Sundevall
Carl Jakob Sundevall, nado na parroquia de Högestad (Ystad, Escania), o 22 de outubro de 1801 e finado en Estocolmo o 2 de febreiro de 1875, foi un médico sueco dedicado á zooloxía.
Traxectoria
Foi empregado do Museo Sueco de Historia Natural, en Estocolmo, desde 1833, e profesor e conservador da sección de vertebrados desde 1839 a 1871. Escribiu o libro Svenska Foglarna (1856-1887), no que describiu 238 especies de aves observadas en Suecia. Clasificou numerosos paxaros encontrados en África por Johan August Wahlberg.
En 1835 desenvolveu unha filoxenia para as aves baseada nos músculos da cintura pelviana e as patas, que contribuíu ao traballo posterior de Thomas Huxley. Despois seguiu examinando os profundos tendóns proximais das patas das aves. Esta información segue sendo utilizada polos taxónomos dedicados á ornitoloxía.
Sudevall foi tamén un destacado entomólogo e aracnólogo.
En 1862 escribiu unha monografía onde propoñía un alfabeto fonético universal, Om phonetiska bokstäver.
Abreviatura
A abreviatura Sundevall emprégase para recoñecer a como autoridade na descrición e taxonomía en zooloxía.
O Carballiño
O Carballiño é un concello da provincia de Ourense, capital da comarca do Carballiño, á que dá nome. Segundo o INE en 2018 tiña 13.939 habitantes. O seu xentilicio (véxase no Galizionario) é.
Xeografía
Está rodeado pola serra do Faro e o val do río Avia. Pola vila pasa o principal río da comarca, o Arenteiro, do que son afluentes o Pedríña, Oseira e Marañao. Outros curso fluviais do concello son o Viñao, o Barbantiño e o Cardelle.
Demografía
O Carballiño é o segundo concello máis poboado da provincia de Ourense.
Fonte INE; 1857-2011
Historia
A poboación do Carballiño naceu a mediados do século XVIII. Daquela o lugar pertencía á parroquia de Señorín, dependente da xurisdición de Partovia, á súa vez dependente do mosteiro de Oseira. Comezou a celebrarse no lugar unha feira para acadar beneficios económicos, en contraposición a outras feiras celebradas nas xurisdicións da contorna, pertencentes ao Conde de Ribadavia e a outros mosteiros.
Aos poucos os feirantes fóronse asentando no lugar. A comezos do século XIX comezou a existir unha burguesía local. A botica dos Fernández deu aos seus propietarios cartos que foron investidos en diferentes eidos. A familia emparentouse con estirpes nobiliarias vidas a menos, e introduciuse na vida política liberal da comarca.
A vila está atravesada pola estrada N-541 que une Ourense e Pontevedra. Amais, está comunicada a través da AG-54 coa vía de alta capacidade AG-53.
Cultura
No Carballiño celébranse as Xornadas de Cine e Vídeo de Galicia (Xociviga).
Deporte
O Club Deportivo Arenteiro é o principal club de fútbol da cidade; en 2023 o equipo masculino ascendeu á Primeira División RFEF. O Sporting Carballiño, fundado en 2012, é o outro club da vila e xoga na Primeira Galicia.
O Carballiño FS xoga na terceira división de fútbol sala.
Lugares do Carballiño
Para unha lista completa de todos os lugares do concello do Carballiño vexa: Lugares do Carballiño.
Ricky Nelson
Eric Hilliard "Ricky" Nelson, nado en Teaneck (Nova Jersey) o 8 de maio de 1940 e finado en De Kalb (Texas) o 31 de decembro de 1985, foi un cantante estadounidense, un dos primeiros ídolos xuvenís.
Traxectoria
Cantante de gran personalidade e estilo fácil e fluído, desde 1957 ata 1962 conseguiu o éxito cun estilo rock próximo ao das baladas country, 30 dos seus temas estiveron na lista do Billboard.
Beariz (homónimos)
O topónimo galego Beariz pode referirse a:
Bandeira de Malaui
A actual bandeira de Malaui foi adoptada o 29 de xullo de 2010. Componse de tres franxas horizontais que amosan as cores panafricanas: vermello, negro e verde. Sobre as tres franxas atópase unha figura en branco que simboliza o sol.
A cor negra representa o pobo africano, o rubio representa o sangue dos mártires da liberdade de África, o verde representa a natureza de Malaui e o sol nacente representa o amencer da liberdade e esperanza para África.
Emblema de Cabo Verde
O emblema de Cabo Verde é un dos símbolos nacionais do país dende o ano 1992. Consiste nun círculo no que está escrito o nome do país en portugués. Dentro deste círculo atópase un facho nun triángulo, símbolos da liberdade e a unidade nacional. O círculo está arrodeado con dez estrelas que representan as illas de Cabo Verde, e é semellante ó simbolismo da bandeira de Cabo Verde.
Este emblema substitúe a variante anterior cunha cuncha, que foi empregada dende a independencia.
Niihau
250px|dereita|miniatura|Niihau desde o satélite Niihau é a illa habitada máis pequena do arquipélago de Hawai. Ten unha área de 184 km². É unha das illas máis antigas de todo o arquipélago.
Características
A totalidade da illa é propiedade da familia Robinson. A familia Robinson comprou a illa ao reino de Hawaii por 10.000 US$ en ouro en 1872. Dise que a súa compradora, Elizabeth Sinclair (posteriormente Sinclair-Robinson), preferiu a illa a outros lugares como Waikiki, Pearl Harbor ou a illa de Lanai. Na actualidade hai unha pequena base da Mariña dos Estados Unidos.
A illa está habitada por uns poucos centos de habitantes permanentes. A maioría deles son nativos hawaianos. Os habitantes da illa dedícanse principalmente a cultivar pequenas granxas familiares. Moitos deles traballan para o rancho propiedade da familia Robinson. Os nativos hawaianos continúan falando en hawaiano (unha variedade diferenciada) e manteñen vivas as antigas tradicións. Isto débese á promesa de Ms. Sinclair de axudar a manter a cultura hawaiana e a súa tradición cando comprou a illa. Niihau é a única illa do arquipélago onde o hawaiano é a lingua principal.
Niihau coñécese tamén como a "Illa Prohibida" xa que ata pouco o acceso á illa estaba prohibido salvo para familiares, persoal militar, membros do goberno e invitados especiais da familia Robinson. Na actualidade os turistas poden acceder á illa en número limitado en tour guiados. Outros sobrenomes son a "Illa Afastada" ou a "Illa Esquecida", xa que os mapas turísticos adoitan esquecerse dela.
Xeografía e xeoloxía
En termos xeolóxicos, Ni´ihau non é a illa máis antiga das oito principais, en contra da crenza popular. Kaua'i, veciña de Ni´ihau polo nordeste, é máis antiga. Isto débese a que Ni´ihau formouse por unha abertura secundaria posterior á erupción do volcán de Kaua'i. Calcúlase que Kaua´i formouse fai 5,1 millóns de anos, mentres que parece que Ni´ihau formouse fai 4,9 millóns de anos. Ni´ihau posúe un volcán extinguido que provocou un corremento de terras cara ao leste.
A illa é relativamente árida, xa que está situada á sombra pluviométrica de Kaua'i e carece da elevación necesaria para captar unha cifra considerable de precipitacións dos ventos alisios (véxase precipitación orográfica).
A illa atópase aproximadamente a 29 km ao oeste de Kauai. As súas dimensións son de 30 km x 10 km, cunha área un 56.6% maior que a deshabitada Kaho´olawe). O cume máis alto é (Pānī´au) a 390 m por encima do nivel do mar. A Oficina Censal dos Estados Unidos define a Niihau (coa súa pequena veciña, a illa de Lehua) como a Sección Censal 410 do Condado de Kauai, Hawai. Segundo o censo do 2000 a poboación era de 160 habitantes.
A súa xente
A illa conta cuns 160 habitantes de carácter permanente, dos que case todos son Nativos Hawaianos que viven no asentamento principal da illa, Pu'uwai. Mantéñense grazas á agricultura de subsistencia e adoitan levar unha vida rural, sen apenas tecnoloxía.
Falan a lingua hawaiana, en parte grazas aos termos recollidos no contrato de compra da illa, que obrigaba aos seus novos propietarios a preservar a cultura e as tradicións hawaianas. Ni´ihau é a única das illas Hawai onde o hawaiano segue sendo a principal forma de comunicación.
Unha das últimas queixas expresadas polos aldeáns é que os pescadores locais e os turistas están sobrepescando as augas que bañan Niihau. Xa teñen que competir nas capturas cos exemplares de foca monxe hawaiana (protexidas pola Lei de Especies en Perigo de Extinción).
C&A
C&A é unha marca de roupa e complementos orixinaria dos Países Baixos, foi fundada en 1841.
LaMarcus Aldridge
LaMarcus Nurae Aldridge, nado o 19 de xullo de 1985 en Dallas, Texas, é un xogador profesional de baloncesto estadounidense. Xogou ao baloncesto universitario durante dúas tempadas cos Texas Longhorns. Aldridge foi seleccionado segundo global no borrador da NBA do 2006. Despois de nove tempadas cos Portland Trail Blazers, asinou cos Spurs en 2015. Foi seleccionado para cinco equipos All-NBA e é un sete veces NBA All-Star. É coñecido pola súa fadeaway shot.
Traxectoria
Aldridge foi elixido na 2ª posición do Draft da NBA de 2006 polos Chicago Bulls, pero pouco despois foi traspasado ós Portland Trail Blazers a cambio de Tyrus Thomas e Viktor Khryapa. Na súa tempada coma rookie, foi elixido no mellor equipo de rookies da NBA, empatado na quinta posición xunto a Jorge Garbajosa, dos Toronto Raptors.
Na tempada 2010-11, Aldridge rematou segundo na votación ó xogador con maior progresión da tempada, por detrás de Kevin Love. Ademais, foi incluído no Terceiro Equipo All-NBA con 135 votos. Na tempada seguinte, foi elixido como reserva da Conferencia Oeste para disputar o seu primeiro NBA All-Star Game.
Dennis Poore
Roger Dennistoun "Dennis" Poore, nado en Paddington (Londres) o 19 de agosto de 1916 e finado en Kensington o 12 de febreiro de 1987 foi un empresario, financeiro e piloto de automobilismo inglés. Foi presidente de NVT durante os últimos días da antiga industria británica de motocicletas.
Traxectoria
O seu pai, Roger Poore, DSO, morreu en acción na primeira guerra mundial o 26 de setembro de 1917. O 24 de marzo de 1949, Dennis Poore casou con Peta Coast. A parella tivo unha filla, Victoria (Victoria Borwick MP).
Poore foi un afeccionado entusiasta do deporte de motor e competiu en dous Grandes Premios do Campionato Mundial en. O seu debut foi no Gran Premio do Reino Unido o 19 de xullo de 1952, onde terminou cuarto. Logrou 3 puntos de campionato. Poore gañou o British Hill Climb Championship en 1950 pilotando un Alfa Romeo de 3.8 litros. Terminou en segundo lugar no Shelsley Walsh, primeiro en Prescott, segundo en Bo'ness, logrou a vitoria en Rest and Be Thankful, despois foi segundo en Bouley Bay e primeiro en Val des Terres, redondeando a tempada con outra vitoria en Prescott. Despois do seu Gran Premio do Campionato do Mundo, Poore correu en autos deportivos para Aston Martin, gañando as Goodwood International Nine Hour cun DB3S en 1955, co-pilotado por Peter Walker.
Poore usou a súa riqueza persoal para financiar a fundación, en 1950, do xornal automobilístico Autosport.
Carreira de NVT
Poore converteuse en presidente de Manganese Bronze Holdings PLC, unha empresa de enxeñaría que se ocupa fundamentalmente de fabricar hélices mariñas. Poore máis tarde vendeu o negocio das hélices e utilizou os fondos para comprar unha pequena colección de compañías de motocicletas británicas en problemas, Associated Motor Cycles, Norton, AJS, James, Francis-Barnett, Matchless, e a fabrica de motores Villiers.
Proteína C reactiva
A proteína C reactiva sintetízase no fígado en resposta a factores liberados polos macrófagos e adipocitos. Forma parte da familia proteica da pentraxina. Non está relacionada co péptido C ou proteína C. A proteína C reactiva foi o primeiro receptor de recoñecemento de padrón (PRR) que se identificou.
Historia e nomenclatura
A proteína C reactiva (CRP) foi denominada así porque se descubriu orixinalmente como unha substancia que se encontraba no soro sanguíneo de pacientes con inflamación aguda, que reaccionaba co C-polisacárido do pneumococo, polo que o seu nome significa "proteína reactiva co C-polisacárido do pneumococo".
Dennis Poore
Carreira de NVT
En comparación co equipo de xestión de BSA que levou á súa unha vez poderosa compañía a arruinarse pola súa incompetencia, as súas desastrosas decisións comerciais e fracaso ata de apreciar as motos, Poore ao principio parecía un suspiro de aire fresco que podería ser o esperado salvador da industria de motocicletas británica. O seu pasado deportivo mostraba que estaba en consonancia co automobilismo e coa enxeñería. Con todo, os seus plans de reconstrución e redundancia foron duros ​​e algúns o consideraron un pouco máis que un liquidador de activos. O que está claro é que as súas accións levaron á fragmentación da industria cando a consolidación era fundamental para salvala.