cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
10 Downing Street
"A casa de atrás" antes de 1733
Despois de retirarse Villiers en 1676, Lady Charlotte Fitzroy, unha filla ilexítima de doce anos de Carlos II, mudouse á casa cando casou co Conde de Lichfield, Magister Equitum. En preparación para o novo inquilino, a Coroa autorizou a realización de grandes traballos de reconstrución, unha vez máis. Estes traballos incluían a ampliación do xardín e o engadido dun novo andar, outorgándolle á casa tres andares principais, máis un ático e unhas bodegas. A mansión resultante, coñecida como Lichfield House, pode verse hoxe en día na parte de atrás do 10 de Downing Street.
A razón probable pola que a mansión necesitou unha ampla reparación pouco tempo despois da renovación de Villiers, é que a casa asentouse, causando danos estruturais. A zona de Westminster foi un pantano coñecido na época medieval como Thorney Island (A illa de espiñas). Ó igual que Downing Street, a casa de atrás aséntase sobre uns cimentos superficiais, un erro de deseño causou problemas ata 1960, cando o moderno número 10 se reconstruíu sobre uns cimentos asentados en profundos piares.
Lady Lichfield e a súa familia seguiron a Xacobe II de Inglaterra ó exilio tras a Revolución Gloriosa. En 1690, os novos monarcas, Guillerme III e a raíña María II, ofreceron Lichfield House a Hendrick van Nassau-Ouwerkerk, un xeneral holandés e primo do rei, que axudou a asegurar a coroa para o entón Príncipe de Orange. Nassau, que anglicanizou o seu apelido a "Overkirk", viviu na casa de atrás -agora chamada Overkirk House- ata o seu pasamento en 1708.
A casa retornou a mans da Coroa cando Lady Overkirk morreu en 1720. O Tesouro emitiu unha orde "para reparar na mellor e máis substancial forma" cun custo de 2.522 libras, unha gran suma de diñeiro naquela época. As obras incluían "a reparación do pasadizo que dá a Downing Street e unha nova porta; a construción dunha nova casa", e outras reparación e ampliacións.
Unha vez rematadas as reparacións, Johan Casper von Bothmar, Conde de Bothmar, enviado dende Hannover e conselleiro de Xurxo I e Xurxo II, instalouse na casa. Aínda que Bothmar se queixou bastante acerca "da ruinosa condición das premisas", viviu alí ata a súa morte en 1732.
Barrio de Abaixo, Folgueira, Outeiro de Rei
Barrio de Abaixo é un lugar da parroquia de Folgueira no concello lugués de Outeiro de Rei, na comarca de Lugo. Segundo o IGE, en 2013 tiña 14 habitantes (8 homes e 6 mulleres).
Megáfono
100px|miniatura|dereita|Megáfono portátil. Un megáfono (do grego μέγας mégas "grande" e φωνή phoné "voz") é un aparato con forma de cono utilizado para amplificar sons. A súa principal cualidade é que non necesita un sistema de son completo con micrófono ou altofalantes e que é portátil.
A miúdo, os megáfonos son utilizados en manifestacións, eventos deportivos, mitins etc. No cine adoitan aparecer en mans de policías ou bombeiros que necesitan comunicarse con alguén afastado. Hoxe en día, a maioría dos megáfonos son eléctricos, cun pequeno amplificador alimentado por unha batería.
Lagoela, Goiriz, Vilalba
Lagoela é un lugar da parroquia de Goiriz, no concello lugués de Vilalba, na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2010 tiña 13 habitantes (6 homes e 7 mulleres).
Megáfono
Megáfonos eléctricos
miniatura|Os megáfonos eléctricos utilizan un tipo de altofalante de bucinas chamado bucina reflexa ou reentrante. As ondas sólidas viaxan nun camiño zigzagueante por canles que se ensanchan concentricamente (b, c, e d).
Antes dos megáfonos eléctricos utilizábanse conos para amplificar o son, na actualidade, estes cambiáronse por megáfonos eléctricos.
Un megáfono eléctrico é un sistema de enderezo público mans libres, é un dispositivo electrónico que aumenta a voz humana grazas á súa acústica, que utiliza un poder eléctrico. Consiste nun micrófono, un amplificador alimentado por unha pila, e un altofalante. Aínda que é un pouco máis pesado cós megáfonos acústicos, os megáfonos eléctricos poden aumentar a voz a un nivel máis alto, sobre os 90 dB.
Laura Jurkka
Laura Marjaana Jurkka, nada en Helsinqui o 1 de xaneiro de 1958, é unha actriz finlandesa. É coñecida por interpretar a Matilde na serie de televisión Hovimäki, serie que pretendía narrar cinematograficamente a historia dunha familia finlandesa dende 1790 ata 1900. Tamén participou no filme infantil Uppo-Nalle (1991) e como actriz de teatro na revista musical Vapaa pudotus.
Xilulosa
miniatura|esquerda|L-xilulosa.
A xilulosa (/ksilulósa/) é un monosacárido de cinco átomos de carbono (é unha pentosa), que contén un grupo cetona no carbono 2 (é unha cetosa). A súa fórmula é C5H10O5. Ten dous carbonos asimétricos, o 3 e o 4, con orientacións distintas. Na natureza existen os dous enantiómeros, a L -xilulosa e a D -xilulosa. O nome IUPAC da L-xilulosa é (3R,4S)-1,3,4,5-Tetrahidroxipentan-2-ona.
Outro derivado, a 1-desoxi- D -xilulosa, pode incorporarse con facilidade á vía metabólica de síntese de isoprenoides en plantas e bacterias. A L -xilulosa acumúlase na urina dos pacientes de pentosuria, enfermidade debida a unha deficiencia de L-xilulosa redutase. Como a L -xilulosa é un azucre redutor, igual ca a D -glicosa, os enfermos de pentosuria foron no pasado diagnosticados como diabéticos erroneamente.
Isabel Bowes-Lyon
Isabel Bowes-Lyon, nada en Londres o 4 de agosto de 1900 e finada o 30 de marzo de 2002, foi unha nobre inglesa, esposa do rei Xurxo VI do Reino Unido e polo tanto raíña consorte do Reino Unido e os dominios británicos, desde 1936 ata a morte do seu marido en 1952. Tamén foi a última raíña consorte de Irlanda e a última emperatriz da India. Logo da morte de Xurxo VI e o ascenso ao trono da súa filla Isabel II comezou a ser coñecida como a Raíña nai, para evitar confundila coa súa filla.
Traxectoria
Isabel naceu no seo dunha familia da nobreza escocesa composta por Claude Bowes-Lyon e Cecilia Cavendish-Bentinck. En 1923 Isabel casou co duque de York, segundo fillo do rei Xurxo V e a raíña María de Teck. Como duquesa de York, xunto ao seu marido e as súas fillas Isabel e Margarida, personificou a idea tradicional de familia e servizo público. Asumiu diversos compromisos públicos e chegou a ser coñecida como a «duquesa sonriente» debido a súa constante expresión.
No ano 1936, o seu marido converteuse inesperadamente en Rei, cando o seu irmán Eduardo VIII abdicou para poder casar con Wallis Simpson, unha divorciada estadounidense. Xa como raíña consorte, Isabel acompañou ao seu marido nas xiras diplomáticas por Francia e Estados Unidos no período previo á segunda guerra mundial. Durante o conflito, o seu espírito aparentemente indomable proporcionou apoio ao pobo británico. En recoñecemento ao seu papel como instrumento de propaganda, Adolf Hitler describiuna como «a muller máis perigosa de Europa». Ao finalizar a guerra a saúde do seu marido deteriorouse e finou en 1952, quedando viúva á idade de 51 anos.
Á morte da súa sogra, co seu cuñado vivindo no estranxeiro e coa súa primoxénita convertida en raíña á idade de 25 anos, Isabel converteuse no membro máis antigo da Familia Real Británica e asumiu a posición matriarcal. Nos seus últimos anos foi un membro consistentemente popular la realeza, cando outros tiñan baixos niveis de aprobación. Continuou cunha vida pública activa ata poucos meses antes da súa morte á idade de 101 anos, sete semanas despois da morte da menor das súas fillas, a princesa Margarida.
Títulos
thumb|right|Armas da Raíña Nai.
Honras
Desde 1923 outorgáronlle diversas distincións, como a Real Orde Familiar, a Real Cruz Vermella en 1936, a Lexión de Honra en Francia en 1938, a Orde da Xarreteira, entre outras. Tamén recibiu a Orde El Sol do Perú en 1960 e máis recentemente, a Orde de Nova Zelandia en 1990 e a do Canadá no 2000. Ao momento da súa morte contaba con máis de vinte honras, ordes, medallas e condecoracións de moitos países estranxeiros, como Romanía, Nepal, o Reino de Iugoslavia, entre outros.
Devanceiros
Devanceiros de Isabel Bowes-Lyon
Wu Zetian
Wu foi a concubina do emperador Taizong. Trala morte del, casou co seu sucesor, o seu noveno fillo, o emperador Gaozong, comezando oficialmente o becoming huanghou de Gaozong (皇后, emperatriz consorte, título da consorte principal do emperador reinante) en 655, aínda que tivo un considerable poder político antes diso. Tras un infarto debilitador de Gaozong en 660, Wu Zetian converteuse na administradora da corte, posición equivalente á do emperador ata 705.
A importancia para a historia do período de liderado político e militar de Wu Zetian inclúe a maior expansión do Imperio Chinés, que se estendeu moito máis alá dos seus límites territoriais, ata Asia Central, e unha serie de guerras na península de Corea, primeiro aliándose con Silla contra Goguryeo, e despois contra Silla pola ocupación do antigo territorio de Goguryeo. Para a China, ademais das consecuencias máis directas da súa loita para obter e manter o poder supremo, o liderado de Wu resultou en efectos importantes na sociedade e en relación do apoio estatal ao taoísmo, o budismo, a educación e a literatura. Wu Zetian tamén tivo un impacto nos monumentos coas estatuas das grutas de Longmen e a estela do mausoleo de Qianling, ademais da construción dalgúns grandes edificios e pezas de bronce que non se conservan.
Ademais da súa traxectoria como líder política, Wu Zetian tivo tamén unha activa vida familiar. Aínda que as relacións familiares en ocasións foron problemáticas, Wu Zetian foi nai de catro fillos, tres dos cales levaron o título de emperador, aínda que un deles só como honra póstuma. Un dos seus netos foi o recoñecido emperador Xuanzong de Tang.
Balcáns (homónimos)
O topónimo Balcáns pode referirse a:
Wu Zetian
Mocidade
Naceu no seo dunha familia aristocrática de Shanxi, orixinaria da localidade de Wénshuǐ (文水). O seu pai Wǔ Shìhuo (武士彠) (577-635) fora un aliado do fundador da dinastía Tang, Tang Gaozu, que lle concedeu o título de duque de Taiyuan (太原郡公 Tàiyuán Jùngōng), mentres que a súa nai, a señora Yang (楊氏 / 杨氏 Yáng Shì) (579-670), coa que Wu Shihuo casara en segundas nupcias, estaba emparentada coa familia imperial da dinastía anterior aos Tang, a dinastía Sui. Non se sabe con certeza onde naceu a Emperatriz Wu. É posible que nacese na localidade de Lìzhōu (利州), onde estaba destinado o seu pai, ou talvez na capital imperial Chang'an.
De nena, talvez en 638 ou 636, ingresou no harén do emperador Tang Taizong, no quinto rango de concubinas (才人 cáirén). En 649, faleceu o emperador Taizong e foi sucedido polo seu fillo, o emperador Tang Gaozong. A moza concubina pasou a formar parte do harén do novo emperador. Segundo a historia tradicional, trala morte do emperador a moza Wu ingresou nun mosteiro budista e, máis adiante, o novo emperador, prendado pola súa beleza, incorporouna ao seu harén. Porén, moitos historiadores actuais poñen en dúbida esta versión e ven máis probable que a moza Wu non pasase nunca polo mosteiro, senón que, trala morte do emperador Taizong, permanecese no palacio. É probable que antes da morte de Taizong xa comezase unha relación clandestina co príncipe herdeiro, o que explicaría a súa permanencia no harén de Gaozong, onde ocupou o posto de concubina de segundo rango. O feito de que a moza Wu fose concubina dun pai e un fillo era un motivo máis de escándalo para os moralistas confucianistas da época.
De concubina a consorte
A súa presenza no harén non era vista con bos ollos pola consorte de Gaozong, a emperatriz Wang (王皇后 Wáng Huánghòu), que a vía como unha rival da concubina Xiāo Shúfēi (蕭淑妃 / 萧淑妃), coa que estaba enfrontada. Non obstante, a ambición e a capacidade de manipulación da concubina Wu, nesa época chamada Wǔ Mèiniáng (武媚娘), levárona a acadar a posición de emperatriz consorte. No ano 654, unha filla acaba de nacer de Wu foi asasinada, e Wu acusou a emperatriz Wang do crime. Deste xeito, Wu conseguiu ser nomeada emperatriz consorte e, segundo a tradición, ela mesma se encargou de torturar ata a morte os seus rivales, a concubina Xiao e a emperatriz Wang. Algúns historiadores chineses mantiveron que o asasinato da nena foi obra da propia Wu para inculpar os seus rivales, mais é probable que esta lenda fose difundida polos seus inimigos.
A partir de novembro de 660, agravouse o estado de saúde do emperador Gaozong, e a emperatriz Wu comezou a gobernar dende a sombra. O seu poder incrementouse cando fixo executar os ministros da corte Shàngguān Yí (上官儀 / 上官仪) e Lǐ Zhōng (李忠) en xaneiro de 665. Segundo a lenda negra que atribúe todo tipo de infamias á emperatriz Wu, esta estaría envelenando o emperador nos últimos anos da súa vida para poder levar ela mesma as rendas do poder. Tamén se di que fixo matar o seu fillo máis vello, que se enfrontara a ela.
De consorte a soberana
Trala morte do emperador, no ano 683, foi o seu terceiro fillo, o emperador Tang Zhong Zhong, quen subiu ao trono, pero ao cabo de seis semanas, Wu empregou o seu poder para destituílo e darlle o trono a outro fillo seu, o emperador Tang Ruizong, que, como o seu irmán, gobernaría de maneira nominal por un breve período, ata que a súa nai decidiu ratificar de xeito público e oficial o seu poder, converténdose na primeira, e única, muller na historia da China que ocupou o trono imperial.
Xa en decembro de 689, impuxera a invención de doce novos caracteres, entre os cales estaba o carácter 曌 (zhào), que adoptou como novo nome propio. Once meses despois, en outubro de 690, proclamou a nova dinastía Zhou e asumiu o nome de "Emperador (Huangdi) Shenshen". Posteriormente, en 695, o seu nome imperial quedou fixado como "Emperador Tian Jin Lun Shenzhen" (天冊金輪聖神皇帝 / 天册金轮圣神皇帝 Tiāncè Jīnlún Shèngshén Huángdì).
O seu reinado caracterizouse pola promoción do budismo, convertido en relixión oficial en 691, o cal lle valeu moito apoio popular. Ademais, empregouse o budismo como elemento de lexitimación do seu reinado ata o punto de que un monxe afín á emperatriz (e tamén amante, segundo a lenda) chegou a propugnar a teoría de que o buda Maitreya, o buda do porvir, era unha muller. Xunto a esta política relixiosa, a emperatriz Wu continuou o seu estilo de goberno baseado nunha forma de despotismo brutal, con purgas e persecucións daqueles que se mostraban hostís ao seu poder.
Fernando Grande-Marlaska
Fernando Grande-Marlaska Gómez, nado en Bilbao o 26 de xullo de 1962, é un maxistrado español, actual ministro do Interior do Goberno de España.
Wu Zetian
De consorte a soberana
No ano 700 ordenou un ataque masivo contra os nómades da actual Mongolia e 450000 soldados forzaron os mongois a retroceder.
Fernando Grande-Marlaska
Traxectoria
Ingresou na carreira xudicial en 1987 e ata 1989 prestou servizo no Xulgado de primeira instancia de Santoña, en Cantabria, onde investigou o suicidio de Rafael Escobedo, condenado polo crime dos marqueses de Urquijo.​ En 1990 pasa ao Xulgado de Instrución nº 2 de Bilbao, no que permanece durante nove anos. Promociona nese momento a presidente da Sección Sexta do Penal da Audiencia Provincial de Biscaia.
Wu Zetian
Abdicación
O 20 de febreiro de 705, xa con oitenta anos, non puido evitar o éxito dun golpe de estado, no que foron executados os seus ministros (e amantes, segundo a lenda) os irmáns Zhang, Zhāng Yìzhī (張易之 / 张易之) e Zhāng Chāngzōng (張昌宗 / 张昌宗). A emperatriz foi obrigada a abdicar, e o seu fillo o emperador Zhongzong volveu a subir ao trono, restaurando a dinastía Tang o 3 de marzo de 705. A anciá Wu merrou varios meses despois, en decembro dese mesmo ano.
Fernando Grande-Marlaska
Traxectoria
En 2003 instálase en Madrid, como titular do Xulgado de Instrución nº 36.
Maxistrado da Audiencia Nacional
Dende 2004 e ata o 30 de xuño de 2006 exerceu no Xulgado Central de Instrución número 5 da Audiencia Nacional, substituíndo provisionalmente ao seu titular, o xuíz Baltasar Garzón. Destacou pola instrución de causas contra a banda terrorista ETA, paralizando manifestacións da esquerda abertzale e ordenando a entrada en prisión de Arnaldo Otegi e pola intervención policial da organización Fórum Filatélico​. Ao reincorporarse Garzón á súa praza (o 1 de xullo de 2006) quedou adscrito á Sala do Penal da Audiencia Nacional. Presentouse como candidato independente ao Consello Xeral do Poder Xudicial (2006), pero non foi elixido.
En 2007 asumiu a titularidade do Xulgado Central de Instrución nº 3 da Audiencia Nacional, en substitución de Teresa Palacios.
Nese momento faise cargo do caso máis importante: o accidente do Yak-42 en Turquía que custou a vida a 62 militares o 26 de maio de 2003 cando regresaban de Afganistán. Con todo aos catro meses de chegar ao xulgado, o 1 de xuño de 2007, arquivou o caso, e atribuíu as responsabilidades á tripulación ucraína, eximindo ao Ministerio de Defensa do accidente por contratar un avión inseguro. Con todo, o 22 de xaneiro de 2008, a Sección Cuarta da Sala do Penal revogou por unanimidade o arquivo, alegando que o xuíz non practicara dilixencia algunha e indefensión das vítimas. Unha vez reaberto o sumario, citou como testemuñas á cúpula militar do momento, e aos exministros Federico Trillo e José Bono. Finalmente o 20 de maio de 2008, imputou por 62 homicidios por imprudencia grave, a cinco altos mandos militares, entre eles o xefe do Estado Maior da Defensa, Antonio Moreno, máximo xefe da cúpula militar no momento do accidente.
O 30 de agosto de 2007 decretou a apertura de xuízo oral por inxurias á Coroa a varios artistas gráficos. En xuño de 2007 decidiu arquivar a causa aberta contra catro directivos de Air Madrid por presunta estafa cometida durante a crise que afectou á aeroliña en decembro de 2006 e, en setembro de 2007, rexeitou os recursos de apelación presentados pola Asociación Xeral de Consumidores e Usuarios e a Organización de Consumidores e Usuarios (OCU) contra o arquivo do auto.
O 23 de febreiro de 2012 foi nomeado presidente da Sala Penal da Audiencia Nacional en substitución de Javier Gómez Bermúdez.
O 29 de novembro de 2013 foi designado vogal do Consello Xeral do Poder Xudicial, a proposta do Partido Popular, polo Senado.
O Curro, A Guía, Gomesende
O Curro é un lugar da parroquia da Guía no concello ourensán de Gomesende na comarca da Terra de Celanova. Tiña 3 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, que eran homes.
Oman Air
Oman Air (árabe: الطيران العماني‎) é a aeroliña nacional de Omán. Ten a súa sede no aeroporto de Mascate en Seeb, e opera servizos de pasaxeiros regulares domésticos e internacionais, ademais de realizar voos chárter e servizos de aerotaxi rexionais. A súa principal base atópase tamén no aeroporto de Mascate. A aeroliña é membro da Organización Árabe de Transportistas Aéreos.
Frota
miniatura|[[Boeing 737-800]] miniatura|[[Boeing 787 Dreamliner#787-8|Boeing 787-8]] miniatura|[[Embraer 175]] En xullo de 2017 a frota de Oman Air estaba formada polos seguintes avións:
Rexión do Sueste da Anatolia
miniatura|Rexión de Anatolia Suroriental
A rexión do Sueste de Anatolia (en Güneydoğu Anadolu Bölgesi) é unha das sete rexións nas que se divide Turquía. Atópase no sueste desta.
Provincias
miniatura|250px|Provincias da rexión da Anatolia Suroriental.
Liñares, Goiriz, Vilalba
Liñares é un lugar da parroquia de Goiriz, no concello lugués de Vilalba, na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2010 tiña 48 habitantes (26 homes e 22 mulleres).
Vilanova de Ozcos
Vilanova de Ozcos (en castelán e oficialmente Villanueva de Oscos) é un concello de Asturias. Limita ao norte coa Veiga, Castropol e Boal, ao sur con San Martín de Ozcos e Santalla de Ozcos, ao leste con Eilao e San Martín de Ozcos e polo oeste con Taramundi. O concello cobre unha superficie de 72 km² e contaba cun total 404 habitantes no ano 2005, o que dá unha densidade de poboación de 5,61 h/km². Este concello galegofalante é considerado tradicionalmente como un dos 48 concellos da Galicia estremeira.
Loxo
O topónimo galego Loxo pode referirse a:
Amais, como apelido pode referirse a:
Templo de Walhalla
miniatura|250px|Vista do conxunto monumental. O templo de Walhalla é un templo neoclásico que se atopa á beira do río Danubio, a 6 quilómetrós ó leste de Ratisbona, Alemaña. Trátase dun monumento inspirado na mitoloxía nórdica que contén un salón en lembranza de "alemáns laureados e distinguidos" (en realidade, de xermánicos, xa que hai austríacos, neerlandeses e bohemios).
Foi concibido polo rei Lois I de Baviera e construído entre 1830 e 1842 segundo os deseños de Leo von Klenze, que tamén foi responsable de Befreiungshalle, tamén preto de Ratisbona. O templo debe o seu nome ó Valhalla, o salón dos deuses da mitoloxía xermánica (e nórdica) sendo o equivalente do Olimpo grego. É unha copia do Partenón de Atenas, sostido por 52 columnas dóricas. No seu interior alberga bustos de 130 persoas ilustres cubrindo 2000 anos de historia. O máis antigo é o de Arminio, vitorioso na batalla da fraga de Teutoburgo no ano 9.
Royal Society
A Royal Society of London for Improving Natural Knowledge é a máis antiga sociedade científica do Reino Unido e unha das máis antigas de Europa. Aínda que se adoita considerar o ano 1660 como o da súa fundación, o feito é que anos antes xa existía un grupo de científicos que se reunían con certa periodicidade. Mantén estreitas relación coa Academia Real Irlandesa fundada no 1782, mentres que a Real Sociedade de Edimburgo, fundada en 1783, mantense como unha institución escocesa independente. A pesar de ser unha institución privada e independente, fai ás veces de Academia Nacional de Ciencias no Reino Unido e é membro do Consello Científico Británico formado no 2000. miniatura|300px|Sede en Carlton House Terrace, 6-9 (Londres)
Fundación
Dende o 1645 tiveron lugar reunións semanais en Londres de filósofos naturais e científicos doutras áreas do coñecemento, en particular do que por aquel tempo se denominaba Nova Filosofía ou Filosofía Experimental, e existen poucas dúbidas de que estas reunións filosóficas son as que Robert Boyle chamaba o Colexio Invisíbel ou Colexio Filosófico na súa correspondencia entre 1646 e 1647. Segundo John Wallis, estas reunións foron suxeridas por Theodore Hank, un alemán residente en Londres, e producíronse principalmente na residencia de Jonathan Goddard.
Xa dende os seus inicios o grupo tiña as súas normas de funcionamento. Reuníanse unha vez por semana e para evitar que se desviara a discusión do seu propósito orixinal estaba prohibido falar da deus, asuntos de estado ou actualidade, limitándose só aos temas a tratar, á Nova Filosofía e materias relacionadas —Medicina, Anatomía, Geometría, Navegación, Estática, Mecánica etc.— e os experimentos.
Durante a segunda guerra civil inglesa (1648-1649), que finalizou coa execución de Carlos II en 1660, parte do grupo moveuse a Oxford, onde mantivo reunións paralelas ás do grupo de Londres, que continuaron facéndose no colexio Gresham, durante o interregno até 1658, ano do falecemento de Oliver Cromwell. Trala restauración monárquica co ascenso ao trono de Carlos II en 1660, as reunións emprendéronse de novo en Londres, uníndose a elas o grupo que permanecera en Oxford.
A primeira reunión aconteceu o 28 de novembro. A ela acudiron William Brouncker, Boyle, Alexander Bruce, Robert Moray, Paul Neile, John Wilkins, Goddard, William Petty, Peter Ball, Lawrence Rooke, Christopher Wren, Abraham Hill. Tras unha lectura a cargo de Wren, os asistentes decidiron fundar unha Sociedade para a promoción do Saber Experiental Físico-Matemático, reunirse unha vez por semana, os mércores; estabelecer unha cota de ingreso de 10 xilins e unha cota semanal dun xilin, para sufragar os experimentos; e elixindo a Wilkins como presidente. Na seguinte reunión, o 5 de decembro, Robert Moray informou que o rei aprobaba o estabelecemento das reunións e estaba disposto a apoiar a creación da Sociedade. O 12 de decembro fixouse o número de membros en 55 sendo supernumerarios os baróns, membros do Colexio de Física e profesores universitarios de matemáticas, física e filosofía natural. O 6 de marzo de 1661 Moray foi elixido presidente en substitución de Wilkins.
O 18 de setembro de 1661 acordaron un borrador de estatutos e a cédula real de asociación foi asinada o 15 de xullo de 1662, momento no que oficialmente se constituíu a Royal Society. Nela figuraban os membro do Consello, nomeábase a William Brouncker primeiro presidente e permitíase nomear un «Comisario de Experimentos», o primeiro dos cales foi Robert Hooke, nomeado o 5 de novembro dese mesmo ano. De feito, xa dende o principio os experimentos tiñan grande importancia e consumían gran parte do tempo que duraban as reunións. A cédula real permitía tamén que a Sociedade fixera publicación e en 1664 editaban Sylva de John Evelyn e ao ano seguinte Micrographia, de Robert Hooke.
miniatura|300px|Vara regalo de Carlos II. Nunha segunda cédula real do 23 de abril de 1663, o rei outorga as súas armas á sociedade, doa unha vara e é nomeado membro fundador. Noméanse dous secretarios, John Wilkins e Henry Oldenburg e faise referencia á Sociedade como Sociedade Real para o Avance da Ciencia Natural, que será o seu nome definitivo. O lema adoptado Nullius in verba (en palabras de ninguén) refírese á necesitade de obter evidencias empíricas para o avance do coñecemento en vez de recorrer ao criterio de autoridade, usado polos escolásticos.
Presidentes
O Presidente da Real Sociedade (PRS) é elixido entre a comunidade científica da Mancomunidade Británica de Nacións, cun mandato de cinco anos. O Presidente actual, dende o 1 de decembro de 2005, é o astrónomo Martin Rees.
miniatura|300px|Escudo de armas.
Membros famosos
Varios científicos famosos estiveron involucrados na súa fundación ou participaron na súa historia. O primeiro grupo inclúe Robert Boyle, John Evelyn, Robert Hooke, William Petty, Gottfried Leibniz, John Wallis, John Wilkins, Thomas Willis e Sir Christopher Wren. Isaac Newton demostrou a súa teoría da óptica ante eles e, posteriormente converteuse en presidente da sociedade. Thomas Bayes presentou o seu teorema por primeira vez ante esta sociedade.
Medallas
Son un total de dez:
LU-903
A LU-903 (antiga LU-601) é unha estrada da rede secundaria que une Monforte de Lemos, na provincia de Lugo, con Castro Caldelas, na provincia de Ourense, onde recibe a denominación de OU-903.
Castro de Meá
Castro de Meá é un poboado castrexo fortificado situado ao carón da ría de Ferrol en Mugardos.
Ten forma irregular con formas adaptadas ao terreo. Os muros miden uns tres metros de alto cara ao oeste e máis baixos cara ao leste.
Barrio de Arriba, Folgueira, Outeiro de Rei
Barrio de Arriba é un lugar da parroquia de Folgueira no concello lugués de Outeiro de Rei, na comarca de Lugo. Segundo o IGE, en 2013 tiña 10 habitantes (5 homes e 5 mulleres).
Eleuthera
Eleuthera é unha das illas das Bahamas. Localízase no nordeste do arquipélago, a 80 quilómetros de Nassau, e ten unha forma alongada e estreita. Ten preto de 8 mil habitantes segundo o censo do ano 2000.
O nome Eleuthera deriva da palabra grega ελεύθερος (eleutheros), que significa Ceibe.
Os habitantes orixinais das illas, os taínos e os arawacos foron deportados polos colonizadores españois para traballa-las minas da illa A Española, onde se extinguiron ao redor do ano 1550. Crese que a illa estivo deshabitada até a colonización europea que se produciu polo ano 1648, cando arribaron os primeiros peregrinos puritanos dende as Bermudas, quen foron os que lle deron o actual nome á illa. Algúns cren que Cristovo Colón chegou primeiro a esta illa antes que a calquera outra das Indias.
A illa creceu prosperamente entre os anos 1950 e 1980, polos investimentos feitos polos industriais norteamericanos, actualmente a principal actividade económica é o turismo. Conta con tres aeroportos: o North Eleuthera, Governor's Harbour Airport e Rock Sound Airport.
Dombodán
O topónimo galego Dombodán pode referirse a:
Estado burocrático-autoritario
O Estado burocrático-autoritario (EBA) é un tipo de Estado que se caracteriza por anular os mecanismos políticos e democráticos co fin de restablecer unha determinada orde social e económica anterior que resultara alterada por unha considerable organización autónoma da poboación e en especial dos traballadores.
O concepto foi formulado polo politicólogo arxentino Guillermo O'Donnell en 1982 a partir da análise das ditaduras militares instaladas no Brasil (1964), na Arxentina (1966 e 1976), Chile (1973) e o Uruguai (1975).
Características do EBA
Unha das características do EBA é a crítica e desprazamento da " clase política" tradicional e a súa substitución por unha nova.
As Forzas Armadas cumpren un rol fundamental na conformación dos EBA, reestruturando o Estado con criterios militares. Oscar Oszlak sostén que:
Crise política e aparición do EBA
O'Donnell propón unha análise da natureza profunda do Estado, máis aló do seu aspecto institucional. Para O'Donnell o Estado é o aspecto coactivo das relacións de produción, cuxo fin é garantir a vixencia e reprodución das mesmas.
A partir dese concepto do Estado, O'Donnell propón prestar atención aos procesos de crises políticas, ou crises do Estado, identificando cinco tipos básicos de crises, e dous adicionais de agudización:
Á súa vez a crise de dominación social pode presentarse e agudizarse con dous tipos adicionais de crises:
Os diferentes tipos de crises poden presentarse con diferentes graos de intensidade e combinadas unhas con outras.
Segundo O'Donnell o Estado burocrático-autoritario aparece cando existe unha crise de dominación (nivel 5) e o seu obxectivo é pór no seu lugar aos grupos sociais que cuestionaron a orde establecida, mediante o uso da coacción nun contexto no que están ausentes os mecanismos democráticos.
Mar de Balí
O Mar de Balí (Laut Bali) é o corpo de auga ao norte da illa de Balí e ao sur da illa Kangean en Indonesia. O mar forma a parte suroeste do Mar de Flores e o estreito de Madura ábrese desde o oeste.
Silveria Espinosa de Rendón
Silveria Espinosa de los Monteros y Dávila, nada en Sopó o 20 de xuño de 1815 e finada en Bogotá o 16 de agosto de 1886, máis coñecida como Silveria Espinosa de Rendón, foi unha escritora colombiana, unha das máis importantes do país no século XIX, especialmente pola súa poesía mística.
Mar de Balí
Xeografía
O mar de Balí ás veces aparece agrupado co mar de Flores para fins oceanográficos, no entanto nalgún gráfico náutico, o Mar de Balí está descrito como un mar distinto para a navegación. O mar ten unha superficie de 45.000 km² e unha profundidade máxima de 1.590 m..
Silveria Espinosa de Rendón
Traxectoria
Naceu en Sopó o 20 de xuño de 1815, nunha familia de xornalistas. Era filla de Bruno Espinosa de los Monteros, español natural de Sevilla e un dos impresores máis antigos de Bogotá, e da bogotana Antonia Dávila. Foi educada con clases de literatura e de italiano por parte do escritor Juan Francisco Ortiz. Casou dúas veces, a segunda en decembro de 1848 con Telésforo Sánchez Rendón, que era director xeral de impostos, de quen quedou viúva sen chegar a ter fillos.
Mar de Balí
Extensión
A Organización Hidrográfica Internacional (OHI) define o Mar de Balí como unha das augas do Arquipélago das Indias Orientais. A OHI define os seus límites como segue:
Silveria Espinosa de Rendón
Traxectoria
Como viúva dunha familia próspera, e sen fillos ó cargo, Espinosa dedicouse á actividade literaria, principalmente á poesía. É considerada a escritora colombiana máis antiga despois de Francisca Josefa del Castillo e María Josefa Acevedo de Gómez, e na súa época foi unha das máis coñecidas no estranxeiro. As primeiras obras apareceron na antoloxía El Parnaso Granadino (1848), e despois colaborou con outras como La Guirnalda, El Aguinaldo Religioso (1858), La Lira Granadina (1860), Corona Poética de la Virgen María (1872) e El Parnaso Colombiano (1887), nesta última de maneira póstuma. Tamén participou en diversos xornais colombianos como El Catolicismo, La Caridad, El Mosaico, La Mujer, entre outros, e estranxeiros, como a revista Panorama Universal de Madrid, onde publicou a poesía El canto de Agareno en 1856.
Ademais de poesía, afondou na narrativa histórica, o teatro e a novela diáctica, alén de facer colaboracións en xornais con artigos de costumes, literarios ou morais, así como notas biográficas, descritivas, históricas ou necrolóxicas. Tamén tradiciu obras poéticas dende o italiano. Algunhas obras foron Lágrimas y Recuerdos (1850), un folletón que relata o episodio histórico da expulsión dos xesuítas de Colombia, ou no eido didáctico Educación de las jóvenes. Os derradeiros días da súa vida escribiu Consejos a las niñas cristianas, que legou ós colombianos no seu testamento e que se publicou en 1886, despois da súa morte. Moitas das súas obras quedaron inéditas, tanto en poesía como en prosa.
Mar de Balí
Tsunamis
No rexistro histórico de tsunamis, o Mar de Balí observou varios tsunamis. A erupción do Tambora de 1815 (escala 7 de Índice de Explosividade Volcánica) formou tsunamis o 22 de setembro de 1815 na coordenada -8°N, 115.2°W e tres anos máis tarde o (8 de setembro de 1818) a partir de actividades volcánicas posteriores na coordenada -7°N, 117°W. Dous tsunamis máis foron rexistrados en 1857 e 1917 cunha altura máxima de 3 m. e 2 m. respectivamente.
Gamo Outdoor
Gamo Outdoor é unha empresa catalá de armas de aire comprimido. Dende 2013 é propiedade do grupo estadounidense Bruckman, Rosser, Sherill and Co (BRS) con sede en Nova York que pagou 100 millóns de euros.
Masacre de Ezeiza
Por Masacre de Ezeiza coñécese o enfrontamento entre organizacións armadas irregulares peronistas que tivo lugar o 20 de xuño de 1973 con ocasión do regreso definitivo á Arxentina de Juan Domingo Perón, logo de case 18 anos de exilio.
Contexto
Unha estimación conservadora dalgúns medios de prensa fixa o saldo da xornada en 13 mortos e 365 feridos. As cifras, postas sempre en dúbida, nunca puideron confirmarse pola ausencia dunha investigación oficial. As verdadeiras causas do enfrontamento hai que buscalas na xénese do Movemento Justicialista. Perón desde a súa orixe alentara ao máis amplo espectro ideolóxico de actores desde a extrema dereita á esquerda.
Nas súas orixes a polarización ideolóxica era controlable en liña co contexto internacional. Con todo logo da segunda guerra mundial o mundo acentuou a súa polaridade, e este proceso de radicalización tamén transformou aos seus seguidores, que durante o exilio do líder tiñan na repatriación un obxectivo en común, o que se chamaría o Operativo Retorno embanderado no luche y vuelve que adornaba as fachadas da Arxentina por medio de innumerables pintadas.
Este proceso finaliza co retorno de Juan Perón e é aí onde se abre o espazo á discusión interna: Cal era o verdadeiro Perón?; estaba o líder disposto a un verdadeiro debate para definir a orientación ideolóxica?; era o momento de decidir entre os seguidores de Cámpora ou López Rega?; entre FAR - FAP - Montoneros? ou pretendía o líder continuar el só aglutinando o poder e o control de tan disímiles seguidores?.
A cuestión era: a que grupo apoiaría o xeneral?. Como os pitos loitan no niño polo alimento que lles traen os seus pais aínda danándose entre eles esperaban os seus seguidores en Ezeiza e aparentemente algún  tordo  fixera a posta no niño.
O que sucedeu en Ezeiza o 20 de xuño, podería resumirse así nunha frase do discurso pronunciado por Perón a noite do 21, "Somos lo que dicen as 20 Verdades Justicialistas y nada más que eso".
O masacre foi premeditado para desprazar a Héctor Cámpora do poder. As diferenzas xa eran insalvables entre a ultradereita e a esquerda, cando o 2 de xuño de 1973, algúns días antes do masacre, José Ignacio Rucci, secretario xeral da CGT, declarou que estaban en contra dos imperialismos de esquerda, cando un delegado cubano ao congreso da CGT, pediu un brinde polo Che Guevara. A dereita sindical comezou a intentar mellorar posicións en cargos públicos fronte ao outro sector, colocando a xente próxima a Rucci.
Cinco persoas asumiron a responsabilidade de organizar a mobilización do movemento peronista cara a Ezeiza o 20 de xuño: José Rucci, Lorenzo Miguel, Juan Manuel Abal Medina, Norma Kennedy e Jorge Manuel Osinde.
O día 20, Perón regresaba definitivamente a Arxentina, tras 18 anos de exilio, onde o esperaba unha das maiores mobilizacións populares da historia política arxentina. Pero a traxedia non tardaría en chegar. A pelexa na Autoestrada Riccheri marcaba o final do período de transición de Cámpora, entre o goberno de facto do xeneral Alejandro Lanusse e o Perón do final da súa vida. A esquerda e a dereita peronistas disputaron con francotiradores, forzas de choque e metralladoras a proximidade ao seu máximo líder e a influencia na súa reconquista do poder. No palco estaban os membros da UOM, a Juventud sindical peronista e outros sectores de dereita. Cara alí foron as FAR, Montoneros, a JP e outras organizacións. As FAP desarmáronse o 25 de maio de 1973.
"Eu xa estou amortizado", foron as primeiras palabras que pronunciou Perón tras os sucesos de Ezeiza. Ao día seguinte, baixoulles o polgar aos sectores combativos: "No es gritando como se hace patria. Los peronistas tenemos que retornar a la conducción de nuestro movimiento, ponerlo en marcha y neutralizar a los que pretenden deformarlo de abajo o desde arriba".
O Masacre de Ezeiza foi o preanuncio do que logo sucedería coa formación da Alianza Anticomunista Argentina, ideada esta por José López Rega.
Premio Arcebispo Xoán de San Clemente
miniatura|dereita|Entrega da XIV edición no auditorio Abanca de [[Santiago de Compostela o 20 de marzo de 2019. Na imaxe, de esquerda a dereita, o escritor galego Marcos Calveiro, o arxentino Pedro Mairal, o representante dos alumnos Diego Barreiro, a autora surcorena Han Kang e a súa tradutora ao castelán, Sunme Yoon.]] O Premio Arcebispo Xoán de San Clemente, que na edición de 2019 pasou a chamarse comercialmente Premio San Clemente Rosalía-Abanca, é un galardón con dotación económica que se falla anualmente en Santiago de Compostela e distingue obras de narrativa en lingua galega, castelá e outras de literatura estranxeira.
Regador
250px|miniatura|dereita|Regador de metal. Un regador é un recipiente de metal, cerámica ou plástico que contén a auga para regar as plantas. A miúdo, no canto dun regador, acóplase unha billa difusora de auga a unha mangueira.
Premio Arcebispo Xoán de San Clemente
Historia e características
O xurado deste premio está conformado por alumnos de bacharelato do IES Rosalía de Castro de Compostela e outros catro institutos máis de Galicia, elixidos ao chou. Ten por obxecto o fometo da lectura entre a mocidade. A dotación en 2015 era de 9.000 euros para a mellor novela do ano en cada modalidade: novela galega, novela española, novela estranxeira.
Regador
Descrición
Dispón dun colo ou biquela que remata nunha alcachofa a través da que se verte a auga, e un mango para o seu manexo. A capacidade do recipiente pode oscilar entre os 0,5 litros para plantas de interior, e os 10 para uso xeral en xardinaría. Ao final do colo os regadores adoitan ter unha alcachofa ou roseta (pequena tapa perforada por multitude de buratos) para converter o chorro continuo de auga en "ducha" e evitar a excesiva presión sobre a terra ou as plantas delicadas.
Premio Arcebispo Xoán de San Clemente
Historia e características
A primeira edición do premio foi no ano 1995.
Regador
Historia
O regador máis antigo que se atopou é do ano 79. Os regadores modernos son de lata ou plástico e na biquela acóplase unha estrutura con furados que é máis ampla ca o diámetro da biquela por onde pasa a auga.
Premio Arcebispo Xoán de San Clemente
Historia e características
Os únicos escritores premiados en máis dunha ocasións son o vigués Pedro Feijoo, o catalán Javier Cercas e mais o irlandés Colm Tóibín.
Regador
Historia
O termo regador rexistrouse por primeira vez en 1692. Antes desa data coñecíaselle como "cacharro de regar". En 1885, os regadores "Haws" foron patentados por John Haw, quen substituíu a asa montada na parte superior por unha redonda na parte posterior.
Doncos
O topónimo galego Doncos pode referirse a:
O Folón, A Guía, Gomesende
O Folón é un lugar da parroquia da Guía no concello ourensán de Gomesende na comarca da Terra de Celanova. Tiña 5 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 2 eran homes e 3 mulleres.
Rexión da Anatolia Central
miniatura|Rexión de Anatolia Central A rexión da Anatolia Central (en İç Anadolu Bölgesi) é unha das sete rexións nas que se divide Turquía. Atópase no centro desta.
Provincias
miniatura|250px|Provincias da rexión da Anatolia Central.
Domecelle
O topónimo galego Domecelle pode referirse a:
Sir Raleigh
Sir Raleigh é unha ra antropomórfica da saga de videoxogos de PlayStation 2 Sly Raccoon. A súa única aparición foi na primeira entrega da saga.
Historia
De nova, esta rica ra, aburríase da súa vida de luxo e privilexio, por capricho probou coa piratería e deuse conta de que lle gustaba, no xogo era o maquinista da Banda dos Cinco Malvados. Raleigh é o primeiro xefe ao que o protagonista debe enfrontarse para recuperar o libro sagrado da súa familia o Thievius Racconus.
Espiñeiro, Folgueira, Outeiro de Rei
Espiñeiro é un lugar da parroquia de Folgueira no concello lugués de Outeiro de Rei, na comarca de Lugo. Segundo o IGE, en 2013 tiña 9 habitantes (5 homes e 4 mulleres).
Domés
O topónimo galego Domés pode referirse a:
Chaetophractus vellerosus
Chaetophractus vellerosus é unha especie de mamífero placentario da orde dos cingulados, familia dos dasipódidos (a única da orde), e subfamilia dos eufractinos, unha das tres que integran o xénero Chaetophractus.
É un armadillo suramericano que habita en Bolivia, Paraguai e a Arxentina.
Características
Chaetophractus vellerosus é un animal duns 25 cm de lonxitude, robusto, de forma aplanada, co corpo cuberto dunha vintena de bandas dunha cor gris escura. A parte superior da cabeza, a parte exterior das patas e a cola tamén están cubertos coa coiraza. As placas que conforman a armadura son mouras, ásperas ao tacto e visualmente similares ás escamas dos crocodilos.
Hábitat e distribución
Esta especie adáptase ben a case todos os tipos de ambientes, sempre que non sexan demasiado húmidos. Polo tanto pódese encontrar en bosques secos tropicais e subtropicais, en pradeiras con ou sen arbustos, en áreas de deserto, e en campos cultivados.
Chaetophractus vellerosus encóntrase xeralmente na rexión do Chaco de Bolivia, en Paraguai e na Arxentina. Unha poboación disxunta sitúase na parte oriental da provincia de Buenos Aires.
Pódese encontrar en altitudes desde o nivel do mar até os 1 000 msnm. Os rexistros da especie efectuados en Chile probabelmente sexan de Chaetophractus nationi.
Descrición
A especie foi descrita en 1865 polo naturalista inglés John Edward Gray en ''Proc. Zool. Soc. Lond., 1865: 376, a partir dun exemplar do Museo Británico recolectado en Santa Cruz de la Sierra (leste de Bolivia) e que Gray denominou Dasypus vellerosus''.
Sinonimia
Ademais de polo nome que lle adxudicou Gray, e do actualmente válido, a especie coñeceuse tamén polos seguintes sinónimos:
Subespecies
Na actualidade recoñécense estas dúas subespecies:
Estado de conservación
Desde o ano 2006, a UICN vén cualificando o status da especie como LC (pouco preocupante), debido a que, aínda que é susceptíbel de sufrir a caza nalgunhas partes da súa área de dispersión, a especie está moi estendida, e considérase que as taxas de extracción teñen un nivel que lle garantiza no ter que ser incluída nunha categoría ameazada. Porén, a poboación disxunta na provincia de Buenos Aires está suxeita a modificacións no seu hábitat.
The Legend of Zelda: Phantom Hourglass
The Legend of Zelda: Phantom Hourglass (ゼルダの伝説 夢幻の砂時計|Zeruda no Densetsu Mugen no Sunadokei) é un xogo de acción-aventura desenvolvido por Nintendo Entertainment Analysis and Development e editado por Nintendo para a Nintendo DS.
Phantom Hourglass foi lanzado no Xapón o 23 de xuño de 2007, en Norteamérica o 1 de outubro de 2007, en Australia o 11 de outubro de 2007, e en Europa o 19 de outubro de 2007. Phantom Hourglass forma parte da serie The Legend of Zelda de Nintendo, e trátase dunha secuela directa de The Legend of Zelda: The Wind Waker. Os seus gráficos son 3D de estilo cell-shading, con perspectiva isométrica, e utiliza varias das funcións de control da DS, incluídos o micrófono e a pantalla táctil. Aínda que Phantom Hourglass non é a primeira entrega da serie en incluír un modo multixogador, si é a primeira en ofrecer competición online, usando a Conexión Wi-Fi de Nintendo.
Argumento
Ambientado un tempo despois de The Wind Waker, Phantom Hourglass comeza con Tetra, Link e a tripulación pirata perseguindo un barco pantasma que segundo se di secuestrou mariñeiros e habitantes das illas locais. A tripulación descobre o barco, mais cando Tetra o aborda para explorar, desaparece; Link tenta seguila mais remata aboiando á valga no océano.
Link recupérase máis tarde grazas á axuda da fada Ciela, que sofre de amnesia sobre o seu pasado, e un ancián chamado Oshus, que colaboran con Link na súa misión de atopar o barco pantasma e reunirse con Tetra. Para iso conseguen a axuda do reticente Capitán Linebeck e o seu barco, após o teren salvado no Templo do Rei do Mar; Linebeck só ofrece a súa axuda porque espera atopar tesouros polo camiño. Link descobre que para localizar o barco deben atopar os Espíritos do Valor, da Sabedoría e do Poder, usando mapas e pistas agochados no Templo de Rei do Mar. Porén, se quere derrotar as forzas maléficas do Templo, Link debe facer uso das Areas do Tempo contidas no Reloxo Espectral e posuídas por outras criaturas das illas, para evitar que o Templo absorba a súa vida. Coa axuda do Reloxo, Link consegue facilmente atopar os Espíritos da Sabedoría e do Poder e aliarse con eles, mais o Espírito do Valor que atopa é exactamente igual que Ciela. Oshus explica que en realidade Ciela é o Espírito do Valor, e que el mesmo é o Rei do Mar; ademais engade que el e máis Ciela tiveron que adoptar as súas formas actuais para se agochar do monstro devorador de vidas Bellum, que é a causa da presenza do barco pantasma e do resto de forzas malignas na zona, e que habita nas profundidades do Templo. Link logra rescatar a Tetra coa axuda dos tres Espíritos, mais áchaa convertida en estatua, outro dos efectos do poder de absorción de vida de Bellum. Link está disposto a continuar mais nun principio Linebeck négase a seguir axudando porque até entón non se fixo con ningún tesouro; porén, acepta continuar cando Oshus promete concederlle un desexo unha vez Link complete a súa misión.