cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Amparo Alvajar
Traxectoria
Filla do político republicano César Alvajar e de Amparo López Jeán, era irmá de Ana María Alvajar, María Teresa Alvajar López e Javier Alvajar López. Destacou dende nova polos seus dotes musicais e intelectuais. Estudou Comercio na Coruña. Na Segunda República traballou no concello da Coruña e foi secretaria de Casares Quiroga. Co triunfo da Fronte Popular marchou a Madrid a traballar para os Servizos Secretos do Ministerio da Gobernación que dirixía Casares Quiroga. Logo do Golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 trasladouse a Valencia onde casou con Arturo Cuadrado. Despois trasladouse co goberno até Barcelona onde naceu a súa única filla, Silvia. Exiliouse en Francia e embarcou en Bordeos cara a Buenos Aires. Amparo viviu na Arxentina até 1955, onde publicou artigos e ensaios sobre o teatro e sobre Galicia e fixo traducións ao castelán. Tamén estreou as comedias dramáticas Amada y Tú e Un balcón para los Lester. Casou posteriormente cun avogado arxentino co que se trasladou a México. Anos despois volveu separarse, e trasladouse a traballar a Nova York como tradutora da ONU. Despois marchou a París, onde traballou como tradutora do Correo da UNESCO. En 1961 foi directora do equipo de tradución da OIT en Xenebra e tamén foi tradutora no Comité de Desarme, na Organización de Enerxía Atómica e durante a conferencia sobre seguridade europea. Cando se xubilou trasladouse a vivir a Monção onde morreu en maio de 1998.
Eusuquios
Os eusuquios (Eusuchia), que significa 'verdadeiros crocodilos', son un clado de réptiles crocodilomorfos que apareceron no Cretáceo temperán co xénero Hylaeochampsa. Xunto cos Dyrosauridae e Sebecosuchia, son os únicos crocodiliformes que sobreviviron á extinción do Cretáceo-Paleoxeno. Dado que os outros dous clados se extinguiron hai entre 35 e 11 millóns de anos, todas as especies de crocodilianos son eusuquios, como tamén moitas formas extintas.
Descrición
A diferenza dos primitivos crocodilomorfos, os crocodiliformes teñen padais secundarios óseos. Esta característica permitiulles aos crocodilos vivos respirar con seguridade polos seus orificios nasais mentres que o resto da cabeza (boca incluída) permanece mergullada. Esta estrutura alcanza a maior elaboración nos eusuquios, nos cales as narinas internas están completamente rodeadas polos ósos pterigoides.
Filoxenia
Velaqui un cladograma segundo Holliday e Gardner, 2012:
A continuación outro cladograma segundo Puértolas, Canudo e Cruzado-Caballero, 2011:
Espazo compacto
Un conxunto compacto é un subconxunto dun espazo topolóxico, que como subespazo topolóxico (coa topoloxía inducida) é en si mesmo un espazo topolóxico compacto.
Definición
A definición moderna de compacidade require primeiro especificar a noción de cobertura aberta:
A definición de compacidade é entón:
Caracterizacións equivalentes
A compacidade dun espazo topolóxico X admite varias formulacións alternativas. As seguintes afirmacións son equivalentes:
Compacidade en espazos métricos
Un subconxunto A dun espazo métrico e, en particular, do espazo euclidiano é compacto se cumpre algunha das catro condicións da definición xeral. Non obstante, a terceira delas admite a seguinte reescritura neste contexto: toda sucesión en A admite unha subsucesión converxente.
Cristovo I de Dinamarca
Sucedeu ao seu irmán Abel I.
O seu reinado foi un continuo conflito co alto clero.
Tivo un fillo:
Ao parecer, morreu envelenado.
A Casa Alta
O topónimo galego A Casa Alta pode referirse a:
René Goscinny
René Goscinny, nado en París o 14 de agosto de 1926 e finado o 5 de novembro de 1977, foi un guionista de historietas.
Traxectoria
Foi director da revista Pilote. Traballou xunto a Morris nas tiras de Lucky Luke (1955-1973); posteriormente creou xunto ó debuxante Sempé O Nicolasiño (1960-1964) e con Jean Tabary o personaxe de Iznogoud (1962-1977) e Les dingodossiers (1965-1967) con Gotlib.
A súa creación de maior éxito foron as aventuras de Astérix xunto ó debuxante Albert Uderzo en Pilote (1959). Có mesmo colaborador creou o personaxe de Oumpah-Pah (1958-1962), pero non tivo excesivo éxito.
Goscinny é un dos autores franceses de maior éxito en todo o mundo, con máis de 500 millóns de álbums e libros vendidos, traducidos a varios idiomas.
Les Schtroumpfs
miniatura|Os pitufos en plastilina.
Les Schtroumpfs (nome orixinal en francés, traducido a neerlandés como De Smurfen, ao castelán como Los Pitufos, en inglés como The Smurfs e en portugués como Os Smurfs e Os Estrumpfos), son uns personaxes de banda deseñada infantil creados no 1958 polo guionista e debuxante belga Pierre Culliford, popularmente coñecido como Peyo (1928-1992). Os primeiros debuxos e libros de banda deseñada cos personaxes en chegar a Galiza foron en castelán, e o nome que se popularizou en galego é "pitufo". O tradutor afirmou que o nome provén do personaxe tradicional catalán Patufet (diminutivo de Patufo), un neno que leva unha barretina xigante. Estes seres lideraron, grazas á difusión que lles deu os estudios Hanna-Barbera, unha serie americana de debuxos animados (The Smurfs) que constaba de 425 episodios de 26 minutos.
Son minúsculas criaturas azuis que viven nos cogomelos dun bosque. Hai máis de cen nomes de personaxes dos smurfs ou pitufos. A súa organización social é semellante á humana, pasada polo filtro dos contos clásicos infantís cunhas pinceladas cargadas de comicidade.
CSI: Crime Scene Investigation (videoxogo)
CSI: Crime Scene Investigation é un videoxogo de computador baseado na serie de televisión CSI: Crime Scene Investigation. O xogo foi desenvolvido por 369 Interactive, publicado por Ubisoft e estreado para PC no 2003. Foi adaptado por EPCConnect e foi publicado por Aspyr para Macintosh.
Les Schtroumpfs
O universo dos pitufos
Todos visten igual, agás un, o maior de todos: Papá Pitufo, que o fai de vermello. Esta criatura de barba branca dirixe a aldea grazas aos seus coñecementos intelectuais e máxicos.
CSI: Crime Scene Investigation (videoxogo)
O xogo, ó igual que CSI: Miami e CSI: 3 Dimensions of Murder contén cinco casos policiais diferentes, estando o quinto caso conectado co cuarto.
Les Schtroumpfs
O universo dos pitufos
Estes pequenos seres imaxinarios diferéncianse por uns trazos sutís (unha pequena flor, unha tatuaxe, uns lentes...) que marcan a súa personalidade ou a súa profesión.
As historias dos pitufos transcorren na Idade Media, no medio dun bosque que non podemos situar xeograficamente. A espesura da follaxe xunto co tamaño diminuto das súas casiñas con forma de cogomelo conforman o acubillo perfecto para escapar dun bruxo perverso: Gargamel. El e o seu gato, Azrael, tratan de capturar os pequenos trasnos azuis porque contitúen o ingrediente principal para obter ouro, ademais de supoñer a base da "sopa de pitufos", un lendario e saboroso prato.
A linguaxe que empregan é realmente sinxela: abonda con engadir a palabra “pitufo” a modo de prefixo, diante dos nomes; ou “pitufar” no caso dos verbos. Só os falantes desta singular lingua, xunto cos cativos, poden descodificar as mensaxes.
O nome
O nome orixinal é francés: "schtroumpf", pronunciado de maneira semellante á voz alemá "Strumpf": /ʃʁum.fe/, que significa "peúgo". A maioría das linguas adaptaron esta voz á súa fonética: "schülumpfe", en alemán; "smurfen", en holandés, "puffi", en italiano; "smerfy", en polaco...
A orixe da expresión castelá, "pitufo", hai que buscala na revista Strong. Segundo relata Alfóns Moliné, debemos remitirnos ao ano 1969, data no que foron publicados en castelán por primeira vez, cando un dos seus redactores, Miguel Agustí, matinaba na adaptación do nome orixinal ao español. Este catalán de nacemento botou man do nome dos personaxes dunha coñecida revista infantil, Cavall fort da España de entre guerras: os Patufets. Só foi necesario facer unha sinxela derivación para obter o novo termo. En galego calcouse directamente a voz empregada polo español.
En catalán o nome orixinal que reciben os trasnos aos que nos referimos é o de Barrufets. Non é unha voz inventada por ningún narrador; trátase dun personaxe emblemático do folclore catalán que significa diaño.
En vasco denominouse pitufuak e, máis adiante, pottokiak, por comparación co tamaño duns pequenos ponis propios da zona.
Os personaxes
Os personaxes son planos e arquetípicos, non evolucionan ao longo das historias. Cada un adopta un rol diferente no conxunto (son personaxes – función en termos de narrativa). Cada pitufo ten unha personalidade extravagante, destacando Cachirulo, Lambón (o cociñeiro), Fachendoso, Argallán (cos seus regalos explosivos que sempre erran), Granxeiro, Sabido e o antes mencionado Papá Pitufo. Ademais, nas últimas temporadas aparecen 3 pitufos pequenos, e o Avó Pitufo (vestido de amarelo).
Na pequena aldea habitan máis dunha centena de individuos, pero só uns poucos deles son recorrentes ao longo da serie. Os máis coñecidos son Azrael, Gargamel, O Gran Pitufo (posteriormente, na serie animada, Papá Pitufo) e Pitufiña.
Xénese
O 23 de outubro de 1958 os pitufos fixeron a súa primeira aparición na tira de Johan e Pirluit, do xornal Le Journal de Spiron, no que o seu creador traballaba como ilustrador. O protagonistas principais desta historia eran dous mozos cuxas peripecias transcorrían na Europa da idade medieval.
No episodio A frauta dos seis buracos (renomeada nunha edición posterior como A frauta dos pitufos), Pirluit demostra ser un frautista nefasto. A súa pouca destreza co instrumento incomoda aos habitantes do castelo. A través dun comerciante, o rapaz consegue unha frauta con seis orificios. Trátase dunha frauta máxica, que desprende un son que conquista á xente do lugar. Tras investigar a súa investigar a súa procedencia, os dous rapaces chegan á conclusión de que os pitufos son os creadores do singular obxecto.
Os ananos azuis reaparecerán ata tres veces máis antes de obteren a súa propia mini- historieta na revista Spirou no ano 1959. A partir deste momento os pitufos deixan de ser uns personaxes secundarios e comezan a adquirir os seus trazos definitorios.
A boa acollida das aventuras levou a Peyo a centrarse na creación de máis historietas. O mercado respondeu favorablemente e axiña comezou a medrar un poderoso mercado de produtos derivados.
1959 aparecían nove filmes (de trece minutos de duración) realizados polos Studios TV Animation Dupuis.
Na década dos 70 os pitufos debutaron no cinema. A película, A frauta dos pitufos, aínda popularizou máis ás figuriñas azuis. A banda sonora da obra cinematográfica, composta por Michael Legrand (coñecido como Pai Abraham) divulgouse con rapidez por Europa. O personaxe do Pai Abraham, home afable que se distinguía pola súa barba branca e a súa vestimenta moura, vai quedar ligado definitivamente aos pitufos. É así que o habitual sexa que nos numerosos programas televisivos europeos uns e outros aparezan cantando xuntos.
No 1981 o dúo Hanna_Barbera mercou un pitufo de peluche para un dos seus netos. Fascinados polas pequenas personaxes puxéronse en contacto con Peyo para crear unha serie de debuxos animados e difundilos a través da NBC. Producíronse un total de 256 capítulos, que serían diferidos en 30 países diferentes. Daquela, os pitufos acadaron a fama mundial e a acollida de numerosos premios.
O tema musical que hoxe se coñece foi producido por Hanna-Barbera. Comeza cunhas mestura de Scheherazada e continúa co primeiro movemento da Oitava Sinfonía de Franz Schubert (Inconclusa).
En España esta serie de debuxos animados emitiuse por primeira vez a través de Televisión Española (1983- 1984), para ser logo difundida nas diferentes canles televisivas de carácter autonómico.
Na década dos 80 fixéronse tremendamente populares grazas á súa difusión no medio televisivo e á publicación das viñetas na Editorial Bruguera. Esta empresa deixou saír á luz emocionantes capítulos na revista Pulgarcito e Olé. No en tanto, Planteta Agostini recompilounas en tapa dura no 2007
Actualidade
Medio século despois do seu nacemento, estes ananos azuis seguen hoxe vixentes e xerando cuantiosos ingresos. Coincidindo co quincuaxésimo aniversario, Columbia e Sony estrearon, en Galiza o 29 de xullo de 2011, un filme de animación 3D The Smurfs (en Galiza en castelán: Los Pitufos). Os pitufos fílmicos combinaron a animación coa tecnoloxía GCI xerada por ordenador. En 2013 estreouse unha secuela da mesma.
WeChat
WeChat ou Wēixìn (en lingua chinesa: 微信, literalmente mensaxe de micro) é un servizo de mensaxería de texto e mensaxes de voz chinés, creado por Tencent Guangzhou Research e o Centro de Investigación e Proxectos en outubro do 2010, e foi publicado por primeira vez en xaneiro do 2011. A aplicación está dispoñíbel en sistemas Android, BlackBerry OS, iOS, Nokia Asha e Windows Phone. Entre as linguas soportadas inclúe chinés simplificado, chinés tradicional, español, indonesio, malaio, xaponés, coreano, polaco, italiano, tailandés, vietnamita, hindi, ruso e inglés. WeChat é compatíbel con Wi-Fi, 2G, 3G e 4G.
As fotos poden ser tomadas e adornadas con filtros artísticos, e colócanse nun diario de fotos persoais para compartir con outros usuarios. Os datos do usuario están protexidos a través dunha copia de seguridade de contactos dende a nube. WeChat c
Willy Mairesse
Willy Mairesse nado o 1 de outubro de 1928 e finado o 9 de setembro de 1969 foi un piloto de Fórmula 1 e pilto de coches deportivos de Bélxica. Participou en 13 Grandes Premios do Campionato do Mundo, debutou o 19 de xuño de 1960. Logrou un podio e anotou un total de sete puntos de campionato. Suicidouse nunha habitación de hotel en Ostend logo dunha lesión nas 24 Horas de Le Mans de 1968 que forzou o final da súa carreira.
Peter Revson describiu unha vez a vehemencia de Mairesse antes dunha carreira en Spa, Bélxica. Revson mirou ao seu coche e viu o rostro de Mairesse, "engurrado", cellas engurradas, ollos case inclinados e a súa cor cambiada. "Era case como mirar ao diaño."
Coches deportivos
Mairesse conseguiu o terceiro lugar no Gran Premio de Monza en xuño de 1959. Conducindo unha Ferrari, detrás de Alfonso Thiele 3 Carlo Mario Abate, ambos tamén en Ferraris. Mairesse e Mike Parkes de Inglaterra terminaron segundos detrás de Phil Hill e Olivier Gendebien nas 24 Horas de Le Mans de 1961. Pilotando un Ferrari, Mairesse e Parkes tamén eclipsaron o rexistro anterior de Le Mans, cubrindo 4.4338´570 km. Nas 12 Horas de Sebring de 1963 Mairesse e Nino Vacarella colocáronse segundos detrás de Ludovico Scarfiotti e John Surtees. Ambos equipos conduciron Ferraris. Surtees e Mairesse gañaron os 1000 km d Nürburgring pilotando un Ferrari 250P. Posteriormente, Surtees e Mairesse encabezaron 15 horas das primeiras 18 horas das 24 Horas de Le Mans de 1963 antes de que o coche incendiásese mentres conducía Mairesse. Mairesse escapou ileso. Scarfiotti e Lorenzo Bandini gañaron no circuíto francés onde Christian Heins tivo un accidente mortal. Mairesse e Surtees retiráronse logo dun incendio no motor. Un mozo traballador alemán da Cruz Vermella morreu en agosto de 1963 cando a roda dun Ferrari pilotado por Mairesse saíu despedida cando o seu coche envorcou. Guenther Schneider, de 19 anos, foi atropelado por unha roda voladora durante a carreira do Gran Premio de Alemaña en Nürburgring. Mairesse triunfou no Gran Premio de Angola de 1964, disputado en Luanda. A súa velocidade media foi de 128,747 quilómetros por hora. Mairesse levou un Ferrari 250 LM ao primeiro lugar no Gran Premio de Spa en maio de 1965. Completou a carreira en 2 horas, 29 minutos e 45´7 segundos. Promediou 126´29 segundos. Mairesse e Jean Beurlys de Francia terminaron terceiros nas 24 Horas de Le Mans de 1965. Masten Gregory e Jochen Rindt gañaron as 24 Horas de Le Mans de 1965. Mairesse e Beurlys terminaron terceiros nun Ferrari 275 GTB que gañou a categoría GT no seu debut en Le Mans. En abril de 1966, Surtees e Parkes gañaron a carreira dos 1.000 quilómetros de Monza. Mairesse e Herbert Mueller de Suíza chegaron en terceiro lugar nun coche deportivo Ford, dúas voltas atrás. En maio Mairesse e Mueller lograron á vitoria na Targa Florio, conducindo un Porsche Carrera 6. A choiva causou un desgaste considerable xa que só trece dos setenta participantes iniciais terminaron a carreira. Mairesse e Beurlys volveron levar un Ferrari ao terceiro lugar nas 24 Horas de Le Mans de 1967. Este evento foi gañado polo equipo americano de Dan Gurney e A.J. Foyt.
Fórmula Un
Mairesse foi terceiro no Gran Premio de Europa, Gran Premio de Italia de 1960. Esta foi a penúltima carreira do Campionato do Mundo de Fórmula Un de disputado no Autodromo Nazionale Monza, gañou Phil Hill con Richie Ginther segundo, e Mairesse seguinte, a unha volta por detrás. Mairesse cualificou quinto para o Gran Premio de Bélxica de 1962 en Spa, Bélxica. A pole foi gañada por Graham Hill nun BRM. Durante o evento Mairesse e o Lotus de Trevor Taylor loitaron durante máis dunha hora, pasándose e repasandose varias veces cada volta. Mairesse foi animado con entusiasmo por unha multitude entusiasta. Os dous coches marchaban á par a máis de 160 quilómetros por hora na longa curva a esquerda de Blanchimont. O coche de Mairesse derrapou á esquerda, caeu nunha ladeira detrás dunha gabia, e incendiouse logo de voltear encima. Saíu expulsado do seu Ferrari e os seus zapatos e as pernas dos seus pantalóns foron arrincados. Estaba consciente, malia numerosos arañazos, cortes e queimaduras. Mairesse foi montado nunha ambulancia e transportado a un hospital, onde se informou que estaba en boa forma e sen lesións graves. Taylor e Mairesse contactaron antes da tempada no Gran Premio de Bruxelas. Nunha carreira na que só doce de vinte e un participantes terminaron, Mairesse quedou cuarto no Gran Premio de Italia de 1962. Só tiña a lonxitude dun coche por diante de Giancarlo Baghetti.
Fóra da Fórmula Un en 1963, Phil Hill predixo un futuro difícil para o equipo Ferrari. Dixo que había demasiada competencia entre Mairesse e Surtees. Especificamente, comentou que "se enfrontarán o un ao outro tanto que se forzarán a cometer erros". O coche de Mairesse estrelouse durante o Gran Premio de Alemaña de 1963. O Ferrari envorcou varias veces logo de sairse da pista. Trasladárono ao hospital cun brazo roto. O seu compañeiro de equipo, Surtees, gañou a carreira, con Jim Clark segundo nun Lotus.
miniatura|260px|Mairesse en [[Nürburgring en 1963.]]
Resultados Completos na Fórmula Un
(Chave) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida.
Resultados fora do campionato de Fórmula Un
(key) (Carreiras en grosa indican pole position) (Carreiras en cursiva indican volta rápida)
A Fonte de Neixa, O Couto, Narón, Narón
A Fonte de Neixa é un lugar situado ó no barrio do Couto no concello de Narón, provincia da Coruña.
Casa do Camiño
O topónimo galego Casa do Camiño pode referirse a:
Səbinə Əliyeva
Səbinə Yaşar qızı Əliyeva, nada o 7 de maio de 1980 en Bakú é unha xurista azarí, valedora de Acerbaixán.
Traxectoria
Filla do médico e político Yaşar Əliyev e da dentista pedriática Rəna Əliyeva. Estudou dereito na Universidade Estatal de Bakú entre 1996 e 2000 e tras graduarse entrou a traballar no Tribunal Constitucional e asemade realizou estudos de posgrao en dereito público na súa alma máter. Entre 2009 e 2012 realizou estudos de relacións internacionais na Academia da Administración Pública de Acerbaixán. En 2016 doutorouse cunha tese sobre relacións internacionais e dereitos humanos. O 29 de novembro de 2019 a Asemblea Nacional elixiuna Comisionada para os Dereitos Humanos (valedora) de Acerbaixán entre os tres candidatos que presentara o presidente da República de Acerbaixán.
Albert Uderzo
Albert Uderzo, nado en Fismes o 25 de abril de 1927 e finado en Neuilly-sur-Seine o 24 de marzo de 2020, foi un debuxante e, posteriormente, guionista de historietas francés. A súa serie de maior sona é "Astérix", creada en 1959 co guionista René Goscinny.
Traxectoria
Uderzo naceu en Normandía, ao pouco de trasladarse alí os seus pais dende Italia. Tomou o seu nome do pobo italiano de Oderzo (anteriormente chamado Uderzo), de onde procedía a súa familia. De neno soñaba con converterse en mecánico de avións, malia o seu talento artístico a moi curta idade. Naceu daltónico, e con dous dedos extra, que lle foron extirpados cirurxicamente. A súa vista mellorou moito dende entón.
Durante a segunda guerra mundial, o mozo Uderzo abandonou París e pasou un ano na Bretaña, ao oeste de Francia, traballando nunha granxa e axudando co negocio de mobles do seu pai. Moitos anos despois, cando Goscinny deixou a decisión de situar a aldea de Astérix nas súas mans, Uderzo elixiu rapidamente Bretaña.
Narón Balompé Piñeiros
miniatura|dereita|250px|Estadio Municipal de Río Seco O Narón Balompé Piñeiros foi un club de fútbol galego do concello de Narón, na provincia da Coruña. Foi fundado no ano 1996 pola fusión da U.D. Piñeiros co club de fútbol sala Narón Balompé. Na temporada 2007/08, a mellor da súa historia, chegou a disputar a Fase de Ascenso á 2ª División B grazas ao 3º posto acadado na liga regular, sendo eliminado polo Antequera C.F. O club azulado desapareceu en 2015 afogado polos problemas económicos. Uns meses despois fundouse o CD Narón.
Albert Uderzo
Traxectoria
Trala guerra, iniciou unha exitosa carreira como debuxante en París, creando personaxes como Flamberge e Clopinard, un homiño dunha soa perna que sempre triunfa contra todo prognóstico. Entre 1947 e 1948 crea outros cómics, como Belloy e Arys Buck. En 1950, debuxou varios episodios do personaxe de orixe británica Capitán Marvel Jr. para a revista Bravo!.
Narón Balompé Piñeiros
Estadio
O Narón Balompé Piñeiros xogou no Estadio Municipal de Río Seco, situado a escasos metros do límite municipal coa cidade de Ferrol e a carón do polígono industrial de As Lagoas, na localidade de Narón. Ten unha capacidade de 522 localidades de asento e foi inaugurado en 1999. O Narón Balompé Piñeiros xogou tamén no campo do Cadaval, no barrio de Piñeiros, entre 1996 e 1999 e nos seus últimos anos de existencia.
Albert Uderzo
Con Goscinny
Tras uns cantos anos doutras creacións e viaxes, coñeceu a René Goscinny en 1951, facéndose amigos rapidamente, e decidindo colaborar xuntos na nova oficina parisiense da compañía belga World Press en 1952. A súa primeira creación foi Jehan Pistolet. En 1958 comezan o seu traballo en Oumpah-pah (que duraría ata 1962), así como algunhas outras series. En 1959 Goscinny e Uderzo convértense en editor e director artístico, respectivamente, da nova revista Pilote, dirixida a nenos maiores. No primeiro número aparecía por primeira vez Astérix no mercado francés, sendo un inmediato éxito.
Inicialmente trátase dun serial máis dentro de Pilote, pero en 1961 publicouse o primeiro álbum autónomo, Astérix o Galo. Para 1967, o cómic fíxose tan popular que os seus autores decidiron dedicarse en exclusiva a el, producindo uns dous álbums ao ano. Trala morte de Goscinny en 1977, Uderzo fíxose cargo ademais do guión, o que fixo que a produción se fixese moito máis lenta, aproximadamente un álbum cada catro anos. Malia iso, os créditos de cuberta seguen declarando os novos álbums como obra de "Goscinny e Uderzo".
Polémica con Unix
A editorial propiedade de Uderzo, Les Éditions Albert René, denunciou ante a xustiza alemá o uso por parte de certas compañías informáticas de nomes terminados en "ix" (habitual en compañías que traballan con variantes de Unix), xa que consideraban que estaban danando as súas marcas "Astérix" e "Obélix" (versión dunha das empresas demandadas).
Letoon
Historia
Ao Suroeste de Anatolia (hoxe Turquía) atópase o santuario principal da deusa Leto. Letoon non era unha cidade, senón un santuario administrado por todas as cidades licias no marco da confederación de Licia. Os licios, pobo cuxa orixe permanece sendo un misterio e a súa lingua aínda sen descifrar en gran parte, desenvolveu unha civilización propia ata a conquista de Alexandre o Grande.
Baixo o Imperio Aqueménida, parece que os licios tiñan certa autonomía, aínda que as dinastías estaban suxeitas ao Gran Rei. A rexión caeu no século IV a.C. baixo a soberanía caria (Pixodaro, o rei de Caria antes de Mausolo, aparece en varias inscripciones de Letoon). Logo da morte de Alexandre o Grande, Licia foi ocupada durante varias décadas pola Dinastía tolemaica, os soberanos gregos de Exipto, máis tarde por Rodas. Grazas á protección de Roma, os licios lograron a súa independencia no século II a.C., no marco da renovada confederación de Licia. Durante o Imperio Romano, Letoon recibiu a visita do emperador romano Adriano, para quen se construíu unha sala de culto imperial diante do altar de Leto e das ninfas. Logo da prohibición do culto pagán (Edicto de Tesalónica 380), os templos destruíronse, pero os canteiros dunha pequena igrexa paleocristiá, construída na explanada dos altares, utilizaron a Cella do templo de Leto, probablemente para instalar un baptisterio.
Non hai practicamente ningún rastro do uso do lugar desde o século VII, tempo das incursións árabes. Durante varios séculos, esta rexión non saudable de Licia quedou deshabitada, ocupada só polos nómades das montañas (Yürük). O lugar foi visitado polo arqueólogo austríaco O. Benndorf en 1884, pero só o teatro e algunhas murallas eran visibles nese momento. As escavacións sistemáticas comezaron en 1962 a cargo da misión francesa de Xanthos, baixo a dirección de Henri Metzger. As obras continuaron a un ritmo regular desde entón, baixo as sucesivas direccións de Christian Le Roy, Jacques del Courtils e Didier Laroche. A misión arqueolóxica de Letoon, baixo os auspicios do Ministerio de Asuntos Exteriores de Francia, continúa hoxe o seu traballo, en particular, de publicar os resultados das escavacións xa realizadas e mellorar a presentación do sitio.
Investigación arqueolóxica: o santuario
Letoon está agora a preto de 15 km do mar, pero afastouse durante a súa historia, debido aos aluvións arrastrados polo próximo río Xanthos. As escavacións, obstruídas pola presenza de augas subterráneas, alcanzaron niveis de ocupación ata o século VII a.C., pero é probable que a ocupación do lugar se máis antiga. É certo que a deusa adorada neste momento non era Leto, senón mais ben unha Deusa nai local semellante ás de Anatolia. O nome de Leto non aparece de feito ata o século IV a.C. momento no que os licios eran gobernados pola dinastía Arbinas, responsable da helenización de Lícia (a súa suposta tumba, chamado monumento das Nereidas, descubríuse en Xanthos, pero a maior parte está agora no Museo Británico. Unha inscrición atopada en Letoon dinos que logo de consultar ao oráculo de Delfos, Arbinas instaurou o culto de Leto e (¿re?)construíu o templo.
O santuario
O santuario é unha superficie rectangualr pechada por dous lados por pórticos, pero un teatro situado ao norte indica a presenza doutros edificios próximos. Ata agora descubríronse dúas entradas: ao oeste, os propileos apuntando a entrada procesional; ao norte, uníase mediante unha poterna á estrada que conducía a Xanthos.
Os tres templos: Leto, Artemis e Apolo
No centro desta extensión, os arqueólogos atoparon tres templos da época helenística paralelos e orientados cara o sur. O primeiro ao oeste, era o de Leto e contén un edificio máis antigo (templo?), conservado como unha reliquia. O mesmo ocorre para o templo que está máis ao leste, dedicado a Apolo, en cuxa cella atoparon os alicerces dun templo de madeira moi antigo. O templo do medio, máis pequeno, estaba dedicado a Artemisa, e tamén presenta unha disposición orixinal: a Cella está formada por unha rocha esculpida.
Razóns de estilo e técnicas empregadas nos fan datar estes tres templos como do séuclo III a.C, momento no que os licios estaban baixo a soberanía Láxida (Faraós gregos de Exipto, sucesores de Alexandre o Grande. O templo de Leto, o mellor conservado, é o máis coñecido. É un templo períptero xónico (6 x 11 columnas) en mármore, cuxa cela decorouse con columnas corintias unidos ás paredes. O templo de Apolo era dórico.. miniatura|300px|Plano de Letoon.
A sala de culto imperial
ao suroeste do santuario atópase un complexo arquitectónico da época romana constituído por unha sala cadrada que se abre sobre un pórtico semicircular, situada no centro do santuario das ninfas. As ninfas horábanse co mesmo culto que a Leto neste santuario, particularmente preto dun nicho arqueado onde se atoparon moitas estatuillas votivas. O gran pórtico confinaba cun estanque e lembra algunhas disposicións similares na Vila Adriana en Tívoli. Na sala cadrada atópase unha inscrición na honra de Hadriano, que está situada baixo unha estatua do emperador, todo cunha decoración cuxa restitución está en fase de estudo.
O teatro
Cando os licias alcanzaron a súa independencia no século II a.C. grazas aos romanos; creouse un festival o (Romaïa) en acción de grazas. O teatro romano está datado nesta época e atópase en bo estado. A súa forma, en herradura, é típica dos teatros helenísticos. A parte central está esculpida na rocha. Só construíronse as ás. Dous accesos arqueados, equipados con fermosas portas, corresponden ao paso da estrada que, curiosamente, atravesaba o teatro. A capacidade do teatro pódese estimar en 5.000 prazas.
Epigrafía
O descubrimento, en 1973, dun ronsel trilingüe (textos escritos en grego, lício e arameo) fixo progresar o coñecemento da lingua licia, pero esta última aínda segue sen descifrar en parte. O ronsel refírese a cultos de Basileo Caunio e Arggazuma (Arcesimas), e data da época da soberanía caria en Licia do sátrapa Pixodaro no século IV a.C..
Desde a súa primeira publicación, o ronsel foi obxecto de numerosos artigos, intentando aclarar o significado do texto licio. O alfabeto licio está preto do alfabeto grego antigo, pero contén signos específicos. Tamén se atoparon uutras inscricións na lingüa licia en Letoon, cuxas dúas bases teñen inscricións da dinastía Arbinas. Unha delas narra os grandes actos realizados e as fazañas do rei, a súa consulta ao oráculo de Delfos, e a fundación do culto de Leto.
Proxectos actuais
O lugar do Letoon inscribíuse, co seu veciño Xanthos, como Patrimonio da Humanidade en 1988. > Por iniciativa do Ministerio de Asuntos Exteriores de Francia, lanzouse un programa de restauración, polos arquitectos Didier Laroche e Jean-François Bernard en 2000. En 2005, unha parte do templo de Leto reconstruíuse coa participación activa dos canteiros da Fundación Notre-Dame da Catedral de Estrasburgo. A obra de restauración tamén se refire ao teatro e a sala de culto imperial. As próximas publicacións esperadas refírense á cerámica atopada nas escavacións dos pórticos e á arquitectura dos templos e ao complexo monumental romano vinculado ao culto imperial. As escavacións benefícianse do apoio da asociación AXEL.
A Maquía
O topónimo galego   pode referirse a:
O Campo de San Pedro, Cances, Carballo
O Campo de San Pedro é unha aldea da parroquia de Cances no concello coruñés de Carballo na Comarca de Bergantiños. Segundo o IGE en 2019 tiña 18 habitantes (8 homes e 10 mulleres).
Aeroporto Internacional Carriel Sur
O Aeroporto Internacional Carriel Sur, con código IATA: CCP e código OACI: SCIE, localizado a 8 quilómetros da cidade de Concepción. Está xestionado pola Sociedad Concesionaria Aerosur S.A..
Foi construído e logo comenzou a operar en 1968. En 2012 rexistrou un tránsito de 927 000 pasaxeiros, o aeroporto é un dos aeroportos con máis tránsito e máis importantes de Chile.
La República (1902)
La República foi un semanario editado en Ferrol en 1902 e 1904.
Historia e características
Apareceu o 19 de xaneiro de 1902. Publicación do Partido Republicano de Ferrol, aparecía os domingos. Estaba dirixido por Federico Díaz Palafox. Editábase na imprenta de El Correo Gallego.
A Seara, Sagra, O Carballiño
A Seara é un lugar da parroquia de Sagra no concello ourensán do Carballiño na comarca do Carballiño. Tiña 14 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 6 eran homes e 8 mulleres. Iso supón unha diminución da poboación respecto a 2010, cando tiña 15 habitantes (6 homes e 9 mulleres).
Asemblea de Ceuta
A Asemblea de Ceuta (en castelán: Asamblea de Ceuta) é, xunto co Presidente e o Consello de Goberno, un dos tres órganos institucionais do autogobierno da cidade autónoma de Ceuta. A Asemblea é á vez o Pleno do concello da cidade.
A Asemblea está integrada por 25 membros, elixidos na cidade por sufraxio universal, libre, igual, directo e segredo. Os seus membros ostentan tamén a condición de Concelleiros. As sesións da Asemblea son públicas e correspóndelle elixir de entre os seus membros ao Presidente da cidade de Ceuta, impulsar e controlar a acción do Consello de Goberno, aprobar os orzamentos e contas da cidade e aprobar os plans de fomento, ordenación e actuación de interese xeral, entre outros. Así mesmo, tamén lle corresponden as atribucións que lle corresponden como Pleno do Concello.
Composición
A Asemblea de Ceuta está composta polo Presidente, que é á súa vez o Alcalde e Presidente da Cidade Autónoma e vinte e catro deputados dos diferentes partidos políticos, que son á vez concelleiros.
Desde as Eleccións á Asemblea de Ceuta de 2011, a cámara está composta polos seguintes grupos:
Bandeira de Nova Caledonia
A bandeira de Nova Caledonia son oficialmente dúas: a bandeira de Francia e a bandeira local adoptada oficialmente no 2010.
Nova Caledonia, territorio francés dende 1853, utilizou oficialmente a Tricolore nas súas institucións. Porén, a comezos da década de 1980, propúxose unha bandeira local durante a celebración do primeiro congreso da Front de libération nationale kanak et socialiste (FLNKS). Esta bandeira, composta por tres franxas horizontais en azul, vermello e verde xunto a un símbolo tradicional, foi utilizada polos militantes pro-independentistas por máis de vinte anos.
No 2008, o goberno de Nova Caledonia iniciou o debate respecto á adopción dunha bandeira e un himno rexional, segundo o estipulado no Acordo de Numéa. A bandeira kanaka foi adoptada masivamente polo congreso local como bandeira rexional xunto coa bandeira francesa, coa que compartirá oficialidade por dous anos. O 17 de xullo de 2010 adoptouse oficialmente a bandeira kanaka nunha cerimonia en Noumea, á que asistiu o primeiro ministro francés François Fillon.
Malia a súa aprobación maioritaria por parte do congreso local, a adopción da bandeira foi controvertida. Algúns neocaledonianos manifestaron os seus desexos dun novo deseño para a bandeira, que incopore elementos tanto franceses como kanakas, como forma de representar a coexistencia de ámbolos dous grupos étnicos.
Bandeira local (Kanaka)
Esta bandeira componse de tres franxas horizontais do mesmo tamaño, de cor azul a superior, vermella a central e verde a inferior. Na súa parte central figura un círculo de cor amarelo no que aparece representado un tellado dunha vivenda tradicional.
Bandeiras provinciais
Nova Caledonia está dividida en tres provincias, cada unha coa súa bandeira propia.
Cortes de Aragón
250px|miniatura|Cortes de Aragón As Cortes de Aragón (en aragonés: Cortz d'Aragón, en catalán: Corts d'Aragó) exercen a función lexislativa da comunidade autónoma de Aragón, aproban os seus orzamentos, impulsan e controlan a acción da Deputación Xeral, e exercen as demais competencias que lles confiren a Constitución, o Estatuto e as demais normas do ordenamento xurídico. As Cortes elixen, de entre os seus membros, a un Presidente, unha Mesa e unha Deputación Permanente. Están compostas por 67 deputados.
A súa denominación procede da institución histórica do Reino de Aragón desde a súa fundación en 1188 ata comezos do século XVIII. O Decreto de Nova Planta en 1711 anulou os Foros de Aragón facendo desaparecer as Cortes de Aragón. As Cortes de Aragón recupéranse a finais do século XX a través do actual parlamento autonómico da Comunidade Autónoma de Aragón.
Parlamento autonómico
As modernas Cortes de Aragón reuníronse por primeira vez en Calatayud.
Na actualidade, as Cortes de Aragón exercen a función lexislativa da comunidade autónoma de Aragón, segundo se establece no artigo 12 do Estatuto de Autonomía. Tamén aproban os orzamentos, impulsan e controlan a acción da Deputación Xeral de Aragón e exercen as demais competencias que lles confiren a Constitución, o Estatuto e as demais normas do ordenamento xurídico.
Ademais, designan aos senadores que han de representar á Comunidade autónoma no Senado; exercen a iniciativa lexislativa para que as Cortes Xerais aproben unha Lei; poden exercitar a iniciativa de reforma da Constitución Española; ratifican os convenios e acordos de cooperación nos que a Comunidade Autónoma de Aragón sexa parte; interpoñen recursos de inconstitucionalidade; elixen ao Xustiza de Aragón, ao auditor xeral de Aragón e elixen ou propoñen o nomeamento de cargos noutros organismos: conselleiros no Consello Asesor de Radio Televisión Española en Aragón, vogais na Xunta Electoral de Aragón ou conselleiros nas Caixas de Aforro da Comunidade.
Sede
miniatura|250px|Fachada do [[Palacio da Aljafería.]] Este Palacio, construído na segunda metade do século XI por iniciativa de Al-Muqtadir como residencia dos reis hudís de Saraqusta. Reflectiu o esplendor alcanzado polo reino taifa no período do seu máximo apoxeo político e cultural, chamado o "Palacio da Alegría".
Composición
As Cortes de Aragón están formadas por 67 deputados, de acordo co disposto no Estatuto de Autonomía de Aragón. A circunscrición electoral é provincial, de modo que cada unha das tres provincias aragonesas ten asignado un número de deputados proporcionais á súa poboación:
Casa do Monte
O topónimo galego Casa do Monte pode referirse a:
O Souto, O Couto, Narón, Narón
O Souto é un lugar situado ó no barrio do Couto no concello de Narón, provincia da Coruña.
Tautómero
miniatura|dereita|Tautómeros enol-ceto. dereita|Tautómeros.
Os tautómeros (do grego tauto, igual, e meros, parte) son isómeros estruturais de compostos orgánicos que poden interconverterse facilmente por medio dun reacción química chamada tautomerización,  que consiste xeralmente na migración formal dun átomo de hidróxeno ou un protón, acompañada do cambio entre un enlace sinxelo e un enlace dobre adxacente. Entre as dúas formas tautómeras existe un equilibrio químico. Este tipo de isomería denomínase tautomería, que é un tipo especial de isomería estrutural. A tautomería pode desempeñar un importante papel no emparellamento de bases non canónico no ADN e, especialmente, no ARN.
Química
frame|dereita|A [[aromaticidade proporciona algo de estabilidade ao triplo enlace da forma lactima nestes tautómeros lactama-lactima triplos.]] En solucións nas que é posible a tautomerización, pode chegarse a un equilibrio químico entre os tautómeros. A proporción exacta na que aparece cada tautómero depende de varios factores, como a temperatura, solvente, e pH.
Os pares de tautómeros máis comúns son:
Prototropía
A prototropía é o mecanismo máis común polo que se produce a tautomería e consiste na recolocación dun protón (H+). O tautomerismo prototrópico pode considerarse como un tipo de comportamento ácido-base. Os tautómeros prototrópicos son estados de protonación isómeros coa mesma fórmula empírica e carga total.
As tautomerizacións son catalizadas por:
Tautomería de valencia
A tautomería de valencia é un tipo de tautomería na que se forman e rompen rapidamente enlaces sinxelos e/ou dobres, sen que exista migración de átomos ou grupos. Diferénciase do tautomerismo prototrópico, e implica procesos nos que hai unha rápida reorganización dos electróns de enlace. Un exemplo deste tipo de tautomerismo pode encontrarse no hidrocarburo bullvaleno. Outro exemplo son as formas abertas e pechadas de certos heterociclos, como azida - tetrazol ou münchnona mesoiónica-acilamino cetena. O tautomerismo de valencia require un cambio na xeometría molecular e non debería confundirse coas estruturas resonantes típicas ou mesómeros.
Tautomería ceto-enólica
miniatura|450px|Tautomería ceto-enol de acetaldehido e propanona.
A tautomería máis coñecida é a tautomería ceto-enólica. Un enol (composto que ten un grupo hidroxilo unido a un carbono cun dobre enlace carbono-carbono) resulta da migración formal dun hidróxeno que estaba unido a un carbono en posición alfa ao osíxeno dun grupo carbonilo (C=O).
Trátase xeralmente dun equilibrio con predominio da forma ceto aínda que a cantidade de cada forma depende da estabilidade relativa de ambos os tautómeros; afectada pola capacidade de formación de pontes de hidróxeno por parte do disolvente, unha posible conxugación dos dobres enlaces ou a formación dunha ponte de hidróxeno intramolecular como no caso da acetilacetona que despraza o equilibrio cara á forma enólica.
A tautomerización pode ser catalizada tanto por ácidos coma por bases.
Na catálise por bases, a base extrae un hidróxeno alfa da forma cetónica formando un anión enolato; a deslocalización da carga e posterior protonación do anión leva á forma enólica, como mostra a seguinte imaxe centro|miniatura|550px|Tautomería ceto-enol catalizada por base.
Na catálise por ácidos, protónase o osíxeno do grupo carbonilo. A desprotonación dun carbono alfa dá a forma enólica. centro|miniatura|550px|Tautomería ceto-enol catalizada por ácido.
Á súa vez, esta tautomería permítenos substituír os hidróxenos por deuterio ao facermos reaccionar unha cetona cun ácido ou unha base en presenza de deuterio D2O utilizado como disolvente, proceso que pode ser seguido por espectroscopia de resonancia magnética nuclear e que nos dá a vantaxe de sabermos cantos hidróxenos alfa posúe a molécula en cuestión.
Outra característica interesante desta tautomería é que a mesma pode inducir a estereoisomerización, como nos mostra esta cis-ciclopentanona 2,3-disubstiuída que se transforma no seu isómero trans que está menos impedido e por tanto é enerxeticamente máis favorable. centro|miniatura|550px|Estereoisomerización catalizada por unha base feble.
Butterfield oito
Butterfield oito (en Butterfield 8) é un filme estadounidense de 1960 dirixido por Daniel Mann. Está protagonizado por Elizabeth Taylor e Laurence Harvey. Taylor gañou o seu primeiro Oscar á mellor actriz na 33ª edición dos premios pola súa interpretación. O filme está baseado na novela homónima de 1935 escrita por John O'Hara.
Estreouse en galego o 7 de maio de 1990 a través da TVG.
Leopoldo Rojo Iglesias
Leopoldo Rojo Iglesias, nado en Fanoi (Abadín) o 23 de marzo de 1888 e finado na mesma parroquia o 21 de xaneiro de 1985, foi un avogado, xornalista e político galego.
Traxectoria
Fillo de Aquilino Rojo Cordero e Remedios Iglesias Barja. Estudou no Seminario de Mondoñedo, onde foi compañeiro e amigo de Ramón Lorenzo González. Fixo o bacharelato no Instituto de Lugo. Colaborou en Mondoñedo, La Voz de Mondoñedo e Don Fino de Mondoñedo, onde publicou artículos e poemas, na maioría dos casos con pseudónimo, e ¡Guau... Guau! de Foz.
Comenzou a escribir unha obra de teatro co título El Cacique, que no chegou a rematar. Obtivo un accesit nos Xogos Florais das Festas de San Froilan de 1915 polo poema "Escribín pra cinco temas dos postos n'este concurso etc". Acadou unha mención honorífica polo poema "A miña vivenda" na Festa da Poesía organizada pola Asociación da Prensa de Lugo en 1933, que despois publicou El Progreso.
Militante de Izquierda Republicana, logo do triunfo do Frente Popular nas eleccións de febreiro de 1936 foi o delegado gobernativo que deu posesión á nova corporación de Abadín presidida por Ángel Verdes Saavedra, sendo el mesmo nomeado concelleiro. Logo do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi expendientado e sancionado por responsabilidades políticas.
Illa Pancha
miniatura|Illa Pancha en xullo de [[2015.]] A illa Pancha é o extremo occidental da saída da ría de Ribadeo, fronte á Punta da Cruz.
Xeografía e historia
Está situada na punta nordeste do concello de Ribadeo, e acolle o principal faro da contorna. Está unida a terra por unha ponte refeita con formigón armado no ano 1983. Próximo a ela está o miradoiro da Illa Pancha, incluído na ribadense Ruta dos Miradoiros.
Ten unhas 1,1 hectáreas e orografía escarpada e recortada, aínda que chá no seu cumio, onde está instalado o vello faro de illa Pancha, construído en 1857. O novo faro, na zona norte, é do último cuarto do século XX (1983).
A illa tivo unha estación meteorolóxica a finais dos anos 1920.
Panchorro
Nas súas proximidades desenvólvese unha onda que polas súas características (ata 20 m de altura) é codiciada polos surfistas, pretendéndose organizar un campionato en función da súa aparición, o "IIla Pancha Challenge".
Polémica sobre o hotel
No ano 2014 comezou o proceso para que o faro sexa usado coma hotel, contando con oposición veciñal. Está catalogada como Zona 2, Área de Conservación, dentro do Plan Director da Rede Natura 2000, zonas que a priori non están autorizadas para uso turístico. Pese ó anterior, en abril de 2017 o vello edificio comezou a ter actividade como apartamentos turísticos. En 2019 o colectivo de Ribadeo Por Nuestro Faro denunciou restricións de acceso. . En agosto de 2021 a empresa hostaleira abriu unha cafetería con terraza.
En 2022 o Tribunal Superior de Xustiza de Galicia reiterou a obriga de que a illa tivese acceso libre ao ser un espazo natural.
Dependencia administrativa
A illa é administrada pola Autoridade Portuaria de Ferrol-S. Cibrao.
Ligazóns externas
Autoridade Portuaria de Ferrol-S.Cibrao (en castelán)
Carrie-Anne Moss
Carrie-Anne Moss, nada en Burnaby (Columbia Británica) o 21 de agosto de 1967 é unha actriz canadense que acadou fama internacional tralas súas aparicións na triloxía de filmes de Matrix interpretando a Trinity.
Traxectoria
Cando era nova, vivía coa súa nai Barbara na cidade de Vancouver. Cando tiña once anos entrou no Teatro musical de nenos de Vancouver e despois fixo un tour por Europa co Coro da Escola Secundaria Magee no seu derradeiro ano. Tras isto, involucrouse na Academia Americana de Artes Dramáticas en Pasadena ata que volveu. En 1985 mudouse de Vancouver a Toronto e fíxose modelo. Durante ese período como modelo e a finais dos anos 80, foi a España e ao Xapón.
Estando en España conseguiu un papel na serie dramática Dark Justice, a súa primeira aparición na televisión. Marchou de Barcelona aos Ánxeles (California) para a serie en 1992. Pero a súa carreira tomou outro camiño cando foi elixida para representar a Trinity no filme Matrix, que se estreou en 1999 con grande éxito a nivel mundial. Tras este, fixéronse dous filmes máis que pecharon a triloxía e nos que Moss tamén participou. Tamén tivo un papel destacado en Memento (2000), interpretando a Natalie.