cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Saimaan Pallo
Capitáns do equipo
Ao longo da súa historia un total de 29 xogadores ocuparon o posto de capitán do equipo, o primeiro xogador en ser nomeado para o posto foi Vilho Pekkonen na tempada 1959-60. O xogador que máis tempadas ocupou o posto de capitán foi Ville Koho, que liderou ao equipo dende a tempada 2007-08 e seguía á fronte do mesmo na 2018-19. Os diferentes xogadores que teñen sido capitáns do equipo ao longo da súa historia son:
{|
Números retirados
SaiPa ten retirado tres números en honor a tres xogadores que destacaron vestindo as cores do equipo. Os dous primeiros dorsais que foron retirados foron os números 3 e 9 de Lalli Partinen e Petri Skriko respectivamente, o 14 de novembro de 1998, con motivo do 50 aniversario do equipo, menores que o número 20 de Heikki Mälkiä foi retirado o 3 de Janeiro de 2009.
Adestradores
{|
Broken Flowers
Broken Flowers  é un filme estadounidense e francés, dirixido por Jim Jarmusch en 2005, e protagonizado por Christopher McDonald, Mark Webber, Jeffrey Wright, Sharon Stone, Jessica Lange, Julie Delpy, Bill Murray, Chloë Sevigny, Tilda Swinton, Frances Conroy, Heather Alicia Simms. Está encadrado no xénero de comedia dramática.
Argumento
Don Johnston, un home maduro e solteiro empedernido, foi abandonado pola súa última conquista, Sherry. Resignado a seguir coa súa vida, ve como todo cambia cando recibe unha misteriosa carta de cor rosa. É dunha antiga noiva que lle informa de que ten un fillo de 19 anos que podería estar buscándoo. O seu mellor amigo e veciño, Winston, detective afeccionado e home de familia, anímao a investigar ese misterio. E aínda que é pouco amigo das viaxes, Don embárcase nunha que o levará a percorrer o país en busca de pistas sobre catro antigos amores e posíbeis nais. As inesperadas visitas a estas mulleres farán que se enfronte ao seu pasado e se leve máis dunha sorpresa.
Condado de Värmland
O Condado de Värmland (Sueco: Värmlands län) é un condado de Suecia situado na fronteira con Noruega. O condado fai fronteira cos condados de Dalarna, Örebro e Västra Götaland, e cos condados noruegueses de Østfold, Akershus e Hedmark polo oeste. A súa capital é a cidade de Karlstad.
Concellos
250px|miniatura|esquerda
Arte de Cataluña
Ó longo da historia, Cataluña acolleu diversas culturas e civilizacións, que achegaron o seu concepto da arte e deixaron o seu legado. Cada período histórico tivo unhas características concretas, comúns a outras rexións e culturas, ou ben únicas e diferenciadas, que foron evolucionando co devir do tempo. Dende aquí xorden os estilos artísticos, que poden ter unha orixe xeográfica ou temporal, ou mesmo reducirse á obra dun artista en concreto, sempre que se producisen unhas formas artísticas claramente definitorias.
A arte catalá é froito da diversa amálgama social e cultural achegada polos diversos pobos que habitaron o territorio: ós primeiros poboadores prehistoricos sucedéronos os outros pobos (celtas e iberos) chegados na Idade dos Metais; estes conviviron máis tarde cos primeiros colonizadores procedentes das civilizacións mediterráneas, os gregos; a continuación chegaron os romanos, que converteron o territorio nunha provincia máis do seu imperio; despois da caída deste, Cataluña formou parte do reino visigodo, e pouco despois do islámico. A Idade Media foi o comezo da cultura catalá como unha entidade propia e definida, cunha lingua de seu, herdeira do latín. Foi unha época de apoxeo para a arte catalá, sendo o románico e o gótico períodos moi produtivos para o desenvolvemento artístico do Principado. Durante a Idade Moderna, o vencellamento con España e a sucesión de varias crises económicas e culturais, a art comeza a esmorecer, sendo o Renacemento e o Barroco estilos non especialmente sobranceiros para a historia da arte catalá. Dende o século XIX, coa revitalización económica e cultural, volve florear a arte; e o modernismo é un dos períodos máis esplendorosos da arte catalá. Malia isto, o século XX supoxo a posta ó día dos estilos producidos polos artistas cataláns, que conectan coas correntes internacionais, xurdindo figuras de primeira orde a escala mundial como Salvador Dalí, Joan Miró e Antoni Tàpies.
Ceca de Santiago de Compostela
miniatura|Rúa da Moeda Vella, onde estaba a [[Casa de moeda|ceca de Santiago nos primeiros anos, antes de ser trasladada a outro lugar hoxe descoñecido ]] A ceca de Santiago de Compostela bateu moeda entre os reinados de Afonso VI e Henrique II nun período que abrangue desde 1078 ou 1079 ó 1379.
Foi o bispo de Santiago de Compostela, Diego Páez quen en 1078 lle solicitou ó rei o privilexio de cuñar moeda para facer fronte ós gastos ocasionados polas obras na catedral. No ano 1085 foille retirado o privilexio de cuñaxe á igrexa compostelá logo da detención do propio bispo, non obstante a ceca seguiu a bater moeda pero administrada pola coroa.
Con Xelmírez á cabeza do episcopado compostelán reactívanse as obras catedralicias e solicítase o privilexio de cuñar moeda, o que consegue no ano 1107 para el e os seus sucesores e en 1109 consegue o dereito para a cuñaxe de moedas de prata, aínda que o certo é que non se conserva ningunha moeda en prata labrada na ceca compostelá.
Vilarbó
O topónimo Vilarbó pode referirse a dous lugares de Galicia:
Ácido valérico
O ácido valérico ou ácido pentanoico é un ácido carboxílico alquílico de cadea liñal de 5 atómos de carbono coa fórmula CH3(CH2)3COOH, e simbolízase como C5:0. Igual que outros ácidos carboxílicos de baixo peso molecular ten un cheiro moi desgradable. Encóntrase na natureza na planta anxiosperma perenne Valeriana officinalis (valeriana menor ou herba benta), pola cal recibe o seu nome. O seu principal uso é para a síntese dos seus ésteres. Os ésteres volátiles de ácido valérico adoitan ter cheiros agradables e utilízanse en perfumes e cosmética. O valerato de etilo e o valerato de pentilo utilízanse como aditivos alimentarios polos seus aromas a froitas.
A temperatura ambiente é un líquido incoloro cun punto de fusión de -34,5 °C e de ebulición de 187 °C. O seu índice de refracción a 20 °C é de 1,4086. É soluble en auga, etanol e dietiléter. É menos denso que a auga, pero os seus vapores son máis densos que o aire. En bioquímica considérase un ácido graxo de cadea curta.
O ácido valérico ten estrutura similar ao ácido gamma-hidroxibutírico (GHB) e ao neurotransmisor ácido gamma-aminobutírico (GABA), xa que é un ácido carboxílico de cadea curta, aínda que carece dos grupos funcionais alcohol e amino que contribúen ás actividades biolóxicas do GHB e o GABA, respectivamente. Diferénciase do ácido valpórico simplemente por non ter unha cadea lateral de 3 catbonos. O ácido mevalónico deriva do ácido valérico por metilación e hidroxilación.
Linguas nagas occidentais
Clasificación
A clasificación das linguas nagas occidentais:
Cabalar, A Capela
Santa María de Cabalar é unha parroquia que se localiza no oeste do concello da Capela. Segundo o padrón municipal de 2018 tiña 262 habitantes (135 homes, 127 mulleres) distribuídos en 22 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 355 habitantes.
Xeografía
Esta parroquia localízase a unha altitude de 450 m, e é limítrofe coa Mourela (Neda) e sitúase a escasos quilómetros da casa do concello, no lugar das Neves. Está atravesada polo río Belelle e o río Xuvia-Castro.
Fauna e flora
Esta zona caracterízase polo predominio de carballos, bidueiros e ameneiros. Conta cunha gran riqueza paisaxística e xeolóxica. Tamén posúe moitas especies de animais en liberdade, os cales posúen os bosques de Cabalar como hábitat natural, como os xabarís, raposos e corzos.
Patrimonio
A igrexa parroquial foi construída en estilo barroco durante o século XIX. Presenta unha planta rectangular cunha soa nave e no seu interior, no centro, unha imaxe de Santa María, a patroa da parroquia. A igrexa pertence a diocese de Mondoñedo-Ferrol e ao arciprestado de Ortegal-As Pontes.
Hai varios muíños ao pé do río que se poden visitar. Conta cun museo etnográfico aberto ao público os xoves e venres polas mañás e sábados e festivos pola tarde.
Beacán, A Peroxa
Santa María de Beacán é unha parroquia do concello da Peroxa na comarca de Ourense, na provincia de Ourense. No ano 2007 tiña 70 habitantes, deles 36 eran homes e 34 eran mulleres, o que supón unha diminución de 2 habitantes en relación ao ano anterior, 2006.
Lugares de Mesía
miniatura|dereita|[[Casa do concello de Mesía. ]] miniatura|Mapa das parroquias de Mesía. Galicia → Parroquias de Galicia → Lugares de Galicia → Lugares de Mesía
O Outeiro, Codeseda, A Estrada
O Outeiro é un lugar da parroquia de Codeseda no concello pontevedrés da Estrada na comarca de Tabeirós - Terra de Montes. Tiña 11 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 4 eran homes e 7 mulleres. Iso supón unha diminución da poboación respecto a 1999 cando tiña 16 habitantes (6 homes e 10 mulleres).
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, que é unha parte alta ou elevación do terreo.
O Rosal, O Rosal
Santa Mariña do Rosal é unha parroquia do concello pontevedrés do Rosal na comarca do Baixo Miño. Segundo o IGE no ano 2007 tiña 4.619 habitantes (2.336 mulleres e 2.283 homes).
Eclesiasticamente pertence á diocese de Tui-Vigo, e nela, o arciprestado da Guarda-Tebra. Ao contrario da parroquia civil, a eclesiástica non inclúe o lugar de San Xián, pois este forma parte de Oia.
Sistema sensorial
miniatura|dereita|O ollo humano é o primeiro elemento do sistema sensorial: neste caso, a visión, para o sistema visual. O sistema sensorial é parte do sistema nervioso responsábel de procesar a información sensorial. O sistema sensorial está formado por receptores sensoriais e partes do cerebro involucradas na recepción sensorial. Os principais sistemas sensoriais son: a vista, o oído, o tacto, o gusto e o olfacto. O campo receptivo é a parte específica do mundo á que un órgano e unhas determinadas células do receptor responden. Por exemplo, o campo receptivo dun ollo é a parte do mundo que este pode ver.
Existe consenso na comunidade científica que os seres humanos posúen moitos máis dos cinco sentidos. Non hai, con todo, acordo no número, pois iso depende da definición non moi sólida do que constitúe un sentido. Porén, sábese que a especie humana tamén dispón doutros sentidos que, entre outros, contribúen a manter o equilibrio ou transmiten información sobre o interior do propio corpo.
Estímulos
Cada estímulo ten catro aspectos: tipo (modalidade), intensidade, localización e duración. O tempo de chegada dun pulso de son e as diferenzas de fase utilízanse para localizar unha fonte sonora. Certos receptores son sensibles a certos tipos de estímulos (por exemplo, diversos mecanoreceptores respostan mellor a diversas clases de estímulos táctiles, como obxectos cortantes e contundentes). Os receptores envían impulsos seguindo certos patróns para enviar a información sobre a intensidade dun estímulo (por exemplo, un son ruidoso). A localización do receptor será a que dará a información ao cerebro sobre a localización do estímulo (estimular un mecanoreceptor nun dedo enviará a información ao cerebro sobre ese dedo). A duración do estímulo (canto tempo dura) é transportada ata os receptores. Estes impulsos transmítense ao cerebro a través das neuronas aferentes.
Igrexa de Fårö
Historia e arquitectura
A igrexa de Fårö data da Idade Media e partes dela foron construídas durante o século XIV. Unha posible data da súa inauguración é 1324, aínda que puido ser antes. Case toda a nave e a torre son medievais, pero a igrexa perdeu gran parte do seu aspecto orixinal a través de reconstrucións posteriores. A parte leste da igrexa foi derrubada durante o século XVIII e a torre ampliouse e recibiu o seu chapitel actual en 1751. En 1761 engadíronse fiestras no muro norte. En 1858 a igrexa pasou por outra reconstrución máis completa, conseguindo a súa forma de cruz presente, durante a cal a entrada moveuse da fachada sur á torre. O edificio trátase da única igrexa medieval de Gotland que pasou por unha reconstrución tan radical.
Durante o século XX realizáronse outras dúas renovacións. A primeira foi entre 1967 e 1968 e incluíu a introdución de electricidade e calefacción. A última levouse a cabo entre os anos 2000 e 2001.
O mobiliario da igrexa data de tempos da post-reforma agás a pía bautismal, realizada no século XIV. Os bancos e o púlpito son de 1761, feitos por un carpinteiro local chamado Magnus Möller. O retablo, feito con arenita e adornado cunha imaxe que representa A Última Cea, data do reinado de Carlos XI de Suecia. O órgano construíuse orixinalmente para a igrexa de Väddo en Uppland, pero foi traído a Fårö en 1875.
Sistema sensorial
Luz
Estímulos: fontes lumínicas. Estruturas receptoras: retina con bastóns e conos.
Igrexa de Fårö
Historia e arquitectura
Os obxectos menos comúns da igrexa son dúa pinturas que datan de 1618 e 1767. Foron realizadas en memoria dos cazadores de focas que durante o inverno quedaron illados en bloques de xeo á deriva sen poder regresar a terra, aínda que finalmente conseguiron salvarse. A máis antiga contén unha representación do castelo de Visborg en Visby.
Sistema sensorial
Célula receptora
Unha célula receptora sensitiva está especializada en transformar a enerxía do estímulo nun sinal nervioso. Pode ser unha neurona ou outra célula que excita unha neurona sensorial por medio dunha comunicación sináptica. Estas células están especializadas en detectar unha única clase de estímulo.
Igrexa de Fårö
Historia e arquitectura
No cemiterio da igrexa atópase a tumba do director de cine Ingmar Bergman e da súa esposa Ingrid von Rosen. Ámbolos dous foron enterrados alí xuntos en 2007. O propio Bergman elixira o lugar.
Sistema sensorial
Célula receptora
Un estímulo é unha forma de enerxía proveniente do exterior capaz de espertar unha resposta sensitiva. Este tipo de enerxía pode ser de diversos tipos, xa sexa química (quimiorreceptores), mecánica (mecanorreceptores) ou electromagnética (fotorreceptores).
As células receptoras sensitivas forman en organismos pluricelulares distintos tecidos que se organizan en órganos sensitivos. Poden dividirse en dous grandes grupos: os interorreceptores e os exterorreceptores. Os primeiros responden a estímulos no interior do organismo e os segundos responden a estímulos externos e alleos. Existen ademais os chamados propioceptores, que detectan a postura e a posición do corpo.
Información sensitiva
A información sensitiva viaxa en forma de potenciais de acción de igual amplitude mais de frecuencia variábel e só son discriminadas no cerebro. O cerebro non determina o tipo de estímulo porque todos chegan como potenciais de acción, senón a través de onde chegou o potencial. Calquera actividade que chegue dos fotorreceptores decodificarase no centro da visión como luz; se, por algún motivo, chegase ao centro do oído, interpretaríase como son.
Conversión de enerxía nun sinal eléctrico
Consta de cinco pasos:
Potencial dos receptores
Prodúcese ante a despolarización graduada dun receptor en resposta a un estímulo. Propáganse en forma pasiva dende as dendritas, pasando polo soma, ata o segmento inicial do axón. Neste último lugar desencadea, por xerar unha despolarización capaz de acadar o límite, a apertura de canles de sodio dependentes da voltaxe que xerarán un potencial de acción.
Sistema sensorial humano
O sistema sensorial humano consiste nos seguintes subsistemas:
EuroBrun
EuroBrun Racing foi un construtor de Fórmula 1 con base en Senago, Milán, Italia, cunha participación italo-suíza. Participaron en 46 grandes premios.
O equipo era unha combinación de dous equipos, a man de obra mecánica e habilidade do enxeñeiro Giampaolo Pavanello do equipo Euroracing, que tamén traballara no equipo Alfa Romeo de Fórmula 1 de 1982-85, e o músculo financeiro e a habilidade organizativa do magnate suízo Walter Brun, que dirixía o equipo de automóbiles deportivos Motorsport Brun.
miniatura| left | [[Oscar Larrauri pilotando para EuroBrun no Gran Premio do Canadá de 1988]]
No ano, Mario Tolentino deseñou o chasis ER188, cun motor Cosworth DFZ de 3´5 L e aspiración atmosférica. O campión de Fórmula 3000 Stefano Modena e o piloto de Brun Oscar Larrauri asinaron para pilotar. Malia un sólido aínda que non espectacular inicio de tempada, EuroBrun loitaba coa falta de finanzación. Houbo problemas internos cando Brun tratou sen éxito de substituír a Larrauri por Christian Danner, e Euroracing estaba mostrando desinterese pola Fórmula Un. Ambos pilotos non poderían cualificar en moitas carreiras (Modena quedou fora catro veces, e foi excluídos doutras dúas carreiras por infraccións técnicas e Larrauri quedou fora sete veces), o 11º lugar de Modena no Gran Premio de Hungría de 1988 sería o seu mellor resultado.
Antes da tempada de, Euroracing adelgazou ata un nivel nominal de participación, en forma dun puñado de enxeñeiros e mecánicos. EuroBrun participou cun só coche, pilotado por Gregor Foitek, mentres que o ER188 modificouse lixeiramente para montar un motor Judd V8 e pneumáticos Pirelli. O equipo sería só sería capaz de pre-cualificar unha vez, e logo Foitek non se clasificou. Incluso a presentación do novo ER189, deseñado por George Ryton, no Gran Premio de Alemaña non axudou. Foitek retirouse logo do Gran Premio de Bélxica, e regresou Larrauri. O arxentino tampouco tivo éxito.
Malia non iniciar unha soa carreira en, o equipo regresou en con dous coches, unha vez máis. Pavanello saíra do equipo por completo, e o equipo comezara a tempada co ER189. Roberto Moreno pilotaría para o equipo, con Claudio Langes no segundo coche. Langes non pre-cualificaría unha soa vez. Unha anormal sesión de cualificación no Gran Premio dos Estados Unidos viu a Moreno saír na posición número 16, e finalmente terminou 13º. O capaz brasileiro cualificaría de novo no Gran Premio de San Marino, e achegouse en varias ocasións, pero como Brun perdera o entusiasmo, EuroBruns perdeuse máis e máis da grella. Logo de 14 roldas, o equipo retirouse do Campionato de Fórmula Un, logo de facer só 21 saídas de 76 participacións.
Resultados Completos na Fórmula Un
(Chave) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida.
Mame Younousse Dieng
Mame Younousse Dieng, nada en Tivaouane en 1939 e finada en Dakar o 1 de abril de 2016, foi unha escritora senegalesa en lingua francesa e lingua wolof.
Traxectoria
Naceu no África Occidental Francesa, en territorio do antigo Reino de Cayor, de pai orixinario desta rexión e nai procedente de Saint-Louis. Foi mestra e directora de escola.
A súa novela Aawo bi, de 1992, é unha das primeiras obras publicadas en lingua wolof. Ademais, traduciu a esta lingua o himno nacional do Senegal, Pincez tous vos koras, frappez les balafons.
Armea
O topónimo galego Armea pode referirse a:
Las literatas
"Las literatas" é un artigo escrito en 1865 por Rosalía de Castro e publicado en Lugo dentro do Almanaque de Galicia para uso de la juventud elegante y de buen tono para 1866. O texto é un ensaio en forma de carta ficticia escrita en nome de Nicanora que vai dirixida a outro personaxe de nome Eduarda, tal e como indica o subtítulo "Carta a Eduarda". A autora publica esta carta cunha nota ao final explicando que cando paseaba polas aforas da cidade atopou un maletín que contiña esta carta e dada a analoxía que hai entre quen a escribiu e ela, decidiu publicala. O máis probable é que optase por esta solución de distanciamento para non verse inmersa nunha polémica por defender que unha muller puidese ser escritora. Ademais escolle o xénero epistolar, que fai aumentar o realismo, xa que era común que se escribisen entre mulleres acomodadas e cultivadas para compartir e debater os seus coñecementos e preocupacións.
Contido
A carta, escrita en nome de Nicanora, aconsella á súa amiga Eduarda que abandone o seu afán de escribir e publicar alegando certos aspectos da vida social da época que impiden o bo ver das mulleres lectoras e escritoras. O primeiro punto a observar é o feito de que hai tantos escritores que non fan falta máis. Isto pode ser polo contexto social do século XIX, unha época na que as mulleres empezan a escribir, creando unha explosión de literatura escrita por mulleres, tendo en conta a gran cantidade que xa supuñan as publicacións masculinas. Con todo, as mulleres non tiveron a posibilidade de escribir sen censura, xa que se esperaba delas sobre todo literatura sentimental e, en ningún caso, literatura social ou política. Aínda que houbo moitas mulleres románticas que escribían, moitas delas tiveron problemas ao non ser aceptadas pola sociedade, pola mala fama que tiña. miniatura|Obras completas, da ed. Aguilar. O texto continua cunha anécdota que lle ocorreu a Nicanora na que fala do barbeiro do seu marido a quen a cociñeira gaba sen ser máis que un parvo que se atreve a escribir un libro e polo ao mesmo nivel da boa literatura. Isto leva á autora da carta a romper as súas obras pola perda da fe que tiña posta na escritura. Máis tarde utiliza esta mesma anécdota para sinalar que para ser un escritor mediocre como o barbeiro non fai falta ser escritor en absoluto, aínda que só sexa para ter un pouco de respecto ao orgullo literario. Aquí introduce que a idea de ser muller no mundo literario só serve para que se burlen dunha mesma, xa que nada do que faga unha muller escritora pode resultarlle beneficioso. Se cala, acúsaselle de tímida e mediocre conversadora. Se fala, só busca chamar a atención. Se tenta pasar desapercibida, seguramente a tomen por tola. A marxinación das mulleres literatas vén, principalmente, da idea de que unha muller ten que servir para contentar o home e a muller intelectual non pode satisfacer esta demanda porque a muller que escribe descoida as súas obrigacións domésticas, que son a súa principal responsabilidade. Esta é unha razón máis para impedir a culturización das mulleres, pero realmente o problema é que o home sente que os campos intelectuais que durante séculos foron exclusivos del, agora sofren unha intrusión que ameaza con roubarlle esa posición de superioridade. Isto repercute, non soamente na muller escritora senón tamén na lectora, á que se lle veta a admisión en bibliotecas co pretexto de que a muller cre todo aquilo que le e iso podería levala a facer cousas que non son moralmente aceptables e até poden chegar a converterse en libertarias.
Nicanora continua explicando que se un marido valora o talento da súa esposa e respéctalle o desexo de escribir, entón nada do que ela escriba seralle recoñecido da súa pluma, e marido e muller terán que soportar burlas e insultos, o por querer presumir de ter unha muller poetisa ou novelista, e ela por ser egoísta e obrigar ao seu marido a escribirlle cousas que a farán “inmortal”. A autora conclúe que estes agravios son provocados pola crúa envexa daqueles que non poden soportar que unha muller demostre ter o mesmo ou mesmo superior capacidade intelectual que eles. Finalmente, pide a Eduarda que reflexione sobre o desexo de ser escritora porque esta non pode vivir humanamente en paz sobre a terra. Se unha escritora casa cun home vulgar, aínda que sexa el quen a atormente e oprima, para o resto da xente será ela a que o ten sometido e humillado, e o menosprezo que crecerá nel contra ela a ferira e a fara indigna por fallar no deber da muller de honrar e facer digna a vida do seu marido que á vez é a súa. miniatura|Amantine Lucile Aurore Dupin, máis coñecida polo pseudónimo de [[George Sand.]] Case todos os termos que se utilizaban para nomear á muller escritora eran despectivos, ou aínda que non o fosen, collían ese sentido. É o caso de “literatas”, “poetisas”, “bachilleras” e “novelistas”. Castro fai seu o alcuño despectivo “literatas” nun xogo parecido ao que atopamos en "Lieders" no que facendo uso da ironía sitúase ao mesmo nivel que os seus iguais masculinos e cando rin dela, ela tamén ri con eles, como estratexia para descolocalos e desvergonzarse. Toda a "Carta a Eduarda" está expresada de forma irónica. Esta ferramenta sérvelle, ademais de para reivindicar as escritoras dunha forma moito máis interesante, para facelo de maneira máis sutil, xa que desde unha lectura recta non se lle pode acusar de incentivar ás mulleres a escribir.
Dahntay Jones
Dahntay Lavall Jones, nado o 27 de decembro de 1980 en Trenton, Nova Jersey, é un xogador de baloncesto profesional estadounidense que actualmente xoga nos Cleveland Cavaliers da National Basketball Association (NBA).
Traxectoria
Foi elixido na 20ª posición do Draft da NBA de 2003 polos Boston Celtics, quen traspasaron os seus dereitos xunto cos de Troy Bell aos Memphis Grizzlies, a cambio dos dereitos de Kendrick Perkins e Marcus Banks. Jones xogou as súas primeira catro tempadas coma profesional nos Grizzlies, acadando 5.0 puntos por partido.
Na tempada 2006-07, ningún equipo lle fichou ata o 26 de setembro de 2007, cando Jones asinou un contrato non garantido cos Boston Celtics, pero foi despedido polo equipo pouco máis tarde, o 25 de outubro de 2007.
Jones asinou cos Sacramento Kings o 10 de decembro de 2007. Foi cortado o 16 de febreiro de 2008. Asinou cos Denver Nuggets en xullo de 2008 para a tempada 2008-09. Durante a súa estancia nos Nuggets, Jones mellorou as súas habilidades e xogou de titular en 72 partidos. Xogou cos Denver Nuggets que chegaron ás finais da Conferencia Oeste en 2009. O 14 de xullo de 2009, Jones asinou un contrato cos Indiana Pacers.
O 12 de xullo de 2012, foi traspasado ós Dallas Mavericks. O 21 de febreiro de 2013, Jones foi traspasado ós Atlanta Hawks a cambio de Anthony Morrow. O 27 de setembro de 2013, asinou cos Chicago Bulls. Porén, foi cortado o 8 de outubro. O 14 de xaneiro de 2015, asinou un contrato de dez días cos Los Angeles Clippers.
Copa das Nacións de Montreux
A Copa das Nacións (en francés Coupe des Nations de Montreux) é un torneo internacional de hóckey a patíns organizado polo Montreux Hockey Club con carácter bienal no período pascual. É recoñecido pola FIRS e polo CIRH e é considerado de moi alto valor para as seleccións e os clubs que participan nel. Creada en 1921, a Copa das Nacións é a competición de hóckey a patíns máis antiga do mundo.
Historia
En 1921 o Montreux Hockey Club, o club máis antigo de hóckey a patíns suízo, decidiu organizar un torneo no período de Pascua, chamándoo Torneo de Pascua, gañando as dúas primeiras edicións o club anfitrión. Recoñecido pola FIRS e a CIRH, os dous máximos organismos internacionais do hóckey a patíns. En 1923 é convidada a selección de Inglaterra, comezando a presenza de seleccións nacionais no Torneo. En 1924 e 1925, a participación de moitas delegacións nacionais permitiu ao torneo de Pascua converterse nun Campionato de Europa non oficial, polo que foi rebautizado como Copa das Nacións. En 1924, durante o desenvolvemento da cuarta edición do torneo, fúndase a Fédération Internationale de Patinage a Roulettes (FIPR), hoxe FIRS.
Sucesivamente vén sendo chamado Copa das Nacións, Torneo de Montreux e foi denominado en 2 edicións Campionatos Mundiais (1939, 1948 e tamén Campionato de Europa), en 3 edicións oficialmente (1927, 1929, 1931) e en 2 edicións non oficialmente (1924, 1925) como Campionato de Europa. Dende 1949 a denominación é “Copa das Nacións” e Torneo Internacional, coa participación de equipos dos cinco continentes e está incluída no calendario anual mundial. Dende 1995 dispútase en anos alternos (coincidindo nos anos impares).
En 2003 créase o Challenge Marcel Monney, que se outorga ao equipo que sexa capaz de gañar tres edicións consecutivas ou cinco non consecutivas da competición. No 2007 este recoñecemento foi entregado á selección española logo de gañar tres edicións consecutivas (2003, 2005 e 2007), e en 2013 á selección de Portugal (2009, 2011 e 2013).
Campións
A seguinte támoa amosa todos os campións da Copa das Nacións de Montreux dende a primeira edición da competición:
Un homme et une femme
Un homme et une femme vendeu un total de 4 272 000 entradas nos cinemas de France e foi o sexto filme con maior recadación dese ano. Nos Estados Unidos, o filme recadou 14 000 000 dólares. O filme gañou varios premios, incluíndo a Palma de Ouro no Festival Internacional de Cinema de Cannes de 1966, dous Globos de Ouro ó mellor filme en lingua estranxeira e mellor actriz dramática (para Aimée), e dous Premios Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa e mellor guión orixinal. Unha secuela, Un Homme et une Femme, 20 Ans Déjà foi estreada en 1986, seguida por Les Plus Belles Années d'une vie, que se estreou no ano 2019.
Sinopse
O piloto de carreiras Jean-Louis Duroc e Anne Gauthier, dous viúvos recentes, encóntranse por casualidade cando visitan os seus respectivos fillos nun internado e iso repítese todas as fins de semana. Un día, Anne perde o tren e Jean-Louis ofrécelle levala de volta a París; acaban converténdose en amigos íntimos e finalmente apaixonados, mais notan que as lembranzas dos cónxuxes falecidos aínda son moi fortes.
Li Po
Li Po ou Li Bai (chinés: 李白, pinyin: Lǐ Bái, Wade-Giles: Li Pai), nado en 701 e finado en 762, foi un poeta chinés considerado o mellor poeta romántico da dinastía Tang. O carácter 白, pronunciado bái en mandarín moderno, pronunciábase antigamente bó, motivo polo cal o seu nome transcribíase antigamente como Li Po, representación segundo o sistema Wade-Giles desta pronunciación obsoleta.
Renomeado como o poeta inmortal, está considerado un dos máis respectados poetas da historia da literatura chinesa. Aproximadamente mil poemas seus permanecen na actualidade. O mundo occidental introduciu os traballos de Li Bai a través de moi liberais traducións de versións en xaponés dos seus poemas, realizadas por Ezra Pound. Li Bai é máis coñecido pola súa imaxinación extravagante e imaxes taoístas vertidas na su poesía, e tamén polo seu grande amor á bebida. Formou parte do grupo dos "8 inmortais da copa de viño", un grupo de poetas amantes do desenfreo. Igual que Du Fu, Li Bai pasou gran parte da súa vida viaxando, mais no seu caso isto foi grazas á súa riqueza. Dise que se afogou no río Yangtzé, caendo da súa lancha ao intentar abrazar a lúa estando baixo os efectos do alcol.
Variantes do nome
Li (李) é o seu apelido; con todo, foi coñecido con varios nomes. O seu nome de pía escríbese co carácter chinés (白), que é romanizado de maneira diversa, como Po, Bo, Bai, Pai, e outras variantes. Mesmo en pinyin hai unha certa ambigüidade, posto que Bái é a variante común e Bó a variante literaria. O seu nome de cortesía foi Taibai (Tai-pai; 太白), literalmente 'Grande Branco', que era tamén o antigo nome chinés para o planeta Venus (posteriormente, o termo Estrela Dourada substituíu Gran Branco como nome do planeta). Así pois, combinando o apelido co nome de cortesía, o seu aparece en diversas variantes, por exemplo Li Taibo, Li Taibai, Li Tai-po, e outros. Con menos frecuencia, pode atoparse tamén co pseudónimo (hao) Qīnglián Jūshì (Ching-lien Chu-shih; 青蓮居士), que significa 'Gahapati do Lotus Azul', ou cos pseudónimos poéticos Transcendente (chinés tradicional: 詩仙, simplificado: 诗仙, pinyin: Shīxiān, Wade-Giles: Shih1-hsien1), Inmortal do Viño (chinés tradicional: 酒仙, pinyin: Jiǔxiān, Wade-Giles: Chiu3-hsien1), Desterrado Transcendente (chinés tradicional: 謫仙人, pinyin: Zhéxiānrén, Wade-Giles: Che2-hsien1-jen2), Poeta Cabaleiro Andante (chinés tradicional: 詩俠, simplificado: 诗侠, pinyin: Shīxiá, Wade-Giles: Shih1-hsia2, ou Poeta Heroe). Nas obras que se traduciron ao inglés pasando polo xaponés, o seu nome pode aparecer como Ri Haku ou Ri Taihaku. Todas estas variantes e máis están historicamente documentadas. Xeralmente, el referíase a si mesmo como "白".
Traxectoria
Os dous libros de Tang, O Libro Vello de Tang e O Novo Libro de Tang son as fontes primarias do material bibliográfico sobre Li Bai. Outras fontes inclúen evidencias internas de poemas de Li Bai ou sobre el.
Li Bai foi o fillo dun mercador rico. O seu lugar de nacemento é incerto, pero un candidato é Suiye en Asia Central (nas proximidades do actual Tokmak en Kirguizistán). Cando tiña só cinco anos de idade a súa familia mudouse a Jiangyou, cerca da moderna Chengdu na provincia de Sichuan. Foi influenciado polo pensamento confuciano e taoísta, pero finalmente a súa herdanza familiar non lle permitiu grandes oportunidades dentro da aristocrática dinastía Tang. A pesar de que desexaba converterse en oficial, non se presentou ao exame de servizo civil chinés. En cambio, á idade de 25 anos, dedicouse a viaxar pola China, desenvolvendo unha personalidade salvaxe e libre, moi diferente das ideas prevalecentes dun cabaleiro confuciano correcto. Esta imaxe fascinou tanto aos aristrócratas como á xente común e Li Bai foi finalmente presentado ao emperador Xuan Zong en 742.
Outorgóuselle un cargo na Academia Hanlin, a cal servía para prover unha fonte de experticia intelectual para o emperador. Li Bai permaneceu durante menos de dous anos como un poeta ao servizo do emperador, aínda que finalmente foi despedido por unha indiscreción descoñecida. Consecuentemente vagou pola China o resto da vida. Coñeceu a Du Fu no outono de 744 e volveuno a encontrar o ano seguinte. Estas foron as únicas ocasións en que se encontraron, pero a súa amizade permaneceu sendo particularmente importante para Du Fu (unha ducia dos poemas de Du Fu tratan de Li Bai, comparados con só un de Li Bai a Du Fu). No momento da rebelión de An Lushan involucrouse nunha revolta subsidiaria en contra do emperador, pero aínda non se sabe o grao no cal foi unha acción voluntaria. O fracaso da rebelión resultou no seu segundo exilio a Yelang. Foi absolto antes de que a súa viaxe de exilio terminara.
Li Bai morreu en Dangtu, actual Anhui. Algúns eruditos cren que a súa morte foi o resultado de envelenamento por mercurio tras un longo historial de consumo de elixires taoístas para a lonxevidade, en cambio outros cren que morreu por envelenamento con alcol.
Poesía
Atribúenselle máis de mil poemas, pero a autenticidade de moitos é incerta. Nos seus traballos, hai unha presenza moi clara do espírito taoista, tanto nos sentimentos e a maneira en como son expresados, como no ton espontáneo que usa. Aínda así, polo feito da presenza de elementos formais antigos, tamén hai algo da perspectiva moralista de Confucio.
Dicíase que podía compor a unha velocidade sorprendente, sen ter que corrixir o que era capaz de crear nun primeiro intento. A súa forma favorita era o jueju, que é unha forma literaria que consiste en cuartetos de versos de cinco ou sete caracteres; deste tipo de obras, compuxo unhas 160. Estes poemas son intensos e a miúdo fantásticos.
O uso da lingua impresiona pola capacidade de imaxinación con elementos que se poderían considerar extravagantes, e consegue comunicar ao lector dunha maneira moi directa a súa liberdade de espírito. As interaccións de Li Po coa natureza, a amizade, o seu amor ao viño e as súas observacións agudas e enxeñosas sobre a vida, forman parte dos seus mellores poemas. Nalgunhas obras, como no Changgan xing, traducido por Ezra Pound como A muller do comerciante de río: unha carta, deixa constancia das dificultades e as emocións da xente común. Tamén escribiu un certo número de poemas que trataban das mulleres.
Nos seus poemas, Li Po tentaba evitar o uso de palabras escuras e referencias históricas. A diferenza doutros antigos poetas chineses, como Du Fu, Li Po non necesitaba demostrar nada ao público; en cambio, podíase permitir concentrarse en comunicar ós lectores as súas sensacións xenuínas. A súa habilidade para crear de maneira extraordinaria o que estaba máis aló do que é habitual era un agasallo para os seus contemporáneos, e quizais é a razón principal pola cal era considerado o "deus da poesía". O feito que os chineses lle puxesen o alcume "詩仙" o shīxiān,, que se traduce literalmente como 'deus da poesía', ven a demostrar esta capacidade excepcional. A espontaneidade da súa lingua combinada co uso de elementos extravagantes plenos de imaxinación distinguiu Li Po de moitos outros poetas da historia chinesa.
Como seguidor de Lao Zi e practicante de taoísmo durante a dinastía Tang, incluído Xuanzong, e, sobre todo, unha persoa libre animada, Li Po non mostraba un especial interese por Confucio e a súa ideoloxía. Por isto, foi a miúdo atacado polos neoconfucionistas "moralistas", xa desde a dinastía Song. Entre a xente común da China, aínda así, Li Po é incuestionablemente o poeta máis estimado.
As críticas á obra de Li Po centráronse no seu forte sentido da continuidade da tradición poética, a súa glorificación das bebidas alcohólicas (e, de feito, a franca celebración da embriaguez), a súa utilización da persoa, os fantásticos extremos dalgunhas das súas imaxes, o seu dominio das regras poéticas formais, e a súa habilidade para combinar todo isto cun virtuosismo aparentemente sen esforzo para producir unha poesía inimitable. Outros temas na poesía de Li, especialmente apreciados no século XX, son a simpatía pola xente común e a antipatía cara ás guerras innecesarias (incluso cando as dirixe o propio emperador).
Traballos editados
A pesar de que moitos dos poemas de Li Po sobreviviron, son aínda moitos máis os que se perderon. Desde o punto de vista editorial, hai unha certa dificultade en canto ás diversas versións textuais dos seus poemas. Un dos primeiros esforzos no traballo de edición de Li Po foi feito polo seu parente Li Yangbing, ao cal Li Po finalmente confiou os seus manuscritos. Este era un parente de Po e maxistrado de Dangtu, e foi con quen quedou nos seus últimos anos.
Tradición poética
Li Po tiña un forte sentido de si mesmo como parte dunha tradición poética. Burton Watson, comparándoo con Du Fu, di que a súa poesía, "é esencialmente un mirar atrás, que representa máis dun renacemento e o cumprimento das promesas do pasado e a gloria dunha incursión no futuro." Watson engade, como proba, que de todos os poemas atribuídos a Li Po, ao redor dunha sexta parte son en forma de yuefu ou, noutras palabras, reelaboradas letras de baladas populares tradicionais. Como proba adicional, Watson cita a existencia dunha colección de cincuenta e nove poemas de Li Bai Gu Feng titulada Gu Feng ou Á maneira antiga, que é, en parte, homenaxe á poesía das dinastías Han e Wei. A súa admiración por algúns poetas en particular faise patente tamén en alusións específicas, por exemplo a Qu Yuan ou Tao Yuanming, e ocasionalmente a Du Fu.
Extasiado co viño
miniatura|[[Baijiu de arroz|Viño de arroz chinés.]] John C. H. Wu sinalou que "mentres algúns poden ter bebido máis viño que Li [Po], ninguén escribiu máis poemas sobre o viño." Os poetas clásicos asócianse a miúdo co consumo de viño e Li Po formaba parte do grupo de eruditos chineses en Chang'an que o seu compañeiro poeta Du Fu denominou os "Oito Inmortais do viño". Os chineses, xeralmente, non consideran que tomar alcol de maneira moderada sexa inmoral ou non saudable. James J. E. Liu comenta que zui en poesía "non quere dicir o mesmo que bébedo, intoxicado, ou ebrio, senón que máis ben significa que se transporta mentalmente lonxe das propias preocupacións normais...". Liu traduce ao inglés a palabra zui como "rapt with wine", ou sexa, "extasiado co viño". Os "Oito Inmortais", aínda así, bebían dunha maneira desmesurada; e a pesar diso, eran vistos como agradables excéntricos. Burton Watson concluíu que "ao principio, todos os poetas chineses celebraban a súa alegría co viño, pero ningún deles o facía dunha maneira tan incansable e con aquel tipo de convicción tan xenuína como Li [Po]."
Dick Fosbury
Richard Douglas Fosbury, coñecido como Dick Fosbury, nado en Portland (Oregon), o 6 de marzo de 1947 e finado en Salt Lake City o 12 de marzo de 2023, foi un atleta estadounidense especialista en salto de altura, que foi campión nos Xogos Olímpicos de México 1968 e fíxose famoso por utilizar unha nova técnica para pasar encima do listón, que posteriormente aplicaron case todos os saltadores e que se coñece como Fosbury Flop.
Traxectoria
A nova técnica consistía en correr cara ao listón en dirección transversal e seguindo unha traxectoria curva, para unha vez ante o listón saltar de costas ao mesmo e co brazo máis próximo estendido. Esta forma resulta máis efectiva desde un punto de vista biomecánico, xa que permite deixar menos espazo entre o centro de gravidade do saltador e o listón a superar, co que se gaña altura.
Sendo un estudante na Universidade de Oregon, Fosbury gañou en 1968 o título universitario de Estados Unidos usando a súa nova técnica, e volveu facer o mesmo nos trials de clasificación para ir aos Xogos Olímpicos de México 1968.
Unha vez na cita olímpica, moita xente que non o viu antes sorprendeuse ao ver a técnica que Fosbury utilizaba, e sorprendeuse moito máis cando gañou a medalla de ouro olímpica, establecendo unha marca olímpica con 2.24 m. e a mellor marca mundial do ano.
Dick Fosbury retirouse tras non lograr a clasificación para ir aos Xogos Olímpicos de Múnic 1972 a pesar de ser moi novo aínda. Probablemente non era o saltador máis dotado da súa época, pero grazas á súa grande innovación conseguiu ser campión olímpico e cambiou para sempre a forma de entender o salto de altura.
Vilarxá, Naraío, San Sadurniño
Vilarxá é un lugar da parroquia de Naraío no concello coruñés de San Sadurniño, na comarca de Ferrol. Segundo o IGE, en 2011 tiña 19 habitantes (9 homes e 10 mulleres).
Dick Fosbury
Traxectoria
Actualmente (2010) Dick Fosbury vive en Ketchum, Idaho, onde é enxeñeiro civil.
Véxase tamén
miniatura|250x250px|Esquema explicativo do salto. O centro de gravidade do corpo pode pasar preto do valado e anatomicamente o corpo axuda a pasar por enriba
As Eiras, O Rosal
San Bartolomeu das Eiras é unha parroquia do concello pontevedrés do Rosal. Segundo o IGE no ano 2014 tiña 243 habitantes (124 homes e 115 mulleres). Pertence á diocese de Tui-Vigo e o arciprestado da Guarda-Tebra.
Patrimonio
A igrexa parroquial foi aberta en 1791. A anterior foi trasladada logo das continuas ameazas de crecidas do río Miño. Partindo desde a igrexa hai un vía crucis con 14 estacións, algunhas delas as orixinais dos séculos XVII e XVIII, cara á ermida de Santa María Magdalena, situada no cumio de Castro Fortaleza. A ermida ten uns grandes contrafortes, malia que o templo, de planta rectangular, é pequeno. O cumio, desde onde se observa a parroquia e Portugal, ten unhas sobreiras centenarias.
Prekmurio
miniatura|Primeiro abecedario en prekmuro (1725) miniatura|Mapa dos dialectos do esloveno. O prekmuro marcado de cor ocre na dereita superior O prekmuro é un dialecto da lingua eslovena que se fala na rexión de Prekmurje en Eslovenia que que utiliza tamén a minoría eslovena do condado de Vas en Hungría, que ten como centro cultural a vila de Szentgotthárd. Tradicionalmente tamén o falaba a colonia eslovena establecida no condado de Smogy nos séculos XVII e XVIII pero que gradualmente quedou asimilada pola poboación húngara.
Na súa orixe formaba parte dun continuum dialectal que abranguía tanto os grupos dialectais carintio e panonio do esloveno como o dialecto kaikaviano do croata, que non compartiu as innovacións que se orixinaron dos dialectos centrais do esloveno.
O prekmuro goza dunha forte vitalidade, como en xeral o resto dos dialectos eslovenos, é a fala habitual no fogar mesmo dos estudantes universitarios. Tivo tamén o seu propio estándar escrito e a súa tradición literaria ata 1919, continuando en uso nalgunhas publicacións periódicas ata a Segunda Guerra Mundial.
Características
A filoloxía eslovena engloba o prekmuro dentro do grupo dialectal panonio (panonska narečna skupina) O dialecto inclúe moitas palabras arcaicas que non están presentes no esloveno estándar, tamén presenta moitos préstamos léxicos do alemán, e en menor medida do húngaro
Benigno Quiroga Fernández
Benigno Quiroga Fernández, nado en Punxín, e finado en Iquique (Chile) o 22 de maio de 1916, foi un empresario e filántropo galego, benfeitor do concello de Punxín.
Traxectoria
miniatura|250px|Escolas da Fundación Benigno Quiroga, 1924. Emigrou novo a Chile, instalándose na rexión de Iquique. Alí traballou no sector da explotación e comercialización de salitre e enriqueceuse. Foi propietario das salitreiras Iris e Diana, na provincia de Jarapaca, e da sociedade mercantil Astoreca y Quiroga. No seu testamento deixou un legado importante para Punxín: o 15% dos seus bens debían servir para crear e manter un grupo escolar laico en Punxín. Logo da súa morte, a súa viúva Leona Urruticoechea Bilbao creou unha fundación co nome do seu home e un padroado que se ocupou dos trámites. O edificio foi inaugurado en 1923 cun parque de recreo.
Recoñecementos
Recibiu a Gran Cruz de Beneficencia outorgada polo goberno de Afonso XIII. A súa fundación foi declarada de interese benéfico-docente.
Joana Masó
Joana Masó Illamola, nada en 1978, é unha filóloga, investigadora, tradutora, editora e profesora universitaria española.
Pelicans Lahti
Antecedentes
En 1891 fundouse o Viipurin Reipas na localidade de Viipuri (actual Vyborg, en Rusia), e en 1928 proclámase campión da primeira edición da máxima competición do hóckey sobre xeo en Finlandia, a SM-sarja. Logo da segunda guerra mundial incluíndo a Guerra de continuación, que enfrontou á URSS e a Finlandia, Vyborg foi cedida á URSS e o club trasladouse a Lahti, convertendose no Lahden Reipas. En 1975, creouse a SM-liiga e o Kiekkoreipas, équipo de hockey sobre xeo do club polideportivo Lahden Reipas debutou na segunda división finesa, a 1.Divisioona. En 1989, o nome do club cambiou a Hockey Reipas.
O Reipas Lahti fundouse en primavera de 1992 polo editor Kari Naskinen trala quiebra do Kiekkoreipas. Na súa primeira tempada na máxima categoría 1992-93, o equipo finalizou na 12ª e última posición, mais gañou a fase de promoción e mantívose na elite do hóckey sobre xeo finés. Na tempada seguinte, o Reipas Lahti finalizou novamente na derradeira posición da clasificación, así como na cuarta e última posición da fase de promoción, polo que descendeu á 1.Divisioona.
Pelicans Lahti
En 1996, o club foi renomeado Pelicans. Na tempada 1998-99, logo de finalizar no segundo posto a 1.Divisoona, o equipo disputou a promoción de ascenso á SM-liiga, batendo sucesívamente a Kokkolan Hermes, Vaasan Sport e KalPa para retornar á máxima categoría. Na tempada 1999-00, no seu retorno á SM-liiga, o equipo finalizou novamente na 12ª e última posición con tan só oito partidos gañados dun total de 54 disputados. Novamente, os Pelicans víronse obrigados a disputar a promoción fronte ao mellor equipo da 1.Divisioona, o Kärpät. A pesar de perder a promoción, os Pelicans beneficiáronse do troco na estrutura da liga, que pasou de 12 a 13 equipos, polo que se mantiveron na elite finesa.
Na tempada 2000-01, o equipo clasificouse por primeira vez na súa historia para os playoffs logo de finalizar na sétima posición a liga regular; a tempada seguinte, os Pelicans finalizaron na 5ª posición e clasificáronse novamente para os playoffs. Mais logo destas dúas tempadas, volveron a completar varias malas tempadas que os levaron a finalizar na 12ª posición na tempada 2002-03, na 13ª na tempada 2003-04, novamente na 13ª na tempada 2004-05, e novamente na 12º na tempada 2005-06. A SM-liiga converteuse nunha liga pechada na tempada 2000-01, polo que os Pelicans se mantiveron na elite sen disputar a promoción en 2004 ee 2005 a pesar da súa derradeira posición na liga.
Entre o 2007 e o 2009, o equipo clasificouse para os playoffs aproveitándose da extensión de 8 a 10 equipos clasificados para a fase final.