cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Michael Jordan
Primeiros anos
miniatura|O equipamento de Jordan co seu número 23. Jordan foi un éxito e unha sensación inmediata na NBA sendo tan só un novato, ano no que fixo 28,2 puntos por partido cunha porcentaxe en tiros de campo do 51,5%. Rapidamente converteuse nun dos xogadores favoritos do público dado o seu xogo espectacular e ofensivo na pista. Jordan disputou o All-Star Game dende o quinteto inicial no seu primeiro ano na NBA grazas aos votos do público. Esa tempada tamén levaría o Rookie do Ano, batendo ademais a marca de máis puntos nun partido por un rookie na historia da franquía, con 49 ante os Detroit Pistons de Isiah Thomas. Os Bulls finalizaron a tempada cunha marca de 38-44, perdendo en primeira rolda dos playoffs ante Milwaukee Bucks en catro partidos.
Na súa segunda tempada, Jordan debeu ausentarse debido a unha lesión no pé. Con todo, a pesar da baixa de Jordan, os Bulls terminaron a campaña cun 30-52, e foron eliminados por Boston Celtics en primeira rolda por 3-0. Jordan recuperouse a tempo para xogar a postemporada e fíxoo realmente ben, a pesar de non poder evitar a eliminación do seu equipo ante a máquina imparable que eran os Celtics de Larry Bird. Aínda así, o segundo partido entrou na historia da NBA debido á soberana actuación individual de Michael Jordan, que se converteu no xogador que máis puntos anotou nun partido de playoffs, con 63. Tras o partido, que se decidiu na prórroga, as palabras de Larry Bird non podían resumir mellor o incrible partido realizado por Jordan:
Á tempada seguinte, xa recuperado totalmente da súa lesión, conseguiu un das medias anotadoras máis altas da historia da NBA, con 37,1 por partido, sendo o único xogador á parte de Wilt Chamberlain en anotar máis de 3000 puntos nunha soa tempada. A pesar dos seus grandes números, Magic Johnson arrebatoulle o MVP de forma clara por 733 puntos fronte aos 449 de Jordan. Os Bulls gañaron 40 partidos e coáronse en playoffs por terceiro ano consecutivo. Con todo, de novo foron varridos polos Celtics.
Freado polos Bad Boys
Tivo outra excelente tempada na 1987-88 facendo 35 puntos por partido cun 53,5% en tiro, gañando por fin o seu primeiro MVP da tempada. Ademais diso, tamén recibiu o premio ao Mellor Defensor, unha rareza para un xogador de perímetro, cunha media de 1,6 tapóns e 3,16 roubos de balón. Os Bulls finalizaron 50-32 e Jordan superou por primeira vez na súa carreira a primeira rolda dos playoffs ao eliminar a Cleveland Cavaliers en cinco partidos. Con todo, serían eliminados nas semifinais de conferencia ante os experimentados Detroit Pistons liderados por Isiah Thomas e o seu grupo de Bad Boys.
Na tempada 1988-89, Jordan fixo 32,5 puntos por partido (53,8% en tiros de campo) e os Bulls alcanzaron as 47 vitorias. En playoffs avanzaron até as finais da Conferencia Leste deixando a Cavaliers e Knicks no camiño. Na serie ante os Cavs, cabe destacar a mítica canastra na bucina de Jordan ante Craig Ehlo denominada "O Tiro" (The Shot), coa que se decidiu a eliminatoria. Con todo, unha vez máis os Pistons cruzaríanse no camiño dos Bulls, esta vez eliminándoos en seis partidos utilizando as "Jordan Rules", unha estratexia defensiva que consistía en dobres e mesmo triplos defensas ante o escolta cada vez que tocaba o balón. Esta táctica inventada por Chuck Daly sería re-utilizada polos Knicks dos 90.
Primeiro three-peat
miniatura|Michael Jordan e Dean Smith no partido homenaxe aos [[North Carolina Tar Heels|Tar Heels de 1957 e 1982.]] Xa na tempada 1990-91, Jordan estaba máis motivado que nunca despois da eliminación ante os Pistons. Ese ano gañou o seu segundo MVP cunha media de 31,5 puntos, 6,0 rebotes e 5,5 asistencias por partido. Os Bulls finalizaron en primeiro lugar por primeira vez en 16 anos e conseguiron a marca da franquía gañando 61 partidos. Con Scottie Pippen xogando coma se se tratase dun All-Star, os Bulls eleváronse a outro nivel. Nas dúas primeiras roldas de playoffs eliminaron a New York Knicks e Philadelphia 76ers, chegando á final de conferencia cos Pistons de novo agardando. Esta vez Jordan fixo mellores aos seus compañeiros e mesmo as Jordan Rules foron inútiles, e finalmente os Bulls sorprendentemente varreron aos de Míchigan. Ao final do cuarto e último encontro, Thomas conduciu aos seus compañeiros ao túnel de vestiarios cando aínda non soara a bucina que ditaba o final do partido, renunciando así aos apertóns de mans que se fan ao final dos encontros.
Nas Finais da NBA atoparíanse a Los Angeles Lakers de Magic Johnson. Gañaron en cinco partidos e finalizaron os playoffs cun excelente 15-2. Cabe destacar unha xogada que aínda segue na memoria dos afeccionados á NBA, non é outro que o rectificado no aire de Jordan cambiándose o balón de man para anotar unha mítica canastra ante unha zona poboada de xogadores dos Lakers. Michael Jordan gañou o seu primeiro MVP das Finais e chorou sostendo o trofeo de campión.
Jordan e os Bulls continuaron o seu dominio na tempada 1991-92, estabelecendo outra nova marca da franquía ao gañar 67 partidos e perder tan só 15. Jordan gañou o seu terceiro MVP (segundo consecutivo) con medias de 30,1 puntos, 6,4 rebotes e 6,1 asistencias. Tras gañar aos Knicks en sete duros encontros na segunda rolda de playoffs e aos Cavs en seis nas Finais de Conferencia, os Bulls plantáronse de novo nas Finais da NBA. Esta vez o rival tratábase de Portland Trail Blazers, liderados por Clyde Drexler. Os medios de comunicación, esperando recrear unha rivalidade do tipo Magic-Bird con Jordan-Drexler, comparou a ambos os xogadores en todo momento nas promocións previas ás finais. No primeiro encontro, Jordan finalizou a primeira metade con 35 puntos e terminou o partido con 39. Na primeira parte, anotou seis triplos, memorable o último, encolléndose de ombreiros e mirando ao seu banco como dicindo: "non podo conterme a min mesmo". Momento especial tamén o do sexto partido daquela final na que os Bulls perdían por 15 puntos ao iniciar ao último período, parecía que todo se decidiría nun sétimo e definitivo xogo pero; os de Chicago resolveron o xogo e gañarían o anel en seis partidos con Jordan facendo 35,8 puntos, 4,8 rebotes e 6,5 asistencias, sendo nomeado MVP das Finais por segunda vez. Drexler terminou cuns nada desdeñables 24,8 puntos, 7,5 rebotes e 5,3 asistencias por partido.
Na tempada 1992-93, a pesar dos seus números: 32,6 puntos, 6,7 rebotes e 5,5 asistecias, non puido levar o seu terceiro MVP consecutivo, que foi parar ás mans do seu amigo Charles Barkley. Isto só fixo motivar máis a Michael, que se atoparía con Barkley e os seus Phoenix Suns nas Finais da NBA. Non con facilidade, os Bulls lograrían o seu primeiro "three-peat" (tres aneis consecutivos) en seis duros encontros, este último grazas a un tiro de John Paxson a pase de Horace Grant que daba a vitoria a Chicago e un tapón no último segundo de Grant a Kevin Johnson. Jordan promedió 41 puntos nas Finais, gañando o MVP das mesmas, un feito histórico, xa que ninguén na historia da NBA gañou devandito premio en tres ocasiones consecutivas até Shaquille O'Neal (de 2000 a 2002 con L.A. Lakers).
Primeira retirada e carreira no béisbol
200px|miniatura|Jordan na súa etapa en Scottsdale Scorpions. O 6 de outubro de 1993, Michael Jordan anunciou que se retiraba do baloncesto, alegando que xa non gozaba xogando como antes. Ademais, a morte do seu pai en xullo influíu moito na súa decisión. James Jordan foi asasinado o 23 de xullo de 1993 nunha área de descanso dunha estrada en Lumberton, Carolina do Norte, por Daniel Green e Larry Martin Demery, quen posteriormente serían condenados a cadea perpetua. Tras o asasinato, os delincuentes roubaron ademais o Lexus que Michael regalara ao seu pai, valorado en 40.000 dólares. Jordan crearía un club Boys & Girls en Chicago dedicado ao seu pai, chamado James Jordan Boys & Girls Club.
Con todo, xente próxima a Mike revela que o xogador considerou retirarse en 1992 tralos Xogos Olímpicos de Barcelona, onde gañou a medalla de ouro co Dream Team. En calquera caso, o anuncio da retirada de Jordan apareceu nas primeiras páxinas de xornais de todo o mundo. Segundo Michael, a morte do seu pai deulle o xiro definitivo á súa decisión de abandonar o baloncesto.
O rertorno á NBA
Na tempada 1993-94, os Bulls sen Jordan obtiveron unha sorprendente marca de 55-27, sendo eliminados en segunda rolda de playoffs por New York Knicks, mais en 1994-95, a versión dos Bulls non era nin unha sombra do que fora os dous anos liderados por Michael Jordan, xa que a metade de tempada estiveron a loitar por un posto en playoffs, conseguindo finalmente unha racha prodixiosa que lles salvou do abismo. Esta recuperación chegou co regreso de Jordan á NBA, e por tanto, a Chicago. O 18 de marzo de 1995, Jordan anunciou a súa volta ao NBA por un boletín de prensa de tan só dúas palabras: "I'm back" (Volvín). Ao día seguinte, Michael xogou o partido co dorsal 45, o seu número cos Barons, xa que o seu clásico 23 fora retirado en honra a el mesmo. O seu debut na tempada produciuse en Indianápolis ante Indiana Pacers, anotando dezanove puntos pero sen poder evitar a derrota. Aínda que levaba un tempo sen xogar, encaixou 55 puntos aos Knicks no Madison uns días despois da súa volta ás canchas, o 29 de marzo de 1995. Conduciu aos Bulls a unha marca de 9-1 en abril dese ano, levándoos a playoffs. Chicago avanzou até semifinais de conferencia ante Orlando Magic, serie na que Jordan promedió 31,5 puntos por partido, mais perdeu os dous últimos balóns do partido definitivo, algo ao que ninguén estaba afeito, Jordan non estivo á altura. Os Bulls caeron eliminados en seis partidos. Tralo primeiro partido da eliminatoria, Nick Anderson declarou que "non se parecía ao Michael Jordan dos vellos tempos". Por iso, un extra-motivado Jordan volveu utilizar o seu dorsal 23 de novo. Mentres esta acción puido ser unha tentativa de recobrar o seu misterio e predominio, custoulle unha multa á franquía xa que non se avisou á NBA dun cambio de dorsal. Ese verán Jordan adestrouse con máis rabia que nunca, a antesala do que ía ser un dos mellores anos da historia dun equipo nas ligas profesionais americanas.
O segundo three-peat
miniatura|300px|[[United Center, casa de Jordan durante moitos anos.]] miniatura|200px|Camiseta de Jordan na súa etapa universitaria cos [[North Carolina Tar Heels.]] Motivado pola eliminación ante os Magic, Jordan adestrouse intensamente para a tempada 1995-96. Os Bulls, reforzados polo especialista en rebotes Dennis Rodman, arrasaron na tempada regular, comezando a liga con doce triunfos consecutivos e chegando a metade de tempada cun balance de 41-3, para finalizar con 72-10, a mellor marca da historia da NBA. Jordan liderou a liga en anotación cunha media de 30,1 puntos por partido e gañando o MVP da tempada e do All-Star Game. En playoffs, os Bulls tan só perderon tres partidos en catro roldas, vencendo a Seattle SuperSonics de Gary Payton e Shawn Kemp nas Finais. Nunha verdadeira batalla, os Bulls conseguiron de novo coa axuda de Dennis Rodman o título que facía tres anos que non gañaban, cun Scottie Pippen e un Brian Williams inspirados. Jordan foi nomeado por cuarta vez MVP das Finais, superando así a Magic Johnson.
Na tempada 1996-97, a punto estiveron de completar outra tempada máis de 70 vitorias, tras perder os dous últimos partidos e finalizar cun 69-13. Con todo, ese ano Jordan foi vencido por Karl Malone na loita polo MVP. Chicago chegou por quinta vez ás Finais da NBA, onde este ano tocaba o Utah Jazz do dúo Karl Malone-John Stockton. A serie ante os Jazz destacou por dous dos momentos máis memorables da carreira de Michael Jordan. O primeiro encontro gañouno Chicago cunha canastra sobre a bucina de Jordan, ante a defensa de Bryon Russell, con só dous segundos no reloxo, para que os Bulls levasen o primeiro desa intensa serie. No quinto partido, un Jordan con febre anotou 38 puntos para romper o empate a 2 que reinaba na eliminatoria. Os Bulls venceron 90-88 e despois conseguiron a vitoria definitiva en Chicago pechando aquel encontro cunha memorable asistencia de Jordan para un enceste do seu compañeiro de equipo Steve Kerr (o xogador coa mellor porcentaxe en triplos da historia) (4-2); os Jazz tentarían igualar o marcador cunha última xogada, pero Scottie Pippen interceptou o balón e deu unha asistencia a Toni Kukoč quen pechou o encontro. Jordan recibiu, por quinta vez, o MVP das Finais.
Na tempada 1997-98, os Bulls baixaron un pouco o pistón, logrando un balance de 62-20 con Michael Jordan promediando 28,7 puntos e liderando a liga en anotación, gañando de novo o MVP da tempada e do All-Star, e sendo nomeado nos primeiros quintetos da tempada e no defensivo. Por terceira vez consecutiva gañaron o título da Conferencia Leste e coáronse nas Finais da NBA de novo ante Utah Jazz. Esta, os Jazz, viñan de acadar o mellor rexistro do campionato, e esperábase unha intensa final con Karl Malone buscando desquite. Jordan mostrou un nivel fóra de serie onde os Bulls, no terceiro partido, practicamente aniquilaron aos de Salt Lake City, quedando na memoria de todos os que viviron este encontro a peor derrota das finais, 96 a 54. En conferencia de prensa Michael dixo:
Tras ir vencendo 3-2 no primeiros cinco encontros, os Bulls regresaron a Utah para disputar o sexto partido o 15 de xuño de 1998. A falta de 40 segundos Chicago ía 86-83 abaixo. Tras un tempo morto pedido por Jackson, Jordan anotou unha bandexa ante varios defensores dos Jazz, colocando ao equipo un punto abaixo (86-85). Na nova posesión de Utah, Malone estaba situado no poste baixo, defendido por Rodman. Tras recibir Malone o balón, Jordan chegou por detrás, rouboulle o balón e acougou a posesión subindo a pelota. Freou o ataque sobre a liña de tres, sobre a defensa de Bryon Russell. Tras uns instantes botando pausadamente o balón, Jordan dispúxose a atacar a canastra de Utah, rapidamente perseguido por Russell, quitándollo de encima cunha finta que lle mandou uns metros cara atrás escorregándose. Jordan, sen defensa algunha, lanzou e anotou a canastra que acto seguido daría a vitoria e o título a Chicago. Sería a súa última canastra coa vermella dos Bulls. O Delta Center quedou totalmente en silencio, Jordan calou cunha xenialidade. Dita xogada sería repetida insaciablemente anos despois, sendo unha das canastras máis famosas da historia da NBA. Tras un triplo errado desesperado de Stockton, Chicago asegurouse o seu segundo "three-peat", ou o que é o mesmo, o seu sexto campionato en oito anos. Sempre quedará a dúbida de onde chegase este equipo se Jordan non se retirase. Michael foi de novo MVP das Finais, facendo máis de 30 puntos e anotando 45 no último partido. O seis MVP das Finais de Jordan é unha marca na NBA, seguido polo tres de Magic Johnson, Shaquille O'Neal e Tim Duncan.
Esta heroica actuación pareceu ser o punto final perfecto para terminar a súa carreira. Con Phil Jackson terminando contrato, as probables baixas de Pippen, quen declarara o seu desexo de ser traspasado durante a tempada, Rodman, que asinaría polos Lakers como axente libre, e o peche patronal da NBA (coñecido como NBA lockout), levaron a Jordan a anunciar a súa retirada o 13 de xaneiro de 1999. A NBA quedaba de novo colla. Na súa segunda rolda de prensa de retiro, rendeu tributo a un policía de Chicago asasinado días atrás.
Washington Wizards
O 19 de xaneiro de 2000, Jordan regresou á NBA pero non como xogador, senón como Presidente de Operacións de Washington Wizards. As súas responsabilidades co club eran de directivo, incluíndo as decisións persoais. Menos dun mes atrás, Mike gañara catro Premios ESPY: Atleta do Século, Atleta Masculino dos 90, Mellor Xogador de Baloncesto dos 90 e Xogada da Década, en referencia ao rectificado no aire con posterior bandexa ante os Lakers nas Finais de 1991. As opinións ao redor de Jordan como executivo eran moi variadas. Logrou desfacer ao equipo de varios xogadores con salarios moi altos, como Juwan Howard e Rod Strickland, mais a súa decisión de seleccionar co número 1 do Draft a Kwame Brown, procedente do instituto, foi moi criticada, e a longo prazo pésima.
A pesar de que en xaneiro de 1999 afirmou que había un "99,9%" de probabilidades de que non regresase ás pistas, Jordan comezou a declarar no verán de 2001 que era posible a súa volta como xogador, esta vez con novo equipo, os Wizards. Inspirado pola reaparición da estrela da NHL e amigo Mario Lemieux o inverno anterior, Jordan pasou a maior parte da primavera e verán de 2001 adestrándose en Chicago con xogadores da NBA. Ademais, Jordan asinou ao seu antigo adestrador Doug Collins para que adestrase aos Wizards a seguinte tempada, unha decisión na que moitos viron unha futura volta de Jordan. Coa tempada achegándose cada vez máis, as probabilidades de 0,1% nunca se expuxeron tanto. De tódolos xeitos, Michael Jordan non prometía nada.
O segundo retorno
Nunha rolda de prensa o 10 de setembro de 2001, insinuou a súa reaparición, pero negou os rumores que estiveran arremolinándose ao redor seu o mes pasado. O 25 de setembro, anunciou a súa segunda volta á NBA, ademais de afirmar que doaría o seu soldo ás vítimas do atentado do 11 de setembro. Aínda que fisicamente non era o mesmo de outrora e a pesar das lesións que o limitaron continuamente durante a tempada, as medias de Jordan non foron nada malas: 22,9 puntos por partido, 5,2 rebotes e 1,42 roubos de balón, liderando aos mozos Wizards a un paso de disputar a postemporada a pesar do frouxo equipo co que contaban. Ademais, os 41 partidos disputados de Jordan no MCI Center foron un cheo absoluto, e así en cada pavillón durante os dous anos que vestiu a camiseta dos Wizards. Tamén axudou a unha formidable racha de nove partidos consecutivos gañados dende o 6 de decembro ao 26 do mesmo mes, e durante un breve tempo falábase del como candidato ao MVP. O 29 de decembro anotou 51 puntos na vitoria ante Charlotte Hornets en casa. Debido ás lesións, só puido xogar 60 dos 82 encontros da tempada regular. Tras xogar o seu 14º All-Star Game, superou a Kareem Abdul-Jabbar na táboa de anotadores na historia do All-Star. A tempada 2002-03 foi anunciada dende o principio como a última e definitiva, esta vez si, de Michael Jordan, e non decepcionou. Esa campaña foi o único xogador de Washington en disputar tódolos encontros da tempada regular, sendo titular en 67 deles. Fixo unha media de 20,0 puntos, 6,1 rebotes, 3,8 asistencias e 1,5 roubos por partido. Á idade de 40 anos, anotou 20 ou máis puntos en 42 ocasións, 30 ou máis en nove. e 40 ou máis en tres.
O 21 de febreiro de 2003, Jordan converteuse no primeiro xogador da NBA en anotar 40 ou máis puntos con 40 anos, na vitoria dos Wizards ante os Nets no MCI Center con 43 puntos. Os números de asistencia do público descenderon un pouco ese ano, aínda que aínda así os Wizards estaban nun 20.173 de media no MCI, e 19.311 fóra de casa. O único "pero" é a ausencia de partidos de playoffs neses dous anos.
Recoñecendo que sería o último ano de Jordan como xogador da NBA, os tributos foron presentados en case todos os pavillóns da liga. No seu último partido en Chicago, o público do United Center deulle unha ovación tan grande que o propio Jordan tivo que interrompela, dando un discurso improvisado, aínda que non acougando á afección. Unha mostra de respecto foi o retiro por parte de Miami Heat do dorsal 23 o 11 de abril do 2003 en honra a el, a pesar de non xogar xamais un partido coa camiseta dos de Florida. No seu partido final no MCI Center, recibiu un tributo do Secretario de Defensa Donald Rumsfeld, que lle obsequiou a bandeira izada no Pentágono o 11 de setembro de 2002, un ano despois dos tráxicos atentados. No All-Star Game de 2003, Vince Carter cedeulle a súa praza no quinteto titular e a cerimonia do descanso foi dedicada a Jordan, completada cunha actuación musical de Mariah Carey no seu tributo.
Chema Alonso
José María Alonso Cebián, popularmente coñecido como Chema Alonso, nado en Madrid en 1975, é un executivo, hacker e experto en ciberseguridade español.
Michael Jordan
O segundo retorno
Filadelfia foi o escenario do seu último encontro como xogador da NBA, o 16 de abril de 2003 ante os 76ers. Xogando poucos minutos debido á gran vantaxe dos locais no marcador, Jordan anotou 16 puntos. Nos minutos finais do partido, Jordan entrou de novo en xogo, despois de que o público de Filadelfia cantase "queremos a Michael". A falta de 1:44 para o final, Jordan anotou os seus dous últimos tiros libres e sentou tras unha incrible ovación de máis de tres minutos de duración. Jordan retirouse anotando 32.292 puntos en toda a súa carreira, só superado por Kareem Abdul-Jabbar e Karl Malone en toda a historia da NBA.
Houdini
Houdini pode referirse a:
Chema Alonso
Traxectoria
En 1999 comezou a traballar como consultor de seguridade na empresa Informática 64, de seguridade informática, que finalmente dirixiu. Desde 2009 dirixe tamén o máster de Seguridade de Información da Universidade Europea de Madrid.
Michael Jordan
Xogos Olímpicos
Jordan participou en dous Xogos Olímpicos, levándose a medalla de ouro en ambos os dous. A primeira foi nos Xogos Olímpicos de 1984 nos Ánxeles, gañando a España na final cando aínda era un universitario, e a segunda, en 1992 en Barcelona, formando parte do Dream Team orixinal, probablemente o mellor equipo de baloncesto da historia. Nel atopábanse lendas como Magic Johnson e Larry Bird, xunto con por entón estrelas actuais como Scottie Pippen, Charles Barkley, Karl Malone, David Robinson, John Stockton, Patrick Ewing ou Clyde Drexler.
Chema Alonso
Traxectoria
Alonso incorporouse á multinacional Telefónica en 2013 ao realizarse a compra de Informática 64, adquirida co nome de ElevenPaths e da cal é director executivo. En Telefónica ocupa tamén o cargo de CDO (Chief Data Officer) desde 2016. Na empresa é responsable, entre outros, da ciberseguridade global e da seguridade dos datos.
Michael Jordan
Despois do retiro
miniatura|Jordan xogando ao [[golf.]] Tras retirarse por terceira vez, Jordan asumiu que sería capaz de regresar ao seu posto de Presidente de Operacións en Washington Wizards. Con todo, as súas malas decisións como a selección no Draft de Kwame Brown e a posible influencia no traspaso de Richard Hamilton por Jerry Stackhouse obrigou, o 7 de maio de 2003, a Abe Pollin a despedir a Michael Jordan como Presidente de Operacións do equipo. Jordan afirmou quedar "impresionado pola decisión" e polo "insensible trato de non ofrecerme ningunha xustificación".
Tras iso, Jordan mantívose en forma, xogando ao golf en torneos de caridade, pasando o tempo coa súa familia en Chicago, promovendo a súa liña de roupa Jordan Brand e conducindo motocicletas, unha paixón que non puido levar a cabo cando era xogador da NBA, xa que non está permitido nos seus contratos. Dende a súa retirada, púidoselle ver en moitos circuítos dos Grandes Premios do Mundial de Motociclismo.
O 15 de xullo de 2006, converteuse en co-propietario de Charlotte Bobcats e foi nomeado Membro de Dirección de Operacións de Baloncesto. Finalmente, o 17 de marzo de 2010 pasou a ser o primeiro ex xogador en ser propietario maioritario dunha franquía da NBA.
Chema Alonso
Traxectoria
Compaxinou o seu traballo coa publicación de varios libros, así como con participacións periódicas sobre ciberseguridade en medios de comunicación tales como a cadea de emisoras COPE (programa "Las Mañanas") e laSexta.
Michael Jordan
Perfil de xogador
A posición natural de Jordan era a de escolta, aínda que tamén xogou de base nos seus primeiros anos na liga e de aleiro en moitas ocasións, sobre todo en Washington. Con todo, iso adoitaba ser en momentos puntuais, sendo sempre a posición de escolta dende onde dominaba o xogo. Foi coñecido como un dos xogadores máis decisivos nos momentos finais de partido de tódolos tempos. Decidiu incontables partidos, algúns heroicamente (como "O Tiro" ante os Cavs en 1989) e outros de maneira case inhumana (o seu partido de 38 puntos para gañar aos Jazz xogando con febre nas finais de 1997). A súa competitividade era visible pola súa trash talk (do inglés: mala lingua) durante os partidos, aínda que tamén era coñecido pola súa fanática ética de traballo.
Chema Alonso
Formación
Alonso é enxeñeiro Informático pola Universidade Rey Juan Carlos e enxeñeiro informático de sistemas pola Universidade Politécnica de Madrid, onde foi distinguido como Embaixador Honorífico da Escola Universitaria de Informática en 2012. Fixo o doutoramento en Seguridade Informática na Universidade Rey Juan Carlos de Madrid.
Nomenclátor
dereita|miniatura|Parroquias de Galicia. dereita|miniatura|Estados Unidos: [[Santa Fe Railway, mapa de ruta das concesionarias de 1891, Grain Dealers and Shippers Gazetteer.]] Un nomenclátor ou índice de topónimos é un catálogo de nomes xeográficos, o cal, en conxunto cun mapa, constitúe unha importante referencia sobre lugares e os seus nomes.
Nomenclátor en España
Este termo en España refírese á relación de todas as unidades poboacionais de cada un dos municipios. Esta listaxe detallada contén as entidades de poboación (tanto singulares como colectivas), núcleos e superficie de cada un dos municipios, permitindo coñecer de que xeito se asenta a poboación nos mesmos. Contén, para cada unha destas unidades, tanto a poboación como datos de carácter xeográfico.
Kendall Gill
Kendall Cedric Gill, nado en Chicago, Illinois, o 25 de maio de 1968, é un ex xogador profesional estadounidense de baloncesto.
Traxectoria profesional
Gill foi seleccionado na 5ª posición do Draft da NBA de 1990 polos Charlotte Hornets, e na súa primeira tempada na NBA foi elixido no mellor equipo de rookies da tempada. Gill xogou en 15 tempadas na NBA para os Hornets (en dúas etapas diferentes), Seattle SuperSonics, New Jersey Nets, Miami Heat, Minnesota Timberwolves, Chicago Bulls e Milwaukee Bucks. En dúas tempadas diferentes Gill conseguiu máis de 20 puntos por partido, primeiro coma sophomore nos Hornets na tempada 1991-92 con 20.5 puntos por encontro, e despois cos Nets na tempada 1996-97 con 21.8 puntos por partido. Na tempada 1997-98, sendo xogador dos Nets, Gill liderou a liga en roubos de balón por partido. Gill rematou a súa carreira na NBA con 12.914 puntos anotados en 966 partidos da tempada regular.
Michael Jordan
Perfil de xogador
Ofensivamente era case imparable. Gañador de dous concursos de mates consecutivos, era ademais moi fiable na liña de tiros libres, sendo, con 8.772, o noveno xogador na historia en lanzar máis tiros libres. Unha das súas xogadas máis clásicas era o fadeaway (lanzar botándose para atrás) con tiro en suspensión, usando os seus 102 cm de salto vertical para desfacerse das tentativas de tapón dos seus defensores. Hubie Brown declarou que só con ese movemento era imparable. Coas súas 5,3 asistencias de media en toda a súa carreira demostrábase o compañeirismo e a boa vontade de Michael Jordan sobre a cancha. Nos seus últimos anos, ademais, converteuse nunha auténtica ameaza dende a liña de triplos, tendo un 9/52 no seu ano rookie (17,3%) para, posteriormente, un 111/260 (42,7%) na 1996-97. Tamén era un gran reboteador para ser un xogador de perímetro, tendo na súa carreira unha media de 6,2 rebotes por encontro.
Pero Michael Jordan é ademais un dos mellores defensores da historia do baloncesto. Os seus 2.514 roubos de balón colócanlle na segunda posición de tódolos tempos só por detrás de John Stockton. Ademais, bateu a marca de tapóns por un guard (base/escolta), o que o convertía nun xogador temible en defensa.
Vida persoal
miniatura|Jeffrey Jordan, fillo de Michael. Jordan é o cuarto de cinco fillos. Ten dous irmáns máis vellos, Larry e James, e dúas irmás, unha maior (Delores) e outra pequena (Roslyn). En setembro de 1989 casou con Juanita Jordan, con quen tivo dous fillos homes, Jeffrey Michael e Marcus James, e unha filla, Jasmine. Michael e Juanita informaron o 4 de xaneiro de 2002 do seu divorcio debido a diferenzas irreconciliables, aínda que posteriormente se reconciliaron. Finalmente, o 29 de decembro de 2006 presentaron o seu divorcio de maneira "mutua e cordial".
O 21 de xullo de 2006, un xulgado de Cook County, Illinois, determinou que Jordan non debía pagar a Karla Knafel, unha antiga amante, cinco millóns de dólares. Knafel demandou que esa era a cantidade acordada con Jordan para permanecer calada e non presentar unha proba de paternidade despois de que Knafel quedase embarazada en 1991. Unha proba de ADN demostrou que Jordan non era o pai do neno. O avogado de Knafel, Michael Hannafan, dixo que o seu cliente apelaría até a última instancia.
Jordan actualmente reside en Highland Park, Illinois, e os seus dous fillos homes asisten á Loyola Academy, un instituto privado católico de Wilmette, Illinois, onde ademais empezan a despuntar xogando a baloncesto. O seu irmán máis vello James foi Sarxento Maior da 35ta Signal Brigade do XXVII Corpo Aerotransportado do Exército dos Estados Unidos. Jordan é membro da fraternidade Omega Psi Phi.
Figura dos medios e empresario
Nike creou un tipo de zapatillas para el, as Air Jordan. Un dos anuncios máis populares de Nike implicou a Spike Lee facendo de Mars Blackmoon e tentando atopar a fonte das habilidades de Jordan, quedándose convencido de que debe de ser debido ás zapatillas. O anuncio produciu unha forte demanda das zapatillas, sendo roubadas mesmo a punta de pistola. Posteriormente, Nike permitiu crear a Jordan a súa liña de roupa "Jordan Brand". A compañía inclúe unha longa lista de atletas e famosos. Jordan tamén estivo en contacto cos personaxes animados de Looney Tunes. Na Super Bowl XXVII de 1991 mostrouse un anuncio no que aparecían Jordan e Bugs Bunny xogando un partido de baloncesto contra un grupo de marcianos. Este anuncio da Super Bowl inspirou o lanzamento da película Space Jam de 1996, protagonizada por Jordan e Bugs Bunny nunha historia ficticia durante o seu primeiro retiro do baloncesto. Ambos apareceron posteriormente en anuncios para MCI.
Premios, marcas e logros
Premios 280px|miniatura|Placa cronolóxica das proezas de Jordan na súa carreira.
Logros
Ingreso no Hall of Fame
Jordan ingresou no Basketball Hall of Fame (Salón da Fama do Baloncesto) o 11 de setembro de 2009 xunto a dous ex xogadores, David Robinson e John Stockton e dous técnicos, Jerry Sloan e C. Vivian Stringer, nunha cerimonia celebrada en Springfield, Massachusetts.
José Bazarra Fernández
José Bazarra Fernández, nado na Pobra do Caramiñal e finado na Coruña o 16 de xuño de 1937, foi un sindicalista galego.
Santa Ana
O nome de Santa Ana pode referirse a:
Como topónimo, Santa Ana pode referirse a varios lugares:
Noutros contextos:
Syreeta Wright
Syreeta Wright, nada en Pittsburgh, Pensilvania o 3 de agosto de 1946 e finada nos Ánxeles o 6 de xullo de 2004, foi unha cantante estadounidense coñecida por colaborar con Stevie Wonder e con Billy Preston.
Videoarte
miniatura|dereita|200px|Abducted Freeze O videoarte é a utilización de medios electrónicos (analóxicos ou dixitais) cun fin artístico, moitas veces mediante videoinstalacións.
Traxectoria
Entre os seus iniciadores están Nam June Paik ou Wolf Vostell. Xurdiu ao fío da consolidación dos medios de comunicación de masas. Pretendía explorar as aplicacións alternativas e artísticas deses medios. Utilízase información de vídeo ou son, utilizado como un soporte. A arte está en narrar e facer propostas que esperten as emocións do espectador. Unha das diferenzas entre o videoarte e o cine é que o videoarte non necesariamente cumpre coas convencións do cine, xa que pode non empregar actores ou diálogos, carecer dunha narrativa ou guión, ou outras convencións que xeralmente definen as películas como entretemento.
O videoarte constitúe ademais unha alternativa máis económica á produción tradicional da arte. É unha proposta máis enfocada a persoas que rompen cos parámetros comerciais e buscan un medio máis económico pero non por este motivo con menos valor que as formas tradicionais de produción.
Susténtase no formato e na posibilidade de establecer unha dinámica visual e conceptual a través da narración. É eminentemente conceptual, desta premisa emerxe este estilo de relato visual ou audiovisual.
Conces de Riba, Fene, Fene
Conces de Riba é un lugar da parroquia de Fene no concello coruñés de Fene na comarca de Ferrol. Tiña 74 habitantes no ano 2007 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 35 homes e 39 mulleres, o que supón un aumento con relación ao ano 2000 cando tiña 64 habitantes.
Protein Data Bank
Historia
O PDB foi fundado no 1971 polos doutores Edgar Meyer e Walter Hamilton, do Brookhaven National Laboratory. No 1988, a xestión da base de datos foi transferida ao Research Collaboratory for Structural Bioinformatics (RCSB); actualmente a sede do proxecto se atopa na Universidade de Rutgers e está dirixido por Helen M. Berman.
Cando se fundou, o PDB contaba só con sete estruturas de proteínas. Dende entón, experimentou un crecemento exponencial no seu número de estruturas, analizado por diversos estudos.
Xurxo Ayán
Xurxo Miguel Ayán Vila, nado en Lugo o 5 de novembro de 1976, é un arqueólogo e investigador galego.
Traxectoria
Sempre estivo moi ligado á Pobra do Brollón (Cereixa), a terra dos seus pais. Estudou secundaria no IES Sánchez Cantón de Pontevedra e licenciouse con premio extraordinario en Historia na Universidade de Santiago, facendo tamén a tese de doutoramento coa que conseguiu un premio da Deputación de Pontevedra á mellor tese de humanidades en 2012. Arqueólogo e investigador do Laboratorio de Arqueoloxía da Paisaxe do Instituto de Estudos Galegos Padre Sarmiento (CSIC de Santiago de Compostela). Desenvolve o seu traballo técnico en tres eidos fundamentais: a avaliación e corrección de impacto arqueolóxico de grandes obras públicas, a posta en valor do patrimonio e a difusión e divulgación do coñecemento arqueolóxico. A nivel de investigación básica traballa en Arqueoloxía da Arquitectura, en Arqueoloxía de Idade de ferro e en Etnoarqueoloxía.
Gañou un contrato postdoutoral do Programa Juan de la Cierva na Universidad do País Vasco (2014-2017).Gozou dun contrato posdoutoral da Fundación Portuguesa para a Ciencia e a Tecnoloxía na Universidade Nova de Lisboa e dirixiu o proxecto Arqueologia do Estado Novo. Foi investigador convidado na School of Advanced Research (USA), na Academia das Ciencias de Hungría e a Universidade de Binghamton (Nova York, USA).
Pola súa vez, é autor dun cento de artigos científicos en revistas e relatorios en congresos nacionais e internacionais, participando en diferentes proxectos. Colabora tamén con diversos medios, como o portal Cultura Galega do Consello da Cultura Galega, o xornal Certo e Galicia Confidencial. Tamén publicou en prestixiosas críticas como World Archeology, Journal of Contemporary Archaeology and Archeologies.
Codirixe desde 2014 o proxecto International Brigades Archaeological Project e dirixe desde 2016 Arqueología de la guerra civil y socialización del patrimonio en el monte de San Pedro (Amurrio), Recuperación e posta en valor do castro de San Lourenzo (A Pobra do Brollón) e Adegas da Memoria.
Afección (hobby)
Unha afección, tamén coñecida como hobby ou pasatempo, é unha actividade humana que ten como fin principal o entretemento da persoa que a realiza e que ocupa, normalmente, o seu tempo de lecer. Esta actividade realízase de maneira habitual e non sempre procura unha finalidade produtiva concreta. Do mesmo xeito, moitas actividades poden ter unha vertente profesional ou produtiva e outra propia da do pasatempo, así a cociña ou a programación de computadores poden ser para unha persoa unha profesión, unha afección ou, mesmo, as dúas cousas a un tempo.
Xeralmente o termo afeccionado aplícase a todas aquelas actividades practicadas sen un carácter profesional, isto é coma unha simple afección persoal. Desta maneira pódese distinguir, por exemplo, un deportista afeccionado coma aquel que practica algún deporte para pasar o tempo, daquel que o fai por motivacións económicas.
Coleccionismo
Consiste na actividade centrada na adquisición dunha serie de artigos que gozan dalgún valor especial para a persoa que colecciona. Habitualmente o coleccionista adoita comprar e intercambiar obxectos con outras persoas que comparten esta afección e a miúdo teñen as súas coleccións perfectamente organizadas e coidadas. Dado o carácter estritamente persoal que se lle dá ao valor das coleccións estas poden ser moi variadas e ir desde aspectos moi concretos como botellas de cervexa até aspectos máis xerais como selos do mundo. Entre os diferentes tipos de coleccionismo poderíamos citar: obxectos artísticos, antigüidades, postais, chaveiros, almanaques, autógrafos etc. Porén os coleccionismos máis estendidos son os de filatelia e a numismática.
Xogos
Son actividades recreativas estruturadas (ou semiestruturadas) cun fin lúdico (aínda que ás veces poidan ter tamén unha finalidade de adestramento mental ou físico). O que identifica e define a cada xogo son os obxectivos que os xogadores deben atinxir respectando unha serie de regras dadas. Deste xeito pódense distinguir unha enorme variedade de xogos: videoxogos, xogos de mesa, de rol, de simulación, de estratexia etc. Algúns xogos destacados son: o xadrez, o tetris, as damas, parchís, tute, sete e medio, póker, o backgammon, dominó, Dragóns e alxubes etc.
Algúns xogos supoñen a realización de actividades físicas o que fai que a fronteira entre xogo e deporte sexa ás veces moi difícil de establecer ou que se inclúan todos os deportes como xogos. De feito moitos deportes comezaron como xogos. Así na fronteira entre o xogo popular e o deporte: a chave, a billarda, a petanca, o brilé etc. E xa como deportes que son practicados coma unha afección: fútbol, balonmán, baloncesto, atletismo etc.
Resulta tamén complicado establecer unha diferenciación entre xogo, deporte e toda unha serie de actividades recreativas que se realizan ao ar libre. Deste xeito o sendeirismo, o montañismo, o skate, montar en bici, montar a cabalo, o surf etc. encóntranse a medio camiño entre as diferentes definicións, sendo moitas veces a propia actitude do practicante a que establece se estamos a falar dunha afección deportiva ou lúdica (ou de ambas).
Actividades artísticas e creativas
Moitas persoas son afeccionadas a realizaren as máis diversas actividades de carácter artístico, tales como o canto, tocar algún instrumento musical, a escritura, a danza, a pintura, a fotografía etc.
Existen outras moitas prácticas realizadas como afección que aínda sendo creativas non adoitan ser consideradas como unha arte. Entre estas podemos citar unha extensa lista: ebanistería, papiroflexia, a maxia etc.
Dentro deste tipo de afeccións creativas hai un pequeno grupo delas que atinxiron unha grande importancia como hobbies. Son o modelismo, a cociña e a xardinería.
O modelismo
Consiste na realización de réplicas de obxectos da vida real a un tamaño reducido e a escala. esta práctica está documentada xa desde moi antigo mais só en datas máis recentes coa extensión de materiais facilmente manipulábeis se estendeu esta práctica como afección. Entre os diferentes tipos de modelismo destaca o aeromodelismo (reprodución de avións a pequena escala capaces de voar), o tren eléctrico, pintado de miniaturas, recreación de casas e mobiliario, maquetas de cidades etc.
Existe unha variedade de xogos que inclúen elementos do modelismo ao procurar recrear a realidade e que está presente tanto en videoxogos, como en xogos de rol ou mesmo en xogos máis convencionais.
A cociña
En principio unha necesidade, o acto de preparar os alimentos para o seu consumo converteuse tamén nunha afección moi estendida entre aqueles sectores da sociedade que teñen facilidade para satisfacer as súas necesidades alimenticias. Deste xeito adquiren un grande interese a selección dos ingredientes, os utensilios a empregar e tamén dos diferentes métodos para a preparación, presentación e mesmo o xeito de consumir os pratos.
A xardinería
Esta afección procura o coidado de plantas e xardíns con fins principalmente estéticos (aínda que se poden procurar atinxir outros aspectos coma o aproveitamento da enerxía, a alimentación, buscar áreas de lecer etc.). Cómpre seleccionar ben as especies que se queren sementar, o lugar onde facelo, os fertilizantes, as podas etc.
Unha variante da xardinería é o coidado de bonsais, unha práctica importada do Xapón consistente en cultivar árbores e plantas, reducindo o seu tamaño mediante diversas técnicas e modelando a súa forma para crear un estilo que recorde unha escena da natureza.
Actividades contemplativas
Neste apartado incluiríanse actividades consistentes na contemplación de actividades realizadas por outros, sexan estas artísticas ou doutro tipo. Dentro desta categoría estarían importantes actividades coma a lectura (de libros, revistas, fanzines, xornais etc.), ir ao cinema, ver a televisión, ir ao teatro, ir a exposicións, escoitar música, asistir a partidos de fútbol etc.
Premier League 2003-2004
A tempada 2003–04 da Premier League foi a 12ª edición da máxima competición ligueira de fútbol en Inglaterra. A tempada comezou o 16 de agosto de 2003 e rematou o 15 de maio de 2004 despois de 38 xornadas.
O equipo defensor do título, o Manchester United, gañador da anterior edición, non foi quen de reeditar a vitoria, e foi o Arsenal FC o que saíu campión de liga.
Baillé
Baillé (Balieg en bretón, Balhae en galó) é unha vila francesa do departamento de Ille e Vilaine, na rexión da Bretaña, en Francia.
Jesús Vieiro Gómez
Jesús Vieiro Gómez, nado en Santiago de Compostela en 1902, foi un latoeiro e sindicalista galego.
Traxectoria
Latoeiro que desenvolveu a súa actividade no Sindicato Metalúrgico de Santiago. Aliñado no sector moderado do obreirismo compostelán, estaba vinculado ao Partido Sindicalista. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 formou parte do Comité da Frente Popular e foi detido nos primeiros días. Puxérono en liberdade o 28 de agosto por erro. Agochouse baixo unha corte onde estivo, atendido polos correlixionarios, até 1945. Volveu á actividade cara 1946, como vogal da Federación Local de Santiago na Clandestinidade. Detido en 1947, foi xulgado por actividades subversivas e condenado a cadea perpetua. Cumpliu condena na Prisión Provincial de Pontevedra, de onde saíu en liberdade condicional en marzo de 1950.
Vida persoal
Casou con Pastora Domínguez Costa en decembro de 1945.
Thor (satélite)
Thor  (anteriormente coñecido como Marcopolo) forma parte dunha serie de satélites proxectados, lanzados e testados pola Hughes Space and Communications (agora parte da Boeing Satellite Systems) para a British Satellite Broadcasting (BSB), e estes foron usados para o servizo de transmisión satelitial para a Gran Bretaña. Thor é de propiedade da compañía de telecomunciacións escandinava Telenor, e Intelsat pertence a unha compañía americana Marcopolo tivo a designación Hughes HS376.
O primeiro satélite de Telenor (Televerket era o nome cando era unha empresa pública) foi o Thor 1 con cinco transpondedores para cinco canles analóxicos. O satélite foi lanzado ao espazo o dezasete de agosto de 1990 para a British Satellite Broadcasting (BSB), chamándose desde entón Marcopolo 2. Telenor comproulla a BSkyB, e cambiou da posición do satélite desde 31º Oeste a 1º Oeste, e púxolle o nome Thor 1. miniatura|Na imaxe vemos un descodificador, LNB, unha tarxeta de aboado, e antena parabólica para capta-los canais da plataforma Canal Digitaal ó satélite Thor.
Filosofía posmoderna
A identificación do posmodernismo en filosofía e cultura como unha entidade distinta do modernismo, e o esclarecemento dos vínculos entrambos, é unha cuestión aínda aberta na teoría contemporánea. A crítica das nocións lineais da historia levou os seus partidarios a definir como posmodernos autores do século XIX; sobre todo Friedrich Nietzsche; e aínda da Antigüidade clásica; Protágoras, Gorxias, Isócrates e outros sofistas. Este artigo examinará brevemente os precursores, pero concentrarase na produción teórica relacionada de maneira máis ou menos directa coa crise do estruturalismo nos anos 1960.
A idea dun pensamento posmoderno foi fonte de arduas discusións e aínda o continúa sendo.
John Strohm
John Strohm, nado en Bloomington (Indiana) o 23 de marzo de 1967, é un guitarrista, vocalista e avogado estadounidense.
Filosofía posmoderna
O mesmo ocorreu na área da psicoloxía e da psiquiatría co devir da psicanálise e as súas diferentes escolas ata chegar a Laing e Lacan. En canto á filosofía e á literatura, a achega posmoderna é moi parecida ao que no seu momento produciu o romanticismo. Franz Kafka e Milan Kundera son dous autores exemplos. O fenómeno Rowling coa saga Harry Potter pode ser o seu corolario.
John Strohm
Traxectoria
Comezou a súa carreira musical tocando a batería na escena punk rock de Indiana e trasladouse a Boston en 1985 cambiandose á guitarra. Con Juliana Hatfield e Freda Love (entón Freda Boner) co-fundou o trío de indie rock Blake Babies en 1986 e tamén tocou na banda de rock alternativo The Lemonheads.
Filosofía posmoderna
O filósofo italiano Gianni Vattimo define o pensamento posmoderno con claridade: nel o importante non son os feitos senón as súas interpretacións. Así como o tempo depende da posición relativa do observador, a certeza dun feito non é máis ca iso, unha verdade relativamente interpretada e polo mesmo, incerta. O modelo determinista da causalidade, da verdade absoluta e da teoría do tempo lineal ou a vivencia da xeometría euclidiana, foron ata hai pouco paradigmas agora superados polo coñecemento dun espazo de catro dimensións, no cal a variable tempo entón non fora tomada moi en serio.
Na literatura a fusión do espazo e do tempo na narración e a percepción difusa da realidade, así como os distintos puntos de vista do ou dos narradores, xunto á simultaneidade dos xéneros, especialmente na novela, levou á ruptura das técnicas clásicas, abolidas por unha absoluta liberdade tanto en estilo, forma e fondo. A literatura de imaxes, onde a realidade e a ficción comparten o mesmo espazo-tempo, parécese á cinematografía, na cal os debuxos animados comparten os mesmos lugares e a mesma vida cós actores de carne e óso.
A posmodernidade, por máis polifacética que pareza, non significa unha ética de carencia de valores no sentido moral, pois precisamente a súa maior influencia se manifesta no actual relativismo cultural e na crenza de que nada é totalmente malo nin absolutamente bo. A moral posmoderna é unha moral crítica do cinismo relixioso predominante na cultura occidental e fai énfase nunha ética baseada na intencionalidade dos actos e a comprensión inter e transcultural de corte secular dos mesmos.
É unha nova forma de ver a estética, unha novo orde de interpretar valores, unha nova forma de relacionarse, intermediadas moitas veces polos factores posindustriais; todas estas e moitas outras son características deste modo de pensar.
Un dos síntomas sociais máis significativos da posmodernidade encóntrase na saga de películas "Matrix", onde o realce da estética e a ausencia de culpa causal, unidos á percepción dun futuro e unha realidade incertas fanse evidentes.
Os ideólogos máis destacados na área da posmodernidade son Jean Baudrillard, Theodor Adorno, Jean-François Lyotard, Michel Foucault, Gianni Vattimo, Jacques Derrida,...