cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Campio
Santa Minia, San Campio, San Pexerto e Santa Plácida.
Santa Minia, San Campio e San Pexerto son os tres santos populares paleocristiáns cuxas reliquias, procedentes das catacumbas romanas de San Calisto, se conservan en Galicia desde a última parte do século XVIII, polo que os santuarios e devoción por eles son relativamente modernos.
A eles únse Santa Plácida de Rubiáns, traída un pouco máis tarde do cemiterio romano de San Ciríaco, tamén co suposto vaso de sangue.
Maurice Richard
Joseph Henri Maurice "Rocket" Richard PC CC OQ, nado o 4 de agosto de 1921 en Montreal (Quebec, Canadá) e finado na mesma cidade o 27 de maio de 2000 foi un xogador profesional de hóckey sobre xeo que xogou durante 18 tempadas na National Hockey League (NHL), desenvolvendo toda a súa carreira nos Montreal Canadiens. Foi o primeiro xogador na historia da NHL en anotar 50 goles nunha tempada, conseguindo a marca na tempada 1944-45 na que só se disputaron 50 partidos, e foi tamén o primeiro xogador en conseguir 500 goles na súa carreira. Richard retirouse en 1960 sendo o líder de todos os tempos en goles con 544. Gañou o Hart Trophy como xogador máis valioso da NHL en 1947, xogou 13 All-Star Games e foi nomeado 14 veces no NHL All-Star Team dos play-offs.
Richard, Elmer Lach e Toe Blake formaron a chamada "Punch line", unha liña de dianteiros altamente anotadora da década de 1940. Richard foi membro de oito equipos campións da Stanley Cup, incluído o que gañou o título cinco tempadas consecutivas entre 1955 e 1960; foi o capitán do equipo durante os seus últimos catro anos de carreira profesional. O Hockey Hall of Fame non aplicou o período de elixibilidade de cinco anos e introduciu a Richard no "salón da fama" en 1961. En 1975 foi introducido no Canada's Sports Hall of Fame. OS Canadiens retiraron o seu número, o 9, en 1960, e en 1999 doaron o Maurice "Rocket" Richard Trophy á NHL, que é entregado cada ano ao máximo goleador da liga regular.
O maior de oito iráns, Richard naceu nunha familia pobre durante a Gran Depresión. Inicialmente foi visto como un xogador fráxil. Unha serie de lesións impedíronlle unirse ao exército canadense durante a segunda guerra mundial. Franco e intenso, era coñecido polo seu estilo de xogo físico e ocasionalmente violento. Richard estivo involucrado nun incidente violento a finais da tempada 1954-55 durante o cal golpeou a un xuíz de liña. O presidente da NHL Clarence Campbell suspendeuno durante o que restaba de tempada, así como dos play-offs, o que precipitou o coñecido como Affaire Richard en Montreal. Os disturbios adquiriron un carácter mítico nas décadas posteriores, e frecuentemente son vistos como precursores da chamada Revolución Tranquila do Quebec. Richard foi unha icona cultural entre a poboación francófona do Quebec; a súa lenda é un motivo principal da historia curta de Roch Carrier Le chandail de hockey, unha obra emblemátiica da cultura canadense. Richard morreu no ano 2000 e converteuse no primeiro non-político en ser honrado pola provincia do Quebec cun funeral de estado.
Basmala
miniatura|300px|dereita|Basmala en caligrafía de estilo persa A basmala (en árabe, بسملة) é unha fórmula ritual islámica coa que se inician as suras ou capítulos do Corán e que os musulmáns tamén utilizan para iniciar distintos tipos de documentos ou accións, así como motivo ornamental.
A basmala di: بسم الله الرحمن الرحيم bismi-llāhi r-raḥmāni r-raḥīm, que se pode traducir como "No nome de Alá, o Clemente, o Misericordioso". Como todos os contidos do Corán, pronúnciase sempre en árabe, lingua litúrxica do islam. A verba basmala está formada polas catro primeiras consoantes da expresión máis a letra chamada ta marbuta como terminación de xénero feminino. Outra forma de abreviación sería bismillah, simplemente "no nome de Alá".
A basmala encabeza 113 das 114 suras do Corán, aínda que non é considerada como aleya ou versículo salvo no caso da Fatiha, a primeira sura; e a sura da "Formiga" (aleya trinta). Está ausente na sura 9, probablemente porque esta formaba en orixe un todo coa 8 ou porque a azora 9 constitúe unha azora cargada de advertencias. Encabeza ademais en moitos lugares os textos oficiais, as cartas, escríbese na parte superior dos encerados nos centros de ensinanza e incluso pode encontrarse na primeira plana de xornais. Moitos musulmáns pronúnciana ao iniciar diversas accións, completa ou de forma abreviada: bismi llāh, "no nome de Deus".
É tamén a frase máis utilizada na caligrafía árabe ornamental: a maior parte das figuras e composicións realizadas polos calígrafos conteñen a basmala. Estas composicións caligráficas colgan con frecuencia das paredes dos fogares musulmáns ou dos comercios e centros de traballo, nun uso análogo ao que se fai nos países católicos do crucifixo ou outras imaxes.
En numeroloxía, a suma dos valores numéricos asignados ás letras que compoñen a basmala dá como resultado a cifra 786. Por esta razón, nalgúns lugares e especialmente na India e Paquistán, este número substitúe ás veces á basmala. Esta é non obstante unha práctica non recoñecida pola maioría dos musulmáns.
Os árabes utilizan tamén en ocasións a palabra basmala para referirse á fórmula "no nome do Pai, do Fillo e do Espírito Santo" (en árabe, باسم الآب والابن والروح القدس bismi l-āb, wa-l-ibn, wa-r-rūḥ al-quds).
Disintegration
Disintegration é o oitavo álbum da banda inglesa The Cure, editado o 1 de maio de 1989 polo selo Fiction Records. O disco marca un regreso ao estilo máis introspectivo e gótico que a banda creara a principios dos 80. The Cure gravou Disintegration nos Hook End Manor Studios en Reading, Berkshire, co co-produtor David M. Allen entre finais de 1988 e principios de 1989. Durante a produción, o membro fundador da banda Lol Tolhurst foi despedido.
Listaxe de cancións
Todos os temas compostos por Smith, Gallup, O'Donnell, Thompson, Tolhurst e Williams.
Eliseo Fernández Fernández
Eliseo Fernández Fernández, nado en Ferrol en 1967, é un historiador e bibliotecario galego.
Traxectoria
Diplomado en Biblioteconomía e Documentación pola Universidade da Coruña, é membro e colaborador do Ateneu Libertário Francisco Iturralde de Ferrol e do Ateneu Libertário Ricardo Mella da Coruña. Colaborou coa Fundación Aurora Intermitente de Madrid, na clasificación dos seus fondos hemerográficos e arquivísticos, así como coa Fundación Anselmo Lorenzo de Madrid na catalogación dos seus fondos hemerográficos. Entre as súas áreas de interese están o anarquismo e anarcosindicalismo en Galiza, os anarquistas galegos na emigración e o exilio, e as bibliotecas obreiras.
Dyscophus guineti
A Dyscophus guineti é unha especie de ra da familia Microhylidae. É endémica de Madagascar e atópase ameazada pola destrución do hábitat.
O Carboeiro, Irixoa, Irixoa
O Carboeiro é un lugar da parroquia de Irixoa no concello coruñés de Irixoa, na comarca de Betanzos. Segundo o IGE, en 2017 tiña 1 habitantes (1 home).
Otilia Mó Romero
Otilia Mó Romero, nada en Ponteareas o 24 de decembro de 1947, é unha química galega. No ano 2019 foi elixida pola IUPAC como como Distinguished Women in Chemistry 2019.
Sergio Pizzorno
Sergio Lorenzo "Serge" Pizzorno, nado o 15 de decembro de 1980 en Newton Abbot, Devon, é un guitarrista e compositor inglés, coñecido por ser membro da banda de indie rock Kasabian. Converteuse no compositor principal de Kasabian tras a marcha de Christopher Karloff.
Otilia Mó Romero
Traxectoria
É licenciada en química pola Universidade de Santiago de Compostela (1970) e doutorada pola Universidade Autónoma de Madrid (1974).Viviu de 1974 a 1976 nos Estados Unidos traballando no Carnegie Mellon University (Pennsylvania), como Postdoctoral Research Associated, con John Pople, Premio Nobel de Química en 1998. No ano 2000 foi nomeada catedrática de Química Física da Universidade Autónoma de Madrid, e na actualidade é catedrática emérita.
O seu interese por conseguir que a perspectiva de xénero impregnara a docencia e investigación levouna a ocupar o posto de secretaria do Instituto Universitario de Estudios de la Mujer da UAM dende 1990 ata 1991, e directora do mesmo dende 1991 a 1995.
Foi directora de Programas y Transferencia de Conocimiento do Ministerio de Ciencia e Innovación, e coordinadora científica do programa Consolider-Ingenio, Membro da Comisión de Acreditación de profesores Titulares de Ciencias da Aneca, así como presidenta da sección de Madrid da Real Sociedad Española de Química e vicepresidenta da European Chemistry Thematic Network Association (ECTNA).
Recoñecementos
Leva publicados máis de 350 artigos científicos, sendo recoñecida como unha das mulleres que máis artigos leva publicados na revista Journal of Physical Chemistry.
Levítico
miniatura|200px|[[Levita hebreo]] O Levítico (en grego: Λευιτικός, Leyitikós, ‘acerca dos Levitas’; en hebreo: ויקרא, vaiiqrá, "e El chamou") é o terceiro libro da Biblia. Forma parte do Pentateuco, ou Torá para os xudeus. Contén normas relixiosas polas que debía rexirse o pobo de Israel.
Autor
Das catro fontes autoras do Pentateuco, o Levítico é obra exclusiva da sacerdotal.
Eaubonne
miniatura|Oficina de Correos de Eaubonne a comezos do século XX Eaubonne é unha comuna do departamento de Val d'Oise, na rexión da Illa de Francia, en Francia, localizada a 15 km ó noroeste de París. A súa superficie é de 4.42 km² e a poboación é de 22.882 persoas (1999) e estaba xa ocupado na época céltica.
L'equivoco stravagante
Historia
L'equivoco stravagante foi estreada no Teatro del Corso de Boloña o 26 de outubro de 1811. A pesar do seu éxito inicial, a ópera non tivo unha longa vida e tan só foi representada tres veces antes de que a policía pechara a produción, posíblemente a causa de que o texto tocaba o tema da deserción do exército. A música da abertura perdeuse posteriormente.
Logo dun longo período esquecida, tivo varias representacións no Teatro San Carlo de Nápoles en 1974, con Sesto Bruscantini como Gamberotto, e Rolando Panerai como Buralicchio.
A ópera foi producida por primeira vez nos Estados Unidos (na tradución inglesa como The Bizarre Deception) pola Bronx Opera en xaneiro de 2004.
Menxevique
miniatura|300px|Os menxeviques Pavel Axelrod, [[Julius Martov e Alexander Martínov (Estocolmo, maio de 1917).]]
L'equivoco stravagante
Historia
Esta ópera represéntase moi pouco na actualidade, figurando nas estatísticas de Operabase con tan só dúas representacións no período 2005-2010. A pesar de non ter entrado aínda no repertorio habitual, conta con grandes interpretacións no Rossini Opera Festival.
Menxevique
Os menxeviques (en ruso меньшевики, mensheviki) eran a facción moderada do Partido Obreiro Socialdemócrata de Rusia.
L'equivoco stravagante
Argumento
A ópera ten lugar a principios do século XIX en Italia. Baséase na historia de amor na que o rico e parvo Buralicchio é disuadido de casar con Ernestina polas calumnias verquidas sobre ela por parte do seu amante Ermanno, con quen si poderá casar.
Acto I
Gamberotto, novo rico dedicado á venda de hortalizas, decide casa-la súa filla, Ernestina, co parvo Buralicchio. Ermanno, namorado de Ernestina, logrará converterse no seu profesor de filosofía grazas á axuda dos dous servos de Gamberotto, Rosalía e Frontino. Unha vez dentro da casa de Gamberotto, Ermanno confesa o seu amor a Ernestina, quen rechaza a súa petición ao estar prometida a Buralicchio. Ermanno, desolado, trata de suicidarse, mais Ernestina e os servos evítano a tempo. Agora Ermanno e Ernestina son amantes. Buralicchio percátase de que hai algo entre eles, polo que arma tal escándalo que a policía persónase na casa de Gamberotto.
Menxevique
A posición organizativa de Martov sobre o partido contou co apoio maioritario dos delegados presentes no congreso, inmediatamente achouse en minoría á hora de escoller o comité directivo, debido a que algúns delegados se retiraron do congreso porque este non aceptou certas propostas do seu interese; o alcume de menxeviques, "a minoría", provén disto.
L'equivoco stravagante
Acto II
Frontino deixa caer unha carta falsa na que se di que Ernestina é en realidade Ernesto, un castrado que pretende desertar do exército, co fin de desfacerse de Buralicchio e que Ermanno poida casar con Ernestina. Buralicchio le a carta e, cego pola ira, comunica a traizón do falso Ernesto á garda, polo que Ernestina é detida. Mais Ernestina conseguirá escapar da prisión vestida de policía e coa axuda de Ermanno. Frontino descúlpase a Gamberotto polos problemas causados. Finalmente, Gamberotto permitirá o matrimonio entre Ernestina e Ermanno.
Menxevique
Pese ás diferenzas, os menxeviques mantivéronse formalmente dentro do partido e foron moi activos na organización dos soviets durante a Revolución de 1905; porén, tras o fracaso desta abandonaron a idea da loita armada, centráronse en trataren de formaren un partido legal e avogaron por unha liquidación progresiva do tsarismo cara a unha revolución burguesa, na que o terceiro estado compartise o poder. A súa separación do partido fíxose definitiva en 1912.
A guerra
En 1914, Martov, ó igual que os bolxeviques, opúxose frontalmente á participación na I Guerra Mundial. Porén, en medio da Segunda Internacional, os menxeviques mantiveron posicións diferenciadas e ata diverxentes sobre a guerra: Alexander Potrésov, Piotr Máslov Kusmá Gvósdev e Emanuel Smirnov chamaron a "defender a patria", incluso Georgi Plekhanov tornouse defensista; o resto dos menxeviques uníronse nun principio ó sector "internacionalista", aínda que Nikolay Chkheidze, deputado na Duma, publicaba Nashe Dielo ("A Nosa Causa") cunha posición máis conciliadora co defensismo que a posición oficial do Comité de Organización menxevique, expresada por Spectator, Martínov e Pavel Axelrod, mentres que Martov, sendo integrante deste comité, chegou a colaborar con Trotski en Nashe Slovo (A Nosa Palabra) cunha posición de rexeitamento a todo defensismo.
Tras a Revolución de Febreiro de 1917, ó chegaren ó goberno os menxeviques en alianza cos socialrevolucionarios e os liberais, mantivo a participación do Exército Ruso na fronte e asumiron a responsabilidade de continuaren a guerra en alianza con Francia, Gran Bretaña e máis Serbia. Aínda que Martov se opuxo abertamente a esta política e Axelrod aconsellou abrir as negociacións de paz con Alemaña e Austria, os menxeviques apoiaron as políticas de Fiódor Dan e o ministro do goberno provisional Irakli Tsereteli de seguiren a guerra e aprazaren a reforma agraria; con isto perdeu a simpatía das masas obreiras, que se volcaron cara ós bolxeviques, e os campesiños, que apoiaran os socialrevolucionarios.
Miro Magariños
Ramiro Bahamonde Magariños, coñecido profesionalmente como Miro Magariños, nado en Cuntis en 1957, é un actor galego.
Menxevique
Anos posteriores
O partido menxevique foi proscrito tras a Rebelión de Kronstadt en 1921. Uns poucos dos seus membros emigraron, publicaron o xornal O Mensaxeiro Socialista fundado por Martov e mantiveron o Centro Menxevique en Berlín, París e Nova York ata comezos da década de 1970. Actualmente algunhas formacións políticas rusas reivindícanse herdeiras do patrimonio político dos menxeviques.
Miro Magariños
Actuou no teatro no Centro Dramático Galego, Teatro do Morcego e fundou a súa propia compañía, a Compañía Miro Magariños. Tamén actuou en cine e televisión.
Ja, vi elsker dette landet
Ja, vi elsker dette landet (noruegués para: Si, amamos este país) é o himno nacional de Noruega. A música foi composta por Rikard Nordraak en 1864, e a letra é obra de Bjørnstjerne Bjørnson, quen a escribiu en 1870.
miniatura|[[Bjørnstjerne Bjørnson, premio Nobel de Literatura en 1903.]]
Letra en noruegués
Ja, vi elsker dette landet, <BR/> som det stiger frem, <BR/> furet, værbitt over vannet, <BR/> med de tusen hjem. <BR/> Elsker, elsker det og tenker <BR/> På vår far og mor <BR/> Og den saganatt som senker <BR/> Drømme på vår jord. <BR/> Og den saganatt som senker, <BR/> Senker drømme på vår jord. <BR/> Dette landet Harald berget<BR/> med sin kjemperad, <BR/> dette landet Håkon verget <BR/> medens Øyvind kvad; <BR/> Olav på det landet malte <BR/> korset med sitt blod, <BR/> fra dets høye Sverre talte <BR/> Roma midt imot. <BR/> Bønder sine økser brynte <BR/> hvor en hær dro frem, <BR/> Tordenskiold langs kysten lynte,<BR/> så det lystes hjem. <BR/> Kvinner selv stod opp og strede<BR/> som de vare menn; <BR/> andre kunne bare grede,<BR/> men de kom igjen!<BR/> <BR/> Visstnok var vi ikke mange,<BR/> men vi strakk dog til, <BR/> da vi prøvdes noen gange, <BR/> og det stod på spill; <BR/> ti vi heller landet brente<BR/> enn det kom til fall; <BR/> husker bare hva som hendte <BR/> ned på Fredrikshald!<BR/> <BR/> Hårde tider har vi døyet,<BR/> ble til sist forstøtt; <BR/> men i verste nød blåøyet <BR/> frihet ble oss født. <BR/> Det gav faderkraft å bære <BR/> hungersnød og krig, <BR/> det gav døden selv sin ære -<BR/> og det gav forlik.<BR/> <BR/> Fienden sitt våpen kastet,<BR/> opp visiret for, <BR/> vi med undren mot ham hastet,<BR/> ti han var vår bror. <BR/> Drevne frem på stand av skammen<BR/> gikk vi søderpå; <BR/> nu vi står tre brødre sammen,<BR/> og skal sådan stå! <BR/> <BR/> Norske mann i hus og hytte, <BR/> takk din store Gud! <BR/> Landet ville han beskytte, <BR/> skjønt det mørkt så ut. <BR/> Alt hva fedrene har kjempet, <BR/> mødrene har grett, <BR/> har den Herre stille lempet <BR/> så vi vant vår rett. <BR/> <BR/> Ja, vi elsker dette landet, <BR/> som det stiger frem, <BR/> furet, værbitt over vannet, <BR/> med de tusen hjem. <BR/> Og som fedres kamp har hevet <BR/> det av nød og seir, <BR/> også vi, når det blir krevet, <BR/> for dets fred slår leir.
Castelo de Kronborg
O castelo de Kronborg está situado preto de Helsingør, na illa de Selandia, en Dinamarca. É un do tres monumentos dinamarqueses declarados Patrimonio da Humanidade pola UNESCO, xunto á catedral de Roskilde e as ruínas e tumbas da igrexa de Jelling. É o lugar onde acontece Hamlet, a obra de Shakespeare. Na devandita obra, o Castelo de Kronborg aparece como "Elsinore".
Consello de Estados do Mar Báltico
miniatura|dereita|250px| O Consello de Estados do Mar Báltico (en inglés: Council of the Baltic Sea States, CBSS) é un foro rexional composto por once países, estabelecido coa Declaración de Copenhaguen de 1992 para intensificar as relaciones de cooperación e coordinación entre os estados do Mar Báltico.
Membros
Ten sede en Estocolmo, Suecia. O CBSS está composto por doce membros:
Observadores
Ademais outros sete países teñen status de observadores:
The White Stripes (álbum)
The White Stripes é o álbum de estrea da banda estadounidense de garage rock The White Stripes, editado o 15 de xuño de 1999 polo selo Sympathy for the Record Industry. O disco foi producido por Jack White e Jim Diamond e gravado en xaneiro de 1999 nos estudios Ghetto Recorders e Third Man Studios en Detroit. White dedicou o álbum ao falecido músico de blues Son House.
Listaxe de cancións
Todos os temas compostos por The White Stripes agás onde se indique.
Faustino Rey
Faustino Rey Romero, nado na Lagarteira-Sestelo, en Isorna (Rianxo), o 27 de outubro de 1921 e finado en Bos Aires o 20 de decembro de 1971, foi un sacerdote e escritor galego.
Traxectoria
Estudou Latín e Humanidades no convento de Herbón e seguiu a carreira eclesiástica no seminario San Fernando, en Ourense. O bispado de Ourense ordenou que abandonase o seminario debido ao seu carácter “revolucionario” e finalizou os seus estudos no seminario diocesano de Tui. Ordenouse sacerdote en 1948 e licenciouse en Teoloxía pola Universidade de Salamanca.
En 1949 foi destinado a Cela e Tameiga, en Mos; e Barcela, en Arbo e tivo problemas coa Falanxe por negarse a dicir unha misa por Primo de Rivera. Foi párroco en dúas freguesías do Baixo Miño, Amorín e Currás, no concello de Tomiño. Problemas co bispado pola súa conduta antifranquista e crítica co celibato sacerdotal e a hipocrisía do clero levárono a trasladarse de volta á súa parroquia natal. En 1956 embarcouse como capelán de migración cara a Venezuela e Cuba, durante un tempo.
Fundou en Catoira en 1961 o Ateneo Ullán, que sería cerne da Romaría Viquinga de Catoira. Tamén participou na creación do Premio Pedrón de Ouro. Rey Romero non era cómodo para a xerarquía eclesiástica: tiña fillos que o trataban de pai e non de padre nin tío, sen escándalos dos fregueses, pero si da xerarquía. Crego progresista da liña do Concilio Vaticano II e defensor do idioma galego na liturxia e na escrita, o seu estilo de vida e crenzas derivarían en problemas co bispado. Logo de ser forzado a un desterro voluntario, trasladouse a Buenos Aires en 1966, onde exerceu na parroquía de Balbanera e onde morreu en 1971 aos 50 anos de idade, nun confuso suceso: accidente, asasinato ou suicidio. Desde 1987 descansa no cemiterio de Isorna.
Foi membro correspondente da Real Academia Galega e da Sociedade Mariolóxica Mater Ecclesiae de Braga.
Colaborou na revista Alba, no Faro de Vigo e en La Nación de Bos Aires, ademais de facelo en El Pueblo Gallego de Vigo e Lar de Bos Aires.
Usou o pseudónimo Fausto de Isorna.
En 2015 Xosé Ricardo Losada publicou ''Faustino Rey Romero. Un evanxeo bufo'' (Vigo: Xerais), biografía completa.
Poesía
A poesía de Rey Romero ten unha especial tenrura franciscana. Do seu libro Poema das materias sagras di Méndez Ferrín:
Homenaxes
O concello de Rianxo convoca dende 1998 o Premio Faustino Rey Romero na súa honra. Nos arredores da Casa da República (Isorna, Rianxo) erixiuse un monólito no seu recoñecemento.
Manuel Rivas homenaxea a súa figura en O lapis do carpinteiro.
Zaragoza
Zaragoza é un concello e cidade española, capital da comunidade autónoma de Aragón, ademais da provincia de Zaragoza e da comarca homónima. Está situada a beiras dos ríos Ebro, Huerva e Gállego e da Canle Imperial de Aragón, no centro dun amplo val. A súa privilexiada situación xeográfica convértea nun importante nó loxístico e de comunicacións; atópase a uns 300 km de Madrid, Barcelona, Valencia, Bilbao e Tolosa.
Cunha poboación de 679.624 habitantes (INE 2012), é a quinta cidade española máis poboada, concentrando máis do 50% da poboación de Aragón.
O seu nome actual procede do seu antigo topónimo romano, Caesaraugusta, que recibiu na honra ao emperador César Augusto no 14 a.C. A súa denominación romana foi evolucionando a través do árabe Saraqusta.
Academia de Artes Escénicas de Praga
A Academia de Artes Escénicas de Praga (en checo Akademie múzických umění v Praze) é unha universidade destinada ao estudo das diferentes artes interpretativas situada na cidade de Praga (República Checa). As especialidades presentes na universidade son música, danza, teatro, cine, televisión e estudos multimedia.
Zaragoza
Entre o 14 de xuño e o 14 de setembro de 2008, ano do bicentenario dos Sitios de Zaragoza e centenario da exposición Hispano-Francesa de 1908, Zaragoza acolleu a exposición internacional Expo Zaragoza 2008 dedicada á auga e o desenvolvemento sustentable. En 2010, Zaragoza foi a sexta cidade española con máis turismo.
Academia de Artes Escénicas de Praga
Historia
Foi fundada en 1945 polo impulso de numerosos artistas checos coñecidos como a primeira escola de arte en Checoslovaquia, a Academia converteuse rapidamente nunha prestixiosa escola.
Estado de Washington
Washington é un dos 50 estados dos Estados Unidos de América. O nome do estado provén de quen foi líder das forzas americanas ao longo da Revolución Americana de 1776 e logo primeiro presidente dos Estados Unidos, George Washington. O nome de moitas cidades e condados dos Estados Unidos homenaxea diversos presidentes, mais o Estado de Washington é o único que leva o nome en honra dun presidente. Non debe ser confundido coa capital dos Estados Unidos, Washington, D.C.. Por isto, Washington, o estado, é xeralmente chamado Estado de Washington, e Washington, a capital nacional, Distrito de Columbia.
Academia de Artes Escénicas de Praga
Historia
Actualmente acolle os departamentos de Composición, Dirección, Danza e Interpretación teatral anteriormente atribuídos.
Estado de Washington
Washington localízase no extremo noroeste dos Estados Unidos. Debido aos seus enormes bosques, cuxas árbores non perden a folla no outono ou no inverno, escolleuse como lema do estado Evergreen State, que significa "de folla perenne". Os seus grandes bosques fan de Washington un líder na industria madeireira americana. Así mesmo, está cruzado por varios ríos e abundan os lagos, o que crea un terreo propicio para a instalación de encoros; o maior do país, o Encoro de Grand Coulee, localízase no Río Columbia. A economía de Washington, porén, está centralizada fundamentalmente no turismo e na industria aeroespacial. A maior fabricante de avións do mundo, a Boeing, ten a súa sede en Washington, e varias das súas fábricas están situadas neste estado.
Historia
Washington foi explorado inicialmente polos españois e, posteriormente, os británicos instaláronse na rexión. Até 1859, Washington formou parte do territorio de Oregón, e boa parte deste último, así como do sur da actual provincia canadense de Columbia Británica (daquela, unha colonia do Reino Unido) era disputada entre os británicos e os americanos entre a década de 1810 e a de 1850 ata que, en 1859, creouse o Territorio de Washington. O 11 de novembro de 1889, converteuse no 42º Estado americano.
Até 1889
Os nativos indíxenas xa vivían na rexión onde o Estado de Washington está actualmente localizado milleiros de anos antes da chegada dos primeiros europeos. A maioría destas tribos formaban parte de dous grupos indíxenas distintos: os salishianos e os penutianos. Os primeiros vivían fundamentalmente no norte e no litoral de Washington, en canto os segundos vivían sobre todo no interior, ao longo do oeste e no sur do estado.
Os primeiros europeos en exploraren Washington foron os españois, despois da década de 1750. Os españois exploraron intensamente o litoral do actual estado, e reivindicaron o territorio para a coroa española. Porén, non fundaron ningún asentamento permanente. Estas exploracións foron feitas baixo o medo a unha expansión rusa, que entón controlaba Alasca, en dirección ao sur. O británico George Vancouver foi o primeiro europeo en cartografar o litoral do estado, ao longo do ano de 1792 pero os británicos, ao menos inicialmente, tampouco non se interesaron en fundar asentamentos permanentes na rexión, aínda que a reivindicasen para a coroa británica.
O americano Robert Gray dirixiu unha primeira expedición, composta por cazadores e comerciantes, que descubriu o interior de Washington, partindo de Boston, Massachusetts, con fins comerciais. Desembarcaron no litoral de Washington en 1792 e reivindicaron á súa vez a rexión para os Estados Unidos, na que xa comerciaban os cazadores británicos e americanos. A Compañía da Baía de Hudson fundou o primeiro asentamento permanente na rexión, a actual cidade de Vancouver (Washington) (non confundir coa cidade canadense do mesmo nome).
A expansión americana en dirección ao oeste trouxo consigo un crecente números de colonos americanos que se ían instalando na rexión a partir da década de 1840. Os Estados Unidos pasaron a reivindicar todas as terras situadas ao sur do meridiano 54º 40' e ao oeste das Montañas Rochosas. Os británicos esixiron que a fronteira fose o meridiano 49º, proseguindo a fronteira en dirección ao sur, acompañando o curso do Río Columbia, a oeste das Montañas Rochosas, o que significaría que boa parte do oeste do actual estado de Washington quedase baixo control británico. En 1846, os Estados Unidos e o Reino Unido chegaron a un acordo que delimitaba a fronteira entre os Estados Unidos e as colonias británicas da rexión ao longo do paralelo 49º.
Zaragoza
Historia
Historicamente, o lugar era unha vila ibera chamada Salduie ou Salduba. En época ibérica foron os sedetanos os que ocupaban o territorio. Os sedetanos, ao contrario que os seus poderosos veciños, os ilergetes, apoiaron os romanos na segunda guerra púnica. A primeira mención deste pobo é de Tito Livio, que describe como os romanos, en resposta a un ataque dos ilergetes aos sedetanos, derrotaron os primeiros e mataron os seus xefes. No 195 adC, un dos dous cónsules romanos, Marco Porcio Catón, tivo que ir ao val do Ebro pacificar as tribos iberas que se levantaran contra o imperialismo romano. Gañou as batallas, mais non cumpriu o seu obxectivo: non só non pacificou as tribos iberas, senón que estendeu o problema a territorio celtibero. Catón tamén lle deu nome ao forte vento que sopra no val: cercius, o cierzo. Houbo que agardar a Tiberio Sempronio Graco para que a situación se calmase. Este venceu os celtiberos e deixou guarnicións nas cidades do val, entre as que indubidabelmente estaría tamén Salduie. A calma non durou moito: xa no -141 o sedetano Tongino tivo que se botar ao monte e se converter nun dos primeiros bandidos da Península ibérica. Contra o ano -15, fundábase a cidade romana de Zaragoza, Caesaraugusta. Coincidía coa reorganización das provincias de Hispania por César Augusto tras a súa vitoria nas Guerras Cántabras. Colonia Caesaraugusta era o nome que recibía a nova cidade, que gozaba do privilexio de ostentar o nome completo do seu fundador. Na fundación da cidade, participaron soldados veteranos das lexións IV Macedonica, VI Victrix e X Gemina, licenciados tras a dura campaña contra os cántabros, coa dupla intención de garantir a defensa do territorio e asemade fixar nel a presenza de Roma. Zaragoza contaba co título de Colonia Inmune, o que facía que gozase de determinados privilexios como o dereito a cuñar moeda ou a exención do pagamento de impostos. No proceso de reorganización de territorios hispanos, créanse tres provincias, Tarraconensis, Baetica e Lusitania, divididas en conventos xurídicos (distritos menores con funcións xudiciais e administrativas); deles, o rexido por Caesarugusta, o Convento Xurídico Caesaraugustano, era o máis extenso dos sete nos que se dividía a provincia Tarraconense. Caesaraugusta asumiu desde un primeiro momento o papel de cabeceira rexional, substituíndo a colonia Victrix Ivlia Celsa (actual Velilla de Ebro).
O período de auxe da cidade romana (séculos I e II) trouxo moitas das grandes obras públicas que aínda hoxe podemos ver: o foro, o porto fluvial (que converteu a Caesarugusta no principal redistribuidor de mercadorías no val do Ebro), as termas públicas, o teatro, o anfiteatro, a primeira ponte da cidade (situada na localización da actual ponte de Pedra e probabelmente unha obra mixta de pedra e madeira). A auga tamén representou un importante papel na Zaragoza romana, tanto pola súa situación na ribeira do río Ebro e xunto á desembocadura do Huerva e o Gállego como polos seus complexos sistemas de abastecemento e regadío. Xunto ás xa mencionadas termas, documentáronse multitude de alxibes, fontes e diversos treitos de canos de chumbo e esgotos.
No século III, a construción dunha impoñente muralla e o abandono das grandes obras públicas denotan o importante proceso de crise no mundo romano (segunda metade do século III). O comercio e a vida en Caesaraugusta non decaen e axudan ao florecemento cultural da mesma. Contr ano 380 tivo lugar o primeiro sínodo de Zaragoza, no que os bispos hispanos e de Aquitania adoptaron oito cánones relacionados máis ou menos directamente co priscilianismo, a herexía dominante naquela altura. Un segundo sínodo, no ano 592, solucionou problemas prácticos da recente conversión dos visigodos desde o arianismo. O terceiro sínodo, no 691, resultou en cinco cánones de disciplina.
Ao longo do século V, Caesaraugusta, ao igual que todo Occidente romano, vese inmersa no proceso de desintegración do poder imperial. Desde o 714, a cidade pertence ao Califato de Córdoba e foi un posto avanzado na loita contra os reinos cristiáns do norte. A guerra civil en Córdoba, a principios do século XI, non deixou de afectar á rexión e, como no resto da España musulmá, a fin da dinastía Omeia levou para a constitución dun estado independente ou taifa cuxa capital era Zaragoza. Este reino foi un dos máis brillantes da Al-Ándalus durante case un século. Os tuibís, clientes dos omeias, continuaron sendo os donos da rexión até 1038, ano en que os Banu Hud chegaron ao poder.
No ano 1591 prodúcense as Alteracións de Zaragoza. A causa das revoltas foi un dos secretarios do reino, gobernado por Filipe II, chamado Antón Pérez. Tras liortas palacianas, Filipe II ordena a detención de Pérez por un asasinato. Antón Pérez, que viviu en Nápoles, por aquel entón pertencente á Coroa Aragonesa, era coñecedor dun dereito particular dos Foros Aragoneses: o dereito de Manifestación. Este dereito era, pois, xurisdición única da xustiza de Aragón. A chegada a Zaragoza de Pérez e a súa chamada ao dereito de manifestación provocou un tumulto na Praza do Palacio de Xustiza, e naquel tumulto faleceu o Xustiza Juan de Lanuza IV (O Vello). Sucedeulle o seu fillo Juan de Lanuza V (O novo) que continuou co proceso de Perez. Desde a capital, Filipe II observaba impotente a situación, polo que tivo que recorrer á Inquisición para controlar o proceso. Así que a Inquisición prendeu a Perez e no palacio da Aljafería. O pobo, ante o arresto, reaccionou violentamente asaltando a Aljafería, tomando a Perez, e póndoo ao dispor do Xustiza de Aragón. O pobo viu na acción do rei unha vulneración dos seus foros e costumes que o Rei xurara cumprir ao subir ao trono. Ante a sublevación xeral de Zaragoza, Filipe II decide empregar a forza e manda un exército para ocupar a cidade. O pobo mal organizado intentoulle facer fronte, pero foi inútil. O exército de Filipe II entrou na capital no final de 1591, prendendo o Xustiza e os xefes da revolta. O desenlace foi a pena de morte para o Xustiza o 20 de decembro de 1591. Aquel día lémbrase como "o máis triste para Aragón". Nas Cortes do ano posterior en Tarazona, Aragón perdeu parte dos seus privilexios.
Estado de Washington
Até 1889
En 1848, por presión dos colonos americanos instalados no noroeste, o goberno americano creou o Territorio de Oregón, e estableceu un goberno na rexión. Este territorio incorporaba os actuais estados de Oregón, Idaho e Washington. En 1859, Oregón foi elevado á categoría de estado. Posteriormente, o goberno do territorio de Washington comezou a premer para que os nativos indíxenas da rexión se instalasen en reservas, e así, liberar terras para os colonos brancos. Os salishianos aceptaron mais non os penutianos, que entraron en guerra cos colonos brancos en 1855, guerra que se prolongou ata 1858, cando os penutianos foron derrotados e forzados a instalarse nas reservas indíxenas.
A partir do inicio da década de 1860, un número inxente de colonos pasou a instalarse no Territorio de Washington por causa do descubrimento de grandes minas de ouro na rexión. O crecemento da poboación do territorio levou á secesión de áreas a oeste de Washington, co que se constituíu o Territorio de Idaho. Os límites territoriais de Washington non mudaron máis desde entón. O forte crecemento da poboación de Washington perdurou na década de 1870 e de 1880. Seattle tornouse un gran centro portuario. En 1883 inaugurouse a Nothern Pacific Railway, que conectaba Washington co leste do país. O 11 de novembro de 1889, o territorio foi elevado á categoría de estado.
Zaragoza
Historia
Durante a invasión napoleónica, a cidade de Zaragoza sufriu dous asedios coñecidos como os Sitios de Zaragoza. A cidade era inicialmente fiel ao rei (e, por tanto, ao exército francés debido aos pactos entre España e Francia), pero ao coñecer a abdicación de Fernando VII, sublevouse, capturando o castelo da Aljafería, apoderándose das armas que nela había e nomeando o xeneral Palafox comandante. Cando o exército francés tentou ocupar de novo Zaragoza, esta opuxo unha teimosa resistencia, ficando practicamente destruída (de 55.000 habitantes pasou a 12.000).
Economía
Ademais da vantaxosa situación xeográfica, destaca en Figueruelas (unha localidade próxima) unha factoría de Opel (General Motors). O progresivo declive da economía agraria converteu a OPEL nun dos principais alicerces da economía da rexión. Á fábrica de automóbeis únense como base da economía aragonesa a empresa Balay, centrada na fabricación de electrodomésticos; CAF (Construciones y Auxiliar de Ferrocarriles S.A.) da que saen unidades ferroviarias tanto para o mercado nacional como para o internacional; SAICA e Torraspapel no sector papeleiro e diversas empresas de carácter rexional-nacional como Pikolin ou Lacasa que aos poucos se vai abrindo camiño no mercado internacional.
Estado de Washington
Dende 1889
No inicio do século XX, a reputación de Washington no país era a dunha terra perigosa e salvaxe, tanto como o resto do oeste americano, só que con madeireiros substituíndo os cowboys ("vaqueiros") e os bosques substituíndo aos desertos. Unha cidade en particular, Aberdeen, tiña a fama de ser a cidade máis dura do oeste do Mississippi, debido ao xogo, violencia, uso xeneralizado de drogas e prostitución.
Seattle prosperou coa migración da poboación americana rumbo a Hawai e a Alasca, sendo un centro primario de abastecemento de Hawai por varias décadas, e é até hoxe o centro principal de abastecemento de Alasca. A economía de Washington pasou a prosperar enormemente co inicio da primeira guerra mundial. A produción de madeira e alimentos aumentou enormemente. Seattle tamén se tornou unha cidade industrializada, sendo unha das maiores fabricantes de navíos e avións ao longo da guerra: a Boeing foi creada en 1917 en Seattle. A guerra xerou maior unión entre os traballadores do estado, que se xuntaron en varios sindicatos. Despois do fin da guerra, en febreiro de 1919, os sindicatos da cidade organizaron unha folga xeral en Seattle, secundada por máis de 60 mil traballadores.
Zaragoza
Economía
Actualmente, a economía da cidade está en pleno desenvolvemento debido a proxectos como a Exposición Internacional de 2008 [1], a Plataforma Loxística de Zaragoza (PRAZA), o Parque Tecnolóxico de Reciclado (PTR), así como pola paraxe do tren de Alta Velocidade Española (AVE) desde decembro de 2003, que consolida a cidade como centro de comunicacións.
Estado de Washington
Dende 1889
A Gran Depresión, que se iniciou en 1929, arruinou a economía do estado. Para tentar minimizar os problemas causados pola Depresión, tales como miseria, desemprego e pobreza, o estado iniciou a construción de diversas obras públicas, entre elas diversas presas, culminando coa inauguración do Encoro de Grand Coulee, en 1941, até hoxe a de maior tamaño nos Estados Unidos.
A economía de Washington recuperouse co inicio da segunda guerra mundial. A rexión metropolitana de Seattle, grazas á a súa proximidade coa fronte de batalla do Pacífico, tornouse unha das maiores fabricantes de navíos militares, e a maior fabricante de avións militares do país. En 1943, o goberno americano inaugurou unha central nuclear no estado, o Hanford Works. Alí se xerou gran parte do combustíbel nuclear usado nas bombas atómicas usadas en Hiroshima e Nagasaki. O estado industrializouse axiña, durante e despois do fin da Segunda Guerra Mundial, e a agricultura, a minaría e a industria madeireira perderon moita importancia na economía.
Zaragoza
Economía
A relativamente baixa pluviosidade (350 mm/ano) e o uso de auga na zona agrícola que a rodea fan necesarios esforzos para reducir o consumo de auga a pesar de estar á beira do río máis caudaloso de España, tendo baixado o consumo de auga per cápita de 150 litros diarios en 1997 a só 99 L/d en 2012.
Estradas
Zaragoza está comunicada con Barcelona, Madrid, Bilbao, Huesca, Teruel e Valencia mediante autovías e autoestradas. A autovía Mudéjar (A-23), chega ata as proximidades de Francia en dirección ao túnel do Somport, aínda que unha vez atravesada a fronteira atopámonos cunha estrada de terceira categoría ata a localidade de Pau debido ás políticas francesas que durante máis de tres décadas negáronse a reformar o traxecto, impedindo unha correcta comunicación entre Zaragoza e Tolosa e Bordeos, a través de Pau.
Academia de Artes Escénicas de Praga
Facultades
200px|miniatura|right|Facultade de Teatro. A Academia de Artes Performativas conta na actualidade coas seguintes tres facultades:
Zaragoza
Aeroporto
200px|miniatura|Terminal 2 (T2) do [[aeroporto de Zaragoza|aeroporto.]] O aeroporto de Zaragoza, moi próximo á cidade, soportaba escaso tráfico de pasaxeiros até 2004. Desde entón todo mudou: tras a instalación no aeródromo da aeroliña Ryanair, o tráfico de pasaxeiros é máis do dobre que o rexistrado en 2004. No 2005, Ryanair ofertaba un voo diario a Londres e outro a Milán. Ademais, en períodos de feiras tales como verán e Semana Santa continúanse programando voos chárter, destacando os programados por Air Europa. A situación deste aeroporto preto de Cataluña, País Vasco, Navarra, A Rioxa ou mesmo o sur de Francia, fan, por un lado, que as compañías de baixo custo atraian viaxeiros para encher os seus voos, pero, por outro lado, impiden que outras aeroliñas sen subvencións se estabelezan en Zaragoza, xa que a proximidade do aeroporto de Bilbao e do de Barcelona restan área de influencia ao aeródromo zaragozano. Ademais, coa chegada do AVE, Madrid está a só 2h de Zaragoza, o que imposibilita que o aeroporto se especialice en voos nacionais.
Ferrocarril
miniatura|200px|[[Estación de Zaragoza - Delicias|Estación de ferrocarril das Delicias.]] Zaragoza está comunicada por ferrocarril coas cidades españolas máis importantes. O 11 de outubro de 2003 inaugurouse a liña de alta velocidade Madrid-Zaragoza-Lleida e a extensión da liña ata Barcelona inaugurouse o 20 de febreiro de 2008. O traxecto entre Zaragoza e Madrid realízase en 79 minutos, mentre que a Barcelona tarda 89.
Desde o 11 de xuño de 2008, con motivo da exposición internacional celebrada nese verán, Zaragoza conta cunha rede de trens de Zaragoza (Cercanías Zaragoza). Actualmente só ten unha liña, entre Casetas e Miraflores, de 16,6 km de lonxitude e con 6 estacións no seu percorrido.
Lugares de interese
miniatura|[[Basílica de Nosa Señora do Pilar de Zaragoza|O Pilar, o río Ebro e a Ponte de Pedra.]] miniatura|[[Basílica de Nosa Señora do Pilar de Zaragoza|Basílica do Pilar.]] Zaragoza é unha cidade bimilenaria pola que pasaron a práctica totalidade das civilizacións que dominaron a Península Ibérica, sendo unha importante cidade en diferentes épocas. Debido a iso, hai restos e monumentos de todos os estilos e épocas. A pesar de ter restos e edificios de gran beleza, Zaragoza é aínda unha cidade descoñecida para a maioría dos españois e mesmo zaragozanos. Espérase que coa próxima celebración da Exposición Internacional de 2008 que esta situación mude radicalmente e converta a Zaragoza nun destino preferido no turismo cultural e de interior.
Os 3 grandes lugares de interese obrigados en toda visita a Zaragoza son:
Academia de Artes Escénicas de Praga
Mestres destacados
250px|miniatura|right|Facultade de Música.
Zaragoza
Festas
250px|miniatura|Ofrenda de flores á [[Virxe do Pilar.]] A festa maior da cidade celébrase o 12 de outubro, día da Virxe do Pilar (Piar), coñecida popularmente como "O Pilar". Estas festas son moi coñecidas e atraen un gran número de turistas, principalmente por actos como a ofrenda de flores á Virxe e a grande animación que viven as rúas.
A festa do patrón, San Valero, celébrase o 29 de xaneiro. É costume comer nese día un roscón. Tamén é popular o refrán que di: "San Valero, rosconero y ventolero", xa que é frecuente que sopre con forza o mistral (cierzo) por esas datas.
Estado de Washington
Dende 1889
Durante a década de 1960, o goberno do Estado aprobou unha serie de programas destinados á descontaminación de ríos e lagos contaminados por residuos industriais. O crecemento da Boeing como a maior fabricante de avións do mundo levou a un gran crecemento da poboación da rexión metropolitana de Seattle que, en 1962, foi a sede da Feira Mundial, cuxa maior atracción foi a Space Needle, unha torre de 184 metros de altura, inaugurada un ano antes. Posteriormente, en 1964, os gobernos do Canadá e dos Estados Unidos iniciaron un programa conxunto para a construción de diversas represas ao longo do Río Columbia e afluentes.
O 18 de maio de 1980, o volcán do Monte Santa Helena entrou en erupción. Durmido durante centenas de séculos, o volcán literalmente estoupou, causando a destrución total nun raio de preto de 25 quilómetros; morreron 57 persoas e causou máis de 4 mil millóns de dólares en prexuízos. A economía entrou nunha recesión que perdurou por case 2 anos. A erupción lanzou cinzas volcánicas nun raio de máis de 1.500 quilómetros, especialmente nos primeiros 200 quilómetros, cubrindo varias cidades cunha grosa capa de cinzas, de varios centímetros de espesor.
En 1996, Gary Locke foi elixido gobernador. Locke foi o primeiro americano de descendencia chinesa a ser elixido gobernador dun estado americano.
Xeografía
Trátase dun estado de contrastes. Boa parte do estado está cuberto por forestas e a rexión das forestas da Península de Olimpia está entre as máis chuviosas do mundo. Por outro lado, o territorio oriental do estado é árido, e resulta raro atopar árbores. A variación de altitude do estado é enorme, oscilando entre 0 metros ao longo do litoral a máis de catro mil metros.
O litoral do estado ao longo do Océano Pacífico posúe case 255 quilómetros de lonxitude. Porén, contando o litoral formado por illas e baías, este total ascende a uns 4.870 quilómetros. O principal río do estado é o Río Columbia, cuxa nacente está localizada na Columbia Británica. O río percorre Washington, vindo do norte en dirección ao sur, virando en dirección ao oeste na fronteira do estado con Oregón, e atravesa o estado ao longo duns 1.100 quilómetros. As represas instaladas ao longo do río producen a metade de toda a electricidade xerada a través de centrais hidroeléctricas no país; o Encoro de Grand Coulee é actualmente a terceira maior represa do mundo, e a maior do país.
Varios outros ríos atravesan o Estado, nacendo nas Montañas Rochosas e transcorrendo en dirección ao Océano Pacífico ou ao Río Columbia. Preto de metade do estado está cuberto por bosques densos, a maior parte deles no oeste.
Washington pode ser dividida en 6 rexións xeográficas:
250px|dereita|miniatura|Vista do Monte Ranier, o punto máis alto do estado, cos seus 4.392 metros de altitude.
Clima
Grazas á proximidade de grandes masas de auga e ás correntes marítimas quentes do Océano Pacífico, o occidente do estado desfruta do clima máis agradábel de calquera estado do norte dos Estados Unidos continental. O clima é temperado, con catro estacións diferenciadas. Os veráns son frescos e menos quentes do que noutros estados do norte do país e os invernos son relativamente agradábeis, máis quentes do que calquera outro estado do norte do país. O oeste de Washington posúe taxas moi altas de precipitación media anual, se ben o oriente do estado ten veráns moi quentes e invernos fríos, con baixas taxas de precipitación anual.
No inverno, a temperatura media é de 5 °C no oeste e de -3 °C no leste. As medias máis baixas rexístranse nas rexións de maior altitude, e son de -8 °C nas rexións con 1.600 metros ou máis. As temperaturas mínimas varían entre -30 °C e 12 °C, e as máximas entre -22 °C e 18 °C. A temperatura máis baixa foi rexistrada no nordeste, o 30 de decembro de 1968: -44 °C.