cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Secuencia consenso
Análise de secuencia
O desenvolvemento de software para o recoñecemento de patróns é un dos principais campos da xenética, bioloxía molecular, e bioinformática. Os motivos de secuencia específicos poden funcionar como secuencias reguladoras que controlan a biosíntese, ou como secuencias sinal que dirixen unha molécula a un sitio específico da célula ou regulan a súa maduración. Como a función regulatoria destas secuencias é importante, pénsase que se conservan ao longo de grandes períodos de tempo na evolución. Nalgúns casos, o parentesco evolutivo pode estimarse pola cantidade que haxa destes sitios de conservación.
Notación
Os motivos de secuencia conservados denomínanse secuencias consenso e mostran que residuos están conservados e cales son variables. Consideremos o seguinte exemplo de secuencia de ADN:
Nesta notación, A significa que sempre se encontra unha A (adenina) nesta posición; [CT] indica que pode ser C (citosina) ou T (timina); N significa calquera base; e {A} indica que é calquera base excepto A. Y representa calquera pirimidina, e R indica calquera purina. miniatura|250px| Un logo de secuencia que mostra as bases máis conservadas arredor do [[codón de iniciación eucariótico obtido a partir dos ARNms dos xenes humanos.]]
Neste exemplo, a notación [CT] no dá ningunha indicación da frecuencia relativa da aparición de C ou T nesa posición. Un método alternativo de representar unha secuencia consenso é utilizar un logo de secuencia, que é unha representación gráfica da secuencia consenso, na cal o tamaño de cada símbolo está relacionado coa frecuencia coa que un determinado nucleótido (ou aminoácido) aparece en determinada posición. Nos logos de secuencia canto máis conservado está o residuo, máis grande é o símbolo con que se debuxa ese residuo, e canto menos frecuente, menor é o tamaño do símbolo. Os logos de secuencia poden xerarse utilizando WebLogo, ou Gestalt Workbench, unha ferramenta de visualización dispoñible para o público de Gustavo Glusman no Institute for Systems Biology.
Importancia biolóxica
Un sitio de unión de proteínas, representado por unha secuencia consenso, pode ser unha secuencia curta de nucleótidos, que se encontra repetida varias veces no xenoma e pénsase que desempeña a mesma función nas súas distintas localizacións. Por exemplo, moitos factores de transcrición recoñecen patróns particulares nos promotores dos xenes que regulan. Do mesmo modo, os encimas de restrición xeralmente teñen secuencias consenso palindrómicas, que normalmente coinciden co sitio onde estes encimas cortan o ADN. Os transposóns actúan en grande medida do mesmo xeito na súa identificación das secuencias diana para a transposición. Finalmente os sitios de empalme (secuencias que rodean os límites exón-intrón, para o splicing) poden ser consideradas tamén secuencias consenso.
Así, unha secuencia consenso é un modelo para un sitio de unión ao ADN suposto: obtense alineando todos os exemplos coñecidos dun certo sitio de recoñecemento e definidos como a secuencia idealizada que representa a base que é predominante en cada posición. Todos os exemplos reais non deberían diferir do consenso en máis dunhas poucas substitucións, pero contar as faltas de coincidencias deste modo pode levar a inconsistencias.
As mutacións que permiten que un nucleótido mutado no centro (core) da secuencia dun promotor se pareza máis á secuencia consenso denomínanse mutacións up (á alza). Este tipo de mutacións xeralmente fan que o promotor se faga máis forte, é dicir, que a ARN polimerase se una máis estreitamente ao ADN que ten que transcribir e a transcrición é regulada á alza. Polo contrario, as mutacións que destrúen nucleótidos conservados na secuencia consenso denomínanse mutacións down (á baixa). Estes tipos de mutación regulan á baixa a transcrición, xa que a ARN polimerase xa non pode unirse tan estreitamente ao centro da secuencia promotora.
TAAG Linhas Aéreas de Angola
Frota
thumb|[[Boeing 777#777-300ER|Boeing 777-300ER engalando do aeroporto de Lisboa]] thumb|[[Boeing 737-700]] En novembro de 2017 a frota de TAAG estaba formada polos seguintes avións:
Mosende, Piñeiro, Cedeira
Mosende é un lugar da parroquia de Piñeiro no concello coruñés de Cedeira, na comarca de Ferrol. Tiña 78 habitantes no ano 2007 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 37 homes e 41 mulleres, o que supón unha diminución con relación ao ano 1999 cando tiña 81 habitantes.
Provincia de Las Tunas
Las Tunas é unha provincia do oriente de Cuba que ocupa o noveno posto en extensión con 6 587,75 quilómetros cadrados, representando o 6,0 por cento da superficie total do país. Posuía o 4,8 por cento da poboación cubana con 534 279 habitantes, cunha densidade de 81,1 habitantes por quilómetro cadrado. A cidade de Las Tunas é a súa capital e o núcleo urbano máis poboado. É tamén unha das provincias máis recentes, creada no 1975, conformándose con territorios pertencentes ás antigas provincias de Camagüey e Oriente.
Limita polo norte coa provincia de Camagüey e o Océano Atlántico, polo leste coas provincia de Holguín, polo sur coa provincia de Granma e o golfo de Guacanayabo e polo oeste coa provincia de Camagüey outra vez.
Patricia Arquette
Patricia Arquette, nada o 8 de abril de 1968 en Chicago, Illinois, é unha actriz e directora de cine estadounidense.
Traxectoria
Estivo casada co tamén actor Nicolas Cage entre os anos 1995 e 2001. Actualmente está solteira (divorciouse en 2009 do actor Thomas Jane) e ten éxito na televisión coa serie Medium. É irmá dos actores Rosanna Arquette, David Arquette, Alexis Arquette e Richmond Arquette.
Voo 1 de American Airlines
O voo 1 de American Airlines era un servizo regular doméstico de pasaxeiros entre o aeroporto Idlewild en Nova York e o aeroporto dos Ánxeles. O día 1 de marzo de 1962 o Boeing 707 deuse a volta e esnafrouse na Jamaica Bay dous minutos despois da engalaxe, matando os 87 pasaxeiros e 8 tripulantes a bordo. Unha investigación da Xunta de Aeronáutica Civil (CAB) determinou que un defecto de fabricación no sistema do piloto automático levou a unha entrada no sistema de control do timón non comandada, causando o accidente, no que morreron bastantes personalidades notables. Foi o quinto accidente fatal dun Boeing 707 e, no seu momento, o que máis vítimas tivo.
Avión
O aparello era un Boeing 707-123B con rexistro N7506A. Fora entregado a American Airlines o 12 de febreiro de 1959. No momento do accidente o avión acumulaba 8 147 horas de voo. A súa derradeira inspección periódica fora o 18 de xaneiro, con 7 922 horas de voo.
Mujeres Libres (revista)
Mujeres Libres era o título do órgano de prensa da organización anarquista española Mujeres Libres, fundada por Amparo Poch y Gascón, Lucía Sánchez Saornil e Mercè Comaposada i Guillén, para espallar os seus puntos de vista e tivo unha clara orientación anarcofeminista e tamén era partidaria da colectivización durante a Revolución Social española de 1936. O seu primeiro número saíu do prelo o 2 de maio de 1936 e, tiña como subtítulo "Cultura y Documentación social" o que indicaba a súa idea de espallamento da cultura. Pasou por tres etapas.
Traxectoria
Na primeira etapa, entre 1936 e 1938, publicáronse 13 números en total. O número 1 publicouse en Madrid mais, inmediatamente, a cabeceira trasladouse a Barcelona onde se publicaron os doce restantes. Aínda que pretendeu ter unha periodicidade mensual, co comezo da guerra pasou a editarse irregularmente e a datación dos números tamén resultou rechamante empregando expresións como: "32 días da Revolución" ou "XI mes da Revolución.
Aparecía como unha revista de mulleres para mulleres polo que só aparecían colaboradoras como Amparo Poch y Gascón, Federica Montseny, Emma Goldman, Lucía Sánchez Saornil, Mercè Comaposada i Guillén, Mary Giménez, Carmen Conde, etc. O único home que se admitiu foi a Baltasar Lobo, un afamado escultor, como encargado dos grafismos. Posteriormente, no número 12 tamén incluíron poemas de León Felipe.
Na terceira etapa, entre 1977 e 1978, retornou a Barcelona.
Boomerang TV
Boomerang TV é unha produtora de televisión española. Foi creada en 1998 por Pepe Abril e Pedro Ricote. Ten a súa sede central en Madrid.
Provincia de Camagüey
Camagüey é a provincia máis oriental do centro de Cuba, e é a de maior área. Antes da actual división político-administrativa incluía o territorio da actual veciña provincia de Ciego de Ávila e parte das de Sancti Spíritus e Las Tunas.
Historia
O nome tamén o leva a cidade capital da provincia, unha das primeiras vilas fundadas en Cuba, co nome de Santa María del Puerto del Príncipe o 2 de febreiro de 1514 e se enclavaba na zona de Punta do Guincho, na baía de Nuevitas, costa norte da provincia, moi preto da cidade de Nuevitas cabeceira do municipio do mesmo nome. Debido ao acoso dos piratas, corsarios e bucaneiros dos séculos XVI e XVII, a cidade foi trasladada ao centro da provincia, esta é a principal razón da súa actual localización.
Ademais, hase de remarcar o carácter arquitectónico da cidade, que se ve tamén empapado desta ameaza constante, sendo así o seu centro histórico un verdadeiro labirinto de rúas e pequenas prazas.
Desde que formaba parte da primeira división socio-política da illa, caracterizouse por ser foco das industrias azucareira e gandeira, debido en gran parte aos seus amplos prados, e as súas case inexistentes montañas. A principal formación montañosa atópase na Serra de Cubitas (ao norte da provincia).
Camagüey, conta ademais co segundo macizo coralino máis longo do mundo (norte da provincia), só superado pola Gran Barreira Coralina australiana. Deste xeito os amantes do mergullo ten cita obrigada nas augas de Santa Lucía.
Actualmente a cidade de máis 300.000 habitantes é un dos principais nós de comunicación entre o oriente de Cuba e o occidente, sendo a terceira cidade de Cuba, en canto a habitantes.
Kutaisi
Kutaisi (en xeorxiano: ქუთაისი) é a segunda cidade máis grande e capital lexislativa de Xeorxia e capital da rexión de Imereti. Sitúase a 221 km ó oeste de Tbilisi, cunha poboación estimada de 147,635 habitantes (2014).
Tren
A Estación de Ferrocarril de Kutaisi conecta directamente coa Estación Central de Tbilisi. A liña opera coa empresa nacional de ferrocarril Sakartvelos Rkinigza.
Xeografía
Kutaisi fica ao longo das beiras do Río Rioni. A cidade está nunha elevación de 125-300 metros por riba do niverl do mar.
Canedo, San Mamede de Carnota, Carnota
Canedo é un lugar da parroquia de San Mamede de Carnota no concello de Carnota. Segundo datos do IGE do 2009 ten 97 habitantes (43 homes e 54 mulleres).
Canedo ten unha extensa área de ocio na que hai unha pista de baloncesto e un parque infantil. Entre os seus atractivos turísticos atópase a praia de Boca do Río.
Galería de imaxes de Manzaneda
Galería de imaxes do concello de Manzaneda na provincia de Ourense. miniatura|dereita|550px|[[Estación de montaña Manzaneda]]
Road Fighter
Road Fighter (ロードファイター) é un videoxogo arcade de carreiras desenvolvido por Konami e estreado en decembro de 1984. Foi o primeiro xogo de carreiras de Konami. O obxectivo é acadar a liña de meta en diferentes niveis antes de que remate o tempo, sen chocar con outros coches e antes de quedar sen combustible (a recarga de combustible faise cochando con coches dunha cor especial). O xogo tivo dúas secuelas no seu tempo, Midnight Run: Road Fighter 2 en 1995 e Winding Heat en 1996. No Xapón, creouse unha secuela que foi lanzada ó mercado en 2010, 14 anos despois de Winding Heat.
Babío, Santa Marta de Babío, Bergondo
Babío é un lugar da parroquia de Santa Marta de Babío no concello coruñés de Bergondo na comarca da Coruña. Tiña 61 habitantes no ano 2010 segundo datos do INE,, dos cales 30 eran homes e 31 eran mulleres.
Darrun Hilliard
Darrun Hilliard II, nado o 13 de abril de 1993 en Bethlehem, Pensilvania, é un xogador estadounidense de baloncesto profesional que xoga no Maccabi Tel Aviv BC da Ligat HaAl israelí.
Traxectoria profesional
O 11 de setembro de 2017, Hilliard asinou cos San Antonio Spurs.
O 13 de agosto de 2018, Hilliard asinou un contrato dun ano co Saski Baskonia da Liga ACB.
O 3 de xullo de 2019, Hilliard asinou un contrato dun ano co PBC CSKA Moscova da VTB United League.
O 16 de xullo de 2021, anunciouse a fichaxe de Hilliard por unha tempada polo FC Bayern München da Basketball Bundesliga.
José Sacristán
José Sacristán, nado en Chinchón (Madrid) o 27 de setembro de 1937 é un actor español de cinema, teatro e televisión.
Integrante do grupo de actores do chamado “landismo”, a súa carreira e orientación deu un xiro importante a partir da Transición Española, con filmes tan relevantes como Un hombre llamado Flor de Otoño ou Asignatura pendiente, que lle permitiron enriquecer o seu rexistro interpretativo.
Traxectoria
Nado en Chinchón, estudou na Institución Sindical de Formación Profesional Virgen de la Paloma, entón administrada pola congregación Salesiana, pero abandonou o centro para traballar desde a súa adolescencia nun taller mecánico.
Cando estaba realizando o servizo militar en Melilla, decidiu dedicarse á interpretación, deixando o seu traballo de mecánico para seguir a súa vocación teatral. Interesouse no teatro independente e comezou no Teatro Infanta Isabel de Madrid. Actuou como afeccionado ata 1960, ano no que debutou como profesional. A súa entrada no mundo cinematográfico deuse na década dos sesenta, con papeis secundarios que pouco a pouco irán adquirindo importancia. O seu debut no tivo lugar en La familia y uno más e logo virían as comedias atrevidas da época.Estivo incluído no grupo de actores máis comerciais do cinema español da década de 1970, xunto con Alfredo Landa e José Luis López Vázquez. Sacristán revelouse como un excelente actor dramático en traballos como Un hombre llamado Flor de Otoño, de Pedro Olea, La colmena, de Mario Camus ou El pájaro de la felicidad, de Pilar Miró.
Con máis dun centenar de filmes na súa carreira, tamén destacou como director, dirixindo e protagonizando Soldados de plomo (1983), Cara de acelga (1987), onde tamén foi o responsable do guión xunto con Carlos Pérez Merinero, e Yo me bajo en la próxima, ¿y usted? (1992), na que compartiu protagonismo con Concha Velasco.
Estreitamente vinculado ao teatro, entre os seus traballos destacan musicais como El hombre de La Mancha e My Fair Lady nos que compartiu escenario con Paloma San Basilio e nos que mostrou unha faceta ata agora descoñecida.
Recoñecementos
O 2 de xullo de 2021 recibiu o Premio Nacional de Cine 2021.
Juan Larrea
Juan Larrea, nado en Bilbao en 1895 e finado en Córdoba, Arxentina, en 1980, foi un escritor español en francés e castelán.
Traxectoria
Licenciouse en letras e ingresou no corpo de arquiveiros, pola súa amizade con Gerardo Diego e Vicente Huidobro interesouse pola poesía, que sentía como un refuxio fronte ao mundo mediocre que o rodeaba. En 1926 marcha a París e con César Vallejo funda a revista Favorable-París-Poema, viaxa por América e estuda as culturas precolombianas con fervor. Trala guerra civil española exilíase definitivamente en América.
A súa escrita poética, na súa maior parte en francés, é debedora das vangardas, en especial do surrealismo, no que amosa unha audaces imaxes e un irracionalismo radical cunha sintaxe lúcida e clara.
Metallurg Novokuznetsk
O Metallurg Novokuznetsk (en ruso Металлург Новокузнецк) é un equipo profesional de hóckey sobre xeo de Siberia con base na cidade de Novokuznetsk, óblast de Kemerovo (Rusia). Actualmente forma parte da División Chernyshev da Kontinental Hockey League (KHL), competición á que pertence dende a súa fundación no 2008.
Historia
O club foi fundado en 1949. En 1960 conseguiu ascender por primeira vez á máxima categoría do Campionato da URSS, onde competiu durante seis tempadas ata o seu descenso. O equipo estivo entre a segunda e a terceira categoría do hóckey sobre xeo soviético ata o seu retorno á elite en 1992. No 2008 pasou a formar parte dunha nova competición, a KHL, na que ata a data non conseguiu bos resultados, quedando sempre entre os peores equipos da liga, sendo o seu mellor posto o 21º da súa primeira participación, empeorando a súa marca na segunda tempada ficando no último posto.
Necesidades educativas especiais
miniatura|Mozo con discapacidade física. O concepto de Necesidades educativas especiais (NEE) é usado decote na educación contemporánea.
Se ben xa fora expresado na década de 1960, a expresión popularizouse a partir da súa formulación no Informe Warnock, presentado en 1978 ao parlamento do Reino Unido, pola Secretaría de Estado para a Educación e Ciencia, Secretaría de Estado para Escocia e a Secretaría de Estado para o País de Gales. O relatorio foi o resultado do 1º comité británico constituído para reavaliar a atención ás persoas con discapacidades, presidido por Mary Warnock. As súas conclusións demostraron que un 20% do alumnado presenta NEE nalgún período da súa vida escolar. A partir destes datos, o informe propuxo o concepto de NEE.
O concepto de NEE foi adoptado e redefinido a partir da Declaración de Salamanca (UNESCO, 1994), pasando a referirse a todos os nenos e adolescentes con necesidades debidas a discapacidades ou dificultades na aprendizaxe. Dese modo, pasou a incluír tanto os nenos en desvantaxe como os chamados sobredotados, así como alumnado sen vivenda, ou en situación de risco, que traballa, de poboacións remotas ou nómades, pertencentes a minorías étnicas ou culturais, e nenos desfavorecidos ou marxinais, e os que presentan problemas de conduta ou de orde emocional.
Definición
O alumnado con necesidades educativas especiais presenta dificultades maiores có resto dos seus coetáneos para acceder ás aprendizaxes determinadas no currículo. Para compensar estas dificultades necesita adaptacións de acceso e/ou adaptacións curriculares significativas en varias áreas do currículo.
En España, a Lei Orgánica de Educación de 2006 fala no título II do ACNEAE (alumnado con necesidades específicas de apoio educativo), que presenta necesidades educativas especiais, con dificultades específicas de aprendizaxe, polas súas altas capacidades intelectuais, por incorporarse tarde ao sistema educativo, ou por condicións persoais ou de historia escolar... (artigo 71.2).
O alumnado con necesidades educativas especiais é o que requira, por un período da súa escolarización ou ao longo de toda ela, determinados apoios e atencións educativas específicas derivadas da discapacidade ou trastornos graves de conduta. (artigo 73).
Educación e NEE
Con anterioridade á LOXSE, a atención ao alumnado con importante discapacidade ou graves problemas de aprendizaxe ou comportamento, dirixíase á concentración en centros específicos diferenciados dos centros normalizados. O concepto de NEE derivado das propostas de integración e normalización extraídas do informe Warnock supón que parte dos recursos materiais e persoais empregados naqueles centros se trasladen aos centros ordinarios, permanecendo nos centros específicos os casos de maior gravidade. Aquel alumnado de menor gravidade con especiais dificultades na aprendizaxe comparte as aprendizaxes impartidas na aula ordinaria co resto de compañeiros, se ben necesita unhas adaptacións para intentar conseguir o máximo de obxectivos que propón o currículo do seu grupo, xa sexan adaptacións non significativas de acceso ao currículo (metodoloxía, temporalización, espazos, materiais, apoios puntuais…) ou mesmo supresión dun ou varios obxectivos do currículo: é o caso das adaptacións significativas. Ante a necesidade de atención individualizada específica, créase o modelo de aula de Apoio á Integración, na que o alumnado con dificultades é atendido por especialistas en Educación Especial en tempo máis ou menos prolongado, asesorados por profesionais (educadores sociais, médicos, psicopedagogos, pedagogos, psicólogos, logopedas, asistentes sociais, fisioterapeutas) pertencentes a un equipo de orientación creado para tal fin.
Clasificación das NEE
A denominación de necesidades educativas especiais referida ao alumnado con dificultades importantes na aprendizaxe intenta crear un enfoque no que se acentúen as necesidades pedagóxicas que estes presentan e os recursos que se deben proporcionar, en lugar de realizar categorías diagnósticas polo tipo de discapacidade que o afecta, se ben non se deben obviar os aspectos clínicos na avaliación e intervención das necesidades.
As necesidades educativas especiais poden ser temporais ou permanentes, e poden deberse a causas físicas, psíquicas, da situación socio-familiar ou a outros casos de inadaptación (cultural, lingüística...)
Tamén poden estar asociadas ao ambiente escolar. Se a escola non está sensibilizada a brindar a atención á diversidade de aprendizaxe do alumnado, o profesorado non está o suficientemente preparado, a metodoloxía e as estratexias de ensino non son adecuadas ou as relacións interpersoais e a comunicación entre a comunidade educativa está deteriorada, pode afectar seriamente na aprendizaxe escolar do alumnado e propiciar a presenza de necesidades educativas especiais.
1094
Mortes
Historia ano a ano
Agrochaíl, Piñeiro, Cedeira
Agrochaíl é un lugar da parroquia de Piñeiro no concello coruñés de Cedeira, na comarca de Ferrol. Tiña 16 habitantes no ano 2007 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 7 homes e 9 mulleres, o que supón unha diminución con relación ao ano 1999 cando tiña 14 habitantes.
Babío
O topónimo Babío pode referirse a:
Amais, como apelido pode referirse a:
Batalla de Berlín
A batalla de Berlín foi unha das batallas finais da segunda guerra mundial entre a Alemaña Nazi e a Unión Soviética, que trouxo como consecuencia directa a rendición incondicional de Alemaña perante o Exército Vermello.
Provincia de Oriente, Cuba
miniatura|300px|Mapa das provincias de Cuba en [[1910.]]
Oriente foi unha das seis provincias de Cuba até 1976. Era coñecida como Provincia de Santiago de Cuba antes de 1905. O nome aínda se emprega como referencia á rexión leste da illa. A capital provincial foi a cidade de Santiago de Cuba.
A provincia desapareceu en 1976 co reaxuste administrativo trala aprobación da Lei número 1304 do 3 de xullo dese ano, establecéndose ás provincias de:
Gran Premio de Sakhir de 2020
O Gran Premio de Sakhir de 2020 (oficialmente coñecido como Formula 1 Rolex Sakhir Grand Prix 2020) foi unha carreira de Fórmula Un que se celebrou o 6 de decembro de 2020 no Circuíto Internacional de Bahrain en Sakhir, Bahrain. A carreira foi a décimo sexta rolda da tempada.
Antecedentes
O brasileiro Pietro Fittipaldi, neto do bicampión de Fórmula 1 Emerson Fittipaldi, debutará na "Máxima categoría" co equipo Haas F1 Team, substituíndo a Romain Grosjean, despois do grave accidente sufrido polo francés no Gran Premio anterior.
Lewis Hamilton verase obrigado a perderse o Gran Premio despois de dar positivo en COVID-19. George Russell, piloto de Williams, ocup0u o seu asento.
Jack Aitken ocupou o asento de Russell no Williams FW43 no que foi o seu debut na Fórmula 1.
Pexego
Cultivo
200px|miniatura|esquerda|Pexego O pexegueiro é un vexetal que habita nunha zona bastante restrinxida,xa que precisa condicións de frío invernal (os requerimentos de frío varían entre as variedades) que as zonas subtropicais non reúnen e, ao mesmo tempo, non son resistentes ás xeadas; en troques, no verán requiren temperaturas altas para que madure a colleita. Algunhas das rexións produtoras de pexegos máis importantes son:
Gran Premio de Sakhir de 2020
Trazado do circuíto
Esta carreira utilizará o trazado "Circuíto exterior", a primeira carreira de Fórmula Un que se celebra neste trazado. Con 3´543 km. é máis curto que o deseño de "Gran Premio" de 5´412 km., que se usou para o Gran Premio de Bahrain a semana anterior. A carreira deberá disputarse durante 87 voltas para superar os 305 km., distancia de carreira obrigada pola normativa. Espérase que os tempos de volta sexan inferiores a un minuto. De conseguilo, este sería só o segundo fin de semana de Gran Premio na historia en ver un tempo de volta por debixo dun minuto despois do Gran Premio de Francia de 1974 no Circuíto de Dijon-Prenois.
Pexego
Cultivo
A maioría das árbores que se venden nos viveiros son cultivares enxertados. Son propensas a unha enfermidade chamada enrolamento da folla, causada polo fungo Taphrina deformans, que normalmente non afecta directamente á froita aínda que reduce a colleita, xa que provoca unha defoliación da árbore máis ou menos extensa. A froita é moi susceptible á gomose, enfermidade fúnxica causada pola Monilinia fructicola. miniatura|Representación artística con pexegos, obra de [[Pierre-Auguste Renoir]]
Gran Premio de Sakhir de 2020
Trazado do circuíto
O piloto de McLaren Lando Norris comparou a natureza de alta velocidade do deseño co Circuíto de Thruxton no Reino Unido, mentres que o piloto de Williams George Russell dixo que esperaba que o deseño fora para "tolear". O piloto de Renault Daniel Ricciardo expresou a súa esperanza de que o circuíto proporcionase boas oportunidades de adiantamento, con Carlos Sainz de McLaren suxerindo que escoller a configuración correcta (especialmente os niveis de carga aerodinámica) sería difícil.
Pexego
Cultivares
Hai centos de cultivares de pexego e nectarina. Clasifícanse segundo a facilidade que ten a carne de se separar da carabuña. Por exemplo na pavía, froito da pavieira (Prunus persiva var. vulgaris ), a polpa está moi pegada á carabuña (o que en inglés se coñece coma clingstones). Os que se separan facilmente da carabuña se denominan freestones
Gran Premio de Sakhir de 2020
Notas
<references group="lower-alpha"/>
Glicoxenólise
miniatura|[[Glicóxeno.]] miniatura|[[Glicosa.]] miniatura|[[Glicosa 1-fosfato.]] A glicoxenólise é o proceso metabólico que consiste en degradar o glicóxeno producindo glicosa 1-fosfato e glicosa. As cadeas de glicosa que forman as ramas do glicóxeno son catabolizadas eliminando unha por unha as unidades de glicosa por medio dunha fosforólise realizada polo encima glicóxeno fosforilase.
Mecanismo
A reacción global da degradación do glicóxeno a glicosa 1-fosfato é:
Neste momento debe actuar outro encima, o encima desramificador do glicóxeno, que nos eucariotas ten unha actividade de transferase e outra de glicosidase. O encima primeiro transfire tres dos residuos de glicosa que hai antes do punto de ramificación ao extremo doutra ramificación do glicóxeno. Isto deixa exposto o punto de ramificación α[1→6], o cal é hidrolizado polo encima actuando como α[1→6] glicosidase, que elimina o residuo final de glicosa en forma de glicosa libre e elimina así o punto de ramificación. Agora a glicóxeno fosforilase xa pode volver actuar. Esta fase final da eliminación da ramificación é o único caso en que se libera glicosa na glicoxenólise, porque o resto das glicosas liberadas o fan en forma de glicosa 1-fosfato.
A glicosa libre será fosforilada a glicosa 1-fosfato pola hexoquinase. A glicosa 1-fosfato é convertida a glicosa 6-fosfato polo encima fosfoglicomutase.
Función
A glicoxenólise ten lugar nas células do músculo e fígado en resposta a sinais hormonais e neurais. En particular, a glicoxenólise xoga un importante papel na regulación dos niveis de glicosa no sangue e na resposta de loita ou fuxida.
Nos miocitos (células musculares), a degradación do glicóxeno serve para proporcionar unha fonte inmediata de glicosa 6-fosfato para a glicólise, que servirá como fonte de enerxía para a contracción muscular.
Pexego
Cultivares
O cultivo do pexego favoreceu algúns cultivares con máis firmeza, unha cor máis avermellada, e veludo máis curto; características importantes comercialmente. Pola contra estas características non implican que o froito teña máis sabor. Ademais cómpre salientar que o pexego non é un froito que teña unha longa vida post colleita, polo que forn seleccionados cultivares para poder exportar garantindo a firmeza. Os diferentes países teñen cultivares diferentes.
Plantación
A exposición desta especie debe ser a pleno sol e con boa ventilación. Isto permite que o aire frío circule durante as noites frías e mantén a zona fresca no verán. A mellor época para plantalos é a principios do inverno, desta forma as raíces teñen tempo para asentárense e para poder alimentar a brotación primaveral.
Rega
Débeselle fornecer dunha cantidade constante de auga, que se incrementará un pouco antes do momento da colleita. As froitas co mellor sabor conséguense cando as árbores son regadas durante toda a estación. A rega por pingada é o xeito ideal.
Fertilizantes
O pexego ten unhas altas necesidades de nutrientes, requerindo mais nitróxeno que a maioría das árbores froiteiras. Pódese aplicar un fertilizante NPK con regularidade (no cultivo convencional) e unha achega extra de esterco de curral no outono, trala colleita.
Glicoxenólise
Regulación
A glicoxenólise está regulada hormonalmente en resposta aos niveis de azucre no sangue polas hormonas glicagón e insulina, e estimulada pola adrenalina (epinefrina) durante a resposta de loita ou fuxida. Nos miocitos, a degradación do glicóxeno pode tamén ser estimulada por sinais nerviosos.
A ameaza invisible
A ameaza invisible (en Stealth) é un filme estadounidense de acción e ciencia ficción dirixido por Rob Cohen que foi estreado en 2005. Está protagonizado por Josh Lucas, Jessica Biel, Jamie Foxx, Sam Shepard, Joe Morton e Richard Roxburgh.
Hoechst (colorante)
miniatura|dereita|300px|Estrutura química do colorante Hoechst. Os colorantes Hoechst son un tipo de tinguiduras fluorescentes utilizadas para tinguir o ADN, que quimicamente son bisbencimidas. Levan ese nome porque foron desenvolvidas orixinariamente pola compañía alemá Hoechst AG (pronunciado /ˈhøːçst/ en alemán), que numerou todos os seus compostos pola orde en que foron obtidos (por exemplo Hoechst 33342). Hai tres colorantes Hoechst relacionados, que son: Hoechst 33258, Hoechst 33342, e Hoechst 34580. Os máis usados son o Hoechst 33258 e o Hoechst 33342, que teñen un espectro de emisión/excitación similar.
Características moleculares
miniatura|300px|Espectro de excitación/emisión dos colorantes Hoechst. Os Hoechst 33258 e 33342 son ambos excitados por luz ultravioleta duns 350 nm, e ambos emiten fluorescencia azul/cián cun un máximo de emisión arredor de 461 nm. O colorante non unido (ao ADN) ten o seu máximo de emisión de fluorescencia entre 510–540 nm. Os colorantes Hoechst poden excitarse cunha lámpada de arco de mercurio ou de xenon ou cun láser ultravioleta. Hai un considerable desprazamento de Stokes entre os espectros de excitación e emisión que fai que os colorantes Hoechst sexan útiles en experimentos nos cales se usan moitos fluoróforos. A intensidade da fluorescencia destes coloranrtes increméntase co pH do solvente.
Os colorantes Hoechst son solubles en auga e en solventes orgánicos como a dimetil formamida ou o dimetil sulfóxido. Poden obterse concentracións de ata 10 mg/mL. As solución acuosas son estables a 2–6 °C durante polo menos seis meses se son protexidas da luz. Para un almacenamento durante máis longo tempo hai que conxelar as solucións a ≤-20 °C.
300px|miniatura|dereita|O Hoechst 33258 (maxenta) unido ao suco menor do ADN (verde e azul). De.
O colorante únese ao suco menor da dobre hélice do ADN e ten preferencia por secuencias ricas en adenina e timina. Aínda que os colorantes poden unirse a todos os ácidos nucleicos, os ADN bicatenarios ricos en AT potencian a fluorescencia obtida considerablemente. Os colorantes Hoechst poden permear a membrana da célula e poden unirse ao ADN en células fixadas ou vivas. Por tanto, estas tinguiduras denomínanse supravitais, o que significa que as células sobreviven ao tratamento con eles. As células que expresan as proteínas transportador de casete de unión ao ATP específicas poden tamén transportar activamente estes colorantes cara a fóra do seu citoplasma.
Aplicacións
Normalmente, úsase unha concentración de 0,1-12 µg/mL para tinguir o ADN en bacterias ou células eucariotas. As células tínguense durante de 1 a 30 minutos a 37 °C (ou temperaturas moderadas) e despois lavadas para eliminar o colorante que non se uniu á súa diana. Pode observarse unha fluorescencia verde producida polo colorante Hoechst non unido en mostras que foron tinguidas con demasiado colorante ou que non foron debidamente lavadas.
Os colorantes Hoechst úsanse frecuentemente como substitutos doutros colorantes de ácidos nucleicos chamados DAPI. As diferenzas principais entre os colorantes Hoechst e os DAPI son:
A fluorescencia dos Hoechst 33342 e 33258 é temperada (quenched) pola bromodesoxiuridina (BrdU), o que se usa comunmente para detectar as células que están en división. O Hoechst 33342 mostra unha permeabilidade na célula 10 veces maior que o Hoechst 33258. As células poden integrar a BrdU no ADN de nova síntese en substitución da timidina. Cando BrdU está integrado no ADN, suponse que o bromo deforma o suco menor de modo que os colorantes Hoechst non poden alcanzar o seu sitio de unión óptimo. En realidade, a unión dos colorantes Hoechst é aínda máis forte no ADN substituído con BrdU, pero ao non estar unido de forma normal non orixina fluorescencia. Os colorantes Hoechst poden usarse xunto coa BrdU para monitorizar a progresión do ciclo celular.
Os colorantes Hoechst úsanse comunmente para tingur o ADN xenómico nas seguintes aplicacións:
Toxicidade e seguridade
Como os colorantes Hoechst se unen ao ADN, interfiren coa replicación do ADN durante o ciclo celular. Consecuentemente, son potencialmente mutáxénicos e carcinóxenos, polo que debe terse coidado coa súa manipulación e eliminación. Os colorantes Hoechst utilízanse para a selección do esperma para fecundacións artificiais en gando e en humanos. A súa seguridade foi debatida.
Península do Morrazo
O Morrazo é unha península situada no oeste da provincia de Pontevedra, na zona das rías Baixas. Mide uns 40 km. de lonxitude por 10 de ancho, e separa as rías de Vigo e Pontevedra.
Xeoloxía
A península do Morrazo é un exemplo de horst. A elevación do terreo que a conforma debeuse ó afundimento das rías que separa. O seu istmo vai de Ponte Sampaio a Pontevedra.
A súa parte occidental vese desgaxada de norte a sur por unha ampla fendedura tectónica inundada: a Ría de Aldán, que individualiza a subpenínsula do Hío, parroquia máis occidental da comarca do Morrazo. Pola súa parte, o seu extremo meridional e confín da península, Cabo Home, morre a pouca distancia das Illas Cíes (integradas no Parque nacional das Illas Atlánticas).
O Morrazo é unha península montuosa atomizada en ducias de vales, outeiros, e enseadas, que conforman un complexo tecido de unidades individualizadas, ricas e moi humanizadas que albergan unha elevada densidade de poboación. O punto máis alto da península é a meseta da Chan da Carqueixa (628 m), no Monte Xaxán (Domaio).
Os miradoiros de Cotorredondo, Monte do Faro, A Fraga, Agudelo, A Paralaia, A Magdalena, O Balcón do Rei, Varalonga, Liboreiro o Ermelo ofrecen amplas panorámicas da súa paisaxe, desde a ría de Pontevedra á de Vigo.
Demografía
O poboamento do Morrazo é moi disperso, e a maioría dos máis de 200 núcleos de poboación da península se encadran nun contínuum rururbán onde destacan algunhas vilas. A poboación achégase ás 100.000 persoas, cunha densidade de poboación superior a 500 hab./km².
A península correspóndese cos concellos de Cangas, Bueu, Marín e Moaña, así como dúas parroquias de Pontevedra (Lourizán e Salcedo), e catro de Vilaboa (San Adrián de Cobres, Santa Cristina de Cobres, Vilaboa e Figueirido). Cangas é a capital histórica, así como o concello máis poboado. miniatura|[[Chan da Arquiña|Dolmen de Chan da Arquiña.]]
A lista compreta das 29 parroquias pode verse na seguinte táboa:
Economía e cultura
A pesca e o turismo son as dúas áreas económicas máis destacadas, e a súa riqueza exprésase tamén na cultura, o deporte e a gastronomía da zona.
O deporte das traíñas e do remo en xeral son moi populares, co canonista David Cal á cabeza.
Entre os eventos culturais destaca o Festival Intercéltico do Morrazo, celebrado en Moaña a finais de xullo.
Entre os seus monumentos destacan o cruceiro do Hío, o Dolmen de Chan da Arquiña, os Petróglifos de Mogor ou o Museo Massó.
Lamela, Guntín
Santa Mariña de Lamela é unha parroquia do concello de Guntín na comarca de Lugo, na provincia de Lugo. No ano 2007 tiña 97 habitantes, deles 48 eran homes e 49 eran mulleres, o que supón unha diminución de 1 habitante en relación ao ano anterior, 2006.
Toponimia
O orónimo Lamela é un topónimo que provén do latín, e indica un lugar con lama ou lodo.
Quilmas, O Pindo, Carnota
Quilmas é un lugar da parroquia do Pindo, no concello de Carnota. Segundo o IGE en 2018 tiña 164 habitantes (82 homes e 82 mulleres). Neste lugar atópase un porto natural ademais de sete praias ou calas: Porto de arriba, Porto de abaixo, Corna Becerra, O Portiño, Salomba, Portonegros e Rebeiroa.
Vox
Vox é un partido político español conservador. Foi fundado en decembro de 2013 coa intención de presentar candidatura nas Eleccións ao Parlamento Europeo de 2014, o seu presidente é Santiago Abascal​ e o seu secretario xeral é Javier Ortega Smith. É considerado por moitos como unha formación de ultradereita, aínda que tamén foi situado por algúns medios na dereita do espectro político. O partido ten representación nas Cortes Xerais, xa que obtivo 24 deputados nas eleccións xerais do 28 de abril de 2019. Tamén ten representación no Parlamento de Andalucía, ademais de ter algúns cargos electos de ámbito municipal.
Naceu grazas ó pulo de antigos militantes do Partido Popular; entre eles Santiago Abascal Conde, José Antonio Ortega Lara, Jose Luis González Quirós, Enrique Álvarez, Cristina Seguí, Ana Velasco Vidal-Abarca, Ignacio Camuñas Solís, Iván Espinosa de los Monteros e María Jesús Prieto-Laffargue.
Ideoloxía
No seu manifesto fundacional, o partido defende a necesidade de rexeneración política do Estado constitucional e expón como principios inspiradores do partido a indisoluble unidade da Nación española, a reforma do Estado das autonomías e a recentralización do Estado, o fomento da separación de poderes e a independencia da xustiza, o impulso dunha nova lei de partidos e unha nova lei electoral, a mellora do papel internacional de España e a reforma da lei do aborto, entre outros.
Na súa mensaxe, Vox incluíu elementos islamófobos,​ reivindicación de valores tradicionais como a caza e a tauromaquia,​ nacionalismo centralista, rexeitamento do aborto e propostas económicas liberais,​ en contraste neste último aspecto coas posicións máis estatistas de partidos nórdicos de dereita coma os Verdadeiros Finlandeses ou o Partido Popular Danés.
O Coto, Piñeiro, Cedeira
O Coto é un lugar da parroquia de Piñeiro no concello coruñés de Cedeira, na comarca de Ferrol. Tiña 5 habitantes no ano 2007 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 3 homes e 2 mulleres, o que non supón ningún cambio con relación ao ano 1999 cando contaba cos mesmos habitantes.
Carlos Ballesta
Carlos Alberto Ballesta Edreira, nado en San Pedro de Nós (Oleiros) o 14 de xaneiro de 1955, é un exfutbolista e adestrador de fútbol galego.
Xogaba de defensa e desenvolveu toda a súa carreira de futbolista no Deportivo da Coruña, dende o Fabril ata o primeiro equipo, xogando con este último case 300 partidos en tres categorías diferentes. Como adestrador dirixiu o Fabril, o Compostela, o Calahorra e o Lugo.
Como xogador
Chegou ao Deportivo con 15 anos, militando no equipo xuvenil do club. Tras unha tempada con bo rendemento no Fabril, subiu ao primeiro equipo do Deportivo da Coruña da man de José Antonio Irulegui na tempada 1974/75, a única do club na Terceira División. Vestiu a camisola do Deportivo durante 11 tempadas até a 1984/85.
Como adestrador
Iniciouse nos banquiños na tempada 1986/87, exercendo como segundo adestrador de Eusebio Ríos no Deportivo da Coruña. En novembro de 1987, tras o cesamento de Ríos e o ascenso ao primeiro equipo do adestrador do Fabril Luis Rodríguez Vaz, Ballesta fíxose cargo do filial ao mesmo tempo que exercía como segundo adestrador de Vaz no primeiro equipo. Adestrou ao Fabril ata o remate da tempada, quedando na sexta posición do seu grupo de Terceira División. Nas seguintes tempadas continuou como segundo adestrador de Arsenio Iglesias no primeiro equipo. Na tempada 1995–96 fíxose de novo cargo do Deportivo B, agora xa en Segunda B, equipo que adestrou até a tempada 1998–99, conseguindo xogar a liguiña de ascenso a Segunda nas tempadas 1996–97 e 1997–98, pero descendendo na seguinte campaña. Na tempada 1999–00 traballou como axudante de Javier Irureta no Deportivo e, mediada a campaña, fíxose cargo da SD Compostela de Segunda División en substitución de Pichi Lucas, sendo o terceiro adestrador do equipo santiagués esa tempada, e pese a coller ao equipo en postos de descenso logrou salvar a categoría. Na seguinte campaña, tamén no Compostela, foi cesado na xornada 25 sendo substituído por Zoran Maric. Esa tempada non se puido evitar o descenso.
Na tempada 2003–04 firmou co Calahorra de Segunda División B. Foi cesado na xornada 19, sendo substituído por José Ramón Arteche, descendendo ao final da campaña. Na tempada seguinte fichou polo Lugo, de Terceira División, ao que adestrou ata o final de tempada, clasificando ao equipo para a promoción de ascenso a 2ª B, tras rematar en terceira posición. Na fase de ascenso o equipo foi eliminado polo Valladolid B.
Entre 2007 e 2011 dirixiu a selección galega de afeccionados, coa que se proclamou campión de España en 2010. Ese triunfo deulle acceso á fase final da Copa das Rexións da UEFA de 2011, onde quedou eliminado na fase de grupos por mor da diferenza de goles. En 2014 volveu ao Deportivo da Coruña para traballar na captación de xogadores para a canteira.
Bacoreta
A merma ou bacoreta (Euthynnus alletteratus) é unha especie de peixe da familia Scombridae, da orde dos Perciformes, do grupo do túnidos.
Os machos poden chegar a medir 122 cm de lonxitude total e pesar 16,5 kg.
Encóntranse nos mares e océanos tropicais e subtropicais, incluíndo o mar Mediterráneo, o mar Negro, o mar Caribe e o golfo de México
Voo 153 de Caledonian Airways
O voo 153 de Caledonian Airways era un servizo chárter multi-traxecto de pasaxeiros dende Luxemburgo, con paradas en Khartún, Lourenço Marques (hoxe Maputo), Douala e Lisboa, antes de regresar a Luxemburgo. O día 4 de marzo de 1962 o Douglas DC-7C que operaba a ruta, con rexistro G-ARUD, esnafrouse pouco despois de engalar do aeroporto de Douala, no Camerún, nun pantano na beira dunha selva a 2,4 quilómetros do aeroporto. Trátase do peor accidente dun DC-7.
Avión
O avión fora alugado a Sabena en novembro de 1961 e fora bautizado como Star of Robbie Burns. O aparello tiña máis de 14 000 horas de voo antes do accidente.
Gran Premio do Canadá de 1974
O Gran Premio do Canadá de 1974 foi unha carreira de Fórmula 1, celebrada no Circuíto de Mosport Park, Bowmanville, Ontario, Canadá o 22 de setembro de 1974. A carreira, foi a 14ª carreira da tempada de.
Informe
Niki Lauda estaba en camiño da vitoria, ata que derrapou sobre uns restos na volta 67, facendo que o seu Ferrari estrelarase contra as barreiras, logo de liderar toda a carreira ata ese momento. Tamén marcou a volta rápida da carreira. Jacques Laffite tamén foi forzado a abandonar debido a unha picada, posiblemente causado polos mesmos restos no circuíto. Emerson Fittipaldi colleu vantaxe, e liderou o resto da carreira. Foi a 12ª vitoria da súa carreira, e a última da tempada para o piloto de McLaren. Esta foi a primeira carreira de Gran Premio para o austríaco Helmut Koinigg, que perdeu a vida durante a seguinte carreira en Watkins Glen.
Castelo de Vilamarín
O castelo de Vilamarín, tamén coñecido como Pazo de Vilamarín, é un pazo que conserva moito da súa función como fortificación medieval, e que na actualidade funciona como sala de exposicións albergando ao mesmo tempo unha exposición permanente da obra de Xaime Quessada. Foi declarado Monumento Histórico-Artístico en 1977. miniatura|esquerda|200px|Figura solar
Situación
Érguese no lugar coñecido como Casal de Bouza, lugar este que pertenceu aos dominios do mosteiro de Oseira, no concello ourensán de Vilamarín.
Sitúase nun lugar pouco elevado sobre unha pequena elevación de rocha granítica que domina as terras chairas que o rodean.
Historia
miniatura|250px|esquerda|Porta principal miniatura|dereita|200px|Escudo miniatura|dereita|200px|Ronda de garda miniatura|dereita|200px|Capela
As orixes deste edificio son descoñecidas. O certo e comprobable é que a vila de Vilamarín foi unha das doadas por Afonso VII ao tenente do Castelo de Allariz en recompensa aos seus servizos na guerra. Esta doazón foi confirmada por Fernando III O Santo e por Sancho IV. O pazo pertenceu ao conde de Ribadavia e foi destruído durante a revolta irmandiña en 1467.
Despois de sufrir un período de abandono, a finais do século XVII, xa formando parte da propiedade do conde de Maceda, foi obxecto de profundas reformas que lle conferiron o actual aspecto de pazo fortificado con solucións arquitectónicas barrocas. No ano 1603 segundo noticias de Ángel del Castillo o conxunto permanecía deshabitado.
Tempo máis tarde vincularase ao conde de Taboada. Segundo Ángel del Castillo, a finais do século XVII figura esta Casa como propiedade do Conde de Maceda. O Catastro de Ensenada confirma esta noticia no século XVIII, xa que di que en Vilamarín o Conde de Maceda "tiene una casa en el Lugar de Fortaleza, de un alto, con su bodega, granxa, cozina y caballerizas e que paga por todo iso ao Convento de San Paio de Antealtares".
Durante o século XIX pasou por varios donos. A principios do século XX pertenceu á familia de la Maza. Pedro de la Maza vendeullo a Juan López Suárez, que o tivo durante 24 anos, pasando logo a mans de José Vicoña Otero ata que no ano 1976 llo vendeu a actual propietaria, a Deputación Provincial de Ourense.
Esta comezou unha serie de obras de restauración do conxunto que remataron no ano 1987. A dirección das mesmas estivo a cargo do arquitecto Carlos Fernández-Gago Varela. O resultado final foi merecedor da medalla de prata da Asociación Española de Amigos de los Castillos.