cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Sociedade Numismática Finlandesa
Actividade
A súa misión principal é a defensa das asociacións que forman parte dela e a promoción da investigación en materia numismática. Consonte os seus estatutos, as actuacións da Sociedade van encamiñadas a:
A sociedade edita a revista Numismaatikko, con periodicidade bimensual, onde se publican artigos sobre diversos aspectos da numismática e na que se inclúen as listaxes de lotes das poxas promovidas pola Sociedade.
Aeroporto de Harstad/Narvik, Evenes
O aeroporto de Harstad/Narvik, Evenes é un aeroporto internacional en Evenes, Noruega, que serve ás cidades de Harstad e Narvik. Nas mesma localización tamén se atopa a base aérea de Evenes da Real Forza Aérea de Noruega. O sector civil pertence e é operado pola empresa estatal Avinor. O aeroporto ten unha única pista de 2 808 metros cunha pista de rodadura paralela e unha terminal con cinco portas de embarque. Conta con servizos regulares diarios de Norwegian Air Shuttle, Scandinavian Airlines e Widerøe a Oslo, Bodø, Tromsø e Andenes.
Xulia Minguillón
Xulia Minguillón Iglesias, nada en Lugo o 17 de xullo de 1906 e finada en Madrid o 22 de agosto de 1965, foi unha pintora galega. A súa linguaxe pictórica reflicte o gusto da España de posguerra. A súa obra pertence a unha ​figuración realista, con escenas cotiás, intimistas, amables e de carácter popular.
Traxectoria
Pasou a infancia en Vilanova de Lourenzá, onde seu pai era farmacéutico, e en Castela. De volta en Lugo, estudou na Escola de Artes e Oficios. Máis tarde mudouse a Madrid para estudar na Real Academia de Belas Artes de San Fernando grazas a unha bolsa da Deputación de Lugo.
Expuxo por primeira vez no Concurso Nacional de Retratos de 1933, xénero que seguiu cultivando, adoito por encargas. O ano seguinte obtivo a terceira medalla na Exposición Nacional de Belas Artes cunha composición relixiosa, Xesús con Marta e María, gabada por Ignacio Zuloaga.
Coa chegada da guerra civil española regresou á casa paterna en Lourenzá e permanece alí durante a contenda. En 1939 casou co xornalista e escritor Francisco Leal Insua.
Volveu participar na Exposición Nacional de Belas Artes en 1941, na que gañou a medalla de ouro con Escola de Doloriñas, obra representativa da realidade galega do momento.​ Foi a única muller en obter dito galardón en calquera das categorías das Exposicións Nacionais, celebradas entre 1856 e 1968. O ano seguinte a Escola de Doloriñas foi exposta na Bienal de Venecia. O seu éxito foi medrando ao ser recoñecido o seu cadro Xuventude co premio do Círculo de Belas Artes de Madrid en 1948​.
En 1949 o seu home foi nomeado director do xornal Faro de Vigo, polo que se trasladan á cidade olívica, onde seguiu pintando. Amais de expoñer en Vigo e Madrid, viaxou a París e mais a Suramérica.
Minguillón formou parte dunha xeira de artistas galegas ligada aos movementos de vangarda, como Maruxa Mallo e Elena Gago.
Recoñecemento
As localidades de Compostela, A Coruña, Lugo, Ourense, Vigo, Vilanova de Lourenzá e Vigo teñen rúas co seu nome.
Russian Circles
Russian Circles é unha banda estadounidense de rock/metal instrumental procedente de Chicago. Nos seus inicios xirou como abreconcertos con grupos como Boris, Isis, Red Sparowes, Minus the Bear, Daughters, Coheed and Cambria, Mono e Pelican, ademais de aparecer no festival SXSW en 2006 e no Bonnaroo en 2009. Tamén actuou de abreconcertos para Tool durante a súa primeira xira no Reino Unido en 2007. O seu nome foi collido dun exercicio usado en xóckei sobre xeo.
Traxectoria
A banda foi formada a finais de 2004 polo guitarrista Mike Sullivan e o baixista Colin DeKuiper (ámbolos dous tocaban anteriormente no grupo instrumental Dakota/Dakota), e rapidamente recrutaron ao batería Dave Turncrantz, que tocara na banda de St. Louis Riddle of Steel. No ano 2006 Russian Circles publicaría o seu traballo de estrea, Enter.
En outono de 2007, anunciouse que a banda rompera a súa relación con Colin DeKuiper. Como resultado, as pistas de baixo do seu segundo álbum, Station, serían gravadas polo ex-baixista de Botch e These Arms Are Snakes Brian Cook, que se uniría ao grupo permanentemente. O seu terceiro traballo, Geneva, lanzouse o 20 de outubro de 2009 e chegou ao número 24 da lista Billboard Heatseekers.
No ano 2011 Russian Circles asinou un contrato con Sargent House, que anteriormente só publicara en exclusiva os álbums da banda en edicións limitadas en vinilo. O seu cuarto álbum, Empros, foi lanzado o 25 de outubro de 2011. Tras a edición o grupo iniciou unha xira de promoción xunto con Deafheaven. En maio de 2013 o grupo comezou a gravar o seu quinto traballo de estudio, producido por Brandon Curtis. Memorial publicouse a finais de outubro dese ano e conta con Chelsea Wolfe como vocalista invitada. Xuntos comezarían unha xira por Europa ese mesmo outono.
Pedro Herrera
Pedro María Herrera Sancristóbal, nado en Bilbao o 17 de xullo de 1959, é un exfutbolista vasco, que xogaba na demarcación de centrocampista.
Traxectoria
Formouse nas categorías inferiores do Athletic de Bilbao e no Erandio. Debutou en Segunda División no UD Salamanca con quen ascendeu a Primeira División. O ano do ascenso ficha polo Real Zaragoza, onde xogou as seguintes seis tempadas sendo unha peza importante do equipo.
Ao finalizar a tempada 1987-88 obtén a carta de liberdade do Zaragoza e ficha polo Celta de Vigo. En Vigo realiza moi boa tempada, rematando o equipo na oitava posición. Porén, a comezos do seguinte ano e tras moitas molestias diagnosticóuselle roturas na cartilaxe do xeonllo polo que ten que deixar a práctica do fútbol.
Pedro Herrera pasa a ser secretario técnico do club, posto que ocupou ata o ano 1993 cando ficha polo Real Zaragoza para o mesmo posto. Un dos seus maiores logros foi a fichaxe do xogador balcánico Vladimir Gudelj. O Celta nomeou a Javier Maté para substituílo na secretaría técnica do club.
Na actualidade Pedro Herrera segue ocupando o cargo de secretario técnico en Zaragoza.
O seu fillo Ander Herrera tamén e futbolista.
Simosyrphus grandicornis
Simosyrphus grandicornis é unha especie de díptero sírfido propio de Australasia, e é un dos dous sírfidos máis comúns de Australia, xunto con Melangyna viridiceps. Foi introducido en varias illas de Polinesia e Hawai. miniatura|esquerda|Apareamento no aire de S. grandicornis
As Raposeiras, Ordes, Rairiz de Veiga
As Raposeiras é un lugar da parroquia de Ordes, no concello ourensán de Rairiz de Veiga. Segundo o IGE do 2008 tiña 6 habitantes deles 2 homes e 4 eran mulleres, o que supón que diminuíu a poboación desde 2007.
Bafaduira, A Riba, A Baña
Bafaduira é un lugar da parroquia da Riba no concello coruñés da Baña na comarca da Barcala. Tiña 2 habitantes no ano 2015 segundo datos do INE,, dos cales 2 eran mulleres. No 2010 eran 3 habitantes: 2 mulleres e 1 home.
Cidáns, Zamáns, Vigo
Cidáns é un lugar da parroquia de Zamáns, no concello pontevedrés de Vigo, na comarca de Vigo. Segundo o IGE, en 2022 tiña 176 habitantes (82 homes e 94 mulleres).
Transbordador espacial Enterprise
miniatura|O transbordador Enterprise durante unha das probas de aproximación e aterraxe. O transbordador espacial Enterprise, designación OV-101 (OV de Orbital Vehicle) foi un transbordador espacial de probas que pertenceu á frota de transbordadores espaciais da NASA, aínda que nunca foi lanzado ao espazo. Foi o primeiro transbordador en ser construído.
Historia
As probas ALT tiveron lugar entre febreiro e novembro de 1977 na Instalación Dryden de Investigación do Voo. O Enterprise foi pilotado nesas ocasións por dúas parellas de pilotos, Fred Haise e Gordon Fullerton, por unha banda, e Joe Engle e Dick Truly, por outra. Nas probas ALT o transbordador era transportado a lomos dun Boeing 747. En varios dos voos o Enterprise permaneceu acoplado ao 747 mentres que noutros era soltado unha vez no aire e pilotado pola tripulación. Despois das probas ALT o Enterprise foi sometido a varias probas estruturais e tests de varios sistemas. A nave foi usada en posteriores probas, co resto de transbordadores voando de forma regular, co fin de probar novas técnicas, novos sistemas ou novos sitios de lanzamento. Finalmente, o 18 de novembro de 1985, o Enterprise pasou a ser propiedade da Institución Smithsonian e exposto no seu museo. Aínda así, a NASA usouno nalgúns momentos para máis probas e tests. A última proba da que formou parte foi durante a investigación da destrución do transbordador espacial Columbia, e na que se simulou o impacto dun cacho de espuma do tanque principal no bordo do ala da nave, que resultou nun burato similar ao que causou a destrución do orbitador.
Proxéctate en Galego
miniatura|Logotipo de Proxéctate en Galego (2018) Proxéctate en Galego é un grupo de traballo formado polas comisións de normalización lingüística das escolas e facultades que a Universidade de Santiago de Compostela ten no Campus de Lugo. O seu obxectivo é potenciar o uso do galego na vida universitaria desde unha óptica multidisciplinaria e transversal, entendéndoo como unha ferramenta que lle permite ao alumnado acadar obxectivos superiores no seu desempeño profesional futuro.
A creación do grupo
Desde mediados da década dos 2000 as comisións de normalización lingüística do Campus de Lugo viñan desenvolvendo actividades de forma individual, pero no ano 2010 a comisión da Facultade de Veterinaria puxo en marcha as xornadas Achegándonos ao medio rural, que pretendía afondar na conexión entre a Universidade e o medio rural a través do uso do galego.
Despois do éxito desa primeira edición, en 2011 as xornadas Achegándonos ao medio rural II foron xa coorganizadas polas comisións da Escola Politécnica Superior, Humanidades e Formación do Profesorado.
Ese mesmo ano, as comisións de normalización do campus concorreron ao Premio Luísa Villalta a Iniciativas Normalizadoras, e gañaron o premio á mellor idea para a promoción do galego, cunha proposta consistente na creación do espazo de traballo Proxéctate en Galego e na celebración de actividades de dinamización lingüística, especialmente o Foro USC.
Actividade
Desde ese ano, Proxéctate en Galego vén desenvolvendo un amplo abano de actividades, ben de forma individual, ben en colaboración con outras entidades da Universidade (como a Biblioteca Intercentros) ou da cidade de Lugo. As máis relevantes de entre estas son os Foros-USC e as actividades relacionadas co Día da Ciencia en Galego.
O Día da Ciencia en Galego
Aínda que a Universidade de Santiago de Compostela realizou actos de conmemoración do Día da Ciencia en Galego desde o primeiro ano en que este se celebrou (2010), os centros do campus de Lugo non organizaron un programa de actividades propio ata o 2011. Nese ano, a Escola Politécnica Superior, a Facultade de Ciencias e a Facultade de Veterinaria realizaron exposicións, proxección de audiovisuais, sesións de divulgación científica ... e ensaiaron xa unha política de coordinación que se plasmaría a partir dese ano na organización conxunta das actividades baixo o paraugas de Proxéctate en Galego.
Así, en 2012 organizouse a sesión de divulgación científica De Leonardo a nós, en 2013 desenvolveuse unha xornada de actividade que incluía visitas guiadas a diversos laboratorios e instalacións do campus, e unha nova sesión de divulgación científica, baixo o lema Arte e ciencia, e en 2014 repetiuse un esquema similar organizando unha visita guiada á exposición Sensores, organizada por IGACIENCIA, e un serán divulgativo centrado nas temáticas da robótica e a astronomía.
Geoffrey Henry
Geoffrey Arama Henry, nado en 1940 en Aitutaki, é un político das Illas Cook que foi líder do Partido das Illas Cook (1979-2006) e dúas veces primeiro ministro (1983 e 1989-1999).
Traxectoria
Henry estudou dereito na Universidade Vitoria de Wellington en Nova Zelandia, comezou a súa carreira política en 1965 como deputado independente, militante do PIC desde 1972, foi ministro de educación en 1973 e máis tarde de finanzas, converteuse no seu líder en 1978 logo que o seu primo Albert Henry se virá obrigado a dimitir. A primeira etapa de Geoffrey Henry como primeiro ministro foi curta, entre o 13 de abril e o 16 de novembro de 1983, a morte dun dos membros do seu partido e a oposición de Tupui Ariki Henry, fillo de Albert Royle que se opuña ao seu liderado, obrígano a dimitir, desde aquela foi o líder da oposición no Parlamento das Illas Cook. O seu segundo mandato como primeiro ministro comezou o 1 de febreiro de 1989 e rematou o 29 de xullo de 1999 cando dimitiu para evitar que os opostos ao seu liderado deixasen o partido Joe Williams substituíuno como primeiro ministro, mais Henry permaneceu como o líder do partido.
En novembro de 2004, Henry converteuse no viceprimeiro ministro e ministro de finanzas nun goberno de coalición dirixido por Robert Woonton. Henry continuou neste posto ata 2006, cando se retirou da política, con Henry Puna como o novo líder do partido.
Desdeo o 16 de abril de 2009 é presidente do Comité Olímpico Nacional e Deportivo das Illas Cook, e desde 1992 é cabaleiro do Imperio Británico.
Partido Libertario
Historia
Constituíse como Partido de la Libertad Individual o 2 de xullo de 2009 e inscribiuse como partido político o 10 de agosto daquel mesmo ano. No seu primeiro congreso, o P-Lib escolleu a Juan Pina como o seu presidente e o lugués Francisco Cacharro Gosende como o seu secretario xeral. A súa primeira convocatoria electoral foron as eleccións xerais de 2011, onde presentou candidatura nas circunscricións de Zaragoza e Madrid. En 2014 adoptou o seu actual nome.
Ideoloxía
A formación defínese como libertaria, mais segue unha postura liberal no económico, aliñada coa Escola Austríaca de Economía de Friedrich Hayek e Ludwig von Mises. Avoga por unha drástica redución das competencias das administracións públicas e o seu traslado á sociedade civil, e por unha devolución ao cidadán do poder para tomar as súas propias decisións coa mínima intervención do Estado. Ten posturas tamén liberais no social: legalización das drogas, separación total entre relixión e Estado, respecto total cara á vida privada dos individuos etc. Aposta por un estado federal e critica por igual o nacionalismo español e os nacionalismos galego, catalán ou vasco.
O Rial, Ordes, Rairiz de Veiga
O Rial é un lugar da parroquia de Ordes, no concello ourensán de Rairiz de Veiga.
Estadio de Atotxa
O Estadio de Atotxa era un estadio de fútbol da cidade de Donostia, no País Vasco. Foi o campo da Real Sociedad durante oitenta anos, o segundo da súa historia logo do de Ondarreta. Chegou a ter capacidade para 27.000 persoas.
Traxectoria
Foi inaugurado no ano 1913 nun encontro contra o Athletic de Bilbao que rematou con empate a tres. Deixou de utilizarse en 1993 para ser demolido en 1999 para edificar vivendas de protección oficial. Como despedida celebrouse un amigábel entre a Real Sociedad e a Selección de fútbol de Euskadi.
Nel a Real Sociedad proclamouse campión das ligas de 1981 e 1982. A partir da tempada 1993/94 o equipo pasou a xogar no estadio de Anoeta.
Leira (agricultura)
miniatura|Leira en Bélxica polo verán Na agricultura unha leira, un agro, unha veiga ou un campo, é un terreo de labranza, unha zona de cultivo. As estremas deste terreo son a miúdo marcadas por un valo, un derrego, un comareiro, un lindeiro, unha sebe ou valados de pedra.
Moriyama
Moriyama (守山市, もりやまし, Moriyama-shi) é un concello da prefectura de Shiga no Xapón. Está situado ao sur da prefectura e ao leste da rexión de Kinki e no centro-oeste da Illa de Honshū. A súa superficie é de 54,81 km² e a poboación de 75.539 habitantes (2009) e ten unha densidade de poboación de 1.380 h/km².
O concello de Moriyama limita cos concellos de Kusatsu, de Rittō e de Yasu.
Knoppix
Knoppix é unha distribución de GNU/Linux creada polo alemán Klaus Knopper en 2002. Knoppix está baseada en Debian e execútase directamente dende un CD/DVD sen usar o disco duro ou instalar ningún ficheiro nel. Knoppix usa o ambiente gráfico LXDE, pero existe unha opcións para empregalo KDE Plasma 5 e con Gnome.
A Costa, A Riba, A Baña
A Costa é un lugar da parroquia da Riba no concello coruñés da Baña na comarca da Barcala. Tiña 20 habitantes no ano 2015 segundo datos do INE,, dos cales 11 eran homes e 9 eran mulleres. No 2010 tiña 21 habitantes: 12 homes e 9 mulleres.
Nocilla
miniatura|Logo de Nocilla. Nocilla é unha crema de cacao de orixe española, creada no ano 1967 polo grupo Starlux. No ano 2002, Nutrexpa compra Nocilla.
Historia
No ano 1967, o grupo Starlux inspírase na marca italiana Ferrero, creadora da crema de cacao Nutella, para crear Nocilla, a súa alternativa de España. Os seus ingredientes eran: cacao, leite, azucre e abelás. O produto presentouse naquela co slogan Que merendilla!.
No ano 1997, os accionistas de Starlux venden Starlux ao grupo Knorr, á que máis tarde comprou a multinacional holandesa Unilever. Cinco anos despois, compra a marca Nutrexpa, creadora de Cola Cao. Con Nutrexpa, Nocilla pasa a ter máis sabores e empeza a venda de repostería.
Actualmente, véndese en España e Portugal.
Kamov Ka-31
O Kamov Ka-31 (disignación OTAN 'Helix') é un helicóptero militar desenvolvido para a Armada Soviética e no presente en servizo en Rusia, a China e a India na función naval de alerta temperá e control aerotransportado.
George C. Scott
miniatura|dereita|Scott en 1984. George Campbell Scott, nado en Wise (Virxinia) o 18 de outubro de 1927 e finado en Westlake Village (California) o 22 de setembro de 1999, foi un actor de cinema, teatro e televisión norteamericano, alén de cineasta e produtor estadounidense.
Abra alba
Abra alba é unha especie de molusco bivalvo da orde dos veneroides e familia dos semélidos que está presente no océano Atlántico nororiental e no mar Mediterráneo, onde vive en fondos de augas pouco profundas enterrada en sedimentos brandos.
Descrición
Abra alba ten unha cuncha fráxil (como a de todos os seus conxéneres) de cor abrancazada e forma ovalada, coas valvas case simétricas e co umbo algo máis preto da parte posterior, que é algo truncada; as valvas están esculpidas por finas liñas espirais. O perióstraco é de cor parda clara. Pode alcanzar un tamaño de até 25 mm, aínda que usualmente non pasa dos 12 ou 15 mm.
Distribución
Encóntrase nas costas do noroeste de Europa e do Mediterráneo a profundidades desde o nivel da baixamar até os 200 m de profundidade. É común nas illas Británicas e no mar do Norte, así como nas costas de toda Galicia.
Prefire os fondos de arena limosa, pero tamén se encontra en fpondos de lama ou grava.
Bioloxía
Desde maio até agosto producen un gran número de ovos moi pequenos. As larvas forman parte do zooplancto probabelmente durante un longo período de tempo antes de convertérense en adultos. Os individuos xuvenís crecen rapidamente durante o verán, pero os que nacen en outono parecen atrasar o seu desenvolvemento até a primavera seguinte. A esperanza de vida é xeralmente dun ano, pero pode estenderse a dous.
Ecotoxicoloxía
Alba alba é un animal filtrador sensíbel a algúns contaminantes, incluíndo o petróleo. Demostrouse que despois da marea negra do Amoco Cadiz esta especie tardou máis de 10 anos en reconstituír as súas poboacións na baía de Morlaix, onde está presente cunha biomasa de 10 a 11 g por metro cadrado. O déficit de produción nos 11 anos que seguiron ao derramo de petróleo podería afectar á biomasa dos peixes que se alimentan desta especie.
Canovelles
Canovelles é un municipio español, pertencente á provincia de Barcelona, en Cataluña. Forma parte da comarca do Vallès Oriental e está situado a 2 km de Granollers, a súa capital.
Historia
A primeira vez que aparece o termo "Canovelles" é no ano 1008, nun documento onde Ingilberto e Incúncia intercambian cinco pezas de terra por un mosteiro situado noutro lugar pertencente ao Abade de Sant Cugat del Vallès.
B&b, de boca en boca
B&b, de boca en boca foi unha serie de televisión cómica española, creada por Daniel Écija e producida por Mediaset España Comunicación en colaboración con Globomedia para a súa emisión en Telecinco. Está ambientada na redacción dunha revista de moda e actualidade de tirada nacional, que conta, con Belén Rueda, Gonzalo de Castro, Macarena García e Dani Rovira como principais protagonistas.
Canovelles
Historia
Entre 1950 e 1970 chegaron a Canovelles moitas familias de orixe estremeño e andaluz multiplicando por vinte a poboación do municipio. Posteriormente, e desde finais da década de 1990 están chegando un gran número de marroquís, africanos e suramericanos.
B&b, de boca en boca
A ficción foi estreada o 17 de febreiro de 2014 en horario central.
Canovelles
Historia
Durante a década de 1970 diversos grupos clandestinos de ideoloxía marxista organizaron a loita contra a ditadura franquista no municipio, chegando a existir organizacións de máis dun centenar de militantes.
B&b, de boca en boca
Argumento
Outro dos redactores é Juan (Dani Rovira), un xornalista júnior, apaixonado e cheo de ilusión que comparte piso con Mario (Fran Perea), un fotógrafo aposto e mullereiro que traballa na revista. Juan está tolamente namorado de Vero (Cristina Brondo), a doce e encantadora axudante de Estilismo. A moza esconde un gran segredo que Juan descubrirá no primeiro capítulo da serie.
Canovelles
Economía
Canovelles viu aumentar moito a súa poboación debido ás emigracións masivas dos anos 50 e 60 (século XX) desde outras partes de España e á súa proximidade respecto de Barcelona. A actividade económica actualmente baséase no sector servizos e na industria.
B&b, de boca en boca
Argumento
O xefe directo de Vero é Clara (Cristina Alarcón), a filla do presidente de B&B e principal artífice da fichaxe do novo director, ao que coñeceu en Bos Aires e do que se namorou perdidamente. Lucas (Jorge Usón), o xefe da sección de Sociedade, conxenía á perfección con Clara pero móstrase contrario aos cambios que Pablo introduce na revista, encamiñados a convertela nunha publicación máis próxima e menos elitista.
Canovelles
Economía
Outro dos polos económicos da cidade é o mercado ambulante semanal dos domingos no que hai máis dun centenar de paradas. O mercado dos domingos céntrase sobre todo en alimentación, roupa, complementos e diversos aparellos electrónicos.
B&b, de boca en boca
Argumento
Pola súa banda, o novo director pedirá axuda a César (Carlos Iglesias), un dos seus mellores amigos e colaboradores nos seus anos de xuventude, irmán de Candela e marido de Susana (Neus Sanz), a eficiente secretaria de Produción, coa que ten dous fillos: Toño (Emilio Palacios) e Cesítar (Alejandro Rodríguez), de 17 e 11 anos, respectivamente. César sempre traballou na redacción de Deportes de diversos medios, pero despois de dous anos no paro non lle quedará máis remedio que aceptar a oferta do seu colega.
Helms Alee
Helms Alee é unha banda estadounidense de sludge metal formada no ano 2007. Baseada en Seattle, Helms Alee está composto por Ben Verellen, antigo membro de Harkonen e Roy, Dana James e Hozoji Margullis. Helms Alee publicou cinco álbums de estudio, Night Terror (2008) e Weatherhead (2011), a través de Hydra Head Records, e Sleepwalking Sailors (2014), Stillicide (2016), e Noctiluca (2019) a través de Sargent House (selo co cal asinou no ano 2013). "Helms Alee" é un termo náutico, incluído nos comandos para virar un veleiro.
La Patria Gallega (A Habana)
La Patria Gallega foi unha revista editada na Habana entre 1912 e 1913.
Historia e características
Subtitulada Revista Semanal Ilustrada: Órgano de los Intereses Gallegos en La Habana, apareceu a comezos de 1912. Estaba dirixida por José Bargueiras e o administrador era Manuel Rodríguez. Ofreceu información de carácter xeral sobre acontecementos relacionados con Galicia e coas actividades do Centro Galego e o seu centro de saúde La Benéfica. Tamén había noticias chegadas de Galicia e do labor das asociacións de emigrantes. Entre os seus colaboradores figuraban Manuel Gómez Cordido, Manuel Carrillo Cortizas, Nicolás R. López e Ramón Castiñeira (outros aparecían cos pseudónimos de Jotabé, Teodoble, P. Tardo e Un fraile). En galego publicou relatos de Asieumedre (Manuel Lugrís Freire) e poemas de Rosalía de Castro, Curros Enríquez, Salvador Golpe, Xan Labrada, Manuel Carrillo, E. Lumia e Juan Barcia Caballero. O último número coñecido é o 82, que apareceu o 27 de xullo de 1913.
Rehab (Rihanna)
"Rehab" é unha canción gravada pola cantante barbadense Rihanna para o seu terceiro álbum de estudio, Good Girl Gone Bad (2007). Estreada por parte de Def Jam Recordings nas emisoras de radio dos Estados Unidos o 6 de outubro de 2008, daría nome ó sinxelo, oitavo e derradeiro daquel álbum, que sería lanzado en formato CD no Reino Unido o 8 de decembro do 2008.
Rihanna comezou a traballar na canción mentres acompañaba a Timbaland na xira do FutureSex/LoveShow de Justin Timberlake en 2007. Escrita por Timberlake en colaboración cos seus produtores, Hannon Lane e Timbaland, "Rehab" é unha canción de R&B de ritmo medio cun estribillo conmovedor e melancólico; nela reflíctense as lembranzas cheas de dor do seu antigo amor, do cal fala coma se dunha enfermidade se tratase.
"Rehab" logrou meterse nas dez primeiras posicións das listas de sinxelos en Austria, Alemaña, os Países Baixos e Noruega. Acadou o número 16 na do Reino Unido, e nos EUA o número 18 nos Hot 100 da revista Billboard. Obtivo o certificado dobre platino da Asociación de Industria Discográfica de América. Anthony Mandler dirixiu o vídeo musical, o cal gañou o Premio de Música Urbana ó mellor Vídeo de musical. Rihanna interpretaría "Rehab" na xira de Good Girl Gone Bad (2007–09), e ocasionalmente na de Last Girl on Earth (2010–11).
Caldo bordelés
dereita|250px|miniatura|Caldo bordelés pronto para uso
O caldo bordelés é unha combinación de sulfato cúprico e cal hidratado, inventado polos viñateiros da rexión de Bordeos, Francia, e coñecida localmente como Bouillie Bordelaise. Fabrícase por neutralización dunha solución de sulfato cúprico co cal. Contén 20 % de cobre (expresado en cobre metal). Foi inventada polo químico bordelés Ulysse Gayon e o botanista Alexis Millardet en 1880.
Úsase principalmente para controlar fungos en xardíns, viñedos, invernadoiros, en xeral infestacións fúnxicas, en especial fungos da vide. Este funxicida tense usado dende hai máis dun século e segue a empregarse, aínda que o cobre pode se lixiviar e poluír correntes de auga.
Século III
século II < século III > século IV
Período de tempo que transcorre entre o 1 de xaneiro de 201 e o 31 de decembro de 300 da era cristiá.
Acontecementos importantes
300px|right|Hemisferio Oriental a principios do século III d.C.
Personaxes destacadas
300px|right|O mundo no ano 250 d.C.
17 Hippies
17 Hippies é un grupo de música instrumental de Berlín (Alemaña), fundado no ano 1995. A súa música, que procede dunha confluencia entre varios tipos de folclore, é tocada con grande estilo e enerxía. As súas influencias son de temas belgas, polacos, gregos, serbios e alemáns.
Historia
Fundada no 1995 en Berlín por Christopher Blenkinsop, tocaron máis dun centenar de concertos, principalmente en Alemaña e Francia, con frecuentes espectáculos en Suíza, Hungría, Bélxica, os Países Baixos, a República Checa, Austria, España, Rusia e o Xapón. As súas actuacións en vivo nos Estados Unidos limitáronse a uns poucos concertos en Austin, e na Gran Bretaña a unha soa en Londres, no 2005.
Na Gran Bretaña posibelmente son máis coñecidos pola banda sonora da película alemá Halbe Treppe, que no 2002 saíu co nome inglés de Grill Point.
Ao primeiro adicáronse a tocar melodías que reinterpretaban á súa maneira. Foron momentos de crecemento con concertos en Alemaña (onde chegaron a tocar 18 concertos en 24 horas), Estados Unidos, Francia (onde a discográfica Buda Musique interesouse por eles) etc.
No 2000 a formación tivo problemas internos pola que estivo un tempo sen tocar. Porén no ano 2001, durante a gala de clausura da Berlinale, o director Andreas Dresen pediulles usar a súa música para a súa próxima película, casualmente, uns meses antes xuntáranse para compoñer temas dunha película imaxinaria. Separados en cinco cuartos, simultaneamente improvisaron e compuxeron música para acompañar as escenas de 'dous irmáns que conducen rúa abaixo mentres escoitan a radio e chove'. Así é como chegou a súa primeira canción propia, "Mad Bad Cat", que pode escoitarse nos títulos de crédito de Halbe Treppe.
En 2002, tras unha serie de concertos en Alemaña, Austria e Francia, inspíranse neste último país para compoñer cinco novos temas: "Sirba", "Marlène", "Frau Von Ungefähr", "Was Bleibt", "Dansons La Valse".
2003 é un ano de colaboracións. Traballaron con 'Les Hurlements D'Leo', de onde naceu 'Hardcore Trobadors'. Tamén colaboraron no proxecto 'Sexy Ambient Hippies', da súa serie '17 Hippies play...' con varios amigos e invitados. Neste proxecto a batería e os sons electrónicos xogan un estraño papel. Este suave xiro desde a música improvisada a unha forma máis traballada deu como resultado o tema "Ifni", que sairía no seu seguinte álbum.
A súa estancia na cidade marroquí de Sidi Ifni no 2004 lles influíu con esa mestura de linguas, lendas e historias. De aí naceron pezas como Valser nel Bosco.
En xullo do 2008, visitaron Galicia para tocar no Festival Internacional do Mundo Celta de Ortigueira
Xeomorfoloxía
miniatura|dereita|Cono de Arita, [[Provincia de Salta (Arxentina).]] A xeomorfoloxía é unha rama da Xeografía que estuda a relevo da Terra. Para iso, tende a identificar, describir e analizar tales xeitos, entendidos aquí como relevos, así como todos os seus aspectos xenéticos, morfolóxicos, morfométricos e dinámicos, tanto pretéritos como actuais e naturais ou antropoxénicos. O termo ven do grego: Γηος,geos (Terra), μορφή, morfo (forma) e λόγος, logos (estudo, coñecemento).
Historia e características
A xeomorfoloxía céntrase no estudo das formas da paisaxe, senón porque estes son o resultado da dinámica da litosfera no seu conxunto, integra o coñecemento, en primeiro lugar doutras ramas da xeografía como a climatoloxía, hidrografía, pedoloxía, glacioloxía, paleoxeografía e, do outro lado, tamén integra contribucións doutras ciencias, para incluír o impacto dos fenómenos biolóxicos, xeolóxicos e antrópicos no relevo.
Este ramo da ciencia integra-se tanto na xeografía física, como na xeografía humana, debido aos desastres naturais e as relacións home-medio ambiente, e tamén na xeografía matemática, en relación á topografía. A xeomorfoloxía toma forma a finais do século XIX polas mans de William Morris Davis, que tamén é considerado o pai da xeografía americana. Nese tempo, a idea prevalentes sobre a creación do relevo era do catastrofismo como causa principal. Davis e outros xeógrafos comezaron a demostrar que outras causas foron responsables da modelaxe da superficie da Terra. Davis desenvolveu unha teoría da creación e destrución da paisaxe, a que chamou de "ciclo xeográfico". Obras como "The Rivers and Valleys of Pennsylvania", "The Geographical Cycle" e "Elementary Physical Geography", deron un forte impulso inicial, seguido por outros estudosos como Mark Jefferson, Isaiah Bowman ou Curtis Marbut que foron consolidando a disciplina.
Ramas
De descritiva e clasificatoria na súa orixe, a xeomorfoloxía evolucionou, como calquera outra ciencia, para o estudo das causas e interrelacións entre procesos e formas. Esta visión, coñecida como a xeomorfoloxía dinámica, ten beneficiado moito dos avances tecnolóxicos, da redución de custos en equipamento de medida e do aumento exponencial do poder de procesamento das computadoras. A xeomorfoloxía dinámica é fundamental no estudo dos procesos de erosión e transporte de sedimentos.
A xeomorfoloxía climática estuda a influencia do clima sobre a evolución do relevo. O clima é responsable dos ventos e precipitacións, que actúan na modelaxe continua da superficie da Terra. A diversidade climática implica velocidades distintas na evolución do ciclo: en climas áridos, o ritmo evolutivo é máis lento, mentres que climas moi húmidos presentan maiores taxas de evolución. A modelaxe climático depende aínda dos factores predominantes en cada rexión: xeo, vento, ríos ou outros. Este coñecemento é resumido no que se chama "dominios morfoclimáticos".
A xeomorfoloxía fluvial é a rama especializado da xeomorfoloxía que trata sobre o estudo das formas e estruturas provocadas pola dinámica dos ríos. Este subcampo é moitas veces confundido co campo da hidrografía.
A xeomorfoloxía de costas é a que estuda os fenómenos producidos ao pé das montañas, os movementos de masa, estabilización de ladeiras e outros. Ten grande importancia para o estudo dos riscos naturais.
A xeomorfoloxía eólica estuda os procesos e formas provocados polo vento, especialmente en ámbitos morfoclimáticos onde o vento é predominante, por exemplo, nas zonas costeiras, desertos quentes e fríos e rexións polares.
A xeomorfoloxía glaciar estuda as formacións e os procesos causados ​​polas glaciares e alivio periglacial. Este sector é estreitamente ligado á glacioloxía.
A xeomorfoloxía estrutural, pon a énfase na influencia dos procesos xeolóxicos no desenvolvemento do relevo. Este curso é importante en áreas con forte actividade xeolóxica, onde fallos e pregos poden predeterminado a existencia de picos ou vales, ou a existencia de baías e promontorios, ou outros afloramentos rochosos máis ou menos resistentes á erosión.
O éxito da capacidade preditiva dalgúns modelos e as súas aplicacións potenciais nas áreas de planificación urbana, enxeñaría civil, estratexia militar, desenvolvemento costeiro, entre outros, forxou nas últimas décadas a xeomorfoloxía aplicada, máis destacada na xeografía francesa grazas ao Instituto de Xeografía aplicada, fundado por Jean Tricart. Esta aplicación concéntrase principalmente na interacción entre as actividades humanas e as formas de terra, con énfase na xestión dos riscos causados ​​polos cambios na superficie terrestre (natural ou inducida), coñecidos como "xeorriscos". Eses estudos inclúen movementos de masa, erosión das praias, atenuación das inundacións, maremotos e outros.
Habent sua fata libelli
Ligazóns externas
Recompilación de usos na prensa escrita
Carlos Nuevo Cal
Carlos Nuevo Cal, nado en Viveiro o 17 de novembro de 1958, é un historiador e escritor galego. É cronista oficial de Viveiro dende o ano 2005.
Traxectoria
En 1977 comezou a formar parte do movemento asociativo de base e participou como socio, directivo e vicepresidente da Agrupación Cultural Sementeira. Na década de 1980 presidiu a Asociación para a Defensa da Ría e dende a súa fundación en 1994 preside o Seminario de Estudos Terra de Viveiro. Foi coordinador da revista cultural e informativa Viveiro en Vivo e formou parte do consello de redacción da desaparecida revista de pensamento Enclave na súa etapa como membro da Mesa Nacional de Esquerda Nacionalista, movemento ao que estivo ligado durante 18 anos. Tamén, membro fundador da Asociación de Amigos do Conxunto Histórico de Sargadelos e numerario da Real Asociación de Cronistas dende 2008.
Participou na emisión do programa radiofónico ''Vellas sombras. Novos Cantos, e dirixiu o programa cultural de Cadena SER para A Mariña Retallos da Terra'', durante o período 1995-96, participando asiduamente nas tertulias de RadioVoz para a provincia de Lugo. Ten colaborado igualmente coa TVG e TVE na emisión de diferentes programas sobre historia, economía, etnografía, gastronomía e tradicións viveiresas e mariñás.
Igualmente, actuou como membro do xurado do 19 Premio Literario Ánxel Fole sobre N. Pastor Díaz (2011), así como nas edicións de 2018 e 2019 do Premio de Novela Antón Vilar Ponte.
Foi pregoeiro das Festas Patronais de Viveiro (1988), do Entroido (1988), do Nadal (2003), da Semana Santa (2009) e da apertura da Porta de San Fernando en Lugo nas Festas do San Froilán.
Ten escrito distintos artigos e ensaios sobre Nicomendes Pastor Díaz, os irmáns Antón e Ramón Villar Ponte, Leiras Pulpeiro, Noriega Varela, Lois Tobío, Maruxa Mallo, Manuel Bujados ou Urbano Bedia de la Caballería.
Así mesmo, na década dos 80 dirixiu os primeiros cursos de guía turístico de ACIAM- Viveiro e publicou distintos folletos de promoción do seu patrimonio artístico e cultural, recibindo o Diploma de honor e a insignia de ouro da Federación de Autónomos de Galicia (Feaga) e da Federación Luso Galaica. Dende 2007 a 2017 recreou ao emperador Carlos V na Feira Renacentista de Viveiro, encargándose da redacción e lectura do pregón da mesma. Tamén impartiu diferentes cursos como os da UNED-Viveiro sobre a historia económica da Mariña luguesa, a emigración ultramarina, o Entroido e as festas anuais, entre outros.
Na actualidade mantén na rede o blog Viveiro Cronista, onde publica frecuentemente.
Javier Antón
Javier Antón, nado o 25 de marzo de 1980 en Santurtzi, Biscaia, é un actor vasco coñecido polos seus papeis en Vaya Semanita e Con el culo al aire.
Felipe de Marichalar y Borbón
Felipe Juan Froilán de Todos los Santos de Marichalar y Borbón, nado en Madrid o 17 de xullo de 1998, é o fillo máis vello da infanta Elena, duquesa de Lugo, e Jaime de Marichalar. Felipe é cuarto na liña de sucesión ao trono español, logo da súa nai e por diante da súa irmá máis nova, Victoria Federica.
Foi nomeado Filipe polo seu tío o Príncipe de Asturias, Xoán polo seu bisavó o Conde de Barcelona; Froilán por ser o santo patrón de Lugo (a súa nai é a duquesa de Lugo), e Todos os Santos como é costume entre os Borbóns. Os seus padriños foron o seu avó, Xoán Carlos I e a súa avoa, María da Concepción Sáenz de Tejada e Fernández de Boadilla, condesa viúva de Ripalda.
A pesar de que xeralmente se lle coñece pola prensa como Froilán, na familia é chamado Felipe. Como fillo dunha infanta de España dáselle o trato de A súa Excelencia e posúe a dignidade de Grande de España.
Estivo estudando nun internado no Condado de Sussex, Reino Unido, para perfeccionar o seu dominio do inglés, sendo o primeiro dos netos do rei que o fai.
Lista das estrelas máis grandes coñecidas
Esta é unha lista das estrelas máis grandes coñecidas por raio. A unidade de medida é o raio do Sol (aproximadamente 695.500 quilómetros, ou 432.450 millas).
A orde exacta desta lista non está completamente definida debido a dous factores:
ERC Ingolstadt
O Eishockey-und-Rollschuh club Ingolstadt (máis coñecido pola abreviatura ERC Ingolstadt) é un equipo profesional de hóckey sobre xeo da cidade de Ingolstadt, Alemaña. Actualmente compite na máxima categoría do hóckey sobre xeo alemán, Deutsche Eishockey Liga (DEL), xogando os seus partidos como local no Saturn Arena, un pavillón con capacidade para 4.815 espectadores.
Historia
O club foi fundado en 1964 e non foi ata o 2003 cando conseguiu o ascenso á máxima categoría do hóckey sobre xeo alemán. Dende a súa chegada á DEL, os mellores resultados do equipo chegaron cos subcampionatos das tempadas 2005-06 (caendo posteriormente nos play-offs polo título na primeira rolda fronte aos Hannover Scorpions por 4-3) e 2011-12 (caendo nas semifinais dos play-offs polo título fronte ao Adler Mannheim por 3-1), e o título da DEB-Pokal conseguida na tempada 2004-05, cando derrotaron na final ao DEG Metro Stars. No 2008 o ERG Ingolstadt xogou a prestixiosa Spengler Cup, finalizando na derradeira posición con tan só unha vitoria por 3 derrotas. Dende o 2012 o equipo compite no European Trophy.
Aeroporto Gustavo Rojas Pinilla
O aeroporto internacional Gustavo Rojas Pinilla é o principal aeroporto do arquipélago de San Andrés, Providencia e Santa Catalina, en Colombia. Trátase do sétimo aeroporto máis importante do país, e opera voos tanto domésticos como internacionais con servizos ao Canadá, Guatemala e Panamá.
Piñeira, O Burgo, Castro Caldelas
Piñeira é un lugar da parroquia do Burgo no concello ourensán de Castro Caldelas na comarca da Terra de Caldelas. Estaba deshabitado no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE. Tamén o estaba en 2010.
Allianz Riviera
Ten unha capacidade de 35.000 espectadores e foi inaugurado o 22 de setembro de 2013 despois de dous anos de obras. Foi unha das sedes da Eurocopa 2016.
Ferreiros, A Riba, A Baña
Ferreiros é un lugar da parroquia da Riba no concello coruñés da Baña na comarca da Barcala. Tiña 34 habitantes no ano 2015 segundo datos do INE,, dos cales 19 eran mulleres e 15 homes. No ano 2010 tiña 44 habitantes: 25 mulleres e 19 homes.
A Igrexa, Zamáns, Vigo
A Igrexa é un lugar da parroquia de Zamáns, no concello pontevedrés de Vigo, na comarca de Vigo. Segundo o IGE, en 2022 tiña 200 habitantes (98 homes e 102 mulleres).
Cerva de Cerinia
miniatura|300px|Heracles e a cerva de Cerinea (Museo Arqueolóxico de Palermo)
A Cerva de Cerinea era unha cerva fantástica da mitoloxía grega, de pezuños de bronce e cornos de ouro, extremadamente veloz e incansable. Vivía en Énoe, na Argólida.
Captura da cerva de Cerinea
O cuarto destes traballos foi capturar viva a cerva de Cerinea e levala a Micenas ante Euristeo.
Esta cerva fora consagrada pola pléiade Taixete á deusa Artemisa. Conta a lenda que Zeus intentou violar a Taixete pero Artemisa salvouna converténdoa en cerva. Cando recobrou a súa forma natural, deulle á cerva uns cornos de ouro e dedicouna a Artemisa. Era, segundo )Calímaco, unha das cinco cervas, grandes coma bois, que a deusa encontrou pacendo no monte Liceo e intentara xunguir no seu carro, aínda que esta lograra escapar e refuxiarse, por orde de Hera, no monte Cerinia.
miniatura|300px|Apolo (á dereita) e Heracles (á esquerda, pisando o corpo da cerva)
Unha vez inmobilizada, atouna e cargouna sobre os ombros para levala ata Micenas, pero no camiño de regreso atopouse con Artemisa e Apolo, que lle reclamaron a cerva e afeárono por cazar un animal a ela consagrado, o que constituía un sacrilexio. Heracles explicou que o fixera por orde de Euristeo, quen sería o culpable da infracción. Os deuses así o entenderon e deixárono seguir o seu camiño.
Existen outras versións que amplían a perseción ata o país dos Hiperbóreos ou incluso a Illa dos Benaventurados.
Iconografía
As representacións iconográficas recollen os dous momentos principais do mito: a caza da cerva en si, e o encontro do heroe con Artemisa. O momento da caza tivo moito máis éxito, xa desde o século VI a.C. e reaparece no Renacemento. O encontro con Artemisa tivo escasa repercusión aínda que deu lugar a un grupo colosal no templo de Apolo en Portonaccio (Veyes, Etruria), c. 500 a.C., do que só se conservan as figuras de Heracles e Apolo.
Ainhoa Rebolledo
Ainhoa Rebolledo Torrens, nada en Santiago de Compostela en 1987, é unha escritora galega en lingua castelá.
Traxectoria
Estudou Tradución e interpretación en Madrid e fixo un máster de edición en Barcelona. En 2015 gañou o premio Tandaia coa novela Wolframio.
Economía do ben común
Economía do ben común (no orixinal alemán Gemeinwohl-Ökonomie), é un proxecto económico aberto ás empresas e promovido polo economista austríaco Christian Felber que pretende implantar e desenvolver unha verdadeira economía sustentable e alternativa aos mercados financeiros na que necesariamente teñen que participar as empresas.
Orixe do Proxecto de economía do ben común
Os antecedentes remóntanse ao 31 de outubro de 2008, día no que Christian Felber xunto a Frank Crüsemann, Ulrich Duchrow, Heino Falcke, Kuno Füssel, Detlef Hensche, Siegfried Katterle, Arne Manzeschke, Silke Niemeyer, Franz Segbers, Ton Veerkamp e Karl Georg Zinn asinaron a declaración ''Frieden mit dem Kapital? Ein Aufruf wider die Anpassung der evangelischen Kirche an die Macht der Wirtschaft''. No ano 2009 Felber cofundó Bewegungsstiftung Österreich (Movemento Austria), e en 2010 iniciou o proxecto Banca Democrática.
En 2010 xunto a un grupo de empresarios Felber iniciou o desenvolveu práctico do modelo de Economía do Ben Común ou Economía do ben público, como unha alternativa real ao capitalismo de mercado e á economía planificada.
Economía do Ben Común
A Economía do Ben Común é presentada por Christian Felber como unha alternativa tanto ao capitalismo de mercado como á economía planificada. O proxecto parte duns criterios xerais, porén deber ser un modelo aberto que debe construírse entre todos os seus membros.
Agro
O termo agro designa un terreo de labranza ou cultivo, unha leira. Como orónimo pode referirse a:
Economía do ben común
Principios legais da Economía do Ben Común
Para Felber a implantación da economía do ben común non é outro que adaptar a economía real capitalista (na que priman valores como o afán de lucro e a competencia) aos principios constitucionais que recolle, entre outras, a Constitución de Baviera.
Principios da Economía do Ben Común
A economía do ben común débese rexer por unha serie de principios básicos que representan valores humanos: confianza, honestidade, responsabilidade, cooperación, solidariedade, xenerosidade e compaixón, entre outros.
Para os defensores da economía do ben común, aquelas empresas ás que guíen eses principios e valores deben obter vantaxes legais que lles permitan sobrevivir, fronte aos valores do lucro e a competencia actuais.
A economía real actual mídese o éxito económico con valores ou indicadores monetarios como o produto interior bruto e os beneficios que deixan fóra aos seres humanos e ao medio no que vivimos. Estes indicadores non nos din nada sobre se hai guerra, vívese nunha ditadura, se sobreexplotamos o medio, se se respectan os dereitos humanos etc. Da mesma maneira unha empresa que teña beneficios non nos indica nada sobre as condicións das súas traballadores nin sobre o que produce nin como o produce.
O balance do ben común mide como unha empresa vive: a dignidade humana, a solidariedade, a xustiza social, a sustentabilidade ecolóxica, a democracia con todos os seus provedores e clientes. Por exemplo, se a empresa promove a escravitude infantil, se hai desigualdade entre homes e mulleres, se as rendas dos traballadores están diferenciadas...
Finalmente, a avaliación deses valores poderá permitir ao consumidor escoller os produtos.
Felber propón un límite á propiedade privada e á herdanza.
Implantación do proxecto
A implantación do modelo teórico comezou en outubro de 2010 cun grupo de empresas de varios países que participan activamente cumprindo voluntariamente os requisitos do proxecto de economía do ben común. O grupo converteuse nun movemento político que mete presión ao goberno para que os principios teóricos plásmense definitivamente en leis.