cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Califato Abbásida
O "movemento" abbásida
A extrema simplicidade da estrutura da primixenia sociedade musulmá fora amplamente substituída desde a incipiente capacidade dos musulmáns para irromper por primeira vez na Península Arábiga co primeiro califa Abu Bakr e, xa con Umar ibn al-Khattab, nas áreas sirio-palestina e exipcia, así como en Mesopotamia e Persia. Os mandatos do terceiro e cuarto califas, (Uthman ibn Affan e Ali ibn Abi Talib) caracterizáronse pola aparición das primeiras tensións graves entre os distintos "poderes fortes" islámicos para impor a súa hexemonía na Comunidade.
Os Omeias saíran vencedores da confrontación mais iso non fixo que os principais problemas que asolaban á Ummah foran convenientemente resoltos. En particular permanecían sen aplicar na maior parte do califato os aspectos "universalistas" da mensaxe islámica, as cales non facían distinción entre as distintas etnias e culturas que abrazaran ao islam. Os conversos non árabes, os chamados mawla, persas, gregos, mesopotámicos, bérberes e mesmo os xudeus, permanecían substancialmente excluídos dos máis significativos e lucrativos cargos políticos, e inxustificadamente bloqueados polo status de súbditos "protexidos"; mesmo estaban discriminados dentro das compañías militares que proseguían co potente pulo conquistador nas direccións asiática, africana e europea, terras abertas á islamización (o dār al-ḥarb ou "territorio aberto á guerra").
Iberia Express
Frota
En decembro de 2020 a frota de Iberia Express estaba formada polos seguintes avións:
Califato Abbásida
O "movemento" abbásida
Esta situación de evidente dificultade económica, social e política, era unha situación intolerábel, mesmo desde un perfil relixioso, visto o ecumenismo igualitario que xa caracterizaba ao primitivo islam, baseado na predicación de Mahoma e en non poucas pasaxes explícitas no Corán.
Cando os partidarios de Alí prevaleceron sobre os omeias (debilitados polas continuas revoltas kharixitas, produto do irreductíbel antagonismo entre os árabes septentrionais e meridionais e das loitas intestinas que axitaron violentamente a propia unidade das súas estruturas familiares), os abbásidas mostráronse como os máis organizados e, simplemente, postuláronse con forza como a nova dinastía califal, arrogándose para si calquera poder, definíndose cunha certa arrogancia como a "dinastía bendita". Polo tanto non teñen en conta a pretendida "lexitimidade" da Familia do Profeta (Ahl al-Bayt) que aspiraba á asunción do goberno supremo da Ummah islámica. De aquí xorde a ruptura entre os Abbásidas e os restantes seguidores de Alí que, co tempo, xeraría a base ideolóxica e teolóxica para o nacemento dun verdadeiro e propio movemento islámico alternativo que sería nomeado xiísmo.
Os primeiros califas abbásidas
Sucedeuno o seu irmán máis novo, Al-Mansur, quen fundou en 762 a cidade de Bagdad, á que trasladou a capital. Al-Mansur, grande organizador e sabio administrador, sentou as sólidas bases que permitiron á dinastía abbásida ostentar a suprema maxistratura islámica durante medio milenio.
O cumio do poder abbásida acadouse baixo os mandatos do neto de Al-Mansur, Harun al-Rashid, e o fillo deste al-Ma'mun, nos que o Califato conseguiu límites extraordinarios, tanto territoriais como culturais. Harun Al-Rashid é o califa protagonista das mil e unha noites.
A decadencia institucional do califato abbásida
En 836 a capital trasladouse a Samarra debido aos crecentes problemas de orde público que asolaban Bagdad. Durante este período destaca a figura do califa al-Mutawakkil que converteu a Samarra nunha das cidades máis monumentais da época, chegando a construír ata vinte palacios. É a partir deste califa cando o poder da dinastía comeza a minguar substancialmente, se ben continuará manténdose formalmente ata a súa caída como símbolo evidente da unidade islámica. En 892 retornaría a capitalidade a Bagdad, permanecendo alí ata o final da dinastía.
Despois de ser sometido á "protección" dos xiítas buyidas da rexión do Daylam, entre os séculos X e XI, e dos sunitas selxúcidas de Turquía, o califato abbásida vive un breve renacemento de autoridade no século XII, especialmente baixo An-Nasir, mais acabarán sendo oprimidos cara a metade do século XII a mans dos mongois de Hulagu Khan, que conquistaron e asolaron Bagdad despois do cerco á que a someteron entre o 29 de xaneiro e o 13 de febreiro de 1258. O último califa Al-Musta'sim foi condenado a morte.
Unha rama abbásida, sobrevivente do exterminio mongol, implantouse en Alepo e despois no Cairo, onde é acollida entre mil luxos mais sen ningún poder efectivo no Exipto mameluco. Os otománs tomaron os símbolos do poder califal cando se apoderaron do sultanato mameluco, lexitimando así as súas reclamacións califais, declaradas extintas por Atatürk a finais do primeiro cuarto do século XX, aínda que o imperio otomán xa dera paso á República de Turquía.
Arte, ciencia e cultura
miniatura|250px|Un manuscrito da época Abbásida.
O período histórico dos abbásidas ata a caída de Bagdad en 1258, está considerada a Idade de Ouro Islámica. Coa ascensión dos abbásidas ao poder e o traslado da capital de Damasco a Bagdad, iníciase esta idade dourada da civilización islámica.
Os abbásidas estaban influenciados polos mandatos coránicos e do hadith, como o que enfatiza a importancia do coñecemento: a tinta dun escolar é moito máis sagrada co sangue dun mártir. Durante este período, o mundo musulmán transformouse nun centro intelectual para a ciencia, a filosofía, a medicina e a educación, grazas ao liderado abbásida na causa do coñecemento, froito do cal estableceron en Bagdad a Casa da Sabedoría, onde estudosos musulmáns e non musulmáns se aplicaban en compilar e traducir ao árabe todo o coñecemento da época. Moitos traballos clásicos da antigüidade, que doutro xeito se terían perdidos, foron traducidos ao árabe e ao persa e, máis adiante, ao turco, hebraico e latín. Durante este período o mundo musulmán foi un crisol de culturas que recompilaron, sintetizaron e acadaron significativos avances a partir do coñecemento das antigas civilizacións romana, chinesa, india, persa, exipcia, norteafricana, grega e bizantina.
Arte
miniatura|200px|[[Minarete en espiral da Gran Mesquita de Samarra.]] Na época abbásida xurdiu a primeira arte islámica auténtica, profundamente distinta á dos omeias, que se limitaba a reciclar formas do helenismo oriental.
Na arquitectura introducíuse o iwan, unha enorme sala falta dun lado e con arco quebrado, que será entón chamado persa. Os monumentos abbásidas máis característicos foron as mesquitas e os palacios de Samarra, alzados grazas á técnica construtiva do ladrillo, cru ou cocido, e coa utilización abundante de estuco modelado que revestía as paredes interiores.
Os decoradores abbásidas usaron abundantemente a pintura para caracterizar as paredes das casas privadas e dos haréns. Un reflexo da pintura árabe áchase na Capela Palatina de Palermo e nalgúns palacios do Irán oriental. A arte abbásida non aceptou a repugnancia islámica a representar a figura e semella máis aberta á influencia da arte asiática persa
Entre as artes decorativas destacan a cerámica e a manufactura téxtil, ademais de obxectos en vidro e cristal esculpido. Entre os tecidos destacan os famosos vestidos dos califas, os tiraz, e a tapizaría en la, algodón e seda, con motivos abstractos ou animais estilizados.
Literatura
miniatura|esquerda|O irmán de Alí Babá, Cassim, segundo unha ilustración de [[Maxfield Parrish.]] A obra literaria de ficción máis coñecida da literatura islámica é o Libro das Mil e Unha Noites. O concepto orixinal deriva dun prototipo iraniano preislámico (persa) con reminiscencias de elementos hindús. Tamén inclúe contos dos restantes pobos de Oriente Medio e do Norte de África. O libro toma forma no século X e acada a súa forma final no século XIV; o número e o tipo de contos variou dun manuscrito a outro. Desde a primeira tradución de Antoine Galland no século XVIII, esta obra tivo unha grande influencia en Occidente, onde foi obxecto de moitas imitacións, especialmente en Francia. Moitos personaxes da obra convertéronse en iconas culturais da cultura occidental, como Aladino, Simbad ou Alí Babá.
Un exemplo famoso de poesía romántica árabe é Laila e Majnun. Desde os primeiros días do islam, a lenda de Laila e Majnun fíxose moi popular nas cancións de amor, sonetos e odas dos beduínos de Arabia. Estas lendas e contos orais foron desenvolvidos posteriormente en persa, azarí, turco e outras linguas da rexión, principalmente por poetas iraníes e azarís. A versión máis coñecida desta tráxica historia de amor é o poema épico do século XII escrito en persa por Nizami Ganjavi, o cal pode considerarse como a base sobre a que se realizaron as demais versións en prosa, poesía e cancións de amor en case todas as linguas de Oriente Próximo.
A poesía árabe acadou o seu cumio na época dos abbásidas, especialmente antes da perda da autoridade central. A finais do século VIII e na primeira metade do IX, escritores como Abu Tammam e Abu Nuwas estaban fortemente conectados coa corte califal de Bagdad, mentres que, xa no século X, al-Mutanabbi recibía o seu mecenado das cortes rexionais.
Filosofía
Unha definición común de filosofía islámica é "o estilo de filosofía producido dentro do marco da cultura islámica". Segundo esta definición, a filosofía islámica non se refire exclusivamente a temas relixiosos, nin está feita exclusivamente por musulmáns. Os traballos sobre Aristóteles foron un paso chave na transmisión do coñecemento dos antigos gregos aos mundos islámico e occidental. Os filosófos eran interpelados con frecuencia, provocando apaixonados debates no espírito do ijtihad. Fixéronse traballos filosóficos orixinais e influentes, cuxo pensamento foi incorporado durante a idade media á filosofía cristiá, especialmete por Tomé de Aquino.
Tres pensadores especulativos, al-Kindi, al-Farabi, e Avicena, combinaron o aristotelismo e o neoplatonismo con outras ideas introducidas a traves do islam, dando como resultado unha nova corrente filosófica: o avicenismo. Outros filósofos musulmáns influentes no califato foron al-Jahiz e Alhazen.
Ciencia
miniatura|Jabir ibn Hayyan, máis coñecido en occidente por [[Geber, considerado o "pai da Química" .]]
O califa Harun al-Rashid (786–809) e os seus sucesores impulsaron unha época de grandes rexistros intelectuais. En gran medida, isto foi o resultado das forzas cismáticas que minaron o réxime dos omeias, que confiaban na afirmación da superioridade da cultura árabe como parte da súa pretensión de lexitimidade, e os abbásidas deron a benvida ao apoio dos árabes non musulmáns. É sabido que os abbásidas confiaron a organización da súa administración aos sasánidas. O califa Al-Ma'mun, fillo de Harun al-Rashid e de nai persa, é citado frecuentemente como autor das seguintes palabras:
Un bo número de pensadores e científicos que vivían baixo o goberno islámico xogaron un papel crucial na transmisión da ciencia islámica ao mundo occidental cristián. Contribuíron a que Aristóteles fose coñecido na Europa cristiá. Ademais, recuperouse gran parte do coñecemento matemático, xeométrico e astronómico de Alexandría, como os traballos de Euclides e Claudio Tolomeo. Estes redescubertos métodos matemáticos foron engrandecidos máis tarde por outros estudosos islámicos, principalmente polos científicos persas Al-Biruni e Abu Nasr Mansur.
O científico persa Al-Khwarizmi desenvolveu significativamente a álxebra. O seu libro Kitab al-Jabr wa-l-Muqabala (Compendio de cálculo mediante restitución e redución) é unha referencia na historia da álxebra, que lle debe o seu nome (al-Jabr). Son moitos os que consideran a Al-Khwarizmi o pai da álxebra aínda que dito título tamén se lle foi outorgado ao matemático grego Diofanto. O termo algoritmo deriva do nome de Al-Khwarizmi, que tamén é o responsábel da introdución dos números e o sistema de numeración hindús, os cales son os que se usan hoxe en día.
Un primitivo método científico foi desenvolvido por Alhazen no seu Libro de Óptica (1021). A súa achega máis importante foi o uso de experimentos para distinguir o conxunto de teorías científicas competentes dentro dunha orientación empírica xeral, que comezaba a imporse entre os científicos musulmáns. A proba empírica de Alhazen da teoría de intromisión da luz (isto é, que os raios de luz inciden nos ollos no canto de que son emitidos por eles) foi especialmente importante. Bradley Steffens considera que Alhazen foi o "primeiro científico" polo seu desenvolvemento do método científico. miniatura|200px|Copia dunha tradución latina do [[Canon da Medicina, de 1484.]] A medicina no islam medieval foi unha disciplina da ciencia que avanzou considerabelmente durante a época abbásida. No século IX había 800 médicos en Bagdad e fixéronse grandes descubrimentos no coñecemento da anatomía e das enfermidades. Nesta época distinguíronse clinicamente o sarampelo e a varíola. O famoso científico persa Ibn Sina, máis coñecido en occidente por Avicena, produciu tratados e obras que recollían a vasta cantidade de coñecemento que acumularon os científicos da época. As súas enciclopedias O Canon da Medicina e O Libro da Curación tiveron grande influencia. O seu traballo e o de moitos outros influíron directamente na investigación dos científicos europeos do Renacemento.
O principal astrónomo da época foi Al-Battani, quen mellorou a medida da precesión do eixo terrestre. As correccións no modelo xeocéntrico feitas por Al-Battani, Averroes, Nasir al-Din al-Tusi, Mo'ayyeduddin Urdi e Ibn al-Shatir, foron incorporadas por Copérnico ao modelo heliocéntrico. O astrolabio, aínda que orixinalmente desenvolvido polos gregos, foi perfecionado polos astrónomos e enxeñeiros islámicos, dos cales pasou á Europa medieval.
Os alquimistas musulmáns influenciaron á alquimia medieval europea, particularmente os escritos atribuídos a Jābir ibn Hayyān, máis coñecido en occidente por Geber. Certos procesos químicos, como as técnicas de destilación, foron desenvolvidos no mundo musulmán e logo espallados por toda Europa.
Ayutthaya
miniatura|Ruínas de Wat Mahatat Ayutthaya (nome completo Phra Nakhon Si Ayutthaya, en tailandés: พระนครศรีอยุธยา) é a capital da provincia de Ayutthaya, Tailandia, conta con 65.000 habitantes (2000). Fundouna o rei U-Tong en 1350, e converteuse na capital do seu reino, o reino ayuthia de Siam. En 1767 un exército birmano destruíu a cidade, que se refundou uns poucos quilómetros ao leste.
Califato Abbásida
Os Califas
miniatura|300px|esquerda|[[Árbore xenealóxica da familia abbásida. En verde, os califas abbásidas de Bagdad. En amarelo, os califas abbásidas do Cairo. O profeta Mahoma está resaltado en maiúsculas (abrir o ficheiro para unha mellor visión).]]
División de Honra da LNFS 2001-02
A tempada 2001-02 da División de Honra da LNFS foi a 13ª edición da máxima competición ligueira do fútbol sala en España. O torneo comezou o 15 de setembro de 2001 e rematou o 13 de xuño de 2002 co derradeiro encontro da final, que deu como resultado o quinto título de liga na historia desta competición a prol do Antena 3 Boomerang.
Tempada regular
Pts = Puntos; Xog = Encontros xogados; G = Encontros gañados; E = Encontros empatados; P = Encontros perdidos; G+ = Goles a prol; G- = Goles encaixados; Dif = Diferenza de goles
Eliminatorias polo título
O Antena 3 Boomerang proclamouse campión desta edición 2001-02 da División de Honra da LNFS.
James H. Newman
James Hansen Newman, nado no Territorio en Fideicomiso das Illas do Pacífico o 16 de outubro de 1956, é un astronauta estadounidense que formou parte das misións STS-51, STS-69, STS-88 e STS-109.
Traxectoria
Newman graduouse en física pola Facultade Dartmouth en 1978 e é máster e doutor en física pola Universidade Rice en 1982 e 1984 respectivamente.
Real Casa da Moeda dos Países Baixos
A Real Casa da Moeda dos Países Baixos (en neerlandés: Koninklijke Nederlandse Munt -KNM-), radicada en Houten, é unha compañía de titularidade estatal, establecida como casa de moeda no século XVI e que, desde 1807, é a única entidade autorizada para a cuñaxe de moeda nese reino europeo.
Desde 1815, a súa marca da ceca é un caduceo alado, que a partir de 1830 foi introducido en todas as moedas cuñadas nela.
O edificio que a alberga, recoñecido polo goberno como Rijksmonument, está desde 1911 na rúa Leidseweg, próximo á canle Merwede, e foi deseñado polo arquitecto C. H. Peters en estilo neoclásico.
A casa de moeda comparte sede co Museo do Diñeiro dos Países Baixos (Geldmuseum), xestionado polo Banco dos Países Baixos (De Nederlandsche Bank).
Antecedentes
miniatura|90x90px|Moeda do [[século VIII de Luís I o Piadoso, da ceca de Dorestad]] As primeiras moedas cuñadas na provincia de Utrecht, na primeira metade do século VII, procedían de Dorestad. Tratábase de tremissis de ouro, a antiga moeda herdada do sistema imperial romano. Máis tarde chegaron as emisións en prata a nome de Carlomagno e de Luís o Piadoso.
En 937, o bispo Balderico de Utrecht recibiu o dereito de cuñaxe do rei Otón I.
En 1528 o bispado perdeu este dereito, que pasou inicialmente aos á nobreza segrar e posteriormente ao emperador Carlos V. O seu único fillo, Filipe II, autorizou en 1567 o establecemento dunha ceca que se situou nas proximidades da abadía de San Paulo, na cidade de Utrecht.
Historia da ceca
esquerda|miniatura|[[Ducatón da ceca de Utrecht de 1793]] Instituída, pois, a casa de moeda de Utrecht xa baixo autoridade real, en 1585 foi trasladada a un novo edificio, logo de recibir a concesión, en 1579, de cuñaxe da súa propia moeda para toda a provincia de Utrecht. Froito deste crecemento da súa actividade industrial e da progresiva mecanización da súa actividade, a ceca requiriu un edificio máis grande, ao que se trasladou en 1647.
O 17 de setembro de 1806, cando os Países Baixos estaban baixo o reinado de Luís Bonaparte, este determinou que tanto a cuñaxe como a distribución da moeda deberían estar nas mans dun único organismo nacional. Orixinariamente, a intención era situar esta ceca central en Ámsterdam en tanto que capital do reino, mais, ante a carencia dos fondos necesarios, determinouse adaptar a preexistente de Utrecht para tal finalidade.
miniatura|A Real Casa da Moeda dos Países Baixos en [[1911, cando inaugurou o seu lugar actual]] Logo da derrota napoleónica en 1813, creouse o novo Reino dos Países Baixos, con Guillerme I como primeiro monarca, e a casa da moeda pasou a denominarse Rijks Munt ("Real Casa da Moeda"). O que agora se coñece como Bélxica formaba parte entón daquel reino, e en Bruxelas estableceuse unha nova casa de moeda sucursal da de Utrech. Cando o novo reino dos belgas acadou a súa independencia en 1830, a de Utrecht quedou como única casa de moeda existente nos Países Baixos, en tanto que a de Bruxelas pasou a constituírse como Casa de Moeda Real de Bélxica (en francés: Monnaie royale de Belgique -MRB-; en neerlandés: Koninklijke Munt van België -KMR-).
As moedas provinciais, cuñadas con anterioridade á constitución do Reino dos Países Baixos, mantíñanse aínda en circulación e eran moi apreciadas pola poboación por mor do seu recoñecido valor intrínseco. As novas moedas necesitaron un tempo para iren gañando popularidade, ata que en 1849 foron retiradas oficialmente da circulación.
En 1901, a institución foi posta baixo a supervisión do Ministerio de Finanzas, e en 1912 pasou a ser considerada como empresa pública.
No inicio da ocupación alemá durante a segunda guerra mundial, en 1944, cuñáronse moedas dos Países Baixos nos Estados Unidos, para asegurar que houbese unha cantidade suficiente delas en circulación logo da liberación.
Produción para outros países
Á parte das moedas de circulación no territorio europeo dos Países Baixos, esta ceca é tamén a responsable das cuñaxes do Estado caribeño de Suriname e dos territorios de Aruba e as Antillas Neerlandesas, e antigamente tamén das Indias Orientais Neerlandesas. Ademais, a partir da entrada en circulación do euro na Unión Europea encargóuselle á Real Casa da Moeda dos Países Baixos a cuñaxe de moeda para diversos estados da Eurozona, como Letonia, Malta, Eslovenia ou Luxemburgo, así como para outros países como Guatemala, Chile ou Honduras.
Por outra banda, desde 2018 produce as emisións de moedas conmemorativas en euros de Bélxica, logo do pechamento da ceca belga en 2017 (das cuñaxes circulantes belgas encárgase unha empresa privada).
Museo do Diñeiro (Geldmuseum)
miniatura|Corredor forrado con moedas, no Geldmuseum. A partir de mediados do século XIX, a Real Casa da Moeda dos Países Baixos dispuxo do seu propio gabinete de moedas e medallas, ao estilo do doutras casas de moeda europeas, como o Museo da Monnaie de Paris, ou doutras institucións da época, como o Gabinete de Medallas da Biblioteca Nacional de Francia ou o Departamento de Moedas e Medallas do Museo Británico. En 1980 este gabinete pasou a constituírse en Museo da Casa da Moeda. En 2004 produciuse a unión de tres importantes entidades (o Gabinete Real de Medallas do Rijksmuseum, a sección de numismática do Banco dos Países Baixos e o Museo da Casa da Moeda), cuxa localización se mantivo no mesmo edificio da ceca.
Porén, a falta de apoio económico do Goberno acabou coa clausura do museo en 2013.
Paolo Nespoli
Paolo Angelo Nespoli, nado en Milán (Italia) o 6 de abril de 1957, é un astronauta italiano que formou parte das misións STS-120, Soiuz TMA-20 e Soiuz MS-05, sendo membro das expedicións 26, 27, 52 e 53.
Traxectoria
Nespoli graduouse en enxeñaría aeroespacial pola Universidade Politécnica de Nova York en 1989 e é máster en aeronáutica e astronáutica pola mesma universidade.
Foi seleccionado como astronauta pola ESA en xullo de 1998, participando nas misións STS-120, Soiuz TMA-20 e Soiuz MS-05, e sendo membro das expedicións 26, 27, 52 e 53 e pasando un total de 313,11 días no espazo.
Douglas Adams
miniatura|dereita|Douglas Adams Douglas Noël Adams, tamén coñecido como Bop Ad ou Bob pola súa firma ilexíbel ou polas súas iniciais DNA, nado en Cambridge o 11 de marzo de 1952 e finado en Santa Barbara, California, o 11 de maio do 2001, foi escritor e guionista para radio. Traballou na Radio BBC, sendo o seu libro Guía do autostopista galáctico, un bestseller no Reino Unido en 1984. Faleceu inesperadamente dun ataque cardíaco.
Traxectoria
O seu traballo máis coñecido é a Guía do autostopista galáctico unha comedia para a radio, que sería transmitida por primeira vez en 1978 por BBC Radio 4 no Reino Unido que despois sería publicada como unha serie de cinco libros nunha versión editada e estendida.
Morreu dun infarto cardíaco nun ximnasio no 2001 e na súa memoria o 25 de maio é coñecido como o Día da Toalla en Londres.
Sin Motivo
Sin Motivo é un grupo musical de pop-rock formado no 2006 na cidade de Ourense. As súas letras son en lingua castelá.
Douglas Adams
Doutor Who
Antes de escribir a serie da Guía do autostopista galáctico, Adams traballou na BBC como guionista e escribiu tres libros para a serie Doutor Who:
Abraham Senior
miniatura|Expulsión dos xudeus, segundo Emilio Sala (1889). Abraham Senior, Abraham Senneor ou Abraham Seneor, nado en Segovia, c. 1412 e finado c. 1493, foi un rabino, banqueiro e político xudeu-español, alto cargo da facenda castelá, que en 1492 converteuse ao cristianismo, co nome de Ferrán, Fernán ou Fernando Pérez Coronel ou Fernando Núñez Coronel e fundando unha liñaxe nobre, a dos Coronel.
Os Senior
A familia Senior, Senneor ou Seneor e os seus achegados conformaron un importante grupo financeiro que desde os anos 1460 conseguiu arrendar as principais rendas fiscais da Coroa de Castela, negocio no que permaneceron durante o resto do século. Tamén interviñeron en política, apoiando ao que algunhas fontes denominan un partido burgués, defensor dos intereses das cidades artesás do centro de Castela, gobernadas por un patriciado urbano proveniente da baixa nobreza e da burguesía (como a propia Segovia). Nese grupo destacaba a presenza dun bo número de relacións persoais de Abraham Senior: o seu parente Andrés Cabrera (mordomo do rei Henrique IV de Castela), a esposa de Andrés, Beatriz de Bobadilla (dama da entón princesa Isabel), e Alonso de Quintanilla, Contador Maior de Contas, ao que o infante Afonso confiara a fundación dunha fábrica de moeda en Medina del Campo (cidade enriquecida grazas ás feiras). Unha das consecuencias da actividade deste partido foi a creación da Santa Irmandade (1476), promovida por Quintanilla, da que Abraham Senior chegou a ser tesoureiro en 1488.
Cortesano de Isabel a Católica
A súa posición na corte era tan importante, que non se limitaba ás súas funcións de recadador maior do reino: en 1469 interveu de xeito decisivo nas negociacións para o matrimonio dos Reis Católicos, en 1473 na reconciliación entre Isabel e o seu medio-irmán Henrique IV, e en 1474 na entrega do Alcázar de Segovia (cuxo alcaide era Andrés Cabrera). Alcanzou un alto nivel de confianza de Isabel, quen, xa raíña, en gratitude polos seus importantes servizos, dotoulle cunha pensión vitalicia de 100 000 marabedís, confirmada en 1480 a instancias do confesor real Hernando de Talavera. Foi nomeado xuíz supremo da alxama (comunidade xudía) de Segovia (onde tivo enfrontamentos con conversos e os seus familiares xudeus) e "rab de la corte" ("rabí" ou "rabino maior de Castela"); cargo para o que, como moitos dos seus predecesores, carecía de cualificacións apropiadas desde o punto de vista da ortodoxia relixiosa do xudaísmo. Era tan respectado polas altas instancias, que as Cortes de Toledo de 1480 obsequiárono con 50 000 marabedís procedentes das rendas recadadas por el mesmo. Na recadación de impostos estaba asociado con Isaac Abravanel, do que se fixo íntimo amigo tras tomalo baixo a súa protección tras abandonar Portugal en 1483. Na Guerra de Granada ambos desempeñaron un valioso papel financeiro, e Abraham ocupou o cargo de factor-xeneral. Ambos tamén realizaron xestións, inicialmente infrutuosas, a favor do proxecto de expedición transatlántica de Cristovo Colón.
Conversión ao catolicismo
Da conversión de Abraham Senior se esperaba gran repercusión e respondía á estratexia política dos Reies Católicos, polo que foi coidadosamente escenificada, publicitada e rodeada de toda clase de solemnidades, nunha cerimonia que tivo lugar o 15 de xuño de 1492 no mosteiro de Guadalupe, sendo os padriños do bautizo ambos reis, e o oficiante o primado de España. A partir de entón levou o nome cristián do seu padriño, Fernando (Ferrán ou Ferrad), e os apelidos Pérez Coronel ou Núñez Coronel (escollido por estar extinto un liñaxe nobre co apelido de Coronel, aínda que hai quen o interpreta como unha mensaxe criptoxudía), xunto co recoñecemento rexio de Fidalguía de soar coñecido, un feito excepcional. Con Senior foi bautizada toda a súa familia, entre os que se encontraba o seu xenro (ou segundo outras fontes o seu cuñado ou o seu sogro) o rabino e recadador de impostos Meir, Meír ou Mayr Malamed.
Tras a conversión, cuxa sinceridade foi obxecto de debate, ocupou aos poucos días os cargos de rexedor de Segovia, membro do Consello Real e contador maior do príncipe don Xoán. Durante a expulsión seguiu mantendo un papel financeiro clave nas relacións coa comunidade xudía que debía abandonar España cumprindo unha lexislación económica moi restritiva; de xeito que nos seguintes anos a familia Coronel reclamou e obtivo dos reis o cobro de substanciais cantidades que terían a súa orixe nestas operación.
John Henson
Instituto
Durante tres anos, Henson foi ó Round Rock High School en Round Rock, Texas. No seu derradeiro ano trasladouse ó Sickles High School en Tampa, Florida. Nesa tempada 2008-09, fixo 17.6 puntos, 12.2 rebotes e 6.1 tapóns por partido. Henson liderou ó equipo a unha marca de 24-5, e a unha marca de 10-0 na liga, pero o equipo perdeu contra o Lakeland Senior HS por 48-43 nas semifinais rexionais do campionato FHSAA da Clase 6A de Florida. Henson foi elixido no primeiro equipo do estado, e Xogador do Ano pola Asociación de Adestradores de Tampa Bay.
Traxectoria universitaria
Henson comezou a súa primeira tempada universitaria xogando de aleiro para os Tar Heels, pero coa lesión de Ed Davis, Henson pasou a xogar de ala-pivote a mediados de febreiro de 2010. Tras ese cambio, mellorou o xogo de Henson, e fixo 9.4 puntos por partido nos 16 derradeiros encontros da tempada. Porén, os Tar Heels non se clasificaron para o Torneo da NCAA, perdendo contra Dayton nas finais do National Invitation Tournament.
En 2011 e 2012, conseguiu o premio ó Xogador Defensivo do Ano.
Traxectoria profesional
O 28 de xuño de 2012, Henson foi elixido na 14ª posición do Draft da NBA de 2012 polos Milwaukee Bucks. O 10 de xullo de 2012, asinou o seu contrato de rookie cos Bucks.
O 6 de febreiro de 2020, Henson foi traspasado xunto a Brandon Knight e unha elección da segunda rolda do Draft de 2023 ós Detroit Pistons, a cambio de Andre Drummond.
A Igrexa, Brandeso, Arzúa
A Igrexa é un lugar da parroquia de Brandeso no concello coruñés de Arzúa na Comarca de Arzúa. Tiña 5 habitantes no ano 2010 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 3 eran homes e 2 eran mulleres.
Marianne Vos
miniatura|Marianne Vos en 2015
Marianne Vos, nada en 's-Hertogenbosch o 13 de maio de 1987, é unha ciclista profesional neerlandesa. Desenvolve a súa carreira deportiva nas especialidades de ciclocrós, ciclismo en ruta e ciclismo en pista. Na actualidade milita no WM3 Energie.
Traxectoria
No seu palmarés dentro do ciclismo en ruta son salientables os seus tres campionatos do mundo absolutos (2006, 2012 e 2013), un ouro olímpico en Londres 2012, as súas tres vitorias no Giro de Italia Feminino (2011, 2012 e 2014 ) no que leva gañadas 19 etapas, así como as catro vitorias na clásica feminina da Frecha Valoa (2008, 2009, 2011 e 2013 ) e así ata sumar un total de máis de 140 vitorias profesionais. No ciclismo en pista acadou dous ouros olímpicos nos xogos de Pequin 2008 na proba por puntos, nesa mesma proba foi campioa do mundo en 2008 e campioa do mundo na proba de scrach en 2011.
Na modalidade de ciclocros ten gañados sete campionatos do mundo ademais de dúas pratas e un bronce. Sendo a dominadora aboluta da modalidade nos últimos anos.
Theodor Herzl
250px|miniatura|Theodor Herzl fundador do [[sionismo.]]
Biniamin Zeev 'Theodor' Herzl, nado en Budapest o 2 de maio de 1860 e finado o o 3 de xullo de 1904, foi un escritor húngaro e fundador do sionismo.
Traxectoria
Naceu no seo dunha familia xudía sefardí de orixe española. Ó cumprir 18 anos, a súa familia trasládase a Viena, onde se dedica a estudar Dereito, obtendo o doutoramento en 1884.
Falece o 3 de xullo de 1904 de pneumonía.
Schöneberg
miniatura|200px|[[Rathaus Schöneberg.]] miniatura|200px|Localización de Schöneberg no distrito. Schöneberg é unha entidade administrativa (Ortsteil) de Berlín (Alemaña). Ata a reforma administrativa de 2001, era un barrio separado, incluíndo a localidade de Friedenau. Na actualidade, xunto con barrio de Tempelhof, é parte do novo barrio de Tempelhof-Schöneberg.
Caiota
Descrición
É unha planta anual, herbácea, vivaz e vistosa de talos flexébeis e rubideiros. Ten follas cordiformes, pentalobuladas, de gran tamaño e nervaduras ben marcadas; presenta abundante vilosidade en follas e talo. As flores son amarelas ou alaranxadas, de pétalos carnosos, monoicas. O froito é un tipo de baga chamada pepónide; presenta gran variación (polimorfismo); pode ser alongado ou esférico, de cor verde opalescente a rubio intenso, pasando por un crisol do ámbito das cores amareladas. A polpa é de cor amarela-arrubiada, mesta, de textura firme e de sabor doce. O seu recendo é característico, particularmente rechamangueiro polo que se emprega culinariamente en gran medida.
Contén no seu interior numerosas carabuñas ovais, convexas, lisas, de 2 a 3 cm de longo, que á súa vez conteñen unha polpa abrancazada e comestíbel; as chamadas pebidas de cabaza que se toman coma aperitivo.
Hábitat e distribución
É orixinaria das Américas, onde se desenvolve de xeito silvestre no Cono Sur e Mesoamérica. Os rexistros máis antigos do seu cultivo atópanse na cultura das Vegas, no Cantón Santa Elena, no Ecuador. Estes vestixios foron estudados nos anos setenta e oitenta do século XX pola arqueóloga estadounidense Karen Stother. Os restos máis antigos achados na costa do Perú datan de máis de 6000 a. C. Hai dous mil anos xa era domesticada pola cultura moche, no Perú. Axiña foi introducida en Europa (finais do século XVI), onde pola semellanza de planta e froito confundiuse inicialmente coas cabazas de orzas (Lagenaria siceraria) (Cucurbita ten flores amarelas e Lagenaria brancas, os dous xéneros non hibridan). Hoxe cultívase extensamente en rexións temperadas e subtropicais de todo o mundo.
Cultivo
dereita|miniatura|230px|Caiota en Galicia. A caiota medra de semente con facilidade. Cómpore coidar a selección da mesma, pois espontaneamente híbrida con outras especies de Cucurbita, e incluso con outros xéneros afíns. Depende en gran medida da polinización de abellas para dar froito. Prefire solos lixeiros, secos, aireados, silícicos, ben drenados, areentos e húmidos; non resiste xeadas nin secas aínda que atura moi ben temperaturas moi cálidas e frías. É unha planta bastante resistente pois é capaz de sobrevivir podas extremas substituíndo ao pouco tempo con gomos en pólas perdidas. Colléitase arredor de seis meses trala plantación.
Usos
A flor e mailo froito da caiota consómense coma verdura; o froito consérvase, en condicións axeitadas de luz, temperatura e humidade ou condicións normais de presión e temperatura, até seis meses en boas condicións. É rica en betacaroteno e glicosa. Tamén contén cantidades significativas de ácido hialurónico, ácido pteroil-L-glutámico, cianopramina, dihidrocodeína, fenilalanina, retinol e riboflavina (vitamina B2).
Pódese consumir en conserva ou en compota, mediante o engadido de relas, cubos ou un tixolo (dependendo da cantidade de compota a realizar) de sodio ou potasio para neutralizar os ácidos producidos polo proceso da compostura, logrando así un sabor doce suave, para nada acedo. Pódense tamén elaborar sopas ou cremas e zumes. Coa polpa elabórase o doce coñecido coma cabelo de anxo.
Agamidae
A dos agámidos (Agamidae) é unhna de familia de réptiles da orde dos escamosos, suborde dos lacertilios e infraorde dos iguanios, que comprende máis de 400 especies en África, Asia, Oceanía e algunhas no sur de Europa.
Filoxeneticamente están relacionadas cos iguánidos, caracterizadas pola dentición predominantemente acrodonte.
Características
Os agámidos teñen usualmente fortes patas. As súas colas non poden rexenerarse como as dos xecos. Moitas especies son capaces de limitados cambios de coloración. Ecoloxicamente viven desde cálidos desertos a selvas tropicais.
Descrición
A familia foi descrita en 1825 polo naturalista, médico, zoólogo e explorador alemán Johann Baptist von Spix, nas páxinas 1-26 da súa obra Animalia nova sive species nova lacertarum quas in itinere per Brasiliam annis MDCCCXVII-MDCCCXX jussu et auspicius Maximiliani Josephi I Bavariae Regis suscepto collegit et descripsit Dr. J. B. de Spix. (Texto completo).
Etimoloxía
O nome da familia está formado, como é norma, sobre a raíz do seu xénero tipo, Agamus, coa adición do sufixo do latín científico -idae, propio das familias de animais.
Dinarco de Atenas
Dinarco (en grego Δείναρχος), nado en Iolcos ca. -361 e finado ca. -291, foi o último dos dez oradores áticos, fillo de Sóstrato (ou, segundo a enciclopedia bizantina Suda, de Sócrates).
Traxectoria
No concernente aos aspectos xerais da súa vida, dependemos da obra de Dionisio de Halicarnaso:. Dinarco naceu en Corinto, pero marchou a Atenas para estudar retórica con Teofrasto.
A partir de -336/-365 traballou sempre con moitísimo éxito como logógrafo - un escritor de discursos para os tribunais. Ao ser estranxeiro residente en Atenas (meteco), non puido desenvolver unha carreira política nin tampouco lle estivo permitido falar directamente nos tribunais.
Trala Guerra Lamíaca e cos grandes oradores da época, Demóstenes e Hipérides, xa falecidos, Dinarco quedou só e exerceu a supremacía nesa actividade tan lucrativa.
Durante o goberno do seu amigo e protector Demetrio de Falero, alcanzou o seu máximo nivel e os anos -317--307 foron os máis prósperos da súa vida. Na caída de Demetrio Faléreo en (-307/-306) e a restauración da democracia por Demetrio Poliorcetes, Dinarco, sospeitoso pola súa riqueza e quizais aínda máis pola súa amizade foi condenado a morte e tivo que se exiliar a Calcis en Eubea.
Dionisio coñecía 87 dos discursos atribuídos a Dinarco e de 60 deles confirmou a súa autoría. Só posuímos tres considerados auténticos polos especialistas: Contra Demóstenes, Contra Aristoxitón, e Contra Filocles, todos eles relacionados coas investigacións da desaparición do diñeiro depositado en Atenas para Hárpalo en (-324) polo Areópago, o cal logo de consultar, informou que nove homes recibiran subornos de Hárpalo, (o tesoureiro fuxitivo de Alexandre), e designou fiscais para o caso. Dinarco escribiu para un ou máis dos fiscais os tres discursos anteditos.
Tres discursos incluídos na lista de Dionisio de Halicarnaso atópanse no corpus de Demóstenes, pero os especialistas non cren que poidan atribuírse a Dinarco.
As simpatías de Dinarco foron en favor dunha oligarquía ateniense baixo control macedonio; pero iso podería recordar que el non era cidadán ateniense. Esquines e Démades non o tiveron como escusa.
No asunto de Hárpalo, Demóstenes era sen dúbida inocente, e, probabelmente, foi outro dos acusados. Con todo, Hipérides, o máis ardente patriota, estivo do mesmo lado que Dinarco.
Baixo a rexencia do seu vello mestre, Demetrio de Falero, Dinarco exerceu grande influencia política. Dinarco sinala o declive da oratoria ática. Demostrou ser pouco orixinal excepto nunha certa habilidade para o uso de metáforas nova. Imitou aos seus predecesores, sobre todo a Demóstenes, pero non desenvolveu un estilo propio.
Coñecía a técnica da composición en prosa e dominaba todos os trucos do oficio de orador.
Outeiro, San Xoán de Moeche, Moeche
Outeiro é un lugar da parroquia de San Xoán de Moeche no concello Coruñés de Moeche na comarca de Ferrol. Tiña 6 habitantes no ano 2008 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 4 homes e 2 mulleres, o que supón unha diminución con relación ao ano 1999 cando tiña 8 habitantes.
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, que é unha parte alta ou elevación do terreo.
Dinarco de Atenas
Traxectoria
Sobre o -292, grazas ás negociacións do seu amigo Teofrasto, puido regresar a Atenas. Xa practicamente cego, quedou a vivir na casa do seu amigo Próxeno, a quen ao pouco tempo denunciou para recuperar un diñeiro que se lle extraviou na casa, a única vez que Dinarco estivo nos tribunais. Este é o último dato da súa vida que coñecemos.
Dinarco morreu en Atenas cara o -291.
Ligazóns externas
]]
Biocida
Tipos de biocidas
Pódense presentar de tres formas:
Os Monteiros, Brandeso, Arzúa
Os Monteiros é un lugar da parroquia de Brandeso no concello coruñés de Arzúa na Comarca de Arzúa. Tiña 10 habitantes no ano 2010 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 4 eran homes e 6 eran mulleres.
Cromosoma 7
125px|dereita O cromosoma 7 humano pertence a un dos 23 pares de cromosomas dos seres humanos. Posúe máis de 158 millóns de pares de bases (os nucleótidos que constitúen o ADN) e representa entre o 5% e o 5,5% do ADN total da célula. Igual que ocorre cos demais cromosomas (agás o X e Y nos homes), as células haploides teñen un só cromosoma 7 e as diploides dous (un par). Pola posición do seu centrómero considérase un cromosoma submetacéntrico.
A identificación de xenes en cada un dos cromosomas pode conseguirse por medio de diferentes métodos, o que dá lugar a pequenas variacións no número de xenes estimados en cada cromosoma, dependendo do método utilizado. Estímase que o cromosoma 7 contén entre 1000 e 1400 xenes, entre os que se poden salientar os pertencentes ao cluster Homeobox A.
Xenes
Algúns dos xenes máis importantes localizados no cromosoma 7 son:
Enfermidades asociadas
Algunhas das enfermidades asociadas con xenes do cromosoma 7 son:
Cristina García López
Cristina García López, nada en Ourense en 1977, é unha xornalista galega da CRTVG.
Traxectoria
Licenciada en Ciencias da Información pola Universidade de Santiago de Compostela, comezou a traballar na TVG no ano 2000, no programa de Ana Kiro. No ano 2004 a Asociación de Xornalistas AGARA outorgoulle o Premio Radiofónico polo Mellor Traballo Emitido. Presentou o espazo A tarde na Radio Galega durante oito tempadas. Actualmente é coordinadora de diferentes espazos da Radio Galega e presentadora, xunto a Kiko Novoa e Marcos Pereiro, do Galicia por Diante.
É creadora do podcast "Superando a ficción" coa que foi galardonada co II Premio Sesé Mateo de Xornalismo Ético no Tratamento e Comunicación da Violencia de Xénero, que concede o Concello de Redondela e Joshua Alonso Mateo.
Santa Cruz de Boedo
Santa Cruz de Boedo é un concello español da provincia de Palencia (Castela e León). A súa poboación é de 62 habitantes (INE 2012).
Licurgo (orador)
Licurgo (en grego antigo Λυκοῦργος, Lukoúrgos) nado en Atenas en -396 e finado en -323, foi un orador ático que foi fillo de Licofrón, quen pertenceu á aristocrática familia sacerdotal dos Eteobutadas. Non debe confundirse co lexislador espartano, do mesmo nome.
Traxectoria
Na escena política, xogou un papel trala derrota ateniense na Batalla de Queronea (-338) fronte ao exército do rei macedonio Filipo II. Tiña daquela 52 anos, e ignórase o que fixo antes desta data, na que se lle concedeu unha maxistratura durante un período de catro anos. Foi reelixido dúas veces: estivo en total 12 anos dirixindo as finanzas públicas. Ocupouse cun rigor absoluto destas, do exército, e da construción de edificios públicos. Atenas débelle, entre outras cousas, o acondicionamento do ximnasio do Liceo e do Teatro de Dioniso. Intentou exaltar o patriotismo do corpo cívico contra Macedonia.
Obras
Conserváronse varias obras retóricas. Son as alegacións das defensas pronunciadas nos procesos políticos (γραϕαί). Unha gran parte son eisanguelías (εἰσαγγελία), procedementos excepcionais por alta traizón.
Fiama Hasse Pais Brandão
Fiama Hasse Pais Brandão, nada en Lisboa o 15 de agosto de 1938 e finada na mesma cidade o 19 de xaneiro de 2007, foi unha escritora, poetisa, dramaturga, ensaísta e tradutora portuguesa.
Traxectoria
Pasou a súa infancia entre unha quinta en Carcavelos e o St. Julian's School. Foi estudante de Filoloxía Xermánica na Facultade de Letras da Universidade de Lisboa, chegando a fundar, xunto a outros, o Grupo de Teatro de Letras e exerceu actividade de investigación na área da literatura e da lingüística, tamén de investigación histórica e literaria sobre o século XVI en Portugal. Casou con Gastão Cruz e foi unha das responsábeis da Antologia de Poesia Universitária (1964).
Estreouse como autora con Em Cada Pedra Um Voo Imóvel. A partir de aí, gañou notoriedade no medio literario coa revista/movemento Poesia 61, onde publicou o texto "Morfismos". É considerada como unha das máis importantes escritoras do movemento que revolucionou a poesía nos anos 60. A creación poética de Fiama Hasse Pais Brandão imponse pola busca dunha expresión orixinal, onde as palabras tentan evocar unha esencia perdida, anterior á erosión do tempo e do uso corrente.
A súa actividade no teatro iniciouse, en 1964, no Teatro Experimental do Porto e coa frecuencia dun seminario de teatro de Adolfo Gutkin na Fundación Calouste Gulbenkian, en 1970. En 1974, foi un dos fundadores do Grupo Teatro Hoje, sendo a súa primeira directora de escena coa obra Mariana Pineda, de Federico García Lorca.
Traduciu obras da lingua alemá, da lingua inglesa e da lingua francesa, de John Updike, Bertold Brecht, Antonin Artaud, Novalis e Anton Tchejov, entre outros.
Colaborou en publicacións como Seara Nova, Cadernos do Meio-Dia, Brotéria, Revista Vértice, Plano, Colóquio-Letras, Hífen, Relâmpago e A Phala.
O Piñeiro, Brandeso, Arzúa
O Piñeiro é un lugar da parroquia de Brandeso no concello coruñés de Arzúa na Comarca de Arzúa. Tiña 5 habitantes no ano 2010 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 3 eran homes e 2 eran mulleres.
Kobus
Kobus é un xénero de mamíferos artiodáctilos da familia dos bóvidos e subfamilia dos redunquinos que comprende seis especies de antílopes africanos coñecidos como cobos, todas elas asociadas a zonas pantanosas, chairas inundábeis e outras áreas herbosas cerca da auga.
Taxonomía
O xénero foi descrito por primeira vez en 1840 polo médico militar e zoólogo escocés Andrew Smith nun traballo publicado en ''Illustr. Zool. S. Afr. Mamm.'', Part 12.
Especies
Tadicionalmente condiderábase que o xénero Kobus comprendía as seguintes cinco especies:
Pero despois dos traballos de Cotterill engádese unha máis:
Walworth
miniatura|dereita|Manor Place Baths. Walworth é un barrio do centro da cidade de Londres, no distrito de Southwark. Probablemente o seu nome deriva do inglés antigo "Wealhworth", que significaba granxa galesa. Atópase a 3,1 km ó sueste de Charing Cross e preto de Camberwell e Elephant and Castle.
As rúas principais en Walworth son Old Kent Road e Walworth Road.
Historia
Walworth aparece no Libro Domesday de 1086 como "Waleorde". Levado a cabo por Bainiard, o Arcebispo Lanfranc de Canterbury. Os seus activos segundo o Domesday foron: 3 ½ minifundios (hides), unha igrexa, catro arados, 8 acres (32.000 m 2 ) da pradeira.
A “John Smith House” está en Walworth Road, e foi chamada así na lembranza de John Smith, quen foi líder do Partido Laborista dende 1992 ata a súa repentina morte en 1994. Foi a antiga sede do Partido Laborista, vista a miúdo nos informes de prensa en tempos de eleccións.
Claude Nicollier
Claude Nicollier, nado en Vevey, Suíza, o 2 de setembro de 1944, é o primeiro astronauta suízo. Formou parte das misións STS-61, STS-75, STS-103 e STS-46.