cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Batalla das Ardenas (1944)
A ofensiva alemá foi apoiada por varias operacións subordinadas coñecidas como Unternehmen Bodenplatte, Greif e Währung. O obxectivo alemán para esas operacións era dividir as liñas británicas e estadounidenses pola metade, capturar Antuerpe e despois proceder a rodear e destruír a catro exércitos inimigos, forzando aos Aliados occidentais a negociar un tratado de paz a favor das potencias do Eixo. Unha vez cumprido o ebxectivo, Hitler podería concentrarse totalmente na fronte do leste.
A ofensiva foi planeada no máis absoluto segredo, minimizano o tráfico de radio e movendo tropas e equipo baixo a cobertura da escuridade. A pesar de que Ultra suxerira un posible ataque e o persoal de intelixencia do terceiro exército estadounidense predixera unha grande ofensiva alemá, os Aliados aínda foron collidos por sorpresa. Isto logrouse mediante unha combinación dun exceso de confianza aliado, a preocupación polos seus propios plans ofensivos e un pobre recoñecemento aéreo.
O ataque comezou case por completa sorpresa contra unha sección pobremente defendida da liña aliada cun tempo moi anubrado, que deixou en terra á moi superiores forzas aéreas dos estadounidenses e británicos. A feroz resistencia na parte norte da ofensiva ao redor do contraforte Elsenborn do pobo de Hofen, e no sur ao redor de Bastoña bloquearon o acceso alemán ás estradas clave que precisaban para o seu éxito. Este feito e o terreo favoreceron aos defensores atrasando o calenario alemán. Os reforzos aliados, incluído o terceiro exército do xeneral George S. Patton, e unha mellora das condicións meteorolóxicas, permitindo ataques aéreos sobre as forzas alemás e as súas liñas de subministración, selaron o fracaso da ofensiva.
A raíz da derrota, moitas unidades experimentadas alemás quedaron severamente reducidas de homes e equipo, xa que os superviventes retiráronse ás defensas da liña Sigfrido. Para os estadounidenses, que duns 610 000 homes tiveron ao redor de 89 000 baixas, dos cales 19 000 morreron, a batalla das Ardenas foi a máis longa e sanguenta batalla da segunda guerra mundial.
Asalto alemán inicial
O 16 de decembro de 1944, ás 5:30 A.M., os alemáns comezaron o asalto cun ataque masivo de artillería. O ataque durou 90 e nel usáronse 1 600 pezas ao longo de 130 quilómetros en fronte das tropas aliadas que encaraban ao 6º Exército Panzer. A impresión inicial dos estadounidenses é de que se trataba dun contraataque localizado resultante do ataque dos Aliados no sector Wahlerscheid do norte, onde a 2ª División golpeara un anaco considerable da liña Sigfrido. No sector norte de Dietrich o 6º Exército Panzer asaltou Losheim Gap e Elsenborn Ridge nun esforzo de abrirse paso cara Liexa.
Fortes tormentas de neve envolveron partes da zona das Ardenas. Se ben tiveron o efecto desexado de manter os avión dos Aliados en terra, tamén resultaron problemáticas para os alemáns debido ás pobres condicións das estradas que obstaculizaron o seu avance. Un pobre control de tráfico levou a masivos atascos e escaseza de combustible nas unidades de vangarda.
No centro, o 5º Exército Panzer de von Manteuffel atacou cara Bastoña e St. Vith, ámbalas dúas cidades cruzamentos de estradas de vital importancia estratéxica. No sur, o 7º Exército de Brandenberger empurrou cara Luxemburgo nun esforzo de asegurar o flanco contra ataques dos Aliados. Só un mes antes 250 membros das Waffen-SS intentaran sen éxito capturar a vila de Vianden co seu castelo, en mans da resistencia luxemburguesa, durante a batalla de Vianden.
Ataque no norte
Os ataques das unidades de infantería do 6º Exército Panzer no norte foron mal a causa da resistencia inesperada das 2ª e 99ª Divisións de Infantería estadounidenses. O primeiro día, un batallón alemán enteiro de 500 homes foi retido durante 10 horas na pequena vila de Lanzerath, a través da cal pasaba unha ruta clave cara o Losheim Gap. Para manter a cantidade de blindados dispoñible, á infantería do 9º Rexemento Fallschirmjaeger, da 3ª División Fallschirmjaeger, ordenouselle que limpase a vila primeiro. Un único pelotón de intelixencia e recoñecemento de 18 homes da 99ª División, xunto con catro controladores aéreos avanzados, aguantou ao batallón de 500 paracaidistas alemáns ata a posta do sol, ao redor das 4 da tarde, causando 92 baixas entre os alemáns.
Isto creou un atasco no avance alemán. Ao Kampfgruppe Peiper, á cabeza do 6º Exército Panzer do SS Oberstgruppenführer Sepp Dietrich, ordenouselle tomar a estrada Losheim-Losheimergraben, pero estaba pechada por dúas pontes colapsadas. Peiper non comezaría o seu avance ata as 4:00 pm, con máis de 16 horas de atraso.
O Kampfgruppe Peiper acadou a estación de Bucholz a primeira hora da mañá do 17 de decembro e rapidamente capturou porcións do 3º Batallón do 394º Rexemento de Infantería. Pouco despois fixéronse cun depósito de combustible en Büllingen, onde pararon para repostar antes de continuar cara o oeste. Ao norte, a 277ª División Volksgrenadier intentou romper a liña de defensa da 99ª División de Infantería estadounidense e posicións da 2ª División de Infantería. A 12ª División SS Panzer, reforzada con divisións de infantería adicionais (Panzergrenadier e Volksgenadier), tomaron o cruzamento de estradas clave en Losheimergraben, xusto ao norte de Lanzerath, e atacaron as vilas xemelgas de Rocherath e Krinkelt.
A súa intención era controlar as vilas xemelgas para despexar o camiño á terras altas de Elsenborn Ridge. A ocupación dese terreo dominante podería permitir controlar as estradas do sur e do oeste e garantir o abastecemento da forza blindada Kampfgruppe Peiper. A ríxida defensa estadounidense impedíu que os alemáns chegasen á gran cantidade de subministracións preto das cidades de Liexa e Spa, en Bélxica, e a rede de estradas ao oeste de Elsenborn Ridge que conducían cara o río Meuse. Despois de máis de dez días de intensa batalla, sacaron aos estadounidenses das vilas pero foron incapaces de botalos da cordilleira, onde elementos do 5º Corpo do 1º Exército estadounidense impediron que as forzas alemás chegasen á rede de estradas do oeste.
A 99ª División de Infantería no seu conxunto, cunha vantaxe numérica de 5 a 1, inflixiu baixas dunha proporción de 8 a 1. A división perdeu ao redor dun 20% dos seus efectivos, incluídos 465 mortos e 2 524 evacuados debido a feridas, lesións, fatiga ou pé de trincheira. As perdas alemás foron moito maiores. No sector do norte oposto á 99ª División, os alemáns tiveron máis de 4 000 mortos e perderon uns 60 carros de combate e pezas de artillería. O historiador John S.D. Eisenhower escribiu, "...a acción da 2ª e a 99ª Divisións no norte podería considerarse como a máis importante da campaña das Ardenas".
O Kampfgruppe Peiper diríxese cara o oeste
Indo cara o sueste de Elsenborn, o Kampfgruppe Peiper entrou en Honsfield, onde se atopou cun dos centros de descanso da 99ª División, obstruído por confusas tropas estadounidenses. Mataron a moitos homes, destruíron un fexe de unidades blindadas e vehículos aliados, e colleron varias ducias de prisioneiros que foron asesinados por elementos do propio Kampfgruppe. Peiper capturou doadamente a cidade e 190 000 litros de combustible para os seus vehículos. Posteriormente avanzou cara o noroeste en dirección a Büllingen, mantendo o plan de moverse cara o oeste, aparentemente sen saber que estivera preto de tomar a cidade e deixando escapar a oportunidade de flanquear e atrapar totalmente ás 2ª e 99ª Divisións. Peiper xirou cara o sur para desviarse e evitar Hünningen, elixindo unha ruta designada Rollbahn D, xa que se lle dera liberdade para elixir a mellor ruta cara o oeste.
Masacre de Malmedy
Ás 12:30 do 17 de decembro, o Kampfgruppe Peiper estaba preto da aldea de Baugnez, a metade de camiño entre Malmedy e Ligneuville, cando se atopou con elementos do 285º Batallón de Observación de Artillería, da 7ª División Blindada estadounidense. Despois dun breve combate as tropas aliadas, lixeiramente armadas, rendéronse. Foron desarmadas e, con outros estadounidenses capturados anteriormente (uns 150 homes), retidos nun campo preto do cruzamento de estradas con pouca vixilancia. 15 minutos despois de que as primeiras tropas de Peiper tomasen a zona, o corpo principal do grupo baixo o mando do SS Sturmbannführer Werner Pötschke chegou. Por razóns descoñecidas hoxe en día, as tropas das SS de súpeto abriron fogo contra os prisioneiros. Cando os disparos comezaron, os estadounidenses entraron en pánico. A meirande parte foron asasinados no mesmo sitio, aínda que algúns conseguiron fuxir. As cifras sobre os asasinados varían, pero 84 dos prisioneiros morreron. Un feixe sobreviviron, e as noticias sobre asasinatos de prisioneiros de guerra correron ao longo das liñas aliadas. Despois do final da guerra, soldados e oficiais do Kampfgruppe Peiper, incluídos Joachim Peiper e o xeneral das SS Sepp Dietrich, foron xulgados polo incidente no xuízo polo masacre de Malmedy.
O Pazo, Santa Comba, Bande
O Pazo é un lugar da parroquia de Santa Comba no concello ourensán de Bande na comarca da Baixa Limia. Tiña 17 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 8 eran homes e 9 mulleres. Iso supón unha diminución da poboación respecto a 2010, cando tiña 18 habitantes (8 homes e 10 mulleres).
Kase-O
Javier Ibarra Ramos, nado en Zaragoza o 1 de marzo de 1980, é un MC aragonés en lingua castelá, coñecido artísticamente como Kase.O. Forma parte do grupo Violadores del Verso xunto a Hate, Lírico e R de Rumba. O grupo atópase nun descanso temporal, mais cada artista continúa a súa carreira en solitario e teñen pensado volver a reunirse nun futuro, como así o teñen expresado múltiples veces.
Traxectoria
Natural do barrio de La Jota de Zaragoza. O seu irmán Brutal formou parte de Gangsta Squad xunto a Lírico. Comezou a súa carreira como Mc aos 11 anos influenciado polo seu irmán máis vello Brutal. As primeiras cancións gravounas na súa casa. En 1993, con 13 anos, gravou a primeira maqueta titulada "Rompecabezas", con cancións de 1992 e 1993. Dous anos máis tarde fixo a segunda maqueta, Dos rombos, con cancións do 1994 e 1995. Pese á súa xuventude, causou un grande impacto no mundo do Hip-Hop en castelán.
Diego Seoane
Diego Seoane Pérez, nado en Ourense o 26 de abril de 1988, é un futbolista galego. Xoga de lateral dereito, aínda que se pode desenvolver perfectamente pola esquerda. Dende 2021 milita no Pontevedra.
Kase-O
Alias
Desde que comezou a súa carreira artística, Kase.O realizou multitude de colaboracións, nas que fixo uso doutros alcumes alternativos ao seu nome artístico Kase.O. Púxose ese alias a si mesmo xa que as letras K, A, S e E eran boas para moverse dentro do ámbito do graffiti e persoalmente lle resultaban fáciles de debuxar, e despois engadiulle o O (segundo el mesmo, dito en varias entrevistas). Outro dos seus alias co que se fai referencia a si mesmo é Jodeculos Ibarra. Outros alias coñecidos do artista son; Versátil, o seu cuarto alias, utilizado na colaboración no disco Supervillanos de alquiler de Hablando en plata, Javat utilizado no disco Block massacre de Dogma Crew e no LP de R deRumba, e Jabato Jones na maqueta Ahuizote de (Pablo, 2005). Na canción "Javat y Kamel" fai alusión a outro sobrenome, Ningún tipo de orden. Existe outro alias empregado por Kase.O nas súas letras, é o de Kaos, nomeado na canción "Solo importa el rap", de Violadores del Verso e Xhelazz, e en "Laboratorio de Hip Hop" de Violadores con Supernafamacho.
Diego Seoane
Deportivo da Coruña (2005-2015)
Chegou ao Deportivo da Coruña en 2005, procedente do Pabellón Ourense Club de Fútbol. Xogou cedido durante a tempada 2007–08 no Ciudad de Santiago de Terceira División e ao ano seguinte volveu á Coruña, onde foi un fixo na aliñación do Fabril.
Kase-O
Estilo
Nas cancións destaca o emprego de cultismos e referencias á literatura clásica e á mitoloxía grega. É salientábel tamén a utilización de palabras malsoantes e o ton contundente, crítico e moitas veces cargado de arrogancia (que el mesmo admite, en forma de autocrítica). O seu estilo distínguese, a máis diso, polos xogos de palabras, a ironía e o sarcasmo.
Gerðr
miniatura|Mensaxe de Skirnir para Gerd'' (1908) de [[W. G. Collingwood.]]
Diego Seoane
Deportivo da Coruña (2005-2015)
Desde principios de 2010 contou con algunha convocatoria co primeiro equipo, debutando o 27 de xaneiro nun partido de Copa do Rei fronte ao Sevilla no Sánchez Pizjuán, onde foi titular. Debutou en Primeira División da man de Lotina o 20 de marzo nun partido entre o Deportivo e o Real Valladolid en Riazor (0–2). En xuño de 2010 renovou o seu contrato por tres anos máis. Na tempada 2010/11 alternou partidos do Fabril con partidos do primeiro equipo, xogando con este último 15 encontros, e viviu o descenso dos dous equipos nas súas respectivas categorías.
Kase-O
En solitario
1994 1995 1996 1997 1998 1999 2000 2001 2002 2003 2004 2005 2006 2008 2009 2010 2011 2012 2013
Diego Seoane
Deportivo da Coruña (2005-2015)
Na tempada 2011/12 subiu ao primeiro equipo de xeito oficial, pero contou con poucos minutos no ano do ascenso a Primeira. Na campaña seguinte foi apartado do primeiro equipo durante a primeira metade da campaña, pola súa negativa a renovar o contrato. Finalmente, o 28 de xaneiro de 2013 renovou por 3 campañas máis e marchou cedido ao Córdoba CF, en Segunda División, até o final da tempada.
Na 2013/14 xogou 26 partidos co Deportivo, de novo en Segunda e con Fernando Vázquez no banco, logrando o ascenso e marcando o seu primeiro e único gol co equipo branquiazul, no partido de Copa fronte ao Córdoba, o seu equipo a tempada anterior. Na seguinte tempada non contou con ningunha oportunidade co técnico Víctor Fernández, polo que en xaneiro marchou cedido ao CD Lugo. Disputou só nove partidos co equipo lugués, debido a unha lesión que o mantivo afastado dos terreos de xogo durante máis de dous meses. Ao remate da tempada rescindiuse o seu contrato co Deportivo, despois de case unha década no club.
Ponferradina (2015-2016)
Poucos días despois fichou pola SD Ponferradina, en Segunda, club que acabou perdendo a categoría ao remate da campaña.
Dacia Chișinău (2017)
Estivo sen equipo na primeira metade da tempada 2016/17 ata que en febreiro de 2017 marchou a Moldavia para fichar polo FC Dacia Chișinău, co que se proclamou subcampión da liga moldova en maio, permanecendo no club unha tempada máis.
Pontevedra (2021-)
En xullo de 2021 fichou polo Pontevedra, da Segunda Divisiión RFEF. Disputou 27 encontros co equipo pontevedrés, marcando dous tantos nunha goleada por 1-5 sobre o Arenteiro, e logrou o ascenso á Primeira División RFEF tras rematar campión.
Cremona
miniatura|dereita|Cremona Centro, coa basílica de San Miguel.
Cremona (Cremùna no dialecto cremonés) é unha cidade lombarda de 72.415 habitantes (2009), capital da provincia homónima.
Ten lindes cos concellos de Bonemerse, Castelverde, Castelvetro Piacentino (PC), Gadesco-Pieve Delmona, Gerre de' Caprioli, Malagnino, Monticelli d'Ongina (PC), Persico Dosimo, Sesto ed Uniti, Spinadesco, Stagno Lombardo.
Estela (monumento)
miniatura|350px|[[Miliarios romanos en Lobios.]]
Estela é a denominación dun monumento, usualmente un monólito (pero tamén poden ser circulares, rectangulares etc.), con inscricións.
Teñen forma de lápida, pedestal o cipo (miliario), que se erixe sobre o solo e pode ter unha función conmemorativa, funeraria, relixiosa, máxico-curativa ou xeográfica.
Características
Normalmente son monolíticas, de diversos materiais pétreos e variados tamaños, podendo algunhas alcanzar grandes dimensións.
As estelas conmemorativas, de carácter funerario, erixíronse desde datas remotas, por pobos de diversas culturas, rexións e relixións, e seguen usándose actualmente.
Etimoloxía
O termo deriva do grego antigo στήλη stḗlē, plural, στήλαι, stḗlai, que pasou ao latín stela, -ae, plural, stelae.
Distrito de Mchinji
Mchinji é un distrito do Malawi localizado na Rexión Central. A súa capital é a cidade de Mchinji. Cobre unha superficie de 3.356 km2 e segundo estimacións do ano 2004 tiña unha poboación de 395.171 habitantes.
José Ramón Fernández-Bugallal
José Ramón Fernández-Bugallal Barrón, conde de Bugallal, nado cara a 1917 e finado en Madrid o 25 de xaneiro de 2007, foi un alto funcionario, político e avogado español.
Traxectoria
Fillo de María del Carmen Bugallal Rodríguez-Fajardo, Araujo y Codesido e do deputado Manuel Fernández Barrón, herdou o título de conde de Bugallal ao morrer a súa nai en 1970. Neto do xurisconsulto e ministro de Afonso XIII Gabino Bugallal, entroncou cunha importante tradición familiar de xuristas e políticos españois.
Tras acadar a oposición de Inspector de Facenda, posteriormente sería nombrado Subsecretario de Estado dese Ministerio en tempos de Antonio Barrera de Irimo, tamén ostentou o cargo de presidente do Canal de Isabel II e dende 1965 ata a súa disolución foi membro do Consello Privado de Juan de Borbón.
Foi tamén pioneiro do sistema de Leasing en España, chegou a presidir a Unión Española de financiamento (UNIFIBAN), a Unión Internacional de Financiamento (UNITER), a Asociación Española de Leasing (AEL) ou EUROFINAS, entidade que agrupaba as financeiras europeas. Formou parte dos consellos de administración de La Estrella, Vallehermoso, Hispamer Financiación, Hispamer Leasin, Corporación Financiera Hispamer, Cofile, HUNOSA, Minas de Almadén y Arrayanes e outras.
Persoa de convicións relixiosas, fundou en 1952, cun grupo de amigos, Estudios Generales S.A. coa idea de crear un centro educativo que fose quen de conxugar unha formación integral e cristiá cos máis avanzados métodos de ensino, e ese mesmo ano creou comxuntamente con outras personalidades o Colexio de Santa María de los Rosales.
Foi vocal e Vicepresidente do Consejo Superior de Acción Católica, membro do seu consello nacional e do Consejo Superior da Igrexa Católica. Foi ademais presidente da Editorial Católica, editora do xornal Ya.
Iniciada xa a Transición española, e unha vez que o Rei renunciou o privilexio de presentación de bispos, foi mediador entre a comisión da Nunciatura, o goberno e o PSOE e foi unha figura clave na consecución dos acordos económicos entre a Santa Sé e o Estado español dentro do marco da revisión do Concordato de 1953, entón vixente.
Sete noivas para sete irmáns
O filme gañou o Óscar á mellor banda sonora de musical e foi candidato a outros catro premios, incluído o de mellor filme. En 2006, o American Film Institute considerou Sete noivas para sete irmáns un dos mellores filmes musicais da historia. En 2004, o filme foi incluído para a súa conservación no National Film Registry da Biblioteca do Congreso dos Estados Unidos de América por ser "cultural, histórica ou esteticamente significativo".
Foi estreado en galego pola Televisión de Galicia o 24 de xullo de 1993.
Argumento
O máis vello dos sete salvaxes irmáns Pontipee, Adam, decide casar coa guapa Milly e levala á súa cabana xunto cos seus seis irmáns. Entón estes deciden baixar á vila e conseguir unha muller para cada un.
Elenco
Para interpretar os números de baile e as secuencias de acción o coreógrafo Michael Kidd quería bailaríns que interpretasen os seis irmáns de Adam Pontipee. Non obstante, foi capaz de integrar no elenco dous intérpretes con contrato coa MGM que non eran bailaríns, Jeff Richards, que só interpretou os bailes máis simples, e Russ Tamblyn, que apareceu nos números de bailes explotando o seu talento como ximnaste e acróbata. As sete noivas eran bailarinas profesionais.
Cerco de Acre de 1291
O Cerco de Acre, tamén coñecido como a Caída de Acre, tivo lugar en 1291 e resultou na perda da cidade de Acre de mans dos cristiáns. Considérase unha das batallas máis importantes do período, e frecuentemente é mencionada polos historiadores como o evento que marcou o fin das Cruzadas. Cando Acre caeu, os cruzados perderon a súa última gran fortaleza no Reino Cristián de Xerusalén. Con todo, aínda mantiveron baixo o seu control unha fortaleza, ao norte, na cidade de Tartus (Siria), e realizaron varias incursións costeiras así como un intento de reconquista desde a pequena illa de Arwad, que posteriormente perderon tamén en 1302 no Cerco de Arwad. Para entón, os cruzados xa non posuían terras, cidades ou fortalezas en Terra Santa.
Jéssica Albiach
Jéssica Albiach Satorres, nada en Valencia o 29 de maio de 1979 é unha xornalista, activista e política, coordinadora de Catalunya en Comú e deputada do Parlamento de Cataluña nas lexislaturas XI e XII, sendo presidenta do grupo parlamentario de Catalunya en Comú-Podem neste segundo dende o 18 de setembro de 2018.
Traxectoria
É diplomado en Fotografía por Revelarte/Espacio de arte Fotográfico e licenciada en Ciencias da Comunicación (Xornalismo) pola Universidade Cardenal Herrera-CEU. Gañou unha bolsa Erasmus do Institut Supérieur de Formation Sociales et de Communication (Bruxelas) e unha bolsa Leonardo para VUSTE ENVIS (Praga).
Traballou para o Festival Internacional de Artes Escénicas de Tanec Praha do Ministerio de Cultura e para Amnistía Internacional. Máis tarde obtivo un máster en mercadotecnia política, estratexia e comunicación política na Universidade Autónoma de Barcelona (UAB). Antes de remata-lo máster traballara como editora en Levante-EMV. En 2008 traballou na campaña electoral de María Teresa Fernández de la Vega, cando se presentou como candidata ao Congreso dos Deputados por Valencia nas eleccións xerais do 9 de marzo de 2008.
En 2011, como resultado do movemento 15M, participou en diversas mobilizacións, ata que en 2014 uniuse a Podem. Traballou no gabinete de comunicación do concello de Cornellà, e na secretaría de comunicación de Podem ata que, un ano despois, foi elixida deputada no parlamento de Cataluña na XI lexislatura dentro da candidatura de Catalunya Sí que es Pot.
Na votación do Parlamento do 27 de outubro de 2017 para a aprobación da Declaración de Independencia de Cataluña, destacou por ser un dos sete deputados que amosou publicamente que votou Non para evitar calquera persecución xurídica posterior.
En decembro de 2019, foi elixida coordinadora de Catalunya en Comú, xunto con Ada Colau e Candela López.
Despois do anuncio de eleccións realizado polo presidente Quim Torra, e unha vez aberto o prazo para o proceso interno, decide presentarse ás primarias de Catalunya en Comú para liderar a candidatura nas próximas eleccións previstas para a primavera 2020, co apoio dunha das súas caras máis visibles, a alcaldesa de Barcelona Ada Colau. O 27 de febreiro de 2020 foi proclamada candidata de Catalunya En Comú á presidencia da Generalitat de Catalunya.
José Giral
José Giral Pereira, nado en Santiago de Cuba en 1879 e finado en México en 1962, foi un político español.
Traxectoria
Fundador, xunto a Manuel Azaña, de Acción Republicana e membro de Izquierda Republicana, dende a fusión entre Acción Republicana, o Partido Radical Socialista e a ORGA.
Entre 1931 e 1933 foi ministro de Mariña. Tralo intento de Diego Martínez Barrio de formar goberno para deter a sublevación militar do 17 de xullo de 1936, Manuel Azaña encargoulle formar novo goberno constituído exclusivamente por republicanos. Este goberno duraría dende o 19 de xullo até o 4 de setembro de 1936, cando a caída de Talavera de la Reina e con Madrid ó alcance do Exército de Marrocos, obrigou a entregar o poder a Francisco Largo Caballero. Durante o goberno de Giral, o exército foi disolto por decreto e déronse ordes de entregar as armas ás organizacións obreiras.
O 4 de febreiro de 1939 foi afastado da súa cátedra de química na Universidade Central por "pública y notoria desafección al nuevo régimen". Exiliouse a México.
Foi nomeado Presidente do Goberno español no exilio, cargo que desenvolveu entre 1945 e 1947.
Manuel Fernández Barrón
Manuel Fernández-Barrón Barrenechea, nado en Ponteareas a finais do século XIX e finado o 10 de maio de 1959, foi un avogado e político galego.
Traxectoria
Nunha voda apadriñada por Eduardo Dato, en 1916 casou con María del Carmen Bugallal, quen acabaría herdando o título de condesa de Bugallal. Ese mesmo ano convértese en deputado polo Partido Conservador, en representación do distrito 25 (Ponteareas), resultado que repite en catro convocatorias máis, pois en ningunha das cinco eleccións se presentou ningún candidato alternativo.
Beneficiado polo ascenso político da familia da muller, pois o seu sogro chegou a ser presidente do goberno, en febreiro de 1921 é nomeado director xeral dos Rexistros Civil, da Propiedade e do Notariado.
Galardóns
Tivo unha rúa no Porriño, agora chamada Rúa do Mercado.
Distrito de Salima
Salima é un distrito do Malawi localizado na Rexión Central. A súa capital é a cidade de Salima. Cobre unha superficie de 2.196 km2 e segundo estimacións do ano 2004 tiña unha poboación de 308.882 habitantes.
Joaquín Chapaprieta
Traxectoria
Deputado provincial (1898) e deputado a Cortes con Sagasta (1901) por Cieza (Murcia) e en 1905 por Loja (Granada), dirixiu posteriormente a esquerda liberal. En 1910 foi elixido deputado polo distrito de Ordes, en 1914 polo de Noia, polo que volveu ser elixido en 1916. Desempeñou a carteira de Traballo en 1922 e, á chegada da República, foi elixido deputado con Lerroux (1933). En 1935, tralo escándalo do estraperlo de Lerroux, ocupou a presidencia do Consello de ministros (xefe do goberno) co apoio da CEDA e os agrarios. Finalmente, no gabinete de Manuel Portela Valladares desempeñou a carteira de Facenda (1935-1936).
Alberto de Palacio
miniatura|Estación de Atocha (Madrid). miniatura|Ponte Colgante sobre o [[río Nervión.]] Paz Martin Alberto de Palacio y Elissague nado en Sara (Pyrénées-Atlantiques, Francia) o 25 de xaneiro de 1856 e finado en 1939, foi un enxeñeiro e arquitecto español.
Traxectoria
miniatura|Banco de España, Madrid. Era fillo de pai biscaíno e de nai saratarra (nome dos habitantes de Sara). Pasou a súa infancia na súa vila natal, e logo os seus pais instaláronse en Gordexola, preto de Bilbao, onde fixo os estudos secundarios no colexio de San Zoilo y San Félix.
En 1882 acabou os estudos na Escola de Arquitectura de Barcelona. Logo marchou para París, para se perfeccionar, trabando trato con Ferdinand Arnodin (1845-1924), especialista en pontes sostidas por cables.
Obra
miniatura|"Palacio de Cristal", Parque do Retiro, Madrid.
Campionato Portugués de Rugby 1995-1996
A tempada 1995-1996 do Campionato Nacional foi a edición número 38 da máxima competición de clubs do rugby en Portugal.
Formato do torneo
O formato de competición contou con dúas fases.
Segunda Fase
Nesta segunda fase ningún equipo partía de cero puntos. Tódolos equipos partían coa metade dos puntos acadados na primeira fase, ós que se lle sumaron os acadados na segunda fase para ter a puntuación definitiva que determinaría a clasificación final no torneo.
Juan Manuel Urgoiti
Juan Manuel Urgoiti López de Ocaña, nado en Madrid o 16 de novembro de 1939, é un empresario e filántropo español residente en Galicia.
Traxectoria
Licenciado en Dereito pola Universidade Complutense de Madrid, comezou a súa carreira empresarial no Banco de Vizcaya en 1962. Medrou nos postos do banco e pasou a finais da década dos setenta a ser director xeral da entidade, despois conselleiro director xeral (1984) e despois conselleiro delegado en 1986. Dous anos despois o Banco de Vizcaya desaparece ao fusionarse co Banco de Bilbao e pasa a ser conselleiro delegado da entidade resultante, o Banco Bilbao Vizcaya.
A comezos da década dos noventa abandona a entidade bancaria vasca e inicia un periplo por cargos de responsabilidade noutras empresas financeiras, como o Ahorrobank, o Banco de Crédito Canario ou o Banco Occidental, así como de firmas do sector farmacéutico, como Laboratorios Delagrange ou Antibióticos SA. Pero tamén neses anos empeza a súa relación con Galicia ao ser nomeado conselleiro independente de Inditex en 1993, posto para o que foi revalidado pola xunta xeral de accionistas da entidade en catro ocasións, a última delas en 2010.
A súa conexión con Galicia continuou nos seguintes anos, pois foi designado presidente do Banco Gallego, vicepresidente da eléctrica Acciona, presidente da Fundación Gaiás-Cidade da Cultura e da Fundación José Antonio de Castro. En 2013 foi designado presidente de Pescanova no marco da forte crise da entidade viguesa.
Goodbye Bafana
Goodbye Bafana é un filme dirixido por Bille August que foi estreado en 2007. O filme conta a relación entre Nelson Mandela (Dennis Haysbert) e James Gregory (Joseph Fiennes), o seu censor oficial e garda de prisión, baseado no libro de Gregory Goodbye Bafana: Nelson Mandela, My Prisoner, My Friend. A historia tamén explora a relación de James Gregory e a súa muller, así como o seu cambio de vida mentres Mandela está baixo a supervisión de Gregory.
Sinopse
Narra a vida de James Gregory, un surafricano branco, gardián de prisión a cargo de Nelson Mandela, dende o encarcelamento deste último nos anos 60 ata a súa liberación en 1990. Durante 25 anos, Gregory ocupouse de Mandela día tras día. Foi o seu carceleiro, o seu censor, pero tamén o seu confidente, dende Robben Island ata Pollsmoor, e finalmente en Victor Verster, onde foi ceibado en 1990.
Matilde Bugallal
Matilde Bugallal Rodríguez-Fajardo, Araujo y Codesido, nada en Ponteareas e finada en 1932, foi a terceira condesa de Bugallal.
Traxectoria
En realidade, era Rodríguez unicamente, pero recuperou o apelido do seu avó Federico Rodríguez Fajardo, descendentes de Alonso Fajardo, quen fora alcalde de Santiago de Compostela a comezos do século XVIII. Filla primoxénita de Gabino Bugallal, herdou o título ao falecer o seu pai. Casada co seu curmán directo, o empresario Luis Usera Bugallal, faleceu uns meses despois de herdar o título, sen descendencia. O seu título herdouno a súa irmá María del Carmen Bugallal.
Redemuíños, Broño, Negreira
Redemuíños é unha aldea da parroquia nicrariense de San Martiño de Broño, situada ao sur da mesma e dende onde se pode ver ó completo a beleza paisaxística do Val de Barcala. En 2006 tiña 18 casas habitadas (Clara da Lagoa, Costureira, Villar, Suprian, García, Carme de Sabela, Niña, Barca, Anexo, Sabela, Chinchas, Rousa, Castaño, Delmira, Batorello, Chichón, Lolo e Vitoria). É un lugar onde se pode encontrar un antigo muíño de auga que aínda funciona, un dos muíños que lle dá nome ó lugar, antigamente chamado Río de Muíños.
Yago Méndez
Traxectoria
Fillo do empresario e banqueiro José Luis Méndez López, desenvolveu a súa traxectoria empresarial inicialmente á sombra do pai. Foi nomeado por el director de empresas de Caixa Galicia, onde o pai era director xeral, e posteriormente da inmobiliaria Astroc, con sede na Comunidade Valenciana. En representación dos intereses de Caixa Galicia foi nomeado conselleiro en Pescanova en 2006. Coa crise económica de 2008, José Luis Méndez foi apartado de postos nas novas entidades e canda el foron destituídos tamén os seus dous fillos, Yago e José Luis Méndez Pascual. Porén, Yago Méndez revalidou en 2011 o seu posto de conselleiro en Pescanova. En 2013 foi nomeado conselleiro da firma Amper.
Victorialand
Victorialand é o cuarto álbum de estudio da banda escocesa de rock alternativo Cocteau Twins, publicado o 14 de abril de 1986 a través do selo 4AD. Traballando sen o membro Simon Raymonde, que se alistara para colaborar no álbum de This Mortal Coil Filigree & Shadow, a vocalista Elizabeth Fraser e o guitarista/produtor Robin Guthrie produciron un disco case completamente carente de percusión, enchendo á guitarras acústicas de reverberación para crear un son amplo e expansivo que bordea a música ambient.
Porto Quintela, Santa Comba, Bande
Porto Quintela é un lugar da parroquia de Santa Comba no concello ourensán de Bande na comarca da Baixa Limia. Estaba deshabitado no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, así como segundo o do ano 2010.
Le Grand Bleu
Le Grand Bleu é un filme francés dirixido por Luc Besson que foi estreado en 1988. É unha historia ficticia e dramatizada da amizade e rivalidade deportiva entre dous campións de mergullo libre, Jacques Mayol (interpretado por Jean-Marc Barr) e Enzo Maiorca (rebautizado como "Enzo Molinari" e interpretado por Jean Reno).
Distrito de Ntcheu
Ntcheu é un distrito do Malawi localizado na Rexión Central. A súa capital é a cidade de Ntcheu. Cobre unha área de 3.424 km2 e segundo estimacións do ano 2004 tiña unha poboación de 443.474 habitantes.
Cracovia
Cracovia (en polaco Kraków, alemán Krakau) é a segunda cidade da Polonia actual, e unha das máis antigas cidades da Polonia histórica, cunha poboación de 1 027 503 habitantes no ano 2013 (1.4 millóns, tendo en conta a área de influencia metropolitana). Esta cidade histórica está situada á beira do río Vístula (Wisła) e aos pés do outeiro Wawel. É tamén a capital da rexión da Pequena Polonia (desde 1999).
Derbi
Derbi (DERivado de BIcicleta) foi unha marca catalá de motocicletas. As orixes desta marca remóntanse a 1922, cando Simeón Rabasa i Singla se dedicaba á reparación de bicicletas. En 1944 Simeón, xunto ao seu irmán Josep, crea a marca Bicicletas Rabasa. No ano 1949 decídese comezar no mundo do motor construíndo a Derbi SRS, siglas que corresponden ao creador da marca. A moto tiña un motor de 48 cc e 1,5 cv.
A fábrica atópase na localidade de Martorells (Barcelona) e actualmente forma parte do grupo italiano Piaggio. En 2013 deixou de fabricar.
Competición
miniatura|Derbi Mulhacén 125 cc Ata o ano 2009, Derbi gañou 10 títulos de pilotos (3 deles co lendario piloto Ángel Nieto) e 8 de marcas, ademais de ter logrado 85 vitorias en grandes premios no mundial de velocidade nas diferentes categorías. Nos circuítos son coñecidas como as balas vermellas.
Cracovia
Historia
Cracovia é tradicionalmente unha das cidades punteiras en educación, cultura e movementos artísticos e tamén achega un importante peso económico ao país. Foi fundada ó redor do ano 700, xa que a cidade existía xa no século VII, habitada pola tribo de Wislanie. A primeira fonte documentada en que aparece mencionado o Príncipe Krakus (escrito Grakch) data de 1190. Foi atacada e devastada polos mongois en 1241, 1259 e 1287, e capital de Polonia entre 1320 e 1596. Formou parte do Imperio austríaco, co nome de Krakau, de 1795 a 1809 e de 1846 a 1914. Durante a invasión de Polonia por parte da Alemaña nazi foi a capital do Goberno Xeral e a poboación xudía foi movida a un recinto fechado chamado Gueto de Cracovia desde onde os foron trasladando aos campos de exterminio de Auschwitz-Birkenau ou Płaszów.
Derbi
Competición
O seu primeiro mundial de pilotos e de marcas chegou en 1969 da man de Ángel Nieto na categoría de 50cc. Derbi e Nieto repiten vitoria en 1970 e en 1971 na categoría de 125cc. En 1972 Derbi consegue o seu segundo mundial en 125cc. En 1986 as balas vermellas conseguen o seu primeiro campionato de 80cc con Jorge Martínez Aspar campión e «Champi» Herreros subcampión. En 1987 Aspar acada o seu segundo campionato do mundo en 80cc e ademais Derbi consegue o mundial de marcas. En 1988 acádase o dobrete, terceiro campionato do mundo en 80cc e o terceiro campionato do mundo de 125cc. En 1989 Derbi conquista o seu último mundial da man de Herreros en 80cc.
Cracovia
Patrimonio
O Centro Histórico de Cracovia foi inscrito pola UNESCO en 1978 na lista do Patrimonio da Humanidade, o mesmo ano en que Karol Wojtyła, ata entón arcebispo de Cracovia, foi elixido Papa. A cidade é sede dunha das máis antigas e prestixiosas universidades de Europa, a Universidade Iaguelónica, universidade que conta ademais cun Centro de Estudos Galegos.
Bérgamo
A cidade está dividida en dúas partes diferenciadas: Città Alta (Sìta Ólta), o centro histórico cercado por unha muralla, e a Città Bassa (Sìta Bàsa), a parte moderna.
Historia
Bérgamo foi fundada co nome de Barra na época prerromana polos lígures ou polos etruscos. Os romanos conquistaron a cidade no século II a.C. e rebautizárona como Bergomum. Os habitantes de Bergomum, xunto co resto de habitantes da Transpadania, convertéronse en cidadáns romanos no ano 49 a.C..
miniatura|esquerda|200px|Bérgamo.
En 1428 Bérgamo pasou a formar parte da República de Venecia, cuxo dominio lle proporcionou paz e prosperidade. Os venecianos reconstruíron a cidade vella e erixiron fortes murallas defensivas. O dominio veneciano continuou até a era napoleónica, cando, despois da breve experiencia da República Bergamasca, da República Cisalpina e do Reino de Italia, coa Restauración, Bérgamo caeu baixo influencia austríaca no Reino Lombardo-Vêneto. Os austríacos foron os precursores da industrialización no territorio bergamasco, coa implantación de manufacturas téxtiles.
Xeografía
Limita cos concellos de Azzano San Paolo, Curno, Gorle, Lallio, Mozzo, Orio al Serio, Paladina, Ponteranica, Seriate, Sorisole, Stezzano, Torre Boldone, Treviolo e Valbrembo.
Clima
Segundo a clasificación climática de Köppen, Bérgamo ten un clima tipicamente temperado de medias latitudes (Cfa), chuvioso ou frecuentemente húmido en todas as estacións do ano e con veráns moi quentes.
As precipitacións concéntranse nos períodos comprendidos entre marzo e maio, cun leve descenso nos meses de verán, recuperándose no período entre outubro e novembro.
O inverno esténdese, xeralmente, de novembro a finais de marzo, e está caracterizado por un nivel pluviométrico moi baixo para os padróns italianos. Con base na media de referencia 1961-1990, a temperatura media do mes máis frío, que é xaneiro, é de 1,5 °C, e do mes máis quente, que é xullo, é de 22,4 °C.
Deporte
dereita|200px|miniatura|Estadio de Bergamo.
Bérgamo é sede da Atalanta, que xoga no Estadio Atleti Azzurri d'Italia.
The Queen's Gambit (miniserie)
The Queen's Gambit é unha miniserie estadounidense baseada na novela homónima escrita por Walter Tevis en 1983. Foi creada por Scott Frank e Allan Scott e está protagonizada por Anya Taylor-Joy. Estreouse en Netflix o 23 de outubro de 2020.
Sinopse
The Queen's Gambit é unha historia ficticia baseada na vida dunha rapaza orfa e prodixio do xadrez, Beth Harmon (Anya Taylor-Joy). A serie céntrase na súa evolución para converterse na mellor xogadora de xadrez do mundo, superando problemas con dependencia de menciñas e alcohol. A historia comeza a mediados da década de 1950 e continua durante a década de 1960.
Julia Stiles
Julia O'Hara Stiles, nada en Nova York o 28 de marzo de 1981, é unha actriz estadounidense de cinema e televisión.
Traxectoria
Comezou a gañar recoñecemento como actriz en filmes de temática adolescente como 10 Things I Hate About You (1999), Down to You (2000) e Save the Last Dance (2001). Despois tivo papeis principais en filmes como The Business of Strangers (2001), O sorriso de Mona Lisa (2003) e The Omen (2006). Tamén destacan as súas actuacións como personaxe secundaria en The Bourne Identity (2002), The Bourne Supremacy (2004) e The Bourne Ultimatum (2007).
1181
Outros
Historia ano a ano
Tifariti
Tifariti (تيفاريتي) é unha localidade e Saharauí occidental situada na parte sur da provincia de Saguía el Hamra. Actualmente está controlada pola Fronte Polisario e a súa poboación rolda as 3 000 persoas.
Sitúase nunha meseta deserta e pedregosa, onde a terra comeza cara ao interior a hamada, con pouca vexetación aínda que baixo a superficie atópanse algunhas bolsas naturais de auga. Nas proximidades hai un importante sitio de arte rupestre do Neolítico.
Neolítico sahariano
Nas ladeiras da cordilleira Lemgasem, en Rekeiz, ao norte de Tifariti, hai rochas da época precambriana con grandes lousas de pedra calcaria. Aquí atópanse centos de pinturas rupestres que algúns arqueólogos acuñaron como "Neolítico sahariano" (polas súas propias características). Con deseños policromados, decenas de escenas de caza e gando de hai uns dez ou oito mil anos, bailes de homes e mulleres, pintadas a man, gravadas, decoradas con motivos xeométricos,  gacelas,  xirafas, antílopes etc.
Colonialismo
Durante finais do século XIX Francia foi o imperio colonial dominante na rexión e é cando España comeza a colonización da parte costeira do Sáhara Occidental. A parte interior como a rexión de Tifariti non se controlaría ata ben entrado o século XX. En marzo de 1912, unha expedición francesa ao mando do capitán Guerard, que intentaba unirse coas súas tropas de Marrocos, foi exterminada preto de Tifariti, en «Gleib Ajchah». máis tarde rebautizada como "Gleib Chuhada" (literalmente "montaña de mártires").
Ao final da colonización española, entre outras cousas por mor da forte resistencia saharauí, constituíuse como base militar da Lexión española. A cidade foi o lugar de varios enfrontamentos entre as tropas marroquís e a Fronte Polisario durante a guerra do Sáhara Occidental que os enfrontou entre 1975 e 1991, no que serviu como base militar e fortaleza para ambos contendentes en varios puntos da guerra. A zona, antes das incursións marroquís e finalmente coa "marcha verde", é entre febreiro e marzo de 1976 unha zona de tránsito de miles de saharauís procedentes das principais cidades que se refuxian no deserto do Sáhara e na zona fronteiriza con Alxeria.
miniatura|esquerda|Antigos restos dun [[Avión de caza|caza marroquí abatido en Tifariti.]]
Durante o período de ocupación do Sáhara Occidental por Marrocos, inmediatamente despois da firma dos Acordos de Madrid, foi un dos puntos de abastecemento dos refuxiados na súa ruta cara a Tinduf, en Alxeria. As columnas de refuxiados foron bombardeadas aquí pola Royal Air Force Marroquina en 1976, con decenas a centos de vítimas mortais, segundo as fontes. En febreiro dese mesmo ano, as unidades de blindados do Exército Marroquí tomou Tifariti, por tenaza desde o leste e o oeste ante unha pequena unidade de combatentes saharauís. Despois de dous meses, o Exército de Liberación do Pobo Saharauí (ELPS) recuperouno. Os marroquís lanzaron un contragolpe ao verán seguinte e recuperan o posto durante polo menos dous anos ata 1979. Ese mesmo ano lanzouse unha ofensiva saharauí e o exército marroquí sufriu centos de vítimas e feridos, deixando o lugar e unha certa cantidade de armas diversas.
Durante a década dos 80 construíuse o muro marroquí, que percorre uns 60 ou 80 quilómetros ao noroeste de Tifariti, e os terreos que se atopan ao redor continúan estando fortemente minados e mantén actualmente o status de zona fronteiriza para ambas as partes.
Entre 1989 e 1991, varias axencias de cooperación internacional construíron hospitais e edificios administrativos en Tifariti, preparando o regreso de refuxiados ao Sáhara Occidental, para a realización do referendo de autodeterminación apoiado polo ONU. Estas unidades foron bombardeadas e practicamente destruídas pola aviación marroquí en 1991, no ataque máis importante que tivo lugar antes do final da guerra.
Desde o MINURSO
Nas inmediacións de Tifariti habilitouse unha pista de aterraxe da ONU e unha base para as forzas de paz da Misión das Nacións Unidas para o Referendo no Sáhara Occidental (MINURSO). Dende a presenza de tropas internacionais, leváronse a cabo pequenos esforzos para habilitar a zona ante un posible fin do conflito, como a reconstrución dunha escola e un pequeno hospital chamado "Hospital Tifariti" ou "Hospital de Navarra debido á axuda financeira prestada por esta comunidade en 1999.
En 2005, durante a conmemoración dos 32 anos da creación da Fronte Polisario, comenzouse a construír na localidade o Parlamento saharauí xunto a unhas 150 casas, grazas en parte a unha importante axuda financeira de España, coa representación de varios parlamentarios españois, alxerinos e saharauís locais ou dos campamentos de refuxiados en Tinduf. A partir desa data, a cidade comeza a equiparse con novos equipamentos, en 2006 reabre o Hospital de Navarra, en 2007 unha mesquita, en 2008 inauguráronse a casa consistorial, os tanques de auga e un polideportivo. Ao longo destes anos, o número de fogares que se constrúen grazas á axuda financeira de numerosas provincias españolas para a recolocación dos refuxiados de Tinduf aumentou notablemente.
En 2013 fundouse a Universidade de Tifariti, sendo o seu primeiro reitor Jatari Hamudi Abdulah.
Distrito de Ntchisi
Ntchisi é un distrito do Malawi localizado na Rexión Central. A súa capital é a cidade de Ntchisi. Ocupa unha superficie de 1.655 km2 e segundo estimacións do ano 2004 tiña unha poboación de 207.997 habitantes.
Convento das Orfas de Santiago de Compostela
dereita|miniatura|Plano do conxunto.
O convento das Orfas de Santiago de Compostela é un conxunto de construcións relixiosas de estilo barroco situadas en Santiago de Compostela.
Historia
O conxunto localízase no número 5 da rúa das Orfas, na parte oriental da cidade vella, e está formado polas dependencias monásticas, a igrexa e un colexio. Foi construído a comezos do século XVII para dar aloxamento e educación ás nenas desamparadas da cidade. O seu impulsor foi o arcebispo San Clemente, e posteriormente foi modificada por Domingo de Andrade e Fernando de Casas Novoa.
A igrexa foi construída posteriormente, dende o ano 1666. O seu arquitecto foi Melchor de Velasco quen faleceu en 1669 antes de vela rematada, pois foi consagrada en 1671. No seu interior alberga un altar maior de estilo rococó, feito por Francisco de Lens, no que destaca unha imaxe da Inmaculada Concepción obra de Xosé Gambino, localizada entre San Xosé e Santiago, feita en 1756.
Acolle o Colexio Nosa Señora dos Remedios, que segue a ser coñecido popularmente como "As Orfas". A igrexa está aberta ao público e nela ofícianse misas do culto cristián diariamente.
Quintela, Santa Comba, Bande
Quintela é un lugar da parroquia de Santa Comba no concello ourensán de Bande na comarca da Baixa Limia. Tiña 34 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 14 eran homes e 20 mulleres. Iso supón un aumento da poboación respecto a 2010, cando tiña 32 habitantes (13 homes e 19 mulleres).
Cool jazz
O cool jazz é un estilo de jazz que apareceu a finais da década de 1940 en Nova York.