cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Federación Internacional de Tenis
Historia
A necesidade de establecer unha federación de carácter internacional xurdiu en 1911. Por eses anos o tenis sobre céspede comezaba a desenvolverse con gran forza no mundo, polo que se facía imperiosa unha alianza para que o deporte fose estruturado de forma ordenada a nivel mundial, aproveitando que as Asociacións Nacionais de Tenis xa se atopaban establecidas e conformadas.
Finalmente, doce foron as asociacións que se reuniron por primeira vez na conferencia anual que se realizou en París, o 1 de marzo de 1913, fundando desta maneira a Federación Internacional de Tenis. Os membros fundadores foron: Alemaña, Australasia (Australia e Nova Zelandia), Austria, Bélxica, Dinamarca, España, Francia, Países Baixos, Reino Unido, Rusia, Suecia, Suíza e Suráfrica.
Organización
A estrutura xerárquica da federación está conformada polo Presidente e os Vicepresidentes, o Congreso, o Comité Executivo, o Consello e os Comités Técnicos.
A ITF conta en 2016 coa afiliación de 211 federacións nacionais (148 membros de pleno dereito e 63 membros asociados, sen dereito a voto) repartidas en seis organismos continentais:
O Chan de Maroñas, O Obre, Noia
O Chan de Maroñas é un lugar da parroquia do Obre no concello coruñés de Noia, na comarca de Noia. Segundo o padrón municipal (INE 2020) ten 29 habitantes (14 homes e 15 mulleres).
Guerras da Indochina
As guerras da Indochina (en vietnamita: Chiến tranh Đông Dương) foron unha serie de catro conflitos no sueste asiático dende 1946 ata 1979, entre nacionalistas vietnamitas e forzas francesas, norteamericanas e chinesas.
O termo "Indochina", orixinalmente referido ás colonias francesas no sueste asiático, abrangue os actuais estados de Vietnam, Laos e Camboxa. No seu uso corrente, fai referencia máis a unha rexión xeográfica que a unha rexión política. Os catro conflitos foron:
Vilares, Santalla, Ribeira de Piquín
Vilares é un lugar da parroquia de Santalla no concello lugués da Ribeira de Piquín na comarca de Meira. Segundo o IGE, en 2013 tiña 4 habitantes (1 home e 3 mulleres).
Experimento de Trouton-Noble
Características
A previsión era de que un capacitor cargado, con placas paralelas entre si e paralelas á dirección do movemento do capacitor, debería xerar un torque con consecuente rotación de modo que se aliñase tranversalmente á súa primeira dirección. Ou sexa, o capacitor debería ter ao final as súas placas coas faces orientadas transversalmente á dirección do movemento.
A montaxe experimental na experiencia orixinal consistía en se suspender un capacitor cargado por unha fina fibra de torsión
A montaxe debía ser protexida de campos eléctricos e magnéticos espurios, caso contrario daría lugar a un falso positivo, como no caso da versión realizada por Cornille.
Luís de Camões
Luís Vaz de Camões, tamén grafado como Camoéns, foi nado cara a 1524 e finado o 10 de xuño de 1580, foi un poeta portugués, considerado decote como o maior poeta de lingua portuguesa e dos maiores da Humanidade. O seu xenio é comparábel ao de Homero, Virxilio, Dante e Shakespeare. Das súas obras, a epopea Os Lusíadas é a máis significativa.
Orixes e xuventude
Camões naceu en Chaves ou Lisboa no ano 1524 ou 1525. A súa familia, de orixe galega, fixouse primeiro no Norte, en (Chaves), e despois irradiou para Coímbra e Lisboa. Foi fillo de Simão Vaz de Camões e Ana de Sá e Macedo. Por vía paterna, Camões sería trineto do trobador galego Vasco Pires de Camões, mentres que por vía materna estaba aparentado co navegador Vasco da Gama.
Entre 1542 e 1545 viviu en Lisboa, onde trocou os estudos polo ambiente da corte de Xoán III, e conquistou fama de poeta e feitío altivo. miniatura|Estatua do poeta na Praza Luís de Camões, no [[Bairro Alto de Lisboa.]]
En Coímbra frecuentaría o curso de Humanidades, talvez no Mosteiro de Santa Cruz, onde tiña un tío pai, Benito de Camões. Porén, non hai rexistros da pasaxe do poeta pola cidade. En calquera caso, a cultura refinada dos seus escritos torna a única universidade de Portugal do tempo como o lugar máis probábel dos seus estudos.
Ligado á casa do Conde de Linhares, Francisco de Noronha, e talvez preceptor do fillo Antônio, segue para Ceuta en 1549 e fica aló até 1551. Era unha aventura común na carreira militar dos mozos, recordada na elexía Aquela que de amor descomedido. Nun cerco, tivo un dos ollos baleirados por unha seta pola furia rara de Marte. Aínda así, mantivo as súas potencialidades de combate.
De regreso a Lisboa, non tarda en retomar a vida bohemia. Sonlle atribuídos varios amores por damas da corte e mesmo pola propia irmá do Rei D. Manuel I. Caería en desgraza, a punto de desterrarse para Constância, malia non haber fundamento documental. No día do Corpo de Deus de 1552 entra en contenda e fere un certo Gonçalo Borges. Preso, libérase por carta rexia de perdón de 7 de marzo de 1552. O 24 dese mesmo mes embarca para a India na armada de Fernão Álvares Cabral.
Oriente
Participou noutras expedicións militares. Entre febreiro e novembro de 1554 viaxou na armada de Fernando de Meneses, constituída por máis de 1000 homes e 30 embarcacións, ao Golfo Pérsico. Aí sentiu unha amargura que expresa na canción Junto de um seco, fero e estéril monte. No regreso foi nomeado "provedor-mor dos defuntos nas partes da China" polo Gobernador Francisco Barreto, para quen escribiría o Auto do Filodemo.
Regresou a Goa antes de setembro de 1560 e pediu a protección do Vicerrei Constantino de Bragança nun longo poema en oitavas. Aprisionado por débedas, dirixiu súplicas en verso ao novo Vicerrei, Francisco Coutinho, Conde de Redondo, pola súa liberación. En 1568 viaxou á Illa de Mozambique. Pasados dous anos, Diogo do Couto encontrouno alí, como relata na súa obra, e engadiu que o poeta estaba "tan pobre que vivía de amigos". (Década 8.ª da Asia). Traballaba entón na revisión d´Os Lusíadas e na composición de "un Parnaso de Luís de Camões", con poesía, filosofía e outras ciencias", obra roubada. Diogo do Couto pagoulle o resto da viaxe até Lisboa, onde Camões chegou en 1570. En 1580, de regreso a Lisboa, asistiu á partida do exército portugués para o norte de África. Morreu nunha casa de Santana, en Lisboa, e foi soterrado nunha campa rasa nunha das igrexas das proximidades.
Os Lusíadas e a obra lírica
Os Lusíadas considérase a principal epopea da época moderna debido á súa magnitude e universalidade. As realizacións de Portugal desde Henrique, duque de Viseu até a unión dinástica con España en 1580 marcan a transición da Idade Media para a Idade Moderna.
A obra lírica de Camões publicouse como "Rimas". Porén, non existe acordo entre os diferentes editores canto ao número de sonetos escritos polo poeta e canto á autoría dalgunhas das pezas líricas. Algúns dos seus sonetos, como o coñecido Amor é fogo que arde sem se ver, pola ousada utilización dos paradoxos, prognostican o Barroco que se estaba a aproximar.
Sonetos
miniatura|Busto de bronce de Luís Vaz de Camões, na Praza de Portugal de [[Vigo, feito por José Sousa Caldas en 1934.]]
Campiña de Carmona
Comprende os municipios de Carmona, El Viso del Alcor, La Campana e Mairena del Alcor.
Sitúase na zona central da provincia e limita ao leste coa Comarca de Écija, ao sur coa Campiña de Morón y Marchena, ao oeste coa Comarca Metropolitana de Sevilla e ao norte coa Vega del Guadalquivir.
A Cruciña, O Obre, Noia
A Cruciña é un lugar da parroquia do Obre no concello coruñés de Noia, na comarca de Noia.
Faro
dereita|miniatura|Faro na [[illa de Tambo.]]
Un faro é unha construción dotada dun foco de luz para axudar á navegación marítima. Como topónimo pode referirse a:
Nerima
Nerima (練馬区, ねりまく, Nerima-ku) é un barrio especial da prefectura de Toquio no Xapón. Está situada ó sur da rexión de Kantō e ó leste da prefectura, na parte leste da illa de Honshū. A súa superficie é de 48,16 km² e a poboación de 712.783 habitantes (2009) e ten unha densidade de poboación de 14.800 h/km².
O barrio de Nerima limita cos barrios de Itabashi, de Toshima, de Nakano e de Suginami; cos concellos de Musashino, de Nishitōkyō (son da prefectura de Toquio); de Niiza, de Asaka e de Wakō (son da prefectura de Saitama).
Rozas, Sela, Arbo
Rozas é un lugar da parroquia de Sela, no concello pontevedrés de Arbo, na comarca da Paradanta. Segundo o IGE, en 2022 tiña 89 habitantes (48 homes e 41 mulleres).
Óptica
A óptica (do latín medieval opticus, relativo á visión, e do grego clásico ὀπτικός, optikós) é unha rama da física que describe o comportamento e propiedades da luz e a interacción desta coa materia, así como a construción de instrumentos que se serven dela ou a detectan. Así, a óptica procura explicar, e proporcionar o xeito adecuado de dominar os fenómenos nos que intervén a luz ou fenómenos ópticos.
O campo da óptica abrangue usualmente a descrición do comportamento da luz visible, infravermella e ultravioleta; porén, como a luz é unha onda electromagnética, fenómenos análogos suceden nos raios X, microondas, radioondas e outras formas de radiación electromagnética. A óptica pode contemplarse como un subcampo do electromagnetismo. Algún fenómeno óptico depende da natureza cuántica da luz e algunhas áreas da óptica están tamén relacionadas coa mecánica cuántica.
A óptica é moitas veces considerada moi separada doutras partes da física. Ten a súa propia identidade. Os aspectos puramente científicos son con frecuencia chamados Ciencia Óptica ou Óptica Física.
A óptica aplicada é a miúdo chamada Enxeñaría Óptica. Incluso aplicacións desta enxeñaría como as relacionadas cos sistemas de iluminación son chamadas enxeñaría lumínica, e o mesmo ocorre coa visión artificial e moitos outros campos. Cada unha destas disciplinas tende a ser abondo diferente nas súas aplicacións, condicións técnicas, focalización e afiliación profesional.
Pola súa ampla aplicación como ciencia da luz nas aplicacións do mundo real, a área da óptica tende a ser interdisciplinar e transversal a outras disciplinas, afectando de xeito moi importante partes non só da física e a tecnoloxía, senón tamén da psicoloxía, a medicina etc.
Óptica clásica
A óptica clásica comprende por unha banda a óptica xeométrica, ás veces chamada óptica de raios que é a rama da óptica que describe a propagación da luz en termos de raios; e por outra banda a óptica ondulatoria que considera a luz como unha onda a se propagar.
A conexión entre ambas perspectivas atópase no feito de que o raio da óptica xeométrica é perpendicular á fronte de onda considerada na Óptica física ou Óptica Ondulatoria.
Óptica moderna
Óptica moderna é un termo usado para describir as áreas da ciencia óptica e a enxeñaría que acadaron popularidade no século XX. Estas áreas da óptica refírense de xeito directo a propiedades electromagnéticas ou cuánticas da luz, mais inclúen outros temas.
Principais campos de investigación e aplicación
A continuación oferécese unha lista cos principais campos de actividade en óptica na actualidade. Algúns deles son realmente subcampos doutros, pero cunha relevancia propia importante.
En xeral, pódese atopar a investigación e desenvolvemento en óptica como parte de case todos os campos da I+D tecnolóxica. É moi raro atopar calquera tipo de instrumento industrial complexo que non leve algún tipo de tecnoloxía óptica suceptíbel de ser mellorado.
Óptica diaria
A Óptica é parte da vida diaria tamén e principalmente na natureza. O Arco da vella, os espellismos ou o raio verde son exemplos de fenómenos ópticos.
Transfeminismo
miniatura|Un dos símbolos do transfeminismo.
O transfeminismo (etimoloxicamente, de trans- e feminismo, que estende ou transversaliza o feminismo ) é unha corrente do feminismo que amplía os suxeitos do mesmo a outras persoas que tamén están oprimidas polo heteropatriarcado pero que non necesariamente han de ser ou sentirse mulleres.
Encádrase dentro dos denominados novos feminismos e ten unha grande influencia do activismo LGTB e a teoría queer, especialmente desde a visión transexual, transxénero e intersexual; así como de tendencias antirracistas e postcoloniais, e de movementos políticos que buscan a abolición da segregación social por motivo de pertenza a unha clase social, a unha etnia, a un xénero ou a unha orientación sexual.
O concepto de transfeminismo vai máis aló de obter a liberación da muller, senón que entende o propio concepto de xénero como unha construción que se utiliza como ferramenta de opresión. Trátase dun movemento de resistencia que entende o xénero como un sistema de poder que produce, controla e limita os corpos, para adaptalos á orde social establecido, pretendendo modificar, ampliar, alterar e transformar os códigos que rexen todas estas construcións sociais.
Escola Técnica Superior de Enxeñaría de Telecomunicacións de Vigo
A Escola Técnica Superior de Enxeñaría de Telecomunicacións de Vigo é un centro de educación universitaria da Universidade de Vigo, situado no CUVI.
Na actualide existen tres tipos de titulación: enxeñaría (chamada a superior) de cinco cursos, e dúas especialidades da enxeñaría técnica (Son e imaxe e Sistemas de telecomunicación) de tres cursos cada unha.
Antonio Garrigues Walker
Antonio Garrigues Walker, nado en Madrid en 1934, é un político e xurista español, foi presidente do despacho de avogados Garrigues desde 1962 e é agora o seu presidente de honra.
Castro de Ril
O castro de Ril ou castro da Roda é un castro de chaira fortificado, situado en Vilasantar.
Descrición
Tiña forma case circular duns 70 metros de diámetro, cunha soa liña defensiva. Tería un antecastro ao leste.
Cochinchina
miniatura|300px|As seis provincias da Cochinchina en 1863 Cochinchina (Nam Kỳ; កូសាំងស៊ីន; Cochinchine) é unha rexión que abarca o terzo sur do actual Vietnam e ó sur de Camboxa, cuxa cidade principal é Saigón. Foi unha colonia francesa (Indochina Francesa) entre 1862 e 1954. O estado posterior de Vietnam do Sur creouse en 1954 combinando Cochinchina co sur do antigo protectorado francés de Annam. En vietnamita, a rexión chámase Nam Bộ. Historicamente, foi Gia Định (1779–1832), Nam Kỳ (1834–1945), Nam Bộ (1945–48), Nam phần (1948–56), Nam Việt (1956–75), e posteriormente Miền Nam. En francés chamouse la colonie de Cochinchine.
No século XVII, Vietnam dividiuse entre os señores Trịnh ao norte e os señores Nguyễn ao sur. A sección norte chamouse Tonkin polos europeos, e a parte sur chamada Cochinchina pola maioría dos europeos e "Quinam" pola Compañía Holandesa das Indias Orientais. Cochinchina nunca foi unha unidade administrativa unida ata que os franceses a tomaron na década de 1850.
Durante o período colonial francés, a etiqueta trasladouse máis ao sur e referiuse exclusivamente á parte máis meridional de Vietnam, controlada por Cambodia nos séculos anteriores, e situada ao sueste. A capital da Cochinchina francesa estaba en Saigón. As dúas outras partes de Vietnam nese momento eran coñecidas como Annam (Vietnam Central) e Tonkín (Vietnam do Norte).
Antecedentes
A conquista do sur do actual Vietnam foi un longo proceso de adquisición territorial polos vietnamitas. Chamada Nam tiến (caracteres chineses: 南 進, que en galego significa "Avance desde o Sur") polos historiadores vietnamitas. Vietnam (entón coñecido como Đại Việt) case dobrou o seu territorio en 1470 baixo o gran rei Lê Thánh Tông, a costa de Champa. Os seguintes douscentos anos foi unha época de consolidación territorial e guerra civil cunha expansión gradual cara ao sur. En 1516, comerciantes portugueses navegando desde Malaca desembarcaron en Da Nang, Champa, e estableceron unha base alí. Chamaron a zona "Cochin-China", tomando prestada a primeira parte do "Kuchi" do malaio, que se refería a todo o Vietnam, e que á súa vez derivaba do chinés Jiāozhǐ, pronunciado Giao Chỉ en Vietnam. Eles engadiron o especificador "China" para distinguir a zona da cidade de Cochín e do Reino de Cochín na India, a súa primeira sede na Costa do Malabar.
Como resultado dunha guerra civil iniciada en 1520, o emperador da China enviou unha comisión para estudar o status político de Annam en 1536. Como consecuencia do informe entregado, declarou a guerra contra a dinastía Mạc. O gobernante nominal dos Mạc morreu no mesmo momento en que os exércitos chineses pasaron as fronteiras do reino en 1537, e o seu pai, Mạc Đăng Dung (o poder real de todos os xeitos), apresurouse a someterse á vontade imperial, e declarouse a si mesmo como vasalo da China. Os chineses declararon que tanto a dinastía Lê como a Mạc tiñan dereito a unha parte das terras e así recoñeceron o goberno dos Lê no sur de Vietnam, ao mesmo tempo que recoñeceu o dominio Mạc na parte norte, que se chamou Tunquin (é dicir, Tonkín). Este debía ser un estado feudatorio da China baixo o goberno dos Mạc.
Non obstante, este arranxo non durou moito. En 1592, Trịnh Tùng, dirixindo o exército real (Trịnh), conquistou case todo o territorio Mạc e trasladou aos reis Lê á capital orixinal de Hanoi. Os Mạc só mantiveron nunha pequena parte do norte de Vietnam ata 1667, cando Trịnh Tạc conquistou as últimas terras dos Mạc.
Cochinchina Reino dos Señores Nguyen (1620-1774)
right|miniatura|Mapa de "Annam" elaborado por [[Alexandre de Rhodes (1651) mostrando "Cocincina" (esquerda) e "Tunkin" (dereita).]] miniatura|160px|left|Mapa da [[Indochina Francesa. Cochinchina (azul) no sur.]] thumbnail|Bandeira da Cochinchina entre o 1 de xuño e o 31 de outubro de 1946
En 1623, Nguyễn Phúc Nguyên, o señor das (entón) provincias meridionais de Vietnam, estableceu unha comunidade comercial en Saigón, entón chamada Prey Nakor, co consentimento do rei de Camboxa Chey Chettha II. Nos seguintes 50 anos, o control vietnamita expandiuse lentamente nesta área, pero só gradualmente a medida que os Nguyễn loitaban nunha guerra civil cos señores Trịnh no norte.
Polo menos hobo tres guerras entre os señores Nguyễn e os reis camboxanos no período de 1715 a 1770 cos vietnamitas gañando máis territorio en cada guerra. As guerras implicaron aos reis moito máis poderosos os reis Siameses loitaron en nome dos seus vasalos, os camboxanos. A finais do século XVIII, Vietnam unificouse brevemente baixo os Tây Sơn. Estes eran tres irmáns, ex campesiños, que lograron conquistar primeiro as terras dos Nguyễn e despois as terras do Trịnh.
A unificación final quedou a cargo de Nguyễn Phúc Ánh, un membro notablemente tenaz da nobre familia Nguyễn que loitou durante 25 anos contra os Tây Sơn e finalmente conquistou todo o país en 1802. Gobernou todo o Vietnam baixo o nome de Gia Long. O seu fillo Minh Mạng reinou desde o 14 de febreiro de 1820 ata o 20 de xaneiro de 1841 na Cochinchina. Coa esperanza de negociar tratados comerciais, en 1822 os británicos enviaron ao axente da Compañía Británica das Indias Orientais John Crawfurd, e os americanos en 1833 enviaron ao diplomático Edmund Roberts, que volveu en 1836. Ningún enviado era plenamente coñecedor das condicións dentro do país, e ningún tivo éxito.
Os sucesores de Gia Long (ver a dinastía Nguyễn para máis detalles) repeliron aos siameses de Camboxa e incluso anexionaron Phnom Penh e o territorio circundante na guerra siameso-vietnamita (1831 - 1834), pero foron obrigados a renunciar a estas conquistas na guerra siameso-vietnamita (1841–45) entre 1841 e 1845.
Cochinchina Colonial (1864–1949)
En 1887, a colonia da cochinchina francesa pasou a formar parte da Unión da Indochina francesa, mentres permaneceu separada dos protectorados de Annam e de Tonkín.
Cochinchina foi ocupada polo Xapón durante a segunda guerra mundial (1941–45), pero foi recuperada despois para Francia. Despois de 1945, o status de Cochinchina foi un tema de discordia entre o Viet Minh de Ho Chi Minh e Francia. En 1946, os franceses proclamaron Cochinchina unha "república autónoma", que foi unha das causas da Primeira Guerra de Indochina. En 1948, Cochinchina pasou a chamarse "Goberno Provisional do Vietnam do Sur". Fusionouse ao ano seguinte co Goberno Provisional de Vietnam Central, e o Estado do Vietnam, co ex emperador Bảo Đại como xefe de Estado, foi entón establecido oficialmente.
Trala Primeira Guerra de Indochina, a cochinchina fusionouse co sur de Annam para formar a República do Vietnam (Vietnam do Sur).
Actualmente é unha zona moi fértil e moi poboada, e nela atópase a principal cidade de Vietnam, a Cidade Ho Chi Minh (antiga Saigón).
Matrimonio entre persoas do mesmo sexo en España
dereita|200px|miniatura|Celebración en España con motivo da aprobación do matrimonio homosexual.
Durante o primeiro ano de vixencia da lei casaron aproximadamente unhas 4500 parellas do mesmo sexo en España. Ó pouco de aprobarse a lei xurdiron dúbidas sobre o status legal destes casamentos para aqueles estranxeiros dos que os seus países de orixe non permitían o matrimonio entre persoas do mesmo sexo, e unha sentenza do Ministerio de Xustiza afirmou que a lei permitía que un cidadán español casase cun estranxeiro sen importar se o país de orixe deste recoñecía a relación ou non. Tamén se confirmou que un dos dous membros da parella debería ser cidadán español para poder casar, malia que dous cidadáns estranxeiros poderían casar tamén se ambos tiñan a residencia permanente en España.
Tralas eleccións xerais de 2011 nas que o Partido Popular gañou con maioría absoluta, o seu líder Mariano Rajoy afirmou que se opoñía ó matrimonio entre persoas do mesmo sexo, pero que calquera decisión sobre a derrogación da lei só podería facerse tras unha sentenza do Tribunal Constitucional. O 6 de novembro de 2012 o Tribunal ratificou a lei con 8 votos a favor e 3 en contra,  e o entón ministro de xustiza Alberto Ruiz-Gallardón anunciou que o goberno acataría esta sentenza e non derrogaría a lei.
Antecedentes
Dende a elección de José Luis Rodríguez Zapatero como secretario xeral do Partido Socialista Obrero Español, a posibilidade de legalizar o matrimonio entre persoas do mesmo sexo empezou a ser debatida. No ano 2002 unha entrevista concedida á revista Zero levaba como titular ''Matrimonio, sí. Adopción, ya veremos''.
Itinerario xurídico
esquerda|250px|miniatura|Invitados ó Congreso o día da votación da reforma do Código Civil.
No ano 2004 o PSOE presentouse ás eleccións xerais cun programa que incluía un compromiso de "permitir o matrimonio entre persoas do mesmo sexo e o que o exercicio destes dereitos implica. Tras a vitoria socialista nas eleccións e na formación do goberno, e tras moito debate, o 30 de xuño de 2005 foi aprobada a lei pola que se modificaba o Código Civil. Permitíase así o matrimonio entre persoas do mesmo sexo e, como resultado, os dereitos de adopción conxunta, herdanza e pensión. A proposición de lei, sometida a votación no Congreso dos Deputados, aprobouse con 187 votos a favor, 147 en contra e 4 abstencións. A modificación afectou ó artigo 44 do Código Civil, que dende ese día dicía:
Ferreiros
O topónimo galego Ferreiros pode referirse a:
Para as persoas que teñen por oficio traballar o ferro e outros metaisː
Matrimonio entre persoas do mesmo sexo en España
Reacción
dereita|200px|miniatura|Protesta contra o matrimonio homosexual en España.
Fronte á iniciativa lexislativa para permitir o matrimonio entre persoas do mesmo sexo iniciáronse campañas en contra. Foron especialmente activas a xerarquía da Igrexa Católica e institucións ligadas a ela, como o Foro Español da Familia, ademais de certos medios de comunicación de dereitas e partidos políticos conservadores.
Igrexa católica
A Conferencia Episcopal Española evitou en todo momento facer declaracións oficiais deste teor.
Alén das tomas de posición dos membros da xerarquía, en múltiples ocasións déronse casos de incidentes protagonizados polo clero local e por membros seculares da Igrexa. É o caso dunha muller lesbiana que foi expulsada polo bispado de Cidade Real dunha confraría tras casar coa súa parella. Tamén a modo de exemplo, o párroco de Sangonera la Verde, na rexión de Murcia, afirmou nunha homilía que "los gays son personas que no deben estar en el mundo y deberían quitarse de en medio. No deben entrar en el reino de Dios porque son viciosos y mala gente".
Casa Real
miniatura|dereita|200px|[[Sofía de Grecia, raíña de España.]]
En outubro do ano 2008 a escritora Pilar Urbano publicou o libro La Reina muy de cerca, que contiña conversacións coa raíña de España, Sofía de Grecia. Nunha destas conversas a raíña expresaba o seu rexeitamento á denominación de matrimonio que se lle deu á unión conxugal entre persoas do mesmo sexo. Segundo a raíña, "si estas personas quieren vivir juntas, vestirse de novios y casarse, pueden estar en su derecho, o no, según las leyes de su país: pero que a eso no le llamen matrimonio, porque no lo es".
Foro da Familia
O Foro da Familia iniciou unha campaña de recollida de sinaturas e convocou manifestacións e concentracións en diferentes cidades do territorio estatal. Poucos días antes da aprobación da lei, o 18 de xuño, celebrouse unha manifestación convocada polo Foro á que, segundo os organizadores, asistiu un millón e medio de persoas, que segundo a delegación do goberno en Madrid superaban escasamente os 166.000, algo máis da décima parte. Asistiron a ela o secretario xeral do Partido Popular, Ángel Acebes, o voceiro do mesmo partido no Congreso, Eduardo Zaplana, o eurodeputado Jaime Mayor Oreja, os exministros Federico Trillo, Ana Pastor e Miguel Arias Cañete e o voceiro parlamentario Vicente Martínez Pujalte. Asemade, asistiron á manifestación o arcebispo de Toledo e vicepresidente da Conferencia Episcopal, Antonio Cañizares, o arcebispo de Granada, Javier Martínez, os arcebispos de Castelló, Juan Antonio Reig, e Jaca, Rafael Higuero, e o voceiro episcopal, Juan Antonio Martínez Camino. Tamén outros representantes de organizacións católicas, como o fundador do Camino Neocatecumenal, Kiko Argüello, o presidente da Universidade Católica de Murcia, José Luis Mendoza, e o presidente da Fundación San Pablo CEU, Alfonso Coronel de Palma.
Outros colectivos
Ó mesmo tempo, medios como a páxina www.hazteoir.org proporcionaban frecuentemente noticias sobre as actividades dun suposto lobby gai na vida política española e na doutros países. HazteOir.org publicou un informe elaborado por profesores das universidades Francisco de Vitoria e San Pablo CEU titulado No es igual, no que se alertaba dos supostos efectos negativos que podería ter sobre un cativo ser adoptado por unha parella de homosexuais.
Incidencia
dereita|200px|miniatura|[[Taxa de nupcialidade de matrimonios homosexuais en España, 2008.]]
Durante o ano 2007 celebráronse en España 3.250 matrimonios homosexuais, case un 29% menos que no ano 2006. Deles, celebráronse 77 en Galicia, 52 entre homes e 25 entre mulleres, o que representa unha das taxas máis baixas de España. Aínda así, estímase que arredor de 18.000 parellas do mesmo sexo casaron en España entre o ano 2005 e o 2009, das cales un 64,8% estaban formadas por homes e un 35,2% por mulleres. No ano 2009 en España celebráronse 175.952 casamentos, e deles 172.540 foron entre persoas de distinto sexo (21.482 menos que no 2008), mentres que 3.412 (o 1’94%) foron entre persoas do mesmo sexo (218 máis que no 2008). Destes últimos, 2.212 foron matrimonios entre homes, mentres que 1.200 foron matrimonios entre mulleres.
O ano sen Santa Claus
O ano sen Santa Claus (en The Year Without a Santa Clau) é un telefilme de 2006 e un remake do clásico de Rankin-Bass The Year Without a Santa Claus. Foi emitido pola NBC o 11 de decembro de 2006, e a versión en DVD foi lanzada o 12 de decembro de 2006.
Foi emitido na TVG o 27 de decembro de 2010.
Fonte Pernal, O Obre, Noia
Fonte Pernal é un lugar da parroquia do Obre no concello coruñés de Noia, na comarca de Noia. Segundo o padrón municipal (INE 2020) ten 51 habitantes (27 homes e 24 mulleres).
Valiñas, Sela, Arbo
Valiñas é un lugar da parroquia de Sela, no concello pontevedrés de Arbo, na comarca da Paradanta. Segundo o IGE, en 2022 tiña 19 habitantes (11 homes e 8 mulleres).
Renfe AVE
miniatura|300px|Mapa da rede de Alta Velocidade en España a xullo de 2019.|alt= Renfe AVE, acrónimo de Alta Velocidade Española, é unha marca comercial da empresa Renfe Operadora pola que define o servizo comercial con trens de alta velocidade en España. Está operativo dende abril de 1992, cando se inaugurou Novo acceso ferroviario a Andalucía.
Esta división de RENFE creouse en 1992, ao escindírense da empresa matriz outras pequenas empresas, chamadas unidades de negocio. O seu obxectivo era operar os servizos con trens de alta velocidade sobre a mencionada liña Madrid-Sevilla vía Cidade Real, Puertollano e Córdoba.
Os inicios
En xuño de 1966, durante unha serie de ensaios da locomotora 2000-T de Talgo especial para remolcar o Talgo III, alcánzanse os 200 km/h no traxecto entre Sevilla e Los Rosales: era a primeira vez que en España se circulaba a esa velocidade, aínda que tiveron que pasar moitos anos máis para que a alta velocidade se consolidase, cousa que non ocorreu ata a década de 1990.
Varios anos logo deste ensaio, en maio de 1972, a locomotora 3005-T de Talgo-Krauss Maffei, bautizada como Virgen de La Bien Aparecida, alcanza os 222 km/h na liña Madrid-Barcelona, entre as estacións de Azuqueca de Henares (Guadalaxara) e Meco (Madrid).
En 1976, comezouse a investigar en España cun tren derivado do ETR-401 Pendolino italiano, enmarcado en España dentro da serie 443 de Renfe, do que só se construíu unha unidade que se preserva en Castejón (Navarra). Con este tren levouse a cabo unha serie de ensaios, sendo nun deles, e xa no ano 1987, no que se alcanzarían os 206 km/h entre os puntos quilométricos 220 e 221 da liña de Madrid a Alacant.
O AVE chega a España
A finais da década de 1980 empezouse a proxectar a construción dunha liña de alta velocidade, a inspiración da realizada por SNCF en Francia (o TGV). Entre outros proxectos realizouse un dun traxecto que unise a meseta castelá con Andalucía sen pasar por Despeñaperros. Tras varios anos de proxectos, chegouse á conclusión de que unha liña en largo internacional sería acertada, xa que permitiría aproveitar trens e instalacións probadas en Europa, e propúxose a creación da primeira liña de alta velocidade (LAV) en España. O proxecto de NAFA (Novo acceso ferroviario a Andalucía) estábase estudando como alternativa á liña por Despeñaperros, dada a necesidade de revitalizar a estancada economía do sur do país. En 1988 decídese polo ancho de vía internacional en vez do ancho ibérico co que en principio se proxectara. Tras varios anos de obras, a primeira liña inaugurouse o 14 de abril de 1992, coincidindo coa Expo 92 celebrada en Sevilla. Nos seus dous primeiros anos de funcionamento, o AVE circulaba entre Madrid e a capital andaluza en 2 horas e 55 minutos, con paradas intermedias en Cidade Real, Puertollano e Córdoba.
O 23 de abril de 1993 alcanzouse a marca de velocidade dos trens AVE con 356,8 km/h, o que permitiu iniciar en 1994 a explotación comercial a 300 km/h nos trens AVE de longa distancia, reducíndose en 40 minutos a duración do traxecto entre Madrid e Sevilla.
Extensión da Alta Velocidade
En 1987 comezaron os proxectos para reformar o Corredor mediterráneo e dotalo de dobre vía en toda a súa totalidade, proxecto do que en 1996 se inauguraron os primeiros tramos de alta velocidade, situados entre Vandellòs e Orpesa, permitindo circular ao tren a 200 km/h nunha infraestrutura apta para esa velocidade.
No verán de 1997 entrou en servizo comercial o tren Euromed, un tren de alta velocidade de ancho ibérico, que cobre a liña entre Barcelona e Alacant pasando por Tarragona, Castelló de la Plana e Valencia. Ao Euromed sumaríaselle en 1999 o Alaris, circulando entre Madrid e Valencia vía Albacete a unha velocidade máxima de 200 km/h. En 1999 proxectouse a construción da LAV Córdoba-Málaga, para poder levar o AVE á Costa do Sol.
Na liña Madrid-Valladolid comezan en 2002 as obras dos túneles de Guadarrama, para salvar o Sistema Central. Ademais, en vista a un futuro relativamente próximo, estase executando a variante de Pajares (que inclúe os túneles de Pajares) para conectar devandita liña con Asturias.
A construción dunha nova liña de ancho internacional de Madrid á fronteira francesa, na súa primeira fase Madrid-Zaragoza-Lleida, culmínase en 2003, en que se fai a primeira viaxe oficial. Entra en servizo o 11 de outubro de 2003 o AVE Longa Distancia Madrid-Zaragoza-Lleida, que conecta estas cidades xunto a Guadalaxara-Yebes e Calatayud. Durante os primeiros anos non o fai á velocidade prevista por non ter listo o sistema europeo normalizado de sinalización ERTMS. Esta liña é a primeira en España en contar co sistema de electrificación a 2x25kV 50 Hz, que permite afastar a distancia á que se sitúan as subestacións de tracción, sen necesidade de aumentar a tensión.
En decembro de 2004 inaugurouse o servizo Avant Sevilla-Córdoba, cuxos traxectos duran uns 40 minutos co novo material S-104, que tamén se introduce no servizo Avant Madrid-Cidade Real-Puertollano (anterior AVE Lanzadeira) en xaneiro de 2005. Un material similar, os S-102, cobren o servizo AVE Longa Distancia Madrid-Zaragoza-Huesca, que se inaugura en abril de 2005.
A construción dun novo acceso ferroviario de alta velocidade ata Toledo de 21 km, partindo da primeira infraestrutura na comarca toledana de La Sagra, permite inaugurar o servizo Avant Madrid-Toledo en novembro de 2005. O traxecto dura menos de 30 minutos. Esta liña de alta velocidade xerou e xera controversia pola eliminación do resto dos servizos ferroviarios que operaban en Toledo, xa que ao pasar a relación pola vía de ancho UIC, varios municipios grandes como Xetafe, Aranjuez e Algodor perderon o tren directo a Toledo, quedando a estación de Algodor sen servizo comercial, e tendo a cidadanía das capitais de provincia de Castela-A Mancha (Albacete, Cuenca e Cidade Real) que viaxar ata Madrid-Puerta de Atocha para transbordar ao tren pola liña Madrid-Sevilla; cousa que fixo aumentar as viaxes en autobús desde devanditos lugares, posto que a viaxe leva menos tempo e é máis económica respecto ao ferrocarril. Actualmente Toledo só ten acceso á rede de alta velocidade en ancho UIC, o que imposibilita o transporte de mercancías e viaxeiros doutras procedencias que non sexan de liñas de alta velocidade.
En maio de 2006 anunciouse o incremento de velocidade nos servizos AVE S-102 que operan na liña Madrid-Zaragoza-Lleida, pasando dos 200 km/h aos 250 km/h grazas á entrada en funcionamento do ERTMS de nivel 1, un sistema de condución automática dos trens compatible nun futuro coas liñas francesas e do resto de Europa. Desde o 17 de outubro dese ano, devanditos servizos circulan a 280 km/h. En agosto de 2007 alcánzanse os 300 km/h. Para alcanzar os 350 km/h hai que esperar ao nivel 2 do ERTMS.
En maio de 2006 entraron en servizo os Alvia, uns trens capaces de operar en ancho internacional ou ibérico coa mesma locomotora, e de cambiar de ancho sobre a marcha. Estes trens recortan o tempo de viaxe entre Madrid e varias cidades do norte de España, como Bilbao, Vitoria, Santander ou Xixón.
O 16 de decembro de 2006 ábrese o tramo Córdoba-Antequera da liña Madrid-Córdoba-Málaga, que inclúe as estacións de Puente Genil-Herrera e Antequera-Santa Ana. Isto permitiu un recorte do tempo nas viaxes entre Madrid e Alxeciras, ademais dun novo itinerario cara a Granada. Dous días despois ábrese o tramo Lleida-Camp de Tarragona da liña Madrid-Barcelona-Fronteira Francesa.
A mi madre le gustan las mujeres
A mi madre le gustan las mujeres é unha película de cine española dirixida por Inés París e Daniela Fejerman.
Renfe AVE
Extensión da Alta Velocidade
miniatura|Obras da estación do AVE de [[León, España|León.]] O 22 de decembro de 2007 inaugurouse a liña Madrid-Segovia-Valladolid, e un día despois o tramo que quedaba da L.A.V. Córdoba-Málaga, entre Antequera e Málaga.
A mi madre le gustan las mujeres
Sinopse
Elvira é unha rapaza duns vinte anos, guapa pero bastante insegura, coincide coas súas irmás, Jimena e Sol (como as fillas do Cid) na casa de súa nai, unha célebre pianista separada do pai das fillas hai tempo. Unha vez na casa, a nai comunícalle ás súas fillas que está namorada e que ten unha relación cunha persoa, mais a alegría tornarase sorpresa cando descobren que se trata dunha muller. As irmás intentan reaccionar de xeito educado, pero Elvira afundirase nunha tremenda crise de identidade sexual. Ademais, as irmás conspirarán para separar á súa nai da súa moza.
Sitta azurea
Sitta azurea (xeralmente chamado gabeador azur) é unha especie de ave paseriforme da familia Sittidae, que vive en Indonesia e Malaisia.
Renfe AVE
Extensión da Alta Velocidade
Aínda que inicialmente prevista para o 21 de decembro, o 20 de febreiro de 2008 abriuse ao público o tramo Roda de Berà-Barcelona da L.A.V. Madrid-Zaragoza-Barcelona-Fronteira Francesa. Deste xeito a conexión por alta velocidade entre Madrid e Barcelona está operativa, cun tempo de viaxe de 2 horas e 38 minutos.
En maio de 2009, asinouse o convenio para construír o ferrocarril de alta velocidade en Navarra, pondo fin a trece anos de paros e movementos en falso.
Behrendt Pick
Behrendt Pick, nado o 21 de decembro de 1861 en Poznan, Reino de Prusia (actual Polonia), e finado o 4 de maio de 1940, en Berlín, foi un numismático alemán especializado na numismática antiga.
Renfe AVE
Extensión da Alta Velocidade
Desde 2010 o Goberno de España conta coa 2ª maior rede de alta velocidade ferroviaria no mundo, con 2.230 km, superando a países pioneiros na alta velocidade, como Xapón ou Francia, e só por detrás da China. A última liña de alta velocidade en ser inaugurada é o traxecto Madrid-Cuenca-Motilla del Palancar-Valencia, xunto co ramal Motilla del Palancar-Albacete, que desde o 18 de decembro de 2010 incorpora á rede AVE as súas 438 km (Madrid-Valencia, 391 km, e Motilla-Albacete, 47 km).
O 19 de decembro de 2010 producíase un feito histórico para a Alta Velocidade, ao conectar Barcelona con París en sete horas e 25 minutos, salvando por primeira vez os Pireneos. No traxecto era necesario facer un transbordo, cambiando de plataforma, na estación de Figueres-Vilafant, xa que entre Figueres e Barcelona as vías eran de largo convencional.
Behrendt Pick
Traxectoria
Logo da súa graduación na ensinanza secundaria, en 1880, no instituto Friedrich Wilhelms de Poznam, Behrendt Pick ingresou na Universidade de Berlín para cursar os seus estudos superiores, grazas a unha das bolsas de estudos establecidas por Friedrich Imhoof-Blumer. En 1884 graduouse en Filoloxía Clásica, cunha tese dirixida por Theodor Mommsen e titulada De senatus consultis Romanorum. A influencia de Theodor Mommsen fixo que o seu futuro como investigador se centrase fundamentalmente na numismática.
Sitta azurea
É un gabeador de tamaño mediano que mide 13,5 centímetros de lonxitude. A especie, que carece de dimorfismo sexual, ten unha peculiar coloración que o diferencia de calquera outro membro do seu xénero. Ten a cabeza negra ou azul anegrada e a as partes superiores do corpo case púrpuras con lumas azuladas. As ás están beireadas de negro. A gorxa e o peito son brancos ou dunha cor ante desgastada, que contrasta coas partes superiores e o ventre é dun azul moi escuro; as plumas son xeralmente claras, grises azuladas ou moradas.
A especie encóntrase na península de Malaca e Indonesia, e nas illas de Sumatra e Xava, onde habita nos bosques húmidos de terras baixas tropicais ou subtropicais e nos bosques de montaña húmidos tropicais ou subtropicais por encima de 900 m de altitude. A súa ecoloxía é pouco coñecida, pero aliméntase de pequenos invertebrados que encontra nas árbores; a reprodución ten lugar de abril a xuño ou xullo.
Distínguense tres subespecies: S. a. expectata, S. a. nigriventer e S. a. azurea, que varían principalmente na coloración dos seus mantos, peitos e ventres. Parecen ser parentes moi próximos de especies como S. frontalis, S. solangiae e S. oenochlamys. A poboación da especie non se estimou con precisión, pero parece estar libre do risco de extinción debido á amplitude da súa difusión. Foi clasificado como en situación «pouco preocupante» pola Unión Internacional para a Conservación da Natureza.
Descrición
miniatura|esquerda|Debuxo da subespecie Sitta azurea nigriventer feito por David William Mitchell e [[Joseph Wolf, para a obra Genera of Birds de George Robert Gray (c. 1844-1849).]]
Renfe AVE
Extensión da Alta Velocidade
O 8 de xaneiro de 2013 inaugurouse o tramo entre Barcelona, Xirona e Figueres, que conectaba co TGV francés. Así finalizaba a esperada conexión con Francia, despois de máis de 15 anos de obras.
Behrendt Pick
Traxectoria
En 1893 comezou a traballar na biblioteca ducal de Gotha xestionando a colección de moedas do seu gabinete numismático (Münzkabinett), do que pasou a ocupar o posto de director en 1899.
Sitta azurea
Descrición
Non hai dimorfismo sexual significativo, pero o ornitólogo xaponés Nagamichi Kuroda describiu que a femia ten partes superiores lixeiramente máis apagadas. Os individuos novos son similares aos adultos, mais co píleo e as coberteiras dos oídos máis opacas, dun ton marrón. O ventre ten coberteiras negras apagadas e as plumas subcaudais están variablemente beireadas de branco cremoso. O peteiro dos inmaturos é anegrado cunha base de cor rosa. Os adultos experimentan unha muda parcial antes da tempada de cría (de febreiro a marzo en S. a. expectata; de marzo a abril en S. a. azurea) que afecta a garganta, peito e manto; unha muda completa ten lugar despois da época de reprodución (de marzo a abril e agosto en Xava e en Malaisia).
Renfe AVE
Extensión da Alta Velocidade
O 17 de xuño de 2013 inaugurouse o tramo entre Albacete e Alacant.
O 16 de decembro de 2013 entrou en servizo a conexión directa con Francia, con traxectos sen transbordo entre Barcelona e París nun tempo aproximado de seis horas e vinte minutos. Posteriormente puxéronse tamén en servizo traxectos directos a Lión e Tolosa.
O 29 de setembro de 2015 inaugúrase o tramo que une Valladolid con Palencia e León. Chega nunha soa vía, a diferenza do dobre trazado do resto da rede do país.
Liñas proxectadas
Prevese un aumento da oferta xeográfica do AVE, aproveitando a posta en marcha de novas liñas de alta velocidade por parte de ADIF, segundo o Plan Estratéxico de Infraestruturas e Transporte (PEIT), que culminará en 2020, e que pretende cubrir toda a Península Ibérica, chegando aos 10.000 km de liñas de alta velocidade.
Experimento de Kennedy-Thorndike
Nesta experiencia, o proxecto do interferómetro era diferente, onde un dos brazos cruzados do experimento orixinal era moito maior que o outro. Iso visaba tentar compensar o suposto efecto da contracción de Fitzgerald-Lorentz, hipótese ad hoc para explicar os resultados nulos da experiencia da Michelson-Morley. Ese suposto efecto só debería influenciar corpos materiais, e serviu de base para as teorías que colocaban os elétrons e prótons como tendo masa de natureza puramente electromagnética, tales como a teoría de Lorentz sobre o asunto.
Sendo un dos brazos do interferómetro moito maior en lonxitude que o outro, estarían suxeitos a diferentes velocidades rotacionais da Terra. Así, estarían suxeitos a diferentes contraccións de Fitzgerald-Lorentz. Tal construción poría en evidencia o arraste de éter que non se pode medir na experiencia de Michelson-Morley. Con todo, máis unha vez os resultados foron nulos, reforzando así a teoría da relatividade.
Behrendt Pick
Traxectoria
En 1897 ingresou como profesor asociado de Numismática Antiga na Universidade de Jena, institución na que de 1903 a 1905 se ocupou da ordenación e da catalogación dos fondos do Gabinete de Moeda Oriental de Jena. En 1911, esta universidade nomeouno profesor honorario e en 1931 acabou alí o seu período como docente.
Sitta azurea
Descrición
A especie é de tamaño mediano en comparación con outros gabeadores, xa que chega a medir 13,5 cm de lonxitude. A á pregada mide de 75 a 83 mm nos machos e de 75 a 85 mm nas femias. A cola tiene de 41 a 45 mm nos machos e de 39,5 a 46 milímetros nas femias. As medidas do peteiro son de 16,1 a 17,6 mm de lonxitude, e a do tarso é de 15 a 18 mm. O peso non se coñece con certeza, pero pode ser comparable ao de S. ledanti), que tamén mide 13,5 centímetros de longo e pesa entre 16,6 e 18 gramos.
O único gabeador que comparte a súa área de distribución é S. frontalis, que cobre completamente a distribución do gabeador azur, pero estas dúas especies non se confunden doadamente.
Taxonomía
Os gabeadores constitúen un xénero, Sitta, que se caracterizan porque poden baixar polos troncos cabeza abaixo. A maioría dos gabeadores teñen partes superiores grises ou azuis e unha liña negra que atravesa os ollos. O xénero pode ser dividido en sete subxéneros, e S. azurea pertence a Poecilositta.
En 2014, Éric Pasquet et al publicou unha filoxenia baseada no exame de ADN nuclear e mitocondrial de 21 especies de gabeadores. A posición do gabeador azur dentro do xénero non se estableceu con certeza, porque ten unha asociación estatística moi inferior a moitos outros no modelo. Porén, a especie parece mellor representada por un clado que comprende S. oenochlamys, e probablemente S. solangiae, a pesar de non formar parte do estudo do grupo mostra. Estes gabeadores asiáticos tropicais son clado irmán doutro que comprende o subxénero Sitta (Micrositta) —en ocasións chamado o grupo canadensis—, ademais de S. pusilla e S. pygmaea.
Behrendt Pick
Traxectoria
A obra máis representativa de Pick é o volume dedicado a Dacia e Mesia na serie Die Antiken Münzen Nordgriechenlands (Berlín, 1898), en colaboración con Kurt Regling, unha publicación da Real Academia de Ciencias de Prusia (Königlich-Preußische Akademie der Wissenschaften), no marco do proxecto Griechisches Münzwerk, concibido por Theodor Momsen e dirixido por Friedrich Imhoof-Blumer.
Sitta azurea
Taxonomía
Segundo o Congreso Ornitolóxico Internacional e Alan P. Peterson, existen tres subespecies:
Ecoloxía e comportamento
miniatura|Vídeo da subespecie S. a. expectata alimentándose nunha árbore, no monte Fraser ([[Malaisia).]]