cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Que me queres, amor?
"Vostedes serán moi felices"
O doutor Freire é un cirurxián novo, recoñecido polo seu traballo facendo transplantes de órganos. Vive canda a súa esposa nun pazo en Amoril, e unha fin de semana convida a pasar nel ao doutor Kimball, unha eminencia do seu campo, coa súa muller. A anfitrioa ensínalle a casa aos convidados, e amósalles un cadro de Laxeiro. No pazo traballan Reme e Andrés coidando da vivenda; como esa noite hai treboada marcha a conexión eléctrica, que Andrés conecta de novo, coñecendo así ao doutor Kimball.
"Carmiña"
O'Lis de Sésamo é un home que adoita ir á taberna os domingos na hora da misa. Alí dá en falar co rapaz do bar, e cóntalle que en Sarandón, un lugar ermo, coñeceu a Carmiña. Na casa dela tiñan relacións sexuais, mais sempre se lles achegaba o can dela, Tarzán, ao que O'Lis tiña medo. Despois de lanzarlle un anaco de madeira ao can logo de se lles achegar demasiado, ela deixa de estar cariñosa. O'Lis regresa ao lugar esa mesma noite e mata o can.
"A moza do pantalón pirata"
Dous homes, que fuman tabaco negro e que de novos foron porteiros de fútbol, preparan un atentado contra o ditador do seu país. Teñen unha bomba colocada nunha ponte que farán estoupar ao paso do dirixente, e eles observan desde un muíño próximo. Saben que cada vez que pasa pola ponte, axentes de seguridade cortan o tráfico e impiden que a xente se achegue. Porén, ese día chega unha rapaza en bicicleta que se detén a mirar o río. Sorprendidos, os homes deciden non facer estoupar a bomba.
Anos despois, un dos homes escribe un relato sobre o acontecido, e a filla dille que mellor fose estoupar a bomba, e el dille que agora xa é tarde.
"Conga, conga"
Pico é un rapaz que traballa de pallaso en festas privadas. En Mera vai a un chalé de xente rica para celebrar a festa do fillo, que fai nove anos. Comeza a divertilos, cantándolles cancións e xogos como a carreira de sacos, mais Óscar (o rapaz que está de aniversario) e outro rapaz fan unha trasnada e déixano pechado nun pavillón con plantas e animais tropicais. Rescatado pola nai, vaise duchar, e cando está no baño espido e desmaquillado atópano os dous rapaces que lle fixeron a trasnada.
"As cousas"
Nun piso houbo unha morte logo dun disparo. Os obxectos da vivenda, como unha televisión, un exemplar do Hamlet de Shakespeare, a pistola ou o reloxo, comezan a falar sobre a vida do morto e dunha súa moza.
"Debuxos animados"
Mary é unha guionista de debuxos animados, que vive en Manhattan. Unha empresa de salchichas encárgalle a creación dunha serie na que o protagonista se alimente dese produto, para promocionalo logo de que a competencia, unha empresa de salchichas vexetais, fixese o mesmo. A serie axiña acada éxito.
"Unha flor branca para os morcegos"
O protagonista é un home que de novo traballou limpando cubas de viño no Ribeiro de Avia e agora é policía. Persegue un narcotraficante, Don, mais este logra escapar del e mesmo pon en perigo a vida do policía. Logo dun fracaso nunha persecución, é relegado a funcións administrativas.
Unha noite unha muller chega á comisaría e pídelle axuda, pois pensa que Toni Grief, un personaxe dunha serie de televisión, quere matala. Acompáñaa ao seu piso no Berbés e pasa a noite vixiando no salón. Alí ve as fotos familiares da señora e descobre que é a nai de Don, o narco que persegue. Pola mañá, ao almorzar, ela descúlpase e dille que perde a cabeza pola noite por mor da soidade. El pídelle que a acompañe até a casa do fillo, á beira da ría de Arousa, para pregarlle ao fillo que coide da nai, facendo así que se sinta culpable.
"A luz de Yoko"
Unha familia vai de mudanza. O fillo está enganchado á televisión, especialmente á serie de debuxos animados Hell's Kingdom, na que Baby Devil é o protagonista. Ao chegar á nova casa, o rapaz esperta de noite e vai ao salón a comprobar se funciona o televisor, un pequeno aparello portátil da marca Yoko.
"A chegada da sabedoría co tempo"
En Dublín vive Old M., un home solitario, que adoita frecuentar as mesmas tabernas nas que tomar unha pinta de cervexa. Unha noite John Bruton inicia unha conversa con el e convídao a unha cervexa. Porén, el decide deixar o convite para outra noite e marcha sorrinte para á casa.
Narración
Os relatos están ambientados na súa maioría na Coruña, aínda que en diversos tempos históricos, desde 1936 até 1995. Aparecen reflectidas numerosas referencias á cultura local, como a orquestra Mallo e topónimos da cidade (Orzán, Montealto, Feáns etc.). Aparecen tamén as cidades de Nova York, Dublín e Vigo, e referencias ao panorama musical de finais do século XX, como os grupos Aerosmith e Iron Maiden.
Altérnase a narración en terceira persoa coa primeira en relatos como A lingua das bolboretas ou A leiteira de Vermeer.
Nos relatos aparecen varios versos, tanto propios (A leiteira de Vermeer), como populares (A moza do pantalón pirata; Conga, conga) ou literarios (versos de Fernando Esquío en Que me queres, amor?; de Antonio Machado n' A lingua das bolboretas; e unha estrofa do poema Lela de Castelao n' O inmenso camposanto da Habana). Aparecen tamén citas de Shakespeare (n' As cousas) e de W. B. Yeats (n' A chegada da sabedoría co tempo). O relato Debuxos animados está adicado ás Tartarugas Ninja, Unha flor branca para os morcegos a Camilo Nogueira, e A chegada da sabedoría co tempo a Lois Pereiro.
Eva García Sáenz
Eva García Sáenz de Urturi, nada en Vitoria (Áraba) en 1972, é unha novelista vasca en lingua castelá.
Barzamedelle, Leiro, Leiro
Barzamedelle é un lugar da parroquia de Leiro no concello ourensán de Leiro na comarca do Ribeiro. Tiña 11 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 7 eran homes e 4 mulleres.
Eva García Sáenz
Traxectoria
Con 15 anos foi vivir a Alacant. Estudou óptica e optometría na Universidade de Alacant, e despois pasou a traballar como docente nesa institución como técnica de biblioteca
En 2012, logo de enviar sen éxito o texto a diversas editoriais, publicou con Amazon a súa primeira novela, La saga de los longevos. En 2014 publicou Los hijos de Adán e Pasaje a Tahití. Con elas, converteuse nun fenómeno de vendas e foi traducida ao inglés.
En 2016, publicou El silencio de la ciudad blanca, novela negra ambientada na súa cidade natal coa que comezou a triloxía La ciudad blanca. Para ambientarse no proxecto contactou cunha academia de policía, onde fixo dous cursos de inspección técnica ocular e revelado de pegadas. Segundo comentou, "O peor foi a inspección técnica ocular, pois tes que ver moitas fotos de crimes e foron dous meses moi intensos e técnicos, pero serviume para facer a novela máis verosímil e para escribir algo que non revolvese o estómago do espectador, quería unha historia que non salpicase sangue, máis elegante". A triloxía foi un enorme éxito editorial, conseguindo máis dun millón de lectores; tamén foi traducida a quince idiomas e foi adaptada cinematograficamente por A3Media Cine.
No ano 2020, gañou a 69ª edición do Premio Planeta coa súa novela do xénero histórico, Aquitania.
Dendrocopos
Dendrocopos é un xénero de aves da familia dos petos (Picidae). Inclúe a varias especies de paxaros carpinteiros de Eurasia e do norte de África.
Especies
miniatura|[[Dendrocopos kizuki]]
Dendropicos obsoletus aparece en ocasións incluído en Dendrocopos. Sapheopipo noguchii tamén se considera ás veces dentro do xénero, como D. noguchii.
Organización de Telecomunicaciones Iberoamericana
A Organización de Telecomunicaciones Iberoamericanas (OTI), orixinalmente chamada Organización de Televisión Iberoamericana, é unha organización fundada en Cidade de México o 19 de marzo de 1971. Reúne ás empresas televisivas dos países de Iberoamérica, cuxa produción realizar en español ou portugués, e as súas funcións son estimular e reforzar os vínculos entre organizacións e empresas de televisión que operan en devanditas linguas. Neste sentido, pon en xogo todos os medios legais e técnicos que sirvan ao intercambio das distintas áreas que a televisión afecta: cultura, deportes, información e política internacional.
A súa estrutura está composta por unha Asemblea Xeral e un Consello Executivo, onde están representados todos os países que emiten televisión en español e portugués, proporcionalmente á cantidade de televisores por fogar que cada un teña. Entre as actividades públicas da OTI, a máis coñecida foi o Festival OTI da Canción, que celebrou vinte e oito edicións entre 1972 e 2000.
O directorio da OTI está encabezado polo seu presidente desde 1997, Emilio Azcárraga Jean, e o seu secretario xeral, Miguel Diez de Urdanivia. Ten un espazo informativo semanal chamado Servizos Informativos OTI, para as cadeas públicas que empezou a emitirse o 10 de xaneiro de 2000.
Bitcoin
É a moeda alternativa máis empregada cun mercado total de 100 millóns de USD. No canto de ser creados por unha entidade central, a rede peer-to-peer de bitcoin regula a creación e intercambio de bitcoins segundo a programación da mesma rede. Hai nodos que se dedican a crear e a verificar bitcoins mediante operacións matemáticas que requiren gran capacidade de potencia de cálculo. Está establecido que non haberá máis de 21 millóns de bitcoins, cifra á que se calcula chegar no ano 2140.
Historia
Dende a década de 1970, a utilización de sinaturas dixitais baseadas en criptografía asimétrica proporcionou un forte control de propiedade. Sobre a base da criptografía asimétrica, en 1998 Wei Dai describiu a b-Money como unha solución descentralizada ó problema dos pagamentos electrónicos. Posteriormente, Nick Szabo e Hal Finney estenden e complementan o traballo de Wei Dai.
En 2008, Satoshi Nakamoto publica un artigo na lista de criptografía de metzdowd.com no que describe o protocolo.
O 3 de xaneiro de 2009, a rede Bitcoin entra en funcionamento coa publicación do primeiro cliente, de código aberto, e a creación dos primeiros bitcoins. Até a invención de Bitcoin, era obrigado que todos os pagamentos no comercio electrónico se canalizasen a través de entidades centralizadas de confianza, polo xeral bancos e outras empreses financeiras, que xestionaban o seguimento de todas as transaccións.
Ribozima
dereita|miniatura|O ribozima "cabeza de martelo" codificado no [[xenoma de certos viroides de plantas.]] Os ribozimas (contracción de ácido ribonucleico e enzimas) ou ribocimas son ARNs que teñen a propiedade de catalizar unha reacción química específica, polo que teñen actividade de enzimas.
A descuberta destas moléculas nos anos 1980, realizada independentemente por Thomas Cech e Sidney Altman, foi unha gran sorpresa naquel momento, porque ata entón as proteínas eran as únicas macromoléculas coñecidas que podían catalizar reaccións químicas.
Algúns ribozimas poden usarse como axentes terapéuticos, como biosensores, ou teñen aplicacións en xenómica funcional e na descuberta de xenes.
Exemplos de ribozimas
miniatura|dereita|300px|Corte dun ARN realizado por un ribozima.
Coñécense un certo número de ARN naturais que teñen unha capacidade riboenzimática demostrada ou son ribozimas probables ou son ARN autocatalíticos (que son eles mesmos o seu propio substrato). Estes últimos só catalizan a súa reacción unha soa vez, polo que stricto sensu non terían unha verdadeira actividade de enzima. Salientaremos os exemplos seguintes:
Existen tamén ribozimas artificiais, illados no laboratorio a partir dun proceso de selección in vitro chamado SELEX.
Os ribozimas e a orixe da vida
A descuberta dos ribozimas tivo un grande impacto no estudo da orixe da vida. Se o ARN pode catalizar reaccións e á vez, como fai o ADN, almacenar a información xenética, é doado imaxinar un mundo prebiótico no que o ARN fose o precursor de todas as funcións biolóxicas. Esta hipótese denomínase o mundo de ARN. Os investigadores que estudaron a orixe da vida crearon ribozimas no laboratorio que podían en condicións específicas catalizar a súa propia síntese, como por exemplo, un ribozima ARN polimerase. Nestes experimentos provocouse mutaxénese e selección e obtivéronse variantes melloradas do ribozima polimerase "Round-18" atopado en 2001. A variante "B6.61" pode engadir uns 20 nucleótidos a un molde cebador en 24 horas, ata que a cadea se descompón pola hidrólise dos seus enlaces fosfodiéster. O ribozima "tC19Z" pode engadir ata 95 nucleótidos cunha fidelidade de 0,0083 mutacións/nucleótido.
Se a hipótese do mundo de ARN é correcta debemos considerar aos ribozimas actuais como fósiles químicos dun mundo primitivo baseado principalmente na química do ARN.
Quark cume
O quark cume (máis coñecido como Quark Top, segundo a súa denominación en inglés), é unha partícula elemental que pertence á terceira xeración de quarks. Ten unha carga eléctrica igual a +⅔ da carga elemental e un spin de ½ (indicativo de que é un fermión e polo tanto cumpre o principio de exclusión de Pauli). Como os demais quarks, os quarks cume senten a interacción forte e teñen carga de cor, así mesmo o antiquark cume ten carga de anticor.
Características
Foi o último dos quarks postos en evidencia, en 1995 no Fermilab. Polo momento, e ata a entrada en funcionamento do LHC, o Tevatron do Fermilab é o único acelerador de partículas o suficientemente energético para producir quarks cima, formados ó colidir un protón e un antiprotón cunha enerxía de 1,96 teraelectronvoltios. Logo da súa curta existencia, case sempre decae nun bosón W e nun quark fondo. En principio, os científicos pensaron chamalo "quark verdade" (Truth, debido posiblemente a que o seu descubrimento confirmaba a teoría correspondente), pero co tempo quedóuselle o nome de quark cima (Top).
Este quark dota ós hadróns que forma cun número cuántico chamado 'altitude' (posible tradución de "topness"), que se define como o número de quarks cume menos o número de antiquarks cume que o forman. Este número cuántico, do mesmo xeito que a "estrañeza", o "encanto" ou a "beleza" (número de quarks s, c ou b presentes nunha certa particula, menos o número dos correspondentes antiquarks que a forman), pode ser violado pola interacción débil, pero non pola interacción forte nin a electromagnética, que conservan o sabor dos quarks.
Sigeric de Essex
Sigeric de Essex foi rei de Essex.
Traxectoria
Era fillo de Saelred de Essex e reinou desde 758 ata que abdicou en 798, facendo unha peregrinación a Roma e uníndose a un mosteiro romano. Do mesmo xeito que os seus predecesores non era un gobernante independente senón que estaba sometido ao Reino de Mercia.
A Brañeira, Noche, Vilalba
A Brañeira é un lugar da parroquia de Noche, no concello lugués de Vilalba, na comarca da Terra Chá.
A Brañeira
O topónimo A Brañeira pode facer referencia a dous lugares de Galicia:
Músculo coracobraquial
dereita|miniatura|250px|Músculos do ombreiro e rexión anterior do brazo O músculo coracobraquial trátase dun músculo humano da rexión anterior do brazo.
Insercións craniais
Soamente unha, na apófise coracoide da escápula.
Insercións caudais
A única inserción caudal, áchase na parte superior da cara interna da diáfise umeral.
Innervación e vascularización
É innervado polo nervio musculocutáneo, que o fura. A irrigación provén da arteria umeral.
Función
É un elevador do ombreiro.
Nos vale madre
Nos vale madre é o segundo álbum da banda galega de post-punk Travesti Afgano, publicado o 1 de xuño de 2017 a través dos selos Mama Vynila, Pelgar, Discos Anormales, Producciones Esporádicas e unha droguería de Portonovo, La Camelia. O disco foi gravado no estudio Terraforma do Hío por Ibán Pérez e foi producido por Manu G. Sanz.
Ambronay
Ambronay é unha vila francesa do departamento do Ain, na rexión de Ródano-Alpes.
Selección de fútbol de Andorra
A Selección de fútbol de Andorra é o equipo que representa a Andorra nas competicións internacionais oficiais de fútbol. Depende da Federación Andorrana de Fútbol (en Federació Andorrana de Futbol). Fundada en 1994 e afiliada á FIFA e á UEFA en 1996, é unha das máis débiles do panorama futbolístico europeo, situándose ao nivel doutras como ou. A calidade dos xogadores é modesta, tratándose na maior parte de afeccionados. A selección andorrana nunca se clasificou para ningunha fase final da Copa do Mundo ou da Eurocopa.
Cubilledo, Gomariz, Leiro
Cubilledo é un lugar da parroquia de Gomariz no concello ourensán de Leiro na comarca do Ribeiro. Tiña 44 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 21 eran homes e 23 mulleres.
Bell H-13 Sioux
O Bell H-13 Sioux foi un helicóptero lixeiro monomotor dun único rotor producido por Bell Helicopter. Westland Aircraft fabricou o Sioux baixo licenza para as forzas armadas británicas como o Sioux AH.1 e o HT.2.
Desenvolvemento
En 1947 as Forzas Aéreas do Exército dos Estados Unidos (posteriormente a Forza Aérea dos Estados Unidos) pediron o mellorado Bell Model 47A. A meirande parte deles foron designados YR-13 e tres versións para o inverno foron designadas YR-13A. O Exército dos Estados Unidos pediu o Bell 47 en 1948 coa designación H-13. Estes recibirían posteriormente o nome de Sioux.
Inicialmente a Armada dos Estados Unidos mercou varios Bell 47, designados HTL-1, entre 1947 e 1958. A Garda Costeira avaliou este modelo e mercou dous HTL-1 para apoio multimisión no porto de Nova York. A versión máis común do aparello na Armada foi designada HTL-4, que prescindía da cuberta de tela na pluma de cola. A Garda Costeira mercou tres HTL-5 en 1952 (semellantes aos HTL-4 pero impulsados por un motor Franklin O-335-5) que usou ata 1960. En 1959 a Garda Costeira mercaría dous Bell 47G e designounos HUL-1G.
O H-13 foi usado como un helicóptero de observación nos primeiros anos da guerra de Vietnam, antes de ser substituído polo Hughes OH-6 Cayuse en 1966.
O Bell 47 foi pedido polo Exército británico como o Sioux para cumprir a especificación H.240, sendo fabricado baixo licenza por Westland Helicopters. Para cumprir cos termos do seu acordo con Sikorsky Aircraft, que lle impedía construír unha aeronave dun competidos dos Estados Unidos, Westland pediu a licenza do Model 47 a Agusta, que mercara unha licenza a Bell. O primeiro contrato foi por 200 helicópteros. As primeiras 50 unidades do contrato foron fabricadas por Agusta en Gallarate, seguidas por 150 fabricadas por Westland en Yeovil. O primeiro Westland Sioux realizou o seu voo de estrea o 9 de marzo de 1965.
John Vincent Atanasoff
John Vincent Atanasoff, nado en Hamilton (Nova York) o 4 de outubro de 1903 e finado en Frederick (Maryland) o 15 de xuño de 1995, foi un físico e inventor estadounidense, coñecido por ser o inventor dun dos primeiros computadores dixitais.
Atanasoff inventou o primeiro computador dixital na década de 1930 no Iowa State College. A dúbidas sobre esta afirmación resolvéronse en 1973 cando a sentenza de Honeywell v. Sperry Rand declarou a Atanasoff como o inventor do computador. A súa máquina foi coñecida como computador Atanasoff–Berry.
Primeiros anos
Atanasoff naceu en Hamilton, Nova York. O seu pai, Ivan Atanasov era de ascendencia búlgara, nado en 1876 na vila de Boyadzhik, preto de Yambol, entón no Imperio Otomán. Mentres Ivan aínda era un neno, o seu propio pai foi asasinado por soldados otománs tralo levantamento de abril búlgaro. En 1889, Ivan Atanasov emigrou aos Estados Unidos co seu tío, e chegou a ser enxeñeiro eléctrico, mentres que a súa nai, Iva Lucena Purdy (de orixe francesa e irlandesa), era profesora de matemáticas nunha escola. As ambicións e os intereses intelectuais do novo Atanasoff estaban en parte influídas polos seus pais, interesados nas ciencias naturais e aplicadas e que imbuíron nel un sentido de curiosidade crítica.
Atanasoff criouse en Brewster, Florida. Aos nove anos aprendeu a usar unha regra de cálculo, ao que seguiu o estudo dos logaritmos, e posteriormente rematou a secundaria no Mulberry High School en dous anos. En 1925, recibiu o seu grao en ciencias en enxeñaría eléctrica pola Universidade de Florida.
Continuou a súa educación no Iowa State College e en 1926 obtivo un grao en matemáticas. Completou a súa educación formal en 1930 recibindo un doutoramento na Universidade de Wisconsin–Madison coa súa tese, The Dielectric Constant of Helium. Tras completar o seu doutoramento, Atanasoff aceptou un posto como profesor axudante no Iowa State College en matemáticas e física.
Atanasoff coñece a Mauchly
John Atanasoff coñeceu a John Mauchly na American Association for the Advancement of Science celebrado en Filadelfia en deembro de 1940, onde Mauchly realizaba unha demostración do seu "harmonic analyzer". Era unha calculadora analóxica para a análise de datos meteorolóxicos. Atanosoff falou a Mauchly sobre o seu novo enxeño dixital e invitouno a velo. Durante esa mesma viaxe a Filadelfia, Atanasoff e Berry visitaron a oficina de patentes en Washington, onde a súa investigación lles asegurou que os conceptos en que se baseaba a súa máquina eran novos.
O 15 de xaneiro de 1941, un artigo aparecido no Des Moines Register falaba do ABC como "unha máquina de computación electrónica" con máis de 300 tubos de baleiro que podía "calcular complicadas ecuacións alxébricas". En xuño de 1941 Mauchly visitou a Atanasoff en Ames, Iowa, para ver o ABC. Durante eses catro días como convidado de Atanasoff, Mauchly discutiu minuciosamente o prototipo do ABC, examinouno, e revisou o deseño manuscrito de Atanasoff en detalle. Antes desa visita, Mauchly no propuxera o deseño dun computador dixital. En setembro de 1942 Atanasoff abandonou o Iowa State por un posto no Naval Ordenance Laboratory de Washington, D.C.. Confiou a solicitude da patente do ABC aos administradores do Iowa State College. A solicitude nunca foi completada.
Mauchly visitou a Atanasoff en múltiples ocasións en Washington durante 1943 e discutiron teorías de computación, mais non mencionou que andaba a traballar nun proxecto para a construción dun computador. O traballo persoal de Mauchly, como el mesmo dixo, era demasiado secreto para ser revelado. A construción do ENIAC de John Mauchly coa axuda de J. Presper Eckert entre 1943 e 1946, o primeiro computador de Turing (é dicir, que pode realizar as mesmas funcións que a máquina teórica de Nactt), suscitou a controversia sobre quen era o verdadeiro inventor do computador moderno.
Xuízo pola patente
miniatura|250px|Réplica de 1997 do computador Atanasoff-Berry, Durham Center, Iowa State University A disputa sobre os dereitos da patente desembocaron nun preito o 26 de maio de 1967 de Honeywell Inc. contra a patente do ENIAC, defendida por Sperry Rand en nome de Mauchly e Eckert no xulgado do distrito de Minneapolis, Minnesota. O proceso, un dos máis longos e custosos nos xulgados federais no seu tempo, comezou o 1 de xuño de 1971 e durou ata o 13 de marzo de 1972 e contou con 77 testemuñas. Foi resolto legalmente o venres 19 de outubro de 1973, cando o xuíz de distrito Earl R. Larson declarou inválida a patente, ditaminando que o ENIAC herdara moitas ideas clave do computador Atanasoff-Berry. O xuíz Larson dixo textualmente, "Eckert e Mauchly non inventaron eles sós o primeiro computador electrónico, senón que partiron dende un do Dr. John Vincent Atanasoff". A decisión en Honeywell Inc. contra Sperry Rand Corp. et al. foi tan ben corroborada que non houbo apelación. Con todo, o veredito foi pouco publicitado no seu tempo, quizais porque quedou ensombrecido polo caso Watergate. A pesar da reivindicación de Atanasoff, a súa vitoria non foi completa, xa que o ENIAC, e non o ABC, continúa a ser considerado o primeiro computador moderno.
Despois da guerra
Tras rematar a segunda guerra mundial Atanasoff continuou a traballar para o goberno e desenvolveu sismógrafos e microbarómetros, especializados na detección de explosións a longa distancia. En 1952 fundou e dirixiu a Ordnance Engineering Corporation. En 1956 vendeu a súa compañía á Aerojet General Corporation e converteuse no presidente da súa división atlántica.
Casidoiro, Noche, Vilalba
Casidoiro é un lugar da parroquia de Noche, no concello lugués de Vilalba, na comarca da Terra Chá.
John Vincent Atanasoff
Despois da guerra
O ABC convirteuse nunha simple lembranza. Non foi ata 1954 cando se escoitaron rumores de que algunhas das súas ideas foran "tomadas prestadas". A patente do ENIAC foi solicitada en 1947, mais non foi concedida ata 1964. En 1961, Atanasoff fundou outra empresa, Cybernetics Incorporated. Só se involucrou gradualmente na disputa legal vendo o rápido crecemento das compañías de computadores. Seguindo a resolución da patente, Atanasoff foi recoñecido polo Iowa State College, que se convertera na Iowa State University, e posteriormente chegaron máis premios.
Interleucina 1
dereita|250 px|Estrutura da Interleucina-1
A interleucina 1 (IL-1 ou IL1) é unha citocina producida por múltiples estirpes celulares, principalmente por macrófagos activados. Prodúcese en grandes cantidades como resposta a infeccións ou calquera tipo de lesión. É un mediador fundamental na resposta inflamatoria ocasionando febre, neutrofilia e produción de proteínas de fase aguda. Codificada no cromosoma 2, historicamente foi unha das primeiras citocinas descubertas.
Características
A IL-1 é liberada polos macrófagos, monocitos e células dendríticas en resposta ao factor de necrose tumoral alfa (TNF-α). Coñécense tres formas:
A pesar das diferenzas estruturais entre a IL-1α e a IL-1β, ambas se unen ao mesmo receptor. Por suposto, o antagonista IL-1RA ten afinidade por ese mesmo receptor. As tres moléculas, así como o seu receptor, sintetízanse a partir de xenes localizados no mesmo cromosoma. IL-1α e IL-1β son fragmentos de 17 kDa orixinados a partir de proteínas precursoras inactivas, duns 30 kDa, chamadas pro-IL-1α e pro-IL-1β.
Funcións
A interleucina 1 ten accións estimuladoras, así como inhibitorias, sobre diversos tipos celulares e incluso promove a apoptose doutras. Entre as súas funcións principais están:
Investigación
Notouse que certos tumores medran máis lentamente do común, ou non se desenvolven, en ratos carentes de IL-1.
Crese que IL-1 é un intermediario das hormonas gonadotropinas no ciclo da ovulación
Moshé Hess
Moritz Hess, coñecido como Moshé Hess, nado en Bonn en 1812 e finado en París en 1875, foi un precursor do que despois se coñecería como sionismo.
Traxectoria
Hess recibiu unha educación relixiosa tradicional do seu avó, máis tarde estudou filosofía na Universidade de Bonn e viviu en París como correspondente dun xornal socialista e viviu os acontecementos da comuna de París de 1848. Amigo e colaborador de Karl Marx e Frederick Engels nesa época era partidario da asimilación dos xudeus, e seguramente foron seus certos lemas marxistas, como o que a relixión é o opio do pobo. Pero logo dunha estadía en Alemaña entre 1861 e 1863 cambia o seu pensamento, adopta o nome de Moshé (Moisés) en protesta contra o asimilacionismo. Na súa obra Roma e Xerusalén fai un chamada a un rexurdir nacional xudeu en Xerusalén, inspirado no Risorgimento italiano que no seu momento non tivo éxito pero foi posteriormente recollido polo movemento sionista.
Obras
As súas obras máis importantes son:
Antonio Castro
Traxectoria
Licenciouse en Dereito na Universidade de Santiago de Compostela e exerceu como avogado na cidade de Santiago. Vencellado ás cúpulas dirixentes locais durante o franquismo, foi membro do consello local do Movemento Nacional, e concelleiro compostelán polo terzo familiar. En xaneiro de 1974 foi designado alcalde de Santiago, posto no que permaneceu ata a chegada das primeiras eleccións municipais democráticas, en 1979. Baixo o seu mandato foi derrubado o Edificio Castromil, estando nunha posición favorable á súa desaparición. Militante primeiro de Alianza Popular e logo do Partido Popular, foi tamén director xeral de Xustiza na Xunta de Galicia.
Relacionado tamén co deporte santiagués, foi presidente do Obradoiro CAB e do club local de tiro olímpico, así como membro do consello de administración de El Correo Gallego, do que foi nomeado presidente de honra.
Vida persoal
Casou con Filomena Carballal e foi pai de Antonio, Teresa e María José Castro Carballal.
Mike Figgis
Traxectoria
Nado en Inglaterra, viviu en Nairobi, Kenya ata os oito anos. O resto da súa infancia pasouna en Newcastle upon Tyne. O seu primeiro interese artístico foi a música, e tocou o teclado na primeira banda de Bryan Ferry. En 1983 dirixiu con grande éxito unha obra de teatro no teatro Gerard-Philipe en Saint-Denis (París).
Tras traballar no teatro (foi músico e actor no grupo experimental People Show) dirixiu o seu primeiro filme con baixo orzamento Stormy Monday en 1988. O filme deulle sona como director de actores e na década de 1990 dirixiu en Hollywood o suspense Internal Affairs, que axudou a revivir a carreira de Richard Gere. Tralo fracaso de Mr. Jones, que foi malentendido polo estudio, mostrou o seu desencanto coa industria cinematográfica en Leaving Las Vegas.
A tecnoloxía dixital levouno a concibir e dirixir Timecode, filme rodado simultaneamente con catro cámaras nunha toma.
Desde 2008 foi profesor de estudos cinematográficos na European Graduate School en Saas-Fee, Suíza, onde dirixe seminarios intensivos no verán.
Anfiteatro de Mérida
O anfiteatro de Mérida é un antigo recinto para espectáculos de loitas de gladiadores que foi construído polo Imperio romano na colonia de Emerita Augusta, actual Mérida, a finais do século I aC. A súa construción planificouse xunto á do adxacente e famoso teatro romano, co que conformaba a grande área pública de espectáculos da capital da Lusitania. Foi abandonado cara ao século IV e ata principios do século XX permaneceu parcialmente enterrado. En 1912 foi nomeado Ben de Interese Cultural e desde 1993 é Patrimonio da Humanidade pola Unesco como parte do Conxunto arqueolóxico de Mérida.
Historia
miniatura|left|Restos das bancadas do anfiteatro.
Tralo seu abandono, ligado á oficialización do cristianismo no século IV, parte da súa estrutura foise ocultando baixo terra e a que quedou descuberta, sobre todo a summa cavea, serviu como canteira de extracción de materiais para outras obras. Desde o século XVI algúns autores chamaron ao edificio naumaquia coa crenza errónea de que era o lugar de celebración de simulacros de batallas navais, para o que se baseaban na profundidade do seu foso central e a proximidade dalgúns tramos do acueduto. As escavacións a partir de 1919 emendaron o erro e devolvéronlle a súa verdadeira identidade.
Descrición
miniatura|Pintura que describe unha [[venatio, achada no anfiteatro e hoxe exposta no próximo Museo Nacional de Arte Romana.]]
O anfiteatro ten forma elíptica, cun eixe principal de 126 metros e un menor de 102 metros, mentres que a area mide 64 metros por 41 metros. As bancadas ou cáveas do seu lado leste construíronse sobre o cerro de San Albín, do mesmo xeito que as do teatro adxacente. Dezaseis portas ábrense ao exterior na fachada, a principal das cales é a que se atopa no extremo do eixe occidental. Dous das portas situadas ao nordeste están pechadas pola muralla e non hai opinión unánime do por que diso.
Como en case todos os edificios romanos deste tipo, as súas bancadas divídense en tres sectores: ima, media e summa cavea inferior, media e superior. Da superior non quedan apenas restos e na ima cavea pódense observar as restauracións que efectuou José Menéndez Pidal a mediados do século XX.
miniatura|left|Acceso principal ao anfiteatro romano de Mérida.
Sobre as primeiras bancadas construíronse dúas tribunas, unha en cada extremo do eixe menor do anfiteatro. Á do oeste, reservada para as autoridades, accédese por dúas escaleirillas que parten da galería que vén da porta principal. A do leste, que conta con dúas escaleiras que a comunican directamente coa area, era ocupada pola persoa que financiaba o espectáculo. Nas frontes de ambas estiveron colocadas as inscricións que permitiron coñecer a data de inauguración do edificio e que hoxe se achan no próximo Museo Nacional de Arte Romana (MNAR). Algúns restos atopados fan supoñer a existencia doutros dous palcos de honra sobre as portas de acceso á area que se abren nos extremos do eixe maior.
A area, de forma elíptica, era onde se desenvolvían os espectáculos. Está separada da cávea por un alto podio para protexer ao público. Na antigüidade este murete estivo recuberto de mármore, rematado por unha cornixa e decorado coas pinturas murais que hoxe se custodian no MNAR e que representan os espectáculos que se desenvolvían no anfiteatro. No centro da area cavouse unha gran fosa en forma de cruz sobre a que se verteron numerosas opinións. Case sen ningunha dúbida estivo recuberta por un entarimado que a facía invisible e o seu interior serviu para almacenar as gaiolas das feras e o material escénico.
Dúas longas galerías nos extremos do eixe maior permitían, ademais do acceso ás bancadas, a entrada dos gladiadores á area. A ambos os dous lados de cada unha delas, xunto á area, ábrense habitacións reservadas para os gladiadores ou para as feras. Segundo dedúcese dunha inscrición atopada na galería sur, é probable que algunhas destas estancias estivesen dedicadas ao culto da deusa Némese, á que se encomendaban os participantes nos xogos.
miniatura|center|800px|Imaxe panorámica do anfiteatro.
San Vicente de la Barquera
San Vicente de la Barquera é un concello cántabro. No ano 2005 tiña 4.461 habitantes repartidos en 41.5 km². Limita co mar Cantábrico e os municipios de Valdáliga, Herrerías e Val de San Vicente.
Demografía
San Vicente é unha vila en constante aumento poboacional como mostran os gráficos:
350px|dereita|miniatura|Ponte da Maza sobre a Ría
Política
Julián Vélez (PP) é o actual alcalde do concello. Os resultados das eleccións municipais do ano 2003 e 2007 son:
Economía
A maioría da poboación de San Vicente adícase ó sector terciario, sendo o turismo unha das grandes fontes de ingreso. 600px|dereita|miniatura|San Vicente de la Barquera a primeiras horas da mañá cos [[Picos de Europa ao fondo]]
Misión sui iuris católica latina de Funafuti
A misión sui iuris de Funafuti (en Missio sui iuris Funafutina) é unha sé da Igrexa Católica Latina sufragánea da arquidiocese de Samoa-Apia. En 2010 tiña 119 bautizados dunha poboación total de 10.000 habitantes. O seu superior é Reynaldo B. Getalado.
Territorio
A misión sui iuris abrangue todo o territorio do arquipélago de Tuvalu. A sé da misión é a cidade de Funafuti. O territorio consta dunha única parroquia.
Historia
A misión sui iuris foi erixida o 10 de setembro de 1982 coa división da diocese de Nauru, Tarawa e Funafuti.
306
Outros
Historia ano a ano
Ría de Euraboil
miniatura|300px|Vista parcial da ría de Euraboil dende a ribeira oriental. En primeiro termo a península de Ard Neackie e ao fondo a illa de Choraidh. A ría de Euraboil (en gaélico escocés Loch Euraboil, en inglés Loch Eriboll) é unha ría ou loch setentrional de Escocia, na súa costa norte.
Localización
Situada na costa norte escocesa, a ría verte as súas augas directamente ao océano Atlántico. Orientada de sur a norte, ten uns 16 kms de longo e é unha ría relativamente aberta: chega a acadar na súa parte media os 3 km, se ben logo estreita algo e remata nunha boca de 7 km.
A ría fórmaa fundamentalmente o río Srath Beag, se ben tamén achega as súas augas o Hòb, que baleira o lago Hòb, situado en paralelo á ría na súa ribeira oriental. Ten algunhas pequenas illas despoboadas no seu interior, como a Choraidh e a Hoan, de arredor dun km de dimensión máxima. A boca da ría vén delimitada polos cabos Faraid, ao oeste, e Geal (Whiten, en inglés) ao leste.
As súas ribeiras alternan as praias cos cantís, e nela localízanse algúns pequenos lugares, do que os únicos destacables é a aldea de Eriboll (nome oficial), que denomina a ría, e mais o peirao de Portnancon.
Karl Kautsky
Karl Kautsky, nado en Praga o 18 de outubro de 1854 e finado en Ámsterdan o 17 de outubro de 1938, foi un filósofo e político checo-alemán, un dos principais teóricos do marxismo.
Ría de Euraboil
Historia e aproveitamento
A ría, situada nunha costa perigosa e cunha boca accesible e cómoda, converteuse dende antigo tempo nun refuxio en tempos de treboada. O poboamento humano existía xa na Idade de Bronce, como demostran uns restos ben conservados dun castro na ribeira oeste. No século XIX desenvolveuse unha pequena industria de calcarias.
Pero a importancia da ría foi fundamentalmente bélica, usada como refuxio de navíos de guerra británicos durante a segunda guerra mundial. Por exemplo, o peirao de Portnancon saíu por última vez o cruceiro de combate HMS Hood que foi destruído na batalla do Estreito de Dinamarca, en 1941. E a illa deshabitada de Choraidh foi empregada como albo en prácticas de tiro de avións da aviación británica por ter unhas dimensións e unha aparencia semellantes ás dun buque de guerra. Ademais, os sobreviventes dun submarino alemán rendéronse tamén nesta ría en 1945.
Karl Kautsky
Traxectoria
Kautsky estudou historia e filosofía na Universidade de Viena en 1874, e se tornou membro do Partido Socialdemócrata de Austria (SPÖ) en 1875. De 1885 a 1890, viviu en Londres, onde se converteu en amigo de Friedrich Engels. En 1891 redactou o Programa de Erfurt do Partido Socialdemócrata de Alemaña (SPD) canda August Bebel e Eduard Bernstein.
Após a morte de Friedrich Engels en 1895, Kautsky foi un dos máis importantes e influentes teóricos do socialismo. Máis tarde, no entanto, derivou cara a unha posición centrista no interior da socialdemocracia alemá, cando Rosa Luxemburg e a esquerda do partido se disgregaron en 1916 debido ó apoio do partido á participación de Alemaña na primeira guerra mundial. Porén, non alentou esta posición patriótica até a fin da guerra. En 1917 Kautsky abandonou o SPD, cando se afiliou ó Partido Socialdemócrata Independente de Alemaña (USPD), regresando ó SPD en 1922.
En 1882 Kautsky fundou a revista Neue Zeit ("Tempo Novo"), da que foi o editor até 1917.
Lapa rústica
A lapa rústica (Patella rustica ou Patella lusitanica) é un molusco gasterópodo da familia dos patélidos. Habita na zona intermareal onde bate moito a marea, sobre as rochas do litoral mediterráneo, e no atlántico de Mauritania a Biarritz. A cuncha é un cono achatado cun ápice central, de cor abrancazada ou acastañada con finas costelas radiais, con estrías escuras no interior da cuncha. A súa lonxitude pode chegar os 50 mm de longo.
Seda
miniatura|dereita A seda é unha fibra natural formada por proteínas. Aínda que é producida por varios grupos de insectos, na actualidade só a seda dos casulos feitos polas larvas de Bombyx mori (verme da seda) se emprega para a fabricación industrial téxtil. Houbo algunhas investigacións en procura doutros tipos de sedas con distintas propiedades, que se diferencian no nivel molecular. Estas sedas son producidas principalmente polas larvas de insectos antes de que estas completen a súa metamorfose, pero tamén hai casos de sedas producidas por exemplares adultos. A secreción de seda é especialmente común nos artrópodos da orde Hymenoptera (abellas e formigas), e ás veces utilízase na construción de niños. Outros tipos de artrópodos tamén producen seda, en particular diversos arácnidos, como as arañas.
Didier Drogba
Tébily Didier Yves Drogba ( AFI : [didje dʁɔɡba]), máis coñecido como Didier Drogba, nado en Abidjan (Lagunes) o 11 de marzo de 1978, é un futbolista profesional marfilés que xoga como dianteiro para o Montreal Impact da Major League Soccer.
Aínda que nado en Costa do Marfil, Drogba mudouse a Francia cando aínda era moi novo. Alí, comezou a súa carreira futbolística xogando en diferentes en equipos xuvenís, até que con 18 anos debuta como profesional nun partido da Ligue 2 co Le Mans. Porén, non sería até a tempada 2002-03 cando mostraría todo o seu potencial, anotando anotar 17 goles en 34 partidos co seu segundo equipo, o Guingamp da Ligue 1. Durante esa tempada, o 8 de setembro, Drogba foi chamado por vez primeira á selección de Costa do Marfil. Porén, non anotaría o seu primeiro gol internacional até febreiro do ano seguinte. Ao ano seguinte é contratado por un dos equipos máis laureados do fútbol francés: o Olympique de Marseille, nun traspaso valorado en 3,3 millóns de libras. No equipo marsellés converteuse rapidamente no principal goleador, terminando finalmente como o terceiro máximo anotador da liga con 19 goles. Tamén ese ano xogaría a Copa da UEFA, axudando ao Olympique a acadar a final da competición con seis goles.
Infancia
Tébily Didier Yves Drogba naceu o 11 de marzo de 1978 en Abidjan, principal cidade de Costa do Marfil. Con todo, á idade de cinco anos foi enviado polos seus pais a vivir a Francia co seu tío Michael Goba, un futbolista profesional que chegara a ser internacional coa selección marfilesa. Porén, pronto sentiu unha profunda nostalxia e regresou 3 anos despois á súa cidade natal, onde xogaba ao fútbol todos os días nun pequeno aparcadoiro da cidade. A súa avoa chegouno a alcumar "Tito", xa que ela admiraba a Josip Broz Tito, expresidente de Iugoslavia. O seu regreso a Costa do Marfil foi moi curto xa que os seus pais perderon o seu traballo, polo que tivo que regresar a Francia a morar de novo co seu tío. En 1991, os seus pais viaxaron a Francia. Primeiro viaxaron a Vannes, mais despois estabelecéronse en Antony, nos Altos do Sena, onde se volveron reunir co seu fillo cando contaba cunha idade de 12. Foi aquí onde Drogba comezou a xogar ao fútbol, uníndose ás categorías inferiores dun equipo local, o Levallois SC, un club semiprofesional onde se gañou a súa reputación como prolífico goleador, impresionando ao adestrador pola súa actitude profesional. As súas actuacións valéronlle un lugar no primeiro equipo, mais, a pesar de debutar no primeiro equipo cunha gol con tan só 18 anos de idade, non puido convencer ao adestrador Jacques Loncar.
Francia
Aos 21 anos, Drogba tiña que estabelecerse obrigadamente no primeiro equipo ou as súas oportunidades de converterse en xogador profesional desaparecerían. Afortunadamente, Drogba logrou debutar no primeiro equipo do Le Mans, asinando un contrato profesional co equipo en 1999. A vida persoal de Drogba facíase cada vez máis difícil, xa que el e a súa esposa Diakité Lalla tiveron ao seu primeiro fillo, ao cal chamaron Isaac. Drogba tomou isto como unha nova responsabilidade, dicindo: "O nacemento de Isaac foi un punto de reflexión na miña vida, endereitoume." A súa primeira tempada disputada foi un bo agoiro para o futuro, anotando 7 goles en 30 partidos. Porén, na tempada seguinte as súas expectativas baixaron. Drogba perdeu a titularidade fronte a Daniel Cousin debido a unha lesión, mais no seu regreso non puido anotar durante o resto da tempada. Con todo, Drogba volveu anotar na seguinte tempada, anotando 5 goles en 21 partidos disputados. Durante a metade da tempada 2001-02, o Guingamp consolidou o seu interese por Drogba, ofrecendo ao Le Mans 80.000 libras esterlinas, tengo lugar finalmente a operación.
Durante a segunda metade da tempada 2001-02, Drogba anotou 3 goles en 11 partidos disputados co Guingamp. Aínda que a súa contribución axudou a evitar o descenso do club, o corpo técnico do club seguía sen estar convencido do seu talento. Con todo, a tempada seguinte, Drogba recompensou a paciencia dos adestradores, ao anotar 17 goles en 34 partidos, axudando a que o Guingamp terminase 7º na liga. Drogba deu crédito aos seus compañeiros pola súa impresionante tempada, destacando a contribución do extremo Florent Malouda como un factor clave da súa prolificación goleadora esa tempada. A súa gran cantidade de goles anotados atraeu a atención dun dos clubs grandes en Francia, o Olympique de Marsella, quen pagou ao Guingamp 3,3 millóns de libras esterlinas, logrando a súa contratación.
O adestrador do Olympique, Alain Perrin, foi quen pediu contratou a Drogba, aínda que Perrin logo foi substituído por José Anigo. A pesar diso, Drogba conservou o seu lugar no equipo, correspondendo con anotando 19 goles na tempada 2003-04 e sendo elixido o Xogador do Ano na Liga Francesa de Fútbol. Tamén anotou 5 goles na Liga de Campións da UEFA e 6 na Copa da UEFA. Ao final da tempada, Drogba foi contratado polo Chelsea Football Club de Inglaterra, equipo que pagou 24 millóns de libras esterlinas ao Olympique. Drogba segue sendo de grande estima en Marsella, onde a afección do Olympique segue cantando o seu nome no Stade Vélodrome. A camisola que usou na súa única tempada disputada co Olympique foi enmarcada na basílica de Notre-Dame de la Garde de Marsella, a cal está no templo desde a final da Copa da UEFA.
Chelsea
Drogba chega finalmente ao Chelsea en xullo de 2004. O seu primeiro gol chega no terceiro partido contra do Crystal Palace. Porén, a súa tempada foi interrompida debido a unha lesión nun músculo do estómago que sufriu durante un partido contra o Liverpool FC, a cal o deixou fóra dos terreos de xogo por máis de 2 meses. Nesa tempada o Chelsea gañou a Premier League, no que supoñía o seu primeiro título de liga despois de 50 anos, e a Football League Cup, onde Drogba anotou o gol que lle deu a vitoria ao Chelsea por 3-2 sobre o Liverpool no Millennium Stadium, así como acadar as semifinais da Liga de Campións da UEFA. Nesa tempada Drogba anotou 16 goles en 40 partidos co Chelsea, dos cales 10 foron na Premier, 5 na Champions e un na final da Football League Cup.
Despois da saída de Damien Duff ao Newcastle United, Drogba cambiou a súa camiseta co dorsal 15 polo seu identificativo 11, a cal Duff deixara vacante. A tempada 2006-07 de gran suceso persoal para Drogba, xa que logrou anotar 33 goles en todas as competicións. Isto supuxo marca un gol máis que nas dúas tempadas anteriores combinadas. Deses 33 goles, 20 foron na Premier League, o que lle valeu para conseguir o título de máximo anotador da tempada. Foi ademais o primeiro xogador do Chelsea en alcanzar 30 goles nunha tempada desde Kerry Dixon en 1985. A repartición dos seus 33 goles na tempada é: 20 na Premier League, 6 na Liga de Campións, 3 na FA Cup e 4 na Football League Cup. Ese mesmo ano, no mes de xaneiro, Drogba foi electo "Mellor Xogador de Costa do Marfil", por diante de xogadores como Abdul Kader Keïta, Aruna Dindane e Kolo Touré. Alén diso, en marzo, foi nomeado o "Futbolista Africano do Ano" por vez primeira na súa carreira, superando a Samuel Eto'o e a Michael Essien. As súas grandes actuacións durante a tempada incluírono no "Equipo do Ano da Premier League", ademais de quedar en segundo no Premio ao "Xogador do Ano", só por detrás de Cristiano Ronaldo.
Resumo estatístico
Estatísticas até o 7 de marzo de 2015.
Covo, Noche, Vilalba
Covo é un lugar da parroquia de Noche, no concello lugués de Vilalba, na comarca da Terra Chá.