cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Illa da Cartuja
Urbanismo
O desenvolvemento urbanístico desa zona era nulo, exceptuando o Mosteiro da Cartuja, ata os anos 80 cando empezou a construírse o macro-complexo da Exposición de 1992. Na Sevilla post-expo unha parte dese complexo converteuse no Parque Científico Tecnolóxico Cartuja, xestionado pola sociedade anónima Cartuja 93 e outra parte no parque de atraccións temático Isla Mágica. Próximo ao parque tecnolóxico encóntranse tamén algunhas facultades da Universidade de Sevilla. En 1993 finalizouse o edificio Torre Triana, que concentra moitas das oficinas da Xunta de Andalucía. Anos máis tarde foi construído o Estadio Olímpico de La Cartuja.
350px|esquerda|miniatura|Ponte da Barqueta, en primeiro plano, e Ponte do Alamillo, detrás. Como zonas verdes, dende 1993 conta co Parque do Alamillo, que comunica co parque de San Jerónimo por unha pasarela sobre a dársena do Guadalquivir construída en 2011 e polo camiño ao Norte sobre a dársena que xa citado.
A zona conta, pois, con dúas estacións de ferrocarril, unha á altura do Estadio Olímpico e outra á altura do Parque Tecnolóxico. Ademais, á zona danlle servizo varias liñas de autobús de TUSSAM. Deséxase ampliar o ferrocarril cara ao sur para que chegue á estación de metro de Blas Infante, pasando polas inmediacións de Torre Triana e da Torre Pelli.
Manuel Rodríguez Castelao
Manuel Rodríguez Castelao, nado en Rianxo o 6 de setembro de 1905 e finado en Vigo o 23 de abril de 1937, foi un mestre e político galego.
Traxectoria
miniatura|300px|De esquerda a dereita: [[Manuel Antonio, Manuel R. Castelao, Rafael Dieste, José Losada Castelao e Laureano Lorenzo, en 1920.]] Fillo de Manuel Rodríguez Ínsua e Pilar Castelao Genme, casados o 31 de agosto de 1903, era medio irmán de José Losada Castelao. Estudou no Colexio León XIII de Vilagarcía. Mestre, aprobou as oposicións en 1933 e foi destinado á escola de Fincheira e despois na do Pazo. Afeccionado ao teatro e pintor. Foi elixido concelleiro de Rianxo nas eleccións de maio de 1931, cargo do que dimitiu en outubro de 1934. Foi un dos fundadores do Partido Galeguista de Rianxo en 1933 e foi conselleiro da zona. Foi detido con motivo da folga xeral revolucionaria de 1934. En marzo de 1936 foi o delegado do gobernador civil encargado de suspender á corporación de Rianxo e nomear unha nova. Coa sublevación do 18 de xullo de 1936, fuxiu e, despois de nove meses agochado, tentou escapar no bou Eva pero foron delatados e os falanxistas asaltaron o barco. Manuel e os seus oito compañeiros decidiron suicidarse antes de caer en mans dos falanxistas.
Desertos de Australia
miniatura|250px|Localización dos [[desertos en Australia.]] Os desertos de Australia cobren unha gran porción do chan australiano. A maior parte dos desertos atópanse na rexión central e noroeste do país. A maior parte de Australia é desértica ou semiárida. O tamaño total dos desertos en Australia suman 2,3 millóns de km e ocupa un 44 % do territorio continental.
Superficie ocupada
Posto que a área dun deserto é difícil de medir con exactitude, a continuación móstrase unha táboa con datos de diversas fontes sobre as superficies dos principais desertos de Australia.
Stephen Cooper
O nome de Stephen Cooper pode referirse a:
Sermeq Kujalleq
thumb|dereita|A zona terminal do glaciar Sermeq Kujalleq recúa desde 1850. Sermeq Kujalleq (en Jakobshavn Isbræ) é un gran glaciar que se atopa no oeste de Groenlandia.
Pequeno Deserto Areoso
miniatura|300px|dereita|Rexións IBRA de Australia, co Pequeno Deserto Areoso marcado en vermello.
O Pequeno Deserto Areoso sitúase no territorio de Australia Occidental, ao sur do Gran Deserto Areoso e ao oeste do Deserto de Gibson. De feito, é denominado así pola súa proximidade e a súa similitude co Gran Deserto Areoso, aínda que é moito menor en superficie. Tanto os seus relevos, como a súa fauna e flora, son todas similares ao Gran Deserto Areoso. Ambos os desertos son cruzados pola estrada Canning Stock.
O Pequeno Deserto Areoso pertence a unha das rexións IBRA (Interim Biogeographic Regionalisation for Australia) de Australia Occidental.
Colección Salnés
A colección Salnés foi unha colección literaria de Editorial Galaxia dedicada a primeiras edicións de poesía contemporánea en lingua galega. Estaba dirixida por Celso Emilio Ferreiro, Emilio Álvarez Blázquez e Salvador Lorenzana (pseudónimo de Francisco Fernández del Riego).
Peridotita
miniatura|Peridotita con crisotilo. A cor escura sinala falta de cuarzo. La Rioja, Arxentina. A peridotita é unha rocha ígnea plutónica formada polo xeral de olivina (peridoto) acompañados de piroxenos e anfíbolos. É moi densa e de coloración escura. Crese que é a rocha maioritaria na parte superior do manto terrestre.
Algúns tipos de peridotita son a piroxenita, composta case por completo por piroxeno; a hornblendita, variedade rara con predominio de hornblenda; a dunita, composta case exclusivamente de olivino, e a kimberlita, variedade que contén diamante. A peridotita é a fonte máis importante de cromo.
Estudos recentes da Universidade de Columbia (Nova York) atribúen a esta rocha a capacidade de absorber dióxido de carbono.
Galería de imaxes da igrexa de San Tomé de Serantes
San Tomé de Serantes é unha igrexa románica de Leiro, na parroquia de Serantes.
Star Wars Jedi Knight: Jedi Academy
Star Wars Jedi Knight: Jedi Academy é un xogo de acción en primeira e terceira persoa ambientado no universo de Star Wars. Foi creado por Raven Software e publicado, distribuído e comercializado por LucasArts en Norte América e por Activision no resto do mundo. Jedi Academy foi lanzado en setembro de 2003 e recibiu críticas positivas, acadando o 81% de puntuacións positivas. En setembro de 2009, o xogo game foi relanzado xunto cos seus tres predecesores a través de Steam e Direct2Drive.
Pequín-París
A carreira de coches de Pequín a París foi unha carreira de automóbiles, celebrada orixinalmente en 1907 entre Pequín (China) e París (Francia), cunha distancia de 14.994 km.
Shuttarna III
Traxectoria
Coincidindo coa toma do poder sobre todo o reino grazas aos hititas e á morte de Tushratta pouco despois, Mitanni foi invadido por Asiria, aliada co reino de Alshe. Shuttarna III, que se decantaba pola alianza asiria, logrouna, pero tivo que ordenar a devolución aos asirios das portas de ouro do palacio que lle foran arrebatadas polo rei Sausatatar sobre o -1440. Tamén eliminou á familia de Tushratta e á nobreza opositora. Actuou con man de ferro contra os inimigos pero parece que foi popular entre a xente.
Pequín-París
A idea da carreira xurdiu dun desafío publicado no xornal Le Matin de París o 31 de xaneiro de 1907, que dicía:
Participación política
Participación política é a acción dos cidadáns destinada a influír no proceso político e no seu resultado.
Río Willamette
O río Willamette (Willamette River) é un afluente do río Columbia, de 301 km de lonxitude, no noroeste de Oregón, nos Estados Unidos.
Star Wars Jedi Knight: Jedi Academy
O xogador toma o control do personaxe Jaden Korr, un estudante da Academia Jedi baixo a tutela de Kyle Katarn. O xogador debe completar varias misións asignadas por Kyle Katarn e Luke Skywalker. Tamén posúe o modo multixogador que permite xogar contra outras persoas a través da rede.
Pequín-París
A carreira comezou desde a embaixada francesa en Pequín o 10 de xuño de 1907. O vencedor Príncipe Scipione Borghese chegou a París o 10 de agosto de 1907.
Participación política
Definición
Segundo unha definición máis sofisticada, proposta por Eva Anduiza e Agustí Bosch sería
Río Willamette
Posúe un val moi produtivo, formando unha das rexións agrícolas máis fértiles de Norteamérica, sendo un destino soñado para os emigrantes da ruta de Oregón. O río foi unha ruta de transporte moi importante durante gran parte da historia temperá do estado, sendo o medio de transporte do gran volume de madeira e dos recursos agrícolas do estado ao mundo exterior.
Participación política
Definición
Esta definición inclúe:
Río Willamette
Partes da ribeira do río (Willamette Floodplain) foi estabelecida como un National Natural Landmark en 1987; dez anos máis tarde o río foi nomeado como un dos dez American Heritage Rivers a nivel nacional.
Pequín-París
1907 equipos
Houbo corenta inscritos na carreira, pero finalmente só cinco equipos enviaron os coches a Pequín. A carreira celebrouse malia que o comité a cancelou.
Participación política
Definición
A estes conceptos failles falla, por exemplo, a noción de participación mediante a deliberación e a formulación de estratexias participativas de administración do estado.
Modos de participación política
A este respecto, as Administracións públicas deberían verse obrigadas a poñer en marcha departamentos dedicados en exclusiva á atención de queixas, protestas e consultas da cidadanía.
Pequín-París
A carreira de 1907
thumb | Perigos da estrada: O [[Itala (automoción)| Itala de Borghese e Barzini caeu por unha ponte.]]
Non había regras na carreira, agás que o primeiro coche en chegar a París gañaría o premio dunha botella magnum de champaña Mumm. De aí a tradición de celebrar vitorias en automobilismo cunha botella de champaña. A carreira realizouse sen ningunha asistencia por campos onde non había estradas nin mapas de estradas. Para a carreira, unha caravana de camelos saíu de pequín levando combustible e instaláron varias estacións na ruta para fornecer combustible aos pilotos. A carreira seguiu unha ruta de telégrafo, de xeito que a carreira estaba ben cuberta polos xornais da época. Cada coche levaba un xornalista como pasaxeiro, e os xornalistas enviaban historias desde as estacións de telégrafo regularmente durante a carreira.
Realizouse durante unha época na que os coches eran unha novidade e a ruta atravesaba áreas remotas de Asia onde a xente aínda non estaba familiarizada cos viaxes en automóbil. A ruta entre Pekín e o Lago Baikal só fora intentada previamente a cabalo. A carreira gañouna o príncipe italiano Scipione Borghese, da familia Borghese, acompañado do xornalista Luigi Barzini (1874-1947). Estaba tan confiado que ata desviouse de Moscova ata San Petersburgo para celebrar unha cea para o equipo e despois volveu a Moscova e volveu á carreira. O evento non tiña como obxectivo ser unha carreira ou unha competición, pero converteuse rapidamente nunha, debido as súas características pioneiras e á superioridade técnica do coche dos italianos, un Itala de 7.433 cc e 35/45 CV.
O segundo na carreira foi Charles Goddard no Spyker. Non tiña cartos, tiña que pedir gasolina aos demais e pediu prestado o coche para a carreira. Foi arrestado por fraude preto do final da carreira. Algúns dos outros coches tiveron dificultades para subir barrancos, a través de barro, areas movedizas e pontes de ríos non deseñados para vehículos. O triciclo Contal quedou atascado no Deserto de Gobi e non recuperouse, afortunadamente a tripulación foi atopada viva polos lugareños. Barzini publicou o libro Peking to Paris en 1908, cheo de centos de fotos.
Recreacións
thumb|O Itala arrastrado a través dun terreo intransitable
Realizáronse varias carreiras para reeditar o evento, incluíndo a Carreira Nova York-París de 1908 que partiu desde Nova York, polo oeste ata París (parte do camiño por mar). Durante a maior parte do século XX non se puideron celebrar outras recreacións, debido ao establecemento da URSS despois da Revolución Rusa de 1917. Despois da disolución da Unión Soviética a principios dos 90, os pilotos foron autorizados novamente a correr.
1990
En 1990 celebrouse o London to Peking Motor Challenge, que correu en sentido oposto á carreira orixinal, de Londres a Pequín.
1997
En 1997 celebrouse "The Second Peking to Paris Motor Challenge", composto por 94 coches de época, que tomou unha ruta máis meridional a través do Tíbet, India, Paquistán, Irán, Turquía, Grecia e Italia. Gañouna o par británico Phil Surtees e John Bayliss, pilotando un Willys Jeep de 1942.
Shuttarna III
Traxectoria
Sobre o -1340 o rei hitita Suppiluliumas I enviou ao seu fillo Piyashshilis cun exército contra Mitanni, acompañado do pretendente Mattiwaza, fillo do ex rei Tushratta; cruzaron o Éufrates en Karkemish e marcharon a Irridu, xa en territorio hurrita. Mattiwaza enviara mensaxeiros e esperaba un recibimento caloroso do pobo hurrita, pero en realidade Shuttarna III conseguira o favor popular e os hititas non eran ben recibidos.
Pequín-París
2005
O 18 de abril de 2005 un Fiat 500 de 1973 o fixo desde Bari, Italia, ataa Pequín nunha viaxe de 16.000 quilómetros a través de Rusia e pasando por Vladivostok. A ruta era parcialmente similar á orixinal. Conducido durante 100 días por Danilo Elia e Fabrizio Bonserio, o vello e diminuto coche foi seguido ao longo da súa viaxe por xornais e televisións de todo o mundo. Despois da longa viaxe, Elia escribiu un libro titulado La bizzarra impresa (ISBN 88-7480-088-6, en italiano, tamén dispoñible en alemán polo National Geographic Deutschland (Echt Abgefahren, ISBN 978-3-89405-834-0).
Shuttarna III
Traxectoria
Shuttarna enviou un exército contra os hititas, pero foi derrotado no distrito de Irridu e Irrite e Harran sometéronse. Unha revolta estoupou en Washukanni e os asirios enviaron axuda, pero "só un carro de combate", o que pareceu ofensivo a Shuttarna, que lles negou a entrada na cidade; entón os asirios asediaron Washukanni (a capital estaba en Taite).
Pequín-París
2005
O 15 de maio de 2005 cinco coches liderados por Lang Kidby partiron de Pequín cara a París, volvendo sobre a ruta orixinal con coches moi similares aos orixinais; un Spyker de 1907, un de De Dion-Bouton de 1907 e 1912, un Itala de 1907 e unha réplica de coche triciclo Contal. Esta viaxe foi televisada pola Australian Broadcasting Corporation nunha serie documental de catro partes titulada Peking to Paris. O programa foi presentado por Warren Brown, un dos dous pilotos do Itala e un debuxante do xornal de Sydney The Daily Telegraph. O equipo australiano, que conducía cara ao oeste, reuniuse co Fiat 500 italiano, conducindo cara ao leste, nunha reunión non planificada, nalgún lugar preto de Krasnojarsk, Rusia.
Shuttarna III
Traxectoria
Os círculos dirixentes da cidade enganaron aos hititas e fixéronlles crer que os asirios estaban alí para loitaren con eles e os hititas que estaban en Pakarripa, que se sometera, marcharon contra os asirios; pero unha vez estes foron postos en fuga, rendéronse a Mattiwaza e enviou unha mensaxe a Piyasilis e Mattiwaza que estaban en Irrite, chamándoos a Washukanni. As forzas asirias retiráronse diante da superioridade do inimigo, e Mattiwaza entrou na capital e foi proclamado rei. Os hititas achegáronse a Taite perseguindo aos asirios, pero estes retiráronse. A sorte de Shuttarna III (e de Artatama II) é descoñecida, pero probabelmente Shuttarna III morreu nas loitas que seguiron, e Artatama II puido restar en Taite ata a súa morte (probabelmente cuns 80 anos ou máis) recoñecido polos hititas en honor á súa antiga alianza.
Carballosa, San Pedro de Muro, Porto do Son
Carballosa é un lugar da parroquia de San Pedro de Muro no concello coruñés de Porto do Son, na comarca de Noia. Segundo o padrón municipal (INE 2020) ten 206 habitantes (96 homes e 110 mulleres).
Pequín-París
2007
En 2007 a Endurance Rally Association organizou un rally para celebrar o centenario da carreira orixinal de 1907. A diferenza do evento de 1997, tamén realizado por Philip Young, que tomou unha ruta cara ao sur, este evento seguiu con máis fidelidade a ruta tomada polo príncipe Borghese en 1907 no Itala gañador. De Pequín, os competidores dirixíronse cara ao norte ata a fronteira con Mongolia en Zamyn-Üüd e, como na súa ruta orixinal, ao norte a Ulaan Bataar. A ruta logo pasou ao oeste a través de Mongolia], cruzando a fronteira rusa en Tsagaannuur e a través de Siberia a Moscova, a San Petersburgo (onde o príncipe Borghese asistiu a "un gran banquete") e entón polos países bálticos para terminar en París. Participaron 126, veteranos, vintage e coches clásicos, sendo o máis antigo un Mercedes de 1903. O maior desafío do rali foi Mongolia e o deserto de Gobi sen estradas convencionais, simplemente pistas cheas de fochancas no mellor dos casos. Malia isto, 106 cruzaron a liña de meta. A concentración cubriu 12.642 km en 36 días.
Monumentos
thumb|Unha escultura do Itala de Borghese en Kirov, Rusia En 2015, encargado pola fábrica de pneumáticos Pirelli en Kirov, erixiuse un monumento ao Itala de Borghese en Kirov, Rusia. O monumento conmemora o feito de que o equipo de Borghese fixera unha escala na gobernación de Vyatka. O monumento creouno a deseñadora Elena Gurina e o ferreiro Eduard Gurin.
Helmut Newton
miniatura|dereita|Imaxe de Helmut Newton sobre a súa lápida Helmut Neustädter, coñecido como Helmut Newton, nado o 31 de outubro de 1920 en Berlín e finado o 23 de xaneiro de 2004 nos Ánxeles, foi un fotógrafo australiano de orixe alemá. Está considerado un dos máis sobranceiros do século XX. As súas fotografías (a miúdo en branco e negra e moitas veces para a revista Vogue) caracterízanse por un ton garboso e sedutor; nelas predominan os espidos femininos e os tacóns de agulla.
Estados Unidos de América nos Xogos Olímpicos
Os Estados Unidos de América participaron en cada edición dos Xogos Olímpicos modernos dende o seu inicio, agás nos Xogos de 1980, durante os cales lideraron un boicot para protestar pola invasión soviética de Afganistán. O Comité Olímpico e Paralímpico dos Estados Unidos (USOPC nas súas siglas en inglés) é o Comité Olímpico Nacional do país.
Os deportistas estadounidenses gañaron un total de 2 656 medallas (1 070 delas de ouro) nos Xogos Olímpicos de Verán e outras 307 (105 delas de ouro) nos Xogos de Inverno, sendo o país que máis medallas gañou na historia dos Xogos Olímpicos.
Pakarripa
Pakarripa foi un distrito do reino de Mitanni, situado aproximadamente ao sueste de Washukanni.
Primeira división española 1979/80
A tempada 1979/80 da Primeira división española de fútbol, que foi a 49ª edición do campionato, comezou o 8 de setembro de 1979 e rematou o 18 de maio de 1980.
O Real Madrid proclamouse campión por terceiro ano consecutivo, conquistando así o trofeo en propiedade.
Black Love
Black Love é o quinto álbum da banda estadounidense de rock alternativo The Afghan Whigs, editado o 12 de marzo de 1996. Foi lanzado polo selo Elektra Records nos Estados Unidos e por Mute Records no Reino Unido, e producido por Greg Dulli.
Antes da publicación do traballo, o vocalista Greg Dulli explorou seriamente a produción dunha película de cine negro, pero finalmente o proxecto non se levou a cabo. As ideas que Dulli tiña para a súa banda sonora levaron ás cancións gravadas neste álbum.
Listaxe de cancións
Todos os temas compostos por Greg Dulli.
Valdeande
Valdeande é un concello español da provincia de Burgos (Castela e León). A súa poboación é de 107 habitantes (INE 2012).
Jura
O topónimo Jura ou Xura pode referirse a:
Cimadevila, San Pedro de Muro, Porto do Son
Cimadevila é un lugar da parroquia de San Pedro de Muro no concello de Porto do Son, na provincia da Coruña. Segundo o padrón municipal (INE 2020) ten 52 habitantes (30 homes e 22 mulleres).
Eduard Suess
miniatura|260px|Suess foi o o descubridor da existencia do bloque continental [[Gondwana.]] Eduard Suess, nado en Londres, Reino Unido, o 20 de agosto de 1831 e finado Viena, Imperio austrohúngaro, o 26 de abril de 1914, foi un xeólogo austríaco experto na xeografía dos Alpes.
É o responsábel do descubrimento de dúas signifidas características xeográficas xa perdidas, o supercontinente Gondwana (proposto en 1861) e o Océano Tetis (proposto en 1901).
Traxectoria
Nacido en Londres, Inglaterra, era o fillo máis vello de Adolph Suess, un comerciante luterano de Saxonia e Eleonore Zdekauer. Aos tres anos a súa familia mudouse a Praga, e despois, cando Suess tiña 14 anos, a Viena. Interesado desde mozo na xeoloxía, publicou o seu primeiro traballo aos 19 anos sobre a xeoloxía de Karlsbad (hoxe Karlovy Vary, na República Checa).
En 1855 casou con Hermine Strauss, a filla dun prominente médico de Praga. No seu matrimonio tivo cinco fillos e unha filla.
Die Enststehung der Alpen
Suess tiña 44 anos cando publicou Die Enststehung der Alpen, en 1875. Dito libro só tiña 168 páxinas e ningunha ilustración. Baseásabase principalmente nas observacións que fixera en Bohemia (actual República Checa) e nos Alpes orientais. Os xeológos contemporanéos recoñeceron o seu valor e o libro efectivamente revolucionou o estudo da tectónica. Con Die Enststehung der Alpen Suess mostra que a estratigrafía e a xeoloxía estrutural poden empregarse para estudar a oroxénese. No libro tamén queda claro que as oroxenias son fenómenos que deben eternderse a unha escala global. O historiador da ciencia A. M. Celâl Şengör sinala que Suess resalta pola súa orixinalidade e gran capacidade de síntese no libro.
No libro rexeita a tese da elevación vertical das cordilleiras como resultado da elevación de "núcleos cristalinos". Respecto aos Alpes, Suess enfatiza a importancia dos movementos horizontais sobre os veriticais. Tamén se constata que as cordilleiras son asimétricas e a súa verxencia varía. En Die Enststehung der Alpen Suess postula que as cordilleiras fórmanse inicialmente pola aparición dunha falla ou pregamento perpendiculares á dirección da presión lateral terminando no cabalgamento dun lado sobre o outro, do que resulta unha asimetría.
Das Antlitz der Erde
Entre 1883 e 1909 Suess publicou os catro tomos da súa magna obra Das Antlitz der Erde (A Face da Terra). Nela postula que as oroxenias débense á contracción da Terra. A contracción non é uniforme, segundo Suess, así que as zonas que máis se contraen afundiron cara ao interior formado as enormes depresións que hoxe ocupan os océanos. Ao diminuír a zona da superficie terrestre xeraríanse movementos tanxenciais que, segundo Suess, explicarían a compresión reflectida nas oroxenias. Así e todo, no último tomo de Das Antlitz der Erde Suess recoñece que unha contracción do planeta non é suficiente para explicar a compresión vista nalgúns oróxenos.
Principais obras
miniatura|150px|E. Suess circa 1890.
Recoñecementos
Suess está considerado un dos primeiros expertos en ecoloxía.
Publicou de 1885 a 1901 unha síntese comprensiva das súas ideas co nome de Das Antlitz der Erde, obra que se converteu nun influente libro de texto durante varios anos.
Nos seus traballos Suess introduciu tamén o concepto de biosfera, que logo foi estendido por Vladimir Vernadskii en 1926.
Foi galardoado coa Medalla Copley da Royal Society en 1903.
O cráter lunar Suess, así como un cráter de impacto en Marte foron nomeados na súa honra.
Xogos populares
222px|miniatura|alt=Unha persoa agachada colle un aro metálico coa man e a vara que o guía|Xogo dos aros. Os xogos populares, como outros elementos culturais, conteñen diferentes concepcións que forman parte da sociedade, teñen unha dimensión lúdica e educativa, e son parte importante da convivencia e cooperación en grupo. Posúen un gran valor socio-cultural que supera os aspectos lúdicos, pois cada xogo presenta diferentes características dependendo da zona na que se practica.
Os xogos defínense como a actividade física ou mental que ten a finalidade de divertirse e entreterse.
Xogos populares galegos
En Galicia practícanse tradicionalmente os seguintes xogos:
Triana, Sevilla
250px|thumb|Situación do distrito de Triana na cidade de [[Sevilla.]] Triana é un barrio da cidade de Sevilla, en España, e un dos once distritos en que está dividida para efectos administrativos a cidade.
Está situado no oeste do municipio. Limita ao sur co distrito de Los Remedios; ao leste, cos distritos Casco Antiguo e Macarena; ao norte, co distrito Norte e o municipio de Santiponce; e ao oeste, cos municipios de Camas, Tomares e San Juan de Aznalfarache.
Pretty Woman
Pretty Woman é un filme estadounidense dirixido por Garry Marshall que foi estreado en 1990.
Sievert
O sievert (símbolo Sv) é unha unidade derivada do SI que mide a dose de radiación absorbida pola materia viva, corrixida polos posibles efectos biolóxicos producidos. 1 Sv é equivalente a un joule entre quilogramo, (1 J/kg). Esta unidade dá un valor numérico co que se poden cuantificar os efectos estocásticos producidos polas radiacións ionizantes.""Utilizouse este nome en honra ao físico sueco Rolf Sievert.
Pretty Woman
Sinopse
Edward Lewis (Richard Gere), un aposto e rico home de negocios, contrata a unha prostituta, Vivian Ward (Julia Roberts), durante unha viaxe ós Ánxeles. Logo de pasar con ela a primeira noite, Edward ofrécelle cartos a Vivian para que pase con el toda a semana e o acompañe a diversos actos sociais.
Sievert
O organismo encargado das definicións de todas as unidades de medida utilizadas para as radiacións ionizantes e a radioactividade é a ICRU (International Commission on Radiation Units and measurements). As súas recomendacións son adoptadas polo BIPM (Bureau International des Poids et Mesures) co que se incorporan ao Sistema Internacional de Unidades.
A súa diferenza co gray (unidade da dose absorbida) é que o sievert está corrixido polo dano biolóxico que producen as radiacións, mentres que o gray mide a enerxía absorbida por un material.
Cúmprese a equivalencia 1 Sv = 1 Gy para as radiacións electromagnéticas (raios X e gamma) e os electróns, pero para outras radiacións debe utilizarse un factor corrector: 20 para a radiación alfa, de 1 a 20 para neutróns libres.
Esta unidade é utilizada para medir diferentes magnitudes usadas en protección radiolóxica, como a dose equivalente, a dose colectiva, a dose ambiental ou a dose efectiva entre outras, cada unha delas corrixida ou "ponderada" por distintos factores que reflicten distintos aspectos, como a Eficiencia Biolóxica Relativa (RBE en inglés).
A Edreira
O topónimo galego A Edreira pode referirse a:
Sievert
Síntomas inmediatos na saúde
Síntomas nos humanos por mor da radiación acumulada durante un mesmo día (os efectos redúcense se o mesmo número de Sieverts se acumula nun período máis longo):
Síntomas en humanos por radiación acumulada durante un ano, en milisieverts (1 Sv=1000 mSv):
Dose máxima de radiación dos astronautas
Nas viaxes espaciais, e debido a que no espazo existe radiación a causa do vento solar e dos raios cósmicos, a NASA ten a norma pola cal en 10 anos de servizo, un astronauta non debería recibir maior radiación que a que incrementaría nun 3 % a probabilidade de sufrir nun futuro un cancro mortal.
Usando esta norma, a NASA calcula a cantidade de radiación máxima que un astronauta debería recibir en 10 anos de servizo (baseados en cálculos aproximados, sen moita estatística dispoñible):
Conversión a outras unidades
1 Sv = 100 rem
Nas aplicacións que poden atoparse comunmente adoitan ser utilizados os seus submúltiplos mSv e μSv. A partir de 1 Sv os efectos máis importantes son os deterministas, polo que se utiliza a dose absorbida (por tanto os gray).
Espiñeirido, San Pedro de Muro, Porto do Son
Espiñeirido é un lugar da parroquia de San Pedro de Muro no concello coruñés de Porto do Son, na comarca de Noia.
Lingua dagbani
O dagbani (ou dagbane), tamén coñecido como dagbanli e dagbanle, é unha lingua gur falada en Ghana. O seu número de falantes nativos estimouse en 1 160 000 (2013). É unha materia obrigada na educación primaria e secundaria no Reino de Dagbon, que abrangue a parte leste da rexión. O dagbani é falada maioritariamente na parte norte de Ghana, especialmente entre as tribos acéfalas do rei de Dagbon, os Ya-Na.
I Am Not Afraid of You and I Will Beat Your Ass
I Am Not Afraid of You and I Will Beat Your Ass é un álbum da banda estadounidense de rock alternativo Yo La Tengo, editado o 12 de setembro de 2006 a través do selo Matador Records.
A Edreira, O Castro, Dozón
Microtoponimia
Algúns dos nomes de eidos ou leiras do lugar son: Chope do Ricardo, Devesa da Albariza, Prado da Leira, Parafita, Porto do Mallo, Prado do Cabo (Informantes: David Fraga Pérez e Noelia Fraga Rivera).
Aprilia
miniatura|200px|dereita|Unha Aprilia RS 125 do ano [[1998]] Aprilia é un fabricante de motocicletas pertencente ao grupo industrial italiano Piaggio. Fundouse no ano 1945 e ten a súa sede en Noale, rexión do Véneto, Italia. Ao comezo, dedicábase á venda de scooters, aínda que máis tarde pasou a desenvolver tamén motocicletas deportivas.
A empresa participa nos Campionatos do Mundo de Motociclismo de 125 cc e 250 cc, no Campionato do mundo de Superbikes e noutras competicións de motocross e supermoto. Aprilia ten logrado numerosos triunfos nas divisións menores do mundial de motociclismo, caracterizándose por experimentar novas configuracións de cilindros ao igual cá marca Ducati.
Stephen Cooper (escritor)
Stephen Cooper, nado en California en 1949, é un escritor estadounidense, especializado na edición e a biografía.
Traxectoria
Fixo un mestrado na Universidade de California (Irvine) e doutorouse na Universidade do Sur de California. É profesor de lingua inglesa na Universidade do Estado de California (Long Beach), e dá clase tamén na Universidade de California (Los Angeles).
Publicou relatos curtos en The Threepenny Review, Hot Type, Southwest Review e American Fiction. Vive nos Ánxeles.
The House on Chelouche Street
The House on Chelouche Street (en הבית ברחוב שלוש) é un filme israelí de 1973 dirixido por Moshé Mizrahi. Foi filmado en hebreo, árabe exipcio e xudeoespañol. O filme foi nomeado ó Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa.
Petro (criptomoeda)
O petro (símbolo bolsista: PTR) é unha criptomoeda de orixe venezolana baseada na tecnoloxía da cadea de bloques e apoiada polas reservas de varios recursos naturais daquel país, como petróleo, ouro, diamantes e gas. Cada petro está apoiado por un barril de petróleo da cesta de cru venezolano.
A moeda foi suxeito de críticas, algunhas das cales sosteñen que non se trata dunha verdadeira criptomoeda por non ser descentralizada e, mesmo, sitios web como ICOindex cualificárono como unha estafa.
Caracterización
Entre as características que definen o petro cómpre salientar as seguintes:
Antecedentes
O 3 de marzo de 2009 o presidente de Venezuela, Hugo Chávez, durante unha xira por Medio Oriente e Asia para incrementar os prezos do petróleo, formulou a idea de crear unha moeda internacional denominada petro, que estivese sustentada principalmente polas reservas petroleiras dalgúns países do mundo membros da OPEP, e criticou a ruptura de Estados Unidos con respecto ao padrón ouro. En abril de 2016 emitiuse unha criptomoeda apoiada no ouro, chamada DigixDAO, e en setembro de 2017, o ministro de Agricultura e Terras de Venezuela apoiou a creación de moedas dixitais estatais que se baseasen no padrón ouro ou noutros recursos dos diversos países do mundo para "preservar a integridade da humanidade", rescatar a economía venezolana e acabar coa hexemonía do dólar estadounidense.
O 4 de outubro de 2017 tivo lugar o Simposio Intensivo de Criptomoedas, logo dunha proposta feita polo presidente da Asociación Nacional de Criptomoedas de Venezuela ao Comité de Poxas de Divisas do DICOM (Sistema de Divisas de Tipo de Cambio Complementario Flotante de Mercado). Nese foro presentouse formalmente a iniciativa de que o Estado crease o marco legal das criptomoedas.
Posicións críticas
Varios dirixentes da oposición venezolana criticaron a moeda dixital, con cualificacións como “guiso-moeda” e aducindo que ten como obxectivo distraer a poboación venezolana no medio da crise que atravesa o país. O 9 de xaneiro de 2018, a Asemblea Nacional, organismo que segundo o poder xudicial se atopaba en situación de desacato, debateu sobre o petro e declarou nula a primeira e a seguinte emisión da criptomoeda.
Valdezate
Valdezate é un concello español da provincia de Burgos (Castela e León). A súa poboación é de 153 habitantes (INE 2012).
Petro (criptomoeda)
Posicións críticas
O politicólogo Omar Vázquez Heredia cualificou o petro de “neoliberal, extractivista e entreguista”, ao representar unha “privatización de facto”, e negou que se tratase dunha criptomoeda ao ser xestionada por un Estado. Por outra banda, Carlos Fermoso, secretario xeral da partido venezolano Bandeira Vermella, manifestou que é posible que o petro axude a economía do país, aínda que matizando que, desde unha teoría do valor-traballo, as moedas virtuais non necesitan un sostén material, xa que o mesmo traballo de validación lles proporciona valor intrínseco.
Sean Walsh, de Redwood City Ventures, unha empresa de investimento en cadea de bloques e bitcoins expresou que "se unha administración ten un historial de trato inxusto cara á poboación, entón usar unha palabra de moda como "criptomoeda" non vai cambiar esa conduta". Marshall Swatt, fundador de Coinsetter, asegurou que en Venezuela non hai un sistema legal estable e por iso non existen auténticas garantías. Yazan Barghuthi, de Jibrel Network, criticou a falta de credibilidade polo feito de se tratar dun país onde a moeda oficial, o bolívar, colapsou. O economista venezolano Luis Vicente León asegurou que para que o Goberno recupere a confianza para poder pór en marcha o petro se require un "cambio severo no seu modelo económico", e Ricardo Haussman, tamén economista dese país, indicou que tanto a emisión como o uso de fondos debe ser aprobada pola Asemblea Nacional de Venezuela.
O economista da organización Ecoanalítica Jean Paul Leidenz opina que a decisión de formar a súa propia cadea de bloques, de xeito diferente a outras criptomoedas, podería infundir desconfianza entre os posibles investidores, á parte do feito de que motivo da creación desta criptomoeda sexa a evitación das sancións estadounidenses, e non tanto a procura das liberdades económicas do pobo venezolano, que ten que lidar co control cambiario.
O petro venezolano foi catalogado como estafa polo sitio ICOindex, e o intercambio Bitfinex negou ter intencións de negociar nin co petro nin con ningunha outra criptomoeda venezolana.
Posicións favorables
O xornalista e cineasta estadounidense Max Keiser asegurou que a iniciativa do petro é un bo xeito de loitar contra o imperialismo estadounidense e que é “unha excelente maneira de iniciar a creba desa cadea colonial” e evadir sancións; no entanto, asegurou que o seu éxito depende de que se deseñe e se manexe correctamente, e que se combata a hiperinflación co deseño dunha moeda deflacionaria.
Garrick Hileman, economista e investigador da Universidade de Cambridge, considerou que o petro é viable "se se arma adecuadamente" e podería solucionar algúns dos problemas de Venezuela; no entanto, recomendou ter un custodio independente que garanta en situacións de falta de pagamento que as materias primas cheguen aos acredores.
O economista e Premio Nacional de Ciencias Víctor Álvarez indicou que co petro se está no camiño dunha reforma monetaria para un novo cono monetario dixital, xa que será utilizado primeiro como pagamento a provedores e contratistas, así como de nóminas públicas e de impostos.
Para o economista Leonardo Galindo, o petro é unha moeda antiinflacionaria debido a que dun xeito inverso ao da circulación do diñeiro tradicional, as criptomoedas xorden da poboación, atinxen logo o sistema bancario e chegan finalmente aos bancos centrais.
Cotización do petro
A cotización diaria pódese consultar na páxina web oficial do Goberno de Venezuela dedicada ao petro ver en liña.
San Pablo-Santa Justa
250px|miniatura|Situación do distrito de San Pablo-Santa Justa na cidade de [[Sevilla.]]250px|miniatura|A [[Estación de Sevilla - Santa Justa|Estación de Santa Justa.]] San Pablo-Santa Justa é un dos once distritos en que está dividida para efectos administrativos a cidade de Sevilla, capital da comunidade autónoma de Andalucía, en España.
Annette Bening
Annette Carol Bening, nada en Topeka (Kansas) o 29 de maio de 1958 é unha actriz estadounidense.
Traxectoria
En 1965 mudouse coa familia a San Diego (California), onde comezou a actuar nun instituto na cidade. Traballou durante varios anos de cociñeira nun barco e conseguiu un grao en artes teatrais na San Francisco State University.
Tras varios anos actuando no teatro con boas críticas, debutou no cinema en 1988, sendo especialmente recoñecida a partir das súas intervencións en Valmont (1989) e The Grifters (1990), pola que conseguiu a súa primeira candidatura ao Oscar. En 1991 participou no filme Bugsy, protagonizado por Warren Beatty, co que casou en 1992.
O seu maior éxito logrouno en 1999 co filme American Beauty.
Arquitectura cliente-servidor
miniatura|275px|Representación da arquitectura cliente-servidor. A arquitectura cliente-servidor é un modelo de aplicación no que as tarefas son divididas entre os provedores de recursos e servizos, chamados servidores, e os demandantes, chamados clientes. Un cliente fai as peticións a outro programa, o servidor, que dá resposta. Esta idea pode ser aplicada a programas executados nun único ordenador, aínda que sexa máis vantaxosa nunha contorna distribuída a través dunha rede de comunicacións.
Exemplos de aplicacións informáticas que usan o modelo cliente-servidor son: o correo electrónico, os servidores de impresión e a World Wide Web.
Tine Bryld
Tine Bryld, nada en Frederiksberg o 18 de decembro de 1939 e finada o 21 de abril de 2011, foi unha traballadora social, escritora e personalidade da radio de Dinamarca.
Traxectoria
A radio foi o medio no que acadou sona grazas ao programa Tværs, onde estivo de locutora respondendo pregunta dos ouvintes sobre sexualidade, amor e outras cuestións, durante 36 anos, até a súa xubilación no outono de 2008. Amais, é unha gran coñecedora da realidade groenlandesa así como da historia da comuna hippy en Copenhaguen chamada Christiania. Por outra banda, traballou dando respostas aos lectores da revista para mulleres Alt for Damerne.
Arquitectura cliente-servidor
Información xeral
A separación entre cliente e servidor é unha división lóxica en que o servidor non se atopa necesariamente nunha única máquina e non é necesariamente un único programa. De feito, unha variante común son os sistemas en que os diferentes servizos proporcionados polo servidor están divididos en diferentes compoñentes independentes que poden ser executados por diferentes computadores, favorecendo así a distribución do sistema.
Compoñentes e características
O receptor da solicitude enviada polo cliente é coñecido como servidor. As súas características son:
Os servidores poden manter un estado interno (stateful) para cada petición/cliente ou non telo (stateless). Un servidor sen estado interno non garda ningunha información entre as solicitudes. Pola contra, un servidor con estado pode "lembrar" información entre diferentes solicitudes, de xeito que a súa resposta dependa en certo modo desa información. O ámbito desta información "lembrada" pode ser global ou específico a unha sesión (isto é, a un cliente, a un período de tempo, ou a unha combinación de ambos). Por exemplo, un servidor HTTP para páxinas estáticas HTML é un exemplo de servidor sen estado, mentres que Apache Tomcat é un exemplo dun servidor con estado.
A interacción entre o cliente e o servidor descríbese frecuentemente usando diagramas de secuencia. Os diagramas de secuencia son parte da linguaxe de modelaxe estándar UML.
Vantaxes
A arquitectura cliente-servidor presenta as seguintes fortalezas:
Desvantaxes
A arquitectura cliente-servidor presenta as seguintes debilidades:
Igrexa de Santo Estevo do Vicedo
A igrexa de Santo Estevo do Vicedo é o templo parroquial do Vicedo, no concello homónimo do Vicedo. Antigamente era coñecida como a igrexa de Santo Estevo do Val.
Historia
Segundo a tradición, a igrexa ten a súa orixe a finais da Idade Media, en relación co mosteiro de San Miguel de Cunicularia, da illa Coelleira. O convento, existente xa no século XI foi máis tarde propiedade de cabaleiros da orde do Temple, que se refuxiaron alá no século XIV. A lenda conta que o señor do Val de Viveiro mandou perseguilos, e un deles logrou escapar cun cadro de Santo Estevo até a praia de Xilloi vestido de paisano. Despois achegaríase até a Casa do Paisano, no barrio de Baltar, e colocou o cadro nun carro de bois, decidindo fundar un templo a Santo Estevo alá onde estes parasen.
A igrexa era padroado laical, e pertenceu ao Condado de Fuensaldaña, descendentes de Alonso Pérez de Viveiro, que naceu nesta freguesía, no lugar do Casal.
Arquitectura
A construción sufriu importantes reformas no século XVII coa ampliación das dúas naves laterais. Consta de tres naves separadas por pilastras cadradas, unidas lonxitudinalmente por arcos de medio punto e con cuberta común de madeira a dúas vertentes. Amais do arco triunfal, pechan a capela maior polas súas tres frontes sendos arcos de descarga empotrados en muros. Aos lados do presbiterio hai dúas sancristías, e diante do frontis un pórtico con entradas de arco por ambos costados.
Sobre a porta principal hai unha espadana simple de dous vans, con escaleiras incrustadas no mesmo muro e campanil pequeno preto da porta lateral da nave. Os muros son caleados, con granito nos esquinais, pavimento de cantería, teito de madeira e cuberta de lousa.
O retablo maior é neoclásico, de finais do século XVIII, e colle todo o hastial do presbiterio. Na dereita aparece unha pintura que representa o xuízo a Santo Estevo, no centro un altorrelevo que representa o seu martirio, e na esquerda a pintura do enterro. Ambas as dúas pinturas inclúen o texto "Pinto Juan de Castinande ano 1835". Coroa o retablo o Espírito Santo en forma de pomba. Hai dous retablos laterais, neoclásicos, con esculturas de San Roque e San Nicolás.
A capela da Virxe do Carme tamén é moi importante neste templo, e contén numerosos exvotos. O estandarte negro data de finais do século XVIII, e era empregado nos enterros de mariñeiros.
Arroaz careto
miniatura|256px|Arroaces caretos nadando.
O arroaz careto, Lagenorhynchus albirostris Gray, 1846, é unha especie de cetáceo odontoceto da familia dos delfínidos que habita nas augas do Atlántico Norte.
Descrición
Mide ao redor de 2,5-2,7 m na idade adulta. Caracterízase pola súa cara de cor branca co fociño arredondado. Non está tan ben adaptado como a beluga ás condicións do Ártico.
Poboación e distribución
Endémico do Atlántico Norte, pódese ver nas costas de Nova Inglaterra, Groenlandia e, polo leste, até o norte de Francia.
Rubén Ruiz Ibárruri
Rubén Ruiz Ibárruri, nado en Muskiz o 9 de xaneiro de 1920 e finado en Stalingrado o 3 de setembro de 1942, foi un militar vasco, único fillo varón de Dolores Ibárruri "a Pasionaria".
Combatente da guerra civil española, logo da derrota republicana marchou ao exilio en 1939 e instalouse na URSS. Posteriormente participou na Segunda Guerra Mundial, onde alcanzou o rango de tenente do Exército Vermello. Tras a súa morte na Batalla de Stalingrado foi condecorado como Heroe da Unión Soviética.
Traxectoria
Dos seis fillos da Pasionaria, Rubén foi o único varón. Deles só Rubén e Amaya alcanzaron a idade adulta, xa que as súas outras catro irmás morreron durante a infancia. Dende mozo foi membro do movemento comunista, do que a súa nai xa destacaba como unha das principais líderes, e participou en diversas actividades políticas.
En 1935, despois de que súa nai fose encarcerada, el e a súa irmá Amaya foron enviados á Unión Soviética. Rubén viviu en Moscova xunto ao líder bolxevique Panteleimon Lepeshinski e a súa muller, a bióloga Olga Lepeshinskaia.
Guerra civil e exilio
Despois do estalido da Guerra Civil, regresou a España e uniuse ao exército republicano. Cando en agosto de 1937 o atopou o xeneral soviético Aleksandr Rodimtsev, xa ascendera a cabo. Un ano despois participou na batalla do Ebro, despois da cal ascendeu ao rango de sarxento.
En febreiro de 1939, coa derrota republicana, foi obrigado a cruzar a fronteira francesa cos restos do exército republicano. As autoridades francesas internárono no campo de concentración de Argelès-sur-Mer, xunto con outros miles de prisioneiros de guerra republicanos. Rubén conseguiu escapar e chegar á embaixada soviética en París, dende a que logrou regresar á Unión Soviética, reuníndose coa súa nai e súa irmá Amaya. Unha vez en Moscova, no outono de 1939, ingresou na Academia Militar Btzika, da que saíu co rango de tenente. Despois da súa graduación, foi asignado a unha unidade militar situada na capital soviética.
Segunda guerra mundial
Despois do estalido da Segunda guerra mundial, Rubén foi mobilizado. En xullo de 1941 estaba ao mando da 175ª Compañía de Metralladoras da 1ª División Proletaria de Moscova, na fronte de Belarús, cubrindo a retirada soviética preto de Borisov. A maior parte da ofensiva alemá estaba concentrada nesta área. Durante os combates na zona resultou ferido grave. Poucos meses despois, en setembro, foi galardoado polas súas accións coa Orde da Bandeira Vermella.
Xa en 1942 volveu á fronte, por petición propia. Fíxoo enmarcado nunha unidade que foi enviada á fronte de Stalingrado.
Para entón estaba ao mando dunha compañía de metralladoras da 35ª División de Gardas Fusileiros. Cando chegou a Stalingrado en agosto de 1942, a súa unidade estaba situada no sector de Samojválovka-Kotlubán, coa misión de resistir aos alemáns neste sector. A súa compañía de metralladoras tiña como misión defender a estación de Kotluban. Na noite do 23 de agosto, a súa unidade foi atacada pola Wehrmacht, causando o ataque moitas vítimas entre os defensores soviéticos. Despois de que o comandante do seu batallón caese morto, Ibárruri asumiu o mando da defensa soviética, ata que ao día seguinte resultou gravemente ferido, alcanzado por unha bala. Foi enviado a un hospital de campo en Sredniaia Akhtuba, no outro lado do Volga. Morreu o 3 de setembro de 1942, por mor das feridas.
Honras
Foille concedida a máxima condecoración do país, a de Heroe da Unión Soviética, a título póstumo. Foi soterrado en Stalingrado, no monumento aos caídos situado en Mamáev Kurgán, onde ten un monumento dedicado na súa honra.
En 1972 o asteroide (2423) Ibarruri foi nomeado como tal na súa honra.
Providencia, Chile
miniatura|O mapa da comuna. Providencia é un municipio, comuna e cidade da conurbación do Gran Santiago, Chile. A súa área é de 14 km2 e segundo estimacións do censo de 2002, a comuna tiña 120.874 habitantes.