cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Giovanni de' Bardi
Traxectoria
Aínda que tamén era compositor, poucas das súas obras sobrevivíron: unicamente uns cantos madrigais. Curiosamente, parece que non provou sorte coa monodía el mesmo. Así mesmo, organizou ou escribiu varios intermedi en Florencia, os entretementos populares da corte que tiñan lugar entre os actos dos dramas falados (e que inclúen actuación, cancións, danza e mimo — e polo tanto sendo outro importante precursor da ópera). Tamén escribiu obras de teatro, incluíndo algunhas das obras para as que tamén se escribiron os intermedi.
Vincenzo Galilei tiña un alto concepto de Bardi, e adicoulle o seu famoso Dialogo della musica antica et della moderna. No Dialogo, Galilei condena a polifonía, alaba a monodía, e expresa o seu desexo de que se restaure a práctica musical da Antiga Grecia; a música contemporánea, corrupta e incomprensible, debería ser substituída por unha versión idealizada da suposta música antiga de Grecia. Ironicamente, a Contrarreforma do Concilio de Trento acababa de condenar a práctica polifónica, pola mesma suposta falta (era demasiado difícil de comprender o seu texto), mais por razóns espirituais e non seculares.
Calcio florentino
Giovanni Bardi tamén escribiu as regras en vigor na súa época do Calcio florentino (1580). O regramento conta con 33 capítulos (Capitoli), e constitúe a día de hoxe a base das regras do xogo moderno. Para este traballo, contou coa axuda do historiador Giulio Dati il Licurgo di sì fatta pugna.
Ligazóns externas
Francesca Chiarelli at goldsmiths.ac.uk Consultado 2011-12-02
-113
Véxase tamén
Historia ano a ano
Ben de Interese Cultural
miniatura|O [[castelo do Castro de Ouro é un BIC situado no concello de Alfoz.]] A declaración legal denominada Ben de Interese Cultural (BIC) é unha figura de protección dos bens culturais en España, establecida na Lei 16/1985, de 25 de xuño, do Patrimonio Histórico Español.
Historia e características
Posteriormente esta figura de máximo rango foi asumida paulatinamente pola lexislación das Comunidades Autónomas, entidades que participan na incoación de expedientes e estudos, coa supervisión do Ministerio de Cultura para a declaración definitiva.
A competencia para declarar BIC téñena as comunidades autónomas desde 1991. Nalgunhas como en Cataluña ou o País Vasco o nome varía (Ben Cultural de Interese Nacional en Cataluña e Bens Cualificados no País Vasco), pero o proceso de declaración vén ser o mesmo.
En Galicia os bens mobles poden selo de forma individual ou ben como colección. A declaración dos bens inmobles atende as seguintes clases: monumento, conxunto histórico, xardín histórico, sitio ou territorio histórico, zona arqueolóxica, lugar de interese etnográfico e zona paleontolóxica.
Categorías
A Lei prevé as seguintes categorías para a declaración dun Ben de Interese Cultural:
Bens inmobles
Son considerados bens inmobles:
Monumento histórico
Son aqueles bens inmobles que constitúen realizacións arquitectónicas ou de enxeñaría, ou obras de escultura colosal, sempre que teñan interese histórico, artístico, científico ou social.
Xardín histórico
É o espazo delimitado, produto da ordenación polo home de elementos naturais, ás veces complementado con estruturas de fábrica, e estimado de interese en función da súa orixe ou pasado histórico, ou dos seus valores estéticos, sensoriais ou botánicos.
Conxunto histórico
É a agrupación de inmobles que forman unha unidade de asentamento, continua ou dispersa, condicionada por unha estrutura física representativa da evolución dunha comunidade humana por ser testemuño da súa cultura ou constituír un valor de uso e goce para a colectividade. Así mesmo é Conxunto Histórico calquera núcleo individualizado de inmobles comprendidos nunha unidade superior de poboación que reúna esas mesmas características e poida ser claramente delimitado.
Sitio histórico
Denomínase sitio histórico ao lugar ou paraxe natural, vinculado a acontecementos ou recordos do pasado, a tradicións populares, creacións culturais ou da natureza, e a obras do home, que posúen valor histórico, etnolóxico, paleontolóxico ou antropolóxico.
Zona arqueolóxica
É o lugar ou paraxe natural onde existen bens mobles ou inmobles susceptibles de ser estudados con metodoloxía arqueolóxica, fosen ou non extraídos e tanto se se atopan na superficie, no subsolo ou baixo as augas españolas.
Lugares de interese etnolóxico
Denomínase lugar de interese etnolóxico aos bens inmobles, as paraxes, conxuntos arquitectónicos, construcións ou instalacións, e espazos que alberguen ou constitúan, alberguen ou constitúan, expoñentes de formas de vida, actividades, modos de produción, vivenda, sociabilidade e outras manifestacións da cultura do pobo.
Bens mobles
Considéranse bens mobles:
Patrimonio etnográfico
Forman parte do Patrimonio etnográfico aqueles bens mobles e inmobles e os coñecementos e actividades que son ou foron expresión relevante da cultura tradicional do pobo español nos seus aspectos materiais, sociais ou espirituais.
Patrimonio documental e bibliográfico
Intégrano os documentos reunidos ou non en arquivos e bibliotecas, así como estes arquivos e bibliotecas, que cumpran cos requisitos que determina a lei 16/1985 no seu título VII.
Norplant
Norplant é un sistema contraceptivo desenvolvido pola ONG norteamericana con implantación internacional Population Council.
Historia
As primeiras investigacións comezaron en 1966 e en 1974 fixéronse os primeiros experimentos en Chile. Finlandia en 1983 foi o primeiro país que aprobou a súa utilización, en 1984 a Organización Mundial da Saúde declarouno método eficaz de contracepción, en 1992 eran millón e medio de usuarias en todo o mundo. orixinalmente consistía en seis cápsulas de silicona, cada unha contiña 36 mg de levonoxestrel, un proxestáxeno sintético, que tiña que ser implantada baixo a pel do brazo e que tiña unha efectividade de cinco anos. Nos Estados Unidos foi aprobado pola axencia federal Food and Drug Administration en 1990 e distribuída de 1991 ata 2002, cando foi retirado do mercado pola aparición de efectos secundarios e un número importante de demandas contra o produto. Internacionalmente a produción cesou ao rematar o contrato coa United States Agency for International Development en decembro de 2006.
Norplant-2 ou Jadelle, a nova versión, consite en dous pequenos bastóns de silicona que tamén teñen que implantarse e son efectivos durante cinco anos, aínda que nun primeiro momento foi aprobada para un período de tres anos en Europa.
Río Deba
260px|miniatura|O río Deba o seu paso por [[Elgoibar]] O Deba (en castelán: Deva) é un río do País Vasco que nace nas montañas de Arlaban, no extremo occidental da Serra de Elgea, moi preto de Leintz-Gatzaga.
O río percorre Guipúscoa e desemboca no mar Cantábrico formando unha ría xunto á localidade de Deba. No seu percorrido pasa polos concellos de Leintz-Gatzaga, Eskoriatza, Aretxabaleta, Arrasate, Bergara, Soraluze, Elgoibar, Mendaro e Deba. O río dá nome a dúas comarcas da provincia: Debagoiena (Alto Deba) e Debabarrena (Baixo Deba).
Os seus principais afluentes son o Angiozar, o Aramaio, o Aranerreka, o Kilimon e o Ego pola marxe esquerda e o Oñati pola dereita.
Soesto de Abaixo, Soesto, Laxe
Soesto de Abaixo é un lugar da parroquia de Soesto no concello coruñés de Laxe na comarca de Bergantiños. Tiña 59 habitantes no ano 2018 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística dos cales eran 30 homes e 29 mulleres.
George Blagden
George Blagden, nado o 28 de decembro de 1989 en Londres é un actor inglés. Os seus papeis máis populares son o filme Les Misérables e a serie de televisión Vikings.
Circuíto integrado
dereita|miniatura|220px|[[EPROM|Circuítos integrados de memoria cunha fiestra de cristal de cuarzo que posibilita o seu borrado mediante radiación ultravioleta.]] Un circuíto integrado (CI), tamén coñecido como chip ou microchip, é unha pastilla pequena de material semicondutor, dalgúns milímetros cadrados de área, sobre a que se fabrican circuítos electrónicos xeralmente mediante fotolitografía e que está protexida dentro dun encapsulado de plástico ou cerámica. O encapsulado posúe condutores metálicos apropiados para facer conexión entre a pastilla e un circuíto impreso.
Introdución
miniatura|dereita|220px|Geoffrey Dummer nos anos 1950. En abril de 1949, o enxeñeiro alemán Werner Jacobi (Siemens AG) completa a primeira solicitude de patente para circuítos integrados con dispositivos amplificadores de semicondutores. Jacobi realizou unha típica aplicación industrial para a súa patente, a cal non foi rexistrada.
Máis tarde, a integración de circuítos foi conceptualizada polo científico de radares Geoffrey W.A. Dummer (1909-2002), que estaba traballando para a Royal Radar Establishment do Ministerio de Defensa Británico, a finais da década de 1940 e principios da década de 1950.
O primeiro circuíto integrado foi desenvolvido en 1959 polo enxeñeiro Jack Kilby (1923-2005) poucos meses logo de ser contratado pola firma Texas Instruments. Tratábase dun dispositivo de xermanio que integraba seis transistores nunha mesma base semicondutora para formar un oscilador de rotación de fase.
No ano 2000 Kilby foi galardoado co Premio Nobel de Física pola enorme contribución do seu invento ao desenvolvemento da tecnoloxía.
Ao mesmo tempo que Jack Kilby, pero de forma independente, Robert Noyce desenvolveu o seu propio circuíto integrado, que patentou uns seis meses despois. Ademais resolveu algúns problemas prácticos que posuía o circuíto de Kilby, como o da interconexión de todos os compoñentes; ao simplificar a esctructura do chip mediante a adición do metal nunha capa final e a eliminación dalgunhas das conexións, o circuíto integrado fíxose máis adecuado para a produción en masa. Ademais de ser un dos pioneiros do circuíto integrado, Robert Noyce tamén foi un dos co-fundadores de Intel, un dos maiores fabricantes de circuítos integrados do mundo.
Os circuítos integrados atópanse en todos os aparellos electrónicos modernos, como automóbiles, televisores, reprodutores de CD, reprodutores de MP3, teléfonos móbiles, computadoras etc.
O desenvolvemento dos circuítos integrados foi posible grazas a descubrimentos experimentais que demostraron que os semiconductores poden realizar algunhas das funcións das válvulas de baleiro.
A integración de grandes cantidades de diminutos transistores en pequenos chips foi un enorme avance sobre a ensamblaxe manual dos tubos de baleiro (válvulas) e na fabricación de circuítos electrónicos utilizando compoñentes discretos.
A capacidade de produción masiva de circuítos integrados, a súa confiabilidade e a facilidade de agregarlles complexidade, levou á súa estandarización, substituíndo deseños que utilizaban transistores discretos, e que pronto deixaron obsoletas ás válvulas ou tubos de baleiro.
Son tres as vantaxes máis importantes que teñen os circuítos integrados sobre os circuítos electrónicos construídos con compoñentes discretos: o seu menor custo; a súa maior eficiencia enerxética e o seu reducido tamaño. O baixo custo é debido a que os CI son fabricados sendo impresos como unha soa peza por fotolitografía a partir dunha oblea, xeralmente de silicio, permitindo a produción en cadea de grandes cantidades, cunha moi baixa taxa de defectos. A elevada eficiencia débese a que, dada a miniaturización de todos os seus compoñentes, o consumo de enerxía é considerablemente menor, a iguais condicións de funcionamento que un homólogo fabricado con compoñentes discretos. Finalmente, o máis notable atributo, é o seu reducido tamaño en relación aos circuítos discretos; para ilustrar isto: un circuíto integrado pode conter desde miles ata varios millóns de transistores nuns poucos centímetros cadrados.
Avances nos circuítos integrados
Os avances que fixeron posible o circuíto integrado foron, fundamentalmente, os desenvolvementos na fabricación de dispositivos semiconductores a mediados do século XX e os descubrimentos experimentais que mostraron que estes dispositivos podían substituír as funcións das válvulas ou tubos de baleiro, que se volveron rapidamente obsoletos ao non poder competir co pequeno tamaño, o consumo de enerxía moderado, os tempos de conmutación mínimos, a confiabilidade, a capacidade de produción en masa e a versatilidade dos CI.
A Pobra do Brollón, A Pobra do Brollón
San Pedro da Pobra do Brollón é unha parroquia e a capital do concello da Pobra do Brollón na provincia de Lugo. Pertence ó arciprestado de Santalla de Rei. En 2017 tiña 271 habitantes agrupados en 5 entidades de poboación, cunha densidade de 76,76 hab./km².
Circuíto integrado
Avances nos circuítos integrados
Entre os circuítos integrados máis complexos e avanzados atópanse os microprocesadores, que controlan numerosos aparellos, desde computadoras ata teléfonos móbiles e fornos microondas. Os chips de memorias dixitais son outra familia de circuítos integrados, de importancia crucial para a moderna sociedade da información. Mentres que o custo de deseñar e desenvolver un circuíto integrado complexo é bastante alto, cando se reparte entre millóns de unidades de produción, o custo individual dos Cis polo xeral redúcese ao mínimo. A eficiencia dos CI é alta debido a que o pequeno tamaño dos chips permite curtas conexións que posibilitan a utilización de lóxica de baixo consumo (como é o caso de CMOS), e con altas velocidades de conmutación.
A medida que transcorren os anos, os circuítos integrados van evolucionando: fabrícanse en tamaños cada vez máis pequenos, con mellores características e prestacións, melloran a súa eficiencia e a súa eficacia, e permítese así que maior cantidade de elementos sexan empaquetados (integrados) nun mesmo chip (véxase a lei de Moore). Á vez que o tamaño redúcese, outras calidades tamén melloran (o custo e o consumo de enerxía diminúen, á vez que aumenta o rendemento). Aínda que estas ganancias son aparentemente para o usuario final, existe unha feroz competencia entre os fabricantes para utilizar xeometrías cada vez máis delgadas. Este proceso, e o esperado para os próximos anos, está moi ben descrito pola International Technology Roadmap for Semiconductors.
A Pobra do Brollón, A Pobra do Brollón
Historia
A antiga xurisdición da Pobra do Brollón abarcaba os cotos de Cereixa, Froxende, Parada dos Montes, Pol de Lemos, Valverde, A Raíña, Salcedo e Vales, ademais dos termos do coto do mosteiro de San Vicente do Pino en Monforte. A vila da Pobra ostentou foros particulares outorgados polo rei Sancho IV de Castela e o seu fillo o rei Fernando IV de León e Castela.
Circuíto integrado
Popularidade
Só ha trascurrido medio século desde que se iniciou o seu desenvolvemento e os circuítos integrados volvéronse case omnipresentes. Computadoras, teléfonos móbiles e outras aplicacións dixitais son agora partes das sociedades modernas. A informática, as comunicacións, a manufactura e os sistemas de transporte, incluíndo Internet, todos dependen da existencia dos circuítos integrados. De feito, moitos estudosos pensan que a revolución dixital causada polos circuítos integrados é un dos sucesos máis significativos da historia da humanidade.
Clasificación
Atendendo ao nivel de integración -número de compoñentes- os circuítos integrados pódense clasificar en:
En canto ás funcións integradas, os circuítos clasifícanse en dous grandes grupos:
Algúns son deseñados e fabricados para cumprir unha función específica dentro dun sistema maior e máis complexo.
En xeral, a fabricación dos CI é complexa xa que teñen unha alta integración de compoñentes nun espazo moi reducido, de forma que chegan a ser microscópicos. Con todo, permiten grandes simplificacións con respecto os antigos circuítos, ademais dunha montaxe máis eficaz e rápida.
Limitacións dos circuítos integrados
Existen certos límites físicos e económicos ao desenvolvemento dos circuítos integrados. Basicamente, son barreiras que se van afastando ao mellorar a tecnoloxía, pero estes non desaparecen. As principais son:
Disipación de potencia
Os circuítos eléctricos disipan potencia. Cando o número de compoñentes integrados nun volume dado crece, as esixencias en canto a disipación desta potencia, tamén crecen, quentando o substrato e degradando o comportamento do dispositivo. Ademais, en moitos casos é un sistema de realimentación positiva, de modo que canto maior sexa a temperatura, máis corrente conducen, fenómeno que se adoita chamar "embalamento térmico" e, que se non se evita, chega a destruír o dispositivo. Os amplificadores de son e os reguladores de tensión son proclives a este fenómeno, polo que adoitan incorporar proteccións térmicas.
Os circuítos de potencia, evidentemente, son os que máis enerxía deben disipar. Para iso a súa cápsula contén partes metálicas, en contacto coa parte inferior do chip, que serven de conduto térmico para transferir a calor do chip ao disipador ou ao ambiente. A redución de resistividade térmica deste conduto, así como das novas cápsulas de compostos de silicona, permiten maiores disipacións con cápsulas máis pequenas.
Os circuítos dixitais resolven o problema reducindo a tensión de alimentación e utilizando tecnoloxías de baixo consumo, como CMOS. Aínda así nos circuítos con máis densidade de integración e elevadas velocidades, a disipación é un dos maiores problemas, chegándose a utilizar experimentalmente certos tipos de criostatos. Precisamente a alta resistividade térmica do arseniuro de galio é o seu talón de Aquiles para realizar circuítos dixitais con el.
Límites nos compoñentes
Os compoñentes dispoñibles para integrar teñen certas limitacións, que difiren das das súas contrapartidas discretas.
Parastacoideos
A dos parastacoideos (Parastacoidea) é unha superfamilia de crustáceos da orde dos decápodos, suborde dos pleociemados e infraorde dos astacideos que foi descrita en 1879 polo biólogo británico Thomas Henry Huxley. A superfamilia conta cunha soa familia, a dos parastácidos.
Un grupo único e diverso
Os parastácidos forman un grupo de cangrexos de auga doce propios do hemisferio sur, e constitúe un taxon clásico que se distribuíu polo antigo continente de Gondwana, polo que comprende especies que viven en América do Sur, Madagascar, Australia, Nova Zelandia e Nova Guinea, encontrándose tamén taxons extintos na Antártida.
A maioría das especies actuais son endémicas de Australia e as illas do Pacífico Sur. Así, máis do 85 % das especies coñecidas viven en Australia. Así mesmo, nove dos catorce xéneros recoñecidos actualmente (por algúns autores) dentro da damilia dos parastácidos están restrincidas ao continente australiano e ás illas próximas (incluíndo o sur de Nova Guinea).
A fauna de cangrexos de río da Australasia é única e moi diversa, tanto en termos de riqueza de especies como na súa diversidade ecolóxica e morfolóxica.
Por exemplo, esta fauna contén o maior invertebrado coñecido de auga doce (Astacopsis gouldi) e as máis altamente evolucionadas lagostas de terra (como as do xénero Engaeus) que son capaces de completar o seu ciclo de vida independentemente das augas superficiais.
En canto ao número de cangrexos de río, variabilidade morfolóxica e diversidade ecolóxica, esta fauna só é superada pola dos Estados Unidos de América.
Clasificación
Superfamilia Parastacoidea Huxley, 1879
Xéneros
Segundo o World Register of Marine Species:
Segundo o Sistema Integrado de Información Taxonómica:
Segundo BioLib:
Distribución
420px|miniatura|esquerda|[[Área de distribución da familia dos parastácidos. ]]
Non hai especies da familia na África continental, pero si sete en Madagascar, todas do xénero Astacoides.
Australasia é particularmente rica nestes cangrexos de río. O pequeno xénero Paranephrops é endémico de Nova Zelandia. E dous xéneros, Astacopsis e Parastacoides, son endémicos de Tasmania, mentres que outros dous, Geocharax e Engaeus, encóntranse a ambos os lados do estreito de Bass.
Porén, a maior diversidade encóntrase no continente australiano. Tres xéneros son endémicos e teñen áreas de dispersión restrinxidas (Engaewa, Gramastacus e Tenuibranchiurus), mentres que dous están moito máis estendidos e comprenden, entámbolos dous, máis de cen especies: Euastacus, distribuído ao longo da costa australiana desde Melbourne a Brisbane, e Cherax, de Australia e Nova Guinea.
Rexistro fósil
Os máis antigos espécimes da familia dos parastácidos son os de Palaeoechinastacus, fósiles do albiense de Victoria, Australia.
O único representante no hemisferio norte é o fósil Aenigmastacus crandalli, do Canadá.
Kai Siegbahn
Kai Manne Börje Siegbahn, nado en Lund o 20 de abril de 1918 e finado en Ängelholm o 20 de xullo de 2007, foi un físico sueco galardoado co Premio Nobel de Física no ano 1981.
Traxectoria
Naceu en Lund, Suecia. O seu pai, Manne Siegbahn foi tamén Premio Nobel de Física en 1924. Kai Siegbahn doutorouse pola Universidade de Estocolmo en 1944. Foi profesor no Real Instituto de Tecnoloxía de Estocolmo entre 1951 e 1954 e posteriormente profesor de física experimental na Universidade de Uppsala entre 1954 e 1984.
Siegbahn faleceu en 2007 sendo aínda un investigador en activo no Laboratorio Ångström da Universidade de Uppsala.
Investigación científica
Comezou a súa investigación na física atómica e na física molecular, desenvolvendo estudos sobre o plasma e a óptica electrónica. Posteriormente interesouse pola espectroscopia, e Siegbahn desenvolveu técnicas de análise química no láser espectroscópico de alta resolución creado por el mesmo.
Publicacións
Kai Siegbahn foi un dos editores orixinais da Encyclopedia of Analytical Chemistry
O Reguengo, Santalla de Rei, A Pobra do Brollón
O Reguengo é un lugar da parroquia de Santalla de Rei, no concello da Pobra do Brollón.
Nesta entidade de poboación atópase o Muíño de Folla de propiedade particular, a ponte sobre o río Cabe e a presa de auga.
Vilaquinte, Carballedo
Santa María de Vilaquinte é unha parroquia que se localiza no concello de Carballedo, na comarca de Chantada. Segundo o padrón municipal de 2004 tiña 130 habitantes (70 mulleres e 60 homes), distribuídos en 14 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 145 habitantes. Segundo o IGE, no 2014 a súa poboación descendera ata os 101 habitantes, sendo 50 homes e 51 mulleres. En 2016, segundo o INE, tiña 97 habitantes, 49 mulleres e 48 homes.
Toponimia
O topónimo significa vila (latín, casa de campo) de , antropónimo latino.
Grimoaldo o Mozo
Grimoaldo II (en francés, Grimoald II ou Grimoald de Herstal), chamado o Mozo, finado en 714 en Liexa, foi un nobre franco da familia dos Arnulfianos, que foi mordomo de palacio de Neustria desde o 695 ao 714, de Burgundia desde o 700 ao 714 e duque de Champaña e de Burgundia desde o 708 ao 714.
Traxectoria
Era o segundo fillo de Pipino de Heristal e Plectruda. En 695, á morte de Nordeberto, mordomo de palacio de Neustria, instalado por Pipino, Grimoaldo, cando era moi mozo, foi designado polo seu pai para sucedelo.
No 700, o seu pai tamén o nomeou mordomo de palacio de Borgoña.
Finalmente, á morte do seu irmán máis vello Drogo, Pipino o Mozo transmitiulle as súas responsabilidades, as de duque de Champaña e duque de Burgundia.
En abril de 714, durante unha viaxe para visitar a tumba de san Lamberto en Liexa, mentres rezaba, foi asasinado por un frisón pagán chamado Rangar, parece ser que ao servizo do seu sogro. A menos que o asasinato se producise na estrada de volta de Liexa, como afirma Pierre Riché.
Unións e fillo
Segundo o Liber Historiae Francorum, Grimoaldo tivo primeiro un fillo ilexítimo, Teodebaldo, dunha concubina. Despois, tras unha vitoria contra os frisóns, no 711, o seu pai Pipino asinou a paz con Radbod, duque dos frisóns, que se negou a converterse ao cristianismo, pero aceptou que a súa filla Teudesinda fose bautizada e casase con Grimoaldo.
Spiritualized
Spiritualized é unha banda inglesa de space rock formada en 1990 en Rugby, Warwickshire por Jason Pierce (que adoita a usar o alias de J. Spaceman) tras a disolución do seu anterior grupo, Spacemen 3. Os membros de Spiritualized foron cambiando álbum tras álbum, sendo Pierce quen compón e canta todo o material do grupo e é o único membro permanente.
Unión Gallega (A Coruña)
Historia e características
Apareceu en setembro de 1894. Fundado por Ramón Faginas, Juan Golpe e Salvador Golpe. Estaba dirixido por Salvador Golpe. Foi órgano do rexionalismo galego. Cesou a súa publicación en xuño de 1895
Zacande, Nogueira, Meis
Zacande é un lugar da parroquia de parroquia de San Vicenzo de Nogueira, no oeste do concello pontevedrés de Meis. Segundo o IGE en 2016 tiña 106 habitantes (55 mulleres e 51 homes), seis menos ca en 2010 e catorce menos ca en 2005. A aldea está atravesada pola estrada PO-300.
Cultura
O equipo de fútbol local, o Zacande Fútbol Club, xoga na Terceira División Rexional galega.
Ten sona na bisbarra do Salnés por organizaren unha capea tras das festas locais (Festa do Carme), que ten lugar os días 20, 21 e 22 de agosto. Segundo os medios de comunicación, na edición do 2007 asistiron unhas 2.500 persoas ao espectáculo. O 15 do mesmo mes, antes de comenzaren as festas, celébrase a festa gastronómica do poldro, na que se ofrecen racións de carne de poldro, e a feira anual do cabalo.
O que foi alcalde de Meis durante 5 lexislaturas co PPdG, Jorge Casal Pintos, entre 1979 e 1999, é orixinario desta aldea.
Els Vader
Elisabeth "Els" Cornelia Vader, nada en Vlissingen o 24 de setembro de 1959 e finada en Culemborg o 8 de febreiro de 2021, foi unha atleta neerlandesa.
Ácido lignocérico
O ácido lignocérico ou ácido tetracosanoico é un ácido graxo saturado de 24 carbonos coa fórmula C23H47COOH. Encóntrase no alcatrán derivado da madeira (obtido da destilación seca da madeira de piñeiro), forma parte de varios cerebrósidos, e aparece en pequenas cantidades na maioría das graxas naturais. O aceite de cacahuete contén pequenas cantidades de ácido lignocérico (1,1% – 2,2%). Este ácido graxo é tamén un subproduto da produción de lignina. O seu punto de fusión é de 84,2 °C
A redución do ácido lignocérico rende lignoceril alcohol.
Block D-1 11S824M
Block D-1 11S824M, tamén coñecido simplemente como Block D-1 é o nome dun foguete soviético usado como remolcador espacial.
Características
O Block D-1 11S824M foi un foguete usado como remolcador espacial lanzado mediante foguetes Proton e descendente do Block D 11S824. Non dispoñía de sistema de guiado, xa que os comandos de guiado proviñan da carga útil.
Eric Thompson
Eric David Thompson (4 de novembro de 1919 – 22de agosto de 2015) foi un piloto, vendedor de libros e corredor de seguros británico. Participou en carreiras de coches deportivos entre 1949 e 1955 obtendo o seu maior éxito ao terminar terceiro nas 24 Horas de Le Mans de 1951 e participou no Gran Premio do Reino Unido de 1952.
Thompson traballou como corredor de Lloyd's of London. A súa andaina nas carreiras comezou en 1948, competindo con coches para HRG. Gañou a clase de 1,5 litros nas Les 24 Heures du Mans en 1949 e pilotou para Aston Martin conducindo un  DB2 ao terceiro posto nas 24 horas de Le Mans de 1951. Tamén pilotou en Fórmula Libre, RAC Tourist Trophy e Fórmula 2 acadando un éxito menor. Participou na súa única carreira de Fórmula 1 no Gran Premio do Reino Unido de 1952 terminando quinto e despois traballou en Lloyd's. Retirouse das carreiras de motor a finais de 1955. Thompson renunciou a Lloyd's nos anos 80 e converteuse nun comerciante de libros raros sobre automobilismo.
Inicios
Thompson naceu o 4 de novembro de 1919 en Ditton Hill, Surrey. Na súa infancia desenvolveu un interese polo automobilismo, converténdose nun fan de Richard Seaman. Despois de deixar a escola secundaria, Thompson atopou un traballo en Lloyd's of London como corredor de seguros. O traballo estaba ben remunerado e requiría compromiso, lealdade e longas horas de traballo. Thompson gañou moitos premios polo seu esforzo e durante a segunda guerra mundial estivo no servizo activo.
Andaina
En 1949 Thompson debutou nas 24 Horas de Le Mans con HRG compartindo o seu volante con Fairman Jack. A parella gañou a clase de 1,5 litros e quedou oitavo na xeral. Máis tarde entraron nas 24 horas de Bélxica, no Circuíto de Spa-Francorchamps onde obtivo a vitoria na súa clase. Thompson tamén gañou dúas carreiras de handicap en  Goodwood. Posteriormente Thompson gañou a clase no Silverstone International Trophy e quedou sexto na súa categoría na Prescott Hillclimb. En 1950 uniuse a Aston Martin e apoiou a tres pilotos: Reg Parnell, Peter Collins e Roy Salvadori.
A primeira carreira de Thompson para Aston Martin foi unha carreira dunha hora disputada en Silverstone onde terminou cuarto na súa clase e 14º na xeral. Tamén participou nas 24 Horas de Le Mans de 1950 compartindo un Aston Martin DB2 con John Gordon pero foi forzado a retirarse despois de nove voltas por fallo no motor. Thompson tamén correu con HRG e conseguiu unha vitoria de clase quedando segundo na xeral en Blandford, terceiro nun Goodwood Handicap e obtivo unha vitoria de clase no Sprint da Universidade de Cambridge en Bedwell Hey. No mesmo ano Thompson debutou na Fórmula 3 pilotando un Cooper-Vincent en Castle Combe onde se retirou.
En 1951 Thompson competiu de xeito destacado nas carreiras de rodas abertas. Competiu na Copa Goodwood Lavant nun Cooper terminando quinto e terminou na mesma posición nun Bugatti Type 51 nun evento de Boreham Libre. Máis tarde competiu nun ERA / Delage e Delahaye e noutras fórmulas Libre, e participou en eventos de coches deportivos cun Aston Martin DB2 no  RAC Tourist Trophy onde terminou terceiro na súa clase e oitavo na xeral. No equipo oficial, Thompson compartiu un DB2 con Lance Macklin nas 24 Horas de Le Mans de 1951, onde a parella acadou a vitoria na clase de 3 litros e quedou terceira na xeral.
En 1952 Thompson participou nas súas terceiras 24 Horas de Le Mans pilotando un Aston Martin DB3 xunto a Parnell pero retirouse por problemas de transmisión. A parella sufriu unha nova retirada nas Nove horas de Goodwood cando, durante a carreira, o coche que conducía Thompson entrou no pitlane fumeando e Parnell non estaba preparado para tomar o asento. Parnell colleu a Thompson polo brazo e arrastrouno antes de que o coche se incendiara. Durante todo o ano conduciu un DB2 inscrito por Peter Walker, logrando dúas vitorias en eventos de handicap en Goodwood e unha en Snetterton cunha sétima e oitava praza no mesmo circuíto. Máis tarde acadou o terceiro posto na CUAC Bottisham Sprint. Thompson gañou a segunda, a sétima e a décima carreiras en Snetterton, o terceiro en Boreham e Castle Combe pilotando un ERA/Delage e o quinto nun ERA privado no evento Grand Prix do Reino Unido Libre.
Fórmula Un
Thompson participou nun Connaught para o Gran Premio do Reino Unido de 1952 cun motor Lea-Francis e clasificou o coche noveno na grella. Na carreira recuperou unha posición cando o piloto de Gordini Robert Manzon viuse obrigado a retirarse cun problema de embrague. Logrou terminar no quinto posto, a tres voltas do gañador da carreira Alberto Ascari e por diante do campión do mundo de pilotos de 1950 Giuseppe Farina e detrás do seu compañeiro de equipo Dennis Poore.
Despois da Fórmula Un
Thompson participou nas 24 Horas de Le Mans de 1953 nun Aston Martin DB3S con Poore coma parella retirándose por un fallo de ignición despois de 182 voltas. Parnell e Thompson participaron nas Goodwood Nine Hours con Parnell pilotando na primeira etapa e Thompson nas seguintes 70 voltas. Parnell fíxose cargo despois de 77 voltas e sufriu unha picada 22 voltas despois. Despois de entrar en boxes, Parnell deu outras 53 voltas, tomando Thompson o relevo ás 21:45. Despois de problemas co embrague, Thompson reincorporouse a falta de 2 horas e 15 minutos. A parella acabou gañando a carreira. Ambos participaron no Tourist Trophy dese ano, onde quedaron segundos.
En 1954 Thompson reduciu a súa presenza na escena automobilística nacional. Pasou o ano pilotando un Aston Martin DB2 e disputou as 24 Horas de Le Mans de 1954 nun Lagonda DP115 con Poore. A parella retirouse tras un fallo despois de 25 voltas. En 1955 Thompson anunciou a súa retirada das carreiras de motor debido á presión do seu traballo e pilotou nas súas derradeiras 24 Horas de Le Mans de 1955 onde se retirou con problemas de motor despois de 60 voltas. Tamén pilotou nas Nove horas de Goodwood nun Connaught-Lea-Francis ALSR con Kenneth McAlpine, acabando 16º. A última carreira competitiva de Thompson foi en 1956 nos CUAC Speed ​​Trials, conducindo un Jason de 498cc co que logrou o segundo posto na súa clase.
Despois do automobilismo
Despois de anunciar a súa retirada do automobilismo, Thompson concentrouse no seu traballo en Lloyd's. Renunciou ao seu traballo na década de 1980 e abriu unha libraría preto de Guildford, vendendo libros raros sobre a historia das carreiras de motor. Thompson tamén fixo aparicións ocasionais en festivais históricos. Converteuse no primeiro piloto que ingresou no Salón da Fama dos Pilotos de Le Mans en 2013.
Resultados completos na Fórmula 1
(Chave) (carreiras en letra grosa indican pole position; carreiras en itálica indican volta rápida)
Caitlin Moran
Catherine Elizabeth "Caitlin" Moran, nada o 5 de abril de 1975 en Brighton, é unha xornalista, locutora e escritora inglesa. Tamén colabora como columnista no xornal The Times, no que escribe tres columnas á semana.
Traxectoria
En 2011 publicou no Reino Unido o seu libro Como ser muller (traducido ao galego en 2017 por Rinoceronte Editora), título que supuxo o seu maior éxito como escritora, xa que en xullo de 2012 vendera máis de 400 000 copias en 16 países e máis dun millón en 2014.
Leoncio Evita Enoy
Leoncio Evita Enoy, nado en Udubuandolo en 1929 e finado en Bata en 1996, foi un escritor ecuatoguineano.
Traxectoria
Autodidacta, estudou debuxo por correspondencia e ao rematar foi profesor de debuxo da escola de artes e oficios de Bata, ao tempo que comezou a colaborar na revista Poto-Poto. En 1953 publicou a que se considera a primeira novela ecuatoguineana, Cuando los combes luchaban. Entre 1953 e 1960 viviu no Camerún.
Applications Technology Satellite 4
Características
ATS-4 probou diferentes tecnoloxías:
O satélite tiña forma de cilindro de 1,42 metros de diámetro e 1,83 metros de altura. A enerxía eléctrica proporcionábaan dous paneis solares que alimentaban un par de baterías recargables de níquel-cadmio. O satélite dispoñía de catro pértegas extensibles que podían alongarse ata os 28,2 metros de lonxitude para proporcionar estabilización por gradente gravitatorio.
O sistema de telemetría consistía en catro transmisores de 2,1 vatios de potencia, dous transmitindo en 136,47 MHz e os outros dous en 137,35 MHz, ademais dun experimento de comunicación por microondas.
O satélite levaba a bordo dous motores de ións de cesio para medir o seu pulo e a compatibilidade electromagnética con outros subsistemas da nave. Os propulsores medían 5 cm de diámetro e foron deseñados para funcionar a 0,02 kW de potencia, proporcionando 89 mN de forza cun impulso específico de 6700 segundos. A voltaxe de entrada no motor era de 3000 voltios e a cantidade de propelente a bordo era de 0,05 kg. En probas previas en terra o récord de funcionamento era de 2245 horas. No ATS-4 o motor funcionou só 10 horas debido á finalización prematura do experimento pola posta en órbita incorrecta do satélite. O experimento cos motores iónicos supuxo a primeira proba orbital deste tipo.
Durante o lanzamento a segunda etapa do foguete non chegou a encenderse, deixando o satélite nunha órbita de aparcadoiro que acabou por facer que o satélite reentrara na atmosfera o 17 de outubro de 1968. Con todo, obtivéronse datos útiles dalgúns dos instrumentos.
D-lactato deshidroxenase
A D-lactato deshidroxenase (número EC 1.1.1.28) é un encima que cataliza a seguinte reacción reversible:
piruvato + NADH + H+ D-lactato + NAD+
O seu nome sistemático é (R)-lactato:NAD+ oxidorredutase. Outros nomes que recibe son: D-ácido láctico deshidroxenase, D-LDH, D-láctico deshidroxenase. Existe en eucariotas e procariotas.
En Lactobacillus bulgaricus o encima ten dúas subunidades iguais de 332 aminoácidos e durante o peche do dominio do centro activo un grupo de residuos de aminoácidos hidrofóbicos rodea o grupo metilo do piruvato, e a especificidade do substrato depende de polo menos tres destes residuos. miniatura|esquerda|Reacción da D-LDH.
Na D-lactato deshidroxenase de Escherichia coli existe un dominio de unión á membrana. Este consta dunha grande folla beta de sete cadeas antiparalelas flanqueada a ambos os lados por hélices alfa. Permite a asociación a membranas.
Boaño, Traba, Laxe
Boaño é un lugar da parroquia de Traba no concello coruñés de Laxe na comarca de Bergantiños. Tiña 103 habitantes no ano 2018 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística dos cales eran 53 homes e 50 mulleres. En Boaño atópase da Praia de Traba.
Por este lugar pasa a 4º etapa da ruta de sendeirismo do camiño dos Faros.
A Ribeira, Santalla de Rei, A Pobra do Brollón
A Ribeira é un lugar da parroquia de Santalla de Rei, no concello da Pobra do Brollón. Recibe ese topónimo porque está situada na ribeira do río Cabe. Na Ribeira encontramos a igrexa parroquial de Santalla de Rei construída no século XVII.
Fulgence Ouedraogo
Fulgence Ouedraogo, nado o 21 de xullo de 1986 en Uagadugú, Burkina Faso, é un xogador de rugby a 15. Xoga no equipo Montpellier Hérault RC no campionato Top 14. A súa posición habitual é a de á.
Ouedraogo comezou a xogar ó rugby con seis anos, coñecendo ó seu futuro compañeiro François Trinh-Duc na escola de rugby Pic-Saint-Loup, preto de Montpellier. Ámbolos dous entraron nos equipos xuvenís no nivel de "cadete" level (U-13/14).
Ouedraogo e Trinh-Duc, xunto cos Montpellierains Louis Picamoles e Julien Tomas, son considerados como parte dos talentos locais que axudaron a que Montpellier puidese a vella orde do rugby francés no terroir de Septimania que sempre foi rival do Béziers.
Ouedraogo é o capitán actual do Montpellier, e xogou un papel importante na tempada 2010–11 do equipo. Fracturou a man na vitoria de semifinais, o que provocou que perdese a final, que gañou o Toulouse.
Sober (homónimos)
Sober pode referirse a:
Sola, Noruega
Sola é unha cidade da Noruega situada no condado de Rogaland. A área metropolitana inclúe tamén os concellos de Stavanger, Randaberg e Sandnes, acadando así unha poboación de 20.000 habitantes.
-148
Véxase tamén
Historia ano a ano
Daniel Olorunfemi Fagunwa
Daniel Olorunfemi Fagunwa, nado en Oke-Igbo en 1903 e finado en 1963, foi un escritor nixeriano en lingua yoruba.
Traxectoria
Naceu no seo dunha familia de xefes yorubas, estudou na súa cidade natal e en Oyo e converteuse en profesor. En 1938 publicou a primeira novela en yoruba, Ogboju Ode ninu Igbo Irunmale. Fagunwa converteuse no autor en yoruba máis lido e en referente para autores como Amos Tutuola.
Vanesa Santiago
Vanesa Santiago, nada en Fontán (Sada) en 1983 [, é unha escritora galega.
Valeria Gagealov
Valeria Gagealov, nada en Galați o 9 de decembro de 1931 e finada en Bucarest o 9 de febreiro de 2021, foi unha actriz romanesa de teatro, cine, voz e radio. Estudou na Universidade Nacional de Teatro e Cine Ion Luca Caragiale e realizou o seu debut cinematográfico en 1955 cun pequeno papel na longametraxe A Moara cu noroc.
Faleceu o 9 de febreiro de 2021 en Bucarest aos oitenta e nove anos, vítima do COVID-19.
Atol Rongrik
Rongrik (Tamén coñecido como Rongerik, Rongdrik ou Roñdik) é un atol deshabitado de 1´68 km² no Océano Pacífico. Está formado por 17 illas rodeando unha lagoa de 144 km². Forma parte da cadea Ralik nas Illas Marshall, atopándose a 200 km ao leste do atol Bikini. Estados Unidos recolocou neste atol aos habitantes do atol Bikini mentres levaba a cabo as probas nucleares. Logo de meses de fame negra e desnutrición foron trasladados a Kwajalein e finalmente a Kili.
Lingua erzya
A lingua erzya (эрзянь кель, eŕźań keĺ) é unha lingua urálica falada por 260.000 persoas nas zonas norte, leste e noroeste da República de Mordovia. Tamén é falada nas rexións adxacentes de Nizhniy Novgorod, Chuvashia, Penza, Samara, Saratov, Orenburg, Ulyanovsk, Tatarstan e Bashkortostan en Rusia. O erzya escríbese en cirílico sen modificacións á variante usada en ruso. En Mordovia, o erzya é co-oficial xunto co moksha e o ruso.
Pertence á pola mordvínica da familia de linguas urálicas. O erzya está moi relacionado co moksha, mais diferénciase na fonética, na morfoloxía e no vocabulario.
Noise rock
O noise rock (tamén coñecido coma noise punk) describe un estilo do post-punk que comezou a destacar nos anos 80. O noise rock fai uso da instrumentación tradicional e da iconografía do rock, pero incorpora atonalidade e sobre todo disonancia, e frecuentemente rexeita a convencións habituais á hora de compoñer.
Noise rock é un termo que se ven utilizando para abarcar unha ampla gama de bandas que son partidarias da disonancia, dos feedbacks esaxerados e das distorsións extremas no contexto da música rock. O noise rock é unha consecuencia do punk rock, e aínda que hai antecedentes nos anos 60 con bandas de proto-punk coma The Velvet Underground, The Monks e Godz, o noise rock coma xénero apareceu nos anos 80.
Unha das bandas pioneiras foi Sonic Youth, que axudou a que o xénero chegase a unha audiencia máis ampla dentro do rock alternativo cando comearon a incorporar melodías ao seu son ruidoso. Moitas bandas a partir de entón imitaron a Sonic Youth, pero non todos os grupos do xénero os imitan no son; artistas dos 80 como Swans ou Big Black colleron un enfoque moito máis escuro e ameazante. A finais dos 80 e nos 90 o selo Touch and Go Records converteríase nunha peza importante para o noise rock xurdido nesa época.
Precursores
As orixes do noise rock están nos primeiros músicos de rock que exploraron as disonancias extremas e a retroalimanteción electrónica. Entre as figuras máis famosas destes comezos destacan Jimi Hendrix, The Who e Neil Young. Músicos do underground coma The Stooges, The Velvet Underground e MC5 incorporaron elementos do free jazz e do minimalismo. Artistas máis escuros coma The Monks, Fifty Foot Hose e Les Rallizes Dénudés tamén incorporaron os efectos da disonancia. As bandas alemás descritas coma Krautrock son unha influencia significativa para os grupos de noise rock posteriores, destacando Can e Faust. O álbum de 1975 de Lou Reed Metal Machine Music, que na súa totalidade esquiva as estruturas convencionais en favor dun son minimalista, tamén anticipou e influención o desenvolvemento posterior do noise rock. As bandas clásicas de punk rock (Sex Pistols, The Clash e Ramones) evitaron a disonancia extrema, preferindo un son máis tradicional, mais próximo ao rock'n'roll. Unha excepción foi a banda dos Ánxeles The Germs, que facía un punk rock de xeito máis libre. Os grupos de post-punk posteriores afondaron máis no ruído. A banda de Míchigan Destroy All Monsters está considerada un dos pais do noise rock.
Anos 70
A escena neoiorquina do No Wave, que contaba con artistas coma Mars ou Teenage Jesus and the Jerks, que comezou a coller forma cara 1978, foi tamén esencial no desenvolvemento do noise rock. Mentres que o no wave incluía unha gran variedade de tendencias post-punk e experimentais (incluso incorporando elementos free jazz, soul e disco), os grupos máis abrasivos farían as súas innovacións dentro da tradición do noise rock. Chrome, dende San Francisco, elaborou o seu propio estilo de punk psicodélico, que tiña algún punto en común cos conxuntos No Wave.
O noise rock australiano tamén se desenvolveu a finais dos 70. The Birthday Party tivo unha grande influencia do rockabilly, e tamén é unha banda esencial no xénero deathrock, mentres que The Scientists anticiparon o grunge.
Anos 80
Un bo número de bandas de noise rock xurdiron nos anos 80 dende distintas escenas musicais norteamericanas. Entre elas incluense The Jesus Lizard e Big Black de Chicago; Butthole Surfers e Scratch Acid de Texas; Black Flag dos Ánxeles; The Melvins de Montesano, Washington; Sonic Youth, Live Skull, Swans, White Zombie e Helmet de Nova York; Pixies e Dinosaur Jr. de Boston; e Fugazi, Pussy Galore e Royal Trux de Washington DC entre moitas outras. 250px|miniatura|[[The Melvins]] Entre as bandas británicas están The Birthday Party (que emigraran de Australia), This Heat, The Fall, Joy Division, Gang of Four, Scritti Politti, The Pop Group, Swell Maps e The Jesus and Mary Chain.
Moitas destas bandas templaron a ferocidade inicial e aproximáronse un certo grao á historia do rock. Sonic Youth eloxiou aos Beatles, Pussy Galore versionou a (e foi influenciadapor eles) The Rolling Stones, Black Flag inspirouse en Black Sabbath e The Butthole Surfers traballaron con John Paul Jones e emularon a Jimi Hendrix. Nick Cave, o antigo vocalista de The Birthday Party, continuou o seu traballo co noise rock, pero tamén explorou as baladas e as complexas estruturas ao estilo de Leonard Cohen. The Jesus and Mary Chain foron influenciados en moitos aspectos por The Beach Boys, T. Rex, The Ramones e Phil Spector, ao igual que o foron The Velvet Underground, e incorporaron influencias power pop. Comezaron como unha banda de power pop ao estilo dos Ramones e sentaron un precedente para bandas que mesturaban ese xénero co noise rock, coma The Primitives, The Mint Chicks, The Clean, The Raveonettes ou Crystal Stilts.
White Zombie estivo influenciado por The Cramps e Alice Cooper e foron cara o heavy metal a principios dos 90. Guitar Wolf tamén debuxou a súa música con son do garage rock dos 60, dos Ramones, MC5 e The Stooges.