cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Palas de Rei
Comunicacións
A vila de Palas de Rei está atravesada pola vía francesa do Camiño de Santiago. Amais, atravésaa a estrada N-547, que comunica cara ao oeste con Santiago de Compostela, Melide e Arzúa, e cara ao leste coa estrada N-540, que leva cara a Lugo e Ourense.
Lugares de Palas de Rei
Para unha lista completa de todos os lugares do concello de Palas de Rei vexa: Lugares de Palas de Rei.
Andrew Carnegie
Andrew Carnegie (|kɑːrˈneɪɡi| ou comunmente |ˈkɑːrnəɡi| ou |kɑrˈnɛɡi| ), nado en Dumfernline o 25 de novembro de 1835 e finado en Lenox (Massachusetts o 11 de agosto de 1919, foi un industrial, magnate e filántropo escocés-estadounidense.
Carnegie liderou a expansión da industria do aceiro estadounidense a finais do século XIX e adoita ser identificado como unha das persoas máis ricas da historia. Converteuse tamén no gran filántropo dos Estados Unidos e do imperio británico. Durante os últimos 18 anos da súa vida, entregou arredor de 350 millóns de dólares á caridade, fundacións e universidades, case o 90 por cento da súa fortuna. O seu artigo de 1889 proclamando o "Evanxeo da Riqueza" chamou aos ricos a usar a súa riqueza para mellorar a sociedade e estimulou unha vaga de filantropía.
Traxectoria
Carnegie naceu en Dunfermline, Escocia, e emigrou aos Estados Unidos cos seus pais en 1848. Carnegie comezou a traballar como telegrafista e na década de 1860 investira en ferrocarrís, vagóns liteira e guindastres derrick. Acumulou aínda máis riquezas como vendedor de bonos, incrementando os cartos para as empresas estadounidenses en Europa. Creou a Carnegie Steel Company en Pittsburgh, que vendeu a J. P. Morgan en 1901 por 303 450 000 dólares e se converteu na U.S. Steel Corporation. Tras vender Carnegie Steel, superou a John D. Rockefeller como o estadounidense máis rico nos dous anos seguintes.
Carnegie dedicou o resto da súa vida á filantropía a grande escala, con énfase especial na biblioteca local, na paz mundial, na educación e na investigación científica. Coa súa fortuna lograda cos negocios, construíu o Carnegie Hall de Nova York e o Peace Palace e fundou Carnegie Corporation of New York, Carnegie Endowment for International Peace, Carnegie Institution for Science, Carnegie Trust for the Universities of Scotland, Carnegie Hero Fund, Carnegie Mellon University e Carnegie Museums of Pittsburgh, entre outras.
Igrexa de Santiago de Redondela
A igrexa de Santiago de Redondela é o templo parroquial de Redondela, amais da principal e máis grande igrexa do concello de Redondela.
Características
Está situada no casco antigo da vila, nun dos lugares de maior altitude, nun lugar de paso no camiño portugués do Camiño de Santiago. Foi construída no século XII, mais no século XV foi restaurada en estilo gótico, dando lugar á estrutura actual. No seu interior coexisten cinco capelas.
Rabbit-Proof Fence (filme)
Sinopse
miniatura|150px|dereita|Mapa do [[valado a proba de coellos que seguiron as nenas para ir dende Moore River ata Jigalong.]] Ano 1931, Australia. Molly Craig (Everlyn Sampi) é unha nena que foxe coa súa irmá máis nova e coa súa curmá, as tres mestizas de aborixes australianos, dunha institución gobernamental creada para formar ás nenas como empregadas domésticas ó servizo da sociedade branca australiana. Armada de gran coraxe e determinación, Molly guía ás pequenas dende Moore River ata Jigalong seguindo o valado contra os coellos que atravesa o oeste de Australia. Vivirán unha auténtica odisea percorrendo as 1.500 millas que as separan do seu fogar.
Rockall
miniatura|upright|Localización de Rockall miniatura|Farallón Rockall
Rockall é un pequeno farallón rochoso situado no Océano Atlántico Norte a máis de 300 km do territorio máis próximo, tamén coñecido polos mariñeiros galegos como O Con. Pertence ao Reino Unido. Cun diámetro de 27 m de ancho e unha altura duns 23 m posuíndo unha área actualmente emerxida de 570 m², este pequeno illote adoita ser cuberto polas grandes ondas provocadas polas treboadas, especialmente no inverno. É o cumio dun volcán extinto.
Importancia
A súa importancia radica en que o Reino Unido, aínda que o illote non posúe unha zona económica exclusiva, reivindica para si o dereito sobre os recursos do leito submarino ao redor do farallón. Con todo esa reivindicación choca coas peticións sobre o mesmo territorio por parte de Islandia, Illas Faroe (Dinamarca) e Irlanda.
En 1997 a organización Greenpeace ocupou o illote en protesta pola exploración de xacementos petrolíferos por parte dos británicos. Cambiaron o seu nome a Waveland e proclamaron a súa independencia como un novo estado. O goberno británico limitouse a autorizar a súa permanencia na rocha. O experimento durou ata 1999 no que colapsou por falta de fondos. Durante ese período chegou a ocuparse a rocha durante 42 días seguidos o que constitúe a marca de permanencia no illote.
O 8 de febreiro de 2000, o barco oceanográfico inglés R.S.S. Discovery rexistra unha onda de 29.1 metros, a maior onda medida ata o momento. O feito sucedeu nas proximidades do illote de Rockall durante un temporal con ventos de forza 9 e ondas de 18 metros de altura media.
En setembro de 2007 o estado británico deu a coñecer a súa pretensión de estender a soberanía sobre a área marítima ao redor de Rockall ata 350 millas náuticas (563,3 km).
La Distracción
Historia e características
Subtitulado Periódico de Ciencias y Literatura, apareceu o 15 de maio de 1847. Saía os días 1 e 15 de cada mes. De carácter científico e literario, constaba das seccións: Ciencias naturales, Literatura, Noticias, Precios de mercado e Anuncios. Foron os seus redactores Miguel Rúa, José Ramón Franco e Antolín Esperón e os colaboradores Leopoldo Martínez Padín, José Domínguez Izquierdo, José Puente Brañas, José María Posada, José Benito Amado Boullosa e Juan Cuveiro Piñol. Os sete primeiros números imprimíronse nos obradoiros de Hijos de Vila, 8 pasou aos de Francisco A. Ruíz. Cesou a súa publicación en novembro de 1847.
A estraña que hai en ti
A estraña que hai en ti (en The Brave One) é un filme americano realizado por Neil Jordan. A súa estrea tivo lugar nos Estados Unidos o 14 de setembro de 2007. Estreouse en galego na TVG o 5 de marzo de 2011.
Sinopse
Despois do seu prometido David (Naveen Andrews) ter sido asasinado, Erica Bain (Jodie Foster) inicia a caza dos posíbeis sospeitosos coa perspectiva dunha vinganza letal. Mentres é seguida polo detective Mercer (Terrence Howard), Bain comeza a amosar precisamente as características homicidas que fixeran anacos a súa vida cando lle quitaran a vida ao seu prometido.
Prefectura de Pella
miniatura|Localización da prefectura de Pella Pella é unha das prefecturas de Grecia, a súa capital é a cidade de Edessa, a prefectura débelle ao nome á antiga cidade de Pella. A súa superficie é de 2.506 km² e a poboación de 148.190 (2005). A prefectura divídese en 3 provincias e 11 municipalidades.
Batalla de Deorham
A Crónica anglosaxoa é a fonte única que menciona a batalla. A pesar de que dá poucos detalles, descríbea como un enfrontamento importante. A localización de Deorham é Hinton Hill preto de Dyrham en South Gloucestershire.
Relato
A entrada da Crónica anglosaxoa para 577 rexistra que aquel ano Ceawlin de Wessex e o seu fillo novo Cuthwine loitaron contra os britanos occidentais "no sitio que é chamado Deorham". Considérase xeralmente que se trata de Dyrham no actual South Gloucestershire, nas pendentes dos Cotswolds a escasa distancia ao norte de Bath. Os saxóns occidentais tiveron o seu día, e tres reis britanos, cuxos nomes se dan como Conmail,  Condidan e Farinmail, morreron. Por mor da batalla, os saxóns tomaron tres cidades importantes, Glevum, Corinium Dobunnorum e Aquae Sulis, representando Gloucestershire e Worcestershire ao leste do Severn, e unha parte pequena de Somerset.
Estratexia e tácticas
Algúns historiadores (como Welbore St Clair Baddeley en 1929) concluíu que os saxóns puideron lanzar un ataque sorpresa e capturar o forte situado en Hinton Hill Camp que controlaba o Val do Avon e interrompeu as comunicacións entre as cidades britano romanas de Bath e Gloucester e Cirencester. Unha vez os saxóns ocuparon o sitio (e comenzaron a reforzaren as estruturas defensivas do lugar, que databan da Idade de Ferro) os britanos víronse obrigados a unírsense e a lanzaren un ataque conxunto para os expulsar. O seu intento fracasou e os tres reis britanos pereceron (están nomeados como Commagil de Gloucester, Condidan de Cirencester e Farinmagil de Bath). As súas forzas foron empuxadas ao norte do río Severn e ao sur de Bath onde comezaron a construción do foxo coñecido como Wansdyke, nun desesperado intento por evitar perder máis terreo.
O historiador militar Alfred Burne, empregando a súa teoría de 'Probabilidade Militar Inherente' optou por unha explicación máis sinxela. Desde o seu punto de vista Ceawlin avanzaba metodicamente cara ao Severn e as forzas britanas concentráronse para paralo. Burne suxire que formaron ao longo de dúas leves cristas ao longo do camiño que bordeaba o Bosque de Braden, con Hinton Hill Camp ás súas costas como almacén– unha posición similar á adoptada na batalla de Beranburh en 556. Burne sinala que se o ataque saxón rompía a primeira liña britana até a segunda crista, outra retirada deixaría os seus flancos abertos ante un ataque outeiro abaixo. A súa teoría é que os saxóns romperon as liñas britanas e conseguiron rodear ao principal corpo cos tres reis preto do forte, o que explicaría por que ningún deles foi quen de fuxir.
Resultado
A batalla supuxo un golpe demoledor militar, cultural e económico para os britano-romanos porque perderon as cidades de Corinium, capital provincial no período romano (Cirencester); Glevum, un antigo campamento da lexión (Gloucester); e Aquae Sulis, un famoso balneario e centro relixioso pagán (Bath). A investigación arqueolóxica descubriu que moitas das vilas na era posromana estaban aínda ocupadas, o que suxire que a zona estaba controlada por britanos sofisticados e relativamente acomodados. Aínda así, foron finalmente abandonadas ou destruídas a medida que o territorio foi conquistado por Wessex.
Arturo Briones Varela
Arturo Briones Varela, nado en Zaragoza en 1901 e finado en Santiago de Compostela o 28 de novembro de 1936, foi un médico e político español.
Traxectoria
Fillo de Arturo Briones Saenz, Tenente Coronel do Rexemento de Zaragoza, e irmán de Cesáreo Briones Varela. Estudou Medicina na Universidade de Santiago de Compostela, rematando en 1925. Marchou a Zaragoza, pero regresou para ser médico municipal de Frades, residindo en Gafoi. En xuño de 1930 recibiu unha homenaxe popular en Frades. Durante a Segunda República foi militante de Izquierda Republicana. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi detido. Xulgado en Compostela por rebelión militar o 16 de novembro, foi condenado á pena de morte. Foi executado no cemiterio de Boisaca o 28 de novembro de 1936.
Vida persoal
Casou con Pura Varela Curvera en 1925.
Linguas do Pamir
As linguas do Pamir (ou pamirianas) son un subgrupo das linguas iranias faladas no altoplano do Pamir, ao longo do río Panxe (Panj, literalmente Cinco), a ambas marxes do río, no sur do Badaghxán Montañoso (Taxiquistán), no Badaghxán (Afganistán), no Condado Autónomo Taxico de Taxcurgán (Xinxiang (China) e na provincia da Fronteira do Noroeste (Paquistán). No ano 1990 había máis de 100.000 persoas que falaban as linguas pamirianas.
Trátase de linguas iranias orientais meridionais, que seguen a tipoloxía lingüística SOV. A maior parte dos falantes é bilingüe porque utilizan tamén o taxico.
Linguas que forman parte
Esta rama pode agruparse xunto coa rama xugní, formando un subgrupo dentro desta
Organismo xeneticamente modificado
A maioría das veces que se fala de organismos xeneticamente modificados referímonos a organismos transxénicos. OMX e transxénicos non son sinónimos: todo transxénico é un organismo xeneticamente modificado, mais non todo OXM é un transxénico.
Un transxénico é un organismo que posúe unha secuencia de ADN ou parte do ADN doutro organismo, pode até ser dunha especie diferente. Non obstante, un OXM é un organismo que foi modificado xeneticamente, mais pode ser que non recibise ningunha rexión doutro organismo. Por exemplo, unha bacteria pode ser modificada para expresar un xene ben mais veces. Iso non quer dicir que ela sexa unha bacteria transxénica, senón só un OMX, xa que non foi necesario inserir material externo. Outras veces o que se fai é inactivar un xene propio. Sempre que se insire un ADN exóxeno nun organismo, ese pasa a ser transxénico.
Debate ético
Existe unha grande discordia relativa a este asunto, unha vez que os seus efectos nos seres humanos, nos animais e na terra aínda non son coñecidos a longo prazo. Así, poderán resultar irreversibelmente na contaminación xenética da vida, sen contar co feito de os alimentos do mundo enteiro se encontraren nas mans dunhas poucas multinacionais. A perda da soberanía alimentaria das poboacións é outro dos graves problemas da proliferación dos OXM.
Os defensores dos transxénicos argumentan que os transxénicos son usados co obxectivo de aumentar a produtividade e reduce o uso de pesticidas no agro. Porén, un artigo publicado na revista brasileira Valor Econômico o día 23 de abril de 2007, titulado "Avanço da soja transgênica amplia uso de glifosato", revelou que o uso de transxénico amplía o uso de glifosato. Alén diso, un estudo na Universidade de Kansas, nos EUA, descubriu que a soia transxénica produce un 10 por cento menos que os alimentos convencionais e a propia Monsanto admitiu que "a soia non fora proxectada para aumentar os rendementos".
Lista de episodios de Heidi
Lista de episodios de Heidi, anime xaponés inspirado no libro homónimo da escritora Johanna Spyri. Heidi estreouse en galego na segunda canle autonómica da Televisión de Galicia dentro do seu contedor xuvenil Xabarín Club
Where You Been
Where You Been é o quinto álbum de estudio de Dinosaur Jr., editado o 9 de febreiro de 1993.
Lista de cancións
Todos os temas escritos por J Mascis.
Trasdosisto, Ponte, Silleda
Trasdosisto é un lugar da parroquia de Ponte no concello pontevedrés de Silleda. No ano 2017 estaba deshabitado.
Estudos de xénero
miniatura|260x260px|Muller nunha fábrica de Texas, Estados Unidos, (1942). miniatura|260x260px|Marcha do Orgullo LGTB en Berlín, verán de 2002. Estudos de xénero —do inglés gender studies— é a denominación dun campo interdisciplinario centrado no estudo académico de diversos temas relacionados co xénero como categoría central. Este inclúe os estudos feministas —relativos á muller, feminismo, xénero e política—, estudos das mulleres, estudos dos homes e os estudos LGBT. Nalgunhas ocasións, os estudos de xénero inclúense dentro daqueles sobre sexualidade, onde poden compartir técnicas e sustento teórico-metodolóxico. Tales disciplinas estudan o xénero e a sexualidade en campos tan variados como a literatura e a linguaxe, historia, ciencias políticas, socioloxía, antropoloxía, estudos sobre o cinema e os medios de comunicación, o desenvolvemento humano, o dereito e a medicina.
Trasdosisto, Ponte, Silleda
Situación
Situado a carón da PO-205, este lugar é un dos máis novos da parroquia. Está situado no centro da parroquia e nel atópase o campo da festa, onde se celebra a Festa do chourizo, e o cruceiro. Próximos a este lugar atópanse a igrexa parroquial e o cemiterio.
Estudos de xénero
Existen varias correntes teóricas dentro desta rama, polo que non hai unha única forma de abordar a súa análise. Dentro destas, pódese mencionar aquela que expón a filósofa feminista Simone de Beauvoir e as/os súas/seus seguidoras/es que propón o uso do termo «xénero» para referirse ás construcións sociais e culturais sobre a masculinidade e a feminidade, non ao status purista de ser home ou muller. Desde outra óptica, indican que esta rama inclúe a análise do rol que ten o status biolóxico de ser home ou muller —explicacións anatómicas, fisiolóxicas e xenéticas das partes do corpo masculino ou feminino, estrutura e natureza das funcións dos órganos, entre outros— no constructo social «xénero».
Este campo de estudo emerxeu desde distintas disciplinas: a socioloxía a partir da década de 1950, as teorías do psicanalista Jacques Lacan, a antropoloxía coas investigacións de Rita Segato e o traballo de feministas tales como Judith Butler.
Xénero
O xénero, nun sentido amplo, refírese a «os roles socialmente construídos, comportamentos, actividades e atributos que unha sociedade considera como apropiados para homes e mulleres». Ademais o xénero configuraría a ontoloxía (teorías sobre o ser) e epistemoloxía (teorías do coñecemento) dun individuo, así como o intelectual da forma na que se perciben a realidade, atribuíndo significados cargados de xénero.
Segundo estas teorías, o xénero estaría definido socialmente, polo que a comprensión da masculinidade e feminidade evolucionaría durante o curso da vida. Por tanto, eses significados variarían de acordo coa cultura, a comunidade, a familia, as relacións interpersoais e as relacións grupais e normativas, e con cada xeración e no curso do tempo; así, este termo fai alusión ao «conxunto de características diferenciadas que cada sociedade asigna a homes e mulleres».
Perspectiva de xénero
A perspectiva de xénero, é un marco teórico adoptado en investigación, políticas públicas e accións para o desenvolvemento, co fin de ter en conta a análise dos roles e desigualdades de xénero.
O devandito enfoque implica:
A perspectiva de xénero sostén que as relacións desiguais de poder entre os xéneros teñen expresións concretas en distintos ámbitos da sociedade e a cultura: o traballo, a familia, a política, as organizacións, a arte, as empresas, a saúde, a ciencia, a sexualidade e a historia. Esta perspectiva non é exclusivamente adoptada polas mulleres nin está dirixida exclusivamente a elas.
No campo dos estudos de xénero, non debe confundirse perspectiva de xénero con «ideoloxía de xénero». Mentres que a perspectiva de xénero é un enfoque analítico sobre as relacións entre os xéneros, a «ideoloxía de xénero» é a visión particular que persoas ou grupos adoptan respecto de ditas relacións. Considérase que a «ideoloxía de xénero», asumida consciente ou inconscientemente, inflúe nos xuízos, comportamentos e relacións sociais das persoas.
É habitual nos estudos de xénero consideraren as distintas «ideoloxías de xénero» como un obxecto de estudo ou como unha variábel máis na súa análise. Así, por exemplo, unha investigación pode describir e comparar as diferentes «ideoloxías de xénero» na mocidade de determinada rexión, ou entre os partidos políticos en certos países e épocas etc.
Nos últimos anos, nalgúns ámbitos da opinión pública usouse o termo «ideoloxía de xénero» despectivamente para referirse ás ideas políticas favorábeis á igualdade de xénero e á liberdade sexual. Este uso do concepto foi promovido principal, aínda que non unicamente, por sectores católicos conservadores. Os devanditos sectores oponse ás reformas na educación sexual, a lexislación sobre dereitos sexuais e reprodutivos, e o recoñecemento da diversidade sexual. Denuncian que estas políticas están baseadas no que consideran «ideoloxía de xénero», á que equipasen cun dogma. O termo é rexeitado por activistas feministas e LGBT, considerando que busca deslexitimar os obxectivos destes movementos e o rigor dos estudos de xénero e foi rexeitado por Amnistía Internacional e polo relator Michel Forst para os dereitos humanos da ONU.
Os estudos de xénero poden proporcionar análises acerca das posicións que asumen os suxeitos fronte a este tipo de controversias. Por exemplo, mediante a medición, a través de escalas e cuestionarios, das actitudes cara ao feminismo ou cara aos cambios impulsados por este movemento.
Aspectos metodolóxicos
Estas articulacións e desfasamentos entre a dimensión de análise micro e macro ten implicacións metodolóxicas para os estudos con enfoque de xénero.
Sigmund Freud
Mentres que algunhas feministas critican a envexa do pene de Sigmund Freud por considerala sexista, outras correntes dentro dos feminismos apoian o que se coñece como psicanálise feminista. Teóricas feministas como Juliet Mitchell, Nancy Chodorow, Jessica Benjamin, Jane Gallop, Bracha Ettinger, Shoshana Felman, Griselda Pollock e Jane Flax argumentaron que a teoría psicanalítica é vital para o proxecto feminista e debe, do mesmo xeito que outras disciplinas, ser reformulada desde o feminismo para liberala dos vestixios do sexismo. Shulamith Firestone en The Dialectic of Sex denomina a psicanálise freudiana como o feminismo equivocado e analiza como este é case completamente preciso, coa excepción dun detalle crucial: en todas as partes onde Freud escribe «pene», debería dicir «poder».
Jacques Lacan
A teoría de Lacan sobre a sexuación organiza a feminidade e a masculinidade de acordo ás diferentes estruturas inconscientes. Tanto os suxeitos masculinos como os femininos participan na organización «fálica», e o lado feminino da sexuación é «suplementaria», non principal nin complementaria. A sexuación —situación sexual—, vale dicir, o desenvolvemento dos roles de xénero e os xogos de roles na infancia, cuestiona os conceptos de identidade de xénero como innatos ou bioloxicamente determinados, sendo estes o resultado da lóxica significante en xogo e a satisfacción asociada. Críticas como Elizabeth Grosz acusan a Lacan de manter unha tradición sexista na psicanálise, mentres que outras como Judith Butler, Bracha Ettinger e Jane Gallop utilizaron o traballo de Lacan, aínda que de maneira crítica, para desenvolver a teoría de xénero.
Mark Blechner
Os traballos de Mark Blechner expandiron os puntos de vista psicanalíticos do sexo e xénero, catalogando a psicanálise como a «ciencia queer pasada e futura». Na súa opinión, existe un «fetiche de xénero» na sociedade occidental, onde se lle dá unha enorme e desproporcionada atención ao xénero das parellas sexuais sobre outros factores que interveñen na atracción sexual, como a idade ou a clase social. Propón que as palabras «homosexualidade» e «heterosexualidade» sexan prefixos, dependendo do nivel de diferenzas ou semellanzas existentes entre as/os que conforman a parella. A «idade heterosexual» indicaría unha atracción entre persoas de diferentes idades, por exemplo. O que convencionalmente se chama «heterosexualidade» podería chamarse «heterosexualidade de xénero».
De acordo a Blechner, as culturas poden ter diferentes normas respecto do masculino e a masculinidade, e describe o terror dos homes occidentais á penetración. Así, en moitas sociedades o ser gai refírese soamente ao home que se deixa penetrar, mentres que aqueles que penetran a outros se consideran masculinos e non gais, polo que non son vítimas de prexuízos. Noutras culturas con todo, a felación receptiva é a norma na adolescencia temperá e é vista como un requisito para o desenvolvemento da masculinidade normal.
Historia dos estudos de xénero
Tras a revolución polo sufraxio universal durante o século XX e o Movemento de Liberación das Mulleres da década de 1970, promoveuse dentro do mundo feminista «examinar activamente» as versións máis comúns e aceptadas da historia coñecida até ese momento. Neste contexto, xestouse unha nova forma de analizar a historia, e que daría orixe aos Estudos de Historia de Xénero.
Estudos sobre a muller
Os estudos da muller son un campo académico interdisciplinario dedicado a temas relacionados coa muller, feminismo, xénero e política. A miúdo inclúe á teoría feminista, historia da muller e a historia social —por exemplo, a historia do sufraxio feminino—, a ficción feminina, a saúde da muller, a psicanálise feminista e todas aquelas prácticas influenciadas polo feminismo e os estudos de xénero dentro das humanidades e as ciencias sociais.
Estudos sobre o home
Os estudos sobre a masculinidade son un campo académico interdisciplinario dedicado a temas relacionados co home, masculinismo, masculinidade, xénero e política. A miúdo inclúe a teoría masculinista, historia social, a ficción masculina, a saúde dos homes, a psicanálise masculinista e todas aquelas prácticas influenciadas polo masculinismo e os estudos de xénero dentro das humanidades e as ciencias sociais.  Algunhas das achegas teóricas claves tentan conciliar as interpretacións masculinista/feminista dos estudos de xénero, e inclúen entre outros a Does Feminism Discriminate Against Men de Warren Farrell e James Sterba, e Gendering, Courtship and Pay Equality de Rory Ridley-Duff.
Teoría de xénero
miniatura|260x260px|Protesta contra a chamada Ideoloxía de Xénero pola organización Cos meus fillos non te metas durante a Marcha pola Vida (2018). A «teoría de xénero», ás veces tamén chamada «ideoloxía de xénero», é un concepto inventado no ámbito católico nos anos 1990 que se utiliza para referirse de forma crítica aos estudos de xénero. Os quen fan uso desta locución sosteñen que os estudos de xénero ocultan un proxecto predefinido enfocado na destrución da familia e da sociedade fundada sobre unha presunta «orde natural».
O concepto mestura ideas orixinarias da teoría queer (o xénero como construción social), o construcionismo social (os roles sociais e de xénero), o feminismo (a igualdade social e legal entre homes e mulleres), ou os estudos de xénero (sobre a transexualidade e a diferenza entre identidade sexual ou de xénero e sexo biolóxico), para crear un pensamento crítico que non é defendido por ningún dos estudos anteriores. Como recurso retórico é empregado especialmente pola Igrexa católica para situarse en contra, defender as súas propias ideas por oposición e criticar os seus supostos propoñentes: construcionistas sociais, feministas, activistas LGBT, transexuais etc., ademais de dar a entender que existe unha estratexia política unificada detrás desta filosofía.
Así, segundo unha carta pastoral do bispo de Córdoba, Demetrio Fernández, Nunha definición algo máis longa, o diácono Girolamo Furio explica: Así, o cardeal Robert Sarah, arcebispo emérito de Conakry (Guinea), prefecto da Congregación para o Culto Divino e a Disciplina dos Sacramentos e presidente do Pontificio Consello Cor Unum, consideraba que existen actualmente «dúas forzas diabólicas: o ISIS ou Estado Islámico e a teoría do xénero».
El Libre Pontevedrés
Historia e características
Subtitulado Periódico político y de intereses locales, apareceu o 13 de agosto de 1854. O director e editor responsable era Juan Cuveiro Piñol. Editábase na imprenta de Antúnez e Pazos. A súa aparición foi posible pola nova situación política creada tralo levantamento de O'Donnell. Participou na polémica en torno ao mantemento ou supresión do lazareto da illa de San Simón, defendendo a desaparición do establecemento.
Three Snakes and One Charm
Three Snakes and One Charm é o cuarto álbum da banda americana The Black Crowes, editado o 23 de xullo de 1996. É o primeiro álbum da banda con Marc Ford de guitarrista principal, substituíndo a Jeff Cease, despedido un ano antes.
Listaxe de cancións
Todos os temas escritos por Chris Robinson e Rich Robinson, agás os indicados.
O Franco, Montouto, Abegondo
O Franco é un lugar da parroquia de Montouto no concello coruñés de Abegondo na comarca da Coruña. Tiña 19 habitantes no ano 2016 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 10 eran homes e 9 mulleres.
José Ramón Lence
José Ramón Lence, nado na Coruña o 16 de outubro de 1874 e finado en Buenos Aires o 19 de xaneiro de 1951, foi un escritor e xornalista galego.
Traxectoria
Trasladouse coa familia a Monforte de Lemos, onde estudou no colexio dos Escolapios. Publicou artigos na prensa local (El Eco de Lemos, Heraldo de Lemos e La Ciudad del Cabe), foi redactor e administrador de La Concordia e dirixiu La Opinión.
En 1904 emigrou a América. Dirixiuse primeiro a Montevideo, onde foi redactor de La Democracia. En 1905 trasladouse a Buenos Aires e incorporouse á redacción de El Diario Español. Promoveu unha campaña para a constitución do Centro Gallego en maio de 1907.
En 1908 fundou con José Vázquez Romaguera o semanario Correo de Galicia. Converteuse no periódico galego de maior difusión en América, sen interrupción ata 1946, cando cambiou a súa denominación por Nuevo Correo.
miniatura|275px|José Ramón Lence na redacción de Correo de Galicia, 1910 As súas actitudes políticas foron cambiantes. Nun principio profesou un rexeneracionismo entusiasta tinguido de catolicismo social, que o levou a simpatizar co maurismo.
Nos anos 20, ante o fracaso da reforma do réxime monárquico desde arriba, e logo dunha viaxe a Galicia, mantivo un fugaz idilio político co nacionalismo galego e mostrouse oposto á ditadura de Primo de Rivera.
Nos anos 30, especialmente dende 1932, experimentou un desapego respecto ao réxime republicano español, que culminou co seu aliñamento co bando franquista en 1936.
Obras
Publicou La Conquista de América (1914), Jornadas de lucha (1924) e Memorias de un periodista (1945). Tamén escribiu teatro para a colectividade galega, como o monólogo Pedro da Portela, a zarzuela La galleguita (1914), escrita con Ramón Fernández Mato (que recrea o reencontro con Galicia dos emigrados a través do namoramento entre un fillo de americano retornado e unha moza galaica), o sainete lírico El almacenero (1915), Rosiña de Belesar, con música de Egidio Paz Hermo (1915), as comedias Gente de Casa (1915), El señor presidente e Luz de Aurora (1917).
A súa obra literaria trata temas costumistas. Tamén intenta abordar cuestións de actualidade e desenvolver en forma alegórica debates de interese para a inmigración.
Pazos, Barbeito, Vilasantar
Pazos é un lugar da parroquia de Barbeito no concello coruñés de Vilasantar na comarca de Betanzos. Segundo o Instituto Nacional de Estadística en 2018 tiña 12 habitantes (seis homes e seis mulleres).
Caracol ao pôr-do-sol
Caracol ao Pôr-do-Sol é un poemario de Ernesto Guerra da Cal, publicado de forma póstuma en 2001 pola editorial Agal na colección literaria Caracol, cun prólogo de Carlos Reis. O libro fora escrito cara a 1992.
Características
Prólogo
<ol type ="I"><li> Caracol ao pôr-do-sol <li> Gaivota alta <li> Lagarto absorto <li> Coraçao no trovâo <li> Relógio de areia<\li> <li> VI Alma do espello <li> Noite Nua <li> Torre de gelo <li> Sarça ardente <li> Tres poemas carnais <li> Sumo parnasso nosso
Prólogo
O volume inicíase co texto de apresentación “Ernesto Guerra da Cal e a poesía no crepúsculo da vida” (páx. 7-9) do Profesor Doutor Carlos Reis, da Universidade de Coímbra. Nese traballo, este prestixioso especialista portugués salienta que Ernesto da Cal «nunca renunciou» á identidade cultural galega. E entre outras valorizacións valiosas deste libro de poesía, engade Carlos Reis (páx. 8-9):
Como espírito superior que sempre foi, Guerra da Cal soubo tirar da vida as lecións que ela quixo ensinarlle e deducir delas a sageza que ben lle coñeceran os que tiveran o privilexio de convivir con el. Caracol ao Pôr-do-Sol é consecuencia directa desa sageza; e así o caracol, bicho directamente saído da memoria viva da Galiza materna, ven ensinarnos, no crepúsculo da vida en que lentamente destila a baba “Baba lírica”(páx.15) dun tempo final, unha lección que é a desa sageza.
Na poesía crepuscular de Guerra da Cal, resoa lúcidamente a certeza da irreversíbel crueldade dun tempo que non se deten e que, na súa marcha imparábel, trae consigo a morte. Mais nin por iso a poesía de Guerra da Cal é menos serena, sen deixar de ser, moitas veces, un exuberante tributo ao poder creativo e catártico da linguaxe: se o tempo é implacábel e se está para chegar a noite da vida, sen apelo nin retorno, entón a poesía debe ser unha celebración do que esa vida soubo dar. No debate sordo entre Eros e Thanatos, subsiste o vigor co que o poeta afirma o amor, a vitalidade que o fascínio pola muller implica, a evocación de instantes redentores, a atracción polo misterio do coñecemento, a revelación de momentos en que se sente un “calafrio mortal de beleza” e tamén unha progresiva identificación con Deus, sen outro intermediário que non sexa o propio discurso do poeta. Todo iso e, ao mesmo tempo, o desasombro co que Guerra da Cal recoñece o carácter transitorio da existencia humana, a pequenez do home perante Deus, o «escuro silêncio» no que o tempo pode mergullar, o misterio da identidade traduzido na «agonia de non saber quen son eu».
Caracol ao pôr-do-sol
No primeiro epígrafe o autor comeza con varias citas de personalidades tales como: Mathew Arnold Sthèpane Mallarmè,Novalis e Pascal. A continuación inclúese un único poema que é o que dá nome ao libro, baixo unha cita de Jonh Donne «Yesternight the sun went hence, And yet is here today». Nesta composición o tema principal é o paso do tempo, seguindo o tópico latino “tempus fugit”, onde o autor reflicte como esperamos todos (coa figura do caracol) por ese solpor da vida (morte).
Gaivota alta
Gaivota alta esta constituída por un conxunto de seis poemas, introducidos por unha cita de Juan Ramón Jiménez «Dios está azul».Poderíase dicir que estes poemas están englobados no mesmo epígrafe debido a presenza de Deus, o mar, o vento e dúbidas existencialistas, véase no poema “Documento”, en moitos deles. A aspectos formais, cabe destacar como Guerra da Cal nalgúns dos poemas recalca o pronome persoal “EU” en maiúscula. A datación dos poemas comprende dende 1962 até 1990 case o final da súa vida, escritos en diferentes cidades.
Charlie's Country
Charlie's Country é un filme australiano dirixido por Rolf de Heer que foi estreado no ano 2013. Foi rodado en linguas yolŋu e en inglés. Foi escollido para competir na sección Un Certain Regard do Festival Internacional de Cine de Cannes de 2014 no que David Gulpilil gañou o premio ó mellor actor. Tamén foi proxectado na sección Contemporary World Cinema do Festival de Toronto e foi premiado co premio de Mellor Ficción no Festival Internacional do Foro en Dereitos Humanos (FIFDH) en Xenebra.
Foi escollido como candidato australiano na categoría de mellor filme en lingua non inglesa na 87ª edición dos Oscar, pero non saíu nomeado.
Sinopse
Charlie, un home aborixe que vive na Terra de Arnhem, pinta nas codias das árbores e pesca barramundi, mais séntese fóra de lugar nunha Australia que xa non lle pertence. Láiase da perda da súa cultura na moderna Australia. Despois de que a súa lanza de caza é confiscada pola policía por considerala unha arma, decide deixar a súa comunidade aborixe e marcha ó bosque. Cae enfermo e é levado a un hospital en Darwin. Pouco despois, faise amigo dunha muller para a que merca bebidas alcohólicas ilegalmente, motivo polo cal é arrestado. Por mor diso, é enviado ó cárcere. Finalmente, accede a ensinar as danzas tradicionais á seguinte xeración de mozos aborixes, temendo pola desaparición da súa identidade cultural.
A fragua de Vulcano
A fragua de Vulcano (en castelán La fragua de Vulcano) é unha obra de tipo mitolóxico de Velázquez realizada, en óleo sobre lenzo, durante a súa primeira viaxe a Italia en 1629.
Aínda que esta obra fora realizada en Roma sen existir encargo senón por petición do pintor, e amigo, Peter Paul Rubens (que visitara España no 1629), e a realizara na casa do embaixador español xunto co cadro A túnica de Xosé, e trouxera as dúas de volta para España, os críticos concordan en datar a obra en 1630 e en considerala como unha das obras máis importantes da primeira viaxe de Velázquez a Italia.
Os dous cadros permaneceron en poder do pintor até 1634, en que pasaron ás coleccións reais pois vendeullos á coroa xunto con outros cadros alleos para a decoración do Palacio del Buen Retiro​.
Dende o 5 de agosto de 1819, o lenzo atópase no Museo do Prado.
Temática da obra
O episodio elixido para este lenzo é unha escena da mitoloxía romana, sacada das Metamorfoses, de Ovidio (4, 171-176). O cadro describe o intre no que o deus Apolo, coroado de loureiro e coa cabeza envolta nunha aura dourada (detalles que permite identificar o personaxe como Apolo, o "deus sol"), visita a forxa onde se atopa Vulcano traballando para lle comunicar o adulterio da súa esposa Venus co propio Marte, deus da guerra, a quen lle estaba a facer unha armadura.
O tema preséntase como a captación dun intre preciso pois a nova de Apolo deixa a Vulcano cunha cara de sorpresa mentres aínda sostén as tenaces e o martelo, paralizado; o instante reflicte a interrupción do traballo e a forza emocional do momento que aparece nas facianas dos outros traballadores (no episodio mitolóxico son ciclopes).
Tódolos personaxes arredor da engra ollan con expresión de sorpresa cara ao deus que acaba de entrar na forxa, mesmo algún deles aparece caracterizado coa boca e os ollos moi abertos para indicar o seu abraio. Palomino exprésao tamén deste xeito: O tema tiña pouca tradición iconográfica. En troques, adoitábase representar o momento inmediatamente posterior onde Ovidio presentaba a Vulcano sorprendendo os adúlteros e apresándoos nunha rede para logo convertelos en obxecto de burla dos deuses. Johathan Brown propuxo que a inspiración desta obra estaría nun gravado de Antonio Tempesta nunha imaxe realizada para unha edición ilustrada das Metamorfoses editada en Antuerpen, en 1606, que Velázquez empregou pero realizando numerosas modificacións.
Análise
O interese de Velázquez polos nus apréciase dende que chega a Madrid no 1623, pero este interese aumenta nas súas obras despois da súa primeira viaxe a Italia entre os anos 1629 a 1631. Desta viaxe recolle tamén a influencia da pintura veneciana, especialmente de Tintoretto, que se pode apreciar no emprego da cor para pintar, tal e como se amosa na chamativa túnica laranxa do deus Apolo.
Do seu paso por Roma recibe a influencia do Miguel Anxo da bóveda da capela Sistina á hora de pintar figuras fortes e corpulentas como se pode observar nos ciclopes "semiespidos" cunha anatomía moi estudada. A musculatura de Vulcano e dos outros personaxes que o arrodean é notable, son figuras atléticas que amosan sen pudor a súa fortaleza, mesmo están nunha posición forzada, en escorzo, para faceren notar máis os músculos.
Velázquez dá unha interpretación do mito cunha ollada estritamente humana, con personaxes contemporáneos. Apolo está envolto nun manto que deixa ao descuberto o seu torso espido. Vulcano aparece coma un simple ferreiro, o mesmo que os ciclopes que o axudan, homes rurais que coñecen o oficio. Vulcano mira para Apolo cunha mirada atónita tras escoitar a mala nova do adulterio da súa dona co deus Marte, a quen lle estaba a forxar nese intre unha armadura. A caverna onde o deus ferreiro forxa as armas dos outros deuses é unha ferrería calquera, coma as que Velázquez puido atopar en España ou en Roma. Os seus personaxes son populares, non están idealizados coma nas pinturas italianas. Vulcano ten unha face bastante desagradable e Apolo, aínda que cunha aura que o diferenza do resto, non presenta un rostro idealizado. Coa fábula mitolóxica, Veláquez fai o mesmo que fixera antes con outros cadros de temática relixiosa como A cea de Emaús ou Cristo na casa de Marta e María: aproximalos ao cotián, entendendo o mito como un medio de pensamento e acción puramente humanos.
Composición
Para a composición hai diversas influencias. Crese que Velázquez inspirárase nun gravado sobre o mesmo tema de Antonio Tormenta modificándoo amplamente e centrando a acción narrativa no colorido traxe de Apolo, mediante un estilo clasicista barroco que xa non evoca ao tenebrismo. Por outra banda, destaca nesta obra o interese polo nu, como influencia das estatuas grecorromanas e da corrente clasicista de Guido Reni; deste último podería vir tamén a composición a modo de friso. Finalmente, os tons claros da figura de Apolo lembran a Guercino.
Salón do Automóbil de Vigo
O Salón do Automóbil de Vigo é un evento expositivo comercial anual, do mundo do motor, que se celebra na primavera no Instituto Feiral de Vigo, dende o ano 1992, sendo así o segundo certame en activo máis antigo de España, só por detrás do Salón do Automóbil da Fira de Barcelona.
A fragua de Vulcano
Luz
A luz principal, como se deduce polas sombras que se poden ver, é frontal. No cadro, xa se pode observar o principio do abandono do claroscuro naturalista da súa etapa sevillana. Os focos lumínicos que máis destacan forman unha composición entre a coroa de Apolo, a luz das lapas do lume e os reflexos da armadura. Velázquez consegue unha profundidade de espazo maior cun fondo moito máis suave e con máis cor; é diferente á escolla de cores escuras das primeiras obras de forte influencia caravaggista. As pinceladas dunha técnica máis fluída xunto cunha imprimación máis lixeira, fan que poida conseguir uns mellores efectos lumínicos.
Salón do Automóbil de Vigo
miniatura|300px|XXIII Salón do Automóbil, 2014.
A fragua de Vulcano
Cores
miniatura|Estudo para a cabeza de Apolo, de Velázquez, Colección privada, Nova York.|alt=|276x276px
Salón do Automóbil de Vigo
Actividades
O Salón de Vigo consta de varias actividades. Principalmente a exposición comercial e venda de vehículos de dúas e catro rodas da maioría da marcas, dende turismos ata caravanas e autocaravanas, e mesmo pequenas embarcacións, que inclúe ás veces presentacións dalgúns modelos novos. En 2011 esta exposición tivo ó seu servizo 25.000 m² repartidos en dos pavillóns.
A fragua de Vulcano
Cores
Parte dos pigmentos empregados por Velázquez nesta pintura mudaron ao longo do tempo polo que o lenzo perdeu o seu equilibrio de cor orixinal. A coroa de Apolo foi, orixinalmente, pintada de verde mesturando azurita (azul), un amarelo e un ocre tirando tamén a amarelo. O pigmento do amarelo non foi moi estable polo que, na actualidade, a coroa é case azul. Por outra banda, a cor da que leva, principalmente, ocre amarelo, vermello e azurita, mantívose sen cambios.
Salón do Automóbil de Vigo
Actividades
Adoitan expoñerse, tamén, coches e motocicletas antigas (Retro Salón).
A fragua de Vulcano
Cores
Por último, é salientable, coma en moitas das súas obras, a calidade fotográfica dos obxectos que aparecen no cadro, neste caso principalmente aparellos metálicos, armaduras, os martelos ou mesmo o ferro a alta temperatura, que amosan un gran realismo levado ao extremo. Coa súa mestría característica, pinta asemade unha serie de variados aparellos propios dunha forxa, introducindo un certo costumismo. Ao fondo, na parte superior dereita, obsérvanse diversos aparellos nunha repisa que constitúen un bodegón por si sós, característico asemade das primeiras obras de Velázquez.
Estudo para a cabeza de Apolo
Existe un bosquexo da cabeza de Apolo cuns trazos algo diferentes dos definitivos no cadro. Apareceu en 1830 en Xénova, na colección Isola, unha obra denominada Estudo para a cabeza de Apolo, que foi vendida a un comerciante inglés. No momento actual, a obra, pertence a unha colección privada de Nova York. Segundo López Rey, a radiografía realizada á Fragua de Vulcano, corroborra a autenticidade do estudo pois as dúas obras conteñen trazos semellantes. Porén, Carmen Garrido, directora do estudo técnico efectuado no Museo do Prado, sostén o contrario.
Salón do Automóbil de Vigo
Actividades
En ocasións tamén se fan demostracións de karting no exterior do recinto.
A fragua de Vulcano
Estudo para a cabeza de Apolo
No bosquexo, os cabelos, acastañados, son máis longos e están recollidos nos laterais cara atrás, tapando a orella pero deixando ver unha maior parte da cara. O debuxo das fazulas semella máis arredondado, o que fai máis infantil. O sombreado é máis leve que no definitivo e a coroa de loureiro mestúrase, en parte, cos cabelos encrespados. Independentemente dos resultados das radiografías realizadas á Fragua, a autoria do Estudo, que no pasado fora moi debatida, no momento actual e aceptada maioritariamente polos especialistas.
Salón do Automóbil de Vigo
Edición 2011
En 2011 o Salón de Vigo cumpriu 20 anos, e tivo lugar entre os días 30 de abril e 8 de maio. Nesta edición homenaxeouse á marca francesa Citroën cunha exposición de 40 coches históricos e outros actuais, e unha concentración de coches de propietarios particulares, que tivo lugar o 7 de maio. miniatura|esquerda|Retro Auto&Moto Galicia 2015, [[Chrysler B70, 1926.]]
Retro Auto&Moto Galicia
Dende o ano 2015 fíxose coincidir, durante tres días, co V Retro Auto&Moto Galicia (evento monográfico sobre vehículos e motos clásicas e de época), que nas catro edicións anteriores víñase celebrando en Santiago de Compostela. miniatura|300px|XII Motorocasión, do 10 o 13 de maio de 2012.
Motor Ocasión
En datas posteriores e no mesmo recinto, celébrase o Motor Ocasión, adicado aos vehículos de segunda man.
Limanda limanda
A limanda, é un peixe teleósteo da orde dos pleuronectiformes, familia dos pleuronéctidos e subfamilia dos pleuronectinos, unha das seis que integran o xénero Limanda,
Sinónimos
Ademais de polo nome actualmente válido, e polo orixinario que lle deu Linneo, a especie coñécese tamén polos seguintes sinónimos:
Etimoloxía
O nome limanda, que Linneo empregou como nome específico (e que despois adoptou Gottsche para o xénero por el creado, e no que actualmente se sitúa esta especie) é un termo do latín científico tirado do francés limande "limanda", que á súa vez deriva do francés antigo lumande, e este do latín lima, "lima" (utensilio dos carpinteiros), ao que lle engadiu o sufixo -ande; estes peixes serían así denominados a causa da rugosidade da súa pel, no sentido de que era 'boa para limar'.
Características
A limanda ten unha aparencia similar á da solla (Platichthys flesus) e á doutros pleuronectinos e, así mesmo, ten ambos os ollos situados normalmente no lado dereito do corpo.
A súa boca é pequena, e as escamas que recobren o lado pigmentado (superior) do seu corpo son moi rugosas (como nas demais especies do xénero).
A superficie superior do corpo é xeralmente de cor parda pálida, con manchas escuras dispersas, pero no ten os puntos alaranxadoss típicos da aolla. As aletas pectorais poden ser alaranxadas.
A liña lateral caracterízase por unha distintiva curva semicircular por encima da aleta pectoral. As aletas dorsal e anal forman unha curva lixeiramente arredondada ao redor do contorno do corpo.
Pode alcanzar un tamaño duns 40 cm, e un peso de até 1 kg, pero os exemplares capturados raramente miden máis de 30 cm.
Hábitat e distribución
miniatura|25opx|Mapa de distribución da limanda.
Esta especie vive sobre fondos brandos, en xeral areosos, pouco profundos, desde os 5 aos 150 m, e distribúese polas costas do norte de Europa, entre os 72° N e os 43° N, e entre os 25° W e os 45° E, desde Islandia, o norte de Noruega e os mares de Barents e Branco, polo norte, até o golfo de Biscaia, polo sur, sendo particularmente abundante no mar do Norte, sendo o peixes planos máis abundante desta rexión, cunha poboación estimada de até os 15 millónms de toneladas.