cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Cafarnaún
Descrición do poboado
Polo tipo de construción non era difícil subir ao teito pola escaleira do patio e remover unha parte para facer descender o individuo na mesma estancia onde se encontraba Xesús.
Un estudo acerca do barrio situado entre a sinagoga e a igrexa octogonal, mostrou que varias familias vivían xuntas ao estilo patriarcal, usando comunitariamente os mesmos patios e as pasaxes internas desprovistas de portas. As casas eran, en xeral, bastante pobres. Non había servizos hixiénicos e de desaugadoiros; as habitacións eran estreitas e non moi cómodas. Encontráronse obxectos na súa maioría de arxila: olas, pratos, ánforas e lámpadas. Tamén apareceron anzois de pescar, punzóns e fusos para tecer; muíños de basalto para a moenda de grans ou para prensar a oliva. O muíño era un verdadeiro capital que era herdado de pais a fillos durante moitos séculos.
A partir do século IV houbo un certo melloramento no estilo de vida: as casas construíronse con boa argamasa e usábase cerámica fina importada. Non se notaron diferenzas de clases sociais. Os edificios construídos na época inicial do poboado seguíronse utilizando até a época do abandono.
A casa de San Pedro
miniatura|Ruínas da casa de Pedro A illa sagrada onde se achaba a casa de San Pedro ten unha historia moi complexa. Alí encontráronse diante dun labirinto de moitos que en realidade pertencían a períodos diferentes. Identificáronse tres estratos principais:
As casas na época evanxélica
As casiñas de basalto agrupábanse en torno a dous grandes patios, o do norte e o do sur. A tradicional casa de San Pedro de xeito case cadrada, con lados de preto de 7,50 m, comunicaba con ambos os patios. No lado oriental, nun espazo libre había un forno de terra refractaria. Aínda se conserva en bo estado o limiar a través do cal se entraba ao patio norte.
Esta casa de Pedro, santificada pola presenza de Xesús, converteuse moi axiña nun lugar de reunións relixiosas (‘‘domus-ecclesia’‘) da comunidade cristiá de orixe xudía. A partir da segunda metade do século I d. C., a casa de Pedro comeza a distinguirse de todas as demais que foron escavadas. Os rudimentarios muros foron revocados con coidado e enchéronse de inscricións; os pavimentos son cubertos con finas capas de xeso; desta época case non se encontraron restos de cerámica doméstica, mais apareceu unha gran cantidade de lámpadas.
A transformación no século IV
Nesta época a illa sagrada adquiriu unha nova fisionomía. Primeiro construíuse un recinto de grosos muros e trazado lixeiramente trapezoidal. Os seus lados teñen entre 27 e 30 metros. Construídos con argamasa, alcanzan unha altura de 2,30 no lado norte. A finalidade deste muro era dobre: encadrar a casa de San Pedro como punto focal da illa sagrada e acentuar a sacralidade da mesma. Tiña dúas portas: unha na esquina suroeste e a outra na esquina noroeste.
Se ben as casas privadas permaneceron en uso despois da transformación, a casa de San Pedro foi profundamente retocada e ampliada. A estancia venerada, orixinariamente cadrada, foi dividida en dous espazos rectangulares unidos por un arco central.
Esta domus-ecclesia durou até a metade do século V, cando os bizantinos desmantelaron toda a illa sagrada para construír encima a igrexa.
A igrexa octogonal
A igrexa componse dun octógono central con oito piares, dun octógono externo con limiares aínda "in situ", e dunha galería ou pórtico que introducía tanto ao interior da igrexa como ás dependencias situadas ao leste, que se comunicaban a través dun corredor. Posteriormente este corredor foi bloqueado e no centro do lado oriental foi construído unha ábsida cunha piscina bautismal, da que se encontraron dous chanzos a cada lado, e a saída da auga que se usaba no rito.
Mosaicos
O chan da igrexa era de mosaico. No pórtico era un motivo puramente xeométrico con catro filas de círculos contiguos e cruciñas. Na zona do octógono externo, os mosaicos encontrados representaban a flora e a fauna, cun estilo semellante ao encontrado na basílica da Multiplicación dos Pans en Tabgha. No octógono central, o mosaico estaba composto dunha faixa con flores caliciformes, dun campo de escamas de peixe con flores e dun gran círculo cun pavón no centro.
A sinagoga
miniatura|Ruínas da sinagoga As ruínas deste edificio, descubertas por Wilson, salientan notabelmente entre as humildes vivendas do poboado. Foi construída case exclusivamente por brancos bloques de pedra calcaria traídos de canteiras afastadas.
O edificio componse de catro partes: sala de oración, patio oriental, balaustrada meridional e un cuartiño (ao noroeste da construción). A sala de oración mide 24,40 m por 18,65 m coa fachada para o sur, mirando a Xerusalén. As paredes internas estaban recubertas de argamasa pintada e de estucos de excelente realización, encontrados durante as escavacións. Tanto Watzinger como Orfali consideran a existencia dun piso superior reservado ás mulleres, con acceso a través dunha escaleira externa situada no cuartiño. Mais esta opinión non foi fundamentada nas posteriores escavacións que se realizaron no lugar.
Da sinagoga antiga conserváronse dúas inscricións, unha en grego e a outra en arameo, que recordan os benfeitores que facilitaron a construción do edificio. En 1926 o franciscano Orfali comezou a restauración da sinagoga. Despois da súa morte, foi continuada por Virxilio Corbo a partir de 1976.
Bote pesqueiro
No ano 1986, durante unha infrecuente baixante do lago, foi descuberto un antigo bote pesqueiro que data do século I a. C. Tiña unha lonxitude de 8 metros e encontrábase preservado na lama. Despois dun arduo traballo, que debeu realizarse antes da subida das augas, o bote foi retirado do lugar até a súa actual situación nas proximidades do kibbutz Xinosar.
Visita papal
No mes de marzo do 2000, Xoán Paulo II, durante a súa visita a Israel, visitou as ruínas de Cafarnaúm, entre outras cidades.
Vinícius de Moraes
Traxectoria
Fillo de Clodoaldo Pereira da Silva Moraes (funcionario da Prefeitura, poeta e violonista afeccionado) e Lidia Cruz de Moraes (pianista afeccionada), Vinicius de Moraes naceu no barrio da Gávea, na entón capital brasileira. En 1916 mudouse coa familia para Botafogo, onde estudou na Escola Primaria Afrânio Peixoto, e onde escribiu os seus primeiros versos. En 1922, a familia de Vinícius mudouse para a Illa do Gobernador, mais el permaneceu coa avoa a fin de terminar o curso primario. As fines de semana durante os períodos de vacacións, os pais de Vinícius acostumaban recibir na casa a Henrique de Melo Moraes, tío de Vinícius, e do compositor Bororó.
Vinícius de Moraes ingresou no Colexio Santo Inácio en 1924, onde pasou a cantar no coro e comezou a montar pequenas pezas de teatro. Tres anos despois, tornouse amigo dos irmáns Paulo e Haroldo Tapajós, con quen comezou a facer as súas primeiras composicións e a se presentar en festas de amigos. En 1929, concluíu a educación secundaria e a súa familia volveu a morar na Gávea. Nese mesmo ano ingresou na Facultade de Dereito do Catete, onde coñeceu e se fixo amigo do novelista Otavio Faria, que o incentivou na vocación literaria. Vinícius de Moraes graduouse en Dereito en 1933.
No ano seguinte suspendeu o seu primeiro concurso para o Itamaraty. No ano seguinte, concorreu novamente e desta vez foi aprobado. En 1946, asumiu o primeiro posto diplomático como vice-cónsul nos Ánxeles. Coa morte do pai, en 1950, Vinícius de Moraes retornou ao Brasil. Na década de 1950, actuou no campo diplomático en París e en Roma, onde acostumaba realizar animados encontros na casa do escritor Sérgio Buarque de Holanda.
Alén da carreira diplomática, á que se dedicou até o final de 1968, Vinícius comezou a adquirir prestixio coa súa peza de teatro Orfeu da Conceição, de 1954. Alén da diplomacia, do teatro e dos libros, a súa carreira musical comezou a destacar a mediados da década de 1950 - época na que coñeceu a Tom Jobim (un dos seus grandes compañeiros) -, cando varias das súas composiicións foron gravadas por innumerábeis artistas. Na década seguinte, Vinícius de Moraes viviu un período áureo na música popular brasileira, cando se gravaron cerca de 60 composicións da súa autoría.
Na década de 1970, xa consagrado e cun novo compañeiro, o violinista Toquinho, Vinícius seguiu lanzando álbums e libros de grande éxito.
Morte
Na noite do 8 de xullo de 1980, pulindo detalles con Toquinho das cancións do LP Arca de Noé, Vinícius alegou estar canso e foi tomar un baño. Toquinho foi durmir. Na madrugada do día 9, unha empregada atopouno na bañeira de casa, con dificultades para respirar. Toquinho foi ao seu socorro, seguido por Gilda Mattoso, última esposa do poeta, mais non houbo tempo para socorrelo. Vinícius de Moares morreu na mañá seguinte, 9 de xullo.
No enterro, consolada por Elis Regina, Gilda recordaba da noite anterior, cando, nunha entrevista, preguntaran a Vinícius: "Você está con medo da morte?". E o poeta, placidamente, respondeu: ''São, meu ficho. Eu não estou con medo da morte. Estou é con saudades da vida''.
Carreira artística
A finais da década de 1920 Vinícius de Moraes escribiu letras para dez cancións, nove delas cos Irmãos Tapajós. En 1928 compuxo (con Haroldo) "Loura ou Morena", gravado en 1932 polos irmáns. Vinícius publicou o seu primeiro libro de poemas, "O Caminho para a Distância", en 1933, e lanzou outros libros de poemas nesa década. Graváronse tamén outras cancións da súa autoría, como "Dor de uma Saudade" (composta con Joaquin Medina), gravada en 1933 por João Petra de Barros e Joaquin Medina, "O Beijo Que Você Não Quis Dar"'(composta con Haroldo Tapajós) e "Canção da Noite" (composta con Paulo Tapajós), ambas gravadas en 1933 polos Irmãos Tapajós e tamén "Canção para Alguém" (composta con Haroldo Tapajós), gravada polos mesmos un ano despois.
Aínda na década de 1930 Vinícius de Moraes estabeleceu amizade cos poetas Manuel Bandeira, Mário de Andrade e Oswald de Andrade. Na súa fase considerada mística, recibiu o Premio Felipe D'Oliveira polo libro Forma e Exegese, de 1935. No ano seguinte, lanzou o libro Ariana, a Mulher.
Mudanza de fase
De volta ao Brasil no inicio da década de 1950, após servir ao Itamaraty nos Estados Unidos, Vinícius comezou a traballar no xornal Última Hora, exercendo funcións burocráticas na sede do Ministerio das Relacións Exteriores.
En 1953, Aracy de Almeida gravou "Quando Tu Passas Por Mim", primeira samba da súa autoría. Escrita con Antônio Maria, a canción foi dedicada á esposa Tati de Moraes, e marcaba tamén a fin do seu casamento. Aínda naquel ano, Vinícius foi a París como segundo secretario da embaixada brasileira. Aracy de Almeida tamén gravou "Dobrado de Amor a São Paulo" (outra colaboración con Antônio Maria), en 1954.
"Orfeu" e o amigo "Tom"
Tamén naquel ano, a súa peza teatral Orfeu da Conceição foi premiada no concurso do IV Centenario de São Paulo e publicada na revista Anhembi. No ano seguinte publicou a súa Antologia Poética.
En 1956, Vinícius montou esta peza, desta vez con escenario de Oscar Niemeyer e a música dun novo pianista, que lle foi presentado por Lúcio Rangel no Bar Gouveia (fronte á Academia Brasileira de Letras): Antônio Carlos Brasileiro de Almeida Jobim. Dese encontro nacería unha das mais fecundas colaboracións da música brasileira, que a marcaría definitivamente. Os dous compuxeron a banda de son, que incluía "Lamento no Morro", "Se Todos Fossen Iguais A Você", "Un Nome de Mulher", "Mulher Sempre Mulher" e "Eu e Você" e foron lanzadas en disco por Roberto Paiva, Luiz Bonfá e Orquestra. A peza estreouse no Teatro Municipal do Río de Xaneiro. Alén destas cancións, Vinícius e Ton compuxeron, entre outros clásicos, "A Felicidade", "Chega de Saudade", "Eu Sei Que Vou Te Amar", "Garota de Ipanema", "Insensatez"', entre outras cancións.
Entre 1957 a 1958, o director de cinema francés Marcel Camus filmou, no Río de Xaneiro, Orfeu do Carnaval -que recibiu o nome de Orfeu Negro. Vinícius compuxo para o filme "A Felicidade" e "O Nosso Amor". Un ano despois, o filme foi premiado coa Palma de Ouro no Festival de Cinema de Cannes e o Óscar ao mellor filme en lingua non inglesa.
En 1957, o poeta tivo a súa carreira diplomática transferida para Montevideo, onde permaneceu por tres anos.
A Bossa Nova
O ano de 1958 marcaría o inicio dun dos movementos máis importantes da música brasileira, a bossa nova. A pedra fundamental do movemento veu co álbum Canção do Amor Demais, gravado pola cantora Elizeth Cardoso. Alén da faixa-título, o antolóxico LP contaba aínda con outras cancións de autoría da dupla Vinícius e Tom, como "Luciana", "Estrada Branca", "Outra Vez" e "Chega de Saudade", en interpretacións vocais intimistas.
"Chega de Saudade" foi unha canción fundamental daquel novo movemento, especialmente porque o álbum de Elizeth contou coa participación dun novo violonista, que co seu innovador modo de tocar o violín, caracterizado por unha nova batida, marcaría definitivamente a bossa nova e a tornaría famosa no mundo enteiro a partir de alí. O nome deste violonista é João Gilberto. A importancia do disco Canção do Amor Demais é tal que é tido como referencia por moitos artistas como Chico Buarque e Caetano Veloso.
Programa informático
Un programa de ordenador é unha lista de instrucións escritas nunha linguaxe de programación. Todas as linguaxes de programación consisten en palabras reservadas (parecidas a substantivos e verbos) en inglés, un conxunto de operadores (equivalentes a operadores matemáticos como “máis”, “menos” etc.) e un conxunto de funcións e procedementos que realizan tarefas específicas tales como imprimir, ler un ficheiro, calcular a raíz cadrada dun número etc.
Estes elementos combínanse en instrucións de acordo coas regras desa linguaxe. Os programas escritos nalgunhas linguaxes de programación son doadas de ler, xa que as instrucións parécense ao inglés, mentres que outras usan moitos símbolos, o que dificulta a lectura. Por esta razón, un programa de ordenador chámase código fonte ou simplemente código, no que cada instrución mándalle realizar unha tarefa determinada ao computador.
Vinícius de Moraes
A Bossa Nova
Varias das composicións de Vinícius foron gravadas na metade final daquela década por outros artistas. Joel de Almeida gravou "Loura ou Morena" (1956). No ano seguinte, Aracy de Almeida gravou "Bon Dia, Tristeza" (composta con Adoniran Barbosa), Tito Madi gravou "Se Todos Fossen Iguais A Você". Bill Farr gravou "Eu Não Existo Sem Você", Agnaldo Rayol gravou "Serenata do Adeus" e Albertinho Fortuna "Eu Sei Que Vou Te Amar". "O Nosso Amor" e "A Felicidade" foron dúas das cancións máis lanzadas no final daquela década. A primeira foi gravada por Lueli Figueiró e Diana Montez, ambas as dúas en 1959. Xa a segunda foi lanzada por Lueli Figueiró, Lenita Bruno, Agostinho dos Santos e João Gilberto.
Servindo ao Itamaraty en Montevideo desde 1957, Vinícius de Moraes deixaría a embaixada brasileira no Uruguai soamente en 1960. As súas cancións continuaron sendo gravadas por moitos artistas no inicio da década de 1960. Foron lanzadas "Janelas Abertas" (composta con Tom Jobim), por Jandira Gonçalves, e "Bate Coração", (composta con Antônio Maria), por Maria Porto de Aragão, ambas en 1960.
Suíza xermanófona
miniatura|350px|dereita|Linguas de Suíza: en laranxa, a parte xermanófona.
Vinícius de Moraes
Novas colaboracións
No ano seguinte, Vinícius rexistrou pola primeira vez a súa voz, nun álbum que contiña as sambas "Água de Beber" e "Lamento no Morro", novamente con Ton Jobin. O poeta tería tamén un novo compañeiro naquel período, o cantor, compositor e violinista Carlos Lyra. Con el, Vinícius compuxo clásicos como "Você e Eu", "Coisa Mais Linda", "Primeira Namorada" e "Nada Como Te Amar". Aínda en 1961, o Teatro Santa Rosa foi inaugurado en Río de Xaneiro con "Procura-se uma rosa", peza de autoría de Vinícius, Pedro Bloch e Gláucio Gil - filmada despois polo cinema italiano co nome de Una Rosa per Tutti (a longametraxe foi rodada no Río e protagonizado por Claudia Cardinale).
Programa informático
Para que un computador responda a esas instrucións, hai que transformar o código fonte en código lexíbel por máquina mediante un compilador, que é tamén específico desa linguaxe. O compilador converte o ficheiro co código fonte no que se chama un ficheiro binario (un ficheiro que non contén texto). O ficheiro binario chámase ás veces un executábel. Outras denominacións son programa e aplicación. Cada vez que se lle manda ao ordenador que siga as instrucións que se lle mandan no programa dicimos que o executamos ou que está a correr. Un sistema operativo é un programa que está a correr continuamente e que xestiona todas as demais aplicacións que se executan no computador.
Suíza xermanófona
Co termo Suíza xermanófona ou Suíza alemá (en alemán Deutschschweiz ou tamén deutsche Schweiz, en francés Suisse alémanique, en italiano Svizzera tedesca, en retorrománico Svizra tudestga) denomínase ás zonas de Suíza cunha poboación predominantemente xermanófona. Cobre un 65 por cento do territorio suízo.
Vinícius de Moraes
Novas colaboracións
En 1962, a Banda do Corpo de Bombeiros fluminense gravou "Serenata do Adeus", e un ano após "Rancho das Flores", marcha-rancho con versos do poeta sobre tema de "Jesus, Alegria dos Homens", de Johann Sebastian Bach. Aínda naquel ano, mentres "Canção da Eterna Despedida" (composta con Tom Jobim) e "En Noite de Luar" (composta con Ary Barroso) foron gravadas por Orlando Silva e Ângela Maria, respectivamente, Vinícius de Moraes publicou tres libros: Antologia Poética, Procura-se Uma Rosa e Para Viver Un Grande Amor.
Con Pixinguinha, compuxo a banda sonora do filme Sol sobre a Lama, de Alex Vianny, escribindo as letras para os chorinhos "Lamento" e "Mundo Melhor". Tamén naquel período, naceu a colaboración co compositor e violinista Baden Powell, da que resultarían innúmeros éxitos, como "Apelo", "Canção de Amor", "Canto de Ossanha", "Formosa", "Mulher Carioca", "Paz", "Pra Que Chorar", "Samba da Bênção", "Samba en Prelúdio", "Só Por Amor", "Ten Dó" ou "Tempo Feliz", entre outras.
Suíza xermanófona
Localización
O alemán é a lingua oficial en 17 dos 26 cantóns suízos: Uri, Schwyz, Obwalden, Nidwalden, Lucerna, Zúric, Glarus, Zug, Soleura, Basilea-Cidade, Basilea-Campo, Schaffhausen, Appenzell Exterior, Appenzell Interior, Sankt_Gallen, Argovia e Turgovia.
Vinícius de Moraes
Novas colaboracións
En agosto de 1962, con Tom Jobim, João Gilberto e o grupo Os Cariocas, Vinícius de Moraes participou no Encontro, un dos máis importantes concertos da bossa nova e realizado no Au Bon Gourmet, no Río de Xaneiro. Neste show, foron lanzados clásicos da música popular brasileira como "Ela é Carioca", "Garota de Ipanema", "Insensatez", "Samba do Avião" e "Só Danço Samba". Naquela mesma casa nocturna foi montada Pobre Menina Rica, máis unha peza do poeta, cuxa banda sonora incluía cancións como "Sabe Você", "Primavera" e “Samba do Carioca" (lanzando a cantora Nara Leão), ambas parcerías con Carlos Lyra. Aínda naquel ano, Vinícius comporía con Lyra "Marcha da Quarta-feira de Cinzas" e a bela "Minha Namorada".
Mar de Tracia
O mar de Tracia (grego Θρακικό Πέλαγος, Thrakikó Pélagos, en turco Trakya Denizi) é un mar epicontinental na parte setentrional do mar Exeo, que baña as costas gregas de Macedonia e Tracia, e a parte nororiental de Turquía. De oeste a leste, esténdese desde a península do Monte Athos, á Calcídica, ata a península de Gallípoli aos Dardanelos. citase o paralelo 40°N como o límite meridional, coas illas de Lemnos e Ténedos (Bozcaada). Ademais, inclúe as illas de Tasos, Samotracia e Imbros (Gökçeada).
Vinícius de Moraes
Novas colaboracións
Varias daquelas serían gravadas en 1963. Jorge Goulart gravou "Marcha da Quarta-feira de Cinzas", Elizeth Cardoso gravou "Mulher Carioca" e "Menino Travesso" (composta con Moacir Santos), Elza Soares gravou "Só Danço Samba", Pery Ribeiro e o Tamba Trio gravaron "Garota de Ipanema" e Jair Rodrigues gravou "O Morro Não Ten Vez" (composta con Tom Jobim).
Mar de Tracia
Forma diversos entrantes na costa, como os golfos de Ierisos e o Estrimónico, na parte occidental; o golfo de Kavala, na costa norte, e o Saros, na parte oriental.
Vinícius de Moraes
Novas colaboracións
Naquel mesmo período, Vinícius de Moraes lanzou coa actriz Odete Lara o seu primeiro álbum: "Vinícius e Odete Lara". Con arranxos e realización do poeta Moacir Santos, o LP contiña cancións da colaboración con Baden Powell, como "Berimbau", "Mulher Carioca", "Samba en Prelúdio" e "Só por Amor", entre outras. Aínda en 1963, o selo Copacabana lanzou o álbum Elizeth Interpreta Vinícius, contendo traballos do poetinha con Baden Powell, Moacir Santos (e arranxos deste), Nilo Queiroz e Vadico.
Suíza xermanófona
Áreas multilingües
Outro tres cantóns son bilingües alemán-francés:
Finalmente, o cantón dos Grisóns é oficialmente trilingüe: alemán (68%), romanche e italiano.
Historia
Os suízos alemáns teñen relativamente poucas afinidades cos seus veciños alemáns do norte, a pesar do parentesco lingüístico co outro lado do Rin. As razóns son esencialmente históricas: a Suíza alemá estivo separada de facto do resto das rexións xermanófonas dende finais da Idade Media, e oficialmente a partir dos Tratados de Westfalia de 1648.
Unha razón suplementaria débese ao estatuto concedido ao dialecto. Aínda que a lingua oficial dos cantóns suízos alemáns sexa o alemán estándar (Hochdeutsch), na vida cotiá, a poboación exprésase, case exclusivamente, no dialecto do alemán suízo (Schwytzerdütsch), que tamén está moi presente na produción cinematográfica helvética. Así pois, Achtung Fertig Charlie! ou mesmo Grounding son realizacións en versión orixinal suíza alemá. En Alemaña, en cambio, o uso do dialecto está moito máis limitado.
Os suízos alemáns non se senten integrantes dun grupo uniforme: segundo as rexións, cada un se sentirá máis ben bernés, zuriqués, basilense, lucernés etc. O federalismo, moi implantado en Suíza, onde as decisións políticas a miúdo se toman a nível cantonal ou municipal, reforza aínda máis esta actitude.
Culturalmente falando, a Suíza alemá non constitúe tampouco un conxunto homoxéneo. Xa na Idade Media existían diferenzas acentuadas entre os cantóns rurais e os urbanos. Despois da Reforma, xurdiron divisións entre as rexións convertidas ao protestantismo e as que seguiron sendo católicas. Hoxe, coa mestura das poboacións e o retroceso do feito relixioso, as diferenzas confesionais perderon importancia; pola contra, pódese notar unha lixeira recuperación das diferenzas entre as cidades (progresistas) e o campo (conservador).
Vinícius de Moraes
Retorno ao Brasil
En 1964, Vinícius retornou ao Brasil e logo se presentou no local Zun Zum ao lado de Dorival Caymmi, Quarteto en Cy e o Conxunto de Oscar Castro Neves. O concerto tivo gran repercusión nos medios artísticos e foi lanzado en LP polo selo Elenco, contendo composicións como "Bom-dia, Amigo" (con Baden Powell), "Carta a Tom", "Dia da Criação" e "Minha Namorada" (con Carlos Lyra), e "Adalgiza", "...Das Rosas", "História de Pescadores" e "Saudades da Bahia" (co cantante, compositor e violonista Dorival Caymmi).
La Voz Pública
La Voz Pública foi un xornal publicado en Ourense entre 1915 e 1918.
Historia e características
Subtitulado Diario de Orense, apareceu o 31 de outubro de 1915. Dirixido por Francisco Álvarez de Nóvoa e Ceferino Valencia Novoa. Xurdiu como portavoz do Partido Liberal pouco antes das eleccións municipais de 1915, apoiou as campañas agraristas e foi rival do periódico conservador El Diario de Orense. Ocupouse da información local e comarcal, e incluíu colaboracións de Vicente Risco e Arturo Noguerol e nel seguiu a publicar Francisco Álvarez de Nóvoa as súas famosas columnas satíricas de El Miño, denominadas "Agujetas". A comezos do ano 1918 deixou de publicarse.
Vinícius de Moraes
Retorno ao Brasil
Dúas cancións de Vinícius de Moraes concorreron, en 1965, ó I Festival Nacional de Música Popular Brasileira (da extinta TV Excelsior). "Arrastão" (composta con Edu Lobo), defendida por Elis Regina, quedou no primeiro lugar, e "Valsa do Amor que Não Vem" (en colaboración con Baden Powell), defendida por Elizeth Cardoso, en segundo lugar. Tamén co arranxador, cantante e instrumentista Edu Lobo, Vinícius compuxo "Zambi" e "Canção do Amanhecer", cancións que se engaxaran no clima de protesta da época e foron presentadas en proxectos do Centro Popular de Cultura da União Nacional dos Estudantes (UNE). Por un breve período, Vinícius foi designado para traballar na delegación do Brasil na Unesco, en Europa. O poeta tamén traballou co director Leon Hirszman no roteiro do filme Garota de Ipanema, volveu a presentarse no Zun Zun con Dorival Caymmi e lanzou o libro Cordélia e o Peregrino.
Aínda en 1965, o Teatro Municipal de São Paulo foi o escenario dunha homenaxe para o poeta, co espectáculo Vinícius: Poesia e Canção, que contou coa participación da Orquestra Sinfónica de São Paulo (baixo a dirección do mestre Diogo Pacheco). As composicións presentadas recibiran arranxos dos mestres Guerra Peixe, Radamés Gnattali, Luiz Eça, Gaya e Luiz Chaves e contou con intérpretes como Carlos Lyra, Edu Lobo, Suzana de Morais, Francis Hime, Paulo Autran, Cyro Monteiro e Baden Powell. Cando o poeta terminou a presentación de “Se Todos Fossen Iguais A Você”, a platea respondeu con 10 minutos ininterrompidos de aplausos.
En 1966 foi lanzado o álbum "Afro Sambas", coas súas composicións en colaboración con Baden Powell. Constan das pezas "Canto de Ossanha", "Canto de Xangô", "Canto de Iemanjá" e "Lamento de Exu", entre outras, alén da participación de Powell tocando o violín. Naquel mesmo período, Vinícius participou do concerto Pois É, no Teatro Opinião, ao lado de Maria Bethânia e Gilberto Gil. No espectáculo dirixido polo arranxador, compositor, mestre e pianista Francis Hime, o público carioca coñeceu pola primeira vez as músicas de Gilberto Gil. Aínda naquel ano, lanzou o libro de crónicas Para Uma Menina Con Uma Flor e taménfoi convidado a participar como xurado do Festival de Cannes. Nesta ocasión, descubriu que a súa canción "Samba da Benção" fora utilizada, sen a debida autorización, na banda sonora do filme Un homme et une femme, do director francés Claude Lelouch, vencedor do festival. Tras unha ameaza de xuízo, a obra de Lelouch acreditou a música de Vinícius. O ano de 1967 marcou a estrea do filme Garota de Ipanema, baseado no éxito homónimo de Vínicius. É a canción brasileira máis coñecida no mundo despois de "Aquarela do Brasil" (de Ary Barroso). Aínda naquel período, o poetinha organizou un festival de artes en Ouro Preto e viaxou pola Arxentina e o Uruguai.
Cesamento
Durante 1968, Vinícius de Moraes participou en espectáculos en Lisboa, na compaña de Chico Buarque e Nara Leão. Tamén naquel ano, invitado polo crítico Ricardo Cravo Albin, Vinícius prestou histórico depoimento* para o Museo da Imaxe e do Son (de onde era membro do Consello Superior de MPB).
Mais o ano de 1968 marcou o fin da carreira diplomática de Vinícius de Moraes. Após 26 anos de servizos prestados ao Itamaraty, Vinícius foi cesado polo Acto Institucional 5, feito que o magoou profundamente. No día en que se publicaba o acto, Vinícius encontrábase en Portugal, onde realizaba un concerto. Após este espectáculo, estudantes salazaristas estaban concentrados na porta do teatro para protestar contra o poeta. Avisado disto e aconsellado de se retirar pola porta traseira do teatro, o poetinha preferiu enfrontar os manifestantes e, parando diante deles, comezou a declamar "Poética I" ("De manhã escureço/ De dia tardo/ De tarde anoiteço/ De noite ardo"). Entón, un dos mozos tirou a capa do seu traxe académico e colocouna no chan para que Vinícius puidese pasar, acto imitado polos outros estudantes e que, en Portugal, é unha forma tradicional de homenaxe académica.
Mar de Tracia
No mar de Tracia desembocan os ríos Estrimón, Nestos e Evros ou Meriç, marcando este último a fronteira entre Grecia e Turquía.
Vinícius de Moraes
Cesamento
En 1969, publicou o libro "Obra Poética" e presentouse ao lado de Maria Creuza e Dorival Caymmi en Punta del Este. Tamén presentou un recital na Libraría Quadrante, en Lisboa, presentando, entre outros, os poemas "A Uma Mulher", "O Falso Mendigo", "Sob o Trópico de Câncer" (no cal traballou durante nove anos) e "Soneto da Intimidade". O evento foi gravado ao vivo e lanzado en LP polo selo Festa. Aínda no mesmo ano, Vinícius actuou en Buenos Aires, ao lado de Caymmi, Baden Powell, Quarteto en Cy e Oscar Castro Neves.
Colaboración con Toquinho
En 1970, Vinícius presentouse na casa de espectáculos carioca Canecão, con Jobim, o violonista Toquinho e a cantora Miúcha. O show, que relembrou a traxectoria do poeta, ficou case un ano en cartel debido ao grande éxito obtido. Outra presentación destacada, ao lado de Toquinho e de Maria Creuza, foi en Bos Aires, en La Fusa. O antolóxico concerto resultaría no LP ao vivo Vinícius En La Fusa. No repertorio, interpretado de modo espectacular pola cantora baiana, estaban entre outras "A Felicidade", "Garota de Ipanema", "Irene", "Lamento no Morro", "Canto de Ossanha", "Samba en Prelúdio", "Eu Sei Que Vou Te Amar" (canción que contou aínda coa declamación do poetinha de "Soneto da Fidelidade"), "Minha Namorada" e "Se Todos Fossen Iguais A Você", que rematou o magnífico concerto. No ano seguinte, Vinícius volveu á Fusa para gravar un novo LP ao vivo, tamén con Toquinho, mais desta vez coa cantora Maria Bethânia. Neste álbum están presentes cancións como "A Tonga da Mironga do Kabulete", "Testamento" e "Tarde en Itapoã". Tamén en 1971 asinou con Chico Buarque a canción "Gente Humilde", grande éxito gravado polo propio Chico e, pouco despois, por Ângela Maria.
Vinícius e Toquinho viaxaron por varias cidades brasileiras e tamén polo exterior. Aínda en 1971, o dúo lanzou o seu primeiro LP de estudio, no que destacan "Maria Vai con as Outras", "Morena Flor", "A Rosa Desfolhada" e "Testamento". En 1972, lanzaron o álbum "São Demais os Perigos Dessa Vida", que contiña grandes éxitos como "Cotidiano nº 2", "Para Viver Un Grande Amor" e "Regra três". Con Toquinho, tamén compuxo a banda de son da telenovela "Nossa Filha Gabriela" (da extinta TV Tupi), rexistrada en disco naquel mesmo ano. No ano seguinte, presentaron o show O Poeta, a Moça e o Violão, coa cantante Clara Nunes no Teatro Castro Alves, en Salvador.
En 1974, Vinícius e Toquinho compuxeron "As Cores de Abril" e "Como É Duro Trabalhar", ambas incluídas na banda de son da novela Fogo Sobre Terra (da Rede Globo). Naquel mesmo ano, lanzaron o álbum Toquinho, Vinícius e amigos. O disco tivo as participacións de Maria Bethânia (en "Apelo" e "Viramundo"), Cyro Monteiro ("Que Martírio" e "Você Errou"' últimas gravacións deste), Maria Creuza ("Tomara" e "Lamento no Morro"), Sergio Endrigo ("Poema Degli Occhi" e "La Casa") e Chico Buarque ("Desencontro"). Tamén nese mesmo ano lanzaron Vinícius e Toquinho, cuarto álbum de estudio da parella, que incluía composicións de autoría deles, como "Samba do Jato", "Sen Medo" e "Tudo Na Mais Santa Paz", e aínda "Samba pra Vinícius", homenaxe ao poetinha de Toquinho e Chico Buarque, que fixo unha participación especial no disco.
En 1975, Vinícius do Moraes lanzou o álbum O Poeta e o Violão. Gravado en Milán, o LP contou coa participación especial dos mestres Bacalov e Bardotti. No mesmo ano, a Philips lanzou o álbum Vinícius e Toquinho. Deste LP destaca "Onde Anda Você" con Hermano Silva e que alcanzou grande éxito. Aínda naquel ano, Vinícius lanzou o libro de poemas infantís A Arca de Noé. O ano seguinte publicou os álbums Ornella Vanoni, Vinícius de Moraes e Toquinho - La voglia/ La pazzia/ L'inconscienza/ L'allegria e Deus lhe Pague, este coas composicións de Vinícius e Edu Lobo.
En 1977 publicou o libro O Breve Momento, con 15 serigrafías de Carlos Leão. Naquel ano, o selo Philips lanzou o álbum Antologia Poética, unha selección da obra poética do poetinha e que tivo a participación especial de Antônio Jobim, Francis Hime e Toquinho. En 1978, publicouse o álbum Vinícius e Amália, disco gravado en Lisboa coa cantante portuguesa Amália Rodrigues. Naquel mesmo ano, foi editado o álbum 10 Anos de Toquinho e Vinícius - unha colección dunha década de traballos dos dous. En 1980, foi lanzado o álbum Arca de Noé, que trouxo diversos intérpretes para as composicións infantís do poeta, musicadas a partir do libro homónimo. O disco xerou un especial infantil na Rede Globo naquel mesmo ano.
A morte do poetiña
Na madrugada de 9 de xullo de 1980, Vinícius de Moraes comezou a se sentir mal no baño da casa onde moraba, na Gávea, e faleceu pouco despois. O poeta pasara o día anterior con Toquinho, con quen repasaba os últimos detalles do volume 2 do álbum Arca de Noé, que se publicaría en 1981.
Mar de Tracia
Os principais portos están nas cidades gregas de Alexandrópolis, Kavala e Tasos. Hai unha estación balnearia, chamada Loutra Eleftheron, preto de Kavala.
Vinícius de Moraes
A morte do poetiña
Mesmo despois da morte, a obra musical de Vinícius mantívose prestixiada na música brasileira. Publicáronse os álbums Toquinho, Vinícius e Maria Creuza - O Grande Encontro (1988) e A História dos Shows Inesquecíveis - Poeta, Moça e Violão: Vinícius, Clara e Toquinho (1991), alén de teren sido lanzados libros sobre o poeta, como Vinícius de Moraes - Livro de letras (1993), de José Castelo, Vinícius de Moraes (1995), tamén de José Castelo, Vinícius de Moraes (1997), de Geraldo Carneiro (unha edición ampliada do libro publicado en 1984). Aínda en 1993, Almir Chediak editou os tres volumes do Songbook Vinícius de Moraes.
Co gallo dos 20 anos da morte do poeta, en 2000, a Praia de Ipanema foi o escenario dun show en homenaxe a Vinícius, que contou con participación da Orquestra Sinfónica Brasileira, Roberto Menescal, Wanda Sá, Zimbo Trio, Os Cariocas, Emílio Santiago e Toquinho, interpretando composicións da súa autoria.
En 2003, ano en que o poeta compriría o seu 90º aniversario, publicáronse varios proxectos en tributo á súa creación artística. Tamén se creou a páxina web oficial de Vinícius.
Alhama de Granada
Alhama de Granada é un concello de 433 km² e 6.184 habitantes (2005) situado na aba da Serra Tejeda, no occidente da provincia de Granada.
Vinícius de Moraes
A morte do poetiña
En 2006, foi lanzada a caixa Vinicius de Moraes & Amigos, con cinco álbums do poetinha, contendo 70 cancións compiladas de fonogramas gravados por varios intérpretes e polo propio Vinícius (solo ou en dueto). A caixa inclúe un libreto coa biografía do homenaxeado e as letras de todas as cancións.
Alhama de Granada
Na zona existen restos prehistóricos que denotan a antigüidade do asentamento humano na zona, antes da chegada dos romanos o territorio onde se asenta Alhama estaba habitado polos túrdulos e os romanos déronlle o nome de Artigi, da época romana consérvase a ponte e os restos dos baños romanos, os árabes déronlle o nome al-h.amma (الحمّة) e fortificárona, converténdose nunha importante localidade do reino de Granada, o 1 de marzo de 1482 pasou a mans da Coroa de Castela e foi sede dun tribunal da Inquisición. Do 2 de febreiro de 1810 ao 17 de agosto de 1812 permaneceu baixo ocupación francesa, o 25 de decembro de 1884 un terremoto destruíu 1.479 casas e causou 480 mortos e 670 feridos.
miniatura|esquerda|200px|Resto dos baños romanos
Microprocesador
Un microprocesador é unha Unidade Central de Procesamento (CPU), composta de transistores miniaturizados e outros elementos circuitais, todo incluído nun único circuíto integrado, tamén chamado microchip ou chip.
Ata que os microprocesadores chegaron, as CPUs estaban constituídas por válvulas de baleiro, que primeiro se substituíron por transistores individuais e logo por varios circuítos integrados separados.
Historia
Entre 1968 e 1970 foi deseñado o Central Air Data Computer, un sistema integrado de control de voo. Este sistema empregaba un chipset denominado MP944, que se converteu no primeiro microprocesador da historia.
En 1971, tres enxeñeiros da empresa Intel Corporation crearon o Intel 4004, deseñado para a fabricación de calculadoras de pequenas dimensións. O primeiro microprocesador en saír ao mercado foi o Intel 8008 en 1972, que foi o que comezou unha familia de microprocesadores, entre as que está o Intel 8088, o microprocesador empregado nos IBM PC.
Too Many Knobs
Too Many Knobs é o primeiro álbum de estudio da banda galega de indietrónica Colectivo Oruga, publicado o 2 de novembro de 2010 a través do selo Matapadre. Este disco trátase da primeira edición da discográfica e ten o número de catálogo MTP001.
Microprocesador
Fabricantes
Na actualidade os procesadores máis frecuentes nos ordenadores domésticos son das compañías Intel (Pentium, Celeron, Itanium, Xeon); AMD (Opteron, Athlon, Turion); Via (VIA C7, VIA Eden-N, VIA Eden ESP, VIA C3-N, VIA C3) e IBM nos Macs actuais (Power PC G4 e G5). Outras compañías son Transmeta, Zilog e Motorola...
Florín neerlandés
O florín neerlandés (en neerlandés gulden) é o nome da moeda usada nos Países Baixos dende o século XV até o ano 2002, cando foi substituída polo euro. Dúas versións do gulden están aínda vixentes en Aruba e nas Antillas Holandesas. A versión de Suriname foi substituída polo dólar surinamés en 2004.
O tipo exacto de cambio, importante para os contratos antigos, é de 2,20371 floríns (NLG) por 1 euro (EUR). Isto supón 0,45378 euros por 1 florín.
1335
Mortes
Historia ano a ano
Humanidade
Enténdese por humanidade o conxunto dos seres humanos, e está organizada segundo diversos criterios sociais e diferenciado doutras sociedades animais por características específicas que se atribúen ós humanos como a fala, o coñecemento propio ou a ironía.
A Caseta, O Freixo, As Pontes de García Rodríguez
A Caseta é un lugar da parroquia do Freixo no concello coruñés das Pontes de García Rodríguez na comarca do Eume. O lugar recibe o seu nome pola existencia dunha caseta de peóns camiñeiros na estrada Ortigueira-As Pontes de García Rodríguez (actual AC-101).
Pato falcado
miniatura|Anas falcata
O  pato falcado  (Anas falcata) é un pato que cría no leste de Asia. A súa aparición fóra dos seus territorios habituais non é extraordinaria, e pode te-la súa orixe, polo menos nalgúns casos, en exemplares fuxidos, xa que son populares como aves ornamentais.
Descrición
Miden entre 48 e 54 cm de lonxitude e amosan o dimorfismo sexual típico dos anátidos. Os machos en traxe de gala son inconfundibles: máis da súa plumaxe corporal amosa un fino vermiculado gris; a cabeza é grande, de cor verde botella, a gorxa, branca e a coroa da cor do bronce. Do lombo cólganlle unhas plumas curvadas a xeito de fouce. A zona cloacal ten un deseño amarelo, negro e branco.
As femias son castañas escuras, moi semellantes ás do lavanco, das que as diferencia o bico longo e gris. O macho en plumaxe de eclipse imita á femia, por ben que ten a cabeza e o lombo máis escuros. En voo, ámbolos dous sexos amosan a parte inferior das alas gris pálida. O espello é anegrado, cunha beira branca na parte interior. Os xoves son de tons máis ante cás femias e carecen das plumas en forma de fouce.
O reclamo dos machos é un asubío baixo, mentres que o das femias e un "cuac" rouco.
Distribución
A súa área de cría espállase polo leste de Asia, dende o centro de Siberia ata o norte do Xapón e o norte da China. Son migratorios estritos, que pasan o inverno en boa parte da Asia sudoriental.
Viven en zonas húmidas das terras baixas, coma lagos ou prados anegados, onde se alimentan arrincando plantas na auga ou pacendo.
Conduta
Fora da época de reprodución son aves gregarias, que forman grandes bandos. Fan os niños no chan, preto da auga e entre a vexetación. Poñen entre 6 e 10 ovos.
Filosofía da ciencia
A filosofía da ciencia é a parte da filosofía que estuda os fundamentos, presupostos e implicacións filosóficas da ciencia, incluíndo as ciencias naturais como física e bioloxía, e as ciencias sociais, como psicoloxía e economía. Neste sentido, a filosofía da ciencia está intimamente relacionada á epistemoloxía e á ontoloxía. Procura explicar cousas como:
Unha visión é que todas as ciencias posúen unha filosofía subxacente independente do que se afirme ao contrario: Non hai ciencia libre de filosofía; hai só ciencia cunha bagaxe filosófica aceptada sen análise previa —Daniel Dennett, Darwin's Dangerous Idea, 1995.
Natureza das afirmacións e conceptos científicos
A ciencia tira conclusións sobre o modo que o mundo é, e o modo que a teoría científica se relaciona a ese mundo. A ciencia tíraas por medio de evidencias, de experimentación, dedución lóxica, e pensamento racional a fin de examinar o mundo e os individuos que existen dentro da sociedade. Ao facer observacións dos individuos e os seus arredores, a ciencia busca explicar os conceptos da vida diaria.
Empirismo
As observacións inclúen apercepción, e entón dánse os actos cognitivos propiamente ditos. Isto é, as observacións están por si soas enquistadas na nosa comprensión de como funciona o mundo; se esta comprensión mudar, as observacións poden tamén aparentemente mudar.
Realismo científico e instrumentalismo
O realismo científico, ou empirismo inxenuo, é a visión de que o universo se explica como realmente é a través das afirmacións científicas. Os realistas defenden que cousas tales como electróns e campos magnéticos existen realmente. É inxenuo no sentido de igualar os modelos científicos coa verdade, aínda que é a visión que acostuman adoptar a maior parte dos científicos.
Construtivismo social
Unha área de interese entre historiadores, filósofos, e sociólogos da ciencia é a extensión na cal as teorías científicas se amoldan aos seus contextos políticos e sociais. Ese concepto usualmente coñécese como construtivismo social. O construtivismo social é nun sentido unha extensión do instrumentalismo que incorpora os aspectos sociais da ciencia. Na súa forma máis forte, ve a ciencia como un mero discurso entre científicos, co feito obxectivo desempeñando pouco papel, se desempeñar algún. Unha forma máis fraca da posición construtivista pode defender que os factores sociais desempeñen un papel importante na aceptación de novas teorías científicas.
Do lado máis forte, a existencia do planeta Marte é irrelevante, desde que todo o que realmente temos son observacións, teorías e mitos, os cales son construídos por si sós a través da interacción social. Deste lado, as afirmacións científicas son a respecto dunha sobre a outra, e o test empírico é non máis que algo para checar a consistencia entre diferentes conxuntos de teorías socioloxicamente construídas. Ese lado rexeita o realismo. Tórnase difícil, entón, explicar como a ciencia se difire de calquera outra disciplina; igualmente, con todo, tórnase difícil dar un parecer do extraordinario éxito da ciencia en producir tecnoloxía aplicábel.
Do lado máis fraco, pódese dicir que o planeta Marte ten unha existencia real, separada e distinta das nosas observacións, teorías e mitos relacionados. Aínda que as teorías e observacións son construídas socialmente, parte do proceso de construción inclúe o asegurar a correspondencia dalgún tipo con esa realidade. Deste xeito, as afirmacións científicas son sobre o mundo real. A cuestión crucial para ese lado é explicar esa correspondencia. Cal é a xustificación da reivindicación de que as fotos da última leva son nalgún sentido máis reais que o mito romano sobre Marte? É importante, entón, para os Construtivistas Sociais considerar como se xustifican as afirmacións científicas.
Análise e reducionismo
Análise é a actividade de dividir unha observación ou teoría en conceptos máis simples a fin de comprendelos. A análise é tan esencial para a ciencia canto para todos os emprendimentos racionais. Sería imposíbel, por exemplo, describir matematicamente o movemento dun proxectil sen separar a forza da gravidade, o ángulo de proxección e a velocidade inicial. Só é posíbel despois desa análise formular unha teoría adecuada do movemento.
O reducionismo en ciencia pode ter diferentes sentidos. Un tipo de reducionismo é a crenza que todos os campos de estudo están en última instancia suxeitos a explicación científica. Talvez un suceso histórico poida explicarse en termos sociolóxicos e psicolóxicos, os cales tamén poderían ser descritos en termos de psicoloxía humana, e a cal á súa vez podería ser descrita en termos de química e física. O suceso histórico foi reducido a un evento físico. Iso podería implicar que o suceso histórico non existe fóra do suceso físico, negando a existencia dun fenómeno emerxente.
Os argumentos en contra do reducionismo ganancioso a través de referencia ao fenómeno emerxente confían no feito de que de que en sistemas auto-referenciais pódese dicir conter máis información do que pode ser descrita por medio de análise individual das súas partes compoñentes. Como exemplos inclúense compoñentes que conteñen ligazóns estrañas, organización fractal e atractores estraños en espazo de fase. A análise de tales sistemas necesariamente destrúe información, xa ue o observador ten de seleccionar unha mostra do sistema que poida ser na mellor das hipóteses parcialmente representativas. A teoría da información pode usarse para calcular a magnitude de información perdida e é unha das técnicas aplicadas pola teoría do caos.
A xustificación de afirmacións científicas
As máis poderosas afirmacións en ciencia son aquelas con máis amplas aplicacións, A terceira lei de Newton — "para cada acción hai unha reacción igual e en sentido contrario" — é unha afirmación poderosa porque se aplica a cada acción, en calquera lugar, e en calquera tempo.
Porén non é posíbel para os científicos testar cada incidencia dunha acción, e atopar unha reacción. Como, entón, poden eles afirmar que a Terceira Lei é en todos os sentidos verdadeira? Eles levan, é claro, testado moitas, moitas accións, e en cada unha foron capaces de atopar a reacción correspondente. Aínda así non poderemos ter certeza que cando a testarmos a próxima vez se confirmará de novo.
Indución
Explicar o porqué da indución comunmente funciona ten sido un tanto problemático. Non se pode usar dedución, o proceso usual de se mover loxicamente da premisa á conclusión, porque non hai un simple siloxismo que permite tal movemento. Non importa cantas veces os biólogos do século XVII observaron cisnes brancos, e en cantas diferentes localizacións, non hai ningunha vía dedutiva que leve á conclusión de que todos os cisnes son brancos. Isto é así tamén, ou a conclusión sería errada, como se tornou máis tarde. Similarmente, é ao menos posíbel que unha observación feita mañá que mostre unha ocasión en que unha acción non se acompaña por unha reacción; o mesmo é verdade para calquera lei científica.