cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Toronto
Administración
Este problema preocupa moito aos activistas que queren que sexa unha provincia. Un número de organizacións non-gobernamentais teñen advocado unha campaña contra o goberno de Ontario, que levou á primeira gran manifestación popular ocorrida en Toronto en 2001, cando os manifestantes se confrontaron coa policía fronte da Asemblea Lexislativa de Ontario, ben como varias manifestacións populares de menor porte ao longo do 2001. Algúns políticos do goberno federal, incluíndo o actual primeiro-ministro do Canadá, Paul Martin, comezaron a prometer un "novo negocio para as cidades". Actualmente, tanto a Casa dos Comúns canto o Senado recoñecen ata certo punto os problemas enfrontados pola cidade, porén, os esforzos para resolvelos continúan a ser insuficientes.
Politicamente, Toronto é unha cidade moi liberal, segundo os padróns de política da América do Norte. O Partido Liberal, tanto a nivel federal canto provincial, posúe grande apoio dos electores agás no centro da cidade, onde a maioría apoian o Novo Partido Democrático. O Partido Conservador non posúe ningún membro no Senado ou na Casa dos Comúns que veña de Toronto, e nas eleccións —a nivel federal, provincial e municipal— o desempeño do Partido Conservador xeralmente é moi ruín na cidade. Aínda que os sindicatos posúan considerábel influencia na cidade, non son as principais causas para a natureza liberal de Toronto; son o alto número de inmigrantes e a forza de grupos activistas as principais racións. Toronto é o principal centro de soporte para causas liberais como casamento homosexual e control de armas tanto en Ontario como no Canadá.
Demografía
250px|miniatura|Toronto é unha cidade multicultural, con etnias das máis diversas partes do mundo. A College Street é o centro da Little Italy, un barrio [[italiano da cidade.|alt=]]
Toronto foi a segunda maior cidade do país, con 625 000 habitantes e aproximadamente 150 km², ata 1998, cando a fusión de Toronto coas outras 5 cidades que compuñan a Municipalidade da Rexión Metropolitana de Toronto fixo que Toronto pasase a ter 2,3 millóns de habitantes e 641 km²; superando así Montreal e o seu 1 millón de habitantes. Porén, contándose os actuais límites municipais de ambas as cidades —Montreal e outras 27 cidades fundíranse en 2001— Toronto de feito superou a poboación de Montreal na década de 1970. A poboación da rexión metropolitana de Toronto superou a poboación da rexión metropolitana de Montreal xa na década de 1960. A actual densidade de poboación de Toronto é de 3 939,4 habitantes por quilómetro cadrado.
Desde a década de 1850, Toronto ten sido un dos principais polos de entrada de inmigrantes do mundo. Os anos despois das grandes guerras mundiais atraeran grande número de inmigrantes. Ingleses e escoceses viñeron en grande número nos anos que seguiron a estas guerras. Poloneses, neerlandeses e gregos viñeron en grande número nos anos que seguiron á segunda guerra mundial. A inmigración italiana e portuguesa tornouse moi forte entre a década de 1950 e a década de 1970. Desde entón, a maioría dos inmigrantes que se instalan en Toronto son asiáticos en xeral, especialmente chineses.
Toronto é unha das cidades máis multiculturais do mundo, 1 de cada 3 (36%) persoas son pertencentes a grupos minoritarios (negros, árabes, asiáticos, hispánicos e indios), con 64% da poboación da cidade tendo orixe europea, primariamente de orixe inglesa (~500 mil habitantes), escocesa (~425 mil habitantes), irlandesa (~375 mil habitantes), italiana (~350 mil habitantes), alemá (~150 mil habitantes), portuguesa (~130 mil habitantes), francesa (~120 mil habitantes) e poloneses (~85 mil habitantes). Toronto posúe unha grande comunidade portuguesa. Aproximadamente 60% da poboación portuguesa da cidade vén dos Azores, e 10% vén de Madeira. Toronto posúe tamén unha pequena comunidade brasileira. Aproximadamente 5 mil brasileiros viven na cidade.
Os chineses representan aproximadamente o 10,6% da poboación da cidade (259 710 mil) e os surasiáticos o 10,3% da poboación de Toronto (253 920 mil). A metade de todos os negros canadenses viven en Toronto, e constitúen o 8,3% (204 075) da poboación da cidade. Os filipinos son o 3,5% (86 460) da poboación da cidade. Débese ter en conta que moitos dos habitantes de Toronto son descendentes de dúas ou máis etnias.
Toronto posúe o 48,7% da poboación da Rexión Metropolitana de Toronto. En 2001, o 57,8% de todos os inmigrantes que se instalaran na Rexión Metropolitana de Toronto fixérano en Toronto. Contando só os inmigrantes que chegaron despois de 1990, esta taxa sobe para o 64,4%.
Aproximadamente o 20% da poboación da cidade posúe 14 anos de idade ou menos, en canto persoas con máis de 65 anos de idade constitúen o 11,2% da poboación de Toronto. O crecemento poboacional medio de Toronto é de 1,9% por ano. O catolicismo é a relixión máis seguida na cidade, seguida polo anglicanismo, mais a cidade posúe comunidades relixiosas ben estabelecidas de musulmáns, hindús, xudeus, budistas e sikh.
250px|miniatura|O cruzamento da Wellesley Street e da Church Street, ou simplemente Church and Wellesley, onde está situada a [[vila gay da cidade. Este cruzamento acolle anualmente unha das maiores paradas gays do mundo, que atraen preto de 800 mil persoas por evento.|alt=]]
En tanto que o inglés é o idioma predominante na cidade, a Statistics Canada afirma que outros idiomas tamén posúen presenza significativa na cidade, tales como o chinés e o italiano. Menos do 2% dos habitantes da cidade afirman o francés (o segundo idioma oficial do Canadá) como o idioma materno.
Barrios e distritos
Toronto posúe un total de 240 barrios diferentes. Moitos foron no pasado cidades ou vilas, que foron eventualmente fundidos con outras cidades. Ata 1997, Toronto estaba dividido en seis distintas cidades: a cidade de Toronto propiamente dita, North York, Scarborough, Etobicoke, York e East York. Estas seis cidades foron fundidas nunha única cidade de Toronto en 1998. As seis antigas subdivisións son agora seis distintos distritos (boroughs) de Toronto.
Moitos destes barrios están nomeados en homenaxe á unha dada etnia ou nacionalidade. A Corso Italia e a Little Italia son chamadas así polo grande número de italianos, en canto a Portugal Village posúe unha grande poboación portuguesa, vindos do continente europeo. Varias áreas da cidade tamén son cognominadas pola prefectura da cidade, aínda que non posúan o estatuto de barrio, como a Rúa Azores —que é unha área cognominada, non unha rúa— que posúe unha grande poboación portuguesa, descendentes de inmigrantes vindos dos Azores.
Economía
A economía de Toronto é unha das máis variadas e fortes da América do Norte. Toronto é o principal polo industrial, comercial e financeiro do Canadá, e un dos principais do continente.
Ata a década de 1970, Toronto era o segundo maior polo comercial do Canadá, por debaixo de Montreal. O gran crecemento económico de Toronto foi estimulado pola descuberta de grandes depósitos de recursos naturais ao longo da provincia de Ontario e da crecente presenza da industria automobilística en todo o sur da provincia. Alén diso, a inauguración do Canal Mariño de San Lourenzo permitiu o tránsito de navíos entre o Océano Atlántico e os Grandes Lagos, tornando Toronto un centro portuario importante. Durante a década de 1960, alén diso, o nacionalismo quebequés e a aprobación de varias leis que pasaron a obrigar ás empresas con sede no Quebec a usaren soamente o francés como idioma de traballo fixo que varias empresas situadas anteriormente en Montreal (especialmente as grandes multinacionais, cuxo mercado se estende alén dos límites do Quebec) mudasen para Toronto, onde o francés non é necesario para o comercio. Varios habitantes de Montreal nomearon esta migración como "éxodo".
O Produto Interior Bruto de Toronto é de aproximadamente 109 000 millóns de dólares americanos, e a renda per cápita da cidade é de 43 mil dólares americanos. Se Toronto fose un país independente, estaría posicionado na 42ª posición da lista de países por PIB.
Industria
Ontario posúe grandes depósitos de recursos naturais tales como madeira, aluminio, cobre, ferro, níquel, prata, ouro, uranio e cinc. Alén diso, a gran cantidade de ríos, lagos e saltos de auga permitiron a construción de varias hidroeléctricas, e os depósitos de uranio permitiron a construción de reactores nucleares. Isto mais unha rede ferroviaria, rodoviaria e hidroviaria eficiente fixo de Toronto o maior polo industrial do Canadá. Actualmente, Toronto posúe máis de 5 700 fábricas. As fábricas localizadas na rexión metropolitana de Toronto producen a metade dos produtos industrializados en todo o Canadá. Cerca dun terzo dos habitantes da cidade traballan en fábricas.
As maiores actividades industriais da cidade son o procesamento de alimentos, a industria automobilística e a impresión de xornais, revistas e material publicitario. Outras actividades industriais importantes inclúen a industria téxtil, a fabricación de aparellos electrónicos, papel e móbeis.
Comercio
Toronto é o principal centro bancario do país xa que os cinco maiores bancos do país posúen as súas sedes centrais na cidade. No total, catro de cada cinco bancos canadenses ten a súa sede na cidade. A bolsa de valores de Toronto é a bolsa de valores primaria do Canadá, e a cuarta maior de todo o continente americano, só por tras das bolsas de valores americanas New York Stock Exchange e NASDAQ (en Nova York) e da Chicago Stock Exchange, localizada en Chicago. A bolsa de valores de Toronto é a nona maior do mundo, e foi a primeira en todo o continente americano que comercializou accións electronicamente. Toronto tamén é o maior centro do comercio por xunto do Canadá.
A Bay Street é o corazón financeiro do Canadá. Aquí están localizadas as sedes dos catro maiores bancos do Canadá, e a maioría dos máis altos rañaceos da cidade.
Medios de Comunicación
En anos recentes, a cidade de Toronto tornouse un dos centros da industria cinematográfica do Canadá, xuntamente con Vancouver, e un dos maiores da América do Norte, por causa do baixo prezo na produción de filmes e programas de televisión no Canadá, en relación cos Estados Unidos. As rúas da cidade e os seus monumentos poden ser vistos nunha variedade de filmes, que imitan as rúas das principais cidades americanas tales como Chicago e Nova York. Toronto produce máis filmes e programas de televisión do que calquera outra cidade das Américas coa excepción dos Ánxeles e Nova York.
Escolas
O sistema público escolar de Toronto é administrado pola Toronto District School Board (TDSB). Está formado por 427 escolas nas que estudan anualmente máis de 300 mil alumnos, o que fai da TDSB o maior distrito escolar do Canadá e o cuarto maior da América do Norte. O sistema católico de ensino administra outras 80 escolas que son responsábeis da educación de máis de 70 mil alumnos.
Ensino superior
Toronto posúe tres universidades. O campus central da Universidade de Toronto (U of T) está localizado no centro da cidade e é a maior universidade canadense. A U of T tamén posúe dous campus menores, un en Scarborough e outro en Mississauga. Os tres xuntos atenden preto de sesenta mil estudantes por ano. En Toronto localízanse tamén a Universidade York, en North York, e a Universidade Ryerson, no centro da cidade. A primeira atende corenta e cinco mil estudantes anualmente, e a segunda, vinte mil.
Toronto posúe tamén outras cinco facultades. A Ontario College of Art and Design é unha das facultades de arte máis recoñecidas da América do Norte. As outras catro facultades —Seneca College, Humber College, Centenial College e a George Brown College— posúen un total de 29 campus espallados ao longo da cidade.
Arquitectura
A arquitectura dos predios e edificios de Toronto é primariamente contemporánea, aínda que algúns puntos de interese máis antigos teñan unha arquitectura baseada no estilo gótico ou no estilo Art déco. O ceo de Toronto é dominado por grandes rañaceos. Toronto é a cidade con máis grandes rañaceos en desenvolvemento e construción de todo o hemisferio occidental.
250px|dereita|miniatura|Vista do Eaton Centre, o [[shopping center máis coñecido da cidade.]]
Deportes
250px|dereita|miniatura|Vista do [[Skydome.]]
Lecer
Toronto posúe seis grandes e modernos centros comerciais. O máis coñecido deles é o Eaton Centre, localizado no centro da cidade, próximo á Nathan Phillips Scare, e un dos principais puntos turísticos da cidade. Outros grandes centros comerciais son o Yorkdale Mall, o Scarborough Town Centre, a Sherway Gardens e a Fairview Mall, todos con duascentas loxas ou máis. Varios outros de menor porte están espallados pola cidade.
Transporte público
O fornecemento de transporte público é de responsabilidade do TTC (Toronto Transit Control), que controla as redes de autobuses, tranvías e metro que operan dentro da cidade. O sistema de transporte público de Toronto é un dos máis autosuficientes da América do Norte, xerando preto de 81% dos ingresos necesarios para o seu funcionamento. Mesmo así, este sistema recibiu fondos insuficientes do municipio nos últimos anos, o que causou unha caída na súa eficiencia.
Hai aproximadamente 375 liñas de autobús servindo a cidade. O sistema de metro da cidade posúe 70 km de extensión e un total de 80 estacións, espalladas en 4 liñas diferentes. Foi o primeiro sistema de metro do Canadá, tendo sido inaugurado en 1954.
O sistema de transporte público de Toronto está totalmente integrado. Cerca de 1,3 millón de persoas usan este sistema diariamente.
Autovías
250px|miniatura|Vista da Autovía Macdonald-Cartier e do trevo rodoviario formado xuntamente coa Leslie Street.|alt=
Aínda que a rede de autovías de Toronto non sexa tan extensa e eficiente como as localizadas en varias das grandes cidades norteamericanas, ou como a de Montreal, Toronto posúe algunhas autovías que serven Toronto e outras cidades veciñas. Existen no total nove, que xuntas totalizan aproximadamente 75 quilómetros de extensión.
A Autovía Macdonald-Cartier, ou Autoestrada Provincial de Ontario 401, que conecta Windsor ata o extremo leste do Ontario (continuando despois no Quebec como a Autoestrada 20, ata Rimouski), pasa por Toronto. O treito desta autovía na cidade, entre Mississauga ata Oshawa, é o máis movido do mundo (e tamén un dos máis conxestionados).
A Autovía Provincial de Ontario 400 conecta Barrie coa cidade de Toronto, terminando na Macdonald-Cartier. A Autoestrada Provincial de Ontario 427 é a segunda máis concorrida da América do Norte, conectando a Gardiner e a Queensway coa Macdonald-Cartier, ata o extremo norte da Municipalidade Rexional de York e de Peel. Gran parte do seu traxecto serve como unha fronteira entre Toronto e a Municipalidade Rexional de Peel, e entre Peel e York. No camiño, a Autoestrada Provincial de Ontario 409, que comeza na Macdonald-Cartier, pasando pola 427 e terminando no Aeroporto Internacional de Toronto. A Macdonald-Cartier tamén pasa pola Autovía Allen.
Ferrocarrís
250px|dereita|miniatura|A Union Station. Toronto é servida por preto de 175 km de vía férrea. A cidade dispón dun número de estacións de trens para locomoción entre as cidades que compón a rexión metropolitana de Toronto, e dunha estación central, a Union Station, localizada no centro da cidade. Esta estación, construída no século XIX, é ao mesmo tempo unha das estacións máis concorridas do metro de Toronto, e atende tamén dúas liñas de tranvía.
Os trens da GO Transit, tendo como principal base de operacións a Union Station, ofrece viaxes interurbanas en horarios regulares entre o centro de Toronto e os seus barrios máis distantes, ben como outras cidades que fan parte da Rexión Metropolitana de Toronto.
Aeroportos
O principal aeroporto da cidade é o Aeroporto Internacional Lester B. Pearson (YYZ), que non se localiza en Toronto mais si na cidade veciña de Mississauga. É o cuarto aeroporto internacional máis concorrido de todo o continente americano, e o de maior tráfego aéreo internacional en dirección aos Estados Unidos de América. 250px|dereita|miniatura|Vista do Aeroporto Rexional de Toronto.
A cidade posúe dous aeroportos dentro dos seus límites municipais. Un deles é o Aeroporto Rexional de Toronto (YTZ), localizado nas Illas Toronto, e serve primariamente aos voos da aviación xeral, aínda que a Air Canada Jazz, unha subsidiaria da Air Canada, opere un voo entre o aeroporto e Otava. Está conectado ao continente a través dun transbordador que serve libremente os pasaxeiros da liña aérea. O segundo aeroporto é a "Base Aérea Downsview" (C.F.B. Downsview), localizado en North York, que serve como unha base militar da Forza Aérea do Canadá, ben como unha base de probas para o fabricante de avións Bombardier.
O Aeroporto Internacional de Hamilton é un aeroporto que serve como alternativa ao Lester B. Pearson. Non está localizado propiamente na Rexión Metropolitana de Toronto, mais si en Hamilton, localizado a 85 quilómetros suroeste de Toronto, sendo unha base para liñas aéreas de baixo custo e voos charter.
250px|dereita|miniatura|Vista da balsa que conecta Toronto coas Illas Toronto.
Voos con hidroplanos xa foron operados entre Toronto e a rexión das Cataratas do Niágara. Este servizo xa non existe máis.
Porto e transbordadores
O porto de Toronto, próximo ao centro da cidade, move preto de 2 millóns de toneladas de carga por ano, a través de navíos de pequeno e medio porte. Para o recibimento de navíos de grande porte, Toronto fai uso do porto de Montreal (a través dunha conexión por ferrocarril).
O transporte entre Toronto e as Illas Toronto é feita a través de transbordadores. O servizo é fornecido polo Departamento de Parques e Recreación de Toronto.Os transbordadores diariamente percorren o treito entre a Bay Street e as illas, parando en tres delas.
Un servizo de transbordador, de pasaxeiros e de alta velocidade, entre Toronto e Rochester, Nova York, foi inaugurado en 17 de xuño de 2004. O navío foi apelidado de The Breece. Porén, este servizo foi suspenso despois de 11 semanas, cando a compañía que o operaba pasou a ter dificultades financeiras. O navío da compañía —anteriormente estebelecida en Toronto— foi comprado despois da quebra da compañía por unha subsidiaria do municipio de Rochester, e o navío volveu a operar na rota Toronto-Rochester o 30 de xuño de 2005, co apelativo The Cat.
Problemas actuais
Un dos sobrenomes de Toronto é Toronto The Good. Toronto de feito é unha das mellores cidades para vivir, segundo varias investigacións públicas e privadas. Por exemplo, Toronto posúe unha baixísima taxa de criminalidade para unha cidade dese tamaño. Para a Places Rated Almanac, Toronto é a rexión metropolitana máis segura da América do Norte. Porén, mesmo así, a cidade posúe os seus problemas, que están presentes en case toda grande cidade.
Abrigos e persoas sen teito
O número de sen teito vivindo nas rúas da cidade, en gradual crecemento nos últimos anos, é un grande problema para a cidade (especialmente nos días de inverno, cando a temperatura pode caer ata -50 °C durante a noite, cando se inclúe o factor do vento). A morte dun sen teito en 2000 debido a unha noite de frío intenso incentivou a cidade a construír abrigos (en número insuficiente para atender a demanda) designados para atender as persoas sen teito, especialmente en días de frío intenso, mais facendo pouco alén disto.
Medio Ambiente
Toronto posúe serios problemas ambientais. As praias da cidade, ao longo do Lago Ontario, foron durante o século XIX moi populares entre a poboación da cidade. Porén, o crecemento da industria de manufacturación na cidade tornou as augas do litoral da cidade altamente perigosas para a saúde humana, por causa da polución. Durante a década de 1960 e a década de 1970, moitas das industrias contaminante da cidade foron clausuradas e actualmente varias das praias novamente son usadas por bañistas. Porén, mesmo así, a polución da auga continúa a ser un problema, e a cidade regularmente fai probas ás augas de todas as praias ao longo dos días de verán, fechando as que teñen altos niveis de polución.
Actualmente, todo o lixo producido pola cidade é exportada para o estado norteamericano de Míchigan, mais crecente oposición dos habitantes do estado americano fixeron con que a cidade expandise seu sistema de reciclaxe de lixo, e procurase lugares alternativos para disporse do lixo restante.
Criminalidade
Toronto posúe unha baixa taxa de criminalidade, con 1,3 homicidios por cada 100 mil habitantes. En comparación, Chicago, que posúe aproximadamente a mesma poboación de Toronto, ten 23,3 homicidios por cada 100 mil habitantes. Mesmo así, as taxas de criminalidade teñen aumentado nos últimos anos. En 2004 houbo en total 314 homicidios. A taxa de roubo na cidade é de 115 por cada 100 mil habitantes. O maior problema é a crecente presenza do tráfico ilegal de drogas na cidade e os enfrontamentos nocturnos (ás veces envolvendo tiroteo) entre bandas, que case sempre teñen que ver coas drogas e que acaban en feridos ou na morte de membros e/ou de persoas inocentes. Especialistas americanos en enfrontamentos de bandas foron contratados para minimizar estes problemas en áreas onde tales bandas xeralmente se enfrontan.
En 2005, a taxa de homicidios, que estaba en crecemento desde 1996, diminuíu. Ata o 29 de agosto de 2005, foron rexistrados un total de 48 homicidios, a gran maioría relacionados co tráfico de drogas. Porén, mesmo así, os habitantes da cidade consideran que Toronto xa non é unha cidade segura, especialmente nas rúas pola noite, local e horario onde a gran maioría dos homicidios acontecen.
Inmigración ilegal
Moitos inmigrantes que se instalan en Toronto son ilegais. A maioría deles son chineses, vietnamitas, poloneses e hispánicos en xeral —especialmente brasileiros e mexicanos—. Dos aproximadamente 5 mil brasileiros que viven en Toronto, entre 20% a 25% son ilegais. Moitos destes inmigrantes son atraídos por axentes que afirman pertencer á Axencia de Inmigración do Canadá, sendo que, de feito, non o son. Xeralmente, cobran millares de dólares e garanten entrada fácil e legal no país.
A Axencia de Inmigración do Canadá posúe coñecemento deste problema, mais segundo a revista Business Week e o xornal Toronto Sun, fan pouco porque estes inmigrantes son vitais nalgúns segmentos da economía da cidade como man de obra barata. Se todos os brasileiros ilegais fosen deportados, segundo o Toronto Sun, a industria de construción —onde a maioría dos brasileiros ilegais están empregados— colapsaría na cidade.
Rexión Metropolitana
250px|dereita|miniatura|Vista de [[satélite artificial|satélite de Toronto e a súa rexión metropolitana.]]
As seguintes cidades fan parte da Rexión Metropolitana de Toronto:
Montreal
Montreal (en francés e oficialmente: Montréal) é a maior cidade da provincia do Quebec, no Canadá, a segunda máis populosa do país, e tamén a segunda cidade francófona máis populosa do mundo. É tamén unha rexión administrativa do Quebec. Sitúase na illa de Montreal, no río San Lourenzo. É un dos principais centros industriais, comerciais e culturais de América do Norte.
Montreal posúe a segunda maior poboación francófona do mundo, estando só por detrás de París. Porén, Montreal tamén posúe unha considerábel comunidade anglófona, e un crecente número de persoas cuxo idioma materno non é nin o francés nin o inglés.
A palabra "Montreal" é a versión arcaica, escrita de forma simplificada, de Mont-Royal, un monte localizado na cidade, no centro da illa.
Montreal é un dos centros culturais máis importantes do país, aloxando varios eventos nacionais e internacionais. Entre eles, están a Juste pour Rire, un dos maiores festivais de comedia do mundo, o Festival de Jazz de Montreal, un dos maiores festivais de Jazz do mundo, e o Grand Prix de Montreal. A cidade, en total, aloxa máis de 70 eventos internacionais por ano. Con todos estes eventos, aliado ao seu centro antigo, a Vieux Montreal, a cidade é considerada a cidade máis europea de América do Norte.
Historia
O lugar onde se levanta a cidade de Montreal era habitado por nativos algonquinos, huróns e iroqueses, durante miles de anos antes da chegada dos primeiros europeos. Os ríos e lagos da rexión estaban cheos de peixes, que servían como alimento aos nativos, alén de servir como rutas de transporte.
O primeiro europeo en pisar na actual cidade de Montreal foi Jacques Cartier, que navegara o Río San Lourenzo, en 1535. Tras escoitar rumores nunha aldea iroquesa, onde hoxe está localizada a cidade do Quebec, de que existía ouro na Illa de Montreal, e impedido de continuar a súa exploración río arriba polas Cataratas de Lachine (xeograficamente ao sur de Montreal), Cartier explorou a illa, avistando unha aldea iroquesa, Hochelaga, onde vivían aproximadamente mil nativos. A aldea estaba localizada ao pé do Monte Royal. Cartier entón fincou unha cruz, a primeira dunha serie, en honra ao rei francés Francisco I, que patrocinara a expedición de Cartier. Para desgraza do navegante francés, o que os nativos describiran como un "metal brillante" non pasaba de ser cuarzo, ou talvez pirita (o ouro dos parvos).
Samuel de Champlain foi á illa de Montreal dúas veces, en 1603 e 1611, case un século despois de Cartier. Hochelaga, daquela, xa fora abandonada polos iroqueses.
Colonización francesa
miniatura|250px|Bosquexo da cidade en [[1647]] En 1639, o cobrador de impostos Jérome Le Royer creou unha compañía, en París, co obxectivo de colonizar a actual illa de Montreal. En 1641, a compañía enviou un grupo de misioneiros cristiáns, cuxo obxectivo principal era "cristianizar" os nativos locais. En 1642, o grupo misioneiro, composto por preto de 50 persoas, desembarcou na illa e construíu un forte, establecendo a Vila María de Montreal (Ville Marie de Montréal).
Os iroqueses atacaron continuamente o forte, esperando destruír o entón rendíbel intercambio de peles que os franceses mantiñan cos algoquinos e furóns, rivais dos iroqueses. A pesar destes ataques, Montreal prosperaba como centro católico de cambio e venda de peles, ben como unha base central para a exploración doutras rexións da Nova Francia (rexións da América do Norte parte do imperio francés). No comezo do século XVII, a pequena Ville-Marie pasou a ser chamada Montreal. Entón, posuía unha poboación de aproximadamente 3 500 habitantes.
Colonización inglesa
Montreal en [[1784|250px|miniatura|esquerda]] Montreal foi invadida por forzas inglesas en 1760, durante a Guerra dos Sete Anos (1754 a 1763), e pasando definitivamente a estar bajo control británico en 1763, dada a decisión francesa de manter a illa de Guadalupe, no Tratado de París, e cedendo as colonias en América do Norte para o Reino Unido.
No inicio do século XIX, Montreal posuía aproximadamente 9 000 habitantes, cando inmigrantes vidos da Escocia comezaron a se instalar na cidade. Aínda que constituíndo apenas unha pequena porcentaxe da poboación da cidade, foron esenciais para a construción do Canal de Lachine, en 1825, que permitiu a navegación de grandes navíos polo río, tornando a pequena Montreal nun dos principais centros portuarios de América do Norte. Os pioneiros escoceses tamén crearon a primeira ponte conectando a illa co continente, o primeiro shopping center da cidade, ferrocarrís, e o Banco de Montreal, o primeiro banco do Canadá, e actualmente un dos maiores bancos do país.
Foi a capital da provincia colonial do Canadá entre 1844 e 1849, e centro dunha explosión económica que atraeu moitos inmigrantes de lingua inglesa, como irlandeses, escoceses e ingleses. Isto tornou a cidade por un curto período de tempo primariamente anglófona, ata a chegada de máis inmigrantes franceses nas décadas de 1840 e 1850. Este crecemento acelerado fixo de Montreal a maior cidade da América inglesa, e indiscutibelmente a capital económica e cultural do Canadá, causando un boom poboacional: de 1825 a 1850, a cidade pasou de 16.000 a 50.000 habitantes.
De 1867 á Década de 1950
250px|esquerda|miniatura|Palacio da Xustiza do Quebec, [[1880.]] O crecemento da cidade, tanto en termos económicos (construción de industrias e ferrocarrís) como poboacionais (a cidade alcanzou os 100.000 habitantes no final da década de 1860, dos cales a metade eran de orixe francesa) continuaba. A importancia e a prosperidade económica da cidade aumentou cando se construíu a primeira vía ferroviaria transcontinental, conectando Montreal con Vancouver, na Columbia Británica, e outras cidades importantes no interior. No cambio de século, Montreal alcanzara aproximadamente 270.000 habitantes.
Na primeira guerra mundial, na que Canadá loitou do lado dos aliados (Francia, Inglaterra, e, posteriormente, os Estados Unidos), os habitantes anglófonos da cidade apoiaron o goberno, con moitos deles ofrecéndose para loitar na guerra. Os habitantes francófonos, con todo, non tiveron o mesmo entusiasmo. En 1917, con insuficiencia de soldados, o recrutamento forzado de calquera persoa elixíbel para loitar na guerra causou revoltas en Montreal, afastando a poboación anglófona e francófona unha da outra. Montreal en [[1889|miniatura|dereita|250px]]
Despois da primeira guerra mundial, coa prohibición de bebidas alcohólicas nos Estados Unidos, Montreal tornouse un paraíso para os norteamericanos na busca de alcohol. A cidade gañou o infame apelido de Sin City (Cidade do Pecado), grazas á venda de bebidas alcohólicas, xogo e prostitución.
A pesar de ser duramente atinxida pola Gran Depresión económica nos anos 30, Montreal continuou a desenvolverse, coa construción de varios rañaceos. Entre eles, o Edificio Sun Life, o máis alto da Commonwealth Inglesa por un longo período de tempo.
A segunda guerra mundial e o alistamento forzado de persoas trouxeron novamente problemas de cuño cultural entre anglófonos e francófonos. Desta vez, sen maiores consecuencias que a prisión de Camillien Houde, entón prefecto da cidade, que incentivara os habitantes de Montreal a ignorar a causa do goberno canadense na guerra, exhortando ao non alistamento na mesma.
Anos 60 e 70
Cara 1950, a cidade de Montreal alcanzou seu primeiro millón de habitantes. Jean Drapeau foi elixido prefecto da cidade en 1954, ficando no cargo ata 1957, e, despois, de 1960 ata 1986, iniciando grandes proxectos como un sistema de metro, unha cidade subterránea, a expansión da baía portuaria, a inaugurazón do canal hidroviario do Río San Lourenzo e a construción de modernos edificios comerciais no centro da cidade.
Montreal foi o centro do crecemento do nacionalismo quebequense, que comezara nos anos 50, e medrou ata o comezo dos anos 70. En 1967, Montreal foi sede da Expo 67, unha feira internacional que coincidiu co centenario da independencia canadense. A Expo 67 acabou por ser unha das maiores xa realizadas da historia, alén de ter sido o palco dun famoso discurso do entón presidente francés, Charles de Gaulle, no cal expresaba o seu apoio aos nacionalistas Quebequenses, causando turbulencias nas relacións franco-canadenses.
Montreal organizou os Xogos Olímpicos de Verán de 1976, o que dividiu profundamente a cidade debido a gastos non controlados e a corrupción. A débeda continúa a ser pagada hoxe en día.
O maior centro urbano do Canadá e principal centro comercial e industrial do país desde os principios da historia moderna do Canadá, Montreal, foi superado, en número de habitantes e importancia económica, pola cidade de Toronto (Toronto e os seus cinco suburbios da época, que actualmente compoñen a cidade de Toronto), na provincia de Ontario, entre a década de 1970 e 80.
O crecemento do nacionalismo Qquebequense tivo como consecuencia a ocorrencia de actos terroristas, cometidos na cidade por extremistas entre 1963 e 1970. A aprobación da Lei 101 polo goberno do Quebec, en 1977, limitando o uso do inglés e outros idiomas distintos ao francés na política, comercio e nos medios de comunicación, foron factores decisivos, causando o afastamento de comerciantes e empresas internacionais, que se mudaron principalmente a Toronto, e a diminución do número de inmigrantes instalados na cidade.
A cidade celebrou o seu 350º aniversario en 1992.
Unha illa, unha cidade
miniatura|340px|Mapa da cidade de Montreal e os seus 26 distritos antes da fusión do 2001 En 2001, o Partido Quebequés, entón no goberno da provincia, fundiu as outras 26 cidades que ocupaban a Illa con Montreal, formando unha única cidade - a cidade de Montreal - baixo o lema Une île, une ville (Unha illa, unha cidade), á vez que tamén se fusionaban outras cidades do Quebec. Isto foi feito por razóns económicas, esperando que as cidades maiores serían máis eficientes en termos económicos, podendo ser máis competitivas con outras cidades canadenses, como Toronto, que se fusionara con outras cinco cidades veciñas en 1998.
As cidades que existían na Illa de Montreal, unidas nesta fusión eran: Anjou, Baie d'Urfé, Beaconsfield, Côte Saint-Luc, Dollard-des-Ormeaux, Dorval, Hampstead, Île-Bizard, Île-Dorval, Kirkland, Lachine, LaSalle, Montréal-Est, Montréal-Nord, Montréal-Ouest, Outremont, Mont-Royal, Pierrefonds, Pointe Claire, Roxboro, Sainte-Anne-de-Bellevue, Sainte-Geneviève, Saint-Laurent, Saint-Léonard, Senneville, Verdun e Westmount.
En abril de 2002, o Partido Liberal do Quebec derrotou o Partido Quebequés. De acordo coas promesas electorais, o Partido Liberal concedeu un referendo entre as cidades que se funsionaran con Montreal, votando a favor ou contra a fusión. Tal referendo foi realizado en 20 de xullo de 2004 en 22 das 26 antigas cidades. Seguindo os resultados da votación, 15 das antigas cidades recuperaron a súa independencia o 1 de xaneiro de 2006. As cidades que decidiron continuar con Montreal foron Anjou, Île-Bizard, Lachine, LaSalle, Montréal-Nord, Outremont, Pierrefonds, Roxboro, Saint-Geneviève, Saint-Laurent, Saint-Léonard e Verdun.
Actualidade
As boas condicións económicas da cidade permitiron avances na infraestrutura da cidade, coa expansión do sistema de metro ata a cidade veciña de Laval e o desenvolvemento dun anel rodoviario en torno da illa de Montreal. A revitalización de varios barrios, antes decadentes, tamén está ocorrendo. centro|850px|miniatura|Vista dos [[rañaceos de Montreal.]]
Localización xeográfica
A cidade localízase na Illa de Montreal, no Río San Lourenzo, incorporando un total de 74 illas menores localizadas preto da Illa de Montreal. Localízase a 75 km leste da provincia canadense de Ontario, a 150 km leste da capital do país, Otava e a aproximadamente 200 km suroeste da capital da provincia, a cidade de Quebec. As coordenadas xeográficas de Montreal son 45°28′ Norte e 73°45′ Oeste; a altitude da cidade é de 57 metros, de media, sendo de 23 metros nas marxes do San Lourenzo.
A Illa de Montreal posúe 50 quilómetros de lonxitude por 16 quilómetros de ancho, na súa máxima extensión, e unha área de 482,84 km². Por estar nunha posición diagonal, os habitantes da cidade posúen un xeito atípico de describir direccións na cidade: o norte da cidade corresponde na verdade á dirección nordeste no compás magnético; o sur da cidade, ao suroeste magnético, o leste da cidade, ao nordeste magnético, e o oeste da cidade, ao noroeste magnético.
Rexión metropolitana
Montreal é o centro dunha rexión metropolitana que se estende por un raio de aproximadamente 40 km da cidade. A metrópole de Montreal é a segunda máis populosa do Canadá, e a décima máis populosa de América do Norte.
A Metrópole Comunitaria de Montreal (Communauté Métropolitaine de Montréal) é o órgano público encargado da organización, coordinación e financiamento de desenvolvemento económico, transporte público, recollida de lixo etc, nesta rexión metropolitana, que comprende 3 839 km² e posúe 3.431.551 habitantes. O presidente da Metrópole Comunitaria de Montreal é o prefecto da cidade de Montreal.
As cidades que compoñen a Rexión Metropolitana de Montreal son:
Na Illa de Montreal
As seguintes 15 cidades son actualmente parte de Montreal, mais segundo os resultados do referendo de 2004, sepáranse de Montreal, e tórnanse cidades independentes novamente:
A área das 15 cidades sumadas é de aproximadamente 134 km², e a poboación delas, sumada, é de aproximadamente 160.000 habitantes.
Illas da rexión
150px|miniatura|dereita|Avenida Mcgill College no centro da cidade.
Clima
250px|dereita|miniatura|Unha escena común en Montreal, nos días de [[inverno.]]
O clima de Montreal varía bastante, debido á localización da cidade nunha área onde adoitan encontrarse grandes frontes de ar, unha vindo do polo norte, e outra, dos Estados Unidos. A inestabilidade do tempo é considerada polos habitantes de Montreal como parte do carácter da cidade.
A precipitación é abundante na rexión. Aproximadamente caen anualmente na cidade 2,4 metros de neve, e a choiva é abundante ao longo do ano, principalmente no verán, a estación máis húmida da cidade. A remoción de neve das principais rúas e autoestradas da cidade custa a Montreal máis de 50 millóns de dólares canadenses por ano.
O clima de Montreal é temperado, con catro estacións ben definidas e variadas. No inverno, a temperatura media da cidade é de -10,4 °C (non incluíndo o factor do vento), con mínimas entre -40 °C a -10 °C e máximas entre 0 °C e -25 °C. No verán, a media é de 21 °C, con máximas entre 23 °C a 35 °C.
Administración
A cidade de Montreal é administrada por un prefecto e un Consello, que está composto por 73 membros, polos 73 distritos diferentes. A poboación de cada distrito escolle unha persoa, que atuará como representante do distrito no Consello Municipal, por mandatos de 4 anos de duración. O prefecto da cidade actúa como administrador principal do goberno da cidade, supervisando e orientando os varios departamentos da cidade. O Consello discute e aproba diferentes proxectos, así como o orzamento anual.
Montreal está dividida en 27 barrios diferentes (non confundir coas 27 antigas municipalidades existentes anteriormente á fusión ocorrida en 2001, eses mesmos números son simples coincidencias), que posúen os seus propios consellos, encargados dos problemas do barrio, e de supervisar proxectos municipais realizados na rexión. Os membros de tales consellos rexionais posúen un mandato de dous anos.
Cerca do 40% da renda da cidade provén de impostos cobrados a propiedades. O resto dos fondos municipais proveñen de taxas cobradas a estabelecementos comerciais e sobre o consumo de auga, ademais de fondos provenientes da provincia do Quebec.
Demografía
Montreal é actualmente unha cidade multicultural, mais a cidade é unha excepción na provincia do Quebec. Mentres que os habitantes de descendencia francesa continúan a saír da cidade para se estableceren en suburbios, ou mesmo noutras cidades da provincia, novos inmigrantes continúan a se establecer na cidade. Mentres boa parte da poboación de Montreal recibe e acepta cos brazos abertos aos inmigrantes das máis variadas partes do mundo, habitantes doutras partes menos habitadas e máis conservadoras da provincia, mesmo de certos suburbios de Montreal, posúen unha postura máis discriminatoria en relación a unha sociedade multicultural, o que xera serios problemas de cuño cultural entre Montreal e o resto da provincia.
Poboación
Montreal posúe preto de 1,8 millóns de habitantes (1,6 millóns despois da fusión) dentro dos seus límites municipais. A Gran Montreal posúe 3.607.000 habitantes, segundo unha estimativa da Centro de Estatísticas do Canadá. Os habitantes da cidade son coñecidos como Montrealer, en inglés, e Montréalais (persoa do sexo masculino) ou Montréalaise (persoa do sexo feminino), en francés.
Etnias
A cidade de Montreal, como noutras grandes cidades canadenses, é unha cidade multicultural, ou sexa, posúe unha gran variedade de etnias e culturas diferentes. Xuntamente cos descendentes de franceses e ingleses, coexisten comunidades irlandesas, italianas, xudaicas, gregas, árabes, hispánicas, haitianas e portuguesas.
Máis do 25% (aínda que certas estatísticas eleven ese número a 50%) da poboación de Montreal é descendente de dous ou máis grupos étnicos. Os habitantes non nacidos no país compoñen o 20% da poboación da cidade.
Relixión
A relixión predominante na cidade é o catolicismo (dadas as raíces francesas), aínda que elevadas cantidades de protestantes, musulmáns e xudeus vivan actualmente dentro da cidade.
O feito de que Montreal fose desde a súa fundación un centro católico favoreceu a inmigración de irlandeses, en grandes cantidades, debido á gran maioría católica.
Economía
Desde o século XIX ata mediados do século XX, a economía da cidade foi dominada por comerciantes e empresas anglófonas, que mantiñan seus ambientes de traballo case sempre en inglés, obrigando os habitantes da cidade a dominar esta lingua, en caso de pretender un emprego bo e ben pagado. A Lei 101, con todo, obrigou a todos os estabelecementos e empresas con máis de 50 operarios a manter tamén o francés na área de traballo.
Montreal posúe actualmente unha forza de traballo ben experta mais en declive, coa migración de habitantes da clase media e alta (especialmente francófonos) cara outras cidades veciñas, e coa entrada de emigrantes doutras partes do Quebec, especialmente de áreas rurais, que non posúen experiencia ou educación para conseguir un bo traballo, tendo unha renda mínima, moitas veces insuficiente para cubrir os altos custos de vida na gran cidade.
Comercio e finanzas
Sendo o maior centro financeiro do país, Montreal continua a ser un dos principais centros financeiros de América do Norte. As súas raíces bilingües e a súa posición estratéxica en América do Norte atraen empresas interesadas en traballar no continente norteamericano, especialmente, compañías francesas, dando a Montreal un acceso especial ao mercado francés e europeo.
Importantes empresas, tanto compañías canadenses localizadas na cidade, como compañías doutros países que escolleron a cidade como principal sede no país ou mesmo no continente, posúen os seus cuarteis xerais na cidade, como a Air Canada, a IBM Canada e a Bombardier. Montreal é o segundo centro económico de lingua francesa máis importante do mundo.
A bolsa de valores da cidade (Bourse de Montréal), creada en 1874, a primeira do Canadá e a principal do país ata 1999, foi superada pola bolsa de valores de Toronto. Agora, está especializada no cambio e venda de derivatives (contratos de investimento).
Industria
miniatura|250px|dereita|O [[porto (transporte)|porto hidroviario de Montreal, co centro da cidade ao fondo.]]
Cerca de 5 000 fábricas instaladas en Montreal empregan preto do 25% da forza de traballo da cidade. Montreal é un centro de industria farmacéutica, de alta tecnoloxía, téxtil e de manufactura de roupas. Produce tamén produtos electrónicos, equipamentos de transporte e de telecomunicación, alimentos industrializados, e é un centro de procesamento de tabaco.
A rexión metropolitana de Montreal é un dos principais centros aeroespaciais do mundo, onde está localizada a maioría das fábricas da Bombardier, empregando milleiros de traballadores. A IATA (Asociación Internacional de Transportes Aéreos) e a CAE (produtora de simuladores de voo) tamén están localizadas na cidade.
Medios de comunicación
Os tres xornais diarios en francés son La Presse, Le Journal de Montréal e Le Devoir. Le Journal de Montréal é o xornal de maior circulación no Quebec, e tamén é o xornal francófono de maior circulación en América do Norte.
Puntos de interese
250px|dereita|miniatura|Parque de Mont Royal. 250px|dereita|miniatura|Vista da rue Sainte-Catherine. 250px|dereita|miniatura|O [[Palais des Congrès de Montreal.]]
Montreal é o terceiro maior polo turístico do Canadá, só superado por Vancouver e Toronto. Anualmente, a cidade é visitada por millóns de turistas.
Parques
Montreal posúe centenas de parques e áreas verdes dentro da cidade e nas varias illas cercando a illa de Montreal. Entre as máis famosas están:
Escolas
Existen dous sistemas públicos de educación na cidade, un encargado de atender alumnos cuxo idioma materno é o francés, e outro para atender alumnos primariamente anglófonos. Os pais tamén poden optar por deixar os seus fillos no sistema católico de ensino, que é subsidiado polo municipio.
A taxa de alumnos estudando en escolas particulares na cidade é a maior do Canadá: aproximadamente un 24% dos alumnos residentes en Montreal estudan en escolas privadas.
Sistema universitario
Montreal posúe a maior poboación universitaria per-capita de América do Norte, debido ás súas catro universidades, sendo dúas delas altamente recoñecidas: a Universidade McGill (que ensina en inglés) e a Universidade de Montreal (que ensina en francés). Outras universidades na rexión metropolitana de Montreal son a Universidade Concórdia, e na cidade veciña de Longueuil, a Université de Sherbrooke á Longueuil. Montreal posúe tamén varias facultades.
Deportes
250px|miniatura|Estadio olímpico de Montreal O deporte máis famoso e practicado na cidade é o hóckey. Alén do estadio olímpico, a cidade posúe un circuíto de Fórmula 1, o Circuíto Gilles Villeneuve.
Os principais equipos da cidade son:
Transporte público
250px|dereita|miniatura|O [[transporte público de Montreal é un dos máis eficientes de América do Norte.]]
O órgano público encargado de administrar o sistema de transportes públicos de Montreal é a Société de Transport de Montréal (STM, Sociedade de Transportes de Montreal). Son un total de 361 liñas de autobús, alén de sistema de metro que posúe 64 quilómetros de lonxitude e 65 estacións, todas con acceso a liñas de autobús. O sistema de transportes públicos de Montreal é totalmente integrado, como é habitual no Canadá, e en moitas cidades dos Estados Unidos.
250px|dereita|miniatura|As estacións de [[metro da cidade son obras de artes coñecidas na cidade.]] As estacións de metro de Montreal son verdadeiras obras de arte, grandes, usando de artificios artísticos como estatuas, pinturas e arquitectura, que lle renderon o apelido de As maiores obras de arte subterránea do mundo. De feito, todo o sistema de metro de Montreal fica abaixo do solo, co obxectivo de maximizar a temperatura dentro das estacións nos días rigorosos de inverno.
Ferrocarril
A cidade de Montreal é o principal centro ferroviario do Canadá, debido ao seu porto de grandes dimensións e á súa localización estratéxica no continente. A cidade é un punto de conexión para o transporte de cereais, azucre, derivados de petróleo, maquinaría e produtos acabados, obxectos de comercio non soamente con outras cidades canadenses, como tamén con cidades do interior do nordeste dos Estados Unidos. Cinco pontes ferroviarias conectan a illa de Montreal co continente.