cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Musicoloxía
A musicoloxía na historia
Na maior parte de Occidente, a historia da música ensínanos xeralmente que existe cronoloxicamente un equilibrio no repertorio (a través de audicións), o estudo e a análise destes traballos, os detalles biográficos e culturais da música e os músicos, e o escribir sobre música, habitualmente a través da crítica musical.
Etnomusicoloxía
A etnomusicoloxía é o estudo da música no seu contexto cultural. Pode ser considerado a antropoloxía da música. Sempre se considera dentro da etnomusicoloxía toda aquela música que non estea dentro de occidente. Jeff Todd Titon denominouno o estudo da "xente que fai música". A etnomusicoloxía pode incluír tamén o estudo da música clásica occidental dende unha perspectiva antropolóxica e frecuentemente, no canto de observar á música cunha cultura, observa a música como un reflexo da cultura.
Teoría da música
A teoría da música é un campo de estudo que describe os elementos da música e inclúe o desenvolvemento e o uso dos métodos para compoñer e analizar a música a través da notación musical e, en ocasións, do son musical en si mesmo. Xeralmente a teoría pode incluír calquera opinión, crenza ou concepto sobre a música (Boretz, 1995).
Agnès Desarthe
Agnès Desarthe, nada o 3 de maio de 1966 en París, é unha escritora francesa autora de libros para adultas/os e para nenas/os, e tradutora.
En galego ten traducido o ensaio Como aprendín a ler sobre a súa relación coa lectura.
A súa segunda novela, Un secret sans importance, obtivo o Premio Livre Inter en 1996.
Dril
Descrición
miniatura|Macho. O dril é un mono de cola curta de 70 cm de lonxitude, semellante en aparencia ó mendril, mais sen o ton azul e vermello da faciana característico da outra especie. Ten un gran dimorfismo sexual en canto ó tamaño, xa que os machos adultos pesan arredor de 50 kg e as femias 12,5 kg.
Apóstolos de Linneo
Os apóstolos de Linneo foron dezasete alumnos de Linneo, así batizados por el mesmo. Foron exploradores que levaron a cabo expedicións botánicas e zoolóxicas por todas as partes do mundo.
Linneo utilizou o termo por primeira vez en maio de 1750, o ano en que foi reitor da Universidade de Uppsala.
Historia
As primeiras viaxes debéronse ao compromiso do conde Carl Gustaf Tessin. A Compañía sueca das Indias Orientais embarcaba nos seus navíos un científico cada ano, e así estes podían viaxar. Moitos dos «apóstolos» comezaron a súa viaxe desde Suecia, actuando como sacerdotes ou médicos de a bordo.
O daquela director da Axencia sueca das Indias Orientais, Magnus Lagerström (1691–1759), era un partidario entusiasta da ciencia, e estivo totalmente de acordo con este proceder. Tratou a cada un dos mozos viaxeiros cunha atención especial, e recomendou que persoalmente os capitáns dos barcos os tiveran en conta.
En cambio, outros dos seus alumnos, como Daniel Solander e Anders Sparrman, tanto nas expedicións de James Cook como na de Carl Peter Thunberg, arrequeceron amplamente o coñecemento cos srus achados e as descricións da flora dos lugares que visitaron.
Linneo seguiu implicado na maioría das expedicións. Adoito deixaba notas aos seus apóstolos, marcándolles as pautas do que debían buscar durante as súas viaxes, e os apóstolos lle enviaban cartas a Linneo e mostras botánicas. Ao seu regreso, o normal era entregar a Linneo unha selección de todo o encontrado. Porén, Daniel Rolander decidiu non transferirlle a súa colección, e por isto foi criticado por Linneo.
Resumo dos «apóstolos de Linneo» e as súas viaxes
† = morreu na viaxe
Vilaia de Constantina
Constantina  (en lingua árabe ولاية قسنطينة) é unha vilaia de Alxeria, cuxa capital é Constantina.
Chalamont
Chalamont é unha vila francesa do departamento do Ain, na rexión de Ródano-Alpes.
ARN nuclear pequeno
O ácido ribonucleico nuclear pequeno (ARNnp, ou snRNA, en inglés), tamén denominado ARN-U (U-RNA), é un tipo de moléculas de ARN pequeno que se encontra nas "manchas de empalme" ou splicing speckles e nos corpos de Cajal do núcleo das células eucarióticas. A lonxitude media que teñen estes ARNs é de aproximadamente 150 nucleótidos. Son transcritos pola ARN polimerase II ou pola RNA polimerase III, e a súa principal misión é o procesamento do pre-ARNm (ARNhn) no núcleo. Tamén axudan á regulación de factores de transcrición (caso do ARN 7SK) ou da ARN polimerase II (ARN B2), e no mantemento dos telómeros.
Os ARNs nucleares pequenos están sempre asociados cun conxunto de proteínas específicas, e os complexos que forman denomínanse ribonucleoproteínas nucleares pequenas (snRNP na abreviación inglesa). Cada partícula de ribonucleoproteína nuclear pequena está composta de varias proteínas Sm, xunto co compoñente de ARN nuclear pequeno e proteínas específicas das ribonucleoproteínas nucleares pequenas. Os compoñentes de ARN nuclear pequeno máis comúns nestes complexos son: snRNA U1, snRNA U2, snRNA U4, snRNA U5, e snRNA U6. A súa nomenclatura deriva do seu alto contido en uridina.
Os ARN nucleares pequenos foron descubertos accidentalmente durante un experimento de electroforese en xel en 1966. No xel apareceu un inesperado tipo de ARN, que foi despois investigado. Posterioremente, as análises mostraron que estes ARN tiñan un alto contido en uridilato e estaban localizados no núcleo.
Un grande grupo de ARNs nucleares pequenos son os coñecidos como ARNs nucleolares pequenos (snoRNAs), os cales son pequenas moléculas de ARN que xogan un papel esencial na bioxénese do ARN e guían modificacións químicas nos ARNs ribosómicos (ARNrs) e outros xenes de ARN (os dos ARNts e ARNs nucleares pequenos). Están localizados no nucléolo e nos corpos de Cajal das células eucarióticas (onde se realiza gran parte da síntese de ARN da célula), onde reciben o nome de ARN pequeno específico do corpo de Cajal (scaRNA).
Outro exemplo é o snRNA 7SK (ás veces chamado RN7SK), cuxa función se descubriu recentemente, e está relacionada coa regulación da transcrición. O ARN 7SK únese ao complexo CDK9/ciclina T (coñecido como factor de elongación P-TEFb). O P-TEFb activa a transcrición fosforilando o dominio C-terminal da ARN polimerase II. Este proceso está regulado negativamente polo complexo da ribonucleoproteína 7SK da que este ARN forma parte.
Outro exemplo é o snRNA B2, que se une directamente á ARN polimerase II con grande afinidade e inhibe a transcrición en células de rato sometidas a un choque térmico.
Clases de ARN nuclear pequeno
A primeira clase denomínase ARN de clase Sm, e é a máis estudada. Consta dos ARNs U1, U2, U4, U4atac, U5, U7, U11, e U12. Son transcritos pola ARN polimerase II. Os pre-snRNA ao seren transcritos reciben a habitual carapucha 5' de 7-metilguanosina no núcleo. Despois son exportados ao citoplasma a través dos poros nucleares onde son procesados sufrindo un recorte 3' para formar unha estrutura talo-bucle 3’, e unha hipermetilación da carapucha 5’ para formar trimetilguanosina. A estrutura do talo 3' cómpre para o recoñecemento pola proteína supervivencia de motoneurona (SMN). Este complexo ensambla o snRNA en ribonucleoproteínas estables (RNPs). A carapucha 5' modificada é despois requirida para importar as ribonucleoproteínas nucleares pequenas de novo ao núcleo. Todos estes ARN nucleares pequenos ricos en uridina, coa excepción do U7, forman a parte central do espliceosoma. A principal modificación postranscricional é o splicing (eliminación de intróns), e ten lugar só no núcleo eucariótico. O snRNA U7 funciona no procesamento do pre-ARNm de histonas. A segunda clase é a dos ARN de clase Lsm, que consta de U6 e U6atac. Os ARN nucleares pequenos da clase Lsm son transcritos pola ARN polimerase III e nunca abandonan o núcleo, a diferenza dos da clase Sm. Os da clase Lsm conteñen unha carapucha especial 5'-γ-monometilfosfato, unha estrutura talo-bucle 3', e rematan nun tramo de uridinas que forma o sitio de unión para un anel heteroheptamérico que teñen as proteínas Lsm.
ARNs nucleares pequenos no espliceosoma
Os espliceosomas son o principal compoñente que intervén na maduración do ARNm. Ás veces, un só erro nun nucleótido nun transcrito pode ter efectos devastadores na célula, polo que é necesaria a existencia dun método fiable de procesamento do ARN para asegurar a supervivencia da célula. O espliceosoma é un grande complexo de ARN e proteínas que consta de cinco ARNs nucleares pequenos (U1, U2, U4, U5, e U6) e unhas 150 proteínas. Estes ARNs e proteínas están asociados formando ribonucleoproteínas (snRNPs), que se unen a secuencias específicas dos pre-ARNms. Este complicado proceso produce dúas reaccións secuenciais de transesterificación. Estas reaccións producirán un intrón libre (lariat), cortado da molécula, e ligan os dous exóns adxacentes (que estaban separados polo intrón) par formar o ARNm maduro. Hai dúas clases distintas de espliceosomas. A clase principal, que é con diferenza a máis abondosa nas células eucarióticas, empalma principalmente intróns de tipo U2. O paso inicial do splicing é a unión do snRNP U1 e as súas proteínas asociadas ao extremo de empalme 5' ao ARNhn. Isto crea un complexo de compromiso (commitment complex) que obriga ao ARNhn a seguir a vía do splicing. Despois, recrútase no sitio de unión do espliceosoma a snRNP U2 e fórmase o complexo A. A snRNP U2 cambia a conformación do complexo ARNhn-snRNP, o que expón o nucleótido favorablemente para o splicing. Despois do cambio de conformación, o complexo tri-snRNP U4/U5/U6 únese ao complexo A para formar a estrutura chamada complexo B. Despois do rearranxo, queda formado o complexo C, e o espliceosoma é activo para a catálise. Ademais deste complexo do espliceosoma maior, existe outro moito menos común (~1%) chamado espliceosoma menor. Este complexo comprende as snRNPs U11, U12, U4atac, U6atac e U5. Estas snRNPs son análogos funcionais das snRNPs utilizadas no espliceosoma maior. O espliceosoma menor emplalma os intróns de tipo U-12. Os dous tipos de intróns diferéncianse principalmente nos seus sitios de empalme: os intróns de tipo U2 teñen sitios de empalme GT-AG 5’ e 3’, mentres que os intróns de tipo U12 teñen AT-AC nos seus extremos 5’ e 3’. O espliceosoma menor leva a cabo a súa función por medio dunha vía diferente á do espliceosoma maior.
A snRNP U1
miniatura|150px|Estrutura secundaria predita e conservación de secuencia do snRNA U1.
A snRNP U1 é o iniciador da actividade do espliceosoma na célula ao unirse por apareamento de bases co ARNhn. No espliceosoma maior, os datos experimentais indican que a snRNP U1 está presente con igual estequiometría que as snRNP U2, U4, U5, e U6. Porén, a abundancia das snRNP U1 nas células humanas é moito maior que a doutras snRNPs. Por medio de knockdown de xenes do snRNA U1 en células HeLa, atopouse que o snRNA U1 é moi importante para o funcionamento da célula. Cando os xenes de snRNA U1 son sometidos a knockout, as micromatrices xenómicas mostran un incremento da acumulación de pre-ARNm que non foi sometido a splicing. Ademais, o knockout causa a clivaxe prematura e a poliadenilación principalmente en intróns localizados preto do inicio do transcrito. Cando foron sometidos a knockout outros snRNAs baseados na uridina, non se observou este efecto. Así,o apareamento de bases snRNA U1–pre-ARNm protexe ao pre-ARNm da poliadenilación e da clivaxe prematura. Esta protección especial pode explicar a sobreabundancia de snRNA U1 na célula.
As snRNPs e doenzas humanas
Por medio do estudo das ribonucleoproteínas nucleares pequenas (snRNPs) e das ribonucleoproteínas nucleolares pequenas (snoRNPs) conseguiuse comprender mellor os mecanismos de varias doenzas importantes. Atrofia muscular medular - As mutacións no xene da proteína SMN1 orixina a dexeneración das motoneuronas medulares e unha grave debilidade muscular. A proteína SMN ensambla as snRNPs de clase Sm, e probablemente tamén as snoRNPs e outras RNPs. A atrofia muscular medular afecta a 1 de cada 6.000 persoas, e é a segunda causa que orixina a doenza neuromuscular, despois da distrofia muscular de Duchenne. Disqueratose conxénita – As mutacións nas snRNPs ensambladas son unha causa da disqueratose conxénita, unha rara síndrome que se presenta con cambios anormais na pel, uñas e membranas mucosas. Algúns efectos finais desta doenza son a insuficiencia da medula ósea e o cancro. Esta síndrome orixínase por mutacións en moitos xenes, incluíndo o da disquerina, e telomerases. Síndrome de Prader–Willi - Esta síndrome afecta a 1 de cada 12.000 persoas e preséntase con fame extrema, problemas cognitivos e de comportamento, ton muscular feble e curta estatura. A síndrome foi ligada á deleción dunha rexión do cromosoma 15 paterno que non está expresada no cromosoma materno. Esta rexión inclúe un snRNA específico do cerebro que ten como diana o ARNm do receptor 2C da serotonina.
Trastorno de personalidade
Os trastornos de personalidade son un conxunto de perturbacións ou anormalidades que se dan nas dimensións emocionais, afectivas, motivacionais e de relación social dos individuos que acaban sendo prexudicados por non dar levado a cabo unha vida regular, aínda que isto lle pode molestar máis á xente que o rodea que ao propio afectado. Algunhas veces aparecen tamén outros trastornos que se desenvolven con estes ou a causa deles, como pode ser a depresión ou a ansiedade.
Tamén é importante constatar que moitas das características desta sorte de trastornos son trazos normais de moitos individuos que non teñen problema ningún.
Fundamentación
A diferenza da dimensión cognitiva (percepción, memoria, atención, intelixencia, creatividade, linguaxe), ao falar de personalidade referímonos aos procesos emotivos e tendenciais do individuo, aínda que os diferentes factores exercen unha influencia directa entre si.
Aos obstáculos que impiden que unha personalidade se desenvolva normalmente dáselles o nome de frustacións, e corresponden ás circunstancias que determinan que unha necesidade ou motivo fracasen en ser satisfeitos. O estado emocional que acompaña a este feito denomínase presión psicolóxica, tensión ou ansiedade.
Os trastornos de personalidade hai que limitalos, polo tanto, a problemas emocionais, afectivos e sociais. Estes últimos só cando existan evidencias de que foron causados por perturbacións emocionais ou afectivas subxacentes, e non cando son producidos por situacións ambientais propiamente, aínda que sexa moi difícil separar en ocasións a orixe e as consecuencias destes trastornos, que son, máis ben, unha rede complexa na que é difícil determinar as causas e os efectos.
Lista de trastornos de personalidade definidos no DSM
O DSM-IV-TR (Manual diagnóstico e estatístico dos trastornos mentais da Asociación Psiquiátrica dos Estados Unidos) menciona dez trastornos de personalidade, que se agrupan en tres grupos:
Grupo A (trastornos raros, estraños ou excéntricos)
Os afectados deste grupo acostuman ser apelidados como raros, son illados socialmente, fríos emocionalmente, inexpresivos, distantes e moi desconfiados. Este grupo está mais propenso aos trastornos psicóticos.
Grupo B (trastornos dramáticos, emocionais, erráticos, imprevisíbeis ou irregulares)
Estes trastornos caracterízanse por un patrón penetrante de violación das normas sociais, comportamento impulsivo e emotividade excesiva e grandiosidade. Os afectados, apelidados de "problemáticos", son manipuladores, rebeldes, malos, inconstantes, imprevisíbeis e inmaturos emocionalmente. Afecta moito máis ás persoas da contorna que ao propio individuo. As persoas deste grupo son propensas á depresión.
Grupo C (trastornos ansiosos, temorosos ou receosos)
Este grupo caracterízase por un patrón penetrante de temores anormais, incluíndo relacións sociais, separación e necesidade de control. Estes individuos son vistos como medorentos, ansiosos, febles, dependentes, fóbicos, organizados, obedientes e con tendencia á submisión. Ao contrario do grupo B, evitan crebar regras ou rutinas. Neste grupo, frecuentemente, os trazos inflexíbeis do trastorno prexudican moito máis o propio individuo que as persoas da súa contorna. É un grupo propenso aos trastornos de ansiedade.
Gran Premio do Canadá de 1973
O Gran Premio do Canadá de 1973 foi unha carreira de Fórmula 1, celebrada no Circuíto de Mosport Park, Bowmanville, Ontario, Canadá o 23 de setembro de 1973. A carreira, foi a 14ª carreira da tempada de.
Este Gran Premio viu por primeira vez o uso dun coche de seguridade na Fórmula Un. Eppie Wietzes pilotou un Porsche 914 amarelo. Wietzes quedou diante do coche Iso-Marlboro de Howden Ganley por erro, o que permitiu a varios pilotos, incluíndo o eventual gañador Peter Revson, gañar unha volta na pista. Tamén este foi o primeiro Gran Premio en ter un coche co número 0, pilotado por Jody Scheckter. Foi a última vitoria de Peter Revson.
Tratado de Meerssen
Contexto
O tratado de Verdún, en 843, decidiu a repartición do Imperio Carolinxio entre os tres fillos de Lois o Piadoso. O máis vello, Lotario I, recibiu a Francia Oriental, que á súa vez dividiuse pouco antes da súa morte, en 855 (no Tratado de Prüm), entre os seus tres fillos Luís II (Reino de Italia e o título imperial), Lotario II (Lorena ou Lotarinxia) e Carlos de Provenza (Reino da Provenza ou reino da Baixa Borgoña). Carlos de Provenza morreu en 863 e, ao non ter fillos, a súa parte foi repartida entre os seus dous irmáns Lotario II e Luís II.
Na entrevista de Metz, en maio de 868, os seus tíos Carlos o Calvo e Luís o Xermánico, decidiron un plan para dividir a terra do ex emperador Lotario I, daquela en posesión dos seus fillos Luís II e Lotario II.
A repartición
Á súa vez, Lotario II morreu no 869. Seu irmán Luís II, que debería herdar o seu reino, estaba ocupado loitando contra os musulmáns en Benevento e non puido acceder á súa herdanza. A situación, foi aproveitada polos seus dous tíos para apropiarse de Lotarinxia: por unha banda, Carlos o Calvo fíxose coroar rei da Lotarinxia en Metz, a capital de Lotario II, que provocou a ameaza de Luís o Xermánico dunha declaración de guerra. Para evitala, Carlos mais Luís chegaron ao acordo da repartición mediante o Tratado de Meerseen, no que se reparten a Lotarinxia e pasaron a ter fronteira común.
Fixouse o curso do Mosa e o seu afluente o río Ourthe como fronteira:
A pesar das súas protestas e apoio do papa Hadrián II, Luís II non puido impedir que cos dous se repartisen a Lotarinxia e non conseguiu recuperar a súa herdanza cando morreu en 875.
Consecuencias
De igual xeito, coa morte de Carlos o Calvo ao ano seguinte, o seu fillo e herdeiro Luís II de Francia, o Tatexo, foi atacado por Luís III de Alemaña que invaidiu a Lotarinxia occidental no 879. Como morrera tamén nese ano Luís II de Francia, seus fillos Luís III e Carlomán II víronse obrigados a asinar o Tratado de Ribemont no 880 polo que cederon a Lotarinxia occidental a Luís II o Xermánico que, deste xeito, consegue facerse con toda a Lotarinxia.
Aeroporto de Limoges
O aeroporto de Limoges é un aeroporto situado a 6 quilómetros ao oeste de Limoges, unha comuna do departamento Alto Vienne da rexión francesa de Nova Aquitania. No ano 2017 utilizaron as súas instalacións un total de 309 641 pasaxeiros.
Bandeira do Camerún
A bandeira nacional do Camerún foi adoptada despois da unificación do territorio camerunés o 30 de maio de 1975. Consta de tres franxas verticais do mesmo ancho e cores consecutivas verde, vermello e amarelo, sendo a franxa verde a máis preto do mastro, cunha estrela amarela no centro da franxa vermella. Esta combinación de cores provén das cores do panafricanismo, e o deseño está adaptado da bandeira de Francia.
Simbolismo
A franxa central vermella representa a unidade, e a estrela é coñecida como a "estrela da unidade". A franxa amarela simboliza o sol e a sabana do norte do país, mentres que a franxa verde representa ás selvas do sur do Camerún.
Historia
A primeira bandeira do Camerún remóntase á adoptada polo territorio francés o 29 de outubro de 1957, esta bandeira consistía en tres bandas verticais coas cores verde, vermella e amarela. Esta bandeira mantívose trala independencia do país o 1 de xaneiro de 1960. Cando o territorio camerunés baixo dominio británico decidiu integrarse no novo país, foron agregadas dúas estrelas amarelas xunto á hasta (na banda verde), que representaban aos dous territorios federais, o francés e o británico, o 1 de outubro de 1961. A bandeira actual foi adoptada finalmente o 30 de maio de 1975, data na que o Camerún se converteu nun estado unitario.
Kuraia
Kuraia é unha banda de punk rock formada en 2001 por Fernando Sapo (ex vocalista de El Corazón del Sapo), Joseba Ponce (ex baixista de Dut), Mikel Kazalis (ex baixista de Negu Gorriak e guitarrista de Anestesia) e Galder Izagirre (ex batería de Dut).
Nun primeiro momento formáronse como un proxecto puntual, pero levan editados tres discos. Comezaron tocando en Euskadi. En 2002 comezan unha xira peninsular e no 2004 chegaron a realizar unha mini-xira europea. Tocaron nalgúns festivais estatais importantes, como o Sant Feliu HC Festival, o «Azkena Rock Festival», AlfaRock en Alfaro (A Rioxa), ou o BaituRock en Villarcayo (Burgos).
CD de son
miniatura O Compact Disc Digital Audio ou CDDA (en galego «disco compacto de son dixital») é un tipo de disco compacto deseñado para almacenar son en formato dixital. Comezou a ser comercializado en 1982 polas empresas Philips e Sony. Foi o primeiro sistema de gravación óptica dixital. Tamén é coñecido como CD-A.
Co formato do CD-A pretendíase superar as limitacións dos formatos convencionais, converténdose no primeiro sistema de reprodución de son que apenas se deteriora co uso, posto que pode reproducirse unha e outra vez, sen perder calidade de son.
O documento denominado Red Book («libro vermello») define o estándar para o CD-A. Pertence a un conxunto de estándares coñecido como Rainbow Books que contén as especificacións técnicas para todos os formatos da familia de discos compactos. A primeira edición do Red Book foi publicada en 1980 por parte de Philips e Sony e foi adoptada polo Digital Audio Disc Committee («comité do disco dixital de son») e ratificada baixo a norma IEC 908. O estándar non se distribúe libremente e debe ser licenciado polo resto de fabricantes.
Gravación e reprodución
Todo equipo de lectura ou gravación de CD conta con dous motores:
Copias comerciais
Os CD-A comerciais grávanse nun proceso de dúas etapas:
Gravación óptica
As gravadoras de CD-A (que non se usan para gravar discos comerciais) seguen un proceso diferente, onde o disco non é procesado quimicamente, senón que se segue un único proceso de gravación óptica dixital.
O disco compacto é un disco de 1,2 mm de grosor cuberto dunha capa de aluminio reflector e cunha base de policarbonato. Sobre esta superficie actuará un raio láser e gravará os ocos. Unha vez rexistrada a información, esta é protexida mediante unha nova capa acrílica formada por lacas e plásticos que tentan evitar que as marcas (pozos e vales) sexan borradas (se se enchen os ocos) ou que se creen novos ocos.
Os puntos (tanto lands como pits) teñen unha anchura de 0,6 micrómetros de profundidade. Estes puntos configuran unha especie de código Morse que será reinterpretado na fase de reprodución durante a conversión dixital a analóxico. Estes vanse gravando nunha única espiral (na que se poden chegar a integrar 99 pistas, tendo a separación entre as pistas unha anchura de 1,6 micrómetros). A espiral comeza no interior do disco (próxima ao centro), e finaliza na parte externa.
Reprodución óptica
A lectura óptica é relativamente sinxela. Durante a reprodución, cando o raio láser incide sobre a capa de aluminio reflector, a luz é reflectida, dispersada e reencamiñada mediante unha serie de lentes e espellos cara a un fotodíodo receptor.
Unha vez interpretado o sinal dixital, é enviado a un conversor dixital a analóxico que transforma o sinal dixital en sinal eléctrico analóxico. Este sinal de saída será enviado aos equipos que teñan que amplificala, procesala ou convertela novamente en presión sonora para poder escoitala.
Corrección de erros
Como sistema de corrección de erros, os CD de son introducen unha codificación CIRC (siglas en inglés de Cros-Interleave Reed-Solomon Code, en galego «código Reed-Solomon de intercalación transversal»). O código Reed-Solomon debe o seu nome aos seus creadores.
É un sistema útil se xorden problemas durante a reprodución. Non teñen por que ser grandes problemas: unha simple partícula de po, unha rabuñadura, ou unha pegada dixital poden producir erros.
Un sistema de corrección de erros pode reconstruír o sinal se as mostras danadas (xa sexan erros aleatorios ou erros de refacho) non exceden a capacidade do sistema. Cando se producen estes erros leves, o sistema corríxeos automaticamente sen consecuencias para a percepción sonora.
Nos casos en que a interpolación non é posible, o que se fai é «reter» a mostra anterior. Neste caso o que fai o sistema é anular automaticamente a saída se detecta varias retencións. Que se anule a saída, indica que se excedeu a capacidade de corrección de erros do equipo. Aínda que o equipo permita reproducir o sinal con erros, o son resultante pode ser desagradable (con distorsións) ou pode desaparecer.
Actualidade
O CD de son logrou desprazar aos casetes, até o punto de que ningunha produtora lanza álbums neste formato. Os discos de vinilo tamén caeron en desuso, pero non o suficiente para ser substituídos, xa que a partir de 2006 sufriron unha repunta de popularidade. En 2011, a Asociación de Comerciantes polo miúdo do Entretemento (ERA polas súas siglas en inglés) no Reino Unido descubriu que os consumidores estaban dispostos a pagar unha media de £16.30 ($25.81 USD) por un disco de vinilo a diferenza de £7.82 ($12.38 USD) por un CD e de £6.80 ($10.76 USD) por unha descarga dixital.
Tras desenvolver conxuntamente o CD, Sony e Philips volveron colaborar para sacar un novo formato dixital que ocupase no mercado o mesmo lugar que o casete compacto e, en 1986, sacaron ao mercado a cinta de son dixital (DAT). Despois, cada unha delas sacou ao mercado, en 1992, dous novos formatos dixitais por separado:
O CD segue sendo un formato de son moi arraigado no mercado a pesar de que hoxe compite con 2 novos formatos multicanal denominados formatos de alta definición de son dixital: o DVD-A e o SACD. Si se verificou, en probas controladas dobre-cego e cunha mostra significativa, que estes formatos (SACD e DVD-Audio) son indistinguibles entre si. 25 anos despois da súa saída ao mercado, parece claro que a decadencia do CD de son non é unha consecuencia da aparición de novos soportes (que ademais inclúen sistemas de protección anti-copia que nunca son benvidos polo cliente) senón das facilidades que hoxe posibilitan os formatos comprimidos (con ou sen perda) para a compra ou copia de material musical en liña.
Airexe, Ligonde, Monterroso
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, o lugar da igrexa.
Camiño de Santiago
Airexe é unha localidade da etapa Portomarín-Palas de Rei do Camiño Francés a Santiago de Compostela.
Amurrio Club
O Amurrio Club (en éuscaro: Amurrio Kluba) é un club de fútbol español, da cidade de Amurrio (Áraba). Fundouse en 1949 e compite na Rexional Preferente de Álava.
Lance Armstrong
Lance Armstrong, nado o 18 de setembro de 1971 en Plano, Texas, é un ciclista norteamericano. É especialmente coñecido por, despois de ter superado un cancro de testículos (diagnosticado en 1996), ser o único ciclista do mundo en gañar 7 Tours de Francia. Conseguidos de xeito consecutivo, dende 1999 ata 2005, fóronlle retirados o 22 de outubro de 2012 pola Unión Ciclista Internacional tralo informe da Axencia Antidopaxe dos Estados Unidos (USADA) por doparse e de subministrar substancias dopantes aos seus compañeiros de equipo.
Fóra do ciclismo, é coñecido tamén por ter creado a Fundación Lance Armstrong para apoio ós enfermos de cancro. Unha das iniciativas máis famosas desta fundación foron as pulseiras amarelas Livestrong, coas que obtiveron decenas de millóns de dólares que destinaron á loita contra a enfermidade.
Comezos
Armstrong comezou a competir xa á idade de 14 anos como triatleta, pero pronto fíxose evidente que o seu destino estaba no ciclismo. Con só 17 anos, foi invitado polo Equipo Ciclista Xuvenil dos EEUU, co que abandonou a súa cidade natal.
Entre 1993 e 1995, Armstrong gañou varias etapas no Tour de Francia e varias carreiras dun só día. Pero 1996 foi un ano de verdadeiros fracasos para el, tanto no Tour coma nos Xogos Olímpicos. miniatura|esquerda|Armstrong no Tour de 2004
Cancro
O 2 de outubro de 1996, diagnosticáronlle tres cancros nos testículos que xa crearan metástase, estendéndose cara ós pulmóns e o cerebro. As súas probabilidades de supervivencia eran inferiores ó corenta por cento (algo que posteriormente desmentiron os propios doutores, pois non ascendían a máis do 3%).
Como consecuencia desta enfermidade, a Armstrong houbéronlle de extirpa-lo testículo dereito, solucionar dúas lesións cerebrais e someter a un tratamento de quimioterapia. Este último foi máis suave do habitual para permitir unha eventual continuación da súa carreira ciclista en caso de recuperación.
E esta produciuse cedo. Armstrong volveu ó ciclismo co equipo ciclista United States Postal Service e quedou de cuarto na Vuelta a España no ano 1998.
Éxito
En 1999, Armstrong gaña o seu primeiro Tour de Francia. A este seguíronlle seis triunfos máis, na maior parte dos cales superou en máis de seis minutos ó segundo. Só en 2003 correu un verdadeiro risco, pois Jan Ullrich ameazou a súa vitoria ata o último momento (de feito, ó final a diferenza entre ambos era escasamente superior ó minuto).
A Ribeira, Samarugo, Vilalba
A Ribeira é un lugar da parroquia de Samarugo, no concello lugués de Vilalba, na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2015 tiña 3 habitantes (2 homes e 1 muller).
Lance Armstrong
Forma de correr e características físicas
Armstrong ten un corpo especialmente adecuado para a práctica do ciclismo. O seu elevadísimo nivel de resistencia aeróbica permitiulle manter unha cadencia próxima ás 120 pedaladas por minuto. Isto dá lugar a que a súa velocidade se deba ó número de pedaladas e non á forza que lle imprime a cada unha, co que consegue mellores resultados con menor fatiga ca outros campións coma, por exemplo, Miguel Indurain. miniatura|200px|Armstrong con [[Iván Basso]] O corazón de Armstrong é un 30% máis grande cá media; cando está en repouso, dá entre 32 e 34 latidos por minuto; nun momento de máximo esforzo, pode chegar ás 201 pulsacións por minuto. A súa acumulación de ácido láctico é de 6μL/Kg (cando o normal entre ciclistas é situarse entre 12 e 20). Como resultado disto, Armstrong sente menos fatiga tras un exercicio prolongado.
O seu equipo
Un dos factores máis importantes dentro do éxito de Armstrong é o seu equipo. Por un lado, Johan Bruyneel, o seu director, organizou tódalas preparacións do ciclista de cara ó Tour de Francia e axudouno durante as súas sete vitorias. Por outro, os demais corredores do equipo adícanse unicamente á súa vitoria e supuxeron, ó longo dos sete Tours de Armstrong, un grande apoio para el.
Dúbidas sobre dopaxe
Armstrong, como ciclista, non se librou de numerosas acusacións de dopaxe. El sempre afirmou que era o atleta ó que máis controis se lle facían e dixo que as acusacións non se debían máis que a envexa polos seus triunfos.
A Armstrong nunca se lle atoparon substancias dopantes en ningún control de ningunha carreira ciclista. Só en 1999 os seus niveis dunha destas substancias superaban o normal, pero non eran suficientes para formalizar unha acusación. En 2005, o periódico francés L'Équipe dixo basearse en probas da Unión Ciclista Internacional para afirmar que Armstrong se dopaba; como resposta, este decidiu volver ó ciclismo (xa pretendera retirarse en 2005) e correr o Tour de 2006 para "fastidiar os franceses".
Finalmente, a aparición de novas probas fixo que fose desposuído pola UCI dos seus sete títulos no Tour de Francia e suspendido de por vida en 2012.
Mulleres e fillos
Lance Armstrong casou con Kristin Richard en maio de 1998 e tiveron tres fillos: Luke (nado en outubro de 1999) e as xemelgas Isabelle e Grace (nadas en novembro de 2001). En setembro de 2003, divorciouse.
Despois disto, Armstrong tivo un romance con Sheryl Crow. A súa relación anunciouse en xaneiro de 2004; o seu compromiso, en setembro de 2005; a súa ruptura, en febreiro de 2006.
Equipos
Fonte
Palmarés
De aquí adiante, os resultados foronlle quitados por dopaxe tras a investigación da USADA
Tempada 1988 do Campionato de Galicia de Rally
A tempada 1988 foi a 10ª edición do Campionato de Galicia de Rally. Comezou o 28 de febreiro de 1988 no Rally de Vigo e rematou o 27 de novembro no Rally da Coruña. O vencedor foi o ourensán Alfonso Pavón, sobre un Renault 5 GT Turbo.
Garabelos do Bouzo, Baltar
Santiago de Garabelos do Bouzo é unha parroquia do concello de Baltar na comarca da Limia, na provincia de Ourense. En 2007 tiña 82 habitantes (45 homes e 37 mulleres), nove menos ca en 2000.
Cayetano Santos Godino
Cayetano Santos Godino, máis coñecido polo alcume El Petiso Orejudo, nado en Buenos Aires o 31 de outubro de 1896 e finado no cárcere de Ushuaia o 15 de novembro de 1944, foi un asasino en serie, un dos meirandes sociópatas na historia da Arxentina; a comezos do século XX foi responsable da morte de catro cativos, de sete intentos de asasinato, e do incendio de sete edificios.
A súa historia foi levada ao cinema en 2007 polo cineasta Jorge Algora (Madrid, 1963), co título O neno de barro ; el Petiso Orejudo foi representado polo actor Abel Ayala (1988).
Manuel Chaves
Manuel Chaves González, nado en Ceuta en 1945, é un político español do Partido Socialista Obreiro Español (PSOE). Ostentou o cargo de presidente da Xunta de Andalucía entre 1990 e 2009, de vicepresidente terceiro do Goberno de España e ministro de Política Territorial entre 2009 e 2011, e foi presidente do PSOE dende 2000 até 2012.
Inicios profesionais
Licenciouse en Dereito pola Universidade de Sevilla, exercendo nela como profesor non numerario ata que aprobou a súa tese doutoral titulada O accidente de traballo por acto de terceiro, conseguindo unha praza de profesor titular, nun primeiro momento en Bilbao e posteriormente na Facultade de Dereito de Córdoba.
Foi deputado pola provincia de Cádiz no Congreso desde 1977 ata 1990.
Primeira etapa como ministro do Goberno (1986 - 1990)
En 1988 sufriu unha folga xeral (a primeira na actual democracia española) convocada entre outros, pola UGT e por CCOO debido ó seu proxecto de lei consistente na aprobación dunha serie de modelos contractuais "en prácticas".
Presidente autonómico (1990 - 2009)
En 1990, obtivo a presidencia da Xunta de Andalucía. De forma informal, considerábaselle entón como un dos tres baróns do PSOE, xunto a Juan Carlos Rodríguez Ibarra e José Bono, tamén presidentes autonómicos.
Trala derrota do seu partido nas eleccións xerais do 12 de marzo de 2000, pola cal dimitiu Joaquín Almunia como secretario xeral, fíxose cargo da Comisión Política (nome que se lle deu á xestora). Como presidente da mesma, organizou o 35º Congreso do PSOE, no cal sería elixido secretario xeral José Luis Rodríguez Zapatero. En agradecemento ós servizos prestados ó partido en tan delicada situación, foi proposto para o cargo de presidente do PSOE polo propio Zapatero, cargo que ostentou até 2012.
Nas eleccións autonómicas celebradas en Andalucía o 9 de marzo de 2008, Chaves revalidou a súa maioría absoluta.
Segunda etapa como Ministro do Goberno (2009 - Actualidade)
O 7 de abril do 2009 volveu ao Goberno central, tras ser nomeado por Zapatero como Vicepresidente Terceiro e Ministro de Política Territorial. Ese mesmo día dimitiu como Presidente da Xunta de Andalucía e Deputado rexional. Segundo explicou Zapatero ao anunciar os cambios no Goberno, Chaves ten a responsabilidade do diálogo coas comunidades autónomas. Como tal, ten que dirixir a negociación da financiamento autonómica e selar un acordo coas autonomías de réxime común.
Chaleins
Chaleins é unha vila francesa do departamento do Ain, na rexión de Ródano-Alpes.
Ligonde, Ligonde, Monterroso
Ligonde é un lugar da parroquia de Ligonde no concello de Monterroso, na provincia de Lugo. Segundo o padrón municipal (INE 2012) ten 61 habitantes (34 homes e 27 mulleres), o que supón unha diminución en 3 habitantes en relación ao ano anterior.
Deerhoof
Deerhoof é unha banda estadounidense de indie rock formada en San Francisco en 1994. No presente está composta polo batería Greg Saunier, o baixosta e cantante Satomi Matsuzaki, e os guitarristas John Dieterich e Ed Rodriguez. Inicialmente o grupo tocaba noise punk improvisado e fíxose moi famoso e influente nos anos 2000 grazas á súa creativa música autoptoducida que combinaba "ruído, melodías [pop] doces, e un espírito experimental nunha música completamente distinta". Ata a data Deerhoof leva publicados 14 álbums de estudio, o derradeiro deles, Mountain Moves, editado en setembro de 2017.
Inicios
Deerhoof fundouse en San Francisco no ano 1994 como un dúo de improvisación baixo/batería formado por Rob Fisk e Greg Saunier. Ao pouco tempo asinaron co selo Kill Rock Stars para gravar un sinxelo despois de que o dono, Slim Moon, fose a unha actuación súa no festival Yoyo A Go Go. Satomi Matsuzaki uniuse a Deerhoof despois dunha semana de mudarse aos Estados Unidos dende Xapón en maio de 1995, sen experiencia previa nunha banda, e foi de xira como cantante do grupo só unha semana despois, como abreconcertos de Caroliner. O seu álbum de estrea The Man, the King, the Girl, gravado nuncasete de catro pistas, equilibraba a forma de tocar salvaxe e clamorosa de Fisk e Saunier coas melodías tipo jingle de Matsuzaki e a colorida instrumentación, que incluía instrumentos de xoguete e teclados Casio rotos. A ilustración da portada foi realizada por Fisk. Moitos dos trazos duradeiros de Deerhoof xa se atopaban nese álbum: letras míticas, forma de tocar xestual e esaxerada, técnicas de gravación DIY de baixo presuposto, formato de álbum conceptual, composición melódica memorable, e unha postura política de esquerdas.
En 1997 comezaron a gravar as cancións do que finalmente sería Halfbird, pero ao pouco tempo as abandonaron en favor dun drástico cambio no seu estilo. Kelly Goode uniuse tocando o Casio VL-1 e Matsuzaki aprendeu a tocar o baixo. Quitaron todos os trazos de noise, improvisación ou instrumentación pouco común do seu son, culminando no seu traballo de 1999 Holdypaws. A portada foi obra novamente de Fisk. Dende 1997 ata 1999 Deerhoof xirou polos Estados Unidos con Sleater-Kinney, Lightning Bolt, Unwound e Sonic Youth. Pero no outono de 1999, cunhas pobres vendas dos seus dous álbums e varios sinxelos, Fisk e Goode deixaron o grupo. Halfbird foi completado por Saunier e Matsuzaki e finalmente editado en 2001, cunha portada de Fisk.
Fama
A finais de 1999 pedíronlle ao guitarrista de Gorge Trio John Dieterich que se unise á banda. O seu virtuosismo e interese pola música electrónica poden verse en Reveille, coa súa ampla mestura de estilos musicais, estrutura fragmentada, e os temas bíblicos sesgados do apocalipse e a resurrección. A portada foi realizada por Matsuzaki. Reveille tardou tres anos en rematarse e foi o primeiro disco de Deerhoof en ser aclamado pola crítica, sendo incluído nas listas dos mellores discos de 2002 de The New York Times e Pitchfork.
En 2002, entre a finalización e o lanzamento de Reveille, Chris Cohen uniuse a Deerhoof como guitarrista. Durante os seguintes tres anos este cuarteto tocou cunha variedade de artistas cada vez máis establecidos, como Le Tigre, Stephen Malkmus, Yeah Yeah Yeahs, TV on the Radio, The Roots, e Wilco. O lendario DJ de radio John Peel invitou á banda dúas veces a gravar sesións para BBC Radio 1, e Deerhoof foi escollido tanto por Sonic Youth como polo creador de The Simpsons Matt Groening para actuar en festivais All Tomorrow's Parties, sendo as súas dúas primeiras aparicións nese festival.
En 2003 Deerhoof converteuse na banda de máis percorrido en Kill Rock Stars. Matsuzaki estaba editando unha revista xaponesa en Bay Area, Cohen servía mesas nun restaurante tailandés, e Dieterich e Saunier introducían datos para empresas xurídicas e consultoras, pero ese ano todos decidiron deixar os seus traballos á vez e centrarse en xirar. A banda contribuíu ao recompilatorio ''Azadi! A Benefit Compilation for the Revolutionary Association of the Women of Afghanistan''. Saunier tamén publicou Nervous Cop, un álbum colaborativo con Zach Hill e Joanna Newsom. miniatura|260x260px|A banda en 2004 O seguinte disco de Deerhoof inspirouse nunha personaxe descarnada creada polo artista xaponés Ken Kagami. O álbum de 2004 Milk Man contaba cun son opulento e teatral inspirado por Broadway e Igor Stravinsky. Foi aclamado pola revista Spin, nomeado ao premio “Álbum alternativo destacado” nos California Music Awards, e foi número 1 na Dusted Radio Chart durante seis semanas seguidas, e tamén número 1 na CMJ Core Chart. Tamén é 2004 Deerhoof recibiu o Editor’s Choice Award da revista 7X7 Magazine, e foi votada “Mellor banda local de rock” polos lectores de SF Weekly. En 2006 Milk Man foi adaptado como un balet infantil.
O seguinte lanzamento de Deerhoof foi o primeiro en ser cantado en xaponés, a lingua nativa de Matsuzaki. O mini-álbum de 2005 Green Cosmos combina un son orquestral con música dance de varias épocas. A portada foi creada a partir de cartas de tarot deseñadas polo director de videos musicais Dawn Garcia.
Deerhoof pasou varios meses en en 2005 nun espazo de ensaio alugado en Oakland, compoñendo e gravando diariamente como unha banda completa. Cando o resultado foi publicado ese outono, o álbum dobre The Runners Four presentaba a cada membro do grupo turnándose nas voces, cantando letras locuaces nas cales reaparecen arcas e cápsulas do tempo, como se se prevese que esa sería a derradeira gravación desa formación. Os roles instrumentais cambiaron para Matsuzaki (agora na guitarra) e Cohen (no baixo). A portada era de Trevor Shimizu, que tamén dirixiría os videos musicais de "Jagged Fruit" e "Criminals of the Dream" en álbums posteriores.
En 2006 Danielson publicou o aclamado Ships, que contaba con Deerhoof como banda de apoio en moitos dos seus temas. Posteriormente nese ano, tras unha extensiva xira mundial que rematou en Coachella, Deerhoof compuxo e interpretou ao vivo unha banda sonora para a peza mestra de animación de Harry Smith Heaven and Earth Magic no San Francisco International Film Festival. Esta sería a derradeira actividade de Cohen con Deerhoof. A separación moi amigable e, para conmemorar a Cohen, a banda publicou un EP gratuíto na súa páxina web.
Reconfiguración
Durante a xira mundial posterior ao lanzamento de Friend Opportunity, Deerhoof foi convidado por David Bowie para tocar no Highline Festival de Nova York. A banda tamén realizou concertos con Gnarls Barkley, The Roots, Beirut e Bloc Party. En colaboración con Ed Shearmur crearon a banda sonora para a comedia romántica de Justin Theroux Dedication.
En xaneiro de 2008 Deerhoof converteuse novamente nun cuarteto ao entrar o guitarrista de The Flying Luttenbachers/Gorge Trio/XBXRX Ed Rodriguez. Ese verán Deerhoof publicou a canción "Fresh Born" en liña como unha partutura, anticipando experimentos semellantes de Beck e Blur durante varios anos. Os seguidores gravaron e subiron as súas propias versións da canción nunha páxina especial, antes de que calquera persoa puidese escoitar a propia versión de Deerhoof.
Despois do Friend Opportunity, o Offend Maggie, editado en outubro de 2008, foi un cambio brusco cara un disco purista de rock con guitarras gravado ao vivo no estudio, resaltado pola descarada referencia ao tema de Free "All Right Now" no comezo de "The Tears and Music of Love". O son cru e nú enmascaraba elementos compositivos sofisticados, que levou a que varias cancións se convertesen en material para arranxos de jazz e clásicos realizados por outros artistas. Offend Maggie foi aclamado polos críticos de VH1, NPR, Entertainment Weekly, Alternative Press, yahoo.com, The Guardian e Mojo. A portada foi realizada polo artista xaponés Tomoo Gokita.
En abril de 2010 Deerhoof comisionou o festival belga de música Sonic City, invitando a un ecléctico conxunto de artistas europeos como The Go! Team, Paolo Pandolfo oua banda belga de punk The Kids. En abril e xullo dese mesmo ano Deerhoof e Xiu Xiu uníronse para interpretar o álbum de Joy Division Unknown Pleasures no Donaufestival en Austria, e no Brooklyn's Williamsburg Waterfront.
Lapinlahti
Limita cos concellos de Iisalmi, Kuopio, Rautavaara, Siilinjärvi e Sonkajärvi, todos eles na súa mesma rexión.
O concello é unilingüe en finés.
Sublimación (física)
A sublimación (do latín, sublimāre) é o proceso físico que consiste no cambio de estado da materia dende o estado sólido ó estado gasoso, sen pasar polo estado líquido. O proceso inverso, o paso directo dende o estado gasoso ó estado sólido, ás veces tamén recibe o nome de sublimación, pero é máis apropiado referirse a esa transición como sublimación regresiva ou sublimación inversa.
Exemplos clásicos de sublimación preséntanos os cristais de iodo e o xeo seco.
O ciclo da auga e a sublimación
Xa na antigüidade era coñecido polos gregos e os chineses, que a auga podía presentarse en tres estados: como xeo, como auga líquida e como vapor de auga. A auga da superficie terrestre pasa como vapor á atmosfera e volve ás súas fases líquida e sólida a través das diversas formas de precipitación. A auga pasa ó estado de vapor, non só por evaporación directa senón tamén por sublimación (paso directo da auga sólida a vapor de auga).
O fenómeno da sublimación progresiva
Os sólidos teñen presións de vapor características, que cambian coa temperatura como sucede cos líquidos. Aumentando a temperatura, aumenta tamén a presión de vapor do sólido. Se collemos un sólido e o metemos nun recipiente pechado a unha temperatura inferior á temperatura de fusión parte dese sólido pasará ó estado gasoso, ata que a presión do gas acade o valor correspondente a presión de vapor dese sólido a esa temperatura. Se a presión de vapor correspondente é moi elevada será relativamente elevada a fracción de sólido que pasa a gas, e esa fracción será maior canto maior sexa a temperatura xa que a maior temperatura maior presión de vapor. Se o recipiente está aberto e a presión de vapor do sólido a esa temperatura é elevada, o sólido sublima na súa totalidade. Unha porción de xeo seco, situado sobre unha mesa a temperatura ambiente desaparecerá ó cabo dun certo tempo. O mesmo lle ocorrería a uns cristais de iodo.