cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Rosina Gómez Baeza
Foi galardoada co Premio MAV, Mulleres nas Artes Visuais 2018 na categoría de xestora cultural.
Premios
Foi galardoada en diferentes ocasións e distinguida con varias condecoracións:
A Cabana, Anceis, Cambre
A Cabana é un lugar da parroquia de Anceis no concello coruñés de Cambre, na comarca da Coruña. Segundo o padrón municipal (INE 2016) ten 98 habitantes (49 homes e 49 mulleres).
Monarch Airlines
Monarch Airlines, tamén coñecida sinxelamente como Monarch, foi unha aeroliña de baixo custo británica baseada no aeroporto de Londres-Luton. Opera voos regulares a destinos no Mediterráneo, Illas Canarias, Chipre, Exipto, Grecia e Turquía. Tamén tiña bases nos aeroportos de Birmingham, Leeds/Bradford, Londres-Gatwick e Manchester.
Monarch Airlines transportou a 5,7 millóns de pasaxeiros no ano 2015, un descenso do 19% con respecto a 2014. No ano 2018 Monarch tería que recibir o primeiro dos seus 45 novos avións Boeing 737 MAX-8. Estes aparellos terían que substituír a súa frota de Airbus A320 e A321.
Un ano despois de que comezaran a xeralizarse os rumores dunha posible desaparición da aeroliña, Monarch entrou en concurso de acredores o 2 de outubro de 2017, cesando todas as operacións inmediatamente.
The Secret Life of the American Teenager
The Secret Life of the American Teenager é unha serie de televisión creada por Brenda Hampton.
Desenvolvemento
A serie emitiuse por primeira vez na canle ABC Family o 1 de xullo de 2008. , renovado por unha segunda tempada de 24 episodios o 9 de febreiro de 2009 que comezou a se emitir o 22 de xuño de 2009. O 7 de xuño de 2010 comezou a terceira tempada.
Argumento
A primeira tempada céntrase nas relacións entre familias e amigos e como elas se poden complicar co embarazo da adolescente Amy Juergens, interpretado por Shailene Woodley. Na segunda tempada, Amy Juergens debe facer fronte ao seu papel de nai conxugándoo co instituto, e como iso inflúe nas súas relacións coa familia e amigos.
Recepción
A serie en xeral recibiu críticas negativas cando comezou a emitirse, porén foi ben recibida por mulleres e adolescentes. O episodio piloto bateu a marca de audiencia da ABC Family chegando aos 2.820.000 espectadores, o episodio final da primeira tempada tivo 4.5 millóns de espectadores. A segunda tempada tivo mellores críticas, e abriu con 4.680.000 espectadores. , a mediados de tempada chegou á súa maior audiencia entre os 12 e 34 anos con máis de tres millóns de espectadores.
A serie levou un Premio Teen Choice na súa primeira tempada, e deu lugar ao libro The Secret Diary of Ashley Juergens.
Monterrei
Monterrei é un concello da provincia de Ourense, pertence á comarca de Verín. Segundo o IGE en 2014 tiña 2.809 habitantes (3.246 en 2003). O seu xentilicio (véxase no Galizionario) é, montederrense ou.
Demografía
O concello viviu o seu maior esplendor demográfico na década de 1940. A partir dese momento comezou unha grande emigración, en tres fases: cara a América, cara a Europa, e cara ás zonas industrializadas de España. Isto levou ao concello á perda de case a metade da poboación, principalmente na década de 1960. Na actualidade Albarellos e Vilaza son as parroquias máis poboadas.
Lugares de Monterrei
Para unha lista completa de todos os lugares do concello de Monterrei vexa: Lugares de Monterrei.
Maribel Álvarez
Maribel Álvarez López-Vega, nada en Oviedo o 29 de maio de 1935, coñecida como Maribel Álvarez. Escritora e locutora de radio, desenvolveu toda a súa carreira en Radio Juventud de Barcelona e RJ 2 en estereofonía. Tamén traballou en diversos espazos relacionados coa voz, máis unhas pequenas intervencións de imaxe en series de TVE.
Na radio
Ós 13 anos entrou en contacto con Radio Oviedo porque necesitaban a mozos e mozas novas para interpretar en directo contos infantís.
En 1959 trasladouse a Barcelona onde foi contratada por Radio Juventud. Álvarez fixo unha pausa por cuestións persoais e regresou en 1964 cando entrou a formar parte do persoal de locutores.
Até ese momento, o nome de Radio Juventud estaba relacionado coas "mocidades da Falanxe" e co "Movemento", e o obxectivo marcado para a nova etapa era o de outorgarlle un aire novo e moderno, sen mención política algunha.
Álvarez traballou durante unha tempada con Pedro Ruiz nun programa de humor creado e dirixido por el mesmo en Radio Barcelona. Con Jordi Estadella realizou unha serie de reportaxes de contido social.No programa "Las tardes de Odette" coñeceu ó actor de teatro Gabriel Agustí, quen se convertería na súa parella dende entón.
Na televisión
En 1984, interpretou a Ruth Benet en Yo robo, tú chantajeas, ella estafa y además un muerto, tamén por Esteban Duran.
Tamén traballou en dobraxes, especialmente en series de televisión e puxo a súa voz en campañas de publicidade para anuncios de televisión e cuñas de radio.
Clodio González Pérez
Clodio González Pérez, nado en Cenlle o 16 de setembro de 1947, é un mestre (xubilado), etnógrafo, historiador e conferenciante galego, membro correspondente da Real Academia Galega, Cronista Oficial do concello de Cenlle, de abundante produción humanística.
Traxectoria
Exerce o labor docente ata 2012. Participou en varias campañas de escavacións arqueolóxicas (A Lanzada, Porta de Arcos-Rodeiro, Pipín-O Hío etc.) con Francisco Fariña Busto, e traballos etnográficos de campo en Galicia e León con Xosé Manuel González Reboredo.
É membro da sección de Arte Popular, do padroado e da xunta reitora -secretario, 1992-1997- do Museo do Pobo Galego; da sección de Antropoloxía Cultural do Consello da Cultura Galega. ; do Instituto de Estudios Tudenses; do Instituto de Estudos das Identidades do Museo do Pobo Galego; vogal suplente da comisión de Patrimonio Histórico Galego da provincia da Coruña en representación do Consello da Cultura Galega etc. Pertenceu á sección de Etnografía e Folclore do Instituto de Estudos Galegos Padre Sarmiento (secretario, 1984-1994) e á “Fundación Pro–Patrimonio de Rois”, e foi representante do Consello da Cultura Galega na Comisión Técnica de Etnografía órgano asesor da Consellería de Cultura e Deporte.
Formou parte do equipo asesor do consello consultivo da Enciclopedia Galega Universal, e foi asesor e colaborador da Gran Enciclopedia Galega Silverio Cañada, coordinador das coleccións “Os nosos humoristas” de Ed. do Castro, e “Raizame” de Ir Indo Edicións, e desde 2013 é director adxunto e coordinador da Editorial Toxosoutos.
En abril de 2017 foi nomeado cronista oficial de Cenlle.
Obra
En 1965 publicou os primeiros artigos, e viu colaborando desde entón en xornais, revistas, actas de congresos e libros, sobre cultura popular, etnografía e historia: La Voz de Galicia (suplemento “La Voz de la Escuela”, 1983-1988), Faro de Vigo (suplemento “Artes e Letras”, 1983-1985), O Correo Galego (2000-2003), Galicia Hoxe (2003-2011) etc., e nas revistas Encrucillada, Museo de Pontevedra, Boletín Avriense, Grial, Cuadernos de Estudios Gallegos, Pontevedra Arqueológica, Brigantium, Anuario Brigantino, Gallaecia, Portugalia etc.
Edicións e antoloxías
miniatura|300px|Clodio González con [[Xusto Beramendi na inauguración dunha placa en lembranza de Antón Fraguas en 2019.]]
José María Ozores de Prado
José María Ozores de Prado, nado na Coruña o 14 de maio de 1877 e finado na mesma cidade o 15 de febreiro de 1927, foi un xurista e político galego.
Traxectoria
Fillo de Eduardo Ozores Valderrama e irmán de Jaime Ozores de Prado. Membro do Partido Liberal, foi deputado nas Cortes (1914-1922) pola Coruña e senador pola provincia da Coruña (1923). Presidiu a Deputación da Coruña, a Real Academia Galega de Belas Artes (1922-1927) e o consello de administración de La Voz de Galicia (1912-1927).
Miguel II Comneno Ducas
Miguel II Comneno Ducas (en grego: Μιχαήλ Β΄ Κομνηνός Δούκας, Mikhaēl II Komnēnós Dúkas), a miúdo chamado Miguel Anxo en fontes narrativas, foi o gobernante de Epiro desde 1230 até a súa morte en 1266/1268.
Traxectoria
Miguel era o fillo ilexítimo de Miguel I Comneno Ducas de Epiro e fora ao exilio despois do asasinato do seu pai en 1215. Logo da derrota e captura do seu tío Teodoro Comneno Ducas por Iván Asen II de Bulgaria na batalla de Klokotnitsa regresou a Epiro e converteuse no gobernante da rexión. Non está totalmente claro se recoñeceu a suprema autoridade do seu tío Manuel Comneno Ducas de Tesalónica ou de Iván Asen II de Bulgaria. Miguel II conseguiu o apoio dos notábeis locais ao casar con Teodora Petralifina, e estableceu unha estreita relación co Imperio de Nicea. En 1241 Miguel sucedeu ao seu tío Manuel como gobernante de Tesalia. En 1238, Miguel foi visitado polo patriarca niceno Xermano II e en 1249 recibiu o título de déspota polo emperador Xoán III Ducas Vatatzés.
As relacións de Miguel II con Nicea aseguraron a súa neutralidade durante o conflito no cal Xoán III Ducas Vatatzés conquistou Tesalónica e penetrou no norte de Grecia en 1244. Con todo, cando se viu obrigado a entregar Dirraquio e Serbia aos nicenos en 1256, Miguel decidiu expandir o seu estado a expensas de Nicea. Con todo, mentres avanzaba cara a Tesalónica, o rei Manfredo de Sicilia tomou Dirraquio e os seus arredores. Resolto a tomar Tesalónica, Miguel chegou a un acordo con Manfredo e envioulle á súa filla como esposa, cedendo as cidades perdidas e a illa de Corfú como dote. Tamén asinou unha alianza co príncipe Guillerme II de Villehardouin de Acaia.
As tropas dos tres aliados invadiron as posesións nicenas en Macedonia e en 1259 preparáronse para loitar contra o exército niceno liderado por Xoán Paleólogo, irmán do emperador Miguel VIII Paleólogo, na planicie de Pelagonia. Con todo, a operación aliada viuse afectada pola desconfianza mutua e o fillo ilexítimo de Miguel, Xoán Ducas, pasouse ao inimigo, mentres que o propio Miguel abandonou aos seus aliados. Os nicenos causaron unha esmagadora derrota sobre o príncipe Guillerme de Acaia, que foi capturado na batalla. Mentres Miguel fuxiu ás Illas Xónicas, os nicenos ocuparon Epiro, pero se atoparon con tanta resistencia que se viron obrigados a retirarse. Miguel recuperou os seus dominios coa grande axuda de Manfredo. Logo doutra vitoria bizantina en 1264 viuse obrigado a aceptar a soberanía nominal de Miguel VIII Paleólogo e fortalecer os lazos de matrimonios dinásticos. Cando Miguel II morreu en 1268 ou pouco antes, os seus dominios foron divididos entre os seus fillos Nicéforo I Comneno Ducas de Epiro e Xoán I Ducas de Tesalia.
Matrimonio e descendencia
Polo seu matrimonio con Teodora Petralifina (Santa Teodora de Arta), Miguel II tivo varios fillos, entre eles:
Cunha amante, Miguel II tivo polo menos outros dous fillos:
Sœur Sourire
Jeanne-Paule Marie "Jeanine" Deckers, nada en Laeken (Bruxelas) o 17 de outubro de 1933 e finada en Wavre (Brabante) o 29 de marzo de 1985, máis coñecida como Sœur Sourire (en francés, "Sor Sorriso"), foi unha cantante e compositora belga, membro da orde dominicana co nome de Irmá Luc Gabriel. Obtivo fama en 1963 coa publicación da canción "Dominique", que chegou o número 1 nos Estados Unidos e noutros países. Debido a varias confusións sobre os termos dos seus contratos de gravación acabou na pobreza e sufriu unha crise de fe, deixando a orde, aínda que continuando a ser católica. Cometeu suicidio coa súa compañeira Annie Pécher.
Traxectoria
miniatura|Tumba de Deckers e Pécher no cemiterio Cheremont en [[Wavre]] Jeanne-Paule Marie Deckers naceu en Laeken, filla do dono dunha confeitería e foi educaca nunha escola católica de Bruxelas. A súa nai alegrouse cando decidiu unirse ás Guides Catholiques de Belgique (GCB). Cando tiña quince anos tivo unha premonición de que sería monxa. Comprou a súa primeira guitarra para tocar en actos da Guide. Entre 1954 e 1959, deu clases de escultura a mozos. Nun campamento no verán de 1959 coñeceu a Annie Pécher, de dezaseis anos, coa que desenvolveu unha estreita relación. Finalmente convenceuse de que a profesión do ensino non se axustaba a ela e deixouna. En setembro de 1959 entrou nas Irmás Misioneiras Dominicanas de Nosa Señora de Fichermont, na cidade de Waterloo, onde tomou o nome relixioso de "Irmá Luc Gabriel".
Mentres estaba no convento, escribía, cantaba e interpretaba as súas cancións, ben recibidas polas súas compañeiras e visitantes, polo que a súa superiora animouna a gravar un álbum que podía vender no convento. En 1961, gravou o álbum na Philips de Bruxelas; o sinxelo "Dominique" converteuse nun éxito internacional e en 1962 o álbum vendeu dous millóns de copias. A irmá Luc Gabriel converteuse nunha celebridade e adoptou o nome artístico de Sœur Sourire. Deu concertos e apareceu no programa The Ed Sullivan Show o 5 de xaneiro de 1964. "Dominique" foi a primeira canción dun artista belga que chegou ao número un de sinxelos nos Estados Unidos.
Deckers non viu moitos cartos pola súa fama mundial, e o seu segundo disco Her Joys, Her Songs, recibiu pouco interese. Moitas das súas ganancias foron a Philips e ao seu produtor, mentres que o resto foi directamente á súa congregación, que gañou polo menos 100 000 dólares en regalías. Situada entre dous mundos e cada vez máis en desacordo coa igrexa católica, Deckers abandonou o convento en 1966 para seguir unha vida como dominicana leiga.
Cando deixou o convento, a compañía discográfica fixo que deixase os nomes de "Sœur Sourire" e "The Singing Nun". Intentou seguir a súa carreira como "Luc Dominique". Cada vez máis frustrada polo que consideraba o fracaso da igrexa católica en implementar as reformas do Concilio Vaticano Segundo, publicou unha canción en 1967 defendendo o uso da contracepción titulada "Glory be to God for the Golden Pill". Isto levou a unha intervención da xerarquía católica en Montreal e cancelouse un dos seus concertos.
A pesar dos seus intentos, a carreira musical de Deckers non prosperaba e finalmente pasou a dar clases a mozos con discapacidades en Wavre, chegando a abrir o seu propio colexio para nenos autistas. Sufriu unha crise nerviosa, á que seguiron dous anos de psicoterapia.
Reconectou coa súa amiga de mocidade Annie Pécher, mentres estaba na Universidade de Lovaina. Pouco a pouco desenvolveron unha relación moi íntima, e compartiron un apartamento ata o seu pasamento. A biógrafa Catherine Sauvat indica que a pesar de que Deckers sempre negou que tivesen unha relación homosexual, despois de varios anos de vida en común, si houbo dita relación.
A finais da década de 1970, o servizo público financeiro federal de Bélxica dixo que debía 63 000 dólares en impostos. Citando dificultades económicas, ela e Annie Pécher suicidáronse por unha sobredose de barbitúricos e alcohol o 29 de marzo de 1985. Na súa nota de suicidio, escribiron que non renunciaban á súa fe e que desexaban ser enterradas xuntas nun funeral católico. Foron enterradas xuntas o 4 de abril de 1985 no cemiterio Cheremont de Wavre, a cidade en que morreron. A inscrición da súa tumba di "J'ai vu voler son âme/ A travers les nuages" ("Vin a súa alma voar a través das nubes"), un verso tomado da súa canción de 1966 "Luc Dominique".
Hasan II de Marrocos
Al-Hasan ibn Muhammad ou Hasan II, nado en Rabat o 9 de xullo de 1929 e finado no mesmo lugar o 23 de xullo de 1999, foi rei de Marrocos dende 1961 ata o seu pasamento. Foi o fillo máis vello de Mohammed V, sultán primeiro e rei de Marrocos despois.
Traxectoria
Foi enviado ao exilio en Madagascar polas autoridades francesas en 1953 xunto co seu pai Mohammed V, aínda que se lle permitiu retornar en 1955, ano en que se estableceu o reino. Durante os disturbios de 1956, dirixiu a represión contra os bérberes sublevados nas montañas do Rif. Foi proclamado príncipe en 1957, e converteuse en rei despois da morte do seu pai en 1961.
Ordenou o secuestro de Mehdi Ben Barka o 29 de outubro de 1965, líder demócrata marroquí. Dende entón non se sabe nada del.
O seu goberno conservador fortaleceu a dinastía alauí e anexionouse o Sáhara Occidental coa Marcha Verde de 1975. Puxo en marcha un sistema parlamentario no que, porén, tiña moitas prerrogativas e onde o Majzen funcionaba coma un Estado paralelo. Na práctica, o sistema que rexiu e que logo chegou ó seu fillo parecíase máis a unha monarquía absoluta que a unha monarquía constitucional de tipo europeo. Co engadido de que a familia real era propietaria directa de boa parte das terras, industrias e recursos do país. Durante o seu reinado existiu unha férrea represión política baixo a que desapareceron varios milleiros de persoas. Tras a súa morte, o seu sucesor tivo que facerse eco das demandas sociais sobre o particular e crear mecanismos institucionais de investigación e compensación económicas das vítimas.
Sufriu varios intentos de asasinato dos que saíu ileso de forma milagrosa, o que foi utilizado para crearlle certa aura de personaxe santo ou elixido por Deus. Nunha ocasión, os conxurados estaban tan seguros de que non sobrevivira que se chegou a anunciar a proclamación da república polas radios do país.
Loïc Nottet
2013–14: The Voice Belgique
Loïc fixo unha audición para The Voice Belgique e quedou en 2º lugar na súa terceira edición, detrás da gañadora Laurent Pagna. El estivo no equipo de B.J. Scott.
No programa cantou cancións como Applause de Lady Gaga, Diamonds de Rihanna, One de U2 ou We Remain de Christina Aguilera.
2014–actualidade: Festival de Eurovisión 2015
O 3 de novembro de 2014, a RTBF, anunciou que Loïc Nottet representaría a Bélxica no Festival de Eurovisión 2015 en Viena, Austria coa canción "Rhythm Inside".
Morteiro (arma)
dereita|miniatura|Morteiro M224 de 60 mm miniatura|Morteiro semiautomático Ruag Cobra O morteiro é unha arma que consiste nunha especie de canón portátil, de gran calibre e de curto alcance. Dispara xeralmente proxectís explosivos ou incendiarios con gran poder destrutivo —máis grandes ca as granadas— nun ángulo superior aos corenta e cinco graos e a velocidades relativamente baixas. Estas calidades son opostas ás das pezas de artillaría, que disparan a gran velocidade e xeralmente con ángulos de tiro pequeno.
Historia
Aínda que é difícil saber quen foi o primeiro home que tivo a idea de elevar un canón para facer caer un proxectil verticalmente, hai motivos para atribuíla a Mehmed II durante o Gran Sitio de Constantinopla de 1453. Manuscritos gregos de 1551 refiren que Mehmed, asediado por unha frota inimiga no Corno Dourado, propuxo crear unha arma destas características, tendo éxito no seu emprego contra un dos buques tras algúns disparos.
Para o século XVI o morteiro constituíuse nunha arma bastante común, recibindo o seu nome pola forma robusta e semellante a unha pota dos primeiros modelos. Os tubos eran bastante curtos (non máis de dous ou tres veces o calibre e este polo xeral superior aos 150 mm). Tratábase de armas para a defensa da praza ou como pezas de cerco a fortalezas. A mediados do século XIX tentouse utilizalas como armas de defensa costeira, mais case entrou en desuso como peza de artillaría para a infantaría.
No entanto a súa obsolescencia, a desgastante guerra de trincheiras suscitada na fronte Occidental durante a primeira guerra mundial determinou a imperiosa necesidade de empregar unha arma que puidese usarse para disparar dende o interior de gabias e parapetos, sen se expor ao fogo, de forma de apoiar á infantaría e cercar as liñas inimigas. Por iso que se resucitou a idea do morteiro. Inicialmente os ingleses e franceses empregaran morteiros do século XIX veteranos da guerra da Crimea, e improvisaron outros de gran peso. Os alemáns tamén seguiron estas ideas, destacándose o Minenwerfer (lanzaminas).
Para 1915 os británicos lograran un deseño compacto de tubo de ánima lisa e bípode, que é considerado o primeiro morteiro moderno. Alcumárono Morteiro Stokes en honra ao seu creador, Wilfred Stokes. Desenvolveuse en varios calibres, desde os 60 aos 120 mm.
Os morteiros modernos en xeral son derivados directos do morteiro Stokes. Están formados por un tubo en cuxo interior se deixa caer o proxectil, o cal é percutido ao tocar unha agulla percusora existente no fondo do tubo, o que resulta na detonación dun propelente e o consecuente disparo do proxectil.
As súas "granadas" son de fabricación máis sinxela e barata ca os de artillaría convencional, e transportan maior carga explosiva por unidade de peso de proxectil, proporcionando un poder destrutivo maior ao empregaren velocidades de caída menores. Isto permite tamén unha mellor distribución dos cascos fragmentarios e unha óptima distribución da enerxía cinética da explosión.
Uso táctico
As seccións de morteiros tamén adoitan asignarse como primeiro chanzo de apoio de fogo nos batallóns de infantaría modernos, provistos de medios de ligazón radio para coordinaren e corrixir o seu fogo indirecto. Nos casos da defensa, cada batería ten asignado un sector, que se encarga de bater a pedido dos infantes. O mesmo depende do alcance do morteiro, sendo na actualidade duns 6.000 metros aproximadamente.
Entre a súa munición poden empregarse distintos tipos: explosiva, crebadora, fragmentaria, fumíxena, gas veleno so ou incapacitante (prohibida pola convención de Xenebra), iluminantes, etc.
Tamén é unha arma que pode ser utilizada por forzas irregulares na súa función de cerco, destacándose pola súa mobilidade.
Astoria
Astoria é a capital do condado de Clatsop, en Oregón, Estados Unidos. Situada na foz do río Columbia, o seu nome débese ao filántropo norteamericano John Jacob Astor. Segundo o censo de 2000 a cidade tiña 9.813 habitantes.
Historia
Os indios clatsop habitaban o territorio do que hoxe é Astoria, o primeiro contacto cos europeos foi en 1805 coa expedición de Lewis e Clark que construíron un forte ao suroeste da actual Astoria, coñecido como Fort Clatsop.
En 1811 a compañía de peles de Astor, fundou Fort Astoria como principal centro para o comercio de peles da costa noroeste, e importante para a posterior reclamación do territorio polos Estados Unidos, o posto vendérono aos británicos en 1813, pero en 1818 volveu ao control estadounidense. En 1876 Astoria foi legalmente incorporada e a cidade atraeu a numerosos inmigrantes escandinavos.
En 1883 e 1922 o centro da cidade foi destruída polo lume.
Lingua
91,8 % inglés, 5,6 % castelán, 0,5 % alemán.
Ligazóns externas
Web oficial de Astoria (en inglés)
Sanna Nielsen
Sanna Viktoria Nielsen, nada en Skåne o 27 de novembro de 1984, é unha cantante sueca.
Traxectoria
Participou no Melodifestivalen sete veces entre 2001 e 2014 gañando finalmente no 2014 coa canción "Undo" e representou a Suecia no Festival de Eurovisión 2014 con esta canción quedando finalmente en terceiro lugar.
Casimiro Cubela
Casimiro Cubela García, nado en San Xurxo de Sacos (Concello de Cotobade) o 2 de febreiro de 1908 e finado en Santa María de Trasmonte o 14 de agosto de 1986, foi un sacerdote e escritor galego.
Traxectoria
Estudou Humanidades no colexio relixioso de El Espiño (Burgos) e despois Filosofía e Teoloxía no Seminario de Santiago de Compostela, onde coincidiu con Xosé Manuel Cabada e do que foi profesor auxiliar. Foi párroco de Santa María de Tomonde (1931), despois de Ribela e desde 1958 en Santa María de Trasmonte. Escribiu poemas en latín, galego e castelán, algúns deles publicados en Vida Gallega e Acción (Pontevedra). Sendo párroco de Ribela foi detido e procesado en 1948 por axudar á guerrilla e condenado a seis meses e un día de desterro.
In the Fishtank 9
In the Fishtank 9 é un álbum recompilatorio editado polo selo independente holandés In the Fishtank, onde aparecen as bandas Sonic Youth, Instant Composers Pool e The Ex. Foi lanzado no mes de xullo do 2001.
Bendoiro de Abaixo, Bendoiro, Lalín
Bendoiro de Abaixo é un lugar da parroquia de Bendoiro, no concello pontevedrés de Lalín, na comarca do Deza. Segundo o IGE, no 2011 tiña 10 habitantes (4 homes e 6 mulleres) o que supón unha diminución de 2 habitantes con respecto ao ano 2000.
Trofeo Teresa Herrera 2009
A 64º edición do Trofeo Teresa Herrera celebrouse na Coruña o 10 de agosto de 2009 a partido único. O campión foi o Atlético de Madrid, que logrou o seu sexto título despois de derrotar na quenda de penaltis ao Deportivo da Coruña.
Fíos
Fíos foi unha serie que se realizou en 2001 e que se emitiu na TVG en 2002, produciuna La Región TV e custou 757.272 €. Comedia dirixida por Suso Iglesias, estaba ambientada nunha empresa téxtil familiar.
Adele
Dende moi nova amosou un grande interese pola música e, en 2006, egresou da BRIT School de Artes Escénicas e Tecnoloxía. Ese mesmo ano, firmou un contrato con XL Recordings, tras ser descubierta por unhas demos que un amigo publicou en MySpace.​ Nos Premios Brit de 2007 recibiu o galardón de elección dos críticos e tamén gañou a enquisa Sound of 2008 realizada pola BBC.​ En 2008, Adele debutou co seu primeiro álbum de estudio, 19, que se situou no número 1 da lista de álbums británica e foi certificado, tamén, como disco dobre platino nos Estados Unidos
No territorio norteamericano, a súa carreira, viuse moi lanzada trala actuación no programa Saturday Night Live, a mediados de outubro de 2008; ese programa contou coa maior cantidade de espectadores en catorce anos.​ Un ano despois, na 51ª entrega dos Premios Grammy, gañou os galardóns á mellor artista novo, e mellor interpretación vocal por feminina por "Chasing Pavements".
Primeiros anos
Adele naceu no barrio londiniense de Tottenham. Súa nai, Penny Adkins, é unha masaxista inglesa e seu pai Mark Evans, é galés.​ Cando apenas tiña dous anos, seu pai abandonounas, quedando soa coa súa nai, de vinte anos e sen axuda de ninguén. ​ En 1997, con nove anos, mudáronse a Brighton, pois Penny atopara traballo como fabricante de mobles e organizadora de actividades de aprendizaxe para adultos. En 1999, as dúas xunto co seu padrastro mudáronse, de novo, a Londres; primeiros a Brixton e despois aos suburbios do distrito West Norwood, no sur de Londres.
Comezou a cantar aos catro anos e afirmou que estivo obsesionada coas voces. Dixo que as Spice Girls foran unha grande influencia na súa paixón pola música e afirmou que "elas me fixeron o que son hoxe". Aos nove anos trasladouse xunto con súa nai, un carpinteiro e un programador de actividades a Brighton.
Dous anos despois mudouse a Brixton, e máis tarde ao distrito de West Norwood, no sur de Londres. West Norwood é o tema da súa primeira canción "Hometown Glory", escrita aos 16 anos. Despois de mudarse alí comezou a interesarlle o R&B e tamén artistas como Aaliagh, Destin's Child e Mary J. Blige. Graduouse na escola BRIT e Performing Arts & Technology en Croydon, Londres, en maio de 2006 onde coincidiu con grandes cantantes actualmente coñecidas como Leona Lewis e Jessie J. Confirmou que na escola de Londres foi onde cultivou todo o seu talento.
2008-2009: Principios da carreira
O seu primeiro álbum de estudio, titulado 19, lanzouse en 2008, vendendo arredor de 6,5 millóns de copias en todo o mundo. Tamén gañou a 51ª edición dos Premios Grammy, con dous galardóns nas categorías de "mellor artista nova" e "mellor interpretación vocal pop feminina". Máis tarde nomeárona tres veces aos premios Brit.
2010-2011: 21 e fama mundial
En 2011, saca o seu segundo álbum, titulado 21, o 24 de xaneiro de 2011 no Reino Unido e o 22 de febreiro nos Estados Unidos. Vendeu arredor de 18,5 millóns de copias e logrou tres números un consecutivos nos Estados Unidos con: "Set Fire To The Rain", "Someone Like You" e "Rolling in the Deep". O tema "Someone Like You" foi número un nas listas do Reino Unido, e o seu disco mantívose durante once semanas consecutivas como o álbum máis vendido e 36 semanas non consecutivas. 21 foi o álbum máis vendido en 2011 e ocupa o posto 71 dos álbums máis vendidos de toda a historia.
Outro dos fitos desta xove artista é que 21 foi o álbum que máis durou nas listas do Reino Unido (16 semanas) e o álbum dunha muller que máis tempo permaneceu no número na historia do Billboard 200, con 23 semanas. Ademais, é a primeira artista feminina que ten tres sinxelos no top 10 do Billboard Hot 100 á vez, e a primeira artista feminina en ter dous álbums no Top 5 do Billboard 200.
En total, as vendas de tódalas súas producións musicais superan os 78 millóns de copias, repartidas en máis de 30 millóns de discos e arredor de 42 millóns de sinxelos.
Premios Grammy 2012
Adele foi a grande triunfadora dos premios Grammy en 2012, levando 6, dos que dous foron polo seu álbum 21, tres pola canción "Rolling in the Deep" e o restante por "Someone Like You". En total, os Emmy que leva gañados xa superan os doutras coñecidas artistas entre as que se atopan Christina Aguilera, Lady Gaga, Taylor Swift, Rihanna, Katy Perry ou Pink.
Vida persoal
Adele comezou a saír co empresario Simon Konecki a mediados de 2011 e, en xuño de 2012, anunciou que ela e Konecki esperaban un fillo. Seu primeiro fillo, Angelo James, naceu o 19 de outubro de 2012,  e despois de ser fotografado polos paparazzi en 2013 mentres realizaba unha excursión familiar, a cantante presentou unha demanda contra unha axencia fotográfica con sede no Reino Unido por publicar as imaxes en todo o mundo sen o seu consentimento. A axencia Corbin ofreceuse a pagar todos os danos causados, ademais de facerse cargo dos gastos legais.
En abril de 2019, Adele anunciou que ela e Konecki separáronse despois dun matrimonio de sete anos. A pesar da separación, Adele e Konecki seguirán criando ao seu fillo xuntos.
Concello
O termo concello pode referirse a :
Folgoso do Courel, Folgoso do Courel, Folgoso do Courel
Folgoso do Courel é un lugar da parroquia de Folgoso do Courel, no concello lucense de Folgoso do Courel na comarca de Quiroga. Tiña 179 habitantes no ano 2019 segundo datos do INE, dos cales 92 eran homes e 87 eran mulleres.
É a capital do concello, ao que dá nome.
Pollapönk
Pollapönk é unha banda islandesa que representará a Islandia de Festival de Eurovisión 2014 en Copenhague, Dinamarca coa canción "No Prejudice".
Bidueira, Labacengos, Moeche
Bidueira é un lugar da parroquia de Labacengos no concello Coruñés de Moeche na comarca de Ferrol. Tiña 5 habitante no ano 2008 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 1 home e 4 mulleres, o que non supón ningún cambio con relación ao ano 1999 cando contaba cos mesmos habitantes.
Kurt Schuschnigg
Kurt Schuschnigg, nado en Riva del Garda (daquela pertencente ao Imperio Austrohúngaro, actualmente a Italia) o 14 de decembro de 1897 e finado en Mutters (Tirol) o 18 de novembro de 1977, coñecido como Kurt von Schuschnigg, foi un político austríaco.
En 1934 sucedeu como chanceler a Engelbert Dollfuss tralo seu asasinato. En 1938, foi apreixado polos nazis no Anschluss.
Ramisquido
Co topónimo Ramisquido podemos referirnos a varios lugares de Galicia:
Na provincia da Coruña
Mercedes de la Garza
Mercedes de la Garza Camino, nada o 12 de febreiro de 1939, é unha escritora, historiadora, investigadora e académica mexicana que se especializou no estudo da cultura maia e da cultura náhuatl.
Traxectoria
Cursou a licenciatura en Letras Españolas de 1957 a 1962 na Facultade de Filosofía e Letras da Universidade Nacional Autónoma de México (UNAM). Cinco anos máis tarde, cursou a licenciatura en Historia na mesma facultade. Na súa propia alma mater, realizou unha mestría en Historia de México de 1971 a 1973 e un doutoramento en Historia de 1977 a 1979. Realizou diplomados e cursos de posgrao na Universidade Complutense, O Escorial, a Universidade de Tolosa, a Pennsylvania State University, a Universidade Rei Xoán Carlos e na UNAM, onde chegou a ser discípula de Miguel León-Portilla.
Impartiu clases de lingua española e historia de culturas antigas en escolas privadas de 1963 a 1975. Dende 1973 impartiu clases sobre cultura maia e cultura náhuatl na Facultade de Filosofía e Letras da UNAM, na Facultade de Estudos Superiores Acatlán, no Antigo Colexio de San Ildefonso, así como cursos e diplomados na Casa da Cultura de Campeche, o Museo Nacional de Antropoloxía da Cidade de México, a Universidade Iberoamericana, a Casa América de Madrid, e O Escorial entre outros. Dirixiu máis de vinte e cinco tese de licenciatura, mestría e doutoramento na UNAM, sendo sinodal en máis de corenta exames profesionais. Foi creadora da mestría e doutoramento en Estudos Mesoamericanos.
Investigadora e académica
É membro do Sistema Nacional de Investigadores dende 1984, alcanzando o nivel III en 1990 e o recoñecemento de Investigadora Emérita en 1999. É membro da Sociedade Mexicana de Antropoloxía de México, da Asociación de Historiadores Latinomericanos e do Caribe, da Sociedade Mexicana de Historia e Filosofía do Medicamento, da Sociedade Española de Estudos Mayas, da Sociedade Mexicana de Historia das Relixións, da Sociedade Mexicana de Bibliófilos, da Société Européene de Culture e foi membro fundador da Sociedade Internacional pro Valores Humanos "Eric Fromm, Salvador Zubirán". É membro de número da Academia Mexicana de Ciencias dende 1977 e membro de número da Academia Mexicana da Historia, á cal ingresou o 1 de marzo de 2005, ocupando a cadeira 6.
De 1997 a 2000, foi directora do Museo Nacional de Antropoloxía e foi curadora das exposicións Vida y muerte, arte funerario del Occidente de México en España (1998), I Maya, en Venecia (1998-1999) e Los Mayas no Antigo Colexio de San Ildefonso (1999). É investigadora de tempo completo do Centro de Estudos Maias do Instituto de Investigacións Filolóxicas da UNAM e foi designada para exercer o cargo de directora do Instituto do período de 2005 a 2009. É membro permanente do Comité Científico das Mesas Redondas de Palenque e do Instituto Nacional de Antropoloxía e Historia (INAH).
Capilaridade
Cando un líquido sobe por un tubo capilar, é debido a que a forza intermolecular ou cohesión intermolecular entre as súas moléculas é menor que a adhesión do líquido co material do tubo; é dicir, é un líquido que molla. O líquido segue subindo até que a tensión superficial se equilibra polo peso do líquido que enche o tubo. Así é o caso da auga, e esta propiedade é a que regula parcialmente o seu ascenso dentro das plantas, sen gastar enerxía para vencer a gravidade.
Cando a cohesión entre as moléculas dun líquido é máis potente que a adhesión ao capilar, como o caso do mercurio, a tensión superficial fai que o líquido descenda a un nivel inferior e a súa superficie é convexa.
Tubo capilar
miniatura|Efectos de capilaridade.
A masa líquida é directamente proporcional ao cadrado do diámetro do tubo, polo que un tubo angosto succionará o líquido nunha lonxitude maior que un tubo largo. Así, un tubo de vidro de 0,1 mm de diámetro erguerá unha columna de auga de 30 cm. Canto máis miúdo é o diámetro do tubo capilar, maior será a presión capilar e a altura alcanzada. En capilares de 1 µm (micrómetro) de raio, cunha presión de succión 1,5 × 103 hPa (hectopascal = hPa = 1,5 atm), corresponde a unha altura de columna de auga de 14 a 15 m.
Dúas placas de vidro que están separadas por unha película de auga de 1 µm de espesor, mantéñense unidas por unha presión de succión de 1,5 atm. Por iso creban os portaobxectos humedecidos ao intentar separalos.
Entre algúns materiais, como o mercurio e o vidro, as forzas intermoleculares do líquido exceden ás existentes entre o líquido e o sólido, polo que se forma un menisco convexo e a capilaridade traballa en sentido inverso.
As plantas zugan auga subterránea da terra por capilaridade, aínda que as plantas máis grandes axúdanse da transpiración para desprazar a cantidade necesaria.
Lei de Jurin
A lei de Jurin define a altura que se acada cando se equilibra o peso da columna de líquido e a forza de ascensión por capilaridade. A altura h en metros dunha columna líquida está dada pola ecuación:
onde: miniatura|380px|[[Ángulo de contacto.]]
Para un tubo de vidro no aire a nivel do mar e cheo de auga,
pois, a altura da columna de auga, en metros, será:
Por exemplo, nun tubo de 1 mm de raio, a auga ascenderá por capilaridade uns 14 mm.
Vilachave
Co topónimo Vilachave podemos referirnos a dous lugares de Galicia:
Na provincia da Coruña
A Pendella, Folgoso do Courel, Folgoso do Courel
A Pendella é un lugar da parroquia de Folgoso do Courel, no concello lucense de Folgoso do Courel na comarca de Quiroga. Segundo o INE en 2012 tiña oito habitantes (cinco homes e tres mulleres).
The Imaginarium of Doctor Parnassus
The Imaginarium of Doctor Parnassus é un filme de fantasía dirixido por Terry Gilliam que foi estreado no 2009. Christopher Plummer, Tom Waits e Heath Ledger protagonizan o filme, pero a morte de Ledger, ocorrida durante a filmación, suspendeu temporalmente a produción. Johnny Depp, Jude Law e Colin Farrell completaron o papel, personificando transformacións do personaxe de Heath, Tony, a medida que viaxa por un mundo irreal.
Sinopse
No presente, o actor inmortal de mil anos de idade chamado Doctor Parnassus (Christopher Plummer) ten unha compaña teatral que lle ofrece á súa audiencia ir máis aló da realidade mediante un espello máxico. Os membros da compaña inclúen a un ilusionista experto, Anton (Andrew Garfield), e un anano, Percy (Verne Troyer); Parnassus conseguira a inmortalidade mediante un trato co Diaño (Tom Waits), quen chega a recoller o que lle pertence segundo o acordo, a filla do doutor (Lily Cole). A compaña, á cal se une un misterioso forasteiro chamado Tony (interpretado por Heath Ledger, Johnny Depp, Jude Law e Colin Farrell), embarca cara mundos paralelos para rescatar á rapaza.
Jaime Ozores de Prado
Jaime Ozores de Prado, marqués de San Martiño de Ombreiro, nado na Coruña o 17 de xullo de 1846 e finado na mesma cidade o 2 de maio de 1922, foi un militar e filántropo galego.
Traxectoria
Fillo de Eduardo Ozores Valderrama e irmán de José María Ozores de Prado. Foi coronel de artillaría. Vinculado ao catolicismo social. Presidiu a Real Academia Galega de Belas Artes (1901-1922), e promoveu a creación do Museo Provincial e das Escolas Populares Gratuítas na Coruña. Foi membro da Real Academia Galega desempeñando o cargo de secretario. Foi coleccionista de arte.
Maxo Barjas
María Xosé Barjas Cortés, nada en Ourense en 1966, é unha actriz galega. É licenciada en Filoloxía Hispánica e actriz de dobraxe desde 1992. Gravou un CD con cancións infantís. No teatro actuou en numerosas obras do Centro Dramático Galego.
Castro, Bendoiro, Lalín
Castro é un lugar da parroquia de Bendoiro, no concello pontevedrés de Lalín, na comarca do Deza. Segundo o IGE, no 2011 tiña 32 habitantes (16 homes e 16 mulleres), o que supón unha diminución de 1 habitante con respecto ao ano 2000.
Carlos Gil
Carlos Gil Gómez, nado o 22 de febreiro de 1968 en Madrid, é un ex xogador profesional de baloncesto español formado na canteira do Cajamadrid. Cunha estatura de 1,85 metros xogaba na posición de base.
Traxectoria
Carlos Gil formouse nas categorías inferiores do Colexio San Viator de Madrid, mesmo colexio onde xogaron Juan Antonio Corbalán e Carlos Jiménez, e do Cajamadrid de Alcalá de Henares. Xogador moi precoz, Gil chega a formar parte do primeiro equipo do Cajamadrid con 16 anos. Na primeira temporada no club alcalaíno, o equipo finaliza quinto na Liga ACB e clasificase para disputar a seguinte edición da Copa Korać. Moi diferente é a seguinte temporada, onde o club non pasa da fase de grupos en Europa e descende da ACB após perder no playoff pola permanencia ante o Magia Huesca. As dúas seguintes temporadas seguiría xogando co Cajamadrid en Primeira B.
Na temporada 1988−1989 asina por outro equipo de ACB da Comunidade de Madrid, o Collado Villalba. No equipo da Serra de Madrid, que usou as denominacións de BBV e Atlético de Madrid, xoga catro temporadas até que o equipo desaparece. Posteriormente continúa en ACB da man do Club Baloncesto Breogán de Lugo, onde consegue o récord de asistencias do club nun encontro da máxima categoría con 11, só igualado en 2021 por Trae Bell-Haynes. Tras finalizar a súa etapa en Lugo, asina pola que sería a súa última temporada en ACB co Grupo AGB Huesca (1995−1996). Xogou en ACB un total de 320 encontros cunha media de 6,1 puntos por partido. Reparte 776 asistencias en total para unha media de 2,43 por partido, colacándose entre os 50 maiores asistentes da historia da ACB. En 1997 regresa ao Breogán tras un ano en LEB co Lucentum Alicante. Posteriormente xogaría co Melilla Baloncesto e dúas temporadas máis en LEB 2 e EBA.
Centro organizador de microtúbulos
Centrosoma
A maioría das células animais interfásicas teñen un centrosoma, normalmente localizado preto do núcleo celular, e xeralmente moi asociado co aparato de Golgi. O centrosoma comunmente ten un par de centríolos. Os microtúbulos están ancorados polos seus extremos "menos" ao centrosoma, e dado que os microtúbulos se disocian preferentemente por ese extremo, esta ancoraxe ten un efecto estabilizante para eles, e os microtúbulos asociados ao COMT poden crecer moi rapidamente. A polaridade dos microtúbulos é importante no transporte unido a membranas, xa que as proteínas motoras cinesina e dineína adoitan moverse ao longo do microtúbulo nunha dirección preferente, ou ben na dirección do extremo "máis" ou ben na do extemo "menos", permitindo que as vesículas transportadas ao longo dos microtúbulos se dirixan ao retículo endoplasmático ou ao aparato de Golgi.
Corpo basal
Nas células epiteliais o centro organizador de microtúbulos tamén fixa e organiza os microtúbulos que van a constituír os cilios. Igual que sucedía nos centrosomas, estes centros organizadores de microtúbulos estabilizan e danlle unha dirección aos microtúbulos, neste caso para permitir o movemento unidireccional do propio cilio, en lugar de facilitar o movemento de vesículas ao longo dos microtúbulos.
Corpo polar do fuso
Nos lévedos e nalgunhas algas, o centro organizador de microtúbulos está inserido dentro da envoltura nuclear en forma do chamado corpo polar do fuso. Nestes organismos, a envoltura nuclear non se desfai durante a mitose e o corpo polar do fuso serve para conectar os microtúbulos citoplásmicos e os nucleares, que se presentan na súa mitose.
COMT nas plantas
As células das plantas carecen de centríolos ou de corpos polares do fuso. No seu lugar, a propia envoltura nuclear parece funcionar como o principal centro organizador de microtúbulos na nucleación dos microtúbulos e na organización do fuso durante a mitose da célula vexetal.
The Whitey Album
The Whitey Album é o único álbum editado por Ciccone Youth, un proxecto paralelo dos membros de Sonic Youth Steve Shelley, Kim Gordon, Lee Ranaldo e Thurston Moore, co de Minutemen/fIREHOSE Mike Watt. Foi lanzado o 1 de marzo de 1988 a través do selo Enigma Records.
Astrakán
Astrakán ou Astracán , é unha cidade de 502.800 habitanes (2004), capital da óblast de Astrakán, Rusia, situada nas beiras do Volga, preto da súa embocadura no mar Caspio.
Historia
A orixe da cidade data da dinastía mongol (século XIII), conquistada por Iván IV de Rusia en 1556, o que permitiu abrir todo o Volga ao tráfico ruso e a cidade converteuse nun importante centro comercial.
Lura xigante
Lura xigante, Architeuthis dux, é unha especie de cefalópodo da orde dos egópsidos e, segundo a maioría dos autores, e do WoRMS, a única da familia dos arquitéutidos e do seu único xénero, Architeuthis.
Michel d'Herbigny
Michel-Joseph Bourguignon d'Herbigny, nado en Lille o 8 de maio de 1880 e finado en Aix-en-Provence o 23 de decembro de 1957, foi un xesuíta francés, teólogo orientalista e bispo católico clandestino na URSS. Durante unha década, entre 1922 e 1932, foi o principal conselleiro da Santa Sé para os asuntos relacionados con Rusia.
Primeiros anos
Naceu nunha grande e próspera familia católica. Cursou os seus estudos no colexio San Xosé de Lille, levado polos xesuítas, e o 4 de outubro de 1897 entrou na Compañía de Xesús. Logo de completar os estudos formativos necesarios, foi ordenado sacerdote o 7 de agosto de 1910 en Enghien (Bélxica). Finalizou os seus estudos teolóxicos coa tese "Un Newman russe: Vladimir Soloviev (1853-1900)" ("Un Newman ruso: Vladimir Soloviev (1853-1900)"), que tivo grande sona e foi deseguido publicada, en 1911. D'Herbigny deu a coñecer ao mundo católico occidental a figura dun filósofo ruso até entón case descoñecido. A Academia Francesa premiouno, e o libro orientou a súa traxectoria ao servizo das igrexas orientais.
Docencia en Enghien
D'Herbigny comezou a súa carreira como profesor no teologado dos xesuítas en Enghien. Co seu tratado De Ecclesia publicado en 1920 abriu unha perspectiva ecuménica moi novedosa na súa época. En 1921 publicou o tratado La théologie du Révélé, con prefacio do cardeal Mercier. Permaneceu en Enghien durante unha década, até 1921, o que non lle impediu viaxar a Rusia durante o verán. As impresións que lle causaron estas viaxes (pobreza material e incompetencia do clero) lle levaron a organizar un seminario católico ruso no mesmo Enghien, mais a primeira guerra mundial rematou co proxecto, xa que os estudantes rusos foron expulsados de Bélxica. Tamén nesa época escribiu un manual para confesores que, grazas a un "método visual", lles permitira administrar a penitencia cando non coñecían a lingua, adaptado a 16 linguas: Prudens sexdecim linguarum confessarius: Methodus optica pro confessione integra et matrimonio, sacerdote et poenitente mutuas linguas prorsus ignorantibus.
Chegada a Roma
En 1922, d'Herbigny foi chamado a Roma para ensinar na Pontificia Universidade Gregoriana. Cando o Pontificio Instituto Oriental fundado en 1917 foi confiado oficialmente por Pío XI á Compañía de Xesús o 14 de setembro de 1922, foi nomeado reitor. D'Herbigny deu un pulo importante a esta institución que estaba a comezar, dándolle unha identidade diferenciada da Gregoriana e do Pontificio Instituto Bíblico, e inaugurando a importante revista de estudos académicos, Orientalia Christiana. En decembro de 1924 foi nomeado conselleiro da Congregación para as Igrexas Orientais, e foi tamén un dos membros máis activos da comisión Pro Russia de Pío XI.