cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Stuttgart
Poboación
miniatura|dereita|Centro da cidade de Stuttgart. miniatura|dereita|Stiftskirche Stuttgart (igrexa evanxelista)
Habitantes
Stuttgart excedeu en 1875 os 100.000 habitantes e converteuse na primeira gran cidade de Baden-Württemberg. En 1905 a cidade posuía 250.000 habitantes, que se dobraron ata 1950 (500.000 habitantes). No ano 1962 acada a máxima poboación da súa historia: 640.560. A 1 de xuño de 2008, o censo oficial dá como cifra de habitantes de Stuttgart 590.497, converténdose, tras Múnic, na segunda cidade máis habitada ao sur de Alemaña e a sexta en total.
Historia
Presumibelmente, Stuttgart seguiu medrando durante as guerras húngaras entre o 926 e 948, sobre todo nos cortellos de cabalo (ou Stuotengarten, de aí o nome de Stuttgart). O crecemento da cidade atribúese ao conde Liudolf de Schwaben, despois do 945. Dende entón o crecemento foi cara aos lados dos nomeados cortellos.
A cidade atopábase preto dos criadeiros de cabalo do Condado de Baden, como tamén da cidade Backnang e Besigheim, pertencentes ao condado de Württemberg. Coa condesa Irmengard de Baden, os mosteiros de Lichtenhal permaneceron en Baden-Baden.
A marquesa de Baden atopábase ao oeste dos seus inimigos, os marqueses de Württemberg, máis tarde condes. Hermann V de Baden alzouse sobre a cidade en 1219. Logo foron os Württemberg os que tomaron a cidade, e unha dinastía despois contraían matrimonio e instalaron toda a pompa de Württemberg no centro da cidade. Até 1918 Stuttgart foi a capital e a cidade de residencia dos Württemberg. Até 1496 foi o condado de Württemberg, logo dos condes, até 1803, foi principado e dende 1806 até 1918 reinado de Württemberg, data na que pasou a ser o Estado libre de Württemberg.
A finais de maio de 1849, despois do rexeitamento a un congreso de deputados polo rei prusiano Federico Guillerme IV, trasladouse a Stuttgart a Asemblea Nacional de Frankfurt grazas a unha invitación do ministro de Xustiza Friedrich Römer, pertencente aos Württemberg.
miniatura|dereita|Schlossplatz
O filósofo Friedrich Hegel naceu nesta cidade en 1770 e un dos escritores alemáns máis famosos, Friedrich Schiller, tamén viviu na cidade, sendo orixinario de Marbach am Neckar, a uns 30 km.
Importantes fitos acaeceron na cidade máis tarde no século XX. En 1927 os arquitectos Mies van der Rohe, Walter Gropius e Le Corbusier deseñaron o sector da cidade coñecido como Weißenhofsiedlung. Máis tarde, en 1945, a cidade é case totalmente destruída polos bombardeos perpetrados polos aliados mais pouco despois, en 1947 a cidade compite con Bonn e Frankfurt por ser a capital da Alemaña occidental, aínda que finalmente Bonn é a elixida. En 1983, entre 17 e o 19 de xuño reúnese en Stuttgart o Consello Europeo, asinando os Xefes de Estado e de Goberno e os Ministros de Asuntos Exteriores a Declaración Solemne sobre a Unión Europea (UE). En 1999 entre o 15 o 16 de abril Stuttgart volve acoller unha importante cita, a Terceira Conferencia Euromediterránea, coa participación de Libia por primeira vez coma invitado especial.
Economía
miniatura|Unha das moitas turbinas eólicas que colocan a Stuttgart á cabeza do desenvolvemento das enerxías renovábeis en Alemaña miniatura|Cidade Universitaria de Stuttgart
Daimler e Porsche teñen as súas centrais nos arredores do casco urbano. Gottlieb Daimler e Wilhelm Maybach construíron en Stuttgart o seu motor de combustión interna, que sumado á buxía de Robert Bosch (nado en Stuttgart) deu nacemento á industria do automóbil en Alemaña. O logo de Mercedes-Benz rota sobre a Estación Central dos Ferrocarrís (HBF) e sobre o edificio máis alto da fábrica de Untertürkheim de Daimler, onde traballan unhas 20.000 persoas.
Outros datos de interese
O proxecto Stuttgart 21 prevé transformar a estación ferroviaria central nun pasaxe soterrado para mellorar a conexión coa rede de tranvías. Con iso recupérase un lote de cen hectáreas no corazón da cidade, onde se planea construír edificios de vangarda.
Cidades irmandadas
Stuttgart está irmandada coas seguintes cidades:
Gondomar, Gondomar
San Bieito de Gondomar é unha parroquia, a capital e máis poboada do concello pontevedrés de Gondomar na comarca de Vigo. Segundo o padrón municipal de 2004 tiña 2.675 habitantes (1.363 mulleres e 1.312 homes), distribuídos en 19 entidades de poboación, o que supón un aumento en relación ao ano 1999 cando tiña 2.379 habitantes. Segundo o IGE, no 2014 a súa poboación medrara ata os 3.562 habitantes, sendo 1.757 homes e 1.805 mulleres.
Monnaie de Paris
A Monnaie de Paris (en galego: "Casa de Moeda de París") é o establecemento público da República Francesa encargado da cuñaxe de moeda. Creada o 25 de xuño de 864, baixo o reinado de Carlos II de Francia (O Calvo), no Edicto de Pistres, é a institución francesa máis antiga en funcionamento.
A compañía
As competencias da Monnaie de París están establecidas no artigo L. 121-3 do "código monetario e financeiro francés" (CMF), que agrupa as disposicións de natureza lexislativa e regulamentaria concernentes ás actividades profesionais da banca, das finanzas e dos seguros. Fundamentalmente, encárgase da cuñaxe da moeda metálica circulante en Francia, á conta do Estado e en réxime de monopolio, aínda que ten tamén encomendadas outras actividades industriais e comerciais, como as seguintes:
A nivel europeo, as instalacións de Pessac foron elixidas para acoller, ademais do Centro Nacional de Análise de Pezas (Centre national d'analyse des pièces -CNAP-), o Centro Técnico e Científico Europeo (Centre technique et scientifique européen -ETSC-), que analiza e clasifica as moedas falsas de euros de toda Europa. Este centro funciona no marco da Oficina Europea de Loita contra a Fraude e baixo a coordinación técnica dos Estados membros na loita contra o diñeiro falso.
Historia
esquerda|miniatura|[[Fachada principal o Hôtel de la Monnaie, da Monnaie de Paris, que acolle os talleres da casa de moeda, a tenda, o Musée de la Monnaie de Paris, as exposicións de arte contemporánea e o restaurante Guy Savoy. ]] A Monnaie de Paris foi establecida mediante o Edicto de Pistres o 25 de xuño de 864, durante o reinado de Carlos o Calvo.
Xa a partir de 1358, instaurouse unha estrutura que, en principio, se mantivo ata 1879: dunha parte unha administration dotada dun poder xurisdicional e dunha regulamentación en materia monetaria e, por outra banda, talleres establecidos baixo o control do Estado.
A institución está instalada no edificio actual do Hôtel de la Monnaie desde 1775, ano en que concluíu a súa construción, e nel esténdese por unha superficie de 12.000 metros cadrados.
En maio de 1871, o edificio foi incendiado e destruído durante os sucesos da Semana Sanguenta da Comuna de París. Posteriormente foi reconstruído reproducindo fielmente a súa forma anterior.
La Monnaie de París está adscrita ao Ministerio de Finanzas desde as leis do 22 e 23 de vendimario do ano IV (setembro de 1796). As leis do 31 de xullo e do 20 de novembro de 1879 determinaron que a fabricación de moeda recaese exclusivamente no propio Estado, co nome de "Administración de Moedas e Medallas".
Desde 1848 a xuño de 1876 montouse nas instalacións da casa de moeda o taller onde se produciron as primeiras series de timbres postais de Francia. miniatura|Moedas francesas en [[euros para a súa posta en circulación en 2002, producidas pola Monnaie de Paris]] En 1973, o Goberno francés determinou a construción en Pessac, na Xironda, dunha nova fábrica para realizar conxuntamente todas as fases da fabricación de moedas, tanto as destinadas á circulación (naquela época en francos) como as de colección e investimento. A partir de 1998 comezaron a cuñarse nesta nova planta todas as moedas francesas co seu valor facial en euros.
En 2017, a entidade xerou unha facturación de 117,20 millóns de euros, cun cadro de arredor de 460 empregados. Os seus talleres fabrican anualmente uns mil millóns de moedas (delas, 700 millóns co facial en euros) e produce tamén pezas de arte e artesanía, o que supón arredor dun 20 % do seu volume de negocio.
A finais de setembro de 2017, o Hôtel des Monnaies de París reabriu logo dun período de traballos de mantemento e renovación do edificio, dentro dun proxecto denominado Métalmorphoses, o que permitiu abrir ao público amplos espazos. Grazas a esta reconstitución, posibilitouse a exhibición no museo de 2.000 pezas non expostas con anterioridade (das aproximadamente 170.000 que constitúen os seus fondos), entre medallas, moedas e outros obxectos, como é o caso de lingotes recuperados dun naufraxio.
Xestión e dirección do establecemento
Os arquivos documentais máis antigos que se conservan da Monnaie de Paris remóntanse ata 1225. Desde esas datas aos nosos tempos, os cargos e as súas responsabilidades relacionadas variaron moito. A seguir, preséntase unha listaxe dos máximos representantes da entidade ao longo destes séculos. miniatura|180px|Pierre Dehaye no seu despacho de director da Monnaie de Paris (1962-1984) Prépositus monetae Parisiansis
Cussorum Moneta
Presidentes da Cour des Monnaies
Directores de fabricación de La Monnaie
Directores de moedas e medallas
Directores Xerais de La Monnaie
Museo da Monnaie de Paris
miniatura|180px|Prensa monetaria ([[1775), de bronce, ferro e latón, antigamente utilizada na Monnaie de Paris e hoxe exposta no seu museo]] Tamén coñecido como Musée du 11 Conti (por ter o seu enderezo no número 11 de Quai de Conti, de París) comparte as súas instalacións coas dos talleres de cuñaxe de moeda do edificio
A visita ao museo estrutúrase en tres bloques temáticos: o de "ciencia e técnica" (o proceso de elaboración de moedas e outros obxectos), "tesouros e historia da arte" (as propias moedas e outros obxectos que forman parte do patrimonio da institución) e "historia e economía" (o comercio e a circulación da moeda).
O museo alberga arredor de 170.000 obxectos nas súas coleccións: moedas, medallas, tesouros, utensilios e máquinas antigas, documentos de arquivo, pinturas e esculturas.
Galería de imaxes
Esta é unha mostra das moedas e medallas cuñadas na Monnaie de París en diversos momentos da historia de Francia:
Julio Antonio Elícegui
Julio Antonio Elícegui Cans, nado en Castejón, Navarra o 5 de decembro de 1910 e finado na Coruña o 31 de agosto de 2001, foi un futbolista español. Xogaba de dianteiro e foi internacional coa selección española.
Traxectoria
En 1934 foi contratado polo Atlético de Madrid, club no que permaneceu até a campaña 1939–40, tempada na que acadou o título de Liga e a Copa Eva Duarte.
Na campaña 1940–41 fichou polo Deportivo da Coruña, co que ascendeu a Primeira División esa tempada, sendo á súa vez o primeiro xogodor do equipo que acadou un gol na máxima categoría, o 28 de outubro de 1941. No club galego estivo até a campaña 1942–43. Posteriormente xogou no Gimnàstic de Tarragona.
Selección nacional
Foi internacional coa selección española en 4 ocasións, marcando 6 goles. Xogou 4 partidos amigables seguidos nun prazo de tempo relativamente curto entre abril e maio de 1933.
A súa estrea foi no estadio de Balaídos o 2 de abril de 1933, nun amigable de España contra Portugal (3–0), conseguindo dous goles no seu debut. Despois xogou contra Francia, contra Iugoslavia (marcou outro gol) e a súa despedida foi o 13 de maio dese mesmo ano en Madrid, participando na histórica goleada ante Bulgaria (13–0). Este partido é o da maior goleada da historia da selección española e Elícegui marcou 3 tantos.
A Igrexa, Cos, Abegondo
A Igrexa é un lugar da parroquia de Cos no concello coruñés de Abegondo, na comarca da Coruña.
Julio Antonio Elícegui
Selección nacional
Puido participar no Mundial de Italia 1934, pero unha inoportuna lesión cando xogaba co Atlético de Madrid privoulle de ir á cita mundialista.
Trofeo Teresa Herrera 1972
O Trofeo Teresa Herrera de 1972 foi a 27ª edición do torneo. Celebrouse na Coruña entre o 27 e o 28 de maio de 1972. O campión foi o FC Barcelona, que derrotou na final por 2-0 ao ADO Den Haag neerlandés, logrando o seu terceiro título.
O FC Barcelona xogou directamente a final, mentres que o Deportivo da Coruña e o ADO Den Haag xogaron antes unha semifinal para dirimir quen se enfrontaría ao equipo catalán na final. Os neerlandeses venceron aos coruñeses na quenda de penaltis despois de que o partido rematase sen goles.
Benedicto Conde
Benedicto Conde González, coñecido como Bene, nado en Castrelos (Vigo) en 1895 e finado na mesma cidade Vigo o 31 de marzo de 1987, foi un xornalista e fotógrafo galego.
Traxectoria
Foi mordomo, taxista, pintor e finalmente xornalista e fotógrafo. Formouse na Escola Municipal de Artes e Oficios de Vigo e na escola de Xornalismo de El Debate. Foi redactor de El Pueblo Gallego e Faro de Vigo, correspondente da Axencia Logos e colaborou noutras publicacións. Como fotógrafo participou na fundación da Agrupación Fotográfica Gallega e recibiu algúns premios. Foi un dos primeiros xornalistas que escribiu en galego.
Memoria do mundo
miniatura|Logotipo do programa Memoria do Mundo da Unesco.
"Memoria do mundo" é un programa creado en 1992, baixo a iniciativa da Organización das Nacións unidas para a educación, a ciencia e a cultura (UNESCO), co obxectivo de sensibilizar a comunidade internacional sobre a riqueza do patrimonio documental, a necesidade de garantir a súa conservación para as xeracións futuras e para facelo accesible para un público amplo.
Obxectivo
O patrimonio documental depositado nas bibliotecas e arquivos é unha parte esencial da memoria colectiva, que reflicte a diversidade de linguas, pobos e culturas. Mais esta memoria é fráxil e unha parte deste patrimonio desaparece regularmente por accidente ou envellecemento dos soportes.
Recoñecendo que unha acción urxente é necesaria para loitar contra a desaparición de gran parte da memoria documental mundial, a UNESCO lanzou o programa "Memoria do mundo" destinado a salvagardar e promover este patrimonio, "a fin de evitar a amnesia colectiva e promover a conservación das coleccións de arquivos e bibliotecas de todo o mundo e garantir a súa máis ampla difusión ".
A idea que prevaleceu na posta en marcha do programa "Memoria do mundo" é a afirmación de que o patrimonio documental mundial pertence a todos e que é necesario promover a súa conservación e a súa accesibilidade. Convén, en primeiro lugar, identificar os elementos documentais de interese universal, sensibilizar sobre a importancia deste patrimonio e facilitar a súa conservación e o acceso para o beneficio das poboacións humanas actuais e futuras. Os medios empregados pola Unesco para conseguir isto son varios: van dende a axuda-consello para a conservación das coleccións até os incentivos para a dixitalización e a publicación.
Definíronse catro obxectivos:
Organización
Un comité consultivo internacional (CCI), con membros nomeados polo director xeral da Unesco, orienta a concepción e posta en marcha do programa no seu conxunto e fai recomendacións sobre a mobilización de recursos, a atribución dos créditos e a concesión da etiqueta "Memoria do Mundo" para os proxectos seleccionados.
A promoción dos fondos documentais seleccionados está asegurada, entre outros medios, pola publicación do rexistro "Memoria do mundo".
O programa está dotado dun rexistro mundial, lista dos elementos do patrimonio documental identificados polo Comité Consultivo Internacional e aprobados polo director xeral da UNESCO. Esta lista é algo así como a "irmá pequena" da prestixiosa lista do Patrimonio da Humanidade da UNESCO.
A UNESCO lanza cada ano unha nova convocatoria de propostas de inscrición no rexistro, e as candidaturas son examinadas polo comité consultivo internacional, que se reúne cada dous anos.
A Escoleira, Ribas de Sil, Ribas de Sil
A Escoleira é un lugar da parroquia de Ribas de Sil, no concello lucense de Ribas de Sil na comarca de Quiroga. No ano 2008 non tiña ningún habitante, o que supón un mantemento en relación ao ano 2007.
Ambrusius Abdu
Ambrusius Abdu (en أمبروسيوس عبدو, "Ambrwusywus Abdwu"), nado o 8 de xaneiro de 1821 e finado en 1876, foi un eclesiástico greco-melquita, vigairo patriarcal de Xerusalén, e padre conciliar no Concilio Vaticano Primeiro.
Traxectoria
Naceu o 8 de xaneiro de 1820/1821 en Alepo (entón centro do eyalet de Alepo, Imperio Otomán, hoxe Siria) nunha familia melquita distinguida,  e estudou no Pontificio Colexio Urbaniano de Propaganda Fide entre 1840 e 1849. En 1850 foi ordenado sacerdote en Alepo polo patriarca Máximo III, e comezou o seu ministerio en Damasco.
Foi nomeado vigairo patriarcal de Xerusalén, recibindo a consagración episcopal o 1 de abril de 1860 de mans do patriarca Clemente I.
En 1864 foi nomeado vigairo patriarcal de Exipto e o Sudán.
O 15 de novembro de 1866 foi nomeado arcebispo de Sahla e Fursul, neste período exerceu tamén de substituto do vigairo patriarcal de Damasco. Durante o seu pontificado levou a cabo importantes esforzos por promover a educación entre os nenos e nenas da súa diocese. En 1869 foi condecorado coa Orde de Mecidiye otomá. Foi padre conciliar no Concilio Vaticano Primeiro.
O 25 de decembro de 1875 foi novamente nomeado vigairo patriarcal de Xerusalén. Finou no cargo en 1876.
Mixal Sulaiman
Mixal Sulaiman (en ميشال سليمان‎, (Mīšāl Sulaymān)), militar e político nado o 21 de novembro de 1948, é o presidente actual do Líbano. Antes de asumir o cargo, foi comandante do Exército libanés. Foi nomeado comandante o 21 de decembro de 1998, e elixido indirectamente como Presidente da República por unha maioría superior ao 90% do Parlamento do Líbano o 25 de maio de 2008.
257
Outros
Historia ano a ano
Agrolongo, Crendes, Abegondo
Agrolongo é un lugar da parroquia de Crendes no concello coruñés de Abegondo, na comarca da Coruña.
Euporia (lúa)
Euporie (ou en grego Ευπορία), tamén coñecida coma Xúpiter XXXIV, é unha lúa irregular de movemento retrógrado do planeta Xúpiter. Foi descuberta por un equipo de astrónomos da Universidade de Hawaii liderado por Scott S. Sheppard no ano 2001 e recibiu a designación provisional de S/2001 J 10. Recibiu oficialmente o nome de Euporia, a deusa grega da abundancia e unha das Horas (e polo tanto filla de Zeus).
A lúa ten un diámetro duns 2 kms e órbita Xúpiter a unha distancia media duns 19,088 Gm en 538,780 días, cunha inclinación orbital de 145° respecto da eclíptica (145° respecto do ecuador de Xúpiter) e cunha excentricidade orbital de 0,0960. Euporia é o membro máis interior do grupo de satélites Ananke, un grupo de lúas irregulares retrógradas que órbita Xúpiter a unha distancia media de entre 19,3 e 22,7 Gm, con inclinacións próximas ós 150°.
Píllara papuda
A píllara papuda     ou píllara das dunas (Charadrius alexandrinus) é unha pequena ave limícola pertencente á familia Charadriidae.
Atópase amplamente distribuída ocupando extensas áreas da Europa meridional, América, África e sur de Asia, acadando os 40ª de latitude norte e apenas superando o ecuador en África e Asia. En América chega ata a Patagonia.
A nivel galego atópase ameazada de extinción debido á alteración do seu hábitat.
Na actualidade existen asociacións coma ANABAM que loitan porque esta ave non desapareza dos areais galegos, levando a cabo proxectos de concienciación e protección dos areais nos que a píllara aniña.
A Pómez, Ribas de Sil, Ribas de Sil
A Pómez é un lugar da parroquia de Ribas de Sil, no concello lucense de Ribas de Sil na comarca de Quiroga. No ano 2008 estaba deshabitado o que supón un mantemento en relación ao ano 2007.
Píllara papuda
Descrición
A píllara papuda é unha ave pequena, cun tamaño semellante ao do merlo, pero máis estilizada. Mide uns 14 cm de lonxitude e 45 cm de envergadura. O seu peso vai dos 30 aos 50 g. A píllara é unha especie que presenta dimorfismo sexual: o macho ten a parte superior de cor crema, e a parte inferior de cor branca; as patas, o peteiro e a risca ocular son de cor negra. A femia é máis clara e carece de risca ocular negra.
Alimentación
En canto á alimentación, aliméntase principalmente de pequenos invertebrados, mosquitos, escaravellos, moscas e, máis raramente, de pequenos moluscos.
Reprodución
miniatura| Charadrius alexandrinus A píllara papuda reprodúcese en praias con dunas, lagoas e pouca vexetación. Adoita ser monógama e ten unha gran fidelidade ao lugar da posta. Esta adoita estar formada por 3 ovos, os cales son chocados durante 25 días polos proxenitores, facéndoo a femia polo día e o macho pola noite.
A posta da píllara ten lugar entre maio e xullo polo que esta se enfronta a un gran perigo: a coincidencia no tempo coa chegada do verán e os primeiros bañistas, polo que, como pon os seus ovos nun cunco na area, deixa de chocalos ante a posibilidade de intrusións na súa distancia vital. Os bañistas, inconscientemente, déitanse na area a tomalo sol, en ocasións durante horas, polo que a píllara non se achegará ao niño até que pase o perigo, arrefriándose os ovos e perdendo a posta. Outras causas da perda da posta son o esmagamento dos ovos por algún camiñante ou a predación por outras especies coma as gaivotas patiamarelas, os corvos, as ratas e mailos cans que vagan ceibos pola praia.
S/2003 J 3
S/2003 J 3 é unha lúa irregular de movemento retrógrado do planeta Xúpiter. Foi descuberta por un equipo de astrónomos da Universidade de Hawaii liderado por Scott S. Sheppard no ano 2003.
S/2003 J 3 ten un diámetro duns 2 kms e órbita Xúpiter a unha distancia media duns 19,622 Gm en 561,518 días, cunha inclinación orbital de 146° respecto da eclíptica (146° respecto do ecuador de Xúpiter) e cunha excentricidade orbital de 0,2507. Esta lúa é o pertence ó grupo de satélites Ananke, un grupo de lúas irregulares retrógradas que orbitan Xúpiter a unha distancia media de entre 19,3 e 22,7 Gm, con inclinacións próximas ós 150°.
Carmen Tuñón Álvarez
Carmen Tuñón Álvarez, nada en Ferrol en 1949, é unha enxeñeira naval, primeira enxeñeira técnica pola Escola Universitaria de Enxeñaría Técnica Naval de Ferrol e primeira muller analista xefe en Astano.
Traxectoria
Carmen Tuñón pertence a unha familia de tradición mariñeira. En 1966 matriculouse nos estudos de Enxeñería Técnica Naval na Escola Universitaria Politécnica de Ferrol onde realizou a especialidade de “monturas”. No ano 1972 finalizou a súa formación e empezou a traballar no estaleiro de Fene. Neste estaleiro desenvolveu a súa carreira profesional durante 33 anos, sendo a primeira muller en ocupar o cargo de analista xefe.
Outros artigos
]]
Alicia Crespí González
María Alicia Crespí González, nada en Pontevedra o 24 de outubro de 1922 e finada en Madrid o 31 de maio de 2012, foi unha científica e profesora galega, a primeira catedrática dunha escola superior en España.
Traxectoria
Neta de Antonio Crespí Más, secretario do Instituto de Pontevedra, por parte paterna e de Avelina Pérez Vázquez por parte materna. Estudou no colexio das Doroteas. Iniciou a carreira de químicas na Universidade de Santiago de Compostela e rematou en Madrid, onde tamén fixo o doutoramento. Foi catedrática de electrotecnia, luminotecnia e técnicas de acondicionamento e acústica na ETS de Arquitectura de Madrid, investigadora na Junta de Energía Nuclear e catedrática de materias primas da Escola de Comercio de Cidade Real.
Banda de música de Bendoiro
A Banda de música de Bendoiro foi unha agrupación musical residente na parroquia de Bendoiro, no concello pontevedrés de Lalín.
Alicia Crespí González
Vida persoal
Casou con Ángel González Ferrero. Legou ao Museo de Pontevedra 840.000 euros e unha colección de arte.
Banda de música de Bendoiro
Historia
Foi fundada en 1923 por Manuel Coego, Espinosa, coincidindo coa desaparición da de Noceda. Foi director ata que os músicos prescindiron del e contrataron a José Antonio Rodríguez, que tamén dirixía á da Xesta. Desta banda orixinouse a banda de Prado, de efémera vida. Bendoiro tamén foi dirixida por Arturo Téllez Chipell, Gitano, desaparecendo en 1959.
Der Spiegel
Der Spiegel (en alemán, O espello) é a maior revista semanal de Europa e a máis importante de Alemaña. Publicada en Hamburgo, ten unha difusión semanal dun millón de exemplares. O seu estilo é similar ao das estadounidenses Time ou Newsweek. É coñecida en Alemaña polo seu estilo distintivo e académico, así como pola súa enorme influencia. Unha edición media ten unhas 170 páxinas, con dúas de contido por cada unha de publicidade.
Historia
A primeira edición de Der Spiegel foi publicada o 4 de xaneiro de 1947. Antes desta data xa houbera outra revista co nome de Diese Woche ("Esta semana"), iniciada en 1946 baixo o patrocinio da administración británica de ocupación en Alemaña. Despois dalgúns desencontros cos británicos, a revista pasou a ser propiedade do principal editor do país, Rudolf Augstein, quen lle deu o nome actual. Augstein foi editor e redactor xefe da revista dende a primeira publicación en xaneiro de 1947 ata a súa morte, o 7 de novembro de 2002.
A partir de 1950, a revista foi propiedade de Augstein e John Jahr, cuxa parte pasou por Richard Gruner en 1962. En 1969, Augstein converteuse en dono único da revista, tras comprar a parte de Gruner por 42 millóns de marcos alemáns. En 1971 Gruner e Jahr uníronse para comprar o 25% da empresa. En 1974, produciuse unha reestruturación da compañía, segundo a cal todo empregado que traballase na revista durante máis de tres anos tería dereito a participar na xerencia e nos beneficios.
Dende 1952, Der Spiegel ocupou o seu propio edificio na parte vella de Hamburgo.
Escándalos destapados
Der Spiegel distinguiuse por descubrir corrupcións políticas e crear escándalos, gañándose o apelativo de "Sturmgeschütz der Demokratie" (arma de asalto da democracia). De feito, a revista fíxose famosa no ano 1950, cando o parlamento federal tivo que facer unha investigación sobre as acusacións da revista, segundo as que algúns parlamentarios subornados axudaran a que fose Bonn e non Frankfurt a sede do goberno da República Federal Alemá.
Con todo, foi co chamado "escándalo Spiegel" (1962), cando a revista logrou definitivamente a imaxe de defensora da democracia. Despois dun artigo que criticaba a baixa preparación do exército alemán, o líder conservador e ministro de defensa Franz Josef Strauß iniciou unha investigación contra o semanario, que desembocou en ataques ás oficinas de Der Spiegel e a detención de varios editores e do autor do artigo, acusados de traizón. O caso legal rematou axiña e tivo como consecuencias o cesamento de varios dos membros do gabinete de Konrad Adenauer. A polémica foi vista como un ataque á liberdade de prensa, con Der Spiegel como líder na defensa desa liberdade. Dende entón, o semanario tivo un papel esencial no descubrimento de varios casos de corrupción política.
No ano 2010 foi un dos xornais que publicaron os documentos secretos (Diarios de Afganistán e Rexistros da guerra de Iraq) do Departamento de Estado dos Estados Unidos filtrados pola militar estadounidense Chelsea Manning á web WikiLeaks. Nos anos 2013 e 2014 foi un dos xornais que, a nivel internacional, foi publicando documentos de alto segredo filtrados polo antigo analista das axencias de intelixencia CIA e NSA, Edward Snowden, que revelaron a existencia dunha extensa rede de vixilancia a nivel mundial mantida por varios países.
Críticas
Unha das principais críticas recibidas por Der Spiegel refírese á linguaxe empregada pola revista. Nos seus primeiros anos, importantes autores acusárona de "esnaquizar" a lingua alemá. Todo isto cambiou nos anos noventa. Despois de contratar algúns dos mellores escritores alemáns, converteuse nun dos gardiáns da linguaxe, incluíndo unha columna na súa edición dixital ("Zwiebelfisch"), que chegou a converterse nun libro de éxito.
Crecemento
A circulación de Der Spiegel aumentou rapidamente, do mesmo xeito que a súa influencia. Dende as 15 000 copias iniciais en 1947, creceu ata as 65 000 ao ano seguinte, e 437 000 en 1961. Nos setenta acadou as 900 000 copias, e superou a barreira do millón de exemplares nos anos noventa, grazas aos novos lectores da Alemaña Oriental. A súa poderosa influencia baséase nos múltiples casos de investigación e o poder da súa casa editorial, que tamén produce programas de televisión.
Spiegel Online
A edición dixital, Spiegel Online (abreviado como SPON) foi lanzada en 1994. É a revista dixital máis visitada de Alemaña. Publica artigos da propia redacción da revista xunto con outros de axencias. Inclúe algúns artigos da edición impresa sen ningún custo. O resto da edición impresa pódese obter en formato PDF previo pago.
Spiegel Online foi o primeiro medio que informou sobre a responsabilidade de al-Qaeda nos atentados do 7 de xullo de 2005 en Londres.
76ª edición dos Óscar
Os premios Óscar do ano 2003 foron entregados nunha cerimonia que se celebrou o 29 de febreiro de 2004 no Teatro Kodak dos Ánxeles.
Candidaturas
miniatura|upright=0.68|[[Peter Jackson, mellor filme, mellor director e mellor guión adaptado]] miniatura|upright=0.68|[[Sean Penn, mellor actor]] miniatura|upright=0.68|[[Charlize Theron, mellor actriz]] miniatura|upright=0.68|[[Tim Robbins, mellor actor secundario]] miniatura|upright=0.68|[[Renée Zellweger, mellor actriz secundaria]] miniatura|upright=0.68|[[Sofia Coppola, mellor guión orixinal]] miniatura|upright=0.68|[[Denys Arcand, director do mellor filme en lingua non inglesa]] miniatura|upright=0.68|[[Adam Elliot, mellor curtametraxe animada]] miniatura|upright=0.68|[[Howard Shore, mellor banda sonora e mellor canción]] miniatura|upright=0.68|[[Annie Lennox, mellor canción]] miniatura|upright=0.68|[[Richard Taylor, mellor maquillaxe e mellor deseño de vestiario]] Os gañadores son os que aparecen en primeiro lugar e destacados en letra grosa.
In memoriam
Realizáronse dous recordos especiais ó longo da cerimonia. O primeiro foi presentado por Tom Hanks e ía dedicado ó lendario cómico e múltiples veces presentador da cerimonia, Bob Hope. O segundo Memorial especial foi presentado por Julia Roberts e rendeuse homenaxe á mítica actriz e catro veces gañadora do Óscar, Katharine Hepburn.
A homenaxe anual ás personalidades finadas ó longo do ano, empezou cun recordo especial ó actor Gregory Peck, quen foi seguido por outras personalidades que faleceron este ano: Wendy Hiller, David Hemmings, Hope Lange, George Axelrod (guionista), Charles Bronson, Michael Jeter, David Newman (guionista), Ron O'Neal, Art Carney, Elia Kazan (director), Leni Riefenstahl (documentalista), Karen Morley, Buddy Ebsen, John Schlesinger (director), Stan Brakhage (director de cine), Ray Stark (produtor), Andrew J. Kuhen, John Ritter, Hume Cronyn, Buddy Hackett, Michael Kamen (compositor), John Gregory Dunne (guionista), Robert Stack, Alan Bates, Gregory Hines, Jack Elam, Jeanne Crain, Ann Miller e Donald O'Connor.
Casa Fuster
miniatura|280px|Casa Fuster. A Casa Fuster é un edificio modernista deseñado e creado por Lluís Domènech coa colaboración do seu fillo Pere Domènech entre o ano 1908 e o 1911 na cidade de Barcelona. Foi construída por encargo de Consol Fabra i Puig, filla do marqués d'Alella e muller de Marià Fuster Fuster, na cal residiría.
Atópase no número 132 do passeig de Gràcia, diante dos Xardíns de Salvador Espriu, preto da Diagonal. Precisamente os xardíns chámanse así na honra do poeta, xa que nun dos despachos da torre cilíndrica da esquina Espriu creou gran parte da súa obra literaria.
Domènech i Montaner, nunha das súas últimas obras, a derradeira en Barcelona, emprega moitos dos seus elementos característicos: base de robustas columnas de pedra rosa, fiestras trilobadas, ornamentación floral. O conxunto denota unha gran contención expresiva, favorecida pola brancura do mármore e a euritmia das fachadas; a posterior é insolitamente lisa.
Trátase dunha construción estruturada en tres fachadas de mármore branco e unha solución da esquina principal, cun corpo cilíndrico que forma tribunas, típica de Domènech. O edificio obedece a formas máis racionalistas aínad que con algún trazo historicista. Está rematado por uns curiosos faiados de ar francés moi pouco habituais na arquitectura modernista catalá; tiña que estar coroado cunha torre semellante á do pavillón de administración do Hospital de la Santa Creu i Sant Pau que non se chegou a construír xamais. O edificio está construído con vidro, mármore, lousa...
Nos baixos do edificio funcionou, durante moitos anos, o mítico Cafè Vienès que, xunto coa sala de baile El Danubio, no soto, era un centro de encontro privilexiado da cidade. No ano 2000, a empresa Hoteles Center mercou a casa a Enher e converteuna nun hotel de gran luxo, malia as protestas de entidades veciñais de Gràcia que reclamaban que o espazo se convertese nun centro cultural.
Jacobo Torres
Traxectoria
Torres formaba parte do equipo do Real Club Fortuna de Vigo no momento da súa fusión co Real Vigo Sporting Club, que deu lugar ao nacemento do Celta de Vigo, pasando a formar parte do novo equipo.
O 16 de setembro de 1923 Jacobo Torres vestiu por primeira vez a camisola do Celta, no encontro amigábel entre dous equipos confeccionados con xogadores do Celta, que por entón tiña un equipo moi extenso, de ao redor de 60 xogadores. O equipo titular foi: Isidro, Otero, Pasarín, Queralt, Jacobo Torres, Balbino, Reigosa, Gerardito, Chicha, Polo e Pinilla.
Na primeira tempada na que o Celta competiu no Campionato de Galicia, a 1923/24, proclámase campión, sendo Torres un dos xogadores máis utilizados. Ao ano seguinte repiten éxito, pero sería o último xa que a finais de 1925 Jacobo emigra a Cuba.
En Cuba segue xogando a fútbol, defendendo a zamarra do Deportivo Centro Gallego da Habana.
Tamén foi un habitual nas convocatorias da Selección de fútbol de Galicia, participando entre outros na estrea internacional do combinado, ante a a Selección de Lisboa que finalizou con vitoria galega por 3-1.
Van Halen (álbum)
Van Halen é o álbum de estrea da banda estadounidense de hard rock Van Halen, editado o 10 de fabreiro de 1978 a través do selo Warner Bros. Records.
Estado de Abia
O Estado de Abia é un dos estados que constitúe a República Federal de Nixeria, situado no sueste do país. A súa capital é Umuahia, aínda que o principal centro comercial atópase en Aba, un antigo posto comercial británico. O estado creouse en 1991 con parte do territorio do estado de Imo. Os seus habitantes pertencen maioritariamente á etnia igbo. Abia é un dos nove estados pertencentes á rexión do Delta do Níxer. Posúe 17 Áreas de Goberno Local.
Este estado ten unha extensión de territorio que contén unha superficie composta por uns 6.320 quilómetros cadrados. A súa poboación cífrase en 4 350 963 persoas (datos do censo do ano 2007), dando unha densidade de poboación de 688,4 habitantes por cada quilómetro cadrado.
Áreas de goberno local
Posúe 17 áreas de goberno local:
Emerson Moisés Costa
Emerson Moisés Costa, nado en Río de Xaneiro o 12 de abril de 1972, é un exfutbolista brasileiro. Xogaba de centrocampista.
Traxectoria
Emerson comezou a súa andaina xogando en Portugal para o equipo lisboeta de Os Belenenses durante as tempadas 1992-94, militando posteriormente no FC Porto na campaña 1994-96, conseguindo aquí dous títulos de liga. Despois foi traspasado ao Middlesbrough inglés, onde militou a tempada 1997-98, pasando posteriormente ao CD Tenerife, equipo con que descendería á Segunda División. No ano 2000 foi contratado polo Deportivo da Coruña, ao que se incorporou e finalmente entrou nos plans do adestrador Javier Irureta para formar parte do cadro de 27 xogadores inscritos para a Champions League. Durante a súa etapa no Deportivo conseguiría a Supercopa de España. En agosto de 2002 foi transferido ao Atlético de Madrid.
S/2003 J 18
S/2003 J 18 é unha lúa irregular de movemento retrógrado do planeta Xúpiter. Foi descuberta por un equipo de astrónomos liderado por Brett J. Gladman no ano 2003.
S/2003 J 18 ten un diámetro duns 2 kms e órbita Xúpiter a unha distancia media duns 19,813 Gm en 569,728 días, cunha inclinación orbital de 147° respecto da eclíptica (149° respecto do ecuador de Xúpiter) e cunha excentricidade orbital de 0,1570. Esta lúa é o pertence ó grupo de satélites Ananke, un grupo de lúas irregulares retrógradas que orbitan Xúpiter a unha distancia media de entre 19,3 e 22,7 Gm, con inclinacións próximas ós 150°.
ARMAN (arqueas)
Estrutura celular e ecoloxía
Usando tomografía crioelectrónica fíxose unha ampla caracterización en 3D das células ARMAN non cultivadas nos biofilmes da mina. Este estudo revelou que están no menor tamaño límite predito para un ser vivo, entre uns 0,009 µm3 e 0,04 µm3. Tamén se encontrou que, malia o seu tamaño infrecuentemente pequeno, é común atopar máis dun tipo de virus adherido a esas células nos biofilmes. Ademais, as células conteñen como media ~92 ribosomas, mentres que a media nunha bacteria típica como Escherichia coli en cultivo é de ~10.000 ribosomas. Isto suxire que nas células ARMAN hai un número moito máis limitado de metabolitos. Isto formula a cuestión de cales son os requirimentos mínimos para a vida celular.
As reconstrucións tridimensionais das células ARMAN no seu ambiente revelaron que un pequeno número delas se unen a outras arqueas da orde Thermoplasmatales, aínda que a maioría aparecen como de vida libre. As células ARMAN parece que penetran na parede celular ata chegar ao citoplasma das células das Thermoplasmatales. A natureza desta interacción non está ben determinada. Podería ser un tipo de interacción simbiótica ou parasítica permanente ou transitoria. É posible que as ARMAN tomen deste modo algún tipo de metabolito que non poden producir por elas mesmas.
Xenómica e proteómica
Os xenomas de tres grupos de ARMAN secuenciáronse no DOE Joint Genome Institute en 2006 no Community Sequencing Program (CSP). Estes tres xenomas foron distinguidos dos datos xenómicos de toda a comunidade de organismos utilizando o agrupamento ESOM (Emergent Self-Organizing Map) de sinaturas de ADN de tetranucleótidos.
O primeiro borrador do Candidatus Micrarchaeum acidiphilum ARMAN-2 é de só ~1 Mb. O do ARMAN-2 completouse recentemente utilizando a secuenciación Solexa e 454 doutros biofilmes para cubrir os ocos que quedaran na secuenciación e está preparándose para a súa publicación no NCBI. Os xenomas de ARMAN-4 e ARMAN-5 (tamén de aproximadamente 1 Mb) teñen xenes dun tamaño medio, similares aos de bacterias endosimbióticas ou parasíticas. Isto pode ser a sinatura das súas interaccións interespecíficas con outras arqueas na natureza. Ademais, a bifurcación na árbore evolutiva destes grupos preto da separación de Euryarchaea e Crenarchaea reflíctese en que comparten moitas características xenéticas de ambos os grupos mencionados. En concreto, teñen moitos xenes que anteriormente só se identificaran nas Crenarchaea. Nos ARMAN é difícil dilucidar moitas das vías metabólicas comúns coñecidas debido ao número infrecuentemente alto de xenes únicos que se identificaron nos seus xenomas.
Descubriuse nos grupos ARMAN 1 e 2 un novo tipo de endonuclease para o splicing de ARNt, implicada no procesamento do ARNt. ) Este encima consta de dúas unidades catalíticas duplicadas e unha unidade estrutural codificada nun só xene, que representa un novo tipo de arquitectura encimática de tres unidades.
Illas Baleares
O arquipélago está formado por dous grupos de illas e numerosos illotes: as Gimnesias (Menorca, Mallorca e Cabrera e algúns illotes próximos como Dragonera, Conillera e a illa de l'Aire) e as Pitiusas (Eivisa e Formentera e os distintos illotes que as rodean como s'Espalmador e s'Espardell). Conta con importantes industrias de alfaias (as perlas de Majórica) e un parque nacional marítimo-terrestre en Cabrera.
Prehistoria e historia antiga
miniatura|esquerda|Taula de Torralba As illas estiveron poboadas desde tempos remotos. As primeiras aparicións de poboadores remóntanse ao III milenio a.C. Aínda que hai vestixios dunha presenza humana en Eivisa e Formentera durante a Idade de Bronce, posteriormente durante varios séculos estas illas atopáronse despoboadas, mentres que Mallorca e Menorca estaban habitadas por un pobo mal coñecido, cuxa cultura característica era a cultura talaiótica.
Posteriormente, producíronse colonizacións de gregos, fenicios e cartaxineses. Eivisa e Formentera non volveron ter unha presenza humana estable ata as colonizacións fenicias no século VII a.C., sendo a súa nova poboación moi probablemente de orixe semítico (de fenicios e púnicos). Máis tarde os romanos conquistaron o conxunto das illas no ano 123 a. C., unificando por primeira vez todo o arquipélago baixo unha mesma administración e unha mesma cultura (pois había unha dicotomía do fondo étnico entre as Pitiusas, poboadas por semitas, e as Gimnesias, con xentes pertencentes á cultura talaiótica), aínda que esta colonización foi pouco intensa. Incorporadas en principio á Hispania Citerior e posteriormente á Tarraconense, as illas formaron parte da provincia Carthaginense durante o Baixo Imperio, chegando a finais do século IV a constituírse en provincia independente, Balearica.
Conquista cristiá
A Coroa de Aragón experimentou durante os séculos XII e XIII unha forte expansión cara ao Mediterráneo, que a levou até as Baleares. Xaime I de Aragón capitaneou unha frota que desembarcou en Mallorca a finais do verán de 1229. Logo de longos combates que se prolongaron durante meses, o rei entrou vitorioso na cidade o 31 de decembro dese mesmo ano. O asalto foi seguido dunha matanza indiscriminada que ocasionou un verdadeiro xenocidio da poboación mallorquina, tanto é así que os miles de cadáveres que non puideron ser enterrados provocaron unha epidemia entre os conquistadores que causou numerosas baixas. Como consecuencia, os nobres quixeron quedar con todo o botín en lugar de sortealo entre a tropa. Isto provocou a revolta de peóns e cabaleiros. Finalmente produciuse a repartición do botín que durou ata o 30 de abril de 1230. miniatura|262px|Castelo de Bellver Grazas a todo isto, os musulmáns sobreviventes tiveron tempo de organizar diversos focos de resistencia nas montañas, o que prolongou un par de anos as loitas contra os musulmáns de Mallorca que, finalmente, terminaron convertidos en escravos ou semi-escravos.
Toda esta destrución debilitou tamén ao exército de Xaime I ata o punto de que, cando Menorca pediu a vasalaxe da Coroa, séndolle concedida. Así, Menorca converteuse nunha Taifa autónoma, onde a relixión e a cultura árabe mantivéronse durante medio século máis. Mais en xaneiro de 1287, a frota de Afonso II, o Franco, chegou ao porto de Maó. Pactouse a capitulación da illa de forma que os caudillos e nobres puideron escapar dos cataláns a cambio de entregar ao resto da poboación para que se lles escravizara. Polo que respecta a Eivissa, tamén foi conquistada por Xaime I, mais en agosto de 1236 os seus habitantes foron tamén escravizados e os seus bens repartidos entre os magnates.
Xaime I de Aragón deu ás illas unha estrutura administrativa bastante autónoma dentro da Coroa de Aragón ao formar estas o Reino de Mallorca, que chegou a ser completamente independente uns anos. Tras a unión dinástica dos Reis Católicos, as illas foron obrigadas a integrarse, do mesmo xeito que os demais reinos da península, na nova unidade dinástica. Máis tarde, aplicouse un decreto español prohibindo o catalán e obrigando a españolizar as illas (1718).
Idade Moderna e Contemporánea
miniatura|dereita|Baleares en agosto de 1936, así manterá durante case toda a guerra A illa de Menorca estivo ocupada entre 1708 e 1802 por tropas inglesas, por mor da guerra de sucesión. Durante a II República (1931-1939) proxectouse sen éxito un Estatuto de Autonomía para as Illas Baleares.
En 1936, co inicio da guerra civil española, o arquipélago queda dividido en dúas zonas: a parte central e oeste (Formentera, Eivisa, Mallorca) quedan dentro do area dominada polos militares alzados contra a Segunda República Española, mentres en Menorca fracasa a insurrección. Nos primeiros meses do conflito, desenvolverase desde Cataluña principalmente, unha operación para tomar Mallorca, o chamado Desembarco de Mallorca, que se desenvolvería entre agosto e setembro de 1936 e que finalmente sería rexeitado polo exército franquista, volvendo quedar as cousas igual que antes. A illa de Menorca non será ocupada ata o final da guerra.
Tras a transición regresan os ánimos autonomistas e en 1983 finalmente é aprobado un Estatuto de Autonomía.
As illas
Na seguinte táboa pódense ver as principais illas das Baleares as súas características. miniatura|200px|Mallorca
O arquipélago sufriu un gran crecemento demográfico tras o boom turístico dos anos 60: no período 1970-2005, este foi do 76,10%, fronte ao 29,90% da media española. No ano 2005, a poboación total das illas ascendía a 983.131 persoas.
Lingua
As Baleares son actualmente bilingües no dialecto balear do catalán, xa que foron repoboadas maioritariamente por payeses do Rosellón, Xirona e Barcelona durante a Reconquista, e o castelán. Ademais, nas zonas turísticas, fálanse o inglés e alemán. A pesar da cooficialidade existente, a maioría de carteis municipais e rexionais e demais documentos están en só en catalán, como resultado dunha vontade para conservar a lingua autóctona.
A situación sociolingüística das Illas desembocou nun bilingüismo unidireccional favorable ao castelán, de tal xeito que, aínda que a maioría de habitantes entenden as dúas linguas, o bilingüismo activo (é dicir, falar as dúas linguas) é practicado case exclusivamente polos catalansfalantes, sendo os castelán-falantes maioritariamente monolingües no plano verbal.
Goberno
miniatura|Palma, capital das Illas. miniatura|Bandeira das Illas Baleares. A capital das Illas Baleares e da illa de Mallorca é a cidade de Palma, tamén chamada Ciutat en Mallorca. Aí está a sede do Goberno das Illas Baleares (Govern) e do Consello Insular de Mallorca.
Cabe indicar que nas eleccións habidas en maio de 2007, por primeira vez votouse aos Consellos insulares directamente. Dende as eleccións de 2007 vótase separadamente para o goberno dos Consellos Insulares, cuxos membros anteriormente coincidían cos deputados de cada illa elixidos para o Parlamento das Illas Baleares (Parlament).
Símbolos
Os símbolos das Illas Baleares están integrados na bandeira. Estes símbolos son distintivos e lexitimados historicamente: as catro barras horizontais sobre un fondo amarelo, e o cuarto de fondo morado cun castelo branco de cinco torres en medio. Cada illa tamén pode ter a súa propia bandeira.