cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Stephen Colbert
Traxectoria
Criado en Carolina do Sur nunha familia de orixe católico irlandesa, Colbert orixinalmente recibiu cursos de arte dramática para ser actor, pero interesouse no teatro da improvisación cando coñeceu a Del Close mentres estudaba na universidade, e comezou a actuar profesionalmente primeiro como suplente de Steve Carell no Second City de Chicago; nesta época entre os seus compañeiros figuraron Paul Dinello e Amy Sedaris, cos que máis tarde desenvolveu a serie de sketch cómicos Exit 57 (1995-1996). miniatura|Stephen Colbert en 2010|esquerda Colbert tamén escribiu e actuou no Dana Carvey Show antes de colaborar de novo con Sedaris e Dinello de novo na serie Strangers with Candy (1999-2000), onde gañou recoñecemento polo seu personaxe, un profesor de historia homosexual pero foi o seu traballo como correspondente na parodia de telexornal The Daily Show, o que o fixo coñecido a unha maior audiencia.
No ano 2005 deixou The Daily Show with Jon Stewart para crear a súa propia serie, The Colbert Report, seguindo o mesmo concepto é unha parodia dos telexornais de noticias desenvolvidos arredor dun comentarista político como é o caso de The O'Reilly Factor, o seu personaxe caracterízase pola súa inxenuidade e ignorancia, pola súa fe nas políticas do entón presidente Bush e idolatría ao xornalista conservador Bill O'Reilly. Desde o comezo, foi unha das series máis vistas de Comedy Central. Segundo a revista Time está entre as cen persoas con máis influencia en 2006, e o seu libro I Am America (And So Can You!), foi número un da lista de vendas do New York Times.
Armida (Rossini)
Historia
Armida foi representada por primeira vez no Teatro San Carlo de Nápoles o 11 de novembro de 1817. Isabella Colbran foi a encargada de cantar o papel principal, que é un dos máis longos e esixentes escritos por Rossini, con pasaxes difíciles de coloratura ao longo de toda a ópera. O exemplo máis notable pódese atopar en "D'amore al dolce impero", no segundo acto, nos duettos entre Armida e Rinaldo, e en partes do acto final. A ópera tivo un escaso éxito na súa estrea, debido á música considerada "extravagante" para a época (un terzetto para tenores e o final no que Armida desata unha masacre e destrúe o castelo de Rinaldo).
A primeira representación moderna tivo lugar no Teatro Comunale Florence o 26 de abril de 1952, durante o Maggio Musicale Fiorentino, con Maria Callas e Francesco Albanese nos papeis principais, e Tullio Serafin como director. Máis recentemente realizáronse representacións en Aix-en-Provence en 1988, con June Anderson, Rockwell Blake, Raúl Giménez, baixo a batuta de Gianfranco Masini, e no Rossini Opera Festival en 1993, con Renée Fleming e Gregory Kunde, baixo a batuta de Daniele Gatti. A estrea no Metropolitan Opera tivo lugar o 12 de abril de 2010, con Renée Fleming encarnando a Armida.
Os papeis principais, a pesar de que a ópera non é moi representada, foron encarnados por prestixiosas sopranos como Cristina Deutekom, Katia Ricciarelli, Renée Fleming, Cecilia Gasdia, ou June Anderson no papel de Armida, ao igual que no caso do papel de Rinaldo, encarnado por tenores do talle de Rockwell Blake, Gregory Kunde, ou Chris Merritt.
Esta ópera é moi pouco representada, aparecendo nas estatísticas de Operabase con tan só dúas representacións no período 2005-2010.
Argumento
Fonte: Metropolitan Opera.
Acto I
Goffredo, comandante das forzas cristiáns, consola e reanima aos soldados francos, que están de duelo pola recente morte do seu líder. Unha nobre aparece e se presenta como a rexenta dos damascenos. Declara que o seu trono foi usurpado polo seu tío Idraote, e pide axuda e protección. En realidade a muller é a feiticeira Armida e está asociada con Idraote, que a acompaña disfrazado. O seu plan é debilitar ás forzas cruzadas escravizando a algúns dos seus mellores soldados. Os homes, que quedan fascinados pola súa beleza, convencen a Goffredo para que a axude. Goffredo decide que os francos deben elixir un novo líder, quen escollerá a dez homes para acompañala. Eles escollen a Rinaldo, un dos seus mellores soldados, espertando os celos doutro cruzado, Gernando (Non soffrirò l'offesa). Armida e Rinaldo xa se encontraran noutra ocasión, e ela está secretamente namorada del. Agora ela enfrontase a el e lle lembra como lle salvou a vida nese momento. Cando ela o acusa de ingratitude el admite que está namorado dela (Dúo: Amor... possente nome!). Gernando veos xuntos e increpa a Rinaldo, acusándoo de ser un sedutor fronte aos demais homes. Bátense en duelo e Rinaldo mata a Gernando. Horrorizado polo que ten feito, escapa con Armida antes de que Goffredo poida castigalo.
Acto II
Astarotte, unha das princesas do inferno,ten traído ao bosque a un grupo de demos para axudar a Armida. Ela chega con Rinaldo, que está completamente encantado por ela (Dúo: Dove son io!). Mesmo cando ela lle explica o plan que ten concibido con Idraote, el non se rebela na súa contra. Marabillado, Rinaldo ve como Armida converte o bosque nun pazo de praceres. Armida medita sobre o poder do amor (D’Amore al dolce impero) e lle ofrece diversión a Rinaldo cunha pantomima sobre un guerreiro seducido por un grupo de ninfas. Rinaldo, que perdeu todo o sentido do honor militar, entrégase aos encantos de Armida.
Acto III
Dous dos antigos camaradas de Rinaldo, Ubaldo e Carlo, foron enviados para rescatalo. Cando chegan aos xardíns encantados de Armida, quedan abraiados pola súa beleza, a pesar de que saben de que todo é unha ilusión. Coa axuda dunha vara máxica de ouro, protéxense das ninfas que tratan de seducilos, e agóchanse cando aparecen Rinaldo e Armida. Rinaldo aínda está cativado pola feiticeira, mais cando se queda a soas, Ubaldo e Carlo o enfrontan. Cando lle mostran o seu reflexo nun escudo adamantino descobre horrorizado que non recoñece ao honorable guerreiro que foi algunha vez (Trío: In quale aspetto imbelle). Aínda desgarrado polo seu amor por Armida, Rinaldo roga por forzas e marcha cos seus compañeiros. Armida invoca os poderes do inferno para recuperar ao seu amado, mais todo é inútil. Armida sae en busca dos homes.
Armida consegue alcanzalos antes de que embarquen e pídelle a Rinaldo que non a abandone, e mesmo se ofrece a acompañalo na guerra. Ubaldo e Carlo conteñen a Rinaldo, tratando de darlle forzas e finalmente apartándoo do seu poder. Armida debátese entre o amor e o desexo de vinganza (Dove son io!... Fuggì!). Ela decide vingarse, destrúe o pazo e marcha enfurecida.
Instrumentación
La partitura de Rossini require do emprego de:
Espai, Herbogo, Rois
Espai é un lugar da parroquia de Herbogo no concello coruñés de Rois, na comarca do Sar. Segundo o padrón municipal (INE 2013) ten 6 habitantes (3 homes e 3 mulleres).
Terceiro óso metacarpiano
O terceiro óso metacarpiano é un dos cinco ósos do metacarpo. É un metacarpiano máis curto que o segundo.
A súa base artéllase co carpo, posuíndo unha superficie articular para o óso grande, de forma cóncava. Xunto a esta superficie existe unha pequena apófise estiloide, semellante na forma á apófise estiloide do radio. Por enriba da superficie e da apófise áchase unha zona rugosa, que presta inserción ao músculo extensor radial curto do carpo. No lado externo presenta unha superficie articular para o segundo óso metacarpiano e no lado interno unha para o cuarto.
Norma Stitz
Annie Hawkins-Turner, nada en Atlanta o 26 de decembro de 1958, é unha modelo pornográfica fetiche máis coñecida polo seu alcume Norma Stitz. O tamaño dos seus peitos é 102ZZZ, e cada un deles pesa arredor de 25 kg segundo a revista británica "This Morning", onde apareceu o 23 de xuño de 2011. No ano 1999, recibiu o Récord Guinness por ser a persoa cos peitos naturais meirandes do mundo.
Saint-Éloi, Ain
Saint-Éloi é unha vila francesa do departamento do Ain, na rexión de Ródano-Alpes.
Arezzo
Arezzo é unha cidade do centro da Italia na rexión de Toscana, capital da provincia do mesmo nome. Esténdese por unha área de 386,25 km2, cunha poboación de 96.494 (2007) habitantes e tendo unha densidade de poboación de 249,82 hab/km2.
centro|700px
Desembarco de Alhucemas
miniatura|300px|A praia de Morro Nuevo nos días do desembarco. O desembarco de Alhucemas foi un desembarco militar levado a cabo o 8 de setembro de 1925 na baía de Alhucemas polo exército e a Armada españolas e, en menor medida, un continxente aliado francés, que propiciou o fin da Guerra do Rif. Considérase o primeiro desembarco aeronaval da historia mundial. miniatura|Desembarco de Alhucemas, cadro de [[José Moreno Carbonero (1929).]] A operación consistiu no desembarco dun continxente de 13.000 soldados españois transportados desde Ceuta e Melilla pola Armada combinada hispano-francesa. A operación tivo como comandante en xefe ao entón "Director Militar" de España, xeneral Miguel Primo de Rivera, e como xefe executivo das forzas de desembarco nas praias da baía de Alhucemas ao xeneral Sanjurjo, a cuxas ordes estaban as columnas dos xenerais xefes das brigadas de Ceuta e Melilla, Leopoldo Saro Marín e Emilio Fernández Pérez, respectivamente. Entre os xefes participantes na acción atopábase o entón coronel Francisco Franco, quen pola súa actuación á fronte das tropas da Lexión foi ascendido a xeneral de brigada. O xeneral estadounidense Dwight Eisenhower anos despois estudou a fondo a táctica empregada polos españois en Alhucemas para trazar o plan do desembarco de Normandía.
A Radio Televisión Española realizou, cara a 1980, un valioso filme documental sobre esta importante acción bélica.
Antecedentes
Tras o desastre de Annual, o Exército español era materialmente incapaz de recuperar o territorio perdido. Por iso optouse por unha política de contención orientada a impedir a expansión da zona rebelde, executada mediante accións militares limitadas e de carácter local. Paralelamente, iniciouse a depuración de responsabilidades (Expediente Picasso), á vez que as forzas políticas, a opinión pública e mesmo o Exército dividíanse entre os partidarios de abandonar o Protectorado e os que avogaban por reiniciar canto antes as operacións militares.
En setembro de 1923 prodúcese a insurrección do xeneral Primo de Rivera; este, partidario inicial do abandono do Protectorado, en 1924 e tras novos ataques de Abd el Krim que obrigan a un novo repregamento español ás zonas de Tetuán, Ceuta e Melilla, faise firme partidario de pasar á ofensiva para derrotar ao líder rifeño e restituír a autoridade española no Protectorado.
Air Arabia Maroc
Air Arabia Maroc (árabe: العربية للطيران المغرب‎) é unha aeroliña de baixo custo marroquí, creada como unha empresa conxunta entre varios investidores marroquís e Air Arabia. A súa sede atópase na terminal de chegadas do aeroporto de Casablanca-Mohammed V, na provincia marroquí de Nouaceur.
Historia
Air Arabia Maroc fundouse como unha sociedade entre Air Arabia, Regional Air Lines e Ithmaar Bank. A aeroliña lanzouse oficialmente o 29 de abril de 2009 e comezou as súas operacións o 6 de maio do mesmo ano, cun voo entre Casablanca e Londres-Stansted. Baseada en Casablanca, os seus primeiros destinos foron Bruxelas, Londres, Marsella, Milán e París.
Frota
thumb|[[Airbus A320-200 de Air Arabia Maroc]] En outubro de 2017 a frota de Air Arabia Maroc estaba formada polos seguintes avións:
Conquista española do Imperio Inca
miniatura|250px|Batalla de Cajamarca No século XVI os españois chegaron á rexión andina de América do Sur e no transcurso dunhas poucas décadas teñen éxito en derrotar o Tawantinsuyo que se estendía por gran parte da rexión andina e áreas veciñas chegando ata o sur da actual Colombia e o norte das actuais Chile e a Arxentina.
Os españois xa establecidos no Istmo de Panamá desde 1517 oían continuamente falar aos habitantes de zona do poder e riqueza dos seus veciños, estas lerias tiñan a intención de afastar os españois do seu territorio pero, ao comprobaren ser certas moitas destas informacións, realizáronse algunhas exploracións cara ao sur sen éxito.
Francisco Pizarro atraído polas novas de riqueza en asociación con Diego de Almagro con financiamento de Hernando Luque ofreceuse en 1524 ao gobernador Pedrarias Dávila para realizar unha expedición cara ao sur, tardaron dez meses en prepararen as naves e saíron de porto o 14 de novembro de 1524, a viaxe resultou un fracaso pero como a volta a gobernadoría está vacante saen nunha segunda expedición en 1526 chegando tras diversas penalidades ao norte do Imperio Inca dando novas ao volver de veren unha terra rica, poderosa e ordenada.
Marco histórico
Para poder entender a rapidez con que se produciu a conquista hai que ter en conta o estado de descomposición en que se atopaba o Imperio inca pola guerra civil e polo descontento xeral dentro do imperio, o que posibilitou que os españois tivesen como aliados nobres e señores, así como as etnias que tradicionalmente se opuxeran ao expansionismo inca.
Mudanzas sociais, económicas e políticas
Coa conquista polos españois do Imperio, produciuse un proceso de cambio rápido xurdindo dunha sociedade nova. Foi un choque de culturas cunha imposición dunha relixión e dun sistema foráneo de relacións que aproveitaba a estrutura anterior, aínda que alterada. Para os españois supuxo o control dun inmenso imperio composto de amplos espazos difíciles de controlar e ricos con tal de asegurar a man de obra, ben organizado politicamente e gobernado cun sistema tan complexo e eficaz coma o europeo.
Estes cambios bruscos provocaron un brutal descenso demográfico axudado polas guerras e as epidemias.
A estrutura política colonial estaba baseada na figura do vicerrei e con el reorganizouse o imperio con institucións de corte europeo nun modelo centralizado, obrigouse á sedentarización da poboación indíxena por medio de reducións e implantouse unha taxa ao estilo europeo, coa obriga de tributar en metálico, asegurando ao encomendeiro a man de obra, xa que a terra aínda que tras a conquista pasou ao rei, no mundo inca era comunal, este concedeuna en encomenda como premio a servizos prestados e aínda que unha parte da terra se restableceu posteriormente ás reducións, foron frecuentes as usurpacións por particulares que se legalizaban mediante as composicións coa administración mediante o pago dunha cantidade estipulada.
Ube
Ube (宇部市, うべし, Ube-shi) é un concello da prefectura de Yamaguchi no Xapón. Está situado na parte suroeste da prefecura, na zona da provincia histórica de Nagato e da rexión de Chūgoku, extremo oeste da illa de Honshū. Ten 287,71 km² de superficie e unha poboación de 174.969 habitantes (2009) e unha densidade de poboación de 608 h/km². É a terceira cidade máis poboada na prefectura de Yamaguchi.
O concello de Ube limita cos concellos de San'yōonoda, de Mine e de Yamaguchi.
O Aeroporto de Yamaguchi-Ube está en Ube.
Thomas Andrews (científico)
Thomas Andrews, nado en Belfast en 1813 e finado en 1885, foi un químico e físico irlandés.
Traxectoria
Estudou química en Glasgow co profesor Thomas Thomson, completou os seus estudos en Dublín e Edimburgo, graduándose en 1835. Traballou na súa cidade natal como médico e profesor de química. Estableceu os principios de temperatura e presión crítica. As súas obras científicas publicáronse en 1889.
Herbogo, Herbogo, Rois
Herbogo é un lugar da parroquia de Herbogo no concello coruñés de Rois, na comarca do Sar. Segundo o padrón municipal (INE 2013) ten 84 habitantes (41 homes e 43 mulleres).
Mercurio (deus)
miniatura|Estatua de Mercurio, de [[Artus Quellino, século XVII.]] miniatura|Escultura en bronce da Época romana, século III-IV, atopada no Couto de Altamira, [[Taboexa, As Neves. Conservada actualmente no Museo de Pontevedra.]]
Na relixión romana, Mercurio (latín: Mercurius, -ii) era o deus dos mercadores, o lucro e o comercio. Fillo de Maia e Xúpiter. O seu nome está relacionado co latín merx, mercis. A denominación etrusca era Turms. Foi asimilado ao deus grego Hermes.
O seu nome, Mercurio, foi utilizado para nomear obxectos diversos, como o planeta Mercurio, ou o elemento químico homónimo.
Atributos
Os atributos tradicionais, cos que era representado, son a bolsa -na man, o máis común-, o cabalo Pegaso alado ou non, o bastón caduceo, as sandalias aladas, o chapeu ou petasus, así como o galo (símbolo do novo día e a esperteza) e/ou o macho cabrío (símbolo da fertilidade) e, mesmo, a tartaruga (pois a lenda narraba que o deus inventara a lira, usando a concha dun destes animais).
Mitoloxía
Mercurio non aparece entre os numinosos dei indigetes, da primitiva relixión romana. Mais ben, reasumiu os deuses Luceres, que sufrirían o sincretismo coa relixión grega, durante a época da República, a partir do século III a.C. Mercurio, esencialmente, tiña o mesmo aspecto que Hermes, co seu petasus, as ás nos tornecelos, apoiábase no caduceo, e ía acompañado do galo, o bode ou o sapoconcho.
Como Hermes, era tamén o mensaxeiro dos deuses e deus do comercio, en particular do comercio de cereais. Era considerado así mesmo como un deus da abundancia e do éxito nos negocios, especialmente na Galia. Ao igual que Hermes, Mercurio era tido por un deus psicopompo, é dicir, guía das ánimas no mundo de ultratumba. Como psicopompo, xustifícase a presenza ao seu lado do can, animal vinculado á noite, a lúa e os mortos. Aínda máis, Ovidio, escribiu que Mercurio levou os soños de Morfeo desde o val de Hypnos, o Soño, ata os durmidos humanos.
O templo de Mercurio no Circo Máximo, entre os outeiros do Aventino e o Palatino, foi erguido en -495. Este era un sitio apropiado para adorar a un veloz deus do comercio e as viaxes, dado que non só era un lugar para carreiras, senón tamén un centro de comercio e negocios. A súa colocación entre o Aventino, centro histórico da emerxencia da plebe, e o Palatino, centro da aristocracia, enfatizaba o papel de Mercurio, como mediador.
Debido a que Mercurio non fora unha das deidades primarias sobreviventes do Reino de Roma, non lle fora asignado un flamen ou sacerdote, pero tiña unha óptima festa o 15 de maio, as Mercurialia. Durante as Mercurialia, os mercadores salpicaban auga sobre as cabezas propias, auga que sacaban do pozo sagrado do deus, sito preto da Porta Capena.
Nomes e epítetos
Mercurio, denominado entre os romanos Mercurius e, ocasionalmente, en primitivos escritos, Merqurius, Mirqurios ou Mircurios, tiña varios epítetos que representaban diferentes aspectos ou roles, ou mostraban o sincretismo con deidades non romanas. Velaí algúns dos máis coñecidos:
Castedo, Barredo (San Xoán), Castroverde
Castedo é un lugar da parroquia de San Xoán de Barredo no concello lugués de Castroverde na comarca de Lugo. Segundo o IGE, en 2020 tiña 21 habitantes (13 homes e 8 mulleres).
Roy Chapman Andrews
Roy Chapman Andrews, nado en Beloit (Wisconsin), en 1884 e finado en Carmel-by-the-Sea (California), en 1960, foi un explorador e zoólogo norteamericano.
Traxectoria
En 1906 despois de se graduar e co diñeiro que aforrara traballando como taxidermista marchou a Nova York para de traballar no Museo de Historia Natural Americano, ao tempo que estudaba bioloxía na Universidade de Columbia. Entre 1909 e 1910 viaxou no USS Albatross ás Indias Orientais, coleccionando serpes e lagartos e observando os mamíferos mariños. Entre 1916 e 1917 Andrews e a súa muller, Yvette Borup Andrews dirixiron a Expedición zoolóxica asiática do Museo de Historia Natural Americana, percorrendo Yunnan e outras provincias chinesas. O libro Camps and Trails in China, recolle as súas experiencias.
En 1922 dirixe a expedición a Mongolia, onde descobre os restos dun Rinoceronte Xigante (Baluchitherium) que envía ao Museo de Historia Natural Americano. O 13 de xullo de 1923 a súa expedición foi a primeira no mundo en descubrir ovos de dinosauro, ao primeiro pensouse que eran de protoceratops, pero de feito eran de Oviraptor philoceratops. En 1923 un integrante da expedición descubriu unha caveira do Cretáceo. Expedicións pararon en 1926 e 1927, e finalmente en 1929 cancelouse a expedición. En 1930 fixo unha viaxe final e descubriu algúns fósiles de mastodonte, nese mesmo ano volveu aos Estados Unidos.
Nomeado director do Museo de Historia Natural Americano en 1934. En 1942 retirouse e dedicouse a escribir.
A Ermida, Quintá de Cancelada, Becerreá
A Ermida é un lugar da parroquia de Quintá de Cancelada no concello lugués de Becerreá na comarca dos Ancares. Segundo o IGE, en 2011 tiña 7 habitantes (3 homes e 4 mulleres).
Toponimia
O topónimo deriva do latín, que é unha igrexa pequena, polo xeral lonxe ou fóra dun núcleo de poboación, ou tamén pode facer referencia a un sitio ermo ou sen traballar.
Nothing from nothing (álbum)
"Nothing From Nothing" é o primeiro traballo da artista xaponesa Ayumi Hamasaki dentro do mundo da música. A artista nunca fala deste traballo, enmarcándoo dentro da súa "época escura", e xamais mencionouno sequera, só o fixo o referirse a esta etapa da súa vida de cando "fracasou" no mundo da música por primeira vez e por iso tivo tanto medo de volver intentalo, xa que este álbum foi un fracaso rotundo, practicamente sen promoción o difusión algunha. Pero o que fai este disco tan especial é que é unha rareza, levándose o título dun dos discos máis raros do Xapón, e o soño de todo fan devoto de Ayumi Hamasaki.
Un dato interesante é que o estilo deste álbum é completamente diferente a calquera outro estilo en que Ayumi traballou (sendo estes bastante amplos), sendo todas as cancións dun marcado estilo Rap, e o único disco onde se pode escoitar a xaven Ayumi rapeando.
En sitios como EBay é raro encontrar este disco, e se se encontra pódese conseguir por non menos de 300 dólares, algo realmente curioso porque na época do seu lanzamento este disco valía 1500 yens (uns 15 dólares).
O Río, Curtis, Curtis
O Río, tamén coñecido coma o Penedo do Río, é un lugar da parroquia de Curtis, no concello coruñés de Curtis na comarca de Betanzos.
Cabezo de Alcalá
miniatura|Tumba ibera.
Cabezo de Alcalá de Azaila e un conxunto arqueolóxico localizado nas proximidades do concello de Azaila, na provincia de Teruel. O conxunto comprende unha acrópole, varias edificacións veciñas e unha necrópole celta.
Foi poboada inicialmente por celtas da cultura de Hallstatt cara ao século IX a. C., e destruída no século III a. C. durante as guerras púnicas. Os iberos reconstruírona e foi de novo destruída durante as guerras sertorianas.
Historia
miniatura|300px|dereita|Vista da acrópole, con restos de torres ao fondo. A acrópole foi inicialmente poboada por celtas da cultura dos campos de furnas cara ao século IX a. C., que ocuparon o cumio alongado dun outeiro preto do río Aguasvivas, que lles proporcionaba unha fácil defensa, que permitía controlar o val do río, e unha relativa proximidade á auga. Tamén se conservou a necrópole, un campo de furnas. A cidade celta foi destruída durante as guerras púnicas, cara ao século III a. C., e os restos atópanse soterrados baixo o nivel que se pode visitar.
Foi reconstruída por indíxenas iberos, probablemente sedetanos. A cidade estendíase máis alá da acrópole conservada, cun barrio comercial (conservado) e casas de agricultores e clases máis desfavorecidas extramuros. Estes barrios e casas non están escavadas, e en parte foron destruídas por actividades agrícolas e económicas modernas. En total calcúlase unha poboación aproximada duns 300 habitantes. A poboación foise romanizando paulatinamente, aínda que mantendo o carácter nativo.
A destrución desta segunda poboación foi a raíz das guerras civís romanas ou guerras sertorianas. No ano 76 ou 75 a. C. as tropas de Pompeio puxeron sitio á cidade, partidaria de Sertorio. Para poder entrar no recinto amurallado, construíron unha rampla cos materiais das casas dos barrios externos e argamasa. A rampla permitiulles atravesar o foxo e as murallas, co que conseguiron entrar destruíndo todo ao seu paso. A cidade non volveu ser reconstruída.
Non se coñece o nome antigo da cidade, aínda que algúns investigadores defenden que se trata de Sedeisken, a capital dos sedetanos, e outros sitúan aquí a ceca de Belikiom. Ultimamente téndese a negar esta posibilidade debido a que a existencia da cidade de Sedeisken é coñecida por inscricións en moedas, e en Cabezo de Alcalá non se acuñou moeda. Á parte de marcas de oleiro na cerámica achada, non se encontraron outros textos de importancia.
O estudo arqueolóxico
miniatura|130px|dereita|[[Cálato ibero do s. II a. C. achado en Cabezo de Alcalá.]] O sitio foi descuberto en 1885 por Pablo Gil y Gil, que encontrou gran cantidade de cerámica pintada no outeiro. Atribuíu correctamente a cerámica aos iberos e recoñeceu a influencia helénica na pintura. Pierre Paris comprou máis tarde algunhas das cerámicas para o Louvre, co que o acadou recoñecemento mundial.
Entre 1919 e 1944 (agás durante a guerra civil), Juan Cabré Aguiló escavou o Cabezo de Alcalá de modo científico. Cabré publicou os seus numerosos achados en varias obras, entre as que destaca La cerámica de Azaila.
La Voz de Cotobad
300px|miniatura|Cabeceira La Voz de Cotobad foi un periódico editado no Concello de Cotobade en 1936.
Cabezo de Alcalá
O sitio arqueolóxico
A entrada á acrópole realízase a través dunha pequena ponte que atravesa o foxo da segunda muralla. Actualmente de cemento, no seu momento era de pedra coa parte central de madeira, desmontable (non levadiza) en caso de ataque.
miniatura|esquerda|240px|Barrio comercial extramuros, con rúa empedrada no centro.
La Voz de Cotobad
Historia e características
Subtitulado Órgano Defensor de los Intereses del Municipio, su Comarca y Limítrofes, apareceu o 12 de xullo de 1936. Periódico bisemanal dirixido por Antón Fraguas, o redactor-xefe era Jaime Vidal Rey e o administrador Germán Pichel Bouzas. Só se publicou o primeiro número.
Cabezo de Alcalá
O sitio arqueolóxico
Súbese por un camiño en zigzag até o alxibe de 660.000 litros de capacidade e 10 metros de profundidade, no que desembocan as rúas da poboación, recollendo así as augas pluviais. O alxibe posúe paredes de pedra, que estiveron enlucidas para facelo impermeable. A auga do alxibe era usada só en caso de seca ou de asedio, aínda que se cre que máis tarde tamén foi usada nas termas. A auga para uso diario era recollida no río Aguasvivas, a uns centos de metros do poboado.
La Voz de Cotobad
Historia e características
Tivo unha segunda época, co título galeguizado de A Voz de Cotobade, que publicou o primeiro número o 15 de xullo de 1988 e o último o 8 de decembro do mesmo ano.
Cabezo de Alcalá
O sitio arqueolóxico
A cidade é alongada e esténdese ao longo do cumio do outeiro. Unha rúa central, na que desembocan as demais, percórrea de punta a punta. As rúas son de estilo romano: empedradas e con beirarrúas aos lados. Na parte máis alta, nun dos extremos, encóntranse os restos de dúas torres de vixía que se supoñen cunha superestrutura de madeira. Detrás das torres encontrábase un edificio relativamente grande que se cre serviría de cuartel. Pénsase que a zona era a posición máis fortificada da cidade.
Luis Cadarso Rey
Luis Cadarso Rey, nado en Noia o 24 de novembro de 1843 e finado en Cavite (Filipinas) o 1 de maio de 1898, foi un capitán galego da Armada española que foi ascendido postumamente a Almirante despois de perder a vida na batalla de Cavite, no contexto da Guerra hispano-estadounidense.
Virxe de Coromoto
miniatura|Nosa Señora de Coromoto. A Virxe de Coromoto ou Nosa Señora de Coromoto é para o catolicismo unha advocación mariana venerada como patroa de Venezuela
Luis Cadarso Rey
Traxectoria
Foi o derradeiro fillo do matrimonio conformado por Luis Cadarso Ayarza, avogado natural de Viana (Navarra), e a súa muller, Manuela Rey de Andrade y San Martín, natural de Noia. No seu bautizo Luis recibiu o mesmo nome que outro irmán que lles nacera ós seus pais e que morrera no ano precedente ó seu nacemento. A súa familia pertencía á burguesía noiesa.
Virxe de Coromoto
Tradición
Cando os españois fundaron Guanare en 1591 o pobo cospe que habitaba a rexión fuxiu cara á selva situada ao norte da localidade, o que para a igrexa católica supoña un atranco na súa intención de evanxelizalos. Segundo a tradición o 8 de setembro de 1652 a Virxe María apareceuse ao cacique dos cospes, de nome Coromoto, e á súa muller e díxolles na súa propia lingua: "Ide á casa dos brancos e pedídelles que vos boten auga na cabeza para poder ir ao ceo", o cacique contoulle a historia ao seu encomendeiro e unha parte da poboación orixinaria decidiu seguir as indicacións e bautizarse, pero non así o cacique, que fuxiu mais a Virxe apareceulle de novo, e o cacique irado intentou agarrala co brazo pero a virxe desapareceu. A aparición materializouse nunha estampa feita de fibra de árbore que se converteu nunha reliquia que se venera no Santuario Nacional da Nosa Señora de Coromoto.
Capitán Planeta
Capitán Planeta é unha serie de animación estadounidense de carácter ecoloxista producida para a televisión, baseada nunha idea de Ted Turner e Robert Larkin III, a serie produciuna Turner Program Services e DiC Entertainment emitíndose ata o 5 de decembro de 1992. Co título de The New Adventures of Captain Planet emitíronse os episodios posteriores producidos por Turner Broadcasting e Hanna-Barbera Productions. Os capítulos continúan a se emitir nos Estados Unidos en sindicación.
Virxe de Coromoto
Tradición
Coromoto trabado por unha serpe velenosa volve a Guanare moribundo pedindo o bautismo e rogándolles aos cospes rebeldes baixo o seu mando que fixeran o mesmo. A pesar do seu mal estado recuperouse e morreu de vello.
Luis Cadarso Rey
Recoñecementos
Por outra banda, dous buques da Armada foros bautizados na súa honra: o destrutor da Clase Bustamante Cadarso (C) e o patrulleiro da Clase Lazaga Cadarso (P-03).
Capitán Planeta
A serie está concibida como entretemento educativo avogando polo ecoloxismo. . En Galicia emitiuna a TVG en 1991.
Virxe de Coromoto
Culto
miniatura|Icona da Virxe de Coromoto. En 1668 o bispo da diocese aprobou a súa veneración, e en 1950 o Papa Pío XII declarouna Patroa de Venezuela e Xoán Paulo II coroouna na súa visita ao santuario mariano de Guanare, e Bieito XVI elevou en 2006 o Santuario Nacional de Nosa Señora de Coromoto á categoría de Basílica Menor.
Cabezo de Alcalá
O sitio arqueolóxico
miniatura|110px|dereita|Cabeza feminina romana.
O barrio comercial encóntrase fóra do primeiro recinto mural. As tendas distribúense ao longo dunha rúa empedrada a dereita e esquerda. O muíño, en cambio, non se encontra no barrio comercial, senón na acrópole, no que se coñece como "a panadería", onde aínda se poden observar as pedras de muíño utilizadas.
O templo
O chan estivo decorado con mosaicos romanos e as paredes con frescos imitando perpiaños de pedra, realizados ao parecer por artistas itálicos.
Durante a guerra civil española o templo converteuse en refuxio antiaéreo, o que levou consigo grandes danos e a perda das poucas pinturas que se conservaran. No chanzo de entrada incluso se gravou "VIVA LA CNT", o que aínda se pode ler actualmente.
As termas
miniatura|dereita|240px|Termas vistas desde a acrópole. As termas, datadas entre os séculos II e I a. C., son das máis antigas das descubertas na Península Ibérica. Están situadas extramuros, comunicadas coa cidade a través dunhas escaleiras. Entrábase polos vestiarios, á dereita dos cales estaba o frigidarium. O tepidarium estaba detrás dos vestiarios, e detrás dúas habitacións, que conterían o caldarium e os baños de vapor. Existía posiblemente tamén un ximnasio (palestra) do lado do tepidarium.
As caldeiras situábanse xunto ao frigidarium, afastadas da acrópole. A auga pénsase que proviña do alxibe a través dalgún tipo de canalización desaparecida.
As casas
miniatura|dereita|250px|Tumba ibérica. As casas iberas adoitaban ter uns 40 m². Habitualmente de tres habitacións, podían ter até catro en familias ricas. A primeira habitación, a carón da entrada, era a cociña. Encontrábase preto da porta para facilitar a ventilación, xa que a pesar das pequenas ventás e a cheminea, a ventilación era deficiente. Trala porta de entrada encontrábase a sala principal, na que se facía a vida diaria. Ao fondo estaba o dormitorio, que no caso de familias podentes podían ser dous.
A romanización da cidade trouxo as modas do Imperio tamén na construción. Os habitantes máis ricos fixeron as súas casas cun patio central e as dependencias arredor: cociña, dormitorios, comedor, tablinum... Deste estilo é a casa do régulo local, duns 300 m².
Entre as casas, agrupadas por cuadrantes, encóntranse pendellos, grandes habitacións cheas de recipientes. Tamén se atopou un muíño de pedra para cereais no que se cre era a antiga panadería.
A tumba ibérica
Entre os restos da rampla realizada polas tropas de Pompeio, escavouse unha tumba ibera, a única conservada. É unha cúpula de pedras sobre un zócolo cadrado situado á beiras dun camiño empedrado na saída da cidade.
Sainte-Olive
Sainte-Olive é unha vila francesa do departamento do Ain, na rexión de Ródano-Alpes.
Cuarto óso metacarpiano
O cuarto óso metacarpiano é un dos cinco ósos do metacarpo, máis pequeno e curto co terceiro. A base é reducida e ten forma de cadrado. Na parte superior da base existen dúas superficies articulares para o carpo. Na zona medial hai unha superficie grande, para artellarse co óso ganchudo e na zona lateral hai unha pequena que se artella co óso grande.
Na parte medial ou cubital hai unha superficie para a articulación co quinto óso metacarpiano e na parte lateral ou radial hai outra para o terceiro óso metacarpiano.
Na parte inferior artéllase coa falanxe proximal do dedo anular.
Hipótese
Unha hipótese é unha proposición que establece relacións entre os feitos; para outros é unha posible solución ó problema; outros sustentan que a hipótese non é máis que unha relación entre as variables, e, por último, hai quen afirma que é un método de comprobación.
Chelonoidis hoodensis
Chelonoidis hoodensis é unha especie de tartaruga da familia Testudinidae, endémica dunha das illas que compoñen o arquipélago das illas Galápagos, pertencente a Ecuador. Integra o complexo de especies denominado complexo Chelonoidis nigra. É unha das especies máis pequenas de tartarugas das Galápagos. A súa coiraza é negra, cun bordo anterior lixeiramente en punta.
Francelos, Barredo (San Xoán), Castroverde
Francelos é un lugar da parroquia de San Xoán de Barredo no concello lugués de Castroverde na comarca de Lugo. Segundo o IGE, en 2020 tiña 40 habitantes (22 homes e 18 mulleres).
Clarescuro
miniatura|275px|Retrato de dous homes, de [[Tintoretto]]
O clarescuro (ás veces en italiano, chiaroscuro) é unha técnica artística (en pintura, debuxo e gravado) consistente no uso de contrastes fortes entre os volumes iluminados e os ensombrecidos do cadro para destacar máis efectivamente algúns elementos. Desenvolvida inicialmente polos pintores flamengos e italianos do cinquecento, a técnica alcanzaría a súa maduración no barroco, en especial con Caravaggio, dando lugar ó estilo chamado tenebrismo.
O termo italiano chiaroscuro, aínda que significa aparentemente o mesmo, é empregado máis especificamente para unha técnica de gravado en xilografía, que por medio de pranchas complementarias dá cores ás imaxes, como se fosen pintadas á acuarela. O primeiro uso coñecido do termo, con este significado, atribúese ó gravador italiano Ugo da Carpi, quen tería tomado a idea de composicións de orixe alemá ou flamenga. Nos gravados de Da Carpi, o efecto do clarescuro destaca unha figura central iluminada por unha fonte de luz normalmente ausente do plano do cadro; porén, as áreas escuras non están tan acentuadas como chegarían a verse na obra dos principais difusores do chiaroscuro, Caravaggio e Giovanni Baglione.
A técnica impoñeríase tamén entre os manieristas, sendo exemplos deste uso a Última Cea de Tintoretto ou o seu Retrato de dous homes, que presaxia as composicións de Rembrandt. O pintor holandés foi un dos máis conspicuos practicantes do clarescuro, utilizando a luz na súa composición para destacar soamente o seu obxecto específico.
Rancagua
Rancagua pode referirse a dous territorios distintos:
Clarescuro
Tenebrismo
O estilo chamado tenebrismo* non é máis que unha aplicación radical do clarescuro, pola cal unicamente as figuras tematicamente centrais destacan iluminadas dun fondo xeneralizadamente escuro. Ignórase se por influencia de Caravaggio ou por un desenvolvemento paralelo, o estilo cobraría moita relevancia na pintura española de finais do século XVI e comezos do XVII, a partir da obra do catalán Francisco Ribalta. Ribalta empregaría o cor e a luz para dar volume ás figuras, e para destacar os protagonistas nos seus frescos relixiosos, algúns de gran beleza; talentoso mestre, o seu estilo influiría no do seu fillo Juan Ribalta, falecido moi cedo, e Vicente Castelló. Indirectamente pesaría tamén en Zurbarán e no máis destacado dos tenebristas españois, José de Ribera; este último levaría á súa maduración o estilo, empregando os volumes ensombrecidos para reforzar o horror e crueldade dos temas.
Outras artes
A técnica do clarescuro foi popular entre os gravadores ó igual que en pintura, mais caería en desuso durante un longo período. Atinxiría renacida popularidade en cine da primeira metade do século XX, a través do gosto polas composicións marcadamente estruturadas e a maquillaxe impactante do expresionismo alemán; aínda que algunhas obras plaśticas expresionistas acudiran á mesma para realzar o efecto dos seus temas —en cadros como o Klosterneuburg de Egon Schiele ou o retrato de Adolf Loos por Oskar Kokoschka—, o uso do clarescuro no cine foi en boa medida un desenvolvemento orixinal, ó que se acudiu para resolver as limitacións técnicas da película e a falta de son, que obrigaban a unha forte estilización visual para compensar.
Águeda
Águeda é unha cidade portuguesa pertencente ao Distrito de Aveiro, Rexión Centro e subrexión do Baixo Vouga, con cerca de 14.504 habitantes. Sitúase a 15 m de altitude.
É a capital dun concello con 335,3 km² de área e 49.912 habitantes (2006) (cunha densidade de 148,9 h/km²), subdividido en 20 freguesías. O concello limita ao norte co concello de Sever do Vouga, ao nordeste por Oliveira de Frades e por Vouzela, ao leste por Tondela, ao sur por Mortágua e por Anadia, ao suroeste por Oliveira do Bairro, ao oeste por Aveiro e a noroeste por Albergaria-a-Velha.
Águeda foi elevada á categoría de cidade en 1985. Alén desta cidade, o concello inclúe tres vilas: Aguada de Cima, Fermentelos e Mourisca do Vouga.
As freguesías de Águeda son Agadão, Aguada de Baixo, Aguada de Cima, Águeda, Barrô, Belazaima do Chão, Borralha, Castanheira do Vouga, Espinhel, Fermentelos, Lamas do Vouga, Macieira de Alcoba, Macinhata do Vouga, Óis da Ribeira, Préstimo, Recardães, Segadães, Travassô, Trofa e Valongo do Vouga.
A Pereira, Herbogo, Rois
A Pereira é un lugar da parroquia de Herbogo no concello coruñés de Rois, na comarca do Sar. Segundo o padrón municipal (INE 2013) ten 9 habitantes (5 homes e 4 mulleres).
Aeroporto de Otava Macdonald-Cartier
O aeroporto internacional de Otava Macdonald-Cartier é un aeroporto canadense en Otava, Ontario. Foi bautizado na honra de dous dos "pais fundadores do Canadá", Sir John A. Macdonald e Sir George-Étienne Cartier. Está situado no extremo sur da cidade, a 10,2 quilómetros do seu centro, e é o sexto aeroporto máis concorrido do país e o segundo de Ontario en número de pasaxeiros. No ano 2016 pasaron polas súas instalacións un total de 4 743 091 pasaxeiros e tivo 153 347 movementos de avións. É unha cidade focal para Air Canada e a principal base para First Air.
Francelos
O topónimo galego Francelos pode referirse a:
David Abal
David Abal Diego, nado o 25 de agosto de 1986 en Vigo, é un ciclista galego. Debutou como profesional en 2007 no equipo Karpin Galicia.
Vampirismo
O vampirismo é unha parafilia caracterizada pola consecución da excitación sexual a través da extracción de sangue.
CITES
miniatura|350px|dereita|Comercio en 1890 no [[Canadá.]]
O Convenio CITES (Convención sobre o Comercio Internacional de Especies Ameazadas de fauna e flora silvestres) é un acordo internacional concertado entre os gobernos para asegurar que o comercio internacional de espécimes de animais e plantas salvaxes non ameace a súa supervivencia no seu medio natural. Foi asinado en Washington o 3 de marzo de 1973 por 21 países e entrou en vigor o 1 de xullo de 1975. Actualmente están adheridos 172 países, denominados Partes. A adhesión de España ao Convenio CITES efectuouse mediante o Instrumento de ratificación de 16 de maio de 1986.
Problemática
Estímase que anualmente o comercio internacional de vida silvestre elévase a miles de millóns de dólares e afecta a centos de millóns de espécimes de animais e plantas. O comercio abarca dende os animais e plantas vivas ata unha ampla gama de produtos derivados dos mesmos, como os produtos alimenticios, os artigos de coiro de animais exóticos, os instrumentos musicais fabricados con madeira, os artigos de recordo para os turistas, as medicinas, ou a madeira.
Algúns factores como o comercio ou os niveis de explotación dalgúns animais e plantas son elevados, e isto, xunto coa destrución do seu hábitat, poden provocar a mingua considerábel das poboacións e incluso facer que algunhas especies cheguen ao bordo da extinción. Moitas das especies obxecto desta convención non están en perigo, pero mediante a regulación dun comercio sustentábel garántese a preservación destes recursos no futuro.
Funcionamento
Os países adhírense voluntariamente. Os estados que se unen á Convención coñécense como Partes. O CITES ofrece un marco que debe ser respectado por cada unha das Partes, as cales poden promulgar unha lexislación máis estrita a nivel nacional, sempre dentro do marco mínimo establecido pola Convención.
O CITES é un dos acordos ambientais con maior número de membros que o subscribiron. Somete o comercio internacional de espécimes silvestres ameazadas e dos seus produtos a certos controis.
Para o seu funcionamento, existen dous órganos:
As especies amparadas polo CITES están incluídas en tres Apéndices segundo o grao de protección que necesiten.
Lorquí
250px|miniatura|Situación de Lorquí na Rexión de Murcia. Lorquí é un concello español da Rexión de Murcia, situado na Vega Media del Segura. Tiña unha poboación de 6.948 habitantes en 2014.
Limita ao norte e ao leste con Molina de Segura, ao oeste con Archena e ao sur con Ceutí, Alguazas e, outra vez, con Molina de Segura. Está a 13 km da cidade de Murcia.
Saint-Étienne-du-Bois, Ain
Saint-Étienne-du-Bois é unha vila francesa do departamento do Ain, na rexión de Ródano-Alpes.
Realimentación negativa
miniatura|dereita|400px|Sistema con retroalimentación negativa A Realimentación negativa ou retroalimentación negativa é un mecanismo de control onde o valor da saída do sistema se combina co da entrada para producir un resultado estábel. Se a saída do sistema aumenta, a realimentación fará que tenda a baixar e se baixa tenderá a facela subir, estabilizándose o resultado.
Características
As retroalimentacións negativas se establecen en cadeas pechadas, sempre que o número de relacións negativas non sexa par. Se indica mediante un signo (-) dentro dun círculo situado no centro da relación. Este tipo de bucle esta presente en toda clase de controis, tanto naturais como artificiais. Un exemplo deste tipo de bucle, e o termóstato da calefacción que funciona do seguinte xeito: se a temperatura ambiente e menor que a establecida, acenderá a calefacción, pero se e maior, a desconectará. Este mecanismo consegue manter estable a temperatura.
The Stooges
The Stooges (tamén coñecida coma Iggy and The Stooges) é unha banda estadounidense de hard rock procedente de Ann Arbor, Míchigan activa inicialmente de 1967 ata 1974, e posteriormente reunida no ano 2003. A pesar de vender moi poucos discos na súa primeira encarnación e de tocar a miúdo para un público indiferente e incluso hostil, The Stooges é considerada unha banda decisiva na aparición do punk rock, así como un grupo influente para o rock alternativo, o heavy metal e o rock en xeral.
En 2016 estrenase a película documental Gimme Danger, dirixida por Jim Jarmusch sobre a banda, proxectandose no Festival de Cannes.
Tucende, Quintá de Cancelada, Becerreá
Tucende é un lugar da parroquia de Quintá de Cancelada no concello lugués de Becerreá na comarca dos Ancares. Segundo o IGE, en 2011 tiña 35 habitantes (16 homes e 19 mulleres).
Morte entre as flores
Estreouse en galego o 7 de maio de 2000 a través da TVG.
Grandes Lagos, América do Norte
Os Grandes Lagos son un conxunto de cinco lagos situados na América do Norte, entre o Canadá e os Estados Unidos de América. A bacía hidrográfica dos Grandes Lagos e do Río San Lourenzo é o maior reservatorio de auga doce do mundo. A rexión dos Grandes Lagos-San Lourenzo é unha zona densamente habitada na América do Norte, onde o centro económico e ademais o 40% da poboación canadense están concentradas, e onde innúmeras grandes cidades canadenses e norteamericanas están localizadas.
Os Grandes Lagos
Os Grandes Lagos da América do Norte son (de oeste a leste seguindo a corrente da auga):
miniatura|dereita|400px|Corte lonxitudinal do sistema dos Grandes Lagos.
Outros compoñentes
O sistema abarca tamén o río St. Marys entre o Superior e o Hurón, o Saint Clair entre o Hurón e o St Clair, o Detroit entre o St. Clair e o Erie, e o Niágara e as súas Cataratas entre o Erie e o Ontario. O Hurón adoita dividirse no lago homónimo e a Baía de Georgian.
miniatura|250px|Área ocupada polo sistema dos Grandes Lagos. O Washa Washa, que en moitas partes do seu curso demarca a mesma fronteira internacional, é o colector destes lagos interconectados e flúe polo Quebec e a través da Península de Gaspesia ata o Océano Atlántico. Un sexto lago, o máis pequeno St. Clair, tamén forma parte do sistema. Atópase entre o Hurón e o Erie, pero non é oficialmente un dos Grandes Lagos.
Illas
Dispersas ao longo dos Grandes Lagos hai aproximadamente 35.000 illas. A máis grande delas é a Illa Manitoulin no Lago Huron, a illa máis grande en calquera corpo interior de auga no mundo. A segunda illa máis grande é a Illa Royale no Lago Superior. Estas dúas illas son o suficientemente grandes como para conter varios lagos a se mesmas - por exemplo, o Lago Manitou da Illa Manitoulin é o lago máis grande do mundo situado dentro dunha illa de auga doce.