cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Osmundaceae
Filoxenia
Osmunda en sentido amplo é parafilético (Metzgar et al. 2008) e hoxe dividiuse nos xéneros Osmundastrum e Osmunda en sentido estrito (sensu stricto) tal como propúñao Yatabe et al. (2005).
Taxonomía
Localización taxonómica: clase Polypodiopsida, orde Osmundáceas, familia Osmundaceae.
Numerosos tratamentos taxonómicos foron recomendados para Osmundaceae (Hewitson 1962,Miller 1971 Kramer 1990, Yatabe et al. 2005).
Sensu Smith et al. 2006 son 3 xéneros, preto de 20 spp.:
Sensu Yatabe et al. (2005) son 4 xéneros, avalados polos actuais coñecementos de filoxenia (Metzgar et al. 2008):
Leptopteris e Todea comparten moitos caracteres, entre os que se atopan as follas monomórficas e os esporanxios que seguen ás veas en pínnulas fértiles non contráctiles (Kramer 1990), mais os dous xéneros son distinguibles.
Leptopteris, cunhas 6 especies, ten follas tipo filme que non teñen estomas, e poucos esporanxios espallados na superficie abaxial.
Todea, con 2 especies, ten follas coriáceas con estomas, e esporanxios cubrindo densamente a superficie abaxial (Hennipman 1968, Brownsey 1981).
Osmunda en sentido amplo (sensu latexo) distinguiuse destes dous xéneros polos seus pinas fértiles contraídas e contén 8 a 9 especies.
Importancia económica
Posúen pouca importancia económica, a súa importancia é sistemática.
Algunhas especies de Osmunda cultívanse como ornamentais.
Camiños enfrontados
Camiños enfrontados (en Bad for Each Other) é un filme estadounidense de 1953 dirixido por Irving Rapper. Está protagonizado por Charlton Heston e Lizabeth Scott. Foi categorizado dentro do xénero do "melodrama médico", xunto con cinema noir "muller fatal".
Estreouse en galego o 18 de xaneiro de 1992 a través da TVG.
Feels
Feels é o sexto álbum da banda estadounidense de indie rock Animal Collective, editado o 18 de outubro do 2005 a través do selo FatCat Records. As primeiras copias contiñan un disco extra con material ao vivo. Foi elixido o 55 mellor disco da década dos 2000 pola publicación Pitchfork Media.
Rundskop
Rundskop é un filme belga de 2011 escrito e dirixido por Michaël R. Roskam e protagonizado por Matthias Schoenaerts. O filme conta unha historia sobre o uso de hormonas de crecemento no gando e unha organización ou "mafia de hormonas", así como a historia de Jacky Vanmarsenille, un mozo granxeiro limburgués que comeza a facer negocios cun comerciante Flandres Occidental. Porén, o asasinato dun policía federal e o inesperado enfrontamento cun misterioso segredo do pasado de Jacky, poñen0 en marcha unha serie de acontecementos con consecuencias importantes.
Foi nomeado para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 84ª edición dos premios, mais finalmente perdeu contra Jodái-e Náder az Simin. Foi rodado principalmente en truierlands, un dialecto da lingua limburguesa.
O Instrumento, Bugallido, Ames
O Instrumento é un lugar da parroquia de Bugallido no concello coruñés de Ames na comarca de Santiago. Segundo o Instituto Nacional de Estadística en 2009 tiña sete habitantes (tres homes e catro mulleres).
Mourigade, Bugallido, Ames
Mourigade é un lugar da parroquia de Bugallido no concello coruñés de Ames na comarca de Santiago. Tiña 90 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 47 eran homes e 43 mulleres.
Jermaine O'Neal
Jermaine Lee O'Neal, nado o 13 de outubro de 1978 en Columbia, Carolina do Sur, é un xogador profesional estadounidense de baloncesto que é axente libre. Mide 2,11 m e pode xogar tanto de ala-pivote como de pivote.
Traxectoria
Grazas á súa altura e axilidade pronto comezou a amosar aptitudes para algúns deportes, aínda que finalmente decidiuse polo baloncesto. Ingresou no instituto de Eau Claire da súa cidade natal. En dito centro sobresaíu de tal modo que no ano 1996 (con tan só 17 anos) foi elixido no Draft da NBA polos Portland Trail Blazers.
Jermaine O'Neal posuía a honra de ser o xogador máis novo da historia en disputar un partido, ata que Andrew Bynum chegou á liga sendo aínda máis novo ca el. Tras uns inicios moi decepcionantes, no ano 2000 foi traspasado aos Indiana Pacers. A partir dese cambio naceu o O'Neal que hoxe todos coñecemos. A súa carreira comezou a coller pulo de verdade. Comezou a facer máis de 20 puntos por tempada e sempre ao redor dos 10 rebotes. Foi All Star en 5 ocasións. Un gran tiro de curta e media distancia, unha gran capacidade reboteadora e, sobre todo, unha sobrenatural capacidade defensiva (máis de 2 tapóns por partido) fan del unha das estrelas da NBA e un dos ídolos da liga. Pero tras unha tempada 2007/08 non demasiado boa, os Pacers decidiron traspasalo aos Toronto Raptors xunto con Nathan Jawai a cambio de T.J. Ford, Rasho Nesterovic, Maceo Baston e a elección nº17 do Draft do 2008, Roy Hibbert.
Lorena Conde
Lorena Conde Martínez, nada en Ponte Sampaio o 22 de febreiro de 1980, é unha actriz, dramaturga e poeta galega.
Traxectoria
É licenciada en Filoloxía Hispánica e posgraduada en Arte Dramática pola USC. Así mesmo, é graduada Superior en Artes Aplicadas da Escultura pola EASD Mestre Mateo.
Comezou no teatro universitario, primeiro como actriz e máis tarde como directora. Dende 1999 traballa como actriz en varias compañías galegas. A partir do ano ano 2000 comezou a traballar como directoras de compañías teatrais como Captatio Benevolentiae, Enlata Teatro, ou Farrapo Teatro. En 2013 foi cofundadora de Matrioshka Teatro -coa que gañou varios premios María Casares.
Na súa faceta de poeta, gañou a XVIII edición do premio Miguel González Garcés  (2016) co libro Entullo.
Esciro
Esciro ou Esciros (Skyros ou Scyrus, Σκύρος) é unha illa grega do mar Exeo, unha das Espóradas, ao leste de Eubea na ruta cara ao Ponto. Está formada por dúas partes (norte e sur) dividida por un istmo.
Antigamente tiña unha cidade co mesmo nome e un río chamado Cefiso. A capital aínda leva o nome de Skyros ou Chora e está ao nordés (antes chamábase San Xurxo). A súa superficie é de 215 km² e a poboación de 3.000 habitantes. A altura máxima está no monte Kokhilas, na parte sur con 793 metros. Nas proximidades hai 32 illas e illotes. O porto de Linaria está no suroeste. Na parte norte está o monte Olimpo con 399 metros.
Historia
Tucídides menciona que a illa estaba habitada polos dólopes e foi conquistada por Cimón logo das Guerras Médicas, en (-469), xa que un oráculo ordenara en -476 levar os ósos de Teseo desde a illa a Atenas. Efectivamente, os supostos ósos foron levados a Atenas e gardados no Teseion. Cimón expulsou aos dólopes e estableceu colonos atenienses e desde entón foi vista como parte de Atenas e ata na paz de Antálcidas recoñecida como parte inseparable de Atenas xunto con Lemnos e Imbros.
Os macedonios apoderáronse dela en -240, pero os romanos obrigaron a Filipo V de Macedonia a retornar a illa a Atenas no tratado de paz de -196.
Permaneceu en mans romanas e bizantinas ata 1205 cando foi ocupada polos venecianos e gobernada polos Ghisi e os Tiépolo ata que cara a 1390 foi ocupada polos otománs, pero os bizantinos recuperárona pouco despois e conservárona ata 1453. Neste ano púxose baixo protección de Venecia. Os turcos ocupárona en 1538. Volveu a mans de Grecia en 1830.
Clima
Skyros ten un clima mediterráneo con invernos suaves e veráns agradables.
Divertimento
miniatura|180x180px|O divertimento no [[século XVIII estaba composto para pequenas agrupacións.]] miniatura|180x180px|Divertissement segue usándose en ballet- miniatura|169x169px|Wolfgang Amadeus Mozart (en [[1780).]] O divertimento é unha forma musical que foi moi popular durante o século XVIII, composta para un reducido número de instrumentos. Os divertimentos adoitaban amosar un estilo desenfadado e alegre (en italiano, divertimento significa ‘diversión’). En francés chamábase divertissement, e o seu plural en italiano era divertimenti.
Descrición
É unha composición musical de forma similar á suite, e do mesmo xeito que esta, estaba formada por movementos de danza, aínda que máis curtos e simples, e máis libres no seu conxunto. Coincide coa serenata, nocturno, ou casación, dándolles en ocasións indistintamente un nome ou outro. O número de movementos que contén é variable, non está especificado, entre 5 e 9, aínda que hai exemplos de até 13 movementos. Ao coincidir a súa aparición co declive da suite, tomou moitos aspectos dela. Estaba composta para un número reducido de instrumentos, en ocasións só instrumentos de vento, e tamén para tríos, cuartetos ou quintetos. Hai casos de divertimentos dedicados a instrumentos solistas ou a orquestras de cámara.
Ás veces tamén se compuxeron para música vogal con acompañamento (como os divertimentos de Nicolas Bernier, 1718-1723), ou especificamente para instrumento de tecla, que con frecuencia se designaron co nome de Partitas. Moitos historiadores da música consideran que Haydn usou o divertimento como figura de transición para a fixación do cuarteto de corda na súa forma clásica e para a sonata.
Composicións
Luigi Boccherini foi un dos primeiros compositores desta forma musical (Divertimenti para frauta e cordas, KV. 461, 464-466 e 3 divertimenti para 2 violíns, frauta, viola, dous violoncellos e contrabaixo, Op. 16), pero foron Haydn e Mozart quen máis utilizaron este tipo de composición.
Haydn compuxo decenas de divertimentos. Entre eles:
Exemplos de divertimentos de Mozart:
Outros compositores importantes desta época, foron Leopold Mozart (Divertimento n.º 1 para dous violíns e violoncello) e Karl Stamitz (Divertimentos n.º 1, n.º 2, n.º 3 e n.º 4, Op. 21).
Tántalo
O tántalo é un elemento químico de número atómico 73 que se sitúa no grupo 5 da táboa periódica dos elementos. O seu símbolo é Ta. Trátase dun metal de transición raro, azul agrisado, duro, presenta brillo metálico e resiste moi ben a corrosión. Atópase no mineral tantalita. É fisioloxicamente inerte, polo que, entre as súas variadas aplicacións, pódese empregar para a fabricación de instrumentos cirúrxicos e en implantes.
Goshogawara
Goshogawara (五所川原市, ごしょがわらし, Goshogawara-shi) é un concello da prefectura de Aomori no Xapón. Está situado ó norte da rexión de Tōhoku e ó noroeste da prefectura, no norte da illa de Honshū. Ten 404,56 km² de superficie, unha poboación de 59.891 habitantes (2009) e unha densidade de poboación de 148 h/km².
O concello de Goshogawara limita cos concellos de Nakadomari, de Sotogahama, de Imabetsu, de Tsugaru, de Yomogida, de Tsuruta, de Itayanagi e de Aomori.
Historia
No ano 1889 os concellos de aldea de Goshogawara, de Sakae, de Nakagawa, de Miyoshi, de Nagahashi, de Matsushima e de Iizume foi findado dentro do distrito de Kitatsugaru. No ano 1898 o concello de aldea de Goshogawara converiuse o concello de vila. No ano 1954 o concello de cidade de Goshogawara foi fundado pola fusión do concello de vila de Goshogawara e dos concellos de aldea de Sakae, de Nakagawa, de Miyoshi, de Nagahashi, de Matsushima e de Iizume. No ano 2005 a nova cidade de Goshogawara foi fundada pola fusión da antiga Goshogawara e do concello de vila de Kanagi e do concello de aldea de Shiura do distrito de Kitatsugaru.
Cama
As camas preséntanse nun amplo abano de formas e tamaños. As primeiras eran pouco máis que pilas de palla ou algún outro material natural, que se estendían pola noite sobre o chan e se recollían polo día. Unha mellora importante constituíuna o levantalas do chan para evitar humidades, lixo e infeccións.
Partes
Xeralmente, a cama está constituída por dúas partes:
Materiais
Algúns elementos que complementan a cama son:
Medidas
As medidas estándar das camas son:
Dependendo das zonas, tamén se comercializan camas individuais de 100 ou 110 cm, e de matrimonio de 140 cm. Para o resto, hai que encargar o colchón e a roupa á medida.
Historia
miniatura|Cama con dosel ([[Museo do Louvre, Francia).]] A cama ten forma propia desde as antigas civilizacións do Exipto e Asiria e consiste nun bastidor rectangular alongado de madeira ou de metal sostido por pés elevados e acabado nun extremo ou en ambos nunha cabeceira a modo de respaldo que adoita adornarse con figuras.
Había dúas clases de leitos nos pobos antigos (agás nos exipcios, nos que non consta que se recostaran para comer) segundo a súa utilización:
Segundo algúns historiadores, os gregos foron os primeiros que colocaron unha especie de cabeceiro, máis ou menos elevado, sobre o armazón da cama constituída por catro paus ensamblados, os cales compuñan as montaxes que sostiñan a cama propiamente dita.
As camas dos exipcios tiñan os pés en forma de patas de animais figurando, na súa cabeceira, a cabeza destes. As dos gregos e romanos levaban, normalmente, pés torneados e rectos, e unhas e outras adornábanse con incrustacións preciosas. Durante os primeiros séculos da Idade Media, a cama tivo unha estrutura moi sinxela en Occidente, sempre rectangular e con pés rectos. Pero non faltaron exemplares nos que os pés eran a modo de columnas torneadas e esculpidas e máis altas có propio leito, terminando, por riba, en pomo. Chegado o século XIII, volveu pórse en uso a ornamentación de toda a cama con pinturas, relevos, incrustacións e cabeceira elevada, se se trataba de camas señoriais, e así mantívose ata os nosos días coas variantes propias dos estilos de cada moda.
Con frecuencia, e moi especialmente nos lugares fríos, colocábase sobre a cama un pavillón ou baldaquino xa desde as civilizacións remotas, como se manifesta nos relevos asirios e como se ve tamén nalgúns exemplares achados en Exipto. Este pavillón, cunhas cortinas, servía para reducir o tamaño do habitáculo, conseguindo que a calor corporal o quentase con máis facilidade que todo o cuarto. Desde o século XV, dito pavillón, acostumaba a montarse en forma de luxosos doseis, xa sós, apoiados sobre columnas pequenas que se alzaban sobre os pés ou ángulos da cama.
Pola contra, en lugares especialmente cálidos, as camas eran de materiais bos condutores da calor para evitar sentirse rodeado de material illante pola noite e disipar mellor a calor do corpo. En Al-Andalus, poden encontrarse leitos da época califal, feitos de obra, con azulexado, nos que se sacrificaba a brandura do colchón en favor dunha maior comodidade térmica.
Villa Savoye
A Villa Savoye é un edificio situado en Poissy, preto de París, construído en 1929 e proxectado por Le Corbusier, un dos arquitectos máis influentes do século XX.
Está considerada como o paradigma da Arquitectura Internacional e do novo xeito de construír vivendas do século XX, xunto coa Casa Farnsworth de Ludwig Mies van der Rohe, a Casa da fervenza de Frank Lloyd Wright e a Vila Mairea de Alvar Aalto. Considérase tamén o paradigma dos Cinco Puntos para unha nova Arquitectura desenvolvidos polo propio Le Corbusier, que consisten en:
Santuario da Nosa Señora das Virtudes da Ponte
Historia
Foi construída como tarde na primeira metade do século XV. Unha inscrición no seu interior dá nota dalgún arranxo ou aumento: en 1516, data na que tiña xa a estrutura actual. O 15 de febreiro de 1543 abriuse un hospital para peregrinos do Camiño de Santiago, pois o Camiño norte pasa á súa beira.
Arquitectura
O edificio é dunha soa nave con tellado a dúas augas, arco triunfal oxival e presbiterio. Ten armadura interior de madeira. Posúe tres portas con arco de medio punto.
O altar maior ten un retablo renacentista con dúas imaxes da Nosa Señora das Virtudes de diferente tamaño, e un Santiago Matamouros. a parte superior ten un Cristo crucificado.
No seu interior consérvanse dous frescos con dúas inscricións, descubertas en 1970 despois de estaren cubertas con cal. No 2019 espérase unha intervención pois ambas pinturas corren perigo debido as filtracións de humidade polo muro da capela. Unha delas, na parede norte, sobre a súa fundación a comezos do século XVI:miniatura|Relato do milagre do salvamento de Domingo de Caranza, atribuído á virxe.|alt=Relato do milagre do salvamento de Domingo de Caranza, atribuído á virxe.
A outra, de 1606, sobre a parede sur, o relato dun milagre:
miniatura|Detalle do arco de separación central da igrexa.
Este fresco é o único mural sobre temas do mar do s. XVII en Galicia.
Eduardo Olano Fernández
Eduardo Olano Fernández, nado en Quereño (Rubiá) en 1895 e finado en Ourense en 1972, foi un político galego.
Traxectoria
Alcalde de Ourense (1941–1944), foi procurador nas Cortes Españolas representante dos concellos da provincia de Ourense durante a primeira lexislatura do período franquista (1943-1944).
Foi pai de Eduardo Olano Gurriarán.
Domagné
Domagné (en Dovanieg) é unha comuna francesa do departamento de Ille e Vilaine, na Bretaña.
Hachinohe
Hachinohe (八戸市, はちのへし, Hachinohe-shi) é un concello da prefectura de Aomori no Xapón. Está situado ó norte da rexión de Tōhoku e ó sueste da prefectura, no norte da illa de Honshū. Ten 305,19 km² de superficie, unha poboación de 239.608 habitantes (2009) e unha densidade de poboación de 785 h/km². Hachinohe é a segunda cidade máis poboada da prefectura.
John Mills
Lewis Ernest Watts Mills, nado en North Elmham, Norfolk o 22 de febreiro de 1908 e finado en Denham, Buckinghamshire o 23 de abril de 2005 foi un actor inglés.
Hachinohe
O concello de Hachinohe limita cos concellos de Nanbu, de Gonohe, de Oirase, de Hashikami (son da prefectura de Aomori); e de Karumai (da prefectura de Iwate).
John Mills
Traxectoria
A partir de 1959 compartiu pantalla en varios filmes coa súa filla Hayley.
Gañou o Oscar ao mellor actor secundario por Ryan's Daughter, de David Lean, co que traballara en varias ocasións.
Finou en 2005, aos 97 anos de idade.
Amin al-Husseini
Muhammad Amin al-Husseini (en árabe,  أمين الحسيني), nado en Xerusalén, ca. 1895 e finado en Beirut o 4 de xullo de 1974, foi un líder nacionalista árabe-palestino e un líder relixioso musulmán na súa calidade de gran muftí de Xerusalén. Antisemita acérrimo, encabezou numerosos pogromos contra os xudeus durante o Mandato Británico de Palestina, ademais de converterse no principal aliado islámico do Terceiro Reich durante a segunda guerra mundial.
Carreira en Palestina
En 1921 Palestina converteuse nun mandato británico, e o Alto Comisario indultouno e nomeouno «Gran Mufti de Xerusalén». En 1922 foi elixido presidente do Consello Supremo Musulmán, cargo onde despregou grande influencia sobre os musulmáns residentes en Palestina. Aínda que se viu obrigado a aceptar o dominio do Reino Unido, pronto mostrou alarma polos proxectos do sionismo, que alentaban unha masiva inmigración xudía á rexión.
En vista de que as autoridades británicas negábanse a prohibir a entrada dos xudeus, al-Husseini foi un dos líderes das "revoltas árabes" de 1929 e de 1936, que deron lugar a senllas masacres contra os xudeus, entre as que destaca a Matanza de Hebrón. Desempeñou un papel destacado na formación das primeiras guerrillas árabes que atacaban aos xudeus e aos británicos para opoñerse ao establecemento dun Estado xudeu no Mandato británico de Palestina. As súas actividades dirixíronse tamén a desafiar a autoridade británica en Palestina, polo cal pronto tivo que exiliarse en Alemaña, esperando achar alí un réxime aliado grazas ao seu antisemitismo.
Colaboración co Terceiro Reich
miniatura|250px|Amin al-Husseini e [[Adolf Hitler entrevistándose en Berlín, foto de novembro de 1941.]] Ao estalar a segunda guerra mundial al-Husseini xa estaba establecido en Berlín e aliouse co Terceiro Reich, pero o seu apoio resultou de pouca axuda nos inicios da contenda. Porén, en 1941 as campañas da Italia fascista contra os británicos en Exipto estimularon a al-Husseini a asumir funcións máis activas; nese mesmo ano, tralo éxito da invasión de Iugoslavia polas forzas do Eixe, al-Husseini promoveu o recrutamento de musulmáns bosníacos e albaneses para as Waffen-SS, axudando a formar a 13ª División de Montaña SS Handschar. Esta división volveuse soada polos masacres particularmente atroces cometidos contra os partisanos iugoslavos. En novembro de 1941, logrou entrevistarse con Adolf Hitler, e, de acordo co profesor Bernard Lewis, alí tratou de convencelo para que ampliase o exterminio de xudeus aos territorios que a Francia de Vichy e a Italia fascista controlaban aínda no norte de África, e tamén propuxo que a Luftwaffe bombardeara Tel Aviv, cidade habitada case na súa totalidade por xudeus. Con todo, no acta da reunión consta unicamente o rogo a Hitler de que proclamase o apoio alemán ao movemento independentista árabe de Palestina, así como a cortés negativa do Führer.
Permaneceu como invitado do Terceiro Reich, continuando a súa colaboración co nazismo ata pouco antes da capitulación alemá. Tratou de escapar a Suíza, pero foi rexeitado na fronteira e viuse forzado a entrar en Francia, onde permaneceu un ano baixo arresto domiciliario. Al-Husseini foi considerado por certa historiografía xudía, polo menos desde o punto de vista ideolóxico, como un dos "arquitectos do Holocausto". Segundo a escritora Pamela Geller, durante a súa estancia en Europa al-Husseini influíu para que o réxime nazi procedese ao xenocidio de xudeus na maior cantidade posible, e inclusive chegou a solicitar aos xerarcas nazis que fosen asasinados os 400.000 xudeus que os alemáns pensaban deportar a Palestina.
Posguerra e últimos anos
miniatura|250px|Amin al-Husseini pasando revista a tropas bosníacas das [[SS.]] Al-Husseini burlou a vixilancia francesa en 1946 e chegou a O Cairo, onde pediu asilo político e asumiu o mando do recentemente creado Alto Comité Árabe. O movemento sionista solicitou ao Reino Unido (naqueles anos Exipto era protectorado británico) a súa extradición para xulgalo como criminal de guerra. Con todo, os aliados non compraceron o rogo, xa que al-Husseini gozaba de gran prestixio no mundo árabe. Iugoslavia, que padecera as súas matanzas, tamén o intentou, pero a Liga Árabe e o Goberno exipcio denegaron unha vez máis a solicitude de extradición.
Xa en Exipto, al-Husseini loitou para que os países árabes lanzasen ataques masivos contra o recentemente creado Estado de Israel en 1948, e opúxose tenazmente a todo armisticio ou negociación. A súa popularidade, porén, impediulle asumir posicións gobernativas en tanto os líderes políticos árabes negásense a permitirlle maiores ambicións. Al-Husseini tratou en balde de gañar influencia sobre as monarquías de Exipto e Xordania, recibindo pola contra rexeitamentos aos seus esforzos de dirixir un movemento político significativo, mentres que ningún goberno árabe aceptábao como líder político propio, deixándolle apenas a xefatura da debilitada diáspora palestina. O Goberno de Toda Palestina (establecido pola Liga Árabe, con dominio unicamente sobre a Franxa de Gaza), do cal formaba parte, foi perdendo paulatinamente importancia ata que foi disolto por Gamal Abdel Nasser en 1959. Tras iso, al-Husseini puxo fin á súa carreira política e trasladouse ao Líbano, onde viviu ata a súa morte.
Morreu en Beirut en 1974. Non puido ser enterrado en Xerusalén, como era o seu desexo, debido á negativa do Goberno israelí, que gobernaba toda a cidade tralo seu triunfo na Guerra dos Seis Días de 1967.
Partido dos Traballadores (Brasil)
O Partido dos Trabalhadores ou PT, é un partido político de esquerda brasileiro. Un dos máis importantes do país, representante máis destacado da oposicións dos gobernos despois da restauración da democracia nos anos oitenta do século XX.
O PT saíu do sindicalismo espontáneo de obreiros de São Paulo de finais dos anos setenta. Dende a súa fundación, representa a defensa do socialismo como forma de organización social. O seu máximo líder Luiz Inácio Lula da Silva, conseguiu a presidencia do Brasil no 2003, despois dun ascenso debido ao descrédito dos partidos de centro e de dereita e ao seu programa de esquerda moderada. No 2005, sufriu un duro golpe, onde varios membros do partido foron acusados de corrupción: o escándalo das mensualidades. Lula foi reelixido e detentou a presidencia do Brasil até o 31 de decembro do 2010. Tras a presidencia de Lula foi escolleita presidenta do país a tamén membro do PT Dilma Rousseff que ostentou o cargo até a súa destitución polo procedemento de impeachment en agosto de 2016. Na actualidade o PT é o principal partido da oposición ao goberno conservador de Michel Temer.
O campión (filme de 1979)
O campión (en The Champ) é un filme estadounidense de 1979 dirixido por Franco Zeffirelli. É un remake do filme homónimo de 1931, candidato ó Óscar ó mellor filme, dirixido por King Vidor. Está protagonizado por Jon Voight no papel de Billy Flynn, un ex-boxeador coa custodia do seu fillo Timothy (Ricky Schroder) que tenta axudar o seu fillo e volver coa súa exmuller Annie (Faye Dunaway) loitando de novo. Foi o derradeiro filme de Joan Blondell estreado mentres estivo viva. Blondell, que morreu de leucemia o día de Nadal dese mesmo ano, tamén protagonizou dous filmes máis que foron estreados após a súa morte.
Sarai Gascón Moreno
Sarai Gascón Moreno, nada o 16 de novembro de 1992 en Terrasa, na provincia de Barcelona, é unha nadadora paralímpica catalá. Gañou seis medallas nos Xogos Paralímpicos de Verán entre os anos 2008 e 2016.
Traxectoria
Gascón naceu cunha discapacidade pola cal carece da parte anterior do seu brazo esquerdo. En 2013, foi galardoada coa Real Orde ao Mérito Deportivo.
Condensina
350px|miniatura|Un núcleo en interfase (esquerda) e un conxunto de cromosomas mitóticos (dereita) de células en cultivo de tecidos humanos. Barrra de 10 μm. As condensinas son grandes complexos de proteínas que desempeñan un papel central na ensamblaxe dos cromosomas e na súa segregación durante a mitose e meiose.
Condensinas eucarióticas
400px|miniatura|Composición das subunidades dos complexos de condensinas. Moitas células eucarióticas posúen dous tipos de complexos de condensinas, chamadas condensina I e condensina II, cada un dos cales está composto por cinco subunidades. As condensinas I e II comparten o mesmo par de subunidades centrais ou core, SMC2 e SMC4, que pertencen ambas á gran familia das ATPases cromosómicas chamadas proteínas SMC (SMC significa Structural Maintenance of Chromosomes, Mantemento estrutural dos cromosomas). Cada un destes complexos contén un conxunto distinto de subunidades reguladoras non SMC (unha subunidade kleisina e un par de subunidades de repetición HEAT ). O nematodo Caenorhabditis elegans posúe un terceiro complexo (estreitamente relacionado coa condensina I) que participa na regulación xénica a escala cromosómica, é dicir, na compensación de dose. Neste complexo, coñecido como condensina IDC, a auténtica subunidade SMC4 é substituída pola súa variante DPY-27.
A estrutura e función da condensina I foron conservadas desde os lévedos aos humanos, pero os lévedos carecen de condensina II. Non hai relación aparente entre a presenza de condensina II e o tamaño dos xenomas eucarióticos. De feito, a alga vermella primitiva Cyanidioschyzon merolae ten tanto condensina I coma II, aínda que o tamaño do seu xenoma é pequeno e comparable ao dos lévedos.
Condensinas procarióticas
As especies procarióticas tamén tañen complexos similares a condensinas que xogan un importante papel na organización e segregación do cromosoma. As condensinas procarióticas poden clasificarse en dous tipos: SMC-ScpAB e MukBEF. Moitas especies de eubacterias e arqueas teñen SMC-ScpAB, mentres que un grupo de eubacterias (as Gammaproteobacteria) teñen MukBEF.
Actividades moleculares
A condensina I purificada introduce unha tensión positiva na superhélice do ADN bicatenario dunha maneira dependente da hidrólise do ATP. Tamén presenta unha actividade de ATPase estimulada polo ADN in vitro. Os dímeros de SMC2-SMC4 teñen a capacidade de realiñar (reanneal) ADNs monocatenarios complementarios. Esta actividade non require ATP.
Alexis I de Rusia
Alexis I de Rusia (en Алексей Михайлович Романов, Aleksei Mikhailovich Romanov), nado o 9 de marzo de 1629 (xuliano) e finado o 29 de xaneiro de 1676 (xuliano), foi Tsar de Rusia durante unha das décadas máis gloriosas da súa historia no século XVII. Foi pai de tres tsares, Teodoro III, Iván V e Pedro o Grande.
Primeiros anos
miniatura|200px|esquerda|O Tsar Aleixo escolle noiva por [[Grigory Sedov.]] Alexis accedeu ó trono con dezaseis anos de idade, logo da morte do seu pai o 12 de xullo de 1645. A súa educación encargóuselle ó boiardo Boris Morozov, un político astuto e sensible mentor, suficientemente educado para recoñecer as necesidades do seu país, e inaccesible ás ideas de occidente.
A política exterior de Morozov foi pacifista. Pechou un tratado con Polonia e evitou coidadosamente complicacións co Imperio Otomán. A súa política interna procurou ser xusta, tentando aliviar as arcas públicas, limitando os privilexios dos comerciantes estranxeiros e abolindo moitas cortes caras e inútiles. O 17 de xaneiro de 1648, Morozov acordou o matrimonio do tsar con María Miloslavskaya; el mesmo casou coa irmá desta, dez días despois.
Morozov foi moi impopular, considerado como o típico boiardo ambicioso do século XVII, detestado e acusado de feiticería e bruxería. En maio de 1648 o pobo de Moscova alzouse na súa contra e do tsar no chamado Tumulto da Sal, víndose o tsar obrigado a exiliar a Morozov ó mosteiro de Kirilo-Belozersky por algúns meses. O tsar envíou moitas cartas ó seu mentor, e instou ós gardas a que o tratasen de xeito civilizado.
Asociados e política
miniatura|dereita|210px| Alexei e Nikon diante da tumba de San Filipe.No ano 1653 a debilidade e a desorde de Polonia, que acaba de saír da Revolta Khmelnytsky, é aproveitada polo tsar Aleixo para intentar xuntar as terras do seu rival da antiga Rusía. O 1 de outubro de 1653 unha Asemblea Nacional reuniuse en Moscova por mor da guerra e para atopar os medios para a súa realización, e en abril de 1654 bendicido por Nikon. A campaña de 1654 foi un triunfo ininterrompido, e ducias de cidades, incluíndo a importante fortaleza de Smolensk, caeu en mans dos rusos. Foi tamén durante esta guerra na que o ucraíno Hetman Bogdan Khmelnitsky acudiu ó tsar Aleixo pedindo protección contra os polacos, o que supuxo o dominio ruso da marxe esquerda de Ucraína.
Zannone
Zannone é unha illa no Mar Tirreno na costa oeste da Italia, forma parte das Illas Ponziane, administrativamente pertence á comuna de Ponza. Toda a illa ten aproximadamente 1 quilómetro cadrado e está a 10 quilómetros da illa de Ponza.
Alexis I de Rusia
Asociados e política
En xaneiro de 1655 a derrota de Akhmatova detivo o progreso do tsar, pero en verán do mesmo ano, a invasión súbita por Carlos X de Suecia varreu o estado polaco da existencia, e, os rusos, por unanimidade, apropiáronse de todo o que non foi ocupado polos suecos. Cando os polacos ofreceron negociar, o tsar reclamou o Gran Ducado de Lituania. Afortunadamente para a Polonia, o tsar e o rei de Suecia xa discutiran sobre a repartición e, a finais de maio 1656 Aleixo, incentivado polo emperador de Habsburgo e os outros inimigos de Suecia, declarou guerra.
Condensina
Funcións mitóticas
miniatura|Distribución da condensina I (verde) e da condensina II (vermella) en cromosomas humanos na metafase. Barra de 1 μm. En células cultivadas de tecidos humanos, os dous complexos condensinas son regulados de forma diferencial durante o ciclo celular. A condensina II está presente no núcleo celular durante a interfase e está implicado nunha etapa temnperá da condensación do cromosoma no núcleo en profase. Por outra parte, a condensina I está presente no citoplasma durante a interfase, e só pode acceder aos cromosomas despois de que rompe a envoltura nuclear ao final da profase. Durante a prometafase e metafase, tanto a condensina I coma a II contribúen á ensamblaxe de cromosomas condensados, que constan de dúas cromátides irmás. Os dous complexos permanecen asociados aparentemente cos cromosomas despois de que as cromátides irmás se separan unha da outra na anafase. Sábese que polo menos unha das subunidades da condensina I é unha diana directa dunha quinase dependente de ciclina (Cdk).
Zannone
É parte do Parque Nacional do Circeo debido á súa beleza e varias raras biomas. A illa está deshabitada, pero supervisada polo Servizo Forestal, que mantén unha estación e unha pequena exposición educativa na parte superior do Monte Pellegrino, o punto máis alto da illa. Tamén hai ruínas dun convento beneditino que data do século XIII. Con todo, non hai instalacións turísticas e o cámping ou estancias dunha noite están prohibidas, aínda que non se require permiso especial para visitar a illa.
Alexis I de Rusia
Asociados e política
Grandes novas foron esperadas da guerra con Suecia, pero non se obtivo ningunha. Dorpat foi conquistado, pero incontables multitudes foron perdidas en van antes de chegar a Riga. Mentres tanto, Polonia recuperou forzas e poderío supondo un inimigo máis perigoso que Suecia, e como era imposible manter unha guerra cos dous países, Aleixo decidiu librarse primeiro dos suecos. Coa Paz de Kard (2 de xullo de 1661), Rusia perdeu todas as súas conquistas na guerra con Suecia.
Co Tratado de Andrusovo (1667), Vitebsk, Polotsk e a Livonia polaca foron devoltas a Polonia, pero Kíiv e Smolensk quedaron en mans rusas xunto co resto da cunca do río Dnieper. Esta tregua foi obra de Afanasy Ordino-Nashchokin, o primeiro chanceler e diplomático ruso, no sentido moderno, que despois da vergoña de Nikon se converteu no primeiro ministro do tsar, ata 1670, cando foi substituído por Artamon Matveyev, cuxa influencia benéfica prevaleceu ata a fin do reinado de Aleixo.
Cando Carlos I de Inglaterra foi decapitado polos parlamentarios so as ordes de Oliver Cromwell no 1649, o tsar indignado rompeu as relacións diplomáticas con Inglaterra e aceptou os refuxiados realistas en Moscova. Prohibiu a todos os comerciantes ingleses no seu país e proporcionou asistencia financeira a Henriqueta María de Francia, viúva do rei Carlos.
Familia e desdendencia
O primeiro matrimonio de Alexis con Maria Miloslavskaia foi un éxito, dando á luz a trece bebés en vinte e un anos de matrimonio: cinco nenos e oito nenas. Desgraciadamente, Maria morreu semanas despois do último parto. Sobreviviron catro fillos, Alexei, Teodoro, Semion, e Iván, aínda que dous deles morreron en seis meses, incluíndo o herdeiro de 16 anos Alexei. Aleixo volve casar o 1 de febreiro de 1671, con Nataliya Kyrillovna Naryshkina (1 de setembro de 1651 - 4 de febreiro de 1694), da nobreza tátara. Creceu na casa de Artamon Matveyev e foi pupila da súa muller Mary Hamilton, de descendencia escocesa. Deste matrimonio tivo tres fillos, un neno e dúas nenas.
Condensina
Funcións cromosómicas non mitóticas
En recentes estudos atopouse que as condensinas participan nunha ampla variedade de funcións cromosómicas que non forman parte da mitose ou meiose. No lévedo de xemación, por exemplo, a condensina I (a única condensina deste organismo) está implicada na regulación do número de copias da repetición do ADNr e no agrupamento dos xenes de ARNt. En Drosophila, as subunidades da condensina II contribúen á disolución dos cromosomas politénicos e á formación de territorios cromosómicos en células nutricias do ovario. Tamén hai probas de que regulan negativamente a transvección en células diploides. Na planta Arabidopsis thaliana, a condensina II é esencial para a tolerancia ao exceso de estrés por boro, posiblemente porque alivia os danos no ADN. En células humanas a contribución da condensina II para resolver as cromátides irmás iníciase xa na fase S da interfase.
Proteínas relacionadas
As células eucarióticas teñen dúas clases adicionais de complexos de proteínas SMC. A cohesina contén SMC1 e SMC3 e está implicada na cohesión de cromátides irmás. O complexo SMC5/6 contén SMC5 e SMC6 e está implicado na reparación recombinacional.
O Outeiro, Bugallido, Ames
O Outeiro é un lugar da parroquia de Bugallido no concello coruñés de Ames na Comarca de Santiago. Tiña 119 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 52 eran homes e 67 mulleres.
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, que é unha parte alta ou elevación do terreo.
Comarca de Trasmiera
A comarca de Trasmiera (en montañés e historicamente: Tresmiera) é unha das comarcas históricas de Cantabria (España) situada ao leste do río Miera ata o río Asón. Esténdese entre as baías de Santander e Santoña, ocupando gran parte do litoral oriental de Cantabria. A costa deste tramo caracterízase polos seus cantís e as súas belas praias como as de Langre, Loredo, Isla, as de Noja e a de Berria en Santoña. Cara ao interior a comarca ofrece extensos prados así como un gran desenvolvo hostaleiro e campista.
Concellos
centro|1000px|miniatura|Praia de Langre.
Sepúlveda
Tiña en 2015 unha poboación de 1.168 habitantes, repartidos en varios núcleos de poboación: Aldehuelas de Sepúlveda, Castrillo de Sepúlveda, Consuegra de Murera, Duratón, Hinojosas del Cerro, Perorrubio, Sepúlveda, Tanarro, Vellosillo, Villar de Sobrepeña e Villaseca; a maioría deles concellos independentes outrora.
No seu termo atópase parte do Parque Natural das Hoces do Río Duratón.
Alfredo Serantes Morais
Alfredo Serantes Morais, finado en Ourense en 1979, foi un político galego.
Traxectoria
Fillo do maxistrado e fiscal Adolfo Serantes Feijóo e de Modesta Morais. Xefe de Correos de Ourense. Foi nomeado alcalde de Ourense en setembro de 1944, permanecendo no cargo até 1948, foi procurador nas Cortes Españolas representante dos concellos da provincia de Ourense durante a primeira lexislatura do período franquista (1944-1946). Foi nomeado Administrador principal de Correos de Ourense en 1956. Xubilouse como xefe superior de Administración en xuño de 1959.
Nicolas Batum
Nicolas Batum, nado o 14 de decembro de 1988 en Lisieux, Baixa Normandía, é un xogador profesional de baloncesto francés, que xoga nos Los Angeles Clippers da National Basketball Association (NBA). Mide 2,03 metros e xoga na posición de aleiro. Foi considerado coma un dos xogadores europeos máis prometedores do seu ano de nacemento. Foi elixido MVP no Torneo Albert Schweitzer sub-18 disputado en Mannheim en 2006.
Categorías inferiores de Francia
Foi internacional coa selección francesa nas categorías sub-16 e sub-18, gañando con esta última o premio ao mellor xogador do campionato.
Liga francesa
Pasou a pertencer ás categorías inferiores do Le Mans S.B. da liga francesa en 2003, debutando no primeiro equipo na tempada 2006-07, facendo 5 puntos e 2,8 rebotes por partido, mellorando considerablemente ao ano seguinte, cando logrou 12,3 puntos e 5 rebotes.
Mario Hezonja
Mario Hezonja, nado en Dubrovnik o 25 de febreiro de 1995, é un xogador profesional de baloncesto croata que xoga no Real Madrid da Liga ACB. Mide 2,02 metros e pode xogar de escolta e de ala.
Nicolas Batum
NBA
Foi elixido na vixésimo quinta posición do Draft da NBA de 2008 polos Houston Rockets, pero os seus dereitos foron traspasados aos Portland Trail Blazers a cambio dos de Darrell Arthur e Joey Dorsey, equipo co que asinou en xullo de 2008. Nos cinco partidos que disputou na Liga de Verán celebrada en Las Vegas, conseguiu unhas medias de 6,8 puntos, 4,6 rebotes e 1,2 asistencias por partido.
En agosto de 2011, durante o lockout da NBA dese mesmo ano, asinou un contrato dun ano polo SLUC Nancy da liga francesa, válido ata o remate do lockout.
Mario Hezonja
Traxectoria
Hezonja comezou a xogar ó baloncesto ós 13 anos no KK Dubrovnik, onde estivo dous anos. Tras rematar a escola primaria, asinou un contrato co KK Zagreb. En xullo de 2012, Hezonja asinou un contrato de tres anos co FC Barcelona da Liga ACB. Durante a tempada 2012-13 xogou para o filial do equipo azulgrana na LEB Ouro. Ó remate do ano 2012, foi nomeado ó premio ó mellor xogador europeo de menos de 22 anos, pero finalmente o gañador foi Jonas Valančiūnas. O 25 de xuño de 2015, foi elixido na 5ª posición do Draft da NBA de 2015 polos Orlando Magic.
O 6 de xullo de 2018, Hezonja asinou cos New York Knicks.
O 20 de novembro de 2020, Hezonja foi traspasado ós Memphis Grizzlies nun traspaso entre tres equipos. O 11 de decembro de 2020, foi cortado polos Grizzlies.
Polo ao allo
O polo ao allo é un prato da cociña española cuxo principal ingrediente é a carne de polo. Trátase dunha preparación moi popular e de baixo custo que se adoita ofrecer en menús de moitos restaurantes españois. Acostúmase servir quente acompañado con diversas gornicións de patacas, champiñóns ou ensaladas.
Características
É unha preparación que precisa de diversas partes do polo troceadas en anacos, sacando aproximadamente entre tres e catro anacos de cada cuarto. Cada anaco adúbase e aromatízase con pementa. Todos a carne faise nunha ola con aceite fervendo. Unha vez dourados por igual, retíranse e no aceite restante tórranse allos e un chile. Logo disto, guísase o polo cun chisco de viño branco e zume de limón (nalgúns casos vinagre ). Por veces, vértese unha pequena cantidade de mollo español (ou un caldo de polo) para achegar un mesto caldo á preparación final. Existen preparacións do pollo ao allo nas que ó comezo os anacos de polo dóuranse ao forno e despois guísanse ao allo con viño branco e un caldo.
Palmarola
Palmarola é unha rochosa illa do Mar Tirreno na costa oeste de Italia. É a terceira illa máis grande das Illas Ponziane logo de Ponza e Ventotene e está situada a uns 10 quilómetros ao oeste de Ponza. Tamén chamado "la Forcina" (forcada) debido á súa forma, en realidade, toma o seu nome da palma anana, a única palmeira nativa de Europa, que crece salvaxe na súa superficie. A illa era coñecida na antigüidade polo nome de Palmaria.
Datos
A illa é principalmente unha reserva natural, grazas ao seu aspecto prístino e unha costa moi rochosa salpicada de grutas naturais, baías, cantís e rochas. Habitada só durante o verán, convértese nun lugar de retiro para os ponzesi que toman refuxio nas casas cova, vivendas típicas talladas na rocha de Palmarola, hai un puñado de portos onde os barcos poden atracar e varios restaurantes atenden os turistas durante a tempada de verán. As poucas praias que existen son pequenas.
O hábito de refuxiarse nas vivendas cova é moi antigo e ten as súas raíces na necesidade de escapar dos piratas, durante o século XVIII. Nun texto da Academia Pontaniana relata: "Giovanni Tagliamonte de Ponza, morreu aos cento tres anos, iba a miúdo de Ponza e Palmarola contoume moitas confrontacións cos piratas que lle sucederon, similares a outros Ponzesi ao redor desta illa. Tiña como casa unha antiga cova cortada no cantil preto do pequeno porto de Palmarola (agora cova Tagliamonte), pero por medo aos piratas pasou moitos das súas noites na montaña nunha cueva sen encender lume para evitar ser descuberto polo fume "
O Papa Silverio exiliouse e morreu en Palmarola, o santo patrón da cidade de Ponza celébrase o 20 de xuño. A rocha de San Silverio alberga na súa parte superior unha pequena capela que a tradición popular di que se construíu sobre os restos da residencia forzosa do Santo.
Un punto de interese é Cava Mazzella, unha cova natural.
Misawa
Misawa (三沢市, みさわし, Misawa-shi) é un concello da prefectura de Aomori no Xapón. Está situado ó norte da rexión de Tōhoku e ó leste da prefectura, no norte da illa de Honshū. Ten 119,97 km² de superficie, unha poboación de 42,822 habitantes (2009) e unha densidade de poboación de 357 h/km².
O concello de Misawa limita cos concellos de Rokkasho, de Tōhoku, de Rokunohe e de Oirase.
Asquenací
A cultura asquenací, ou asquenasita, (en אשכנז) descende das comunidades xudías medievais da Renania, chamada "Ashkenaz", palabra do hebreo medieval coa que se coñecía á Alemaña.
Estas comunidades xudías emigraron cara o leste e formaron comunidades en Alemaña, Hungría, Polonia, Rusia, e en xeral en toda a Europa central e do leste entre os séculos X e XIX. Dende a Idade Media ata mediados do século XX, a súa lingua franca foi o yiddish- En menor medida, empregaban tamén o Judæo-Francés ou Zarpático, o Canaánico ou Judæo-Checo e o Judæo-Provenzal ou Shuadit, os tres extintos na actualidade.
A cultura asquenací ten importante influencia da liturxia, e en diversos graos das culturas alemá, polaca, checa, eslovaca, caxubia, húngara, ucraína, lituana, letoa, belarusa e rusa.
Aínda que no século XI só supoñía o 3% da poboación xudía mundial, a comunidade asquenací seguiu medrando. Acadou o seu máximo en 1931, ao constituír o 91% da poboación xudía mundial. Na actualidade conforma o 80% da poboación xudía. A maioría das comunidades históricas xudías na Europa son asquenacís, coa excepción das da Europa meridional e mediterránea. Unha significante porción da emigración xudía europea noutros continentes nos pasados dous séculos é asquenací do leste europeo. Destaca a comunidade dos EUA.
Quen é asquenací?
miniatura|Felix Mendelssohn miniatura|Karl Marx miniatura|Madeine Albright Na actualidade existe un debate sobre "quen é un xudeu". Isto fai que sexa difícil dicir quen é asquenací, xa que pode definirse pola relixión, a cultura ou a etnia. Debido a que hoxe en día os xudeus asquenacís xa non viven só na Europa do leste, a súa homoxeneidade e unidade cultural desapareceu. A palabra "asquenací" en si mesma desenvolveu novos significados, sobre todo en Israel, onde adoita empregarse dun xeito diferente ao tradicional.
Definición relixiosa
No sentido relixioso, un xudeu asquenací é aquel cunha familia que practica a liturxia asquenací. Cando a comunidade asquenací comezou a desenvolverse, entre o comezo da Idade Media e o século X, os centros da autoridade relixiosa estaba no mundo islámico, no Bagdad e na España islámica. Ashkenaz (Alemaña) atopábase tan xeograficamente distante que desenvolveu a súa propia minhag (conxunto de tradicións, costumes e oracións do xudaísmo). Tamén desenvolveron a súa propia pronuncia do hebreo empregado na liturxia.
Por tradición, cando unha muller sefardí ou mizrahi casa cun xudeu ortodoxo ou haredi, cría os fillos nas tradicións asquenacís, o mesmo que se un xentil se converte ao xudaísmo e segue as prácticas asquenacís.
A lei xudía, a Halacha, non emprega criterios de fe ou confesionalidade para definir unha persoa xudía. Tampouco ningunha autoridade dentro do xudaísmo, nin a comunidade. Incluso un membro dunha comunidade xudía que non quixese seguir practicando ou considerándose xudeu, segue a ser considerado xudeu pola lei. Segundo a tradición, o status de xudeu hérdase pola liña materna. Aínda que non sexa practicante, sexa doutra relixión ou nin sequera saiba que é xudeu, forma parte da comunidade xudía.
Os seguintes exemplos ilustran os aspectos da identidade xudía: