cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Dogma central da bioloxía molecular
Tradución
Posteriormente, o ARNm maduro diríxese a un ribosoma, onde é traducido. Nas células procariotas, que non teñen núcleo, os procesos de transcrición e tradución poden producirse simultaneamente. Nas células eucariotas, o sitio de transcrición (o núcleo celular) está separado do sitio da tradución (o citoplasma), de modo que o ARNm debe ser transportado fóra do núcleo ata o citoplasma, onde se une aos ribosomas. O ARNm é lido polo ribosoma de tres en tres nucleótidos (son os tripletes ou codóns, que xeralmente empezan polo codón AUG (adenina−uracilo−guanina), ou codón de iniciación da metionina augas abaixo do sitio de unión ao ribosoma. Complexos de factores de iniciación e factores de elongación traen ARNts aminoacilados (unidos a un aminoácido ou aminoacil-ARNt) no complexo ribosoma-ARNm, de modo que se corresponda o codón do ARNm co anticodón do ARNt (as súas secuencias deben ser complementarias), e deste modo engaden o aminoácido correcto no lugar da secuencia codificada polo xene. Como os aminoácidos se enlazan na cadea peptídica en crecemento, empezan a pregarse na correcta conformación da proteína. A tradución remata cando se chega a un codón de finalización, que pode sedr UAA, UGA, ou UAG. A cadea polipeptídica nacente é despois liberada do ribosoma. Nalgúns casos a nova cadea polipeptídica require un procesamento adicional para obter a proteína madura definitiva, que se chama modificación postraducional. O proceso de pregamento correcto é bastante complexo e pode requirir outras proteínas, chamadas chaperonas. Ocasionalmente, as proteínas poden sufrir un splicing; cando isto ocorre, a sección interna descartada denomínase inteína.
Replicación do ADN
Como paso final do dogma central, debe producirse a replicación do ADN para que se transmita fielmente a información xenética á proxenie de calquera célula ou organismo. A replicación lévana a cabo un grupo complexo de proteínas chamado replisoma, que consta da helicase que desenrola a superhélice e a dobre hélice do ADN, e a ADN polimerase e as súas proteínas asociadas, o cal insire a nova cadea de ácido nucleico dun modo específico de secuencia. Este proceso ten lugar tipicamente durante a fase S do ciclo celular.
Transcrición inversa
dereita|miniatura|550px|Fluxos infrecuentes de información xenética en verde.
A transcrición inversa ou reversotranscrición é a transferencia de información do ARN ao ADN (o contrario da transcrición normal). Isto ocorre nos retrovirus, como o VIH, e tamén en eucariotas, no caso dos retrotransposóns e a síntese de telómeros. É o proceso por medio do cal a información xenética do ARN se ensambla nunha molécula de ADN nova.
Replicación do ARN
A replicación do ARN é a copia dun ARN a outro ARN. Moitos virus replícanse desa maneira (virus de ARN). Os encimas que copian o ARN a un novo ARN, chamados ARN polimerases ARN dependentes, tamén se encontran en moitos eucariotas, nos que están implicados no silenciamento de ARN. A edición do ARN (RNA editing), na cal unha secuencia de ARN se altera por un complexo de proteínas e un "ARN guía", podería ser considerada tamén unha tansferencia de ARN a ARN.
Tradución directa dun ADN a proteínas
A tradución directa dun ADN a proteínas foi demostrada no laboratorio nun sistema libre de células, é dicir, nun tubo de ensaio que contiña un extracto de Escherichia coli con ribosomas e compostos químicos, pero non células intactas. Estes fragmentos celulares podían sistetizar proteínas a partir de moldes de ADN monocatenarios preparados no laboratorio procedentes doutros organismos (de rato ou sapo), e neomicina, que se viu que melloraba o proceso. Porén, non está claro se este mecanismo de tradución se correspondía especificamente co código xenético. Non ocorre na natureza.
Modificación postraducional
A secuencia de aminoácidos dunha proteína pode ser modificada ("editada") despois da tradución pola acción de diversos encimas. Este é un caso de proteínas (eses encimas) que afectan á secuencia doutras proteínas, que non está explicitamente incluído no dogma central.
Inteínas
Unha inteína é un segmento "parasito" (ou intercalado) dunha proteína que pode escindirse el mesmo da cadea de aminoácidos cando emerxe do ribosoma e unir (empalmar) as restantes porcións do péptido formando outra vez unha cadea proteica. Este é un caso dunha proteína que afecta á súa propia estrutura primaria que era a que estaba codificada orixinalmente no xene de ADN. Ademais, a maioría das inteínas conteñen unha endonuclease homing ou dominio HEG, que pode encontrar unha copia do xene parental que non contén a secuencia de nucleótidos da inteína. Cando se pon en contacto con esta copia sen inteína, o dominio HEG inicia o mecanismo de reparación de roturas na dobre hélice do ADN. Este proceso causa que a secuencia da inteína se copie desde o xene fonte orixinal a un xene sen inteína. Este é un exemplo de proteína que "edita" directamente unha secuencia de ADN, e incrementa a propagación herdable da secuencia.
Metilación
A variación na metilación do ADN fai que un ADN poida alterar os niveis da súa expresión xenética significativamente. A variación na metilación ocorre xeralmente pola acción de ADN metilases. Cando o cambio é herdable, considérase epixenético. Cando o cambio no estado da información non é herdable, dise que é un epitipo somático. Aquí, o contido de información efectivo cambiou por medio da acción dunha proteína ou proteínas sobre o ADN, pero a secuencia primaria do ADN non foi alterada.
Prións
Os prións son proteínas que se "propagan" por si mesmas provocando cambios conformacionais noutras moléculas do mesmo tipo de proteína. Este cambio afecta ao comportamento da proteína. Nos fungos este cambio pode ocorrer dunha xeración á seguinte, é dicir, é un cambio Proteína → Proteína. Aínda que isto representa unha transferencia de información, as interaccións do prión deixan a secuencia de proteína igual como estaba (só cambia a conformación), polo que tecnicamente non se considera unha excepción ao dogma central.
Enxeñaría xenética natural
James A. Shapiro argumenta que un superconxunto destes exemplos debería clasificarse como enxeñaría xenética natural e é dabondo como para falsar o dogma central. Aínda que as opinións de Shapiro foron esoitadas con respecto, os seus crítico non están convencidos de que a súa lectura do dogma central estea en liña co que pretendía Crick.
Uso do termo "dogma"
Un dogma é unha crenza inamovible na que se cre sen probas, polo que non é apropiado o seu uso en ciencia, onde as hipóteses e teorías dependen da carga da proba e con frecuencia hai que retocalas ou substituílas por outras. Na súa autobiografía, What Mad Pursuit: A Personal View of Scientific Discovery, Crick escribe sobre a súa elección da palabra dogma, lamentándose de tela usado, e dalgúns dos problemas que isto lle causou: "Chameille a esta idea dogma central por dúas razóns, sospeito. Xa utilizara a palabra obvia hipótese na hipótese da secuencia, e ademais quería suxerir que esta nova asunción era máis central e máis poderosa. ... Como ao final resultou, o uso da palabra dogma causou case máis problemas do que valía a pena. Moitos anos máis tarde Jacques Monod sinaloume que eu non parecía comprender o correcto uso da palabra dogma, que é unha crenza que non se pode poñer en dúbida. Eu comprendía isto dunha maneira vaga, pero como eu pensaba que todas as crenzas relixiosas non tiñan fundamento, usei a palabra na forma en que eu a entendía, e non como o resto do mundo o facía, e simplemente a apliquei a unha grande hipótese que, aínda que plausible, tiña pouco apoio experimental directo."
Igualmente, Horace Freeland Judson escribiu en The Eighth Day of Creation: "A miña idea era que un dogma era unha idea da cal non había evidencias razoables. Ves? E Crick deu un grito de ledicia. 'Eu simplemente non sabía o que significaba'' dogma. E puiden perfectamente tela chamado 'Hipótese Central' ou.. sabes. O cal é o que pretendía dicir. Dogma era só un eslogan.'"
Novas ideas
Cada vez parece máis claro que, en realidade, o concepto de dogma central de bioloxía molecular non é de todo exacto na medida en que pon a énfase nas proteínas como mediadoras da función biolóxica. Sabemos que o 80% do xenoma humano se transcribe a ARN, aínda que só o 1% codifica proteínas. Aínda que é posible que isto sexa só ruído transcricional, parece ser un improbable desperdicio de recursos enerxéticos celulares, e considerando o papel fundamental desempeñado polo ARN na regulación da expresión xenética, este ben pode ter unha función. As investigacións actuais están enfocadas a investigar a función dos ARN non codificantes, é dicir, ARN que non segue a tendencia do dogma e non codifica polipéptidos.
Ademais, o significado preciso de "información" neste marco é con frecuencia pasado por alto.
O Barral, Nogueirosa, Pontedeume
O Barral é un lugar da parroquia de Nogueirosa no concello coruñés de Pontedeume na comarca do Eume. Tiña 24 habitantes no ano 2019 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 11 eran homes e 13 eran mulleres.
O Paxón, O Freixo, As Pontes de García Rodríguez
O Paxón é un lugar da parroquia do Freixo no concello coruñés das Pontes de García Rodríguez na comarca do Eume. Segundo datos do INE, no ano 2014 estaba despoboado.
Cadavedo, Cadavedo, A Pastoriza
Cadavedo é un lugar da parroquia de Cadavedo no concello lugués da Pastoriza na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2020 tiña 1 habitante (1 muller).
Enlace triplo
Os enlaces triplos son máis fortes que os seus equivalentes enlaces simples ou dobres, cunha orde de enlace de tres. Isto dálle grande estabilidade a compostos que os levan; por exemplo o N2 (N≡N) do aire é moi difícil de separar nos seus átomos, o cal é importante no ciclo do nitróxeno na natureza, e que só unhas poucas bacterias teñen encimas con capacidade de romper este enlace e realizar unha significativa fixación do nitróxeno.
Enlaces
Os tipos de enlace poden explicarse pola hibridación de orbitais. No caso do acetileno cada átomo de cabono ten dous orbitais sp e dous orbitais p. Os dous orbitais sp son lineares con ángulos de 180° e ocupan o eixe X (do sistema de coordenadas cartesianas). Os orbitais p son perpendiculares aos eixes Y e Z. Cando dous átomos de carbono se aproximan, os orbitais sp solápanse e forman un enlace sigma sp-sp. Ao mesmo tempo os orbitais pz achéganse e xúntanse formando un enlace pi pz-pz. Igualmente, o outro par de orbitais py forma un enlace pi py-py. O resultado é a formación dun enlace sigma e dous enlaces pi, que conforman o triplo enlace.
Nabu
miniatura|150px|Unha imaxe do deus Nabu, [[autorrelevo de Lee Lawrie no edificio da Biblioteca do Congreso Americano.]]
Nabu é o deus babilonio da sabedoría e a escritura, adorado polos babilonios como fillo de Marduk e da súa consorte, Zarpanitum, e como neto de Enki. A consorte de Nabu foi Tasmetu.
Orixinalmente, Nabu foi unha deidade semítica occidental, introducida polos amorreos en Mesopotamia, probablemente ao mesmo tempo que Marduk. Mentres que Marduk se converteu na divindade principal de Babilonia, Nabu residía na próxima Borsippa, no seu templo de E-zida. Foi chamado primeiro "escriba e ministro de Marduk", e logo asimilado como fillo de Marduk. Durante o Festival de Aninovo de Babilonia, a estatua de culto de Nabu era transportada de Borsippa a Babilonia a carón do seu pai Marduk. A Nabu asígnaselle o posto de patrón dos escribas, tomado da deusa Nisaba da mitoloxía caldea. Os seus símbolos son a taboíña cos útiles de escritura. Leva un gorro con cornos e está en pé coas mans xuntas, no xesto sacerdotal antigo. Cabalga sobre un dragón alado (mušhuššu) que inicialmente foi de Marduk.
O seu poder sobre a existencia humana é inmenso, porque Nabu é quen escribe o destino de cada persoa, por decisión dos deuses, nas taboíñas dos rexistros sagrados. Polo tanto, ten o poder de aumentar ou diminuír segundo a súa vontade a duración da vida das persoas.
A etimoloxía do nome é incerto. Podería derivarse de nb´ que se refire a "chamar ou anunciar", significando algo como "o que foi chamado", ou podería proceder de ne/abu, que significa "brillante ou relucente". Por outro lado, en eslavo do sur podería proceder de 'Nebo', co significado de "un ceo" ou tamén "un paraíso", (comparado co termo polaco niebo). Tamén podería proceder dunha raíz descoñecida de sirio antigo.
Nabu é mencionado na Biblia co nome de Nebo en Isaías 46:1 e Xeremías 48:1.
No Museo Británico atópase unha estatua de Nabu que foi orixinalmente erixida na cidade de Nimrud (Calah en fontes bíblicas) durante o reinado de Tiglat-Pilesar III.
Na astroloxía tardía de Babilonia, Nabu estaba conectado co planeta Mercurio. Como deus da sabedoría e a escritura, foi equiparado polos gregos tanto a Apolo como a Hermes, sendo o último identificado polos romanos co seu propio deus Mercurio. miniatura|right|150px|Debuxo da estatua do Museo Británico.
Nidhogg (videoxogo)
Nidhogg é un videoxogo de loita para dous xogadores creado por Mark "Messhof" Essen. Os xogadores loitan con espadas nunha contorna pixelada. Gañou premio de deseño do Indiecade de 2013 e o premio Nuovo do Independent Games Festival de 2011. Foi lanzado para Microsoft Windows o 13 de xaneiro de 2014, e máis tarde foi adaptado para OS X, PlayStation 4 e PlayStation Vita. A crítica alabou a mecánica de xogo e o seu balance, mais considerou o modo un xogador como pouco satisfactorio.
miniatura|esquerda|Captura de pantalla do xogo.
Faro de Punta Roncadoira
thumb|Camiño de acceso ó faro de Punta Roncadoira, en Xove (Lugo).
Localización
Sitúase na punta Roncadoira na costa de Vilachá, na parroquia de Portocelo, Xove. Construído en 1984 como apoio aos outros faros próximos que sinalizan a ría de Viveiro. Ten unha elevación de 80 metros sobre o nivel do mar e un alcance de 20 millas.
Florentino Pereira Míguez
Florentino Pereira Míguez, nado en Redondela en 1888 e finado no mesmo concello en setembro de 1969, foi un avogado e político galego.
Traxectoria
Fillo de Manuel Pereira Míguez. Procurador dos tribunais. Na Segunda República foi membro do Partido Radical. Presentouse ás eleccións municipais de maio de 1933, obtendo só 62 votos. En xaneiro de 1935 foi elixido Vicesecretario do Centro Radical. A principios de 1936 foi nomeado polo gobernador civil membro da Xestora de Redondela e o 3 de xaneiro foi elixido alcalde de Redondela. Cesou no cargo logo da vitoria do Fronte Popular nas eleccións de febreiro. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 non sufriu represalias. Finou en Redondela en setembro de 1969.
Arxona, Lavandelo, Monterroso
Arxona é un lugar da parroquia de Lavandelo no concello lucense de Monterroso, na comarca da Ulloa. Segundo o IGE en 2020 tiña 19 habitantes (nove homes e dez mulleres), catro menos ca en 2007 (trece homes e dez mulleres).
Going Blank Again
Going Blank Again é o segundo álbum da banda británica de rock alternativo Ride, publicado o 9 de marzo de 1992 a través do selo Creation Records. Foi producido por Alan Moulder e chegou ao número 5 na lista de álbums británica. En outubro do ano 2009 foi certificado ouro pola British Phonographic Industry tras vender 100.000 copias.
En outubro de 2016 Pitchfork Media situouno no número 5 da súa lista dos 50 mellores álbums de shoegaze de todos os tempos.
Cary-Hiroyuki Tagawa
Cary-Hiroyuki Tagawa, nado o 27 de setembro de 1950, é un actor xaponés.
Infancia
Tagawa naceu en Toquio, no Xapón. É fillo dunha actriz xaponesa e dun militar nipo-americano que serviu nas Forzas Armadas dos Estados Unidos de América. Comezou a actuar xa no ensino medio e graduouse na Universidade de Carolina do Sur.
Carreira
A súa revelación como actor aconteceu tras o filme O derradeiro emperador en 1987. En 1989 actuou no filme License to Kill. En 1991, ao lado de Dolph Lundgren e Brandon Lee fixo Showdown in Little Tokyo. No mesmo ano, tamén fixo o filme The Perfect Weapon.
Moitos lembraranse del por papeis de viláns, como Yoshida en Showdown in Little Tokyo (1991), Shang Tsung en Mortal Kombat (1995), ou Kabai Singh en The Phantom (1996).
Campionato Nacional de hóckey a patíns de Mozambique
O Campionato Nacional de hóckey a patíns de Mozambique é a máxima competición de hóckey a patíns que se disputa en Mozambique, país onde este deporte ten unha grande importancia.
Campionatos por equipo
O total de campionatos ten en conta que, a pesar do troco dos nomes dos clubs trala independencia de Mozambique: Clube Ferroviário de Maputo e Clube Ferroviário de Lourenço Marques, Grupo Desportivo Estrela Vermelha de Maputo e Malhangalene, Clube de Desportos da Costa do Sol e Benfica de Lourenço Marques, Grupo Desportivo de Maputo e Grupo Desportivo de Lourenço Marques, son os mesmos clubs.
Ivo Mozart
Ivo Mozart, (São Paulo, 10 de xaneiro) é un cantor e compositor de Pop brasileiro. Foi coñecido pola canción Vagalumes xunto coa banda Pollo, a cal se converteu na banda sonora da telenovela Sangue Bom. Ivo Mozart tivo outras cancións de éxito como Mocinho do Cinema e Anjos de Pantão. Na actualidade lanzou 2 álbums, "Ivo Mozart" no 2011 lanzado de forma independente e "Ivo Mozart" no 2013 lanzado polo selo Radar Records.
A Panda de Adá, O Freixo, As Pontes de García Rodríguez
A Panda de Adá é un lugar da parroquia do Freixo no concello coruñés das Pontes de García Rodríguez na comarca do Eume. Segundo datos do INE, no ano 2014 estaba despoboado.
Escopelomorfos
miniatura|250px|Protomyctophum subparallelum Os escopelomorfos (Scopelomorpha) son unha superorde de peixes mariños teleósteos, que comprenden unha única orde, os mictofiformes ou peixes lanterna (Myctophiformes).
A Pantrigueira, Caleiro, Vilanova de Arousa
A Pantrigueira é un lugar da parroquia de Caleiro no concello pontevedrés de Vilanova de Arousa, na comarca do Salnés. Tiña 259 habitantes no ano 2016 segundo datos do IGE, dos que 128 eran mulleres e 131 homes, o que representa un aumento respecto ós anos 2010, cando tiña 246 veciños, e 2005, cando eran 256.
Waigeo
Waigeo é unha das catro maiores illas do arquipélago Raja Ampat na provincia de Papúa, Indonesia. A illa tamén lla coñece como 'Amber ou 'Waigiu.
A área da illa é de 3.155 km², o punto máis alto rolda os 1.000 metros, e as medidas da illa son de aproximadamente duns 110 km. (oeste-este) e uns 50 km. (norte-sur).
Ao oeste da illa atópase a poboación de Wasai que é a capital do distrito de Raja Ampat.
Desde 1997, a illa converteuse na localización dunha substancial "granxa de perlas", de propiedade da marca australiana Atlas Pacífico.
Outras illas do arquipélago son Salawati, Batanta e Misool.
Dulce María Loynaz
Dulce María Loynaz Muñoz, nada na Habana o 10 de decembro de 1902 e finada na Habana o 27 de abril de 1997, foi unha escritora cubana, considerada unha das principais figuras da lírica cubana e universal. Mereceu o premio Miguel de Cervantes en 1992.
Na liñaxe da Loynaz entrecrúzanse importantes personalidades cubanas e universais, o seu propio pai, Enrique Loynaz do Castelo, poeta e Xeneral do Exército Mambí, Ignacio Agramonte y Loynaz, a destacada poetisa Gertrudis Gómez de Avellaneda e Martín de la Ascensión, un dos 26 mártires do Xapón ao que lle dedicara un extenso poema en prosa. Publicou os seus primeiros poemas en La Nación 1920, ano en que tamén visitou os Estados Unidos. A partir desa data realiza numerosas viaxes por Norteamérica e case toda Europa. As súas viaxes incluíron visitas a Turquía, Siria, Libia, Palestina e Exipto. Visitou México en 1937, varios países de América do Sur entre 1946 e 1947 e as Illas Canarias en 1947 e 1951, onde foi declarada filla adoptiva. miniatura|Monumento a Dulce María Loynaz en [[Puerto de la Cruz, Tenerife]]
Infancia
miniatura|Os irmáns Loynaz eran fillos do Xeneral do Exército Libertador Enrique Loynaz del Castillo, autor da letra e a música do Himno Invasor. Nada María de las Mercedes Loynaz Muñoz, a súa infancia transcorreu xunto á dos seus irmáns Enrique, Carlos Manuel e Flor. Todos os fillos do xeneral fixeron poesía mais só Dulce María se interesou en facer pública a súa obra. Creceron nun ambiente de celoso enclaustramento e luxo, non visitando xamais escolas públicas nin privadas; os preceptores ían educar os irmáns no seu casarón primeiro de San Rafael y Amistad, Centro Habana, e logo de Línea entre 14 e 16 en El Vedado ata que comeza na década dos vinte estudos en Dereito civil na Universidade da Habana xunto ao seu irmán Enrique.
A avogada
Graduouse de Doutora en Leis, pola Universidade da Habana, profesión que, aínda que non era a súa vocación exercer, mantivo até 1961, sempre atendendo asuntos familiares. Foi recoñecida na súa patria como profesional do dereito recibindo en 1944 a desaparecida Orden González Lanuza, conferida a aqueles que nesta rama achegaron os froitos dos seus estudos e experiencias, sendo a primeira muller en recibila.
Obra poética
En 1950 publicaría ademais crónicas semanais en El País e Excélsior. Tamén colabora en Social, Grafos, Diario de la Marina, El Mundo, Revista Cubana, Revista Bimestre Cubana e Orígenes, moitas veces como colaboracións ao seu esposo Pablo Álvarez de Cañas. Dentro da súa prosa é de vital importancia destacar o seu libro Fe de Vida, obra autobiográfica e centrada fundamentalmente en dar a coñecer o, até polo momento para moitos invisíbel, Pablo Álvarez de Cañas, o seu segundo esposo e quen fora figura relevante en círculos sociais da Habana na súa época.
Jardín
Jardín foi escrita entre 1928 e 1935 e publicada en España en 1951. Na novela aprécianse recursos característicos do realismo máxico, elemento imprescindible á hora de analizar a obra de ter en conta ademais que foi escrita entre a segunda e a terceira década do século XX, adiantándose así á maioría dos escritores que explotaron este discurso narrativo en décadas posteriores. Aínda que con respecto a Jardín todo é polémico hai que recoñecer que os elementos estilísticos utilizados pola autora situaron esta novela como precursora da actual novelística hispanoamericana.
Mutismo
As súas últimas publicacións foron Poemas escogidos, de 1985, Bestiarium e La novia de Lázaro, ambos de 1991. A Deputación de Cádiz publicou, ademais, en 1992, Poemas náufragos, e a editorial Espasa Calpe unha ampla antoloxía da súa obra. Igualmente en 2001 un mozo investigador cubano actualmente radicado en México, Roberto Carlos Hernández Ferro, publica coa editorial habanera Extramuros, unha selección de poemas case descoñecidos de Loynaz, considerados os seus primeiros textos, que se atopaban dispersos en prensa periódica da década do vinte. Esta selección agrupouse baixo o título de Aspero sendero, nome que tamén corresponde ao primeiro poema de devandita selección, na cal con notábel valor exexético o compilador aclara no seu prólogo a correcta data de publicación do sonetario "Diez sonetos a Cristo", no diario La Nación, abril de 1920 e non no ano 1921 na Revista de la Asociación Femenina de Camagüey, como se manexou até entón.
A poetisa e Pinar del Río
Na década do sesenta o pianista pinareño José Antonio Martínez de Ousaba, comezou a interesarse pola vida de Dulce María Loynaz e facer investigacións sobre o paradoiro da poetisa. Algúns dicían que partira ao estranxeiro co seu esposo Pablo Álvarez de Cañas, outros que aínda vivía na Habana, mais non sabían exactamente onde fixar a súa residencia. Algúns aseguraban que falecera. Logo dunha tenaz procura deu co paradoiro de Loynaz no ano 1969 e mediante unha ampla correspondencia e visitas periódicas lograron unha gran amizade; foi o primeiro achegamento da escritora coas terras de Vueltabajo. Con todo quen selaría os lazos de amizade entre a poetisa e Pinar del Río foi o historiador Aldo Martínez Malo, que a coñeceu en 1971 e con quen tamén mantivo unha ampla correspondencia que logo sería recollida no epistolario Cartas que no se extraviaron. En Pinar del Río recibiu numerosos recoñecementos, tanto a ela como aos seus irmáns. En 1990, logo de doar a súa biblioteca persoal, a cal atesoura importantes títulos, moitas edicións príncipe, e obras dedicadas polos seus autores, funda na cidade de Pinar del Río o "Centro de Promoción y Desarrollo de la Literatura Hermanos Loynaz". Tamén nesta provincia celebráronse con carácter máis ou menos anual o encontro iberoamericano sobre a súa vida e obra.
Distincións
Asistiu en 1953, convidada pola Universidade de Salamanca, á celebración do VII Centenario da Universidade. En 1959 foi elixida membro de número da Academia Cubana de la Lengua, presidiu desde 1992 até o momento da súa morte a filial cubana desa institución.
Durante a súa vida recibiu gran cantidade de premios e honras; entre outros se destacan o Premio Cervantes en 1992, a gran cruz da Orde de Afonso X o Sabio en 1947, e o nomeamento de dama da Orde de Isabel a Católica. En Cuba recibiu a orde cultural Félix Varela e o Premio Nacional de Literatura entre outros.
Personalidades relacionadas
Entre as grandes figuras da literatura universal que pasaron pola súa casa cóntanse Federico García Lorca e os premios Nobel de literatura, Gabriela Mistral e Juan Ramón Jiménez. Na súa casa sita en Calzada de 19 esq. a E, El Vedado, facíanse reunións de intelectuais do ámbito nacional e estranxeiro, como lle chamaron na súa época "aristocracia do coñecemento". Tamén intercambiou coa poetisa uruguaia Juana de Ibarbourou, quen confesou á cubana que descoñecía a causa da súa admiración xa que logo de ler os poemas de Loynaz recoñecía que quen a admiraba era superior a ela.
Últimos días
O 15 de abril de 1997 é homenaxeada na súa residencia de E e 19 en El Vedado polo Centro Cultural de España e La Habana polo 45º aniversario da súa obra Jardín. Sendo ese mesmo día internada no hospital CIMED nun estado de saúde moi delicado.
Faleceu o 27 de abril de 1997, aos 94 anos de idade, produto dun paro cardiorrespiratorio, sen deixar ningunha descendencia nin ela nin ningún dos seus outros tres irmáns. Foi sepultada no panteón familiar a mañá do día 28 presunta data dos aniversarios do seu falecido esposo Pablo Álvarez de Cañas. Asistiron importantes figuras do ámbito cultural e político cubano, así como representantes da Igrexa católica, mais fundamentalmente estaba o seu pobo, para dicirlle o último adeus á poetisa, mentres de fondo escoitábase a súa propia voz nos altofalantes, declamando parte da obra que a fixo merecedora do Premio Cervantes (Nobel das letras hispanas).
Outros xéneros
miniatura|225x225px|Portada do epistolario "Cartas que no se extraviaron"
Pep Subirós
Josep Subirós i Puig, nado en Figueres en 1947, e finado en Torroella de Montgrí (Baix Empordà) o 7 de maio de 2016, foi un escritor e filósofo catalán.
A Carballeira, Cadavedo, A Pastoriza
A Carballeira é un lugar da parroquia de Cadavedo no concello lugués da Pastoriza na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2019 tiña 3 habitantes (2 homes e 1 muller).
Yago Yao Alonso-Fueyo Sako
Yago Yao Alonso-Fueyo Sako, nado en Abidjan (Costa do Marfil) o 19 de agosto de 1979, é un futbolista costamarfileño nacionalizado español e ecuatoguineano, máis coñecido como Yago Yao, que xoga na demarcación de defensa.
Xurxo de Trebisonda
Traxectoria
A súa familia procedía da colonia grega de Trebisonda. Non hai seguridade do momento en que chegou a Italia. Segundo algunhas fontes, Francesco Barbaro fíxoo vir a Venecia cara a 1430 como secretario; segundo outras, chegou para participar no Concilio de Florencia de 1438-39.
Entroido de Xinzo de Limia
miniatura|Máscara de pantalla do Entroido de Xinzo de Limia (Museo de Artes e Tradicións Populares, Madrid). O Entroido de Xinzo de Limia é unha celebración de orixe popular que se celebra en Xinzo de Limia durante o ciclo do entroido. En 2019 foi declarado Festa de interese turístico internacional de España.
Yago Yao Alonso-Fueyo Sako
Traxectoria
De pai español e nai costamarfileña, formouse na canteira do Sporting de Gijón, Mareo, debutando co primeiro equipo na tempada 1998/98. No verán de 2000 ficha polo Celta de Vigo, que xogaba competición europea, a dura competencia no posto de xogadores como Berizzo, Fernando Cáceres ou Sergio Fernández fai que saia cedido, primeiro ao Recreativo de Huelva de Primeira e despois ao Real Oviedo e Sporting de Gijón de Segunda División.
Xurxo de Trebisonda
Traxectoria
Estudou latín con Vittorino da Feltre, e aos tres anos xa ensinaba Literatura latina e Retórica. Foi un reputado profesor —entre os seus discípulos figura o gran humanista español Alfonso de Palencia— e tradutor de Aristóteles, até o punto de que o papa Nicolao V, grande admirador do estaxirita, tomouno ao seu servizo como secretario persoal.
Entroido de Xinzo de Limia
Celebracións
O entroido de Xinzo de Limia iníciase o sábado antes do domingo fareleiro co petardazo, no que se reúne a xente para facer a conta atrás do que vai ser o Entroido máis longo de España; no propio domingo fareleiro ten lugar a primeira batalla co farelo na praza Maior onde o pobo se divirte xogando e enchendo de farelos a toda xente que se atopa. A procesión do Meco ten lugar o seguinte sábado desde o Barrio de Abaixo, que ao escurecer sae pola rúa dos Viños acompañado con fachucos de palla e unha gran comitiva formada polo carro cos bois, touro, choqueiros, máscaras, cura, gaiteiros, apeiros de labranza e gandeiros con vestimenta tradicional ata a praza Maior onde se fai o "Colgamento do Meco".
Yago Yao Alonso-Fueyo Sako
Traxectoria
Regresa ao Celta en 2004 onde xogou outras tres tempadas sen ter a continuidade agardada a causa das lesións e a pouca confianza depositada nel polos adestradores. Así deixa o club en 2007 tralo descenso a Segunda e ficha polo Cádiz CF e un ano despois polo Levante UD.
Xurxo de Trebisonda
Traxectoria
Xurxo de Trebisonda foi detractor de Platón no seu libelo Comparatio Aristotelis et Platonis, o que lle valeu unha inspirada réplica de Basilio Besarión. A onda de indignación levantada contra el pola súa Comparatio... puido obrigalo a buscar a protección de Afonso V de Aragón, quen o acolleu na súa corte de Nápoles.
Yago Yao Alonso-Fueyo Sako
Traxectoria
En 2009 volve a Galiza para fichar polo Montañeros CF e un ano despois polo Coruxo FC.
Entroido de Xinzo de Limia
Celebracións
O domingo oleiro celébrase na praza Maior o "Xogo da Ola", en que se pasan as olas de barro de Niñodaguia (Xunqueira de Espadanedo); despois o xogo repítese no Barrio de Abaixo. O sábado de corredoiro é a noite das mulleres, que van disfrazadas e se reúnen para cearen en restaurantes ou en locais particulares.
Xurxo de Trebisonda
Traxectoria
Pronto chegou a Roma, onde en 1471 publicou unha gramática latina que se fixo coñecida. Tratábase dunha versión modernizada do manual clásico do gramático latino Prisciano. Doutra banda, un tratado anterior acerca dos principios da retórica gregos proporcionoulle certa notoriedade, mesmo por parte dos seus antigos detractores, que recoñeceron a súa calidade. A pesar da súa fama, morreu na pobreza en Roma, en 1486.
Yago Yao Alonso-Fueyo Sako
Coa selección de fútbol
Aínda que chegou a debutar coa Selección de fútbol de España sub-18, debutou na categoría absoluta coa Selección de fútbol de Guinea Ecuatorial.
Xurxo de Trebisonda
Obras
Traduciu, pero non publicou, algunhas obras de Aristóteles (Problemata, Physica, De Anima, De Animalibus, De Generatione et Corruptione) e de Platón (De Legibus e Parmenides).
Entroido de Xinzo de Limia
Celebracións
O domingo corredoiro saen as pantallas. Desde o venres até o martes de Entroido son os cinco días grandes, coa participación de charangas e bandas de gaitas locais. O venres é a quenda do desfile infantil, no cal os colexios de todos os arredores veñen desfilar polas rúas de Xinzo cos seus disfraces, que nalgún caso levan un tempo elaborándoos. O sábado de carnaval, xa dende case o mediodía, están as rúas amenizadas polas charangas, que van polas rúas tocando ata altas horas da noite, seguidas de grandes grupos de xente, nalgúns casos veñen doutros lugares de España e doutros países. Este martes ten lugar o desfile de entroido. O mércores de cinza ten lugar o enterro da sardiña, despois do sermón.
O ciclo péchase o domingo de piñata.
The Black Tulip (filme de 2010)
The Black Tulip (en ) é un filme afgán-estadounidense de 2010 dirixido por Sonia Nassery Cole. Foi escollido como candidato de Afganistán para o Óscar ó mellor filme internacional na 83ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Cabría Vella, Nogueirosa, Pontedeume
Cabría Vella é un lugar da parroquia de Nogueirosa no concello coruñés de Pontedeume na comarca do Eume. Tiña 26 habitantes no ano 2019 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 16 eran homes e 10 eran mulleres.
Boutrín, Caleiro, Vilanova de Arousa
Boutrín é un lugar da parroquia de Caleiro no concello pontevedrés de Vilanova de Arousa, na comarca do Salnés. Tiña 90 habitantes no ano 2016 segundo datos do IGE, dos que 45 eran mulleres e 45 homes, o que representa un descenso continuado respecto ós anos 2010, cando tiña 103 veciños, e 2005, cando eran 108.
William Henry Flower
miniatura|William Henry Flower fotografado pola súa nai despois do seu regreso da [[guerra de Crimea.]]
Sir William Henry Flower, nado o 30 de novembro de 1831 en Stratford-upon-Avon (condado de Warwickshire, Inglaterra), e finado o 1 de xullo de 1899 en South Kensington (Londres), foi un cirurxián e zoólogo británico, especializado en anatomía comparada.
Destacou como unha autoridade en mamíferos, especialmente sobre o encéfalo dos primates.
Subministrou soporte a Thomas Henry Huxley nunha controversia sobre o encéfalo humano con Richard Owen, a que sucedeu como director do Museo de Historia Natural de Londres.
Traxectoria
Ao seu regreso á Gran Bretaña foi membro do equipo de cirurxía do hospital do Middlesex en Londres. En 1861 sucede a John Thomas Quekett (1815-1861) no posto de conservador do Hunterian Museum no Royal College of Surgeons of England. En 1870 obtivo a cadeira no Hunterian e, en 1884, á morte de Sir Richard Owen (1804-1892), sucedeuno na dirección do Museo de Historia Natural de South Kensington. Tamén sucedeu en 1894 a Albert Charles Lewis Günther (1830-1914) como conservador de zooloxía, función que desempeñou até 1898.
Flower interesouse particularmente na antropoloxía estrutural e realizou un conxunto completo de medidas de máis de 1.300 cranios humanos. Interesouse igualmente na anatomía comparada dos mamíferos (sobre todo des marsupiais, das baleas e dos primates). Foi o primeiro en demostrar que os lémures eran primates.
Flower foi así mesmo o autor de importantes traballos sobre museoloxía e afirmou que cumpría distinguir as coleccións destinadas á instrución do gran público das utilizadas polos especialistas. Fustrigou o antigo modo de mostrar ao público longas series de espécimes que non diferían máis que por un detalle ínfimo da súa anatomía. Puxo en práctica as súas ideas nos museos que tivo ao seu cargo e o éxito que tivo contribuíu moito á difusión das súas teorías e á renovación das pácticas museolóxicas.
Salawati
Salawati é unha das catro maiores illas do arquipélago Raja Ampat na provincia de Papúa, (anteriormente Irian Jaya) Indonesia. Ten unha superficie total de 1.623 km². Salawati esta separada de Nova Guinea polo estreito de Sele, (estreito de Galowa, ou estreito das vinganzas), e de Batanta polo Estreito de Pitt (Estreito de Spartín).
William Henry Flower
Traxectoria
Foi membro da Royal Society en 1864.
Salawati
Outras illas principais do arquipélago son Misool, Batanta e Waigeo.
Campo de Cosme, Nogueirosa, Pontedeume
Campo de Cosme é un lugar da parroquia de Nogueirosa no concello coruñés de Pontedeume na comarca do Eume. Tiña 22 habitantes no ano 2019 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 8 eran homes e 14 eran mulleres.
We Ride
We Ride é unha banda de hardcore de Vigo, creada en abril de 2009. Foron a primeira banda española que asinou coa discográfica estadounidense Victory Records. Son considerados unha das bandas españolas na que máis países actuaron, despois de virar e tocado múltiples veces en mais de 30 países en Europa, América do Sur, América Central, América do Norte e Asia.
Traxectoria
A banda foi formada pola cantante Mimi Telmo e o guitarrista Borja Trigo, con Víctor Rodríguez no baixo e Dani Pereira na batería. En xullo deron o seu concerto debut e uns meses despois gravaron a súa primeira maqueta, Demo '09, coa que deron os seus primeiros concertos en Vigo e arredores. En setembro Dani deixou a banda, e substituíuno Brais Lomba.
En 2010 publicaron o seu primeiro disco, Directions, editado e distribuído polas discográficas Chorus of One Records (Europa/USA), Fragment Records (España) e Learn to Trust Records (Asia). O disco foi editado en formato CD, vinilo 12" e casete. As boas críticas recibidas leváronos a tocar fóra do estado, tanto de xira como en varios festivais en Europa do Norte.
En setembro de 2012 publicaron On the Edge, gravado nos estudos Ultra Sound de Braga e distribuído por Farewell Records (Europa), Seven Eight Life Recordings (América) e Samstrong Records (Asia). Presentaron o disco en Europa (España, Francia, Bélxica, Países Baixos, Eslovaquia, Eslovenia, Polonia, Serbia,República Checa, Austria e Italia), América (Arxentina, Uruguai, Ecuador, Chile, Perú, Panamá, México, Brasil, Colombia, Nicaragua, O Salvador, Costa Rica, Honduras e os Estados Unidos) e Asia (Malaisia, Filipinas, Singapur e China).
Logo de tomar 2016 como ano sabático, o 4 de febreiro de 2017 a revista Alternative Press anunciou a fichaxe da banda polo selo estadounidense Victory Records, e a publicación en exclusiva do sinxelo "Self Made" como adianto do novo disco, Empowering Life, publicado o 14 de abril. Coa saída de novo disco asinan pola axencia M.A.D. Tourbooking, coñecida por ser a axencia europea de contratación máis importante de hardcore, punk e metal, á que pertencen bandas como Hatebreed, Agnostic Front, D.R.I. ou Napalm Death. En apenas dúas semanas presentan o disco novamente por toda Europa e durante o verán tocan en festivais europeos como Resurrection Fest e o Download Fesival, compartindo cartel con bandas como Linkin Park, Rancid, System of a Down ou Rammstein.
Estilo
Ao longo dos anos We Ride foi evolucionando do son hardcore old-school, a unha mestura de distintos elementos do hardcore, do punk rock e do metalcore, creando un son moi propio e difícil de encadrar nun só xénero. A diferenza da maioría dos grupos do xénero, ao micrófono atópase unha muller asumindo o posto de frontwoman. Na maioría das súas letras hai diferentes temas reivindicativos e políticos, tratando problemas como a corrupción, a contaminación o machismo ou o especismo.
Ideais
A pesar que nunca se definiron como tal, a cantante Mimi e mais integrantes da banda son veganos e straight edge.
Casal de Madre, Úbeda, A Pastoriza
Casal de Madre é un lugar da parroquia de Úbeda no concello lugués da Pastoriza na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2019 estaba deshabitado.
Caleiro, Caleiro, Vilanova de Arousa
Caleiro é un lugar da parroquia de Caleiro no concello pontevedrés de Vilanova de Arousa, na comarca do Salnés. Tiña 443 habitantes no ano 2016 segundo datos do IGE, dos que 218 eran mulleres e 225 homes, o que representa un descenso continuado respecto ós anos 2010, cando tiña 465 veciños, e 2005, cando eran 474.
Panda
O termo panda pode referirse a :
Madang
miniatura|Provincia de Madang. Madang é a capital da provincia de Madang cunha poboación de 27.420 (2005) na costa norte de Papúa Nova Guinea. Foi colonizado por primeira vez polos alemáns no século XIX, cando a denominaron Friedrich-Wilhelmshafen.
Historia
En 1884, a Compañía de Nova Guinea alemá arribou e tratou de establecer unha base na zona, probando en varios lugares, incluíndo a Madang, pero eran continuamente atacados pola malaria, movéndose logo eventualmente para Rabaul.
Os xaponeses tomaron Madang na segunda guerra mundial en 1942. En setembro de 1943, os australianos lanzaron unha potente campaña para recuperar a Cordilleira Finisterre e Madang, que foi capturada o 24 de abril de 1944, non sen antes ser destruída pola guerra.
Eorcenberht de Kent
Eorcenberht, finado no ano 664, foi un rei do reino anglosaxón de Kent entre o 640 e o 664. Sucedeu ao seu pai Eadbald.
Traxectoria
Segundo Beda, Eorcenberht foi o primeiro rei de Gran Bretaña que ordenou destruír os ídolos pagáns. Logo da morte de Honorio, arcebispo de Canterbury, Eorcenberht nomeou o primeiro arcebispo saxón, Deusdedit, en 655.
A Eorcenberht sucedeuno o seu fillo Ecgberht I.
Mogwai
Mogwai Young Team
O disco, editado en outubro de 1997, chegou ao número 75 da lista británica de álbums, e contaba coa colaboración de Aidan Moffat de Arab Strap. En 1998 a banda tivo os seus primeiros postos nas listas cun sinxelo compartido con Magoo de versións de Black Sabbath que chegou ao número 60 no Reino Unido e cun EP de remesturas de "Fear Satan" que chegou ao número 57. No mesmo ano editouse un álbum de remesturas de temas da banda realizadas por Kevin Shields, Alec Empire e μ-ziq, Kicking a Dead Pig: Mogwai Songs Remixed. A banda tamén remesturou temas para David Holmes e Manic Street Preachers. O'Hare foi despedido despois do lanzamento do álbum.
Come On Die Young
Barry Burns entrou na banda antes da gravación de Come On Die Young, o segundo álbum do grupo. Burns xa tocara algúns concertos con Mogwai como frautista e pianista ocasional. Segundo Stuart, Barry foi convidado á banda debido a que era unha persoa divertida. O álbum chegou ao número 29 no Reino Unido. A formación do grupo permaneceu inalterable dende 1998 ata novembro de 2015, cando John Cummings marchou para realizar outros proxectos. O músico escocés Luke Sutherland contribuíu tocando o violín (e máis recentemente con voces e guitarras) nos discos de Mogwai e nos seus concertos.
Rock Action
O disco de 2001 Rock Action conseguiu a posición máis alta nas listas británicas da banda, chegando ao número 23. O álbum era menos guitarreiro que os anteriores, contando con máis electrónica; un maior número de temas do habitual tamén contaba con voces, e entre os vocalistas invitados estaban David Pajo de Slint, Gruff Rhys de Super Furry Animals e Gary Lightbody de Snow Patrol. Pouco despois a banda lanzou "My Father My King", unha cacofónica canción de 20 minutos que pechaba os seus concertos na época de Rock Action, e foi facturada como unha peza complementaria do álbum.
Happy Songs for Happy People
O álbum de 2003 Happy Songs for Happy People continuou o movemento da banda cara o uso de electrónica e de arranxos máis espazosos. Foi o primeiro álbum do grupo en venderse ben nos Estados Unidos, chegando ao número 13 da lista da Billboard de álbums independentes e pasando unha semana na lista Billboard 200. As recensións foron en xeral favorables, aínda que Pitchfork Media dixo en 2008 "... a recepción (do álbum) variou de media a favorable. Algúns loaron o alcance, a grandeza e a disposición da banda para explorar máis aló dos límites da dinámica silenciosa-ruidosa que dominaba; outros lamentaron unha falta do mesmo, chamando alternativamente a Happy Songs demasiado suave, demasiado pequeno, ou demasiado ríxido". miniatura|Mogwai no Somerset House en 2007
Mr Beast
En marzo de 2006 editouse o álbum Mr Beast, tanto en formato regular como nunha edición especial de luxo que traía un DVD documentando o proceso de gravación, titulado The Recording of Mr Beast. O disco foi descrito polo presidente de Creation Records, Alan McGee, como "probablemente o mellor álbum de art rock no que estiven involucrado dende Loveless. De feito,é posiblemente mellor que Loveless" (referíndose ao influente álbum de 1991 de My Bloody Valentine). AllMusic dixo do álbum que era "posiblemente o máis accesible aínda que sofisticado álbum que Mogwai editou".
The Hawk Is Howling
O sexto álbum de estudio da banda, The Hawk Is Howling, foi gravado dende finais de 2007 ata principios de 2008, e foi publicado en setembro de 2008. Foi o primeiro álbum de Mogwai que non contaba con voces, e tamén foi o primeiros en ser producido pola propia banda; o disco foi gravado por Andy Miller nos Chem19 Studios en Hamilton, South Lanarkshire, e mesturado por Gareth Jones nos Castle of Doom Studios de Glasgow. O álbum xerou un EP, Batcat, que contaba coa canción título e tamén cunha colaboración con Roky Erickson, cantando en "Devil Rides".
Burning / Special Moves
En 2010 a banda publicou o seu primeiro filme ao vivo (Burning, rodado por Vincent Moon e Nathanaël Le Scouarnec, e que se estreou no Glasgow Film Festival e febreiro) e un álbum en directo (chamado Special Moves). Burning contén oito temas dos concertos do grupo en Brooklyn dúante a súa xira estadounidense de 2008/2009, mentres que Special Moves engade nove cancións máis da mesma xira. Special Moves foi o primeiro lanzamento do propio selo da banda, Rock Action Records, chamado así polo batería de The Stooges Scott Asheton, que era coñecido como Rock Action.
Hardcore Will Never Die, But You Will
No mes de setembro de 2010 Mogwai deixou Matador Records, a súa distribuidora en América do Norte durante moito tempo, e fichou por Sub Pop. Braithwaite tamén afirmou que a banda estaba traballando en material para un novo álbum que sería editado a comezos de 2011. O 27 de outubro de 2010 Mogwai anunciou o seu sétimo álbum de estudio, Hardcore Will Never Die, But You Will. O disco lanzouse o 14 de febreiro de 2011 no Reino Unido e chegou ao número 25 da lista de álbum británica. Unha edición extra contaba cun CD adicional cunha peza de 23 minutos chamada "Music for a Forgotten Future (The Singing Mountain)", gravada para unha instalación artística de Douglas Gordon e Olaf Nicolai. Lanzáronse ademais tres sinxelos do álbum; "Rano Pano", "Mexican Grand Prix" e "San Pedro".
En 2012 lanzouse o álbum de remesturas A Wrenched Virile Lore, que incluía temas de Hardcore... remesturados por numerosos artistas como Xander Harris, The Soft Moon, Robert Hampson e Justin Broadrick. O álbum, cuxo título é case un anagrama de "Hardcore Will Never Die" foi novamente editado por Sub Pop nos Estados Unidos e por Rock Action Records no resto do mundo.
Rave Tapes
En xullo de 2013 Mogwai interpretou por primeira vez a súa banda sonora para Zidane: A 21st Century Portrait en concertos por todo o Reino Unido. Posteriormentea banda anunciou novas datas, incluídas dúas noites no Royal Festival Hall e un concerto pechando a derradeira edición do festival All Tomorrow's Parties en Camber Sands, Inglaterra.
O grupo anunciou o seu oitavo álbum de estudio, Rave Tapes, o 28 de outubro de 2013. O disco lanzouse o 20 de xaneiro do ano seguinte a través de Rock Action no Reino Unido, de Spunk en Australia e de Hostess no Xapón e no sueste asiático, mentres que Sub Pop publicou o álbum o día 21 de xaneiro nos Estados Unidos. Rave Tapes foi producido por Mogwai e Paul Savage, e a canción "Remurdered" subíuse ás páxinas de Rock Action e Sub Pop SoundCloud no momento do seu anuncio. O álbum entrou no número 10 da lista británica e no mes de abril era o disco máis vendido do país en vendas de vinilo.
Stanley Kramer
Stanley Kramer, nado en Nova York o 29 de setembro de 1913 e finado nos Ánxeles o 19 de febreiro de 2001, foi un director e produtor de cinema estadounidense.