cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Fonoautógrafo
Historia
O equipo logrou ter acceso aos papeis con gravacións do fonoautógrafo de Leon Scott que estaban gardados na oficina de patentes da Académie des Sciences francesa. Escanearon o papel en relevo cun sofisticado programa de ordenador desenvolvido anos antes pola Biblioteca do Congreso estadounidense. As ondas do papel foron traducidas por un ordenador a sons audibles e recoñecibles. Un deles, creado o 9 de abril de 1860 resultou ser unha gravación de 10 segundos (de baixa fidelidade pero recoñecible) de alguén cantando a canción popular francesa "Au Clair de la Lune". Este "fonoautograma" é a primeira gravación de son coñecida así como a primeira gravación que é, empiricamente, re-producible. Moi anterior á gravación dun reloxo parlante de Frank Lambert e a dun concerto de Haendel realizada pola Compañía de Fonógrafos de Edison, que datan de dúas e tres décadas despois, respectivamente.
Cándido ou o optimismo
Cándido ou o optimismo (en Candide, ou l'Optimisme) é un conto filosófico publicado polo filósofo ilustrado Voltaire en 1759. Voltaire nunca admitiu abertamente ser o autor da controvertida novela, a cal está asinada co pseudónimo «Monsieur le docteur Ralph» (literalmente, «o señor doutor Ralph»). miniatura| Edición inglesa de [[1762. ]]
Foi traducida ó galego por Henrique Harguindey e foi publicada por Edicións Xerais no ano 1999, con introdución de Herminio Barreiro. No ano 2005, foi publicado de novo cunha tradución de Harguindey dentro da colección Biblioteca Galega de Clásicos Universais.
Ideas da obra
A obra narra, dende un punto de vista sardónico, as peripecias do protagonista Cándido no seu primeiro encontro co precepto do optimismo leibniziano de que «todo sucede para ben neste, o mellor dos mundos posibles» e nunha serie de aventuras subsecuentes que refutan de forma dramática o famoso precepto malia a obstinación coa que o personaxe se aferra a este.
A novela satiriza a filosofía de Leibniz, e é un mostrario dos horrores do mundo do século XVIII. En Cándido, Leibniz está representado polo filósofo Pangloss, titor do protagonista. A pesar de observar e experimentar unha serie de infortunios, Pangloss afirma repetidamente que «tout est au mieux» («todo sucede para ben») e que vive en «le meilleur des mondes possibles» («o mellor dos mundos posibles»).
Campionato Brasileiro Série A 2013
O Campionato Brasileiro Série A 2013 (coñecido como Brasileirão Petrobras 2013 por razóns de patrocinio) foi a 58º edición da Série A, o primeiro nivel do fútbol no Brasil. O Fluminense era o defensor do título, que finalmente levou o Cruzeiro.
Clasificación
1
2 3
1 O Atlético Mineiro clasificouse para a segunda rolda da Copa Libertadores 2014 tras gañar a Copa Libertadores 2013. 2 O Flamengo clasificouse para a segunda rolda da Copa Libertadores 2014 tras gañar a Copa do Brasil 2013. 3 Flamengo e Portuguesa foron penalizados por aliñar xogadores sancionados na xornada 38. Cada un perdeu 4 puntos.
Cangrexo real
Taxonomía
A especie foi definida en 1894 por Alphonse Milne-Edwards e Eugène Louis Bouvier, co nome de Gerypon affinis.
Durante moito tempo coñeceuse polo seu sinónimo Geryon affinis, até que hai pouco foi reclasificada dentro do xénero Chaceon.
Hábitat e distribución
O cangrexo real é unha especie de profundidade, entre os 400 e os 2000 m de profundidade, e sobre todo tipo de substratos, que habita nas costas do Atlántico oriental, desde Islandia até o oeste de África, incluíndo as illas Azores, Madeira, Canarias e Cabo Verde, até Suráfrica, e na coata leste de Norteamérica, nas do océano Índico e nas de Australia.
Características
As principais características morfolóxicas do cangrexo real son:
En Galicia
En Galicia encóntrase en abundancia no banco de Galicia, a 100 millas de Fisterra, onde se apañaron exemplares de tamaños que oscilaban entre os 9 e os 19 cm de anchura do cacho, e que foron capturados a uns 700 m de profundidade con nasas e accidentalmente con palangre.
Segundo o investigador Germán Pérez-Gándaras Pedrosa, do Instituto de Investigacións Mariñas de Vigo, esta especie podería ser potencialmente explotábel, cara á súa comercialización para o consumo.
De feito, a partir do ano 1999 as súas capturas son significativas. Para pescalo hai barcos especialmente preparados con nasas específicas de maior tamaño que as habituais. Ocasionalmente encallan nas raeiras.
O tamaño mínimo permitido para a súa captura é de 10 cm.
Galería de imaxes de veleiros en Vigo
Galería de imaxes de veleiros en Vigo.
Reboreda, San Lourenzo de Abeleda, Porqueira
Reboreda é un lugar da parroquia de San Lourenzo de Abeleda no concello ourensán de Porqueira, na comarca da Limia. No ano 2008 tiña 48 habitantes, deles 25 eran homes e 23 eran mulleres, o que supón unha diminución no número de efectivos en relación a 2007.
Teresa Moure
María Teresa Moure Pereiro, nada en Monforte de Lemos o 21 de setembro de 1969, é unha escritora galega.
Traxectoria
miniatura|Entrevista en 2017. É doutora en Lingüística xeral e exerce a docencia nas facultades de Filosofía e Filoloxía da Universidade de Santiago de Compostela. Nas eleccións Xerais de 2011 foi candidata do BNG ao Senado, pero non saíu elixida.
En 2022 comezou a dirixir o Centro Interdisciplinario de Investigacións Feministas e de Estudos de Xénero da USC.
Obra en galego
miniatura|Teresa Moure no 2009.
José Besteiro Fariñas
José Besteiro Fariñas, alcumado Portu, nado en Vigo o 23 de marzo de 1930 e finado en Alcalá de Guadaíra o 29 de novembro de 2007, foi un futbolista galego.
Desenvolveu a súa carreira deportiva en Andalucía, onde se converteu nun histórico do Betis, sendo o único xogador do equipo sevillano en subir dende a Terceira División ata a Primeira.
Traxectoria
Naceu en Vigo e aos 3 anos instalouse coa súa familia en Sevilla.
En 1950 Pepe Valera fichouno para o Juventud Balompié, filial do Betis. O 26 de abril de 1952 debutou co primeiro equipo no campo de San Eufrasio fronte ao Iliturgi de Andújar, nun partido da Copa Andalucía. Xogou durante unha década no Betis, dende a Terceira División ata a Primeira, sendo o único futbolista do club en participar dos dous ascensos de 1954 e 1958. En 1959 foi o encargado de marcar a Pelé no partido que o Betis xogou contra o Santos no Estadio de Heliópolis.
En 1960 fichou polo Cádiz, co que xogou dúas tempadas en Segunda División, antes de retirarse do fútbol.
Vattenfall Cyclassics 2014
A 19ª edición da Vattenfall Cyclassics disputouse o 24 de agosto de 2014 en Hamburgo cun percorrido de 246 quilómetros. Esta foi a décimo novena proba do UCI WorldTour 2014.
O gañador foi o noruegés Alexander Kristoff, que venceu nun sprint masivo e de moita calidade. No segundo lugar, quedou o italiano Giacomo Nizzolo e no terceira quedou o australiano Simon Gerrans.
Equipos
Na disputa participaron 18 equipos ciclistas diferentes: os 17 do UCI WorldTour (con participación obrigatoria) e 1 equipo alemán da categoría Profesional Continental invitado.
Cytisus
Cytisus é un xénero con 34 especies de arbustos pertencentes á subfamilia Faboideae, familia Fabaceae.
Son naturais de Europa, Oriente Medio e norte de África.
En Galicia son moi abondosas, coñecéndose co nome de xestas (ter en conta que tamén reciben o nome de xesta, especies do xénero Genista - ver Xesta (homónimos)-).
Golfo de Sidra
O Golfo de Sidra (خليج سرت, Khalij Surt), ou Gulf of Sirte (خليج السدرة, Khalij as-Sidra) polo porto de Sidra, é un corpo de auga no mar Mediterráneo na costa norte de Libia. Historicamente tamén coñeceuse como o Gran Sirte ou Greater Syrtis (Latín: Syrtis Major, Grego: Σύρτις μεγάλη, que contrasta con Syrtis Minor en Tunicia).
Xeografía
O Golfo de Sidra foi un importante centro para pesca de atún no Mediterráneo durante séculos. Dá seu nome á cidade de Sidra situada no seu lado occidental.
O golfo mide 439 km. desde o promontorio de Boreum (agora Ras Teyonas) no lado leste ata o promontorio de Cephalae (Ras Kasr Hamet) en Occidente. A maior extensión do golfo interior é de 177 km. desde terra cara a adiante e ocupa unha superficie de 57.000 quilómetros cadrados.
Ángel Fraga Orosa
Traxectoria
Obtivo o título de mestre superior en Santiago de Compostela en 1917. Ese mesmo ano obtivo o posto de mestre da escola da sociedade Liga Santaballesa. Despois foi mestre de Chavín e dende 1930 de Viveiro. Afiliado á UGT, foi presidente da Asociación de Mestres Nacionais do partido xudicial de Viveiro en 1934. Foi redactor de Aurora e colaborou en Galicia Pintoresca, Vida Escolar e Faro Villalbés. Na Segunda República foi concelleiro de Viveiro. Militante de Izquierda Republicana. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi detido o 28 de xullo. Xulgado en Lugo por rebelión militar o 1 de decembro, foi condenado a pena de morte. Foi executado en Lugo, ás 8 horas do 17 de decembro de 1936, nas tapias do cuartel da Garda civil de Lugo.
Tráiler (novela)
Tráiler é unha novela escrita por Fran Alonso. Recibiu o XI Premio Blanco Amor de novela. Foi publicada por Edicións Xerais en 1991, cunha segunda edición en 1992. Reeditouse en 1998 na colección de Peto da mesma editorial, co texto revisado polo autor.
Trama
A acción ten lugar entre o 27 de febreiro e o 1 de marzo de 1991, mentres transcorre a guerra do Golfo. Narra de xeito paralelo a vida nun camión de tres choferes galegos: Lino (de Marín, que vén desde a Comunidade Valenciana e Madrid), Pepe (que vén desde Sevilla) e Xenaro (que vén desde Frankfurt).
O venres 1 terá lugar preto da Gudiña unha importante festa ao que están invitados moitos colegas do camión, organizada por Falconetti, outro chofer que celebra o seu vinte e cinco aniversario na estrada. Os tres protagonistas intentarán, malia as inclemencias do tempo e as vicisitudes propias do traballo, chegar a tempo ao convite.
Pero ademais de aspectos profesionais e mecánicos, a obra fala con profundidade doutros asuntos moito máis profundos e persoais, como as relacións de parella e familiares, os problemas económicos ou a fe relixiosa. Son tamén revisados moitos mitos da profesión, como os hostais e clubs de alterne ou a relación coa Garda Civil.
A través destes tres personaxes, reflíctese unha boa mostra dos problemas diarios da clase obreira: aspiracións a un traballo mellor, a tentación do diñeiro fácil para alimentar á familia, ou as relacións cos xefes. Fálase tamén de traballos anteriores, tanto na propia estrada, con viaxes a Italia, como noutros traballos, como andar embarcado.
Nos longos soliloquios que teñen os personaxes, amosan unha profunda resignación.
Wes Bentley
Wesley Cook "Wes" Bentley, nado o 4 de setembro de 1978 en Jonesboro, Arcansas, é un actor estadounidense de cinema, principalmente coñecido polo seu traballo nos filmes American Beauty e Os xogos da fame.
Centro histórico do Porto
O centro histórico do Porto foi construído nos outeiros que dominan a desembocadura do río Douro, e é un exemplo de paisaxe urbana con máis de dez séculos de historia. O seu crecemento continuo, vencellado sempre ó mar (do cal provén o seu nome) pode ser visto en numerosos monumentos, dende a Catedral co seu coro románico, ó neoclásico Pazo da Bolsa ou a típicamente portuguesa igrexa de Santa Clara, en estilo manuelino.
O centro histórico foi declarado Patrimonio da Humanidade pola Unesco en 1996. Tamén se incluíu nesta denominación as murallas da cidade.
Attack of the Killer Tomatoes (videoxogo de 1991)
Attack of the Killer Tomatoes é un videoxogo de plataformas 2D desenvolvido por Imagineering e lanzado en 1991 para NES. Un ano despois foi adaptado a Game Boy. A versión de Game Boy foi a única distribuída no Xapón, onde foi publicada por Altron en 1993, malia que o nome foi acurtado a "Killer Tomato".
O xogo está baseado na serie infantil Attack of the Killer Tomatoes: The Animated Series, que á súa vez está baseada na serie de filme Attack of the Killer Tomatoes. Unha versión prior 8-bit foi lanzada para Amstrad CPC, MSX e ZX Spectrum por Global Software (1986).
Paltamo
Paltamo (en sueco Paldamo) é un municipio de Finlandia situado na rexión de Kainuu. En 2018 a súa poboación era de 3 421 habitantes. A superficie do termo municipal é de 1 139,12 km2, dos cales 220,89 km2 son auga. O concello ten unha densidade de poboación de 3,73 hab./km².
Jason Priestley
Jason Bradford Priestley, nado 28 de agosto de 1969 en Vancouver, Columbia Británica, é un actor e director canadense. É coñecido por interpretar a Brandon Walsh na serie de televisión Beverly Hills, 90210 e polo seu papel regular como Richard "Fitz" Fitzpatrick en Call Me Fitz.
Paltamo
Limita cos concellos de Kajaani, Puolanka, Ristijärvi, Sotkamo e Vaala, todos eles tamén pertencentes á rexión de Kainuu.
O concello é unilingüe en finés.
Colin Davis
Colin Charles Houghton Davis nado en Marylebone, Londres o 29 de xullo de 1933 e finado o 19 de decembro de 2012 foi un británico piloto de carreiras de Inglaterra, que gañou a Targa Florio de 1964.
Primeiros anos
Davis naceu en Marylebone, Londres, o fillo dun dos "Bentley Boy" e gañador de Le Mans, Sammy Davis (quen máis tarde converteríase no editor deportivo da revista "Autocar").
Davis era un executivo publicitario que competiu cun Cooper Fórmula 3 de 500cc antes de trasladarse a Italia desde onde dirixiu a súa propia andaina nas carreiras.
Andaina nas carreiras
Davis competiu en dous Grandes Premios do Campionato do Mundo de Fórmula 1, terminando o 11º no Gran Premio de Italia de 1959 nun Cooper-Maserati da Scuderia Centro Sud. Tamén participou en varias carreiras de Fórmula Un fóra de campionato.
Davis terminou oitavo na xeral e gañador da clase nos 1000 quilómetros de Nürburgring, compartindo un Ferrari 250GT con Carlo Abate. Na mesma carreira o ano seguinte terminou cuarto na xeral, outra vez con Abate, nun Ferrari 250GT. Tamén en 1961 Davis terminou quinto nas 4 Horas de Pescara, pilotando só nun Osca Sport de 1.600 c.c. Compartiu a vitoria nun Porsche 904 GTS na Targa Florio de 1964 con Antonio Pucci.
Morte
Morreu o 19 de decembro de 2012 logo dunha longa enfermidade.
Resultados Completos na Fórmula Un
(Chave) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida.
Faramiñás, San Martiño de Porqueira, Porqueira
Faramiñás é un lugar da parroquia de San Martiño de Porqueira no concello de Porqueira, na provincia de Ourense. No ano 2021 tiña 13 habitantes, dos que 7 eran homes e 6 eran mulleres.
Departamento de Saraya
O departamento de Saraya é un dos 45 departamentos do Senegal e un dos 3 departamentos da rexión de Kédougou.
Foi creado no ano 2008.
A súa capital é Saraya, que é tamén a única comuna do departamento.
Perdices
miniatura|210px|Perdices nunha ilustración do Manuscrito de Baburnama ([[século XVI|s. XVI).]] O nome de perdices aplícase a varias especie de aves da orde dos galiformes, familia dos fasiánidos e subfamilia dos perdicinos, especialmente ás dos xéneros Alectoris, Perdix e outros semellantes.
Consideracións taxonómicas e lexicográficas
Os estudos científicos demostraron que o termo 'perdiz' non inclúe todas as especies derivadas dun mesmo antepasado, noutras palabras, o grupo das perdices é parafilético, non é, por tanto, un taxon. As clasificacións científicas recentes, como a do Congreso Ornitolóxico International (COI), inclúen a maioría destas aves dentro da subfamilia dos perdicinos, entre outras, as dos xéneros Perdix e Alectoris. Pero o termo perdiz tamén se referiu a varias outras especies. Así ocorre que algúns autores inclúen tamén no grupo a outras aves doutra subfamilia de fasiánidos, a dos tetraoninos, como Lagopus muta, que máis propiamente deberiamos denominar lagópodo alpino ou lagópodo branco.
Características
Constitúen un grupo de aves son migratorias de tamaño de mediano a pequeno, propias do Vello Mundo, distribiuídas por Europa, Asia, África e o Oriente Medio, que se alimentan fundamentalmente de sementes e aniñan no solo.
Segundo a definición que delas fixo Georges Cuvier en 1805, as perdices son galináceas de pequeno tamaño e que ningunha delas teñen esporóns
Moitas delas son das aves de caza máis estimadas, xa que a súa carne é de alto valor culinario.
Etimoloxía
A palabra perdiz provén do latín perdicem, acusativo de perdix, e este á súa vez do grego antigo πέρδιξ pérdix, nome da ave en que se transformou Pérdix, o sobriño de Dédalo.
Na mitoloxía
Segundo a mitoloxía grega a primeira perdiz apareceu cando Dédalo, envexoso das habilidades do seu sobriño Pérdix, nun arrebato de ira, guindouno desde o alto do templo de Atenea na Acrópole. Pero a deusa, que favorecía o enxeño, viuno caer e cambiou o seu destino transformándoo nunha ave bautizada co seu nome: a perdiz. Esta ave non fai o seu niño nas árbores nin voa alto, senón que aniña no solo e evita os lugares elevados, consciente da súa caída. Polo seu crime, Dédalo foi xulgado e desterrado.
Xeografía de Alemaña
miniatura|dereita|Mapa das altitudes da Alemaña|160px Alemaña esténdese dende as altas montañas dos Alpes (o punto máis elevado é o Zugspitze con 2.962 m) no sur ata as costas do mar do Norte e do mar Báltico no norte. Polo medio, esténdense as terras altas, forestadas, da Alemaña central e as terras baixas da Alemaña do norte (o punto máis baixo é o Neuendorfer/Wilstermarsch, con -3.54 m), atravesadas por algúns dos maiores ríos da Europa, como o Reno, o Danubio e o Elba.
A República Federal ten fronteiras ao norte coa Dinamarca, ao leste coa Polonia e a República Checa, ao sur coa Austria e a Suíza e ao oeste coa Francia, o Luxemburgo, a Bélxica e os Países Baixos.
O clima é ás veces imprevisíbel. No cumio do verán, un día pode ser quente e solarengo e o día seguinte frío e chuviñento. Porén, as condicións climáticas verdadeiramente extremas, como secas severas, tornados, tempestades de saraiba, frío ou calor extremo etc., son extremadamente raras. Houbo dúas inundacións de grande escala nos últimos anos, mais en xeral tamén estas son raras. Non hai noticia de sismos destrutivos.
Datos xerais
dereita|miniatura
Localización - Europa central, nas marxes do mar do Norte e do mar Báltico, entre os Países Baixos e a Polonia, ao sur da Dinamarca
Coordenadas xeográficas - 51º 00' N, 9º 00' E
Referencias de mapa - Europa
Área
Fronteiras terrestres
Costa - 2 389 km
Reivindicacións marítimas
Clima - temperado e marítimo; invernos e veráns frescos, neboentos e húmidos; ocasional vento foehn, morno
Terreo - terras baixas ao norte, terras altas no centro, Alpes Bávaros no sur
Recursos naturais - ferro, carbón, potasio, madeira, lignito, uranio, cobre, gas natural, sal, níquel e terra arábel.
Uso da terra
Terra irrigada - 4 750 km² (est. 1993)
Perigos naturais - inundacións
Ambiente - problemas actuais - as emisións de industrias e instalacións movidas a carbón contribuen á polución do aire; a choiva ácida, proveniente das emisións de dióxido de xofre, está a afectar as forestas; polución do mar Báltico proveniente de esgotos libres e afluentes industriais nos ríos da Alemaña oriental; eliminación dos residuos perigosos; o goberno anunciou a intención de renunciar a produción de electricidade por vía nuclear; o goberno procura identificar áreas de preservación natural a fin de cumprir a directiva da UE sobre fauna, flora e hábitat.
Ambiente - acordos internacionais
Xeografía - nota - Sitúase nunha localización estratéxica na Planicie da Europa Setentrional e ao longo da entrada para o mar Báltico
Barbie (videoxogo de 1991)
Barbie é un videoxogo de plataformas desenvolvido por Imagineering para Hi Tech Expressions. Está baseado na boneca homónima de Mattel Inc. e foi creado nun intento de atraer a máis nenas a xogar ós videoxogos. Por iso, é un dos poucos videoxogos de NES especificamente orientados ás nenas. A historia do xogo ten lugar nun soño no que Barbie debe viaxar a través de tres mundos diferentes (Mall, Underwater e Soda Shop) para conseguir accesorios antes de asistir a un baile para coñecer a Ken.
STS-29
STS-29 foi unha misión do transbordador espacial Discovery lanzada o 13 de marzo de 1989 desde a rampla 39B do Centro de Lanzamento de Cabo Cañaveral.
Características
STS-29, con cinco astronautas a bordo, foi lanzada para poñer en órbita o satélite de comunicacións TDRS 4 e realizar varios experimentos biolóxicos e tecnolóxicos. A tripulación estaba formada polo comandante Michael L. Coats, o piloto John E. Blaha e os especialistas de misión James P. Bagian, James F. Buchli e Robert C. Springer.
Ramón J. Sender
Ramón José Sender Garcés, nado en Chalamera (provincia de Huesca) o 3 de febreiro do 1901 e finado en San Diego (California) o 16 de xaneiro do 1982, foi un xornalista e escritor español. A súa principal obra é Réquiem por un campesino español (1953), titulada inicialmente Mosén Millán.
Traxectoria
Exerceu de xornalista na súa xuventude na prensa aragonesa da época. No 1922 prestou o servizo militar no Marrocos colonial, tan só un ano despois do desastre de Annual, feito que marcou posteriormente tanto as súas colaboracións xornalísticas primeiro, como, xa anos máis tarde, a súa primeira novela, Imán (1930).
STS-29
Características
Como misión secundaria a tripulación levou a cabo varios experimentos biomédicos e tecnolóxicos, entre eles OASIS-1, SHARE, experimentos de crecemento de cristais de proteína (PCG), de divión celular en plantas (CHROMEX), dous experimentos desenvolvidos por estudantes e un experimento da Forza Aérea para calibración de obxectivos no espazo.
Ramón J. Sender
Traxectoria
No 1924 incorporouse á redacción do xornal madrileño El Sol, á vez que se foi achegando aos círculos intelectuais e políticos contrarios á ditadura de Miguel Primo de Rivera, motivo polo cal debeu pasar algunha vez pola cadea.
Ao pouco tempo, Sender inclinouse pola ideoloxía anarquista, deixando El Sol e marchando a Barcelona para colaborar co xornal da CNT Solidaridad Obrera. No 1933 escribiu para o xornal La Libertad a reportaxe sobre a represión policial nos Sucesos de Casas Viejas, que tamén recolleu na súa obra literaria Viaje a la aldea del crimen (1934). Iniciou entón outra fase na súa evolución ideolóxica, achegándose a posturas próximas ao comunismo soviético.
No 1936 estourou a Guerra Civil española e Sender abrazou a causa republicana. En poucos meses a traxedia da guerra irrompeu no seu círculo familiar; tanto a súa esposa coma o seu irmán Manuel, alcalde de Huesca, foron fusilados polo bando nacional. Acosado non só por estes, senón tamén por algúns xefes comunistas que desconfiaban del, logrou fuxir a Francia cos seus dous fillos, para logo se exiliar aos Estados Unidos de América. A dura etapa do inicio da súa vida de exiliado forneceu, non obstante, á literatura coas mellores obras do autor oscense.
No país americano dedicouse a impartir aulas de literatura española, podendo volver en dúas ocasións, no 1974 e no 1976. Tralo seu falecemento, as súas cinzas foron espalladas nas augas do océano Pacífico.
Traxectoria literaria
Tres elementos presiden a actividade narrativa do escritor. En primeiro lugar, a súa experiencia como exiliado produciulle un sentimento de desarraigamento persoal unida á vontade de seguir escribindo sobre temas hispánicos. Tamén a evolución ideolóxica, do anarquismo ao humanismo apolítico, pasando polo comunismo, impregna as páxinas dos seus libros, pero sempre co común denominador da denuncia das inxustizas. E, por último, a súa vida moral, dominada pola procura da inocencia e a obsesión da culpabilidade, causa de que sempre opuxera ás descricións da barbarie e ruindade humana o valor da inocencia, simbolizada en numerosas ocasións na morriña da infancia.
Combinando os elementos descritos pódense establecer as seguintes etapas na obra de Sender:
Novela social e política
Esta etapa, de 1930 a 1935, representa un preludio do realismo social que nos anos 50 e 60 reinou na literatura en lingua castelá e que compartiu con outros escritores do período (José Díaz Fernández, César Arconada ou o autor de Ponteareas Manuel Benavides). Exhibe unha concepción novelística asentada nunha visión dialéctica da realidade social, tocando temas como a Guerra de Marrocos (Imán, 1930), a represión policial (O.P., 1931), os movementos anarquistas (Siete domingos rojos, 1932) e o levantamento federalista na Cartagena de 1873 na súa obra máis salientable da época, Mr. Witt en el Cantón (1935).
Novelas do exilio
Trátase dunha produción extensísima (máis de 40 libros) e moito máis variada. Escribe novelas de temática americana, entre as que destaca La aventura equinoccial de Lope de Aguirre (1964), realiza evocacións do seu propio pasado nas nove novelas que compoñen Crónicas del alba (1942-1966). O tema da Guerra Civil obsesiónao continuamente, e trátao tanto con técnicas simbólicas (El rey y la reina, 1949) como cinguíndose a un depurado realismo na que é, sen dúbida, a súa obra capital: Réquiem por un campesino español, publicada no 1953 baixo o título Mosén Millán. Relata como un crego dunha aldea aragonesa evoca a vida dun veciño finado a causa das xenreiras desamalloadas pola guerra mentres prepara o seu funeral.
Ramón J. Sender tamén cultivou o ensaio, a poesía e o teatro, que, porén, non obtiveron tanto recoñecemento como as súas obras narrativas.
Esporte Clube Bahia
O Esporte Clube Bahia é un club de fútbol brasileiro da cidade de Salvador, en Baía. Foi fundado en 1931 e compite no Campionato Baiano (liga do estado de Bahia) e no Campionato Brasileiro Série A (liga nacional do Brasil).
Eritrea
Eritrea (tigriña: ኤርትራ, Ertrā; árabe: إريتريا, Irītriyā), oficialmente Estado de Eritrea (tigriña: ሃገረ ኤርትራ, Hagere Ertra; árabe: دولة إرتريا, Dawlat Iritriyá), é un país africano, limitado ó norte e leste polo Mar Vermello, ó sur con Djibuti e con Etiopía e ó oeste con Sudán. Corresponde ó antigo litoral de Etiopía, da cal tornouse independente en 1993 despois dunha longa guerra.
Historia
Ao longo da historia e ata 1890, ano no que Italia delimita e coloniza o territorio de Eritrea, o territorio formara parte de varios imperios e reinos da rexión.
En 1941 pasou a formar parte da administración colonial de Gran Bretaña. En 1952 entrou nunha federación con Etiopía ata que en 1962 foi declarada por esta como unha mera provincia.
A resistencia actuou entón contra o estado etíope, sucedéndose diversos conflitos que se converteron en guerra aberta en 1983. Tras catro anos, e xa baixo control da Fronte Popular para a Liberación de Eritrea, en 1987 decláraselle de novo rexión autónoma.
En 1993 obtén a independencia e recoñécese internacionalmente ao país. Iso non evitou os posteriores conflitos territoriais con Iemen en 1996 e con Etiopía de novo en 1997 e 2000.
A intervención da ONU e o establecemento definitivo de fronteiras en abril de 2002 por resolución do Tribunal Internacional de Xustiza detivo temporalmente a guerra, pero Etiopía non aceptou aínda a resolución presentada polo Tribunal Internacional de Xustiza. O traballo de delimitar a fronteira atrasou a paz con Etiopía ata o 16 de setembro de 2018.
Divisións administrativas
Eritrea está formado por seis rexións administrativas, subdivididas á súa vez no ámbito de provincia e entidade local.
Política
Tras o referendo de abril de 1993, Eritrea proclamouse como estado independente. Establecido un goberno de transición, formáronse os órganos de goberno e administración que foron posteriormente modificados segundo a seguinte estrutura:
Xeografía
dereita|miniatura|Mapa de Eritrea
O Nordés está conformado por unha chaira en dirección sur, moi seca. A franxa costeira dá ao Mar Vermello con máis de 1.000 km de costa, aínda que é moi estreita. Aquí alcánzanse máximos anuais de 50º centígrados.
Nesta zona atópase o deserto de Danakil e a depresión de Kobar, situada a 130 metros baixo o nivel do mar.
Economía
Tras a independencia en 1993, Eritrea mantén unha economía de subsistencia similar á de moitos outros países africanos, con preto dun 80% da poboación ocupada na agricultura e a gandería, agravada polas sucesivas guerras con Etiopía.
Tras a ofensiva de 2000, Eritrea tivo perdas por valor superior aos 825 millóns de dólares, con graves danos no sector agrícola, mantendo un crecemento negativo da súa economía durante tres anos.
Despois do conflito, as actuacións públicas conseguiron melloras importantes en portos, aeroportos e comunicacións por estrada, aínda que se está moi lonxe de conseguir o descenso significativo da taxa de desemprego e estabilizar a economía para que sexa apetecible aos investimentos estranxeiros. No entre tanto, ten unha posición comercial estratéxica no Mar Vermello e os seus reservas minerais de mármore, granito, prata, cobre, cinc, ouro e sílice, son moi importantes.
Demografía
miniatura|Mulleres de Eritrea. Eritrea ten 4 906 000 habitantes, dos que preto de medio millón viven na capital, Asmara. Outras poboacións importantes son Assab e Keren con 70 000 habitantes cada unha, Mendefera con 66 000 e Massawa con 37 000. As linguas oficiais son o árabe e o tigriña. Outras linguas minoritarias son o tigré, afar, saho, bilén, kunama, nara e hedareb. Eritrea ten 9 etnias en total.
300px|dereita|miniatura| Un túnel de tren no Planalto da Eritrea.
Cultura
Actualmente fálanse moitas linguas en Eritrea. A maioría delas proveñen de dúas grandes familias, a semítica e a cuxita. As linguas semíticas de Eritrea son o árabe (falado nativamente pola etnia Rashaida), tigriña, tigré, e a recentemente recoñecida dahlik. Entre estas tres linguas; o tigriña e o tigré, son a primeira lingua de ao redor do 80% da poboación. As linguas cuxitas de Eritrea son numerosas, e inclúen o afar, bedja, blin e saho. Tamén se falan o kunama e nara, pertencentes á familia das linguas nilo-saharianas. O inglés úsase nun maior grao na educación, e tamén quedan algúns falantes de italiano dos tempos coloniais.
A cociña de Eritrea posúe certas similitudes coas de Etiopía e o Oriente Medio.
Sartego de St Andrews
dereita|miniatura|300x300px|Sartego de St Andrews. O sartego de St Andrews é un monumento picto que data da segunda metade do século VIII. Este sartego foi descuberto a comezos de 1833 durante as escavacións da catedral de St Andrews, pero non foi até 1922 que os compoñentes superviventes foron reunidos. O sartego atópase exposto no museo da Catedral, en St Andrews, Escocia, preto do lugar da descuberta.
Opinión histórica
Os historiadores difiren sobre quen podería estar enterrado no sartego. Malia que se cre foi encargado polo rei picto Óengus I, un cristián que morreu en 761, non está claro se realmente contiña o seu corpo, polo seu predecesor, Nechtan mac Der-Ilei, ou por outra figura posteror.
Superfamilia Ras
A superfamilia Ras é unha superfamilia proteica de pequenas GTPases, as cales están todas relacionadas en maior ou menor grao coa subfamilia Ras (cuxos membros principais en humanos son KRAS, NRAS, e HRAS).
Na superfamilia Ras hai máis de cen proteínas. Baseándose na estrutura, secuencia e función, a superfamilia Ras divídese en nove familias principais, cada unha das cales á súa vez se divide en subfamilias, que son: Ras, Rad, Rab, Rap, Ran, Rho, Rheb, Rit, e Arf. Outro membro recente da superfamilia é Miro.
Cada subfamilia comparte un dominio G central común, que proporciona a actividade esencial de GTPase e intercambio de nucleótidos.
A secuencia que o rodea axuda a determinar a especficidade funcional das pequenas GTPases, por exemplo o 'bucle de inseción' común na subfamilia Rho, contribúe especificamente á unión de proteínas efectoras como IQGAP e WASP.
En xeral, a superfamilia Ras é a responsable da proliferación celular: Rho da morfoloxía celular, Ran do transporte nuclear, e Rab e Arf do transporte de vesículas.
Subfamilias e membros
A seguinte é unha lista de proteínas humanas da superfamilia Ras:
Non clasificados:
Troia (filme)
Troia (en Troy) é un filme de xénero épico escrito por David Benioff e dirixido por Wolfgang Petersen que está baseado nos eventos da Guerra de Troia. Foi estreado no 2004. Estreouse en galego na TVG o 4 de abril de 2007.
Sinopse
No século XI a.C., Paris (Orlando Bloom), príncipe de Troia, rapta a Helena (Diane Kruger), Raíña de Esparta, o que dá lugar á guerra dos gregos contra os troianos. O exército grego asediou á cidade de Troia durante máis de dez anos. Aquiles (Brad Pitt) era o grande heroe dos gregos, mentres Heitor (Eric Bana), o fillo máis vello de Príamo (Peter O'Toole), rei de Troia, representaba a esperanza da cidade asediada.
Personaxes
Gregos
Troianos
Faramontaos, San Martiño de Porqueira, Porqueira
Faramontaos é un lugar da parroquia de San Martiño de Porqueira no concello de Porqueira, na provincia de Ourense. No ano 2008 tiña 26 habitantes, deles 12 eran homes e 14 eran mulleres, o que supón un mantemento no número de efectivos en relación a 2007.
Maximilian Kleber
Maximilian Kleber, nado o 29 de xaneiro de 1992 en Würzburg, Baviera, é un xogador profesional de baloncesto alemán que xoga para os Dallas Mavericks da National Basketball Association (NBA). Cunha estatura de 2,11 metros xoga na posición de ala-pivote.
Traxectoria profesional
O 2 de xullo de 2014, anunciouse a súa fichaxe polo Obradoiro CAB da Liga ACB. Na súa primeira tempada en Santiago, Kleber xogou 33 partidos nos que acadou 11.5 puntos e 6.5 rebotes en 25 minutos de xogo, cunha valoración de 13.2 por encontro, sendo un dos xogadores máis importantes da tempada. O 1 de xullo de 2015, o Obradoiro anunciou a decisión de Kleber de rescindir o seu contrato e deixar o club, asinando posteriormente co FC Bayern München.
Ramona Maneiro
Ramona Maneiro Castro, nada na Pobra do Caramiñal en 1961, é unha activista a prol da morte digna e a eutanasia.
Traxectoria
Ramona Maneiro saltou á fama debido á súa relación sentimental con Ramón Sampedro, un mariño e escritor galego, tetrapléxico desde os 25 anos. Debido á súa situación e tras anos de vivir prostrado nunha cama, Sampedro decidiu acabar coa súa vida. Para poder suicidarse necesitaba axuda e asistencia, xa que a súa condición de tetrapléxico lle impedía facelo en por si. Mais isto podería carrexar problemas legais aos seus asistentes, xa que poderían incorrer en delito segundo a lexislación vixente española. Para solucionalo e dar a coñecer o seu problema, Sampedro desenvolveu unha intensa actividade a favor da eutanasia, tanto a través dos medios de comunicación como xudicialmente.
Na súa longa loita polo dereito a unha morte digna, Sampedro estivo apoiado por diferentes colectivos favorábeis á despenalización de eutanasia. Finalmente, Ramón morreu na súa casa de Boiro o 12 de xaneiro de 1998 por envelenamento de cianuro potásico, axudado pola súa amiga Ramona Maneiro. Esta foi detida días despois, mais non foi xulgada por falta de probas.
Autoinculpación
Sete anos despois, unha vez que o delito prescribiu, Ramona admitiu en televisión facilitarlle a Ramón o acceso ao veleno que lle causou a morte e gravar o vídeo onde este pronunciu as súas últimas palabras. Tras as súas declaracións, o fiscal pediu reabrir o caso de Ramón Sampedro.
Prescribe o delito de Ramona Maneiro
Segundo o portavoz do Consello Xeral do Poder Xudicial (CGPJ), Enrique López, as confesións de Maneiro puideron derivar nunha investigación, e mesmo ser axuizada, mais «en ningún caso condenada». En España, o prazo para a prescrición do delito é de cinco anos se a pena que se impuxo fose de máis de tres e menos de cinco anos de cárcere. O período comeza a contar o día do sobresemento da causa, o 12 de novembro de 1999. Por iso, Ramona Maneiro é libre desde o 12 de novembro de 2004.
Polémica coa familia de Ramón Sampedro
A familia de Sampedro sempre estivo en contra da decisión deste de pór fin á súa vida. Tamén acusou a Ramona Maneiro de asasinato.
Pérdix (mitoloxía)
miniatura|280px|Atenea transforma a Pérdix nunha ave.
Na mitoloxía grega, Pérdix (en grego antigo, Πέρδιξ), era un fillo da irmá do arquitecto Dédalo, de quen foi alumno.
A lenda
miniatura|100px|Perdiz grega ([[Alectoris graeca).]] Moi habilidoso, considérase a Pérdix como o inventor de varios instrumentos, principalmente para traballar a madeira.
Pérdix é confundido ás veces con Talos (chamándose entón Pérdix á irmá de Dédalo) ou Calos pero, segundo os mitógrafos, é mellor considerar as diversas lendas sobre os tres como referidas a unha única persoa: o sobriño de Dédalo.
As invencións que se lle atribúen a Pérdix son: a serra, cuxa idea dise que lle foi inspirada pola espiña dun peixe ou a mandíbula dunha serpente, o formón, o compás e o torno de olaría. As súas habilidades provocaron os celos de Dédalo, quen terminou empuxándoo desde o alto do templo de Atenea, na Acrópole de Atenas, pero a deusa, que favorecía o enxeño, viuno caer e cambiou o seu destino transformándoo nunha ave bautizada co seu nome: a perdiz. Esta ave non fai o seu niño nas árbores nin voa alto, senón que aniña no solo e evita os lugares elevados, consciente da súa caída. Polo seu crime, Dédalo foi xulgado e desterrado.
Xacobe II de Inglaterra
Xacobe II e VII, nado o 14 de outubro de 1633, e finado o 16 de setembro de 1701, foi rei de Inglaterra e Irlanda como Xacobe II e Escocia como Xacobe VII, dende o 6 de febreiro de 1685 até que foi deposto pola Revolución Gloriosa de 1688. Foi o derradeiro monarca católico de Inglaterra, Escocia e Irlanda.
O segundo fillo sobrevivente de Carlos I, ascendeu ó trono despois da morte do seu irmán, Carlos II. Os membros da elite política protestante sospeitaban del por ser pro-francés, pro-católico e por desexar converterse en monarca absoluto. Cando tivo un herdeiro católico, os nobres animaron ó seu sobriño protestante Guillerme de Orange a realizar unha invasión militar dende as Provincias Unidas, o cal faría na Revolución Gloriosa de 1688. Xacobe abandonou Inglaterra (e así considerouse que abdicara). Foi substituído pola súa filla máis vella protestante, María e polo seu marido Guillerme de Orange. Xacobe levou a cabo un serio intento de recuperar a coro cando chegou a Irlanda en 1689. Despois da derrota das forzas xacobitas na batalla do Boyne en xullo de 1690, Xacobe regresou a Francia. Viviu o resto da súa vida como un pretendente ó trono na corte do seu curmán e aliado Luís XIV.
Make Believe
Make Believe é o quinto álbum de estudio da banda estadounidense de rock alternativo Weezer, editado o 10 de maio do 2005, xusto 11 despois do lanzamento do seu primeiro traballo, Weezer. Grazas ao seu sinxelo "Beverly Hills", o álbum foi o que máis alto chegou nas listas da banda, acadando o posto 11 en Reino Unido, o 1 no Canadá e o 2 nos Estados Unidos. O sinxelo deulle tamén á banda o seu primeiro nomeamento a un premio Grammy, na categoría de mellor canción de rock. A pesar disto, Make Believe tivo opinións divididas, tanto entre o público como entre a crítica.
No mes de decembro do 2007 Make Believe levaba vendidas 1,215.000 copias só nos Estados Unidos. O álbum conta cos dous primeiros temas da banda que acadaron a cima da lista Billboard Modern Rock Tracks,"Beverly Hills" e "Perfect Situation".
Listaxe de cancións
Todos os temas compostos por Rivers Cuomo.
As edicións británica e xaponesa do álbum traen dous cortes adicionais, versións ao vivo de "Butterfly" e "Island In The Sun". A xaponesa ademais tamén conta cunha versión ao vivo do tema "Burndt Jamb.
AD Sanjoanense (hóckey a patíns)
A sección de hóckey a patíns da Associação Desportiva Sanjoanense é un club de hóckey a patíns portugués da localidade de São João da Madeira. A Associação Desportiva Sanjoanense foi creada en 1924. Os principais logros da sección chegaron na tempada 1985-86, conseguindo o seu único título na tempada 1985-86, ao gañar na final da Recopa de Europa fronte ao SC Portugal nunha final a dobre partido por 3-3 e 9-6. Esa mesma tempada disputou a Supercopa de Europa, perdéndoa fronte ao FC Porto por 9-3 e 4-3. En 1985 disputou a final da Copa de Portugal, perdendoa contra o FC Porto.
Weezer (Red Album)
Weezer (alcumado como The Red Album, pola cor da súa capa) é o sexto álbum de estudio da banda estadounidense de rock alternativo Weezer, editado o 3 de xuño do 2008. Ao igual que o primeiro traballo do grupo, os outros membros da banda contribuíron coas súas composicións (no resto dos discos Rivers Cuomo foi o principal compositor e vocalista). Este é o primeiro álbum de Weezer que conta con voces de todos os membros da banda.
O vídeo do primeiro sinxelo do álbum, "Pork and Beans", converteuse no máis visto en internet a semana seguinte ao seu lanzamento. As vendas de Weezer foron menores que as do seu predecesor, Make Believe, vendendo 200.000 copias menos no mesmo período de tempo.
Édouard-Léon Scott de Martinville
miniatura|O fonoautógrafo. Édouard-Léon Scott de Martinville, nado en París, Francia o 25 de abril de 1817 e finado no mesmo lugar o 26 de abril de 1879, foi un impresor, libreiro e escritor francés, inventor do fonoautógrafo, primeiro aparato gravador de son.
Biografía
Édouard-Léon Scott de Martinville, ao ser impresor por oficio, puido ler as descricións dos máis recentes avances científicos e así se fixo inventor. Scott de Martinville interesouse en gravar a conversación humana nunha forma similar a aquela que se lograra por medio da fotografía para a luz e imaxe. Inicialmente interesouse por unha nova forma de estenografía e foi autor de varios artigos sobre taquigrafía ademais de escribir un libro sobre a historia do tema en 1849. Ademais estudou a relación entre a lingüística, os nomes de persoas e as súas personalidades e publicou un artigo sobre o tema en 1857. Buscou desenvolver un método de estenografía que puidese gravar unha conversación completa sen ningunha omisión, e para isto, a partir de 1854, interesouse nos medio mecánicos para transcribir sons vocais. Mentres corrixía uns gravados para un texto de física encontrouse cuns debuxos de anatomía auditiva. Procurou imitar o funcionamento nun aparato mecánico, substituíndo o tímpano por unha membrana elástica, os osículos (Cadea de ósiños) por unha serie de pancas, que movía un estilete que premía nunha superficie de papel, madeira ou vidro cuberto por negro de fume. O 26 de xaneiro de 1857 entregou o seu deseño nun sobre selado á Academia Francesa. O 25 de marzo de 1857 recibiu a patente francesa #17,897/31,470 polo fonoautógrafo.
Scott de Martinville formou unha sociedade cun fabricante de instrumentos musicais para fabricar os fonoautógrafos e logrou vender varios aparatos a laboratorios científicos que os usaron para a investigación do son. O aparato resultou útil para o estudo dos sons vocais e foi usado por Franciscus Donders, Heinrich Schneebeli e Rene Marage. Ademais, o fonoautógrafo provocou o desenvolvemento doutras ferramentas para visualizar o son como o aparato de chama manométrica de Karl Rudolph Koenig. Non obstante, non logrou sacar proveito económico do seu invento e pasou o resto da súa vida como libreiro na Rue Vivienne 9 en París.
Luis Fraga
O nome de Luis Fraga pode referirse a:
Brian Cusworth
Brian Cusworth, nado o 9 de marzo de 1984 en St. Louis, Missouri, é un ex xogador de baloncesto profesional estadounidense. Formado na Universidade de Harvard mide 2,13 metros, pesa 116 kg e xogaba na posición de pivote.
Traxectoria
Brian Cusworth é un pivote de 2,13 metros de altura que se formou na Universidade de Harvard (Ivy League da NCAA) de 2004 a 2007 con medias de 17,4 puntos, 9,1 rebotes e 2,2 tapóns por encontro. En verán do 2007 deu o salto a Europa e fichou polo conxunto estoniano do Tartu Ülikool/Rock, club que participa na Korvpalli Meistriliiga e na Baltic Basketball League. Ese ano fixo 18,4 puntos e 6,3 rebotes na liga estoniana, 15,3 puntos e 5,9 rebotes na liga báltica e 12,9 puntos, 7,2 rebotes e 1,2 tapóns na FIBA EuroCup, competición na que ademais disputou o All Star. En Estonia, Cusworth gañou a liga dese país, ademais de ser designado como o mellor xogador da competición.
En 2008 xogou no Leite Río Breogán da LEB Ouro, equipo co que tivo medias de 16 puntos, 7,1 rebotes e 1,2 tapóns por partido. Posteriormente asinaría co Suzuki Manresa da Liga ACB. Trátase dun xogador moi móbil, áxil e rápido, con boa man para o lanzamento e que ademais destaca xogando de costas a canastra.
Equipos
Harvard Crimson (NCAA, 2004−2007)
Tartu Ülikool/Rock (KML, 2007−2008)
Breogán (LEB, 2008−2009)
Maine Red Claws (NBA D-League, 2012)
ratiopharm Ulm (BBL, 2013)
Economía de Luxemburgo
Luxemburgo, país cunha economía pequena pero estable e con elevada renda per cápita, benefíciase da súa proximidade con Francia, Bélxica e Alemaña e sempre tiven un crecemento económico sólido, baixa inflación e reducido desemprego. Hoxe, case 60% do seu man de obra é estranxeira.
O seu sector industrial, inicialmente dominado polo aceiro, é actualmente diversificado, e inclúe produtos químicos, caucho e outros. O sector financeiro é responsable por 28% do produto interior bruto, e máis que compensou a caída de participación do aceiro na economía.
O país, así como outros da Unión Europea, sufriu coa crise que comezou o 2008, pero o desemprego quedou abaixo da media da UE. A economía contraeuse o 3,6% en 2009, pero recuperouse o 2010 e o 2011.
Robert Peary
miniatura|Robert Peary Robert Edwin Peary, nado en Cresson (Pensilvania) o 6 de maio de 1856 e finado en Washington, D.C. o 20 de febreiro de 1920, foi un explorador americano, considerado a primeira persoa que chegou ao Polo Norte xeográfico, o 6 de abril de 1909.
Traxectoria
Peary naceu na localidade de Cresson, a 120 km de Pittsburgh, e pasou a súa mocidade en Maine. Foi enxeñeiro civil da mariña dos Estados Unidos. Desde 1886 realiza frecuentes expedicións a Groenlandia e en 1892 navegou o suficientemente ao norte para probar a súa insularidade. En 1905 substituíu o pequeno navío das súas primeiras expedicións, o Winward, por un navío especialmente concibido para as súas exploracións, o Theodore Roosevelt.