cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Mundaneum
miniatura|Ficheiros do Repertorio Bibliográfico Internacional miniatura|Sala de Fotografías en 1920 O Mundaneum  é un arquivo da Comunidade Francesa de Bélxica e un espazo de exposicións temporais situado en Mons, na provincia de Hainaut en Belxica.
Historia
En orixe a institución data de 1910 seguindo unha iniciativa de 1895 dos avogados Paul Otlet e Henri La Fontaine. Entre 1920 e 1934 estivo localizado en Bruxelas, co nome de Mundaneum Palais Mondial, e estaba composto de varias salas didácticas, un repertorio bibliográfico que abranguía doce millóns de fichas, un museo da prensa con 200 000 exemplares de xornais do mundo enteiro. O Palais Mondial pechou en 1934 recolocándose varias veces a partir de 1941, ata instalarse definitivamente en 1992 en Mons no edificio de l'Indépendance, abríndose ao público en 1998
O Mundaneum constitúe unha importante referencia na historia da colección e administración de data, e nunha sorte de precursor de Internet.
Haloxylon ammodendron
Haloxylon ammodendron é unha planta anxiosperma da orde das cariofilales, familia das amarantáceas, que é a especie tipo do xénero Haloxylon.
Distribución
Habita nos desertos áridos salobres da Asia Central, especialmente no Turcomenistán, ao leste do mar Caspio, estendéndose até o deserto de Gobi, e hai exemplares diseminados nos desertos de Irán.
A especie está catalogada como en perigo de extinción.
Durante o ano 2008 a presión sobre esta especie incrementouse ao ser utilizada a súa madeira como combustíbel durante a crise de enerxía na Asia Central.
Milleirós, Milleirós, Carballedo
Milleirós é un lugar da parroquia de Milleirós, no concello de Carballedo na comarca de Chantada. Segundo o INE en 2019 tiña 24 habitantes (13 mulleres e 11 homes).
Toponimia
O topónimo é un diminutivo da palabra en latín, lugar onde hai millo miúdo (non o millo de hoxe que veu despois de América).
Steamboy
Steamboy (スチームボーイ) é un filme de animación xaponés dirixido por Katsuhiro Otomo que foi estreado no 2004.
Sinopse
Na Inglaterra vitoriana un mozo inventor chamado Ray recibe unha misteriosa bola metálica do seu avó, o científico Lloyd Steam. Dende ese intre, Ray vese empurrado a un mundo de aventuras e intrigas incribles. A bola metálica é, de feito, unha “bola de vapor”, o corazón dun misterioso e sinistro “castelo de vapor”, e o segredo dunha forza de poder incomparable. Pero hai varias organizacións poderosas ansiosas por capturar a “bola de vapor” e Ray debe decidir cal desas organizacións representa o ben e cal o mal. A conseguinte loita pola bola atravesa terra, mar e aire e impulsa a Ray á aventura máis abraiante da súa vida.
Personaxes
The Admiral
Selección de rugby do País Vasco
A Selección de rugby de Euskadi representa á Comunidade Autónoma Vasca en competicións internacionais de carácter oficial ou amigable.
San Xurxo salva a princesa (Donatello)
O relevo de San Xurxo salva a princesa (denomínase tamén como San Xurxo e o Dragón e San Xurxo e a princesa) é unha obra en mármore de Carrara, de referencia sobre Donatello (129 x 39 cm) colocada a base da fornela do San Xurxo realizada para o Gremio de fabricantes de armaduras e agora conservado no Museo Nacional do Bargello. Datada de 1416-1417.miniatura|700px|center|San Xurxo salva a princesa no [[Museo Nacional do Bargello (Florencia). ]]
Haloxylon
Comprende 25 especies descritas, propias de España, norte de África e Asia central e oriental (Mongolia e a China), pero destas, só 7 son acaceptadas actualmente.
Descrición
A especie tipo é Haloxylon ammodendron (C.A.Mey.) Bunge ex Fenzl.
Etimoloxía
O nome científico Haloxylon está formado polos elementos do latín científico halo- e -xylon, derivados das voces do grego antigo ἅλς háls, "sal" e ξύλον xýlon, "madeira". Literalmente: "as árbores do sal", que se refire tanto aos lugares de crecemento destas plantas, a miúdo salgados, así como á acumulación de sal nelas.
Especies aceptadas
A continuación relaciónase unha lista das especies do xénero Haloxylon aceptadas até xuño de 2014, ordenadas alfabeticamente e indicando para cada unha o nome binomial seguido do autor, abreviado segundo as convencións e usos habituais.
Características
Son pequenas árbores ou arbustos con caules articulados, fráxiles, e follas opostas reducidas. As flores nacen en pólas curtas na parte inferior das pólas máis vellas, cun par de bractéolas máis ou menos membranosas, solitarias, nas axilas das brácteas. Segmentos do perianto membranosos, libres, con guedellas de pelos basais, desenvolvendo ás nos froitos.
Belöp
Bëlop é unha banda de música indie pop galega formada en Redondela. Comezou a súa andaina no ano 2007, cando publicaron o seu primeiro EP titulado Sometimes people need something like this. En 2012, a súa canción Catching Her Breath foi empregada pola marca Mango para unha das súas campañas publicitarias.
O seu disco de debut foi lanzado ao mercado en outubro de 2013, e foi titulado 2.5.12.15.16, polo lugar que ocupan as letras B-E-L-O-P no abecedario.
A banda redondelá participou en numerosos festivais coma o Festival Internacional de Benicassim, Arenal Sound, Low Cost, Moneky Week, Festival Independente de Vilalba, Port América ou Ebrovisión.
John Farrow
Filmografía
Director:
Guionista:
Produtor:
Actor:
Vilares
O topónimo Vilares (do latín, casa de campo, granxa ou poboación) pode referirse a:
Salón, Albarellos, Boborás
Salón é un lugar da parroquia de Albarellos no concello ourensán de Boborás na comarca do Carballiño. Tiña 61 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 25 eran homes e 36 mulleres. Iso supón un aumento da poboación respecto a 2010, cando tiña 54 habitantes (20 homes e 34 mulleres).
Lagostino
O lagostino ou cigala (Nephrops norvegicus), é un crustáceo decápodo da suborde dos pleociemados, infraorde dos astacideos, o tipo da familia dos nefrópidos (Nephropidae), e a única especie do xénero Nephrops. Trátase dunha especie comestible moi apreciada en gastronomía polo seu sabor.
Nome común
O Dicionario da Real Academia Galega dá á especie Nephrops norvegicus a denominación de lagostino ou cigala, sinalando a segunda como forma menos recomendable. Con todo, o termo lagostino é ambiguo pois é igualmente empregado polo antedito dicionario para designar outro crustáceo, o Penaeus kerathurus, que ten a casca máis branda e carece das pinzas que caracterizan o Nephrops norvegicus.
Outras fontes consultadas utilizan cigala para o Nephrops norvegicus e lagostino para o Penaeus kerathurus, ao igual que fai o castelán. O portal Pesca de Galicia.com, dependente da Consellería do Mar, tamén recolle estes dous nomes.
Finalmente, hai tamén autores que utilizan lagostino para o crustáceo Nephrops norvegicus e denominan gamba ao Penaeus kerathurus.
Descrición
As principais características do lagostino (ou cigala) son:
Hábitat
Os lagostinos (ou cigalas) viven en fondos brandos (areosos ou lamacentos), agochados durante o día en tobos escavados por eles mesmos, ás veces longos e con máis dunha saída para escapar, a profundidades de entre os 40 e os 700 m, segundo a temperatura, aínda que máis frecuentemente entre os 200 e os 400 m. De noite abandonan os tobos á procura de presas.
Distribución
A especie Nephrops norvegicus está presente no nordeste do Atlántico, desde Islandia, as illas Feroe e Noruega até o sur de Portugal e o norte da costa atlántica de Marrocos, no mar do Norte e no mar Mediterráneo occidental e central. Está ausente no mar Báltico, no Mediterráneo oriental, no Bósforo e no mar Negro.
Nutrición
O lagostino ( ou cigala ) é un depredador que vive en solitario, cazando para alimentarse fundamentalmente vermes poliquetos, crustáceos anfípodos, ofiúras e outros pequenos animais bentónicos, incluídos peixes, que capturan de noite.
Reprodución
Os lagostinos (ou cigalas) alcanzan a madurez sexual entre os 3 e os 5 anos de vida, cando miden entre os 8 e os 10 cm. As femias desovan cada dous anos, xa que o emparellamento non vai seguido da fecundación inmediata dos óvulos, senón que os espermatozoides do macho son transportados pola femia durante un certo tempo no saco seminal, situado cerca da cavidade onde desembocan os ovidutos, e é precisamente ao saíren os óvulos cando estes son fecundados. A posta está formada por máis de 4 000 ovos de cor verdosa, que a femia leva entre as súas patas durante uns oito ou nove meses, cando eclosionan as larvas, que miden case 7 mm e nadan libremente durante dúas ou tres semanas. Despois da terceira muda, cando miden uns 11 mm de longo, descenden ao fondo, comezando a súa vida bentónica.
Taxonomía
A especie foi descrita por Linneo en 1758, baixo o nome de Cancer norvegicus. Posteriormente foi reclasificada no xénero Nephrops, creado por William Elford Leach en 1814. Este xénero é monoespecífico, é dicir, conta cunha soa especie, Nephrops norvegicus.
Etimoloxías
O nome xenérico, Nephrops, está formado polos elementos do latín científico nephr-, tirado do grego antigo νεφρός nefrós, 'ril', e -ops, derivado do grego antigo ώψ óps, 'vista', 'aparencia'. Literalmente: "os de ollos con aparencia de ril". O nome específico, norvegicus, é un adxectivo latino masculino que significa "de Noruega".
Estado de conservación
Desde o ano 2009 a Unión Internacional para a Conservación da Natureza e dos Recursos Naturais (UICN) vén cualificado o status desta especie como LC (pouco preocupante), cualificación que mantén a día de hoxe (novembro de 2016), debido a que se trata dunha especie moi estendida que se encontra en cantidades comerciais en toda a súa área de dispersión e, aínda que as súas poboacións están en declive nalgunhas partes da súa área, parecen ser estábeis nos caladoiros do norte, que comprenden a maior proporción da poboación.
Pesca e comercialización
Esta especie encóntrase en cantidades comerciais en gran parte da súa área de dispersión. Os seus desembarques aumentaron constantemente desde a década de 1950, na que se pescaban ao redor de 10 000 t anuais, a unhas 50 000 ou 70 000 t na década do 2000.
Apáñanse con redes de arrastre durante a noite. Comercialízanse en fresco, cocidos ou conservados. Aínda que segundo a UICN o status da especie é pouco preocupante, varios países estableceron medidas de protección.
Na gastronomía galega
A dicir do mestre Álvaro Cunqueiro O seu discípulo Jorge Víctor Sueiro, en Comer en Galicia, di que
Tove Jansson
Tove Jansson, nada en Helsinqui o 9 de agosto de 1914 e finada na mesma localidade o 27 de xuño de 2001, foi unha escritora finlandesa de expresión sueca, especialmente coñecida como creadora da serie de libros infantís Mumintroll e que recibiu o Premio Hans Christian Andersen en 1966.
Traxectoria
Tove medrou coma a maior de tres irmáns dunha familia de artistas na capital finlandesa, Signe Hammarsten-Jansson súa nai era unha artista gráfica que procedía de Suecia mentres seu pai, Viktor Jansson era escultor. Os irmáns de Tove, Lars Jansson e Per Olov Jansson tamén se dedicaron ao mundo artístico, o primeiro á banda deseñada e o segundo á fotografía. Durante a súa infancia a familia pasaba os invernos nun estudio e os veráns primeiro nunha illa de Bildö no arquipélago de Estocolmo na casa de seus avós e despois nunha illa preto de Porvoo, paisaxes que lle serviron anos despois como inspiración para o val onde vivían os Munintroll. En 1928 publicou pola primeira volta, versos e ilustracións, nas revistas Allas Krönica e Julen e en 1929 apareceu na revista infantil suecofinlandesa Lukentus a súa serie de banda deseñada Prickinas och Fabians äventyr. En 1930 marchou a Estocolmo para estudar na escola técnica desa capital. No ano 1933 volveu a Helsinqui e publicou o seu primeiro libro Sara och Pelle och neckens bläckfiskar co pseudónimo de Vera Haij e ao pouco iniciaba estudos na Escola de Deseño, especializándose en pintura, entre os seus mestres estiveron William Lönnberg e Uuno Alanko, que non deixarían pegada no estilo de Tove, como si o faría o seu amigo Sam Vannin no seu uso da cor. Tove compaxinou os seus estudos con colaboracións coa prensa, e así en 1934 publicou o seu primeiro conto, Bulevard no Helsingers-Journalen pero academicamente tanto Tove coma outros alumnos estaban insatisfeitos coa aprendizaxe recibida no centro, en especial por parte do profesor principal, Lönnberg, o que resultou en que na primavera de 1936 a maioría dos alumnos do profesor deixase a institución, entre eles Tova, que alugou un estudio cos seus compañeiros Runar Engblom, Christian Sibelius e Unto Virtanen, realizando a súa primeira exposición, colectiva, nese ano. En 1937 volveu de novo á Escola, rematando estudos ese ano e establecendo o seu propio estudio, presentando as súas pinturas en varias exposicións e recibindo unha bolsa de estudo o que lle permitiu ir a París na primavera de 1938 e a Italia no verán de 1939. Pero Tove dependía economicamente do seu traballo como ilustradora de libros, postais e publicidade e das súas colaboracións en diversas revistas, pero foi especialmente significativo o seu traballo para a revista política satírica Garm coa que viña colaborando desde comezos da década pero na que adquiriu gran peso a partir de 1938, ao debutar como debuxante política para converterse na artista principal, ilustrando máis de cen portadas e realizando máís de 500 debuxos, e nas que manifestaba neses anos a súa oposición ao nazismo e aos acordos entre Stalin e Hitler, polo que tivo algúns problemas de censura coas autoridades finlandesas que procuraban unha liña contemporizadora. Durante a segunda guerra mundial ilustrou nos seus debuxos os efectos desta na vida cotiá.
Comida rápida
Produtos
Considéranse comida rápida os seguintes:
Definición
A comida rápida, en contra do que se pensa comunmente, non é un invento recente estadounidense, senón que existe dende fai moitos anos, adaptada ás costumes das diferentes zonas xeográficas. Este produto contén determinadas características polas que resulta tan atractivo, entre as que se atopan a rapidez, a diversidade, a comodidade e o seu baixo custo. Ademais, normalmente este tipo de comida é agradable ó padal e posúe unha capacidade de saciedade inmediata debido en parte a súa gran cantidade de calorías. Estes alimentos pódense atopar en establecementos, pero é moi común poder mercalos nas rúas, sendo comercializados por vendedores ambulantes, coñecidos tamén como street food. Esta práctica remonta á antigüidade e ten presenza en practicamente todas as rexións do mundo moderno malia que pode ser considerada unha forma de Fast food. Ó sector da sociedade que máis consome este tipo de comida é o da mocidade e a localización na que máis se comercializa é as grandes cidades.
Achega de calorías
Para podernos facer unha idea da cantidade de calorías que poden achegar estes alimentos debemos saber que a cantidade a inxerir diaria debe estimarse entre as 1500 e as 2500 (dependendo do sexo, idade e complexión física da persoa). Neste sentido, considérase que un home adulto de vida sedentaria precisa dunhas 2100 quilocalorías, mentres que se a súa actividade física é elevada andaría as 3000-3500 quilocalorías. O consumo enerxético das mulleres é menor (agás cando están embarazadas e atópase ó redor das 1800-2200 quilocalorías, variando en función do esforzo físico a realizar. Polo xeral, esta cantidade é a que ronda unha soa comida da denominada comida rápida. Exemplificarémolo de seguido aportando os datos da comida comercializada nos Estados Unidos:
Double Whopper con queixo. 960 quilocalorías.
Double Whopper sen queixo. 870 quilocalorías.
Whopper normal sen queixo. 640 quilocalorías.
Big Mac. 590 quilocalorías.
Double Quarter Pounder con queixo. 730 quilocalorías.
Hamburguesa normal. 280 quilocalorías.
Pataca (papa) grellado con touciño e queixo. 580 quilocalorías.
Emparedado de polo grellado. 300 quilocalorías.
Ensalada "Mandarin Chicken Salad", sen aderezo. 150 quilocalorías.
Unha porción da Supéreme Stuffed Crust (posúe a base retacada) con queixo e salsa extra. 440 quilocalorías.
Dúas porcións da pizza anterior con bolos pequenos de pan, salsa e refrixerio grande. 1430 quilocalorías.
Unha porción de pizza con base fina, con peperoni, pementos, olivas, fungos e jalapeños. 200 quilocalorías.
Dúas porcións da pizza anterior con refrixerio light. 400 quilocalorías.
Unha peza de polo de receita orixinal. 360 quilocalorías.
Un pan "biscuit". 190 quilocalorías.
Porción de 6 ás de polo grelladas. 540 quilocalorías.
Sándwich "Oven Roasted Twister". 380 quilocalorías.
Para poder seguir a comparar, amósase de seguido as calorías que conteñen algúns alimentos en 100 gramos. Débese recordar que a abreviatura Cal refírese a quilocalorías:
Aceite de oliva. 899 quilocalorías.
Auga. 0 quilocalorías.
Abelás sen pelar, tostadas con sal. 662 quilocalorías.
Refrixerio con gas e cafeína. 41 quilocalorías.
Refrixerio baixo en calorías. 4 quilocalorías.
Costela grellada de porco. 263 quilocalorías.
Detractores
Este produto acumula numerosos detractores debido a que, sumado á falta de exercicio, propicia numerosas enfermidades cardiovasculares, sobrepeso e obesidade.
O principal movemento organizado de contraposición é o chamado Slow food, que tivo a súa orixe en Italia, no ano de 1989 e que actualmente posúe máis de 70.000 socios procedentes de todo o planeta. O seu distintivo é o dun caracol. Slow Food cuestiona a comida industrial e rápida e reforza o pracer da mesa, o comer paseniño, comendo pratos tradicionais, saboreando alimentos autóctonos e fomentando a variedade de ingredientes que garanticen unha alimentación equilibrada.
Flavina
miniatura|Anel tricíclico de [[isoaloxazina, do cal derivan as flavinas.]] miniatura|Riboflavina. A flavina (7,8-dimetil-isoaloxazina) é unha base nitroxenada derivada da substancia heterocíclica nitroxenada de tres aneis e dous grupos oxo, chamada isoaloxazina, baseada na pteridina. O seu nome procede do latín flavus (amarelo), xa que a súa forma oxidade é amarela (e a súa forma reducida é incolora).
Da flavina deriva o grupo flavina ou grupo flavínico que aparece en moitos compostos orgánicos importantes. A fonte bioquímica deste grupo é a vitamina riboflavina (vitamina B2). Na riboflavina, a flavina está unida a unha unidade de (1,2,3,4,5-pentanopentol), o cal se obtén da modificacion do grupo aldehido dunua ribosa liñal. O grupo flavínico pode unirse á adenosina difosfato (ADP) para formar o coencima flavín adenín dinucleótido (FAD), ou pode formar unha forma fosforilada da riboflavina, que é o coencima flavín mononucleótido (FMN), os cales interveñen en deshidroxenacións. Estes dous coencimas poden ser grupos prostéticos de proteínas chamadas flavoproteínas.
O grupo flavina pode sufrir reaccións de oxidación-redución, xa que pode aceptar dous electróns (un electrón á vez nun proceso en dous pasos ou dous electróns á vez). A súa redución realízase coa adición de átomos de hidróxeno a átomos específicos de nitróxeno dos aneis de isoaloxazina: miniatura|400px|esquerda|[[Equilibrio químico|Equilibrio entre formas oxidada (esquerda) e totalmente reducida (dereita) do grupo flavina.]]
As formas oxidadas e reducidas están en rápido equilibrio coa forma semiquinona (radical), xa que o radical dura moi pouco:
onde Flox é a flavina oxidada, FlredH2 é a flavina reducida (ao captar dous hidróxenos) e FlH• é a forma semiquinona (adición dun só hidróxeno).
José Figueroa Alcorta
José Figueroa Alcorta, nado en Córdoba o 20 de novembro de 1860 e finado en Buenos Aires o 27 de decembro de 1931, foi un avogado arxentino, que ocupou o cargo de presidente da Arxentina entre 1906 e 1910. Asumiu a presidencia da Arxentina en 1906 ante o falecemento de Manuel Quintana, de quen era vicepresidente.
Traxectoria
Tivo serios problemas para lograr apoio no Congreso, o que finalmente conseguiu en 1908. Buscou un achegamento cos radicais, indultando aos detidos pola tentativa de golpe de estado de 1905 e preparou o camiño para os cambios electorais de Roque Sáenz Pena. Os grupos anarquistas mostráronse activos en numerosos atentados, chegando a matar ao xefe de policía Ramón Falcón, asasinado por un anarquista en 1909 como vinganza pola criminal represión exercida pola policía durante as protestas do 1 de maio.
Flavina
En 1937, Paul Karrer recibiu o Premio Nobel de Química polas súas investigacións sobre os carotenoides, flavinas e as vitaminas A e B2.
Fotorredución
Tanto as flavinas libres coma as unidas a proteínas son fotorreducibles, é dicir, poden ser reducidas pola luz, por medio dun mecanismo mediado por varios compostos orgánicos, como algúns aminoácidos, ácidos carboxílicos e aminas.
José Figueroa Alcorta
Traxectoria
En relacións internacionais, merecen destacarse as tensións co Brasil.
Flavina
FAD/FADH2
dereita|miniatura|FAD. dereita|miniatura|FMN. O flavín adenín dinucleótido ou dinucleótido de flavina e adenina (FAD) é un grupo que está unido a moitos encimas como, por exemplo, a ferredoxina-NADP+ redutase, a monoamino oxidase, a D-aminoácido oxidase, glicosa oxidase, xantina oxidase, e acil-CoA deshidroxenase.
José Figueroa Alcorta
Traxectoria
Durante o seu mandato descóbrese petróleo en Comodoro Rivadavia, no sur arxentino, e se ditou a primeira lei de regulación da explotación. Correspondeulle presidir a celebración do primeiro centenario da Revolución de Maio.
Flavina
FAD/FADH2
O FADH2 é a forma totalmente reducida do FAD. O FADH2 é un grupo prostético que se forma na succinato deshidroxenase, un encima que intervén no ciclo do ácido cítrico. Na fosforilación oxidativa, o FADH2 cede electróns á cadea de transporte de electróns mitocondrial.
José Figueroa Alcorta
Traxectoria
Anos máis tarde, sendo ministro da Corte Suprema de Xustiza, foi o único xuíz que propuxo renunciar como resposta ao golpe de Estado de 1930.
Flavina
FMN/FMNH2
O flavín mononucleótido ou mononucleótido de flavina (FMN) funciona como grupo prostético que se atopa en encimas como a NADH deshidroxenase, E.coli nitrorredutase e NADPH deshidroxenase. A súa forma reducida é o FMNH2, formada por captación polo FMN de hidróxenos do substrato encimático, reducíndose e oxidando o substrato.
STS-112
STS-112 foi unha misión do transbordador espacial Atlantis lanzada o 7 de outubro de 2002 desde a rampla 39B do Centro de Lanzamento de Cabo Cañaveral.
Características
STS-112, con seis astronautas a bordo (cinco americanos e un ruso), foi unha misión para continuar construíndo a Estación Espacial Internacional. A tripulación estaba formada polo comandante Jeffrey Ashby, a piloto Pamela Melroy e os especialistas de misión David Wolf, Piers Sellers, Sandra Magnus e Fiodor Iurchikhin.
O transbordador levaba a bordo a viga S1 (de 14 m e 13 toneladas) para estender o mastro central e con parte do sistema de control térmico, incluíndo circuítos de enfriamento con amoníaco e radiadores. Tamén levaba a plataforma CETA (Crew and Equipment Translation Aid) para o desprazamento de astronautas durante as actividades extravehiculares. A viga e a CETA foron instaladas durante tres paseos espaciais. Durante a misión tamén se reparou a cinta de exercicio da estación, se axutaron uns circuítos protectores na viga S1 e se subistituíu un separador de humidade na esclusa Quest.
O transbordador volveu a terra en Cabo Cañaveral o 18 de outubro de 2002.
Escaldes-Engordany
miniatura|300px|Localización Escaldes-Engordany é unha das sete parroquias de Andorra. Esténdese por unha superficie de 30 km², onde no ano 2005 vivían 16.078 persoas; cunha densidade dun 536 hab/km². Atópase a unha altitude media duns 1.050 metros por enriba do nivel do mar.
Teofilacto (patricio)
Historia
Mencionado por vez primeira nun documento de 901, como xuíz palatino do emperador Luís III, aparece á volta do papa Serxio III (probabelmente un dos seus curmáns) - no curso dos anos 903/904. Como vestiarius (ministro de finanzas) do papa e magister militum (comandante en xefe dos exércitos), é desde aquela o xefe da nobreza urbana de Roma cunha grande influencia sobre a política do papa, sobre todo grazas á súa muller Teodora I de Tusculum e da súa filla Marozia, a quen o testemuño de Liutprando de Cremona atribúe unha relación co papa Serxio III de onde nacería o futuro papa Xoán XI. Desde 905, Teofilacto leva tamén os títulos de duque e de senador dos romandos.
A súa obra
Tras a morte do papa Serxio III, empuxa ao papa Xoán X a se aliar cos seus veciños do sur contra os sarracenos que ameazan sen cesar a costa italiana. En agosto de 915, un exército ao seu mando e do seu xenro Alberico I de Spoleto vence os árabes en Garigliano. O mérito de Teofilacto é o de ter estabilizado as relacións en Italia central e tamén, como o subliñan outros testemuños, os seus esforzos e os da súa familia por unha renovación relixiosa. Os Tusculani tiran a súa orixe de Teofilacto.
Xenealoxía
Teofilacto casou con Teodora a Antiga │ └─Marozia I (?-?). 1) Alberico I duque de Spoleto.   2) Serxio III, papa. 3) Hugo de Arlés.   4) Guido de Toscana.
Dalasýsla
Dalasýsla é un dos vinte e tres condados de Islandia. Está situado ao noroeste do país.
Xeografía
O condado de Dalasýsla está situado ao noroeste de Islandia, na rexión de Vesturland. Limita cos condados de Strandasýsla ao leste, Mýrasýsla ao sur, Snæfellsnes-og Hnappadalssýsla ao oeste, e Austur-Barðastrandarsýsla ao norte. O seu clima é frío, ao igual que o do resto do país. Este condado ten unha superficie de 2.078 quilómetros cadrados. O seu fuso horario é o Atlantic/Reykjavik, o mesmo que emprega o resto do país.
Demografía
Nos seus 2.078 quilómetros cadrados de extensión residen un total de 714 habitantes, o que supón unha densidade de poboación de 0,3 habitantes por quilómetro cadrado.
Municipios
O condado inclúese dentro da circunscrición de Norðvesturkjördæmi, e comprende un único municipio:
Localidades
O condado de Dalasýsla está formado polas seguintes localidades:
Cenlle
Cenlle é un concello da provincia de Ourense, pertence á comarca do Ribeiro. Segundo o IGE en 2014 tiña 1.235 habitantes (1.601 en 2003)
Xeografía
Ocupa unha extensión de 29,2 km². Está situado entre o río Avia e o Miño xeograficamente é o reborde dos Chaos de Maside e Santo Amaro, que caen máis bruscamente cara ao Miño que non ao Avia.
O relevo é accidentado, pero carece de elevacións importantes, destacando:
Bañan o termo pequenos regos que desembocan nos ríos Avia e Miño (como por exemplo, o regato da Fareixa), que limitan ao municipio polo oeste e polo leste, respectivamente.
Vías de comunicación
As principais vías de comunicación son:
Economía
A viticultura, cunha variada gama de especies continúa sendo a actividade agrícola máis estendida, ocupando o 93,47 % das terras labradas, sendo o concello do Ribeiro coa maior porcentaxe de terra cultivada dedicada o cultivo da vide.
Dada a topografía irregular, o cultivo realízase frecuentemente en bancadas, sendo o tamaño das propiedades pequeno.
As variedades cultivadas son as seguintes:
Os viños tintos teñen moita capa e bastante corpo, uns 11 graos de alcohol e característico sabor ácido. Os brancos teñen entre 11 e 12 graos e menor acidez. Todos eles son moi suaves e dixestivos.
Fóra do sector primario apenas existen iniciativas empresariais destacadas, aínda que o moderno Balneario de Laias é un sinal dun posible florecemento de servizos turísticos.
Prehistoria
No Museo Arqueolóxico Provincial de Ourense consérvanse bifaces de cuarcita, con ampla reserva de codia atopados neste concello.
Outro achado nunha carballeira deste termo revelou un acocho de 5 ou 6 machados de talón con aneis. Un deles, de dous aneis e 244x50 mm, foi regalado ao Museo Arqueolóxico de Ourense por Maximino Álvarez, alcalde que foi do Carballiño.
Historia
miniatura|dereita|150px|Piedade do cruceiro de [[Osmo, Cenlle|Osmo.]] En primeiro lugar cómpre destacar a testemuña do Bispo Hidacio no seu Cronicón, que remata situando o achado no río Miño, a 5 millas de Laias, de catro peixes de ouro por parte duns pescadores, que interpreta coma un mal presaxio.
As primeiras referencias escritas sobre Cenlle remóntanse a un documento do ano 1238, no que o Deán da Catedral de Ourense afora a Abril Eáns varias propiedades, entre as que se atopaba unha seara cerca da Torre (In Cauto de Ceeli), obrigándose a entregar a metade do viño e un terzo do centeo que recollera nesa seara.
Outros documentos recollen relacións forais entre as xentes de Cenlle e, principalmente o Cabido da Catedral de Ourense ou o Mosteiro de San Clodio.
Os tres documentos mais antigos conservados están redactados en latín e datan de 1191, 1238 e 1258 (no que tiña que entregar un terzo de tódolos froitos) e os catro seguintes no tempo en galego nos anos 1286, 1289 e 1421 (nel obrigábase a entregar unha cuarta parte de tódolos froitos e un quinto do viño).
En xullo de 1836 os seus veciños, xunto cos de Regadas acoden na axuda da parroquia de Beade repelendo o ataque das tropas carlistas dirixidas por Guillade e Pobadura.
Patrimonio histórico e artístico
miniatura|250px|[[Casa grande de Lentille.]] Moitos pazos e igrexas son testemuña da importancia económica do Ribeiro nos séculos pasados. Destacan polo seu estado de conservación:
Pazos
miniatura|dereita|250px|[[Pazo de Saa.]]
Parroquias
miniatura|dereita|As dez parroquias que conforman o concello de Cenlle.
Lugares de Cenlle
Para unha lista completa de todos os lugares do concello de Cenlle vexa: Lugares de Cenlle.
Marcos Bolzán
Marcos Bolzán, nado en Nogoyá o 25 de agosto de 1981, é un futbolista arxentino. Xoga de centrocampista e o seu equipo actual é o Sulmona Calcio.
Partido Comunista da Unión Soviética
Unha vez que a Terceira Internacional ou Komintern se formou en 1919, a estrutura marxista-leninista do PCUS foi copiada por outros dos seus membros. Durante toda a historia da Rusia soviética e da URSS, o Partido Comunista foi o partido gobernante e maioritario. En consecuencia, a historia do PCUS e da URSS entrecrúzanse e solápanse.
Palacios de Sanabria
Palacios de Sanabria (en leonés: Palacios de Senabria) é un concello e localidade española da provincia de Zamora, na comunidade autónoma de Castela e León. Atópase ao noroeste da provincia, na comarca de Seabra.
Historia
Durante a Idade Media, Palacios quedou integrado no Reino de León. Os seus monarcas repoboaron a localidade así como o resto de Seabra. Despois da independencia de Portugal do reino leonés en 1143, Palacios sufriu pola súa situación xeográfica os conflitos entre os dous reinos polo control da fronteiro, situación que quedou estabilizada a inicios do século XIII.
Posteriormente, na Idade Moderna, Palacios foi unha das localidades que se integraron na provincia das Terras do Conde de Benavente e dentro desta na receptoría de Seabra. Non obstante, coa división provincial de 1833, Palacios de Sanabria pasou a formar parte da provincia de Zamora e da Rexión de León.
Entre 1840 e 1860, o concello ampliou a súa extensión terriorial ao integrar no seu termo as localidades de Vime de Sanabria e Remesal. Non obstante, a súa extensión actual non chegou ata 1965, cando o concello de Otero de Sanabria foi anexionado ao de Palacios.
Demografía
Tiña en 2017 unha poboación de 263 habitantes agrupados en catro entidades de poboación:
Patrimonio
Na parte alta do concello sitúase a ermida de Santo Cristo, cuxo recinto o forman tres naves e na súa cabeceira destaca un retablo barroco presidido pola imaxe do Crucificado.
Da súa igrexa parroquial, o outro edificio eclesiástico desta localidade, chama especialmente a atención o seu campanario. No seu interior, un retablo de estilo neoclásico preside a estanza.
En Palacios de Sanabria tamén son significativos os pombais, que a diferenza dos de Terra de Campos, foron construídos en escura cachotaría e cubertos de lousa.
Sant Julià de Lòria
miniatura|dereita|300px|Estatua do síndico Francesc Cairat miniatura|300px|Localización
Sant Julià de Lòria é a máis meridional das sete parroquias do Principado de Andorra. Desprégase nunha altitude comprendida entre os 850 e 2.600 metros.
Está formada pola vila de Sant Julià de Lòria e seis quarts ou subdivisións parroquiais: Bixessarri, Fontaneda, Auvinyà, Juberri, Nagol, e Certers, ademais doutros grupos de poboación como Aixovall, Aixirivall e Llumeneres,contando cunha poboación total de case 9.000 habitantes.
Os seus atractivos artísticos máis importantes componse da Casa Comunal (sede do goberno municipal), a igrexa románica dedicada a San Julián de Lòria e a San Xermán e o casco antigo da poboación.
Beverly Hills Cop
Beverly Hills Cop é un filme estadounidense dirixido por Martin Brest que foi estreado en 1984. Está protagonizado por Eddie Murphy, que interpreta a Axel Foley, un policía de Detroit que vai a Beverly Hills, California, para investigar o asasinato do seu mellor amigo.
Sinopse
Axel Foley (Eddie Murphy) é un impetuoso e espelido detective de Detroit que segue a pista do asasino dun amigo seu ata os barrios máis elegantes de Beverly Hills. Mais antes de que Axel acade o seu obxectivo, vaise ver involucrado nunha rede internacional de contrabandistas e traficantes de droga.
Amarantáceas
A das amarantáceas (Amaranthaceae) é unha famila de plantas anxiospermas da orde das cariofilales.
Comprende ao rededor de 160 xéneros cunhas 2 400 especies, a maioría delas son herbas ou subarbustos, pero inclúe tamén unhas poucas árbores e plantas rubideiras.
É unha familia amplamente estendida cuxo hábitat se encontra en rexións tropicais e subtropicais. A maior parte das especies son propias da África tropical e Norteamérica, pero algunhas son oriúndas das rexións temperadas.
Un gran número son populares plantas ornamentais de xardíns, en especial as especies de Alternanthera, Amaranthus, Celosia e Iresine.
Algúns dos seus membros máis coñecidos son especies dos xéneros Amaranthus e Salsola.
Moitas das especies son halófitas, é dicir, que prosperan en solos salinos.
Cemiterio do Père-Lachaise
miniatura|Entrada do cemiterio. O cemiterio do Père-Lachaise é o maior cemiterio da cidade de París. O seu nome oficial é cimetière de l'Est. Está situado no 20º Distrito e ten a peculiaridade de que moitos parisienses o utilizan coma se fose un parque. miniatura|Túmulo de Jim Morrisson. A principios do século XIX, construíronse varios cemiterios coa fin de substituír os antigos cemiterios de París. Nas aforas da capital situáronse: ao norte, o cemiterio de Montmartre; ao leste, o cemiterio do Père-Lachaise; ao sur, o cemiterio de Montparnasse e, ao oeste, o cemiterio de Passy. miniatura|O túmulo da cantante Édith Piaf. O nome do cemiterio provén de François de la Chaise, confesor de Luís XIV. O cemiterio realizouno o arquitecto Alexandre Théodore Brongniart e abriuse o 21 de maio de 1804. Hoxe alberga os restos de 1 000 000 de corpos soterrados, sen contar os que foron incinerados.
Industria do sexo
miniatura|250x250px|Unha traballadora sexual en [[Alemaña.]] A industria do sexo é o termo dado á industria comercial das empresas que empregan a traballadores sexuais en varias capacidades, polo xeral relacionadas co que se describe como entretemento para adultos que inclúe erotismo, xa que comprende unha serie de formas de entretemento relacionados co sexo.
A industria do sexo representa unha parte importante da economía mundial. Orixinalmente baseábase en espectáculos en vivo tales como cabarés, pero por mor dos avances tecnolóxicos, a industria involucrouse en formatos multimedia, tales como sexo telefónico, vídeos caseiros, DVD, pay-per-view, vídeo streaming e vídeos baixo demanda.
Exemplos dos tipos modernos das empresas que operan na industria do sexo son Hustler (unha revista mensual para homes); SexTV: The Channel (unha canle de televisión dixital por cable); randimg.com (un popular sitio web), Artemis (un mega-bordel en Alemaña ), e Ann Summers (unha exitosa cadea británica de sex shops).
K'inich Janaab' Pakal II
Upakal K'inich Janaab' Pakal ou Upakal K'inich foi un ahau ou gobernante maia do ajawlal ou señorío de B'aakal, cuxa sede era Lakam Ha', no presente coñecida como a zona arqueolóxica de Palenque, no actual estado mexicano de Chiapas. É coñecido tamén como K'inich Janaab Pakal II. O seu nome foi traducido como Escudo do Deus Sol. Son moi poucos os datos que se coñecen deste ahau, é probable que durante o seu goberno, confirmado no ano 742, Palenque pasase por unha época de tribulacións.
Traxectoria
Son moi poucos os rexistros que se atoparon sobre este personaxe e sobre a época do seu reinado. Considerouse que foi fillo do seu antecesor, K'inich Ahkal Mo' Naab III, mais algúns estudosos, entre eles, David Stuart e Simon Martin, coidan que é máis probable que sexa o seu irmán. De acordo ás inscricións do taboleiro de K'an Tok, Upakal K'inich Janaab' Pakal realizou unha cerimonia na data da conta longa 9.15.10.10.13 (ano 742) que só podería efectuar unha alto xerarca da nobreza de Palenque.
No taboleiro do Templo XXI, atópase tallada unha escena imaxinaria que retrata a tres personaxes: no centro atópase K'inich Janaab' Pakal, á esquerda K'inich Ahkal Mo' Naab III e á dereita Upakal K'inich Janaab' Pakal. No taboleiro de estuco da columna do Templo XIX existe outra representación da súa imaxe.
Sábese que durante o goberno de Upakal K'inich, unha nobre de Palenque, Ix Chak Nik Ye' Xook, viaxou a Copán para contraer matrimonio. Deste matrimonio concertado para crear lazos políticos naceu o décimo sexto gobernante de Copán, Yax Pasaj Chan Yopaat. É posible que Upakal K'inich goberne até o ano 750, pero descoñécese a data da súa morte. De acordo ás inscricións atopadas en Palenque o seu seguinte sucesor é K'inich K'uk' B'alam II, mais descubriuse unha inscrición en Pomoná, datada no ano 751, que refire a un gobernante de Palenque chamado K'inich Kan B'alam. A pesar de que só existe esta única referencia, para distinguilo coas súas homónimos anteriores, identificouna como K'inich Kan B'alam III.
Santo André, Albarellos, Boborás
Santo André é un lugar da parroquia de Albarellos no concello ourensán de Boborás na comarca do Carballiño. Tiña 22 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 12 eran homes e 10 mulleres. Iso supón un mantemento da poboación respecto a 2010, cando tiña 22 habitantes (12 homes e 10 mulleres).
Narrow Margin
Narrow Margin é un filme estadounidense dirixido por Peter Hyams que foi estreado en 1990 e distribuído por TriStar Pictures. Está vagamente baseado no filme de 1952 The Narrow Margin. Conta a historia dun fiscal do distrito dos Ánxeles que tentan protexer a unha testemuña de asasinato mentres viaxa a través do Canadá nun tren. Está protagonizado por Gene Hackman e Anne Archer.
Lista de filmes en galego con maior recadación
A continuación detállase unha lista dos filmes en galego con maior recadación da historia do cinema de Galicia.
Waalwijk
Waalwijk é un concello e unha cidade ao sur dos Países Baixos, na provincia de Brabante do Norte. É membro do "Langstraat" (rúa longa).
A cidade
A cidade de Waalwijk adoitaba ser moi coñecida polo seu mercado de zapatos. O dereito de cidade foille outorgado en 1303, e nela xoga o equipo de fútbol RKC Waalwijk.
Waalwijk é coñecida tamén por un evento o "80 van de Langstraat", que se celebra cada setembro, e no que uns poucos miles de persoas camiñan 80 quilómetros a pé a través de tódalas cidades que forman parte da rexión do Langstraat.
Outros eventos coñecidos da cidade son:
Peago, Milleirós, Carballedo
Peago é un lugar da parroquia de Milleirós, no concello de Carballedo na comarca de Chantada. Segundo o INE en 2016 tiña 6 habitantes (3 mulleres e 3 homes).
Toponimia
O topónimo fai referencia a un pequeno encoro, unha presa de auga, no ano 998 xa se fala dun Pelagos.
Vestur-Barðastrandarsýsla
Vestur-Barðastrandarsýsla é un dos vinte e tres condados de Islandia. Está situado ao noroeste do país, na península máis grande de Islandia.
Xeografía
Vestur-Barðastrandarsýsla está localizado ao noroeste de Islandia, na península máis grande do país, na rexión de Vestfirðir. A súa altitude media é duns 600 msnm. Limita cos condados de Vestur-Ísafjarðarsýsla ao norte e Austur-Barðastrandarsýsla ao leste. Este condado conforma unha pequena península con moitos quilómetros de costa atlántica. Vestur-Barðastrandarsýsla ten unha superficie total de 1.519 quilómetros cadrados. O seu fuso horario, ao igual que o do resto do país, é o Atlantic/Reykjavik.
Demografía
Nos 1.519 quilómetros cadrados do condado residen un total de 934 habitantes, o que supón unha densidade de poboación de 0,61 habitantes por quilómetro cadrado.
Localidades
Vestur-Barðastrandarsýsla comprende as seguintes localidades:
Ligazóns externas
Datos de Vestur-Barðastrandarsýsla
Jesús Durán Martínez
Traxectoria
Sobriño de Jesús Durán Taboada, que fora alcalde da Estrada (1914-1916 e 1922-1923). Dirixiu xunto aos seus irmáns a empresa María Martínez. Foi nomeado alcalde da Estrada o 9 de xuño de 1958 e cesou o 1 de agosto de 1959. Nas primeiras eleccións democráticas encabezou a candidatura de UCD á alcaldía da Estrada e foi elixido alcalde. Tamén foi deputado provincial e presidente do Consello da Administración da Caixa de Aforros de Pontevedra. Foi nomeado Fillo predilecto da Estrada.
Carlos Gegúndez
Carlos Gegúndez López, nado en Becerreá (Provincia de Lugo) en 1976, é un escritor e xornalista galego.
Traxectoria
Licenciado en Humanidades pola USC, traballou en Localia Telelugo, Punto Radio Lugo e a Radio Galega, principalmente nas sección de deportes. É autor, xunto con José Luis Calvo do libro ''Lois Pereiro. O negro leite da aurora. Viaxe á xeografía lírica de Lois Pereiro''.
Raúl González Gómez
Raúl González Gómez, nado en Ventosela (Ribadavia) o 13 de abril de 1903 e finado en 1995, foi un mestre e político galego.
Quero ser tua
Quero ser tua é unha canción da cantora portuguesa Suzy. Foi escollida para representar a Portugal no Festival de Eurovisión 2014 en Dinamarca logo de gañar o Festival da Canção 2014, preselección portuguesa para elixir ao representante no Festival de Eurovisión. Esta vitoria foi moi polémica e os fans da segunda clasificada, Catarina Pereira, iniciaron unha protesta para levala a Eurovisión.
Commandos: Strike Force
Videoxogo de acción en primeira persoa ao contrario que os seus antecesores máis tácticos polo que é máis similar a xogos como Medal of Honor ou Call of Duty cos xogos anteriores da serie, podemos encarnarnos en tres comandos da Office of Strategic Services (OSS) diferentes pero complementarios, un francotirador, un espía e un boina verde, ao longo de 14 niveis por tres países diferentes: Francia, Noruega e a URSS.
Ernesto Canoa Galiana
Ernesto Canoa Galiana, nado en Vigo o 24 de outubro de 1928 e finado o 16 de xuño de 1981, foi un médico urólogo galego.
Traxectoria
Nado na rúa Alta do casco vello de Vigo, foi o cuarto e derradeiro fillo dun empregado de banca. De 1946 a 1952 estudou medicina na Universidade de Santiago de Compostela e en Madrid. Traballou de urólogo no Hospital de la Princesa de Madrid. En 1957 gañou unha bolsa de estudos. Formarse en Düsseldorf, Berlín, Viena, París e Londres. En 1959 estableceuse no número 88 da rúa Urzáiz de Vigo e ao ano seguinte nunha clínica maior no número 7 da mesma rúa. De 1962 a 1964 ocupou por oposición unha praza de urólogo en Murcia. Desde 1967 colaborou no equipo urolóxico da Residencia Sanitaria Almirante Vierna (despois Hospital Xeral).
Era políglota (dominaba o francés e o inglés e tiña un título de profesor de alemán), radioafeccionado, fotógrafo afeccionado e amante da poesía e a pintura.
Finou nun accidente de tráfico.
Glicóxeno fosforilase
A glicóxeno fosforilase é un encima fosforilase (EC 2.4.1.1) que cataliza a liberación de moléculas de glicosa 1-fosfato da molécula de glicóxeno. Este é o paso limitante da glicoxenólise nos animais. As glicosas libéranse nos enlaces glicosídicos terminais alfa-1,4 das cadeas de glicóxeno. A glicóxeno fosforilase estúdase tamén como unha proteína modelo regulada por fosforilación reversible (unión covalente reversible) e por efectos alostéricos.
Mecanismo
A reacción global catalizada é:
(cadea de glicóxeno α-1,4)n + Pi ↔ (cadea de glicóxeno α-1,4)n-1 + D-glicosa 1-fosfato.
A glicóxeno fosforilase rompe o glicóxeno en unidades de glicosa, que se liberan en forma de glicosa 1-fosfato. O glicóxeno queda cada vez que intervén o encima cunha unidade de glicosa menos. Para que a glicosa liberada poida ser utiizada no metabolismo debe converterse en glicosa 6-fosfato polo encima fosfoglicomutase.
Aínda que a reacción é reversible en solución, dentro da célula o encima só funciona na dirección degradativa porque a concentración de fosfato inorgánico é moito maior ca a de glicosa 1-fosfato.
Acción da glicóxeno fosforilase sobre o glicóxeno.
A glicóxeno fosforilase pode actuar só sobre cadeas liñais de glicóxeno (con enlace glicosídico α1-4). A súa actividade cesa inmediatamente catro residuos antes de que se chegue a un enlace α1-6, que están nos puntos de ramificación do glicóxeno, moi comúns na molécula. Neste situación, cómpre que actúe outro encima chamado encima desramificador do glicóxeno, o cal deixará recta a cadea nesa zona, e pode ralizar nos eucariotas dúas actividades (en E. coli fanas dous encimas distintos): actividade transferase e actividade α-1,6-glicosidase. Primeiramente actúa como encima transferase e cambia un bloque de tres residuos de glicosa da rama externa ao extremo doutra cadea, e despois actúa como α1-6 glicosidase e rompe o residuo de glicosa que queda con enlace α1-6 na nova cadea liñal. Despois de que se fixo todo isto, a glicóxeno fosforilase pode continuar separando máis residuos de glicosa. O encima é específico de cadeas α1-4, xa que ten unha fenda de 30 ángstrom de longo co mesmo raio ca a hélice formada pola cadea de glicóxeno; na fenda caben 4-5 residuos de glicosa, pero é demasiado estreita para as zonas con ramificacións. Esta fenda conecta o sitio de almacenamento do glicóxeno no encima co sitio activo catalítico.