cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Batalla de Alclud Ford
A batalla ocorreu nun período de supremacía de Rheged, e os exércitos baixo Urien e Owain eran os máis poderosos do norte.
Rosalinda (lúa)
Rosalinda é un satélite interior de Urano. Foi descuberta a partir de imaxes tomadas pola Voyager 2 o 13 de xaneiro de 1986, e déuselle a designación temporal de S/1986 U 4. Recibiría máis tarde o nome da filla do Duque desterrado da obra de William Shakespeare, Ao voso gusto. Tamén recibiu a designación de Urano XIII.
Características
Rosalinda pertence ó grupo de satélites Portia, o cal inclúe a Belinda, Bianca, Desdémona, Portia, Xulieta, Cupido, Crésida e Perdita. Estes satélites teñen características orbitais e propiedades fotométricas semellantes. Por desgraza, a parte da súa órbita, o seu radio de 36 kms e ó seu albedo xeométrico de 0,08, pouco máis se sabe deste astro.
As imaxes da Voyager 2 amosan a Rosalinda coma lixeiramente elipsoidal. A taxa de relación entre os eixos de Rosalinda é de 1,0-0,8. A súa superficie é de cor gris.
Sweet California
Sweet California é unha girlband española formada por Sonia Gómez, Alba Reig e Tamy Nsue en 2013. O 10 de xullo de 2013 estreouse o seu primeiro sinxelo Infatuated.
2013: Presentación e primeiro sinxelo
Días despois da súa presentación en redes sociais, o 23 de maio de 2013, subíronse ao canal oficial de Sweet California, uns vídeos de presentación de cada unha delas, cunha pequena entrevista xenérica, para que o público coñecera os gustos das tres cantantes.
O 28 de maio de 2013, publican o seu primeiro vídeo musical en Youtube, para dar a coñecer a súa música, neste vídeo, cantaban unha cover en acústico da canción de Olly Murs, Troublemaker. Pero este non é o único cover que publicaron, se non que, tamén fixeron versións de Disparé de Nena Daconte, Price Tag de Jessy J, Grenade de Bruno Mars e Impossible de James Arthur.
O 10 de xullo de 2013, estrearon na radio dos 40 Principales, o seu primeiro sinxelo, Infatuated, que chegou a ser Trending Topic en Twitter ese día. O 15 de xullo deixaron descargar gratuitamente o seu sinxelo na súa páxina web, pero solo durante o 15 de xullo.
Familia do rei Artur
A familia do rei Artur foi unha continuadora das lendas da Materia de Bretaña a través dos séculos seguintes ó tempo do rei Artur. Algúns dos membros lendarios da familia deste mítico rei convertéronse en protagonistas de contos fantásticos por propio dereito. Un dos máis coñecidos foi Amhar, fillo do Rei Artur segundo as tradicións galesas.
Eleccións municipais en Toques
Estes foron os resultados das eleccións municipais no concello de Toques dende 1979. miniatura|250px|Casa do concello de Toques.
Composición das Corporacións
Corporacións democráticas en Toques desde a aprobación da Constitución de 1978.
Hibisco
Os hibiscos son plantas pertencentes ao xénero Hibiscus, un amplo xénero cunhas 150 especies aceptadas, das máis de 1.000 descritas , da familia Malvaceae, típicas de ambientes cálidos, en rexións tropicais e subtropicais.
En Galiza úsanse coma ornamentais.
Descrición
O xénero inclúe dende plantas herbáceas, anuais ou perennes, até pequenos arbustos e arboriñas. As follas son alternas, simples, de ovadas a lanceoladas, a miúdo coa marxe serrada ou lobulada. As flores son longas, conspicuas, con forma de trompeta, con cinco pétalos, de tons brancos a rosas, vermellos, morados ou amarelos, de 4 a 15 cm de tamaño. O froito é unha cápsula que contén varias sementes en cada lóculo. thumb|Hibisco a amosar parte do xineceo e mais do androceo.
Distribución
É un xénero de zonas temperadas, subtropicais e tropicais de todo o mundo, cunha orixe centrada principalmente no sueste de Asia. Introducido e cultivado dende tempos inmemoriais para usos ornamentais, alimentarios e medicinais.
Usos
Moitas especies cultívanse polas súas flores rechamangueiras ou se utilizan coma arbustos en paisaxismo (a especie Hibiscus syriacus, a rosa de Siria, é moi común). Tamén son un ingrediente principal en tés de herbas ou infunsións.
Unha das especies, coñecida coma kenaf (Hibiscus cannabinus) úsase amplamente na elaboración de papel.
A rosa de Xamaica (Hibiscus sabdariffa), úsase coma verdura e para elaborar infusións de herbas e marmeladas (en especial no Caribe). En Latinoamérica, é bastante popular a bebida coñecida coma auga de Xamaica, elaborada a partir dos cálices desta especie. En Exipto e no Sudán utilízanse os pétalos para facer unha infusión chamada carcad
Pragas
As especies de hibisco son substento de larvas dalgúns lepidópteros, coma Chionodes hibiscella ou Hypercompe hambletoni. Ademais atácana os pulgóns.
Taxonomía
O xénero foi descrito por Carl von Linné e publicado en Species Plantarum 2: 693, polo ano 1753. A especie tipo é Hibiscus syriacus L.
Reptantes
miniatura|300px|A [[cigala (Nephrops norvegicus), un crustáceo marchador típico.]]
Porén, esta clasificación segue encontrándose nos libros antigos, e mesmo en cursos de bioloxía mariña dalgunhas universidades ou en páxinas web serias.
Clasificación tradicional dos decápodos
Orde decápodos (Decapoda) :
Catacterísticas dos antigos reptantes
Os membros deste grupo caracterízanse por teren o corpo deprimido dorsoventramente e os pleópodos (apéndices abdominais) pequenos (incluso poden estar ausentes), e non se usan na locomoción. As anténulas carecen de estilocerito, e o escafocerito, que pode estar ausente tamén, no caso de existir está pouco desenvolvido.
O grupo dividíase en tres subordes, diferenciadas pola forma da casca, a posición e forma do abdome e a morfoloxía dos últimos apédices torácicos: anomuros, braquiúros e macruros.
O cambio na clasificación
A división entre Natantia e Reptantia foi cambiada en 1963, cando Martin Burkenroad fundou a suborde Pleocyemata (pleociemados) para aqueles animais que transportaban os ovos nos pleópodos, deixando a outra suborde, a dos Dendrobranchiata dendrobranquiados, para gambas, camaróns e afíns.
Clasificación actual dos decápodos
A clasificación actual dos decápodos, até o nivel de infraordes, segundo De Grave et al., é:
Orde Decapoda Latreille, 1802
Revista de Galicia
Revista de Galicia foi o nome de varias publicacións galegas:
Tuberosidade costal da clavícula
A tuberosidade costal é unha formación ósea da superficie inferior da clavícula que serve para a inserción do ligamento costoclavicular.
Linguas afroasiáticas
As linguas afroasiáticas son unha macrofamilia de linguas que consta dunhas 240 linguas faladas por uns 285 millóns de persoas distribuídas polo norte e o leste de África, o Sahel e o suroeste asiático.
Outros glotónimos cos que se coñecen ou coñeceron algunhas das linguas afriasiáticas son "camítico-semítico" (non recomendable), "hamito-semíticas" (desaprobado), "Lisramic" (Hodge 1972), "Erythraean" (Tucker, 1966). Aínda que o termo camítico-semítico (antigo) se usou nalgúns textos como sinónimo de afroasiático (moderno), ambas as agrupacións non inclúen exactamente as mesmas linguas. Concretamente, algunhas linguas consideradas previamente como camíticas non parecían emparentadas co resto, mentres que outras linguas que foran excluídas de entre as camíticas tiñan importantes parecidos coa familia. É por iso que se redefiniron por completo a familia e os seus subgrupos e déuselle un nome novo.
Subfamilias e clasificación interna
De acordo con Ehret (1995), as linguas afroasiáticas inclúe as seguintes subfamilias: 450px|miniatura|Principais divisións dentro das linguas afroasiáticas, Ehret (1995)
Os grupos 2-3 previamente agrupáronse dentro dunha suposta agrupación camítica, pero non parece que existan criterios sólidos para agrupalas xuntas dentro da familia.
A lingua ongota adoita clasificarse dentro das afroasiáticas, pero non hai consenso a preto da súa clasificación dentro da familia (en parte por falta de información). Harold Fleming suxire que podería ser unha rama independente dentro das linguas afroasiáticas que non é omótica.
Orixe xeográfica e clasificación
dereita|450px|miniatura|Mapa que mostra a probable [[expansión afroasiática de acordo con Ehret, 1995]] Fixéronse diversas propostas sobre o lugar onde se falou proto-afroasiático. Algúns como Igor Diakonoff ou Lionel Bender suxiren África, particularmente Etiopía, debido á gran diversidade de linguas afroasiáticas que alí se atopan. Alexander Militarev inclínase por situala en levante, relacionándoa coa cultura natufia. E finalmente Christopher Ehret (1995) suxire a costa occidental do Mar Vermello e propuxo unha serie de fases de expansión a partir do 11500 adC, que mostran un acordo razoable cos datos arqueolóxicos.
As linguas semíticas son a única subfamilia afroasiática que se atopa fóra de África. Con todo, en tempos históricos ou protohistóricos, algúns falantes de linguas semíticas volveron desde o sur de Arabia a Etiopía. É por isto polo que algunhas linguas etíopes (tales como o amárico) son semíticas no canto de pertencer ao substrato dos grupos cuxita ou omótico. (Unha minoría de académicos, tales como A. Murtonen (1967), están en desacordo con esta teoría, e suxiren que a familia semítica se puido orixinar en Etiopía.)
Segundo Ehret (1996), as linguas tonais afroasiáticas pertencen ás pólas omóticas, chadianas e South e East cuxitas. As ramas semítica, berebeer e exipcia non son tonais.
Gramática
Algúns trazos que comparten diversas linguas afroasiáticas inclúen:
Cognados
Algúns cognados son:
Nos sistemas verbais semítico, bérber e cuxitas (incluído Beja) forman conxugacións verbais mediante a flexión do prefixo:
Nanto, Xapón
O concello de Nanto limita cos concellos de Oyabe, de Tonami, de Toyama (son da prefectura de Toyama); de Kanazawa, de Hakusan (son da prefectura de Ishikawa); de Hida e de Shirakawa (son da prefectura de Gifu).
Linguas afroasiáticas
Cognados
Os sufijos do pronombre posesivo atópanse nas subfamilias semítica, bérber, cuxitas (incluído o beya) e chadiano.
Historia da súa clasificación
Os académicos medievais ás veces unían dous ou máis ramas de linguas afroasiáticas nunha soa, xa no século IX, o gramático hebreo Judah ibn Quraysh de Tiaret, Alxeria observou a relación entre as linguas bérber e as semíticas grazas a que tiña coñecementos destas últimas por medio do hebreo, o árabe e o arameo.
Ao comezo do século XIX, algúns estudosos europeos empezan a suxerir esa relación; desta forma, en 1844 Th. Benfey suxeriu a existencia dunha familia de linguas que contiña as linguas semíticas, bérber e cuxitas (chamando a estas últimas etíopes). O mesmo ano, T. N. Newman suxeriu a relación entre as semíticas e hausa, pero este parentesco parecía incerto para algúns, sendo obxecto de desencontros entre lingüistas. Friedrich Müller en 1876 no seu Grundriss der Sprachwissenschaft, agrupou nunha familia que chamou "camito-semítica" a un grupo semítico, máis outro "camítico" que contiña o exipcio, o bérber, e o cuxita; o grupo chadiano non foi incluído nesta agrupación. Esta clasificación non se baseou en criterios exclusivamente lingüísticos, xa que tamén tivo en conta criterios antropolóxicos e raciais.
Leo Reinisch (1909) propuxo que as linguas cuxitas e chadianas estaban bastante emparentadas, mentres que, pola contra, afirmaba que a subfamilia exipcia e a semítica estaban máis distanciadas; pero esta formulación non foi ben aceptado. Marcel Cohen (1924) rexeitou a idea de que se distinguise un subgrupo "camítico", e incluíu a lingua chadiana hausa na súa comparativa de vocabulario camito-semítico. Joseph Greenberg (1950) confirmou con vehemencia o mesmo rexeitamento de Cohen contra a agrupación en linguas "camíticas", subclasificando as linguas chadianas, e propuxo un novo nome para a familia: familia afroasiática. A clasificación proposta por Greenberg foi case universalmente aceptada. En 1969, Harold Fleming propuxo que se recoñecesen as linguas omóticas como unha quinta rama, en lugar das afirmacións previas que as situaban como subgrupo dentro das cuxitas, proposta que tamén foi amplamente aceptada. Varios estudosos, incluído Harold Fleming e Robert Hetzron, cuestionaron a inclusión que se adoita facer das bedja dentro das cuxitas, pero esta afirmación non conta con moito apoio.
Hai pouco acordo respecto da subclasificación das cinco ou seis ramas mencionadas; con todo, Christopher Ehret (1979), Harold Fleming (1981), e Joseph Greenberg (1981) están de acordo en que a omótica foi a primeira rama que se diferenciou do resto. De todos os xeitos, Ehret agrupa exipcio, bérber, e semítico xuntas nun subgrupo afroasiático do norte; Paul Newman (1980) agrupa bérber con chadiano e exipcio con semítico, cuestionándose a inclusión do omótico; Fleming (1981) divide afroasiático non-omótico, ou "eritreo", en tres grupos, cuxitas, semítico, e 'o resto'; máis tarde engadiu semítico e beja a 'o resto', suxerindo ongota como unha posible terceira rama; e Lionel Bender (1997) avoga por unha "Macro-cuxitas" dentro da que se atopan bérber, cuxita, e semítico, mentres que suxire que chadiano e omótico son as linguas máis antigas das outras ramas. Vladimir Orel e Olga Stolbova (1995) agrupan bérber con semítico, chadiano con exipcio, e dividen cuxitas en cinco ou máis subfamilias independentes da familia afroasiática, afirmando que é máis ben un "Sprachbund" no canto dunha verdadeira subfamilia. Alexander Militarev (2000), baseándose en lexicoestadística, agrupa bérber con chadiano e ambas, separadas de cuxita e omótico.
Martiñá
O topónimo galego   pode referirse a:
Moldavia nos Xogos Europeos de 2015
Moldavia participa nos Xogos Europeos de Bakú 2015 cunha delegación de 31 deportistas. O responsábel do equipo nacional é o Comitetul Național Olimpic al Republicii Moldova, así como as federacións deportivas nacionais responsábeis de cada deporte con participación nos xogos.
Medalleiro
O equípo olímpico de Moldavia obtivo as seguintes medallas á data de 15 de xuño de 2015:
A Calzada, San Xusto de Cabarcos, Barreiros
A Calzada é un lugar da parroquia de San Xusto de Cabarcos no concello lugués de Barreiros na comarca da Mariña Oriental. Segundo o IGE, en 2011 tiña 7 habitantes (3 homes e 4 mulleres).
Hengest
miniatura|[[Escudo da cidade de Bünde, en Renania do Norte-Westfalia, que representa a Hengest e ao seu irmán Horsa dándose a man tras acordar a invasión de Gran Bretaña; acordo que, segundo a tradición, se produciu en Bünde.]] Hengest ou Hengist, finado en 488?, foi un guerreiro viquingo de Dinamarca na Era de Vendel (século V). lugartenente do rei danés Hnæf. A súa figura protohistórica aparece no poema épico Beowulf e o fragmento de Finnsburg.
Historia ecclesiastica gentis Anglorum
En Historia ecclesiastica gentis Anglorum (século VIII) aparece un Hengest, irmán de Horsa, caudillos dun exército formado por anglos, saxóns e xutos. Horsa morreu en batalla contra os britóns e foi enterrado no leste de Kent, onde un monumento que lembraba o seu nome aínda existía nos tempos de Beda. Fai unha xenealoxía dos irmáns, ambos os fillos de Wictgils fillo de Witta fillo de Woden, e que á súa vez Hengist era pai de Oeric, o cal o acompañou a Britania.
Crónica anglosaxoa
A Crónica anglosaxoa menciona a Batalla de Aylesford (455), cando Hengest combateu a Vortigern. Nesa batalla morreu o seu irmán Horsa.
Historia Brittonum
A Historia Brittonum menciona a Hengest e Horsa, a quen Vortigern permitiu asentarse co seu pobo en Thanet a cambio dos seus servizos como mercenarios para defender o reino contra os pictos. Hengest convenceu a Vortigern para que lle concedese máis terra e permitir a chegada de máis colonos, o que abriu o camiño ao asentamento xermánico na illa.
Julio Sánchez de Rueda
Julio Sánchez de Rueda, finado en Carballo o 14 de marzo de 1967, foi un avogado e político galego.
Traxectoria
Logo do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi nomeado alcalde de Carballo. Tomou posesión o 14 de setembro de 1936. En xuño de 1937, un chivatazo ao goberno militar da Coruña, no que se denunciaba que Julio Sánchez tiña un "pasado republicano", fixo que a autoridade militar ordenase o seu cesamento inmediato. Pasou a actuar como alcalde en funcións o primeiro tenente-alcalde Joaquín Caamaño López. Morreu en Carballo en 1967, con 91 anos.
Cara a Times Square
Cara a Times Square é unha novela de Camilo Gonsar publicada en 1980 pola Editorial Galaxia. O autor nesta obra recorre ó artificio do "relato atopado" que el só se limita a editar (neste caso despois de traducilo do inglés). Na novela tece un discurso ambiguo, alucinado, con sentido de alegoría aberta que procura a reflexión do lector.
Argumento
O narrador-protagonista diríxese a unha segunda persoa, destinataria do escrito, presentando os sucesos dunha noite en que se atopa un estraño personaxe, a quen nomea como "o Belga". Ambos inician un deambular nocturno polas rúas de Nova York, no que recorren espazos fantasmagóricos, que xunto co solipsismo do Belga acaban desesperando ó narrador quen, mentres pasean polo peirao, tira ó mar ó seu acompañante.
Edicións e tradución
Foi incluída na Biblioteca das Letras Galegas de Edicións Xerais de Galicia e na Biblioteca Galega 120 de La Voz de Galicia.
Foi traducida ao castelán polo propio autor co título de Hacia Times Square publicado en 1999 por Editorial Trea.
Carcaixent
Carcaixent é un concello da Comunidade Valenciana localizado na provincia de Valencia, concretamente na comarca da Ribera Alta. Ten unha poboación de 21.973 habitantes (INE 2008). A conurbación que forma na actualidade cos concellos de Alzira e Algemesí constitúe, cos seus 95.000 habitantes, o segundo núcleo de poboación da provincia de Valencia, tras a capital e a súa área metropolitana.
Xeografía
O termo municipal sitúase entre a marxe dereita do río Xúcar, Val de Aigües Vives e as montañas del Convent. A cidade de Carcaixent é o núcleo máis importante do municipio, que ademais lle dá nome.
No que respecta á orografía, cabe dicir que é regada polo río Xúcar e polos seus afluentes Magre, Verd e Barxeta, e tamén pola Real Quenlla de Carcaixent. O termo é maiormente chairo, e esténdese pola unidade xeográfica que forma o val do Xúcar, que se transforma a partir da cidade cara ao leste nun terreo montañoso coa serra de Corbera e a das Agullas. O chan é cuaternario, orixinado polo aluvión procedente do río Xúcar, con montañas de roca calcárea.
Desde Valencia, accédese a esta localidade a través da CV-42 e CV-41 ou por medio da A-7 e logo tomando a CV-543. Tamén ten estación de ferrocarril na liña C-2 de Proximidades Valencia (Renfe).
Barrios e pedanías
Pola súa banda, o núcleo de Carcaixent divídese en catro barrios:
Demografía
Carcaixent ten 21.695 habitantes (INE 2007). Segundo este censo, un 7,7% da súa poboación é de nacionalidade estranxeira.
Eleccións ao Parlamento Europeo de 2014
As Eleccións ao Parlamento Europeo tiveron lugar entre o 22 e o 25 de maio de 2014, e celebráronse por primeira vez en 28 estados membros, logo da admisión na Unión Europea de Croacia.
Data e sistema electoral
As eleccións celebráronse entre o xoves 22 e o domingo 25 de maio, para seguir os costumes dos distintos países sobre o día habitual de votación. O primeiro país en votar foi o Reino Unido.
Celebráronse ao mesmo tempo que as eleccións ao parlamento europeo outros comicios:
Sistema electoral
O voto é obrigatorio en Bélxica, Grecia, Chipre e Luxemburgo, e optativo en todos os demais. Os países que teñen unha participación tradicionalmente máis alta son dous onde o voto é obrigatorio, pois Bélxica e Luxemburgo rondan o 90% de participación. Ademais, a participación tende a superar o 50% en Malta, Italia, Irlanda, Dinamarca, Chipre (obrigatorio), Letonia e Grecia (obrigatorio). Os países do leste europeo son máis abstencionistas con estados como Eslovaquia, Polonia, Lituania ou Croacia que se moven ao redor do 20-25% de participación.
Hai 66 circunscricións electorais. A maior parte dos países teñen unha única circunscrición, pero existen algúns que teñen varias: Polonia ten 13 circunscricións, e o Reino Unido 12; Francia ten 8 e Italia 5; Irlanda e Bélxica teñen tres cada unha.
O sistema máis común é o de listas abertas e voto proporcional, pero tamén existen excepcións precisamente nos países con máis electores: Alemaña, Francia, o Reino Unido, España. Romanía, Grecia, Portugal e Hungría teñen listas pechadas. É dicir, o 60% dos eurodeputados son escollidos en listas pechadas. Ademais, Irlanda, Malta e a circunscrición de Irlanda do Norte no Reino Unido teñen un sistema de voto transferible, onde se van descartando as opcións que teñen menos votos e considerándose segundas, terceiras, e demais opcións de preferencia do votante.
Novidades
Estes comicios presentan como principais novidades fronte aos de 2009 estes:
Candidaturas en Galicia e España
Os comicios celebráronse en Galicia o 25 de maio. Galicia non é unha circunscrición propia nas eleccións europeas, como si sucede con algunhas divisións territoriais noutros países da Unión Europea, polo que os seus votos súmanse aos emitidos no resto de España, e entre eles reparten os 54 escanos.
A estes comicios concorreron 41 formacións políticas, das que só unha candidatura é exclusivamente galega, a do Partido da Terra. Estas foron as candidaturas, os seus principais integrantes e os seus cabezas de lista:
Resultados globais europeos
É moi complexo ofrecer unha panorámica xeral de resultados por partidos, dado que a afiliación a cada grupo parlamentario europeo é individual. Ademais, a propia formación de grupos ou non dependerá dos resultados das eleccións e dos pactos posteriores.
O PPE é o grupo parlamentario de centro-dereita europeo, e recolle no seu seo a maior parte dos partidos conservadores do continente, entre eles o PP, afiliados ao Partido Popular Europeo. A S&D é o grupo parlamentario socialdemócrata, e recolle tamén a maior parte dos partidos de esquerda moderada europea, como o PSOE. A maior parte destes partidos pertencen á súa vez ao Partido Socialista Europeo. Estas dúas formacións ocuparon tradicionalmente a maior parte dos euroescanos.
El Coloso
miniatura|dereita|250px|"El Coloso", de Goya El Coloso, pintado entre 1808 e 1812, é un cadro tradicionalmente atribuído a Francisco de Goya no que un xigante de tamaño colosal se ergue por tras duns montes, que lle ocultan as pernas até as coxas, ocupando a figura o centro da imaxe, estando arrodeada de nubes e cos puños en alto. O terzo inferior do lenzo ocúpao un sombrío val onde unha multitude de xente e gando se dispersa caoticamente en todas direccións.
Eleccións ao Parlamento Europeo de 2014
Resultados globais europeos
A ALDE é o grupo parlamentario liberal, e nel coinciden, ademais doutras formacións, os partidos integrantes da ALDE (CDC), e do Partido Demócrata Europeo (PNV). A ALE é o partido que reúne a distintas minorías rexionais, e que forma grupo parlamentario cos Verdes; o BNG forma parte da ALE. A EUE-EVN é o grupo parlamentario de partidos de esquerda, esquerda ecoloxista e extrema esquerda; aos que pertence Izquierda Unida. A ACRE é un grupo parlamentario conservador, moderadamente euroscéptico, que agrupa a diferentes formacións de dereita do leste europeo e o Partido Conservador británico. O MELD tamén é un partido conservador e máis claramente euroscéptico, máis á dereita da ACRE.
Ademais existen no Parlamento Europeo un grupo restante, o Grupo Europarlamentario dos Non Inscritos, que recolle diversas formacións políticas que non atopan acomodo nos grandes grupos. Moitas destas formacións son de ultradereita e outras, como UPyD, de perfil populista, socioliberal ou conservador.
SM-liiga 2017-2018
A tempada 2017-2018 da SM-liiga foi a 43ª edición da máxima categoría do hóckey sobre xeo finlandés. A liga regular comezou o 8 de setembro de 2017 e finalizou o 10 de marzo de 2018, mentres que os play-offs iniciáronse o 13 de marzo de 2018 e finalizaron o 26 de abril. Na copetición participaron un total de 15 equipos, os mesmos que na tempada precedente. Ao final da tempada o Kärpät de Oulu alzouse co título logo de derrotar na final por 4-2 ao Tappara de Tampere, que defendía o título conseguido a tempada anterior.
Conduto arterioso
O conduto arterioso é unha formación vascular embrionaria que comunica a arteria pulmonar coa aorta.
American League
A American League of Professional Baseball Clubs (do inglés: Liga Americana de Clubs Profesionais de Béisbol) ou American League (AL), é unha das dúas ligas de béisbol que conforman a Major League Baseball (MLB) nos Estados Unidos e o Canadá. A competición xurdiu da Western League, unha liga menor con sede nos estados dos Grandes Lagos, a cal conseguiu o status de liga maior en 1901. Ás veces é coñecida como "Junior Circuit" en contraposición á National League, fundada 25 anos antes e coñecida como o "Senior Circuit".
Conduto arterioso
Función
A súa función é a de levar o sangue venoso procedente do ventrículo dereito ata a arteria aorta. Deste xeito, impídese a chegada dun gran fluxo de sangue aos pulmóns, xa que o feto non respira, senón que se nutre a través do cordón umbilical.
Mecanismo de peche
Tras o nacemento, péchase polo seguinte mecanismo: Nun primeiro momento, o neno nace e comeza a primeira inspiración. Co aumento da presión, prodúcese o peche do conduto e, ao mesmo tempo, detense a produción de prostaglandinas no interior do conduto, facendo que este se oblitere. A partir de entón, deixa de pasar sangue das arterias pulmonares á aorta. O sangue osixenarase agora nos pulmóns. Un mecanismo semellante ocorre nos vasos umbilicais, que tras o nacemento, péchanse.
American League
Ao final de cada temporada, o campión da American League xoga contra o campión da National Legaue nas coñecidas como Series Mundiais. Até a actualidade tan só en dúas temporadas non se xogaron as Series Mundiais: en 1904, cando os New York Giants se negaron a xogar contra os campións da AL; e en 1994 debido a unha folga de xogadores. Os equipos da American League teñen gañado máis veces as Series Mundiais, sobre todo grazas aos vinte e sete títulos dos New York Yankees. Dentro da AL os equipos con máis títulos son os propios Yankees (40), seguidos polos Oakland Athletics (15) e os Boston Red Sox (14).
Equipos
A American League está composta por quince equipos divididos en tres divisións con cinco equipos en cada unha.
Horsa
miniatura|[[Escudo da cidade de Bünde, en Renania do Norte-Westfalia, que representa a Horsa e ao seu irmán Hengest dándose a man tras acordar a invasión de Gran Bretaña; acordo que, segundo a tradición, se produciu en Bünde. ]] Horsa foi un guerreiro viquingo de Dinamarca na Era de Vendel (século V), que conxuntamente co seu irmán Hengest protagonizaron a primeira colonización xermánica na illa de Gran Bretaña. Algúns historiadores citan a ambos os irmáns como saxóns, oriúndos de Xutlandia, que lideraron a anglos, saxóns e xutos na invasión e protagonizaron un asentamento no reino de Kent. .
Traxectoria
Segundo a crónica anglosaxoa, Horsa morreu na batalla de Aylesford (455), combatendo xunto ao seu irmán contra Vortigern, rei dos britóns, quen en principio facilitara o seu asentamento a cambio de protexer o reino do ataque dos pictos, pero posteriormente a colonización converteuse en conquista.
Horsa foi enterrado no leste de Kent, onde un monumento que lembraba o seu nome aínda existía nos tempos de Beda.
Raque (cnidarios)
miniatura|200px|Pennatula phosphorea Na parte inferior vese o raque miniatura|200px|Renilla reniformis
O raque é, nos cnidarios da clase dos antozoos e orde dos pennatuláceos, o bulbo ou pedúnculo situado na base do pólipo axial, ancorado no substrato, que soporta os pólipos secundarios que nacen deste eixe.
Na familia dos renílidos, constituída polo único xénero Renilla, o raque é moi ancho e de contorno circular ou reniforme (de aí o seu nome) e en forma de folla carnosa que soporta numerosos pólipos unicamente na cara superior, carecendo de eixe axial. En conxunto, a colonia parece un abano.
Revista de Galicia (1841)
Revista de Galicia, foi un periódico semanal publicado en Santiago de Compostela entre 1841 e 1842.
O Corveiro, San Xusto de Cabarcos, Barreiros
O Corveiro é un lugar da parroquia de San Xusto de Cabarcos no concello lugués de Barreiros na comarca da Mariña Oriental. Segundo o IGE, en 2011 tiña 5 habitantes (3 homes e 2 mulleres).
Revista de Galicia (1841)
Historia e características
Subtitulada Periódico de ciencias, literatura y artes, apareceu en outubro de 1841. Dirixido por Manuel Rúa Figueroa, foi continuación de El Iris de Galicia. Entre os seus redactores estaban Benito Amor Labrada, Francisco Navarro Villoslada e José María Gil Rey. O seu obxectivo era enaltecer Galicia e mellorar a súa situación moral e material, ademais de promover a literatura. Foi suspendida para introducir novidades pero o proxecto non saíu adiante e a publicación non volveu reaparecer. Cesou en xaneiro de 1842.
Jessica Tandy
Jessica Alice Tandy, nada en Londres o 7 de xuño de 1909 e finada en Easton, Connecticut o 11 de setembro de 1994, foi unha actriz estadounidense nada no Reino Unido.
Traxectoria
Comezou a súa carreira en Londres aos dezaoito anos e rodou algúns filmes no Reino Unido, pero tras divorciarse do actor Jack Hawkins marchou aos Estados Unidos, traballando tanto no teatro coma na radio, para pasar logo á televisión.
Foi a protagonista da primeira representación de A Streetcar Named Desire.
A súa carreira cinematográfica seguiu de forma esporádica nas seguintes décadas. En 1989 protagonizou Paseando a Miss Daisy, coa que gañou o Oscar á mellor actriz, sendo a actriz de máis idade en gañalo.
Jo Vonlanthen
Vonlanthen comezou na Fórmula Vee, antes de progresar á Fórmula 3, onde gañou o Campionato suízo de Fórmula 3. Atopouse con máis dificultades nan Fórmula 2, pero conseguiu asegurar un asento con Frank Williams no Gran Premio de Suíza de 1975 unha carreira fora do campionato, onde terminou 14º. Tamén fixo unha aparición no campionato do mundo no Gran Premio de Austria de 1975. Vonlanthen foi afortunado de comezar esta carreira, xa que só se lle permitiu comezar cando Wilson Fittipaldi sufriu unha lesión na práctica que lle impediu ocupar o seu lugar na grella.
Posteriormente regresou á Fórmula 2 antes de desaparecer dos niveis máis altos do deporte.
Resultados Completos na Fórmula Un
(Chave) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida.
Imaxe médica
Como eido no seu senso máis amplo, forma parte da imaxe biolóxica, e engade a radioloxía, as ciencias radiolóxicas, a endosopia, a termografía médica, a fotografía médica e a microscopía (por exemplo, para investigacións patolóxicas humanas). As técnicas de medida e gravación, que non están deseñadas en principio para produciren imaxes médicas, tales coma a electroencefalografía (EEG) e a magnetoencefalografía (MEG), e outras que producen datos susceptíbeis de seren representados coma mapas (pois conteñen información relacionada coa posición), poden ser consideradas tamén coma imaxes médicas.
No contexto clínico, a imaxe médica equipárase polo xeral á radioloxía ou á imaxe clínica, e por tanto ao especialista encargado de interpretar estes datos, o radiólogo. Porén, coma campo de investigación científico a imaxe médica constitúe unha subdisciplina da física médica ou medicina, dependendo do contexto. Ademais, moitas das técnicas empregadas na imaxe médica son tamén empregadas para fins industriais.
Fluoroscopia
A fluoroscopia é quen de producir imaxes en tempo real de estruturas do interior do corpo; isto prodúcese dun xeito semellante á radiografía, mais emprega unha entrada constante de raios X. Os medios de contraste, como poden ser o bario ou o iodo, ademais do ar, son empregados para visualizar como funcionan os órganos internos.
A fluoroscopia é utilizada tamén en procedementos guiados por imaxe cando durante o proceso é requirida unha realimentación constante.
Resonancia Magnética Nuclear (RMN)
Un instrumento de imaxes por resonancia magnética (scaner MRI), emprega imaxes de elevada potencia para polarizar e excitar núcleos de hidróxeno (xa que o hidróxeno só posúe un protón) contra moléculas de auga do tecido humano, producindo un sinal detectábel que está codificado espacialmente producindo imaxes do corpo humano. En resumo, a MRI implica o uso de tres clases de campos electromagnéticos: un campo magnético estático moi forte para polarizar os núcleos de hidróxeno, denominado campo estático, dunha orde de unidade de teslas; un campo variante (no tempo, da orde de 1 kHz) máis feble para a codificación espacial, denominado campo de gradiente; e un campo de radiofrecuencia feble para a manipulación dos núcleos de hidróxeno para producir sinais medíbeis, recollidas mediante unha antena de radio-frecuencia. Como a tomografía computadorizada, a MRI crea polo xeral unha imaxe 2D dunha "rebanda" fina do corpo, e por tanto é considerada unha técnica de imaxe tomográfica.
Os instrumentos modernos de MRI son quen de produciren imaxes en forma de bloques 3D. A diferenza da TAC, MRI non implica o uso de radiación ionizante, e polo tanto non está asociada aos mesmos riscos para a saúde dos pacientes; por exemplo, non hai efectos coñecidos a longo prazo pola exposición a campos estáticos fortes, e non hai, por este motivo, limitación ningunha no número de exploracións ás que unha persoa pode ser exposta. Isto non acontece así na tomografía computadorizada e na radioloxía, onde canto máis número de exploracións realizadas, maior risco existe para os pacientes de padeceren complicacións futuras, como por exemplo cancros.
Porén, si existen riscos entanto que a RMI compórtase coma un "imán xigante". Isto implica que os pacientes que leven no seu corpo algún obxecto metálico (piercings, pendentes, próteses, marcapasos) non poden ser sometidos a este tipo de probas diagnósticas.
Tomografía por emisión de positróns (PET)
A tomografía por emisión de positróns (PET) úsase polo xeral para detectar certas doenzas do cerebro. De xeito semellante aos procedementos empregados en medicina nuclear, un isótopo de vida media-curta, coma o 18F, incorpórase a unha substancia metabolizábel polo organismo (como a glicosa), a cal é absorbida polo foco da doenza (coma un tumor ou un grupo celular de interese). As exploracións nas que se emprega PET son acotío amosados concomitantemente e en paralelo aos estudos de tomografía computadorizada, os cales son realizados polo mesmo equipo sen ter que mobilizar ao paciente. Isto vén a permitir que os tumores detectados no PET poidan ser vistos con referencias anatómicas provistas polo estudo tomográfico.
Alérxeno
miniatura|dereita|O ácaro, un dos principais alérxenos Un alérxeno é unha substancia que pode inducir unha reacción de hipersensibilidade alérxica en persoas susceptíbeis que teñan estado en contacto previamente co alérxeno. Esta reacción de hipersensibilidade involucra o recoñecemento do alérxeno como substancia "estraña" e allea ao organismo no primeiro contacto. En exposicións posteriores, o sistema inmunolóxico reacciona á exposición de forma excesiva, coa liberación de substancias que alteran a homeostase do organismo, o que dá lugar aos síntomas propios da alerxia. Xeralmente esta hipersensibilidade está predisposta xeneticamente nalgúns individuos ou familias.
Macedonia do Norte nos Xogos Europeos de 2015
A República de Macedonia participa nos Xogos Europeos de Bakú 2015 cunha delegación de 45 deportistas. O responsábel do equipo nacional é o Comité Olímpico da República de Macedonia, así como as federacións deportivas nacionais responsábeis de cada deporte con participación nos xogos.
Medalleiro
O equípo olímpico da República de Macedonia obtivo as seguintes medallas á data de 15 de xuño de 2015:
OV5 5
OV5 5 (Orbiting Vehicle 5 5), tamén denominado ERS 29, foi un satélite artificial estadounidense lanzado o 23 de maio de 1969 mediante un foguete Titan IIIC desde Cabo Cañaveral.
Características
OV5 5 foi un dos membros exitoso da familia de satélites ERS (Environmental Research Satellites), pequenos satélites lanzados como carga secundaria xunto satélites máis grandes para facer probas tecnolóxicas e estudos do contorno espacial. OV5 5 foi lanzado no mesmo foguete que OV5 6 e estivo adicado ó estudo dos efectos da radiación solar e a magnetosfera terrestre mediante o uso dun detector de plasma, un sensor de altitude, un magnetómetro e sete detectores de partículas. OV5 5 foi inxectado nunha órbita inicial de 111.727 km de apoxeo e 16.866 km de perixeo, cunha inclinación orbital de 32,9 graos e un período de 3119,6 minutos.
Guillem Sagrera
miniatura|dereita|300px|Sección da Lonxa de Palma. miniatura|dereita|300px|Castel Nuovo de Nápoles e pórtico occidental de Francesco Laurana.
Guillem Sagrera, nado en Felanitx cara a 1380 e finado en Nápoles en 1456, foi un arquitecto e escultor mallorquín dos períodos gótico e gótico internacional.
En Perpiñán
As primeiras obras importantes de Sagrera aparecen en Perpiñán, no Rosellón, que fora capital do Reino de Mallorca. Alí aparece traballando en 1416 na catedral de San Xoán Bautista, cuxa construción estaba paralizada desde había décadas. Nesa data o administrador Galcerán Albert impulsa a súa prosecución. Sagrera está aquí, como mestre de obras, até 1422, cargo no que continuará despois dese ano, aínda tendo regresado á illa de Mallorca. De feito cando en 1436, Galcerán Albert convértese en bispo da diocese, reimpulsa as obras que seguen as trazas de Sagrera. A sé de Perpiñán transfórmase nunha igrexa de planta de salón, moi típica nas terras mediterráneas.
Siebenrockiella crassicollis
Siebenrockiella crassicollis é unha especie de tartaruga de auga doce endémica do sueste de Asia. É unha das dúas especies clasificada baixo o xénero Siebenrockiella da familia dos xeoemídidos.
Guillem Sagrera
En Palma
A partir do 1420, Guillem Sagrera é nomeado mestre maior da catedral de Palma, onde dirixe diversas obras. Entre todas destaca a Porta do Mirador, da que non só dá as trazas, senón que efectúa labor escultórico, no que salientan as estatuas de San Pedro e San Paulo (a virxe da mesma está hoxe no Museo de Palma, mentres que no lugar hai unha réplica).
Siebenrockiella crassicollis
Está clasificada como vulnerable pola IUCN, sendo unha das moitas especies de tartarugas do sueste asiática que son fortemente explotadas para o comercio de vida salvaxe internacional, particularmente para medicina alimentaria e tradicional nos mercados chineses.
Guillem Sagrera
En Palma
En 1426 acomete unha das súas obras máis completas: a Lonxa ou Llotja en catalán, encargada polo gremio de mercadores da cidade. Sagrera traballa na dirección do edificio até arredor de 1447. As obras non sería terminadas até o 1452 polo seu continuador, Guillem Vilasclar. Na Lonxa, Sagrera creou un espazo abovedado sostido sobre delgadas columnas estriadas, que confiren ao salón unha elevado sensación de levedade. Segundo Pérez Sánchez, Sagrera debeuse inspirar na igrexa dos dominicos da mesma cidade de Palma, hoxe desaparecida. O arquitecto volveu traballar como escultor, destacando segundo os críticos polo o anxo da fachada, de factura máis lixeira que as imaxes da Sé. A lonxa de Sagrera converteuse nunha obra cimeira do gótico civil ibérico, tan escaso de exemplos, pero case todos erguidos nos reinos orientais hispánicos. Entre as edificacións que a imitan destaca a Lonxa de Valencia.
En Italia
Afonso o Magnánimo reclamou a Sagrera para Nápoles. Alí, xunto con o escultor catalán Pere Joan, acometeu a reforma do Castel Nuovo. Ao arquitecto débense a concepción xeral e as torres circulares. Sagrera trazou tamén no mesmo edificio a igrexa de San Giorgio, templo no que segue os principios construtivos empregados na Lonxa de Palma.
A cargo das obras napolitanas, Sagrera faleceu en 1456.
Segundo Pla de Huidobro
Segundo Pla de Huidobro, finado en Vigo o 11 de novembro de 1922, foi un avogado, notario e político galego.
Traxectoria
Foi redactor de El Gallego, periódico editado en Lugo en 1867. Avogado na Coruña e notario na Ramallosa e Vigo, foi elixido deputado polo distrito de Betanzos nas Cortes Constituíntes da República Española de 1873.
Casou con María Josefa Reguera y Malvar e tivo dezaoito fillos. Foi soterrado no cemiterio de Santa Baia de Camos, Nigrán.
Marina Abramović
Marina Abramović (en Марина Абрамовић, |marǐːna abrǎːmoʋitɕ|), nada en Belgrado o 30 de novembro de 1946 é unha artista de performance, escritora e directora e produtora de filmes artísticos serbia. A súa obra explora a arte corporal, a endurance art e a arte feminista, a relación entre o intérprete e o público, os límites do corpo e as posibilidades da mente. Activa durante catro décadas, Abramović defínese a ela mesma como "a avoa da arte das performances". Foi pioneira nunha nova noción de identidade facendo participar os observadores, centrándose en "confrontar a dor, o sangue e os límites físicos do corpo".
Traxectoria
Abramović naceu en Belgrado, Iugoslavia en 1946. Nunha entrevista describiu a súa familia como "burguesía vermella". O seu tío avó foi great-uncle was Varnava Rosić, patriarca da igrexa ortodoxa serbia. Os seus pais, Danica Rosić e Vojin Abramović foron partisanos durante a segunda guerra mundial. Trala guerra convertéronse en "heroes nacionais" e déronlle postos no goberno iugoslavo de posguerra.
Abramović foi criada polos seus avós ata que tivo seis anos. A súa avoa era fondamente relixiosa e Abramović "pasou a [súa] infancia nunha igrexa seguindo os rituais da [súa] avoa... candeas pola mañá, o sacerdote vindo en diferentes ocasións". Aos seis anos, cando naceu o seu irmán, comezou a vivir cos seus pais e a tomar leccións de piano, francés e inglés. Aínda que non recibiu clases de arte, tivo un interese temperán na materia e de nena gozaba pintando.
A vida no fogar parental baixo a estrita supervisión da súa nai foi difícil. Cando Abramović era nena, a súa nai golpeouna, por "supostamente fanfurriñar". Nunha entrevista publicada en 1998, describiu como a súa "nai tomou control de estilo militar sobre min e o meu irmán. Non se me permitiu saír da casa despois das dez da noite ata que non tiven 29 anos... Todas as intevencións que fixen en Iugoslavia foron antes das dez porque tiña que estar na casa a esa hora. É completamente tolo, pero todos os autocortes, automalleiras, autoqueimaduras, case perdín a vida en The Firestar... todo fíxose antes das dez da noite".
En 2013, Abramović dixo que "a miña nai e o meu pai tiveron un matrimonio horrible". Describindo un incidente en que o seu pai esmagou doce copas de champaña e marchou da casa, dixo "foi o momento máis horroroso da miña infancia".
Estudou na Academia de Belas Artes de Belgrado entre 1965 e 1970. Completou os seus estudos de posgrao na Academia de Belas Artes de Zagreb en 1972. Volveu a Serbia e entre 1973 e 1975 foi profesora da Academia de Belas Artes de Novi Sad, mentres realizaba as súas interpretacións en solitario.
Despois de estar casada con Neša Paripović entre 1971 e 1976, marchou a Ámsterdam para realizar unha peza e decidiu establecerse alí permanentemente.
En 1990–1995 Abramović foi profesora visitante na Académie des Beaux-Arts de París e na Universidade das Artes de Berlín. En 1992–1996 foi profesora visitante na Hochschule für bildende Künste Hamburg e entre 1997–2004 foi profesora de performance na Hochschule für bildende Künste Braunschweig. Algúns dos seus estudantes máis coñecidos foron Sebastian Bieniek e Chiharu Shiota.
En 2021, recibiu o Premio Princesa de Asturias das Artes.
Obras con Ulay
En 1976, despois de mudarse a Amsterdam, Abramović coñeceu o artista alemán Uwe Laysiepen, coñecido polo nome de Ulay. Ese mesmo ano comezaron a vivir e actuar xuntos nas seguintes obras:
Colaboracións
Abramović mantén amizade co actor James Franco, que a entrevistou para The Wall Street Journal en 2009. Franco visitou a Abramović durante "The Artist Is Present" en 2010. Os dous asistiron xuntos á gala do Metropolitan Costume Institute de 2012.
En xullo de 2013, Abramović traballou coa cantante Lady Gaga no seu álbum Artpop. O traballo de Gaga con Abramović, así como con artistas como Jeff Koons e Robert Wilson, amosouse nun evento titulado "ArtRave" o 10 de novembro. Ademais, ambos colaboraron en proxectos de apoio ao Marina Abramović Institute, incluíndo a participación de Gaga nun vídeo do "método Abramović" e nunha lectura continuada da novela de ciencia ficción de Stanisław Lem Solaris.
Tamén en xullo de 2013, Jay-Z exhibiu unha peza inspirada en Abramović na Pace Gallery de Nova York. Interpretou a súa obra inspirada na arte "Picasso Baby" seis horas seguidas. Durante a interpretación, Abramović e varias figuras do mundo da arte foron invitadas a bailar con el de pé cara a cara. A gravación foi logo convertida nun videoclip. Permitiu a Jay-Z adaptar "The Artist Is Present" baixo a condición de facer unha doazón ao Marina Abramović Institute. Abramović afirmou que Jay-Z non cumpriu as expectativas do acordo, describindo a actuación como unha "transacción nun só sentido". Con todo, dous anos despois, en 2015, Abramović disculpouse publicamente afirmando que non fora informada considerable doazón de Jay-Z.
Cinema
Abramović dirixiu o episodio Balkan Erotic Epic de Destricted, compilación de filmes eróticos realizado en 2006. En 2008 dirixiu o episodio Dangerous Games noutro filme recompilatorio, Stories on Human Rights. Tamén actuou na curtametraxe de cinco minutos Antony and the Johnsons: Cut the World.
Podiceps
Podiceps é xénero de aves da familia Podicipedidae, cuxas especies coñécense popularmente co nome de mergullóns.
O xénero reprodúcese ao longo de Europa, Asia, Norte, Centro e América do Sur. Habendo especies no Hemisferio Norte que emigran no inverno ás zonas costeiras ou a climas máis quentes.
Viven entre a vexetación ribeirega de lagos e lagoas de auga doce, aniñando na beira da auga. Normalmente poñen dous ovos, e os seus pitos adoitan ser riscados.
Todo o xénero son nadadores e mergulladores excelentes, e se alimentan de peixes, que capturan mergullándose baixo a auga. Os adultos posúen unha plumaxe de cría rechamante, sen presentar dimorfismo sexual entre os sexos. No inverno, a plumaxe é diferente.