cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Fabio Cannavaro
Como futbolista
Selección italiana Individual
Saint Paul, Minnesota
Saint Paul é a capital de Minnesota, un estado dos Estados Unidos de América, pertencente ao condado de Ramsey. No censo do ano 2000 contaba cunha poboación de 287.151 habitantes, segundo a segunda cidade máis poboada de Minnesota.
A súa área é de 145,5 km² (dos cales 8,8 km² están cubertos por auga), dándose unha densidade de poboación de 2 101 hab/km², segundo o censo de 2000.
miniatura|dereita|300px|A cidade e o [[Mississippi]]
Elemento nuclear intercalado curto
Os elementos nucleares intercalados curtos ou SINEs (do inglés Short interspersed nuclear elements) son secuencias de ADN non codificante presentes en altas frecuencias en varios xenomas eucariotas. Son unha clase de retrotransposóns, é dicir, elementos de ADN que se amplifican a si mesmos nos xenomas eucariotas, xeralmente por medio de intermediarios de ARN, que non poden formar autonomamente (dependen de moléculas doutros elementos xenéticos para replicarse). Os SINEs caracterízanse polo seu tamaño e método de retrotransposición. Na literatura atópanse diversos tamaños para os SINEs, pero hai un consenso xeral de que teñen unha lonxitude de menos de 700 pares de bases (aínda que os límites son arbitrarios). Os SINEs son transcritos pola ARN polimerase III, que se encarga de transcribir o ARN ribosómico e o ARN transferente, dous tipos de ARN fundamentais para a ensamblaxe do ribosoma e a tradución dos ARNm. Os SINEs, igual que os ARNt e moitos ARNs nucleares pequenos posúen un promotor interno, é dicir, teñen os seus propios elementos promotores clave dentro da rexión transcrita. Aínda que son transcritos pola ARN polimerase III, os SINEs e outros xenes que posúen promotores internos, recrutan diferente maquinaria transcricional e factores que os xenes que posúen promotores situados augas arriba.
O ARN codificado polos SINEs non codifica ningún produto proteico pero sofre transcrición inversa orixinando un ADN que é inserido nunha rexión distinta do xenoma. Por esta raón, crese que os elementos nucleares intercalados curtos (SINEs) evolucionaron xunto cos elementos nucleares intercalados longos (LINEs), xa que os LINEs si codifican produtos proteicos, o que lles permite ser reversotranscritos e integrados de novo no xenoma. Pénsase que os SINEs se apropiaron das proteínas codificadas polos LINEs, as cales están contidas en dous marcos de lectura. O marco de lectura aberto 1 (ORF 1) codifica unha proteína que se une ao ARN e actúa como unha chaperona para facilitar e manter a estrutura do complexo proteína de LINE-ARN. O marco de lectura aberto 2 (ORF 2) codifica unha proteína que posúe actividades de endonuclease e de transcriptase inversa. Isto permite que o ARNm do LINE sexa reversotranscrito a ADN e integrado no xenoma baseándose en motivos de secuencia recoñecidos polo dominio endonuclease da proteína.
Ademais, os SINEs comparten homoloxía de secuencia cos LINEs, o que explica que a maquinaria dos LINEs poida reversotranscribir e integrar transcritos de SINEs. Alternativamente, algúns SINEs crese que usan un sistema moito máis complexo para integrarse de novo no xenoma; este sistema implica o uso de roturas no ADN bictenario ao chou (en vez da creación dun sitio de inserción como fai a endonuclease codificada polos LINEs). Estas roturas no ADN son utilizadas para cebar a transcriptase inversa, integrando finalmente o transcrito SINE no xenoma. Como os SINEs dependen de enzimas codificados por outros elementos do ADN, denomínanse retrotransposóns non autónomos, xa que dependen da maquinaria dos LINEs, os cales se denominan retrotransposóns autónomos.
As rexións internas dos SINEs orixínanse de ARNt e están altamente conservadas, o que suxire que existiu unha presión positiva para preservar a estrutura e a función dos SINEs. Aínda que os SINEs están presentes en moitas especies de vertebrados e invertebrados, os SINEs son a miúdo específicos de liñaxe, o que fai que sexan marcadores útiles de evolución diverxente entre especies. A variación do número de copias e mutacións na secuencia SINE fai posible construír filoxenias baseadas en diferenzas nos SINEs entre especies. Os SINEs están tamén implicadcos en certos tipos de enfermidades xenéticas en humanos e outros eucariotas.
Clasificación e estrutura
Os SINEs clasifícanse como retrotransposóns non LTR porque non conteñen repeticións terminais longas (LTRs). Hai tres tipos de SINEs comúns a vertebrados e invertebrados, que son: CORE-SINEs, V-SINEs, e AmnSINEs. Os SINEs teñen rexiólns internas de 50-500 pares de bases que conteñen un segmento derivado dun ARNt con caixas A e B, que serven como promotor interno para a ARN polimerase III.
Os elementos Alu son os SINEs máis comúns nos humanos, con máis de 1 000 000 de copias no xenoma. A diferenza no número de copias de elementos Alu pode utilizarse para distinguir e construír filoxenias de especies de primates. Comprobouse que os caninos difiren principalmente na súa abundancia de repeticións SINEC_Cf no xenoma, en vez doutras mutacións a nivel de xenes ou alelos. Estes SINEs específicos de cans poden codificar un sitio aceptor de empalme, alterando as secuencias que aparecen como exóns ou intróns en cada especie.
Propagación, regulación e retrotransposición
Os SINEs usan un intermediario de ARN e unha transcriptase inversa para transpoñerse en novas partes do xenoma. Porén, non codifican unha transcriptase inversa funcional e dependen da maquinaria molecular doutros elementos transpoñibles para realizar a súa transposición. Concretamente, os SINEs e outros elementos nucleares dependen das proteínas LINE-1 (L1) para a súa transposición ao longo do xenoma. A L1 é transcrita e retrotransposta máis frecuentemente na liña xerminal e durante o desenvolvemento temperán; como resultado os SINEs móvense polo xenoma principalmente durante estes períodos. A transcrición dos SINEs está regulada á baixa por factores de transcrición en células somáticas despois do desenvolvemento temperán, aínda que o estrés pode causar a regulación á alza dos normalmente silenciosos SINEs. Os SINEs poden ser transferidos entre os individuos ou especies por medio de transferencia horizontal de xenes por medio dun vector viral.
Mecanismo de retrotransposición
A teoría que di que os SINEs evolucionaron para utilizar a maquinaria de retrotransposón dos LINEs está apoiada por estudos nos que se examinou a presenza e distribución de LINEs e SINEs en diferentes especies. Por exemplo, os LINEs e SINEs en roedores e primates mostran unha homoloxía moi forte no motivo do sitio de inserción. Dita evidencia é unha base para explicar o mecanismo proposto no cal a integración do transcrito SINE pode ser incorporado con produtos proteicos codificados en LINEs. Isto demostrouse especificamente por medio dunha detallada análise duns perfís de LINEs e SINEs de 20 especies de roedores, principalmente as das familias L1 e B1, respectivamente; estas son familias de LINEs e SINEs que se encontran en altas frecuencias en roedores xunto con outros mamíferos. O estudo trataba de aclarar a filoxenética no contexto da actividade dos LINEs e SINEs.
O estudo chegou a un taxon candidato que se cría que era o primeiro exemplo de extinción de LINE L1; o estudo descubriu como se esperaba que non había probas que indicasen que a actividade de SINE B1 aparecese en especies que non tiñan actividade de LINE L1. Ademais, o estudo suxería que o silenciamento do SINE B1 ocorrera de feito antes da extinción do LINE L1; isto debíase a que os SINEs B1 son silenciados no xénero máis estreitamente relacionado co xénero que non contén LINE L1 activos (aínda que o xénero con silenciamento de SINE B1 aínda contén LINE L1 activos). Atopouse outro xénero que igualmente contiña LINE L1 activos pero non contiña SINE B1; o caso oposto, no cal os SINEs B1 activos estaban presentes nun xénero que non posuía LINEs L1 activos non se atopou. Este resultado era o agardado e apoia firmemente a teoría de que os SINEs evolucionaron para aproveitarse de proteínas que se ligan ao ADN, endonucleases e transcriptases inversas codificadas por LINEs. En taxóns que non transcriben activamente e traducen produtos proteicos de LINEs, os SINEs non teñen o fundamento teórico polo cal retrotranspoñer dentro do xenoma. Os resultados obtidos por Rinehart et al. apoian claramente o modelo actual da retrotransposición dos SINEs.
Efectos da transposición de SINEs e enfermidades
Hai máis de 50 enfermidades humanas asociadas con SINEs. Cando están inseridos preto ou dentro dun exón, os SINEs poden causar un empalme de ARN inapropiado, convértense en rexións codificantes ou cambian o marco de lectura, a miúdo orixinando fenotipos de enfermidades en humanos e outros animais. A inserción de elementos Alu no xenoma humano está asociado con cancro de mama, cancro de colon, leucemia, hemofilia, enfermidade de Dent, fibrose quística, neurofibromatose e moitas outras.
Orixe e módulos
Os SINEs crese que teñen unha orixe parasítica en xenomas eucariotas. Estes SINEs mutaron e replicáronse por si mesmos unha incrible cantidade de veces na escala de tempo evolutiva e orixinaron moitas liñaxes diferentes. A súa orixe evolutiva fixo que sexan moi comúns en moitas liñaxes eucariotas. De feito, os elementos Alu, uns SINEs duns 300 nucleótidos presentan un millón de copias no xenoma humano, o que supón o 10% de todo o xenoma; e isto non é raro tamén noutras especies. A familia Alu é unha entre unha enorme cantidade de SINEs en xenomas eucariotas, que se diferencian por características como a lonxitude, secuencia e método de retrotransposición.
Ademais, os SINEs caracterízanse polos seus diferentes módulos, que son esencialmente unhas seccións da súa secuencia. Aínda que non necesariamente, os SINEs poden posuír unha cabeza, un corpo e unha cola. A cabeza está no seu extremo 5' e deriva evolutivamente dun ARN sintetizado pola ARN polimerase III, como un ARNr ou ARNt; a cabeza 5’ é indicativa do elemento endóxeno do que o SINE derivou e do que podía utilizar parasitamente a súa maquinaria transcricional. Por exemplo, o 5’ dos SINEs Alu deriva do ARN 7SL, unha secuencia transcrita por unha ARN polimerase III que codifica o elemento de ARN de SRP, unha abundante ribonucleoproteína. O corpo dos SINEs ten unha orixe descoñecida, mais adoita compartir moita homoloxía cun LINE correspondente, o que permite que os SINEs se apropien parasitamente de endonucleases codificadas por LINEs (as cales recoñecen certos motivos de secuencia). Finalmente, a cola 3' dos SINEs está composta por repeticións simples curtas de variada lonxitude; estas repeticións simples son sitios onde dous ou máis SINEs poden combinarse para formar un SINE dímero. Os SINEs que só posúen cabeza e cola denomínanse SINEs simples e os que tamén posúen corpo ou son unha combinación de dous ou máis SINEs denomínanse SINEs complexos.
Esencialmente, Os SINEs son parasitos xenéticos que evolucionaron moi temperanmente na historia evolutiva dos eucariotas para utilizar a maquinaria proteica do organismo e apropiarse da maquinaria de elementos xenómicos tamén parasitos. A simplicidade destes elementos fixo que tivesen un enorme éxito á hora de persistir e amplificarse (por medio de retrotransposición) nos xenomas eucariotas. Estes “parasitos” tan comúns poden ser moi daniños para os organismos como se trata máis abaixo. Porén, os eucariotas poden integrar os SINEs en diferentes vías de sinalización, metabólicas e regulatorias e convertéronse nunha gran fonte de variabilidade xenética. Parecen xogar un papel especialmente importante na regulación da expresión xénica e a creación de xenes de ARN como se explica na sección Os SINEs e a regulación xénica. Esta regulación esténdese á reorganizción da cromatina e a regulación da arquitectura xenómica; ademais, as diferentes liñaxes, mutacións e actividades que teñen nos eucariotas fan que sexan unha ferramenta extraordinariamente útil en análises filoxenéticos.
Os SINEs e os pseudoxenes
A actividade dos SINEs ten vestixios xenéticos que non parecen desempeñar un papel significativo, sexa positivo ou negatvo, e maniféstanse no xenoma como pseudoxenes. Porén, os SINEs non deberían confundirse con verdadeiros pseudoxenes de ARN. En xeral, os pseudoxenes xéranse cando ARNm procesados de xenes codificantes de proteínas son reversotranscritos e incorporados de novo ao xenoma (os pseudoxenes de ARN son xenes de ARN reversotranscritos). Os pseudoxenes xeralmente non son funcionais, xa que descenden de ARNs procesados independentemente do seu contexto evolutivo, que inclúen intróns e diferentes elementos regulatorios que permiten a transcrición e o procesamento. Estes pseudoxenes, aínda que non son funcionais, poden nalgúns casos posuír aínda promotores, illas CpG e outras características que permiten a transcrición; así poden aínda transcribir e poden ter un papel na regulación da expresión xénica (como os SINEs e outros elementos non codificantes). Os pseudoxenes difiren, pois, dos SINEs en que derivan de ARN funcional transcrito, mentres que os SINEs son elementos de ADN que fan retrotransposición ao aproveitar a maquinaria transcricional de xenes de ARN. Con todo, hai estudos que suxiren que os elementos retrotanspoñibles como os SINEs non só poden copiarse a si mesmos en rexións alternativas do xenoma senón que tamén poden facelo en xenes aleatorios. Así, os SINEs poden ter un papel vital na xeración de pseudoxenes, os cales se sabe están implicados en redes regulatorias. Isto é quizais outro método polo cal os SINEs puideron influír e contribuír na regulación xénica.
Os SINEs como ARNs non codificantes longos
Os cambios na estruutra dos cromosomas inflúen na expresión xénica principalmente ao afectar a accesibilidade dos xenes á maquinaria transcricional. O cromosoma ten un sistema xerárquico e moi complexo de organizar o xenoma. Este sistema de organización, que inclúe as histonas, grupos metilo, grupos acetilo e diversas proteínas e ARNs permite que diferentes dominios do cromosoma sexan accesibles ás polimerases, factores de transcrición e outras proteínas asociadas en diferentes graos. Ademais, a forma e densidade de certas áreas dun cromosoma poden afectar a forma e a densidade de rexións veciñas (ou incluso distantes) do cromosoma pola interacción facilitada por diferentes proteínas e elementos. Os ARNs non codificantes como os dos SINEs, que se sabe se asocian coa cromatina e contribúen á súa estrutura, poden así desempeñar un importante papel na regulación da expresión xénica. Por exemplo, os ARNs non codificantes longos axudan a iniciar a expresión de Ubx a dirixir a proteína Ash1 a elementos regulatorios dentro do conxunto do xene Hox; a Ash1 modifica a estrutura da cromatina de maneira que incrementa a expresión de Ubx. Os SINEs poden igualmente estar implicados na regulación xénica ao modificaren a arquitectura xenómica.
De feito, Usmanova et al. 2008 suxeriron que os SINEs poden servir como sinais directos no rearranxo e estruturación da cromatina. Examinaron a distribución global dos SINEs nos cromosomas de ratos e humanos e determinaron que esta distribución era moi similar ás distribucións xenómincas de xenes e motivos CpG. A distribución de SINEs e xenes era significativamente máis similar que a doutros elementos xenéticos non codificantes e incluso diferían significativamente da distribución dos LINEs. Isto suxire que a distribución dos SINEs non é simplemente un accidente causado pola retrotransposición mediada por LINEs senón que os SINEs posúen unha función na regulación xénica. Ademais, os SINEs conteñen frecuentemente motivos para as proteínas polycomb YY1. YY1 é unha proteína dedo de zinc que actúa como un represor trnascricional para unha ampla variedade de xenes esencial para o desenvolvemento e sinalización. A proteína polycomb YY1 crese que media na actividade de histona desacetilases e histona acetiltransferases para facilitar a reorganiación da cromatina; isto a miúdo facilita a formación de heterocromatina (estado de silenciamento xénico). A análise indica que os SINEs poden funcionar como un ‘impulsor de sinaliación’ no silenciamento dependente de polycomb de conxuntos de xenes por medio da reorganización da cromatina. Esencialmente, é o efecto acumulativo de moitos tipos de interaccións o que conduce ás diferenzas entre a eucromatina, que non está estreitamente empaquetada e xeralmente é máis accesible á maquinaria transcricional, e a heterocromatina, que está estreitamente empaquetada e xeralmente non é accesible á maquinaria transcricional; os SINEs parecen ter un papel evolutivo neste proceso.
Ademais de afectaren directamente á estrutura da cromatina, hai diversos xeitos a través dos cales os SINEs poden regular potencialmente a expresión xénica. Por exemplo, os ARNs non codificantes longos poden interaccionar directamente con represores transcricionais e activadores, atenuando ou modificando as súas funcións. Este tipo de regulación pode producirse de diferentes xeitos: O transcrito de ARN pode unirse directamente ao factor de transcrición como un corregulador; ademais, o ARN pode regular e modificar a capacidade dos correguladcores de asociarse co factor de transcrición. Por exemplo, Evf-2, que é un ARN non codificantge longo, funciona como coactivador para certos factores de transcrición homeobox, que son fundamentais para o desenvolvemento e organización do sistema nervioso. Ademais, os transcritos de ARN poden interferir coa funcionalidade do complexo transcricional ao interaccionaren coas ARN polimerases durante os procesos de transcrición ou carga. Adicionalmente, Os ARNs non codificantes como os SINEs poden unirse directamente co ADN dúplex que codifica o xene e así impiden a súa transcrición.
Moitos ARNs non codificantes están distribuídos preto de xenes que codifican proteínas, con frecuencia na dirección inversa. Isto é especialmente certo para os SINEs como indicaron Usmanova et al. Estes ARNs non codificantes, que se sitúan adxacentes ou solapando conxuntos de xenes proporcionan un mecanismo polo cal poden recrutarse os factores e maquinaria de transcrición para incrementar ou reprimir a transcrición de xenes locais. Un exemplo concreto de SINEs que recruta potencialmente o represor transcricional de polycomb YY1 foi tratado máis arriba. Alternativamente, tamén proporciona un mecanismo polo cal a expresión de xenes locais pode ser acurtada e regulada porque os complexos transcricionais poden dificultar ou impedir que se transcriban xenes próximos. Algunhas investigacións indican que este fenómeno se dá especialmente na regulación xénica en células pluripotentes.
En conclusión, os ARNs non codificantes como os SINEs poden afectar a expresión xénica a moitos niveis e de distintos xeitos. Os SINEs pénsase que están profundamente integrados nunha complexa rede reguladora que afina a expresión xénica no xenoma eucariota.
Os SINEs, os microARNs e as enfermidades
O papel dos SINEs na regulación xénica nas células está apoiado por múltiples estudos. Un deles examinou a correlación entre unha certa familia de SINEs e microARNs (no peixe cebra). A familia específica de SINEs examinada foi a dos V-SINEs Anamnia; esta familia atópase con frecuencia na rexión non traducida 3' de moitos xenes e está presente en xenomas de vertebrados. O estudo supoñía facer unha análise funcional na cal se examinou a distribución xenómica de dita familia de SINEs; ademais, analizouse o potencial dos V-SINEs para xerar novos loci de microARNs. Atopouse que os xenes que se predí que posúen V-SINEs eran a diana de microARNs cuns valores E de hibridación significativamente máis altos (en relación con outras áreas do xenoma). Os xenes que tiñan valores E de hibridación altos eran xenes que estaban especialmente implicados en vías metabólicas e de sinalización. Case todos os microARNs tiñan unha forte capacidade de hibridarse con supostos motivos de secuencias de V-SINEs en xenes (en mamíferos) e identificouse que tiñan papeis reguladores. Estes resultados que establecen unha correlación entre os SINEs e diferentes microARNs regulatorios suxiren que os V-SINEs teñen un papel significativo en atenuar as respostas a diferentes sinais e estímulos relacionados co metabolismo, proliferación e diferenciación. Deben realizarse moitos outros estudos para establecer definitivamente a validez e extensión do papel dos retrotransposóns SINEs en redes de expresión xénica regulatorias. En conclusión, aínda que non se sabe moito sobre o papel e mecanismos polos cales os SINEs xeran loci de xenes de microARNs, considérase xeralmente que os SINEs xogaron un papel significativo evolutivo na creación dos “xenes de ARN”, isto é tamén tratado máis arriba na sección sobre os SINEs e os pseudoxenes.
Dadas as evidencias que suxiren que os SINEs foron fontes evolutivas para a xeración dos loci de microARNs é importante discutir máis as relacións potenciais entre os dous así como o mecanismo polo cal os microARNs regulan a degradación do ARN e, máis amplamente, a expresión xénica. Un microARN é un ARN non codificante xeralmente de 22 nucleótidos de lonxitude. Este oligonucleótido que non codifica proteínas está codificado por unha secuencia de ADN nuclear longa xeralmente transcrita pola ARN polimerase II que é tamén responsable da transcrición da maioría dos ARNm e ARNnp en eucariotas. Porén, algunhas investigacións suxiren que algúns microARNs que posúen SINEs augas arriba son transcritos pola ARN polimerase III, que está moi implicada na transcrición de ARNr e ARNt, dous transcritos esenciais para a tradución do ARNm. Isto proporciona un mecanismo alternativo polo cal os SINEs poderían estar interaccionando ou mediando con redes regulatorias de xenes que implican os microARNs.
As rexións que codifican microARNs poden ser xenes de ARN independentes a miúdo sendo antisentido de xenes codificantes de proteína veciños, ou poden encontrarse dentro de intróns de xenes codificantes de proteínas. A colocalización de microARN e xenes codificantes de proteínas é o fundamento do mecanismo polo cal os microARN regulan a expresión xénica. Ademais, Scarpato et al. revelaron (como se explicou máis arriba) que os xenes que se predeciu que posúían SINEs por medio de análises de secuencias, eran a diana de micro ARNs e hibridábanse con eles demaneira significativamente maior que con outros xenes. Isto proporciona un camiño evolutivo polo cal os SINEs parasitos foron aproveitados e utilizados para formar xenes de ARN (como os microARNs), que evolucionaron para xogar un papel en complexas redes regulatorias de xenes.
Os microARNs son transcritos como parte de febras de ARN máis longas de xeralmente uns 80 nucleótidos, que por medio do apareamento de bases complementarias poden formar estruturas de bucle en forquita. Estas estruturas son recoñecidas e procesadas no núcleo pola proteína nuclear DGCR8 (proteína da síndrome de DiGeorge Crítica, rexión 8), que recruta e se asocia coa proteína Drosha. Este complexo é responsable de clivar algunhas das estruturas en forquita do pre-microARN, que é transportado ao citoplasma. O pre-microARN é procesado pola proteína Dicer dando unha molécula bicatenaria de 22 nucleótidos. A partir de aí, unha das febras é incorporada ao complexo multiproteico chamado complexo silenciador inducido por ARN (RISC). Entre estas proteínas están as da familia Argonauta, que son básicas para a capacidade do complexo de interaccionar con e reprimir a tradución do ARNm diana.
Comprender as diferentes maneiras nas cales os microARNs regulan a expresión xénica, incluíndo a tradución e degradación de ARNm é clave para comprender o papel evolutivo potencial dos SINEs na regulación xénica e na xeración de loci de microARN. Isto, ademais do papel directo dos SINEs en redes regulatorias é crucial para empezar a entender as relacións entre os SINEs e certas doenzas. Outros estudos suxeriron que o incremento da actividade dos SINEs está corelacionada con certos perfís de expresión xénica e a regulación postranscricional de certos xenes. De feito, Peterson et al. en 2013 demostraron que unha alta expresión de ARN de SINEs correlaciónase coa regulación á baixa postranscricional de BRCA1, un supresor de tumores implicado en múltiples formas de cancro, especialmente no cancro de mama. Ademais, diversos estudos estableceron unha forte corelación entre a mobilización transcricional dos SINEs e certos cancros e condicións como a hipoxia; isto pode deberse á inestabilidade xenómica causada pola actividade dos SINEs así como máis efectos directos augas abaixo. Os SINEs foron tamén implicados en moitas outras enfermidades. En esencia, os SINEs están profundamente integrados en moitas vías regulatorias, metabólicas e de sinalización e así xogan un inveitable papel na causa da enfermidade. Aínda queda moito por coñecer sobre estes parasitos xenómicos, pero está claro que desempeñan un papel significativo nos organismos eucariotas.
Mútulo
miniatura|300px|Elementos arquitectónicos na [[orde dórica.]] Un mútulo (do latín mutulus que significa madeiro ou pedra saínte) é, na arquitectura dórica da Grecia antiga, unha pedra rectangular que funciona como modillón. Adoita estar ornamentada con tres ou seis pequenas pingas.
O mútulo atópase esculpido baixo a cornixa e a súa anchura é a mesma que a dos tríglifos sobre os que se coloca.
Copa América 2011
310px|dereita|miniatura|Sedes da Copa América 2011 A Copa América 2011 é a edición número 43 da máxima competición suramericana de fútbol entre seleccións nacionais, organizada pola Conmebol, e disputada na Arxentina. O torneo comezou o 1 de xullo de 2011 e rematou o 24 de xullo coa vitoria final para a Selección de fútbol do Uruguai.
Participantes
Os equipos participantes nesta edición 2011 da Copa América son as 10 seleccións nacionais que compoñen a Conmebol mais 2 seleccións que foron invitadas, a de México e a de Costa Rica. Inicialmente a Selección de fútbol do Xapón estaba invitada a participar no torneo, pero a federación xaponesa de fútbol tivo que rexeitar a invitación por mor do terremoto que afectou a unha parte do norte do país en marzo de 2011.
Eliminatorias
As eliminatorias comezaron cos cuartos de final, aos que se clasificaron os 2 primeiros equipos de cada grupo, e os 2 equipos que remataron no 3º posto conseguindo mais puntos, ou en caso de empate a puntos, aquel co mellor índice de goles.
250px|miniatura|dereita|O Estadio Monumental de Núñez acolleu a final do torneo.
Final
A final da edición 2011 da Copa América tivo lugar no estadio Monumental de Núñez, en Buenos Aires, o 24 de xullo de 2011. Nela enfrontáronse a Selección do Uruguai e a Selección de Paraguai.
Para chegar a esta final, a Selección do Uruguai tivo que clasificarse no grupo C, cousa que fixo gañando 1 encontro fronte a México e empatando os outros 2 fronte a Perú e Chile. Nos cuartos de final eliminou á selección anfitrioa do campionato, Arxentina, e nas semifinais superou a Perú por 2 tantos a 0.
Pola súa banda, a Selección de Paraguai tivo como compañeiros no grupo B a Brasil, Ecuador e Venezuela, acadando como resultado 3 empates. Nos cuartos de final tivo que enfrontarse de novo a Brasil, co cal empatou novamente, aínda que acadou o pase a semifinais dende o punto de penalti. Nas semifinais repetiuse o enfrontamento con Venezuela, coa que Paraguai acadou o 5º empate seguido. O pase á final foi de novo acadado nos penaltis.
Na final o dominio do xogo pertenceu a Uruguai dende os primeiros minutos. No minuto 2 houbo un posible penalti a prol dos charruas por mans dun defensor guaraní dentro da área. No minuto 11 Uruguai abriu o marcador cun gol do dianteiro Luis Suárez. O segundo gol chegou no minuto 41, da man do tamén dianteiro Diego Forlán. Tralo descanso o encontro foi mais dividido, aínda que no minuto 89 Diego Forlán acadou o 3-0 a prol do Uruguai que pechou o marcador.
Uruguai acadou a súa 15ª Copa América, converténdose na selección mais laureada de Suramérica.
Kill Bill
Kill Bill (Matar a Bill) é a cuarta película escrita e dirixida por Quentin Tarantino. Uma Thurman actúa no papel de Beatrix Kiddo, un personaxe coñecido durante a película simplemente como "a noiva", quen decide tomar vinganza de Bill (David Carradine) e o seu escuadrón. Outros membros do elenco son Vivica A. Fox, Lucy Liu, Michael Madsen, Sonny Chiba e Daryl Hannah. Debido á duración de catro horas da película orixinal, decidiuse durante a produción separar a película en dúas partes, chamadas "Volume 1" e "Volume 2", lanzadas en outubro de 2003 e febreiro de 2004 respectivamente. A película comezou cunha dedicatoria ó director xaponés Kinji Fukasaku. Unha edición diferente da película foi lanzada especificamente para Xapón, e foi estreada varias semanas máis tarde. Mentres que a versión estadounidense mostra a escena da batalla contra o grupo "Os 88 maníacos" en branco e negro, a versión xaponesa e europea a mostra totalmente en cor. A rodaxe da película durou 8 meses e moitas das súas escenas foron filmadas no Xapón. Miramax é a distribuidora nos Estados Unidos.
Título
Kill Bill pode traducirse literalmente como "Matar a Bill".
Por outra banda, en xaponés non se distingue a l da r, e o título lese "?????" (Kiru Biru). O verbo kiru (切る) significa "cortar" ou "rebanar", como cunha catana.
Volume 1
miniatura|esquerda|[[Uma Thurman, quen interpreta a "A Noiva"]] A noiva (tamén coñecida como Mamba Negra (interpretada por Uma Thurman) é unha ex integrante de "The Deadly Viper Assasination Squad" (O Escuadrón de asasinos as Víboras Mortíferas) que intenta retirarse, pero, estando embarazada de varios meses, é atacada no ensaio da súa voda polo escuadrón. Todos os presentes son asasinados e ela recibe un disparo na cabeza, o que a deixa en estado de coma. Mentres se atopaba inconsciente, Bill envía a Elle Driver (Daryl Hannah) para eliminala, o cal resulta non pasar polo arrepentimento de Bill e decide deixala vivir ata o día en que esperte.
Catro anos máis tarde esperta no hospital sen o seu bebé ante a presenza de Buck, un empregado do hospital que arranxaba sesións de prostitución co seu corpo, e que se dispón a violala; ela víngase del, aprópiase da súa camioneta e comeza a súa aventura para tamén vingarse dos seus antigos compañeiros.
Viaxa primeiro a Okinawa, Xapón, onde solicita ó mestre Hattori Hanzo unha catana coa cal poder consumar a súa vinganza. Hattori Hanzo foi mestre de Bill, e sentindo unha profunda obrigación por tela adestrado, acepta.
Viaxa a Toquio, onde non perde tempo para localizar a O-Ren Ishii (Lucy Liu), unha xaponesa mestiza deixada orfa polos yakuza (quen mataron o seu pai e nai estando ela presente debaixo da cama). Mata a "Os 88 Tolos", o grupo encargado da seguridade de O-Ren, e perseguíndoa ata un patio nevado, onde teñen un do de catanas, resultando a morte de O-Ren Ishii. Consegue información acerca de Bill e os seus outros compañeiros torturando e mutilando a Sofie Fatale, unha das amantes de Bill e avogada de Ou-Ren.
Na súa viaxe de retorno ós Estados Unidos, confecciona unha "lista de morte" e logo, unha vez de volta no seu país mata a Vernita Green (Vivica A. Fox), a segunda na lista.
miniatura|esquerda|140px|[[David Carradine, quen interpreta a Bill.]]
Volume 2
Con esta entrega Tarantino pon punto e final á cruzada de vinganza comezada por a Noiva no primeiro volume. Tras eliminar a dous dos seus inimigos na primeira parte, só lle quedan dous nomes na súa lista de exterminio: Budd (Michael Madsen) e Elle Driver (Daryl Hannah). Unha vez que os aniquilou poderá alcanzar o seu último obxectivo, Bill (David Carradine), o seu antigo xefe e amante, o home que ordenou a súa execución.
No DVD do filme, déixase a interrogante aberta se efectivamente Elle Driver morre, xa que nos créditos dos personaxes e os seus intérpretes, táchanse os nomes dos que morreron a mans de a Noiva; con todo, cando aparece o nome de Daryl Hannah, móstrase un signo de interrogación.
Eleccións municipais en Celanova
Estes foron os resultados das eleccións municipais no concello de Celanova dende 1979. miniatura|250px|[[Galería de imaxes de casas dos concellos de Galicia|Casa do concello de Celanova]]
Composición das Corporacións
Corporacións democráticas en Celanova desde a aprobación da Constitución de 1978.
Pseudomonas aeruginosa
Pseudomonas aeruginosa  é unha especie de bacterias común que pode causar enfermidades nos animais, incluíndo os humanos. Encóntrase no solo, auga, flora da pel, e na maioría dos ambientes creados polo ser humano por todo o mundo. Prospera non só en atmosferas normais, senón tamén en atmosferas hipóxicas (con pouco osíxeno), o que lle permitiu colonizar moitos ambientes diferentes naturais e artificiais. Utiliza unha ampla variedade de compostos orgánicos para a súa nutrición; nos animais, a súa versatilidade capacita ao organismo para infectar os tecidos lesionados ou aos individuos con inmunidade reducida. Os síntomas que se presentan nas infeccións por esta bacteria son a inflamación xeneralizada e a sepse. Se coloniza órganos corporais vitais, como os pulmóns, o tracto urinario, e os riles, o resultado pode ser mortal. Como pode vivir na maioría das superficies, esta bacteria tamén se atopa mesmo no equipamento médico, como en catéteres, causando infeccións cruzadas en hospitais e clínicas. Está implicada en certas dermatites collidas nas bañeiras de hidromasaxe. Tamén pode descompoñer hidrocarburos e foi utilizada para degradar cru de vertidos petrolíferos.
Ai no Kakera
"Ai no Kakera" (愛のカケラ), literalmente "Fragmento de Amor", é o single número 17 do grupo xaponés de J-Pop chamado Every Little Thing, lanzado ó mercado o 18 de outubro do ano 2000 baixo o selo avex trax e producido por eles mesmos. O single alcanzaría a segunda posición nas listas de Oricon.
Pseudomonas aeruginosa
Identificación
É unha bacteria gramnegativa, aerobia, de tipo cocobacilo cun só flaxelo. É un patóxeno humano oportunista e tamén patóxeno de plantas. P. aeruginosa é a especie tipo do xénero Pseudomonas.
Solidaridad Obrera
Solidaridad Obrera pode referirse a:
Pseudomonas aeruginosa
Identificación
P. aeruginosa segrega diversos pigmentos, como a piocianina (azul verdoso), pioverdina (verde amarelento e fluorescente), e piorrubina (verde castaño). King, Ward, e Raney desenvolveron o medio Pseudomonas Agar P (medio King A) para potenciar a produción de piocianina e piorrubina por parte da bacteria, e o medio Pseudomonas Agar F (medio King B) para potenciar a produción de fluoresceína. miniatura|Pseudomonas aeruginosa fluorescente con iluminación ultravioleta. P. aeruginosa é a miúdo identificada preliminarmente pola súa aparencia nacarada e olor parecido ao das uvas ou de tortilla in vitro. A identificación clínica definitiva de P. aeruginosa con frecuencia implica a identificación da produción de piocianina e fluoresceína, e a súa capacidade de crecemento a 42 °C. P. aeruginosa pode crecer en combustible diésel e en combustible para avións a propulsión, xa que o seu metabolismo pode utilizar os hidrocarburos, causando corrosión microbiana.
Solidaridad Obrera
Prensa
Así mesmo, son numerosas as cabeceiras de tipo anarquista que foron publicadas en España con este nome. Destacamos entre elas as seguintes:
Pseudomonas aeruginosa
Identificación
Aínda que se clasifica como organismo aerobio, P. aeruginosa é considerado moitas veces un organismo anaerobio facultativo, xa que está ben adaptado para proliferar en condicións de depleción de oxíxeno total ou parcial. Este organismo pode conseguir crecer anaerobiamente con nitrato como aceptor final de electróns, e, na súa ausencia, tamén pode fermentar arxinina e realizar fosforilación a nivel de substrato. A adaptación a ambientes anaerobios ou microanaerobios é esencial para certos modos de vida de P. aeruginosa, como por exemplo, durante as infeccións pulmonares en pacientes de fibrose quística, nas que as grosas capas de mucus pulmonar e os alxinatos que rodean as células bacterianas mucoides poden limitar a difusión do oxíxeno.
Nomenclatura
miniatura|dereita|240px|Bacteria Pseudomonas aeruginosa con [[tinguidura de Gram.]]
Xenoma
O xenoma de P. aeruginosa é relativamente grande (6-7 Mb) e codifica arredor de 6.000 marcos de lectura abertos ou ORFs (preditos); o número exacto depende da cepa. Hai 5.021 xenes que están conservados nos cinco xenomas que foron analizados, con polo menos un 70% de identidade de secuencia. Este conxunto de xenes constitúe o núcleo (core) do xenoma de P. aeruginosa.
O cromosoma de P. aeruginosa é rico en G+C e consiste nun núcleo xenómico conservado e unha parte accesoria variable. Os xenomas dese núcleo básico das cepas de P. aeruginosa son principalmente colineares, mostran un baixo grao de polimorfismo na secuencia, e conteñen poucos loci con diversidade de secuencia alta, os máis notables dos cales son o locus da pioverdina, o regulón flaxelar, pilA, e o locus para a biosíntese do antíxeno O. Os segmentos variables están espallados por todo o xenoma, e un terzo deles están inmediatamente adxacentes aos xenes do ARNt ou ARNtm. Tres puntos quentes coñecidos de diversidade xenómica son causados pola integración de illas xenómicas da familia pKLC102/PAGI-2 nos xenes do ARNtLys ou ARNtGly. As illas difiren unhas doutras no seu repertorio de xenes metabólicos, mais comparten un conxunto de xenes sinténicos que lle confiren o seu espallamento horizontal cara a outros clons e especies. A colonización de hábitats de enfermidades atípicos predispón a delecións, rearranxos xenómicos, e acumulación de mutacións de perda de función no cromosoma de P. aeruginosa. A poboación de P. aeruginosa caracterízase por ter uns poucos clons dominantes moi comúns nos hábitats do medio ambiente e de enfermidades. O xenoma está composto de segmentos típicos dos clons no núcleo xenómico e no xenoma accesorio, e de bloques no núcleo xenómico con fluxo xénico non restrinxido na poboación.
Polisacáridos da superficie celular
Os polisacáridos da superficie celular xogan diversas funcións no modo de vida das bacterias. Serven como barreira entre a parede celular e o ambiente que as rodea, median as interaccións hóspede-patóxeno, e forman compoñentes estruturais das biopelículas. Estes polisacáridos sintetízanse a partir de precursores activados por nucleótidos, e, en moitos casos, todos os encimas necesarios para a biosíntese, ensamblaxe, e transporte do polímero completo están codificados por xenes organizados en clusters específicos do xenoma do organismo. O lipopolisacárido é un dos máis importantes polisacáridos da superficie celular, xa que xoga un papel estrutural na integridade da membrana externa, e é un importante mediador das interaccións hóspede-patóxeno. Foi claramente definida a xenética para a biosíntese dos chamados antíxenos O de banda A (homopolimérica) e banda B (heteropolimérica), e avanzouse moito na comprensión das vías bioquímicas da súa biosíntese. O exopolisacárido alxinato é un copolímero linear de residuos de ácido D-manurónico e ácido L-glicurónico unidos por enlace glicosídico β-1,4, e é responsble do fenotipo mucoide da bacteria nas últimas fases da fibrose quística. Os loci pel e psl son dous clusters de xenes recentemente descubertos, que tamén codifican exopolisacáridos importantes para a formación de biopelículas. Os ramnolípidos son biosurfactantes cuxa produción está estreitamente regulada a nivel transcricional, pero o papel preciso que xogan na enfermidade non se comprende aínda ben. A glicosilación de proteínas, especialmente da pilina e flaxelina, é un foco recente de investigación, e é importante para a adhesión e invasión durante as infeccións bacterianas.
Patoxénese
miniatura|dereita|240px|Fagocitose de P. aeruginosa realizada por un [[neutrófilo nunha mostra tomada dun paciente con infección no torrente sanguíneo (tinguidura de Gram).]] P. aeruginosa causa infeccións oportunistas, infeccción nosocomiais (en hospitais) en individuos inmunocomprometidos. P. aeruginosa infecta xeralmente os tractos pulmonar e urinario, queimaduras, feridas e tamén causa outras infeccións do sangue.
Toxinas
P. aeruginosa utiliza o factor de virulencia exotoxina A para inactivar por ADP-ribosilación o factor de elongación eucariótico 2 na célula hóspede, de xeito similar ao que fai a toxina diftérica. Sen o factor de elongación 2, as células eucariotas non poden sintetizar proteínas e sofren necrose. A liberación dos contidos intracelulares induce unha resposta inmunolóxica en pacientes inmunocompetentes. Ademais, P. aeruginosa utiliza un exoencima, ExoU, que degrada a membrana plasmática das células eucariotas, o que orixina a súa lise.
Activación
Cando hai niveis baixos de fosfato, P. aeruginosa actívase e pasa de ser un simbionte benigno a expresar toxinas letais no tracto intestinal e dana gravemente ou mata ao seu hóspede. Isto pode mitigarse proporcionando un exceso de fosfato en vez de utilizar antibióticos.
Plantas e invertebrados
Nas plantas superiores, P. aeruginosa induce síntomas de pudrición branda, por exemplo en Arabidopsis thaliana e Lactuca sativa (leituga). Tamén é patoxénica para animais invertebrados, como o nematodo Caenorhabditis elegans, a mosca da froita Drosophila e a avelaíña Galleria mellonella. As asociacións de factores de virulencia son as mesmas para as infeccións de plantas e animais.
Estereóbata
Grecia
Na arquitectura grega, a plataforma sobre a que se ergue o templo denomínase crepidoma ou krepis. Consta, na orde dórica, de tres chanzos, dos cales, os dous primeiros denomínanse estereóbata, mentres o último chanzo é o que se coñece como estilóbata.
Pseudomonas aeruginosa
Percepción do quórum
A regulación da expresión xénica pode facerse por medio da comunicación célula a célula ou percepción do quórum (quorum sensing) a través da produción de pequenas moléculas denominadas autoindutores. A percepción do quórum controla a expresión de diversos factores de virulencia. Outra forma de regulación xénica que permite que as bacterias se adapten rapidamente aos cambios no medio que as rodea é por medio de sinalización ambiental. Recentes estudos descubriron que a anaerobiose pode impactar significativamente o principal circuíto regulatorio da percepción do quórum. Esta importante ligazón entre a percepción do quórum e a anaerobiose ten unha influencia significativa na produción de factores de virulencia deste organismo. O allo bloquea experimentalmente a percepción do quórum en P. aeruginosa.
Estereóbata
Roma
Nos templos romanos, a base que fai a función de estereóbata chámase podio.
Pseudomonas aeruginosa
Diagnose
miniatura|dereita|Produción do pigmento azul hidrosoluble piocianina de Pseudomonas aeruginosa (tubo da esquerda). Para a diagnose, dependendo da natureza da infección, recóllese unha mostra apropiada e envíase ao laboratorio de bacterioloxía para a súa identificación. Realízase unha tinguidura de Gram, que mostrará os bacilos gramnegativos e/ou glóbulos brancos do sangue. P. aeruginosa produce colonias cun característico cheiro a uvas no medio bacteriolóxico. En cultivos mixtos, esta especie pode illarse en forma de colonias claras en ágar MacConkey (xa que non fermenta a lactosa), as cales dan positivo na proba da oxidase. Entre as probas de confirmación están a produción do pigmento azul verdoso piocianina en ágar cetrimida e o crecemento a 42 °C. A miúdo utilízanse tubos inclinados de ágar TSI (Triple Sugar Iron, Triplo Azucre Ferro) para distinguir as especies de Pseudomonas non fermentadoras dos espécimes patóxenos entéricos fecais.
Tratamento
P. aeruginosa íllase frecuentemente de sitios non estériles (frotis bucais, esputos etc.), e, baixo esas circunstancias, a miúdo a súa presenza representa colonización en vez de infección. O illamento de P. aeruginosa a partir de mostras non estériles debería, por tanto, interpretarse con cautela, e moitas veces non é necesario o tatamento. Polo contrario, cando se illa P. aeruginosa dun sitio estéril (sangue, ósos, mostras profundas), a súa presenza pode ser máis seria e requirir tratamento. Xeralmente úsanse tratamentos combinados con dous antibióticos.
P. aeruginosa é de forma natural resistente a un gran número de antibióticos e pode presentar unha resistencia adicional despois dun tratamento sen éxito, concretamente debido á modificación dunha porina. Debería xeralmente ser posible dirixir o tratamento segundo as sensibilidades mostradas pola bacteria no laboratorio, en troques de elixir o antibiótico empiricamente. Se o tratamento empezou sendo empírico, despois debe procurarse obter canto antes cultivos da bacteria, e a escolla do antibiótico usado debería ser revisada cando se dispoña dos resultados do cultivo.
Entre os antibióticos que teñen actividade contra P. aeruginosa pódense incluír os seguintes:
Estes antibióticos deben todos administrarse por inxección, coa excepción das fluoroquinolonas, tobramicina en aerosol e aztreonam en aerosol. Por esta razón, nalgúns hospitais, o uso de fluoroquinolona está moi restrinxido para evitar o desenvolvemento de cepas resistentes de P. aeruginosa. Nos raros casos en que a infección é superficial e limitada (por exemplo, infeccións óticas ou nas uñas), poden empregarse a xentamicina ou colistina de uso tópico.
Resistencia a antibióticos
Unha das características máis preocupantes de P. aeruginosa é a súa baixa susceptibilidade aos antibióticos, o cal se atribúe á acción concertada de bombas de fluxo multidrogas con xenes de resistencia a antibióticos codificados no xenoma (por exemplo, mexAB, mexXY etc. ) e a baixa permeabilidade das envoltas celulares bacterianas. Ademais desta resistencia intrínseca, P. aeruginosa desenvolve doadamente unha resistencia adquirida a un antibiótico ou ben por mutacións en xenes codificados no xenoma ou ben por transferencia horizontal de xenes de determinantes de resistencia a antibióticos. O desenvolvemento de resistencia a múltiples drogas polos illados de P. aeruginosa require que se produzan varios eventos xenéticos, como a adquisición de diferentes mutacións e/ou a transferencia horizontal de xenes de resistencia a antibióticos. A hipermutación favorece a selección de resistencia a antibióticos dirixida por mutacións en cepas de P. aeruginosa que producen infeccións crónicas, mentres que a agrupación de varios xenes distintos de resistencia aos antibióticos en integróns favorece a adquisición concertada de determinantes de resistencia a antibióticos. Algúns estudos recentes mostraron que a resistencia fenotípica asociada á formación de biopelículas ou para a emerxencia de variantes de pequenas colonias pode ser importante na resposta das poboacións de P. aeruginosa aos tratamentos con antibióticos.
Prevención
A profilaxe probiótica pode impedir a colonización e atrasar o comezo dunha infeccin por pseudomonas nas unidades de coidados intensivos dos hospitais. Estase a investigar tamén a inmunoprofilaxe contra pseudomonas.