cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Chuecatown
Argumento
A policía investiga os asasinatos crendo que se tratan de casos illados, excepto a inspectora Mila (Rosa María Sardá) unha muller excéntrica e cargada de fobias, que cre que están conectados porque as vítimas aparecen sempre esparexidas co mesmo perfume caro. Mais os seus superiores cren que está perturbada e apártana do caso. Mila, xunto o seu fillo Luis (Edu Soto), tamén policía, segue investigando pola súa conta, até que ao final lle acaba disparando ao asasino.
Escudo de Samoa
O escudo de armas de Samoa é un dos símbolos nacionais do país. Está inspirado no das Nacións Unidas, xa que Nova Zelandia administrou Samoa Occidental co mandato da Sociedade de Nacións ata que o país acadou a independencia o 1 de xuño de 1962 como Samoa Occidental. Samoa foi a primeira nación da Polinesia que recuperou a súa independencia no século XX. Moitos dos elementos que se atopan no escudo atópanse duplicados na bandeira do país.
Monumento a Cabalo Tolo
miniatura|250px|Monumento a Cabalo Tolo. O monumento a Cabalo Tolo (Crazy Horse Memorial) é unha montaña-monumento en construción, localizado nas Black Hills de Dacota do Sur. Ten a forma do guerreiro lakota Cabalo Tolo, montando a cabalo e sinalando o horizonte.
O monumento é un conxunto que consiste no monumento-montaña, o Museo Indio de Norte América e o Centro Cultural Nativo Americano. Atópase en terra considerada sagrada polos nativos americanos, a trece quilómetros do Monumento nacional Monte Rushmore.
Fórmula de Euler
A fórmula de Euler ou relación de Euler, atribuída a Leonhard Euler, establece o teorema, no que:
Tamén adoita expresarse como: onde z z é a variable complexa definida por z=x+iy
Demostración
Nótese que esta non é unha demostración baseada nas propiedades dos números complexos e da función exponencial, senón que é necesaria a definición da exponencial complexa como o equivalente á serie de Taylor sobre os números reais para parámetros complexos.
A fórmula pode interpretarse xeometricamente como unha circunferencia unidade no plano complexo, debuxada pola función eix ao variar x sobre os números reais. Así, x é o ángulo dunha recta que conecta a orixe do plano e un punto sobre a circunferencia unidade, co eixe positivo real, medido no sentido contrario ás agullas do reloxo e en radiáns. A fórmula só é válida se tamén o seno e o coseno teñen os seus argumentos en radianes.
A fórmula de Euler foi formulada por primeira vez por Roger Cotes en 1714, e logo redescuberta e popularizada por Euler en 1748. É interesante notar que ningún dos descubridores viu a interpretación xeométrica sinalada anteriormente: a visión dos números complexos como puntos no plano xurdiu en 1787 por parte do matemático Caspar Wessel no seu único informe para a Real Academia Danesa.
Demostración usando as series de Taylor
miniatura|300x300px|A fórmula de Euler ilustrada no plano complexo. Sabendo que:
e así sucesivamente. Ademais disto, as funcións ex, cos(x) e sen(x) (asumindo que x sexa un número real) poden ser expresadas empregando as súas series de Taylor ao redor de cero. Defínese cada unha destas funcións polas series anteriores, substituíndo x por i·z, onde z é unha variable real e i a unidade imaxinaria. Isto é posible porque o raio de converxencia é infinito en cada serie. Entón atópase que:
Relevancia matemática
A fórmula proporciona unha potente conexión entre a análise matemática e a trigonometría. Utilízase para representar os números complexos en coordenadas polares e permite definir o logaritmo para números negativos e números complexos.
Logaritmo dun número negativo
Neste caso, a fórmula de Euler avalíase en x=\pi, obtendo a identidade de Euler:
Logo, ao aplicar o logaritmo natural obtense:
Logaritmo dun número negativo calquera
Como extensión da ecuación anterior, o logaritmo de calquera número negativo defínese como:
Ademais pode definirse o logaritmo dun número negativo en calquera base, a partir do logaritmo natural e a fórmula de cambio de base.
Integración e derivación
Unha propiedade importante da fórmula de Euler é que é a única función matemática que permanece coa mesma forma (excepto pola unidade imaxinaria) coas operacións de integración e derivación do cálculo integral, o que permite que se empregue para converter ecuacións diferenciais en ecuacións con forma alxébrica, simplificando enormemente esas operacións.
Das regras da exponenciación e (válidas para todo par de números complexos a e b), pódense derivar varias identidades trigonométricas, así como a fórmula de De Moivre.
Funcións trigonométricas
A fórmula de Euler tamén permite interpretar as funcións seno e coseno como simples variacións da función exponencial:
A partir destas igualdades, é posible definir as funcións trigonométricas para os números complexos deste xeito:
sendo, é dicir, que pertence ao conxunto de números complexos. Estas funcións trigonométricas cumpren as leis das súas similares aplicadas aos números reais. Sexan os números complexos z e w, é dicir, entón son válidas as seguintes igualdades:
Ecuacións diferenciais
Nas ecuacións diferenciais, a expresión e^{ix} é utilizada a miúdo para simplificar derivadas, mesmo se a resposta final é unha función real na que aparezan senos ou cosenos. A identidade de Euler é unha consecuencia inmediata da fórmula de Euler.
Análise de sinais
Os sinais que varían periodicamente adoitan describirse como unha combinación de funcións seno e coseno, como ocorre na análise de Fourier, e estas exprésanse máis convenientemente como a parte real dunha función exponencial con expoñente imaxinario, empregando a fórmula de Euler.
Crónica Albeldense
dereita|miniatura|Folio 241 do manuscrito.
A Crónica Albeldense (Codex Conciliorum Albeldensis seu Vigilanus) é un manuscrito medieval, ademais dunha crónica histórica que chega ata o ano 883, no tempo de Afonso III que se supón escrita polo eclesiástico Dulcinio, contén varios documentos históricos da época visigoda. Entre outros textos están os canons dos Concilios de Toledo, o Liber Iudiciorum, decretos de Papas, narracións históricas (como unha vida de Mahoma), un calendario etc. Os compiladores foron tres monxes do mosteiro de Albelda (A Rioxa), Vigila e dous colaboradores, que a completaron no ano 976, o manuscrito orixinal consérvase na biblioteca de El Escorial. A Albeldense contén a primeira mención e representación no Oeste da numeración árabe.
Almuíña
O topónimo galego Almuíña pode referirse a:
Como apelido ou alcume, pode referirse a:
Fiscalía Provincial de Taxas
A fiscalía Provincial de Taxas foi unha institución franquista creada para regular o mercado de produtos de primeira necesidade en 1940.
Historia e características
Creadas pola Lei de Taxas de 30 de novembro de 1940, formaban parte do entramado institucional organizado polo Estado franquista para a regulación do mercado de produtos de primeira necesidade durante a época do racionamento. Ocupábase de recibir as denuncias de infraccións da Lei de Taxas (venda de produtos a prezos superiores ao establecido, etc.) e de aplicar as sancións correspondentes. Os Fiscais Provinciais dependían do Fiscal Superior de Taxas e eran nomeados directamente pola Presidencia do Goberno a proposta do Fiscal Superior.
Acidose respiratoria
A acidose respiratoria é un trastorno do equilibrio ácido-base caracterizado por un pH inferior a 7,35 debido a unha patoloxía respiratoria.
Causas de acidose respiratoria
As causas deste trastorno metabólico localízanse a nivel respiratorio. Unha malfunción deste é a causa do incremento da CO2. Son posibles varias causas:
Complicacións
A depresión respiratoria pode producir unha parada cardiorespiratoria ou diversas arritmias, incluíndo fibrilación ventricular. A acumulación excesiva de CO2 pode producir en casos leves cefalea e vómitos. En casos máis graves produce unha vasodilatación periférica e risco de shock distributivo. A súa toxicidade sobre estruturas vasculares pode producir o fenómeno contrario de vasoconstrición.
Tratamento
De forma xenérica pode ser precisa ventilación mecánica. Nalgunhas intoxicacións, o bicarbonato permite alcalinizar os ouriños e eliminar parte do tóxico, que adoita ser unha substancia ácida débil.
Fragua Social
Fragua Social foi un xornal editado pola Confederación Nacional do Traballo (CNT) na rexión de Valencia entre 1936 e 1939.
Traxectoria
Trala morte de Francisco Franco, volveu saír en 1976 (Alacant e Valencia) como portavoz rexional de CNT do País Valenciano, chegando a 25 números até 1980, data na que foi autodisuelto tralas divisións internas entre CNT-Renovada (actual CGT, Confederación General del Trabajo) e a CNT-Histórica (actual CNT-AIT). De novo, volveu editarse entre 1994 e 1999, con 30 números. Como portavoz da CNT acadou máis de 800 números e tivo unha tirada de 40.000 exemplares. Entre os seus redactores figuraron Jesús Muro, Félix Paredes, Enrique López Alarcón, Gastón Leval, Juan López, etc.
Le Rheu
Le Rheu (en Reuz) é unha comuna francesa do departamento de Ille e Vilaine, na Bretaña.
Alfonso Valverde Rodríguez
Alfonso Valverde Rodríguez, máis coñecido como Fonsi Valverde, nado en Nigrán o 26 de decembro de 1966, é un adestrador de fútbol galego.
Traxectoria
Empezou a súa carreira como adestrador nas categorías inferiores do Celta de Vigo, para pasar posteriormente por clubs como o Club Rápido de Bouzas ou o Coruxo Club de Fútbol. En xullo de 2007 dá un salto de categoría para adestrar ao Club Deportivo Lugo en Segunda División B, renovando outro ano ao fin da campaña. En xullo de 2009 anuncia que deixa o Lugo por motivos persoais e regresa a Vigo. En xaneiro de 2010 anunciábase o seu regreso aos banquiños como adestrador do Club Deportivo Ourense substituíndo a Francisco Romero. Dende o 15 de xuño de 2011 é adestrador do Celta de Vigo B.
Ardon, Suíza
miniatura|Igrexa da aldea de Ardon Ardon é un concello suízo do distrito de Conthey, no cantón de Valais. A súa poboación é de 2.772 habitantes (2011).
Loña do Monte
San Salvador de Loña do Monte é unha parroquia eclesiástica galega do arciprestado dos Milagres da diocese de Ourense, que ten as súas terras e os seus lugares repartidos entre dous concellos, o de Nogueira de Ramuín e o de Esgos. No ano 2015 tiña 199 habitantes (91 homes e 108 mulleres) distribuídos en 7 entidades de poboación, o que supón unha diminución de 91 habitantes en relación ao ano 2000.
As aldeas da Eirexa, Fondo de Vila, As Raposas, Requeixo, Souto e Vilouriz pertencen ao concello de Nogueira de Ramuín; e a de Gomariz ao concello de Esgos.
Multan
230px|miniatura|Multan Multan é unha cidade asiática, situada a 126 msnm en Paquistán, no sur da provincia de Punjab.
En 2010 tiña 1.606.481 habitantes, sendo así a quinta cidade máis poboada do país.
Estatólito (botánica)
miniatura|300px|Corte lonxitudinal do ápice dunha raíz visto ao microscopio con 10 aumentos. 1. Meristema apical. 2. Columela da [[caliptra, observándose estatocitos con estatólitos. 3. Parte lateral da raíz. 4. Células mortas da caliptra que se desprenden. 5. Zona de elongación da raíz.]]
A percepción da aceleración xeostática parece estar relacionada xeralmente (talvez sempre), coa sedimentación no citoplasma de partículas densas específicas (os estatólitos). Nas raíces, o destímulo gravitatorio percíbese polo ápice e, certamente, pola caliptra. Se esta se separa, o crecemento lonxitudinal da raíz non sofre alteración, ou mesmo pode aumentar, pero pérdese a capacidade de reacción gravitrópica. Sobre todo hai que tomar en consideración a este respecto os amiloplastos (o que se chama amidón estatolítico e que se encontra en células (estatocistos) da caliptra da raíz ou nas vaíñas amiláceas do caule. Ao cambiar de posición o órgano, os estatólitos deposítanse rapidamente no lado que queda fisicamente en posición inferior. A perda da capacidade de separarse a caliptra queda así explicada.
Unha acción parecida resulta da desaparición do amidón nos amiloplastos estatolíticos a consecuencia de accións experimentais, como escurecemento, arrefriamento, etc. O decisivo para a función do non son, pois, os amiloplastos en si mesmos —que serían demasiado lixeiros— senón o seu contido en amidón.
Etimoloxía
O termo estatólito é unha voz do Vocabulario Científico Internacional que está formada polos elementos estato-, tirado do grego antigo στατός statós, 'estacionario', 'quieto', 'parado', e ´-lito, derivado do grego antigo λίθος líthos, 'pedra', a través do latín científico -lĭthus.
Tipos de estatólitos
Os estatólitos poden seren moi variados; na alga Chara son vesículas con cristais de sulfato de bario, mentres que nas anxiospermas son amiloplastos. O mecanismo de acción do gravitropismo relaciónase con asimetrías da concentración de ións Ca2+ e auxinas. Os estatólitos causarían presión sobre o retículo endoplasmático das células que os conteñen, o cal liberaría Ca2+ que, en forma directa ou mediado a través da calmodulina, actuaría sobre o transporte das auxinas provocando un gradiente das mesmas que inducirían ao crecemento diferencial e ao curvamento do órgano.
Estatólitos e xeotropismo
Na década de 1970 observouse que nas células centrais da caliptra, os estatólitos correspondíanse cos amiloplastos, plastos que conteñen amidón. Certos mutantes da planta dicotiledónea Arabidopsis thaliana, incapaces de sintetizaren normalmente amidón, son tamén incapaces de responderen ao estímulo gravitatorio. Isto suxire que a acumulación de amidón nestas estruturas é necesaria neste proceso. Cando unha raíz crece en forma vertical, os amiloplastos reúnense cerca das paredes inferiores das células centrais. Porén, se a raíz se coloca en posición horizontal, os amiloplastos esvaran cara a abaixo e dispóñense cerca das que previamente eran paredes orientadas en forma vertical. Aos poucos minutos, a raíz comeza a curvarse cara a abaixo e os amiloplastos retornan gradualmente á súa posición orixinal. As raíces ás que se lles eliminaron os amiloplastos son incapaces de responderen á gravidade, o que suxire que o movemento dos amiloplastos é, en realidade, fundamental. No caule, o endoderma parece ser o lugar onde se localizaría a percepción do estímulo.
Tipos de plastos e as súas relacións
miniatura|esquerda|250px|Os diferents tipos de [plastos. miniatura|250px|Interconversións plastidiais. Proplasto
Jaime Nava de Olano
Jaime Nava de Olano, nado o 1 de maio de 1983 en Madrid, é un xogador de rugby en activo, capitán da selección española coa que ten disputado 84 encontros. As súas posicións no campo son as de centro e número oito.
Traxectoria
Formado nas categorías inferiores do M.A.R.U., na súa tempada de debut no primeiro equipo (2001/02) o club gañou o seu único título de liga, e Jaime debutou coa selección absoluta. Trala seguinte tempada o M.A.R.U. desapareceu por razóns económicas e foi refundado como Club Alcobendas Rugby. Jaime seguiu en Alcobendas até o 2008, ano no cal fixo probas en Inglaterra para pasarse ó rugby profesional. Finalmente fichou polo Club de Rugby El Salvador de Valladolid no que tan só botou unha tempada (2008/09). Ó ano seguinte marchou a Inglaterra para xogar un ano (2009/10) no Plymouth Albion R.F.C., pero unha lesión fixo que rematase a tempada novamente en Alcobendas. A seguinte tempada foi a segunda no C.R. El Salvador, xusto antes de comezar a súa carreira deportiva por terras francesas. Na tempada 2011/12 xogou no C.A. Saint Etienne, as dúas seguintes no U.S. Bressanne, outra no C.A. Périgueux, e dende 2015 defende as cores do Stade Dijonnais. En 2015 comezou a ser o capitán da selección española. Con 84 encontros internacionais, é o segundo xogador que máis veces defendeu as cores da selección absoluta.
Prudencio Landín
O nome de Prudencio Landín pode referirse a:
Steven Soderbergh
Traxectoria
Criado nunha familia de orixe sueca descubriu o cine na adolescencia, cando comezou a rodar curtametraxes caseiras en Super8.
Tras graduarse no instituto marchou a Hollywood onde comezou a traballar como montador por libre. Debutou como director con Sex, Lies, and Videotape, película independente que o levou a gañar a Palma de Ouro en Cannes, sendo o director máis novo en conseguila.
A continuación dirixiu película con baixos orzamentos, ata que chegou Out of Sight, coa que comezaría a súa colaboración con George Clooney. Desde entón foi alternando películas independentes con grandes producións.
No ano 2001 foi nomeado ao oscar ao mellor director por dúas películas diferentes: Erin Brockovich e Traffic, coa que gañaría o premio. Era a primeira vez desde 1938 que un director conseguía esta dobre candidatura.
En varias ocasións afirmou que deixaría o cine para adicarse á pintura.
Predrag Danilović
Predrag "Saša" Danilović (en serbio: Предраг "Саша" Даниловић), nado o 26 de febreiro de 1970 en Saraxevo, Iugoslavia (actual Bosnia e Hercegovina) e un ex xogador profesional de baloncesto con pasaporte serbio e actual presidente do KK Partizan de Belgrado. Está considerado un dos trinta e cinco mellores xogadores da historia da Euroliga. Cunha altura de 2,01 metros xogaba nas posicións de escolta e aleiro. É tamén membro da ONG Grupa 7 adicada a axudar aos nenos afectados polas guerras iugoslavas.
Traxectoria
Procedente da canteira do KK Bosna Saraxevo de Saraxevo, Danilović con tan só 18 anos, en 1988, co KK Partizan de Belgrado, onde xogou con éxito os seus seguintes anos, gañando unha liga iugoslava, dúas copas, unha Copa Korać e a Euroliga. Tras gañalo todo no seu país, fichou pola Virtus Bologna en 1992 da Serie A italiana, converténdose pronto no ídolo da afección e unha lenda polo seu carismático e gañador xogo. Alí gañou tres ligas de maneira consecutiva.
Danilović, que xa se presentara ao Draft da NBA en 1992, onde foi elixido na segunda rolda (posto 43) polos Golden State Warriors. Así, no ano 1995, tras gañar multitude de títulos en Europa decidiu probar sorte na NBA, xogando dous anos en Miami Heat e un terceiro en Dallas Mavericks. En Miami fixo unha media de 13,4 puntos por partido (1995-96) antes de caer lesionado e non reaparecer até os play-offs, que lle enfrontaron aos Chicago Bulls de Michael Jordan. En 1997, xa traspasado a Dallas, promedia 16,6 puntos por partido (terceiro máximo anotador do equipo) e dá por finalizada a súa etapa NBA, algo estraño considerando que sempre foi o escolta titular dos seus equipos.
Así, tras 56 partidos en dúas tempadas, onde fixo unha media de 12,8 puntos en 31,1 minutos por partido, regresou a Italia, outra vez á Virtus. Na súa segunda estancia en Boloña gañou tres títulos, até a súa retirada no ano 2000: unha liga, unha copa e a Euroliga. Na tempada 1997-98 a Kinder Bologna, adestrada por Ettore Messina e liderado por Danilović, disputa as finais da LEGA contra os veciños do Teamsystem Bologna, liderados por Dominique Wilkins, Gregor Fučka, David Rivers e Carlton Myers. Nas finais prodúcese un interesante duelo entre Wilkins e Danilović, que se decantou a favor do serbio, cando no quinto e definitivo partido anotou nos últimos segundos unha xogada de catro puntos, triplo frontal a sete metros con falta incluída de Wilkins. Danilović anota o tiro libre e o seu equipo gaña a título máis disputado da década. Foi nomeado o MVP da liga nesa campaña.
Gran Premio do Brasil de 1996
O Gran Premio do Brasil de 1996 foi unha carreira de Fórmula 1 disputada o 31 de marzo de 1996 no Autódromo José Carlos Pace, São Paulo, Brasil baixo a choiva. Seis equipos diferentes obtiveron puntos, con Damon Hill repetindo vitoria logo da primeira rolda da tempada.
A dous pilotos locais, Marques e Diniz, anuláronlle os seus tempos de cualificación, respectivamente, un por se empurrado para arrincar e o outro por non pasar a pesaxe. Tiveron que comezar no fondo da grella.
Damon Hill, que gostaba de conducir baixo a choiva, tomou o liderado e gañou a carreira baixo estas difíciles condicións cunha cómoda marxe de 17 segundos. São Paulo viu a 15ª vitoria nun GP de Damon Hill e superou o récord establecido polo seu pai Graham Hill, que gañou 14 carreiras.
As principais batallas na carreira seguían entre Barrichello e Alesi, Alesi e Villeneuve, Schumacher e Frentzen e Schumacher e Barrichello.
Barrichello, quen clasificou segundo, perdeu terreo con Villeneuve e Alesi na primeira volta, pero mantívose pegado á parte traseira do Benetton e intentou superar a Alesi tres veces nas primeiras etapas da carreira, superouno na primeira curva pero tivo que abrirse na saída deixando que Alesi recuperase o posto.
Ao cabo dun tempo, Alesi recuperouse e comezou a atacar a Villeneuve polo 2º lugar. Despois dunha dura batalla, Villeneuve eventualmente sucumbiu á presión e trompeou. Aproximándose a media distancia, Alesi fixo unha breve excursión fóra da pista que permitiu finalmente a Barrichello ocupar o segundo lugar. Desafortunadamente para o brasileiro, tivo que facer o que se supoñía a que era a súa única parada de combustible na volta 35, cando a pista aínda estaba moi mollada para cambiar a pneumáticos lisos. Alesi, por outra banda, non tivo que entrar a boxes ata a volta 42, momento no que a pista estaba suficientemente seca para cambiar aos pneumáticos lisos. Isto forzou a Barrichello a facer unha parada non programada para cambiar a slicks, quedando por atrás de Alesi.
Tucho Perete
Antonio González Molanes, coñecido como Tucho Perete, nado en Cangas cara a 1951 e finado no mesmo concello o 13 de maio de 2019, foi un músico galego que foi alcalde de Cangas.
Gran Premio do Brasil de 1996
Para agravar a súa desgraza, Barrichello fixo o cambio demasiado tarde, tres voltas máis tarde que Schumacher, o que significou que tamén caeu detrás do alemán cando finalmente fixo a súa parada. Cun coche claramente máis rápido, Barrichello comezou a acosar a Schumacher polo último posto do podio. Con todo, o alemán non cedeu e, eventualmente, freou demasiado tarde e trompeou na grava ao final da recta posterior.
Tucho Perete
Traxectoria
A partir dos 14 anos iniciouse na música. Tocou en orquestras como Los seis de Galicia ou Acuarela. Traballou na sucursal de Banesto de Cangas.
Gran Premio do Brasil de 1996
Con pouco tempo entre Melbourne e São Paulo, o Ferrari aínda estaba subdesenvolvido e Schumacher non mostrou o rendemento que posteriormente demostraría en Barcelona, ​​por exemplo. Nos seus primeiros días en Ferrari, Schumacher usou as carreiras como sesións de proba.
Tucho Perete
Traxectoria
Elixido concelleiro polo PCG nas primeiras eleccións municipais logo do franquismo, en 1982 substituíu a Chimé Chapela á fronte da alcaldía e co apoio dunha coalición de goberno onde estaba o Unidade Galega, o BN-PG e o PSOE.
En 1986 iniciou a súa aprendizaxe na música coral. Foi director de varias corais de ámbito local, como o Coro San Xosé (desde 1991) a Coral Queixumes de Hio e a Coral de Santiago Apóstol de Cangas. Tamén se dedicou a dar clase de música e en especial de guitarra, en centros de ensino e de forma privada. Finou en Cangas o 13 de maio de 2019.
Gran Premio do Brasil de 1996
Gerhard Berger tivo que estacionar o seu Benetton nos boxes despois de 27 voltas. O austríaco tivo dificultades durante a cualificación que non puido explicar. Como a carreira comezou baixo a chuvia, Berger tivo que conducir con coidado porque nunca antes pilotara o Benetton baixo a choiva. Non demasiado insatisfeito co seu rendemento, Berger experimentou cortes debido a problemas hidráulicos que empeoraron e finalmente forzaron ao coche a retirarse.
Lituania nos Xogos Olímpicos
Lituania participou por vez primeira nos Xogos Olímpicos en 1924. Nos Xogos Olímpicos de 1936 en Berlín, Lituania non convidada por Alemaña por mor da controversia pola rexión Klaipėda. En 1940, Lituania perdeu a súa independencia e formou parte da Unión Soviética. Despois da guerra, os deportistas lituanos participaron nos Xogos Olímpicos co equipo soviética. Dende 1952 até 1988, 86 deportistas lituanos competiron nos Xogos e gañaron 60 medallas (57 nos Xogos de Verán e tres nos Xogos de Inverno).
Dende a restauración da súa independencia en 1990, Lituania participou en tódolos Xogos.
Ardon
Ardon ou Ardón pode facer referencia a:
Monty Python's The Meaning of Life
Sinopse
Terry Gilliam aporta a súa excéntrica imaxinería visual na curtametraxe que precede ó filme, inspirado nunha historieta do francés Philippe Cazaumayou de 1977. Este interromperá logo sen previo aviso á metade do filme, toque clásico de Gilliam.
O filme mostra outros dos máis logrados sketches dos Python, como o do xeneral inglés que perde unha perna ou o dos trasplantes de órganos, ademais de números musicais como "Every Sperm Is Sacred" (Todo esperma é sagrado) e "The Penis Song" (A canción do pene).
Repercusións
A pesar do indubidábel éxito comercial e de crítica, "O Senso da Vida" marcou o final dos Monty Python. O grupo debateu a posibilidade de reformar o guión engadindo un personaxe central ó que seguir durante toda a rodaxe, idea rexeitada por John Cleese que estaba canso do proxecto. O único personaxe común en tódolos filmes do grupo británico é Deus, tema que lles valeu moitas acusacións de blasfemia.
Músculo pronador redondo
O músculo pronador redondo é un músculo do membro superior humano situado na rexión anterior do antebrazo.
Monty Python's The Meaning of Life
Repercusións
Posteriormente Cleese manifestou o seu desagrado respecto ó resultado final, feito que puido precipitar a disolución do grupo, teoría apoiada polos comentarios de Cleese no documental "Que senso tivo rodar O Senso da Vida", que aparece entre os extras da edición especial do DVD.
Despois do filme cada un procurou o seu camiño, algúns viviron á sombra do seu antigo éxito mentres que outros fixéronse aínda máis populares.
Músculo pronador redondo
Orixe e insercións
A súa orixe áchase no epicóndilo medial do úmero e na crista supracondílea do mesmo óso. Algunhas febras parten do bordo medial da apófise coronoide do cúbito. A inserción caudal localízase na superficie lateral da diáfise radial.
Función
A principal función do pronador redondo é a pronación do antebrazo, xirando a man cara atrás, aínda que tamén realiza unha pequena flexión do cóbado ou axuda a flexionalo cando exista unha forte resistencia.
Innervación
É innervado polo nervio mediano.
Vascularización
Recibe pólas da arteria radial e da arteria cubital.
Timon
Timon é un xénero de réptiles da orde dos escamosos, suborde dos lacertilios, infraorde dos escincomorfos, familia dos lacértidos e subfamilia dos lacertinos.
A única especie presente en Galicia é o lagarto arnal (T. lepidus).
Descrición
O xénero foi descrito en 1836 (como subxénero), polo médico, naturalista, diplomático, lingüista, e explorador suízo Johann Jakob von Tschudi, na páxina 551 do seu traballo "Über ein neues Subgenus von Lacerta Cuv." Isis von Oken 29 (7): 546-551.
Desde 2007 (Arnold et al.) aceptouse a súa separación do xénero Lacerta, nome co que figuraba desde a primeira descrición do século XIX.
Clasificación
Na actualidade recoñécense no xénero as seguintes seis especies:
Características
As especies de Timon, como os membros de Lacerta, as súas especies irmáns, teñen a cabeza e tronco fortes e non aplanados. Porén, son de maior tamaño e alcanzan unha lonxitude de cabeza e tronco de 10 a 21 cm ou máis. Os machos son máis grandes que as femias. A premaxila (a porción do maxilar superior procedente do proceso frontonasal) adoita ter nove dentes. O hemipene ten pequenas espiñas en forma de gancho.
A coloración básica das partes superiores é verde, gris ou marrón, con machas escuras, e a das inferiores vai do verde ao amarelo verdoso ou abrancazado, sen manchas escuras. Na rexión do ombro e os flancos a miúdo mostran manchas azuis (ocelos), ás veces dispostos en varias fileiras. A cor da garganta pode diferir da do abdome e, segundo a especie, pode ser amarela, alaranxada, vermella ou azul claro. Os animais xoves non teñen colas de cores brillantes.
Bioloxia
As especies de Timon prefiren biótopos con vexetación mesta e, como as de Lacerta, aliméntan se principalmente de insectos e outros pequenos invertebrados, que poden ser máis grandes que as presas que apañan as especies de Lacerta, pero ás veces tamén comen froitos, ovos de aves, crías, lagartas e incluso ratos. Son ovíparos. Durante o apareamento, o macho morde un costado da femia. Unha niñada contén de 5 a 22 ovos. As crías teñen cabezas grandes e extremidades curtas.
Santiago (nome)
thumb|[[Guido Reni, Santiago o Maior, 1636-1638, o patrón de Galiza]] Santiago, Xácome ou Xacobe é un nome propio da onomástica galega que provén do hebraico יַעֲקֹב (Ia'akov), que significa (segundo a etimoloxía popular contida na Biblia) "sostido polo calcaño". Xacob foi o nome do patriarca que despois se chamou de Israel. O nome de Santiago ou Xacobe é típico en occidente, no mundo hebraico e no islámico. Iago, Xaime, Tiago e Diego son variantes galegas do nome.
Santoral
25 de xullo: Santiago Apóstolo, discípulo de Xesús Cristo, patrón de Galiza e de España. O 25 de xullo é tamén o día nacional de Galiza.
Toponimia
Santiago é o haxiotopónimo de numerosas vilas en Galiza: a máis coñecida, Santiago de Compostela, é a capital. O buscador de topónimos recolle 162 lugares co nome Santiago en Galiza, sen incluír microtopónimos. Ademais multitude de parroquias teñen a Santiago coma padroeiro. Santiago o Maior é ademais o patrón de Galiza e de España.
Antroponimia
A forma galega antiga máis documentada é Xácome (grafado en galego antigo: Jácome) como aparece nun documento medieval de 1291 como apelido: Pedro Jacome, e como prenome en 1488: Jacome Notario, en 1467: Jacome Romeu, e en 1491: Jacome de Sanjurjo. Na poboación galega hebraica o abundante era a forma Jacó.
Hoxe en día son as formas Diego e Iago as máis empregadas nos nenos galegos, sendo o sexto e vixésimo primeiro nomes máis empregados respectivamente.
Santiago (cos hipocorísticos comúns Iago, Chago e Santi) é un nome moi popular en Galiza. En España éo especialmente en Castela e León, Galiza e A Rioxa. A variante Diego é a máis común de todas en Galiza, e as variantes Iago e a castelá Yago son case exclusivas nesta comunidade, mentres que as formas Xacobe, Xacobo e Xaime só aparecen en Galiza. A forma Tiago, popular en Portugal, tamén abunda máis en Galiza que noutras comunidades. A forma castelá Jacobo tamén aparece case practicamente só en Galiza.
Xacobe
Xacobe (tamén Xacobo, en portugués: Jacó ou Jacob, en castelán: Jacob ou Jacobo) é a forma máis achegada ao orixinal hebraico, cuxa pronunciación é Iaakov, pasou ao latín como Iacobus e de aquí á forma galega. A Biblia di que Xacob tiña a súa man no talón de Esaú. A palabra hebraica para "talón" é akev, e para "man" é yad, representada pola letra hebraica "y", que se pronuncia iod e que significa "man". É dicir, que o nome Xacob significa simplemente "man no talón". De feito o seu nomeno hebraico ya'akov deriva dunha raíz hebraica que significa "protexer" polo que o seu nome tamén significaría "que Deus protexa" ou "Deus protexeu."
Santiago
En latín eclesiástico denominábaselle Sanctus Iacobus (literalmente "San Xacobe"), composto que pasou a Sant Iaco (Sant Iague ou Yagüe en castelán) para culminar como Sant Iago en galego. Por ser o berro da batalla dos cristiáns españois durante a Reconquista, popularizouse nunha soa palabra e non en dúas, pasando a ser un nome por dereito propio.
A Almuíña, Arbo, Arbo
A Almuíña é un lugar da parroquia de Arbo no concello pontevedrés de Arbo na comarca da Paradanta. Segundo datos do INE en 2009 tiña 61 habitantes (32 homes e 29 mulleres), o mesmo número de habitantes que no 2000.
Santiago (nome)
Iago
O nome Iago xurdiu tamén do latino Iacobus por caída da terminación -bus, entendida coma unha desinencia de dativo/ablativo plural, cando en verdade non o era, e así pasou ao galego, portugués, leonés e castelán. Malia a súa actual popularidade como nome galego non o foi tal no pasado, como nas épocas medievais e modernas, onde só atopamos Jacome (no galego actual sería Xácome).
Tiago
Contrariamente ao que normalmente di o senso común, o nome Tiago é, en verdade, unha corruptela de Iago. Xurdiu da aglutinación de dous elementos, Santo e Iago, que produciu Santiago. Á súa vez, ao se separar novamente a palabra Santo, xurdiu unha corruptela que despois viría a se tornar o nome Tiago, común especialmente en Portugal.
No Brasil é tamén moi común a versión "Thiago", derivada dunha falsa etimoloxía que atribuía o 'th' dunha suposta orixe grega iniciada coa letra θ, como é o caso do galego Tomé (en galego antigo Thomé).
Didacus
Unha etimoloxía erudita sostén que Diego procedería, porén, do latín Didacus, derivado á súa vez do grego Διδακμος (Didakmós, participio que significa "instruído"), a cal deu lugar a Dídaco (en catalán Dídac).
Porén, semella que Didacus nunca existiu no latín falado, máis ben se trata dunha latinización do propio Diego, a semellanza doutras semellantes, como Ludovicus, de Luís ou Lois (nome xermánico) ou Xaverius, de Xabier.
A súa presenza documental, en efecto —fóra dos nomes latinizados, como Didacus Roderici para Diego Rodríguez ou nun documento galego de 1137: Didacus Capas— é practicamente inexistente; é dicir que ninguén se chamou nunca Dídaco nin nada semellante antes de existir o nome Diego. Diego ademais non é patrón de ninguna parroquia galega, polo que non sería un nome galego.
Pola súa banda a heráldica adxudica ao apelido Diego un brasón cuartelado con dúas vieiras, símbolo do apóstolo Santiago. En consecuencia, a orixe de Diego en Tiago e antes Sant Iago semella evidente.
Diego
Diego, seica, deriva dunha incorrecta separación do nome Santiago, San Tiago (que deu tamén a variante galego-portuguesa Tiago) que por razóns de eufonía derivou en Diago e despois en Diego (Diogo en portugués).
O proceso de separación, estímase, foi o seguinte, aínda que a súa evolución foi moi amodo e non está completamente testemuñada Sant Iago → Sant Tiago → Tiago → Diago → Diego
Exemplos: Algúns lingüistas sustentan que Diego e a variedade lusa Diogo derivarían do latín Didacus. Desde os primeiros documentos latino-galaico-portugueses escritos desde o 882, o nome vén documentado a través das formas "Didaco", "Didagu", "Diaco" e "Diago" que foron abonadas amplamente en documentación da Idade Media.
Algunhas fontes pouco precisas presentan o nome Diego coma un nome illado, dándolle falsos significados como "belo" e até mesmo como unha variante de demo.
Xácome e Xaime
A forma Xácome é a máis documentada no galego antigo (grafándose como Jacome); viría do latín Iacomus, unha variante dialectal occitana de Iacobus que daría orixe aos James e Gemmes (hoxe en desuso) do francés antigo, ao Jaume catalán e ao Jaime castelán e galego-portugués, que pasaría ao Xaime galego actual.
Nun documento medieval galego de 1291 xa aparecía o apelido Jácome: Pedro Jacome, e como nome en 1488: Jacome Notario e en 1467: Jacome Romeu. Actualmente ningún galego porta este nome, aínda que si atopamos 126 persoas co apelido, especialmente nas provincias de Pontevedra e Ourense.
Xosé Díaz Jácome, nado en Mondoñedo en 1910 foi un xornalista e escritor galego. O Concello de Mondoñedo e a Fundación Caixa Galicia convocan anualmente desde 2000 o premio de poesía Díaz Jácome para novos creadores co obxectivo de estimular a creación poética entre a xente nova.
Illa Crooked
Illa Crooked é unha illa e Distrito de Bahamas.
Xeografía
Illa Crooked atópase ao sueste das Bahamas, e unha das tres illas principais da lagoa chamada Baía Acklins (as outras son Acklins e Long Cay). A superficie da illa é de 240 km², segundo o Goberno das Bahamas, pero de 282´1 km² segundo o Programa de Nacións Unidas para o Medio Ambiente.
Demografía
No censo de 2000 ,Illa Crooked tiña 350 habitantes.
O pobo principal da illa é Coronel Hill.
Economía
Os habitantes viven principalmente da pesca e a agricultura.
Illa Crooked ten un aeroporto.
Historia
Illa Crooked foi colonizada a finais da década de 1780 polos leais estadounidenses que estableceron plantacións de algodón, que empregaban a máis de mil escravos. Logo da abolición da escravitude no Imperio Británico, as plantacións foron substituídas pola colleita de esponxas.
Tráfico de persoas
O tráfico de persoas ou tráfico humano é o comercio de seres humanos, que comunmente se refire ao que se fai para fins de escravitude sexual, traballos forzados ou explotación sexual comercial, tráfico de drogas ou outros produtos, para a extracción de órganos ou tecidos,  incluíndo tamén o uso de ventres de alugueiro e extracción de óvulos, ou aínda para o de cónxuxes no contexto dun casamento forzado.
O tráfico humano representou un beneficio aproximado de 31,6 miles de millóns de dólares do comercio internacional por ano en 2010. e crese que é unha das actividades de maior crecemento das organizacións criminais transnacionais.
O tráfico de persoas é condenado como unha violación dos dereitos humanos por convencións internacionais e está suxeito a unha Directiva da Unión Europea.
Manuel Serafín Fandiño
Traxectoria
Aos poucos días do seu nacemento a familia trasladouse a Santiago de Compostela. Emigrou a Arxentina en 1905. Traballou en Buenos Aires como zapateiro especializado en alpargatas e foi representante do gremio na Federación de Obreros del Calzado. Tralo atentado contra o xefe de policía bonaerense en 1909, foi deportado a España, trasladándose posteriormente ao Brasil. En São Paulo colaborou no xornal anarquista La Bataglia. En 1911 trasladouse a Montevideo, onde fundou o Sindicato de Obreros Ebanistas y Anexos e axudou a crear a Federación de Trabajadores de la Madera, ademais de colaborar no seu xornal Aurora. Foi secretario xeral do Consejo Federal de la Federación Regional Uruguaya, e colaborador do seu xornal Solidaridad, así como doutras publicacións como Crónicas Subversivas e El Anarquista. Dende 1915 residiu en Río de Xaneiro, Montevideo e Bos Aires e colaborou nos xornais Na Barricada e La Protesta e participou na fundación de Bandera Roja usando o pseudónimo de Alejandro Silvetti. Foi elixido secretario xeral da Unión Sindical Argentina en 1922 e 1924. Defensor a partir de 1930 do sindicalismo autosuficiente, tomou parte na creación da Confederación General del Trabajo, e en 1935 integrou a delegación da XIX Conferencia da Organización Internacional do Traballo, realizada en Xenebra.
Tekla Hultin
Thekla (Tekla) Johanna Virginia Hultin, nada en Jaakkima (Rusia) o 18 de abril de 1864 e finada en Helsinqui o 31 de marzo de 1943, foi unha política e xornalista finesa, a primeira muller en obter un doutoramento no seu país. Foi deputada do Partido Fennoman Constitucional na Dieta de Finlandia, xornalista e militante feminista. Ata a independencia de Finlandia, mostrouse contraria ás políticas de rusificación promovidas polas autoridades rusas e en contra da influencia sueca.
Primeiros anos
Tekla Hultin foi unha das cinco fillas nadas do matrimonio formado por Julius Hultin e Katarina Sivander. Tekla estudou en escolas privadas para nenas, primeiro en Sortavala entre 1874 e 1878, e despois en Hamina entre 1878 e 1881. Entre 1883 e 1885 estudou na Escola Finlandesa de Helsinqui (en Helsingin suomalainen jatko-opisto) En 1886 ingresou na Universidade Imperial Alexandre, hoxe coñecida como Universidade de Helsinqui, onde obtivo a súa licenciatura en filosofía en 1891, o máster de filosofía en 1894 e defendeu o seu doutorado en filosofía o 11 de decembro de 1896, converténdose na primeira muller en obter un doutoramento no Gran Ducado de Finlandia.
Os seus primeiros traballos estiveron relacionados co mundo do periodismo e coa ensinanza. Mentres cursaba os seus estudos universitarios, Tekla traballou como redactora do xornal Helsingin Sanomat. Tamén traballou como mestra en Hämeenlinna nunha escola para nenas.
Actividade política
Entre 1901 e 1904 foi a secretaria do comité central da comisión industrial de finlandesa..
En 1907 foi unha das candidatas do Partido Fennoman Constitucional ao Parlamento de Finlandia, aínda que non saíu escollida. A súa entrada no parlamento finlandés tivo tras as eleccións xerais de 1908, cando Tekla foi elixida deputada polo distrito occidental da provincia de Vyborg.
Entre 1924 e 1930 foi membro do Concello de Helsinqui.
Alcarràs
200px|miniatura|Igrexa de Alcarràs Alcarràs é un concello da provincia de Lleida, en Cataluña, pertencente á comarca do Segrià. Está situado a 8 km de Lleida.
Tiña en 2014 unha poboación de 9.252 habitantes repartidos en 3 entidades de poboación: Alcarràs (capital do concello), Montagut e Vallmanya.
Valencia de Alcántara
Valencia de Alcántara é un concello estremeño da provincia de Cáceres, que comprende a vila do mesmo nome e varias pedanías como Alcorneo. Posúe o título de "Moi nobre, antiga e leal Vila". Con máis de 6.000 habitantes, é o undécimo municipio máis grande da provincia e o máis grande da comarca de Valencia de Alcántara. É capital do partido xudicial do mesmo nome.
Limita con Portugal e a provincia de Badaxoz. A súa proximidade á fronteira lusa deu a Valencia de Alcántara unha grande importancia histórica na Idade Moderna. Entre 1644 e 1668 Valencia de Alcántara pertenceu ao Reino de Portugal, e entre o século XVII e o século XVIII construíronse os monumentos máis importantes da localidade, aínda que o municipio é máis coñecido polos seus dolmens prehistóricos.
Forcadela, Tomiño
Forcadela é unha parroquia do concello de Tomiño na provincia de Pontevedra. No ano 2014 tiña 713 habitantes (358 homes e 355 mulleres) segundo o IGE. Está situada á beira do río Miño. Pertence ó arciprestado da Guarda-Tebra, na diocese de Tui-Vigo.
Historia
A parroquia aparece documentada nun documento do 10 de marzo de 1198, no que Fernán Gómez fai doazón ao Mosteiro de Oia, de canto tiña e lle pertencía na Igrexa de San Pedro de Forcadela.
O 28 de xuño de 1331 o mosteiro deu en cambio ao prelado bispo Don Rodrigo esta Igrexa e outras do seu padroado pola de San Mamede de Pedornes. Daquela estaba habitada por 168 veciños, rexidos polo contencioso polo xuíz da propia parroquia, e polo político e gobernativo polo de Barrantes. Ten décimos por valor de 14.400 reais, dos cales o párroco leva a metade con todas as primicias e dereituras parroquiais, o cóengo maxistral da Catedral de Tui unha cuarta parte, e o Beneficiado sen cura a outra cuarta parte. O cóengo ten casa reitoral e igrexario de 9 ferrados de pan en semente. A Fábrica da Igrexa percibe de renda anual 1 ferrado de trigo, 1½ de miúdo e 329 reais con 20 marabedís de arrendos e foros. Pagaba antes á Mitra de Tui medio Xantar, 1 libra de cera e 100 marabedís vellos, e agora fai entrega de 21 reais. O Beneficio con cura é de presentación do Cabido Catedral de Tui vacando nos 4 meses ordinarios, e se vaca nos outros 8 provístao o Rei; e a sen cura é de padroado Real e Ordinario.
Patrimonio
miniatura|esquerda|200px|Cruceiro a carón da igrexa.
A igrexa parroquial, construída sobre a primitiva, foi reformada a finais do século XVIII, sendo mandada edificar polo bispo Fernández Angulo. A última restauración foi en 1974.
Conta cunha soa nave rectangular á que se engadiu con posterioridade o actual presbiterio como prolongación, e unha sancristía no lado norte.
A fachada principal é de gran sinxeleza. Enmarca o eixe central nunha moldura a modo de pilastras pouco fondas estendida até a base da espadana. Neste encadramento está a porta moldurada e cunha cornixa a modo de viseira seguindo a curva da porta. Un gran ventanal rectangular e con moldura forma o conxunto desta rúa central.
Nos extremos hai o mesmo estilo de pilastras, das que nace unha moldura cóncavoconvexa que vai unirse coas centrais, apoian a cornixa da mesma forma que se remata con pináculos. Unha balaustrada voada fai de protección na espadana dun só corpo e dous ocos para sendas campás. Remátase con outra cornixa que sustenta dúas pilastras extremas e un arco no que se basa a cruz de remate.
No interior hai cinco arcos de pedra apuntados que sustentan a cuberta de formigón. Os paramentos e o teito están revocados e pintados. Unha moldura en pedra percorre toda a nave á altura onde comeza a curvatura dos arcos. Tamén ten un zócolo de pedra. O arco triunfal é de medio punto e, na que sería a clave, ten a data da súa construción: 1901. No centro da bóveda da capela maior ten un octógono do que parten nervios ata os paramentos laterais.
O retablo maior, ao igual que o que ten na actualidade a Virxe do Carme, é de estilo barroco. Catro columnas salomónicas forman as rúas laterais. A fornela central está presidida polo Corazón de Xesús sobre un escalonamento rematado por un pequeno baldaquino doutras 4 columnas salomónicas. O patrón, San Pedro, está na fornela da rúa lateral dereita, e na esquerda San Xosé co Neno.
A rúa central, ademais da gran fornela central, ten dúas peanas que sosteñen dúas fermosas imaxes dentro de campás de vidro: o Neno Xesús de Praga e a Virxe co Neno. No ático ten outras tres fornelas. Na nave conserva catro retablos máis. Nun atópase a Virxe do Carme, aínda que non é o seu propio, xa que o seu escudo aparece no que acolle a Inmaculada. Nos outros dous están a Virxe da Escravitude e a Dolorosa. Neste último hai un relevo das Ánimas do Purgatorio.
Destacan tres tallas barrocas en madeira de moi boa factura, de San Pedro, San Bieito e Santo Antón de Padua.
No adro hai un cruceiro, inaugurado o 27 de agosto de 1995 segundo consta na súa base. Ten no pé un relevo de San Pedro.
Festas
Celébranse dúas festas. A última semana de xuño faise a festa do patrón, San Pedro. Porén, ten máis importancia e sona a festa da Escravitude, celebrada a primeira semana de setembro.
Persoeiros
Esta é a parroquia natal do escritor Manuel Santiago Fernández Álvarez, máis coñecido polo seu pseudónimo de Manuel Forcadela.
Mazaricos
Mazaricos é un concello da provincia da Coruña, pertencente á comarca do Xallas. Segundo o IGE, en 2018 tiña 3.885 habitantes (4.289 no 2014, 4.939 en 2009, 5.179 en 2007, 5.329 no 2006, 5.488 no 2005, 5.639 no 2004, 5.787 en 2003). O seu xentilicio (véxase no Galizionario) é «».