cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Fran Rivera
Biografía
O 13 de outubro de 2012 anuncia a súa retirada do mundo dos touros. Dous anos despois fixo a súa reaparición en Olivenza o 8 de marzo de 2015. O 10 de agosto de 2015 recibiu unha profunda cornada na praza de touros de Huesca, causándolle danos graves no baixo ventre.
Vida privada
O 23 de outubro de 1998 contraeu matrimonio na catedral de Sevilla con Eugenia Martínez de Irujo, duquesa de Montoro, filla da Duquesa de Alba. O 15 de outubro de 1999 tiveron unha filla chamada Cayetana e en 2002 divorciáronse de mutuo acordo.
Fornos, Vilariño, Cambados
Fornos é un lugar da parroquia de Vilariño no concello pontevedrés de Cambados na comarca do Salnés. Tiña 21 habitantes no ano 2016 segundo datos do IGE, dos que 13 eran mulleres e 8 homes, o que representa un descenso continuado respecto ós anos 2010, cando tiña 23 veciños, e 2005, cando eran 27.
Guillermo Donoso
Traxectoria
Nado en Xixón, Asturias, Donoso formouse nas categorías inferiores do Sporting de Gijón. O 3 de febreiro de 2013 debuta co filial na Segunda División B, entrando no campo como substituto durante a primeira metade na derrota por 0–4 ante a UD Salamanca no Hemántico. Tras acabar a temporada, asina un contrato de tres anos cos xixoneses, anotando pouco despois, o 1 de setembro, o seu primeiro gol como sénior na vitoria por 4–1 home ante o CD Tropezón. Pouco máis dunha semana despois foi convocado co primeiro equipo para xogar na Copa do Rei ante Recreativo de Huelva, aínda que non chega debutar.
Tras tres temporadas no filial, onde non chega a participar co primeiro equipo, o 1 de xullo de 2016 asina co Córdoba da Segunda División. O seu debut como profesional chegaría o 20 de agosto, saíndo no segundo período para substituír a Alejandro Alfaro na vitoria por 1–0 ante Tenerife no Nuevo Arcángel. O seu primeiro gol non tardaría en chegar, anotando o 17 de setembro na vitoria na casa por 1-0 ante o Levante. Tras xogar 22 encontros cos andaluces, Donoso decide mudar de equipo o finalizar a temporada, asinando o 30 de xuño de 2017 un contrato por dúas temporadas co Lugo.
Rudolf Thurneysen
Rudolf Thurneysen, nado en Basilea o 14 de marzo de 1857 e finado en Bonn o 9 de agosto de 1940, foi un lingüista e estudante do celtismo.
Traxectoria
En 1909 Thurneysen publicou o seu Handbuch des Alt-Irischen, traducido ao inglés como A Grammar of Old Irish por D. A. Binchy e Osborn Bergin, unha das mellores gramáticas do irlandés antigo.
O Cruceiro, Vilariño, Cambados
O Cruceiro é un lugar da parroquia de Vilariño no concello pontevedrés de Cambados na comarca do Salnés. Tiña 212 habitantes no ano 2016 segundo datos do IGE, dos que 113 eran mulleres e 99 homes, o que representa un descenso continuado respecto ós anos 2010, cando tiña 222 veciños, e 2005, cando eran 253.
Ciclo da Pos-Vulgata
O Ciclo da Pos-Vulgata é un importante conxunto de textos literarios medievais sobre as lendas artúricas, escrito orixinalmente en francés entre os anos de 1230 e 1240. Consiste nunha remodelación do Ciclo do Lancelot-Graal (tamén chamado Vulgata, escrita nos anos 1210-1220), con moitos elementos retirados e moitos outros adicionados.
Historia e características
Comparada coa Vulgata, a Pos-Vulgata dá mais unidade ao material da lenda. O material do Libro de Lancelot da Vulgata, que describe o romance pecaminoso entre Lancelot e a raíña Xenebra, foi omitido en gran parte, dandose mais énfase ao libro da Demanda do Santo Graal e aos aspectos cristiáns da historia. Moitos elementos do libro Tristán en Prosa tamén se incorporaron.
A pesar de ser orixinalmente escrito en francés, o ciclo non sobreviveu intacto nesa lingua, mais puide ser reconstruído a partir de fragmentos en francés, galego-portugués e castelán.
A Pos-Vulgata divídese en catro seccións:
Los Serranos
Los Serranos ou Serrans é unha comarca da Comunidade Valenciana situada no interior da provincia de Valencia. Tamén recibe os nomes de A Serra ou de Alto Turia. Comprende o curso alto do río Turia e territorios adxacentes.
É unha zona con baixa densidade demográfica, e a súa capital tradicional é Chelva, mentres que o municipio máis poboado é Villar del Arzobispo.
Xeografía
Serrans é unha unidade xeográfica limitada polas montañas antilicinales de orientación ibérica (NO-SL) de Xavalambre polo norte e Serra do Negret polo sur. Entre estas atópase a conca do río Turia, que se atopa encaixado entre gargantas de até 200 metros de alzada.
miniatura|dereita|200px|Acueduto de Pena Cortada sobre o [[río Turia|Turia.]]
Lingua e Historia
A lingua propia dos seus habitantes é o castelán aragonés (pois pertence ao grupo de comarcas valencianas que trala Reconquista foron repoboadas con aragoneses) e a variedade dialectal da zona é coñecida popularmente como xurro, (do mesmo xeito que no resto de comarcas próximas castelán-falantes como o Alt Palància, Alt Millars ou o Rincón de Ademuz).
Delimitacións históricas
Serrans ou (A Serra) é unha comarca histórica que xa aparecía baixo o nome de Serrania de Xelva no mapa de comarcas de Emili Beüt "Comarques naturals del Regne de València" publicado no ano 1934. As únicas diferenzas respecto diso, é que os municipios de Chera e Sinarcas, actualmente atópanse encadrados dentro da veciña comarca da Plana d'Utiel e agora do Camp de Túria.
Corpo humano
O corpo humano é a estrutura física e material do organismo humano. miniatura|300px|dereita|O [[Home de Vitruvio, debuxo de Leonardo da Vinci.|alt=O Home de Vitruvio, debuxo de Leonardo da Vinci]]
Compoñentes do corpo humano
O corpo humano componse de cabeza, tronco e extremidades; os brazos son as extremidades superiores e as pernas as inferiores.
Maurizio Malvestiti
Maurizio Malvestiti, nado en Marne de Filago (provincia de Bérgamo) o 25 de agosto de 1953, é un eclesiástico italiano, bispo de Lodi dende o 26 de agosto de 2014.
Corpo humano
Compoñentes segundo Wang
Un dos sistemas de clasificación do corpo humano, con respecto aos seus compoñentes constituíntes, é o establecido por Wang e col. en 1992:
Maurizio Malvestiti
Traxectoria
Malvestiti foi ordenado sacerdote o 11 de xuño de 1977. En 1978 comezou como educador e profesor no Seminario de Bérgamo e en 1994 pasou á Congregación para as Igrexas Orientais de Roma.
Corpo humano
Compoñentes segundo Wang
Porque o corpo humano está organizado en diferentes niveis xerarquizados. Así, está composto de aparellos; a estes intégranos os sistemas, que á súa vez están compostos por órganos, conformados por tecidos, que están formados por células compostas por moléculas.
Maurizio Malvestiti
Traxectoria
O 26 de agosto de 2014 o papa Francisco nomeouno bispo de Lodi.
Corpo humano
Compoñentes segundo Wang
O corpo humano posúe máis de cincuenta billóns de células. Estas agrúpanse en tecidos, os cales se organizan en órganos, e estes en oito aparellos ou sistemas: locomotor (muscular e óseo), respiratorio, dixestivo, excretor, circulatorio, endócrino, nervioso e reprodutor.
Os seus elementos constitutivos fundamentais son hidróxeno (H), osíxeno (O), carbono (C) e nitróxeno (N), presentándose outros moitos elementos en proporcións máis baixas (algúns, en proporcións moi baixas, os denominados oligoelementos). Estes átomos únense entre si para formaren moléculas, xa sexan inorgánicas, como a auga (que é o constituínte máis abundante do noso organismo, o 60 %) ou orgánicas como os glícidos, lípidos, e proteínas, que converten o ser humano nunha extraordinaria máquina complexa, analizada desde calquera nivel: bioquímico, citológico, histolóxico, anatómico...
Proporción dos principais elementos químicos do corpo humano:
A citoloxía é a rama das ciencias biolóxicas que estuda as células. A célula á a mínima unidade de vida. Todas as células humanas son eucariotas, como as células de todos os animais e plantas. Todas as células comparten uns elementos esenciais, como son a membrana envolvente, o citoplasma, rico en orgánulos nas células eucariotas, e un núcleo claramente diferenciado neste tipo de células, cunha membrana nuclear que envolve ao material xenético. O núcleo, é o "cerebro" organizador da célula, e segue un "programa" ou plan xeral coordinado, escrito, na especie humana, en 100.000 xenes, ordenados en 23 pares de cromosomas. Cando o ser humano alcanza a idade adulta, o cuerpo componse de cerca de cen billóns de células.
A histoloxía ocúpase do estudo dos tecidos biolóxicos. Existen só uns poucos tecidos básicos, como o epitelial, o conxuntivo, o muscular e o nervioso, cos que o organismo se relaciona, se protexe, segrega substancias, mantén a súa forma, se despraza, coordina as súas funcións e se relaciona co medio.
A pel do corpo humano ten unha superficie aproximada de 2 m², e o seu grosor varía entre os 0,5 mm nas pálpebras aos 4 mm nos talóns. A densidade media do corpo humano é duns 933 kg/m³. A altura media (talle) dun adulto humano é aproximadamente de 1,7 m.
O corpo humano segue en constante evolución, pero é un acabado de chegar ao planeta. Se consideráramos que a vida xurdira na Terra hai 24 horas, o ser humano (Homo sapiens) apenas viviría nos últimos 3 segundos.
A auga do corpo humano
A auga é o principal compoñente do corpo humano, que posúe un 75 % de auga ao nacer e cerca do 70 % na idade adulta. Aproximadamente o 60% de dita auga encóntrase no interior das células e, o resto, circula no sangue e baña os tecidos. É imprescindíbel para a existencia do ser humano, que non pode estar sen beber máis de cinco ou seis días sen poñer en risco a súa vida.
O corpo perde auga por medio dos excrementos, a suoración e a exhalación do vapor de auga no alento, en función do grao de actividade, temperatura, humidade ou outros factores.
Posicións básicas do corpo en medicina
miniatura|300px|dereita|Persoas en posición decúbito ventral.|alt=Persoas en posición decúbito ventral As posicións básicas en medicina son :
François Marie Daudin
François Marie Daudin, nado en París en 1774 ou o 25 de marzo de 1776 e finado na mesma cidade o 30 de novembro de 1803 ou en 1804, foi un zoólogo francés especializado en ornitoloxía e herpetoloxía.
Traxectoria
miniatura|200px|Partida de nacemento de Daudin. miniatura|200px|Partida de defunción de Daudin, o 8 de [[Frimario do ano XII (30 de novembro de 1803).]]
François Mª Daudin foi fillo de François Daudin (1746-1811), señor de Pouilly, conselleiro-corrector da Cámara de Contas de París, e de Marie Madeleine Louise Escallard de Bellengerie (1754-1790).
Tamén publicou a Recueil de mémoires et de notes sur des espèces inédites ou peu connues de mollusques, de vers et de zoophytes... en 1800 e, con Lacépède, as Tableaux des divisions... des Mammifères et Tableaux des divisions... des Oiseaux en 1802.
Pero a súa verdadeira especialización foi a herpetoloxía. Publicou unha Histoire naturelle des Rainettes, des Grenouilles et des Crapauds..., ilustarada con 38 láminas (en 1803) e unha Histoire naturelle, générale et particulière, des Reptiles, (en 8 volumes en oitavo, de 1801 a 1803), que completou a Histoire naturelle des Reptiles de Charles-Nicolas-Sigisbert Sonnini de Manoncourt (1751-1812) e Pierre André Latreille (1762-1833). O traballo de Daudin contén descricións de 48 xéneros e 621 especies, algunhas novas para a ciencia (recoñécense hoxe 10 anfibios e 43 réptiles descritos por Daudin), baseándose no exame de máis de 1 100 exemplares.
Daudin morreu de tuberculose, un mes despois de que falecera a súa muller, aos vinte e sete anos e tres meses de idade. A parella deixou a un fillo dun ano e medio, François Louis Hyacinthe Daudin (1802-1889), que se estableceu no castelo familiar de Pouilly.
Taxons descritos por Daudin
A pesar da súa curta vida, Daudin fixo unha grande achega duradeira á taxonomía.
Epónimos e nomes de especies dedicadas
miniatura|130px|Le Guêpier Daudin.
Abreviatura
A abreviatura Daudin emprégase para recoñecer a François Marie Daudin como autoridade na descrición e taxonomía en zooloxía.
Björn Dixgård
Bjorn Hans-Erik Kihlberg Dixgård, nado o 8 de maio de 1981 en Falun, é o cantante e guitarrista da banda de garage rock sueca Mando Diao.
Dixgård compón gran parte das letras da banda e canta na metade dos temas. Toca unha Gibson Les Paul cun amplificador Marshall 70 Super Lead de 100 vatios. Dixgård foi quen bautizou a banda, e segundo declaracións dos seus membros ocorreuselle nun soño.
Canon en re maior de Pachelbel
miniatura|Canon e giga en re maior (arranxo para piano solista interpretado por Lee Galloway). miniatura|Canon e giga en re maior interpretado con [[sintetizadores por Jeffrey Hall.]] O Canon e Giga en re maior para tres violíns e baixo continuo (en Kanon und Gigue in D-Dur für drei Violinen und Basso Continuo), tamén coñecido sinxelamente como o Canon, é a obra máis coñecida do compositor alemán de música barroca Johann Pachelbel.
Pachelbel compuxo esta obra arredor do ano 1680, sendo orixinalmente unha obra de música de cámara para tres violíns e baixo continuo; posteriormente realizáronse arranxos para unha gran variedade de instrumentos e conxuntos. Orixinalmente, unha giga na mesma tonalidade (re maior) segue ó canon, pero esta última danza execútase ou grava con moita menos frecuencia. O Canon é moi coñecido pola progresión harmónica dos instrumentos de corda, que o converteron nunha das pezas máis empregadas na música contemporánea e no rock.
O Canon adoita incluírse en compilacións musicais con outras pezas da época barroca xunto co chamado Adagio de Tomaso Albinoni (arranxado por Remo Giazotto) e a Aria en re menor da Suite nº 3 en re maior de Johann Sebastian Bach. É unha peza común na celebración de vodas.
Conodonta
miniatura|250px|Elementos conondontais procedentes de Pensilvania e de Maryland (Estados Unidos) Conodonta é unha clase extinta de cordados, que se asemellaban a anguías. Durante moitos anos, coñeceuse só grazas a microfósiles dentiformes atopados de forma illada, e que agora se coñecen como elementos conodontais. O nome débese a Christian Heinrich Pander (1856).
Descrición
As once impresións fósiles coñecidas amosan unha criatura angüiforme de 15 ou, máis raramente, 19 elementos na cabeza dispostos con simetría bilateral e que constitúe un aparello alimentario radicalmente diferente das mandíbulas dos peixes modernos. Obsérvanse tres morfoloxías dentarias: coniformes, ramiformes e pectiniformes, que puideron ter diferentes funcións. Os elementos conodontais están compostos de fósfato cálcico, o que fai que sexan resistentes á disolución.
O tamaño habitual dos conodontes varía entre as 200 micrómetros ata 5 milímetros aínda que os exemplares do xénero Promissum poden chegar a 40 cm. Está amplamente admitido que os conodontes tiñan ollos grandes, aletas con radios, músculos en forma de v e un notocordio e parece que estiveron entre os animais que máis éxito tiveron nos océanos primixéneos
Postulouse que toda a clase Conodonta desapareceu na extinción masiva do Triásico-Xurásico, que aconteceu hai 200 millóns de anos.
Uso científico
Os conodontes empréganse amplamente en bioestratigrafía e mais tamén como paleotermómetros, posto que o fosfato e a materia orgánica que os compoñen sofre mudanzas de cor predecibles cando se someten a diferentes temperaturas; por este motivo úsanse como indicadores de alteracións térmicas na rocha que os contén. Esta característica fixo dos conodontes unha ferramenta útil para as prospeccións petrolíferas en rochas do Cámbrico ao Triásico superior. O "Índice de Alteración Conodonte" é unha escala que correlaciona a cor do conodonte coa temperatura máxima que a rocha acadou na súa historia xeolóxica. miniatura|Fósiles de Manticolepis subrecta== Clasificación e filoxénese == Conodonta está clasificado entre os Chordata baseándose nas súas aletas con radios, nos seus músculos en forma de v e notocordio.
Milsom e Rigby caracterízano como un vertebrado semellante en aparencia ás anguías ou lampreas modernas e análises filoxenéticas suxiren que eran máis derivados que calquera deses grupos.<ref name="Donoghue2000"> Malia todo, esta análise presenta unha advertencia, as formas primitivas de conodontes, protoconodontes, parecen forman un clado diferente dos posteriores paraconodontes e euconodontes, semellando que non son parentes próximos os verdadeiros conodontes.<ref name="Szaniawski2002"> Aínda máis, algunhas análises non consideran os conodontes nin como vertebradoss nin craniados, por carecer das características principais deses grupos.
Primeiras investigacións
miniatura|Elementos conodontais ampliadosA primeira descrición e o nome débense ao embriólogo xermano-ruso Christian Heinrich Pander en 1856 que consideraba que eran dentes, os que denominou conodonten, e que pertencían a un grupo extinto de peixes. En 1926 os paleontólogos estadounidenses Edward Oscar Ulrich e Ray S. Bassler recapitularon os coñecementos existentes e demostraron que eran útiles nos estudos estatigráficos, o que favoreceu a aparición de estudos posteriores. O traballo de campo realizado por Edwin E. Branson e Maurice G. Mehl en 1933-1934 permitiu ampliar o coñecemento sobre a clase así como o descubrimento feito simultaneamente por Hermann Schmidt e Harold Scott de elementos conodontais agrupados de forma natural supuxo unha reflexión sobre a súa categorización.
Tradución automática
A tradución automática (TA), tamén chamada MT (do inglés Machine Translation), é unha área da lingüística computacional que investiga o uso do software para traducir un texto dunha lingua natural a outra. Nun nivel básico, a tradución automática realiza unha simple substitución de palabras dunha lingua atómica natural polas doutra. Por medio do uso dun corpus lingüístico pódese tentar traducións máis complexas, o que permite unha xestión máis axeitada das diferenzas na tipoloxía lingüística, o recoñecemento de frases, a tradución de expresións idiomáticas e o illamento de anomalías.
Visión xeral
Nas últimas décadas houbo un aumento no uso de técnicas estatísticas para o desenvolvemento de sistemas de tradución automática. Para a aplicación destas técnicas a un par de linguas dadas, requírese a dispoñibilidade dun corpus paralelo para o devandito par. Mediante este corpus, estímanse parámetros de modelos estatísticos correspondentes que establecen a probabilidade de que certas palabras sexan traducidas por outras, así como as posicións máis probables que tenden a ocupar as palabras da lingua destino en función das palabras correspondentes da frase orixe. O atractivo desas técnicas radica en que o desenvolvemento dun sistema para un par de linguas dado pode facerse de maneira moi automática, cunha moi reducida necesidade de traballo experto por partes de especialistas en lingüística.
A intervención humana pode mellorar a calidade da saída, por exemplo, algúns sistemas poden traducir con máis exactitude, se o usuario identificou previamente as palabras que corresponden aos nomes propios. Coa axuda destas técnicas, a tradución automática demostrou ser un auxiliar útil ao tradutor humano. Con todo, e aínda cando nalgúns casos, pode producir resultados utilizables "tal cal", os sistemas actuais son incapaces de produciren resultados tan bos como un tradutor humano, sobre todo cando o texto a ser traducido usa unha linguaxe coloquial ou familiar.
Nese sentido, recentemente están gañando especial interese as técnicas estatísticas de tradución asistida baseada nunha aproximación interactiva-preditiva, na que o ordenador e o tradutor humano traballan en estreita colaboración. Tomando como base o texto-fonte a traducir, o sistema ofrece suxestións sobre as posibles traducións para a lingua destino. Se algunha destas suxestións é aceptable, o usuario selecciónaa, e en caso contrario, corrixe o necesario ata obter un fragmento correcto. A partir dese fragmento, o sistema produce mellores predicións. O proceso continúa desta maneira ata obter unha tradución totalmente aceptable polo usuario. Segundo as avaliacións feitas con usuarios reais no proxecto TransType-2, este proceso reduce considerablemente o tempo e o esforzo necesario para obter traducións de calidade.
A tradución como problema
A tradución é hoxe en día o principal escollo na sociedade da información e a súa mecanización supón unha mellora importante fronte ao problema da avalancha informativa e a necesidade da comunicación translinguística.
O primeiros desenvolvementos informáticos realizáronse no famoso ordenador ENIAC en 1946. Entre os investigadores pioneiros hai que citar a Warren Weaver, da Fundación Rockefeller. El foi quen anunciou publicamente a disciplina anticipando posibles métodos científicos para abordala: o uso de técnicas criptográficas, a aplicación dos teoremas de Shannon e a utilidade da estatística, así como a posibilidade de aproveitar a lóxica subxacente á linguaxe humana e as aparentes propiedades universais.
Galería de imaxes de graffitis de Boiro
Galería de imaxes de graffitis de Boiro.
Juan Manuel Rey Rey
Juan Manuel Rey Rey, nado en Caldas de Reis en 1953, é un político galego do PSdeG-PSOE.
Traxectoria
Licenciado en Químicas. Concelleiro do PSdeG-PSOE en Caldas de Reis, logo da dimisión de Xosé María Tobío Barreira en decembro de 2006, foi elixido alcalde. Nas eleccións municipais de 2007 encabezou a candidatura do PSdeG-PSOE á alcaldía de Caldas de Reis e foi elixido alcalde grazas a un pacto de goberno. Nas municipais de 2011 e de 2015 volveu ser elixido alcalde, nesta última ocasión con maioría absoluta. Nas municipais de 2019 volveu ser elixido alcalde.
Gran Premio de Alemaña de 1998
O Gran Premio de Alemaña de 1998 (oficialmente o LX Grosser Mobil 1 Preis von Deutschland) foi unha carreira de motor de Fórmula 1 celebrada o 2 de agosto de 1998 en Hockenheimring, Hockenheim, Baden-Württemberg, Alemaña. Foi a décimo primeira carreira da tempada de de Fórmula Un. A carreira de 45 voltas gañouna Mika Häkkinen para McLaren desde a pole position, co seu compañeiro de equipo David Coulthard terminando segundo e Jacques Villeneuve terminando o terceiro para Williams.
Antecedentes
Mika Häkkinen logrou a pole por diante do seu compañeiro de equipo David Coulthard. Jacques Villeneuve cualificou en terceiro lugar, nunha nova longa distancia entre eixes Williams. Ralf Schumacher foi cuarto.
Michael Schumacher, o principal rival do campionato de Häkkinen, clasificou o noveno tras unha serie de problemas ao longo da práctica. O chasis de Ferrari de gran ancho entre as rodas, facía o seu debut no Grand Prix, foi desechado por Schumacher despois de probalo durante as sesións de práctica do venres. De volta ao seu vello coche, trompeou na primeira volta durante a primeira práctica do sábado, e logo sufriu un fallo de motor no inicio da segunda práctica.
Tamén houbo varios rumores de que os Ferraris estaban fóra do ritmo debido a que McLaren ameazara con protestar polo novo sistema de freada do equipo italiano e algúns estaban seguros de que fora eliminado, co conseguinte prexuízo obvio para o equipo.
Resumo da carreira
Damon Hill, logrou os seus primeiros puntos do ano, terminando por diante de Michael e Ralf Schumacher no quinto e sexto lugar respectivamente.
Picaxuncos
O picaxuncos ou carriza dos xuncos (Cisticola juncidis) é un paxaro amplamente distribuído no Vello Mundo, desde o sur de Europa, a África (excepto nos desertos e selvas) e ao sur de Asia ata o norte de Australia. En Galicia é unha especie nativa e común. É un pequeno paxaro que se encontra principalmente en zonas de pradeira, doado de identificar pola súa mitra marrón avermellada; ademais, carece de colar dourado e a súa cola amarronada ten os extremos brancos. Durante a estación reprodutora, os machos realizan unha exhibición de voo zigzagueante acompañada dunhas chamadas regulares, que foron comparadas co ruído de abrir e pechar tesoiras. Constrúen un niño con forma de bolsa nunha mata de herbas.
Taxonomía e sistemática
miniatura|C. j. uropygialis (Dakar, Senegal) O picaxuncos ou carriza dos xuncos foi descrita polo naturalista Constantine Samuel Rafinesque en 1810 que lle deulle o nome de Sylvia juncidis. A localidade tipo é Campofelice di Roccella en Sicilia. O actual xénero Cisticola procede da palabra do grego antigo kisthos, "cistácea", e do latín colere, "habitar, morar". O nome específico juncidis tamén é latino e é o diminutivo de iuncus, 'xunco'. Aínda que un dos seus nomes galegos é "carriza" dos xuncos, non ten nada que ver co outro paxaro chamado carriza ou carrizo, que é outra especie que pertence a outra familia, a dos troglodítidos.
Ao longo da súa ampla área de distribución, obsérvanse varias variacións nas poboacións e recoñecéronse 18 subespecies. Diferéncianse lixeiramente nas súas chamadas, plumaxe e tamaño e algúnhas foron consideradas especies separadas nalgúns tratamentos taxonómicos. A forma nominal encóntrase no sur de Francia, Grecia, Turquía, Sicilia, Córsega e Exipto, mentres que no oeste de Portugal e España vive a subespecie cisticola. A poboación en Palestina, Siria, Iraq e Irán é a neuroticus, mentres que no norte e leste de África a poboación é a uropygialis ou a perennius (máis ao sur). Gabón, Angola e o sur de África son o fogar da subespecie terrestris. A poboación das montañas Ghats occidentais da India é a salimalii, que non mostra unha variación na cola estacional como na cursitans das chairas da India e da zona seca de Sri Lanka, que ten unha cola máis longa na estación non reprodutora. A poboación malaya encóntrase no sueste de Asia, a tinnabulans máis ao norte no sur da China, mentres que a brunniceps se encontra en Corea e o Xapón. Outras poboacións son: nigrostriatus (Filipinas), constans (Sulawesi, Indonesia), fuscicapilla (leste de Xava), leanyeri (norte de Australia), normani (noroeste de Queensland, Australia) e laveryi (nordés de Australia).
Este xénero ás veces divídese en varios e á familia que os acolle dáselle o nome de Cisticolidae (tradicionalmente Cisticola estaba dentro da familia Silvidae).
Descrición
Ten unha lonxitude de 10 a 12 cm. É marrón pola parte superior, con moitas liñas con marcas negras. A parte inferior é abrancazada, e a cola é ancha, con extremos brancos e móvea frecuentemente. Os machos adultos teñen menos liñas no píleo e máis marcas negras que as femias, pero non hai grandes diferenzas entre os sexos ou entre as dezaoito razas xeográficas. A ausencia dun colar nucal diferéncio do Cisticola exilis. Fóra da estación reprodutora, adoitan vagar entre as herbas e pode ser difícil velos.
Hábitat e distribución
Esta especie encóntrase principalmente en hábitats de pradeira, xeralmente preto da auga. A maioría das poboacións son residentes, pero algunhas poboacións do leste de Asia migran ao sur a zonas máis cálidas en inverno. Nos Himalayas, ascenden a uns 1900 m de altura durante o verán, pero permanecen por debaixo dos 1300 m en inverno. Esta especie é unha ave vagante rara no norte de Europa, principalmente como un visitante de primavera que chegou demasiado ao norte. A súa área en Europa está xeralmente en expansión, aínda que as poboacións do norte son especialmente susceptibles aos invernos duros. miniatura|Ovo da especie na coleccións do Museo de Historia Natural de Toulouse|esquerda|147x147px
O Castrado, Cerponzóns, Pontevedra
O Castrado é un lugar da parroquia de Cerpozóns no concello de Pontevedra.
O seu topónimo, ao igual que outros como O Queimado, débese ao acto de rozar, castrar ou desbravar un terreo e despois queimalo para cultivar.
Asasino (filme)
Asasino (en Control) é un filme estadounidense de 2004 dirixido por Tim Hunter e protagonizado por Ray Liotta, Willem Dafoe e Michelle Rodriguez. Foi producido por Emmett/Furla Films e rodado en Bulgaria. Orixinalmente, o filme estaba previsto para a súa estrea nos filmes dos Estados Unidos a través de Lionsgate, pero no seu canto foi estreado directamente a vídeo a través de Millennium Entertainment.
Foi emitido na TVG o 29 de marzo de 2007.
Oferta e demanda
miniatura|300px|O prezo P dun produto está determinado por un equilibrio entre a produción a cada prezo (oferta S) e os desexos dos que teñen poder adquisitivo a cada prezo (demanda D). O gráfico mostra un desprazamento positivo na demanda de D1 a D2, que dá lugar a un aumento no prezo (P) e na cantidade vendida (Q) do produto. En microeconomía, a lei da oferta e da demanda é un modelo económico que establece os prezos de mercado. Segundo este concepto, nun mercado competitivo, o prezo unitario dun ben concreto varía até se asentar nun punto no que a cantidade demandada polos consumidores (a prezo actual) iguale a cantidade proporcionada polos produtores (tamén a prezo actual). Isto terá como resultado un equilibrio económico entre o prezo e a cantidade. As catro normas básicas que regulan a oferta e a demanda son:
1. Se a demanda aumenta (a curva de demanda desprázase cara á dereita) e a oferta permanece sen cambios, prodúcese unha escaseza de bens que provocará un prezo de equilibrio máis elevado.
2. Se a demanda diminúe (a curva de demanda desprázase cara á esquerda) e a oferta permanece sen cambios, prodúcense excedentes que provocarán un prezo de equilibrio máis baixo.
3. Se a demanda permanece sen cambios e a oferta aumenta (a curva de oferta desprázase cara á dereita), prodúcense excedentes que provocarán un prezo de equilibrio máis baixo.
4. Se a demanda permanece sen cambios e a oferta diminúe (a curva de oferta desprázase cara á esquerda), prodúcese unha escaseza de bens que provocará un prezo de equilibrio máis elevado.
Representación gráfica da oferta e da demanda
Aínda que é habitual que tanto a cantidade demandada como a ofertada se consideren funcións do prezo dos bens, a representación gráfica estándar (cuxa autoría se atribúe a Alfred Marshall) sitúa o prezo no eixe vertical e a cantidade no horizontal, o que supón unha disposición oposta á convención estándar para a representación de funcións matemáticas.
Ademais, dado que no gráfico non están representados explicitamente máis factores determinantes da oferta e da demanda que o do prezo dos bens proden cuestión, os cambios nos valores destas variábeis reflíctense na mudanza das curvas da gráfica (a miúdo descritos como «desprazamentos» das curvas). Pola contra, as reaccións a estas variacións no prezo dos produtos represéntanse cos movementos das curvas da oferta e da demanda.
A curva de oferta
A curva de oferta representa a relación entre o prezo dun ben e a cantidade ofertada. Se se parte da hipótese da competencia perfecta, a oferta vese determinada polo custo marxinal, o que significa que as empresas producirán cantidades adicionais sempre que o custo desta produción de unidades extra sexa inferior ao prezo que cobrarán.
Un aumento dos prezos das materias primas provocaría o descenso da oferta e a consecuente subida dos custos, mentres que unha redución incrementaría esta oferta, baixaría os custos e prexudicaría aos produtores ao diminuír o excedente do produtor. Debido á súa natureza, conceptualizar a curva de oferta require que a empresa sexa un competidor perfecto, é dicir, que non teña influencia ningunha sobre os prezos de mercado. Isto é así porque cada punto na curva de oferta é a resposta á pregunta de «se unha empresa “se enfrontase” a este prezo potencial, canta produción podería e estaría disposta a vender?» Se unha empresa ten poder de mercado, a súa decisión sobre canto produto podería ofrecerlle a este inflúe nos prezos de mercado; desta forma non se ve na obriga de se «enfrontar» a ningún prezo, polo que a pregunta anterior sería menos relevante.
Os economistas distinguen entre a curva de oferta dunha empresa dada e a curva de oferta do mercado. Esta última obtense sumando as cantidades ofertadas por tódolos provedores para cada prezo potencial. Deste xeito, as curvas de oferta das empresas representadas na gráfica súmanse horizontalmente para obter a curva de oferta do mercado.
Os economistas tamén distinguen entre a curva de oferta de mercado a curto prazo e a curva de oferta de mercado a longo prazo. Neste contexto, existen dous factores constantes que se asumen da definición de curto prazo: por un lado, a dispoñibilidade dun ou máis factores produtivos fixos (polo xeral, capital físico) e, por outro, o número de empresas coas que conta o sector. Pola contra, a longo prazo, as empresas teñen a oportunidade de axustar as súas partidas de capital físico, o que lles permite adaptar mellor a súa cantidade ofertada a calquera prezo determinado. A longo prazo poden acceder ao sector ou abandonalo competidores potenciais dependendo das condicións do mercado. Por estas dúas razóns, as curvas de oferta a longo prazo adoitan ser máis planas do que as súas homólogas a curto prazo.
Os factores determinantes da oferta son:
A curva de demanda
A curva de demanda representa a cantidade de certos produtos que os compradores poden e están dispostos a adquirir a diferentes prezos, asumindo que, fóra do prezo dos bens en cuestión, tódolos factores determinantes coma os ingresos, os gustos e as preferencias, o prezo dos bens substitutivos e o prezo dos bens complementarios permanecen inalterados. Por outro lado, segundo a lei da demanda, a curva de demanda case sempre se representa de maneira descendente, o que significa que a medida que os prezos diminúen, os consumidores compran máis cantidade dese produto.
Do mesmo modo que as curvas de oferta reflicten curvas de custo marxinal, as curvas de demanda veñen dadas por curvas de utilidade marxinal. Os consumidores estarán dispostos a mercar unha determinada cantidade de bens a un prezo concreto, sempre que a utilidade marxinal do consumo adicional sexa igual ao custo de oportunidade marcado polo prezo, é dicir, á utilidade marxinal das escollas de consumo alternativas. Así, a curva de demanda defínese como a «disposición» e a «capacidade» dun consumidor para adquirir un determinado produto nun período de tempo concreto. Como xa se mencionou antes, a curva de demanda adoita ser descendente, aínda que existen casos illados nos que a curva de demanda dun ben tende a ascender. Por exemplo, dous casos hipotéticos diferentes nos que isto ocorre son o dos bens de Giffen (produtos básicos aínda que de baixa calidade) e o dos bens de Veblen (produtos que canto maior sexa o seu prezo, máis populares son).
Debido á súa natureza, conceptualizar a curva de demanda require que o comprador sexa un competidor perfecto, é dicir, que non teña influencia ningunha sobre os prezos de mercado. Isto é así porque cada punto na curva de demanda é a resposta á pregunta de «se este consumidor “se enfrontase” a este prezo potencial, que cantidade deste produto compraría?» Se un comprador ten poder de mercado, a súa decisión sobre a cantidade que merca inflúe nos prezos de mercado; desta forma non se ve na obriga de se «enfrontar» a ningún prezo, polo que a pregunta anterior sería irrelevante.
Como xa ocorría coas curvas de oferta, os economistas tamén distinguen entre a curva de demanda dunha dada empresa e a curva de demanda do mercado. Esta última obtense sumando as cantidades demandadas por tódolos consumidores para cada prezo potencial. Deste xeito, as curvas de demanda das empresas representadas na gráfica súmanse horizontalmente para obter a curva de demanda do mercado.
Os determinantes da demanda son:
O Sineiro, Vilariño, Cambados
O Sineiro é un lugar da parroquia de Vilariño no concello pontevedrés de Cambados na comarca do Salnés. Tiña 228 habitantes no ano 2016 segundo datos do IGE, dos que 108 eran mulleres e 120 homes, o que representa un descenso continuado respecto ós anos 2010, cando tiña 263 veciños, e 2005, cando eran 275.
12 de xullo
O 12 de xullo é o 193º día do ano do calendario gregoriano e o 194º nos anos bisestos. Quedan 172 días para finalizar o ano.
Nacementos
miniatura|100px| Manuel Antonio.
Mortes
miniatura|100px| Erasmo de Rotterdam.
Outros
Os 366 días do ano
Banco Bilbao Vizcaya Argentaria
O Banco Bilbao Vizcaya Argentaria (BBVA) é unha entidade bancaria española con participación en entidades financeiras de máis de trinta países.
O Banco ten a súa sede social na cidade de Bilbao (País Vasco), aínda que a maior parte dos servizos centrais da entidade atopánse en Madrid (2009), concentrados na Torre BBVA (oficinas centrais do banco); conta con preto de 109 000 empregados, así como uns 35 millóns de clientes esparecidos en máis de 30 países por todo o mundo e aproximadamente 1 millón de accionistas. O banco ven de vender no 2009, a maior parte dos seus edificios corporativos en Madrid, e nun futuro vindeiro planea mudarse a unha nova cidade financeira que se está a proxectar ao norte da capital madrileña.
Nun proceso de deslocalización no que leva inmerso o banco dende o ano 2007, a dirección decidiu levar a cabo unha política de externalización de servizos e custos, trasladando moitos dos procesos administrativos e de operacións que se estaban a facer en servizos centrais (en Madrid e Bilbao) cara á cidade andaluza de Málaga e noutras cidades situadas no continente iberoamericano, externalizando os servizos nunha empresa pertencente ao grupo BBVA chamada OP PLUS Operacións e Servizos, aforrando tanto custos económicos como sociais.
Dash 1
Características
Dash 1 consistía nun globo de 2,5 m de diámetro e 1 kg de masa que foi usado para medi-la densidade da atmosfera a altitudes duns 3500 km. A órbita do satélite, inicialmente case circular e cunha apoxeo e perixeo de 3682,6 km e 3606,1 km respectivamente, foi volvéndose cada vez máis elíptica baixo a acción da presión da radiación solar.
Banco Bilbao Vizcaya Argentaria
Historia
A súa vez cando se formalizou a fusión entre o BBV e Argentaria, fusionáronse tamén outras entidades que pertenecían ao grupo, como o Banco de Alicante, o Banco de Comercio, ou a Banca Catalana.
Patrocinios deportivos
Desde a tempada 2006/2007 o banco patrocina e dá nome (Liga BBVA) á Segunda División A do fútbol español. Desde a tempada 2008/2009, o banco patrocina a primeira división española, que tamén mudou o nome e pasou a chamarse Liga BBVA. O banco mantén o patrocinio da Segunda, que agora se denomina "Liga Adelante" (o eslogan do banco).
Premios Fundación BBVA Fronteiras do Conocemento e a Cultura
A Fundación BBVA convoca anualmente os Premios Fundación BBVA Fronteiras do Conocemento e a Cultura, cuxo propósito é recoñecer e incentivar a investigación e a creación cultural, en especial aquelas contribucións de amplo impacto pola súa orixinalidade e implicacións teóricas, así como pola súa capacidade de orixinar innovacións prácticas. A denominación destes premios quere significar tanto o traballo de investigación capaz de artellar o conocemento e amplialo, desplazando cara adiante e de maneira continua, a fronteira do coñecido, como o encontro entre áreas disciplinares.
Os Premios Fundación BBVA Fronteiras do Conocemento e a Cultura teñen periodicidade anual, con oito categorías: Ciencias Básicas (Física, Química, Matemáticas); Biomedicina; Ecoloxía e Bioloxía da Conservación; Tecnoloxías da Información e a Comunicación; Economía, Finanzas e Xestión de Empresas; Música contemporánea; Troco climático e Cooperación ao desenvolvemento.
Parque do Monte de San Pedro
miniatura|250px|Vista da cidade da [[A Coruña|Coruña dende o Monte de San Pedro.]] O parque municipal do Monte de San Pedro comprende unha ampla extensión de territorio, 78 339 m², de accidentada topografía e vistas sobre a cidade da Coruña e unha ampla franxa de beiramar, que abrangue dende o cabo de Santo Hadrián e as illas Sisargas ó oeste, até os cabos Prior e Prioriño ó nordés.
Inaugurouse o 6 de xuño do 1999 trala modificación de uso do terreo no que se atopa. Antes era un espazo militar-defensivo localizado nun punto xeográfico estratéxico, orientado á entrada da ría coruñesa.
Modo gramatical
O modo é un concepto que existe na gramática de moitas linguas. O modo describe a relación do verbo coa realidade á que se refire. Moitas linguas modifican o modo mediante a inflexión do verbo. De entre os modos que se describen a continuación, varios non se utilizan en galego. Nótese ademais que o sentido exacto de cada modo difire dunhas linguas a outras.
Parque do Monte de San Pedro
Este antigo carácter militar pódese apreciar en restos de construcións que supoñen un grande atractivo, coma refuxios subterráneos, barracóns para a tropa, garitas e, sobre todo, as espectaculares baterías de costa.
No parque tamén se pode atopar un labirinto inglés confeccionado con plantas italianas, un estanque con parrulos, unha sala na que se exhiben pezas militares e varias zonas de xogos infantís.
Modo gramatical
O modo non debe confundirse co tempo ou co aspecto, aínda que, en ocasións, o significado destes conceptos se confundan.
Algúns modos son o condicional, imperativo, indicativo, negativo, optativo, potencial, subxuntivo, e outros. Os modos orixinais do indoeuropeo eran o indicativo, o subxuntivo, o optativo e o imperativo. Non tódalas linguas indoeuropeas teñen todos estes modos, pois só as máis conservadoras como o grego antigo ou o sánscrito os retiveron. Algunhas linguas urálicas teñen máis de dez modos.
Parque do Monte de San Pedro
De especial presenza é o bordo litoral, coas súas características formacións rochosas, flora e fauna. Ladeiras de toxos e uces, de cores amarelos e rosas, nas que se mesturan outras especies vexetais típicas de ambientes costeiros, incluíndo algunhas plantas endémicas que prosperan ante o respecto ó seu hábitat. E sobre elas, multitude de pequenas aves coma papuxas, xílgaros ou liñaceiros que sobrevoan o parque, aportando cor e vida.
Modo gramatical
Modo indicativo
O modo indicativo emprégase en oracións de feitos reais e/ou fiticios. Calquera intención que unha lingua particular non sitúa noutro modo particular realízase co modo indicativo. Trátase do modo máis utilizado e atópase en tódalas linguas. Exemplo: «Pedro está montando en bicicleta» ou «Felipe estuda no seu cuarto».
Modo imperativo
Moitas linguas utilizan a raíz verbal sen engadir ningún morfema para formar o imperativo.
Modo subxuntivo
O modo subxuntivo ten varios usos en oracións distintas. Por exemplo, para discutir algo hipotético ou improbable, expresar opinións ou emocións, solicitar algo con cortesía (a súa produtividade depende de cada idioma). O modo subxuntivo emprégase en galego en oracións como «Suxeriría que Afonso lese o libro». Outro uso común do subxuntivo en galego é na proposición subordinada dunha oración condicional, por exemplo «Se eu fose rico, ...».
O modo subxuntivo aparece de forma destacada na gramática das linguas romances, que requiren este modo para determinados tipos de oracións subordinadas e hai varios tipos de subxuntivos.
Modo condicional
O modo condicional utilízase para expresar incerteza, particularmente (pero non exclusivamente) en oracións condicionais. Na oración «Se eu fose rei, ti serías raíña», «fose» é subxuntivo, mentres que «serías» é condicional. O modo condicional, en ocasións, considérase un tempo en lugar dun modo.
Duesenberg
Duesenberg Motors Company foi un fabricante estadounidense de coches de carreiras e automóbiles de luxo de gama alta (ás veces chamado "Duesy"). Fundada polos irmáns August e  Frederick Duesenberg en 1913 en Saint Paul, Minnesota, onde construían motores e coches de carreiras. Os irmáns trasladaron as súas operacións a Elizabeth, Nova Jersey, en 1916 para fabricar motores para a primeira guerra mundial. En 1919, cando se cancelaron os seus contratos de goberno, mudáronse a Indianápolis, Indiana, sede do Indianapolis Motor Speedway, e estableceron a Duesenberg Automobile and Motors Company, Inc. (Delaware). A finais de 1926, E.L. Cord engadiu a Duesenberg á súa  Auburn Automobile Company. Co mercado dos coches de luxo caros moi afectado pola Gran Depresión, Duesenberg pechou en 1937.
Historia
left|thumb| Coche de carreiras Duesenberg gañador das 500 Millas de Indianápolis de 1922 thumb | Parte da Duesenberg Automobile & Motors Co., emitida o 13 de xuño de 1921
Modo gramatical
Modo negativo
O modo negativo nega unha acción. Na maioría dos casos, isto non se fai cun modo diferenciado; senón que a negación nalgunhas linguas exprésase engadindo unha partícula antes do verbo, (como en galego, ruso ou esperanto): Li ne iras.), despois do verbo (como en inglés antigo ou inglés dialectal: "Thou remembrest not?"), ou antes e despois (como en afrikaans ou francés: «Je ne sais pas».) O inglés actual adoita inserir a negación entre o verbo «to do» e o verbo principal: «I did not go there''».
Duesenberg
Historia
En 1921, Duesenberg proporcionou o coche de seguridade para as 500 Millas de Indianápolis, conducido por Fred Duesenberg. O mesmo ano Jimmy Murphy gañou o  Gran Premio de Francia, converténdose no primeiro estadounidense en gañar esa carreira cando levou un Duesenberg á vitoria en  Le Mans.
Modo gramatical
Modo negativo
Nalgunhas linguas non indoeuropeas, o modo negativo obsérvase como un modo separado. Hai quen argumenta que o inglés moderno atópase dentro deste segundo grupo, xa que a negación en modo indicativo require un verbo auxiliar e unha estrutura sintáctica diferenciada en moitos dos casos. Pódese comparar, por exemplo, «He sings» -> «He doesn't sing» (onde se ten que engadir o auxiliar to do, flexionado coa forma does, e a forma clítica de not convértese nun sufixo para derivar a forma negativa de «Hei sings»); así a todo, con «Il chante» -> «Il ne chante pas»; o francés engade unha partícula negativa descontinua ne...pas, sen modificar a forma do verbo.
Duesenberg
Historia
Segundo os arquivos de The Des Moines Register, os primeiros Duesenberg construíronse no 915 Grand Ave en Des Moines, Iowa.
Modo gramatical
Modo optativo
O modo optativo expresa esperanza ou desexo e ten outros usos que se poden confundir co subxuntivo. Hai poucas linguas que teñan o modo optativo como modo específico; o grego antigo ou o sánscrito son dous delas. Por exemplo: un falante de grego clásico podería dicir "Would that Paul would read more!" dicindo as palabras would that mediante o modo optativo do verbo read.
Duesenberg
Historia
Nos anos 70, Virgil Exner intentou revivir a Duesenberg, pero debido á súa morte temperá, só se fabricaron concept cars.
Modo gramatical
Modo cohortativo
O modo cohortativo utilízase para expresar súplica, insistencia, desexo, intención, orde, propósito ou consecuencia. Aínda que non existe en galego, as frases que empezan en galego con «imos...» denótano.