cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Selección de fútbol de Suíza
Máis partidos xogados
Actualizado a 4 de abril de 2022.
Máximos goleadores
Actualizado a 4 de abril de 2022.
Pirámide estratificada
Historia das investigacións
En 1900 o exiptólogo italiano Alessandro Barsanti realizou novas investigacións no lugar, grazas ás cales descubriu o conduto de descenso vertical que leva á cámara sepulcral. Barsanti, vendo que varios corredores e cámaras parecían inacabados e estaban baleiros, considerou que a pirámide nunca se usara. Pouco despois, entre 1910 e 1911, os arqueólogos estadounidenses George Andrew Reisner e Clarence S. Fisher tamén traballaron no xacemento, escavando os exteriores norte e leste da pirámide, así como o cemiterio que a rodea. As dimensións da estrutura estimadas por Barsanti, Reisner e Fisher difiren notablemente, e mesmo o número de cámaras subterráneas que contabilizaron tamén é distinto. Desde 1970 a pirámide queda dentro dunha zona militar de acceso restrinxido e por iso non se puido emprender ningunha campaña arqueolóxica posterior ao traballo superficial de Reisner e Fisher, razón pola cal non se sabe con exactitude que hai debaixo da pirámide estratificada. Ademais, o exterior da estrutura graduada está moi deteriorado e parcialmente cuberto de area, o que impide facer estimacións precisas das súas dimensións.
Descrición
miniatura|Plano da Pirámide Estratificada A pirámide estratificada está moi próxima á necrópole de Zawyet el-Aryan, 8 km ao suroeste de Gizeh e 7 km ao norte de Saqqara. A estrutura principal levántase sobre un outeiro xusto por encima da chaira aluvial do río Nilo.
Superestrutura
A pirámide ten unha base cadrada de 84 m de lado, dimensións algo inferiores ás das pirámides de chanzos de Zoser e Sejemjet. Baseándose nas dimensións da pirámide de Zoser, o arqueólogo francés Jean-Philippe Lauer estimou que a Pirámide estratificada estaba destinada a contar con cinco chanzos e podería terse elevado até os 42 ou 45 metros de altura. Na actualidade só se aprecian dous chanzos e a súa altura é de 17 m. O estado ruinoso da estrutura permite ver o seu núcleo, que é un montículo formado por bloques irregulares e cascallos extraídos da zona. Este núcleo está rodeado dun pequeno muro de 2,6 m de espesor feito da mesma pedra e que á súa vez queda envolto por catorce capas de ladrillos de barro unidos con morteiro de arxila, tamén de 2,6 m de anchura, colocados case en vertical cun ángulo de inclinación de 68°.
Se a pirámide chegou a terminarse ou non, é motivo de discrepancia entre os estudosos. O exiptólogo Rainer Stadelmann cre que a estrutura si se rematou, pero outros, como Miroslav Verner, pensan que se deixou inacabada debido á morte prematura do faraón. O feito é que non hai restos do revestimento pétreo exterior que adoitaban ter as pirámides, algo que apoia a idea de que nunca se rematou. Na base da pirámide acháronse ladrillos de barro que non pertencen á súa estrutura e interpretáronse como restos dunha rampla de construción.
Subestrutura
esquerda|miniatura|Sección da pirámide, onde se amosan as estruturas subterráneas. A disposición das estruturas subterráneas da pirámide é moi semellante á do complexo funerarxo de Sejemjet. Por iso o exiptólogo estadounidense Mark Lehner e outros suxeriron que ambas pirámides deberon construírse na mesma época.
A entrada ao complexo subterráneo está situada na cara leste, unha disposición que non se volvería a repetir até a construción da pirámide de Sesostris II, case mil anos despois. Os exiptólogos Vito Maraglioglio e Celeste Rinaldi propuxeron que esta peculiaridade foi elixida polos arquitectos exipcios coa finalidade de deixar libre a cara norte da pirámide para levantar alí un templo. Aidan Dodson demostrou porén que nesta disposición a rampla de construción incidiría «na edificación dun templo na cara norte de forma aínda máis prexudicial». No seu lugar, opina que esta atípica entrada no lado leste é o resultado do desexo dos arquitectos de permitir un acceso sinxelo ás cámaras de almacenamento da pirámide, situadas inmediatamente debaixo desta entrada oriental.
O acceso conduce inmediatamente a unha empinada escaleira de 36 m e logo cara abaixo a un corredor que se dirixe ao oeste. Este corredor termina nun conduto vertical recto, en cuxa parte superior comeza o denominado corredor superior, unha pasaxe inacabada que se dirixe ao sur, cara ao interior da pirámide. No fondo do conduto vertical hai un cruzamento en forma de T. Cara á esquerda, este cruzamento leva ao sur ao corredor inferior, na metade do cal hai unha estreita escaleira, tanto que un sarcófago apenas pasaría, e ao final do mesmo ábrese a cámara sepulcral do faraón. Na zona da escaleira, Barsanti debuxou outra galería que pasaba sobre a cámara funeraria, pero esta non aparece nos debuxos realizados por Reisner e Fisher. Cara á dereita do cruzamento en forma de T está o sistema de galerías en forma de U, que visto en planta ten forma de peite porque dá acceso a unha fileira de 32 cámaras, posiblemente para almacenar o enxoval funerario. A galería que atoparon os arqueólogos estaba «limpa e baleira, tal e como deberon deixala os obreiros».
A cámara funeraria está situada a 26 m baixo terra, ten unha planta case cadrada de 3,63 m × 2,65 m e un teito de 3 m de altura. Non se atoparon no seu interior restos de ningún sarcófago, o que unido á galería e as cámaras completamente baleiras fai pensar nunha prematura morte do faraón.
Complexo funerario
Curiosamente, o complexo funerario da pirámide estratificada non conserva restos dun muro perimetral, algo que estaba presente en todos os recintos piramidais do Antigo Exipto. Isto podería deberse a que as súas pedras fosen retiradas ao longo do tempo ou simplemente é que ese muro nunca se levantou porque debía ser das últimas partes en construírse. No lado oriental da pirámide, os fragmentos duns muros de ladrillo poden indicar a existencia dun templo mortuorio, pero os restos arqueolóxicos son tan precarios que na actualidade é imposible facer unha reconstrución. O mesmo sucede coas ruínas dun edificio situado a varios centos de metros da pirámide, e que podería tratarse do templo do val. Se eses restos son dun templo do val, a súa orientación leste–oeste sería única entre todos os complexos piramidais exipcios.
Necrópole
A pirámide estratificada está rodeada por un total de cinco cemiterios que datan das dinastías I, II, III, XVIII e o período romano. De todos eles, só o da dinastía III contén grandes tumbas e catro delas son mastabas construídas de ladrillo. Reisner e Fisher observaron que isto é o que se espera atopar xunto á pirámide dun faraón, grandes enterramentos correspondentes á familia real e os oficiais da corte. En particular, douscentos metros ao norte da pirámide hai unha gran mastaba, hoxe coñecida como Mastaba Z500, na cal se atoparon oito cuncos de mármore que teñen inscritos o serej do faraón Jaba. Por tanto, Reisner e Fisher chegaron á conclusión de que «se as mastabas pertenceron a xente relacionada co faraón que construíu a pirámide, é probable que o nome dese soberano fose Jaba».
Datación e atribución
dereita|miniatura|Cunco de [[dolomita inscrito co serej do faraón Jaba, achado na Mastaba Z500.]] A arquitectura da pirámide estratificada permite datala con seguridade entre os reinados dos faraóns Sejemjet e Sneferu, iniciador da dinastía IV. Rainer Stadelmann, Miroslav Verner e Jean-Philippe Lauer comparan a súa configuración coa doutras pirámides de chanzos como as de Zoser e Sejemjet e coinciden en supoñer que tivo en orixe cinco corpos de altura, do mesmo xeito que as súas contemporáneas. A pirámide estratificada xunta nun mesmo lugar os complexos desenvolvementos da súa estrutura subterránea coa sinxeleza dos métodos de construción empregados na superestrutura. Segundo estes exiptólogos, esta pirámide é unha versión claramente avanzada da pirámide soterrada de Sejemjet. O problema sen resolver da pirámide estratificada é a cuestión de quen a construíu. Varios estudosos sosteñen que foi probablemente o faraón Jaba da dinastía III, conclusión que se basea no achado dos cuncos e vasos de mármore co seu serej na Mastaba Z500, situada xusto ao norte da pirámide. Rainer Stadelmann vai máis aló e identifica a Jaba co faraón Huny, último soberano da dinastía III. Esta hipótese fundaméntase na súa lectura do Canon Real de Turín, unha lista de faraóns recompilada ao final da época ramésida, ao redor do 1300 a. C., é dicir, uns 1400 anos despois do reinado de Huny. O Canon de Turín outórgalle a Huny un reinado longo de 24 anos, un tempo que segundo Stadelmann é máis que suficiente para erixir unha obra como a pirámide estratificada. Tamén argumenta que os monumentos reais das tres primeiras dinastías exipcias presentan o nome de Horus dos faraóns nun serej e unicamente despois rexistrábase o nome co que reinaban ou o que tiñan de nacemento. Así, o serej de Jaba podería ser en realidade o nome de reinado de Huny e a pirámide estratificada sería a súa tumba. Esta conclusión non é compartida por moitos exiptólogos, que pensan que en realidade Huny é o construtor da pirámide de Meidum, sinalan que a pirámide estratificada está sen acabar e identifican a Jaba co faraón Hudjefa II mencionado no Canon Real de Turín.
A Vila Grande, Merlín, Agolada
A Vila Grande é un lugar da parroquia de Merlín, no concello pontevedrés de Agolada, na comarca do Deza. Segundo o INE, no 2008 tiña 16 habitantes (8 homes e 8 mulleres), o que supón unha diminución de 26 habitantes con respecto ao ano 2000.
Pazos de Abaixo, Pazos, Ponteceso
Pazos de Abaixo é un lugar da parroquia de Pazos no concello coruñés de Ponteceso na comarca de Bergantiños. Tiña 216 habitantes no ano 2018 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística dos cales 106 eran homes e 110 mulleres.
Kosmos 334
Kosmos 334 (Космос 334 en ruso), tamén denominado DS-P1-Yu Nº 31, foi un satélite artificial soviético lanzado o 23 de abril de 1970 mediante un foguete Kosmos 2I desde o cosmódromo de Plesetsk.
Características
Kosmos 334 foi o trixésimo primeiro membro da serie de satélites DS-P1-Yu e o vixésimo noveno lanzado con éxito tralo fracaso dos lanzamentos do segundo e vixésimo terceiro membros da serie. Estaba adicado a servir como obxectivo para as probas antisatélites e antimísiles soviéticas.
Kosmos 334 foi inxectado nunha órbita inicial de 508 km de apoxeo e 281 km de perixeo, cunha inclinación orbital de 71 graos e un período de 92,0 minutos. Reentrou na atmosfera o 9 de agosto de 1970.
Vosgos (homónimos)
Vosgos pode refererise a:
Liga Noroeste de Traiñeiras 2010
A edición do ano 2010 da Liga Galega de Traiñeiras (LGT) foi a quinta tempada disputada da segunda categoría de clubs de remo xunto coa Liga ARC e xusto por debaixo da Liga ACT. Esta edición estivo formada por 17 clubs, tres máis ca na edición anterior pola reincorporación da S.D. As Xubias (competira nas dúas primeiras tempadas), a incorporación do C.R. Robaleira, sumados á S.D. Samertolameu que descendeu da Liga ACT. O campión desta edición foi o Amegrove-Interrias C.R. de O Grove. A Liga constou de 17 regatas que se disputaron entre o 13 de xuño coa disputa da IV Bandeira Concello de Ares en Ares, e o 29 de agosto coa disputa da última regata da Liga, a XVI Bandeira Concello de Vilagarcía en Vilagarcía.
Open Season 2
Open Season 2 é un filme estadounidense de animación xerada por computadora dirixido por Matthew O'Callaghan. Estreouse nos cinemas de Suráfrica o 24 de setembro de 2008, e foi comercializado en formato de vídeo caseiro nos Estados Unidos e no Canadá o 27 de xaneiro de 2009. Recibiu valoracións dispares por parte da crítica e recadou 8,7 millóns de dólares en todo o mundo.
O Souto, Sillobre, Fene
O Souto é un lugar da parroquia de Sillobre no concello coruñés de Fene na comarca de Ferrol. Tiña 55 habitantes no ano 2007 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 27 homes e 28 mulleres, o que supón unha diminución con relación ao ano 2000 cando tiña 70 habitantes.
Polinizador
Un polinizador é un vector animal (axente biótico) que traslada pole da antera (órgano masculino da flor) ao estigma (órgano feminino) permitindo que se efectúe a unión do gameto masculino no gran de pole co gameto feminino do óvulo, proceso coñecido como fertilización ou singamia. miniatura|250px|Abella [[Abella do mel|Apis mellifera con pole]] miniatura|250px|Abellón común Bombus sp.
Tipos de polinizadores
A vasta maioría dos polinizadores pertence a un do catro grupos maiores de insectos. Estes son: Hymenoptera (abellas, avespas e formigas), Diptera (moscas e mosquitos), Lepidoptera (bolboretas e bolboretas nocturnas ou trazas) e Coleoptera (escaravellos). Algúns insectos pertencentes a outros grupos tamén son polinizadores. Finalmente hai varios paxaros e mamíferos que actúan como polinizadores, especialmente en rexións tropicais e até existe unha especie de lagarta polinizadora*.
Abellas
Os polinizadores máis eficientes son as abellas de numerosas especies, en especial a abella melífera ou abella doméstica. As abellas están altamente adaptadas á polinización porque, a diferenza dos seus parentes as avespas que son carnívoras, as abellas son vexetarianas e dependen das flores para alimentar ás súas crías. Á súa vez numerosas flores están adaptadas ás visitas das abellas no seu aroma, cor, deseño etc. É un caso de coevolución.
Son de notar as seguintes adaptacións:
Pelos
As abellas son velludas, con pelos plumosos, non simples; ademais levan carga electrostática. Todo isto contribúe a que o pole se adhira aos seus corpos.
Equipo para colección de pole
Unhas poucas especies de abellas máis primitivas carrexan o pole, mesturado con néctar no bocho. Pero as demais abellas ten órganos especializados. A escopa é un cepillo que consiste de abundantes cogomelos longos. Na maioría das especies as scopas están localizados nas patas posteriores, pero nas abellas da familia Megachilidae atópanse na parte ventral do abdome. As abellas domésticas, os abellóns e outras abellas relacionadas a estas, da familia Apidae posúen órganos máis especializados que as scopas, chamados corbículas (ou canastras de pole) nas patas posteriores. Ademais de pole as abellas cultivan néctar, que é un alimento altamente enerxético polo seu contido en azucre. O pole, en cambio é rico en proteínas e unha boa fonte de nutrición para as larvas.
Aparello bucal
As pezas bucais están adaptadas a succionar o néctar, con compoñentes alongados, formando un tubo. Con todo é un tubo moi diferente ao dos lepidópteros. As abellas consideradas máis primitivas teñen unha "lingua" curta e só poden libar néctar de flores con corola aberta. As abellas máis especializadas, da familia Apidae, teñen unha "lingua" longa que chega a partes de flores máis profundas.
Órganos dos sentidos
Os órganos visuais e do olfacto das abellas están adaptados a atopar e identificar ás flores polos seus perfumes, cores e deseños. As antenas son órganos olfactorios. Os ollos perciben a luz ultravioleta e moitas flores teñen deseños que só son visibles con este tipo de visión.
A maioría das especies de abellas son solitarias, é dicir, cada femia coida ás súas propias crías. Só unhas poucas especies viven en colonias ou colmeas e teñen numerosas obreiras que comparten as tarefas. Son as abellas eusociais; o mellor exemplo delas é a abella melífera. As abellas eusociais necesitan grandes cantidades de néctar e pole; visitan numerosas flores, por iso son polinizadores moi eficientes. Algunhas especies de abellas poden recadar néctar e pole de gran variedade de flores; outras son bastante específicas nas súas preferencias por pole, son oligolécticas.
Os machos das abellas das orquídeas ou Euglosinas coleccionan aromas florais que usan para atraer ás femias e, desta maneira, polinizan certas especies de orquídeas. As femias deste grupo polinizan outras flores da forma habitual. Outro exemplo de coadaptación especial é o das orquídeas Ophrys de Europa e os machos de certas especies de abellas (ou de avespas). A flor presenta a aparencia e un aroma semellante ás feromonas das femias de tales especies de abellas (mimentismo) e os machos tratan de aparearse con elas.
Avespas
miniatura|esquerda|Ancistrocerus antilope A diferenza das abellas, as larvas de avespas aliméntanse principalmente de insectos ou arañas. Con todo os membros deste grupo tamén visitan numerosas flores para libar o néctar polo seu valor enerxético. Este é un grupo con numerosas especies que inclúe ás avespas parasitas e as verdadeiras avespas tales como as das familias Sphecidae e Vespidae. Algúns exemplos de especializada coadaptación son as avespas que visitan ás orquídeas Ophris, xa mencionadas. Outro exemplo é o das avespas dos figos. Este é un caso moi particular no que a avespa femia penetra o pequeno figo, en cuxo interior se atopan numerosas e diminutas flores. Pon os seus ovos nalgunhas das futuras sementes e visita as outras depositando o pole que trouxo do figo onde naceu.
Formigas
As formigas viven en colonias, é dicir que son insectos sociais; visitan flores frecuentemente e chuchan o néctar. Con todo moi poucas son polinizadoras; as obreiras non teñen ás así que non chegan lonxe e raramente visitan diferentes plantas; só no caso dalgunhas plantas rastreiras, por exemplo Euphorbia, poden efectuar a polinización cruzada.
Díptera
miniatura|Mosca das flores Eristalinus aeneus Hai moitas moscas ou dípteros que son polinizadores, en especial as moscas das flores, da familia Syrphidae. Visitan flores de corola aberta principalmente polo néctar, pero tamén polo pole, especialmente as femias que necesitan proteína para a maduración dos seus ovos. Non están tan ben adaptadas á polinización como as abellas, non son tan vellosas nin teñen órganos para transporte de pole, pero nalgúns casos efectúan a polinización.
miniatura|esquerda|Bombylius major As moscas das familias Empididae e Bombyliidae (especialmente estas últimas) teñen unha longa probóscide que lles permite chegar ao néctar de flores tubulares, profundas e son polinizadores importantes de tales flores.
Certas plantas están exclusivamente adaptadas á polinización por moscas. Atráenas con engano, teñen cheiros e cor e aparencia de carne podrecida e as moscas preeiras ou moscas da carne depositan os seus ovos alí. Outras flores cheiran como fungos e atraen a outro tipo de moscas. As flores do cacao son polinizadas por unhas pequenas moscas da familia Ceratopogonidae.
Lepidoptera
miniatura|Bolboreta [[Piéridos|piérida Colias sp.]] Moitos lepidópteros, ou sexa as bolboretas, bolboretas nocturnas e trazas, tamén son polinizadores. En xeral, as flores polinizadas por lepidópteros son tubulares, adaptadas ao aparello bucal das mesmas. Os seus órganos bucais forman un longo tubo especializado para libar o néctar das flores, os adultos non poden comer sólidos. Só unhas poucas especies de bolboretas poden tamén alimentarse con pole, e iso soamente despois de disolver os seus nutrientes co néctar e absorbelos como líquidos. Algunhas bolboretas diúrnas polinizan flores de plantas tales como o chuchamel (Lonicera) e as lilas (Syringa).
miniatura|esquerda|[[Hemaris fuciformis]] As bolboretas nocturnas polinizan flores que se abren de noite ou á tardiña ou amencer como algunhas das familias Convolvulaceae e Caryophyllaceae. As familias de bolboretas nocturnas Noctuidae, Geometridae e Sphingidae conteñen moitas especies de polinizadores.
Un caso interesante de polinización por trazas é o da iuca e da traza Tegeticula da familia Prodoxidae. As iucas son polinizadas especificamente por especies destas avelaíñas que depositan os seus ovos no ovario da flor e logo visitan o pistilo e depositan pole, asegurando así a formación de sementes que alimentarán ás súas crías.
Coleoptera
miniatura|Escaravello Asclera ruficollis Os escaravellos están menos adaptados á polinización ca outros insectos, as súas pezas bucais son mastigatorias e non son axeitadas para libar néctar. Con todo son importantes polinizadores de certas plantas, especialmente en rexións tropicais ou de climas áridos e cálidos. Ás veces causan considerable dano ás flores cando as visitan. Os óvulos de flores polinizadas por escaravellos están ben protexidos. É posible que algúns dos primeiros polinizadores, cando se desenvolveu por primeira vez esta relación, fosen escaravellos. Algunhas plantas como as papoulas, magnolias, nenúfares etc. son polinizadas por escaravellos.
Outros insectos
Outros grupos de insectos, por exemplo Thysanoptera, tamén polinizan flores, pero fano moi raramente.
Aves
miniatura|Phaethornis longirostris, Drake Bay, Costa Rica Entre os paxaros, os polinizadores máis comúns, especialmente na América tropical, son os colibrís ou picaflores cuxos picos e linguas están adaptados a beber o néctar de flores tubulares ou en forma de trompeta.
Os melífagos de Australia e Nova Zelandia e os paxaros sol de África tamén son polinizadores.
Mamíferos
Os morcegos son polinizadores dun número de flores que se abren de noite, teñen un forte aroma e producen abondoso néctar, por exemplo moitos tipos de cactus, o pau bébedo e outras. Algúns outros vertebrados, tales como lémures, monos e algúns roedores visitan flores e efectúan a polinización.
Síndromes florais
É posible agrupar a diversas flores en síndromes florais segundo a súa estrutura e segundo o tipo de polinizadores de que se serven.
José Antonio Dono
José Antonio Dono López, nado en San Pedro de Ancorados en 1955, é un médico e político galego.
Traxectoria
Iniciouse na política nos anos 1990 cando houbo o goberno fugaz do tripartito do BNG, PSdeG e Agrupación Independiente de A Estrada. Dende aqueles non volveu á política ata as eleccións municipais do 27 de maio de 2007 que foi o alcaldable do PSOE na Estrada e saíu elixido alcalde. Tras pasar á oposición nas eleccións municipais de 2015, renunciou ao cargo de concelleiro. En xullo de 2012 foi elixido secretario xeral do partido local, sucedendo a Jesús Tallón Maceira, cargo ao que renunciou en xaneiro de 2018 «por motivos persoais», sendo substituído por Belén Louzao.
Teoría de corpos
A teoría de corpos é unha rama das matemáticas que estuda as propiedades dos corpos. Un corpo é unha entidade matemática para a cal a adición, subtracción, multiplicación e división están ben definidas.
Historia
O concepto de corpo foi empregado implicitamente por Niels Henrik Abel e Évariste Galois no seu traballo sobre resolución de ecuacións.
En 1871, Richard Dedekind, nomeou o conxunto dos números reais ou complexos que son pechados baixo as catro operacións aritméticas como "corpo" para suxerir unha entidade organicamente pechada.
En 1881, Leopold Kronecker definiu o que el chamou "dominio de racionalidade", que é, de feito, un corpo de polinomios en termos modernos. En 1893, Heinrich Martin Weber deu a primeira definición clara de corpo abstracto.
En 1910 Ernst Steinitz publicou o artigo Algebraische Theorie der Körper ("Teoría alxébrica de corpos"), que foi moi influente. Neste artigo estudou axiomaticamente as propiedades dos corpos e definiu varios conceptos da teoría de corpos importantes como corpo primo, corpo perfecto e grao de transcendencia dunha extensión de corpos.
Galois, que non tiña o termo "corpo" en mente, foi recoñecido por ser o primeiro matemático que enlazou a teoría de grupos e a teoría de corpos. A teoría de Galois chámase así na súa honra. Con todo, foi Emil Artin o primeiro que desenvolveu a relación entre grupos e corpos en gran detalle durante 1928-1942.
Introdución
Os corpos son obxectos de estudo importantes na álxebra, posto que proporcionan unha xeneralización útil de varios sistemas de números, como poden ser os números racionais, os reais e os complexos. En particular, cúmprense as regras comúns de asociatividade, conmutatividade e distributividade. Os corpos tamén aparecen en moitas outras áreas das matemáticas.
Cando a álxebra abstracta estaba a ser desenvolvida, a definición de corpo usualmente non incluía a conmutatividade da multiplicación, e ao que hoxe se chama corpo, podería ser chamado corpo conmutativo ou dominio racional. No uso contemporáneo, un corpo é sempre conmutativo. Unha estrutura que satisfai todas as propiedades dun corpo coa posible excepción da conmutatividade, chámase actualmente anel de división ou álxebra de división. Tamén é amplamente empregado o termo corpo non conmutativo. En alemán os corpos coñécense como Körper, e por iso é polo que se emprega a letra \mathbb K en tipografía blackboard bold para denotar un corpo.
Santo patrón
miniatura|[[Santiago o Maior (representado como Santiago Matamouros), patrón de Galiza e de varias parroquias galegas.]] Na Igrexa católica e nas ortodoxas, nas cales se cre na intercesión dos santos, o santo patrón ou simplemente patrón, padrón, padroeiro ou avogado é un santo que ten unha afinidade especial cunha comunidade ou un grupo específico de persoas e a cuxa intercesión se acollen os membros deses colectivos. O termo (do latín, patrōnus) é sinónimo de defensor e protector. Os santos patróns son considerados por moitos crentes como intercesores e avogados ante Deus, sexa dunha nación, un pobo, un lugar, unha nación, unha profesión, unha clase...
A veneración cara aos santos: os santos patróns
miniatura|[[Xosé de Nazaret|San Xosé é o santo patrón dos carpinteiros, enxeñeiros, e traballadores.]] O Concilio Vaticano II expresou o vínculo de veneración cara aos santos cuxos carismas os facían recomendables á devoción e imitación dos fieis.
En España (mais sobre todo en Galiza) a maior parte das localidades teñen un patrón e unha patroa, en cuxa honra se celebran as festas maiores da localidade. Os patróns son santos ou advocacións de Cristo e as patroas santas ou advocacións da Virxe María.
En Galiza adoita ser moi importante, xa que as festas maiores honran o patrón. Por exemplo, en San Lourenzo de Belesar as festas patronais honran a San Lourenzo; o Belesar de Chantada a San Bertomeu e o Belesar de Vilalba a San Martiño.
Teoría de corpos
Extensións dun corpo
Unha extensión dun corpo k é xustamente un corpo K que contén k como un subcorpo. Distínguese entre extensións que teñen calidades diferentes. Por exemplo, unha extensión K dun corpo k chámase alxébrica, se cada elemento de K é unha raíz dalgún polinomio con coeficientes en k. Doutra maneira, a extensión chámase transcendental.
O obxectivo da teoría de Galois é o estudo das extensións alxébricas dun corpo.
Clausuras dun corpo
Dado un corpo k, poden introducirse varios tipos de clausura de k. Por exemplo, a clausura alxébrica, a clausura separable, a clausura cíclica etc. A idea é sempre a mesma: Se P é unha propiedade de corpos, entón unha P-clausura de k é un corpo K que contén k, e que ten a propiedade P, a cal é mínima no sentido de que non hai un subcorpo apropiado de K que contén k e ten a propiedade P. Por exemplo, se se toma P(K) como a propiedade de que "todo polinomio non constante f en K[t] ten unha raíz en K", entón unha P-clausura de k é xustamente unha clausura alxébrica de k.
Aplicacións da teoría de corpos
O concepto de corpo úsase, por exemplo, na definición de vectores e matrices, dúas estruturas na álxebra linear con compoñentes que poden ser elementos dun corpo arbitrario.
Os corpos finitos son empregados en teoría de números, na teoría de Galois e na teoría de códigos, e de novo, as extensións alxébricas son tamén unha gran ferramenta.
Os corpos binarios, corpos de característica 2, son útiles en ciencias da computación.
Red's Dream
Red's Dream é unha curtametraxe de animación de Pixar que foi estreada en 1987. Foi dirixida, producida e escrita por John Lasseter.
Sinopse
Historia ambientada nunha tenda de bicicletas, na que hai un pequeno monociclo tirado nun recuncho. Entón, o monociclo empeza a soñar que está nun circo, e un pallaso está montado nel facendo malabares, logo o pallaso sáese do monociclo e segue a pedalear e facer malabares, mais cando ve que non está enriba do monociclo, cae ó chan e o monociclo empeza a facer malabares cos pedais. Despois, o monociclo acorda e ve que está a soñar e nada máis que estaba dando voltas por toda a tenda. O malpocado vai cara o seu recuncho de sempre a agardar que algún día ese soño se faga realidade.
Nobel
O termo Nobel pode referirse a:
Vilarbuxán, Bóveda
San Bartolomeu de Vilarbuxán é unha parroquia que se localiza no concello de Bóveda. Segundo o padrón municipal en 2008 tiña 25 habitantes (14 mulleres e 11 homes), catro máis ca en 1999. Ten unha única entidade de poboación, Vilarbuxán.
Limita coas parroquias de Castro de Rei de Lemos e A Cervela ao norte, Covela e San Fiz de Rubián ao leste, Rubián ao sur e Remesar ao oeste.
Historia
Nun documento da Catedral de Lugo, datado en 1202, lese Villarbugia. Eclesiasticamente, a parroquia creouse en 1891, con terreos de San Fiz de Rubián, Remesar e Castro de Rei de Lemos.
Patrimonio
A igrexa de San Bartolomeu de Vilarbuxán, reedificada a finais do século XIX, ten planta rectangular con muros de cachotería. A cuberta é de madeira e lousa a dúas augas. Ardeu na guerra civil, sendo reconstruída no ano 1941.
Euroliga 2000-01
A Euroliga 2004-05 foi a quinta edición da máxima competición de clubs de baloncesto de Europa dende a súa organización pola Unión de Ligas Europeas de Baloncesto (ULEB). Incluíndo as edición desta competición organizadas por FIBA Europa é a edición número corenta e oito. Nesta edición compitiron vinte e catro equipos de trece estados distintos.
Os catro mellores equipos, nesta edición o Maccabi Elite israelí, o Panathinaikos grego, o CSKA Moscova ruso e o Tau Cerámica español disputaronse o título na Final Four, nesta edición xogada no Olimpiyskiy de Moscova, capital de Rusia. A final disputárona o Maccabi Elite de Tel Aviv, e o Tau Cerámica de Vitoria. Finalmente proclamouse campión o equipo israelí tras vencer por doce puntos de diferenza, 90 o 78, o que supuxo o seu quinto campionato até esta edición.
Primeira fase
Os catro primeiros de cada grupo acadaron o Top 16.
Pazos de Arriba, Pazos, Ponteceso
Pazos de Arriba é un lugar da parroquia de Pazos no concello coruñés de Ponteceso na Comarca de Bergantiños. Tiña 127 habitantes no ano 2018 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística dos cales 64 eran homes e 63 mulleres.
Solarium (constelación)
miniatura|Imaxe que mostra a situación da constelación de Solarium nun [[carta celeste|atlas de 1838.]] Solarium (o reloxo solar) foi unha constelación definida por un autor descoñecido, situada entre as constelacións de Horologium, Hydrus e Dorado.
Apareceu por primeira vez en 1822 no Celestial Atlas de Alexander Jamieson, que o substituíu pola constelación Reticulum inventada por Nicolas Louis de Lacaille. Dez anos despois foi recollida no mapa estelar de 1835 do norteamericano Elijah Burritt, a quen ás veces se atribúe. Nunca foi popular e considérase obsoleta.
Dani Rovira
Daniel Rovira de Rivas, coñecido artisticamente como Dani Rovira, nado en Málaga o 1 de novembro de 1980, é un monologuista e actor español.
Traxectoria
Deuse a coñecer realizando monólogos na canle de televisión Paramount Comedy, e chegou a participar en diversos programas a nivel nacional, coma o coñecido Buenafuente.
Estréase na gran pantalla en 2014 coa comedia Ocho apellidos vascos, do director Emilio Martínez-Lázaro. Desde o mesmo ano é Juan na serie B&b, de boca en boca. En 2015 roda o seu segundo filme, secuela do primeiro, co mesmo director Ocho apellidos catalanes.
Radio
Durante dous anos colaborou no programa Abierto hasta las 2 (Radio Nacional de España).
Ovella galega
A ovella galega é unha raza de ovellas de orixe galega. Clasifícase dentro da rama de produtoras de la entrefina, cuxo antergo é o Ovis aries celtibericus. O número de exemplares desta raza en Galicia medrou notablemente nos últimos anos. No ano 2012 o número total de exemplares era de 4.548 (3.862 femias e 686 machos) distribuídos en 110 explotacións gandeiras.
Distribución xeográfica
A área de distribución, que outrora abranguía practicamente toda Galicia, aparece dispersa en núcleos por toda a xeografía galega. A maior concentración da raza atópase en Ourense, metade sur de Lugo e o oeste de Pontevedra.
Morfoloxía
É un animal de pequeno tamaño, de perfil recto e proporcións medias. A súa capa é de cor branca uniforme ou negra. A forma dos cornos dos machos adoptan formas de espiral dobre, ben desenvolvidos. Nas femias, cando se presentan, son xeralmente rudimentarios.
Existen dous ecotipos diferentes, un denominado "Mariñano" ou das zonas baixas e outro de "Montaña". O primeiro ecotipo ten máis peso corporal (35-40 quilos as femias e 50-70 os machos) que o segundo (20-35 quilos as femias e 35-45 os carneiros).
Explotación
O seu uso produtivo principal é na produción cárnica. A raza posúe unhas características únicas que a fan axeitada para a explotación en extensivo: rusticidade, gran resistencia a enfermidades, fertilidade. Ademais é unha gran produtora de leite e ten un excelente carácter maternal.
Os sistemas de explotación son extensivo ou semiextensivo. No ecotipo Mariñano atopamos rabaños por baixo dos 5 animais. Nas zonas altas, onde se explota a de Montaña, na provincia de Lugo o normal é que o rabaño teña teña entre 25 e 40 ovellas, e nas montañas de Ourense, os rabaños chegan ós 100 ou 200 exemplares. miniatura|Ovellas galegas no [[Centro de Recursos Zooxenéticos de Galicia.]]
Tarandus vel Rangifer
Tarandus vel Rangifer, coñecida tamén coma Tarandus ou Rangifer (o Cervo) foi unha pequena constelación localizada entre as constelacións de Cassiopeia e Camelopardalis. Foi creada polo astrónomo francés Pierre Charles Lemonnier no 1743 en conmemoración da expedición do señor Pierre Louis Moreau de Maupertuis cara a Laponia, no norte de Europa. As observacións xeodésicas desta expedición confirmaron ó achatamento do globo terrestre. A constelación xa non está en uso.
Deuteria
Deuteria, en francés Deoteria ou Deuterie, foi unha raíña consorte dos francos ca. 533 a 536, polo seu segundo matrimonio con Teodeberto I, rei merovinxio de Austrasia. Como tal, sucedeu a Radegunda, esposa de Clotario I, e precedeu a Wisigarda, segunda esposa de Teodeberto I.
Traxectoria
Deuteria pertencía a unha aristocrática familia galo-romana de Auvernia, que mantiña unha estreita relación (e probabelmente parentesco) con Sidonio Apolinar, con Avito (que despois de morto foi Santo Avito) e co que despois foi o emperador Avito.
Vivía (antes de 533) en Septimania, daquela posesión do reino dos visigodos de Toledo. Estaba casada e tiña unha filla chamada Adia.
Raíña dos francos
Para evitar un conflito cos guerreiros francos, Deuteria entregou unha misiva ao mensaxeiro autrasiano, para que a entregara a Teodeberto, cuxo contido foi estudado polo historiador Gregorio de Tours: «Moi bo señor, ninguén pode resistirte. Recoñecémoste como o noso nobre mestre». Esta carta impulsou a Teodeberto a ir Cabrières para coñecer a Deuteria, de quen se enamorou.
Teodeberto, porén, tivo que saír apresuradamente de Septimania para regresar a Austrasia para presenciar a morte de seu pai moribundo, Teodorico I (534), e poder asegurar o título de sucesor, é dicir, de rei de Austrasia, xa que estaba enfrontando aos seus rivais, os seus tíos Clotario I e Childeberto I.
Cando obtivo seu título de rei, aínda que Deuteria estaba casada, Teodeberto levouna a Austrasia onde a tomou como concubina oficial. Deuteria deixou ao seu marido, pero a súa filla, Adia, seguiuna. Casaron (ca. 533-534) a pesar de que Teodeberto xa estaba comprometido con Wisigarda, filla do rei dos longobardos Wacho.
Ao redor de 535-536, Deuteria deu á luz un fillo, Teodebaldo, herdeiro de Teodeberto I, e unha filla, Berthovère.
Infanticidio
Contra 536, pensando que a súa filla Adia, que entón era unha adolescente, podía ser unha rival e temendo que Teodebaldo a tomara como a súa favorita, Deuteria matou á súa filla máis vella. O asasinato tivo lugar nas proximidades de Verdún. Deuteria meteu á súa filla nun carro tirado por bois salvaxes que ela excitou cando o carro cruzaba unha ponte sobre o río Mosa, o que fixo que o carro caera da ponte e Adia se afogara no río.
Thamnophis sirtalis
Thamnophis sirtalis é unha especie de serpe natricina natural de Norteamérica, que se encontra amplamente espallada polo continente. A maioría dos exemplares teñen un patrón de bandas amarelas sobre fondo castaño ou verde (pero a cor e o patrón é moi variable). A súa lonxitude media total (incluíndo a cola) é duns 55 cm, cunha lonxitude máxima total rexistrada duns 137 cm. A súa masa corporal media é duns 150 g.
Subespecies
A actual clasificación científica recoñece 13 subespecies (aquí ordenadas por data):
Nota bene: unha autoridade trinomial entre parénteses indica que a subespecie foi descrita orixinalmente nun xénero distinto de Thamnophis.
Características
Son serpes delgadas que non crecen normalmente moito máis de 1,2 m, e a maioría son máis pequenas. A maioría teñen bandas lonxitudinais de distintas cores. Poden ter unha ampla gama de cores: verde, azul, dourada, amarela, vermella, laranxa, castaña e negra.
É diúrna. No verán é máis activa pola mañá e ao serán; nas estacións e climas fríos restrinxe a súa actividade aos mediodías cálidos. Nas áreas cálidas do sur, é activa todo o ano; cando non, dorme en goridas comúns, ás veces en gran número. En mediodías cálidos de inverno observouse que sae dos seus hibernáculos para tomar o sol.
Toxicidade
miniatura|upright=1.2|Efectos da tetrodotoxina en T. sirtalis.
Aínda que a resistencia á tetrodotoxina da serpe é beneficiosa ao permitirlle comer novas presas, tamén ten algúns custos asociados. Consumir a toxina pode reducir a súa velocidade de movementos e ás veces causa parálise durante longos períodos de tempo, e unha alteración da termorregulación. Pode dicirse que se produce unha carreira de armamentos evolutiva entre o anfibio e a serpe en canto os niveis de toxina producidos e os niveis de resistencia. En toda a área de interacción xeográfica entre Taricha granulosa e T. sirtalis, hai zonas nas que se observa unha forte coevolución e outras nas que a coevolución está ausente. Poboacións de T. sirtalis que non viven en áreas con T. granulosa teñen menor resistencia á tetrodotoxina, mentres que as que viven na mesma área presentan alta resistencia. En poboacións nas que está ausente a tetrodotoxina en T. granulosa, a resistencia en T. sirtalis sofre unha selección en contra porque a mutación para a resistencia causa unha fitness media da poboación menor. Isto axuda a manter o polimorfismo nas poboacións da serpe.
Reprodución
A inicios da primavera, cando estas serpes saen da súa hibernación, os machos son os que primeiro saen para estaren listos cando esperten as femias. Algúns machos asumen o papel de femia e atraen a outros machos fóra das súas goridas, enganándoos cunha feromona similar á das femias. Unha vez que con esa estratexia o macho afastou aos seus rivais, "volve" ás súas características de macho e regresa á gorida, xusto cando as femias saen, para ser así o primeiro que se aparea coas femias. Este método tamén serve para axudar a quentar aos machos ao verse rodeado por outros machos que lle dan calor, e é especialmente útil nas subespecies que viven en climas máis fríos (como T. s. parietalis). Tamén se evitan competir con machos máis fortes. Xeralmente hai moitos máis machos que femias e esta é a razón pola cal na tempada reprodutora forman "bólas de apareamento", nas que unha ou máis femias están completamente rodeadas por dez ou máis machos, formando unha bóla. Ás veces un macho aparéase cunha femia antes da hibernación e a femia almacena internamente o esperma ata a primavera, momento en que permite que se fecunden os ovos con ese esperma. Se se aparea de novo en primavera, o esperma antigo pode dexenerar e os ovos serán fecundados co esperma novo. As femias dan a luz de 12 a 40 crías (son animais ovoviviparos) entre xullo e outubro.
Hábitat
O seu hábitat son os bosques, campos e praderías, ríos, zonas húmidas, pantanos, e pozas, e xeralmente se encontra preto da auga. Encóntrase en altitudes desde o nivel do mar ata zonas montañosas. A súa dieta consiste principalmente en anfibios e miñocas, pero tamén come peixes, peqeunas aves e roedores. Son boas cazadoras e capturan animais que se moven velozmente como peixes e cágados. Os animais que a comen a ela son peixes grandes (como os Micropterus e siluros), a ra touro americana (Lithobates catesbeianus), a tartaruga mordedora Chelydra serpentina, outras serpes máis grandes, falcóns, mapaches, raposos, pavos salvaxes (Meleagris gallopavo) e gatos e cans domésticos.
Conservación
A contaminación da auga, a expansión urbana, e o desenvolvemento residencial e industrial son ameazas para este especie. A subespecie de San Francisco (T. s. tetrataenia), que é extremadamente escasa e vive só arredor de pozas e depósitos de auga en San Mateo County, California, está na lista de especies ameazadas do Servizo de Pesca e Vida salvaxe dos Estados Unidos desde 1967.
Exibicións antidepredadores
miniatura|Efectos da temperatura en T. sirtalis. miniatura|dereita|T. s. sirtalis (espécime de Ontario). miniatura|dereita|T. s. pallidulus. T. sirtalis mostra moitos comportamentos para evitar ou repeler os depredadores. Mostran unha gran variación na súa morfoloxía en comparación con outras serpes. A predación creou unha intensa presión de selección sobre estas serpes que fixo que desenvolvesen xeometrías corporais (posturas) moi variables (mesmo dentro dunha mesma poboación) e herdables. As diferentes xeometrías que adopta indican se a serpe se está a preparar para escapar, loitar, ou protexerse. Como os trazos son herdables, debe haber neles algún beneficio evolutivo, como repeler os depredadores. Diferentes factores biolóxicos como a temperatura corporal e o sexo inflúen en que a serpe mostre certos comportamentos antidepredadores.
Canto maior é a temperatura da serpe, máis probable é que a serpe trate de fuxir do depredador. As serpes co corpo máis frío permanecen estacionarias ou atacan. Os machos é máis probable que decidan escapar. As que mostran un comportamento máis agresivo antidepredadores adoitan ser tamén rápidas e resistentes, pero a causa desta correlación é descoñecida. A primeira resposta da serpe é un farol. Cando a serpe é molestada cos dedos, reacciona agresivamente, pero, despois de tocala, permanece pasiva e non reacciona con máis violencia. O aposematismo, ou coloración de advertencia, é outro factor que inflúe no comportamento antidepreddor. Aínda que T. sirtalis non mostra mimetismo ou coloración aposemática, as que teñen un patrón de bandas é máis probable que marchen reptando sucesiva e lentamente, mentres que as que teñen pintas e non bandas é máis probable que escapen enganando os depredadores. A decisión de que unha T. sisrtalis xuvenil ataque a un depredador pode depender de se a serpe comeu recentemente algo ou non. Se acaba de comer é máis probable que ataque, e co estómago baleiro é máis probable que escapen. Cando acaban de comer son menos móbiles e máis resistentes.
Outro factor que controla a resposta antidepredadores é a parte do seu corpo na que a serpe se ve atacada. Moitas aves e mamíferos prefiren atacar a cabeza da serpe. A serpe agocha a cabeza e move a cola cando é atacada preto da cabeza, pero se son atacadas no medio do corpo é probable que fuxan ou abran a boca en sinal de advertencia.
A madurez da serpe é outro factor que contribúe ás respostas antidepredadores. Nas serpes maduras increméntase o tempo que poden despregar actividade física a 25 °C. As serpes xuvenís, inmaturas, só son fisicamente activas durante de 3 a 5 minutos, pero nas adultas ese tempo é de 25 minutos. Isto débese principalmente á produción aeróbica de enerxía; o incremento da aireación pulmonar é tres veces maior nos adultos. A rápida fatiga que experimentan os xuvenís limita os hábitats nos que poden vivir e as súas fontes de alimento. Sen suficiente produción de enerxía as serpes xuvenís ou adultas non poden mostrar respostas antidepredadores.
Llywelyn Fardd II
Llywelyn Fardd II (fl. sobre 1215-1280) foi un poeta galés que se relaciona cos reinos de Powys e Gwynedd. Os especialistas en literatura galesa chámano 'Llywelyn Fardd II' por ser o máis novo dos dous Beirdd y Tywysogion que portaron o nome de Llywelyn Fardd (Véxase tamén Llywelyn Fardd I).
Traxectoria
Hai incerteza sobre a autoría dalgúns dos poemas que se atribúen a 'Llywelyn Fardd' nos manuscritos, pero a diferenza entre as datas dos poemas amosa que hai catro poemas atribuíbeis case con certeza a Llywelyn Fardd II. O testemuño destes poemas suxiren para el un período de actividade entre o 1215 e o 1280. Non se coñece nada sobre el fóra do testemuño dos seus poemas. Algúns amosan unha forte relación co Powys meridional (Powys Wenwynwyn).
A súa obra
Consérvanse os textos de catro poemas no Manuscrito Hendregadredd, e tamén aparece o texto dun dos poemas no Llyfr Coch Hergest. Ademais de dous awdlau a deus, hai awdlau de loanza a Owain ap Gruffudd ap Gwenwynwyn de Powys Wenwynwyn e a Llywelyn Fawr, príncipe de Gwynedd. Os seus poemas a Llywelyn suxiren que estaba a buscar unha praza na súa corte como bardo, pero como non houbo máis poemas na súa honra non se sabe se tivo éxito na súa demanda ou se desistiu. No seu poema a Owain ap Gruffudd ap Gwenwynwyn parece que o bardo está a celebrar o feito de que o seu protector recibira a súa parte da herdanza tras a morte de seu pai, Gruffudd ap Gwenwynwyn, cando Powys Wenwynwyn se dividiu en pequenos señoríos.
Conde de Lautréamont
Isidore Lucien Ducasse, nado en Montevideo o 4 de abril de 1846 e finado en París o 24 de novembro de 1870, foi un poeta francés de orixe uruguaia adherido ao movemento simbolista. Era coñecido como o Conde de Lautréamont (Comte de Lautréamont en lingua francesa).
A súa obra pasou desapercibida na súa época, porén o movemento surrealista considerouno un dos seus precursores. A súa vida bohemia e apartada da sociedade xunto coa súa poesía tétrica fai que hoxe sexa enmarcado coma poeta maldito. O seu estilo de vida apartado e a falta de fama durante anos fai que moitos datos da súa vida fiquen agochados a día de hoxe.
Traxectoria
Fillo dun diplomático francés designado en Montevideo. A súa nai, tamén francesa, morrería cando el tiña só un ano. Educouse no Uruguai ata que cumpriu trece anos, ano no que foi enviado polo seu pai á cidade de Pau, Francia, onde se destacaría coma bo alumno no lycée de Tarbes.