cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Álvaro Paradela
Álvaro Daniel Paradela Criado, nado na Coruña o 24 de marzo de 1911 e finado en Narón o 13 de decembro de 1979, foi un médico e escritor galego.
Traxectoria
Estudou Medicina na Universidade de Santiago de Compostela, licenciándose en 1932. Nos seus anos de universitario tivo contactos co anarquismo, afiliouse á CNT e foi o secretario do Sindicato de Sanidad de Santiago. Fixo a tese de doutoramento baixo a dirección de Gregorio Marañón, ao tempo que obtiña o título de profesor de Educación Física. Dende decembro de 1934 exerceu a medicina na Coruña. En 1935 colaborou coa Escola Racionalista de Ferrol. Tamén participou como conferenciante no Centro de Estudios Sociales Germinal da Coruña. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi alistado e combateu no exército franquista, librando de ser paseado grazas á súa madriña.
Despois da Guerra Civil participou en distintas iniciativas xornalísticas en Ferrol e Coruña, co pseudónimo Amaro Orzán. De 1957 a 1960 traballou de médico rural en Curtis, onde foi cronista oficial. Colaborou en La Voz de Galicia con artigos, reportaxes e denuncias que lle supuxeron a apertura dun expediente, aínda que sen consecuencias. Despois foi médico en Narón, onde creou o topónimo “Ferrolterra” e delimitou o seu territorio. Nesa etapa publicou os Cuadernos de Amaro Orzán, traballos literarios autoeditados que regalaba ao seus amigos. Colaborou en La Voz de Ortigueira, La Noche, ABC, El Heraldo de Vivero, Ferrol Diario e La Región, e nas revistas Grial, Poesía Española, Poesía Hispánica Andarán, Arcao e Bahía.
Recoñecementos
Ten unha praza dedicada en Narón. En 1994 a Sociedade Artística Ferrolá creou o Premio de Narracións Curtas Álvaro Paradela.
El Fomento
El Fomento foi un semanario editado en Ordes entre 1878 e 1880.
Historia e características
Subtitulado Semanario de intereses morales y materiales, apareceu en xullo de 1878. Dirixido por Ríos. Periódico semanal de inspiración republicana e anticlerical. Conseguiu pronto a inimizade do cardeal Miguel Payá y Rico, foi suspendido en agosto dese ano e denunciado na Audiencia por infrinxir a Lei de Imprenta. Volveu aparecer co número 6 a mediados de novembro, logo dunha suspensión xudicial de dous meses e medio. Novamente foi apercibido coa suspensión. A partir de decembro de 1879 dedicouse ás cuestións políticas e o número 58, correspondente ao 22 de decembro, foi multado e secuestrado polo alcalde e denunciado polo fiscal ante o Xulgado. En xaneiro de 1880 foi excomungado polo cardeal Payá. Foi condenado en febreiro polo Tribunal de Imprenta a 75 números de suspensión. Durante a suspensión apareceu para substituílo Fray Junípero. Volveu editarse en maio, pero en xuño foi suprimida a súa publicación por orde do Alcalde de Ordes.
Around the World
Around the World (アラウンド・ザ・ワールド) é o quinto álbum da cantante xaponesa Ami Suzuki, lanzado ó mercado o día 12 de outubro do ano 2005, baixo o selo avex trax e producido por Max Matsuura. O título do álbum orixinalmente ía ser HOPEFUL, pero foi cambiado ó actual. O estilo do álbum consiste en cancións J-Pop con toques de House e Trance, aínda que tamén contén algunha balada e canción lixeira. O álbum alcanzaría a quinta posición nas listas de Oricon.
Patricia Conde
Patricia Conde Galindo, nada en Valladolid o 5 de outubro de 1979, é unha actriz, cómica, modelo e presentadora española.
Traxectoria
É a mediana de tres irmáns e empezou a traballar como modelo aos 14 anos. En 1999, presentouse ó Certame de Miss España como Miss Palencia, e pouco despois empezou a traballar para a televisión. Comezou a destacarse no seus inicios como reporteira colaboradora do coñecido programa televisivo El Informal, denotando xa dende os seus inicios un gran sentido do humor e simpatía. Dende entón non parou a súa carreira na televisión, e tamén ten realizado traballos de actriz no teatro e películas. En 2007 recibe o premio Antena de Oro, xunto a Susanna Griso e Iñaki Gabilondo. Tamén recibe o premio como mellor presentadora de programas de entretemento nos Premios ATV 2007 xunto a Ángel Martín, co que presentou Sé lo que hicisteis... dende 2006 até 2011.
José Bouso
José Bouso Alvite, nado en Bretoña (A Pastoriza) o 3 de maio de 1953, é un empresario lugués do sector da construción.
Traxectoria
Foi o vixésimo segundo presidente do Club Deportivo Lugo, cargo que exerceu dende o ano 2004 ata o 2015, sendo substituído no cargo por Tino Saqués. O 17 de maio de 2023, coincidindo co Día das Letras Galegas, anunciouse de maneira oficial a súa integración na refundación da Sociedade Ximnástica Lucense.
Os Picotes, Ardán, Marín
Os Picotes é un lugar da parroquia de Ardán no concello pontevedrés de Marín, na comarca do Morrazo. Segundo o Instituto Nacional de Estadística en 2009 tiña 32 (18 homes e 14 mulleres).
José Miguel Redín
José Miguel Redín, máis coñecido como Joxemi, nado en Pamplona o 25 de maio de 1969, é un músico español. É o guitarrista dos grupos Ska-P e No-Relax.
Biografía
Nado en Pamplona, aínda que criado en Larraga, Joxemi comeza a súa afección pola música cando tiña 12 anos, momento no que chegou ás súas mans un disco de The Beatles. Logo comezou a escoitar grupos como The Ramones, Sex Pistols, The Clash, Dead Kennedys, e posteriormente comezoulle a gustar a música punk.
Máis adiante coñece aos integrantes de Ska-P e leva ao local de ensaio varios temas para tocar. Aquilo a el gustáballe moito, a música para o era o máximo, e en 1994 sacan o seu primeiro disco, Ska-P, onde comezan a tocar cancións con temas que caracterizarían ao grupo polos demais anos. As letras das súas cancións tratan xeralmente de problemas sociais, como a desigualdade, a antiglobalización, o racismo etcétera. Ademais, deixan unha mensaxe en favor da liberdade, non exento de polémica.
Durante o parón indefinido do grupo (2005-2007), adícase en exclusiva a traballar con No-Relax, grupo que fundara en 2003 xunto con Micky, ex-cantante do grupo italiano B.d.P.
Ligazóns externas
José Miguel Redin
Bobby Farrell
Bobby Farrell, nado en Aruba, nos Países Baixos, o 6 de outubro de 1949 e finado en San Petersburgo o 30 de decembro de 2010, foi o cantante principal do grupo pop e de música disco Boney M.
Falcón sacre
O falcón sacre é unha especie de ave de rapina da orde das falconiformes.
Morfoloxía
É un dos falcóns máis grandes. O dorso e a cabeza é dun marrón avermellado. A parte inferior do corpo é branca manchada con marcas acastañadas. Patas amarelas e os ollos acastañados
Nutrición
Esquíos, ratos ou lemmings. Tamén aves, ata o tamaño dunha garza. Adoita cazar lanzándose dende algunha elevación, ou ben caza as súas presas en pleno voo.
Distribución
Dende o sueste de Europa ata Transbaikalia. Cara ao sur atópase ata o Himalaia.
Xeneral Morillo
Xeneral Morillo pode referirse a
Ricardo Gabriel Álvarez
Ricardo Gabriel Álvarez, máis coñecido como Ricardo Álvarez ou Ricky Álvarez, nado en Buenos Aires, Arxentina, o 27 de xuño de 1980, é un futbolista profesional que xoga como medio ofensivo para o CA Vélez Sarsfield e para a.
Villamejil
Villamejil é un concello español da provincia de León (Castela e León). A súa poboación é de 796 habitantes (INE 2011).
Naria
miniatura|Estatua de Naria. Naria é unha deusa celta que foi adorada na parte oeste do que hoxe se coñece como Suíza. A súa natureza e atribucións son descoñecidas.
Matusa Barros
Matusa Barros Arias de Castro, nada en Vigo o 27 de marzo de 1954, é unha artista galega.
Traxectoria
Terceira dos sete fillos do médico pediatra Guillermo Barros Cuiñas e de Asunta Arias de Castro Sánchez, profesora de piano no Conservatorio de Música de Vigo. En 1974 deixou a universidade e un traballo permitiulle empezar a viaxar polo mundo. A finais dos 70 volveu aos estudos e graduouse en Artes aplicadas na Escola de Artes Mestre Mateo en Santiago de Compostela. A partir de aí elixiu a súa formación asistindo a cursos e obradoiros. Así, desde a XIII Experiencia de Tecnoloxía e Escola Libre do Seminario de Estudos Cerámicos de Sargadelos (1984), obradoiros de vídeo e televisión da Universidad Internacional Menéndez Pelayo (UIMP) na Coruña (1986-87), de realidade virtual na (QUAM 95) Quincena de Arte de Montesquiu (Barcelona), de artes visuais no Centro Galego de Arte Contemporánea (1997), de cibercultura na UIMP en Santander (1999) e unha serie de cursos de informática entre outros, orientaron o seu interese pola imaxe cara á fotografía, o vídeo, a escultura e o net.art.
En 1984 asistiu ao I Festival Nacional de Vídeo no Círculo de Belas Artes de Madrid que lle descubriu o mundo do vídeo, o seu primeiro traballo escrito publicado este mesmo ano titúlase así. En 1988 recibiu unha bolsa da Consellería de Economía e Industria da Xunta de Galicia que sufragou gran parte da súa primeira cámara e comezou a crear a súa propia videografía. En 1995 a H. Associació per a les Arts Contemporànies outórgalle unha bolsa para a súa estancia en Montesquiu para a Quam e en 1999 a UIMP outórgalle unha bolsa para a súa estancia en Santander. Ao mesmo tempo fixo traballos de xestión no mundo da arte, organizando mostras de vídeo entre outros. En 1990 creou o taller de vídeo experimental Freecauce. Colaborou en prensa e revistas especializadas e autoeditou un libro de poesía en castelán titulado Allí en la sombra (1998), tamén desenvolveu actividade docente.
Participou en festivais de vídeo e exposicións de artes visuais en Galicia, Madrid, Euskadi, Cataluña, Andalucía, Francia, Alemaña, Inglaterra, Estados Unidos de América, Portugal e na World Wide Web.
PO-204
A PO-204 é unha estrada da rede secundaria dependente da Xunta de Galicia que une a localidade da Bandeira (Silleda) co municipio de Vila de Cruces. Ten unha lonxitude de 17 km, e atravesa estradas que conducen a lugares de interese como a área recreativa da Carixa, o mosteiro de Carboeiro, o poboado mineiro de Fontao ou a fervenza do Toxa. Comunica coa N-525, que a súa vez enlaza coa N-640 en Chapa.
José Cao Cortiñas
José Faustino Cao Cortiñas, nado en Narón o 25 de outubro de 1909, foi un político galego.
Traxectoria
Fillo dun mariño mercante, aprobou o exame de ingreso no Instituto de Santiago en 1923. No Hospital Provincial de Compostela formouse como practicante. En 1926 obtivo o título oficial na Universidade de Santiago de Compostela. En outubro de 1927 embarcou para Buenos Aires como practicante. De regreso a Galicia, estivo afiliado ao Partido Federal Republicano de Ferrol de 1931 a 1934. Despois militou en Unión Republicana e foi director do semanario republicano Renovación (de xaneiro a xullo de 1935). Foi membro da Liga Racionalista. Fundador do Partido Sindicalista en Ferrol foi vicesecretario da Agrupación ferrolá, e o seu delegado no Comité da Fronte Popular. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936, fuxiu e permaneceu agochado. Presentouse en novembro de 1945, foi xulgado e condenado a 20 anos. Foi indultado en outubro de 1946. Participou nos traballos de reorganización da CNT clandestina en Ferrol. Foi detido en marzo de 1947 e condenado a un ano de cadea.
Robor
Robor ou Roboris é un deus celta invocado xunto cos genius loci. É coñecido por unha única inscrición atopada en Angoulême.
Vilaseca, Ardán, Marín
Vilaseca é un lugar da parroquia de Ardán no concello pontevedrés de Marín, na comarca do Morrazo. Tiña 231 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 114 eran homes e 117 mulleres.
Mirtha Legrand
Mirtha Legrand, nome artístico de María Juana Martínez Suárez, nada o 23 de febreiro de 1927 en Villa Cañás, provincia de Santa Fe, é unha actriz arxentina de cinema. Durante os seus 71 anos de carreira, filmou 36 películas, actuou en once obras teatrais e conduciu dous ciclos radiais.
Akatsuki (sonda espacial)
Akatsuki, coñecida tamén como Venus Climate Orbiter (VCO) e como Planet C antes do lanzamento, é unha sonda espacial da axencia espacial xaponesa JAXA lanzada o 20 de maio de 2010 mediante un foguete H-IIA desde o Centro de Lanzamento de Tanegashima.
Villamartín de Don Sancho
Villamartín de Don Sancho é un concello español da provincia de León (Castela e León). A súa poboación é de 162 habitantes (INE 2011).
Mirtha Legrand
Traxectoria
Nada nunha familia humilde asentada en Santa Fe, estudou desde a súa infancia teatro e danzas en diversos institutos e academias. A fins da década de 1930, foi distinguida polo presidente Roberto Ortiz e, a raíz diso, Luís César Amadori descubriu os seus dotes de actriz e convocouna para actuar, xunto á súa irmá, baixo o pseudónimo de Mirtha Legrand, en Hai que educar a Niní —onde interveu como extra— e en Noivos para as raparigas. O seu primeiro papel protagónico obtívoo aos 14 anos en Os martes, orquídeas, que a consagrou. Xunto a Libertad Lamarque, Tita Merello e Niní Marshall integrou a denominada «época de ouro» do cine arxentino. Nos seus filmes, dirixidos por cineastas como Manuel Romeu, Francisco Mugica ou Luis Saslavsky, actuou xunto a actores como Juan Carlos Thorry ou Osvaldo Miranda e, tras contraer matrimonio co director Daniel Tinayre en 1945 incursionou activamente no xénero dramático ata o seu retiro do cine, en 1965.
Akatsuki (sonda espacial)
Características
A misión de Akatsuki (amanecer en xaponés) é estudar a atmosfera de Venus en distintas lonxitudes de onda e desentranar o seu funcionamento, así como buscar posible evidencia de actividade volcánica e de relampos. Para iso a sonda leva catro cámaras distintas e un experimento de radio.
A nave ten forma de caixa de 1,6 x 1,6 x 1,25 m con dous paneis solares que proporcionan ata 1200 vatios de potencia eléctrica e unha antena de alta ganancia de 1,6 m de diámetro. No lado oposto á antena se atopa o motor de manobra, de 500 N de pulo e alimentado por hidracina e tetróxido de nitróxeno. Distribuídos pola nave hai 12 propulsores de control de 23 e 3 N de pulo, alimentados só por hidracina. Akatsuki estabilízase nos tres eixos axudada por catro volantes de inercia. O coñecemento da actitude ven dado por unha unidade de referencia inercial, seguidores de estrelas, sensores solares e acelerómetros. No momento do lanzamento a masa da sonda era de 480 kg, propelente incluído, dos cales 34 kg eran de instrumentación científica.
A enerxía producida polos paneis pode ser almacenada en baterías ou usada directamente pola nave. As comunicacións teñen lugar mediante un transpondedor de 20 W funcionando en banda X usando a antena de alta ganancia ou unha das dúas antenas de media ganancia e outras dúas de baixa ganancia. O control térmico acádase mediante illamento multicapa, radiadores e quentadores deseñados para que o interior da nave non pase de 20 °C.
Instrumentos
Akatsuki levaba seis instrumentos a bordo:
Perfil da misión
Akatsuki foi lanzada o 20 de maio de 2010 e posta nunha órbita de transferencia cara Venus. A nave chegou ao seu destino o 6 de decembro de 2010 e o acendido do motor para entrar en órbita do planeta comezou ás 23:49 UTC, con Akatsuki pasando por detrás do planeta durante 22 minutos, nos cales non podería haber comunicación coa sonda. O contacto coa nave non se retomou á hora prevista se non máis dunha hora despois do previsto. O control de terra descubriu que o motor principal fallara debido a unha válvula do sistema de propelente, impedindo a inserción orbital. Tras unha análise da situación, co motor principal inservible, o equipo da misión conseguiu, usando os propulsores de control, facer entrar á sonda na órbita de Venus o 7 de decembro de 2015, cun perixeo de 400 km, un apoxeo de 440.000 km e uns 3 graos de inclinación orbital, unha órbita final moi distinta da órbita científica planeada orixinalmente.
Cardhu
miniatura|400px|dereita| Exterior da destilería Cardhu miniatura Cardhu, anteriormente coñecido como Cardow, é unha destilería de whisky escocés, situada na área xeográfica de Speyside. O whisky producido, de carácter monovarietal, comercialízase baixo a marca homónima.
Datos técnicos
Fundada en 1824, a destilería pertence na actualidade á multinacional inglesa Diageo, a maior empresa de distribución de bebidas alcólicas do planeta. Está localizada na aldea de Cardow, preto de Archiestown, no concello escocés de Moray, sobre a ribeira do río Spey, que lle dá nome a unha das zonas de maior produción desta bebida no mundo. A vila de Cardow delle o nome ao whisky, ata que se mudou provisionalmente (1893-1908) a Cardhu e definitivamente dende 1981.
A auga empregada é recollida de dous regatos próximos.
A parte máis importante das súas vendas diríxese ao mercado español, baixo a marca Cardhu cun whisky monovarietal, dun so malte. Tamén produce whisky para a marca Johnnie Walker, que o usa mesturado con outros maltes. A produción anual total é de 2 300 000 litros de whisky.
Historia
A destilería foi fundada por John Cumming, que anteriormente fora un produtor ilegal de whisky, en 1824. Comezado o negocio como industria familiar, a produción era de carácter estacional, xusto despois de cada colleita, e as vendas eran irregulares. En 1885, xa coa empresa nas mans da súa nora Elizabeth Cumming, múdase a outra localización próxima, e os edificios antigos son mercados polo empresario William Grant para fundar Glenfiddich. A nova localización permítelles triplicar a produción, e destinan case todo o seu whisky á firma Johnnie Walker, que o merca para facer whisky polivarietal.
En 1893, este proceso de compra da produción continúase pola compra das instalacións e Johnnie Walker faise coa propiedade, se ben deixa que a familia Cumming siga xestionando o negocio. O negocio continúa ata os nosos días, se ben tivo que sufrir paradas durante a segunda guerra mundial. En 2003 deixou Cardhu de producir o seu tradicional whisky monovarietal, e substituíuno por unha mestura, para facer fronte á demanda de produción. En 2006 recuperou o produto monovarietal.
El Eco de Villalba
El Eco de Villalba foi un periódico editado en Vilalba entre 1908 e 1915.
Historia e características
Subtitulado Revista quincenal consagrada a la defensa de los intereses de Villalba y su comarca, apareceu o 1 de xaneiro de 1908. Foi fundado e dirixido por Manuel Mato Vizoso, con José Novo Pardo como administrador. O seu ideario era conservador católico. Na súa declaración de principios aparecida no número 1 aformaba: "nada, ni pensamiento siquiera tendremos para la política; todo hasta el último aliento para la religión, para la patria y para este pedazo de tierra que nos vio nacer". Inicialmente tivo unha periodicidade mensual, despois foi quincenal e dende 1912 editouse tres veces ao mes. Como colaboradores figuraron Antonio García Hermida, Antonio Noriega Varela, Antonio Nieto Oliva, Xosé María Chao Ledo e Segundo López Carpintero. Logo da morte do seu fundador en febreiro de 1909, tivo como directores a José Novo Pardo e Manuel Bermúdez e pasou a defender o caciquismo local. Cesou a súa edición en 1915.
Raposo orelludo
O raposo orelludo (Otocyon megalotis) é unha especie de mamífero carnívoro da familia Canidae. É un cánido de pequeno tamaño (47-66 cm de lonxitude, 23–34 cm de alto e 3-5,3 kg de peso) caracterizado polas súas longas patas e sobre todo as súas enormes orellas, case do mesmo tamaño que o resto da cabeza. Existen dous núcleos de poboación diferentes, un no leste de África, desde Somalia até o Gran Val do Rift e Tanzania; e outro no sur do continente, desde o Cabo de Boa Esperanza até o sur de Angola. Ambas poboacións separáronse ao final da última glaciación, cando o clima dos actuais Mozambique e Zambia se volveu máis húmido. Así mesmo, atopáronse restos fósiles do Plistoceno que indican unha primitiva presenza en Exipto e o sur de Asia.
Debido ao ambiente seco e cálido onde vive (sabanas, estepas, semidesertos), a pelaxe é curta en todo o seu corpo agás a cola, onde se espesa. O extremo do rabo, ao igual que a parte inferior das patas, as orellas, o morro e a cara, é de cor negra. O resto do corpo é pardo-cinsento, tornándose amarelento ou esbrancuxado no ventre, no pescozo e na parte interna do rabo e as patas.
As súas grandes orellas permítenlle localizar so terra os pequenos invertebrados que conforman a maior parte da súa dieta. Unha vez encontrados estes, o animal escava rapidamente e comeza a comelos sen preocuparse de que o mordan ou o piquen, xa que a súa pelaxe é o suficientemente densa como para manter a raia incluso os voraces térmites africanos. Outras adaptacións á dieta insectívora son os seus afiados e numerosos dentes (de 46 a 50) e a peculiar estrutura muscular da mandíbula, que lle permite mastigar cinco veces por segundo, triturando calquera insecto que capture antes de que poida escapar. miniatura|esquerda|Raposo orelludo no zoo de [[Krefeld, Alemaña.]] A especie é monógama, sendo frecuente ver familias formadas por unha parella e a última camada de seis crías. Estas nacen tras dous meses de xestación nunha tobeira subterránea expresamente escavada polos pais, ou ben modificada a partir do refuxio abandonado doutro animal.
O otoción non se considera unha especie ameazada, aínda que pode estar ausente dalgunhas zonas onde se caza en gran número polo seu pelello (especialmente demandado nas principais cidades de Botswana).
Eleccións municipais en Oza-Cesuras
Corporacións democráticas de Oza-Cesuras desde a fusión dos concellos de Oza dos Ríos e Cesuras en 2013.
Brant Bjork
Brant Bjork, nado en Palm Springs (California), o 19 de marzo de 1973, é un batería, produtor, cantante, compositor e guitarrista estadounidense, considerado dunha das figuras máis notables na escena do stoner rock. É coñecido principalmente por ter sido o batería e fundador da influente banda californiana de stoner rock Kyuss.
Kyuss
Mentres estaba no instituto, uniuse con Josh Homme, Chris Cockrell e John Garcia para a fundación dunha banda chamada Katzenjammer. A petición de Bjork o grupo pasou a chamarse Sons of Kyuss, o nome duns monstros do xogo de rol Dungeons & Dragons, para a edición dun EP, e posteriormente o nome foi acurtado a Kyuss.
A banda mudiuse aos Ánxeles en 1990 e fichou por Chameleon Records, editando o seu álbum de estrea, Wretch, en setembro de 1991. Despois asinou un contrato con Elektra Records e converteuse no primeiro grupo de desert rock en acadar é xito internacional. Bjork axudou a publicar o álbum de 1992 Blues for the Red Sun, que axudou a crear o movemento do stoner rock, e despois de da edición de Welcome to Sky Valley, en 1993, deixou Kyuss.
Despois de Kyuss
Ese mesmo ano produciu o álbum de estrea de Fu Manchu, No One Rides for Free. En 1997 volveu coller as baquetas no álbum The Action is Go, tamén de Fu Manchu e uniuse ao grupo. Estivo con eles ata antes de comezar a xira do seu álbum California Crossing, no ano 2002.
Durante ese tempo tamén gravou varios discos en solitario: Jalamanta (1999), Brant Bjork & the Operators (2002), Keep Your Cool (2003) e Local Angel (2004).
No mes de outubro do 2003, Brant Bjork xirou por Europa co nome "Brant Bjork and the Bros." Estivo acompañado por Dylan Roche no baixo, Michael Peffer na batería e Mike Pygmie na guitarra. Pygmie deixou a banda despois da xira e foi substituído por Scott Cortez para unha nova serie de concertos polos Estados Unidos e Europa no ano 2004. En 2005, The Bros entraron no estudio e gravaron o quinto álbum de Bjork, Saved by Magic, que foi editado o 1 de agosto dese ano.
O 27 de febreiro do 2007 apareceu un novo álbum en solitario titulado Tres Dias, ao que lle seguiu no mes de maio Somera Sól. En setembro, o tema "The Native Tongue", do álbum Tres Dias, foi incluído nun recompilatorio de Poison Tree Records chamado Road To Nowhere. Durante o 2007, o seu selo Duna Records fracasou e cambiouse a Low Desert Punk Recordings. A primeira edición coa nova discográfica sería Punk Rock Guilt, en maio de 2008.
En novembro do 2010, anunciouse que Bjork formaría parte da reformada Kyuss (coñecida agora como Kyuss Lives!), composta por Bjork, Bruno Fevery (substituíndo a Josh Homme) na guitarra, Nick Oliveri no baixo e John Garcia nas voces. No mes de marzo do 2011 comezaron unha xira por Europa e tamén están a traballar nun novo álbum de estudio.
A Arnosa, Vilalonga, Sanxenxo
Constitúe, xunto cos lugares lindeiros de Rouxique e A Fianteira, unha boa zona para a observación de aves acuáticas nas distintas lagoas artificiais creadas trala extracción de arxila con destino ás telleiras e fábricas de ladrillos existentes nesta zona. Pola presenza de aves, forma parte do Complexo Intermareal Umia-O Grove.
Gerhard Ertl
Gerhard Ertl, nado o 10 de outubro de 1936 en Bad Cannstatt, Stuttgart, é un físico alemán e profesor emérito no departamento de Química Física do Instituto Fritz Haber, da Sociedade Max Planck en Berlín, Alemaña. Gañou o Premio Nobel de Química no ano 2007.
Traxectoria
Ertl naceu o 10 de outubro de 1936 en Bad Cannstatt - Stuttgart. Estudou na Universidade de Stuttgart (1955-1957), na Universidade de París (1957-1958) e na Universidade Ludwig Maximilians de Múnic (1958-1959), recibindo o diploma en Física na Universidade de Stuttgart en 1961. Doutorouse na Universidade de Múnic en 1965 ao realizar unha tese de doutoramento dirixida por Heinz Gerischer.
Carreira académica
Despois de rematar o doutoramento, traballou como asistente e profesor na Universidade Técnica de Múnic (1965-1968). Foi profesor e director na Universidade Técnica de Hannover (1968-1973) e posteriormente profesor no Instituto de Física Química da Universidade Ludwig Maximilians de Múnic (1973-1986). Durante os anos setenta e oitenta, foi profesor invitado no Instituto Tecnolóxico de California, na Universidade de Wisconsin-Milwaukee e na Universidade de California, Berkeley. En 1986 fíxose profesor da Universidade Libre de Berlín e da Universidade Técnica de Berlín, e en 1996 fíxose profesor da Universidade Humboldt de Berlín. Foi director do Instituto Fritz Haber da Sociedade Max Plank dende 1986 ata o seu retiro en 2004.
Investigación
Ertl é coñecido por determinar os mecanismos moleculares da síntese catalítica de amoníaco sobre ferro (proceso Haber Bosch) e da oxidación catalítica de monóxido de carbono sobre platino (convertedor catalítico). Coa súa investigación, descubriu o importante fenómeno das reaccións oscilatorias nas superficies de platino, sendo capaz, mediante microscopía fotoelectrónica, de visualizar por primeira vez os cambios na estrutura da superficie durante a reacción. Nas súas investigacións sempre empregou técnicas de observación novedosas como LEED (low-energy electron diffraction), UPS (later ultraviolet photoelectron spectroscopy) ou STM (scanning tunneling microscope).
Premios
Gañou o Premio Wolf de Química en 1998 xunto con Gabor A. Somorjai da Universidade de California, Berkeley "polas súas excepcionais contribucións ao campo da ciencia das superficies en xeral e por esclarecer os mecanismos fundamentais das reaccións catalíticas heteroxéneas na superficie de monocristais en particular". Foi galardoado co Premio Nobel de Química en 2007 polos seus estudos de procesos químicos na superficie de sólidos, o premio foi anunciado o día do seu 71 aniversario.
Publicacións
Gerhald Ertl é un dos editores do Handbook of Heterogeneous Catalysis.
Amix World
Amix World é o sexto álbum, e o primeiro de remixes, da cantante xaponesa Ami Suzuki, lanzado ó mercado o día 29 de marzo do ano 2006, baixo o selo avex trax e producido por Max Matsuura.
Información
A maioría dos DJs que participaron neste álbum son ben coñecidos no Xapón, e algúns tamén son coñecidos en Europa e Estados Unidos, como son Jonathan Peters ou Ferry Corsten. O álbum orixinalmente ía incluír unicamente cancións do primeiro álbum de Ami en avex, "Around the World", pero finalmente se decidiu incluír un remix do single "Fantastic", que foi lanzado o mesmo tempo que este álbum.
Xoán Vidal Martínez
Xoán Vidal Martínez, nado na parroquia de Salcedo (Pontevedra) o 29 de marzo de 1904 e finado na mesma vila o 19 de xuño de 1994, foi un mestre e poeta galego.
Traxectoria
Fillo de Juan Vidal Lino, estudou para mestre e traballou a prol do ensino en galego con Antón Iglesias Vilarelle. Foi fundador, xunto con Castelao e outros, do Partido Galeguista de Pontevedra, do que chegou a ser presidente. Máis adiante, o partido integrouse no Partido Galeguista.
Tralo golpe de Estado do 18 de xullo de 1936, foi represaliado, e abandonou a poesía para dedicarse ao seu traballo como mestre. En 1946 asentouse coa súa dona en Ares e foi mestre da Alianza Aresana (1946-1969). En 1969 marchou ás Illas Canarias e exerceu no Colexio Ramón y Cajal de Santa Cruz de Tenerife, no que se xubilou aos 65 anos.
Vida persoal
Era irmán da tamén poeta Aurora Vidal Martínez. Casou en Poio en 1933 coa mestra Aurora Caramés Monteagudo, filla de José María Caramés Durán. Tiveron tres fillos e cinco fillas, entre elas as tamén escritoras Aurora e Clementina Vidal Caramés.
Obra
Colaborou en La Raza e publicou poemas en Vida Gallega. Xunto a Modesto Bará Álvarez fundou a revista Hebe. Amais, fundou as revistas literarias de corte nacionalista Alborada e Cristal (1932-33), xunto a Xosé María Álvarez Blázquez.
Como poeta, pertenceu á xeración do 25, xunto a Luís Amado Carballo e Álvarez Blázquez. Publicou catro obras:
Thouars
Thouars é unha localidade francesa situada no departamento de Deux-Sèvres, na rexión de Poitou-Charentes. En 2007 tiña 9.928 habitantes.
Mira de axuste
miniatura|Mira de axuste [[Philips PM5544.]]
A mira de axuste é un sinal de proba de televisión que tipicamente se emite nas veces no que o transmisor está activo pero a estación non emite programación.
Desenvolvemento
miniatura|Mira de axuste usada pola BBC en 1934. miniatura|Mira de axuste de 1951. A mira de axuste úsase desde o comezo da televisión, orixinalmente eran simples cartóns enfocados por unha cámara de televisón, despois pasaron a ser xerados por xeradores de sinais. A súa función é para a calibración, aliñación e axuste de cámaras e videocámaras e dos receptores, conteñen unha serie de elementos que permiten a inspección inmediata e rápida da calidade do sinal de televisión cando se observa sobre unha ponte de monitoreado composto por un monitor de imaxe, un monitor forma de onda e un vectoscopio.
Decadencia
Ata a década de 1990 a mira de axuste era un sinal comunmente visto nas pantallas de televisión, normalmente acompañábaa un fondo musical, un ton ou a retransmisión dunha emisora de radio da mesma empresa que a canle de televisión, pero unha serie de factores fixeron que desaparecesen dos receptores: os modernos microcontroladores dos televisores modernos non precisan axustes, o uso de estándares dixitais de interconexión e de emisión, a substitución das válvulas electrónicas por outros elementos ou a emisión continua as vinte e catro horas das canles.
Porén algunhas emisoras do primeiro mundo seguen emitindo miras de axuste e en países subdesenvolvidos aínda son habituais. Tamén son correntes a súa utilización dentro dos estudios de televisión pois moitas emisoras aínda teñen infraestrura analóxica.
Gran Premio da Arxentina de 1953
O Gran Premio da Arxentina de 1953 foi unha carreira de automobilismo de Fórmula Dúas, celebrada o 18 de xaneiro de 1953 no circuíto de Autódromo 17 de Octubre. Foi a primeira carreira da tempada de que se disputou baixo as regras da Fórmula Dúas en  e, en lugar da normativa da Fórmula Un usada normalmente.
Informe
Os Maserati estiveron á altura do seu potencial nas probas, cunha mellora no consumo de combustible e unha maior fiabilidade, deron aos Ferrari un prazo para o seu liderado. Foi outra carreira dominada por Alberto Ascari e Luigi Villoresi. Esta foi a sétima vitoria consecutiva de Ascari na Fórmula. José Froilán González chegou a meta no terceiro posto cun Maserati na carreira da súa casa, era a primeira vez que unha carreira do campionato disputabase na Arxentina, mentres que a nova fichaxe de Ferrari Mike Hawthorn chegou a meta no cuarto lugar no Ferrari de 2 litros. A carreira viuse empañada por un accidente de Nino Farina que se estrelou contra a multitude na volta 31, matando a 13 espectadores.
Clasificación
† Unidades compartidas – Coche 28: Trintignant (50 voltas) logo Schell (41 voltas)
O Campo da Silva, Espasante, Ortigueira
O Campo da Silva é un lugar da parroquia de Espasante no concello Coruñés de Ortigueira na comarca do Ortegal. Tiña 40 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Galego de Estatística do cales eran 20 homes e 20 mulleres, o que supón unha diminución con relación ao ano 2000 cando tiña 48 habitantes.
Paulo IV, papa
200px|miniatura|Escudo de Paulo IV Gian Pietro Carafa, nado en Carpiglia Irpina o 28 de xuño de 1476 e finado en Roma o 18 de agosto de 1559, foi Papa da Igrexa católica entre 1555 e 1559 co nome de Paulo IV.
Traxectoria
Era membro dunha ilustre e influente familia napolitana, o que lle permitiu iniciar desde moi novo a súa carreira eclesiástica, na que sucedeu ó seu tío Oliverio Carafa como bispo de Chieti en 1504, para posteriormente ser designado arcebispo de Brindisi en 1518, destacando nestes cargos a súa actuación como embaixador do papa León X ante as cortes de España e Inglaterra.
En 1524, o entón papa Clemente VII autorizouno a renunciar ós seus privilexios e beneficios eclesiásticos para ingresar no "Oratorio do Amor Divino" de Roma, onde coñeceu a Gaetano de Thiene (San Caetano), co que fundou a orde de Clérigos Regulares, popularmente coñecida polos Teatinos.
Á morte de Marcelo II foi elixido para sucedelo, contra todo prognóstico, o xa octoxenario Gian Pietro Caraffa, que debido á súa idade estaba disposto a renunciar á tiara papal. Porén, a oposición á súa elección manifestada polo emperador e rei de España Carlos I fixo que, cedendo ó odio exacerbado que sentía cara España, que daquela gobernaba o Reino de Nápoles onde nacera, aceptou a elección.
Ó acceder ó solio pontificio, o xa dilatado concilio de Trento se encontraba paralizado, pero o recentemente elixido papa non fixo nada por reactivalo. No seu caso non por falta de tempo, como lle ocorrera ó seu antecesor Marcelo II que só gobernou a igrexa durante 22 días, senón porque o seu talante teocrático lle facía considerarse por riba dos emperadores, reis, prelados e demais dignidades deste mundo. El era o papa e ninguén ou nada estaba sobre el, e como tal se bastaba e sobraba para regulamentar a función da igrexa e a vida dos crentes. Non necesitaba Concilio algún, senón que el mesmo ditaba a verdade e o dogma, axudándose do Santo Oficio para evitar calquera tentación desviacionista.
A Inquisición
Paulo IV utilizou eficazmente esta institución para reprimir as infiltracións de luteranos e reformistas nos reinos de Italia.
No seu celo, chegou a investigar incluso a membros sinalados do Colexio Cardinalicio, como ó cardeal Giovanni Morone, que oficiou durante o pontificado seguinte (Pío IV) a clausura do Concilio de Trento. Outro ilustre purpurado, o cardeal inglés Reginald Pole, tamén foi branco do terrible dardo pontificio: firme candidato xunto co propio Caraffa ó solio papal que agora ocupaba este, interviñera eficazmente no retorno de Inglaterra á comuñón católica-romana baixo o reinado de María Tudor, pero non secundaba as inflexibles demandas do papa de restitución dos bens da igrexa anteriormente confiscados; foi chamado a Roma para comparecer ante a Inquisición, o que non consentiu a raíña María Tudor, que interceptou o requirimento e impediu que Pole se presentase perante o tribunal relixioso.
Os xudeus sufriron tamén o severísimo talente de goberno de Paulo IV, que os fixo obxecto da súa bula Cum nimis absurdum publicada o 18 de xullo de 1555, e que supuxo a creación do gueto en Roma, o despoxo das súas propiedades e a súa redución á condición de escravos, obrigándoos a levar un sinal distintivo, sombreiros amarelos para os homes e velos ou mantóns para as mulleres, trato que, segundo el, merecían pola súa intervención na morte de Xesucristo.
Ademais foi o promotor da publicación, en 1559, do primeiro Index Librorum Prohibitorum (Índice de Libros Prohibidos).
Relación con España
A acerba antipatía de Gian Pietro Caraffa contra España explícase pola oposición connatural á presenza dos españois no seu Nápoles natal, sentimentos que se reafirmaron durante a súa estancia na corte española como nuncio do papa León X.
A súa animadversión cara todo o español, representado polo seu rei Carlos I, e despois por Filipe II, levouno a oporse tenazmente á política exterior de ámbolos dous monarcas, nun intento apaixonado de expulsar ós españois de Italia e acabar coa hexemonía europea da Casa de Habsburgo.
Emulando a Xulio II no seu grito de «fóra os bárbaros», e utilizando os seus mesmos procedementos, Paulo IV, que non contaba con capacidade bélica para enfrontar ós exércitos españois, instou a Francia, coa que España acababa de firmar o tratado de paz de Vaucelles (1556), para que atacase as posesións españolas en Italia, aproveitando que Carlos I abdicara no seu fillo.
Así pois, roto o tratado por instigación papal, Henrique II dirixiu contra as posesións hispanas no sur de Italia un exército ó que se sumaron tropas pontificias ó mando do duque de Guisa. Pero alí lles esperaba prevido o vicerrei de Nápoles, Fernando Álvarez de Toledo, duque de Alba, que á fronte dun nutrido e ben adestrado exército español non esperou a que o inimigo chegase, senón que tomou a iniciativa e marchou cara Roma. Bateu ós franceses en tódolos seus encontros ocupando diversas prazas pertencentes ós Estados pontificios, entra elas a mesma Anagni, deixando constancia de que a captura era circunstancial e que as retería só ata que o Papa Caraffa fose deposto e substituído.
En abril de 1557 obtivo un resoado triunfo en Civitella del Tronto, onde o exército franco-papal quedou seriamente desgastado. A súa minguada forza esborrallouse finalmente cando o 10 de agosto dese ano as tropas de Filipe II infrinxiron ás francesas a rotunda desfeita de San Quintín e o duque de Guisa foi chamado precipitadamente á defensa do seu propio país.
O duque de Alba entrou en Roma sen oposición; alí encontrou ó Papa esnaquizado e rendido que suplicaba a paz. Concedéuselle. Paulo IV comprometeuse a non fomentar nin facer a guerra ó monarca español e a non realizar novas fortificacións nas prazas de soberanía eclesiástica.
Morte
Uns meses despois, o 18 de agosto, morreu o papa. Os propios cidadáns de Roma que celebraran o seu nomeamento erixindo na súa honra unha estatua nun lugar descolado da cidade, tralo seu borrascoso mandato a derribaron e mutilaron, e, non conformes con este acto de simbólico repudio, incendiaron o pazo da Inquisición, saquearon o convento dos dominicos e puxeron en liberdade ós reos inquisitoriais. O papa Caraffa non foi unha figura popular.
As profecías de San Malaquías refírense a este papa como De fide Petri (Da fe de Pedro), cita que fai referencia ó seu nome e ó seu apelido, Carafa, que significa fe.
Foi tío da nai do compositor Carlo Gesualdo.
Villamañán
Villamañán é un concello español da provincia de León (Castela e León). A súa poboación é de 1.267 habitantes (INE 2011).
UR 501
miniatura|dereita UR 501 é unha mandíbula fósil que atopou en Uraha, no norte do lago Malawi, o equipo encabezado por Friedemann Schrenk e Tim Bromage e que deron a coñecer en 1997, segundo todas as evidencias é un dos restos de homínidos máis antigos atopados, atribuído á especie Homo rudolfensis e datado cunha antigüídade de 2'5 a 2'3 millóns de anos pola fauna a ela asociada, representa a distribución máis ao sur da especie coñecida, algúns especialistas suxiren pola maior semellanza dos molares cun australopithecus que podería ser un Paranthropus.
Río, Piñeira, Ribadeo
350px|miniatura|dereita|Vista xeral do barrio de Río, en [[Piñeira, Ribadeo. Á dereita, a escola, remozada hai non moito (ano 2001)]]
Río é un lugar da parroquia de Piñeira, no concello lugués de Ribadeo. Segundo o IGE no ano 2007 tiña 37 habitantes (16 homes e 21 mulleres), 2 menos que no 2006.
El Clamor de Galicia (Lugo)
El Clamor de Galicia foi un periódico editado en Lugo entre 1878 e 1887.
Dina
A dina é a unidade de medida no Sistema CGS da forza. Defínese como a forza que, aplicada á masa dun gramo, comunícalle unha aceleración de 1 cm/s². Equivale a 10−5 N. O símbolo para esta unidade é dyn.
El Clamor de Galicia (Lugo)
Historia e características
Volveu aparecer en 1883. Cesou a súa publicación non antes de xuño de 1887.
La Encina, Villena
250px|thumb|[[Estación de La Encina.]] La Encina é unha pedanía situada no noroeste do termo municipal de Villena, na provincia de Alacant, a 18 km de distancia da devandita localidade da comarca do Alto Vinalopó, xunto aos límites das provincias de Alacant, Valencia e Albacete. Atópase a unha altitude de 638 msnm e conta cunha poboación de 147 habitantes (INE 2014).
Está recoñecida pola Fundación de los Ferrocarriles Españoles como un dos 14 poboados ferroviarios puros que existen en España e o único na Comunidade Valenciana. Na estación de La Encina paran actualmente trens rexionais.
Villamanín
Villamanín é un concello español da provincia de León (Castela e León). A súa poboación é de 1.108 habitantes (INE 2011).
La Cruz de Santiago
La Cruz de Santiago foi un periódico editado en Santiago de Compostela entre 1881 e 1885.
Historia e características
Subtitulado Periódico de intereses morales y materiales, apareceu en decembro de 1881. Foi unha publicación bisemanal (aparecía os mércores e sábados) fundada e dirixida por Andrés Rey Varela. Caracterizouse por ser un intransixente defensor do carlismo.
AL 661-1
AL 661-1 é un fósil do xénero Homo que atopou William Kimball do equipo de Donald Johanson en 1994 na rexión de Hadar, Etiopía. É un maxilar case completo datado en 2'3 millóns de anos, asociado a el atopáronse ferramentas de pedra o que representa a caso máis antigo de homínidos asociados a unha industria lítica, tamén se asocia cun hábitat aberto de tipo sabana. Pola morfoloxía do maxiliar e a dentamia non hai dúbida que é do xénero Homo pero non é posible determinar a especie concreta.
A Bruñeira, Vilalonga, Sanxenxo
A Bruñeira é un lugar da parroquia de Vilalonga do concello de Sanxenxo (Pontevedra). Segundo o IGE, tiña 69 habitantes en 2016 (36 mulleres e 33 homes), o que representa un descenso respecto ó ano 2009, cando tiña 82 veciños, e 2004, cando eran 75.
Ricardo García Lago
Ricardo García Lago, nado na Coruña o 20 de setembro de 1896 e finado na mesma cidade o 8 de abril de 1978, foi un sanitario, sindicalista e político galego.
Traxectoria
Afiliado ao Sindicato de Enfermeros, Camareros y Cocineros Marítimos La Cosmopolita nos anos 20. En 1921 foi detido por coacción. En abril de 1922 impartiu unha conferencia na Federación Obrera. Secretario da Confederación Regional Galaica desde finais de 1923, en substitución de José Suárez Duque, foi director de Solidaridad Obrera de 1923 a xaneiro de 1925. Membro do grupo anarquista Tierra e do grupo editor do periódico Tierra. Moi vixiado desde o inicio da Ditadura de Primo de Rivera, foi encarcerado en outubro de 1924 acusado de asasinar ao presidente da patronal ferrolá, sendo substituído nos seus cargos por Manuel Fandiño Ricart. Foi alumno de practicante en Santiago de Compostela nos anos 1924 e 1925. O 26 de marzo de 1925 asistiu á Asemblea rexional de Santiago, en representación da CNT da Coruña.
Enfermeiro ata 1929, aprobou as oposicións e comezou a traballar de practicante no Instituto Provincial de Hixiene e colaborou no seu Boletín. Foi elixido presidente do Colexio Oficial de Practicantes da Coruña en xullo de 1930. Moderou o seu ideario e achegouse a Casares Quiroga, amigo persoal, sen abandonar a militancia na CNT, que compaxinou coa da ORGA. En 1930 participou no Pacto de Lestrobe xunto aos cenetistas César Guillán Bozo e Manuel Fernández Fernández, como delegado da sección VIR da Coruña. O 24 de maio de 1935 impartiu unha conferencia no Centro de Estudios Sociales Germinal co tema "Germinal: tribuna libre". Ao crearse a Fronte Popular mostrouse afín a Izquierda Republicana. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi expulsado do seu traballo en 1937 e pasou varios anos en prisión. Foi nomeado practicante auxiliar do Dispensario Antituberculoso da Coruña en 1940. Despois foi practicante do Instituto Provincial de Sanidade, investigador de laboratorio e delegado rexional do Instituto de Microbioloxía de Madrid.
Vida persoal
Casou en 1918 con Palmira Muñiz Pérez, que finou en 1941, e foi pai de Ricardo e María García Muñiz. Casou en segundas nupcias con Hortensia Espada San Vicente e foi pai de Hortensia García Espada.
Carlos V de Francia
Carlos V o Sabio, en francés Charles V le Sage, nado en Vincennes o 21 de xaneiro de 1338 e finado en Nogent-sur-Marne o 16 de setembro de 1380, foi un rei francés.
Traxectoria
Fillo primoxénito de Xoán II de Francia foi o terceiro rei da dinastía Valois. En 1355 foi investido como duque de Normandía e delfín de Francia, sendo coroado rei en 1364. Ao ano seguinte apoiou a sublevación de Henrique de Trastámara contra o rei de Castela Pedro I, quen obtivo os apoios da nobreza galega e do príncipe inglés Eduardo de Woodstock, alcumado o Príncipe Negro. Deu comezo unha guerra civil, coa vitoria final de Henrique e o rei francés.
Continou tamén coa Guerra dos Cen Anos contra os ingleses. Durante o seu reinado Avignon deixou de ser sede pontificia e o papa Gregorio XI reinstaurou Roma como tal en 1377. Ao ano seguinte Gregorio faleceu e Carlos aceptou como novo papa a Urbano VI. Porén, os cardenais escolleron a Clemente VII, coñecido como o Antipapa Clemente VII. O monarca francés acabou apoiando a Urbano, quen lle prometera levar de novo a sede a Avignon.
O Porto de Espasante, Espasante, Ortigueira
O Porto de Espasante é un lugar da parroquia de Espasante no concello coruñés de Ortigueira, na comarca do Ortegal. Tiña 432 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Galego de Estatística do cales eran 185 homes e 247 mulleres, o que supón unha diminución con relación ao ano 2000, cando tiña 558 habitantes.
Terceiro Templo de Xerusalén
miniatura|250px|dereita|Plano do segundo templo trazado no [[século XIX polo arquitecto francés e erudito da Biblia Charles Chipiez.]]
Existen en diversas fontes planos realizados polos antigos xudeus para a reconstrución do templo, especialmente nos capítulos 40-47 do libro de Ezequiel (a visión de Ezequiel é anterior á construción do segundo templo) e o manuscrito do templo descuberto en Qumrán entre os manuscritos do Mar Morto. Con todo, nunca chegaron a ser utilizados.