cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Supermarine Sea Lion II
Participou na carreira polo trofeo Schneider de 1922 en Nápoles, e foi planeado para ser capaz de acadar unha velocidade de 260 km/h. Competiu contra dous avións italianos. O piloto Henri Biard voou o aparello facéndose coa vitoria tras completar o circuíto a unha velocidade media de 234,5 km/h, sendo o primeiro éxito posterior á guerra dun avión británico nunha competición internacional.
Para a carreira do ano seguinte, o deseño do avión foi modificado por Mitchell e remotorizado. Renomeado como Supermarine Sea Lion III, conseguiu o terceiro posto, acadando unha velocidade de 243.27 km/h. Despois deste fracaso, Supermarine comezou a deseñar hidroavións de flotadores en lugar de hidrocanoas como avións de carreiras.
Desenvolvemento
O avión foi modificado polo deseñador e enxeñeiro xefe de Supermarine, Reginald Mitchell, como un hidroavión cun motor de 450 hp (340 kW) Napier Lion, prestado por Napier. Co novo motor a potencia aumentou un 50%; Mitchell agardaba que o avión fose capaz de acadar unha velocidade de 260 km/h, converténdose de facelo no avión máis rápido do Reino Unido. As súas modificacións no temón e na deriva fixeron que o casco tivese que reforzarse, o que se conseguiu estirando unha capa extra de tecido vernizado ao redor da estrutura.
O Sea Lion II foi rexistrado como G-EBAH.
Trofeo Schneider
miniatura|251x251px|Henri Biard a bordo do Supermarine Sea Lion III O Sea Lion II participou ca carreira polo trofeo Schneider de 1922, que tivo lugar en Nápoles o 12 de agosto despois de que os italianos adiantaran dúas semanas a data inicial da carreira. Os fortes ventos restrinxiron o tempo dispoñible para que o avión fose probado en voo en Inglaterra. O aparello foi desmontado antes de ser metido en caixas e transportado de balde a Nápoles a bordo do SS Philomel. O Sea Lion II competiu contra dous avións italianos, un Macchi S.7 e un Savioa S.19, con dous inscritos franceses que non puideron comezar a carreira. O circuíto consistía en 13 voltas, cada unha cunha lonxitude de 28,5 km. A carreira transcorreu sen incidentes. O Sea Lion II foi pilotado por Henri Biard, que gañou a carreira voando a unha velocidade media de 234,5 km/h, tardando minuto e medio menos que o segundo clasificado, Alessandro Passaleva. A vitoria foi o primeiro éxito posterior á primeira guerra mundial dun avión británico nunha competición internacional, e xerou unha gran cantidade de publicidade para Supermarine.
Para a carreira de 1923 (celebrada en Cowes, na illa de Wight) o avión foi remotorizado cun Napier Lion de 550 hp (410 kW) e rebautizado como Sea Lion III. Mitchell modificou o casco para reducir a resistencia, e colocou ás con dúas baías e un temón máis grande. Mitchell agardaba que o Sea Lion III superase os 260 km/h e finalmente acabou en terceiro lugar tras os Curtiss CR-3 estadounidenses, acadando unha velocidade de 243,27 km/h. O director xerente de Supermarine, Hubert Scott-Paine, despois de que o trofeo fose conquistado polos estadounidenses, dixo: "A nosa oficina de deseño conseguiu toda a velocidade posible para a máquina. Fixémolo o mellor que puidemos e non nos arrepentimos. O Sea Lion III foi 11 mph máis rápido que o Sea Lion II, e o mérito desta boa actuación debeuse a varias persoas, unha das cales é o señor R.J. Mitchell, que deseñou ambas máquinas."A derrota británica fixo que Supermarine deixase de usar os xa superados hidrocanoas como avións de carreiras, en favor dos hidroavións con patíns. O Sea Lion III foi transferido á Royal Air Force en 1923.
Chaira europea oriental
miniatura|300px|Extensión aproximada da chaira europea oriental A chaira europea oriental (tamén chamada chaira de Rusia, especialmente polos estudosos rusos, ou historicamente chaira sarmática ) é unha vasta chaira interior que se estende ao leste da chaira europea setentrional, e comprende varias mesetas que se estenden dende os 25 graos de lonxitude leste. Inglúe a parte máis occidental das elevacións de Volhynian-Podolian, a meseta central rusa, e no límite oriental a meseta do Volga. A chaira inclúe unha serie de cuncas hidrográficas como as dos ríos Dnieper, o Oka-Don e o Volga. Na parte máis meridional da chaira están o Cáucaso e os montes de Crimea. Xunto coa chaira europea setentrional constitúe a maior parte da gran chaira europea, a área máis grande de Europa sen grandes montañas.
A chaira europea oriental cobre todo ou a maior parte dos estados bálticos, Belarús, Ucraína, Moldavia, Romanía e a Rusia europea. Esténdese aproximadamente por 4 000 000 km2 e unha altura media duns 170 m.
Acevedo, Bagude, Portomarín
Acevedo é un lugar da parroquia de Bagude no concello lugués de Portomarín, na comarca de Lugo.
A casa en sombras
A casa en sombras (en On Dangerous Ground) é un filme estadounidense de 1951 dirixido por Nicholas Ray, producido por John Houseman e protagonizado por Ida Lupino e Robert Ryan. O guión foi escrito por A. I. Bezzerides, e está baseado na novela de 1945 Mad with Much Heart, escrita por Gerald Butler.
Bagude, Bagude, Portomarín
Bagude é un lugar da parroquia de Bagude no concello lugués de Portomarín, na comarca de Lugo.
Lena (filme)
Lena é un filme galego de 2001 dirixido por Gonzalo Tapia. Foi rodado orixinalmente en lingua castelá na cidade de Vigo. O seu director é o asturiano Gonzalo Tapia e a cinta está protagonizada por Marta Larralde, actriz viguesa para a cal esta película supuxo o seu debut.
Foi comercializado en DVD con son en galego.
Personaxes
Ademais da propia Marta Larralde (Lena) e Manuel Manquiña no papel do seu pai, nesta cinta participaban outros actores galegos populares coma é o caso de Luís Tosar, Eva Fernández, Luis Zahera ou Celso Bugallo.
O elenco completo é o seguinte:
François Tourte
François Xavier Tourte, nado en 1747 e finado o 25 de abril de 1835 foi un fabricante de arcos francés que fixo unha serie de contribucións significativas ao desenvolvemento do arco de instrumentos de corda, e considérase a figura máis importante no desenvolvemento do arco moderno. Por iso, moitas veces foi chamado o Stradivari do arco.
Desenvolvemento do arco moderno
Tourte pasou oito anos como aprendiz de reloxeiro antes de converterse finalmente en aprendiz do seu pai luthier, Nicolas Pierre Tourte père (c.1700 - 1764). Despois da morte do seu pai, Tourte, en colaboración co virtuoso do violín GB Viotti, realizou importantes cambios na forma do arco no período clásico entre 1785 e 1790.
Bugatti Type 51
A serie Bugatti Type 51 sucedeu ao famoso Type 35 como o principal coche de carreiras de Bugatti durante a década de 1930. A principal distinción é que usaba un motor de árbore de levas dobre. A diferenza dos Tipo 35 dominantes da década anterior, o Tipo 51 (e posteriormente o Tipo 53, o Tipo 54 e o Tipo 59) non puideron competir cos equipos alemás e italianos apoiados polos seus gobernos.
Tipo 51
O primeiro Type 51 entrou en produción en 1931 e o fillo de Ettore Bugatti, Jean Bugatti, asumiu máis responsabilidade. O seu motor tiña un dobre árbore de levas de 160 cv (119 kW) evolución do motor sobrealimentado 2.3 L (2262 cc) de árbore de levas simpleve 8 cilindros en liña atopado no Tipo 35B. A inspiración para este novo pensamento de deseño veu de dous coches de carreiras Miller que Jean Bugatti estaba probando para determinar a potencia de saída. O Bugatti Type 51 chámase ás veces "o Millerhead".
François Tourte
Desenvolvemento do arco moderno
Xeralmente teñen unha lonxitude útil de cabelo duns 65 cm, e o punto de equilibrio é 19 cm da ra. Os arcos estaban elegantemente estriados a través da metade, ou ás veces da totalidade da súa lonxitude. A curva da madeira creouse quentando a madeira completamente e despois dobrándoa. Antes de Tourte, os arcos eran cortados até a curva desexada. O último cambio importante acreditado a Tourte é o parafuso da ra (ou porca) para moderar a tensión no pelo. Este parafuso de propulsión e retirada atópase en practicamente todos os arcos de violín modernos. Tamén se lle atribúe a invención do bloque espallador, que fixa o pelo do arco nunha cinta plana, e así evita que se enrede.
Bugatti Type 51
Tipo 51
Unha vitoria no Gran Premio de Francia de 1931 foi un bo comezo para o modelo, e en particular gañou o Gran Premio de Mónaco de 1933 con Achille Varzi vencendo a Tazio Nuvolari nunha homérica loita contra o novo desafío do Alfa Romeo 8C.
François Tourte
Desenvolvemento do arco moderno
No auxe da súa carreira, un único arco de Tourte obtivo 15 Louis d'Or. Tourte destruía calquera arco que non fose totalmente impecable antes de saír do seu taller. Nunca vernizaba os seus arcos senón que só os fregaba con pómez e aceite. O patrón de Tourte foi seguido por Dominique Peccatte, Jacob Eury, Nicolas Maire, François Lupot, Nicolas Maline, Joseph Henry e Jean Pierre Marie Persois.
Bugatti Type 51
Tipo 51
Un Tipo 51 modificaríase para ser un coche deportivo coñecido como Bugatti Type 51 Dubos Cupé.
Lente Stanhope
dereita|miniatura| Lente Stanhope con estoxo, principios de [[1800]] Unha lente Stanhope é un microscopio sinxelo e dunha peza inventado por Charles, terceiro conde de Stanhope. É un cilindro de vidro con cada extremo curvado cara a fóra, sendo un máis convexo que o outro. A distancia focal do aparello atópase no dispositivo ou dentro do dispositivo, polo que os obxectos a estudar colócanse preto ou en contacto co extremo menos curvo. Debido a que a súa construción é sinxela e económica, foi popular no século XIX. Foi útil na práctica médica para examinar materiais transparentes como cristais e fluídos.
René Dagron modificou a lente mantendo un extremo curvo para refractar a luz mentres seccionaba o outro extremo plano e situándoo no plano focal do lado curvo. Dagron utilizou a lente Stanhope modificada para montar as súas imaxes microscópicas en xoias fotográficas coñecidas como Stanhopes.
Unha lente rival é a lupa Coddington. Esta era considerada superior como lupa pero era máis cara.
Bugatti Type 53
O Bugatti Type 53 foi un coche de carreiras de catro rodas motrices construído por Bugatti en 1932. O Tipo 53 foi un dos primeiros coches de carreiras que intentou correr con tración as catro rodas, aínda que o propio Ettore Bugatti deseñara vehículos multimotores con tración total ao comezo da súa carreira.
O Tipo 53 utilizaba o motor de 4972 cc do coche de estrada Type 50 instalado no chasis do Type 51 de carreiras. Concibíuse orixinalmente por Giulio Cappa, quen creou un coche de Gran Premio con tracción dianteira en 1926. Asociado de Cappa, Antonio Pichetto, encargouse do desenvolvemento do coche mentres traballaba en Bugatti, a partir de 1930. A potencia do motor era de aproximadamente 300 hp. Como resultado da elaborada transmisión dianteira, o Tipo 53 utilizou o único sistema de suspensión dianteira independente xamais aprobado por Ettore Bugatti.
O Tipo 53 era notoriamente difícil de pilotar. No debut do Tipo 53 no Gran Premio de Mónaco de 1932, Albert Divo, coñecido polo seu tamaño e forza, foi elixido para pilotar o coche, pero deuse por vencido durante os adestramentos despois de esgotarse. En xuño. 1932, Jean Bugatti lanzou un Type 53 na Shelsley Walsh Speed Hill Climb. A dura dirección atribuíuse a non ter xunta homocinética para os semieixes dianteiros e semieixes de lonxitude desigual sen características de torsión coincidentes. Non obstante, as probas modernas demostraron que o coche é bastante manexable á velocidade.
René Dreyfus gañou a subida de La Turbie de 1934 cunha velocidade media récord de 100 km/h nun Tipo 53. Robert Benoist despois gañou a subida de montaña Chateau-Thierry de 1935 nun Tipo 53, despois de que o tipo fora retirado. Construíronse dous ou tres.
View-Master
O View-Master é un dispositivo de visualización 3-D que permite ver 7 vistas estereoscópicas montadas nun soporte de disco de cartón. Aínda que actualmente se considera un xoguete para nenos, orixinalmente non estaba pensado como tal.
Historia
O sistema View-Master foi inventado por William Gruber, un fabricante de órganos e fotógrafo entusiasta, que residía en Portland, Oregón. Tivo a idea de actualizar o antigo estereoscopio utilizando a nova película fotográfica en cor dispoñible naquel momento, a película Kodachrome de Kodak, que aparecera no mercado en 1935.
Aínda que o View-Master contén 14 imaxes, en realidade só hai 7 vistas estereoscópicas, visualízanse 2 imaxes simultaneamente -unha para cada ollo- simulando así a sensación de profundidade da percepción estereoscópica.
Franco a cabalo
O franco a cabalo (en francés: franc à cheval) foi unha moeda de ouro medieval, a primeira moeda francesa denominada "franco", introducida por Xoán II na segunda metade do século XIV.
Historia
O franco a cabalo emitiuse por vez primeira para financiar o rescate de Xoán II "o Bo" (1350-1364), que resultara apreixado polos ingleses na batalla de Poitiers, durante a Guerra dos Cen Anos. En 1360, mediante o Tratado de Brétigny acadouse a súa liberación logo dun pagamento en moedas de ouro por valor de tres millóns de escudos.
A moeda creouse con tal fin o 5 de decembro de 1360 e comezou a utilizarse a partir de febreiro de 1361, co valor dunha libra tornesa, feito polo que se comezou a coñecer indistintamente como "franco" ou como "libra". Canto á orixe da denominación "franco", hai dúas hipóteses: a primeira pona en relación coa lenda da moeda, IOHANNES DEI GRATIA FRANCORV[M], e a segunda relaciónase co feito de que fose concibida para liberar (deixar "franco") o monarca. miniatura|251x251px|Franco a cabalo de [[Luís II de Flandres (1346-1384).]] Posteriormente, a moeda foi cuñada tamén en Francia a nome de Carlos V (1364-1380), Carlos VII (1422-1461), Henrique III (1574-1589) e Henrique IV (1589-1610), así como nos Países Baixos, entre outros por Luís II de Flandres (1346-1384).
Caracterización
O franco a cabalo era unha moeda de ouro de 24 quilates, cun diámetro de 29 mm un peso de 3,88 gramos ou, o que é o mesmo, 63 pezas por marco.
Lucas Cranach o Vello
Lucas Cranach o Vello (en alemán, Lucas Cranach der Ältere), nado en Kronach en 1472 e finado en Weimar o 16 de outubro de 1553, foi un artista alemán, pintor e deseñador de gravados en xilografía. Foi o pai do tamén pintor Lucas Cranach o Mozo (1515-1586).
Educación e comezos
Cranach naceu en Kronach, na Alta Franconia, e aprendeu a pintar grazas ao seu pai. Non é posible facer un seguimento dos seus familiares e predecesores.
Descoñécese o obradoiro onde tomou clases de pintura, aínda que se supón que coñeceu o mestre de pintura alemán Matthias Grünewald que lle ofreceu algo de educación. Grünewald traballou en Bamberg e en Aschaffenburg, e Bamberg era a capital da diocese onde vivía Cranach.
A primeira referencia escrita da súa existencia é na cidade alemá de Wittenberg no ano 1504, cando o príncipe do lugar lle deu un certo salario polo seu traballo. Sábese ademais que posuía unha casa en Gotha e que Barbara Brengebier foi a súa esposa.
Carreira
A primeira evidencia dos traballos artísticos de Lucas Cranach provén dunha pintura datada en 1504. Nesa época abordou diversas tarefas: decoración de interiores, pinturas de altar e retratos, deseños para gravados en madeira (xilografía) e en placas de bronce. Nos seus primeiros anos tivo emprego de oficial dedicado a pintar as paredes dos palacios de Coburgo e Locha, debido en parte á sona que tiña de meticuloso e de realista. Os motivos pintados eran escenas de caza e pastorís.
Nesas datas Cranach realizou unha xilografía de Venus e Cupido, actualmente no Museo Británico, e tamén a súa coñecida Venus e Cupido (1509), a tamaño natural, en que combina a influencia do renacemento italiano coa relixión e a moral do humanismo alemán, sendo a primeira pintura de Venus espida realizada por un artista do norte de Europa. Esta obra é a primeira de numerosas realizadas por Cranach con Venus como protagonista, moitas veces acompañada de Cupido. miniatura|Venus e Cupido ([[Pintura ó óleo|óleo sobre lenzo, 213×102 cm) de 1509. Ermitage, San Petersburgo]]
Algún tempo despois o duque concedeulle o monopolio das salas de medicina da cidade de Wittenberg, e deulle a concesión e o privilexio da edición de Biblias. As prensas de Cranach foron usadas por Martiño Lutero. O seu establecemento de farmacia permaneceu aberto durante séculos e só foi suspendido por mor dun incendio acontecido en 1871.
A especialidade de Lucas Cranach o Vello foron os retratos, as escenas relixiosas de mediano formato aptas para domicilios particulares e, sobre todo, os temas de mitoloxía que daban pé a incluír espidos femininos. Cranach impuxo na arte un canon feminino moi peculiar, estilizado e de aspecto xuvenil, con ollos en forma de améndoa, seos miúdos e pernas longas.
Cranach o Vello organizou un activo obradoiro, onde se realizaron múltiples pinturas relixiosas e mitolóxicas que repetían uns modelos fixos con lixeiras variantes. O anagrama da serpe alada incluíase en todas elas, máis como selo do taller que como garantía de autoría. Os dous fillos de Cranach, Lucas Cranach o Mozo e Hans Cranach (falecido prematuramente), colaboraron no obradoiro. En sinal de loito pola morte de Hans en 1537, o anagrama familiar modificouse, dispondo as ás da serpe cara a abaixo. Iso supón unha pista cronolóxica que permite diferenciar as obras realizadas antes e despois de tal data.
As obras de maior calidade da familia Cranach son as da primeira época, especialmente as anteriores aos anos en que ambos os fillos empezaron a colaborar. As de 1508-20 son relativamente escasas no mercado e acadan altos prezos. Aínda que Cranach o Vello foi moi prolífico, mantivo un nivel de calidade alto, cunha execución moi esmerada que requiría múltiples capas de pintura ao óleo aplicadas en finas veladuras. A partir da masificación do traballo no taller, as obras delatan unha execución máis esquemática, unha cor menos variada e un debuxo de contornos máis rectos.
Defensa do luteranismo e exilio
miniatura|150x237px|Retrato de [[Martiño Lutero pintado por Cranach (1529, Galería Uffizi).]] Dunha fe relixiosa inicialmente católica, Cranach o Vello pasou a apoiar ferventemente o luteranismo, promovendo cos seus retratos e gravados a fama internacional de Martín Lutero e Philipp Melanchthon. Nalgúns gravados, Cranach pareceu ridiculizar o papa e a Casa de Habsburgo. Por mor da derrota das tropas protestantes ante Carlos V na batalla de Mühlberg (1547), o elector Xoán Federico I de Saxonia foi apresado e enviado ao exilio a Weimar, e Cranach acompañouno. En tales circunstancias o pintor faleceu no ano 1553.
Controversia en 2008
Un espido feminino que representa unha Venus, que porta unha gargantilla e se cobre só cunha gasa transparente que leva nunha man, foi rexeitado pola compañía que administra o metro de Londres, porque podería ferir e ofender a sensibilidade dos usuarios do metro, especialmente os de cultura non europea pouco afeitos ás representacións de espidos. A pintura ía servir para anunciar a próxima exposición dedicada ao pintor renacentista alemán na Royal Academy. A exposición celebrouse do 8 de marzo ao 8 de xuño de 2008.
Obras
Lucas Cranach e o seu equipo elaboraron preto de 5000 obras de arte, das cales só se conservan unhas mil. O número total de obras é descoñecido, xa que non se emprendeu ningunha investigación para contalas.
Ácido dihidrolipoico
O ácido dihidrolipoico (DHLA) é un composto orgánico que é a forma reducida do ácido lipoico. Este ácido carboxílico presenta dous grupos tiol, polo que é un ditiol. É opticamente activo, existindo formas R e S, pero só o enantiómero R é bioquimicamente significativo. O par ácido lipoico/ácido dihidrolipoico participa en diversas transformacións bioquímicas.
O ácido lipoico pode ser reducido a áido dihidrolipoico polo menos por dous encimas citosólicos, a glutatión redutase (GR) e a tiorredoxina redutase (Trx1) e dous encimas mitocondriais, a lipoamida deshidroxenase e a tiorredoxina redutase (Trx2).
Trofeo Katja Riipi
O Trofeo Katja Riipi (en finés Katja Riipi -palkinto) é un galardón individual entregado anualmente pola Federación de Hóckey sobre Xeo de Finlandia. O premio foi outorgado por primeira vez na tempada 2005-06, e recoñece á mellor atacante da Naisten Liiga, a máxima categoría do hóckey sobre xeo feminino en Finlandia. O trofeo recibe o seu nome en honor da ex xogadora da selección finlandesa Katja Riipi (de solteira Nieminen).
Saara Tuominen foi a primeira galardoada, mentres que con catro trofeos conseguidos, Linda Välimäki e Elisa Holopainen son as xogadoras que máis veces foron consideradas a mellor atacante da liga.
Gañadoras
miniatura|[[Saara Tuominen foi a primeira xogadora en conseguir o galardón.]] miniatura|[[Karoliina Rantamäki, mellor atacante en 2007.]] miniatura|Con catro trofeos, todos eles conquistados de xeito consecutivo, [[Elisa Holopainen é a xogadora xunto con Linda Välimäki que gañou máis veces o premio.]]
Palmitoíl-CoA
O palmitoíl-CoA (palmitoíl coencima A ou palmitoíl coenzima A) é un tioéster acilo graxo-CoA. É a forma activada do ácido palmítico, na que este está unido ao coencima A. En forma de palmitoíl-CoA o ácido palmítico pode ser transportado á matriz das mitocondrias polo sistema de lanzadeira da carnitina (que transporta moléculas de acilo graxo-CoA ás mitocondrias), e unha vez dentro participa na β-oxidation. Ademais, o palmitoíl-CoA utilízase como substrato na biosíntese da esfingosina (a cal non require a súa transferencia previa ás mitocondrias). Tamén é unha molécula intermediaria na síntese de moitos ácidos graxos.
Biosíntese
O palmitoíl-CoA fórmase a partir do ácido palmítico na seguinte reacción:
Esta reacción adoita denominarse "activación" do ácido graxo. A activación é catalizada por unha palmitoíl-coencima A sintetase e a reacción prodúcese en dous pasos, e nela funciona como intermediario o palmitoíl-AMP. A reacción está impulsada pola hidrólise exergónica do pirofosfato. .
A activación do ácido palmítico e outros ácidos graxos ocorre no citosol e a beta-oxidación ocorre nas mitocondrias. Porén, o acilo graxo de cadea longa-CoA non pode cruzar a membrana mitocondrial. Para que o palmitoíl-CoA poida entrar nas mitocondrias debe reaccionar coa carnitina para que o transporte:
Esta reacción de transesterificación está catlizada pola carnitina palmitoíl transferase. A palmitoíl-carnitina pode translocarse a través da membrana mitocondrial e unha vez na matriz, a reacción prodúcese á inversa e o CoA-SH é recombinado co palmitoíl, formando o palmitoíl-CoA. A carnitina libre pasa de novo ao lado citosólico da membrana mitocondrial.
Biosíntese de esfingolípidos
1089x1089px|Síntese da [[esfingosina|alt=]]
Biosíntese de ácidos graxos
O ácido palmítico é o precursor da síntese doutros ácidos graxos de cadea longa e faino en forma de palmitoíl-CoA. Pode orixinar ácido palmitoleico e ácido esteárico (este último orixina despois ácido oleico e outros ácidos graxos). Por exemplo, unha acilo graxo-CoA oxixenase cataliza esta reacción:
The Lord of the Rings: The Battle for Middle-earth II: The Rise of the Witch-king
The Lord of the Rings: The Battle for Middle-earth II: The Rise of the Witch-king (tamén coñecido como LOTRBFME2ROTWK) é un videoxogo de estratexia en tempo real publicado por Electronic Arts. É a terceira parte do xogo de estratexia da Terra Media, baseado na serie de filmes Lord of the Rings dirixidos por Peter Jackson. The Rise of the Witch-king é a expansión oficial de The Lord of the Rings: The Battle for Middle-earth II, que foi publicado pola mesma compañía e lanzado en 2006, para Microsoft Windows. The Rise of the Witch-king foi distribuído nos Estados Unidos o 28 de novembro de 2006 e foi lanzado oficialmente o 30 de novembro de 2006.
A campaña permite ao xogador comandar o exército de Angmar desde a súa fundación e os primeiros ataques contra Arnor, ata a destrución de Arnor na batalla de Fornost. Unha misión epílogo permite ao xogador comandar as forzas de Gondor e dos elfos mentres invaden Angmar en represalia por destruír Arnor. A historia de The Rise of the Witch-king recorre moito aos Apéndices ao final do Retorno do Rei para formar unha base para o conflito entre Arnor e Angmar. Moitas das notas que Tolkien fixo sobre a guerra utilízanse como misións na campaña dos xogos e no epílogo. Aínda que o xogo segue de preto a escritura de Tolkien, algúns eventos modifícanse para adaptarse ao xogo (como o palantír de Amon Sûl sendo destruído no canto de ser levado a salvo en Fornost), ou son omitidos por completo (como a fuxida do rei Arvedui da derrota en Fornost).
Thristan Mendoza
Thristan Mendoza, nado en Quezon City, Filipinas, en 1989, tamén coñecido como Tum-Tum, é un savant (síndrome do sabio autista) filipino e un prodixio da marimba.
Estudos
Estando matriculado no Philippine Montessori Center, foi diagnosticado como autista aos dous anos e medio. Durante o mesmo ano, comezou a tocar música.
En 1997 a Universidade de Filipinas presentouno como un neno prodixio superdotado.
Mendoza ingresou na universidade e comezou estudos para especializarse en percusión.
Ben Jonson (escritor)
Obra
As súas obras máis coñecidas atópanse no ámbito da comedia e a poesía lírica, entre as que destacan:
Dorsal de Chile
miniatura|200x200px|A dorsal de Chile. A dorsal de Chile, ou levantamento occidental chileno, é unha dorsal oceánica ou cordilleira submarina situada na área do Pacífico sur. Despréndese como póla da gran dorsal do Pacífico Oriental, ao sur da illa de Pascua, na mesma área en que arrinca a dorsal de Nazca. Esténdese en zigzag en dirección sueste por unha extensión de 3500 km, de xeito que actúa como límite entre dúas placas tectónicas, a placa de Naza, ao norte da dorsal, e a placa antártica, ao sur. O levantamento chega ata as inmediacións da costa de América do Sur, perdéndose na fosa do Perú-Chile, fronte á península de Taitao, no Triplo Punto de Chile. Alí, onde se atopan tres placas (Nazca, Antártica e Suramericana), a dorsal entra en subdución baixo a placa Suramericana. Esta subdución coincide co movemento das placas separadas pola dorsal de Chile, pois tanto a placa de Naza como a placa antártica presentan a mesma tendencia xeral, mais coa distinción de que a placa de Nazca se move cunha velocidade de 8 cm ao ano en dirección nordés, mentres que a placa antártica se despraza 2,4 cm ao ano en sentido leste.
Esta dorsal non acada altitude suficiente como para aflorar sobre o nivel do mar formando illas. O relevo desta cordilleira submarina é accidentado, formando vales irregulares e montes submarinos. Unha das formacións máis notables da dorsal é a zona de fractura de Valdivia (ZFV), unha falla transformante, que corre de leste a oeste, integrándose como parte da dorsal á mesma latitude da cidade chilena que lle dá nome. Esta zona de fractura pasa os límites da propia dorsal, proxectándose, ao leste, ata as proximidades da costa de Valdivia e, ao oeste, ata a área do monte submarino Panov e o guyot Markov. Varias outras zonas de fractura atravesan a dorsal de xeito relativamente paralelo, entre outras a zona de fractura de Chiloé, a zona de fractura de Guafo, a zona de fractura de Gamblin, a zona de fractura de Darwin e a zona de fractura de Taitao, que se interseca coa cordilleira submarina no punto triplo de Chile, no límite sueste da dorsal. A dorsal presenta abundante actividade sísmica. A súa existencia fora predita antes de que se confirmase por medio de sondaxes de profundidade. A uns 175 km ao suroeste do límite oeste da intersección entre a zona de fractura de Guafo e a dorsal de Chile atópase a formación illada denominada banco de Karasev, outro dos principais fitos do relevo submarino da zona.
Universidade de Economía e Empresa de Viena
Universidade de Economía e Empresa de Viena (en Wirtschaftsuniversität Wien, WU) é unha universidade pública de Viena, Austria, e é a maior universidade centrada nos negocios e na economía de Europa.
Historia
miniatura|250x250px| Antigo edificio da Hochschule für Welthandel WU foi fundada o 1 de outubro de 1898 como k.u.k. Exportakademie (Academia de Exportación) para proporcionar formación profesional aos futuros empresarios e estimular así a economía do imperio austrohúngaro. Desde uns humildes inicios como escola profesional, creceu rapidamente até converterse en Hochschule (unha institución educativa especializada equivalente a unha universidade) en 1919, renomeada Hochschule für Welthandel. O curso de estudos que conduciu ao grao académico de Diplomkaufmann proporcionou formación de preparación para as empresas de exportación e bancaria, comprendendo cursos de administración de empresas, economía, dereito e outros. En 1930, a Hochschule für Welthandel recibiu o dereito de emitir títulos de doutoramento.
Despois da Segunda guerra mundial, a Hochschule für Welthandel aumentou a súa amplitude de investigación. Comezou a converterse nunha institución importante na sociedade austríaca; a maioría dos directivos e moitos políticos de Austria recibiron aquí a súa formación universitaria. A partir de 1966 comezou a ofrecer un curso máis teórico de estudos de economía. En 1975, pasou a chamarse Wirtschaftsuniversität Wien. Ao mesmo tempo, o número de alumnos comezou a aumentar drasticamente. En 1983, trasladouse a un campus do distrito 9 de Viena. Debido ao aumento do número de estudantes durante a década de 1990, o campus quedou demasiado pequeno. Como resultado, houbo que construír novos recintos universitarios no distrito 2 de Viena. O novo Campus WU abriu en outubro de 2013, xunto ao recinto feiral de Viena.
Liderado
En xaneiro de 2015, Edeltraud Hanappi-Egger foi elixido reitor da WU. É a primeira muller na historia da Universidade en ser elixida reitora. O seu mandato comezou o 1 de outubro de 2015.
WU hoxe
A WU ten máis de 20.000 estudantes e máis de 400 investigadores e profesores, entre eles preto de 90 profesores titulares. Cada vez atrae máis estudantes de fóra de Austria, principalmente de Europa Central e Oriental. A maioría do profesorado é de nacionalidade austríaca ou alemá.
Novo campus
miniatura|250x250px| A zona noroeste do campus miniatura|250x250px| Biblioteca e Centro de Aprendizaxe (esquerda, arquitecta: [[Zaha Hadid), Departamento 1 (dereita, arquitecta: Laura P. Spinadel )]] miniatura|250x250px| Entrada ao LC miniatura|250x250px|Interior do LC. miniatura|250x250px| Departamento 4, proxectado polo Estudio [[Carme Pinós.]] miniatura|250x250px|Edificio EA (Executive Academy), proxectado por NO MAD Arquitectos (Madrid). A nova localización, inaugurada e outubro de 2009 chámase "Campus WU". Preto do parque público Prater, e xunto ao centro de exposicións de Viena, o campus conta con 6 complexos de edificios principais nunha área de 10 ha. O plan director foi creado por BUSarchitektur baixo a dirección da arquitecta Laura P. Spinadel. Os edificios do campus están deseñados por despachos de arquitectura de España, Reino Unido, Alemaña, Xapón e Austria. O elemento dominante do campus é a Biblioteca e Centro de Aprendizaxe, proxectado por Zaha Hadid.
Cun investimento total de 492 millóns de euros e un período de construción previsto de 3 anos, o proxecto concluíuse en 2013. O campus WU está situado preto do centro de transporte público Praterstern e está atendido por dúas estacións da liña subterránea U2 e unha serie de autobuses.
O LLC ten cinco núcleos, cada un cunha xeometría complexa diferente. As paredes do están inclinadas en diferentes ángulos e as esquinas que están redondeadas con diferentes radios. MEVA desenvolveu e encofrados estándar e especiais, ou unha combinación de ambos, para cumprir os requisitos de conformación destas pezas complexas de construción.
A WU trasladouse en setembro de 2013. O novo enderezo é: WU, Welthandelsplatz 1, 1020 Viena, Austria.
Investigación
Os investigadores da WU traballan nos seguintes campos:
Estudos
Debido ao seu gran tamaño, a WU é capaz de ofrecer unha gama moi ampla de materias optativas. A partir do outono de 2006, a WU comezou a modificar os seus programas de estudo a un sistema de licenciatura/máster/doutoramento co fin de aliñalos co Proceso de Boloña.
Como en calquera universidade austríaca ou alemá, os estudosos tamén poden obter unha habilitación na WU.
Ademais, ofrécense varios cursos de formación continua (por exemplo, márketing e vendas, xestión turística, loxística e xestión da cadea de subministración).
Oficina Internacional (IO)
A Oficina Internacional (IO) da Universidade de Economía e Empresa de Viena é unha institución de servizos para estudantes, persoal e profesorado desta universidade. Como equipo, a Oficina Internacional (IO) administra o intercambio internacional e crea novas oportunidades de internacionalización no estudo e na docencia.
Grazas a numerosas asociacións e cooperacións mundiais, moitos camiños están abertos aos membros da Universidade de Economía e Empresa de Viena. Ademais do semestre no estranxeiro, tamén son posibles programas de dobre titulación, universidades internacionais de verán e financiamento Erasmus para prácticas no estranxeiro. Programas de estudo curtos, como Central Europe Connect (CEC) e iniciativas de aprendizaxe en liña tamén se poden atopar na carteira da Oficina Internacional (IO).
Clasificación
Foi clasificada como unha das mellores escolas de negocios de Europa e recibiu a tripla acreditación (AACSB, EQUIS e AMBA). Segundo o QS World University Rankings by Subjects 2020, a Universidade de Economía e Negocios de Viena (WU) ocupa o posto 37 entre máis de 13,000 universidades de todo o mundo que ofrecen títulos en empresas e xestión.
En 2009, a WU foi clasificada como unha das mellores escolas de negocios dos países de fala alemá segundo Handelsblatt e en 2011 ocupou o posto 21 na lista das 392 institucións de educación superior líderes a nivel mundial pola Mines ParisTech.
WU ocupou o posto 42 no "Ranking Europeo de Escolas de Negocios 2014" polo Financial Times. O programa Global Executive MBA de WU Executive Academy foi clasificado no posto 44 no "Executive MBA Ranking 2015" do Financial Times.
O programa de máster en xestión internacional da universidade ocupou o 8º posto no "Masters in Management Ranking 2016" do Financial Times.
A universidade forma parte da Comunidade de Escolas de Xestión Europea (CEMS).
WU conseguiu a acreditación da Asociación de MBA con sede en Londres (AMBA), EQUIS con sede en Bruxelas e Asociación para Avanzar Escolas Collegiatas de Negocios con sede en Tampa (AACSB International). Só 72 universidades empresariais en todo o mundo poden solicitar a acreditación da tripla coroa por EQUIS, AACSB e AMBA.
En setembro de 2020, o Máster en Estratexia, Innovación e Control de Xestión acadou o décimo lugar no Máster QS en Xestión Ranking, converténdose no programa de Máster en Xestión con mellor clasificación na rexión de fala alemá.
Biduedo, Bagude, Portomarín
Biduedo é un lugar da parroquia de Bagude no concello lugués de Portomarín, na comarca de Lugo.
O Cunqueiro, Bagude, Portomarín
O Cunqueiro é un lugar da parroquia de Bagude no concello lugués de Portomarín, na comarca de Lugo.
Rececendes, Bagude, Portomarín
Rececendes é un lugar da parroquia de Bagude no concello lugués de Portomarín, na comarca de Lugo.
Helenio Herrera
Tras unha modesta carreira como futbolista entre Marrocos e Francia, iniciouse nos bancos no país galo en 1944, e logrou o seu primeiro éxito ao ascender co Stade Français á primeira división francesa. En 1948 chegou a España e tras un ano no Valladolid pasou ao Atlético de Madrid, co que gañou dúas ligas consecutivas e a Copa Eva Duarte. A continuación pasou polo Málaga e o Deportivo da Coruña, sendo contratado pola directiva deste último para tentar salvar o equipo do descenso na fase de permanencia, obxectivo que conseguiu tras derrotar no derbi da última xornada ao Celta de Vigo en Balaídos.
Entre 1953 e 1957 adestrou o Sevilla, obtendo bos resultados na liga e disputando unha final de Copa. A continuación marchou a Portugal, onde adestrou ao Os Belenenses, para evitar unha sanción que recibira no Sevilla, e regresou a España en 1958, fichando polo FC Barcelona. No club catalán converteu ao coruñés Luis Suárez no eixo do equipo e gañou dúas ligas consecutivas, unha Copa do Xeneralísimo e dúas Copas de Feiras.
En 1960 comezou a súa etapa no Inter de Milán, que durou ata 1968. Alí pediu a fichaxe de Luis Suárez, e xa co centrocampista galego no equipo, e xunto a outros destacados futbolistas como Tarcisio Burgnich, Giacinto Facchetti, Armando Picchi, Mario Corso ou Sandro Mazzola, o Inter converteuse nun dos grandes dominadores do fútbol europeo e mundial da súa época, gañando dúas Copas de Europa seguidas nas tempadas 1963/64 e 1964/65 (contra Real Madrid e Benfica respectivamente), así como dúas Copas Intercontinentais e tres ligas, e de disputar unha terceira final da Copa de Europa na 1966/67, perdendo contra os Lisbon Lions do Celtic de Glasgow.
Paralelamente aos seus cargos de adestrador no Barcelona e no Inter, traballou tamén como adestrador nas seleccións de España e Italia, participando coa española no Mundial de 1962 en Chile. Tras deixar o Inter adestrou á Roma, coa que gañou unha Copa Italia, e posteriormente regresou brevemente ao banco do Inter e pasou dúas veces polo Rimini, tamén de xeito breve.
Alcumado "O Mago" ou "H.H.", polas súas iniciais, foi un innovador en moitos aspectos do xogo e dos adestramentos e un pioneiro no uso de habilidades de motivación psicolóxica. Popularizou o catenaccio, o sistema de xogo de corte defensivo co que triunfou no Inter de Milán, e que foi amplamente utilizado en Italia nas seguintes décadas, así como a figura do líbero.
O seu estilo e tácticas influenciaron a numerosos adestradores posteriores, entre eles Juan Carlos Lorenzo, Antonio Durán ou Arsenio Iglesias.
Orixe e primeiros anos
Naceu en Buenos Aires, sendo fillo de emigrantes andaluces. O seu pai Francisco, alcumado "Paco o sevillano", era un carpinteiro de ideas anarquistas, mentres que a súa nai, María Gavilán Martínez, era limpadora. Ambos traballaban en Xibraltar e tras sufrir a morte dos seus tres fillos colleron o camiño da emigración cara á Arxentina. Alí naceu Helenio e alí viviron ata 1920, cando a familia abandonou o país suramericano e instalouse en Casablanca, que entón formaba parte do Marrocos francés. Na cidade marroquí comezou Helenio a súa carreira como futbolista ao tempo que traballaba en diferentes oficios e tamén para grandes empresas como Citröen e Saint-Gobain.
Como futbolista
Xogaba como defensa central, e en 1932, despois de xogar no Racing de Casablanca, trasladouse á Francia continental para fichar polo CASG Paris. Antes do comezo da Segunda guerra mundial xogou no Stade Français, no FCO Charleville (onde foi convocado dúas veces para a selección francesa) e no Excelsior Roubaix. Durante a guerra, xogou no Red Star Paris, Stade Français, EF Paris-Capitale e Puteaux, comezando neste último a súa carreira nos bancos en 1944 como xogador-adestrador. Retirouse como futbolista en 1945.
Comezos en Francia
Despois da súa primeira experiencia como adestrador en Puteaux regresou en 1945 ao Stade Français, comezando a súa terceira etapa no club, a primeira como técnico. Permaneceu tres anos no equipo, ascendendo á Primeira División e obtendo dous quintos postos. Alí tivo ás súas ordes entre outros a Larbi Ben Barek e Marcel Domingo. En 1948 trasladouse a España, onde traballaría durante a seguinte década.
Real Valladolid
O seu primeiro equipo español foi o Real Valladolid, que viña de ascender a Primeira co técnico Antonio Barrios. Con Herrera no banco o equipo de Valladolid mantívose durante boa parte da tempada pola parte media da táboa, ata que perdeu posicións na parte final da campaña, rematando cun só punto por riba dos postos de descenso. Xa nesa súa primeira tempada, as súas tácticas e estilo comezaron a gañar fama no fútbol español e foi elixido pola Federación Española para dirixir a nova Escola de Preparadores. Con todo, non se lle ofreceu o posto de seleccionador, e unhas declaracións súas queixándose disto, fixeron que a Federación acabase por prescindir dos seus servizos.
Atlético de Madrid
A finais de abril de 1949 asinou como novo adestrador do Atlético de Madrid, club co que conseguiría nos anos seguintes os seus primeiros títulos, dirixindo a un cadro de xogadores entre os que destacaban os seus antigos pupilos no Stade Français Marcel Domingo e Ben Barek, así como Mújica, Silva, Juncosa, Escudero ou Carlsson. O equipo comezou mal a tempada 1949/50 e tras caer goleado por 6-0 en Mestalla rematou a primeira volta só dous postos por riba do descenso. Con todo, na segunda volta só perdeu un encontro e sumou varias goleadas, entre elas un 5-1 contra o Real Madrid e un 6-1 contra o Deportivo da Coruña, proclamándose campión de liga na última xornada, cun punto de vantaxe sobre o propio Deportivo, adestrado por Scopelli. Disputou tamén a Copa Latina, reforzado cos futbolistas Babot, Lesmes II, Olmedo e Pahiño, rematando no terceiro posto despois de perder contra o Girondins de Bordeos e derrotar á Lazio no estadio Jamor de Oeiras. esquerda|miniatura|Helenio Herrera dirixindo aos xogadores do [[Football Club Internazionale Milano|Inter de Milán durante un adestramento.]] Na seguinte tempada e co mesmo bloque de xogadores, o Atlético mantivo un duelo co Sevilla, intercambiándose a primeira praza varias veces durante a liga, ata que finalmente se proclamou campión o equipo de Herrera, sumando o cuarto título de liga para o club. O equipo destacou pola súa habilidade goleadora, marcando ata en cinco xornadas 6 ou máis goles, incluído un 9-1 contra o Racing de Santander, e derrotou contundentemente ao seu máximo rival, o Real Madrid, tanto na ida (3-6), como na volta (4-0). Xogou a Copa Eva Duarte contra o Athletic de Bilbao, rematando o encontro con resultado de 5-5, polo que se disputou un partido de desempate, no que a vitoria foi para o club vasco. Ademais volveu quedar terceiro na Copa Latina, despois de perder contra o Milan e de gañar ao Sporting de Portugal no estadio Giuseppe Meazza.
Na tempada 1951/52 rematou cuarto na liga, pero sumou o seu terceiro título co Atlético, a Copa Eva Duarte, despois de vencer ao FC Barcelona por 2-0 en Chamartín. No seu cuarto ano en Madrid comezou a tempada con seis vitorias nas oito primeiras xornadas, pero a continuación apañou sete derrotas nas nove seguintes xornadas, polo que foi destituído en xaneiro de 1953.
Málaga
Poucos días despois de ser cesado polo Atlético foi contratado polo CD Málaga, que ocupaba postos de descenso a Segunda, e ao que non puido salvar da perda de categoría a pesar da mellora no xogo do equipo. Durante a súa estancia en Málaga realizou unhas polémicas declaracións na radio, acusando ao Deportivo da Coruña de ter amañado o seu encontro fronte ao Oviedo, prexudicando así ao Málaga. As súas palabras provocaron unha grande indignación na Coruña e unha sanción por parte do Comité Nacional de Competición, que o suspendeu das súas funcións.
Deportivo da Coruña
miniatura|Helenio Herrera rodeado de seareiros no banco do [[Stadio Giuseppe Meazza|estadio de San Siro.]] A pesar do enfado que produciron na Coruña as súas declaracións e de que o presidente do Deportivo, Rafael Salgado, fixera presión para que a Federación o sancionase, só un mes despois foi contratado polo propio club coruñés para tentar evitar o descenso a Segunda. O Deportivo estaba disputando a promoción de permanencia nun grupo xunto a outros cinco equipos, e viña de destituír a Fernando Fariña despois de non gañar ningún dos dous primeiros partidos. O debut de Herrera á fronte do Deportivo deixou unha vitoria por 1–0 ante o Avilés, pero os seguintes compromisos, ante Hércules e Celta de Vigo, o segundo deles en Riazor, saldáronse con derrota. O Dépor era último ao final da primeira volta, pero a continuación conseguiu tres vitorias nos catro seguintes partidos, colocándose terceiro.
Disputou o derradeiro partido en Vigo, precisando un triunfo para manterse na categoría, ou un empate en caso de que o Tetuán non gañase. O partido xogouse o 12 de xullo de 1953, e Herrera despregou as súas artimañas para descentrar a un rival tan necesitado como o Deportivo. Os xogadores coruñeses cambiáronse sen présa, mentres o Celta xa agardaba no céspede de Balaídos, pese ao frío orballo que caía. O árbitro fixo soar varias veces o timbre do vestiario, pero Helenio Herrera ordenou tapalo cun pano para que soase menos. Finalmente o partido comezou con 20 minutos de atraso, e aos 19 minutos o Deportivo xa vencía por 0 a 2, tantos de Corcuera e Oswaldo. O Celta recortou distancias á media hora, pero antes do descanso, Arsenio logrou o 1 a 3 definitivo, que lle deu a permanencia ao Deportivo. Ao seu regreso á Coruña, Herrera foi levado a ombreiros polos afeccionados deportivistas.
Sevilla
Tras salvar o Deportivo do descenso fichou polo Sevilla, onde dirixiu a mitos do club como Busto, Marcelo Campanal, Ramoní, Loren, Doménech, Arza ou Araujo. Estivo catro anos á fronte do club, revolucionando o seu estilo de xogo e pasando á historia como un dos mellores adestradores que pasaron polo equipo.
Nas súas tres primeiras tempadas obtivo un quinto e dous cuartos postos na liga, e conquistou a 9º edición do prestixioso Trofeo Teresa Herrera, así como as primeiras edicións do Ramón de Carranza. Na Copa do Xeneralísimo de 1955 acadou a final, despois de eliminar ao Valencia en cuartos de final e ao Real Madrid nas semifinais. Na final, disputada contra o Athletic Club en Chamartín, a vitoria foi para o equipo vasco, grazas a un solitario gol de Uribe. Na tempada 1956/57 Herrera levou ao equipo andaluz ao subcampionato de liga, e clasificouno por primeira vez para a Copa de Europa, aproveitando a condición de campión de liga e de Europa do Real Madrid.
A pesar dos seus bos resultados, a súa etapa no Sevilla acabou de xeito abrupto. Trala morte do presidente Ramón Sánchez-Pizjuán, comezou a ter problemas co seu sucesor e coa xunta directiva, e en 1957 tentou que o club rescindise o seu contrato, do que aínda restaban dous anos. O club non accedeu, e tras un amigable contra o Córdoba, o adestrador tivo un notorio enfrontamento cun directivo nos vestiarios, sendo castigado polo club e máis tarde sancionado pola Federación Andaluza cunha suspensión de dous anos.