cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Josu Bergara Etxebarria
Traxectoria política
Presentouse ás primeiras eleccións ao Parlamento Vasco na candidatura do PNV por Biscaia, obtendo o seu escano na recentemente creada Cámara Vasca. Foi renovando o cargo no órgano lexislativo en sucesivas eleccións até 1990. En 1991 foi nomeado conselleiro de Transportes e Obras Públicas do Goberno Vasco polo Lehendakari José Antonio Ardanza.
Nas eleccións forais de 1995 presentouse como candidato do PNV ao cargo de deputado xeral, gañou as eleccións e obtivo o Goberno Foral. Presentouse con éxito á reelección nas eleccións forais de 1999. Ao finalizar a súa segunda lexislatura, en recoñecemento á súa xestión, obtivo o galardón de Personalidade Europea do ano. En 2003 non volveu presentarse á reelección e abandonou a política institucional.
Mosende, O Porriño
San Xurxo de Mosende é unha parroquia que se localiza no concello do Porriño. Segundo o padrón municipal de 2004 tiña 848 habitantes (435 mulleres e 413 homes), distribuídos en 14 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 859 habitantes. Segundo o IGE, no 2014 a súa poboación descendera ata os 817 habitantes, sendo 405 homes e 412 mulleres.
Pertence ó arciprestado de Louriña.
Galería de imaxes
miniatura|Capela de San Diego.
Campo de concentración de Neuengamme
miniatura|A escultura „Der sterbende Häftling“ (O prisioneiro morrendo), de Françoise Salmon. O Campo de concentración de Neuengamme foi un campo de concentración nazi creado polas SS en 1938 preto da vila de Neuengamme, no distrito de Bergedorf da cidade de Hamburgo, Alemaña. Estivo en funcionamento desde 1938 até 1945. Cara a fin da guerra, máis da metade dos seus 106.000 internos morreran. Despois de ser usado por dúas prisións entre 1948 e 2004 polas autoridades de Hamburgo, o lugar hoxe serve como monumento. Atópase a 15 km do centro de Hamburgo, na zona de Vierlande.
Vítimas
miniatura|Un sobrevivente polaco enfermo no campo de concentración de Hannover-Ahlem recibe a medicina dun traballador alemán da Cruz Vermella. Os presos eran de 28 nacionalidades (soviéticos (34.350), polacos (16.900), franceses (11.500), alemáns (9.200), holandeses (6.950), belgas (4.800), daneses (4.800), e tamén da comunidade xudía local, pero tamén se inclúen os comunistas, homosexuais, prostitutas, xitanos, Testemuñas de Xehová, prisioneiros de guerra e outros moitos grupos perseguidos. Dos 106.000 presos case a metade morreron. 20.400 vítimas, listadas por nome no monumento de Neuengamme, morreron no campo de concentración e nos subcampos. Na actualidade estímase que 26.800 presos morreron alí. Durante os derradeiros días do campo e a "evacuación" morreron preto de 17.000 persoas. Polo menos a cantidade de 42.900 vítimas pode ser verificada.
Poboación interna
Entre o 13 de decembro de 1938 e o 4 de maio de 1945 resultou morto arredor do 52% da poboación de tódolos kommandos dependentes de Neuengamme.
Leo Minor
Leo Minor ou León Menor é a constelación máis pequena: apenas pode ser recoñecida coma un triángulo e está situada entre as facilmente recoñecibles Ursa Major e Leo. A diferenza de Leo non pertence á antiga lista de 48 constelacións debuxadas por Tolomeo no segundo século A.C, se non que foi creada por Johannes Hevelius no 1687.
Obxectos Notables do espazo profundo
Destaca-lo misterioso obxecto do espazo profundo coñecido coma Hanny's Voorwerp (do alemán obxecto de Hanny) que foi descuberto no 2007 por un profesor de escola alemán chamado Hanny van Arkel cando participaba coma voluntario no proxecto Galaxy Zoo.
Brujería
Brujería é unha banda de deathgrind mexicana formada en 1989. Nos seus primeiros anos, estivo rodeada dunha peculiar historia negra, debido a que os seus integrantes ocultaban as súas identidades de forma similar aos narcotraficantes mexicanos, e a que foi implicada de varias formas en diversos actos criminalísticos.
Membros
En realidade trátase dun supergrupo formado por membros doutras bandas destacadas como Faith No More, Fear Factory, Napalm Death, Terrorizer, Dead Kennedys, Lock Up, Sadistic Intent, Nile, Acheron, Dimmu Borgir, Carcass, Witchery, The Haunted, Cradle of Filth e At the Gates. A formación do grupo cambiou moito desde a súa orixe; os membros fixos actuais son Juan Brujo, Fantasma (Pat Hoed), Hongo (Shane Embury de Napalm Death) e El Cynico (Jeff Walker de Carcass).
Chenlo, O Porriño
San Xoán de Chenlo é unha parroquia que se localiza no concello do Porriño. É unha das 9 entidades locais menores de Galiza. Segundo o padrón municipal de 2008 tiña 522 habitantes (268 homes e 254 mulleres, distribuídos en 17 entidades de poboación, o que representa unha diminución en relación ós anos 2004, cando tiña 549 habitantes, e 1999, con 532.
Historia
miniatura|San Xoán Bautista de Chenlo. Durante o Antigo Réxime formou un morgadío xunto ás parroquias de Morgadáns (Gondomar) e Pazos de Reis (Tui).
Entre 1812 e 1821 pertenceu ao concello de Mosende (1812-1821) no que reclamou manterse sen éxito. En 1836 pasou a formar parte do concello do Porriño. En 1920 constituíuse como Entidade local menor.
Política
A entidade local menor de Chenlo está rexida por un alcalde pedáneo e catro vogais. O alcalde é elixido nas eleccións municipais pero de xeito diferenciado. A elección de vogais é resultado dos votos acadados polos partidos políticos no ámbito parroquial.
Nas eleccións municipais de 2019 a formación máis votada foi o PP co 71,6% dos votos; polo que lle corresponden a presidencia e os catros vogais.
Eleccións na Entidade Local Menor de Chenlo
!Candidatura !Votos !% Votos recibidos
Giovanni Battista Tiepolo
miniatura|dereita|O triunfo de Flora Giovanni Battista Tiepolo, tamén coñecido como Gianbattista ou Giambattista Tiepolo, nado o 5 de marzo de 1696 e finado o 27 de marzo de 1770, foi un pintor veneciano, considerado o último dos pintores manieristas.
Traxectoria
A súa obra fundamentalmente está composta de ciclos de frescos con temas alegóricos, históricos e mitolóxicos, ademais dun bo número de lenzos de carácter relixioso. O seu estilo é grandioso, sofisticado e hiperbólico, as súas escenas evocan unha dimensión terrea esaxerada ata o infinito e ficticia, cromaticamente marcada por unha paleta de cores frías e irreais, creada usando un ton prateado que se reflicte nos obxectos e nas figuras, perdendo toda consistencia plástica.
30 de novembro
O 30 de novembro é o 334º día do ano do calendario gregoriano e o 335º nos anos bisestos. Quedan 31 días para acabar o ano.
Outros
Os 366 días do ano
Provincia de Biella
Biella, no piemontés, Bièla, é unha provincia da rexión do Piemonte, en Italia. Foi creada en 1992 e a súa capital é a cidade de Biella.
María Cruickshank
María Cruickshank, nada en Oñati (Guipúscoa) en 1989, é unha actriz vasca principalmente coñecida por interpretar o papel de Itxaso na serie de televisión Goenkale. O seu pai é da illa caribeña de Granada.
Provincia de Biella
Ten unha área de 914 km2, e unha poboación de 187.249 habitantes (2001). Hai 82 municipios na provincia.
Premio Josep Pla
O Premio Josep Plá é un galardón literario que Ediciones Destino concede en Barcelona, desde 1968, a un texto en prosa escrito en lingua catalá, aberto a tódolos xéneros: novela, conto, relato, libro de viaxes, memorias, biografía, diario etc.
É un dos premios máis prestixiosos que se conceden á literatura en catalán. A entrega do premio ten lugar cada 6 de xaneiro, durante a noite do día de Reis, no hotel Palace de Barcelona (anteriormente coñecido como Ritz), onde se reúnen as máis prestixiosas personalidades da cultura catalá.
A contía do premio é de 6.000 € tal e como se reflicte nas bases do premio para o ano 2008.
Acheron (grupo musical)
Acheron é unha banda de death/black metal estadounidense, orixinalmente fundada en Florida en 1988 polo vocalista, baixista e compositor Vicente Crowley (antes de Nocturnus). A produción musical de Acheron é case exclusivamente satánica e anti-cristiá no seu contido. Nos primeiros álbums figuran interludios de Peter H. Gilmore.
Jedermann (filme)
Jedermann é un filme austríaco de 1961 dirixido por Gottfried Reinhardt, que está baseado na obra homónima de 1911 escrita por Hugo von Hofmannsthal. O filme foi escollido como candidato de Austria para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 34ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Solomana Kante
miniatura|Mapa da vida de Solomana Kante, inventor do alfabeto n'ko. miniatura|Tumba de Solomana Kante. Solomana Kanté (tamén escrito como Souleymane Kanté ou Sulemaana Kantè; en ), nado en 1922 e finado o 23 de novembro de 1987, foi un escritor e educador guineano, máis coñecido como o inventor do alfabeto n'ko para as linguas mandinga de África. A frase "n'ko" quere dicir "eu digo" en tódalas linguas mandingas.
Traxectoria
Kanté creou o n'ko en 1949, logo de cinco anos de experimentación con varios sistemas de escrita. El actuou en resposta do que el sentía que os africanos eran un "pobo sen cultura", xa que sendo África un continente diverso non existían un sistema de escrita indíxena de África para representar a súa lingua. A escrita foi usada por vez primeira en Kankan, Guinea como un alfabeto para o pobo mandinga e diseminouse noutras partes de fala mandinga do oeste de África.
411
Outros
Historia ano a ano
Hryhorii Khomyshyn
O Beato Hryhorii Lukych Khomyshyn (en Григорій Лукич Хомишин; en Grzegorz Chomyszyn), nado o 25 de marzo de 1867 en Hadynkivtsi (Reino de Galicia e Lodomeria) e finado o 17 de xaneiro de 1947 na prisión de Lukyanivka (RSS de Ucraína) foi un eclesiástico grecocatólico ucraíno, bispo de Stanislaviv dende 1904 até o seu pasamento, e hieromártir beatificado por Xoán Paulo II.
Traxectoria
Khomyshyn naceu o 25 de marzo de 1867 na aldea de Hadynkivtsi, na Galicia oriental (hoxe na rexión de Ternopil, Ucraína) Logo de formarse no seminario, foi ordenado sacerdote o 18 de novembro de 1893. Posteriormente estudou Teoloxía na Universidade de Viena entre 1894 e 1899, e en 1902 o metropolita de Galicia Andrei Sheptytskyi nomeouno reitor da Academia Teolóxica de Lviv.
A diferenza de Sheptytskyi, Khomyshyn cría que a ICBU debía adoptar unha orientación máis occidentalizada, enfatizando aínda máis a relación da Igrexa coa Santa Sé. Isto significou a introdución de prácticas latinizadas como o calendario gregoriano e unha adhesión estrita ao celibato clerical, que provocaron controversia na súa diocese.
Durante a década de 1930 Khomyshyn promocionou o Partido Popular Católico Ucraíno, nacionalista moderado, que acadou representación no Sejm e no Senado. Foi tamén coñecido pola súa oposición ao antisemitismo e a súa tolerancia referente aos xudeus galicianos, probabelmente grazas á súa propia experiencia como parte da minoría ucraína de Polonia. Como resultado da súa postura moderada cara o nacionalismo ucraíno, foi acusado de "traizón" pola OUN, facéndolle temer pola súa vida.
Khomyshyn foi detido por primeira vez en 1939 polo NKVD. Crítico do sistema soviético, tendo chamado ás forzas de ocupación "bestas feroces animadas polo espírito do diabo", foi detido de novo en abril de 1945, e entón deportado a Kíiv. Na prisión, foi torturado e presionado para renunciar á Unión de Brest, o que se negou a facer.
Culto
O papa Xoán Paulo II beatificouno o 27 de xuño de 2001 na súa visita pastoral a Ucraína, xunto a Mykolai Charnetskyi e compañeiros mártires.
Begoña Errazti
Begoña Errazti Esnal, nada o 22 de agosto de 1957 en Barakaldo (Biscaia, País Vasco) é unha política vasca residente en Navarra.
Traxectoria profesional
Begoña Errazti é licenciada en Xeografía e Historia Contemporánea. Cursou tamén un máster en xestión empresarial.
Foi directora da Escola-Taller Río Arga, proxecto europeo para a formación de mozas no tratamento de ríos e ribeiras, con varias especialidades; profesora en ensinos medios de historia e éuscaro; e profesora de éuscaro en cursos da Universidade de Deusto e outros. Tamén foi xerente da federación de ikastolas navarras.
Traxectoria política
Errazti caracterízase, segundo os seus simpatizantes, pola súa defensa dos dereitos do éuscaro combinando as súas ideas independentistas e progresistas.
Durante as lexislaturas 1995-1999 e 1999-2003 foi a portavoz do grupo parlamentario de Eusko Alkartasuna (EA) no Parlamento de Navarra. Tras as eleccións forais de 2003, a pesar de ser a cabeza de lista cedeu a portavocía ao seu compañeiro de partido e actual presidente de EA en Navarra, Maiorga Ramírez.
Tras o achegamento de EA á esquerda abertzale e a súa inclusión na coalición Euskal Herria Bildu, deixou a súa militancia en EA para achegarse ao Partido Nacionalista Vasco, asistindo a actos públicos do mesmo en apoio á candidatura a lehendakari de Iñigo Urkullu.
Pterigopodio
miniatura|right|270px|Pterigopodios de Orectolobus maculatus. O pterigopodio ou pterigópodo (do grego πτέρυξ, -υγος ptéryx, -ygos, "aleta" e a forma do latín científico -podium "pedestal", e tamén "pequeno pé", derivada do grego πούς, ποδός poús, podós, "pé") é un órgano empregado polos peixes cartilaxinosos machos na reprodución.
Os pterigopodios son o resultado dunha modificación da parte posterior das aletas pelvianas. De forma cilíndrica, enrolados e cos bordos sobrepostos, nos machos adultos están reforzados con sales de calcio. Cada pterigopodio conta á súa vez cun órgano subcutáneo, chamado sifón, cuxa función consiste en encherse de auga para despois expulsala mesturada con esperma.
Antes da cópula, o pterigopodio érguese e o seu sifón énchese de auga por un orificio para o efecto; na maioría dos casos só o fai un dos dous pterigopodios, que é o único co que se fará a penetración (como ocorre co semipene dos réptiles escamosos).
Despois de encherse de auga, o pterigopodio introdúcese na vaxina e abre como un paraugas. A exaculación é de auga e seme.
Os machos das quimeras teñen uns apéndices parecidos na cabeza; considérase que os empregan para axudar a suxeitar á femia.
Alexandra Fernández
O nome de Alexandra Fernández pode referirse a:
Edvard Munch
Edvard Munch, nado en Løten o 12 de decembro de 1863 e finado en Ekely o 23 de xaneiro de 1944, foi un pintor e gravador noruegués expresionista. As súas evocativas obras sobre a angustia influenciaron profundamente o expresionismo alemán aos comezos do século XX.
O berro (1893; orixinalmente titulado Desesperación), é a súa obra máis coñecida e considerada coma unha icona da angustia existencial. Como en moitas das súas obras realizou numerosas versións. Foi roubada do museo Munch en Oslo, Noruega o 22 de agosto de 2004 e recuperada o 30 de agosto do 2006 con danos menores reparables.
Traxectoria
Edvard Munch medrou en Oslo, daquela chamada Christiania. Ten parentesco co pintor Jacob Munch (1776 – 1839) e o historiador Peter Andreas Munch (1810 – 1863). A súa nai e unha das súas irmás morreron sendo el moi mozo, e outra das súas irmás foi diagnosticada cunha enfermidade mental. O seu pai estaba dominado por obsesións relixiosas. O seu pai instilou nos seus fillos un profundo temor para o inferno, asegurándolles que se pecaban de calquera modo serían condenados ao inferno sen esperanza de perdón. Munch pasou unha infancia con numerosas enfermidades e dos cinco irmáns orixinais tan só Andreas casaría morrendo uns poucos meses despois do casamento. Estes feitos poderían explicar a escuridade e o pesimismo de gran parte da obra de Munch. Máis tarde afirmou: "A enfermidade, a tolemia e a morte foron os anxos que rodearon o meu berce e seguíronme durante toda a miña vida". Varias fontes modernas describen a enfermidade de Munch coma un caso probable de desorde bipolar. Munch consideraba esta personalidade conflitiva e un tanto desequilibrada como a base do seu xenio.
En 1885 levou a cabo o primeiro dos súas numerosas viaxes a París, onde coñeceu os movementos pictóricos máis avanzados e sentiuse especialmente atraído pola arte de Paul Gauguin. Non tardou en crear un estilo sumamente persoal, baseado en acentuar a forza expresiva da liña, reducir as formas á súa expresión máis esquemática e facer un uso simbólico, non naturalista, da cor, e de aí a súa clasificación como pintor simbolista. De 1892 a 1908 viviu en Alemaña, sobre todo en Berlín, aínda que fixo frecuentes viaxes a Noruega e París. En Berlín presentou en 1892 unha exposición que tivo que ser retirada polo escándalo que suscitou e que deu pé á creación da Secesión Berlinesa. En 1908 volveu definitivamente a Noruega, onde recibiu algúns encargos oficiais (pinturas do paraninfo da Universidade de Oslo) e pasou os seus últimos anos en soidade.
Nas décadas de 1930 e 1940 os Nazis etiquetaron o seu traballo como "arte dexenerada" e retiraron os seus traballos dos museos alemáns. Este feito feriu profundamente a Munch, que se consideraba un antifascista e chegara a apreciar Alemaña como seu segunda patria.
Morreu en Ekely, preto de Oslo, pouco despois de seu oitenta aniversario. Deixou máis de 1.000 cadros, 15.400 gravados, 4.500 debuxos e acuarelas e seis esculturas á cidade de Oslo que construíu o Museo Munch en Tøyen no seu honor.
264
Outros
Historia ano a ano
Pontellas, O Porriño
Santiago de Pontellas é unha parroquia que se localiza no concello do Porriño. Segundo o padrón municipal de 2004 tiña 1.331 habitantes (706 mulleres e 625 homes), distribuídos en 15 entidades de poboación, o que supón un aumento en relación ao ano 1999 cando tiña 1.257 habitantes. Segundo o IGE, no 2014 a súa poboación medrara ata os 1.346 habitantes, sendo 645 homes e 701 mulleres.
Protuberancia anular
Características
É o segmento máis prominente do troncoencéfalo. Contén no seu núcleo, unha porción da formación reticular, incluíndo algúns núcleos que ao parecer son importantes para o soño e o estado de alerta. Aquí sitúanse os pedúnculos cerebelosos, feixes de nervios que levan información propioceptiva ao cerebelo. Separado do bulbo raquídeo polo suco bulboprotuberancial, e do mesencéfalo polo suco pontomesencefálico. A superficie anterior é convexa e mostra moitas febras transversais que converxen cara aos lados para dar orixe aos pedúnculos cerebelosos medios. Na liña media presenta un suco pouco profundo e amplo, o suco basilar, que aloxa á arteria basilar. Máis cara a fóra, na cara anterolateral da protuberancia ten a súa orixe aparente o nervio trixémino ou V par cranial.
A superficie posterior forma a parte superior do chan do cuarto ventículo e ten forma triangular de vértice superior, está oculta polo cerebelo. Limitada cara a fóra polos pedúnculos cerebelosos superiores e dividida polo suco medio ou talo do calamus scriptorius. Cara a fóra do talo do calamus existe unha eminencia alargada ou funiculus teres que subdivide o chan nun á branca interna (que corresponde ao núcleo do nervio hipogloso) e por riba termina nunha elevación redondeada, a eminencia teres (que corresponde ao núcleo do nervio motor ocular externo). Máis cara a fóra unha depresión triangular de cor gris, a á gris ou fóvea inferior (que corresponde aos núcleos de orixe do nervio glosofarínxeo e do nervio pneumogástrico. Continuando cara a fóra, no ángulo externo do chan do cuarto ventrículo, atopamos unha segunda zona branca, lixeiramente sobreelevada que forma a á branca externa (que corresponde aos núcleos vestibulares) e no seu parte supero-externa presenta unha pequena protrusión, o tubérculo acústico (que corresponde aos núcleos cocleares). Tamén no chan do cuarto ventrículo atopamos estrías transversais entre o talo do calamus e o ángulo externo, son as estrías acústicas (estrías medulares) ou barbas do cálamo.
Pyrodictium
Pyrodictium é un xénero de microorganismos do dominio das arqueas pertencente á familia Pyrodictiaceae. É un xénero de arqueas hipertermófilas submarinas con temperaturas óptimas de crecemento de 80 a 105 °C. Forman unha estrutura celular única constituída por unha rede de cánulas e células discoidais planas. Os Pyrodictium encóntranse nas paredes porosas das chemineas termais do océano profundo nas que a temperatura interna chega a 400 °C, mentres que as contornas mariñas no exterior tipicamente están a 3 °C. Pyrodictium aparentemente pode adaptarse morfoloxicamente a este tipo de hábitat quente-frío.
Estrutura celular e metabolismo
As células de Pyrodictium foron estudadas como modelo de estabilidade térmica. A estrutura das células é a dun disco plano, irregular, de 3 a 25 nanómetros de diámetro. As células crecen formando estruturas peculiares con forma laminar que se manteñen xuntas por medio dunha rede de cánulas (túbulos) ocos. As cánulas ramifícanse e conéctanse con outras células, estendéndose bastante. Aínda que se descoñece a razón exacta desta morfoloxía, é probable que o grao de movemento proporcionado polas cánulas permita que as células se movan libremente pola enerxía térmica do extremo calor do ambiente onde vive o organismo. O gran tamaño das células pode facilitar que Pyrodictium more nos poros que hai nas paredes das chemineas termais submarinas.
Analizouse a estabilidade térmica dos ARNt de illados de Pyrodictum occultum, e atopouse que modificacións nos nucleósidos permiten que o organismo soporte temperaturas por riba dos 100 °C.
Estudouse o metabolismo de Pyrodictium brockii entre outras especies, o cal crece optimamente a 105 °C e é un autótrofo de hidróxeno-xofre, que se caracteriza por oxidar H2 con S0 para producir ATP e H2S.
Ecoloxía
Membros de Pyrodictium viven nas chemineas termais submarinas profundas, e foron descubertos en 1979. A súa importancia ecolóxica segue a ser un misterio debido á dificultade de recoller mostras que poidan proporcionar datos sobre a abundancia e diversidade destes extremófilos.
A Penela, Monforte de Lemos
Santa María da Penela é unha parroquia do concello de Monforte de Lemos na comarca da Terra de Lemos, na provincia de Lugo. No ano 2007 tiña 86 habitantes, deles 40 eran homes e 46 eran mulleres.
Toponimia
O topónimo é un diminutivo de pena (latín medieval derivado de ) co sufixo do latín vulgar -ella, unha "peneda pequena".
Amoeiro, Amoeiro, Amoeiro
Amoeiro é un lugar da parroquia de Amoeiro no concello ourensán de Amoeiro na comarca de Ourense. Segundo o INE e o IGE en 2011 tiña 423 habitantes (209 homes e 214 mulleres), 3 menos ca en 2010 (209 homes e 217 mulleres).
Explorer 50
Características
Explorer 50 foi o último da serie de satélites IMP. A súa misión foi estudar o plasma interplanetario, as partículas enerxéticas cargadas e os campos magnéticos interplanetarios. A nave tiña forma de poliedro de 16 caras, cunha altura de 157,4 cm e un diámetro de 135,6 cm. A nave estabilizábazase mediante xiro, a 23 r.p.m., co eixo de xiro perpendicular ó plano da eclíptica. A alimentación eléctrica era proporcionada por células solares que recubrían a superficie do satélite e que alimentaban unha serie de baterías, producindo ata 150 vatios de potencia. O satélite transmitía datos a unha velocidade de 1600 bps.
Explorer 50 foi inxectado nunha órbita inicial de 288.857 km de apoxeo e 141.184 km de perixeo, cunha inclinación orbital de 28,7 graos e un período de 17.279,1 minutos. Foi o satélite da serie IMP máis lonxevo, devolvendo datos ata o 7 de outubro de 2006.
Lana Del Rey
Elizabeth Woolridge Grant, máis coñecida como Lana Del Rey, nada o 21 de xuño de 1985 en Nova York, é unha cantante e compositora estadounidense. Criada ao norte do Estado de Nova York, Del Rey trasladouse á cidade de Nova York aos dezaoito anos, onde foi á universidade e comezou a escribir música e a actuar en pequenos clubs.
En 2008, Del Rey asinou un contrato cunha marca independente e gravou o seu álbum de estrea homónimo, dispoñible en iTunes en 2010; Del Rey comprou de novo os dereitos do seu álbum e foi retirado pouco despois.
En xuño de 2011, editou a canción "Video Games" no Internet, acompañada por un vídeo musical feito por ela mesma, que se fixo moi popular nos meses seguintes. A canción foi editada máis tarde coma sinxelo no mes de outubro, liderando o álbum de estrea nunha gran compañía del Del Rey, Born to Die, editado o 31 de xaneiro de 2012 a través de Interscope Records. Born to Die debutou no número un en sete países, incluíndo o Reino Unido e Australia. O álbum deu dous sinxelos que chegaron ó top 10 en todo o mundo: "Video Games" e "Born to Die".
Marcial Fernández Vázquez
Marcial Fernández Vázquez, nado en Ferrol o 3 de setembro de 1898 e finado en Veracruz en 1963, foi un mestre e político galego.
Traxectoria
Defendeu a necesidade de presentarse ás eleccións en coalición cos republicanos, o cumprimento das leis da xornada de oito horas, as normas de previsión e o descanso dominical. Tamén defendeu a ensinanza laica, e opúxose nun primeiro momento ao nacionalismo, argumentando que era a forma de penetración no sistema democrático das forzas do antigo réxime.
Mestre, traballou como enfermeiro no Hospital de Mariña. Defendeu a conxunción republicano-socialista durante os dous primeiros anos da República, pero nos últimos meses do bienio logrou que a Agrupación coruñesa, con maioría de militantes de Ferrol, se distanciase da postura oficial do Partido, criticando abertamente ao Goberno pola lentitude das reformas. En 1934 afiliouse á masonaría co nome de Voltaire. Na folga xeral revolucionaria de 1934 participou no intento de toma de poder por parte dos folguistas, e foi encarcerado. Co triunfo da Fronte Popular nas eleccións de febreiro de 1936 foi nomeado Director Provincial de Carabineiros.
Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936, logrou fuxir de Galicia desde Cariño na noite do 23 ao 24 embarcando no barco pesqueiro Arkale co seu fillo Eladio de 18 anos, despois dunha marcha a pe desde Ferrol e de atravesar os montes da Capelada e pasar a noite na casa dun militante de Izquierda Republicana de Mera. O barco conseguiu chegar a Francia logo de 42 horas de viaxe, arribando preto de San Xoán de Luz. De alí pasou a España a través de Irún, para combater aos sublevados. Instalouse en Barcelona onde fundou con Manuel Cordero Pérez, Ramón Troncoso Fernández e José Gómez Osorio, El Socialista Gallego. En 1938 foi nomeado Director Xeral de Carabineiros. Ao rematar a guerra en Cataluña, saíu rumbo a Francia por Darnius, Perpignan e Cherburgo. Despois embarcou no "Queen Mary" xunto con Ramón Suárez Picallo no barco Queen Mary rumbo a Nova York grazas á axuda da Frente Popular Antifascista Gallego, sección das Sociedades Hispánicas Confederadas que contribuíu á evacuación de refuxiados con destino nos Estados Unidos, Santo Domingo e México. Chegaron a Nova York o 29 de marzo de 1939. Foi invitado por Ramón Mosteiro a falar xunto con Ramón Suárez Picallo a prol das actividades da Frente Popular Antifascista Gallego en Nova York e nos Estados Unidos, co galego José Lores como chofer. Marchou a México en 1942.
Vida persoal
Casou con Josefa Losada en 1918.
Montsoreau
Pertence á rede das aldeas máis belas de Francia.
Demografía
Gráfico de desenvolvemento da poboación en Montsoreau
Mars M-71
miniatura|Representación dunha sonda Mars M-71. Mars M-71 ou Mars M71 foi o nome dun modelo de sondas espaciais soviéticas que se intentaron lanzar cara Marte no ano 1971 para obter datos e imaxes do planeta e que incluían un aterrizador. Das tres sondas deste modelo lanzadas, a primeira fallou por problemas co seu foguete lanzador (un Proton K/D), mentres que as outras dúas conseguiron chegar a Marte, pasando a ser nomeadas como Mars 2 e Mars 3.
As sondas Mars M-71 estaban formadas por un orbitador e unha sonda de aterraxe. A masa total do conxunto era de 4650 kg, propelente incluído. Medían 4,1 m de altura, 5,9 m de envergadura e tiñan unha base cun diámetro de 2 m. A masa do orbitador solo era de 3440 kg, propelente incluído, mentres que a da sonda de aterraxe era de 1210 kg.
Justin Raffington
Justin Tafari Raffington, nado o 26 de marzo de 1991 en Hamburgo, é un xogador profesional de baloncesto alemán con pasaporte estadounidense que xoga no Fibwi Palma da Liga LEB Ouro. Cunha estatura de 2,06 metros xoga na posición de pivote.
Traxectoria profesional
O 12 de outubro de 2020, anunciouse a súa incorporación temporal polo Club Básquet Coruña da LEB Ouro. O 13 de novembro de 2020, o club coruñés anunciou a continuidade de Raffington ampliando o seu contrato. Tras tres meses no equipo laranxa, o club anunciou a marcha de Raffington.
O 27 de xaneiro de 2021, Raffington asinou ata final de tempada co CB Bahía San Agustín da LEB Ouro.
O 13 de agosto de 2021, Raffington asinou por unha tempada co Real Valladolid Baloncesto da LEB Ouro.
Trofeo Teresa Herrera 1979
O Trofeo Teresa Herrera de 1979 foi a 34ª edición do torneo. Celebrouse na Coruña entre o 13 e o 15 de agosto de 1979. O campión foi o Real Madrid, que derrotou na final ao Sporting de Gijón, logrando o seu sexto título.
O alemán Uli Stielike, do Real Madrid, foi elixido mellor xogador do torneo. Recadáronse máis de 40 millóns de pesetas coa venda de entradas, cuns beneficios de 10 millóns, dos cales 3 foron destinados ao fútbol modesto coruñés.
Os Casares, Amoeiro, Amoeiro
Os Casares é un lugar da parroquia de Amoeiro no concello ourensán de Amoeiro na comarca de Ourense. Tiña 73 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 36 eran homes e 37 mulleres. Iso supón un aumento da poboación respecto a 2010, cando tiña 72 habitantes (34 homes e 38 mulleres).
Xentilicio
O xentilicio é un adxectivo relativo, sobre todo, ó lugar de nacemento e, en menor medida, á liñaxe ou raza á que alguén pertence (estes serían etnónimos).
En Galicia existe tradicionalmente unha tendencia ó uso de xentilicios hipocorísticos para entidades menores, non derivados do nome do lugar e si de características e alcumes, normalmente despectivos. Na actualidade, a linguaxe xornalística está a crear e inventalos para moitas pequenas poboacións galegas, con moi desigual calidade.
Sufixos de territorios de lingua galega
Os sufixos máis habituais para construír xentilicios en galego son:
Empréganse tamén algúns sufixos cultos que forman xentilicios co étimo do topónimo:
Sufixos de exónimos
Os principais sufixos para a formación léxica de xentilicios nos exónimos son:
Nalgúns casos os sufixos teñen relación coa área xeográfica:
Por último, existen moitos xentilicios que empregan terminacións menos habituais:
De todos os xeitos, cómpre reiterar que a tradición marca popularmente o uso de xentilicios non derivados: gavacho, chamaco, che, paio.
O Porriño, O Porriño
Santa María do Porriño é unha parroquia que se localiza no concello do Porriño, na comarca de Vigo. Segundo o IGE en 2014 tiña 7.428 habitantes (3.633 homes e 3.795 mulleres), 2318 máis ca en 2004 (2.687 mulleres e 2.423 homes) e 2560 máis ca en 1999. Ten once entidades de poboación.
Universidade París-Saclay
Universidade París-Saclay (en Université Paris-Saclay) ou simplemente UPS- considérase como a institución máis prestixiosa do mundo no referente á educación científica e tecnolóxica. O UPS está situado na cidade de Saclay, preto de París na rexión de Illa de Francia en Francia.
Jigme Dorji Wangchuck
Jigme Dorji Wangchuck (1929-1972) foi o rei de Bután entre o 1952 e o 1972. El comezou a modernización do seu país, poñendo fin ao feudalismo e liberando os servos. El tamén creou a Asemblea Nacional - Tshogdu - o 1953.
A Manchica, A Manchica, A Merca
A Manchica  é un lugar da parroquia da Manchica no concello ourensán da Merca na comarca da Terra de Celanova. Tiña 334 habitantes no ano 2012 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 174 eran homes e 160 mulleres. No ano 2009 tiña 286 habitantes segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 140 eran homes e 146 eran mulleres.
271
Mortes
Historia ano a ano
Costa de Monte, Amoeiro, Amoeiro
Costa de Monte é un lugar da parroquia de Amoeiro no concello ourensán de Amoeiro na comarca de Ourense. Segundo o INE e o IGE en 2011 tiña 49 habitantes (23 homes e 26 mulleres), un menos ca en 2010 (22 homes e 28 mulleres).
Piúca, Piúca ou Araúxo, Maceda
Piúca é un lugar da parroquia de Piúca ou Araúxo no concello ourensán de Maceda na comarca de Allariz - Maceda. Tiña 33 habitantes no ano 2012 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 18 eran homes e 15 muller.
Jigme Singye Wangchuck
Jigme Singye Wangchuck, nado en 1955, foi o rei de Bután entre 1972 e 2006. Subiu ao trono logo da morte do seu pai, sendo coroado o 2 de xullo de 1974.
Piúca
O topónimo Piúca pode referirse a:
Hayley Kiyoko
Hayley Kiyoko Alcroft, nada nos Ánxeles (California) o 3 de abril de 1991, é unha cantante, actriz, compositora e modelo estadounidense. É coñecida por interpretar a Velma Dinkley nas dúas únicas películas para a televisión da serie Scooby-Doo, a Stevie Nichols en Wizards of Waverly Place e a Stella Yamada en Lemonade Mouth.
Interpretou o papel da detective Raven Ramirez para a serie de televisión CSI: Cyber. E ten un papel principal na serie spin-off para a web de The Fosters.
Traxectoria
É de ascendencia xaponesa, inglesa e escocesa. Na secundaria, desempeñou o posto de presidenta do consello estudantil e vicepresidenta. Tamén fundou o step team pola súa secundaria. Despois de graduarse, foi aceptada na Escola Clive Davis de Recorded Music na universidade de Nova York. En 2017 referiuse a si mesma como unha muller homosexual na revista Elle, referindo un ano antes a súa decisión de reflectilo na súa música e nos seus vídeos musicais en Paper, co obxectivo de visibilizar e normalizar todo tipo de amor.
Carreira
Ademais apareceu en comerciais nacionais, incluíndo GM OnStar, Slim Jim e Cinnamon Crunch Toast.
Foi membro do grupo feminino de pop estadounidense The Stunners, formado polo músico Colleen "Vitamina C" Fitzpatrick. Interpretaban a súa música nos clubs da zona de Los Ángeles. O grupo foi abreconcertos de My World Tour de Justin Bieber no verán de 2010 e posteriormente separouse.
Así mesmo, é cantante solista; lanzou o seu primeiro EP A Belle to Remember o 12 de marzo de 2013 e o vídeo musical da canción do mesmo nome foi lanzado o 8 de xullo de 2013. O 3 de febreiro de 2015 lanzou o seu segundo EP, This Side of Paradise, e o videoclip da canción homónima foi lanzado o 12 de decembro de 2014. O seu terceiro EP Citrine viu a luz o 30 de setembro de 2016. En 2017 apareceron dous vídeos musicais de cancións que non se inclúen en ningún dos EP: "Sleepover" e "Feelings" (19 de outubro de 2017), cuxo impacto foi notorio, xa que alcanzou o millón de visualizaciones ao tres días da súa publicación en YouTube. O 21 de decembro de 2017 Hayley anunciou o seu álbum debut titulado "Expectations".
Ademais, desde 2014 aparece na serie CSI: Cyber interpretando á especialista técnica Raven Ramírez.
Luxuria
miniatura|300px|A luxuria como pecado capital representada por [[Pieter Brueghel o Vello|Pieter Brueghel.]] A luxuria é unha emoción ou un sentimento de desexo no corpo desordenado e incontrolable. Para a Igrexa católica é un dos sete pecados capitais.
Etimoloxía
A palabra luxuria provén da palabra latina luxuría que significa abundancia ou extravagancia. Debido a súa etimoloxía esta palabra dividiuse en dúas semánticas, unha, a de luxo (en abundancia do que non se precisa) e outra a de vicio (abundancia ou apetito carnal).
Na Filosofía
A ligazón entre amor e luxuria sempre foi unha cuestión problemática en filosofía.
Schopenhauer
Schopenhauer di que a miseria é un resultado das relacións sexuais. Segundo el, isto explica as opinións de vergoña e tristura que tenden a seguir ao acto do contacto sexual. Afirma, que o único poder que reina é o desexo inextinguible, a calquera prezo, ó amor cego en existencia humana sen calquera consideración do resultado. Expón que un xenio da súa especie é un industrial e quere soamente pensar.
San Tomé de Aquino
Tomé de Aquino define o pecado de luxuria no seu libro Summa Theologia (Question 153 e 154). Di que o pecado de luxuria é unha "emoción voluptuosa" e fai que os praceres sexuais, "non afrouxen o espírito humano". Restrinxe o tema da luxuria a desexos físicos que especificamente xorden de actos sexuais, pero non supón que todos os actos de sexo son pecaminosos. O sexo non é un pecado, se se practica en matrimonio, porque o sexo é a única forma de reproducirse para os humanos. Tomé di, "se o extremo é bo e se o que é feito está ben adaptado a iso, entón ningún pecado está presente". Non obstante, o sexo sinxelamente por pracer é luxurioso e polo tanto, un pecado.
O sexo pode ter os atributos de ser puro; non obstante, cando unha persoa busca sexo por pracer, el ou ela está a pecar con luxuria. Luxuria esta mellor definida polo seu atributo específico de adulterio, soños húmidos, sedución, violación e fornicación sinxela.
Soños húmidos
Tomé de Aquino definía e discutía o tema de emisión nocturna, que é cando un soña con pracer físico. Expón que os soños húmidos son un pecado e son comparables á experiencia real de sexo. Cre que tal acción é pura, para un soño xa que non está baixo o control dunha persoa ou libera xuízo. Cando un ten un "orgasmo nocturno", non esta cometendo un pecado, pero pode conducir a cometelo. Di que a causa de soños húmidos é unha causa física de cadros inadecuados dentro da súa imaxinación, unha causa psicolóxica cando alguén adormece pensando en sexo.
Adulterio
O pecado de adulterio cométese cando unha persoa é infiel ao seu cónxuxe, por conseguinte "invadindo dunha cama non propia". Adulterio é un tipo especial de fealdade e moitas dificultades xorden diso. Cando un home entra na cama dunha muller casada non só é un pecado, senón que "agravia o descendente", porque a muller agora convoca en cuestión a lexitimidade de nenos. Se unha muller cometeu adulterio antes que o seu marido, preguntarase se os nenos da súa muller son descendentes seus.
Piñeira, Monforte de Lemos
San Martiño de Piñeira é unha parroquia do concello de Monforte de Lemos na comarca da Terra de Lemos, na provincia de Lugo. No ano 2007 tiña 431 habitantes, deles 222 eran homes e 209 eran mulleres.
Limita ao norte coas parroquias da Vide e Monforte de Lemos, ao leste con Gullade, ao sur con Guntín e Neiras e ao oeste con Distriz.
Luxuria
Fornicación
É a práctica de sexo que ten cunha muller, para gozo máis que para reproducirse. Fornicación é tamén sexo entre dúas persoas solteiras, que é tamén un pecado mortal. Fornicación é un pecado mortal, pero como di Tomé, "Papa Gregory trataba pecados da carne como menos dolorosos que os do espírito". Fornicación era un pecado serio pero soamente contra propiedade e roubo. Fornicación, non obstante; non é tan serio como un pecado directamente contra Deus e a vida humana; polo que o asasinato é moito peor que fornicación.
Violación
A violación é un tipo de luxuria que a miúdo coincide con sedución. A violación chega con forza e violencia: a violación prodúcese cando unha persoa ansía os praceres de sexo tan intensamente que utiliza a forza para obtelo. A violación cometese cando a violencia se utiliza para seducir ou desvirgar a unha persoa virxe. A violación prexudica tanto á rapaza solteira coma ao seu pai, porque a rapaza é propiedade do seu pai. A violación e a sedución pódense xulgar xuntas, porque ambos os dous pecados, implican o desvirgamento dunha virxe, non obstante, a violación pode suceder sen sedución, como cando un home ataca unha viúva ou unha muller sexualmente experimentada. Polo tanto onde a violencia acompaña o sexo, vostede ten a calidade de violador e comete o pecado de luxuria.
Sedución
A sedución é un tipo de luxuria, porque sedución é un acto de sexo. A sedución implica unha discusión de propiedade, como unha rapaza solteira é propiedade do seu pai. Unha virxe aínda se ten que liberar do vínculo de matrimonio é non liberarse do vínculo da súa familia. Cando unha virxe é violada sen unha promesa de compromiso, impídeselle que teña un matrimonio honorífico. Un home que realiza actos sexuais cunha virxe debe, "dotala e tela como muller" e se o pai, que é responsable dela, non acepta o home debe pagar un dote para compensar a súa perda de virxindade e posibilidade dun matrimonio futuro.
Vicio forzado
O vicio forzado é o peor tipo de luxuria porque é artificial. O vicio forzado pasa diversamente, pero Tomé proporciona varios exemplos incluíndo bestialidade ou contacto cunha "cousa doutra especie", por exemplo animais. Dicía, "a bestialidade vai máis alá das bandas de humanidade" e é polo tanto, artificial. A homosexualidade, tanto macho con macho ou femia con contacto feminino é artificial e coñecida como "sodomía". O sexo forzado tamén inclúe calquera cousa outra distinta do contacto vaxinal normal, por exemplo sexo anal. Ademais significa diferentes posicións no sexo. As mulleres nunca deberían estar enriba, xa que é artificial. A luxuria esta destinada ó pracer humano, non para a produtividade humana. A xente luxuriosa utiliza sexo forzado por pracer e non como "acto xenerativo".
En psicanálise e psicoloxía
A luxuria, en psicanálise e psicoloxía trátase como un caso de "libido aumentada". É máis probable que unha persoa desexe a alguén que non se parece a si. O auto-parentesco é unha pista de parentesco e causa unha reacción instintiva a non ser atraído. Polo tanto, a auto-semellanza reduce desexo de atracción sexual nunha persoa mentres a semellanza aumenta desexo de atracción sexual que crea unha posibilidade máis alta de luxuria.
Pieter Zeeman
Pieter Zeeman, nado en Zonnemaire o 25 de maio de 1865 e finado en Ámsterdan o 9 de outubro de 1943, foi un físico neerlandés galardoado co Premio Nobel de Física do ano 1902.
Traxectoria
Despois de rematar os seus estudos primarios marchou a estudar a Delft durante dous anos, onde recibiu formación en linguas clásicas. Entrou na Universidade de Leyden no ano 1885 e non tardou en entrar en contacto con Heike Kamerlingh Onnes, Premio Nobel de Física no ano 1913, quen foi mestre seu durante doce anos. O interese e a paixón do novo Zeeman pola experimentación axiña marabillou ao seu mestre e foi o froito dunha amizade entre os dous científicos que traería grandes éxitos. Algún ano despois tamén entrou en contacto con outro físico, Lorentz, que traballaba en temas de física experimental.
No ano 1893 acadou o título de doutor e marchou a traballar ao Instituto F. Kohlrausch en Estrasburgo, onde traballou con E. Cohn durante seis meses. Mais volveu a Leyden cunha praza de docente que mantivo ata o 1897, ano no que publicou o seu gran traballo, polo que pasou a historia da física e da ciencia, "a división magnética das liñas do espectro electromagnético", tamén coñecido por Efecto Zeeman. Grazas a este traballo no ano 1902, recibiu o Premio Nobel de Física, xunto con Lorentz. No ano 1908 trasladouse á Universidade de Ámsterdam onde substituíu como director do Laboratorio de Física a Van der Waals (Premio Nobel de Física no ano 1910), que se xubilaba.
Imperio Italiano
O colonialismo italiano iniciouse en 1882 coa posesión do porto de Assab, na futura Colonia eritrea e alcanzou a súa máxima expansión na época fascista, nos primeiros meses de 1940, cando as posesións coloniais italianas incluían catro territorios de África (Libia, Somalia, Etiopía e Eritrea), as illas do Dodecaneso (grupo de illas gregas no extremo leste do mar Exeo, xunto á costa suroeste de Turquía), Albania e a pequena concesión chinesa na cidade de Tianjin.
Tras a conquista italiana de Etiopía, o 9 de maio de 1936, cuñouse a expresión Imperio colonial italiano ou, simplemente Imperio Italiano, cando se declarou a soberanía plena do Reino de Italia sobre o imperio de Eiopía e a asunción por parte do rei de Italia Vítor Manuel III do título de emperador de Etiopía.
Este imperio colonial caeu como consecuencia dos fracasos de Italia durante a segunda guerra mundial.
Na posguerra, soamente a Somalia italiana permaneceu baixo administración fiduciaria de Italia até o ano de 1960, cando se declarou a independencia deste país e a súa unión coa Somalia británica.
Historia
Inmediatamente despois da unificación de Italia, o Reino de Italia comezou a ambicionar posesións coloniais.
150px|esquerda|miniatura|O territorio de [[Assab, adquirido en 1882.]] esquerda|miniatura|255px|Colonias italianas en [[1914.]] esquerda|255px|miniatura|O imperio Italiano en [[1939.]]
O colonialismo italiano iniciouse coa toma de posesión dos portos de Assab e Massaua na costa africana do mar Vermello no último decenio do século XIX e terminou coa derrota do Eixe na segunda guerra mundial, que comportou a perda de todas as colonias italianas (excepto a Somalia italiana, que permaneceu como Administración fiduciaria da ONU.
Porén, sendo Somalia de facto un protectorado italiano até 1960, algúns consideran esta data como o fin do colonialismo Italiano.
En África: Eritrea, a Somalia italiana, Libia (conquistada ao imperio Otomán en 1912) e a Etiopía italiana (conquistada e anexionada en 1936);
En Europa: o Dodecaneso e Albania (ocupada polas tropas italianas en 1939).
Os territorios baixo a soberanía de Italia no continente africano alcanzaron a súa máxima extensión no verán de 1940, cando foi ocupada tamén a Somalia británica (do 3 ao 19 de agosto), zonas nos arredores de cidades sudanesas (como Carey) e Kenya (Moyale) e algunhas localidades exipcias cerca da fronteira con Libia (setembro): o imperio alcanzou en África, a principios de 1941, máis de 4,1 millóns de km².
A diferenza das outras potencias coloniais europeas, Italia non tivo posesións coloniais estábeis noutros continentes fóra de África e Europa, se excluímos a pequena concesión italiana de Tianjin, na China (e a ocupación italiana da Anatolia sudoccidental).
miniatura|280px|O imperio Italiano entre [[1940 e 1943, anos en que ocupou parte de Exipto, Tunisia, os Balcáns, Grecia, Córsega, algúns territorios franceses, a Somalia británica e as zonas dos límites entre Sudán e Kenya.]]
Italia pretendía establecer o seu dominio sobre a veciña Tunisia, país mediterráneo na costa oposta, onde se establecera desde había algúns anos unha gran comunidade de compatriotas.
Porén, Francia alegou, no Schiaffo di Tunisi en 1881, provocando unha áspera reacción do goberno italiano e un punto de inflexión na política exterior italiana. Pola acción repentina de Francia, Italia emprendeu contactos diplomáticos con Alemaña e Austria-Hungría que levaron á sinatura da Tripla Alianza en 1882; porén, esta alianza tiña un punto feble: a hostilidade de Italia contra Austria-Hungría, debida á interrupción do proceso de reunificación nacional cos territorios irredentos de Trentino-Tirol do Sur, e a Venecia Xulia (cos terrritorios reclamados de Gorizia, Trieste, Istria e Dalmacia), aínda en poder do Imperio austríaco.
Outras friccións con Francia foron, durante o mesmo período, tamén en Alxeria, onde en Bona (actual Annaba) había unha comunidade italiana moi activa na pesca de corais.