cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
TCL
Tcl (pronunciado /tí.quel/, do acrónimo en inglés "Tool Command Language" ou linguaxe de ferramentas de comando), é unha linguaxe de programación dinámica creada por John Ousterhout. Emprégase principalmente para o desenvolvemento rápido de prototipos, aplicacións "script", interfaces gráficas e probas.
A combinación de Tcl con Tk (do inglés Tool Kit) é coñecida como Tcl/Tk, e emprégase para a creación de interfaces gráficas.
Características
Entre as características da linguaxe Tcl inclúense as seguintes:
Antecedentes
A linguaxe TCL orixinalmente foi proxectado para ser un linguaxe de comando reutilizable. Quen desenvolveron TCL estaban creando unha serie de ferramentas interactivas, e cada unha constaba dá súa propia linguaxe de comando. Desde que comezaron a interesarse máis nestas ferramentas que nas linguaxes de comandos que utilizarían, estas linguaxes comezaron a construírse rapidamente sen considerar ou deseño apropiado, sen moita importancia.
Logo de implementar varias linguaxes de comandos creados desta forma e experimentar problemas con cada un deles, decidiron concentrar a súa atención na implementación dun obxectivo xeral: unha linguaxe de comando eficaz que puidese ser integrado facilmente en novas aplicacións. É deste xeito que nace a linguaxe TCL (Tool Command Language), cuxas siglas en Inglés significan Linguaxe de Ferramentas de Comando.
Selección de fútbol de Costa Rica
A selección de fútbol de Costa Rica é o equipo representativo de Costa Rica nas competicións internacionais oficiais de fútbol. A súa organización está a cargo da Federación Costarriqueña de Fútbol (en castelán: Federación Costarricense de Fútbol), pertencente a Confederación de Norte, Centro América e Caribe de Fútbol (CONCACAF) e á FIFA. O seu maior éxito son os tres títulos da Copa de Ouro da CONCACAF que obtivo nas edicións de 1963, 1969 e 1989.
Frente para a Libertação do Enclave de Cabinda
O Frente para a Liberación do enclave de Cabinda (en portugués: Frente para a Libertação do Enclave de Cabinda, FLEC) é un movemento separatista de Cabinda, Angola.
O 1 de febreiro de 1885 asinouse un tratado en Simulambuco establecendo Cabinda como un protectorado portugués. Erixiuse un monumento máis tarde nesa mesma zona.
O FLEC fou fundado en 1963 pola unión de tres movementos nacionalistas; MLEC Movemento de Liberação do Enclave of Cabinda (Movemento de Liberación do Enclave de Cabinda), CAUNC - Comite d'acção de União Nacional Cabindesa (Comité de acción de Unión Nacional Cabindesa), e ALLIAMA - Aliança Nacional do Mayombe (Alianza Nacional do Mayombe). Mayombe é unha montaña entre Cabinda e a República do Congo.
TCL
Antecedentes
Desde ese entón, a linguaxe TCL foi utilizado como linguaxe de código. En moitos casos, TCL é usado en combinación coa librería TK ("Tool Kit"), un conxunto de comandos e procedementos que fan relativamente fácil para programar interfaces de usuario gráficas.
Unha dás características máis usadas de TCL é a súa expansibilidade. Por exemplo, se unha aplicación require algo de funcionalidade non ofrecida polo TCL estándar, vos novos comandos de TCL poden ser implementados usando a linguaxe C, un integrado sumamente fácil. Desde que TCL comezou a ser unha linguaxe facilmente extensible escribironse engadidos para algunhas tarefas.
Solanales
Solanales é unha orde botánica (anteriormente coñecida coma Polemoniales), que inclúe as familias a seguir:
O vello sistema de clasificación incluía as familias a seguir:
Profeta Xeremías (Donatello)
thumb|200px|Copia do Xeremías. O profeta Xeremías é unha escultura proveniente dunha fornela do campanario da catedral Santa María del Fiore de Florencia e realizada por Donatello entre 1427 e 1435. É de mármore branco e mide 191 x 45 x 45 cm, atópase no Museo dell'Opera del Duomo (Florencia).
Guignen
Guignen (en Gwinien, e en galó: Ginyen) é unha comuna francesa do departamento de Ille e Vilaine, na Bretaña.
Unión do Pobo Galego-liña proletaria
A Unión do Pobo Galego-liña proletaria (UPG-lp) foi un partido galego independentista e comunista que apoiaba a loita armada. Editaba o voceiro Terra e Tempo.
Traxectoria
Froito dunha escisión da Unión do Povo Galego ocorrida en 1977 cando Xosé Luís Méndez Ferrín, que acusaba á UPG de dereitización, progresivo acatamento das institucións españolas e interclasismo foi expulsado da organización por discrepancias na política sindical, oposición á legalización da ING, sobre a participación nas eleccións e tamén polo seu apoio á loita armada. Nas eleccións xerais de 1977 pediu a abstención.
Foi rebautizado en marzo de 1978 co nome de Partido Galego do Proletariado.
Museo Arqueolóxico e Histórico Castelo de Santo Antón
O Museo Arqueolóxico e Histórico do Castelo de Santo Antón está situado no castelo do mesmo nome, no paseo marítimo da cidade da Coruña. Foi inaugurado en outubro de 1968.
O castelo de Santo Antón foi comezado en 1588 sobre a illa de Santo Antón, como elemento defensivo da cidade fronte ós ataques por mar. Posteriormente, e ata ben avanzada a ditadura franquista, foi utilizado como prisión militar e política. En 1949 foi declarado monumento histórico-artístico e, en 1960, o Ministerio de Defensa cedeu a fortaleza ó concello da Coruña, quen aprobou a conversión do edificio en museo arqueolóxico provincial en 1964, centrado na arqueoloxía e historia da cidade.
Foi o arquitecto Pons Sorolla quen realizou a consolidación e reformas necesarias para a adaptación como espazo museístico e, finalmente, abriuse ó público o 5 de outubro de 1968, baixo a dirección de José María Luengo Martínez. Con posterioridade realizáronse novas reformas baixo a dirección de Manuel Gallego Jorreto, como a reconstrución, en 1993, da Casa de Botes, destinada á recepción e biblioteca, no terreo que ocupaba antigamente o edificio que, baixo ese nome, servía de punto de chegada á illa das barcas que procedían da cidade.
Ao xa mencionado José María Luengo Martínez, primeiro director de 1968 a 1972, sucedeuno Luis Monteagudo García, que ocupou o cargo ata 1975. A dirección máis longa foi a de Felipe Senén López Gómez que ocupou o cargo de 1975 a 1996. Desde entón o director é Xosé María Bello Diéguez.
Seccións
Os fondos do museo divídense en tres seccións que se reparten en zonas ben diferenciadas:
Arqueoloxía
miniatura|Casco de Leiro. Na planta baixa do castelo expóñense pezas da prehistoria e historia antiga, principalmente da provincia da Coruña pero tamén doutras partes de Galicia, desde o paleolítico ata a romanización de Galicia. Entre as pezas expostas cómpre destaca-la colección de ourivaría pre e protohistórica, como o casco de Leiro (Rianxo), datado no 700 a.C., o torques de Xanceda (Mesía) ou o tesouro do castro de Elviña. Dentro da Idade de Bronce, pódense ver puñais, espadas, puntas de lanza, machados de distinto tipo e numerosos muíños de man, todos eles procedentes de escavacións en diferentes puntos da provincia (monte Lioira (Rianxo), lagoa de Alcaián (Coristanco), Isorna (Rianxo), Taraio (Malpica), Carnota, Dombate, Mina da Parxubeira (Mazaricos), Arca da Piosa (Zas) etc.).
Da época romana destaca a Tabula lougeiorum, procedente do castro de Cido (Folgoso do Courel). Trátase dunha placa de bronce datada no ano 1 d.C., que documenta o tratado de hospitalidade entre Caio Asinio, en nome de Roma, e o pobo ástur dos Louget. No campo da epigrafía latina conta con varias estelas funerarias como a estela de Primiano (de Oza-Cesuras), a de Victorinus (de Tines, Vimianzo) ou a de San Pedro de Grandal (de Vilarmaior) así como varias aras votivas adicadas á Deusa Fortuna e a Xúpiter Óptimo Máximo ou a divindades galaicas como Coso ou os Lugoves. Pezas destacadas son tamén unha pequena estatua de bronce do deus Mercurio e o ídolo fálico do Castro de Elviña. No apartado da ourivaría están expostos torques, diademas e colares. Nas vitrinas adicadas á vida cotiá pódense atopar xerras, fragmentos de ánforas, fichas de xogos e dados. A maioría destas pezas proceden do campamento romano da Ciadella, en Sobrado. Os ritos funerarios están representados na sección "Morrer na aldea, morrer na cidade", que ademais das estelas e inscricións funerarias citadas anteriormente conta cun esqueleto dunha muller nova, disposto con tegulae a dúas augas e acompañado de varios exemplares de urnas funerarias.
A sección de arqueoloxía acolle tamén unha sala destinada a Outras culturas, na que se expoñen obxectos procedentes das escavacións realizadas por equipos españois en Nubia en 1960, con motivo da construción da presa de Asuán. Tamén unha colección de puntas de frecha, machados etc. do paleolítico saharauí, datados en 2.500 a.C.
Na antiga cociña do castelo expóñense diversas pezas de cerámica popular galega.
Escultura medieval
No patio do castelo e nas casamatas que serviron de calabozo e de dependencias dos soldados, expóñense diversos relevos, esculturas, sepulcros e laudas sepulcrais do século XIV, e diferentes escudos heráldicos dos séculos XVI ó XVIII. Un destes escudos, procedente da Porta da Torre de Arriba (construída en 1590), pode se-lo escudo en pedra da cidade da Coruña máis antigo.
Pódese destaca-la representación dun anxo tocando a gaita, nunha doela procedente da portada do Mosteiro de Santa Catalina de Montefaro, no concello de Ares.
Historia
Esta sección distribúese entre a Casa do gobernador e a capela, coa sancristía, situadas na planta alta do castelo. En distintas salas expóñense pezas relacionadas coa torre de Hércules, a invasión do pirata Drake (1589), a batalla de Elviña (1809) e outros acontecementos relevantes na historia da Coruña. Nunha das paredes pódese ver un exemplar da Carta Xeométrica de Galicia, de Domingo Fontán.
Entre outras pezas expostas, pódense destaca-los restos do pecio de Cabo Cee (Corcubión), recuperado en 1987 e do que se mostra unha variada colección de moedas de prata dos reinados de Carlos V e Filipe II.
Na capela do castelo, de estilo neoclásico, destaca a Virxe do Rosario (patroa da Coruña), entre diversos obxectos litúrxicos e de culto. Nas arcadas laterais da capela hai dous murais pintados por Xosé Sesto (1982). Un representa a Apoteose de Santo Antón, coas súas tentacións e milagres; no outro figuran os presos ilustres que pasaron por esta cadea, ó redor da Virxe do Rosario.
Na rampla de acceso ó patio superior exponse unha reconstrución experimental dunha embarcación da Idade de Ferro. Foi construída por alumnos da Facultade de Xeografía e Historia de Santiago de Compostela baseándose en imaxes dos petróglifos e textos antigos que citaban as barcas feitas de vimbios e coiro coas que os habitantes do noroeste peninsular podían realizar intercambios comerciais grazas a unha navegación costeira. Foi bautizada como A Borna en lembranza ás representación de barcos prehistóricos nos petróglifos da Borna, en Meira (Moaña).
Outras dependencias
O museo conta tamén con distintas dependencias administrativas e de estudo. A biblioteca está na Casa dos Botes, que servía de acceso ó castelo cando este era aínda illa.
Rubens, schilder en diplomaat
Rubens, schilder en diplomaat é un filme belga de 1977 dirixido por Roland Verhavert. O filme foi escollido como candidato de Bélxica para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 50ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Colmo
O colmo (do latín culmus, palla de centeo ) refírese á palla escollida dalgúns cereiais coma o centeo, o trigo, o orxo ou a avea. O colmo, ademais de servir coma estrume emprégase en construción coma material de recubrimento e impermeabilización de cuberta vexetais, chamadas colmados, en palleiras, alpendres, celeiros e outras construcións rústicas. Este tipo de cubertas aparecen en todos os continentes. En Europa mantéñense vivas incluso coma cuberta de vivendas na Europa atlántica, principalmente nas Illas Británicas e o noroeste da Península Ibérica: coma por exemplo nas pallozas galegas e nos teitos asturleoneses; coma últimos redutos das vivendas circulares con cubertas vexetais dos castros atlánticos prerromanos.
Nun contexto botánico, o termo colmo, designa o tipo de talo encontrado noutras gramíneas como a cana de azucre, o millo, o arroz e o bambú; talos nos que os nós e os entrenós son ben visibles, e poden ser ocos (bambú) ou cheos (cana de azucre).
Aeroporto de Ōita
O aeroporto de Ōita é un aeroporto xaponés en Kunisaki, a 30 quilómetros ao nordés da cidade de Ōita. O aeroporto é accesible por estrada, pero non por tren. Estivo dispoñible un servizo de hovercraft ata o ano 2009 que foi o derradeiro servizo deste tipo no Xapón.
Gaspar Llamazares
Gaspar Llamazares Trigo, nado en Logroño (A Rioxa) o 28 de novembro de 1957, é un político e médico español. É o coordinador xeral da coalición Izquierda Unida dende outubro de 2000 e o seu candidato á presidencia do Goberno para as eleccións de 2008.
Traxectoria como médico
Segundo dunha familia de seis irmáns, pasou a infancia e a mocidade en Salinas, unha localidade do concello asturiano de Castrillón. Estudou nas facultades de Medicina da Universidade Autónoma de Madrid e da de Ovieu, onde rematou os estudos. Alí fundou a revista Bocetos, onde se pretendía expor un enfoque social da medicina fronte aos paradigmas bioloxicistas que por entón dominaban a ciencia médica. Posteriormente completou os seus estudos mediante un máster de Saúde Pública na Universidade da Habana. En 1985 incorporouse como docente no Departamento de medicina preventiva da Universidade de Santiago de Compostela e posteriormente na Unidade Docente de Medicina de Familia en Cazoña (Cantabria).
Actividade política
Iniciou a súa actividade política no Partido Comunista de Asturias en 1981, mediante a participación na agrupación de Castrillón e na Comisión de Saúde do Comité Central. En 1988 foi elixido secretario xeral e coordinador xeral de Izquierda Unida en Asturias, ao vencer o sector liderado por Gerardo Iglesias. En 1991 entrou como deputado na Xunta Xeral do Principado de Asturias, foi voceiro do grupo parlamentario de Izquierda Unida e continuou unha colaboración mantida ata entón cos sucesivos gobernos socialistas da rexión. En 1995 foi un dos protagonistas da polémica ruptura co Partido Socialista Obreiro Español, que levou ao Partido Popular ao goberno de Asturias. Na lexislatura 2000-2004 foi deputado no Congreso por Asturias. Substituíu a Julio Anguita González como coordinador xeral de Izquierda Unida no ano 2000. O 14 de marzo de 2004 foi elixido deputado por Madrid. Nestas eleccións, Izquierda Unida conseguiu a menor representación parlamentaria na súa historia. A finais de 2004 foi reelixido coordinador xeral da formación por unha estreita marxe de votos, en medio dunha forte división interna da coalición debida aos malos resultados electorais e a discrepancias ao redor da liña política seguida de achegamento da coalición ao PSOE. En xaneiro do 2005 foi confirmado como coordinador xeral.
Desde entón é voceiro titular do Grupo Parlamentario de Izquierda Unida e voceiro na Comisión Constitucional, de Asuntos Exteriores e Mixta para a Unión Europea. Nesta faceta propugna por un achegamento dos gobernos de esquerda de América Latina a España. As súas críticas e oposición frontal pola política dos gobernos españois de José María Aznar na súa aliñación para a invasión de Iraq e Afganistán realizadas polo presidente dos Estados Unidos George W. Bush, así como co goberno de José Luis Rodríguez Zapatero pola súa política de enviar máis tropas a Afganistán e polo envío de tropas a Haití. Durante esta etapa Izquierda Unida apoiou en diversas votacións ao PSOE, pero sen establecer con esta formación un pacto de goberno.
Datos persoais
Está casado e ten unha filla.
Prima
Os símbolos prima ( ′ ), segunda ( ″ ) e terceira son símbolos empregados con distintos significados en Matemáticas e outras Ciencias, Lingüística e Música. Este símbolo é diferente do apóstrofo, acento agudo, acento grave, comiñas ou o signo de ídem.
Historia
O nome "prima" provén de ler a notación x′ como a primeira dunha serie, seguida por “x segunda”, e así sucesivamente.
Música
200px|esquerda|miniatura|Prima, segunda e terceira No sistema de notación de Helmholtz empréganse a prima e a segunda para distinguir notas en diferentes oitavas.
Santa Cristina de Asma, Carballedo
Santa Cristina de Asma é unha parroquia que se localiza no concello de Carballedo. Segundo o padrón municipal de 2004 tiña 109 habitantes (57 homes e 52 mulleres), distribuídos en 6 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 110 habitantes. Segundo o IGE, no 2014 a súa poboación descendera ata os 89 habitantes, sendo 45 homes e 44 mulleres. En 2016 tiña 84 habitantes, 41 mulleres e 43 homes, segundo o INE.
Toponimia
O topónimo deriva do latín, Asma (palabra de orixe incerta) é o nome do río que pasa pola parroquia.
Patrimonio
A igrexa, situada no lugar de Santa Cristina, data do século XVIII
Patrice Rushen
Patrice Louise Rushen, nada nos Ánxeles o 30 de setembro de 1954, é unha cantante, compositora, produtora e intérprete musical estadounidense. O seu sinxelo de 1982 "Forget Me Nots" recibiu un nomeamento ós Grammy na categoría "Mellor interpretación feminina de R&B. Rushen tivo grandes éxitos nas listas musicais de R&B e dance, pero "Forget Me Nots" foi a súa única en irromper nunha lista Top 40.
San Fiz, Mogor, Mañón
San Fiz é un lugar da parroquia de Mogor no concello coruñés de Mañón, na comarca do Ortegal. Segundo o IGE, en 2011 tiña 53 habitantes (27 homes e 26 mulleres).
Lappajärvi
Lappajärvi (en sueco Lappo) é unha cidade de Finlandia situada na rexión de Ostrobotnia do Sur. En 2017 a súa poboación era de 3.135 habitantes. A superficie do termo municipal é de 522,98 km2, dos cales 102,89 km2 son auga. O concello ten unha densidade de poboación de 7,45 hab./km².
O municipio recibe o seu nome do lago Lappajärvi, un dos poucos lagos de Finlandia formados polo impacto dun meteorito.
Limita cos municipios de Alajärvi, Evijärvi, Kauhava, Lapua, Vimpeli e Veteli, este último na rexión de Ostrobotnia Central.
O concello é unilingüe en finés.
Río Om
miniatura|Localización do río Om O río Om (en ruso Река Омь) é un longo río siberiano, un afluente á marxe esquerda do río Irtysh. O seu curso ten unha lonxitude de 1.091 km e drena unha conca de 52.600 km² (maior en extensión que Costa Rica ou Eslovaquia).
Administrativamente, o río discorre polo oblast de Omsk e o oblast de Novosibirsk da Federación Rusa.
Xeografía
O río Om nace na rexión dos pantanos de Vasiugán, no límite dos oblast de Novossibirsk e Omsk. Discorre en dirección oeste, desaugando pola dereita no río Irtych, na capital siberiana de Omsk.
Os seus principais afluentes son os ríos Icha (Ича) (240 km de lonxitude e unha conca de 3.300 km²), Ougourmanka, Ouzakla, Kama (Кама) e o máis largo de todos, o río Tartas (Тартас) (566 km de lonxitude e unha conca de 16.200 km²).
O río Om baña as localidades de Barabinsk (30.700 hab. en 2007), Kalatchinsk (23.607 hab. en 2008), Kouïbychev (48.200 hab. en 2007) e a capital, Omsk (1.131.100 hab. en 2008).
Ao igual que todos os ríos siberianos, sofre grandes períodos de xeadas (seis meses ao ano, desde finais de outubro-novembro até finais de abril-principios de maio) e amplas extensións de chan permanecen permanentemente conxeladas en profundidade (permafrost). Ao chegar a época do desxeo, inunda amplas zonas que se converten en terreos pantanosos.
Arriba do Agro, Soesto, Laxe
Arriba do Agro é un lugar da parroquia de Soesto no concello coruñés de Laxe na comarca de Bergantiños. Tiña 18 habitantes no ano 2018 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística dos cales eran 7 homes e 11 mulleres.
Dióxenes Laercio
miniatura|dereita|150px|Primeira páxina da edición de 1594 da obra "Vidas e doutrinas dos filósofos ilustres" de Diógenes Laecio, traducida ao latín por Thomas Aldobrandini Dióxenes Laercio ou Diogenes Laertius (en grego Διογένης Λαέρτιος), (200 - 250) foi un historiador e biógrafo dos antigos filósofos gregos.
Traxectoria
A súa maior obra é Vidas e doutrinas dos filósofos ilustres composta por dez libros que contén relevantes fontes de informacións sobre o desenvolvemento da filosofía grega. O exacto período en que Dióxenes Laercio viviu é descoñecido, mais supostamente foi durante o reino de Septimio Severo e Caracalla.
Non tivo pensamento filosófico propio. O seu obxectivo foi realizar un traballo de fácil comprensión e de divulgación para levar ao coñecemento do grande público as diversas escolas filosóficas gregas.
Dióxenes divide os filósofos gregos en dúas escolas, a escola xónica e escola italiana. El considera que a escola xónica provén de Anaximandro de Mileto, e a escola italiana de Pitágoras.
A serie de filósofos italianos despois de Pitágoras consiste nos seguintes filósofos:
Telanxes, Xenofonte, Parménides de Elea, Zenón de Elea, Leucipo de Mileto, Demócrito de Abdera, e outros até Epicuro de Samos.
Os seus primeiros sete libros son dedicados aos filósofos da escola xónica; os últimos tres libros aos filósofos da escola italiana.
A obra de Dióxenes é unha gran contribución á historia da filosofía, contendo unha breve introdución sobre a vida e doutrinas da maioría dos filósofos gregos.
Afonso Mendez de Besteiros
Estivo activo entre 1250 e 1275 e foi autor de 14 textos: nove cantigas de amor, dúas cantigas de amigo, unha cantiga de escarnio e dúas sátiras políticas.
Damiano Cunego
Damiano Cunego, nado o 19 de setembro de 1981 en Cerro Veronese, preto de Verona, é un ciclista italiano, profesional dende 2002.
A súa especialidade son as etapas de montaña e as carreiras clásicas dun día, aínda que adoita loitar polos postos de honra nas carreiras de 1 ou 3 semanas nas que participa. Ten gañado o Giro da Lombardía 3 veces e a Amstel Gold Race 1 vez entre outras vitorias salientables. En 2004 acadou a vitoria no Giro de Italia con só 22 anos, e en 2008 foi medalla de prata no Campionato do Mundo de ciclismo en ruta.
Participacións nas Grandes Voltas
-: non participou
Ab.: abandono
Pinel, A Pobra do Brollón
Santa María de Pinel é unha parroquia da Pobra do Brollón na provincia de Lugo. Pertence ó arciprestado de Santalla de Rei. En 2007 tiña 30 habitantes (49 en 1991), sendo a parroquia menos poboada do concello. Están repartidos en 5 entidades de poboación, cunha densidade media de 25,8 hab/km².
As Festas da Nosa Señora celébranse o 15 de agosto.
Jupp Heynckes
Josef "Jupp" Heynckes, nado en Mönchengladbach o 9 de maio de 1945, é un exfutbolista e actual adestrador de fútbol alemán. Xogaba de dianteiro e foi internacional coa selección alemá occidental.
Neguri
miniatura|250px|dereita|[[Pazo Lezama-Leguizamon en Neguri.]] Neguri é un barrio do concello de Getxo, provincia de Biscaia. É o barrio onde tradicionalmente residiu a clase burguesa vasca.
Etimoloxía
Segundo Resurrección María de Azkue, o seu nome vén de negu-uri, é dicir neguko hiri (cidade de inverno).
Transportes
O barrio posúe dúas estacións da Liña 1 do metro de Bilbao, as estacións de Neguri e Aiboa.
Wilhelm Wundt
Wilhelm Maximilian Wundt, nado en Neckarau (Baden) o 16 de agosto de 1832 e finado o 30 de agosto de 1920, foi un fisiólogo, psicólogo e filósofo alemán, célebre por desenvolver o primeiro laboratorio de psicoloxía, á que deu categoría de ciencia. As súas teorías exclúen a parte espiritual do individuo estudándoo unicamente como organismo, buscando explicacións á conduta humana asumindo que o home non ten alma. Considéraselle o pai do condutismo.
Traxectoria
O seu pai era un pastor luterano e a súa familia tanto de parte paterna como materna, incluía científicos e médicos. Coméntase que a nenez de Wundt foi solitaria e ata triste, o seu irmán, maior que el por 8 anos, foise á escola mentres Wundt era cativo; os outros dous irmáns morreron na infancia. Durante moitos anos, o único compañeiro de Wundt foi un neno retardado.
Unha das grandes influencias de Wundt foi o seu avó materno. Este tiña un grande interese pola súa educación e adoitaba levalo de viaxe. Con todo, o avó esixía un rigoroso programa diario e unha absoluta precisión en todo o que facían. Cando Wundt tiña entre 8 e 12 anos, ingresou ao Gymnasium católico local (escola secundaria con altos requisitos académicos). Con todo, Wundt foi deficiente na súa actividade académica e ata se lle aconsellou que abandonase os estudos formais. Foi transferido ao Gymanasium de Heidelberg, onde obtivo máis éxito e graduouse en 1851.
Logo da morte do seu pai en 1845, e de non conseguir unha bolsa para a universidade, xa que a súa traxectoria non fora precisamente brillante, ingresou á universidade de Turinxia como estudante de pre-medicina, por mediación dun familiar da súa nai. Logo dun ano cambiouse á universidade de Heidelberg, onde se graduou en 1855; para a súa disertación médica estudou a sensibilidade do tacto en pacientes histéricas na Universidade do Hospital de Heidelberg.
Tamén durante a súa estancia en Heidelberg, traballou co químico orgánico Robert Wilhelm Bunsen; Bunsen e Wundt, investigaron os efectos da inxestión restrinxida de sal na composición dos ouriños. Wundt publicou un traballo no que describiu os resultados en 1853. O traballo foi publicado para beneplácito de Wundt, que decidiu seguir unha carreira académica e de investigación.
Carreira académica temperá
Logo dun semestre en 1856 na Universidade de Berlín estudando con Johannes Mûller e Emil Du Bois-Reymond, volveu a Heidelberg como conferenciante no departamento de fisioloxía, só catro estudantes tomaron o seu curso. Logo dun tempo de traballar en exceso no departamento da súa nai, caeu doente, polo que tomou un descanso nos Alpes suízos.
En 1858, Helmholtz foi nomeado director do novo instituto de fisioloxía da Universidade. Este nomeou a Wundt como o seu asistente. Wundt consideraba a Helmholtz, xunto con Johannes Mûller e Emil Du Bois-Reymond, como os tres grandes fisiólogos alemáns daquel tempo. Durante a estancia de Wundt como axudante de Helmholtz, a cal foi unha desilusión para el, xa que requiríuselle máis como asistente de ensino que como investigador; propuxo un novo curso de antropoloxía, o que hoxe chamaríase psicoloxía social. Ofreceu o curso en 1859 e nel ensinaba a relación dos individuos coa sociedade, tamén escribiu o seu primeiro libro, Beiträge zur Theorie der Sinneswalhrnnehmung (contribucións cara a unha teoría da sensopercepción) en 1862, no que analiza as funcións sensoriais, desenvolve unha teoría da percepción e perfila un programa de psicoloxía que seguiría polo resto da súa vida. Wundt sitúa a psicoloxía entre as ciencias físicas e as ciencias naturais. Utilizaría métodos experimentais e de investigación semellantes aos das ciencias físicas para documentar cuestións psicolóxicas como unha ciencia indutiva, experimental. Wundt quedara impresionado polos escritos de John Stuart Mill, pero a aproximación de Mill era a dun filósofo que especula e pensa sobre a vida mental; a de Wundt era a dun científico que emprega métodos experimentais para estudar esa vida.
Wundt cría que a linguaxe, os mitos, a estética, a relixión e os costumes sociais son reflexións dos procesos mentais máis altos; pero dado que tales altos procesos non podían ser manipulados ou controlados, non era posible estudalos experimentalmente, pero se por medio de rexistros históricos e da literatura ademais de observacións naturalistas. Evidentemente, nunca puido pasar desas teorías a probas demostradas. Wundt concibiu unha terceira póla da psicoloxía que integraría os achados empíricos desta, con outras ciencias, as metafísicas científicas. O obxectivo de Wundt era establecer a psicoloxía como unha ciencia fundacional ou propedéutica dado que integraría ás ciencias sociais e ás físicas.
En 1864, insatisfeito co seu nomeamento no instituto, rexeitouno, aínda así, conservou o seu rango académico e os seus ingresos continuaron sendo regulares. Estableceu un pequeno laboratorio no seu fogar e mantívose el mesmo coas regalías dos seus libros.
Primeiro laboratorio de psicoloxía
Foille asignado a Wundt un cuarto no edificio Konvikt, para almacenares o seu equipo de demostración e os aparellos experimentais. En tal edificio rematou impartindo as súas clases e realizando os seus experimentos. O primeiro laboratorio de psicoloxía foi fundado o ano 1879 en Leipzig, Alemaña, intención que fora exposta cinco anos atrás na súa obra «Principios de psicoloxía fisiolóxica». O laboratorio de Wundt, non foi citado no catalogo da universidade ata 1883. En 1893 o laboratorio mudouse a un edificio ocupado polo departamento de xinecoloxía, ata que en 1897 o instituto psicolóxico, como xa se lle chamaba, mudouse a un edificio que Wundt deseñou expresamente para a investigación psicolóxica. Aínda que de feito, a maioría dos seus mellores estudantes realizaron os seus experimentos no edificio Konvikt.
Sistema teórico wundtiano
Para Wundt, ao escribir o libro para o seu curso en Leipzig, a psicoloxía non era o que se considera hoxe en día: o estudo das bases fisiolóxicas da conduta e a conciencia, para Wundt, significaba unha psicoloxía que empregaba técnicas análogas ás da fisioloxía.
Dende o prefacio do seu texto (Principios de psicoloxía fisiolóxica), Wundt deixa ver que estaba tratando conscientemente de extraer unha nova área da ciencia.
Primeiro, Wundt describiu "o substrato corporal da vida mental", ou a anatomía e función do cerebro. Logo describiu o sistema nervioso e postulou ideas sobre as forzas que subxacen á condución nerviosa. Despois, Wundt analizou as características das sensacións; definiu a calidade, a intensidade, a extensión e a duración como as catro características fundamentais. Na parte IV atópase a medula do libro: "a investigación dos procesos conscientes das formas e conexións características neles". A meta da psicoloxía era o estudo dos "procesos conscientes" ou o que Wundt consideraba parte da "experiencia inmediata", como oposta á "experiencia mediata". Deste xeito para Wundt, cando a nosa experiencia ante algún estímulo é medida por instrumentos, cae na senda da física, en contraparte cando se describe o proceso consciente que se encarga de interpretar o estímulo -o "verdor" do verde ou a "tonalidade" do ton- estamos describindo a nosa experiencia inmediata e caendo no tomando da psicoloxía. De acordo con Wundt, os psicólogos non estudan o mundo exterior per se, estudan os procesos psicolóxicos mediante os cales experimentamos e observamos o mundo exterior. Ademais, non se poden separar a si mesmos dos seus obxectos de estudo dado que están estudando os seus propios procesos conscientes.
Mentres que os físicos teñen os seus instrumentos, para Wundt, a ferramenta dos psicólogos é a autoobservación experimental ou introspección. Agora, a introspección de Wundt non era unha especie de sesión de sofá, senón un proceso rixidamente controlado, e non se limitaba a autorreportes, comprendía medidas obxectivas, como tempos de reacción e asociación de palabras.
Nas súas introspeccións Wundt e os seus estudantes identificaron dous elementos básicos da vida mental: sensacións e sentimentos. Para eles, os complexos e cambiantes procesos mentais resultaban das conexións ou de sínteses creativas deses elementos, mais non no sentido clásico da física mecanicista. Para Wundt, as sensacións e sentimentos non eran soamente elementos que baten e interactúan; Do mesmo xeito que John Stuart Mill, adoptou un modelo da mente que enfatizaba os principios químicos en lugar dos mecánicos. Para Wundt a mente é unha forza creativa, dinámica, volitiva. Nunca podería ser entendida mediante a simple identificación dos seus elementos ou a súa estrutura estática. Pola contra debe entenderse a través da análise da súa actividade.
Posteriormente chamado estruturalista, Wundt chamou á súa psicoloxía voluntarismo.
Investigación de Wundt
Edwin G. Boring (1929) e Roberts Watson (1978) clasificaron ao redor de 100 experimentos reportados en Philosophische studien durante un período de 21 anos e atoparon que 50 % dos estudos estaban vencellados coa sensación e percepción: estudos de visión a cor e contraste, memoria de imaxes e ilusións visuais. O tempo de percepción estudábase por medio de tempos estimados en intervalos. As sensacións táctiles eran estudadas usando os métodos fisiolóxicos desenvolvidos por Ernst Weber e Gustav Fechner.
Preto do 17 % dos experimentos reportados en Philosophische Studien empregaron os métodos de investigación iniciados por J.M. Cattell e a medición de tempos de reacción.
Os observadores de Leipzig eran adestrados para distinguir nas súas introspeccións entre sensacións e ideas tanto en Blickfeld (campo de atención) como no Blickpunkt (foco de atención). Wundt chamou percepción ao proceso mental que leva os contidos ao foco de atención. Hoxe en día chamaríase atención selectiva.
Outro 10% dos experimentos de Leipzig era relativo ao sentimento. Aos observadores presentábanselles latexos metrónomos e reportaban que certos patróns rítmicos eran máis pracenteiros cá outros: existía dimensión do sentimento de pracer contra dispracer. Noutras observacións definíronse: tensión contra relaxación e excitación contra calma.
Ao estudar os sentimentos, os wundtianos tamén utilizaron o método das "comparacións apareadas". Os sentimentos eran comparados un con outro e cun sentimento establecido de comparación. A compara dimensións que xurdiran en observacións anteriores. Ademais, as medicións da taxa de pulso, a respiración e a tensión muscular como índices da calidade do sentimento.
Finalmente, preto de 10% dos estudos reportados en Philosophische Studien trata sobre asociación. Para Wundt, asociación era un proceso de combinación nun estado pasivo de atención. Presentábase aos suxeitos palabras illadas e pedíaselles que respondesen cunha soa palabra. Ademais, estudábanse as conexións externas baseadas en conexións extrínsecas accidentais, que con frecuencia son o produto da historia individual da persoa (curva-accidente, pai-odio).
No laboratorio de Wundt, o papel do suxeito considerábase máis importante que o do experimentador, dado que o suxeito era a fonte de datos. Os suxeitos eran elementos psicoloxicamente sofisticados moi ben adestrados do laboratorio de Leipzig. Algunhas veces alternábanse os roles de suxeito e experimentador, outras veces, o suxeito e o experimentador eran a mesma persoa.
Psicoloxía etnolóxica
Tamén coñecida como psicoloxía dos pobos, foi outro dos eidos de investigación de Wundt. Para achegarse aos procesos mentais superiores empregou un método de análise histórica de produtos colectivos, como son a linguaxe, os mitos, os costumes, os fenómenos sociais, a relixión, a arte, os sistemas morais... A natureza dos cales impedía o súa abordaxe mediante métodos experimentais ou concepcións individualistas. Esta psicoloxía etnolóxica, nas súas propias palabras, era vista por Wundt como un complemento á psicoloxía experimental ou individual e non as consideraba dominios diferenciados senón métodos distintos da psicoloxía.
As súas achegas neste eido ficaron recollidas en moitas das súas obras aínda que principalmente nos dez volumes da Psicoloxía dos pobos, publicados entre 1900 e 1920 e en Elementos de psicoloxía dos pobos, de 1912-1913. Estas achegas de Wundt foron normalmente esquecidas, sendo lembrado unicamente polas súas achegas como investigador experimental, aínda que correntes como a psicoloxía cultural volveron a cabeza atrás e viron a Wundt coma antergo.
Wundt como titor
Unha ampla variedade de experimentos realizábanse en Leipzig. Sen un gran número de Estudantes, tal volume de investigación non sería posible. A fins do século XIX, Leipzig era o centro da nova ciencia da psicoloxía e unha das contribucións máis importantes de Wundt ao seu desenvolvemento e influencia que tivo sobre os estudantes. Varios foron os personaxes que se beneficiaron do laboratorio de Wundt entre eles destacaron Emil Kraepelin, Hugo Münsterberg, Victor Henri e B. Bourdon, de Francia; De Rusia, Vladimir M. Bekhterev contemporáneo de Pavlov, e entre os estudantes dos Estados Unidos Charles Spearman, Edward Titchener, Hugo Eckener e James McKeen Cattell.
Semana Tráxica
miniatura|Barcelona durante a Semana Tráxica A Semana Tráxica é o nome co que se coñecen os acontecementos desenvolvidos en Barcelona e outras cidades de Cataluña, entre o 26 de xullo e o 2 de agosto de 1909.
O contexto histórico
España iniciou o ano 1909 con Afonso XIII como monarca e con Antonio Maura, do Partido Conservador, á fronte do goberno xurdido das eleccións de 1907 celebradas o 21 de abril.
Politicamente, España, que non se recuperou do pau moral que supuxo a perda, en 1898, de Cuba e Filipinas, as súas últimas colonias de ultramar; vivía inmersa nun sistema de alternancia de dous partidos políticos: o Partido Conservador e o Partido Liberal, que obtiñan o goberno por medio dunhas eleccións totalmente controladas por medio do caciquismo, sistema electoral no que de antemán se coñece que o partido vencedor das eleccións será o que ata ese momento era o partido opositor ao gobernante.
En Cataluña os partidos contendentes nas eleccións eran Solidaritat Catalana, liderada por Francesc Cambó, e a Unión Republicana de Alejandro Lerroux.
O partido vencedor das eleccións de 1907 resultou ser a burguesa e nacionalista Solidaritat Catalana que obtivo 41 deputados dos 44 posibles.
Socialmente, os obreiros españois comezaban a tomar conciencia sindical e empezaba a xurdir o movemento obreiro nas zonas industriais e especialmente en Barcelona onde xurdiu Solidaritat Obrera, unha confederación sindical de socialistas, anarquistas e republicanos que naceu como rexeitamento ao achegamento de Solidaritat Catalana ao Partido Conservador de Maura.
O desencadeamento
Tras a perda de Cuba e Filipinas, España buscou unha maior presenza no norte de África, logrando na repartición colonial efectuado en 1904 e na Conferencia Internacional de Alxeciras de 1906, o control sobre a zona norte de Marrocos.
O 9 de xullo de 1909 os cabilos da rexión atacaron os obreiros españois que traballaban na construción dun ferrocarril que uniría Melilla coas minas de Beni-Buifur, propiedade dunha sociedade controlada polo conde de Romanones e o marqués de Comillas.
Este pequeno incidente, que constituíu o inicio da Guerra de Marrocos que se estendeu ata 1927, foi utilizado polo Goberno Maura para iniciar un proxecto colonialista en contra da opinión popular española imbuída nun sentimento pacifista e antimilitarista.
Ordenouse a mobilización dos reservistas, medida moi mal acollida polas clases populares debido á lexislación de recrutamento vixente que permitía quedar exento da incorporación a filas mediante o pago dun canon de 6.000 reais (1.500 pesetas, equivalentes a uns 9 euros actuais), cantidade que non estaba ao alcance do pobo (o sustento diario dun traballador ascendía na época aproximadamente a 10 reais). Ademais a maior parte dos reservistas eran pais de familia nas que a única fonte de ingresos era o traballo destes.
O domingo 18 de xullo, data do primeiro embarque previsto no porto de Barcelona, varias aristócratas barcelonesas intentaron entregar aos soldados escapularios, medallas e tabaco o que provocou tumultos populares que se agravaron cando chegaron noticias de Marrocos sobre as numerosas baixas que se produciran na zona de conflito.
En Madrid acordouse unha folga xeral para o 2 de agosto, pero en Barcelona, Solidaritat Obrera decidiu actuar por sorpresa e fixou un paro de 24 horas para o luns 26 de xullo o cal, debido á falta de organización e ao abandono do gobernador civil Ángel Ossorio Gallardo, dexenerou na Semana Tráxica.
Luns, 26 de xullo
miniatura|Tranvía volcado A folga xeral é seguida maioritariamente en Barcelona, Sabadell, Terrassa, Badalona, Mataró, Granollers e Sitges; creándose un comité de folga para a coordinación e dirección da mesma.
As autoridades ordenaron a saída do exército á rúa que foi acollido pola poboación con berros de ¡Viva o Exército! e ¡Abaixo a guerra!, e salvo incidentes moi esporádicos resultou unha xornada pacífica.
Martes, 27 de xullo
A chegada de noticias de Marrocos sobre o Desastre do Barranco do Lobo, onde pereceron 1.200 reservistas na súa maior parte do continxente que saíu de Barcelona o día 18 de xullo, provocou o inicio da auténtica insurrección co levantamento de barricadas nas rúas.
Porky's Romance
Porky's Romance é unha película en branco e negro de debuxos animados de 1937 do Porky Pig e a Petunia Pig dentro da serie de Looney Tunes da Warner Bros.. Foi a última vez que Joe Dougherty lle puxo voz ao Porky Pig antes de que Mel Blanc obtivera tal posto. Trata sobre Porky tratando de namorar a Petunia, mais sen conseguilo. Logo pensará en suicidarse, mais acaba tendo un soño bizarro que amosa que pasaría se casara con Petunia.
Semana Tráxica
Martes, 27 de xullo
A inicial protesta antibélica transfórmase en protesta anticlerical co incendio de igrexas, conventos e escolas relixiosas; a profanación de sepulturas e o baile nas rúas cos cadáveres extraídos das mesmas. Non se viron afectados en cambio nin unha soa fábrica ou banco.
Proclamouse o "estado de guerra" na cidade e coa proclamación da lei marcial cruzándose os primeiros disparos, na zona de La Rambla, co exército que abandonou a actitude pasiva mantida ata entón e fai que se enconen aínda máis os ánimos.
Este xiro anticlerical dos amotinados tiña a súa causa en varios motivos moi arraigados no proletariado urbano ao ser a Igrexa, a diferenza dos gobernantes ou dos empresarios, a institución que estaba máis en contacto co pobo o que daba lugar a friccións continuas. É o caso, por exemplo, da educación que era impartida en escolas controladas pola Igrexa e onde se inculcaba aos fillos dos obreiros uns valores contrarios á causa obreira; ou o dos hospitais e institucións de beneficencia, rexentadas por relixiosos nos que se daba un trato denigrante á clase obreira; ou porque a Igrexa impulsara aos denominados sindicatos amarelos opostos ao sindicalismo anarquista, maioritario na cidade.
Mércores, 28 de xullo
Barcelona amence con numerosas columnas de fume procedentes dos edificios relixiosos asaltados e incendiados.
O comité de folga móstrase incapaz de controlar aos obreiros e a insurrección desbórdase alcanzando esta o seu clímax xa que a cidade non dispón de tropas con que facer fronte aos amotinados ao negarse a guarnición e as forzas de seguridade a combater aos folguistas a quen consideran os seus compañeiros.
Xoves, 29 de xullo
A falta dunha dirección efectiva fixo que o motín popular iniciase o seu declive. A única esperanza dos sublevados era que a situación se estendese ao resto da Península, o cal non se produciu ao actuar o Goberno illando Barcelona e difundindo a noticia de que os sucesos da cidade tiñan carácter separatista.
Este mesmo día chegaron a Barcelona tropas de reforzo procedentes de Valencia, Zaragoza, Pamplona e Burgos que finalmente dominaron entre o venres, 30 de xullo, e o sábado, 31 de xullo, os últimos focos da insurrección.
A represión
O balance dos disturbios supuxo un total de 78 mortos (75 civís e 3 militares); medio milleiro de feridos e 112 edificios incendiados (80 relixiosos).
O goberno Maura, por medio do seu ministro da Gobernación Juan de la Cierva Peñafiel iniciou de inmediato, o 31 de xullo, unha represión durísima e arbitraria.
Detiveron a varios milleiros de persoas, das que 2.000 foron procesadas, resultando 175 penas de desterro, 59 cadeas perpetuas e 5 condenas á morte. Ademais clausuráronse os sindicatos e ordenouse o peche das escolas laicas.
Os cinco reos de morte foron executados, o 13 de outubro, no castelo de Montjuic. Entre eles atopábase Francesc Ferrer i Guàrdia, cofundador da Escola Moderna, a quen se acusou de ser o instigador da revolta baseándose unicamente nunha acusación formulada nunha carta remitida polos prelados de Barcelona.
Estes fusilamentos ocasionaron unha ampla repulsa cara a Maura en España e en toda Europa, organizándose unha gran campaña na prensa estranxeira así como manifestacións e asaltos a diversas embaixadas.
O rei, alarmado por estas reaccións tanto no exterior como no interior cesou a Maura e substituíuno polo liberal Segismundo Moret.
As Trabancas, As Trabancas, Agolada
As Trabancas é un lugar da parroquia das Trabancas, no concello pontevedrés de Agolada, na comarca do Deza. Segundo o INE, no 2008 tiña 14 habitantes (6 homes e 8 mulleres), o que supón unha diminución de 1 habitante con respecto ao ano 2000.
L-lactato deshidroxenase (citocromo)
A L-lactato deshidroxenase (citocromo) (número EC 1.1.2.3) é un encima que cataliza a reacción química reversible seguinte:
Nos lévedos Saccharomyces en cada un das subunidades deste encima tetramérico hai dous dominios que levan un grupo hemo e un grupo prostético FMN. O citocromo está nos residuos 1-99.
As Casas Novas, Soesto, Laxe
As Casas Novas é un lugar da parroquia de Soesto no concello coruñés de Laxe na comarca de Bergantiños. Tiña 2 habitantes no ano 2018 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística dos cales eran 1 home e 1 muller.
Julio Manuel Cid Rodríguez
Julio Manuel Cid Rodríguez, coñecido como Emilio, nado en Allariz e finado en Lugo o 3 de setembro de 1936, foi un político galego.
Traxectoria
Veciño de Corvillón (A Merca), posiblemente residía temporalmente en Lugo en 1936. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi detido o 20 de xullo. Xulgado en consello de guerra o 28 de agosto por tenencia de explosivos, foi condenado a morte por rebelión militar. Foi executado nas tapias do cuartel da Garda Civil de Lugo o 3 de setembro de 1936.