cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Incilius alvarius
Distribución e hábitat
Atópase nas áreas da parte inferior do río Colorado e o río Gila, no suroeste de California, Novo México e gran parte do sur de Arizona, así como no noroeste de México. Vive tanto no deserto coma en áreas semiáridas da súa zona de distribución. É semiacuático e a miúdo atópase en ríos, preto de fontes en canles e regos de drenaxe, e baixo abeberadeiros de auga. A especie coñécese por reproducirse en corpos de auga artificiais (por exemplo, encoros para o control de inundacións, depósitos) e como resultado as distribucións e hábitats reprodutores desta especie pode que se visen alterados recentemente na zona sur central de Arizona. A miúdo usa as escavacións feitas por roedores como o seu fogar e é nocturno. A súa chamada descríbese como “un feble, bocinazo de ton grave, que dura menos dun segundo.”
Aelfwald de Anglia Oriental
Dedicación na Vida de Guthlac
A apropiación dos dereitos para obter rendementos das terras que tiñan os mosteiros por parte de Ceolred de Mercia durante o seu reinado creou descontento entre os mercios. Por esta razón perseguiu a un primo afastado, Æthelbald, o neto de Penda e irmán de Eowa. Æthelbald refuxiouse no inhóspito territorio dos Fens de Crowland, onde Guthlac, outro descendente da casa real de Mercia, vivía como un eremita. Cando Guthlac morreu en 714, Ecgburgh, irmá de Ælfwald, proporcionou un sarcófago de pedra para o seu enterro. Ceolred morreu no 716, blasfemando e demente, segundo os seus cronistas. A liñaxe de Penda extinguiuse e Æthelbald ascendeu tamén como rei de Mercia.
Incilius alvarius
Bioloxía
É unha especie simpátrica cos sapos Scaphiopus spp., Anaxyrus cognatus, Anaxyrus punctatus e Anaxyrus woodhousei. Como moitos outros sapos, buscan activamente comida e aliméntanse de invertebrados, lagartos, pequenos mamíferos e anfibios. A estación máis activa para os sapos é de maio a setembro, debido ás maiores precipitacións de chuvia (que cómpren para a reprodución). A idade á que chega I. alvarius vai de 2 a 4 anos na poboación de Adobe Dam no condado de Maricopa, Arizona; porén, outras especies da familia dos sapos teñen unha maior duración da vida de 4 a 5 anos. As afinidades taxoómicas de I. alvarius non están claras, pero inmunoloxicamente está igualmente próximo aos grpos boreas e valliceps.
Aelfwald de Anglia Oriental
Dedicación na Vida de Guthlac
Æthelbald viviu ata o 757 e levou o poder de Mercia a unha altura nova. Non se esqueceu da súa débeda para Crowland e logo, despois do seu ascenso, fixo construír unha nova igrexa no lugar no que Guthlac vivira como un eremita. A primeira Vida de Guthlac, escrita por un monxe chamado Felix, apareceu pouco despois da morte de Guthlac. Non se sabe máis deste Felix, aínda que Bertram Colgrave observou que, se cadra, foi un escolástico que tivo acceso ás obras de Beda, de Aldhelm, a unha Vida de san Fursey e obras latinas de Xerome, Atanasio de Alexandría, e Gregorio o Grande. Felix ou era un anglo oriental ou vivía no reino cando escribiu o libro, que foi escrito a petición de Ælfwald. N'A vida, Felix retrata o exilio de Æthelbald en Crowland e afirma o dereito de Ælfwald a gobernara Anglia Oriental. Escribíronse dúas versións en verso en inglés antigo da Vida sobre a base do traballo de Felix, que mostran o vigor heroico e os modos elexíacos do reino de Ælfwald.
Incilius alvarius
Reprodución
A estación reprodutora empeza en maio, cando comeza a estación chuviosa e pode durar ata agosto. Normalmente, de 1 a 3 días despois das chuvias os sapos empezan a poñer ovos en lagoas, ríos de augas lentas, pozas temporais ou estruturas feitas polo home que conteñen auga. Os ovos son de 1,6 mm de diámetro, separados uns doutros 5–7 cm, e encapsulados nun só tubo de xelatina cun perfil non nítido pero distinguible. A femia pode poñer ata 8.000 ovos.
Aelfwald de Anglia Oriental
Dedicación na Vida de Guthlac
Sam Newton suxeriu que o poema heroico en inglés antigo Beowulf teña a súa orixe en Ælfwald de Anglia Oriental.
Os bispos de rei
miniatura|300x300px|O reino de Ànglia Leste durante o reinado de Ælfwald O bispo Æcci ocupou a sede de Anglia Oriental en Dommoc, despois de que fose dividida cara a 673 e durante o reinado deEadwulf sucedeuno o bispo Æscwulf. No Concilio de Clofeshoh de 716, Heardred participou como bispo de Dommoc, mentres que Nothberht participou como bispo de Elmham, tras suceder a Bedwinus.
Incilius alvarius
Usos enteoxénicos
O sistema de defensa principal deste sapo son as súas glándulas produtoras de veleno, que pode ser suficientemente potente para matar un can grande. Estas glándulas paratiroides producen 5-MeO-DMT (5-metoxi-dimetiltriptamina) e bufotenina (que recibe ese nome polo xénero Bufo dos sapos); ambos os compostos pertencen á familia das triptaminas alucinóxenas. Unha soa inhalación profunda deste veleno produce un forte efecto psicoactivo en só 15 segundos. Despois da inhalación, o usuario adoita experimentar unha sensación de calor, euforia e fortes alucinacións visuais e auditivas, debido á alta afinidade da 5-MeO-DMT polos receptores dos subtipos 5-HT2 e 5-HT1A. .
Aelfwald de Anglia Oriental
Os bispos de rei
Durante a década dos 720, Cuthwine converteuse en bispo de Dommoc. Cuthwine era coñecido por Beda e viaxou a Roma, de onde volveu con manuscritos iluminados, entre os que estaba a Vida e traballos de San Paulo, os Epigrammata de Próspero de Aquitania e o Carmen Paschale de Celio Sedulio. Segundo Beda, Ealdbeorht foi bispo de Dommoc e Headulacus bispo de Elmham en 731, pero sobre o 746 ou 747, Heardred II tiña substituído a Aldberct.
Desenvolvemento do porto de Gipeswic
Gipeswic foi o primeiro asentamento dos anglos orientais, a súa creación precedeu nun século á creación doutras cidades anglosaxoas como Norwich. Traballos de escavación en Ipswich revelaron que a cidade se expandiu ata o 50 hectáreas (120 acres) durante o reinado de Ælfwald, cando era coñecida como Gipeswic. Xeralmente considérase a Gipeswic como a capital comercial do reino, que se desenvolveu baixo o padroado do rei Ælfwald-
Unha rede de rúas rectangular conectaba o sector inicial do peirao coa extensión da cidade para o norte e unha antiga estrada que levaba cara ao leste. O peirao de Gipeswic tamén continuou a se desenvolver dun xeito semellante ao sector do peirao de Dorestad, no sur da cidade continental de Utrecht, posibelmente, o seu principal socio comercial. O trazado urbano de Gipeswic, do cal teñen sobrevivido partes, dividase en grupos rectangulares de edificios ou insulae, e as casas construíanse directamente á beira das rúas pavimentadas. A cidade tiña talleres de cerámica, onde se produciu o que foi chamado desde a década de 1950 vaixela de Ipswich, que obtivo o seu esplendor nesta época.
Incilius alvarius
Leis estatais
Ningún dos estados nos que I. alvarius é (ou era) nativo (California, Arizona e Novo México) permite que unha persoa leve legalmente o sapo fóra do estado. Por exemplo, o Departamento de Pesca e Caza de Arizona é claro sobre a lei que impera en Arizona: "Un individuo non... exportará ningunha especie silvestre viva do estado; 3. O transporte, posesión, oferta ou venda, venda como isco vivo, comercio, doazón, compra, alugueiro, usufructo, mostra, exhibición, propagación... dentro do estado..." non están permitidas.
Aelfwald de Anglia Oriental
Desenvolvemento do porto de Gipeswic
A vella igrexa local, dedicada a santa Mildred, foi datada na década dos 740, época na que as reliquias da santa foron trasladados para a abadía de Minster-in-Thanet pola abadesa que a sucedeu, Eadburh.
Incilius alvarius
Leis estatais
En California, I. alvarius foi designado como especie "en perigo" e a posesión deste sapo é ilegal. "Non é legal capturar, recoller, matar ou danar intencionalmente, posuír, comprar, propagar, vender, transportar, importar ou exportar calquera réptil ou anfibio nativo ou parte del..."
Aelfwald de Anglia Oriental
Cuñaxes
As moedas do reinado de Ælfwald son algunhas das primeiras cuñadas na Anglia Oriental. A cuñaxe de moedas de peniques de prata, denominadas sceattas, expandiuse durante esta época, e varios tipos son atribuídos á produción de Anglia Oriental. A maioría deles están incluídos en dúas categorías principais, chamadas serie Q e R. Ningún dos grupos leva nome real ningún nin título inscrito, polo que non é posíbel establecer con certeza cal foi a autoridade que a emitiu. A serie Q, con afinidades northumbrias, está máis densamente distribuída ao oeste da Anglia Oriental, todo ao longo do límite dos Fens, entre a baía do Wash e Cambridge. A serie R, coa efixie ou co estandarte, derivaba dos tipos orixinarios de Kent, e distribuíronse máis polo centro e leste de Anglia Oriental, incluíndo a área de Ipswich. Segundo Michael Metcalf, a serie R tamén procedía de Anglia Oriental e foron cuñadas en Gipeswic.
Carta de Bonifacio
Sobreviviu, unha carta de Ælfwald a Bonifacio, líder da misión gregoriana. Foi escrita nalgún momento entre 742 e 749 e é un dos poucos documentos que sobreviviron do período que relata a historia eclesiástica de Anglia Oriental.
A carta, que é unha resposta a Bonifacio que lle demandara axuda, revela a boa comprensión do latín que tiña Ælfwald. A carta do rei tranquiliza a Bonifacio dicíndolle que o seu nome será recordado polos anglos orientais; contén unha oferta de intercambio de oracións: o rei e os anglos pregarán por el e someteranse á súa autoridade en asuntos eclesiásticos e Bonifacio, a cambio, pregará a Deus polas almas do rei e os seus súbditos e ensinaralles o camiño do ben segundo o dogma cristián. Segundo Richard Hoggett, unha frase na carta, in septenis monasteriorum nostrorum sinaxis, que foi interpretada de forma incorrecta polos historiadores, que creron que o que quería dicir era que, naquela época, había sete mosteiros no reino de Ælfwald nos que se lían oracións, unha teoría que foi difícil de explicar para os estudosos. Hoggett argumenta que as palabras nesta frase se refiren ao número de veces que os monxes pregan durante o día monástico e non o número de mosteiros existentes daquela. Apunta que esta interpretación foi publicada por Haddan e Stubbs en 1869.
Morte
Ælfwald morreu en 749. Non se sabe se deixou un herdeiro inmediatamente. Despois da súa morte, segundo fontes medievais, Anglia Oriental foi dividida entre tres reis, en circunstancias non aclaradas.
Notas
<references group="lower-alpha"/>
Antígrafo
O antígrafo é un signo tipográfico (¶) que marca a fin dun parágrafo.
Historia
A súa forma orixinouse posiblemente a partir dun "C", abreviación do latín "capitulum" (capítulo), que co tempo foi atravesado por varias liñas verticais para que se distinguise mellor. miniatura|esquerda|Posible evolución do signo.
Na Idade Media empregábase para sinalar nun texto o inicio dunha nova idea ou argumentación. O signo caeu en desuso cando os impresores da segunda metade do século XVI adoptaron a práctica de separar os parágrafos en liñas distintas.
Usos actuais
En informática, nos procesadores de texto máis comúns (Microsoft Word, LibreOffice Writer etc.) é un carácter non imprimíbel que marca a fin de parágrafo e que se obtén premendo a tecla “Enter”. Ademais é a icona do botón da barra de ferramentas “Caracteres non imprimíbeis”, cuxa función é mostrar no texto as marcas de fin de parágrafo e outros caracteres de formato ocultos, como as tabulacións, os espazos e os saltos de páxina.
Suberau Ghaam
Suberau Ghaam (en ) é un filme indio de 2014 dirixido por Naresh Khanna e producido por Urmi Negi. Está protagonizado por Urmi Negi, Balraj Negi, Baldev Rana e Ghananand. O filme é unha crítica ó consumo de alcohol e fala dos perigos do alcoholismo.
Vilanova, Lourenzá, Lourenzá
Vilanova é unha vila da parroquia de Lourenzá, no concello lugués de Lourenzá, na comarca da Mariña Central. Segundo o IGE, en 2013 tiña 915 habitantes (443 homes e 472 mulleres). É a capital do concello de Lourenzá.
Soutelo, Rabiño, Cortegada
Soutelo é un lugar da parroquia de Rabiño no concello ourensán de Cortegada na comarca do Ribeiro. Tiña 33 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 16 eran homes e 17 mulleres.
Teoría do todo
miniatura|300px|Exposición xeral da física de particulas
Tamén coñecida como teoría unificada, teoría de campos unificada ou grande teoría unificada.
En física, unha teoría do todo é unha teoría que unifica as catro forzas fundamentais da natureza: a gravidade, a forza nuclear forte, a forza nuclear feble e a forza electromagnética. É o obxectivo das investigacións en gravidade cuántica.
Alberto da Costa e Silva
Alberto Vasconcellos da Costa e Silva, nado en São Paulo o 12 de maio de 1931, é un diplomático, poeta, ensaísta, memorialista e historiador brasileiro.
Biografía
É fillo do poeta Antônio Francisco da Costa e Silva e de Creusa Fontenelle de Vasconcellos da Costa e Silva.
Formado polo Instituto Río Branco en 1957, Alberto da Costa e Silva serviu como diplomático en Lisboa, Caracas, Washington, Madrid e Roma, antes de ser embaixador na Nixeria e no Benim, en Portugal, na Colombia e no Paraguai.
Foi embaixador en Lisboa de 1989 a 1992, en Bogotá de 1992 a 1994 e en Asunción até 1995.
Foi elixido para a cadeira 9 da Academia Brasileira de Letras, en 27 de xullo de 2000. Foi presidente da entidade os anos de 2002 e 2003. En 2004 foi escollido pola Unión Brasileira de Escritores (UBE) como o "Intelectual do Ano". Alberto da Costa e Silva é, tamén, académico correspondente da Academia das Ciencias de Lisboa.
Doutor Honoris Causa en Letras pola Universidade Obafemi Awolowo (ex-Uni­versidade de Ifé), de Nixeria, en 1986, e en Historia pola Universidade Federal Fluminense, en 2009, e pola Universidade Federal da Bahia, en 2012.
En 2014 recibiu o Premio Camões polo conxunto da súa obra.
Como organizador de antoloxías
== Condecoracións ==
Castro das Croias (Cedeira)
Castro das Croias é un castro de cumio fortificado de Cedeira.
Saint-Jouan-des-Guérets
Saint-Jouan-des-Guérets (en Sant-Yowan-an-Havreg) é unha comuna francesa do departamento de Ille e Vilaine, na Bretaña.
C.P.A. Condado
O Club Patinaxe Artística Condado fundouse en decembro de 2009 con 13 patinadoras. Cos anos o Club foi crecendo e hoxe en día hai 77 patinadoras/es de 4 a 19 anos.
Este club xestiona as escolas de Ponteareas e Leirado, onde se prepara os/as nenos/as para entrar a formar parte do club.
Patrimonio Mundial (lista de lugares)
A Organización das Nacións Unidas para a Educación, a Ciencia e a Cultura (UNESCO) propuxo un plano de protección dos bens culturais do mundo, a través da "Convención sobre a Protección do Patrimonio Mundial Cultural e Natural", aprobado en 1972. Presenta unha lista de bens que pertencen ao Patrimonio Mundial (World Heritage), máis coñecido como Patrimonio da Humanidade.
C.P.A. Condado
Disciplinas competitivas
Dentro da patinaxe artística sobre rodas abrangue nas seguintes disciplinas competitivas:
Patrimonio Mundial (lista de lugares)
Na lista omitíronse os estados membros da Unión Europea, para os cales se remite ao artigo Patrimonio da Humanidade na Unión Europea.
C.P.A. Condado
-Patinaxe libre
Esta modalidade consta de primeira e segunda categoría e niveis. Os patinadores/as poden acceder a calquera delas, dependendo das súas habilidades técnicas, someténdose ás diferentes probas de acceso. O club con representación nas seguintes categorías:
Patrimonio Mundial (lista de lugares)
Armenia
...
C.P.A. Condado
-Patinaxe libre
• Niveis
Patrimonio Mundial (lista de lugares)
China
miniatura|250px|Exército de terracota, preto de [[Xi'an.]]
C.P.A. Condado
-Patinaxe libre
• Benxamín Feminino
• Alevín Feminino
Patrimonio Mundial (lista de lugares)
México
miniatura|150px|El Tajín
C.P.A. Condado
-Patinaxe libre
•Infantil Feminino
Patrimonio Mundial (lista de lugares)
Unión Europea (UE)
Artigo principal: Patrimonio da Humanidade na UE
C.P.A. Condado
-Patinaxe libre
•Cadete Feminino
-Patinaxe Show
Ten representación actualmente en dúas categorías:
Patrimonio Mundial (lista de lugares)
Xapón
miniatura|Castelo de Himeji
C.P.A. Condado
-Patinaxe Show
· O Grupo Pequeno, formado por 8 patinadoras de 16 a 19 anos, créase no ano 2018 e xa conseguiu un terceiro posto no Campionato Galego celebrado en Santiago, un segundo posto na Copa de España celebrada en Alcoi, un terceiro posto no Trofeo Cidade de Vigo e un segundo posto no Trofeo Salvaterra Milenaria.
No ano 2019 participaron no Campionato Galego e obtiveron unha segunda posición, no Campionato de España clasificaronse décimo segundas e no Trofeo Internacional Concello de Vigo onde conseguiron unha segunda posición.
· O Grupo Júnior, formado por 12  patinadores/as de 12 a 17 anos, comezou competindo con 9 patinadoras en segunda categoría no ano 2014 e conseguiu unha terceira posición no Campionato Grupos Show.
No ano 2015 gañaron o Campionato Galego de segunda categoría e no XVIII Trofeo Internacional a Latina obtiveron un segundo posto.
No 2016 gañaron o Campionato Galego e lograron o pase ao Campionato de España que se celebrou en Alcoi. Clasificáronse décimo terceiras.
Tamén participan no Trofeo Internacional Concello de Vigo na categoría xuvenil e conseguen un segundo posto.
No ano 2017 participaron no Campionato Galego e volveron conseguir un segundo posto. Participan no VIII Campionato de España e obtiveron un oitavo posto. En abril dese mesmo ano gañan o Trofeo Internacional Concello de Vigo.
No 2018 gañaron o Campionato Galego e conseguiron un décimo terceiro posto no Campionato de España.
No 2019 participaron no Campionato Galego e quedan en segundo posto; quedaron novenas no Campionato de España. Así mesmo, obtiveron a terceira posición no Trofeo Internacional  Concello de Vigo.
Trofeo Salvaterra Milenaria
O Club organiza desde o ano 2018 o Trofeo Salvaterra Milenaria que no ano 2019 acolleu un total de 450 patinadores/as e 23 clubs, entre os que estiveron o campión galego en grupos grandes, o campión galego en grupos cuartetos e as actuais campioas galegas e subcampioas de España en grupos pequenos. Ademais, o Trofeo organizado polo Condado foi de ámbito internacional, polo que incluíu varios grupos de Portugal e os actuais campións de Portugal en grupos show cuarteto que, xunto ao CPA Gondomar, participarán nos World Roller Games de Barcelona 2019.
Directiva
A directiva do Club está composta polo presidente Eduardo Caride, unha secretaria, unha tesoureira e catro vocais.
Instalacións
Para os adestramentos utiliza o pavillón polideportivo Municipal Cándido Carreira Estévez, cedido polo Concello de  Salvaterra.
As instalacións contan cunha pista polideportiva de madeira, cinco vestiarios e bancadas con capacidade para acoller a máis de mil espectadores.
Adestrador
O adestrador do Club é Eduardo Caride (Vigo 1988). Tamén é xuíz e presidente do club. Comezou a  patinar con apenas 5 anos e segue fiel ao seu deporte. Cómpre destacar que é o único galego con medalla nun mundial, cun terceiro posto no ano 2005 co Club Valladares.
Ligazóns externas
https://www.facebook.com/cpacondado/
https://www.instagram.com/cpacondado/
http://www.artistico.fgpatinaxe.gal/
https://fep.es/website/comp_pa_eventos.asp?modalidad=16
What You Are
"What You Are" é unha canción da banda estadounidense de rock alternativo Audioslave. Foi editada o 2 de marzo de 2004 como quinto é derradeiro sinxelo do seu álbum de estrea Audioslave. O tema chegou ao número 17 na lista estadounidense Alternative Songs e ao 8 da Mainstream Songs.
Mundial de Fútbol de 2018 - Grupo B
O Grupo B da Copa do Mundo de Fútbol de 2018, realizada en Rusia, estivo composto por catro equipos que se enfrontaron entre si nun total de seis encontros: a campioa de Europa dous anos antes, xunto con , e. Ao termo dos mesmos os dous con maior cantidade de puntos clasificaranse para a seguinte fase, e as outras dúas seleccións quedarán eliminadas.
Participantes
O Grupo B está composto polas seguintes seleccións:
Partidos
A fase de grupos constou de seis partidos, cun total de tres partidos xogados por cada selección. Segundo o sistema de competición da FIFA, cada equipo acumulaba unha puntuación en función dos seus resultados: 3 puntos por vitoria (até 1994 eran só 2), 1 por empate, 0 por derrota. De acordo coa mesma, o catro equipos foron ordenados en forma descendente. No caso de que houbese dous ou máis con igual cantidade de puntos, os criterios de desempate foron os seguintes:
Jerónimo del Hoyo
Jerónimo del Hoyo, nado en Aguilafuente (provincia de Segovia), foi un relixioso español.
Traxectoria
En 1595 solicitou unha bolsa para entrar no Colexio de Santa María de Jesús de Sevilla, para o cal levou a cabo unha proba de limpeza de sangue. Como cóengo cardeal da catedral de Santiago de Compostela, entre 1603 e 1620 realizou unha visita pastoral pola arquidiocese de Santiago de Compostela en nome do arcebispo Maximiliano de Austria. Levou a cabo unha descrición das parroquias, vilas, cidades, hospitais e fortalezas, que deixou recollida no volume Memorias del Arzobispado de Santiago.
Ehun metro
Ehun metro é unha novela en éuscaro de Ramon Saizarbitoria que foi publicada por vez primeira no ano 1976. Conta os derradeiros cen metros que corre un membro de ETA antes de ser asasinado na praza da Constitución de Donostia escapando dos policías, alén das vivencias da súa nenez, os días de clandestinidade, unha relación amorosa do pasado, intercalando información dos titulares de xornais, os interrogatorios policiais a outro rapaz e comentarios de xente da rúa.
A novela reflicte a represión do franquismo e o ambiente opresor que se vivía en Hegoalde, especialmente contra a lingua éuscara. A narración desenvólvese cun xeito especial, aproveitando os estilos que renovaron a literatura éuscara daquel tempo, como o emprego de flash-backs, o collage, a elipse e distintos recursos intercalados no relato que vinculan todos os elementos para o lector.
A novela tivo 14 publicacións até o ano 2011 e foi traducido a catro linguas. En 1985, o director Alfonso Ungria adaptouna ó cine co mesmo título Ehun metro.
Trofeo Cidade de Vigo 1982
Semifinais
Primeiro encontro
Segundo encontro
George Peppard
George Peppard, nado o 1 de outubro de 1928 en Detroit e finado o 8 de maio de 1994 nos Ánxeles, foi un actor de cine e televisión estadounidense.
Biografía
Naceu en Detroit con ese mesmo nome. A súa nai foi cantante de ópera e o seu pai construtor. Logo de terminar o colexio Peppard realizou o servizo militar na artillería naval. Inicialmente estudou enxeñería civil, probablemente pensando en traballar máis adiante na empresa do seu pai. Ao mesmo tempo realizou todo tipo de traballos, desde taxista, disc-jockey e empregado de banca ata mecánico de motocicletas. A continuación matriculouse na universidade de Carnegie Mellon, onde estudou Belas Artes. Neses anos morreu o seu pai, deixando un proxecto de construción inacabado. O novo Peppard púxose á fronte e terminouno.
Logo dos seus estudos universitarios Peppard decidiu ser actor e quixo prepararse para iso, ao non ter confianza no seu atractivo físico para ter éxito. Estudou na prestixiosa escola de interpretación Actor's Studio de Nova York. Terminada a súa formación comezou a traballar en películas de televisión e no teatro, tamén en Broadway. A súa primeira película para o cine fíxoa en 1957, onde repetía un papel que xa interpretara en Broadway. A súa popularidade foi en aumento nas seguintes películas, sobre todo cando interveu en Breakfast at Tiffany's xunto con Audrey Hepburn. As seguintes películas tamén tiveron éxito, especialmente The Carpetbaggers, coprotagonizada por Alan Ladd.
Vida persoal
Peppard estivo casado en cinco ocasións, e foi pai de tres rapaces:
Logo dunha vida de fumador, en 1992 diagnosticáronlle cancro de pulmón e posteriormente deixouno. A súa quinta esposa e "fan número un", Laura Taylor, coñeceuno e casou con el pouco despois de ser diagnosticado do cancro terminal, e coidouno os seus últimos 18 meses. O cancro nunca impediu que Peppard se retirara da actuación, deixando así un proxecto piloto para unha nova serie en 1994 (un spin-off de Matlock) pouco antes do seu pasamento.
Morreu nos Ánxeles das complicacións xurdidas no tratamento da súa enfermidade.
Oinousses
Oinousses (Οινούσσες, formas alternativas: Aignousa (Αιγνούσα) ou Egnousa (Εγνούσα)) é un grupo de illas conformado unha illa grande e 8 illas máis pequenas a uns 2 km da costa nordés da illa grega de Quíos e a 8 km a o oeste de Turquía.
Historia e características
Administrativamente as illas forman un municipio dentro da unidade rexional de Quíos, que forma parte da rexión do Exeo Setentrional. A cidade principal das illas e cabeceira do municipio tamén se chama Oinousses. Oinousses ten unha pequena poboación residente, que viven principalmente na cidade Oinoússes (pob. 792), e nun mosteiro de recente construción. A cidade céntrase nun cadrado e un pequeno porto; que inclúe unha escola, varias igrexas, unha escola secundaria Naval e un museo marítimo. Os únicos outros asentamentos poboados son Kástron (pob. 29) e Aspalathrókampos (5).
A gran maioría da forza laboral da illa dedícase á navegación, a pesca e o pastoreo de cabras.
As illas son famosas por ser a orixe dun conxunto infrecuente de exitosas familias de navieiros: as familias Lemos, Pateras, Hadjipateras, Kollakis e Lyras. Mentres que a maioría destas familias viven agora noutro lugar a maior parte do ano, as illas e a cidade están ben coidados cunha gran conexión naval. Os oinoussianos no estranxeiro destacan polas súas exitosas habilidades empresariais na industria do transporte industrial. Aínda que o número de empresas de explotacións de buques oinoussianos diminuíu desde o seu apoxeo na década de 1960 aínda manteñen unha posición formidable na industria do transporte industrial.
O Vao, Rabiño, Cortegada
O Vao é un lugar da parroquia de Rabiño no concello ourensán de Cortegada na comarca do Ribeiro. Estaba deshabitado no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE
José Ramón Lamelo
José Ramón Lamelo Pérez, nado en Monforte de Lemos o 25 de abril de 1942, é un exfutbolista galego. Xogaba de dianteiro.
Traxectoria
Tras xogar no Español SD da Coruña asinou co Deportivo en setembro de 1959, con 17 anos, xunto ao seu compañeiro do Español, Guillermo. Debutou co primeiro equipo en Segunda División o 18 de setembro de 1960, no partido da segunda xornada fronte ao Salamanca en Riazor, anotando un dos tres goles do seu equipo (3-2). Disputou un total de 12 partidos esa tempada. Na tempada 1961/62 marchou cedido ao Racing de Ferrol, de novo xunto a Guillermo.
Tras dous anos en Ferrol volveu ao Deportivo no verán de 1963, facéndose cun posto de titular. Anotou 14 goles durante a tempada, na que o Deportivo se proclamou campión da Segunda División. Na 1964/65 debutou en Primeira División, aínda que participou tan só en 6 partidos, sen marcar ningún gol. Os seus números foron semellantes nas seguintes tempadas, nas que o Deportivo descendeu e ascendeu varias veces. Permaneceu no club até xuño de 1968, dedicándose dende entón á súa tinturaría na Coruña.
1720
Outros
Historia ano a ano
Junts per Catalunya
Junts per Catalunya pode referirse a:
ATPase de Ca2+ da membrana plasmática
A ATPase de Ca2+ da membrana plasmática (PMCA polas súas siglas en inglés) é unha proteína de transporte situada na membrana plasmática das células que funciona retirando o ión calcio (Ca2+) da célula. A PMCA funciona como unha bomba de calcio vital para regular a cantidade de Ca2+ que hai dentro das células eucariotas. Nas células existe un gran gradiente electroquímico transmembrana de Ca2+ que impulsa a entrada deste ión cara ao interior das células, pero é moi importante que as células manteñan unha baixa concentración de Ca2+ para que se produza unha correcta sinalización celular. Así, é necesario que as células empreguen bombas iónicas para retirar o Ca2+. A PMCA e o interdambiador de sodio calcio (NCX) son os dous principais reguladores das concentracións intracelulares de Ca2+. Como transporta Ca2+ ao espazo extracelular, a PMCA é tamén importante par regular as concentracións de calcio no espazo extracelular.
As PMCAs pertencen á familia das ATPases de transporte de ións de tipo P, que forman intermediarios de aspartil fosfato.
En diferentes tecidos exprésanse varias formas de PMCAs, incluíndo o cerebro.
Accións
Esta bomba está impulsada pola hidrólise de adenosín trifosfato (ATP), cunha estequiometría dun ión Ca2+ retirado por cada molécula de ATP hidrolizado. Únese estreitamente aos ións Ca2+ (ten unha alta afinidade, cunha Km de 100 a 200 nM) pero non retira o Ca2+ a moita velocidade. Isto contrasta co NCX, que ten unha baixa afinidade e unha alta capacidade. Así, a PMCA é efectiva para unirse ao Ca2+ mesmo cando as súas concentracións dentro da célula son moi baixas, polo que é axeitada para manter o Ca2+ ao seu nivel normal moi baixo. O calcio é un segundo mensaxeiro importante, polo que os seus niveis deben manterse baixos nas células para previr o "ruído" e manter unha axeitada sinalización. O NCX é máis adecuada para retirar grandes cantidades de Ca2+ rapidamente, como cómpre facer nas neuronas despois dun potecial de acción. Así, as actividades dos dous tipos de bombas compleméntanse.
A PMCA funciona de maneira similar a outras bombas iónicas de tipo P. O ATP transfire un fosfato á PMCA, que forma un intermediario fosforilado.
No tecido cerebral postulouse que certos tipos de PMCA son importantes para regular a actividade sináptica, xa que a PMCA está implicada na regulación da cantidade de calcio dentro da célula na sinapse, e o Ca2+ está implicado na liberación de vesículas sinápticas. Adicionalmente, demostrouse que a actividade da PMCA está modulada e parcialmente impulsada pola glicólise en somas neuronais e dendritas. Presumiblemente, debido á proximidade da PMCA aos transportadores de glicosa na membrana plasmática.
Estrutura
A estrutura da PMCA é similar á das bombas de calcio SERCA, que son responsables de retirar o calcio do citoplasma cara ao lume do retículo sarcoplásmico. Pénsase que a bomba PMCA ten 10 segmentos que cruzan a membrana plasmática, e tanto o C-terminal coma o N-terminal están no interior da célula. No C-terminal hai unha longa "cola" de entre 70 e 200 aminoácidos de lonxitude. Esta cola pénsase que é a responsable da regulación da bomba.
Isoformas
Hai catro isoformas de PMCA, chamadas PMCA 1 a 4.
Cada isoforma está codificada por un xene diferente e exprésase en diferentes áreas do corpo. O empalme alternativo dos transcritos de ARNm destes xenes resulta en diferentes subtipos destas isoformas. Ata agora identificáronse unhas 20 variantes de empalme.
No cerebro aparecen tres isoformas de PMCA, a PMCA1, PMCA2 e PMCA3 con variada distribución. A PMCA1 aparece en todos os tecidos humanos, e sen ela o embrión non sobrevive. Con falta de PMCA4, que é tamén moi común en moitos tecidos, pódese sobrevivir, pero causa infertilidade en machos. As PMCA de tipo 2 e 3 son activadas máis rapidamente e son, por tanto, máis axeitadas para tipos de células excitables como as dos tecidos nervioso e muscular, as cales experimentan grandes influxos de Ca2+ cando se excitan. As PMCA de tipo 1, 2 e 4 atopáronse nas células gliais chamadas astrocitos en mamíferos, aínda que antes se pensaba que na glia só estaba presente o NCX. Os astrocitos axudan a manter o equilibrio iónico no espaza extracelular no cerebro.
Os knock-out de PMCA2 causan problemas no oído interno, incluíndo a perda de oído e problemas co sentido do equilibrio.
A PMCA4 encóntrase nas caveolas. A isoforma PMCA4b interacciona coa óxido nítrico sintase e reduce a síntese do óxido nítrico por ese enzima.
A isoforma 4 da PMCA ten un peso molecular de 134 683, calculados a partir da súa secuencia. Isto concorda ben cos resultados de electroforese en xel SDS.
Patoloxía
Na excitotoxicidade, un proceso no cal as cantidades excesivas do neurotransmisor glutamato sobreactivan as neuronas, resultando no influxo excesivo do Ca2+ nas células, a actividade da PMCA pode ser insuficiente para eliminar o exceso de Ca2+.
No tecido da mama, as células do epitelio mamario expresan a PMCA2, que transporta o calcio a través da superficie apical das células ao leite. A expresión do PMCA2 cae co destete, causando a apoptose inducida por calcio e a involución das glándulas mamarias. A expresión persistente da PMCA2 en certos cancros de mama diminúe os niveis de calcio dentro das células malignas, permitíndolles que eviten a apoptose. Estes tumores son xeralmente positivos para as proteínas HER2, tenden a afectar a ganglios linfáticos, e son máis comúns entre as mulleres novas, o que pode explicar o seu peor prognóstico comparado co das mulleres posmenopáusicas.
Historia
As PMCAs foron descubertas na década de 1960 nas membranas dos glóbulos vermellos do sangue. A presenza dunha ATPase foi descuberta nas membranas en 1961, e despois en 1966 descubríronse estas ATPases bombeaban Ca2+ fóra do citosol.
A PMCA foi purificada das membranas dos glóbulos vermellos en 1979.
Inis Oírr
Inis Oírr (tamén coñecida como Inis Oirthir "illa do leste" ou Inis Thiar "illa de atrás"; en inglés Inisheer) é unha illa de Irlanda. É a máis oriental e pequena do arquipélago das Oileáin Árann, no condado de Galway, na provincia de Connacht. Segundo datos de 2016, a illa tiña 260 habitantes.
Henrique Otero
Henrique Otero Covelo, máis coñecido coma O Gaiteiro de Fragoso, nado en Santa Cristina de Lavadores, Vigo, o 20 de xuño de 1930 e finado en Vigo o 18 de abril de 2013, foi un gaiteiro e mestre de gaita galega.
Traxectoria
Realizou todos os seus estudos no grupo escolar creado por Ramón Nieto Otero no concello de Lavadores. Desde os dez anos estudou solfexo e o emprego de diferentes instrumentos musicais, entre eles a gaita, incorporándose á Banda Municipal de Vigo no ano 1946. No ano seguinte, comezou a tocar tamén como gaiteiro no grupo de danzas da Sección Femenina e no 1949 trasladouse a Madrid onde fixo parte da banda de gaiteiros do ministerio do Exército e do grupo de coros e danzas do Centro Galego de Madrid. Regresou a Galicia no ano 1953.
En 1971 converteuse no primeiro mestre gaita no Conservatorio de Vigo, logrando que o Ministerio de Educación recoñecese o estudo oficial da gaita galega. Publicou, como material para as aulas, o que foi o primeiro método para a aprendizaxe do instrumento: Leccións de Gaita editado pola editorial Galaxia. Abandonou o conservatorio de Vigo no ano 1983, por incompatibilidade co seu posto na banda de música municipal, pasando a impartir aulas no conservatorio de Ponteareas.
Durante a súa carreira compuxo máis de trescentas obras, mestura da tradición e da busca de novas posibilidades para o instrumento, formando parte, desde a década de 1960, do grupo Os Cruceiros, co que gravou cinco discos, catro singles e un L.P. Concedéuselle a medalla Constantino Bellón en homenaxe á súa carreira.
Alexandre I, arcebispo de Alexandría
Alexandre de Alexandría, nado no ano 250 e finado no 326, boi arcebispo de Alexandría desde o ano 313 até a súa morte. Foi designado co nome de Alexandre (Ἀλέξανδρος), para suceder a Aquilas de Alexandría.
Traxectoria
Foi o décimo noveno patriarca de Alexandría, título que precede ao de papa da Igrexa copta ou patriarca da Igrexa ortodoxa, previo ao cisma do ano 457.
Alexandre é famoso pola súa oposición á chamada "herexía ariana", que afirmaba que Xesús non era Deus verdadeiro, senón só o Fillo de Deus, que se encarnara en Xesús de Nazaret; era o unixénito de Deus e polo tanto tiña unha orixe temporal, a primeira das criaturas creadas, e por iso non era coeterno co seu Pai.
Alexandre tamén é coñecido pola súa doutrina apostólica e unha das súas accións máis destacadas foi ordenar a un mozo diácono de nome Atanasio, que máis tarde sería famoso e admirado en toda a cristiandade.
Alexandre aínda que foi xentil cos arianos, tamén foi determinado. Moitos acúsano de comprometer a posición da Igrexa, aínda que outros autores afirman que foi impetuoso a causa da súa posición irredutíbel. Non obstante, debe ser considerado como un campión na ensinanza da Igrexa católica o que está acreditado ao incluílo no seu santoral polo seu celo pastoral, celebrándose a súa festividade o 26 de febreiro na igrexa católica, na Igrexa ortodoxa o 29 de maio e na Igrexa copta o 17 de abril.
Durante moito tempo dirixiuse a Ario intentando convencelo do seu erro antes da súa excomuñón, no 321. A excomuñón foi confirmada no sínodo de Alexandría. A súa circular episcopal sobre a herexía ariana sobreviviu, ao tempo que é unha parte importante da literatura eclesiástica daquel período.
Como bispo, Alexandre prefería aos monxes, destacando aqueles que vivían como eremita s no deserto, a quen consideraba como modelo para as súas ovellas. Tamén insistiu na caridade cos pobres na diocese baixo o seu control, virtudes polas que foi famoso.
Considérase a Alexandre como un dos principais responsábeis do Primeiro Concilio de Nicea no ano 325, onde o arianismo foi formalmente condenado. O labor de Alexandre neste concilio sería de capital importancia posteriormente, xa que uns anos máis tarde o emperador Teodosio I tomou a transcendental decisión de facer do cristianismo niceno ou catolicismo a relixión oficial do Imperio mediante o Edicto de Tesalónica de 380.
Faleceu en Alexandría no ano 326, segundo algunhas tradicións o 26 de febreiro, dous anos despois de regresar do concilio, e nomeando a santo Atanasio de Alexandría como o seu sucesor.
Matchbox Twenty
Matchbox Twenty (Orixinalmente chamada Matchbox 20 e actualmente matchbox twenty todo en minúscula, como adoita aparecer na maior parte do merchandising e álbums oficiais) é unha banda de rock alternativo estadounidense orixinaria de Orlando (fFlorida). Vendeu máis de 39 millóns de discos en todo o mundo cos lanzamentos de Yourself Or Someone Like You, Mad Season, e More Than You Think You Are. O seu último disco editado en estudio é Exaile on Mainstream, lanzado o 2 de outubro de 2007. Os actuais membros da banda son Rob Thomas, Paul Doucette, Kyle Cook e Brian Yale. Adam Gaynor (Guitarra rítmica) deixou a banda en 2005, despois de tocar nos primeiros tres álbums de estudio. Rob Thomas é o principal escritor de cancións e cantante líder, e creou a súa propia carreira solista ben establecida por el mesmo, despois de lanzar o seu álbum Something to be.
Integrantes
Ex integrante: Adam Gaynor - guitarra e voces (1996-2005)
Estilo APA
O estilo APA é un formato amplamente aceptado para escribir documentos técnicos e científicos, que establece convencións gráficas para a representación dunha serie de elementos, como cabeceiras, notas a rodapé, citas bibliográficas, etc. Foi elaborado pola American Psychological Association, que é a principal organización académica de estudo da psicoloxía nos Estados Unidos de América.
Características
O estilo APA está definido de xeito oficial en The Publication Manual of the American Psychological Association, un libro de preto de 500 páxinas en inglés do que se levan editadas seis edicións (ISBN 1-55798-791-2).
O estilo, como moitos autores suxiren, é imperfecto. Esquécese de autores para numerar o seu encabezado de sección, práctica común en revistas científicas que permite cruzar referencias. O estilo APA tamén require que os autores sexan citados para ser identificados unicamente polas súas iniciais, como en "J. A. Smith" en lugar de "Joan A. Smith", facendo máis difícil para os lectores atopar as referencias. O "Manual" é longo e forza ós estudantes gastar moitas horas intentando adaptar as súas citas. Finalmente, o estilo APA estableceuse por un pequeno, non elixido, comité editorial, o cal non ofrece aos usuarios a posibilidade de achegar melloras ó estilo.
Cabeceiras
Seguindo o estilo APA, as cabeceiras empréganse para organizar artigos e darlles unha estrutura xerárquica. O estilo APA prescribe un formato específico para as cabeceiras (dun a cinco niveis) dentro dun mesmo artigo. Están referidos na páxina 113 da 6ª edición do Manual usando o seguinte nivel de números:
De acordo co estilo APA, se un artigo ten:
Non se ofrecen directrices para artigos con seis ou máis niveis de cabeceiras. Decátese que o estilo APA non permite os números ou letras diante das cabeceiras.
Christine Angot
Christine Angot, nada o 7 de febreiro de 1959 en Châteauroux, Indre, é unha escritora francesa, novelista e dramaturga.
Traxectoria
Nada como Pierrette Marie-Clotilde Schwartz (Schwartz é o apelido da súa nai) en Châteauroux, Indre. Quizais é máis coñecida pola súa novela publicada en 1999 L'Inceste que narra unha relación incestuosa co seu pai. Este tema é recorrente xa que aparece en varios dos seus libros anteriores, mais non está claro se estas obras son a autoficción e os eventos descritos son certos.
Mario Casariego
Mario Francisco Casariego Acevedo, nado o 13 de febreiro de 1909 nas Figueiras (Castropol) e finado o 15 de xuño de 1983 na Cidade de Guatemala, foi un relixioso español, arcebispo de Santiago de Guatemala dende 1964 até o seu pasamento.
Traxectoria
O 3 de outubro de 1930 profesou como membro dos Coéngos Regulares da Somasca, e o 19 de xullo de 1936 foi ordenado sacerdote por Mariano Rossell Arellano.
O 15 de novembro de 1958 foi nomeado bispo auxiliar de Santiago de Guatemala e bispo titular de Pudentiana. Recibiu a consagración episcopal de mans do papa Xoán XXIII o 27 de decembro.
O papa Paulo VI creouno cardeal co título de Cardeal-Presbítero de Santa Maria in Aquiro no consistorio do 28 de abril de 1969. Finou no cargo o 15 de xuño de 1983.
Guerra de Sucesión castelá
Chámase Guerra de Sucesión castelá ao conflito bélico que se produciu de 1475 a 1479 pola sucesión da coroa de Castela entre os partidarios de Xoana de Trastámara, filla do defunto monarca Henrique IV de Castela, e os de Isabel, medio irmá deste último.
A guerra tivo un marcado carácter internacional porque Isabel estaba casada con Fernando, herdeiro da coroa de Aragón, mentres que Xoana casou co rei Afonso V de Portugal. Francia tamén interveu, apoiando a Portugal para evitar que Aragón, o seu rival en Italia, se unise á poderosa Castela.
A guerra concluíu en 1479 coa firma do Tratado de Alcáçovas, que recoñecía a Isabel e Fernando como reis de Castela e outorgaba a Portugal a hexemonía no Atlántico, coa excepción das illas Canarias. Xoana perdeu o seu dereito ao trono e tivo que permanecer en Portugal ata a súa morte.
Este conflito foi chamado tamén guerra civil castelá, pero este nome induce a confusión con outras guerras civís que afectaron a Castela nos séculos XIV e XV. Algúns autores falan de guerra de Portugal pero este nome é parcial (claramente denota un punto de vista castelán) e fai esquecer que o bando xoanista tamén podía considerarse castelán lexitimamente. Outras veces utilizouse o termo guerra peninsular, a non confundir co nome inglés da guerra da Independencia española (1808-1814). Para rematar, algúns autores prefiren a expresión neutra de guerra de 1475-1479.
O problema da sucesión ao trono de Castela
miniatura|115px|esquerda|[[Isabel I de Castela|Isabel e Fernando.]]
En 1462 nace Xoana de Trastámara, a primeira e única filla do rei Henrique IV de Castela, que inmediatamente é nomeada princesa de Asturias. Con todo, as presións dunha parte da nobreza obrigan ao rei a desposuíla do título e nomear no seu lugar herdeiro ao seu medio irmán Afonso en 1464. Desde esta época xorde un rumor que afirma que a princesa Xoana non é realmente filla do rei Henrique senón do seu valido, Beltrán de la Cueva, polo cal comezaron a chamala «a Beltranexa».
En 1465 os nobres, reunidos en Ávila, acordan destronar a Henrique e nomean rei a Afonso na denominada «farsa de Ávila». Estala así unha guerra que non terminará ata 1468, coa morte de Afonso. Henrique IV recupera plenamente o poder e o título de herdeira pasa a ser disputado entre Xoana e Isabel, irmá de Afonso e segunda na liña de sucesión.
Isabel rompe con Henrique IV en 1469, fuxindo para casar co seu primo Fernando, herdeiro da coroa de Aragón no Palacio de los Vivero de Valladolid o 19 de outubro de 1469. Aos poucos a parella vai gañando apoios, obtendo o apoio do legado papal Rodrigo Borgia en 1472 e o da poderosa casa de Mendoza en 1473.
En 1474 morre Henrique IV e cada unha das dúas candidatas ao trono son proclamadas raíña de Castela polos seus respectivos partidarios.
Os xoanistas, conscientes da súa posición de debilidade fronte ao bando isabelino, propón ao rei de Portugal, Afonso V, tío de Xoana, que case con ela a pesar da consanguinidade e se converta en rei de Castela. Afonso acepta, co cal a forza dos dous bandos queda máis equilibrada e perfílase a guerra como único método para resolver o conflito.
miniatura|dereita|225px|Europa occidental en 1470.
Alianzas internacionais
O reino de Francia e a coroa de Aragón mantiñan unha antiga rivalidade polo control do Rosellón e, máis recentemente, pola hexemonía en Italia. En xuño de 1474 as tropas francesas invadiron o Rosellón e os aragoneses tiveron que repregarse. Fernando intercedeu ante o seu pai Xoán II para que non declarase a guerra a Francia, concentrando a súa atención nos asuntos casteláns. De todos os xeitos, en setembro de 1475 Luís XI de Francia púxose oficialmente ao lado de Xoana e de Portugal, ante a perspectiva de que o herdeiro do trono aragonés se fose converter tamén en rei de Castela.