cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Tim Jackson
Traballo académico
Na súa función como Comisionado de Economía na Comisión de Desenvolvemento Sustentable, é autor dun informe controvertido, publicado posteriormente por Earthscan / Routledge como Prosperidade sen crecemento: economía para un planeta finito (2009). En xaneiro de 2017 publicouse unha segunda edición substancialmente revisada (Prosperidade sen crecemento: fundamentos para a economía do mañá). Ao argumentar que "a prosperidade, en calquera sentido significativo da palabra, transcende as preocupacións materiais", o libro resume a evidencia que mostra que, máis aló de certo punto, o crecemento non aumenta o benestar humano. Prosperity without Growth analiza as complexas relacións entre o crecemento, as crises ambientais e a recesión social. Propón unha ruta cara a unha economía sustentable e avoga por unha redefinición da "prosperidade" á luz da evidencia sobre o que realmente contribúe ao benestar das persoas. A raíz do progreso tecnolóxico e a procura de ganancias cada vez maiores, o crecemento financeiro e as súas "prioridades nesgadas" están vinculadas á explotación humana e a destrución ambiental, ao que Jackson se refire como a "era da irresponsabilidade". A mensaxe da crise financeira de 2008 é que o noso modelo actual de éxito económico é fundamentalmente defectuoso: para as economías avanzadas do mundo occidental, a prosperidade sen crecemento xa non é un soño utópico. É unha necesidade financeira e ecolóxica".
O sociólogo Anthony Giddens referiuse a el como "unha lectura obrigada para calquera que se preocupe polo cambio climático e a sustentabilidade - audaz, orixinal e integral." Prosperity without Growth traduciuse a 17 idiomas, incluídos o sueco, o alemán, o francés, o grego, o español, o italiano, o holandés e o chinés.
Tim Jackson foi o fundador e director de RESOLVE (Grupo de Investigación sobre os Valores de Vida e Medio Ambiente) e do seu proxecto subseguinte: o Grupo de Investigación de Estilos de Vida Sustentables Defra / ESRC (SLRG). Os seus proxectos actuais inclúen, en colaboración co Profesor Peter Victor (Universidade de York, Toronto), o desenvolvemento do Macro-Modelo e Contabilidade da Economía Verde (GEMMA).
Joaquim Manuel Magalhães
Joaquim Manuel Magalhães, nado en Peso da Régua en 1945, é un ensaísta, poeta e profesor catedrático na Facultade de Letras de Lisboa.
Traxectoria
Doutorouse en 1979 cunha tese principal sobre "A Consequência da Literatura e do Real na Poesia de Dylan Thomas" e unha segunda tese sobre Frank O'Hara. A súa proba de Agregación consistiu nunha proposta de estudo sobre a poesía inglesa posterior a 1945 e sobre «The Waste Land» de T. S. Eliot. (A súa tese de licenciatura foi sobre e. e. cummings). Co-dirixiu a revista "As Escadas Não Têm Degraus" (1989), organizou a edición da "Obra Poética" de Ruy Belo, da "Antologia Poética" de Ruy Cinatti e dunha antoloxía de João Miguel Fernandes Jorge. Ten publicadas traducións de Anna Akhmatova (1992), Yorgos Seferis (1993) e Konstandinos Kavafis (2005). Tamén varios volumes de poetas españois contemporáneos, tanto traducidos como maioritariamente anotados.
Autor de obras (iniciadas en 1974) de poesía, reuniu esa obra poética en 2010 no volume «Um Toldo Vermello». En 2014 seguiuse unha 2ª edición, con novas alteracións, titulada co mesmo nome. Un volume de «derivas», sobre todo en prosa, «Do Corvo a Santa Maria», foi publicado en 1993. Sobre poesía, publicou os seguintes volumes: «Os dois crepúsculos» (1981); «Dylan Thomas» (1982); «Um pouco da morte» (1989); «Rima Pobre» (1999).
Do seu interese polas artes plásticas resultou a publicación de numerosos textos na prensa e a edición de "António Palolo /O" (1978).
Extraordinariamente versátil e límpida, a poesía de Joaquim Manuel Magalhães imponse, segundo David Mourão Ferreira, "de libro para libro, pola convocatoria de moitos aspectos do mundo natural e do mundo social, a través dun discurso que estabelece, entre ambos, os máis inesperados nexos de cumplicidade ou recíprocos procesos de rexeitamento, en que "figuras" como a lítotes, a antífrase, a alusión e a catacrese desempeñan papeis preponderantes, en contextos só talvez aparentemente rexidos polos principios dunha libre asociación de imaxes ou dun suposto automatismo verbal (…)". Joaquim Manuel Magalhães é un nome incontornábel para a comprensión da poesía portuguesa dos últimos trinta anos, tanco como poeta como por ensaísta.
Germán García Armesto
Germán García Armesto, nado Viana do Bolo, foi un farmacéutico e político galego.
Traxectoria
Fillo de Ricardo García Adánez, farmacéutico orixinario de Pobra de Seabra e de Antonina Armesto López, afincados en Viana. A súa infancia transcorreu entre Viana e Ourense, cidade onde fixo o bacharelato. Tras cursar os estudos de Farmacia na Universidade de Santiago de Compostela, obtendo a licenciatura en 1902, instalouse como farmacéutico en Viana do Bolo. Foi deputado provincial por Viana do Bolo, e na ditadura de Primo de Rivera foi delegado rexio de Primiera Ensinanza. Foi colaborador de El Pueblo Gallego.
Vida persoal
Casou en San Pedro de Nós con Mercedes Ávila Cuadra, sobriña da condesa de Bugallal, o 15 de abril de 1910. Mercedes finou en 1933.
Rally de Terra de Ourense de 1989
O Rally de Terra de Ourense de 1989 foi a segunda edición de dito rally e a derradeira proba da tempada 1989 do Campionato de Galicia de Rallys de Terra. Celebrouse o 12 de novembro de 1989 e o vencedor foi José Caamaño a bordo dun Citroën Visa 4x4.
José Blanco Amor
José Blanco Amor, nado en Lubre (Bergondo) o 3 de decembro de 1911 e finado en Buenos Aires o 10 de marzo de 1989, foi un escritor e xornalista galego que se estableceu na Arxentina.
Infancia e mocidade
Criado nunha familia humilde, abandonou a escola moi novo, aos once anos segundo algunhas fontes, para axudar a familia. Aprendeu despois o oficio de carpinteiro e en 1930 emigrou a Buenos Aires, onde viviu até a súa morte. Foi secretario da Organización Republicana Gallega Autónoma (ORGA), que dirixía Santiago Casares Quiroga.
En Buenos Aires
Iniciou a súa formación en Buenos Aires como autodidacta, mentres traballaba noutras tarefas. Estudou idiomas, fíxose tradutor, corrector de probas e xornalista, e converteuse nunha figura das letras hispanoamericanas.
Durante o mandato do vicepresidente arxentino Carlos Humberto Perette foi nomeado Director de Prensa do Senado da Nación Argentina.
Escritor
Os seus ensaios tratan principalmente temas españois, unha das súas preocupacións foi mobilizar as relacións culturais entre España e América, en obras como España y el marxismo ou La generación del 98. Outra obra importante, é Con verdad y con rigor. Escribu tamén novelas e o libro de relatos Reportaje a Nueva York, que recolle varias crónicas das Nacións Unidas escritas cando foi enviado aos Estados Unidos de América en 1949. Entre as novelas destacan La vida que nos dan, premio Valle-Inclan, Todos los muros eran grises, Antes que el tiempo muera, Duelo por la tierra perdida, La Misión, gañadora do Premio de Literatura de la Ciudad de Buenos Aires en 1967.
De fem benspænd
De fem benspænd é un filme dinamarqués de 2003 dirixido por Lars von Trier e Jørgen Leth. O filme foi concibido como un documental, mais incorpora seccións de filmes experimentais producidos polos propios directores. Baséase na premisa de que von Trier creou un reto para o seu amigo e mentor Jørgen Leth. O filme favorito de Lars von Trier é Det perfekte menneske de Leth, e von Trier dálle a Leth a tarefa de refacer Det perfekte menneske cinco veces, cada unha delas cun obstáculo diferente imposto por von Trier. Foi escollido como candidato de Dinamarca para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 77ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Adams æbler
Adams æbler é un filme dinamarqués de 2005 dirixido e escrito por Anders Thomas Jensen. O argumento do filme xira arredor do Libro de Xob. Está protagonizado por Ulrich Thomsen e Mads Mikkelsen. oi escollido como candidato de Dinamarca para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 78ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Quiralidade (xeometría)
miniatura| As pezas en forma de L e S do [[Tetris son quirais 2D. O cadrado, a barra e a T son aquirais.]] A quiralidade (do grego χειρ, kheir: "man" ) é unha propiedade de asimetría importante en varias ramas da ciencia. Un obxecto ou sistema é quiral se non se pode superpoñer á súa imaxe especular. O obxecto quiral e a súa imaxe especular chámanse enantiomorfos (do grego formas opostas) ou enantiómeros cando se refiren ás moléculas. Chámase obxecto aquiral ou non quiral (ás veces tamén anfiquiral) se pode superpoñerse á súa imaxe especular.
Definición xeométrica
En xeometría unha figura é aquiral se e só se o seu grupo de simetría contén polo menos unha isometría de inversión de orientación. En dúas dimensións, cada figura que posúe un eixe de simetría é aquiral, e pode demostrarse que cada figura aquiral acoutada debe ter un eixe de simetría.
En tres dimensións, cada figura que posúe un plano de simetría ou un centro de simetría é aquiral. Porén, hai figuras aquirais que carecen tanto de planos coma de centro de simetría. En termos de grupos puntuais, todas as figuras quirais carecen dun eixe de rotación impropio (Sn). Isto significa que non poden conter un centro de inversión (i) ou un plano especular (σ). Soamente poden ser quirais as figuras cunha designación de grupo puntual C1, Cn, Dn, T, O, ou I.
Anisotoma (escaravello)
Anisotoma é un xénero de escaravellos da familia Leiodidae. Hai polo menos 20 especies descritas neste xénero. miniatura| upright|Anisotoma orbicularis
Especies
Fontes de datos: i = ITIS, c = Catalogue of Life, g = GBIF, b = Bugguide.net
Aeroporto Internacional de Bohol-Panglao
miniatura|260px|Vista aérea do aeroporto miniatura|260px|Exterior do aeroporto
O Aeroporto Internacional de Bohol-Panglao, en inglés Bohol–Panglao International Airport; en cebuano Tugpahanang Pangkalibutanon sa Bohol–Panglao; en tagalo Paliparang Pandaigdig ng Bohol–Panglao, código IATA TAG, código ICAO RPSP, e tamén coñecido como Novo Aeroporto Internacional de Bohol (New Bohol International Airport), é un aeroporto internacional da illa de Panglao, na provincia de Bohol, Filipinas.
Substituíu ao aeroporto de Tagbilaran para atender o aumento do tráfico de pasaxeiros de Bohol, debido ao turismo.
Este aeroporto é alcumado como o primeiro aeroporto ecolóxico de Filipinas e a porta verde do país.
O aeroporto está clasificado oficialmente como aeroporto internacional pola Autoridade de Aviación Civil de Filipinas.
O aeroporto serve como porta de entrada a Tagbilaran e ao resto do Bohol continental para os viaxeiros aéreos domésticos. Tamén está a menos de unha hora de voo do aeroporto internacional de Mactan–Cebu, que é unha porta de entrada ao centro de Filipinas para turistas internacionais.
Este aeroporto inaugurouse o 27 de novembro de 2018.
Batallón Đuro Đaković
O Batallón Đuro Đaković (cirílico serbio: Батаљон Ђуро Ђаковић) foi unha unidade militar formada principalmente por brigadistas iugoslavos. Estaba adscrita ás Brigadas Internacionais, un corpo de voluntarios estranxeiros que participaron na Guerra Civil Española a prol da Segunda República Española. Debe o seu nome a Đuro Đaković, un dos líderes do Partido Comunista de Iugoslavia, executado en 1929 pola súa oposición ao réxime de Alexandre I.
Vota Juan
Vota Juan é unha serie de televisión española producida por 100 Balas que se emitiu en TNT. Está protagonizada por Javier Cámara e María Pujalte. Estreouse o 25 de xaneiro de 2019.
Batallón Đuro Đaković
O Batallón Deda Blagoev, composto por voluntarios búlgaros, fusionouse co Đuro Đaković durante a organización das Brigadas. Dos 1664 brigadistas iugoslavos que chegaron a España, 543 foron integrados inicialmente nos batallóns Đuro Đaković, Dimitrov e Masaryk.
Vota Juan
Creáronse dous spin off da serie co nome de Vamos Juan (2020) e Venga Juan (2021) con gran parte do elenco orixinal da serie.
Batallón Đuro Đaković
Composición
O batallón estaba composto por unha compañía de metralladoras e tres de infantaría, unha delas formada por anarquistas españois.
Vota Juan
Sinopse
Un anódino ministro de Agricultura decide presentarse ás eleccións primarias do seu partido para poder optar á candidatura da presidencia do goberno de España. Enfrontarase a intrigas, envexas e crises coa axuda da súa xefa de prensa, a súa xefa de gabinete e o seu asesor persoal, que tratarán de compensar a súa ineptitude e falta de habilidade política con boas doses de picaresca e improvisación.
Batallón Đuro Đaković
Composición
Estivo integrado en diferentes Brigadas durante a guerra:
Datos xerais
Entre os membros do batallón Đaković houbo algúns españois. Un deles foi Luís Álvarez Yuste, o poeta dos guerrilleiros, quen en Brunete chegou a ser comisario suplente do mesmo.
Participou na Defensa de Madrid, nas batallas de Xarama e Brunete, como unidade de infantaría, integrado na XV Brigada Internacional.
Despois foi trasladado, tamén dentro da XV B.I., á fronte de Aragón, onde perdeu a metade dos integrantes durante a Ofensiva de Zaragoza. Tras a reorganización das Brigadas, foi incluído na 129ª Brigada Internacional, en que sufriu graves perdas durante a Ofensiva de Aragón do bando sublevado. A Batalla do Ebro foi a última operación a grande escala en que participou. Retirouse á costa catalá, onde foi desmobilizado en setembro de 1938.
Aínda así, moitos dos integrantes do batallón tiveron que combater na Ofensiva de Cataluña e atravesar a fronteira francesa.
Moitos lograron fuxir dos campos de internamento en Francia e, coa axuda do Partido Comunista de Iugoslavia, retornar á Iugoslavia ocupada polo nazismo. Alí integráronse no Exército Partisano de Liberación, en que lideraron a liberación do país. Catro veteranos da Guerra Civil Española lideraron os catro grupos de exércitos que derrotaron a Alemaña nazi nos Balcáns: os xenerais Peko Dapčević, Koča Popović, Kosta Nađ e Petar Drapšin.
O batallón durante a fronte do Maestrazgo
O batallón atoparíase na fronte de Ejulve (Teruel) a mediados de abril, no que o Exército Popular da República chamaría "Defensa estratéxica de Levante" durante a Ofensiva do Levante. Concentraría a súa forza na cabeza da estrada Ejulve-Fortanete. Alí cavou varios pozos en estradas para enganchar explosivos ao paso dos camións de tropas do exército de Varela e voluntarios do CTV.
O 24 de abril abandonarían o sector para concentrarse nas fábricas de Villarluengo, onde só resistirían catro días ante unha imparábel ofensiva franquista. Foron presionados até Fortanete con toda a CXXIX Brigada Internacional até o 12 de maio de 1938 cando o batallón abandonou as súas posicións en Vértice Carrascón, Mas de Mallén e ao sur de Fortanete. Repregáronse até Los Monegros, lugar de reestruturación da brigada ao completo.
A Brigada quedou emprazada en Mosqueruela. O batallón Đuro Đaković (2º BON) ocuparía as posicións desde Vértice Bramadoras até o camiño de El Escolano, ao noroeste de Mosqueruela. Porén, a oposición e a caída do flanco dereito, protexido pola 220 Brigada Mixta, foi caendo até que a brigada tivo que ser novamente substituída no vértice Monegro. Alí soportou gran forza de artillaría, mais fixo aguantar a posición 5 días.
Tras o desgaste e a retirada selectiva que se lle ordenou á brigada, o batallón foi emprazado o 30 de maio en Linares de Mora, onde ocuparía a cota 1635 e 1602 no vértice El Cerezal, ao noroeste de Linares de Mora. Porén, a presión inimiga fixo que o flanco designado á 118 Brigada Mixta cedese. Toda a brigada tivo que cruzar o río Paulejas, co que o batallón Đuro Đaković quedou como punta de lanza na cota 1567 e 1501 en Mas de Quemado.
O día seguinte, o inimigo, consciente da debilidade da 118 Brigada Mixta, empurrou o seu flanco e practicamente illou o batallón Đuro Đaković nunha pequena bolsa que o 3º Batallón Masaryk puido resistir. A brigada, cansa, e o batallón foron reforzados en El Batán, no km 20 da estrada de Rubielos de Mora a Nogueruelas.
Zapopan
Zapopan é unha cidade e un dos  125 municipios que compoñen o estado de Xalisco, México. Formou parte da provincia de Nueva Galicia, no Reino de Nueva Galicia entre a súa fundación e 1786, e do municipio de Guadalaxara de 1786 a 1821. Está situado nas rexión central do estado, na macrorrexión de Bajío Occidente ou ' 'Centro Occidente' de México. É o municipio máis poboado da área metropolitana de Guadalaxara     Forma parte da Alianza Bajío-Occidente.
Certame de pintura Otero Baena
Gañadores
2023: António Bahia.
Van Jones
Van Jones, nado en Jackson, Tennessee, o 20 de setembro de 1968, foi Conselleiro Especial para empregos verdes, empresa e innovación no Consello da Casa Branca para Calidade Medioambienteal (CEQ) durante a presidencia de Barack Obama.
É un defensor do medio ambiente, activista de dereitos civís e avogado; e autor de best sellers do New York Times. Jones é presidente e fundador de Green For All (Verde Para Todos), unha ONG estadounidense dedicada a "construír unha economía verde inclusiva o suficientemente forte para sacar á xente da pobreza." O seu primeiro libro, The Green Colar Economy, lanzado o 7 de outubro de 2008 foi un superventas en EE. UU. Jones tamén fundou o Centro Ela Baker para os dereitos humanos, unha ONG californiana que traballa para buscar alternativas á violencia e o encarceramento.
Héctor Veira
Héctor Rodolfo Veira Sinetti, nado en Buenos Aires o 29 de maio de 1946, é un exfutbolista e ex-adestrador arxentino. Moi vencellado a San Lorenzo, gañou con este equipo un campionato nacional como xogador e outro como adestrador. Os seus logros máis destacados nos bancos foron co River Plate, co que gañou en 1986 o campionato arxentino, a Copa Libertadores e a Copa Intercontinental. Dirixiu varios equipos máis, entre eles Vélez Sarsfield, Boca Juniors, o Cádiz de España ou a selección de Bolivia.
Entre 1991 e 1992 cumpriu unha condena de cárcere por abusos sexuais a un menor.
Como futbolista
Fillo de galegos, naceu en Buenos Aires o 29 de maio de 1946. Comezou a súa carreira como futbolista no San Lorenzo de Almagro en 1963. Ao ano seguinte proclamouse máximo goleador do campionato arxentino, ao marcar 17 goles. Formaba a liña ofensiva dos chamados Carasucias, xunto a Fernando José Areán, Narciso Doval, Roberto Telch e Victorio Casa.
Con San Lorenzo foi campión do Torneo Metropolitano de 1968, gañando o título de xeito invicto, cun equipo que pasou á historia co nome de Os Matadores. En total sumou 128 partidos con San Lorenzo no campionato arxentino, convertendo 68 goles
En 1970 fichou por Huracán, onde rendiu a un bo nivel, convertendo 21 goles en 45 partidos ata 1971. Ese ano foi traspasado ao Laguna de México, onde vestiu o dorsal 10 e foi capitán do equipo. Marcou 13 goles na Primeira División Mexicana na tempada 1971/72 e 5 na seguinte.
En abril de 1973 chegou a España para fichar polo Sevilla. Alí xogou varios partidos amigables, pero ningún oficial, deixando o club en agosto.
A continuación regresou a San Lorenzo, antes de fichar por Banfield, co que marcou 9 goles en 16 partidos. Pasou logo polo Comunicaciones de Guatemala, o Corinthians do Brasil, e o Universidad de Chile. O seu último partido foi o 22 de xuño de 1978, xogando no Oriente de Bolivia.
Selección arxentina
Foi internacional en dúas ocasións coa selección arxentina, coa que disputou un partido de clasificación para o Mundial de 1966, e outro encontro en 1967.
Como adestrador
Comezou a súa carreira como adestrador no San Lorenzo, ao que dirixiu en dúas etapas entre 1980 e 1984. Tras un breve paso por Vélez Sársfield, colleu as rendas do River Plate, sendo na súa primeira tempada subcampión do Torneo Nacional por detrás de Ferro Carril. Na tempada 1985/86, cun cadro de xogadores no que estaban entre outros Enzo Francescoli, Nery Pumpido, Beto Alonso, Oscar Ruggeri, Héctor Enrique, Américo Gallego e Nelson Gutiérrez, proclamouse campión da Primeira División, con 10 puntos de vantaxe sobre o segundo clasificado, Vélez Sársfield.
Na Copa Libertadores de 1986 quedou encadrado no grupo 1 con Boca Juniors, Peñarol e Montevideo Wanderers. Conseguiu cinco vitorias e un empate nos seis partidos e pasou como primeiro de grupo, igual que na segunda fase, na que superou a Argentinos Juniors e Barcelona. Na final enfrontouse ao América de Cali adestrado por Gabriel Ochoa Uribe, ao que derrotou tanto na ida no Estadio Olímpico Pascual Guerrero (1-2) como na volta no Monumental (1-0), con goles de Troglio, Sperandío e Funes, conseguindo así a primeira Libertadores da historia do club. Dous meses despois disputou no Estadio Nacional de Toquio a Copa Intercontinental contra o Steaua Bucarest de Anghel Iordănescu, ao que derrotou cun solitario tanto do uruguaio Antonio Alzamendi. esquerda|miniatura|294x294px|Héctor Veira xogando para [[Club Atlético San Lorenzo de Almagro|San Lorenzo de Almagro en 1966.]]Despois volveu ao San Lorenzo, onde a súa actividade se viu interrompida como consecuencia da denuncia de violación que se presentou contra el en outubro de 1987. Con todo, continuou no club ata 1989. En 1990 chegou ao fútbol español para adestrar o Cádiz na tempada 1990/91 da Primeira División, pero non rematou a campaña, sendo destituído despois de 29 xornadas, co equipo na última posición.
En 1991, ao tempo que se sucedían as distintas instancias burocráticas do proceso xudicial, foi contratado por Vélez Sarsfield, club contra o que debutara como xogador facía 28 anos, para facerse cargo do primeiro equipo, sucedendo a Roberto Rogel, para afrontar o Torneo Apertura de 1991. O 30 de agosto, mentres dirixía un adestramento matinal (dous días antes de debutar no campionato), foi informado da sentenza ditada pola xustiza arxentina, fixada inicialmente en seis anos de cárcere. Tras disputarse as cinco primeiras citas do torneo, tivo que deixar o cargo para cumprir condena no cárcere de Devoto.
En 1992, unha vez posto en liberdade condicional, volveu dirixir a San Lorenzo, club no que estivo catro anos. En 1995 conquistou o Torneo Clausura, máis de 20 anos despois do último título, cun cadro de xogadores entre os que destacaban Oscar Ruggeri, Paulo Silas ou Oscar Passet.
En xaneiro de 1997 púxose á fronte de Boca Juniors. Foi subcampión do Torneo Apertura de 1997, por detrás de River, e deixou o equipo a mediados de abril de 1998, debido aos malos resultados. Dende finais de 1998 ata principios de 2000 foi o adestrador da selección boliviana.
De novo na Arxentina, traballou como comentarista deportivo e adestrou o Lanús o Newell's Old Boys de Rosario e o Quilmes, antes de regresar durante uns meses ao San Lorenzo. En decembro de 2010 asumiu o cargo de secretario técnico do San Lorenzo.
Condena por abuso sexual
O 17 de outubro de 1987 foi denunciado pola violación dun adolescente de trece anos. O neno, xunto cun amigo, pedíronlle un autógrafo na rúa. Veira díxolles que a súa pluma non funcionaba e pediulle ao rapaz que o acompañase a un piso da súa propiedade que estaba nas proximidades. Aquela noite o neno contoulle á súa nai que Veira o violara.
Veira negou os feitos, sostendo que o menor pedira un autógrafo e que simplemente o invitara a entrar nun piso da súa propiedade para entregarlle unha bandeirola. Como coartada, mantivo que estaba presente unha sobriña dela, Adriana Veira, que afirmou vivir no piso de Veira e estar presente aquel día. No xuízo probouse que a declaración da súa sobriña era falsa, sendo condenado en 1995 a dous anos de prisión en suspenso por falso testemuño, así como a unha indemnización económica para a familia do menor afectado.
O 4 de abril de 1988 foi declarado culpable en primeira instancia do delito de tentativa de violación e promoción de corrupción de menor, sendo condenado a catro anos de prisión. A Sala IV da Cámara Nacional de Apelacións no Criminal e Correccional revocou a condena e absolveu a Veira, aplicándolle o beneficio da dúbida, por considerar que as probas reunidas non bastaban para probar a existencia material do feito que se lle imputaba. O 24 de abril de 1991, a Corte Suprema de Xustiza considerou arbitraria a decisión da Cámara de aplicar o beneficio da dúbida e ordenou ditar unha nova sentenza. O 30 de agosto de 1991, a Sala VI da Sala ditou unha nova sentenza na que se declarou a Veira culpable de violación dun menor, e condenouno a seis anos de prisión. O 4 de outubro de 1991 foi enviado a prisión para cumprir a súa condena no cárcere de Devoto. miniatura| Veira e Fisher xogando co San Lorenzo en 1967.O 8 de setembro de 1992, o Tribunal Supremo volveu intervir e cualificou o delito de “intento de violación”, reducindo a pena a tres anos. Dado que Veira cumprira xa máis dun terzo da súa condena, quedou en liberdade o 17 de setembro de 1992, tras cumprir once meses e trece días de prisión.
Anisotoma (planta)
Anisotoma é un xénero de plantas anxiospermas que antes pertencía á familia Asclepiadaceae, pero que agora se considera que pertence á familia Apocynaceae, que foi descrito como xénero en 1844. Son plantas nativas do sur de África
Héctor Veira
Condena por abuso sexual
Trala súa saída de prisión, volveu de inmediato a traballar no San Lorenzo como adestrador tras ser solicitado polo presidente Fernando Miele. Conseguiu reintegrarse no mundo do fútbol, pero durante moito tempo foi recibido nos estadios con berros de "violador".
Anisotoma (planta)
Especies
O xénero comprende as seguintes especies:
Outra especie que antes estaba incluída neste xénero, pero foi transferida a Brachystelma era Anisotoma arnottii (Baker) Benth. & Hook.f. ex B.D.Jacks. , sinónimo de Brachystelma arnottii Baker
Software de edición de son
O software de edición de son é calquera software ou programa informático que permite editar e xerar datos de son. O software de edición de son pódese implementar total ou parcialmente como unha biblioteca, como unha aplicación informática, como unha aplicación web ou como un módulo cargable do núcleo. Os editores de ondas son editores de son dixital. Hai moitas referencias de software dispoñibles para realizar esta función. A maioría pode editar música, aplicar efectos e filtros e axustar canles estéreo.
As estacións de traballo de son dixital (digital audio staion, DAW) constan de software en gran medida, e normalmente están compostas por moitos compoñentes distintos de paquetes de software, a través dunha interface gráfica de usuario unificada usando GTK, Qt ou outra biblioteca para os widgets GUI. Os DAWs úsanse para gravar ou producir música, efectos de son e moito máis.
Gavin Glinton
Gavin Glinton, nado o 1 de marzo de 1979 en Gran Turca, é un adestrador e exfutbolista das Illas Turks e Caicos.
Traxectoria
Naceu nas Illas Turcas e Caicos e criouse en Livermore, California, onde asistiu á Livermore High School. Alí xogou ao fútbol no Tri-Valley Soccer Club e no Silicon Valley Ambassadors. Posteriormente xogou catro anos no equipo de fútbol da Universidade Bradley, marcando 53 goles. Ingresou no Salón da Fama da Universidade Bradley en 2012 e no Salón da Fama da Missouri Valley Conference en 2014. Durante os seus anos universitarios tamén xogou co equipo sub-23 do Chicago Fire FC.
Como profesional
En 2002 foi elixido no draft polos Angeles Galaxy da Major League Soccer e ao ano seguinte pasou a xogar no Dallas Burn. Militou neste equipo dúas tempadas, xogando 44 partidos e marcando dous goles. En 2004, tomou un descanso do fútbol profesional para ser segundo adestrador na Universidade Bradley.
En 2006 uniuse ao Charleston Battery, equipo da USL First Division. Despois dunha boa tempada, na que fixo 13 goles e foi elixido "MVP ofensivo" polos afeccionados, Glinton foi convocado polo Galaxy. Alí foi suplente case toda a tempada, na que tivo como adestrador a Frank Yallop, e marcou 4 goles. A continuación foi con Yallop para o San Jose Earthquakes, e en febreiro de 2009, probou sen éxito durante dúas semanas co St Patrick's Athletic da Liga irlandesa, onde chegou a xogar un amigable contra o Chelsea. Ese mesmo mes asinou co Carolina RailHawks da da USL First Division. En marzo de 2010 fichou polo Nam Định FC da V-League de Vietnam.
Selección nacional
Foi internacional en dez ocasións coa selección de Turks e Caicos, unha das de peor nivel do mundo, sendo o máximo goleador da súa historia, con catro goles. Foi autor dun dos dous goles na primeira vitoria internacional da selección, nun partido da Copa do Caribe contra o combinado das Illas Caimán en Cuba.
Vida persoal
O seu irmán máis novo, Duane Glinton, tamén xogou na selección nacional, tendo o récord de partidos disputados con esta ata que foi superado por Philip Shearer.
Palmarés
Los Ángeles Galaxy
Hirokazu Tanaka
Hirokazu "Hip" Tanaka (田中 宏和, Tanaka Hirokazu) nado en Quioto, Xapón o 13 de decembro de 1957, é un compositor e músico xaponés coñecido polo seu traballos na música de videoxogos, especialmente polos producidos pola compañía Nintendo. É tamén o actual presidente da Creatures, Inc.
Bandas sonoras de videoxogos (escolma)
Participou nas sintonías de videoxogos como Tetris e Metroid, e ne varias versións das series de Pac-Man, Mario Bros e Pokémon.
Entre outras, fixo as BSO dos xogos:
Alájar
Alájar é un municipio de España na provincia de Huelva, comunidade autónoma de Andalucía. Dá nome ao porto de montaña máis alto da provincia de Huelva, con 837 metros de altitude, que separa os termos municipais de Alájar e de Castaño del Robledo.
Ten unha área duns 41 km² e unha poboación de 759 habitantes (2020), o que daba unha densidade de poboación de 18,95 hab/km². Encóntrase situada a unha altitude de 574 m.
Alajar chegou a contar no século XIX con 8 aldeas. Actualmente están poboadas só 4: El Calabacino, El Collado, El Cabezuelo e Los Madroñeros.
Axencia Europea de Produtos Químicos
A Axencia Europea de Sustancias Químicas (acrónimo: AESQ e ECHA, do inglés European Chemicals Agency) é unha organización da Unión Europea.
A súa sede está situada en Helsinqui, Finlandia.
Actividade
Ten como principal obxectivo xestionar os aspectos técnicos, científicos e administrativos do REACH, o Sistema de Rexistro de Produtos Químicos da UE.
Segundo o sitio web oficial, a Axencia pretende ser "o centro de coñecemento sobre a xestión sostible de produtos químicos, ao servizo dunha ampla gama de políticas e iniciativas globais da UE, en beneficio dos cidadáns e do medio ambiente".
Ligazóns externas
{{En progreso}} {{Axencias da Unión Europea}} {{Control de autoridades}}
Vila Bulsa
miniatura|upright=1.65|Vila Bulsa, Hobbiton, a confortábel morada subterránea de [[Bilbo Bulseiro|Bilbo e, despois, de Frodo Bulseiro, construída para a triloxía cinematográfica The Lord of the Rings de Peter Jackson.]]
Vila Bulsa é a vivenda subterránea dos hobbits Bilbo e Frodo Bulseiro nas novelas de fantasía O hobbit e O Señor dos Aneis de J. R. R. Tolkien. De alí parten Bilbo e Frodo nas súas aventuras, e ambos os dous volven para ela, durante un tempo. Constitúe o punto inicial dos arcos narrativos principais nas novelas e, ao regresaren os hobbits a ela, tamén representa un punto final da trama en cada caso.
Tolkien describíase a si mesmo como un hobbit agás pola estatura. Algúns académicos sinalan que Vila Bulsa é unha visión do fogar ideal de Tolkien e, nos seus detalles, unha descrición do seu carácter. Peter Jackson construíu en Nova Zelandia un set de rodaxe moi elaborado, incluída unha Vila Bulsa moi detallada, para a súa triloxía cinematográfica.
J. R. R. Tolkien
O hobbit comeza cunha das "primeiras frases máis célebres da literatura":
Os protagonistas d’O hobbit e O Señor dos Aneis, Bilbo e Frodo Bulseiro, vivían en Vila Bulsa, un luxoso smial ou burato-hobbit, escavado no Outeiro na parte norte da vila de Hobbiton na Caderna Oeste da Comarca. Tolkien fixo debuxos de Vila Bulsa e Hobbiton. A súa acuarela titulada The Hill: Hobbiton-across-the Water amosa o exterior e o campo circundante. Tolkien fixo varios bosquexos en lapis e tinta nesta materia, definindo gradualmente as que serían a localización e arquitectura definitivas de Vila Bulsa.
Outro dos debuxos de Tolkien, The Hall at Bag-End, Residence of B. Baggins Esquire, representa o interior, con elementos do século XX como un reloxo de parede e un barómetro. Menciónase outro reloxo no capítulo 2 d’O hobbit, cando o Mago Gandalf informa a Bilbo dunha mensaxe do anano Thorin Escudo de Carballo: «—Se limpases a repisa atoparías isto baixo o reloxo —dixo Gandalf, entregándolle a Bilbo unha nota (escrita, por suposto, no seu propio papel)». O barómetro menciónase nos borradores de Tolkien para O hobbit.
Peter Jackson
miniatura|upright=1.25|Versión de Jackson do Outeiro en Hobbiton á beira do Aiauga. A imaxe é comparábel á acuarela de Tolkien The Hill: Hobbiton-across-the-Water (citada arriba).
Peter Jackson fixo construír un elaborado set de rodaxe na granxa de ovellas Alexander en Matamata, Nova Zelandia, para a súa triloxía cinematográfica The Lord of the Rings. Incluía un muíño de auga, a pousada O Dragón Verde, e varios buratos-hobbit, así como Vila Bulsa nun pequeno outeiro, cun xardín. Jackson dixo que o set daba a impresión de que se podía abrir a porta verde redonda de Vila Bulsa e atopar dentro a Bilbo Bulseiro.
Orixe no mundo real
O académico literario e cinematográfico Steven Woodward e mais o historiador especializado en arquitectura Kostis Kourelis suxiren que Tolkien puido basear os seus buratos-hobbit nas casas con cuberta de céspede, como as de Keldur.
Personaxe derivado da arquitectura
Tolkien afirmaba ser un hobbit, e os académicos concordan en que en moitos aspectos se asemellaba a estes seres, pois gozaba da boa comida, a xardinaría, o tabaco de pipa e a vida nun fogar familiar e confortábel. «Bag End» (Vila Bulsa no orixinal en inglés) era o nome real da casa de Jane Neave, tía de Tolkien, na vila de Dormston, en Worcestershire. Tolkien describe Vila Bulsa como un lugar no que, en palabras do académico experto en Tolkien Thomas Honegger, «a maioría dos lectores vese fortemente tentada a pór as súas imaxinarias pantuflas e acomodarse diante dun anaco de pastel e un té». Honegger argumenta que os lugares desempeñan unha función crucial n’O Señor dos Aneis, e que a función do burato-hobbit seguro é definir o carácter dos «hol-bytlan (habitantes de buratos), ante todo seres sedentarios que sofren dunha profunda aversión a viaxar fóra da Comarca». Para eles, escribe Honegger, «Viaxar ao estranxeiro enmárcase no mesmo ámbito cás aventuras», citando o comentario de Bilbo n’O hobbit: «Cousas desagradables, encordiantes e incómodas! Fan chegar tarde á cea!»
O English Dialect Dictionary de Joseph Wright, que abrangue o período 1898-1905, recolle unha entrada para hobman, unha das moitas orixes posíbeis da palabra hobbit, que di: «Cada home-elfo ou hobman tiña a súa morada, á que lle puña nome». O especialista en Tolkien Michael Livingston comenta que, partindo disto, resulta doado «lembrar o hobbit semellante a un home, amigo dos elfos e habitante dun burato, o Sr. Bilbo de Vila Bulsa, contratado polos ananos, seres non moi distintos, para cometer un roubo».
miniatura|upright=1.25|left|Un interior acolledor: o artista sueco [[Carl Larsson recreou neste cadro o seu fogar inspirado no movemento Arts and Crafts en 1901. Johanna Brooke suxire que Vila Bulsa podería ter un estilo similar. ]]
Brooke menciona a afirmación de Tolkien de que, de feito, «só os máis ricos e os máis pobres» eran quen de perpetuar a práctica hobbit de vivir en buratos: os pobres, segundo di Tolkien, podían ter «tobos do tipo máis primitivo... cunha soa fiestra ou ningunha». Vila Bulsa representa un marcado contraste con estes tobos, pois os seus mellores cuartos tiñan «xanelas redondas fondamente cavadas». Brooke comenta que Tolkien amosa esta dicotomía en The Hill: Hobbiton-across-the-Water, onde Vila Bulsa presenta varias fiestras, mentres que os buratos-hobbit situados máis abaixo (na Travesa da Bulsada) tiñan menos. Outros indicios de riqueza e clase son as comodidades típicas da era vitoriana, como o comedor, as múltiples despensas e os gardarroupas. Estes elementos poderían sinalar, segundo escribe Brooke, que o propietario de Vila Bulsa é «autocompracente, dado ao luxo excesivo, cómodo de máis e mesmo un pouco vaidoso», se ben, por contra, o espazo dedicado a colgar moitos chapeus e gabáns suxire que para el é importante acoller calorosamente os seus invitados. Brooke cita o comentario de Morris de que «a clase traballadora non pode pagar unha vivenda deseñada por un arquitecto; as coelleiras de tamaño mediano son para a clase media», sinalando que, coa mención das coelleiras, «se axusta perfectamente a Vila Bulsa».
A cartógrafa Karen Wynn Fonstad creou un plano de Vila Bulsa, no que presenta a súa visión da cómoda distribución da vivenda, con moitas adegas e despensas, alén de varias chemineas, partindo dos indicios ofrecidos por Tolkien n’O hobbit e O Señor dos Aneis. Segundo o seu plano, Vila Bulsa ten 40 metros de longo e até 15 metros de ancho, escavados no Outeiro. Honegger escribe que o traballo de Fonstad contribuíu de xeito substancial a outorgar á Terra Media unha «existencia independente».
Unha soa entrada
O académico especializado en Tolkien Tom Shippey escribe que «Bag End», o nome orixinal en inglés, é unha tradución directa do termo francés cul-de-sac («fondo de saco»), algo que describe como «un xiro absurdo... un detalle de ‘snobismo francófilo’, empregado en Inglaterra para se referir a unha canella sen saída, unha rúa cunha soa entrada; tamén comenta que os franceses usan impasse para dicir o mesmo. Existe unha interpretación das viaxes de Bilbo e Frodo como carreiros, porque ambas as dúas comezan e rematan en Vila Bulsa. Segundo Don D. Elgin, a canción A Walking Song de Tolkien, que aparece repetidas veces baixo diversas formas n’O Señor dos Aneis a medida que avanza a historia, é «unha canción sobre os camiños que continúan adiante até, por fin, volveren ás cousas familiares que coñecen de sempre».
A residencia máis cobizada
miniatura|upright=1.45|O degoxo de Lobelia Sacovila-Bulseiro de facerse con Vila Bulsa, o lar de Bilbo, ten sido comparado co desexo frustrado de [[Vita Sackville-West de herdar Knole House (na imaxe). ]]
O xornalista Matthew Dennison compara o degoxo de Lobelia Sacovila-Bulseiro de se mudar para Vila Bulsa co apego da aristócrata Vita Sackville-West, de nome semellante, ao fogar da súa familia Knole House, que non foi quen de herdar. Shippey sostén que os Bulseiro e os Sacovila-Bulseiro son «opostos vencellados», porque o contrario dun burgués é un saqueador, alguén que entra ilegalmente nos fogares dos burgueses, e n’O hobbit pídeselle a Bilbo que se converta en saqueador para se coar no cubil do dragón Smaug. Sinala que o nome «Sacovila-Bulseiro» (Sackville-Baggins no orixinal inglés) elixido para a rama snob da familia Bulseiro é unha chanza filolóxica, porque Sac[k]-ville se pode traducir como a forma francesa de «Vila Saco», outra tentativa de reforzar o status burgués da familia «francofonizando» o seu apelido.
Contrastes con lugares afastados
miniatura|upright=1.25|left|Contraste con Vila Bulsa: a visión dun artista de [[Lothlórien, «un espazoso clareiro nun bosque cheo de luz, que evoca unha apertura resgardada». ]]
O historiador Joseph Loconte escribiu que Tolkien estabelecera un contraste entre a Vila Bulsa apracíbel e serena de Frodo e a escuridade e a destrución industrialista da Isengarda do mago Saruman. Loconte equipara isto co contraste de C. S. Lewis, membro dos Inklings ao igual que Tolkien, no seu libro infantil de 1950 The Lion, the Witch and the Wardrobe, entre o encantador e humilde fogar do matrimonio Beaver e a xélida opulencia do palacio da Bruxa Branca. Na opinión de Loconte, ambos os autores «reintroducen na imaxinaría popular unha visión cristiá da esperanza nun mundo atormentado pola dúbida e a desilusión».
Honegger remarca un contraste diferente, entre dous debuxos de Tolkien: por unha banda, a representación de Vila Bulsa en The Hall at Bag End, «o espazo acolledor pero angosto dun burato-hobbit coa paisaxe igualmente limpa e definida da Comarca como fondo», e, pola outra, The Forest of Lothlórien in Spring, que presenta «ningures en particular, senón un espazoso clareiro nun bosque cheo de luz, que evoca unha apertura resgardada». Honegger suxire que, se a Comarca é un «paraíso pequeno-burgués illado e remoto», entón Lothlórien é un «paraíso transcendental ou idealizado». Amais, os confortábeis buratos-hobbit da Comarca contrastan coa natureza indómita do Bosque Vello, a idílica Valfendido e mesmo coa que fora a «terra prometida» dos ananos, Moria. Honegger argumenta que isto tamén é aplicábel ao tempo: mentres que Vila Bulsa e a Comarca están no presente, o Bosque Vello, Valfendido e Lothlórien representan viaxes ao pasado.
Estrañeza
Vila Bulsa recibe estrañas visitas –Gandalf e os ananos–, facéndoa parecer un «sito estraño», nas palabras do personaxe Ted Areeiro, quen engade «e a súa xente máis aínda». Bilbo e Frodo tamén acaban sendo considerados como estraños. Bilbo é «moi rico e moi peculiar», en gran parte porque semella non avellentar, pero tamén porque viaxou fóra da Comarca e volveu cambiado. David LaFontaine escribe en The Gay and Lesbian Review Worldwide que Bilbo é un «solteiro empedernido» que nunca tivera unha «relación romántica» con ningunha muller, e que vive só no «luxoso e agradábel espazo» de Vila Bulsa, «ilustrando a sensibilidade artística do hobbit». LaFontaine comenta que Tolkien admira o «estilo de vida infrecuente de Bilbo... case chegando á envexa». Para LaFontaine, a descrición que ofrece Tolkien da «estrañeza» de Bilbo pódese interpretar como unha representación dun home homosexual.
Parodia
A novela paródica Bored of the Rings de 1969, escrita polos fundadores de National Lampoon, Henry Beard e Douglas Kenney, búrlase do regreso a casa de Frodo trala súa perigosa aventura en Vila Bulsa, con estas palabras: «foi directo para a súa quentiña cheminea e deixouse caer na cadeira. Púxose a cavilar sobre os anos de exquisito aburrimento que lle agardaban. Se cadra podería empezar a xogar ao Scrabble".
Estación de traballo de son dixital
miniatura|280x280px|Produción de música mediante unha estación de traballo de son dixital con configuración de varios monitores Unha estación de traballo de son dixital (en inglés: digital audio workstation, DAW) é un dispositivo electrónico ou software de aplicación utilizado para gravar, editar son e producir ficheiros de son. Os DAW veñen nunha gran variedade de configuracións desde un único programa informático nun portátil, ata unha unidade autónoma integrada, ou cunha configuración moi complexa de numerosos compoñentes controlados por un ordenador central. Independentemente da configuración, os DAW modernos teñen unha interface central que permite ao usuario alterar e mesturar varias gravacións e pistas ata chegar a peza final producida.
Os DAW utilízanse para producir e gravar música, cancións, voz, radio, televisión, bandas sonoras, podcasts, efectos de son e case calquera outra situación onde se necesite gravacións complexas de son.
Ska Keller
Franziska Maria «Ska» Keller, nada en Guben, Brandeburgo, o 22 de novembro de 1981, é unha política alemá de Alianza 90/Os Verdes, deputada no Parlamento Europeo desde 2009 dentro do grupo político de Grupo dos Verdes/Alianza Libre Europea. Portavoz entre 2005 e 2007 da Federación de Mozos Verdes Europeos (FYEG), de 2007 a 2009 exerceu de coportavoz da federación estatal verde de Brandeburgo.
Ska Keller estudou Estudos Islámicos, Turcos e Xudeus na Universidade Libre de Berlín e fala seis idiomas. Está casada co activista finlandés Markus Drake.
Política
Desde 2001 foi membro de Grüne Jugend (Mozos Verdes) e desde 2001 até 2004 pertenceu ao seu Comité Executivo Nacional. De 2005 a 2007 foi portavoz da Federación de Mozos Verdes Europeos (FYEG).
En 2002 uniuse ao partido Bündnis 90/Die Grünen e en 2005 entrou ao Comité Executivo de Die Grünen no Estado de Brandeburgo. Entre 2005 e 2009 foi tamén directora executiva da agrupación de distrito verde de Spree-Neiße. En novembro de 2007 foi elixida xunto con Axel Vogel como coportavoz da federación verde de Brandeburgo. Neste cargo estivo particularmente involucrada nun referendo a nivel nacional contra as novas minas a ceo aberto en Brandeburgo, iniciado conxuntamente por partidos, organizacións ecoloxistas e o instituto sorbio Domowina.
No Congreso de Delegados de Dortmund de 2009, Keller foi elixida para o posto 7 da lista de Die Grünen para as eleccións europeas. Baixo a lema "Non só o avó para Europa" conseguiu o escano o 7 de xuño de 2009. As prioridades da política de Keller son a migración e as relacións da Unión Europea con Turquía. Como deputada do grupo parlamentario Verdes-Alianza Libre Europea, pertenceu á Comisión de Desenvolvemento e agora traballa na Comisión de Comercio Internacional e na Delegación UE-Turquía.
Nas primarias abertas pan-europeas do Partido Verde Europeo de 2014, Ska Keller foi elixida, xunto ao francés José Bové, como co-candidata á presidencia da Comisión Europea para as eleccións ao Parlamento Europeo de 2014. En 2019 repetiu como candidata do Partido Verde a presidir a CE.
De cara ás eleccións de 2019 repetiu como Spitzenkandidat do Partido Verde Europeo, esta vez facendo tándem co neerlandés Bas Eickhout.
Adolfo Campos
Co nome de Adolfo Campos podemos referirnos a dous políticos, pai e fillo, alcaldes de Dozón.
Secuencia de inserción
miniatura|Diagrama que ilustra o papel das secuencias de inserción ("IS") nun transposón composto. Ademais de apareceren autonomemente, as secuencias de inserción poden tamén aparecer como parte de transposóns compostos; nun transposón composto dúas secuencias de inserción flanquean un ou máis xenes accesorios, tales como un xene de resistencia a antibióticos (por exemplo Tn10, Tn5). Non obstante, existe outro tipo de transposóns, chamados transposóns unidade, que non levan secuencias de inserción nos seus extremos (por exemplo Tn7).
Un transposón complexo non depende dunha secuencia de inserción flanqueante para o seu encima resolvase. A resolvase é parte do xenoma tns e corta nas repeticións invertidas flanqueantes.