cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Conclave
Elección e aceptación
O xa Papa indica o nome que escolleu con estas palabras: “Vocabor N.” (Chamareime N.), ou outras similares. Entón o Mestre das Celebracións, en funcións de notario, levanta acta da aceptación do novo Pontífice e do seu nome.
No caso nada frecuente de que o elixido non sexa un dos Cardeais presentes ou, ata, que non resida na cidade de Roma, avísase ao Substituto da Secretaría de Estado, quen se encargará de que o escolleito como novo Papa chegue ao Vaticano canto antes, evitando absolutamente que se decaten os medios de comunicación. Unha vez chegado ao conclave, o Cardeal Decano convocará ao resto dos electores á Capela Sistina para proceder ao mesmo ritual de aceptación. Se o elixido acepta e non é bispo, o Cardeal Decano ordenarao de inmediato como tal.
A partir do momento da aceptación -e ordenación no seu caso- o elixido pasa a ser Bispo de Roma, Papa e Cabeza do Colexio Episcopal. Nese mesmo momento adquire a plena e suprema potestade sobre a Igrexa universal. Os Cardeais achegaranse entón a el por quenda para expresarlle o seu respecto e obediencia. Tamén poderán achegarse a el o Substituto da Secretaría de Estado, o Secretario das Relacións cos Estados (unha especie de Ministro de Asuntos Exteriores vaticano), o Prefecto da Casa Pontificia e calquera outro que deba tratar co novo Pontífice asuntos necesarios nese momento.
A "fumata"
miniatura|Habemus papam tras a elección do papa Martiño V (1415) Unha das tradicións máis pintorescas e coñecidas a nivel mundial en relación co conclave é a da fumata, un sistema secular de comunicar ao pobo a marcha dun proceso electoral que transcorre baixo estrito enclaustramento.
Tras cada sesión de escrutinio (dúas votacións) as papeletas de voto e as notas dos Escrutadores quéimanse nunha estufa preparada ao efecto. O fume sae entón por unha cheminea sobre o tellado da Capela Sistina. Cando o resultado das votacións foi negativo, os papeis quéimanse xunto con palla húmida, o que produce un fume negro. Se da elección saíu elixido un candidato, e este aceptou a responsabilidade, os papeis quéimanse usando palla seca, o que dá lugar a un fume de cor branca. É o sinal que anuncia ao mundo a elección dun novo Papa.
A primeira bendición "Urbi et orbi"
miniatura|300px|Primeira bendición do [[Pío XI, papa|Papa Pío XI (1922)]] Tras aceptar a súa elección, o xa novo Papa é conducido polo Camarlengo e o Mestre das Celebracións Pontificias á sancristía da Capela Sistina, chamada comunmente Sala das bágoas, xa que parece que tódolos elixidos, sen excepción, choran alí en relativa intimidade ante a magnitude da responsabilidade que acaban de asumir. Na sala atópanse tres manequíns con sotanas brancas de diversos tamaños: grande, mediana e pequena, que a xastrería romana Gammarelli encárgase de confeccionar dende o século XVIII. De ser necesario, un equipo de relixiosas fan os arranxos pertinentes. Dise que a Pío XIII as tres lle quedában longas, mentres que a Xoán XXIII resultábanlle estreitas. Tamén hai a man un barbeiro por se o Papa necesita un afeitado antes de presentarse ante o pobo -pode ser elixido pola tarde-.
Trala manifestación do respecto dos Cardeais, cántase un “Te Deum” (oración de solemne acción de grazas a Deus),
Johan Romeu
Johan Romeu, foi un trobador galego do século XIII.
Conclave
A primeira bendición "Urbi et orbi"
Inmediatamente, o Cardeal Protodiácono (o primeiro desa orde entre os Cardeais), diríxese ao balcón principal da Basílica de San Pedro, onde se instalaron rapidamente cortinaxes e colgaduras de festa. Alí fará público o anuncio da elección coas frases rituais:
Nosopai
miniatura|O Nosopai, en galego, no patio da [[Igrexa do Pater Noster en Xerusalén.]] O nosopai (tamén coñecido pola súa forma latina paternóster) é a máis coñecida oración do cristianismo. Segundo o Novo Testamento déullela Xesús aos apóstolos despois de que estes lle pedisen que lles aprendese a orar.
Lorena Miranda
Lorena Miranda Dorado, nada o 7 de abril de 1991 en Ceuta, é unha xogadora española de wáter-polo do Club Waterpolo Dos Hermanas en Dos Hermanas (Sevilla). Anteriormente, formou parte do equipo do Club Natación Ondarreta Alcorcón, tendo as súas orixes no Club Natación Caballa de Ceuta.
Kymenlaakso
Kymenlaakso (en sueco Kymmenedalen) é unha das 19 rexións de Finlandia. Está situada ao sur do país, nas provincias históricas de Uusimaa e Carelia. A súa capital e cidade máis poboada é Kouvola, e a segunda cidade é Kotka. O seu nome significa literalmente "val do río Kymi", un dos ríos máis grandes de Finlandia e a súa conca baña o 11 % da área do país.
Lorena Miranda
Traxectoria
Participou nos Xogos Olímpicos de Londres de 2012 co equipo nacional do seu país, acadando a medalla de prata, despois de vencer nas semifinais a Hungría por un marcador de 9-10 e perder na final contra os Estados Unidos (8-5).
Kymenlaakso
Kymenlaakso limita ao sur co Golfo de Finlandia, e coas rexións de Carelia do Sur ao leste, Savonia do Sur ao nordeste, Päijänne Tavastia ao noroeste, e a rexión de Uusimaa ao oeste.
Lorena Miranda
Traxectoria
Tamén participou no Campionato do Mundo de Wáter-polo en 2013 coa selección feminina, obtendo a medalla de ouro após gañar a Australia.
Kymenlaakso
Concellos
A rexión de Kymenlaakso está formada por sete concellos, dos cales tres teñen status de cidade (en letra grosa):
Nosopai
A oración atópase no Evanxeo de Mateo (6:9-13), onde aparece como parte do Sermón da Montaña. Unha oración semellante aparece no Evanxeo de Lucas 11:2-4.
Aínda que a oración orixinal era en arameo, o texto máis antigo que se conserva está en grego. No cristianismo occidental rezouse en latín durante moitos séculos.
Johan Romeu
Traxectoria
Crese que naceu en Lugo e estivo activo no segundo terzo do século XIII. Puido pertencer a unha familia da baixa nobreza e exercer de escudeiro.
Obra
É autor dunha cantiga de escarnio, sobre a pedantería de Lopo Liãns, conservada no Cancioneiro da Biblioteca Nacional de Lisboa (B) e no Cancioneiro da Biblioteca Vaticana (V).
Conclave
A primeira bendición "Urbi et orbi"
“Annuntio vobis gaudium mágnum: habemus Papam. Emminentissimum ac Reverendissimum Dominum, Dominum N., Sanctae Romanae Ecclesiae Cardinalem N., qui sibi nomen imposuit N.” (Anúnciovos unha grande alegría: temos Papa. O Eminentísimo e Reverendísimo Señor Don N. -nome de pía-, Cardeal da Santa Igrexa Romana N. -apelido-, que se impuxo o nome de N.).
A Misa de Inauguración do Pontificado
Aínda que dende o mesmo momento da súa aceptación -e consagración episcopal, de ser precisa- o elixido é xa verdadeiro Papa, o Pontificado inaugúrase de modo oficial cunha misa solemne que se celebra aos poucos días de concluído o conclave, normalmente na explanada da Basílica de San Pedro. Nesa celebración, o novo Papa é investido dos seus novos símbolos: a súa Mitra, a súa Tiara, o seu Palio, e o seu anel do Pescador.
A Tiara Pontificia, ou Triregno, a tripla coroa papal non é utilizada dende o Papa Paulo VI. Deixouse de utilizar cando Paulo VI rexeitou os poderes terreais que simboliza. Hoxe, cada Papa decide se se coroa ou non.
Tamén en data inmediata deberá o novo Pontífice tomar posesión da Arquibasílica Patriarcal Lateranense (San Xoán de Letrán), que é a catedral de Roma e se considera cabeza e nai de tódalas demais igrexas do mundo.
O escudo de armas
É tradición que cada Papa teña o seu escudo de armas. Cada escudo de armas é persoal e deséñao cada Pontífice ao seu gusto. Así a todo, sempre aparecen as Chaves do Ceo entregadas a San Pedro e a Tiara Papal. O escudo de armas é mostrado ao mundo polo xornal Vaticano L'Ossevatore Romano, que o publica. Tamén debe debuxarse para ser arquivado na Biblioteca Vaticana. De aí en máis, o Papa selará as súas cartas apostólicas, encíclicas e escritos coa matriz do seu escudo e tamén este será bordado nas súas sotanas e gravado nos aneis dos Cardeais.
SKA San Petersburgo
O SKA San Petersburgo (en ruso: СКА Санкт-Петербург) é un equipo profesional de hóckey sobre xeo da cidade de San Petersburgo (Rusia), que compite na Kontinental Hockey League. As súas cores son o vermello, azul e branco.
Azkoitia
250px|miniatura|Herriko Enparantza Azkoitia é un concello da provincia de Guipúscoa, en Euskadi. Atópase na comarca de Urola Kosta, a 57 km de Donostia.
SKA San Petersburgo
SKA é unha abreviación de Sports (K)Club of the Army (Club Deportivo do Exército).
Historia
O club foi fundado en 1946 baixo o nome de ODO Leningrad e logo de participar en tódalas tempadas da primeira división do Campionato da Unión Soviética a excepción de entre 1947 e 1950 e a tempada 1991-92. A partir de 1993 participou na Superliga Rusa. Gañou a Copa Spengler tres veces na década dos '70. No 2008, o club uniuse á Kontinental Hockey League, unha nova competición en Eurasia.
Azkoitia
O seu termo municipal ten unha extensión de 54,71 km². Limita ao norte con Deba, ao sur con Antzuola, Urretxu e Zumarraga, ao leste con Azpeitia e ao oeste con Mendaro, Elgoibar, Soraluze e Bergara.
Tiña en 2015 unha poboación de 11.566 habitantes, a maioría deles na capital municipal e o resto nas entidades de Arrietamendi, Izarraitz e Ormaolamendi.
Provincia de Santiago del Estero
A provincia de Santiago del Estero é unha das 23 provincias da Arxentina. Ten unha poboación de 896.461 habitantes (2010) e a súa capital é Santiago del Estero.
Situada na Rexión do Norte Grande, limita polo noroeste coa Provincia de Salta, polo norte e nordeste coa Provincia do Chaco, polo sueste coa Provincia de Santa Fe, polo sur coa Provincia de Córdoba e polo oeste coa Provincia de Catamarca e Tucumán. É, detrás de Formosa, a segunda provincia con menor desenvolvemento humano e a terceira de menor PBX por cápita do país.
Partido Democristián de Albania
O Partido Democristián de Albania (Partia Demokristiane e Shqipërisë en albanés) é un partido político albanés dirixido por Nikolle Lesi, editor do xornal Koha Jone. Nas eleccións de 2005 conseguiu 2 escanos no Parlamento de Albania e forma parte do goberno albanés, anteriormente só conseguira un escano nas eleccións de 1997.
Daniel Martinazzo
Daniel Martinazzo, nado en San Juan o 9 de xaneiro de 1958, é un ex xogador de hóckey a patíns arxentino.
En 1978 recibiu o Premio Olimpia de Ouro coma o deportista arxentino máis destacado do ano. En 1980 e 1990 recibiu o Premio Konex de Platino como mellor xogador arxentino da década na súa especialidade. Martinazzo tamén destacou polo seu xogo limpo recibindo en 1980 o premio ao xogador máis correcto do Campionato do Mundo dese ano. En 1983, o Comité Olímpico Italiano outorgoulle a medalla ao Mérito Deportivo.
Traxectoria deportiva
Nado o 9 de xaneiro de 1958, a capital do hóckey a patíns na Arxentina, onde comeza a xogar no Club Deportivo Unión Estudiantil. Destaca moi novo, debutando coa selección arxentina sub-18 con 11 anos e proclamándose campión arxentino xuvenil aos 13. Na Arxentina gañou catro campionatos nacionais.
A principios dos anos '80 trasladouse a Europa, ao HC Castiglione della Pescaia. Xogou no H.C. Liceo entre 1981 e 1982, proclamándose máximo goleador da liga, trofeo que repetiría nos anos 1985, 1986 e 1988, e gañando a Copa CERS e Copa do Rei. En 1982 fichou polo HC Amatori Vercelli italiano, club no que permaneceu dúas tempadas e co que gañou dúas ligas e unha Copa CERS. En 1984 volveu ao H.C. Liceo co que conseguiu cinco ligas, tres Copas do Rei, tres Copas de Europa, tres Copas Intercontinentais, unha Recopa de Europa e catro Supercopas de Europa. Marcou un total de 465 goles co Liceo, sendo o máximo goleador da historia do club.
Retirouse como xogador en 1993. Posteriormente foi presidente da Federación Sanjuanina de Patín entre os anos 1994 e 2003. É considerado un dos mellores xogadores dos anos 80.
Dende o 2006, o Torneo Internacional de Hóckey a Patíns San Juan leva o seu nome, disputándose a Copa Daniel Martinazzo.
Jesús Barrio
Jesús Barrio Álvarez, nado en Xixón o 16 de outubro de 1916 e finado o 3 de outubro de 2002, foi un futbolista e adestrador español.
Traxectoria
Na súa faceta como futbolista, salientou no Racing Club de Ferrol, no que militou nas campañas 1937/38 e 1938/39. Na primeira delas o club verde foi campión de Galicia por segunda vez na súa historia, repetindo título de xeito invicto na seguinte campaña, na que o Racing foi ademais subcampión da Copa de España, ao perder a final ante o Sevilla FC en Montjuïc. Disputou un total de 19 partidos oficiais co equipo verde, marcando 17 goles. Ademais, en xuño de 1938, converteuse no primeiro xogador en marcarlle un gol ao que logo sería histórico gardameta do Deportivo da Coruña, Xoán Acuña.
Na tempada 1939/40 xogou co Oriamendi na Segunda División, e na seguinte fíxoo no Sporting de Gijón.
Foi adestrador do Deportivo da Coruña nas tempadas 1959–60 e 1960–61, co club galego en Segunda División, e dirixiu varias veces o Sporting, co que logrou un ascenso a Primeira División na tempada 1956/57.
Bengala (pirotecnia)
miniatura|Bengalas iluminando a noite nun exercicio de adestramento militar Unha bengala é un dispositivo pirotécnico que produce unha luz brillante ou intensa sen que haxa unha detonación. Utilízanse para sinalizar, iluminar ou como contramedidas defensivas en aplicacións civís e militares. As bengalas producen a súa luz pola combustión de material pirotécnico, ás veces baseado no magnesio, mesmo poden chegar a ser de cores pola inclusión de colorantes pirotécnicos. As bengalas de calcio utilízanse para a iluminación subacuática.
Amália Rodrigues
Amália Rodrigues, nada en Lisboa en 1920 e finada no mesmo lugar en 1999, foi unha cantante de fado e actriz portuguesa. Coñecida mundialmente como a Rainha do Fado, e debido ao simbolismo que este xénero musical ten na cultura portuguesa, foi considerada por moitos como unha das súas mellores embaixadoras no mundo.
Ata a súa morte, en outubro de 1999, 170 álbums foran editados co seu nome en 30 países, vendendo máis de 30 millóns de cópias en todo o mundo.
Traxectoria
Naceu en Lisboa, na rúa Martín Vaz, na municipalidade da Pena. Nos documentos oficiais, a súa data de nacemento aparece como 23 de xullo. Amália dicía, porén, que o seu aniversario era o 1 de xullo ("no tempo das cereixas").
Deveu coñecida mundialmente como a "Raíña do Fado" e, por consecuencia, debido ao simbolismo que este xénero musical ten na cultura portuguesa, foi considerada por moitos como unha embaixadora do país. Apareceu en varios programos de televisión de todo o mundo.
Bruno de Almeida realizou catro filmes sobre Amália: "Amália, Live in New York City" (un filme-concerto de 1990 dun espectáculo en Nova York no auditorio da cidade), "Amália - unha estraña forma de vida" (un documental de cinco horas, en formato de serie), "Amália - Expo'98" (filme sobre o día dedicado a Amália Rodrigues na Exposición Mundial de 1998 en Portugal), e "A Arte de Amália" (documental de 90 minutos, pensado para unha audiencia internacional, que se estreou no Cinema Cad, en Nova York, en decembro de 2000).
O 6 de outubro de 1999, Amália Rodrigues morreu á idade de 79 anos. Despois de varias protestas públicas, o seu corpo transladouse ao Panteão Nacional, en Lisboa, onde repousan outras grandes figuras portuguesas.
Río Isar
260px|miniatura|Isar preto de Garmisch O Isar é un río, afluente do Danubio, pola súa man dereita, con 295 km de percurso, na súa maior parte por Alemaña, salvo no curso superior, por Austria. Pola súa lonxitude é o cuarto dos ríos bávaros.
Percorrido
miniatura|Isar por Múnic. O Isar nace en Karwendel, na rexión do Tirol, Austria, para marcar logo a fronteira entre ese país e a Alemaña, en Scharnitz e Mittenwald. Entra logo en Baviera, onde atravesa as cidades de Bad Tölz, Múnic (München), Freising, Moosburg, Landshut, Dingolfing, Landau an der Isar e Plattling, para desaugar en fronte de Deggendorf, no Danubio, a 312 msnm. O desnivel do río atinxe así arredor de 848 m.
É un típico río con curso alto de vales encaixados entre montañas, e un curso medio e inferior no que as augas corren máis tranquilas entre amplos vales e chairas. Logo de abandonar os Alpes Bávaros en Bad Tölz, o Isar flúe en medio dunha paisaxe de morenas glaciares, antes de abrir o val de Múnic. Prosegue desde Freising entre outeiros do terciario cara o val do Danubio.
Afluentes
Ten varios importantes afluentes, especialmente pola esquerda, dos que cómpre citar:
O río na arte
A máis antiga representación do Isar aparece un motivo relixioso. Un descoñecido autor pintou un "Martirio do Apóstolo Santiago", na igrexa, so advocación dese santo, en Lenggries; a Xerusalén que plasmou estaba imaxinada ás beiras do Isar. Durante o século os artistas da denominada "Escola de Múnic", como Wilhelm Scheuchzer, Joseph Wenglein e Wilhelm von Kobel, esciolleron o río como motivo das súas pinturas realísticas.
O río e os xerarcas nazis
Ante a sospeita de que unha vez xulgados e condenados a morte nos Xuízos de Nuremberg o 16 de outubro do 1946 as tumbas dos dez axustizados, Von Ribbentrop, Keitel, Jodl, Rosenberg, Frick, Seyss-Inquart, Sauckel, Kaltenbrunner, Frank e Streicher) e máis Göring que lograra suicidarse na xornada previa ao seu axustizamento, puideran converterse en lugares de culto para nostálxicos do réxime decidiuse que serían incinerados e as súas cinzas deitadas no río Isar.
Chocolat Suchard
240px|miniatura|dereita|Turrón de Suchard. Chocolat Suchard é unha marca comercial enfocada á fabricación e venda de chocolate fundada en 1826 polo suízo Philippe Suchard na cidade de Neuchâtel e pertencente ao grupo multinacional de alimentación Mondelēz International.
Historia
En 1826, Philippe Suchard funda a súa fábrica na cidade de Neuchâtel (Suíza), simultaneamente a outra fábrica en Serrières. En 1879, a sociedade abre a súa primeira fábrica internacional en Rötteln, Alemaña. En 1901 ve nacer a marca Milka.
En 1930 fúndase a casa Suchard, 10 anos despois é trasladada de Neuchâtel a Lausana. En 1970, fusiónase con Chocolat Tobler, famoso polo Toblerone e toma o nome de Interfood S.A. En 1982 Klaus Johann Jacobs adquire a maioría do capital e intégrao no seu grupo, que se converte en Jacobs Suchard S.A..
En 1990 é o ano do fin da produción de chocolate en Neuchâtel, trasladándose a produción a outros países.
Bengala (homónimos)
Bengala pódese referir a:
Pansexualidade
miniatura|Símbolo que representa á pansexualidade coas cores que representan esta orientación. A pansexualidade é unha orientación sexual humana, caracterizada pola atracción estética, romántica ou sexual por calquera outra persoa, independentemente da súa identidade sexual e xénero. Polo tanto, os pansexuais poden sentirse atraídos por homes, mulleres e tamén por aquelas persoas que non se senten identificadas coa dicotomía home/muller que implica a bisexualidade, nin coa de masculino/feminino, incluíndo así, por exemplo, a transxéneros e intersexuais. Xaora, a pansexualidade é a capacidade de amar a outra persoa con independencia do seu xénero.
Ás veces engádese unha "P" á sigla LGBT en referencia á pansexualidade.
Preferencias e actos sexuais
A pansexualidade é independente dos tipos de amor que se poidan profesar e dos tipos de sexo que se practiquen. Os pansexuais poden sentirse atraídos por outras persoas en diversos planos románticos. Moitos pansexuais propoñen unha definición baseada na atracción pola persoa (ou polos humanos, en xeral).
Malia a súa orientación sexual sen distinción de xénero, algúns pansexuais poden sentir preferencias por un tipo concreto de persoa.
Parque Natural das Hoces do Río Duratón
O Parque Natural das Hoces do Río Duratón, atópase en Castela e León, estendéndose pola provincia de Segovia. O parque é dun gran valor paisaxístico: o río Duratón escavou durante séculos un canón onde son numerosas as ermidas e os mosteiros.
Pansexualidade
Diferenza entre pansexualidade e bisexualidade
Namentres que a bisexualidade implica atracción tanto por homes como por mulleres, a pansexualidade inclúe a potencialidade de sentirse atraído por calquera persoa sen que importen as categorías home/muller, masculino/feminino. É dicir, que a diferenza dos bisexuais, os pansexuais poden sentirse atraídos, ademais de por homes (en sexo biolóxico e xénero) e mulleres (en sexo biolóxico e xénero), tamén por persoas transxénero, incluídas as transexuas, e por persoas intersexuais. Cómpre puntualizar que o motivo polo cal non se inclúen os transexuais nas devanditas categorías "home" e "muller" non é porque non o sexan, senón polo rexeitamento que sofren por parte dos bisexuais; rexeitamento que, por parte dos pansexuais, non existe.
Malia esta diferenza, moitos pansexuais defínense a si mesmos como bisexuais por diversas razóns, como poden ser o non coñecer ou non estar familiarizados co termo, considerar que o termo bisexualidade os engloba ou para evitaren o ter que explicaren con frecuencia este termo tan pouco coñecido.
Parque Natural das Hoces do Río Duratón
Flora
As especies máis habituais son os xenebreiros, entre os cales están o xenebreiro común e a subespecie thurifera.
Fauna
Presenza de voitre branco e leonado. Outras especies salientables son a Calandra de Dupont, a Cotovía montesa e a Pica campestre.
San Fiz, Paradela, O Corgo
San Fiz é un lugar da parroquia de Paradela no concello lugués do Corgo, na comarca de Lugo. Segundo o IGE, en 2013 tiña 61 habitantes (33 homes e 28 mulleres).
Castros de Asturias
500px|dereita
Esta é unha listaxe non exhaustiva de 245 castros existentes na provincia de Asturias por comarcas:
Partido Democracia Social de Albania
O Partido Democracia Social de Albania (Partia Demokracia Sociale e Shqiperise en albanés) é un partido político albanés, dirixido por Paskal Milo, que xurdiu en 2003 como unha escisión do Partido Socialdemócrata de Albania. Nas eleccións de xullo de 2005 conseguiu dous escanos no Parlamento albanés.
O Fontao, Valonga, Pol
O Fontao é un lugar da parroquia de Valonga no concello lugués de Pol na comarca de Meira. Segundo o IGE, en 2013 tiña 12 habitantes (6 homes e 6 mulleres).
Parroquias de Pol
🇵🇱
Biblioteca das Letras Galegas
A Biblioteca das Letras Galegas é unha colección de obras de autores consagrados da literatura galega, publicada desde 1984 por Edicións Xerais de Galicia, na que varios dos preto de setenta títulos foron reeditados en numerosas ocasións.
Descrición
As maioría das cubertas son de deseño sinxelo e amosan unha imaxe da sinatura do autor, que nalgúns casos se estende pola contraportada.
A Estrada do Seixo, Maniños, Fene
A Estrada do Seixo é un lugar da parroquia de Maniños no concello coruñés de Fene na comarca de Ferrol. Tiña 67 habitantes no ano 2007 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 32 homes e 35 mulleres, o que supón unha diminución con relación ao ano 2000 cando tiña 85 habitantes. O topónimo ten a súa orixe por ser esta a vía de comunicación que une a parroquia co lugar do Seixo, no veciño concello de Mugardos
Baliarrain
250px|miniatura|Vista de Baliarrain Baliarrain é un pequeno concello rural do sueste da provincia de Guipúscoa, en Euskadi. Atópase na comarca de Tolosaldea, a 50 km de Donostia.
O seu termo municipal ten unha extensión de 2,70 km². Limita ao norte con Legorreta, ao oeste con Altzaga, ao sur con Gaintza e ao leste con Orendain. Tiña en 2015 unha poboación de 147 habitantes.
Noyal-Châtillon-sur-Seiche
Noyal-Châtillon-sur-Seiche (en Noal-Kastellan) é unha comuna francesa do departamento de Ille e Vilaine, na Bretaña.
Beasain
250px|thumb|O [[río Oria en Beasain.]] Beasain é un concello da provincia de Guipúscoa, en Euskadi. Atópase na comarca de Goierri, a 42 km de Donostia e 77 km de Pamplona.
O seu termo municipal ten unha extensión de 30,02 km². Tiña en 2015 unha poboación de 13.980 habitantes. É unha vila eminentemente industrial, na que destaca a empresa Construcciones y Auxiliar de Ferrocarriles (CAF).
Man EF
A man EF (en inglés EF hand) é un dominio estrutural ou morivo de tipo hélice-bucle-hélice que se encontra nunha gran familia de proteínas que se unen ao calcio.
O motivo man EF ten unha topoloxía hélice-bucle-hélice, moi similar á que teñen os dedos índice e polgar estendidos da man humana (de aí o seu nome), na cal os ións Ca2+ son coordinados por ligandos situados no bucle. O motivo debe o seu nome á nomenclatura tradicional usada para describir a proteína parvalbumina, un de cuxos dominios se chama EF; esta proteína contén tres motivos man EF e está probablemente implicada na relaxación muscular por medio da súa actividade de unión ao calcio.
A man EF consta de dúas hélices alfa unidas por unha curta rexión bucle (normalmente de 12 aminoácidos), que xeralmente se une ao calcio. As mans EF tamén aparecen, por exemplo, en cada un dos dominios estruturais da proteína de sinalización calmodulina e na proteína muscular troponina-C.
Sitio de unión ao ión calcio
miniatura|esquerda|180px|Motivo de unión ao Ca2+ man EF. miniatura|180px|Motivo de unión ao Ca2+ man EF.
Predición
miniatura|180px|Resumo de sinaturas motivo usadas para a predición de mans EF.
Aequorina
A aequorina é unha proteína de unión ao calcio illada do cnidario Aequorea victoria (de onde lle vén o nome). A aequorina pertence á familia de man EF de proteínas de unión ao calcio (CaBPs), con bucles de man EF que están moi relacionados coas proteínas de unión ao calcio de mamíferos. Ademais, a aequorina foi utilizada durante anos como indicador de Ca2+ e demostrouse que é segura e ben tolerada polas células. A aequorina está constituçida por dous compoñentes: o compoñente de unión ao calcio apoaequorina (AQ) e a molécula quimioluminescente coelenterazina. A porción AQ desta porteína contén os dominios de unión ao calcio man EF.
Proteínas humanas
Proteínas humanas que conteñan este motivo son as seguintes:
A Corredoira, Maniños, Fene
A Corredoira é un lugar da parroquia de Maniños no concello coruñés de Fene na comarca de Ferrol. Tiña 12 habitantes no ano 2007 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 8 homes e 4 mulleres, o que supón unha diminución con relación ao ano 2000 cando tiña 13 habitantes.
Habikino
Habikino (羽曳野市, はびきのし, Habikino-shi) é un concello xaponés da prefectura de Osaca. Está situado no centro-leste da prefectura, na zona sur da provincia histórica de Kawachi, ao centro da rexión de Kinki, no centro-oeste da illa de Honshu. Ten 26,44 km² de superficie, unha poboación de 117.670 habitantes (2009) e unha densidade de poboación de 4.450 hab./km².
A Corredoira, Maniños, Fene
Topónimo
O topónimo Corredoira fai referencia a un camiño para carros.
Habikino
O concello de Habikino limita cos concellos de Sakai, Matsubara, Fujiidera, Kashiwara, Taishi, Tondabayashi (da prefectura de Osaca); e Kashiba (da prefectura de Nara).
Ciclo troiano
O ciclo troiano é un conxunto de poemas datados na época da Grecia arcaica que narraban a sucesión dos acontecementos da lenda da guerra de Troia. Entre eles atópanse dous que chegaron até os nosos días, a Ilíada e a Odisea, atribuídos ambos a Homero, e outros, hoxe perdidos e que só se coñecen por fragmentos ou resumos realizados por autores antigos. Existen resumos sobre o contido destes poemas perdidos na Crestomatía, obra de Proclo, do cal se discute se se debe identificar co gramático Eutiquio Proclo, do século II ou co filósofo neoplatónico Proclo, do século V. Ás veces considérase que o ciclo troiano era parte doutro grupo de poemas máis numerosos denominado ciclo épico. Outras veces, con todo, identifícanse ambos os termos como sinónimos. Os poetas gregos aos que se atribuíu a composición destes poemas cíclicos son: Estasino de Chipre, Arctino de Mileto, Eumelo de Corinto, Lesques de Lesbos, Axias de Trezén, Pisandro de Camiro, Eugamón de Cirene, etcétera.
Datación
A maioría dos estudosos inclínase por aceptar os datos cronolóxicos achegados por autores da Antigüidade acerca da composición destes poemas, que inclúe datas temperás como son os séculos -VIII e -VII. Con todo, hai algúns que prefiren datar estas obras a fins do século -VI ou mesmo en datas posteriores, malia admitiren que a tradición oral que orixinou estes poemas debeu ser moi anterior.
Ciprias
miniatura|O Xuízo de Paris representado nunha ánfora etrusca de figuras negras. Cara ao -530. Staatliche Antikensammlungen, Múnic. As Ciprias ou Cantos Ciprios comprendían once libros en hexámetros dáctilos. É posíbel que o título deste poema aluda ao lugar de procedencia do seu autor, nese caso sería composto por un autor de Chipre, pero tamén se suxeriu que podería estar relacionado con Afrodita, deusa que, segundo a tradición, nacera en Chipre e que tería un importante protagonismo no poema.
Adoita considerarse que foi composto na primeira metade do século -VII, a malia haber autores que prefiren situalo a fins do século -VIII e outros a fins do século -VI.
A tradición di que Homero llo deu ao seu xenro Estasino de Chipre como parte do dote da súa filla (hai unha alusión a isto nun fragmento dun poema de Píndaro). Outros mencionan como compilador a Hexesias de Salamina. Narraba as orixes do conflito troiano e os nove primeiros anos de guerra.
Empezaba cunha deliberación entre Zeus e Temis acerca da guerra de Troia. Continuaba coa aparición inesperada de Eris na voda da nereida Tetis co mortal Peleo e o consecuente xuízo de Paris acerca da beleza de Atenea, Hera e Afrodita.
Afrodita gaña este xuízo de beleza tras prometer a Paris que conseguiría a Helena de Esparta. Paris, acompañado de Eneas, viaxa a Lacedemonia, onde Afrodita provoca que Paris e Helena se unan. Despois embarcan xunto con gran cantidade de riquezas. A nave, sacudida por unha tempestade enviada por Hera, chega primeiro a Sidón, e Paris apodérase da cidade. Desde alí volven emprender a navegación e chegan a Troia, onde se celebra a voda de Paris e Helena.
Tamén se relataba o enfrontamento de Cástor e Pólux contra Idas e Linceo, tras o cal Zeus concede a Cástor e Pólux a inmortalidade en días alternos.
Menelao, rei de Esparta e marido de Helena, delibera co seu irmán Agamenón de Micenas e posteriormente con Néstor de Pilos acerca da necesidade de reunir un exército. Percorren Grecia e reúnen aos caudillos. Odiseo, rei de Ítaca, trata de evitar ser recrutado e fínxese tolo, pero Palamedes descobre a trampa e Odiseo únese ao resto da expedición.
A frota grega reúnese no porto de Áulide. O adiviño Calcante interpreta agoiros e logo parten, arribando por erro a Teutrania, onde feren ao seu rei Télefo, que posteriormente será curado polo mesmo que o feriu, Aquiles.
Reunida novamente a expedición en Áulide, non poden partir por mor das tempestades. Calcante comina a Agamenón a sacrificar á súa filla Ifixenia para tranquilizar á deusa da caza, Ártemis. Esta ofendeuse porque Agamenón matara unha cerva consagrada dicindo que el era mellor porteiro que a deusa. Finalmente, Ártemis impide o sacrificio e é a unha corza á que sacrifican no seu lugar.
Por fin parten cara a Troia, pero Filoctetes é abandonado en Lemnos tras ser mordido por unha serpe. Tras chegar e desembarcar en Troia, Héctor mata a Protesilao e Aquiles mata a Cicno. Os aqueos esixen a devolución de Helena e o seu dote pero os troianos néganse.
Os aqueos saquean toda a rexión. Do botín obtido, Aquiles toma como escrava a Briseida e Agamenón a Criseida. Palamedes morre a mans de Odiseo e Diomedes. Segundo o resumo da Crestomatía a parte final do poema relataba o designio de Zeus de apartar a Aquiles da contenda e o catálogo dos que combateron contra os troianos.
Ilíada
miniatura|Crises ofrece a Agamenón un rescate pola súa filla Criseida, representado nunha cratera de figuras vermellas, cara a -360/-350. Museo do Louvre, París. A Ilíada é o poema máis antigo que se conservou escrito da literatura europea. Atribúese tradicionalmente a Homero. Composta en hexámetros dactílicos, consta de 15.693 versos (divididos polos editores, xa na antigüidade, en 24 cantos ou rapsodias). Narra os acontecementos ocorridos durante 51 días no décimo e último ano da guerra de Troia. O título da obra deriva do nome grego de Troia, Ιlión.
Etiópida
miniatura|Eos sostén ao seu fillo Memnón morto, representado nunha copa ática de figuras vermellas, cara a -490/-480. [[Museo do Louvre, París.]] A Etiópida comprendía cinco libros en hexámetros dactílicos. A data tradicional en que se considerou que foi composta é a fins do século -VIII.
Atribúese a súa compilación a Arctino de Mileto, pero referencias a un dos seus máis importantes personaxes (Pentesilea, raíña das amazonas) datan do -600, suxerindo unha data máis tardía. Empezaba narrando acontecementos sucedidos pouco despois da morte de Héctor, coa chegada da raíña Pentesilea, filla de Ares, á fronte das amazonas en axuda aos troianos. Ten momentos de gloria na batalla pero Aquiles mátaa.
O guerreiro aqueo Tersites búrlase logo de Aquiles acusándoo de que se namorou dela tras tela matado, e Aquiles mata a Tersites. Logo ha de purificarse ritualmente en Lesbos por este crime.
Máis tarde chega outro aliado de Troia: Memnón o etíope, fillo de Eos, liderando as tropas de Etiopía e levando unha armadura feita polo deus Hefesto.
Memnón mata en batalla a Antíloco, fillo de Néstor e amigo de Aquiles. Aquiles mata a Memnón e Zeus faino inmortal a petición da súa nai Eos.
Aquiles, rabioso, persegue aos troianos até as mesmas portas da cidade, e ante a porta Escea é morto por Paris e Apolo. Áiax e Odiseo rescatan o seu corpo.
Faise un funeral para Antíloco e outro para Aquiles, ao que asiste a súa nai, a ninfa mariña Tetis, acompañada polas musas. Celébranse xogos funerarios por Aquiles, nos que se ofrece como premio as súas armas. Dispútanllas Áiax e Odiseo.
É dubidoso se o xuízo polas armas de Aquiles e o suicidio de Áiax se relataban neste poema ou na Pequena Ilíada, ou en ambos.
Pequena Ilíada
miniatura|Suicidio de Áiax, representado nunha cratera de figuras vermellas, cara a -400/-350., [[Museo Británico|Museo británico, Londres.]] A Pequena Ilíada estaba composta por catro libros en hexámetros dactílicos. Atribúese a súa compilación a Lesques de Pirra ou de Mitilene, a pesar de que na Antigüidade tamén había quen o atribuía a Cinetón de Esparta, Diodoro Eritreo ou Homero. Tradicionalmente dátase a fins do século -VIII debido sobre todo a un testemuño de Clemente de Alexandría que data na Olimpíada XVIII (-708) unha competición entre Lesques e Arctino de Mileto. Empezaba co xuízo tras os xogos funerarios por Aquiles, para dirimir quen debe posuír as armas de Aquiles. Gáñaos Odiseo e Áiax tolea e suicídase.
Seguía co asedio a Troia. Héleno, adiviño troiano que é capturado por Odiseo, profetiza acerca da toma de Troia. Entre estes vaticinios figura que a toma da cidade só será posíbel con axuda de Filoctetes (o cal fora abandonado na illa de Lemnos). Diomedes, probabelmente acompañado por algún outro heroe, vai a Lemnos e trae a Filoctetes, o cal é curado por Macaón.Tras iso, Filoctetes loita con Paris en combate singular e mátao. Tras iso, Helena casa co seu cuñado Deífobo.
Odiseo vai a Esciros, de onde trae ao fillo de Aquiles, Neoptólemo, e dálle a armadura do seu pai. Neoptólemo mata a Eurípilo, fillo de Télefo, que acudira en auxilio dos troianos.
Odiseo disfrázase de esmoleiro e entra en Troia para espiar. Helena veo e recoñéceo, pero non o delata e mesmo planean xuntos a captura da cidade. Logo Odiseo volve con Diomedes a Troia para roubar o Paladio.
Epeo constrúe, por indicación de Atenea, o cabalo de madeira e métense no seu interior os mellores guerreiros gregos. Queiman o campamento e repregan a súa frota na illa de Ténedos. Crendo que os seus inimigos se retiraron, os troianos rompen parte das súas murallas para poder meter dentro o cabalo e celebrar a vitoria.
O desenlace e posterior queima e saqueo de Troia relatábanse na Iliupersis. Con todo, varios fragmentos indican que estes acontecementos tamén figuraban na Pequena Ilíada: prodúcese unha batalla nocturna entre gregos e troianos, Neoptólemo mata a Príamo, a Astianacte e a Axenor e toma como prisioneiros a Andrómaca e a Eneas, Diomedes mata a Corebo, Odiseo salva a Helicaón por mor dos vínculos de hospitalidade que adquirira co seu pai Antenor e Menelao reencóntrase con Helena.
Iliupersis
A Iliupersis atribúese a Arctino de Mileto. Eran dous libros en hexámetros dactílicos. O seu nome significa saqueo de Ilión.
Outro autor grego do período arcaico, Estesícoro, tamén escribiu un poema sobre o saqueo de Troia e por iso algúns autores apuntaron a posibilidade de que o resumo que a Crestomatía ofrece podería ser do poema de Estesícoro.
Posto que se atribúe ao mesmo autor que a Etiópida, a data tradicional en que se considerou que foi composto é a fins do século -VIII.
Os acontecementos que se narraban neste poema están moi relacionados con parte do libro II da Eneida (Virxilio), que conta a historia desde o punto de vista troiano con diferenzas en detalles (a fuxida de Eneas ou a identidade do asasino do bebé Astianacte). miniatura|O cabalo de Troia, representado no chamado Vaso de Mikonos, cara a -670. Museo arqueolóxico de [[Míconos|Miconos.]] Empezaba narrando a discusión dos troianos sobre que facer co cabalo de madeira. Casandra e Laocoonte, adiviños troianos, manifestan a súa sospeita de que sexa unha trampa e que conteña soldados no seu interior, pero outros troianos din que é unha reliquia sacra e que debía ser ofrecida a Atenea. Finalmente esta última opinión é a que prevalece e celébrase a aparente vitoria pola crenza de que os gregos abandonaron o asedio.
Pola noite, os gregos saen do cabalo e abren as portas da cidade para que os demais gregos, que volveron de Ténedos, entren. Os troianos son masacrados e quéimase toda a cidade.
No poema tamén se debía facer referencia ao roubo do Paladio. A diferenza do que se narraba na Pequena Ilíada, na Iliupersis dicíase que os gregos non roubaran o Paladio orixinal senón que os troianos colocaran o orixinal nun lugar seguro e que o que roubaran era unha copia.
Durante o saqueo, Neoptólemo mata o rei Príamo, que se escondeu no altar de Zeus; Menelao mata a Deífobo e recupera á súa esposa Helena; Áiax Oileo arrastra pola forza a Casandra, a cal se agarra á estatua de Atenea e os deuses consideran castigalo, pero refúxiase no altar de Atenea; Odiseo mata o bebé de Héctor (Astianacte); Andrómaca é tomada como escrava por Neoptólemo; Demofonte e Acamante liberan á súa avoa Etra. Finalmente, antes de partir, os aqueos fan un sacrificio humano coa filla de Príamo, Políxena, na tumba de Aquiles.
Regresos (Nostoi)
Nostoi, cuxo significado é Regresos, era un poema atribuído a Axias ou Auxías de Trecén, ou a Eumolpo. Segundo unha pasaxe de Clemente de Alexandría, Auxías copiouno doutra obra do mesmo tema realizada por Antímaco de Teos. Por outra banda, hai testemuños da existencia dunha obra titulada O regreso dos Atridas do que se discute se era outro poema diferente ou unha variante do título.
Eran cinco libros de hexámetros dactílicos.
A data de composición é dubidosa pero en todo caso tivo que ser posterior ao -650 debido á mención da cidade de Maronea, que foi fundada na primeira metade do século -VII. miniatura|Morte de Existo por Orestes e Pílades. Enócoe de figuras vermellas, cara a -430/-400. Museo do Louvre, París. Empezaba relatando os preparativos dos aqueos para partir das costas troianas, momento en que xorde unha disputa entre Menelao e Agamenón sobre se deben partir de regreso ás súas casas de inmediato ou non. Atenea está furiosa co comportamento dos aqueos no saqueo. Agamenón queda atrás para facer un ritual para tranquilizala.
Diomedes e Néstor parten os primeiros e chegan ás súas casas a salvo. Menelao parte e chega a Exipto con cinco naves tras perder o resto dos seus barcos. Outros van por terra cara a Colofón, onde o adiviño Calcante morre e é enterrado.
Cando Agamenón parte de regreso, aparéceselle a pantasma de Aquiles e predille que será asasinado.
Despois de desencadearse unha tempestade Áiax Oileo morre nas rocas Caférides (extremo sur de illa de Eubea).
Neoptólemo segue o consello da súa avoa Tetis e regresa por terra. En Tracia ve a Odiseo en Maronea, que chegou por mar. Neoptólemo chega a casa (o vello Fénix morre no camiño) e alí recoñéceo o seu avó Peleo.
Agamenón chega a Micenas e é asasinado pola súa muller Clitemnestra e o amante desta, Existo (primo de Agamenón). O fillo de Agamenón, Orestes, axudado por Pílades, víngase deste asasinato.
Tras pasar algúns anos, Menelao chega á súa casa desde Exipto. O único grego vivo que aínda non regresou é Odiseo.
Odisea
Comeza in medias res, o cal significa que empeza en metade da historia, contando os feitos anteriores a base de recordos ou narracións do propio Odiseo. O poema está dividido en tres partes. Na Telemaquia (cantos do I ao IV) descríbese a situación de Ítaca coa ausencia do seu rei, o sufrimento de Telémaco e Penélope debido aos pretendentes, e como o mozo emprende unha viaxe en busca do seu pai. No regreso de Odiseo (cantos do V ao XII) Odiseo chega á corte do rei Alcínoo e narra todas as súas aventuras desde que saíu de Troia. Finalmente, na vinganza de Odiseo (cantos do XIII ao XXIV), descríbese o regreso á illa, o recoñecemento por algún dos seus escravos e o seu fillo, e como Odiseo se vinga dos pretendentes matándoos a todos. Tras aquilo, Odiseo é recoñecido pola súa esposa Penélope e recupera o seu reino. Por último, asínase a paz entre todos os itacenses.
Telegonía
A Telegonía atribúese a Eugamón de Cirene. Clemente de Alexandría consideraba que se trataba dun plaxio realizado por este dun poema de Museo. Crese que en realidade o que fixo o autor da Telegonía foi reelaborar os temas tratados noutro poema distinto denominado Tesprócida (deste poema consérvase unicamente un fragmento citado por Pausanias). Tamén se atribuía unha Telegonía a Cinetón de Esparta, pero considérase que esa atribución era un erro por outro poema que tiña de título Genealogía. A Telegonía resumida por Proclo comprendía dous libros de hexámetros dactílicos.
A data da súa composición é incerta. Cirene, cidade de Eugamón, foi fundada en -631, pero o poema oral pode existir antes. Tamén Homero puido coñecer este poema épico: o episodio de Tesprocia e o da lanza de Telégono parecen estar baseados no relato da profecía de Tiresias do libro XI da Odisea, pero tamén é posíbel que Homero usase a historia de Telégono como base para esa parte da Odisea. Por outra banda, Eusebio de Cesarea sitúao na Olimpíada 53ª, o que situaría a súa composición a mediados do século -VI.
Son dous episodios distintos: viaxe de Odiseo a Tesprocia e historia de Telégono. Probabelmente cada un dos dous libros relataba ambos os episodios. Empezaba relatando feitos ocorridos tras a matanza dos pretendentes de Penélope, esposa de Odiseo. Os cadáveres son enterrados e Odiseo fai sacrificios ás Ninfas, en cuxa cova escondeu o tesouro que trouxo de Troia a Ítaca (Odisea, XIII). A continuación viaxa a Élide a visitar a un tal Políxeno, que lle dá unha cunca que ten pintada as historias de Trofonio, Agamedes e Auxías.
Volve a Ítaca e vai a Tesprocia facer sacrificios por consello de Tiresias (Odisea, XI). Alí despósase coa raíña Calídica, que terá logo un fillo, Polipetes. Logo prodúcese unha guerra entre os tesprotos contra os veciños brigos. Entre os deuses, Ares combate a favor dos brigos e faille fronte Atenea ata que Apolo sepáraos. Nesa guerra morre a raíña Calídica e Odiseo volve a Ítaca posto que a sucesión no trono correspondía a Polípetes.
Mentres, Circe tivera un fillo de Odiseo, chamado Telégono (nado lonxe); ambos vivían na súa illa Eea. Por consello de Atenea, Circe dille o nome do seu pai, dálle unha lanza cuxa punta é o aguillón dunha manta-raia venenosa que fixera Hefesto, e mándao na procura de Odiseo.
Unha tormenta lévao a Ítaca, sen saber el onde está. Comete pirataría e rouba gando de Odiseo. Este veo e acode. Loitan e Telégono mata a Odiseo coa súa lanza envelenada, cumprindo así a profecía de Tiresias na Odisea de que a morte lle chegaría do mar. Mentres morre recoñécense mutuamente e Telégono lamenta o seu erro. Máis tarde leva o cadáver do seu pai, xunto ao seu medio irmán Telémaco e á súa madrastra Penélope, ao seu fogar na illa Eea. Alí enterran a Odiseo e Circe fai aos demais inmortais. Telégono casa con Penélope e Telémaco con Circe.
Natalia Raña
Natalia Raña Fuentes, nada en Ordes o 15 de marzo de 1978, é unha deportista galega.
Ten competido en numerosas disciplinas, entre elas natación, atletismo, ciclismo, dúatlon e tríatlon, chegando a participar na Copa do Mundo de Tríatlon e en Ironman. É irmá do campión do mundo de tríatlon Iván Raña.
Crimea
Crimea, que abrangue a República Autónoma de Crimea, (ucraíno: Автономна Республіка Крим - Avtonomna Respublika Krym, ruso: Автономная Республика Крым - Avtonomnaia Respublika Krym, tártaro de Crimea: Qırım Muhtar Cumhuriyeti) e a cidade de Sebastopol, é unha península e república autónoma situada na costa setentrional do Mar Negro que foi anexionada por Rusia no ano 2014.
Natalia Raña
Traxectoria
Comezou na natación en Santiago de Compostela, adestrando no Club Natación Santiago, xunto ao seu irmán máis novo Iván. A mediados dos anos 90 gañou xa varias carreiras pedestres como a Carreira Popular do Barbanza de 1994 ou a pedestre de Neda do mesmo ano, e por influencia de seu irmán comezou a competir en tríatlon, logrando tamén varias vitorias en Galicia.
En 1996 proclamouse campioa galega de tríatlon despois de lograr a vitoria en varias probas, e revalidou o título ao ano seguinte. No ano 1998 proclamouse subcampioa de España júnior, mentres que ao ano seguinte quedou terceira e sétima absoluta. En 1999 disputou o seu primeiro tríatlon internacional, nunha proba da Copa de Europa en Graus, competición que seguiu disputando durante os seguintes anos, destacando o oitavo posto absoluto en Alanya (Turquía) en 2001 e a medalla de bronce nos Azores no 2002. Tamén en 2002 disputou as súas primeiras probas da Copa do Mundo, en Tiszaujvaros (Hungría) e Niza.