cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Conde de Lautréamont
Traxectoria
Despois dunha viaxe ao Uruguai en 1867, instalaríase en París. Emprendería alí na Escola Politécnica uns estudos superiores de natureza aínda descoñecida. Publicaría unha primeira edición dos seus Cantos de Maldoror en 1868 de xeito anónimo. No ano 1869 unha segunda edición dos mesmos cantos aumentaríao, tomando a forma coa que se o coñece na actualidade; esta vez firmaría co alcume de Comte de Lautréamont, pseudónimo quizais inspirado pola novela histórica Lautréaumont do escritor Eugène Sue. Tamén existe a posibilidade de que proveña dun xogo de palabras, L'autre est au mont → Lautréamont (xogo que expresaría a súa morriña por Montevideo, o outro está no Monte...).
Lautréamont non acadaría fama, cousa difícil posto que se cre que o seu editor publicou adrede tiradas moi pequenas polo medo a unha denuncia por sadomasoquismo ou herexía, comúns dabondo no reinado do Emperador Napoleón III. Finaría o 24 de novembro de 1870 por unha posible tuberculose, segundo os seus biógrafos.
Obra
Mesmo o significado do título da obra presenta un gran interrogante posto que se barallan dúas interpretacións que xogan coa grafía homófona de Maldoror, mais non convencen moito á crítica especializada: "Mal do horror" ("Mal d'horreur") e "Mal da aurora" ("Mal d'aurore").
O poema trata da presentación en primeira persoa dunha especie de demo maligno que desfruta cometendo asasinatos e torturas infanticidas, entre outros horrores dos que presume. Poderíase tratar dunha interpretación lírica das sensacións do adolescente rexeitado cara ao seu mundo, sendo esta unha das teorías predilectas.
Lois Alcayde
Xián Lois Alcayde Dans, nado na Coruña en 1997, é un xornalista e escritor galego.
Traxectoria
Estudou no IES Ramón Otero Pedrayo da Coruña e no IES María Casares de Oleiros. Cursou o grao en Xornalismo na Universidade Complutense de Madrid e, posteriormente, na Universidade de Santiago de Compostela, onde está a realizar estudos de mestrado. En 2016 gañou con 18 anos o I Premio Balbino de Relatos polo libro Camiños na sombra. No 2018 obtivo o segundo premio na IV edición do Mazarelos da USC polo conxunto poético Xente da crise e en 2019 acadou o XX Premio Díaz Jácome (1° premio) polo conxunto poético Anoar.
Foi membro do consello editorial da revista Ligeia, na que coordinou a súa sección de Xornalismo. Colabora en El Salto, Luzes, da que é membro do seu comité de redacción, e no Nós Diario co seu suplemento dos sábados, o Sermos Galiza, ademais de ter publicado creación nas revistas Grial e Dorna. No ano 2020 publicou, xunto con outras autoras e autores, o libro Poesía galega novísima coordinado polo escritor Marcus Daniel Cabada na Editorial Urutau na que é unha selección das autorías líricas máis novas no comezo da década dos anos 2020 en Galicia.
En 2018 elaborou o guión para o documental Outra Coruña posible: Domingos Merino, dirixido por Paula Quiroga, sobre a vida do primeiro alcalde democrático da Coruña despois do Franquismo, Domingos Merino. Nos anos 2019 e 2020 colaborou coa Real Academia Galega na guionización dunha serie audiovisual de varias pezas co obxectivo de promover o uso da lingua galega entre a mocidade dirixida tamén por Paula Quiroga. Alcayde exerceu, así mesmo, como redactor para os servizos informativos da TVG no Telexornal e foi locutor e responsable de comunicación da emisora coruñesa Cuac FM.
Barbeitas
O topónimo Barbeitas pode referirse a varios lugares de Galicia:
Hospital Xeral
O nome de Hospital Xeral pode referirse a diversos centros hospitalarios:
Distribución editorial galega
A distribución editorial en Galicia de libros galegos ou en galego está controlada principalmente por dous grupos. O primeiro e maior chámase Distribucións Arnoia, e controla en exclusiva os títulos das seguintes editoriais (os números referidos son os principais ISBN de cada editorial, e poden verse máis no artigo referido a ISBN): Ademais, posuía a Librería Cervantes (pechada en 2007) na rúa Policarpo Sanz e a Librería Gran Vía case na Praza de América, as dúas en Vigo.
Ata o 2007, distribuía tamén:
Destas tres, as dúas primeiras pasaron a ser distribuídas polo outro grupo, que é o Consorcio Editorial, que agrupa tamén de sempre a:
Pola súa banda, Ir Indo Edicións pasou a ser distribuída por Torre Libros.
Rebordáns, Pazos, Ponteceso
Rebordáns é un lugar da parroquia de Pazos no concello coruñés de Ponteceso na Comarca de Bergantiños. Tiña 31 habitantes no ano 2018 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística dos cales 15 eran homes e 16 mulleres.
Distribución editorial galega
Outras editoras teñen unha distribución propia. É o caso da Editorial Galaxia (7154, 8288) ou outras editoriais de menor tamaño: Pola contra, Edicións Xerais de Galicia (7507, 8302, 9782) está distribuída pola súa casa matriz, o Grupo Anaya, que tamén controla Editorial Obradoiro (8124), Rodeira-Edebé (8116), Everest (241 e 403), Luis Vives (263), SM (348) e Santillana en Galicia.
Caso á parte é a edición institucional: a Xunta de Galicia (453, 89231) é o principal editor de libros do país, tanto directamente das súas consellerías (Cultura ou Turismo pero tamén Medio Rural ou Industria) coma dos centros relacionados (Consello da Cultura Galega [87172], Museo do Pobo Galego, (CIRP) pero a súa distribución non é tan voluminosa. Tamén hai que contar coa importante edición das deputacións provinciais e dos concellos, así coma as Universidade da Coruña (9749), Universidade de Santiago (7191, 8121, 9750) e Universidade de Vigo (8158), da Real Academia Galega (87987) e da Fundación Pedro Barrié de la Maza (87819, 89748).
Vladimir Arnold
Vladimir Igorevich Arnold (en ruso Владимир Игоревич Арнольд), nado en Odesa o 12 de xuño de 1937 e finado en París o 3 de xuño de 2010, foi un matemático ruso.
Traxectoria
Fixo progresos importantes nos campos dos sistemas dinámicos, topoloxía, turbulencias e mecánica clásica, entre outros. Solucionou o décimo terceiro problema de Hilbert cando tiña dezanove anos de idade.
Marraxo
miniatura|240px|Debuxo dun marraxo. miniatura|240px|Cabeza de marraxo. miniatura|240px|Dentes de marraxo. miniatura|240px|Marraxo cortado transversalmente nunha peixaría.
O marraxo ou marraxo sardiñeiro (Lamna nasus) é unha especie de condrictio elasmobranquio da orde dos lamniformes (Lamniformeds) e familia dos lámnidos (Lamnidae) que vive en augas temperadas e frías de ambos os hemisferios.
Características
As principais características do marraxo, que o distinguen de especies semellantes, como o marraxo azul (Isurus oxyrhichus) son as seguintes:
Interese comercial
A poboación de marraxo do norte do océano Atlántico (e en particular a das augas europeas) está en perigo crítico de extinción, cousa que levan anos advertindo os científicos que vixían as pescarías europeas deste tiburón.
Comercialmente captúrase con palangre de superficie, en menor número, con artes de arrastre.
Status de conservación
Debido á sobrepesca, a Unión Internacional para a Conservación da Natureza (UINC) cataloga esta especie dentro do grupo VU (vulnerábel).
Romanticismo
O Romanticismo foi un movemento artístico e ideolóxico que se orixinou en Alemaña e no Reino Unido a finais do século XVIII como unha reacción contra o racionalismo da Ilustración e o Neoclasicismo, dándolle preponderancia ó sentimento e a unha serie de valores humanos como a liberdade, o irracionalismo e a particularidade do individuo.
O Romanticismo apareceu como consecuencia das loitas políticas, ideolóxicas e sociais que se estaban a dar no continente europeo, baixo un contexto de revolucións liberais e conquistas territoriais por parte do imperio napoleónico, que unidos a un desexo de liberdade contribuíron á aparición dun sentimento patriótico e nacionalista en Europa. Ademais, en medio das violentas tensións xeradas pola nova clase ascendente da burguesía e a decadente nobreza desenvolveuse o proceso de consolidación das grandes nacionalidades europeas.
Desenvolveuse fundamentalmente na primeira metade do século XIX, estendéndose dende Alemaña a Inglaterra, Francia, Italia, España, Rusia, Polonia, Estados Unidos e as recentemente nacidas repúblicas hispanoamericanas. Posteriormente, fragmentouse ou transformouse en diversas correntes, como o Parnasianismo, o Simbolismo, o Decadentismo ou o Prerrafaelismo, sumidas na denominación xeral de Posromanticismo, unha derivación do cal foi o chamado Modernismo hispanoamericano e español. Posteriormente, unha das correntes vangardistas do século XX, o Surrealismo, levou ó extremo os postulados románticos.
A insistencia do romántico no sentimento e no irracioanalismo pulou a paixón creadora nas artes, onde atopou a súa perfecta forma de expresión e, especialmente, na literatura e na música.
O individualismo da burguesía atopou a súa máxima expresión cultural no romanticismo. O artista romántico exaltou a sensibilidade e a subxectividade, e temas como a imaxinación, a paixón, o sentimento, o mito, a lenda ou as paisaxes exóticas convertéronse en motivos temáticos que reforzaban esa mentalidade individualista e que recoñecían o dereito do artista a seguir os seus propios sentimentos e instintos humanos.
O vocábulo
A palabra romanticismo procede do adxectivo inglés romantic. Termo que se comezou a usar ó redor do século XVII en Inglaterra, co significado orixinal de semellante ao romance, para denigrar a natureza aventureira ou os elementos fantásticos das novelas de cabalería da época chamadas romance. En Francia, tamén existía o termo roman, que alude ao mesmo significado.
Posteriormente, a palabra tivo un cambio semántico, designando ó sentimento que inducían as paisaxes e os castelos en ruínas. John Evelyn no ano 1654, alude a ditas paisaxes co cualificativo de "unha paisaxe moi romántica" referíndose ós arredores de Bath. Similarmente no ano 1666, Samuel Pepys describe un castelo como "o máis romántico".'
Características
miniatura|dereita|250px|A balsa da medusa (1817) de [[Théodore Géricault|Géricault]] O Romanticismo foi unha reacción contra o espírito racional e hipercrítico da Ilustración e o Neoclasicismo, que favoreceu ante todo a supremacía do sentimento fronte á razón, a emoción fronte á lóxica, a intuición sobre a ciencia, o liberalismo fronte ao despotismo ilustrado, a orixinalidade fronte á tradición grecolatina, a creatividade fronte á imitación neoclásica e a obra imperfecta, inacabada e aberta fronte á obra perfecta, concluída e cerrada.
É propio deste movemento un grande aprecio do persoal, un subxectivismo e individualismo absoluto, un culto ó eu fundamental, fronte á universalidade e sociabilidade da ilustración no século XVIII; nese sentido os heroes románticos son con frecuencia prototipos de rebeldía (Don Juan, o pirata, Prometeo) e os autores románticos quebrantan calquera normativa ou tradición cultural que afogue a súa liberdade, como por exemplo as tres unidades aristotélicas (acción, tempo e lugar) e a de estilo (mesturando prosa e verso e utilizando polimetría no teatro), ou revolucionando a métrica e volvendo a rima máis libres e populares, como a asonante. Igualmente renovan os temas e os ambientes e, por contraste ao Século das Luces, prefiren os ambientes nocturnos e lutuosos, os lugares sórdidos e ruinosos e veneran e buscan as historias fantásticas e a superstición que os ilustrados e neoclásicos ridiculizaban. Un aspecto do influxo do novo espírito romántico e o seu cultivo do diferencial é o auxe que tomaron o estudo da literatura popular (romances ou baladas anónimas, contos tradicionais, coplas, refráns) e as literaturas en linguas rexionais durante este período: a gaélica, a escocesa, a provenzal, a bretoa, a catalá, a galega,... Este auxe do nacional e do nacionalismo foi unha reacción á cultura francesa do século XVIII, de espírito clásico e universalista, e dunha Europa uniforme e unida baixo o poder de Francia, pretendida polo nacionalismo napoleónico.
Desde o punto de vista literario, a sensibilidade romántica defínese polo culto ao ego e pola primacía que se lle outorga á emoción sobre o pensamento e á imaxinación sobre a análise crítica. O Romanticismo expandiu tamén e arrequeceu a limitada linguaxe do Neoclasicismo dando entrada ó exótico e o extravagante, ó gusto pola melancolía, á exaltación lírica da natureza, buscando novas combinacións métricas e flexibilizando as antigas ou buscando en culturas bárbaras e exóticas ou na Idade Media, en vez de en Grecia ou Roma, a súa inspiración. En certo sentido, a versión máis extrema do Romanticismo non respecta nin asume ningunha tradición anterior, e denominarase, xa no século XX, co nome de Surrealismo.
O Romanticismo nos diversos países
A expansión dos ideais revolucionarios polo continente europeo fixo que o Romanticismo se consolidase como estilo de expresión artística en moitas zonas.
Romanticismo alemán
Herder contribuíu considerablemente á aparición do Romanticismo alemán e, á súa vez, inspirou a moitos escritores, entre eles Johann von Goethe, considerado un precedente indicutible do Romanticismo alemán, ao cal influenciou de forma extraordinaria. A súa novela epistolar titulada As mágoas do mozo Werther (1744) é unha das obras máis importantes do movemento Sturm und Drang xunto con Fausto, obra na cal traballou durante case toda a súa vida.
A base ideolóxica do Romanticismo alemán foi A doutrina da ciencia (1794), unha das obras capitais do filósofo Johann Gottlieb Fichte, que xunto con Wilhelm Joseph Schelling están considerados os pais do idealismo alemán.
Na primeira xeración de escritores claramente románticos, destacan Friedrich von Schlegel, que foi desde 1789 o principal filósofo e teorizador do primeiro Romanticismo alemán, e o seu irmán August von Schlegel, o cal divulgou as ideas románticas por Europa. E, moi especialmente, destaca o poeta e místico Novalis, autor dos Himnos da noite e de Heinrich von Ofterdingen. Ademais de Heinrich von Kleist, en cuxas obras se mostra como un autor de transición desde o clasicismo, e Friedrich Schleiermacher, que presentou unha alternativa teolóxica ao racionalismo kantiano e, fronte ao dogmatismo da Igrexa, intentou relacionar o Romanticismo coa teoloxía.
A segunda escola romántica alemá ten como representantes máis característicos a Clemens Brentano, Achim von Arnim, E.T.A. Hoffmann e aos irmáns Grimm, que realizaron rigorosas recompilacións de contos tradicionais nos que están presentes o interese polo pasado nacional e o folclore popular.
Outros autores destacados do Romanticismo alemán son Johann Ludwig Tieck, Friedrich Hölderlin, Friedrich Schiller e Friedrich Klopstock.
Desde mediados do século XIX, o Romanticismo perdeu vixencia, para dar paso ao movemento da Xove Alemaña, uns dos cales principais animadores foi o poeta posromántico Heinrich Heine, considerado o último poeta do Romanticismo.
miniatura|dereita|250px|[[Caspar David Friedrich, Paseante ante o mar de néboa (1818), óleo sobre tea Hamburgo, (Kunsthalle)]]
Romanticismo no resto dos países
O Romanticismo francés tivo o seu manifesto en De l'Allemange (1813), de Germaine de Staël, inda que tivo por precursor no século XVIII a Jean-Jacques Rousseau. No século XIX, Charles Nodier, Víctor Hugo, Alphonse de Lamartine, Alfred Victor de Vigny e Alfred de Musset son os maiores representantes desta estética literaria.
O Romanticismo comezou en Inglaterra case asemade que en Alemaña; no século XVIII, poetas falsarios, inventores de heterónimos medievais como James Macpherson ou Thomas Chatterton xa deixaran sentir un certo apego escapista pola Idade Media e os seus valores; pero o movemento xurdiu á luz do día cos chamados poetas lakistas (Wordsworth, Coleridge, Southey), e o seu manifesto foi o prólogo de Wordsworth ás súas Baladas líricas, inda que xa o presaxiaran no século XVIII Young cos seus Pensamentos nocturnos ou con William Blake. Lord Byron e Percy Bysse Shelley son os poetas canónicos do Romanticismo inglés. Despois viñeron o narrador Thomas de Quincey, e Elisabeth Barret Browning e o seu marido Robert Browning, este último creador dunha forma poética fundamental no mundo moderno, o monólogo dramático. En narrativa destacan as novelas sobre a Idade Media inglesa de Walter Scott ou as novelas góticas The Monk de Matthew Lewis ou Melmoth o Errabundo, de Charles Maturin.
O Romanticismo italiano tivo o seu manifesto na Lettera semiseria de Grisóstomo do Berchet (1816) e destaca, sobre todo, pola figura dos poetas Ugo Fóscolo, autor do famoso poema Os sepulcros, e Giácomo Leopardi, cuxo pesimismo se verte en composicións como O infinito ou A Italia. O romanticismo italiano tivo tamén unha gran novela histórica, I promesi sposi (Os noivos), de Alessandro Manzoni
O Romanticismo estadounidense, salvo precedentes como William Cullen Bryant, proporcionou un gran poeta, Edgar Allan Poe, creador dunha das correntes fundamentais do posromanticismo, o Simbolismo), e a James Fenimore Cooper (discípulo das novelas históricas de Scott). Pódese considerar un posromántico o ensaísta Henry David Thoreau, introdutor de ideas anticipadas ó seu tempo como a non violencia e o ecoloxismo, e autor do famoso ensaio Sobre a desobediencia civil.
En Portugal introduciron o Romanticismo Almeida Garrett e Alejandro Herculano; considérase posromántico ó gran poeta Antero de Quental.
En España a ideoloxía romántica entrou moi axiña, pero a linguaxe romántica propiamente dita tardou en ser asimilada, porque se asociaba estreitamente con contidos ideolóxicos que se consideraban emparentados co Século de Oro e a propia tradición absolutista española. Pero cando os románticos liberais españois, emigrados por vicisitudes políticas, entraron en contacto co Romanticismo europeo, trouxeron xa esa linguaxe á morte do rei Fernando VII en 1833. Destacan especialmente o cubano José María de Heredia, José de Espronceda (o máis xenuinamente byroniano), o periodista Mariano José de Larra e José Zorrilla (poeta e autor dramático autor da famosa peza Don Juan Tenorio). Poetas posrománticos poden considerarse Gustavo Adolfo Bécquer, a galega Rosalía de Castro e Jaime Ferrán, que tiveron un contacto máis directo coa lírica xermánica de Heinrich Heine.
En Romanía, o máximo expoñente do romanticismo foi Mihai Eminescu.
Xéneros románticos
De forma diferente á Ilustración, que destacara nos xéneros didácticos, o Romanticismo sobresaíu sobre todo nos xéneros lírico e dramático (neste creáronse xéneros novos como o drama romántico. Pero tamén se crearon algúns xéneros novos en narrativa, como a novela histórica, froito do escocés Walter Scott, a novela gótica ou novela de terror, a novela de ciencia ficción (anglicismo que cabería substituír por ficción científica), cuxa primeira obra é o Frankenstein ou o Moderno Prometeo de Mary Shelley), ou a lenda en prosa ou verso, cultivado este último xénero por Zorrilla ou Bécquer. Incluso o xénero didáctico pareceu renovarse coa aparición do artigo de costumes.
Terminador
O termo terminador pode referirse a:
Santiago
Santiago pode referirse á:
Tin Toy
Tin Toy é unha curtametraxe de animación de Pixar que foi estreada en 1988.
Sinopse
Tin Toy é un xoguete acabado de mercar que chega a unha casa, onde ve a un bebé que comeza a romper xoguetes. O bebé ve a Tin Toy e vai a por el. Asustado, Tin Toy empeza a correr por toda a sala fuxindo do bebé ata que se agocha debaixo do sofá, onde hai moitos outros xoguetes que coma el se agochan do cativo. Cando o bebé empeza a chorar, Tin Toy sente compaixón, sae do seu agocho e deixa que xogue con el. O bebé colle a Tin Toy e axítao no aire, pero axiña deixa de xogar con el e ponse a rebeirar coa caixa na que viña Tin Toy. Ofendido, Tin Toy anóxase co bebé porque non lle fai caso.
Provincia de Massa-Carrara
Massa-Carrara é unha provincia de Italia na rexión de Toscana. Ten 156 km² e 197.652 habitantes (2001). A capital é Massa e divídese en 17 comunas.
Wisigarda
Wisigarda (en francés Wisigarde, Wisigardis ou Wisigardeis), nada en 510 e finada en 541, foi unha raíña consorte dos francos, tras o seu casamento co rei de Austrasia Teodeberto I.
Traxectoria
Filla de Wacho, rei dos longobardos, e da súa esposa Austricusa, segundo Gregorio de Tours estaba comprometida contra o ano 533 co rei de Austrasia Teodeberto I, que porén casou con Deuteria. Despois de repudiala, Teodeberto casou, ao redor de 540 con Wisigarda.
Casamento
Tras un anormalmente longo período de compromiso que durou sete anos, Wisigarda casou con Teodeberto I, rei merovinxio de Austrasia. Ao redor do ano 531, Teodorico I, pai de Teodeberto, organizara o compromiso por razóns políticas. Pero, debido ao matrimonio de Teodeberto coa galo-romana Deuteria, o compromiso con Wisigarda rompeuse. Novamente por razóns políticas, Teodeberto repudiou a Deuteria e, finalmente, casou con Wisigarda entre os anos 537 e 538. Pouco despois da súa voda, ela faleceu.
Sepultura na catedral de Colonia
Unha capela especialmente erixida no atrio da catedral de Colonia alberga un mausoleo descuberto en 1959. Este contén a tumba dun neno con casco e armadura e a dunha muller moza. Os dous falecidos, aparentemente pagáns, están acompañados dun rico mobiliario funerario, e a muller levaba valiosas alfaias e ía vestida cun traxe tradicional que a identificaba como unha princesa longobarda. Baseándose na datación e na decoración da tumba, foi identificada como Wisigarda. Porén, a interpretación non está probada por unha inscrición ou outras fontes. Por outra parte, estudos de ADN demostraron que o neno non é seu fillo.
Potenciómetro
dereita|miniatura|100px|Un típico potenciómetro dunha volta dereita|miniatura|80px|Símbolo esquemático dun potenciómetro Un potenciómetro é un compoñente electrónico que posúe resistencia eléctrica axustábel.
Academicismo
Empréganse os mesmos patróns unha e outra vez xa que non se busca unha beleza ideal partindo das belezas reais, o cal é propio do Clasicismo, que resulta ser un idealismo con base na realidade pola súa suma de experiencia.
Potenciómetro
Xeralmente, é un resistor de tres terminais onde a conexión central é deslizante e manipulábel. Se os tres terminais son usados, actúa como un divisor de tensión.
Academicismo
O academicismo non é a fermosura ideal, pero tampouco é o feo; unicamente busca obxectos para seren consumidos. Trátase de representar idealmente a realidade a fin de manexala ou controlala.
Potenciómetro
Construción
Existen dous tipos de potenciómetros:
Tipos
miniatura|Potenciómetros rotatorios multivolta utilizados en electrónica. Estes potenciómetros permiten un mellor axuste que os rotatorios normais. miniatura|Potenciómetros deslizantes. Segundo a súa aplicación distínguense:
Os potenciómetros utilizados en aplicacións que requiren disipación de grandes potencias ou funcionamento a tensións ou correntes elevadas chámanse reóstatos.
Cabra galega
A cabra galega é unha raza de cabras de orixe galega. No ano 2017, o número total de exemplares era de 1013 (778 femias e 62 machos) distribuídos en 59 explotacións gandeiras. Son animais moi adaptadas ó medio e, segundo o Invesaga (Investigación en Sanidade Animal de Galicia) presentan máis resistencia ás infeccións que outras razas caprinas, como o parasito do verme hepático.
Distribución xeográfica
En xeral, os exemplares da raza caprina galega atópanse dispersos nas zonas de montaña, principalmente, das provincias de Lugo e Ourense.
Morfoloxía
As cabras galegas son animais de perfil recto ou subcóncavo, eumétricos, e de gran dimorfismo sexual. A súa capa é uniforme, de cor caoba ou rubia con distintas tonalidades, e considérase descalificante para a raza a presenza de manchas brancas. A forma dos cornos das femias son de arco cara atrás. Nacen separados e médranlles paralelos. Nos machos son en forma de caracol, alongados e de maior tamaño que os das femias.
Os machos teñen barba ou perilla, e en ocasións tamén aparece de forma rudimentaria nas femias. Os machos son meirandes que as femias, acadando estes primeiros unha altura ata a cruz de 75 cm e pesando 70 quilos de media. As femias teñen unha altura de 65 cm e pesan arredor de 55 quilos.
Nate Thurmond
Nathaniel "Nate" Thurmond, nado o 25 de xullo de 1941 en Akron (Ohio), e finado o 16 de xullo de 2016 en San Francisco, foi un ex xogador profesional de baloncesto estadounidense que desenvolveu toda a súa carreira na National Basketball Association (NBA). Foi seleccionado no terceiro posto primeira rolda do Draft da NBA polos San Francisco Warriors en 1963, equipo no que pasou a maior parte da súa carreira. Posteriormente tamén xogaría nos Chicago Bulls e nos Cleveland Cavaliers. Era alcumado polos fans como "Nate the Great" (do inglés: Nate o Grande).
Thurmond foi o primeiro xogador da historia da NBA en conseguir un "cuádruplo-dobre", o facer nun só partido 22 puntos, 14 rebotes, 13 asistencias e 12 tapóns. Tamén é un dos únicos cinco xogadores que teñen unha media de máis de 15 rebotes por partido no total da súa carreira, e un dos únicos catro en superar os 40 rebotes nun só encontro. Tamén cómpre destacar as súas sete nomeamentos para xogar o All-Star. Unha vez retirado, grazas á súa traxectoria, recibiu diversos recoñecementos. En 1985 foi incluído no Basketball Hall of Fame como xogador, e once anos despois, en 1996, foi seleccionado como un dos "Cincuenta mellores xogadores da historia da NBA. Tamén dous dos equipos nos que xogou, os Golden State Warriors e os Cleveland Cavaliers, retiraron a súa camisola co dorsal 42 en homenaxe.
NBA
Foi elixido no draft de 1963 polos San Francisco Warriors na terceira elección da primeira rolda. Non lle foi fácil adaptarse á liga profesional, xa que as comparacións cos grandes pivotes dominantes da época como Wilt Chamberlain ou Bill Russell eran constantes. Co primeiro coincidiu en San Francisco, tendo que cambiar a súa posición pola de ala, e tendo que esperar a que traspasasen á súa grande estrela a Philadelphia en 1965 para poder actuar na súa posición natural. Iso incrementou o seu rendemento, converténdose nun dos pivotes dominantes da época.
Conseguiu un espectacular récord da NBA ao atrapar 18 rebotes nun só cuarto contra Baltimore, que aínda se mantén, e dificilmente será superado. Foi tamén o primeiro xogador da historia en conseguir un "cuádruplo-dobre" con 22 puntos, 14 rebotes, 13 asistencias e 12 tapóns nun único partido. En 1974 é traspasado xunto con Rowland Garrett aos Chicago Bulls a cambio de Eric Fernsten e Steve Patterson, xa no declive da súa carreira, acabando a mesma nos Cleveland Cavaliers aos 35 anos, facendo unha media nas súas 14 tempadas como profesional 15 puntos e 15 rebotes por partido.
Fruxívoro
miniatura|O [[orangután de Borneo (Pongo pygmaeus) é fruxívoro.]] Os animais fruxívoros (do latín frux, frugis, "froito" e -vorus, "que come") son aqueles que se alimentan de froitos, sexa parcial ou exclusivamente. En latitudes tépedas este tipo de alimentación, a diferenza do que sucede no trópico, adoita ser estacional. A relación que existe entre os animais fruxívoros e as plantas é beneficiosa para ambos e constitúe unha forma de coevolución. As plantas gastan enerxía en rodear a semente cunha envoltura, a polpa, moi nutritiva, xa que contén moitos azucres; con todo, compensan este gasto ao conseguir un mecanismo moi eficaz de propagación das diásporas vexetais. O beneficio dos animais reside en alimentarse dunha fonte moi enerxética. Os animais inxeren o froito completo e despois de dixerir a polpa expulsan as sementes, ben polas feces ou ben en forma de egagrópilas, en puntos normalmente afastados do lugar de alimentación. As plantas deféndense dos fruxívoros oportunistas, que danan ou non dispersan as sementes, mediante substancias químicas (velenos ou substancias de sabor desagradable) ou cubertas protectoras.
Hai moitos animais fruxívoros, incluídos algúns primates, como o ser humano. Outros exemplos son certas especies de morcegos, un gran número de mamíferos e algúns peixes, como o pacú e certas especies de salmónidos.
Gustave Kahn
Gustave Kahn, nado en Metz o 21 de decembro de 1859 e finado en París o 5 de setembro de 1936, foi un crítico e teórico literario francés. Foi á súa vez un dos últimos representantes do movemento simbolista, ao que se adicou tamén na poesía. Considerouse a si mesmo coma o inventor do verso libre.
Traxectoria
Tras facer estudos de Historia na École nationale des chartes, viaxou pola África do Norte francesa durante catro anos, ata que se instalou en París de xeito definitivo en 1884. Ao longo da súa vida publicou unha gran cantidade de obras que abordarían tódolos xéneros, porén é esencialmente coñecido polos seus poemarios e por unha historia do movemento simbolista que escribiu, As orixes do simbolismo. Traballou para varios periódicos e interesouse por moitos ideais minoritarios coma o feminismo, o anarquismo, o sionismo ou o socialismo. Sería con Les Palais nomades (Os palacios nómades), de estética próxima ao surrealismo, cando se autoproclamou como creador do verso libre ao ser este un dos primeiros compostos maioritariamente mediante esta estética. Tralo seu falecemento o 5 de setembro de 1936 enterrouse no cemiterio do Montparnasse.
Kosmos 347
Kosmos 347 (Космос 347 en ruso), tamén denominado DS-P1-Yu Nº 33, foi un satélite artificial soviético lanzado o 12 de xuño de 1970 mediante un foguete Kosmos 2I desde Kapustin Yar.
Características
Kosmos 347 foi o trixésimo terceiro membro da serie de satélites DS-P1-Yu e o trixésimo lanzado con éxito tralo fracaso dos lanzamentos do segundo, vixésimo terceiro e trixésimo segundo membros da serie. Estaba adicado a servir como obxectivo para as probas antisatélites e antimísiles soviéticas.
Kosmos 347 foi inxectado nunha órbita inicial de 2073 km de apoxeo e 223 km de perixeo, cunha inclinación orbital de 48,4 graos e un período de 89,8 minutos. Reentrou na atmosfera o 7 de novembro de 1971.
Duško Ivanović
Duško Ivanović, nado en Bijelo Polje (daquela pertencente a Iugoslavia) o 1 de setembro de 1957, é un ex xogador e adestrador profesional de baloncesto montenegrino. Actualmente é adestrador da Selección de baloncesto de Bosnia e Hercegovina.
Traxectoria
Entre 1997 e o 2000 ostentou o cargo de seleccionador suízo.
No 2006 tomou parte a prol da independencia de Montenegro no plebiscito do 2006.
Promotor
O termo promotor pode referirse a:
Toro
O termo toro pode referirse a:
Ivo de Kermartin
miniatura|Santo Ivo de Kermartin Santo Ivo de Kermartin (en Yves Hélory de Kermartin, e Erwan Helouri a Gervarzhin), nado en Kermartin o 17 de outubro de 1253 e finado en Louannec o 19 de maio de 1303, foi un santo bretón, e patrón dos avogados e dos nenos abandonados na Bretaña (independente neses tempos) cando reinaba o duque Xoán I da Bretaña. Santo Ivo é tamén o santo patrón da Bretaña. A súa festa celébrase o 19 de maio.
Traxectoria
Naceu nunha aldea próxima a Tréguier. Era fillo de Helori, señor de Kermartin, e Azo de Kenquis. En 1267 Ivo foi enviado á Universidade de París, onde se graduou en Dereito. De París pasou a Orleáns en 1277 para estudar Dereito canónico. Ao seu retorno á Bretaña e recibindo as ordes menores foi designado "oficial", o título dado a un xuíz eclesiástico, do archidecanato de Rennes (1280); mentres tanto estudou as Sacras Escrituras, e hai fortes razóns para crer que algún tempo despois uniuse á Terceira orde de San Francisco en Guingamp.
Foi convidado do Bispo de Tréguier para pasar a ser o seu oficial, aceptando o ofrecemento en 1284. Mostrou gran celo e rectitude no desempeño dos seus deberes e non desistiu na resistencia á inxusta fiscalidade do rei, que consideraba unha violación dos dereitos da Santa Igrexa. Pola súa caridade, gañouse pronto o título de avogado dos pobres. Sendo xa ordenado foi designado á parroquia de Tredrez no ano 1285 e oito anos máis tarde a Louannec, onde faleceu de morte natural, tras unha vida de traballo duro e constante xaxún.
Veneración
esquerda|miniatura|334x334px|As reliquias de san Ivo e san Tugdual nunha procesión atravesando as portas da Catedral de Tréguier en [[2005. No relicario, a caveira de santo Ivo.]] Foi enterrado en Tréguier, e foi canonizado en xuño de 1347 por Clemente VI, a súa festa segue sendo celebrada o 19 de maio. É un dos considerados patróns dos avogados. Na súa tumba foi inscrito en latín:
A súa tradución aproximada é: "Santo Ivo era bretón/ Avogado e non ladrón/ Marabilla para o pobo". A tradución literal, é un chascarrillo que se refire ao feito de que naquela época os avogados tiñan fama de ladróns. A Igrexa de Sant'Ivo alla Sapienza en Roma está dedicada a el. Poeticamente coñéceselle como "o avogado dos pobres".
Iconografía
Adóitaselle representar cunha bolsa na súa man dereita (representando o diñeiro que repartiu entre os pobres en vida) e un rolo de papel na outra polo seu cargo de xuíz. Outra representación bastante común é a que lle mostra entre un home rico e un pobre.
Facós, Lobeira, Lobeira
Facós é un lugar da parroquia de Lobeira no concello ourensán de Lobeira na comarca da Baixa Limia. Segundo o INE e o IGE no ano 2011 tiña 79 habitantes (41 homes e 38 mulleres).
As Salgueiras, Pazos, Ponteceso
As Salgueiras é un lugar da parroquia de Pazos no concello coruñés de Ponteceso na comarca de Bergantiños. Tiña 9 habitantes no ano 2018 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística dos cales 3 eran homes e 6 mulleres.
-334
Acontecementos
Alexandre Magno cruza o Helesponto para invadir Persia. Vitoria de Gránico.
Outros
Historia ano a ano
O Campo, Mogor, Mañón
O Campo é un lugar da parroquia de Mogor no concello coruñés de Mañón, na comarca do Ortegal. Segundo o IGE, en 2011 tiña 21 habitantes (9 homes e 12 mulleres).
Whiteberry
Whiteberry (ホワイトベリー) foi unha banda de pop/rock de Hokkaido, Xapón, composta só por rapazas.
Videografía
==== Videoberry 1 (2000) ==== Faixas:
Videoberry 3 (2002)
Faixas:
Videoberry Final (2004)
Faixas:
Jakub Walerian Tumanowicz
Jakub Walerian Tumanowicz (en Якуб Валеріан Туманович, "Yakub Valerian Tumanovych"), nado o 14 de xullo de 1714 en Stanisławów e finado o 2 de setembro de 1798 en Lviv, foi un eclesiástico católico armenio, arcebispo de Lviv entre 1783 e 1798.
Traxectoria
Naceu nunha familia armenia o 14 de xullo de 1714 en Stanisławów (hoxe Stanislaviv, en Ucraína), e foi bautizado en Kamianets-Podilskyi. Estudou no colexio teatino de Lviv e posteriormente foi ordenado sacerdote cda arquidiocese de Lviv. Exerceu inicialmente como vigairo na catedral arquidiocesana, e posteriormente foi párroco da mesma. Da súa etapa como párroco se conservan dous sermóns con ocasión da coroación da icona da Virxe María na igrexa dominicana de Lviv en 1751.
O 1 de xuño de 1771 foi elixido bispo coadxutor da arquidiocese, con dereito de sucesión. O 16 de decembro do mesmo ano a súa elección foi aprobada polo papa Clemente XIV. Foi consagrado bispo o 17 de maio de 1772 polo arcebispo latino de Lviv, Wacław Hieronim Sierakowski. Logo do pasamento de Jakub Stefan Augustynowicz en 1783, pasou a ser o arcebispo de Lviv dos armenios. Coa primeira partición de Polonia as autoridades austríacas realizaron varios cambios na arquidiocese: en 1784 foi pechado o colexio dos teatinos, foron pechadas tamén as igrexas parroquiais de Santa Ana e da Santa Cruz, e o número de parroquias foi reducido de 18 a 8; en 1785 a escola das Irmás Bieitas Armenias foi secularizada; e en 1791 todos os bancos armenios foron unidos nun único montepío.
Malia a situación adversa, Tumanowicz se implicou na construción de novas igrexas: en 1791 consagrou igrexas en Kamianets-Podilskyi, Mohyliv-Podilskyi, e outros lugares. Tamén financiou a fabricación de dúas novas campás para a catedral, construíu un novo campanario na vila de Lysets, e reparou as casas parroquiais de Lviv e de Kamianets-Podilskyi.
A Bugalleira, Tallo, Ponteceso
A Bugalleira é un lugar da parroquia de Tallo no concello coruñés de Ponteceso na comarca de Bergantiños. Tiña 86 habitantes no ano 2018 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística dos cales 40 eran homes e 46 mulleres.
Zifio caldeirón austral
O zifio calderón austral, Hyperoodon planifrons, é unha das dúas especies de cetáceos odontocetos do xénero Hyperoodon da familia dos zifíidos. A especie foi definida en 1882 por William Henry Flower como Hyperoodon (Frasercetus) planifrons. O nome científico válido na actualidade é Hyperoodon planifrons Flower, 1882.
Flower fixo a descrición baseándose nun cranio desgastado pola auga que encontrou na illa Lewis, no arquipélago Dampier, situada n a entrada da baía Davis, na Antártida.
O zifio caldeirón austral observouse en moi poucas ocasións, e rara vez foi obxecto de caza, sendo probabelmente o zifio máis abundante nas augas antárticas. Os avistamentos zifios en augas tropicais e subtropicais pertencen na maioría a outra especie distinta, o Indopacetus pacificus.
Descrición
Bastante corpulento, mide 7,5 m de lonxitude cando é adulto. O seu fociño é alongado, formando un bico, de cor negra nos machos e gris nas femias. A aleta dorsal é relativamente pequena (de 30 a 38 cm) e está situada detrás do centro do lombo, e ten forma curvada (falciforme). A coloración do dorso é gris intenso, que as inferiores se fai máis clara.
Distribución
O zifio caldeirón austral ten unha distribución circumpolar no océano Antártico. Encóntrase en todo o hemisferio sur, desde tan ao sur como as costas antárticas, e tan ao norte como até os 30 ºS, chegado ás costas de Suráfrica, Nova Zelandia, Australia e Suramérica, e do centro de Chile, no Pacífico, e do sur do Brasil, no Atlántico.
Poboación
É o zifio máis avistado nas augas antárticas, sendo claramente abundan nelas. Kasamatsu e Joyce estimaron a presenza de 599 300 cetáceos ao sur da converxencia antártica en xaneiro, os máis deles cales foron considerados como zifios caldeirón austrais. Esta estimación da abundancia probabelmente está subestimada, porque os métodos utilizados nas observacións non teñen xeralmente en conta o feito de que estes animais se mergullan durante longos períodos, e son discretos cando emerxen á superficie.
Non hai información sobre as tendencias da evolución da poboación global desta especie; porén, debido aos datos anteriormente citados, a UICN cualificou en 2008 a situación da especie como "LC" (pouco preocupante).
Knick Knack
Knick Knack é unha curtametraxe de animación de Pixar que foi estreada en 1989. Knick Knack foi a cuarta e derradeira curta que realizou Pixar durante a súa época como compañía de hardware.
Sinopse
Historia dun boneco de neve que quere unirse a outros recordos de viaxe na súa festa. Porén, o cristal que o rodea na súa bóla impídelle o camiño malia tódolos esforzos que fai.
Décatlon
O Décatlon é unha competición de atletismo composta por dez probas, que se disputan en dous días. Nos Xogos Olímpicos, é exclusivamente practicada por homes, figurando por primeira vez no programa en 1904, mentres que as mulleres compiten en héptatlon. Consta das seguintes probas:
Entre proba e proba haberá, cando sexa posíbel, un intervalo de media hora, e dez horas entre a última proba do primeiro día e a primeira do segundo.
O atleta que non intente tomar unha saída ou facer unha tentativa en concursos non poderá continuar, considerándose que abandona a competición.
Os competidores reciben puntos pola súa actuación en cada unha das probas, de acordo cunha táboa elaborada pola Asociación Internacional de Federacións de Atletismo (IAAF) e que periodicamente se modifica, para adaptala á evolución dos récords mundiais.
Historia
O décatlon ten a súa orixe no péntatlon dos Xogos Olímpicos da Antigüidade, introducido nos Xogos do 708 a.C., e foi reintroducido no programa olímpico das Olimpíadas Modernas de 1904 celebradas en Saint Louis, onde competiron sete atletas en representación de Gran Bretaña e dos Estados Unidos.
Estivo ausente na seguinte edición, Londres 1908, e volveu nos Xogos Olímpicos de 1912, en Estocolmo, onde se disputou coa actual configuración, sendo vencedor o americano Jim Thorpe, que mereceu do Rei Gustavo V de Suecia o cualificativo de "maior atleta do mundo", como dende aquela se coñece aos gañadores desta competición.
Sistema de puntos
A táboa de puntos IAAF 2001 emprega a seguinte fórmula:
A, B e C son parámetros que varían dependendo da disciplina, como reflicte a seguinte táboa, mentres que P é a marca obtida polo atleta, medida en segundos (eventos de pista), metros (lanzamentos), ou centímetros (saltos).
Kerry GAA
O Kerry County Board of the Gaelic Athletic Association ou Cumann Lúthchleas Gael Chontae Chiarraí, é unha das 32 divisións de condados da Gaelic Athletic Association (GAA) en Irlanda e é responsable dos deportes gaélicos no Condado de Kerry e organiza as competicións entre os clubs do condado. Foi fundado en 1888 e as súas cores son o verde e o dourado.
A pesar da grande importancia do fútbol gaélico, o primeiro título de Kerry chegou na modalidade do hurling en 1891, sendo ademais o seu primeiro e último título ata a data nesta modalidade deportiva. Curiosamente, a final que o equipo gañou en 1891 foi a única final que disputou o equipo de Kerry na súa historia.
Baixo o Camogie’s National Development Plan 2010-2015 para promocionar o camogie, “Our Game, Our Passion,” Donegal, Kerry, Mayo e Monaghan propuxéronse crear un total de 14 novos clubs ata o 2015.
O estadio no que habitualmente xogan os equipos do Kerry GAA é o Fitzgerald Stadium da vila de Killarney. O club tamén conta cun estadio secundario, o Austin Stack Park de Tralee.
Masculino
(*) A Railway Cup é disputada por equipos das Provincias, estes anos tódolos xogadores do Munster foron do Kerry GAA.
CNBC Asia
CNBC Asia é unha canle de información financeira filial da NBC Universal, constitúe o servizo para Asia e Oceanía da Consumer News and Business Channel (CNBC). Os seus programas preséntanse desde Singapur e Sidney e conta con oficinas en Toquio e Hong Kong.
Historia
A canle lanzouse o 1 de xaneiro de 1994 como canle irmá da NBC Asia e con sede en Hong Kong, durante os primeiros anos tiña poucos programas orixinais, ou ben eran versións dos da CNBC, como The Money Wheel ou eran directamente programas da CNBC ou CNBC Europe en directo ou en redifusión. O 1 de xuño de 1997 a NBC e Dow Jones & Company anunciaron a fusión das súas canles de noticias financeiras, o que resultou na unión en febreiro de 1998 da CNBC Asia con Asia Business News (ABN) con sede en Singapur co nome de CNBC Asia Business News pero aos poucos meses volveu ao nome de CNBC Asia. A canle resultado da fusión tiña unha maioría de programas e persoal procedente da ABN. En 1998 engadiu á súa programación CNBC Sports nas tardes das fins de semana e episodios de The Tonight Show with Jay Leno e Late Night with Conan O'Brien e estableceu programas rexionais. O 31 de decembro de 2005 a NBC volveu a controlar totalmente a canle. Parte da súa programación emítea en directo a CNBC World e algún programa tamén pola madrugada na CNBC Europe.
Baía, Brasil
Baía (en portugués: Bahia, pronunciado [baˈi.ɐ]) é un estado do Brasil, situado ao sur da Rexión Nordeste. Limita ao norte con Alagoas, Sergipe, Pernambuco, Piauí, ao leste co océano Atlántico, ao sur con Minas Xerais e Espírito Santo, e ao oeste con Goiás e Tocantins. Ocupa unha área de 567.295,3 km². A capital é Salvador. As cidades máis poboadas son Salvador, Feira de Santana, Vitória da Conquista, Itabuna, Ilhéus e Juazeiro.
Historia
O navegador portugués Pedro Álvares Cabral atracou na costa sur de Bahia no que hoxe é Porto Seguro en 1500, e tomou posesión do mesmo para Portugal. O 1549 fundouse a cidade de Salvador. A cidade, xunto coa capitanía que a rodeaba foi o centro relixioso e administrativo das colonias portuguesas na América ata o ano 1763, cando a administración trasladouse a Río de Xaneiro. Os neerlandeses controlaron parte da rexión entre maio de 1624 e abril de 1625.
Bahia foi un centro de cultivo de azucre dende o século XVI ata o século XVIII, e moitas cidades do estado foron fundadas nesa época. Vinculado á produción do azucre está o fenómeno de Bahia como gran centro de importación de escravos africanos; feito que aínda mostra a súa influencia na composición étnica da poboación local.
Coa república, proclamada en 1889, Bahia tornouse un estado brasileiro.
Xeografía
Bahia é o quinto estado do Brasil en extensión territorial. Equivale a 36,3% da área total da Rexión Nordeste e 6,64% do territorio nacional. A súa superficie total de 567.295,3 km² é un pouco máis grande que España, sendo que 68,7% dela atópanse na rexión do semiárido. O seu litoral é o máis longo do Brasil, con 1183 km de extensión, e abriga moitos tipos de ecosistemas, favorecendo a actividade turística pola súa rara beleza.
Os seus ríos principais son o río São Francisco, Paraguaçu e Jequitinhonha.
Relevo
miniatura|esquerda|180px|Praia de Itapuã, en Salvador. O relevo do estado é caracterizado pola presenza de planicies, altiplanos e depresións. Uns 90% da súa superficie están por riba dos 200 m. O punto máis alto de Bahia é representado polo Pico das Almas, situado na Serra das Almas, con 1958 metros. Os altiplanos e as chapadas presentes no relevo mostran que a erosión traballou en procura de formas planas.
As áreas planas ocupan case todo o estado, presentando unha serie de niveis, por onde cruzan ríos vidos da Chapada Diamantina e da Serra do Espinhaço, que nace no centro de Minas Xerais. O planalto semiárido, localizado no sertão brasileiro, caracterízase por baixas altitudes. O relevo predominante no estado é a depresión. As planicies están situadas na rexión costeira, onde a altitude non supera os 200 metros. Alí, xorden praias, dunas, restingas e ata mangleirais. En dirección ó interior, xorden terreos con chans relativamente fértiles, onde aparecen outeiros que se estenden ata o océano.
Vexetación
miniatura|esquerda|180px|Vista da ''Chapada Diamantina. miniatura|dereita|190px|Árbore seca na rexión do sertão baiano. Hai tres tipos principais de vexetación: o bosque tropical húmido (coñecido como mata atlántica, está bastante descaracterizado, debido á ocupación do litoral. É máis abundante en reservas ao sur do estado, próximas á cidade de Porto Seguro), o cerrado (vexetación do tipo sabana ó oeste do estado) e a caatinga, sendo esta última dominante na maioría do territorio.
Na Serra do Espinhaço as temperaturas son máis amenas e agradables. Os índices pluviométricos no sertão son moi reducidos, podendo non chegar aos 500 milímetros anuais. Alí son comúns longos períodos de seca.
Divisións administrativas
Concellos de Baía: Salvador, Feira de Santana, Vitória da Conquista, Itabuna, Ilhéus, Juazeiro e Bom Jesus da Lapa