cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Aeroporto de Calgary
Construído a finais dos anos 30, as súas instalacións medraron ata ter catro pistas, dúas terminais de pasaxeiros, almacéns para carga e outras infraestruturas. The Calgary Airport Authority opera o aeroporto mentres paga un alugueiro ao goberno federal. Preto do aeroporto está a autestrada Deerfoot Trail que conecta coa cidade e o transporte público tamén chega ás súas instalacións.
James Monroe
miniatura|dereita|Retrato de James Monroe James Monroe (Westmoreland County, 1758 - Nova York, 1831) foi o quinto presidente dos Estados Unidos de 1817 ata 1825.
Antes de presidente foi un reputado avogado. É ademais un dos "pais fundadores" (delegado Continental no congreso de Filadelfia).
Adolfo Domínguez
Adolfo Domínguez pode referirse a:
Pop (álbum)
Pop é un álbum da banda irlandesa de rock U2, editado o 3 de marzo de 1997 a través do selo Island Records.
A Casanova, Vilachá, Monfero
A Casanova é un lugar da parroquia de Vilachá no concello coruñés de Monfero na comarca do Eume. Tiña 17 habitantes no ano 2010 segundo datos do INE, dos cales 5 eran homes e 12 eran mulleres.
William Dieterle
Wilhelm Dieterle, nado en Ludwigshafen o 15 de xullo de 1893 e finado en Ottobrunn o 9 de decembro de 1972 foi un director de cinema alemán, que traballou tamén nos Estados Unidos de América como William Dieterle.
Traxectoria
Naceu nunha familia con moi poucos recursos e cando neno viuse obrigado a conseguir diñeiro con diferentes oficios. Sentiuse moi cedo atraído polo teatro, actuando para a súa familia, e aos dezaseis anos uniuse a unha compañía como amañador e aprendiz de actor.
En 1919 atraeu a atención de Max Reinhardt en Berlín e contratouno para as súas producións. No 1921 comezou tamén a actuar en filmes alemáns, como Die Austreibung (F. W. Murnau, 1923). Nese mesmo ano empregou o seu propio diñeiro para dirixir o seu primeiro filme, Der Mensch am Wege, baseado nun relato de Lev Tolstoi e coprotagonizado por unha moza Marlene Dietrich. O ano seguinte abandonou a compañía de Reinhardt para fundar a súa propia, se ben non tivo éxito e volveu ao cinema, aparecendo en filmes como Faust, de Murnau.
En 1930 emigrou aos Estados Unidos fuxindo da situación política e económica alemá. O seu primeiro traballo foi sincronizar versións en alemán de filmes de First National e logo tamén faría novas versións de filmes, como a versión alemá de Moby Dick, de Lloyd Bacon.
O seu primeiro filme de Hollywood foi The Last Flight en 1931 e catro anos despois dirixiu The Story of Louis Pasteur o primeiro dos seus filmes biográficos, cos que lograría un grande éxito.
A súa carreira comezou a declinar na década de 1950, co McCarthyismo. Aínda que nunca estivo na lista negra, filmes como Blockade (1938) e axudar a amigos de esquerdas como Bertolt Brecht a fuxir da Alemaña nazi facíano sospeitoso. A finais da década volveu a Europa e traballou no seu país e en Italia ata retirarse en 1965.
Oodinium
miniatura|Peixe infectado por Oodinium con manchas douradas claramente visibles na cabeza. Oodinium (tamén coñecido actualmente como Piscinoodinium ) é un xénero de dinoflaxelados microscópicos parasitos, que viven en peixes de augas salgadas e doces, causándolles unha doenza chamada doenza de veludo. Unha especie do xénero vive tamén sobre diversos cnidarios e ctenóforos.
O hóspede parasitado desenvolve tipicamente pequenas manchas amarelas ou douradas espalladas pola súa cabeza, aletas e corpo. Neste estado, a infestación xa é grave. O ataque xeralmente empeza nas branquias e nese estado inicial é difícil de detectar. O hóspede é irritado polo parasito e a miúdo nada freneticamente fretándose contra as rochas. As manchas amarelas son máis rechamantes á luz do sol ou da lanterna. É moi similar a Ichthyophthirius, aínda que as manchas causadas por Oodinium son amareladas e menores.
O ciclo de vida de Oodinium empeza como dinospora que nada na auga buscando un hóspede axeitado. Cando se adhire á pel do seu hóspede, forma unha dura cuberta protectora coa que se protexe do ambiente externo mentres se alimenta das células da pel do peixe. Este é o estadio de quiste que ten a aparencia dun po que cobre a pel do peixe. Despois duns poucos días, o quiste afúndese ata o fondo e rompe liberando unha nova xeración de dinosporas, listas para reiniciar o ciclo. As dinosporas deben atopar un hóspede nun prazo de 48 horas, porque se non morren.
O tratamento da doenza realízase diluíndo sales de cobre das que se dispón comercialmente. As dinosporas que nadan libremente son extremadamente vulnerables ao cobre. Manter a temperatura da auga a 30 °C axuda a liberar as dinosporas do quiste.
Heterosexualidade
miniatura|Símbolo vencellado á heterosexualidade. A heterosexualidade é unha orientación sexual caracterizada pola atracción sexual, ou o desexo amoroso ou sexual por persoas do sexo oposto, en contraste coa homosexualidade.
Ademais de referirse a unha orientación sexual, o termo heterosexualidade designa tamén o comportamento sexual entre persoas de sexo oposto. Moitas especies animais (aquelas que teñen sexo e fertilización interna), entre as que se atopa a especie humana, reprodúcense mediante relacións heterosexuais.
John F. Kennedy
John Fitzgerald Kennedy, con frecuencia referido como Jack Kennedy ou JFK, nado o 29 de maio de 1917 e asasinado o 22 de novembro de 1963, foi o presidente número 35 dos Estados Unidos de América, entre os anos 1961 e 1963.
John Fitzgerald Kennedy pasou á historia como un dos presidentes máis lembrados tanto pola súa idiosincrasia (foi o presidente dos Estados Unidos elixido máis novo, e o primeiro de relixión católica) como pola súa tráxica morte nun atentado.
Segunda guerra mundial
A súa familia era de orixe irlandesa. Seu pai, o doutor Joseph Kennedy, era embaixador dos Estados Unidos na Gran Bretaña xusto antes da segunda guerra mundial e posuía unha das maiores fortunas do país.
John F. Kennedy convértese nun heroe de guerra. A bordo do seu patrulleiro PT109 foi atacado por un patrulleiro xaponés. Permaneceu durante 30 horas no mar, a fin de manter con vida a algúns compañeiros gravemente feridos. Deste xeito agravou unha lesión de costas que sufrira xogando ao fútbol americano, e que lle causaría molestias durante toda a súa vida.
O seu irmán máis vello morreu en combate durante a guerra, polo que John tivo que tomar as responsabilidades propias da ambición política que seu pai tiña para o clan familiar.
Vida política
En principios dos anos 1950 convértese en senador polo estado de Massachusetts. esquerda|miniatura|140x140px|John F. Kennedy no [[anverso dun dólar presidencial de 2015.]] Como candidato demócrata gañou na elección presidencial de 1960 ao entón vicepresidente, Richard Nixon e o seu mandato só durou aproximadamente mil días. Durante ese tempo tiveron lugar varios feitos salientables na historia dos EUA: a aceleración da carreira espacial, o aumento do papel dos Estados Unidos na guerra de Vietnam e a invasión de Baía de Cochinos, que desencadeou a crise dos mísiles de Cuba en 1962. As negociacións entre o goberno de Kennedy e Nikita Khrushchev conseguiron deter as hostilidades; así e todo, durante toda a historia da guerra fría xamais se estivo tan preto dunha confrontación armada directa entre as dúas potencias.
En canto a Latinoamérica, lanzou o seu programa "Alianza para o Progreso", que pretendía lograr un maior achegamento entre as diferentes nacións de América, con respecto a EEUU, para deste xeito afastalas da influencia soviética, encarnada en Cuba. Froito deste plano foi o xurdimento de Cidade Kennedy, que actualmente é o barrio máis grande de Bogotá, con máis dun millón de habitantes.
Internamente tivo un importante labor en promover os dereitos civís da poboación afroamericana, especialmente nos estados do sur, onde seguían sufrindo unha forte segregación. Así mesmo polo seu carisma foi unha fonte de inspiración para que moitos estadounidenses se envolvesen social e politicamente na actividade pública.
A súa administración colidiu contra varios poderes do país. A orixe dubidosa de parte da fortuna familiar (o seu pai traficou con licor durante a lei seca) ligábao a membros da mafia dos Estados Unidos, especialmente a Sam Giancana. Esta situación, sumada á política recalcitrante do seu irmán máis novo e fiscal xeral (equivalente nos EUA a ministro de xustiza) Robert F. Kennedy, fixo que o presidente se atopase no medio dun conflito de intereses, fóra do normal. A isto era preciso sumar a confrontación aberta dos Kennedy (en especial Robert) co principal xefe sindical do país, Jimmy Hoffa.
Asasinato
Kennedy foi asasinado en Dallas o 22 de novembro de 1963 durante unha viaxe oficial. Lee Harvey Oswald foi detido, acusado de cometer o atentado. Este último foi á súa vez asasinado por Jack Ruby antes de que puidese testemuñar nun xuízo.
Este atentado afectou enormemente a sociedade estadounidense. Hoxe en día son poucos os estadounidenses que cren que o doutor John F. Kennedy foi asasinado por Lee Harvey Oswald, ou que o fixo só. Existen ata numerosas hipóteses de conxura nas cales se implica a CIA, o FBI, o goberno cubano de Fidel Castro, ou os exiliados cubanos.
N-634
Percorrido
miniatura|dereita|Tramos paralelos da [[A-8 e da N-634 en Kareaga, Barakaldo.]]
Georges Depeyrot
Georges Depeyrot, nado o 25 de maio de 1953, é un historiador e numismático francés, director de investigación do Centro Nacional de Investigación Científica de París.
Carreira académica e investigadora
Logo de cursar o ensino secundario no Liceo Gambetta en Cahors e xa cos seus primeiros traballos publicados (1968), estudou Historia na Universidade de Tolosa (Toulouse II Jean-Jaurès), onde se graduou en 1974 e acadou o grao de doutor o 27 de xuño de 1977, coa defensa dunha tese titulada Recherches sur les émissions de «nummi» de Londres, Trèves, Lyon et Arles de 294 à 346, étude quantitative, baixo a dirección de Michel Labrousse. Nesa mesma universidade exerceu como profesor de Numismática Antiga a partir do ano 1982.
Traballou no Centro Ernest babelon de Orleáns entre 1982 e 1985, cando pasou a integrarse no equipo de Economía Medieval, en Lille (Économie médiévale, l'espace européen). De 1989 a 2010 traballou no Centro de Investigación Histórica da Escola de Altos Estudos en Ciencias Sociais de París, e nese último ano ingresou no laboratorio de Arqueoloxía e Filoloxía de Oriente e de Occidente, da Escola Normal Superior de París, onde exerceu tamén como profesor adxunto.
A partir de 2010, estivo traballando no Foro Académico Internacional (IAFOR) e foi nomeado director da iniciativa IAFOR Silk Road, así como membro do Consello Asesor Académico Internacional e da Escola de Política Pública Internacional, en Osaka.
Desde 2012, Depeyrot ocupa o cargo de director de investigación do Centro Nacional de Investigación Científica (CNRS) de Francia.
En 2015 ingresou como investigador no Instituto Louis Bachelier, inicialmente nun proxecto para estudar descubertas monetarias, aínda que finalmente a temática diversificouse axiña.
Dedicouse primeiro á publicación das moedas aparecidas en escavacións e tesouros descubertos en Francia (principalmente do Imperio Romano), e máis tarde foi reclamado para estudar descubertas en España e en Marrocos.
No ámbito da colaboración internacional, Depeyrot participou en programas con Armenia, con Romanía (2004-2006); con Polonia, Romanía, Moldavia e Eslovenia (2007-2010); e con Romanía e Xeorxia (2009-2010). Participou tamén nun programa ANR DAMIN sobre "A depreciación monetaria e as relacións internacionais", composto pola Unión Europea, Xapón e os EEUU.
Recoñecementos académicos
Georges Depeyrot é membro correspondente da Sociedade Americana de Numismática, onde actouo como provesor visitante en 1990, e membro honorario da Sociedade Numismática Romanesa e do Instituto de Arqueoloxía Vasile Parvan, de Bucarest. En 2002 recibiu un diploma de honra do Instituto de Historia da Academia Nacional de Ciencias da República de Armenia.
Responsabilidades institucionais
Na década de 1990 ocupou diversos órganos na Administración francesa relacionados coa investigación: membro do Consello Superior de Investigación e Tecnoloxía (1991-1993), do grupo de preparación do XI Plan de Investigación, Tecnoloxía e Competitividade (1992-1993) e da Comisión Consultiva de Bolsas de Investigación (1993-1999).
Formou parte do consello de administración do Centro Nacional de Investigación Científica (CNRS), organismo no que participou ademais en diversas instancias, tanto administrativas como científicas.
No terreo sindical, entre 1983 e 1991 foi membro da dirección nacional do Sindicato Nacional dos Investigadores Científicos (SNCS). De 1991 a 1995 foi membro do consello e da dirección federal nacional da Federación de Educación Nacional, posto desde o que terminou redactou a redacción do Estatuto do Funcionariado.
Labor editorial
En 1995 comezou a dirección da Colección Moneta, que el mesmo creou para facilitar a publicación de achados numismáticos, de obras de economía monetaria e de historia. Estes libros (máis de 200) están publicados en diversos idiomas e abranguen moi diferentes países de todos os continentes.
Entre 1994 e 2000 dirixiu a sección numismática (Collections numismatiques) da editorial Errance-Actes Sud.
N-634
Percorrido
Discorre polo País Vasco (Guipúscoa e Biscaia), Cantabria, Asturias e Galiza (provincias de Lugo e A Coruña). Foi substituída por diversas autovías (maiormente, a A-8) ó longo do seu percorrido, quedando a N-634 na súa maior parte destinada a dar un servizo de tráfico local ás poboacións polas que discorre.
Georges Depeyrot
Labor editorial
Depeyrot foi, ademais, membro de varios comités editoriais e consellos científicos, entre eles os do Centre national de recherche sur les jetons et les méreaux du Moyen Âge, e de revistas como Histoire & Mesure (desde 1986), Annotazioni Numismatiche (1991-2006), Acta Archaeologica Carpathica (desde 2009), Studii si Cercetari de Numismatica (desde 2010), Notae Numismaticae-Zapiski Numizmatyczne (desde 2011) ou OMNI (desde 2012).
N-634
País Vasco e Cantabria
No País Vasco e Cantabria o seu trazado é paralelo ó da Autovía do Cantábrico (A-8), a excepción do tramo Solares-Torrelavega, onde se proxecta construír o tramo correspondente da autovía. Porén, ese tramo pode salvarse por autovía, realizando escasos quilómetros máis, a través da S-10 (Solares-Santander) e a A-67 (Santander-Torrelavega).
Georges Depeyrot
Principais publicacións
Os catálogos da Biblioteca Nacional de Francia e do Système universitaire de documentation (SUDOC) recollen case 200 referencias de monografías ou capítulos de obras da autoría de Depeyrot. Tamén resulta útil a consulta da base de datos de bibliografía numismática Digital Library Numis.
N-634
Asturias
En Asturias son menos os tramos da N-634 que actualmente contan con trazado paralelo por autovía. Así, o tramo entre Unquera, entre Asturias e Cantabria, e Llanes, encóntrase actualmente en proxecto. O tramo Llanes-Ribadesella encóntrase en servizo a través da citada A-8.
Georges Depeyrot
Principais publicacións
A súa bibliografía máis completa está na Academia, onde se inclúen traballos publicados fóra de Francia ou traducidos, así como artigos científicos (case 500).
N-634
Asturias
Tras pasar Ribadesella abandona a paisaxe costeira que seguira desde o seu nacemento, internándose no interior de Asturias a través do val que forma o río Sella en dirección a Arriondas. Atravesa tamén Infiesto e Nava para chegar a Lieres, onde unha nova autovía, a A-64, ocupa o seu trazado inicial e conduce cara a Oviedo. Desde a capital ata La Espina a estrada discorre paralela á autovía A-63. De momento esta autovía está en servizo unicamente ata Grado, sendo a partir desta poboación a N-634 o único eixo de comunicación cara ao suroeste asturiano. Ata Grado as dificultades montañosas da N-634 non son excesivas, se ben a partir de aí se inicia o ascenso ó Alto de Cabruñana, que serve de fronteira natural e administrativa entre os concellos de Grado e Salas. O descenso termina en Cornellana, poboación na que se cruza o río Narcea, poñendo rumbo á segunda e máis pronunciada dificultade montañosa, o Porto da Espina (650 metros), con 12 quilómetros de ascenso nun desnivel de 500 metros. No descenso, de 33 quilómetros, sálvanse 600 metros de desnivel, pasando polos concellos de Salas e Valdés, aproveitando nos seus últimos tramos o val do río Esva, chegando ata Canero e volvendo de novo á costa cantábrica.
Georges Depeyrot
Principais publicacións
A todos estes traballos cómpre engadir os publicados pola súa iniciativa ou baixo a súa dirección na Collection Moneta.
N-634
Asturias
En Canero regresa á beira da A-8, apartándose en zonas como o tramo Variante de Navia que serve de circunvalación para a vila do mesmo nome.
Tras Navia a N-634 atravesa El Franco e Tapia de Casarego ata chegar ó concello de Castropol, ribeireño da ría de Ribadeo, límite con Galicia.
Galicia
alt=Fito quilométrico nº 376 da N-634, situado ó pé da N-642 preto do km 5, visible na foto.|miniatura|Fito quilométrico nº 376 da N-634, situado ó pé da N-642 preto do km 5, visible na foto. alt=Fito quilométrico nº 376 da N-634, na actualidade entre a N-642 e a ría de Ribadeo.|miniatura|Fito quilométrico nº 376 da N-634, na actualidade entre a N-642 e a ría de Ribadeo. O paso da ría de Ribadeo quedou sen solución de continuidade para a N-634, ó ser usada a Ponte dos Santos despois da súa ampliación para a entrada da A-8 en Galiza por Ribadeo. Así, o seu trazado a ambas beiras da ría foi asignado á N-640, que parte de Barres, Castropol, Asturias e continúa polo vello trazado na N-634 ata a rotonda de Porto, xa no concello de Ribadeo, Galicia, e á N-642 que transcorre dende dita glorieta ata entroncar de novo coa 634, sempre polo concello de Ribadeo, se ben neste caso o entronque faise por unha nova estrada de circunvalación (ou ben a traverso da vila, polas rúas resultantes da cesión do tramo por parte de Fomento ó concello en xullo de 2008). miniatura|Radar de estrada no [[O Marquiño, Lardeiros, O Pino|Marquiño, (Lardeiros, O Pino).]] Poucos quilómetros despois encóntrase a segunda dificultade montañosa máis pronunciada, o Alto de Mondoñedo ou Porto da Xesta, de 590 metros. Tralo descenso e o paso por Vilalba, chégase a Baamonde, poboación onde novamente a N-634 se topa cunha autovía. Neste caso é a A-6 Madrid-A Coruña, coa que coincide ata as inmediacións de Guitiriz, onde comeza a súa recta final, encamiñándose cara a Santiago de Compostela.
John F. Kennedy
Na cultura popular
Téñense realizado varias películas nas que se trata a súa morte, como:
A Vila de Castro, Foxado, Curtis
A Vila de Castro é un lugar da parroquia de Foxado no concello coruñés de Curtis, na comarca de Betanzos. Segundo o IGE, en 2011 tiña catro habitantes (un home e tres mulleres).
Svava Jakobsdóttir
Svava Jakobsdóttir, nada en Neskaupstaður o 4 de outubro de 1930 e finada o 21 de febreiro de 2004, foi unha escritora islandesa. Coñecida polos seus contos contos e pola novela Leigjandinn (1969). Foi deputada do Alþingi pola Alianza Popular dende 1971 ata 1979. Casou co investigador e experto no folclore e mitos islandeses Jón Hnefill Aðalsteinsson e era irmá do dramaturgo Jökull Jakobsson.
Traxectoria
Filla de Jakob Jónsson, pastor da Igrexa de Islandia naceu nunha pequena localidade do leste do país, onde seu pai era párroco e súa nai era Þóra Einarsdóttir. Cando aínda era moi nova, en 1935, a súa familia aveciñouse en Wynyard, localidade fundada en 1905 por islandeses na provincia de Saskatchewan no Canadá, onde seu pai servía á congregación luterana islandesa. Regresou a Islandia en 1940 e graduouse na escola secundaria de Reykjavík en 1949. Publicou o seu primeiro relato en 1950 "Konan í kjallaranum", gañador do primeiro premio do concurso de relatos da revista Líf og list. Marchou aos Estados Unidos para estudar no Smith College de Northampton (Massachusetts) onde se graduou en literatura inglesa e americana en 1952. Tamén cursou estudos de posgrao en literatura islandesa antiga no Somerville College de Oxford dende 1952 ata 1953. O 11 de xuño de 1955 casou con Jón Hnefl Aðalsteinsson.
Svava traballou como secretaria no Ministerio de Asuntos Exteriores e na embaixada de Islandia en Estocolmo dende 1955 ata 1960. Ensinou na escola primaria e secundaria de Eskifjörður, onde seu home era párroco, en 1963 e 1964. En 1965 saíu do prelo o seu primeiro libro, a colección de relatos 12 konur. Entre 1965 e 1966 estudou literatura sueca na Universidade de Uppsala. Traballou como xornalista para Lesbók Morgunblaðið entre 1966 e 1969. De 1968 a 1971 foi membro do consello da Asociación de Escritores Islandeses e empregada do departamento de programas da RÚV de 1969 a 1970. Representou a Islandia no grupo consultivo que avaliou entre 1972 e 1978 a cooperación cultural nórdica segundo a Convención Cultural Nórdica. Foi membro suplente do consello da Casa Nórdica de Reykjavík de 1979 a 1984 e membro do consello museístico da Galería Nacional de Islandia de 1979 a 1983. Representou a Islandia no comité nórdico de igualdade de xénero entre 1980 e 1983. Estivo no consello da editorial Mál og menningar de 1976 a 1979 e tamén foi membro do seu consello representativo. Foi membro do Consello de Escritores de 1978 a 1980. Tamén estivo no consello da Asociación de Dramaturgos de Islandia de 1986 a 1990.
Liga ACB 2004-05
A temporada 2004–05 da Liga ACB, celebrada entre o 2 de outubro de 2004 e o 26 de xuño de 2005, foi a vixésimo segunda temporada da máxima categoría do baloncesto español desde a creación da Asociación de Clubs de Baloncesto (ACB) para substituír á antiga Primeira División. Nesta edición mantívose o número de equipos, 18, e o formato da edición anterior. Os playoffs polo título foron disputados polos oito primeiros clasificados, mentres que os dous últimos equipos descenderon á Liga LEB. O campión desta edición foi o Real Madrid, que conseguiu o seu vixésimo noveno título de liga, sétimo desde a fundación da Liga ACB, após vencer na final ao TAU Cerámica.
Svava Jakobsdóttir
Política
Svava ocupou dous mandatos no parlamento pola Alianza Popular entre 1971 e 1979. Foi membro do Consello de Investigacións do Goberno de 1971 a 1974 e suplente de 1978 a 1979. Tamén foi membro suplente do Consello Nórdico de 1971 a 1974 e membro principal do 1978 a 1979. Foi tamén membro da Asemblea Xeral das Nacións Unidas en 1972, 1974, 1977 e 1982.
Liga ACB 2004-05
Playoffs
Fonte: DBasket
Svava Jakobsdóttir
Obra
Ademais de relatos recollidos en varios libros, Svava escribiu novelas e pezas teatrais. Está considerada unha das escritoras máis relevantes de Islandia e unha pioneira entre as dramaturgas. No seu drama, Hvað er í blýhólknum? que tivo a súa estrea en 1970 foi a primeira obra teatral islandesa en tratar como tema principal a situación da muller.
A súa primeira novela foi Leigjandinn que publicou en 1969, constitúe unha alegoría da presenza militar das bases militares dos Estados Unidos como membro da OTAN na sociedade islandesa mais tamén é salientable polas súas referencias feministas .A súa segunda novela Gunnlaðar saga (1987) é unha reinterpretación da mitoloxía nórdica e foi candidata ao Premio de Literatura do Consello Nórdico
Bagheria
Bagheria (Bagarìa, en siciliano) é un concello italiano da provincia de Palermo, na rexión de Sicilia. Localízase a 13 km de Palermo a 85 m sobre o nivel do mar. Ten 50 321 habitantes.
No século XIX a cidade estivo de moda entre a aristocracia italiana e nela construíron numerosas mansións
Historia
Arredor dunha torre construída no século XV, xorden as primeiras vivendas, pero o verdadeiro desenvolvemento de Bagharia débese a Giuseppe Branciforti, conte de Raccuja, que construíu a Vila Butera en 1658.
Ácido eicosapentaenoico
O ácido eicosapentaenoico (EPA ou ácido icosapentaenoico, ou ácido timnodónico) é un ácido graxo omega-3. Na literatura fisiolóxica abréviase como 20:5(n-3). Na súa estrutura química o ácido eicosapentaenoico é un ácido carboxílico de 20 átomos de carbono e cinco dobres enlaces cis, o último dos cales está situado no terceiro carbono empezando polo final da cadea, polo que é un ácido omega-3.
O ácido eicosapentaenoico é un ácido graxo poliinsaturado que funciona como precursor dos grupos da prostaglandina-3 (que inhibe a agregación plaquetaria), o tromboxano-3, e leucotrieno-5 (todos eles eicosanoides).
O ácido eicosapentaenoico e os seus metabolitos actúan no corpo en grande medida por medio de interaccións cos metabolitos do ácido araquidónico.
Fontes
Porén, os peixes non producen por si mesmos o seu ácido eicosapentaenoico, senón que o obteñen das algas que comen. Tamén se pode atopar en microalgas, que se comercializan nalgúns países. O ácido eicosapentaenoico non se encontra habitualmente nas plantas superiores, pero aparece en pequenas cantidades na Portulaca oleracea.
O corpo humano converte o ácido alfa-linolénico en ácido eicosapentaenoico. O ácido alfa-linolénico é un ácido graxo esencial, polo que debe tomarse unha cantidade axeitada del na dieta. A eficiencia da conversión deste ácido esencial en ácido eicosapentaenoico é moito menor ca a absorción de ácido eicosapentaenoico dos alimentos que o conteñen. O ácido eicosapentaenoico é tamén un precursor do ácido docosahexaenoico (DHA). En casos de diabetes ou certas alerxias pode verse significativamente limitada a capacidade do corpo humano de obter ácido eicosapentaenoico a partir de ácido alfa-linolénico.
Importancia clínica
miniatura|dereita|250px|O [[Salmo (xénero)|salmón é unha rica fonte de ácido eicosapentaenoico.]] Na base de datos de publicacións científicas MedlinePlus do NIH indícanse as condicións médicas nas que se sabe ou se cre que o ácido eicosapentaenoico (só ou xunto con outras fontes de ácidos ω-3) é un traatamento efectivo. Na maioría dos casos ten que ver coa súa capacidade de diminuír a inflamación.
Entre os ácidos graxos omega-3 pénsase que o ácido eicosapentaenoico pode posuír un potencial beneficioso en casos de trastornos mentais como a esquizofrenia. Varios estudos informaron dunha redución adicional nas cifras das escalas de síntomas usadas para estimar a severidade dos síntomas cando se tomaban cantidades adicionais de ácido eicosapentaenoico.
O ácido eicosapentaenoico ten un efecto inhibitorio sobre os encimas hepáticos CYP2C9 e CYP2C19. A doses altas, pode tamén inhibir a actividade de CYP2D6 e CYP3A4, que son importantes encimas implicados na metabolización de drogas.
As investigacións suxiren que o ácido eicosapentaenoico mellora a resposta dos pacientes á quimioterapia, posiblemente ao modular a produción de eicosanoides.
Nun estudo publicado en 2011, o ácido eicosapentaenoico mostrou ser significativamente máis efectivo ca un placebo para tratar a hiperactividade e os síntomas de falta de atención, tanto en conxunto coma por separado. Un estudo de 2011 describiu por primeira vez que o ácido eicosapentaenoico dá unha protección importante contra a disfunción hepática inducida polo valproato (VPA), necrose, e esteatose. Como o valporato se usa comunmente en trastornos do estado de ánimo, o ácido eicosapentaenoico pode ofrecer protección contra as posibles sobredoses intencionadas ou fortuítas. Ademais, este mesmo estudo mostrou un efecto sinerxístico no incremento do limiar dos ataques convulsivos (no modelo de convulsión de ratos pentilenetetrazol) cando se usaban á vez o ácido eicosapentaenoico e o valporato.
Polanos orientais
Os polanos (en ucraíno, Поляни, Polyany, en ruso, Поляне, Polyane) foron unha tribo eslava que habitou, entre os séculos VI e VII, as ribeiras do río Dnieper desde Liubech até Rodnia, así como os tramos baixos dos ríos Ros', Sula, Stuhna, Teteriv, Irpin', Desna e Pripyat. O nome deriva da palabra de eslavónico oriental antigo поле ou поляна (polyana), que significa "campo"), por causa de que os polanos se asentaban en campos abertos.
O territorio dos polanos estaba nunha encrucillada de territorios pertencentes a distintas tribos eslavónicas orientais, como os drevlianos, radimichos, drehovianos e severianos e interconectados polas vías fluviais. Unha ruta comercial importante, coñecida como a Ruta desde os varegos aos gregos, pasaba polo territorio dos polanos e conectaba Europa co Mar Negro e o Imperio Bizantino. Este era o territorio dos escitas, godos (ostrogodos), especialmente en Danapirstadir (cidade no Danapir, chamada Kíiv por eslavos posteriores) e varegos.
Nos séculos IX e X, os polanos practicaban a agricultura, gandería, caza, pesca, apicultura salvaxe e contaban con artesáns (ferrerías, fundicións, oleiros, xoieiros etc.). Miles de kurgans anteriores aos polanos indican que a terra contaba cunha alta densidade de poboación. Vivían en familias pequenas en vivendas semiescavadas na terra e vestían roupas bastas e xoiería modesta. Antes de se converteren ao cristianismo, queimaban os mortos e erguían unha mámoa de terra tipo kurgan sobre os seus restos.
No século IX, os polanos estaban sometidos aos kházaros e pagábanlles tributos. Arredor de 860 chegaron os varegos e organizaron varias campañas militares exitosas contra os Imperio Bizantino, os pechenegos e os polocos. Vinte anos máis tarde, as terras dos polonos foron conquistadas por Oleg de Novgorod para convertérense no centro da creación do pobo ruso.
As cidades máis grandes dos polanos foron Kíiv, Pereyaslav, Rodnia, Vyshhorod, Bilhorod (agora Bilohorodka, no río Irpin) e Kaniv. No século X o termo "polanos" xa non se utilizaba e fora substituído por "rus". A derradeira mención dos polanos como tribo aparece nunha crónica do 944.
As crónicas coinciden en facer notar que as relacións socio-económicas nas comunidades polanas estaban moi desenvolvidas en relación coas tribos veciñas. As lendas mencionan os polanos como precursores da Rus' de Kíiv e fundadores de Kíiv, considerándoos como a tribo que máis contribuíra ao desenvolvemento da nacionalidade rusa.
O Cruceiro, Vilachá, Monfero
O Cruceiro é un lugar da parroquia de Vilachá no concello coruñés de Monfero na comarca do Eume. Tiña 31 habitantes no ano 2010 segundo datos do INE, dos cales 15 eran homes e 16 eran mulleres.
Lameiro
O termo lameiro refírese a un prado ou terreo con auga e herba abundantes, ou con moita lama (lamacento, bulleiro, trollo. Como topónimo pode referirse a:
How to Dismantle an Atomic Bomb
How to Dismantle an Atomic Bomb é un álbum da banda irlandesa U2, editado en 2004.
Copa de Europa 1985-86
A tempada 1985-86 da Copa de Europa de fútbol organizada pola UEFA disputouse entre outubro de 1985 e maio de 1986, e nel participaron 31 equipos de 30 países. Nesta 31ª edición da Copa de Europa o equipo romanés do Steaua acadou o seu primeiro e único título continental, vencendo na final disputada no estadio Sánchez Pizjuán de Sevilla ao FC Barcelona.
Final
A final da Copa de Europa na súa edición 1985-86 disputouse o 7 de maio de 1986 no Estadio Ramón Sánchez Pizjuán, ao cal acudiron 70.000 persoas, maioritariamente seareiros do FC Barcelona. Era a 1ª vez que este recinto acollía este evento.
A esta final chegaron o FC Barcelona e o Steaua de Bucarest. O conxunto catalán chegaba á súa 2ª final, en tanto que o equipo romanés debutaba nunha máxima final continental. Non obstante, nin uns nin outros tiñan este trofeo no seu palmarés, de xeito que nesta final nacería un campión inédito.
Os adestradores dos dous equipos eran Emerich Jenei (Steaua B.) e Terry Venables (FC Barcelona). Ningún deles tiña no seu palmarés ningún título europeo, e ámbolos dous debutaban nunha final.
O elixido para arbitrar esta final da Copa de Europa foi o francés Michel Vautrot.
O FC Barcelona chegaba á final despois de eliminar o Sparta de Praga en dezaseisavos de final, ó FC Porto en oitavos de final, á Juventus FC en cuartos, e ó IFK Göteborg nas semifinais. Tanto a eliminatoria de cuartos fronte á Juventus FC como a de semifinais fronte ó IFK Göteborg foron de infarto, e aínda son moi recordadas pola afección culé. Pola súa banda, o Steaua de Bucarest tivo que eliminar o Vejle BK dinamarqués en dezaseisavos de final, ó Honvéd FC húngaro en oitavos de final, ó FC Lahti Kuusysy finés en cuartos, e ó RSC Anderlecht belga en semifinais.
O encontro non foi bonito no tocante ó xogo que practicaron os dous equipos, o cal beneficiou ó Steaua de Bucarest, que sobre o papel era o menos favorito dos dous. O encontro chegou ós 90 minutos co resultado inicial de táboas, 0-0. Na prórroga tampouco houbo goles, e polo tanto houbo que ir ós lanzamentos dende o punto de penalti. Entón foi cando chegou o momento do xogador do encontro, o porteiro romanés Helmut Duckadam, que detivo tódolos lanzamentos do FC Barcelona, e permitiu que o Steaua de Bucarest (que anotou 2 dos seus lanzamentos) acadase a vitoria.
Este triunfo supuxo a primeira e única Copa de Europa da historia do Steaua de Bucarest.
Alexia
Alexia pode referirse a:
Johann Christoph Bach (1671–1721)
Johann Christoph Bach, nado o 16 de xuño de 1671 en Erfurt (Turinxia, daquela no Sacro Imperio Romano-Xermánico e actualmente en Alemaña) e finado o 22 de febreiro de 1721 en Ohrdruf, foi un músico e compositor alemán.
Traxectoria
Fillo máis vello de Johann Ambrosius Bach (de quen recibiu as súas primeiras leccións de música), foi o irmán máis vello do famoso músico e compositor alemán Johann Sebastian Bach. Estodou na Escola de Latín de Eisenach entre 1681 e 1685, marchando posteriormente a Erfurt para estudar con Johann Pachelbel e posteriormente axudou ao seu tío avó Heinrich Bach en Arnstadt entre 1689 e 1690, xa que Heinrich quedara cego. A súa biblioteca para teclado inclúe obras de Pachelbel, Johann Jakob Froberger e Johann Kaspar Kerll. En 1690 converteuse en organista da Michaeliskirche de Ohrdruf, cargo que ostentou o resto da súa vida e o 23 de outubro de 1694 casou con Johanna Dorothea von der Höfe, coa que tivo oito fillos. Á morte de seu pai en 1695, levou a Ohrdruf ao seu irmán Johann Sebastian, encargándose da súa manutención e educación, sendo prováblemente un dos seus profesores de música. Durante os seus últimos anos de vida alternou o seu traballo de organista co de mestre de escola. Morreu en 1721 en Ohrdruf.
Familia
Entre os seus fillos salientan os seguintes:
Relación con J.S. Bach
Segundo o obituario de J.S. Bach escrito por Mizler, foi baixo a guía de Christoph como J.S. Bach "sentou as bases da súa técnica de teclado". Christoph é así e todo máis comunmente recordado por denegar ao seu irmán máis novo o acceso a un libro coas súas pezas de teclado:
Alfonso Otero Regal
Alfonso Otero Regal, nado en Nois o 27 de xuño de 1952 é un artista e artesán galego. Na actualidade reside en Viveiro.
Traxectoria
Nunha breve revisión biográfica, o creador mariñán, Premio Nacional de Artesanía en 2011, adestrado nas técnicas de debuxo e pintura, mergulla un pouco máis tarde en cerámica, unha profesión que leva máis de catro décadas xogando. Non obstante, Otero Regal fixo incursións noutras áreas artísticas, como o gravado, a literatura, a ilustración e o debuxo. Paralelamente á produción artística, que vai do expresionismo á arte conceptual, deseña e crea un mercado cerámico único, pero tamén o traballo do autor que a miúdo expón. Presentou unha intensa actividade profesional, cun taller de cerámica propio, un estudo de cerámica artística, muralismo e obras arquitectónicas. Foi profesor de cerámica en talleres ocupacionais e talleres escolares, profesor e promotor dun centro de formación para os mozos, e tamén imparte cursos de rakú, (unha técnica oriental de facer cerámica), serigrafía cerámica e carpetas cerámicas en varios lugares España. Os seus murais cerámicos poden verse en numerosas institucións públicas e privadas e o seu traballo atópase en museos, fundacións e coleccións privadas en España, Europa, Estados Unidos e Xapón. Otero Regal ilustrou innumerables libros, incluíndo Cantos como xógaras, de Xaime Oroza e Otero Regal, Dende Mañá, tamén de Xaime Oroza e Otero Regal, Entre Nois e Pena Orxal, Traca-traco por Paco Rivas e Otero Regal, A maruxaina e outras sereas, de Paco Rivas e Pablo Mosquera, Os propietarios da paisaxe son nenos, de Alberto Zurdo, Memoria e soño (1996), Nas varandas do abrente (2000), Ás catro augas (2004) e Linguaxes (2005) de Xoán Neira, sesenta e nove, de Xosé Díaz, e moitos máis.
Formación e actividade profesional
Estudou pintura con Puchades en Mondoñedo, na Escola Massana (Barcelona) e no Seminario de Estudos Cerámicos de Sargadelos. Tamén realizou un curso con Cumellas en Barcelona. Desde finais dos anos 60, foi adestrado en técnicas de debuxo e pintura e posteriormente en cerámica, profesión que practicou nos últimos 30 anos. Estudou na Escola a Masana e, ao final dos seus estudos, continuou a ensinar e traballou con alfareiros ata que chegou a Zaragoza onde traballou con Galdeano realizando murais e varias obras. Zaragoza, Mieres, Sargadelos foron os pasos previos para crear o seu propio taller, pero foi un taller moi pequeno e incómodo. Traballou no seu propio taller de cerámica utilitaria, no "Regal-Cerámicas" de Viveiro (Lugo) e nun estudo de cerámica artística, muralismo e obras arquitectónicas. e no ano 2002 decidiu comprar a antiga fábrica en ruínas de Viveiro para crear o que agora é o Complexo Regal-Xunqueira.
Otero Regal dá nome ao complexo multicultural de Regal-Xunqueira, en Viveiro. A súa obra constitúe unha presenza constante, en calquera recuncho do Centro de Arte de Xunqueira ao cal dá nome. Creador e promotor deste proxecto, o ceramista traballa diariamente no complexo recentemente rehabilitado. Dos catro mil metros cadrados de área cuberta polo complexo, distribuídos en catro niveis diferentes, destaca a área dos talleres de cerámica, que teñen un forno de doce mil quilos, permitindo a cocción de seiscentas pezas á vez. Por un lado desenvolve o proceso de produción comercial, e no outro lado atópanse as creacións as obras do artista, xunto coas pezas cerámicas xa descontinuadas. Todo iso convive en harmonía nesta suma de edificios, conectados nun itinerario ben definido, onde se aprecia a pegada do artista, xunto co sabor da antiga fábrica de curtiduría. Os murais na fachada principal ou patio son unha mostra da obra de Otero Regal.
Ao longo destes anos, en 1968 realizou a primeira exposición das súas obras, en Mondoñedo, e participou en moitas exposicións, colectivas e individuais.
Algar
O topónimo Algar pode referirse a:
Secretina
A secretina é unha hormona que controla as secrecións no duodeno, e tamén a homeostase da auga (osmorregulación) no organismo. Prodúcena as células S do duodeno situadas nas criptas de Lieberkühn. Actúa regulando o pH do contido duodenal por medio do control da secreción de ácido gástrica e o tamponamento con bicarbonato procedente das células centroacinares do páncreas e dos condutos intercalados. É famosa por ser a primeira hormona que foi identificada. Nos humanos a secretina está codificada polo xene SCT.
Recentemente descubriuse que xoga tamén un papel na osmorregulación no hipotálamo, hipófise, e riles.
Historia
En 1902, William Maddock Bayliss e Ernest Starling estaban estudando como o sistema nervioso controla o proceso da dixestión. Sabíase que o páncreas segregaba zumes dixestivos en resposta ao paso de alimento (quimo) ao duodeno a través do esfínter pilórico. Ao cortaren todos os nervios do páncreas en animais experimentais, descubriron que este proceso non estaba en realidade controlado polo sistema nervioso. Determinaron que existía unha substancia segregada polo revestimento intestinal que estimulaba ao páncreas e era transportada por vía sanguínea. Denominaron a esta secreción secretina. Deste modo, a secretina foi o primeiro "mensaxeiro químico" identificado. Este tipo de substancias chamámolas hoxe hormonas, termo acuñado por Bayliss en 1905.
Mehmet Topal
Mehmet Topal, nado o 3 de marzo de 1986 en Malatya, é un futbolista turco. Xoga de mediocentro defensivo e o seu club actual é o Fenerbahçe.
Secretina
Estrutura
A secretina sintetízase inicialmente como unha proteína precursora de 120 aminoácidos. Este precursor consta das seguintes partes: un péptido sinal N-terminal, un tramo espazador, a secretina propiamente dita (residuos 28–54), e un péptido C-terminal de 72 aminoácidos.
A secretina madura é unha hormona peptídica linear de 27 aminoácidos e un peso molecular de 3055 d. Ente os aminoácidos 5 e 13 fórmase unha hélice. A secuencia de aminoácidos da secretina ten algunhas semellanzas coas do glicagón, péptido intestinal vasoactivo (VIP), e polipéptido inhibidor gástrico (GIP). Dos 27 aminoácidos da secretina, 14 están situados na mesma posición cós do glicagón, 7 na mesma cós do VIP, e 10 na mesma cós do GIP.
A secretina tamén ten un aminoácido carboxilo terminal amidado, que é a valina. A secuencia de aminoácidos da secretina é:
Produción
A secretina sintetízase polas células S, formando gránulos citoplasmáticos secretorios, Estas células atópanse maiormente na mucosa do duodeno, e en menores cantidades no xexuno do intestino delgado.
Estímulos
A secretina libérase na circulación sanguínea e/ou na luz intestinal en resposta aos pH duodenais baixos (ácidos) entre 2 e 4,5 dependendo da especie. Ademais, a secreción de secretina vese incrementada pola presenza no tramo inicial do intestino delgado de produtos da dixestión das proteínas.
Funcións
A secretina incrementa a secreción de solución de bicarbonato no epitelio do conduto pancreático e biliar. As células centroacinares pancreáticas teñen receptores de secretina na súa membrana plasmática. Cando a secretina se une a eses receptores, estimula a actividade da adenilato ciclase, que converte o ATP en AMPc. O AMPc actúa como un segundo mensaxeiro na transdución de sinais intracelular e orixina un incremento na liberación da solución acuosa de carbonato. Tamén promove o crecemento normal e o mantemento do páncreas.
A secretina incrementa a secreción de auga e bicarbonato nas glándulas de Brunner duodenais para tamponar os protóns procedentes do quimo. Tamén amplifica os efectos da colecistoquinina sobre a indución da secreción de encimas dixestivos e bile por parte do páncreas e vesícula biliar, respectivamente.
Contrarresta os picos de concentración de glicosa sanguínea que se producen despois da inxestión de glicosa ao causar un incremento na liberación de insulina polos illotes de Langerhans do páncreas.
Aínda que a secretina libera gastrina nos casos de gastrinoma, no estómago normal inhibe a liberación de gastrina. Reduce a secreción ácida no estómago ao inhibir a liberación de gastrina polas células G. Isto axuda a neutralizar o pH dos produtos dixestivos que entran no duodeno desde o estómago, xa que os encimas dixestivos procedentes do páncreas (como a amilase pancreática e a lipase pancreática) funcionan optimamente a pH básicos.
Ademais, a secretina estimula a secreción de pepsinóxeno nas células principais, o que axuda á dixestión das proteínas dos alimentos. Tamén estimula a liberación de glicagón, polipéptido pancreático e somatostatina.
La Voz del Pueblo (Ferrol)
La Voz del Pueblo foi un semanario editado en Ferrol entre 1911 e 1914.
Secretina
Aplicacións
A secretina foi moi usada en medicina especialmente para as probas de funcionamento do páncreas, porque incrementa as secrecións pancreáticas. A secretina pode inxectarse ou administrarse por un tubo que se introduce polo nariz, e chega ao duodeno. Esta proba pode proporcionar información sobre se existen ou non anomalías no páncreeas, como gastrinoma, pancreatite ou cáncer pancreático.
La Voz del Pueblo (Ferrol)
Historia e características
Apareceu en xuño de 1911. Estaba dirixido por Eduardo Sánchez Miño.
Cronobiografía de Xosé Filgueira Valverde
Liña temporal ou cronobiografía de Xosé Filgueira Valverde.
Secretina
Osmorregulación
A secretina modula o transporte de auga e electrólitos nas células do conduto pancreático, nos colanxiocitos do fígado, e nas células epiteliais do epididídimo. Descubriuse ademais recentemente que ten un papel na regulación independente da vasopresina da reabsorción renal de auga.
Suxeriuse que as anormalidades en dita liberación neurosecretora de secretina poderían explicar as anormalidades que están na base da síndrome de hipersecreción inadecuada de hormona antidiurética de tipo D (SIADH). Nos individuos con este cadro, a liberación e resposta da vasopresina son normais, aínda que se presenta unha expresión renal anormal ou translocación de acuaporina 2, ou ambas as dúas.
DOA
Con DOA pódese facer referencia a:
No Line on the Horizon
No Line on the Horizon é o décimo segundo álbum da banda irlandesa de rock U2, editado o 27 de febreiro do 2009.
James Madison
Traxectoria
Entre 1787 e 1788 Madison escribiu xunto con Alexander Hamilton e John Jay unha serie de ensaios publicados en distintos xornais do estado de Nova York chamados The Federalists Papers que axudaron á ratificación da Lei Fundamental e están considerados, aínda hoxe en día, entre os escritos máis importantes para a interpretación constitucional. De feito, Madison foi o autor máis prolífico dos tres e escribiu os dous capítulos máis importantes da serie, Federalist No. 10 e Federalista No. 51.
Como representante do Congreso traballou co presidente George Washington nas tarefas de formar o primeiro goberno dos Estados Unidos. Ademais, creou xunto con Thomas Jefferson o primeiro Partido Republicano (posteriormente coñecido como Partido Demócrata-Republicano) que se opoñía ás teses defendidas polo Partido Federalista.
Rafael García Sanfiz
Rafael García Sanfiz, nado en Lugo en 1857 e finado na mesma cidade en novembro de 1906, foi un xornalista e escritor galego.
Traxectoria
Perito agrícola e mercantil, foi capataz de camiños provinciais na Deputación de Lugo. Dirixiu a revista La Juventud Galaica. Colaborou en El Buscapié, El Miño e El Noroeste.
Algara
O topónimo galego Algara pode referirse a:
William Howard Taft
William Howard Taft, nado en 1857 e finado en 1930, foi presidente dos Estados Unidos de 1909 ata 1913.
Traxectoria
esquerda|miniatura|140x140px| William Howard Taft no [[anverso dun dólar presidencial de 2013. ]]
Tras pasar pola presidencia foi nomeado presidente do Tribunal Supremo en 1921. Morreu en 1930 no exercicio do cargo.
Granda Vella
O topónimo galego Granda Vella pódese referir a:
John Tyler
John Tyler, nado en Virxinia o 29 de marzo de 1790 e finado o 18 de xaneiro de 1862, foi o décimo presidente dos Estados Unidos, dende 1841 ata 1845.
esquerda|miniatura|140x140px| John Tyler no [[anverso dun dólar presidencial de 2009. ]]