cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Montorio al Vomano
Fai fronteira cos concellos de: Basciano, Colledara, Cortino, Crognaleto, Fano Adriano, Teramo e Tossicia.
Raisio
Raisio (en sueco Reso) é unha cidade de Finlandia situado na rexión de Finlandia Propia. En 2018 a súa poboación era de 24 174 habitantes. A superficie do termo municipal é de 48,76 km2, dos cales 1,30 km2 son auga. O concello ten unha densidade de poboación de 495,8 hab./km².
Limita cos municipios de Masku, Naantali, Rusko e Turku.
O concello é unilingüe en finés.
Campo de Golf Balneario de Mondariz
O Campo de Golf Balneario de Mondariz é un campo de campo de golf galego de 18 buracos, situado no concello de Mondariz-Balneario. Deseñado por Álvaro A. Ibarra, foi inaugurado o 1 de xaneiro de 2000.
If'n
If'n é o segundo álbum de estudio da banda estadounidense de rock alternativo Firehose, publicado o 4 de novembro de 1987 a través do selo SST Records. O nome do disco é unha referencia á canción de Bob Dylan "Don't Think Twice, It's All Right", do álbum The Freewheelin' Bob Dylan. No lado esuqero da portada do disco hai unha fotografía de Hüsker Dü, antigos compañeiros de Minutemen en SST Records.
Martinsicuro
Martinsicuro é un concello italiano da provincia de Teramo, na rexión dos Abruzos. Ten 15.639 (en 2007) e esténdese por unha área de 14 km², cunha densidade de poboación de 1.117 hab/km².
Fai fronteira cos concellos de: Alba Adriatica, Colonnella, Monteprandone (AP) e San Benedetto del Tronto (AP).
O Cruceiro, Taragoña, Rianxo
O Cruceiro é un lugar da parroquia de Taragoña no concello coruñés de Rianxo, na comarca da Barbanza. Segundo o padrón municipal (INE 2013) ten 55 habitantes (30 homes e 25 mulleres).
Jerry Scott
Jerry Scott, nado o 2 de maio de 1955 en South Bend, Indiana, é un debuxante estadounidense, co-creador de Baby Blues como tamén co-creador de Zits.
Traxectoria
Empezou a debuxar profesionalmente a mediados dos 70 facendo debuxos para revistas. Máis tarde, fixo amizade con Rick Kirkman e crearon Baby Blues en 1990, un cómic baseado na vida familiar duns nenos pequenos. Logo, en 1997, Scott e Jim Borgman colaborarían para crear Zits, que segue as historias dun rapaz adolescente.
Merzhin
Merzhin (Merlín en bretón), é un grupo de folk rock bretón orixinario da cidade de Landerneau. Caracterízanse por mesturar a ritmos e instrumentos tradicionais da Bretaña con instrumentos máis propios do rock.
Thekidswhopoptodaywillrocktomorrow
Thekidswhopoptodaywillrocktomorrow é o primeiro EP da banda escocesa de rock alternativo Biffy Clyro, lanzado nunha edición limitada o 13 de xuño do 2000. Foi publicado pola discográfica Electric Honey, un selo dirixido por estudantes do Stow College, onde os membros da banda estudaban.
Tres dos seus temas apareceron en posteriores edicións ("57" e "Justboy" como sinxelos e no álbum Blackened Sky, e "Hope for an Angel" como cara B do sinxelo "57"), èro as versións deste EP son distintas ás aparecidas máis adiante.
O Campiño, Moneixas, Lalín
O Campiño é un lugar da parroquia de Moneixas, no concello pontevedrés de Lalín, na comarca do Deza. Segundo o IGE en 2011 tiña 9 habitantes (5 mulleres e 4 homes) o que supón unha diminución con respecto ao ano 1999 cando tiña 10 habitantes.
Pietracamela
Pietracamela é un concello italiano da provincia de Teramo, na rexión dos Abruzos. Ten 312 habitantes (en 2004) e esténdese por unha área de 44 km², tendo unha densidade de poboación de 7 hab/km².
Fai fronteira cos concellos de Fano Adriano, Isola del Gran Sasso d'Italia e L'Aquila (AQ).
Oj, svijetla majska zoro
Oj, svijetla majska zoro (escrita en cirílico montenegrino: Ој, свијетла мајска зоро, literalmente: Oh, brillante alba de maio) é o himno nacional de Montenegro. Foi escrito en 1932 ou 1933 por Sekula Drljević baseándose en cancións populares de Montenegro, co título "Vječna naša Crna Goro". A canción foi publicada en 1937 en Zagreb por Savić Marković Štedimlija, no seu libro "Croacia Vermella", e de novo en 1944.
O himno ten sido criticado por manter as letras alteradas de Sekula Drljević, antigo presidente nazi de facto do Estado de Montenegro durante a segunda guerra mundial. Previamente, a finais do século XIX e principios do XX, Montenegro mantiña dous himnos: o oficial Ubavoj nam Crnoj Gori (lit. Ao noso Montenegro bonito) e o popular Onamo, 'namo (lit. Aló, por aló).
A Cruz, Taragoña, Rianxo
A Cruz é un lugar da parroquia de Taragoña no concello coruñés de Rianxo, na comarca da Barbanza. Segundo o padrón municipal (INE 2013) ten 30 habitantes (16 homes e 14 mulleres).
Baldomar
O topónimo Baldomar pode referirse a:
Zits
Zits é unha tira cómica escrita por Jerry Scott e ilustrada por Jim Borgman, que relata a vida de Jeremy Duncan, un adolescente de quince anos no seu primeiro curso no instituto. A tira fixo o seu debut en xullo de 1997 en, aproximadamente, 200 periódicos, e desde entón pasou a ser moi popular a nivel mundial, recibindo varios premios. A tira desenvólvese nun típico suburbio estadounidense e os diferentes lugares (casa, colexio, tendas) onde Jeremy trata de equilibrar a súa vida pasando o tempo cos seus amigos (sobre todo co seu mellor amigo, Héctor García), intentado analizar a súa torpe relación coa súa noiva periódica (xúntanse e sepáranse con inusitada rapidez), loitando cos deberes, ensaiando para ser un futuro deus do Rock, e tolerando aos seus ridículos pais (segundo o seu punto de vista). A tira destaca por ter unha variedade de personaxes principais ben definidos e estruturados, que complementan a dura vida do adolescente Jeremy.
Orixe e traxectoria
En 1996, Jerry Scott xa era coñecido pola tira cómica Baby Blues, pero era consciente de que a súa profesión como debuxante independente dependía en exceso do seguinte chiste que puidera publicar. Un amigo suxeriulle que creara unha nova tira, pero esta vez protagonizada por un adolescente, ao que Scott accedeu. Pero unha vez iniciado o traballo tivo que recoñecer que os personaxes eran demasiado parecidos ás súas anteriores creacións.
Jim Borgman, até entón debuxante de tiras de carácter político no The Cincinatti Enquirer (polas que gañou un Pulitzer) e amigo de Scott decidiu axudarlle coa tira cando este último lle explicou o seu problema. Segundo Borgman, concibiron a idea principal da tira mentres volvían dunha convención de cómics. No paso dos meses, a través do teléfono e o uso do fax (Scott vive en California, Borgman en Ohio), foron desenvolvendo os personaxes que finalmente se converterían nos Duncan.
King Features Syndicate, que xa distribuía Baby Blues e as tiras de Borgman, iniciou a serie de Zits (literalmente acne en inglés) en 1997.
A influencia de Calvin e Hobbes
Esta influencia de Calvin e Hobbes pódese ver, por exemplo, no uso dunha páxina enteira nas tiras dominicais, en vez do formato establecido da tira diaria: Watterson está acreditado como o primeiro debuxante moderno en recuperar este formato, co que as súas tiras se achegaron máis ás dos anos 20 e 30. Zits segue estritamente este estilo, adoptando un debuxo dinámico e cheo de detalles.
Pero á parte da clara influencia que debe a Watterson, Zits tamén é notable por incluír unha variedade de personaxes multiculturais (afroamericanos, asiáticos, latinos) e incluso unha relación de parella interracial, pouco común nas tiras cómicas.
Jeremy Duncan
Acostuma vestir unha arrugada camisa de cor morada, vaqueiros azuis e tenis de tamaño desproporcionado. Pasa parte do seu tempo intentando amañar unha vella furgoneta VW Type 2 de 1962 xunto a Héctor, coa que pensan percorrer Estados Unidos cando cumpran os dezaseis. Jeremy é tamén o líder e cantante da súa propia banda de música, usando o seu garaxe para os ensaios. A banda cambia constantemente de nome. Nun concurso de bandas foi onde Jeremy e Sara se deron o seu primeiro bico, e empezaron a súa relación, que desde entón se viu salpicada de discusións, rupturas e reconciliacións.
Connie Duncan
Connie é a nai de Jeremy. Ten 43 anos e traballa como psicóloga infantil, aínda que desde o nacemento de Jeremy só traballa a tempo parcial, e a súa profesión raramente se menciona excepto nas primeiras tiras. É tamén aspirante a escritora, e traballa no seu libro, que se titularía "Comprenda o seu adolescente". As constantes interrupcións de Jeremy provocan que nin acabara o primeiro capítulo.
A pesar de que o seu rol inicial, e habitual, é de ama de casa, Connie actúa como a garante da disciplina na casa. A miúdo vese espertando a Jeremy para que vaia ao colexio, reprendéndoo por non obedecer e levándoo en coche a calquera sitio. A pesar de que Jeremy apenas comparte cousas cos seus pais, Connie sempre está disposta a escoitar as súas inquedanzas e problemas.
Accidente de Montrove
O accidente de Montrove foi o accidente de aviación máis grave da historia de Galicia. Produciuse ao esnafrarse entre unha densa néboa un SE 210 Caravelle da aeroliña comercial Aviaco nas proximidades do aeroporto de Alvedro, o 13 de agosto de 1973. O accidente produciuse debido a un erro humano debido a querer aterrar pese a densa néboa, en lugar de proceder ao aeródromo alternativo que figuraba no plano de voo. Faleceron 85 persoas.
Accidente
A aeronave, un SE 210 Caravelle con matrícula EC-BIC, cubría o voo 118, de liña regular entre o aeroporto de Barajas e o aeroporto de Alvedro. O avión engalara en Madrid ás 9:14 da mañá (hora local) e unha hora máis tarde, ás 10:14, ponse en contacto coa torre de control para realizar a aterraxe. Hai unha mesta brétema e recoméndaselle que agarde. O avión realiza unha aproximación para comprobar a visibilidade real, pero volve situarse nos 2000 metros de altura. Tras unha segunda manobra de aproximación, ás 11:20 a torre avisou o piloto, Rafael López Pascual, de que a néboa esvaía, que a visibilidade horizontal aumentara a 1500 m e a vertical a 300 m. O avión tenta achegarse, pero un novo banco de néboa faino desistir. Ás 11:39 volve realizar outra manobra de aproximación, pero bate contra uns eucaliptos e esnáfrase en posición invertida no Pazo do Río (Liáns, Oleiros), a carón de Montrove.
Falecidos
miniatura|esquerda|Monumento no [[cemiterio de Santo Amaro da Coruña.]] Como consecuencia da colisión, o aparato incendiouse e faleceron no acto 78 pasaxeiros e os 6 membros da tripulación. O único sobrevivente foi trasladado ao Hospital Juan Canalejo, hoxe Hospital A Coruña, onde faleceu horas máis tarde. Foron un total de 85 os falecidos.
As vítimas foron enterradas nunha fosa do cemiterio de Santo Amaro. O 13 de agosto de 2014 inaugurouse nese espazo un monumento á súa memoria.
Aeroporto
O aeroporto levaba aberto dez anos, dende 1963 pero estivera pechado ata dúas semanas antes do accidente por obras de remodelación e ampliación da pista.
OpenGL
OpenGL é unha especificación estándar que define unha API multilinguaxe e multiplataforma para escribir aplicacións que produzan gráficos 2D e 3D. Foi desenvolvida por Silicon Graphics Inc. (SGI) en 1992. O seu nome vén do inglés Open Graphics Library, cuxa tradución é biblioteca de gráficos aberta (ou mellor, libre, tendo en conta a súa política de licenzas ).
OpenGL emprégase en campos como CAD, realidade virtual, representación científica e de información, simulación de voo ou desenvolvemento de videoxogos, no que o seu principal competidor é Direct3D de Microsoft Windows.
Especificación
Existen postas en funcionamento eficientes de OpenGL fornecidas por fabricantes para Mac OS, Microsoft Windows, Linux, varias plataformas Unix, e PlayStation 3. Existen tamén varios software que permiten que OpenGL estea dispoñible para diversas plataformas sen soporte de fabricante. É de sinalar a biblioteca de software libre / código aberto Mesa 3D, unha API de gráficos baseada totalmente en software e completamente compatible con OpenGL. Con todo, para evitar os custos da licenza para ser denominada formalmente como unha posta en funcionamento de OpenGL, afirma ser simplemente unha API moi similar.
A especificación OpenGL era revisada polo OpenGL Architecture Review Board (ARB), fundado en 1992. O ARB estaba formado por un conxunto de empresas interesadas na creación dunha API consistente e amplamente dispoñible. Microsoft, un dos membros fundadores, abandonou o proxecto en 2003.
O 31 de xullo de 2006 anunciouse que o control de OpenGL pasaría do ARB ao Grupo Khronos. Con iso intentábase mellorar a mercadotecnia de OpenGL e eliminar as barreiras entre o desenvolvemento de OpenGL e OpenGL. ARB converteuse dentro de Khronos no OpenGL ARB Working Group. Para unha relación dos membros que compón o OpenGL ARB Working Group, véxase o apartado Membros do Grupo Khronos. O gran número de empresas con variados intereses que pasaron tanto polo antigo ARB como polo grupo actual fixeron de OpenGL unha API de propósito xeral cun amplo rango de posibilidades.
Deseño
OpenGL ten dous propósitos principais:
OpenGL é unha API baseada en procedementos de baixo nivel que require que o programador dite os pasos exactos necesarios para renderizar unha escena. Isto contrasta coas APIs descritivas, onde un programador só debe describir a escena e pode deixar que a biblioteca controle os detalles para renderizarla. O deseño de baixo nivel de OpenGL require que os programadores coñezan en profundidade a pipeline gráfica, a cambio da liberdade ofrecida na posta en funcionamento de algoritmos novos de renderizado.
OpenGL influíu no desenvolvemento dos cartóns gráficos, promocionando un nivel básico de funcionalidade que actualmente é común no hardware comercial; algunhas desas contribucións son: miniatura|dereita|430px|Proceso na pipeline de gráficos
Unha descrición do proceso na pipeline gráfica podería ser :
Moitas tarxetas gráficas actuais proporcionan unha funcionalidade superior á básica aquí exposta, pero as novas características xeralmente son melloras desta pipeline básica máis que cambios revolucionarios dela.
Exemplo
Primeiro, limpamos o buffer de cor para empezar nun canvas negro:
Establécese a matriz modelview, que controla a posición da cámara respecto das primitivas que renderizamos. Atrasámola 3 unidades no eixo Z, deixándoa apuntando cara á orixe:
A matriz projection controla a perspectiva aplicada ás primitivas; utilízase de forma similar á anterior:
Para rematar, debúxase un polígono (un cadrado verde orientado no plano XY):
Historia
Nos anos 1980 o desenvolvemento de software que fose compatible cun amplo rango de hardware gráfico era un verdadeiro reto para os desenvolvedores. Había que tratar con interfaces moi diferentes e escribir drivers específicos para cada tipo de hardware, resultando moi custoso; por iso, subcontratábanse equipos de programadores para axilizar o desenvolvemento. Dado que cada equipo traballaba por separado nos seus interfaces, producíase moito código redundante. Ademais, era un proceso caro, polo que varios grupos innovadores aceptaron o reto de atopar un método mellor.
Ao principio dos anos 1990 SGI era un grupo de referencia en gráficos 3D para estacións de traballo. Súa era a API IRIS GL, considerada punteira no campo e estándar de facto, chegando a eclipsar a PHIGS, baseada en estándares abertos. IRIS GL considerábase máis fácil de usar e, o máis importante, soportaba renderizado en modo inmediato. Ademais, PHIGS, á parte da súa maior dificultade, foi considerada inferior a IRIS GL respecto de funcionalidade e capacidade.
A competencia de SGI (Sun Microsystems, Hewlett-Packard e IBM, entre outros) foi capaz de introducir no mercado hardware 3D compatible co estándar PHIGS mediante extensións. Isto foi reducindo a cota de mercado de SGI conforme ían entrando diferentes provedores no mercado. Por todo iso, nun intento de fortalecer a súa influencia no mercado, SGI decidiu converter o estándar IRIS GL nun estándar aberto.
SGI observou que a API IRIS GL non podía ser aberta debido a conflitos de licenzas e patentes; tamén contiña funcións non relevantes para os gráficos 3D como APIs para fiestras, teclado ou rato (en parte, porque foi desenvolvida antes da aparición do X Window System ou dos sistemas NEWS de Sun). Ademais, mentres ía madurando o soporte do mercado para o novo estándar, pretendíase manter os antigos clientes mediante bibliotecas engadidas como Iris Inventor ou Iris Performer.
O resultado de todo o anterior foi o lanzamento do estándar OpenGL.
Algúns dos logros que se conseguiron foron: Coa variedade de hardware gráfico existente, lograr que todos falasen o mesmo linguaxe obtivo un efecto importante, ofrecendo aos desenvolvedores de software unha plataforma de alto nivel sobre a que traballar.
En 1992, SGI liderou a creación do OpenGL Architecture Review Board (OpenGL ARB), grupo de empresas que mantería e estendería a especificación OpenGL nos anos seguintes. OpenGL evolucionou desde IRIS GL, superando o seu problema de dependencia do hardware ao ofrecer emulación software para aquelas características non soportadas polo hardware do que se dispuxese. Así, as aplicacións podían utilizar gráficos avanzados en sistemas relativamente pouco potentes.
En 1994 SGI barallou a posibilidade de lanzar un produto denominado OpenGL++, o cal incluía elementos como unha API de scene-graph (baseada presumiblemente na tecnoloxía de Performer). Dita especificación foi divulgada entre uns poucos grupos interesados, pero nunca apareceu finalmente como produto.
En 1995 Microsoft lanzou Direct3D, que se convertería no principal competidor de OpenGL. O 17 de decembro de 1997 Microsoft e SGI iniciaron o proxecto Fahrenheit, esforzo cooperativo co obxectivo de unificar as interfaces de OpenGL e Direct3D (e engadir tamén unha API scene-graph). En 1998 uniríase ao proxecto Hewlett-Packard. A pesar de ter un principio prometedor en estandarizar as APIs de gráficos 3D, debido a restricións financeiras en SGI e a falta xeral de apoio por parte da industria, foi finalmente abandonado en 1999.
OpenGL 3.0
A nova revisión da API OpenGL vai ser OpenGL 3.0, anteriormente coñecida como Longs Peak. Estaba planeado inicialmente a ser finalizado en setembro de 2007, pero o grupo Khronos anunciou o 30 de outubro que por diversos problemas a revisión ía ser atrasada.
Como resultado, as especificacións non van estar dispoñibles ata finais de 2007 ou principios de 2008.
OpenGL 3.0 representa a primeira maior revision da API na historia de OpenGL. Consiste nunha refacturacion no xeito na que OpenGL funciona. Para soportar compatibilidade cara atrás, toda a antiga API vai estar dispoñible.
Documentación
A popularidade de OpenGL débese en parte á súa detallada documentación oficial. O OpenGL ARB publicou unha serie de manuais actualizados conforme a API ía evolucionando. Son facilmente recoñecibles (e coñecidos) pola cor das súas tapas:
Isola del Gran Sasso d'Italia
Fai fronteira cos concellos de Calascio (AQ), Carapelle Calvisio (AQ), Castel Castagna, Castelli, Castelvecchio Calvisio (AQ), Colledara, Fano Adriano, L'Aquila (AQ), Pietracamela, Santo Stefano di Sessanio (AQ) e Tossicia.
OpenGL
Documentación
Para OpenGL 2.0 e posteriores:
Extensións
O estándar OpenGL permite aos fabricantes engadir novas funcionalidades adicionais mediante extensións conforme aparecen novas tecnoloxías. Devanditas extensións poden introducir novas funcións e constantes, e suavizar ou ata eliminar restricións en funcións xa existentes. Cada fabricante dispón dunha abreviatura que lle identifica no nome das súas novas funcións ou constantes. Por exemplo, a abreviatura de NVIDIA (NV) aparece na definición da súa función glCombinerParameterfvNV e o seu constante GL_NORMAL_MAP_NV.
É posible que varios fabricantes póñanse de acordo en poñer en funcionamento a mesma funcionalidade estendida. Nese caso, úsase a abreviatura EXT. Ata pode ocorrer que o ARB adopte a extensión, converténdose así en estándar e utilizando a abreviatura ARB nos seus nomes. A primeira extensión ARB foi GL_ARB_multitexture, presentada na versión 1.2.1. Seguindo o camiño marcado pola extensión, o multitexturing non é xa unha extensión opcional, senón que entrou a formar parte do núcleo de OpenGL desde a versión 1.3.
As especificacións para a maior parte das extensións poden atoparse no rexistro oficial de extensións.
Bibliotecas de utilidades
Programáronse varias bibliotecas externas que engaden características non dispoñibles no propio OpenGL. Algunhas delas son:
Referencias para linguaxes de programación (bindings)
Para salientar as características multilenguaje e multiplataforma de OpenGL, desenvolvéronse varios bindings en moitas linguaxes. Algúns das linguaxes para os que están dispoñibles devanditos bindings son:
Membros do Grupo Khronos
En 2006, algúns dos membros do OpenGL ARB Working Group eran:
Para unha lista completa e actualizada dos membros do proxecto, véxanse as listas de membros promotores, contribuíntes e académicos do Grupo Khronos.
O Coto, Moneixas, Lalín
O Coto é un lugar da parroquia de Moneixas, no concello pontevedrés de Lalín, na comarca do Deza. Segundo o IGE en 2011 tiña 27 habitantes (14 mulleres e 13 homes) o que supón unha diminución con respecto ao ano 1999 cando tiña 32 habitantes.
Praia de Ponzos
No medio da praia quedan os restos dun complexo para lavar mineral de ouro da mina de Covarradeiras. Ademais na praia está o bosque fósil de Ponzos.
Jacinda Ardern
Jacinda Kate Laurell Ardern, nada en Hamilton o 26 de xullo de 1980, é unha política de Nova Zelandia e a Primeira Ministra do país entre 2017 e 2023. Foi a líder do Partido Laborista de Nova Zelandia dende o 1 de agosto de 2017 ata febreiro de 2023. Elixida por primeira vez como parlamentaria nas eleccións xerais de 2008 e deputada por Mount Albert dende o 8 de marzo de 2017, exerceu de Primeira Ministra entre o 26 de outubro de 2017 e o 7 de febreiro de 2023 sendo, con 37 anos, a muller máis nova en asumir tal cargo.
Ideoloxicamente, Ardern descríbese a si mesma como unha socialdemócrata e unha progresista. Como partidaria do movemento obreiro, oponse ós recortes de impostos para as persoas con ingresos altos, apoiados polo Partido Nacional, e defende un estado de benestar que achegue unha rede de seguridade para "aqueles que non poden manterse a si mesmos". Sobre cuestións sociais, Ardern está a prol do matrimonio entre persoas do mesmo sexo, votando a prol do proxecto de lei de igualdade matrimonial en 2013, e apoia a liberalización das leis sobre o aborto.
Foi criada como mormona, pero abandonou a Igrexa no 2005.
Traxectoria
Despois de graduarse na Universidade de Waikato en 2001 en Estudos da Comunicación, Política e Relacións Públicas, Ardern comezou a súa carreira traballando como investigadora na oficina da Primeira Ministra Helen Clark. Máis tarde traballou no Reino Unido como asesora de política do Primeiro Ministro do Reino Unido Tony Blair e, en 2007, foi elixida Presidenta da Unión Internacional de Xuventudes Socialistas.
En 2008, entrou no Parlamento por Waikato, aínda que non pola circunscrición senón na lista do partido. Nas eleccións de 2011, foi candidata pola circunscrición electoral de Auckland Central contra a deputada do Partido Nacional Nikki Kaye e Denise Roche do Partido Verde. Cun 43,23% dos votos da circunscrición, foi segunda por detrás de Kaye, que obtivo o 45,39% dos votos. Kaye gañou por só 717 votos. De novo, foi elixida para o parlamento pola lista electoral do Partido Laborista, esta vez en décimo terceira posición.
Cando Phil Goff dimitiu como líder do partido e David Shearer foi elixido polos deputados do partido como novo líder, Ardern subiu ao cuarto lugar do partido. Ademais, foi nomeada portavoz de desenvolvemento social dentro do Partido Laborista. Trala dimisión de David Shearer, en decembro de 2016, Ardern presentouse como candidata laborista nas eleccións parciales de febreiro de 2017 e conseguiu o escano por Mount Albert, antigo feudo de Helen Clark. En marzo do mesmo ano, logo da renuncia de Annette King, foi escollida por unanimidade como vicepresidenta do Partido Laborista. O 1 de agosto de 2017, poucos meses antes das eleccións xerais, Ardern asumiu o cargo de líder do Partido Laborista. e en consecuencia converteuse en líder da oposición trala dimisión de Andrew Little tras unhas enquisas que prognosticaban un resultado electoral moi baixo. Na primeira conferencia de prensa tralo seu nomeamento declarou:
Nas eleccións xerais que tiveron lugar o 23 de setembro de 2017, o Partido Laborista gañou 46 escanos (14 máis que nas anteriores) cun 37% dos votos, poñéndose por detrás do Partido Nacional de Bill English, quen gañou 56 escanos. Malia ese reultado, o 26 de outubro de 2017, converteuse na primeira ministra de Nova Zelandia, despois de que a conservadora Nova Zelandia Primeiro anunciase unha coalición con ela, e se incluíse tamén ao Partido Verde. Posteriormente, nas eleccións xerais de 2020, baixo o seu liderado, o Partido Laborista quedou por diante do seu rival tradicional, o Partido Nacional, por primeira vez en doce anos; o Laborismo gañou co 49% dos votos unha maioría absoluta que lle permitiu gobernar en solitario.
Durante o seu mandato como primeira ministra enfrontou o masacre islamófobo de Christchurch (marzo de 2019) propondo unha restrictiva política na posesión de armas, a erupción do volcán Whakaari que provocou a morte de 16 persoas, a exitosa resposta á pandemia de Covid-19 e a crise económica derivada en 2020 e o falecemento da raíña Isabel II e a proclamación de Carlos III, entre outros fitos.
No 2019, a revista Fortune, escolleuna como a segunda mellor ider mundial entre unha lista de 50.
Renuncia ao cargo
O 19 de xaneiro de 2023 anunciou, por sorpresa, a súa dimisión alegando "esgotamento". Indicou que se mantería no cargo ata o 7 de febreiro no o seu sucesor será o ministro de Ensino, Chris Hipkins, tamén laborista. Na rolda de prensa, declarou:
Congreso
miniatura|Cámara de Deputados, a cámara baixa, do [[Imperio do Brasil no 1830.]] Un congreso é unha xuntanza solemne ou asemblea de persoas competentes para debater unha cuestión
Antigas institucións xudiciais
Na Idade Media e ata o comezo do século XVIII, o congreso era unha proba xudicial en xeral demandada pola esposa e ordenada en xustiza, que debía sufrir o seu marido para probar a súa impotencia sexual de cara a unha anulación do matrimonio ou dun divorcio. Reuníanse os esposos nunha cama en presenza de xuíces, oficiais, avogados e médicos expertos e correspondíalle a esta audiencia o ser testemuña da imposibilidade. Este procedemento foi progresivamente abandonado como non fiable debido á impresión causada pola solemnidade, manifestándose nalgúns casos os maridos como fecundos despois de volver casar.
Historia diplomática
Chámaselles tamén congresos ás xuntanzas diplomáticas de monarcas ou plenipotenciarios, e nas que se ocupa de conciliar as diferenzas xurdidas entre nacións, ou para previr rupturas.
Política
O congreso é unha institución política característica de réximes parlamentarios. No dereito constitucional, adoita ser o nome aplicado ó conxunto de cámaras dun parlamento, como sucede en Francia ou nos Estados Unidos. Nos sistemas bicamerais como o español, pode aplicarse só á cámara na que se reúnen os representantes elixidos mediante sufraxio directo, con funcións lexislativas e coexistencia co senado.
Ciencia
Un congreso científico permite ós investigadores e enxeñeiros reunirse e expoñer os seus traballos. Con frecuencia é usado por empresas para darse a coñecer cos seus novos produtos no campo da bioloxía, química, farmacia...
Eventos profesionais
Un congreso profesional xunta profesionais dunha área concreta (economía, ciencias sociais, industria, tecnoloxía...). Os Estados Unidos son o pais que organiza máis congresos e convencións, por diante de Alemaña, España, Reino Unido, Francia e Italia.
Outros
Reciben tamén o nome de congreso outro tipo de xuntanzas, como en xadrez, os 'Congresos da Federación internacional de Xadrez' e en relixión, os 'Congresos eucarísticos'.
The Paramour Sessions
The Paramour Sessions é o quinto álbum da banda estadounidense de hard rock Papa Roach, publicado o 12 de setembro de 2006 a través do selo Geffen Records. Durante a pre-gravación o grupo alugou a Paramour Mansion, de onde procede o nome. Editáronse dous sinxelos do disco, "...To Be Loved" e "Forever". A edición deluxe do álbum lanzouse o 5 de xullo de 2007. Este é o derradeiro traballo de Papa Roach en contar co batería Dave Buckner.
Listaxe de cancións
Edición mexicana
Edición británica
Edición de iTunes
Donalbai
O topónimo galego Doalbai pode referirse a:
Tarouca
miniatura|dereita|150px|Brasón de Tarouca miniatura|dereita|180px|Situación de Tarouca en Portugal Tarouca é unha cidade portuguesa no Distrito de Viseu, Rexión Norte e subrexión do Douro, na antiga Beira Alta, con cerca de 3.400 habitantes. Tarouca foi elevada á categoría de cidade o 9 de decembro de 2004.
É capital dun concello de 101,50 km² de superficie e unha poboación, en regresión, de 8.303 habitantes (2004), subdividido en 10 freguesías. O municipio está limitado a Nordeste polo concello de Armamar, no Leste por Moimenta da Beira, ao Sur por Vila Nova de Paiva, a Suroeste por Castro Daire e ao Noroeste por Lamego.
Freguesías
As parroquias de Tarouca son:
Cuvide, Taragoña, Rianxo
Cuvide é un lugar da parroquia de Taragoña no concello coruñés de Rianxo, na comarca da Barbanza. Segundo o padrón municipal (INE 2013) ten 37 habitantes (20 homes e 17 mulleres).
Praza Vermella
A Praza Vermella (en ruso: Красная площадь, tr. Krásnaja plóščaď; AFI : [ˈkrasnəjə ˈploɕːətʲ]) é unha praza situada en Moscova, capital da Federación Rusa. A praza separa o Kremlin, a antiga cidadela real e actuala residencia oficial do Presidente de Rusia, dun histórico barrio de mercadores coñecido como Kitai-gorod. A Praza Vermella é a miúdo considerada a praza central de Moscova e de toda Rusia, xa que as principais rúas de Moscova, que conectan coas principais estradas do país, parten dela.
Orixe e nome
O nome da Praza Vermella non provén nin pola cor dos ladrillos que o rodean (que, de feito, foron blanqueados en certos momentos da historia), nin da relación entre a cor vermella e o comunismo. O nome xurdiu porque a palabra rusa красная (Krasnaya) pode significar tanto "vermello" como "fermoso" (este último é máis ben arcaico; прекрасная, prekrasnaya). Esta palabra, co significado de "belo", aplicouse orixinalmente á Catedral de San Basilio e posteriormente foi trasladado á praza próxima. Crese que a praza adquiriu o seu nome actual (que substitúe á Pozhar, "lugar queimado") no século XVII. Varias cidades antigas rusas, como Suzdal, Yelets, e Pereslavl Zalessky, a súa praza principal chamase Krasnaya Ploshchad.
Descrición
thumb|180px|[[Catedral de San Basilio.]] A Praza Vermella separa o Kremlin, a fortaleza real onde actualmente reside o presidente de Rusia, do barrio histórico comercial de Kitai-gorod. Dela parten as principais rúas de Moscova en todas direccións, prolongadas en autoestradas até fóra da cidade. Por iso é considerada a praza como o centro da cidade e de toda Rusia.
A zona onde está situada a praza estaba orixinariamente poboada por edificios de madeira, pero foi limpada por Iván III de Rusia, xa que eran susceptibles de arder con facilidade. A nova praza serviu como lugar para os mercados, máis tarde para cerimonias públicas e proclamacións, mesmo para coroar aos tsares.
Na praza atópanse o patíbulo, o monumento a Kuzma Minin e a Dmitry Pozharsky, ademais do mundialmente famoso sepulcro (mausoleo) de Lenin. Na parede do Kremlin están sepultas grandes figuras da Unión Soviética e relevantes militantes comunistas (como o líder Iosif Stalin, o cosmonauta Iuri Gagarin, o xornalista e escritor estadounidense John Reed, algúns altos xefes militares etc).
Historia recente
O 28 de maio de 1987, o entón novo xermano-occidental Mathias Rust aterrou o seu pequeno avión Cessna en plena praza. Tivo que cumprir máis de 400 días de cárcere e ese feito tamén derivou na forzada renuncia do mariscal Sergey Sokolov, o entón ministro de defensa soviético.
En anos recentes na Praza Vermella celebráronse numerosos concertos. Realizaron actuacións alí grupos internacionais como Pink Floyd, a banda alemá Scorpions que celebrou un recital coa orquestra presidencial da Federación Rusa no aniversario da capital rusa. Ou o antigo beatle Paul McCartney.
Cova
miniatura|300px|dereita|O interior dunha caverna en [[Alabama, USA]] miniatura|300px|dereita|Caverna do Acsibi miniatura|300px|dereita|Cova dos verdes, [[Lanzarote]] Unha cova, caverna, espenuca, gruta, furna ou pala é unha abertura ou cavidade na superficie da codia terrestre.
Clasificación
As covas poden clasificarse segundo varios parámetros:
Distribución
En Galicia existen principalmente tres zonas con covas: Por suposto tamén pode haber covas noutros lugares: por exemplo as furnas, na costa, creadas pola erosión da auga, do sal e do vento mariños.
Lexicoloxía
A lingua galega aproveita étimos de moitas orixes para denominar ós distintos tipos de covas:
Vivenda
Os habitantes das covas son os cavernícolas ou trogloditas, e esta é en realidade a denominación que se usa para os antigos homínidos. Porén, houbo ou mesmo segue habendo certas culturas famosas por habitar cavidades naturais ou artificiais: A causa de que se habiten é que o ambiente químico (térmico e higrométrico) das covas é moito máis estable. Isto permite a conservación de tres tipos de restos moi importantes para a arqueoloxía, a paleoantropoloxía e a antropoloxía en xeral:
Illas Xónicas
miniatura|Mapa resaltando as Illas Xónicas. As Illas Xónicas (grego: Iónioi Nísoi) son un arquipélago de Grecia que se atopa fronte ás costas noroccidentais da Grecia continental e peninsular, sobre o Mar Xónico. Tradicionalmente chámaselles as Sete Illas (Heptonesos, Heptanisia ou Eptanisia), aínda que o grupo inclúe moitas illas máis pequenas ademais das sete principais.
Atópanse entre os paralelos 39º54'16" e 37º36'29" de latitude norte. A extensión total do arquipélago é de 2.307 km². A maior altitude de todo o conxunto insular en cuestión é o Aínos Ouros (1.628 m) situado na zona meridional da illa Cefalonia. O principal centro urbano das Illas Xónicas é a cidade de Corfú. miniatura|As illas Xónicas. As principais illas son de norte a sur: Corfú, Paxoi, Leucas (Leucas, Leucada ou Santa Maura), Ítaca (mencionada na Odisea), Cefalonia (Kefalonia) e Zante, adóitase contar entre as Illas Xónicas a Citerea (Kythira) e ás súas pequenas illas satélites: Antikythira e Elafonissos aínda que o grupo de Citerea atópase bastante distante, ao sur do Peloponeso.
Deste xeito as Illas Xónicas fóra de Citerea forman unha das rexións administrativas gregas chamadas "Periferias" (Periféreies -"Περιφερειες"-).
Fisiografía
O arquipélago consta de illas eslabonadas case paralelas á costa meridional da Península dos Balcáns, ao ser parte dunha cordilleira, as illas son de relevo moi accidentado coas costas xeralmente moi abruptas así como repletas de baías e cabos. A flora típica é a garriga mediterránea, predominando os cipreses, oliveiras, mirtos, loureiro e vide. Os únicos cursos de auga superficial son pequenos regatos de moi escaso caudal que se adoitan manter secos durante o estío.
Clima
O clima é o mediterráneo, aínda que nas Illas Xónicas existe un microclima dado pola forte influencia do mar e pola alternancia dos ventos cálidos provenientes de África cos fríos (vento Bóreas) procedentes do cuadrante nordés. Deste xeito o arquipélago ten un clima máis húmido que o doutras costas mediterráneas e, a pesar dos ventos fríos, un clima cálido que reforza características subtropicais.
Fauna
Na actualidade case a totalidade da fauna maior é doméstica, aínda que nas praias de Zante se poden atopar grandes tartarugas mariñas da especie Caretta caretta, que chegan a medir un metro e medio de lonxitude.
Historia
As illas foron colonizadas polos gregos, posiblemente xa en 1200 aC, e seguramente no século 9 aC. As illas foron na súa maioría un remanso na antigüidade grega e ocuparon un lugar irrelevante na política grega. A única excepción foi o conflito entre Kerkyra e a súa Cidade-nai Corinto no 434 a. C., que trouxo a intervención de Atenas e provocou a Guerra do Peloponeso.
Ítaca era o nome da illa fogar de Ulises no poema épico grego antigo A Odisea de Homero. Fixéronse intentos para identificar a Ítaca poética coa illa de Ítaca, pero a xeografía da illa real non se adapta á descrición de Homero.
Tratado de Madrid (1750)
O Tratado de Madrid, tamén coñecido coma o Tratado de Permuta, foi un documento firmado por Fernando VI de España e Xoán V de Portugal o 13 de xaneiro de 1750 para definir os límites entre as súas respectivas colonias en América do Sur. Este tratado ampliou os dominios de Portugal deixando os límites do Brasil practicamente no seu estado actual.
Ligazóns externas
Texto do tratado
Illas Xónicas
Dominación romana e bizantina
No século IV a.C. a maioría das illas son absorbidas polo imperio de Macedonia. Algúnhas permaneceron baixo o control do reino de Macedonia ata o 146 a.C., cando a península grega foi anexionada por Roma. Logo de 400 anos de pacífica dominación romana as illas pasaron ao Imperio Romano de Oriente, e formaron parte do imperio bizantino outros 900 anos, ata a destrución de Constantinopla durante a IV Cruzada en 1204.
Cando os aliados da Cuarta Cruzada -os gobernantes franceses do Imperio Latino con sede en Constantinopla e os venecianos, que competian cos bizantinos polo control do comercio no Mediterráneo- dividiron o botín dos territorios bizantinos entre eles, os venecianos adquiriron Kerkyra, Paxi, e tamén Kythera, que utilizaron como bases para o seu comercio marítimo co Levante. Cefalonia e Zante converteronse no Condado Palatino de Cefalonia e Zante ata 1357, cando esta entidade fusionouse con Lefkada e Ítaca para converterse no Ducado de Leucadia baixo ducados franceses e italianos. Cando os gregos volveron tomar Constantinopla en 1261, liberraron brevemente algunhas das illas, pero os venecianos aumentaron gradualmente o seu control.
Dominio veneciano
As illas converteronse así na única parte do mundo de fala grega en escapar da dominación otomá, o que lles deu unha unidade e unha importancia na historia grega que doutro xeito non terian. Corfú é a única illa grega, que nunca foi conquistada polos turcos.
Baixo o dominio veneciano, moitas das clases altas falaban italiano (ou Veneciano, nalgúns casos) e convértense ao catolicismo romano, pero a maioría de xente seguiu sendo grega étnica, lingüística e relixiosamente.
No século 18, empezou a xurdir o movemento de independencia nacional grego, e o estatuto das illas Xónicas, fixo de base natural para os intelectuais gregos exiliados, loitadores pola liberdade e simpatizantes estranxeiros.
Época napoleónica
miniatura|[[Gazeta das Illas Xónicas|Gazeta da República das Sete Illas (1801)]] En 1797 Napoleón Bonaparte conquistou Venecia, e polo Tratado de Campo Formio os insulares atopáronse baixo dominio francés, organízanse as illas como Departamentos Mer-Égée, ithaque e Corcyre. En 1798, o ruso Almirante Ushakov expulsou aos franceses, e estableceu a República das Sete Illas baixo protectorado ruso-otomá, foi a primeira vez que os gregos tiveron autogoberno limitado desde a caída de Constantinopla en 1453. Con todo, en 1807 se cederon de novo aos franceses que as anexionaron directamente ao Imperio Francés.
Goberno británico
miniatura|Bandeira das Illas Xónicas Británicas. miniatura|[[Óbolo das Illas Xónicas|Óbolo xónico (1819) da época dos Estados Unidos das Illas Xónicas]] En 1809, os británicos derrotaron á frota francesa en Zakynthos (2 de outubro de 1809) capturando Cefalonia, Zante e Citera, e tomaron Lefkada, en 1810. Os franceses mantivéronse en Kerkyra ata 1814. O Tratado de París, en 1815 converteu as illas nos "Estados Unidos das Illas Xónicas" baixo a protección británica (5 de novembro de 1815). En xaneiro de 1817, os británicos concederon ás illas unha nova constitución. Os insulares elixiron unha Asemblea de 40 membros, que aconsellaba o Alto Comisionado Británico. Os británicos melloraron moito as comunicacións das illas, e introduciron a educación moderna e os sistemas de xustiza. Os insulares celebraron a maior parte destas reformas, e adoptaron o té da tarde, o crícket e outros pasatempos británicos.
Unha vez establecida a independencia grega logo de 1830, os insulares empezaron a rexeitar a dominación estranxeira e premeron a Enosis -unión con Grecia. O estadista británico William Gladstone percorreu as illas e recomendou que se cedesen a Grecia. O goberno británico resistiuse, xa que como os venecianos descubriron que as illas eran útiles bases navais. Tamén consideraban que o rei de Grecia de orixe alemá, Otto, era pouco amigable con Gran Bretaña. Pero en 1862, Otto foi deposto e coroouse un rei pro británico, Xurxo I de Grecia.
Goberno grego
En 1862 Gran Bretaña decidiu transferir as illas a Grecia, como un xesto de apoio destinado a reforzar a popularidade do novo rei. O 2 de maio de 1864, os británicos foronse e as illas convertéronse en tres provincias do Reino de Grecia, aínda que Gran Bretaña conservou o uso do porto de Corfú.
Segunda Guerra Mundial
En 1941, cando as forzas do Eixo ocuparon Grecia, as Illas Xónicas (agás Kythera) foron entregadas aos italianos, que nos seus tres anos de goberno tratou de italianizar a poboación de Corfu. En 1943, os alemáns substitúen aos italianos. En 1944 a maioría das illas estaban baixo o control da EAM / ELAS movemento de resistencia, e seguiron sendo un bastión da esquerda desde entón.
Economía
No 2005 o principal factor da economía nas Illas Xónicas é o turismo, séguenlle en importancia a industria naval, a pesca, e a produción de aceite de oliva e viños.
Felmil
O topónimo galego Felmil pode referirse a:
Roseto degli Abruzzi
Roseto degli Abruzzi é un concello italiano da provincia de Teramo, na rexión dos Abruzos. Ten unha poboación de 24.230 habitantes (en 2007) e esténdese por unha área de 52 km², tendo unha densidade de poboación de 466 hab/km².
Fai fronteira cos concellos de: Atri, Giulianova, Morro d'Oro, Mosciano Sant'Angelo, Notaresco e Pineto.
Campo de Golf Balneario de Augas Santas
O Campo de Golf Balneario de Augas Santas é un campo de golf galego de 18 buracos, situado no lugar das Augas Santas, na parroquia de Pantón (Pantón). Foi deseñado por Alfonso Vidaor e foi inaugurado o 1 de xaneiro de 2006.
Historia
miniatura|Vista do Hotel Balneario de Augas Santas en Pantón. O Hotel Balneario de Augas Santas foi inaugurado o 19 de xullo de 2006. As augas da zona son sulfuradas bicarbonatadas sódicas, fluoradas e indicadas en procesos reumatolóxicos, dermatolóxicos e respiratorios. Brotan de xeito natural a entre 16 e 24,5 °C.
As instalacións actuais do novo Balneario xunto co hotel e o campo de golf foron construídas nas proximidades do antigo balneario de mediados do século XIX que chegou a ter sona en toda Galiza. Xa entón as augas da zona tiñan sona de medicinais, a este balneario viña xente de toda España, Portugal e ata Francia. A mediados do século XX o balneario foi abandonado e nos anos 1970 ardeu quedando en ruína. Os veciños da zona seguiron acudindo a polas súas augas.
72 Dangerous Animals: Latin America
72 Dangerous Animals: Latin America é un programa documental estadounidense-australiano de 2017. O programa explora a maioría dos animais potencialmente perigosos para o ser humano que habitan en América Latina, e está protagonizado por Bob Brisbane, Rui Seabra Ferreira Jr. e Vidal Haddad Jr.
O programa estreouse o 22 de decembro de 2017 a través de Netflix.
Premisa
72 Dangerous Animals: Latin America explora os 72 animais de América Latina máis perigosos comparando a súa ameaza real para os seres humanos e competindo polo título do animal máis perigoso de América Latina. O documental contén entrevistas de superviventes de ataques e comentarios de expertos.
Episodios
A continuación amósanse as especies descritas no programa, en orde de aparición e coa posición que obtiveron no episodio en función da súa ameaza mortal aos seres humanos.
Sap
Sap é un EP da banda estadounidense de grunge Alice in Chains, editado o 4 de febreiro de 1992 a través do selo Columbia Records.
Tras a xira do seu álbum Facelift, Alice in Chains entrou no estudio para gravar demos para o seu seguinte traballo, e rematou rexistrando cinco temas acústicos na súa vez. mentres estaban no estudio o batería Sean Kinney tivo un soño sobre "facer un EP chamado Sap". A banda decidiu "non meterse co destino", e Sap foi gravado en 1991 cos produtores Rick Parashar e Dave Jerden.
Listaxe de cancións
Letras e música compostas por Jerry Cantrell agás onde se indique.
Club Esportiu Europa
O Club Esportiu Europa é un club polideportivo español do histórico barrio de Gràcia de Barcelona, fundado en 1907. Ten seccións de fútbol, baloncesto, fútbol sala e fútbol feminino.
O Europa tamén pasou á historia por ser o anfitrión e gañador do primeiro partido de baloncesto que se disputou en España: foi o 8 de decembro de 1922, e o Europa venceu ao Laietà BC por 8 a 2. O club graciense foi un dos mellores equipos de baloncesto de Cataluña durante os anos 20 e 30.
Uniforme
Inicialmente o Europa vestiu con uniforme a raias verticais azuis e brancas. O tradicional escapulario non se adoptou ata 1929, con motivo da súa primeira tempada en Primeira división.
Estadio
220px|Vista actual do estadio [[Nou Sardenya|miniatura]] O CE Europa xoga os seus partidos no Nou Sardenya, estadio construído en 1995 sobre o antigo Sardenya, orixinalmente edificado en 1940. O recinto está situado no barrio de Gràcia, entre as rúas Sardenya, Camèlies e Secretari Coloma. Ten capacidade para 7.000 persoas, céspede artificial homologado pola FIFA e unhas dimensións de 100 x 63 metros.
Selección de baloncesto de Serbia
miniatura|O equipo serbio nun tempo morto nun partido contra Ucraína no Eurobasket de 2013 A selección de baloncesto de Serbia (en serbio Кошаркашка репрезентација Србије / Košarkaška reprezentacija Srbije) representa óa Serbia nos torneos de baloncesto profesional internacionais. Está organizada pola Federación Serbia de Baloncesto.
RF Iugoslavia / Serbia e Montenegro (1992–2006)
A pesar de ser un país notablemente máis pequeno, o equipo nacional de baloncesto continuaou a ser moi competitivo na escena internacional. Gañaron varios campionatos de Europa e do Mundo. Dominaron a escena mundial nos anos 1990, nas xeraciónslideradas por xogadores como Vlade Divac, Peja Stojaković, Aleksandar Đorđević e Dejan Bodiroga, mais atravesou unha crise a principios dos anos 2000.
No Eurobasket gañaron 3 medallas de ouro en 1995, 1997 e 2001, e unha de bronce en 1999. Serbia organizou Eurobasket 2005, mais só puido finalizar no 9º lugar. Tamén conseguiu unha medalla de prata nos Xogos Olímpicos de 1996.
Comité Olímpico Serbio elixiu ao equipo de baloncesto como o mellor equipo masculino cinco veces entre 1995 e 1998, e en 2002.