cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Xuízo do Prestige
Acusación
López Sors foi definitivamente imputado pola Audiencia provincial, que considerou que había "indicios racionales de criminalidad" na orde de impoñer o rumbo ó noroeste a un petroleiro nese estado e perdendo fuel. Esa orde nesas condicións meteorolóxicas foi "un error clamoroso", dentro dunha xestion absolutamente desacertada da situación, engadía. Inicialmente houbo outros dous altos cargos imputados, Arsenio Fernández de Mesa (daquela Delegado do Goberno en Galicia) e Ángel del Real (capitán marítimo da Coruña), pero foron exculpados pola Audiencia Provincial en febreiro de 2003.
Os danos ambientais fan referencia ós máis de 1.600 quilómetros de costa española (desde a foz do Miño ata a fronteira francesa), afectados pola marea negra, así como ós causados na costa francesa, xa que o Estado español asume a representación de Francia como acusación no proceso.
O xuízo
miniatura|300px|Imaxe dun momento do xuízo do Prestige, desde a sala de prensa (16 de outubro de 2012). Na apertura do xuízo, os días 16 e 17 de outubro, os avogados defensores solicitaron a suspensión porque, entre outras razóns, non foi citada ó mesmo a operadora do Prestige, Universe Maritime (considerada responsable civil subsidiario). A súa solicitude foi rexeitada.
Fronte ó edificio onde se celebraba concentrouse unha manifestación de Nunca Máis na que participaron destacados dirixentes do BNG e de Esquerda Unida.
O 13 de novembro, coincidindo co décimo aniversario do accidente, comeza realmente o xuízo coa declaración do principal imputado, o capitán Mangouras. A convocatoria da folga xeral do 14N provocou a suspensión provisional, por ausencia de boa parte dos avogados, pero reanudouse sen problemas o día seguinte.
Mangouras recoñeceu que viu corrosión nas paredes dos tanques de lastre de estribor, onde se produciu a primeira greta, pero que el non estaba capacitado para valorar a súa transcendencia: "Non son técnico e non sei interpretalo"; non obstante, o 30 de outubro, 13 días antes do accidente, asinara un informe no que certificaba que non había defectos e que o buque estaba en boas condicións. Tamén negou que houbese resistencia ningunha ás autoridades nin ós equipos de rescate: "Nós contribuímos con todo o que puidemos".
Bandeira dos Estados Unidos de América
Historia
O deseño da bandeira foi modificado 26 veces de xeito oficial dende 1777. A bandeira con 48 estrelas foi a oficial durante 47 anos até que a versión con 49 estrelas foi adoptada o 4 de xullo de 1959. A bandeira de 50 estrelas foi proposta durante o goberno do Presidente Eisenhower o 21 de agosto de 1959, e foi adoptada en xullo de 1960. Esta última versión é a que máis tempo leva en uso,.
Primeira bandeira
No momento da Declaración de Independencia en xullo de 1776, o Congreso Continental non adoptaría bandeiras con "estrelas brancas nun campo azul" até un ano despois. A bandeira coñecida contemporaneamente como "Continental Colors" está considerada historicamente como a primeira bandeira nacional.
A bandeira aseméllase á da Compañía Británica das Indias Orientais, e Sir Charles Fawcett suxeriu en 1937 que a bandeira da Compañía inspirou o deseño. Ámbalas dúas puideron terse creado engadindo raias brancas á Red Ensign, unha das tres bandeiras marítimas empregadas daquela polo Imperio Británico.
As primeiras bandeiras americana estaban feitas de cáñamo.
Universidade de Oñati
miniatura|220px|Fachada da Universidade de Oñati. A Universidade de Oñati (en Oñatiko Unibertsitatea), formalmente Universidade do Sancti Spiritus, é un monumento renacentista da vila de Oñati en Guipúscoa, País Vasco. Desde mediados do século XVI até principios do século XX foi a única, e primeira, universidade do País Vasco.
Historia
Fundada polo bispo e humanista oñatiarra Don Rodrigo Mercado de Zuazola en 1540 baixo o nome de Universidade do Sancti Spiritus e mediante unha bula do papa Paulo III, nun principio estivo chantada en Hernani, pero en 1548 trasladouse a Oñati. As especialidades que impartía eran teoloxía, Leis, Canons, Artes e Medicina. A universidade foi estritamente católica até que en 1869, trala Revolución de 1868, albergou a Universidade libre. Máis tarde pasou a mans dos carlistas, quen fundaron a Real e Pontificia Universidade Vasco-Navarra. A finais de século converteuse na Universidade libre católica, pero a institución cerrou as súas portas en 1901. O País Vasco ficou sen universidades, baleiro que conduciu á fundación en Bilbao da Universidade de Deusto. Na actualidade, dende 1989, o edificio acolle o Instituto Internacional de Socioloxía Xurídica.
En 1931 o edificio fora declarado Monumento Histórico-Artístico Nacional. É Ben de Interese Cultural.
Descrición
miniatura|220px|esquerda|Patio da universidade A Universidade Sancti Spiritus constitúe un dos edificios renacentistas máis notables do País Vasco, e é un expoñente da arte de transición do plateresco ao manierismo purista. A construción do edificio iniciouse en 1543 baixo o padroado do emperador Carlos I, participando na mesma o mestre Domingo de la Carrera e o escultor Pierres Durand, máis coñecido como Pierre Picart.
Patio
O edificio ten planta cadrada articulada en torno a un amplo patio central, achándose na planta baixa a capela, as aulas, a cociña e o refectorio, e na planta superior os dormitorios e a aula magna. O patio trátase dunha construción de dobre arquería de medio punto, con sobreclaustro balaustrado, gárgolas de tradición gótica nos beirados e enxoitas decoradas con escudos e medallóns que portan efixies por parellas de figuras históricas e mitolóxicas, sen faltar os emperadores Carlos I e a súa dona Sabela de Portugal. Sobre o céspede central, unha escultura de Jorge Oteiza titulada A Terra e a Lúa. Son tamén de destacar os artesoados de inspiración mudéxar, especialmente o que cobre a escaleira de acceso á primeira planta do claustro, labrados por un tallista abulense chamado Gibaja.
miniatura|150px|dereita|Fachada da universidade
Fachada
Foi levantada por Pierre Picart arredor de 1546. Construíuse primeiro a portada central coa entrada principal, que ten gran similitude coa do Convento das Donas de Salamanca. A ambos lados adheríronse cadanseu pilastrón esculpido con figuras de vulto, relevos e columniñas, e prolongados con torriñas, a inspiración do Colexio de Santa Cruz de Valladolid. Outros dous pilastróns de similar traza sitúanse nos esquinais de cada torre lateral, que son un piso máis altas que o corpo principal. As catro torriñas así como os restantes seis vértices das augas dos tellados dos cubos laterais son rematadas por figuras de guerreiros.
O plan iconográfico da fachada mostráballe ao estudante a necesidade de exercitarse en valores e virtudes resultantes da síntese pagá e cristiá así, mentres nas bases Hércules cumpre cos seus traballos, nos corpos superiores distribúense unha morea de mártires, virtudes e santos, algúns relacionados co estudo. Para poder ingresar no edificio hai que pasar entre Santo Agostiño e San Xerome, paradigmas da filosofía neoplatónica e a erudición teolóxica, e por debaixo da imaxe do propio fundador, o bispo Zuazola, en actitude orante, e do escudo de armas imperial.
miniatura|150px|dereita|Retablo plateresco de Sancti Spiritus.
Capela
A Capela de Sancti Spiritus posúe un retablo plateresco. A súa execución foi contratada en Valladolid en 1534 polo bispo de Ávila co entallador Gaspar de Tordesillas, en tanto que do seu dourado e estufado debéronse encargar ao ano seguinte os pintores abulenses Jerónimo Rodríguez e Cristóbal de Bustamante. Situado baixo unha bóveda de nervadura cuadrifoliada, trátase dunha peza de catro alturas máis predela e sete entrerrúas separadas por balaústres, de traza graduada, e imaxes exentas en lugar de relevos narrativos. Os temas centrais son a Asunción da Virxe María, os patróns da universidade e a vila, o Espírito Santo e San Miguel. O tímpano é curvo.
Río Asma
O río Asma é un curso fluvial da provincia de Lugo. Nace na parroquia de Furco (Carballedo), transcorre polo concello de Chantada e desemboca na marxe dereita do río Miño. Ten unha lonxitude de 25 km. O seu afluente principal é o Río Comezo
Eloxio da loucura
miniatura|200px|Edición de 1515. Eloxio da loucura (en latín Stultitiae Laus e en grego Morias Enkomium) é un ensaio escrito en latín en 1509 por Erasmo de Rotterdam e impreso por primeira vez en 1511. Foi traducida ao galego por Manuel Enrique Vázquez Buján, e editado pola Universidade de Santiago de Compostela con prólogo de Ofelia Rey Castelao. Está considerada unha das obras máis notables do Renacemento e desempeñou un papel moi importante nos inicios da Reforma protestante.
Historia e características
Está inspirado en De Triunfo Stultitiae polo humanista italiano Perisauli Faustino, nacido en Tredozio, preto de Forlì. Despois de escribir o ensaio nunha semana, Erasmo revisou e estendeu o traballo durante unha estancia na casa que tiña Thomas More en Bucklersbury.
Contido
Comeza cunha loa satírica (un fragmento da virtuosa loucura) ao xeito de Luciano de Samosata autor grego cuxo traballo fora recentemente traducido ao latín polo propio Erasmus e Thomas More. Despois diso, o ton escurece cunha serie de discursos solemnes, onde a loucura fai un eloxio da cegueira e da demencia, e nos cales se realiza un exame satírico de supersticións e prácticas piadosas e corruptas da Igrexa católica, así como a loucura de pedantes (incluíndo ao propio Erasmus). O autor retornara recentemente de Roma profundamente decepcionado onde se tiña queixado da evolución que viu na Curia Romana. O ensaio está cheo de alusións clásicas, nun estilo típico dos eruditos humanistas do Renacemento. A loucura preséntase como unha deusa, filla de Plutón e da Xuventude (Hebe), creado por embriaguez e ignorancia; entre os seus compañeiros fieis atópanse: Philautia (o narcisismo), Kolakia (a adulación), Leteo (o esquecemento), Misoponia (a preguiza), Hedone (o pracer), Anoia (a loucura), Tryphe (a irreflexión), Komos (a intemperanza) e Eegretos Hypnos (o sono profundo).
Erasmo foi un bo amigo de More, con quen compartiu un gusto para o humor e outras actividades intelectuais. O título Morias Encomium, pode ser entendido como un eloxio de More. No texto abundan dobres e ata triplos significados.
Recepción
O Eloxio da loucura coñeceu un enorme éxito popular, para a sorpresa de Erasmo e, ás veces, para o seu desgusto. O papa León X encontrouna divertida. Antes da morte de Erasmo xa fora traducida ao francés e ao alemán, e pronto se seguiría unha edición ao inglés. Unha edición de 1511 que foi ilustrada con xilogravuras de Hans Holbein, que se converteron nas ilustracións máis difundidas da obra.
Influenciou na esperanza da retórica durante o século XVI, e a arte da adoxografía (o eloxio de cousas sen valor) converteuse nun exercicio popular entre os estudantes isabelinos.
Beseño, Touro
San Cristovo de Beseño é unha parroquia do concello de Touro, na comarca de Arzúa, na provincia da Coruña. Segundo o IGE en 2012 tiña 208 habitantes (109 homes e 99 mulleres) distribuídos en 10 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 259 habitantes.
Xeografía
Sitúase ao leste do concello, e ten unha superficie de 6,12 km². Linda ao norte e leste con Arzúa, ao sur con Turces e ao oeste con Andeade e Quión. Amais dos 10 lugares recollidos no Nomenclátor, hai outros como A Gordela, Maroxa, A Pena, Tarrío ou A Pica.
Beseño atópase cheo de regatos. O máis importante é o río Beseño, que logo perde o seu nome para collelo de Merés (Turces e finaliza sendo un afluente do río Lañas (Quión). Mais tódalas augas rematan no río Ulla.
É unha parroquia chan onde abundan as agras para uso agrícola, existindo pouso masa forestal, concentrada no monte de Vilanova, lindando con Andeade, o monte da Estrapuza, entre Barrido e Forte.
Historia
Durante o antigo réxime a parroquia de Beseño pertenceu á xurisdición de Budiño, na desaparecida provincia de Santiago, e ao concello do Pino, até a creación en 1835 do concello de Touro trala división territorial de España en 1833.
Turismo rural
Conta cunha única casa de turismo rural, un edificio do século XVI, hoxe arranxado, que se chama A Pena de Augasantas.
Cultura
Entre o froito musical, conta cunha banda de gaitas chamada A Esmorga. Tamén existe unha asociación de veciños no termo parroquial.
Para a práctica deportiva áchase unha pista polideportiva rubia de 40 m x 20 m de formigón puído nun dos campos de festa.
Cordilleira Prelitoral
miniatura|250px|Unidades morfoestruturais de Cataluña: A Cordilleira Prelitoral (en [[lingua catalá|catalán: Serralada Prelitoral) é unha cordilleira localizada en Cataluña (España), que forma parte das Cordilleiras Costeiras Catalás.
Beseño, Touro
Cultura
O mellor campo de lecer é o de Baiobre, entre un souto ao lado dunha capela e unha fonte, lugar belo onde comezan as celebracións estivais particulares da parroquia, a primeiros de xullo coa Santa Sabela. Outros festexos son a Festa da Xuventude, no último domingo de abril; o San Cristovo, os últimos non festivos de xullo; e a Augasantas en Oca de Abaixo en agosto.
Cordilleira Prelitoral
Sitúase paralelo á costa, pero a unha distancia desta de entre 30 e 60 km, entre o límite coas Comunidades Autónomas valenciana e aragonesa e a Cordilleira Transversal (Serralada Transversal). De norte a sur, comprende as serras das Guilleries (que comparte coa citada Cordilleira Transversal), o Montseny, Sant Llorenç de Munt, Montserrat, Queralt, a de Prades, o Montsant e Ports, que forman tamén parte do Sistema Ibérico.
Entre os seus espazos naturais protexidos, merecen destacarse, o Parque Natural do Montseny, o Parque Natural de Sant Llorenç de Munt i l'Obac, o Parque Natural de Montserrat e o Parque Natural Els Ports.
Pambas
Unha tradición posterior di que Naram Sin I de Akkad loitou contra unha coalición de 17 reis, entre eles Pambas de Hatti e Zipani de Kanes ou Kanesh (Kaniš).
Non está testemuñado por achados arqueolóxicos. A referencia mesopotámica é a máis antiga que fai mención de Hatti.
Porta, Barcelona
250px|miniatura|Situación do barrio en [[Barcelona.]] Porta é un barrio do distrito de Nou Barris da cidade de Barcelona que limita co distrito de Sant Andreu pola avenida Meridiana. Os outros eixos principais que delimitan o barrio son a avenida de Fabra i Puig, a rúa Doctor Pi i Molist, o paseo Vedum e o paseo de Valldaura.
A historia deste barrio comeza en 1839 cando o antigo municipio de Sant Andreu de Palomar, debido ao aumento de poboación, trasladou o seu cemiterio aos terreos do actual barrio de Porta. Máis tarde edificáronse pequenas industrias e outras construcións arredor do cemiterio.
A urbanización do sector continuou durante os séculos XIX e XX e deu inicio ao barrio de Porta que quedou separado de Sant Andreu polas vías do ferrocarril da liña de Zaragoza.
Consérvase no barrio Can Verdaguer, unha antiga masía rural. Ten tamén o Heron City, o maior centro de ocio do barrio, e El Corte Inglés de Can Dragó. Tamén atopamos no barrio o Parque Deportivo de Can Dragó.
Liga Galega de Fútbol Gaélico 2013/14
A Liga Galega de Fútbol Gaélico 2013/14 foi a primeira edición da Liga Galega de Fútbol Gaélico, organizada pola Asociación Galega de Fútbol Gaélico. Na categoría masculina participaron cinco equipos, e proclamouse vencedor o Estrela Vermelha FG. Na categoría feminina participaron tres equipos e venceu o Irmandinhas A Estrada.
Partidos
Xornada 1:
26 de outubro de 2013. Estadio Municipal Monte da Vila (O Grove)
9 de novembro de 2013. Campo da Figueroa (A Estrada)
Xornada 2​:
17 de novembro de 2013. Campo do Sergas (Santiago de Compostela)
23 de novembro de 2013. Campo do Carrasco (Marcón-Pontevedra)
Xornada 3:
30 de novembro de 2013. Estadio Municipal Monte da Vila (O Grove)
14 de decembro de 2013. Campos da Torre (A Coruña)
Xornada 4:
21 de decembro de 2013. Campo do Carrasco (Marcón-Pontevedra)
11 de xaneiro de 2014. Campo da Figueroa (A Estrada) (adiado)
Xornada 5:
18 de xaneiro de 2014. Campos da Torre (A Coruña)
Xornada 6:
8 de febreiro de 2014​. Campo do Sergas (Santiago de Compostela)
15 de febreiro de 2014​. Campos da Torre (A Coruña)
Xornada 8:
8 de marzo de 2014. Campo da Figueroa (A Estrada)
15 de marzo de 2013​. Campo do Carrasco (Marcón-Pontevedra)
22 de marzo de 2013​. Campo do Sergas (Santiago de Compostela)
29 de marzo de 2013​. Campos da Torre (A Coruña)
Xornada 10:
5 de abril de 2014. Estadio Municipal Monte da Vila (O Grove) (adiado)
12 de abril de 2014. Campo da Figueroa (A Estrada)
Xornada 2:
29 de marzo de 2014. Campos da Torre (A Coruña)
5 de abril de 2014. Estadio Municipal Monte da Vila (O Grove)
Bernardo García Cendán
Bernardo García Cendán, nado en Vilalba o 11 de abril de 1941 e finado en Lugo o 12 de xuño de 2012, foi un sacerdote, profesor e escritor galego.
Traxectoria
Fixo estudos eclesiásticos en Mondoñedo. Licenciado en Filosofía pola Universidade Católica de París e a Pontificia de Salamanca e en Socioloxía pola Universidade de París. Foi profesor no Seminario de Mondoñedo e despois párroco de Nosa Señora do Socorro de Ferrol ata 1987. Tamén foi profesor da Escola de Relacións Industriais de Ferrol, e profesor da Escola de Teoloxía da diocese de Mondoñedo. Logo foi profesor de Filosofía no Colexio Peleteiro de Santiago de Compostela e desde 1987 profesor de Socioloxía na Universidade de Santiago de Compostela.
Foi membro fundador da revista Encrucillada e da Asociación Irimia. Colaborou con artigos nas revistas Lucensia, Guía dos Libros Novos, Tempos Novos e Irimia.
Historia de Luisiana
A historia de Louisiana nace coa poboación do territorio por parte dunhas trina tribos indíxenas antes da chegada dos primeiros exploradores europeos. A maioría destas tribos pertencian a 7 distintas nacións indíxenas (grupamento de tribos indíxenas que posuían cultura, linguaxe e estilo de vida semellantes entre si, e que eran aliados entre si). Estímase o número de indíxenas en preto de 12.000. As nacións indíxenas que vivían na actual Louisiana eran os atakapa, os chitimacha, os choctaw, os natchez e os caddo. As tribos houma e tunica eran tribos indíxenas illadas.
Séculos XVI-XVIII
O español Pánfilo de Narváez liderou unha expedición naval en 1528, onde descubriron a foz do Río Mississippi. Porén, Narváez e a súa tripulación non desembarcaron na actual Louisiana, tan só avistaron as súas terras. En 1541, o español Hernando de Soto liderou unha expedición terrestre, partindo da actual Florida, en dirección ao interior do actual sur dos Estados Unidos, en busca de metais preciosos. Soto e a súa expedición exploraron partes da actual Louisiana en 1542. Porén, os españois cancelaron a expedición despois da morte de Soto.
O francés René Robert Cavelier de La Salle liderou unha expedición, composta por misioneiros e colonos, partindo de Quebec, rumbo ao Río Mississippi, ás ordes de Samuel de Champlain, entón gobernador da colonia francesa de Nova Francia. Cavelier acompañou o curso do Río Mississippi, ata chegar á a súa foz, no Golfo do México, en 9 de abril. Cavelier entón reindivicou toda a rexión da bacia hidrográfica do Mississippi para a coroa francesa, e nomeou este enorme territorio de Louisiana, en homenaxe ao Rei francés Luís XVI de Francia.
En 1718, Nova Orleáns foi fundada, e en 1722, tornouse a capital da Louisiana. Nova Orleáns foi a primeira capital da colonia francesa de Louisiana que aínda continua dentro do estado homónimo. Capitais anteriores da colonia de Louisiana localízanse actualmente en estados veciños.
Nova Orleáns axiña tornouse un centro portuario importante, mais o resto da inmensa colonia de Louisiana soamente xeraba prexuízos á coroa francesa. En 1762, baixo os termos do Tratado de Fountainebleau, cedendo a maior parte da rexión da actual Lousiana, ben como todas as terras da colonia a oeste do Río Mississippi, para os españois. En 1763, despois de ter sido derrotada polos británicos na guerra franco-indíxena, Francia cedeu o resto da colonia francesa de Lousiana, as terras a leste do Río Mississippi, aos británicos.
Os franceses non anunciaron o acordo feito cos españois aos colonos franceses que vivían na actual Lousiana. Os colonos franceses que vivían na actual Lousiana soamente souberon que a rexión pasara a control español en 1764. Os colonos franceses revolveranse en 1768, forzando o gobernador español da Lousiana a fuxir. No ano seguinte, porén, este volvería con reforzos militares, e os españois continuaron controlando Lousiana.
A rexión da actual Lousiana prosperou economicamente, grazas ao goberno colonial español estábel e que pasou a ser popular e aceptado entre a poboación francófona da rexión. Este goberno incentivaba o comercio e a industria da rexión, a través de baixos impostos. Ao longo das últimas décadas do século XVIII, Lousiana recibiu preto de 5.000 acadianos, que fuxiron das súas terras na Acadia. Durante a Revolución Americana de 1776, os españois, como aliados dos rebeldes americanos, permitiron aos últimos o uso das facilidades portuarias de Nova Orleáns. En 1795, os agricultores de Lousiana pasaron a plantar cana de azucre, grazas a un método de procesamento e refino da cana de azucre en gran cantidade, descuberto por Étienne de Boré.
1803 - 1868
250px|dereita|miniatura|A área en verde é Louisiana cando foi comprada a Francia polos [[Estados Unidos de América.]]
En 1800, os franceses compraron o territorio da Lousiana aos españois, nun acordo secreto. Porén, estes continuarían a administrar Lousiana ata 30 de novembro de 1803, e ata este día, a bandeira española continuou izada nas principais cidades da colonia de Lousiana, mesmo estando esta xa baixo xuridisción francesa. Foi en 1801 cando a poboación do territorio, así como os Estados Unidos, souberon desta compra. O 31 de outubro de 1803, Estados Unidos comprou oficialmente o territorio de Lousiana, o 30 de novembro, a bandeira española foi substituída por unha bandeira francesa, e o 20 de decembro, todo o territorio de Louisiana pasou a control americano. A bandeira americana foi izada no mesmo día.
En 30 de abril de 1812, o territorio de Orleans converteuse no décimo oitavo Estado americano, renomeándose como Lousiana (co Distrito de Lousiana sendo renomeado Territorio do Missouri''). Nova Orleáns foi a capital da Lousiana ata 1830, entre 1831 e 1849, e de 1865 a 1880. Donaldsonville serviu como capital en 1830 e 1832, e Baton Rouge entre 1849 ae 1865. Desde 1880, Baton Rouge é a capital da Louisiana.
En decembro de 1814, durante a Guerra de 1812, o Reino Unido enviou unha forza militar, cuxos obxectivos eran a captura de Nova Orleáns e a petición de axuda a un pirata instalado na cidade, Jean Laffite. Este, porén, xuntouse cos americanos. Os británcos foron derrotados por forzas americanas lideradas por Andrew Jackson e por piratas liderados por Laffite o 8 de xaneiro de 1815, a apenas algúns quilómetros da cidade.
En 1861, Louisiana separouse dos Estados Unidos e xuntouse aos Estados Confederados de América. Ese mesmo ano comezou a Guerra Civil Americana. Nova Orleáns, como un porto primario de grande importancia para a Confederación, foi un branco princupal de ataques navais da mariña americana. En abril de 1862, Nova Orleáns foi capturada por tropas americanas. Non houbo ningunha batalla na defensa da cidade, e esta foi tomada sen resistencia. Así, Nova Orleáns salvouse da destrución que afectou outras cidades-chave da Confederación. A cidade foi escollida como capital das rexións da Lousiana que estaban baixo control americano. A capital da Louisiana, en canto isto, mudouse para Opelousas en 1862 e Shreveport en 1863. As forzas americanas gradualmente conquistaron moitos Estados confederados. Cos seus principais polos económicos baixo control das forzas da Unión, e co bloqueo naval das forzas americanas impedindo o comercio internacional entre Lousiana e outros países, a economía da Louisiana caeu (só Xeorxia, Carolina do Sur e Virxinia sufriron máis económica e socialmente). Aínda que poucas batallas ocorreron no estado, houbo gran destrución, especialmente por incendios deliberados de plantacións confederadas por parte de tropas da Unión.
As tropas americanas ocuparon a cidade ata 1877. Por algún tempo, o goberno americano cedeu a militares e a civís de descendencia afroamericana o goberno da cidade, sublevándose a maioría dos habitantes brancos da cidade. Unha gran rebelión entre brancos e afroamericanos ocorreu en 1866, onde morreron preto de 50 persoas. O 25 de xuño de 1868, Louisiana foi readmitida como un estado dos Estados Unidos de América.
1868 - actualidade
O 14 de setembro de 1874, un grupo de habitantes de Nova Orleáns revelouse contra o goberno de Louisiana. Esta aumentara ou creara despois do fin da Guerra Civil Americana varios impostos, para o financiamento de varios servizos públicos estatais. Este grupos de comerciantes tentou derrubar o goberno da Louisiana, mais non tiveron éxito. Despois do fin da guerra, diversas ferrovías foron inauguradas no estado, conectándoo co resto do país. Ao mesmo tempo, unha modernización e expansión das facilidades portuarias de Nova Orleáns aumentou a importancia da cidade como un polo portuario. Esta importancia aumentou aínda máis despois da inauguración do Canal do Panamá, en 1914.
Durante as primeiras décadas do século XX, diversas reservas de gas natural e de petróleo foron atopados no estado, descubrimento que pasou a industrializar a economía do estado. Alén diso, diversas ferrovías e represas foron construídas. O estado sufriu coa Gran Depresión, mais recuperouse logo co inicio da segunda guerra mundial. Nova Orleáns tornouse un gran polo fabricante de navíos, ben como un grande polo de distritución e de refino de petróleo. Despois do fin da guerra, máis da metade da poboación da Louisiana vivía en cidades.
Despois do fin da segunda guerra mundial, o Estado reintegrou as súas universidades ao longo da década de 1950, e áreas comerciais e escolas foron reintegradas durante a década de 1960. Anteriomente, estas áreas eran segregadas entre brancos e afroamericanos. A economía de Louisiana continuou a desenvolverse gradualmente ata a década de 1980, cando o estado foi atinxido por unha recesión, grazas a unha gran baixa nos prezos de petróleo, o que elevou moito as taxas de desemprego (que foron as máis altas do país ao longo da década).
En 1992, Louisiana foi atinxida polo furacán Andrew. Este furacán causou no estado mil millóns de dólares en prexuízos e 11 mortes. Outro furacán, o furacán Katrina, atinxiu o estado en agosto de 2005, causando gran destrución, especialmente na rexión metropolitana de Nova Orleáns. A cidade e o goberno instituíron a evacuación obrigatoria na cidade. Os habitantes de Nova Orleáns foron evacuados a outras cidades de Louisiana e noutros estados. Empresas aseguradoras estiman os prexuízos e o prezo da reconstrución da cidade entre 10.000 e 25.000 millóns de dólares americanos, e as autoridades din que o número de mortos está na orde dos millares.
Kaavi
Kaavi é un municipio de Finlandia situado na rexión de Savonia do Norte. En 2018 a súa poboación era de 2 992 habitantes. A superficie do termo municipal é de 789,59 km2, dos cales 115,57 km2 son auga. O concello ten unha densidade de poboación de 4,44 hab./km².
Kaavi está situado entre as cidades de Kuopio (a 60 km) e Joensuu (a 90 km) e limita cos municipios de Kuopio e Tuusniemi, pertencentes á súa mesma rexión, e Juuka, Outokumpu e Polvijärvi na rexión veciña de Carelia do Norte.
O concello é unilingüe en finés.
Tudhaliyas IV
Tudhaliyas IV (rei hitita sobre -1250 – -1210), foi fillo de Hattusilis III e da raíña principal Pudú-Hepa. Levaba os títulos de Labarnas, Gran Rei, Rei de Hatti, Heroe, Sol meu e Rei do mundo (Sar kissati). O seu nome hurrita era Hesmi-Sarruma. A súa muller foi unha princesa babilonia talvez Dumu-sal-gal. O seu irmán Huzziyas foi xefe da garda real.
Traxectoria
Era correxente de feito (pero non levou este título) e sucedeu ao pai sen dificultade.
Renovou a concesión do reino de Tarhuntasa a Kurunta por medio dun tratado que se conservou (a chamada "taboíña de bronce" en perfecto estado de conservación).
Á morte do rei Masturi de Seha, o país fíxose independente baixo un home de orixe descoñecida chamado Tarhuna-radu, que se aliou co rei de Ahhiyawa. Tudhaliyas fixo persoalmente a campaña contra Seha. Ahhiyawa interveu pero sufriu unha completa derrota. Tarhuna fuxiu a un illote chamado Monte da Aguia, lugar que tamén foi ocupado por Tudhaliyas, fíxoo prisioneiro xunto coas súas mulleres e outros familiares e levouno a Arinna. Puxo no trono no trono a un membro da dinastía de Muwa-Walwis e a situación volveu á normalidade.
Ini Tesub rei de Karkemish ocupábase de todos os asuntos de Siria e resolveu conflitos ou deu ordes a Ugarit (conflitos fronteirizos, Siyanni foi separado de Ugarit) e Amurru (prohibíndolle comerciar con Asur). Cando dous irmáns se rebelaron contra Amistamru II de Ugarit, Ini-Tesub protexeuno e os dous rebeldes foron enviados desterrados a Alashiya; tamén autorizou a extradición da muller adúltera de Ammistamru II de Ugarit, pero neste caso con permiso de Tudhaliyas que era o seu tío (a extradición supuxo a morte da princesa).
A cidade alta aparece destruída en certo momento. Suponse que entón se produciu a usurpación de Kurunta e que despois recuperou o poder (ou talvez foi o seu fillo Arnuwandas III quen o recuperou, xa que o reinado do devandito pode ser máis longo do que se pensou ata hai pouco). A cidade alta habíase reconstruír, pero non os templos, e as terras deixaron de ser usadas con finalidade relixiosa.
Alashiya, que non se sabe cando escapara do control hitita (nos pasados anos aparecen cartas dun rei de Alashiya pero tamén parece ser que Hattusilis III enviara a Mursilis III exiliado a Alashiya, se ben iso non é seguro), foi conquistada por Tudhaliyas IV.
Lukka, Arzawa, Masa, as terras kaskas e a Terra Alta Hitita son indicadas como lugar de cacería do rei, o que quería dicir que pertencían ao imperio e estaban pacificadas. Tudhaliyas tamén cazaba regularmente en "terras hurritas", pero probabelmente se refire aos territorios vasalos na antiga fronteira con Mitanni.
Sucedeuno o seu fillo Arnuwandas III, deixando aparte a posíbel usurpación de Kurunta.
ANOVA
ANOVA pódese referir a:
Airwolf (videoxogo)
Airwolf é un videoxogo de disparos baseado na serie de televisión homónima. Foi publicado para Nintendo Entertainment System en 1987. O videoxogo pon ó xogador na cabina dun helicóptero de nome Airwolf, e debe tratar de derribar avións inimigos e rescatar prisioneiros.
Comarca de Bergantiños
A comarca de Bergantiños é unha das 53 comarcas galegas. Esta situada na provincia da Coruña e a súa capital é Carballo. Pertencen a esta comarca os concellos de Cabana de Bergantiños, Carballo, Coristanco, A Laracha, Laxe, Malpica de Bergantiños e Ponteceso. Ten unha superficie de 743,51 km² e tiña 66.840 habitantes no ano 2020.
Xeografía
Sitúase ao oeste da provincia da Coruña, en plena Costa da Morte, limitando ao norte co océano Atlántico e a comarca da Coruña, ao sur coa comarca do Xallas e a comarca da Terra de Soneira, ao leste coa comarca de Ordes e ao oeste co océano Atlántico. Os seus 743,51 km² de extensión repártense de maneira desigual entre os seus 7 concellos, dende o máis pequeno, Laxe, que abrangue unha superficie de 36,78 km², ata o máis grande, Carballo, que ten unha superficie de 186,09 km².
miniatura|Vista desde a parroquia de Canduas da desembocadura do río Anllons. O río máis importante, e no que se artella toda a rede hidrográfica da comarca, é o río Anllóns que atravesa esta comarca de leste a oeste formando no seu discorrer polas terras de Bergantiños un val e na súa desembocadura forma un estuario, que dá diversas formas segundo a marea estea baixa ou alta, antes de desembocar na ría de Corme e Laxe. O cumio de máis importancia é o monte Castelo (598 m). Bergantiños dispón de numerosas praias, como as de Baldaio, Balares, Laxe e Traba de Laxe, Area Maior de Malpica e Razo-Baldaio, Rebordelo en Cabana.
O clima desta comarca é de temperaturas suaves, con pequenas oscilacións térmicas e abundantes precipitacións.
Economía
Na economía desta comarca destacan sobre todo a agricultura a gandaría e a pesca. Entre os portos da comarca destacan os de Caión, Malpica, Corme e Laxe.
Lugares de interese
Entre o patrimonio histórico destacan o Dolmen de Dombate, a Pedra da Arca e o Castro de Borneiro, a Torre da Penela, a igrexa e as Torres de Mens e as Torres de Nogueira (Coristanco). Entre os espazos naturais salientar o Refuxio de Verdes ao pé do río Anllóns, o areal de Baldaio, a enseada do río Anllóns, as praias de Laxe, Traba Razo e Balares, os porto de Malpica, Corme, Laxe así como as illas Sisargas xunto co cabo de Santo Adrián.
Poboación
Con 66.840 habitantes en 2020, a comarca de Bergantiños é a cuarta comarca máis poboada da provincia da Coruña e a décima de Galiza. A meirande parte da poboación da comarca concéntrase na capital, o concello de Carballo, onde reside algo máis do 47% da poboación total da mesma. Por outra banda, o concello menos poboado é o de Laxe, que con 2.990 habitantes representa menos do 5% da poboación total da comarca. A perda de poboación converteuse nunha constante na comarca, onde case todos os concellos perden poboación coas únicas excepcións de Carballo e A Laracha.
Fonte : IGE e '''Instituto Nacional de Estadística
Principais núcleos de poboación
220px|miniatura|Vista da vila e do porto de [[Caión, A Laracha|Caión]] No ano 2020, os principais núcleos de poboación por concello eran :
Historia
miniatura|[[Pedra da Arca (Malpica de Bergantiños)|Pedra da Arca en Cerqueda, Malpica de Bergantiños]] Debido a acidez do chan mesturada coas inmensas choivas predominantes na zona non se dispón de restos arqueolóxicos (os máis antigos que se puideron datar derón unha cronoloxía moi por debaixo dos atopados noutros sitios ) nin antropolóxicos no que poder fundarse para determinar a maneira e forma de vida dos primeiros poboadores da comarca. Do período megalitico atópanse varios monumentos dos que destacan os dolmens de Dombate, Pedra da Arca, Pedra Moura e Fornela dos Mouros.
Vilaia de Tebessa
Tébessa (en lingua árabe ولاية تبسة) é unha vilaia de Alxeria. A súa capital é Tebessa.
Comarca de Bergantiños
Historia
Da Idade de Bronce atópanse numerosos castros dos que destacan os de Borneiro e Pedra da Arca.
Vilaia de Tebessa
Subdivisións administrativas
A vilaia divídese en 12 dairas que se debullan á súa vez en 28 baladías ou concellos.
Thirteenth Step
Thirteenth Step é o segundo álbum de estudio da banda de rock A Perfect Circle. O álbum foi editado como disco compacto o 16 de setembro de 2003. Foi todo un éxito, alcanzando o número 2 na lista da Billboard na súa primeira semana e chegando a vender sobre 231.000 copias. O seu primeiro sinxelo foi "Weak and Powerless", seguido por "The Outsider" e "Blue".
Listaxe de cancións
A versión xaponesa de Thirteenth Step inclúe unha versión estendida en exclusiva de "The Package" (9:23).
Os Fornos, A Viña, Irixoa
Os Fornos é un lugar da parroquia da Viña no concello coruñés de Irixoa, na comarca de Betanzos. Segundo o IGE, en 2011 contaba cun habitante (1 home).
Warsama
Warsama ou Waršama, foi fillo e sucesor do rei Inara de Nesa (Neša) e Kanesh (Kaniš), co mesmo título de rubaum que o seu pai. Era contemporáneo de Zimri Lim de Mari. Probabelmente perdeu o reino ante Pithanas de Kusar (Kushara).
Análise da varianza
En estatística, análise de varianza (ANOVA, segundo terminoloxía inglesa) é unha colección de modelos estatísticos e os seus procedementos asociados cos que comparar medias separando a varianza global observada en diferentes partes.
Visión xeral
Existen tres tipos de modelos:
A técnica fundamental consiste na separación da suma de cadrados (SS, 'sum of squares') en compoñentes relativos ós factores contemplados no modelo. Como exemplo, mostramos o modelo para un ANOVA simplificado cun tipo de factores en diferentes niveis. (Se os niveis son cuantitativos e os efectos son lineais, pode resultar apropiado unha análise de regresión lineal)
O número de graos de liberdade (gl) pode separarse de forma similar e correspóndese coa forma en que a distribución chi-cadrada describe a suma de cadrados asociada.
Modelo de efectos fixos
O modelo de efectos fixos de análise da varianza aplícase a situacións nas que o experimentador someteu o grupo ou material analizado a varios factores, cada un dos cales aféctalle só á media, permanecendo a "variable resposta" cunha distribución normal.
Graos de liberdade
Por graos de liberdade entendemos o número efectivo de observacións que contribúen á suma de cadrados nunha ANOVA, isto é, o número total de observacións menos o número de datos que sexan combinación lineal doutros.
Probas de significación
A análise de varianza leva á realización de probas de significación estatística, usando a denominada distribución F de Snedecor.
Bikini Kill
Bikini Kill foi unha banda estadounidense de riot grrrl formada en Olympia en 1990, por Kathleen Hanna, Tobi Vail, Kathi Wilcox e Billy Boredom, e desaparecida en 1997. A banda estaba composta por Kathleen Hanna, Kathi Wilcox, Tobi Vail e Billy Karren.
Bikini Kill foi unha das bandas máis agresivas que xurdiron dun movemento coñecido como riot grrrl, aparecido en Olympia (cidade universitaria próxima a Seattle) a principios dos anos 90, que pregaba ideas feministas por medio do rock. Kathleen Hanna, como líder de Bikini Kill acabou converténdose nun símbolo das riot grrrls. Os concertos de Bikini Kill moitas veces tiñan un clima de conflito, os homes presentes eran "convidados" a se afastar do escenario, mentres as mulleres eran chamadas á fronte onde recibían fanzines e as letras das cancións, mentres a banda destilaba todo o seu peso. Kathleen era coñecida por quitarse a camiseta durante os concertos e presentarse coa palabra 'slut' (poderíamos traducila como porca) escrita no abdome ou nas costas. Unha imaxe como esa batía de fronte coas normas comerciais da industria da música, pero Kathleen Hanna e Bikini Kill non estaban preocupados por vender a súa imaxe, senón que elas querían transmitir unha mensaxe.
A mensaxe de Bikini Kill funcionaba como a propia definición de riot grrrl (riot é disturbio en inglés), unha mensaxe feminista de fortalecemento nun escenario dominado polos homes. A música pode ser clasificada como punk rock, pero a música do riot grrrl é feminista e dirixida ás mozas, transmitindo autorespecto e unión.
Tamén cabe observar que as mulleres estiveron envoltas no punk dende o principio. A finais dos anos 70, o punk era unha ácida resposta á comercialización do rock. As mulleres eran activas na escena, con presenza nas bandas The Slits, The Raincoats, Au Pairs, Girls at Our Best, Modettles, Delta 5, Shop Assistants e Liliputs. Pero esas bandas non se axudaban as unhas ás outras, o que desperdiciaba unha oportunidade de promoción do traballo conxunto das bandas. No inicio dos anos 90, as rapazas do riot grrrl retomaron a idea do "faino ti mesm@" do punk rock e xurdiron varias bandas novas, onde Bikini Kill é froito dese legado.
Biografía
Bikini Kill foi formado en 1990 en Olympia, Washington por Kathleen Hanna, Tobi Vail e Kathi Wilcox coa intención de lanzar un fanzine, tamén chamado Bikini Kill. Para darlle máis vida á publicación xurdiu a idea de formar unha banda, e para iso chamaron ao guitarrista Billy Boredom para completar a formación. En 1991 foi gravada a demo Revolution Girl Style Now e a banda entrou en xira polos Estados Unidos xunto con Nation of Ulysses e despois estableceuse en Washington, D.C. onde gravou o seu primeiro EP, titulado sinxelamente Bikini Kill, co produtor Ian MacKaye (membro de Fugazi).
En 1992 a banda tocou pola costa leste, voou ata Hawai para o Día Internacional da Muller, fixo varios concertos en Washington, D.C., incluíndo algunhas actuacións benéficas a favor da Pro-Choice (organización que loita pola legalización do aborto), que coincidiron cunha gran marcha que houbo en Washington para loitar pola causa. A banda estivo tamén en Nova York, onde Joan Jett amosou interese polo grupo.
A banda estivo de xira tamén por Inglaterra, ao lado da banda Huggy Bear (unha especie de representante británico do riot grrrl). As dúas bandas dividiron o sinxelo Yeah, Yeah, Yeah / Our Troubled Youth, lanzado pola Catcall en Inglaterra e pola Kill Rock Stars nos Estados Unidos. Nesa época, o riot grrrl gañaba unha popularidade sen precedentes e era obxecto de reportaxes e artigos nos medios tanto en Inglaterra como nos Estados Unidos.
De volta aos Estados Unidos, a banda gravou tres cancións con Joan Jett e de seguido fixo unha pequena xira por California, que incluíu algúns concertos con Fugazi. Durante o resto do ano 1993, a banda permanece inactiva, traballando en proxectos paralelos. Aproveitando a parada, a Kill Rock Stars lanza o disco The C.D. Version of the Two First Records, recompilando o primeiro EP, e o sinxelo inglés.
En 1994 é lanzado Pussy Whipped, o primeiro álbum da banda. De seguido, Bikini Kill compón novos temas e fai unha nova xira polos Estados Unidos ao lado das bandas The Peechees, Tourettes, Metamatics, Slant 6, Free Kitten, Emily's Sassy, Lime, FYP, Dos e Go-Go's.
No ano seguinte, despois dalgúns concertos como abreconcertos de Sonic Youth, a banda grava o álbum Reject All American en 10 días, co produtor John Goodmanson, lanzado por Kill Rock Stars.
A finais de 1995 a banda embarcouse para un festival en Australia, facendo cinco concertos ao lado de nomes de peso como Beastie Boys, Sonic Youth, Foo Fighters, The Amps, Pavemente, Beck ou Rancid. Seguidamente Bikini Kill fixo a súa propia xira australiana e retornou a Olympia. Pouco despois do retorno a Olympia, a banda tocou pola costa leste estadounidense e posteriormente fixo unha xira de sete semanas por Europa.
En 1996 saíu o segundo álbum, Reject All American, que acabou restrinxido ao público fiel da banda, xa que, ao contrario do que aconteceu na época do lanzamento do primeiro disco, o riot grrrl xa non espertaba o interese e a curiosidade dos medios.
Tras a fin da xira europea a banda decidiu permanecer inactiva durante algún tempo, retornando na metade de 1997 para unha nova xira por Australia, seguida dalgúns concertos no Xapón. En Toquio Bikini Kill realizou o último concerto da súa historia. A banda traballou en cancións novas a finais dese ano, pero non chegou a gravalas. En abril de 1998 anunciouse oficialmente a fin de Bikini Kill despois dunha carreira de 7 anos.
Todas as integrantes de Bikini Kill continúan activas na música. Billy Karren, Tobi Vail e Kathi Wilcox lanzaron un CD compilatorio dos sinxelos lanzados polo proxecto paralelo, The Frumpies, que teñen xunto coa batería Molly Neuman (da banda Bratmobile). Kathleen Hanna traballou con Joan Jett no disco Fetish de 1999. Tamén gravou un CD en solitario usando o nome de Julie Ruin, e montou unha nova banda, chamada Le Tigre.
Miles Kane
Miles Peter Kane, nado en Birkenhead o 17 de marzo de 1986, é un músico inglés, máis coñecido por ser membro principal de The Last Shadow Puppets e exmembro de The Rascals, antes de que a banda anunciara a súa en agosto de 2009.
Ademais, comezou a súa carreira en solitario ó tempo que continúa como membro de The Last Shadow Puppets. O seu primeiro álbum en solitario, Colour of the Trap, foi lanzado o 9 de maio de 2011, e o seguinte, Don't Forget Who You Are, foi lanzado o 3 de xuño de 2013.
Ducado de Roma
O Ducado romano foi unha parte do Exarcado de Italia (finais do século VI - 751), ou sexa das posesións bizantinas na península. Comprendía boa parte do actual Lacio e unha área reducida da Umbría meridional (Amelia e zonas limítrofes). Estendíase aproximadamente desde Narni e Viterbo (alto Lacio) ata Gaeta e Atina (nos confíns da Terra di Lavoro).
Os ducados foron os sucesores das Eparquías (provincias en grego) na nova organización civil e militar creada polos bizantinos tras a invasión dos longobardos en Italia, iniciada no 568.
Das orixes ao século VII
500px|right|thumb|Mapado Imperio bizantino do [[717. O Ducado romano correspóndese co punto (3).]] Segundo a repartimento administrativo querida polo emperador Mauricio (582-602), as eparquías foron substituídas polo Exarcado de Italia, con capital en Rávena. O exarca portaba o título de patricius Romanorum (protector e defensor dos cidadáns romanos); entre as súas prerrogativas estaba tamén a custodia da "Sé de Pedro" (ou sexa da igrexa de Roma). O Exarcado de Italia estaba formado por sete ducados, cada un so o goberno dun dux ou magister militum: un militar de alto grao.
No cumio do Ducado romano estaba o dux Romae. O duque revestía as funcións de capitán das forzas militares no territorio. Tiña, con toda posibilidade, un cargo de duración trienal e respondía directamente perante o exarca de Rávena. Os testemuños históricos máis antigos da existencia do dux Romae son unha carta do papa Gregorio Magno (592) e, despois, unha lápida atopada preto de Terracina na que está esculpido o nome dun tal Georgius dux Romae.