cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Nilo
A procura das fontes do Nilo
Os europeos practicamente non conseguiron novos datos sobre as orixes do Nilo ata os séculos XV e XVI, cando viaxeiros por Etiopía visitaron o lago Tana e mesmo a fonte do Nilo Azul nas montañas ao sur do lago. A pesar de que James Bruce declarou ser o primeiro europeo en visitar esa fonte, escritores modernos con mellores coñecementos danlle o crédito ao xesuíta español Pedro Páez. A descrición de Páez da fonte do Nilo (Historia de Etiopía, c.1622) non foi publicado integramente ata comezos do século XX. Este texto é unha longa e vívida descrición de Etiopía. Con todo o relato aparece reflectido en varios escritos contemporáneos á súa composición, como a Historia geral da Ethiopia a Alta (Balthazar Telles, 1660), Mundus Subterraneus (Athanasius Kircher, 1664) ou O Estado Actual de Exipto (Johann Michael Vansleb, 1678). Os europeos viviran no país desde finais do século XV, e é posible que algún deles visitase a fonte anteriormente, pero foi incapaz de enviar un relato cos seus descubrimentos fóra de Etiopía. O portugués Jerónimo Lobo tamén describe a fonte do Nilo Azul, visitándoa pouco despois de Pedro Páez. O seu relato tamén aparece na obra de Balthazar Telles.
O Nilo Branco era máis misterioso e incomprendido, e os antigos pensaban, erroneamente, que o río Níxer representaba a bacía superior do Nilo. Plinio o Vello, por exemplo, escribiu que tiña as súas orixes "nunha montaña da Mauritania inferior", fluía sobre a terra durante "moitos días", pasaba logo baixo terra, reaparecía como un lago grande nos territorios dos Masaesilos, tornábase subterráneo outra vez baixo o deserto "durante unha distancia de 20 días até chegar aos etíopes" (Naturalis historial 5.10). Un mercador chamado Dióxenes afirmaba ter viaxado terra a dentro desde Rhapta, no leste de África, durante vinte e cinco días, até chegar ás fontes do Nilo nas Montañas da Lúa, aínda que se sospeita da veracidade desta historia.
Expedicións recentes
O 28 de abril de 2004, o xeólogo Pasquale Scaturro e o seu compañeiro, o practicante de kaiak e cineasta documental Gordon Brown foron os primeiros en navegar o Nilo Azul, desde o lago  Tana en Etiopía ás praia s de Alexandría sobre o mar Mediterráneo. Aínda que a súa expedición incluíu a varios compoñentes estes dous foron os únicos que permaneceron a viaxe completa. Filmaron a súa aventura cunha cámara IMAX e emitírona nunha película denominada O misterio do Nilo ademais de escribir un libro co mesmo título.
O 30 de abril de 2005, un equipo conducido polos surafricanos Peter Meredith e Hendri Coetzee, foron os primeiros en navegar a parte máis remota do río Nilo, o río Akagera que comeza en Rukarara no bosque de Nyungwe en Ruanda. O 31 de marzo de 2006, tres exploradores de Gran Bretaña e Nova Zelandia, liderados por Neil McGrigor reclamaron ser os primeiros en viaxar polo río desde unha nova fonte na selva tropical de Nyungwe en Ruanda, descubrindo que o Nilo é 107 quilómetros máis longo que o que estaba previsto anteriormente.
As inundacións do Nilo
esquerda Os ciclos anuais do Nilo foron moi importantes na Antigüidade. Durante a inundación, o Nilo misteriosamente mais predecibelmente, subía cada ano para anegar e fertilizar a terra, que se atopaba sen choiva e no momento máis quente do ano. Unha boa inundación aseguraba a prosperidade; unha inundación moi pobre ou excesiva garantía sufrimentos.
O misterio do ciclo suscitaba admiración e estimulaba adoración e o traballo de rexistrar o historial das inundacións, cando se esperaban e a localización dos terreos dos labregos unha vez se retiraban as augas estimularon a creación do primeiro instrumento científico, o nilómetro, a astronomía e a agrimensura. A preocupación dos antigos exipcios por unha boa inundación estaba xustificada. Disque a súa ausencia reiterada e o nivel baixo xeral do río foron a causa do colapso do Imperio Antigo de Exipto. Estas preocupacións figuran na Biblia, na que Xosé interpreta os soños do faraón relacionados con anos de abundancia e de pobreza.
Máis recentemente, unha seca durante os anos 1980 provocou fame en Etiopía e o Sudán, se ben Exipto estivo protexido pola auga retida no Lago Nasser.
miniatura|250px miniatura|250px
O Nilo aínda nutre moita da poboación que vive na súas beiras. Aínda se usa para transportar mercadorías a diferentes lugares do seu percorrido. Dado que os ventos no inverno sopran río arriba, os barcos de vela podían viaxar facilmente. A construción da Gran Presa de Asuán (rematada en 1970), que proporciona enerxía hidroeléctrica, detivo as inundacións estivais e a súa renovación do fértil limo, facendo necesaria a utilización de adubos químicos.
A importancia do río é moi alta dado que unha vez ó ano se desbordaba enchendo os terreos próximos de limo que fan desta terra unha das máis fértiles. Os antigos exipcios gabábano como a un deus e os seus protectores eran os crocodilos -cando comían unha persoa considerábase como un castigo dos deuses.
O Eonilo
O río actual é, polo menos, o quinto río que ten saído das Terras Altas etíopes. As imaxes de satélite mostran leitos secos no deserto ao oeste do Nilo. Un canón do Eonilo, hoxe cheo de terra, representa este río ancestral que fluíu no Mioceno tardío. O Eonilo transportaba sedimentos clásticos ao Mediterráneo, que alí se depositaron e nos que se teñen atopado varios campos de gas natural.
Durante o Mioceno tardío, cando o Mediterráneo era un mar fechado e o nivel do mar baixou aproximadamente 1.500 m, o Nilo abriuse paso ao novo nivel até chegar a varias ducias de metros por baixo do nivel do mar en Asuán.
Anteriormente, o lago Tanganica vertía cara o norte no Nilo, até que os volcáns das Montañas Virunga bloquearon o seu curso. Isto tería feito o Nilo moito máis longo, coa súa bacía superior en Zambia.
miniatura|Delta do Nilo visto desde o espazo, [[NASA]]
Narciso Polo Paz
Narciso Polo Paz, finado en Ortigueira o 12 de agosto de 1936, foi un xastre e político galego.
Traxectoria
Xastre veciño dos Freires. Era vocal da Agrupación Socialista de Ortigueira. . Foi concelleiro de Izquierda Republicana en Ortigueira a principios de xullo de 1936. Publicou a novela Un viaje a la feria en tiempo de misión y romería, unha obra costumista e humanista con moitos datos da historia de Ortigueira. Foi asasinado en Ortigueira o 12 de agosto.
Redbergslids IK
O Redbergslids IK ou RIK é un club polideportivo da cidade de Gotemburgo (Suecia). Conta con seccións de atletismo, bandy, fútbol ou patinaxe, aínda que a súa sección máis importante é a de balonmán, sendo o club máis laureado da liga deste país con 20 títulos aínda que o título máis importante conseguido na súa historia chegou en 1959, ano no que se proclamou campión de Europa ao derrotar na final ao Frisch Auf Göppingen alemán. No ano 2003 foi finalista da Recopa de Europa, caendo fronte ao BM Ciudad Real. Actualmente compite na Elitserien, a máxima categoría do balonmán sueco. Xoga os seus partidos como local en Lisebergshallen, Gotemburgo
Equipo actual
miniatura|dereita|300px|Liseberg, o feudo do Redbergslids IK.
Pazos, Lobios, Lobios
Pazos é un lugar da parroquia de Lobios no concello ourensán de Lobios na comarca da Baixa Limia. Non aparecen datos de habitantes nin no INE nin no IGE
Historia
A aldea de Pazos en Lobios, conta con varios Pazos, destacando A Casa do Curro e o Pazo de Lobios. Por esta aldea pasaba a vía romana XVIII, do itinerario de Antonino.
Filosofía da linguaxe
A filosofía da linguaxe é a área da filosofía que estuda a linguaxe, trata desde o punto de vista filosófico da natureza do significado lingüístico, do seu uso, aprendizaxe, creatividade, da comprensión, da interpretación, da tradución e de aspectos lingüísticos do pensamento e da experiencia. Os temas máis tratados pola filosofía da linguaxe son o estudo da orixe da linguaxe, a simbolización da linguaxe e sobre todo a actividade lingüística en xeral, e a semántica en particular. Outro ámbito relevante, próximo á sociolingüística, é a análise da relación entre a linguaxe e o mundo que implica a relación entre a palabra e o seu referente e como as linguas configuran os grupos culturais e a súa relación coa semiótica.
Pacios de Toutelle, Alais, Castro Caldelas
Pacios de Toutelle é un lugar da parroquia de Alais no concello ourensán de Castro Caldelas na comarca da Terra de Caldelas. Tiña 12 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 5 eran homes e 7 mulleres. Iso supón un mantemento da poboación respecto a 2010, cando tiña 12 habitantes (5 homes e 7 mulleres).
Keuruu
Keuruu é unha cidade de Finlandia situado na rexión de Finlandia Central. En 2018 a súa poboación era de 9 849 habitantes. A superficie do termo municipal é de 1 430,57 km2, dos cales 172,59 km2 son auga. O concello ten unha densidade de poboación de 7,83 hab./km².
Limita cos concellos de Jämsä, Multia e Petäjävesi, pertencentes á súa mesma rexión, co concello de Ähtäri, pertencente á rexión veciña de Ostrobotnia do Sur, e Mänttä-Vilppula e Virrat na rexión veciña de Pirkanmaa.
O concello é unilingüe en finés.
Pardollán, Pardollán, Rubiá
Pardollán é un lugar da parroquia de Pardollán, no concello ourensán de Rubiá. No ano 2008 tiña 11 habitantes (7 homes e 4 mulleres), os mesmos ca en 2007.
Río Galligants
O Galligants é un pequeno río da cidade de Xirona, en Cataluña. Nace nas Gavarres e entra na chaira de Xirona a través do val de Sant Daniel, onde se une ao río Onyar e este á súa vez no río Ter poucos metros despois. O tramo urbano do río sitúase entre os burgos medievais de Sant Feliu e Sant Pere.
En 1843 o Galligants causou unha das peores inundacións da historia da cidade, afectando aos barrios de Sant Pere e La Barca, onde morreron un centenar de persoas da clase obreira.
ITV1
ITV1 é a primeira e principal canle de televisión privada do Reino Unido, operada pola rede de televisións rexionais privadas Independent Television - ITV, e que comezou a operar o 22 de setembro do 1955, sendo a emisora de televisión privada máis antiga do Reino Unido e a terceira máis antiga en Europa, despois de TMC Monte Carlo e RTL9.
A canle referíase como "ITV" ata o ano 2001, cando o seu nome sufriu unha pequena modificación para ser chamada "ITV1", en concordancia coa segunda canle da rede ITV, ITV2 (lanzada no 1998).
Ata o 28 de outubro do 2002, a canle referíase tamén polo nome rexional da franquía que subministraba os programas da ITV nas distintas rexións respectivas. A partir de entón, en Inglaterra e Gales, o nome da canle pasou a ser chamada soamente ITV1. Porén, en Escocia, Irlanda do Norte e as Illas da Canle conservaron os nomes rexionais: STV (Scottish Television) en Escocia, UTV (Ulster Television) no Ulster, e Channel Television nas Illas da Canle.
A súa programación é dun carácter comercial, con programas de éxito como as telenovelas Coronation Street (que leva en antena dende o 1960) e Emmerdale (que leva en antena dende o 1972), e o drama policial The Bill (que leva en antena dende o 1984).
Outros programas de éxito na ITV1 inclúen: The X Factor (O Factor X), Dancing On Ice (Bailando Sobre Xeo), Ant and Dec's Saturday Night Take Away, I'm A Celebrity Get Me Out Of Here!, You've Been Framed, This Morning, Heartbeat e The Royal.
Esta é a canle de televisión que no seu día tamén deu vida á famosa serie de Rowan Atkinson Mr. Bean.
Aplicación móbil
miniatura|Google Android. Unha aplicación móbil (app) é unha aplicación informática deseñada para ser empregada en tabletas táctiles, teléfonos intelixentes e outros dispositivos móbiles. Pódense adquirir a través de plataformas de distribución de aplicacións. Algunhas aplicacións son de balde, mentres que outras deben ser mercadas. Adoitan ser descargadas da plataforma de distribución a un dispositivo de destino móbil como un iPhone, unha Blackberry ou un teléfono de Android, mais ás veces poden ser descargadas directamente nos computadores, tanto portátiles como de mesa.
Enigma (álbum)
Enigma é o cuarto álbum de estudio do grupo de nu metal Ill Niño. Saíu ao mercado nos Estados Unidos o día 11 de marzo do 2008, tras sufrir varios atrasos, baixo o selo discográfico Cement Shoes Records. O primeiro sinxelo, "The Alibi of Tyrants", comezou a emitirse na radio o día 22 de abril do 2008. O grupo afirmou que gravará tres vídeos musicais, incluíndo "The Alibi of Tyrants", "Me Gusta La Soledad" e "Pieces of the Sun".
Padroso, A Abeleda, Xunqueira de Ambía
Padroso é un lugar da parroquia da Abeleda, no concello ourensán de Xunqueira de Ambía, na Comarca de Allariz - Maceda. Segundo o IGE, en 2013 tiña 15 habitantes (7 homes e 8 mulleres).
Porteleiro, Alais, Castro Caldelas
Porteleiro é un lugar da parroquia de Alais no concello ourensán de Castro Caldelas na comarca da Terra de Caldelas. Estaba deshabitado no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE. Tamén o estaba no 2010.
Quintás, Lobios, Lobios
Quintás é un lugar da parroquia de Lobios no concello ourensán de Lobios na comarca da Baixa Limia. Non aparecen datos de habitantes nin noINE nin no IGE
A sinfonía pastoral
A sinfonía pastoral (en La Symphonie pastorale) é unha novela francesa escrita por André Gide. A obra foi adaptada nun filme de 1946 por Jean Delannoy, con Michèle Morgan no papel principal como Gertrude. Outra versión foi producida para a televisión australiana en 1958.
Foi traducida ó galego por Leandro García Bugarín e foi publicado por Edicións Xerais no ano 1990, na colección Grandes do noso tempo. No 2005, foi traducido de novo por García Bugarín e publicado por La Voz de Galicia na colección da Biblioteca Galega de Clásicos Universais.
Antón Sánchez García
Antón Sánchez García, nado en Alacant en 1974, é un enxeñeiro técnico, sindicalista e político galego de Anova, do cal foi o portavoz nacional dende 2017 ata 2022.
Traxectoria
Enxeñeiro técnico en xardinería e hortofruticultura pola Escola Politécnica de Lugo, dedicouse á produción hortícola ecolóxica en Bergondo. Membro do Sindicato Labrego Galego, foi coordinador nacional do sector de horta (2006-2008) e forma parte da dirección nacional. É membro da Xunta Directiva do Grupo de Desenvolvemento Rural As Mariñas-Betanzos como representante do sector agrícola. Concelleiro en Bergondo dende 2007, foi candidato á alcaldía nas municipais de 2011 polo BNG. Militante e membro da Coordinadora Nacional de Anova-Irmandade Nacionalista, é responsable da área de Medio Ambiente e sostibilidade. En 2012 foi candidato de Alternativa Galega de Esquerda ás eleccións ao Parlamento de Galicia pola provincia da Coruña e foi elixido deputado. Nas eleccións ao Parlamento de Galicia 2016 foi elixido deputado por En Marea.
No 2017 sucedeu a Xosé Manuel Beiras como portavoz nacional de Anova, exercendo como tal ata a súa dimisión en xullo de 2022.
Radiación solar
miniatura|Radiación solar Coñécese por radiación solar ó conxunto de radiacións electromagnéticas que son emitidas polo Sol. Estas van desde o infravermello ata o ultravioleta.
A unidade práctica que describe a radiación solar que chega á Terra é a irradiancia, ou unidade de potencia por metro cadrado [w/m²].
A exposición esaxerada á radiación solar pode ser prexudicial para a saúde.
A radiación solar é un factor a considerar nas viaxes espaciais e cara ó establecemento de colonias fóra da Terra, pois afecta ós astronautas, polo que o seu estudo leva moitos anos en marcha, a través do seguimento no interior da ISS cos módulos Dosis-3D.
Pforzheim
Pforzheim é unha cidade no sur de Alemaña, no estado de Baden-Württemberg. A cidade atópase no val do río Enz, no norte da Selva Negra, e ten 122.247 habitantes (2015). É coñecida tamén como a Cidade do Ouro (Goldstadt) debido a que foi durante moito tempo o centro da industria de xoias e reloxos en Alemaña. Aínda que non está situada nel, é a capital do Distrito de Enz.
Situación xeográfica
miniatura|dereita|230px|Biblioteca de Pforzheim. A cidade esténdese ao longo de 10 km do val do río Enz, ademais hai barrios que se atopan nos vales do río Nagold (Dillstein e Weissenstein) e Würm (Würm) e en altiplanicies pertencentes á Selva Negra (Sonnenhof, Büchenbronn, Huchenfeld e Hohenwart). O clima é tépedo e semihúmedo no val (media anual: 11 °C) e tépedo-frío e húmido nas altiplanicies (media anual: 8 °C). As diferenzas estacionales son moi pronunciadas: no verán, a temperatura media chega ao 20°, mentres no inverno é de soamente 1°. Nas partes altas da cidade é frecuente a neve.
A cidade forma unha conurbación coas localidades contiguas de Birkenfeld (ao oeste), Ispringen (ao norte) e Niefern-Oeschelbronn (ao nordeste), xuntos chegan a 145.000 habitantes.
Historia
Pforzheim foi fundada ao redor do 50 a.C. polos romanos, que se instalaron preto do río nun posto militar chamado Portus, ao redor do cal se desenvolveu o poboado, habitado por unha poboación mixta de celtas e os mesmos romanos. Do imperio romano pasou no século V aos alamáns e no século VI aos francos, o cal non afectou nun principio á composición da poboación, xa que o territorio tivo o status dunha colonia, que debía pagar impostos aos seus colonizadores.
Acabado de chegar o século X, coa fundación do Sacro Imperio pódese dicir que a poboación se xermanizou. A cidade desenvolveuse lentamente até o século XVIII, cando a industria reloxeira instalouse aquí e fixo aumentar a poboación de maneira significativa. En termos relixiosos a cidade apoiou ao movemento protestante de Martiño Lutero, e chegouse a tal grao que a fins do século XVIII, tódolos católicos foron botados da cidade, mentres que refuxiados protestantes do sur de Francia, os valdenses, foron recibidos con mans abertas e instaláronse ao leste de Pforzheim.
A fins do século XIX e a principios do XX comezou unha onda de inmigración desde Italia e Polonia, que modificou a composición étnica da clase obreira. Durante a segunda guerra mundial, Pforzheim a pesar de non producir ningún ben significativo para a industria bélica foi bombardeada con 1.551 toneladas de bombas na noite do 23 de febreiro de 1945 sendo destruída case por completo nun ataque aliado que matou a 20.277 persoas, un terzo da poboación da cidade.
Despois da segunda guerra mundial a cidade foi reconstruída en estilo moderno racionalista. Despois que o bombardeo aliado fixese descender a poboación un 25%, nos anos 50 e 60 a cidade puido recuperar parte da poboación perdida, sobre todo por mor dunha nova onda de inmigración de italianos, españois e turcos, ademais de rusos descendentes de alemáns (os chamados aussiedler). Construíronse novos e modernos barrios como Buckenberg-Haidach para albergar aos novos habitantes. Un novo aumento de poboación "artificial" produciuse nas décadas do 1960 e do 1970, por mor da incorporación das localidades contiguas de Eutingen, Würm, Dillweissenstein, Huchenfeld, Hohenwart e Büchenbronn ao territorio municipal. Nos anos 1990 levaron a cabo unha gran cantidade de obras no centro da cidade para mellorar o seu aspecto, como a modernización da praza central Leopoldsplatz, o Teatro e o centro de Congresos CongressCentrum.
Poboación
Dos 118.000 habitantes ao redor de 85.000 habitan a zona central, o resto repártese entre os novos barrios situados nos arredores. Ao redor do 18% son estranxeiros, e un 20% son rusos nacionalizados, o que transforma á cidade nun espazo cultural plural que se reflicte en varios clubs das distintas comunidades de inmigrantes. As minorías máis numerosas son - ademais dos rusos nacionalizados - turcos, italianos, croatas e albaneses, seguindo na orde polacos, iugoslavos, portugueses e españois.
Daniel Revenu
Traxectoria
Fillo do mestre de armas Ernest Revenu, foi especialista na modalidade de florete e con 21 anos participou nos Xogos Olímpicos de 1964 celebrados en Toquio, gañando a medalla de bronce na proba individual e por equipos de florete. Nos Xogos Olímpicos de 1968 de México revalidou a súa medalla de bronce en individual e logrou unha de ouro na proba por equipos. Nos Xogos Olímpicos de 1972 de Múnic quedou eliminado nas semifinais na proba individual pero gañou a de bronce por equipos, metal que revalidou nos Xogos Olímpicos de 1976 de Montreal.
Ao longo da súa carreira voi tres veces campión de Francia (1963, 1965 e 1974) e gañou seis medallas no Campionato do Mundo de Esgrima, dúas delas de ouro. É autor de estudos, manuais e libros de divulgación sobre a esgrima e o seu ensino: Escrime et éducation (1974), Contribution à l'étude de la personnalité de l'escrimeur (1979), Les Fiches de l'éducateur (1985), Manuel de l'éducateur (1985), Initiation à l'escrime: une démarche pour l'école (1985),  con Raymond Thomas escribiu L'escrime (1992) para a colección Que sais-je ?.
Gran Premio de Alemaña de 1976
O Gran Premio de Alemaña de Fórmula 1 de  (oficialmente o  XXXVIII Großer Preis von Deutschland) foi unha carreira de Fórmula 1 que se celebrou en Nürburgring o 1 de agosto de 1976. A carreira, disputada sobre 14 voltas, foi a 10º rolda da tempada de Fórmula Un de. Foi o 38º Gran Premio de Alemaña e a 35º que se celebrou no circuíto de Nürburgring. Pasou a historia por ser o escenario do grave accidente de Niki Lauda. Tamén foi a última carreira de Fórmula Un que se celebrou no trazado de Nordschleife. A carreira, gañouna James Hunt.
Informe da Carreira
O vello Nürburgring, chamado O inferno verde polo 3 veces campión do mundo Jackie Stewart, considerábase o circuíto máis difícil e esixente do mundo. Cunha lonxitude de 22´8 km., foi de lonxe o circuíto máis longo do calendario, construíuse nas montañas Eifel, polo que contaba con máis de 300 m. de cambio de rasante. Pola súa propia natureza, foi imposible actualizalo aos estándares de seguridade da década de 1970. Era estreito, tiña moi poucas áreas de escape e numerosas seccións eran case inaccesibles para os bombeiros. Tamén era moi desigual, de feito, en varios puntos, incluíndo Flugplatz e Pflanzgarten, os coches podían saír voando fóra da pista. O tamaño do circuíto tamén significaba que as condicións meteorolóxicas da pista podían variar moito, con algunhas seccións secas e outros molladas, polo que era difícil ou imposible unha opción de pneumáticos segura. Dúas semanas antes da carreira, produciuse un accidente mortal na Flugplatz durante a práctica para unha carreira de Fórmula Super-Vee que segundo Autosport, foi o 131º accidente mortal en Nürburgring ao longo dos seus 49 anos de historia. Antes da carreira de 1976, xa se decidira que logo de case 50 anos de ser a sede do principal evento de automobilismo de Alemaña, a carreira de 1976 ía ser o último Gran Premio de Alemaña no vello Nürburgring e o último na sección de Nordschleife.
O campión mundial Niki Lauda, que tamén era o líder en puntos da tempada en curso, non se sorprendeu das pésimas condicións de seguridade do infernal circuíto alemán, sobre todo porque o prognóstico era de choiva, tratou de organizar un boicot á carreira, pero os outros pilotos votaron en contra, e a carreira seguiu adiante.
A fin de semana comezou con algúns cambios na aliñación de pilotos: Jacky Ickx foi despedido do equipo Walter Wolf Racing e foi substituído por Arturo Merzario e presentouse un novo equipo, a Scuderia Rondini, que comprou un vello Tyrrell 007 para Alessandro Pesenti-Rossi. RAM ía correr con Rolf Stommelen nun dos seus ex Brabham BT44 de fabrica, pero no medio da sesión de práctica a policía local confiscou o vehículo (por unha acción legal do expiloto Loris Kessel), e como resultado Stommelen pasou ao equipo oficial Brabham para pilotar un BT45 de reposto con motor Alfa-Romeo.
miniatura|left|[[Niki Lauda na práctica]] miniatura|left|[[Clay Regazzoni no #2 312T2 durante a práctica]]
En, Lauda fora o primeiro e único piloto en baixar da marca de 7 minutos. Os afeccionados esperaban que el ou os demais poderían repetir isto logo da modificación das normas técnicas, sendo a desaparición das altas tomas de aire a diferenza máis visible.
Volveu a chover antes da carreira e polo tanto a maioría dos pilotos comezou a carreira con pneumáticos de choiva, agás Jochen Mass, que, tiña unha grande experiencia en Nürburgring e esperaba un cambio para mellor do tempo, e decidiu utilizar pneumáticos de seco. Ao comezo Regazzoni adiantouse mentres que Hunt e Lauda retrocederon. Hunt quedou segundo, terceiro estaba Mass logo dunha rápida saída, e cuarto estaba Laffite que aproveitouse do feito de que o coche de Stuck fora empuxado fóra da grella cun problema de embrague (aínda que o alemán comezou na parte traseira da grella). No transcurso da primeira volta Regazzoni trompeou e caeu ao cuarto posto. Ao final da volta, o tempo cambiou a seco e a maioría dos pilotos entraron a cambiar pneumáticos de seco, quedando Mass no segundo lugar detrás de Peterson, quen decidiu continuar con pneumáticos de choiva outra volta. Ao final da 2ª volta Mass estaba líder, con Gunnar Nilsson (que non parara) en segundo lugar e Hunt terceiro.
Niki Lauda tamén cambiara os seus pneumáticos tras a primeira volta e estaba tratando de compensar o tempo perdido. Xusto logo da curva rápida á esquerda antes da curva á dereita de Bergwerk, o seu Ferrari 312T2 precipitouse á dereita e trompeou a través da vala nun banco de terra. O coche rebotou de novo á pista, envolto en chamas. Guy Edwards logrou evitar o Ferrari, pero tanto Harald Ertl como Brett Lunger golpeárono. Os tres pilotos detivéronse e trataron de sacar a Lauda das chamas, uníuselles Merzario que detivo o seu Wolf Williams logo de ver os restos do accidente. Lauda sufriu queimaduras graves e foi trasladado en helicóptero ao hospital Bundeswehr de Koblenz, desde onde trasladárono á Clínica de Traumatoloxía de Ludwigshafen, onde se atopaba sección de queimados máis avanzada nese momento en Alemaña, onde loitou pola súa vida durante os seguintes días.
O accidente de Lauda demostrou por que o vello Nürburgring volvérase demasiado perigoso e demasiado difícil de xestionar satisfactoriamente para un Fórmula Un. Nordschliefe era demasiado longo para os camións de bombeiros e ambulancias normais, malia que o " ONS-Staffel "estaba equipado cun Porsche 911 como coche de rescate. Se non chega a ser polos esforzos dos seus compañeiros pilotos, Lauda probablemente morrería antes da chegada dos equipos de rescate. Despois de que o circuíto de Nürburgring fora reconstruído e acurtado, a Fórmula Un volveu ó novo Nürburgring de 5´148 km. para o Gran Premio de Europa de 1984, e o Gran Premio de Alemaña de 1985.
Chris Amon decidiu poñer fin á súa carreira inmediatamente despois do accidente de Lauda, pero volveu unha última vez no Gran Premio do Canadá de 1976, conducindo un Williams-Ford de Walter Wolf Racing.
Clasificación
miniatura|[[Jody Scheckter Tyrrell P34-Ford en Südkehre]] miniatura|[[Rolf Stommelen]] miniatura|[[Vittorio Brambilla, March 761-Ford]] miniatura|[[Hans-Joachim Stuck. Nótese a alta barra antienvorco, comparada coa de Brambilla]]
Ligazóns externas
A menos que se indique o contrario, todos os resultados da carreira tómanse de
O Bolo
O Bolo (do latín bullum, 'outeiro') é un concello da provincia de Ourense, pertencente á comarca de Valdeorras. Segundo o padrón municipal en 2014 tiña 1013 habitantes (1326 en 2003). O seu xentilicio (véxase no Galizionario).
Xeografía
O concello, de 91,17 km², abrangue dezaoito parroquias. Limita ao norte cos municipios de Petín e Larouco, ao sur con Viana do Bolo, ao leste coa Veiga e ao oeste con Manzaneda. Pertence ao partido xudicial de Trives e á diocese de Astorga.
Sitúase entre os ríos Bibei e o Xares, na depresión do Bolo, que separa o macizo de Manzaneda das Serras de Trevinca e Segundeira. Ten un relevo montañoso e accidentado, cunha depresión e unha unidade de máis altura cara ao oeste. A Fraga da Ramalla, cara ao norte, acada os 1.200 m de altitude.
A estrada C-533 enlaza o concello coa autovía A-52 e coa estrada N-120.
Historia
Antes da romanización de Galicia este territorio estaba ocupado polo pobo dos Németas, que terían a súa capital en Volobriga.
Durante a guerra da independencia española os habitantes da comarca de Valdeorras, liderados polo abade Casoio, impediron o paso do xeneral Soult. En 1812 creouse o municipio do Bolo. No Trienio liberal a maior parte da comarca pasou a formar parte da provincia do Bierzo, agás O Bolo, que foi adscrito á provincia de Ourense.
Patrimonio
A Torre do Bolo localízase nun lugar posiblemente ocupado anteriormente por un poboado castrexo. Consérvase a torre da homenaxe -de planta cadrada-, o alxibe e murallas co adarve. A torre acolle un centro de interpretación.
O Santuario de Nosa Señora das Ermidas, declarado Ben de Interese Cultural, é de arquitectura barroca do século XVIII.
A capela da Virxe dos Navallos está nun cruzamento de camiños do mesmo nome, e estaba situada orixinalmente no lugar da Pedra do Sol, onde se atopou unha ara romana adicada a este astro, do que recibe o nome. O templo é de orixe románica e tivo diversas restauracións. A fachada é de 1420.
En Mondón construíuse en 1903 un balneario de augas ferruxinosas.
Economía
Na economía local destaca o sector primario. Dentro do sector vitícola hai viños da Denominación de Orixe Valdeorras.
Lugares do Bolo
Para unha lista completa de todos os lugares do concello do Bolo vexa: Lugares do Bolo.
Jorge Cano
Traxectoria
Comezou a xogar ao fútbol aos 7 anos na canteira do Montañeros, ata que en idade alevín ingresou no Deportivo da Coruña. Pasou polas diferentes categorías inferiores do club ata o equipo xuvenil, e en 2009 regresou ao Montañeros, para xogar co primeiro equipo na Segunda División B.
Debutou na categoría de bronce do fútbol español na xornada 5 da tempada 2009/10, da man do adestrador José Ramón ante o Eibar en Ipurua. Marcou o seu primeiro gol na seguinte xornada, contra o Barakaldo, e a partir de entón comezou a ser habitual no once titular do equipo. Militou durante tres tempadas no Montañeros, disputando 84 partidos e sumando 13 goles, ata que ao remate da tempada 2011/12 o club descendeu e prescindiu do seu equipo sénior.
Na pretempada 2012/13 anunciouse a súa volta ao Deportivo da Coruña, para militar no seu filial, o Fabril, na Terceira División. Militou unha soa tempada no equipo adestrado por José Luis Devesa, disputando 32 partidos de liga e 2 máis da frustrada promoción de ascenso.
En 2013 fichou polo Cerceda, da mesma categoría. Durante a súa primeira tempada, o equipo dirixido por José Luis Lemos rematou subcampión do grupo I, mentres que Jorge Cano foi o máximo goleador do grupo, con 24 goles, 3 máis que o segundo, Curra. Disputou a promoción de ascenso e marcou un gol ante o Tenerife B, pero o equipo caeu na primeira eliminatoria. Na seguinte campaña sumou 13 goles e volveu xogar a promoción de ascenso, perdendo de novo na primeira rolda, desta vez ante a SD Logroñés.
En 2015 recalou no Boiro, no que militou durante as seguintes tres tempadas. Na primeira delas o equipo logrou o ascenso á Segunda División B como campión e Jorge Cano foi elixido mellor xogador do Grupo I Terceira División. Xa na terceira categoría, o equipo logrou a permanencia no campo, pero foi descendido administrativamente por motivos económicos. Cano pechou o seu paso polo club ao remate da tempada 2017/18, despois de 114 partidos e 32 goles.
Entre 2018 e 2022 xogou no Bergantiños, logrando na súa terceira campaña o ascenso á Segunda División RFEF. En decembro de 2019 foi titular no histórico partido de Copa do Rei contra o Sevilla en Riazor. Dous anos despois, tamén na Copa do Rei, marcoulle un gol ao Rayo Vallecano, da Primeira División, nun partido disputado nas Eiroas. Acumulou un total de 135 encontros co club de Carballo, nos que marcou 24 tantos.
En xullo de 2022 foi anunciado como novo xogador do Compostela, tamén da Segunda RFEF.
Luís Correa
O nome de Luís Correa pode referirse a:
Busto, Lalín
San Facundo de Busto é unha parroquia que se localiza no concello de Lalín. Segundo o IGE en 2011 tiña 67 habitantes (33 homes e 34 mulleres), distribuídos en 4 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 93 habitantes.
A parroquia é anexa á de Losón.
Festas
Festexa o seu patrón San Facundo o 27 de novembro.
Botos, Lalín
dereita|miniatura|Igrexa parroquial.
San Xoán de Botos é unha parroquia do concello de Lalín. En 2018 tiña 524 habitantes (296 homes e 296 mulleres), 132 menos ca en 1999. Ten 15 entidades de poboación.
Xeografía
Pola parroquia atravesa a liña de ferrocarril A Coruña-Madrid e nela esta situada a estación de Lalín. Tamén a atravesa a Autoestrada Central Galega e a liña de alta velocidade Olmedo-Zamora-Galicia.
Patrimonio
Botos conserva dous pequenos castros, a cada lado do río Deza. O castro de Sestelo está composto por un recinto circular cun amplo sistema de defensas exteriores no sector setentrional. A coroa ten unha lonxitude de 75 m no interior e 110 m no exterior, no eixo norte-sur. Sese teñen en conta tamén as defensas externas, a lonxitude total do castro neste eixo é de 250 m. No eixo leste-oeste, a lonxitude no interior da coroa é de 55 m e no exterior 90 m. O recinto principal está rodeado por un terraplén cunha altura de 6 m a 7 m no sector oeste da coroa. Cara ao leste e sur, o terraplén ten continuidade coa caída natural do terreo. Presenta parapeto nos sectores suroeste, oeste e norte que acada unha altura máxima de 3 m no sector noroeste. No interior da coroa hai unha zona máis elevada no sector meridional con caída duns 5 m cara ao nordés. Nesta zona remata o parapeto e está o acceso a través dunha rampla en curva.
Na igrexa parroquial consérvanse a portada modificada e a pía bautismal do románico. Ten dous retablos nos laterais do século XVIII e unha imaxe da Virxe, que aparece co Neno Xesús nos brazos.
Beatrice di Tenda
Beatrice di Tenda é unha ópera seria con música de Vincenzo Bellini e libreto en italiano de Felice Romani baseado na novela homónima de Carlo Tedaldi Fores. Foi a penúltima ópera composta por Bellini, entre Norma (1831) e I puritani (1835). A estrea tivo lugar no Gran Teatro La Fenice de Venecia o 16 de marzo de 1833. Beatrice di Tenda foi a única das óperas de Bellini publicada completa en vida do compositor.
Historia
A penúltima ópera de Bellini tivo unha xénese conflitiva, xa que o compositor elixiu o tema en discusións con Giuditta Pasta logo de veren xuntos o ballet en Milán, en contra do mellor criterio de Romani e a pesar das similitudes coa ópera Anna Bolena de Donizetti. A composición foi problemática, fíxose en moi pouco tempo entre xaneiro e marzo de 1833, ata o punto de que o finale non se rematou a tempo para a estrea polo atraso co que Romani entregou a segunda parte do libreto, polo que a aria final de Beatrice foi tomada de Bianca e Fernando, negándose o compositor a completar o duetto entre Beatrice e Agnese. Os bosquexos orixinais de Bellini deste duetto foron realizados por Vittorio Gui para unha serie de reposicións a finais dos anos 1960. O descontento de Romani co tema, e a exasperación con Bellini, obrigárono a inserir unha desculpa no libreto impreso, o que conduciu a unha disputa co compositor e o punto e final á súa frutífera relación profesional. Posteriormente, tras I puritani (feita en colaboración con Carlo Pepoli), Bellini recuperou o contacto con Romani, mais o proxecto dunha nova colaboración viuse truncado pola repentina morte do compositor.
Bellini sentiu que contrarrestara o horror da historia coa súa fermosa música e que Beatrice "non era indigna das súas irmás".
A súa estrea tivo lugar o 16 de marzo de 1833 no Gran Teatro La Fenice de Venecia con Giuditta Pasta no papel principal. A estrea non tivo moito éxito malia ser a mellor actuación de Pasta no papel titular, que superou a hostilidade do público cara a obra. Nos anos seguintes, a ópera foi quen de impoñerse, entrando no repertorio dos teatros italianos, mais pouco a pouco as súas representacións foron diminuíndo, entre outras razóns polo gusto cambiante do público, ata que a principios do século XX era unha ópera practicamente esquecida (hai noticias dunha representación en Catania en 1935 con Giannina Arangi-Lombardi no papel principal).
A ópera foi redescuberta en 1961 pola American Opera Society con Joan Sutherland, Enzo Sordello, Marilyn Horne e Richard Cassilly baixo a batuta de Nicola Rescigno, e ese mesmo ano representouse no Teatro alla Scala de Milán con Sutherland e Raina Kabaivanska, e a dirección de Antonino Votto. Dende aquela o papel principal foi interpretado por boa parte das grandes sopranos, entre as que cómpre salientar a Leyla Gencer, Mirella Freni, June Anderson, Edita Gruberová e Mariella Devia.
Esta ópera represéntase moi pouco na actualidade, aparecendo nas estatísticas de Operabase no posto 707 das óperas máis representadas, ocupando o posto 153 en Italia e sendo a 4ª ópera máis representada do compositor.
Argumento
A ópera narra un episodio da vida de Beatrice Lascaris, viúva de Facino Cane, casada en segundas nupcias con Filippo Maria Visconti, no Milán del século XV. Filippo cansara da súa dona Beatrice; ela lamenta o seu impetuoso matrimonio con el logo da morte do seu primeiro home, un matrimonio que a someteu a ela e o seu pobo ao poder tiránico do duque.
Acto I
Filippo acode a un baile no castelo Binasco (Italia), ensombrecido como é habitual polo sinistro Rizzardo. Está cansado de todo o mundo que rende obediencia á súa dona. Os seus cortesáns dinlle canto simpatizan con el, e suxiren que os serventes de Beatrice están a conspirar contra el.
Óese unha fermosa música de arpa. Agnese, o actual obxecto de desexo de Filippo, canta na distancia que a vida está baleira sen amor. Filippo faise eco dos seus pensamentos e afirma canto a ama; ela non ten igual. Os seus cortesáns simpatizan con el novamente e anímano a aproveitar o momento. Agnese desaparece e marchan todos. Logo reaparece Agnese, desta volta cantando por Orombello. Misteriosamente, ela desexa que o seu corazón o guíe ata os seus brazos e o obxecto do seu desexo aparece. Orombello di que el non sabe onde está ou por que está alí. Reconfortado por Agnese, comeza a relaxarse e está conforme en que el está profundamente namorado e, cando lle preguntan por unha carta, móstralle a ela a que el porta. A carta á que se refire é unha das moitas que el ten escrito a Beatrice e non a que Agnese lle enviou.
Beatrice entra nun dos seus lugares secretos coas súas damas. É feliz, mais axiña perde a súa serenidade e láiase pola equivocación de casar co duque Filippo. Cando todos van marchar, Filippo veos ao lonxe e, crendo que ela o está eludindo, esixe que volva. Os dous acúsanse e rifan entre eles, con Filippo presentando algúns papeis roubados do apartamento de Beatrice.
Noutra escena, os soldados de Filippo discuten sobre o seu silencio. Beatrice entra levando un retrato do seu amado esposo defunto, Facino. Ela laméntase de que todos a abandonaron cando entra Orombello afirmando que el non o fixo. Acaloradamente, fálalle dos seus plans de reunir tropas e axudar a liberala. Ela dille que non é moi experto en asuntos de seguridade. Asombrado, Orombello protesta o seu amor e, mesmo cando llo rogan, non deixará a súa presenza; en lugar diso, axeónllase fronte a ela, momento no que Agnese e Filippo entran e os acusan de teren un idilio. Todo o mundo únese agora con acusación, contraacusación, ataque e defensa. Filippo fai que arresten a parella para xulgalos por adulterio.
Acto II
Filippo e Agnese, cheos de remordementos, quedan a soas e Agnese, percatándose de que as cousas foron máis lonxe do que ela esperaba, roga a Filippo que retire os cargos; mais Filippo, non desexando parecer feble, rexeita a idea.
Filippo agora pasa por diversos tormentos e está obviamente namorado aínda de Beatrice. Xusto cando decidira retirar os cargos, chegan os homes que aínda son leais ao defunto condotiero Facino para invadir o castelo. Como resultado, Filippo asina a sentenza de morte e tenta xustificarse ante o pobo culpando a Beatrice.
Características xerais
Beatrice di Tenda é a única ópera histórica do catálogo de Bellini. Con ela posiblemente tentou rivalizar co seu rival Donizetti no xénero que lle reportara grande éxito con óperas como Anna Bolena ou Maria Stuarda. Porén, as intrigas da corte non inspiraron moito ao compositor, que fora quen de dar forma perfecta coa música sublime de Norma e que semella incómodo ao retratar a figura sinistra do duque Filippo.
Porén, a ópera contén páxinas interesantes, que denotan o inicio da busca que dous anos máis tarde o levou a repensar a forma convencional da ópera italiana en I puritani. Particularmente exitosos foron os dous grandes ensembles, ao final do primeiro acto e á metade do segundo, nos que a forma canónica se prolonga, combinando cun dinamismo dramático que adianta o teatro verdiano.
Beatrice di Tenda é unha desas heroínas románticas que, por razóns sentimentais ou políticas, sofren un castigo inxusto. A súa pureza de ánimo é exaltada polo perdón final e a súa tráxica aventura non remata en tolemia senón na conciencia e aceptación do seu propio destino.
O coro ten un papel mesmo máis importante que nas óperas anteriores de Bellini, non só comentando a acción, senón aconsellando e consolando aos protagonistas, na verdadeira tradición da traxedia grega.
Mónica Bar Cendón
Traxectoria
Licenciada en Filoloxía Hispánica pola UNED (1988. Ten estudos de doutoramento, especialidade en Teoría da Literatura e Literatura Española, UNED (2001-2003) e conseguiu o Diploma de Estudos Avanzados (DEA) en 2003. É tamén titulada en Arte Dramática polo Instituto del Teatro de Sevilla no 1988. É especialista en Igualdade e Impacto de Xénero.
Lista de xefes de Estado de Corea do Norte
A seguinte é unha lista dos xefes de Estado de Corea do Norte dende a súa fundación en 1948.
Abadía territorial
right|miniatura|O [[escudo heráldico dun abade territorial distínguese por un galero en sinople cunha ducia de borlas e un báculo pastoral en ouro cun veo.]]
Unha abadía territorial é un tipo de igrexa particular local, equivalente a unha diocese, na organización da Igrexa Católica, segundo expresa o Código de Dereito Canónico:
Características
Polo xeral un abade é o superior dunha abadía (un mosteiro), e exerce a súa autoridade sobre unha familia de monxes e dita autoridade circunscríbese a eles e ao mosteiro. Un abade territorial, chamado en latín abade nullius diœceseos (non pertencente a ningunha diocese), exerce tamén como ordinario dos fieis católicos e parroquias dun territorio definido arredor do mosteiro, do mesmo xeito que fai un bispo na súa diocese.
A práctica xurdiu porque nas abadías atendíanse as necesidades espirituais dos católicos que vivían preto do mosteiro. A capela do mesmo tamén era empregada como lugar de culto polos laicos que residían nas proximidades, e os monxes tamén ocupábanse de atender parroquias próximas ao mosteiro. O abade do mosteiro, malia recibir tan só o presbiterado no sacramento da orde, era investido coa mesma autoridade canónica que un bispo diocesano.
Coa excepción da ordenación de sacerdotes, o abade territorial pode exercer as mesmas funcións que un bispo de cara aos fieis ao seu cargo, incluíndo a incardinación (pór baixo a súa xurisdición) de clero secular. O abade territorial tamén ten o dereito de empregar o escudo heráldico episcopal e de empregar a mitra, o báculo pastoral, o anel e a cruz pectoral.
Aínda que os abades territoriais son elixidos pola propia comunidade monacal, tan só poden ser instalados co permiso do papa, do mesmo xeito que un bispo non pode ser consagrado e instalado nunha diocese sen dito permiso.
Logo do Concilio Vaticano Segundo, púxose máis énfase na natureza única do episcopado e na organización tradicional da Igrexa en dioceses dirixidas por bispos. As abadías territoriais, xa que logo, teñen perdido terreo fronte ás dioceses, e en moitos casos o seu territorio ten sido incorporado a estas.
Lista de abadías territoriais actuais
A día de hoxe restan 11 abadías territoriais, listadas no Annuario Pontificio da Santa Sé:
Todas elas, coa excepción de Santa María de Grottaferrata, son parte da organización territorial da Igrexa Católica Latina. A de Santa Maria de Grottaferrata pertence á Igrexa Católica Italo-albanesa.
Finis Mundi
Trama
A historia componse de tres partes máis un epílogo:
Libro 1: O Eixo do Presente
Ano 997. Comeza presentando a un xove monxe francés de 14 anos chamado Michel, que sobreviviu á destrución do seu convento. No seu pobo coñece a Mattius que, acompañado do seu can Sirius, vai de cidade en cidade exercendo o seu oficio de xograr. Michel fálalle de que a fin do mundo chegará no ano mil, e que para evitalo debe invocar ó Espírito do Tempo coa axuda dos tres Eixos. Agora debe atopar o Eixo do Presente, que se agocha na Cidade Dourada. Así, Michel e Mattius parten en busca desa misteriosa cidade, parando en pobos para entreter ós aldeáns. Nun deses pobos, asisten a un asedio polos cabaleiros do señor feudal local, e conseguen un cabalo roubándollo a un garda. Pescudando, conseguen descubrir que esa Cidade Dourada podería ser a afastada Aachen, en Xermania. Tras chegar á cidade, fan amizade cun cabaleiro chamado Jacques de Belin, que os axuda a atopar a tumba de Carlomagno, onde se supón que está o Eixo do Presente. Tamén lles informa da existencia da Confraría dos Tres Ollos, predicadores do Anticristo. Tras unha longa busca no pazo do emperador Otón III, atopan o cadaleito de Carlomagno, e descobren que o Eixo do Presente mantiña o seu corpo incorrupto. Despois parten, despedíndose de Jacques de Belin, que fica alí para comunicarlle ó seu emperador o descubrimento da lendaria Tumba de Carlomagno.