cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Marion Archibald
Marion MacCallum Archibald, nada en 1935 e finada o 23 de abril de 2016, foi unha numismática británica que exerceu durante 33 anos como conservadora no Museo Británico. Archibald foi a primeira muller conservadora auxiliar do Departamento de Moedas e Medallas, e estaba especializada nos estudos da numismática anglosaxoa.
Lágrimas na chuvia
"Lágrimas na chuvia" (Tears in rain), tamén chamado "The C-Beams Speech" (O discurso dos raios-C), é un breve monólogo do replicante Roy Batty (interpretado por Rutger Hauer) no filme Blade Runner de Ridley Scott. A forma final do monólogo, alterada dende a versión do guión e improvisada por Hauer a véspera do día de gravación, chegou a ser considerada dentro da cultura popular como "o soliloquio de morte máis emotivo na historia do cinema", converténdose nunha das pezas da escrita de ciencia ficción máis citadas.
Guión e improvisación
No filme Blade Runner, o replicante Roy Batty, interpretado por Rutger Hauer, estando a piques de morrer fai este monólogo diante do protagonista Deckard, interpretado por Harrison Ford, momentos despois de salvalo dunha caída dende un alto edificio. Batty bota este discurso no medio dunha choiva torrencial, intres antes de falecer:
Marion Archibald
Traxectoria
Marion Archibald iniciou a súa carreira no eido da numismática en 1958, no Museo e Galería de Arte de Birmingham.
Lágrimas na chuvia
Guión e improvisación
No documental Dangerous Days: Making Blade Runner, Hauer, Ridley Scott e o guionista David Peoples comentan como Hauer escribiu este soliloquio. Había versións anteriores do discurso nos guións de proba de Peoples, e un deles incluía a frase "I rode on the back decks of a blinker and watched C-beams glitter in the dark, near the Tannhäuser Gate" Na súa autobiografía, Hauer afirmou que se limitou a reducir o discurso orixinal do guión en varias liñas, engadindo só a derradeira frase "All those moments will be lost in time, like tears in rain", aínda que o guión orixinal, amosado no documental, antes da revisión de Hauer non amosa a "Porta de Tannhäuser":
Hauer describiu este discurso orixinal como "fala de ópera" e "discurso de alta tecnoloxía", sen relevancia para o resto do filme, polo que "pasoulle o coitelo" a noite anterior á gravación, sen que Scott o soubese. Nunha entrevista con Dan Jolin, Hauer afirmou que estas liñas finais amosan que Batty procuraba "deixar a súa marca na existencia... o replicante na escena final, ó morrer, amósalle a Deckar de que está feito un home real." Cando Hauer interpretou a escena na gravación, o equipo de rodaxe aplaudiu e algúns dos membros chorou.
Marion Archibald
Traxectoria
Alén da súa especialización no estudo das moedas anglosaxoas e dos seus sistemas monetarios, os seus intereses estendéronse aos cuños, os ponderais monetarios, as cuñaxes de proba e outros obxectos relacionados coa moeda. Traballou para avanzar na análise científica de moedas e, como membro do comité científico da Royal Numismatic Society, organizou unha conferencia e foi coautora dun texto acerca da aplicación da metalurxia nos estudos de numismática.
Lágrimas na chuvia
A Porta de Tannhäuser
"A Porta de Tannhäuser" é un lugar mencionado soamente neste discurso, sen máis explicacións no filme. Dende a mención orixinal, foi reutilizada en varias ocasións noutros subxéneros da ciencia ficción. O nome deriva probablemente da ópera de Richard Wagner sobre o lendario cabaleiro e poeta medieval alemán Tannhäuser. Joanne Taylor, nun artigo sobre o film noir e a súa epistemoloxía, remarca a relación entre a ópera de Wagner e a referencia de Batty no filme, suxerindo que Batty se aliña a si mesmo co Tannhäuser de Wagner, unha personaxe que caeu en desgraza cos homes e con Deus. Taylor afirma que ámbolos dous son personaxes ós que o seu destino escapa do seu control.
Marion Archibald
Traxectoria
As súas responsabilidades no Museo Británico abrangueron tamén a procura de achados monetarios e de tesouros en escavacións, o que lle serviu de tema para unha extensa produción de artigos, notas e informes. Archibald foi pioneira no rexistro sistemático dos achados, así como na aplicación dos coñecementos de historia da circulación monetaria para as datacións nas escavacións. Desde unha perspectiva máis xeral, traballou para integrar os estudos dos sistemas monetarios na arqueoloxía e na investigación histórica, en beneficio de todas estas disciplinas.
Lágrimas na chuvia
Recepción da crítica
Sidney Perkowitz, nun artigo para Hollywood science, louvou o discurso afirmando que "Se hai un gran discurso na ciencia ficción, son as últimas palabras de Batty", engadindo que o discurso "subliña as características case humanas do replicante mesturadas coas súas capacidades artificiais". Jason Vest, para Future Imperfect: Philip K. Dick at the Movies, louvou a entrega do discurso, indicando que "a hábil actuación de Hauer rompe o corazón na súa xentil evocación de memorias, experiencias e paixóns que conduciron a breve vida de Batty".
Marion Archibald
Traxectoria
Durante o período en que Archibald foi secretaria do Comité Investigador da Royal Numismatic Society, entre 1976 e 1997, a institución publicou tres volumes sobre metalurxia en numismática co título Metallurgy in Numismatics; o primeiro en 1980, o segundo en 1988 e o terceiro en 1993. En 1998 publicouse un cuarto volume dedicado a Archibald salientando o seu traballo como secretaria, o seu labor na edición do terceiro volume e a súa organización de simposios en paralelo á publicación dos tres primeiros volumes da serie.
Recoñecementos
En recoñecemento do seu traballo no eido da numismática, Archibald foi recoñecida tamén coa Medalla do Ouro Sanford Saltus, da Sociedade Británica de Numismática, en 1980, co Jeton de Vermeil, da Sociedade Francesa de Numismática, en 1988, e a Medalla da Royal Numismatic Society, en 2011.
O septuaxésimo aniversario de Archibald foi celebrado coa publicación dun libro de ensaios titulado Coinage and History in the North Sea World, c. AD 500-1250: Essays in Honour of Marion Archibald, que integraba colaboracións e estudos monetarios, arqueolóicos e históricos de 30 dos seus colegas, colaboradores e antigos estudantes.
Publicacións e exposicións
Marion Archibald foi coautora de tres libros, e publicou 21 artigos longos e capítulos de libros, así como numerosos artigos curtos, notas e informes arqueolóxicos. Tamén contribuíu á redacción e á produción de catálogos para cinco exposicións.
Exposicións
Estas son as exposicións máis salientables nas que colaboru Marion Archibald.
Regoufe, Moneixas, Lalín
Regoufe é un lugar da parroquia de Moneixas, no concello pontevedrés de Lalín, na comarca do Deza. Segundo o IGE en 2011 tiña 28 habitantes (14 mulleres e 14 homes) o que supón unha diminución con respecto ao ano 1999 cando tiña 32 habitantes.
Trabazón, Espiñeira, O Irixo
Trabazón é un lugar da parroquia de Espiñeira no concello ourensán do Irixo na comarca do Carballiño. Tiña 4 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 3 eran homes e 1 muller.
Zlata Ohnevych
Zlata Ohnevych (en ucraíno: Злата Огневич), nada o 12 de xaneiro de 1986 en Murmansk, Unión Soviética é unha cantante ucraína que representou a Ucraína no Festival de Eurovisión 2013 en Malmö, Suecia.
Eurovisión 2011
No ano 2011, Zlata presentouse coa canción 'The kukushka', esta vez en ucraíno, onde ela quedou cun segundo posto.
Eurovision 2013
No 2012, Zlata, presentouse á preselección de Ucraína para representar a Ucraína no festival de Eurovisión en Malmö. Ela quedou primeira coa súa canción 'Gravity' con 40 puntos: 20 do xurado e 20 dos televotos.
Festival de Crimea 2011
No ano 2011, no Festival de Música de Crimea (Ucraína), proclamouse gañadora contra concursantes de todas as partes do mundo cun xurado profesional de cantantes e músicos ucraínos e rusos.
Michael Behe
Michael J. Behe, nado en Altoona (Pensilvania) o 18 de xaneiro de 1952, é un bioquímico estadounidense, defensor do deseño intelixente. Profesor de bioquímica na universidade Universidade Lehigh en Pensilvania, é un senior fellow do Center for Science and Culture do Discovery Institute. Defende a idea de que existen algunhas estruturas demasiado complexas no nivel bioquímico que non se poden explicar como o resultado dos mecanismos da evolución.
Foi quen desenvolveu o concepto de "complexidade irredutíbel" (Irreducible Complexity) como un "un sistema individual composto de varias partes ben coordinadas que interaccionan para desempeñar a función básica deste, de modo que se se eliminara calquera desas partes o sistema deixaría de funcionar por completo".
O postulado de Behe sobre a complexidade irredutíbel de estruturas celulares claves tivo unha forte oposición na comunidade científica. O testemuño de Behe no caso Kitzmiller (Kitzmiller v. Dover Area School District) é citado extensamento polo xuíz   na súa decisión de que o deseño intelixente non é ciencia, senón esencialmente relixión na súa natureza. O Departamento de Ciencias Biolóxicas da Universidade Lehigh publicou unha declaración coa súa posición oficial na que sinala :
Traxectoria
Behe criouse en Harrisburg, Pensilvania, onde asistiu á St. Margaret Mary's Parochial School e graduouse na Bishop McDevitt High School. Estudou na Drexel University, titulándose en 1974 en Ciencia con mención en química (Bachelor of Science). Obtivo o PhD en bioquímica na Universidade de Pensilvania en 1978. Entre 1978 e 1982 fixo estudos de post-doutoramento na estrutura do ADN no National Institutes of Health. Entre 1982 e 1985 foi profesor asistente en química en Queens College en Nova York, onde coñeceu á súa esposa, Celeste. En 1985 mudouse a Lehigh University, onde actualmente é catedrático de bioquímica.
Inicialmente o profesor Behe aceptaba os conceptos da teoría xeral da evolución, pero despois da lectura do libro de Michael Denton, Evolución, unha teoría en crise, pasou a cuestionar a teoría darwinista. Máis tarde, Behe chegou a crer que había evidencias, no nivel molecular, de que os sistemas biolóxicos son "irredutibelmente complexos". Estes sistemas non poderían evolucionar pola selección natural, e si proxectados por un "deseñador intelixente", que o levaron a entender que a única explicación posíbel e alternativa á teoría xeral da evolución para a existencia de tales estruturas era a actuación dun proxectista con propósitos racionais e finalísticos.
A partir da publicación do seu libro A caixa negra de Darwin gañou fama entre os partidarios da teoría do deseño intelixente, xa que a obra daba voz pública a estudosos creacionistas que poñían dúbidas aos fundamentos da teoría de Charles Darwin, especialmente contra o éxito entre o público leigo alcanzado pola obra de Darwin.
No obstante a contundencia das manifestacións da comunidade científica, maioritariamente ao lado da teoría darwinista, o bioquímico mantívose firme, sempre tratando de dar carácter científico ao tema (non trata en termos académicos sobre a identidade do proxectista intelixente e non descarta o concepto do antepasado común). Para demostrar a súa firme convicción sobre o asunto publicou recentemente a edición que conmemora os dez anos da súa tese: Darwin's Black Box, 10th Anniversary Edition.
Neste libro Behe afirma que "unha década despois da publicación de A caixa negra de Darwin, o argumento creacionista a favor do deseño intelixente é máis forte que nunca. A pesar da oposición dos científicos, entre os creacionistas o argumento do libro a favor do deseño permanece". Chega mesmo a dicir que "as perspectivas futuras de éxito do deseño son excelentes, porque se apoian non en preferencias de calquera persoa ou de calquera grupo, senón en datos. O ascenso da hipótese do deseño intelixente non se debe a nada que eu ou calquera outro individuo escribira ou dixera, senón ao grande avance da ciencia en entender a vida".
Cam
Cam pode referirse a:
Siglas
CAM como siglas pode referirse a:
Antonio de la Riva Lara
Antonio de la Riva Lara, nado en Santiago de Compostela e finado na mesma cidade o 3 de outubro de 1969, foi un empresario e financeiro galego.
801
Outros
Historia ano a ano
Antonio de la Riva Lara
Traxectoria
Empezou traballando na Casa Simeón, na que chegou a xerente. Casou cunha filla do banqueiro Olimpio Pérez Rodríguez. En 1909 uniuse con Hijos de Simeón García para constituír Hijos de Simeón García y Compañía, en Santander. Dende 1936 era presidente do consello de administración do Banco de Crédito e Inversiones (antes Banco de Hijos de Olimpio Pérez). Foi presidente do Centro Gallego de Santander.
Pátria
"Pátria" é o himno nacional de Timor Leste. Foi adoptado orixinalmente logo de que Timor Leste declarase unilateralmente a súa independencia de Portugal en 1975. Porén, tivo un uso moi curto, xa que o país foi invadido por Indonesia. Foi oficialmente re-adoptado cando a independencia de Timor Leste foi restaurada no ano 2002, despois dunha intervención das Nacións Unidas.
A música foi composta por Afonso Redentor Araújo, e a letra foi escrita polo poeta Francisco Borja da Costa, quen morreu na época da invasión. Orixinalmente, só tiña unha versión en portugués, mais tamén existe unha versión en tetum.
Eanfrith de Bernicia
Eanfrith, finado en 633 ou 634, foi temporalmente rei de Bernicia desde 633 até 634. Foi fillo de Æthelfrith, un rei de Bernicia que tamén foi rei de Deira, un reino ao sur de Bernicia, e morreu en batalla ao redor do ano 616 en contra de Raedwald de Anglia Oriental, quen dera refuxio a Edwin, un exiliado príncipe de Deira.
Traxectoria
Edwin converteuse en rei de Northumbria tras a morte de Æthelfrith, e Eanfrith, quen foi, segundo Beda, o fillo máis vello de Æthelfrith, foise en exilio cara ao norte. Na súa Historia ecclesiastica gentis Anglorum, Beda conta que "Por todo o tempo que Edwin reinou, os fillos do xa mencionado Æthelfrith, quen reinara antes del, con moitos da nobreza, vivían en desterro entre os escoceses ou pictos, e foron instruídos de acordo á doutrina dos escoceses, e recibiron a graza do bautismo."
Eanfrith casou cunha princesa picta e tivo un fillo, Talorcan, quen eventualmente se converteu en rei dos pictos (653–657). Edwin foi asasinado o exército de Cadwallon ap Cadfan do Reino de Gwynedd e Penda de Mercia na Batalla de Hatfield Chase en outubro de 633, e Eanfrith, tomando a oportunidade de regresar á súa patria, converteuse en Rei de Bernicia. Con todo, non reinou sobre Deira, o cal fora tomado por un parente de Edwin, Osric. Beda conta que axiña que Eanfrith tomou o poder, "renunciou e perdeu" a súa fe e retornou á "abominación" de relixión e os seus "ídolos anteriores".
É posíbel que Eanfrith estivese envolto nalgúns dos eventos que levaron á caída de Edwin, ou polo menos estaba inicialmente en bos termos con Cadwallon. O historiador D. P. Kirby especulou que puido existir "unha gran rede de alianzas" que incluían a Eanfrith. Se algunha vez houbo unha relación amigábel entre Eanfrith e Cadwallon ao principio, non durou por moito tempo xa que Beda reporta que Eanfrith foi até Cadwallon "con só doce soldados escollidos" nun intento de negociar a paz, pero Cadwallon mandouno matar.
O ano en que el e Osric reinaron foi subsecuentemente tan mal visto por haberse revertido ao paganismo que ese ano se lle engadiu ao reino do cristián Oswald de Bernicia (irmán de Eanfrith), nun intento de esquecer ese mal ano.
O rebelde descoñecido
O rebelde descoñecido (en inglés The Unknown Rebel), tamén coñecido como O home do tanque (en inglés Tank Man) é o alcume que se atribuíu a un home anónimo que se volveu internacionalmente popular ó ser filmado e fotografado en pé fronte a unha liña de varios tanques durante as protestas da Praza Tian'anmen de 1989 na República Popular Chinesa. A foto (véxase na Wikipedia inglesa), foi tomada por Jeff Widener, un membro de Associated Press, dende o sexto piso do Hotel Beijing, a unha distancia de 800 metros a través dunha lente de 400 mm.
A filmación e fotografado do home en pé, só diante da liña de tanques, transmitiuse esa mesma noite. Foi titular en centos de xornais e revistas, e un dos principais titulares en moitos noticiarios ó redor do mundo. En abril de 1998, a revista estadounidense Time, incluíu ó "Rebelde Descoñecido" na súa listaxe das cen persoas máis influentes do século XX.
Detrás da imaxe
O home mantívose só e en pé, namentres os tanques aproximábanse sostiña dúas bolsas semellantes, unha en cada man. Mentres os tanques diminuían a marcha, el facía xestos para que se foran. En resposta, o tanque situado en cabeza da columna tentou sortealo; pero o home interpúxose repetidamente no seu camiño, demostrando unha tenacidade e resistencia enormes. Tras isto os tanques detivéronse e o individuo subiu por riba do primeiro tanque, e sostivo unha conversación co condutor. Hai especulacións sobre o que dixo, adxudicáronlle frases como "Por que están aquí? A miña cidade é un caos pola súa culpa"; "Retrocedan, dean a volta e deixen de matar á miña xente"; o "Ídevos". despois, a gravación mostra como varios civís empurraron ó home entre a multitude, mentres os tanques seguían o seu camiño. Moitos sospeitan que eran, en realidade, forzas da lei sen uniforme.
Significados da imaxe
En Occidente, as imaxes do "Rebelde Descoñecido" presentáronse como un símbolo do movemento democrático chinés. Un rapaz arriscando a súa vida para opoñerse a un escuadrón militar parecía encaixar coa representación dos estudantes protestando valente e espontaneamente contra o Partido Comunista Chinés. Un exemplo desta análise continua da imaxe pódese ver na novela "Hong Kong", de Stephen Coonts, onde o "Home do Tanque" é levado á ficción como un home que dirixe a un grupo de insurxentes políticos contra o goberno comunista. A imaxe alcanzou resonancia entre as democracias como un símbolo do poder individual para deter ó goberno e forzar un troco na dirección política do país.
Biografía
Pouco se sabe da identidade do home. O tabloide británico The Sunday Express afirmou que o seu nome é Wang Weilin, un estudante de 19 anos. Non obstante, a veracidade desta información é dubidosa.
Hai moitas historias contraditorias sobre o que lle puido pasar despois destes feitos. Nunha conferencia ó President's Club en 1999, Bruce Herschensohn —antigo axudante especial do presidente dos Estados Unidos Richard Nixon — indicou que foi executado dúas semanas máis tarde. Outras fontes din que foi fusilado uns poucos meses despois das protestas de Tiananmen. En Red China Blues: My Long March from Mao to Now, Jan Wong afirma que o home está aínda vivo e escondéndose na China continental.
Unha nota de prensa publicada en outubro de 2005 por unha testemuña ocular do evento, Charlie Cole, unha fotógrafa contratada pola revista Newsweek nesas datas, afirma que o home foi arrestado alí mesmo pola Oficina de Seguridade Pública.
O goberno da República Popular Chinesa fixo poucas afirmacións sobre o incidente ou a persoa implicada. En 1992, nunha entrevista con Barbara Walters, ó entón Secretario Xeral do Partido Comunista Jiang Zemin preguntáronlle que foi do home. Jiang contestou "Creo que nunca o matamos".
Path of Exile
Path of Exile é un videoxogo de rol en liña free-to-play desenvolvido e publicado por Grinding Gear Games, financiado por microtransacións. Publicouse unha beta aberta o 23 de xaneiro de 2013, e o xogo publicouse oficialmente o 23 de outubro de 2013.
O xogador controla a un único personaxe dende unha perspectiva cenital e debe explorar varias zonas abertas de exteriores así como covas e alxubes, loitando contra varios monstros e completando varias misións fornecidas por NPCs para gañar puntos de experiencia e conseguir mellores armas e armaduras. O xogo está fortemente inspirado na serie de videoxogos Diablo, particularmente no videoxogo Diablo II. GameSpot nomeouno o "Xogo do Ano de PC" de 2013, e para IGN foi o "Mellor xogo de rol de PC de 2013". A data de febreiro de 2014, o xogo tiña uns cinco millóns de xogadores rexistrados.
Loris Kessel
Loris Kessel (nado o 1 de abril de 1950, finado o 15 de maio de 2010 ) foi un piloto de competición de Suíza. Naceu en Lugano e morreu en Montagnola logo dunha longa enfermidade.
Participou en seis carreiras do Campionato Mundial de Fórmula Un, debutou o 2 de maio de 1976. Non obtivo ningún punto de campionato.
En, conduciu un Brabham para o equipo RAM, e en pilotou o seu propio Apollon-Williams, aínda que este coche non foi un éxito.
Kessel dirixiu unha serie de concesionarios de coches en Suíza e o seu propio equipo de carreiras, competindo nas series Ferrari Challenge en Italia e a principal serie europea. O equipo tamén competiu no Campionato de Europa GT3 da FIA co mesmo coche.
Resultados completos no Campionato de Europa de Fórmula Dúas
(clave) (Carreiras en grosa indican pole position, carreiras en itálica indican volta rápida)
Armando Durán Miranda
Armando Durán Miranda, nado en Lugo o 10 de xullo de 1913 e finado en Madrid o 13 de xaneiro de 2001, foi un físico-óptico español, académico da Real Academia de Ciencias Exactas, Físicas e Naturais.
Traxectoria
En 1933, graduouse en Ciencias Exactas Físicas e con honra na Facultade de Ciencias da Universidade de Madrid. En 1934 foi asistente de termoloxía no laboratorio de Julio Palacios Martínez. Ao comezar a guerra civil española foi oficial de complemento de artillería e chegou a obter o rango de capitán. Trala contenda foi nomeado profesor de electricidade e o magnetismo e física Matemática na Universidade, mentres que en 1943, obtivo o doutoramento coa tese Estudio físico de la miopía nocturna. En 1945, recibiu a cátedra óptica da Universidade Complutense de Madrid e colaborou na creación do Instituto Daza de Valdés, asociada ao Consello Superior de Investigacións Científicas. Entre 1951 e 1956 foi director xeral de ensinanzas técnicas e director do Instituto de Estudos Nucleares do Consello da Enerxía Nuclear. Entre 1962 e 1966 foi presidente da Real Sociedade española de Física e Química e en 1970 foi elixido académico da Real Academia de Ciencias Exactas, Físicas e Naturais, na que ingresou en 1975, co discurso De la Biología a la Física. Tamén foi asesor do Instituto Nacional de Técnica Aeroespacial de España, membro do consello Científico e Comité Técnico da Comisión Nacional de Investigación do Espazo e o coordinador do Comité Consultivo de Investigación Científica e Técnica do Ministerio de Educación e Ciencia de España.
En 1983 xubilouse e colaborou na redacción do Vocabulario Técnico y Científica e editado pola Real Academia de Ciencias. Morreu en Madrid o 13 de xaneiro de 2001.
Albania nos Xogos Europeos de 2015
Albania participa nos Xogos Europeos de Bakú 2015 cunha delegación de 28 deportistas. O responsábel do equipo nacional é o Komiteti Olimpik Kombetar Shqiptar, así como as federacións deportivas nacionais responsábeis de cada deporte con participación nos xogos.
Medalleiro
O equípo olímpico de Albania obtivo as seguintes medallas á data de 15 de xuño de 2015:
El Eco del Miño
El Eco del Miño foi o nome de dúas publicacións:
La Clota
250px|miniatura|La Clota. La Clota é un barrio da cidade de Barcelona situado dentro do distrito municipal de Horta-Guinardó. Situado nunha depresión entre El Carmel e o paseo Vall d'Hebron, no suroeste de Horta; limitado pola rúa Lisboa, a Avenida do Cardenal Vidal Barraquer e a Avenida Estatut de Catalunya. La Clota é un dos núcleos de poboación máis antigos do distrito. Desde o pequeno espazo inicial, foise estendendo pola plana da casa Tarrida, unha antiga masía do século XIII, hoxe desaparecida. Era unha barriada popular de torres e casas con hortos.
Confluían, camiño da rambla de Horta, o torrente de Sant Genís, o das catorce plumas e o da Ginesa. Iso posibilitou o desenvolvemento dun gran número e variedade de instalacións hidráulicas, como pozos e canles de rega, que foron a orixe da fama de Horta como reserva de auga de Barcelona e que favoreceu a implantación de moitas lavanderías.
O crecemento urbano de La Clota non foi moi intenso, e mantivo ata hoxe ese aire rural que constitúe unha notable singularidade na Barcelona actual. Coexisten as casas baixas e masías centenarias con hortos, cun pequeno núcleo formado por edificacións auto construídas. Aínda quedan algúns talleres como carpinterías, marmolerías e ferrerías.
Busanhaeng
Busanhaeng (en hangul: 부산행) é un filme surcoreano dirixido por Yeon Sang-ho e protagonizado por Gong Yoo, Jung Yu-mi e Ma Dong-seok. O filme tivo a súa estrea no Festival Internacional de Cine de Cannes o 13 de maio de 2016.
Unha precuela de animación, Seoul Station, tamén dirixida por Sang-ho, foi estreada tan só un mes despois.
Rego de Molido, San Pedro de Benquerencia, Barreiros
Rego de Molido é un lugar da parroquia de San Pedro de Benquerencia no concello lugués de Barreiros na comarca da Mariña Oriental. Segundo o IGE, en 2011 tiña 19 habitantes (8 homes e 11 mulleres).
Demetrio de Falero
Demetrio de Falero (Δημήτριος ὁ Φαληρεύς), nado en Atenas no -350 e finado en -282, foi un político e filósofo ateniense pertencente á escola peripatética.
Traxectoria
O seu pai, Fanostrato, foi escravo de Timoteo e de Conón, así que non era de orixe nobre. Nacido no porto de Falero, educouse no Liceo de Aristóteles con Teofrasto e foi amigo de Menandro, o comediógrafo. Por mor da morte de Foción, tivo que ausentarse de Atenas ata que as cousas acougaron. Gobernou Atenas durante o período (-317 a -307), ata que o expulsaron cando en -307 a escuadra de Demetrio Poliorcetes tomou Atenas, refuxiándose primeiro en Tebas e despois á beira de Casandro de Macedonia, para ao fin terminar en Exipto, na corte de Ptolomeo I, quen o designou como primeiro bibliotecario da Biblioteca de Alexandría (ca. --297), que tiña dúas sedes: unha no Museion e a outra no Serapeo. Atribúese a Demetrio Falereo o aconsellar a Ptolomeo I a tradución da Biblia hebrea ao grego, a denominada tradución do Setenta ou Septuaginta. Volve caer en desgraza co rei Ptolomeo II e morreu no exilio despois do -283, como consecuencia da picadura dunha serpe.
Creou unha biblioteconomía baseada na mestura de dúas tradicións bibliotecarias: a occidental (baseada na organización e as tarefas) e a oriental (baseada nos aspectos formais).
A tradición bibliotecaria occidental recolle os atributos das bibliotecas da Academia de Platón e, sobre todo, o Liceo de Aristóteles. O aristotelismo postulaba como eixo fundamental das bibliotecas a súa conversión na «memoria do mundo»; é dicir, a misión do sabio-bibliotecario residía en reunir todos os libros (naquela época rolos) que abarcasen a totalidade do saber humano. Para iso, destináronse fortes sumas de diñeiro para adquirir o maior número de obras. Tamén se lexislou por decreto real que todos os barcos que atracasen en Alexandría tiñan que entregar todos os libros que levasen a bordo para que fosen copiados na biblioteca e, unha vez finalizada a tarefa, devolvíanse aos seus donos os duplicados.
Aristóteles estableceu que as bibliotecas tamén tiñan que ser «laboratorios editoriais» ou «de texto», é dicir, os bibliotecarios tiñan que establecer os autores que eran dignos de ser estudados e, por tanto, as súas obras debían ser reproducidas unha vez reelaboradas filoloxicamente.
O aristotelismo tamén achegou a organización por orde alfabética, refugando a orde cronolóxica, dividíndose así a idea de que unha biblioteca e un arquivo fosen a mesma institución.[cita
A tradición bibliotecaria oriental que Demetrio adquiriu en Exipto baséase en aspectos formais fundamentais como o colofón. As obras, ao comporse de varios rolos, gardábanse dentro de caixas ou cestos de vimbia que á súa vez se colocaban en andeis encostados á parede ou en nichos. De cada caixa, colgaba unha tableta de arxila a modo de etiqueta (chamada colofón) onde se escribía o título da obra, unha breve descrición formal do documento que recollía o número de tabletas ou rolos que ocupaban e unha rudimentaria signatura. As bibliotecas orientais (Ebla por exemplo) xa posuían uns catálogos rudimentarios co fin de inventariar as coleccións e ordenalas segundo unha metodoloxía moi básica.
Froito destas dúas biblioteconomías, xurdirían as listas de materias-catálogos que se cristalizarían nos Pinakes, obra doutro bibliotecario de Alexandría: Calímaco de Cirene.
Francia occidentalis
miniatura|As divisións do [[Imperio carolinxio segundo o Tratado de Verdún (843). En laranxa a Francia occidentalis. Este mapa había sufrir importantes modificacións co Tratado de Meerssen (870).]] Francia occidental ou, co nome latino, Francia Occidentalis era o territorio baixo controlo de Carlos II o Calvo (840 - 877) despois do Tratado de Verdun de 843, que dividiu o Imperio Carolinxio dos francos en Oriental, Occidental e Media. É o precursor da Francia moderna. Tamén foi coñecido como o Reino franco occidental.
Dividíase en grandes feudos: Aquitania, Bretaña, Borgoña, Flandres, Gascuña, Gotia (Cataluña e Septimania), a Illa de Francia e o condado de Tolosa. Despois do 987, o reino comezou a chamarse Francia, debido a que a nova dinastía gobernante (a Capeto) era orixinalmente duques da Illa de Francia.
Necrose
A necrose é a morte celular traumática. Prodúcese cando os danos causados nunha célula son moi graves. Os primeiros indicios de lesión son alteracións no Retículo Endoplásmico, Mitocondria, Membrana plasmática e Núcleo. Cando se tinxen estas células aparece un citoplasma máis eosinófilo do habitual e alteracións xenómicas irreversibles. A cromatina pode condensarse (picnose), romper (cariorrexe) e disolverse (cariólise).
Existen varios tipos de necroses en función do tecido e axente causal:
Tras o proceso necrótico libéranse unha serie de substancias pro-inflamatorias, que xeran un proceso inflamatorio secundario á necrose. Os restos celulares son fagocitados polo sistema inmune. Tamén se incrementarán os niveis sanguíneos de GOT e LH, así como doutras substancias (TNF...)
El Eco del Miño (Ourense)
El Eco del Miño foi un periódico editado en Ourense entre 1872 e 1873.
Historia e características
Apareceu en novembro de 1872. Publicación de tendencia liberal dirixida por Manuel de la Peña Rucabado.
Roda, San Pedro de Benquerencia, Barreiros
Roda é un lugar da parroquia de San Pedro de Benquerencia no concello lugués de Barreiros na comarca da Mariña Oriental. No lugar atópase o henge de Roda, un círculo lítico.
Tsubame (observatorio espacial)
Tsubame é un observatorio espacial colaboración da JAXA, o Instituto Tecnolóxico de Toquio e a Universidade de Ciencias de Toquio lanzado nun foguete Dnepr desde a base de Dombarovsky o 6 de novembro de 2014.
Características
A misión de Tsubame é medir a polarización dos raios X duros (entre 30 e 200 keV) dos abrochos de raios gamma usando a anisotropía de ángulo azimutal dos fotóns dispersados por efecto Compton e demostrar varias novas tecnoloxías, como xiroscopios de control de momento de alta precisión e unha pequena cámara de alta resolución para observar a Terra.
Ferrol Diario
Ferrol Diario foi un xornal editado en Ferrol entre 1969 e 1981. Despois do peche do xornal xurdiu El Litoral Gallego, que durou un mes.
Antonio Pérez Pérez
Antonio Pérez Pérez, nado na Costa (Albarellos, Boborás) e finado en Baiona en 1986, foi un afiador e político galego.
Traxectoria
Emigrou a Asturias e despois, nos anos vinte, a Baiona. Traballou construíndo estradas e de mineiro, ata asentarse definitivamente en Baiona como afiador. Na Segunda Guerra Mundial integrouse nun grupo comunista da Resistencia. que realizaba labores de sabotaxe e información e facilitaba a fuxida de xudeus e pilotos aliados, a través dos Pireneos. En xaneiro de 1943 foi detido na Operación Escuma de Mar en compañía de Thérèse Manathon, Eladio Crespo, Jacinto Sánchez e Augusto García. Pasou polas prisións de Baiona e Bordeos, onde sufriu tortura, e chegou a Compiègne en xuño. Foi deportado a Buchenwald o 17 de xaneiro de 1944 xunto con outros 229 españois. Ingresou no campo co número 40623 e, despois do período de corentena no campo pequeno, pasou ao block 40, no campo principal, onde sobreviviu traballando de carpinteiro. Foi liberado polas tropas americanas o 11 de abril de 1945. Regresou a Baiona, onde volveu traballar como afiador. Conseguiu a nacionalidade francesa en 1948, e militou no PCF ata o seu falecemento. Nunca regresou a Galicia.
Vida persoal
Casou en Baiona con Escolástica, de orixe navarra. En 1931 naceu a súa única filla, Dominique Pérez.
Vila Romana del Casale
A Villa Romana del Casale (Siciliano: Villa Rumana dû Casali) é unha gran vila romana ou palacio situado a uns 3 km. da vila de Piazza Armerina, Sicilia. As escavacións revelaron unha das máis ricas, máis grandes e variadas coleccións de mosaicos romanos do mundo, polo que o sitio foi designado como Patrimonio da Humanidade pola UNESCO. A vila e as súas obras de arte datan do inicio do século IV.
Os mosaicos e o chan 'opus sectile' abarcan uns 3.500 metros cadrados e son case únicos polo seu excelente estado de conservación debido aos deslizamentos de terra e as inundacións que cubriron os restos.
Aínda que menos coñecidos, unha extraordinaria colección de frescos cubría non só as habitacións interiores, senón tamén as paredes exteriores.
Historia
thumb|left|Plano da vila thumb|left|Perístilo
Os restos visibles da vila construíronse no primeiro cuarto do século IV sobre os restos dunha antiga 'vila rustica', que son a pars dominica, ou residencia do mestre, dun gran latifundium ou explotación agrícola.
A identidade do propietario discutíuse hai moito tempo e formuláronse moitas hipóteses diferentes. Algunhas características como a insignia militar da Tetrárquica e a probable data tetrárquica dos mosaicos levaron aos eruditos a suxerir un dono imperial como Maximiano. Con todo, os eruditos, crían en 2011, que a vila era o centro da gran propiedade dun aristócrata senatorial de alto nivel.
Identificáronse tres fases sucesivas de construción; a primeira fase implicaba o perístilo cuadrangular e as habitacións do fronte. Logo engadiuse o complexo de baños privados nun eixe norte-oeste. Nunha terceira fase, a vila adquiriu carácter público, aos baños deuselle unha nova entrada e unha gran latrina. Construíuse unha grande entrada monumental, fóra do eixe do perístilo, pero aliñada coa entrada dos novos baños nun arranxo formal coa galería elíptica (ou ovoide) e o gran salón tri-apsidal. Este salón serviu para o entretemento e a relaxación dos invitados especiais e substituíu as dúas salas estatais do perístilo (o "salón da caza menor" e a "diaeta de Orfeo"). A basílica ampliouse e decorouse con belos e exóticos mármores.
As primeiras escavacións profesionais as fixo Paolo Orsi en 1929, seguido dos traballos de Giuseppe Cultrera en 1935-1939. As escavacións importantes tiveron lugar no período 1950-60 dirixidas por Gino Vinicio Gentili, trala cal construíuse unha cuberta protectora sobre os mosaicos. Nos anos setenta Andrea Carandini realizou escavacións no lugar. A Universidade de Roma, La Sapienza, continua traballando ata hoxe en día. En 2004 atopouse un gran asentamento medieval dos séculos X-XII. Dende entón reveláronse tamén suntuosas salas da vila.
O latifundium e a vila
thumb|left| Corredor da Caza Maior
Na antigüidade tardía os romanos dividiron a maior parte do interior siciliano en grandes propiedades agrícolas chamadas "latifundium". O latifundio da vila é citado no Itinerario de Antonino e é coñecido como Filosofiana. A 'pars rustica' da vila, ou sección agrícola, descubriuse ao oeste da área de entrada, tal e como o mostra nunha sala dividida en tres partes por piares para o almacenamento de produtos agrícolas. O tamaño da vila e a cantidade e calidade das súas ilustracións indican que era a 'pars dominica' dun latifundium.
A vila era tan grande que incluía múltiples salas de recepción e salas estatais que reflicten a necesidade de satisfacer varias funcións e incluía espazos para a xestión da propiedade así como da vivenda. Isto transformou a vila nunha cidade en miniatura. A vila probablemente foi a residencia permanente ou semi-permanente do propietario, sería onde o dono, no seu papel de patrón, recibía aos seus clientes locais.
A vila era un edificio dun só piso, centrado no perístilo, ao redor do cal organizábanse case todas as salas públicas e privadas principais. A entrada monumental é a través do atrio desde o oeste. As termas están situadas ao noroeste, os cuartos de servizo e probablemente os cuartos de invitados cara ao norte, os cuartos privados e unha enorme basílica ao leste, e salas de finalidade descoñecida ao sur. Un pouco separado, e que aparece case como unha ocorrencia posterior, é a área separada ao sur que contén o perístilo elíptico, cuartos de servizo e un enorme triclinium (comedor formal).
Todo o complexo é algo infrecuente, xa que está organizado en tres grandes eixes, o eixe primario é a liña (lixeiramente inclinada) que pasa desde o atrio, tablinum, o perístilo e a gran basílica (coincidindo co camiño que seguirían os visitantes). As termas e o perístilo elíptico co triclinium están centrados en eixes separados.
60ª edición dos Óscar
A 60.ª entrega dos premios Óscar tivo lugar o día 11 de abril de 1988 no Shrine Auditorium dos Ánxeles (Estados Unidos). O mestre de cerimonias foi Chevy Chase.
Premios
miniatura|150px|[[Jeremy Thomas, mellor filme]] miniatura|150px|[[Bernardo Bertolucci, mellor director]] miniatura|150px|[[Michael Douglas, mellor actor]] miniatura|150px|[[Cher (cantante)|Cher, mellor actriz]] miniatura|150px|[[Sean Connery, mellor actor secundario]] miniatura|150px|[[Olympia Dukakis, mellor actriz secundaria]] miniatura|150px|[[John Patrick Shanley, mellor guión orixinal]] miniatura|150px|[[David Byrne, mellor banda sonora]] miniatura|150px|[[Ryuichi Sakamoto, mellor banda sonora]] miniatura|150px|[[Vittorio Storaro, mellor fotografía]] miniatura|150px|[[Rick Baker, mellor maquillaxe]] Os gañadores aparecen en primeiro lugar e en grosas.
Vila Romana del Casale
Entrada monumental
thumb|180px|Mosaico de corte poligonal O acceso á vila era a través dunha pasarela de tres arcos, decorada con fontes e pinturas militares, e semellante a un arco triunfal. Daba a un patio de ferradura rodeado de columnas de mármore con capiteis xónicos cunha fonte cadrada no centro. No lado oeste do patio atopábase unha latrina, e tamén se daba acceso aos baños e ao resto da vila.
O xardín do perístilo e as habitacións do sur
Tamén no lado sur está a chamada "diaeta de Orfeo", unha sala absidica adornada cun notable mosaico de Orfeo. Como era habitual, mostra a Orfeo tocando a lira baixo unha árbore e domando todo tipo de animais coa súa música. Esta sala probablemente foi utilizada como comedor de verán ou, tendo en conta o tema do seu piso, para gozar da música. thumb | 250px | Basílica con paneis de mármore
A Basílica
Este gran salón era un salón de audiencias e o cuarto máis formal da vila, accedendo a través dunha grande entrada monumental dividida por dúas columnas de granito rosa exipcio. Un piso de 'opus sectile' de policromía excepcionalmente elaborado, composto de mármores procedentes de todo o Mediterráneo, está á entrada e é a decoración máis rica da vila; tamén cubría as paredes. Este tipo de mármore, en lugar de mosaico, constituía o material de maior prestixio no mundo romano.
As escavacións mostraron que a bóveda da ábsida estaba decorada con mosaicos de vidro. thumb|180px| Piso Opta sectile - Basílica
Triclinium e perístilo elíptico
O Xystus forma unha espectacularentrada ao luxoso triclinium tri-apsidal, o gran salón que se abre cara ao leste. Contén un magnífico conxunto de mosaicos dominados no centro polos inimigos atopados por Hércules durante os seus doce traballos. Na ábsida norte está a súa apoteose coroada por Xúpiter, mentres que ao leste están os Xigantes con membros serpentinos e na súa agonía. Na ábsida sur está o mito de Lcurgo, que intentou matar á ninfa Ambrosía, pero foi rodeado de vides e atacado por unha multitude de Ménades.
Mosaico dos bikinis
thumb|right|O mosaico "[[bikini", mostra mulleres practicando deportes. Á esquerda, unha muller en toga ofrece unha coroa e a rama de palmeira do vencedor para "a gañadora"]]
En 1959-60, Gentili escavou un mosaico no chan da sala chamado "Cámara das Dez doncelas" (Sala delle Dieci Ragazze en italiano). As mulleres aparecen nunha obra de arte en mosaico que os eruditos chamaron "Coroación da gañadora". As mozas realizan deportes como levantamento de pesas, lanzamento de disco, carreiras e xogos de pelota. Unha muller con toga ofrece unha coroa e a rama de palmeira a "a gañadora".
A caza menor
Outro mosaico ben conservado mostra unha cazaría, con cazadores que usan cans e capturan unha variedade de pezas.
Pennatuláceos
miniatura|180px|Pennatuláceo no acuario de [[Vancouver]]
A dos pennatuláceos (Pennatulacea) é unha orde de cnidarios da clase dos antozoos, unha das tres que comprende a subclase dos octocoraliarios.
As súas especies son coñecidas vulgarmente na bibliografía internacional como plumas de mar, nome derivado do seu aspecto, similar ao dunha pluma de escribir antiga.
Parecen estaren presentes en todos os mares tropicais e temperados. Son os únicos octocoraliarios cuxo estilo de vida non é sedentario: o animal está ancorado no substrato mediante un pé carnoso. Algúns taxons son bioluminescentes.
Descrición
A orde foi descrita en 1865 polo zoólogo estadounidense Addison Emery Verrill.
Etimoloxía
O nome científico Pennatula está formado polo nome do seu xénero tipo, Pennatula, coa adición do sufixo do latín científico -acea. O nome Pennatula deriva do nome do latín clásico penna, "pluma", co sufixo -ula, indicando diminutuvo. Pola súa parte, o sufixo latino -acea é a forma plural de -aceus, indicado "aparencia", "semellanza". Literalmente, "os que semellan pequenas plumas".
Clasificación
Segundo o WoRMS a orde subdivídese e dúas subordes, incluíndo algunhas familias sen asignar a ningunha suborde:
Segundo Williams, os xéneros e especies da orde necesitan revisións, probas e estudos para poder consolidar a actual clasificación.
Características
Son animais coloniais, nos que a colonia (pluma) consta de numerosos zooides interconectados (pólipos. Fórmanse a partir dun pólipo axial altamente modificado, que desenvolve un talo, ou raque, que soporta os pólipos secundarios. Na base do pólipo axial teñen un bulbo ou pedúnculo que está ancorado na area ou na lama do fondo, mentres que os pólipos situados na parte superior encárganse de capturaren alimentos en suspensión cos seus tentáculos. As súas especies son os únicos octocorais adaptados para viviren en sedimentos areosos ou lamacentos.
A colonia está sustentada normalmente por un eixe interno, en forma de vara, composto de calcita, pero sen escleritos, similar á estrutura dalgunhas gorgonias. Poden alcanzar máis de 1,5 m de altura, pero a maioría son máis pequenos.
As 14 familias de pennatuláceos actualmente consideradas válidas están caracterizadas en gran medida pola disposición dos pólipos secundarios ao redor do raque, con algunhas familias que mostran unha simetría bilateral na colonia.
En acuarios
Ás veces véndense no comercio de acuarios. Porén, xeralmente son difíciles de coidar porque precisan un substrato moi profundo e teñen necesidades alimentarias especiais.
En Galicia
As principais especies velenosas que habitan nas praias españolas no verán e que poden causar lesións aos bañistas son as medusas, os escarapotes, os ourizos de mar e algúns hidrozoos, segundo o biólogo mariño Josep María Gili, quen precisou, ademais, como tratar cada doenza. Estes animais mariños viven en augas abertas pero «no verán son arrastradas até as cálidas augas das zonas costeiras, onde causan cerca do 50 % das lesións que sofren as persoas nas praias». As medusas e os hidrozoos, de aspecto xelatinoso e transparentes, posúen unhas células urticantes que alcanzan a súa máxima concentración nos tentáculos e «poden causar lesións tanto a nivel cutáneo como sistémico» cando se contactan accidentalmente con elas durante un baño no mar. Ademais das medusas, flotantes, tamén se atopan no fondo das praias hidrozoos, especies de cnidarios con aspecto de pequenas plumas «que causan o mesmo tipo de efectos urticantes cás medusas, cando topamos con eles por erro». A dor é «parecida ao dunha queimadura» e para aliviar estes síntomas a primeira actuación ha ser «limpar a ferida con auga de mar, evitando a auga doce» e aplicar frío e vinagre na zona afectada». Se a dor persiste, «hai que acudir ao médico e utilizar antisépticos para evitar as infeccións e terminar cunha pomada con corticoides».
Giuseppe Peano
Giuseppe Peano, nado preto de Spinetta (Piemonte) o 27 de agosto de 1858 e finado en Turín o 20 de abril de 1932, foi un matemático e filósofo italiano, coñecido polas súas contribucións á teoría de conxuntos. Peano publicou máis de douscentos libros e artigos, a maioría en matemáticas. A maior parte da súa vida dedicouna a ensinar en Turín.
Traxectoria
Naceu nunha granxa preto da aldea de Spinetta, no Piemonte. Ingresou na próxima Universidade de Turín en 1876. Graduouse en 1880 con honores e comezou a súa carreira académica.
O 27 de xullo de 1887 casou con Carola Crosio.
Fitos e distincións
miniatura|Aritmetica generale e algebra elementare, 1902.
Carreira
Comezou a súa carreira como asistente na Universidade de Turín en 1880. Primeiro foi axudante de Enrico D'Ovidio e logo de Angelo Genocchi, o xefe de cátedra en Cálculo infinitesimal. Pola fráxil saúde de Genocchi, Peano ditou os cursos de cálculo infinitesimal aos dous anos.
O seu primeiro traballo importante, un libro de texto sobre cálculo, foi atribuído a Genocchi e publicado en 1884. Tres anos despois, Peano publicou o seu primeiro libro sobre lóxica matemática. Este libro foi o primeiro en usar os símbolos modernos para a unión e intersección de conxuntos.
En 1886 comezou a ditar clases ao mesmo tempo na Academia Militar Real, e foi ascendido a profesor de primeira clase en 1889. Ao seguinte ano, a Universidade de Turín tamén lle outorgou un posto de profesor titular.
A famosa curva que enche o espazo ou curva de Peano apareceu en 1890 como un contraexemplo que usou para mostrar que unha curva continua non pode ser encerrada nunha rexión arbitrariamente pequena. Este foi un exemplo temperán do que se coñece como fractal.
En 1897, levou a cabo a Congreso Internacional de Matemáticos en Zürich. Peano foi un participante clave, presentou un artigo sobre lóxica matemática. O tamén comezou a estar máis ocupado co Formulario en detrimento dos seus outros traballos.