cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Carson Wentz
Carson James Wentz, nado o 30 de decembro de 1992 en Raleigh, Carolina do Norte, é un xogador profesional estadounidense de fútbol americano. Tras xogar a nivel universitario en North Dakota State (NDSU) foi seleccionado no segundo posto do Draft polos Philadelphia Eagles.
Montserrat (monte)
Montserrat é un macizo rochoso situado no nordés da península Ibérica, considerado tradicionalmente a montaña máis importante e significativa de Cataluña. Está situada a 50 km ao noroeste da cidade de Barcelona entre as comarcas de Anoia, Baix Llobregat e Bages. Nesta montaña sitúase o santuario e mosteiro beneditino de Montserrat dedicado á Virxe de Montserrat.
O seu nome provén das palabras mont que significa monte, e serrat, que significa serrado en catalán. Tanto serrat como serralada (cordilleira) proveñen de serra, e precisamente esta palabra deriva do latín serra, que é o nome do instrumento para serrar, pola forma que teñen as montañas encadeadas consecutivamente, que fan pensar nos dentes dunha serra. Nas representacións heráldicas, Montserrat aparece como un grupo de montañas de ouro sobre campo vermello cunha serra de ouro que a curta por encima.
Trátase dun macizo de forma singular que se alza bruscamente ao oeste do río Llobregat ata os 1.236 metros de altura do pico de Sant Jeroni. Outros picos destacados son o Cavall Bernat, as Agulles, o Serrat del Moro, o Montgròs, Sant Joan e a Palomera. En 1987 foi declarado parque natural para garantir a súa conservación.
500px|miniatura|center|Vista panorámica de Montserrat
Tour de Francia 2002
O Tour de Francia 2002 foi a 89ª edición da carreira ciclista máis importante do mundo. O seu percorrido comezou o 6 de xullo na capital de Luxemburgo e rematou o 28 de xullo nos Campos Elisios de París.
A carreira quedou oficialmente sen gañador trala eliminación en 2012 do norteamericano Lance Armstrong por parte da UCI.
Clasificación xeral
Así quedaron as primeiras posicións da clasificación xeral do Tour de Francia 2002 trala disputa da proba e trala descualificación de Lance Armstrong e Levi Leipheimer por parte da UCI en 2012.
Connacht Rugby
O Connacht Rugby (en irlandés: Rugbaí Connachta) é un dos catro equipo profesionais provinciais de rugby da Illa de Irlanda. O club compite no Pro14 e na Copa de Campións Europea de Rugby. O equipo representa á sección de Connacht da Irish Rugby Football Union (IRFU), sendo así o responsable do rugby na provincia. O Connacht xoga os seus partidos como local no Galway Sportsgrounds, recinto con capacidade para 8.100 espectadores. A cor principal do club é o verde, a cal utilizan na camisola local do equipo. Por outra banda, na camisola visitante utilizan o azul, unha das cores tradicionais da provincia. O emblema do equipo é unha versión modificada da bandeira provincial, a cal consiste nunha aguia e nun brazo portando unha espada.
Connacht ten unha base de xogadores moi pequena en comparación con outras provincias irlandesas debido en parte á pouca poboación da provincia e a gran popularidade que teñen na mesma os Deportes Gaélicos coma o hurling e o fútbol gaélico. Connacht ten tan só un 8% do total dos xogadores de rugby irlandeses actualmente, a pesar de que o rugby experimentou un crecemento nos últimos anos. Esta expansión tamén se ve reflicitda na venda de entradas, sobre todo desde a primeira temporada na que o club participou na Heineken Cup. O maior éxito do club chegou no ano 2016 cando sorpresivamente conseguiron o seu primeiro título do Pro12 (actual Pro14) tras vencer á provincida de Leinster na final. Os medios de comunicación compararon esta vitoria coa do título do Leicester City na Premier League de fútbol dese mesmo ano.
Historia
Na temporada 2003−04 chegaron ás semifinais da European Challenge Cup, nas que un ensaio a 12 minutos para o remate do partido de volta fronte os Harlequins privou aos irlandeses de meterse na final por primeira vez na súa historia, chegando os ingleses á final que posteriormente gañarían após gañar por un apertado 26 a 27 fronte ao Clermont Auvergne no Madejski Stadium de Reading. Tamén nesa tempada acadaron as semifinais da Celtic Cup. Na temporada 2004−05 continuaron coa súa boa forma, chegando novamente ás semifinais da European Challenge Cup, nas que novamente caeron fronte a un equipo inglés, desta vez os Sale Sharks, que finalmente se farían co título ao gañar na final por un contundente 27 a 3 aos franceses da Section Paloise.
Na temporada 2011–12 o Connacht consegue a súa primeira participación na Heineken Cup debido á vitoria do Leinster no torneo a temporada anterior. Isto é debido a que os campións do torneo tiñan grantida a súa participación na seguinte edición, e como o Leinster xa estaba clasificado, a praza pasaba ao seguinte mellor equipo clasificado do mesmo país. Esta participación no principal torneo de clubs europeo, fixo que a popularidade do equipo medrase significativamente. De feito, por primeira vez na súa historia, conseguiron máis de 3.000 abonados, aumentando a asistencia de público un 105% con respecto á temporada anterior. Na competición europea o equipo finalizou en último lugar do seu grupo, conseguindo tan só gañar por 9–8 aos Harlequins no Sportsgrounds. Na temporada 2015−16 o Connacht consegue sorpresivamente o seu primeiro título de liga. O equipo terminou en temporada regular en segundo lugar tras Leinster, o que lle permitiu xogar as semifinais ante os Glasgow Warriors. Tras vencer ao equipo escocés por 16–11, na final os de Connacht conseguiron vencer por 20–10 a Leinster no Murrayfield Stadium. Este triunfo foi comparado coa vitoria do Leicester City na Premier League desa mesma temporada.
Cores e escudo
A aguia e o brazo suxeitando unha espada do escudo do Connacht Rugby está extraído da bandeira da Provincia de Connacht. A orixe do escudo de armas dise que ven de Ruaidrí Ua Conchobair, Rei de Connacht, quen as recibiu de Schottenkloster, un mosteiro irlandés fundado en Ratisbona no século XI. As actuais cores do equipo consisten nunha camisola en dous tons de verde, con pantalóns e medias da mesma cor. A presenza do verde nas cores do equipo é descoñecida, xa que non aparece por ningures na bandeira da provincia, a cal é azul, branco e negra. Con todo, estas cores si aparecen no uniforme suplente do equipo.
Elenco
Os seguintes son os xogadores de Connacht para o Pro14 de 2019−20.
Irlanda
A seguinte é unha lista de xogadores de Connacht internacionais con.
British and Irish Lions
Os seguintes xogadores xogaron cos British and Irish Lions.
Capitáns
Os seguintes son os capitáns de Connacht desde o comezo da era profesional. miniatura|John Muldoon.
Adestradores
Os seguintes son os adestradores de Connacht desde o inicio da era profesional. miniatura|150px|Andy Friend.
Lidia
A palabra Lidia pode empregarse:
como nome propio de persoa feminino:
ou ben como referencia a un territorio da Anatolia antiga:
Cuevas de San Clemente
Cuevas de San Clemente é un concello español da provincia de Burgos (Castela e León). A súa poboación é de 56 habitantes (INE 2012).
Kauno sporto halė
O Kauno sporto halė, tamén coñecido en inglés como Kaunas Sports Hall, é unha instalación deportiva cuberta adicada especialmente á disputa de partidos de baloncesto situada en Kaunas, Lituania. Con capacidade para 5.000 espectadores foi especialmente inaugurada para o terceiro campionato de Europa de seleccións de baloncesto de 1939. É o pavillón onde xoga como local o Lietuvos Rytas. Forma parte do complexo Stepono Dariaus ir Stasio Girėno.
Fran Caínzos
Francisco Manuel Caínzos Palmero, nado en Barcelona o 12 de xullo de 1973, é un exfutbolista galego. Xogaba de defensa.
Risco biolóxico
miniatura|200px|dereita|Símbolo internacional de risco biolóxico.
Un risco biolóxico (en inglés biohazard) consiste na presenza dun organismo, ou a substancia derivada dun organismo, que expón (sobre todo) unha ameaza á saúde humana. Isto pode incluír os residuos sanitarios, mostras dun microorganismo, virus ou toxina (dunha fonte biolóxica) que pode resultar patóxena. O termo e o seu símbolo asociado utilízase xeralmente como advertencia, de modo que esas persoas potencialmente expostas ás substancias o saiban para tomar precaucións.
Contaminantes biolóxicos
As condicións de traballo poden resultar negativas se se realizan en presenza de contaminantes biolóxicos. Estes contaminantes son aqueles axentes biolóxicos que cando se introducen no corpo humano ocasionan enfermidades de tipo infeccioso ou parasitario.
O concepto de axente biolóxico inclúe, pero non está limitado, a bacterias, fungos, virus, protozoos, clamidias, endoparásitos humanos, produtos de recombinación, cultivos celulares humanos ou de animais e os axentes biolóxicos potencialmente infecciosos que estas células poidan conter, prións e outros axentes infecciosos.
Vías de penetración no organismo
As principais vías de penetración no corpo humano son:
Agrupación Deportiva Alcorcón
A Agrupación Deportiva Alcorcón é un club de fútbol español da cidade de Alcorcón (Madrid). Foi fundado en 1971 e, desde o seu debut na tempada 2010/11, compite na Segunda División.
Risco biolóxico
Niveis de risco
O Centro de control e a prevención de enfermidades de Estados Unidos (CDC) categoriza varias enfermidades segundo os niveis de risco, sendo 1 o risco mínimo e 4 o risco extremo. En España estes niveis establécense no Real Decreto 664/1997.
Agrupación Deportiva Alcorcón
Historia
A Agrupación Deportiva Alcorcón foi fundada no ano 1971 por Dionisio Muñoz Jerez e tras varias tempadas deambulando por Rexional Preferente e Terceira división na tempada 1999-00 consegue o ascenso á Segunda división B española logrando finalizar na tempada 2000-01 (primeira da súa historia en Segunda B) na 12ª posición. Na seguinte tempada o club non realiza unha campaña tan boa como a anterior e finaliza na 16ª posición, moi preto dos postos de descenso a Terceira. Durante as seis tempadas seguintes o equipo logra quedar clasificado na zona media da táboa, ata a tempada 2008-09 na que queda clasificado como 3º do seu grupo, accedendo así a disputar a promoción de ascenso a Segunda División.
Na promoción de ascenso a segunda logrou eliminar na primeira rolda ao UE Sant Andreu (0-0 e 4-2) e na segunda rolda ao CD Alcoyano (1-0 e 2-1). Na fase final logrou un resultado de 0-0 fronte ao Real Unión de Irún na ida polo que o ascenso decidiríase no Stadium Gal de Irún. No partido disputado en Irún fronte ao Real Unión sufriu unha derrota por 3-1 dicindo adeus ao ascenso de categoría e tendo que conformarse con disputar a tempada 2009-10 en Segunda B. Na tempada 2009-10 o club participa de novo na Copa do Rei debido a que na tempada 2008-09 logrou quedar terceiro clasificado de Segunda B (grupo II).
Alcorconazo e ascenso a Segunda
O 27 de outubro de 2009, o Alcorcón vive o episodio máis ilustre da súa traxectoria tras eliminar da Copa do Rei ao Real Madrid por un marcador global de 4-1. Este episodio foi chamado pola prensa española como o Alcorconazo. O equipo amarelo conseguiu un avultado 4-0 no partido de ida, disputado no Estadio Santo Domingo, e logrou superar a eliminatoria tras conseguir manter a vantaxe no partido de volta no Estadio Santiago Bernabéu, que acabou cun insuficiente 1-0 favorable a un decepcionante Real Madrid, o cal estaba infestado de estrelas do fútbol mundial como Cristiano Ronaldo, Kaká e Karim Benzema.
Nesa mesma tempada queda campión do grupo II de Segunda B e non pasa a primeira eliminatoria de ascenso de campións contra o Granada CF. Con todo, logra pasar as dúas seguintes eliminatorias e subir a Segunda División por primeira vez na súa historia.
Estadio
O estadio do club é o Estadio Santo Domingo, de herba natural. Ten capacidade para 2.800 persoas, todas sentadas. A Cidade Deportiva Santo Domingo atópase no barrio das Retamas, e nas súas proximidades atópanse a estación de Las Retamas e o teatro Buero Vallejo.
Cadro 2012/13
Actualizado a 18 de agosto de 2012
Villaralbo
miniatura|350px|Mapa dos concellos de Zamora Villaralbo é un concello da provincia de Zamora, na comunidade autónoma de Castela e León. Esténdese por unha área de 22 km² onde no ano 2007 vivían 1.793 habitantes. Encóntrase a tan so 5 km da capital, Zamora.
Demografía
Evolución da poboación de Argañín dende a década dos 50 ata agora:
Política
O repartimento de escanos quedou deste xeito:
Feudalismo
miniatura|dereita|250px|Campesiño arando as terras no modo de vida do Feudalismo. O termo feudalismo é o sistema político, económico e social creado durante a Idade Media na Europa onde o señor proporcionaba protección aos seus vasalos a cambio de tributos e traballos nas súas terras. Os señores feudais eran nobres ou membros da Igrexa e tiñan unha relación de dependencia máis ou menos forte co rei de cada rexión. O termo foi acuñado por primeira vez polos revolucionarios franceses do século XVIII, como sinónimo das desigualdades xurídico-sociais contra as que loitaban. Así, pasou á Historia relacionado con dereito de pernada, barbarie, séculos escuros... Pero o concepto histórico (non é un sistema político, máis ben un modo de organización social), abrangue moitos máis aspectos dos que nun primeiro momento se pensan.
Sociedade
A estrutura social feudal na súa meirande parte estaba constituída por unha lexión de campesiños que alimentaba todo o conxunto da sociedade por medio dunha economía pechada de carácter agrario. O poder, fundamentado na propiedade da terra, estaba en mans dunha aristocracia militar que exercía o control político e outra relixiosa que se reservaba o control ideolóxico. Estaba rexido por un complexo sistema piramidal de vasalaxe, no que o rei estaba no cumio e os campesiños eran practicamente propiedade do seu señor feudal. Había cidadáns libres que só debían obediencia e vasalaxe ao rei nas cidades.
miniatura|dereita|250px|Alegoría da sociedade feudal: un monxe, un cabaleiro e un campesiño, os tres estamentos. Este sistema daba lugar a moitas guerras internas, dende rebelións até reclamacións de nobres sobre outros títulos, e creaba situacións como que o rei de Inglaterra fose vasalo do rei de Francia por posuír territorios franceses como o ducado de Normandía.
miniatura|esquerda|250px|Un vasalo axeonllado realiza a inmixtio manum durante a homenaxe ao seu señor sentado, e un escribente toma nota.
Galería de imaxes da comarca da Terra de Caldelas
miniatura|dereita|250px|Comarca da Terra de Caldelas
Galería de imaxes da comarca da Terra de Caldelas.
A comarca da Terra de Caldelas comprende os concellos de Castro Caldelas, Montederramo, Parada de Sil e A Teixeira.
Lugares de Allariz
miniatura|dereita|[[Casa do concello de Allariz.]] Galicia → Parroquias de Galicia → Lugares de Galicia → Lugares de Allariz
Lagarto das silvas
O lagarto das silvas ou lagarto das silveiras (Lacerta schreiberi, Bedriaga, 1878) é unha especie da familia Lacertidae.
Descrición
miniatura|esquerda|Lagarto das silvas a tomar o sol É un lagarto de cabeza curta e ancha; a cola é o dobre de longa cá lonxitude do corpo. Esta especie, en xeral, é verde e co abdome amarelento. Os machos, ademais conteñen unha coloración case negra, substituída nas femias por unha cor parda e na época de celo o macho ten o pescozo azulado. A súa lonxitude total non supera os 4 dm. Cando é perseguido non dúbida en gabear ás árbores. Só vive nas montañas do oeste da Península Ibérica. Tende a habitar en lugares húmidos, como nas beiras dos ríos. A alteración do seu hábitat está a provoca-la mingua da súa poboación.
Etimoloxía
O nome da especie é unha homenaxe ao zoólogo austríaco Egid Schreiber (1836-1913).
Villa Epecuén
Villa Epecuén é unha cidade arxentina despoboada na ribeira leste do Lago Epecuén, no partido de Adolfo Alsina, na provincia de Buenos Aires.
Descrición
Foi un centro turístico coñecido polo lago homónimo e as súas salgadas augas, onde cunha poboación de 1.500 persoas, atenderon uns 20.000 turistas ao ano, ata que chega o fatal día do 10 de novembro de 1985, inundase unha gran parte da cidade polo costado do lago uns 10 metros de profundidade, despois dunhas fortes choivas seguidos dos intensos invernos. As persoas fuxiron, das cales algúns foron para Carhué. No 2013, unha gran parte da auga salgada retirouse e grazas a iso, Epecuén volveu a ter turistas visitando os seus restos e paisaxes.
Felinos
miniatura|240px|[[Prionailurus bengalensis.]] miniatura|240px|[[Ocelote (Leopardus pardalis).]] miniatura|240px|[[Caracal (Caracal caracal).]] miniatura|240px|[[Otocolobus manul, antes Fels manul.]]
A dos felinos (Felinae) é unha subfamilia de mamíferos carnívoros, a máis importante das dúas que integran a familia dos félidos, xa que inclúe 13 dos 18 xéneros desta.
Distribución
Os representantes desta subfamilia áchanse amplamente distribuídos por todo o mundo e só faltan de forma natural nas rexións polares, Madagascar, Australia e algunhas illas oceánicas.
Características
Os felinos alcanzan tamaños comprendidos entre os 50–60 cm do gato de patas negras (Felis nigripes) e os case 2 m que pode acadar o representante máis grande, o puma (Puma concolor).
Todos son eficientes cazadores dotados de garras totalmente retráctiles (agás o guepardo), pero son incapaces de ruxir como os membros da subfamilia dos panterinos porque, ao contrario que estes, teñen unha garganta totalmente osificada.
Galería de imaxes da Teixeira
Galería de imaxes do concello da Teixeira na provincia de Ourense.
Felinos
Características
Todas as especies son solitarias, aínda que algunhas toleran con maior facilidade que outras a presenza doutros membros da súa especie no seu territorio.
En catividade producíronse con éxito diferentes tipos de híbridos, tanto dentro dun mesmo xénero e tamén, máis raramente, entre xéneros distintos. Logrouse cruzar o puma con éxito incluso cun membro da outra subfamilia (a dos panterinos), o leopardo, producindo uns híbridos chamados pumapardos. Os descendentes destes cruces son estériles en todos os casos.
Descrición
A subfamilia foi descrita en 1817 polo anatomista e paleontólogo alemán, nacionalizado ruso, Johann Fischer von Waldheim, en ''Mém. Soc. Imp. Nat. Moscow'', 5: 372.
Etimoloxía
O nome científico Felinae, está formao polo elemento fel-, raíz do seu xénero tipo, Felis, coa adición do sufixo -ĭnae, propio das subfamilias de animais.
Unha taxonomía moi discutida: Caracal e Profelis
Pero datos moleculares recentes revelan inequivocamente que o caracal, o serval e Caracal aurata están intimamente ligados. E análises xenéticas moi recentes mostraron que o caracal, Caracal aurata e máis o serval están estreitamente relacionados pola súa xenética, e que diverxeron dun antepasado común hai aproximadamente 5,4 millóns de anos. Polo tanto, suxeriuse incluír a todos eles dentro do xénero Caracal.
Este criterio foi aceptado polos autores da lista vermella da Unión Internacional para a Conservación da Natureza (UICN) para Caracal aurata. Polo tanto, segundo a UICN, o xénero comprede estas dúas especies:
Porén, aínda hoxe moitos autores recoñecen a Profelis como xénero independente.
Filoxenia
Árbore filoxenética dos xéneros da subfamilia dos Felinae.
Esterilidade
A esterilidade é unha cualidade atribuíbel a aqueles organismos biolóxicos que non se poden reproducir, ben sexa debido ao mal funcionamiento dos seus órganos sexuais ou a que os seus gametos son defectuosos. As causas da esterilidade son diversas e varían en función do sexo.
Causas da esterilidade na especie humana
Porén, algo que ocorre frecuentemente é que exista máis dunha causa que desemboca na esterilidade e se suman máis dunha causa feminina asociada a unha masculina; no referente á muller, as causas poden ser a falta de ovulación por cuestións hormonais, malformacións nos órganos sexuais, radiacións nocivas, secuelas de enfermidades tales como a tuberculose ou a gonococia e a existencia de quistes, fibromas ou pólipos. Os factores tóxicos que ocasionan disrupción hormonal reciben pouca atención pero teñen unha relevancia crecente, desde os presentes no ámbito doméstico até no laboral e no medio ambiente xeral. Outra causa importante de infertilidade feminina é o peso da muller. Teñen menos posibilidades de coniebir tanto as mulleres cun índice de masa corporal superior a 29 (sobrepeso, achegado a obesidade leve) como as que teñen un índice de masa corporal inferior a 19 (achegado a desnutrición ou problema de saúde).
En canto ao home, unha das causas frecuentes é de orige xenética: se se produce unha trisomía nalgún par de xenes do ADN, esta maniféstase con efectos xeralmente desfavorábeis, como poden ser a Síndrome de Klinefelter; s esterilidade é, por exemplo, unha das manifestacións desta síndrome. Outras causas poden ser a produción dunha cantidade de seme por debaixo do necesario para fecundar o óvulo, a mobilidade defectuosa dos espermatozoides aínda que o seu número sexa adecuado, a obstrución dos condutos polos que transitan, a disfunción eréctil, secuelas de enfermidades como as parotidites, a varicocele, as radiacións nocivas (ionizantes e non ionizantes), o cafeísmo e o alcoholismo.
Lugares de Amoeiro
miniatura|dereita|[[Casa do concello de Amoeiro.]] Galicia → Parroquias de Galicia → Lugares de Galicia → Lugares de Amoeiro
Arturo Corcuera
Daniel Arturo Corcuera Osores, nado en Trujillo (Salaverry) o 30 de setembro de 1935 é un poeta peruano.
Ravenhill Stadium
O Ravenhill Stadium é un estadio de rugby situado en Belfast, Irlanda do Norte. É usado polo Ulster Rugby. Inaugurado en 1923, ten capacidade para 18.196 espectadores e pertence á Irish Rugby Football Union (IRFU).
Linguas de Alemaña
A lingua oficial de Alemaña é o alemán estándar, e arredor do 95% da poboación do país fala alemán estándar ou outra forma dialectal como primeira lingua. Esta cifra inclúe os falantes de baixo saxón, que nas estatísticas non é considerado un idioma diferenciado.
As principais linguas autóctonas minoritarias son:
Roales
miniatura|350px|Mapa dos concellos de Zamora
Roales é un concello da provincia de Zamora, na comunidade autónoma de Castela e León. Esténdese por unha área de 10.89 km² onde no ano 2007 vivían 523 habitantes. Encóntrase a tan só 7 km da capital, Zamora.
Demografía
Evolución da poboación de Roales dende a década dos 50 ata agora:
Política
O repartimento de escanos quedou deste xeito:
Nathalia Dill
Nathalia Goyannes Dill Orrico, nada en Río de Xaneiro o 24 de marzo de 1986, é unha actriz brasileira.
Zwan
Zwan foi un supergrupo estadounidense de rock alternativo liderado por Billy Corgan e formado por este despois da separación de The Smashing Pumpkins. A súa vida foi bastante curta, formouse no ano 2001 e separouse no 2003, despois de editar un único álbum, Mary Star of the Sea.
Historia
Despois do fin de The Smashing Pumpkins a finais do ano 2000, Billy Corgan e Matt Sweeney (anteriormente en Chavez e Skunk) decidiron formar unha nova banda, despois dunha vella promesa que se fixeran anos atrás. Dos Smashing Pumpkins tamén se lles uniu o batería Jimmy Chamberlin, e Sweeney recrutou a David Pajo (Slint, Papa M., Stereolab), estreándose os catro a finais do ano 2001. Paz Lenchantin (A Perfect Circle) completou a formación na primavera de 2002, encargándose do baixo e pasando Pajo a facer funcións de guitarrista.
O grupo comezou realizando actuacións por California, e aos poucos comezaron unha xira por locais pequenos durante o 2001 e o 2002. O seu primeiro gran concerto foi en maio dese último ano no Jamboree Festival, na zona de Chicago. Moitos dos temas tocados nesa época non aparecerían no seu posterior álbum. Nos meses de novembro e decembro pasarían a tocar en clubs grandes do medio oeste e o nordeste dos Estados Unidos e realizaron varios concertos como abreconcertos de Counting Crows.
Máis tarde, ese mesmo ano, a banda separaríase alegando conflitos internos.
Verticilo
miniatura|dereita|200px|Detalle dun talo de aspérula (Galium odoratum) onde se aprecia a disposición verticilada das follas Chámase verticilo, en botánica, ao conxunto de tres ou máis follas, pólas ou outros órganos que brotan dun talo no mesmo nivel.
Características
Esta disposición é, por outra banda, a máis típica das follas, evolutivamente modificadas, que forman os órganos da flor das anxiospermas.
Spectrum Center
O Spectrum Center é un pavillón polideportivo cuberto situado na cidade de Charlotte (Carolina do Norte, Estados Unidos). Actualmente, é sede do equipo de baloncesto Charlotte Hornets da National Basketball Association (NBA). Ten capacidade para 19.077 espectadores para partidos de baloncesto, expandíbeis até os 20.200 en ocasiones especiais. Inaugurado o 21 de outubro de 2005, até 2008 foi chamado Charlotte Bobcats Arena.
Will Smith
Willard Christopher Smith, Jr., coñecido como Will Smith, nado en Filadelfia (Pensilvania) o 25 de setembro de 1968, é un rapeiro e actor de cinema e televisión estadounidense.
Traxectoria
miniatura|dereita|Will Smiith. Will Smith naceu e creceu no oeste de Filadelfia, fillo de Caroline Bright, unha administradora escolar quen traballou para o colexio infantil de Filadelfia, e Willard Christopher Smith, un mecánico de neveiras e refrixeradores. Os seus pais divorciáronse cando el tiña uns 13 anos. É o segundo de catro irmáns.
Smith iniciou a súa carreira rapeando no dúo de pop-rap DJ Jazzy Jeff & the Fresh Prince, creando temas humorísticos aptos para a radio comercial, como "Parents Just Don't Understand". Trasladaron o mesmo espírito humorístico aos seus vídeo-clips, nos que Smith, O príncipe do Rap, mostrou o seu carisma e vis cómica. En 1990 a cadea de televisión NBC contratouno e montou unha comedia de situación en torno a el, The Fresh Prince of Bel-Air (O príncipe de Bel-Air, en galego). Nela, interpreta a un personaxe chamado tamén Will Smith, e tamén interesado no rap. O seu compañeiro Jazzy Jeff, tivo aparicións menores en moitos dos episodios, co personaxe de Jazz. Outras figuras coñecidas participaron como invitados especiais, entre eles artistas de hip hop como Heavy D and the Boyz e Queen Latifah (que interpretou a dous personaxes diferentes).
Smith comezou unha exitosa carreira no cine de Hollywood coa película policíaca Bad Boys (1995), cuxa rodaxe puido compaxinar co de televisión. Cando a serie The Fresh Prince of Bel-Air rematou en 1996, Smith empezou a súa carreira musical como solista e seguiu en películas, interpretando ademais temas musicais para varias delas.
Pouco despois protagonizou películas destacables como Independence Day (1996), Men in Black e Homes de negro II (1997 e 2002, respectivamente), Ali (2001), pola que foi candidato ao Oscar ao mellor actor, I, Robot (2004), Hitch en 2005, The Pursuit of Happyness e en 2006 e I Am Legend en 2007.
En 1992 casou coa actriz Sharee Zampino, coa que tivo un fillo, Willard Christopher III, tamén chamado Trey Smith. Divorciáronse en 1995. En 1997 casou coa actriz Jada Pinkett Smith, coa que tivo dous fillos: Jaden Smith (1998) e Willow Smith (2000).
Posúe xunto co seu irmán Harry a empresa Treyball Development Inc., chamada así en honor ao seu primeiro fillo "Trey".
O 2 de xullo de 2005, Smith exerceu de presentador do concerto Live 8 na súa Filadelfia natal, no que ademais rapeou xunto a Jazzy Jeff. Tamén produciu [of Us], un programa baseado libremente na súa vida persoal, cancelado en maio de 2007.
Tanto el como a súa esposa son amigos próximos de Tom Cruise e a súa esposa Katie Holmes, xerando rumores de que pertence á igrexa da Ciencioloxía. Aínda que el non o negou, declarou que considera revolucionarias algunhas das ideas desta relixión.
El País Gallego (1927)
miniatura|150px|Xoán Xesús González, director de El País Gallego. El País Gallego foi un periódico galego editado en Santiago de Compostela entre 1927 e 1931.
Lémure
O lémure, Lemur catta, é un primate da suborde dos estrepsirrinos, infraorde dos lemuriformes e familia dos lemúridos, o único representante do xénero Lemur.
É o lemúrido máis coñecido por mor da súa longa cola con aneis brancos e negros. Como todo os lémures, é endémico da illa de Madagascar. É coñecido localmente como hira (en malgaxe) ou maki (en francés e malgaxe).
Vive en bosques de galería e matogueiras das rexións meridionais da illa. É omnívoro e tamén é o lémure máis terrestre de todos. É un animal fundamentalmente diúrno, pero moitas veces é catemeral.
Xénero
O nome do xénero, Lemur, deriva do substantivo masculino plural latíno lemures, -um, que significa "ánimas dos mortos" ou "espectros".
Especie
O epíteto específico, catta, é un termo do latín científico tirado do latín cattus, "gato", debido ao aspecto felino desta especie, e porque a súa voz rosmante é similar á do gato doméstico.
Xénero
O xénero, ademais do protónimo cuñado por Linneo, coñeceuse tamén polos sinónimos:
Especie
Ademais de polo protónimo, debido a Linneo, o especie coñeceuse tamén polo sinónimo:
Características
miniatura|A cola do lémure ten unha lonxitude maior que a da cabeza e o tronco. É un lémure relativamente grande; o seu peso medio é de 2,2 kg, e a súa lonxitude corporal desde a cabeza até o final do tronco varía entre os 39 e os 46 cm, cunha cola de entre os 56 e os 63 cm, polo que a súa lonxitude total é de entre os 95 e os 110 cm.
A lonxitude deas patas traseiras é de entre os 10,2 e os 11,3 cm, a das orellas é de 40 a 48 mm e a lonxitude do seu cranio é de entre os 78 e os 88 mm.
A súa estrutura corporal é esvelta, e a cara é estreita, cun fociño parecido ao dun raposo. A longa e mesta cola, a súa característica máis distintiva, presenta uns 12 ou 13 aneis formados por franxas transversais alternas brancas e negras, e sempre remata nunha punta negra. O número total de aneis practicamente coincide co número aproximado de vértebras caudais.
A pelaxe é tan densa que pode, por exemplo, obstruír máquinas de afeitar eléctricas. A zona ventral e a garganta son de cor branco ou crema e a zona dorsal (costas) varía da gris á parda rosada, ás veces cunha mancha marrón ao redor da zona da cola, onde a pelaxe varía do gris pálido á parda agrisada. Aínda que se poden observar pequenas variacións faciais entre individuos, non hai ningunha diferenza apreciábel entre sexos.
Hábitat e distribución
A notábel flexibilidade ecolóxica do lémure permítelle a colonizar grande e diversa variedade de hábitats no sur, suroeste e centro-sur de Madagascar, incluíndo bosques de folla caduca, de zonas litorais e secas, matogueiras, matogueiras espiñentas, matogueiras ericoides e vexetación que aflora entre as rochas. De feito, na parte superior da súa área de distribución en Andringitra, o lémure encóntrase nunha zona por rina da liña forestal e nunha vasta extensión de rochas verticais con valgadas de até 400 m de altura, rodeadas de sabana ericoide. Acha as condicións climáticas máis extremas desde a zona máis quente e seco, Tsimanampesotse, até a máis fría, o Macizo de Andringitra ("deserto de rochas"), no Parque Nacional de Andringitra.
Poboación
Sospéitase que a poboación desta especie está en declive, xa que os individuos están restrinxidos en gran parte en zonas completa ou relativamente illadas ao longo da súa área de distribución, e as densidades poboacionais globais son baixas. Só hai oito poboacións coñecidas que teñen máis de 100 individuos. Noutros lugares están suxeitos á presión da caza para o consumo, e á captura de espécimes vivos para o comercio de mascotas dentro do país. O lume tamén presenta un risco para os lémures, ao igual que a perda de diversidade xenética resultante do illamento das poboacións. Semella que esta especie se ve afectada negativamente pola fragmentación do hábitat.
Nutrición
miniatura|O lémure ten unha dieta [[omnívoro|omnívora, aínda que é fundamentalmente fruxívoro e folívoro]]
Lemur catta ten unha dieta variada que non parece estar limitada polas fontes de auga dispoñíbeis, aínda que, cando está dispoñíbel, bebe auga diariamente. Os lémures son catemerais e poden estaren activos a calquera hora do día ou da noite, aínda que parecen evitar a actividade nocturna cando as temperaturas durante a noite son baixas.
Aliméntase de non menos de tres ducias de especies de plantas diferentes, e a súa dieta inclúe flores, herbas, cascas e saiba. Foi observado comendo madeira en descomposición, terra, arañeiras, larvas de insectos, artrópodos (arañas, eirugas, chicharras e saltóns) e pequenos vertebrados (paxaros e camaleóns). Durante a tempada seca vólvese máis oportunista.
Módulo de descenso
miniatura|300x300px|O módulo lunar do [[Apollo 16.]] Módulo de descenso ou módulo de aterraxe, en exploración espacial, é a denominación que recibe o artefacto que descende á superficie do corpo astronómico obxectivo (planeta, lúa etc.) e que efectúa unha aterraxe suave. É dicir, non é destruído polo impacto coa superficie que pretende visitar.
Xeralidades
Téñense usado para obter datos directamente do medio ambiente que visita. Normalmente necesitan dunha nave de apoio, chamada orbitador, que se mantén en órbita do obxecto visitado, e fai de ligazón entre o módulo e a Terra.
Tiveron moito éxito, e aínda continúan funcionando (dec. 2018), os módulos máis famosos, no planeta Marte: Spirit e Opportunity, que levaron con eles aparellos con capacidades móbiles (chamados "rover").
Chámaselle impactador cando non é freado, senón que literalmente, impacta, para observar o que sucede nese caso, non considerándose propiamente módulos de descenso.
Diversos corpos terrestres foron escenario de descensos ou impactos para a súa exploración. Entre eles: a Lúa, Venus, Marte, Mercurio, Titán (a lúa de Saturno), así como varios asteroides e cometas.
Módulo lunar
A súa historia (e a dos módulos de descenso en xeral) comeza co Lúa 2, en 1959, ó que seguiron diversos impactadores dos programas soviéticos Lúa e estadounidense Ranger, e, máis adiante, os módulos que levaron ós astronautas nas misións Apolo á superficie da Lúa. Estes módulos tiñan capacidade de aterrar suavemente e de abandonar a superficie, unha vez rematada a misión, mediante foguetes propulsores.
miniatura|right|Vista da superficie lunar dende un módulo lunar Apolo, despois da [[aluaxe.]] miniatura|Surveyor 3 na Lúa.
No 1966, o vehículo da URSS Lúa 9 foi o primeiro vehícuo espacial en aluar e transmitir datos fotográficos á Terra. O programa estadounidense Surveyor (do 1966 en diante) foi deseñado para determinar onde poderían aluar de xeito seguro os vehículos Apollo. Como resultado, requerírone misóns de aluaxe robótica para recoller mostras de terreo lunar e determinar o grosor da capa de po, descoñecida antes de Surveyor.
Os módulos lunares Apolo (estadounidenses, do 1969 en diante), manexados por astronautas, e con rovers (dende o 1971) e os últimos grandes módulos de descenso soviéticos sen tripulación (dende 1969), Lunokhods (dende 1970) e as misións de recollida de mostras (dende 1970) usaron un cohete de descenso para unha aluaxe suave dos astronautas e vehículos lunares á Lúa.
O vehículo espacial Altair, coñecido antes como "Lunar Surface Access Module" ("LSAM", módulo de acceso á superficie lunar), foi o módulo de descenso planeado para o Programa Constelación, antes da cancelación do proxecto.
Dende agosto de 2012, a NASA desenvolve vehículos que usan un cohete de descenso para facilitar a aluaxe ou descenso noutros corpos celestes. Este tipo de vehículos inclúen o Módulo de descenso Aguia poderosa e o Módulo de descenso Morfeo. O módulo do Proxecto Morfeo pode ter un pulo suficiente para propulsar unha etapa de ascenso tripulada.
Rusia ten asemade plans para que a misión Luna-Grunt volva con mostras lunares no 2021.
A misión china Chang'e 3 e o seu rover Coello de Xade aluaron o 14 de decembro de 2013. O plan chinés de repetir a aluaxe coa misión Chang'e 4 con rover incorporado en 2015 foi seguido polos Chang'e 5 con retorno de mostras (2017) e Chang'e 6 (esperado para 2020).
Venus
O programa soviético Venera incluíu un número de módulos de descenso en Venus, algúns dos cales esmagáronse contra o planeta no descenso, así como o módulo Xúpiter de Galileo e outros que baixaron con éxito. Venera 3 en 1966 e Venera 7 en 1970 convertéronse nos primeiros descensos suaves exitosos en Venus. O programa soviético Vega tamén colocou en 1985 dous globos na atmosfera venusiana, pasando a sía ser os primeiros vehículos aéreos noutros planetas.
Galway Sportsgrounds
O Galway Sportsground, tamén coñecido como The Sportsground, é un estadio polideportivo de Galway, Irlanda. Inaugurouse en 1927, cun partido de fútbol. É usado para carreiras de galgos e nel xoga os seus partidos o Connacht Rugby do Pro14.
Jacinto Almadén
Jacinto Antolín Gallego, chamado artisticamente Jacinto Almadén, tamén chamado El Niño de Almadén, nado en Almadén en 1899 e finado en Igualada en 1968, foi un cantaor flamenco.
Traxectoria
Debutou en 1918 no Kursaal Magdalena de Madrid e instalouse nesa cidade, onde actuaba ás noites en clubs e cafés. Sábese que compartiu escenario na década dos vinte e dos trinta con Antonio Chacón, Angelillo, Guerrita, Pepe Marchena, Consuelo La Trianera ou Cigarrera. En 1939 estivo nun espectáculo con Juanito Valderrama no Teatro Pavón de Madrid e despois de varios anos cantanto e de xira pasa a integrar o balé de Pilar López, encabezado por Manolo El Malagueño.
Entre 1948 e 1961 actuou con José Cepero, El Culata, Pepe de Badajoz, Vargas Araceli, Antonio Arenas, Soledad Miralles, Carmen Mora ou El Güito. En 1962 realiza as súas primeiras gravacións no estranxeiro, en París, e neses últimos anos da súa vida serán frecuentes as viaxes e as gravacións en Francia. Tamén neses anos comeza a recibir diversos homenaxes, como o que se celebrou no sonado tablao madrileño Las Cuevas de Nemesio, en 1965 ou en La Unión en 1968. Ofreceu recitais no Teatro de la Comedia de Madrid, na Universidade da Sorbonne e no Theâtre des Nations, os dous en París, e faleceu precisamente cando regresaba de Bordeos a Madrid, nun accidente de tráfico en Igualada.
Filmografía
Unha serrana de Jacinto Almadén aparece na banda sonora de Caravaggio, o filme dirixido por Derek Jarman en 1986.
Cáliz (botánica)
miniatura|350px|Esquema da flor no que se ve o cáliz. O cáliz, en Botánica, é o verticilo externo nas flores con perianto heteroclamídeo, é dicir, con dúas clases de pezas. Componse de sépalos, que son follas florais estériles, xeralmente verdes e de consistencia herbácea. Ten función protectora.
Características
Se os sépalos están libres entre eles, o cáliz chámase dialisépalo, mentres que se están unidos chámase gamosépalo como no "caravel" (Dianthus caryophyllus, cariofiláceas) ou o "seibo" (Erythrina crista-galli (leguminosas).
Cando o cáliz é gamosépalo pódense distinguir tres partes ben definidas: o tubo, que é a porción na cal os sépalos están unidos; a gorxa, que é o sitio na os sépalos sepáranse uns doutros; e o limbo, que é a poción libre, formada polos extremos apicais de cada sépalo ou lóbulos.
Os sépalos poden ter consistencia e forma variadas. Nas compostas, por exemplo, os sépalos están reducidos a pelos ou porcas que constitúen o denominado papo.
Segundo a súa duración con respecto ás outras pezas florais, o cáliz pode ser efémero ou fugaz, cando os sépalos caen ao abrirse a flor, como na "papoula" (Papaver rhoeas, papaveráceas); deciduo, cando os sépalos despréndense despois de que ocorreu a fecundación; ou persistente cando permanece despois da fecundación e acompaña ao froito, como no caso da "maceira" (Malus domestica, rosáceas).).
A anatomía do cáliz é, entre todas as pezas florais, a que máis lembra á dos nomófilos (follas normais). O mesófilo está formado xeralmente por parénquima clorofiliano homoxéneo. Xeralmente en cada especie, cada sépalo está innervado polo mesmo número de trazas foliares que presentan os nomófilos.
Galicia es una fiesta
Galicia es una fiesta é un EP do grupo Ataque Escampe, publicado en decembro de 2008. Pódese descargar en mp3 de balde na páxina do selo.
Os cinco temas son remezclas do seu anterior disco, Galicia es una mierda, feitas por Marcos Payno.
Hórreo tipo Carral
miniatura|dereita|235px|Hórreo tipo Carral na vila de Carral.
O hórreo tipo Carral é un tipo de hórreo galego que ten como área de extensión unha zona ovalada que vai dende Carral polo norte a Sigüeiro polo sur, correspondente ás mesetas de Mesía e Ordes. Comparte área con outras tipoloxías de hórreo.
Morfoloxía
É un hórreo bastante ancho e de gran capacidade. A suspensión é alta sobre cepas, normalmente dúas, colocadas nos penais e rematadas por rateiras rectangulares. O tellado é a dúas augas con pouca pendente. Forma pinches sobre os penais, que son prolongación vertical das cepas e normalmente non están cubertos por sobrepenas. O beiril é escaso sobre os penais e máis xeneroso sobre os costais. A porta adoita ir no medio dun costal, sen escaleira de fábrica.
Construción
As cepas e os penais, formando unha soa peza, son normalmente de cachotería de granito en seco sen revocar e as rateiras de xisto de pouco grosor. Os costais están formados por doelas de madeira reforzados por faixas, que descansan sobre os bastidores que están suxeitos a dúas trabes longas e grosas. O tello é de tella cerámica curva.
Pétalo
miniatura|200px|dereita|[[Abutilon, Bastavales, Brión, Galiza]]
En botánica, o pétalo é unha folla florar que forma parte da corola dunha flor. É a parte interior do perianto, o cal comprende as partes estériles dunha flor. Nunha flor "típica" os pétalos son rechamantes e coloreados, e rodean as partes reprodutivas. O número de pétalos nunha flor é indicativo da clasificación da planta: dicotiledóneas, que típicamente teñen catro ou cinco pétalos; e monocotiledóneas, que teñen tres ou algún múltiplo de tres pétalos. A función principal dos pétalos ou a corola é a de atraer aos polinizadores.
Existe unha considerable variación na forma dos pétalos entre as plantas. Os pétalos poden estar unidos na base, formando un tubo floral. Nalgunhas flores, o perianto enteiro forma unha cunca (chamada tubo de cáliz) rodeando o xineceo, con sépalos, pétalos, e estames unidos ao bordo da cunca.
As flores dalgunhas especies carecen ou reduciron moito os seus pétalos. Son chamadas apétalas. Exemplos de flores con periantios moi reducidos poden ser vistos entre as gramíneas. Isto é característico de plantas polinizadas polo vento que non necesitan atraer a polinizadores (chamadas plantas anemófilas).
Anatomía
miniatura|200px|dereita|Pétalos e sépalos nunha flor.
A estrutura de tépalos e pétalos é similar á dos sépalos. As paredes das células epidérmicas frecuentemente son convexas ou papilosas, especialmente na cara adaxial. En moitos pétalos, como os de Brassica napus, as papilas son cónicas, cun engrosamento cuticular marcado no ápice, e estrías radiais cara á base. Suxeriuse que estes engrosamentos permiten unha difusión parella da luz emerxente, de xeito que o brillo dos pétalos é uniforme en calquera ángulo de iluminación.
Cor dos pétalos
A cor dos pétalos resulta da presenza de pigmentos. En moitas flores as células presentan cromoplastos con pigmentos carotenoides (vermellos, alaranxados, amarelos). Os pigmentos máis importantes son os flavonoides, principalmente antocianinas, que se atopan disoltos no mollo celular; os pigmentos básicos son pelargonidina (vermello), cianidina (violeta), e delfinidina (azul), os flavonois (amarelos ou cor marfil). A cor dos pigmentos antociánicos depende do pH do mollo celular: en Brunfelsia australis (azucena do monte) as flores son violáceas, ao envellecer vólvense brancas por un cambio no pH.
A cor branca de moitas flores, por exemplo Magnolia grandiflora, débese ao fenómeno de reflexión total da luz. Os pétalos poden presentar espazos de aire en posición subepidérmica ou unha capa de células con abundantes grans de amidón, e en ambos os casos a luz reflíctese. As cores escuras, débense a unha absorción total da luz operada por pigmentos complementarios. En Tulipa gesneriana (tulipán negro) hai antocianina azul nas células epidérmicas e caroteno amarelo nas subepidérmicas.
Nalgunhas especies as partes basales dos pétalos conteñen un flavonolglucósido chamado chalcona, que absorbe a luz ultravioleta, converténdoas en "guías de néctar" para os insectos polinizadores. Esta cor particular, visible só para os insectos, denomínase "púrpura de abellas".
O Rosario, As Grañas do Sor, Mañón
O Rosario é un lugar da parroquia das Grañas do Sor no concello Coruñés de Mañón na comarca do Ortegal. Tiña 7 habitantes no ano 2011 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 5 homes e 2 mulleres, o que supón unha diminución con relación ao ano 1999 cando tiña 14 habitantes.
GSH Trissino
O Gruppo Sportivo Hockey Trissino é un equipo de hóckey a patíns da localidade de Trissino, Vicenza (Italia). Foi fundado en 1961 e actualmente compite na segunda categoría dó hóckey a patíns italiano, a Serie A1. Ao longo dos seus 50 anos de historia, o club gañou unha liga e unha copa, ámbolos dous títulos conseguídos na década dos '70.
Xogadores célebres
O ex-capitán da selección italiana de hóckey a patíns, ex xogador do H.C. Liceo, e actual xogador do Hockey Valdagno, Dario Rigo, é trissinese e iniciou a súa carreira no Gruppo Sportivo Hockey Trissino.
Luces de bohemia
Luces de bohemia é unha obra teatral de Ramón María del Valle-Inclán escrita en castelán. A primeira versión apareceu en 1920 no semanario España, e en 1924 apareceu a versión definitiva, con tres escenas máis (II, VI e XI). A primeira representación foi en París, e non se estreou en España até 1970, dirixida por José Tamayo.
Está considerada unha das obras máis importantes do autor galego, e con ela inaugurou o xénero teatral do «esperpento». O propio protagonista da obra define "esperpento" como unha forma de mirar o mundo.
Argumento
O protagonista é Max Estrella, un poeta miserable e cego. A partir desa figura real transcende a anécdota do fracaso e a morte dun escritor vido a menos, converténdose nunha parábola tráxica e grotesca da imposibilidade de vivir nun país deforme, inxusto e opresivo. Hai unha forte crítica á situación política e social da España de comezos do século XX, así como á literatura española e especialmente á Real Academia Española.
Nárrase a última noite de Max Estrella, na que percorre medio Madrid co seu amigo e representante Latino de Híspalis.
Personaxes
miniatura|Descrición de Max Estrella: «(...) esparcida sobre el pecho la hermosa barba con mechones de canas. Su cabeza rizada y ciega, de un gran carácter clásico-arcaico, recuerda los Hermes».
Tempo
A acción dura unhas 23 horas e media. Os doce primeiros capítulos abarcan medio día, desde a saída á tardiña até a morte de Max ao mencer. Os capítulos 13, 14 e 15 teñen lugar durante o velorio e o enterro, transcorrendo outro medio día.