cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Address Resolution Protocol
Address Resolution Protocol (ARP) é un protocolo de rede que efectúa a tradución dun enderezo de capa de rede nun enderezo MAC, xeralmente un ethernet. Para facelo envía un paquete ao enderezo de multidifusión da rede (broadcast, MAC = FF-FF-FF-FF-FF-FF) con enderezo IP polo que pregunta, e espera que esa máquina, ou outra, responda co enderezo MAC que lle corresponde. Cada máquina ten unha caché cos enderezos traducidos para reducir o tempo de espera. ARP está posto en funcionamento con moitas tecnoloxías de redes, o máis empregado é o IPv4 pero tamén está en uso en Chaosnet, DECnet e Xerox PARC Universal Packet (PUP) co estándar IEEE 802, FDDI, X.25, Frame Relay e Asynchronous Transfer Mode (ATM). No modelo de arquitectura TCP/IP, ARP está nun punto intermedio entre a capa de rede e a de internet, mentres no modelo OSI está na capa de rede. O protocolo RARP realiza a operación inversa.
Ostra portuguesa
miniatura|dereita|300px|Varios exemplares de ostra portuguesa miniatura|dereita|300px|Corda preparada para colgar da batea A ostra portuguesa ou ostra rizada (Crassostrea gigas, Thunberg 1793; antes Crassostrea angulata) é un molusco bivalvo mariño da familia Ostreidae, orde Ostreida, semellante á ostra común pero menos apreciada.
Morfoloxía
A cuncha é sólida e inequivalva: a valva inferior ou esquerda é cóncava e a superior ou dereita é lixeiramente convexa, e encaixa na outra. Esta forma curvada serve para diferenciala da ostra común, así como o feito de ter a cuncha irregularmente alongada e estreita (a común ten unha forma circular). Pode medir ata 15–17 cm de lonxitude, aproximadamente o triplo que a súa anchura.
Vladimir Shatalov
Vladimir Aleksandrovich Shatalov, nado en Petropavlovsk (Casaquistán) o 8 de decembro de 1927, foi un cosmonauta soviético que participou nas misións Soiuz 4, Soiuz 8 e Soiuz 10.
Ostra portuguesa
Morfoloxía
Presenta unha superficie moi irregular, cun costelas lonxitudinais amplas e sucos concéntricos. As escamas de crecemento son grandes. A cor oscila desde abrancazada ou crema a marrón con manchas púrpura, sompre con áreas claras e escuras irregularmente repartidas. O interior é branco anacarado, usualmente coas marxes tinxidas de púrpura.
Vladimir Shatalov
Traxectoria
Shatalov graduouse na Escola Kachinsk de Pilotos Militares en 1949 e na Academia Militar de Monino en 1956.
Adestrouse como entre xaneiro de 1963 e xaneiro de 1965, participando despois nas misións Soiuz 4, Soiuz 8 e Soiuz 10. Pasou un total de 9,91 días no espazo.
Ostra portuguesa
Hábitat e bioloxía
Trátase dun animal filtrador que retén as algas e partículas en suspensión.
Silván, Erbecedo, Coristanco
Silván é un lugar da parroquia de Erbecedo, no concello coruñés de Coristanco na Comarca de Bergantiños. Tiña 30 habitantes no ano 2018 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística dos cales eran 15 homes e 15 mulleres.
Club Voleibol Vall d'Hebron
O Club Voleibol Vall d'Hebron é un equipo de voleibol do barrio do distrito de Horta-Guinardó, La Vall d'Hebron (Barcelona). Compite en diversas categorías do voleibol do estado español, sendo o seu máximo expoñente o equipo sénior feminino, que a campaña 2010-11 competiu na Superliga Feminina 2. Xoga os seus partidos como local no Pabelló Olimpics de la Vall d'Hebron.
Fernando Quintas Gollanes
Fernando Quintas Gollanes, nado en Pontevedra o 18 de decembro de 1918 e finado na Coruña o 26 de xaneiro de 2005, foi un futbolista galego. Xogaba de centrocampista.
Alarico
Alarico pode referirse a:
Jorge Edwards
Jorge Edwards Valdés, nado en Santiago o 29 de xullo de 1931 e finado en Madrid o 17 de marzo de 2023, foi un escritor, crítico literario, xornalista e diplomático chileno. Foi un dos máximos expoñentes da literatura latinoamericana do século XX dentro da denominada "xeración dos 50".
Eugenio Zabala
Eugenio Zabala Herrera foi un mestre e xornalista español.
Jorge Edwards
Membro de número da Academia Chilena da Lingua, foi distinguido con numerosos premios, entre os que destacan o Nacional de Literatura de Chile en 1994 e o Cervantes 1999.
Eugenio Zabala
Traxectoria
Profesor de instrución primaria. Foi director de El Eco de Galicia da Coruña, Diario de Galicia de Santiago de Compostela (1908-1909) e La Voz de la Verdad (1910-1914). Tamén colaborou en La Verdad de Oviedo e El Combate de Alcoy. Despois pasou a dirixir El Correo de Cádiz (1920). Utilizou os pseudónimos "Leónidas" e "El de los ojos glaucos".
Club Voleibol Viladecans
O Club Voleibol Viladecans é un equipo de voleibol da localidade de Viladecans, Barcelona (Cataluña) que compite en diversas categorías do voleibol no estado español, sendo o seu máximo expoñente o seu equipo sénior feminino, que a tempada 2010-11 competiu na Superliga Feminina 2. Xoga os seus partidos como local no Poliesportiu del Centre.
Jorge Edwards
Edwards é colaborador asiduo de diversos diarios, tanto de Chile, como da Arxentina (La Nación de Buenos Aires) e de Europa (El País, Le Monde ou o Corriere della Sera). A súa columna de opinión apareceu cada venres en La Segunda. Desde 2010 tiña así mesmo a cidadanía española.
Primeiros anos de vida
Fillo de Sergio Edwards Irarrázabal e Carmen Valdés Lira, foi educado polas xesuítas no Colexio San Ignacio, onde foi alumno do padre Hurtado, santo chileno canonizado en 2005.
Era o menor dos irmáns Edwards Valdés, familia composta por Carmen, Laura, Angélica, Luís Germán e el mesmo. Era descendente directo de José Miguel Carrera, polo lado materno.
Na revista de devandito colexio publicou os seus primeiros escritos e foi por entón que tamén se aventurou na poesía.
En 1950, ingresou na Universidade de Chile, onde se licenciou en Dereito. Dous anos despois de comezar a carreira de Dereito, viu a luz o seu primeiro libro, unha recompilación de contos titulada El patio.
Vida pública
En 1954 comezou a súa carreira diplomática e, tras realizar un posgrao en Ciencias Políticas na Universidade de Princeton, Estados Unidos (1959), obtivo en 1962 o seu primeiro nomeamento como secretario da Embaixada de Chile en París. Nese ano gañou o Premio Municipal de Literatura de Santiago na categoría conto con Gente de ciudad.
Ao regresar de Francia, onde permaneceu até 1967, o Ministerio de Asuntos Exteriores nomeouno xefe do departamento para Europa Oriental.
Durante a súa primeira misión diplomática na capital francesa fixo amizade con Mario Vargas Llosa, Gabriel García Márquez e Julio Cortázar, entre outros. O seu nome estivo asociado, por tanto, ao chamado boom latinoamericano. Despois da publicación de Persona Non Grata a súa relación con moitos destes escritores viuse afastada, por exemplo con Julio Cortázar, quen dixo «ese Jorge Edwards é o meu amigo, pero non teño ganas de velo».
En Cuba
esquerda|miniatura|Edwards asinando un autógrafo, en 2013. En 1971 o goberno de Salvador Allende nomeouno encargado de negocios na embaixada chilena na Cuba de Fidel Castro. Froito desas experiencias foi a súa obra Persona Non Grata (1973), na que realizaba unha crítica da sociedade cubana. O libro, que conseguiu o raro mérito de ser prohibido tanto polo goberno cubano como polo chileno, tróuxolle a inimizade das forzas políticas de esquerda e creou unha gran polémica entre os escritores latinoamericanos.
Retorno a Chile e exilio
Edwards volveu en 1978 a Santiago de Chile, onde foi un dos fundadores e, posteriormente, presidente do Comité de Defensa da Liberdade de Expresión. En 1988 foi un dos fundadores do movemento político Independentes polo Consenso Democrático.
Restablecida a democracia, o presidente Eduardo Frei Ruiz-Tagle nomeouno embaixador ante a Unesco (1994-1996).
En 2010 foi designado embaixador en París polo novo goberno de Sebastián Piñera, político ao que Edwards apoiara publicamente durante a campaña electoral, a pesar de que o outro candidato era Eduardo Frei Ruiz-Tagle. Nese mesmo ano, foille concedida a nacionalidade española por carta de natureza.
En novembro de 2012 revelou que aos once anos foi obxecto de abusos sexuais por parte dun sacerdote apelidado Cádiz, cando estudaba no colexio San Ignacio.
A principios de outubro de 2018, nunha reunión con figuras tales como Felipe Kast e Hernán Larraín Matte, fichou a súa militancia no partido Evolución Política.
Temática literaria
A temática de Edwards supuxo un distanciamento da habitual literatura chilena, xa que escapa do tema ruralista e céntrase nos ambientes urbanos e mesocráticos do país. En Chile está clasificado na Xeración Literaria de 1950.
Publicou unha ducia de novelas nas que tratou a decadencia dunha familia de clase media (El peso de la noche), o Chile do golpe de estado de 1973 (Los convidados de piedra), temas relacionados coa arte (La mujer imaginaria) e moitos outros; en varios libros inspirouse en personaxes reais: Enrique Lihn (La casa de Dostoievsky), Joaquín Toesca (El sueño de la historia), Pablo Neruda (Oh, maligna), María Edwards (La última hermana). Traballou todos o xéneros, con excepción do teatro: poesía na súa primeira mocidade, narrativa máis tarde (ademais de novela, ten varios libros de contos), crónica, ensaio e memorias.
Contos
miniatura|Edwards na Feira Internacional do Libro de Miami de 2013
Vida persoal
Casara con Pilar Fernández de Castro Vergara, con quen tivo dous fillos: Ximena e Jorge.
Juan Tellería
Juan Tellería Arrizabalaga, nado o 12 de xullo de 1895 en Zegama, Guipúscoa e finado o 26 de febreiro de 1949 en Madrid, foi un compositor vasco.
Traxectoria
Quedou orfo moi xove quedando el e os seus catro irmáns ao cargo do seu tío Baldomero Tellería, sacerdote do que aprendería solfeo, piano e harmonía. Estes coñecementos servíronlle para gañar unha pensión da Deputación de Guipúscoa que lle permitiu trasladarse a Donostia e ampliar os seus estudos con Germán Cendoya e Beltrán Pagola.
En 1915 trasladouse a Madrid para estudar composición con Conrado del Campo e piano con Manuel Fernández Alberdi. Na capital do Estado serviuse das súas dotes como improvisador e compositor prolífico para asegurarse a súa manutención, dende tocar o órgano en igrexas a dar clases particulares.
No ano 1916 iniciou a composición do poema sinfónico La Dama de Aizgorri, que se estrenou o 29 de setembro de 1917 en Donostia no Gran Casino, tamén se tocou en Madrid coa Orquestra Sinfónica da man do mestre Enrique Fernández Arbós. Esta obra, coa que Tellería obtivo grande éxito con só 22 anos, non se volveu programar ata o ano 1952, interpretada pola Orquestra Nacional de España baixo a dirección de Ataúlgo Argenta.
No ano 1919 trasladouse a estudar a París e máis tarde a Alemaña, desta época non temos demasiada información sobre Juan Tellería, ata 1925 cando regresa a España.
Entre 1927 e 1947 centrouse na música lírica, compoñendo zarzuelas coma El joven piloto, El cabaret de la Academia, Los Blasones o Las viejas ricas. Porén tamén compuxo música de cámara e himnos relixiosos e militares. A súa composición máis coñecida é Amanecer en Cegama cuxa música foi utilizada para a base do himno fascista Cara al sol, himno de Falange Española de las JONS. Outras das súas composicións tamén foron utilizadas para a creación de himnos de parecida vinculación, coma o da División Azul, o da Vieja Guardia de FE de las JONS e da Fronte de Xuventudes.
Durante a guerra civil foi detido pero ingresou na CNT, colaborando co seu talento na filmografía republicana coma por exemplo Defendemos nuestra tierra ou Mores de juventud.
Ata 1946 deu clases na cátedra de música da cámara no Real Conservatorio Superior de Música de Madrid. Tamén foi pianista no Palacio da Prensa e ata 1946 desempeñou a cátedra de Música de Cámara no Conservatorio de Madrid.
Está enterrado no cemiterio de Aravaca (Madrid).
Brewster H. Shaw
Brewster Hopkinson Shaw Jr., nado en Cass City, Míchigan, o 16 de maio de 1945, é un astronauta dos Estados Unidos que participou nas misións STS-9, STS-28 e STS-61-B.
Traxectoria
Shaw graduouse en enxeñaría mecánica pola Universidade de Wisconsin en 1968 e é máster na mesma materia pola mesma universidade en 1969.
Black Francis
Black Francis, nado o 6 de abril de 1965 como Charles Michael Kittridge Thompson IV, é un cantante, guitarrista e compositor estadounidense. Activo dende 1985, Black é coñecido por ser o líder da influente banda de rock alternativo Pixies, coa cal adoptou o nome de Black Francis. Despois da separación da banda en 1993 comezou unha carreira en solitario co nome Frank Black. Despois de editar dous álbums con 4AD, deixou o selo e formou a banda Frank Black and the Catholics. Reformou Pixies no ano 2004 e continua editando álbums e xirando en solitario, tendo recuperado o seu antigo nome artístico no ano 2007.
Mocidade e universidade
Charles Thompson naceu en Boston, Massachusetts. O seu pai era propietario dun bar e Thompson viviu nos Ánxeles de bebé porque o seu pai quería "aprender máis sobre o negocio dos restaurantes e bares". Thompson iniciouse na música a unha idade temperá, xa que os seus país escoitaban folk rock dos 60. A súa primeira guitarra foi a da súa nai, unha guitarra clásica Yamaha mercada coas propinas do bar do pai, que comezou a tocar aos "11 ou 12" anos.
A familia de Thompson mudouse, primeiro co seu pais, e despois co seu padrastro, un home relixioso que "buscaba inmobles en ambalasdúas costas"; os seus pais separáronse dúas veces cando estaba no primeiro grao. Cando Thompson tiña 12 anos a súa nai e padrastro uníronse a unha igrexa evanxélica ligada á denominación pentecostal Assemblies of God, un movemento que influenciou moitas das súas cancións escritas cos Pixies, que acotío se refiren á Biblia.
Thompson viviu nun apartamento en Marblehead, Massachusetts. Xusto antes do seu derradeiro ano de instituto a súa familia mudouse a Westport, Massachusetts, onde recibiu o premio Teenager of the Year (adolescente do ano en galego, título que recibiría posteriormente un dos seus álbums). Durante ese tempo Thompson compuxo varias cancións que apareceron posteriormente durante a súa carreira, incluídas "Here Comes Your Man" de Doolittle, e "Velvety Instrumental Version".
Freixido, Larouco
Sagrado Corazón de Xesús de Freixido é unha parroquia do concello de Larouco na comarca de Valdeorras da provincia de Ourense. Segundo o IGE en 2014 tiña 78 habitantes (34 homes e 44 mulleres) distribuídos en dúas entidades de poboación.
Black Francis
Mocidade e universidade
Tras graduarse do instituto en 1983, Thompson estudou na Universidade de Massachusetts Amherst, especializándose en antropoloxía. Thompson compartiu habitación cun compañeiro durante un semestre antes de mudarse co futuro guitarrista de Pixies Joey Santiago. Os dous compartían interese pola música rock e Santiago ensinoulle a Thompson o punk dos 70 e a música de David Bowie, comezando a improvisar xuntos. Nesa época Thompson descobreu a The Cars, unha banda que describiu como "moi influínte para min e para os Pixies".
Freixido, Larouco
Forma parte da parroquia eclesiástica de Freixido que está formada polos dous lugares desta parroquia civil, máis os dous lugares da parroquia homónima do concello de Petín.
Black Francis
Mocidade e universidade
No seu segundo ano de universidade Thompson realizou unha viaxe a San Xoán, Porto Rico, como parte dun programa de intercambio. Pasou seis meses nun apartamento cun "compañeiro de piso estraño e psicópata", que posteriormente inspirou a canción dos Pixies "Crackity Jones"; moitas das primeiras cancións da banda falan das experiencias de Thompson en Porto Rico. Thompson non conseguiu aprender a falar español formalmente e deixou os seus estudos despois de debatirse entre ir a Nova Zelandia a ver o cometa Halley (despois diría que "parecía o máis romántico que podía facerse nese momento"), ou comezar unha banda de rock. Escribiu unha carta urxindo a Santiago, coas palabra "temos que facelo, agora é o momento, Joe", para unirse a el nun grupo cando regresase a Boston.
Pixies
Pouco despois de regresar a Massachusetts, Thompson deixou a universidade e mudouse a Boston con Santiago. O ano 1985 pasouno traballando nun almacén, "engargándose de botóns de osiños de peluche", compoñendo cancións coa súa guitarra acústica e escribindo letras no metro. En xaneiro de 1986 Thompson formou Pixies con Santiago. A baixista Kim Deal foi recrutada unha semana despois a través dun anuncio clasificado nun xornal de Boston que solicitaba un baixista "cara Hüsker Dü e Peter, Paul and Mary". O batería David Lovering foi contratado posteriormente pola recomendación do marido de Deal.
En 1987 Pixies publicou unha cinta demo de 18 temas, comunmente referida como The Purple Tape. O pai de Thompson financiou á banda, prestándolles 1 000 dólares para gravar a cinta; Thompson dixo despois que o seu pai "non estivo presente durante moitos dos meus anos mozos, así que creo que estaba facendo o mellor posible para recuperar o tempo perdido". The Purple Tape levou a un contrato discográfico co selo independente inglés 4AD. Para o lanzamento do mini álbum Come On Pilgrim, Thompson adoptou o alias "Black Francis", un nome inspirado polo seu pai: "gardara ese nome no caso de que tivese outro fillo".
En 1988 Pixies gravou o seu álbum de estrea Surfer Rosa. Thompson compuxo e cantou todos os temas coa excepción do sinxelo "Gigantic", coescrito e cantado por Deal. Para promocionar o disco a banda realizou unha xira europea durante a cal Thompson coñeceu a Eric Drew Feldman, que posteriormente colaboraría cos Pixies e nalgúns dos seus álbums en solitario. Doolittle, con cancións de Thompson como "Debaser" e "Monkey Gone To Heaven", publicouse o ano seguinte coa aclamación xeneralizada da crítica. Porén, nesa época, as tensións existentes entre Thompson e Deal, combinadas co cansazo, fixeron que o grupo anunciase un hiato. Thompson ten med a voar e pasou esa época conducindo a través dos Estados Unidos coa súa moza, Jean Walsh (que coñecera nos primeiros tempos da banda), realizando concertos en solitario co obxectivo de conseguir cartos para mercar mobles para o seu novo apartamento nos Ánxeles.
A banda volveu á actividade en 1990 e gravou dous álbums máis: Bossanova ese mesmo ano e Trompe le Monde en 1991, sendo este último a primeira colaboración de Thompson con Feldman. Os últimos discos de Pixies caracterizáronse por unha maior influencia de Thompson na obra da banda, ademais de centrarse en temas de ciencia ficción, como aliens e OVNIs. Thompson continuaría explorando esa temática nos seus primeiros traballos en solitario. Trompe le Monde inclúe a canción "U-Mass", sobre a universidade á que asistíu, e a parte de teclados tocada por Feldman significou un afastamento do rock alternativo do grupo. Aínda que Deal aportara as cancións "Gigantic" (de Surfer Rosa) e "Silver" (de Doolittle), a partir de Bossanova Thompson compuxo todo o material orixinal de Pixies. Este feito aumentou a tensión que xa había entre os dous e o grupo separouse en 1992, aínda que non se anunciou ata principios de 1993.
Primeira etapa en solitario
miniatura|250x250px|Black Francis cos Pixies no Primavera Sound de Porto en 2014 Mentres Trompe le Monde estaba sendo gravado Thompson tivo conversas co produtor do disco, Gil Norton, sobre un posible álbum en solitario. Díxolle a Norton que estaba ansioso por gravar novamente, incluso a pesar de que non tiña material novo; como resultado decidíronse por un álbum de versións. Porén, cando Thompson visitou outra vez un estudio en 1992 tiña "moitas cancións e fragmentos musicais".
Colaborou con Feldman para gravar material novo, comezando con baixando o número de versións a só unha, "Hang On to Your Ego" de The Beach Boys. Feldman converteuse no produtor do álbum e tocou os teclados e o baixo en varios temas, con Santiago tocando a guitarra solista e Nick Vincent a batería. Francis gravou o disco durante os histos e a separación de Pixies a finais de 1992 e principios de 1993. Despois adoptou o nome artístico "Frank Black" e publicou o resultado como Frank Black en marzo de 1993. Frank Black caracterizábase por centrarse en OVNIs e ciencia ficción, aínda que tamén exploraba outros temas, como no tema "I Heard Ramona Sing", aque falaba sobre os Ramones. O álbum tiña un estilo semellante, tanto musical como liricamente, a Bossanova e Trompe le Monde dos Pixies. Feldman posteriormente dixo que ese primeiro disco conectou a súa carreira en solitario con Trompe le Monde, "pero ao mesmo tempo é unha illa, como nada que [Black] fixera".
O ano seguinte Black publicou seu segundo álbum en solitario, un disco dobre de 22 cancións titulado Teenager of the Year. Teenager incluía o tema "Headache" que tivo un éxito moderado nas listas alternativas; os críticos describiron a canción como "pop irresistible". A produción de Teenager of the Year foi bastante distinta á de Frank Black; no anterior álbum usáronse modelos MIDI para compoñer as cancións, pero en Teenager Black mostrou as partes individuais aos membros da banda, formada por Vincent na batería e Lyle Workman na guitarra solista. Feldman destacou que a forma de compoñer de Thompson volvérase "moito máis espontánea" durante a gravación do traballo. Thompson comezara a desviarse do seu estilo cos Pixies, escribindo cancións que abarcaban distintos xéneros e temas.
Tanto Frank Black como Teenager of the Year foron moi ben recibidos pola crítica, aínda que só gozaron dun éxito comercial limitado. En 1995 Thompson desixou os selos 4AD e Elektra. En 1996 lanzou The Cult of Ray a través da discográfica de Rick Rubin American Recordings; o álbum afastouse da elaborada produción dos seus primeiros traballos e gravouse principalmente ao vivo, con só uns poucos engadidos a maiores. A banda para este disco aparecía novamente Lyle Workman na guitarra solista, xunto co baixista David McCaffrey e o batería Scott Boutier. Aínda que o disco non tivo éxito comercial e da crítica, o seu enfoque simplista definiría cada vez máis os métodos de traballo de Thompson dos seus seguintes anos.
Frank Black and the Catholics
miniatura|249x249px|Thompson en 2010 Thompson bautizou á súa nova banda "Frank Black and the Catholics" e gravou o seu primeiro álbum epónimo en 1997. Gravado ao vivo en dúas pistas inicialmente só como unha simple demo, quedou tan satisfeito co resultado que decidiu publicar as sesións sen engadirlle máis produción. O álbum atrasouse durante un ano por conflitos con American, tanto internos como con respecto á produción, e finalmente apareceu a finais de 1998 a través de SpinArt Records nos Estados Unidos. Dende que deixou American, Black evitou contratos longos con discográficas e mantivo a propiedade dos másters dos seus traballos, licenzando individualmente cada álbum para o seu lanzamento.
Frank Black and the Catholics converteuse no primeiro álbum publicado polo servizo eMusic; a compañía afirma que é "o primeiro álbum dispoñible legalmente para descarga comercial". A recepción da crítica foi variada, destacando algúns escritores o aparente afastamento deliberado de Thompson da "rareza" dos Pixies e dos seus primeiros traballos en solitario cara a un enfoque consciente e directo, e destacando tamén "o decepcionante punk-pop sinxelo" presente no disco.
Thompson continuou evitando a gravación multipista en favor da técnica da gravación en vivo en dúas pistas nos seguintes traballos de Frank Black and the Catholics. En álbums posteriores incorporou máis músicos ás sesións para poder ter texturas instrumentais máis variadas. Explicando a súa razón fundamental detrás deste método comentou: "Ben, é real. É a gravación dunha actuación, dunha actuación real entre un grupo de xente, unha comitiva, unha banda, ao contrario que un facsímile disto, que é o que a xente foi normalmente coa gravación multipista... Eu prefíroo. É un pouco máis real. Ten un pouco máis de corazón."Workman deixou The Catholics en 1998 para seguir traballando como músico de sesións e auxilar, e Rich Gilbert foi o seu substituto. Frank Black and the Catholics editaron Pistolero en 1999 e Dog in the Sand en 2001. Dog in the Sand engadiu a Dave Philips na pedal steel guitar e na guitarra solista, e Santiago e Feldman comezaron a facer aparicións ocasionais co grupo tanto ao vivo como nas gravacións.
Maestro Reverendo
Maestro Reverendo, nome artístico de Ángel Muñoz-Alonso, nado en Madrid en 1955 e finado na mesma cidade o 7 de setembro de 2012, foi un músico e compositor español.
Black Francis
Frank Black and the Catholics
Nesa época, mentres descartaba a posibilidade dunha reunión dos Pixies, Thompson comezara a incorporar cade vez máis temas da banda nos concertos de The Catholics, ademais de incluír a Santiago novamente no seu traballo en solitario. Black e The Catholics continuaron publicando discos; dous álbums distintos, Black Letter Days e Devil's Workshop, lanzáronse simultaneamente en 2002. Devil's Workshop incluía a canción "Velvety", unha versión de "Velvety Instrumental Version" dos Pixies (composta por Black cando era adolescente) con letra. Un sexto álbum con The Catholics, Show Me Your Tears, publicouse en 2003. O título de Show Me Your Tears e moitas das súas cancións inspiráronse no divorcio recente de Thompson.
Maestro Reverendo
Traxectoria
Empezou a toca-lo piano na escola madrileña dos Escolapios e gañou a nomeada de Reverendo cando traballou como organista na igrexa de Santo Antón. Iniciou a súa carreira no rock nos anos 70 co grupo Desmadre 75, que obtivo un grande éxito en 1975 coa súa canción "Saca el güiski, cheli"; máis tarde, co grupo Paracelso, gañou en 1978 e 1979 as dúas primeiras edicións dos Premios Rock Villa de Madrid. Durante a década dos 80 foi colaborador de bandas como Siniestro Total ou Los Ronaldos e tocou tamén con Miguel Ríos.
Black Francis
Reunión dos Pixies
A finais de 2003, tras moito tempo de rumores, fíxose o anuncio oficial de que Pixies estaba ensaiando para unha xira de reunión. A banda tocou en público por vez primeira tras 12 anos en abril de 2004, e iniciou unha longa xira polos Estados Unidos, Canadá e Europa ese mesmo ano. O grupo tamén gravou unha das composicións de Deal, "Bam Thwok", que foi editada a través de iTunes Music Store. Frank Black Francis, un álbum dobre que cobre o oco entre as súas dúas personaxes, publicouse para coincidir coa xira de reunión de Pixies. O primeiro disco está formado por demos en solitario de cancións dos Pixies gravadas o día antes da gravación de The Purple Tape, e o segundo ten colaboracións de estudio, tamén de cancións de Pixies, con Two Pale Boys.
Maestro Reverendo
Traxectoria
Foi compositor de temas e bandas sonoras en galego para a Televisión de Galicia, sendo o máis popular o tema "Carmiña Vacaloura", que compuxo para o Xabarín Club. A súa traxectoria artística estivo ligada desde finais dos anos 70 ó Gran Wyoming, incluíndo a súa etapa no programa de televisión Caiga quien caiga. Retirouse en 2003 trala súa etapa en televisión.
Carlos María Cortezo Prieto
Carlos María Cortezo Prieto de Orche, nado en Madrid o 1 de abril de 1850 e finado na mesma cidade o 24 de agosto de 1933, foi un médico e político español.
Black Francis
Reunión dos Pixies
Tamén en 2004 Thompson comezou a colaborar cun grupo de músicos de sesión de Nashville, incluídos Steve Cropper, Spooner Oldham, Reggie Young, e Anton Fig, ademais do produtor Jon Tiven. En xullo de 2005 o colectivo publicou Honeycomb baixo o nome de Frank Black, con recensións xeralmente favorables. Entertainment Weekly describiu o álbum como "sobrio, elegante, [e] no peto", mentres que Billboard destacouno como "Unha das mellores horas [de Thompson]". Un segundo volume das sesións de Nashville, un álbum dobre titulado Fast Man Raider Man, foi editado en xuño de 2006. Thompson apareceu nun concerto do pioneiro do rock cristián Larry Norman en xuño de 2005 en Salem, Oregón. Norman e Thompson interpretaron xuntos o tema "Watch What You're Doing", que posteriormente apareceu no álbum de Norman, Live at The Elsinore.
Carlos María Cortezo Prieto
Traxectoria
Estudou no colexio de San Carlos e en 1870 chegou a ser médico decano do Hospital da Princesa e do corpo de Beneficencia. En 1891 foi membro da Real Academia de Medicina. Conseguiu o nomeamento de catedrático da Universidade de Granada, que non exerceu.
Black Francis
Reunión dos Pixies
Thompson continuou xirando cos Pixies en 2005 e 2006. Aínda que The Catholics estaban definitivamente mortos, publicaron dous álbums distintos de rarezas e caras b, Snake Oil e One More Road for the Hit, a través de iTunes, con vistas para un futuro lanzamento en CD. Thompson tamén estivo traballando en máis material en solitario con Feldman na primeira parte de 2006, algún do cal interpretaron ao vivo. No outono dese ano Thompson iniciou a súa primeira xira só dende 2003, con Feldman, Billy Block e Duane Jarvis xunto coa súa banda de apoio. No mes de outubro Thompson anunciou plans para comezar a ensaiar e gravar un novo álbum cos Pixies en xaneiro de 2007. En decembro de 2006 publicou o recompilatorio Christmass; unha colección de novos temas de estudio, sesións en habitacións de hotel, e gravacións ao vivo en acústico da súa xira en solitario do anterior verán.
Carlos María Cortezo Prieto
Traxectoria
Republicano, participou na política xunto a Emilio Castelar. Foi elixido deputado polo distrito de Sahagún (León) en 1891. En 1898 foi elixido polo distrito de Ponteareas e en 1899 polo distrito de Bande. Volveu ser elixido deputado por Bande en 1901 e 1903. miniatura|Monumento a Carlos Cortezo no Parque do Retiro ([[Madrid).]] Foi impulsor do estudo das bacterias no campo médico. Vocal do Consello de Sanidade, redactou unha reforma para a prevención de epidemias. Nomeado por primeira vez Director xeral de Sanidade en 1899, creou o Instituto de Hixiene Afonso XIII. Nomeado por segunda vez Director xeral de Sanidade en 1902 ata 1904, estableceu a vacina obrigatoria contra a varicela. Foi ministro de Ministro de Instrución Pública e Belas Artes do 8 de abril de 1905 ao 23 de xuño de 1905 no goberno de Raimundo Fernández Villaverde. Foi elixido senador pola provincia de Ourense en 1905 e en 1906 nomeado senador vitalicio. Foi conselleiro de Estado. En 1927 foi nomeado representante por dereito propio na Asemblea Nacional Consultiva. Fundador da Sociedade Española de Hixiene. En 1929 foi nomeado director da Real Academia de Medicina.
Black Francis
Reunión dos Pixies
En febreiro de 2008 Thompson foi detido pola policía irlandesa en Dublín despois de realizar un concerto en solitario improvisado en St. Stephen's Green. Despois foi liberado e actuou esa noite en Vicar Street como estaba planeado. Porén, un evento semellante planeado para Londres foi evitado pola policía e tivo que reorganizarse nun lugar pechado máis pequeno.
Tamén en 2008 Black produciu o terceiro álbum de Art Brut, Art Brut vs. Satan, publicado no ano seguinte. Black concedeu varias entrevistas xunto co líder Eddie Argos sobre o traballo, e Art Brut foi abreconcertos dos Pixies no seu concerto en 2009 no Brixton Academy. En 2010 Black traballou co grupo por segunda vez no seu disco Brilliant! Tragic!.
Carlos María Cortezo Prieto
Traxectoria
Durante os anos 20 foi defensor do esperanto, e presidente da Asociación Española de Esperanto.
Black Francis
Reunión dos Pixies
Black Francis publicou NonStopErotik en marzo de 2010 e aportou a canción "I Heard Ramona Sing" á banda sonora da película Scott Pilgrim vs. the World estreada en agosto dese mesmo ano..
Carlos María Cortezo Prieto
Recoñecementos
Polas súas contribucións médicas e políticas foille concedido o Vélaro de ouro en 1931.
Black Francis
Reunión dos Pixies
No outono de 2010 Thompson gravou en Nashville un álbum de cancións novas compostas e interpretadas co seu colaborador Reid Paley, co nome de Paley & Francis. O álbum de estrea de Paley & Francis, tamén titulado Paley & Francis, foi producido por Jon Tiven, e conta con Reid Paley e Black Francis na guitarra e na voz, acompañados pola lenda de Muscle Shoals Spooner Oldham no piano e David Hood no baixo. O álbum publicouse en outubro de 2011 a través de Sonic Unyon en Norteamérica e de Cooking Vinyl en Europa.
Igrexa de Santa María de Mixós
Historia
A súa formación parece bastante temperá, pois todo indica que xurdiu á sombra dun primitivo cenobio fundado por San Martiño de Dumio no século VI. No templo actual, do século IX, empregáronse materiais anteriores. O convento de Mixós logo pasou a depender do mosteiro beneditino de Celanova.
Carlos María Cortezo Prieto
Recoñecementos
Nomeado Fillo predilecto da cidade de Madrid, ten unha rúa con seu nome e unha estatua no Retiro, obra de Miguel Blay Fábregas en 1921.
Igrexa de Santa María de Mixós
Arquitectura
O templo é de planta rectangular, coa porta, de arco oxival, no muro sur. na súa orixe era de planta basilical con tres ábsidas e tres naves separadas por arcos de ferradura, conservándose o inicio do primeiro arco do lado sur da nave central. Suponse que o templo orixinal non estaba abovedado ao non se atoparen restos de contrafortes. O tellado é a dúas augas.
A cabeceira é de cantería, con tres ábsidas co exterior rectangular, sobresaíndo o central. Cada ábsida ten cadansúa ventá, estreita e alongada, acabadas en arco de ferradura. As ábsidas teñen planta en forma de semicírculo prolongado, cubertas por bóvedas de ladrillo. Os altares das ábsidas norte e central están soportados por aras romanas, cunha inscrición adicada a unha deusa precristiá na da ábsida central. A ábsida central ten unha imaxe de Xesús Cristo crucificado, con restos da policromía orixinal na bóveda.
Etnografía
Vítor Vaqueiro conta, recollendo información de Taboada Chivite e Xaquín Lorenzo, que en 1960 se descubriron varias bolsiñas cheas de terra tralo altar. Procedían dun vello ritual curativo que consistía no seguinte: as persoas enfermas de febres subían ó monte onde está a igrexa e collían un pouco de terra, esta terra poñíase nunha bolsiña que levaban ó pescozo e, alcanzada a curación, agochaban a bolsa no altar da igrexa
Club Voleibol Sant Cugat
O Club Voleibol Sant Cugat é un club de voleibol da localidade catalá de Sant Cugat del Vallès. Trátase dun dos equipos con maior tradición do voleibol feminino en Cataluña. Na tempada 2010-11 xogou na segunda categoría do voleibol español, a Superliga Feminina 2. Xoga os seus partidos como local no Pavillón de Valldoreix, en Sant Cugat del Vallès.
Historia
En 1988 fundouse o Club Voleibol Sarrià no distrito de Sarrià (Barcelona). Foi dado de alta na Federación coa intención de dar continuidade ás rapazas das diferentes escolas do barrio que adoitaban elixir este deporte dentro da súa etapa escolar mais que non tiñan ningunha posibilidade de seguir practicándoo unha vez deixaban os seus estudos. Dentro deste período fóronse consolidando varios equipos femininos cun número importante de participantes.
En 1992, e con motivo dos Xogos Olímpicos de Barcelona, na localidade veciña de Sant Cugat construíuse un pavillón para que os diferentes equipos olímpicos puideran gozar dun lugar para os seus adestramentos. Posteriormente, nun acordo entre o Consello Superior de Deportes, as Federacións Española e Catalá de Voleibol, o Concello de Sant Cugat del Vallès, e o mesmo Club Voleibol de Sarrià, decidiuse trasladar a sede deste club a Sant Cugat. A partir dese momento, o Club Voleibol Sarrià pasou a denominarse Club Voleibol Sant Cugat, situándose en Valldoreix, aproveitando estas novas instalacións.
Posteriormente, tras un novo acordo co Concello de Sant Cugat, o club pasou a colaborar coa Oficina Municipal de Deporte para Todos, para xerar unha canteira nas diversas escolas da cidade ata chegar a ter 10 equipos escolares que conforman a base do Club.
Durante estes anos houbo equipos femininos de categoría Sénior, que militaron nas máximas categorías do voleibol no estado español, sendo na actualidade o equipo catalán que máis tempadas (sete) disputou a Superliga Femenina (División de Honra), converténdose así no referente do voleibol feminino en Cataluña.
Carlos Castro foi o fundador e primeiro presidente desta entidade ata o ano 2004, cando decidiu deixar o cargo logo de dezaseis anos, en mans do vicepresidente, Francisco Tortosa, que asumiu o cargo co compromiso de convocar novas eleccións á presidencia antes de comezar a nova tempada 2005-06.
Por este club pasaron numerosas xogadoras de alto nivel que posteriormente asinaron por outros clubs. Actualmente dispón dun equipo nas categorías Sénior, Xuvenil, Cadete e Infantil suficientemente importante, dándose o caso de que algunhas delas teñen recibido bolsas da Federación Catalá de Voleibol dentro do programa de Alto Rendemento de Cataluña, e en varias ocasións foron convocadas polas Seleccións española e catalá.
Tisanuros
miniatura| Membro típico da orde [[Archaeognatha ]] Aínda que o grupo "Thysanura" xa non se recoñece como válido, o nome aínda aparece nalgunhas publicacións.
Etimoloxía
O nome Thysanura deriva do grego θυσάνος, thysanos 'fleco, sedas' e οὐρά, oura 'cola', unha referencia aos seus tres filamentos caudais dispostos en abano.
Versaleta
A versaleta é o tipo de letra ou carácter que ten forma de maiúscula e tamaño de minúscula.
Usos
miniatura|300px|Exemplo do uso da versaleta nos nomes das personaxes dunha obra teatral.
A letra versaleta emprégase nos seguintes casos:
Benigno Quiroga Ballesteros
Benigno Quiroga López-Ballesteros, nado en Santiago de Compostela en 1848 e finado en Madrid o 3 de marzo de 1908, foi un político galego.
Traxectoria
Formado en enxeñaría de montes e dereito, pertenceu ao Partido Liberal e pactou cos conservadores para que ambos tivesen sempre representación nas Cortes polo distrito de Lugo. Foi deputado polo distrito de Lugo (1881-1887 e 1891-1907) e por Daimiel (1907-1908).
Guerra da Independencia da Arxentina
thumb|Litografía representando a [[batalla de Suipacha, a primeira vitoria arxentina ]] A Guerra da Independencia da Arxentina é como se denomina á serie de combates e campañas militares que aconteceron no marco dos conflitos entre España e as súas colonias americanas logo da invasión francesa e que se saldaron coa independencia de gran parte do territorio colonial español. No caso da actual Arxentina, participaron por unha banda o exército español e os seus aliados no territorio e pola outra as forzas militares das Provincias Unidas do Río da Prata, estado que se estableceu no que para os españois era o Vicerreinado do Río da Prata e durou desde 1810 ata 1825. Na historiografía arxentina, e en xeral na latinoamericana, denomínanse patriotas e realistas aos dous bandos enfrontados, os primeiros buscaban a creación dun estado independente estaban dirixidos por Manuel Belgrano, Juan José Castelli e José de San Martín e os segundos defendían a continuidade do territorio na monarquía española do rei Fernando VII. Só unha pequena parte deses enfrontamentos foron no territorio da actual Arxentina, celebrándose a maioría en territorios que logo da guerra quedaron fóra das Provincias Unidas ou en territorio das actuais Chile, Perú e Ecuador. En xeral distínguense tres frontes militares:
Benigno Quiroga Ballesteros
Traxectoria
Director xeral de Obras Públicas (1893), subsecretario de Ultramar (1897) e subsecretario de Gobernación (1901), foi director xeral de Administración e Fomento de Filipinas. Foi ministro de Gobernación en dúas ocasións: entre o 10 de xuño e o 6 de xullo de 1906, e entre o 30 de novembro e o 4 de decembro de 1906, en gobernos de Segismundo Moret. A súa notoriedade naceu coa súa xestión de Filipinas, caracterizada por certo liberalismo.
Foi pai de Luis e Joaquín Quiroga Espín.
Soutullo, Erbecedo, Coristanco
Soutullo é un lugar da parroquia de Erbecedo, no concello coruñés de Coristanco na Comarca de Bergantiños. Tiña 34 habitantes no ano 2018 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística dos cales eran 15 homes e 19 mulleres.
Lluís Costa
Lluís Costa Martínez, nado o 27 de febreiro de 1993 en Sant Just Desvern, Barcelona, é un xogador profesional de baloncesto español que xoga para o Covirán Granada da Liga ACB. Cunha estatura de 1,87 metros xoga na posición de base.
Traxectoria
O 3 de maio de 2019, anunciouse a súa cesión ata final de tempada ao Obradoiro CAB da Liga ACB, para cubrir a baixa de Pepe Pozas. O 22 de novembro de 2019, anunciouse a súa fichaxe temporal polo Barcelona B da LEB Prata. O 28 de xuño de 2020, Costa asinou por unha tempada co Fundación CB Granada da LEB Ouro.
Yokosuka D4Y
O Yokosuka D4Y Suisei (cometa) foi un bombardeiro en picado xaponés da segunda guerra mundial. Foi o substituto do Aichi D3A e desenvolveuse tanto con motor radial como lineal. O deseño estaba influído polo alemán Heinkel He 118, pero era máis pequeno e con mellores prestacións. Fixo o seu primeiro voo en decembro de 1940 e construíronse 2.038 unidades. Actuou tamén como caza nocturno, avión de recoñecemento e kamikaze. Os aliados alcumárono "Judy".
Historial de operacións
A falta de blindaxe e de tanques auto-selados, o Suisei non foi un bo adversario para os cazas aliados. Porén, inflixiron considerables danos a barcos, incluído o portaavións USS Franklin, que case foi afundido cun único D4Y.
O D4Y operou nos seguintes portaavións xaponeses: Chitose, Chiyoda, Hiyō, Junyō, Shinyo, Shōkaku, Sōryū, Taihō, Unryū, Unyō e Zuikaku.
A versión de recoñecemento D4Y1-C entrou en servizo a mediados de 1942, cando dous deses avións foron despregados a bordo do Sōryū na Batalla de Midway, onde se perderon cando o barco foi afundido.
Marianas
Durante a Batalla das Marianas, os D4Ys foron interceptados por cazas da U.S. Navy e derrubados en gran número. O D4Y era máis rápido que o Grumman F4F Wildcat, pero non máis que o novo Grumman F6F Hellcat. O avión xaponés era axeitado en 1943, pero cos rápidos avances estadounidenses en 1944 quedaron atrás, mentres que os seus pouco experimentados pilotos eran outra desvantaxe.
Species. Especies asasinas
'Species. Especies asasinas' (en Species) é un filme estadounidense dirixido por Roger Donaldson que foi estreado en 1995. O filme tivo unha secuela no ano 1998, Species II, na que Henstridge, Madsen e Helgenberger retomaron os seus papeis. A este filme seguiuno outro no 2004, Species III e no 2007 Species: The Awakening, que é un filme separado do resto da serie, cuxa historia non continúa a das anteriores.
Sinopse
Cando unha fermosa rapaza resultante do cruzamento dun ser humano e dun alieníxena (Natasha Henstridge) foxe dun laboratorio de observación, o científico Xavier Fich (Ben Kingsley) envía na súa busca a un asasino profesional (Michael Madsen), a un psiquiatra, a unha bióloga e a un antropólogo para dar con ela. Mentres seguen a súa pista pola cidade dos Ánxeles, o equipo descobre cal é o seu plan; aparearse con homes para producir crías que poidan destruír á raza humana. Mentres o seu mortal reloxo biolóxico avanza con rapidez, Fitch e o seu equipo lánzanse a unha inquietante persecución da que depende o destino da humanidade.
Bromelia
Bromelia é un xénero tropical americano de plantas da familia Bromeliaceae, aínda que comunmente chámase co mesmo nome a plantas doutros xéneros da mesma familia. As súas flores teñen un cáliz moi profundo.
Descrición
É un xénero tropical americano de plantas da familia Bromeliceae. Son plantas de hábitos terrestres, herbáceas, litófitas, que medran sobre pedras ou ben son epífitas que se desenvolven sobre árbores, cactos, etc. acaulescentes a cortamente caulescentes, rizomatosas ou estoloníferas; plantas hermafroditas. Follas arrosetadas e usualmente sen talo, grosamente armadas. Inflorescencia sésil ou escapífera, pinnada ou fasciculado composta (sinxela), sublaxamente alargada a subcapitada; sáibaos libres ou de cando en cando connados; pétalos libres, carnosos; estames connados; ovario ínfero ou súpero. Froito unha baga; sementes sen apéndices.
Amber Case
Amber Case, nada en Portland (Oregón) cara a 1987, é unha antropóloga ciborg, deseñadora especialista en experiencia de usuario/a e conferenciante. O seu campo de estudo é a interacción entre os seres humanos e a tecnoloxía.
Traxectoria
Graduouse cun major en antropoloxía no Lewis & Clark College en 2008 cunha tese sobre teléfonos móbiles. A súa área de interese foi a antropoloxía ciborg, nacida en 1993. En 2008 foi a cofundadora de CyborgCamp, unha anticonferencia sobre o futuro dos seres humanos e as computadoras.
En 2010, Case e Aaron Parecki fundaron Geoloqi, unha compañía de software de servizos baseados na localización (LBS). Esta empresa foi comprada por Esri en 2012. No ano 2015 Case abandonou Esri para traballar nunha nova empresa chamada Healthways onde foi a directora xerente.
Nas súas obras, Case adoita dicir que todos nós xa somos ciborgs, xa que un ciborg é simplemente unha persoa que interactúa coa tecnoloxía. Segundo Case a tecnoloxía non precisa implantarse, pode ter a forma dunha extensión física ou mental. Declara que nos tempos que corren temos dúas personalidades: a dixital e a física. Nos últimos anos o seu traballo centrouse na Calm technology, un tipo de tecnoloxía da información onde as interaccións entre as persoas usuarias e a tecnoloxía son deseñadas para operar na periferia en lugar de ser constantemente o centro de atención. Case descríbea como unha tecnoloxía que "non estorba e que che deixa vivir a túa vida." O libro en que trata este novo tema, Calm Technology, publicouse en 2015.
Outra das súas preoupacións é a existencia de algoritmos pechados controlados por grandes empresas e que teñen nesgos que non podemos ver.
Premios e recoñecementos
A revista Fastcompany considerouna unha das mulleres máis influentes no mundo da tecnoloxía en 2010.
Antonio Hervella Ferreira
Antonio Hervella Ferreira foi un avogado e notario galego.
Traxectoria
Estudou Dereito na Universidade Central de Madrid e licenciouse en Dereito Civil e Canónico. Foi notario en Castro Caldelas, Monforte de Lemos, Redondela, O Barco de Valdeorras e Cartaxena. É autor do libro Las comunidades familiares y la compañía gallega después de la publicación del Código Civil, publicado por El Eco de Lemos en 1898. Xubilouse como notario de Sama (Langreu) en 1935.
Vida persoal
Casou con Francisca Nieto Bustos, que finou no Barco de Valdeorras en 1927, e foi pai de Consuelo, Antonio, Pedro Tertuliano e Evelina Hervella Nieto.
Gabriele Falloppio
miniatura|Falloppio explicando un dos seus descubrimentos ao Cardeal duque de Ferrara. Pintura ao óleo de Francis Barraud Gabriele Falloppio, nado en Módena en 1523 e finado en Padua o 9 de outubro de 1562, foi un naturalista, botánico, anatomista e cirurxián italiano, considerado un dos anatomistas e médicos máis importantes do seu tempo.
Traxectoria
Gabriele Falloppio estudou medicina na Universidade de Ferrara. A súa foi a época dourada da anatomía, pasando dun saber de base a unha disciplina autónoma, co seu propio programa de desenvolvemento , as diseccións eran cada volta máis frecuentes seguindo técnicas rigorosas. Entre os contemporáneos de Falloppio atópanse grandes anatomistas como Vesalio, Eustaquio ou Realdo Colombo, a quen sucedeu en Padua.
Tamén ensinou botánica na primeira cátedra de farmacognosia fundada en Europa, que foi a de Padua (1533), converténdose no seu segundo titular ao suceder a Francesco Bonafede.