cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Consciência Humana
Historia
No ano seguinte, co seu propio selo, publicouse o segundo álbum do grupo, titulado Entre a Adolescência e o Crime, con temas como "Lembranças", "Amigo de Infância" e "Viagem". En 1999, foi gravado o primeiro videoclip, da peza "Entre a Adolescência e o Crime". No 2001 produciuse a unión dos grupos Consciência Humana, De Menos Crime e Unegro, que deu orixe a Homens Crânios, que lanzaron o álbum D.R.R Invandindo o Sistema.
No 2003, o grupo foi convidado polo selo Zâmbia Fonográfica para gravar o seu terceiro álbum, Agonia do Morro. Este contou coa participación de artistas como Beth Carvalho, Facção Central, De Menos Crime, Trilha Sonora do Gueto, entre outros.
Pola de Siero
Pola de Siero, A Pola de Siero (en asturiano e oficialmente La Pola Siero ) é unha parroquia do concello asturiano de Siero, España, e unha vila de devandita parroquia. A vila é a capital do concello. No ano 2014 contaba cunha poboación empadroada de 12 755 habitantes.
Pola de Siero está situada no centro do municipio, estando este este no centro de Asturias, e en particular na área metropolitana da Cidade Astur, a cal conta con máis de 800.000 habitantes. Rodeada de importantes comunicacións como a autovía A-64 que a comunica coa capital do Principado en só 10 minutos (15 Km); tamén 45 minutos do oriente asturiano, cabendo destacar que se atopa moi preto de todos os polígonos industriais do centro de Asturias. Tamén pasa polo seu perímetro a AS-1 (Autovía mineira) que a comunica con Xixón noutros 15 minutos (dista 16 Km) e noutros 15 minutos das Concas do Nalón e do Caudal. dereita|miniatura|250x250px|Parque da Pola É unha das poucas zonas de Asturias, xunto con Oviedo e Xixón, que segue a gañar poboación, a pesar da drástica caída da natalidade asturiana, deixando en niveis moi baixos a taxa de mantemento da poboación (aproximadamente, un terzo desta).
Entre as súas festividades destacan as do Carmín (luns seguinte á festividade da Virxe do Carmen, en xullo), Comadres (xoves previo ao mércores de cinza) e Güevos Pintos (martes seguinte ao domingo de Pascua). Ademais, a fin de semana previa ao martes de Pascua celébrase un Mercado Tradicional.
O casco antigo da Pola de Siero aínda conserva zonas arquitectónicas tradicionais que resultan atractivas para o turismo da vila.
Ligazóns externas
Páxina do Concello de Siero
A Ponte de Mera, Mera de Abaixo, Ortigueira
A Ponte de Mera é un lugar da parroquia de Mera de Abaixo no concello coruñés de Ortigueira na comarca do Ortegal. Tiña 257 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Galego de Estatística, dos cales eran 120 homes e 137 mulleres, o que supón unha diminución con relación ao ano 2000 cando tiña 317 habitantes.
Cantata
Son célebres as cantatas de Johann Sebastian Bach.
Aeroporto Chhatrapati Shivaji
No ano 2015 gañou o premio ASQ Best Airport Award na categoría dos aeroportos entre 25 e 40 pasaxeiros anuais concedido por Airports Council International. Tamén gañou o premio a Mellor Aeroporto na India e Centro de Asia na edición de 2016 dos World Airport Awards de Skytrax.
O aeroporto está operado por Mumbai International Airport Limited (MIAL), unha empresa conxunta do consorcio formado pola Autoridade Aeroportuaria da India e GVK Industries Ltd, que foi elixida en febreiro de 2006 para encargarse da súa modernización. A nova terminal integrada T2 foi inaugurada o 10 de xaneiro de 2014 e abriuse para as operacións internacionais o 12 de febreiro do mesmo ano.
O aeroporto foi bautizado na honra do emperador maratha do século XVII Chhatrapati Shivaji.
Oasis
miniatura|400x400px|Oasis [[Huacachina no Perú.]] miniatura|240x240px|Oasis de [[Timimoun en Alxeria.]] miniatura|240x240px|Mapa dos oasis en [[Exipto.]] miniatura|240x240px|Oasis en [[Libia.]] Un oasis é un espazo dun deserto no cal se poden atopar auga e vexetación. Adoitan constituír porcións de terreo fertilizado por unha fonte de auga no medio dos areais. Nestes lugares pode haber pequenos asentamentos habitados, como os da rexión do Sáhara, a península arábiga ou vilas como os de Pica, en Chile, Ica no Perú ou Parras de la Fuente, en México. Ademais de dar cultivos aos poboadores próximos, serven para abastecer aos viaxeiros e caravanas. Ás veces, por mor de ilusións ópticas coñecidas como miraxes ou espellismos, percibíanse visualmente onde non estaban.
Orixe do termo
A palabra oasis provén do grego ὄασις [oasis], tomado do exipcio ouḥ3t, en demótico ouḥỉ e en copto uaḥe.
Oasis de Exipto
Soados son os oasis de Exipto, que foron administrados coa mesma atención que as demais rexións durante a época do antigo Exipto. Servían de lugar de aprovisionamento e descanso ás grandes caravanas de beduínos comerciantes do interior de África, facéndose mención nos anais exipcios destes baixo a denominación máis xeral de habitantes do territorio líbico.
Oasis en Suramérica
A lagoa de Huacachina é un oasis situado a 5 km ao oeste da cidade de Ica (no Perú) e a 60 km ao leste da costa do océano Pacífico. Preséntase como un verdadeiro oasis natural no medio das brancas areas do deserto costeiro do Perú. De augas cor verde esmeralda, xurdiu debido ao afloramento de correntes subterráneas e ao redor dela hai unha abundante vexetación composta de palmeiras, eucaliptos (especies introducidas) e a especie de alfarrobeira coñecida como huarango, que serven para o descanso das aves migratorias que pasan por esta rexión. Todo iso contribúe a facer de Huacachina un dos lugares máis vistosos e belos da costa peruana.
A Igrexa, Labacengos, Moeche
A Igrexa é un lugar da parroquia de Labacengos no concello Coruñés de Moeche na comarca de Ferrol. Tiña 27 habitantes no ano 2008 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 12 homes e 15 mulleres, o que supón unha diminución con relación ao ano 1999 cando tiña 35 habitantes.
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, o lugar da igrexa.
Charrela
A charrela, ou perdiz charrela, Perdix perdix, é unha especie ave da orde dos galiformes, familia dos fasiánidos e subfamilia dos perdicinos, unha das tres comprendidas no xénero Perdix.
De orixe eurasiática, foi introducida e aclimatada como peza de caza en Norteamérica, onde se distribúe na actualidade nas pradarías do norte dos Estados Unidos e do sur e o leste do Canadá.
Descrición
A especie foi descrita en 1758 por Linneo na páxina 160 da 10ª edición do seu Systema Naturae, co nome de Tetrao perdix.
Etimoloxía
Ver a etimoloxía en Perdix.
Subespecies
Na actualidade recoñécense nesta especie as oito subespecies seguintes:
Características
A charrela é unha ave de entre 29 e 31 cm de lonxitude, ás e cola arredondadas e aspecto gordecho. A fronte, os lados da cabeza e a gorxa son de coloración que vai do laranxa o castaño ferruxento, o lombo e as plumas superiores da cola son gris claras. Os lados e partes laterais do peito teñen bandas castañas, Na metade inferior do papo teñen unha mancha castaña, chamada escudo, que a miúdo falta ou é moi pequena nas femias. O debuxo da plumas cobertoiras dos ombreiros permite diferenciar as femias dos machos: as primeiras teñen listas transversais das que os machos carecen. Tamén o debuxo da parte superior da cabeza cambia segundo os sexos: os machos teñen raias que no caso das femias son manchiñas.
Bioloxía reprodutora
miniatura|200px|esquerda|Macho de charrela chamando. miniatura|esquerda|200px|Ovos de charrela. A época de apareamento comeza cando se acaba a parte máis dura do inverno. As charrelas establecen parellas monógamas que duran unha estación de cría. Fan o niño no chan, no que se confunden ben grazas á súa plumaxe críptica de fondo gris e castaño con manchas negras, avermelladas e castañas. Poñen entre 10 e 25 ovos, que chocan unhas tres semanas. As femias defenden o niño con forza e moitas veces non o abandonan ata o último momento, aínda que a ameaza sexa evidente. Cando os polos saen do ovo móvense en grupos familiares. Cando se atopan dúas familias durante a época de cría, poden ter lugar fortes disputas. Só a finais do outono se forman bandos compostos por varias familias. Durante o inverno as poboacións redúcense moito, malia a resistencia das charrelas ó frío.
As charrelas son moi fieis ós seus territorios e os exemplares novos adoitan asentarse preto dos adultos.
Status
A distribución xeográfica e o número de exemplares vense ameazados polos cambios nos sistemas agrícolas, sobre todo a mecanización das colleitas. A IUCN calcula a poboación total da charrela entre 2,5 e 5 millóns de exemplares, polo que, malia o lixeiro retroceso da especie, a cualifica como "non ameazada".
Eduard Khil
Eduard Anatolyevich Khil, en ruso Эдуард Анатольевич Хиль, nado en Smolensk o 4 de setembro de 1934 e finado en San Petersburgo o 4 de xuño de 2012, foi un barítono ruso. Foi nomeado Artista do pobo da URSS en 1974.
Traxectoria
Despois do seu retiro como cantante, Khil lentamente pasou ao anonimato. Con todo, en 2010 acadou son internacional ao devir famoso un vídeo musical seu de 1976, "Trololó", en YouTube, onde interpreta unha versión vocal da canción "Я очень рад, ведь я, наконец, возвращаюсь домой" ("Estou moi ledo, por fin regreso a casa").
Dead by April
Dead by April é unha banda sueca de metalcore formada en Gotemburgo en febreiro de 2007 por Pontus Hjelm e Jimmie Strimell. No presente está composta por Jimmie Strimell (voces), Pontus Hjelm (guitarra, teclado, programación, voces), Marcus Wesslén (baixo, coros) e Marcus Rosell (batería). A pesar de moitos cambios de formación ao longo da súa carreira, tanto Marcus Wesslén como Pontus Hjelm permaneceron na banda dende o seu álbum de estrea.
All-Ireland Senior Football Championship
O All-Ireland Senior Football Championship (en Craobh Shinsear Peile na hÉireann) é a principal competición de fútbol gaélico no mundo. Este campionato é unha serie anual de partidos xogados en Irlanda durante o verán e o comezo do outono organizado pola Asociación Atlética Gaélica (GAA). O trofeo lévase xogando dende o ano 1887 coa excepción do ano 1888 no que non se disputou.
Historia
O primeiro campionato celebrouse con clubs que representaron a condados. A primeira final xogárona con equipos de 21 xogadores, os Comerciais de Limerick e os Xoves Irlandeses de Louth. O partido disputouse en Beech Hill, Clonskeagh o 29 de abril de 1888. A vitoria foi para os de Limerick que gañaron 1-4 a 0-3. A diferenza de competicións posteriores do All-Ireland, daquela non habían campionatos provinciais e a competición era máis aberta.
En 1892, os equipos entre condados foron introducidos na competición. O congreso garantiu o permiso para que o equipo gañador utilizase xogadores doutros clubs da provincia. As regras do fútbol gaélico e do hurling tamén foron cambiadas: os goles tomaron un valor de cinco puntos e os conxuntos pasaron de ter 21 xogadores a 17. En 1903, o campionato foi por primeira vez para Kerry, quen máis tarde se fixo o rei de títulos.
A primeira metade do século XX, trouxo xunto a el varios equipos que lograron conseguir 2 ou 3 títulos nesa época pero que máis tarde non lograron ningún título como: Kildare, Maio, Cavan, Wexford ou Roscommon. Dende o quinto título conseguido por Cavan en 1952, este club e máis Wexford non volveron disputar outra final do All-Ireland. Maio apareceu en 7 final dende 1989 pero non venceu en ningunha. Nos anos 1990, tivo lugar un significativo cambio, xa que un equipo de Ulster venceu durante catro anos consecutivos (1991-94). Dende entón Ulster é a provincia que conseguiu máis campionatos. Estas eliminatorias introducíronse no ano 2001. Nese ano, grazas ao novo sistema de porta atrás, Galway converteuse no primeiro equipo en gañar o All-Ireland sen ser campión no seu respectivo Campionato Provincial. Na tempada 2013, introduciuse o "ollo de Falcón" nos partidos disputados en Croke Park durante o campionato. Tamén no ano 2013, disputouse o primeiro partido de fútbol gaélico un venres pola noite. Este foi un partido de primeira rolda das eliminatorias entre Laois e Carlow.
Formato
Normalmente, a final xógase o segundo domingo de setembro no templo dos deportes gaélicos, Croke Park, que serve como culminación dunha serie de partidos xogados durante os meses de verán. O gañador da final lévase a Sam Maguire Cup. Nos seus comezos, o campionato foi unha competición de eliminación directa na que só xogaban os campións de cada provincia irlandesa. Durante os anos 1990, a competición ampliouse, incorporando en primeiro lugar un "sistema de porta atrás" e despois unha fase de grupos de todos contra todos. Actualmente o All-Ireland consta de varias etapas.
Formato actual
No actual formato, o trofeo empeza a finais de maio cos campionatos provinciais de Connacht (incluídos Londres e Nova York), Leinster, Ulster e Munster. O único condado que non participa no campionato é o de Kilkenny. Os campionatos provinciais dispútanse co sistema de eliminación durante os meses de maio, xuño e xullo. O gañador de cada un dos catro campionatos provinciais logra unha praza nas series do All-Ireland que desenvolven entre agosto e setembro.
Cada eliminatoria dispútase a un só partido. Se ese partido finaliza cun resultado de empate, dispútase outro partido de repetición. Se ese partido de repetición remata empatado xógase un tempo extra. Se ambos conxuntos empatan de novo ao final dese tempo extra, días máis tarde xógase outra repetición.
Os vinte e nove equipos que non lograron gañar no seu respectivo Campionato Provincial teñen outra oportunidade de meterse nas Series do All-Ireland xogando nas "Eliminatorias". Estas eliminatorias teñen lugar nos meses de xuño e xullo.
Jeff "Swampy" Marsh
Jeff "Swampy" Marsh, nado o 9 de decembro de 1960 en Santa Monica (California), é un director de televisión, produtor, realizador de storyboards e actor de voz estadounidense relacionado con varias series de animación.
Traxectoria
Comezou no mundo da animación traballando realizando fondos de animación na serie The Simpsons. Entre 1993 e 1996 foi escritor e director na serie A vida moderna de Rocko, onde coincidiu con Dan Povenmire, con quen xa traballara nos Simpsons, e xuntos concibiron nesa época a serie Phineas and Ferb que presentaron a varias cadeas que a rexeitaron. En 1996 estableceuse en Londres, traballou en varias series de animación como O carteiro Pat e Bounty Hamster. En 2005 Dan Poverine presentou Phineas and Ferb á Disney que pediu a reallización dun episodio piloto de 11 minutos, logo despois de contactar con Marsh este volve aos Estados Unidos para a realización do episodio, tras velo danlle o plácet para realizaren 26 episodios , emitíndose finalmente o piloto o 17 de agosto de 2007 que viron 10.8 millóns de espectadores en Disney Channel, a serie emítese regularmente a partir do 1 de xaneiro de 2008, Swampy ademais de produtor executivo dálle voz ao personaxe do Major Francis Monogram.
Hiato (gramática)
Un hiato é a concorrencia de dúas vogais sucesivas que pertencen a dúas sílabas diferentes, e que polo tanto non forman ditongo.
En galego pode haber hiato nos seguintes casos:
Emprégase a diérese para marcar un hiato (ruptura dun ditongo) na primeira e segunda persoa do plural do imperfecto de indicativo dos verbos rematados en -aer, -oer, -aír, -oír e -uír: moïamos, moïades. Os exemplos anteriores teñen catro sílabas e contrastan na pronuncia e na escrita (grazas a que a diérese ten función diacrítica) co presente de subxuntivo dos mesmos verbos (moiamos, moiades) que teñen tres sílabas.
Encontro de dúas vogais fortes
Na fala, atópase certa inclinación a desfacer, por razóns eufónicas, certo tipo de hiatos, sobre todo os formados por dúas vogais fortes (irmao). Un dos xeitos máis empregados para desfacer o hiato é a ditongación, de maneira que irmán ou man, naquelas zonas onde aparece a terminación -ao adoitan pronunciarse irmau ou mau. Esta ditongación xeral nalgunhas palabras comúns é a que levou ao cambio normativo en casos como o de bacallau, pau, romeu e xubileu.
Encontro de vogal feble e vogal forte
A combinación de vogal feble con forte ás veces dan lugar a un ditongo crecente e outras a un hiato. Nestes casos, ao non levaren as palabras acento gráfico, non existe signo ortográfico algún que indique se se trata dun ditongo ou dun hiato.
Hai palabras cunha pronuncia asentada: sempre ditongo (a-po-ia-mos, cam-bia-mos, pa-io-lo) ou sempre hiato (a-fi-a-mos, li-a-mos). Amais, hai unha tendencia na lingua a desfacer algúns ditongos crecentes, provocando unha vacilación entre falantes: uns pronuncian ditongo (San-tia-go, sue-co, pa-trio-ta) e outros hiatos (San-ti-a-go, su-e-co, pa-tri-o-ta).
As combinacións vocálicas –ua–, –ia– presentan grandes problemas, xa que nunhas palabras forman ditongos crecente e noutras hiato.
Encontro de vogais febles
As secuencias ui e iu unhas veces articúlanse con ditongo homoxéneo e outras con hiato. druída (dru-í-da)  >   druidismo (dru-i-dis-mo)
miúdo (mi-ú-do)  >   miudeza (mi-u-de-za)
ruído (ru-í-do)  >   ruidoso (ru-i-do-so)
viúvo (vi-ú-vo)  >   viuvez (vi-u-vez)
Prisión Provincial de Ourense
dereita|miniatura|Cárcere de Ourense, 2019. A prisión provincial de Ourense é un edificio construído a mediados do século XIX no número 45 da rúa do Progreso, moi próximo ó centro histórico de Ourense. Permaneceu aberta durante máis de 150 anos, mais se encontra abandonada e chea de maleza. Propúxose convertelo nun hotel balneario pero non foi aprobado por falta de investimento.
Historia
miniatura|Prisión Provincial de Orense. Relación de obras lidas na "lectura en común" en 1940. A prisión provincial de Ourense foi construída a mediados do século XIX.
Na prisión estivo recluído Suso Vaamonde, que ingresou de maneira voluntaria tras o seu exilio en Venezuela. Permaneceu ingresado durante 45 días no ano 1984 ata que foi indultado polo Consello de Ministros do Goberno.
Pechou as portas en maio de 1987, coa inauguración do centro penitenciario de Pereiro de Aguiar. Boa parte da súa documentación histórica pasou ao Arquivo Histórico Provincial de Ourense. Entre os máis de mil libros procedentes da prisión hai información sobre a variedade de penados, expedientes de ingreso, documentación da enfermaría, economato ou o funcionamento do réxime disciplinario.
Bagua Grande
miniatura|Praza de Armas de Bagua Grande
Prisión Provincial de Ourense
Dependencias
Na primeira planta había unha barbería, un economato, un colexio, unha biblioteca e unha enfermaría. Na planta baixa acudíase ao patio interior onde tamén estaban a cociña e o comedor. Na segunda planta encontrábanse as celas.
Bagua Grande
Bagua Grande é unha cidade do nororiente do Perú, capital da provincia de Utcubamba (Amazonas), (5º45'S e 78º26'O), situada a beiras do río Utcubamba a uns 450 msnm. Non debe confundirse coa cidade de Bagua na provincia homónima.
Converteuse de zona rural a zona urbana debido a unha forte migración a finais dos anos sesenta. Agora é un activo centro comercial transitorio e a cidade máis importante da rexión de Amazonas, cunha poboación de máis de 100 000 habitantes.
A zona urbana está emprazada nunha ladeira, sendo unha cidade moi cálida e fértil, onde chove durante case todo o ano. A economía está baseada no comercio e a produción agrícola, en especial de arroz, millo e café. O comercio é activo coas cidades de Chiclayo, Jaén, e co veciño departamento de San Martín. Posúe industrias menores, de pilado e muíños de arroz, e embotelladoras de augas gasosas.
A Graña, Labacengos, Moeche
A Graña é un lugar da parroquia de Labacengos no concello Coruñés de Moeche na comarca de Ferrol. Non ten habitantes desde hai máis de 10 anos segundo datos do Instituto Galego de Estatística.
Ernesto Is
Ernesto Suárez Is, nado en Xixón (Asturias) o 19 de maio de 1988, é un dramaturgo, narrador oral e escritor en lingua galega e castelá.
Wachet auf, ruft uns die Stimme, BWV 140
Wachet auf, ruft uns die Stimme, tamén coñecida como Sleepers, Wake, é unha cantata de Johann Sebastian Bach, escrita en 1731.
Ernesto Is
Traxectoria
Titulado superior en Arte Dramática pola Escola Superior de Arte Dramática de Galicia na especialidade de dramaturxia, anteriormente fórmase no eido da produción e da realización audiovisual.
Carmen Santos (homónimos)
Co nome de Carmen Santos podemos referirnos a:
Wachet auf, ruft uns die Stimme, BWV 140
É unha cantata coral, o número 140 segundo o catálogo BWV creado por Wolfgang Schmieder.
Ernesto Is
Traxectoria
No 2016 gaña (ex aequo) o Premio Abrente da Mostra Internacional de Teatro de Ribadavia con Fendas. En 2017 obtén o Premio Rafael Dieste de Textos Teatrais da Deputación da Coruña con Despois das Ondas, monólogo dramático sobre a vida da actriz franco-galega María Casares. Volve gañar o Premio Abrente na edición do ano 2021 con Profetas.
Wachet auf, ruft uns die Stimme, BWV 140
A maior parte das cantatas de Bach coma esta compuxéronse con fins eclesiásticos e, como case todas, é curta (20-30 minutos). Nesta peza tamén se dá o contraste entre as arias solistas e os fragmentos de música coral. A música de Bach é leda, quizais máis do que os seus obxectivos devocionais, de tal maneira que calquera pode gozala independentemente de que se compartan a súa fe e os seus usos.
Ernesto Is
Traxectoria
Foi seleccionado para participar no VI Programa de desenvolvemento das dramaturxias actuais 2017 do Instituto Nacional de las Artes Escénicas y de la Música (INAEM), dando como resultado a peza El hombre que soñaba con elefantes en las estrellas. No 2018 forma parte do grupo de traballo para a escrita teatral do Centro Dramático Galego, coordinado por Manuel Lourenzo, coa escrita da obra Onde veñen morrer as baleas. Os teatros Arriaga (Bilbao), Victoria Eugenia (Donostia) e Principal (Vitoria) seleccionaron o seu proxecto dramatúrxico Canciones amarillas para flores tristes para participar no programa Nuevas Dramaturgias 2020.
En 2021 o seu proxecto Relato para un incendio resultou gañador da primeira bolsa de dramaturxia impulsada pola Agadic, a través do Centro Dramático Galego ; obra estreada por AAntena Teatro en 2022.
Fundador e dramaturgo de Feira do Leste (Exilio das Moscas e Tras Tannhäuser —ayudas a la Creación Joven del INJUVE—), escribe ocasionalmente para outras compañías como Señora Supina (Hotel Europa) e Inversa Teatro (O Péndulo, coautoría xunto a Marta Pérez).
Na actualidade, compaxina o seu traballo como dramaturgo coa docencia de escrita dramática e guión na ESAD de Galicia e a colaboración en diferentes medios como a erregueté | Revista Galega de Teatro, a revista de ocio cultural A Movida e o programa Zigzag Diario da Televisión de Galicia.
Obra en asturiano
Obra dramática breve
Mil raias
dereita|miniatura|Un mil raias de liñas verdes e brancas. dereita|miniatura|[[David Woodard cun vestido de mil raias.]]
O mil raias, tamén chamado seersucker ou anarruga, é un tecido estampado de algodón de orixe hindú.
Descrición
O mil raias consiste nunha alternancia de liñas azuis lisas e de liñas brancas estampadas, que se obteñen ao aplicaren diferentes tensións sobre o tear. Adoita empregarse para a confección de vestidos nos cales o tecide favorece a perda de calor e a circulación do aire.
O nome mil raias fai referencia ás numerosas liñas que posúe. O seu nome en inglés (seersucker) provén do persa «shir o shekar», isto é, «leite e azucre», en relación a unha probable semellanza cos devanditos alimentos, xa que un é liso e o outro áspero.
Ombre, Viceso, Brión
Ombre é un lugar da parroquia de Viceso no concello coruñés de Brión na comarca de Santiago. Tiña 24 habitantes no ano 2010 segundo datos do INE, dos cales 10 eran homes e 14 eran mulleres.
Chourizo (crustáceo)
Taxonomía
A especie foi descrita en 1827 polo naturalista nizardo Giuseppe Antonio Risso, coñecido como Antoine Risso, baixo o nome de Penaeus foliacea.
Ao longo da historia coñeceuse polos seguintes sinónimos:
Nomes galegos
Para Aristaeomorpha foliacea rexístranse, na bibliografía galega, os seguintes nomes:
Descrición
É unha gamba de dimensións medias, de entre 15 a 20 cm, pero que pode chegar a medir atá 22,5 cm. Os machos son un pouco máis pequenos que as femias e non chegan aos 20 cm.
O seu rostro é moi curto e, como en todos os crustáceos pertencentes ao xénero Aristaeomorpha, presenta máis de 4 dentes na parte dorsal. . Nos exemplares feminimos o número de dentes é de 5 a 6.
A casca do cefalotórax é robusta e está provista de espiñas, e é dunha cor vermella escura avelulada. O abdome é longo, cos segmantos terceiro a sexto aquillados dorsalmente e rematado por detrás nunha aguda e pequena espiña. Presenta cinco apéndices natatorios e o último segmento abdominal termina nunha cola (telson) con forma de abano. O telson é estreito, e está rematado en punta aguda. Os pleópodos teñen forma de látego groso e segmentado, e os uropodios son amplos e laminados.
Hábitat e distribución
Vive en grupos a profundidades superiores aos 200 m, normalmente entre os 250 e os 1.300 m, en augas con temperaturas ao redor dos 13,5 °C.
No Atlántico oriental distribúese desde o golfo de Biscaia até as costas africanas desde Marrocos até Suráfrica. É común no Mediterráneo, desde España até Grecia. En España o maior volume de pesca acádase nas rexións pesqueiras suratlántica, levantina e tramontana.
Tamén se pesca no golfo de México, en Australia, Nova Zelandia e tamén no Xapón e nas illas Canarias.
Alimentación
Ten unha dieta composta principalmente de invertebrados mariños, especialmente dos que compoñen o krill.
Reprodución
Reprodúcese en verán.
Pesca
Esta especie péscase con artes de arrastre de profundidade; por iso, a súa presenza nos mercados aínda é recente. A maioría destas gambas que vemos nas lonxas galegas procede da rexión suratlántica e de Marrocos, a onde van pescalas os barcos galegos. Comercialízase fresca e conxelada.
Péscase frecuentemente no Mediterráneo, sobre todo en España e Italia. Tamén se captura amplamente en Alxeria e Israel, así como en Nova Zelandia.
Ferreiros de Abaixo, Folgoso do Courel, Folgoso do Courel
Ferreiros de Abaixo é un lugar da parroquia de Folgoso do Courel, no concello lucense de Folgoso do Courel na comarca de Quiroga. Tiña 4 habitantes no ano 2012 segundo datos do INE, dos cales 3 eran homes e 1 era muller.
Sheila Jeffreys
Sheila Jeffreys nada o 13 de maio de 1948 é unha pensadora feminista.
Pensamento
Sheila Jeffreys defende a igualdade de xénero e o lesbianismo como a sexualidade feminina liberada do poder machista. A diversidade sexual hetero é unha construción social e cultural que nace da desigualdade e xera desigualdade. A loita polo dereito ao aborto forma parte esencial da liberación da muller da súa condición de nai. Un rol escravizante e degradande da súa dignidade.
Defende a necesidade dunha nova sexualidade e denuncia que cando unha muller acada o orgasmo cun home esta goza de xeito masoquista e colabora co sistema patriarcal erotizándose coa súa propia opresión. Debe censurarse a heterosexualidade dominadora.
Na súa obra Anticlimax: A Feminist Perspective on the Sexual Revolution (1990) critica a suposta liberación xurdida coa revolución sexual dos anos 60, porque entende que supuxo novas formas de escravización da muller en canto que obxecto sexual dunha sexualidade masculina liberada das regras da sociedade tradicional.
No seu libro Industrial Vagina: The Political Economy of the Global Sex Trade describe o matrimonio como unha forma de prostitución que da dereito ao home sobre o corpo da muller e que está na base da relación heterosexual dominadora.
A industria cosmética e a cirurxía estética son novas formas de dominación masculina e de control patriarcal que ofrece falsas solucións a problemas máis profundos de submisión pasiva dunha muller entregada aos gustos do home. Nunha sociedade con igualdade de xénero o matrimonio e a industria da beleza deben desaparecer.
Ataca o transexualismo porque entende que este subscribe o tradicional estereotipo de muller.
O Pedregal, Labacengos, Moeche
O Pedregal é un lugar da parroquia de Labacengos no concello Coruñés de Moeche na comarca de Ferrol. Non ten habitantes desde hai máis de 10 anos segundo datos do Instituto Galego de Estatística.
Francis William Aston
Francis William Aston, nado en Harborne (Birmingham) o 1 de setembro de 1877 e finado en Cambridge o 20 de novembro de 1945, foi un químico inglés. En 1922 gañou o Premio Nobel de Química por determinar o peso atómico de todos os elementos da táboa periódica.
Traxectoria
En 1903 obtivo unha bolsa de estudos na Universidade de Birmingham, e nas súas investigacións das descargas eléctricas en tubos de baixa presión descubriu o fenómeno agora coñecido como Espazo escuro de Aston, que permite a separación dos isótopos e a determinación das súas masas. En 1909 trasladouse ao Laboratorio Cavendish en Cambridge por invitación de Joseph John Thomson e traballou na identificiación dos isótopos do neon. Trala primeira guerra mundial volveu aos seus estudos, e en 1919 inventou un espectrógrafo de masas que lle permitiu identificar rapidamentere 212 dos 287 isótopos naturais.
Foi presidente do Comité Atómico Internacional (1935-1945).
Autor de Isotopes (1922) e Mass-Spectra and Isotopes (1933).
Banda de Música Municipal de Valga
A Banda de Música Municipal de Valga é unha banda de música do concello de Valga, Pontevedra.
Fixo a súa presentación oficial no 1999 no I Festival Letras Galegas de dito municipio. Dende os comezos da agrupación o seu director é Manuel Villar Touceda
Trátase dunha das bandas de música máis novas e con maior éxito de crítica, feito que lle valeu para posteriormente participar en numerosos festivais nacionais e internacionais, así como para conseguir numerosos premios en diferentes certames de bandas de música populares.
Historia
left|miniatura|A Banda de Música Municipal de Valga en concerto en Vila Nova de Cerveira (Portugal).|250px A Banda de Música Municipal de Valga parte dunha base: forte, dinámica e en continua expansión como é a Escola de Música Municipal de Valga. Dita Escola foi inaugurada no 1996 como único centro deste tipo na zona, que contou xa dende o principio con máis de 50 alumnos que grazas ao traballo de 2 profesores formáronse nos primeiros rudimentos da práctica musical.
Esta experiencia moi pronto deu os seus primeiros froitos e en 1999 o número de alumnos que acudían as súas clases, ascendera a 130 ao igual que o dos profesores, 15 para as máis variadas especialidades musicais. De forma paralela a este desenvolvemento, fóronse poñendo en marcha outras actividades: agrupación coral, grupo de vento-madeira, grupo de vento-metal, grupo de percusión, grupo Orff, Big Band e Big Band infantil], e como maior actividade, a Banda de Música, a cal, co paso do tempo promoveu a creación da Banda de Música Xuvenil e da Banda de Música Infantil de Valga onde se forman os futuros músicos desta agrupación. Na actualidade, a Escola continúa a súa expansión, en especial entre os máis pequenos, desenvolvendo clases para alumnos a partir dos 2 anos.
O concerto de presentación da Banda de Música Municipal de Valga, tivo lugar no I Festival Letras Galegas do ano 1999 celebrado en Valga cun grande éxito de crítica que posteriormente a levou a participar en numerosos festivais e concertos por toda a xeografía nacional e internacional: Luarca, León, Zamora, Palencia, Segovia, Tarragona, Madridejos (Toledo), Getxo (País Vasco), Troviscal, Estarreja, Viana do Castelo e Vila Nova de Cerveira, en Portugal, e Madrid o cal foi un dos concertos máis importantes xa que actuaron no Quiosco da Música do Parque do Retiro dentro do ciclo de concertos da Banda Sinfónica Municipal de Madrid, Bandas al fresco.
Actividades
miniatura|A Banda de Música Municipal de Valga nun concerto popular da festa da Virxe do Carme en [[Pontecesures|250px]] A banda de música organiza anual e mensualmente diferentes actividades culturais como concertos de todo tipo, ademais das súas actuacións en intercambios culturais e festas populares.
Campamento musical
Entre as súas actividades anuais, destaca o Campamento Musical celebrado todos os veráns desde o ano 1999 nos máis diversos lugares da xeografía nacional e internacional: Allariz, Portomarín, Luarca, León, Zamora, Palencia, Segovia, Tortosa, Badaxoz, Alcalá de Henares, Bilbao, Viana do Castelo (Portugal), Vila Nova de Cerveira (Portugal), Madrid, Ourense e Oviedo.
Música nas igrexas
Unha das súas actividades mensuais que realiza xunto coa colaboración do Concello de Valga é o ciclo de música de cámara, Música nas igrexas que tamén xa conta coa súa IV edición e programa pequenos concertos nas igrexas e capelas do concello tódolos meses.
Asociación Cultural Musival
O 27 de marzo de 2002 naceu no concello de Valga a Asociación Cultural Musival, como elemento dinamizador e organizador de todas as actividades culturais. Grazas ás contribucións dos seus asociados numerarios e colaboradores (máis de 300), promove a música e outras actividades afíns dentro do Concello de Valga e na súa contorna máis próxima.
Discografía
A Banda de Música Municipal de Valga tamén conta con produción musical, xa que gravou dous discos ata o 2011.
Premios e recoñecementos
miniatura|A Banda de Música Municipal de Valga no VII Certame Galego de Bandas de Música Populares|250px
Tamén cómpre mencionar a participación no IX Certame Internacional de Bandas de Música de Aranda de Duero no ano 2007 e no VII Certame de Bandas de Música Vila de Dosbarrios no ano 2014.
Enema
miniatura|450px|"Enema". Século XVIII. Museu Nacional do Azulejo, [[Lisboa.]] Denomínase enema,,  lavativa, ou clister, ao procedemiento terapéutico de introducir líquidos no recto ou no colon a través do ano, así como ao instrumento co que se realiza esta operación.
Tipos de enemas
miniatura|200 px|Cubo e bolsa de enema (de 4 litros) para enemas evacuantes. miniatura|200 px|Enema opaco en bolsa.
Os enemas médicos ou por hixiene úsanse desde hai séculos e son basicamente de dous tipos:
Enema evacuante
Os enemas evacuantes, que xeralmente actúan de inmediato (de 15 a 20 minutos como máximo), úsanse para tratar a retención fecal, a eliminación de fecalomas, ou o estrinximento, como, por exemplo, nas mulleres embarazadas úsanse para aliviar a molestia causada por este, que a algunhas lles produce a inxesta de suplementos nutricionais.
Enema opaco ou de retención
Os enemas opacos (ou de retención), que requiren a retención da substancia introducida durante dun mínimo de trinta minutos até varias horas, úsanse para introducir medicamentos ou substancias radiopacas, como o sulfato de bario, e así visualizar mediante exploracións radioscópicas ou radiográficas imaxes do tracto intestinal inferior con fins diagnósticos.
Enema para alimentación
Tamén existían enemas para a alimentación por vía rectal, pero actualmente están en desuso.
Enema clismafílico
Os enemas clismafílicos son enemas que se realizan como vehículo para obter excitación sexual, é dicir, que forman parte de prácticas sexuais, como expresión ou variación de parafilias, sobre todo sadomasoquistas.
Substancias para enemas
Os enemas evacuantes realízanse con auga, solucións salinas, solucións xabonosas, emulsións con aceite o con glicerina e solucións hipertónicas; existen tamén preparados comerciais. Xeralmente todas estas substancias aplícanse á temperatura corporal (37 °C).
Os enemas opacos ou de retención (ás veces precedidos por enemas de evacuación ou limpeza) fanse con aceite de oliva (enema oleoso ou emoliente), medicamentos diversos como antihelmínticos ou laxantes e antisépticos, sulfato de bario e líquidos con nutrientes en caso do enema alimenticio, así como líquidos para a hidratación (proctólise).
En medicina alternativa úsanse enemas de café para afeccións hepáticas polo seu efecto colerético (é dicir, activador da produción da bile).
Contraindicacións
Xeralmente non se deben practicar enemas nos seguintes casos:
Carmen Santos
Carmen Santos Queiruga, nada en Queiruga (Porto do Son) en 1981, é unha política galega.
Traxectoria
Licenciada en Ciencias Políticas pola Universidade de Santiago de Compostela, é funcionaria do Instituto de Investigacións Mariñas do CSIC en Vigo dende 2007. En abril de 2016 foi elixida secretaria xeral de Podemos Galicia, manténdose ata outubro de 2018. Foi elixida en primarias para encabezar a candidatura de En Marea pola provincia de Pontevedra para as eleccións galegas de 2016 e foi elixida deputada.
Pousada, Viceso, Brión
Pousada é un lugar da parroquia de Viceso no concello coruñés de Brión na comarca de Santiago. Tiña 74 habitantes no ano 2010 segundo datos do INE, dos cales 38 eran homes e 36 eran mulleres.
O Comareiro
O topónimo galego O Comareiro pode referirse a:
Enric Ribas i Ribas
Enric Ribas i Ribas, nado en Vigo o 6 de xuño de 1870 e finado en El Masnou, Maresme, o 17 de outubro de 1935, foi un cirurxián catalán.
Traxectoria
A súa casa en Masnou foi construída polo arquitecto Bonaventura Bassegoda i Amigó no ano 1924, na rúa de Barcelona, número 15.
Tanja
Tatjana Mihhailova (Татьяна Михайлова) é unha cantante e actriz rusa de orixe estoniano. Ela naceu en Kalingrado, Rusia pero dende que era pequena vive en Estonia de onde é orixinaria. Representará a Estonia no Festival de Eurovisión 2014 coa canción "Amazing".
Pavía
Este artigo trata sobre unha vila, para o froito véxase artigo Cultivares de pexego.
miniatura|dereita|250px|Ponte vella, en Pavía Pavia ou Pavía é unha cidade do suroeste da Lombardía, no norte de Italia, é cruzada polo río Ticino (Durante a época romana chamábase Ticinum.), un pouco ao norte da confluencia co río Po. É capital da provincia de Pavía e en 2001 contaba con 71.074 habitantes. A provincia de Pavía dedícase sobre todo á agricultura (viño, arroz e cereais). As industrias son escasas e están localizadas nos suburbios da cidade.
Foi capital do reino longobardo. Desde a Idade Media foi sede dunha das universidades máis antigas de Italia. A cidade estivo fortificada até 1842, cando os bastións se transformaron en rúas e xardíns públicos. Porén, gran parte dos muros ficou en pé até 1901, cando foron derrubados para construír a estrada de circunvalación.
Ramisquido, Labacengos, Moeche
Ramisquido é un lugar da parroquia de Labacengos no concello Coruñés de Moeche na comarca de Ferrol. Non ten habitantes desde hai máis de 10 anos segundo datos do Instituto Galego de Estatística.
Volta ó Alentexo
Creada en 1983, até 2016 téñense disputado 34 edicións desta proba. Cada edición da carreira conta con 4 etapas que, polo xeral, teñen un percorrido moi chan. O vencedor adoita ser un corredor dalgunha escapada, pois non hai contra o reloxo, e o propio relevo da xeografía do Alentexo impide que haxa etapas de montaña.
Xerseis
Estes son os xerseis que distinguen ós líderes das distintas clasificacións:
Palmarés
Ningún ciclista foi quen de vencer na Volta ó Alentexo en dúas ocasións. Dous galegos acadaron a vitoria, Xesús Blanco Villar en 1991 e David Blanco en 2010. O gañador máis ilustre da carreira foi Miguel Indurain, en 1996.
Solution .45
Solution .45 é un supergrupo sueco de metal creado polo guitarrista Jani Stefanovic (Miseration, Divinefire, Essence of Sorrow). No presente está composto polo vocalista Christian Älvestam (Miseration, ex-Scar Symmetry), os guitarristas Stefanovic e Ronnie Björnström (Defiatory, Ill-Wisher, Taedeat, ex-Aeon), e o batería Rolf Pilve (Miseration, Essence of Sorrow, Stratovarius).
Ferreiros de Arriba, Folgoso do Courel, Folgoso do Courel
Ferreiros de Arriba é un lugar da parroquia de Folgoso do Courel, no concello lucense de Folgoso do Courel na comarca de Quiroga. Tiña 62 habitantes no ano 2012 segundo datos do INE, dos cales 39 eran homes e 23 eran mulleres.
Kalevan Pallo
O Kalevan Pallo ou KalPa é un equipo profesional de hóckey sobre xeo da cidade de Kuopio, Savonia do Norte (Finlandia). Actualmente compite na SM-liiga, a máxima categoría do hóckey sobre xeo profesional finés. Xoga os seus partidos como local no Kuopion jäähalli, pavillón con capacidade para 5 300 espectadores.
Fundado en 1929, o equipo nunca conseguiu gañar o campionato finlandés, se ben chegou dúas veces ás finais, conseguindo dúas medallas de prata (1991 e 2017), ademais gañou o bronce en 2009. En 2012 o equipo gañou o Trofeo Memorial Harry Lindblad como campión da liga regular. Ademais, en 2018 KalPa fixo historia ao converterse no primeiro equipo finlandés en proclamouse campión da prestixiosa Spengler Cup en Davos, Suíza.
KalPa conta tamén cun equipo feminino, denominado KalPa Naiset, que compite na máxima categoría do hóckey sobre xeo feminino finlandés, a Naisten Liiga, competición na que conseguiu o subcampionato en 2021.
Historia
O club foi fundado en 1929 en Sortavala baixo o nome de Sortavalan Palloseura (SPS), cando Carelia aínda pertencía á República de Finlandia. Inicialmente a oferta deportiva do club incluía o bandy, o pesäpallo e o fútbol. Con todo, o PSP dividiuse en dous na década seguinte: o Sortavalan Palloseura e o Sortavalan Pallo (SP), mantendo ambos as tres modalidades deportivas do club orixinal.
Zelená vlna
Zelená vlna é un filme checoslovaco dirixido por Václav Vorlíček, dentro do xénero da comedia, en 1981. A estrea realizouse en Praga o 1 de xuño de 1982. O filme segue os acontecementos do Prazak o venres pola tarde, na que case a totalidade de Praga móvese cara as zonas rurais. A historia é un mosaico diverso no que se pode ver un ladrón preparándose para roubar un apartamento baleiro, un matrimonio que vende o seu fogar e un pintor que non é quen de pintar o modelo dos seus soños.
Kalevan Pallo
Historia
Durante a Guerra de Inverno a cidade foi evacuada e pasou ao control soviético, situación que se repetiu posteriormente durante a Guerra de Continuación, despois da cal abandonaron a cidade os últimos finlandeses e a cidade pasou a formar parte da Unión Soviética. Os clubs deportivos da cidade foron trasladados a Kuopio, onde SPS e SP fusionáronse axiña pouco despois da contenda baixo o nome SPS. O primeiro evento no que se presentou Sortavalan Palloseura á xente de Kuopio foi un partido de fútbol amigable fronte a KuPS que tivo lugar o 10 de maio de 1945.
O nome completo da compañía propietaria do equipo é KalPa Hockey Oy. A meirande parte da compañía é propiedade dos xogadores da NHL Sami Kapanen e Kimmo Timonen. Kapanen é o socio maioritario cun 50'5% das accións. Timonen conta co 8%, cando o seu compañeiro de equipo nos Philadelphia Flyers Scott Hartnell fíxose co 5%.
Na tempada 1990-91 gañou a súa primeira medalla de prata da competición, mais en 1999 viuse obrigado a xogar na segunda categoría logo de finalizar a tempada no último posto da liga e descender.
Durante a tempada 2004–05 da NHL Timonen, Kapanen, e Adam Hall xogaron no KalPa. Logo de gañar a Mestis, o KalPa retornou á máxima categoría do hóckey sobre xeo finés, a SM-liiga, na tempada 2005-06 tras xogar seis anos na categoría de prata. Tan só tres anos despois, na tempada 2008-09, o KalPa conseguiu a súa segunda medalla da máxima categoría ao facerse coa medalla de bronce.
En 2018 gañou o seu primeiro título internacional, a Spengler Cup, logo de derrotar na final á selección do Canadá por 1-2, sendo o primeiro club finlandés en gañar o torneo.
Mascota
Na tempada 2013-14 fixo a súa primeira aparición ante o público de Kuopio a mascota do equipo, Ruusteri. Trátase dun galo antropomorzo, similar a outras mascotas da Liiga que representan a animais: Redi (Sport) ou Pekko Pelikaani (Pelicans).
Antes da presentación do equipo nos seus partidos como local, Ruusteri deslízase pola pista, durante o partido pode vérselle por distintos lugares do estadio, toca a guitarra eléctrica no centro da pista, e durante o segundo tempo morto técnico lanza produtos de KalPa á bancada cun canón de camisolas.
Existen diversos eventos relacionados coa mascota, como a súa xira escolar ou o seu aniversario, cando as nenas e nenos poden enviarlle felicitacións decoradas e coincide cun partido de outono no que se regalan entradas para nenas e nenos menores de 16 anos.
Pavillón
miniatura|Exterior do Olvi Areena. KalPa xoga os seus partidos como local no Kuopion jäähalli, coñecido por motivos de patrocinio como "Olvi Areena", e tamén coñecido popularmente como "Niiralan Monttu". O estadio foi inaugurado en 1979 e ten capacidade para 5 300 persoas (3 628 sentadas), mestres que a pista ten unhas medidas de 60x30 metros.
Os días de partido pode accederse ao estadio nos autobuses urbanos da cidade de Kuopio cun billete especial de prezo reducido.
Números retirados
KalPa ten retirado os seguintes catro números ao longo da súa historia:
Equipo feminino
KalPa conta cun equipo feminino, denominado KalPa Naiset, que compite na Naisten Liiga, a máxima categoría do hóckey sobre xeo feminino finlandés. Foi fundado en 1989 e o seu maior éxito chegou na tempada 2019-20, cando o equipo disputou a final da Naisten Liiga fronte a Kiekko-Espoo, se ben a final non chegou a disputarse por mor da pandemia por coronavirus. Con todo, na tempada seguinte conseguiu de novo chegar á final, de novo fronte ao equipo de Espoo, contra o que caeu en catro partidos (3-1). O equipo conseguiu tamén tres medallas de bronce en 1995, 1996 e 2017.
Trofeos individuais
miniatura|250px|O Trofeo Aarne Honkavaara no [[Museo finlandés do hóckey sobre xeo (Tampere).]]
Chopiño
O chopiño (Sepiola rondeletii) é unha especie de chopo nativo do nordeste do océano Atlántico e o mar Mediterráneo, incluíndo o estreito de Sicilia, o mar Exeo, o mar Adriático, o mar de Mármara e o mar Levantino. No nordeste atlántico, o seu hábitat natural esténdese desde o mar do Norte até o Senegal.
As femias medran uns 60 mm co manto de lonxitude (máis normalmente de 40 a 50 mm), mentres que os machos non exceden que se coñeza os 25 mm co manto.
O espécime tipo recolleuse no mar Mediterráneo e depositouse no Muséum National d'Histoire Naturelle de París, mais xa non existe.
Rosina Gómez Baeza
Rosina Gómez Baeza, nada en Xixón o 30 de xuño de 1941, é unha xestora cultural española, recoñecida internacionalmente por dirixir durante vinte anos a feira Internacional de Arte Contemporánea ARCO, contribuíndo á internacionalización da arte contemporánea española. Posteriormente foi directora fundadora da 1ª Bienal de Arte, Arquitectura e Paisaxe das Illas Canarias e presidenta do Instituto de Arte Contemporánea IAC.