cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Fátima Iglesias
Traxectoria
Licenciada en Pedagoxía pola Universidade de Santiago de Compostela, cun mestrado de Axente de Emprego pola Universidade de Vigo, iniciou a súa carreira política no seu concello natal, onde foi elixida concelleira en representación do PPdeG en 2007. Desenvolve a súa experiencia laboral como Técnico de Emprego e Docente, nas eleccións municipais de 2011 encabezou a candidatura dos populares ao concello guardés, mais non acadou os respaldos suficientes para obter a alcaldía a pesar de subir un concelleiro e quitarlle a maioría absoluta ao PSdeG. Dous meses despois, e grazas a unha serie de renuncias das que a última foi a do deputado Ignacio López-Chaves, accedeu ao posto de parlamentaria no Parlamento de Galicia en representación da circunscrición de Pontevedra.
Vida persoal
Está casada e ten dous fillos.
Patricia Fra López
Patricia Fra López, nada o 29 de maio de 1964, é unha profesora, investigadora galega e coordinadora de Radio María.
Traxectoria
Profesora Titular na área de Filoloxía Inglesa da Universidade de Santiago de Compostela, onde imparte clases de literatura norteamericana. É especialista na literatura sureña dos Estados Unidos e as súas relacións co cine. En 2012 recibiu o premio de investigación da Crítica de Galicia pola edición de Regreso a Compostela de Edith Wharton editado polo Servizo de Publicacións da USC.
Arado Ar 234
O Arado Ar 234 Blitz foi un bombardeiro birreactor monopraza alemán usado pola Luftwaffe no final da segunda guerra mundial. O Ar 234 foi o primeiro bombardeiro a reacción en servizo operativo do mundo. Entrou en combate durante a batalla das Ardenas, bombardeando Liexa o día de noiteboa de 1944.
O desenvolvemento do Ar 234 pode remontarse á segunda metade de 1940 e a solicitude de licitación do Ministerio de Aviación para producir un avión de recoñecemento de alta velocidade con propulsión a reacción. Arado foi a ñunica compañía que respostou co seu deseño E.370. Aínda que o seu alcance era menor que o especificado polo Ministerio, realizouse inmediatamente un pedido de dous prototipos, designados Ar 234. Aínda que ámbolos dous prototipos estaban case completos antes de final de 1941, os turborreactores Junkers Jumo 004 non estiveron dispoñibles ata febreiro de 1943. Debido á pouca fiabilidade do motor, o primeiro voo do Ar 234 V1 atrasouse ata o 30 de xullo de 1943. Ademais do orixinal Ar 234A orientado ao recoñecemento, desenvolveuse tamén o bombardeiro rápido Ar 234B en resposta a unha petición do Ministerio de Aviación. Debido á falta de espazo interno na relativamente esvelta fuselaxe, a carga de bombas de ata 1 500 kg tiña que ir en soportes externos.
Fabricáronse poucas unidades, a pesar de que os plans eran de fabricar 500 por mes a finais de 1945, e usouse case enteiramente como avión de recoñecemento. Nos seus poucos usos como bombardeiro demostrou que era case imposible interceptalo. Foi o derradeiro avión da Luftwaffe en voar sobre o Reino Unido durante a guerra, en abril de 1945.
Deseño e desenvolvemento
O Ar 234 non foi concibido como bombardeiro, senón como avión de recoñecemento tras unha solicitude por parte do Ministerio do Aire alemán dun reactor de recoñecemento de alta velocidade, e de feito a maior parte dos seus logros foron neste campo. O proxecto, chamado nun principio E 370, comezou a tomar forma principios de 1941 baixo a dirección de Walter Blume. A idea inicial era a dun avión monoplano de á alta con dous motores Junkers Jumo 004 en góndolas baixo as ás e un tren de aterraxe en triciclo que se desprendía aos 60 metros de altura. O tren descendería en paracaídas para ser reutilizado, deixando que o avión aterrase cuns patíns retráctiles. O motivo deste sistema era que o avión puidese levar maior cantidade de combustible e aumentar o alcance das misións de recoñecemento.
Arado estimaba unha velocidade máxima de 780 km/h a 6 000 m, unha altitude operativa de 11 000 m e un alcance de 1 995 km. O alcance era curto para o requirimento do Ministerio do Aire, pero o deseño gustou e encargaron dous prototipos, sendo o modelo redesignado Ar 234. Os dous avións estaban case cmpletos a finais de 1941, pero os motores Jumo 004 non estiveron listos ata febreiro de 1943. Cando chegaron Junkers considerounos pouco fiables para ser usados en voo e utilizáronse para probas estáticas e de rodadura. Cando os motores estiveron listos para voar o Ar 234 V1 fixo o seu voo de estrea o 30 de xullo de 1943 no aeródromo de Rheine (no presente a base aérea de Rheine-Bentlage).
No mes de setembro xa habúia catro prototipos voando. O segundo deles, o Arado Ar 234 V2, esnafrouse o 2 de outubro de 1943 en Rheine tras incendiarse a súa á esquerda, e fallar os dous motores e varios instrumentos. O avión caíu dende unha altura de 1 200 m matando ao piloto, o Flugkapitän Selle. Os oito prototipos equipáronse co tren de aterraxe orixinal planeado, pero este nunca chegou a instalarse na versión de produción Ar 234A.
Decidiuse entón deseñar un tren triciclo normal para a versión de bombardeo, coa bomba suspendida na fuselaxe, entre as rodas centrais. Para axudar na engalaxe en pistas curtas instaláronse nas zonas externas das ás uns foguetes aceleradores de porpergol líquido, que lle daban ao avión un pulo adicional. Aos 30 segundos de acenderse estes desprendíanse e caían en paracaídas para ser reutilizados.
O sexto e o oitavo prototipos estaban impulsados por catro reactores BMW 003 en vez de dous Jumo 004. O sexto levábaos en góndolas individuais e o oitavo en góndolas dobres baixo as ás. Estes foron os primeiros reactores catrimotores en voar. O prototipo Ar 234 V7, con dous motores Jumo 004, sería o primeiro reactor da historia en realizar unha misión de recoñecemento o día 2 de agosto de 1994 co piloto Erich Sommer aos mandos.
En marzo de 1944, antes incluso das probas de voo, comezouse a preparar en Alt Loennewitz, Saxonia, unha fábrica especial para a produción masiva do Ar 234B.
Na primavera de 1945 varios exemplares foron modificados como cazas nocturnos, sendo equipados cun radar na proa e un radarista metido na popa da fuselaxe, por detrás das ás. Incluían tamén dous canóns de 20 mm baixo a fuselaxe.
Nas últimas semanas de guerra apareceu o Ar 234C do que só se fabricaron 14 unidades e apenas entraron en combate. En marzo de 1945 os soviéticos ocuparon as fábricas de Arado e a súa produción concluíu para sempre.
Especificacións
thumb|Arado Ar 234|270x270px
Ángel Padín
Ángel José María Padín Panizo, nado na Coruña o 11 de novembro de 1930 e finado na mesma cidade o 1 de abril de 2014, foi un xornalista e escritor galego.
Traxectoria
Nos anos cincoenta Padín estudou xornalismo en Madrid, antes de que se crease a licenciatura correspondente. Posteriormente licenciouse e doutorouse en Ciencias da Información pola Universidade Complutense de Madrid. Como xornalista traballou sobre todo en La Voz de Galicia, en diferentes etapas da súa vida, en El Correo Gallego, ABC e en El Ideal Gallego, que dirixiu entre 1985 e 1988. Tamén foi xefe de prensa da Universidade da Coruña, durante o tempo en que José Luis Meilán Gil foi o reitor, así como presidente da Asociación da Prensa da Coruña, unha agrupación de xornalistas de ámbito local.
A súa especialización foi a arte. Académico da Academia Galega de Belas Artes, enfocou a súa erudición especialmente á época en que Pablo Ruiz Picasso viviu na Coruña.
Vida persoal
Estivo casado coa xornalista e directora de El Ideal Gallego, Olga Viaño.
Howth
Na actualidade é o extremo norte do ferrocarril dublinés coñecido como DART.
Bibliografía de Martín Sarmiento
Esta é a bibliografía referida a Martín Sarmiento. As obras aparecen listadas por orde alfabética segundo o apelido do estudoso da obra do propio Sarmiento.
N
O Padre Sarmiento e o seu tempo, Actas do Congreso de 1995, Santiago, 1997, 2 volúmenes.
P
miniatura|Catálogo de voces vulgares y en especial de voces gallegas de diferentes vegetales, 1996.
Manuel Pérez García-Sabugo
Manuel Pérez García-Sabugo, finado en outubro de 1969, foi un avogado e político galego.
Traxectoria
Foi alcalde de Verín de 1955 a 1963.
El Combate
El Combate foi o nome de varias publicacións:
Ignacio López-Chaves
Ignacio Javier López-Chaves Castro, nado en Vigo o 5 de xullo de 1964, é un avogado e político galego.
Traxectoria
Licenciado en Dereito pola Universidade de Santiago de Compostela, ten ademais un mestrado en xestión de empresas culturais pola Universidade Aberta de Cataluña. Profesionalmente é docente universitario, e ensina Dereito na Universidade de Vigo. Nesa universidade López-Chaves foi secretario do seu consello social.
Afiliado ao Partido Popular de Galicia, en 2005 sae elixido deputado nas eleccións autonómicas pola provincia de Pontevedra. En 2007 sae tamén elixido concelleiro, postos os dous que repite respectivamente nas autonómicas de 2009 e nas municipais de 2011. Na Cámara galega ocupou o cargo de voceiro de Cultura.
En 2011 renunciou ás súas actas de deputado e de concelleiro e substituíu a Corina Porro á fronte da Autoridade Portuaria de Vigo. No Parlamento de Galicia foi substituído por Fátima Iglesias e no concello vigués por Pablo Beiro. En outubro de 2015 foi nomeado Delegado Territorial en Vigo da Xunta de Galicia trala dimisión de María José Bravo Bosch, motivo polo que abandonou a presidencia da Autoridade Portuaria de Vigo e foi substituído no posto por Enrique López Veiga. Nas eleccións ao Parlamento de Galicia 2016 foi elixido deputado pola provincia de Pontevedra. Dende xuño de 2019 exerce como presidente da Comisión Galega da Competencia, dentro do organigrama da Vicepresidencia Segunda da Xunta de Galicia.
Cruzul, Becerreá
San Martiño de Cruzul é unha parroquia que se localiza no concello de Becerreá. Ten tres entidades de poboación. Segundo o IGE en 2014 tiña 79 habitantes (42 homes e 37 mulleres), dous menos que en 2004 (41 mulleres e 40 homes) e un máis que en 1999.
Patrimonio
Na parroquia está a ponte de Cruzul, sobre o río Narón. Foi construído a finais do s. XVIII como parte do camiño real de Madrid á Coruña e Ferrol.
Díaz Baliño
O apelido Díaz Baliño pode referirse a algún dos oito fillos de Germán Díaz Teijeiro (Ortigueira, 04/12/1858 - A Coruña, marzo de 1929) e Camila Melitona Baliño López (Ferrol, 12/02/1865 - A Coruña, xaneiro de 1929), dos que varios se dedicaron a diferentes manifestacións artísticas, entre eles:
Heraldo de Villalba
Heraldo de Villalba foi un periódico editado en Vilalba entre 1916 e 1931.
Historia e características
alt=Placa no lugar que ocupaba a sede do Heraldo, en conmemoración da constitución da Irmandade da Fala de Vilalba|miniatura|Placa no lugar que ocupaba a sede do Heraldo, en conmemoración da constitución da Irmandade da Fala de Vilalba Subtitulado Periódico defensor de los intereses de la comarca villalbesa, apareceu o 4 de marzo de 1916. Foi fundado e dirixido por Antonio García Hermida. De periodicidade quincenal, cesou a súa publicación co número 286, o 12 de abril de 1931.
Lugares de San Amaro
miniatura|dereita|[[Casa do concello de San Amaro.]] Galicia → Parroquias de Galicia → Lugares de Galicia → Lugares de San Amaro
Demografía da Cidade do Vaticano
A poboación vaticana está composta por membros da Igrexa Católica, que debido ás súas función, residen alá. Ademais do Papa, residen e traballan nela bispos, cardeais, arcebispos e outros funcionarios importantes da Igrexa. A maioría dos funcionarios estables son italianos, un número considerable suízo (debido sobre todo á Garda Suíza, o exército do Vaticano) e o restante orixinario de diversos países.
A relixión oficial é o catolicismo, que ten un estatuto oficial. A Cidade do Vaticano non ten lingua oficial, e agás a Santa Sé, que utiliza normalmente o latín nos seus documentos oficiais, o Vaticano adoita utilizar o italiano para os seus documentos lexislativos e oficiais.
Vinculeiro, Santa Cecilia de Trasancos, Ferrol
Vinculeiro é un lugar da parroquia de Santa Cecilia de Trasancos no concello de Ferrol na provincia da Coruña. Segundo o Instituto Galego de Estatística en 2007 tiña 125 habitantes (64 homes e 61 mulleres), catro menos ca en 2003.
Liñares, San Vicenzo de Curtis, Vilasantar
Liñares é un lugar da parroquia de San Vicenzo de Curtis, no concello coruñés de Vilasantar, na comarca de Betanzos. Segundo o Instituto Nacional de Estadística a súa poboación en 2018 era de 26 habitantes (15 homes e 11 mulleres).
Rococó
O estilo Rococó naceu en Francia a principios do século XVIII. Caracterízase pola opulencia e a elegancia, con cores vivas, en contraste co pesimismo e a escuridade do barroco, tendencia artística coa que é frecuentemente confundido, pero foi unha reacción contra o barroco serodio e, ao contrario que aquel, pretendía máis agradar ca impresionar. Desenvolveuse durante os reinados de Luís XV e Luís XVI. Foi substituído polo Neoclasicismo.
Junkers Ju 87
O Junkers Ju 87 ou Stuka (de Sturzkampfflugzeug, bombardeiro en picado en alemán) foi un bombardeiro en picado da Luftwaffe durante a Segunda Guerra Mundial. É famoso por ser un dos protagonistas da Blitzkrieg de Hitler. Fixo a súa aparición en cambate na guerra civil española e participou en todas as frontes durante a segunda guerra mundial. O Ju 87 era moi preciso en ataques contra barcos, aeroportos e fábricas, pero vulnerable aos ataques de cazas.
Rococó
Definición
O termo rococó provén da palabra francesa rocaille (pedra) e coquille (cuncha), dado a preferencia polas formas onduladas e irregulares. O rococó defínese polo gusto das cores pasteis, suaves e claras. Predominan as formas naturais, e ten en común co barroco o gusto polo recargado. É unha arte mundana, sen conexión coa relixión, que trata temas da vida, de galáns e aristócratas, así como gusto polo exótico e oriental. Reflíctense paisaxes luminosas e coloridas. Non simbolizan nada social nin espiritual, só superficialidade. Fundaméntase na liña curva, que chega ata as súas últimas consecuencias.
Junkers Ju 87
O avión é doadamente recoñecible polas súas ás de gaivota invertidas e o seu tren de aterraxe fixo. Sobre os bordos de ataque do carenado do tren de aterraxe principal levaba montadas sirenas coñecidas como as trompetas de Xericó, convertidas nun símbolo da propaganda do poder aéreo alemán e das vitorias da chamada Blitzkrieg de 1939-1942, además de proporcionar aos seus pilotos información audible sobre a velocidade. O deseño do Stuka incluía varias innovacións, incluídos freos de picado automáticos baixo as dúas ás para asegurar que o avión se recuperase do seu picado incluso cando o piloto perdía o coñecemento debido ás altas forzas g.
Rococó
Historia do Rococó
Inicialmente, o novo estilo aplicouse na decoración de interiores, de aí o seu sobrenome de arte de salón. Despois do reinado de Luís XIV, admirador do barroco, os deseños recargados deron paso a formas máis suaves e coloridas. Proliferou na corte francesa, e logo entre as altas clases sociais, dado o seu carácter aristócrata.
Junkers Ju 87
Durante a guerra civil española os alemáns enviaron en novembro de 1936 un exemplar de preprodución Ju 87A-0 para avalialo, e a finais de 1937 chegaron 5 Ju 87A-1 que empregaría a Lexión Cóndor. A Lexión Cóndor mantivo en segredo as actividades deste avión, e só se sabe que en febreiro de 1937 o Ju 87A-0 de preprodución estivo en Vitoria durante os preparativos da ofensiva de Bilbao.
Rococó
Historia do Rococó
A súa maior expansión foi no período de 1730. Pasou da arquitectura e decoración, Juste-Aurèle Meissonnier foi fundamental para a súa expansión, á pintura e escultura, con autores como Antoine Watteau e François Boucher. Acolleuse con entusiasmo en Alemaña, Bohemia e Austria, onde se mesturou co barroco e foi aplicado en numerosos pazos e igrexas. En Italia, Francesco Borromini e Battista Guarini, autores enmarcados no barroco tardío, víronse influenciados polo rococó.
Junkers Ju 87
Estes serían substituídos en outubro de 1938 por outros 5 Ju 87B-1, cun motor máis potente, mellor armamento ofensivo e estrutura revisada.
Rococó
Rococó en España
miniatura|300px|Formas onduladas da fachada da [[Catedral de Cádiz]] A evolución do barroco para o recargamento ornamental xerou en España o estilo churrigueresco, de certo modo emparentado co Rococó, pero de raíz autóctona: José de Churriguera (1665-1725), arquitecto e escultor español, e os seus irmáns Joaquín e Alberto, tamén artistas que cultivaron o mesmo estilo, déronlle nome, aínda que este estilo, plasmado sobre todo na arquitectura e nos retablos, non foi exclusivamente seu: destacaron nel Pedro de Ribera, que traballou en Madrid construíndo o antigo hospicio de San Fernando (1722-1729, hoxe Museo Municipal), o cuartel do Conde Duque (1720) e a ponte de Toledo (1723-1724). En Toledo traballou Narciso Tomé e en Sevilla Leonardo de Figueroa, un arquitecto e decorador moi destro que fixo a portada do pazo de San Telmo (1724-1734). Francisco Hurtado Izquierdo realizou os sagrarios da catedral de Granada (1704) e da cartuxa do Paular (Madrid, 1718). En Levante destacan o pazo do marqués de Dos Aguas (1740-1744) de Valencia, remodelado por Hipólito Rovira, e a fachada da catedral de Murcia (1741-1792), do valenciano Jaime Bort. En Galicia é preciso citar a gran fachada do Obradoiro (1738-1749), de Fernando Casas e Novoa. Coexistindo con este postbarroco autóctono, o rococó francés chegou á corte de Filipe V a través das súas esposas. Non chegou a difundirse demasiado, por ser un estilo elitista e estar afastado dos temas relixiosos. O murciano Francisco Salzillo inspirouse nas formas delicadas do rococó; tamén pode incluírse a Francisco Hurtado Izquierdo, quen pode ser integrado como arquitecto do churrigueresco. Como pintores do rococó españois destacan Luis Meléndez e Luis Paret; Giabattista Tiépolo traballou tamén en España xunto a Mengs. En arquitectura, un claro exemplo de rococó en España é a catedral de Cádiz.
Rococó en Portugal e no Brasil
En Portugal apareceu na numismática arredor de 1726 e prolongouse até 1790 nos principais dominios artísticos. Na corte e no Sul do país desapareceu máis cedo, dando lugar ao neoclasicismo. É nas provincias do norte, particularmente noroeste, que se encontra a versión máis orixinal da creación artística rococó, grazas á talla dourada de formas "gordas" de certas igrexas do Porto, Braga, Guimarães etc., executada por artistas da segunda metade do século XVIII (Fr. José António dos Santos Vilaça, Francisco Pereira Campanhã etc.) e na escultura ganítica, que decora numerosos edificios relixiosos e profanos na mesma área: igrexa da Orde Terceira do Carmo (1758-68) por José Figueiredo Seixas, Capela do Terço (1756-75); en Viana do Castelo, a capela dos Malheiros Reimões etc.
No Brasil este estilo revelouse na escultura de madeira e de «pedra-xabón», na pintura mural e na arquitectura, con José Pereira Arouca, Francisco Xavier de Brito, Manuel da Costa Ataíde e António Francisco Lisboa, o Aleijadinho.
Artistas do Rococó
Españois:
Franceses:
Ingleses:
Italianos:
Ferreirós de Valboa, Becerreá
Santa María de Ferreirós de Valboa é unha parroquia que se localiza no concello de Becerreá. Segundo o padrón municipal de 2004 tiña 111 habitantes (57 mulleres e 54 homes), distribuídos en 2 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 125 habitantes. Segundo o IGE, no 2014 a súa poboación descendera ata os 77 habitantes, sendo 39 homes e 38 mulleres.
Por esta parroquia pasa o río de Torés.
Sinigrina
A sinigrina é un glicosinolato que pertence á familia dos glicósidos que se encontra nalgunhas plantas da familia das brasicáceas como as coles de Bruxelas, brócoli, e en sementes de mostaza negra (Brassica nigra) entre outras moitas. Cando os tecidos da planta que conteñen sinigrina son esmagados, relados ou danados, o encima da planta mirosinase degrada a sinigrina orixinando aceite de mostaza (alil isotiocianato), que é responsable do sabor picante da mostaza e do ravo picante (Armoracia rusticana). As sementes da mostaza branca, Sinapis alba, orixinan unha mostaza moito menos picante porque esta especie contén un glicosinato diferente chamado sinalbina.
O nome químico da sinigrina é alilglicosinolato ou 2-propenilglicosinolato.
A sinigrina é tamén alelopática (os seus produtos químicos inflúen no crecemento doutros organismos). .
Delfinoideos
miniatura|200px|[[Orcinus orca, o máis grande.]] miniatura|200px|[[Cephalorhynchus commersonii, o máis pequeno.]] A dos delfinoideos (Delphinoidea) é unha superfamilia de cetáceos que constitúe o grupo máis grande dos odontocetos, con 66 xéneros distribuídos en 6 familias.
A superfamilia foi instituída en 1865 por William Henry Flower, e foi considerada como monofilética por Geisler et al. en 2011.
Banda Municipal de Carballo
A Banda municipal de Carballo é un conxunto musical da vila de Carballo fundado en 1984. Conta con máis de cincuenta membros, e ensaian no Pazo da Cultura de Carballo. Estivo dirixida por José Barros Sada até 1996 e por Vicente Pérez Planells até a súa xubilación en 2015, Dende setembro do ano 2021 está dirixida polo carballés Javier Bardanca.
Delfinoideos
E aínda que non é recoñecida como tal superfamilia por todos os cetólogos, si foi admitida, entre outros, por de Muizon (1988), Dawson (1996), Fordyce e de Muizon (2001), Kazar et al. (2004), Uhen et al. (2008), Geisler et al. (2011), e Bianucci et al. (2011). Comprende a todos os cetáceos denominados golfiños latu sensu, é dicir, ademais dos golfiños propiamente ditos, outras especies semellantes como os arroaces, as toniñas, os caldeiróns ou a candorca.
Banda Municipal de Carballo
Dende a súa creación realizou actuacións por toda Galicia e gravacións para a Radio Galega. En 1999 gravou un disco con temas e estilos moi diversos e no 2000 gañou o concurso de xoves intérpretes da Xunta de Galicia, cun concerto que se recolle nun disco editado pola propia Xunta. Tamén gravou un disco no programa Outra+Outra 2006 da fundación Paideia e co patrocinio da deputación da Coruña.
Delfinoideos
Esta última é o membro máis grande existente da superfamilia, que pode alcanzar até 9,5 m de lonxitude (os machos) e pesar até 6 t (as femias son menores), e que ten a maior aleta dorsal do Reino animal (pode medir até 1,8 m de altura), mentres que Cephalorhynchus commersonii, coñecido na bibliografía internacional como golfiño de Commerson, que vive no mar austral suramericano, cos seus 145 cm de lonxitude e entre os 40–50 kg de peso, é non só o golfiño, senón o cetáceo máis pequeno existente no mudo.
Taxonomía
Orde Cetacea
Ademais existen algúns xéneros, a maioría fósiles pero outros con especies viventes, incertae sedis.
Río Anduriña
O río Anduriña é un río galego, principal afluente do río Baxoi. Ten unha lonxitude aproximada de 6,1 quilómetros.
Descrición
Nace en Monfero ao pé da serra de Queixeiro preto do lugar de Primoi. Atravesa a parroquia de Queixeiro nos primeiros tramos, sendo coñecido aquí como regato do Porto e recibindo as augas do rego do Vite, principal afluente.
Pouco antes do lugar do Porto, comeza a facer de fronteira entre os concellos de Monfero e Vilarmaior, función que non deixa ata a súa desembocadura no río Baxoi.
Junkers Ju 88
O Junkers Ju 88 foi un bombardeiro medio alemán usado durante a segunda guerra mundial. Empregado en diversidade de funcións, o Ju 88 entrou en servizo na Luftwaffe no ano 1939 e estivo en activo ata o final da guerra. Utilizado tanto como bombardeiro en picado como en horizontal, como caza nocturno, para ataque a terra ou recoñecemento, estivo moi presente nas batallas de Inglaterra, dos Balcáns, do Mediterráneo e da fronte do leste. A pesar de ter diferentes problemas técnicos nas últimas fases do seu desenvolvemento e nas primeiras da guerra, foi o avión máis versátil do conflito.
Deseño
O Ju 88 foi deseñado en 1936 para cumprir unha especificación da Luftwaffe para un Schnellbomber (bombardeiro rápido). O novo modelo debería ser capaz de manter unha velocidade de 500 km/h durante 30 minutos, poder levar unha carga de bombas de 800 kg e ter a capacidade de operar dende pistas pequenas. Junkers gañou o contrato vencendo aos modelos presentados por Henschel e Messerchmitt. miniatura|225px|Liña de montaxe de Ju 88 Os traballos do Ju 88 comezaron en xaneiro de 1936. Dous anos antes Junkers abandonara a súa tradicional forma de construción con revestimento corrugado (usado no famoso Junkers Ju 52), e, debido á súa falta de experiencia coas novas técnicas de revestimento reforzado, contratou dous enxeñeiros estruturais alemáns formados nos Estados Unidos. O resultado foi un bombardeiro cunha das mellores estruturas da segunda guerra mundial, despois de corrixidas as deficiencias iniciais.
O deseño básico consistía nunha estilizada fuselaxe, cunha tripulación de tres homes na proa, dous motores DB600A en góndolas baixo as ás de implantación media e dúas pequenas bodegas de bombas na sección central da fuselaxe. Iniciáronse dous deseños paralelos, o Ju 88 convencional e o Ju 85 con dúas derivas, pero este foi rexeitado e continuouse cos traballos do Ju 88. O prototipo V1, con matrícula civil D-AQEN, voou por vez primeira o 21 de decembro de 1936. Construíronse varios prototipos ata chegar ao V6, que sería o prototipo da Serie A. A proa alongouse cunha góndola ventral para o cuarto tripulante que manexaba metralladoras MG15 de tiro frontal e a tren de aterraxe principal foi substituída por patas sinxelas amortecidas que se retarían cara atrás hidraulicamente (as orixinais tiñan un sistema eléctrico). Engadíronsella tamén catro soportes externos para bombas que aumentaban a súa carga bélica. Iniciouse así a súa produción en serie.
Entrada en servizo
A mediados de 1941 comezou a chegar ás unidades de combate o definitivo Ju 88 A-4. Este foi un avión moi popular, moi agradable de pilotar e moi polivalente. Porén as unidades de Ju 88 sufriron unha gran cantidade de baixas debido a que o seu armamento defensivo non era o axeitado. Foron instalados diversos esquemas de armamento que xiraban en torno a sete metralladoras MG 81 ou tres MG 81 e dous canóns MG 131 de 13 mm.
A pesar de ter a mesma célula do A-4, as versións A-13, A-14, A-15 e A-17 tiveron distintos tipos de armamento. O A-13 era unha versión especializada en ataques a baixa cota e levaba normalmente 16 metralladoras MG 17 de tiro frontal, 500 Kg de bombas de fragmentación e blindaxe extra. O A-14 era un avión antibuque, con cortadores de cables de globos cativos, un canón de 20 mm en lugar do visor de puntería e blindaxe extra. O A-15 tiña unha ampla bodega, capaz de levar 3.000 Kg de bombas, non levaba góndola ventral e só levaba tres tripulantes. O A-17 levaba dous torpedos LT F5b.
As series B e E foron a base do Ju 188 cun novo compartimento para a tripulación, e as C, R e G foron todos inicialmente cazas nocturnos.
Andrei Kolkoutine
Traxectoria
Kolkoutine empezou a súa carreira de pintor facendo retratos de turistas. En 1982 realizou o seu exame da Academia de Arte de Repin en San Petersburgo. Hoxe é coñecido internacionalmente polo seu talento é as súas obras características. Nas súas pinturas aprécianse influencias do vangardismo ruso (por exemplo o suprematismo) e as tradicións da arte rusa como as iconas relixiosas.
Junkers Ju 88
Ju 88 de recoñecemento
A pesar das novas series, a produción seguiu centrándose nas subvariantes do Ju 88A-4, como a seguinte en aparecer, o Ju 88D de recoñecemento. A versión principal da serie foi a D-1 que tiña a bodega reformada para poder levar cámaras. A partir da célula do A-5 desenvolveuse a seguinte variante da serie en febreiro de 1940, o D-2 con motores 211G.
A seguinte variante de recoñecemento sería a serie H, e máis tarde aparecería a serie P. A Luftwaffe non posuía un avión específico para este tipo de misións a longas distancias, agás os pouco axeitados Fw 200, He 177 e Ju 290, polo que se decidiu reformar o Ju 88D dándolle unha fuselaxe máis alongada que lle permitía levar máis cantidade de combustible e aumentar así o seu alcance.
Construiríanse 10 Ju 88H-1 e 10 Ju 88H-2 na factoría de Mesenburg en 1943. As versións H usaban as ás reforzadas do caza nocturno Ju 88G con motores radiais BMW 801D-2. A fuselaxe foi alongada 3,7 metros para aumentar a capacidade de combustible, pasando dos 2.600 aos 6.470 litros, levando outros 1.660 litros en dous tanques auxiliares. Este aumento de combustible dáballe un alcance de 3.200 millas.
O H-1 equipaba tres cámaras na parte de atrás da fuselaxe e un rádar FuG200 Hohentwiel na proa, usado para rastrexar os barcos aliados no Atlántico. O H-2 era un caza de longa distancia deseñado para destrur os cazas de escolta das formacións de bombardeiros aliadas e como escolta dos H-1. Levaba dous canóns MG 151 de 20 mm na proa e outros catro instalados nun contedor debaixo da fuselaxe.
Eses 20 exemplares da serie H non entrarían en combate e foron adaptados como bombas voantes Mistel.
Contracarro
En 1942, debido ao aumento do poder acoirazado soviético, o Alto Estado Maior alemán precisaba un avión que o contrarrestase. Considerouse que o Ju 88 podería realizar labores contracarro e no mes de agosto instalouse un canón KwK 39 de 70 mm nun Ju 88A-4. O canón, con só dous disparos, apuntaba lixeiramente cara abaixo e foi instalado nunha enorme góndola que tiña unha metralladora na parte traseira.
Bombardeiro diúrno de grande velocidade
En 1943 a produción estábase cambiando cara os cazas nocturnos, pero o Ju 88 comezou a evidenciar a súa falta de velocidade con respecto aos novos modelos aliados. Junkers taballaba entón nos seus Ju 188, Ju 288 e Ju 388, pero a Luftwaffe precisaba urxentemente un avión máis rápido. A solución foi instalar un motor máis potente e reducir a resistencia eliminando a góndola e o cuarto tripulante. O prototipo Ju 88 V93 foi o resultado destes cambios, voando por primeira vez a principios de 1943 e dando paso á Serie S.
O principal cambio na nova serie fai a instalación do motor BMW 801D, pero tamén dispoñía dunha proa máis aerodinámica, elimináronse os freos de picado das góndolas, os soportes subalares e parte da blindaxe. Con eses cambios o Ju 88S podía alcanzar os 536 km/h.
A primeira variante desta serie, o S-1, comezou a fabricarse a finais de 1943 con motores BMW 801G-2 e o sistema GM1 de inxección de óxido nitroso para aumentar a potencia a grande altitude, chegando a alcanzar os 610 km/h. O seu armamento defensivo era dun só canón MG 131.
En 1944 construíronse só uns poucos S-2, que estaban equipados con motores radiais BMW 801TJ turboalimentados e o cntenedor externo para bombas que levaba o A-15, e que podía cargar ata 3.000 kg. Defensivamente estaba provisto de dúas metralladoras MG 81 fixas na proa. No verán construiríanse aínda menos S-3, sen o contedor de bombas, con motores Jumo 213A refrixerados por líquido e co sistema GM1 de inxección de óxido nitroso.
Baseado na célula do Ju 88S-1 construiríase en 1944 o T-1, un modelo de recoñecemento rápido con máis combustible e equipado con cámaras na parte traseira da fuselaxe. Construíronse tamén prototipos do que se debería converter no T-3 a partir da célula e os motores do S-3.
A produción de Junkers Ju 88 remataría en setembro de 1944 coa fabricación de 9.125 avións de bombardeo e 1.911 de recoñecemento en total.
Prototipos
thumb|Junkers Ju 88 A-4 miniatura|275px|Ju 88 A-4 finés
Serie B e E
miniatura|275px|[[Junkers Ju 188]] Foron a base do Junkers Ju 188, cun novo compartimento para a tripulación.
Serie D
Versión de recoñecemento.
Serie H
A Serie H foi deseñada como avión de recoñecemento para distancias extremadamente longas e tiña unha fuselaxe alongada con maior capacidade de combustible.
Serie P
Desenvolveuse para contrarrestar a crecente ameaza dos carros de combate soviéticos. As catro versións da Serie P operaron en primeira liña na fronte oriental.
Serie R
Versión de caza.
Serie S
A Serie S desenvolveuse como bombardeiro diúrno de grande velocidade e eincorporaba proa aerodinámica e motores BMW 801.
Serie T
Versión de rocoñecemento con tres asentos da Serie S.
Festa da pataca de Coristanco
A festa da pataca de Coristanco é unha festa gastronómica celebrada a terceiro fin de semana de setembro na parroquia de Traba no municipio de Coristanco. A economía de Coristanco baséase en parte neste produto da horta, estando considerado este concello como a Capital da Pataca en Galicia, en referencia ás elevadas colleitas de pataca debido ás boas condicións climatolóxicas para o seu crecemento.
Características
miniatura|Carroza deseñada con patacas na Festa da Pataca de Coristanco de 2005.
A festa da exaltación deste tubérculo nace en 1981, ó mesmo tempo cá Cooperativa da Pataca de Bergantiños, pola necesidade de dar a coñecer a calidade deste produto gastronómico. O nome de Coristanco está asociado dende hai anos ao cultivo da pataca. Este produto, común na gastronomía de Galicia, encontra na comarca de Bergantiños, e en particular na terra de Coristanco, un dos seus mellores lugares de cultivo. A conxunción da climatoloxía húmida e temperada desta parte occidental de Galicia coas condicións dos seus solos explican as características que esta zona reúne para o seu cultivo.
SYSCA
Ten as súas instalacións na rúa Carballo Calero, entre o colexio Bergantiños e o pavillón municipal Bergatiños. Estas instalacións contan cunha piscina e un ximnasio, os cales están abertos ó público. O seu presidente é Pedro Lantes Rama (Carballo, 1969).
No ano 2013 o club gañou o título de Campións Galegos de Salvamento e Socorrismo en competición de praia, título acadado fronte ao club SASA de Sada, o club SAL de Laracha, o club de Ponferradina e o club de Cerceda.
O bico (Klimt)
O bico (orixinal en alemán: Der Kuss) é unha obra do pintor austríaco Gustav Klimt e probablemente a súa obra máis coñecida. É un óleo sobre lenzo de 180 x 180 centímetros, realizado entre 1907-08.
Historia e características
Esta obra, que segue os canons do Simbolismo, é unha tea con decoracións e mosaicos e fondo dourado.
Está exposta na Österreichische Galerie Belvedere de Viena.
Fátima
Fátima pode referirse a:
O bico (Klimt)
Historia e características
Na bibliografía recente interpretouse este lenzo, dende a óptica da iconografía, como unha representación simbólica do intre no que Apolo bica á ninfa Dafne que se está convertendo en loureiro, de acordo co relato da metamorfose de Dafne que se atopa na obra de Ovidio. Esta obra complétase coa do friso de Klimt no comedor do palacio Stoclet de Bruxelas, no que a metamorfose da parella se consuma e nace un novo loureiro. Esta perspectiva, apoiada na literatura, dá un sentido a esta obra de Klimt nun contexto iconográfico, non só metafórico, da historia da arte.
O devandito cadro tivo grande influencia no vídeo da abertura do anime Elfen Lied. Existe, así mesmo, unha canción, "O bico de Klimt", inspirada neste cadro, e obra da artista madrileña Virjinia Glück.
Cavan
Cavan (en irlandés An Cabhán) é a principal vila e o centro administrativo do condado de Cavan, na provincia do Ulster (Irlanda). A vila está situada na parte norte das midlands, cerca da fronteira con Irlanda do Norte.
Historia
A familia O’Reilly (o nome é hoxe en día moi común na rexión) construíu en Cavan un castelo a finais do século XIII. Un mosteiro franciscano foi construído tamén na zona contra esa época. No século XV, o señor Owen O'Reilly fixo construír un mercado que atraeu mercadores de Dublín e de Drogheda. En 1610, o rei de Inglaterra Xacobe I dona unha carta á vila.
Roger Kornberg
Roger David Kornberg, nado en St. Louis (Missouri) o 24 de abril de 1947, é un bioquímico estadounidense e profesor de bioloxía estrutural na Facultade de Medicina da Universidade Stanford.
Kornberg foi galardoado co Premio Nobel de Química en 2006 polos seus estudos do proceso mediante o cal a información xenética do ADN se copia no ARN. Seu pai, Arthur Kornberg, que tamén foi profesor na Universidade Stanford, foi galardoado co Premio Nobel de Fisioloxía e Medicina en 1959.
Traxectoria
Kornberg naceu no seo dunha familia xudía. Foi o primeiro de tres fillos do bioquímico Arthur Kornberg e a súa dona, Sylvy, colaboradora súa. Kornberg obtivo a licenciatura en Química pola Universidade Harvard en 1967 e o doutoramento en fisicoquímica pola Universidade Stanford en 1972. Ao rematar a súa tese de doutoramento, fíxose investigador posdoutoral no laboratorio de Bioloxía Molecular de Cambridge (Inglaterra).
Descubertas científicas
Todos os organismos están controlados mediante os seus xenes, que están codificados co ADN. O ADN atópase no núcleo das células. Cando unha célula manifesta un xene copia (transcribe) a secuencia do ADN dese xene na secuencia do ARN mensaxeiro (ARNm). O ARNm sae do núcleo e transpórtase ata os ribosomas. Entón, os ribosomas len o ARNm e traducen o código creando os correspondentes aminoácidos que compoñen as proteínas.
Kornberg e o seu grupo de investigación fixeron varios descubrimentos fundamentais relativos aos mecanismos e á regulación da transcrición eucariótica. Durante os anos 70, Kornberg descubriu, xunto con varios colaboradores, o nucleosoma como a estrutura básica onde se empaqueta o ADN nuclear das células eucarióticas. Kornberg atopou que o nucleosoma contén ADN (aproximadamente 200 pares de bases) enrolado nun octámeto de histonas.
O grupo de investigación de Kornberg en Stanford desenvolveu con éxito un sistema de transcrición a partir de lévedo de panadeiro, un organismo unicelular eucarionte, que despois utilizaron para illar tódalas proteínas necesarias para o proceso de transcrición. O traballo de Kornberg e outros clarificou que estes compoñentes proteicos se conservan en todos os eucariontes, dende o lévedo ata as células humanas. A partir deste sistema, Kornberg fixo o importante descubrimento de que a transmisión dos sinais reguladores de expresión dos xenes á maquinaria da ARN polimerase se leva a cabo mediante un complexo proteico adicional que denominaron mediador.
Ao mesmo tempo que realizou estes estudos biomédicos do proceso de transcrición, dedicou dúas décadas ao desenvolvemento de métodos para visualizar a estrutura atómica da ARN polimerase e as súas compoñentes asociadas. Kornberg enxeñou unha técnica para a formación de cristais proteicos bidimensionais en membranas lípidas de dúas capas, e obtivo imaxes de baixa resolución desta estrutura proteica mediante microscopía electrónica. Finalmente, Kornberg foi capaz de resolver a estrutura tridimensional da ARN polimerase con resolución atómica mediante cristalografía de raios X. A estrutura da ARN polimerase obtida por Kornberg é a estrutura proteica máis complexa resolta ata o momento. Baseándose nos seus descubrimentos, Konberg creou unha versión de como funciona a transcrición a nivel molecular.
The Last Witch Hunter
The Last Witch Hunter é un filme estadounidense de 2015 dirixido por Breck Eisner e escrito por Cory Goodman, Matt Sazama, e Burk Sharpless. Está protagonizado por Vin Diesel no papel do cazador de bruxas inmortal que debe deter unha praga que ameaza con devastar a cidade de Nova York. O filme estreouse o 23 de outubro de 2015, recadando 147 millóns de dólares malia as valoracións negativas por parte da crítica.
Igrexa
O termo igrexa, da voz grega ἐκκλησία (tr. ekklesia ), a través do latín, co significado de "asemblea", pode referirse a:
O topónimo galego Igrexa, especialmente con artigo A Igrexa, é o nome de lugar máis común de toda España, con 300 lugares con ese nome. Pode referirse a:
Vía metabólica
miniatura|A [[glicólise é un exemplo de ruta metabólica na que a glicosa é transformada en dúas moléculas de piruvato por medio de numerosas reaccións encimáticas, á vez que se xera ATP e NADH.]] En bioquímica, unha vía metabólica ou ruta metabólica é un conxunto de reaccións químicas de tipo encimático, que teñen lugar unha detrás da outra e van transformando pouco a pouco un substrato inicial, que orixina ao final da vía un ou varios produtos finais. A vía progresa a través dunha serie de metabolitos intermediarios, de modo que o produto final dunha reacción da vía é o substrato inicial da seguinte reacción. Por exemplo, nunha vía metabólica que inclúa a seguinte secuencia de reaccións:
A    →     B     →    C     →     D     →    E
A é o substrato inicial, E é o produto final, e B, C, D son os metabolitos intermediarios da vía metabólica. En cada unha das reaccións interviría un encima.
Polímero
350px|miniatura|O [[polistireno é un polímero formado a partir da unidade repetitiva coñecida como estireno.]]
Vía metabólica
Unha mutación xenética nun xene que codificaba un dos encimas da vía pode facer que a vía non funcione ben o que orixinará un trastorno, que pode ser moi grave.
Polímero
Un polímero é unha macromolécula formada pola repetida unión dunhas unidades de pequeno tamaño chamadas monómeros.
Vía metabólica
Moitas destas rutas son moi complexas e implican unha modificación paso a paso da substancia inicial para darlle a forma do produto coa estrutura química desexada. Xeralmente cada encima introduce só pequenas modificacións no substrato. As reaccións encimáticas da ruta son na súa maioría reversibles e próximas ao equilibrio, pero nas condicións celulares están desprazadas nun dos sentidos, aínda que as rutas inclúen tamén algunhas reaccións irreversibles.
Polímero
Polimerización
A reacción pola cal sintetízase un polímero a partir dos seus monómeros denomínase polimerización. Segundo o mecanismo polo cal prodúcese a reacción de polimerización para dar lugar ao polímero, esta clasifícase como "polimerización por pasos" ou como "polimerización en cadea". En calquera caso, o tamaño da cadea dependerá de parámetros como a temperatura ou o tempo de reacción, tendo cada cadea un tamaño distinto e, xa que logo, unha masa molecular distinta, por iso é polo que se fale de masa media do polímero.
A polimerización en etapas (condensación) necesita polo menos monómeros bifuncionais.
Exemplo: HOOC—R1—NH2
Vía metabólica
As rutas metabólicas están perfectamente reguladas para que se produzan as substancias precisas nas cantidades precisas e nos momentos axeitados. Existen encimas reguladores, xeralmente alostéricos, situados ao principio ou nalgún punto chave da vía, que controlan o funcionamento de toda a vía. É frecuente a regulación por retroalimentación negativa ou inhibición por feed-back (cando se formou produto final dabondo nunha ruta, este produto inhibe os encimas da ruta).
Polímero
Polimerización
2 HOOC—R1—NH2 <> HOOC—R1—NH· ·OC—R1—NH2 H2O <> HOOC—R1-NH—CO—R1—NH2 H2O
miniatura|Tacticidade de polistireno, atáctico, sindiotáctico, isotáctico.
Vía metabólica
Panorámica do metabolismo
No seguinte gráfico móstranse as principais rutas metabólicas e a súa interconexión no metabolismo animal. centro
Polímero
Polimerización
miniatura|A estrutura pode ser lineal ou tamén ramificada (á parte de poder presentar entrecruzamentos). Tamén poden adoptar outras estruturas, por exemplo radiais.
Vía metabólica
Principais vías metabólicas
A respiración aeróbica é unha ruta catabólica central en case todos os seres vivos. Comprende varias rutas. Algúns organismos utilizan vías metabólicas como as fermentacións ou a respiración anaeróbica ou o ciclo do glioxilato.
Polímero
Polimerización
Ficheiro:Polimerización1.png
Polimerización do estireno para dar polistireno; n indica o grao de polimerización
Vía metabólica
Principais vías metabólicas
A síntese de compostos enerxéticos nos organismos autótrofos pode facerse por:
Polímero
Polimerización
Por outra banda, os polímeros poden ser lineais, formados por unha única cadea de monómeros, ou ben esta cadea pode presentar ramificacións de maior ou menor tamaño. Tamén se poden formar entrecruzamentos provocados polo enlace entre átomos de distintas cadeas.
A natureza química dos monómeros, a súa masa molecular e outras propiedades físicas, así como a estrutura que presentan, determinan diferentes características para cada polímero. Por exemplo, se un polímero presenta entrecruzamento, o material será máis difícil de fundir que se non presentase ningún.
Os enlaces de carbono nos polímeros non son equivalentes entre si, por iso dependendo da orde estereoquímico dos enlaces, un polímero pode ser: atáctico (sen orde), isotáctico (mesma orde), ou sindiotáctico (orde alternante) a esta conformación chámaselle tacticidade. As propiedades dun polímero poden verse modificadas severamente dependendo da súa estereoquímica.
No caso de que o polímero proveña dun único tipo de monómero denomínase homopolímero e se provén de varios monómeros chámase copolímero ou heteropolímero. Por exemplo, o polistireno é un homopolímero, pois provén dun único tipo de monómero, o estireno, mentres que se se parte de estireno e acrilonitrilo pódese obter un copolímero destes dous monómeros.
Nos heteropolímeros os monómeros poden distribuírse de diferentes xeitos, particularmente para polímeros naturais, os monómeros poden repetirse de forma aleatoria, informativa (como nos polipéptidos das proteínas ou nos polinucleótidos dos ácidos nucleicos) ou periódica, como no peptidoglicano ou nalgúns polisacáridos.
Os monómeros que conforman a cadea dun copolímero pódense situar na cadea principal alternándose segundo diversos patróns, denominándose copolímero alternante, copolímero en bloque, copolímero aleatorio, copolímero de enxerto. Para lograr este deseño, a reacción de polimerización e os catalizadores deben ser os adecuados.
Ficheiro:Polímeros2.png
a) Homopolímero b) Copolímero alternante c) Copolímero en bloque d) Copolímero aleatorio e) Copolímero de enxerto
Finalmente, os extremos dos polímeros poden ser distintos que o resto da cadea polimérica, con todo é moito máis importante o resto da cadea que estes extremos debido a que a cadea é dunha grande extensión comparada cos extremos.
Propiedades eléctricas
Os polímeros condutores foron desenvolvidos en 1974 e as súas aplicacións aínda están sendo estudadas.
Os polímeros industriais en xeral son malos condutores eléctricos, polo que se empregan masivamente na industria eléctrica e electrónica como materiais illantes. As baquelitas (resinas fenólicas) substituíron con vantaxe ás porcelanas e o vidro na aparellaxe de baixa tensión fai xa moitos anos; termoplásticos como o PVC e os PE, entre outros, utilízanse na fabricación de cables eléctricos, chegando na actualidade a tensións de aplicación superiores aos 20 KV, e case todas as carcasas dos equipos electrónicos constrúense en termoplásticos de magníficas propiedades mecánicas, ademais de eléctricas e de gran duración e resistencia ao medio ambiente, como son, por exemplo, as resinas ABS.