cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Wáter-polo
Regra dos 30 segundos
Cada equipo conta con 30 segundos de xogo efectivo para efectuar o seu ataque. No caso de que ao finalizaren eses trinta segundos o mesmo equipo continúe coa posesión, o balón pasará a estar en posesión do equipo contrario. Esta regra é a mesma empregada noutros deportes coma o baloncesto. No caso de que nun ataque o equipo efectúe un lanzamento ou o balón vaia a córner, o tempo de 30 segundos reiniciarase.
Área de xogo
miniatura|Campo de wáter-polo, coas súas delimitacións. O tamaño do campo é de 30 metros por 20 metros para os partidos masculinos e de 20 metros por 25 metros para os partidos de wáter-polo femininos. Ademais existen outras delimitacións a ter en conta:
Faltas
O partido regúlano dous árbitros, un en cada extremo da piscina.
Posicións
miniatura|300px|Partido de wáter-polo en [[Xaén.]] As posicións na terreo de xogo no wáter-polo son:
Ataque
Tradicionalmente os xogadores sitúanse en arco ao redor da portería contraria a unha distancia aproximada de sete metros. O boia (tamén chamado central, pivote o avant-piquet) sitúase no centro do ataque e a unha distancia duns dous ou tres metros da portería contraria.
Esta configuración pode variar en función das necesidades tácticas, así como pode haber un intercambio de posicións entre os xogadores durante o ataque. Cando un defensor é expulsado e o equipo atacante dispón dun xogador máis, a disposición cambia. Existen varias xogadas para aproveitar esa superioridade, sendo as máis estendidas o "4-2" e o "3-3", onde o segundo díxito indica o número de xogadores que se sitúan na liña de dous metros, e o primeiro o número de xogadores que se sitúan nunha liña algo máis afastada, a uns cinco ou seis metros
Defensa
As posicións da defensa son as mesmas que as dos atacantes, existindo multitude de posibilidades tácticas, como defensa individual, zona presionante, zonas por algunha posición onde o rival sexa máis débil, defensa dobre do boia ou zona "m". A defensa en inferioridade numérica adoita adaptarse ao ataque que decida o equipo contrario, sendo o habitual ou ben defensas baseadas no bloqueo de brazos, onde a idea é impedir que o atacante vexa con claridade a portería, ou ben defensas rápidas tratando de dificultar a circulación do balón.
Tipos de pase
Pasar o balón dun compañeiro ao outro até chegar á portería contraría é a esencia de case que tódolos xogos de balón con portería. No deporte do wáter-polo hai varias formas de pasar o balón.
Liga Española de Wáter-polo
En España existe unha División de Honra, na que están integrados equipos coma o Club Natació Barcelona ou o Real Canoe N.C. e tódolos demais clubs compoñentes da Asociación Española de Clubs de Waterpolo. Existe ademais unha categoría B, a Primeira División.
Unha das maiores figuras do wáter-polo español e internacional, que conta con numerosos éxitos, como a medalla de prata nos Xogos Olímpicos de Barcelona e de ouro nos Xogos Olímpicos de Atlanta, foi Manuel Estiarte.
Liga Galega de Wáter-polo
Galiza conta actualmente cunha federación (FEGAN) e unha liga profesional formada por oito equipos divididos en dous grupos, dos que posteriormente se disputa uns play-offs polo título.
Os equipos absolutos galegos son: dereita|miniatura|Balón de wáter-polo
Actualmente á Liga Galega asociouse un equipo asturiano, o CN Avilés, e participa na competición, en detrimento do desaparecido club de Monforte de Lemos.
Autenticación
Autenticación (do grego αυθεντικός; real ou xenuíno, e de authentes; autor) é o acto de establecer ou confirmar algo ou alguén como auténtico, isto é, certifica que algo é veraz. A autenticación dun obxecto pode significar a comprobación da súa orixe. A autenticación dunha persoa a miúdo consiste en verificar a súa identidade. Depende tamén dos factores de autenticación.
Campos de aplicación
Existen moitos campos nos que a autenticación é necesaria:
Redemuíños, Moncelos, Abadín
Redemuíños é un lugar da parroquia de Moncelos no concello lugués de Abadín na comarca da Terra Chá. Tiña 5 habitantes en 2015 (3 homes e 2 mulleres) segundo datos do IGE. Iso supón unha diminución da poboación respecto a 2011 cando tiña 6 habitantes (3 homes e 3 mulleres).
Autenticación
Produtos
A falsificación de produtos é común: electrónica, roupa, mediciñas etc. A autenticación é necesaria para axudar a asegurar que o produto é auténtico para protexer ós consumidores e para a protección da marca.
Selos especiais e marcas precisan a miúdo da axuda da autenticación.
Diñeiro
A falsificación de billetes de banco e cheques son un continuo problema. Os grandes esforzos están en facer a autenticación máis sinxela e máis confiábel.
Tarxetas de crédito
É normalmente necesario autenticar unha tarxeta de crédito antes de completar unha transacción.
Seguridade informática
En seguridade informática, denomínase autenticación ó proceso de verificación da identidade do emisor dunha comunicación, como por exemplo nunha petición de acceso a un sistema. O emisor que está sendo autenticado pode ser unha persoa, un ordenador ou un programa de ordenador.
Nunha rede de confianza, a autenticación é o xeito co que se asegura que os usuarios realmente son quen din ser.
Non se debe confundir o termo autenticación con autorización. Mentres que o proceso de autenticación consiste na verificación da identidade dun usuario (persoa, ordenador ou programa informático), coa autorización verifícase que un usuario ten permiso para realizar unha tarefa determinada. Polo tanto, a autenticación sempre precede á autorización.
O problema da autorización é normalmente idéntico á da autenticación, asúmense como base os estándares de protocolos de seguranza, regulacións obrigatorias, e estatutos. Pero para ser máis precisos, o uso describe a autenticación como o proceso de verificar a identidade da persoa, mentres que a autorización é o proceso de verificar que unha persoa coñecida ten a autorización para levar a cabo certa operación. A autenticación, polo tanto, debe preceder á autorización.
Tendo en conta que a autorización non pode ocorrer sen antes producirse a autenticación, é fácil entender por que en ocasións o termo autorización é empregado para referirse á combinación dos dous procesos.
Métodos de autenticación de persoas
Os métodos polos que un ser humano pode autenticarse nun sistema informático clasifícanse nestas tres categorías:
En ocasións úsase unha combinación de varios métodos, como pode ser o caso dos caixeiros automáticos, que requiren algo que se ten (unha tarxeta), e algo que se sabe (unha clave). En 2006, científicos dos Laboratorios RSA publicaron un escrito no que exploran redes sociais coma o cuarto factor da autenticación humana.
Métodos de autenticación en ordenadores
No contexto de datos computacionais, os métodos de criptografía son desenvoltos (vexa sinatura dixital e autenticación desafío-resposta) son actualmente non rompibles se e só se a chave do emisor non é comprometida. Que o emisor orixinal (ou calquera outro que non é o atacante) saiba (ou non saiba) sobre o compromiso é irrelevante. Non se sabe se estes métodos criptograficamente baseados da autentificación son probablemente seguros posto que os progresos matemáticos inesperados poden facelos vulnerables a un ataque no futuro. Se ocorrese iso, pode levar a móitas cuestións da autentificación no pasado.
En particular, un contrato dixitalmente asinado pode ser cuestionado cando un novo ataque sobre a sinatura criptográfica é descuberto.
Control de acceso
Non obstante, nótese que a maioría da discusión destes temas é un engano xa que os termos que son empregados non teñen precisión. Unha parte desta confusión pode ser debida ó ton da 'aplicación da ley'. Ningunha computadora, programa informático ou usuario de computadora pode 'confirmar a identidade' da outra parte. Con isto non é posíbel 'establecer' ou 'probar' unha identidade.
Autenticación forte
O National Information Assurance Glossary define a autenticación forte coma:
Gavin Koppell
Gavin Koppell, coñecido polo seu nome artístico DJ Lyfe, foi o pinchadiscos e co-compositor da banda estadounidense de rock alternativo Incubus entre os anos 1994 e 1998, ademais de ser un artista do graffiti.
O Outeiro, O Burgo, Muras
O Outeiro é un lugar da parroquia do Burgo no concello lugués de Muras na comarca da Terra Chá.
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, que é unha parte alta ou elevación do terreo.
Historia de Handan
Pola súa situación próxima ao berce da dinastía Shang foi lugar de asentamentos dende o segundo milenio antes da nosa era. A primeira mención escrita do lugar aparece no tempo das Primaveras e Outonos (719-476 aC) da dinastía dos Zhou Orientais.
Capital de Zhao
Mais a súa entrada na historia data do 386 aC, no período dos Reinos combatentes, cando o mandatario Jinghou de Zhao traslada a súa capital á zona, construíndo unha nova cidade.
Inda en pleno estudo arqueolóxico, semella unha interesante aproximación aos principios dos Ritos de Zhou do urbanismo chinés anterior a Changan. Tratábase dunha cidade dobre : A menor (ao suroeste da actual) era a cidade palaciana (Zhaowangcheng). Un complexo amurallado con forma de escuadra de máis de 5km2 dividido a súa vez en tres partes. Na occidental unha gran plataforma de 265x285m e 19m de altura contiña o pazo ou castelo (Longtai ). Outras plataformas aparecen na parte oriental así coma ruínas de templos. A disposición respectaba unha simetría axial. A cidade comercial e residencial (Dabei) situábase baixo a moderna. De forma rectangular irregular e 4,8x3,2 km tamén dispuña doutra plataforma de 26m de altura (Congtai, hoxe parque central de Handan) que seica servía para contemplar as paradas de tropas, danzas e outras celebracións. O conxunto de ámbalas dúas cidades albergou a rica actividade económica cultural e política da capital durante 159 anos ata a súa conquista polo reino Qin no 228 aC. Pero durante toda a dinastía Han (206aC-220dC), Handan continuou a seres unha das maiores cidades do imperio, centro de artesanía, comercio, fundición de ferro e fabricación de metais (13,6 km2 e 150.000h).
Lento declinar
Foi despois, coa época turbulenta cando o colapso dos Han, que Handan comezou a declinares converténdose aos poucos nunha mera cidade de provincias pechada no recinto da vella cidade comercial Zhao, ata que, trala segunda guerra mundial, o réxime comunista chinés impulsou unha forte industrialización apoiada nos grandes xacementos de carbón da rexión.
Ribela, Moncelos, Abadín
Ribela é un lugar da parroquia de Moncelos no concello lugués de Abadín na comarca da Terra Chá. Tiña 19 habitantes en 2015 (10 homes e 9 mulleres) segundo datos do IGE. Iso supón unha diminución da poboación respecto a 2011 cando tiña 21 habitantes (11 homes e 10 mulleres).
Lixus
miniatura|dereita|300px|Ruínas de Lixus
Lixus (en árabe ليكسوس) era unha cidade antiga fundada polos fenicios arredor de 1100 a.C..
Patrimonio da Humanidade
Este sitio foi engadido á Lista Indicativa da UNESCO Patrimonio Mundial o 1 de xullo de 1995, na categoría Patrimonio da Humanidade Cultural.
Nome
A lingua oficial era o púnico, usado nas emisións de moeda autónoma da cidade desde o século II a.C., o nome do sitio aparece nas moedas en púnico como LKS triliteral, e en latín como LIX e LIXS (a forma Lixus / Lixos está consagrada pola tradición greco-latina).
Características
Estaba situada algúns quilómetros ao norte da pequena cidade de Larache en Marrocos, na beira dereita do wadi Lucos. Lixus foi unha das máis antigas e das máis importantes cidades da costa atlántica.
Está rodeada de chairas pantanosas ao sur e ao suroeste, nas que se crearon fábricas de sal.
O emperador romano Claudio outorgoulle o status de colonia romana.
Chris Kilmore
Chris Kilmore, nado o 21 de xaneiro de 1973, é o pinchadiscos e teclista da banda estadounidense de rock alternativo Incubus.
Navío, San Amaro
San Fiz de Navío é unha parroquia do concello de San Amaro na comarca do Carballiño, na provincia de Ourense. Segundo o IGE no ano 2009 tiña 90 habitantes, deles 49 eran homes e 41 eran mulleres, distribuídos en 15 entidades, o que supón unha diminución respecto de 1999 cando tiña 115 habitantes.
Historia
Ata ben avanzado o século XIX, formaba parte da xurisdición de Roucos, sobre a que tiña señorío o Conde de Ribadavia, que en San Fiz compartía con Pedro de Toubes.
Gérard Depardieu
Gérard Xavier Marcel Depardieu nado en Châteauroux (Indre) o 27 de decembro de 1948, é un actor francés con nacionalidade rusa. Ademais é produtor de cinema, home de negocios e ocasionalmente realizador.
Acadou numerosos recoñecementos ó longo da súa traxectoria como actor, entre os que destacan un nomeamento ó Oscar e un Premio César como mellor actor no filme Cyrano de Bergerac en 1990, un Premio César polo filme Le Dernier Métro en 1981 e un Globo de Ouro como mellor actor en Green Card no ano 1990. Asemade, Depardieu é Chevalier da Légion d'honneur e da Ordre national du Mérite.
Traxectoria
É un dos seis fillos de Anne Jeanne Josèphe "la Liette" (Marillier de solteira) e René Maxime Lionel "le Dédé" Depardieu, un traballador do metal e bombeiro voluntario. De novo pasou máis tempo na rúa que nas clases e iso levouno a deixar a escola ós 13 anos.
No 2010, Depardieu firmou un contrato co Banco Zachodni WBK, un banco polaco, para aparecer nos seus anuncios.
Actualmente é co-propietario dunha adega en Condrieu, no norte do Ródano co seu amigo Alain Paret, onde elaboran viño coa uva viognier. Depardieu converteuse en socio de Paret despois de probar o viño nun restaurante. Logo chamou a Paret e ofreceulle mercar unha parte da operación de elaboración do viño. O seu "Lys de Volan Condrieu" recibe excelentes críticas na prensa de viño con frecuencia.
Filmografía
200px|miniatura|dereita|Depardieu nos [[Premios César en 1991.]] miniatura|Gérard Depardieu en Cannes, 1994. 200px|miniatura|dereita|Depardieu con [[Carole Bouquet no Festival de Cannes no 2001.]] 200px|miniatura|dereita|Gérard Depardieu no 2008. miniatura|dereita|200px|Gérard Depardieu no Festival de Cinema de Berlín en 2010.
Premios
miniatura|dereita|200px|Pegada e sinatura de Gérard Depardieu no [[Festival de Cannes.]]
Globos de Ouro
Foi nomeado en 14 ocasións ó Premio César como mellor actor. Despois de gañar o primeiro en 1981, gañou un segundo en 1991 por Cyrano de Bergerac.
Ademais gañou os seguintes premios:
Erromango
Erromango é a illa máis grande de Tafea, a provincia máis meridional de Vanuatu. O seu punto culminante é o Monte Santop, a 886 m. Os seus pobos son máis grandes Port Narvin (Potnarvin) e Dillons Bay (Upongkor). O antigo pobo foi principal Ipota. A superficie total de Erromango é de 888 km².
John Williams da Sociedade Misioneira de Londres e un colega foi asasinado e comesto en Dillon Bay en 1839. O Rev. George Gordon Nicol, do Canadá e a súa esposa, Ellen Powell Catalina, misioneiros da Igrexa Presbiteriana de Nova Escocia nas Novas Hébridas, foron masacrados polos indíxenas en Erromango o 20 de maio de 1861.
Os volcáns máis novos da illa son tres volcáns que forman a península da Cabeza do Traidor, ao norte da Baía de Cook, na costa oriental.
No século XIX era coñecida como unha fonte de sándalo, e gran parte dela esgotouse. Tamén é o fogar das árbores Kauri e tamanu. Realizouse unha ampla explotación forestal, pero a maioría da zona estase recuperando, e estanse realizando esforzos para tratar de facer unha industria sostible. Co apoio da Unión Europea.
Erromango foi unha das máis importantes fontes de traballadores a través de secuestros e enganos para traballar nas plantacións. Houbo un tempo no que a poboación de Erromango superou os 10.000 habitantes, na actualidade é de aproximadamente 1.500.
Historicamente había catro idiomas de Erromango, Sie, Sorung, Ura e Utaha (Ifo), o Sorung e o Utaha extinguíronse, e hai moi poucos falantes de Ura.
Monte Iroite
miniatura|Vista do monte dende [[Lousame.]] miniatura|Escuadrón de Vixilancia Aérea 10 no monte Iroite. O Iroite é un monte galego, altura máxima da serra do Barbanza, entre as rías de Muros e Noia e Arousa. Ten unha altura de 687 metros e o seu cume o comparten os concellos de Porto do Son, Boiro e Lousame.
No seu cume ten a súa sede o Escuadrón de Vixilancia Aérea número 10 (EVA 10), unha base aérea militar do Exército Español creada en 1980. O primeiro continxente de tropas chegou ao centro en 1981, se ben non comezou a estar operativo até o 1 de decembro de 1984. Foi inaugurado oficialmente o 6 de novembro de 1985 polo baionés José Santos Peralba Giráldez, xeneral xefe do Estado Maior do Exército do Aire, coa asistencia do presidente da Xunta de Galicia Xerardo Fernández Albor. Ten realizado misións operativas en colaboración co Centro de Coordinación de Salvamento Marítimo de Fisterra, o Instituto Nacional de Meteoroloxía e a Universidade de Santiago de Compostela.
Ó seu pé, cara ó sur e ó poñente, esténdense as Chans do Iroite, unha penichaira a monte baixo moi coñecida pola súa necrópole megalítica, na que destacan as mámoas con cámara da Casota do Páramo e a Arca de Barbanza.
The Week Never Starts Round Here
The Week Never Starts Round Here é o primeiro álbum de estudio da banda escocesa de indie rock Arab Strap, publicado o 25 de novembro de 1996 a través do selo Chemikal Underground.
Sinde, Moncelos, Abadín
Sinde é un lugar da parroquia de Moncelos no concello lugués de Abadín na comarca da Terra Chá.
Salamonde, San Amaro
Santa María de Salamonde é unha parroquia do concello de San Amaro na comarca do Carballiño, na provincia de Ourense. Segundo o IGE en 2014 tiña 183 habitantes (91 homes e 92 mulleres), o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 261 habitantes.
Ecoembes
Ecoembes (Ecoembalajes España, SA) é unha empresa sen ánimo de lucro formada por empresas distribuidoras e sede en Madrid. Foi fundada en 1996, antes ca a Lei 11/97 de Envases e Residuos de Envases. Nesta lei establécense unhas obrigas que pretenden a recuperación de residuos dos envases e o seu posterior tratamento e valorización. Ecoembes coordina cos concellos e organizacións de recollida de residuos sólidos urbanos cos colectores amarelos: envases de plástico, latas e briks.
O 60% do accionariado contrólano asociacións e empresas de envases, principalmente grandes compañías de alimentación e bebidas: Campofrío, Bimbo, Danone, Coca-Cola ou PepsiCo. O outro 40% pertence ao sector de materias primas e distribución: Tetra Pak, Carrefour, Alcampo, El Corte Inglés, Mercadona e outras.
Segundo ADEGA, só o 25% dos envases de plástico se recicla, o 50% quéimase e outro 25% reexpórtase á China.
Ecoembes en Galiza
Ecoembes e Sogama colaboran na recollida de envases e na súa xestión. Os concellos galegos asociados ao programa de Sogama recollen envases nos colectores amarelos que son seleccionados en Cerceda. Ecoembes paga por este servizo aos concellos e a Sogama. En 2018, Sogama licitou este servizo por 17 227 400 euros máis IVE. En 2017 en Galiza recolléronse 57.000 toneladas de envases.
7 de agosto
O 7 de agosto é o 219º día do ano do calendario gregoriano e o 220º nos anos bisestos. Quedan 146 días para finalizar o ano.
Nacementos
miniatura|100px| Xosé Luís Méndez Ferrín.
Mortes
miniatura|100px| Tagore.
Outros
Os 366 días do ano
Porto do Río, O Burgo, Muras
Porto do Río é un lugar da parroquia do Burgo no concello lugués de Muras na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2019 tiña 1 habitante (1 home).
Aeroporto de Karlsruhe/Baden-Baden
O propio aeroporto forma parte do Baden Airpark, un parque de negocios con numerosas empresas. Está situado en Rheinmünster, a 40 km ao sur de Karlsruhe, a 12 ao oeste de Baden-Baden, a 25 km ao leste de Haguenau e a 25 km ao norte de Estrasburgo.
Paulo Carlos López
Académica
Licenciouse en Xornalismo (2007) e en Ciencias Políticas e da Administración (2011) na Universidade de Santiago de Compostela, onde obtivo o título de doutor en Comunicación e Industrias Creativas (2016) coa tese que leva por título ''A axenda política, mediática e pública nas eleccións galegas do ano 2009. Estratexia partidaria, produción da información e cidadanía'' dirixida por Luís Álvarez Pousa. É tamén doutor en Ciencia Política pola Universidade de Valencia (2023), coa tese La construcción de las agendas políticas digitales: comunicación on-line, emociones y polarización en elecciones presidenciales latinoamericanas , dirixida por Pablo Oñate, presidente da International Political Science Association. Conta con estancias de investigación posdoutorais e foi profesor convidado en universidades chilenas, arxentinas, portuguesas e ecuatorianas. miniatura|Papeleta de Coalición por Europa (2014) Forma parte do Departamento de Ciencia Política e Socioloxía da Universidade de Santiago de Compostela sendo profesor no Grao en Ciencia Política e da Administración e no Grao en Comunicación Audiovisual, membro do Equipo de Investigaciones Políticas e integrante da Rede Internacional de Xestión da Comunicación (XESCOM).
Igualmente foi docente na Pontificia Universidad Católica del Ecuador na cidade de Ibarra dende o ano 2016 ata o ano 2019, dirixindo o primeiro grupo de investigación da institución, Medios, Tecnologías Aplicadas y Comunicación, e colaborando para que Ecuador fora o segundo país latinomericano con maior produción científica na área de Comunicación no ano 2018, só por detrás do Brasil. Foi coordinador do primeiro máster oficial de Comunicación Política do Estado latinoamericano avalado polo Consejo de Educación Superior.
Coordina os talleres académicos internacionais Workshop in Marketing, Consulting, Political Communication and Technologies, o Workshop on Media, Applied Technology and Communication e a Comisión de Comunicación Política dependente da Universidad de Palermo (Buenos Aires).
Colabora e colaborou en varios medios de comunicación (Grupo El Correo Gallego e Tempos Novos).
Política
300px|miniatura|Paulo Carlos López (á esquerda), xunto con [[Jon Iñarritu (segundo pola esquerda), Carles Campuzano (segundo pola dereita) e Xoán Bascuas (primeiro pola dereita), nunha charla en Santiago de Compostela (Praza Pública, 2013).]] Militou no BNG desde os 16 anos, facendo parte dos órganos de dirección das súas xuventudes, Galiza Nova. Tamén formou parte dos Comités Abertos de Faculdade (CAF), sendo representante do estudantado en órganos da USC.
Dentro do BNG militou en Esquerda Nacionalista, sendo escollido en outubro de 2007 Portavoz Nacional de Esquerda Nacionalista-Mocidade. Nas eleccións xerais do ano 2008 foi candidato ao Congreso dos Deputados pola circunscrición da Coruña. Logo dunha escisión de Esquerda Nacionalista, pasa a formar parte da corrente interna do BNG Espazo Socialista Galego e do seu Consello Político Nacional. Esquerda Nacionalista-Mocidade abandona Esquerda Nacionalista e pasa a integrar Espazo Socialista Galego a partir do proceso Espazo Aberto en Galiza Nova. O 25 de abril do 2009 foi escollido secretario xeral de Mocidade Socialista Galega (MSG), as xuventudes de Espazo Socialista Galego.
Logo da Asemblea Nacional Constituínte de +BNG o 21 de novembro de 2009, no cal se integra o Espazo Socialista Galego, a MSG foi recoñecido como o seu referente xuvenil, formando parte a Secretaría Xeral do seu Consello Político Nacional e da súa Comisión Permanente.
Na Asemblea Nacional Extraordinaria do BNG o 10 de maio de 2009 ocupou o posto número 44 na lista de +BNG ao Consello Nacional do Bloque e non foi elixido. Ao se constituír a Mocidade Nacionalista Galega en novembro de 2010, logo do proceso +Mocidade no que se integrou a MSG, Paulo Carlos López foi elixido o seu primeiro secretario xeral.
Logo da escisión do Bloque Nacionalista Galego, Paulo Carlos López pasou a ser un dos fundadores de Compromiso por Galicia, de cuxa Executiva Nacional formou parte, situación que compatibilizou coa de secretario xeral da Mocidade Nacionalista Galega ata o ano 2013. Foi candidato ao Parlamento Galego no ano 2012. Gañou as primarias convocadas en 2014 para escoller o candidato de Compromiso por Galicia aos comicios europeos, na coalición con CiU, PNV e Coalición Canaria. Foi representante de Compromiso por Galicia no Parlamento Europeo entre os anos 2014 e 2016 destacando iniciativas sobre os prezos abusivos das peaxes en Galicia, a memoria histórica, a protección ambiental da Ría de Betanzos e a igualdade no deporte.
Dimitiu do seu cargo e abandonou o partido en 2016 pola deriva ideolóxica deste cara ao centrismo así como por discrepancias coa política de alianzas, xa que entendía que Compromiso debía "apostar decididamente por sumar no novo espazo político que constituía En Marea". .
Vida persoal
É irmán do escritor Xabier López.
Alien 3
Alien 3 (ou tamén Alien³) é un filme estadounidense dirixido por David Fincher que foi estreado en 1992.
Sinopse
Tras conseguir escapar con Newt e Bishop dun planeta cheo de aliens, a tenente Ellen Ripley (Sigourney Weaver) recala accidentalmente en Fiorna 161, un cárcere galáctico cuxos perigosos reclusos están absolutamente abandonados á súa sorte.
Rodaxe
A rodaxe comezou o 14 de xaneiro de 1991 en Pinewood Studios sen un guión rematado e tendo gastados 7 millóns de dólares. Malia que a maioría do filme foi rodado en Pinewood, algunhas escenas foron rodadas en Blyth Power Station en Northumberland, no Reino Unido. O obxectivo destas tomas era amosar o exterior do planeta. O fotógrafo Jordan Cronenweth traballou só durante dúas semanas antes de que comezase a padecer da síndrome de Párkinson, e foi substituído por un produtor cuxo pai morrera con esa doenza anos atrás, e era consciente que o ritmo esixente de rodaxe podería ser fatal para a saúde de Cronenweth. Foi substituído por Alex Thomson.
Voluntariado
O voluntariado é o traballo das persoas que serven a unha comunidade ou ao medio ambiente por decisión propia e libre. O termo tamén fai referencia ao conxunto de devanditas persoas, os voluntarios. Por definición, os voluntarios non cobran polo seu traballo.
Na Plataforma do Voluntariado de España consensuouse a siguinte definición de voluntariado coas súas diferentes entidades e plataformas:
Hai diferentes motivacións que moven estas persoas a dedicar parte do seu tempo ao traballo non remunerado. Tamén hai distintas maneiras de ser voluntario: unha clasificación básica distingue o voluntariado formal (o realizado dentro de organizacións non lucrativas) do informal (os voluntarios actúan individualmente ou en grupos non rexistrados). Outra clasificación elemental distinguiría o voluntariado no que os beneficiarios son persoas daquel no que o traballo mellora o medio ambiente (en xeral ou parte del: animais, plantas etc.).
O traballo voluntario debería cumprir tres condicións:
O voluntariado complementa o labor da Administración pública e dos profesionais da acción social, pero nunca os debería substituír nin suplantar.
Día Internacional do Voluntariado
En 1985, a Asemblea da ONU declarou o 5 de decembro como o Día Internacional do Voluntariado para o desenvolvemento económico e social. En 1996 eran 69 países os que o celebraban, cifra que se duplicou, ata alcanzar os 125, en 2003.
Ramón Máiz
Ramón Máiz Suárez, nado en Santa Cruz de Tenerife o 5 de xullo de 1953, é un politicólogo galego.
Traxectoria
Licenciado en Dereito pola Universidade de Santiago de Compostela en 1975 e doutor pola mesma universidade en 1982, é Catedrático de Ciencias Políticas e da Administración da Facultade de Ciencias Políticas e Sociais da USC. Foi vicedecano (1989-1996) e decano da Facultade de Ciencias Políticas (1996-2004). Coa obra A arte do imposible gañou o Premio Ramón Piñeiro de Ensaio 2010.
Copa Galega de Wáter-polo
A Copa Galega de Wáter-polo é un torneo anual de wáter-polo celebrado en Galicia e organizado pola Federación Galega de Natación. É, xunto coa Liga Galega, unha das dúas competicións que disputan os equipos galegos. Na tempada 2007/2008 participou un club non galego, o Club Natación Avilés, con sede en Avilés, Asturias (na categoría masculina).
Cervo, Cedeira
Santalla de Cervo é unha parroquia que se localiza no concello de Cedeira, na comarca de Ferrol. Segundo o padrón municipal de 2007 tiña 210 habitantes (112 mulleres e 98 homes), distribuídos en 26 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 244 habitantes.
Xeografía
A parroquia de Cervo está situada na parte alta do val do río Condomiñas e na aba leste do monte Eixil que polo norte forma os elevados cantís de Punta Candieira. Os lindes desta parroquia son: Polo norte e oeste, o mar, dende a Boca da Ribeira á Fonte da Ardillosa; polo leste a parroquia de Régoa e polo sur a parroquia de Cedeira, dende a desembocadura do rego do Couto no río Condomiñas, até a fonte de Eixil e da Ardillosa.
Unha estrada que sae da vila de Cedeira pasa por Chímparra, polos altos da Capelada e chega até o concello de Cariño, atravesa esta parroquia polo leste cruzando os lugares de Retorta, Magoira, Corredoira, Graña e Rabadán.
Australopithecus afarensis
O Australopithecus afarensis foi unha especie homínida que viviu hai entre 4 e 2,9 millóns de anos. O 30 de novembro de 1974 (outras fontes dan a data do 24 de novembro), Donald Johanson e o seu equipo descubriu en Hadar, na Depresión afar (Etiopía), un esqueleto case completo dunha femia homínida de 3,18 millóns de anos, á que lle deron o nome de Lucy (AL 288-1), pola canción que escoitaban, Lucy in the Sky with Diamonds dos Beatles, no momento de celebrar a descuberta. En 1978 denominaron a especie Australopithecus afarensis. As pisadas de Laetoli, dunha antigüidade de 3,7 millóns de anos, realizáronas individuos desta especie.
Cervo, Cedeira
Patrimonio
No lugar de Ledín está a igrexa parroquial que ten a Santa Olalla coma patroa. Sobre o cantil da parte occidental do monte Eixil hai unha pequena ermida, a de Santo Antón do Corveiro, de tradicional romaxe polos cedeireses o día da festa. Esta ermida de San Antón de Corveiro comezouse a construír en 1661. Está sita nunha contorna dende a que se contempla unha panorámica da entrada da ría. No interior, destaca o retablo barroco, procedente da igrexa parroquial. No campo que arrodea á ermida, atópase un cruceiro de pedra sepentina, que foi levado alí dende o antigo cemiterio de Cedeira.
Australopithecus afarensis
Ata o momento descubríronse restos duns 300 individuos, todos na rexión do Gran Val do Rift. O seu cerebro era pequeno (430 cm³), semellante ao dun chimpancé, pero claramente bípede e con molares e dentes pequenos. A especie presenta un claro dimorfismo sexual: as femias tiñan unha altura de 1,2 m e 30 kg de peso e os machos 1,5 m e 45–50 kg. As extremidades superiores eran máis longas cas inferiores, o que lle daba un aspecto simiesco e indica que podían gabear facilmente ás árbores. A súa alimentación era vexetariana.
Premio de poesía Victoriano Taibo
O Premio de poesía Victoriano Taibo – Entidade Local de Morgadáns foi creado en 2008 polo Instituto de Estudos Miñoranos co patrocinio principal da Entidade local menor de Morgadáns. Tiñan por obxecto renderlle unha homenaxe ao escritor Victoriano Taibo.
Tomás Roncero
Tomás Gómez-Díaz Roncero, nado en Villarrubia de los Ojos, Cidade Real o 9 de maio de 1965, máis coñecido como Tomás Roncero, é un xornalista español.
En prensa escrita, ocupa o cargo de redactor xefe do diario AS; en radio, forma parte do equipo de comentaristas de Carrusel Deportivo da Cadena SER; e en televisión, é un dos interlocutores estrela do programa El chiringuito de Jugones.
Traxectoria
Licenciado en xornalismo pola Universidade Complutense de Madrid, comezou a traballar como redactor en Madrid para dous diarios do Grupo Godó: Mundo Deportivo (1985-1989) e La Vanguardia (1989-1992).
Posteriormente pasou pola axencia de noticias Colpisa e en 1992 foi contratado polo diario El Mundo, onde permaneceu nove anos. Máis tarde chegou á redacción do diario AS, onde permanece como redactor xefe. Na súa etapa especializouse en información sobre o Real Madrid, equipo do que é declarado seguidor.
Jacques Bens
Jacques Bens, nado en Cadolive (Bocas do Ródano) o 25 de marzo de 1931 e finado en Vaucluse o 26 de xullo de 2001, foi un escritor francés.
Traxectoria
esquerda|miniatura|200px|Cadolive, lugar de nacemento de Jacques Bens Fillo de profesores, Bens pasou a súa infancia e mocidade en Marsella, onde realizou estudos superiores en zooloxía que tivo que interromper en 1951 por razóns de saúde. Xenro do pedagogo Célestin Freinet, colaborou no Mouvement de l'École Moderne e traballou na Coopérative de l'enseignement laïc (CEL).
Jacques Bens traballou de 1960 a 1963 baixo a dirección de Raymond Queneau na Encyclopédie de la Pléiade. Datario do Colexio de Patafísica, foi membro fundador de Oulipo, participando o 24 de novembro de 1960 canda Claude Berge, Jacques Duchateau, François Le Lionnais, Jean Lescure, Raymond Queneau e Jean Queval na primeira das súas xuntanzas, na que o nomearon secretario provisiorio.
En 1963, Jacques Bens volveu aos Alpes Marítimos onde se encargou de diveros traballos de edición, e despois das relacións coa prensa do Teatro de Niza (1972-1975). En 1975 regresou a París e participou en Panorama de France Culture de Jacques Duchateau e mais tamén noutras emisións, como a de Bertrand Jérôme Des Papous dans la tête.
Entre 1980 e 1991 foi secretario xeral da Société des gens de lettres e durante moitos anos realizou o encrucillado de L'Express e de Lire.
Obra
Jacques Bens catalogou os seus propios libros en diferentes xéneros: « prosa rimada » (poesías), « prosa novelesca » (novelas), « prosa meditativa » (reflexións), « prosa didáctica » (ensaios), « prosa dramática » (teatro e radio) e « prosa secretarial » (sesións de Oulipo)
O Airado, Santaballa, Vilalba
O Airado é un lugar da parroquia de Santaballa, no concello lugués de Vilalba, na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2010 tiña 17 habitantes (7 homes e 10 mulleres).
Álbum Nós
miniatura|300px|Álbum Nós no [[Museo Provincial de Pontevedra|Museo de Pontevedra.]] Nós é un álbum de 49 estampas realizadas por Castelao entre 1916 e 1918, estampas que amosan un gran realismo e preocupación polas condicións de vida do pobo. Inclúe ademais un autorretrato.
Contidos
O contido do álbum apareceu primeiro en exposicións, a primeira na Coruña do 2 ao 22 de marzo de 1920. Posteriormente, expúxose nese ano en Madrid (setembro) e Ourense (novembro), en Vilagarcía de Arousa (finais de 1921), Monforte de Lemos (febreiro de 1922), Ferrol (abril), Pontevedra (maio e xuño), Barcelona (xaneiro de 1923), Vigo (xuño) e Santiago de Compostela (abril e maio de 1924).
A exposición do álbum Nós deu pé a numerosas conferencias e actos culturais ó seu redor nas cidades onde se presentou. No caso da presentación en Santiago serviu de feito para o recoñecemento oficial do Seminario de Estudos Galegos, coa presenza do máis selecto da intelectualidade galega e do propio arcebispo de Santiago, Manuel Lago.
En 1931 editouse en libro, no prelo de Hauser y Menet de Madrid, cunha moi boa calidade. E en 1975, a editorial Akal, tamén de Madrid, publicou unha edición facsimilar.
No prólogo, asinado por Castelao en 1931, este insiste na actualidade da mensaxe que quixo transmitir con esta serie de láminas:
Estampas orixinais
Durante décadas estiveron desaparecidos os orixinais das estampas. En xaneiro de 2021 a Deputación de Pontevedra mercou as estampas por 650.000 € á familia Domínguez Lino de Pontevedra que os conservara e mesmo rexeitou ofertas económicas máis altas para que puideran permanecer no Museo de Pontevedra cumprindo co desexo do propio Castelao. José Lino Sánchez, avogado, foi amigo de Castelao, coincidiu con el en moitas empresas e mesmo foi quen lle alugou a casa da rúa Oliva onde viviron el e a súa muller, Virxinia. Foi el quen conservou as estampas que o mesmo Castelao lle regalara nunha visita. Cando o Museo de Pontevedra accedeu a elas descubriu que eran os orixinais tan buscados.
Así o Álbum Nós engádese ao rico patrimonio que o Museo conseva de Castelao.
Electroforese
A electroforese é o movemento de partículas dispersadas en relación a un fluído baixo a influencia dun campo eléctrico espacialmente uniforme. Na electroforese baséanse numerosas técnicas analíticas bioquímicas. Este fenómeno electrocinético foi observado por primeira vez en 1807 por Ferdinand Frederic Reuss (Universidade do Estado de Moscova), quen se decatou que a aplicación dun campo eléctrico constante causaba que partículas de arxila dispersadas en auga migrasen. En último extremo o fenómeno está causado pola presenza dunha interface cargada entre a superficie da partícula e o fluído que a rodea. A electroforese é a base de numerosas técnicas analíticas usadas en bioquímica para separar moléculas por tamaños, carga, ou afinidade de unión.
Teoría
As partículas en suspensión teñen unha carga eléctrica superficial, que está fortemente afectada polas especies químicas adsorbidas na súa superficie, nas cales un campo eléctrico externo exerce unha forza de Coulomb electrostática. Segundo a teoría da dobre capa, todas as cargas superficiais en fluídos son protexidas por unha capa difusa de ións, que ten a mesma carga absoluta pero de signo oposto ao da carga superficial. O campo eléctrico tamén exerce unha forza sobre os ións na capa difusa, que ten dirección oposta á que actúa sobre a carga superficial. Esta última forza, en realidade, non está aplicada á partícula, senón aos ións da capa difusa situada a certa distancia da superfice das partículas, e parte dela é transferida ata a superficie da partícula por medio da tensión viscosa. Esta parte da forza tamén se chama forza de ratardo electroforética. Cando se aplica un campo eléctrico e a partícula cargada a analizar está nun movemento estable a través da capa difusa, a forza resultante total é cero :
Considerando o arrastre sobre as partículas en movemento debido á viscosidade do dispersante, no caso dun número de Reynolds baixo e unha forza do campo eléctrico moderada E, a velocidade de deriva dunha partícula dispersada v é simplemente proporcional ao campo aplicado, o cal fai que a mobilidade electroforética μe quede definida como:
A teoría mellor coñecida e amplamente usada da electroforese é a desenvolvida en 1903 por Smoluchowski
onde εr é a constante dieléctrica do medio de dispersión, ε0 é a permitividade co espazo libre (C² N−1 m−2), η é a viscosidade dinámica do medio de dispersión (Pa s), e ζ é o potencial zeta (é dicir, o potencial electrocinético do plano de esvaramento na dobre capa).
A teoría de Smoluchowski é moi poderosa porque funciona para partículas dispersadas de calquera forma e en calquera concentración. Desafortunadamente, ten limitacións sobre a súa validez. Non inclúe, por exemplo, a lonxitude de Debye κ−1, malia que a lonxitude de Debye debe ser importante para a electroforese. Un incremento de grosor da dobre capa leva a mover o punto da forza de retardo alén da superficie da partícula. Canto maior sexa o grosor da dobre capa, menor debe ser a forza de retardo.
Unha análise teórica detallada probou que a teoría de Smoluchowski é válida só para dobres capas o suficientemente finas, cando o radio da partícula a é moito máis grande que a lonxitude de Debye:
Este modelo de "dobre capa fina" ofrece grandes simplificacións non só para a teoría da electroforese senón para moitas outras teorías electrocinéticas. Este modelo é válido para a maioría dos sistemas acuosos, nos que a lonxitude de Debye é xeralmente só de poucos nanómetros. Só fallar par nano-coloides en solución con forza iónica próxima á da auga.
A teoría de Smoluchowski tamén deixa sen considerar as contribucións da condutividade de superficie. Isto exprésase na teoría moderna como unha condición dun número de Dukhin pequeno:
Baixo esa condición dunha "dobre capa fina", Hückel prediciu a seguinte relación para a mobilidade electroforética:
Este modelo pode ser útil para algunhas nanopartículas e fluídos non polares, nos que a lonxitude de Debye é moito maior que nos casos usuais.
En bioquímica
A electroforese úsase en gran medida nos traballos con ADN recombinante, xa que nos permite saber a carga que posúen os polipéptidos, e separar os diferentes polipéptidos resultantes das variacións do experimento do ADN recombinante. A variante de uso máis común para a análise de mesturas de proteínas ou de ácidos nucleicos utiliza como soporte un xel, habitualmente de agarosa ou de poliacrilamida. Os ácidos nucleicos xa dispoñen dunha carga eléctrica negativa, que os dirixirá ao polo positivo, mentres que as proteínas se cargan ao unirse con substancias como o SDS (un deterxente) que incorpora cargas negativas dunha maneira dependente da masa molecular da proteína. Ao poñer a mestura de moléculas e aplicar un campo eléctrico, estas moveranse e deberán ir pasando pola malla do xel (unha rede tridimensional de fibras cruzadas), polo que as pequenas se moverán mellor, máis rapidamente. Así, as máis pequenas avanzarán máis e as máis grandes quedarán preto do lugar de partida.
Técnicas electroforéticas en bioquímica
As principais técnicas electroforéticas aplicables en bioquímica, bioloxía e medicina son:
En medicina
A iontoforese, é unha forma de administrar rapidamente fármacos a través da pel, aplicando un campo eléctrico.
Nas ciencias dos coloides e as interfaces
Aplícanse os principios da electroforese en:
Escudo da Illa de Man
O Escudo da Illa de Man data do 12 de xullo de 1996. Como a Illa de Man é unha dependencia da coroa, as armas son máis correctamente descritas como As armas da súa Maxestade en dereito da Illa de Man.
As armas consisten nun brasón vermello onde aparece representada un tríscele. O tríscele é un emblema celta (chamado tamén as Tres Pernas de Man) que está formado pola unión de tres extremidades inferiores por onde deberían estar os cadrís dunha persoa, e dobradas polos xeonllos. As dedas dos pés deben sinalar no sentido das agullas do reloxo. O escudo está suxeito por dúas figuras: á dereita, un falcón e á esquerda, un corvo. As armas están timbradas pola Coroa de San Eduardo, que é a coroa real británica. Na parte inferior aparece o lema nacional: “Quocunque Jeceris Stabit” (Aló onde o tires quedará).
As Reboiras, O Burgo, Muras
As Reboiras é un lugar da parroquia do Burgo no concello lugués de Muras na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2019 tiña 0 habitantes.
Jamaica, Land We Love
Jamaica, Land We Love é o himno nacional da Xamaica.
Letra en inglés
Na versión orixinal, a palabra "Guide" era "Guard"
Beariz, Beariz
Santa María de Beariz é unha parroquia do concello de Beariz na comarca do Carballiño, na provincia de Ourense. Segundo o IGE, en 2016 tiña 602 habitantes, dos cales 275 eran homes e 327 mulleres. Isto supón unha diminución de habitantes con respecto ao ano 2006 cando tiña 801.
Hélène Dutrieu
Traxectoria
Hélène Dutrieu naceu o 10 de xullo de 1877 en Tournai, Bélxica, filla dun oficial do exército belga. Abandonou a escola aos 14 anos para ganarse a vida, xa que o seu pai quedou sen emprego. No tiña profesión pero sentíase capaz de iniciar a nova vía da competición ciclista que empezaba a abrirse timidamente á participación feminina.
Ciclista de éxito
Os seus inicios no ciclismo foron prometedores por mor da súa baixa estatura e a súa lixeireza. Entusiasmou o público pola rapidez das súas carreiras, que gañaba con frecuencia chegando a bater récords. A súa reputación superou as fronteiras belgas e realizou diversas viaxes a América. O seu irmán máis vello tamén se dedicaba á competición ciclista e dirixía un circo bautizado co apelido familiar. Entre as competicións ciclistas nas que participou incluíronse varias manifestacións populares nas que realizou números acrobáticos coa bicicleta, moto e automóbil. As súas actuacións rebelaron as súas condicións especiais para a audacia e a resistencia física nos deportes de motor.
Dutrieu converteuse en ciclista de pista profesional competindo para o equipo Simpson Lever Chain. En 1895 gañou o récord mundial feminino para a distancia recorrida en bicicleta durante unha hora. En 1897 e 1898 gañou o campionato mundial de velocidade en pista de mulleres que se celebraba en Ostende, e gañou o alcume de "A Frecha Humana". En agosto de 1898 gañou o Grand Prix d’Europe e en novembro dese mesmo ano gañou a Course de 12 Jours (Carreira dos 12 días) en Londres, Inglaterra. Leopoldo II de Bélxica outorgoulle a Cruz de Santo André con diamantes en recoñecemento polos seus éxitos como ciclista.
Dobre de escenas perigosas
Posteriormente Dutrieu traballou en varios shows con números de ciclismo e en xullo de 1903 deu unha volta en bicicleta por dentro dun bucle vertical no Eldorado en Marsella, Francia. Este bucle, así como unha rampla que utilizaba nos seus espectáculos, foron patentados por ela mesma. En setembro de 1903 presentouse no centro de convencións Olympia da cidade de París e tamén no Crystal Palace  de  Londres, en Berlín e noutras cidades importantes. Hélène desenvolveu unha exitosa traxectoria como condutora de risco de bicicletas e motocicletas, como tamén como condutora de autos de carreira e condutora de risco, aínda que despois dun severo accidente en Berlín en 1904 tivo que pasar oito meses afastada das pistas para recuperarse.
Logros na aviación
miniatura|300px|dereita|Hélène Dutrieu no seu aeroplano en 1911. En 1908 a fábrica francesa Clément Bayard convenceu a Dutrieu para que se convertese na primeira piloto do seu novo aeroplano ultralivián monoplano, deseñado por Santos-Dumont e denominado no.19 Demoiselle (Nova dama). O seu primeiro voo tivo lugar en 1910. O 19 de abril de 1910 converteuse na primeira muller piloto en voar cun pasaxeiro. O 25 de novembro de 1910, Dutrieu converteuse na cuarta muller do mundo, e a primeira belga, en obter unha licenza de piloto. O Aéro-Club de Belgique outorgoulle a licenza número 27. A súa aparición en diversos shows aéreos fíxolle gañar o alcume de Nena Falcón.
En setembro de 1910 Dutrieu viaxou sen escala desde Ostende a Bruxas, Bélxica. Desde o 26 de setembro ao 1 de outubro realizou varias viaxes transportando pasaxeiros durante a semana da aviación de Burton-upon-Trent, Inglaterra. Foi a primeira muller piloto que permaneceu no aire por máis dunha hora e o 21 de decembro de 1910 converteuse na gañadora da Copa Feminina por un voo sen escalas de 167 km en 2 horas e 35 minutos.