cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ángel López Pérez
Traxectoria
miniatura|175px|Ángel López Pérez, retrato en [[Vida Gallega, 1917.]] Foi presidente do Círculo das Artes de Lugo. Do Partido Conservador, ao longo do primeiro terzo do século XX foi o rival político do liberal José Benito Pardo Rodríguez. Foi alcalde de Lugo en varias ocasións. Durante a Segunda República foi candidato da Unión Regional de Derechas nas eleccións a Cortes de 1933. No franquismo foi nomeado alcalde perpetuo da cidade e recibiu a medalla de Ouro de Lugo.
Matilde di Shabran
Matilde di Shabran, ossia Bellezza e cuor di ferro (en galego Matilde de Sabrán, ou beleza e corazón de ferro) é unha ópera semiseria con música de Gioachino Rossini e libreto en italiano de Jacopo Ferretti baseado no libreto de François-Benoît Hoffman para a ópera Mathilde (París, 1790) de Étienne Méhul. Foi estreada o 24 de febreiro de 1821 no Teatro Apollo de Roma baixo a dirección de Niccolò Paganini.
Historia
A ópera foi composta con présa, e Rossini encargou a un asistente descoñecido a realización dos recitativos secos e a Giovanni Pacini a composición de tres números. Como xa fixera noutras ocasións, Rossini tomou a música doutras óperas para algunhas cancións, neste caso de Ricciardo e Zoraide, e de La donna del lago, mentres que para a sinfonia empregou músicas de Eduardo e Cristina. Foi estreada no Teatro Apollo de Roma o 24 de febreiro de 1821 baixo a dirección do virtuoso violinista Niccolò Paganini cun recibimento desigual, e a súa estrea foi seguida por unha pelexa na rúa "entre admiradores e detractores de Rossini". Logo da estrea, a ópera continuou representándose no Apollo ata o final da tempada, e Matilde di Shabran foi a outras cidades italianas. A ópera semella ter sido popular, con representacións en Europa (Londres, 3 de xullo de 1823) e Nova York (10 de febreiro de 1834), mais, á parte dunha representación en Florencia en 1892, non foi representada de novo ata 1974, en Xenova." Rossini reelaborou a ópera para unha representación no Teatro del Fondo de Nápoles que se puxo en escena o 11 de decembro de 1821, parcialmente traducida á lingua napolitana, co título de Bellezza e Cuor di Ferro.
As súas primeiras interpretacións modernas tiveron lugar no Rossini Opera Festival de Pésaro en 1996, sendo presentada unha versión revisada da partitura en 1996, 2004 e 2012. Posteriormente foi interpretada no mesmo festival en 2004. En 2008 interpretouse na Royal Opera House de Londres, co tenor lírico-lixeiro Juan Diego Flórez no papel de Corradino tanto en Pésaro como en Londres.
Esta ópera represéntase moi pouco, aparecendo nas estatísticas de Operabase con só unha representación no período 2005-2010.
Acto I
Ten lugar nun castelo propiedade de Corradino, nunha fermosa paisaxe española. Corradino é un nobre de carácter misóxino e xenófobo e de pésimo humor. Uns campesiños, liderados por Egoldo din que é preciso obedecer ao nobre para evitarlle dificultades. Chega Isidoro, un despreocupado poeta que non consegue avanzar na composición que está adicando a unha dama.
Ginardo, o vixilante da prisión do castelo recomenda a Isidoro que marche, xa que a Corradino non lle gustan os estranxeiros, mais Corradino aparece antes de que Isidoro poida irse. Para gañarse a súa confianza, Isidoro fálalle de mulleres sen coñecer o carácter misóxino do nobre. O enfado de Corradino é tan grande que Isidoro teme ser decapitado e fai o posible por gañarse ao señor. Aparece entón o médico Aliprando, que intercede pola vida de Isidoro, que resulta nomeado historiador persoal de Corradino.
Aliprando comunica a Corradino a inminente chegada de Matilde, a filla do afamado guerreiro Shabran, que morrera nunha recente batalla e por quen Corradino profesaba admiración. En lembranza desa admiración, Corradino dispón unha boa acollida para Matilde.
Ginardo comunícalle que o prisioneiro Edoardo López, fillo do xefe dos inimigos, está moi deprimido na súa cela. Corradino ordénalle que llo traia para ver se por fin o recoñece como vencedor a cambio de deixarlle ir, mais Edoardo non cede a esa deshonra e é conducido novamente a prisión.
Chega Matilde xunto a Aliprando. Matilde é astuta e manexa a Corradino. Preséntase Ginardo e dille a Aliprando que a condesa de Arco, prometida de Corradino, decatouse da chegada de Matilde. Como non está disposta a perder ao seu prometido decide facer o posible para botala. Matilde deféndese con enxeño. Corradino acode alarmado pola discusión entre ambas. Corradino parece seducido por Matilde, mais finalmente pídelle que se desculpe pola afronta á condesa. Matilde afirma que é el quen debe desculparse.
Corradino pregúntase por que o seu corazón latexa tan rápido. Aliprando diagnostícao como mal de amor, que é o terror de todo mortal e non ten remedio. Entra Isidoro e falan dun soneto e de literatura. Chega Matilde, e Corradino acaba declarándolle o seu amor para sorpresa de Isidoro e Ginardo.
Aliprando preséntase para dicir que as tropas de Raimondo López, pai do prisioneiro Edoardo, presentarán batalla contra as de Corradino. Corradino ordena ao capitán Rodrigo contraatacar en presenza de Edoardo. Mentres, a condesa deseña a súa vinganza contra Matilde. Isidoro está emocionado polos episodios que poderá narrar como historiador.
Acto II
Raimondo López perdeu a batalla. Corradino gañou fama e Isidoro foi nomeado poeta oficial da corte. Edoardo consegue escapar ante a confusión orixinada pola batalla. Está moi entristecido polo resultado do combate, mais reconfórtase ao oír a voz de seu pai. Corradino sorpréndeos e reta a Raimondo a un duelo ao mencer. No diálogo Edoardo dille que conseguiu escapar grazas á axuda de Matilde. Corradino, indignado, desexa castigala pola súa traizón, e Edoardo teme por ela, mais o tranquiliza o seu pai.
Mentres, a condesa de Arco saborea a súa vinganza. Foi ela quen subornou ao garda que custodiaba a Edoardo e lle ordenou que ao liberalo lle explicara que fora Matilde a que lle procurou a liberdade. Así, Corradino despreciaríaa e castigaríaa. Chegan Matilde e Isidoro, mais a hipócrita condesa engatúsaos. Explícalles o comportamento heroico de Corradino na batalla, levantando a súa admiración. Entra en escena Corradino enfadado, contando que Edoardo fuxiu, e pregunta a Matilde que sabe sobre iso. Matilde manifesta a súa inocencia, mais oportunamente o capitán Rodrigo aparece cunha carta de agradecemento do enganado Edoardo na que lle agradece a axuda para fugarse. Corradino ordena que Matilde sexa executada, sen deixarse abrandar por Aliprando, Ginardo e Isidoro. Manda a este último que tire á rapaza por unha fervenza próxima, coa conseguinte satisfacción da condesa. Corradino queda só. Acoden os campesiños, sabedores da noticia, a rogar tamén por Matilde, recibindo a negativa e ameazas do nobre.
Isidoro regresa afirmando que cumpriu a orde e cando é interrogado detalla os pormenores dos acontecementos para demostralo. Daquela regresa Edoardo co soldado que lle axudou a fuxir e que confesou a trama da condesa. Esta, ao oílo, foxe, e todos quedan apenados polo triste e inxusto final de Matilde.
Matilde, que non morreu porque o seu verdugo foi incapaz de consumar a sentenza, cítase con Isidoro. Edoardo aproxímase a onde Matilde se ía reunir con Isidoro. Tamén chega Corradino, con ánimo de suicidarse, seguido de Raimondo, Ginaro e Aliprando que tentan facerlle claudicar da súa intención. Isidoro, que o está vendo, únese a eles. Corradino desiste cando ve a Matilde saír con Edoardo. Pídelle desculpas e ela pide clemencia para a condesa, argumentando que bastante sufrimento terá co desprezo do mundo e cos celos que lle causará a voda de Corradino e Matilde. Encargan a Isidoro un soneto para as nupcias e a obra finaliza entre a felicidade xeral.
Instrumentación
A partitura de Rossini require o emprego de:
Para os recitativos:
O Cerqueiro, Baldráns, Tui
O Cerqueiro é un lugar da parroquia de Baldráns, no concello pontevedrés de Tui, na comarca do Baixo Miño. Segundo o padrón municipal de habitantes do Instituto Galego de Estatística no ano 2019 tiña 86 habitantes (43 homes e 43 mulleres), a mesma cantidade ca no ano 2000.
Patrimonio
Neste barrio foron atopados de maneira casual varios bifaces de tipoloxía paleolítica (seixos de cuarcita tallados en ambas as caras). O barrio conta cun muíño, o muíño de Nogueira.
Economía e agricultura
O barrio está situado na Denominación de Orixe Protexida Rías Baixas, concretamente dentro da área do Condado do Tea. Na actualidade hai dúas adegas comerciais activas no barrio.
Canto gregoriano
230px|miniatura|[[Gregorio I: Antifonario de Sanct Gallen]]O canto gregoriano é un tipo de música vocal monódica, sen instrumentos, para ser cantada durante a celebración da liturxia na Igrexa Católica Latina.
Historia e características
Formouse a partir de estilos moi heteroxéneos, de procedencia principalmente oriental, sobre todo de Bizancio e Siria, durante a época que seguiu á caída do Imperio Romano. A primeira compilación procede do papa Gregorio Magno, do cal lle vén o nome, aínda que a historiografía moderna puxo en dúbida esta orixe, atrasándoa ata a época carolinxia, e considerando este canto unha síntese entre o canto romano e o canto gálico.
A intención do canto gregoriano non era artística, senón tan só relixiosa: ennobrecer a palabra de Deus, polo que se prescindía de instrumentos musicais. A música sacra tiña que ser simple para que puidese ser cantada por todos, fluída para non estorbar o texto, e sobria para non desmerecer a súa función.
O canto gregoriano nunca poderá ser entendido sen o texto, que ten primacía sobre a melodía e é o que lle dá sentido. Por iso, ao interpretalo, os cantores deben comprender ben o sentido do texto, evitando sempre calquera impostación de voz que supoña que destaque o intérprete.
Unha gran parte da liturxia podía ser cantada, e iso imposibilitaba que puidese ser memorizada, polo que a Igrexa procurou rexistrar o repertorio de cantos por escrito, para o que houbo de perfeccionar os sistemas de notación musical coñecidos ata o de entón. Ata o século XI non se regularizou a notación sobre unha pauta de varias liñas e o uso da clave.
Futbolín
miniatura|300px|Finger Football, 1917, no [[Museo Galego do Xoguete de Allariz. Xogo feminino utilizado polas mulleres mentres os maridos ían ver o fútbol. Xogaban tres señoras de cada lado. A superficie estaba cuberta por unha rede de xeito que a bola de madeira coa que se xoga nunca sae fóra do rectángulo de xogo. Ao pulsar as teclas levántase o semicírculo de madeira que golpea a pelota, tentando que se introduza nas porterías que están nos extremos. Este xogo é un precedente do futbolín que coñecemos hoxe.]] O futbolín é un xogo baseado no fútbol que consiste en manipular uns bonecos suxeitos a unhas barras para “xogar ó fútbol” nunha mesa.
Orixes
Alexandre de Fisterra foi ferido durante un dos bombardeos de Madrid durante a Guerra civil española. No hospital no que ficou, en Monserrat, internado coñeceu moitos nenos feridos coma el, incapaces de poder xogar ao fútbol, e foi daquela cando pensou na idea inspirándose no tenis de mesa. Alexandre confioulle ao seu amigo Francisco Xavier Altuna, un carpinteiro vasco, a fabricación do primeiro futbolín seguindo as súas instrucións. Aínda que a invención foi patentada en 1937, Alexandre tivo que se exiliar a Francia por mor do triunfo franquista na guerra, perdendo os papeis da patente no decurso dunha treboada. Despois de se exiliar en América do Sur, introduciu algúns trocos, coma as barras de aceiro, e espallou o xogo polo continente.
dereita|miniatura|Mesa de estilo Bonzini. O xogo espallouse decontado por Europa. Tanto é así, que na década dos 60, cando Alexandre de Fisterra volveu á península, o xogo estendérase amplamente, malia que gran parte desta divulgación se debera ao feito de que os fabricantes valenciáns asumiran o xogo coma nacional.
Non obstante, esta versión sobre o inventor do futbolín é discutida polos alemáns, que garanten que o xogo foi creado por Broto Wachter, que xa comercializara un futbolín en 1930. A diferenza é que todos os obxectos eran de madeira, incluídas as barras, e os "xogadores" non tiñan forma de bonecos, sendo pequenos triángulos.
O xogo
dereita|miniatura|Un futbolín estilo Garlando durante un partido
Os xogadores usan os bonecos montados nas barras rotatorias para lle daren á bóla cara á meta do opoñente. A bóla do futbolín pode acadar velocidades de até 120 km/h (75 mph) en competición. A meirande parte do tempo faise difícil incluso ver o esférico, pois non parece máis ca unha imaxe borrosa, feito polo que se pode dicir que se trata dun xogo para o que se requiren reflexos rápidos amais de técnica e destreza.
Tamén se xoga ao futbolín nas competicións oficiais organizadas por varias organizacións nacionais. Unha organización internacional denominada ITSF (International Table Soccer Federation, Federación internacional do fútbol de mesa) foi creada en agosto do 2002 a fin de as reunir todas nun mesmo bloque, así coma para facilitar o desenvolvemento de campionatos mundiais.
Disposición dos xogadores
miniatura miniatura Unha mesa de futbolín pode variar de tamaño, pero mide tipicamente sobre 1,22 metros de longo por 0,61 metros de ancho. A mesa ten xeralmente 8 ringleiras de xogadores, que son de plástico, metal, madeira, ou ás veces de fibra de carbono, montados en barras metálicas verticais. Cada equipo de 1, 2, ou 3 xogadores humanos controla as súas 4 ringleiras de xogadores do futbolín. Os xogadores poden rematar nunha única protuberancia ou te-las pernas abertas.
A distribución típica americana, aínda que tamén é así noutros lugares, divídese do seguinte xeito:
Tipos de futbolíns
As diferenzas nos tipos de mesas teñen unha grande influencia nos estilos que se xogan. A maioría das mesas teñen un porteiro que ten os seus movementos restrinxidos á área da meta. Nesas mesas o porteiro non é capaz de colle-la bóla unha vez que sae fóra da área. Outras mesas teñen tres porteiros, un no centro e un en cada esquina para alcanza-la bóla, polo que non se necesitan esquinas inclinadas. Outra diferenza importante atópase nas bólas, que poden ser de cortiza, plástico ou incluso mármore e metal, variando moito a velocidade dos disparos, así coma a interacción entre o xogador e a bóla.
A estratexia no futbolín varía enormemente. Con equipos dun ser humano cada un, é imposible que cada persoa controle as catro ringleiras de futbolistas á vez. Algúns xogadores poñen a man esquerda sempre na empuñadura da barra do porteiro ou na defensa e moven a man dereita entre as outras tres ringleiras. Os xogadores máis agresivos fan un ataque coas mans nos centrocampistas e nos dianteiros, deixando o porteiro sen tocar.
Con práctica, é posible aprender rapidamente xogadas, como "a culebra", "pase-tiro", e "globiño". O pase-tiro é cando situa-la bóla preto do arco do rival e recepcionala cos teus dianteiros, ou simplemente fas un "un-dous", consistente en da-lo pase e de primeira pegarlle ó arco rival. A culebra e o globiño, ámbalas dúas involucran pasa-la bóla sexa en forma zig-zag ou levando a bóla cara a un dianteiro, deste xeito pódese disparar cara a calquera dirección.
Modalidades de xogo
Existen 2 modalidades de xogo: movemento ou parado. En Galiza, Cataluña e Valencia; a máis popular é a modalidade de parado. Noutros territorios xóganse ámbalas dúas.
Na modalidade de parado os xogadores poden rete-la bóla na dianteira podendo pasa-la bóla dun xogador a outro ata que o xogador considere que ten unha boa ocasión para tirar, pola contra na modalidade de movemento a bóla non se pode reter en ningunha das barras e só se pode toca-la bóla unha vez na dianteira, se a bóla entrar na portaría tras realizar 2 toques, o gol sería anulado ou iría para o contrario.
Denominación
En cada país, o futbolín ten un nome diferente.
En galego tamén se coñece como matraquiños, e como ferriños na comarca do Deza. Na lingua portuguesa o termo usado en Portugal é matraquillos ou matrecos mentres que no Brasil hai ata tres nomenclaturas máis comúns, sendo o máis usado totó; en São Paulo, Paraná e sur de Minas Xerais o xogo é chamado pebolin; e no Río Grande do Sur é coñecido por fla-flu.
Na lingua castelá, tamén hai diferenzas entre algúns países. En Bolivia, Colombia, España, México, o Perú e Venezuela coñécese coma futbolín, pero recibe diferentes nomes noutros lugares, así na Arxentina denomínase metegol, en Bolivia úsase tamén o termo canchitas; en Chile chámase taca-taca (onomatopea do son que produce o xogo ó lle dar á bóla); os mexicanos coñéceno tamén coma fuchito, fuchín ou futbolito; mentres que no Uruguai coñécese coma futbolito.
Ademais en Alemaña chámase kicker ou tischfußball; en Italia calcetto (de calcio), calcio balilla ou biliardino; en Francia baby-foot; na lingua inglesa table football (fútbol de mesa) aínda que nos Estados Unidos chámase foosball (do alemán fußball, "fútbol"); nalgunhas rexións do Canadá coñécese coma Jitz; en Turquía langırt (ó igual ca Chile, unha onomatopea do son que produce o xogo). En Bosnia e Hercegovina, Croacia e Serbia, ten o nome de karambol aínda que en Croacia tamén se usa stolni nogomet. En Bulgaria coñécese polo nome de djaga ou djagi.
Malia as diversas nomenclaturas, as federacións nacionais, acostuman usar o "nome xenérico" de fútbol de mesa.
Robots
Existen robots deseñados para xogar ó futbolín polos roboticistas da Universidade de Freiburg im Breisgau que son capaces de gañar ó 85 por cento dos xogadores correntes. Usan unha cámara situada debaixo dunha táboa transparente, que fai de base da mesa, que localiza a posición da bóla 50 veces por segundo e envía os datos a un computador, preprogramado con coñecementos da dinámica da bóla, que calcula se os opoñentes poden bloquear algunhas das direccións. Actualmente, un xogador experto pode bater ó robot nunha proporción de 10 partidos a 1. A Universidade de Friburgo cedeu a patente a unha compañía de xoguetes que espera fabricar unha versión máis consistente, ó prezo de 20.000 euros, que se comercializará a partir do 2005.
Hal Holbrook
Harold Holbrook, nado en Cleveland (Ohio) o 17 de febreiro de 1925 e finado en Beverly Hills o 23 de xaneiro de 2021, foi un actor de cine, televisión e teatro estadounidense.
Traxectoria
Serviu no exército dos Estados Unidos na segunda guerra mundial. En 1984 casou en terceiras nupcias coa actriz de televisión Dixie Carter (Desperate Housewives) e o matrimonio durou ata a morte dela en 2010. Ós 82 anos foi o candidato a un premio mais vello na historia dos premios Oscar ata ese momento.
Premios e nomeamentos
Entre outros:
Alberto Casado Cerviño
Alberto Casado Cerviño nado o 15 de outubro de 1952 en Pontevedra, é o Director da a Oficina Española de Patentes e Marcas, nomeado 24 de maio de 2008. Antes do seu nomeamento era Vicepresidente da Oficina de Harmonización do Mercado Interior e membro do Consello de Administración do Centro de Tradución dos órganos da Unión Europea.
Nado o 15 de outubro de 1952 en Pontevedra, Alberto Casado Cerviño é doutor en Dereito pola Universidade de Santiago de Compostela e pertence ao Corpo de Letrados do Rexistro da Propiedade Industrial. Foi Profesor de Dereito Mercantil nas Universidades de Santiago e na Complutense de Madrid. Tamén foi profesor da Universidade Robert Schumann de Estrasburgo.
Ocupou os postos de Experto Consultor da Organización Mundial da Propiedade Intelectual, representante de España ante o Consello de Administración da Oficina Europea de Patentes, Vicepresidente da Oficina de Harmonización do Mercado Interior, con sede en Alacant, e membro do Consello de Administración do Centro de Tradución dos Órganos da Unión Europea.
Publicou diversos tratados relativos a Patentes e Marcas, á Propiedade Industrial e á Protección dos Consumidores.
Suroeste de Inglaterra
miniatura|300px|Localización de South West England O Suroeste de Inglaterra (en inglés, South West England) é unha das nove rexións de Inglaterra. Comprende os condados de Bristol, Gloucestershire, Somerset, Dorset, Wiltshire, Devon e Cornualla. Segundo o censo do 2001 conta cunha poboación de 4.928.458 habitantes distribuídos nunha área de 23.828 quilómetros cadrados, sendo a principal cidade da rexión Bristol. Outras cidades de importancia son Plymouth, Swindon, Gloucester e Exeter.
Faro Villalbés
Faro Villalbés foi un quincenario editado en Vilalba entre 1932 e 1936.
Historia e características
Subtitulado Periódico quincenal, paladín de Organización Republicana Agraria (ORGA), apareceu o 22 de xaneiro de 1932. Sufriu cambios no seu subtítulo, dependendo das circunstancias políticas: Periódico quincenal paladín del Partido Republicano Gallego, Periódico quincenal paladín de Organización Republicana Agraria del Partido Republicano Gallego e Órgano de la Izquierda Republicana de Villalba. O seu director era Ramón Taboada Fernández e, en 1936 cando pasou a denominarse Periódico independiente defensor de los intereses de la comarca villalbesa, Antonio Quintela Ferreiro con Vicente Otero Cao como administrador. De tendencia republicana, denunciou activamente o caciquismo. Deixou de editarse en 1935 e apareceu de novo en 1936, nesa segunda etapa acentúase a tendencia galeguista-nacionalista.
Entre os seus colaboradores estiveron Carmen Prieto Rouco, Alfonso Guizán, Xesús Golmar, Ramón Ferreiro Lago, Manuel Rivas Seivane e Juan Rof Codina. Tamén apareceu algún artigo de Antón Vilar Ponte. Cesou a súa publicación co número 74, o 28 de xuño de 1936.
Abstinencia
A palabra abstinencia (do latín abstinentia, "temperzanza", "desinterese", "integridade", "xexún", "continencia") pode rerferirse a:
Terópodos
Theropoda (gr. "pé de besta"), terópodos en galego, é unha suborde de dinosauros saurisquios que viviron dende o Triásico superior até o Cretáceo superior (fai aproximadamente 228 e 65 millóns de anos, dende o Carniano até o Mastrichtiano), no que hoxe é América, Europa, África, Asia, Oceanía e a Antártida. Durante a maior parte do Xurásico e do Cretáceo.
Descrición
Os terópodos conforman un variado e amplo grupo de dinosauros sauritisquios caracterizados por ter unha dieta carnívora e o andar bípede. Os terópodos apareceron no triásico tardío (230 millóns de anos) e foron os cazadores terrestres dominantes até a súa extinción no cretáceo tardío (65 millóns de anos) xunto ao resto dos dinosauros e gran cantidade da fauna e flora desa época.
A súa forma varía dende pequenos cazadores primitivos de non máis dun metro, como o Eoraptor luneisis, a xigantescos depredadores de 15 metros de longo, como o Giganotosaurus carolini ou o Carcharodontosaurus saharicus. Recentemente, púidose inferir a cor da súa plumaxe a partir dos restos de melanosomas
Sistemática
Theropoda defínese como o clado máis inclusivo que contén a todos os dinosauros carnívoros triasicos, xurasicos e cretáceos e aos seus descendentes directos, as aves.
Taxonomía
Os tetanuros abranguen un amplo abano de especies máis evolucionadas cós ceratosaurios: incluían os "carnosaurios" (grandes predadores xurásicos e cretáceos) e os "coelurosaurios", que variaban dende os áxiles dromaeosaurios até o famosísimo "Tyrannosaurus Rex".
Filoxenia
Cladograma de Weishampel et al., 2004.
Cloruro de litio
O cloruro de litio compórtase como un composto iónico bastante típico, aínda que o ión Li+ é moi pequeno. O sal é higroscópico, altamente soluble en auga e de elevada polaridade. É máis soluble en disolventes orgánicos polares, metanol e acetona por exemplo, do que o son o cloruro de sodio ou o cloruro de potasio.
Características químicas
O cloruro de litio pode reaccionar como fonte do ión cloruro. Como calquera outro cloruro iónico soluble, precipitarán cloruros insolubles cando se engadan a unha disolución dun sal apropiado, por exemplo nitrato de chumbo (II):
O ión Li+ actúa como ácido de Lewis débil baixo certas circunstancias; por exemplo un mol de cloruro de litio é capaz de absorber ata catro moles de amoníaco.
Preparación
Pode prepararse tamén pola reacción, altamente exotérmica, entre o litio metal con calquera cloruro ou con cloruro de hidróxeno, o gas anhidro.
O LiCl anhidro prepárase a partir do hidratado, quentándoo suavemente baixo atmosfera de cloruro de hidróxeno, usada para previr a hidrólise.
Aplicacións
O cloruro de litio utilízase para a produción de litio metal, mediante a electrólise dunha mestura LiCl/KCl fundida, a uns 450° C. O LiCl tamén se utiliza como flux para soldar aluminio principalmente na industria do automóbil.
Precaucións
É un irritante polo que debe evitarse a súa inxestión.
Para máis detalles ver a folla MSDS correspondente.
África (homónimos)
África pódese referir a:
Bosón
Un bosón (chamado así en homenaxe ao físico indio Satyendra Nath Bose) é unha partícula de spin enteiro (0,1,2, ...). Por este motivo estas partículas compórtanse de acordo á estatística de Bose-Einstein que non cumpre o principio de exclusión de Pauli e que poden dar lugar a un novo estado da materia chamado condensado de Bose-Einstein no cal un número indeterminado de partículas poden estar en estados cuánticos superpostos. Os fotóns son bosóns e poden agruparse en idénticos estados cuánticos cousa que permite o desenvolvemento de máseres e láseres. Ademais unha consecuencia importante desta propiedade é que as súas funcións de onda son simétricas.
Características
Tódalas partículas elementais son bosóns ou fermións (dependendo do seu spin). En física de altas enerxías e de partículas dise que os bosóns son os mediadores de forza ou partículas portadoras das interaccións fundamentais. Porén, toda interacción leva asociada o intercambio dunha partícula que sempre será un bosón virtual. A interacción de ditos bosóns virtuais con fermións reais é o que dá lugar ás mencionadas interaccións ou forzas fundamentais. O alcance desta interacción en xeral ven dado pola masa da partícula intercambiada.
Caldas de Reis (San Tomé e Santa María), Caldas de Reis
San Tomé e Santa María de Caldas de Reis é unha parroquia do concello de Caldas de Reis. Segundo o padrón municipal de 2013 tiña 4501 habitantes (2289 mulleres e 2212 homes) 1077 máis ca en 2004. Ten unha única entidade de poboación, a vila de Caldas de Reis.
Bosón
Características
Aos bosóns involucrados nas ditas interaccións chámaselles bosóns gauge. Estes son os bosóns W e Z para a forza débil, os gluóns para a forza forte, os fotóns para a forza electromagnética e o teórico gravitón para a forza gravitatoria ou Gravidade.
As partículas compostas por outras partículas coma os protóns, os neutróns ou os núcleos atómicos poden ser bosóns o fermións dependendo do seu spin total. De aí que moitos núcleos sexan, de feito, bosóns. Con que o número de fermións que compoña esa partícula sexa par o sistema composto será un bosón. Así, a maioría dos elementos ten isótopos que serán fermións, coma é o caso do helio-3 ou bosóns coma o helio-4. O deuterio é tamén bosón porén os seus veciños protio e tricio son fermións.
As diferenzas entre as estatísticas bosónica e fermiónica é só apreciable a grandes densidades que é cando as funcións de onda se superpoñen. A baixas densidades ámbolos tipos de estatísticas aproxímanse á estatística de Maxwell-Boltzmann onde os dous tipos de partículas compórtanse clasicamente.
Exemplos de bosóns:
Frey
miniatura|dereita|180px Frey é o deus nórdico da fertilidade, da familia dos Vanes (Vanir, na lingua orixinal).
Nomes
Frey, tamén chamado ”Freyr”, recibe, entre outros apelativos, o de “Deus do Mundo” e, trala fusión dos Aesir e os Vanir, ”Señor dos Aesir”. Posto que a súa bendición concede abundancia e crecemento en resposta ó traballo e ó esforzo, podémolo atopar baixo o nome de "Dador de riquezas" ou "Deus do Éxito".
Historia
Frey é o deus do amor e maila fertilidade, invocándose para garantir a fertilidade do matrimonio. É ó tempo deus da paz e un valente guerreiro. Como deus da paz, é o dador da chuvia benfeitora, do bo tempo, e patrón das colleitas abundantes. Tamén é o soberano dos elfos da luz de Alfheim. Freyr é o máis belo e o máis importante dos membros masculinos dos Vanir.
Xenealoxía
Fillo do deus do vento e dos mares Njord e da xiganta Skadi, é irmán de Freya e está casado coa fermosa xigante Gerd. O seu matrimonio foi posible grazas á axuda do seu escudeiro Skimir, quen lle pediu a cambio do servizo a súa espada.
Atributos
O carro de Frey foi feito polos ananos Brok e Eitri, e del tiran dous xabaríns máxicos, Gullinbursti e Slidrugtanni. Moitas veces, podemos ver o deus sucar velozmente os ceos e os mares, montado no seu xabarín dourado Gullinbursti. Freyr tamén posúe un barco máxico fabricado por ananos, Skidbladnir (coitelas de madeira), que sempre tiña o vento ó seu favor cando se izaba a vela, navegando veloz e directamente ó seu destino por terra, mar ou aire, e que podía pregarse, quedando reducido a un tamaño tal, que cabía no peto do seu dono. Outra das súas posesións era unha espada máxica que se desenvaiñaba e loitaba soa, espallando ó seu redor unha auténtica carnicería seguindo os desexos do seu dono. Como Frey regalou esta espada ó seu escudeiro Skimir, presentarase desarmado á gran batalla do Ragnarök, polo que será o primeiro dos deuses en morrer, a mans do xigante do lume Surt’.
Lumeares, A Teixeira
San Salvador de Lumeares é unha parroquia do concello ourensán da Teixeira na comarca da Terra de Caldelas. No ano 2007 tiña 147 habitantes (70 homes e 77 mulleres) distribuídos en 7 entidades de poboación, o que supón unha diminución de 22 habitantes en relación ao ano 2000.
Octavia Spencer
Octavia Lenora Spencer, nada en Montgomery (Alabama) o 25 de maio de 1970 é unha actriz estadounidense.
Como escritora creou a personaxe de Randi Rhodes, Ninja Detective, para unha serie de libros infantís en 2013.
Traxectoria
En agosto de 2010 Spences uniuse a Viola Davis, Emma Stone e Bryce Dallas Howard na produción The Help, filme polo que gañou o Oscar á mellor actriz secundaria. Tras este éxito participou en filmes coma Fruitvale Station e The Divergent Series: Insurgent, da serie Divergent.
Índice de democracia
miniatura|350px|Mapa do Democracy index de The Economist 2016. Os países marcados en verde son os máis democráticos, pola contra, os marcados en vermello son os máis totalitarios O índice de democracia é unha medición feita pola Unidade de Intelixencia de The Economist (EIU polas súas siglas en inglés), a través da cal preténdese determinar o rango de democracia en 167 países, dos cales 166 son estados soberanos e 165 son estados membros das Nacións Unidas. Este estudo foi publicado por primeira vez no ano 2006 e ha ter posteriores actualizacións en 2008 e 2010. A unidade de intelixencia do índice de democracia de The Economist basea os resultados en 60 indicadores que se agrupan en cinco diferentes categorías: proceso electoral e pluralismo, liberdades civís, funcionamento do goberno, participación política e cultura política. No que respecta á clasificación que se lle fai aos países de acordo á súa puntuación, esta divídese do seguinte xeito: países con democracia plena, países con democracia defectuosa, países con réximes híbridos e países con réximes autoritarios.
De acordo á última publicación do índice de democracia, Noruega obtivo un total de 9,80 puntos nunha escala que vai do cero ao dez. Cabo destacar que este foi o resultado máis alto desde o ano 2008 cando Suecia situábase na primeira posición (país que baixou ao cuarto posto). No caso de Corea do Norte, este país obtivo 1,08 puntos e do mesmo xeito que no ano 2008 segue situado na posición 167, a máis baixa da lista. Outro aspecto importante é que o índice de democracia de 2010 resalta o impacto mundial que tivo na política a crise financeira internacional de 2008 e 2009, e ve a Europa como a zona que sufriu maiores cambios. Tamén se pode observar que 91 países dos 167 tiveron unha puntuación inferior en comparación co índice do ano 2008, aínda cando a deterioración da maioría destes non foi tan grave.
Do ano 2008 ao 2010, 13 países cambiaron o seu status con respecto ao seu réxime, dos cales 11 destes sufriron un proceso de retroceso e dous de avance. Entre os países que retrocederon atopamos a Francia e Italia. Ambos pasaron de ser clasificados como países en democracia plena a países con democracias defectuosas. En canto a Francia as notables tendencias políticas negativas dos últimos anos foron a causa deste resultado. Con respecto a Italia, o informe do índice atribúe o descenso de categoría á deterioración da situación dos medios de comunicación desde o regreso de Silvio Berlusconi ao posto de Primeiro Ministro no ano 2008. En oposición aos resultados destes dous países están Ghana e Malí (en África subsahariana) que foron as únicos dous estados no índice de 2010 que subiron de status; pasaron de ser nacións con réximes híbridos a ser nacións con democracias defectuosas.
Metodoloxía empregada
Como se describe no informe, o índice democrático é unha media ponderada, baseado nas respostas brindadas a un cuestionario comprendido por unhas 60 preguntas, cada unha das cales permite elixir unha de dúas ou tres respostas alternativas posibles (a modo de opción múltiple).
A maioría das respostas corresponden a -avaliacións de expertos-, aínda que o informe non brinda maiores precisións achega deles, nin da súa cantidade, nin si son empregados de The Economist ou catedráticos independentes, así como tampouco achega da súa nacionalidade.
Algunhas das preguntas son respondidas a través de enquisas de opinión levadas a cabo nos respectivos países. Porén, no caso dos países de réxime político pechado en maior ou menor medida, dentro dos cales non poden levarse a cabo enquisas independentes que dean resultados concluíntes, úsanse resultados previamente obtidos para países de sistema de goberno similar, ademais dalgunhas avaliacións por parte de expertos.
As preguntas distribúense nas cinco diferentes categorías enumeradas anteriormente. Cada resposta que contén só dúas opcións é posteriormente convertida a un número, 0 ó 1 (0,5 no caso das alternativas triplas). Logo realízase a suma de cada unha das categorías e, logo de multiplicar o resultado de dita adición por dez, finalmente divídese o número obtido polo número de preguntas dentro de cada categoría.
Nuns poucos casos, unha resposta que resulte en cero inhabilita a posibilidade de responder unha posterior pregunta. Por exemplo, a primeira delas interroga si as eleccións para xefe de goberno e para a lexislatura nacional non se consideran libres. En caso de non ser así, a segunda (-Son as eleccións xustas?-) non corresponde, polo que debe ser automaticamente marcada con outro cero.
Por outra banda, unhas poucas das preguntas son tan importantes que obter unha baixa puntuación nelas implica unha penalidade na suma das súas respectivas categorías. En particular:
Daquela os índices correspondentes a cada unha das cinco categorías xerais son medias para obter un único valor medio para un país dado.
Finalmente, o índice de democracia resultante, redondeado a un decimal, decide a situación do país na pequena táboa que se mostra a continuación:
Por exemplo, nesta comparativa púxose un maior énfase na posibilidade de opinión pública, o que claramente despréndese das propias enquisas pero, doutra banda, ''non se ha ter en conta o nivel de vida como un criterio ou parámetro para definir o grado de democracia dun país (a diferenza do que aparentemente realizado por algunhas outras investigacións respecto diso). Aínda que o estándar de vida de cada Estado, intimamente relacionado co grado de desenvolvemento económico que este alcanzou, adoita afectar o -humor social- da xente en xeral, e podería condicionar algunhas das respostas brindadas por un eventual entrevistado.
Doutra banda, non se indica si o informe foi presentado no ámbito académico do Reino Unido ou do estranxeiro. De ser así, se habilitaría a desexable posibilidade de ser suxeito a unha revisión por pares (peer review).
Índice de democracia segundo o tipo de réxime
A seguinte táboa brinda a clasificación de 167 países do mundo segundo o seu grado de desenvolvemento democrático, segundo o informe respecto diso de 2012 realizada por The Economist.
A poboación mundial refírese á sumatoria da dos 167 países involucrados no estudo. Pero dado que esta enquisa só exclúe a algúns microestados, esa suma basicamente equivale á poboación mundial estimada a mediados de 2012.
Índice de democracia segundo a rexión
A seguinte táboa contén a media do índice de democracia en cada rexión para os anos 2006, 2008, 2010, 2011 e 2012.
El Disparate
El Disparate foi un periódico editado na Lama entre 1910 e 1914.
Traxectoria
Subtitulado Periódico informal, apareceu en 1910. Empezou a saír cada dez días (os días 1, 10 e 20 de cada mes). Imprimíase nos talleres tipográficos da viúva de J.A. Antúnez de Pontevedra. Publicación católica caracterizada por soster profundas polémicas, especialmente con El Eco de Puente-Caldelas na súa primeira época e La Voz de Puente-Caldelas. Publicou en galego algúns contos e coplas. Cesou a súa edición co número 109, o 10 de setembro de 1914.
O Castro, Viascón, Cerdedo-Cotobade
Patrimonio
Neste lugar atópase o castro do Coto do Castro, da idade de Ferro. É un recinto elíptico con socalcos cara ao norte e o sur, o primeiro deles de maior tamaño. Rodea a croa un parapeto moi tenue. Mide 198 por 90 metros, e sitúase na cima dun outeiro sobre o val encaixado do río Lérez, nunha posición de fácil defensa natural e de boa visibilidade.
O Facho, Baldráns, Tui
O Facho é un lugar da parroquia de Baldráns, no concello pontevedrés de Tui, na comarca do Baixo Miño. No ano 2019 tiña 27 habitantes (13 homes e 14 mulleres), segundo o padrón municipal de habitantes do Instituto Galego de Estatística. Isto supón un descenso de 9 habitantes respecto ao ano 2000.
Lavado broncoalveolar
250px|miniatura|Facultativo realizando unha broncoscopia. A introdución do broncoscopio até o segmento a estudo é o primeiro paso para a recolección do lavado broncoalveolar. O lavado broncoalveolar (LBA), en inglés bronchoalveolar lavage ou BAL, é unha proba diagnóstica empregada en medicina para obter mostras de células e outros compoñentes dos pulmóns, especificamente dos alvéolos e os bronquios. Consiste na instilación mediante broncoscopia de entre 100 e 200 ml de soro fisiolóxico no segmento pulmonar que se pretende estudar, para posteriormente aspirar o contido. O líquido recuperado é mandado a analizar para determinar mediante probas de microbioloxía, análises clínicos e anatomía patolóxica se existe algunha condición ou doenza pulmonar. É unha técnica realizada habitualmente por médicos especialistas en pneumoloxía.
Procedemento e equipo
Para a realización da técnica cómpre a presenza dun equipo de broncoscopia: un broncoscopio flexíbel e un pneumólogo que realice o procedemento. Ademais é preciso unha solución de soro salino fisiolóxico, un aparato aspirador e uns recipientes estériles para recolectar o líquido aspirado. O fibrobroncoscopio debería de ser estéril para evitar posíbeis contaminantes da árbore traqueobronquial, aínda que se iso non for posíbel, é preciso desinfectalo ou lavalo con soro fisiolóxico.
Microbioloxía
O LBA tamén é útil para determinar a existencia de infeccións bacterianas, especialmente cando outras probas diagnósticas microbiolóxicas menos invasivas non foron concluíntes. Para determinas se existe unha infección e cal é o organismo responsábel, realízase un cultivo do líquido aspirado durante a broncoscopia. Considéranse valores significativos o illamento de máis de 10.000 unidades formadoras de colonias (UFC) por mililitro. Cómpre ter en conta a posibilidade de que exista contaminación da mostra por secrecións orofarínxeas. Tamén pode estudarse a existencia de bacterias atípicas, organismo intracelulares ou parasitos.
Doenzas
O lavado broncoalveolar é unha técnica útil no diagnóstico de doenzas do aparello respiratorio, especialmente das pneumonites de carácter non infeccioso. Entre as enfermidades que se poden diagnosticar mediante esta proba atópanse:
Gran Premio do Reino Unido de 2019
O Gran Premio do Reino Unido de 2019 (coñecido oficialmente como o 2019 Formula 1 Rolex British Grand Prix) foi unha carreira de Fórmula 1 que se celebrou o 14 de xullo de 2019, no Circuíto de Silverstone, Northamptonshire e Buckinghamshire, Inglaterra, Reino Unido. A carreira foi a décima rolda da tempada de Fórmula 1, a septuaxésima cuarta (74ª) edición do Gran Premio do Reino Unido, e a quincuaxésimo quinta (55ª) vez que a carreira disputouse no Circuíto de Silverstone.
Práctica
A primeira sesión de adestramentos rematou con Pierre Gasly sendo o máis rápido con Red Bull, case medio segundo por diante do segundo posto de Valtteri Bottas, que equedou 0,4 por diante do compañeiro de Gasly, Max Verstappen. Os únicos incidentes importantes foron que Romain Grosjean estrelou o seu coche na saída do foso e o alfa Romeo de Kimi Räikkönen parouse na recta de Wellington. Os pilotos tiveron problemas co nivel de adherencia da pista durante a sesión debido a que a pista foi asfaltada recentemente e, aínda que houbo unha breve choiva, tivo pouco impacto na execución da sesión.
Clasificación de cualificación
thumb|center|800px|Clasificación final para á carreira.
Clasificación da carreira
miniatura|center|800px|Resultados da carreira do GP do Reino Unido de 2019.
Edward Scissorhands
Edward Scissorhands (Eduardo Manstesoiras na Galiza) é un filme estadounidense de 1990 dirixida por Tim Burton.
Sinopse
A película iníciase cunha conversación coloquial entre unha anciá e a súa neta, a cal contempla desde a xanela como cae a neve e, curiosa, pregúntalle á súa avoa a razón de por que neva. Así pois, a muller comeza o seu relato... A súa historia iníciase cando unha vendedora de maquillaxe chamada Peg, entra a unha mansión co fin de vender os seus produtos de beleza AVON. Ao entrar no lugar atópase con Edward, un mozo que foi creado a partir dun robot e non foi terminado tras a morte do seu creador, quedando con tesoiras no canto de mans. Conmovida pola súa bondade e inocencia decide levalo á súa casa.
Ninguén na súa familia (o seu esposo Bill e o seu fillo Kevin) parecen incómodos coa presenza de Edward e mesmo os veciños interésanse polo misterioso hóspede de Peg. Con todo, ao chegar Kim, a filla máis vella de Peg, desátase unha serie de problemas, pois ela si se sente incómoda con Edward na casa. Edward namórase dela. Con todo ela ten noivo, Jim, o cal de certa forma evita que Kim descubra os seus sentimentos cara a Edward.
Debido á súa inocencia, moitos dos veciños de Peg aprovéitanse del de formas un tanto ridículas e inútiles. Con todo, Jim atopa como aproveitarse das "máxicas mans" de Edward, facendo que abra as portas para roubar diñeiro da súa propia casa. No momento no que son descubertos pola policía, é abandonado por todos excepto de Kim. É nese momento cando ela descobre que o que sente por Edward, máis que mágoa ou compaixón, é amor. Edward é liberado despois dun exame psicolóxico que revela que o seu illamento lle permitiu vivir sen un sentido da realidade e o sentido común. Durante o Nadal, Edward é temido por case todo o mundo ao seu ao redor, excepto a familia Bogs.
Mentres que a familia pon os adornos do Nadal, Edward crea unha escultura de xeo dun anxo. As labras do xeo van caendo, e Kim danza abaixo. Jim chama a Edward, polo que se distrae e sen querer faille un corte na man a Kim. Jim pensa que o fixo a propósito e utiliza isto como unha oportunidade para atacar a Edward cheo de celos. Cando Kim o ve dille que terminaron, Jim vaise á camioneta do seu amigo onde beben. Edward regresa á casa con Kim e esta trata de consolalo. A situación empeora cando Kevin é case atropelado polo amigo bébedo de Jim. Edward empuxa Kevin fora do camiño, e accidentalmente faille un corte na cara, causando que toda a veciñanza se asuste. Edward foxe de regreso á súa mansión e os veciños ségueno.
Ao final, a anciá resulta ser Kim e, despois dun respiro, contesta á súa neta que neva porque Edward está vivo, porque cando el chegou ao seu fogar foi a primeira vez que nevou e non podería seguir ocorrendo a non ser que el aínda vivise.
Adriano Emperado
Adriano Emperado é o principal de cinco artistas marciais que participaron na elaboración do kajukenbo, un sistema de auto-defensa.
Emperado tivo unha infancia dura en Honolulú. O seu adestramento inicial en artes marciais baseouse na esgrima, que máis tarde influíu nos aspectos do seu kajukenbo. Logo, Emperado interesouse polo kempo e acadou o cinto negro do quinto grao baixo dirección de William K. S. Chow.
No ano 1947, cinco artistas marciais, baixo a denominación "Sociedade de Cinto Negro" (Black Belt Society), reuníronse para elabora-lo sistema supremo de autodefensa. Eles foron: Peter E. Choo (tangsudo - kárate coreano), Frank Ordonez (jiu-jitsu), Joseph Holck (iudo), Adriano Emperado (kempo e esgrima), e Clarence Chang (wushu de Shaolin - "o boxeo chinés"). Ó cabo de dous anos, os cinco mestres marciais crearon un sistema que era moi eficaz en combates na rúa. Este sistema recibiu a súa denominación ("kajukenbo") a partir das primeiras letras dos catro estilos cos que se conformara.
A primeira escola do kajukenbo foi aberta en Asentamento de Palama, e dirixida por Emperado e o seu irmán, Joe. Para ser invencible nas rúas, os estudantes tiñan adestramento realista, brutal, e combatían co contacto pleno. As lesións eran diarias, e o número de estudantes na escola pronto diminuíu a uns cantos leais homes. A escola de Emperado formou a varios instrutores que tiveron éxitos e influíron na comunidade internacional de artes marciais: Sid Asuncion, Tony Ramos, Charles Gaylord, Aleju Reis, Joe Halbuna, Al Dacascos etc.
No ano 1959, Emperado comezou a incorporar wushu no sistema do kajukenbo, movendo a énfase dende o duro estilo do karate a unha combinación de técnicas duras e suaves.
O kajukenbo moderno utiliza a súa herdanza, pero coida da súa reputación como arte que estivo preparada para calquera combate na rúa.
Analoxía (bioloxía)
A analoxía é un proceso da bioloxía no cal dúas estruturas cumpren funcións semellantes por medios semellantes, sen que se requira que teñan a mesmo orixe evolutiva. Se amais teñen a mesmo orixe evolutiva, á vez que análogas serán homólogas. Por outra banda as estruturas homólogas poden diverxer na súa función para cumprir papeis diferentes.
A converxencia é o fenómeno evolutivo polo que organismos diferentes afastados evolutivamente tenden, baixo presións ambientais equivalentes, a desenvolver características análogas.