cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Mar de Irminger
Xeografía
O límite norte é a rampla Groenlandia-Islandia no final do Estreito de Dinamarca entre Islandia e Groenlandia Oriental, que se conecta co Mar de Groenlandia. Ao suroeste, chega ao Cabo Farvel, o extremo sur de Groenlandia e atópase neste momento co Mar do Labrador. No sur deste punto atópase o Océano Atlántico aberto. O leito submarino do Mar de Irminger é parte ampla da Bacia Irminger, unha continuación nordeste da máxima profundiadade (4.600 m.) da Bacia do Labrador, que está bordeada no leste pola Crista de Reykjanes. Esta delimitación é só oceanográfica e non representa ningunha fronteira oficial. O mar de Irminger é unha das principais áreas de pesca do Sebastes norvegicus.
O Mar de Irminger ten 480 km de lonxitude e 290 km de ancho no seu punto máis estreito.
The Weeknd
Abel Tesfaye, nado en Toronto o 16 de febreiro de 1990, é un cantante e produtor musical canadense de PBR&B máis coñecido polo seu nome artístico The Weeknd.
Traxectoria
A finais de 2010 Tesfaye cargou de forma anónimam varias cancións en YouTube baixo o nome de "The Weeknd". Lanzou varios mixtapes no 2011: House of Balloons, Thursday e Echoes of Silence, que foron aclamados pola crítica. O ano seguinte, lanzou un álbum recompilatorio, Trilogy, con versións remasterizadas do anterior material e tres cancións adicionais. Foi lanzado co selo Republic Records e o seu propio selo XO. No 2013, lanzou o seu primeiro álbum de estudio, Kiss Land, e cos sinxelos "Kiss Land" e "Live For".
Ensiferum
Ensiferum é unha banda finesa de folk metal procedente de Helsinqui. Dende a súa formación no ano 1995 levan publicados cinco álbums de estudio, un EP, un recompilatorio, tres sinxelos e tres demos.
Fugees
Fugees (tamés escrito como The Fugees) foi un grupo estadounidense de hip hop, R&B, soul e reggae, formado en West Orange (Nova Jersey) en 1989. Os seus membros eran Wyclef Jean, Lauryn Hill e Pras Michel. Tanto Jean como Michel teñen ascendencia haitiana, mentres que Hill é afroestadounidense. O nome do grupo procede da palabra inglesa refugee (refuxiado).
Publicaron dous discos, o primeiro, The Score, foi multiplatino e gañador de dous premios Grammy: ao Mellor álbum de rap e á Mellor interpretación R&B en dúo ou en grupo, este último pola canción Killing Me Soflty with His Song. Despois do seu segundo traballo en 1997, cada un dos seus compoñentes iniciou carreiras en solitario.
Ouranopithecus
Ouranopithecus é un xénero extinto de grandes simios euroasiáticos representado por dúas especies, Ouranopithecus macedoniensis, un hominoide do Mioceno Tardío (hai 9,6–8,7 Ma) de Grecia e Bulgaria, e Ouranopithecus turkae, tamén do Mioceno Tardío (8,7–7,4 Ma) de Turquía.
Sistemática
Baseándose na anatomía facial e dental de O. macedoniensis', suxeriuse que Ouranopithecus era realmente un driopitecino. Porén, os ouranopitecinos están probablemente máis estreitamente relacionados cos Ponginae. Algúns investigadores consideran que O. macedoniensis é o último antepasado común de simios e humanos, e un predecesor de australopitecinos e humanos, aínda que isto é moi polémico e non está amplamente aceptado. É certo que O. macedoniensis comparte características derivadas con algúns dos primeiros homininos (como o seo frontal, unha cavidade na fronte), pero case con certeza non son especies estreitramente relacionadas. Suxeriuse que pode ser un sinónimo taxsonómico de Graecopithecus freybergi, aínda que isto foi moi discutido na literatura.
Bandeira de Sri Lanka
A bandeira de Sri Lanka, tamén chamada Bandeira do León foi adoptada o 22 de maio de 1972, e consiste nun león dourado, sostendo unha espada kastane coa súa gadoupa dereita, diante dun fondo granate, con catro follas douradas de Ficus relixiosa, unha en cada esquina. Arredor do fondo ten un marco amarelo, e á esquerda hai 2 franxas verticais de igual tamaño en cor azafrán e en verde, estando a azafrán máis preto do león.
STS-39
STS-39 foi unha misión do transbordador espacial Discovery lanzada o 28 de abril de 1991 desde a rampla 39A do Centro de Lanzamento de Cabo Cañaveral.
Características
O transbordador regresou a terra no Centro Espacial Kennedy o 6 de maio de 1991.
Vela (deporte)
miniatura|300px|[[Hanse Sail, Rostock]] miniatura|250px|Vela latina na [[Illa de Cortegada]] A vela é un deporte no que compiten embarcacións propulsadas polo vento. As competicións reciben o nome de regatas, ao igual que as que realizan outros barcos, propulsados a remo ou motor.
O obxectivo da competición é o de chegar o primeiro realizando un percorrido que se define por uns puntos de paso. Estes puntos de paso poden ser naturais, como no caso da Regata Fasnet ou artificiais como as boias que forman o percorrido da regata Copa América e as regatas de vela olímpica. Normalmente as regatas compóñense de varias probas nas que se obteñen puntos en función da orde de chegada, a suma deses puntos dá a clasificación final.
Dada a gran cantidade de modelos de barcos que podemos encontrar, desenvolvéronse multitude de procedementos para que se poida competir con todos eles. A maneira máis natural de competir é con barcos iguais, como ocorre nas competicións olímpicas. O caso extremo é aquel no que non hai ningunha limitación aos barcos, o exemplo máis chamativo disto foi a competición que se realizou con motivo do cambio de século, tratouse dunha regata ao redor do mundo.
Clases existentes
miniatura|250px|Escola de vela Club Náutico de [[Sanxenxo]]
Competidores de vela famosos
A vela é un deporte olímpico desde 1900.
As clases que participaron nos Xogos Olímpicos de Pequín 2008 foron as seguintes:
Los Cabos
Los Cabos é un municipio do estado de Baixa California Sur. Limita coa municipalidade mexicana de La Paz e co Océano Pacífico. A súa área é de 3 451 km², e a súa poboación era de 238 487 habitantes no ano 2010. A cabeceira municipal é San José del Cabo.
Instituto Ucraíno
O Instituto Ucraíno (en Український інститут, Ukrayinsʹkyy instytut) é unha institución pública ucraína de gran relevancia e cuxa misión é promover, divulgar e promocionar o coñecemento da lingua ucraína e a súa cultura no mundo.
O Instituto Ucraíno foi fundado polo Consello de ministros de Ucraína en 2017 e pertence á dirección do Ministerio de Asuntos Exteriores de Ucraína.
Este instituto é o equivalente do Instituto Cervantes español, a Sociedade Dante Alighieri italiana, a Alliance Française francesa, o British Council británico ou o Instituto Camões portugués.
Arrincou a súa actividade no verán de 2018, despois do nomeamento de Volodymyr Sheiko comode director da axencia.
Copa das Nacións de Montreux 1941
O Torneo de Pascua de 1941 foi a 19ª edición da actualmente denominada Copa das Nacións de Montreux. O torneo foi celebrado entre os días 12 e 13 de abril de 1941 na cidade de Montreux (Suíza). Nesta edición, organizada polo Montreux Hockey Club participaron os propios anfitrións e o Lyon HC francés
O torneo consistiu en dous partidos entre os dous equipos, gañados todos eles polo Montreux HC, que finalizou cun cómputo global de 9 goles a 3.
Villa del Río
Villa del Río é un municipio andaluz da provincia de Córdoba. No ano 2010 tiña 7.451 habitantes. A súa extensión superficial é de 22 km² e ten unha densidade de 337,8 hab/km². As súas coordenadas xeográficas son 37º 59' N, 4º 17' O. Atópase situada a unha altitude de 165 metros e a 52 quilómetros da capital de provincia, Córdoba.
La Patagonia rebelde
La Patagonia rebelde é unha película dirixida por Héctor Olivera en 1974, baseada no libro Los vengadores de la Patagonia trágica, de Osvaldo Bayer, que á súa vez relata os feitos da denominada Patagonia rebelde de 1921.
A trama comeza cando, ante a situación económica, as seccións locais da Federación Obrera Regional Argentina, dominada polos anarcosindicalistas nas cidades de San Julián e Río Gallegos, impulsan unha campaña de sindicalización de peóns, hacheros e outros asalariados. Pero a resposta dos estancieiros foi extremadamente dura: despedimentos, violencia e ameazas. A simple elaboración de reclamacións por parte dos peóns podía dar lugar a represalias. Isto conduciu á intensificación do conflito, que trouxo a rebelión dos traballadores cara aos patróns e as institucións estatais.
Héctor Olivera afirma que tivo a idea de facer unha película sobre o tema en 1959, ó ler o libro de David Viñas Los dueños de la tierra. A súa sexta película, converteuse en 1974 nunha das que forman parte do boom cinematográfico arxentino.
A película sufriu varias vicisitudes, e comportou persecución para o seu director e para o seu guionista, Osvaldo Bayer. Primeiramente foi censurada, polo entón presidente, ata que finalmente foi aprobada o 13 de xuño polo mesmo Juan Domingo Perón. Posteriormente, logo da morte deste, foi censurada novamente o 12 de outubro polo goberno de Isabel Perón. Co regreso da democracia formal en 1984 puido ser exhibida de novo.
Perímetro
Usos prácticos
O cálculo dun perímetro ten unha serie de aplicacións prácticas. Pode empregarse apra calcular a lonxitude dun valado necesaria para pechar un terreo ou xardín. ou tamén pode calcularse o perímetro dunha roda para saber a distancia que percorrerá en cada revolución.
Pai fillo nai
miniatura|Partida de pai-fillo-nai, gañada polas cruces verdes ao lograr unha diagonal.
Pai fillo nai é un xogo popular, tamén coñecido por pai nai fillo ou tres en raia, que se xoga nun taboleiro real, debuxado ou imaxinario. Este ten forma cadrada e consta de nove posicións en tres ringleiras e tres columnas, iguais na súa disposición. Hai polo tanto unha posición interior (no centro do cadrado) e oito exteriores, catro das cales ocupan os vértices do cadrado e as outras catro os puntos intermedios dos lados. No xogo pódense usar fichas ou deixar marcas nas casiñas (con algo que escriba nun papel ou marcando cun pau ou co dedo na area) e participan dous xogadores (que cando se xoga sen fichas normalmente marcan cadansúa posición cos símbolos X e O).
O obxectivo do xogo é conseguir, por medio da colocación das fichas e posteriores movementos, un aliñamento de tres do mesmo xogador, que van facendo quendas para colocar ou mover as fichas. As únicas combinacións válidas son tres disposicións horizontais, tres verticais e dúas diagonais. Cando se logra o obxectivo o gañador avisa ao outro xogador dicindo Pai, fillo, nai!, que é de onde lle vén o nome ao xogo.
Hai varias modalidades de xogo. Na máis habitual as fichas póñense ata encher o taboleiro e non poden moverse. Noutra, cada xogador conta con tres fichas e, unha vez están as tres colocadas, van alternativamente cambiando a posición unha a unha para ocupar outro lugar baleiro.
É un xogo infantil de grande utilidade na formación do neno, xa que as posibilidades de colocación das fichas son limitadas pero moi variables. Con este xogo ensínaselle: A dinámica do xogo apréndese con facilidade para o nivel intelectual dun neno e a súa práctica ten un evidente valor pedagóxico para as matemáticas e a xeometría.
Aiara
250px|miniatura|Palacio de Quejana Aiara (en castelán: Ayala, oficialmente Ayala/Aiara) é un concello de Áraba, no País Vasco. Pertence á cuadrilla de Aiara e tiña en 2014 unha poboación de 2 929 habitantes.
O actual municipio de Aiara comprende a maior parte da antiga Terra de Aiara, unha rexión que abarcaba tamén outros municipios da zona e que administrativamente estaba diferenciada de Áraba e Biscaia, sendo considerada como unha provincia da Coroa de Castela. Ese sistema mantívose ata 1842, cando quedou integrada na provincia de Áraba.
O municipio está formado por 24 localidades. A industria concéntrase principalmente nas proximidades da localidade de Murga, onde se atopa o Polígono Industrial de Aiara. Existe unha importante implantación do sector do moble na zona.
Bernardo Mozo de Rosales
Bernardo Mozo de Rosales, nado en Sevilla o 20 de agosto de 1762 e finado en Agen, o  4 de xullo de 1832, foi un político español.
Traxectoria
En Sevilla, se graduou co bacharelato en Filosofía e despois estudou Leis na Universidade da mesma cidade, onde conseguiu o grao en 1781. Dende 1794, aparece en Madrid onde exerceu de avogado e bautizou a varios fillos.
Foi un deputado reaccionario nas Cortes de Cádiz, por Sevilla. Entre 1814 e 1819 foi fiscal do Consello de Facenda. Foi o primeiro en asinar e quen entregou a Fernando VII en Valencia, ao regreso deste de Francia, o chamado Manifesto dos persas. Por iso, o Rei concedeulle o título de marqués de Mataflorida, o 17 de decembro de 1817, aínda que segundo outras fontes, mercou o título aos pais dominicianos de Atocha por vinte mil duros.
O 1 de novembro de 1819 foi nomeado secretario de Despacho de Gracia y Justicia (no goberno de Joaquín José Melgarejo y Saurín) cargo que ocuparía até o 20 de marzo de 1820. Tralo triunfo liberal, de 1820, foi destituído e se exiliou a Francia onde formou unha Xunta absolutista, para loitar contra os liberais. Chegou a tomar a vila de Urgell na que creou a chamada Rexencia de Urgell, en 1822, xunto ao barón de Eroles e ao arcebispo de Tarragona. Pouco antes da morte de Fernando VII, tivo que se exiliar de novo en Francia por formar parte dos apostólicos, xermolo dos carlistas.
Apareceu amplamente retratado, como personaxe, nos Episodios Nacionales de Pérez Galdos, sobre todo en "A Segunda Casaca" e tamén en "Os Cen mil Fillos de San Luís". Era denominado D. Buenaventura e aparece tamén mencionado polo seu título nobiliario real.
A Xesteira, Arantón, Santa Comba
A Xesteira é un lugar da parroquia de Arantón no concello coruñés de Santa Comba na Comarca do Xallas. Tiña 21 habitantes no ano 2018 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística dos cales eran 11 homes e 10 mulleres.
Breve recensión do lugar da Xesteira
A Xesteira sitúase ao pé do río Xallas no cal existe un antigo encoro do que aínda se poden ver as casetas onde se facían funcionar as turbinas que, coa forza da auga do río producían a electricidade empregada para dar luz a moitas aldeas do concello de Santa Comba. A súa principal fonte de riqueza é a gandaría ademais do transporte e pequenos empresarios.
Operador móbil virtual
Un operador móbil virtual ou OMV (en inglés, Mobile Virtual Network Operator ou MVNO) é unha compañía de telefonía móbil que non posúe unha concesión de espectro de frecuencia, e polo tanto carece dunha rede propia de radio. Para dar servizo, debe recorrer á cobertura de rede doutra empresa (ou empresas) con rede propia (un Operador Móbil con Rede, ou OMR) coa(s) que debe subscribir un acordo.
Os OMVs existen como figura comercial nun gran número de países de Europa,destacando o Reino Unido e os países escandinavos en canto a cantidade e antigüidade de OMVs existentes. En principio, poden operar en calquera das tecnoloxías de telefonía móbil existentes, como GSM, UMTS ou CDMA2000, dado que a súa existencia está ligada a un factor empresarial máis ca tecnolóxico.
Tipos de operadores móbiles virtuais
Os papeis e a relación dun OMV coa operadora móbil propietaria da rede (OMR) varía segundo a situación comercial do mercado e a regulación legal do país no que operen. En xeral, un OMV é unha entidade independente da operadora con rede que lle dá o servizo, o que permite fixar as súas propias tarifas.
Por definición, un OMV non dispón de ningunha infraestrutura de radio, ao non ter autorización legar para prestar o servizo. Así, ningún OMV disporá de estacións base propias, dando servizo ao cliente a do OMR correspondente.
Póvoa de Lanhoso
Póvoa de Lanhoso é unha vila portuguesa situada no Distrito de Braga, rexión Norte e subrexión do Ave, con 21.886 habitantes.
Historia
O poboamento destas terras está vinculado á fortificación ancestral do Castelo de Lanhoso. O rei D. Dinis outorgou carta foral á vila en 1292, foro que sería renovado por Manuel I o 4 de xaneiro de 1514.
Operador móbil virtual
Tipos de operadores móbiles virtuais
Porén, en canto ao resto de infraestrutura as cousas poden ser distintas.
Póvoa de Lanhoso
Demografía
É sede dun municipio con 131,99 km² de área e 21.886 habitantes (2011), subdividido en 29 freguesías. O municipio limita ao norte co concello de Amares, ao leste con Vieira do Minho, ao sur con Fafe e con Guimarães e ao oeste con Braga.
Patrimonio
No patrimonio histórico-artístico de Póvoa de Lanhoso destacan, ademais co castelo, a ponte románica de Mem Gutierres, sobre o río Ave e a igrexa de Fontarcada, tamén románica, pertencente na cía orixe a un mosteiro beneditino extinguido no século XV e do que non quedan restos.
Operador móbil virtual
Tipos de operadores móbiles virtuais
Outros OMVs poden dispór de departamentos técnicos propios; segundo o operador virtual en particular, pode posuír o seu propio rexistro de localización (en tecnoloxía GSM, denominado HLR) ou un centro de conmutación de telefonía móbil (MSC). Isto permite ao operador virtual gozar de maior flexibilidade, psoto que o autoriza para mudar de prestador de rede no futuro ou mesmo empregar varias redes nun mesmo país. Igualmente, e segundo o grao de independencia do operador virtual, podería dispor de departamentos de facturación. Aos OMV que dispoñen dos seus propios elementos de rede chámaselles xeralmente OMVs completos (en inglés,full MVNOs).
Don Segundo Sombra
miniatura|Portada da primeira edición da novela. Don Segundo Sombra é unha novela rural do escritor arxentino Ricardo Güiraldes, publicada en 1926 en San Antonio de Areco. A obra representa unha tentativa do autor de renovación da literatura gauchesca, xirando a trama arredor da figura do gaucho, evocándoo nun ton elexíaco como personaxe lendario.
Operador móbil virtual
Situación en España
En virtude da Orde Ministerial CTE/601/2002 e a medida proposta pola CMT, os operadores móbiles virtuais terán acceso á rede de telefonía móbil -Movistar, Vodafone, Orange e Yoigo- e poden ofrecer servizos aos usuarios finais coa súa propia marca.
Don Segundo Sombra
Trama
dereita|miniatura|160px|Tumba de Segundo Ramírez.
A novela recolle as experiencias do autor nos pagos de San Antonio de Areco. Está narrada en primeira persoa desde a perspectiva dun rapaz -Fabio Cáceres-, contando o desenvolvemento espiritual e físico desde a adolescencia cara á madurez.
Operador móbil virtual
Situación en España
A decisión da CMT de abrir forzosamente o mercado aos operadores virtuais foi contestada por Telefónica, o operador dominante, en forma de recurso administrativo. Este recurso foi desestimado pola Sala do Contencioso da Audiencia Nacional en xaneiro de 2009, confirmando a legalidade dos OMVs e insistindo no carácter de "oligopolio estreito" do mercado de telefonía móbil español.
A inmensa maioría dos operadores virtuais españois centráronse na redución do prezo, e algúns especializáronse en nichos de mercado como os inmigrantes (chamadas internacionais económicas), as empresas ou o acceso a Internet.
Don Segundo Sombra
Trama
Comeza vivindo na casa das súas tías, mais escapa para vivir como gaucho seguindo os pasos de Segundo Sombra. Durante varios anos levan unha vida nómade pola Pampa arxentina, aprendendo os traballos relacionados co gando vacún e cabalar, como o arreo e a doma. Adoitan durmir nas leiras e estancias onde os requiren para traballar, comendo churrasco e bebendo mate e augardente. Ao tempo, coñece o amor e o ambiente festivo, mais tamén ten rifas con outros gauchos que se resolven con armas brancas.
O seu obxectivo, desde que merca o seu primeiro poldro, é xuntar cartos para ter un rabaño de cabalos. Logra xuntar unha morea de pesos apostando nunha loita de galos, mais pérdeo nunha carreira de cabalos.
Operador móbil virtual
Listaxe de OMVs
Algúns dos OMVs existentes en España son (listaxe non exhaustiva, dada a enorme cantidade de operadores lanzados recentemente):
O caso galego
En Galiza, R é o primeiro OMV. Comezou a operar o 20 de novembro de 2007 cunha mostra de 500 clientes, comercialmente dende o 3 de decembro de 2007.
Don Segundo Sombra
Trama
Finalmente, Fabio recibe a noticia de que herda do seu pai unha considerable fortuna, entrándolle dúbidas sobre se debe ou non deixar a vida que leva xunto a Don Segundo.
O personaxe principal foi tomado do personaxe real de Segundo Ramírez.
Operador móbil virtual
O caso galego
Trátase dun OMV completo que funciona baixo a rede de Vodafone e dispón de todos os servizos dun operador. Na actualidade é o 4º operador de telefonía móbil en Galiza, cunha conta de mercado do 3,39 %, superando a outros operadores tradicionais con rede, como Yoigo (Yoigo e o resto de OMV suman un 2,71 %).
Don Segundo Sombra
Narración
A obra está narrada en primeira persoa. Conta con numerosas descricións, tanto da paisaxe como dos trazos físicos dos personaxes e dos animais.
Operador móbil virtual
O caso galego
Ademais R vén de aliarse con Euskaltel, Telecable e Ono para conformar o 5º operador con rede propia e poder facerse con algunha das licenzas que lles permitan despregar novas tecnoloxías, como 4G.
Don Segundo Sombra
Tempo
O tempo histórico está ambientado a comezos do século XX, durante a infancia do autor. É visible a emigración galega, con numerosos postos de pulpeiros rexentados por xente procedente de Galiza.
O tempo narrativo abrangue uns dez anos. Comeza cando na infancia do protagonista, pouco antes do paso á adolescencia. Logo a trama discorre cinco anos despois, no paso da adolescencia á vida adulta, e hai outra prolepse final, rematando a obra tres anos despois.
A narración fala das diferentes estacións do ano, habendo momentos de calor abafante e outros de tormentas e choivas torrenciais.
Linguaxe
A novela está escrita nunha linguaxe sinxela, aparecendo numerosos termos da xerga gaucha, especialmente nos diálogos. A pesar de ser unha obra narrativa hai numerosos recursos estilísticos propios da lírica, como comparación, sinestesia, imaxes e metáforas.
Amais, cáptase o espírito popular coa aparición de ironías, relatos populares, brincadeiras e chiscadelas.
Adaptacións
A novela foi levada ao cine en 1969 baixo dirección de Manuel Antín, con Héctor Alterio e Adolfo Güiraldes como protagonistas.
Vladimir Petrović
Vladimir Petrović, tamén chamado Vladimir Stergiou ao adquirir a nacionalidade grega, nado o 27 de xaneiro de 1977 en Belgrado, Iugoslavia (actual Serbia) é un ex xogador profesional de baloncesto serbio-grego. Cunha altura de 1,96 metros xogaba na posición de ala.
Nacionalidade
Nado en Belgrado (Serbia), Petrović nacionalizouse grego adoptando como nome Vladimir Stergiou.
Santa Catalina
O topónimo Santa Catalina pode referirse a:
477
Véxase tamén
Historia ano a ano
LATAM Perú
LATAM Perú, anteriormente LAN Perú S.A., é unha aeroliña baseada en Lima, Perú. É unha subsidiaria do LATAM Airlines Group, que posúe o 49% da compañía. Opera servizos regulares domésticos e internacionais. O seu principal centro de conexións está no aeroporto Jorge Chávez. LATAM Perú é a principal aeroliña do Perú, controlando o 57,6% do seu mercado doméstico en 2017.
Frota
En agosto de 2016 a frota de LATAM Perú estaba formada polos seuintes avións:
STS-4
STS-4 foi a cuarta e última misión de probas do transbordador espacial Columbia, lanzada o 27 de xuño de 1982 desde a rampla 39A do Centro de Lanzamento de Cabo Cañaveral.
Características
STS-4, tripulada por Thomas K. Mattingly (comandante) e Henry W. Hartsfield (piloto), foi lanzada como cuarta misión de probas do transbordador. Levaba a bordo unha carga clasificada do Departamento de Defensa e varios experimentos, entre eles os primeiros experimentos comerciais no espazo, como o experimento de electroforese CFES, o MLR, o de contaminación IECM, e dous experimentos deseñados por estudantes.
O transbordador regresou a terra na Base Edwards da Forza Aérea o 4 de xullo de 1982.
Argomoso, Mondoñedo
San Pedro de Argomoso é unha parroquia do concello de Mondoñedo na comarca da Mariña Central, na provincia de Lugo. No ano 2007 tiña 69 habitantes, deles 34 eran homes e 35 eran mulleres, o que supón unha diminución de 4 habitantes en relación ao ano anterior, 2006.
No seu territorio están a cova do Rei Cintolo e o salto do Coro.
Xenopus tropicalis
Xenopus tropicalis é unha especie de anfibio da familia Pipidae. É a única especie do xénero Xenopus que ten un xenoma diploide. O seu xenoma foi secuenciado, o que o converteu nun importante organismo modelo para estudos xenéticos, que complementa os xa feitos na especie emparentada Xenopus laevis, tradicionalmente moi utilizada como organismo modelo vertebrado en bioloxía do desenvolvemento. X. tropicalis ten tamén varias vantaxes sobre X. laevis para a investigación, como un tempo de xeración moito máis curto (<5 meses), un menor tamaño (ten unha lonxitude de 4 a 6 cm), e pon un maior número de ovos durante o desove.
É unha especie acuática que se encontra nas selvas de África occidental desde Senegal a Camerún e polo leste ata a República Democrática do Congo. Considérase xeralmente unha especie que habita bosques húmidos e vive en correntes de auga lentas, pero tamén se atopa en lagoas e pozas temporais nas sabanas do norte de Guinea e o Sudán.
Descrición
É unha especie de medio tamaño cun corpo aplanado e unha lonxitude do extremo da cabeza á cloaca de 28 a 55 mm, e as femias son meirandes que os machos. Os ollos sobresaen bastante do corpo e están situados no alto da cabeza e teñen un curto tentáculo xusto detrás de cada ollo. Presentan unha ringleira de tubérculos dérmicos non pigmentados que discorren ao longo dos flancos desde detrás dos ollos, e que se cre representan o órgano da liña lateral. As patas son curtas e gordechas, e os seus pés traseiros presentan membrana interdixital completa e teñen uñas córneas. A pel é finalmente granular. A superficie dorsal varía de marrón escura a clara e ten pequenas manchas grises e negras. A superficie ventral é branca clara ou amarelada con algunhas manchiñas escuras.
Distribución e hábitat
Encóntrase en África tropical occidental en Benín, Burkina Faso, Camerún, Costa do Marfil, Guinea Ecuatorial, Gambia, Ghana, Guinea, Guinea-Bissau, Liberia, Nixeria, o Senegal, Serra Leoa, Togo, e posiblemente Malí. Hai tamén informes da súa presenza en Angola e o Sudán. En xeral, nas zonas ao leste considérase que é substituído pola especie Xenopus epitropicalis. Os seus hábitats naturais son os bosques de terras baixas húmidos tropicais e subtropicais, sabanas húmidas, ríos permanentes ou intermitentes, pantanos, lagos de auga doce permanentes ou intermitentes, zonas húmidas de auga doce permanentes ou intermitentes, xardíns rurais, bosques moi degradados, áreas de almacenamento de auga, lagoas, estanques de acuicultura, e canais e regos.
Bioloxía
Na estación seca este anfibio vive en regatos pouco profundos e agóchase baixo as raíces das árbores, baixo pedras planas, ou en buratos na ribeira dos ríos. Aliméntase principalmente de miñocas de terra, larvas de insectos e cágados. Cando empeza a estación chuviosa migra a través do chan do bosque pola noite para atopar algunha lagoa temporal. O desove pode ter lugar en grandes lagoas con moita vexetación, pero os cágados poden atoparse tamén ás veces en lagoas lamacentas sen vexetación. Cada ovo pode ser adherido a plantas ou pode flotar. Os cágados teñen bocas moi grandes sen mandíbulas (son filtradores), pero con longos tentáculos no beizo superior. As aletas ventrais das colas son máis amplas do que as dorsais. A cor do seu corpo é xeralmente laranxa e a cola é transparente pero nos hábitats máis escuros pode ser dun ton tirando a negro. Os cágados aliméntanse por filtración do zooplancto da auga. En corpos de auga grandes, poden formar densos grupos. A metamorfose ten lugar cando os cágados miden arredor de 5 cm de lonxitude.
Status
Nas listas da IUCN está especie ten un status de "Pouco preocupante", porque ten unha ampla distribución, é moi adaptable e pode vivir nunha gama ampla de hábitats, e as súas poboacións son estables.
Uso como sistema modelo xenético
Os embrións e ovos de Xenopus son un sistema moi utilizdo para facer estudos de investigación biomédica, porque son moi manexables nos experimentos e ten unha maior relación evolutiva cos humanos que outras especies modelo.
A diferenza da súa especie relacionada X. laevis, que é tetraploide, X. tropicalis é diploide e ten un curto tempo de xeración, o que facilita os estudos. The complete genome of X. tropicalis has been sequenced
Base de datos de organismo modelo para Xenopus
Xenbase é a base de datos de organismo modelo tanto para Xenopus laevis coma para Xenopus tropicalis.
Organigrama
Un organigrama é a representación gráfica da estrutura dunha empresa ou organización ou a representación esquemática da organización ou das operacións sucesivas dunha tarefa ou dun proceso industrial ou informático.
Organigrama informático
miniatura|Exemplo de fluxograma ou organigrama lóxico. En termos de programación informática, un organigrama ou organigrama lóxico  é unha estrutura gráfica que define a sucesión de eventos, opcións e accións polas que pasará o código para chegar a unha ou outra opción que o usuario da aplicación quere que se execute.
Terminoloxía
A mesma acepción é recollida en portugués, onde tamén existen as variantes ordinogama e organograma e fluxograma , e en castelán.
No eido informático tamén se emprega o termo diagrama de fluxo.
Organigrama de organización ou de empresa
O organigrama é un modelo abstracto e sistemático, coa función de ser unha idea uniforme da estrutura formal dunha organización. Debe conter os elementos indispensábeis e ser sinxelo de utilizar.
Clases de organigramas de empresa
miniatura|Organigrama do Consello de Consumo de [[Hong Kong.]]
17 de xaneiro
O 17 de xaneiro é o décimo sétimo día do ano do calendario gregoriano. Quedan 348 días para rematar o ano e 349 nos anos bisestos.
Nacementos
miniatura|125px|Anne Brontë. 125px|miniatura|Forges.
Mortes
miniatura|125px|Jean Auguste Dominique Ingres.
Outros
Os 366 días do ano
Tucana
Tucana ou Tucano, é unha constelación do hemisferio sur celeste. É unha das 88 constelacións aceptadas pola Unión Astronómica Internacional. Foi creada polos navegantes holandeses Pieter Dirkszoon Keyser e Frederick de Houtman entre 1595 e 1597, coma resultado das súas exploracións polos mares do hemisferio sur. Apareceu por primeira vez na obra Uranometria (1603), de Johann Bayer. Representa o tucano, unha especie de ave tropical oriúnda de Suramérica.
Mitoloxía
Tucana é unha constelación moderna inventada a finais do século XVI. Polo que non ten ningún elemento mitolóxico asociado.
478
Véxase tamén
Historia ano a ano
Tucana
Estrelas notables
Mag. = Magnitude aparente | α = ascensión recta | δ = declinación Fonte: The Bright Star Catalogue, 5ª ed. revisada. , Catálogo de Hiparco, ESA SP-1200
Obxectos notables do espazo profundo
Entre os obxectos máis destacables desta constelación, o máis destacado é a Pequena Nube de Magalhães, unha das galaxias satélite da Vía Láctea; seguida moi de preto por 47 Tucanae ou 47 do Tucano (NGC 104), o segundo cúmulo globular máis brillante de todo ó firmamento. Este atópase a 13.400 anos luz de nós. Semellante á pequena nube de Magallanes, pero moito máis apagada, está á Galaxia Anana do Tucano, descuberta no 1990.
Síndrome de Münchhausen por poder
A síndrome de Münchhausen por poder (MSBP do inglés Münchhausen Syndrome by power ou by proxy, en galego SMPP) aparece mencionada no DSM-IV-TR coma unha forma de maltrato infantil por proximidade. É un trastorno no que unha persoa deliberadamente causa lesión, enfermidade ou desorde a outra co obxecto de chamar a atención ou acadar algún outro beneficio persoal. Esta síndrome foi descrita por diversos autores coma unha das formas máis daniñas de abuso infantil.
O coidador adoita ser a nai, pai ou titor, e a vítima adoita ser unha persoa vulnerable, independendentemente da súa idade. A maioría dos casos involucran a indución da enfermidade física, aínda que tamén é posible a indución de condicións que aparentan ser xenéticas ou de desorde psicolóxica.
Descrición inicial
A comunidade médica foi inicialmente escéptica ante a existencia de MSBP, pero aos poucos foi aceptándoa coma unha condición médica recoñecida.
Sinais diagnósticos
Requírese cautela no diagnóstico das enfermidades inducidas ou inventadas. Un correcto diagnóstico de MSBP debe incluír, desde a ética, unha correcta avaliación do neno, avaliación dos pais e tamén da dinámica familiar. Un diagnóstico baseado unicamente nunha revisión do seu historial médico, pode ser rexeitado polo Poder Xudicial.
O provedor de coidado adulto que está abusando dos nenos, decote parece cómodo no seu lugar e non chama a atención se chega a visitar o neno no hospital. Os profesionais médicos deben vixiar as visitas de adultos ós nenos mentres permanezan no hospital, e denunciar ante as autoridades legais os casos de abusos.
Predominio por xénero
Notouse que esta síndrome se aplica sobre todo sobre homes, mentres que é desproporcionadamente maior a cantidade de proxenitores femininos cá de masculinos que actúan de perpetradores. Segundo un estudo feito en 2006, en máis do 90 % dos casos de Síndrome de Münchhausen por poder a nai fora quen abusara. A preponderancia feminina pode ser atribuída a un modelo de socialización, que anima á femia a buscar a compaixón e a axuda doutros.
A SMPP tamén pode ser atribuída a outro modelo de socialización frecuente, que coloca a femia a cargo do coidado primario que vai ter o neno.
Controversia
Entre 1990 e comezos da década de 2000, Meadow foi perito en varios casos de filicidios, e nalgúns casos os pais foron erroneamente condenados e encarcerados por asasinar os seus fillos. En 2003, Frederick Curzon, portavoz de saúde do Partido Conservador na Cámara dos Comúns, acusou a Meadow de inventar unha "teoría sen ciencia" e de negarse a presentar probas para demostrar a existencia da Síndrome de Munchausen por poder. É importante distinguir entre o acto de danar un neno, que pode ser facilmente verificado (e hai moitos casos para demostrar que isto sucede), e a intención, que é moito máis difícil de comprobar e que trata de explicar a SMPP. Coma exemplo, unha persoa podería ser prexudicial para un neno simplemente por malicia, e non coa fin de chamar a atención e lograr simpatía.
A distinción é decote crucial no proceso penal, no que a fiscalía debe demostrar o acto e os elementos que constitúen un crime para poder establecer a responsabilidade. Na maioría dos ordenamentos xurídicos, un médico pode dar testemuña pericial en canto a se un neno está sendo prexudicado, pero non pode especular acerca da motivación da persoa. Meadow refírese ao feito de que a enfermidade é inducida ou fabricada con intencionalidade específica, tanto por unha nai coma por un coidador. Na actualidade hai máis de 2.000 informes de casos de SMPP en publicacións profesionais.
A Xesteira
O topónimo A Xesteira pode referirse a varios lugares de Galicia:
Gancho superior
O gancho superior ( ̉ ) é un sinal diacrítico que se coloca sobre as vogais. Ten forma de gancho ou de signo de interrogación.
Enrique Teijeiro Sanjuán
Traxectoria
Técnico de Informática. Traballador de Astilleros y Talleres del Noroeste - Astano.
En 1976 foi elixido primeiro secretario da UXT na comarca de Ferrol, e en 1977 foi nomeado secretario do PSOE de Ferrol. Foi membro das Executivas de UXT Galicia e do PSdeG, así como secretario xeral da sección do metal de UXT da provincia da Coruña (intercomarcal de Ferrol) e membro do Comité Federal de UXT-Metal.
Figurou nas listas do PSOE xa nas Xerais de 1979, pero non saíu elixido. En 1986, nos comicios lexislativos foi elixido senador pola provincia da Coruña. Despois desa lexislatura, presentouse de novo como candidato ao Senado nas eleccións de 1989,
Entre febreiro de 1990 e xuño de 1996 foi Gobernador civil de Ourense.
Está casado e ten tres fillos.
CD15
O CD15 (cluster de diferenciación 15) ou 3-fucosil-N-acetil-lactosamina é un antíxeno da superficie celular, principalmente de neutrófilos e certas células tumorais, que media a fagocitose e a quimiotaxe. Quimicamente o CD15 é un carbohidrato, non unha proteína. Funciona como molécula de adhesión que pode expresarse formando parte de glicoproteínas, glicolípidos e proteoglicanos.
O CD15 encóntrase en neutrófilos, monocitos e promielocitos, e exprésase en pacientes da enfermidade de Hodgkin, algunhas leucemias linfocíticas crónicas de células B, leucemias linfoblásticas agudas, e na maioría de leucemias non linfocíticas. Tamén se chama Lewis x e SSEA-1 (stage-specific embryonic antigen 1, antíxeno embrionario específico de etapa 1) e representa un marcador para as células nai pluripotenciais murinas, nas cales xoga un importante papel na adhesión e migración das células no embrión preimplantación. Sintetízano o encima FUT4 (fucosiltransferase 4) ou o FUT9.
Importanica diagnóstica
O CD15 está presente en case todas as células Reed-Sternberg, incluíndo as súas raras variantes mononucleares, e utilízase en inmunohistoquímica para identificar a presenza de ditas células nas biopsias. A presenza destas células serve para diagnosticar o linfoma de Hodgkin. As células de Reed-Sternberg mostran un patrón característico de positividade para o CD15, con tinguidura da membrana plasmática combinada con tinguidura do aparato de Golgi. Os paneis inmunohistoquímicos para a diagnose da enfermidade de Hodgkins empregan xeralmente o CD15 xunto co CD30 e o CD45; este último non se tingue nas células de Reed-Sternberg pero si en case todas as outras células linfoides. O CD15 está tamén presente en case o 50% das células de adenocarcinoma e pode usarse para distinguir esta condición do mesotelioma, que é tipicamente negativo.
479
Véxase tamén
Historia ano a ano
Visant Seite
Visant Seite, nado en Cléder en 1908 e finado en 1993, foi un relixioso, profesor e escritor bretón.
Traxectoria
Relixioso da congregación dos Irmáns da Instrución Cristiá de Ploërmel, foi profesor en escolas da orde. Dirixiu tamén colexios menesianos en Sant Yann e Tréboul. Utilizando a grafía skolveurieg (universitaria) foi autor de varios libros para a aprendizaxe do bretón, fundou Ar Skol dre Lizer, dedicada ao ensino da lingua bretoa por correspondencia, que dirixiu desde a súa fundación en 1945 ata 1980 e foi secretario xeral da asociación de promoción da lingua bretoa Bleun Brug entre 1951 e 1964. En 1969 realizou un curso de bretón en Radio Brest que logo publicou en libro.
Eduardo Méndez Brandón
Eduardo Méndez Brandón, finado na Coruña o 3 de agosto de 1927, foi un avogado e político galego.
Traxectoria
Sobriño de Daniel Modesto Brandón e irmán de Emilio Méndez Brandón. Avogado en Celanova. Foi elixido deputado polo distrito de Celanova nas eleccións de 1873 como posibilista. Marchou despois a Vigo, onde foi xuíz municipal. Finalmente instalouse na Coruña, onde abriu un despacho. Foi decano do Colexio de Avogados da Coruña (1902-1914) e vicepresidente da Comisión provincial. Colaborou en El Ideal Gallego.
Vida persoal
Casou con Filomena Gil de Acuña e foi pai de José María Méndez Gil Brandón.
Kamikaze
250px|miniatura|O USS Bunker Hill foi atacado por 2 avións suicidas o 11 de maio de 1945 O termo kamikaze (神風, literalmente "vento divino") de orixe xaponesa, foi utilizado orixinalmente polos tradutores estadounidenses para referirse aos ataques suicidas efectuados por pilotos dunha unidade especial pertencente á Armada Imperial Xaponesa contra embarcacións da frota dos Aliados a finais da segunda guerra mundial. Estes ataques pretendían deter o avance dos aliados no océano Pacífico e evitar que chegasen ás costas xaponesas. Con esta finalidade, avións cargados con bombas de 250 quilogramos impactaban deliberadamente contra os seus obxectivos co afán de afundilos ou averialos tan gravemente que non puidesen regresar á batalla.
Aínda que houbo diversas unidades suicidas en terra, mar e aire, esta unidade especial de ataque é a máis representativa do seu tipo. No Xapón non se utiliza con este sentido a palabra kamikaze. Prefírese o termo Shinpū tokubetsu kōgeki tai (神風特別攻撃隊 "Unidade Especial de Ataque Shinpū") ou a súa abreviación tokkōtai (特攻隊). No resto do mundo o uso desta palabra estendeuse e aplícase sen moito rigor a todo tipo de ataques suicidas, sen importar o método empregado (uso de explosivos, automóbiles etc.) ou a nacionalidade do atacante (como no caso dos atentados do 11 de setembro de 2001).
Esta unidade especial foi disolta cando o Xapón presentou a súa rendición incondicional na segunda guerra mundial e actualmente cóntase con numerosos rexistros e testemuños sobre o nacemento, desenvolvemento e declive das súas operacións.
Folla engurrada
miniatura|Folla engurrada do pexegueiro (nectarina).
A folla engurrada do pexegueiro é unha enfermidade criptogámica do pexegueiro e da amendoeira, por mor do fungo Taphrina deformans (ascomiceto) que produce deformacións nas follas, podendo causar importantes danos ás árbores produtoras de pexegos e nectarinas.
Descrición
Adoita atacar ás follas novas, aínda que ás veces tamén a follas vellas e incluso aos froitos. As follas infectadas cambian a cor, tornándose normalmente vermellas ou verde pálido. Porén o máis característico é que se engurran e enrolan.
A evolución natural da doenza remata co encoirado, murchado e caída das follas, a finais de xuño ou primeiros de xullo. Ademais as pólas terminais fenecen, polo que supón un problema para o desenvolvemento do froito tanto do ano da infección coma o seguinte. A árbore enfraquece e incluso pode causar a morte se se repite ano tras ano.
O tempo frío e húmido durante o desenvolvemento das follas é favorábel á proliferación do fungo.
Prevención e tratamento
A prevención pasa por tirar os froitos podres, enterrar as follas infectadas e facer cada ano unha boa subministración de compost ao pé da árbore. Evitar tamén podas e feridas nos pexegueiros.
Os tratamentos con extractos de allo, zinc e cobre tamén semellan ser efectivos. O máis habitual e facer a finais do outono, cando todas as follas caeron, unha pulverización con cobre e zinc. Só os tratamentos preventivos son efectivos, e os tratamentos unha vez abran os gomos ou durante o verán son ineficaces.
Tanja Maljartschuk
Tetiana "Tania" Volodymyrivna Maliarchuk (en ucraíno: Тетяна "Таня" Володимирівна Малярчук, en Tetjana "Tanja" Wolodymyriwna Maljartschuk) nada en Ivano-Frankivsk en 1983 é unha escritora ucraína que escribe en ucraíno e, máis recentemente, en alemán.
Traxectoria
Tania Maliarchuk empezou con varios volumes de historias curtas e novelas: Ендшпіль Адольфо, або троянда для Лізи (en galego, Desenlace Adolfo ou Unha Rosa para Liza) (2004), ''Згори вниз. Книга страхів (en galego, De Arriba Abaixo: Libro dos Medos) (2006), Як я стала святою (en galego, Como Devín en Santo) (2006), Говорити (en galego, Para Falar) (2007), e Звірослов (en galego, O home besta'') (2009). A súa primeira novela, Біографія випадкового чуда (en galego, Biografía dun Milagre Accidental), foi publicada en 2012.
Maliarchuk comezou a escribir en alemán en 2014. En 2018 gañou o Premio Ingeborg Bachmann por Frösche im Meer (Ras no Mar), un texto inédito que leu no Festival de Literatura de Lingua alemá.
O seu traballo en ucraíno foi traducido a alemán desde 2009 (Neunprozentiger Haushaltsessing, Biografie eines zufälligen Wunders, ambos por Residenz Verlag). Algúns tamén foron traducidos ó inglés. A historia curta "Eu e A miña Vaca Sagrada" foi publicada en Mellor Ficción Europea de 2013, editado por Aleksandar Hemon.
Tania Maliarchuk vive en Viena.
Búmerang
miniatura|dereita|220px|Búmerang de madeira. Un búmerang (do boomerang) é un pau voador con forma curvada que se usa como deporte ou como arma. É un obxecto que ten orixe en diversas partes do mundo, aínda que os máis coñecidos son os empregados polos aborixes australianos.
Vieiros (xornal)
miniatura|upright=1.3 Vieiros foi un portal galego de internet que apareceu o 24 de febreiro de 1996 e pechou o 24 de xullo de 2010. Foi o primeiro sitio privado en empregar a lingua galega na rede.
Historia
miniatura|Un dos seus 1.os logos. Na primavera de 1995 comezou o traballo de deseño e preparación e Vieiros, que tomou o nome da desaparecida revista do Padroado da Cultura Galega de México, viu a luz o 24 de febreiro de 1996, data que coincidía co aniversario do nacemento de Rosalía de Castro e da primeira emisión da Radio Galega.
Nun principio os recursos organizábanse de forma temática e tamén contiña a sección A Galería, na que se daba a coñecer a obra e biografía dos artistas galegos. Ademais realizáronse especiais como o do Día das letras galegas. No Nadal de 1996 comezou a súa andaina a sección informativa semanal Cousas, que en 1997 se converteu na páxina principal e xa con periodicidade diaria e incorpora un motor de busca, que foi o primeiro buscador galego e posteriormente aparecen edicións locais, charlas en liña.
Foi dirixido por Rocío Castro, Anxo Quintela (durante tres anos), María Yáñez (durante 10 meses en 2006) e Ramón Vilar Landeira (dende finais de outubro de 2006 ata o 24 de xullo de 2010).
Dende a súa creación o editor e propietario foi Lois Rodríguez.
O 24 de xullo de 2010, véspera do Día Nacional de Galicia a través dun editorial anúnciase o peche do portal debido a motivos económicos.
Vieiros é importante na historia da comunicación en Galicia por ser fundamentalmente un medio pioneiro en múltiplas iniciativas que logo se habían de espallar a outros medios. Entre elas salientan:
Galería de imaxes de Tordoia
Galería de imaxes do concello de Tordoia na provincia da Coruña.
Mahabharat
Mahabharat é unha serie de televisión da India baseada no epopea Mahabharata que se emitiu entre 1988 e 1990 con grande éxito. No Reino Unido emitiuna a BBC cunha audiencia de 5 millóns, moito para unha serie subtitulada que se emitía nas tardes. I
Participantes na guerra
A favor dos Kauravas
Beryl Markham
Beryl Markham, nada o 26 de outubro de 1902 e finada o 3 de agosto de 1986, foi unha aviadora, aventureira e adestradora de cabalos kenyana de Gran Bretaña. Foi a primeira muller que cruzou soa o océano Atlántico de leste a oeste e é lembrada hoxe principalmente por escribir o libro de memorias West with the Night.
Xogos florais
Os xogos florais son encontros literarios nos que diversos autores presentan obras ou composicións, onde ademais dunha finalidade literaria, tiveron o obxectivo de espertar o sentimento galego, defender os seus ideais e atender as necesidades sociais, polo que representan o inicio oficial do Rexurdimento das letras galegas.