cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Armenia (provincia romana)
Loita sobre a influencia con Partia
Este conflito terminou logo da Batalla de Rhandeia, nun estancamento efectivo e un compromiso formal: un príncipe de Partia da liña de Arsácida sentaríase no trono de Armenia, pero o seu nomeamento tiña para ser aprobado polo emperador romano.
Provincia romana de Armenia (114–118 d.C.)
350px|miniatura|O Reino Armenio no 250, cando era vasalo do Imperio Romano.
Enunciado
Un enunciado é o resultado dunha enunciación, é dicir, da transición verbal dunha mensaxe. A súa unidade pode ser unha palabra, unha frase ou unha oración. O enunciado, como segmento mínimo da cadea falada ou escrita provisto de sentido completo nun determinado contexto, está delimitado por un silencio inicial e outro final, e caracterizado pola entonación. En todo enunciado son recoñecidos os tres factores que fan posible a enunciación: o suxeito, o tempo e o espazo. As apreciacións do falante sobre o enunciado que emite maniféstanse, ademais de na entonación, no uso de modalizadores e noutros procedementos expresivos, coma na unión de diferentes rexistros lingüísticos, polo xeral non coexistentes.
Armenia (provincia romana)
Provincia romana de Armenia (114–118 d.C.)
No 114, o Emperador Traxano incorporou Armenia ao Imperio, facéndoa unha provincia romana plena.
No 113, Traxano invadiu o Imperio Partia porque quería reintegrar a un rei vasalo en Armenia (algúns anos antes de que caera baixo o control dos partos). No 114, Traxano desde Antioquía en Siria romana marchou sobre Armenia e conquistou a capital Artaxata. Traxano entón depuxo ao rei armenio Parthamasiris e ordenou a anexión de Armenia ao Imperio Romano como nova provincia.
A nova provincia chegou ás marxes do Mar Caspio e limitaba ao norte co Reino de Iberia e Albania caucásica, dous estados vasalos de Roma. miniatura|250px| Moeda romana do 141, amosando ao emperador [[Antonino Pio sostendo unha coroa na cabeza do rei armenio]]
Como provincia romana, Armenia foi administrada xunto con Capadocia por Catilio Severo da gens Claudia.
O Senado romano emitiu moedas nesta ocasión coa seguinte inscrición: ARMENIA ET MESOPOTAMIA EN POTESTATEM P.R. REDACTAE, solidificando así a posición de Armenia como a nova provincia romana. Unha rebelión por parte do pretendente parto Sanatruces, sofocouse, aínda que continuou a resistencia esporádica e Vologases III de Partia logrou asegurar unha área do sueste de Armenia pouco antes da morte de Traxano en agosto do 117.
Protectorado romano
Trala morte de Traxano, o seu sucesor Adriano decidiu non manter a provincia de Armenia. No 118, Adriano renunciou a Armenia e instalou a Parthamaspates como rei. Parthamaspates pronto foi derrotado polos partos, e refuxiose de novo cos romanos, que lle concederon o co-dominio de Osroene no oeste do Reino de Armenia como consolo.
Soemo foi nomeado rei de Armenia polo emperador romano Antonino Pio no 140. Poucos anos despois, no 161, Armenia perdeuse de novo ante Vologases IV de Partia. No 163, un contraataque romano baixo Statius Priscus derrotou aos partos en Armenia e volveu instalar a Sohaemus como candidato favorecido polos romanos no trono armenio.
Armenia era causa de frecuentes desputas entre os dous imperios e os seus candidatos para o trono armenio, unha situación que durou ata a aparición dun novo poder, os Sasánidas. O poder e a influencia de Roma aumentou ao longo dos anos, pero Armenia mantivo a súa independencia, aínda que só como un estado vasalo, aínda que era un aliado romano contra o Imperio Sasánida. Cando o emperador romano Septimio Severo saqueou a capital partia de Ctesifonte, moitos soldados armenios estaban no seu exército. Máis tarde no século IV, consistían en dúas lexións romanas, Legio I Armeniaca e a Legio II Armeniaca.
Na segunda metade do século III, a capital sasánida de Ctesifonte e as áreas do sur de Armenia foron saqueadas polos romanos baixo o emperador Caro, e toda Armenia, logo de medio século de goberno persa, foron cedidas a Diocleciano no 299 como un territorio vasalo.
Armenia oriental romana
No 363, asinouse un tratado entre os imperios Imperio Romano do Leste e o Imperio sasánida, que dividíu a Armenia entre os dous. Os persas retiveron a maior parte de Armenia ("Persarmenia") mentres os romanos recibían unha pequena parte do oeste de Armenia.
miniatura|250px|A fronteira romana oriental despois do tratado de Acilisene.
A diferenza de Armenia Menor ao oeste do Éufrates, que se constituíra en [provincia romana | provincias romanas] completas (Armenia I e Armenia II) baixo a Diocese de Ponto xa nos tempos de Diocleciano, os novos territorios mantiveron un nivel de autonomía variable. "Armenia Maior", a metade norte, constituíuse como unha civitas stipendaria baixo un gobernador civil titulado "Armeniae", o que significa que mantivo a autonomía interna, pero era obrigada a pagar tributo e proporcionar soldados ao exército romano oriental.
Baixo o dominio do imperio romano, Melitene era o campo base da Legio XII Fulminata. Foi un dos principais centros en Armenia Menor (P'ok'r Hayk ' ), permanecendo así ata o final do século IV. O emperador Teodosio I dividiu a rexión en dúas provincias. Armenia prima (Hayk'), coa súa capital en Sebasteia (moderna Sivas) e Armenia secunda, coasúa capital en Melitene.
Por outra banda, as "satrapías" (Gentes) do sur, que estiveran baixo influencia romana desde o 298, eran un grupo de seis principados totalmente autónomos aliados do Imperio (civitates foederatae): Ingilene, Sofena, Antzitene, Asthianene, Sophanene e Balabitene. Os armenios locais nakharar eran plenamente soberanos nos seus territorios, e simplemente eran obrigados a proporcionar soldados a petición e enviar unha coroa de ouro ao emperador, como un símbolo de submisión. A cambio, recibiron do seu emperador súas insignias reais, incluíndo zapatos vermellos.
A situación permaneceu inalterada durante case un século, ata que unha gran revolta dos sátrapas no 485 contra o emperador Zenón (474–491). Como consecuencia, os sátrapas foron desposuídos da súa soberanía e dos seus dereitos de sucesión hereditaria, quedando en efecto reducidos ao status de civitates stipendariae, os que pagan impostos e son administrados polo imperio.
No 536, promulgáronse novas reformas que aboliron a autonomía dos territorios do trans-Éufrates e formaron catro novas provincias regulares. Armenia Interior uniuse con partes de Pontus Polemoniacus e Armenia I para formar unha nova provincia, Armenia I Magna, a antiga Armenia I e Armenia II foron re-divididas en Armenia II e Armenia III, e as antigas satrapías formaron a nova provincia Armenia IV. No 538, os nobres armenios levantáronse contra os pesados ​​impostos, pero foron derrotados e forzados a atopar refuxio en Persia.
No 591, o tratado entre Cosroes II e Mauricio cedeu a maior parte de Persarmenia ao Imperio Romano de Oriente.
Historia posterior
A rexión foi o foco dunha guerra prolongada Guerra bizantino-sasánida (602-628). Despois do inicio das conquistas musulmás e da conquista árabe de Armenia, só as partes occidentais de Armenia permaneceron en mans bizantinas, formando parte do thema de Armeniakon. Armenia seguiu dominada polos árabes a partir de entón, e foi gobernada por unha sucesión de emires nomeados polo Califato así como por príncipes locais.
Coa diminución do poder do califato e a fractura dos seus territorios periféricos en estados autónomos, os bizantinos puideron reafirmar a súa influencia sobre os principados armenios durante as campañas de Xoán Curcuas a principios do século X. Na primeira metade do século XI, baixo Basilio II e os seus sucesores, a maioría de Armenia estivo baixo o control bizantino directo, que durou ata a Batalla de Manzikert no 1071, cando toda Armenia caeu baixo o Imperio Selxúcida.
Robin Finck
Traxectoria
Finck medrou en Marietta (Xeorxia) e tocou en varias pequenas bandas da zona de Atlanta, como Prowess, Bat Your Lashes, Sik Dik e Impotent Sea Snakes.
Uniuse a Nine Inch Nails en 1994 como parte da súa banda de directo nas xiras Self-Destruct e Further Down the Spiral, despois da saída do anterior guitarrista, Richard Patrick. Finck apareceu co banda no Woodstock '94, e a súa primeira edición co grupo foi o video Closure, lanzado en 1997. Cando as xiras remataron traballou para a compañía circense Cirque du Soleil. No ano 1997 asinou un contrato por dous anos con Guns N' Roses como substituto de Slash e comezou a traballar no se álbum Chinese Democracy. Cando remataron os dous anos o álbum aínda non estaba completo, a pesar de que o tema "Oh My God" xa fora editado na banda sonora da película End of Days.
Finck regresou a Nine Inch Nails cando a banda comezou as súas xiras Fragility v1.0 e Fragility v2.0 para promocionar o álbum The Fragile. Esas xiras foron gravadas e editadas no álbum/DVD And All That Could Have Been, que foi a segunda edición de Finck co grupo. Pouco despois de que a xira rematase no ano 2000 volveu a Guns N' Roses, tocando en catro concertos con eles a finais do 2001, aos que lle seguiron unha breve xira por Europa e Asia a msiados do ano seguinte e unha aparición nos MTV Video Music Awards. Estaba planeada unha xira polos Estados Unidos durante o resto do 2002, pero o promotor cancelouna despois de que houbese disturbios entre os seareiros despois de dous concertos suspendidos.
Nese tempo Finck e o seu entón compañeiro Buckethead contribuíron na banda sonora da película de John Carpenter Ghosts of Mars, tocando xunto a membros da banda de thrash metal Anthrax e ao guitarrista Steve Vai. Despois de que as súas obrigas con Guns N' Roses rematasen uniuse á produción LedZAriel.
Finck foi convidado a reunirse a Nine Inch Nails para tocar na xira de promoción do seu álbum de 2005 With Teeth, pero decidiu non facelo e o seu posto foi ocupado por Aaron North. No verán do 2006 xirou por Europa con Guns N' Roses. O resto do ano pasárono tocando por norteamérica e visitaron México, Australia e o Xapón no 2007.
O 4 de abril do 2008, anunciouse a través de nin.com que Finck se reuniría con Nine Inch Nails como membro da banda ao vivo. Ademais de tocar en directo Robin contribuíu nas gravacións do álbum da banda The Slip.
Rn novembro do 2008 o agardado álbum de Guns N' Roses Chinese Democracy foi editado. Finck foi acreditado como co-compositor da canción "Better", que posteriormente editaríase como sinxelo. Tamén tocou a guitarra en todos os temas, realizando 7 dos solos, e tamén apareceu nos créditos como teclista, facendo arranxos e na pre-produción. Robin preferiu quedar en NIN despois da edición do álbum.
Despois da saída dos membros da banda en directo de Nine Inch Nails Alessandro Cortini e Josh Freese a finais do 2008, Finck e o baixista Justin Meldal-Johnsen uníronse a Trent Reznor e ao batería Ilan Rubin e realizaron unha xira de 8 datas por Australia e Nova Zelandia entre febreiro e marzo do 2009. Finck continuou actuando coa banda na xira do 2009 ao lado de Jane's Addiction por norteamérica e na posterior xira Wave Goodbye por Europa e Asia. O grupo regresou aos Estados Unidos para realizar unha serie de concertos que serían as últimas actuacións ao vivo de Nine Inch Nails.
En outubro de 2009 Finck e os antigos compañeors de Guns N' Roses Axl Rose, Tommy Stinson e Buckethead víronse involucrados nunha demanda presentada polos selos do músico electrónico Ulrich Schnauss Independiente e Domino Records, alegando que infrinxiran o copyright ao usar partes das súas composicións no tema "Riad 'n the Bedouins".
Ligustrum
Os alfaneiros ou ligustros son os nomes comúns das especies botánicas pertencentes ao xénero Ligustrum, que abrangue arredor dunhas 40-50 especies aceptadas -das case 180 descritas - de arbustos e arboriñas perennifolias, semiperennifolias ou caducifolias. Nativos de Europa, norte de África, Asia, Australasia, con centro de diversidade na China, o Himalaia, o Xapón e Taiwán. Pertencen á mesma familia da oliveira, as oleáceas.
Etimoloxía
Derivado latín do verbo lĭgo, āvi, ātum, āre (atar), pola flexibilidade das súas pólas noviñas que servían para atar feixes; aplicado xa por Plinio o Vello (12,109; 24, 74).
Descrición
As flores son miúdas e recendentes e rematan en panículos. Teñen catro pétalos ensortillados e dous estames altos con anteras amarelas ou arroibadas, e entre eles os pistilos baixos; pétalos e estames saen despois que a flor for fertilizada, levando o pistilo ao tubo do cáliz. A floración comeza logo de 330 graos días. Os froitos, en grupos, son bagas drupas miúdas púrpuras ou negras, velenosas para os humanos, porén ben asimiladas por moitas aves. En condicións favorábeis de crecemento, un arbusto individual pode producir milleiros de froitos.
Algunhas especies deste xénero representan un gran problema en Nova Zelandia. De feito, está prohibida a venda ou o cultivo de plantas do xénero Ligustrum por mor aos efectos do seu pole nos asmáticos, xa que se ten demostrado que é un causante de ataques de asma e eccemas en persoas sensíbeis.
O alfaneiro é atacado polas larvas dalgunhas especies de lepidópteros (avelaíñas), entre elas: Hemithea aestivaria, Chloroclysta truncata, Amphipyra pyramidea, Ectropis crepuscularia, Alcis repandata, Odontopera bidentata, Euplexia lucipara, Chloroclystis v-ata ou Peribatodes rhomboidaria.
Especies aceptadas
Na Península Ibérica só están presentes as especies a seguir: L. lucidum, L. ovalifolium e L. vulgare. Non sendo comúns en Galicia.
Nalgunhas partes do mundo onde non son nativos, algunhas especies de alfaneiro considéranse plantas invasoras, tendo desprazado as especie nativas. É particularmente un problema en América do Norte, onde non hai especies naturais.
Casi ángeles
Casi ángeles (Case anxos), é un telenovela arxentina infanto-xuvenil, producida pola produtora Cris Morena Group e RGB Entertainment, transmitida orixinalmente pola canle arxentina Telefe desde o 21 de marzo de 2007.
Ideada por Cris Morena, a mesma creadora de Chiquititas, Rebelde Way e Floricienta e escrita por Cris Morena, Gabriela Fiore e Leandro Calderón. A trama era protagonizada desde a primeira tempada por Nicolás Vázquez e Emilia Attias, pero sufriu unha substitución a partir da terceira tempada polo actor Mariano Torre, debido a saída de Nicolás da trama.
Río Sangro
O río Sangro é un río italiano. Nace en Monte Morrone del Diavolo, no concello de Pescasseroli, provincia de L'Aquila. Ten unha lonxitude de 122 km e desemboca no mar Adriático.
Descrición
Nace no Parque Nacional de Abruzzo, na montañas dos Apeninos, antes de descender cara ao nordés a través de Castel di Sangro, Ateleta, Quadri e Villa Santa Maria, para despois desembocar no Lago di Bomba ou lago do Sangro. Desde alí, flúe ao nordés e se une ao río Aventino para chegar ao mar Adriático, ao sur de Punta Cavelluccio.
Cerval, Fontefría, Amoeiro
Cerval é un lugar da parroquia de Fontefría no concello ourensán de Amoeiro na comarca de Ourense. Tiña 7 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 3 eran homes e 4 mulleres. Iso supón un mantemento da poboación respecto a 2010, cando tiña 7 habitantes (3 homes e 4 mulleres).
Beta-manosidose
A beta-manosidose é unha desorde do metabolismo oligosacárido provocada polo decrecemento da actividade da enzima beta-manosidase. Esta enzima está codificada polo xene MANBA, que se atopa no cromosoma 4q22-25. A beta-manosidose é unha doenza recesiva autosómica. Os individuos afectados semellan sans no nacemento, e poden ter diferentes presentacións clínicas. As formas infantís da doenza presentan neurodexeneración severa e discapacidade intelectual. As perdas de audición e os anxioqueratomas son características comúns da doenza. Porén, ó ser tan rara, o fenotipo completo asociado non está totalmente estudado.
Numeral
Un numeral é unha categoría gramatical que designa cantidades exactas e contábeis. Pode ser cardinal, ordinal, múltiplo ou partitivo:
Para unha visión matemática, véxase número.
Willem Drees
Willem Drees nado en Ámsterdam o 5 de xullo de 1886 e finado na Haia o 14 de maio de 1988, foi un político neerlandés, Primeiro ministro do seu país desde o 7 de agosto de 1948 ata o 22 de decembro 1958.
Traxectoria
Durante o seu mandato ocorreron acontecementos máis relevantes nos Países Baixos, como a descolonización das Indias Orientais Neerlandesas e a reconstrución dos Países Baixos, algúns anos despois do fin da segunda guerra mundial.
William era ben coñecido por manter unha postura socialdemócrata, pero con algunhas ideas baseadas no pragmatismo.
Deianira
miniatura|250px|Heracles e Deianira (Jan Gossaert (Mabuse), 1517, Barber Institute of Fine Arts, Birmingham)
Na mitoloxía grega, Deianira (en grego antigo, Δηϊάνειρα o Δῃάνειρα: literalmente, «que vence ós heroes») foi a terceira esposa de Heracles, e a que provocou a súa morte, se ben involuntariamente.
Era filla de Altea e Eneo, rei de Calidón, o que a fai irmá de Meleagro; outras fontes din que era filla do deus Dioniso, que en certa ocasión fora hóspede de Eneo.
Meleagro
Á morte de Meleagro, Altea suicidouse e as irmás choraron desconsoladas, ata que Artemisa as converteu en galiñas de Guinea pero, grazas ás súplicas de Dioniso, ela puido volver á súa forma humana, o mesmo que a súa irmá Gorxe.
Heracles
miniatura|300px|esquerda|En primeiro plano, Heracles loita con Aquelooo; no fondo á esquerda, Aqueloo levándose a Deianira(1531-1576, Museo Metropolitano de Arte, Nova York)
Heracles, no cumprimento do seu undécimo traballo que lle encomendara Euristeo para expiar o asasinato dos seus fillos, tivo que descender ó Hades para capturar ó can Cérbero. No camiño nos Infernos atopouse con Meleagro, quen lle pediu que casara coa irmá, pois ó morrer el non tiña quen coidara dela. Deste xeito, cando rematou o traballo e regresou á terra, foi ata Calidón a cumprir a súa promesa.
O tempo do matrimonio en Calidón represéntase en cerámicas do século V a.C., pero será Jan Gossaert (Mabuse) quen mellor saiba representalos como ideal da parella feliz Deianira e Heracles tiveron varios fillos : Hilo, Ctesipo, Gleno e Hodites. A lenda só recolle a descendencia de Hilo.
Neso
miniatura|250px|esquerda|O centauro Neso cando intentou raptar a Deianira (Gustave Moreau, 1872-1873, Museo Paul Getty, Los Ángeles)
Accidentalmente, Heracles provocou a morte de Éunomo, fillo dun parente de Eneo, e aínda que o pai da vítima, Arquítele, o perdonou, Heracles decidiu exiliarse coa súa dona a Traquis, onde Ceix era parente e amigo seu. Cando ían cruzar o río Eveno, tivo que pedirlle ó centauro Neso que levara a Deianira nas costas, mentres el cruzaba o río a nado. Pero no medio do río, Neso resolveu, por vinganza, raptar e violar a Deianira, e botouse a galopar río arriba. O heroe, tendo percibido as súas intencións, agardou a que alcanzase terra firme, e entón atravesoulle o corazón cunha das súas frechas envelenadas. O centauro Neso caeu ferido de morte, pero antes de morrer deu a Deianira a súa túnica convencéndoa de que o sangue que a manchaba sería, para ela, un precioso filtro amoroso, coa virtude de restituírlle o esposo, se este, en calquera momento, decidise abandonala. Outras fontes din que lle deu unha beberaxe contindo o sangue que brotaba das súas feridas. En calquera caso, ese sangue contiña o veleno mortal procedente da Hidra de Lerna, na que Heracles impregnara a punta das súas frechas.
Iole
En efecto, Heracles terminou namorándose de Iole, filla de Éurito, o rei de Ecalia. Este ofrecera a man da filla ó vencedor dun concurso de tiro con arco, e Heracles non dubidou en acudir. Heracles resultou vencedor pero Éurito negouse a permitir á súa filla casar con el. Ante a negativa, Heracles tomou a Iole como amante, á forza. Hixino relata que Heracles tomou a cidade e matou ós pais de Iole, na súa presenza, para doblegala, tralo cal enviuona a Deianira como escrava.
Heracles mandou ó seu compañeiro Licas onda Deianira para que lle trouxera unha capa nova para casar con Iole. Deianira, co fin de recuperalo, envioulle a túnica previamente rociada co sangue de Neso, e cando Heracles se vestiu con ela envelenouse e, non podendo aguantar as dores, lanzouse a unha pira funeraria e morreu. Cando Deianira comprendeu o engano do centauro, enforcouse.
Antes de morrer, Heracles pediu ó seu fillo Hilo que casara con Iole cando fose adulto.
Sófocles recolleu detalladamente a parella formada por Heracles e Iole (Traquinias), pero na arte gráfica non aparece, salvo en posibles escenas amorosas difíciles de identificar. Na Idade Moderna si que recollen este momento artistas como Tintoretto ou Anibale Carracci, pero ben poden reflictir unha confusión entre Iole e Ónfale, fundada nos textos de Ovidio, que non distinguen ámbolos personaxes.
miniatura|300px|Euritión raptando a Deianira (Anónimo, c. 1600, Museo de Historia da Arte, Viena)
Dexámeno
Existe unha tradición que fai a Deianira filla de Dexámeno, rei de Óleno. Conta que este lle prometera a filla a Heracles, pero este marchou a unha das súas aventuras. Cando volveu atopouse con que o centauro Euritón obrigara a Dexámeno a concederlle a man de Deianira. Dexámeno pediulle axuda e Heracles matou a Euritión e á súa familia cando ía buscar á noiva o día acordado.
Non obstante, a maior parte das fontes dan o nome de Mnesímaca á filla de Dexámeno, e recollen este episodio como distinto do de Eneo e Aqueloo en Calidón. Grimal tamén recolle esta variante, e lembra a similitude da loita de Heracles e Euritión coa loita contra Aqueloo, neste caso, si, pola man de Deianira.
Galería de imaxes do Cebreiro, Pedrafita do Cebreiro
Santa María do Cebreiro é unha parroquia do concello de Pedrafita do Cebreiro
Caldeirón
Canda o caldeirón tropical, Globicephala macrorhynchs, Gray, 1846, integra o xénero Globicephala.
Descrición
O xénero Globicephala foi creado por Lesson en 1828, aparecendo por primeira vez en ''Compl. Oeuvres Buffon Hist. Nat., 1: 441, tomando como especie tipo a Delphinus globiceps Cuvier, 1812, que viña a coincidir coa especie Delphinus melas'' definida por Traill en 1809.
A especie Globicephala melas fora descrita en 1809 polo naturalista escocés Thomas Stewart Traill, en 	''Nicholson's J. Nat. Philos. Chem. Arts'', 22: 81. , co nome de Delphinus melas, como quedou dito.
Sinonimia
E especie tamén foi coñecida polos sinónimos:
Subespecies
Recoñécense dúas subespecies:
Características
Os machos miden entre 4 e 7,6 m, as femias entre 3 e 5,6 e as crías ao nacer sobre 2 m. En canto ao peso, un exemplar adulto pesa entre 1,8 e 3,5 t, mentres que un acabado de nacer mide entre 1,8 e 2 m, e pesa sobre os 75 Kg.
A súa coloración é gris escura ou negra uniforme polas rexións superiores, aínda que e posúen unha banda diagonal abrancazada que vai desde cada ollo até a base da aleta dorsal, e na rexión ventral amosan unha mancha de cor branca ou gris clara, en forma de "W", que comeza na gorxa para estrirarsew noi medido do ventre e acabar nun parche oval que se estende sobre a rexión uroxenital.
Distribución
Coñécense dúas poboacións distintas (que se corresponden coas dúas subespecies, edwardii no sur e melas no norte), unha situada no hemisferio sur (coas poboacións asociadas coas correntes de Humboldt, Falkland e Benguela) e outra no Atlántico norte, separadas polo cinto tropical. Ambas as pobocacións prefiren as augas profundas ou os bordos das plataformas continentais. Algúns individuos viven permanetemente lonxe ou cerca da costa, mentres que outros realizan migracións desde a costa (verán e outono) até mar aberto (inverno e primavera), segundo a abundacia de cefalópodos.
É un animal abundante en Galicia, e a nosa comunidade, así como as costas cantábricas e as de Portugal, son os lugares da península Ibérica onde se atopa a maior poboación de caldeiróns.
Comportamento
As mandas adoitan permaneceren inmóbiles na superficie, permitindo que os barcos se acheguen a pouca distancia. Saltan á proa das embarcacións (sobre todo os exemplares xuvenís; os adultos non adoitan saltar) e con fecuencia obsérvanse dando golpes coa aleta caudal e sacando a cabeza da auga para vixiar.
Polo xeral realizan varias inspiracións rápidas e despois se soimerxen durante poucos minutos, aínda que para alimentarse poden durar 10 min ou máis. O seu sopro é potente, de máis de 1 m de altura. Poden sumerxirse até os 600 m, pero a maior parte das inmersións de entre 30 e 60 m.
Alimentación
A súa dieta componse principalmente de chocos e luras, aínda que ás veces tamén comen pequenos peixes.
Reprodución
Alcanzan a madurez sexual as 6 anos, cando miden uns 3,5 m, as femias, e aos 12 anos, medindo uns 5 m, os machos. A xestación dura entre os 14 e os 16 meses, e os partos prodúcense na primavera e o verán. O período de aleitamento prolóngase durante dous anos. As femias poden volver a quedar preñadas aos 3 ou 5 anos.
Varamentos
Os caldeiróns son animais que viven tanto na costa coma en mar aberto. Non é por tanto nada difícil que se produza un varamento na costa. En Galicia son frecuentes os varamentos na Costa da Morte e na costa cantábrica da Mariña de Lugo.
Estado das poboacións
En 2008, a Unión Internacional para a Conservación da Natureza cualificou o estado de conservación das poboacións desta especie como "DD" (datos insuficientes). En primeiro lugar, porque é tratada como unha soa especie, aínda que puidera tratarse de dúas (ou máis), do que non hai de momento probas e, se así fora, algunhas destas poboacións poderían xustificar o seu listado en categorías superiores de risco. E, en segundo, polas ameazas que pesan sobre elas.
As principais ameazas que poderían causar caídas importantes das súas poboacións son actuacións antropoxénicas, como o aumento dos ruídos dos sonares, especielmente dos militares e os empregados nas prospeccións sísmicas, e as captutras accidentais na pesca, especialmente nas de cefalópodos, calculándose que podería reducir a súa poboación global nun 30 % ao longo de tres xeracións.
Lista de Estrelas de Andrómeda
Esta é a lista de estrelas notables da constelación de Andrómeda, ordenadas por brillo decrecente.
Pala
A palabra Pala pode referirse a dúas realidades:
Elefantes (banda)
Historia
Barcelona empezaba a sufrir o verán en 1994. Aínda que tería que pasar un ano en consolidarse, Elefantes plantou a súa semente por aquel entón.
Jordi estaba tocando a batería cun grupo que se disolveu aos poucos días da chamada de Shuarma. Foi tal dita disolución, que ata abandonaron o local de ensaio co seu equipo de son dentro. Perfecto. Só faltaba atopar guitarrista, baixista e un nome.
A primeira oferta foi para Hugo, antigo compañeiro de grupo de Jordi. Logo dun par de ensaios non aceptou. As cancións desa época, composicións de Shuarma herdadas do seu antigo grupo, eran puro e cru Rock'n'Roll, e Hugo, que tiña a súa propia banda como cantante e preferiu polo momento seguir o seu camiño.
Ao cabo de poucas semanas Hugo e Jordi viaxaron a Inglaterra para asistir ao Reading Festival, e esa experiencia foi como unha revelación. Un punto de cambio natural. Tempos de descubrimento e de atrevemento nun terreo moitísimo máis cómodo para uns rapaces que queimaran os seus primeiros cartuchos co Rock and roll ou o heavy metal. Sen tampouco deixar de lado influencias pasadas, as sonoridades pop da época adiviñaban o horizonte cara ao cal había que dirixirse.
Shuarma e Jordi intentaban en balde completar a formación. Ensaiaban sos e gravaban maquetas caseiras. Neses días a Shuarma ocorréuselle o nome do grupo: "ELEFANTES" "¿Por que?" "Penso en por que estamos facendo todo isto. Penso na necesidade vital de facer cancións. Noutras culturas asóciase ao elefante con todo o relacionado coa alma, un animal sagrado, así que Elefantes será iso. Un grupo con alma".
Logo veu Gelo. Un baixista co cal puideron empezar a traballar como trío. Pese a que a conexión estilística era nula, Gelo era moi bo baixista, e ata se chegou a facer unha sesión de fotos e un pequeno concerto en xullo de 1995. Era un xeito de botar para adiante. Pero Gelo quíxose ir, o cal non supuxo ningún trauma. Case á vez que Hugo pediu por fin entrar na banda. Antes de que Gelo fósese, prestouse a gravar o que sería a primeira maqueta de estudo de Elefantes. Era setembro e gravaron nun día 6 cancións: "No hay", "Para nada", "Las flores del mal", "Intro", "Duérmete" e "La muerte".
Elefantes era xa un grupo con maqueta, e a necesidade dun baixista, moi urxente. Hugo coñeceu a Julio nun concerto, e directamente propúxolle vir ensaiar. As súas referencias como baixista non eran moi halagüeñas, así que baixo a condición de que se lle podería cambiar por outro baixista con máis experiencia, empezaron a traballar. A personalidade de Julio supliu nun principio as primeiras dificultades e case sen ter consciencia diso, por fin Elefantes era un grupo de verdade.
O primeiro concerto tivo lugar o 13 de outubro de 1995, na sala Aspid de Barcelona. Presentaron todas as súas cancións e unha chea de versións. Tanto a maqueta como os concertos tiveron moi boa acolleita, e iso permitiu ao grupo seguir tocando alí todas as semanas durante 7 meses. Eran tantas as ganas de tocar en directo que non importaba o diñeiro, nin o lugar nin as condicións técnicas nin físicas. Tanto foi así que nesa época púidose a ver a Elefantes tocando nos sitios máis insospechados como bares de copas, festas privadas, cárceres ou clubs de alterne. "Concertos acústicos ou non. Media hora ou dous pases de hora e media. Versións de todo tipo, improvisaciones suicidas, tocar, tocar, tocar".
Logo dunha segunda maqueta con temas como "Pretendes", "¿Dónde estoy?", "El payaso", "Ves luz" ou "Tu vida", o grupo buscaba actuar en sitios máis acordes co estilo de música que ía definindo, atopándose que facía falta algo máis que un par de maquetas para poder acceder a circuítos de salas máis interesantes, e ante a falta de propostas dalgunha compañía discográfica, co diñeiro aforrado das actuacións o grupo decidiu financiarse un EP.
Cece Giannotti era o líder dunha marabillosa banda barcelonesa chamada Traditional Tourist. A el propúxoselle producir o disco. Era agosto de 1996, e o grupo alugou os Estudos Montseny para gravar 5 cancións: "No hay", "Debemos seguir", "Pretendes", "Para nada" e "Piano 1". Grazas á maxia de Giannotti o disco puido mesturarse en Boston conseguindo un son que superaba as expectativas do grupo para as 400.000 pesetas tiña de orzamento. Pouco máis tarde, a discográfica La Col Records cedeu o seu selo a cambio de 15.000 pesetas para que Elefantes lanzase o EP, sen título xenérico, nunha edición limitada e numerada de 500 exemplares, cunha coidada presentación con postal e libreto externo, todo iso dentro dunha caixa de cartón.
Devandito EP tiña un carácter eminentemente promocional. Vendéronse copias en concertos, e nas tendas FNAC de Madrid e Barcelona. O resto esfumouse en emisoras de radio, publicacións e compañías discográficas. As críticas definiron a Elefantes como un grupo de Pop-Rock moi elegante e osixenado, con boas composicións, textos intelixentes e imaxe moi glamourosa.
A produción de Giannotti foi fundamental para un grupo con moi pouca experiencia en estudo, pero con moitas ganas de explorar as posibilidades que ofrece unha gravación. O paso do tempo ofrece unha visión deste disco como un bo reflexo do carácter do grupo nesa época. Elefantes é un primeiro paso cara a algo máis.
El hombre pez
E algo máis é o que ofrece o seguinte disco: El hombre pez. Pero para iso aínda teriamos que esperar 18 longos meses. Tempo no que o grupo xa se suscita como unha necesidade absolutamente vital o desenvolvemento da música como expresión artística global. Tempo de crises internas, individuais e colectivas, loita de egos sen cuartel, dificultades económicas, situacións límite con grandes presións, grandes triunfos e decepcións. "Botando a vista atrás un dáse conta de que o superar esa época e seguir adiante consolidou a Elefantes como banda, e tan preto estivo de disolverse que o que pasou en realidade foi totalmente o contrario; sentáronse as bases do que é Elefantes hoxe en día: un grupo con fortes personalidades, equilibradas pola capacidade de diálogo e o respecto artístico". Cos concertos de entón pasaba o mesmo. Eran máis furiosos e viscerais que nunca. Tan arriscados na súa formulación como desiguais no seu resultado. Durante eses meses, concretamente en xullo de 1997, Elefantes incliu nun CD recompilatorio de La Col Records a canción "¿Dónde estoy?", e gravou un videoclip de "Pretendes".
Todo este vórtice deu como resultado un paquete heteroxéneo de cancións, nas que luz e escuridade conviven sen complexos no mar de ilusión que propón O Home Peixe. O disco gravouse entre xaneiro e febreiro de 1998 nos estudos PAC, coa axuda do incomparable Didier Richard nos controis técnicos. A produción correu a cargo do propio grupo, na súa determinación de levar ata o final o que o Elefantes necesitaba expresar. "Foi moi emocionante sentir que ías ao estudo e creabas música, e que logo esa música quedaría nun CD para toda a vida. Iso é teu e non cho vai quitar ninguén". Un dez en actitude. Aínda que a falta de experiencia en produción non pon o disco á altura das súas posibilidades, cancións soberbias como "Más que tú a yo", "Te querré y tú me perdonarás", "El pez II", "No quieres más" o "Y sin respirar", por citar algunhas, conforman un disco dominado por unha idea: a metáfora do Home Peixe. Unha mirada interior cara ao interior dos demais.
"Creas para nadar no interior doutras persoas, e deixar algo belo baixo a súa auga. Creas para facer sentir artistas aos outros. Serei un peixe que faga saír escamas na pel dos demais. O Home Peixe."
O Castelo, Doroña, Vilarmaior
O Castelo é un lugar da parroquia de Doroña no concello coruñés de Vilarmaior na comarca de Betanzos. Tiña 7 habitantes no ano 2010 segundo datos do INE, dos cales 3 eran homes e 4 eran mulleres.
Hipopótamo anano de Chipre
O hipopótamo anano de Chipre (Hippopotamus minor) é unha especie extinta de hipopótamo que habitou a illa de Chipre até comezos do Holoceno. Con 200 quilogramos de peso, esta especie tiña case o mesmo tamaño que o hipopótamo anano, pero ó contrario que o anano, o anano de Chipre fíxose pequeno a través dun proceso de ananismo insular. Este mesmo proceso é o causante do ananismo doutras especies como os elefantes ananos, o mamut anano ou o Homo floresiensis. O animal tiña unha altura estimada de 76 cm e 121 cm de longo.
Elefantes (banda)
El hombre pez
Elefantes atopábase libre de contrato discográfico. Non había xeito de conseguir que alguén estivese disposto a apostar polo grupo con garantías claras de proxección. Pouco "indie" para o circuíto "indie", demasiado difícil para o circuíto comercial, o grupo andaba aí entre dúas augas, co master de El hombre pez queimando nas mans. Logo dalgunhas negociacións, AZ Records contratou aos Elefantes. O grupo era consciente que non dera un gran paso adiante, pero era o que había e non se podía parar. Un chanzo máis na carreira, esperando a oportunidade nun futuro non moi afastado de poder dar no cravo dunha vez por todas. Por aquel entón Elefantes rompeu relacións con Alberto García, representante do grupo desde os inicios, quedando á expectativa das capacidades do equipo de AZ, e obtendo unha contundente resposta: 172 discos vendidos nun ano. 3 presentacións en directo. Media ducia de artigos en prensa. A traxectoria de AZ revelaba unha intención evidente de sepultar El hombre pez á espera de novas cancións que fixesen pensar en vender o grupo a unha multinacional. Iso ou afogar ao grupo no seu propio contrato.
¿Como combater contra isto? Traballando máis duro aínda. A inquietude provocada polo negocio da música viuse contrarrestada por un dos maiores acertos que nunca tivo o grupo: a incorporación en setembro de 1998 do pianista Jaime de Burgos como músico para directos e gravacións.
Azul
As novas cancións pedían a berros un pouco máis de aire, unha clara ampliación nas sonoridades. "Necesitabamos pianos, órganos, acordeóns, violíns, ruídos..... Habían tantísimas cousas que podiamos probar nas cancións, que os primeiros ensaios con Jaime recórdanme aos incios do grupo. Creo que nos deu o empurrón necesario para cohesionarnos aínda máis como músicos. Tamén nos fixo sentirnos algo menos rockeiros. Xa non soaba a cuarteto. Podías pasar de grandes silencios a escoitar un millón de cousas en cada canción se querías".
A un concerto que Elefantes deu en Zaragoza foi a velos Enrique Bunbury recomendado por un amigo común, Morti, cantante dos desaparecidos El Fantástico Hombre Bala, agora coa súa nova banda Ex-Mundus. Aos poucos días Shuarma envía a Bunbury unha maqueta con algunhas das novas cancións. Bunbury acode á presentación de El hombre pez en Barcelona en marzo de 1999, e seguidamente propón a Elefantes producir o próximo disco e axudar a atopar unha discográfica que lle interese o proxecto. O que ocorreu neste sentido no seguinte ano, e para non aburrir ao lector, poderíase resumir como que custou "un pouco" obter a liberdade do contrato con AZ Records.
En novembro deste mesmo ano, e da man do amigo Carlos Ann co seu selo Moviedisco, Elefantes aporta o tema "El cielo se va" a un disco recompilación de promoción da tarxeta Blue Joven do BBV.
Mentres, os novos temas ían caendo un detrás doutro. Hugo ampliou o seu equipo e o son das súas guitarras era cada vez mellor. Tanto Shuarma como Hugo compraron uns equipos de graVación dixitais, para poder facer maquetas con moi bo son dentro do local de ensaio, e por primeira vez o grupo podía pasarse horas gravando, mesturando, experimentando. Foi un cambio de velocidade. A capacidade de traballo aumentou enormemente, e o control sobre o resultado das cancións era moito maior. "Gravar e mesturar unha canción levábanos unhas 16 horas, algunhas menos. Era lento e moi laborioso, pero cando a terminabamos parecíanos a mellor canción do mundo". Ata abril de 2000 gravaron 26 cancións, 13 das cales definen os que é o último disco de Elefantes: Azul.
Sen dúbida Azul é o mellor disco editado ata agora por Elefantes. A madurez nas composicións de Shuarma é xa moi notable. Toda a banda vai adquirindo xa o peso suficiente para levar esas cancións ata onde as cancións piden ser levadas. Elefantes é máis que nunca un grupo que toca cancións. Como sempre ambiguo e heterogéneo na forma, pero con ese fío argumental que son os sentimentos implicados en cada unha das cancións. Distintos puntos de vista sobre algo moi primario. "Un disco pop. Un disco de luz. Positivo na sonoridad, deixando o noso contrapunto escuro máis para os textos e os directos. Os directos quizais son máis viscerales, pero para Azul buscabamos outra cousa. Queriamos facer un disco máis equilibrado".
Contratados felizmente por Hispavox (EMI), a gravación de Azul realizouse de maio a agosto do 2000, gravado por Gonzalo Castro nos estudios Sintonía de Madrid, mesturado en Music Lan, Figueres (Xirona) por Joan Trayter e producido por Enrique Bunbury.
Azul conta ademais coa colaboración de grandes artista como Clara Montes, Marilia Casares, Morti, Dani Nel·o, Jaime Urrutia, e o propio Bunbury.
Despois de ser o abreconcertos de Bunbury no verán de 2000, e facer unha xira por teatros en decembro, o futuro do grupo adiviñábase interesante.
La forma de mover tus manos
Producido por Phil Manzanera (ex Roxy Music e coñecido produtor de numerosos artistas en todo o mundo) e Quimi Portet (ex El Último de la Fila) supón un paso importantísimo na súa carreira cara ao recoñecemento como unha das formacións máis orixinais e innovadoras do panorama da música pop en España.
Cancións como a do título: "La forma de mover tus manos", "Por verte pasar", "La niña morena" ou "Que yo no lo sabía" complementaron o atractivo crebacabezas aberto con Azul, "Me volví a equivocar", "Se me va" ou "Me gustaría poder hacerte feliz" do anterior disco.
Disolución
En decembro de 2005, logo de dez anos de existencia, o grupo emitiu un comunicado no que anunciaba a súa separación. Textualmente dicía:
«logo de dez anos de carreira, sete discos no mercado, máis de 55 cancións compostas, moitos concertos, moitas viaxes, todo iso realizado con muchísima ilusión e muchísimo agarimo, poñemos punto final á nosa carreira porque como grupo xa non temos máis nada que dicir».
En 2006, Shuarma comezou a súa carreira en solitario coa publicación do álbum Universo.
En 2006, Hugo Toscano comezou a súa carreira en solitario acompañado pola actriz e cantante Sofía Monreal, formando o grupo Naranja Toscano do que editaron o seu primeiro disco titulado Porón sin peros en outubro de 2008.
O pronome de solidariedade galego
O pronome de solidariedade é unha forma do pronome átono de segunda persoa que se emprega cando se quere facer participar ao interlocutor (ou interlocutores) do que estamos a dicir, implicándoo afectivamente na acción expresada polo verbo.
A información que expresamos nunha oración non se ve alterada pola presenza ou ausencia do pronome de solidariedade. Distinguímolo dos outros pronomes en que, se o suprimimos, non se altera a frase.
As formas son distintas segundo sexan un ou varios interlocutores e segundo empreguemos o tratamento da familiaridade ou o de cortesía:
Cando nos diriximos a varios interlocutores e temos, polo tanto, que usar a forma de plural do pronome de solidariedade, pode aparecer tamén unha forma redundante singular:
Xenealoxía
Desenvolvemento
Para levar a cabo unha investigación xenealóxica cómpre recompilar a maior cantidade de antecedentes a través de fontes orais e documentais.
As fontes orais obtéñense verbalmente doutras persoas, xeralmente dentro do propio núcleo familiar. Non sempre son exactas respecto ás datas e lugares, pero ofrecen un acervo de información que moitas veces non se atopa documentada. Amais, permite determinar o marco xeral familiar como punto de partida do traballo posterior. Existen datos que só poden ser obtidos mediante fontes orais, pois pode ser que non existise documentación (descendencia natural non recoñecida) ou que fose destruída nunha catástrofe natural, un accidente ou unha guerra.
As fontes documentais obtéñense de medios escritos, xa sexan impresos o manuscritos. Os arquivos familiares e particulares son os documentos escritos que en posesión dunha familia ou comunidade que son traspasados dunha a outra xeración. Adoitan ser copias únicas inéditas, como cartas persoais, documentos legais, copias de expedientes, títulos de dominio, libros de familia etc. En ocasións están en mal estado de conservación.
miniatura|dereita|200px|Folla do censo dos [[Estados Unidos de América|EUA de 1920.]] Os rexistros civís de identificación xeneralizáronse a mediados do século XIX, e inclúen datos como nacementos, defuncións, matrimonios, divorcios, condenas xudiciais ou nacionalizacións.
Os arquivos eclesiásticos manteñen en certas ocasións documentación anterior á creación dos rexistros civís. As parroquias católicas creadas desde o século XVI (así o estableceu en 1563 o Concilio de Trento) deben gardar os libros de bautismo, defunción e matrimonio. En ocasións, estes documentos están arquivados nos arcebispados.
Os arquivos notariais gardan información e documentos emanados polas actuais notarías e as antigas escribanías, como testamentos, cartas de dote, transaccións comerciais, ventas, arrendos e todos aqueles documentos subscritos entre particulares.
El Bólido
El Bólido foi o nome de varias publicacións:
O Castrillón, Doroña, Vilarmaior
O Castrillón é un lugar da parroquia de Doroña no concello coruñés de Vilarmaior na comarca de Betanzos. Tiña 13 habitantes no ano 2010 segundo datos do INE, dos cales 6 eran homes e 7 eran mulleres.
Discografía de Sonic Youth
A discografía da banda estadounidense de rock alternativo Sonic Youth está formada por quince álbums de estudio, sete EPs, tres álbums recompilatorios, sete lanzamentos en vídeo. 21 sinxelos, 46 vídeos musicais, dez edicións da serie Sonic Youth Recordings, oito bootlegs oficiais, e contribucións a 16 bandas sonoras e outros recompilatorios.
En 1981 Sonic Youth fichou por Neutral Records e publicou o seu EP de estrea, Sonic Youth, o ano seguinte. O primeiro álbum da banda foi Confusion is Sex, editado en 1983''. Kill Yr Idols'' lanzouse o mesmo ano a través do selo alemán Zensor Records. Bad Moon Rising apareceu en 1985 en Blast First, unha discográfica creada a propósito para lanzamentos de Sonic Youth. No ano seguinte a banda fichou por SST Records e lanzou Evol. O álbum conseguiu que a banda gañase exposición e a aclamación da crítica e Sonic Youth lanzou Sister e o LP dobre Daydream Nation en 1987 e 1988, respectivamente, este último a través de Enigma Records.
En 1990 a banda fichou polo gran selo DGC Records e publicou Goo ese mesmo ano. A xira de 1991 cos entón pouco coñecidos Nirvana documentouse no filme 1991: The Year Punk Broke. En 1992 Sonic Youth lanzou Dirty. Dous anos despois apareceu Experimental Jet Set, Trash and No Star, e Washing Machine publicouse no ano seguinte.
A banda viuse obrigada a comezar case dende certo tras o roubo de gran parte dos seus instrumentos e equipamento, e publicou NYC Ghosts & Flowers no ano 2000. Sonic Youth lanzou Murray Street no verán de 2002, seguido en 2004 por Sonic Nurse. Rather Ripped e The Destroyed Room: B-sides and Rarities publicáronse en 2006, este último con temas só dispoñibles anteriormente en vinilo, en recompilatorios de edición limitada, caras b de sinxelos internacionais, e outro material inédito. The Eternal editouse tres anos despois, en 2009.
Anton Bruckner
miniatura|Anton Bruckner. Anton Bruckner, nado en Ansfelden o 4 de setembro de 1824 e finado en Viena o 11 de outubro de 1896, foi un compositor e organista austríaco de fins do romanticismo. Coñecido polas súas sinfonías, misas e Mottettos. As sinfonías son famosas pola súa rica linguaxe harmónica e complexa polifonía, malia o seu longo tamaño e o feito de existir en moitas versións, moitas veces coñecidas como catedrais do son caracterizadas pola súa profundidade e ambición emocional.