cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Arroz á cubana
miniatura|Prato de arroz á cubana. O arroz á cubana é un prato da cociña española. Trátase dun prato composto por arroz branco moldeado, ovo e plátano frito, xeralmente napado con salsa de tomate. É un prato que tivo a súa orixe na Cuba Colonial ao incluír un plátano fritido entre os seus ingredientes. Precisamente é coñecido en Filipinas durante o período da ocupación española. É un prato moi popular que se acostuma servir quente en restaurantes españois como primeiro prato.
Características
O prato está composto de arroz branco fervido con tomate acompañado de polo, lombo, chistorra, cenoria fervida e salchichas. O arroz branco, unha vez fervido, moldéase normalmente cun vaso ou cunca para que quede a modo de timbal. Pode empregarse para a súa elaboración o típico arroz español de gran redondo. É un prato que se serve normalmente quente. Existen variantes do prato nas que se serve con ovos revoltos en lugar de ovo frito. Existen versións nas que non se inclúe un plátano, e no seu lugar ponse unha salchicha tipo Frankfurt (e en ocasións beicon). É posible que a orixe do prato fora unha das variantes de arroz coñecidas procedente da cociña caribeña que se modificou e estableceu na península. Non se descarta por algúns autores que nacera de pratos de arroz ao incluír o ovo frito durante a Cuba Colonial.
A Figueira, Cures, Boiro
A Figueira é un lugar da parroquia de Cures no concello coruñés de Boiro, na comarca da Barbanza. Segundo o padrón municipal (INE 2013) ten 11 habitantes (7 homes e 4 mulleres).
Neil Gaiman
Ten colaborado con diversas revisas adicadas ó cómic e foi guionista da compañía DC Comics onde lle foi editada a serie The Sandman no 1989 e durante a década de 1990.
A súa carreira como novelista comezou en colaboración con Terry Pratchett, na obra do 1990 Good Omens.
Banda deseñada
Como guionista de banda deseñada mantén unha carreira moi extensa, na que destacan polo seu éxito a serie The Sandman, e The Books of Magic entre moitas outras.
Galardóns
miniatura|Neil Gaiman, asinando Neil Gaiman é un dos autores máis premiados da súa xeración, contando ente outros cos seguintes recoñecementos:
Django Unchained
Django Unchained é un filme de xénero western épico estadounidense de 2012 escrito e dirixido por Quentin Tarantino. Está protagonizado por Jamie Foxx, Leonardo DiCaprio, Christoph Waltz, Kerry Washington e Samuel L. Jackson. O filme estreouse nos Estados Unidos o 25 de decembro de 2012. A historia transcorre na era previa á Guerra de Secesión no sur do país, no xa vello Oeste. Un escravo (Foxx) é liberado por un cazador de recompensas (Waltz) con quen se asocia para cruzar os EUA para rescatar a súa muller (Washington) dun cruel e poderoso propietario de plantacións de algodón (DiCaprio).
Sinopse
En 1858, varios escravos varóns son transportados a través de Texas polos irmáns Speck (James Remar e James Russo). No seu grupo está Django (Jamie Foxx), quen foi separado da súa esposa Broomhilda (Kerry Washington). Os irmáns Speck encontran o Dr. King Schultz (Christoph Waltz), un dentista alemán e, sen sabelo, cazador de recompensas. Schultz libera a Django e mata un dos irmáns Speck, deixando o outro para ser asasinado polos escravos agora libres. Schultz revela que el buscou a Django para axudarlle na identificación dos irmáns Brittle, un trío de asasinos desapiadados que traballan para os propietarios das plantacións. Schultz confesa que a súa caza de recompensas é oportunista, pero fai fincapé en que, como Django, despreza a escravitude. Os dous chegan a un acordo: a cambio de axudarlle a localizar aos irmáns Brittle, Schultz liberará a Django da escravitude, daralle $ 75 e un cabalo. Despois de cazar e matar os irmáns Brittle, Schultz lévase a Django como socio na caza de recompensas.
Despois de conseguir unha serie de informacións, Schultz e Django confirman que o dono actual de Broomhilda é Calvin J. Candie (Leonardo DiCaprio), dono dunha plantación, encantador pero brutal. Na plantación de Candie, Candyland, algúns dos seus escravos varóns son adestrados para loitar ata a morte (chamada "loita de Mandingos"). Despois de obter un convite a Candyland, Schultz e Django idean un plan para conseguir a Broomhilda facéndose pasar por potenciais compradores dun loitador Mandingo. Á súa chegada, Schultz introduce a Django como un home libre e un experto na loita de Mandingos. Candie e Schultz rapidamente chegan a un acordo para comprar un loitador Mandingo por U$ 12.000. Schultz tamén ofrece comprar a Broomhilda, alegando que, como ela fala alemán, lle axudaría a aliviar a súa nostalxia pola súa lingua materna. O interese de Schultz e Django en Broomhilda levanta as sospeitas do leal escravo de Candie, Stephen (Samuel L. Jackson), que deduce correctamente que Django e Broomhilda se coñecen entre si, e que a venda do Mandingo é unha artimaña. Candie, que é informado, armado con esta nova información demanda os $ 12.000 para Broomhilda, ou el mataraa. Schultz comprométese a compralo a este prezo co fin de salvar a súa vida, aínda que máis tarde, enfurecido polo comportamento humillante recibido por Candie, mátao, despois de finalizar os trámites da venda e liberdade. Schultz é asasinado á súa vez polos homes de Candie, os cales logo tratan de matar a Django. Django dispara a moitos dos homes de Candie, pero réndese cando Stephen ameaza con matar a Broomhilda. Como castigo, Stephen suxire que Django sexa enviado a unha mina de carbón e traballe alí ata a morte, estando de acordo a irmá de Candie, Lara (Laura Cayouette). No camiño á mina, Django persuade os negreiros de que el é un cazador de recompensas, mostrándolles o volante do seu primeiro asasinato como proba. Unha vez que consegue liberarse, mata aos negreiros, toma a súa dinamita, e monta de novo cara a Candyland.
Volvendo á plantación, Django descobre o corpo de Schultz que ten o certificado de liberdade que Candie asinou para Broomhilda. Cando os homes de Candie, os seus serventes, e a irmá volven a Candyland do funeral, Django aparece e mata os homes de Candie. Libera os escravos restantes, a excepción de Stephen, a quen dispara nos xeonllos, e mata a Lara. Despois de ocultar a dinamita dentro da casa, acende a mecha e vaise. Django cabalga lonxe con Broomhilda, cando a mansión, cos mortos e o ferido Stephen no interior, estala tras deles.
Personaxes
miniatura|250px|[[Jamie Foxx, Christoph Waltz, Kerry Washington e Samuel L. Jackson na estrea francesa do filme, París en xaneiro de 2013.]]
Xosé Luís Otero Cebral
Xosé Luís Otero Cebral, nado en Vilouriz (Toques) o 28 de xaneiro de 1957, é un escritor e etnógrafo galego.
Traxectoria
Mestre de educación infantil e primaria, tras residir en Felpós, exerce actualmente a docencia na Coruña. Ten colaborado con artigos en varios xornais (La Voz de Galicia e El Progreso, entre outros), e publicacións como O Mintireiro Verdadeiro. Coordinou labores escolares premiados polo Museo de Pontevedra e programas de radio escolar da Consellería de Educación.
Srebrenica
Srebrenica (en serbio cirílico: Сребреница) é unha cidade e un concello da parte oriental da República Serbia de Bosnia e Hercegovina. Srebrenica áchase nunha zona montañosa. Actualmente a súa poboación é de arredor de 4.000 habitantes (36.666 en 1991).
Toponimia
O nome da cidade (Srebrenica) significa "mina de prata", tradución eslava do seu antigo nome latín Argentaria.
Jean-Marie Lehn
Jean-Marie Pierre Lehn nado o 30 de setembro de 1939 en Rosheim (Francia) é un químico francés, profesor e investigador galardoado co premio Nobel de Química de 1987.
Srebrenica
Economía
Antes de 1992 funcionaba na cidade unha fábrica metalúrxica, un balneario termal que atraía turistas de toda a antiga Iugoslavia. Nos seus arredores estaban en actividade minas de cinc, chumbo e ouro. Hoxe a principal actividade económica é a extracción de sal xema e mais os establecementos termais.
Guerra iugoslava
Cara ao final da guerra en Bosnia-Hercegovina (1992-1995), en xullo de 1995, Srebrenica foi teatro do peor masacre de civís bosníacos por parte das tropas paramilitares serbio-bosníacas de Ratko Mladić, nomeado como o masacre ou o xenocidio de Srebrenica. A pesar disto, o Acordo de Dayton deixou Srebrenica no territorio da Republika Srpska.
Jean-Marie Lehn
Traxectoría
Estudou química na Universidade de Estrasburgo, onde se doutorou en 1963. En 1970 foi nomeado profesor de química na Universidade de Estrasburgo, cargo que ocupou ata 1979, cando aceptou a oferta do Collège de France en París.
Srebrenica
Guerra iugoslava
O 24 de marzo de 2007, a asemblea municipal de Srebrenica aprobou unha resolución que demandaba a independencia da Republika Srpska. Os membros serbios da asemblea non votaron a resolución.
Demografía
No ano 2005 había cerca de 4.000 bosníacos no concello, case un terzo da poboación total.
Jean-Marie Lehn
Investigacións científicas
Logo de realizar a súa tese doutoral pasou un ano na Universidade Harvard á beira de Robert Burns Woodward desenvolvendo a síntese química da vitamina B12.
Srebrenica
Demografía
Concello
Jean-Marie Lehn
Investigacións científicas
miniatura|Esquema dunha molécula de criptando (2.2.2), familia de compostos de sínteses inventados polo premio Nobel Jean-Marie Lehn As investigacións de Lehn conducíronlle en 1968 á creación dunha molécula capaz de combinarse co neurotransmisor acetilcolina, o transmisor químico dos sinais do sistema nervioso. Na manipulación dos compostos bicíclicos do tipo éter coroa ampliou os achados de Charles J. Pedersen ata as tres dimensións, estudos que posteriormente ampliaría Donald James Cram. Tamén desenvolveu unha terminoloxía que pasaría a ser aceptada na nomenclatura da química orgánica: as cavidades que existen dentro das moléculas chamounas criptas, criptandos os compoñentes e criptatos os seus complexos.
O seu traballo contribuíu especialmente ao desenvolvemento da química supramolecular.
En 1987 foi galardoado co Premio Nobel de Química, xunto con Pedersen e Cram, polo desenvolvemento e utilización de moléculas de interacción de alta selectividade
Srebrenica
Demografía
Cidade de Srebrenica
Comunidades locais
O concello (општина ou opština) foi ulteriormente subdividido nas seguintes comunidades locais (мјесне заједнице o mjesne zajednice):
Conceyu Bable
miniatura|dereita|250px|[[Xuan Xosé Sánchez Vicente, escritor e fundador de Conceyu Bable.]] Conceyu Bable foi unha asociación asturiana legalizada en 1976, cuxo obxectivo era a recuperación e dignificación da lingua asturiana.
Merlo papobranco
miniatura O merlo papobranco (Turdus torquatus) é unha ave de Europa da familia dos tordos e os merlos Turdidae. Pode considerarse o equivalente de zonas montañosas da especie moi relacionada merlo común (T. merula). Reprodúcese en barrancos, áreas rochosas ou derrubios de ladeira.
Conceyu Bable
Orixe
Nos anos finais do réxime franquista, comezou a xurdir unha nova xeración de autores asturianos que tentaba superar o uso tradicional da lingua asturiana en composicións ruralizantes e locais, moitas veces compúñanse paras as festas das localidades no dialecto local. Esta nova xeración pretendía dotar ao asturiano dunha literatura moderna, próxima ás correntes literarias imperantes en España e Europa, ao tempo que pretendían demostrar a validez da lingua para calquera uso social ou literario.
Merlo papobranco
Nomenclatura
A especie foi descrita por Carl Linnaeus na súa obra Systema naturae en 1758 co mesmo nome científico que ten hoxe.
Conceyu Bable
Orixe
En 1969 José León Delestal fundou a asociación Amigos del Bable, que foi un primeiro intento de recuperación da lingua, e que se centrou sobre todo na edición de discos en asturiano e que organizou en novembro de 1973 a Asamblea Regional del Bable presidida por Emilio Alarcos Llorach, nela puxéronse os alicerces do que sería o surdimientu e unha parte dos participantes nela decidiron constituíren un colectivo centrado na recuperación da lingua e que a diferenza dos Amigos do Bable fixera uso escrito e falado do asturiano.
Historia
O 16 de novembro de 1974 apareceu no número 284 da revista Asturias Semanal a sección Conceyu Bable, que daría nome á asociación (legalizada en xuño de 1976), na que escribían en asturiano, entre outros, Xosé Lluis García Arias, Xuan Xosé Sánchez Vicente e Lluis Xabel Álvarez. Eles foron os verdadeiros creadores da prosa asturiana e os responsables do xurdimento dun grupo de escritores que romperon cos modelos literarios reservados ao asturiano ata entón, e da aparición dunha industria cultural propia, coa publicación de libros, discos e artigos en revistas e xornais en asturiano.
Merlo papobranco
Descrición
O macho adulto é todo negro excepto na área con forma de media lúa que ten no peito e un peteiro amarelado. As ás teñen unha aparencia prateada debido ás beiras brancas das plumas. Diferénciase doadamente do merlo común polo babeiro branco do peito. Algunhas das plumas vólvense griseiras en outono, dándolle un aspecto escamoso.
A femia é similar pero máis clara, e os individuos xoves adoitan carecer da área de media lúa no peito e teñen plumaxe marrón parecéndose ás femias.
Conceyu Bable
Historia
O 22 de xuño de 1976 convocou unha manifestación en Xixón para solicitar a presenza do asturiano na escola, á manifestación sumouse a Coordinación Democrática de Asturias que englobaba aos partidos democráticos e contou coa participación dunhas 5.000 persoas. Logo da súa legalización, Conceyu Bable celebrou un Conceyu Xeneral, no que se elixiu a Xosé Lluis García Arias presidente. Paulatinamente a asociación virou ata declararse nacionalista en 1977 coa publicación de "Cartafueyu so'l Rexonalismu" e militantes seus formarán o Conceyu Nacionalista Astura. A partir de 1980 perdeu influencia coa aparición da Academia de la Llingua Asturiana.
Merlo papobranco
Comportamento e ecoloxía
Reprodúcese nas rexións altas de Europa central e occidental e tamén no Cáucaso e nas montañas de Escandinavia. A maioría das poboacións son migratorias, e invernan na rexión mediteránea. Está declinando en parte da súa área de distribución, especialmente en Irlanda, onde xa se reproduce só en dous condados. En España inverna nos montes de Teruel, a serra de Ronda (Málaga) e a serra da Tramontana (Mallorca), preferentemente en zonas cubertas de xenebreiros, cuxos froitos inxire nesta época. En Galicia é unha ave de paso rara. miniatura|Un merlo papobranco disecado É territorial e normalmente pode verse só ou en parellas, aínda que poden formarse algunhas bandadas pouco cohesionadas durante a migración. Cando non se está reproducindo, poden asociarse laxamente tamén varios exemplares nas boas áreas de alimentación, como unha árbore froiteira, a miúdo con outros túrdidos.
O macho canta a súa canción alta e triste formada por varias frases curtas que se repiten de 2 a 4 veces (tac-tac-tac, chuc-chuc-chuc-chuc), xeralmente nunha póla dunha árbore, nunha rocha ou no chan, aínda que ás veces o fai en pleno voo. Nese caso o son faino unha soa vez e parécese a un chuirrr.
Dieta
É omnívoro e come unha gran variedade de insectos, miñocas terrestres, pequenos roedores, réptiles e froitos.
Reprodución
miniatura|Ovos da especie na colección do [[Museo de Wiesbaden]] O merlo papobranco fai o niño en arbustos ou entre rochas, poñendo varios ovos azuis claros con pintas marróns, nun niño con forma de copa de marzo a abril.
T.S.O.L.
T.S.O.L. (True Sounds of Liberty) é unha banda estadounidense de punk rock formada en 1978 en Long Beach, California. Aínda que está principalmente asociada co hardcore punk, a música de T.S.O.L. foi variando en cada lanzamento, incluíndo estilos como o deathrock, o art punk, o horror punk e outras variantes do punk.
Molinos de Duero
Molinos de Duero é un concello español da provincia de Soria. A súa poboación é de 180 habitantes (INE 2012) e ocupa unha superficie de 27,39 km².
Ducado de Bar
O Condado de Bar e, desde 1354, o Ducado de Bar, foi un dos estados integrantes do Sacro Imperio Romano-Xermánico, que existiu entre 959 (antes de ser Condado) e 1766. Comprendía o Pays de Barrois (Lorena) en torno á cidade de Bar-le-Duc.
Desde 1480 estivo unido ao ducado da Lorena imperial.
En 1634 pasó a ser un dominio real francés.
Tanto o Bar imperial como a Lorena foron cedidos a Francia en 1738. Coa morte do último duque, Estanislau Leszczynski, en 1766, o Ducado incorporouse definitivamente ao Reino de Francia.
Orixes
O Condado de Bar orixinouse na fortaleza fronteiriza de Bar (do latín barra, "barreira"), que o duque Frederico I da Lorena Superior erixiu nas beiras do río Ornain contra o ano 960.
Esta fortaleza foi orixinalmente dirixida polos condes de Champaña.
En 1301 parte do territorio chamado daquela o Barrois mouvant, converteuse nun feudo do Reino de Francia, mentres que o chamado Barrois non-mouvant permaneceu como parte do Sacro Imperio.
Balteiro, Cures, Boiro
Balteiro é un lugar da parroquia de Cures no concello coruñés de Boiro, na comarca da Barbanza. Segundo o padrón municipal (INE 2013) ten 17 habitantes (8 homes e 9 mulleres).
Ducado de Bar
Condado (1033–1354)
Á morte do conde Francisco III da Alta Lotarinxia, en 1033, estas terras pasaron á súa irmá Sofía que foi a primeira persoa que usou o título condal, chamándose a si mesma "Condesa de Bar".​
19 de novembro
O 19 de novembro é o 323º día do ano no Calendario Gregoriano e o 324º nos anos bisestos. Quedan 42 días para rematar o ano.
Ducado de Bar
Condado (1033–1354)
Os descendentes de Sofía, da Casa de Montbéliard, ampliaron Bar "mediante a usurpación, a conquista, a compra ou o matrimonio", transformándoo nun estado autónomo de facto a cabalo entre Francia e Alemaña. A súa poboación era francófona e culturalmente francesa, e os condes implicáronse na política do Reino de Francia.
19 de novembro
Nacementos
miniatura|100px|dereita| Wilhelm Dilthey.
Mortes
miniatura|100px|dereita| Franz Schubert.
Ducado de Bar
Condado (1033–1354)
O conde Rexinaldo II (falecido en 1170) casou con Inés, unha irmá da raíña de Francia, Adela. Seu fillo, Henrique I, faleceu na Terceira Cruzada, en 1190.
Walter Pandiani
Walter Gerardo Pandiani Urquiza, coñecido tamén como O Rifle, nado en Montevideo o 27 de abril de 1976, é un exfutbolista e adestrador uruguaio. Xogaba na posición de dianteiro e foi internacional coa selección uruguaia.
Dende xullo de 2021 adestra o Atlético Cerro, da Segunda División do Uruguai.
Traxectoria
Naceu en Montevideo e ten ascendencia italiana, pois un dos seus avós, Giuseppe Bautista Pandiani, era natural da provincia de Pavía, na Lombardía.
Comezou xogando no seu país, no CA Basañez e CA Peñarol entre 1994 e 2000, para despois dar o salto a Europa fichando polo Deportivo da Coruña durante 2 temporadas, cun ano cedido no Real Mallorca, con cal gañaría a Copa do Rei.
Á temporada seguinte volveu ao Deportivo, aínda que, debido ás diferenzas co club e o seu adestrador, Javier Irureta, foise a Inglaterra a xogar cedido no Birmingham City na temporada 2005-2006. Tras un grande debut no seu primeiro partido, o club ofreceulle contratalo o seguinte verán, pero ao non manter o seu bo rendemento volveu a España, esta vez fichando polo RCD Espanyol, con quen gañaría unha Copa do Rei e lograría un subcampionato na Copa da UEFA, edición na que logrou ser o máximo goleador.
En xullo de 2007 fichou polo CA Osasuna por 3 temporadas, a onde chegou para completar a dianteira rojilla e achegar calidade e experiencia ao equipo.
Na tempada 2011–12 fichou novamente polo RCD Espanyol.
Selección nacional
Foi internacional coa selección uruguaia en catro ocasións, pese a ser convocado máis veces.
Como adestrador
Comezou a súa carreira como adestrador en Cataluña, adestrando os equipos xuvenís do Masnou, onde xogaban os seus dous fillos. En 2016 adestrou durante uns meses o primeiro equipo, e posteriormente exerceu como adestrador nas canteiras do Europa e o Hospitalet.
En xullo de 2019 colleu as rendas do Lorca FC, na Terceira División, pero dimitiu en decembro xunto a todo o corpo técnico, por problemas coa directiva do club. En agosto de 2020 converteuse no director de canteira do Dibba Al-Hisn, dos Emiratos Árabes Unidos, e pouco despois foi ascendido a adestrador do primeiro equipo, na segunda división do país.
Ducado de Bar
Condado (1033–1354)
Desde 1214 até 1291 o Condado de Bar foi gobernado por Henrique II e Teobaldo II, quen asegurou a fronteira occidental con Champaña entregando feudos a nobres franceses e comprando o seu homenaxe.
En 1297 o rei Filipe IV de Francia invadiu o Barrois porque o conde Henrique III axudara ao seu sogro, Eduardo I de Inglaterra, cando este último interveu contra Francia na Guerra franco-flamenga.
Aquí é onde está a orixe do Barrois mouvant: dun territorio que se converteu nun feudo dise que se "moveu" e entrou en mouvance da súa soberanía. Estaba sometido ao Parlamento de París. O tratado de Bruxas non implicou, porén, ningunha expansión do territorio francés, porque o territorio ao oeste do Mosa era francés desde o tratado de Verdún de 843, pero en 1301 converteuse nun feudo directo da Coroa.
Peseta saharauí
A peseta saharauí (en árabe البيزيتا الصحراوي) é a moeda de iure da República Árabe Saharauí Democrática dende a sinatura dos Acordos de Madrid en 1975.
Ducado de Bar
Ducado medieval (1354–1508)
miniatura|esquerda|270px|O antigo Palacio ducal de Bar-le-Duc é hoxe en día un museo, o Musée Barrois.
Peseta saharauí
A pesar de que esta moeda non ten carácter oficial, ten asignado o código ISO 4217 EHP. Divídese en 100 céntimos, aínda que non se acuñaron nunca moedas con estas denominacións, así como billetes en pesetas saharauís.
Ao ser un territorio ocupado por Marrocos, a moeda que circula no territorio do Sáhara Occidental é o dirham marroquí, xunto á uquiya mauritana en menor medida.
Ducado de Bar
Ducado medieval (1354–1508)
En 1484 Pedro II de Borbón, rexente do rei Carlos VIII de Francia, instalou formalmente a Renato II no Ducado de Bar. No seu último testamento, publicado en 1506, Renato decretou que os dous ducados nunca se separaran. E os dous ducados quedaron unidos permanentemente nunha unión persoal.
Ducado moderno (1508–1766)
O 2 de outubro de 1735, na versión preliminar do tratado de Viena acordose entregar Bar ao deposto rei de Polonia, Estanislau Leszczynski, de forma inmediata. Porén, tivo que esperar até a morte do gran duque Xoán Gastón de Médici o 9 de xullo de 1737 para recibir Lorena. En 1738, despois do tratado de Viena definitivo, entregou os ingresos de Bar e Lorena á Coroa francesa a cambio dunha xenerosa pensión, que usou para financiar proxectos de construción nos ducados. Á súa morte, o 23 de febreiro de 1766, os dous ducados pasaron ao dominio real de Francia.
Lista de gobernantes
As datas indicadas refírense ao período de reinado. Todos os gobernantes anteriores a Sofía gobernaron Bar, pero non usaron o título "Conde de Bar".
Xoel Fernández
Xoel Fernández, nado en Lalín o 10 de setembro de 1979, é un actor galego, coñecido pola súa participación en series como Fariña, Cuéntame cómo pasó ou Matalobos, e o seu papel en películas como Mataharis.
Peseta saharauí
Moedas
As moedas non conmemorativas acuñadas polo Fronte Polisario son de 1, 2, 5 e 50 pesetas, todas elas de cuproníquel:
As demais denominacións cuñadas son pezas conmemorativas ou temáticas, por exemplo:
Mesa de cabeceira
miniatura|150px|Mesa de cabeceiro cunha lámpada acesa. Unha mesa de cabeceiro ou mesa de noite é unha pequena mesa que se coloca ao lado do cabeceiro da cama.
Adoita ter caixóns, ou caixóns e andeis, nos que se colocan obxectos persoais, facilitándolle ás persoas deitadas na cama o acceso ás mesmas.
Sobre a mesa colócase usualmente unha lámpada pequena, co obxecto de permitir unha luz adecuada para poder ler, e un espertador, entre outros obxectos.
As mesas de noite antigas tiñan usualmente, debaixo do caixón, unha pequena lacena onde se gardaba o ouriñal.
Momblona
Momblona é un concello español da provincia de Soria. A súa poboación é de 26 habitantes (INE 2012) e ocupa unha superficie de 22,91 km².
Encoro de Proserpina
O Encoro de Proserpina é unha presa situada a uns 4 km de Mérida (Estremadura). É unha construción romana de 427,8 metros de longo, 22,6 metros de alto e 5,9 metros de ancho na base. O encoro ten unha capacidade de 4 hm³.
Descrición
miniatura|dereita|Vista do encoro. O encoro atópase no regato das Pardillas e está en moi bo estado xa que despois da caída do Imperio Romano, continou a se empregar. Na súa orixe fornecía de auga á cidade de Emerita Augusta (Mérida) polo acueduto dos Milagres. As datas da súa construción fixáronse por carbono 14 entre o século I e principios do século II da era actual.
Está considerado o encoro artificial da época romana máis grande coñecido no mundo mediterráneo. O encoro de Proserpina e o de Cornalvo forman parte do denominación Conxunto Arqueolóxico de Mérida, declarado Patrimonio da Humanidade en 1993 pola UNESCO.
O nome da presa déuselle pola inscrición votiva romana atopada preto adicada á deusa Proserpina que se conserva no museo de Mérida.
Dreamcast
miniatura|dereita|300px|Sega Dreamcast
A Sega Dreamcast (en xaponés: ドリームキャスト) foi a última consola de videoxogos creada por Sega. Despois de que a Dreamcast fose descontinuada, Sega abandonou o negocio da venda de videoconsolas, dedicándose ao mundo das máquinas de arcade e ao desenvolvemento de software para plataformas doutras empresas.
Bark Psychosis
Bark Psychosis é unha banda inglesa de post-rock procedente do leste de Londres e formado no ano 1986. Foi unha das bandas que citou Simon Reynolds cando cuñou o termo "post-rock" como estilo musical en 1994, e está considerado un dos grupos clave na definición do xénero.
Dreamcast
Especificacións técnicas
A máquina era capaz de debuxar uns 7 millóns de polígonos por segundo, pero a cantidade de memoria de vídeo dispoñíbel onde almacenar a xeometría dos xogos (modelos 3D etc.) foi un factor que limitou nun principio a potencia do PowerVR2DC a 3 millóns de polígonos, conseguíndose chegar a 12 millóns soamente nalgúns títulos (Shenmue 2...).
The Brave Little Abacus
The Brave Little Abacus foi unha banda estadounidense de emo procedente de Sandown, New Hampshire. O grupo estaba composto polo vocalista, guitarrista e batería Adam Demirjian, o baixista Andrew Ryan e o teclista Zach Onett, aos que posteriormente se lle uniu o batería Nick Morrone en 2011.
Dreamcast
Historia e características
A Dreamcast foi lanzada o 27 de novembro de 1998 no Xapón, o 9 de setembro de 1999 nos Estados Unidos e o 14 de outubro dese mesmo ano en Europa, moito antes que outras máquinas da súa xeración saísen ao mercado. Foi a primeira consola que ofreceu conexión a internet, tanto para xogos coma navegación por páxinas web. A Dreamcast gozou de boas vendas inicialmente e foi unha das máquinas máis acertadas de Sega. Foi un intento de reconquistar o mercado das consolas cun sistema de vindeira xeración deseñado para substituír a PlayStation de Sony e á Nintendo 64 de Nintendo, pero principalmente por culpa da desconfianza (anteriormente algunhas consolas e accesorios de Sega foron pouco acertados, coma o 32X e o Sega CD) e a proximidade dunha saturación do mercado pola aparición de Nintendo GameCube, Sony PlayStation 2, e da Microsoft Xbox SEGA deuse conta que o negocio estaba nos xogos e non nas consolas.
En xaneiro de 2001, Sega anunciou que despois de Dreamcast non farían máis consolas para se dedicar en exclusiva ao desenvolvemento de videoxogos. O público malinterpretou coma que o sistema fracasara (xusto no seu mellor momento), pero curiosamente a partir de entón as vendas da consola disparáronse, xa que a piratería era sumamente sinxela (simplemente poñer un disco de arranque e despois o xogo pirata, sen necesidade de instalar chip de ningún tipo) e que na xente reinaba a idea de que se non a mercaban esgotaríanse as existencias. Ao expandirse tanto as vendas da consola para xogar con xogos piratas, que motivaou que máis xente descubrise o sinxelo que era xogar con xogos pirateados, os desenvolvedores de xogos para Dreamcast comezaron a cancelar proxectos (incluso estando practicamente finados, coma no caso de Half-life) por no consideralos rentábeis. O que fixo que antes de ter competencia tivise un abandono prematuro de novidades, aínda a pesar de haber podido competir ao menos durante unha tempada cos novos sistemas. Esta mestura de éxito e fracaso de Dreamcast fixo as cousas máis sinxelas á competencia. Os primeiros xogos da competencia ofrecían menos calidade cós xogos de Dreamcast (algúns xogos nin sequera foran superados no que é o conxunto total do xogo polos sistemas actuais, caso de Soul Calibur, xogo de lanzamento de Dreamcast), co que se seguían a vender Dreamcast para xogar a xogos piratas aínda habendo a competencia.
Dreamcast usaba un formato propietario de discos chamado GD-ROM para almacenar os xogos, intentando evitar a piratería, pero consiguindo uns resultados pouco efectivos, xa que se descubriu que os discos contiñan defectos de deseño, e os piratas foron capaces de copiar os xogos. Sega culpábase en grande medida a si mesma polos altos niveis de piratería da súa Dreamcast – o seu uso do formato GD-ROM foi minado totalmente pola compatibilidade da consola co formato Mil-CD, o cal permitía á consola arrincar desde un CD-R estándar. A compatibilidade co Mil-CD foi eliminada da revisión final da Dreamcast ao final da vida da consola.
Microsoft cooperou con Sega coa idea de promover o seu sistema operativo Windows CE para videoxogos, pero Windows CE para Dreamcast mostrou capacidades limitadas comparando co sistema operativo nativo de Dreamcast. As bibliotecas que Sega proporcionou ofertaban máis potencia final, aínda que resultaba máis dificultosa a realización de conversións entre consola e PC.
A Dreamcast ten unha modesta comunidade de hackers. A dispoñibilidade do kit de desenvolvemento de Windows CE en Internet, así coma conversións dos Sistemas Operativos Linux e NetBSD para Dreamcast deron aos programadores unha selección de ferramentas de desenvolvemento para traballar. Un Sistema Operativo caseiro chamado Kallistios oferta compatibilidade coa maioría do hardware, pero non ofrece multi-tarefa, o cal é superfluo para os xogos. Moitos emuladores e outras utilidades (mp3, reprodutores DivX e visores de imaxes) foron portados ou programados para a consola, aproveitándose da relativa facilidade coa cal o usuario caseiro podía crear un CD capaz de arrincar nunha Dreamcast non modificada a nivel de hardware. A día de hoxe, Dreamcast é a consola que conta con maior número de emualdores doutras máquinas.
Sega lanzou unha placa, usando a mesma tecnoloxía que a Dreamcast, chamada Sega NAOMI para usar en xogos arcade.
Aínda que a Dreamcast foi descontinuada oficialmente en 2001, séguense desenvolvendo xogos comerciais (a maioría soamente no Xapón). O 24 de febreiro de 2004, Sega lanzou o seu último xogo coñecido para Dreamcast, chamado Puyo Puyo Fever. Un pequeno número de xogos de third-partys séguense lanzando e algúns outros novos xogos son oficialmente comercializados por Sega Xapón. Actualmente incluso véndese unha pequena cantidade de consolas procedentes de reparacións, xa que a demanda segue a ser alta.
Xetsemaní
miniatura|Gethsemane, de Carl Bloch. O anxo consola a Xesús no xardín de Xetsemaní.
Xetsemaní  (grego Γεθσημανἰ, Gethsēmani; hebreo:גת שמנים; arameo:גת שמני, Gath-Šmânê; siríaco ܓܕܣܡܢ, Gat Šmānê, lit. "prensa de aceite") foi o xardín onde, segundo o Novo Testamento, orou Xesús a última noite antes do seu arresto.
A oración de Xesús no horto conmemórase todos os anos o Xoves Santo. Despois da Última Cea, Xesús dirixiuse ao horto, onde adoitaba reunirse cos seus discípulos para orar. Segundo os Evanxeos era un lugar que tanto Xesús como os seus discípulos visitaban adoito, o que lle permitiu a Xudas atopalo alí. Os Evanxeos describen a tristura agónica que o asaltou nese momento e a actitude de Xesús de orar e anunciar aos apóstolos que xa chegarían os soldados que o ían deter, guiados por Xudas Iscariote.
Aparición nos Evanxeos
miniatura|Xardín de Xetsemaní. Gethsemane aparece en grego en Mateo 26:36 e Marcos 14:32 como Γεθσημανἱ Mateo (26:36), e Marcos (14:32) chámano χωρἰον (18:1), "lugar" ou "estado". O evanxeo de Xoán di que Xesús entrou nun xardín (κῆπος) cos seus discípulos. O nome Xetsemaní aparece nos evanxeos como Γεθσημανι (Gethsêmani). Esta palabra vén do arameo Gath-Šmânê, que significa "prensa de aceite" (referíndose ao aceite de oliva). Ao parecer había unha gran cantidade de árbores de oliveira que rodeaban a área naqueles días. Todos os evanxeos fan referencia dunha forma ou outra a este lugar.
Historicidade da escena dos Evanxeos
Existen posicións diversas respecto da historicidade da escena protagonizada por Xesús de Nazaret no horto de Xetsemaní, segundo o comentado por José Antonio Pagola:
Localización
miniatura|O xardín de Xetsemaní en 1914. O xardín localízase ao pé do Monte das Oliveiras, no val do Kidron. Diante do xardín está a Basílica das Nacións, tamén coñecida como igrexa da Agonía, construída no lugar dunha igrexa destruída en 614 polos sasánidas e que posteriormente foi reconstruída polos cruzados e destruída novamente en 1219. Nas proximidades atópase a igrexa ortodoxa rusa de Santa María Madalena, coas súas torres bulbosas douradas, de estilo ruso-bizantino, construída polo tsar Alexandre III de Rusia en memoria da súa nai.
Existen catro localizacións nas que se sinalou que puido orar Xesús a noite en que foi traizoado.
Monteagudo de las Vicarías
Monteagudo de las Vicarías é un concello español da provincia de Soria. A súa poboación é de 246 habitantes (INE 2012) e ocupa unha superficie de 97,04 km².
Juan José Moralejo
Juan José Moralejo Álvarez, nado en Santiago de Compostela o 23 de setembro de 1941 e finado na mesma cidade o 25 de maio de 2012, foi un filólogo galego, fillo do tamén lingüista zamorano-galego Abelardo Moralejo Laso e irmán de José Luis Moralejo e Serafín Moralejo.
Traxectoria
Colaborador habitual do xornal La Voz de Galicia, obtivo o Premio Fernández Latorre de xornalismo en 1997.
Anfíbolo
miniatura|Anfíbolo (Hornblenda). Os anfíbolos son un conxunto de minerais do grupo dos silicatos, subgrupo inosilicatos. Son metasilicatos de calcio, magnesio e ferro.
A unidade estrutural fundamental dos anfíbolos é o tetraedro de silicio e osíxeno (SiO4) enlazado en forma de longas cadeas dobres. A fórmula química de cada mineral anfíbolo é o resultado de substitucións metálicas na dobre cadea: RSi4O11. Agrúpanse xeralmente en anfíbolas monoclínicas e anfíbolas ortorrómbicas. De cores escuras, con predominancia para o verde e o azul, están presentes en rochas ígneas e metamórficas, sendo máis abundantes nas primeiras.
Orixe do nome
O nome de anfíbolo deriva do grego αμφιβολος - amphibolos, que significa ambiguo, en alusión ás variedades cambiantes, en composición e aparencia, que presentan estes minerais. Foi orixinalmete acuñado polo mineraloxista René Just Haüy para incluír a tremolita, actinolita e a horneblenda. O uso do termo foi despois estendido a todo o grupo dos silicatos de dobre cadea.
Variedades
Hai centos de variedades.
Día da Comunidade de Madrid
miniatura|Placa de homenaxe á revolta contra os exércitos de Napoleón, o 2 de maio de 1808 na fachada do Real Casa de [[Correos, Madrid, Reino de España.]] O Día da Comunidade de Madrid celébrase cada 2 de maio. É o día oficial da Comunidade Autónoma de Madrid, Reino de España.
Con ela, conmemórase o levantamento do 2 de maio de 1808, No que o pobo de Madrid colleu as armas para se rebelar contra a ocupación francesa de Madrid e para expulsar este exército da cidade, o cal estaba a invadir gran parte da Península Ibérica. Este evento foi o primeiro da Guerra da Independencia española.
Bicentenario
Nas festas do 2 de maio do 2008 celebráronse diversas actividades culturais na capital e foran realizadas unha ofrenda con flores aos caídos en 1808 no Cemiterio da Florida, un desfile na Porta do Sol, unha colocación dunha coroa de flores ás placas conmemorativas como agradecemento a todos aqueles que loitaran o día 2 de maio de 1808, como tamén os cidadáns que axudaran as vítimas do ataque de 11 de marzo de 2004, e unha cerimonia na sede da Presidencia da Comunidade de Madrid.
Anxo Boán
Anxo Boán Rodríguez, nado en Sandiás (Vilaúxe, Chantada) o 7 de abril de 1961, é un e escritor e avogado galego.
Traxectoria
A súa infancia na aldea, no mundo rural, marcará toda a súa obra literaria. Tras cursar Formación Profesional da rama de explotacións agropecuarias, fixo estudos de Bacharelato no instituto chantadino Lama das Quendas e licenciouse en Dereito na Universidade de Santiago de Compostela. Exerce a avogacía en Chantada.
Colaborou coa revista Xistral e o xornal lugués El Progreso. Comparte habitualmente as súas creacións poéticas nas redes sociais.
O seu primeiro libro de poemas é  As árbores das idades (2004) :
Continuou con Poemas para unha alma ferida (2016), con Limiar de Xosé Lois García Fernández :
En 2017 publicou Corenta sonetos de amor e conforto, con Epílogo de Xulio López Valcárcel.
En 2018 publicou o poemario Déixame a lúa acesa. Segundo a editora: "O lector axiña identificará a musa do poeta coa súa propia namorada ou namorado, pretendida ou pretendido". Xosé M. Eyré sinala no limiar: "Entréganos así un poemario de expresividade limpa, clásica nos días que corren, que recupera a métrica e a rima e, sobre todo, o fulgor do sentimento como motor da vida".
Tamén escribiu narrativa, As cousas do Fuco (2016), con limiar de Pablo Rubén Eyré :
Para Xosé Lois García :
Segundo Alfredo Pardo :
Monte das Oliveiras
O monte das Oliveiras (en הַר הַזֵּיתִים, Har HaZeitim; en árabe, جبل الزيتون, Yabal al-Zaytun) está situado no val do Kidron, ao leste de Xerusalén. Nel, segundo a Biblia, Xesús realizaba adoito as súas oracións e mesmo se atopaba alí o día que foi arrestado. miniatura|Vista aérea do Monte das Oliveiras. O monte das Oliveiras é considerado un dos lugares máis sagrados de Terra Santa. Alí están situadas as igrexas de Xetsemaní, Pater Noster e Dominus Flevit.
O monte das Oliveiras toma o seu nome das oliveiras que poboan as súas ladeiras. Na súa aba atópanse os xardíns de Xetsemaní, onde Xesús se hospedou en Xerusalén. O monte das Oliveiras é o lugar de moitos eventos bíblicos importantes. Nos Feitos dos Apóstolos noméase como o lugar desde o que Xesús ascendeu ao ceo. Os soldados romanos da Décima Lexión acamparon no monte durante o sitio a Xerusalén no ano 70 a.C., que levou á destrución da cidade.
No Libro de Zacarías, o monte das Oliveiras aparece identificado como o lugar desde o que Deus comezará a redimir os mortos ao final dos tempos. Por esta razón, os xudeus sempre intentaron ser enterrados na montaña.
Cemiterio xudeu
miniatura|O cemiterio xudeu. Desde os tempos bíblicos ata hoxe o monte serviu como cemiterio para os xudeus de Xerusalén. Hai aproximadamente 150.000 tumbas no monte, incluíndo as de moitas figuras famosas como Zacarías (que profetizou alí), Yad Abxalom e moitos rabinos desde o século XV ao XX, incluíndo a Abraham Isaac Kook, o primeiro rabino xefe ashkenzani de Isarael. O primeiro ministro de Israel Menachem Begin pediu ser enterrado no Monte das Oliveiras en lugar de no Monte Herzl.
O monte sufriu graves danos cando foi ocupado por Xordania entre a guerra árabe-israelí de 1948 e 1967, cando preto de 50 000 lápidas do antigo cemiterio xudeu do Monte das Oliveiras foron removidas e utilizadas para a construción, así como tamén para levantar servizos hixiénicos, incluíndo lápidas de máis de mil anos de antigüidade. Nalgúns sectores do camposanto instaláronse aparcadoiros e estacións de servizo. Foi só a partir da reunificación da cidade, despois da Guerra dos Seis Días en 1967, cando os israelís repatriaron laboriosamente tantas lápidas como lles foi posible, garantindo a liberdade de culto e o respecto polos lugares sacros de todas as relixións.
Balteiro
O topónimo galego Balteiro indica posuidor, e procede do nome de antropónimo xermánico Baltarius. Pode referirse a:
Pina Bausch
dereita|miniatura|250x250px|Un dos seus espectáculos co Tanztheater de Wuppertal Philippina Bausch coñecida como Pina Bausch, (Solingen, 27 de xullo de 1940-Wuppertal, 30 de xuño de 2009) foi unha bailarina, coreógrafa e directora alemá pioneira na danza contemporánea. Co seu estilo vangardista, mestura de distintos movementos, Bausch propón pezas de danza que se compoñen en cooperación entre distintas expresións: movementos corporais, emocións, sons e escenografía que configuran pezas enmarcadas na corrente da danza teatro, da cal Bausch é pioneira e influencia constante de xeracións posteriores.
Primeiros anos
Pina Bausch naceu en Solingen, preto de Düsseldorf, en Alemaña, en plena Segunda Guerra Mundial. Foi a terceira filla do matrimonio composto por August e Anita Bausch, que tiñan un restaurante, onde a futura bailarina creceu e tomou as súas primeiras clases de danza. Foi entón cando os seus pais se decataron da súa extrema flexibilidade física e talento, polo que decidiron apoiala para que en 1955, aos 15 anos, fose estudar co coreógrafo Kurt Joos na Folkwang School de Essen, onde Pina adquiriría as bases da danza expresionista alemá que serían a base da súa entón incipiente carreira.
Formación
En 1959, con 19 anos, graduouse na Folkwang School e gañou unha bolsa para continuar os seus estudos en Nova York. Aí estudou na Juilliard School desde 1960, tendo como mestre a Antony Tudor, baixo cuxa dirección bailaría por primeira vez no Metropolitan Opera Ballet. Nesta segunda etapa formativa, Bausch tamén tivo como profesores a José Limón, Alfredo Corvino e Paul Taylor, quen a dirixiu como parte do New American Ballet.
Traxectoria e Tanztheater Wuppertal Pina Bausch
En 1972, Bausch asumiu a dirección do Wuppertal Opera Ballet, que máis tarde ela mesma rebautizaría como o Tanztheater Wuppertal Pina Bausch. O seu primeiro traballo neste cargo foi Fritz, con música de Wolfgang Hufschmidt, en 1974. Ao ano seguinte continuou os seus experimentos coa danza escénica mesturada con ópera, cuxos resultados foron as presentacións de Iphigenia in Tauris e Orpheus and Eurydice. esquerda|miniatura|A Consagración da Primavera, representada en [[Wuppertal]] Tamén en 1975, Bausch coreografou A consagración da primavera, de Igor Stravinsky. Neste traballo logrou unha conexión co escenario baseada na humidade do chan, acto que manifesta as bases da súa proposta, onde a escena é parte importante da coreografía. Ao mesmo tempo, xerou unha relación próxima co deseñador polaco Rolf Borzik, quen se convertería no seu marido e estreito colaborador, e xunto a quen desenvolvería propostas performáticas afastadas da danza clásica, abrindo un novo camiño cara á consolidación da danza teatro.
Así, en 1976, coa coreografía dos sete pecados capitais, do compositor Kurt Weill, Bausch sepárase por completo das convencións do ballet clásico, introducindo un método de ensaio no que xera preguntas aos seus bailaríns, e crea unha coreografía baseada nas súas respostas, que ven reflectidas tanto no físico como no verbal e visual da peza, que inclúe textos falados e música clásica e popular.
Os seus outros traballos con Borzik inclúen unha longa lista de obras, entre as que se contan Bluebeard – While listening to a tape recording of Béla Bartók´s Opera, Duke Bluebeard´s Castle (1977), Come dance with me (1977), Renate inmigrants (1977), Café Müller (1978; o seu traballo máis coñecido, definido como unha peza melancólica na que os bailaríns interpretan a sensibilidade humana nun escenario repleto de cadeiras e mesas que actúan como obstáculos); Kontakthof (1978), Arien (1979; o escenario é un piso de auga quente) e Legend of Chastity (1979).
En 1980, aos 35 anos, Borzik morre de cancro. 1980 é interpretada pola crítica como unha homenaxe e despedida ao seu esposo, quen fora o seu guía na proposta visual e performática da compañía. Os seus traballos posteriores inclúen Bandoneón (1980), Walzer (1982), Carnations (1982; o escenario está composto por un piso de flores sobre o que os bailaríns realizan a coreografía), On the mountain a cry was heard (1984), Two cigarrets in the dark (1985), Viktor (1986), Palermo, Palermo (1989), A tragedy (1994) e Danzón (1995). Bausch non alcanzou a presentar en vida Como el musguito en la piedra, ay sí sí sí, inspirada nunha estadía en Chile (por iso é polo que escollese como nome o da canción folclórica que adoitaba interpretar Violeta Parra).
A súa proposta de danza teatro
O traballo de Pina Bausch está conectado coa tradición da danza expresionista alemá –a Ausdruckstanz-, encarnando sentimentos de angustia humana existencial, anomia e disociación. Todos os seus traballos comparten similitudes esenciais: ausencia de argumento (nun sentido clásico), do sentido convencional da progresión en escena e de referencias a lugares xeográficos específicos. Con todo, a obra de Bausch ten “unha grande atmosfera de humor malvado, un patrón de tantalización romántica e humillación”. O seu traballo baséase na creación de breves episodios de diálogo e acción a miúdo centrados en situacións surrealistas, no uso do corpo e nas relacións entre este, o escenario e o vestiario.
As pezas de Bausch a miúdo involucran o público, introducíndoo na performance. Inclúen, ademais, interludios físicos que, por exemplo, presentan a homes e mulleres que poden ser irmáns ou antagonistas. A idea de Bausch é xogar coas convencións do tempo teatral sobre o escenario, estimulando unha nova linguaxe construída por aparentes elementos dispares e aleatorios que producen un inequívoco balance interno que dá vida á súa proposta de danza teatro.
A International Encyclopedia of Dance da Universidade de Oxford define o traballo de Pina Bausch como único, sostendo que o seu corpo de danza fórmano bailaríns "de aparencia e perspectiva madura, onde cada un alude á superioridade multifacética e cosmopolita do mundo de Bausch. A miúdo quedan na compañía durante décadas, e cando alguén decide irse, varios centos de aspirantes asisten a unha audición na que se mergullan nas técnicas de Bausch”, o que sinala o importante que foi en vida, así como o seu legado, tras a súa morte.
Vida persoal
En primeira instancia casou co seu compañeiro de labores, o polaco Rolf Borzik, que fora deseñador de vestiario e escenografías para a compañía. Borzik morre en 1980, e tempo despois Pina coñece o poeta chileno Ronald Kay, con quen terá o seu único fillo, Ralf Salomon, en 1981.
Foi unha fumadora empedernida: nos rexistros visuais que mostra a película Pina, de Win Wenders, está sempre cun cigarro, fumando. Morreu de cancro pulmonar o 30 de xuño de 2009, aos 68 anos, en Wuppertal.
Creacións
• 9 xan 1954, sab – Wuppertal (DE) – Opernhaus – Fritz – Tanzabend von Pina Bausch Música: Gustav Mahler, Wolfgang Hufschmidt No mesmo programa: "Der grüne Tisch" de Kurt Jooss e "Rodeo" de Agnes de Mille