cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Pruna
Pruna é un concello español da provincia de Sevilla, Andalucía. No ano 2016 contaba cunha poboación de 2 664 habitantes. A súa extensión superficial é de 100 km² e ten unha densidade de 27,23 hab/km². As súas coordenadas xeográficas son 36º 58' N, 5º 13' O. Atópase situado a unha altitude de 663 metros e a 106 quilómetros da capital de provincia, Sevilla. Nel atópase situado o cume máis alto da provincia de Sevilla, o Pico del Terril, cunha altura de 1 129 metros.
Historia
Os primeiros asentamentos remóntanse a un poboado túrdulo achado no chamado "castelo", a un quilómetro da actual Pruna, e que se relaciona coa Callet do conventus Astigitanus documentada por Plinio, e que puido estar por esta zona.
Tamén chegaron a estas terras os fenicios e os gregos, os cales chamaron á cidade Prunna, de onde deriva a súa actual denominación.
Na época romana, a cidade foi anexionada ao Imperio Romano na primeira etapa da conquista da península, integrándose na provincia Ulterior.
Durante o período da Al-Andalus, foi unha alqueiría dedicada á agricultura e gandaría. Pertenceu ao reino de Sevilla.
A conquista cristiá foi levada a cabo por Afonso X que a cedeu á Orde de Calatrava. No ano 1457 foi cedida por Henrique IV a Rodrigo de Rivera para que a defendese dos ataques dos musulmáns. Nestes anos a cidade pasaba de mans cristiás a musulmás alternativamente.
No ano 1482 Pruna foi vendida a Rodrigo Ponce de León. Posteriormente pasaría sucesivamente ao ducado de Arcos no século XVI, época na que lle foi outorgado o rango de vila, e no XVIII ao ducado de Osuna.
O Campanario, Caamaño, Porto do Son
O Campanario é un lugar da parroquia de Caamaño no concello coruñés de Porto do Son, na comarca de Noia. Segundo o padrón municipal (INE 2020) ten 50 habitantes (22 homes e 28 mulleres).
Pruna
Historia
O 25 de outubro de 2019 en Pruna localizouse o epicentro dun terremoto de magnitude 4,7 na escala Richter.
Castelo de El Hierro
esquerda|miniatura|Castelo de El Hierro.
Localización
O castelo de El Hierro álzase sobre un cerro rochoso de 663 metros preto da poboación de Pruna, o que lle proporciona unhas incomparables vistas e gran riqueza paisaxística. Tamén se divisan os castelos de Olvera e de Vallehermoso conectados visiblemente con este. O acceso ao camiño de subida á cima do cerro atópase na estrada A-363 Olvera-Pruna, á altura da Fonte de El Pilarillo, a aproximadamente 7 quilómetros de Olvera e a 1 de Pruna.
⇒ Coordenadas: 36°57'59.4"N 5°13'55.0"W
O primeiro asentamento estable parece corresponder aos túrdulos, que fundaron un poboado chamado Callet onde agora se levanta o castelo. Posteriormente foi un dos primeiros campamentos romanos nas constantes loitas pola dominación de Hispania.
Desde o século XIII coñecíase como "a Fronteira" a toda a franxa de separación entre cristiáns e granadinos: o territorio que correspondía aos antigos reinos de Xaén, Córdoba e Sevilla, nacidos das conquistas de Fernando III e Afonso X o Sabio. No século XIV acuñouse a expresión Banda Mourisca para referirse á parte desta ampla fronteira que discorría no sector fronteirizo do Reino de Sevilla, a formada polo conxunto de territorios fronteirizos que dependeron da xurisdición de Sevilla durante todo o período de inestabilidade comprendido entre mediados do século XIII e finais do XV. Pruna estaba situada en plena Banda Mourisca e por iso a atalaia (torre de vixilancia) foi reforzada polos musulmáns cunha pequena muralla para defendérense do ataque das tropas castelás.
A localidade de Pruna pasou a mans cristiás cando Fernando III conquistou Sevilla. En 1253, Afonso X o Sabio doa o castelo de Pruna á Orde de Calatrava, pero pouco despois localidade e castelo son novamente conquistados polos musulmáns.
En 1407, Pruna foi conquistada definitivamente polos cristiáns, volvendo o castelo a mans dos cabaleiros da Orde de Calatrava. En 1457, Henrique IV concede a custodia de Pruna a Rodrigo de Rivera, Cabaleiro XXIV de Sevilla. En 1482 é vendida a Rodrigo Ponce de León; no século XVI pasa a depender do Ducado de Arcos e no XVIII ao Ducado de Osuna, até o século XIX que son abolidos os señoríos.
Descrición
A súa estrutura principal consistía nunha gran torre de planta rectangular. Na torre diferéncianse dúas fases construtivas: a inicial (cunha planta de 8 por 5,80 metros) do século XIV e unha posterior (na que pasa a medir 11,90 por 9,50 metros e engádeselle a camisa) do século XV. O seu interior presenta dúas cámaras superpostas, unha á altura do chan e a outra á altura do adarve da muralla. A cuberta consiste nunha bóveda vaída apoiada mediante pendentes nun resalte dos muros da torre.
Fonte de El Pilarillo
Esta fonte está situada nas saias do castelo de El Hierro, a 1 km do casco urbano tomando a estrada A-363 con dirección a Olvera. A súa auga mana desde hai séculos e crese que vén dun manancial existente dentro do castelo. A natureza das rochas por onde se supón que circula a auga subterránea son de tipo carbonatadas. Consta de tres pías e o seu caudal é moi baixo, aínda que constante. O uso desta auga é rural e gandeiro.
Fonte de El Molino Cegato
Na base dunhas rochas sobre a canle do regato El Salado aflora un manancial de augas sulfurosas que tradicionalmente se utilizou para curar as enfermidades dos ollos -de aí o seu nome- e as erupcións da pel. Para visitala hai que saír de Pruna pola rúa Culata e pasado El Molinillo, continuar polo carril das canteiras de xeso aproximadamente uns 3 km. Despois dun tramo a pé, chégase á leira de La Laina onde se atopa dita fonte.
Os Valados
O topónimo Os Valados pode referirse a varios lugares de Galicia:
Pruna
Fonte de El Duque
Para visitala hai que ir pola estrada de Pruna a Algámitas, a uns tres quilómetros, tomar un carril á esquerda e a dous quilómetros atópase unha fonte con catro pías talladas en pedra.
⇒ Coordenadas: 37.005309, -5.220579 centro|miniatura|Fonte do Duque
Igrexa de Santo Antonio Abade
O edificio é do século XVII, unha construción barroca, probablemente levantado sobre unha ermida anterior, tras unhas obras que duraron un século. Gran parte do patrimonio artístico desta igrexa perdeuse durante a Guerra Civil no século XX.
A súa planta é rectangular, e consta de tres naves de cinco tramos compartimentados por arcos de medio punto que apean sobre piares de sección elíptica, cruceiro e cabeceira plana, á que, a mediados do século XVIII, se apeou un camarín de planta cadrada, cuberto con bóveda semiesférica sobre cunchas.
Ademais das imaxes da Inmaculada, do Santo Antón, da Virxe do Carme e dun Xesús Nazareno, tamén son de grande mérito artístico as pinturas que decoran a cúpula do cruceiro, do ano 1665, pero que as terminou Antonio Francisco Frausto en 1750.
Pep Ortega
Josep Ortega Rubio, coñecido como Pep Ortega, nado o 4 de abril de 1984 en Vic, é un xogador profesional catalán de baloncesto. Actualmente xoga para o SOPCC Basket do Nationale Masculine 2 francés (4ª división), no que xoga na posición de ala-pivote cunha altura de 2,01 metros.
Valle de Santibáñez
Valle de Santibáñez é un concello español da provincia de Burgos (Castela e León). A súa poboación é de 544 habitantes (INE 2012).
Madison, Wisconsin
Madison é unha cidade dos Estados Unidos, capital do estado de Wisconsin e do condado de Dane. Madison é tamén o fogar da University of Wisconsin-Madison. Segundo o censo de 2005 Madison tiña unha poboación de 221.551 habitantes, sendo a segunda cidade máis grande de Wisconsin, despois de Milwaukee, e a 77 máis grande dos Estados Unidos. A poboación da área metropolitana supera os 400.000 habitantes.
Madison está localizada no centro do condado de Dane County, ao sur do estado de Wisconsin, a 77 millas ao leste de Milwaukee e a 122 millas ao noroeste de Chicago, no estado veciño de Illinois. A cidade é a miúdo descrita como a cidade dos catro lagos, debido aos catro lagos do río Yahara: Mendota, Monona, Waubesa e Kegonsa, a pesar que os dous últimos non están realmente en Madison, pero si nas súas proximidades, ao sur da cidade.
Historia
A orixe de Madison remóntase ao ano 1829, cando o antigo xuíz federal James Duane Doty mercou ao redor dun milleiro de acres (4 km²) de pantano e bosque no istmo entre os lagos Mendota e Monona, coa intención de construír unha cidade na rexión dos Catro Lagos. Cando se creou o Territorio de Wisconsin en 1836 a lexislatura territorial celebrouse en Belmont, Wisconsin. Unha das tarefas da lexislatura foi seleccionar unha localización permanente para a capital do territorio. Doty premeu agresivamente para que Madison fose a nova capital. Doty chamoulle á cidade Madison por James Madison, o cuarto presidente dos Estados Unidos, que morrera o 28 de xuño de 1836, e bautizou as rúas cos outros 38 asinantes da Constitución estadounidense. Aínda que a cidade existía só sobre o papel, a lexislatura territorial votou o 28 de novembro a favor de Madison como a súa capital, en gran parte debido á súa localización a medio camiño entre ás novas e prósperas cidades ao redor de Milwaukee no leste, e o posto estratéxico de Prairie du Chien no oeste, e entre as rexións mineiras densamente poboadas do suroeste e a cidade máis vella de Wisconsin, Green Bay, no nordeste.
Creación e expansión
A primeira pedra para o capitolio de Wisconsin foi colocada en 1837, e a lexislatura reuniuse alí por vez primeira en 1938. O 9 de outubro de 1839, Kintzing Prichett rexistrou o plano de Madison na oficina do rexistrador do condado de Dane. Madison foi incorporada como pobo en 1846, cunha poboación de 626 habitantes. Cando Wisconsin converteuse nun estado en 1848, Madison quedou como a súa capital, e o ano seguinte converteuse no fogar da Universidade de Wisconsin (agora Universidade de Wisconsin–Madison). A Milwaukee & Mississippi Railroad (unha antecesora da Milwaukee Road) conectouse a Madison en 1854. Madison incorporouse como cidade en 1856, cunha poboación de 6.863 habitantes, quedando a parte non incorporada como o separado Town of Madison. O capitolio orixinal foi substituído en 1863, e o segundo ardeu en 1904. O capitolio actual foi construído entre 1906 e 1917.
Durante a guerra civil estadounidense, Madison foi a base do Exército da Unión en Wisconsin. A intersección de Milwaukee, East Washington, Winnebago e North Streets é coñecida como Union Corners, debido a que unha taberna situada alí era a derradeira parada para os soldados da Unión antes de lanzarse ao combate contra os confederados. Camp Randall, no lado oeste de Madison, foi construído e usado como campo de adestramento, hospital militar e campo de prisioneiros para soldados confederados capturados. Tras o fin da guerra, o lugar onde se situaba Camp Randall pasou a formar parte da Universidade de Wisconsin e alí foi construído o Camp Randall Stadium en 1917. No ano 2004 o derradeiro vestixio de adestramento militar activo no lugar foi eliminado, cando a renovación do estadio eliminou un campo de tiro usado polo Reserve Officers' Training Corps.
A cidade de Madison continuou anexionando partes de Town of Madison case dende a data de incorporación da mesma, deixando a este último como unha colección de áreas descontinuas. Debido á controversia continua e nun esforzo na lexislatura estatal de eliminar o pobo, acadouse un acordo no ano 2003 para a incorporación das partes restantes de Town of Madison e da cidade de Fitchburg o 30 de outubro do 2022.
Xeografía e clima
Madison está localizada no centro do condado de Dane, no centro-sur de Wisconsin, a 124 km ao leste de Milwaukee e 196 km ao noroeste de Chicago. A cidade rodea completamente o pequeno Town of Madison, a cidade de Monona, e as vilas de Maple Bluff e Shorewood Hills. Madison comparte límites co seu maior suburbio, Sun Prairie, e outras tres comunidades, Middleton, McFarland e Fitchburg. Os límites da cidade tamén se aproximan ás vilas de Verona, Cottage Grove, DeForest e Waunakee.
Pruna
Ermida da Pura e Limpa Concepción
⇒ Coordenadas: 36.994456, -5.210898 centro|miniatura|Ermida da Pura e Limpa Concepción
Achatinella apexfulva
Achatinella apexfulva é unha especie extinta de caracol pulmonado e arborícola da familia Achatinellidae da orde dos Stylommatophora, que outrora viviu na illa de Oahu, en Hawai. A. apexfulva era a especie tipo do xénero Achatinella. O nome específico, "apexfulva", quere dicir "punta amarela", en referencia á punta amarela da cuncha do caracol.
esquerda|miniatura|Cunchas de Achatinella apexfulva.
Distribución
A especie era endémica das selvas da illa de Oahu no arquipélago hawaiano, nos Estados Unidos, mais está extinta en liberdade. En abril de 2011, confirmouse que a especie quedara reducida a un único exemplar en catividade. A principal causa do esmorecemento da poboación foi a depredación doutro caracol da especie Euglandina rosea, unha especie orixinaria de América Central que foi introducida en Hawai na década de 1950 para controlar as pragas agrícolas. Foi a causa da extinción de polo menos 8 tipos de caracois en Hawai.
En xaneiro de 2019, confirmouse a morte do derradeiro membro da especie, un exemplar de 14 anos chamado George. Malia que en xaneiro de 2019 o status de conservación da IUCN aínda mantiña a consideración de en perigo crítico, está considerado extinto.
Pruna
Piar Lejos
Trátase dun antigo bebedoiro de gando e onde as mulleres de Pruna ían lavar a roupa. Tamén hai uns pozos, actualmente secos, de onde se fornecía a poboación de auga e se regaban unhas hortas.
Para chegar saímos da localidade pola rúa Cruces en dirección ao cemiterio. No próximo cruzamento de camiños, continuamos recto en dirección á Serra de El Tablón e a uns dous quilómetros atopamos un bebedoiro con pías rusticamente talladas en pedra. centro|miniatura|El Pilar Lejos.
A Fervenza
Trátase dunha fervenza coñecida como La Cascada duns 25 ou 30 metros aproximadamente. Está situada a 1 km de Pruna e para visitala hai que saír da poboación pola rúa Culata dirección ao Molinillo e á dereita hai unha pena por onde se descolga en forma de fervenza a auga.
Os Nacementos
Los Nacimientos trátase dun nacemento de auga que foi utilizado tradicionalmente para regar hortas. O acueduto servía para que a auga gañase altura e así poder mover a pedra que servía para moer o gran. A data da súa construción poderíamos situala no período de dominación almohade, polo material construtivo utilizado e estivo en funcionamento ata finais do século XIX ou principios do XX.
Para acceder, partimos desde a rúa Cruces e tomamos o camiño de Almargen onde chegaremos ao Puerto de la Berruga. Tomamos o carril da esquerda dirección á Serra do Tablón pola verea de Algámitas. Aproximadamente a uns 4 km de Pruna e tras pasar un pequeno regato, Botón de Gallo, á esquerda atopamos os restos dun acueduto, en moi bo estado de conservación, estando “in situ” mesmo a pedra de moenda, que conducía a auga ata un muíño e un pouco máis arriba, na aba da serra atopámonos co nacemento da auga, de aí o seu nome, que fornece a poboación na actualidade.
⇒ Coordenadas: 36.986503, -5.184531
Madison, Wisconsin
Xeografía e clima
Segundo a Oficina do Censo dos Estados Unidos, a cidade ten unha área total de 243,54 km2, dos cales 198,89 km2 son terra e 44,65 km2 auga.
Jorge de la Riva Barba
Jorge de la Riva Barba, nado en Vigo en 1892 e finado en Santiago de Compostela o 5 de xuño de 1950, foi un político galego.
Traxectoria
O 4 de decembro de 1943 o Subsecretario do Ministerio de Gobernación comunicou o cesamento de José del Valle Vázquez como alcalde de Santiago de Compostela por ser nomeado gobernador civil da provincia de Cuenca e o nomeamento como novo alcalde de Jorge de la Riva Barba. Foi alcalde entre 1943 e 1946 e deputado provincial. Foi procurador en Cortes na I Lexislatura das Cortes Españolas (1944-1946) en representación dos concellos da provincia da Coruña. Foi membro do Consello da Editorial Correo Gallego e La Noche e presidente da Cámara de Comercio de Santiago de Compostela. Finou en Santiago de Compostela o 5 de xuño de 1950.
Madison, Wisconsin
Xeografía e clima
A cidade é ás veces descrita como "A cidade dos catro lagos", abarcando os catro lagos sucesivos do río Yahara: lago Mendota ("cuarto lago"), lago Monona ("terceiro lago"), lago Waubesa ("segundo lagoe")e lago Kegonsa ("primeiro lago"), aínda que o Waubesa e o Kegonsa non están realmente en Madison, pero xusto ao sur da cidade. Un pequeno quinto lago, o lago Wingra, atópase tamén dentro da cidade; está conectado ao río Yahara polo arroio Wingra. O Yahara flúe cara o río Rock, que á súa vez desemboca no río Mississippi. O centro de Madison atópase nun itsmo entre os lagos Mendota e Monona.
Madison, ao igual que o resto do estado, ten un húmido clima continental, caracerizado por patróns climáticos variables e unha gran variación estacional das temperaturas: en inverno poden estar moi por debaixo dos cero graos, con nevadas moderadas e ocasionalmente fortes; as temperaturas no verán atópane nunha media de 27–28 °C, acadando os 32,2 °C de media 12 días ao ano, acotío acompañadas por altos niveis de humidade. Os meses máis quentes adoitan a ser os de maiores precipitacións.
Economía
O goberno do estado de Wisconsin e a universidade de Wisconsin-Madison seguen sendo as dúas principais empresas de Madison. Porén, hoxe en día a economía de Madison está pasando dunha economía baseada no goberno a unha baseada no servizo ao consumidor e na alta tecnoloxía, particularmente na saúde, na biotecnoloxía e na publicidade. A revista Forbes informou en 2004 que Madison ten a maior porcentaxe de persoas tituladas e doutoradas dos Estados Unidos. En 2006, na mesma revista aparece Madison como número 31 nas principais áreas metropolitanas dos "200 mellores lugares para negocios e carreiras". Madison tamén se mencionou en Forbes como unha das dez mellores cidades varias veces na última década. En 2009, Madison tiña unha taxa de desemprego do 3,5% e situouse no número un na lista de "dez cidades para o crecemento do emprego".
Educación
Segundo a revista Forbes, Madison ocupa o segundo lugar na nación en educación. O Distrito Escolar Metropolitano de Madison serve á cidade e ós seus arredores. Cunha matrícula de aproximadamente 25.000 estudantes en 46 escolas, é o segundo distrito escolar máis grande en Wisconsin detrás do Distrito Escolar de Milwaukee.
Ocio
A vía pública céntrica principal é State Street, que conecta o campus da Universidade de Wisconsin con Capitol Square, e é bordeada con restaurantes, cafetarías de expresos e tendas. Soamente peóns, autobuses, vehículos de emerxencia, taxis, vehículos de entrega e bicicletas son permitidos en State Street.
O segundo sábado de agosto celébrase unha festa na honra a cervexa artesanal do Medio Oeste. As entradas para este acontecemento son altamente codiciadas e esgótanse nunha hora de saír á venda no mes de maio.
Madison Rhythm and Booms é unha celebración masiva de fogos artificiais coordinados con música,comezando comeza cun sobrevoo de avións F-16, é un dos maiores espectáculos de fogos do Medio Oeste.
Pruna
Serra de Las Harinas
Para chegar imos pola antiga estrada de Morón de la Frontera. A uns tres quilómetros do pobo tomamos o carril de El Molino de la Fuente Vieja ata a faldra desta serra duns 780 metros.
Madison, Wisconsin
Ocio
Durante os meses de inverno, os entusiastas do deporte gustan da navegación deportiva de xeo, patinaxe de xeo, hóquei sobre xeo, pesca de xeo, esquí de país cruzado, e snowkiting. Durante o resto do ano, o lecer exterior inclúe náutica nos lagos locais, andar en bicicleta, e camiñar.
Pruna
Serra de El Tablón e pico de El Terril
esquerda|miniatura|Pico do Terril Ten a máxima altura provincial cunha frondosa vexetación, na cara norte hai aciñeiras, xara, toxos etc. Enfronte atópase El Peñón de Algámitas coa Cova de San Doroteo e entre ambos o Porto de El Zamorano con 700 metros de altitude.
Madison, Wisconsin
Ocio
Madison foi nomeada a cidade universitaria número un en deportes e tamén a cidade máis sa de América. Moitas rúas esenciais en Madison presentan camiños de bicicletas e a cidade ten un dos sistemas de pista de bicicletas máis extensos da nación.
Pruna
Serra de El Tablón e pico de El Terril
Para chegar, tras pasar a Ermida da Pura e Limpa, a uns tres quilómetros e medio atopámonos cunha inmensa mole da Serra do Tablón. Existe un carreiro que permite subir ata a cima onde nos atopamos co Terril (1 129 metros), punto cume da provincia de Sevilla, tendo como testemuño un monólito alí colocado.
Madison, Wisconsin
Transportes
Madison é servido polo Aeroporto Dane County Regional, que rexistra máis de 100 voos comerciais medios nun día, e case 1.6 millóns de pasaxeiros anualmente.O metro de Madison fai funcionar rutas de autobuses por toda a cidade e incluso por algunhas cidades dos aredores. Madison ten catro compañías de taxis e varias compañías proporcionan tránsito especializado a persoas descapacitadas.
Deportes
Algúns dos equipos actuais máis destacados nos distintos deportes en Madison son os seguintes:
Pruna
Serra de El Tablón e pico de El Terril
⇒ Coordenadas: 36.998863, -5.173127
A Carballeira, Morgadáns, Gondomar
A Carballeira é un lugar da parroquia de Morgadáns no concello pontevedrés de Gondomar na comarca de Vigo. Tiña 7 habitantes no ano 2010 segundo datos do Instituto Galego de Estatística, dos cales 4 eran homes e 3 mulleres.
Steve Reevis
Steve Reevis, nado o 14 de agosto de 1962 en Browning (Montana) e finado o 7 de decembro de 2017, foi un actor pés negros.
Traxectoria
Medrou na reserva dos pés negros en Montana. O seu debut no cinema foi en 1988 co filme Twins. Porén é coñecido por interpretar a Shep Proudfoot na galardoada película Fargo en 1996. Tamén ten participado en series de televisión como Malcolm in the Middle, JAG ou Walker, ranger de Texas.
Manuel García-Galano
Manuel García Sánchez, máis coñecido polo sobrenome literario de Manuel García-Galano, nado en Tapia de Casarego o 24 de maio de 1922 e finado en Siero o 28 de agosto de 2016, foi un escritor asturiano en galego.
Traxectoria
Natural do lugar de El Pico da parroquia tapiega da Roda foi de novo músico afeccionado e formou parte da Banda de Música de Salave tras a súa reconstitución logo da Guerra Civil española e ata a súa disolución en 1944 e logo pasou a colaborar coa Filharmónica de Tapia, localidade na que se aveciñou en 1948 ao aprobar as oposicións a funcionario e alí tamén colle afección ao teatro, colaborando como actor en grupos afeccionado da vila e en 1950 escribiu as pezas El casado casa quer en colaboración con Joaquín Pérez Núñez e Americano del pote con Ramón Santamarina. Entre 1979 e 1991 dirixiu o grupo Ameicer que estreou once das súas pezas, de carácter costumista recolléronse no volume Mareaxes tapiegos en 1993 e logo escribiu sainetes para o grupo Pico de Faro da localidade da Roda que se publicaron no ano 2000 no tomo Erguendo el telón. Outras pezas recolléronse en 2014 en edicións de difusión limitada.
Como narrador publicou en 1984 so o título Parzamiques un conxunto de cinco contos. En 1991 gañou o I Premio Xeira co relato A terra é a terra que incluíu na segunda edición, canda outro texto máis, de Parzamiques en 1993 ata totalizar un total de sete relatos. En 2010 recolleu en Faraguyas un total de 23 relatos curtos. Foi colaborador da revista Entrambasauguas dende a súa aparición en 1996 e deu ao prelo Vento d'outono en 2005 cos vinte textos da súa autoría ata daquela.
Con Jacinto Díaz López recompilou un Vocabulario d'A Roda (Tapia) que publicou en 1994 e nunha segunda edición mellorada en 1996. Non obstante, na maioría da súa produción empregou as formas propias de Tapia (l- inicial fronte ao ll- da Roda; l intervocálico en formas como tolo fronte ao tollo da Roda; unha fronte ao úa da Roda). A Academia de la Llingua Asturiana (ALLA) nomeouno membro de honor en 2006 e malia aceptar as normas elaboradas polas institucións asturianas amosouse partidario de chegar a un estándar de consenso entre os expertos asturianos e mailos galegos.
Lula, o Filho do Brasil
Lula, o Filho do Brasil é un filme brasileiro de 2009 dirixido por Fábio Barreto. Está baseado nos primeiros anos da vida do Presidente do Brasil Luiz Inácio Lula da Silva. O filme estreouse nos cinemas do Brasil o 1 de xaneiro de 2010. No momento da súa estrea, Lula, o Filho do Brasil foi o filme brasileiro máis caro da historia, cun orzamento de máis de 17 millóns de reais, sendo posteriormente superado por Nosso Lar. O 23 de setembro de 2010, o filme foi escollido de xeito unánime pola comisión do Ministerio de Cultura como candidato do Brasil para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 83ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
O filme foi un fracaso comercial e da crítica, sendo acusado de propaganda electoral, e os produtores chegaron a emitilo de balde.
Castro de Vilasuso
O castro de Vilasuso é un poboado castrexo situado nun pequeno outeiro na parroquia do Val, no concello de Narón.
Descrición
Ten forma ovalada cunhas medidas norte-sur de 50 metros e leste-oeste de 58 metros. Está situado a uns 200 metros de Pena Molexa, o camiño costeiro comunica co castro de Pena Lopesa. Debeu ter dúas murallas concéntricas parte das cales xa non existen. Ten entrada a xeito de rampla pola cara oeste.
O Candeiro, Caamaño, Porto do Son
O Candeiro é un lugar da parroquia de Caamaño no concello coruñés de Porto do Son, na comarca de Noia. Segundo o padrón municipal (INE 2020) ten 6 habitantes (3 homes e 3 mulleres).
Valados
O topónimo Valados pode referirse a dous lugares de Galicia:
Galería de imaxes de ovellas de Galicia
Galería de imaxes de ovellas de Galicia.
Unha ovella é un ruminante ungulado cuadrúpede laúdo, femia da especie Ovis aries. O macho desta especie chámase carneiro.
A Capela, Caamaño, Porto do Son
A Capela é un lugar da parroquia de Caamaño no concello coruñés de Porto do Son, na comarca de Noia.
Luís Blanco Martínez
Traxectoria
Mariñeiro, a súa muller morreu en 1935 ao dar a luz á súa única filla. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi chamado para o exército e fuxiu de Malpica con outros 10 republicanos en xuño de 1937 na lancha de motor Ciudad de Montevideo. Atopou acubillo e traballo nunha granxa moi preto de Douarnenez. Os seus irmáns Jesús e José Blanco Martínez fuxiron tamén de Malpica en agosto de 1938 na evasión da motora Rocío. A invasión nazi de Francia sorprendeuno traballando na granxa. Despois traballou de "botero" no porto de Douarnenez.
O Castelo, Caamaño, Porto do Son
O Castelo é un lugar da parroquia de Caamaño no concello coruñés de Porto do Son, na comarca de Noia.
Cardiña
O topónimo galego Cardiña pode referirse a:
As Entreviñas, Morgadáns, Gondomar
As Entreviñas é un lugar da parroquia de Morgadáns no concello pontevedrés de Gondomar na comarca de Vigo. Segundo o Instituto Galego de Estatística en 2010 tiña 17 habitantes (nove homes e oito mulleres).
Economía de Belarús
A economía de Belarús mantivo nos últimos tres anos taxas de crecemento por encima do 6%, aínda que persisten altos niveis de inflación, de poboación por baixo do nivel de pobreza e forte dependencia económica de Rusia debido á pertenza durante moitos anos á URSS e á especialización produtiva que realizaban as economías centralizadas. As reformas económicas iniciadas en 1995 non levaron a unha apertura de mercados nin á entrada masiva de capitais estranxeiros, e dificultaron a renovación tecnolóxica e o aumento do consumo interno. Por outra banda, o control económico garante un alto nivel de protección social. Estatísticas do goberno indican que o PIB creceu uns 10% o 2008, a pesar dos obstáculos dunha economía centralizada co alta inflación.
Os principais recursos naturais do país son os seus bosques, a explotación do petróleo e o gas natural.
O 69,7% da súa superficie atópase sen explotar e, aínda que o 29,7% é cultivable, só o 0,6% destínase a colleitas permanentes. As terra con rega permanente ascendían a 1150 km² en 1999.
Belarús produce motocicletas, televisores e teas. O agro belaruso baséase na produción de papas, cereais, froitas e verduras, vacas, porcos, cabalos, cabras e aves de curral.
Exporta elementos para a industria, maquinaria pesada, gas natural, petróleo, produtos químicos, aceiro, metais non ferrosos, alimentos e bebidas, materiais de construción, produtos agrícolas e papel a Rusia (51%), Ucraína (8%), Polonia (4%) e Alemaña (3%) (2000).
As súas importacións consisten en maquinarias para as súas industrias do petróleo, gas, madeira, química, eléctrica e metalúrgica, alimentos e bebidas, implementos agrícolas e elementos para fabricar papel e producir madeira. As mesmas proveñen de Rusia (65%), Alemaña (7%) e Polonia (3%) (2000).
Tau (filme)
Tau é un filme estadounidense de 2018 dirixido por Federico D'Alessandro. É un suspense de ciencia ficción cuxo guión é obra de Noga Landau. Está protagonizado por Maika Monroe, Ed Skrein e Gary Oldman.
Thunderbolt (filme de 1995)
Thunderbolt é un filme de Hong Kong dirixido por Gordon Chan que foi estreado en 1995.
Tau (filme)
Foi estreado o 29 de xuño de 2018 a través de Netflix.
Thunderbolt (filme de 1995)
Sinopse
Un piloto e mecánico de coches de carreiras, ó que lle secuestraron a irmá, enfróntase a unha complexa rede de delincuencia coas súas mellores armas: as técnicas de artes marciais. Para recuperar á súa familia, Jackie no dubidará en arrasar cun taller de coches deportivos, cun casino e a súa propia casa.
Lista histórica dos condados de Francia
Esta lista recolle todos os condados correspondentes a unha circunscrición territorial que existiu no interior das fronteiras francesas actuais ou pasadas, e que fosen oficialmente erixidas ou recoñecidas como condados.
Peel Sessions (EP de The Smashing Pumpkins)
Peel Sessions é un EP editado en 1992 por The Smashing Pumpkins. Son tres cancións gravadas o 8 de setembro de 1991 para o programa de radio da BBC Radio 1 de John Peel.
Lista de cancións
"Girl Named Sandoz" refírese aos laboratorios Sandoz, onde foi inventado o LSD. É unha canción orixinal de The Animals, e posteriormente aparecería en Pisces Iscariot.
Steven Chu
Steven Chu, nado o 28 de febreiro de 1948 en St. Louis (Missouri), é un científico estadounidense.
Traxectoria
Xunto a Claude Cohen-Tannoudji e William Daniel Phillips, recibiu o Premio Nobel de Física en 1997 polo seu traballo independente e pioneiro no arrefriamento e atrapado de átomos usando luz láser.
Castro do Vilar
O castro do Vilar ou castro de San Mateo é un poboado castrexo de outeiro situado na parroquia de Trasancos, no concello de Narón.
Descrición
Sitúase no coto do Vilar. A súa forma é case circular, de norte-sur mide 54 metros e de leste-oeste 53 metros. A croa é unha plantación de eucaliptos.
Zamáns
O topónimo galego Zamáns pode se referir a:
Ibrahim Sissoko
Ibrahim Sissoko, nado en Abidjan o 29 de novembro de 1991, é un futbolista marfilés. Xoga de extremo no VfL Wolfsburg.
Traxectoria
O 29 de xaneiro de 2014 anunciouse a súa contratación polo Deportivo da Coruña até o final da campaña, converténdose na cuarta incorporación do equipo coruñés no mercado invernal da tempada 2013–14. Debutou como branquiazul na xornada 24, nunha vitoria fronte o Sabadell en Riazor (2–1). O seu primeiro, e único, gol como branquiazul chegou na xornada 35, nunha vitoria fronte o Mallorca a domicilio (0–3). Ao rematar a campaña o equipo ascendeu a Primeira División, retornando Sissoko ao Wolfsburg.
MACHINA II/Friends and Enemies of Modern Music
MACHINA II/Friends and Enemies of Modern Music é un álbum da banda de rock alternativo estadounidense The Smashing Pumpkins, que foi editado gratuitamente a través de Internet o 5 de setembro do ano 2000. É unha secuela de MACHINA/The Machines of God, e é o sexto álbum da banda. Son tres EPs compostos por caras-B e versións alternativas, e un dobre LP que é o actual álbum. Tanto este como o álbum anterior son conceptuais e contan a historia dunha estrela do rock que se volve tola.
EP un (CR-01)
Tempo total: 14:08
Lóxica de clases
A lóxica das clases é considerada a proposición que considera a pertenza ou non dun elemento ou persoa a unha determinada clase ou grupo. É a interpretación dunha frase ou enunciado baixo a formalización da teoría dos conxuntos ou diagramas de Venn.
MACHINA II/Friends and Enemies of Modern Music
EP dous (CR-02)
Tempo total: 15:01
Oliva, Valencia
Oliva é un concello da Comunidade Valenciana. Situado no sueste da provincia de Valencia, na comarca da Safor. Ten 26.190 habitantes (INE 2015).
MACHINA II/Friends and Enemies of Modern Music
EP tres (CR-03)
Tempo total: 14:03
Oliva, Valencia
Xeografía
Situado no límite meridional da provincia de Valencia. Polo seu relevo xeográfico pódese dividir en tres zonas ben diferenciadas: a montaña, a chaira ocupada pola horta e a zona pantanosa ao sueste. A costa é baixa e areosa, con praias de areas finas en toda a súa lonxitude. O clima é mediterráneo.
Lóxica de clases
A clase significa un conxunto de individuos cunha propiedade en común. Cómpre ter en conta que a propiedade define a clase, non o individuo, tornándose esencialmente distinta da lóxica de predicado. Neste caso, polo tanto, o valor de verdade é dada pola adhesión ou non dunha clase. Polo tanto, a táboa de valor de verdade e explícito como táboas de pertenza.
Oliva, Valencia
Xeografía
Parte do seu termo municipal está integrado do parque natural do Marjal de Pego-Oliva.
Lóxica de clases
Polo tanto, non é o mesmo que dicir: "Hs = Sócrates é un home" (onde un atributo se refire á calidade do ser de Sócrates), para dicir, "SH = Sócrates pertence á clase dos homes". A clase fai sentido, aínda que non os individuos. Así, o home da clase, como un concepto de home, existe aínda na ausencia dos homes. Da mesma forma, hai o concepto de "cabalos alados", aínda que existan os Pegasos.
Actualmente a chamada lóxica tradicional, a lóxica siloxística interprétase como clases.
Oliva, Valencia
Clima
Entre novembro e febreiro poden chegar borrascas de aire frío que afectan a esta zona, pero as temperaturas baixan notabelmente, por exemplo, que un día de decembro estea despexado e 18 °C de máxima, e o día seguinte 14 °C de máxima e choiva. Igualmente entre maio e setembro poden chegar vagas de calor (chegan máis no verán, pero ás veces tamén en maio e setembro), por exemplo, un día de agosto con 32 °C, e un día despois 38 °C.
Localidades limítrofes
O concello de Oliva limita coas localidades de Alqueria de la Comtessa, La Font d'en Carròs, Piles e Villalonga, todas elas da provincia de Valencia; Atzúvia, Dénia, Pego e Ondara da Provincia de Alacant.
Demografía
Oliva conta cunha poboación de 27.374 habitantes (INE 2008). Un 18,32 % do seu censo está constituído por inmigrantes.
Monumentos
Do seu pasado histórico consérvanse o templo de Santa Maria la Major (cuns valiosos arquivos), a iIgrexa de San Roc (construída sobre a antiga mesquita), a Capela da Verge del Rebollet co antigo convento, as ermidas dos Santos Antoni e Vicent, así como as famosas chemineas no Camí dels Rejolars, e o Mercat Municipal.
Da súa época medieval consérvanse antigas torres de defensa da muralla, que separaban a vila de extramuros, o castelo de Santa Anna e o do Rebollet (destruídos por un gran terremoto en 1598), as casas nobres na Rúa Tamarit, o casco antigo, cheo de típicas casas de arquitectura valenciana. Do antigo barrio mozárabe quedan as súas canellas estreitas e sen disposición xeométrica, da que é estandarte a Rúa a Hoz, que debe o seu nome á súa forma.
Condrocito
miniatura|dereita|Condrocitos da [[cartilaxe hialina mostrando os seus orgánulos, as "lagoas" (onde se sitúan as células) e a matriz extracelular.]] miniatura|dereita|Condrocitos na [[cartilaxe hialina.]] miniatura|dereita|Condrocito, tinguido para o calcio, mostrando o [[núcleo celular|núcleo (N) e mitocondrias (M).]]
Os condrocitos (do grego chondros, cartilaxe + kytos, célula) son as únicas células que se encontran nas cartilaxes. A súa misión é producir e manter a matriz do tecido cartilaxinoso, a cal consta principalmente de coláxeno e proteoglicanos. Aínda que o termo condroblasto aínda se usa bastante para describir a un condrocito inmaturo, o uso dese termo é desaconsellado por ser tecnicamente inexacto, xa que as células proxenitoras dos condrocitos (que son células nai mesenquimáticas) poden tamén diferenciarse en osteoblastos. A organización dos condrocitos na cartilaxe difire segundo o tipo de cartilaxe de que se trate e do lugar onde se localiza o tecido.
Características
Os condrocitos atópanse en cavidades do tecido cartilaxinoso chamadas lagoas (lacunae). Case nunca teñen prolongacións, aínda que a súa superficie é bastante irregular vista ao microscopio electrónico. As células tenden a formar pequenos grupos, no que as células de cada grupo derivan da mitose dunha soa célula. O núcleo é redondo ou oval, o retículo endoplasmático e o aparato de Golgi están ben desenvolvidos, especialmente cando se está a formar a matriz da cartilaxe, momento no que o Golgi se fai extraordinariamente grande e solta vesículas cargadas de material da matriz, que se dirixen á membrana plasmática. Os condrocitos fabrican o coláxeno e os proteoglicanos da matriz no retículo endoplasmático e aparato de Golgi.
Diferenciación
De menos diferenciadas a totalmente diferenciadas, a liñaxe dos condrocitos é a seguinte:
Cando nos estamos a referir ao óso ou á cartilaxe, as células nai mesenquimais (MSC) son normalmente denominadas células osteocondroxénicas (ou osteoxénicas, condroxénicas, osteoproxenitoras etc.), xa que unha célula nai mesenquimal ten a capacidade de diferenciarse en condrocitos ou osteoblastos, dependendo do medio onde está. In vivo a diferenciación dunha célula nai mesenquimal nunha área vascularizada (como o óso) orixina un osteoblasto, entanto que nunha área non vascularizada (como a cartilaxe) orixina un condrocito. Os condrocitos sofren unha deferenciación terminal cando se fan hipertróficos durante a osificación endocondral. Esta última fase está caracterizada por importantes cambios fenotípicos na célula.
Extinction (filme de 2018)
Extinction é un filme estadounidense de 2018 dirixido por Ben Young e escrito por Spenser Cohen, Eric Heisserer e Brad Kane. Conta a historia dun pai cun soño recorrente sobre a fin do mundo. Está protagonizado por Lizzy Caplan, Michael Peña, Mike Colter, Lilly Aspell, Emma Booth, Israel Broussard e Lex Shrapnel. Foi estreado a través de Netflix o 27 de xullo de 2018.
Corzo, Caamaño, Porto do Son
Corzo é un lugar da parroquia de Caamaño no concello coruñés de Porto do Son, na comarca de Noia. Segundo o padrón municipal (INE 2020) ten 61 habitantes (27 homes e 34 mulleres).
Un Novo Tempo
Un Nuevo Tiempo ou UNT, é un partido político socialdemócrata venezolano de centroesquerda fundado en 1999 por Manuel Rosales; é na actualidade ó segundo partido político máis importante de Venezuela, nas eleccións de 2006 Un Nuevo Tiempo conseguiu 1.546.412 votos.
Ervillás, Morgadáns, Gondomar
Ervillás é un lugar da parroquia de Morgadáns no concello pontevedrés de Gondomar na comarca de Vigo. Segundo o Instituto Galego de Estatística en 2010 tiña 25 habitantes (12 homes e 13 mulleres).
Ex Machina (filme)
Ex Machina (estilizado como ex_machina ou EX_MACHINA) é un filme británico-estadounidense de ciencia ficción e suspense escrito e dirixido por Alex Garland que foi estreado no 2015. Está protagonizado por Domhnall Gleeson, Oscar Isaac e Alicia Vikander. O filme conta a historia dun programador que é convidado polo seu CEO a administrar unha proba de Turing dun robot humanoide con intelixencia artificial.
Cun orzamento de $15 millóns, recadou máis de $36 millóns en todo o mundo e recibiu a aclamación da crítica. A National Board of Review recoñeceuno como un dos mellores dez filmes independentes do ano e na 88ª edición dos Oscar foi galardoado co Oscar ós mellores efectos visuais, obra dos artistas Andrew Whitehurst, Paul Norris, Mark Williams Ardington e Sara Bennett. Garland tamén foi nomeado ó Oscar ó mellor guión orixinal, mentres que a interpretación de Vikander valeulle nomeamentos ós BAFTA, ós Globos de Ouro, ós Empire Award e ós Premios Saturn.
Theodor W. Hänsch
Theodor Wolfgang Hänsch, nado o 30 de outubro de 1941 en Heidelberg, é un físico alemán. Foi galardoado cun Premio Nobel de Física en 2005, compartido con John L. Hall, polas súas contribucións no desenvolvemento da espectroscopia baseada no láser. Tamén ese ano o premio foi para Roy J. Glauber.
Lipopolisacárido
Os lipopolisacáridos (LPS), tamén chamados endotoxinas polos seus efectos tóxicos, son grandes moléculas que constan dun lípido e un polisacárido composto por tres porcións: o antíxeno O, o núcleo interno e o núcleo externo, unidos por enlace covalente. Encóntranse na membrana externa de bacterias gramnegativas.
Theodor W. Hänsch
Traxectoria
Estudou física na Universidade de Heidelberg, onde fixo o seu doutoramento en 1969. Máis tarde realizou estudos post-doutorais nos Estados Unidos, e foi profesor de física na Universidade Stanford de 1975 a 1986. Dende 1986 foi director no Instituto Max Planck de Óptica Cuántica e profesor de Física Experimental na Universidade Ludwig Maximilians de Múnic. Os seus principais campos de investigación son as de alta precisión láser de espectroscopia de hidróxeno e elementos similares e a investigación dos gases cuánticos ultrafríos.
Lipopolisacárido
Descubrimento
A actividade tóxica do LPS descubriuna Richard Friedrich Johannes Pfeiffer e denominouna "endotoxina" para distinguila das exotoxinas, que el clasificou como toxinas liberadas pola bacteria no ambiente que a rodea, mentres que el cosideraba que as endotoxinas se mantiñan "dentro" da célula bacteriana e só se liberaban despois da destrución da parede celular bacteriana. Traballos posteriores demostraron que a liberación de LPS dos microbios gramnegativos non require necesariamente a destrución da parece bacteriana, senón que o LPS se segrega como parte da actividade fisiolóxica normal do tráfico de vesículas de membrana en forma de vesículas da membrana externa bacteriana, que poden conter tamén outros facores de virulencia e proteínas.
Hoxe, o termo "endotoxina" utilízase principalmente como sinónimo de LPS, aínda que hai unhas poucas endotoxinas que non están relacionadas co LPS, como as denominadas proteínas delta endotoxinas segregadas polo Bacillus thuringiensis (que é grampositivo). Outras bacterias grampositivas, como Listeria monocytogenes teñen na membrana ácidos lipoteicoicos con funcións e estrutura similares ás das endotoxinas lipopolisacáridas.
José de Alencar
José Martiniano de Alencar, nado en Messejana o 1 de maio de 1829 e finado no Río de Xaneiro o 12 de decembro de 1877, foi un escritor e político brasileiro. É notábel como escritor por ser o fundador da novela de temática nacional, e por ser o patrono da cadeira fundada por Machado de Assis na Academia Brasileira de Letras.
Lipopolisacárido
Funcións nas bacterias
O LPS é o principal compoñente da membrana externa das bacterias gramnegativas, contribuíndo grandemente á integridade estrutural das bacterias e protexendo a membrana de certos tipos de ataques químicos. O LPS tamén incrementa a carga negativa da membrana celular e axuda a estabilizar toda a estrutura da membrana. É de vital importancia para moitas bacterias gramnegativas, que morren se este muta ou é eliminado; malia todo, parece que o LPS non é esencial en polo menos algunhas bacterias gramnegativas, como Neisseria meningitidis, Moraxella catarrhalis e Acinetobacter baumannii. O LPS induce unha forte resposta dos sistemas inmunitarios animais en estado normal. Tamén foi implicado en aspectos non patoxénicos da ecoloxía bacteriana, como a adhesión a superficies, sensibilidade a bacteriófagos e interaccións con predadores como as amebas.
José de Alencar
Na carreira política, foi notoria a súa tenaz defensa da escravitude no Brasil cando ministro da Xustiza do segundo reinado. Era neto de Bárbara de Alencar, unha heroína da Revolución Pernambucana.
Lipopolisacárido
Funcións nas bacterias
O LPS é necesario para a correcta conformación da actividade omptina; porén, o LPS liso interfire estericamene coas omptinas.
José de Alencar
Biografía
esquerda|miniatura|Casa de José de Alencar en Messejana, hoxe un distrito de [[Fortaleza, Ceará|Fortaleza.]] José de Alencar naceu en maio de 1829 en Messejana, que á época do seu nacemento gozaba do estatuto de municipio (perdendo tal categoría en 1921, sendo integrado na cidade de Fortaleza). Nacido dunha relación ilexítima e considerada escandalosa á época, visto que seu pai era sacerdote da igrexa Católica, tivo a súa paternidade recoñecida a través dunha "Escritura de Reconhecimento e Perfilhação de Fillos Espúrios" en 1859, que rexistraba que "o padre José Martiniano de Alencar, xa sendo clérigo de Ordes Sacras, contraeu amizade ilícita e particular con dona Ana Josefina de Alencar, a súa prima no primeiro grao, e dela ten tido desde aquel tempo até doce fillos". José de Alencar foi o primoxénito da parella, e o seu apelido en casa era Cazuza. Era irmán de Leonel Martiniano de Alencar, sobriño de Tristão Gonçalves, neto de Bárbara de Alencar e primo en segundo grao de Guálter Martiniano de Alencar Araripe.
Lipopolisacárido
Composición
miniatura|right|300px|O [[sacarolípido Kdo2-Lípido A. Residuos de Kdo en vermello (núcleo da molécula), residuos de glicosamina en azul, cadedas acilo en negro grupos fosfato en verde.]]
José de Alencar
Biografía
Sete anos antes do seu nacemento, en 1822, D. Pedro I proclamara a Independencia do Brasil e tornárase emperador do Brasil. Dous anos tras o seu nacemento, en 1831, o monarca, cedendo a presións internas e externas, abdicaría en favor do fillo e retornaría para Portugal. É nese escenario político de disputas polo poder que o mozo escritor crecerá, acompañando o pai, que sería senador e, posteriormente, gobernador do estado do Ceará.
Lipopolisacárido
Composición
Comprende tres partes:
José de Alencar
Biografía
Trasladouse para a capital do Imperio do Brasil, o Río de Xaneiro, e José de Alencar, entón con once anos, foi matriculado no Colexio de Instrución Elemental. En 1844, matriculouse nos cursos preparatorios á Facultade de Dereito de São Paulo, comezando o curso de dereito en 1846. Fundou, na época, a revista Ensaios Literários, onde publicou o artigo Questões de estilo. Formouse en dereito, en 1850, e, en 1854 estreou como folletinista no Correio Mercantil. Casou con Georgiana Augusta Cochrane (1846-1913), con quen tivo seis fillos, entre eles o escritor Mário de Alencar e o embaixador Augusto Cochrane de Alencar. esquerda|miniatura|O mozo José de Alencar. En 1856, publicou a primeira novela, Cinco Minutos, seguido de A Viuvinha en 1857. Mais é con O Guarani en 1857 que alcanzou notoriedade. Estas novelas foron publicadas todas en xornais e só despois en libros.