cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
David Murray
David Murray, nado en Edimburgo o 28 de decembro de 1909 e finado en Las Palmas de Gran Canaria o 5 de abril de 1973 foi un piloto de automobilismo escocés.
Traxectoria
Participou en cinco Grandes Premios do Campionato do Mundo de Fórmula 1, debutando o 13 de maio de 1950 e tamén fundou o equipo escocés Ecurie Ecosse, baseado en Merchiston Mews de Edimburgo.
Murray era contable de profesión e correu nun ERA e posteriormente nun Maserati 4CLT tanto internamente como en eventos europeos, antes de formar a Ecurie Ecosse en 1952. Tamén participou en rallys e subidas. Logo dun evento do Campionato Mundial, para Ecosse, Murray retirouse como piloto para concentrarse en dirixir o equipo. Tamén participou en rallys e ascensións. Ecurie Ecosse gañou a carreira das 24 Horas de Le Mans en 1956 e 1957 cada vez cun Jaguar D-Type.
Resultados completos na Fórmula Un
(Chave) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida.
The Human Condition
The Human Condition (A condición humana) e un libro da filósofa alemá Hannah Arendt publicado no ano 1958. Obra de grande orixinalidade, nela analiza a diminución da acción humana e da liberdade política dende unha perspectiva histórica. Aborda tamén o paradoxo que se dá ao convivir o aumento de poder humano a través das investigacións tecnolóxicas e a capacidade cada vez máis pequena de controlar as súas consecuencias. Finalmente, ofrece algunhas consideracións sobre o declive paulatino e imparable da privacidade das persoas.
Neodarwinismo
O termo neodarwinismo foi acuñado por George Romanes a finais do século XIX para referíase á escola panseleccionista de Wallace e Weismann: fronte a Darwin, que admitira unha pluralidade de mecanismos evolutivos, os neodarwinistas defendían a exclusividade da selección natural como mecanismo do cambio orgánico. Enfrontábanse así cos neolamarquistas, que avogaban pola lei lamarquista do uso e o desuso. Na actualidade o termo neodarwinismo asóciase á síntese evolutiva moderna dos anos 1930.
A teoría da evolución de Darwin pode ser vista como un caso especial da teoría da conservación do estable. Esta tautoloxía establece que o que existe (polo menos o tempo suficiente para merecer un nome) tenderá a seguir existindo. Isto non é máis que unha versión das leis de Newton (parafraseando, todo corpo nun estado continuará en dito estado ata que unha forza o faga cambiar de estado).
Características
Porén, pódese considerar que un organismo poderá continuar existindo namentres exista outro organismo que sexa a súa réplica exacta.
e xurdirá a evolución. Isto débese a que a herdanza ou replicación depende de tres factores: a lonxevidade, a fidelidade da copia e a fecundidade. En concreto, os erros nas copias iranse acumulando sucesivamente. En termos xerais, os individuos e as especies non pretenden evolucionar: a evolución é o efecto colateral da falla de completa fiabilidade no proceso de copia e a diferente capacidade de adaptación provocada por eses erros de copia.
A teoría canónica do Neodarwinismo establece que as mellores ou peores adaptacións xenéticas dos individuos determinarán o resultado da evolución, non só dos individuos en particular senón das especies en xeral.
Neodarwinismo e síntese evolutiva moderna
Despois do desenvolvemento da síntese evolutiva moderna, entre 1936 e 1947, denominada agora xeralmente visión ou teoría sintética da evolución ou síntese moderna, o termo neodarwinismo utilízase a miúdo para referirse á teoría evolutiva contemporánea. Porén, algúns consideran ese uso como incorrecto;  e Ernst Mayr escribiu en 1984 que "o termo neodarwinismo para a teoría sintética é incorrecto, porque o termo neodarwinismo foi acuñado por Romanes en 1895 para designar á teoría de Weismann."
Os Vilares, Sísamo, Carballo
Os Vilares é un lugar da parroquia de Sísamo no concello coruñés de Carballo na Comarca de Bergantiños. Segundo o IGE en 2019 tiña 141 habitantes (74 homes e 67 mulleres).
Carballizos, A Laxe, Chantada
Carballizos e un lugar na parroquia da Laxe, no concello de Chantada, na comarca de Chantada, na provincia de Lugo. No ano 2008 tiña 13 habitantes (7 homes e 6 mulleres), os mesmos ca no 2006.
Albeiro, Sofán, Carballo
Albeiro é un lugar da parroquia de Sofán no concello coruñés de Carballo na comarca de Bergantiños. Tiña 8 habitantes no ano 2019 segundo datos do IGE, dos cales eran 5 homes e 3 mulleres.
Johann Jacob Bach
Johann Jacob Bach ou Johann Jakob, bautizado o 21 de febreiro de 1682 en Eisenach e finado o 16 de abril de 1722, foi un músico e compositor alemán, irmán máis vello de Johann Sebastian Bach.
Traxectoria
Johann Jacob Bach terminou a súa carreira como músico en Estocolmo na capela da corte, onde foi frautista na capela da corte de Estocolmo dende 1713 ata a súa morte. Casou con Susanna Maria Gaast o 31 de maio de 1715, coa que tivo un fillo que morreu un ano e medio máis tarde. Despois de dous anos de viuvez, casou cunha sueca, Ingeborg Magdalena Norell, o 15 de outubro de 1721, mais morreu ao ano seguinte, o 16 de abril de 1722, sen descendencia en Estocolmo, onde está enterrado.
Johann Jacob tocaba o óboe, a frauta e posiblemente o violín. Probablemente compuxo a Sonata en Do menor baixo o pseudónimo de Signor Bach.
Xoguete
miniatura|400x400px|[[Monicreque|Marioneta de vara.]] Un xoguete é un obxecto mediante o cal se acada a diversión. Polo xeral, está destinado a cativos, aínda que existen tamén diversos xoguetes creados para adultos ou accesibles a todo o mundo. Mesmo os animais domésticos, en especial cans e gatos, son destinatarios dalgúns aparellos lúdicos creados especificamente para eles.
Galicia Pintoresca (Pontedeume)
Galicia Pintoresca foi unha revista editada en Pontedeume entre 1908 e 1909.
Xoguete
En xeral os xoguetes teñen como obxectivo a recreación, sen exceptuar outras funcións como a formación, a aprendizaxe, o desenvolvemento ou estimulación dos aspectos intelectuais, psicolóxico, sensorio-motriz e de convivencia social. Nos nenos o xoguete é un concepto imprescindible e toma o seu máximo valor no contexto do desenvolvemento humano. A función do xoguete nos nenos é a de apoiar o desenvolvemento de múltiples aspectos deste, tanto o físico como o psicolóxico.
Galicia Pintoresca (Pontedeume)
Historia e características
A partir do número 83 do 1 de novembro de 1908 El Eco de Puentedeume cambiou o seu nome polo de Galicia Pintoresca Revista Regional Ilustrada. Estaba dirixida por Edmundo Roberes Alonso. O 20 de febreiro de 1910, no canto do número 123, saíu unha folla comunicando a suspensión da revista.
Xoguete
Historia
É practicamente imposible determinar a orixe dos xoguetes, pero sábese que no Imperio Romano os nenos se divertían con bonecas de marfil, no antigo Exipto con estatuíñas de animaliños e no Perú pre-inca había bonecas de trapo.
Nos seus primeiros pasos o xoguete era artesanal e en ocasións eran os propios nenos quen os fabricaban, xeralmente buscando imitar obxectos da vida real. A revolución industrial cambiou a fabricación destes artefactos e a evolución da tecnoloxía permitiu crear obxectos cada vez máis parecidos aos reais para a distracción dos nenos. A partir dese momento a diversión dos nenos comezou a ser mediada polo mercado.
Na segunda metade do século XX, o desenvolvemento da tecnoloxía electrónica permitiu a invención de aparellos cada vez máis sofisticados como coches de batería, e con control remoto e bonecas que falan. A partir dese momento xurdiu o desenvolvemento dos videoxogos.
Certos xoguetes están asociados con épocas históricas e/ou culturas particulares, mentres que outros aparentan posuír popularidade universal. Raras veces aquilo que é lúdico deixa de cumprir unha función e de reflectir a sociedade e o nivel técnico da comunidade en que foron creados. Así, aínda que tristemente, os xoguetes para nenos e nenas acostuman diferir na función e na temática, sendo polo xeral un reflexo da vida adulta que se desenvolve na súa propia cultura e un factor que promove a integración social. No trato que lles damos ós nenos e na perspectiva que temos do seu tempo de ocio e dos seus quefaceres reflectimos o sexismo que aínda hoxe predomina na sociedade.miniatura|Peóns ou [[buxainas e axóuxeres.]]Convén ademais salientar que para os nenos o xoguete é un factor que afortala o seu desenvolvemento humano. A función do xoguete é a de apoiar a evolución física e psicolóxica mediante a exploración, o descubrimento, a aprendizaxe ou a interactuación con obxectos e persoas do seu contexto vital.
Desenvolvemento infantil
miniatura|[[Xoguetes de Channapatna, feitos tradicionalmente con distintas madeiras e pigmentos naturais.]] Os xoguetes, como o xogo só, teñen múltiples funcións tanto en humanos coma en animais. Producen entretemento ao mesmo tempo que xogan un papel educativo. Os xoguetes melloran o carácter, a capacidade cognitiva e estimulan a creatividade. Axudan no desenvolvemento de actividades físicas e mentais necesarias para a vida futura.
Un dos xoguetes máis sinxelos, un conxunto de pezas de madeira, tamén é un dos mellores xoguetes para desenvolver funcións cerebrais. Andrew Witkin, director de mercadotecnia de Mega Brands dixo ao Business Daily Investor que "axudan a desenvolver a coordinación ollo-man, matemáticas e habilidades científicas e tamén deixan que os nenos sigan sendo creativos". Outros xoguetes, como a pelota, fan o mesmo servizo para o desenvolvemento infantil, permitíndolle pensar e usar o corpo para aprender relacións especiais, causa e efecto e unha ampla gama de habilidades como as mencionadas por Witkin.
Un exemplo dos distintos camiños polos que os xoguetes poden influír no desenvolvemento dos nenos son materiais plásticos como a plastilina, que se usan para crear figuras. Este tipo de xoguetes teñen un impacto positivo no desenvolvemento físico, cognitivo, emocional e social dos nenos.
Os xoguetes infantís adoitan empregar sons distintivos, cores brillantes e texturas orixinais. Os nenos comezan a recoñecer formas e cores a través do xogo cos xoguetes. A repetición fortalece a memoria. Xoguetes como a plastilina axudan aos nenos a facer os seus propios xoguetes.
Os xoguetes educativos para nenos en idade escolar adoitan ser crebacabezas, técnicas de resolución de problemas ou propostas matemáticas. Os xoguetes deseñados para adolescentes ou adultos xa incorporan conceptos máis avanzados. Non todos os xoguetes son adecuados para todas as idades. Algúns xogos que se venden para idades específicas poden ser incluso contraproducentes para o desenvolvemento dos nenos noutro rango de idade.
Novos consellos para xogar sen mal:
Xénero
miniatura| esquerda | Un [[tanque de xoguete con control remoto. Este tipo de xoguetes normalmente considéranse só para nenos, pero algunhas nenas tamén se divirten xogando con el.]]
Algúns xoguetes, como as bonecas Barbie e os soldados de xoguete, a miúdo percíbense como máis aceptables para un xénero que o outro. O punto de inflexión para a adición de xénero aos xoguetes produciuse nos anos 1960 e 70. Antes de 1975, só preto do dous por cento dos xoguetes estaban etiquetados por xénero, mentres que hoxe na páxina web da tenda Disney, considerada como unha forza global dominante dos xoguetes pola investigadora Claire Miller, todos os xoguetes están etiquetados por xénero. A revista Sex Roles comezou a publicar investigacións sobre este tema en 1975, centrada nos efectos do xénero na mocidade. Moitos libros de texto de psicoloxía comezaron a abordar esta nova cuestión. Xunto con estas publicacións, os investigadores tamén comezaron a desafiar as ideas do macho e da femia como opostas, incluso chegando a reclamar xoguetes que teñan características de ambos sexos como preferidos.
Un fito para a investigación sobre xénero é o uso de metaanálise, que proporciona unha forma de avaliar os patróns dun xeito sistemático, especialmente relevante para un tema como o xénero, que pode ser difícil de cuantificar. A natureza e a educación analizáronse historicamente ao mirar o xénero no xogo, así como o reforzo por pares e pais dos roles típicos de xénero e, en consecuencia, o xogo de xénero. As empresas de xoguetes a miúdo promoveron a segregación por xénero en xoguetes porque lles permite personalizar o mesmo xoguete para cada xénero, o que finalmente duplica os seus ingresos. Por exemplo, Lego engadiu máis cores a certos conxuntos de xoguetes na década dos noventa, incluíndo as cores normalmente atribuídas ás nenas como a lavanda.
Os investigadores observaron que, "Os nenos con menos de 18 meses amosan escollas de xoguetes estereotipadas polo sexo". Cando o movemento dos ollos é rastreado nos bebés, as nenas lactantes amosan unha preferencia visual por unha boneca sobre un camión de xoguete ( d> 1.0). Os nenos non amosaron preferencia polo camión sobre a boneca. Non obstante, fixáronse no camión máis que as nenas (d = .78). Este pequeno estudo suxire que incluso antes de que xurda a conciencia propia da identidade de xénero, os nenos xa prefiren os xoguetes típicos do seu sexo. Estas diferenzas na elección do xoguete están ben establecidas dentro dos nenos ata os tres anos.
Outro estudo realizado por Jeffrey Trawick-Smith levou a 60 nenos diferentes de tres a catro anos e observounos xogar con nove xoguetes diferentes que se consideran mellores para o desenvolvemento. Deixáronlles xogar cos xoguetes nun ambiente típico, unha aula de preescolar, o que permitía que os resultados fosen máis auténticos en comparación coa investigación feita nun laboratorio. Os investigadores cuantificaron a calidade do xogo dos nenos con cada xoguete en función de factores como a aprendizaxe, a resolución de problemas, a curiosidade, a creatividade, a imaxinación e a interacción entre iguais. Os resultados revelaron que os nenos xeralmente recibían maiores puntuacións para a calidade de xogo global que as nenas e que os xoguetes con mellor calidade de xogo foron os identificados como os máis neutros respecto ao xénero, como os bloques de construción e ladrillos. Trawick-Smith concluíu entón que o estudo incentiva centrarse en xoguetes que son beneficiosos para ambos sexos co fin de crear un maior equilibrio. miniatura|Máquina de coser de xoguete, de Casige, [[Alemaña, século XX.]] Mentres que algúns pais promoven os xogos neutros respecto ó xénero, moitos pais animan aos seus fillos e fillas a participar en actividades tipificadas por sexo, incluíndo xogos de bonecas e actividades de limpeza doméstica para nenas e xogando con camións e a actividades deportivas para nenos. Pais, irmáns, compañeiros e mesmo profesores demostrouse que reaccionan máis positivamente aos nenos que se dedican a comportamentos típicos do seu sexo e xogan con xoguetes típicos do seu sexo. Isto faise a miúdo a través de mostras de ánimo ou desalento, así como suxestións e imitación. Ademais, os fillos son máis propensos a reforzarse co xogo típico do seu sexo e a desanimarse co xogo atípico. Non obstante, normalmente non é do mesmo xeito nas nenas que xogan con xoguetes deseñados "para nenos", unha actividade que tamén se fixo máis común nos últimos anos. Os pais tamén son máis propensos a reforzar o xogo típico e a desanimar o xogo atípico que as nais. Un estudo realizado pola investigadora Susan Witt suxire que os estereotipos son a miúdo só fortalecidos polo contorno, que os perpetúa para perderse na vida adulta.
Esta atribución estereotipada de xoguetes típicos do sexo para nenas e nenos está cambiando gradualmente, as empresas de xoguetes crean máis xoguetes neutros respecto ao xénero, xa que os beneficios asociados a permitir aos nenos xogar con xoguetes que lles agradan no canto de controlar as súas preferencias individuais. Por exemplo, moitas tendas comezan a cambiar as súas etiquetas de xénero nos elementos de xogo dos nenos. Target eliminou toda a identificación relacionada co xénero dos corredores dos seus xoguetes e Disney fixo o mesmo para os seus traxes. A tenda Disney é un exemplo especialmente predominante de xénero nos xogos porque son unha identidade global no mundo dos xoguetes. Un estudo realizado sobre o seu sitio web descubriu que aínda que se quitaron as etiquetas de xénero dos seus traxes, os xoguos en liña reflicten identidades de xénero máis estereotipadas. Por exemplo, os nenos estaban asociados co deporte e as mulleres asociábanse coa beleza, a vivenda e o coidado. A pesar de que promocionan os seus xoguetes como dos dous xéneros, non hai ningunha sección para nenos e nenas combinada no seu sitio web. Os que normalmente se consideran para os dous xéneros se asemellan máis ao que moitos identificarían como "xoguetes para nenos", xa que se relacionan máis preto do estereotipo da masculinidade dentro do xogo.
As tradicións dentro de varias culturas promoven a transmisión de certos xoguetes aos seus fillos en función do xénero do neno. Nas comunidades indias de Suramérica, os mozos reciben un arco e unha frecha de xoguete do seu pai mentres que as mozas reciben unha cesta de xoguetes da súa nai. En comunidades norteafricanas e do Sáhara, o xénero xoga un rol na creación de bonecas elaboradas por eles mesmos. Mentres que as bonecas femininas úsanse para representar a noivas, nais e esposas, os bonecos masculinos úsanse para representar a cabaleiros e guerreiros. Este contraste deriva dos diversos roles de homes e mulleres dentro das comunidades saharianas e do norte de África. Hai diferenzas entre os xoguetes destinados a nenas e nenos en varias culturas, o que reflicte os diferentes roles de homes e mulleres dentro dunha comunidade cultural específica.
A investigación sobre as repercusións do xénero nos xoguetes suxire que o xogo debe ser máis neutral respecto ao xénero para traballar cara a unha desegregación dos sexos. Ademais, as investigadoras Carol Auster e Claire Mansbach promoven que permitir aos nenos xogar con xoguetes que se axusten máis ao seu talento axudaríalles a desenvolver mellor as súas habilidades. En termos de influencia parental, un estudo descubriu que os pais que demostraron algún comportamento andróxino teñen maiores puntuacións en apoio, calor e valor propio no que respecta ao tratamento dos seus fillos. Mesmo este debate está evolucionando e os nenos son cada vez máis proclives a cruzar barreiras en materia de xénero cos seus xoguetes, normalmente as nenas están máis predispostas a facelo que os nenos, debido ao valor social da masculinidade.
Clasificacións
Os xoguetes poden clasificarse de moitas formas
miniatura|Xoguete educativo.
Museo Galego do Xoguete
En Allariz está situado o Museo Galego do Xoguete, inaugurado no ano 1995 no pazo do antigo Xulgado. Foi promovido polo concello de Allariz a partir da doazón dunha importante colección recompilada durante anos por un veciño de Allariz, Alberto Oro Castro, e nútrese fundamentalmente de contribucións e doazóns de particulares. A finalidade de dito museo é a de recoller o significado e valor de xoguetes e xogos de tódolos tempos, porén a maior parte da colección son xoguetes antigamente considerados Masculinos como xoguetes bélicos, tamén destacan xogos de mesa ou proxectores de cine. miniatura|Museu dos Brinquedos Portugueses.
Outros museos
En Portugal existen tres museos do xoguete (museus do brinquedo), en Sintra, Funchal e Ponte de Lima.
Materiais
miniatura|200px|[[Cubo de Rubik.]] As culturas orixinariamente derivaban os materiais da natureza para a elaboración de xoguetes sinxelos, dende a madeira ou as follas do millo ata as sementes e as vísceras dos animais. No desenvolvemento dos xoguetes incorporouse o tecido e mais outros materiais de proceso simple como algunha tintas.
Adriano Leite Ribeiro
Adriano Leite Ribeiro, máis coñecido por Adriano, nado o 17 de febreiro de 1982 en Río de Xaneiro, é un futbolista brasileiro. Xoga de dianteiro e o seu equipo actual é o Corinthians.
Traxectoria
Zurdo, é xogador da selección de fútbol do Brasil dende os dezaoito anos de idade, participou no mundial de Fútbol Alemaña 2006 marcando dous goles.
Xoguete
Materiais
Actualmente, os avances na área da química e da manufactura permitiron a elaboración de produtos de materiais sintéticos, como a inxección de plástico para realizar grandes producións de xoguetes completos ou parciais, ademais doutros obxectos. Os estándares modernos na industria requiren que eses materiais non sexan tóxicos e que o deseño de xoguetes considere a dureza dos materiales, coa fin de que sexan máis seguros ou menos perigosos. Isto último é evidente nos xoguetes esponxosos e de tea feitos para nenos pequenos.
Algúns xoguetes variaron co tempo a súa fabricación. Por exemplo, a pelota, durante o transcurso da historia foi creada do produto natural do hule, do estómago da cabra, de combinacións de materiais incluíndo o coiro e tamén de plástico e outros materiais sintéticos.
Consideracións de seguridade
miniatura|esquerda| Xoguetes con pezas pequenas, como estes elementos [[Lego están obrigados pola lei a ter avisos sobre riscos de sufocamento nalgúns países.]]
Para a seguridade dos xoguetes, cada país ten a súa propia normativa. Pero desde a globalización e a apertura de mercados, a maioría deles intentan harmonizar as súas normativas. A acción máis común para os nenos máis pequenos é poñer os xoguetes na boca. É por iso que é de grande importancia regular os produtos químicos que conteñen as pinturas e outros materiais cos que se elaboran os produtos infantís. Os países ou zonas comerciais, como a Unión Europea, publican regularmente listas para regular as cantidades ou prohibir produtos químicos de xoguetes e produtos xuvenís.
Tamén houbo problemas de seguridade dos xoguetes con respecto á pintura de chumbo. Algunhas fábricas de xoguetes, cando os proxectos se fan demasiado grandes para manexar eles mesmos, externalizan a produción a outras fábricas menos coñecidas, a miúdo noutros países. Recentemente, na China houbo algúns que os Estados Unidos tivo que enviar de volta. É posible que os subcontratistas non se vexan de preto e ás veces utilicen métodos de fabricación inadecuados. O goberno dos Estados Unidos, xunto coas tendas do mercado global, están avanzando cara a esixir que as empresas presenten os seus produtos ás probas antes de que rematen nos estantes.
Ademais de que os xoguetes teñen que ser feitos de materiais non tóxicos, o tamaño do xoguete, dependendo da idade do neno, non pode ser menor có diámetro da traquea, de acordo co instrumento de medición que a industria creou con ese fin. Outras consideracións na construción do xoguete é a de procurar que non teña bordos con fío ou picos. Estes requisitos e regulacións deben observarse dende o momento da fabricación do xoguete. En Europa aplícase o estándar EN 71.
Influencia da mercadotecnia
Dende a década de 1960, nos Estados Unidos e en Europa, a mercadotecnia comezou a pór atención nos nenos como consumidores, polo acceso que tiñan ao diñeiro e pola influencia que exercían sobre os seus pais.
Na actualidade moitos filmes, programas de televisión, debuxos animados, videoxogos, bandas deseñadas, libros e equipos deportivos inclúen xoguetes nas súas liñas oficiais de mercadoría. Estas adoitan consistir en modelos en miniatura de personaxes ou obxectos asociados ás súas temáticas respectivas.
Saccharine Trust
Saccharine Trust é unha banda estadounidense de post-hardcore procedente dos Ánxeles e fundada en 1980 polo vocalista Jack Brewer e o guitarrista Joe Baiza.
Comezo, A Laxe, Chantada
Comezo e un lugar na parroquia da Laxe, no concello de Chantada, na comarca de Chantada, na provincia de Lugo. No ano 2008 tiña 8 habitantes (4 homes e 4 mulleres), máis ca no 2006.
Saccharine Trust
O grupo tocou frecuentemente cos seus compañeiros en SST Records Minutemen e Black Flag. Porén, Baiza describiu a Saccharine Trust como a "ovella negra" do grupo de SST. O batería Rob Holzman apareceu no seu álbum de estrea de 1981 Paganicons pero deixou a banda para tocar en Slovenly, sendo substituído por Tony Cicero.
Despois de dez anos de parón, de 1986 a 1996, o grupo reformouse e comezou a actuar pola costa oeste estadounidense.
Ballota, Sofán, Carballo
Ballota é un lugar da parroquia de Sofán no concello coruñés de Carballo na comarca de Bergantiños. Tiña 2 habitantes no ano 2019 segundo datos do IGE, dos cales eran 1 home e 1 muller.
Floco (peiteado)
miniatura|Unha moza con floco (esquerda) e outra sen el. O floco, tamén denominada perrera,  é unha sección de cabelo que nace da liña capilar, que se corta ou peitea de tal xeito que cobre total ou parcialmente a fronte do portador.
O floco adoita ser un compoñente de diversos peiteados, ademais de ser frecuentemente utilizado coma un efecto visual para reducir rostros alongados e ocultar frontes amplas. Un floco medra naturalmente en varios tipos de textura capilar cando o cabelo que nace da liña capilar e nas áreas do coiro cabeludo anterior aumenta de lonxitude, creando unha fracción de cabelo inestable que é capaz de colocarse sobre o rostro do portador.
Historia
Un floco xorde naturalmente en diversas texturas de cabelo humanas, o que supón unha característica natural nas especies animais. O ser humano pola súa natureza de animal mamífero está dotado de estruturas pilosas, capaces de aumentar de lonxitude mediante asimilación proteica e a construción de liñas de aminoácidos. miniatura|170px|Detalle nunha inscrición da [[dinastía XVIII de Exipto, mostrando unha muller con floco sobre a fronte.]]
Durante a prehistoria o home desenvolve as técnicas de peiteado que favorecían un mellor manexo corporal e maior comodidade, que lle permitía realizar actividades sen que o cabelo ocasionase molestias, ademais do progreso do peiteado coma un atributo social ou relixioso.
Durante o período clásico da Antiga Grecia e do Imperio Romano popularizouse o cabelo suxeito entre as mulleres e o cabelo curto entre os homes, ademais do rasurado, a utilización de elementos para cinguir o cabelo, a utilización de toucados e a elaboración de cabelo entrelazado (cabelo recollido en trenzas ou nun moño). miniatura|170px|[[Joan Pau Guardiola, Miracle de la Mare de Déu del Roser i el cavaller de Colònia, 1500-1510. Durante a Idade Media o uso do floco era común.]]
Na Idade Media e no Renacemento o floco utilizado adoitaba bifurcarse no medio da fronte, tanto en homes como en mulleres. Outros peiteados populares incluían a fronte totalmente descuberta ou flocos moi pequenos de corte recto.
No século XVIII e no XIX popularizouse o cabelo crecho, como consecuencia levábase o pelo solto rizo e o floco tamén con rizos. É tamén no século XVIII cando aparecen complicados peiteados como o pompadour, o pouf e o bouffant, que se caracterizaron pola densa formación de cabelo sobre a fronte. Durante esta época eran populares os toucados densos e considerablemente altos entre as mulleres, mentres que os homes acostumaban ter o cabelo curto e a fronte descuberta. miniatura|120px|esquerda|[[Claudia Schiffer lucindo un peiteado con floco no 2009.]]
Nas primeiras décadas do século XX o estilo de peiteado bob púxose de moda entre as flappers, normalmente lucíase con floco e sombreiro, resaltando a forma do rostro. Durante a segunda metade do século XX xorden diversos estilos de toucados, moitos deles acompañados de floco, lucíndoa tanto os homes como as mulleres.
Continúa na actualidade a ser popular o floco nos peiteados de moda.
Perrera como sinónimo de floco
Perrera é unha palabra orixinaria de Galicia que se emprega como sinónimo de floco no idioma galego.
Canto á etimoloxía, perrera ten a mesma raíz que perruca, do francés perruque (século XV) (en castelán, peluca; portug. peruca; ital. parruca; romanés, perucă etc.). Tódalas palabras redúcense do latín pilus, pelo, que deu as formas en l (pelado, peludo, peluche). As formas en r (perruca, perrera) son alteracións.
Algúns escritores galegos, como Emilia Pardo Bazán na súa novela Insolación (Historia amorosa) (1889) ou Álvaro Cunqueiro na súa obra Un hombre que se parecía a Orestes (1969), fan referencia ó termo:
Delta N
O Delta N foi un foguete espacial dos estadounidense de dúas etapas en servizo entre 1968 e 1972.
Lista de sitios do Patrimonio Mundial por ano de inscrición
Esta é unha lista da UNESCO do Patrimonio Mundial ao redor do mundo por ano de inscrición. O primeiro sitio do Patrimonio Mundial na lista é Illas Galápagos.
En xullo de 2021, estaban catalogados un total de 1.120 sitios (868 culturais, 213 naturais e 39 mixtas) en 167 países diferentes. O país con maior número de sitios (incluíndo sitios compartidos con outros países) é Italia, con 57 sitios. O país con maior número de sitios por si só (excluíndo sitios compartidos con outros países) é a China, con 55 entradas, seguidas de España (49), Alemaña (46), Francia (45), a India (39) e México (35). (F) indica a primeira inscrición do país.
2023 (18ª sesión extraordinaria)
3 sitios (3 cultural) Anfitrión: 🇫🇷
2022 (45ª sesión)
A 45ª sesión estaba prevista orixinalmente que celebrárase do 19 ao 30 de xuño de 2022 en Kazán, Rusia, pero aprazouse indefinidamente debido á invasión rusa de Ucraína.
2021 (44ª sesión)
A 44ª sesión estaba prevista inicialmente para 2020 pero adiouse a 2021 debido á pandemia de COVID-19. Así, o Comité do Patrimonio Mundial votou tanto as candidaturas de 2020 como de 2021.
34 sitios (29 culturais, 5 naturais, 0 mixtos) Anfitrión: 🇨🇳
2020
A sesión deste ano pospúxose a 2021 debido á pandemia da COVID-19. Anfitrión: 🇨🇳
2019 (43ª sesión)
29 sitios (24 culturais, 4 naturais, 1 mixto) Anfitrión: 🇦🇿
2018 (42ª sesión)
19 sitios (13 cultural, 3 natural, 3 mixtas) Anfitrión: 🇧🇭
2017 (41ª sesión)
21 sitios (18 culturais, 3 naturais) Anfitrión: 🇵🇱
2016 (40ª sesión)
21 sitios (12 culturais, 6 naturais, 3 mixtos) Anfitrión: 🇹🇷
2015 (39ª sesión)
24 sitios (23 culturais, 1 mixto) Anfitrión: 🇩🇪
2014 (38ª sesión)
26 sites (22 culturais, 3 naturais, 1 mixto) Anfitrión: 🇶🇦
2013 (37ª sesión)
19 sitios (14 culturais, 5 naturais) Anfitrión: 🇰🇭
2011 (35ª sesión)
25 sitios (21 culturais, 3 naturais, 1 mixto) Anfitrión: 🇫🇷
2010 (34ª sesión)
21 sitios (15 culturais, 5 naturais, 1 mixto) Anfitrión: 🇧🇷
2009 (33ª sesión)
13 sitios (11 culturais, 2 naturais) Anfitrión: 🇪🇸
2008 (32ª sesión)
27 sitios (19 culturais, 8 naturais) Anfitrión: 🇨🇦
2006 (30ª sesión)
18 sitios (16 culturais, 2 naturaos) anfitrión:
2005 (29ª sesión)
24 sitios (17 culturais, 7 naturais) Anfitrion: 🇿🇦
2004 (28ª sesión)
34 sitios (29 culturais, 5 naturais) Anfitrión: 🇨🇳
2003 (27ª sesión)
24 sitios (19 culturais, 5 naturais) Anfitrión: 🇫🇷
2002 (26ª sesión)
9 sitios (8 culturais, 1 mixto) Anfitrión: 🇭🇺
2001 (25ª sesión)
31 sitios (25 culturais, 6 naturais) Anfitrión: 🇫🇮
2000 (24ª sesión)
61 sitios (50 culturais, 10 naturais, 1 mixto) Anfitrión: 🇦🇺
1999 (23ª sesión)
48 sitios (35 culturais, 11 naturais, 2 mixtos) Anfitrión: 🇲🇦
1998 (22ª sesión)
30 sitios (27 culturais, 3 naturais) Host: 🇯🇵
1997 (21ª sesión)
46 sitios (38 culturais, 7 naturais, 1 mixto) Anfitrión: 🇮🇹
1996 (20ª sesión)
37 sitios (30 culturais, 5 naturais, 2 mixto) Anfitrión: 🇲🇽
1995 (19ª sesión)
29 sitios (23 culturais, 6 naturais) Anfitrión: 🇩🇪
1994 (18ª sesión)
29 sitios (21 culturais, 8 naturais) Anfitrión: 🇹🇭
1993 (17ª sesión)
33 sitios (29 culturais, 4 naturais) Anfitrión: 🇨🇴
Val do Miera
O Val do Miera é un val natural polo que discorre o río Miera, en Cantabria. Constitúe parte da comarca dos Valles Pasiegos e é o máis angosto dos vales cántabros. As pendentes son acusadas e as altitudes elevadas, chegando aos 1707 mdo Castro Valnera.
Lista de sitios do Patrimonio Mundial por ano de inscrición
1991 (15ª sesión)
22 sitios (16 culturais, 6 naturais) Anfitrión: 🇹🇳
Val do Miera
Na súa morfoloxía destacan as súas rocas arenitas e calcarias e o amplo desenvolvemento de depósitos orixinados por antigas morenas de glaciares no seu parte alta. A morfoloxía kárstica e glaciar está amplamente representada. Con todo, as características dun val glaciar foron modificadas nalgúns puntos polo carácter torrencial do río Miera na súa cabeceira.
Lista de sitios do Patrimonio Mundial por ano de inscrición
1990 (14ª sesión)
16 sitios (11 culturais, 2 naturais, 3 mixtos) Anfitrión: 🇨🇦
1989 (13ª sesión)
7 sitios (4 culturais, 2 naturais, 1 mixto) Anfitrión: 🇫🇷
1988 (12ª sesión)
27 sitios (19 culturais, 5 naturais, 3 mixtos) Anfitrión: 🇧🇷
Val do Miera
600px|thumb|A parte alta do val, no Portillo de Lunada
Lista de sitios do Patrimonio Mundial por ano de inscrición
1987 (11ª sesión)
41 sitios (32 culturais, 7 naturais, 2 mixtos) Anfitrió: 🇫🇷
1986 (10ª sesión)
29 sitios (23 culturais, 5 naturais, 1 mixtos) Anfitrión: 🇫🇷
1985 (9ª sesión)
30 sitios (25 culturais, 4 naturais, 1 mixto) anfitrión: 🇫🇷
1984 (8ª sesión)
23 sitios (16 culturais, 7 naturais) Anfitrión: 🇦🇷
1983 (7ª sesión)
29 sitios (19 culturais, 9 naturais, 1 mixto) Anfitriónt: 🇮🇹
1980 (4ª sesión)
27 sitios (22 culturais, 5 naturais) Anfitrión: 🇫🇷
1979 (3ª sesión)
45 sitios (34 culturais, 8 naturais, 3 mixtos) Anfitrión: 🇪🇬
Anita Roddick
Anita Lucia Roddick, DBE, nada o 23 de outubro de 1942 en Littlehampton (Sussex Occidental) e finada o 10 de setembro de 2007 en Chichester, foi unha empresaria inglesa do ramo da cosmética e tamén escritora, coñecida polo seu activismo ecoloxista.
Lista de sitios do Patrimonio Mundial por ano de inscrición
1978 (2ª sesión)
12 sitios (8 cultural, 4 natural) Anfitrión: 🇺🇸
Anita Roddick
Vida e formación
Naceu nunha familia de emigrantes italianos. A súa nai levaba un café e era unha apaixonada da reciclaxe. Estudou para mestra, viaxou polo mundo grazas a un traballo nas Nacións Unidas e casou en 1970 con Gordon Roddick, un mozo que lle presentara a nai. Abriron un restaurante e logo un hotel e tiveron dúas fillas. Cando ela agardaba pola segunda, separáronse por motivos laborais, e aí comezou a verdadeira carreira empresarial de Anita Roddick. Decidiu abrir unha cadea de cosméticos que fose respectuosa co contorno e que non empregase animais nas testaxes, para ter ingresos de seu. E así fundou The Body Shop, que abriu a súa primeira tenda na súa vila natal de Littlehampton en 1976.
O 14 de febreiro de 2007, un ano despois de retirarse da vida empresarial, Roddick revelou que padecía hepatite C, contraída como consecuencia dunha transfusión recibida durante o segundo parto. Como consecuencia, tamén sofre cirrose. Faleceu dunha hemorraxia cerebral.
Carreira profesional
A primeira tenda de The Body Shop tiña só 15 liñas, era pequena, e estaba situada entre dúas funerarias. O negocio funcionou rapidamente, e abriu unha segunda en só seis meses. Cando regresou o seu home do seu traballo nos Estados Unidos, entrou tamén a formar parte do negocio. En 1991, quince anos despois, a cadea tiña xa 700 tendas. En 2007, trinta anos despois, a cadea tiña 2.100 tendas en 55 países, e ofrecía uns 1.200 produtos distintos.
O 13 de decembro de 2005 o xornal National Post anunciou a retirada de Roddick do mundo das finanzas e a empresa e calculoulle unha fortuna persoal de 76 millóns de euros. Tres meses máis tarde, o 17 de marzo de 2006 anunciouse a compra de The Body Shop por parte de L'Oréal por un valor de 980 millóns de euros. Esta compra foi moi polémica, en primeiro lugar porque a cadea de cosméticos francesa si que fai testaxes sobre animais, e en segundo lugar porque forma parte do conglomerado Nestlé, que foi obxecto dunha das primeiras campañas de Roddick pola venda de leite en po aos países subdesenvolvidos.
Roddick declarara que o modelo de negocio fora produto do azar, e non dun plan excesivamente calculado. Entre os factores que destacaba está o da vaga de calor de 1976, o ano da apertura, que fixo subir a demanda de xabrón, desodorizantes e perfumes, ou a aposta case forzada pola reciclaxe: non tiñan botiños abondos para os produtos, e tiñan que reaproveitalos.
Activismo social
Ela foi mundialmente coñecida polo seu modelo de negocio, onde introduciu variábeis de sustentabilidade e non agresión ao contorno. Os seus cosméticos non realizaban testaxes sobre animais e estaban elaborados con produtos naturais.
A Lucenza, A Laxe, Chantada
A Lucenza e un lugar na parroquia da Laxe, no concello de Chantada, na comarca de Chantada, na provincia de Lugo. No ano 2008 tiña 22 habitantes (13 homes e 9 mulleres), máis ca no 2006.
Perú nos Xogos Olímpicos
O Perú participou por vez primeira nos Xogos Olímpicos en 1936, competindo un total de dezasete veces nos Xogos de Verán e dúas veces nos Xogos Olímpicos de Inverno. O Perú non enviou deportistas aos Xogos Olímpicos de 1952 en Helsinqui. O Comité Olímpico Peruano é o Comité Olímpico Nacional do país, o cal foi fundado en 1924 e foi oficialmente recoñecido polo Comité Olímpico Internacional en 1936.
Gabinete de Numismática (Porto)
O Gabinete de Numismática é un dos núcleos museolóxicos que constitúen o chamado Museo da Cidade do Porto, que conta cunha das maiores coleccións de numismática de Portugal, centrada sinaladamente na moeda grega, romana, visigoda, dos reinos cristiáns, árabe e portuguesa.
Configuración actual
O Museu da Cidade é a designación dada a un conxunto de núcleos museolóxicos espallados pola cidade do Porto. Ademais do Gabinete de Numismática, os restantes núcleos son o sitio arqueolóxico da Rúa D. Hugo, a Casa do Infante (Torre Norte), o Museo do Viño do Porto e o Museo Romántico da Quinta da Macieirinha.
Historia
A colección iniciouse en 1850, coa adquisición da colección particular de João Allen (1781-1848) polo municipio para a constitución do Museo Municipal do Porto, inaugurado en 1852 na rúa da Restauração.
Non foi ata 1937 cando se iniciou o proceso de inventariado da colección, que posteriormente foi trasladada ao Palacio dos Carrancas, da mesma cidade, onde foi inaugurado o Museo Nacional de Soares dos Reis, en 1942.
Naquela nova localización permaneceu a colección ata o seu traslado ás instalacións da coñecida como CasaTait (ou Quinta do Meio), na freguesía de Massarelos, en decembro de 1988. miniatura|A Casa Tait, onde estivo instalado o Gabinete de Numismática entre [[1988 e 2009.]] Desde setembro de 2008 o Gabinete de Numismática foi trasladado para as súas instalacións actuais do Palacete dos Visconde, na praza de Carlos Alberto, onde se albergan as moedas, medallas, condecoracións, cuños e matrices de papel moeda, con series que abranguen toda a historia da numismática, desde as orixes da moeda ata a actualidade, pasando por exemplares de procedencia grega, romana, sueva, visigoda ou árabe.
A entrada ao museo é gratuíta e en 2009 o número de visitantes foi de 1131. O horario habitual de apertura é de luns a venres de 9:00 a 19:30 horas, e os sábados de 10:00 a 12:00 e de 15:00 a 19:00 (entre abril e outubro), e de 10:00 a 12:00 e de 13:00 a 17:30 (de novembro a marzo); pecha os domingos e festivos.
O 1 de febreiro de 2018 emprendéronse unhas obras de mantemento e reacondicionamento das instalacións que provocaron o pechamento temporal do museo.
Vaga de calor europea de 2003
dereita|miniatura|350px|Diferenza de temperaturas respecto á normal durante a vaga de calor europea de 2003
O verán boreal de 2003 caracterizouse por unha vaga de calor en Europa, cuxa duración e a súa intensidade, reflectiron os valores alcanzados noutras ondas xeradas nos séculos XIX e XX.
As consecuencias foron dramáticas nos ecosistemas, na poboación e as infraestruturas, pero nalgúns países, como é o caso de Francia tiveron lugar importantes crises políticas relacionadas coa resposta aos danos ocasionados polas altas temperaturas.
Meteoroloxía
Como é habitual, os países do sur (España, Italia e Portugal) foron os que rexistraron as temperaturas máis altas. No Alentexo, ao sur de Portugal, alcanzáronse os 47,3 °C o 1 de agosto. Ese mesmo día batéronse os rexistros de temperatura máxima en Badaxoz con 45 °C e en Xerez da Fronteira con 45,1 °C. Sevilla alcanzou 45,2 °C e Córdoba 46,2 °C. As temperaturas máximas foron excepcionalmente altas, e tamén as mínimas, nalgúns casos superiores aos 24 °C. As temperaturas altas prolongáronse durante toda a primeira quincena de agosto alcanzándose rexistros en Toledo e Ourense de 42 °C, Bilbao de 41,9 °C, Murcia de 41,8 °C, Cidade Real de 41,6 °C, Xirona, Granada e Xaén de 41,2 °C, Zaragoza 41 °C, Burgos 38,8 °C, Donostia 38,6 °C, Pontevedra 38,2 °C, Barcelona 37,3 °C e superándose os 40 °C a diario en boa parte da Península Ibérica.
Os países nórdicos, as rexións occidentais e meridionais de Alemaña e o sur do Reino Unido tamén foron afectados, con temperaturas marca de 37,9 °C no Aeroporto de Heathrow, en Londres (baixo a bomba de calor urbana actual, Reino Unido), 33,3 °C en Finlandia e 32 °C en Dinamarca.
As causas da infrecuente canícula hai que buscalas nunha seca importante durante a primavera e o principio do verán.
Consecuencias da vaga
Durante xullo e agosto, morreron miles de persoas en Europa como consecuencia da onda de calor. Os máis afectados foron os máis débiles: os anciáns, nenos e enfermos.
Realizáronse recontos oficiais de mortos ao longo do verán nos países afectados.
Francia
Segundo un estudo publicado o 25 de setembro, faleceron 14.802 persoas entre o 1 e o 15 de agosto, o que supón unha sobremortalidad do 55 %.
Os días 11 e 12 de agosto foron particularmente funestos debido á ausencia de vento. Os efectos da canícula foron acentuados por temperaturas nocturnas moi elevadas.
A cifra dos mortos en Francia foi a maior de Europa. Isto expuxo varios interrogantes sobre a sociedade francesa, a solidariedade interxeneracional e a eficacia dos servizos sociais.
España
Aínda que as cifras oficiais que o Ministerio de Sanidade manexou no seu momento foron de 141 mortos, o Centro Nacional de Epidemioloxía cifra en 6.500 o número de falecementos atribuíbles á calor. Aínda que se alcanzaron temperaturas moi altas en todo o país, con máximas de máis de 40 °C na maioría da cidades do interior e mínimas de máis de 20 °C no sur e a costa mediterránea, a superación das máximas históricas só se produciu nalgúns observatorios, tal como pódese ver na táboa adxunta.
300px|miniatura|Número de días con temperatura mínima maior ou igual a 20 °C (Noites tropicais) no verán de [[2003.]]
Italia
O verán de 2003 foi un dos máis cálidos dos últimos tres séculos en Italia e as temperaturas máximas dos meses de xullo e agosto estiveron por enriba dos 30 °C. A alta humidade aumentou a sensación da calor na poboación. Moitas estacións rexistraron longos períodos de temperaturas extremas. Por exemplo, a estación meteorolóxica de Catenanuova, en Sicilia, rexistrou unha media mensual de 31,5 °C en xullo, cunha máxima absoluta de 46,0 °C o 17 de xullo. A media de temperaturas máximas nesta estación foron de 36 °C en xuño, 38,9 °C en xullo e 38 °C en agosto de 2003.
Chipre
A temperatura máis alta da vaga de calor rexistrouse en Chipre. Na capital, Nicosia, oficialmente as temperaturas chegaron aos 52,1 °C, aínda que de forma non oficial hai rexistros que afirman que se superaron os 57 °C. Como resultado das mortes pola calor e as altas temperaturas, o goberno declarou o toque de queda durante tres días entre as 11 da mañá e as 5 da tarde. O anterior récord de temperatura en Chipre databa de 1995 cando se rexistraron 49,2 °C. Neste pequeno país mediterráneo, as temperaturas adoitan chegar aos 45 °C durante o verán.
Países Baixos
Houbo aproximadamente 1.500 mortes nos Países Baixos pola calor, especialmente persoas maiores. A vaga de calor non rompeu aquí ningún rexistro, pero a temperatura máis alta rexistrada foi o 7 de agosto, cando se rexistrou en Arcen, en Limburgo, unha temperatura de 37,8 °C, que está 0,8 °C por debaixo do récord do estado (desde 1704). O 8 de agosto a temperatura foi de 37,7 °C e o 12 de agosto, 37,2 °C.
Alemaña
En Alemaña, rexistrouse unha nova marca de temperatura de 40,4 °C en Roth bei Nürnberg, Baviera. Con todo, algúns expertos creen que as temperaturas máis altas foron rexistradas no Rin Superior, zona caracterizada polas súas altas temperaturas. Nalgunhas estacións (emisoras privadas, como Mannheim o Frankenthal), as temperaturas chegaron aos 41 °C pero non son recoñecidas nas estatísticas oficiais. Con só a metade das precipitacións habituais, o nivel dos ríos era moito máis baixo do habitual e non se podía navegar polo Elba ou o Danubio. Unhas 300 persoas, especialmente maiores, faleceron pola vaga de calor.