cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Edward John Smith
Capitán do Titanic
O 10 de abril, xusto ao mediodía, o Titanic tocou a súa sirena tres veces e Smith ordenou soltar amarras, os remolcadores axudaron ao xigantesco transatlántico a colocarse en posición da canle. Durante a saída o Titanic creou un gran vórtice que fixo soltar as amarras do transatlántico New York, atraéndoo cara a el. Smith ordenou dar marcha atrás e grazas á axuda dun remolcador conseguiuse evitar a colisión. Moitos dos presentes consideraron dito incidente como un mal presaxio para o Titanic.
Unha vez superado o incidente, o Titanic diríxese cara a Cherburgo onde chega ao solpor do 10 de abril, alí recolle a máis pasaxeiros e parte cara a Queenstown, á mañá seguinte. Neste período de tempo, é cando un pasaxeiro toma a derradeira fotografía do capitán Smith e mais o seu barco. Tras un intercambio de pasaxeiros e correo, o Titanic parte cara Nova York.
A noite da traxedia
A viaxe do Titanic transcorreu sen moitos incidentes, o 12 de abril comezáronse a recibir mensaxes telegráficas que anunciaban a presenza de grandes concentracións de icebergs na ruta.
A ruta orixinal do Titanic aparentemente interceptaba as zonas de xeo, por iso Smith ordenou unha ruta 16 millas máis ao sur para así bordear a zona de perigo.
Ao atardecer do 14 de abril, o Titanic dirixiuse novamente 10 millas máis ao sur do normal mentres caía a noite. Segundo algunhas fontes, o capitán Smith mantivo unha entrevista con Bruce Ismay no salón de fumadores de primeira clase no cal Ismay incitaba ao capitán a que aumentara a velocidade a pesar dos avisos de xeo.
O SS Californian, que estaba máis adiante do Titanic, detívose a causa dos icebergs e quixo informar ao Titanic da súa presenza, pero Philips non escoitou os avisos do Californian. O operador do Californian, ó ver que non lle facían caso apagou o equipo ás 22.00 horas e retirouse a durmir.
O Titanic navegaba por augas moi quedas, case sen ondas, as luces do gran barco reflectíanse nun grande espello líquido escuro sobre a auga. Ás 20.55, Smith apareceu na ponte, alí estaba o segundo oficial Charles Ligtholler ao mando e comentoulle o estado do mar e Smith afirmou que nunca vira un mar nesas condicións. Ligtholler observou que nesas condicións a visión de icebergs era moito máis difícil, ao que Smith respondeu que confiaba que grazas ao ceo estrelado o xeo fose avistado a tempo e ordenou redobrar a garda nas cofas.
Ás 21.20, Smith ordenou que se lle informara en caso de calquera incidente, e marchou cara o seu camarote. Ás 22.00, o primeiro oficial, William Murdoch relevou a Lightoller e este informoulle das instrucións do capitán. miniatura|dereita|250px|Posible iceberg que impactou co Titanic. Foi fotografado 5 días após o afundimento polo mariñeiro Stephan Rehorek, quen o fotografou pola liña vermella na base. Ás 23.38 divisouse un iceberg a proa, e Murdoch ordenou xirar a babor e ir cara atrás. Ás 23.40 o Titanic chocou co iceberg que lle pasou polo costado e dobrou as pranchas abrindo o casco baixo a liña de flotación o cal provocou que o Titanic comezase a afundirse.
Smith presentouse na ponte e esixiu novas a Murdoch: -¿Con que chocamos?- Cun iceberg señor, e infórmalle das manobras realizadas: -Pechen as comportas estancas- ordenou Smith temendo o peor e Murdoch respondeu que xa estaban pechadas.
Tras observar os danos, Smith ordenou deter as máquinas e chamou a Thomas Andrews e o carpinteiro para facer unha inspección do barco. Tras a inspección, Andrews informou de que se ían afundir en como moito dúas horas.
A fin de Edward Smith
esquerda|150px|miniatura|Portada do New York Herald informando sobre a catástrofe do [[Titanic.]] As matemáticas confirmáronlle ao capitán Smith que só poderían salvarse entre 900 e 1.100 persoas das 2.200 que viaxaban no Titanic. Ante isto ordenou a Ligtholler que dese preferencia ás mulleres e os nenos. Logo diso reuniu ao resto dos oficiais e ordenoulles que espertaran aos pasaxeiros e os mandaran ir cara a cuberta.
A continuación dirixiuse cara a sala Marconi e ordenou que se enviase un sinal de socorro empregando as siglas S.O.S., dicindo: -Creo que así hai que facelo nestes casos-.
Os botes salvavidas colocáronse na borda e as 0.30 comezaron a encherse, moitos deles de xeito insuficiente. Nalgúns deixouse subir aos homes, aparentemente non houbo moito control nisto, e Smith non parecía ter coñecemento da situación. Pola outra banda, os pasaxeiros de terceira clase descubriron que os accesos cara as cubertas superiores do barco estaban pechados. Moitos deles subiron por lugares inadecuados e moi poucos lograron chegar aos botes. O SS Californian estaba a tan só 10 millas do lugar, e algúns dos oficiais do Titanic afirmaron ver luces pero nada sucedeu ante as sinais luminosas. Smith ordenou ao cuarto oficial que trouxera os foguetes de emerxencia. E de feito no Californian viron as luces dos foguetes pero o capitán Stanley Lord pensou que non eran máis ca sinais da compañía e non mostrou maior interese.
Moitos dos sobreviventes afirmaron que Smith nunca demostrou nerviosismo ou descontrol algún da situación. Moitos víronno cun megáfono dando instrucións a viva voz. Desde a sala de Marconi, recibiu a noticia de que o barco máis próximo era o RMS Carpathia e que estaba xa de camiño, pero que tardaría polo menos catro horas en chegar. Algunhas testemuñas afirman que ao recibir esta mala nova, Smith quedou en estado de shock. Ordenou sacar as armas e entregalas aos oficiais para que estes as utilizaran en caso de que se descontrolara a situación.
Nun dos últimos botes, Bruce Ismay conseguiu salvar a vida sen que ninguén llo impedira. Á 1.45, xa case non quedaba ningún bote a bordo do RMS Titanic e Smith, ao decatarse de que a maioría estaban medio baleiros, comezou a chamalos para que salvasen a máis pasaxeiros. Ás 2.00 a ponte do barco estaba xa a ras da auga e se lanzou o último foguete. Ás 2.20 o Titanic desapareceu baixo as augas do océano Atlántico logo de partirse en dúas metades. Cando o buque afundía, Smith foi visto camiñando cara á ponte poucos minutos antes de que el e o resto da superestrutura fosen engulidos polo mar.
Circularon moitas versións arredor dos últimos momentos do capitán Smith; na auga cun neno pequeno nos seus brazos, tirando-se cunha pistola. Ou (e isto é o máis probable), morrendo no seu posto na ponte cando o Titanic afundiu. O seu corpo nunca foi recuperado.
Prehistoria en Galicia
A prehistoria en Galicia abrangue o período de tempo transcorrido entre a chegada dos primeiros homínidos até aproximadamente a romanización da súa sociedade.No presente os estudos sobre a prehistoria en xeral e a galega en particular están favorecidos por unha notable evolución do coñecemento científico así como das innovacións tecnolóxicas aplicables ás pescudas dos xacementos arqueolóxicos. Este proceso no caso de Galicia levou dende as primeiras décadas so século XXI á revisión dos principais achados traballados perante o século anterior así como á apertura de novas exploracións. O traballo multidisciplinar, a implicación e colaboración de institucións e científicos especializados neste eido puxo en cuestión as teses vixentes sobre o poboamento de Galicia así como as datacións de pezas e xacementos acreditadas en base a métodos non fiables actualmente. Neste proceso, as datas máis recuadas e mellor documentadasaté de agora, atópanse no xacemento de Porto Maior (As Neves), que remontan a presenza humana en terras da actual Galicia á segunda metade do Plistoceno Medio.Datación que estableceu unha antigüidade máxima de 300.000 anos e unha mínima de 200.000. Esta primeira etapa está caracterizada polas testemuñas de industrias típicas da cultura achelense cuxa maior concentración de xacementos atópase ao longo da bacía Sil-Miño e afluentes. Esta cultura lítica espallouse nas mesmas datas noutras grandes concas fluviais da Península Ibérica: Guadalquivir, Guadiana, Texo e Douro.
Estes achados xunto con outras investigacións desenvolvidas no século XXI matizaron a tesedunha suposta humanización serodia e con atraso teconolóxico da prehistoria galega co respecto á do resto de Europa e mesmo da Península Ibérica.Ao mesmo tempo confirmaron o poboamento intensivo do territorio da actual Galicia que medrará desde esta época e terá o seu pulo maior trala aparición da culturas megalítica e sobre todo a castrexa.
Paleolítico inferior
As primeiras probas líticas de presenza humana en Galiza remóntanse a uns 300.000 anos, no Paleolítico inferior, durante o Plistoceno Medio e corresponden á cultura achelense. A maioría dos xacementos con testemuñas deste período están asociados directa ou indirectamente coa bacía do Miño-Sil, agás o caso do xacemento de Vilaselán (Lugo), máis vinculado co poboamento da rasa cantábrica. Estes restos son instrumentos líticos de grandes lascas onde predominan os bifaces como fendedores e triedros feitos sobre unha base de cuarzo ou cuarcita. Para tallar percutíase directamente cun percusor duro sobre outro canto e das lascas que se desprendían obtíñase unha aresta cortante. As últimas pescudas sinalan a utilización de cuarcitas e cuarzos como principais materias primas para as tallas destas primeiras industrias atopadas nos xacementos na conca do río Miño. Delas, a cuarcita é a rocha maioritaria dentro dos achados coñecidos. Salienta a súa presenza no xacemento de Porto Maior (As Neves) onde alcanza o 90% das industrias. Tamén está presente nos xacementos do Cabrón (Arbo) e Gándaras de Budiño, coa particularidade que nestes últimos a cuarcita é allea á xeoloxía dos achados, polo que os antigos habitantes tiveron que forzosamente transportala doutros sitios, no caso de Gándaras de Budiño dende varios quilómetros de distancia.
esquerda|150px|Así se agarraba o [[biface]] Deste período son os asentamentos da Piteira (Toén), A Chaira (San Cibrao de Las), Pazos (San Cibrao das Viñas), Chan do Cereixo (A Portavedra, Gondomar), Arbo e as Gándaras de Budiño (Porriño) e Camposancos (A Guarda).
Vivían en hordas, é dicir, grupos de cazadores-recolectores que practicaban o nomadismo. Alimentábanse dos froitos que recollían e da caza (bóvidos, cápridos, équidos e cérvidos), que practicaban en tribos. Tamén botaban man da pesca e da recollida de marisco, cando vivían en zonas nas que podían facelo.
Paleolítico medio
miniatura|esquerda|170px|Na [[cova Eirós (Triacastela) acháronse restos do oso das cavernas]] No Paleolítico medio a industria característica é a musteriana, non homoxénea, elaborada polo home de neandertal, do que se documenta a súa presenza no noroeste peninsular grazas ó achado de restos na Cova Eirós, en Triacastela, con materia orgánica e ferramentas do Paleolítico medio ). A este período corresponden parte dos asentamentos das Gándaras de Budiño e do Campo da Mama (A Veiga).
Paleolítico superior
Hai máis datos do Paleolítico superior (30.000 e 8.000 a.C.). Desta época consérvanse instrumentos tanto de pedra como de óso, realizándose neste material puñais, arpóns, agullas etc. En Galiza houbo con abundantes abrigos baixo rocha, nos que se atoparon unha industria Aziliense a base de sílex, cristal de rocha, pórfiros cuarcíticos, cuarzos e cuarcitas. As ferramentas máis características son os burís, as tesoiras de dorso rebaixado e as raspadeiras. Non se achan en Galiza obras de arte rupestre por carecer de covas importantes.
O que si hai é arte moble, no que destacan os colgantes. Os asentamentos máis importantes deste período son os de Pena Grande (Vilalba), Prado do Inferno I (Muras), Pena Grande de Férvedes (Lousada, Xermade) e as covas de Valdavara (Becerreá). Deste período son os restos humanos humanos máis antigos que se conservan dos achados en Galiza -no Courel-, así como os primeiros ósos de uro (o antigo boi salvaxe europeo, Bos taurus primigenius, antecesor da vaca doméstica) que se descobren en Galiza. A datación por carbono 14 estimou para os seres humanos unha antigüidade entre 10 000 e 8 000 anos, e para os uros cifrouse nuns 8 000 anos.
O Mesolítico
O Mesolítico, que tamén é chamado Epipaleolítico, sitúase aproximadamente entre o 8000 a.C. e o 5000 a.C. Prodúcense importantes cambios no clima, que se fixo máis cálido e húmido, recúan os glaciais e desaparecen a meirande parte dos animais de caza maior, coma o bisonte. Aparecen bosques, sobe o nivel do mar e mudan flora e fauna.
Como o bisonte era o animal que lles proporcionara maiores usos (para alimento, confeccionar pezas de pel etc.), tiveron que mudar os seus métodos e perfeccionar a caza, facer máis variada a recolección de froitos e verduras, e incrementar a pesca e o marisqueo. Prodúcense tamén os primeiros ensaios da agricultura e da gandería.
Atopáronse asentamentos adxudicados a esta etapa na zona limítrofe entre as provincias da Coruña e Lugo. No val de Arnela existen lugares que proporcionaron burís, perforadores e raspadoiros. Desta época hai arte moble, probabelmente relacionada coa concepción relixiosa que tiñan os habitantes daquela época da nosa terra.
O Neolítico
Desenvólvese entre o 5000 e o 3000 a.C. o período denominado Neolítico, caracterizado principalmente polo nacemento da agricultura e a domesticación de animais, ademais da cerámica. Ao cultivar os alimentos e criar animais, houbo máis posibilidades de se alimentar, co que aumentou a poboación.
O clima fíxose aínda máis cálido e húmido, o que favoreceu o crecemento da vexetación. Os habitantes da Galiza desta época ocuparon zonas altas, por ter unha vexetación menos frondosa, e ser a terra menos dura para traballala. A vexetación predominante estaba composta de carballeiras, sobreiras, ulmos, freixos, abeleiras...
miniatura|dereita|250px|[[Dolmen de Pedra Cuberta, exemplo de monumento megalítico, en Vimianzo]] Desta época data o Megalitismo, é dicir, a construción de grandes monumentos de pedra. Estes monumentos atopámolos por toda Galiza, dende a beiramar ata as altas montañas orientais. Atópanse dous tipos de construcións megalíticas, os dolmens e menhires, repartidos por toda a comunidade.
Estas xentes deberon practicar unha agricultura itinerante de roza, o que fala dun seminomadismo. Tamén debía ser importante a gandería, sobre todo de ovellas, cabras e vacas, así como a caza, xa que no interior das antas se atoparon puntas de frecha, empregadas especialmente na actividade venatoria. Tamén debeu ser importante para a súa alimentación o marisqueo na beiramar.
Foron uns grandes especialistas no traballo da pedra, empregando granitos ou lousas para edificar, mentres que para os obxectos pulimentados prefiren as rochas metamórficas, e para adornos ou como materiais rituais utilizan acibeches ou blenda.
Os materiais máis abondosos desta época son de pedra, con instrumentos como puntas de frecha, machados, lascas, ciceis, coitelos, aixadas, mazas...
Tamén se puideron atopar contas de colar de cor verde, placas perforadas, prismas de seixo cristalizado e idoliños. Sábese que facían obxectos cerámicos, que presentaban unha decoración impresa con cunchas de bivalvos.
No Dolmen de Dombate ou no de Axeitos atopáronse ídolos ou representacións de antepasados, ou dos vivos que están presentes, sen estar clara aínda a súa función.
Algunhas antas apareceron cos chantos da cámara ou, nalguns casos, do corredor, cunha decoracións gravadas, sendo posíbel que algunhas estivesen pintadas. Os motivos son irregulares ou ondulados, circos concéntricos, idoliformes, cruciformes...
Grecia e Roma
Sábese que en Galiza houbo asentamentos de poboación dende épocas prehistóricas que se remontan 300.000 anos no pasado.
Os gregos (así o constata Estrabón, c. 63 a.C. - c. 24 d.C.) coñecían os habitantes deste extremo peninsular co nome de Kallaikoi. Os romanos integraron no seu imperio este territorio serodiamente, xa a finais do século I a.C e máis tarde aínda, co emperador Diocleciano, no século III, designouse como provincia romana co nome de Gallaecia, seguindo o topónimo antigo. Non hai que confundir os pobos kallaikoi cos galos da latina Gallia. Son asentamentos completamente distintos.
Os preceltas e os celtas de Galiza
miniatura|200px|La Civilización Céltica en Galicia, F. López Cuevillas, 1953. O estudo e a ensinanza deste tema é algo moi complexo, debido sobre todo á opinión persistente, tan divulgada como errónea, de que esta rexión fora a máis celtizada da Península Ibérica. Os arqueólogos, historiadores e investigadores de todas as épocas, á vista dos achados arqueolóxicos e coa axuda dos escritos de gregos e romanos, contan como puido ser e en que consistiu a chegada de certos grupos célticos a esta rexión. Son estudosos da historia que foron directamente ás poucas fontes que poden manexar, sen conformarse con traducións anteriores, moitas veces mal interpretadas e que puideron ver as numerosas pegadas deixadas polos celtas, ó longo e ancho de Galiza, como os castros.
Semella que algúns grupos do pobo celta que chegara ata o sur da Península Ibérica non atoparon acomodo nestas terras e iniciaron outra viaxe migratoria, en distintas etapas xa tardías, cara ó norte, a través de terras lusitanas. Esta situación de emigrantes celtas dende o sur, polo oeste, cara ó norte, é bastante inqueda e non chegan a estabilizarse na rexión galaica ata o século I a.C., cando xa se atopaba bastante hispanizada. É o grupo coñecido como sefes, que se move cara o século III a.C. e que van situándose algúns entre o río Texo e o río Douro e outros, como xa se dixo, os que seguen cara Galiza.
miniatura|esquerda|200px|Asentamentos britanos arredor do s. VI d.C. Ao mesmo tempo que isto ocorría, producíase nas costas galaicas o desembarco de xentes nórdicas procedentes da Bretaña. A arqueoloxía acreditao así a través dos achados de punta Neixón na ría de Arousa, na provincia da Coruña.
Os celtas sefes atoparon estas terras bastante poboadas. Estrabón asegura que había unhas 50 tribos de pobos diferentes, mentres que Plinio di que eran máis de 65. O profesor (historiador, arqueólogo e escritor) Florentino López Cuevillas na súa obra La civilización céltica en Galicia (Porto y C.ía Editores, 1953), despois de expoñer un estudo exhaustivo sobre o aspecto político e xeográfico, asegura que todas estas tribos, na maior parte, non eran celtas. A relación de tribos pre-célticas que se pode dar é bastante extensa: miniatura|dereita|280px|Principais áreas lingüísticas na [[Península Ibérica, amosando en azul as linguas pre-celtas e celtas, c. 200 a.C.]]
As tribos celtas dos sefes acabados de chegar superpuxéronse a estoutras máis antigas e adaptáronse bastante ben, crese que polo seu carácter afín indoeuropeo. Foron os celtas os que se acomodaron e a súa influencia foi, na maioría dos casos, tardía e esporádica, segundo se pode saber pola confirmación do estudo da arquitectura e a metalurxia. A dita poboación autóctona máis antiga conservou a súa destacada personalidade lingüística e cultural e tamén soubo intercambiar aspectos culturais coa civilización céltica. Houbo un verdadeiro troco de costumes e de coñecementos.
Sociedade Filharmónica de Monforte de Lemos
miniatura|250px|A [[Lira (música)|lira é, como ocorre con outras moitas asociacións e sociedades musicais, o símbolo da Sociedade Filharmónica de Monforte de Lemos.]] A Sociedade Filharmónica de Monforte de Lemos é unha asociación cultural da cidade de Monforte de Lemos (Lugo) fundada en 1950 e que ten como obxectivo a divulgación musical. Ten a súa sede na Casa da Cultura Lois Pereiro, na Praza de España da capital do val de Lemos. Conta cuns 190 socios e está presidida por Antonio Prado Cortiñas.
Historia
A Sociedade Filharmónica de Monforte de Lemos naceu en 1950 e ese mesmo ano realizou o seu primeiro concerto. A presentación da asociación tivo lugar no salón de actos da Casa do Concello monfortina, na que o daquela alcalde da cidade, Luis Rey Mariño, deu posesión dos seus cargos aos integrantes da xunta directiva da que foi a oitava Sociedade Filharmónica fundada en Galicia. O 16 de maio do mesmo ano ás once da noite celebrouse o primeiro concerto organizado pola institución, no que a Orquestra Sinfónica Municipal de Bilbao interpretou a Sexta Sinfonía de Ludwig van Beethoven, La procesión del Rocío de Joaquín Turina e a "Pantomima" da zarzuela de José María Usandizaga Las golondrinas.
Nos anos seguinte á súa formación, a Filharmónica mantivo unha intensa actividade de concertos que levaron á cidade do Cabe á Coral Polifónica Pontevedresa (1951), o barítono bonaerense Hammelet Fernández (1955), o arpista donostiarra Nicanor Zabaleta (1956), ou o violonchelista barcelonés Gaspar Cassadó (1956). Tamén visitaron a cidade na década de 1950 agrupacións intenrnacionais como a alemá Orquestra de Cámara de Múnic dirixida por Christoph Stepp, que actuou no desaparecido Teatro Lemos en 1954. A Filharmónica levou á cidade tamén a personalidades destacadas da música do momento, como o compositor español Joaquín Rodrigo, que o día 12 de xaneiro de 1956 ofreceu unha conferencia no Círculo Victoria de Monforte na que falou da súa música e interpretou fragmentos da mesma ao piano.
Xornais da época como La Noche recollen a rivalidade que apareceu entre a sociedade monfortina e a Sociedade Filharmónica de Pontevedra, xa que moitas veces ambas contrataban aos mesmos artistas ou agrupacións.
O 10 de maio de 2017, a Sociedade Filharmónica de Monforte de Lemos programou o primeiro concerto gospel na historia da cidade. O concerto foi ofrecido polo grupo ugandés Aba Taano, que cantou cancións gospel dos Estados Unidos, Suráfrica, Cimbabue e Kenya na igrexa do Colexio de Nosa Señora da Antiga.
César González González
César González González, coñecido como Madriles, finado en Coles o 20 de xaneiro de 1949, foi un guerrilleiro antifranquista.
Traxectoria
Incorporouse desde Francia á guerrilla. Foi responsable político da II Agrupación do Exército Guerrilleiro de Galicia. O 20 de xaneiro de 1949 caeu morto nun enfrontamento coa Garda Civil en Vilarchao con Raúl Castro Cao.
Mahmud Xibril
Mahmud Xibril al-Warfali, nado en Beida o 28 de maio de 1952 e finado no Cairo o 5 de abril de 2020, foi un economista e político libio.
Traxectoria
Formado nos Estados Unidos, foi director do Consello Libio de Desenvolvemento Económico. Aliñado co sector rebelde na insurrección de 2011 contra o goberno de Muamar al-Qadafi, encargouse das relacións exteriores do grupo rebelde. O 23 de marzo de 2011 foi designado xefe do goberno interino con base en Bengasi.
Finou na pandemia por coronavirus de 2020.
Debra Messing
miniatura|Debraa Messing en 2009 Debra Lynn Messing, nada o 15 de agosto de 1968 en Nova York, é unha actriz estadounidense.
Francisco Bejarano Fraile
Infancia e primeira actividade profesional
Naceu no seo dunha familia acomodada. Estudou a carreira de medicina en Valladolid, e en plenos estudos foi enviado a Marrocos (en 1922), obtendo o título en 1926. Inicialmente traballou en Málaga, e posteriormente en Aldeanueva de Guadalajara, onde fundou e presidiu o Partido Comunista local. Chegou a ter cargos no Colexio de Médicos de Guadalaxara, así como a ser Inspector Municipal de Sanidade de Guadalaxara.
Guerra Civil e Represión Franquista
Ao iniciarse a sublevación militar contra o goberno da República, alistouse voluntario no Batallón Rosemberg en Sanidade, e con el estivo en diferentes frontes ata case o final da guerra, en que foi destinado ao Hospital de Guadalaxara e Adoratrices. Exerceu como capitán médico no bando republicano. Ao terminar a guerra, xa casado e con tres fillos, foi condenado á morte, da cal salvouse grazas á intervención do seu pai, notario, e que ademais coñecía a Queipo de Llano e outros xenerais. Foi indultado da pena de morte e condenado a doce anos e un día de cárcere por delito de "auxilio á rebelión". Sufriu prisión primeiro en Guadalaxara, sendo traslado en 1940 ao campo de concentración de Camposancos. De alí foi trasladado a finais de 1941, debido a unha epidemia de pulgas e chinches, para pasar a sufrir cárcere e aínda peores condicións hixiénico-sanitarias no Cárcere de Santa Isabel en Santiago de Compostela ata marzo de 1942.
A vida na prisión de Santa Isabel, con máis de mil prisioneiros políticos (e algúns comúns) era extremadamente dura, con case unha ducia de persoas morrendo diariamente por inanición e avitaminose. Bejarano fíxose cargo da enfermería como "médico recluso" tanto en Camposancos como en Santo Isabel. Tamén continuou alí o seu labor de militancia e reorganización política. Tanto das condicións hixiénico-sanitarias como do labor político faise referencia en varios libros, de entre os cales destacamos "El último guerrillero de España" de Adolfo Lucas Reguilón García (1975), onde se fai referencia expresa non só ao labor profesional de Bejarano senón tamén á súa calidade humana. Reguilón e Bejarano reencontraríanse en Ribadavia moitos anos despois.
Actividade posterior
En Cortegada traballou durante sete anos como médico por libre, xa que o goberno franquista privoulle de todos os seus dereitos profesionais. Estivo sancionado economicamente ata a fin do franquismo. Posteriormente exerceu (sempre privadamente) en Castrelo de Miño durante tres anos e posteriormente en Ribadavia ata a súa xubilación.
Os anos en Cortegada foron difíciles para o doutor Bejarano e a súa familia (alí aumentará a familia ata sete fillos). Tiña moitos pacientes que eran da Garda Civil e dos Carabineros da próxima fronteira de Ponte Barxas, e entre estes había xente que o protexía e avisaba de cando conviña que desaparecese de casa "visitar e socorrer enfermos", e para evitar problemas cos rexistros que periodicamente realizaba "a Brigadilla" no seu domicilio; ás veces tiña que cruzar "a raia" (a fronteira con Portugal) para visitar algún "guardinha" e esperar a que pasase a "tempestade". Non só sufrían presións policiais senón tamén da Igrexa. En palabras do seu fillo Francisco Bejarano Galdino (2000):
Destaca así mesmo o seu labor como médico. En palabras do seu fillo Roberto Bejarano Galdino (2000):
Óscar García Patiño
Traxectoria
Militou no PSdeG-PSOE de Cambre. Nas eleccións municipais de 2011 encabezou a candidatura de Unión por Cambre á alcaldía de Cambre e foi elixido concelleiro. Nas municipais de 2015 volveu encabezar a candidatura de Unión por Cambre e foi elixido alcalde grazas a un pacto co PSdeG-PSOE.
Nas eleccións municipais de 2019 volveu ser escollido alcalde.
Parabola GNU/Linux-libre
Parábola GNU/Linux-libre é un proxecto de software libre que ten como obxectivo proporcionar unha versión do Arch Linux completamente libre, con paquetes optimizados para i686, x86 64 e mips64. Parábola pretende que as ferramentas para a súa xestión e os paquetes sexan simples. O obxectivo é proporcionar total control sobre sistema con aplicacións 100% libres. Parábola GNU/Linux é recoñecido pola Free Software Foundation como un sistema operacional totalmente libre.
O desenvolvemento céntrase na simplicidade do sistema, a inclusión da comunidade no desenvolvemento e en ofrecer os paquetes máis recentes en software libre. O seu deseño lixeiro e simple, fai que sexa fácil de entender a calquera outro tipo de sistema que desexe construír.
O contrato social do Parábola GNU/Linux
O contrato social do Parábola GNU/Linux é un compromiso da distribución coa comunidade de software libre en xeral, e dos seus usuarios en particular. É por iso que o seu "contrato social" pretende seguir a filosofía do coñecemento libre na súa totalidade. Ten como obxectivo que todas as alteracións a ese contrato social sexan fieis ao espírito do movemento do software libre. Este contrato indica que:
Historia
Parábola foi orixinalmente unha idea dos membros do canal de IRC en inglés da gNewSense en 2009. Nese mesmo ano, xuntáronse os membros de diferentes comunidades do Arch, especialmente da lingua española, aínda que persoas de máis países contribuíron tanto no desenvolvemento e manutención de software e documentación. Hoxe, a comunidade de Parábola está dispersa internacionalmente.
O 20 de maio de 2011 o Parábola foi aceptada como unha distribución completamente libre polo proxecto GNU, cambiando parte da súa lista de distribucións de GNU/Linux libres.
Pulmón
Os humanos teñen dous pulmóns, un dereito e outro esquerdo. Atópanse entre a cavidade torácica e o tórax. O pulmón dereito é máis grande có esquerdo, que comparte espazo no tórax co corazón. Os dous pulmóns xuntos pesar arredor de 1,3 quilogramos, e o dereito é máis pesado. Os pulmóns forman parte das vías aéreas inferiores que comezan na traquea e ramifícanse en bronquios e bronquíolos que reciben o ar respirado pola zona condutora. Estes divídense ata chegar a alvéolos microscópicos, onde o proceso de hematose ten lugar. Xuntos, os pulmóns conteñen aproximadamente 2 400 quilómetros de vías respiratorios e 300 a 500 millóns de alvéolos. Os pulmóns están encerrados dentro dunha bolsa chamada pleura que permite que as paredes interiores e exteriores se escorreguen unha sobre a outra sen demasiada fricción. Este saco encerra cada pulmón e tamén divide cada un deles en seccións chamadas lobos. O pulmón dereito ten tres lobos e o esquerdo dous. Os lobos divídense en segmentos broncopulmonares e en lóbulos. Os pulmóns teñen unha subministración de sangue única, recibindo sangue desosixenado enviado dende o corazón cos propósitos de recibir osíxeno (a circulación pulmonar) e de separar a subministración de sangue osixenado (a circulación bronquial).
Parabola GNU/Linux-libre
Diferenzas có Arch Linux
O proxecto caracterízase por ofrecer apenas contido de software 100% libre nos repositorios oficiais do Arch Linux para as arquitecturas i686 e x86 84, ademais de proporcionar substitutos libres, cando fora posible, como no caso do kernel Linux-libre en vez de Linux.
O proceso de filtrado elimina nos repositorios cerca de 400 paquetes de software que non cumpren as catro liberdades do software por cada arquitectura.
Desde o inicio de 2011 está sendo desenvolvido unha versión da distribución orientada para computadores que utilizan procesadores Loongson, que é un derivado da Arquitectura MIPS de 64 bits. Este desenvolvemento é realizado enteiramente polo proxecto da comunidade.
Características
Como na distribución principal, Parábola usa o mesmo xestor de paquetes Pacman, e tamén é caracterizado por ser rolling release, é dicir, unha distribución que é constantemente actualizada, deste xeito os usuarios teñan sempre a versión mais recente do sistema.
Pulmón
O tecido pulmonar pode verse afectado por numerosas doenzas, incluíndo a pneumonía e o cancro de pulmón. Doenzas crónicas como a doenza pulmonar obstrutiva crónica e a enfisema poden estar relacionadas con fumar ou coa exposición a substancias daniñas. Enfermidades como a bronquite tamén poden afectar a vía aérea.
No desenvolvemento embrional, os pulmóns comezan a se desenvolver como unha evaxinación do intestino anterior, un tubo que vai formar a parte superior do aparello dixestivo. Cando se forman os pulmóns o feto frota no líquido amniótico, polo que non funcionan para respirar. O sangue tamén desvíase dos pulmóns a través do conduto arterioso. Ao nacer, porén, o ar empeza a pasar polos pulmóns e o conduto de distracción péchase, de modo que os pulmóns comezan a respirar. Os pulmóns só se desenvolven plenamente na primeira infancia.
Os termos médicos relacionados co pulmón comezan con pulmo-, do latín pulmonarius 'dos pulmóns' como en pulmonía, ou con pneumo- (do grego πνεύμων 'pulmón') como en pneumonía.
Parabola GNU/Linux-libre
Características
A maioría dos seus paquetes son comprimidos usando o formato XZ, que usa o algoritmo LZMA.
Pulmón
Embrioloxía dos pulmóns
Dende o punto de vista embriolóxico, o pulmón nace do intestino anterior, a partir da endoderma. Nas primeiras semanas de vida fórmase unha pequena xema a partir da cal se xera toda a árbore traqueobronquial. A xema rodéase dun estroma que dará orixe ás estruturas de sostén. Así mesmo derivará nunha cavidade que formará as pleuras.
miniatura|300px|1:[[Traquea (vertebrados)|Traquea 2:Arteria pulmonar 3:Vea pulmonar 4:Conduto alveolar 5:Alvéolos 6:Corte cardíaco 7:Bronquíolos 8:Bronquios terciarios 9:Bronquios secundarios 10:Bronquios primarios 11:Larinxe]] miniatura|200px|Reconstrución dun pulmón humano.
Os pulmóns están cubertos por unha membrana chamada pleura e están separados o un do outro polo mediastino.
Percusión
Os diferentes niveis de percusión nun paciente con enfermidade das vías respiratorias baixas mostran o estado de patoloxía do paciente:
Shawn Bradley
Traxectoria
Xogou na Universidade de Brigham Young, aínda que só o fixo durante unha tempada, xa que tomou a decisión de pasar dous anos nunha misión mormoa en Australia. Foi seleccionado na segunda posición por Philadelphia 76ers no Draft da NBA de 1993. A partir do seu inicio como xogador profesional da NBA situouse como un dos grandes taponadores de todos os tempos.
Ao longo da súa carreira fixo total de 2.119 en tan só 832 partidos, cunha media 2.55 tapóns por encontro ao longo de toda a súa carreira, unha das máis altas da historia da NBA. Xogou en Philadelphia 76ers, New Jersey Nets e por último para Dallas Mavericks, equipo no cal anunciou a súa retirada en 2005, deixando atrás un historial de dezaseis tempadas como profesional. Ao finalizar a súa carreira, fíxoo sendo dono de varios récords para os equipos nos que xogou na estatística de tapóns, e posúe unha estraña marca na historia da liga: é o único xogador que bloqueou 10 ou máis lanzamentos en dous partidos consecutivos, e fíxoo en dúas ocasións diferentes.
Wally Szczerbiak
Walter Robert Szczerbiak, nado o 5 de marzo de 1977 en Madrid, é un ex xogador estadounidense de baloncesto profesional que xogou durante toda a súa carreira na National Basketball Association (NBA).
Traxectoria profesional
Szczerbiak foi elixido na 6ª posición do Draft da NBA de 1999 polos Minnesota Timberwolves. Cos Timberwolves chegou a ser All-Star en 2002, onde xogou para a Conferencia Oeste tras ser elixido polos adestradores.
O 26 de xaneiro de 2006, Szczerbiak foi traspasado xunto a Michael Olowokandi, Dwayne Jones e unha elección da primeira rolda do Draft ós Boston Celtics, a cambio de Ricky Davis, Mark Blount, Marcus Banks, Justin Reed e dúas eleccións da segunda rolda do Draft.
O 28 de xuño de 2007, na noite do Draft, Szczerbiak foi traspasado xunto a Delonte West e Jeff Green ós Seattle SuperSonics, a cambio de Ray Allen e Glen Davis.
Albán, Albán, Sarria
Albán é un lugar da parroquia de Albán no concello lugués de Sarria na comarca de Sarria. Segundo o Instituto Galego de Estatística, en 2021 tiña 14 habitantes, dos cales 9 eran homes e 5 eran mulleres.
L: Change the World
L: Change the World é un filme xaponés dirixido por Hideo Nakata que foi estreado no 2008. É un spin-off da serie de filmes de Death Note. Malia que o filme está inspirado no manga Death Note, escrito por Tsugumi Ohba e ilustrado por Takeshi Obata, o argumento é completamente orixinal. Está ambientado ó remate de Death Note: The Last Name.
Está protagonizado por Kenichi Matsuyama, que interpreta a personaxe de "L". Ademais, Narushi Fukuda interpreta a Near, e Mayuko Fukuda fai o papel de Maki Nikaido, unha personaxe que non aparece no manga orixinal.
Ameá, Codosedo, Sarreaus
Ameá é un lugar da parroquia de Codosedo, no concello ourensán de Sarreaus, na comarca da Limia. Segundo o Instituto Galego de Estatística, no 2010 tiña 14 habitantes (8 homes e 6 mulleres), o que supón que variou o número de habitantes con respecto ao ano 2009 cando tiña 16 habitantes.
Villaherreros
Villaherreros é un concello español da provincia de Palencia (Castela e León). A súa poboación é de 229 habitantes (INE 2012).
Ottorino Volonterio
Ottorino Volonterio nado en Orselina, Suíza o 7 de decembro de 1917 e finado en Lugano o 10 de marzo de 2003 foi un piloto de carreiras suízo. Naceu en Orselina e estudou para avogado, antes de que comezara a participar en carreiras de coches deportivos. Debutou na Fórmula 1 no Gran Premio de España de 1954 o 24 de outubro de 1954 nun Maserati 250F, pero non tivo éxito nos tres Grandes Premios do Campionato do Mundo nos que participou. Só terminou no Gran Premio de Italia de 1957 15 voltas detrás do gañador. Volonterio seguiu competindo nas carreiras de Fórmula Un fóra de campionato e en autos deportivos, o seu mellor resultado foi un segundo lugar na Coupe de Paris en Montlhéry en 1955. continuou correndo ata 1973, e morreu en Lugano en 2003.
Resultados completos na Fórmula Un
(Chave) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida.
José Castro Soto
José Castro Soto, coñecido como Pepe do Cristo, nado en Ortigueira e finado no mesmo concello en 1983, foi un político galego.
Vida persoal
Casou con Hermesinda López Beceiro e foi pai de Alfonso e Antonio Castro López.
Os Martices, Nantón, Cabana de Bergantiños
Os Martices é un lugar da parroquia de Nantón no concello coruñés de Cabana de Bergantiños na comarca de Bergantiños. Tiña 13 habitantes no ano 2018 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística dos cales eran 5 homes e 8 mulleres.
Xubalandia
250px|miniatura|En azul, situación de Xubalandia en [[Somalia.]]
Xubalandia (en somalí, Jubbaland; en árabe, جوبالاند ) ou Val do Xuba (en somalí, Dooxada Jubba) ou Azania (en somalí, Asaaniya; en árabe, آزانيا‎‎), é unha Rexión autóma do sur de Somalia
O seu nome oficial é Dowlad Goboleedka Jubbaland ee Soomaaliya (en somalí) / ولاية أرض جوبا في الصومال (en árabe), é dicir, "Rexión autónoma de Xubaland en Somalia".
Xeografía
A súa fronteira oriental encóntrase a 40–60 km ao leste do río Xuba, que se estiende desde Gedo até o océano Índico, mentres que o seu lado occidental bordea a provincia nororiental de Kenya, límite que foi establecido durante o período colonial.
Xubalandia ten unha superficie de 110 293 km2 e, en 2005, a súa poboación era de 953 045 habitantes.
O seu territorio está formado polas provincias de Gedo, o Baixo Xuba e o Xuba medio.
A capital é Bu'ale, e a súa cidade máis grande é Kismaayo, situada na costa cerca da desembocadura do río Xuba. Bardera, Afmadow, Luuq e Beled Haawo son outras cidades da rexión.
Historia
miniatura|Bandeira de Xubalandia. miniatura|Escudo de Xubalandia. miniatura|Bandeira da Xubalandia independente. Desde 1836 até 1861, partes de Xubalandia foron nominalmente reclamadas polo Sultanato de Mascate (agora en Omán). Máis tarde, incorpoáronse á África Oriental Británica.
A zona estvo habitada principalmente polos Darod, clan nómade, e máis especificamente polo subclán dos Ogadeni, polos subgrupos Harti (Majeerteen, Dhulbahante e Warsangali) e outros subclans pertencentes aos clans Dir e Hawiye.
En 1925, o territorio foi cedido polo Reino Unido a Italia, e pasou a formar parte da Somalia italiana.
O 1 de xullo de 1960, a rexión, xunto co resto da Somalia italiana e a Somalia británica, pasou a dormar parte da independente República Federal de Somalia.
En Xubalandia tiveron lugar numerosas batallas durante a Guerra Civil Somalí. Seguindo a secessión de Puntlandia, en xullo de 1998 varios líderes rexionais comezaron a prepararse para a independencia. O 3 de setembro de 1998, baixo a dirección de Mohamed Said Hersi, coñecido como Xeneral Morgan, Xubalandia declarose independente, sendo a cidade portuaria de Kismaayo a súa capital. Da mesma forma que o goberno de Puntlandia, Mohamed Said Hersi declarou que Xubalandia volvería a formar parte dunha Somalia unida, cando a paz se establecera.
A finais de agosto de 2006, militantes islamistas (do Consello Supremo das Cortes Islámicas, CSCI) lograron o control da maioría da rexión, as provincias de Jubbada Dhexe (Xuba Medio) e Jubbada Hoose (Baixo Xuba), incluíndo a cidade de Kismaayo, e estabeleceron a súa propia administración. Ahmed Mohamed Islam (en somalí, Sheekh Axmed Maxamed Islaam) ou Sheikh Ahmed Madobe, ou Madobe, membro do islamista CSCI, foi nomeado presidente de Xubalandia.
A Alianza do Val do Xuba (JVA) pasou a gobernar en Gedo, sufrindo as súas milicias unha serie de derrotas, como consecuencia das cales, a JVA pasou a aceptar o Goberno Transitorio Federal de Somalia (TFG). A finais de decembro de 2006 o JVA, agora incorporado ao TFG, e co apoio militar de Kenya, retomou o Val do Xuba. En setembro de 2012, Kismaayo foi reconquistada polo TFG e forzas kenyanas.
Para reclamar a posesión do territorio, o goberno de Somalia anunciara en 2010 unha nova administración autónoma chamada Azania, que se formalizou o ano seguinte. En 2013, a administración provisional de Xubalandia, dentro de Somalia, foi oficialmente establecida e recoñecida. O 15 de maio dese ano, Ahmed Mohamed Islam, o antigo presidente do país, foi elixido presidente da Rexión autónoma.
Gonzalo Gurriarán
Gonzalo Gurriarán Gurriarán, nado no Barco de Valdeorras o 25 de abril de 1904 e finado en Igualada o 16 de xuño de 1975, foi un médico galego.
Traxectoria
Estudou Medicina en Salamanca e na Universidade Central de Madrid. Viviu na Residencia de Estudiantes mentres facía a carreira, o doutoramento e completaba o servizo militar, e alí coñeceu a Federico García Lorca e Juan Negrín, cos que estableceu unha amizade duradeira. Realizou varias estadías de investigación no estranxeiro, sobre todo en Estrasburgo, e defendeu a súa tese de doutoramento, titulada "Estudios experimentales sobre la obtención de la úlcera crónica gastroduodenal". En 1932 a Academia Nacional de Medicina concédelle o premio bianual de investigación Rodríguez Abaytua, que tamén recibiu en 1934. En 1935 integrouse no equipo do doutor Negrín. En 1936 foi nomeado Xefe Provincial de Sanidade de Madrid.
A sublevación do 18 de xullo de 1936 sorprendeuno no Barco. Estivo agochado un tempo e despois serviu como médico na fronte de Madrid nas tropas de Franco. Ao rematar a guerra abríronlle un expediente de depuración, e non puido exercer a profesión na sanidade pública ata 1948, cando obtivo unha praza de médico en Sobradelo de Valdeorras. Despois abriu unha clínica cirúrxica no Barco.
En 1944 creou o Club Peña Trevinca - Montañeiros de Galicia, que servía tamén para protexer as súas visitas á montaña da constante vixilancia da Garda Civil e dos falanxistas. Impulsou a construción do refuxio de Fonte da Cova, dotou o local social do Barco dunha biblioteca con libros de montañismo, xeoloxía, flora, historia e xeografía de Galicia e promoveu actividades relacionadas coa reforestación da serra e a sensibilización sobre a masa arbórea en extinción. Dirixiu a primeira e única selección galega de esquí, que debutou na serra de Guadarrama.
Morreu en Igualada vítima dun accidente de tráfico durante unha viaxe en xuño de 1975.
Animax España
Animax é unha canle de televisión española de pago, producida por Sony Pictures Entertainment, baixo a marca internacional Animax.
A súa programación dedícase ao anime na súa gran maioría, pero tamén a contidos dedicados a sectores xuvenís, como videoxogos, música etc...
Historia
Animax naceu como bloque de contidos dentro da canle AXN, cunha sección anime, pero o día 12 de abril de 2008, ás 14:30 iniciou a súa carreira en solitario.
A programación de Animax inclúe clásicos como Lupin III, Love Hina ou Detective Conan, grandes éxitos mundiais como Samurai Champloo ou Tsubasa Reservoir Chronicle, Naruto e estreas en TV como Nana, Moribito e Peach Girl. A canle completará a súa oferta coa emisión de películas e diferentes series: Chobits, Gungrave, Saiyuki, InuYasha, Corrector Yui, Orphen, Excel Saga, Outlaw Star, Devil May Cry, Black Lagoon, A lei de Ueki, A cen, O cabaleiro de Éon e Kochikame.
Posibles estreas
Estas series foron mencionadas na presentación da canle como próximas incorporacións nos próximos meses da canle. Estas son:
- Basilisk
- Gankutsuou
- Hellsing
- Humanoid Monster Bem
- Kiddy Grade
- Read or Die
- Trinity Blood
- One Piece
MasterChef (España)
MasterChef é un programa de televisión gastronómico español que busca o mellor cociñeiro afeccionado de España. O formato está baseado nun espazo de televisión británico de cociña co mesmo título. A produción do programa corre a cargo de Televisión Española en colaboración con Shine Iberia. Estreouse en La 1 o 10 de abril de 2013. O reality está conducido por Jordi Cruz, mentres que Jordi Cruz, Samantha Vallejo-Nágera e Pepe Rodríguez son os xefes de cociña que xulgan os pratos dos aspirantes.
Historia
Só quince elixidos, de entre as 9.000 persoas que se presentaron ao casting da primeira edición, competiron polo título de MasterChef España.
O gañador recibeu un premio de 100.000 euros en metálico, a publicación dun libro coas súas receitas e unha formación na escola de alta cociña en Le Cordón Bleu (durante a primeira e a segunda edición) e no Basque Culinary Center (a partir da terceira edición).
Ás probas de selección, cooordinadas pola directora de casting de Shine Iberia, Esther González, e iniciadas o 4 de febreiro de 2013 en cinco comunidades autónomas do país, presentáronse profesionais de todo tipo, dende altos executivos até amas de casa ou obreiros da construción. A todos os candidatos uníaos a súa paixón por cociñar. Debían ser cociñeiros afeccionados pero «moi cualificados» en todos os casos, aínda que non traballaran no mundo da cociña.
Produción
A versión española de MasterChef foi filmada nos Estudios Buñuel (nas dúas primeiras edicións) e dende Fuente el Saz de Jarama (onde se graba dende a terceira edición).
O programa está producido por Televisión Española en colaboración coa produtora Shine Iberia. A raíz do éxito colleitado a nivel internacional, este espazo de cociña foi distribuído a diferentes canles de televisión de trinta e sete países dos cales cento cuarenta e cinco emitírono.