cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Thymelaea broteriana
Thymelaea broteriana é unha especie de planta da familia Thymelaeaceae.
Spiranthes aestivalis
Spiranthes aestivalis é unha especie de orquídea cuxa área de distribución abrangue o oeste de Europa, Turquía, Rusia e o norte de África. O epíteto específico, aestivalis, deriva do latín e quere dicir "pertencente ao verán".
A Pedra da Bouza, Ribadetea, Ponteareas
A Pedra da Bouza é un lugar da parroquia de Ribadetea, do concello pontevedrés de Ponteareas, na comarca do Condado. Segundo o IGE, en 2022 tiña 22 habitantes (9 homes e 13 mulleres).
O Batán, Chavín, Viveiro
O Batán é un lugar da parroquia de Chavín, no concello de Viveiro, na comarca da Mariña Occidental.
Río Fulda
O río Fulda tamén chamado en alemán Gersfelder Wasser, é un río de Alemaña que discorre principalmente en dirección norte polo estado de Hesse, até confluír co río Werra xunto á cidade de Hann —preto das cidades de Kassel e Gotinga— pasando entre ambas o río Weser. Ten 220 km de lonxitude.
Psilocibina
dereita|miniatura| A psilocibina atopouse por primeira vez no [[cogomelo Psilocybe mexicana]] miniatura|Psilocibina miniatura|O [[neurotransmisor serotonina ten unha estrutura similar á psilocibina]] A psilocibina (tamén coñecida como 4-PO-DMT o 4-fosforiloxi-N,N-dimetiltriptamina) é unha substancia química, un alcaloide alucinóxeno da familia das triptaminas que actúa sobre o sistema nervioso central. Polos seus efectos, similares aos do LSD pero de menor duración, considérase unha droga. Está presente nalgúns fungos e cogomelos, especialmente nos do xénero Psilocybe, como Psilocybe cubensis e Psilocybe semilanceata, entre outras especies. A maioría destes son coñecidos como cogomelos psicodélicos (ás veces tamén como cogomelos máxicos) e medran en Europa, América do Sur, México e Estados Unidos. Poden causar alucinacións cando se come, e tamén se descubriu que reverte o condicionamento psicolóxico, fai crecer as células cerebrais e pode curar certas afeccións do cerebro. Atópase en moitos tipos de fungos e cogomelos, sobre todo nos Psilocybes. A substancia úsase como droga recreativa e é ilegal en moitos países.
Río Fulda
Curso
esquerda|miniatura|Curso e cunca do río Fulda Os seus nacentes atópanse en Wasserkuppe, nas montañas do Rhön. Desde alí corre en dirección nordés flanqueado polas montañas Knüll, polo oeste, e as fragas Seulings, polo leste. Preto da localidade de Bebra cambia o seu curso en dirección noroeste. Logo de xuntarse co río Eder corre cara ao norte até chegar á cidade de Kassel e cambia de novo de dirección, cara ao nordés, deixando ao bosque de Kaufunger, ao leste, e os comezos do bosque de Rheinhards, ao noroeste. Finalmente conflúe co río Werra en Hann-Münden, formando ambos o río Weser.
Psilocibina
A psilocibina funciona activando os receptores da serotonina, a maioría das veces no córtex prefrontal. Esta parte do cerebro afecta o estado de ánimo, a cognición e a percepción. Os alucinógenos tamén funcionan noutras rexións do cerebro que regulan as respostas de excitación e pánico. Os efectos alucinóxenos da psilocibina adoitan ocorrer dentro dos 30 minutos seguintes a que unha persoa a inxira e duran entre 4 e 6 horas. Nalgúns individuos, os cambios na percepción sensorial e nos patróns de pensamento poden durar varios días.
Río Fulda
Curso
Ao longo do seu curso atópanse as seguintes cidades e localidades:
Psilocibina
Harvard Psilocybin Project
O HPP (Proxecto Psilocibina de Harvard) foi unha serie de experimentos en Psicoloxía realizados polo Dr. Timothy Leary e o Dr. Richard Alpert. A xunta fundadora do proxecto estaba formada por Timothy Leary, Aldous Huxley, David McClelland (superior de Leary e Alpert na Universidade de Harvard), Frank Barron, Ralph Metzner e dous estudantes de posgrao que traballaron nun proxecto con mescalina.
Os experimentos comezaron nalgún momento de 1960 e duraron até marzo de 1962, cando outros profesores do Centro de Investigación da Personalidade de Harvard estaban preocupados pola lexitimidade e seguridade dos experimentos nunha sesión interna. Os experimentos de Leary e Alpert foron parte do seu descubrimento persoal e da defensa dos psicodélicos. Polo tanto, o seu uso de psilocibina e outros psicodélicos variou desde o Experimental Prison Concord, aberto e academicamente sólido, no que os residentes recibían psilocibina nun esforzo por reducir a recorrencia en actividades delictivas.
Val de Madriu-Perafita-Claror
O val de Madriu-Perafita-Claror (en Vall del Madriu-Perafita-Claror) é un val glacial no sueste de Andorra. Abrangue unha área de 42.47 km², aproximadamente un 9% da área total de Andorra, e forma parte da segunda meirande conca fluvial de Andorra. É un val illado e recoñecido como un paraíso para a fauna rara ou en perigo de extinción, sendo considerado o "corazón espiritual" de Andorra. Converteuse no primeiro, e até o momento, no único Patrimonio da Humanidade en Andorra, declarado pola UNESCO en 2004, e cunha pequena ampliación en 2006.
O Cal, Chavín, Viveiro
O Cal é un lugar da parroquia de Chavín, no concello de Viveiro, na comarca da Mariña Occidental.
Calvoso, Chavín, Viveiro
Calvoso é un lugar da parroquia de Chavín, no concello de Viveiro, na comarca da Mariña Occidental.
Zappa (filme)
Zappa é un filme dinamarqués de 1983 dirixido por Bille August. Estreouse na sección Un Certain Regard do Festival Internacional de Cinema de Cannes de 1983 e na 13ª edición do Festival Internacional de Cinema de Moscova. Tamén foi escollido como candidato de Dinamarca para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 56ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Peitieiras, Ribadetea, Ponteareas
Peitieiras é un lugar da parroquia de Ribadetea, do concello pontevedrés de Ponteareas, na comarca do Condado. Segundo o IGE, en 2022 tiña 24 habitantes (11 homes e 13 mulleres).
O Souto, Ribadetea, Ponteareas
O Souto é un lugar da parroquia de Ribadetea, do concello pontevedrés de Ponteareas, na comarca do Condado. Segundo o IGE, en 2022 tiña 91 habitantes (45 homes e 46 mulleres).
As Cancelas, Chavín, Viveiro
As Cancelas é un lugar da parroquia de Chavín, no concello de Viveiro, na comarca da Mariña Occidental.
O Aceido, Ribadetea, Ponteareas
O Aceido é un lugar da parroquia de Ribadetea, do concello pontevedrés de Ponteareas, na comarca do Condado.
Casuariiformes
Os Casuariiformes (casuariformes) son unha orde de aves non voadoras con catro membros superviventes: as tres especies de casuarios, e a única especie que queda de emú. Poden clasificarse nunha soa familia, Casuariidae, ou máis habitualmente en dúas, separando o emú nunha familia propia denominada Dromaiidae.
As catro especies vivas son nativas de Australia ou Nova Guinea, pero algunhas das posibles especies vivían noutras masas terrestres.
Sistemática e evolución
miniatura|esquerda|[[Emú]] Os emús forman unha familia diferente, caracterizada porque os seus membros teñen patas adaptadas para correr. O número total de especies de casuario descritas, baseándose en diferenzas menores na forma do casco da cabeza e variacións de cor, antes chegaba a nove. Porén, agora só se recoñecen tres especies, e a maioría das autoridades só aceptan unhas poucas subespecies ou ningunha
O rexistro fósil dos casuariformes é interesante pero non moi amplo. En canto a especies fósiles de Dromaius e Casuarius, ver as páxinas dos seus xéneros. Igual que todos os ratites, hai varias teorías enfrontadas sobre a súa evolución e relacións.
Martha Stewart
Martha Helen Kostyra, nada en Jersey City (Nova Jersey) o 3 de agosto de 1941, é unha empresaria, escritora e presentadora de televisión estadounidense, máis coñecida como Martha Stewart, que formou un emporio co seu negocio de estilo de vida e cociña.
Casuariiformes
Sistemática e evolución
Algúns fósiles australianos críase inicialmente que eran emús, pero foron recoñecidos como representantes doutro xénero, Emuarius, que tiñan un cranio e fémur similares aos dun casuario e unhas patas e pés similares aos dos emús. Ademais, os primeiros fósiles dos chamados mihirungs polos aborixes críase inicialmente que eran unha forma de emú xigante, pero estas aves non están emparentadas cos emús en absoluto.
Martha Stewart
O orixinal sentido comercial e a visión creativa de Martha foron os fundamentos de Martha Stewart Living Omnimedia e o amplo cartafol multimedia que inclúe propiedades premiadas como o seu programa de televisión Martha Stewart Living, a revista Martha Stewart Weddings, o programa televisión de PBS Everyday Food, mercadorías de consumo masivo que se vende en Kmart e a súa liña de mobles Martha Stewart Signature que se comercializa a través de Bernhardt Furniture.
O Castro de Arriba, Chavín, Viveiro
O Castro de Arriba é un lugar da parroquia de Chavín, no concello de Viveiro, na comarca da Mariña Occidental.
The Life of David Gale
The Life of David Gale é un filme de 2003 dirixido por Alan Parker e escrito por Charles Randolph. O filme é unha coprodución entre os Estados Unidos de América, Alemaña e o Reino Unido. Foi o derradeiro filme de Parker antes da súa xubilación e posterior morte en 2020.
Martha Stewart
Infancia e mocidade
Martha Stewart naceu en Jersey City, Nova Jersey, segunda dos seis fillos de Edward Kostyra (1912–1979) e Martha Ruszkowski Kostyra (1914–2007), unha familia de clase media e de ascendencia polaca. Criouse na súa cidade natal e inculcáronlle a ética do traballo duro. Volveuse experta no trato coas persoas, actitude que foi clave no seu éxito. A nai de Stewart ensinoulle a cociñar e a coser, mentres que o pai, apaixonado da xardinaría, lle transmitiu todos os seus coñecementos e experiencia.
The Life of David Gale
Kevin Spacey interpreta o personaxe epónimo, un profesor e activista contra a pena de morte que é sentenciado a morrer acusado do asasinato da súa compañeira activista. Kate Winslet e Laura Linney coprotagonizan o filme.
Antela, Ribadetea, Ponteareas
Antela é un lugar da parroquia de Ribadetea, do concello pontevedrés de Ponteareas, na comarca do Condado.
As Candorcas, Chavín, Viveiro
As Candorcas é un lugar da parroquia de Chavín, no concello de Viveiro, na comarca da Mariña Occidental.
Santa Cruz, Ribadetea, Ponteareas
Santa Cruz é un lugar da parroquia de Ribadetea, do concello pontevedrés de Ponteareas, na comarca do Condado. Segundo o IGE, en 2022 tiña 35 habitantes (17 homes e 18 mulleres).
Casuariiformes
Sistemática e evolución
Unha cuestión especialmente interesante sobre esta orde de aves é se os emús ou os casuarios son a forma máis primitiva. Os emús considérase xeralmente que conservan máis características ancestrais, en parte pola súa coloración menos rechamante, pero podería non ser así. O rexistro fósil dos casuariformes é ambiguo, e os coñecementos actuais dos seus xenomas son insuficientes para facer unha análise completa. Para resolver os asuntos cladísticos cómpre unha combinación de todas estas estratexias, considerando tamén a tectónica de placas.
Taxonomía
Casuariiformes (Sclater, 1880) Forbes 1884
O Portal de Dentro, Ribadetea, Ponteareas
O Portal de Dentro é un lugar da parroquia de Ribadetea, do concello pontevedrés de Ponteareas, na comarca do Condado. Segundo o IGE, en 2022 tiña 55 habitantes (25 homes e 30 mulleres).
Martha Stewart
Infancia e mocidade
Tamén destacou na escola. O seu interese pola lectura non evitou que fose activa en actividades extracurriculares, como o xornal escolar e o club de arte. Durante este período comezou unha carreira como modelo. Foi contratada e apareceu en varios anuncios de televisión e revistas. Finalizou a secundaria coa máxima cualificación.
Matrimonio con Andrew Stewart
miniatura|Alexis (esquerda) e Martha Stewart (dereita), en setembro de 2008 O 1 de xullo de 1961 casou con Andrew Stewart. Martha abandonou temporalmente o Barnard College e continuou na súa carreira como modelo mentres o seu esposo remataba a licenciatura en leis na Universidade Yale. Un anos despois regresou a Barnard e graduouse cun mestrado en historia e historia da arquitectura. En 1965 naceu a súa filla, Alexis Stewart.
Martha comezou a desenvolver as súas habilidades nos negocios. En 1967, transformouse nunha corretora de bolsa. Tivo grande éxito, ata que deixou a profesión en 1973 para investir máis tempo na súa filla e remodelar o seu novo fogar en Connecticut. Suxeriuse que un escándalo coa compañía Levitz contribuíu a deixar a firma de Monnes, Horstman, Williams e Sidel. Varios directivos da compañía alegaron ter problemas por vender produtos da compañía Levitz.
Martha e o seu marido mudáronse a Westport, Connecticut, onde decidiron quedar e construír un fogar para a súa familia. Mercaron unha granxa de 1805 en Turkey Hill Road, que restauraron completamente eles mesmos, que despois se converteu no modelo para o escenario do programa de televisión Martha Stewart Living. Durante o proxecto quedou clara a paixón de Martha por restaurar e decorar.
En 1976 Stewart iniciou un servizo de catering no soto da súa casa cunha amiga da universidade. O negocio axiña se fixo popular e cando a súa socia se queixou do perfeccionismo de Stewart, esta comprou todo o negocio. Abriu ademais, unha tenda onde vendía os seus kits de decoración do fogar. A partir de aí, os rumores sobre as súas habilidades e negocios estendéronse rapidamente. Pouco tempo despois, logrou un contrato publicitario para publicar un libro sobre catering. Foi coautora dun best seller, Entertaining, xunto con Elizabeth Hawes. O éxito da obra impulsouna a escribir Martha Stewart's Quick Cook (1983), Martha Stewart's Hors D'oeuvres (1984), Martha Stewart's Pies & Tarts (1985), Weddings (1987), The Wedding Planner (1988), Martha Stewart's Quick Cook Menus (1988), Martha Stewart's Christmas (1989), entre outros.
Martha e Andrew Stewart separáronse en 1987 e divorciáronse en 1990. Posteriormente mantivo unha relación amorosa co millonario de orixe húngara Charles Simonyi, que rematou a principios de 2008.
Problemas xudiciais
No ano 2004 foi declarada culpable de conspiración, falso testemuño e obstrución á xustiza por empregar información privilexiada ao vender accións da empresa ImClone Systems. Cumpriu condena en prisión no Campo Prisión Federal Alderson, WV, onde permaneceu durante meses realizando labores de limpeza. Stewart ten o número da Axencia Federal de Prisións 55170-054.
Tras saír do cárcere en marzo de 2005, dedicou toda a súa atención en recuperar o seu imperio comercial e nos medios. Stewart conduce o programa The Martha Stewart Show e protagonizou reality show The Apprentice: Martha Stewart. Ademais, o seu libro Everyday Food encabezou a listaxe de libros de autoaxuda máis vendidos de The New York Times.
Eremophilus mutisii
Eremophilus mutisii é unha especie de siluriforme da familia Trichomycteridae, e o único membro do seu xénero. Este peixe medra arredor de 30 centímetros e orixinario da conca do río Bogotá, o cal é un afluente do río Magdalena. Probabelmente foi introducido nos vales de Ubaté, Chiquinquirá e Tundama, en Colombia.
Hábitat
É un peixe de auga doce e de clima frío (10 °C-13 °C). É unha especie territorial con hábitos bentónicos. Pode vivir en baixas concentracións de osíxeno e mesmo pode respirar fóra da auga. Rexistra perda de hábitat na súa área de distribución natural orixinal. A especie foi introducida fóra da súa distribución natural no lago de Tota e na lagoa da Cocha como alimento para a troita.
Voo sen motor
Mentres algúns pilotos aprecian a liberdade, o pracer estético e a alegría de manexar as súas máquinas, outros céntranse no seu rendemento en competicións nas que o obxectivo é completar o máis rápido que se poida un percorrido determinado por puntos. Estes eventos pon a proba a capacidade de pilotos e copilotos (no caso de máquinas de dúas prazas) para recoñecer e utilizar as condicións meteorolóxicas, así como as súas calidades de pilotaxe e navegación. Tamén hai unha práctica acrobática chamada planador acrobático.
As rutas poden ser de diferentes tipos:
O Barbeito, Ribadetea, Ponteareas
O Barbeito é un lugar da parroquia de Ribadetea, do concello pontevedrés de Ponteareas, na comarca do Condado.
Voo sen motor
En Galiza
Varias organizacións, como a Universidade de Vigo ofrecen actividades de voo sen motor. Ademais, a Festa da Dorna convoca un certame humorístico de "voo sen motor" no que os artefactos e os pilotos caen ás aguas da Ría de Arousa en Ribeira.
Joga a chave
«Joga a chave»; (en galego: «Tira a chave») é unha canción composta polo cantautor brasileiro Adoniran Barbosa e o xornalista Osvaldo Moles. Interpretada, en versións distintas, por Barbosa e Jorge Goulart. Noutras versións, foi interpretada por Demônios da Garoa e Dona Zaíra.
Contexto
A canción fai referencia dun home que tiña o costume de beber moi e que sempre volvía a casa tarde pola noite. A súa muller sempre o pechaba, e el pedíalle ao seu amor que lle tirase a chave, porque fóra todo estaba mal e así el non seguirá perturbándolle o sono.
Chaos, Chavín, Viveiro
Chaos é un lugar da parroquia de Chavín, no concello de Viveiro, na comarca da Mariña Occidental.
Alberto Rodríguez Rodríguez
Alberto Rodríguez Rodríguez, nado en Santa Cruz de Tenerife o 11 de decembro de 1981, é un deputado español de Podemos no Congreso dos Deputados, obreiro industrial de formación e tamén coñecido polo seu labor como activista social.
Traxectoria
Fillo dunha mestra e dun electricista, naceu no barrio obreiro de Ofra, en Santa Cruz de Tenerife, onde residiu até a súa elección como deputado. Estudou un ciclo superior de química ambiental e traballou durante nove anos como operario nunha refinaría de petróleo, na que participou como representante sindical. Militou en Esquerda Unida e estivo implicado en diferentes movementos sociais, como o estudantil (Sindicato de Estudiantes Canario e Comité de Estudiantes), en protestas contra as guerras e en convocatorias polos dereitos civís. Como consecuencia do seu activismo, foi detido en 2012 durante as manifestacións do 15-M pero quedou absolto. Dende o 13 de xaneiro de 2016 é deputado de Podemos no Congreso pola provincia de Santa Cruz de Tenerife.
O 5 de xuño de 2019 anunciouse que sería o novo secretario de organización de Podemos en substitución de Pablo Echenique.
O 20 de xaneiro de 2021, o Tribunal Supremo imputou a Rodríguez Rodríguez por un presunto delito de atentado contra a autoridade e falta ou delito leve de lesións por uns incidentes acontecidos en 2014. O alto tribunal iniciou o procedemento unha vez que o Congreso dos Deputados aceptou o suplicatorio solicitado en decembro de 2020.
Utricularia minor
Utricularia minor é unha especie de planta da familia Lentibulariaceae que foi descrita por vez primeira por Carl von Linné no ano 1753.
Veronica micrantha
Veronica micrantha é unha especie de planta da familia que foi descrita por primeira vez por Hoffmanns. & Link no ano 1813.
A Viña Vella, Ribadetea, Ponteareas
A Viña Vella é un lugar da parroquia de Ribadetea, do concello pontevedrés de Ponteareas, na comarca do Condado. Segundo o IGE, en 2022 tiña 30 habitantes (12 homes e 18 mulleres).
Utricularia minor
Taxonomía
Utricularia minor foi descrita por Carl von Linné e publicado en Species Plantarum 1: 18. 1753. Utricularia: nome xenérico que deriva da palabra latina utriculus, que quere dicir "pequena botella ou frasco de coiro".
minor: epíteto latino que quere dicir "máis pequeno".
Mbanza-Kongo
Mbanza-Kongo, coñecida anteriormente como São Salvador en portugués dende 1570 a 1975, é a capital da provincia de Zaire, en Angola, cunha poboación de 148 000 persoas (2014). Mbanza Kongo (ou propiamente Mbanza Koongo ou Kôngo na maioría das ortografías aceptables) foi fundada algún tempo antes da chegada dos portugueses en 1483, e foi a capital da dinastía Kilukeni que gobernaba nese momento. O lugar foi abandonado temporalmente durante as guerras civís do século XVII. Atópase preto da fronteira de Angola coa República Democrática do Congo, no cumio dunha impresionante montaña de cima plana, ás veces chamada Mongo a Kaila (montaña da división) porque as lendas recentes lembran que o rei creou os clans do reino e enviounos dende alí. Ao sur do val discorre o río Luezi. En 2017, Mbanza Kongo foi declarada Patrimonio da Humanidade pola UNESCO.
Víctor Duplá
Víctor Dupla López, máis coñecido como Víctor Duplá, nado en Santander en 1976, é un actor e director de teatro moi vinculado a Galicia, onde leva residindo varios anos.
Traxectoria
Empezou a formarse na Escola de Arte Dramática de Santander e con profesionais como Corazza.
Foi tamén director da compañía de teatro da ONCE  ‘La luciérnaga’ de Madrid, composta por actores e actrices cegos e deficientes visuais e un actor con discapacidade auditiva. En 2016 dirixiu un obradoiro de Dirección de Actores.
Participou no proxecto ‘Ventos do Norte’ coa súa achega na gravación de vídeos didácticos sobre as emocións.
Casou coa actriz María Vázquez en 2006.
Choía, Chavín, Viveiro
Choía é un lugar da parroquia de Chavín, no concello de Viveiro, na comarca da Mariña Occidental.
Estaleiro de Nelson
O estaleiro de Nelson (en Nelson's Dockyard) é un sitio de patrimonio cultural situado en English Harbour, na illa Antiga de Antiga e Barbuda. Forma parte do Parque Nacional do Estaleiro de Nelson, que tamén contén Clarence House e Shirley Heights. O estaleiro foi declarado Patrimonio da Humanidade en 2016 pola UNESCO.
A Barca, Ribadetea, Ponteareas
A Barca é un lugar da parroquia de Ribadetea, do concello pontevedrés de Ponteareas, na comarca do Condado.
Estaleiro de Nelson
O estaleiro de Nelson tamén alberga algúns dos eventos de vela e iates de Antiga, como a Antigua Sailing Week e o Antigua Charter Yacht Meeting, así como os Campionatos de América do Norte de 2015 e 2016.
Carreira, Ribadetea, Ponteareas
Carreira é un lugar da parroquia de Ribadetea, do concello pontevedrés de Ponteareas, na comarca do Condado.
O Canal, Ribadetea, Ponteareas
O Canal é un lugar da parroquia de Ribadetea, do concello pontevedrés de Ponteareas, na comarca do Condado.
Rhön
miniatura| Localización do Rhön en Alemaña esquerda|miniatura|625x625px| [[Fervenza xeada sobre unha rocha fonolita]] Os Rhön son un grupo de montañas baixas no centro de Alemaña.
Localización
Os Rhön atópanse nos estados (Länder) de Hesse, Baviera e Turinxia.
Xeoloxía
Son o produto da actividade volcánica antiga e están separados das montañas Vogelsberg polo río Fulda e o seu val.
Importancia social e ambiental
Estas montañas son unha atracción turística popular. Os practicantes de sendeirismo van polos preto de 6.000 km (3.750 millas) de pistas a través da pintoresca paisaxe, e aí practícase planeo ou voo sen motor desde principios do século XX.
Desde 1991, a UNESCO declarou o Rhön Reserva da Biosfera.
Mode-locking
O mode-locking (bloqueo de modo) é unha técnica mediante a cal un láser pode producir pulsos luminosos de moi curta duración, da orde dun picosegundo (10 -12 s) ou femtosegundo (10 -15 s).
Descrición
A técnica consiste en inducir unha diferenza de fase fixa entre os modos dunha cavidade resonante. Neste caso, o láser chámase phase-locked (bloqueo de fase) ou mode-locked (bloqueo de modo). Debido á interferencia entre os modos, prodúcese unha serie de pulsos na cavidade.
Os Casás, Ribadetea, Ponteareas
Os Casás é un lugar da parroquia de Ribadetea, do concello pontevedrés de Ponteareas, na comarca do Condado.
Galimzian Khusainov
Galimzian Salikhovich Khusainov (en Галимҗан Салих улы Хөсәенев), nado en Noboe Iglaikino o 27 de xuño de 1937, e finado en Moscova o 5 de febreiro de 2010, foi un futbolista e xogador de bandy soviético, de orixe tártara. Xogaba como dianteiro e foi capitán do Dinamo Kuibyshev e tamén do Spartak de Moscova, club no que militou durante máis dunha década e do que é o terceiro máximo goleador histórico.
Internacional en 33 ocasións coa selección de fútbol da Unión Soviética, foi subcampión da Eurocopa de 1964, na que marcou un gol na final ante España.
Como futbolista
Naceu en 1937 en Noboe Iglaikino, no distrito de Nurlatskii, por aquel entón parte da República Autónoma Socialista Soviética Tártara e hoxe dentro da República de Tatarstán. Comezou a súa carreira como futbolista en 1953 en Kuibyshev, no equipo xuvenil do Dinamo, pasando tres anos despois ao Krylya Sovetov da mesma cidade. Alí xogou durante 4 anos, sendo o líder e capitán do equipo.
En 1960 recibiu ofertas de varios clubs, fichando finalmente polo Spartak de Moscova. Capitán dende 1967, gañou co club dúas ligas soviéticas e tres Copas da URSS. Na final da Copa de 1963 marcou un gol olímpico ante o Shakhtar Donetsk.
Selección soviética
Debutou coa selección soviética o 17 de agosto de 1960 nun partido ante a selección da RDA, no que os soviéticos gañaron 1-0. Disputou coa selección os Mundiais de 1962 e 1966, acadando no segundo deles as semifinais.
Marcou o seu primeiro gol internacional na final da Eurocopa de 1964, batendo a Iríbar e igualando o gol inicial de Chus Pereda, aínda que os soviéticos acabaron perdendo o partido tralo gol definitivo do galego Marcelino. Disputou un total de 33 partidos coa URSS e marcou 4 goles.
Trala retirada
Despois de colgar as botas traballou como adestrador asistente en varios equipos, como o propio Spartak Moscova e a selección soviética. Ademais foi membro do Partido Comunista da Unión Soviética.
Morreu a noite do 5 de febreiro de 2010, aos aos 73 anos de idade, despois de padecer unha atrofia cerebral durante máis de 15 anos. Foi soterrado o 9 de febreiro no cemiterio de Danilovskii.
Recoñecementos
Foi elixido Futbolista Soviético do Ano en 1963, mentres que quedou tres veces segundo (1961, 1964, 1965) e catro veces terceiro (1960, 1962, 1968, 1969). Ademais, os seus 142 goles como profesional fixérono entrar no Club Grigorii Fedotov, a lista de xogadores soviéticos/rusos con máis de 100 goles como profesionais.
En 1967 foi condecorado como Mestre de Honra do Deporte da URSS.
Palmarés
dereita|miniatura|300x300px| Panteón de Khusainov no cemiterio de Danilovskii
The Accidents
The Accidents é unha banda sueca de punk rock formada no ano 2002. Ata a data o grupo leva publicados tres álbums de estudio, e varios EPs e sinxelos a través de distintos selos, sendo un deles Burning Heart Records. The Accidents ten xirado por Suecia, Europa e os Estados Unidos.
Patrimonio da Humanidade en Macedonia do Norte
miniatura|180px| [[Ficheiro:Welterbe.svg|55px 70px ]] O Patrimonio da Humanidade da Organización das Nacións Unidas para a Educación, a Ciencia e a Cultura (UNESCO) componse de lugares de importancia para o patrimonio cultural ou natural descritos na Convención do Patrimonio Mundial da UNESCO, estabelecida en 1972. O patrimonio cultural está formado por monumentos (como obras arquitectónicas, esculturas monumentais ou inscricións), grupos de edificios e ruínas (incluíndo sitios arqueolóxicos). As paisaxes naturais (constituídas por formacións físicas e biolóxicas), as formacións xeolóxicas e fisiográficas (incluíndo os hábitats de especies de animais e plantas ameazadas) e os lugares naturais que son importantes dende o punto de vista da ciencia, a conservación ou a beleza natural, defínense como patrimonio natural. Esta é unha lista do Patrimonio da Humanidade en Macedonia do Norte, especificamente clasificada pola UNESCO e elaborada de acordo con dez criterios principais, cuxos puntos son xulgados por especialistas na área. Despois da disolución de Iugoslavia, a República Socialista de Macedonia declarou a súa independencia como República de Macedonia en 1991 e acudiu á convención da UNESCO o 30 de abril de 1997 baixo o nome de Antiga República Iugoslava de Macedonia (debido ao conflito polo nome do país que mantiña con Grecia). Despois do acordo de Prespa, o nome do país cambiouse oficialmente a Macedonia do Norte no ano 2019.
No ano 2022, había dous sitios en Macedonia do Norte inscritos na lista e outros catro sitios máis na lista de candidaturas. O Patrimonio cultural e natural da rexión de Ohrid inscribiuse na 3ª sesión do Comité da UNESCO en 1979. En 2019, o sitio expandiuse para incluír a parte da costa albanesa do lago, converténdose nun sitio transnacional. En 2021, o sitio dos faiais primarios dos Cárpatos e outras rexións de Europa foi expandido para incluír un bosque de faias dentro do Parque Nacional de Mavrovo, e o sitio é compartido por 17 países europeos máis. Os sitios candidatos de Macedonia do Norte son a cova Slatinski Izvor, a formación xeolóxica Markovi Kuli, o complexo megalítico arqueoastronómico de Kokino e a Igrexa de San Xurxo de Kurbinovo.
A Carriza, Ribadetea, Ponteareas
A Carriza é un lugar da parroquia de Ribadetea, do concello pontevedrés de Ponteareas, na comarca do Condado.
O Espadanal, Ribadetea, Ponteareas
O Espadanal é un lugar da parroquia de Ribadetea, do concello pontevedrés de Ponteareas, na comarca do Condado.
Petró Poroshenko
Petró Oleksiyovych Poroshenko (en Петро Олексійович Порошенко), nado o 26 de setembro de 1965 en Bolhrad) é un empresario multimillonario ucraíno. Converteuse en presidente de Ucraína o 7 de xuño de 2014. Perdeu a súa reelección en 2019 ante o daquela comediante de profesión Volodymyr Zelensky.
Traxectoria
Electo presidente de Ucraína en maio de 2014, conseguindo o 54,7% dos votos na primeira volta. Durante a súa presidencia, suspendeu a agresión rusa activa no leste de Ucraína e gañou o apoio da política exterior de Ucraína dos países occidentais (Europa e América do Norte). Baixo a súa presidencia, Ucraína recibiu un réxime de exención de visados coa UE (2017). Contribuíu á concesión da autocefalia á Igrexa ortodoxa de Ucraína (2018-2019). Iniciou reformas no exército, a educación, a medicina, a administración pública, etc. Asinou a Lei lingüística de Ucraína (2019), que abolía a de 2012 (lei Kivalov-Kolesnichenko), o que, segundo algúns, desencadeou unha represión contra as rexións de fala rusa (Odesa, Dnipropetrovsk, Kharkov, Luhansk e Donetsk) que conduciu a unha militarización da situación e mesmo a algunhas masacres da poboación rusófona. Presentouse ás eleccións presidenciais de 2019, pero perdeu ante o showman Volodymyr Zelensky na segunda volta.
Ademais das súas actividades políticas, Poroshenko dedícase aos negocios e é considerado un dos oligarcas ucraínos; ocupa regularmente a clasificación dos ucraínos máis ricos. É en parte o propietario da corporación de repostería Roshen, varias fábricas de automóbiles e autobuses, a canle de televisión 5, etc.
Familia
A familia Poroshenko está documentada no censo de 1835 en Safyany, condado de Izmail, provincia de Besarabia. A familia pertence á comunidade de burgueses ucraínos. A familia vivía nas terras do exército cosaco Ust-Danube Budzhak.
Escándalos financeiros e corrupción
miniatura|Poroshenko preto do Tribunal Pechersky en Kíiv, xuño de 2020.|esquerda
En 2016, os Panama Papers revelaron que os seus avogados crearon unha empresa offshore para albergar varias das súas empresas nas Illas Virxes Británicas. En 2017, foi citado no escándalo dos Paradise Papers. Descubriuse que a través do estudo panameño-israelí Mossack Fonseca, 12 altos dirixentes políticos utilizaron paraísos fiscais para branquear cartos. Poroshenko estivo entre os implicados xunto co Presidente arxentino Mauricio Macri, o Primeiro ministro de Islandia Sigmundur Gunnlaugsson, o Primeiro ministro de Paquistán, Nawaz Sharif, o rei Salman de Arabia Saudita, o ex-emir de Qatar Hamad bin Khalifa al Thani e o seu ex-primeiro ministro Hamad bin Jassim bin Jaber al Thani.
En 2017 revelouse a existencia de estruturas empresariais próximas a Petro Poroshenko, implicadas en casos de corrupción, tráfico de armas e malversación Igor Gladkovsky, fillo do primeiro vicesecretario do Consello de Seguridade e Defensa, Oleg Gladkovsky, xunto con outras dúas persoas, vendeu desde 2016 pezas de reposición a empresas de defensa ucraínas a prezos superiores ao 300%. Durante o seu goberno, segundo un estudo do Centro de Estudos Económicos, estimouse que o 62% das empresas ucraínas non pagaban impostos e preto da metade deu subornos. Roman Nasirov, xefe da Axencia Tributaria de Ucraína, foi acusado de causar un dano de 70 millóns de euros ao Estado. Tamén estivo implicado na corrupción cando en 2016 nacionalizou Privatbank, o banco que pertencía a un dos principais oligarcas do país, Ihor Kolomoisky. Non obstante, máis tarde revelouse que este banco estaba moi endebedado.
Desde o outono de 2017, aumentaron os ataques contra activistas anticorrupción, organizacións non gobernamentais e xornalistas de investigación, incluíndo arrestos por motivos políticos, probas inventadas, protestas organizadas, persecución e intimidación.
O Eido do Monte, Ribadetea, Ponteareas
O Eido do Monte é un lugar da parroquia de Ribadetea, do concello pontevedrés de Ponteareas, na comarca do Condado.
Petró Poroshenko
Notas
<references group="" responsive="1">
Don Juan Tenorio
Don Juan Tenorio: drama religioso-fantástico en dos partes é unha peza teatral publicada en 1844 por José Zorrilla. Debedora de El burlador de Sevilla y convidado de piedra (1630), obra atribuída a Tirso de Molina, ambas constitúen as dúas principais materializacións literarias en lingua española do mito de Don Juan.
Argumento
A acción transcorre na Sevilla de 1545, nos últimos anos do rei Carlos I. Está dividida en dúas partes.
Primeira parte
A obra ten lugar na noite de Entroido. Había un tempo, don Juan e don Luís Mejía fixeran unha aposta dobre sobre «quen de ambos sabía obrar peor con mellor fortuna no prazo dun ano» e «quen dos dous se batía en máis duelos e quen seducía máis doncelas». A historia comeza un ano despois desa aposta. Don Luís Mejía e don Juan vólvense atopar en Sevilla, onde comparan as súas fazañas. Os rivais contan os mortos en batalla (23 de Don Luís e 32 de Don Juan) e as mulleres seducidas (56 de Don Luís e 72 de Don Juan), co que Don Juan resulta vencedor. Con todo, Don Luís vólve desafiar a don Juan dicíndolle que só lle falta na lista «unha noviza que estea para profesar». Don Juan vólvelle apostar a Don Luís non só que conquistará unha noviza, senón que tamén lle quitará a súa prometida, Dona Ana de Pantoja. Don Luís, ante as palabras do outro, envía o seu criado, Gastón, a avisar á xustiza. Don Juan fai o mesmo co seu, Ciutti.
O desafío chega a ouvidos do comendador Don Gonzalo de Ulloa, pai de dona Inés. A moza, que levaba no convento das Calatravas desde a infancia, estaba destinada a casar con Don Juan. Porén, ante os feitos, Don Gonzalo desfai o acordo matrimonial.
Á hostería chegan dúas roldas de alguaciles que arrestan os dous nobres. Don Luís logra saír do cárcere e vaille suplicar a Dona Ana que se manteña firme ante Don Juan, quen irá tras ela. Don Juan tamén sae e na rúa da casa de Dona Ana fai encerrar a Don Luís. Despois conversa con Brígida, a beata comprada do convento, quen lle explica como entrar no convento sen ser visto. Para acabar de asegurar a aposta, Don Juan suborna a Lucía, a serventa de dona Ana, para que abra as portas da casa ás dez da noite.
A sedución
A sedución (en The Beguiled) é un filme estadounidense de 2017 escrito e dirixido por Sofia Coppola, baseado na novela homónima de 1966 (orixinalmente publicada como A Painted Devil) por Thomas P. Cullinan. Está protagonizado por Nicole Kidman, Kirsten Dunst e Elle Fanning. É a segunda adaptación cinematográfica da novela de Cullinan, despois do filme As defraudadas de Don Siegel.
Estreouse o 24 de maio no Festival Internacional de Cinema de Cannes de 2017, e foi escollido para competir pola Palma de Ouro na competición principal, onde Coppola gañou o premio á mellor directora, sendo a segunda muller en conseguilo. Estreouse nos cinemas dos Estados Unidos o 23 de xuño de 2017 a través de Focus Features. Estreouse en galego o 12 de xullo de 2023 a través da TVG. Foi traducido ao galego por Rosa Moledo e a directora de dobraxe foi Charo Pena.
Don Juan Tenorio
Primeira parte
Nese momento chega Don Luís, quen quere matar a Don Juan. Pouco despois chega don Gonzalo con xente armada. Don Juan manda a don Luís esperar nun cuarto próximo. Don Juan humíllase ante don Gonzalo e suplícalle pola súa filla a cambio de probas que el mesmo dispón, mais Don Gonzalo négase. Don Luís sae do cuarto e tenta aliarse co comendador para mataren a Don Juan. Finalmente, resulta ser este último o asasino, pois mata a Don Gonzalo dun balazo e a Don Luís dunha estocada. Don Juan foxe de Sevilla nun bergantín cara a Italia.
Segunda parte
Cinco anos despois, Don Juan volve a Sevilla. Buscando o antigo palacio da familia Tenorio, atopa no seu lugar o cemiterio onde están enterrados Don Luís, o Comendador e o resto das vítimas mortas a mans del. Mentres admira as estatuas, don Juan descobre un sepulcro inesperado, o de Dona Inés. A moza morrera de dor ao comprender que Don Juan e ela xamais volverían estar xuntos malia amárense profundamente.
Chegan ao lugar Centellas e Avellaneda, dous vellos amigos de Don Juan. Este convídaos a cear na súa casa xunto co espírito de Don Gonzalo, de onde vén a idea de que Zorrilla puido basearse no Convidado de Pedra de Tirso de Molina. Mentres se atopan ceando, aparece o espectro do Comendador co obxectivo de conducir a Don Juan ao inferno. Con todo, Dona Inés intercede e logra que ambos suban ao ceo entre unha apoteose de anxos e cantos celestiais.
O Figueiredo, Ribadetea, Ponteareas
O Figueiredo é un lugar da parroquia de Ribadetea, do concello pontevedrés de Ponteareas, na comarca do Condado.
A Costa, Chavín, Viveiro
A Costa é un lugar da parroquia de Chavín, no concello de Viveiro, na comarca da Mariña Occidental.
A Groba, Ribadetea, Ponteareas
A Groba é un lugar da parroquia de Ribadetea, do concello pontevedrés de Ponteareas, na comarca do Condado.
Bruno Vieira Amaral
Bruno Vieira Amaral, nado en Barreiro en 1978, é un escritor, crítico literario e tradutor portugués.
Traxectoria
En 2002 foi seleccionado para a Mostra Nacional de Jovens Criadores a través da súa poesía. En 2016 foi nomeado unha das Dez Novas Voces da Europa (Ten New Voices from Europe), escolla da plataforma Literature Across Frontiers.
Ten varias colaboracións no Expresso, a Rádio Observador, o DN Jovem, na revista Atlântico e no xornal i. Tamén foi crítico literario, tradutor e autor da Guia Para 50 Personagens da Ficção Portuguesa, e é autor de varios blogues, como o Circo da Lama.
É, ademais, editor-adxunto da revista LER e asesor de comunicación das editoras do Grupo Bertrand Círculo.
Premios
A súa novela de estrea, As Primeiras Coisas, valeulle:
A súa segunda novela, Hoje estarás comigo no Paraíso, valeulle:
O Igrexario, Ribadetea, Ponteareas
O Igrexario é un lugar da parroquia de Ribadetea, do concello pontevedrés de Ponteareas, na comarca do Condado.
Zygogramma
Zygogramma é un gran xénero de escaravellos crisomélidos da subfamilia Chrysomelinae, que comprende aproximadamente 100 especies.
Os adultos e larvas son herbívoros e comen varias plantas hóspede. Zygogramma exclamationis é unha praga para o xirasol en América do Norte. Polo menos dúas especies foron utilizadas como unha forma de control biolóxico de pragas: Zygogramma bicolorata foi introducida na India como un axente de biocontrol para a mala herba Parthenium hysterophorus, e Zygogramma suturalis foi introducida en Rusia para o control da planta Ambrosia artemisiifolia.
Bienal de Cerveira
A histórica bienal reúne unha lista de artistas destacados, moitos deles ao comezo da súa carreira profesional: de Ângelo de Sousa a José Pedro Croft, de Fernanda Fragateiro a Rute Rosas, de Jorge Molder a Ana Vidigal, e Inês Osório, gañadora da 16ª Bienal.
Historia
A Bienal Cerveira ten un pasado histórico de máis de tres décadas de existencia. Falar dos seus inicios implica contextualizar un período que abrangue a transición democrática de 1974. Como corolario do réxime posditatorial, era necesaria a intervención artística como modelo recuperado de libre expresión. As ansias creativas, até entón reprendidas, foron fortemente pronunciadas.
Neste contexto xorden os Encontros Internacionais de Arte, cuxa organización estivo a cargo do Grupo Álvarez do Porto e Jaime Isidoro. O obxectivo era establecer a creación de espazos libres para a intervención na rúa, elevando o diálogo entre arte / poboación ao seu máximo expoñente, mediante un contacto cara a cara co artista.
Lemos Costa, alcalde de Vila Nova de Cerveira na altura, consciente do valor da interferencia da arte no desenvolvemento social, proporcionou un ambiente excepcional para a realización da súa V edición dando así­ orixe á I Bienal de Arte de Vila Nova de Cerveira. Tendo ocorrido entre os días 5 e 12 de agosto de 1978, esta ‘Gala da Arte portuguesa e estranxeira’, visaba o intercambio de ideas como un impulsor de transformacións e unha urxente mudanza económica, social e cultural. Baixo o lema de levar a arte á rúa, a Bienal Internacional de Arte de Cerveira afirmouse como un evento de referencia, dos máis marcantes das artes plásticas no país.
Após tres décadas de existencia, a Bienal de Cerveira é hoxe unha marca con notoriedade nacional e internacional. Cultivando e estimulando a creatividade da rexión, ten vido a atraer o público a un ritmo crecente e a ampliar o seu foco xeográfico promovendo exposicións en espazos culturais situados noutros concellos do Val do Minho e de Galiza. Este fenómeno de descentralización e internacionalización cultural vén proporcionando un espazo de encontro, interacción, difusión de ideas e unha oportunidade de proxección para artistas nacionais e internacionais.
A Bienal de Cerveira é organizada pola Fundação Bienal de Cerveira.
16ª Bienal de Cerveira
A Bienal Cerveira, a bienal de arte máis antiga de Portugal, é un evento dirixido a promover a arte contemporánea, sustentado por unha notoriedade e reputación nacional e internacional erixida hai máis de 30 anos. O evento combina a arte nas súas diversas expresións cun espazo territorial caracterizado pola súa alta calidade de vida.
O concepto da 16ª edición encadrouse nun escenario contemporáneo dun mundo globalizado por redes –de contactos, de artistas, de residencias– transversais a unha rede dixital. O espazo privilexiou a presenza de artistas e o intercambio cultural de coñecementos e experiencias a través da organización de obradoiros, workshops, debates, e outras actividades.
Dando continuidade ao modelo implementado desde a súa primeira edición (1978), o programa da 16ª Bienal de Cerveira incluíu:
Salvando toda a esencia que rodea a Bienal Cerveira, a intención desta edición era favorecer a modernización e internacionalización do evento, mellorando o seu concepto. Esta reformulación foi apoiada por ON.2 O Novo Norte, sendo cofinanciada polo FEDER (Fondo Europeo de Desenvolvemento Rexional).
Santiago, Baja California Sur
miniatura|300px|Dipsosaurus dorsalis a illa de Santiago é unha illa do golfo de California, ao leste da península de Baixa California, no estado de Baixa California Sur.
Bioloxía
A illa de Santiago ten só unha especie de réptil, a iguana do deserto (Dipsosaurus dorsalis).
Mourade, Ribadetea, Ponteareas
Mourade é un lugar da parroquia de Ribadetea, do concello pontevedrés de Ponteareas, na comarca do Condado.
Axioma de Pasch
En xeometría, o axioma de Pasch é un resultado da xeometría plana, foi utilizado implicitamente por Euclides, pois non pode ser derivado desde os postulados da xeometría euclidiana. O seu papel esencial foi descuberto por Moritz Pasch en 1882.
Resultado
miniatura|Dúas liñas (en negro) intersecan un lado dun triángulo internamente e cortando os outros lados interna e externamente O axioma establece que,
De feito os segmentos AC e BC non son ambos intersecados pola recta a foi probado no Suplemento I,1, escrito por P. Bernays.
Unha versión máis moderna deste axioma é a seguinte:
No caso de que o terceiro lado sexa paralelo á nosa liña, contamos unha "intersección no infinito" como externa. Unha versión máis informal do axioma é a seguinte:
Historia
Pasch publicou este axioma en 1882, e mostrou que os axiomas de Euclides eran incompletos. O axioma era parte do enfoque de Pasch introducindo o concepto de orde na xeometría plana.
Equivalencias
Noutros tratamentos da xeometría elemental, utilizando diferentes conxuntos de axiomas, o axioma de Pasch pode ser probado como teorema; isto é unha consecuencia do axioma de separación do plano cando este é un dos axiomas. Hilbert usa o axioma de Pasch no seu tratamento axiomático da xeometría euclidiana. Dados o resto de axiomas no sistema de Hilbert, pódese demostrar que o axioma de Pasch é loxicamente equivalente ao axioma de seperación do plano.
O papel do axioma de Pasch en Hilbert
David Hilbert utiliza o axioma de Pasch no seu libro Fundamentos da xeometría que proporciona un sistema axiomático para a xeometría euclidiana. Dependendo da edición, é numerado ben II.4 ou II.5. A súa redacción foi dada máis arriba.
No sistema de Hilbert este axioma aparece na sección axiomas de orde e é etiquetado como un axioma de orde do plano. Como non se describe o axioma en termos de lados dun triángulo (considéranse rectas fronte a segmentos) non hai ningunha necesidade de falar de interseccións internas e externas da recta a cos lados do triángulo ABC.
Superman Returns
Superman Returns é un filme estadounidense de 2006 dirixido por Bryan Singer e escrito por Michael Dougherty e Dan Harris a partir dunha historia de Singer, Dougherty e Harris baseada no personaxe de DC Comics Superman. É o sexto e derradeiro filme da serie de filmes orixinal de Superman e serve como unha secuela homenaxe de Superman (1978) e Superman II (1980), que ignora os eventos dos filmes Superman III (1983), Supergirl (1984) e Superman IV: The Quest for Peace (1987). Está protagonizado por Brandon Routh como Clark Kent/Superman, Kate Bosworth como Lois Lane, Kevin Spacey como Lex Luthor, xunto con James Marsden, Frank Langella e Parker Posey.
Alexander Sergeev
Aleksandr Mikhaylovich Sergeyev (en Александр Михайлович Сергеев); nado en Buturlino (Óblast de Gorki) o 2 de agosto de 1955, é un físico ruso. Entre 2017 e 2022 foi o presidente da Academia Rusa de Ciencias.
Traxectoria
Estudou física na Universidade Estatal de Gorki, graduándose en 1977. Despois da graduación, traballou como investigador no Instituto de Física Aplicada da Academia Rusa de Ciencias en Gorki, actualmente Nizhnii Novgorod. Obtivo o seu doutoramento (PhD. Cand. Sci.) en 1982, e desenvolveu toda a súa carreira científica no mesmo instituto. En 2015, pasou a ser o director do instituto. O principal interese de investigación de Sergeev son os fenómenos non lineais en física, incluíndo a física do plasma e a física dos láseres de femtosegundo. En concreto, guiou o desenvolvemento do láser de clase petawatt no Instituto de Física Aplicada RAS.