Guerra_cretense
A intervención romana
dereita|miniatura|250px|Mapa do [[Quersoneso#Quersoneso tracio|Quersoneso tracio.]] Namentres, as delegacións de Rodas, Pérgamo e Atenas viaxaron a Roma para falaren ante o Senado. Cando a audiencia lles foi concedida, informaron acerca do tratado entre Filipo e Antíoco e presentaron unha queixa respecto dos ataques de Filipo dentro dos seus territorios. En resposta, os romanos enviaron a Exipto tres embaixadores, Marco Emilio Lépido, Caio Claudio Nerón e Publio Sempronio Tuditano, con ordes de dirixírense a Rodas unha vez que falasen con Tolomeo. Mentres isto ocorría, Filipo atacaba e tomaba posesión das cidades de Maronea, Cipselos, Doriscos, Serrheum e Aemus, que pertencían a Tolomeo. Os macedonios avanzaron logo sobre o Quersoneso tracio, onde capturaron as cidades de Perinto, Sestos, Elaeus, Alopeconnesus, Kallipolis e Madito. A continuación, Filipo baixou ata a cidade de Abidos, que era defendida polas guarnicións combinadas de pargamenos e rodios. Filipo comezou o asedio bloqueando a cidade por terra e por mar, evitando que recibisen reforzos e provisións. Os habitantes, cheos de confianza, repeleron varias das armas de asedio coas súas propias catapultas mentres que outras das maquinarias de Filipo eran incendiadas polos defensores. Coa súa maquinaria de asedio esnaquizada, os macedonios comezaron a socavar as murallas da cidade e finalmente tiveron éxito, derribando a parede externa. Agora, a situación era grave para os defensores, quen decidiron enviar a dous dos cidadáns máis destacados a negociar con Filipo. Estes homes ofreceron render a cidade ante el baixo dúas condicións: que as guarnicións de Rodas e Pérgamo puidesen abandonar a cidade baixo unha tregua e que todos os cidadáns tivesen permiso de irse a onde desexasen co posto. Filipo contestou que deberían "renderse a discreción ou pelexar como homes". Os embaixadores, incapaces doutra cousa, volveron á cidade levando a resposta de Filipo. Os líderes da cidade organizaron unha asemblea para decidir o seu curso de acción. A decisión alcanzada foi a de liberar a todos os escravos para asegurarse a súa lealdade, trasladar a todos os nenos ao ximnasio xunto coas súas neneiras, e levar a todas as mulleres ao templo de Artemisa. Tamén solicitaron que todos levasen o seu ouro, prata e obxectos de valor para cargalos nos botes de Rodas e Cícico. Para levar a cabo estas tarefas, foron elixidos cincuenta dos homes máis anciáns e dignos de confianza. Logo, todos os cidadáns fixeron un xuramento mediante o cal, e segundo Polibio Tras recitar o xuramento, aproximáronse os sacerdotes e cada un xurou que derrotaría ao inimigo ou morrería no intento. Cando caeu a muralla interna, os homes, fieis á súa promesa, saltaron desde as ruínas e loitaron con gran coraxe, obrigando a Filipo a enviar tropas de refresco á fronte de combate. Á noitiña, os macedonios retiráronse ao seu campamento, mentres que os habitantes de Abidos resolveron salvar ás mulleres e os nenos. En consecuencia, cando amenceu, enviaron a algúns sacerdotes e sacerdotisas con adornos de vencedores para os macedonios, rendendo a cidade ante Filipo. Mentres tanto, Atalo atravesaba o Exeo ata chegar á illa de Ténedos. O máis novo dos embaixadores romanos, Marco Emilio Lépido, oíra algo acerca do sitio de Abidos cando estaba en Rodas e dirixiuse a Abidos para ver a Filipo. Durante un encontro co rei nos arredores da cidade, Lépido informoulle dos desexos do Senado. Polibio escribe: miniatura|esquerda|210px|Estatua de Marco Emilio Lépido na municipalidade de [[Reggio Emilia.]] Camiñando por Abidos, Filipo viu que a xente se suicidaba logo de matar os seus familiares a puñaladas, con lume, aforcándose e saltando dentro de pozos e desde os tellados. Filipo sorprendeuse ao ver isto e publicou unha proclama anunciando que "outorgaba tres días de graza a aqueles que desexasen colgarse ou apuñalarse". O pobo de Abidos, que estaba disposto a cumprir co seu xuramento, pensou que aceptar a proposta de Filipo sería unha traizón para os que xa morreran e negáronse a vivir baixo estes términos. Excepto os que estaban encadeados ou limitados dalgún modo similar, cada familia apresurou a súa morte. Foi entón cando Filipo ordenou outro ataque contra Atenas; o seu exército fracasou en tomar Atenas e Eleusis, pero someteu a Ática ao peor saqueo na zona desde as guerras médicas. Como resposta, os romanos declararon a guerra a Filipo e invadiron os seus territorios en Iliria. Filipo viuse obrigado a abandonar a súa campaña en Rodas e Pérgamo para enfrontar aos romanos e a nova situación en Grecia, dando inicio á segunda guerra macedónica. Trala retirada de Filipo da súa campaña contra Rodas, os rodios puideron atacar libremente Olunte, Hierápitna e as demais cidades cretenses aliadas a Macedonia. Cando Rodas buscou aliados en Creta, Cnosos, vendo que a guerra se inclinaba a favor de Rodas, decidiu unírselle para intentar gañar a supremacía da illa. Moitas outras cidades do centro de Creta uníronse a Rodas e Cnosos en contra de Hierápitna e Olunte. Sufrindo un ataque desde dúas frontes, Hierápitna rendeuse.