cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Santi Vila
Primeiros anos e política municipal
Como docente, impartiu clases no colexio de La Salle de Figueres e nas Facultades de Letras e Ciencias Económicas e Empresariais da Universidade de Xirona onde ensinou historia contemporánea e económica. Publicou diversos artigos científicos e de divulgación sobre o integrismo católico en Cataluña e en especial sobre a figura de Félix Sardá i Salvany. esquerda|miniatura|Vila en outubro de 2008 Posteriormente foi escollido en 1999 concelleiro do Concello de Figueres por CiU, data na que tamén entrou a formar parte do Consello Comarcal do Alt Empordà. No ano 2000 ingresou en Converxencia Democrática de Cataluña (CDC). Dentro do consello comarcal do Alt Empordà dirixiu a área de Benestar Social até novembro de 2006, data na que saíu elixido deputado nas eleccións do Parlamento de Cataluña de 2006. En 2007 presentouse como candidato á alcaldía de Figueres nas eleccións municipais e o 16 de xuño dese mesmo ano foi investido alcalde. Renovou o cargo en 2011, tras obter a candidatura de CiU a primeira maioría absoluta na localidade dende a restauración da democracia.
Nas eleccións ó Parlamento de Cataluña de 2010 foi nomeado cabeza de lista de CiU por Xirona, sendo escollido deputado, onde presidiu a Comisión de Control da actuación da Corporació Catalá de Mitjans Audiovisuals, entre 2010 e 2012. En 2011 volvería repetir como cabeza de lista por CiU ás eleccións municipais de Figueres, volvendo así a obter a maioría absoluta no Pleno do Concello.
Nas eleccións ó Parlamento de 2012 repetiu como cabeza de lista por Xirona, sendo a única demarcación na que a formación non perdeu ningún deputado respecto dos comicios de 2010.
Conselleiro do Goberno catalán
esquerda|miniatura|En decembro de 2012 nunha fotografía de grupo do goberno autonómico presidido por [[Artur Mas.]] Foi entón cando o 27 de decembro de 2012 foi nomeado conselleiro de Territorio e Sustentabilidade da Generalitat de Cataluña, motivo polo que deixaría a Alcaldía de Figueres.
O 13 de xaneiro de 2016 foi nomeado Conselleiro de Cultura da Generalitat de Cataluña no Goberno do presidente Carles Puigdemont. Durante o seu mandato centrou a súa principal actividade nas políticas de fomento do hábito da lectura, o incremento das achegas económicas ás grandes institucións culturais, o aumento das axudas ós creadores e ás industrias culturais ou, tamén, a maior promoción da literatura catalá.
En xullo do 2017 obtivo o doutoramento na Universidade Internacional de Cataluña (UIC) coa lectura dunha tese sobre Sardá i Salvany co título Fèlix Sardà i Salvany, influencer integrista, en temps del sexenni i la restauració, dirixida por Xavier Baró i Queralt.
O 3 de xullo de 2017 é nomeado conselleiro de Empresa e Coñecemento da Generalitat de Cataluña até o 26 de outubro de 2017, día no que dimite do seu cargo debido ás diferenzas co executivo catalán sobre non convocar eleccións, e anunciar esa mesma semana a Declaración Unilateral de Independencia. Esta dimisión anunciouna por Twitter afirmando: «Dimito. Os meus intentos de diálogo novamente fracasaron. Espero ser útil até o último minuto ó presidente [Carles Puigdemont] e ós cataláns».
Bretal, Olveira, Ribeira
Bretal é un lugar da parroquia de Olveira no concello coruñés de Ribeira, na comarca da Barbanza. Segundo o padrón municipal (INE 2012) ten 520 habitantes (256 homes e 264 mulleres).
Santi Vila
Causa xudicial
esquerda|miniatura|Vila acudindo a declarar á [[Audiencia Nacional de España|Audiencia Nacional en novembro de 2017.]] O 7 de setembro de 2017 pasou a ser investigado pola Fiscalía do Tribunal Superior de Xustiza de Cataluña por presuntos delitos de prevaricación, desobediencia ao Tribunal Constitucional e malversación de caudais públicos, tras asinar o Decreto para a convocatoria dun referendo de autodeterminación, xunto cos demais membros do Goberno autonómico catalán. O 8 de setembro a Fiscalía esixía fianza para garantir os gastos que poida causar ó erario público, que cifra en 6,2 millóns de euros.
O 2 de outubro de 2017 a xuíza da Audiencia Nacional Carmen Lamela nas querelas presentadas pola Fiscalía Superior de Cataluña, por sedición, rebelión e malversación, impúxolle unha fianza de 50 000 € que lle permitirá abandonar o Centro Penal Madrid VII de Estremera en canto a faga efectiva, á vez que decretaba a prisión incondicional para o exvicepresidente da Generalitat Oriol Junqueras e os ex-conselleiros Jordi Turull, Raül Romeva, Meritxell Borràs, Joaquim Forn, Josep Rull, Carles Mundó e Dolors Bassa.
Touriñán
O topónimo galego Touriñán pode referirse a:
Santi Vila
Causa xudicial
Deuse de baixa do PDeCAT o 20 de xuño de 2018, afirmando que non quería saber nada máis de política. O xuízo da Causa Especial 20907/2017 ou xuízo do procés empezou o 12 de febreiro de 2019.
Touriñán
Amais, como apelido pode referirse a:
Carles Mundó
Carles Mundó i Blanch, nado en Vic en 1976, é un avogado e político catalán. Ocupou o cargo de conselleiro de Xustiza da Generalitat de Cataluña entre o 14 de xaneiro de 2016 e o 28 de outubro de 2017.
Desde o 7 de setembro atopábase investigado pola Fiscalía do Tribunal Superior de Xustiza de Cataluña por presuntos delitos de prevaricación, desobediencia ó Tribunal Constitucional e malversación de caudais públicos, tras asinar o Decreto autonómico para convocar un referendo de autodeterminación, xunto cos demais membros do Goberno autonómico. O 8 de setembro, a Fiscalía esixía fianza para garantir os gastos que poida causar ó erario público, que cifra en 6,2 millóns de euros. O Xuízo empezou o 12 de febreiro de 2019. Unha vez celebrado, en sentenza 459/2019, de 14 de outubro de 2019, o Tribunal Supremo absolveuno do delito de malversación e condenouno a unha multa polo delito de desobediencia.
Santi Vila
Causa xudicial
O luns 14 de outubro de 2019, a Sala do Penal do Tribunal Supremo de España emitiu a sentenza sobre os 12 procesados do procés, considerando culpable de delito de desobediencia e outro de malversación, condenando a Vila a 1 ano e oito meses de inhabilitación especial para o exercicio de cargos públicos electivos e ó exercicio de funcións de goberno e a 10 meses de multa por un delito de desobediencia.
Orbazai, Lugo
San Miguel de Orbazai é unha parroquia do concello de Lugo na comarca de Lugo, na provincia de Lugo. No ano 2007 tiña 245 habitantes (117 homes e 128 mulleres), un máis ca en 2006.
O topónimo deriva de Awraba, unha tribo bérber que se asentou aquí trala invasión musulmá.
Doso
Cando falamos de Doso podémonos referir a:
Big Rip
miniatura|Unha galaxia baixo o influxo do Big Rip O Big Rip é unha hipótese cosmolóxica que propón un final fóra do común para a fin do universo. Predí que a densidade de toda a materia do universo, desde estrelas e galaxias a átomos e partículas subatómicas, increméntase co tempo, isto a pesar de que o universo segue a expandirse; nesta situación a densidade do universo convértese en infinita nun tempo finito, teminando a súa existencia por unha singularidade gravitacional en toda a súa estrutura. A diferenza do Big Crunch, no cal todo se condensa nun só punto, no Big Rip o universo convértese en partículas subatómicas flotantes que permanecerían separadas para sempre, sen cohesión gravitatoria nin enerxía.
A hipótese propúxoa por primeira vez Robert R. Caldwell en 1999, o nome puxéronllo el e os seus colaboradores Marc Kamionkowski e Nevin N. Weinberg en 2003.
Lingua alamblak
O alamblak é unha lingua sepik-ramu que se fala en Papúa Nova Guinea. ISO/DIS 639-3: amp
Distribución xeográfica
O dialecto karawari fálase en 9 aldeas da ribeira dos ríos Karawari e Wagupmeri e 4 aldeas preto do lago Kuvanmas no distrito de Angoram, na provincia de Sepik Oriental.
Falantes
1527 (2001)
Usos sociais e estudos
Entre 1974 e 1998 traducíronse textos da Biblia e en 2003 traduciuse o Novo Testamento. En 1984 Leslie P. Bruce publicou a primeira gramática da lingua, A grammar of Alamblak
Chacente
O topónimo galego Chacente pode referirse a:
Commando (filme)
Commando é un filme estadounidense dirixido por Mark L. Lester que foi estreado en 1985.
Antonio Pedrosa Latas
Antonio Pedrosa Latas, nado en Lugo o 23 de agosto de 1916 e finado en Los Molinos (Madrid) o 25 de febreiro de 1990, foi un militar e político galego.
Traxectoria
Participou na organización de Falange Española en Lugo baixo a dirección de José Cedrón del Valle en 1934. Combateu no bando nacional durante a guerra civil española. Chegou a Tenente Coronel de Infantería. Foi asesor xurídico do Instituto Social da Mariña e secretario do Sindicato Nacional de Pesca. Asesor xurídico do Ministerio de Traballo. Xefe Provincial do Movimiento Nacional na provincia de Ourense até xuño de 1940. Xefe Nacional do Sindicato da Pesca. Director Xeral Técnico do Instituto Social da Mariña.
Foi procurador en Cortes durante a primeira lexislatura do franquismo en representación da Organización Sindical, designado pola Xunta Extraordinaria da Delegación Nacional de Sindicatos. Volveu ocupar o escano durante as sete últimas lexislaturas. Foi Conselleiro Nacional, membro do IX Consello Nacional de FET y de las JONS e tamén do X Consello Nacional.
Pedrosa Latas protagonizou en febreiro de 1976 unha intervención ante a Comisión de Defensa Nacional das Cortes, na que cualificou á Universidade de bunker marxista e dixo:
Nas eleccións xerais de 1977 foi candidato ao senado por Alianza Popular pero non resultou elixido.
Estación de Valladolid-Campo Grande
A estación de Valladolid-Campo Grande, tamén coñecida como estación do Norte, é a principal estación de ferrocarril da cidade de Valladolid. Encóntrase fronte á prolongación da Acera de Recoletos, preto da Plaza de Colón e do Parque do Campo Grande. Ten servizos de alta velocidade, longa e media distancia operados por Renfe.
En 2010 recibiu 2.235.103 pasaxeiros.
Situación ferroviaria
A estación atópase a 695 metros de altitude nos trazados das seguintes liñas férreas:
Historia
O tren chegou a Valladolid en 1856 pola entrada principal da cidade, o camiño de Madrid, polo Parque de Campo Grande. Neses terreos propiedade do Concello de Valladolid e que pertenceran ao desaparecido Convento de San Xosé, construíuse un edificio de viaxeiros provisional, de madeira e de reducidas dimensións xunto cos talleres xerais, que constituíron a primeira grande industria da cidade.
Co tempo viuse a necesidade de construír unha nova estación sobre a anterior. O enxeñeiro Enrique Grasset é autor de diversas estacións como a de Burgos. Traballa en Valladolid dende 1891. Para a definición do edificio tomou como referencia a lonxitude dun convoi, con algo máis de 100 metros.
O 23 de decembro de 2007 púxose en marcha a liña de alta velocidade Madrid-Segovia-Valladolid, que reduciu o tempo entre as dúas cidades a 56 minutos, a unha velocidade máxima de 300 km/h. O 29 de setembro de 2015 púxose en funcionamento a liña de alta velocidade Valladolid-Palencia-León dando continuidade á primeira.
Longa distancia
Actualizado a 25 de xuño de 2016.
Media distancia
Actualizado a 25 de xuño de 2016.
A Bailada, Bóveda, Begonte
A Bailada é un lugar da parroquia de Bóveda no concello lugués de Begonte na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2011 tiña 22 habitantes (10 homes e 12 mulleres).
Campelos, Olveira, Ribeira
Campelos é un lugar da parroquia de Olveira no concello coruñés de Ribeira, na comarca da Barbanza. Segundo o padrón municipal (INE 2012) ten 45 habitantes (19 homes e 26 mulleres). Neste lugar está a capela da Sagrada Familia, construída a finais do século XVIII e propiedade do pazo de Gaioso.
Gran Premio de Francia de 1986
O Gran Premio de Francia de fórmula 1 de celebrouse no Circuíto Paul Ricard en Francia o 6 de xullo de 1986. Foi a oitava proba da tempada de Fórmula Un de, o 64º Gran Premio de Francia, ou o 72º Gran Prix de l'ACF. A carreira disputouse sobre 80 voltas ao circuíto de 3´81 quilómetros para unha distancia total de carreira de 305 quilómetros. O accidente mortal de Elio de Angelis dous meses antes impulsaron a Fórmula Un de usar unha versión abreviada do circuíto.
Xanízaro
230px|miniatura|dereita|Reunión de comandantes xanízaros co [[Sheikh ul-Islam|Şeyhülislam do Imperio Otomán, de mediados do século XIX.]] Os xanízaros (do turco Yeniçeri, "novo soldado") constituíron a elite do exército dos sultáns otománs. A forza, creada polo sultán Murad I cara 1365, formábana nenos cristiáns capturados en batalla, levados como escravos e convertidos ao islam.
Formación
Os rapaces eran educados na lei islámica e na lingua turca, ao tempo que eran instruídos nas artes militares. Os mozos medraban tendo o propio sultán como unha figura paterna, a quen estarían dispostos a defender até a morte mesmo contra seu propio pobo de orixe. A xustificación para a adopción dun corpo de soldados conversos en lugar de turcos nativos era que estes debían lealdade ao seu pobo e ás súas familias, e poderíanse tornar rebeldes en caso dunha acción do sultán contra outros turcos. Os mozos cristiáns só debían lealdade ao sultán, e loitarían contra calquera inimigo por el.
A pesar de que o Imperio Otomán adoptara oficialmente o islamismo sunita, os xanízaros eran adeptos dunha orde dervixe chamada bektashi, en alusión ao seu creador, Hajji Bektash. Reunía elementos musulmáns e cristiáns, permitía o consumo de bebidas alcoólicas e a participación de mulleres sen veos. Cando entraban en servizo, no entanto, eran rigorosamente disciplinados e tiñan prohibido casar. Os xanízaros aínda tiñan o hábito de levar consigo símbolos ou citacións cristiás para a batalla, con consentimento dos seus superiores.
Así, tornouse unha práctica común nas campañas emprendidas polos otománs na Europa capturar mozos nas cidades conquistadas e levalos para os centros de adestramento turcos. Cando non estaban en guerra, os sultáns esixían dos seus estados vasalos cristiáns nos Balcáns unha remesa de mozos para compor o corpo de xanízaros.
A medida que crecían en número, os xanízaros eran separados en divisións distintas entre si por un símbolo tribal, como unha flor ou un peixe. Durante os acampamentos, cada división reuníase en torno dun caldeiro de cobre onde se preparaba o alimento, e curiosamente adoptaron unha forte simboloxía con base na comida. Chamaban aos seus coroneis "facedor de sopa chef"; os oficiais-intendentes eran "cociñeiros chef", e así. Os caldeiros levábanse ás batallas e, se se perdían, toda a unidade era dispensada e prohibíaselles integrar a mesma compañía.
Os xanízaros permaneceron por moito tempo como a elite do exército turco, entrando en batalla en momentos decisivos ou como último recurso para garantir a seguranza do sultán. Ao longo do século XIX perderon a súa forza, en parte porque o recrutamento de rapaces cristiáns tornábase cada vez máis difícil fronte á oposición de potencias igualmente fortes militarmente, como o Reino Unido e Francia, e tamén debido á progresiva retracción territorial do Imperio Otomán en Europa. Desde entón, até o final do Imperio, en 1922, os poucos xanízaros permaneceron como a simbólica garda persoal do sultán.
Lidor, Castrillón, O Corgo
Lidor é un lugar da parroquia de Castrillón no concello lugués do Corgo, na comarca de Lugo. Segundo o IGE, en 2013 tiña 14 habitantes (7 homes e 7 mulleres).
O Outeiro das Camoiras, Lugo
San Salvador do Outeiro das Camoiras é unha parroquia do concello de Lugo na comarca de Lugo, na provincia de Lugo. No ano 2007 tiña 57 habitantes, deles 29 eran homes e 28 eran mulleres, o que supón un aumento de 1 habitante en relación ao ano anterior, 2006.
Samba
miniatura|Bailarinas de samba no Festival de [[Helsinqui.]] A samba (feminino en galego; orixinariamente é masculino: "o samba") é un xénero musical de raíces africanas xurdido no Brasil. O nome "samba" é probabelmente orixinario do nome angolano semba, un ritmo relixioso.
Historia
miniatura|250px|O [[batuque practicado no Brasil do século XIX, cadro de Johann Moritz Rugendas.]] A Samba probabelmente xurdiu en Baía, onde a día de hoxe se mantén con ritmos propios, trala chegada de gran cantidade de escravos para as plantacións de café no Estado de Río, que trouxeron este tipo de música. Unha vez alí gañou en calidade e en instrumentos e fíxose cun oco de seu, principiando unha historia propia que se supón no século XX, aparecida por vez primeira na cidade do Río de Xaneiro, xacando capital brasileira. Moitos investigadores falan de ritmos coma o maxixe, o lundu ou a modinha como orixinarias da samba. O termo "escola de samba" foi adoptado por grandes grupos de sambistas nun intento por gañar aceptación social para a samba e para as súas manifestacións artísticas. Co nacemento da samba asemade nacía a "escola", que outorgaba aos músicos unha percepción de lexitimidade e organización que permitía rachar coas barreiras sociais.
A samba Pelo telefone, de dominio público mais rexistrado por Donga e Mauro Almeida, é considerada a primeira samba gravada, emporiso Bahiano e Ernesto Nazaré teñen gravado na Casa Édison xa desde 1903.
Década dos 30
Nos anos trinta, un grupo de músicos liderado por Ismael Silva fundou, na veciñanza do barrio de Estácio de Sá, a primeira escola de samba, Deixa Falar. Transformaron o xénero para adaptalo ao desfile de carnaval. Daquela, unha personaxe xa de seu relevante contribuíu á popularización da samba: Noel Rosa. Noel é considerado o primeiro cronista da música popular brasileira. Nesta época, a radio espallou a sona da samba por todo o país e, co apoio do presidente Getúlio Vargas, a samba gañou status de "música oficial" do Brasil.
Nos anos seguintes a samba desenvolveuse en varias direccións, do samba canción ás baterías de escolas de samba. Un dos novos estilos foi a bossa nova, creado pola clase media, entre eles João Gilberto e Antonio Carlos Jobim.
Segunda metade do século XX
Nos anos setenta a samba era moi común nas emisoras de radio. Compositores e cantores como Martinho da Vila, Bezerra da Silva, Clara Nunes e Beth Carvalho figuraban entre os artistas de entón.
No inicio da década de 1980, despois dun período de esquecemento, onde as radios eran dominadas pola música de discoteca e polo rock brasileiro, a samba reapareceu no escenario brasileiro cun novo movemento chamado pagode. Nado nos suburbios cariocas, o pagode era unha samba renovada, que se valía de novos instrumentos, como o banjo ou o tantán, e unha linguaxe máis popular. Os nomes máis famosos foron Zeca Pagodinho, Almir Guineto, Grupo Fundo de Quintal, Jorge Aragão e Jovelina Pérola Negra.
Actualmente a samba é un dos xéneros musicais máis populares no Brasil.
Samba común
A samba caracterízase por unha sección de ritmo contendo a marcación, xeralmente xordo ou tantán, o 'corazón do samba'; e o seu núcleo máis importante é xeralmente recoñecido como cavaco e pandeiro. O cavaquiño é a conexión entre a sección de harmonía e a sección de ritmo, e adoita ser recoñecido como un dos instrumentos harmónicos máis percusivos existentes; a súa presenza, vía de regra, diferencia a verdadeira samba de variacións máis suaves como a Bossa Nova (aínda que haxa algunhas gravacións de samba onde non usen o cavaco, como as de Chico Buarque). O pandeiro é o instrumento de percusión máis presente, aquel cuxa batida é a máis completa. Un violón está sempre presente, e a maneira de tocalo na samba popularizou o violón de 7 cordas, por causa das sofisticadas liñas de contrapunto utilizadas no xénero nas cordas máis graves. As letras falan basicamente de calquera cousa, xa que a samba é o ritmo nacional brasileiro. Ese subxénero engloba todos os demais.
Artistas famosos: Beth Carvalho, Paulinho da Viola, Zeca Pagodinho, Wilson Moreira, Teresa Cristina & Grupo Semente, Adoniran Barbosa.
Partido alto
Ese termo é utilizado para denominar un tipo de samba que se caracteriza por unha batida de pandeiro altamente percusiva, con uso da palma da man no centro do instrumento para estalos. A harmonía do partido alto é sempre en ton maior. Xeralmente tocado por un conxunto de instrumentos de percusión (normalmente surdo, pandeiro e tamboril) e acompañado por un cavaquiño ou por un violón, ou polos dous, o partido alto acostuma dividirse en dúas partes: o refrán e os versos. Os partideiros acostuman improvisar nos versos, sendo comúns as disputas, e improvisadores con talento fixeron a súa fama e carreira na samba, como Zeca Pagodinho, que é non só un grande sambista de propósito xeral senón un dos mellores improvisadores.
Artistas famosos: Candeia, Jovelina Pérola Negra, Zeca Pagodinho, Arlindo Cruz, Aniceto do Império, Sombrinha, Nei Lopes, Almir Guinéto, Camunguelo.
Pagode
miniatura|150px|[[Zeca Pagodinho é un dos sambistas máis populares do Brasil.]] Hoxe é a forma de samba que se difunde entre as periferias dos centros urbanos do Brasil, xurdida nos anos 80 coa introdución de tres novos instrumentos, o banjo, o tantán e o repique de man. Usualmente é cantado por unha persoa acompañada por cavaquiño, violón e polo menos por un pandeiro. As letras son descontraídas, falan normalmente de amor ou calquera situación graciosa. Case sempre as letras non teñen grande expresión, sendo máis buscada a aliteración que o contido.
Artistas famosos: Raça Negra, Molejo, Katinguelê.
Samba de breque
Hoxe un xénero morto, as músicas do samba de breque eran intercaladas con partes faladas, ou diálogos. Os cantores, necesariamente, tiñan un excelente don vocal e habilidade para facer voces diferentes. As letras contaban historias e eran xocosas.
Artistas famosos: Moreira da Silva.
Samba-canción
A samba-canción foi moi executada nas radios, con grandes influencias do estilo e da melodía do Bolero e ballad americano. As cancións deste xénero son románticas e de ritmo máis lento. Os temas varían do puramente lírico ao tráxico.
Artistas famosos: Noel Rosa, Ângela Maria, Nora Ney, Nelson Gonçalves, Cauby Peixoto, Agnaldo Rayol, Dolores Duran, Maysa Matarazzo, Lindomar Castilho. As intérpretes dese xénero ficaron coñecidas como as divas da Era de Ouro do Radio.
Mobara
Mobara (茂原市, もばらし, Mobara-shi) é un concello da prefectura de Chiba no Xapón. Está situada no centro da rexión de Kantō e no centro da prefectura, na zona de provincia histórica de Kazusa, na parte leste da illa de Honshū. A súa superficie é de 100,01 km² e a poboación de 92.663 habitantes (2009) e ten unha densidade de poboación de 927 h/km².
Meritxell Borràs
Meritxell Borràs i Solé, nada en L'Hospitalet de Llobregat o 12 de abril de 1964, é unha política catalá, deputada no Parlamento de Cataluña. Foi a Conselleira de Gobernación, Administracións Públicas e Vivenda da Generalitat de Cataluña até o 27 de outubro de 2017.
Mobara
O concello de Mobara limita cos concellos de Ichihara, de Nagara, de Chōnan, de Mutsuzawa, de Chōsei, de Shirako, de Ōamishirasato e de Chiba.
Samba
Samba-exaltación
thumb|180px|esquerda|[[Carmen Miranda no filme The Gang's All Here. Cantante luso-brasileira axudou a divulgar a samba a nivel internacional.]] A samba-exaltación está caracterizada por composicións "meta-rexionais", o oufanismo observado nas composicións exalta por así dicir a cultura do país e non un folclore específico, constituíndo o primeiro momento de exportación da música popular sen precedentes na historia, presentando as cores, a acuarela do país ao resto do mundo. Aquarela do Brasil, de Ary Barroso, é a composición que inaugura ese estilo de samba. Carmen Miranda destaca como unha das grandes expoñentes.
Samba-enredo
A samba enredo é o estilo cantado polas escolas de samba durante os desfiles de carnaval. A letra do samba-enredo, normalmente, conta unha historia que servirá de enredo para o desenvolvemento da presentación da escola de samba. En xeral, a música é cantada por un home, acompañado sempre por un cavaquiño e pola batería da escola de samba, producindo unha textura sonora complexa e densa, coñecida como batucada.
Meritxell Borràs
Traxectoria
Filla de Jacint Borràs, un dos fundadores de Converxencia Democrática de Cataluña. É licenciada en Farmacia e ten un mestrado en Xestión Empresarial pola Universidade de Barcelona ademais de realizar un curso de Liderado Político no IESE de Madrid. Traballou nos laboratorios Menarini durante sete anos e nos laboratorios Almirall durante dous anos. É socia de Òmnium Cultural, da Assemblea Nacional Catalana e do F. C. Barcelona ademais doutras entidades de Hospitalet.
Samba
Bossa nova
A bossa nova é un estilo de samba brasileira que xurdiu na década de 1960. Este estilo é unha fusión dos estilos do Jazz coa samba. Durante moitos anos foi a samba das praias e bares do Río de Xaneiro. A Bossa Nova foi ben orixinal no seu estilo creativo, pois introduciu o repique de man e a viola electrónica, imitando a guitarra nos tons mais finos, facendo unha melodía con forte influencia das melodías americanas mesturadas con batidas abrasileiradas. As interpretacións son marcadas por un ton suave, intimista ou murmurado. Gravado en 1958 o LP Canção do Amor Demais, é considerado crucial para a inauguración deste movemento, xurdido en 1957. O antolóxico LP traía aínda, tamén da autoría de Vinícius de Moraes e Tom Jobim, Chega de saudade, Luciana, Estrada branca, Outra vez. A melodía de fondo foi composta coa participación dun mozo baiano que tocaba o seu violón de maneira orixinal, inédita: o mozo João Gilberto.
Meritxell Borràs
Traxectoria política
Militante de Convergència Democràtica de Catalunya (CDC). Foi presidenta e fundadora da Joventut Nacionalista de Catalunya (JNC) en 1981 en Hospitalet de Llobregat e membro do Comité executivo nacional da JNC como responsable de comunicación e formación.
É membro do consello nacional de CDC, membro do Comité executivo nacional de CDC como responsable de políticas sociais e corresponsable do eido sectorial e membro do secretariado permanente de CDC.
Samba
Samba Reggae
Artistas e grupos famosos: Gera Samba, Cidade Negra, Margareth Menezes, Daniela Mercury, Armandinho, Inimigos da HP.
Meritxell Borràs
Traxectoria política
Dende 1995 foi concelleira do Concello de L'Hospitalet de Llobregat e voceira do grupo municipal de Convergència i Unió en Hospitalet dende 1998. Foi cabeza de lista nas eleccións municipais en Hospitalet en 1999, 2003, 2007 e 2011.
En 1995 foi deputada na Deputación Provincial de Barcelona.
Ten unha ampla experiencia como deputada no Parlamento de Cataluña. Foi deputada da V, VI, VII, VIII e IX lexislaturas. Durante esta etapa foi membro da Comisión de Economía, Finanzas e Orzamento, da Comisión de Control da Actuación da Corporación Catalá de Medios Audiovisuais, da Comisión de Medio ambiente e Vivenda, da Comisión de Benestar e Inmigración, da Comisión de Traballo, Industria, Comercio e Turismo e da Comisión de Saúde. Tamén foi voceira de CiU na "Comisión Pujol".
O 22 de xuño de 2015, coa remodelación do Goberno da Generalitat de Cataluña despois de que Unión Democrática de Cataluña saíse do goberno foi nomeada conselleira de Gobernación e Relacións Institucionais da Generalitat.
Causa xudicial
O 2 de novembro de 2017, a xuíz do Xulgado Central de Instrución n° 3 Carmen Lamela ordenou o seu ingreso en prisión provisional comunicada e sen fianza, xunto co ex-vicepresidente Oriol Junqueras e os ex-conselleiros Raül Romeva, Joaquim Forn, Dolors Bassa, Carles Mundó, Josep Rull e Jordi Turull pola investigación de tres delitos, incluídos os de rebelión, sedición e malversación. Tras a asunción da causa seguida na Audiencia Nacional polo xuíz do Tribunal Supremo Pablo Llarena, este determina o 4 de decembro a liberdade baixo fianza de todos os ex-conselleiros, mantendo en prisión provisional unicamente a Junqueras e Forn.
O luns 14 de outubro de 2019, o Tribunal Supremo de España sala do penal, emite a sentenza da causa penal seguida contra os 12 líderes cataláns do procés, a Meritxell Borrás, a condena a 1 ano e oito meses de inhabilitación.
Voo 3704 de Iran Aseman
O voo 3704 de Iran Aseman foi un voo doméstico regular iraniano de pasaxeiros dende Teherán ata Yasuj operado pola aeroliña Iran Aseman Airlines. O 18 de febreiro de 2018, o avión que realizaba o voo, un ATR 72-200, esnafrouse contra o monte Dena, nos montes Zagros, preto da vila de Noqol na provincia de Esfahan. A totalidade dos 59 pasaxeiros e 6 tripulantes a bordo morreron. Rescatadores a bordo de helicópteros da Forza Aérea dos Corpos da Garda Revolucionaria Islámica atoparon os restos do avión dous días despois do accidente.
Avión
O aparello involucrado no accidente era un ATR 72-212 con número de serie 391. Tiña o rexistro EP-ATS e fora entregado a Iran Aseman Airlines no ano 1993. Nos seus 24 anos de servizo coa aeroliña a avión non rexistrara ningún incidente serio.
Unha fonte iraniana informou de que o avión reiniciara recentemente as súas operacións despois de estar fóra de servizo durante sete anos debido á falta de pezas de reposto, e que tivera problemas técnicos nun voo semanas antes do accidente. Afirmouse tamén que unha publicación de Instagram da aeroliña dous meses antes do accidente anunciaba a volta ao servizo do aparello, pero esta foi borrada tras o accidente.
No momento do accidente Iran Aseman tiña seis avións ATR na súa frota, dos cales tres estaban realizando operacións.
Este accidente é o sexto con vítimas mortais do ATR 72 nunha década que deixaron un total de 306 mortos.
Accidente
O avión estaba operando un voo doméstico regular de pasaxeiros dende o aeroporto de Mehrabad en Teherán ata o aeroporto de Yasuj. Engalou de Teherán ao redor das 04:30 UTC e esnafrouse no monte Dena sobre unha hora despois. Os seus 65 ocupantes, 59 pasaxeiros e 6 tripulantes, presumiblemente morreron. Segundo a páxina web de seguimentos de voos Flightradar24, o derradeiro sinal do avión foi recibido xusto antes das 05:56 UTC, cando se atopaba a unha altura de 16 975 pés (5 174 m) e estaba descendendo. O derradeiro contacto de radio que o control de tráfico aéreo (ATC) tivo coa tripulación foi poucos minutos antes, ás 09:22 hora local (05:52 UTC), cando o ATC autorizou ao avión a descender de nivel de voo dende unha altura de 21 000 pés a 17 000.
Busca
Habitantes da zona informaron que escoitaron ao avión chocando contra a montaña, pero debido á neboa os helicópteros de rescate non puideron chegar ao lugar do accidente nos montes Zagros. O monte Dena, onde se esnafrou o avión, é realmente unha cordilleira dentro dos montes Zagros; ten 80 qulómetros de longo con varios picos, o máis alto deles de 4 409 metros. As condicións meteorolóxicas no lugar do accidente, incluída neve e fortes ventos, obstaculizaron aos servizos de busca e rescate.
Rescatadores a bordo de halicópteros dos Corpos da Garda Revolucionaria Islámica atoparon os restos do avión dous días despois do accidente, o 20 de febreiro, a 30 metros baixo o pico das montañas ao sur de Noqol a unha altura duns 4 000 metros.
O día 3 de marzo funcionarios iranianos anunciaron que atoparan a gravadora de datos de voo.
Trasancos
O topónimo Trasancos pode referirse a:
Como apelido pódese referir a:
Bocacarreira, Bóveda, Begonte
Bocacarreira é un lugar da parroquia de Bóveda no concello lugués de Begonte na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2011 tiña 37 habitantes (19 homes e 18 mulleres).
María Wonenburger
María Josefa Wonenburger Planells, nada en Montrove (Oleiros) o 17 de xullo de 1927 e finada na Coruña o 14 de xuño de 2014, foi unha matemática galega, investigadora nos Estados Unidos e o Canadá.
Formación
Filla de Julio Wonenburger Canosa, descendente dun tataravó alsaciano que no século XIX chegara a Compostela, e de Amparo Planells, valenciana, naceu en Oleiros, localidade na que veraneaba a súa familia. Realizou os primeiros estudos na Coruña, finalizando a educación secundaria no Instituto Eusebio da Guarda en 1944. Afeccionouse tanto ó hóckey a patíns ou baloncesto como á música de Bach, ademais de estudar inglés ou alemán. Malia a vontade familiar de que estudase enxeñería para continuar co negocio familiar de fundición que tiña na Coruña, ela sentíase inclinada ás matemáticas. Como a Universidade de Santiago de Compostela só ofertaba dous cursos desa carreira, foi estudar á Universidade Central de Madrid, na que se licenciou en Matemáticas en 1950. Alí tivo como profesor o matemático aragonés Julio Palacios.
Carreira
Algúns dos seus profesores, como Julio Rey Pastor suxeríronlle que solicitase unha bolsa para ampliar estudos no estranxeiro. Formou entón parte dos beneficiarios das primeiras bolsas Fulbright (no 1953), o que lle permitiu ir á Universidade Yale, nos Estados Unidos. A súa tese de doutoramento sobre teoría de grupos foi dirixida polo alxebrista Nathan Jacobson, e rematouna en 1957. O seu título era: On the group of similitudes and its projective group (Sobre o grupo de semellanzas e o seu grupo proxectivo). De volta en España traballou como investigadora no CSIC durante tres anos. No Estado Español, nun inicio, non tivo o recoñecemento que lle cumpría, xa que en 1960 foi obrigada a doutorarse por segunda vez en Madrid (porque o primeiro doutoramento non lle foi recoñecido) cando xa estaba titulada pola quinta universidade no ránking mundial. Esta segunda tese foi dirixida na Universidade Central de Madrid por Germán Ancochea e Tomás Rodríguez Bachiller, e se titulaba Representación espinorial dos grupos de semellanza. A tese, aprobada e publicada, non lle serviu para acadar o título español de doutoramento por circunstancias de tipo administrativo.
Un alumno seu turrou para que fose ela a súa directora da tese de doutoramento. Era Robert Moody, quen logo traballou sobre o infinito no que se coñeceu como álxebra de Kac-Moody, e que tivo a Wonenburger como inspiradora a quen recoñeceu como nai da teoría de grande aplicación na física.
Obra
A investigación de María Wonenburger centrouse principalmente na teoría de grupos e na álxebra de Lie. Estudou o grupo de rotacións, o grupo ortogonal e os seus correspondentes grupos proxectivos. Tamén os automorfismos dos grupos de semellanzas inspirándose nos traballos anteriores de Jean Dieudonné, e aplicándoos a espazos vectoriais de dimensión maior ou igual ca seis.
Tamén traballou con grupos de semellanzas na álxebra de Clifford, e sobre todo foi coñecida polos seus desenvolvementos na álxebra de Lie, onde dirixiu a maior parte das súas teses. Entre os seus doutorandos que traballaron neste campo dirixidos por ela estiveron o xa amentado Robert Moody, Stephen Berman, Bette Warren, Edward George Gibson ou Richard Lawrence Marcuson. María Wonenburger centrou posteriormente a súa investigación na clasificación dos grupos finitos e nas matrices de Cartan.
Recoñecementos
miniatura|Homenaxe a María Wonenburger no parque de Santa Margarida na Coruña. No 2007 a Unidade Muller e Ciencia da Xunta de Galicia creou o Premio María Wonenburger para recoñecemento daquelas mulleres galegas con traxectorias notables no ámbito da ciencia e tecnoloxía.
No 2011 foi erixido un monólito á súa memoria no Paseo das Ciencias do parque de Santa Margarida da Coruña.
En xuño de 2012 foi inaugurada unha zona verde de máis de 10 000 metros cadrados en Montrove, Oleiros co seu nome. A matemática non puido acudir á inauguración por cuestións de saúde.
O concello da Coruña adicoulle en outubro de 2014 unha rúa no polígono de Agrela e en xuño de 2015 inaugurou un monumento no parque de Santa Margarida.
En 2018 foi proposta pola Universidade de Vigo para nomear un dos seus edificios.
Galería de imaxes de Boborás
Galería de imaxes do concello de Boborás na provincia de Ourense.
Hefesto
miniatura|Hefesto na forxa por [[Guillaume Coustou (fillo), Louvre.]] Na mitoloxía grega, Hefesto (en grego Ἥφαιστος Hêphaistos, quizais de φαίνω phainô, ‘brillar’) é o deus do lume e da forxa, así como dos ferreiros, os artesáns, os escultores, os metais e a metalurxia. Era louvado en tódolos centros industriais e manufactureiros de Grecia, especialmente en Atenas. O seu equivalente na mitoloxía romana era Vulcano.
Hefesto era feo e tolleito. Mesmo o mito di que, ó nacer, Hera -súa nai- viuno tan feo que o tirou do Monte Olimpo e deixouno eivado. Tanto é así, que camiñaba coa axuda dunha vara e, nalgunhas vasillas pintadas, os seus pés aparecen do revés. Na arte, é representado coxo, suorento, coa barba desaliñada e o peito descuberto, inclinado sobre a súa bigornia, a miúdo traballando na súa forxa.
A aparencia física de Hefesto indica arsenicose, é dicir, envelenamento crónico por arsénico que provoca coxeira e cancro de pel. O arsénico engadíase ó bronce para endurecelo e a moitos dos ferreiros da Idade de Bronce padeceron esta enfermidade.
Bangassou
Bangassou é unha cidade do sueste da República Centroafricana, que se atopa na ribeira norte do río Ubangi. A rexión que arrodea a cidade é famosa pola súa vida salvaxe. É a capital de Mbomou, unha das 14 prefecturas dos país. Bangassou está unida á ribeira sur do río, xa parte da República Democrática do Congo, por transbordador.
Bangassou representa o principal centro comercial de Mbomou, contando con catro mercados e tendo a cobertura das principais redes de telefonía. Conta aínda co pequeno Aeroporto de Bangassou. A maior parte da poboación de Bangassou vive da agricultura de subsistencia.
No contexto da guerra civil na República Centroafricana, o 11 de marzo de 2013, elementos armados do grupo Séléka penetraron violentamente na rexión e apoderáronse da mesma, provocando a parálise dos servizos públicos e o corte das comunicacións por teléfono. Porén, a situación normalizouse a finais de abril.
Historia
Durante a ocupación colonial francesa do Estado Libre do Congo, foi estabelecida unha base militar francesa na rexión. En 1922, a Congregación do Espírito Santo estabeleceu unha misión católica na cidade. En 1931, a société cotonnière Comouna construíu un predio de procesamento de algodón en Bangassou, que se converteu en capital da prefectura de Mbomou en 1935.
Anolis gorgonae
Anolis gorgonae é unha especie de réptil escamoso da familia Polychrotidae. É endémico da illa Gorgona, en Colombia. É de cor azul agrisado; vive no interior da selva de Gorgona a adoita permanecer nos toros das árbores.
Estado de conservación
Por mor do hábitat illado e a natureza esquiva de A. gorgonae, foi difícil estimar exactamente a súa poboación, mais os expertos sinalan que está en perigo de extinción. A especie está a ser devorada polo introducido Basiliscus galeritus e está ameazada pola deforestación. O maior dano causado no hábitat de A. gorgonae ocorreu cando se construíu o cárcere de Gorgona no interior da illa na década de 1950. Suxeriuse que algúns exemplares fosen capturados para un programa de reprodución en cativerio.
La burrerita de Ypacaraí
La burrerita de Ypacaraí é un filme de 1962 dirixido e escrito por Armando Bó. É unha coprodución entre a Arxentina e Paraguai que tivo como protagonistas a Isabel Sarli, Armando Bó, Luis Alberto del Paraná e o Trío Los Paraguayos.
Foi rodada parcialmente en Asunción de Paraguai e en Ypacaraí. Durante un programa de televisión o director Armando Bó deulle unha puñada ao crítico Jorge Miguel Couselo por unha confusión con outro crítico –Carlos Ferreira- con motivo deste filme.
Resurrección de Xesús
miniatura|300px|"Resurrección".1499-1500. Por [[Perugino.]] A Resurrección de Xesús é o nome dado á fe cristiá de que Xesús de Nazaret retornou á vida o domingo seguinte ao venres na cal el foi crucificado. É unha doutrina central da fe e da teoloxía cristiá e parte do Credo Niceno: "Resucitou dos mortos ao terceiro día, conforme as Escrituras."
Segundo o Novo Testamento, ocorreu ao terceiro día de que Xesús fose crucificado, morto e sepulto nunha tumba. O momento preciso da resurrección non se describe, nin aparece como presenciado por ninguén (nin sequera polos soldados que custodiaban o lugar); si a súa consecuencia: as miróforas (tres Marías o santas mulleres) encontran a tumba baleira (nun dos evanxeos, o de Mateo, no medio dun estrondo causado pola chegada dun anxo -nos demais evanxeos tamén aparecen anxos, aínda que noutra actitude-). A partir dese momento menciónanse varias aparicións de Xesús resucitado en diversas ocasións, tanto a María Madalena (Noli me tangere) como aos apóstolos (Tomé, que mostrara a súa incredulidade, é invitado polo propio Xesucristo a meter a man na chaga do costado) e a outros discípulos (aos discípulos de Emaús e a un grupo de máis de cincocentos "irmáns").
A resurrección de Xesucristo celébrase no calendario cristián coa festividade do Domingo de Pascua ou de resurrección. O domingo de resurrección denomínase tamén nos Συναξάριον synaxarion e calendarios litúrxicos da igrexa ortodoxa "domingo das miróforas co nobre Xosé''.
Os textos evanxélicos datan o descubrimento da tumba baleira en o primeiro día da semana seguinte á celebración da pascua xudía (que é a festividade que se celebrou na Última Cea). A expresión ao terceiro día, que suscita unha curiosa controversia cronolóxica (menos de corenta e oito horas cóntanse como tres días), é a máis utilizada por recollerse no Credo: resucitou ao terceiro día, segundo as Escrituras; e provén dun fragmento do Evanxeo de Lucas: xa van tres días que sucederon estas cousas (a morte de Xesús)
Ian Bannen
Ian Bannen, nado o 29 de xuño de 1928 en Airdrie (North Lanarkshire) e finado o 3 de novembro de 1999 en Knockies Straight, foi un actor escocés. É coñecido polo seu papel de Christopher Lowe en From Beyond the Grave.
Pedradreita, Castrillón, O Corgo
Pedradreita é un lugar da parroquia de Castrillón no concello lugués do Corgo, na comarca de Lugo. Segundo o IGE, en 2013 tiña 23 habitantes (14 homes e 9 mulleres).
No Doubt
No Doubt é unha banda estadounidense de rock formada en Anaheim (California). A súa música estivo inicialmente influenciada polo ska, e evolucionou posteriormente cara ao soft rock. Tamén recibiu a influencia dos estilos de reggae xamaicanos, con colaboracións con artistas como Lady Saw. En 1992 lanzaron o seu álbum debut No Doubt. Acadaron sona mundial grazas ao seu terceiro álbum Tragic Kingdom de 1995, que obtivo o Disco de Diamante nos Estados Unidos. O terceiro sinxelo do álbum, "Don't Speak", supúxolles un récord tras permanecer 16 semanas no posto número un da Billboard Hot 100.
Ficocianobilina
A ficocianobilina é unha ficobilina azul, é dicir, un pigmento tetrapirrólico cromóforo captador de luz, que se encontra en cianobacterias e nos cloroplastos das algas vermellas, glaucófitas, e algunhas criptomónadas. A ficocianobilina está presente só nas ficobiliproteínas aloficocianina e ficocianina, das cales é o aceptor terminal de enerxía. Está unido covalentemente a estas ficobiliproteínas por enlaces tioéter.
Bangalore
Bangalore (en ಬೆಂಗಳೂರು) é a capital e cidade principal de Karnataka, na India. Tiña 9 621 551 habitantes no censo de 2011, o que a converte na quinta cidade do país. Importante centro dedicado á industria pesada e ás tecnoloxías da información.
Pías, Lugo
San Vicente de Pías é unha parroquia do concello de Lugo na comarca de Lugo, na provincia de Lugo. No ano 2007 tiña 208 habitantes, deles 92 eran homes e 116 eran mulleres, o que supón unha diminución de 5 habitantes en relación ao ano anterior, 2006.
Bangalore
Linguas
Kanarés 31%, telugu 27%, támil 20%, malayalam 5% e outras linguas 10%. A presenza de numerosas oficinas do goberno e de establecementos militares fan que o hindí sexa moi usado na cidade. O inglés tamén se emprega como lingua de intercomunicación entre xentes de diferentes orixes.
Segunda división española 1982/83
A tempada 1982–83 da Segunda División de España foi a 51ª edición deste torneo. A categoría estivo composta por 20 equipos, dos cales Real Murcia, Cádiz e Mallorca ascenderon á Primeira División mentres que Deportivo Alavés, Sabadell, Jerez Deportivo e Córdoba descenderon á Segunda División B.
Clasificación
X = Partidos xogados; G = Partidos gañados; E = Partidos empatados; P = Partidos perdidos; GF = Goles a favor ; GC = Goles en contra; DG = Diferenza de goles; Pts = Puntos
Bangalore
Primeiras referencias
A primeira referencia do nome Bengaluru data do 890 coma lugar onde houbo unha batalla. Foi parte do Reino Ganga ata o 1024 e aparece nomeada Bengaval-uru (Cidade dos Gardas). Despois caeu no poder dos Chalukya-Cholas e, no 1074, pasou ao poder do Imperio Chola. A partir de 1117 foi territorio do Imperio Hoysala. No 1336 xa era parte do Imperio de Vijayanagar.
Raúl García Escudero
Raúl García Escudero, nado en Pamplona o 11 de xullo de 1986, é un futbolista español. Xoga de centrocampista e o seu actual equipo é o Athletic Club.
Traxectoria
Raúl García é unha das novas perlas da canteira de Osasuna. Formado nas instalacións de Tajonar, deu o salto a Primeira división da man de Javier Aguirre. Militou no primeiro equipo rojillo desde o ano 2004 ao 2007, contribuíndo de forma fundamental á clasificación de Osasuna para a Champions League e chegando a semifinais da Copa da UEFA nos anos 2006 e 2007 respectivamente.
Bangalore
Fundación da Bangalore moderna
Con todo, pouco o nada sábese do asentamento deses séculos ata que, en 1537, un gobernante feudatario do Imperio de Vijayanagar, Kempe Gowda I, constrúe un forte de adobe no lugar rodeando unha área de máis de 2 km².
Raúl García Escudero
Traxectoria
É un xogador moi completo, con gran visión de xogo; bo distribuidor, ten un potente disparo de media e longa distancia e ademais é un óptimo cabeceador.
Estas características fixeron que equipos como o Valencia, Zaragoza, Real Madrid ou Atlético de Madrid fixásense nel. Finalmente o 19 de xuño de 2007 fichou por cinco tempadas polo Atlético de Madrid.
Bangalore
Fundación da Bangalore moderna
No seu interior estendeuse a poboación propiamente dita, o chamado Pete (mercado na lingua local). En forma de améndoa con dous eixes principais (rúa Chikkapete do leste a oeste; rúa Doddapete de sur a norte) que crúzanse no centro (praza Doddapete), como nas nosas cidades medievais distribuíase cada oficio nunha área que levaba esa denominación (Aralpete do algodón, Akkipete do arroz, Ragipete, Balepete das frores, Kumbarpete dos oleiros, Ganginarpete do aceite, Upparpete do sal e Nagartharapete do ouro e a prata). Actualmente aínda segue a ser o mercado tradicional da metrópole.
Raúl García Escudero
Traxectoria
Na súa primeira tempada co Atlético (2007-2008) obtivo a Copa Intertoto. Foi titular habitual e contribuíu co seu xogo e algúns goles á clasificación para a fase previa da Champions League. Na tempada 2009/2010 proclamouse campión da Europa League e subcampión da Copa do Rei e ao comezo da 2010/2011 foi campión da Supercopa de Europa.
Bangalore
Fundación da Bangalore moderna
A máis erixiu entre outros o Templo Nandi (do Toro) de Basavanagudi algo máis ao sur e dotou ao territorio, que non posuía corrente algunha de importancia, de numerosos estanques e lagos. O seu neto, Kempe Gowda II, seguiu a política do seu avó atraendo poboación e máis mercados, cavando novos reservorios e erixindo catro torres cardinais delimitadoras do que pretendía fora a cidade futura.