cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Partido del Progreso de Ciudades de Castilla y León
Inscribiuse no rexistro de partidos do Ministerio do Interior o 11 de xullo de 2006, aínda que afirman ter comezado a súa actividade política dende 2003 cando comezaron a tomar contacto os impulsores do partido e desenvolver as súas pautas estatutarias. A decisión de crear este novo partido xorde trala ruptura na Unión do Pobo Leonés (U.P.L.) que supuxo a marcha desta formación política do seu presidente José María Rodríguez de Francisco quen formou o Partido Autonomista Leonés - Unión Leonesista (P.A.L.-U.L.).
Nas eleccións autonómicas dese ano concorreron dentro da coalición ACAL (Alternativa por Castilla y León) xunto con outros partidos rexionalistas como Tierra Comunera (TC) ou o Partido de El Bierzo (PB).
En xaneiro de 2009 o seu perfil ideolóxico virou bruscamente cara posicións castelanistas. Ese mesmo ano anunciouse a súa integración no Partido de Castilla y León, denominación do Partido Castellano na devandita comunidade autónoma.
Lotto Sport Italia
miniatura|200px|Tenda de Lotto en Hong Kong Lotto Sport Italia é unha empresa téxtil de Italia, adicada á fabricación de equipamento deportivo.
Historia
Os seus inicios datan de xuño de 1973. Lotto foi fundada pola familia Caberlotto, quen neses anos fabricaban para o equipo de fútbol Treviso FC. Actualmente Lotto fabrica artigos deportivos, para tenis, baloncesto, voleibol, atletismo e fútbol en máis de 60 países.
Rumen Radev
Rumen Georgiev Radev (en Румен Георгиев Радев), nado en Dimitrovgrad o 18 de xuño de 1963, é un militar e político búlgaro. Dende o 22 de xaneiro de 2017 é presidente de Bulgaria.
Radev serviu como comandante da Forza Aérea de Bulgaria. En 2016 presentouse como candidato independente á presidencia do seu país, apoiado polo Partido Socialista Búlgaro, sendo elixido en segunda volta.
Carreira política
En agosto de 2016, o Partido Socialista Búlgaro e Alternativa para un Renacemento Búlgaro (ABR) nomearon oficialmente a Radev para as eleccións presidenciais de 2016. No mesmo mes, ABR retirou o seu nomeamento presidencial ó xeneral Radev.
Na elección do 6 de novembro, Radev obtivo o primeiro lugar entre os 21 candidatos a presidente na primeira volta, pasando a balotaxe con Tsetska Tsacheva, do partido Cidadáns polo Desenvolvemento Europeo de Bulgaria (GERB). Na segunda volta, realizada o 13 de novembro, venceu a Tsacheva cun 58% dos votos.
Asumiu a presidencia de Bulgaria o 22 de xaneiro de 2017, nunha cerimonia militar realizada na capital, Sofía. O 27 de xaneiro nomeou a Ognian Gerdzhikov como primeiro ministro.
Tempo de renovación
O tempo de renovación é o período que tarda en renovarse un nivel trófico ou un ecosistema. Este concepto exprésase mediante unha relación entre biomasa e produción, de modo que:
Ariane 5
Ariane 5 é o nome do quinto modelo da familia de foguetes Ariane.
Características
O Ariane 5 ten un deseño completamente novo e sen relación cos anteriores foguetes da familia Ariane. O corpo principal o forma unha etapa cun só motor Vulcain ou Vulcain 2 alimentado por hidróxeno e oxíxeno líquidos mentres que dous aceleradores de propelente sólido proporcionan a maior parte do pulo no engalaxe. O foguete dimensionouse coa idea de usalo para lanzar a nave tripulada Hermes, posteriormente cancelada, co resultado de que é excesivamente potente para cargas comerciais normais, tendo que lanzarse habitualmente con cous satélites a bordo. Tódolos Ariane 5 lánzase desde a zona ELA-3 do Centro Espacial de Kourou.
Versións
Segundo a épocas e as necesidades, a versión básica do Ariane 5 foise modificando e mellorando para aumentar as súas prestacións.
Scott Glenn
Theodore Scott Glenn, nado en Pittsburgh (Pensilvania) o 26 de xaneiro de 1941, é un actor estadounidense.
O Porto de Bouzas, Ribadelouro, Tui
O Porto de Bouzas é un lugar da parroquia de Ribadelouro, no concello pontevedrés de Tui, na comarca do Baixo Miño. Segundo o padrón municipal de habitantes do Instituto Galego de Estatística no ano 2019 tiña 50 habitantes (23 homes e 27 mulleres), un descenso de 18 habitantes respecto ao ano 1999.
Orazo, A Estrada
San Pedro de Orazo é unha parroquia que se localiza no concello da Estrada. Segundo o IGE en 2012 tiña unha poboación de 327 persoas (185 mulleres e 165 homes), distribuídos en 11 entidades, o que supón unha diminución respecto de 1986 cando tiña 489 habitantes. En 1842 tiña unha poboación de feito de 407 persoas.
A familia de Carlos IV
A familia de Carlos IV (en castelán La familia de Carlos IV) é un retrato en óleo sobre lenzo do monarca español e da súa familia pintado por Goya en 1800, durante unha estadía da familia real no Palacio Real de Aranjuez. A realización da obra enmárcase dentro do período no que Goya foi primeiro pintor de cámara do rei, cargo que lle foi outorgado en 1799 (en 1789 fora nomeado pintor de cámara polo propio monarca). Consérvase no Museo do Prado de Madrid.
Historia
Tódolos bosquexos teñen, de xeito característico, unha imprimción vermella e trazos faciais construídos nun só ton, do mesmo xeito que as masas principais. Ao final, unha vez definidos os planos e as proporcións, engadíronse os matices de cor. O 23 de xullo, Goya presentou a minuta dos dez retratos, dos que só se conservan cinco autógrafos, todos eles no Museo do Prado: a infanta María Xosefa, o infante Carlos María Isidro, o infante Francisco de Paula, o infante Antonio Pascual e Luís, rei de Etruria. Do resto dos bosquexos perdidos, coñécense exemplares feitos por Agustín Esteve ou polo taller, distribuídos por diversos museos e coleccións, entre eles o retrato do futuro Fernando VII que se atopa no Metropolitan Museum of Art de Nova York. Finalmente, Goya traballou na pintura final entre xuño de 1800 e decembro de 1801, cando foi presentada ao rei. Tense afirmado que o cadro non espertara o entusiasmo da familia real, que esperaba un cadro máis grande, semellante ó de A familia de Filipe V, de Van Loo. Non foi, porén, mal acollido. Carlos IV referíase a el, coloquialmente, como o retrato "de todos xuntos", e parece que os seus protagonistas víronse representados fielmente e estaban satisfeitos, como moitos dos personaxes retratados por Goya con igual sinceridade e verismo, xa que o pintor dotounos dunha aparencia viva e dun aire de dignidade e decoro que poucos pintores da época puideron acadar. De feito, se se comparan os seus retratos con outros contemporáneos, pódese ver que Goya pintounos notablemente favorecidos, intentando "servir aos seus señores do o mellor xeito posible. A pesar disto, no pasado, no cadro víronse as críticas de Goya á monarquía, con alusións ao aspecto xentrificado dos protagonistas, que Goya non tería problemas para transferir o lenzo18 . Neste sentido, ao visitar o Museo do Prado e ver este cadro, Pierre-Auguste Renoir exclamou: "O rei semella un taberneiro, e a raíña unha mesoneira ... ou algo peor, pero que diamantes pintou Goya!"
Arquipélago de Madeira
miniatura|230px|Cidade de [[Funchal, Madeira|Funchal.]] O arquipélago da Madeira é un territorio portugués dotado de autonomía política e administrativa baixo o nome de Rexión Autónoma da Madeira. Madeira ten dentro da Unión Europea o estatuto de Rexión Ultraperiférica.
A familia de Carlos IV
Análise
miniatura|300x300px|Árbore xenealóxica da familia de Carlos IV.
Arquipélago de Madeira
Etimoloxía
O nome de madeira procede da exportación de laurisilva.
A familia de Carlos IV
Personaxes
O cadro presenta a tódolos membros da familia real de xeito ordenado e coa intención de enxalza-la figura da raíña María Luísa, que ocupa o centro da escena pasando un brazo, maternalmente, sobre os ombreiros da infanta María Isabel, á vez que leva collido da man ao infante Francisco de Paula, quen á súa vez lla dá ao rei.
Á esquerda, sitúanse o futuro Fernando VII suxeitado por detrás polo infante Carlos María Isidro e unha moza elegantemente vestida pero sen rostro, recurso empregado por Goya para representar á futura esposa do príncipe de Asturias (ao descoñecerse a súa identidade na data de realización da pintura aparece coa cabeza xirada). Á dereita, a infanta María Luisa, co seu marido o duque de Parma, leva en brazos ao pequeno infante Carlos Luís. Ocupando o fondo están os irmáns do rei, á esquerda María Xosefa de Borbón e á dereita Antonio Pascual de Borbón, este último xunto a outra figura feminina da que só se ve a cabeza de perfil, que se identificou diversamente como a súa esposa, a infanta María Amalia, falecida dous anos atrás, ou como a filla máis vella dos reis, a infanta Carlota Xoaquina, raíña de Portugal, filla máis vella dos reis, á que Goya non tivo ocasión de retratar por acharse ausente de España desde había algúns anos. O modo como se dispoñen os seus protagonistas, concibiuse cunha intención claramente dinástica. Cunha mensaxe tranquilizadora, a raíña preséntase como nai prolífica á vez que, mediante a inclusión prematura da futura princesa de Asturias, cobraba maior forza a seguridade na descendencia, garantida en calquera caso pola presenza do pequeno en brazos da infanta María Luisa.
Arquipélago de Madeira
Territorio e clima
Subdivídese nas dúas illas principais da Madeira e do Porto Santo e dous grupos de illas deshabitadas, as Illas Desertas e as Salvaxes.
A familia de Carlos IV
Personaxes
Goya mostra aos membros da familia real de pé, dispostos en forma de friso como aparecen tamén os personaxes das Meninas, vestidos con luxosas roupaxes de seda e con abundantes xoias e condecoracións, os varóns coa Orde de Carlos III, o Vélaro de Ouro e a Orde de San Xenaro e as mulleres coa banda da Orde das Damas Nobres da Raíña María Luísa. O monarca Carlos IV loce, así mesmo, a insignia das Ordes Militares e a da Orde de Cristo de Portugal. O pintor pon nestes detalles tódolos os recursos da súa mestría a fin de representar á familia real en toda a súa dignidade, destacando á vez o carácter bondadoso e sereno do monarca reinante. O que podía ser unha homenaxe a Velázquez servía ao mesmo tempo para enlazar as dinastías austríaca e borbónica, abundando naquela concepción dinástica.
Arquipélago de Madeira
Territorio e clima
A illa do Porto Santo, por outro lado, ten unha constitución xeomorfolóxica completamente oposta á da illa da Madeira. Moi plana e con 9 km de praia de area fina e dourada constitúe un lugar turístico aínda pouco explorado.
A familia de Carlos IV
Análise estilística
Con todo, como xa observou Camón Aznar, Goya non concibiu un xogo de perspectivas e luces tan complexo como o que se percibe nas Meninas. Coa redución do espazo Goya elimina tamén os elementos barrocos que tiña o cadro velazqueño, co xogo de alusións e adiviñas creado polo reflexo dos reis no espello e o motivo do cadro no que o pintor traballa. Glendinning, conxectura que o pintor, autorretratado tras un gran lenzo do que se mostra o bastidor nunha homenaxe máis ás Meninas, contempla un espello, pero situado agora no lugar ocupado polo espectador e non ao fondo da sala, no que se reflicte a familia real. Fred Licht recorre a ese espello, colocado perante os retratados, para explicar que Goya poida pintar á familia real estando situado detrás dela. Por outra banda, ao colocalos fronte o espello Goya estaría permitindo aos seus modelos xulgar sobre si mesmos e sobre o acerto da composición antes de proceder a retratalos. Os modelos poden verse tal como van ser retratados e introducir as modificacións que estimen pertinentes. Deste xeito, a «implacable» visión goyesca sería, en realidade, a visión que os retratados tiñan de si mesmos.
Destaca na execución a pincelada goyesca, case presaxiando o impresionismo, que lle permite aplicar escintileos para crear unha ilusión ben delineada da calidade das vestiduras, condecoraciones e xoias. Con todo, é unha obra afastada das representacións máis oficiais, pois o rei e a súa familia non portan símbolos de poder. Tampouco utiliza o recurso de Van Loo: situar á familia entre cortinajes a modo de palio. Os xestos revelan uns trazos moi humanos no comportamento íntimo e familiar dos retratados: a infanta Isabel sostén ao seu neno moi preto do peito, quizais como evocación da lactación, e o infante don Carlos abrázase ao seu irmán Fernando, denotando certa timidez e medo. Con respecto ao bosquexo, a imaxe de Carlos María Isidro presenta algunhas diferenzas: a imaxe é máis difusa e a faciana está como conxelada, diferente do carácter alegre e sincero do infante. Tampouco afonda na complicada psicoloxía do infante, quen parece arrouparse baixo a figura do seu irmán Fernando, futuro rei de España.
Poucos anos antes, Luís XVI de Francia fora guillotinado en París e con el parecía extinguirse a rama francesa dos Borbón. Mais Goya brinda aquí un enfoque diferente, que ben lle puideron impor os reis: a Casa de Borbón española é forte, ampla e con numerosos descendentes, destinados a perpetuar o poder da familia.
Para Manuela Mena, Goya tiña o encargo de representar a toda a familia real, ata a quen xa morrera, como a infanta María Amalia, ou a quen estaban por chegar, como a futura princesa de Asturias. Goya incluíuse na composición, como o fixera en La familia del infante don Luis, aínda que nesta ocasión non acompañase á familia real nin servintes, dispoñendo os grupos cunha «simetría encuberta» como o fixera Velázquez nas Meninas. O eixe central do retrato é a raíña, como no cadro de Velázquez o era a infanta Margarita, e cara a ela converxen as restantes figuras, dispostas aos seus lados en dous grupos compensados dentro dun espazo reducido que asemella un friso rigoroso. Esa desnudez austera do vello Alcázar de Madrid, escenario das Meninas, establece un vínculo visual co Palacio borbónico, malia a diferenza de ambos lugares. Todo iso é mostra da subordinación do lenzo goyesco ás Meninas.
Ao fondo, atópanse dous cadros de autor e tema descoñecidos, sobre os que se formularon numerosas hipóteses. Entre elas, os Hagen consideran que un deses cadros podería aludir a Lot e as súas fillas, en referencia á libertinaxe que se vivía na corte. Porén, estas hipóteses, que tenden a ver unha crítica caricaturesca no retrato grupal, chocan coa posición de Goya na Corte e os «sobrados motivos de agradecemento» que podía ter en particular cara ao rei.
O aspecto pouco amable da imaxe podíase, quizais, explicar pola tradición do retrato español, caracterizado polo rigor inflexible na representación da fisonomía do retratado. O mellor exemplo desa regra de ouro da retratística española, que perseguiría non representar máis nada que a verdade, volvería ser, en opinión de Licht, Velázquez e o seu retrato de Inocencio X.
Técnica
Previamente á realización da obra, Goya elaborou unha serie de bosquexos sobre algúns dos integrantes da familia real, cinco dos cales se conservan no Museo do Prado de Madrid.
O retrato presenta os personaxes como se se tratasen dun friso, organizándoos en tres grupos: no centro están sitos os monarcas cos seus fillos máis novos, á esquerda o grupo presidido por Fernando VII está pintando nunha gama de cores frías, e á dereita o grupo dos príncipes de Parma está realizado nunha gama de cores máis cálidas. A obra presenta tamén unha certa verticalidade ao estaren tódolos personaxes de pé, reforzada polos grandes lenzos sitos na parte posterior da escena.
No tocante ao estilo obsérvase que o pintor utiliza a pincelada solta, xa que ao aproximarse á obra os detalles máis minuciosos revélanse coma pequenas manchas. Non utiliza os xogos de perspectiva, no seu lugar emprega a luz e a cor para dar sensación de volume e diferenciar os distintos planos. A luz emprégase así mesmo para destacar intencionadamente as condecoracións e a ostentosidade das xoias e das teas.
Interpretación
O retrato non amosa a familia real coa maxestuosidade coa que normalmente se retrataba aos gobernantes. A tendencia a pensar que Goya tentou con esta obra ridiculizar os personaxes non resulta de todo convincente xa que a propia raíña, segundo se deduce da súa correspondencia persoal, quedou moi satisfeita co resultado. Así e todo, si se observa que o pintor tenta plasmar a personalidade de cadanseus retratados: así, a raíña María Luísa aparece situada no centro da obra -facendo referencia ao seu poder xa que era ela a que levaba as rendas do estado a través de Manuel Godoy- quedando o monarca Carlos IV relegado a un simbólico segundo plano; dona María Xosefa de Borbón, irmá do monarca, amosa un aspecto bastante afeado como consecuencia da pouca simpatía que sentía por ela o pintor (a súa situación na parte de atrás da obra simboliza a súa existencia á sombra do rei); e o infante Francisco de Paula Antonio de Borbón preséntase como un meniño fermoso para indicar que esa beleza se debía a que era fillo de Godoy.
Influencias
miniatura|A familia de Filipe V (Van Loo). A diferenza dos países nórdicos, en España, o retrato colectivo apenas se practicou. Houbo precedentes en materia de xénero relixioso, con grupos de doadores. Tamén poderían ser consideradas dentro deste xénero algunhas composicións máis complexas, como O enterro do conde de Orgaz do Greco ou a Adoración da sagrada forma por Carlos II de Claudio Coello. Pero nun sentido máis estrito, o único que ata agora se podía considerar como un retrato da familia real eran As Meninas, de Velázquez, o único antecedente español directo da familia de Carlos IV.
A familia de Felipe V de Van Loo, é o paradigma dos retratos de grupo na Corte española dos Borbóns. No cadro, destaca unha excelente escultura, mobiliario pomposo e as actitudes idealizadas dos membros da Familia Real, co fin de lexitimalas e achegalas a un ideal de raza e beleza. Todas estas características son rexeitadas por Goya, que amosa aos reis dun xeito máis humano.
Semellanzas e diferenzas con Velázquez
miniatura|[[As Meninas, de Velázquez]] Nunha ocasión anterior, Goya incorporara o seu autorretrato a un retrato colectivo encargado por un membro da familia real: A familia do infante Don Luís (1783). Coñecendo a súa admiración polo traballo de Velázquez, é razoable supor que ao facelo tiña presente o exemplo da obra de "As Meninas" de Velázquez, polo que sentía unha grande admiración e que tentou emular co seu retrato, mais tamén era posible que o propio infante suxerise facelo dese xeito para realzar o encargo.
Por unha banda, o motivo da obra é moi similar: neste retrato a familia real está formando un grupo e observando a un personaxe que se atopa fóra da representación; nun segundo plano atópase a figura de Goya en aparencia retratando a ese personaxe "descoñecido" (presumiblemente trátase do primeiro ministro Manuel Godoy, que era o protexido dos monarcas ). Outras semellanzas son os grandes lenzos que decoran a parte posterior da escena e a néboa áurea que envolve as figuras. Porén, existen pequenos matices que diferencian ámbalas dúas obras. Así por exemplo, no caso de "As Meninas" apréciase certo movemento xa que a obra plasma a chegada da infanta e as súas meninas á estancia onde está a traballar o pintor; no caso da obra de Goya a pintura pode considerarse practicamente como unha instantánea fotográfica. Por outra banda, en relación á súa propia figura, Goya, ao contrario que Velázquez, retrátase en segundo plano.
Por outra banda, Goya concibiu a escena esta vez dun xeito máis moderno, ao representar ao infante de perfil, sentado nunha mesa cuberta cun tapete verde e as cartas dunha baralla sobre el, rodeada de membros da súa familia e con algúns amigos e servos nunha xuntanza amable. Pero ao mesmo tempo sabía manter a súa distancia, retratándose a si mesmo modestamente, ás costas, agachado e envolto de tristura.
Fose a súa idea ou suxerida polos monarcas, ao incluír o seu retrato no de A familia de Carlos IV, Goya buscou un achegamento máis ás Meninas, sentíndose máis preto de Velázquez desde a súa nova posición como primeiro pintor de cámara, o mesmo que Velázquez ostentara ao servizo de Filipe IV. Mais nesta ocasión, Goya volveu manter a súa distancia, "colocándose co seu lenzo de fondo e á sombra."
Outros trazos que lembra ás Meninas son a presenza de dous cadros na parede do fondo e o feito xa citado de que Goya se autorretratase detrás do lenzo que pinta, no seu papel de creador ao servizo dos reis. El sempre recoñeceu a Velázquez, xunto a Rembrandt e a Natureza, como os seus tres únicos mestres. Pero Goya distanciouse da obra mestra de Velázquez, á que só nestes detalles circunstanciais aseméllase, pola escasa profundidade da habitación e a xa sinalada ausencia de alusiones conceptuais barrocas.
O aragonés sitúa aos seus personaxes nun espazo hermético e con pouca iluminación que non lles favorece, ademais de que presenta pouca comodidade para o artista. O taller do pintor, a diferenza de Velázquez, foi convertido por Goya, en opinión de Licht, nun «cárcere inhóspito e sórdido», concluíndo a súa explicación, parafraseando a Janis Tomlinson:
Arquipélago de Madeira
Demografía
A pesar de posuír unha densidade de poboación superior á media do país e mesmo da UE, 75% da poboación da illa de Madeira habita en apenas 35% do territorio, sobre todo na costa sur, onde se encontra a cidade de Funchal, capital da Rexión Autónoma da Madeira, que concentra 45% da poboación, cunha densidade de poboación de 1.500 h/Km². É tamén nesta zona que se localiza a maior parte das unidades hoteleiras.
Economía
miniatura|dereita|280px| Pico do Areeiro
O turismo constitúe unha fonte media de receitas da economía madeirense. No sector agrícola, a produción de banana dirixida fundamentalmente ao consumo rexional, nacional e internacional, as flores e o afamado viño da Madeira (Madeira Wine), constitúen tamén un importante contribución á economía rexional. A industria consiste fundamentalmente en actividades de carácter artesanal: bordados, tapizaría e artigos de vimbio. Contribuíndo de forma moi positiva ao desenvolvemento económico de Madeira, non podemos deixar de referir a actividade desenvolvida pola Zona Franca da Madeira, no Caniçal, a cal integra as actividades financeira, industrial e comercial e é constituída por un conxunto de incentivos fiscais e financeiros de que poden beneficiar todas as empresas que alí se instalen.
Existen dous aeroportos internacionais que garanten o acceso ás illas.
Historia
Foron redescubertas en 1419 polos navegantes portugueses João Gonçalves Zarco e Tristão Vaz Teixeira. Para tentar evitar unha situación idéntica á das Canarias, perdidas para Castela, en 1424 iníciase a colonización da Madeira: adoptando un sistema de Capitanías. Inicialmente Madeira exportaba cedro, teixo, sangue de dragón, anil e outros materiais tintureiros; e a partir de 1450 tornouse un centro produtor de cereais.
Coa caída da produción cereal, Henrique, duque de Viseu mandou plantar na illa a cana de azucre -rara en Europa-, promovendo, para iso, a chegada, de Sicilia, da soca da primeira planta e dos técnicos especializados. A cultura da cana e a industria da produción de azucre desenvolveríanse ata o século XVII, seguindo a industria da transformación. A produción de azucre atraeu á illa comerciantes xudeus, xenoveses e portugueses e foi un dinamizador da economía da rexión. A produción creceu de tal forma que xurdiu unha gran necesidade de man de obra. Para satisfacer esta carencia foron levados para a illa escravos orixinarios das Canarias, de Marrocos e, máis tarde, doutras zonas de África. Máis tarde, preto do século XVII, a cultura da cana de azucre ía ser promovida no Brasil, pasando Madeira a investir na produción do viño.
En febreiro de 2010 un forte temporal causou inundacións e corrementos de terra, provocado ducias de mortos e feridos.
División administrativa
miniatura|dereita|170px|Divisións administrativas da Rexión Autónoma da Madeira. Politicamente a Madeira é, desde 1976, unha rexión autónoma, dotada dun estatuto político-administrativo e de órganos de goberno propios: a Asemblea Rexional e o Goberno Rexional. O Estado Portugués está representado na rexión por un Ministro da República.
Constitúen a subdivisión administrativa principal do arquipélago os seus 11 municipios:
Lord Mayor de Dublín
O Lord Mayor de Dublín (en irlandésArdmhéara Bhaile Átha Cliath) é o título honorífico do Presidente (en irlandés Cathaoirleach) do Dublin City Council (órgano de goberno local da cidade de Dublín, capital da República de Irlanda). O titular da oficina é elixido anualmente polos membros do Concello.
Let Go
Let go é o primeiro disco de Avril Lavigne, editado o 4 de xuño do 2002.
Singles
Os singles deste disco son Skater Boy, Complicated, I´m With You, Losing Grip e Mobile.
A Ponte, Vide, As Neves
A ponte á que fai referencia o topónimo sitúase sobre o río Termes e comunica Vide coa parroquia de Setados.
Bacharelato
No sistema educativo español actual, que foi deseñado na LOXSE, o bacharelato é a derradeira etapa do Ensino Secundario. Ten carácter voluntario e unha duración de dous cursos, normalmente entre os 16 e os 18 anos.
Pode ser: Os estudos desta etapa perseguen os seguintes obxectivos:
As materias que se imparten son máis especializadas que no Ensino Secundario Obrigatorio.
Ao finalizar o bacharelato o alumno pode presentarse a un exame de selectividade, o cal consiste nunhas probas escritas que permiten ter acceso aos estudos universitarios, ou ben acceder a ciclos formativos de grao superior.
Materias do primeiro curso
Materias troncais
Materias de opción de Arte (elección de dúas)
Materias específicas Un mínimo de 2 e un máximo de 3 das seguintes:
Materias específicas
Un mínimo de 2 e un máximo de 3 das seguintes:
Bestival Live 2011
Bestival Live 2011 é un álbum ao vivo gravado pola banda inglesa de post-punk The Cure durante o festival Bestival 2011. Foi publicado como disco dobre o día 5 de decembro do 2011. Todos os beneficios da súa venda están destinados á organización de caridade Isle of Wight Youth Trust.
Colectivo Ciudadanos del Reino de León
miniatura|Manifestación leonesista pola Autonomía da Rexión Leonesa no 2006. Colectivo Ciudadanos del Reino de León (CCRL) ("Colleutivu Ciudadanos del Reinu de Llión", oficialmente e en leonés, mentres que en galego é Colectivo Cidadáns do Reino de León) é unha asociación de carácter leonesista que aspira a conseguir a creación dunha comunidade autónoma do País Leonés formada polas provincias de Salamanca, Zamora e León, marco territorial correspondente coa rexión do Reino de León na división territorial de España en 1833.
Historia
Foi fundado en 2005 cando comezou a debaterse a posibilidade de reformar o Estatuto de autonomía de Castela e León, sacando entón catro manifestacións, a primeira o 3 de xuño de 2006, en favor da autonomía do País Leonés, concentrando a máis numerosa delas en torno a 20.000 asistentes o 22 de abril de 2007.
Recentemente pasou a impulsar a Plataforma polo Futuro da Rexión Leonesa, que realizou unha manifestación na cidade de Salamanca o 11 de maio de 2013, saíndo ás rúas da capital charra máis de 1.000 persoas reclamando "futuro para a Rexión Leonesa".
Milgrandeira
A milgrandeira ou miligrandeira (Punica granatum) é un arbusto ou pequena árbore froiteira caducifolia, de tronco retorto e moi ramalluda, cultivada desde a máis remota Antigüidade polos seus froitos comestíbeis, as milgrandas.
Orixinaria da zona dos actuais Irán e Iraq, a milgranda cultívase no Cáucaso desde tempos moi antigos. Desde alí o seu cultivo estendeuse a outras zonas asiáticas, Oriente Medio e Mediterráneo, alcanzando até o Himalaia, no norte da India.
Na actualidade é amplamente cultivada en toda Turquía, Irán, Siria, Acerbaixán, Armenia, Afganistán, India, Paquistán, Bangladesh, Iraq, Líbano, Exipto, a China, o Xapón, Birmania, Arabia Saudita, Israel, Xordania, as partes máis secas do sueste de Asia, a rexión mediterránea do sur de Europa e a África tropical. Introducida en América Latina e en California polos colonizadores españois en 1769, cultívase tamén en partes de California e Arizona para a produción de zume.
No hemisferio norte a granada é froita de temporada normalmente desde setembro até febreiro. No Hemisferio Sur está en temporada desde marzo até maio.
Espindo, Forcarei, Forcarei
Espindo é un lugar da parroquia de Forcarei, no concello pontevedrés de Forcarei. Segundo o IGE do 2008 tiña 29 habitantes deles 12 homes e 7 eran mulleres, o que supón que diminuíu a poboación desde 2007.
Milgrandeira
A milgranda aparece mencionada en numerosos textos antigos, como no Libro do Éxodo, nos Himnos homéricos e no Corán.
Nos últimos anos alcanzou un protagonismo principal nos mercados comerciais de todo o hemisferio occidental.
Etimoloxía de Punica granatum, milgranda e granada
O nome do xénero, Punica, deriva do etnónimo (ou xentilicio) latino Pūnicī, de Pūnicus, -a, -um nome empregado polos romanos para referirse aos cartaxineses e aos seus antepasados fenicios, que formaron un imperio nas costas do Mediterráneo occidental, despois de que se estableceran en Cartago, e que foron a principal potencia opositora á República romana, debido a que os cartaxineses foron activos difusores do cultivo desta árbore, en parte por razóns de tipo relixioso. miniatura|esquerda|230px|Granada aberta mostrando as súas sementes ou "grans".
O nome específico granatum deriva do adxectivo lanito grānātus, -a, -um, que significa 'con grans' (debido ás sementes do froito —en realidade, froitos, xa que o que se denomina normalmente froito, a granada, é unha infructescencia— que se denominaban grāna (plural de grānum, 'gran'). De aí deriva un dos nomes da froita en galego, granada, e noutros idiomas romances (castelán, granada, portugués, granada —aínda que menos usado que romã—, francés grenade, siciliano granatu).
Porén, no latín clásico o nome da froita era malum punicum ou malum granatum, é dicir, mazá dos cartaxineses ou mazá graúda (de mālum, -i, 'mazá'). Isto deu lugar a nomes como o galego milgranda, ou milgrá no valego, que se aplica tanto á árbore como ao froito, o inglés pomegranate, o alemán Granatapfel, o italiano melograno, o catalán magrana, o aragonés minglana ou mengrana, o corso mela granata, o sardo melagranada e os vénetos malgaragno, magragno, pomoingranà e pomogranà.
Outra raíz para "granada" é a exipcia e semítica rmn. Así, encóntrase no antigo exipcio e no hebreo rimmôn, e no árabe rummân. Do árabe pasou a a gran número de linguas, entre elas ao portugués (romã) e ao romanés (rodie).
Descrición
As follas, caedizas, son opostas ou subopostas, brillantes, oblongas, estreitas, enteiras, de 3 a 7 cm de lonxitude e 2 cm de largo. Nalgunhas rexións a árbore non perde as súas follas no inverno.
As flores son de cor vermella brillante, de 3 cm de diámetro, con cinco pétalos (normalmente máis nas plantas cultivadas). Algunhas variedades estériles cultívanse só polas flores.
O froito, a milgranda, é unha baga globular de tamaño entre o dun pomelo e o dun limón, de 5 a 12 cm de diámetro e pel grosa e coriácea de cor avermellada, dividida internamente en varios lobos que conteñen numerosas sementes, cuxo número pode oscilar entre unhas 200 e unhas 1.400 (por termo medio, unhas 600), en contra dalgunhas crenzas que afirman que as milgrandas teñen todas exactamente o mesmo número de sementes. Cada semente está arrodeada por unha polpa cargada de auga —o arilo, a parte comestíbel— de cor que varía entre a branca e á vermella escura ou púrpura, segundo as variedades, revestida por unha tona, a sarcotesta ou testa carnosa de cor branca, esponxosa, adstrinxente.
A milgranda abre espontaneamente ao chegar á madureza por fendas que deixan ao descuberto o contido de cada lóculo. As aves, atraídas pola viva cor das sarcotestas, consómenas e, así, as sementes son espalladas, transportadas polas aves e depositadas coas súas feces; é un caso notábel de dispersión endozoócora.
Historia
miniatura|220px|[[Cartago antes da Primeira Guerra púnica. Os cartaxineses foron os introdutores do cultivo da milgranda, e os seus mitos, no Mediterráneo occidental.]]
A milgranda é orixinaria dunha vasta rexión que abarcaba os actuais Irán e Iraq, e cultivada desde a máis remota Antigüidade. Desde tempos moi antigos o seu cultivo estendeuse a outras zonas asiáticas, Oriente Medio e Mediterráneo, alcanzando até o Himalaia, no norte da India.
O seu froito era moi apreciado nas zonas desérticas, debido a que está protexido do desecamento pola súa pela grosa e coriácea, o que permitía que as caravanas a puidesen transportar a grandes distancias sen que que iso afectase á conservación das súas calidades, tan apreciadas. miniatura|220px|esquerda|Estas milgrandas asilvestradas e abandonadas (como se demostra polo descoido das plantas, sen colleitar nin podar) nos arredores do [[Castelo de Aledua (provincia de Valencia) dan fe da construción desta fortaleza polos árabes, xa que foron eles os que introduciron o cultivo da milgranda na península Ibérica.]]
Achamos as súas pegadas en numerosos textos antigos, como no Libro do Éxodo, nos Himnos homéricos e no Corán.
Sábese que a milgranda se cultivou desde hai polo menos 5000 anos en Asia occidental e no Norte de África. Encontrábase nos xardíns colgantes de Babilonia, e aparece representada en baixorrelevos exipcios.
Os antigos exipcios preparaban co zume do granada un viño lixeiro con sabor a framboesa.
Hipócrates recomendaba o zume de milgranda contra a febre e como fortificante contra as enfermidades.
A Biblia fai referencia en numerosas ocasións ás milgrandas, e sempre na súa defensa.
Os romanos coñeceron a milgranda grazas aos fenicios, que a levaron de Fenicia a Cartago e, estes, despois, a Roma (de aí o seu nome científico de Punica, como vimos).
Os bérberes introduciron a milgranda en Europa, a través de Al-Ándalus, e a cidade de Granada, fundada no século X, recibiu o seu nome, segundo algúns, a partir do froito desta árbore.
Coa colonización española, a milgranda chegou ao Caribe e a toda a América hispana.
Tamén chegou na súa expansión até o Extremo Oriente.
Mitos, crenzas e tradicións
Moitos pobos viron a granada como un símbolo do amor, da fertilidade e da prosperidade: miniatura|250px|Granada na árbore.
Arcenillas
miniatura|Casa do concello.
Milgrandeira
Cultivo
A especie tolera a seca e pode soportar curtos períodos de xeada (até -15 °C) pero prefire os climas secos. En zonas húmidas a milgranda frutifica mal, porque necesita fortes calores durante todo o período de frutificación, xa que, senón, é atacada por doenzas fúnxicas das que non se recupera.
Arcenillas
Arcenillas é un concello e localidade da provincia de Zamora, en Castela e León.
Milgrandeira
Na alimentación
A froita consómese natural gran a gran, apartando a codia e as lamelas amargas que separan as celas onde se encontran. 250px|miniatura|Sobremesa de grans de milgranda con limón e azucre.
Arcenillas
Política
Resultado das eleccións municipais no ano 2007
Historia
A fundación da vila poderíase remontar ao século XII. Aparece citado por primeira vez nun documento do Arquivo Diocesano de Zamora do ano 1254 co nome de Arcinielas. O seu contido relata a permuta dunhas terras que o Bispo de Zamora Pedro I realiza con Monio Sánchez, dándolle unha terra que din de Santiago en Arcenillas, outra na veiga entre Moraleja e Arcenillas, e outra máis "á vez do pedazo de Pedro de Galego"; mentres que o Bispo recibe unha terra que chaman "As Mangas" na estrada de Villaralvino (enténdase Villaralbo), ademais de dúas terras que que saen á Lagoa e outra no Peso. Todos estes topónimos mantéñense na actualidade. Ademais de noutros tantos documentos do anterior Arquivo, o nome de Arcinielas aparece nas diversas versións conservadas do Foro de Zamora.
José Miguel de Barandiarán
Foi agarimosamente coñecido como Geure Aita Barandiaran. É autor de numerosas investigacións, e está considerado como o «patriarca da cultura vasca».
Arcenillas
Historia
Nos séculos XV e XVI a principal industria e foco de desenvolvemento do pobo foi a fabricación de panos, estando asentados na vila varios xastres, pelaires e tundidores. Por aquel entón, Arcenillas contaba máis de 500 habitantes, cifra que baixou nos séculos posteriores pola decadencia do negocio dos panos e polas crises demográficas debidas a epidemias.
Nos primeiros anos da segunda metade do século XVIII realizouse unha proba piloto do Catastro do Marqués da Ensenada. Coa invasión napoleónica, as forzas francesas invasoras levaron todo o ouro e a prata da parroquia, aínda que ao final da guerra se puido recuperar.
A historia do século XX pódese seguir a través do Arquivo Municipal, que na actualidade está a ser organizado e inventariado.
Na actualidade a poboación está a ascender debido á construción de varias urbanizacións de chalés.
José Miguel de Barandiarán
Ligazóns externas
Artigo en [[El País].]
Milgrandeira
Na alimentación
Utilízase para facer sorbetes, bebidas e xaropes artesanais, que entran como ingredientes de varios pratos cociñados.
Na cociña libanesa, o xarope de milgranda, chamado Rab er´remane confecciónase a partir das variedades ácidas que lle dan un sabor doce e lixeiramente acidulado. O xarope de granada utilízase en numerosos pratos salgados para darlles unha agradable acidez, tales como as (mtabba), as berenxenas enfornadas á crema de sésamo, puré de berenxena enfornado ao allo (baba ghannouj) e a lahm b´ajine (pizza libanesa con gornición).
Na cociña de Punjab, ao norte da India, os seus grans secos utilízanse como especia nos pratos vexetarianos, aos que proporcionan un sabor agridoce.
A milgranda tamén ten un lugar importante na cociña iraniana.
A milgranda é un ingrediente no prato mexicano dos chiles en nogada, onde a cor dos grans vermellos contrasta coa verde dos chiles recheos e a salsa de noz branca, polo que resulta un prato coas cores da bandeira nacional.
A granadina ou xarope de granadina é unha bebida elaborada con auga, grans de granada e azucre, que non contén alcohol. Debido a que adoita utilizarse para a preparación de cócteles para adozar e dá cor, moitos confúndena cunha bebida alcohólica. Tamén pode tomarse como refresco, combinándoa con soda ou auga. Así mesmo emprégase para darlle sabor a xeados e outras sobremesas.
Granadina e tamén o nome dunha bebida típica de Xalisco (México), que se fabrica con grans de milgranda que se envolven en tea e se prensan. O zume que solta a froita déixase repousar e tómase posteriormente cun chorro de bebida alcólica, ou ben sen este.
Para a saúde
A granada é unha das chamadas, por algúns, "superfroitas" por conter varias substancias químicas que teñen accións positivas sobre a saúde: é rica en antioxidantes e en potasio, calcio, magnesio, ferro, manganeso, cobre, zinc e vitaminas C, B, E.
Na medicina tradicional utilízase para facer gargarismos (alivia a tose persistente), contra a febre, as diarreas, os cólicoe tamén se usa como vermífugo. Ten lixeiras propiedades diuréticas e antihipertensivas.
As flores frescas das milgrandas utilízanse en infusión para a asma; a pel da froita, para a disentería e a infusión da codia da raíz, colmo vermífugo contra as tenias.
Constance de Théis
Tras o seu primeiro matrimonio adoptou o apelido de Pipelet de Leury ; tras o segundo, converteuse en princesa e logo en condesa (1803), para máis tarde novamente quedar como princesa de Salm-Dyck (1816).
San Simón, Ribadelouro, Tui
San Simón é un lugar da parroquia de Ribadelouro, no concello pontevedrés de Tui, na comarca do Baixo Miño. Segundo o padrón municipal de habitantes do Instituto Galego de Estatística no ano 2019 tiña 94 habitantes (44 homes e 50 mulleres), un descenso de 6 habitantes respecto ao ano 1999.
Milgrandeira
Para a saúde
As fibras da granada, a maioría insolúbeis, son irritantes e están contraindicadas nas persoas que padecen de diverticulites ou de colon irritábel, aínda que son moi beneficiosas para os propensos a retraementos, diarreas e ao tránsito intestinal lento.
Dos grans rosas da granada extráese unha bebida, o sambu, utilizada nas curas de rexeneración e de limpeza interna que, segundo os seus preparadores, permite, ademais, axudar a perder sobrepeso.
Valor nutricional
A milgranda é unha boa fonte de fibras alimentarias e de ácido fólico (vitamina B9), e unha fonte moi boa de vitamina C.
Composición fenólica
A parte comestíbel do froito fresco é o arilo, a envoltura carnosa vermella que arrodea a semente, mais o zume de milgranda comercial obtense esmagando a froita na súa totalidade, coa pela. . A táboa aquí abaixo dá os compostos fenólicos do zume de milgranda, excepción feita das procianidinas B1 e B2, nas que as concentracións están medidas no zume dos arilos.
Varias flavonas (como os glicósidos de apixenol e luteolol) encontráronse nas follas.
A medida do contido fenólico total (Gil et al. 2000), calculado polo método Folin-Ciocalteu, dá valores da mesma orde de magnitude para o zume de arilo das milgrandas, o zume comercial de milgranda ou un viño tinto californiano (máis de 2000 mg/L) máis do duplo do dunha cunca de infusión de té verde (de cualidade non precisada).
Segundo as medidas de Gil et al. (2000), a actividade antioxidante é tres veces superior para un zume comercial (18-20 TEAC) de granada que a dun viño tinto cabernet sauvignon californiano ou da infusión de té verde (6-8 TEAC). O zume comercial elaborado por presión de froitas enteiras ten tamén unha capacidade antioxidante superior á do zume obtido a partir dos arilos sós.
Porén estes resultados foron temperados pola análise de Borges et al' que acharon unha moi gran variabilidade na actividade antioxidante dos zumes comerciais. A análise de seis zumes comerciais puros dá índices TEAC que varian até o duplo (de 40,5 a 17,9 mmol/L) e un índice ORAC
Unha ampla variedade de alimentos foron analizados utilizando esta metodoloxía con certas especias, bagas e legumes, obtendo valores elevados.
A correlación entre a alta capacidade antioxidante das froitas e legumes, e o impacto positivo dunha alimentación rica en froitas e legumes, suponse que xoga un papel importante na teoría dos radicais libres do envellecemento.
Boado, Boado, Xinzo de Limia
Boado é un lugar da parroquia de Boado no concello ourensán de Xinzo de Limia na comarca da Limia. No ano 2022 tiña 65 habitantes, dos cales 29 eran homes e 36 mulleres.
Mariño de Lobeira
A familia Mariño de Lobeira é unha liña orixinal da Illa de Sálvora, na ría de Arousa. A súa orixe e liñaxe reside nos séculos XI e XII como rama colateral da Casa de Traba.
Orixe lendaria
O apelido orixinal é Mariño, procedente da illa de Sálvora. Foi orixinado por Xoán Froila, descendente de Pedro Froila de Trava. Segundo a lenda era Conde-Duque de Valadares, e logo de naufragar na illa de Sálvora foi rescatado pola serea Dona Mariña.
Os dous casaron e concibiron un fillo chamado Xoán Froilaz Mariño (1200 - c. 1250), personaxe que se atopa rexistrado na historia de Galicia e que testou en Pontevedra. Foron unha familia poderosa, construtora do castelo de Vimianzo e do Castelo de Serra de Outes, así como doutras fortalezas e pazos.
As liñaxes creadas por esta familia estendéronse ata América e Filipinas.
John Barth
John Simmons Barth, nado en Cambridge, Maryland, en 1930, é un escritor posmoderista norteamericano.
Traxectoria
Estudou na Universidade Johns Hopkins de Baltimore, logo de se licenciar en 1952 foi profesor nas universidades de Pennsylvania State(1953-1965), SUNY Buffalo (1965-1973), Boston (1972-1973) e Johns Hopkins (1973-1995) antes de se xubilar en 1995.
As novelas curtas The Floating Opera (1956) e The End of the Road (1958) foron as primeiras obras que publicou, son obras nos que trata temas polémicos, o suicidio e o aborto, respectivamente.
The Sot-Weed Factor (1960) é unha densa novela épica de 800 páxinas sobre a colonización de Maryland baseada na nun poema de Ebenezer Cook, en 1967 apareceu unha nova versión con 50 páxinas menos.
O paredón
O paredón (en Le Mur) de Jean-Paul Sartre, é unha colección de historias curtas publicadas en 1939. Contén a historia epónima "O paredón", e é considerada unha das grandes obras existencialistas de ficción do autor. Sartre adicou o libro á súa compañeira Olga Kosakiewicz, unha antiga estudante de Simone de Beauvoir.
Foi traducido ó galego por Xosé María Proupín Fernández e foi publicado por Edicións Xerais no ano 1989, na colección Grandes do noso tempo.
Adaptacións
O filme francés de 1967 Le Mur está baseada na historia homónima.
Unión Musical Ponteledesma
A Banda de música Unión Musical Ponteledesma é unha agrupación musical con sede na parroquia de Gres, no concello pontevedrés de Vila de Cruces. Toma o seu nome da ponte que cruza o río Ulla e une Gres coa parroquia de Ledesma, na provincia da Coruña.
Historia
Foi fundada en 1987, anos despois da desaparición da veciña banda de Cira, con Bernardo García del Río na batuta, que xa estivera na citada de Cira. Entre 1990 e 1995, a agrupación estivo dirixida por Rafael Rossell e José Luis Represas Carrera. En 1995 tomou as rendas Miguel Rodríguez Barrio, durante a dirección do cal se puxo en marcha un festival de bandas anual en 1997. Tras este, no ano 2002 a dirección recaeu en Roberto Hermida Rey. Dende entón a banda recibiu premios en certames a nivel galego e no resto de España.
Ángel Míguez
Ángel Míguez González, nado en Tui e finado na Coruña o 18 de setembro de 1961, foi un funcionario e xornalista galego.
Traxectoria
Fillo de Matilda Míguez González. Foi funcionario da Xefatura de Obras Públicas de Pontevedra. Foi redactor de La Libertad e formou parte da comisión organizadora do Partido Republicano Radical de Pontevedra, foi redactor de El Diario de Pontevedra e colaborou en Progreso e La Libertad de Madrid. Na Segunda República publicou algún artigo en El Socialista, e foi director de La Idea. Pasou a residir na Coruña cando foi nomeado xefe de Negociado da Xefatura de Obras Públicas da Coruña.
Vida persoal
Casou en Pontevedra con Carmen Tapia Pazos en 1906, e foi pai de Enrique, Matilde e Eduardo Míguez Tapia. A súa muller Carmen Tapia finou en 1923, e Ángel volveu casar na Coruña con Concepción de la Iglesia Pardo o 3 de novembro de 1933.
The Plant List
The Plant List é unha lista de nomes botánicos de especies de plantas creada polos Royal Botanic Gardens, Kew e o Missouri Botanical Garden lanzada en 2010. Pretende ser completa, é dicir, conter todos os nomes das especies coñecidas.