cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ærø
Ten unha superficie de 88 km², cunha poboación de 7 050 habitantes (2003). A súa paisaxe está dominada por pequenos outeiros, hai 3 vilas e 14 aldeas. A cidade de Ærøskøbing constitúe o centro histórico da illa. Marstal é o principal porto da illa e Søby é o centro económico. A illa conta cunha das máis grandes plantas de enerxía solar (18 365 m²). Cobre un terzo do consumo eléctrico da cidade de Marstal.
Historia
Durante a Alta Idade Media a cidade foi propiedade persoal do rei de Dinamarca, en 1240 cando a filla do rei Valdemar II de Dinamarca, Sofia, casou co conde Xoán I de Brandeburgo a illa foille entregada como dote, permanecendo nesta familia ata 1316 no que o conde Valdemar de Brandeburgo cedeulla ao nobre danés, Drosten Laurids Jonsen, e en 1331 quedou vinculada a Schleswig.
En 1410 Erik Valdemar II de Dinamarca conquistou a illa, pero en 1436 volveu ao ducado de Schleswig. Cando en 1460 morre sen deixar herdeiro o derradeiro duque, a illa co resto do ducado volveu a Dinamarca. En 1564 Frederico II deixou unha parte do ducado, incluíndo a illa ao seu irmán Hans de Sonderborg, ao morrer o fillo deste en 1633 a illa foi dividida entre os seus tres irmáns e un sobriño.
En 1750 a illa foi mercada polo rei Frederico V de Dinamarca e unida nun só distrito administrativo, aínda que ata 1864 forma parte de Schleswig como propiedade persoal do rei.
Meloidos
Os meloidos (Meloidae) son unha familia de escaravellos, famosos por producir unha secreción defensiva que contén un axente vesicante chamado cantaridina, que segregan polas articulacións das patas. Coñécense unhas 7 500 especies desta familia en todo o mundo. Na península ibérica encóntranse 69 especies de 19 xéneros. En Europa hai un total de 180 especies. Moitas son moi visibles e algunhas están coloreadas aposematicamente, anunciando visualmente a súa toxicidade a posibles depredadores, pero tamén as hai escuras.
Descrición
miniatura|esquerda|A abella [[Colletes hederae portando un triungulino parasito do meloido Stenoria analis]] Os seus élitros parecen de coiro e son brandos e rodean o abdome. O pronoto adoita ser cilíndrico ou arredondado e máis estreito que a cabeza e a base dos élitros. As antenas son filiformes ou monofiliformes. O corpo é alongado, desde de poucos milímetros a 7 cm de longo, segundo a especie. O ciclo vital dura de 1 a 3 anos, dependendo das condicións. Estes escaravellos son hipermetamórficos, e pasan por varios estadios larvarios, o primeiro dos cales é un triungulino móbil. As larvas son insectívoras, principalmente atacan a abellas, aínda que algunhas se alimentan de ovos de saltóns. O estadio final da larva é unha pseudopupa coactata, estado no que pasan o inverno. A larva dos meloidos, aínda que ás veces é considerada parasitoide, en xeral, parece comer o hóspede inmaturo xunto coas súas provisións almacenadas, e pode a miúdo sobrevivir só coas provisións, polo que non é un parasitoide obrigado, senón facultativo, ou simplemente un predador. Os adultos ás veces aliméntanse de flores e follas de plantas de diversas familias.
Toxicidade
A cantaridina, unha substancia química velenosa que causa a formación de vexigas na pel, utilízase medicamente para eliminar verrugas e recóllese para este propósito de especies do xénero Mylabris e Lytta, especialmente de Lytta vesicatoria. O uso da cantaridina non está aprobado nalgúns países, como EUA.
O xénero máis grande, Epicauta, contén moitas especies tóxicas para os cabalos, como E. vittata. Con tal que o cabalo coma uns poucos destes escaravellos mesturados coa súa alfalfa o resultado pode ser mortal. En áreas semiáridas do oeste dos Estados Unidos, o uso de certas técnicas modernas de colleita pode contribuír á presenza de cantaridina na forraxe colleitada. A práctica de acondicionar o feno, esmagar os talos para favorecer o seu secado, tamén esmaga os escaravellos que puidesen estar presentes, que non teñen tempo de escapar, e isto causa que se libere a súa cantaridina na forraxe. Os meloidos son atraídos pola alfalfa e malas herbas durante a floración.
Subfamilia Eleticinae
Tribo Derideini
Cotarós, A Pobra de Trives
Santiago de Cotarós é unha parroquia do concello da Pobra de Trives na comarca da Terra de Trives, na provincia de Ourense. No ano 2007 tiña 39 habitantes (21 homes e 18 mulleres), os mesmos ca no ano anterior.
Meloidos
Subfamilia Eleticinae
Tribo Eleticini
Subfamilia Meloinae
miniatura|[[Epicauta pennsylvanica (Meloinae: Epicautini)]] miniatura|Cysteodemus armatus no [[deserto do Mojave. O recubrimento branco é cera cuticular, que pode variar de branco a amarelo nesta especie .]]
Tribo Cerocomini Tribo Epicautini
Tribo Eupomphini
miniatura|Meloidos como este [[Lytta vesicatoria (Meloinae: Lyttini) poden ser manipulados con seguridade con tal de que o animal non estea asustado, e pode permitírselles moverse libremente. Nas circunstancias contrarias, poden causar lesións dolorosas.]] miniatura|[[Meloe violaceus (Meloinae: Meloini): Nótese a pinga de cor laranxa de fluído defensivo no seu tórax.]] miniatura|[[Mylabris quadripunctata (Meloinae: Mylabrini)]]
Tribo Lyttini
Tribo Meloini
Tribo Mylabrini miniatura|Unha especie branca e negra de [[Actenodia]]
Subfamilia Nemognathinae
miniatura|[[Horia sp. de Bannerghatta (Bangalore)]] miniatura|[[Sitaris muralis (Nemognathinae: Sitarini)]]
Tribo Horiini Tribo Nemognathini
Tribo Sitarini Xéneros incertae sedis
Subfamilia Tetraonycinae
Tribo Tetraonycini
Pargas
Pargas (en finés Parainen), coñecido entre 2009 e 2011 como Väståboland en sueco e Länsi-Turunmaa en finés, é unha cidade de Finlandia situado na rexión de Finlandia Propia. En 2018 a súa poboación era de 15 254 habitantes. A superficie do termo municipal é de 5 548,17 km2, dos cales 4 666.46nbsp;km2 son auga. O concello ten unha densidade de poboación de 17,28 hab./km².
Limita cos municipios de Kimitoön, Sauvo, Kaarina, Turku, Naantali, Kustavi, Brändö, Sottunga e Kökar, estes tres últimos na rexión de Åland.
O concello é bilingüe con maioría de fala sueca e minoría finesa.
Cidades irmás
A cidade de Pargas está irmandada con:
Cambre, Cambre
Xeografía
Na parroquia está a capital do concello. Limita ao norte co Temple, co Burgo e con San Pedro de Nós (Oleiros), ao leste con Pravio, Cela e Brexo, ao sur con Meixigo e ao oeste con Almeiras, Sigrás e Anceis.
Historia
Por Cambre cruzou a vía romana de Farum (A Coruña) a Brigantium (Betanzos).
A principios do século XX Cambre era unha estación estival polas numerosas casas e quintas de campo que había nela e polo grande continxente que habitaba na parroquia no verán.
Toponimia
Cambre podería ser un topónimo prerromano que se orixinou antes do século III para referise a poboación ligada a unha altura, unha fortificación ou un límite entre territorios.
Epístata
Atenas democrática
Na Atenas democrática é un dos 500 buleutas dunha das 10 pritanías, elixido por sorteo, cuxo cargo non dura máis que un día completo. Está encargado de gardar o Tholos (edificio ou sede dos prítanes), de velar polo selo do Estado, e as chaves do Metroon (os arquivos públicos). Cando a Bulé  (Consello dos Cincocentos) ou a Ekklesía (Asemblea do pobo) son convocadas polos outros prítanes, nomea aos nove proedros, cidadáns non prítanes encargados de contabilizar os votos, e un segundo epístata co que dirixe a sesión.
Macedonia
Nas cidades de Macedonia, atópase tamén un maxistrado chamado epístata.
Segundo a historiografía tradicional, este epístata é só un funcionario nomeado polo rei en certas cidades para representar a súa autoridade e facer aplicar as súas decisións.
O exame das fontes epigráficas dispoñíbeis sobre estes personaxes permite mostrar que están presentes en todas as cidades; que son naturais das cidades onde ofician e non son pois estranxeiros, pertencen, de feito, ás grandes familias; o seu nome é utilizado como fórmula de datación, o que demostra que son unha maxistratura epónima anual.
Papamerda rabudo
O papamerda rabudo ou palleira rabilonga (Stercorarius longicaudus) é unha ave mariña da familia Stercorariidae.
Epístata
Macedonia
En Berea e Anfípole, o seu título completo é ἐπιστατὴς τῶν ἀρχόντων epistatēs tōn arkhontōn (epístata dos arcontes), o que indica que é o maxistrado xefe da cidade, o presidente do consello e da asemblea.
Papamerda rabudo
Etimoloxía
O nome do xénero Stercorarius procede do latín e significa "do excremento"; referido á comida regurxitada por outras aves cando as perseguen os papamerdas, que antes se pensabsa que era un excremento. O nome específico longicaudus procede do latín longus, 'longo', e cauda, 'cola'.
Epístata
Macedonia
A uniformidade desta maxistratura a través de todas as cidades de Macedonia, de orixes, por tanto, moi diversas, indica que se trata dunha institución imposta polo rei para organizar todas as cidades da mesma maneira e dispor de interlocutores equivalentes. Os reis tratan directamente cos epístatas das cidades, e non co pobo na asemblea. Os epístatas son os responsábeis da aplicación das decisións reais: a diferenza dos maxistrados das cidades clásicas, non son responsábeis só ante a asemblea dos cidadáns.
Papamerda rabudo
Etimoloxía
miniatura|Ovos da especie na colección do [[Museo de Wiesbaden.]]
Epístata
Macedonia
A cuestión de saber se o epístata é nomeado polo rei ou elixido pola comunidade cívica non está contrastada: parece máis probábel que a elección fose por designación.
Papamerda rabudo
Descrición
miniatura|esquerda|Papamerda rabudo en voo Esta especie é inconfundible de adulto, co seu dorso gris, plumas primarias das ás escuras sen zona branca, píleo negro e cola caracteristicamente moi longa. Os adultos a miúdo pairan sobre os seus territorios de reprodución. Os xuvenís son máis difíciles de distinguir, porque se parecen moito ao papamerda palanquín (Stercorarius parasiticus) sobre o mar. Son máis delgados, de ás máis grandes e máis semellantes a carráns que a outra especie, pero mostran a mesma gran variedade de plumaxes. Porén, xeralmente teñen tons máis fríos que a outra especie, ártica, con tons máis grises en vez de marróns.
Epístata
Macedonia
Ao final da época antigónida, os epístatas desaparecen: son substituídos en cada cidade por dous politarca s. O carácter colexial desta nova maxistratura mostra que é máis democrática que a do epístata.
Papamerda rabudo
Descrición
É a ave menor da súa familia, de 38 a 58 cm de longo, dependendo da estación e a idade. Porén, da súa lonxitude total, 29 cm poden corresponder á cola, que pode incluír unhas longas plumas timoneiras de 15 cm no adulto en verán. A envergadura alar desta especie vai de 102 a 117 cm e a masa do corpo é de 230 a 444 g.
Epístata
Siria tolemaica
Nas cidades da Siria tolemaica, é un comisario real, encargado sobre todo dos templos de Xerusalén e de Gazirim. Este termo atópase tamén baixo o dominio seléucida no momento das guerras cos Macabeos.
Papamerda rabudo
Subespecies
Describíronse dúas subespecies:
Epístata
Siria tolemaica
Tamén se acha en Rodas, na Perea.
Papamerda rabudo
Reprodución
miniatura|Ilustración da especie feita por [[Johann Friedrich Naumann.]] Esta especie reprodúcese no alto ártico de Eurasia e Norteamérica, coas maiores poboacións en Rusia, Alasca e o Canadá e poboaciós menores no resto do Ártico. É unha ave migratoria, que inverna no sur do Atlántico e Pacífico. Os exemplares xoves de paso ás veces cazan pequenas presas en campos arados ou campos de golf e normalmente teñen menos medo dos humanos.
Nidifican na tundra seca ou páramos máis altos poñendo dous ovos de cor marrón olivácea con pintas. Nos campos de reprodución poden oírse ganindo ou facendo sons repenicantes. Fóra da estación reprodutora pasan a maior parte do tempo voando sobre o océano aberto e emiten un áspero grito que soa como kriiah. Aliméntase de peixes (principalmente capturados a outras aves por cleptoparasitismo), pequenos paxaros, restos de comida, pequenos mamíferos, froita e prea. Na migración, é máis probable que capturen a súa propia comida e menos probable que a rouben.
Demetrio II Paleólogo
Demetrio Paleólogo (en grego Δημήτριος Παλαιολόγος, Dēmētrios Palaiologos), nado en 1407 e finado en 1470, foi déspota de Morea de facto entre 1436 e 1438 e entre 1451 e 1460 pero de iure de 1438 a 1451. Fora tamén gobernador de Lemnos (1422 - 1440), e de Mesembria (1440 - 1451). Foi o pretendente lexítimo ao trono bizantino despois de 1453, polo menos antes da súa deserción en favor do Imperio otomán en 1460. Demetrio Paleólogo era un dos fillos do emperador bizantino Manuel II Paleólogo e de Helena Dragaš.
Traxectoria
O seu pai entregoulle o goberno de Lemnos en 1422, pero as súas ambicións eran máis importantes. Marchou entón á corte do emperador romano xermánico, Sexismundo. Finalmente, regresou a Lemnos en 1425.
Acompañou ao seu irmán, Xoán VIII Paleólogo a Florencia para o Concilio de Basilea-Ferrara-Florencia-Roma en 1437. Este concilio tentou un achegamento entre os ortodoxos e os católicos. Demetrio Paleólogo, que se opuña a iso, volveu a Grecia en 1439. Por volver sen o acordo do emperador, debeu devolver Lemnos. Outorgóuselle un novo cargo, en Mesembria no mar Negro en 1440.
En 1442, asinou unha alianza cos otománs. En 1449, o novo emperador, Constantino XI Paleólogo, concedeulle o Despotado de Morea para afastalo da capital.
Despois da caída de Constantinopla, Morea foi o último enclave bizantino non conquistado. Os Cantacucenos tentaron asumir o control. Desencadeouse unha guerra da que saíron triunfantes os Paleólogos, antes de trabar un novo enfrontamento entre Demetrio e o seu irmán Tomé. Demetrio chamou na súa axuda ao sultán otomán e a cambio deulle Mistra.
Despois de acabar a conquista turca, foi a Adrianópole co sultán, que lle outorgou en usufructo as illas de Imbros e Lemnos, así como unha parte de Samotracia e Tasos, tras a entrega dun tributo de 3.000 pezas de ouro. En 1467, caeu en desgraza e foi exiliado en Didimótica, onde morreu en 1470 despois de adquirir o hábito monástico baixo o nome de «David».
A súa esposa, Teodora, faleceu unhas semanas despois del. Tiveron só unha filla, Helena, morta antes de 1473.
A Pena, San Fiz de Asma, Chantada
A Pena é un lugar na parroquia de San Fiz de Asma, do concello de Chantada, na comarca de Chantada, pertencente a provincia de Lugo.
Shigella
Shigella é un xénero de bacterias gramnegativas, non formadoras de esporas, inmóbiles e con forma de bacilo, moi emparentadas con Salmonella. Son o axente causante da shigelose humana (enfermidade diarreica ); Shigella causa enfermidade en primates, pero non noutros animais. Só se encontra de forma natural en humanos e simios. O xénero recibe o seu nome polo seu descubridor Kiyoshi Shiga, que a descubriu en 1898.
Os estudos filoxenéticos indican que sería máis apropiado tratar a Shigella como un subxénero de Escherichia, e que certas cepas xeralmente consideradas de E. coli – como E. coli O157:H7 – estarían mellor situadas en Shigella.
Despois da invasión do corpo, esta bacteria multiplícase intracelularmente e espalla a infección ás células epiteliais veciñas, causando a destrución do tecido e a patoloxía característica da shigelose.
Clasificación
As especies de Shigella clasifícanse segundo os seus serotipos en catro serogrupos:
Os grupos A–C son fisioloxicamentes similares; S. sonnei (grupo D) pode distinguirse con ensaios bioquímicos polo seu metabolismo. Tres grupos de Shigella son as especies maiores causantes da enfermidade: S. flexneri é a que se illa máis frecuentemente en todo o mundo, e aparece no 60% dos casos no mundo en desenvolvemento económico; S. sonnei causa o 77% dos casos no mundo desenvolvido, pero só o 15% dos casos no mundo en desenvolvemento; e S. dysenteriae é xeralmente a causa de disentería epidémica, particularmente en poboacións confinadas como nos campos de refuxiados.
Patoxénese
A infección da Shigella ten lugar por inxestión (contaminación fecal–oral), e dependendo da idade e condición do hóspede, poden abondar menos de 100 células bacterianas para causar unha infección. Shigella causa disentería como resultado da destrución das células epiteliais da mucosa intestinal no cego e recto. Algunhas cepas producen enterotoxina e toxina Shiga (similar á verotoxina de E. coli O157:H7 e outras E. coli produtoras de verotoxina. Tanto a toxina Shiga coma a verotoxina están asociadas coa síndrome urémica hemolítica. Como se indicou antes, estas cepas supostas de E. coli están polo menos en parte máis relacionadas con Shigella do que coas E.coli "típicas".
Shigella invade o hóspede a través das células M do epitelio do intestino delgado, xa que non pode entrar directamente nas células epiteliais. Utilizando un sistema de secreción de tipo III, que actúa como unha xiringa biolóxica, a bacteria inxecta proteínas que forman poros e actúan como efectoras (como IpaD, IpaB e IpaC) nas células, desencadeando a infección bacteriana e a subseguinte lise das membranas vacuolares. Usa un mecanismo para a súa mobilidade no cal a súa proteína IcsA promove a polimerización da actina na célula hóspede (por medio da proteína N-WASP, que recruta os complexos Arp2/3) nunha propulsión a modo de "foguete" para a súa propagación de célula a célula. Os síntomas máis comúns son diarrea, febre, náuseas, vómito, cambras estomacais e flatulencia. As feces poden conter sangue, mucus, ou pus. En raros casos, os nenos novos poden ter convulsións. Os síntomas poden tardar unha semana en aparecer, pero o máis común é que empecen de dous a catro días despois da inxestión. Os síntomas xeralmente duran varios días, pero ás veces semanas. Shigella está considerada unha das causas patoxénicas da artrite reactiva en todo o mundo.
Dalle!
Dalle! é o segundo álbum de estudio da banda galega de math rock Unicornibot, publicado o 15 de marzo de 2012 a través dos selos Matapadre, RadiX Records, Bloody Dirty Sanchez Productions, Chingaste la Confianza e Odio Sonoro. Editouse nunha edición limitada de 320 vinilos negros con portadas serigrafiadas e numeradas.
Shigella
Patoxénese
Todos os xenomas de Shigella inclúen un plásmido de virulencia que codifica determinantes de virulencia primarios conservados. Os cromosomas de Shigella comparten a maioría dos seus xenes cos de E. coli K12 cepa MG1655.
Diagnose
As especies de Shigella son negativas para a mobilidade e non son fermentadoras de lactosa. (Porén, S. sonnei pode fermentar lactosa). Tipicamente non producen gas a partir de carbohidratos (coa excepción de certas cepas de S. flexneri) e tenden a ser en conxunto bioquimicamente inertes. Shigella é negativa para a hidrólise da urea. Cando se inocula nun medio de ágar TSI (triple sugar iron, triplo azucre ferro) en tubo inclinado para enterobacterias, reacciona como segue: K/A, gas negativa, H2S negativa. As reaccións de indol son mixtas, positivas e negativas, coa excepción de S. sonnei, que é sempre indol negativa. O seu crecemento en ágar entérico Hektoen, que serve para distinguir Shigella de 'Salmonella, produce colonias azul verdosas para Shigella e azul verdosas pero con centros negros se a bacteria é en realidade Salmonella''.
Dalle!
O álbum gravouse ao vivo no estudio Brazil de Madrid con Javier Ortiz como enxeñeiro.
Shigella
Prevención e tratamento
Lavar as mans antes de manipular comida e cociñar ben a comida antes de comela diminúe o risco de contaxiarse con Shigella.
A disentería severa pode tratarse con ampicilina, TMP-SMX, ou fluoroquinolonas, como a ciprofloxacina, e con rehidratación. Os antibióticos acortan a duración da infección. O tratamento médico debería realizarse só nos casos graves. Os antibióticos normalmente non se utilizan nos casos leves porque algunhas Shigella son resistentes aos mesmos, e o seu uso pode facer que o xerme se faga aínda máis resistente (selecciónanse as cepas resistentes). Os axentes antidiarreicos poden empeorar a doenza e deberían evitarse.
Shigella é unha das causas principais das diarreas a escala mundial. Hai datos insuficientes, pero as estimacións conservadoras suxiren que Shigella causa aproximadamente 90 millóns de casos de disentería grave, dos cales 100.000 acaban en morte cada ano, principalmente entre os nenos dos países en desenvolvemento.
Actualmente, non hai unha vacina autorizada para a Shigella, aínda que a Organización Mundial da Saúde leva moito tempo intentando que se desenvolva unha, dado que a diminución dos casos desta diarrea coa idade indica que se produce unha inmunidade natural contra este patóxeno debido á exposición anterior ao mesmo, polo que se supón que unha vacina sería efectiva. Hai varias vacinas candidatas para a Shigella que están actualmente en diversos estados de desenvolvemento.
Thulsa Doom
Thulsa Doom é unha personaxe de ficción creada polo escritor Robert E. Howard para unha serie de relatos destinados á revista de relatos pulp Weird Tales. Tamén é coñecido polo público por ser o arquiinimigo de Conan no filme de 1982 Conan o bárbaro, inspirada tamén nos relatos de Howard e interpretado polo actor James Earl Jones. Cómpre sinalar que orixinalmente esta personaxe nunca apareceu nos relatos de Conan, senón que Thulsa Doom era inimigo do Rei Kull de Atlantis, outra personaxe creada por Howard.
Nas historias pulp
Thulsa Doom aparece por vez primeira (como Thulses Doom) ó final da historia culta "Delcardes' Cat" de Robert E. Howard, que está protagonizada por Kull. Howard editou posteriormente o texto para engadir prefiguración e referencias a Thulsa Doom (como o escribiría despois) e cambiou o título a The Cat and the Skull para reflectilo. O editor Patrice Louinet especulou que isto débese a que orixinalmente, Howard pretendía que Kuthulos (a quen Doom personifica na historia) fose realmente o malvado. Porén, preto do remate da historia aparece a identidade de Thulsa Doom. Esta versión foi enviada a Weird Tales en 1928 pero non foi aceptada. A historia non foi publicada até 1967 no libro King Kull de Lancer Books.
Thulsa Doom é descrito por Howard en "The Cat and the Skull" cunha cara "como un cranio branco espido", en cuxos ollos relucía un lume liviano." É aparentemente invulnerable, xactándose despois de ser atravesado por un dos compañeiros de Kull que sente "só unha lixeira frialdade"
Tronco
Tronco pode referirse a:
Joki
Joki é un filme finlandés de 2001 dirixido por Jarmo Lampela. Foi escollido como candidato de Finlandia para o Óscar ó mellor filme internacional na 74ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Cova, A Pobra de Trives
Santa María de Cova é unha parroquia do concello da Pobra de Trives na comarca da Terra de Trives, na provincia de Ourense. No ano 2007 tiña 92 habitantes, deles 45 eran homes e 47 eran mulleres, o que supón un incremento de 5 habitantes en relación ao ano anterior, 2006.
Amerindios do Canadá
miniatura|dereita O termo Amerindios ou Indios de América designa os primeiros ocupantes do continente americano (tamén chamado Indios occidentais) e os seus descendentes.
Chamámoslles Primeiras Nacións ou Primeiros Pobos a estes indios e aos seus territorios.
A expresión Peles Vermellas é moi antiga e provén da nación Beothuk que tinguían as peles con ocre. No Canadá que fala inglés, utilizase a expresión Nativos Americanos (americanos de orixe), Pobos Nativos (pobos de orixe), Indios Americanos, Primeiras Nacións ou Pobos Aborixes. No Québec, o termo máis utilizado actualmente é o de autóctono. Pero todos estes nomes son rexeitados polas pesoas que queren ser chamadas en función do nome das súas nacións.
Pirates of the Caribbean: The Curse of the Black Pearl
Pirates of the Caribbean: The Curse of the Black Pearl é un filme dirixido por Gore Verbinski que foi estreado no 2003.
Sinopse
Século XVIII. O aventureiro capitán Jack Sparrow (Johnny Depp) é un pirata do Mar Caribe, pero as súas andainas rematan cando o seu inimigo, o Capitán Barbossa (Geoffrey Rush), despois de roubarlle o barco, a Perla Negra, ataca a cidade de Port Royal e secuestra a Elizabeth Swann (Keira Knightley), a filla do Gobernador (Jonathan Pryce). Will Turner (Orlando Bloom), amigo da infancia de Elizabeth, únese a Jack para rescatala e recuperar a Perla Negra. Pero o prometido de Elizabeth, Comodoro Norrington (Jack Davenport), perségueos a bordo do HMS Dauntless. Ademais, Barbossa e a súa tripulación son vítimas dun conxuro que os condena a vivir eternamente e se transformar cada noite en esqueletos viventes. O conxuro só pode romperse se devolven unha peza de ouro azteca e saldan unha débeda de sangue.
Australopithecus
Austrolopithecus ou australopiteco é un xénero extinto de homínidos. Os fósiles máis antigos teñen unha antigüídade de 4,2 millóns de anos. O cerebro da maioría das especies de Austrolopithecus era un 35% do dos modernos humanos, entre 400 e 500 cm³, e a altura variaba entre 1,3 e 1,6 m.
Características
Os Austrolopithecus foron os antecesores dos Paranthropus e do xénero Homo. Os Austrolopithecus asemellábanse aos chimpancés, coa importante diferenza de ser bípedes. Hai constancia de emprego de utensilios de óso, pero principalmente para escarvar, como tamén fan os propios chimpancés, e non hai probas que dominasen o lume. Nun principio as especies aethiopicus, boisei e robustus estiveron incluídas neste xénero, pero actualmente hai a tendencia a incluílas nun xénero diferente, o Paranthropus, as especies deste grupo son máis grandes e recias, e son morfoloxicamente diferentes dos Austrolopithecus.
Andrés Arnoso Calvo
Andrés Arnoso Calvo, nado cara a 1899 e finado o 7 de marzo de 1939, foi un político galego.
Traxectoria
Co triunfo do Frente Popular nas eleccións de febreiro de 1936, foi nomeado concelleiro e elixido alcalde da Capela. Acusado de colaborar na represión, foi axustizado pola guerrilla o 7 de marzo de 1939.
Micronación
Unha micronación, tamén coñecida como país-modelismo, proxecto de novo país, república ficticia, ou aínda, simulación de país, é unha entidade que parece unha nación independente ou un estado soberano pero que non é aceptado como tal polo conxunto da comunidade internacional (organismos internacionais, os diferentes gobernos nacionais etc.). Acotío as denominadas micronacións existen só sobre o papel, en internet ou mesmo só na imaxinación dos seus creadores e seguidores. As micronacións ou movementos micronacionalistas difiren dos movementos nacionalistas de índole independentista ou auto-determinista en que son comunmente vistos como actos de excentricidade, de natureza efémera e que a miúdo son creados e mantidos por unha soa persoa, familia ou grupo reducido de persoas.
Algunhas micronacións tentaron estender a súa actividade ao mundo físico acuñando moeda propia, selos, bandeiras, pasaporte, himno etc. A través destas accións preténdese lexitimar a súa propia existencia e poden ir acompañadas de reivindicacións de soberanía sobre un espazo xeográfico real.
O termo micronación vense utilizando cando menos desde a década de 1970 no ámbito anglosaxón para referirse a unha serie de miles de pequenas entidades semellantes a estados que non foran recoñecidas amplamente a nivel internacional e que proliferaron desde estes anos. Porén, o termo tamén foi empregado retroactivamente para muitas das realidades políticas de vida efémera que durante o século XIX non chegaron a ser recoñecidas plenamente.
Definición
Habitualmente as entidades que son recoñecidas como micronacións comparten unha serie de características:
Estes criterios poden distinguir o que é unha micronación doutras entidades de índole semellante pero que non procuran habitualmente ser recoñecidas como soberanas, caso dos países imaxinarios, ecoaldeas, seitas, clans etc. Outra diferenza importante é a existente con aquelas entidades que manteñen relacións diplomáticas con outras nacións ou estados do mundo sen estaren formalmente recoñecidas elas mesmas por outros estados ou por organismos internacionais (caso da República da China - Taiwán, o Sáhara Occidental, o Tíbet, Palestina ou Israel), as micronacións diferéncianse destas en que non manteñen relacións diplomáticas con outros estados ou nacións aceptados internacionalmente ou outros organismos como a ONU. Por último encontraríamos unha última distinción entre as micronacións e aquelas entidades que exercen control efectivo ou militar sobre un territorio, mesmo non sendo recoñecidas internacionalmente, casos por exemplo de Osetia do Sur, Abkhazia ou Transnistria, así como daqueles territorios controlados por algunha guerrilla ou por algunha das faccións enfrontadas nunha guerra civil.
Absoluto (filosofía)
En filosofía o significado do termo absoluto queda expresado perfectamente na súa etimoloxía, do verbo latino solvo, 'soltar', no sentido de 'desatar', 'desvincular', é dicir solto, co reforzo da preposición "ab", que engade a idea de separación total.
Micronación
Orixes e evolución
Outras micronacións menos existosas foron a Long Republic (1819–1820), no actual estado de Texas (Estados Unidos), a Republic of Indian Stream (1828–1835), que actualmente é a cidade de Pittsburg (Nova Hampshire), o Reino da Araucania e a Patagonia (1860-1862) no sur da Arxentina e parte de Chile, ou o Reino de Sedang (1888-1890) na Indochina francesa. Outra antiga micronación que se mantén na actualidade como a máis antiga é o Reino de Redonda fundado no Caribe en 1865. Aínda fracasando no seu intento por se converter nun Estado con independencia recoñecida, conseguiu sobrevivir até os nosos días como un caso único de entidade literaria co seu propio rei e aristocracia (se ben na actualidade existe certa controversia con até catro persoas que reclaman o trono).
Absoluto (filosofía)
O absoluto, pois, aparece como o incondicionado e independente, o que é por si mesmo, o que non está suxeito a nada, porque non ten ningún vínculo de dependencia con calquera outra realidade.
Micronación
Orixes e evolución
En 1882 a raíz dun conflito laboral que rematou cunha folga, un grupo de inmigrantes xenoveses decidiron independizar o barrio de La Boca de la Argentina. Asinaron unha acta na que informaron ao Rei de Italia que constituíran a "República Independente de La Boca" e izaron a súa bandeira. O Xeneral Julio Argentino Roca, daquela Presidente da Nación, acudiu en persoa ao lugar co exército, quitando a bandeira xenovesa izada nun mastro e solucionando o conflito.
Absoluto (filosofía)
Calquera outra realidade, en tanto que poida ser considerada como tal, deberá ter unha relación de dependencia, en último termo, co absoluto.
O absoluto é o que existe separado (ab-solto) de calquera outra cousa.
Micronación
1960 - 1980
Os anos 1960 e 70, foron testemuña do agromar dun grande número de micronacións de carácter territorial. A primeira delas foi o Principado de Sealand, que foi establecido en 1967 sobre unha plataforma mariña abandonada que fora utilizada como forte militar durante a segunda guerra mundial, está no Mar do Norte fronte as costas de Inglaterra e aínda existe. Outras micronacións fundáronse seguindo principios idealistas de influencia libertaria, utópica ou ecoloxista con proxectos que pasaban pola construción de illas artificiais mais só tres deste tipo conseguiron atinxir certo éxito.
A República da Illa das Rosas era unha plataforma de 400 m² construída en 1968 en augas do Adriático a uns 7 Km da cidade italiana de Rimini. Tiña os seus propios selos e declarou o esperanto como lingua oficial. Pouco despois da súa finalización a plataforma foi tomada e destruída pola armada italiana por non teren pagado os impostos ao estado.
A finais dos 60, Leicester Hemingway, irmán do autor Ernest Hemingway, viuse involucrado noutro proxecto semellante: unha pequena plataforma de madeira en augas internacionais da costa occidental de Xamaica á cal chamou Nova Atlantis. Hemingway era cidadán e Presidente porén a estrutura quedou danada polas treboadas e sufriu saqueos por parte de pescadores mexicanos. En 1973, Hemingway mudouse desde Nova Atlantis até unha nova plataforma preto das Bahamas que recibiu o nome de Terra do Mar (Ernest Hemingway, pola súa parte, instalouse en Key West, Florida, no que chegaría a ser unha nova micronación, a República da Concha).
A República de Minerva foi establecida en 1972 como un proxecto libertario de novo país por un home de negocios de Nevada chamado Michael Oliver. O equipo de Oliver levou adiante traballos de dragado nos arrecifes de Minerva ao Sur de Fidxi, no Océano Pacífico, conseguindo criar unha pequena illa artificial, mais fracasaron nas tentativas de conseguir recoñecemento internacional chegando a sufrir o ataque militar dos seus veciños de Tonga que anexionaron a illa.
O 1 de abril de 1977, Richard Booth declarou a vila galesa de Hay-on-Wye como reino independente e a el mesmo coma o seu monarca. A vila experimentou un incremento moi notábel do turismo baseado en intereses literarios e o "Rei Richard" (cuxo cetro era unha escobiña de baño) continúa a repartir títulos e honras a aquelas persoas dispostas a pagar por elas.
A explosión micronacional australiana
As actividades micronacionais convertéronse en algo absolutamente común en Australia durante as últimas décadas do século XX. A continuación enuméranse as máis coñecidas:
A era de Internet
A irrupción de Internet desde mediados anos 1990 trouxo consigo unha nova perspectiva do fenómeno do micronacionalismo. Coas posibilidades que este medio de comunicación ofrecía de promocionar entidades de estilo estatal dunha maneira enteiramente electrónica e relativamente fácil, o multinacionalismo desprendeuse da súa tradicional perspectiva excéntrica ou en contra dos poderes establecidos para adquirir en moitos casos unha perspectiva máis lúdica de aproveitamento do tempo de lecer. Desta maneira produciuse unha explosión de novas micronacións orientadas exclusivamente a existiren na rede, de tipo fantástico ou como simples simulacións dunha realidade estatal. Ás veces este tipo de micronacións son denominadas cibernacións ou mesmo países de fantasía.
Este tipo de micronacións limitan as súas actividades case que exclusivamente a simular a actividade diplomática (sinatura de tratados, participación de organizacións "supra-micronacionais"), a realización de eleccións simuladas e constitución de parlamentos, realización de Constitucións e mesmo participación en guerras. Todo isto seguido a través de blogs, listas de correos electrónicos e demais ferramentas da rede.
Tamén, moitas das micronacións tradicionais que reivindican algún territorio, como a Provincia de Hutt River, Seborga ou Sealand, dispoñen de páxinas webs e sérvense da rede para promocionar os seus obxectivos e dar promoción á súa causa.
Por tanto, a internet constituíuse no medio ideal para a difusión do micronacionalismo (até tal punto que se podería falar dun subtipo de micronación, a cibernación - destinada a existir exclusivamente na rede e non sempre cun carácter "serio"), por todo o mundo agroman gran cantidade de entidades deste tipo, destacando a proliferación producida dentro da lusofonía onde se chegou a concentrar, segundo algunhas estimacións, até un quinto das micronacións totais no mundo. Esta expansión dentro das comunidades falantes de portugués débese a especial repercusión que tivo o fenómeno no Brasil, onde o Reino do Porto Claro, fundado en 1996 por Pedro Aguiar, se converteu en todo un pioneiro que contribuíu decisivamente na promoción do micronacionalismo como afección ou hobby por toda América Latina. Pouco despois o Sacro Império de Reunião, fundado por Cláudio de Castro, converteríase na micronación da América Latina con maior repercusión, chegando a acaparar a atención do New York Times ou o La Liberátion.
Categorías
Hoxe en día, pódese falar de oito tipos fundamentais de micronación (aínda encadrándose nun tipo concreto cada micronación pode presentar elementos propios das doutro tipo):
Simulacións políticas, económicas e sociais
Adoitan ter un carácter bastante serio e atinxir a un número significativo de persoas interesadas en recrear o pasado ou simular procesos políticos e sociais. Algúns exemplos son:
Entretemento persoal ou ególatras
O tipo máis estendido con diferenza. Constitúense por diversión, teñen poucos participantes, son efémeras, acostuman ter base en internet e raramente sobreviven máis duns poucos meses. Normalmente adoitan facerse para gloria dos seus fundadores utilizando títulos, premios, heráldica e honras rechamantes, moitas veces de inspiración feudal. Poden facer guerras e manter relacións diplomáticas de carácter ficticio así como estar situados en terras de fantasía. Exemplos:
Exercicio de creación fantasiosa ou ficción
Inclúen simples proxectos artísticos, exercicios de creación online ou outras:
Instrumento para a promoción dunhas ideas, valores ou diferentes obxectivos
Este tipo de micronacións están a miúdo relacionadas con programas de reforma ou transformación social e política. Algúns mantéñense como grupo de información e outros como exercicios de relacións públicas:
Fins fraudulentos
Tamén houbo micronacións que foron creadas co propósito de realizar actividades fraudulentas, ao tentar vencellar prácticas financeiras ou doutro tipo de carácter ilegal ou cuestionable coa actividade aparente de nacións lexítimas.
Anomalías históricas e aspirantes a se constituíren en estado
O Principado de Sealand foi descrito como a micronación mellor coñecida e contitúe o mellor exemplo deste tipo. Un pequeno número de micronacións son fundadas sobre a base de anomalías históricas ou interpretacións excéntrica da lei. Este tipo de micronacións habitualmente localízanse en pequenos enclaves (muitas veces en disputa), xeralmente con limitada actividade económica limitada ao turismo e as vendas numismáticas e filatélicas. Son toleradas ou ignoradas polas nacións das cales se reivindican ter separado. Entre estas están:
Revisionismos históricos
Na Alemaña numerosos individuos e grupos, colectivamente etiquetados como Kommissarische Reichsregierung (KRR - Goberno Provisional do Imperio), aseguran que o Imperio alemán continúa a existir coas súas fronteiras anteriores á segunda guerra mundial e que eles son o seu goberno, permanecendo vixente aínda a Constitución de Weimar.
Lexitimidade
No dereito internacional a Convención de Montevideo sobre os Dereitos e Deberes dos Estados establece no seu artigo 1 os criterios para a categoría de Estado: O Estado como suxeito de dereito internacional debe posuír os seguintes requisitos: (a) unha poboación permanente; (b) un territorio definido; (c) un goberno; e (d) capacidade para entrar en relación con outros estados.
A primeira frase do artigo 3 da Convención de Montevideo expón explicitamente que "A existencia política do estado é independente do recoñecemento por outros estados."
Seguindo estes presupostos, calquera entidade que reúne os catro criterios establecidos no artigo 1 pode ser vista como soberana na lexislación internacional, tanto se outros estados a recoñezan como se non. A maioría das micronacións fracasaron en encontrar un ou máis destes criterios.
A Orde de Malta, como suxeito independente de lei internacional non reúne todos os criterios de recoñecemento como estado (aínda que tampouco se considere a si mesma como un Estado) pero é e foi recoñecida como nación soberana durante séculos.
A doutrina de integridade territorial non proibe unilateral e efectivamente a secesión de estados establecidos no dereito internacional, segundo a sección pertinente do texto da Acta Final da Conferencia de Seguridade e Cooperación en Europa, (tamén coñecida como Acta Final de Helsinqui, Acordos de Helsinqui ou Declaración de Helsinqui:
''IV. Integridade territorial dos Estados''
Os Estados participantes respectarán a integridade territorial de cada un dos Estados participantes.
Por tanto, absteranse de calquera acción inconsecuente cos propósitos e principios da Carta das Nacións Unidas contra a integridade territorial, a independencia política ou a unidade de calquera Estado participante e, en particular, de calquera acción tal que constitúa unha ameaza ou o uso da forza.
''Os Estados participantes absteranse igualmente de converter os territorios doutros estados en obxectivo de ocupación militar ou doutras medidas de forza directas ou indirectas contravindo o dereito internacional, ou en obxectivo de adquisición por medio de tales medidas ou a ameaza delas. Ningunha ocupación ou adquisición deste tipo será recoñecida como legal.''
En efecto, isto expón que os estados non poden alentar a secesión noutros estados. Ademais non se establece sentenza respecto a persoas dentro dun estado elixindo independizarse seguindo a súa propia vontade.
Atención académica, literaria e dos medios
Nos últimos anos produciuse un pequeno pero continuado aumento da atención prestada ao fenómeno das micronacións. En círculos académicos os aspectos máis importante xiraron en torno ao estudo das aparentemente anómalas situacións legais que afectan a estas entidades como o Principado de Sealand ou a Provincia de Hutt River, o estudo de como algunhas micronacións representan as ideas políticas da base popular, e sobre a creación entidades de xogo de roles con propósitos educativos.
En 2000, o profesor Fabrice O'Driscoll, da Universidade de Aix-Marseille, publicou un libro sobre as micronacións: "Ils ne siègent pas à l'ONU" ("Non se sentan na ONU"), con máis de 300 páxinas dedicadas ao tema.
En maio de 2000, un artigo no New York Times titulado "Utopian Rulers, and Spoofs, Stake Out Territory Online" presentou o tema por primeira vez ante un público máis amplo, continuando a aparecer artigos semellantes noutros xornais como "Liberation", La Repubblica, "Ta Nea", O Estado de São Paulo no Brasil e, en Portugal, Visão.
Diversas publicacións recentes trataron o tema particular das micronacións históricas, incluíndo a Republic of Indian Stream (University Press), polo xeógrafo do Dartmouth College, Daniel Doan, ou The Land that Never Was, sobre Gregor MacGregor e o Principado de Poyais, por David Sinclair (Review, 2003, ISBN 0-7553-1080-2)
En agosto de 2003 tivo lugar en Helsinqui unha cimeira de micronacións. Ao evento asistiron delegados do Principado de Sealand, os reinos de of Elgaland-Vargaland, Neue Slowenische Kunst, Ladonia, a República Transnacional, Sabotage e estudosos de varias institucións académicas.
Do 7 de novembro ao 17 de decembro de 2004, a Reg Vardy Gallery da Universidade de Sunderland (RU) acolleu unha exposición sobre a identidade de grupo micronacional e o seu simbolismo. A exposición centrouse en obxectos numismáticos, filatélicos e de vexiloloxía, así como outros símbolos e instrumentos creados e usados por grande número de micronacións desde os 1950 até os nosos días. Unha cimeira de micronacións foi celebrada como parte desta exposición con representantes do Sealand, Elgaland-Vargaland, Nova Utopía, Atlantium, Frestonia e Fusa. A exibición foi repetida no Andrew Kreps Gallery en Nova York do 24 de xuño ao 29 de xullo do ano seguinte. Outra exposición sobre micronacións foi celebrada en París no Palais de Tokyo a comezos de 2007.
A cimeira de Sunderland foi posteriormente presentada en 5 partes nunha serie de televisión para a BBC, How to Start Your Own Country presentada por Danny Wallace. A serie conta a historia de Wallace fundando unha micronación, Lovely, situada no seu piso. Programas semellantes emitíronse en cadeas de televisión doutros países europeos.
O 9 de setembro de 2006, The Guardian informaba de que a comañía de guías de viaxe Lonely Planet publicara a primeira guía turística do mundo adicada ás micronacións, a Lonely Planet Guide to Home-Made Nations.
O Imperio Democrático de Sunda, que se reivindica como o lexítimo goberno do Reino de Sunda (antigo reino, cuxos territorios na actualidade estarían en Indonesia) no exilio en Suíza, enchiu titulares cando dúas supostas princesas, Lamia Roro Wiranatadikusumah Siliwangi Al Misri, de 21 anos, e Fathia Reza Wiranatadikusumah Siliwangi Al Misiri, de 23, foron detidas polas autoridades malasias na fronteira con Brunei, o 13 de xullo de 2007, e foron acusadas de entrar no país sen pasaporte válido.
O Codesal, Codeseda, A Estrada
O Codesal é un lugar da parroquia de Codeseda no concello pontevedrés da Estrada na comarca de Tabeirós - Terra de Montes. Segundo o INE e o IGE en 2011 tiña 16 habitantes (oito homes e oito mulleres), trece menos ca en 1999 (16 homes e 13 mulleres).
A Pena do Couto, San Fiz de Asma, Chantada
A Pena do Couto é un lugar na parroquia de San Fiz de Asma, do concello de Chantada, na comarca de Chantada, pertencente a provincia de Lugo. No ano 2011 tiña 7 habitantes segundo datos do INE e do IGE. deles 3 eran homes e 4 eran mulleres.
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, que é un "(lugar) cercado", para poder defendelo mellor.
Raffaella De Laurentiis
Raffaella De Laurentiis, nada o 28 de xuño de 1954, é unha produtora de cine italiana. Entre os filmes que produciu salientan Conan o bárbaro, Conan o destrutor, Dune, Prancer, Dragon: The Bruce Lee Story, Dragonheart, The Forbidden Kingdom e Kull the Conqueror.
É a filla do produtor de filmes Dino De Laurentiis e a actriz Silvana Mangano. É irmá de Veronica De Laurentiis, quen é a nai de Giada De Laurentiis.
Efecto Pigmalión
O efecto Pigmalión, en psicoloxía e pedagoxía, é un dos sucesos que describe como a crenza que ten unha persoa pode influír no rendemento doutra persoa. Isto supón, polo tanto, algo importante de coñecer e estudar para os profesionais do eido educativo, laboral, social e familiar.
O efecto Pigmalión pódese identificar dos seguintes xeitos:
Hidroxenofiláceas
As hidroxenofiláceas (Hydrogenophilaceae) son unha familia da clase Betaproteobacteria e única familia da orde Hydrogenofilales, que comprende dous xéneros: Hydrogenophilus e Thiobacillus. Como todas as especies do filo Proteobacteria son gramnegativas. Hydrogenophilus é un xénero termófilo, que crece arredor dos 50 °C e obtén a súa enerxía oxidando o hidróxeno. Thiobacillus oxida o xofre.
As especies de Thiobacillus poden utilizarse para o control de pragas, como algunhas das que afectan ás patacas orixinando costras no tubérculo producidas por infeccións por Streptomyces. Se unha área afectada se trata con xofre e con bacterias Thiobacillus, estes microorganismos oxidarán o xofre a ácido sulfúrico, o cal acaba coa praga, xa que esta praga da pataca non pode tolerar condicións ácidas. Thiobacillus thioparus pode contribuír á formación de chuvia ácida por medio da oxidación de dióxido de xofre a ácido sulfuroso.