cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Esquimó
Pobos iupik
Desde o punto de vista lingüístico, considérase aos falantes de linguas iupik como unha rama esquimó separada dos inuit. Aínda que hai unha relación xenética achegada dos iupik cos inuit e os aleutianos. Habitan a rexión suroeste de Alasca e en Siberia, nas costas da península de Chukchi. A economía iupik baseouse tradicionalmente na caza de mamíferos mariños, como focas, morsas e cetáceos.
Iupik alasquianos
Os pobos iupik de Alasca están conformados por dous grupos:
Esquimó-siberianos
Tamén chamados iupik siberianos, iupik do estreito de Bering ou yuit, este último é o nome oficial que lles deu a Unión Soviética en 1931. Son pequenas poboacións que habitan nas costas da península de Chukchi, no Extremo Oriente ruso, distrito de Chukotka. Son 3 grupos:
In Time
In Time é un filme estadounidense escrito, producido e dirixido por Andrew Niccol que foi estreado en 2011. Está protagonizado por Justin Timberlake, Amanda Seyfried e Cillian Murphy. A historia céntrase nunha sociedade que deixa de envellecer ós 25 anos e a partir desa idade contan cun reloxo no brazo que lles indica o tempo que lles resta de vida.
Neptuno (homónimos)
Neptuno pode ser:
Pataca doce
A pataca doce (Ipomoea batatas), é unha planta da familia das convolvuláceas, da orde das Solanales (a mesma da pataca, do tomate, das pementas etc.). Orixinaria dos Andes, espallouse polos trópicos e subtrópicos de todo o mundo. A súa raíz tuberosa é comestíbel, aínda que non é popular o seu consumo en Galicia.
Etimoloxía
"Pataca doce" é unha referencia ao gusto doce de seu tubérculo comestíbel. No Brasil tamén lle chaman jetica ou jatica, ambos os dous termos provenientes da lingua tupí para a planta, ye'tika.
O dicionario da Real Academia Galega non recolle nome vulgar ningún para esta planta. En castelán recibe, ademais do nome de batata, o de boniato (voz caribeña).
Distribución
miniatura|left|200px|Flor de Ipomoea batatas Orixinaria dos trópicos de América Central, América do Sur, foi domesticada e cultivada dende hai 8000 anos no Perú. Chegou a Europa no século XVI, espallándose amplamente en todo o mundo.
Segundo estatísticas da FAO do ano 2009, China é o primeiro produtor, pois cultiva aproximadamente o 80 % do total mundial; séguenlle Uganda, Nixeria e Indonesia. Illas Salomón ten a maior produción per cápita do mundo: 160 kg por persoa e ano. É un alimento recoñecido como eficaz na loita contra a desnutrición grazas ás súas características nutritivas, facilidade de cultivo e produtividade.
Hortaliza de raíces
Posúe diversas variedades cultivábeis divididas en 'de mesa' (ou mercado) e as 'forraxeiras', ambas poden ter cores externas amarela, branca e roxa. Con todo, o número de variedades non se restrinxe só a esas características senón que poden clasificarse de acordo co formato, tamaño, cor interna, dozura, precocidade, cor das follas e até pola coloración das flores, entre outras.
É a cuarta hortaliza máis cultivada no Brasil e a que ten maior índice de produtividade por hectárea.
Planta ornamental e invasora
A pataca doce utilízase nalgúns lugares, como no Brasil, como planta ornamental en xardineiras, vasos suspensos e cestas.
Propiedades nutricionais
A raíz contén grandes cantidades de amidón, vitaminas, fibras (celulosa e pectinas) e minerais, e destaca entre estes o contido de potasio. En valor enerxético supera á pataca e en vitaminas salienta pola provitamina A (betacaroteno) e as B1, C (ácido ascórbico) e E (tocoferol). Canto máis amarelenta é a súa raíz, máis betacaroteno posúe, polo que as patacas doces con esta coloración son moi utilizadas en Asia e África para reducir a deficiencia de vitamina A nos nenos. O seu sabor doce débello á sacarosa, á glicosa e á frutosa.
Ademais, a raíz, malia non posuír altos contidos de proteína, si é importante no contido de lisina. Por isto emprégase como complemento dalgunhas fariñas de cereais. O seu contido en lípidos é baixo. Os seus ácidos graxos principais son o linoleico, o oleico, o esteárico e o palmitoleico. Posúe gran cantidade de fibra dixeríbel, que acelera o tránsito intestinal, prevén o cancro de colon, controla o nivel de glicosa, reduce o nivel de colesterol e produce sensación de saciedade. A súa pel e a súa polpa posúen antioxidantes, polo que preveñen doenzas cardíacas, diabetes e cancro.
Nalgúns países valórase a folla para alimentar ao gado así coma fertilizante polos niveis de ferro, provitamina A, vitamina B2, vitamina C e vitamina E, fibra dietaria e polifenois.
Serven para preparar doces e sobremesas en combinación con froitas como a goiaba.
Club Polideportivo La Unión
O Club Polideportivo La Unión é un club de fútbol español da cidade de La Unión, en Murcia. Fundouse en 1969 como Caravaca CF e en 2011 trasladouse a La Unión. Actualmente compite na Terceira División Española.
Ivonka Survila
Ivonka Survila (en belaruso: Івонка Сурвіла ), nada en Stoŭbcy  o 11 de abril de 1936, é unha política belarusa que dende 1997 é a presidenta da República Democrática Belarusa no exilio.
Traxectoria
Naceu nunha localidade fronteiriza, entón parte de Polonia. Seu pai é Uladzimir Šymaniec, enxeñeiro, e súa nai Evelina Šymaniec, Paškievič de nacenza.
En 1940, despois da anexión de Belarús occidental polos soviéticos, arrestaron a seu pai e condenárono a cinco anos nun campo de concentración mais polo ataque alemán á URSS evitou ir ao gulag. En 1944 os Šymaniec abandonaron Belarús para se refuxiaren no oeste, cruzando Prusia Oriental e, xunto con outros miles de refuxiados, chegaron a Dinamarca, onde viviron nun campo de refuxiados durante varios anos. No camiño, morreu a irmá máis nova de Ivonka. En 1948 a familia instalouse en París e Ivonka estudou arte na Escola de Belas Artes e ciencias sociais na Sorbona.
En agosto de 1959 casou con Janka Survila, activista belaruso e locutor de radio e Ivanka mudouse a Madrid onde seu home era o encargado dende o seu inicio, o 8 de decembro de 1958, do programa belaruso de Radio Nacional de España e a partir de 1961 coa marcha do seu axudante ela asumiu ese posto. Tras o peche do programa traballou como profesora no Instituto Francés de Madrid. A parella instalouse en decembro de 1969 en Ottawa, na capital do Canadá ao lograr Ivonka superar un exame na embaixada canadense en Madrid como tradutora de inglés ao francés para a Oficina de Tradución da administración federal canadense. Posteriormente, foi xefa dos servizos lingüísticos do departamento responsable da política federal de saúde no Canadá, Health Canada. No Canadá, Ivonka converteuse nun membro activo das organizacións belarusas locais. Entre 1974 e 2002 foi presidenta do Instituto Belaruso de Arte e Ciencias do Canadá e en 1984 estivo no comité directivo do Consello Ethnocultural do Canadá como directiva do Comité de Coordinación Belaruso-Canadense.
Algún tempo despois do desastre de Chernóbil, en 1989 creou co seu home e mais Zina J. Gimpelevich e Pauline Paszkievicz-Smith o Fondo canadense para as vítimas de Chernóbil en Belarús para ofrecer axuda médica de diversas formas, incluída a organización de visitas médicas entre o Canadá e Belarús e a acollida de mozos belarusos enfermos en institucións canadenses.
Dende 1997 Ivonka Survila é a presidenta da Rada da República Democrática de Belarús "no exilio", a primeira muller en asuilo, e dende o seu posto combateu o presidente belaruso Lukašenka, considerado pola organización como "antibelaruso". Ivonka Survilla foi unha das asinantes fundadoras en 2008 da Declaración de Praga sobre conciencia europea e o comunismo.
Illas Manua
As illas Manua (en samoano: Manuʻa tele) é un arquipélago de tres illas: Ta'u, Ofu e Olosega. Forman un dos tres distritos da Samoa Americana, situadas a 110 km ao leste de Tutuila.
Xeografía
As tres illas son de orixe volcánico. Ta'u é a illa máis grande con 44,3 km². As illas Ofu (7,2 km²) e Olosega (5,1 km²) están unidas por un arrecife de coral pouco profundo e, desde 1970, por unha ponte. A poñente de Ofu atópase o illote Nu'utele. A poboación total no censo do 2000 era de 1.378 habitantes coa seguinte distribución por illas: 873 en Ta'u, 289 a Ofu e 216 a Olosega.
A capital tradicional é a vila de Taʻū. A metade da illa Ta'u forma parte do Parque Nacional de Samoa-americana. A terra é de propiedade comunal das familias de Manu'a e por lei non se poden vender. As terras do parque nacional que están alugadas ao servizo de Parques Nacionais dos Estados Unidos.
Historia
As illas Manu'a foron descubertas, o 14 de xuño de 1721, polo neerlandés Jacob Roggeveen que chamounas illas Bouman.
Erwin Piscator
Erwin Friedrich Maximilian Piscator, nado en Greifenstein-Ulm o 17 de decembro de 1893 e finado en Stanberg o 30 de marzo de 1966, foi un director e produtor teatral alemán; xunto con Bertolt Brecht foi o principal expoñente do teatro épico, forma que enfatiza o contido sociopolítico do drama por riba da manipulación emocional da audiencia ou da beleza formal da produción.
Primeiros anos
miniatura|O Volksbühne Berlin, onde Piscator logrou os seus primeiros éxitos como director de escena en 1924 Piscator era fillo do comerciante Carl Piscator e de Antonia Laparose. A súa familia descendía do teólogo protestante Johannes Piscator. Tras moverse a súa familia a Marburgo Piscator estudou no Gymnasium Philippinum desa localidade. En 1913 entrou na Universidade de Múnic estudando alemán, filosofía e historia da arte. Piscator tamén asistiu ao seminario de Arthur Kutscher sobre a historia do teatro, ao que posteriormente tamén Bertolt Brecht asistiría. Formado como actor na escola de Otto König, comezou a actuar, de balde, en 1914 en pequenos papeis no Teatro Nacional de Múnic, so a dirección de Ernst von Possart.
Durante a primeira guerra mundial Piscator serviu no exército alemán en infantería, destinado desde a primaverea de 1915 á fronte en comunicacións. A súa experiencia bélica levouno a terlle xenreira ao militarismo e á guerra o resto da súa vida, e a publicar algúns poemas en 1915 e 1916 na revista literaria expresionista de esquerdas Die Aktion. No verán de 1917 tomou parte na Primeira Batalla de Ypres e en novembro de 1918 logo do armisticio, Piscator deu un discurso en Hasselt na primeira xuntanza dun Consello de Soldados Revolucionarios ao estilo dos soviets.
Primeiros éxitos na República de Weimar
miniatura|O Piscator-Bühne en Berlin (1927–29), antigo Neues Schauspielhaus En colaboración co escritor Hans Rehfisch, formou un "Volksbühne proletario” en Berlín nun teatro-comedia, onde na tempada 1922–1923 representaron obras de Maxim Gorky, Romain Rolland e Lev Tolstoi. Desde a súa primeira produción no Volksbühne (1924–1927), Fahnen de Alfons Paquet que foi a primeira producida por Piscator que recibiu o nome de drama épico, e logo como director do seu propio teatro, o Piscator-Bühne en Nollendorfplatz, Piscator produciu pezas de forte contido social e político, que reflectían a súa concepción do feito dramático como unha ferramenta para influenciar os votantes cara a políticas de esquerdas. En 1926 causou controversia a montaxe que realizou da obra de Friedrich Schiller Die Räuber no Preußisches Staatstheater, recortando o texto amplamente e reinterpretándoo como un vehículo para as súas crenzas políticas. Piscator fundou o influente, aínda que de curta duración, Piscator-Bühne en Berlín en 1927. En 1929 Piscator publicou o ensaio Das Politische Theater.
Obra internacional, emigración e volta a Alemaña
miniatura|Piscator foi director teatral do Freie Volksbühne Berlin desde 1962 deica a súa morte.
En 1931 Piscator marchou á Unión Soviética para realizar o filme Wosstanie Rybakow, baseado nunha novela de Anna Seghers, para a Mezhrabpom, a compañía cinematográfica soviética asociada co Alivio Obreiro Internacional. Coa chegada de Hitler ao poder en 1933 a estadía no estranxeiro converteuse en exilio, vivindo en París, onde 1937 casou coa bailarina Maria Ley e en 1939 estableceuse nos Estados Unidos, alí Alvin Johnson, o presidente fundador da universidade The New School, convidouno a establecer unha escola de teatro asociada, a Dramatic Workshop, entre os estudantes de Piscator estiveron Bea Arthur, Harry Belafonte, Marlon Brando, Tony Curtis, Ben Gazzara, Judith Malina, Walter Matthau, Rod Steiger, Elaine Stritch, Eli Wallach e Tennessee Williams.
Piscator estableceuse en Alemaña Occidetnal en 1951 por mor da presión política dos tempos do McCarthyism. Foi director do Freie Volksbühne en Berlín Occidental desde 1962, converténdose ata a súa morte nun dos maiores expoñentes do teatro contemporáneo e documental, neste último campo puxo en escena unha peza de Peter Weiss escrita a partir das actas proceso aos responsables do campo de Auschwitz ou outra obra de Rolf Hochhuth poñendo en evidencia a actitude do papa Pío XII e por extensión da igrexa católica durante a segunda guerra mundial.
Ángel Colmeiro Laforet
Ángel Colmeiro Laforet, nado en Vigo o 18 de marzo de 1911, e finado no mesmo concello o 4 de novembro de 1978, foi un avogado e xuíz galego.
Traxectoria
Fillo de Manuel Colmeiro Rey e Ángela Laforet Cividanes. Fixo o Bacharelato no Instituto de Pontevedra. Estudou Dereito na Universidade de Santiago de Compostela, que rematou en 1931, e fixo o doutoramento na Universidade de Boloña. En 1936 aprobou as oposicións a Rexistrador da propiedade. Logo do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi oficial do Corpo Xurídico Militar e actuou como xuíz instrutor na causa 155/1937 contra 740 masóns de Galicia e Asturias. En 1940 foi nomeado rexistrador da propiedade de Guinea Española. En 1944 pasou a ocupar a praza de rexistrador en Vilafranca do Bierzo e en 1963 a de Santiago de Compostela.
Vida persoal
Era irmán de José Carlos Colmeiro Laforet.
Arenteiro, Barrán, Piñor
Toponimia
Segundo Manuel Mosquera, o topónimo derivaría de Ascendentarius, co significado de "lugar ascendente, lugar da subida", indicando que a dirección do camiño está sendo vista dende o Miño, dende a Lusitania, cara ao testeiro e non ao revés, porque entón correspondería a "derenteiro" do verbo descendo. Non obstante, Edelmiro Bascuas sinala que o hidrónimo Arenteiro procede de, facendo referencia á prata atopada no río Arenteiro, que daría nome á aldea.
Deux jours, une nuit
Sinopse
En Seraing, unha cidade industrial próxima a Liège, Sandra é unha muller, esposa e nai, que traballa nunha pequena fábrica de paneis solares. Ao padecer unha depresión vese obrigada a pedir unha baixa laboral. Durante a súa ausencia, os seus compañeiros danse de conta de que son capaces de realizar as súas quendas de traballo facendo xornadas lixeiramente máis longa, e a dirección da fábrica ofrécelles unha prima de 1000 euros a cada un se están de acordo con iso, aínda que iso supoña o despedimento de Sandra. Trala alta, esta descobre que o seu posto depende da decisión dos seus dezaseis compañeiros, polo que ten que visitar cada un deles durante unha fin de semana para convencelos de que renuncien á prima salarial que a maioría precisa para manter as súas familias. Sandra ten que librar unha dura batalla para conservar o seu posto de traballo antes da votación definitiva que será luns pola mañá.
Meddle
Meddle e o nome do sexto álbum de estudio da banda británica de música rock Pink Floyd, editado en 1971. Foi gravado en varios estudos de Londres, entre os que se encontraban os Abbey Road Studios. Sen ter unha idea da dirección que querían que tomase o álbum, a banda creou unha serie de experimentos sonoros que posteriormente incluiríanse na pista máis famosa e longa do álbum, Echoes, de 23 minutos.
As críticas dos expertos musicais foron xeralmente positivas. O disco converteuse nun éxito en vendas no Reino Unido, aínda que nos Estados Unidos a pouca publicidade por parte da distribuidora fixo que se convertera nun fracaso comercial.
O nome é un xogo de palabras entre medal (medalla) e meddle (interpoñer). A portada do disco foi deseñada por Storm Thorgerson, aínda que despois do lanzamento este mostrouse insatisfeito, afirmando que era a que menos gustaba de Pink Floyd.
400px|miniatura|centro|Fotografía dos membros da banda, incluída dentro do álbum.
Febre tifoide
A febre tifoide ou febre entérica é unha doenza infecciosa producida por bacterias do xénero Salmonella do serovar Salmonella enterica subsp. enterica serovar Typhi (antes Salmonella typhi ou bacilo de Eberth). Moi similar á febre tifoide é a febre paratifoide (ambas poden denominarse febre entérica ) causada por Salmonella enterica subsp. enterica serovar Paratyphi A, B ou C (antes Salmonella paratyphi). O reservorio da febre tifoide é o ser humano, e o mecanismo de contaxio é a vía fecal-oral, a través da inxestión de auga e alimentos contaminados con dexeccións. Non se debe confundir co tifo producido por bacterias Rickettsia e transmitido por piollos e outros artrópodos.
A bacteria entra no corpo por vía dixestiva e chega ao intestino, pasando finalmente ao sangue, causando unha fase de bacteremia cara á primeira semana da doenza; posteriormente localízase en diversos órganos e produce fenómenos inflamatorios e necróticos, debidos á liberación de endotoxinas. Finalmente, as salmonelas expúlsanse ao exterior polas feces. A bacteria causante pode espallarse en condicións de malos hábitros hixiénicos e malas medidas de salubridade públicas, e ás veces a través de insectos, como as moscas, que se alimentan de feces.
No período de incubación, que dura de 10 a 15 días, aprécianse trastornos do estado xeral, unha fase de bacteremia con febre que aumenta progresivamente ata chegar a 39-40 °C e mantense así, cefalea, estupor, roséola no ventre, tumefacción da mucosa nasal, lingua torrada, úlceras no padal e, ás veces, hepatoesplenomegalia e diarrea.
A doenza pode evolucionar ata a súa curación en dúas semanas ou prolongarse con localizacións focais a partir da quinta semana. Se non se somete a un tratamento axeitado poden presentarse complicacións graves, como hemorraxias e perforación intestinal, e choque séptico. Prodúcese un certo grao de inmunidade que, aínda que non protexe fronte ás reinfeccións, cando estas se producen son máis benignas. O estado de portador pode ser transitorio ou crónico.
A aparición desta doenza diminuíu abruptamente no mundo desenvolvido coa xeneralización das medidas de limpeza, potabilización e salubridade públicas e o uso de antibióticos.
Ice Age: Dawn of the Dinosaurs
Ice Age: Dawn of the Dinosaurs é un filme estadounidense dirixido por Carlos Saldanha e Michael Thurmeier que foi estreado no 2009. Terceira parte do filme Ice Age.
Sinopse
Nesta nova aventura, Diego, Sid e Many terán que pelexar cos dinosauros. Mentres, Scrat segue intentando apoderarse da escorregadiza landra. Por outra banda, Manny e Ellie agardan o nacemento do seu bebé mamut.
The Broken Circle Breakdown
The Broken Circle Breakdown (tamén coñecido como Alabama Monroe) é un filme belga de 2012 dirixido por Felix Van Groeningen. Está baseado na obra de Johan Heldenbergh e Mieke Dobbels e foi adaptado para o cinema por Carl Joos e Felix van Groeningen. Conseguiu a aclamación da crítica e foi escollido como candidato de Bélxica para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 86ª edición dos premios, sendo finalmente nomeado. O filme foi o gañador do Premio César ó mellor filme en lingua non inglesa, 39ª edición dos premios César. Foi o gañador do premio Lux de 2013.
Sinopse
Ambientado en Gante, o filme narra as vidas de Didier e Elise durante sete anos dende que se namoran grazas á súa paixón pola música bluegrass. Teñen unha filla, Maybelle, que desenvolve un cancro despois do seu sexto aniversario e sucumbe un ano despois. A morte de Maybelle ten un efecto devastador na súa relación e nas súas vidas.
Triángulo invernal
miniatura|O triángulo invernal: a estrela de abaixo é Sirius, arriba á dereita está Betelgeuse e á esquerda Procyon O triángulo invernal é un asterismo astronómico formado polas tres estrelas máis brillantes do ceo do hemisferio norte no inverno. É un triángulo equilátero imaxinario debuxado na esfera celeste cos vértices definidos por Sirius, Betelgeuse e Procyon, as estrelas primarias nas tres constelacións de Canis Major, Orión e Canis Minor respectivamente.
Monte da Frouxeira
O monte da Frouxeira ou Frouseira é un cumio de 427 m de altitude, situado ente os concellos galegos de Foz e Alfoz, na provincia de Lugo. Está conformado por granito rosado con grandes penedos e bolos. No cume atópanse os restos do castelo da Frouxeira, propiedade do mariscal Pardo de Cela, e unha privilexiada vista panorámica da costa focense e do Valadouro.
Triángulo invernal
Visibilidade
O triángulo rodea a maior parte da tenue constelación de Monoceros, así e todo é difícil darse de conta a simple vista.
Chamilo
Chamilo é unha solución de software libre, con licenza baixo a GNU/GPLv3, de xestión do E-learning ou aprendizaxe electrónico desenvolvido co obxectivo de mellorar o acceso á educación e ó coñecemento global e que nace como directo sucesor do LMS Dokeos 1.8.6. É sostido pola Asociación Chamilo (asociación sen fin de lucro), que ten como obxectivo a promoción do software para a educación (e particularmente Chamilo), o mantemento dunha canle de comunicación clara e a construción dunha rede de fornecedores de servizos e contribuíntes ó software.
O proxecto Chamilo pretende asegurar a dispoñibilidade e calidade da educación a un custo reducido a través da distribución libre e gratuíta do seu software, da adaptación da súa interface para dispositivos do Terceiro Mundo e da provisión dun campus e-learning de acceso libre.
Actualmente Chamilo conta con dúas vertentes:
En Galicia, o CESGA, (Centro de Supercomputación de Galicia), utiliza Chamilo para súa plataforma de e-learning, Aula Cesga. En decembro de 2011, esta plataforma contaba con máis de 20.000 usuarios. . En marzo de 2013 a plataforma conta con máis de 35.000 usuarios.
Ximnospermas
miniatura|esquerda|Piñeiro Albar As ximnospermas son plantas vasculares e produtoras de sementes, nas que estas non están recubertas por un froito (semente espida). O nome provén do grego γυμνός, espido, e σπέρμα, semente. A razón deste termo é debido a que as sementes destas plantas non se forman nun ovario pechado (ou sexa, un pistilo cun ou máis carpelos que evolucionan a un froito, como nas anxiospermas), senón que están espidas nas escamas dos conos.
Características
Son plantas leñosas, case sempre arbóreas, ás veces arbustivas ou de biotipo palmeroide. As súas flores son sinxelas, pouco chamativas, de polinización case sempre anemófila, coas flores dispostas case sempre en estróbilos.
A produción de sementes distingue ás ximnospermas (xunto coas anxiospermas) do resto das plantas vasculares. As ximnospermas son heterospóreas, producindo micrósporas que se presentan como grans de pole e macrósporas que conteñen unha oosfera ou gameto feminino (nun gametófito feminino, ou óvulo). Como resultado da fecundación (ó unírense os gametos masculino e feminino derivados das esporas), fórmase o embrión. Este, acompañado polas envoltas e outros tecidos do óvulo, remata por formar a semente, que é unha fase esporofítica con repouso (diapausa).
A diferenza das anxiospermas, non teñen a semente totalmente cuberta pola folla fértil ou carpelo, polo que tamén é chamada semente espida.
Fíbula de Lancia
miniatura|A Fíbula de Lancia no [[Museo Arqueolóxico Nacional de España.]]
Belinski
Belinski pódese referir a:
Fíbula de Lancia
Simboloxía
A fíbula representa un guerreiro montando a cabalo coa cabeza de seu inimigo baixo o fociño da súa montura, segundo o costume que os celtas tiñan de amosar as cabezas dos seus inimigos vencidos, tal como din autores grecolatinos como Diodoro, Estrabón ou Silio Itálico. A súa decoración, a base de círculos concéntricos e punteados deben facer referencia a un deus ou mito solar, xa que a peza está vinculada con outras fíbulas de cabalos con idéntica decoración (estandarte ou báculo de Numancia, Fíbulas celtas de cabalo en Panonia, Galoromanas etc)
Conservación
A peza exponse de forma permanente no Museo Arqueolóxico Nacional de España, en Madrid, co número de inventario 22925.
Emilio Fole Otero
Emilio Fole Otero, nado en 1942 e finado en Madrid o 16 de decembro de 2013, foi un político galego do PSdeG-PSOE
Traxectoria
Sobriño de Ánxel Fole. Estudou o bacharelato en Lugo. Foi profesor. Nas municipais de 1983 presentouse como cabeza de lista do PSdeG-PSOE á alcaldía de Baralla, o seu grupo obtivo dous concelleiros, pero foi elixido alcalde grazas ao apoio dos catro concelleiros da Coalición Popular. Finou en Madrid en 2013 aos 71 anos.
Barcelona, Venezuela
Barcelona é unha cidade venezolana, capital do estado de Anzoátegui. Xunto con Puerto La Cruz, Lechería e Guanta forma unha das áreas metropolitanas máis importantes do país. O 2001 tiña 359 984 habitantes. Foi fundada o 12 de febreiro de 1638, o día da patroa Santa Eulália, co nome de Nueva Barcelona del Cerro Santo por parte do catalán Joan Orpí i del Pou.
Entre os lugares emblemáticos do seu patrimonio cultural xa destaca o Teatro Cajigal, fundado o ano 1895.
-304
Véxase tamén
Historia ano a ano
Serra do Mondigo
A serra do Mondigo é unha serra galega encadra dentro das serras setentrionais de Galiza e formado por un grupo de montes de pouca altura situados no concello de Ribadeo.
O pico de máis alto é o Alto do Mondigo, con 570 metros sobre o nivel do mar.
A vexetación é practicamente toda bosque de piñeiros e eucaliptos.
Mike Parkes
Michael Johnson Parkes, nado o 24 de setembro de 1931 en Richmond, Surrey, e finado o 28 de agosto de 1977 preto de Riva presso Chieri, Italia, foi un piloto de competición británico, de Inglaterra (Gran Bretaña).
Participou en sete Grandes Premios do Campionato Mundial de Fórmula Un, debutando o 18 de xullo de 1959. Logrou dous podios e anotou un total de 14 puntos de campionato. Tamén logrou unha pole position. Ao non competir cos automóbiles, Parkes traballou como enxeñeiro automotriz, Mentres que traballaba para o grupo Rootes estaba implicado no proxecto que conduciu á produción de Hillman Imp.
Carreira deportiva
Parkes comezou a súa carreira de carreiras a mediados da década dee 1950 inicialmente cun MG antes de pasar a un Frazer Nash. . En 1957 correu nun Lotus e chamou á atención de Colin Chapman, quen o invitou a probar como piloto de reserva para o equipo oficial nas 24 Horas de Le Mans. Logo involucrouse no proxectoFry en 1958 e, antes de regresar aos sportscars en 1960.
En 1960 Parkes pilotou un Lotus Elite para Sir Gawaine Baillie antes de moverse ao Equipo Endeavour de Tommy Sopwith en 1961, onde conducía en automóbiles deportivos e Fórmula Júnior. En Le Mans compartiu un Ferrari GT para a franquía de Ferrari no Reino Unido, Maranello Concessionaires. En Le Mans compartíu un Ferrari Testa Rossa 3 litros con Willy Mairesse e terminou segundo.
En maio de 1962, Mairesse e Parkes chegaron en segundo lugar na carreira dos 1000 km de Nürburgring nun Ferrari detrás do coche ganador da mesma marca conducido por Phil Hill e Olivier Gendebien. Parkes terminou a unha simple lonxitude de coche detrás de Graham Hill na 28ª carreira tourist trophy do Royal Automobile Club en agosto de 1963. Umberto Maglioli e Parkes pilotaban un dos Ferraris que se levaron as cinco primeiras posicións cualificadoras para as 12 Horas de Sebring de 1964. Os Ferraris estaban equipados con novas centrais eléctricas. Parkes fixo un tempo de 3:10.4. Na carreira Parkes estableceu un récord de velocidade e completou o maior número de millas na carreira logradas xamais por un gañador.
miniatura|262px|left|Parkes nos 1000 km de Nürburgring de 1965 diante de Graham Hill, ambos en [[Scuderia Ferrari|Ferrari.]]
Parkes e Maglioli, terminaron a unha considerable distancia diante do Ferrari de Ludovico Scarfiotti e Nino Vaccarella. Parkes asociouse con Jean Guichet nun Ferrari para gañar a Clásica dos 1.000 quilómetros de Monza, Italia en abril de 1965. Tommy Spichiger, un pilot suízo de 30 anos, morreu instantaneamente na 34ª volta da carreira cando o seu Ferrari 365 prototipo saíu da pista e estalou en chamas. Parkes e Guichet lideraron a maior parte da carreira no seu prototipo de Ferrari, logo de tomar a dianteira a John Surtees e Ludovico Scarfiotti. Parkes e Guichet deixaron en 2º lugar a Surtees e Scarfiotti nunha carreira de 620 millas en Nürburgring en maio de 1965. O par gañador liderou as 44 voltas completas. Foi a cuarta vitoria consecutiva para Ferrari. Dan Gurney eclipsó o momento de Parkes en Ferrari na práctica final para o as 12 Horas de Sebring de 1966. O conservador Ford rexistrou 2:54.6, 2 segundos máis rápido que a volta de Parkes o día anterior. Nun prototipo do Ferrari P3, a volta de Parkes foi tan rápida "que ningún dos gráficos de conversión de tempo-velocidade aceptaríao". Parkes e Bob Bondurant comezaron segundos logo de Gurney e o seu copiloto, Jerry Grant. Surtees e Parkes pilotaban un prototipo de Ferrari na súa vitoria nunha carreira de 620 millas de coches deportivos en Monza en abril de 1966. Chris Amon e Lorenzo Bandini triunfaron nunha carreira de 100 voltas, os 1.000 quilómetros de Monza en abril de 1967. Pilotaron un Ferrari de catro litros a unha velocidade media de 196´34 km/h Parkes e Scarfiotti terminaron segundos cun tempo de 5:10:59.2. O tempo ganador foi de 5 horas sete minutos, 43 segundos. Os Ferraris quedaron diante despois de que o Chaparral de Phil Hill e Mike Spence tivesen que facer pit stops logo das voltas 17 e 18. Parkes competiu nun Ferrari nunha carreira de 1.000 quilómetros de coches deportivos na Arxentina en xaneiro de 1971 xunto a Joakim Bonnier nun Ferrari de cinco litros.
Fórmula Un
En 1967, Parkes competiu noutros dous Grandes Premios para Ferrari finalizando quinto en Zandvoort, pero retirouse por accidente no Gran Premio de Bélxica de 1967. Logo de derrapar sobre o aceite que perdera o BRM H16 de Jackie Stewart, na primeira volta, rompeu as pernas o que terminaría en última instancia a súa carreira na Fórmula 1.
Despois de terminar na a súa andaina na Fórmula Un, competiu nos anos 70 en coches deportivos.
Parkes morreu nun accidente de estrada preto de Turín, Italia, o 28 de agosto de 1977.
Resultados completos na Fórmula Un
(Chave) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida.
Resultados na Fórmula 1 fóra de campionato
(clave) (Carreiras en negra indican pole position) (Carreiras en itálica indican volta rápida)
Enxeñeiro de Automoción
Parkes traballou para o grupo Rootes de 1950 a 1962, inicialmente como un aprendiz. Un dos seus papeis en Rootes foi como enxeñeiro de proxecto no desenvolvemento do Hillman Imp.
En 1963 Parkes uniuse a Ferrari como enxeñeiro de desenvolvemento para os seus coches de estrada, especialmente o 330 GTC, e tamén como un piloto de automóbiles GT deportivos. Logo da súa ausencia no traballo logo do seu grave accidente de F1, regresou a Ferrari en 1969 para atopar a compañía en parte baixo o control de Fiat e nese momento decidiu traballar para a Scuderia Filipinetti como enxeñeiro, así como piloto.
En 1974 Parkes tomou un traballo como enxeñeiro principal do desenvolvemento do Lancia Stratos.
Renminbi
miniatura|Billete antigo de 1 Iuán. O renminbi (chinés: 人民币 ; 人民幣, rénmínbì = moeda do pobo) é a moeda oficial da República Popular da China (RPCh), e cuxa principal unidade é o iuan (元, simplificación de 圆, yuan "obxecto redondo", cfr. ien 円, en xaponés, que ten a mesma orixe). É emitido polo Banco Popular da China, que é a autoridade monetaria da RPCh. A abreviatura oficial ISO 4217 é CNY, aínda que é tamén correntemente abreviado como "RMB". O símbolo latinizado é ¥.
Valores fraccionarios
O iuan está dividido en 10 jiao e en 100 fen.
Tic Tac Producciones
Tic Tac Producciones é unha produtora galega independente fundada o ano 2006 por Fernanda del Nido. O seu principal obxectivo é desenvolver e producir longametraxes de ficción e documentais, especialmente mediante coproducións entre Latinoamérica e Europa. Entre as súas produción destacan 18 comidas (2010), dirixida por Jorge Coira e coproducida por Lagarto Cine (Arxentina) e ZircoZine (Galicia), e Tralas luces (2011), documental dirixido por Sandra Sánchez e coproducida por Ukbar Filmes (Portugal) e Lagarto Cine, que acadou os premios á mellor longametraxe documental, á mellor dirección e á mellor montaxe na 10ª edición dos Premios Mestre Mateo 2011.
Renminbi
Historia
A finais da década de 1980 e comezo da de 1990, a RPCh esforzouse en facer máis convertíbel o renminbi. Mercé o uso de centros de troca, a porcentaxes de cambio foron tomando niveis reais e o dobre sistema monetario foi abolido. O temor xerado pola crise financeira asiática de 1998 impediu a plena conversión da divisa chinesa.
Durante dez anos o renminbi estivo totalmente ligado ao dólar estadounidense a unha taxa fixa de 8,28 renminbi por dólar. O 25 de xullo de 2005 o Banco Popular da China revalorizou o renminbi á taxa de 8,11 renminbi por dólar norteamericano, pero o valor do renminbi pode flutuar nunha banda de oscilación do 0,3% do valor de referencia.
A taxa de troca do renminbi é centro dun tenso debate internacional. Moitos economistas e as administracións dos USA e a UE, opinan que a subvaloración da moeda chinesa favorece excesivamente as exportacións chinesas e mete presión sobre o mercado de traballo dos países máis desenvolvidos. Mais empresas occidentais importadoras cren que un renminbi subvalorado favorece as importacións desde China máis convenientes, axudando a economizar e aumentar a produtividade.
Moedas e billetes de banco en circulación na República Popular da China
Lembre: 1 iuan ou yuan (1 RMB) = 10 jiao (tamén dito "miao") e 1 jiao = 10 fen.
Hai en circulación moedas de : e son máis raras:
Hai en circulación billetes de banco de :
Os billetes de banco ostentan tamén numeración arábiga e mencións en varias linguas :
Arturo Cervigón Díaz
Arturo Cervigón Díaz, nado en Buenos Aires en 1895 e finado na Coruña o 13 de xaneiro de 1973, foi un médico e político galego.
Traxectoria
Médico e profesor axudante de lingua inglesa na Facultade de Medicina da Universidade de Santiago de Compostela. Masón. Estivo afiliado ao Partido Radical Socialista, despois ao Partido Radical e finalmente a Unión Republicana, sendo concelleiro en Santiago de Compostela en representación deste partido. Cando se produciu o golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 era director do Balneario de Villar del Pozo en Cidade Real. Foi destituído en novembro do seu posto na Universidade e sufriu multas e inhabilitación polo Tribunal de Responsabilidades Políticas. Exerceu de médico en varios balnearios de Castela e deixou a profesión para dedicarse a administrar os bens familiares. Publicou algúns artigos sobre a historia do uso da auga na revista Galicia Clínica en 1963.
Nine Inch Nails
Nine Inch Nails (abreviado como NIN e escrito como NIИ) é unha banda de rock industrial estadounidense formada en Cleveland, Ohio en 1988 por Trent Reznor, que é o único membro permanente do grupo, e que fai as funcións de produtor, vocalista, compositor e instrumentista. A música de NIN abarca unha ampla gama de xéneros, conservando ao mesmo tempo un característico son utilizando instrumentos e procesadores electrónicos. Despois de gravar cada novo álbum, Reznor monta unha banda de directo para actuar con ela. No escenario, NIN adoita empregar espectaculares elementos visuais para acompañar a actuación, que frecuentemente remata cos músicos escachizando os seus instrumentos.
O público do underground recibiu calorosamente a música de Nine Inch Nails nos seus primeiros anos. Na década dos 90 a banda realizou varios influentes traballos que acadaron un certo grao de popularidade no público máis xeral, e moitos temas da banda convertéronse nun éxito nas radios. Dous dos seus discos recibiron premios Grammy, chegando a vender uns 20 millóns de discos en todo o mundo, 10'5 deles só nos Estados Unidos. No ano 1997 Reznor apareceu na lista das persoas máis influentes do ano da revista Time, e a revista Spin describiuno como "o artista máis vital na música". No 2004, a Rolling Stone colocou a Nine Inch Nails no número 94 da súa lista de 100 mellores artistas de todos os tempos. A pesar destes feitos, a banda tivo varios enfrontamentos coa parte corporativa da industria discográfica. No ano 2007 estes conflitos remataron co anuncio de Reznor de que Nine Inch Nails rompería co seu selo, Interscope Records, e editaría os seus futuros lanzamentos independentemente.
Formación
En 1987, Trent Reznor tocaba os teclados nunha banda de Cleveland chamada The Exotic Birds, xestionada por John Malm, Jr. Reznor e Malm fixéronse amigos, e cando Reznor deixou a banda para traballar na música el só, Malm informalmente converteuse no seu manager. Nese tempo Reznor traballaba coma auxiliar de técnico e conserxe nos Right Track Studios, e pediulle permiso ao dono dos mesmos, Bart Koster, para gravar algunhas demos do seu material nas horas no que o estudio non se usaba e Koster accedeu. Mentres montaba eses temas, as primeiras gravacións de Nine Inch Nails, Reznor foi incapaz de atopar unha banda que articulase ese material como el desexaba. Porén, inspirado por Prince, Reznor tocou todos os instrumentos agás as baterías. Na maioría das gravación da banda segue usando ese método, aínda que en ocasións teñen gravado outros músicos con el. En 1988, despois de realizar o seu primeiro concerto como entrante de Skinny Puppy, as ambicións de Reznor para Nine Inch Nails pasaban por editar un sinxelo de 12 polgadas nun pequeno selo europeo. Varios selos responderon interesados pola demo, e Reznor asinou con TVT Records. Seleccionáronse dez temas que foron editados, despois de seren revisados, como o primeiro álbum da banda en 1989, Pretty Hate Machine.
miniatura|O logo de NIN deseñado por [[Trent Reznor e Gary Talpas.]] Reznor dixo en 1994 que elixira o nome de "Nine Inch Nails" porque era "doado de abreviar", en vez de por "un significado literal". Outras explicacións circularon, alegando que Reznor o elixiu para referenciar a crucifixión de Xesús con cravos de nove polgadas, ou as garras de nove polgadas de Freddy Krueger. O logo de Nine Inch Nails, que consiste nas letras "NIИ" dentro dun bordo, foi deseñado por Reznor e Gary Talpas. O logo apareceu xa na estrea da banda, o sinxelo "Down in It", e inspirouse na tipografía do deseñador gráfico Tibor Kalman do álbum de Talking Heads Remain in Light. Talpas, nativo de Cleveland, continuou deseñando para NIN ata 1997, facendo as portadas para os álbums Pretty Hate Machine, Broken, The Downward Spiral, Further Down the Spiral e Closure, ademais dalgún sinxelo.
Pretty Hate Machine
Escrito, arranxado e interpretado por Trent Reznor, o primeiro álbum de Nine Inch Nails, Pretty Hate Machine, apareceu o 20 de outubro de 1989 a través do selo TVT Records. O traballo marcou a primeira colaboración de Reznor con Adrian Sherwood (que produciu o sinxelo principal, "Down in It", en Londres sen coñecelo persoalmente) e con Mark "Flood" Ellis. A produción de Flood aparece na maioría das principais edicións de Nine Inch Nails ata o ano 1994, e Sherwood fixo remesturas para a banda ata os anos 2000. Reznor e os seus co-produtores expandiron as demos do Right Track Studio engadindo os sinxelos "Head Like a Hole" e "Sin". Após pasarse 115 semanas na lista Billboard 200, Pretty Hate Machine converteríase nun dos primeiros discos independentes en conseguir a certificación de platino. A MTV emitiu os vídeos de "Down in It" e "Head Like a Hole", pero un explícito vídeo de "Sin" só sería editado en 1997 no VHS Closure.
En 1990, NIN comezou a Pretty Hate Machine Tour Series, na cal xirou por Norteamérica e foi entrante de artistas como Peter Murphy e The Jesus and Mary Chain. Nine Inch Nails embarcouse posteriormente nunha xira mundial pasando tamén pola primeira edición do Lollapalooza en 1991. Despois dunha pobre recepción en Europa como entrante de Guns N' Roses, NIN volveu aos Estados Unidos no medio de presións por parte de TVT para producir a continuación de Pretty Hate Machine. En resposta, Reznor comezou a gravar en segredo baixo varios pseudónimos para evitar as interferencias da compañía.
Broken
En 1992 Nine Inch Nails editou Broken, un EP con seis cancións e dous temas extra. No libreto Reznor acreditou a banda de directo de 1991 como unha influencia no son do EP. Reznor caracterizou Broken como un "estoupido de distorsión" baseado en guitarra e "moito máis duro que Pretty Hate Machine". As cancións de Broken déronlle a NIN os seus dous premios Grammy: unha representación do primeiro sinxelo do EP "Happiness in Slavery" de Woodstock '94, e o segundo sinxelo "Wish". Reznor posteriormente bromeou dicindo que o seu epitafio debería ser: "REZNOR: Morreu. Dixo 'fist fuck', gañou un Grammy".
Ademais gravouse un vídeo para "Gave Up" con Richard Patrick e Marilyn Manson filmado no 10050 de Cielo Drive (a casa onde foi asasinada Sharon Tate e renomeada coma "Le Pig studios" por Reznor). Tamén se filmou un directo de "Wish", e ambos vídeos aparecen no recompilatorio Closure de 1997. A Broken seguiuno o EP de remesturas Fixed a finais do ano 1992. En lugar de facer unha xira de promoción do novo material, Reznor comezou a vivir e a gravar a tempo completo en "Le Pig", traballando no seu seguinte disco libre de restricións por parte do selo discográfico.
The Downward Spiral
O segundo álbum de Nine Inch Nails, The Downward Spiral, foi lanzado o 8 de marzo de 1994 acadou o número 2 na lista Billboard 200, onde pasou 115 semanas, sendo o disco da banda máis vendido nos Estados Unidos. Influenciado polos disco de finais dos 70 Low de David Bowie e The Wall de Pink Floyd, The Downward Spiral contén un amplo abano de texturas e atmosferas para ilustraren o progreso mental do personaxe central. Flood foi novamente co-produtor en varios temas do álbum, sendo esta a súa derradeira colaboración con Nine Inch Nails. Alan Moulder, colaborador habitual de Flood, mesturou a meirande parte de The Downward Spiral, e após isto colaborou habitualmente nas futuras producións da banda. O álbum foi gravado en Le Pig Studios.
Do traballo saíron dous sinxelos, "March of the Pigs" e "Closer", que xunto a "Hurt" e "Piggy" foron difundidos polas radios aínda que destes dous últimos non houbo unha edición en sinxelo. O vídeo de "Closer" foi dirixido por Mark Romanek e apareceu frecuentemente na MTV, aínda que a canle editou bastante a versión orixinal argumentando que era demasiado gráfica. Unha versión para a radio que corta determinadas partes da letra do tema tamén puido ser escoitada na radio con asiduidade. O vídeo Closure amosa partes da xira de NIN Self Destruct, e inclúe as interpretacións en directo de "Eraser", "Hurt" e un clip de "March of the Pigs" feito para a MTV. miniatura|Trent Reznor nun concerto da xira Self-Destruct|300px As críticas sobre The Downward Spiral polo xeral foron favorables: acadando o álbum no ano 2005 o posto 25 na lista da revista Spin dos "100 mellores álbums, 1985–2005", e no 2003 o posto 200 da lista da Rolling Stone doa "500 mellores álbums de todos os tempos". Despois da súa edición, Reznor produciu un álbum de remesturas titulado Further Down the Spiral, a única edición de NIN que non saíu cun gran selo en acadar o disco de ouro nos Estados Unidos. Conta coa colaboración do músico electrónico Aphex Twin, do produtor Rick Rubin e do guitarrista de Jane's Addiction Dave Navarro entre outros.
A xira Self-Destruct para promocionar o álbum acadou o seu punto máis alto coa actuación no festival Woodstock '94 que foi emitida na televisión por pago e vista nuns 24 millóns de fogares. A partir dese intre Nine Inch Nails acadou un considerable éxito no mainstream, mellorando as producións e incorporando elementos visuais aos seus concertos. Nese tempo, o perfeccionismo de Reznor no estudio, as súas adicións, e un bloqueo creativo prolongaron a produción do seu seguinte traballo.
En 1997 Reznor produciu a música para a película de David Lynch Lost Highway. Do álbum tirouse o sinxelo "The Perfect Drug", sendo o vídeo do tema dirixido novamente por Mark Romanek. No ano 2004 lanzouse unha edición deluxe de The Downward Spiral.
The Fragile
Pasaron cinco anos entre a aparición de The Downward Spiral e o seguinte álbum de estudio de Nine Inche Nails, The Fragile, editado como álbum dobre en setembro de 1999. Debido ao éxiro dos seus anteriores traballos, os medios de comunicación comezaron a falar de The Fragile un ano antes da súa edición. Cando o álbum foi finalmente lanzado estreouse no número 1 da lista Billboard 200, vendendo 228.000 copias a súa primeira semana e recibindo moi boas críticas. Porén The Fragile sairía dos 10 primeiros postos da lista só unha semana despois da súa edición, polo que Reznor tivo que pagar a seguinte xira por Norteamérica cos seus propios cartos.
Segundo Reznor, The Fragile foi concibido facendo "da composición, arranxos, produción e deseño de son [...] unha mesma cousa. Unha canción podería comezar cun loop de batería ou un concepto visual e finalmente o tema xorde diso e xa está". O produtor canadense Bob Ezrin foi consultado para a listaxe de cancións do álbum; o libreto do mesmo di que "proporcionou fluidez" ao disco.
Logo da edición do álbum o tema "Starfuckers, Inc." provocou especulacións nos medios de sobre quen falaba a satírica letra composta por Reznor. A crítica de Cinesexuality Patricia MacCormack interpreta a canción como un "ataque mordaz á escena musical alternativa", particularmente ao antigo amigo e protexido de Reznor Marilyn Manson. Os dous artistas deixaron de lado as súas diferenzas cando Manson apareceu no vídeo musical do tema, retitulado "Starsuckers, Inc." e actuou con NIN no Madison Square Garden no ano 2000. Nine Inch Nails editou tres sinxelos comerciais do álbum en distintos sitios: "The Day the World Went Away" en Norteamérica; "We're in This Together" na Unión Europea e o Xapón; e "Into the Void" en Australia.
Reznor continuou The Fragile con outro álbum de remesturas, Things Falling Apart, lanzado despois da xira do 2000 Fragility, na cal se gravou material que foi editado en CD, DVD e VHS no 2002 co nome And All that Could Have Been. Unha edición deluxe do CD en directo acompañado dun disco adicional chamado Still.
With Teeth
Pasaron seis anos ata que apareceu o cuarto álbum de Nine Inch Nails, With Teeth foi editado no ano 2005, aínda que se filtrou antes do seu lanzamento oficial. O álbum foi composto e gravado após a loita de Reznor contra o alcoholismo e o abuso de drogas. Ao igual que The Fragile, With Teeth se estreou na cima da lista Billboard 200. O deseño do álbum suprime o típico libreto; no seu lugar só aparece unha lista dos temas, os co-produtores e un enderezo web dun PDF coas letras e todos os créditos do disco. O álbum púxose en streaming no MySpace oficial da banda antes da súa data de edición. As críticas de With Teeth foron en xeral boas.