cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Estación de Teixeiro
Historia
A estación foi inaugurada o 10 de outubro de 1875 coa apertura do tramo A Coruña-Lugo da liña férrea que pretendía unir Palencia coa Coruña. A Compañía dos Ferrocarrís de Asturias, Galicia e León foi a encargada das obras. Dita compañía creouse para continuar coas obras iniciadas por Noroeste e xestionar as súas liñas ante a quebra da mesma. Con todo a situación financeira desta última tamén se volveu rapidamente delicada sendo absorbida por Norte en 1885. En 1941, a nacionalización do ferrocarril en España supuxo a desaparición desta última e a súa integración na recentemente creada Renfe.
Antes do comezo da guerra civil española en xullo de 1936, o futuro guerrilleiro Benigno Andrade García, Foucellas, interveu nunha requisa de dinamita na estación, un dos motivos polo cal, temendo represalias dos sectores fascistas, se botou ao monte logo do estalido da guerra.
Nicolao II de Rusia
Nicolao II de Rusia (en Николaй Алексaндрович Ромaнов, Nikolai Aleksandrovich Romanov), nado en San Petersburgo o e finado en Ekaterimburgo o 17 de xullo de 1918, foi o último tsar de Rusia. Fillo de Alexandre III, gobernou desde a morte do seu pai, o, ata a súa abdicación o , cando renunciou no seu nome e no do seu fillo Aleksei e o trono pasou ao seu irmán, o gran duque Miguel. Durante o seu reinado viu como o Imperio ruso sufriu un desastre económico e militar. Foi alcumado Nicolao o Sanguinario polos críticos debido á Traxedia de Khodynka, o Domingo Sanguento e polos pogromos antisemitas que se produciron durante o seu reinado. Como Xefe de Estado, aprobou a mobilización de agosto de 1914 que marcou o inicio da primeira guerra mundial, a revolución e a consecuente caída da dinastía Romanov.
Estación de Teixeiro
Historia
Desde o 31 de decembro de 2004 Renfe Operadora explota a liña mentres que Adif é a titular das instalacións ferroviarias.
Nicolao II de Rusia
O seu reinado acabou coa súa abdicación trala Revolución de Febreiro de 1917, cando intentando volver do Cuartel Xeral de Mogilev á Petrogrado, foi detido en Pskov e foi obrigado a abdicar. A partir de entón, o tsar e a súa familia foron apresados, primeiro no Palacio de Alexandre, en Tsarskoe Selo, despois na casa do gobernador de Tobolsk e finalmente na casa Ipatiev de Ekaterimburgo. Nicolao II, a súa muller Alexandra, os seus cinco fillos, o médico da familia e tres serventes máis foron executados no soto da casa polos bolxeviques na madrugada do 16 ao 17 de xullo de 1918. Este acto foi ordenado por Vladimir Lenin e o líder bolxevique Iakov Sverdlov. Posteriormente, Nicolao II e a súa familia foron canonizados como mártires pola Igrexa Ortodoxa Rusa fóra de Rusia.
Malus
O termo Malus pódese referir:
Nicolao II de Rusia
Nacemento
Recibiu unha boa educación, centrada na política e relixión, que o converteu nun home conservador e relixioso, pero ó mesmo tempo devoto á vida familiar que tería anos despois de casar. A súa xuventude pasouna na compaña dos seus pais, polos que sentía moito afecto, e relaxábase na presenza dos seus numerosos curmáns. O o seu avó foi asasinado por anarquistas, e Nicolao converteuse en herdeiro ó trono.
Tsarévich
miniatura|200px|dereita|A emperatriz [[Dagmar de Dinamarca|María Fedorovna xunto a Nicolao en 1870.]] Nicolao pasou a ser o tsarévich tralo asasinato do seu avó, Alexandre II, o e a posterior coroación do seu pai, Alexandre III como tsar de Todas as Rusias. Por razóns de seguridade, o novo tsar e a súa familia mudáronse do Palacio de Inverno, en San Petersburgo, cara o Palacio de Gatchina, fóra da cidade.
Nicolao e os seus irmáns recibiron unha dura educación, durmían en duros catres militares e as súas habitacións tiñan pouco mobiliario, coa excepción dunha icona da Virxe María co Neno, rodeada de perlas e outras xemas. A súa avoa, María Aleksandrovna introduciu costumes ingleses dentro da familia Romanov: gachas no café da mañá, baños fríos e abundante aire fresco.
O tsarévich Nicolao cursou estudos de francés, alemán e inglés, xeografía, baile e outras materias. O conselleiro do seu pai e antigo titor deste, Konstantin Pobedonostsev, enfatizava fortemente a absoluta autocracia do tsar.
Como moitas persoas da súa época, Nicolao mantiña un detallado diario, no que tomaba notas dos detalles máis importantes do seu día. En maio de 1890 algúns días antes de cumprir os 22 anos, anotou: "Hoxe eu terminei definitiva e eternamente a miña educación."
En outubro do mesmo ano, acompañado polo seu irmán Xurxo, viaxou a Exipto, a India e o Xapón. A viaxe foi organizada polo tsar para suplementar a educación formal de Nicolao, e darlle a oportunidade de experimentar a vida fóra de San Petersburgo e do palacio. Mentres estaba no Xapón, Nicolao sufriu un intento de asasinato do que resultou ileso.
Aínda que Nicolao participase de encontros do Consello Imperial, as súas obrigacións foron limitadas ata o seu ascenso ao trono, xa que o seu pai tiña só 49 anos e esperábase que gobernara aínda por moitos anos.
Noivado, casamento e ascenso ao trono
En contra dos desexos dos seus pais, Nicolao casou coa princesa Alix de Hesse-Darmstadt, a cuarta filla de Luís IV de Hesse, e da princesa Alicia do Reino Unido. Os seus pais pretendían que casara coa princesa Helena de Orleáns, filla do conde de París, o que estreitaría as relacións de Rusia con Francia, mais desistiron trala insistencia de Nicolao.
O reinado do último tsar de Rusia, comezou fatalmente o día da coroación onde morreron 1.389 persoas nunha escorrentada durante as festividades o mes de maio do 1896 no campo de Jodynka, nas aforas de Moscova, a traxedia puidera ser símbolo de mal porvir ao seu reinado e ao futuro de toda a súa familia.
Nicolao e Alexandra (versión rusificada do nome que ela adoptou trala súa conversión á Ortodoxia rusa) tiveron catro fillas e un fillo: Olga, nacida en 1895, Tatiana, en 1897, María, en 1899, Anastasia, en 1901, e Aleksei, en 1904. Desgraciadamente, o neno sufría de hemofilia. En constante perigo de morte, Aleksei precisaba de vixilancia as 24 horas do día, e a súa nai, aconsellada por dúas parentes do seu marido, coñeceu a Grigorii Rasputin, un monxe que dicía ter poderes divinos que podían cura-lo herdeiro. Tanto Nicolao coma Alexandra non dubidaron de Rasputin, e acollérono durante anos. Porén, Rasputin exerceu a súa influencia sobre o Tsar para involucrarse en temas de política. Unha conspiración acabou coa súa vida en decembro de 1916.
En 1914, estalou a primeira guerra mundial. Rusia, aliada co Reino Unido e Francia, combateu contra Alemaña e Austria. A guerra dividiu mesmo á familia real, pois a Tsarina era curmá tanto do Rei de Inglaterra, Xurxo V, coma do káiser de Alemaña, Guillerme II, pero tamén da raíña de Romanía, da raíña de Noruega e da muller do Príncipe Herdeiro de Suecia.
Política internacional
200px|miniatura|Nicolao II pintado por Earnest Lipgart A instancias dos seus conselleiros, Nicolao esforzouse por estender a súa influencia en Asia, rivalizando coas potencias occidentais na carreira imperialista; ordenou a intervención de Rusia na Guerra Chinés-Xaponesa de 1896, no establecemento da base de Port Arthur en 1898, a ocupación de Manchuria en 1900, e acordou cos británicos a repartición de Persia en esferas separadas de influencia en 1907.
Os intentos por exercer unha influencia determinante en Europa Oriental e os Balcáns como cabeza dun movemento paneslavista deron lugar a múltiples conflitos e tensións internacionais, en virtude do aliñamento ruso con Serbia fronte aos intereses do Imperio Austrohúngaro; pero, tras sufrir unha primeira derrota diplomática na crise de Bosnia (1908), as Guerras Balcánicas de 1912 e 1913 acabaron definitivamente co control ruso sobre a península balcánica.
Estableceu excelentes relacións con Francia, o seu máis leal aliado, e con Alemaña, grazas ao seu estreito parentesco co káiser Guillerme II; este último foi largamente o seu conselleiro de maior confianza en materia internacional, aínda que moi manipulador, resultaba evidente para calquera operador político máis sagaz que o tsar, que os seus consellos estaban orientados a empregar a influencia rusa para controlar os intereses doutras potencias, moitas veces en beneficio directo de Alemaña e socavar a alianza entre Francia e Rusia. A longo prazo, a influencia nefasta de Guillerme II ía ser a ruína para Nicolao II.
Autocracia e procesos revolucionarios
150px|miniatura|dereita|1 [[rublo de 1897 coa efixie de Nicolao II.]] A pesar de ter visitado o Reino Unido antes da súa coroación, onde observou a Cámara dos Comúns do Reino Unido nun debate e aparentemente quedou impresionado pola maquinaria da democracia, Nicolao recusou calquera idea de dar algún poder para elixir representantes en Rusia. Pouco despois de asumir o trono, unha delegación de campesiños e traballadores de varias asembleas de cidades locais (zemstvos) foi ao Palacio de Inverno propor reformas na corte, así como a adopción dunha monarquía constitucional. Aínda que as cartas que eles enviaron de antemán foran en termos brandos e leais, Nicolao enfureceuse e ignorou a recomendación do Consello Imperial da Familia, dicindo: Esas palabras mostraron a intención de Nicolao de continuar a política do pai e posiblemente o comezo da súa impopularidade.
Nicolao seguiu a liña autocrática dos seus antecesores, aínda que suavizando un pouco a liña deles, pero máis ben á marxe da súa intervención directa, o seu país tivo un proceso de industrialización acelerada que permitiu a Rusia entrar na era moderna, pero que tamén fixo xurdir importantes núcleos obreiros en forma de sindicatos.
Malus
Malus tamén se pode referir a:
Nicolao II de Rusia
Autocracia e procesos revolucionarios
A iniciativa do movemento liberal presentada ao novo tsar, de establecer unha Constitución que fixase as normas do exercicio do poder atopouse, con todo, cun rotundo rexeitamento monárquico; seguindo o consello de Pobiedonostev, Nicolao mostrouse severo co que cualificou de "insensatos soños de participación en asuntos de administración interna". A súa rixidez alienou a sectores non particularmente comprometidos cunha ideoloxía afín á revolución, e foi causa de que moitos se mostrasen descontentos.
Un destes descontentos chamábase Lenin, un avogado que proviña da rexión de Simbirsk, cuxo irmán, Alexander Uliánov foi executado por intento de asasinato de Alexandre III en 1887.
Vladimir Ilich Uliánov, máis tarde Lenin, realizou actividades subversivas en San Petersburgo, foi arrestado e exiliado a Siberia, e logo de ser liberado trasladouse a Xenebra e Londres para fundar as bases do movemento comunista. O alimento para as correntes revolucionarias como as que encabezarían Lenin, Trotski e outros, eran a carencia dunha política social máis solidaria de parte dos gobernantes, isto permitiu que se agravasen os grandes problemas históricos do réxime tsarista: a pobreza do campesiñado, a moi desigual distribución da terra, e a forte restrición no acceso aos cargos públicos. Isto ía ser o caldo de cultivo nos sindicatos das industrias para os grupos revolucionarios que xa estaban en xestación.
Guerra dos Cen Anos
A expresión guerra dos Cen Anos (en francés: guerre de Cent Ans, en inglés: Hundred Years' War) identifica unha serie de conflitos armados, rexistrados de forma intermitente, durante os séculos XIV e XV, que durou en realidade 116 anos (mércores 1 de xaneiro de 1337 - mércores 17 de outubro de 1453)   entre as dinastías dos Plantagenet e os Valois arrastrando con elas os reinos de Francia e Inglaterra. Esta guerra foi de raíz feudal, pois o seu propósito non era outro que resolver quen controlaría as enormes posesións dos monarcas ingleses en territorios franceses, desde 1154, debido ao ascenso de Henrique II Plantagenet, conde de Anjou, ao trono inglés. Tivo implicacións internacionais e finalmente, logo de numerosos avatares, saldouse coa retirada inglesa de terras francesas.
Nicolao II de Rusia
Guerra co Xapón e instauración da Duma
O emperador entón nun desesperado esforzo mobilizou á frota do Báltico, con buques de guerra inadecuados para mar a fóra, nun periplo que a levou a dar a volta a Europa e África, sostendo graves conflitos diplomáticos con Inglaterra (incidente do Dogger Bank) e Alemaña (que lle virou as costas) no transcurso da accidentada viaxe, para logo de case ano e medio de navegación chegar ao estreito de Tsushima, onde foi derrotada polas forzas navais xaponesas ao mando de Heihachiro Togo.
O descontento popular por esta derrota, sumado á crise interna, estalou nunha revolución naquel mesmo ano, que foi severamente pero ineficazmente reprimida no chamado Domingo Sanguento. Ante a ameaza dun alzamento, o tsar, mal aconsellado polo seu ministro Sergei Witte anunciou en 1905 varios cambios institucionais dirixidos a diminuír o talante absolutista da monarquía; o máis importante destes foi a convocatoria dunha Duma ou Parlamento, con potestades lexislativas limitadas, xunto coa promulgación en abril de 1906 dunhas leis fundamentais que deron un carácter semiconstitucional á monarquía.
Guerra dos Cen Anos
A longa duración dese conflito explícase polo grande poderío dos ingleses dun lado e a obstinada resistencia francesa do outro. Foi a primeira gran guerra europea que provocou profundas transformacións na vida económica, social e política da Europa Occidental. Francia foi apoiada por Escocia, Bohemia, a Coroa de Castela e o Papado de Avignon. Inglaterra tivo por aliados aos flamengos, alemáns e portugueses. A cuestión dinástica que desencadeou a chamada guerra dos Cen Anos superou o carácter feudal das rivalidades político-militares da Idade Media e marcou o peor dos futuros enfrontamentos entre as grandes monarquías europeas.
Nicolao II de Rusia
Guerra co Xapón e instauración da Duma
Con todo, ao percibir que os integrantes da Duma planeaban poñer coto ao carácter autocrático do goberno, foi disolta e substituída por outra máis representativa dos intereses monárquicos; Nicolao esixiu ademais a dimisión do seu primeiro ministro, Sergei Witte. Cando o sucesor de Witte, Piotr Stolipin disolveu pouco despois a segunda Duma e modificou as leis electorais para asegurarse unha composición leal aos intereses tsaristas, deixou ao descuberto a continuidade do sistema autocrático. Este mal manexo da situación fixo estalar a segunda rebelión bolxevique.
Primeira guerra mundial
miniatura|Nicolao II (dereita) con [[Guillerme II de Alemaña en 1905. Nicolao leva o uniforme do exército alemán, mentres que Guillerme leva o uniforme do rexemento de húsares ruso.|346x346px]] O o arquiduque Francisco Fernando de Austria, herdeiro ao trono austro-húngaro, foi asasinado por Gavrilo Princip en Saraxevo. Nicolao vacilou sobre o rumbo que debía seguir Rusia ante este suceso. O comezo da guerra non era inevitable, mais os líderes, diplomáticos e as alianzas do século XIX crearon un clima de tensión a grande escala. O concepto de paneslavismo e etnia unía a Rusia e Serbia baixo un tratado de protección, e Alemaña e Austria mantiñan outro tratado parecido entre eles. O conflito territorial creou rivalidades entre Alemaña e Francia, e entre Austria e Serbia, e como consecuencia as redes de alianzas se desenvolveron arredor de Europa. A Tripla Entente e a Tripla Alianza estableceranse antes do comezo da guerra. O asasinato do arquiduque arrastrou a cada un dos membros das alianzas a declarar a guerra entre eles. Nicolao non quería abandonar a Serbia á sorte do ultimato de Austria-Hungría, nin provocar a guerra xeral. Nunha serie de cartas que intercambiou co káiser Guillerme II de Alemaña ambos proclamaban os seus desexos de paz, e cada un intentou que o outro retrocedera. Nicolao desexaba a mobilización do exército ruso, mais só até a fronteira austríaca, coa esperanza de evitar a guerra contra o Imperio Alemán.
Estación de Teixeiro
A estación
O edificio de viaxeiros é unha estrutura de dous pisos que loce un aspecto clásico. Sitúase no noroeste do núcleo urbano de Teixeiro. Recentemente foi reformada exteriormente. Conta con dúas plataformas laterais ás que acceden as dúas vías existentes na estación.
Nicolao II de Rusia
Primeira guerra mundial
Porén, o seu exército non tiña plans de continxencia para a mobilización parcial, e o Nicolao tomou a decisión de ordenar a mobilización xeral, aínda que fora aconsellado en contra diso. O tivo lugar o Consello de Ministros reunido en Krasnoye Selo no que Nicolao decidiu intervir no conflito austro-serbio, un paso cara a guerra xeral. Puxo ao exército ruso en alerta. A pesar de que non era unha mobilización, supuxo unha ameaza para as fronteiras alemás e austríacas e parecía unha declaración de guerra.
Ariane 6
Descrición do vehículo
Ariane 6 estará dispoñible en dúas variantes. O Ariane 62, con dous propulsores sólidos P120C (os mesmos que os Vega) e un peso de 500 toneladas, destinado principalmente para misións gobernamentais e científicas, e o Ariane 64, con catro propulsores P120C e un peso dunhas 800 toneladas, destinado a lanzamentos de satélites comerciais.
Vita Merlini
miniatura|220px|Merlín e o [[rei Artur]] Vita Merlini (en galego A vida de Merlín) é unha obra do autor normando-galés Geoffrey de Monmouth, escrita en latín por volta do ano 1150. Contén acontecementos da vida do mago británico Merlín.
Nicolao II de Rusia
Primeira guerra mundial
miniatura|300px|esquerda|O tsar Nicolao II na [[Stavka.]]
O, Austria declarou formalmente a guerra contra Serbia, provocando que Alemaña declarase a guerra contra Rusia e os seus aliados, Francia e Reino Unido. O, Nicolao enviou un telegrama a Guillerme II de Alemaña, suxerindo que o problema de Austria e Serbia se resolvese na Conferencia da Haia. Guillerme non fixo mención a isto na súa respostade. O conde Witte dixo ao embaixador francés, Maurice Paléologue que desde o punto de vista ruso a guerra era unha toleada, a solidariedade eslava non tiña sentido e Rusia non podía esperar nada da guerra. O, Rusia completou a súa mobilización, pero aínda mantiña a postura de non atacar se comezaban as conversas de paz. Alemaña respondeu a isto exixindo a desmobilización rusa nas seguintes doce horas. En San Petersburgo, ás 7 da tarde, ao expirar o ultimato a Rusia, o embaixador alemán reuniuse co Ministro de Asuntos Estranxeiros Sergei Sazonov, pediulle que Rusia reconsiderase a súa postura en tres ocasións e, ao non mudar os rusos a súa decisión, déronse a man e enviou a nota a Alemaña de que Rusia aceptara a declaración de guerra.
Abdicación do trono
dereita|miniatura|Anuncio da abdicación de Nicolao II As sucesivas derrotas fronte ao moito máis moderno exército alemán, sumado á influencia revolucionaria no interior, acabaron por desmoralizar ás tropas, provocando desercións masivas que alimentaron os mitins revolucionarios. Cando as revoltas desarticularon finalmente as estruturas burocráticas do Estado, a segunda Duma pediu a abdicación do Tsar. Estes feitos facilitaron a Revolución de Febreiro de 1917 (febreiro de acordo ao calendario empregado en Rusia nese momento; o 15 de marzo de acordo ao calendario gregoriano), que derrocou ao tsar e instaurou un goberno republicano provisionalmente presidido por Georgii Lvov e logo por Aleksandr Kerenskii.
Vita Merlini
Contidos
Merlín aparece descrito no texto como un profeta. Hai unha serie de episodios nos que perde a súa mente e vive nos bosques como un animal salvaxe, de maneira semellante a Nebuchadnezzar no Libro de Daniel. É ademais o primeiro libro en describir a bruxa Morgan le Fay como Morgana.
Estación de Teixeiro
A estación
A 2,5 quilómetros da estación existe un pequeno ramal que accede a un apartadoiro que dá servizo a unha planta de bioetanol.
Nicolao II de Rusia
Abdicación do trono
miniatura|dereita|Nicolao II prisioneiro
Estación de Teixeiro
Media distancia
Actualizado a 1 de xaneiro de 2020.
Guerra dos Cen Anos
Orixes do conflito
A rivalidade entre Francia e Inglaterra proviña dos tempos da batalla de Hastings (1066), cando a vitoria do duque Guillerme de Normandía sobre as tropas do rei dos saxóns Harold II de Inglaterra permitiulle apropiarse de Inglaterra. Agora os normandos eran reis dunha gran nación e esixirían ao rei francés ser tratados como tales, pero o punto de vista de Francia non era o mesmo: o Ducado de Normandía sempre fora vasalo, e o feito de que os normandos ascendesen ao trono de Inglaterra non tiña por que cambiar a submisión tradicional do ducado á coroa de París. O conflito comezou cando o último capeto, Carlos IV, morreu sen descendencia en 1328, e Eduardo III de Inglaterra reclamou o seu dereito ao trono de Francia, xa que era neto por vía materna do irmán de Carlos, o rei Filipe V. Os franceses negaron a súa pretensión aducindo a Lei sálica, sendo esta a escusa oficial.
Nicolao II de Rusia
Abdicación do trono
Nicolao II, incapaz de controlar a situación, abdicou os seus dereitos e os do seu fillo en favor do seu irmán Miguel; o gran duque Miguel rexeitaría o ofrecemento ata que non se convocase a Asemblea Constituínte Rusa, dando así comezo ao Goberno Provisional Ruso.
Nicolao deixouse deter sen ofrecer resistencia ao seu regreso da desmoronada fronte. Foi confinado xunto coa súa esposa e fillos no palacio de Tsarskoe Selo, nos arredores de San Petersburgo, retendo algúns privilexios domésticos.
Aleksandr Kerenskii, non era inimigo do tsar, ata chegou a aprecialo nesta etapa, e intentou buscar a súa saída ao estranxeiro, pero o novo goberno dos soviets, prohibiron o seu exilio; ademais sumouse o feito que tanto Inglaterra, Alemaña e a súa aliada Francia ignoraron os requirimentos de exilio.
Guerra dos Cen Anos
A cuestión dinástica
Para comprender a cuestión dinástica de 1328, hai que remontarse unha decena de anos no tempo: En 1316, a morte de Luís X o Obstinado, dous anos só logo da do seu pai Filipe IV o Fermoso marca o fin do milagre capeto: desde o ano 987 ata o 1316, os reis franceses da dinastía dos Capetos sempre habían ter un fillo barón a quen transmitir a coroa. Da súa primeira esposa infiel, Luís X só ten unha filla, Xoana de Navarra. Á súa morte, a súa segunda muller espera un neno. Nace Xoán I de Francia chamado o Póstumo, pero non viviu máis que algúns días. Caso inédito ata entón, a herdeira directa do reino de Francia é unha muller. A decisión que se toma entón é moi importante, xa que se fai costume, e terá a súa influencia sobre a cuestión dinástica que se poñerá en 1328.
Nicolao II de Rusia
Abdicación do trono
En agosto de 1917, temendo un intento de asasinato, Kerenskii exiliou aos Romanov a Tobolsk, en Siberia. Antes de partir Kerenskii preveu a Nicolao: " Os soviets desexan a miña cabeza, despois virán por Vde.,.... e a súa familia".
Vita Merlini
Contidos
Godofredo xa escribira sobre Merlín nas súas dúas obras previas: en Prophetiae Merlini [As profecías de Merlín] e na Historia Regum Britanniae [Historia dos reis de Britania], na cal se narra o primeiro vínculo que une a Merlín co Rei Artur. Vita Merlini presenta unha imaxe do mago moito máis fiel ás tradicions de Gales sobre Myrddin Wyllt, o arquetipo detrás da figura de Merlín. As historias narradas no libro acontecen durante o século VI. A obra fai referencia a varios personaxes da época, incluíndo Gwenddoleu e Taliesin. Geoffrey intenta enlazar o conxunto das historias co correspondente ao seu traballo anterior mediante o propio personaxe de Merlín, quen confesa xa ter estado con Artur moito antes.
Nicolao II de Rusia
Morte e desaparición do Tsar e a súa familia
miniatura|250px|dereita|Representación do momento no que o tsar e a súa familia pasaron a estar baixo control do Soviet dos Urais En outubro a Segunda Revolución Rusa, en que os bolxeviques liderados por Lenin derrocaron ao goberno de Kerenskii, ordenaron o traslado da familia imperial a Ekaterinburgo, que se achaba baixo control do Exército Vermello.
O 4 de xullo de 1918, ante o avance das lexións Checoslovacas chamadas Exército Branco, cara á cidade, temeuse que as tropas liberasen á familia e intentasen restaurar o réxime do tsar. Unha escuadra ao mando de Iakov Iurovski relevou á garda da casa, e o 13 de xullo recibiu a orde do Soviet dos Urais de executar a toda a familia.
Na media noite do 17 de xullo o Tsar xunto cos integrantes da familia foron levados ao baixo da casa Ipatiev onde estaban encarcerados, xunto a algúns serventes próximos, un médico leal e ata o can do neno. O pretexto era que se lles ía a tomar unha fotografía antes de partir. Nicolao II colocou ao herdeiro nos seus xeonllos mentres tomaba asento xunto á emperatriz, as fillas sentáronse atrás e os serventes e o médico aos costados, de pé. Pasaron uns instantes e repentinamente entrou Iakov Iurovski co revólver en man e 17 soldados armados con fusil á baioneta. O Tsar morreu con 50 anos recentemente cumpridos.
Guerra dos Cen Anos
A cuestión dinástica
A infidelidade da raíña foi durante moito tempo dada como a causa principal do rexeitamento da súa filla e da elección de Filipe V (irmán de Luís X) como rei de Francia. De feito, trátase máis dunha elección nacionalista, é dicir, o rexeitamento a ver a un eventual estranxeiro casar coa raíña e dirixir o país. Non hai verdadeiramente unha cuestión de legalidade nesta elección: a monarquía fúndase en tres principios, herdanza/elección/consagración, a elección retoma os seus dereitos en caso de problema.
Cando o rei de Francia Carlos IV, terceiro e último fillo de Filipe V, morre sen descendente en 1328, a cuestión dinástica é a seguinte: Isabel de Francia, última filla de Filipe, ten un fillo, Eduardo III, rei de Inglaterra. Podía entón transmitir un dereito que de feito non podía exercitar segundo o costume fixado dez anos atrás? Eduardo III proponse como candidato, pero é Filipe quen é elixido e coroado como Filipe VI de Francia. Os poderosos do reino rexeitan un rei estranxeiro, seguindo a mesma lóxica nacional que dez anos atrás. Non sen certa reticendia Eduardo III ridelle preitexia a Filipe VI, sendo o seu vasalo na Güiena, nome co que se coñecía o territorio francés equiparable á actual Aquitania con soberanía inglesa.
Un dos mitos máis tenaces sobre as orixes da guerra dos Cen Anos é o da lei sálica. Esta non é invocada con todo no momento da elección do novo rei de Francia. Non é ata trinta anos máis tarde, cara a 1350, que un beneditino da abadía de Saint-Denis, que ten a crónica oficial do reino, resalta esta lei para reforzar a posición do rei de Francia no duelo que o enfronta con Eduardo III, en resposta á guerra. Esta lei, mal coñecida, data dos Francos e estipula que as mulleres deben ser excluídas da terra sálica. Ninguén sabe verdadeiramente o que é a terra sálica, seguramente un punto de dereito privado. Pero esta lei é retomada e é adaptada á situación e é adiantada como argumento de peso nas discusións sobre a lexitimidade do rei.
A batalla de Güiena
A Güiena suscita un problema considerable nos reis de Francia e de Inglaterra, pois Eduardo III de Inglaterra atópase sendo vasalo de Filipe VI de Francia e debe compartir polo tanto a soberanía da Güiena con el. É a oposición entre dous poderes equiparables o que explica a guerra. As dúas monarquías opoñense desde varias xeracións. Eduardo III desexa que a Güiena se faga un alodio, liberado da soberanía feudal do rei de Francia. Este último intenta facer valer a súa autoridade, en materia de xustiza sobre todo, sobre a Güiena. Os dous adversarios practican unha diplomacia agresiva.
Glándula uropixial
miniatura|Glándula uropixial nunha ave que acaba de saír do ovo. A glándula uropixial, é unha glándula sebácea bilobulada que teñen a maioría das aves na parte posterior do corpo. Está localizada en posición dorsal na base da cola, concretamente entre a cuarta vértebra caudal e o pigóstilo, e a súa forma e tamaño é moi variable segundo a especie. Nalgunhas especies, a abertura da glándula ten un pequeno penacho de plumas que serven de mecha para o aceite que segrega. A glándula é holócrina e está rodeada por unha cápsula de tecido conectivo e constituída por acinos que verten a súa secreción oleosa nun tubo colector común, que finaliza nun número variable de poros, xeralmente dous. Cada lóbulo ten unha cavidade central que recolle a secreción dos túbulos que se dispoñen radialmente arredor da cavidade. A secreción glandular chega á superficie a través de condutos que, na maioría das especies, acaban no extremo dunha papila.
Guerra dos Cen Anos
A batalla de Güiena
Dun lado, o rei de Francia axuda aos escoceses no seu combate contra o Reino de Inglaterra, do outro, Eduardo III alimenta unha propaganda antifrancesa no condado de Flandres, cortando o abastecemento de la inglesa nesta rexión entre 1335 e 1336, arruinando desta forma a súa economía. Flandres revolvese contra os franceses en 1337. Filipe VI decide pois confiscar a Güiena por felonía. Eduardo III replica reivindicando a coroa de Francia. O 7 de outubro de 1337, un arcebispo é enviado a París para lanzar a luva. E deste xeito sera como a guerra dos cen anos comeza.
Glándula uropixial
Etimoloxía
De uropygium: latín medieval derivado do grego antigo οὐροπύγιον (ouropugion), de οὐρά (oura) "cola" e πυγή (puge) "cu, ancas".
Nicolao II de Rusia
Morte e desaparición do Tsar e a súa familia
Ao día seguinte, Iurovski, temendo que o rumor sobre o fusilamento inducise a recuperar os corpos, ordenou o seu traslado e destrución dos cadáveres por lume e ácido.
Guerra dos Cen Anos
Principais fases do conflito
A guerra dos Cen Anos non é continua, e comprende numerosos períodos sen conflito armado. É posible distinguir dous grandes movementos que responden a unha mesma estrutura:
A primeira fase: de 1337 a 1414
miniatura|Ilustración sobre a [[batalla de Sluis]] Aínda que a guerra é declarada en 1337, o conflito non comeza ata máis tarde. Os dous reis non son ricos, e teñen que negociar os impostos co seu parlamento respectivo, ata para conseguir o diñeiro necesario para a guerra.
O 24 de xuño de 1340, os ingleses venceron na batalla naval de Sluis, isto descartou a invasión por parte francesa de Inglaterra, e provocou que a guerra se desenvolvese en territorio de Francia, pero na batalla de Saint-Omer, aínda que representou un empate técnico, supuxo unha retirada estratéxica das forzas angloflamengas., deste xeito os flamengos abandonaron o bando inglés e as débedas obrigaron a Eduardo III a pactar a tregua de Esplechin, que se renovou ata o 1345. A intrevenció francesa na Bretaña xustificou o desembarco, en novembro de 1342 de Eduardo en Brest, e en xaneiro de 1343 os reis asinaron a tregua de Malestroit, deixando a loita pola sucesión bretoa unicamente en mans bretoas. miniatura|Representación da batalla de Crécy A primeira das soadas cabalgatas inglesas data de 1346: un exército reducido, móbil, practicando unha guerra total, coa devastación sistemática dunha rexión. Xuridicamente, a poboación está sostendo un usurpador. Na práctica, faise porque se limita os custos da guerra e debilita ao inimigo francés. Ese mesmo ano, os ingleses venceron aos escoceses, aliados dos franceses. A paz entre Inglaterra e Escocia estableceuse no Tratado de Berwick.
Os dous exércitos atopáronse o na batalla de Crécy. Os dous exércitos son similares en cantidade, pero o exército francés é menos moderno, fundado nunha cabalería poderosa, enfróntase a un exército inglés en curso de profesionalización. É un desastre para Francia, salvada con todo pola Gran Peste de 1348, que obriga aos belixerantes a terminar o combate ata 1355.
Glándula uropixial
Distribución entre as especies
A glándula está sempre presente nos estados embrionarios, pero pode ser vestixial nos individuos adultos de certas ordes, familias, xéneros e especies de aves. En polo menos nove familias algunha ou todas as especies carecen desta glándula. Entre elas están os kiwis (Apterygidae), os emús (Dromaiidae), o avestruz (Struthionidae), ñandús (Rheidae), casuario (Casuariidae), mesitornítidos (Mesitornithidae), avetardas (Otididae), pombas (Columbidae), papagaios do Amazonas (Psittacidae), podárxidos (Podargidae), e petos (Picidae). Estas aves teñen outros mecanismos para manterse limpas e secas, como darse baños de po. Non se puido correlacionar a presenza ou ausencia desta glándula con factores como a distribución, clima, ecoloxía, ou incapacidade de voar.
Guerra dos Cen Anos
O Tratado de Brétigny
miniatura|[[Mapa do Francia despois do Tratado de Brétigny. En vermello, os territorios controlados por Eduardo III; en rosa, os territorios cedidos a Inglaterra debido ao tratado.]]
O tratado de Brétigny asinouse o 8 de maio de 1360 en Brétigny, preto de Chartres, entre Eduardo III de Inglaterra e Xoán II de Francia, con este feito conclúe a primeira fase da guerra dos Cen Anos e marca o punto máximo da expansión continental do Reino de Inglaterra.
Glándula uropixial
Secreción da glándula
Unha ave transfire normalmente o aceite da súa glándula polo seu corpo durante o arranxo das plumas ao fretar o seu peteiro e cabeza contra a abertura da glándula e despois distribuír o aceite acumulado polas plumas do corpo e ás, e na pel dos pés e patas. Ás áreas correspondentes á cola chegan xeralmente co peteiro, aínda que algunhas especies, como por exemplo os papagaios Melopsittacus undulatus utilizan os pés para aplicar o aceite ás plumas de arredor da cloaca.
Tamaño
Varios investigadores informaron de diferenzas nos pesos relativos da glándula atribuídos a factores como cambios estacionais, hábitat, sexo, peso corporal e variacións entre individuos. Atopáronse diferenzas significativas no tamaño relativo da glándula entre machos e femias na maioría das especies, pero non hai unha explicación coherente para estes resultados.
Funcións
Moitos ornitólogos cren que a función da glándula uropixial é diferente en distintas especies de aves. Entre as funcións que se lle atribúen están:
Integridade das plumas e corpo
O aceite da glándula crese que axuda a manter a integridade da estrutura das plumas. Nas aves acuáticas, o aceite mantén a flexibilidade das plumas e impide que rompan as bárbulas da pluma. As bárbulas entrelazadas da pluma, cando están en boas condicións, forman unha barreira que axuda a repeler as auga (ver máis abaixo). Nalgunhas especies, este aceite tamén se pensa que serve para manter a integridade do peteiro córneo e a pel escamosa das patas e pés. Tamén se especulou que nalgunhas especies, o aceite contén un precursor da vitamina D; este precursor convértese en vitamina D pola acción da luz solar e despois absórbese pola pel.
Cortexo e produción de feromonas
Algúns investigadores postularon que os cambios na viscosidade do aceite glandular poden estar relacionados coa formación dunha plumaxe máis brillante, que sería necesaria para o cortexo, aínda que as últimas investigacións non parecen apoiar esta idea. Os resultados doutros estudos suxiren que a glándula nas femias podería estar implicada na produción e secreción de lípidos con actividade de feromona feminina.
Nicolao II de Rusia
O achado dos corpos
En 1979, os historiadores afeccionados Alexander Avdonin e Geli Riabov acharon a posible tumba da familia imperial no bosque de Koptiaki. Temendo informar do descubrimento, non o fixeron público ata anos despois. O 12 de abril de 1989 os xornais informaban do achado. A tumba non foi aberta ata 1991 polas autoridades soviéticas, achando no seu interior nove corpos. Mediante o exame dos esqueletos, os científicos soviéticos concluíron que faltaban os corpos de Aleksei e a Gran Duquesa María.
Tras solicitaren a axuda de científicos independentes, en 1992 o equipo do antropólogo norteamericano William R. Maples chegou a conclusións similares ás dos seus colegas, aínda que creron que os corpos que faltaban correspondían a Aleksei e a Anastasia.
Pazos, Alba, Vilalba
Pazos é un lugar da parroquia de Alba no concello lugués de Vilalba na comarca da Terra Chá. Segundo o Instituto Galego de Estatística, en 2021 tiña 12 habitantes, dos cales 7 eran homes e 5 eran mulleres.
Glándula uropixial
Efectos antiparasitarios
miniatura|As [[bubelas hospedan bacterias simbióticas nas súas glándulas uropixiais, cuxas excrecións actúan contra as bacterias que degradan as plumas.]] A riqueza taxonómica dos piollos das aves está relacionada co tamaño da glándula uropixial (en relación do peso corporal) nos taxons das aves, o que suxire unha coevolución entre o tamaño da glándula e a biodiversidade dos parasitos. Nas glándulas uropixiais das bubelas (Upupa epops) almacénanse bacterias simbióticas, cuxas excrecións reducen a actividade das bacterias que degradan as plumas e así axudan a preservar a plumaxe.
Guerra dos Cen Anos
A guerra dos dous Pedros e a guerra civil castelá
Entre 1356 e 1375, a coroa de Aragón e o reino de Castela enfróntanse pola posesión das terras do sur do reino de Valencia. O conflito equilibrouse coa intervención do reino de Francia, que desexaba instaurar no trono castelán un monarca que fixese intervir a potente frota castelá contra o reino de Inglaterra, e poder vencer na guerra. Coa axuda de Francia, Henrique de Trastámara foi proclamado rei en Calahorra en 1366 e ocupou en pouco tempo a totalidade do reino castelán. Pedro I de Castela pide axuda ao gobernador inglés de Aquitania Eduardo de Woodstock co pacto de Libourne, segundo o cal Guipúscoa debía pasar a mans do reino de Navarra e Biscaia o reino de Inglaterra. Este penetrou na península con tropas inglesas e derrotou a Henrique na batalla de Nájera, en 1367. Malia a brutal represión contra os partidarios de Henrique, este conseguiu recobrar forzas e cercou Toledo en 1368 e derrotar a Pedro I na batalla de Montiel, en 1369. Mentres se negociaba a paz no mesmo campo de batalla entre os dous irmáns, produciuse unha pelexa que acabou coa morte de Pedro en mans do seu irmán Henrique. Con esta morte, púxose fin á dinastía Borgoña ao trono castelán para dar paso á dinastía Trastámara.
Nicolao II de Rusia
O achado dos corpos
As identificacións dos esqueletos foron confirmadas posteriormente mediante análises de ADN.
Estación de esquí de San Isidro
Descrición
Atópase ao Norte da provincia de León, na comarca do Alto Porma, accesible desde Asturias e León polo porto de montaña de San Isidro.
Nicolao II de Rusia
Canonización
En 1981, a familia foi canonizada pola Igrexa Ortodoxa Rusa fóra de Rusia como mártires. No ano 2000, a Igrexa Ortodoxa Rusa dentro de Rusia, canonizou a familia como Portadores da Paixón. De acordo coa declaración do sínodo de Moscova, foron elevados aos altares polos seguintes motivos:
Estación de esquí de San Isidro
Descrición
Ten as pistas en cinco zonas comunicadas entre si e un circuíto de fondo non balizado.
Nicolao II de Rusia
Canonización
Así mesmo, a canonización do Tsar foi obxecto de controversia. A Igrexa Ortodoxa Rusa fóra de Rusia quedou dividida sobre a cuestión en 1981, e algúns membros suxeriron que foi un mal gobernante que non logrou evitar o ascenso dos bolxeviques. Un pai salientou que o seu martirio non ten nada que ver coas súas accións persoais, senón pola causa da súa morte.
Glándula uropixial
Efectos antiparasitarios
Os estudos in vitro suxiren que os aceites da glándula das pombas das rochas (Columba livia) son efectivas contra os piollos, pero os estudos in vivo nos que se extirpou a glándula uropixial en aves en catividade non tiveron efectos significativos sobre a carga de piollos nun período de catro meses (pero si se reduciu a calidade das plumas), o que suxire que este aceite pode non ser unha defensa importante contra os piollos nesta especie. Igualmente, non se atoparon evidencias que apoien o papel da secreción desta glándula na atracción dalgúns dípteros nematoceros no paxaro ferreiriño azul Cyanistes caeruleus (ou Parus cauruleus) e nas pombas das rochas salvaxes (Columba livia).
Nicolao II de Rusia
Rehabilitación
O 1 de outubro de 2008 o Tribunal Supremo de Xustiza da Federación de Rusia rehabilitou a Nicolao II e a súa familia, tendo en conta ás vítimas da represión política bolxevique, unha decisión moi esperada polos descendentes da familia imperial e a Igrexa Ortodoxa Rusa.
Glándula uropixial
Historia
Parece ser que o primeiro que discutiu a función da glándula uropixial das aves foi o emperador Federico II do Sacro Imperio Romano Xermánico, no seu tratado de cetrería do século XIII. Federico II consideraba que a secreción non só aceitaba a plumaxe senón que tamén era un veleno que era introducido coas gadoupas de falcóns e bufos para darlle unha morte rápida ás súas presas. Non obstante, estudos sobre esta cuestión realizados en 1678 non atoparon evidencias que apoiasen esta natureza velenosa da secreción.
Guerra dos Cen Anos
Período de calma en Francia
Nesta Francia desfeita, o poder real xa non ten nin prestixio, nin medios. Con todo, Carlos V reconstrúe e prepara lentamente a conquista. O 1368, o rei de Francia séntese o suficientemente forte como para desafiar a Eduardo III. Acepta recibir a chamada do conde de Armagnac, en conflito financeiro co Príncipe Negro, que afoga os seus súbditos de Aquitania con impostos; a Güiena serve aínda de pretexto ao conflito. O tratado de Brétigny dá a plena soberanía da Güiena aos ingleses. Pero a dobre renuncia prevista (Eduardo renunciando á coroa de Francia e Carlos a Güiena) non tivo lugar, e as transferencias das terras irán para largo. Legalmente, nada se opón, pois, á recuperación do conflito. O rei de Inglaterra proclámase rei de Francia o 3 de xuño do 1368; o rei de Francia confisca Aquitania o 30 de novembro do 1368. A guerra recupérase.
Carlos V cambia a súa táctica no conflito. Renunciando ás batallas campais que non levaron a nada ao seu pai, constitúe baixo o mando de xefes dóciles e talentosos (Bertrand du Guesclin) pequenos exércitos formados de voluntarios endurecidos, e lánzaos nunha guerra de escaramuzas e de sitios, amordicando pacientemente ao inimigo, que se mantén nas cabalgatas, moi populares no parlamento por que non custan nada. Carlos deixa, pois, o reino a mercé das cabalgatas, que provocan na poboación inmensos sufrimentos.
Entre 1369 e 1375, os franceses retoman os ingleses a case totalidade das concesións feitas e das terras posuídas polo inimigo, ata, antes do comezo da guerra, excepcións feitas de Calais, Cherbourg, Brest, Bordeos, Baiona, e dalgunhas fortalezas no Macizo Central.
A segunda fase: de 1415 a 1453
miniatura|Coroación de Carlos VI A recuperación do conflito atopa as súas orixes en diferentes factores. Tanto no Reino de Francia como no Reino de Inglaterra loitan polo poder.
En Inglaterra, son ante todo os reveses contra Francia o que comportan un cambio dinástico: logo dun longo conflito, Henrique V de Inglaterra imponse como rei sucedendo ao seu pai. Para a coroación, o seu irmán Tomás de Clarença volve a Inglaterra para a coroación de Henrique, levándose a Menaut de Favars, que estaba facendo a guerra en Aragón a favor de Xaime II de Urgell contra Fernando de Antequera na a súa revolta contra a decisión do compromiso de Caspe, e que faría que o pretendente fora derrotado finalmente.
A batalla de Agincourt
miniatura|Imaxe da batalla de Agincourt Logo da toma de Harfleur, os franceses son derrotados na batalla de Agincourt o 25 de outubro do 1415. Henrique V busca fondos para conducir unha guerra de asedios contra os castelos fortificados baixo Carlos V. Durante 4 anos, os castelos de Normandía caen un a un, excepto o mont Saint-Michel, que resiste. Armagnac e borgoñóns continúan opostos e non loitan moito contra os ingleses: París é, así, borgoñón ata o ano 1413, armagnac entre 1413 e 1418, despois borgoñón de novo. O delfín Carlos ten que fuxir e refúxiase en Bourges en 1419, mentres que os ingleses toman París. O asasinato de Xoán sen Medo, ningún dos borgoñóns, que se atopaban na ponte de Montereau o 10 de setembro do 1419, marca unha ruptura entre os dous partidarios. Filipe o Bo, fillo de Xoán sen Medo, alíase entón cos ingleses, e fai asinar o tratado de Troyes de 1420 a Carlos VI, definitivamente tolo.
O delfín é desherdado; Henrique V casa coa filla de Carlos VI e faise o herdeiro do Reino de Francia. Os Armagnac denuncian este tratado, alegando que a coroa e da raíña, e non o contrario. Francia é partida en tres zonas: o sur (rexións ao sur do Loira, menos a Guiana) fiel ao delfín, o noroeste a dos ingleses, o resto dos borgoñóns. En 1422, Henrique V e Carlos VI morren. Carlos VI, logo da súa morte, segue sendo moi popular. Henrique VI de Inglaterra, fillo de Henrique V, atópase sendo rei de Francia e de Inglaterra, feito que da só nunha interrupción momentánea do conflito. En 1429, os ingleses retoman as armas, e poñen cerco ante Orleáns. É nestas circunstancias que intervén Xoana de Arco.
Nicolao II de Rusia
Rehabilitación
De acordo ao veredicto pronunciado polo xuíz, o Tribunal Supremo cualificou de infundada a represión e estableceu a rehabilitación de Nicolao Romanov (Nicolao II), Alexandra Romanova (a súa esposa), Aleksei, o príncipe herdeiro (tsarévich) e as súas fillas Olga, Tatiana, María e Anastasia.
Guerra dos Cen Anos
Xoana de Arco, a Doncela de Orleáns
miniatura|Xoana de Arco liberando Orleáns, óleo de Jules Lenepveu, Panteón de Parìs.
Nicolao II de Rusia
Rehabilitación
Esta decisión responde favorablemente a unha denuncia presentada en 2005 polo avogado da Gran Duquesa María Vladimirovna, que afirma ser a herdeira de Nicolao II. A familia expresou « alegría e satisfacción », dixo o seu portavoz, Ivan Artsichevski, representante doutra rama de descendentes dos Romanov. Tamén acolleu con beneplácito a decisión de reducir ao mínimo o seu ámbito de aplicación: « O feito de que o Estado recoñeceu a súa responsabilidade neste asasinato é un paso cara a un arrepentimento xeral e a de rehabilitación de todas as vítimas inocentes dos bolxeviques ».
Descendentes
O tsar Nicolao II tivo cinco fillos coa súa muller a tsarina Alexandra:
Títulos, estilos e honras
dereita|miniatura|Escudo de Armas do Imperio Ruso.
Guerra dos Cen Anos
Xoana de Arco, a Doncela de Orleáns
Unha rapaza iletrada nada en Domrémy, chamada Xoana de Arco, cría ser elixida por Deus para librar ao seu país dos ingleses. Con 17 anos de idade, conseguiu reunir un grupo de soldados e librar en 1429 a Orleáns do asedio inglés.
Nicolao II de Rusia
Títulos e estilos
Segundo o artigo 59 da Constitución rusa de 1906 o título completo do tsar era o seguinte:
Guerra dos Cen Anos
Xoana de Arco, a Doncela de Orleáns
A vitoria de Xoana motivou e concienciou a soldados e campesiños franceses e mostroulles o camiño a seguir e un líder a quen imitar. A este triunfo da Doncela de Orleáns (como se coñeceu desde entón) seguiron outros, como os de Troyes, Châlons e Reims, onde, en presenza dela, Carlos VII foi formalmente coroado.
Nicolao II de Rusia
Devanceiros
Devanceiros de Nicolao II de Rusia
Guerra dos Cen Anos
Xoana de Arco, a Doncela de Orleáns
A partir deste punto, a campaña militar de Xoana comezou a caer nunha espiral descendente: foi traizoada polo seu propio rei e finalmente, caendo en desgraza, foi capturada en 1430 polas tropas de Jean de Luxembourg que servían ao duque de Borgoña, Filipe.