cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
A Costa, Viascón, Cerdedo-Cotobade
A Costa é un lugar da parroquia de Viascón, no concello pontevedrés de Cerdedo-Cotobade. Segundo o IGE en 2016 tiña 66 habitantes (33 homes e 33 mulleres), 18 máis ca en 2006.
Patrimonio
Neste lugar atópanse os petróglifos da Laxe das Coutadas, da Idade de Bronce, con combinacións circulares, figuras zoomorfas e cazoletas.
Krom Ngoy
Krom Ngoy (en khmer: ក្រមង៉ុយ ), nado en Andong Svay como Ouk Ou អ៊ុក អ៊ូ; en 1865 finado en 1936, foi un poeta e intérprete de kse  diev khmer. A súa fama chegou tamén a Tailandia, onde cantou para o rei tailandés.
Traxectoria
Naceu nunha pequena aldea do concello de Kombol procedente dunha familia acomodada, seu pai era o xefe do concello e súa nai era filla dun xefe dun concello próximo. Estudou de mozo nun mosteiro budista e ordenouse como novizo budista. Na adolescencia deixou o mosteiro para axudar a seu pai e traballou tamén como recadador de impostos para o trono. En 1886 ordenouse monxe e practicou a vipassana (meditación) con varios mestres ata 1891 cando volveu á vida mundana traballando como secretario de seu pai e logo da morte deste na granxa familiar. Nas súas cancións e poemas trata da vida cotiá: o traballo no agro, a elección de esposa, a pobreza e as súas causas, a ignorancia, mais tamén do dominio dos estranxeiros sobre o pobo khmer, a perda da soberanía, e a decadencia da cultura e literatura khmer. Moitas veces os seus poemas beben das lendas e as tradicións populares
Cantou nunha audiencia para o rei Sisowath de Camboxa, quen lle deu o título de “Neak Preah Phee-rom Pheasa Ou” e o nomeou cantor da corte. Non escribía os seus poemas senón as cantaba como cancións chapei pero por invitación da directora do Instituto Budista en Phnom Penh, Suzanne Karpeles, recolléronse por escrito os seus poemas mentres os ía recitando/cantando e máis tarde publicounos o propio Instituto, entre eses volumes salientan Chbab Laboek Thmey e Chbab Kekal Thmey, ámbolos dous saídos do prelo en 1922.
Aarón (antroponimia)
Aarón é un nome galego proveniente do hebreo, de probable orixe exipcia. Descoñécese o seu significado, que posiblemente sexa luz, iluminado, montañés, alto ou instrutor. No ano 2011 levaban ese nome 1694 residentes en Galicia e con 85 casos foi o 36º nome máis utilizado entre os nenos recentemente nados. A variante Arón levábana 191 residentes e Aharón 9.
Marussia F1
O Marussia F1 Team (posteriormente Manor Marussia F1 Team) foi un equipo de carreiras e construtor de Fórmula 1 anglo - ruso que tiña base en Banbury, Oxfordshire no Reino Unido. O equipo foi operado por Manor Motorsport (anteriormente Marussia Manor Racing), que antes era unha filial de Marussia Motors, un fabricante de automóbiles deportivos xa desaparecido, que tiña base en Moscova. O equipo orixinalmente empezou a participar en co nome de "Virgin Racing", ao ano seguinte Vigin adoptou a Marussia como patrocinador converténdose en "Marussia Virgin Racing" ata ser totalmente rebautizado como o "Marussia F1 Team" para.
O equipo Marussia anotou os seus primeiros puntos no Gran Premio de Mónaco de 2014, onde o seu piloto principal, Jules Bianchi, terminou noveno, e ao facelo, Marussia converteuse no primeiro construtor con licenza rusa en lograr puntos no campionato mundial.
Logo dun grave accidente e as lesións sufridas por Bianchi no Gran Premio do Xapón de 2014, o equipo competiu por primeira vez cun só coche na inauguración do Gran Premio de Rusia. O 26 de outubro de 2014, apareceron noticias de que o equipo Marussia non participaría no Gran Premio dos Estados Unidos de 2014, por razóns económicas e o 7 de outubro de 2014, o equipo presentou un escrito na Alta Corte de Londres coa intención de entrar en administración concursal. O administrador designado presentou un comunicado oficial o 27 de outubro de 2014 e o equipo foi incluído na lista provisional de inscritos da FIA para a tempada de fórmula 1 aínda que como "Manor F1 Team". o 7 de novembro de 2014, con todo, o administrador anunciou que o equipo cesara nas súas actividades.
O 19 de xaneiro de 2015, os administradores de Marussia anunciaron que a poxa dos seus coches e activos cancelárase a fin de permitir unha posible compra de participacións. O equipo saíu da administración o 19 de febreiro de 2015, e presentouse como Manor Marussia F1 Team Manor despois de asinar novos investimentos que aseguraron o rescate do equipo. O equipo retivo Marussia como o seu nome de construtor durante toda a tempada de 2015, adoptando tamén a nacionalidade británica. En 2016, o equipo anunciou un cambio de nome a "Manor Racing" A partir da tempada, Manor utilizará as unidades de potencia de Mercedes-Benz.
Antecedentes
En 2009, o Manor Grand Prix conseguiu unha praza para participar na Fórmula Un na tempada, como alianza entre o equipo de carreiras Manor Motorsport e Wirth Research. Antes do final do ano nomeáronse Virgin Racing, logo de que Richard Branson propietario das empresas de Virgin Group comprara os dereitos de patrocinio. Marussia foi un dos socios do equipo na súa primeira tempada, onde terminou 12º e último no campionato de construtores. En novembro de 2010 Marussia adquiriu unha participación maioritaria no equipo, e o equipo pasou a ser coñecido como "Marussia Virgin Racing" para a tempada. Logo dun decepcionante inicio da tempada 2011, o equipo separouse de Wirth Research, e entrou en relación con McLaren Applied Technologies antes da tempada. O equipo trasladouse das instalacións de Wirth en Banbury, a súa base orixinal en Dinnington, en Yorkshire. Mentres tanto, o equipo acabou outra vez último no campionato de construtores. En novembro de 2011, o equipo pediu á comisión da Fórmula Un cambiar oficialmente o seu nome de construtor para a tempada de Fórmula Un de. De Virgin a Marussia, para reflectir a súa nova propiedade. O permiso foi concedido antes de ser ratificado formalmente nunha reunión do Consello Mundial de Automobilismo da FIA.
Tempada 2012
O 31 de decembro de 2011, Marussia Virgin Racing anunciou que agora se chaman Marussia F1 Team. Virgin, que previamente fora o patrocinador principal do equipo, anunciou que seguira co equipo despois do cambio de nome, e os logotipos de Virgin permaneceran no coche en .. O equipo anunciou en xullo de 2011 que Timo Glock asinara un novo contrato de tres anos co equipo. A Glock uniuse para a tempada 2012 opiloto Charles Pic,, que pasou dous días de probas co equipo para novos pilotos en Abu Zabi.
Antes do 29 de setembro de 2011, Marussia xa tiña un modelo a escala do 60% do seu coche para 2012 listo para o seu uso no túnel de vento de McLaren. En decembro de 2011, o equipo recibira a primeira parte da coche. O equipo tamén anunciou que o coche do ano 2012 será o único coche da grella en non ter KERS.
Tempada 2013
miniatura|[[Jules Bianchi pilotando o Marussia MR02 no Gran Premio de Malaisia de 2013]]
La Voz de Puente-Caldelas
La Voz de Puente-Caldelas foi un semanario editado en Ponte Caldelas entre 1913 e 1914.
Marussia F1
Tempada 2014
No Gran Premio de Mónaco de 2014, Bianchi logrou os seus primeiros puntos así como os de Marussia ao terminar noveno nunha carreira chea de acontecementos.
Na primeira edición do Gran Premio de Rusia de 2014 unha fin de semana máis tarde, con Bianchi hospitalizado, o equipo inscribiu na lista de participantes ao debutante estadounidense, Alexander Rossi, antes de tomar a decisión definitiva de participar cun só coche pilotado polo seu compañeiro de equipo, Max Chilton
O 25 de outubro, anunciouse que, xunto con Caterham, Marussia non podería competir no Gran Premio dos Estados Unidos debido a razóns financeiras. Dado que o transporte dos equipos de F1 aos Estados Unidos e o Brasil e o seu regreso a Europa é coordinado en conxunto, espérase que Marussia tampouco aparecerá no Gran Premio do Brasil de 2014. Pola mesma data, informes de prensa revelaron que, os equipos de F1 acordaron que os equipos en dificultades poden perder ata 2 carreiras por tempada e que, o 7 de outubro de 2014, Manor Motorsport presentou un escrito ante o Tribunal Superior de Londres presentando concurso de acredores. O 27 de outubro de 2014 foille asignado un administrador concursal.
Na mesma semana, o principal provedor de fondos do equipo, Andrey Cheglakov, confirmou á axencia de noticias rusa Itar-Tass que se retiraba do equipo de F1. Ademais, os medios de comunicación británicos informaron que os irmáns indo británicos Baljinder Sohi e Sonny Kaushal donos dun imperio da industria do aceiro serían uns compradores potenciais.
O 5 de novembro de 2014, a FIA incluíu ao equipo na lista provisional de inscritos para a tempada de fórmula Un, como " Manor F1 Team" pero dous días máis tarde, o administrador anunciou que o equipo deixara de operar e pechaba.
Tempada 2015
O 19 de febreiro de 2015, os administradores de Manor Motorsport anunciaron que o equipo saíra da administración concursal e planificaran participar na tempada de Fórmula Un baixo o nome Manor Marussia F1 Team con John Booth e Graeme Lowdon dirixindo o equipo. Isto foi posible grazas á compra do equipo polo empresario Stephen Fitzpatrick, con Justin King incorporado como presidente. miniatura|right | 250px|Will Stevens pilotando o [[Marussia MR03|MR03B durante a fin de semana do GP do Canadá]] O 5 de febreiro de 2015, con todo, a petición do equipo para competir na tempada usando os seus chasis de 2014 foi rexeitada polos outros participantes, logo de que Force India votara en contra da proposta. Este informe foi refutado polo equipo ao día seguinte Manor en última instancia, comezou a tempada cunha versión modificada do seu coche de 2014, actualizado para cumprir coas regulacións de 2015, en espera de ter un novo coche construído especificamente coas regulacións de 2015 logo das vacacións de agosto. O 25 de febreiro de 2015, Will Stevens foi confirmado como primeiro piloto de Manor. O 9 de marzo, anunciouse tamén que Roberto Merhi sería o segundo piloto de Manor con King Jordan, fillo do novo presidente, que ademais se integrou como o piloto de desenvolvemento.
Antes da carreira do Canadá, o equipo anunciou a contratación de Fabio Leimer como piloto de reserva e, máis importante, do antigo director técnico de Mercedes, Bob Bell, como consultor técnico. Este último seguiu a unha serie doutros recrutamentos clave en maio de 2015, os de Gianluca Pisanello, antes de Caterham F1 como enxeñeiro xefe, e o ex xefe de deseño de Toro Rosso, Luca Furbatto, tamén como xefe de deseño.
A partir de Singapur, Alexander Rossi substituíu a Merhi para cinco dos sete restantes grandes premios de 2015; Merhi correu en Rusia e en Abu Zabi.
antes do Gran Premio de México, o equipo anunciou que os seus xefes de equipo John Booth e Graeme Lowdon renunciaran, sendo efectiva ao final da tempada, citando diferenzas co dono do equipo Stephen Fitzpatrick.
Copa de Europa 1955-56
A tempada 1955-1956 da Copa de Europa foi a edición inaugural da nova Copa de Europa de fútbol, organizada polo xornal deportivo francés L'Equipe, que foi quen elixiu ós 16 equipos participantes. Algúns dos equipos combidados rexeitaron a participación, sendo substituídos na maioría dos casos por outros equipos do mesmo país.
Marussia F1
Tempada 2015
Logo da tempada 2015, Manor Marussia, cambiou oficialmente o seu nome a Manor Racing.
Resultados Completos na Fórmula Un
(Chave) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida.
Copa de Europa 1955-56
O torneo comezou o 4 de setembro de 1955 coa rolda de oitavos de final, e rematou o 13 de xuño de 1956 coa final, disputada no Parc des Princes de París, na que se enfrontaron o Real Madrid e o Stade de Reims con vitoria para os españois por 4 goles a 3.
Marussia F1
Resultados Completos na Fórmula Un
* Tempada en curso.
† Pilotos que non terminaron o Gran Premio, pero se clasificaron ao completar máis do 90% da distancia de carreira.
Caldas de Reis (Santa María), Caldas de Reis
Santa María de Caldas de Reis é unha parroquia que se localiza no sur do concello de Caldas de Reis. Segundo o padrón municipal de 2013 tiña 436 habitantes (231 mulleres e 205 homes) distribuídos en 7 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 2004 cando tiña 465 habitantes.
Baldaquino de Colón
Acaroados na parede no interior da igrexa de Santa María hai dous paneis dun baldaquino que se supón constitúe a primeira representación gráfica do descubrimento de América, segundo a hipótese de Filgueira Valverde, formado por dous paneis, un deles con dobre arco, que forman un conxunto de 4,46 m de longo por 50 cm de alto.
Moldura
miniatura|200px|Moldura.
A moldura é un elemento decorativo utilizado en diversas obras artísticas, especialmente en arquitectura. Consiste nun relevo ou saínte de acusado compoñente lonxitudinal que conserva idéntico perfil en todo o seu trazado. É este perfil ou sección transversal o que define e diferencia aos múltiples tipos de molduras, entre os que están:
Fuentearmegil
Está situada ao oeste da provincia. Fuentearmegil é a cabeza de municipio e o seu termo está formado por Fuencaliente del Burgo, Santervás e Zayuelas.
Polo termo desta vila discorren os ríos Cejos e Perales, afluentes do Douro pola súa marxe dereita.
Historia
Séculos máis tarde, as localidades que agora forman o termo pasaron a mans do conde de Adanero e marqués de Castro Serna, ao parecer de forma fraudulenta, xa que o seu administrador rexistrou terras, casas e ata edificios relixiosos a nome do conde, a finais do século XIX; hai que dicir que cando esta anotación se levou a cabo na notaría do Burgo en 1886, os colonos tomaron cartas no asunto denuciando o feito. En 1924, logo de formar un sindicato, os veciños compraron aos nobres todas as terras e as súas casas.
A igrexa parroquial está dedicada a Santo André e pódense ver restos de arquitectura árabe e románica. Na praza da igrexa e á fronte colocaron a picota ou rolo, símbolo da vila e de poder xurisdicional; ao redor dela poden verse enroladas unhas longas cadeas.
Existe unha ermida, dedicada a San Roque, e outra no despoboado de San Juan de Cañicera, dedicada a San Xoán Bautista; este despoboado reparte a súa terra entre Fuentearmegil, Guijosa e Alcubilla de Avellaneda.
Durante as festas principais, en honor de Santa Isabel, todas as casas aparecen enramadas, costume que se conserva e que dá ao pobo un aspecto florido e radiante durante as súas festas.
Un bo chopo, recto e alto, serve para pingar o maio, a noite do último día de abril e o primeiro de maio.
Maternidade na arte
Tratamento
A maternidade é un tema central da arte occidental a través da representación da Virxe María. Na arte contemporánea hai un cambio no tratamento destacando a obra Mamá de Louise Bourgeois. miniatura|dereita|Mamá de Bourgeois en Bilbao. A representación da maternidade na arte está na obra Post-Partum Document de Mary Kelly, Riddles of the Sphinx de Laura Mulvey e Peter Wollen e en Self-Portrait/Nursing de Catherine Opie.
En Europa
Na primeira metade do século XX, a artista alemá Käthe Kollwitz fixo esculturas centradas na súa problemática.
En España
O director de cinema Pedro Almodóvar con Laberinto de pasiones, Todo sobre mi madre, ¿Qué he hecho yo para merecer esto?, Madres paralelas.
En 2010 Achero Mañas dirixiu a película Todo lo que tú quieras que fala sobre a maternidade e a paternidade e Carlos Marqués-Marcet en 2017 a película Tierra firme sobre a maternidade.
En 2013 na exposición Genealogías feministas en el arte español tivo unha sección denominada maternaxe con obras sobre de Mari Chordà, Isabel Villar, Castorina, Elena del Rivero, Eulàlia Valldosera, Marisa González, Mar Caldas e Ana Casas Broda.
En 2017 Tània Balló Colell dirixiu e escribiu a curtametraxe Mamáguerra que mostra a guerra civil española desde a perspectiva da maternidade recollida no diario de Carmen Manso.
A cantante Sílvia Pérez Cruz e a bailaora Rocío Molina realizaron en 2018 un espectáculo de danza e cante no que a maternidade xogaba un papel protagonista.
A curtametraxe Buenos días Resistencia e a longametraxe Niñato dirixidas por Adrián Orr reflexionan sobre os roles de maternidade e paternidade desempeñados de xeito colectivo.
A obra de teatro documental Lengua madre.
En 2022 a película Cinco lobitos dirixida por Alauda Ruiz de Azúa.
En Galicia
En 1948 Laxeiro pintou unha maternidade.
A pintora galega Victoria de la Fuente fixo unha achega expresionista á maternidade.
En 1995 o poemario Darío a diario de Xela Arias.
En 2011 no poemario Cráter de Olga Novo.
En 2014 Guadi Galego coa canción Matriarcas ofrece unha visión sobre a maternidade que deu lugar a polémica con crítica e apoio.
En 2015 o libro Oso, mama, si? de María Lado.
En 2016 na obra Vía Láctea de Xisela Franco.
A reflexión sobre a maternidade estivo na exposición Alén dos xéneros, en 2017 con obra de Neves Seara. No mesmo ano, tamén, na película Mater amatisima de María Ruido.
Susana Seivane explorou a maternidade no seu disco FA en 2018, e Andrea Costas a lactación na fotografía.
María Comesaña Besteiros estudou as representacións da maternidade en autoras galegas contemporáneas. Inma López Silva no libro Maternosofía levou a súa maternidade á literatura e Alicia Fernández Rodríguez en Mamá pelícano á poesía. . Emma Pedreira en 2019 no seu libro As fauces feroces literou a maternidade fóra das normas.
En 2022 Berta Dávila n'Os seres queridos cuestiona o amor maternal e Yolanda Castaño en Materia trata a renuncia á maternidade.
A toma de consciencia sobre a maternidade é o tema do proxecto Desapego de Andrea Costas (2023).
En Italia
Natalia Ginzburg fala da influencia da maternidade no oficio de escribir no relato Il mio mestiere (1949).
Nos Estados Unidos
Na literatura Pasar de Nella Larsen, en 1929, representa dúas formas de vivir e concibir a maternidade.
No cinema a longametraxe Tully ten como tema principal a maternidade e a ópera prima de Celia Rico Clavellino Viaje al cuarto de una madre. . Na poesía Louise Glück.
En México
Na obra de Rosario Castellanos, María Luisa Puga, Margo Glantz, Alma López, Yolanda M. López, Jesusa Rodríguez, María Novaro e na do grupo Polvo de Gallina Negra de Maris Bustamante e Mónica Mayer.
A novela La hija única de Guadalupe Nettel reflexiona sobre as distintas opcións de entender a maternidade e a non maternidade.
En Colombia
Clare Weiskopf na película Amazona explora os límites que estabelece a maternidade entre a liberdade e a responsabilidade.
En Marrocos
A maternidade é un dos temas da novela Chanson douce de Leïla Slimani.
Transplante
miniatura|Escena con figuras de cera do primeiro transplante de corazón Un transplante é unha operación cirúrxica que consiste en substituír un órgano ou tecido danado por outro plenamente funcional. Nos seres humanos os órganos máis habitualmente transplantados son o corazón, ril, fígado,pulmón, páncreas e intestino, tamén son habituais os transplantes de córnea, tendóns, pel e veas. Os doantes de órganos poden estar vivos ou en morte cerebral, pero moitos dos tecidos admiten o seu almacenamento mesmo durante anos; no caso de doazóns entre especies diferentes denomínase xenotrasplante. Os transplantes para os humanos están estritamente regulamentados nos países desenvolvidos, existindo organismos específicos de control e coordinación, así en Galicia é a Oficina de Coordinación de Transplantes no ámbito autonómico e a Organización Nacional de Transplantes no estatal.
O 6 de xuño celébrase o Día Mundial dos Pacientes Transplantados, promovido pola Organización Mundial da Saúde (OMS) e a Organización Nacional de Transplantes. O obxectivo da celebración é fomentar unha cultura de doazón de órganos para dar unha oportunidade de vida ós pacientes que precisen desta intervención.
Bruto
miniatura|200px|Ilustración de Bruto.
Marco Xunio Bruto, nado contra o 85 a.C. e finado o 23 de outubro do 42 a.C., foi un político e militar romano da etapa final da República. Foi un dos líderes dos conspiradores que planearon e executaron o asasinato de Xulio César nos idos de marzo do -44. Non debe ser confundido con Décimo Xunio Bruto, outro parente da familia dos Brutos que tamén participou no complot.
Traxectoria
Bruto era fillo de Décimo Xunio Bruto (que, a pesar de ter o mesmo nome, non debe confundirse co asasino de César), un político pouco importante e Servilia Cepionis, media irmá de Catón o Novo e amante de Xulio César. Algunhas fontes falan da posibilidade de que César fose o seu verdadeiro pai, aínda que probablemente non se trate máis que dun rumor sen fundamento, xa que César tiña quince anos cando naceu Bruto, e a relación coa súa nai comezou dez anos despois.
O avó de Bruto, Quinto Servilio Cepio, adoptouno cando era novo e Bruto engadiu o cognomen Cepio ao seu nome. A súa carreira política empezou cando se converteu en asistente de Catón durante o período en que este último foi gobernador de Chipre. Nesa época, Bruto enriqueceuse emprestando diñeiro a altos xuros. Dende a súa aparición no Senado, aliñouse coa facción conservadora (optimates) contra o Primeiro Triunvirato de Marco Licinio Craso, Cneo Pompeio Magno e Xulio César. Pompeio asasinara o pai de Bruto no ano -77, durante as proscricións de Sila.
Cando estalou a guerra civil no -49 entre Pompeio e César, Bruto aliñouse xunto co seu antigo inimigo e líder actual dos optimates, Pompeio. Despois do desastre da batalla de Farsalia, Bruto escribiu a César pedindo clemencia, e este perdooulle inmediatamente. César aceptouno entre os seus seguidores máis próximos e fíxoo gobernador da Galia cando foi a África perseguindo a Catón e a Metelo Escipión. Ao ano seguinte (-45), Ceśar nomeouno para o cargo de pretor.
O asasinato de César e as súas consecuencias
Conservador por natureza, Bruto nunca tratou de esconder as súas conviccións políticas. Casado coa filla de Catón, a súa prima irmá Porcia escribiu un texto gabando as calidades do seu sogro, xa falecido. César estaba moi encariñado con el e respectaba moito as súas opinións. Non obstante, Bruto, como outros moitos senadores, non estaba satisfeito co estado da República. Ceśar fora nomeado ditador perpetuo, e aprobara varias leis que concentraban o poder nas súas mans. Bruto comezou unha conspiración contra Ceśar xunto co seu cuñado e amigo Caio Casio Longino e outros senadores. Nos idos de marzo (15 de marzo do -44), un grupo de senadores, incluíndo a Bruto, asasinaron a César na Curia Pompeia. Na obra de William Shakespeare Xulio César, o ditador dirixe as súas famosas derradeiras palabras a Bruto: Tu quoque, Brute, fili mi (Ti tamén, Bruto, fillo meu) ou tamén Et tu, Brute (e ti tamén, Bruto?). Suetonio afirma que César dixo, en grego, Kai su, teknon? (Incluso ti, fillo meu?) (De Vita Caesarum, Liber I Divus Iulius, LXXXII). miniatura|Bruto no [[anverso dunha moeda dos Idos de marzo, conmemorativa do asasinato de César.]] Tras o asasinato, demostrouse que a cidade de Roma estaba contra os conspiradores, xa que a maior parte da poboación amaba a César. Marco Antonio decidiu aproveitarse da situación e no 20 de marzo falou iradamente dos asasinos no eloxio fúnebre de César. A partir de entón Roma deixou de ver os conspiradores como salvadores da República e foron acusados de traizón. Bruto e os seus compañeiros fuxiron ata Oriente. En Atenas Bruto dedicouse ao estudo da filosofía e a obter fondos para financiar un exército para a guerra que se aproximaba. Octaviano e Marco Antonio marcharon cos seus exércitos contra Bruto e Casio. Ambos os exércitos encontráronse na dobre batalla de Filipos (-42). Despois do primeiro encontro, Casio suicidouse, e tras o segundo encontro, xa derrotado, Bruto fuxiu cos restos do seu exército. A piques de ser capturado, Bruto suicidouse tirándose sobre a súa espada. Marco Antonio honrou o seu inimigo caído, declarándoo o romano máis nobre. Mentres que outros conspiradores actuaron por envexa e ambición, Bruto creu que actuaba polo ben de Roma.
María Lama Trigo
María Lama Trigo, nada en Vigo o 29 de marzo de 1980, é unha xornalista e locutora de radio galega. Deuse a coñecer ó público en xeral como copresentadora no morning show dos 40 Principales Anda ya xunto a Frank Blanco.
Traxectoria
Licenciada en xornalismo, traballou na COPE, onde realizou as prácticas, a Cadena SER e nos 40 Principales.
Radio
O seu expediente académico abriulle as portas para realizar as prácticas na Cadena SER para posteriormente pasar a formar parte dos seus servizos informativos. Cómpre salientar a súa participación nos programas “Hora 25” e “Hoy por hoy” cando eran dirixidos, respectivamente, por Carlos Llamas e Iñaki Gabilondo.
Deu o gran salto a Los 40 Principales cando se incorpora como copresentadora do programa morning show Anda Ya. En xullo de 2012 despediuse de Anda Ya e de Los 40 Principales e incorpórase como copresentadora do "morning show" Atrévete na emisora de pop español, Cadena Dial, tamén presentado por Frank Blanco. En setembro de 2013 volve de copresentadora a Anda Ya desta volta capitaneado por Xavi Rodríguez. Dende setembro de 2014 é a copresentadora do programa de radio de Mediaset, MorninGlory xunto a Álvaro de la Lama.
O 11 de xaneiro de 2016 comeza unha nova etapa en Kiss FM (España) como presentadora do espazo "Las Mañanas Kiss" xunto ao seu antigo compañeiro Xavi Rodríguez.
Televisión
En xuño de 2014 uniuse ao programa de Cuatro Todo va bien como colaboradora. O programa foi emitido no access prime time de luns a venres ás 21:30 e presentábao Xavi Rodríguez e Edurne. Dende 2016, colabora no programa Zapeando na Sexta.
En 2016 colaborou no programa Zapeando en La Sexta.
Castro de Subiña
Morfoloxía
Consta dun recinto fortificado a través de dúas estruturas circulares concéntricas. As súas dimensións son duns 140 metros de diámetro, o recinto principal ten uns 75 metros de diámetro no eixo norte-sur e 65 metros no eixo este-oeste.
Bandeira de Filipinas
A bandeira de Filipinas foi adoptada o 12 de xuño de 1898. Está composta por dúas franxas horizontais do mesmo tamaño, de cor azul a superior e de vermello a inferior. No bordo máis próximo ao mastro figura un triángulo equilátero de cor branca que contén no seu centro un sol dourado ou amarelo con dezaseis raios que rodean a outro oito de maior grosor e tres estrelas do mesma cor con cinco puntas cada unha, situadas preto dos vértices do triángulo. As proporcións da bandeira son de: 1:2.
Castro de Subiña
Morfoloxía
Está defendido na súa metade norte por un muro de ata 3 metros de altura exterior. Sobre el hai un parapeto de 1,5 metros que descende cara o sur. O segundo recinto, concéntrico respecto do anterior, atópase defendido por un terraplén duns 2,5 metros de altura. O acceso a ambos recintos realízase pola parte meridional.
Bandeira de Filipinas
A cor vermella da bandeira simboliza o sangue, o valor e a coraxe de quen loitaron pola independencia do país; o azul representa a unidade nacional e os ideais, e o branco é a cor da pureza e da paz. O sol representa o nacemento dunha nova era iniciada coa independencia do país. O oito raios do sol simbolizan ao oito provincias que iniciaron a revolta contra o dominio colonial español. O tres estrelas de cinco puntas representan o tres áreas xeográficas máis importantes das Illas Filipinas: Luzón, Visayas e Mindanao.
Castro de Subiña
Conservación
Obras recentes de construción de varias vivendas unifamiliares afectaron parcialmente ó terraplén da plataforma exterior.
Bandeira de Filipinas
Tanto o sol, a cor vermella como o triángulo branco foron usados orixinalmente polo Katipunan, a organización revolucionaria que encabezou a revolta contra o domino español a finais do século XIX. A bandeira foi deseñada en 1897 polo xeneral Emilio Aguinaldo, presidente do goberno revolucionario, cando residía en Hong Kong durante o seu exilio e iniciada xa a revolución filipina en contra do dominio español. A bandeira orixinal estaba formada polos mesmos elementos que a versión actual, pero o sol aparecía representado cun rostro mitolóxico e os seus raios eran máis numerosos. Filipinas conta cunha bandeira que se usa en tempo de guerra, posúe os mesmos elementos que a bandeira nacional pero diferénciase en que a cor da súa franxa superior é o vermello e o da inferior é o azul.
Construción
A bandeira está dividida horizontalmente en dúas cores, azul e vermello, cun triángulo equilátero branco colocado no lado do mastro. No centro do triángulo atópase un sol dourado con oito raios primarios, cada un contén tres raios individuais e en cada esquina do triángulo aparecen unha estrela dourada de cinco puntas. A bandeira móstrase coa franxa azul arriba e a vermella abaixo en tempos de paz mentres, que en tempos de guerra estas dúas franxas intercámbianse.
Castro de Subiña
Arqueoloxía
Non se ten noticia de que se realizasen campañas arqueolóxicas.
Bandeira de Filipinas
Construción
miniatura|centro|480px|Esquema de construción da bandeira de Filipinas.
A bandeira filipina é a única que indica o estado de guerra. Cando a franxa vermella está situada na parte alta da bandeira (ou na parte esquerda do observador no caso de que estea disposta verticalmente, co triángulo branco na parte superior) significa que Filipinas está en guerra.
centro|miniatura|250px|Bandeira de guerra.
Simbolismo
180px|miniatura|Detalle do sol. Segundo o goberno filipino, o triángulo branco significa igualdade e fraternidade; a franxa azul representa a paz, a verdade e a xustiza, e o campo vermello o patriotismo e o valor. O oito raios de sol primarios representan o oito primeiras provincias (Batangas, Bulacán, Cavite, Laguna, Manila, Nueva Écija, Pampanga, e Tarlac) que buscaron a independencia de España e que foron colocadas baixo a lei marcial polos españois durante a Revolución Filipina de 1896. Ás veces, o sol de oito raios representan a Hispanidade de Filipinas e os filipinos. O tres estrelas representan o tres maiores divisións xeográficas do país: Luzón, Visayas e Mindanao.
Con todo, a explicación dada na Proclamación de Independencia Filipina de 1889 difire da actual explicación oficial. Esta sostiña que o triángulo branco representaba o emblema de Katipunan, a sociedade secreta que se opuña ao control español. Tamén afirmaba que as cores da bandeira representaban os da bandeira dos Estados Unidos como mostra de gratitude cara á protección que lles outorgou Estados Unidos fronte a España durante a Revolución Filipina. Así mesmo mantén que unha das estrelas representa a illa de Panay, no canto da toda Visayas.
Bandeiras históricas
Foi común desde 1960 asociar o desenvolvemento da bandeira de Filipinas cos estandartes de guerra dos líderes do Katipunan, un movemento revolucionario pseudo-masónico que se opuña ao poder español en Filipinas durante a Revolución Filipina. Con todo, mentres algúns símbolos comúns das bandeiras do Katipunan foron adoptados na iconografía da Revolución, non se sabe de que maneira estes estandartes de guerra pódense considerar precursores da actual bandeira de Filipinas.
A primeira bandeira do Katipunan foi unha bandeira vermella rectangular con tres "K" aliñadas horizontalmente (un acrónimo do nome completo do Katipunam: Kataastaasang, Kagalanggalangang Katipunan ng mga Anak ng Bayan). O vermello da bandeira simbolizaba o sangue. Os membros de Katipunan asinaban os documentos de membresía co seu propio sangue.
Algúns membros do Katipunan, como Andrés Bonifacio, Emilio Aguinaldo ou Gregorio do Pilar, ademais, tiñan estandartes de guerra individuais. Durante o transcurso da revolución, produciuse unha escisión na rama de Cavite da organización, dando lugar ás faccións Magdiwang e Magdalo, as cales adoptaron bandeiras propias. En 1887 durante unha asemblea en Naic, o Katipunan adoptou unha nova bandeira. Esta nova insignia era vermella e mostraba un sol branco cunha cara. O sol tiña oito raios, representando o oito provincias nas que España decretara a lei marcial.
Deseño actual
miniatura|200px|A bandeira de Filipinas no [[Centro Internacional de Convencións de Filipinas.]] O deseño moderno da bandeira de Filipinas foi desenvolvido por Emilio Aguinaldo durante o seu exilio en Hong Kong en 1897. A primeira bandeira foi cosida por Dona Marcela Mariño de Agoncillo coa axuda da súa filla Lorenza e de Dona Delfina Herbosa de Natividade (unha sobriña do líder reformista José Rizal). A primeira vez que se viu foi nunha batalla o 28 de maio de 1898. A bandeira foi formalmente izada durante a proclamación da independencia o 12 de xuño de 1898 en Cavite. O seu simbolismo orixinal foi enumerado no texto da proclamación, o cal facía referencia a un debuxo adxunto, aínda que o debuxo orixinal nin ningunha reprodución sobreviviron até os nosos días. O deseño orixinal da bandeira adoptaba un sol cunha cara, símbolo común de moitas antigas colonias españolas. A particular tonalidade do azul da bandeira orixinal é causa de controversia. Baseados en probas anecdóticas e nas poucas bandeiras que sobreviven daquela época, algúns historiadores argumentan que as cores da bandeira orixinal eran os mesmos que os da bandeira de Cuba.
O lexislativo filipino aprobou o 26 de marzo de 1920 a Lei nº 2928, a cal adoptaba a bandeira filipina como a oficial das illas. Até as vésperas da segunda guerra mundial, o día da bandeira celebrábase anualmente o 30 de outubro, conmemorando a data na que a prohibición de uso da bandeira foi eliminada. A Mancomunidade de Filipinas foi inaugurada en 1935. O 25 de marzo de 1936, o presidente Manuel L. Quezon emitiu a Orde Executiva N.º 23, a cal detallaba as especificacións e a descrición técnica da bandeira. Entre as disposicións da orde atopábase a definición do triángulo no mastro como un triángulo equilátero, a definición das proporcións como 1:2, os ángulos das estrelas, o deseño xeométrico e estético do sol, e a eliminación formal da cara mítica do sol. Estas especificacións conserváronse inalteradas até a data. Os tons exactos das cores, con todo, non foron definidos con precisión. En 1941, o día da Bandeira foi trasladado oficialmente ao 12 de xuño, conmemorando a data da independencia filipina proclamada en 1898.
A bandeira foi de novo prohibida tras a invasión e ocupación de Filipinas que comezou en decembro de 1941 polo exército xaponés. A prohibición foi levantada tras o establecemento da Segunda República de Filipinas, monicreque do Xapón. Nalgunhas cerimonias celebradas en outubro de 1943, Emilio Aguinaldo izou a bandeira co azul e vermello orixinais da bandeira cubana. Inicialmente, a bandeira foi izada coa banda azul na parte superior, ata que o presidente pro-xaponés Jose P. Laurel proclamou o estado de guerra contra os Aliados en 1944. O goberno da Mancomunidade exiliado en Washington D. C. continuou usando a bandeira coas cores americanas e mantivo a franxa vermella na parte superior desde a inicial invasión dos xaponeses. Co retorno das forzas americanas e a liberación de Filipinas en 1944, a bandeira coas cores americanas foi restaurada e foi a que estivo izada no momento da concesión da independencia de Filipinas por parte dos Estados Unidos o 4 de xullo de 1946.
En 1955 o Instituto Histórico Nacional adoptou unhas especificacións de cor, coas cores da bandeira dos Estados Unidos. En 1985, o presidente Ferdinand Marcos ordenou restaurar o azul e vermello orixinais da bandeira cubana. Con todo, este feito foi revogado tras a Revolución de 1986 que derrocou a Marcos do poder. En 1998, ano do primeiro centenario da proclamación da independencia de Filipinas, a bandeira e o código heráldico foron transformados, cambiando o ton de azul polo de azul mariño.
Protocolo
A bandeira debe ser exposta en todos os edificios gobernamentais, residencias oficiais, prazas públicas e escolas, todos os días do ano. Do 28 de maio (Día da bandeira) ao 12 de xuño (Día da Independencia) son designados como os días da bandeira, durante os cales todas as oficinas gobernativas, negocios privados e casas particulares son convidados a expor a bandeira nacional.
Media hasta
Por requirimento do Instituto Histórico Nacional, a bandeira pode ondear a media hasta pola morte doutras persoas por un período menor de sete días. A bandeira debe ondear a media hasta en todos os edificios e lugares onde o falecido traballaba, desde o día da morte até o do enterro dun membro da Corte Suprema, do Gabinete presidencial, do Senado, ou do Congreso e en calquera outro lugar determinado polo Instituto Histórico Nacional.
Cando a bandeira é izada a media hasta, primeiramente debe ser alzada até a zona máis alta do mastro para posteriormente deixala no estado de media hasta. Cando é arriada igualmente debe ser elevada até a zona superior do mastro antes de ser recollida.
A bandeira pode ser usada para cubrir os cadaleitos de militares defuntos, veteranos de guerra, artistas nacionais e outras persoas ilustres cando determine o goberno local. Neses casos o triángulo branco debe situarse á altura da cabeza do defunto e a banda azul cubrindo a parte dereita do cadaleito. A bandeira nunca debe ser enterrada nin se permite que toque o chan, solemnemente debe ser dobrada e entregada aos herdeiros do falecido.
Prohibición do seu uso
Está prohibido por lei, mutilar ou ridiculizar a bandeira, así como engadirlle marcas de calquera natureza. Igualmente non está permitido usala como cortina, engalanado, mantel ou como cuberta para obxectos, tampouco se permite que forme parte de traxes ou uniformes.
Xuramento
O Xuramento de Lealdade á Bandeira debe ser recitado de pé coa palma da man dereita aberta levantada por encima do ombreiro. Aquelas persoas cuxa fe ou relixión prohíbelles facer ese tipo de xuramentos están escusados de facelo, pero deben, con todo, mostrar unha actitude de respecto cando o xuramento está a ser recitado e manterse de pé con atención.
A lei non indica en que idioma debe ser recitado o xuramento, a pesar de que orixinalmente foi escrito (e por tanto recitado) en filipino.
Carracedo, Caldas de Reis
Santa Mariña de Carracedo é unha parroquia que se localiza ao norte do concello de Caldas de Reis. Segundo o padrón municipal de 2015 tiña 799 habitantes (383 homes e 416 mulleres) distribuídos en 8 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 983 habitantes.
Está atravesada pola estrada N-550 e mais polo Camiño portugués.
En 2014 comezouse a editar o boletín parroquial de carácter semestral Carracedo Fala.
Kim Shin-Wook
Kim Shin-wook (Hangul: 김신욱, Hanja: 金信煜) nado o 4 de abril de 1988 en Gwacheon, Corea do Sur, é un futbolista que xoga na demarcación de dianteiro.
Antonov An-28
O Antonov An-28 (designación da OTAN: Cash) é un bimotor turbohélice lixeiro desenvolvido a partir do Antonov An-14M. Foi o gañador dunha competición contra o Beriev Be-30 para ser usado por Aeroflot como avión de paseiros de curto alcance. Realizou o seu primeiro voo no mes de setembro de 1969.
Fabricáronse un total de 191 unidades, dos que no ano 2006 aínda estaban en servizo 68. Despois dunhas pequenas series de preprodución construídas por Antonov, foi licenzado á polaca PZL-Mielec. En 1993 PZL-Mielec desenvolveu a súa propia variante mellorada, o PZL M-28 Skytruck.
Desenvolvemento
O An-28 é semellante ao An-14 en moitos aspectos, como a estrutura da á e as dúas derivas, pero ten unha fuselaxe máis grande e motores turbohélice en lugar dos motores de pistón do An-14. O An-28 voou por primeira vez como un An-14 modificado en 1969. O seguinte modelo de pre-produción non voaría ata 1975.
En configuración de pasaxe pode levar ata 15 persoas, ademais dos seus dous pilotos. A fabricación foi transferida a PZL-Mielec no ano 1978. O primeiro avión de fabricación polaca non voaría ata 1984. O An-28 recibiría finamente a súa certificación soviética en 1986.
Pedrafita, A Teixeira
San Martiño de Pedrafita é unha parroquia do concello ourensán da Teixeira na comarca da Terra de Caldelas. No ano 2007 tiña 70 habitantes (35 homes e 35 mulleres) distribuídos en 8 entidades de poboación, o que supón unha diminución de 19 habitantes en relación ao ano 2000.
Jesús Fernández González
Co nome de Jesús Fernández González podemos referirnos a:
Gran Hotel (serie de televisión)
Gran Hotel foi unha serie de televisión de xénero misterioso e dramático producida por Bambú Producciones, para a súa emisión en Antena 3. A serie estreouse o 4 de outubro de 2011 e acabou o 25 de xuño de 2013. Está protagonizada, entre outros, por Yon González e Amaia Salamanca e rodada en diferentes puntos de Santander, destacando o Palacio da Magdalena como principal escenario da serie. A serie estreouse superando os 3,7 millóns de espectadores e o 20% de share, a mellor estrea da tempada.
A segunda tempada da serie empezou a gravarse en xaneiro de 2012 para comezar a emitirse o 3 de outubro de 2012. Consta de 8 episodios e incorporáronse os actores Juan Luis Galiardo, Silvia Marsó, Andrea Trepat, Marian Arahuetas, Alfonso Bassave e Víctor Clavijo.
A terceira tempada estreouse o 22 de xaneiro de 2013, contando coas incorporacións de grandes nomes da ficción española: Lydia Bosch -que xa aparecía nos capítulos finais da segunda tempada-, Lluís Homar, Megan Montaner e Marta Hazas. O 19 de marzo de 2013 estreouse a cuarta tempada como continuación da terceira. O 25 de xuño emitiuse o último capítulo.
1ª tempada
Os acontecementos transcorren en 1905. Julio Olmedo (Yon González), un mozo de orixe humilde, chega ata o idílico Gran Hotel, situado nos arredores dun pobo chamado Cantaloa, para visitar a súa irmá Cristina (Paula Prendes) que traballa no mesmo como encargada de planta. Alí, Julio descubrirá que fai máis dun mes que ninguén sabe nada da súa irmá (despois de que fose expulsada do hotel por un suposto roubo a un cliente). Julio decide quedar como camareiro e investigar a desaparición da súa irmá. No Gran Hotel, Julio irá coñecendo ao persoal e forxará unha relación con Alicia Alarcón (Amaia Salamanca), unha das fillas de Doña Teresa (Adriana Ozores), a propietaria do hotel. Alicia axudaralle nas súas investigacións xunto con Andrés (Llorenç González), un humilde camareiro fillo da gobernanta do hotel (Concha Velasco) con quen xurdirá unha grande amizade. Julio e Alicia namóranse perdidamente e viven un amor apaixonado, aínda que tamén imposible pola diferenza de clases. Xuntos irán descubrindo mentiras e segredos celosamente gardados entre as paredes do Gran Hotel.
2ª tempada
Tres meses logo da voda entre Alicia (Amaia Salamanca) e Diego (Pedro Alonso), e do intento de asasinato de Andrés (Llorenç González), os recentemente casados regresan ao Gran Hotel trala súa lúa de mel en París. Ao volver ao hotel, Alicia descobre que Julio (Yon González) segue estando no Gran Hotel, pois quedou a investigar quen quixo asasinar a Andrés e a partir dese momento, a moza empeza a revivir o amor que sentía por Julio e cría perdido. O amor que ela e Julio sentían volve xurdir, pero a situación é moito máis perigosa. Diego é celoso e intelixente e, en canto sospeite que a súa muller sente algo máis por outro home, intentará acabar con el como sexa. Pese a iso, Alicia axuda a Julio na súa investigación. As investigacións da parella vanse complicando coa aparición de sucesivos sospeitosos. Un misterio que pronto se cruza con outro maior: a morte de Don Carlos Alarcón (Jordi Bosch), o pai de Alicia e anterior dono do hotel. A verdade oficial, que Don Carlos morreu por causas naturais, enseguida revélase nunha gran farsa. Xa non só se trata de protexer a Andrés, agora tamén deben descubrir os segredos do pasado da familia Alarcón. Doutra banda, Belén (Marta Larralde) está a piques de dar a luz, o que significa que pronto nacerá o inexistente fillo de Sofía (Luz Valdenebro) e Alfredo (Fele Martínez).
3ª tempada
Tras descubrir o anónimo que acusa a Alicia (Amaia Salamanca) de enganalo, Diego (Pedro Alonso) segue obsesionado con saber con quen lle é infiel a súa esposa. Mentres, a moza segue investigando a morte do seu pai co fin de saber toda a verdade, aínda que a súa nai, Doña Teresa (Adriana Ozores), advírtelle que si a descubrise non sería capaz de soportala. Doutra banda, Sofía (Luz Valdenebro) intentará conseguir o perdón de Alfredo (Fele Martínez) e volver achegarse a el, pero non o conseguirá facilmente. Ademais, Belén (Marta Larralde), quen todo o mundo cría excluída para sempre do Gran Hotel, volverá tras un cambio sorprendente á vez que don Ernesto (Juan Luis Galiardo) abandónao para sempre, deixando unha inmensa tristeza en Ángela (Concha Velasco), quen garda un gran segredo que non tardará en ser revelado ante todos.
Escenarios
miniatura|Vista de [[Patones, o pobo da Comunidade de Madrid que dá vida a Cantaloa.]] Os feitos suceden nun hotel, chamado Gran Hotel, que se sitúa nos arredores do ficticio municipio de Cantaloa. Esta serie grávase principalmente na Península da Magdalena, en Santander. O Palacio da Magdalena dá vida na serie ao idílico hotel, sendo este o principal escenario e onde transcorren a maioría dos feitos. Ademais, tamén se gravan secuencias tanto nos arredores do palacio, nos prados, os bosques ou as praias da península.
O pobo que inspira a Cantaloa é un pequeno pobo situado na serra de Madrid chamado Patones de Arriba.
Equipo técnico
Ramón Campos e Teresa Fernández-Valdés están detrás da produción executiva desta serie para a que reuniron de novo ao equipo creador dos seus principais éxitos: o director Carlos Sedes, o director de fotografía Jacobo Martín, o músico Federico Jusid e os guionistas Gema R. Neira e Eligio R. Montero. Gran Hotel conta con Juan Luna como asesor histórico, conservador xefe do Museo do Prado.
Estreas internacionais
Gran Hotel emítese en varios países. A serie é a mesma pero foi dobrada en diferentes idiomas.
XIX edición dos Premios Goya
A película gañadora da noite foi Mar Adentro, dirixida por Alejandro Amenábar con 14 goyas de 15 candidaturas. Entre eses galardóns estaban o de mellor película e director, así como tres para os actores galegos que participaban na cinta: Mabel Rivera (actriz secundaria), Celso Bugallo (Actor secundario) e Tamar Novas (actor revelación).
Tití de cola branca
Tití de cola branca (Callicebus discolor) é unha especie de tití de América do Sur. Atópase en Colombia, Ecuador e o Perú. É semellante en aparencia ó Callicebus ornatus e ó Callicebus caquetensis.
Urticaceae
Urticaceae, as urticáceas, é unha familia de plantas pertencentes á orde Rosales.