cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Rato doméstico
O rato doméstico ou rato caseiro (Mus musculus) é unha especie de roedor miomorfo da familia Muridae. É a especie máis frecuente de rato. Crese que é a segunda especie de mamíferos con maior número de individuos, despois de Homo sapiens. Habita sempre preto do home, co que mantén unha relación de comensalismo. O rato de laboratorio pertence a esta especie, polo que é tamén o mamífero máis utilizado en experimentos de laboratorio como organismo modelo e existen multitude de variantes transxénicas que simulan doenzas xenéticas humanas. Está incluído na lista das 100 das especies exóticas invasoras máis daniñas do mundo da Unión Internacional para a Conservación da Natureza.
Características
miniatura|Dentes incisivos de M. musculus, nos que se observa a amosega nos dentes superiores característica desta especie. miniatura|esquerda|Rato doméstico. Os ratos domésticos adultos pesan entre 12 e 40 gramos, e miden entre 15 e 19 centímetros, incluíndo o rabo, que supón algo máis da metade da súa lonxitude. A súa pelaxe é curta e de tons grises, que se aclaran no ventre. Os ratos de laboratorio e os utilizados como mascotas son xeralmente brancos e menos frecuentemente marróns. O seu pelo é escaso no rabo e as orellas. Posúe uns longos bigotes (vibrisas) que son sensibles ao tacto e proporciónanlle información sobre o medio. Como a súa vista é moi feble o rato só identifica os obxectos desde moi preto. O seu olfacto está moi desenvolvido, e axúdao a encontrar os alimentos e os demais ratos. O seu oído está tamén desenvolvido, o rato oe ata os sons de 100 kHz (80 kHz máis que as persoas). Tamén empregan o órgano vomeronasal para detectar feromonas e compostos non volátiles a través do olfacto. Tanto os adultos coma as crías emiten sons de frecuencias comprendidas entre 50 e 150 kHz para a comunicación socio-sexual. A duración da xestación é duns 18 días, dando lugar a camadas de entre 6 e 12 crías. A duración do ciclo estral da femia é de arredor de 4 días.
Non é doado distinguir o sexo dos ratos cando son novos. Porén, nas femias a distancia entre o ano e os xenitais é menor que nos machos. Cando os ratos alcanzan a madurez sexual, os machos poden distinguirse con facilidade polos seus testículos, de gran tamaño en proporción co resto do corpo. As femias posúen cinco pares de glándulas mamarias e mamilas, dos que os machos carecen.
Comportamento
Aínda que se desprazan habitualmente sobre as súas catro patas, poden erguerse en ocasións sobre as dúas traseiras, axudándose co rabo, para comer, orientarse ou loitar. Cando corren, manteñen o rabo horizontal para gardar o equilibrio. Poden choutar, gabear e nadar moi ben (isto último só en caso de necesidade). miniatura|Rato doméstico alimentándose. miniatura|dereita|Un rato de dous días de idade.
Son activos principalmente no lusco fusco ou durante a noite, xa que evitan as luces intensas. Son animais territoriais. Xeralmente un macho dominante dirixe un grupo con varias femias e individuos novos. Só o macho dominante ten dereito a aparearse coas femias. Cando un macho alcanza a madurez sexual, a miúdo enfróntase co macho dominante do seu grupo nun combate a morte. Se dous ou máis machos son encerrados xuntos nunha gaiola, vólvense frecuentemente agresivos, a non ser que foran criados xuntos en catividade desde o seu nacemento.
A súa dieta baséase principalmente en vexetais, pero tamén poden comer carne e produtos lácteos. Ademais o infanticidio é común se un rato se encontra cunha cría estraña, isto é máis común en machos que en femias debido á testosterona.
As femias poden ver acelerado o seu ciclo estral se cheiran urina ou feromonas de macho, o que aumenta as posibilidades de éxito reprodutivo na cópula. Esta última só adoita ser permitida pola femia durante o estro e ocupa xeralmente menos de dez segundos por acto aínda que o cortexo previo adoita durar máis tempo. Despois da terminación da preñez as femias mostran agresión maternal e atacan a calquera macho intruso que se achegue ao niño. Este comportamento mantense aproximadamente por dúas semanas, e parece depender dos factores hormonais do embarazo.
Subespecies
Coñécense as seguintes subespecies de Mus musculus:
Subespecies aceptadas:
Subespecies dubidosas:
Os ratos de laboratorio adoitan ser híbridos de M. m. m. e M. m. domesticus.
Antonio Acosta
Antonio Acosta Rivera, nado en Madrid o 22 de novembro de 1971, é un exfutbolista e actual adestrador de fútbol español. Xogaba de centrocampista.
Como adestrador
Foi adestrador do RSD Alcalá de Segunda División B entre 2009 e 2011, sendo substituído na pretempada 2011–12 por Paco Flores.
Europe
Europe é unha banda de heavy metal sueca procedente de Upplands Väsby e formada en 1979 co nome Force polo vocalista Joey Tempest, o guitarrista John Norum e o batería Tony Reno. Aínda que está amplamente relacionada co glam metal, o son da banda incorpora elementos do heavy metal e o hard rock. Dende a súa fundación, Europe publicou oito álbums de estudio, tres álbums ao vivo, tres recompilatorios e dezasete vídeos.
Europe fíxose internacionalmente coñecida a finais dos anos 80 co seu terceiro álbum, The Final Countdown (1986), convertido nun éxito comercial importante ao vender ao redor dos tres millóns de copias só nos Estados Unidos. Europe foi unha das bandas de rock máis exitosas dos anos 80, vendendo uns 20 millóns de discos en todo o mundo. O grupo tivo dous álbums top 20 na lista Billboard 200 (The Final Countdown e Out of This World), e dous sinxelos top 10 na Billboard Hot 100 ("The Final Countdown" e "Carrie").
Europe entrou en hiato en 1992, reuníndose para unha única actuación en Estocolmo o día de ano novo de 1999 e anunciando unha reunión oficial en 2003. Dende entón a banda editou tres álbums, Start from the Dark (2004), Secret Society (2006) e Last Look at Eden (2009).
Prototype (padrón de deseño)
Prototype é un padrón de deseño creacional que ten como finalidade crear novos obxectos duplicándoos, clonando unha instancia creada previamente. Este padrón especifica a clase de obxectos a crear mediante a clonación dun prototipo que é unha instancia xa creada. A clase dos obxectos que servirán de prototipo deberá incluír na súa interface a maneira de solicitar unha copia, que será desenvolvida máis tarde polas clases concretas de prototipos. Cada obxecto é, en si mesmo, unha fábrica especializada en construír obxectos iguais a el mesmo.
Motivación
Este padrón resulta útil en escenarios onde é preciso abstraer a lóxica que decide que tipos de obxectos utilizará unha aplicación, da lóxica que logo usarán eses obxectos na súa execución. Os motivos desta separación poden ser variados, por exemplo, pode ser que a aplicación deba basearse nalgunha configuración ou parámetro en tempo de execución para decidir o tipo de obxectos que se debe crear. Nese caso, a aplicación necesitará crear novos obxectos a partir de modelos. Estes modelos, ou prototipos, son clonados e o novo obxecto será unha copia exacta dos mesmos, co mesmo estado.
Aplicabilidade
Cando un sistema debe ser independente da forma na que os seus produtos son creados e as clases a instanciar son especificadas en tempo de execución ou cando só existe un número pequeno de combinacións diferentes de estado para as instancias dunha clase. No caso, por exemplo, dun editor gráfico, podemos crear rectángulos, círculos etc... como copias de prototipos. Estes obxectos gráficos pertencerán a unha xerarquía na que as súas clases derivadas porán en funcionamento o mecanismo de clonación.
Estrutura
Na seguinte imaxe podemos ver a estrutura do padrón, no exemplo citado no punto anterior: centro|600px
Participantes
Cliente: Encárgase de crear un novo obxecto solicitándolle ao prototipo que se clone.
Prototipo Concreto: Posúe unhas características concretas que serán reproducidas para novos obxectos e pon en funcionamento unha operación para clonarse.
Prototipo: Declara unha interface para clonarse, á cal accede o cliente.
Colaboracións
O cliente solicita ao prototipo que se clone.
Consecuencias
Aplicar o padrón prototipo permite ocultar as clases produto (prototipos concretos) do cliente e tamén permite que o cliente traballe con clases dependentes da aplicación sen cambios.
Ademais, é posible engadir e eliminar produtos en tempo de execución ao invocar a operación clonar.
Permite unha configuración dinámica da aplicación, reducindo o numero de subclases.
Desvantaxes
A xerarquía de prototipos debe ofrecer a posibilidade de clonar un elemento e esta operación pode non ser sinxela de incluír. Se a clonación se produce frecuentemente, o custo pode ser importante. Ademais as clases encargadas de crear os obxectos novos deben coñecer as clases concretas dos obxectos que van instanciar.
Outros detalles
Unha interface declara un conxunto de funcións, pero sen introducilas. En Java existe unha interface chamada Cloneable.
Unha clase que introduce esta interface é a clase Object que pode facer unha copia membro a membro das instancias de dita clase. Nos exemplos de inclusión de clonación profunda e a clonación superficial se usará esta interface.
Clonación profunda e clonación superficial
Entre as diferentes modalidades polas que se pode optar á hora de introducir a clonación dun obxecto prototipo, merece a pena destacar dúas maneiras de realizar a clonación: superficial ou profunda.
Na primeira delas, un cambio sobre o obxecto asociado cun clon afecta ao obxecto orixinal, porque os obxectos relacionados son os mesmos (e dicir, a clonación replica só o propio obxecto e o seu estado, non as súas asociacións con terceiros obxectos), mentres que na clonación profunda clónanse os obxectos e tamén os seus obxectos relacionados.
centro|700px
Negociador de produtos
Unha modificación ou derivación deste padrón é o Negociador de Produtos (Product Trader), que se centra no tratamento dos prototipos cando varios clientes traballan sobre eles. Este padrón incorpora un xestor, xeralmente utilizando o patron singleton, que actúa sobre un conxunto de prototipos fronte aos clientes.
A ventá indiscreta
A ventá indiscreta (en Rear Window) é un filme estadounidense de suspense 1954 dirixido por Alfred Hitchcock. O guión de John Michael Hayes está baseado no relato curto de Cornell Woolrich It Had to Be Murder (‘Tiña que ser asasinato’). A película ten como protagonistas a James Stewart no papel do fotorreporteiro "L.B. Jefferies", a Grace Kelly no papel da súa moza "Lisa Carol Fremont", que traballa de modelo, e Raymond Burr como "Lars Thorwald", sospeitoso de asasinato.
Prototype (padrón de deseño)
Inclusión
Esta sería a inclusión en Java do exemplo proposto:
A ventá indiscreta
A ventá indiscreta combina o tema principal do misterio que rodea o asasinato co exame crítico da ética do matrimonio e do voyeurismo. O filme é considerado por cineastas, amantes e estudosos do cinema unha das mellores e máis longametraxes de Hitchcock. Obtivo catro nomeamentos ós Óscar: ó mellor director, á mellor fotografía en cor, ó mellor guión e ó mellor son.
Estreouse en galego na TVG o 1 de maio de 2005.
Prototype (padrón de deseño)
Inclusión
Exemplo de inclusión de clonación superficial:
A ventá indiscreta
miniatura|dereita|A ventá indiscreta, fotograma do trailer
Trama
Aburrido por non ter que facer e pola pouca mobilidade da que dispón, comeza a espiar os seus veciños desde detrás dunha ventá co teleobxectivo da súa máquina de fotos.
E finalmente está o misterioso comercial coa súa gruñona muller inválida, que desaparece repentinamente da escena. Jeff entón chega a sospeitar que no edificio de enfronte o vendedora Lars Thorwald (Raymond Burr) acaba de matar a súa muller e de facela desaparecer. A onde ía ir ela? A súa ausencia, a terra do xardín, a insistencia do can dos outros inquilinos, os ires e vires de noite no seu apartamento todo parece conducir a que aquel asasinou a muller. O seu amigo Thomas Doyle (Wendell Corey), a súa enfermeira Stella (Thelma Ritter), e a súa moza Lisa, coidan ó primeiro que as súas sospeitas están causadas polo seu estado sedentario, contrario ó que era normal nel, pero acaban colaborando na investigación que pretende levar a cabo.
Mais o principal brazo executor será Lisa, que se amosará valente e intrépida como Jeff nunca podería remotamente sospeitar, arriscando a propia vida para axudar ó seu home a atopar as probas de que efectivamente Thorwald matou a muller.
O punto de vista
Case toda a película está filmada dende dentro do cuarto de Jeff e a meirande parte das tomas están feitas tomando como referencia o punto de vista de Jeff. Con todo, nos puntos clave da película, esta regra rómpese (normalmente cun punto de vista dual ou triplo, mais tamén con tomas dende Doyle, Stella, e Lisa).
Hai, ademais, polo menos, un momento en que o espectador ve algo mentres Jeff está durmindo, e en dúas secuencias clave, os personaxes son vistos dende ángulos imposibles de ver dende a ventá de Jeff. Esta tendencia aumenta ó longo do filme ata a secuencia final, cando o punto de vista de Jeff está case completamente subvertido.
Do personaxe de Lars Thorwald non aparecen primeiros planos nin se oe claramente a súa voz ata o clímax do filme. Neste punto, aparece no cuarto de Jeff. Esta escena mostra unha secuencia tomada desde o punto de vista de Thorwald en canto que intenta achegarse a Jeff, pero é detido repetidamente na medida en que Jeff o cega co flash da súa cámara.
Premios
Nos Academy Awards de 1955, o filme conseguiu estes nomeamentos:
Cesare Lombroso
miniatura|dereita|200px|Cesare Lombroso.
San Cristovo, Chandrexa de Queixa
San Cristovo é unha parroquia do concello de Chandrexa de Queixa na comarca da Terra de Trives, na provincia de Ourense. No ano 2007 tiña 34 habitantes, deles 22 eran homes e 12 eran mulleres, o que supón unha diminución de 1 habitante en relación ao ano anterior, 2006.
Cesare Lombroso
Ezechia Marco Lombroso, coñecido co pseudónimo de Cesare Lombroso, nado en Verona o 6 de novembro de 1835 e finado en Turín o 19 de outubro de 1909, foi un médico e criminólogo italiano, representante do positivismo criminolóxico, chamado no seu tempo a "nova escola" (Nuova Scuola), teoría sostida tamén por Enrico Ferri e Rafaele Garofalo.
Traxectoria
Fillo de Aarón Lombroso e Zefora Levi, estudou Medicina entre 1852 e 1858 na Universidade de Pavía. Ao pouco tempo participou en campañas contra a pelagra na Lombardía, contribuíndo coa educación dos campesiños pobres. En 1866 foi nomeado profesor extraordinario na Universidade de Pavía e en 1871 asumiu a dirección do manicomio de Pésaro. En 1871 foi nomeado profesor de medicina legal na Universidade de Turín.
Casou en 1870 con Nina De Benedetti, coa que tivo cinco fillos. A segunda delas, Gina Lombroso Ferrero, escribiu a súa biografía.
Teorías de Lombroso acerca do delincuente
miniatura|300px|dereita|Exemplo da [[fisionomía dos criminais, segundo Lombroso: Rivoluzionari e criminali politici, matti e folli.]]
Un aspecto particularmente difundido da obra de Lombroso é a concepción do delito como resultado de tendencias innatas, de orde xenética, observables en certos trazos físicos ou fisonómicos dos delincuentes habituais (asimetrías craniais, determinadas formas de mandíbula, orellas, arcos superciliares etc.). Porén, nas súas obras menciónanse tamén como factores criminóxenos asuntos tan diversos coma o clima, a orografía, o grao de civilización, a densidade de poboación, a alimentación, o alcoholismo, a instrución, a posición económica e mesmo a relixión.
Un trazo chamativo na súa obra é a crueza con que expón algunhas das súas conclusións, que resulta aínda máis chocante á luz das ideas que predominan na criminoloxía despois do ocaso da escola positiva. Esta crueza pode deberse á tendencia positivista de liberar o discurso científico de toda outra consideración á parte da mera descrición da realidade, eludindo xuízos morais ou sentimentais.
Por exemplo, refiríndose ao que chama a "terapia do delito", di:
Outro trazo característico da obra de Lombroso é a precariedade do seu método científico. Da observación empírica adoita sacar afirmacións categóricas e relacións de causalidade escasamente fundadas, ás veces sobre a poboación das prisións ou dos manicomios. Por exemplo, da comparación entre a temperatura anual media nas distintas provincias de Italia e o índice de homicidios en cada unha delas, conclúe que a calor favorece este tipo de delitos.
A posición segundo a cal os delitos son produto destes diversos factores determinantes, leva loxicamente a bregar por un código penal que os prevea e axuste as condenas á existencia deses mesmos factores, deixando de lado as preocupacións da chamada dogmática penal. A pena ten como obxectivo segundo Lombroso a defensa social, entendida como neutralización do perigo que para a sociedade representan certos individuos que non poden dominar as súas tendencias criminais. Ao mesmo tempo, ten o fin de intentar unha readaptación nos casos en que fose posible.
A concepción de Lombroso torna irrelevante o estudo da imputabilidade do suxeito, xa que –segundo se deriva loxicamente dos seus postulados– todos os criminais son inimputables, e canto menor sexa a súa responsabilidade, maior é a súa perigosidade. Esta idea oponse agudamente ás concepcións máis frecuentes entre avogados e xuristas, aos que Lombroso criticou, sostendo que pretendían minorar a pena precisamente para os individuos máis perigosos.
Cangas, Cangas, Lalín
Cangas é un lugar da parroquia de Cangas, no concello pontevedrés de Lalín, na comarca do Deza. Segundo o IGE, no 2011 tiña 40 habitantes (19 homes e 21 mulleres) o que supón unha diminución de 8 habitantes con respecto ao ano 2000.
Francisco Fariña Busto
Francisco L. Fariña Busto nado en Ourense o 22 de xuño de 1949, é un arqueólogo e numismático galego.
Traxectoria
Director do Museo Arqueolóxico Provincial de Ourense e membro do Instituto Padre Sarmiento de Estudos Galegos.
Illa Sibiryakov
A illa Sibiriakov (Остров Сибирякова, Óstrov Sibiriakova), tamén coñecida como illa Kuzkin (Кузькин остров), é unha illa duns 847 km². A súa lonxitude é de 38 e km e o seu largo máximo de 27 km. Cóbrese con vexetación de tundra. A illa está no mar de Kara, no extremo norte do esteiro do río Yeniséi, a 35 km da costa máis próxima.
Historia
Esta illa recibe o seu nome por Aleksandr Mijáilovich Sibiriakov, propietario de minas de ouro da Rusia Imperial. Sibiriakov financiou exploracións en Siberia, como a de Adolf Erik Nordenskjöld, e tamén tivo parte nalgunhas expedicións propias.
Xeografía
O mar que rodea á illa Sibiriakov está cuberto cun banco de xeo no inverno e hai moitos témpanos de xeo ata no verán. O estreito entre a illa de Sibiriakov e o continente é coñecido como Vostochnyy Proliv.
Administración
A illa Sibiriakov pertence á división administrativa krai de Krasnoyarsk da Federación Rusa. Tamén forma parte da Gran Reserva Natural do Ártico, a maior reserva natural de Rusia.
Illas veciñas
A 12 quilómetros do cabo no extremo norte da illa Sibiriakov queda un grupo estreito e curvado de tres illas coñecidas como illas Nosok (Остров Носок; Ostrov Nosok).
Diego Maceiras
Diego Maceiras é un músico galego.
Traxectoria
As súas primeiras andainas musicais foron aos catro anos, formando parte da Banda de Gaitas Airiños de Fene, da que segue formando parte hoxe en día, coa que consegue premios coma o Con Música Propia da Televisión de Galicia, ademais de gravar o primeiro traballo discográfico Identidade.
Acordeonista dende os 11 anos da man de diversos profesores, forma parte de grupos como Rumbadeira, Eiravedra, MamaCabra, e outros. Destaca como compositor e actualmente segue coa súa formación no Conservatorio Superior de Música de Oviedo.
Movemento antipornografía
miniatura|dereita|Protesta contra o consumo de pornografía en Indiana, Estados Unidos. O movemento antipornografía é un movemento cívico que argumenta que a pornografía ten unha serie de efectos nocivos para o ser humano e debe ser erradicada e prohibida por completo.
Argumentos
Tales efectos negativos serían o ánimo de tráfico de seres humanos, a pedofilia, a deshumanización, a explotación sexual, a disfunción sexual e incapacidade para manter relacións sexuais sas.
As persoas implicadas no movemento de antipornografía inclúe grupos ultraconservadores e relixiosos, feministas radicais, antigas estrelas de cinema porno, determinados psicólogos e individuos en xeral que senten que a pornografía xoga unha función importante na desagregación de matrimonios e as relacións afectivas.
Castrosante, Castrosante, A Pobra do Brollón
Castrosante é a principal entidade de poboación da parroquia de Castrosante, no concello da Pobra do Brollón. Está situada xunto a igrexa e segundo o IGE, en 2014 tiña 27 habitantes (13 homes e 14 mulleres).
Vosgos
Vosgos (88) (en francés Vosges) é un departamento francés situado no leste de Francia, que pertence á rexión de Gran Leste. O nome procede do macizo dos Vosgos que ocupa gran parte do seu territorio.
Beatriz de Sicilia (emperatriz latina)
Beatriz de Sicilia, nada en 1252 e finada entre o 17 de novembro e o 12 de decembro de 1275, foi a emperatriz consorte de Filipe de Courtenay, emperador titular latino de Constantinopla.
Traxectoria
Foi filla de Carlos I de Sicilia e Beatriz de Provenza. Tamén foi a irmá máis vella de Carlos II de Nápoles.
Os seus avós paternos foron Luís IX de Francia e Branca de Castela. Os seus avós maternos foron Ramón Berenguer IV de Provenza e Beatriz de Savoia.
Matrimonio
Baixo o tratado de Viterbo (27 de maio de 1267), Balduíno II de Courtenay transferiu gran parte dos seus dereitos sobre o Imperio latino a Carlos I. Carlos ía confirmar no seu poder Corfú e algunhas cidades de Albania. Tamén tivo o dominio sobre o Principado de Acaia e a soberanía das illas do Exeo, con excepción daquelas en poder de Venecia e Lesbos, Quíos, Samos, e Amorgos.
O mesmo tratado organizou o matrimonio de Filipe de Courtenay, herdeiro do Imperio latino, e Beatriz, a segunda filla de Carlos. Se o matrimonio non tiña fillos, os dereitos de Filipe serían herdados por Carlos I. Beatriz tiña aproximadamente quince anos de idade no momento do seu compromiso.
O 15 de outubro de 1273, Beatriz e Filipe casaron en Foggia. A noiva tiña vinte e un anos de idade e o noivo trinta. O seu sogro morreu días despois. Filipe foi proclamado emperador con Beatriz como a súa emperatriz. A súa única filla coñecida, Catarina de Courtenay, naceu o 25 de novembro de 1274.
Beatriz morreu a finais de 1275. O seu marido sobreviviuna por oito anos, pero nunca volveu a casar.
A Igrexa, Visuña, Folgoso do Courel
A Igrexa é un lugar da parroquia de Visuña, no concello lucense de Folgoso do Courel na comarca de Quiroga.
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, o lugar da igrexa.
Pobos indíxenas de Taiwán
Os pobos indíxenas de Taiwán, ou antigamente aborixes taiwaneses, taiwaneses austronesios ou gaoshan, son os pobos indíxenas de Taiwán, cuxo número é de 530 000 ou o 2,3% da poboación da illa. A súa cifra pode chegar a máis de 800 000 persoas, considerando o potencial recoñecemento oficial nun futuro dos pobos indíxenas das chairas. Investigacións recentes suxiren que os seus devanceiros puideron ter vivido en Taiwán durante aproximadamente 5 500 anos en relativo illamento antes da primeira migración de chineses han a comezos do século XVII. Os indíxenas taiwaneses son pobos austronesios, con vencellos lingüísticos e xenéticos con outros pobos austronesios. Outros grupos étnicos relacionados son os polinesios, a maioría dos pobos de Filipinas, Indonesia, Malaisia e Brunei, entre outros.
Lista de pobos
Recoñecidos pola República da China: miniatura|dereita|350px|Mapa mostrando a distribución tradicional dos nativos taiwaneses.
Chantaxe maior
Características
É unha planta herbácea perenne co talo non ramificado. Alcanza os 3-5 dm de altura. Ten un rizoma curto con moitas pequenas raíces de cor amarela. As follas, algo dentadas, saen dunha roseta basal con 3 a 6 nervacións lonxitudinais que se estreitan e continúan no pecíolo, ten un limbo oval. As flores, de cor verde esbrancuxada, prodúcense en densas espigas cilíndricas que aparecen en maio-outubro. O froito é un pixidio. As sementes son de cor parda.
Pobos indíxenas de Taiwán
Lista de pobos
Non recoñecidos:
Chantaxe maior
Ecoloxía
Esta especie serve de alimento para as larvas da couza Athetis pallustris.
Taxonomía
Plantago media foi descrita por Carl von Linné e publicado en Species Plantarum 1: 112. 1753. Plantago: nome xenérico que deriva de plantago = moi principalmente, nome de varias especies do xénero Plantago L. (Plantaginaceae) –relacionado coa palabra latina planta, -ae f. = "planta do pé"; pola forma das follas, segundo din–. Así, Ambrosini (1666) cóntanos: “É chamada Plantago polos autores latinos, vocábulo que toman da planta do pé (a causa da largura das súas follas, que recordan a planta do pé; e así mesmo, porque as follas teñen liñas como feitas con arado, semellantes ás que vemos na planta do pé)”
major: epíteto latino que significa "maior". Número de cromosomas de Plantago major (Fam. Plantaginaceae) e táxons infraespecíficos: n=6; 2n=12
Castro, Castro de Cabras, Lalín
Castro é un lugar da parroquia de Castro de Cabras, no concello pontevedrés de Lalín, na comarca do Deza. Segundo o IGE, no 2011 tiña 43 habitantes (24 homes e 19 mulleres), o que supón unha diminución de 5 habitantes con respecto ao ano 2000.
Julián Pellón Rodríguez
Julián Pellón Rodríguez, nado en Larouco o 17 de febreiro de 1816 e finado en París o 11 de abril de 1878, foi un mestre e político galego.
Traxectoria
Estudou o Bacharelato en Santiago de Compostela e trasladouse a Madrid onde fixo a carreira de enxeñeiro. En 1844 regresou a Compostela como axudante de enxeñeiros e en 1848 ascendeu a Enxeñeiro Xefe. Dedicouse ao ensino das ciencias físico-naturais aplicadas á agricultura e á industria e foi deputado no Congreso polos distritos de Xinzo de Limia e Valdeorras antes e despois da revolución de 1868. Tamén foi ministro do Tribunal de Contas de Filipinas. Colaborou no diario liberal La Discusión e en publicacións especializadas como El Genio Industrial (1857) e El Minero Español (1857-58). Publicou Memoria descriptiva de la colonia española de Fernando Poo y sus dependencias (1854).
Owaraha
Owaraha ou Owa Raha (antes Santa Ana) é unha illa das Illas Salomón, que se atopa na provincia de Makira-Ulawa.
Descrición
Esta pequena illa de coral ten 5´6 km de longo e 4´5 km de largo. Está situada no extremo oriental de Makira (San Cristóbal), separada dela por un estreito de 7´5 km de ancho, e xusto ao norte da pequena Owariki (Santa Catalina). A distancia entre Owaraha e Owariki atopa é de só 2´5 km. A illa conta con dúas vilas principais Gupuna (ou Ghupuna) e Nafinotoga. Os habitantes de Owaraha falan a Lingua Owa e comparten a mesma cultura coa xente de Owariki e co extremo oriental da illa de Makira. Os clans Pagewa e Aiga Tatari de Owaraha e outras illas próximas afirman descender dos refuxiados de Teonimanu que foi arrasada.
Historia
Owaraha foi habitada ao redor do 1280 a.C., de acordo cos achados en dúas covas Rate e Feru. O navegante español Álvaro de Mendaña de Neyra descubriu a illa en 1568.
O primeiro avistamento rexistrado polos europeos foi a expedición española de Álvaro de Mendaña o 4 de xullo de 1568. Máis precisamente, o avistamento e tamén o desembarco en Owahara debeuse a unha viaxe local realizada por un pequeno barco, o bergantín Santiago, comandado por Francisco Muñoz Rico e tendo a Hernán Gallego como piloto. Chamárona Santa Ana.
Owaraha foi visitado polo antropólogo e fotógrafo austríaco Hugo Bernatzik en 1932. Bernatzik documentou coidadosamente a vida cotiá dos habitantes da illa e publicou unha etnografía un ano máis tarde. Tamén tomou algunhas das primeiras e mellores fotografías dos insulares, que reflicten unha cultura que consideraba moribunda en contacto co mundo moderno.
Durante a súa estadía en Owaraha Bernatzik coñeceu a Heinrich Küper, un aventureiro alemán que vivía na aldea de Gupuna. Küper estaba casado cunha respectable muller local, Kafagamurirongo, e foi o único branco que alcanzou o status de arafa (alta personalidade) dentro dunha comunidade de Melanesia. Os netos de Küper aínda viven en Owaraha.
Aristaeomorpha
Aristaeomorpha é un xénero de crustáceos decápodos carideos da famila dos aristeidos (Aristeidae).
Taxonomía
O xénero foi descrito polo zoólogo escocés James Wood-Mason (1846-1893).
Pavelló Nou Congost
O Pavelló Nou Congost é un pavillón da cidade de Manresa, na provincia de Barcelona, onde se disputan os partidos de baloncesto do Bàsquet Manresa.
Historia e características
Foi inaugurado en setembro de 1992 coa celebración da XIII edición da Liga Catalá. A instalación tomou o relevo do vello Congost que quedara obsoleto e non cumpría as normativas da liga ACB. Ten unha capacidade para 5.000 espectadores e é a sede social e centro administrativo do Bàsquet Manresa. Dispón de cabinas de prensa, situadas na parte superior da tribuna do palco, con capacidade para poder traballar ata 20 informadores, un espazo habilitado como sala de prensa na parte inferior da tribuna. Por outro lado, dende o Bàsquet Manresa SAE e a Fundació Foment del Bàsquet trabállase para potenciar o Museu del Bàsquet Manresà, no espazo que se encontra debaixo da outra tribuna do Pavillón.
O vello Congost fora inaugurado no ano 1968 con motivo do ascenso do club á primeira división. Actualmente, esta instalación acolle os adestramentos e os partidos de boa parte dos equipos base da entidade. Con anterioridade a este pavillón o club disputaba os seus partidos nunha pista descuberta situada xunto ao campo de fútbol do Pujolet.
Batalla de Cambedo
dereita|miniatura|Casas derruídas en 1946. dereita|miniatura|Placa nunha das casas derruídas en 1946. dereita|miniatura|Placa informativa. dereita|miniatura|Placa conmemorativa.
Batalla de Cambedo é o nome que se dá a un encontro bélico mantido o 19 de decembro de 1946, nas inmediacións de Cambedo (Portugal), entre guerrilleiros antifranquistas españois, por unha banda, e por outra forzas da Garda Civil española e máis elementos portugueses da Garda Nacional Republicana, Garda Fiscal, do exército e da Polícia Internacional e de Defensa do Estado.
Antecedentes
Grupos guerrilleiros que operaban no noroeste de España viñan refuxiándose en localidades portuguesas setentrionais, da zona de Tras os Montes. A finais de 1946 diversos grupos agardaban en localidades portuguesas próximas a Cambedo (Torre do Couto, Vilar de Nantes, Cima de Vila da Castanheira etc.) para efectuar unha xuntanza na que esperaban considerar a situación que se presentaba para o seu futuro en vista das mudanzas que se estaban a efectuar na situación española, europea e mundial, como resultado da posguerra inmediata á segunda guerra mundial.
Membros da Garda Civil infiltrados nas guerrillas informaron aos seus mandos, polo que se preparou, en colaboración con mandos portugueses, unha operación conxunta de grande envergadura contra os resistentes republicanos españois. Con todo, en última instancia, as guerrillas puideron ser alertadas da emboscada que se lles estaba a preparar. Mais aínda que na súa maioría os guerrilleiros puideron escapar do cerco, o grupo instalado en Cambedo non puido ser avisado.
Os feitos
Envoltos pola amálgama de tropas luso-españolas, o grupo guerrilleiro trabou combate, desigual e desesperado. De resultas caeron mortos varios guerrilleiros (Bernardino García García, Juan Salgado Riveiro) e outros foron apresados (Demetrio García Álvarez, Manuel Bárcia).
Consecuencias
En días sucesivos estendeuse a represión e foron detidas sesenta e cinco persoas en distintas localidades, tanto portugueses como españois, entre elas dezaoito veciños do mesmo Cambedo. A raíz do sucedido, a guerrilla do Noroeste tivo que abandonar as bases que creara no Norte portugués, o que a illaba aínda máis, dificultando moitísimo os contactos co estranxeiro, aínda que os mesmos continuaron en anos sucesivos, tanto pola vía portuguesa como pola francesa.
Repercusión
A batalla aparece citada no poema de Xosé Luís Méndez Ferrín "O Cambedo", pertencente ao libro Estirpe (1994).
Gustavo Gutiérrez Merino
Gustavo Gutiérrez Merino, nado en Lima (Perú) o 8 de xuño de 1928, é un teólogo, un dos artífices da Teoloxía da liberación
Traxectoria
Estudou teoloxía na Universidade Católica de Lovaina e na Universidade de Lión. Tivo como profesores a Henri de Lubac e Yves Congar e tomou contacto con Hans Küng e Karl Rahner. Ordenouse sacerdote en 1959. Entrou na Orde dos Predicadores buscando seguir o espírito de pobreza e formación intelectual de Domingos de Guzmán.
É doutor honoris causa pola Universidade de Yale e foi Premio Príncipe de Asturias de Comunicación e Humanidades no ano 2003.
Pensamento
Non pretende realizar unha teoloxía universal e atemporal, senón un pensamento encarnado na realidade social de opresión dos desfavorecidos. Dende o Evanxeo, pero tamén dende o Antigo Testamento, funda a opción preferencial polos pobres. A salvación cristiá é para o home íntegro tamén na súa dimensión sociopolítica. A súa teoloxía pretende ser unha reflexión crítica e operativa enfrontada as estruturas de dominación. O pecado ten tamén unha dimensión social que debe ser combatida tal como fixo Xesús de Nazaret. Servíndose da análise económica e social do marxismo, diagnostica unha situación e busca unha resposta liberadora alimentada polo pulo moral que nace da fe cristiá.
Premios e distincións
En 2014 foi nomeado doutor honoris causa pola Universidade San Paulo de Ottawa.
Brother Bear
Brother Bear (en galego: Irmán oso) é o cuadraxésimo cuarto clásico filme de animación producido por Walt Disney Pictures, estreado o 24 de outubro de 2003, e distribuído por Buena Vista Pictures nas salas de cinema dos Estados Unidos. Foi dirixida por Aaron Blaise e Robert Walker, e o guión foi elaborado por Tab Murphy, Steve Bencich, Lorne Cameron, Ron J. Friedman e David Hoselton, baseándose no argumento de Broose Johnson.
Banda sonora
A súa banda sonora está composta por Mark Mancina e Phil Collins, e interpretada por este último xunto con algúns artistas colaboradores. Comercializouse por Walt Disney Records o 26 de maio do 2009 e o disco contén 11 cancións, cunha duración total de 46 minutos e 13 segundos. Os temas que compoñen o disco son os seguintes:
Francisco Javier León de la Riva
Biografía
Naceu en Valladolid, e estudou secundaria no Instituto Zorrilla. Máis tarde, doutorouse en Medicina na Universidade de Valladolid, especialidade Obstetricia e Xinecoloxía, sendo profesor titular da mesma, na actualidade en situación de excedencia. Xefe clínico do Departamento de Obstetricia e Xinecoloxía do Hospital Clínico Universitario. Membro da Real Academia de Medicina e Cirurxía de Valladolid. Ex director da Escola Universitaria de Enfermería. Membro do Comité Executivo Provincial do Partido Popular de Valladolid. Membro do Comité Executivo Rexional do Partido Popular. Mantén unha relación estreita co expresidente de Goberno José María Aznar e a súa esposa Ana Botella, de quen foi xinecólogo.
Está casado e ten tres fillos.
Foi tamén Vicepresidente da Comisión Nacional de Sanidade do Partido Popular e actualmente é membro do Comité Executivo e Presidente da Comisión de Relacións Internacionais da Federación Española de Municipios e Provincias (FEMP), así como Vicepresidente do CMRE (Comité das Rexións e os Municipios de Europa).
No ano 2006 desatou a polémica tras saberse que unha construtora de vivendas de protección oficial asignara a dedo pisos a dous familiares de cargos do PP de Valladolid, entre eles un fillo seu.
Mandato 2007-2011
Tras as eleccións municipais de 2007 revalida a maioría absoluta -polo mínimo- por cuarta vez consecutiva, obtendo a súa candidatura 87.016 votos e 15 concelleiros (dun total de 29).
Entre as actuacións realizadas esta lexislatura destaca o capítulo dedicado a infraestruturas: 5 aparcadoiros subterráneos, reformas viarias, construción dunha nova ponte e pasarela sobre o Pisuerga, un novo Centro Integrado, Centros Cívicos, a colaboración coa Xunta en iniciativas como a planta de residuos, o parque do Cerro de Las Contiendas, a recollida de aceites ou os programas sociais con ONG.
En canto ao endebedamento do Consistorio, a débeda viva pasou de 148 millóns de euros no ano 2009 até os 220 millóns no ano 2011 (case 700 euros per cápita).
Así mesmo, impulsouse a promoción internacional, turística e cultural da cidade. Entre os proxectos previstos e que non se levaron a cabo destacan o Palacio de Congresos, o soterramento do ferrocarril, o Palacio da Imaxe ou a coordinación da área metropolitana cos municipios da contorna.
Polémicas, proxectos e sentenzas urbanísticas
En materia de urbanismo, producíronse diversos episodios controvertidos. O Plan Parcial de Valdechivillas xerou divisións no seo do Goberno Municipal no ano 2009 debido ás condicións do proxecto e á relación de parentesco e amizade do promotor con membros do Grupo Municipal, incluído León de la Riva, que expresou que tiña información do proxecto “oficiosamente ... non oculto que teño unha relación de amizade persoal co presidente de Urbespacios” [o promotor]. Finalmente o proxecto saíu adiante no ano 2009.
No ano 2008 o Tribunal Superior de Xustiza de Castela e León (TSJCyL) declaraba como ilegal a remodelación do Edificio Caja Duero (residencia de De la Riva), cunhas obras que obtiveran previamente autorización municipal, decidíndose cargar o custo da operación ao Consistorio (600.000 euros).
Actualmente (maio de 2011) estanse a investigar as modificacións do Plan Xeral de Ordenación Urbana (PXOU) aprobado en marzo de 2003 na anterior lexislatura, xa que o texto publicado no boletín oficial da provincia en febreiro de 2004, aparecía con até vinte diverxencias respecto do texto aprobado no pleno, algunhas de cambio de edificabilidade. Así, o TSJCyL en sentenza do ano 2011 consideraba que se trataron de "alteracións conscientes que pola súa índole e importancia cambian o sentido das determinacións urbanísticas afectadas", e "estase encubrindo unha auténtica revisión" fronte ás declaracións iniciais de León de la Riva nas que apuntaba a “erros materiais”.
Valoración da xestión polos grupos da oposición
Os grupos na oposición, destacan desta lexislatura principalmente o continuísmo e a falta de novas fórmulas, o incumprimento reiterado de promesas, así como a actitude do alcalde. Óscar Puente (PSOE) resúmeo así: “máis do mesmo”. Pola súa parte, o concelleiro de Izquierda Unida Alfonso Sánchez laméntase da “''intolerancia na que se mantén [el alcalde]: a nula procura de consensos para proxectos de cidade. Con que colectivo social non tivo problemas? Para ser alcalde non só hai que ter a maioría nas urnas, senón ter liderado de chegar a algún tipo de consensos.''”
Mandato 2011-2015
No ano 2012 León de la Riva foi imputado en dous procesos xudiciais: o "caso manipulación do PXOU" e con motivo do reiterado incumprimento por parte do Concello da obrigación imposta pola Xustiza de restaurar a legalidade no edificio da praza de Zorrilla, inmoble onde este conta cunha vivenda.
Declaracións
Ao longo da súa carreira política, León de la Riva fixo numerosas declaracións controvertidas ou machistas:
Sobre Leire Pajín
A Ministra de Cultura, Ángeles González-Sinde, negouse o 24 de outubro a asistir á inauguración da Semana Internacional de Cine de Valladolid 2010 polas declaracións que cualificou de misóxinas do alcalde valisoletano. O Vicepresidente do Goberno, Alfredo Pérez Rubalcaba, sinalou o 22 de outubro en relación coas declaracións que «Hai algo na xenética do PP que rilla un pouco con algo que está asumido polos españois: que a loita pola igualdade correspóndenos a todos». María Dolores de Cospedal, Secretaria xeral do Partido Popular, cualificounas de «lamentables», e Ana Mato, Vicesecretaria de organización do PP, sinalou que eran «unha grosería impresentable».
Numerosos partidos e colectivos locais e estatais pediron a dimisión de León de la Riva tras as declaracións. Así, a Coordinadora de Mulleres de Valladolid expresou nun comunicado que "As palabras do Alcalde de Valladolid, [...] independentemente da valoración política que nos mereza ese nomeamento, son indignantes para todas as mulleres, degradan a nosa imaxe e atentan contra a consideración que como seres humanos as mulleres nos merecemos. O Sr. León de la Riva debe dimitir porque non pode ser rexedor da nosa cidade quen ten tan interiorizados tales comportamentos machistas e sexistas, que ademais acostuma acompañar moi habitualmente con todo tipo de manifestacións e expresións autoritarias, contra a liberdade de expresión e manifestación, contra os Xuíces."
A dirección do Partido Socialista Obreiro Español pediu a dimisión de León de la Riva, polos seus insultos machistas por boca do seu vicesecretario xeral, José Blanco López:
O candidato socialista á presidencia da Xunta de Castela e León, Óscar López Águeda, sinalou:
Eleccións municipais do 22 de maio, protestas de maio
Durante as protestas previas ás eleccións impulsadas pola plataforma civil e dixital Democracia Real Ya León de la Riva vinculou os manifestantes a organizacións de ultraesquerda e comparounas coas protestas organizadas que tiveron lugar tras os sucesos do 11-M no 2004, a pesar de que a plataforma se describe como apartidista.
Finalmente o PP obtivo uns resultados históricos en canto a concelleiros na cidade, alcanzando a maioría absoluta con 17 edís (aínda que perdendo uns 2.000 votos respecto das anteriores eleccións de 2007, quedando en 85.006 apoios), o que permitiu a León de la Riva levar a cabo o seu 5º mandato.
Gareth Bale
Gareth Frank Bale, nado en Cardiff o 16 de xullo de 1989, é un exfutbolista galés que xogaba de centrocampista e extremo. Está considerado como un dos mellores xogadores da súa xeración e un dos mellores futbolistas galeses de todos os tempos.
Foi internacional coa selección de Gales, sendo o xogador que máis veces vestiu a súa camiseta (111 veces) e o seu máximo goleador histórico, con 41 tantos.
Reibarba, Visuña, Folgoso do Courel
Reibarba é un lugar da parroquia de Visuña, no concello lucense de Folgoso do Courel na comarca de Quiroga.
Tetrámero
miniatura|dereita|A [[hemoglobina é un exemplo de proteína tetrámera (de catro subunidades). As subunidades α e β están coloreadas de vermello e azul.]] Un tetrámero (de tetra, "catro" + -mer, "partes") é un oligómero formado por catro monómeros ou por catro subunidades proteicas. A propiedade asociada denomínase tetramería.
En bioquímica, son tetrámeras as moléculas formadas por catro subunidades, que poden ser iguais (nese caso é un homotetrámero ), por exemplo a proteína concanavalina A, ou diferentes (nese caso é un heterotetrámero ), por exemplo a proteína hemoglobina. A hemoglobina ten 4 subunidades, iguais dúas a dúas, aínda que todas moi parecidas. As inmunoglobulinas teñen tamén catro subunidades iguais dúas a dúas, pero moi diferentes. As diferentes subunidades dun tetrámero poden ter cada unha a súa propia actividade, como a unión á biotina nos tetrámeros de avidina, ou ter unha propiedade biolóxica común, como a unión alostérica do oxíxeno na hemoglobina.
Gran Premio de Italia de 2012
O Gran Premio de Italia de 2012, formalmente coñecido como o 2012 Gran Premio Santander d'Italia é unha carreira de Fórmula Un, que se celebrou o 9 de setembro de 2012, no Autódromo Nazionale Monza en Italia. Será a décimo terceira carreira do campionato de 2012, e o sesaxésimo primeiro Gran Premio de Italia celebrado en Monza.
Informe
O piloto de Lotus Romain Grosjean perderase a carreira logo de recibir unha prohibición de dirección da carreira pola súa participación no incidente da primeira volta no Gran Premio de Bélxica.
Pastor Maldonado recibirá unha penalización de dez posicións por adiantarse na saída do Gran Premio de Bélxica, e causar un accidente evitable con Timo Glock durante o reinicio logo do accidente de Grosjean.
Lingua napolitana
O napolitano (napulitano) é a lingua romance falada en Campania e varias rexións veciñas do sur de Italia (Abruzos, Basilicata, Calabria, Lacio, Molise e Puglia) por máis de 7,8 millóns de persoas. Como todas as linguas romances, o napolitano deriva do latín, mais ten influencia española, francesa e normanda.
Distribución
Os dialectos napolitanos distribúense na maior parte continental do sur de Italia, historicamente unido durante o Reino de Nápoles e o Reino das Dúas Sicilias. Os abondosos dialectos deste grupo lingüístico inclúen o napolitano, irpino, cilentano, ascolano, teramano, abruzzese oriental adriatico, abruzzese occidentale, molisano, dauno-appenninico, garganico, apulo-barese, lucano e cosentino.
Os dialectos son parte dun forte e variado continuo dialectal, polo que os distintos dialectos no sur do Lacio, As Marcas, os Abruzos, Molise, Puglia, Lucania e Calabria normalmente se poden recoñecer como grupos de dialectos rexionais. No Abruzzo oriental e o Lacio os dialectos dan paso aos dialectos italianos centrais como o romanesco, ao sur na Calabria central e no sur de Puglia os dialectos dan paso á lingua siciliana. En gran parte debido á masiva inmigración do sur de Italia no século XX, hai tamén o número de falantes na diáspora italiana nas súas comunidades de Estados Unidos, Canadá, Australia, Brasil, Arxentina e Venezuela.