cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Marbrianus de Orto
Traxectoria
En xuño de 1482 marchou para Roma na compaña do bispo de Tournai e ingresou como cantante no coro da capela papal. Nesa época compuxo, en resposta a unha obra similar de Josquin des Prés, a súa Missa ad fugam, que despois foi foi adaptada para a Capela Sistina entre 1487 e 1490
Durante o seu servizo na Capela Sistina, nos pontificados de Sisto IV, Inocencio VIII e Alexander VI, comezou a ter os primeiros recoñecementos. Con Inocencio VIII progresou ata postos xerárquicos, malia o seu nacemento ilexítimo. A súa estreita colaboración con Jospin des Prés deu, entre outros froitos, a adaptación dunha obra de Guillaume Dufay, composta inicialmente arredor de 1430 e que quedara obsoleta.
Cara a 1490, Orto obtivo o posto de decano da Colexiata de Santa Xertrude de Nivelles e desde entón continuou intimamente ligado a esta institución. En 1504, ingresou no coro de Philipe I de Castela, coñecido como a Gran Capela, un corpo de músicos moi distinguido, que, entre outros, acollía tamén a Pierre de la Rue.
Só un ano despois, chegou ao posto de primeiro capelán da Gran Capela, o que proba o importante recoñecemento que tiña como cantante e como compositor. Á morte de Filipe I de Castela en setembro de 1506, o coro quedou a cargo de Xoana I de Castela (Xoana a Tola), e Orto abandonouno pouco despois, cedéndolle o posto de primeiro capelán a Pierre de la Rue.
De volta nos Países Baixos, Orto permaneceu ao servizo da casa de Habsburgo, polo menos entre 1509 e 1517.
Nos derradeiros anos da súa vida foi honrado con novos recoñecementos e cargos, como os de cóengo da catedral de Nosa Señora de Antuerpen e da catedral de San Miguel e Santa Gúdula de Bruxelas. Un documento de 1518 menciónao tamén como primeiro capelán da Capela Flamenga (Capilla Flamenca) do emperador Carlos V en Madrid, posto que ocupou entre 1512 e 1522.
É probable que Orto morrese pola peste que varreu Nivelles en 1529. Foi enterrado na igrexa de Santa Xertrude de Nivelles, onde traballara durante moito tempo. A súa tumba está na capela maior, e o seu epitafio estivo lexible ata a destrución da igrexa durante un bombardeo alemán durante a Segunda Guerra mundial.
Obra
Marbrianus de Orto compuxo misas, motetes, lamentacións e cancións, das que hoxe se conserva unha parte importante. Ottaviano Petrucci publicou unha colleita das súas misas en 1505, xunto con obras de Josquin des Prés, Jacob Obrecht, Antoine Brumel, Johannes Ghiselin, Pierre de La Rue e Alexander Agricola. Nesta colección, Petrucci publicou cinco misas de Orto, entre elas a titulada L'homme armé, composta arredor de 1485.
Entre as súas misas está tamén a desconcertante Missa ad fugam, unha das dúas únicas que están compostas nesta época que están completas (a outra é Missa prolationum, de Johannes Ockeghem).
Nos seus motetes recorre á técnica do cantus firmus. O titulado Salve regis mater sanctissima puido estar composto con motivo da ascensión ao papado de Alexandre VI en 1492.
Algunhas das súas cancións son típicas de estilo francés de comezos do século XVI: rápido, lixeiro e imitativo. Outras responden máis á liña da escola de Borgoña e as súas formas fixas.
Atún patudo
O atún patudo (Thunnus obesus) é unha especie de peixe da orde dos perciformes, suborde dos escombroideos e familia dos túnidos, pertencente ao xénero Thunnus.
Características
É un peixe corpulento, que chega a acadar un peso de 210 kg.
Ankhesenamon
Aparece en moitas representacións, acompañada sempre dos seus pais, Akhenatón e Nefertiti, así como das súas dúas irmás máis vellas. Crese ademais que, e un certo momento de finais do reinado do seu pai, foi casada con el mesmo, e ata se fala da existencia dunha filla nacida deste incesto real, de nome Ankhesenpaatón-Tasherit.
Atún patudo
Características
Ten a primeira aleta dorsal de cor amarela forte, mentres que a segunda alerta dorsal e a anal son só amareladas.
Ankhesenamon
Sexa como for, á morte do seu pai, contraeu matrimonio co príncipe TutankhAtón, irmán ou fillo de Akhenatón, converténdose así na Gran Esposa Real, en 1327 adC. Cando o seu esposo restableceu o culto a Amón e reabriu os templos, tras a revolución relixiosa que levou a cabo o seu pai, ambos cambiaron os seus nomes, sendo respectivamente Tutankhamon e Ankhesenamon.
Atún patudo
Características
O corpo é claro cunha faixa azul iridescente nos lados (visíbel só en exemplares vivos).
Ankhesenamon
O paso pola historia desta raíña exipcia foi breve. Ao quedar viúva cando Tutanjamón morreu no ano 9 do seu reinado, casou co seu avó Ay e logo desaparece dos documentos exipcios. Isto fixo pensar que ela puido ser a raíña viúva que escribiu unha carta aos hititas, os acérrimos inimigos dos exipcios, solicitando un príncipe co que casar e co que se converterían na nova parella real. É o caso de Dahamunzu.
Atún patudo
Nutrición
Aliméntase de peixes, crustáceos e cefalópodos, tanto de día, como durante a noite.
Ankhesenamon
A repentina subida ao trono de Ay fixo pensar que foi tras desbaratar aquela insólita conxura, e é lóxico que a raíña viúva Ankhesenamon fose silenciada e ata eliminada pola súa traizón. Aínda así, aínda está por descubrir a identidade desta raíña, e formuláronse outras hipóteses, como as de Nefertiti (a que cobra máis forza ultimamente) ou Meritatón, a maior das fillas de Nefertiti e Akhenatón.
Atún patudo
Reprodución e desenvolvemento
Tanto os ovos como as larvas forman parte do plancto. Son peixes de crecemento rápido, a alcanzan unha idade máxima estimada de once anos.
Costumes
Ten un comportamento peláxico, cos peixes de tamaños pequenos formando cardumes na superficie, mentres os adultos se concentran en augas profundas.
Distribución
Atópase nas augas tropicais e subtropicais de todos os océanos, mais preferindo o intervalo de temperaturas entre os 17º e os 22 °C.
Descrición
Esta especie foi descrita por primeira en 1839 vez polo clérigo anglicano, escritor, botánico, ictiólogo e malacólogo inglés, especializado na flora, e máis na fauna (mariña) do arquipélago de Madeira Richard Thomas Lowe, baixo o nome de Thynnus obesus. Poesteriormente, cando o xénero Thynnus foi considerado como Thunnus foi reclasificado neste.
Al Sears
Al Sears, nado en Macomb (Illinois) o 22 de febreiro de 1910 e finado en Nova York o 23 de marzo de 1990, foi un saxofonista e compositor de jazz.
Atún patudo
Sinónimos
Ao longo da historia, a especie foi tamén coñecida polos sinónimos seguintes:
Al Sears
Traxectoria
Debutou en 1927, entrando moi pronto a traballar na big band de Chick Webb (1928-1930). A comezos dos anos 1930, dirixiu diversos pequenos combos, aínda que abandonou a música durante un tempo. Xa na década de 1940, volverá á escena, con Andy Kirk e Lionel Hampton, así como á fronte dunha banda que incluía a Lester Young. En 1944 entra na orquestra de Duke Ellington, substituíndo a Ben Webster, permanecendo con el até 1949, cando realiza varias gravacións canda Johnny Hodges. Xa nos anos 1950, tocará en bandas de rhythm and blues e dirixirá unha empresa de edicións musicais, xunto a Budd Johnson.
Atún patudo
Importancia económica
As capturas aumentaron liñalmente (aínda que con flutuacións) dende mediados do século XX até o ano 2000, cando se chegou a preto de 400 000 t en todo o mundo; os países que rexistran maiores capturas son o Xapón e Corea do Sur. .
Golfo de Omán
miniatura|Golfo de Omán. miniatura|Estreito de Ormuz, no Golfo de Omán.
O golfo de Omán ou mar de Omán (en árabe خليج عمان, Khalij 'Omán) é un entrante norte-occidental do mar Arábigo que, a través do estreito de Ormuz, comunícase co golfo Pérsico. Ten uns 560 km de lonxitude, 320 km de anchura e unha profundidade media que vai dos 50 m no oeste ata os 200 m ao leste.
Como vía de acceso ao golfo Arábigo, o golfo de Omán ten unha gran significación estratéxica, posto que os estados do Golfo teñen importantes reservas de cru, vitais para a economía mundial.
O golfo de Omán baña, ao norte, as costas da Irán, ao oeste as dos Emiratos Árabes Unidos e, ao sur, as de Omán, onde se atopa Mascate, a principal cidade costeira.
Riazón
O topónimo galego Riazón pode referirse a:
Montes de Brión
Os montes de Brión son unha chaira de monte baixo situada en Brión (Ferrol), entre a ría de Ferrol e o val de Doniños. Son 220 ha, cubertas principalmente por toxo, e de propiedade municipal. Está situado a entre 200 e 250 metros de altitude, e neles catalogáronse 39 mámoas, algunhas delas intactas.
O 25 de agosto de 1800 tivo lugar a batalla de Brión, na que unha frota inglesa de 15 000 soldados enfrontouse na Chá de Brión aos defensores de Ferrol, uns 5 000 efectivos. O día 27 volveron embarcar en Doniños.
Durante o franquismo o monte foi expropiado. En 2004 o monte foi cedido ao concello de Ferrol para a construción dun centro loxístico para o porto exterior de Ferrol, proxecto que non se chegou a realizar. Dende entón os veciños sosteñen un litixio pola titularidade do monte. O proxecto para achegar o tren ao porto exterior de Ferrol proxecta un túnel baixo o monte.
Desigualdade de xénero
A desigualdade de xénero é o fenómeno que ocorre cando un colectivo, ben sexa de xénero masculino ou feminino, ten privilexios por encima do outro, desprezando os dereitos deste último.
Historia e características
Co movemento feminista iniciouse un proceso de recoñecemento das achegas das mulleres, reivindicáronse os seus dereitos sexuais e o dereito a decidir sobre o seu propio corpo, analizouse a súa situación no traballo, púxose de relevancia o seu modo de ser, de ver a realidade, etc. En definitiva, deuse valor ao seu modo de ser e estar no mundo. Debemos recoñecer a importancia deste movemento sen esquecer que houbo importantes logros anteriores a favor da equidade. Lembremos, por exemplo, a loita das mulleres polo seu recoñecemento como cidadás (o voto feminino) ou a reclamación de dereitos laborais que acabou coa vida de 146 obreiras da fábrica Cotton de Nova York, o día 8 de marzo de 1908.
Este recoñecemento propiciou que se produzan transformacións no ámbito do dereito, a ciencia ou a arte, visibilizando o papel das mulleres nos diversos escenarios da vida. No entanto, o recoñecemento de dereitos non foi necesariamente acompañado dunha mellora da situación das mulleres cara á igualdade. Considérase que mesmo nos países chamados 'desenvolvidos' existe unha brecha entre os dereitos e igualdades expresados formalmente e os recoñecidos realmente. Por todo iso é necesario abundar nas desigualdades de xénero existentes e realizar unha análise dende os diversos ámbitos de intervención, porque na maioría dos casos, ás desigualdades sociais existentes e sobre as que é preciso intervir súmanse as desigualdades de xénero.
Pereira de Andrade sinala que o xénero máis vulnerable a sufrir discriminación é o feminino, derivado dun sistema que centra o peso de obrigacións sobre o home, chamado sistema patriarcal. Entre as consecuencias deste sistema patriarcal, atópase a chamada violencia de xénero.
Selección de fútbol de Xibraltar
A selección de fútbol de Xibraltar (en inglés: Gibraltar national football team) representa a Xibraltar nas competicións oficiais internacionais de fútbol e depende da Asociación de Fútbol de Xibraltar (Gibraltar Football Association). Desde o 24 de maio de 2013 é membro de pleno dereito da UEFA, en cumprimento dunha resolución do Tribunal Internacional de Arbitraxe (TAS). En 2016 foi tamén admitida como membro da FIFA. Xibraltar é o membro da UEFA máis pequeno en termos de superficie poboación.
Carballizos
O topónimo galego Carballizos pode referirse a:
Dúas mulleres
Dúas mulleres (en 'La ciociara') é un filme italiano de 1960 baseada na novela de 1957 La ciociara, escrita por Alberto Moravia. Narra a historia dunha muller que intenta protexer a súa filla dos horrores da segunda guerra mundial; foi dirixida por Vittorio De Sica e protagonizada por Sophia Loren, Jean-Paul Belmondo, Raf Vallone, Eleonora Brown, Carlo Ninchi e Andrea Checchi.
Foi emitido na TVG o 21 de febreiro de 1992.
Argumento
A historia xira arredor de Cesira (Sophia Loren) e a súa filla Rosetta (Eleonora Brown) durante o avance das tropas aliadas pola península Itálica. Michele (Jean-Paul Belmondo), intelectual comunista co que establecen relación, é capturado polos alemáns. No seu intento por volver a Roma, refuxiadas nunha igrexa, madre e filla son violadas por goumiers das tropas coloniais francesas durante as chamadas Marocchinate.
Ventoselo, Navío, San Amaro
Ventoselo é un lugar da parroquia de Navío no concello ourensán de San Amaro, na comarca do Carballiño. Segundo o IGE en 2013 tiña 8 habitantes (5 homes e 3 mulleres), o que supón unha diminución con respecto ao ano 1999 cando tiña 10 habitantes.
Andrew Lloyd Webber
Andrew Lloyd Webber, Barón de Sydmonton, nado en South Kensington, Londres, o 22 de marzo de 1948, é un compositor británico e un dos compositores teatrais máis renomeados de finais do século XX con obras que se mantiveron con grande éxito tanto en Broadway como no West End londiniense. Produciu 16 musicais, dúas bandas sonoras e unha misa de Réquiem en latín.
O Reirado, Ferreira, O Valadouro
O Reirado é un lugar da parroquia de Ferreira do Valadouro no concello do Valadouro, no que se atopa a ermida de San Caetano. Administrativamente non pertence a este concello, senón ao veciño de Alfoz.
Dark Souls II
Dark Souls II (ダークソウルII,) é un videoxogo de rol e acción. O terceiro título da serie, Dark Souls II foi desenvolvido para Microsoft Windows, PlayStation 3 e Xbox 360 por From Software, quen publicou o xogo no Xapón. Por outra banda, Bandai Namco Games distribuíu o xogo noutras rexións.
By the white
By the white é o segundo álbum de estudio do grupo galego de rock Jabón Blue. Publicouse en 2006.
Eparquía católica eslovaca de Bratislava
A eparquía de Bratislava (en latín: Eparchia Bratislaviensis) é unha sé da Igrexa Católica Bizantina Eslovaca sufragánea da arquieparquía de Prešov. En 2012 estaba integrada por 14.941 bautizados. O seu eparca actual é Peter Rusnák.
Territorio
A sé eparquial está na cidade de Bratislava, onde está a Catedral da Exaltación da Santa Cruz.
O territorio está dividido en 15 parroquias, agrupadas en 4 protopresbiterados (equivalentes aos arcediagados latinos): Bratislava, Banská Bystrica, Nitra e Žilina.
Historia
A eparquía foi erixida o 30 de xaneiro de 2008 coa bula Complures saeculorum do papa Bieito XVI, en territorios da eparquía de Prešov, que á súa vez foi elevada ao rango de arquieparquía metropolitana.
Sir Mix-A-Lot
Sir Mix-a-Lot, nado como Anthony Ray o 12 de agosto de 1963, é un rapeiro americano.
A súa música está dentro do hip-hop. Orixinario de Seattle, é coñecido polo seu tema Baby got Back (1991) que coas súas frases pegadizas, o seu humor fresco fíxose popular nos Estados Unidos na década dos 90.
Saint-Aubin-des-Landes
Saint-Aubin-des-Landes (en Sant-Albin-al-Lann) é unha comuna francesa do departamento de Ille e Vilaine, na Bretaña.
Celia Cruz
Úrsula Hilaria Celia Caridad Cruz Alfonso de la Santísima Trinidad, máis coñecida como Celia Cruz, nada na Habana o 21 de outubro de 1925 e finada en Fort Lee, Nova Jersey, o 16 de xullo de 2003, foi unha cantante cubana de salsa que pasou a meirande parte da súa carreira vivindo e traballando nos Estados Unidos.
Orixe e comezos
A música foi importante para ela desde a infancia, pero a súa carreira musical viu de sorpresa. Estaba estudando como profesora cando un curmán motivouna a continuar coa música. Unha entre 14 irmáns, Cruz explicou que adoitaba cantar para durmir aos seus irmáns, e a xente adoitaba chegar á porta ao oír a súa voz. O seu curmán notou que tiña talento, e cantou un tango nunha radio local e gañou un premio, iniciando así a súa carreira.
En 1947 recibiu o primeiro recoñecemento do seu talento na Habana. Pouco despois, formou parte do Conservatorio de Música Nacional, onde estudou teoría musical, voz e piano. Pronto a súa música estaba presente nas radios, cine e televisións.
La Sonora Matancera
A principios dos anos 50, uniuse ao lendario grupo "La Sonora Matancera", e xuntos escribiron uns dos capítulos máis memorables da música Afrocubana. O 15 de xullo de 1960, deixou o seu país natal polos Estados Unidos, onde continuou facendo historia. Nesa década, gravou varios álbums co mestre Perico Ponte e xuntos suscitaron un interese pola salsa entre audiencias Inglesas e Europeas, con cancións como La Bamba. Este fenómeno coñeceuse como "A Salsa dos Setenta". As súas colaboracións con outros mestres, tales como Johnny Pachecho, Willie Colón e as Fania All Stars son tamén memorables.
Distincións e recoñecemento
Foi honrada con estrelas e seccións de rúas nalgunhas das avenidas mais visitadas do mundo. En 1987, Hollywood honrouna cunha estrela no Paseo da Fama; un honor que tamén recibiu noutras beirarrúas de celebridades, tal como a de San José, Costa Rica e a Praza Galería na Cidade de México.
Malia que recibiu moitas distincións, os noventa marcaron un período moi especial na súa carreira. Nesta década, a "Smithsonian Institution" deulle un Recoñecemento de Logros dunha Vida, a República de Colombia a premiou coa Medalla Presidencial en Artes, recibiu o prestixioso Recoñecemento de Logros dunha Vida dos Premios de Herdanza Hispana, e a cidade de San Francisco declarou en 1997, o 25 de outubro como o "Día de Celia Cruz", para nomear algúns.
Un dos momentos máis memorables na súa vida foi en 1994, cando na Casa Branca, recibiu do Presidente dos Estados Unidos, Bill Clinton, o honor máis alto que este país lle da a un artista: a Dotación Nacional das Artes.
Cruz, quen combina un resaltado control tonal, intensidade pasional e coquetería, converteuse nun sinónimo da salsa e da cultura Cubana. Gravou ao redor de 75 discos e gañou unha cantidade respectable de premios, incluíndo un Grammy. Foi unha elección obvia para aparecer na versión cinematográfica da novela de Oscar Hijuelos, "Os Reis do Mambo Tocan Cancións De Amor", xunto co rei do mambo Perico Ponte. O seu traballo con Ponte veuse dando desde os anos 50, cando aínda estaba en Cuba.
Non está exactamente claro cando a comezaron a chamar "A Raíña da Salsa", pero ela levou o título con clase e distinción. Celia gravou cunhas das persoas máis importantes no mundo da música: Dionne Warwick, Patti Labelle, David Byrne, Gloria Estefan, Wyclef Jean. Xa que o seu talento transcende xeracións e gustos, tamén tocou con grupos de rock tales como os Fabulosos Cadilacs e Jarabe de Palo.
Tras do Río, Santo Eusebio da Peroxa, Coles
Tras do Río é un lugar da parroquia de Santo Eusebio da Peroxa no concello ourensán de Coles na comarca de Ourense. Tiña 47 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 21 eran homes e 26 mulleres.
Celia Cruz
Distincións e recoñecemento
A súa voz, talento e carisma xuntos produciron unha das máis impresionantes historias musicais. Vale mencionar que máis de 70 álbums déronlle unha boa cantidade de discos de ouro e platino, ademais de máis de 100 premios de institucións prestixiosas ao redor do mundo. Recibiu 12 nomeamentos ao Grammy, gañándoo por primeira vez en 1989.
Celia Cruz recibiu tres títulos honorarios das seguintes universidades dos Estados Unidos: Yale, a Universidade Internacional de Florida e a Universidade de Miami. Tamén apareceu nunhas 10 películas, cos Reis do Mambo e a Familia Pérez entre as máis recentes.
Malia todo o seu talento e os premios que recibiu, Celia Cruz era incriblemente humilde e a súa felicidade contaxiosa. Estas son as cualidades que utilizou para escribir un dos capítulos máis importantes na historia da música Afrocubana e mundial, e transformándose na maior representante deste xénero de música, e a máis notable embaixadora da cultura Hispana no mundo enteiro.
Últimos anos
Sony Records anunciou que sairía á venda o segundo álbum que Cruz gravara para esa compañía, A Negra Ten Tumbao, o 25 de setembro do 2001. A raíña da Salsa regresou posteriormente para deixar o seu segundo álbum baixo a marca de Sony Music. O último álbum saíu á venda no ano 2000 e estaba dedicado ao lendario artista portorriqueño, Perico Ponte.
Aos 78 anos, Cruz faleceu o 16 de xullo de 2003 dun tumor cerebral. Deixou un legado que impactou fortemente na música de Porto Rico e toda Latinoamérica.
Gonadotropina
Non todas as hormonas glicoproteicas son gonadotropinas. A hormona estimulante da tiroide (TSH) é tamén unha hormona glicoproteica con subunidade alfa, pero non afecta ás gónadas senón á glándula tiroide. A eritropoetina (EPO) tamén é glicoproteica pero non relacionada coas anteriores, e controla a formación de células sanguíneas.
Tipos naturais e estrutura das subunidades
As dúas gonadotropinas principais de vertebrados son a hormona luteinizante (LH) e a hormona estimulante dos folículos (FSH), aínda que os primates e equinos producen unha terceira gonadotropina chamada gonadotropina coriónica (CG). A LH e a FSH son heterodímeros que constran de dúas cadeas peptídicas, a cadea alfa e a beta. A LH e FSH comparten unhas cadeas alfa case idénticas (duns 100 aminoácidos de longo), entanto que a cadea beta lles dá especificidade para as interaccións co receptor. Estas subunidades están moi modificadas por glicosilación.
A subunidade alfa é unha proteína ben conservada (aínda que con algunhas diferenzas) entre as especies. Contén dez residuos de cisteína moi conservados, que están implicados na formación de pontes disulfuro situadas nas posicións que se mostran no esquema:
+---+           +--+|             +-|--+            |          ||             |             |  |        xxxxCxCxxxxxxCxCCxxxxxxxxxxxxxCCxxxxxxxxxxCxCxxCx |     |                 |          |              +--|-+          |                     |                            |                     ++
Os niveis intracelulares das subunidades alfa libres son maiores ca as das glicoproteínas maduras, o que implica que a ensamblaxe da hormona está limitada pola formación da subunidade específica beta, e que a síntese das subunidades alfa e beta está regulada independentemente.
Outra gonadotropina humana é a gonadotropina coriónica humana (hCG), producida pola placenta durante a xestación.
Mecanismo de acción
miniatura|dereita|[[Hormona liberadora da gonadotropina.]] Os receptores das gonadotropinas están integrados na membrana da superficie das células diana e asociados a un sistema de proteínas G. Os sinais desencadeados pola unión da hormona ao receptor son reenviados no interior da célula polo sistema de segundo mensaxeiro do AMP cíclico.
As gonadotropinas son liberadas baixo o control da hormona liberadora da gonadotropina (GnRH) liberada no hipotálamo. As gónadas (testículos e ovarios) son os órganos diana primarios da LH e FSH. As gonadotropinas afectan a múltiples tipos celulares e provocan moitas respostas nos órganos diana, pero simplificando podemos dicir que a LH estimula as células de Leydig dos testículos e as células tecais dos ovarios para que produzan testosterona (e indirectamente estradiol), e a FSH estimula o tecido espermatoxénico dos testículos e as células da granulosa dos folículos ováricos.
Doenzas
As deficiencias en gonadotropinas debidas a doenzas na hipófise orixinan hipogonadismo, o cal pode causar infertilidade. O tratamento inclúe a administración de gonadotropinas, que funciona como tratamento para a fertilidade. A hormona administrada pode obterse por extracción e purificación da urina ou producirse por ADN recombinante.
A insuficiencia ou perda das gónadas xeralmente orixina uns niveis elevados en sangue de LH e FSH.
Preparacións farmacolóxicas
Hai varias preparacións de gonadotropinas para uso terapéutico, utilizadas principalmente como medicación para a fertilidade. Por exemplo, as menotropinas (tamén chamadas gonadotropinas menopáusicas humanas) conteñen LH e FSH extraídas da urina humana de mulleres menopáusicas. Hai tamén variantes recombinantes.
Caixa de Aforros Provincial de Ourense
miniatura|dereita|300px|Parada de bus en [[Casa do Vento, A Hedrada, Parada de Sil|Casa do Vento (Parada de Sil), que conservaba en 2010 o logotipo de Caixa Ourense.]]
A Caixa de Aforros Provincial de Ourense, tamén chamada nos seus últimos anos Caixa Ourense, foi unha entidade financeira dependente da Deputación de Ourense, posteriormente incorporada a Caixanova.
Historia
A entidade financeira constituíuse o 10 de marzo de 1932, con Luis Fábrega Coello como primeiro presidente. Para a súa posta en marcha seguíronse as directrices ditadas por Luciano Vidan, xerente da Caixa de Aforros de Vigo.
En novembro de 1973, o Banco de España, nunha inspección na Caixa, atopou prácticas incorrectas na concesión de créditos. Esa posible fraude filtrouse a algúns xornais en marzo de 1974. En consecuencia, Ricardo Martín Esperanza, director xeral da Caixa de Aforros dende 1948 e amais alcalde de Ourense, dimitiu de ambos cargos e foi destituído o presidente da Deputación, Eduardo Olano Gurriarán, tamén presidente da entidade financeira. Martín Esperanza é substituído por Rafael Laguna Mendía como director da Caixa, e Olano Gurriarán, por Luis Álvarez Rodríguez, tanto á fronte da Deputación como da Caixa.
Presidentes da Caixa de Aforros
Durante boa parte da súa historia, o presidente da Deputación de Ourense era asemade o presidente da Caixa de Aforros. Iso non foi así durante a Guerra Civil e deixou de selo definitivamente a partir de 1978.
Directores xerais da Caixa de Aforros
O primeiro director xeral da Caixa foi Ricardo Martín Esperanza, nomeado en 1948. Ao longo da súa historia, a caixa de aforros tivo cinco directores xerais.
28 Weeks Later
Sinopse
O filme comeza cando Don (Robert Carlyle) e a súa muller Alice (Catherine McCormack) que están agochados nunha casa rural das aforas de Londres, xunto con outros superviventes, son atacados polos infectados co virus que xa aparece no filme anterior. Ó momento do ataque, Don e Alice corren xunto a un cativo que chegara pouco antes para refuxiarse, pero Don déixaos atrás e corre até un río próximo onde se salva grazas a unha lancha a motor que estaba preto.
Pouco despois, uns subtítulos mostran o desastre causado pola infección, a corentena de Gran Bretaña, a morte dos infectados por inanición, e a posterior chegada do exército dos Estados Unidos xunto con forzas da OTAN a Londres, para comezar a repoboación 28 semanas despois.
Scarlett (Rose Byrne), médico oficial do Exército dos Estados Unidos, examina ós británicos retornados que se atopaban no exterior no momento da infección primaria, e enfádase ó non ser informada polos seus superiores da chegada de menores de idade á zona de seguridade militarizada en Londres designada para a repoboación. Os menores en cuestión son a adolescente Tammy (Imogen Poots), e o seu irmán máis novo Andy (Mackintosh Muggleton). Ambos son examinados previa chegada ó país, e Scarlett nota que Andy ten os ollos de distintas cores (heterocromía), indagando con el até descubrir que é un fenómeno herdado da súa nai (Alice). Os soldados estadounidenses Doyle (Jeremy Renner) que é francotirador, e Flynn que pilota un helicóptero, son introducidos na historia facendo bromas acerca do acontecido despois da infección. Andy e Tammy son levados xunto cos outros retornados á zona de seguridade Distrito 1 de Londres (situada na Illa dos Cans que é o lugar principal no que se desenvolve o filme) en Canary Wharf. Os rapaces reúnense co seu pai, quen resulta ser Don. No seu novo fogar no ático dun edificio da zona de seguridade, Don, mente ós seus fillos dicíndolles que a súa nai foi asasinada polos infectados e que el non puido facer nada para salvala.
Andy sofre pesadelos esa mesma noite e ten medo de esquecer como era a face da súa nai. Tammy promételle que conseguirá unha foto para que non a esqueza. Ó día seguinte Andy e Tammy escapan da zona de seguridade e chegan ata a súa antiga casa onde Andy atopa á súa nai en completo shock.
Andy e Tammy son devoltos polos militares á zona de seguridade e Alice regresa non sen antes pasar por un rigoroso proceso de desinfección para os superviventes. Scarlett realiza unha proba de sangue a Alice e revela que está infectada co virus, pero que non presenta os síntomas, aínda que visiblemente ten un derramo no ollo esquerdo.
As Antas, O Salto, Rodeiro
As Antas é un lugar da parroquia do Salto, no concello pontevedrés de Rodeiro, na comarca do Deza. Segundo o INE, no 2008 tiña 3 habitantes (2 homes e 1 muller), o que supón unha diminución de 2 habitantes con respecto ao ano 2000.
28 Weeks Later
Sinopse
Don recibe as novas de que os seus fillos atoparon a Alice, que se atopa nunha cela hermética, e posteriormente diríxese ó sitio onde ela se atopa (xa que é o encargado das luces e o mantemento da electricidade na zona de seguridade) polo cal ten acceso a tódalas áreas e ó encontrarse con Alice, bícaa e nun intre convértese nun infectado, matándoa violentamente e logo sae da cela matando ós militares que alí se atopaban. O código vermello (alerta máxima militar para os gromos do virus) é ordenado e toda a poboación civil é trasladada a unha zona de contención. Scarlett rescata a Tammy e Andy, aínda que Andy sepárase delas no medio do caos. Posteriormente aparece Don infectado na zona de contención e tenta atacar a Andy, que foxe mentres Don infecta a moitas persoas producindo un gran pánico. A continuación a xente infectada e tódolos que estaban no recinto saen da zona de contención mentres os militares reciben a orde de disparar a matar a tódolos infectados.
Andy escapa da multitude a unha área onde non había infectados e alí atopa a Tammy e a Scarlett. Móstrasenos que Doyle, incapaz de disparar contra os posibles infectados non inocentes, diríxese a este sitio onde se atopa cos irmáns, Scarlett e outros superviventes. El dilles que terán que saír do sitio, posto que se deu a orde de disparar contra calquera que se atope con vida temendo máis infectados. Flynn contacta a Doyle e dille que en 4 minutos toda a área de seguridade será bombardeada e que teñen que fuxir. Despois dun dificultoso camiño pola cidade saen da zona de bombardeo xusto a tempo cando os mísiles cargados con napalm caen sobre o Distrito 1 e a través dun túnel que pasa por baixo do Támese diríxense a Regent's Park, onde Scarlett infórmalle a Doyle que a posible cura á infección está nos rapaces, e que eles deben facer todo o posible para salvalos e mantelos seguros.
Flynn chega no seu helicóptero para rescatar a Doyle e ve que non está só, polo que lle di que monte el e ninguén máis. Un gran número de infectados aparecen no horizonte naquel mesmo momento e mentres Flynn mata a moitos deles coas hélices do helicóptero. Debido á dificultade da situación vense na obriga de fixar un novo punto de rescate no Estadio Wembley.
Os superviventes corren por toda a cidade mentres son perseguidos polos infectados e atacados con gases químicos por parte do exército. O grupo sobe a un coche abandonado para agocharse dos infectados e dos gases e unha vez que morren os infectados tentan marchar acendendo o motor pero non o conseguen, polo que Doyle sae para apuxar do coche e poder saír. No intento, Doyle é alcanzado polas chamas que lle mandan os soldados e morre queimado. Scarlett e os rapaces foxen esquivando os gases nas rúas e tentando evadir os disparos dos helicópteros militares. Para agocharse chegan ata o sistema do metro de Londres, onde ela e os nenos continúan a pé. Usando a mira nocturna da arma de Doyle, Scarlett diríxeos atravesando zonas con gran cantidade de cadáveres e esqueletos. O grupo sepárase na escuridade e Scarlett atopa a Andy e a Tammy aínda que logo é atacada e desarmada por un infectado que resulta ser novamente Don e é brutalmente asasinada. Mentres Andy vaga polo Metro atópase co seu pai infectado e este atácao infectándoo. Tammy vese forzada a asasinar o seu pai e cando o mata fíxase se Andy foi infectado (mostra os signos da infección aínda que non presenta os síntomas ó igual que a súa nai Alice), pero Tammy non parece notalo (ou non quere facelo). Eles dous continúan ata o lugar do rescate no estadio Wembley, onde Flynn xa agardaba. Ó velos só a eles, pregunta por Doyle. Tammy respóndelle que só quedan eles dous e Flynn rescátaos levándoos ata Francia, atravesando o sur da xeografía británica.
28 días despois... os restos do helicóptero aparecen en escena e alguén pide axuda en francés a través dunha radio abandonada no helicóptero. Non se indica onde se atopan Flynn, Tammy e Andy, pero na última escena, un grupo de infectados son vistos correndo nunha estación do Metro de París pasando polo Pazo de Chaillot e por riba aparece nun amencer a Torre Eiffel, dando a entender que Andy, portador do virus transmitírao a outros en Francia.
Triloxía
En xuño de 2007, anunciouse que de haber boas vendas consideraríase produci-lo terceiro filme.
Fórceps
dereita|miniatura|300x300px|Fórceps, por Smellie (1792). Un fórceps  é un instrumento cirúrxico que semella unhas tenaces que pode ser utilizado en cirurxía para coller, mover ou extraer varias cousas dentro ou dende o corpo. Adoitan empregarse durante o parto para axudar ó bebé a saír.
En odontoloxía, refírese ó instrumento empregado para a exodoncia de pezas dentarias. Aseméllase a un alicate duns 17 cm de longo. Hai unha gran variedade de formas, segundo o uso para o cal está indicado, xa sexa exodoncia de pezas posterosuperiores (forma en S itálica), para dentes anteriores como o fórceps recto anterior ou para inferiores como o curvo sobre o bordo, entre outros. Asemade, hai de diferentes tamaños de bocados ou parte activa (coa que se fai a aprehensión dos dentes): fino, mediano e groso.
Muharrem İnce
Muharrem İnce, nado o 4 de maio de 1964 en Elmalık, é un político turco, candidato á presidencia de Turquía polo Partido Republicano Popular (CHP) nas eleccións de 2018.
Traxectoria
Naceu na aldea de Elmalık na provincia de Yalova, fillo de Şerif e Zekiye İnce, seus avós paternos procedían de Tesalónica na  Macedonia grega, mentres seus avós maternos viñan de Rize, localidade situada nas beiras do Mar Negro, en Anatolia. Formouse en maxisterio, na rama de ciencias, na Universidade Balıkesir e máis tarde traballou como profesor de física e foi director de escola. Logo foi xefe de prensa do club de fútbol Yalovaspor e presidente da Asociación de Pensamento Atatürkista, unha organización secular que defende as ideas de Mustafa Kemal Atatürk, o fundador da moderna Turquía. Está casado e ten un fillo. .
Política
Principiou como deputado pola súa provincia natal en 2002 resultando reelixido sucesivamente en 2007, 2011 e 2015 nas listas do Partido Republicano Popular. Actuou como vicepresidente do grupo parlamentario do CHP durante dúas lexislaturas; a elección dos líderes do grupo parlamentario Kemal Kılıçdaroğlu e Hakkı Suha Ben como líder do partido e segundo respectivamente, posibilitou a candidatura de İnce para dirixir o grupo, conseguíndoo con 58 votos, reelixido en 2011 e 2013, renunciou en agosto de 2014, substituído por Levent Gök. . Meses antes, o 30 de marzo de 2014, o seu partido gañara en Yalova. Así e todo, as eleccións tiveron que se repetir e İnce desempeñou un papel crucial no proceso de elección do candidato do CHP, Vefa Salman, que fixo gañar de novo ao CHP. O 18 de agosto de 2014, İnce anunciou a súa candidatura á presidencia do CHP, pero perdeu no congreso extraordinario do partido de setembro de 2014. Convertido nun dos principais opositores ao goberno de Recep Tayyip Erdoğan, e sobre todo coñecido polos seus discursos que gozan de popularidade en Internet. De novo enfrontouse con Kılıçdaroğlu no congreso de febreiro de 2018, perdendo de novo. Recibiu 447 votos dos delegados mentres Kılıçdaroğlu logrou 790.
Elixido candidato do CHP o 3 de maio de 2018 para as eleccións presidenciais  para as eleccións presidenciais. Ao día seguinte, o líder do partido Kemal Kılıçdaroğlu proclamouno formalmente CHP. O lema da campaña foi "Türkiye' ye güvence Muharrem İnce" ("Muharrem İnce, unha garantía para a Turquía"), inicíandose a precampaña cun mitin electoral na capital da súa provincia natal, Yalova o 5 de maio.
Zhùyīn fúhào
miniatura|250px|dereita|Alfabeto Zhuyin (Bopomofo) mostrado por orde de trazos (vermello, verde, azul respectivamente) Zhùyīn Fúhào (注音符號), ou "Símbolos para anotar sons", ás veces abreviado como Zhuyin, é o sistema fonético usado na República da China para transcribir chinés, especialmente o mandarín padrón, e como axuda para ensinar a ler, escribir e falar mandarín.
O sistema usa 37 símbolos especiais para representar cada un deles un son ou grupos de sons do mandarín: 21 consoantes e 16 vogais. Cada símbolo representa un grupo de símbolos sen moita ambigüidade.
Tamén é coñecido como Bopomofo (ㄅㄆㄇㄈ), ou incluso "bopomo", debido ás primeiras letras deste alfabeto fonémico chinés (bo po mo fo).
Historia
A Comisión da Unificación da Pronunciación, dirixida por Woo Tsin-hang de 1912 a 1913, creou un sistema chamado Gouyin Zimu (國音字母 "Letras de Pronunciación Nacional") ou Zhuyin Zimu (註音字母 ou 注音字母 "Letras de anotación de sons") que se baseaban na taquigrafía de Zhang Binglin. Un borrador foi presentado o 11 de xullo de 1913 polo Ministerio Nacional de Educación da República da China, mais non foi oficialmente proclamado ata o 23 de novembro de 1918. O Zhuyin Zimu foi renomeado a Zhuyin Fuhao en abril de 1930. O uso do Zhuyin Fuhao continuou despois de 1949 en Taiwán e as demais illas baixo a soberanía da República da China. Na China continental, o Zhuyin Fuhao foi substituído polo sistema pinyin promulgado pola República Popular da China.
O Ministerio de Educación da República da China intentou por varios anos en eliminar gradualmente o uso do Zhuyin en favor dun sistema baseado en caracteres romanos, o MPS II. Así e todo, esta transición foi extremadamente lenta debido á dificultade en ensinar aos mestres das escolas básicas un novo sistema romanizado.
Orixe dos símbolos
Non existe un documento oficial que explique os detalles das orixes dos caracteres, mais son fáciles de identificar se un entende algúns caracteres chineses básicos. Os símbolos zhuyin son principalmente fragmentos de caracteres que conteñen o son que cada símbolo representa. Por exemplo:
Uns poucos foron feitos engadíndolle trazos adicionais, por exemplo:
Uns poucos son virtualmente idénticos aos caracteres chineses aínda en uso, por exemplo:
Moitos son case idénticos a radicais cos mesmos sons, por exemplo:
Outros símbolos, principalmente vogais, están baseados parcial ou totalmente en variantes obsoletas de caracteres, por exemplo:
Zhuyin vs. Tongyong Pinyin e Hanyu Pinyin
O Zhuyin e o Pinyin baséanse nas mesmas pronunciacións do Mandarín, polo que hai practicamente unha correspondencia 1 a 1 entre os dous sistemas. Na táboa de embaixo, as columnas do 'zhuyin' e 'pinyin' mostran a equivalencia.
As letras do dialecto úsanse para escribir sons que non se atopan no Mandarín padrón (non todos os navegadores web poden mostrar estes caracteres, vaia ás para ver imaxes PDF.) A táboa debería lerse de esquerda a dereita, fila por fila, e non columna por columna.
Bopomofo estendido para Min-nan e Hakka
Narfi frá Hrísey
O Narfi frá Hrísey foi un equipo de hóckey sobre xeo de Hrísey, Islandia. Foi fundado en 1964 e competiu na Islandsmot Meistaraflokks ata a súa desaparición no 2010.
Suprematismo
miniatura|dereita|Cadrado Negro, [[1915, óleo sobre tela, Museo Ruso Estatal, San Petersburgo]]
O suprematismo é o nome dado polo pintor Kasimir Malevich a unha tendencia artística derivada do cubismo na que os elementos formais se reducen ao triángulo, ao cadrado, á cruz e ao círculo; os elementos cromáticos circunscríbense ao vermello, ao negro, ao azul, ao branco e ao verde.
Historia e características
Foi teorizada primeiro no manifesto de 1915 (escrito polo pintor en colaboración co poeta Vladimir Maiakovski), e máis tarde no seu ensaio O suprematismo ou o mundo da non representación (1920).
Esta tendencia defende unha arte liberada de fins prácticos e estéticos, a abstracción pura, expresada por medio de figuras xeométricas, prescindindo da aparencia dos obxectos. Un exemplo dos límites a que leva este tipo de arte é a obra do propio Malévich Cadrado branco sobre branco, de 1918, na que se prescindiu completamente da cor. O suprematismo tivo unha grande influencia en pintores como Wassily Kandinsky e na Bauhaus alemá, aínda que non conseguiu interesar a moitos artistas rusos.
O suprematismo permanece ligado esencialmente ao seu creador, pero a súa poética supera a pintura e os modelos arquitectónicos do artista.
Mar de Davis
O Mar de Davis é unha área do Océano Antártico ao longo da costa da Antártida entre a Barreira de Xeo West e a Barreira de Xeo Shackleton, no sector reclamado por Australia (Territorio Antártico Australiano). Descuberta pola Expedición Antártica Australiana (1911-1914) desde o barco Aurora, foi bautizada en homenaxe a Douglas Mawson polo Capitán J.K. Davis, ao mando do Aurora e segundo ao mando da expedición.
O Mar de Davis baña a Costa do Rei Leopoldo e da Raíña Astrid, as costas da Terra de Guillerme II e da Terra da Raíña María. Neste mar atópase a Illa Drygalski e nas súas costas está a base rusa Mirny.
Arthur Phillip
Traxectoria
Era fillo de Jacob Phillip, alemán e mestre desa lingua, e de Elizabeth Breach, británica e ama de casa. A súa mai estaba casada en segundas nupcias despois da morte do seu primeiro marido, un capitán da Mariña Real Británica.
Foi educado no colexio do Hospital de Greenwich e á idade de 13 anos entrou como aprendiz na mariña mercante.
Período como oficial da Mariña Real Británica
En 1756, á idade de 15 anos ingresa na mariña e participa na Batalla de Menorca ao declararse a Guerra dos Sete Anos no Mediterráneo. En 1762 é ascendido a tenente aínda que en 1763 pasa a reserva a medio xornal cando a Guerra dos Sete Anos finaliza.
Durante o período na reserva casou e fíxose granxeiro en Lyndhurst, Hampshire, até que en 1774 ingresa na mariña portuguesa como capitán para servir na guerra contra España. Durante este período na mariña tivo que guiar unha frota de barcos que trasladaban reos convictos de Portugal ao Brasil, na que tivo un índice de mortalidade moi baixo, razón na que probabelmente se baseou a sorprendente elección de que guiase a expedición para estabelecer unha colonia penal británica en Australia.
En 1778, con 36 anos é chamado ao servizo activo posto que Inglaterra está en guerra outra vez. En 1779 obtén o mando do Basilisk e en 1781 ascéndeselle a capitán, dándoselle o mando do Europe, para posteriormente volver de novo á reserva con media paga, en 1784.
Fundación do asentamento
En outubro de 1786 é designado capitán do HMS Sirius e nomeado gobernador de Nova Gales do Sur, as terras orientais de Australia reclamadas para o Reino Unido por James Cook en 1770 e propostas como colonia penal polo entón ministro do interior Thomas Townshend. A súa elección puido estar fortemente influenciada por George Rose, subsecretario do tesouro e veciño de Arthur Phillip durante a súa etapa de granxeiro en Hampshire.
Nesta empresa tivo que facer fronte a serios e múltiples problemas. Tiña que recrutar unha frota coa que facer os oito meses de travesía a Nova Gales do Sur, lugar no que todo estaba por facer e do que non se facía nin unha idea real do que se ía topar; tiña moi poucos fondos dispoñíbeis para equipar a expedición; e, alén, a súa proposta de que granxeiros, construtores e artesáns fosen incluídos na expedición foi rexeitada. Así, ao final, os pasaxeiros a bordo foron un puñado de oficiais, que administrarían a colonia, un continxente de mariñeiros e 1787 reclusos, na súa maioría pequenos ladróns dos barrios baixos de Londres.
A First Fleet, de 11 barcos, partiu o 13 de maio de 1787. O lugar designado para estabelecer o asentamento, a Baía de Botany, foi alcanzada o 18 de xaneiro de 1788. Porén, pronto se decidiu que o sitio non era o apropiado ao non ter nin unha fonte de auga fresca nin un punto no que ancorar de maneira segura. Despois de explorar a zona decidiuse por unha pequena cala na Baía de Jackson. Así, o 26 de xaneiro tripulación e presos desembarcaron na Enseada de Sidney, nomeada así na honra de Thomas Townshend, Lord Sidney.
Pouco despois de estabelecer o asentamento na Baía de Jackson, o 15 de febreiro de 1788, Arthur Phillip mandaría ao tenente Philip Gidley King con sete homes libres e once reclusos a estabelecer unha colonia nas Illas Norfolk, a segunda colonia británica no Pacífico, motivado en parte pola potencial perda das illas a mans dos franceses e en parte por servir como fonte de subministracións alternativa para a nova colonia.
Os primeiros días do asentamento foron moi caóticos e complicados. Con subministracións tan limitadas como as que tiñan, o cultivo de comida era unha necesidade imperativa, mais todo eran problemas. Aos feitos de que a terra aos arredores de Sidney era moi pouco fértil e que o clima non era familiar, uníanselle que os aparellos de labranza eran escasos e que os reclusos eran poucos os que tiñan algún coñecemento de agricultura e moitos os que eran reticentes a traballar no campo. Por outra parte, os mariñeiros, pouco disciplinados en moitos casos, no estaban interesados tampouco en aplicar disciplina aos convictos. Isto levou a Arthur Phillip a ter que chegar a nomear capataces entre os presos para conseguir que outros traballasen, iniciándose así o proceso de emancipación dos presos que culminou coas reformas feitas por Lachlan Macquarie despois de 1811.
En canto aos aborixes australianos que vivían nos arredores da baía, adoptou unha política de amizade. Ordenou que estes deberían de ser ben tratados e que quen cometese un asasinato contra eles podería ser axustizado coa pena máxima. Tamén emprendeu amizade co aborixe chamado Bennelong, a quen coñeceu tras un malentendido na praia de Manly. Neste aspecto foi pouco a pouco gañando a confianza dos Eora, o clan aborixe que vivía na zona, mais os colonos mantivéronse extremadamente cautelosos e desconfiados con eles. De maneira global as relacións entre ambas comunidades eran relativamente tensas.