cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Linguas altai
Escrita e usos sociais
As autoridades soviéticas crearon unha nova lingua literaria en 1922 baseada no dialecto altai e reformaron o alfabeto cirílico altai con caracteres procedentes do ruso, pero a diferenza doutras linguas en Siberia foron lingüistas altai e non académicos soviéticos os que fixaron a lingua literaria. En 1928 editouse a primeira gramática descritiva. Entre 1931 e 1938 o altai escribiuse nunha variedade do alfabeto latino. En 1938 volveuse ao alfabeto cirílico, nunha versión lixeiramente reformada en relación ao anterior. En 1941 publicouse o primeiro dicionario ortográfico do altai. A partir de 1990 houbo unha revitalización da lingua altai. En 1993 promulgouse a Lei de linguas da República de Altai, que declara ao altai e o ruso linguas nacionais da república. Hai programas de televisión e radio en altai: 10 horas semanais na radio e 7 na televisión. O goberno de Altai mantén dúas publicacións bilingües nacionais Altaidin Cholmon e Zvezda Altaia e 8 rexionais, tamén bilingües e hai dúas revistas infantís: Soloni e El-Altai. Nas comunidades altai o ensino é en altai, agás as materias que están consideradas de importancia federal que son en ruso, no curso 1992-1993 eran 66 escolas nas que o altai era a lingua primaria de instrución e 77 onde se ensinaba como materia, no curso 1999-2000 mantíñase o número de escolas en lingua altai, aumentando ata 108 as escolas con altai como materia pero o número de escolares pasou de 4795 a 3346 Na Universidade de Gorno-Altai pódese estudar a lingua e existe unha Comisión de Terminoloxía apoiada polo goberno da República de Altai.
O Corgo, O Corgo
San Xoán do Corgo é unha parroquia do concello do Corgo na comarca de Lugo. Tiña 225 habitantes en 2016, segundo datos do Instituto Galego de Estatística, 122 homes e 103 mulleres. O que supón unha diminución de 56 habitantes respecto ao ano 2007 cando tiña 281 habitantes (142 homes e 139 mulleres) e 38 menos que en 2000.
Vacaferreira, Baroncelle, Abadín
Vacaferreira é un lugar da parroquia de Baroncelle, no concello lugués de Abadín, na comarca da Terra Chá. Tiña 9 habitantes en 2015 (4 homes e 5 mulleres) segundo datos do IGE. Iso supón unha diminución da poboación respecto a 2010 cando tiña 11 habitantes (4 homes e 7 mulleres).
Freixendo
O topónimo galego Freixendo pode referirse a:
Duplicatus
miniatura|200px|Altocumulus duplicatus undulatus Duplicatus é unha variedade de nubes caracterizadas pola súa aparición en fileiras ou ringleiras máis ou menos paralelas, dando a sensación de que se atopan duplicadas ou repetidas.
Está presente nos xéneros cirrus, cirrostratus, altocumulus, altostratus e stratocumulus.
A Ferrala, Liáns, Oleiros
A Ferrala é un lugar da parroquia de Liáns no concello de Oleiros, na provincia da Coruña. Segundo o padrón municipal (INE 2012) ten 248 habitantes (123 homes e 125 mulleres).
Akira Toriyama
Akira Toriyama (鳥山 明, 'monte de aves', 'luz'), nado o 5 de abril de 1955 en Nagoya, na prefectura de Aichi, é un debuxante de manga e deseñador de personaxes xaponés.
Biografía
Dende neno amosou unha marcada aptitude para o debuxo. Malia a oposición dos pais, entrou en 1974 á Escola Superior Industrial de Aichi para estudar deseño gráfico. Un ano despois saíu da universidade para se dedicar a debuxar manga.
A súa vida de debuxante de manga comezou cunha publicación na revista semanal Shōnen Jump de Shueisha. Máis tarde crearía moitas historias que tamén serían publicadas nesa revista e, posteriormente, recollidas en tomos. Grazas ós seus populares personaxes, Toriyama é inmensamente popular no Xapón e no estranxeiro. Non obstante, malia o seu éxito, segue a vivir en Aichi e, aínda que non está apartado da vida pública da súa cidade, a súa fama deulle algúns problemas, por exemplo, cando hai rumores de que fará algunha aparición en Toquio, a oficina de gobernación preocúpase porque polo xeral multitudes de admiradores atéiganse preto da súa casa para observalo saír e, incluso, acompáñano en caravana ata o aeroporto. Este fenómeno di moito sobre a popularidade do Sr. Toriyama.
Malia a súa fama, en xeral, a Toriyama non lle gusta a exposición nos medios de comunicación colectiva, son moi raras as ocasións nas que algún xornalista conseguiu facerlle unha entrevista ou sacarlle unha foto para un xornal.
Obra
Debutou coma debuxante en 1978 coa historia Wonder Island, que foi publicada na revista semanal Shōnen Jump. A partir deste intre, creou unha serie de historias curtas, Tomato e Today's Highlight Island, todas tiveron unha moderada aceptación entre os admiradores e grazas a isto o autor tivo a posibilidade de realiza-la súa primeira serie. Moi lonxe estaba aínda Toriyama de imaxina-lo futuro que tiña por diante no mundo dos medios de comunicación.
Tocando o ceo con Dragon Ball
A serie que faría famoso a Akira Toriyama dentro e fóra do Xapón, ó punto de chegar a se-lo debuxante de manga máis coñecido do mundo, foi Dragon Ball. Toriyama escribira unha historia curta chamada Dragon Boy, antes de escribilo Dr. Slump, pois Dragon Ball é a reelaboración de Dragon Boy e o seu argumento consiste nas aventuras de Son Goku e os seus amigos, no medio da procura das sete bólas máxicas que coa súa unión pódese invoca-la presenza do dragón Shenron, que pode conceder un desexo. A fórmula de buscar bólas, enfrontar perigos e, irse superando a un mesmo, repítese insaciablemente ó longo de tódolos tomos.
Máis aló da magnífica aceptación alcanzada coa publicación do manga, o verdadeiro éxito véu cando as historias do Dr. Slump, e Dragon Ball se converteron en anime. Estas alcanzaron un enorme nivel de audiencia. Particularmente Dragon Ball, que xerou unha cantidade masiva de roupa, videoxogos e todo tipo de xoguetes facendo alusión ós personaxes, tanto heroes coma viláns. Tan grande foi o éxito da serie que incluso se volveu popular fóra do Xapón, de xeito que en practicamente tódolos países americanos se transmitiu e obtivo os maiores niveis de audiencia; non tardou Dragon Ball en se converter nun fenómeno cultural, por exemplo, frases como teño que aumenta-lo meu ki fixéronse moi populares durante os anos 90, facendo alusión a diálogos ou situacións da serie.
A serie animada de Dragon Ball Z (o nome que recibiu unha vez que Son Goku se fixo adulto) foi dobrada ó galego, catalán, éuscaro, castelán, inglés, francés, italiano, portugués e a lista segue. A serie elaborada pola compañía Shueisha concluíu en 1996 e ata ese ano foi transmitida de 7.00 p.m a 7.30 p.m pola cadea Fuji Telecasting, do Xapón.
Despois de Dragon Ball, ¿que?
Nese mesmo ano de 1996, a compañía rival de Shueisha, Toei tentou continuar coa historia, pero Toriyama negouse a producir máis manga de Dragon Ball, polo que se limitou a lle dar permiso á compañía para facer unha serie coma continuación de Dragon Ball Z, na que el se limitaría a se-lo asesor e a deseñar de xeito básico os personaxes. Así comezou Dragon Ball GT, que non gozou do mesmo éxito das series anteriores (Dragon Ball e Dragon Ball Z).
Os traballos que realizou Toriyama despois de Dragon Ball foron historias curtas (de entre 100 e 200 páxinas), entre as que se atopan Cowa!, Kajika e Sandland, e algunhas historias dunha soa entrega, coma as de Neko Majin.
En xeral, dende que rematara o manga Dragon Ball, Toriyama non foi quen de crear unha historia de igual repercusión. Máis ben, estivéronse editando recompilacións do seu antigo traballo, no que se coñece coma o Taller de teatro de Akira Toriyama. Algúns afirman que Toriyama está a se dar un longo descanso antes de sacar unha historia xenial que o absorberá por outros dez anos, coma Dragon Ball, outros sosteñen que, simplemente, a súa veta creativa chegou ó final e aportan como proba que os seus traballos máis recentes non gozaron de éxito comercial e que algúns deles, notablemente as historias de Neko Majin, non son outra cousa que parodias nas que apenas se respira a pasada gloria de Dragon Ball.
Videoxogos
A sensibilidade de Toriyama coma deseñador e os seus trazos limpos levárono a traballar no deseño dos personaxes e algúns monstros de varios videoxogos. De xeito, particular, na popular serie Dragon Quest (coñecida coma Dragon Warrior fóra do Xapón, por mor de que no Occidente a frase Dragon Quest é propiedade intelectual de Dungeons & Dragons). Tamén foi o deseñador dos personaxes do xogo de rol Chrono Trigger de Super Nintendo e de Super Famicom e o popular xogo de pelexas Tobal No. 1 de PlayStation e tamén da súa secuela Tobal No. 2, que só foi editada no Xapón.
Freixido de Abaixo
O topónimo galego Freixido de Abaixo pode referirse a:
María Álvarez de la Granja
María Álvarez de la Granja, nada en Vigo o 17 de agosto de 1971, é unha lingüista galega.
Culoz
Culoz é unha vila francesa do departamento do Ain, na rexión de Ródano-Alpes.
O Valado, Baroncelle, Abadín
O Valado é un lugar da parroquia de Baroncelle, no concello lugués de Abadín, na comarca da Terra Chá. Tiña 3 habitantes en 2015 (2 homes e 1 muller) segundo datos do IGE, os mesmos habitantes que en 2010 (2 homes e 1 muller).
Pobo aja
Os aja son un grupo étnico africano que habita no suroeste de Benín e o sueste de Togo. A súa poboación concéntrase nos departamentos de Kouffo, Mono e Zou de Benín, e nas rexións dos altiplanos e marítima de Togo.
Triquinose
A triquinose, triquinelíase ou triquiníase é unha enfermidade parasitaria, de carácter zoonósico, provocada pola invasión no tecido muscular das larvas dun verme denominado triquina (Trichinella spiralis Raillet 1885). O contaxio prodúcese pola inxestión de carne de porco contaminada polos quistes do parasito.
En 2011 diagnosticáronse en España 33 casos, o que representa unha prevalencia de 0,07 casos por 100.000 habitantes, cunha única morte (un varón de 56 anos). Deste 33 casos, 30 corresponden a tres gromos producidos por consumo de carne de xabaril (2 gromos) e de porco. Por comunicades, concentráronse en Madrid (16 casos), Castela-A Mancha (8 casos), Aragón (7 casos) e Castela e León (2 casos); non houbo ningún caso en Galicia.
Etioloxía e patoxenia
miniatura|300px|Ciclo biolóxico da triquina O axente causante da enfermidade é un verme nematodo, Trichinella spiralis, que parasita diferentes especies de mamíferos domésticos ou silvestres; hai identificadas ata 100 especies diferentes que poden actuar como hospedadores. A fase adulta é breve e ten lugar no intestino: alí, as larvas maduran ata alcanza-lo estado adulto (2–4 mm), reprodúcense e depositan as larvas na mesma luz intestinal. Estas penetran na mucosa intestinal e pasan ó torrente circulatorio (a través do sangue ou da linfa), que as distribúe por todo o organismo. As larvas rematan fixándose nos músculos, especialmente no músculo estriado, onde se enquistan. Obsérvase unha especial preferencia polos músculos de maior actividade e, polo tanto, con maior irrigación sanguínea e maior subministración de osíxeno, como os piares do diafragma, músculos maseteros, intercostais, linguais, oculares etc., pero tamén poden enquistarse noutros órganos, coma o pulmón ou o cerebro.
O contaxio prodúcese, no porco ou no xabaril, por comer ratas ou outros portadores infestados, ou desperdicios de carne dun animal enfermo. No home, por comer carne de porco, xabaril ou cabalo infestados, ou produtos cárnicos elaborados a partir destes.
Ademais da Trichinella spiralis, en España tamén está presente outra especie, a Trichinella britovi. Noutras latitudes existen tamén outras especies.
Cadro clínico
miniatura|300px|Larvas de triquina enquistadas no tecido muscular Nos animais parasitados (porco, xabaril, cabalo, rata etc.) non se observa sintomatoloxía clínica. No home, a enfermidade comeza con síntomas gastrointestinais, no momento da eclosión dos quistes no intestino, con dor difusa, vómitos e diarrea. Unha vez que as larvas pasan ó sangue e de aí ós músculos, aparecen síntomas como febre, dor muscular, cansazo, edemas e, por veces, síntomas nerviosos.
Diagnóstico e tratamento
A enfermidade diagnostícase, no home, mediante estudos serolóxicos ou por biopsias musculares que poñan en evidencia as larvas.
Nos animais, o diagnóstico faise por exame do tecido muscular no triquinoscopio (un microscopio de 40-80 aumentos adaptado a esta función) no que se observan mostras obtidas de músculos específicos nos que se concentran as larvas (piares do diafragma, maseteros ou base da lingua). Este método impúxose como obrigatorio nos matadoiros no século XIX, trala constatación de varios gromos epidémicos de carácter grave, entre os que destaca o producido en Alacant en 1887, con 25 mortos, formando así o recoñecemento triquinoscópico que fai sistematicamente a inspección veterinaria dos matadoiros, sobre tódolos porcos sacrificados. Agora ben, o exame triquinoscópico non posúe a sensibilidade necesaria e non detecta larvas non encapsuladas; ademais resulta de difícil aplicación nos matadoiros industriais, con cifras elevadas de animais sacrificados. Todo iso fixo que a partir de 2005 este método fose substituído polo de dixestión artificial de mostras constituídas por lotes dun máximo de 100 porcos. Esta dixestión libera as larvas que poden concentrarse no líquido obtido por decantación, polo que resulta un método máis fiable e seguro. Tamén se utilizan técnicas inmunolóxicas (ELISA), pero non son adecuados para o exame de animais individuais.
Este recoñecemento debe ser especialmente coidadoso nas carnes procedentes da matanza domiciliaria de porcos ou procedentes da caza. De feito, os poucos casos de positividade que se rexistran redúcense a matanzas clandestinas ou xabarís que non foron sometidos ó recoñecemento veterinario. Outras medidas que axudaron a reduci-la incidencia da enfermidade, con probada eficacia, son as medidas hixiénicas nas explotacións porcinas, especialmente as dirixidas ó control de roedores, principais vectores da enfermidade.
Non existe tratamento.
KTM
KTM AG (anteriormente KTM Sportmotorcycle AG) é un fabricante austríaco de motocicletas e coches deportivos, propiedade de KTM Industries AG e do fabricante indio Bajaj. Formouse en 1992 pero a súa fundación data de principios de 1934. Hoxe, KTM AG é a empresa matriz do Grupo KTM.
KTM é coñecida polas súas motocicletas de montaña (enduro, motocrós e supermoto). Dende finais dos anos 90, expandiu a súa produción a motocicletas de estrada e coches deportivos, principalmente o X-Bow. En 2015, KTM vendeu case tantas motos de estrada como de montaña. A produción do KTM X-Bow comezou en 2007.
Dende 2012, KTM foi o fabricante de motocicletas máis grande de Europa durante catro anos consecutivos. Globalmente, a empresa está entre os fabricantes líderes en motocicletas de montaña. En 2016, KTM vendeu 203,423 vehículos mundialmente.
É o fabricante dominante dos últimos anos no Campionato Mundial de Motocrós.
Gasosa
miniatura|Un vaso de [[Bebida de cola|cola con cubiños de xeo.]] A gasosa é unha bebida carbonatada, efervescente e sen alcohol. Estas bebidas son consumidas polo xeral en frío, para ser máis refrescante e para evitar a perda de dióxido de carbono, o que dá a efervescencia. Ofrécense varios sabores de refrixerante, entre outros, cola, laranxa, limón, lima, uva e cereixa. A auga con dióxido de carbono produce un equilibrio químico co ácido carbónico:
Historia
A fabricación de bebidas carbonatadas comeza en Nova York, en 1832, cando John Matthews inventou un dispositivo para mesturar auga con dióxido de carbono, e ademais engadir algún sabor.
Grazas á popularidade da bebida nacen negocios que mestura a auga carbonatada con sabores da súa elección, chamados fontes de refrixerante. Sabores, como laranxa, limón, uvas foron moi populares. Naquela época, a gasosa tamén se vendía en farmacia s como medicina para curar varias doezas.
Amador Pérez Sobrino
Amador Perfecto Pérez Sobrino, finado en Redondela o 15 de decembro de 1898, foi un tipógrafo e xornalista galego.
Traxectoria
Fillo de Pedro Pérez Fernández. Emigrante retornado de Latinoamérica e tipógrafo de profesión. Foi redactor do periódico redondelán La Voz del Pueblo e director de La Verdad.
Santa Maria, Río Grande do Sur
Santa Maria é a quinta cidade do estado brasileiro do Río Grande do Sur en poboación total. Tiña uns 262 368 habitantes o 2011. A súa área total é de 1.779,556 km².
miniatura|esquerda|240px|Vista da cidade de Santa Maria.
Guerra de Restauración Portuguesa
A Guerra de Restauración (en portugués: Guerra da Restauração) foi unha serie de enfrontamentos armados entre o reino de Portugal e o Reino de Castela. Este conflito comezou o 1 de decembro de 1640 e rematou co Tratado de Lisboa de 1668, asinado por Afonso VI de Portugal e Carlos II de España, no que se recoñeceu a independencia total de Portugal. A sublevación de 1640 e a longa guerra que desatou puxeron fin a un período de sesenta anos de goberno pola Casa de Austria en Portugal.
O período de 1640 a 1668 caracterizouse por enfrontamentos periódicos entre Portugal e España, tanto pequenas batallas como graves conflitos armados, moitos dos cales foron causados ​​por conflitos en España e Portugal con poderes non ibéricos. España participou na Guerra dos Trinta Anos ata 1648 e na Guerra franco-española ata a 1659, mentres que Portugal participou na Guerra portuguesa-holandesa ata 1663. A fronte mantívose estática e, no lado español, principalmente na defensiva ata 1660, dada a prioridade que a Corte de Madrid concedeu para sufocar o Levantamento de Cataluña. Por outro lado a guerra tivo frecuentes treguas debido ao cansazo e pouca preparación dos exércitos de ambas as partes, xa que ambos os reinos estaban en guerra contra outras potencias.
A guerra estableceu a Casa de Bragança como a nova dinastía reinante de Portugal, substituíndo a Casa dos Habsburgo.
Antecedentes
Ante a desaparición do anterior monarca, as Cortes tiveron que decidir cal dos varios reclamantes debería ocupar o trono portugués, pero antes de que se fixesen as eleccións, Filipe II de España anticipouse cunha invasión militar do reino. Nos anos previos o Conde-duque de Olivares impuxera a Unión de Armas, á que se opuxeran Cataluña e Portugal.
O levantamento de 1640
Debido ao descontento de todas as clases sociais do reino contra a nova política do conde-duque (quen pretendía castelanizar toda a monarquía hispánica) os nobres deron un golpe de estado en Lisboa mentres un movemento insurreccional partía dende diferentes lugares. Estes movementos estendéronse a través doutras rexións estalando insurreccións e motíns en localidades como Portel, Sousel, Campo de Ourique, Vila Viçosa, Faro, Loulé, Tavira, Albufeira, Coruche, Montargil, Abrantes, Sardoal, Setúbal, Oporto, Vila Real e Viana do Castelo e nas rexións do Alentexo e Algarve. A causa inmediata destes disturbios foi a imposición de novos impostos e as difíciles condicións de vida da poboación baixo o dominio castelán. O movemento insurreccional non conseguiu retirar o goberno establecido en Lisboa, sucumbindo ao reforzo das tropas castelás que foron á súa axuda para reprimir a revolta.
Frontes
Militarmente a Guerra de Restauración portuguesa consistiu principalmente en escaramuzas fronteirizas e redadas de cabalería contra cidades fronteirizas, combinadas con invasións e contra-invasións ocasionais, moitas delas tímidas e insuficientemente financiadas. Houbo só cinco grandes batallas preparadas coidadosamente durante os vinte e oito anos de hostilidades. A fronte principal do conflito foi Estremadura, seguida da galega, que só gañou importancia nos últimos anos da guerra, a partir de 1665. En Estremadura, o clima limitou os principais combates a dous curtos períodos de campaña: unha primavera, de marzo ou abril a mediados de xuño, e outro outono, de mediados de setembro a finais de novembro. Durante o verán houbo pouca auga e forraxes para as bestas e durante o inverno a inundación de ríos e arroios e a falta de pontes e boas estradas impediron os movementos dos exércitos. Precisamente a falta de forraxe no verán fixo imposible a realización de valas durante o outono, xa que o exército tivo que moverse para obter pastos para as súas monturas e animais de embalar. Varias dificultades loxísticas limitaron o radio de acción dos exércitos e reduciron o tempo de campaña a preto de dúas semanas.
A guerra
Pódese considerar que a guerra tivo tres períodos:
Primeira fase
Na fronte galega, que non era moi activa, nos primeiros anos da guerra destacou a destrución do mosteiro beneditino de Fiaes (situado entre o Douro e o Miño) en 1641, a vitoria galega na Batalla de Vilaza fronte á perda española da fortaleza de Salvaterra de Miño en 1642, praza que non foi recuperada ata 1659. Os combates limitáronse a algunhas incursións mutuas e aos intentos españois sen éxito de recuperar Salvaterra de Miño.
Coa esperanza dunha vitoria rápida sobre Portugal, España destinou sete rexementos á fronteira portuguesa, pero os atrasos causados ​​polo Conde de Monterrei, un xefe con máis interese nas comodidades da Corte que na batalla, malgastou calquera vantaxe inmediata. Fracasou unha contraofensiva portuguesa a finais de 1641 e deixouse o conflito nun impasse.
A primeira batalla da guerra levouse a cabo o 26 de maio de 1644 nas chairas de Montijo. Aquel día, unha gran columna de soldados españois e mercenarios, comandado por Carlo Andrea Caracciolo, marqués de Torrecusa, nativo de Nápoles, foi arrestado polas forzas portuguesas na Batalla de Montijo, liderado por Matías de Albuquerque, un dos experimentados oficiais coloniais portugueses que se fixeron famosos durante a guerra. Aínda que os portugueses os derrotaron, nunca máis intentaron unha profunda penetración no territorio castelán. Pouco despois, en novembro de 1644, Torrecusa cruzou as fronteiras de Badaxoz, atravesando a cidade. O marqués ordenou un recoñecemento de Olivenza, entón dominio portugués, pero desistiu de atacalo porque o consideraba de pouco interese. O exército español chegou a Elvas establecendo un asedio de oito días á cidade. O Marqués de Alegrete reforzou a gornición e puido superar os ataques dos españois, que foron forzados a regresar e atravesar a fronteira logo de sufrir grandes perdas.
En 1645 seguiron as incursións mutuas en territorio inimigo. Os portugueses fracasaron no seu intento de apoderarse de Valencia de Alcántara e os españois ao tratar de expugnar Salvaterra do Extremo. A indisciplina e o desexo de saqueos minaron a eficacia das tropas de Estremadura. Os intentos de reforma militar fracasaron. En 1648 os portugueses redobraron as súas incursións en Estremadura, aproveitando o caos militar que prevalecía nas filas inimigas. En 1648 os españois contraatacaron, limitando as incursións portuguesas e defendendo victoriosamente Alcántara. En 1649 e 1650 con todo, retomaron os ataques, xeralmente con fortuna, inflixindo varias derrotas ás forzas españolas.
Para recuperar Portugal, os españois organizaron dous exércitos: un en Estremadura e outro en Galicia. En Galicia recrutáronse uns dezaseis mil homes, aínda que moitos menos serviron na fronte, en malas condicións e con salarios baixos, unha situación que favoreceu a propagación de epidemias e as desercións. Para mellorar a situación, decidiuse reducir o número de soldados, pero ter un continxente pseudo-profesional mellor pagado e tratado. A primeira redución feita en parte para permitir que parte dos soldados volvese ás tarefas agrícolas levouse a cabo en 1644. En 1649 servían na fronte galega catro mil soldados de infantería e oitocentos cabaleiros.
Os portugueses instalaron a súa sede en Elvas, mentres os españois o fixeron na veciña Badaxoz, trasladándoo de Mérida, onde estuvera os primeiros meses da guerra. A zona, intensamente militarizada logo da entronización de Xoán IV en Lisboa, era o principal teatro da guerra. En 1641, dada a falta de medios dos adversarios, ambos se abstiveron de acometerse. As dúas partes se concentraron en mellorar as defensas dos seus territorios. Os enfrontamentos, determinadas polas ordes de Madrid e Lisboa, limitáronse a escaramuzas. As dúas partes tentaron atraerse ás cidades fronteirizas. En 1642 reviviu a guerra: os portugueses realizaron unha incursión na Serra de Gata. Aproveitándose dos desacordos entre os comandantes militares de Cáceres e Salamanca. O resto do ano sucedéronse as escaramuzas, de incerto resultado. Durante os anos 1643 e 1644, os portugueses cortaron a fronteira cacereña, con notable éxito. Asaltaron tamén Badaxoz en van. Tamén atacaron Galicia, onde tomaron Salvaterra.
O exército real estacionado en Estremadura, privado das mellores tropas e carente de financiamento, tivo que completar a súa dotación con veciños da zona, sen experiencia na carreira militar. A falta de práctica marcial favoreceu a indisciplina, que se uniu á falta de calidade dos oficiais. A falta de fondos para afrontar os gastos do exército fixo que o exército tivese que vivir dos pobos de Estremadura, aos que os desertores, numerosos debido ás malas condicións nas que vivían os soldados, acosaban. A poboación civil padecía ataques portugueses e o abuso de soldados españois. Como resultado, formáronse unidades voluntarias de Estremadura, dedicadas á defensa das súas terras e aos ataques a través de Portugal e malia as actividades ilegais destas bandas, foron fundamentais para a defensa da fronteira, dada a ineficacia do exército regular.
Segunda fase
En 1646, a imposibilidade de alcanzar un acordo estable cos holandeses e o temor a perder a alianza con Francia preocupaba ao goberno portugués. Nese período, os diplomáticos portugueses procuraban a colaboración de Francia, Provincias Unidas e Venecia para tratar de conseguir que Filipe IV asinase unha tregua de polo menos cinco anos, propósito que non se alcanzou. Ao final de 1648, o goberno portugués estaba a piques de dar Pernambuco e Angola aos holandeses para gañar a súa axuda, aínda que as vitorias sobre estes nos territorios finalmente fixeron que o plan desaparecese. A guerra tamén foi cara. Na década de 1650, había máis de 20 000 soldados españois en Estremadura, fronte aos 27 000 en Flandres. Entre 1649 e 1654, preto do 29 por cento (máis de seis millóns de ducados) de gastos de defensa en España asignáronse á guerra contra Portugal, número que aumentou durante as principais campañas da década de 1660. Portugal conseguiu financiar os seus gastos militares grazas á súa capacidade para gravar o comercio de especias con Asia e co comercio de azucre brasileiro, aínda que tamén recibiu algún apoio de rivais europeos de España, especialmente Holanda, Francia e Inglaterra.
En 1651 os portugueses asaltaron as terras de Coria e Valencia de Alcántara, pero non puideron apoderarse das vilas. En 1653 e 1654 as incursións reducíronse, pero multiplicáronse de novo en 1656 ata que en 1657 os españois tomaron Olivenza.
A década de 1650 foi indecisa militarmente, pero importante nas frontes política e diplomática. A morte do rei Xoán IV de Portugal en 1656 marcou o comezo da rexencia da súa esposa, que foi seguida por unha crise pola sucesión e o golpe de palacio de 1662. Parte da nobreza portuguesa desafiou a sucesión. Estes problemas internos, a expulsión dos holandeses do Brasil (1654) e a sinatura dun tratado con Inglaterra (tamén en 1654) melloraron temporalmente a posición diplomática e financeira de Portugal e outorgoulle a protección necesaria contra un ataque naval contra Lisboa.
Con todo, Portugal seguiu sen conseguir o obxectivo principal: un pacto formal con Francia. A debilidade e illamento portugueses provocaron a virtual exclusión das negociacións do principal pacto europeo do momento, a Paz de Westfalia en 1648, o triunfo da nova real politik. Grazas á sinatura deste tratado e ao fin das hostilidades en Cataluña en 1652, España volveu concentrar a súa atención en Portugal, aínda que sufriu unha falta de homes, recursos e, sobre todo, bos líderes militares para asumir a subxugación do territorio.
Terceira fase
O fin da fronte catalá fixo que a Corte de Madrid enviase máis exércitos a Estremadura pero non conseguiron tomar Valencia de Alcántara.
Debido ás paces entre España e Francia, Filipe IV decidiu mover varios terzos de flandres á fronte portuguesa, debido ao fracaso do embaixador portugués en Francia ao menos obtivo permiso para contratar mercenarios, entre eles veu Friedrich von Schönberg, I duque de Schönberg, como conselleiro militar a Lisboa, por recomendación do militar francés Turenne, xunto con outros empregados estranxeiros e máis de dous mil soldados ingleses para reforzar as forzas portuguesas, o consentimento tácito de Carlos II de Inglaterra. Luís XIV de Francia, para evitar infrinxir o tratado asinado con España, Von Schönberg privados dos seus oficiais franceses. En 1661, Xoán Xosé de Austria tomou Arronches, que debilitou a posición portuguesa en Elvas. A partir de aí os casteláns podían acosar as comunicacións portuguesas deste e avanzar máis aló do río Caia. Como consecuencia da perda de Arronches, os portugueses retiraron o exército do Alentejo a Estremoz, lonxe da fronteira. En 1662, España realizou importantes esforzos para acabar coa rebelión en Portugal. Tres exércitos preparáronse para el: o de Badaxoz, composto por dezaseis mil soldados de infantería e seis mil cabaleiros, comandados por Juan José de Austria, fillo natural de Filipe IV; o de Galicia, con dezanove mil homes, e o de Ciudad Rodrigo. En xuño de 1663, o de Austria conquistou Juromenha. O cabaleiro real levou aos catorce mil homes que entraron no Alentejo e o ano seguinte conseguiron someter Évora, a principal cidade da rexión, pero os portugueses, baixo o mando de Don António Luís de Meneses, primeiro marqués de Marialva e von Schönberg, puideron reverter a situación. Ao evitar as principais prazas fronteirizas (Elvas e Estremoz) para chegar a Évora, os españois aceleraron a marcha, pero a costa de estar illados da fronteira. Tanto en Évora como noutros pobos do Alentejo, Juan José fora recibido como un liberador que aboliu os tributos máis odiados dos Braganza, unha situación que indignou ao goberno portugués. O 8 de xuño de 1663, Don Juan José sufriu unha rotunda derrota por parte dos portugueses na batalla de Ameixial, cando se dirixía a Arronches para atopar comida para as súas tropas. Os exércitos portugueses, xunto cos reforzos, finalmente derrotaron aos españois na batalla de Ameixial o 8 de xuño de 1663, forzando a Xoán de Austria a abandonar Évora e de volta á fronteira, despois de sufrir derrotas..
O 24 de xuño de 1664, logo de soportar un duro asedio, Valencia de Alcántara finalmente caeu en mans dos portugueses, que a mantiveron ata febreiro de 1668. Foi o único lugar importante conquistado polos portugueses na fronteira con Estremadura, a pesar dos repetidos intentos de aproveitar non só isto, senón tamén Alburquerque e Badaxoz.
Ese mesmo ano de 1665, os portugueses desataron unha ofensiva en Galicia para aproveitar o porto de Vigo, que os franceses querían obter. Este ataque puxo fin á serie de vitorias galegas na fronte norte e permitiu aos portugueses ocupar o val de Ronsal e renderse á Guardia. Tras este ataque, case non houbo batallas de importancia na fronte galega, que permaneceron inalteradas.
Á morte de Filipe IV, a falta de medios para emprender novas ofensivas e o estancamento da fronte uniuse en 1667 pola Guerra de Desvinculación que, a pesar dos avisos do goberno flamengo, sorprendeu á corte de Madrid. Aínda non renunciou a perder Portugal, a pesar do pesimismo dos ministros. Malia isto, a nova guerra con Francia acelerou o fin da loita portuguesa. Para poder defender a Flandres, a Coroa tivo que facer a paz cos portugueses, á que finalmente renunciou a rexencia.
As dúas partes volveron a campañas de escaramuzas. Portugal, coa intercesión do seu aliado inglés, solicitou unha tregua, pero a decisiva vitoria portuguesa en Montes Claros e a sinatura do Tratado de Lisboa de 1667 entre Francia e Portugal precipitaron o fin do conflito: os Habsburgo españois finalmente aceptaron recoñecer a Independencia portuguesa e a Casa de Braganza como a nova dinastía reinante de Portugal o 13 de febreiro de 1668. A paz foi asinada ese día no convento de San Eloy de Lisboa.
A guerra de restauración portuguesa en Galicia
A fronte galega foi un teatro secundario da guerra. Debido a estar lonxe da Corte de ambos os reinos e contar cunha orografía brusca non se prestaba para as manobras militares. Nos primeiros anos da guerra destacou a destrución do mosteiro beneditino de Fiaes en 1641 mais a vitoria galega na Batalla de Vilaza fronte á perda española da fortaleza de Salvaterra de Miño en 1642, praza que foi recuperada en 1659. O combate limitouse a algunhas incursións mutuas e aos intentos españois sen éxito de recuperar Salvaterra de Miño. As dúas prazas fortes da fronte galega foron Tui e Monterrei. Nelas concentráronse as milicias da Galicia Oriental mais a da Occidental. Cada unha delas tiña subsidiadas outras fortalezas mais pequenas repartidas a cada lado da fronteira do Miño, así o Castelo de Fornelos pertencía á xurisdición guerreira tudense e o Alcázar de Milmanda á de Monterrei, ambas as divisións subordinadas ao mando do Capitán Xeneral de Galicia, título que pasou por varias mans.
Elemento ultraconservado
Un elemento ultraconservado (abreviado UCE, do inglés ultra-conserved element) é unha rexión do ADN que é idéntica en polo menos dúas especies de seres vivos. Un dos primeiros estudos sobre UCEs mostrou que certas secuencias de ADN humanas dunha lonxitude de 200 nucleótidos ou maiores estaban totalmente conservadas (tiñan idéntica secuencia de nucleótidos) en ratas e ratos. Malia que a miúdo son secuencias de ADN non codificante, algúns elementos ultraconservados son transcricionalmente activos, orixinando moléculas de ARN non codificante.
Funcións
Foron identificados 481 elementos ultraconservados no xenoma humano. Unha base de datos que recolle información xenómica sobre elementos ultraconservados (UCbase) que comparten o 100% de identidade entre humanos, ratos e ratas está dispoñible en. Un pequeno número deles que son transcritos foron asociados a carcinomas e leucemias humanas. Por exemplo, TUC338 está fortemente regulado á alza nas células de carcinoma hepatocelular humano. Un estudo que compara os elementos ultraconservados entre humanos e o peixe Takifugu rubripes propuxo que foron importantes no desenvolvemento dos vertebrados. Varios elementos ultraconservados están localizados preto de reguladores transcricionais ou xenes do desenvolvemento. Outras funcións son a amplificación e a regulación do empalme do ARN.
Bibliografía
Ryu et al. BMC Evolutionary Biology 2012
Curciat-Dongalon
Curciat-Dongalon é unha vila francesa do departamento do Ain, na rexión de Ródano-Alpes.
Galería de bandeiras dos concellos de Galicia
Galería de bandeiras dos concellos de Galicia.
Gnoseoloxía
A gnoseoloxía(do grego γνωσις gnosis 'coñecemento' ou 'facultade de coñecer' e λόγος logos   'razoamento' ou 'discurso') é unha rama da filosofía que estuda a natureza, a orixe e o alcance do coñecemento.
Historia e características
A gnoseoloxía non estuda os coñecementos particulares, como poden ser o coñecemento da física, da matemática ou dos arredores inmediatos, senón o coñecemento en xeral, aínda que pode falar sobre os límites e o fundamento doutros coñecementos particulares; por exemplo, ao dilucidar que valor ten unha "medida" usada pola física.
Os problemas en torno ao coñecemento son centrais na filosofía e a súa consideración iníciase coa filosofía mesma, especialmente con Platón, en especial no seu diálogo titulado Teeteto. Practicamente todos os grandes filósofos contribuíron á gnoseoloxía.
José Antonio García López
José Antonio García López, nado en Sarria o 13 de xuño de 1971, é un avogado e político galego do PPdeG.
Traxectoria
Licenciado en Dereito pola Universidade de Santiago de Compostela. En 1999 ocupou o número tres na lista da Agrupación Sarriana de Integración (ASI) en Sarria, a cal fixo alcalde ao socialista Claudio Garrido Martínez e foi tenente de alcalde e concelleiro de Urbanismo. Nas municipais de 2003 encabezou a lista de Iniciativa Galega (INGA), onde se integrara a súa formación, consiguindo 2 concelleiros e converténdose en alcalde co apoio do Partido Popular (6 edís) e dunha tránsfuga do BNG, habendo sido o PSdeG-PSOE o máis votado con 7 concelleiros. Encabezou a candidatura do PPdeG en Sarria nas eleccións municipais de 2007 e logrou sela forza máis votada, pero perdeu a alcaldía dado que o PSdeG alcanzou un pacto de goberno co BNG e o Partido Galeguista. Foi elixido deputado no Parlamento de Galicia polo PPdeG nas eleccións autonómicas de 2009. En 2011 encabezou de novo candidatura do PPdeG á alcaldía de Sarria, obtendo a maioría absoluta e recuperando a alcaldía, polo que dimitiu como deputado do Parlamento de Galicia. En 2015 perdeu a maioría absoluta e a alcaldía, dado que o PSdeG alcanzou un pacto con Compromiso por Galicia e o BNG. En 2019 encabezou de novo a candidatura popular e sigueu perdendo apoios, sendo derrotado polo exalcalde socialista Claudio Garrido Martínez, o cal encabezaba a candidatura Camiña Sarria e recuperou a alcaldía. En setembro de 2022 abandonou a portavocía do PPdeG tras haber renunciado a continuar na presidencia local do partido en Sarria.
1353
Outros
Historia ano a ano
Fotolingua
Fotolingua é un concurso organizado polo Departamento de Lingua do Concello de Santiago para darlles visibilidade aos estabelecementos comerciais que fan uso do galego. O primeiro Fotolingua realizouse no ano 2016, a súa periodicidade é anual.
Premiadas/os
2016
2017
2018
A Fonte do Espiño, Liáns, Oleiros
A Fonte do Espiño é un lugar da parroquia de Liáns no concello de Oleiros, na provincia da Coruña. Segundo o padrón municipal (INE 2012) ten 399 habitantes (196 homes e 203 mulleres).
Grouplove
Grouplove (tamén estilizado como GROUPLOVE) é un grupo musical de indie rock formado no 2009. Está composto por Hannah Hooper (voz, teclado), Christian Zucconi (voz, guitarra), Sean Gadd (baixo, voz), Andrew Wessen (guitarra, voz) e Ryan Rabin (batería).
Escoureda, O Corgo
Santa María de Escoureda é unha parroquia do concello do Corgo na comarca de Lugo. Tiña 107 habitantes en 2016, segundo datos do Instituto Galego de Estatística, 36 homes e 71 mulleres. O que supón unha diminución de 18 habitantes respecto ao ano 2007 cando tiña 125 habitantes (50 homes e 75 mulleres) e 29 menos que en 2000.
Grouplove
Ryan Rabin produciu o primeiro EP, que foi lanzado independentemente e que foi relanzado por Canvasback/Atlantic. O seu primeiro álbum, Never Trust a Happy Song, tamén foi producido por Rabin e foi lanzado mundialmente o 13 de setembro de 2011.
París-Roubaix
miniatura|Imaxe do velódromo de Roubaix. A París-Roubaix é unha das máis antigas carreiras de ciclismo en estrada. Esta famosa proba tamén é coñecida como A clásica das clásicas ou polo nome do Inferno do norte. Este último nome utilízase actualmente para facer referencia á extrema dureza da carreira, aínda que este alcume en realidade provenlle da desoladora paisaxe de Arenberg resultado dos combates da primeira guerra mundial.
Foi creada en 1896 trala inauguración do velódromo de Roubaix. A proba ten lugar o segundo domingo de abril e o seu percorrido caracterízase polos duros treitos de lastro, entre os que destacan o bosque de Arenberg e o Carrefour De l'Arbre. A chegada ten lugar no velódromo de Roubaix, ó que terán que dar unha volta completa para remata-la carreira.
En 1968, o lugar de comezo da carreira pasou de París a Compiègne.
Formou parte da extinta Copa do Mundo de ciclismo dende a súa creación en 1989 e tamén do UCI ProTour. Actualmente forma parte do calendario do UCI WorldTour. É unha das cinco clásicas que se catalogan como Monumentos do ciclismo.
A edición de 2020 foi adiada por causa da COVID-19. En abril do mesmo ano a UCI anunciou a intención de disputar a proba en outubro e de incluír por vez primeira a edición feminina da proba.
Palmarés
miniatura|Podio da [[París-Roubaix 2015: Zdeněk Štybar (2º), John Degenkolb (1º) e Greg Van Avermaet (3º).]]
Vilatán, Baroncelle, Abadín
Vilatán é un lugar da parroquia de Baroncelle, no concello lugués de Abadín, na comarca da Terra Chá. Tiña 11 habitantes en 2015 (7 homes e 4 mulleres) segundo datos do IGE. Iso supón unha diminución da poboación respecto a 2010 cando tiña 12 habitantes (7 homes e 5 mulleres).
Escoureda
O topónimo galego Escoureda pode referirse a:
Tempada 2011-12 da NBA
Pretempada
Os adestramentos oficiais comezaron o 9 de decembro. Cada equipo xogou dous partidos de pretempada.
Por conferencia
x- Clasificado para playoffs
y- Campión de división
c- Vantaxe de campo nos playoffs de conferencia
z- Vantaxe de campo en todos os playoffs
Playoffs
O campión da edición 2011-2012 da NBA foron os Miami Heat.
Hades
miniatura|Busto de Hades. Copia romana en mármore dun orixinal grego do século V a. C.; o manto escuro é un engadido moderno ([[Museo Nacional Romano).]]
Na mitoloxía grega, Hades (en grego antigo ᾍδης Hadēs, orixinalmente Ἅιδης Haidēs ou Ἀΐδης Aïdēs —dórico Ἀΐδας Aidas—, ‘o invisible’) alude tanto ao antigo inframundo grego como ao deus deste. A palabra facía referencia en Homero só ao deus; sendo o xenitivo ᾍιδού Haidou un elisión para designar localización: ‘[a casa/dominio] de Hades’. Finalmente tamén o nominativo chegou a designar a morada dos mortos.
Na mitoloxía grega, Hades é o fillo varón maior de Crono e Rea. Segundo o mito, el e os seus irmáns Zeus e Poseidón derrotaron aos Titáns e reclamaron o goberno do cosmos, adxudicándose o inframundo, o ceo e o mar, respectivamente; a terra sólida, desde moito antes provincia de Xea, estaba dispoñible para os tres ao mesmo tempo.
Unión Deportiva San Sebastián de los Reyes
A Unión Deportiva San Sebastián de los Reyes, coñecida habitualmente como Sanse, é un club de fútbol español da cidade de San Sebastián de los Reyes, na Comunidade de Madrid. Foi fundado en 1971 e actualmente xoga na Segunda División B Española, categoría á que ascendeu en 2011 desde a Terceira División.
Hades
O termo «hades» na teoloxía cristiá (e no Novo Testamento Grego) é paralelo ao hebreo sheol (שאול, ‘tumba’ ou ‘pozo de sucidade’), e alude á morada dos mortos. O concepto cristián de inferno parécese máis ao Tártaro grego, unha parte profunda e sombría do Hades usada como alxube de tormento e sufrimento.
O reino de Hades
miniatura|Hades con [[Cerbero (Museo de Arqueoloxía de Creta).]]
Nos antigos mitos gregos, o reino de Hades é a neboenta e sombría morada dos mortos (tamén chamada Érebo), á que ían todos os mortais. A filosofía grega posterior introduciu a idea de que os mortais eran xulgados tras a súa morte e recompensábanse ou maldicíanse. Moi poucos mortais podían abandonar este reino unha vez entraran: as excepcións, Heracles e Teseo, eran heroes. Incluso Odiseo na súa nekyia chama aos espíritos dos defuntos, en lugar de descender até eles.
Unión Deportiva San Sebastián de los Reyes
Historia
Na tempada 2008-09, no seu regreso á Terceira División, o equipo volve realizar unha mala tempada e acaba en 13º posición, salvándose do descenso na última xornada tras vencer por 1-3 ao Rayo Vallecano B.
Unha tempada despois, volve repetir o mesmo posto (13º), nesta ocasión, o equipo realiza unha gran primeira volta que lle fai estar nos primeiros postos, pero tras unha nefasta volta e o estar disputando a Copa Real Federación Española de Fútbol ata as semifinais fronte ao Lorca Deportiva, o equipo acaba a tempada sen opcións de ascenso.
Hades
O reino de Hades
Había varias seccións no Hades, incluíndo o Elisio, os Campos de Asfódelos e o Tártaro. Os mitógrafos gregos non son totalmente consistentes sobre a xeografía do máis alá. Un mito completamente oposto sobre a outra vida concirne ao xardín das Hespérides, con frecuencia identificado coas Illas da Bendición, onde podían morar os heroes bendicidos.
Unión Deportiva San Sebastián de los Reyes
Historia
Na tempada 2010-11, o equipo remata na cuarta posición e ascende novamente á Segunda División B logo de vencer a Villaralbo CF, CCD Cerceda e CD Tudelano na promoción.
Hades
O reino de Hades
Na mitoloxía romana, a entrada ao Inframundo localizada no Averno, un cráter próximo a Cumas, foi a ruta usada por Eneas para descender ao reino dos mortos. Por sinécdoque, «Averno» pode usarse como referencia a todo o inframundo. Os Inferi Dii eran os deuses romanos do inframundo.
Unión Deportiva San Sebastián de los Reyes
Estadio
250px|miniatura|Estadio Nuevo Matapiñonera
A UD San Sebastián xoga os seus partidos no Estadio Municipal Nuevo Matapiñonera, un campo con capacidade para 3.000 espectadores e herba natural. O primeiro campo do equipo foi o Campo de Deportes da UD San Sebastián de los Reyes, máis coñecido como Matapiñoneras, e o novo estadio ocupa a localización do anterior xa que este foi demolido por completo cando se desenvolveu a zona comercial contigua ao estadio.
Hades
O reino de Hades
Para os helenos, os falecidos entraban ao inframundo cruzando o río Aqueronte, porteados por Caronte, quen cobraba pola pasaxe un óbolo, pequena moeda que poñían na boca do defunto os seus piadosos familiares. Os pobres e os que non tiñan nin amigos nin familia reuníanse durante cen anos na orela. Os gregos ofrecían libacións propiciatorias para evitar que os defuntos volvesen ao mundo superior a «perseguir» a quen non lles dera un funeral adecuado. O outro lado do río era gardado polo Cérbero, o can de tres cabezas derrotado por Heracles (Hércules para os romanos). Máis alá de Cérbero, as sombras dos defuntos entraban na terra dos mortos para ser xulgadas.
Os cinco ríos do reino de Hades e o seu significado simbólico eran o Aqueronte (o río da pena ou a congoxa), o Cocito (lamentacións), o Flexetonte (fogo), Lete (esquecemento) e Estixia (odio), o río sobre o que incluso os deuses xuraban e no que somerxeron a Aquiles para facelo invencible. O Estixia formaba a fronteira entre os mundos superior e inferior.
A primeira rexión do Hades comprendía os Campos de Asfódelos, descritos na Odisea, onde as almas dos heroes vagaban abatidas entre espíritos menores, que barullaban como morcegos. Só libacións de sangue ofrecidas por eles no mundo dos vivos podían devolvelos durante un tempo ás sensacións de humanidade.