cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Tiziano
Traxectoria
Discípulo de Giovanni Bellini e coincidiu tamén con Giorgione, xa nas súas primeiras obras aínda recollendo os valores cromáticos e luminosos do seu mestre, Tiziano afástase del polo seu dramatismo e a expresión de contrastes que se poden ver nunha das súas primeiras obras mestras, Asunción (1518), maxistral tanto en retratos, heroicos, suntuosos, solemnes, refinados e cunha alta penetración psicolóxica, e paisaxes, como os temas relixiosos, cheos de sentimentalismo, e mitolóxicos, cheos de gozosa sensualidade.
A partir de 1550 a pincelada faise máis ampla e o toque desunido ata chegar a constituír manchas fluídas e incandescentes por efecto da luz e a cor.
Paraneópteros
Os paraneópteros (Paraneoptera) forman unha superorde monofilética de insectos, que inclúe catro ordes: os Psocoptera, Phthiraptera, Thysanoptera e Hemiptera. As pezas bucais dos Paraneoptera reflicten diversos hábitos alimenticios. Os grupos basais son comedores de microbios en superficies, mentres que os grupos máis avanzados aliméntanse de plantas ou fluídos animais. En xeral, caracterízanse polas seguintes características comúns:
Psocoptera
Os Psocoptera é a orde dos piollos dos libros, que comprende unhas 4 400 espeies descritas distribuídas en 3 subordes: Trogiomorpha, Troctomorpha e Psocomorpha. É o primeiro tipo de insectos no que se observa o inicio da transición a ter pezas bucais chuchadoras. É un grupo irmán dos Phthiraptera.
Na natureza encóntranse entre a follaxe, baixo codias ou entre follas caídas. A maioría das especies comen microbios de superficies, algunhas aliméntanse de insectos mortos e unhas poucas especies comen produtos de papel (de aí o seu nome de piollos dos libros). Moitas especies viven de forma gregaria.
Phthiraptera
miniatura|upright|[[Pediculus humanus]] Os Phthiraptera, inclúen os piollos, en total unhas 5 000 especies descritas divididas en 4 ordes. Os Amblycera son o grupo máis basal e parasitan aves e mamíferos. Os Ischnocera son a suborde máis numerosa e parasitan principalmente aves e algúns grupos de mamíferos. Os Rhynchophthirina, son os piollos do elefante, dos que hai 3 especies que parasitan elefantes e suidos en África. Os Anoplura (piollos chuchadores) parasitan só mamíferos.
O corpo dun piollo está aplanado dorsoventralmente e frecuentemente carece de ollos. As patas son fortes para agarrarse aos pelos e plumas do hóspede. Os Amblycera teñen pezas bucais mastigadoras, e os Anoplura téñenas chuchadoras e con estiletes. Os piollos mastigadores aliméntanse de plumas, pelo e detritos da superficie da pel, mentres que os piollos chuchadores se alimentan exclusivamente de sangue. A maioría das especies de piollos son específicos dun hóspede, e os chuchadores son máis específicos que os mastigadores. Hai fortes probas da coevolución hóspede-parasito nalgúns grupos. Como os piollos non teñen ás, a transferencia entre individuos hóspedes xeralmente implica o contacto directo entre eles, por exemplo no apareamento, reprodución e crianza dos fillos, xa que adoitan compartir sitios niño comunais ou mesmo durante as interaccións predador-presa. Os piollos teñen o menor número de estadios vitais de todos os insectos (ovo, 3 ínstares larvarios e adulto).
Thysanoptera
miniatura|upright|[[Ponticulothrips diospyrosi sobre un dedo]]
A orde dos Thysanoptera, na que están incluídos os trips, comprende unhas 5 500 especies clasificadas en dúas subordes distinguidas polo seu ovipositor. Os Terebrantia teñen un ovopositor cónico ben desenvolvido, mentres que os Tubulifera non. No seu lugar o seu abdome é alongado con forma de tubo.
A boca ten forma dun cono asimétrico, e consta de estiletes perforadores. Os trips teñen vexigas eversibles características nos seus tarsos que proporcionan adhesión ao substrato. Os trips encóntranse xeralmente nas flores. A maioría das especies son fitófagas, alimentándose de flores. Algunhas especies comen fungos e unhas poucas especies son predadoras. O desenvolvemento nos trips é moi exclusivo. Nos Terebrantia o estadio de ovo é seguido por 2 ínstares larvarios, 1 ínstar “prepupal”, un ínstar “pupal” e o estadio adulto. Os estadios prepupal e o pupal son quiescentes e teñen ás rudimentarias. Nos Tubulifera hai 2 ínstares “prepupais” e un “pupal”. Os rudimentos das ás non están presentes no primeiro estadio “prepupal”. O comportamento social vai desde as especies solitarias ás eusociais con división reprodutiva do traballo.
Riotinto, Calo, Teo
Riotinto é un lugar da parroquia de Calo, no concello coruñés de Teo, na comarca de Santiago. Segundo o IGE, en 2018 tiña 22 habitantes (8 homes e 14 mulleres).
Conservatorio Real de Bruxelas
miniatura|dereita|350px| Conservatorio Real de Bruxelas. En actividade dende o primeiro imperio (1813), o Conservatoire royal de Bruxelles recibe este título oficial en 1832. É dende aquela época a principal e a máis importante escola de música e das artes vogais de Bélxica. Son mestres coma François-Joseph Fétis, primeiro director do Conservatorio, François-Auguste Gevaert ou Joseph Jongen os que lle deron o rango que ocupa.
Inicialmente instalado no pazo da familia Thurn und Taxis, os edificios que ocupa actualemente, son obra do arquitecto Jean-Pierre Cluysenaar e foron edificados entre 1872 e 1876.
1967 foi o ano da separación en dúas institucións lingüísticas autónomas, o « Conservatoire Royal de Bruxelles » actualmente baixo a dirección de Frédéric de Roos e o « Koninklijk Conservatorium Brussel », baixo a dirección de Peter Swinnen. As dúas institucións repártense o mantemento dos edificios e teñen unha intensa colaboración.
Con profesores de gran renome, moitos dos seus alumnos, chegados de todo o mundo, adquiriron unha gran notoriedade.
En 1877 decidiuse achegar ao Conservatorio un museo de instrumentos de música para permitir aos estudantes coñecer mellor os instrumentos. Así vai nacer o Museo de instrumentos de música de Bruxelas.
A Igrexa, Carres, Oza-Cesuras
A Igrexa é un lugar da parroquia de Carres no concello coruñés de Oza-Cesuras, na comarca de Betanzos. Segundo o IGE, en 2011 tiña 6 habitantes (4 homes e 2 mulleres).
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, o lugar da igrexa.
Catarina Pereira
Catarina Pereira, nada en Matosinhos o 13 de xuño de 1990, é unha actriz e cantante portuguesa e recentemente participante no Festival RTP da Canção 2014, ficando en 2º lugar en dous anos consecutivos, en 2013 e 2014.
Eduardo Pardo Montenegro
Eduardo Pardo Montenegro Montenegro, finado en Madrid o 20 de maio de 1882, foi un político galego.
Catarina Pereira
Traxectoria
150px|miniatura|esquerda|Catarina no Festival RTP da Canção 2010 En 2010 tentou sorte no Festival RTP da Canção 2010 para representar a Portugal no Festival de Eurovisión 2010 convidada polos compositores Carlos Coelho e Andrej Babic. A canción foi "Canta por Mim", un pop-étnico con guitarra portuguesa.
Eduardo Pardo Montenegro
Traxectoria
Oficial do Ministerio de Fomento. Na Restauración foi elixido deputado a Cortes polo distrito de Ribadeo nas eleccións de 1881. Finou en Madrid o 20 de maio de 1882.
Catarina Pereira
Traxectoria
En 2014 volveu a participar no Festival RTP da Canção 2014 quedando segunda coa canción en portugués "Mea Culpa", composta tamén por Carlos Coelho e Andrej Babic.
Ligazóns externas
Páxina web oficial
Airbus Group
Airbus Group SE é un grupo aerospacial e de defensa europeo. Entre as empresas participantes está Airbus dedicada á produción de avións comerciais e Airbus Military que manufactura avións militares. Eurocopter, o principal subministrador mundial de helicópteros; Astrium, líder europeo en programas espaciais desde o Ariane ata o Galileo; e Cassidian que produce sistemas de seguridade e defensa.
Área sanitaria de Lugo, A Mariña e Monforte de Lemos
miniatura|Mapa da área sanitaria de Lugo, A Mariña e Monforte de Lemos. A área sanitaria de Lugo, A Mariña e Monforte de Lemos é unha das sete áreas sanitarias en que se divide o sistema público de saúde galego. O seu territorio coincide co da provincia de Lugo, e divídese en tres distritos sanitarios: o Distrito sanitario de Lugo, no centro da provincia, o Distrito sanitario da Mariña ao norte da provincia, e o Distrito sanitario de Monforte de Lemos ao sur.
O Distrito sanitario de Lugo abrangue os seguintes concellos: Abadín, Antas de Ulla, Baleira, Baralla, Becerreá, Begonte, Castro de Rei, Castroverde, Cervantes, O Corgo, Cospeito, A Fonsagrada, Friol, Guitiriz, Guntín, O Incio, Láncara, Lugo, Meira, Monterroso, Muras, Navia de Suarna, Negueira de Muñiz, As Nogais, Outeiro de Rei, Palas de Rei, Paradela, O Páramo, A Pastoriza, Pedrafita do Cebreiro, Pol, A Pontenova, Portomarín, Rábade, Ribeira de Piquín, Riotorto, Samos, Sarria, Taboada, Triacastela, Vilalba e Xermade. Por outra banda, o Distrito sanitario da Mariña esténdese polos concellos de Alfoz, Barreiros, Burela, Cervo, Foz, Lourenzá, Mondoñedo, Ourol, Ribadeo, Trabada, O Valadouro, O Vicedo, Viveiro e Xove. Por último, os concellos do Distrito sanitario de Monforte de Lemos son Bóveda, Carballedo, Chantada, Folgoso do Courel, Monforte de Lemos, Pantón, A Pobra do Brollón, Quiroga, Ribas de Sil, O Saviñao e Sober.
O Distrito sanitario de Lugo conta co Complexo Hospitalario Universitario de Lugo, que ofrece atención sanitaria a unha poboación de 205.737 cidadáns con tarxeta sanitaria. O Distrito sanitario da Mariña conta pola súa banda co Hospital Público da Mariña que dá servizo aos 65.567 cidadáns con tarxeta sanitaria do distrito. Por último, no Distrito sanitario de Monforte de Lemos, o Hospital Público de Monforte ten adscritas 41.992 tarxetas sanitarias.
Émile Augier
Guillaume Victor Émile Augier, nado en Valence (Drôme) o 17 de setembro de 1820 e finado en París o 25 de outubro de 1889, foi un dramaturgo francés. Escribiu comedias costumistas e de sátira social e foi elixido membro da Academia Francesa en 1857.
Lingüística diacrónica
Os resultados da lingüística diacrónica poden ser frecuentemente comparados cos doutras disciplinas como a historia, a arqueoloxía ou a xenética. Nos estudos interdisciplinares deste tipo o que se pretende é reconstruí-la cronoloxía relativa de contactos entre pobos, rutas de expansión e influencias culturais mutuas.
O nome lingüística comparada, ou gramática comparada, refírese propiamente a unha das técnicas principais da lingüística histórica.
Reconstrución externa: Método comparativo
As similitudes intralingüísticas obedecen a unha de tres causas posibles: Casualidade, préstamos ou herdanza. Cando as similitudes entre palabras de distintas linguas son debidas a unha orixe común, estas palabras chámanse cognados. Ditos cognados serven para determina-lo grao de relación entre distintas linguas en distintos aspectos lingüísticos.
Se tódalas linguas dun grupo emparentado en forma filoxenética comparten un trazo, supomos que este se achaba presente na lingua nai. O indoeuropeo foi reconstruído principalmente mediante o método comparativo.
Reconstrución interna
Este método tenta reconstruír sistemas lingüísticos antigos partindo dos datos dunha soa lingua. Baséase en que as irregularidades do presente remiten a procesos que no pasado foron regulares. Este método utilízase basicamente con aquelas linguas illadas das que se descoñecen parentes ou en combinación coa reconstrución externa. Os resultados da reconstrución externa melloran cando se practica previamente unha reconstrución interna dentro de cada lingua.
Glotocronoloxía
Este método parte de certos supostos da retención de ítems de vocabulario básico. O método compara a porcentaxe de cognados (palabras xeneticamente relacionadas) común ás linguas comparadas.
Para moitos lingüistas os supostos básicos son pouco realistas, e non teñen en conta os factores sociopolíticos e culturais que poden influír de maneira puntualmente importante na evolución dunha lingua.
Así a todo, a pesar desas críticas o método popularizouse porque existe un conxunto de estimacións glotocronolóxicas que dan resultados razoablemente concordantes con datos históricos e arqueolóxicos. Ademais cando non existen fontes escritas mediante as cales se poida investiga-lo pasado de dita lingua, é frecuentemente unha das poucas alternativas existentes.
Ideas básicas
A historia desta disciplina lingüística ten a súa orixe a finais do século XVIII, cando por primeira vez se tomou conciencia de que as linguas se transforman co paso do tempo.
Desta segunda idea conclúese que, para que o cambio posúa regularidade, asemella necesario que respecte a organización gramatical da lingua e só altere a palabra a través da súa organización interna. Polo demais, suxírese tamén entón que esa regularidade pode darse tamén no compoñente fonético; de aquí que no século XIX se consolidase o estudo das leis fonéticas, un dos terreos onde a lingüística histórica obtivo os seus maiores éxitos.
O comparatismo como metodoloxía
Adóitase sinalar 1816 como a data de nacemento da lingüística histórica coa aparición da obra Sistema de conxugación da lingua sánscrita, comparado co das linguas grega, latina, persa e xermánica do lingüista alemán Franz Bopp. O título describe perfectamente a metodoloxía empregada, o chamado comparatismo ou gramática comparada, técnica empregada por varios lingüistas da época entre os que se inclúen a von Schlegel, J.L.C. Grimm, A. Schleicher e R. Rask. As características do comparatismo son as seguintes:
Economía de Montenegro
Durante a época baixo dominio iugoslavo, Montenegro experimentou unha rápida urbanización e industrialización baseada na industria de xeración eléctrica, na industria mineira do (metal, aluminio e carbón), na industria forestal e na industria téxtil. A isto sumouse posteriormente a produción de tabaco e o turismo, este último principalmente durante fináis dos anos 80. miniatura|esquerda|Banco Nacional de Montenegro en Podgorica.
Co crebe da antiga Iugoslavia, Montenegro perdeu gran parte do seu mercado. O progreso económico detívose do mesmo xeito que o programa de privatizacións, durante 1989. En maio de 1992, as sancións impostas pola ONU produto das Guerras Iugoslavas agravaron a crise converténdoa na peor desde a segunda guerra mundial. En 1993, dous terzos da poboación montenegrina estaba baixo a liña da pobreza e a comezos de 1994 o país acadou a segunda máis alta inflación na historia, superior ao 3 millóns por cento. Estímase na actualidade que as perdas xeradas polo embargo durante eses anos equivalen a 6.390 millóns de dólares.
Debido á súa favorable localización xeográfica xunto ao mar Adriático e conectado con Albania a través do lago Skadar, Montenegro converteuse nun centro de contrabando. Posto que a totalidade da produción industrial montenegrina detívose, a principal actividade económica da república foi o contrabando de bens materiais, especialmente petróleo e tabaco. Soamente en 1997, a economía de Montenegro logrou estabilizarse: o marco alemán foi introducido como moeda oficial para evitar a inflación e o goberno montenegrino esixiu máis autonomía para as súas políticas económicas as que serían establecidas coa formación da Unión de Serbia e Montenegro en 2002. Desde ese momento, o goberno de Montenegro estableceu fortes políticas para a melloría da economía, especialmente axilizando o proceso de privatizacións, introducindo o IVE e o euro coma moeda oficial (malia que o país non é membro oficial da Eurozona)
Na actualidade, Montenegro é un dos países máis pobres do continente cun PIB de 3.800 dólares, pero durante os últimos anos producíronse importantes melloras. Apenas o 12,2% da poboación está baixo a liña da pobreza e a cesantía caeu do 27,7% de 2005 ao 16,4% en xullo de 2006, mentres a inflación mantense preto do 3%. O principal produto do país é o aluminio que é exportado a través de Suíza, destino do 83,9% das exportacións totais. As importacións, en tanto, cuadruplican o valor das exportacións e proveñen principalmente de Grecia, Italia, Alemaña e Bosnia e Hercegovina.
Jacob Wallenberg
Traxectoria
Fillo do banqueiro Peter Wallenberg formouse como oficial na Real Academia Naval e graduouse en económicas en 1980 na Universidade de Pensilvania, e logo realizou un mestrado de administración de negocios nesa mesma universidade.
É presidente da sociedade de investimento Investidor AB desde 2005. Entre 1998 e 2005 presidiu o banco SEB, e de 2007 a 2014, foi membro do consello de administración de Coca-Cola Company, o único de fóra dos Estados Unidos. e foi tamén directivo de LM Ericsson, SAS, FAM AB, ABB Ltd., Patricia Industries, Atlas Copco e Stora Enso. Tamén é o presidente do Real Club Náutico de Suecia e membro do comité de dirección do grupo Bidelberg.
Shenzhou 10
Shenzhou 10 foi unha misión tripulada cara a estación espacial Tiangong 1. Foi lanzada o 11 de xuño de 2013 mediante un foguete CZ-2F desde o Centro de Lanzamento de Satélites de Jiuquan.
Características
Shenzhou 10 foi unha misión tripulada que se acoplou á estación espacial china Tiangong 1. Permaneceu 14 días en órbita, regresando o 25 de xuño de 2013 tras facer probas e experimentos a bordo da estación. A tripulación estaba formada polo comandante Nie Haisheng, o operador Zhang Xiaoguang e o supervisor dos experimentos Wang Yaping.
Maribolheras precárias
Maribolheras precárias, abreviado ás veces como MBP, é un grupo activista "queer" coruñés. Os seus compoñentes pretenden un xeito de entender a militancia dentro dos movementos antiglobalización, alternativos e de esquerda que defende que a reivindicación non impide o divertimento. Ademais de celebrar actos antimilitaristas e de liberación homosexual, organizan tamén os chamados maripicnics e Maribingos.
Historia e características
Este colectivo forma unha rede intermitente nas súas actividades, activa e múltipla. No grupo coinciden performers, escultoras, DJs, oleiras, fotógrafas, deseñadoras e activistas que denuncian a homofobia, o monopolio do heterosexismo e a precariedade de maneira directa, festiva e radical, buscando un estilo de vida alternativo e espazos propios para o seu desenvolvemento.
En contraposición co movemento LGTB (gais, lesbianas, transexuais e bisexuais), non son un colectivo formalizado nin un grupo de presión, senón que buscan a intervención a través da arte e a sociedade, ó xeito dos inicios do ACT UP. A pesar de que omiten a vía da política oficial (incluíndo redes estatais de colectivos gais, de igualdade ou de política social), en cambio, si pode considerarse que teñen unha actuación política no sentido de que promoven unha denuncia da homofobia, defenden unicamente como lexítima a supervivencia individual e social e reivindican a diversidade.
Ontoloxía
Ontoloxía (do grego to ón 'o que ten ser' e logos 'pensamento'), é a ciencia ou estudo do ser. Habitualmente considérase que a ontoloxía é unha parte da metafísica, que se subdivide en ontoloxía (estudo do ser como propiedade común a todos os entes) e teoloxía (estudo específico do ser do ente supremo, Deus).
Características
O estudo do ser propio da ontoloxía consiste nunha reflexión sobre certos conceptos e principios que están á base de todo discurso humano sobre a realidade. Trátase de conceptos como substancia, espazo, tempo ou relación, e principios como o de identidade e non contradición.
Respecto da natureza destes conceptos existen basicamente dúas posturas:
Carril bici
miniatura|200 px|dereita|Carril bici no barrio de Caranza en [[Ferrol]] Carril bici ou ciclovía é o nome que se dá á parte da infraestrutura pública ou outras áreas destinadas de forma exclusiva ou compartida para a circulación de bicicletas. A ciclovía pode ser calquera carril dunha vía pública que foi sinalizado para este propósito ou unha vía independente onde se permite o tránsito de bicicletas.
Tipos de vías
Vías reservadas: son as rutas onde se permite a circulación de bicicletas (e normalmente tamén de peóns), porén non ós automóbiles ou outros vehículos a motor. Exemplos de vías reservadas ciclistas son as vías verdes ou ciclovías a través de parques. En cidades, poderían considerarse vías reservadas ciclistas aquelas rúas peoniles onde estea permitida a circulación de bicicletas.
Vías segregadas: son as que transcorren ó longo dunha ruta na que tamén circulan vehículos a motor, e na que se delimita unha porción específica do ancho da vía para as bicicletas. Exemplos de vías segregadas son os "carriles bici" ou as "beirarrúas bici".
Vías integradas (ou compartidas): son as vías nas que os usuarios de bicicleta e os de vehículos a motor circulan polo mesmo espazo, de acordo coas normas de tráfico comúns a todos os vehículos. As vías integradas poden recibir un tratamento propio, como a sinalización específica ou tráfico lento, para facilitar a circulación das bicicletas.
Pico Turquino
Contexto xeográfico
Atópase no centro da Sierra Maestra, a maior cordilleira de Cuba. A montaña álzase sobre un escenario de 17.540 hectáreas de ríos, bosques, vales e cumes. Hai dous accesos típicos para escalalo, un dende territorio da provincia de Santiago de Cuba e outro, máis suave, dende a provincia de Granma.
Historia
Os primeiros rexistros de visitas ó seu cume remóntanse a 1915 polo botánico sueco Erik Leonard Ekman, e como curiosidade, aparece como "Tarquino" nun mapa elaborado polo xeógrafo flamengo Gerardo Kramer a finais do século XVI. A zona, na época da conquista española estaba dominada por un cacique taíno chamado Tarquino ou Turquino. Segundo se cre, o nome provén das palabras aborixes turey e quino. A primeira delas era utilizada para designar ó ceo e a segunda utilizábase para denominar a unha persoa ou cousa importante ou elevada. Polo que se cre que Turquino quere dicir "Montaña do Ceo" ou "Elevación do Ceo".
Golpilleira, Santa Mariña do Monte, San Sadurniño
Golpilleira é un lugar da parroquia de Santa Mariña do Monte no concello coruñés de San Sadurniño, na comarca de Ferrol. Segundo o IGE, en 2011 tiña 49 habitantes (27 homes e 22 mulleres).
George Russell
George William Russell (nado o 15 de febreiro de 1998) é un piloto de carreiras británico que actualmente compite na Fórmula Un. Tras pilotar previamente para Williams en 2021, Russell fichou por  Mercedes para a tempada 2022. Foi o Campión FIA de Fórmula 2 de 2018 con  ART e o campión de 2017 das GP3 Series. Despois de gañar o campionato de Fórmula 2, Russell asinou por Williams en 2019, debutando no Gran Premio de Australia de 2019, xunto a Robert Kubica. Russell pilotou para Williams ata a conclusión da tempada, aínda que substituíu a Lewis Hamilton en Mercedes no Gran Premio de Sakhir de 2020. Russell logrou o seu primeiro podio de F1 con Williams no Gran Premio de Bélxica de 2021. Tamén forma parte do programa Mercedes Young Driver. Uniuse a Mercedes como piloto oficial na tempada. Russell logrou a súa primeira vitoria na F1 no Gran Premio de São Paulo de 2022.
Vida persoal
Russell naceu en King's Lynn, Norfolk, é fillo de Steve e Alison, é o máis novo de tres irmáns, ten unha irmá, Cara e un irmán máis vello, Benjy. Russell comezou nos kart aos 7 anos, pasando gran parte do seu tempo arredor das pistas de kart e do seu irmán Benjy, que tamén participaba nas carreiras de karting. Creceu en Wisbech, Cambridgeshire, Russell estudíou na Wisbech Grammar School, antes de mudarse a Milton Keynes aos 18 anos para estar máis preto dos seus equipos de carreiras.
Como o seu pai, é seareiro do club de fútbol Wolverhampton Wanderers.
Fórmula Un
O 19 de xaneiro de 2017, Russell uniuse a Mercedes-AMG Petronas Motorsport como parte do seu programa piloto júnior.
Russell presentouse como un dos pilotos de probas de Pirelli para Force India na proba posterior do Gran Premio de España o 1 de maio de 2018. Completou 123 voltas para o equipo na proba, o seu primeiro coche na Fórmula Un con especificacións de 2018.
2019: tempada de novato
Nos cinco primeiros Grandes Premios da tempada, os dous pilotos de Williams remataron nas dúas últimas posicións, Russell sempre por diante do polaco. No resto do ano a situación do equipo non mellorou. Kubica anotou un punto no GP de Alemaña, polo que Russell foi o único piloto que non conseguiu puntos en toda a tempada.
miniatura | 275x275px | George Russell no [[Gran Premio de Austria de 2021 | GP de Austria de 2021.]] Por outra banda, Russell foi probador de Mercedes en Bahrain e Abu Zabi. Neste último marcou o mellor momento da quenda.
2020: primeiros puntos na carreira da F1
thumb|Russell no [[Gran Premio da Toscana de 2020, carreira na que terminou 11º]] En 2020, Nicholas Latifi substituíu a Kubica. Con Williams, o mellor resultado de Russell foi undécimo no GP da Toscana, mentres que o seu compañeiro de equipo terminou nesa posición tres veces. Grazas aos puntos que conseguiu en Sakhir con Mercedes, rematou 18º no campionato.
2021: Primeiro podio na F1
Na tempada, Russell e Latifi permaneceronn en Williams. Na primeira metade da tempada, Russell entrou regularmente na Q2 da clasificación. No GP de Hungría, tanto Russell como Latifi engadiron o seu primeiros puntos con Williams. Latifi terminou sétimo e Russell oitavo, sumando seis e catro puntos, respectivamente. Con este resultado, o equipo quedou oitavo no campionato de construtores, por diante de Alfa Romeo e  Haas. En Bélxica logrou clasificarse segundo para a carreira, rematando na mesma posición despois de 4 voltas debido á forte choiva, logrando así o seu primeiro podio na F1.
Mercedes (2022–)
Russell uniuse a Mercedes en, en substitución de Valtteri Bottas será o compañeiro do tamén británico Lewis Hamilton. Elixiu cambiar o deseño do seu casco vermello por un predominantemente negro deseño por respecto a Michael Schumacher. Na súa primeira carreira como piloto oficial de Mercedes, o, clasificouse noveno a e terminou cuarto. Conseguiu o seu primeiro podio con Mercedes no, beneficiándose dunha parada en boxes durante un período de coche de seguridade para comezar sexto e rematar terceiro. Non logrou alcanzar a Q3 tanto na Emilia-Romaña como no Gran Premio de Miami pero recuperouse para rematar as carreiras cuarto e quinto respectivamente. Máis podios chegaron no, que liderou durante catro voltas, e no , onde se beneficiou das retiradas de ambos Ferrari s para rematar terceiro. Russell estivo implicado nun accidente na primeira volta no Gran Premio do Reino Unido no que participaron varios pilotos. Saltou do seu coche para comprobar a Guanyu Zhou, cuxo coche envorcara na barreira dos pneumáticos e estaba descansando boca abaixo contra o valado. A intención de Russell era reincorporarse á carreira. Porén, está prohibido xa que o seu coche fora traído de volta aos boxes polos comisarios e non polos seus propios medios. Fallou na clasificación no e logo chocou con Sergio Pérez na primeira volta, recibindo danos na parte dianteira e unha penalización de tempo, que o devalo por detrás. Recuperouse para quedar cuarto. Superou a Pérez nas últimas voltas do para conseguir o seu cuarto podio da tempada. No Gran Premio de Hungría, Russell logrou a súa primeira pole position na Fórmula Un, 0,044 segundos por diante do Ferrari Carlos Sainz. Lidereu gran parte da carreira, pero máis tarde adiantouno Max Verstappen e o seu compañeiro Hamilton, quedando terceiro. Outros podios chegaron nos Grandes Premios dos Países Baixos e do Gran Premio de Italia, o que o situou a 16 puntos do segundo posto no campionato de pilotos.
Traxectoria profesional
† Como Russell era un piloto invitado, non podía puntuar para o campionato.
Resultados completos no campionato de Europa da FIA de Fórmula 3
(clave) (carreiras en grosa indican pole position) (Carreiras en itálica indica volta rápida)
Resultados completos nas GP3 Series
(clave) (carreiras en grosa indica pole position) (Carreiras en itálica indica volta rápida)
Resultados completos no Campionato da FIA de Fórmula 2
(clave) (carreiras en grosa indica pole position) (carreiras en itálica indica volta rápida) * Season still in progress.
Resultados completos na Fórmula Un
(Chave) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida.
Oscar Cullmann
Oscar Cullmann, nado en Estrasburgo o 25 de febreiro de 1902 e finado en Chamonix o 16 de xaneiro de 1999, foi un pensador luterano francés.
Música popular
miniatura|[[Elvis Presley, artista icona do rock and roll.]] A música popular comprende un conxunto de xéneros musicais que resultan atractivos para o gran público e que xeralmente son distribuídos a grandes audiencias a través da industria da música. Isto está en contraste tanto coa música culta como coa música tradicional, as cales normalmente se difunden por vía académica ou por vía oral a audiencias máis minoritarias.
Gachetá
Gachetá é un concello colombiano do departamento de Cundinamarca, que se atopa na provincia do Guavio, da cal é capital. Atópase a 99 km de Bogotá, ó nordeste do departamento de Cundinamarca, a unha altura de 1.745 m s. n. m. Conta con 11.000 habitantes aproximadamente, dos cales o 70% corresponde á zona rural.
Toponimia
Gachetá en muysc cubun (lingua muisca) traduce «detrás da nosa labranza», facendo referencia á súa dependencia de Guatavita en épocas antigas e por estar detrás desta.
Oscar Cullmann
Traxectoria
Foi un activista da axuda aos refuxiados franceses en Suíza durante a segunda guerra mundial, membro do comité executivo do Instituto Ecuménico de Xerusalén e observador no Concilio Vaticano Segundo onde foi a referencia da teoloxía protestante.
Partidario do método exexético pretende superar o enfoque filosófico na interpretación da Biblia. Influíu en teólogos insignes como Joachim Jeremías ou Joseph Ratzinger.
Pensamento
O tempo cristián ten unha dirección, fronte ao tempo cíclico helénico e que é un cárcere, describe unha liña recta que se dirixe á salvación en Xesús de Nazaret.
A intervención de Deus na historia caracterízase por un proceso de concentración (elección dun pobo, individuo ou comunidade humildes) e universalización (elección que é un servizo e entrega en beneficio de todos). Sería o caso de Israel pobo humilde entre grandes Imperios, e de Cristo.
Música popular
Fronte a música tradicional ou folclórica, a música popular non se identifica coas nacións ou etnias específicas senón que ten un carácter internacional. Entre os xéneros máis representativos da música popular do noso tempo pódense destacar o pop, o rock ou a dance, entre outras.
Outras denominacións que recibe ás veces a música popular son "música lixeira" ou "música pop", aínda que non son moi axeitadas ó ter xa outros significados máis restritivos. Por outro lado, "música popular" emprágse en ocasións historicamente para referirse ó que actualmente coñecemos como música folclórica ou tradicional, un uso que aínda pervive nalgúns contextos.
A Lamela, Carres, Oza-Cesuras
A Lamela é un lugar da parroquia de Carres no concello coruñés de Oza-Cesuras, na comarca de Betanzos. Segundo o IGE, en 2011 contaba cun habitante (1 muller).
Toponimia
O orónimo Lamela é un topónimo que provén do latín, e indica un lugar con lama ou lodo.
Lenine
Oswaldo Lenine Macedo Pimentel, máis coñecido como Lenine (Recife, 2 de febreiro de 1959), é un artista brasileiro polifacético: cantante, compositor, actor, escritor e produtor musical, entre outros. Gañador de cinco Grammy Latino, dous premios da APCA, e nove Prêmio da Música Brasileira. Escribiu, gravou e produciu mais de cincocentas cancións, algunhas delas gravadas por Maria Bethânia, Daniela Mercury, Elba Ramalho, Milton Nascimento e Gilberto Gil. Actualmente ocupa a trixésima oitava cadeira da Academia Pernambucana de Letras.
Lenine estudou enxeñaría química.
Vida persoal
Lenine é fillo de José Geraldo e Dayse Pimentel. Recibiu ese nome debido a unha homenaxe que o seu pai, comunista, quería facer ao líder soviético Lenin, que foi responsábel do inicio da Revolución Rusa en 1917. A súa nai era católica e levaba os fillos a misa todos os domingos, mentres o pai ficaba en casa escoitando música, até que, aos oito anos de idade os fillos resolveron optar polas audicións de álbums aos domingos, non indo máis á igrexa. O pai de Lenine coñeceu o socialismo durante o seminario, que abandonou posteriormente, e transmitiu as ideas da teoría socialista aos fillos moi cedo. Durante unha entrevista, o cantante declarou que o pai o influencia até hoxe e que vive respondendo as preguntas que lle ensinou a facer: Que fas? Por que o fas? Para quen o fas?
Xamena
Xamena (en árabe: Niǧāmīnā نجامينا), denominada antes de 1973 Fort-Lamy, é a capital e a cidade maior da república do Chad, cuns 993.442 habitantes en 2009 (a súa área metropolitana calcúlase que alcanza algo máis de 1.500.000 habitantes. Xamena é tamén unha rexion rexida por un estatuto particular (decreto n° 419/PR/MAT/02), que está dividida en 10 distritos municipais. Con todo, a capital económica do país é Moundou.
Lenine
Carreira musical
Foi para o Río de Xaneiro ao final dos anos 1970, pois naquela época había pouco espazo ou recursos para música no Recife. Viviu con algúns amigos, compositores. Compartiron por algún tempo un apartamento na Urca, despois unha casiña nunha vila en Botafogo, famosa por ser vivenda de Macalé e Sônia Braga. Despois foron para Santa Teresa. esquerda|miniatura|270x270px|Lenine en maio de 2018 Elba Ramalho foi a primeira cantante de éxito nacional que gravou unha canción de Lenine. Despois viñeron Fernanda Abreu, O Rappa, Milton Nascimento, Maria Rita, Maria Bethânia, Capital Inicial e moitos outros.
Produciu "Segundo", de Maria Rita; "Duns tempos para acá", de Chico César; "Lonji", de Tcheka (cantante e compositor do Cabo Verde); e "Punto Enredo", de Pedro Luís e a Parede.
Na televisión, foi director musical de "Caramuru, a Invención do Brasil", primeiro como mini serie e despois como longametraxe. Participou tamén da dirección do musical de "Cambaio", baseado en cancións de Chico Buarque e Edu Lobo.
Xamena
Historia
Xamena foi fundada por Émile Gentil, o 29 de maio de 1900, sobre o asentamento dunha pequena aldea kotoko, co nome de Fort-Lamy, en lembranza do comandante François Joseph Amédée Lamy, morto na batalla de Kousseri algúns días antes. No 6 de novembro de 1973, o presidente chadiano, François Tombalbaye, rebautizouna a Xamena, tomando o nome dunha pequena aldea árabe veciña (Am Djamena, significa "lugar de descanso").
Lenine
Carreira musical
Lenine gañou dous premios Grammy Latino: un polo “Mellor Álbum Pop Contemporáneo” co seu álbum "Falange Caníbal"; e outro en 2009 na categoría mellor canción brasileira coa peza "Martelo Bigorna".
Sebastián Lelio
Sebastián Lelio Watt, nado en Mendoza o 8 de marzo de 1974, é un director, guionista, produtor e montaxista chileno.
Lenine
Carreira musical
En 2013, o cantante celebrou os seus 30 anos de carreira, con homenaxes, documentais e 30 proxectos especiais, como o reencontro con Marcos Suzano no show Olho de Peixe (abril, no Río de Xaneiro), a xira europea The Bridge (maio, agosto e outubro), coa Martin Fondse Orchestra, un show especial celebrando o disco Baque Solto (setembro, en Recife), alén da xira Concertos Chão e dos shows Lenine Solo.
En 2015, o álbum Carbono foi nomeado ao Grammy Latino na categoría Mellor Álbum de Música Popular Brasileira, xuntamente coa canción Simples assim, nomeada na categoría Mellor Canción Brasileira.
Sebastián Lelio
Entre os seus filmes máis relevantes destacan Gloria (2013) e Una mujer fantástica (2017), gañadora do Premio Óscar ó Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa e segundo filme chileno en obter un premio da Academia (trala curtametraxe animada Historia de un oso en 2016).
Lenine
Carreira musical
En 2016, foi nomeado ao Premio da Música Brasileira nas categorías: "Mellor Álbum" (Carbono) e "Mellor Cantante", vencendo nesta última.
Xamena
Historia
A cidade padeceu graves destrucións en 1979 e, sobre todo en 1980, con ocasión da guerra civil. Unha boa parte da poboación de orixe meridional abandonou daquela Xamena.
Lenine
Carreira musical
En 2017 foi vencedor do Premio da Música Brasileira nas categorías: Mellor álbum de MPB (Lenine & Martin Fondse Orchestra - The Bridge Live At Bimhuis) e "Mellor Cantante de MPB".
Sebastián Lelio
Traxectoria artística
Ingresou en xornalismo aínda que quería estudar cinema, pero nun principio non logrou convencer ós pais, aínda que estes ó final terminaron por ceder. A súa primeira curtametraxe, 4, filmouna sendo estudante, en 1995; fixo varias máis antes de estrear a súa primeira longametraxe en 2005, en San Sebastián: La sagrada familia. Rodada en tres días e editada durante case un ano, este filme participou en máis de cen festivais e recibiu vinte e oito premios nacionais e internacionais.
Xamena
Xeografía
A cidade de Xamena está situada na confluencia do río Chari co seu tributario Logone, e en fronte da cidade camerunensa de Kousseri, á cal está unida por unha ponte. miniatura|esquerda|250px|Climodiagrama de Xamena.
Lenine
Notas
<references group="" responsive="1">
Sebastián Lelio
Traxectoria artística
Despois dese primeiro éxito, veu Navidad (2009). Escrita na Résidence do Festival de Cannes, a cinta foi estreada na Quincena de Realizadores dese mesmo ano. El año del tigre, a súa terceira longametraxe, foi estreado na competencia internacional do Festival de Cine de Locarno de 2011.
Xamena
Clima
Ndjamena está situada na zona do sahel africano coñecida como o sahel dos sedentarios que recibe precipitacións dabondo para permitir o cultivo das terras. Porén, as precipitacións son nulas durante 5 meses por ano, desde novembro a marzo, en tanto que os meses de xullo e agosto son moi chuviosos, contándose 144 mm e 175 mm respectivamente.
Demografía
Evolución :
Educación
Xamena acolle diversos establecementos escolares e universitarios. Entre estes están: a Universidade de Xamena, de carácter público, creada en 1970 e a Universidade "Roi Fayçal", privada, e de ideoloxía islámica.
Conta ademais, ao estilo francés, con varias escolas superiores:
Galería fotográfica
As seguintes fotos carecen de data, pero deben ser da década de 1960.
Comunicacións
Xamena carece de comunicacións ferroviarias, máis é un importante cruzamento das grandes estradas africanas. A cidade é punto terminal da Estrada Transaheliana, que a une con Dakar, e, ao tempo, é o punto de partida da Estrada Xamena-Xibuti. A máis longa vía africana, a Estrada Trípoli-Cidade do Cabo, pasa tamén pola capital chadiana.
Posúe Xamena aínda o Aeroporto Internacional Hassan Djamous.
Rúa de Francos, Calo, Teo
Rúa de Francos é un lugar da parroquia de Calo, no concello coruñés de Teo, na comarca de Santiago. Segundo o IGE, en 2018 tiña 103 habitantes (49 homes e 54 mulleres).
Sebastián Lelio
Traxectoria artística
En 2017 estreou no Festival Internacional de Cinema de Berlín Una mujer fantástica, que escribiu xunto con Gonzalo Maza. En devandito certame obtivo o premio Oso de Prata ó mellor guión e o Teddy Award á mellor longametraxe. O filme, protagonizada por Daniela Vega, narra a historia dunha muller transxénero que debe lidar coa morte da súa parella. Entre os premios obtidos durante os meses seguintes atópanse o Independent Spirit na categoría de mellor fimle estranxeiro, o Goya o mellor filme iberoamericano, e o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa, sendo a primeira longametraxe chilena en obter o galardón nesa categoría.
Gran Premio de Suráfrica de 1984
O Gran Premio de Suráfrica de Fórmula 1 de , celebrouse no Circuíto de Kyalami Kyalami, Gauteng, o 7 de abril de 1984. Foi a segunda rolda da tempada de Fórmula Un de. Foi o 30º Gran Premio de Suráfrica desde o primeiro Gran Premio disputado en 1934 e o décimo sexto que se celebrou en Kyalami, nos arredores de Xohanesburgo. Disputouse sobre 75 voltas ao circuíto de catro quilómetros para unha distancia de carreira de 309 quilómetros.
Notas
A menos que se indique o contrario, todos os resultados da carreira tómanse de
Limoeiro
O limoeiro (Citrus limon) é unha pequena árbore perenne, da familia das rutáceas, que pode alcanzar os 6 m de altura; posúe cortiza lisa e madeira dura e amarelenta moi apreciada para traballos de ebanistaría. Forma unha copa aberta con gran profusión de pólas, as súas follas son elípticas, coriáceas de cor verde mate (de 5 a 10 cm), acabadas en punta e con bordos ondulados ou finamente dentados. As aromáticas flores presentan grosos pétalos brancos tinxidos de rosa ou violeta na parte externa, con numerosos estames (20-40). Xorden illadas ou formando pares a partir de xemas coloradas.
O limoeiro é orixinario de Asia e foi descoñecido por gregos e romanos, sendo mencionado por primeira vez no libro sobre agricultura Nabathae contra os séculos III ou IV. O seu cultivo non foi desenvolvido no oeste até despois da conquista árabe, estendéndose entón por toda a costa mediterránea onde se cultiva abundantemente, debido á benignidade do clima, para consumo interno e de exportación.
O seu froito, o limón, posúe un alto contido en vitamina C (501,6 miligramos) e ácido cítrico (49,88 gramos) por litro. Utilízase para elaborar sobremesas ou bebidas naturais como a limoada. Era moi utilizado entre os antigos mariñeiros que pasaban longos períodos no mar sen acceso a outras froitas ou hortalizas, para evitar o escorbuto.
Existe unha ampla gama de variedades de limoeiros, existindo limóns doces (máis grandes e con pel agradábel) e limóns de tamaño medio (máis agres). Hai variedades de colleita estacional (no outono e inverno), e hai outros de colleita perpetua (case todo o ano).
Tamén hai variedades de lima, que son uns pequenos limóns de cor verde e moito máis agres. En América son moi populares.
Descrición
miniatura|Flor e capullos. O limoeiro é unha árbore perenne, a miúdo con espiñas, que pode acadar os catro metros de altura, coa copa aberta moi ramificada. As súas follas son alternas, simples, coriáceas, con limbo elíptico de marxe máis ou menos pechado, glanduloso e que, á súa vez contén unha nervación penninervial, a inserción do seu talo é peciolada e a súa disposición é alterna. É de cor verde mate lustroso duns 5–10 cm de longo e con pecíolo cilíndrico articulado.
As flores son solitarias ou organízanse en pares ou inflorescencias curtas corimbosas axilares. O cáliz ten entre catro e sete (xeralmente cinco) sépalos de forma triangular soldados entre si e a corola está formada por igual número de pétalos, libres, elípticos alongados, espesos, externamente glandulosos, brancos tinguidos de rosa ou violáceo no envés. O androceo está formado por numerosos estames (20–100) e o xineceo presenta un ovario ínfero con estilo groso rematado por un estigma mazudo máis ou menos lobulado. Ese ovario deriva nun froito bacciforme en hesperidio con ata 18 lóculos. As súas sementes, que poden faltar por partenocarpia, son de forma máis ou menos ovoide, abrancazadas ou amareladas, centimétricas, sucadas irregularmente e lonxitudinalmente.
Distribución
O limoeiro é orixinario de Asia (Assam, rexión no sueste da India, norte de Birmania e a China, e foi descoñecido polos gregos e os romanos, sendo mencionado por primeira vez no Tratado sobre Agricultura Nabathae contra os séculos III ou IV. O seu cultivo non se desenvolveu en occidente ata despois da conquista musulmá da península ibérica, estendéndose entón por todo o litoral mediterráneo onde se cultiva profusamente, debido á bondade do clima, para consumo interno e de exportación.
Enfermidades e parasitos
O limoeiro é atacado polo piollo branco (Aspidiotus nerii), que afecta os froitos dende a súa formación ata a madurez. Outras cochinillas atacan tamén o limoeiro, como as serpetas, con forma de coma, caparretas e outros piollos. Còmpre salientar o ataque das cochinillas algodonosas, como o cotonet (Planococcus citri) ou a cochinilla acanalada (Icerya purchasi), mais quizais a máis importante a nivel comercial é a cochinilla vermella australiana (Aonidiella aurantii).
Outras pragas son:
Aligatorinos
Os aligatorinos (Alligatorinae) son unha das dúas subfamilias da familia Alligatoridae ( a outra é a familia dos caimáns, Caimaninae). Coñécense dez xéneros de aligatorinos, pero todos son fósiles menos un, Alligator. As dúas especies existentes desta subfamilia son Alligator mississippiensis, o aligátor do Mississippi, e Alligator sinensis, o aligátor da China.
Diferenzas cos caimáns
Os aligátores distínguense dos caimáns polas seguintes características:
Montouto, Abadín
Santa María de Montouto é unha parroquia do concello lugués de Abadín. Segundo o IGE en 2004 tiña 119 habitantes. Segundo o IGE, no 2014 a súa poboación descendera ata os 79 habitantes, sendo 87 homes e 98 mulleres.
Xeografía
Limita ao norte coas freguesías de Labrada e Silán (esta do concello de Muras), ao sur con San Simón da Costa (concello de Vilalba), ao leste con Labrada e ao oeste co Burgo (concello de Muras). Pertence ao arciprestado de San Simón, e ten 4 lugares e 10 entidades de poboación con 119 veciños, cunha densidade de 5,2 hab/km².
As entidades son A Arca (17), O Carboeiro (4), A Laxe (10), As Leiras (13), A Ponte (10), O Rego Cavado (2), O Salgueiro (8), A Serra (4), A Vacariza (8) e A Veiga (3). Os lugares (que xeralmente forman parte dalgunhas das entidades) son A Cabana Pallaza, As Leiras de Abaixo, As Leiras de Arriba e A Valiña.
Os puntos máis elevados son Fonte da Mesa (900 m) e Costa de Currás (782 m).
Patrimonio
Na Ponte sitúase a antiga igrexa parroquial de Santa María de Montouto. Construída no século XVI, na actualidade está en estado ruinoso, pechada ao culto dende 1965. É de planta rectangular, dunha soa nave, capela maior e sancristía acaroada na cabeceira. A súa construción realizouse con cachotería granítica e cuberta con lousa a dúas augas. Na fachada presenta un pórtico rústico que encerra a porta principal do arco de medio punto de tipo isabelino, con espadana dun só corpo. O muro dereito exterior da capela maior presenta unha cruz gravada en pedra. No interior: arco triunfal carpanel, sen retablo maior e sen tallas, polo seu traslado ao Museo Catedralicio e Diocesano de Santos.
San Cristovo de Mondoñedo e á nova igrexa parroquial de Montouto. O camposanto está contiguo, con interesante pila bautismal de estilo gótico final.
Áchase na Ponte, tamén, un cruceiro, realizado en granito. Cruz florenzada con Cristo de grandes proporcións e Piedade no reverso de arcaizante factura; capitel con anxos nos lados e volutas nas esquinas; fuste poligonal con atributos da Paixón: lanza cravada no corazón, martelo e tenaces, no lado maior, e no lado menor apréciase unha cabeza, escaleira e cobra; a base, cúbica sobre unha plataforma de dous chanzos cuadrangulares. Non ten inscrición. Noutros lugares da mesma parroquia localízanse outros moitos cruceiros, sendo o presente o mellor exemplar.
Parroquias de Abadín
miniatura|As dezanove parroquias que conforman o concello de Abadín.
Juan Ruiz
Juan Ruiz, nado en Alcalá de Henares cara a 1284 e finado cara a 1351, foi un sacerdote e escritor castelán, coñecido como arcipreste de Hita.