cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Soraya Sáenz de Santamaría
Carreira política
Nas eleccións xerais de 2004 colaborou no deseño do programa do Partido Popular; nesas mesmas eleccións figurou no número 18 das listas electorais ao Congreso dos Deputados, non resultando elixida e accedendo posteriormente ao escano cando Rodrigo Rato, número dous da lista, trasladouse a Washington para presidir o Fondo Monetario Internacional.
Nas eleccións xerais de 2008, figurou no quinto posto das listas para o Congreso pola provincia de Madrid, resultando elixida deputada.
O 31 de marzo de 2008, o líder do PP, Mariano Rajoy, anunciou que Soraya Sáenz de Santamaría ocuparía o cargo de portavoz do Partido Popular no Congreso dos Deputados en lugar de Eduardo Zaplana, que ocupou o mesmo cargo na anterior lexislatura.
Tras gañar o Partido Popular as eleccións xerais celebradas o 20 de novembro de 2011, o líder do PP, Mariano Rajoy, designou a Soraya Sáenz de Santamaría para dirixir o equipo de traspaso de poderes entre o Goberno saínte, do PSOE, e o Goberno entrante, do PP.
O día 21 de decembro de 2011 foi nomeada vicepresidÍenta, ministra da Presidencia, coas competencias sobre os servizos de intelixencia, que anteriormente estaban incluídas en Defensa, e voceira do executivo presidido por Mariano Rajoy. , cargo que ostentou ata o 3 de novembro de 2016.
Dende 2012 foi presidenta do Padroado da Fundación Internacional e para Iberoamérica de Administración e Políticas Públicas.
En 2014 asumiu como interina os Ministerios de Xustiza (23-29 de setembro) e de Sanidade, Servizos Sociais e Igualdade (26 de novembro - 3 de decembro) ao seren cesados os respectivos titulares e antes de que se levara a cabo nomeamento dos substitutos.
Durante a XI Lexislatura das Cortes Xerais (2016), exerceu en funcións os seus cargos no goberno de España, pois esa lexislatura esgotouse antes de tempo por mor da imposibilidade do Congreso para investir un presidente de goberno polo que se produciu a disolución automática das cámaras lexislativas (Congreso e Senado) e a conseguinte nova convocatoria electoral.
Ao comezo da XII Lexislatura (tamén 2016), se produciu a segunda investidura de Mariano Rajoy como presidente e foi renovado o seu nomeamento como ministra da Presidencia e das Administracións Públicas (4 de novembro de 2016), momento no que foi relevada das súas funcións de voceira do goberno, cargo que recaeu en Íñigo Méndez de Vigo.
O 7 de xuño de 2018 deixa de ser vicepresidenta e ministra do goberno Español, tras ser aprobada a moción de censura contra Mariano Rajoy e ser investido presidente Pedro Sánchez. Trala dimisión de Mariano Rajoy á presidencia do PP, presentou a súa candidatura no proceso de primarias e aínda que, co 36,9% dos votos, foi a máis votada na primeira ronda na votación da afiliación celebrada o 5 de xullo de 2017, na segunda volta, o 22 de xullo de 2018, na votación dos compromisarios, perdeu a presidencia ante Pablo Casado, que tivo o 57,2% dos votos fronte ao 42,8% recibido por Soraya.
Líquido cefalorraquídeo
miniatura|Imaxe do líquido cefalorraquídeo pulsando ao ritmo das pulsacións do corazón. O líquido cefalorraquídeo ou cerebroespiñal, coñecido como LCR, é un líquido que se dispón ao redor do cerebro e da medula espiñal. Circula polo espazo subaracnoide, os ventrículos cerebrais e a canle medular central. É de cor transparente e non coagulable.
O líquido cefalorraquídeo pode enturbarse pola presenza de leucocitos ou a presenza de pigmentos biliares. Numerosas enfermidades alteran a súa composición e o seu estudo é importante. Con frecuencia é determinante nas infeccións menínxeas, carcinomatoses e hemorraxias. Tamén é útil no estudo das enfermidades desmielinizantes do sistema nervioso central ou periférico. É unha proba diagnóstica no Creutzfeld-Jacob.
Función do LCR
O líquido cefalorraquídeo ten 3 funcións vitais importantes:
Formación do LCR
O LCR é producido nun 70% nos plexos coroides dos catro ventrículos cerebrais, sobre todo os laterais e 30% no epéndimo a razón de 0.35 ml/minuto ó 500 ml/día. Un adulto ten 150 ml deste e renóvase cada 3 ou 4 horas. A eliminación do líquido cefalorraquídeo, levada a cabo a través das vilosidades aracnoides, proxección das células da aracnoide sobre os seos vasculares que alberga a duramáter. Estes seos desembocarán directamente no torrente sanguíneo. Na rexión máis anterior do cerebro está o espazo subaracnoide dos lóbulos olfactorios, que se continúa cun espazo ó redor dos nervios olfactorios (por tanto, queda moi preto da mucosa olfatoria e do espazo aéreo do nariz). Desde esta rexión pasa ós ganglios linfáticos.
O fluído cerebroespiñal está composto por: sodio, potasio, calcio, cloro, sales inorgánicas (fosfatos) e compoñentes orgánicos (glicosa).
Circulación do LCR
A circulación do líquido cefalorraquídeo comeza nos ventrículos laterais, continúa cara ó terceiro ventrículo e logo transcorre polo acueduto cerebral (acueduto de Silvio) ata o cuarto ventrículo. Desde alí flúe, a través dun conxunto de buratos (un central (de Magendie) e dous laterais (de Luschka), ó espazo subaracnoide, que cobre o sistema nervioso central. Por último, o líquido incorpórase ó torrente sanguíneo.
Todas as superficies ependimarias dos ventrículos e as membranas aracnoides secretan cantidades adicionais de líquido e unha pequena cantidade provén do propio encéfalo, a través dos espazos perivasculares que rodean os vasos sanguíneos que ingresan no encéfalo. O líquido secretado nos ventrículos laterais e no terceiro ventrículo diríxese ó longo do acueduto de Silvio ata o cuarto ventrículo, onde se agrega outra pequena cantidade de líquido. Logo abandona o cuarto ventrículo a través de tres pequenas aberturas laterais, dous buratos de Luschka laterais e o burato de Magendie na liña media, que ingresan na cisterna magna, un gran depósito de líquido situado por detrás do bulbo raquídeo e por baixo do cerebelo.
A cisterna magna continúase co espazo subaracnoide que rodea todo o encéfalo e a medula espiñal. Logo, case todo o líquido cefalorraquídeo flúe a través deste espazo cara ó cerebro. Desde os espazos subaracnoides cerebrais, o líquido flúe nas múltiples vilosidades ou granulacións aracnoides que se proxectan no gran seo venoso saxital e outros seos venosos. Por último, baléirase no sangue venosa a través das superficies das vilosidades.
Obtención de LCR
Pódese obter, por punción lumbar, por punción cisternal, ou por punción ventricular. A obtención deste líquido é importante debido a que é un importante elemento de diagnóstico de enfermidades neurolóxicas, como poden ser as síndromes menínxeas, as hemorraxias subaracnoides, os tumores cerebroespiñales etc. Para a punción lumbar utilízase unha agulla de aproximadamente 10 cm. O paciente pode estar sentado ou deitado. A punción realízase entre a cuarta e a quinta vértebras lumbares, e tan só se espera a que comece a gotear este líquido. Ademais, mentres o paciente se atopa punzado, é posible medir a presión deste líquido coa utilización dun manómetro. Para a punción cisternal, o único que debe cambiarse é a posición do paciente, o cal si debe estar sentado, e ademais con hiperflexión cervical, xa que a agulla é introducida no espazo occipitoatloide. Varía de acordo onde se coloque o sistema de medición (anatomía); á posición do paciente ó momento do rexistro e á idade.
A presión normal depende da posición do paciente durante a súa toma así como a idade. Tomando como base descritiva á punción lumbar damos como exemplo:
Posición sentada:
Miguel Torga
Adolfo Correia da Rocha, nado en São Martinho de Anta (Vila Real) o 12 de agosto de 1907 e finado en Coímbra o 17 de xaneiro de 1995, foi un escritor portugués, que adoptou en 1934 o pseudónimo de Miguel Torga.
Traxectoria
Fillo de labregos, emigrou con trece anos ó Brasil, volvendo a Portugal no 1925 para coa axuda financeira do seu tío do Brasil, matricularse na Facultade de Medicina da Universidade de Coímbra, onde remataría os seus estudos no ano 1933. Exerceu como médico en varias localidades do país, establecéndose definitivamente no ano 1939 en Coímbra.
Iniciouse na literatura no primeiro ano de universidade, ligándose ao grupo da revista Presença. Participou logo na fundación da revista Sinal, do que só sairía un número, e en 1936 na revista Manifesto. Logo destas experiencias afastaríase de por vida de escolas literarias e mesmo de contactos cos círculos culturais portugueses.
Torga, é en primeiro lugar o poeta de Trás-os-Montes, abranguendo a súa obra o conto, a novela e o teatro. Mais son os seus Diarios onde critica, polemiza, retrata paisaxes que o emocionan, e reflexiona sobre a condición humana. As súas obras mais coñecidas son: A Criação do Mundo (Novela autobiográfica publicada por volumes (1937-1981)), os contos Bichos (1940) e Contos da Montanha (1941), os seus Diários (Publicados en XVI volumes abranguendo dende o ano 1932 ata o ano 1993), e Antologia Poética (1981).
Foi un das figuras estelares da literatura portuguesa do século XX, sendo premiado varias veces pola súa obra literaria. No 1995 regresou para sempre ó seu paraíso natal, São Martinho de Anta.
Ramon Estevez
Ramón Luis Estevez, nado en Nova York o 7 de agosto de 1963, tamén coñecido como Ramón Sheen, é un actor e director estadounidense que dirixe Estevez Sheen Productions.
Traxectoria
Estevez é o segundo dos catro fillos de Martin Sheen e a artista Janet Templeton. Os seus irmáns son os actores Emilio Estevez, Charlie Sheen, e Renée Estevez. O seu pai é de orixe irlandesa e galega.
Copa do Rei 2009 de hóckey a patíns
A 66ª edición da Copa do Rei foi disputada no Pazo dos Deportes de Riazor da Coruña (Galiza) entre o 19 e o 22 de marzo do 2009. O campión desta edición foi o Roncato Vic, que conseguiu a súa segunda Copa ao derrotar na final ao Barcelona Sorli Discau. Marc Torra fíxose cos galardóns de mellor xogador e máximo goleador con 5 goles.
Os árbitros designados nesta edición foron os galegos María Teresa Martínez, Fran García e Emilio Mariñas; os cataláns Jordi Vidal, Joan Molina, Òscar Valverde, Miquel Alemany, Luis Delfa, Josep Gómez e Antonio Gómez; o valenciano José Juan Melero; o asturiano Alberto Garrote; e os madrileños Germán Sandoval e Sergi Mayor.
Ás 13h do 4 de febreiro realizouse o sorteo da Copa no Salón de Plenos do Concello de A Coruña, ao que asistiron os presidentes, adestradores e os capitáns dos oito equipos participantes.
Participantes
Os equipos clasificados como cabezas de serie teñen unha estrela ao lateral (15px). Entre parénteses o posto que cada equipo ocupaba ao finalizar a primeira volta do campionato.
Fallas
As Fallas (en valenciano: Falles) son unhas festas dunha semana de duración que se celebran durante o mes de marzo, na honra a San Xosé, na cidade de Valencia. Tamén se celebran, inspiradas nas da capital valenciana, noutras localidades da Comunidade Valenciana. Están declaradas Festas de Interese Turístico Internacional, e no ano 2016, a Unesco incluíunas na súa Lista Representativa do Patrimonio Cultural Inmaterial da Humanidade.
Limiar
miniatura|As Fallas. No catalán medieval, a verba falla servía para nomear os fachos que se colocaban no alto das torres de vixilancia. Deriva do latín facula. No Llibre dels Fets (a primeira das catro grandes crónicas de Xaime I, cítase que as tropas do Rei Xaime, levaban falles para alumear.
Caracterízanse fundamentalmente porque se plantan nas rúas monumentos ou esculturas, denominadas fallas, tradicionalmente, de madeira e cartón, aínda que hoxe en día fanse polo xeral de polistireno e madeira. Estes monumentos han de estar plantados antes do día 15 de marzo pola mañá (nit de la Plantà) queimándose catro días despois, a noite do día de Sant Josep á medianoite (nit de la Cremà).
As festas son orixinarias da cidade de Valencia, pero hoxe en día celébranse en moitos pobos do País Valenciano (por exemplo Alzira, Benicarló ou Gandia) e mesmo noutros países (coma na Arxentina).
A festa dunha cidade
miniatura|Falla da [[Plaça de l'Ajuntament de Valencia|Praza do Ajuntament 2008.]] As Fallas son unha festa cunha arraigada tradición na cidade de Valencia e poboacións circundantes. Actualmente, esta festividade converteuse nun atractivo turístico moi importante.
As súas orixes son realmente sinxelos, unha simple queima de refugallos dos talleres de carpintaría. Pero a inventiva do pobo valenciano foi aglutinando tódolos trazos propios da súa cultura e historia.
Chos Malal
Chos Malal é unha cidade da Arxentina, localízase ao norte da provincia de Neuquén. Conta cunha poboación de 11.361 habitantes. Chos Malal está localizada entre o Río Neuquén e o Río Curi Leuvú na Cordilleira do Vento.
Fallas
A festa dunha cidade
Poderíase dicir que son os entroidos da cidade de Valencia, onde toda a picaresca e crítica envórcase nos monumentos (de tal xeito que, ao queimalos, elimínanse os problemas e males), tamén nesta festa únense varios aspectos que definen unha cultura, eles son o lume, a música, a pólvora e a rúa.
Chos Malal
Historia
Foi fundada o 4 de agosto de 1887 polo coronel Manuel Xosé Olascoaga. Chos Malal foi a capital do Territorio do Neuquén ata 1904, cando a capital foi trasladada a Neuquén capital do Departamento da Confluencia.
Fallas
A festa dunha cidade
Case en cada rúa da cidade hai un Casal Faller, que durante todo o exercicio procura fontes de ingreso pra poder pagar a festa e o seu propio monumento. Amais, normalmente cada comisión consta tamén dunha comisión infantil, formada unicamente por nenos, que tamén prantan a súa propia falla. As fallas infantís miden, como máximo, 3 metros de diámetro e están compostas por figuras de estética máis próxima ao mundo dos nenos e xeralmente non mostran temas críticos.
Chos Malal
Clima
O clima clasifícase como continental de altitude, con invernos fríos (frecuentes nevadas) e veráns con días quentes e noites frescas.
Cultura
O Museo Histórico Xosé Olascoaga, situado na cidade, exhibe varias partes históricas da Conquista do Deserto como documentos, equipos dos Soldados e obxectos mapuche.
Fallas
A festa dunha cidade
Dende o 15 de marzo até o 19 de marzo os días e noites en Valencia son unha festa continua. Pero xa dende o 1 de marzo fanse mascletaes, espectáculo de petardos e fogos artificiais, no que se obteñen composicións musicais a través do ruído dos canóns de pólvora. Estes espectáculos teñen lugar na Praza do Concello, no centro da cidade, ás 14:00 horas. Algunhas comisións falleira] disparan mascletaes xunto os seus casals durante a semana falleira.
O total de fallas (386 en 2007) clasifícanse en categorías ordenadas por orzamento (Especial, Primeira [A,B], Segunda [A,B], Terceira [A,B,C],..., Sétima C), e dentro de cada categoría organízase un concurso no que se elixe a mellor falla. Para iso valóranse as diferentes calidades: monumentalidade, risco, temática, colorido etc. Tamén se elixe ao ninot indultat (o boneco indultado) que se salvará da fogueira. Estes premios non supoñen ningunha recompensa material, só a satisfacción do premio obtido, que se indicará cunha bandeirola na falla até o día da cremà. Aínda que os premios son un orgullo para as comisións de tódalas categorías, a protagonista nos medios de comunicación é a Sección Especial. Nesta participan as fallas máis caras da cidade, con custos que xa superaron os 720.000 euros. Diñeiro que se recada entre os falleiros de cada falla e doutros elementos por exemplo: premios recibidos, exposicións na rúa (rúas decoradas e/ou iluminadas), visitas polo recinto interior da falla ou a venda de lotarías. Nos últimos anos os patrocinadores comerciais cobraron grande importancia na economía das comisións falleiras que, sobre todo nas categorías máis importantes (Especial e RbD), constitúen a principal fonte de financiamento dos monumentos falleiros.
Aínda que o obxectivo das comisións é construír as fallas para a festa de Sant Josep, durante o resto do ano en cada casal realízanse actos festivos, culturais e sociais de todo tipo, que fan das comisións falleiras un dos principais eixos da vida asociativa e do armazón social de Valencia e os demais municipios onde se celebra esta festa.
Por último dicir, que as festas falleiras non se entenden sen bunyols (bolos de vento) e llepolia (delicia), típico manxar do País Valenciano.
As fallas coma monumentos
Habitualmente teñen carácter satírico sobre temas de actualidade. As fallas adoitan constar dunha figura ou composición central de varios metros de altura, as máis grandes pudendo superar os 30 metros (exactamente a Falla Nou Campanar 2007, con 32 metros, foi a máis alta e voluminosa da historia) rodeadas de numerosas figuras de cartón pedra (material que nos últimos anos está a ser substituído por outros máis modernos como o polistireno expandido, máis lixeiro e moldeábel, aínda tamén máis tóxico), sostidas por unha armazón de madeira. Inclúen letreiros escritos en valenciano explicando o significado de cada escenografía, sempre con sentido crítico e satírico.
Os artistas e artesáns, escultores, pintores e outros moitos profesionais dedícanse durante meses a construír monumentos que as diferentes comisións (en Valencia hai 386) contratan. As Fallas instálanse na rúa o 15 de marzo pola noite, o día de La Plantà (vén do verbo: plantar, non esquezamos a tradición agrícola deste pobo). Ultimamente, e dadas as dimensións dalgunhas fallas, o acto da plantà adiántase varias semanas (en 2008, Nou Campanar comezou a súa plantà o 27 de febreiro) sendo necesaria a axuda de guindastres. O acto no que se queima a falla denomínase a cremà (queima).
Como complemento aos letreiros, algunhas comisións editan un llibret (folleto) no que se explica mediante versos satíricos o contido da falla. Este xénero iniciouse no século XIX co autor Bernat i Baldoví, e experimentou o seu máximo auxe nos anos 50 e 60 do século XX, grazas a autores como Emili Panach ou José Bea Esquerdo.
As mascletàs
miniatura|[[Mascletà.]] Exactamente ás 2 do mediodía hai a mascletà en cada barrio. A principal atracción é a Mascletà municipal na Plaça de l'Ajuntament onde os pirotécnicos compiten pola honra de facer a derradeira Mascletà o 19 de marzo, día de Sant Josep. As dúas en punto o reloxo sona e a Fallera Major aclama dende o balcón do Concello:
Senyor pirotècnic, pot començar la mascletà!
("Señor Pirotécnico, pode comezar a Mascletà!")... e a Mascletà comeza.
Son as preferidas polos valencianos e menos entendidas polos visitantes. Para entendelas é necesario estar próximos ao lugar onde se estouran, xa que non é cuestión de ver, senón de sentir e ouvir. Se te deixas levar polo ruído e o estrondo consegues unhas sensacións similares á audición dun concerto, conseguindo que o estrondo che envolva, e todo isto en cuestión de escasos minutos (5-7).
Basicamente componse de material terrestre e dun principio e final aéreo. No entanto estas composicións varían segundo o pirotécnico. Os petardos van unidos por mechas que están envolvidas en papel para que estas vaian máis rápidas. Segundo a variación das mechas, as cruces de varias filas, así como a distancia dos petardos, conseguen dar maior ou menor velocidade de disparo. Tamén acádanse diferentes efectos de sonoridade e sensación facendo que estouren no chan ou atados ás cordas que suxeitan as mechas.
As mascletàs teñen un orzamento aproximado entre 6.000 e 9.000 euros, no entanto algúns pirotécnicos poñen da súa parte para satisfacción do público. O pirotécnico que máis público atrae é V. Caballer.
Os castelos de fogos de artificio
miniatura|La Cremà, no 2002 Els castells de focs artificials. Durante as festas falleiras, co Concello programa un Castell de Focs Artificials cada noite, que se dispara, dependendo do día, entre a 1:00 e a 1:30 horas na zona da Alameda xunto a antiga canle do río Turia.
O máis importante e espectacular dos castelos é o coñecido coma La Nit del Foc (A Noite do Lume) que se dispara a noite do 18 ao 19 de marzo (véspera do día grande da festa), onde miles de quilogramos de pólvora iluminan o ceo de Valencia, chegando a congregarse máis dun millón de persoas para presencialo.
Actividades falleiras
A pesar dos múltiples e variados actos que se realizan por toda a cidade, existen algúns que son fixos; estes organízaos a Xunta Central Falleira. Descríbense a continuación por orde cronolóxica.
La Crida (a chamada) é o acto no que a Fallera Major da cidade, reúne nas portas da mesma a tódalas comisións falleiras e realiza unha chamada á iniciación dos festexos a todos os valencianos e a tódolos visitantes.
Realizase dende hai moitos anos nas Torres de Serrans, consideradas a porta da cidade. A Fallera Major fai un discurso de exaltación ao estilo falleiro no que se convida aos valencianos e a todo o mundo á festa das fallas, e que acostuma a rematar coa frase:
Valencians, fallers, visquen les falles i visca València ("Valencianos, falleiros, vivan as fallas e viva Valencia")
Cabalgada do Lume. De recente instauración (2005), é unha proposta da delegación de Promoción Exterior da Xunta Central Falleira e de l'Associació d'Estudis Fallers (ADEF) para recuperar a tradición festiva valenciana, que data dos anos trinta do século XX, e que rescata o costume de que as comparsas de diaños e carrozas do deus Plutón prendan as fallas. Por iso realízase o día 19 de marzo pola tarde, a partir das sete do serán, ao longo do Carrer Colom até a Porta de la Mar, coma preludio á cremà das Fallas. Nela participan colles de dimonis de toda o País Valenciano, constituíndo un auténtico e espectacular Correfoc no mesmo centro histórico de Valencia.
Setmana Fallera
miniatura|Retoques durante la plantá. A plantà. É o acto de erixir os monumentos falleiros, máis coñecidos polo nome xenérico de fallas. Pola mañá realízase sobre os de categoría infantil e pola noite o resto de monumentos, sendo o prazo para estas até a madrugada, momento en que se presentará o xurado para cualificalas. Tradicionalmente este acto realizábase nun só día; este feito aumentaba a competitividade das comisións así como acrecentaba a emoción, xa que o monumento, de non estar totalmente acabado, era descualificado.
Recollida de premios. Neste día iniciase a recollida de premios das fallas infantís, sendo para o día seguinte a entrega do resto de categorías. Comezan os castells (espectáculos de fogos de artificio) na vella canle do río Turia (días 15, 16, 17 e 18).
miniatura|[[Plaça de la Mare de Déu|Plaça de la Verge trala Ofrena]] Neste día iníciase a ofrenda á Mare de Déu dels Desemparats (Virxe dos Desamparados), patroa da cidade de Valencia, na Praza da Virxe. A ofrenda realízase pola tarde até ben entrada a noite, continuándose ao día seguinte. Nun principio realizábase durante o día 18, pero debido ao gran número de comisións ampliouse a dous días, adiantándose esta a o día anterior. Nela, cada falleiro ofrece un ramo de flores co que se confecciona un espectacular tapiz a modo de manto que cobre o corpo da Virxe, cuxa estrutura de madeira permite ir entrelazando os ramos para formar impresionantes deseños. Isto, sumado aos 14 metros de altura da Virxe, dotan á ofrenda dunha gran vistosidade.
miniatura|Falla durante a Cremà.
A Cremà é o acto de clausura das festas. Consiste na queima dos monumentos falleiros plantados nas rúas de Valencia o día 15 de marzo. O acto vén precedido por un castelo de fogos artificiais, prendido pola Fallera Major e o President de la Comisiò. En primeiro lugar, ao redor das dez da noite, procédese a cremà do monumento infantil fóra de falla gañadora do primeiro premio da sección especial, que se queima ás dez e media. Posteriormente quéimase o monumento principal ás doce da noite e ás doce e media procédese a quéimaa do primeiro premio da Sección Especial desta categoría. Por último, á unha da madrugada quéimase o monumento falleiro da praza do Concello que está fóra de concurso. O resto de fallas quéimanse grazas ao corpo de Bombeiros de Valencia, que é o único organismo encargado de apagar as cinzas das Fallas valencianas de toda a provincia. É por iso, que esa noite, hai fallas que se queiman case ao amencer.
Historia
miniatura|Os falleiros e as falleiras desfilando. No valenciano medieval, a palabra falla servía para nomear os fachos que se colocaban no alto das torres de vixilancia. Deriva do latín facula (facho). No Llibre dels Fets, cítase que as tropas do rei Jaume I levaban fallas para alumarse.
Este termo utilizábase tanto para os fachos que iluminaban as tendas de campaña como as que se utilizaban para alumar unha festa. Máis adiante faise referencia a este termo para referirse ás fogueiras e luminarias que se acendían en vésperas de festas extraordinarias e patronais.
A véspera de Sant Josep acendíanse fogueiras para anunciar a súa festividade, recibindo esa práctica ritual o nome de falla.
No século XVIII algunhas das fallas que se acendían en Valencia non eran meras fogueiras senón monumentos satíricos e burlóns nos que se expuñan á vergoña pública e queimábanse simbolicamente persoas e situacións da vida real. Hai diferentes hipóteses sobre o comezo da festa fallera. Polo que hoxe pódese saber os albores das fallas remóntanse a principios do século XVIII. Unha destas teorías, a máis probábel, explica que os carpinteiros valencianos, ao final de cada inverno, facían queimar os seus "parots" (estruturas das que colgaban os candís que lles daban luz) posto que coa chegada da primavera, e ao facerse os días máis longos, xa non eran necesarios. Co paso do tempo, e por mediación da Igrexa, fíxose coincidir a data de queima destes parots coa véspera da festividade do patrón dos carpinteiros, Sant Josep.
A tradición foi someténdose a cambios co paso do tempo. A ese parot fóronselle engadindo roupas para que adoptase fisionomía humana. Tamén se empezaban a incorporar carteis alusivos a algún personaxe coñecido do barrio. Dotóuselle así dun contido satírico e burlesco para chamar a atención aos veciños. Ademais, os nenos ían de casa en casa pedindo "unha estoreta velleta" (unha alfombra vella), que se converteu nun canto popular para recoller todo tipo de móbeis e utensilios vellos para queimalos nunha fogueira xunto co parot. Estes parots foron os primeiros ninots. Co paso do tempo incorporouse a xente do barrio ao proceso de confección dos catafalcos, e naceron monumentos que incorporaban varias figuras.
Até comezos do século XX as fallas eran caixóns altos con tres ou catro bonecos de cera vestidos con roupas de tea, até que os artesáns incorporaron un novo procedemento: a reprodución de moldes en cartón pedra. A creación das fallas foi evolucionando até a actualidade, onde a maioría de monumentos están compostos de polistireno expandido (poliexpán), cortiza branda facilmente moldeábel con serras de calor que lle achega máis brillo á peza. Así a arte das fallas xerou monumentos de maiores dimensións con remates que superan os 30 metros de altura.
Clasificación de fallas e galardóns
miniatura|Detalle da Falla de Nou Campanar 2006. Gañadora da Sección Especial dese ano.
A sección Especial agrupa ás comisións falleiras que plantan as fallas que teñen máis orzamento da cidade de Valencia e que compiten polo que se pode considerar como o premio á mellor falla de cada ano da cidade. Adóitase considerar como a primeira división no mundo das fallas. No ano 2008 houbo un total de 14 fallas nesta Sección Especial, mentres que o número de monumentos plantados na Cidade é de case 400. Esta sección creouse por primeira vez en 1942 e naquel ano só tres comisións tomaron parte na categoría, as de Barcas, Reina-Paz e Praça del Mercat, hoxe en día ningunha das tres pertence a esta sección. A máis antiga nesta sección é a de Na Jordana que suma 55 participacións nesta sección en 2008, séguenlle de preto Convent Jerusalem con 52, a Praça del Pilar con 49 e a Praça de la Mercè con 44.
Outros galardóns
O resto das comisións de Valencia compiten en categorías inferiores a esta que van desde a Sección Primeira A, Primeira B até a sétima C, a máis baixa de todas as seccións en 2007. Á súa vez os monumentos grandes compiten entre eles, mentres que os monumentos infantís loitan polo premio á mellor falla infantil. Estes monumentos tamén están clasificados en diferentes categorías ou seccións.
A falla que planta o Ajuntament de Valencia na Plaça de l'Ajuntament é a única que non compite por ningún galardón xa que participa fóra de concurso da festa falleira.
Cada unha das seccións nas que quedan divididas tódolos monumentos que se plantan na cidade de Valencia optan a lograr o primeiro premio da sección na que compiten. Pero á marxe deste premio á totalidade da Falla tamén outórganse outros premios coma o premio do enxeño e graza que non ten porque coincidir có de mellor monumento da sección ou o premio ao mellor llibret de falla.
Nos últimos anos tomou importancia o premio á mellor iluminación, nos que as rúas da demarcación falleira de cada casal, aluméanse con luces multicolores. Hai fallas que atraen unha grande afluencia de publico grazas á súa iluminación, hai que destacar a falla de Sueca - Literat Azorín, que é a gañadora do premio de iluminación dos últimos 14 anos, e que todos os anos ten unha grande afluencia de publico para ver as súas impresionantes luces.
O Alto do Castiñeiro, Narón, Narón
O Alto do Castiñeiro é un barrio de Narón no concello coruñés de Narón. Está situado no sur do concello e limita ao norte co barrio de Piñeiros, ao sur co da Gándara, ao leste co do Couto, e ao oeste co concello de Ferrol e o barrio da Solaina.
José Mejuto Bernárdez
José Mejuto Bernárdez, nado en Coiro (Cangas) o 19 de marzo de 1906 e finado en Pontevedra o 27 de xullo de 1937, foi un mecánico e sindicalista galego.
Ángel Bernárdez Rodríguez
Ángel Bernárdez Rodríguez, nado en Xixón o 8 de outubro de 1859 e finado en Vigo o 3 de abril de 1935, foi un xornalista galego
O Alto do Castiñeiro, Narón, Narón
Este barrio tamén é coñecido polo nome da parroquia que o conforma, sendo este o de San Xosé Obreiro. A parroquia naceu nos anos sesenta logo da segregación da parroquia matriz que era a do Couto. Na xurisdición eclesiástica forma parte do arciprestado de Xuvia, pertencente á diocese de Mondoñedo-Ferrol.
José Mejuto Bernárdez
Traxectoria
Sobriño de Ángel Bernárdez Rodríguez. Formouse na Escola Industrial de Vigo e traballou en talleres de Bouzas e Vigo dende 1928. Mecánico naval con inquietudes culturais e políticas: afiliado á UGT de Vigo, foi representante da Zona 8ª da Federación Sidero-Metalúrxica no Comité Nacional en 1932. Segundo testemuño oral de J. Nores Rodríguez, José Mejuto e Emilio Nores Rodríguez formaron a primeira célula comunista en Cangas. En 1930 estableceu taller propio en Cangas. Despois do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 seguiu residindo en Cangas, ameazado polos falanxistas entre os que se atopan algúns dos seus parentes políticos. Viaxaba de cando en vez a Vigo para intentar vender unha propiedade. Por ese motivo, quedou o 20 de setembro en Teis, onde vivían as súas medias irmás e alí foi detido no curso dunha redada, aínda que o seu nome non estaba na lista que levaban a Garda Civil e os membros das JAP. Os informes enviados pola garda Civil de Cangas determinan o seu encarceramento. Preso no Frontón de Vigo e na illa de San Simón, foi xulgado en Pontevedra por rebelión militar e sentenciado a pena de morte. Foi executado en Pontevedra o 27 de xullo de 1937 con Antonio Fernández Fernández, José Gallego Nogueira e José Meis Martínez o 27 de xullo de 1937.
Ángel Bernárdez Rodríguez
Traxectoria
De ascendencia paterna galega, aos oito anos trasladouse a Vigo onde viviu e traballou. Empezou a carreira xornalística en La Propaganda, foi redactor de Diario de Vigo e La Coalición Republicana, colaborou en La Víbora, foi director de La Vanguardia e La Federación e redactor xefe de Faro de Vigo. Dirixiu a sección de pesca e conservas de El Financiero de Madrid, e realizou unha intensa campaña en favor das industrias pesqueira e conserveira de Galicia na Revista Nacional de Economía. Foi correspondente en Galicia de La Prensa de Buenos Aires, do Daily Mail de Londres, e do Berliner Lokalanzeiger de Berlín. Escribiu o apartado "La pesca en Galicia" do libro Generalidades de la geografía de Galicia. Foi presidente da Asociación da Prensa de Vigo.
O Alto do Castiñeiro, Narón, Narón
Poboación
Segundo datos do Instituto Galego de Estatística tiña 5.589 habitantes no ano 2007 dos cales eran 2.718 homes e 2.871 mulleres, o que supón un aumento en relación ao ano 2003 cando tiña 4.669 habitantes. É o barrio que máis medrou nos últimos anos, debido en gran parte ó traslado da Casa do Concello e outros servizos como o Centro de Saúde.
José Mejuto Bernárdez
Traxectoria
Durante o tempo que estivo preso na illa de San Simón escribiu cartas á familia que deixaba na casa: a súa muller Alejandra Nogueira Lagoa, á irmá Carmen, á nai Josefa e aos catro fillos menores de sete anos, Isabel, Josefina, Fernando e Manuel. Conserváronse 35 cartas, cuxas copias foron doadas polos descendentes que residen en Buenos Aires desde principios dos 50 en 2013 á Real Academia Galega. Publicadas en libro, os orixinais foron entregados á institución o 3 de marzo de 2017.
Vida persoal
Casou en 1930 con Alejandra Nogueiras Lagoa.
Unsound
Unsound é o sexto álbum da banda estadounidense de post-punk Mission of Burma, publicado o 10 de xullo de 2012 a través do selo Fire Records.
Tempada 1995 do Campionato de Galicia de Rally
A tempada 1995 foi a 17ª edición do Campionato de Galicia de Rally. O vencedor foi Miguel Dopico.
Bieito III, papa
Bieito III foi papa da Igrexa católica a partir do ano 855 ata 7 de abril de 858. Elixido papa inmediatamente trala morte do seu antecesor León IV, non foi consagrado ata o 29 de setembro de 855 debido a que o emperador Lotario I apoiaba ó cardeal Anastasio quen contaba ademais co apoio da nobreza. Antes da súa elección, Bieito tiña reputación de sabio e pío.
The Slip
The Slip (tamén coñecido como Halo 27) é o oitavo álbum de estudio da banda estadounidense de rock industrial Nine Inch Nails. O álbum foi editado gratuitamente o 5 de maio do 2008 como descarga dixital, e baixo unha licenza Creative Commons, na páxina oficial da banda. Dous meses máis tarde lanzouse unha versión física.
O álbum está dispoñible para a descarga en varios formatos, MP3, FLAC e MP4 sen perdas, ou WAV de alta calidade. Ademais, as descargas inclúen un arquivo PDF co libreto e os créditos.
Noz de cola
miniatura|200px|Sementes e froitos de [[Cola (xénero)|Cola.]] A noz de cola ou cola é o froito das plantas pertencentes ao xénero Cola da subfamilia Sterculioideae (Malvaceae). As especies máis comúns atópanse en África Occidental e en Indonesia. Cultívase tamén nas Américas dende a época da escravitude negra. O grupo contén un total de 125 especies. Da noz de cola obtíñase o extracto de cola co que se aromatizaban as bebidas de cola.
Usos
Posuíndo un gusto amargo e gran cantidade de cafeína, a noz de cola úsase por moitas culturas do oeste africano, tanto individualmente coma en grupo. Moitas veces úsase cerimonialmente ou dada a convidados.
Con ela faise o xarope de cola, utilizado coma ingrediente dalgunhas poucas refrescos de cola. A noz era utilizada orixinalmente para producir coñecidos refrescos de cola, mais foi substituída por aromatizantes artificiais co obxectivo de diminuír custos na produción en masa. Algunhas excepcións inclúen a Red Kola da A.G. Barr plc, Harboe Original Taste Cola e Cricket Cola, esta última feita de noz de cola e té verde.
Just a Little Bit of You
"Just a Little Bit of You" é unha canción do artista estadounidense Michael Jackson, do seu álbum titulado Forever, Michael. O álbum foi o cuarto estreado na súa carreira en solitario, cando tiña 16 anos. Producido por Brian Holland, "Just a Little Bit of You" converteuse no maior éxito de Jackson do álbum, acadando o posto #23 na lista de Pop Singles e o #4 na lista Soul Singles.
Noz de cola
Propiedades
As sementes teñen acción estimulante, regularizadora da circulación. Actúan como un tónico revigorizante, excitante do sistema nervioso e muscular. É tamén antidiarreica e usada nos casos de anemia, convalecencia de doenzas graves, problemas estomacais e certas xaquecas, e sobre todo nas perturbacións funcionais do corazón. As sementes conteñen teobromina e cafeína, e úsanse coma sucedáneo do cacao e do café.
O extracto prodúcese principalmente a partir de dúas especies, Cola nitida (Vent.) Schott et Endl. ou Cola acuminata (Beauv.) Schott et Endl., principalmente a partir das súas sementes. Delas extráese quer cafeína quer teobromina. Os estudos suxesirenue as propiedades do extracto ten efectos semellantes, en termos de dose, ao da cafeína.
Historia
A noz de cola medra espontaneamente na África Occidental e Central en climas quentes e húmidos. Xa dende a antigüidade empregouse mastigada coma estimulante. Levábase ao sur de África a través do comercio transahariano con camelos. O uso das súas améndoas espallouse na rexión norte da América Latina por medio dos escravos negros que mascaban colas para soportar traballos penosos. Despois foi levada a outros países con finalidades agroindustriais.
José Carlos Fernández
José Carlos Fernández Piedra, alcumado Zlatan, nado en Trujillo o 14 de maio de 1983, é un futbolista peruano. Xoga de dianteiro e o seu club actual é o Univ. César Vallejo.
Nicola Sturgeon
Nicola Ferguson Sturgeon, nada en Irvine o 19 de xullo de 1970, é unha política escocesa, dirixente do Partido Nacional Escocés (SNP) e primeira ministra de Escocia dende novembro de 2014 até  2023. É a primeira muller para ostenta calquera destes postos. Sturgeon foi membro do Parlamento escocés dende 1999, primeiro como un membro adicional para a rexión electoral de Glasgow, entre 1999 e 2007, e como membro para Glasgow Southside dende 2007 (sabido como Glasgow Govan dende 2007 a 2011).
Traxectoria
Graduada en dereito pola Universidade de Glasgow, Sturgeon traballou como solicitor en Glasgow. Despois de ser elixida para o Parlamento escocés, exerceu como ministra do SNP para educación, saúde e xustiza. En 2004, anunciou a súa candidatura para o liderado do SNP logo da renuncia de John Swinney. Porén, retirouse da competencia polo posto en favor de Alex Salmond, sendo líder adxunta xunto con Salmond.
Ámbolos dous saíron elixidos, e con Salmond aínda como deputado na Cámara dos Comúns, Sturgeon liderou o SNP no Parlamento escocés dende 2004 até 2007. O SNP conseguiu o maior número de asentos no Parlamento escocés nas eleccións de 2007 e Salmond foi nomeado Primeiro Ministro. El nomeou a Sturgeon como Viceprimeira Ministra e Secretaria do Gabinete de Saúde e Benestar. Foi nomeada como Secretaria do Gabinete de Infraestruturas, Investimento e Cidades en 2012.
Despois da derrota na campaña polo "Si" no referendo de independencia de Escocia de 2014, Salmond anunciou que renunciaría como líder do partido na conferencia do partido de SNP en novembro e que renunciaría tamén como Primeiro Ministro despois de que se elixise un novo líder. Ninguén máis foi proposto para o cargo cando se pecharon os nomeamentos, deixando a Sturgeon como líder sen oposicoón do partido na conferencia anual do SNP. Foi elixida formalmente como sucesora de Salmond e Primeira Ministra o 19 de novembro de 2014.
Maiorana
A maiorana (Origanum majorana) é unha herba perenne da familia lamiaceae, cultivada polo seu uso aromático, que lembra ao do piñeiro e aos cítricos. O seu hábitat natural é o leste de Asia e a rexión mediterránea, o seu cultivo está moi estendido na Península Ibérica onde vexeta en zonas asolladas e secas.
Os matos acadan un talle duns 60 cm. de altura, algo lígneos na base, follas aovadas, enteiras, abrancazadas e lanuxinosas. As miúdas flores labiadas xorden reunidas en franzas terminais, adoitan ser brancas ou rosadas. As sementes son redondas, miúdas e avermelladas.
Composición
A planta contén substancias tánicas, pentonasas e principios amargos, ademais de minerais, mais a substancia principal é a esencia recendente, de cor amarela averdada composta por terpenos, terpineno e origanol (arredor do 40%), sabineno e sesquiterpenos en pequenas cantidades.
Usos
Diferentes usos culinarios onde se utiliza para adubar sopas, mollos, carnes e peixes.
Sinonimia
thumb|right|Follas de maiorana secas.
Regra de Cramer
En álxebra lineal, a regra de Cramer é unha fórmula explícita para a solución dun sistema de ecuacións lineais con tantas ecuacións como incógnitas, válido cando o sistema ten unha solución única. Expresa a solución en termos dos determinantes da matriz (cadrada) de coeficientes e das matrices que se obtiveron de ela substituíndo unha columna polo vector columna do lado dereito do sistema de ecuacións. É nomeado após Gabriel Cramer (1704–1752), quen publicou a regra para un número arbitrario de incógnitas en 1750{Sfn|Kosinski||||2001|p=310-312}}, a pesar de que Colin Maclaurin tamén publicou casos especiais da regra en 1748 (e posibelmente soubo de ela xa en 1729).
A regra de Cramer implementada nun xeito inxenuo é computationalmente ineficiente para sistemas de máis que dúas ou tres ecuacións. No caso de
n
ecuacións con
incógnitas, require a computación de n+1 determinantes, mentres que a eliminación de Gauss produce o resultado coa mesma complexidade computacional que a da computación dun só determinante. A regra de Cramer tamén pode ser numericalmente inestábel incluso para sistemas 2×2. Con todo, recentemente atopouse que a regra de Cramer pode ser aplicada en tempo O(n3) o cal é comparábel a métodos máis comúns de solucionar sistemas de ecuacións lineais, como eliminación de Gauss, e exhibindo unha estabilidade numérica comparábel na maioría de casos.
Caso xeral
Sexa un sistema lineal de n ecuacións con n incógnitas representado en forma de produto de matrices como o seguinte:
onde a matriz A n×n ten determinante non nulo e o vector é o vector columna das variábeis. Entón o teorema di que neste caso o sistema ten unha única solución cuxos valores individuais para as incógnitas veñen dados por:
Unha versión máis xeral da regra de Cramer considera a ecuación matricial"AX = B"onde a matriz A nxn ten determinante non nulo, e X, B son matrices n×m. Dadas as secuencias e, sexan X_{I,J} submatrices k×k de X con filas en e columnas en. Entón
No caso k=1, redúcese á regra normal de Cramer.
A regra serve para sistemas de ecuacións con coeficientes e incógnitas que pertenzan a calquera corpo, non só nos números reais.
Proba
A proba da regra de Cramer usa só dúas propiedades dos determinantes: linealidade con respecto a calquera columna dada (tomando para aquela columna unha combinación lineal de vectores columna produce como determinante a combinación lineal correspondente dos seu determinantes), e o feito de que o determinante é cero cando dúas columnas son iguais (o cal vén implicado pola propiedade básica de que o signo do determinante cambia ao cambiar dúas columnas).
Fixamos o índice j dunha columna. A linealidade implica que se soamente consideramos a columna j como variábel (fixando o resto de xeito arbitrario), temos unha función Rn → R (supoñendo que os elementos da matriz tamén están en R) que vén dada por unha matriz, unha fila e n columnas, que actúa na columna j. De feito, isto é precisamente o que fai a expansión de Laplace, escribindo det(A) = C1a1,j + ... + Cnan,j para certos coeficientes C1, ..., Cn que dependen nas columnas de A que non son a columna j (a expresión exacta destes cofactores non importa agora). Este valor det(A) é o resultado de aplicar a matriz fila L(j) = (C1 C2 ... Cn) á columna j de A. Se L(j) se aplica a calquera outra columna k de A, o resultado é o determinante da matriz que se obtén ao substituír a columna j pola columna k, polo que o determinante é 0 (ao ter dúas columnas iguais).
Agora consideramos un sistema lineal de n ecuacións con n incógnitas cuxa matriz de coeficientes é A, cun determinante non nulo:  Ao combinar estas ecuación, tomando Ci a ecuación i-ésima, entón o coeficiente de xj convértese en C1a1, j + ... + Cnan,j = det(A), mentres os outros coeficientes de todas as outras incógnitas tornan 0: o lado esquerdo simplemente é det(A)xj. O lado dereito é C1b1 + ... + Cnbn, onde L(j) é aplicado ao vector columna b do lado dereito bi.
En efecto o que temos feito é o produto pola esquerda da ecuación matricial Ax = b por L(j). Dividindo por det(A) (que é diferente de 0), achamos a seguinte ecuación, que é necesaria para satisfacer o sistema:""Mais por construción, o numerador é o determinante da matriz obtida de A ao substituír a columna j por b, polo que a expresión da regra de Cramer é condición necesaria para unha solución. O mesmo procedemento pódese repetir para todos os valores de j para achar os valores do resto de incógnitas. Deste xeito, o único punto que queda por probar é que estes valores posíbeis forman xuntos unha solución. Observamos que se a matriz A é invertíbel con inversa A−1, temos que x = A−1b é solución e, polo tanto, temos a existencia de solución.
Para ver que é invertíbel cando det(A) é non nulo, consideramos a matriz M de n×n obtida apiñando as matrices fila L(j) unhas enriba doutras para j = 1, ..., n (isto dános a matriz adxunta de A). Xa mostramos que L(j)A = (0 ... 0 det(A) 0 ... 0) onde det(A) aparece na posición j; de aquí séguese que MA = det(A)In. Logo,""rematando así proba.
Para outras probas, ler abaixo.
Atopando matriz inversa
n × n
onde
adj(A)
denota á matriz adxunta de A,
det(A)
é o determinante e I é a matriz identidade. Se det(A) é invertíbel en R, entón a matriz inversa de A é:
Se R é un corpo (como o corpo dos números reais), entón isto dá unha fórmula para a inversa de A, dado que det(A) ≠ 0. De feito, esta fórmula funciona cando R é un anel conmutativo, pola condición de que det(A) é unha unidade. Se det(A) non é unha unidade, entón A non é invertíbel.
Interpretación xeométrica
miniatura|563x563px|Interpretación xeométrica da regra de Cramer. As áreas do segundo e terceiro [[paralelogramos sombreados son iguais e a segunda é x_1 veces a primeira. A partir desta igualidade deducimos a regra de Cramer.]] A regra de Cramer ten unha interpretación xeométrica que pode considerarse incluso unha proba ou que simplemente dá unha visión sobre a súa natureza xeométrica. Estes argumentos xeométricos funcionan en xeral e non só no caso de dúas ecuacións con dúas incógnitas, como veremos aquí.