cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Fokker
Regreso aos Países Baixos
En 1919, Fokker, debendo grandes sumas de impostos atrasados, regresou aos Países Baixos e fundou unha nova compañía preto de Ámsterdam co apoio de Steenkolen Handels Vereniging, agora coñecida como SHV Holdings. Elixiu o nome Nederlandse Vliegtuigenfabriek para ocultar a marca Fokker,xa que a esta se lle relacionaba coa Gran Guerra. A pesar das estritas condicións de desarme do Tratado de Versalles, Fokker non regresou ao seu país coas mans baleiras. Ese ano arranxou un permiso de exportación e mercou seis trens enteiros de pezas e 180 avións entre a fronteira alemá e neerlandesa, entre os que había 117 Fokker C.I, D.VII e D.VIII. Estas reservas iniciais permitíronlle establecer unha tenda rapidamente.
Tras o traslado da compañía, moitos avións militares Fokker C.I e C.IV foron entregados a Rusia, Romanía e a aínda clandestina forza aérea alemá. O éxito tamén lle chegou no mercado comercial, co desenvolvemento do Fokker F.VII, un avión de á alta capaz de levar distintos tipos de motores. Fokker continuou deseñando e fabricando avións militares, entregando aparellos á forza aérea neerlandesa. Entre os clientes militares estranxeiros estiveron Finlandia, Suecia, Dinamarca, Noruega, Suíza, Hungría e Italia. Eses países mercaron cantidades substancais do avión de recoñecemento Fokker C.V, que sería o meirande éxit da compañía nos últimos anos 20 e primeiros 30.
Período glorioso
miniatura|250px|Fokker F.VII Nos anos 20, Fokker inicou os seus anos gloriosos, pasando a ser o maior fabricante de avións do mundo a finais da década. O seu meirande éxito foi o trimotor de pasaxeiros F.VIIa/3m, que foi usado por 54 aeroliñas de todo o mundo e alcanzou o 40% do mercado estadounidense en 1936. Compartiu o mercado europeo cos avións metálicos de Junkers, pero dominou o dos Estados Unidos ata a chegada do Ford Trimotor, que copiou as características aerodinámicas do Fokker F.VII, e os conceptos estruturais de Junkers.
Un duro golpe á reputación de Fokker chegou tras o desastre do voo 599 de TWA en Kansas, cando deuse a coñecer que o accidente fora causado por un fallo estrutural causado pola putrefacción da madeira. O lendario adestrador do equipo de fútbol Notre Dame, Knute Rockne, estaba entre as vítimas, o que provocou unha ampla cobertura dos medios e unha investigación técnica. Como resultado, todos os Fokkers dos Estados Unidos quedaron en terra, xunto con outros modelos que copiaron as súas ás.
En 1923 Anthony Fokker mudárase cara aos Estados Unidos, onde establecera unha filial da compañía, a Atlantic Aircraft Corporation, que no ano 1927 sería renomeada como Fokker Aircraft Corporation of America. En 1930 esa compañía fusionouse con General Motors Corporation, e o seu novo nome sería General Aviation Manufacturing Corporation (que á súa vez fusionouse con North American Aviation, da que GM se desfixo en 1948). Un ano despois, descontento por estar totalmente subordinado á xestión de GM, Fokker renunciou. O 23 de decembro de 1939, Anthony Fokker morrería na cidade de Nova York.
Segunda guerra mundial
As factoría de Fokker foron confiscadas polos alemáns, e usadas para fabricar adestradores Bücker Bü 181 Bestmann e partes dos transportes Junkers Ju 52. Ao final da guerra, as fabricas foron completamente desmanteladas por Alemaña e destruídas polos bombardeos aliados.
Reconstrución
A reconstrución tras a guerra foi difícil. O mercado inundouse de excedentes de guerra baratos. Con cautela, a compañía comezou fabricando planeadores e autobuses, e convertendo transportes Dakota en versións civís. Fabricáronse un feixe de F25. Porén, o adestrador S-11 foi un éxito, sendo mercado por varias forzas aéreas. O S-14 Machtrainer sería un dos primeiros adestradores a reacción, e aínda que non foi exportado, estivo en servizo durante máis dunha década coa forza aérea neerlandesa.
En 1951 construíuse unha nova factoría ao lado do aeroporto de Schiphol, preto de Ámsterdam. Alí fabricáronse varios avións baixo licenza, entre os cales estaba o Gloster Meteor e o Lockheed F-104 Starfighter. Establecéronse unhas segundas instalacións de produción e mantemento en Woensdrecht. miniatura|250px|Fokker F27 En 1958 entrou en servizo o F-27 Friendship, o avión de pasaxeiros máis exitoso de Fokker tras a guerra. O goberno neerlandés achegou 27 millóns de floríns ao seu desenvolvemento. Equipado co motor Rolls-Royce Dart, converteuse no turbohélice de pasaxeiros máis vendido do mundo, chegando case ás 800 unidades en 1986, incluídas a 206 unidades fabricadas baixo licenza por Fairchild. Existe tamén unha versión militar do F-27, o F-27 Troopship. Ao F-27 seguiuno o F-28 Fellowship en 1962. Ata que a súa fabricación rematou en 1987, construíuse un total de 241 unidades en varias versións.
En 1969, Fokker acordou unha alianza coa compañía de Bremen Vereinigte Flugtechnische Werke, baixo o control dun holding transnacional. Xuntos colaboraron no insactisfactorio reactor rexional VFW-614, do cal só se venderon 19 avións. Esta colaboración rematou a principios de 1980.
Fokker foi un dos principais socios no consorcio EPAF (European Participating Air Forces) do F-16 Fighting Falcon, e foi responsable da fabricación deses cazas para as forzas aéreas de Bélxica, Dinamarca, Países Baixos e Noruega. Este consistía en empresas e axencias gobernamentais deses catro países e dos Estados Unidos. Os F-16 eran montados por Fokker e pola belga SABCA con partes procedentes das cinco nacións involucradas.
Proxectos aeroespaciais
En 1967 Fokker iniciou unha modesta división aeroespacial fabricando partes para satélites europeos. Un gran avance chegou en 1968, cando Fokker desenvolveu o primeiro satélite neerlandés, o ANS, xunto con Philips e universidades do país. A este seguiuno un segundo gran proxecto, o satélite IRAS, lanzado con éxito en 1983. A Axencia Espacial Europea nomeou en xuño de 1974 liderado por ERNO-VFW-Fokker GmbH para fabricar móduos presurizados para o Spacelab.
Posteriormente, Fokker contribuíu a varios prxectos de satélites europeos, e tamén ao foguete Ariane nos seus distintos modelos. Xunto cun contratista ruso, desenvolveu o gran sistema de paracaídas para os foguetes do Ariane 5, que lle permitían regresar á Terra con seguridade e ser reutilizados.
A división espacial fíxose cada vez máis independente ata que, xusto antes da bancarrota de Fokker en 1996, converteuse nunha corporación totalmente independente, coñecida como Fokker Space and Systems, Fokker Space, e Dutch Space. O 1 de xaneiro de 2006 pasou a mans de EADS-Space Transportation.
Fokker 50, Fokker 100 e Fokker 70
miniatura|250px|Fokker 70 Tras unha breve colaboración insatisfactoria con McDonnell Douglas en 1981, Fokker comezou un ambicioso proxecto para desenvolver dous novos avións ao mesmo tempo. O Fokker 50 foi unha versión completamente modernizada do F-27, o Fokker 100 un novo avión de pasaxeiros baseado no F-28. Os gastos de desenvolvemento descontroláronse, forzando case a Fokker á bancarrota en 1987. O goberno neerlandés rescatou á compañía con 212 millóns de floríns pero exixíulle a Fokker buscar un "socio estratéxico", British Aerospace e DASA serían os candidatos máis probables.
As vendas iniciais do Fokker 100 foron boas, permitíndolle a Fokker comezar a desenvolver o Fokker 70 en 1991, unha versión máis pequena do F100. a smaller version of the F100. Pero as vendas do F70 foron menores das expectativas e o F100 comezou a ter unha forte competencia por parte de modelos de Boeing e Airbus.
En 1992, tras longas e difíciles negociacións, Fokker asinou un acordo con DASA. Porén, este non arranxou os problemas da compañía, principalmente debido a que a compañía nai de DASA, Daimler-Benz, tamén tivo que lidar cos seus problemas de organización.
Bancarrota
O 22 de xaneiro de 1996, o consello de administración de Daimler-Benz decidiu centrarse nos seus negocios automobilísticos e cortar lazos con Fokker. O día seguinte un tribunal de Amsterdam ampliou temporalmente a protección dos acredores. O 15 de marzo a compañía foi declarada en bancarrota.
Outras divisións da compañía que tiñan beneficios continuaron como empresas independentes, como Fokker Space (posteriormente Dutch Space) e Fokker Control Systems.
La Vanguardia (homónimos)
La Vanguardia é o nome de varios periódicos:
José Costa Figueiras
José Costa Figueiras, nado en Toiriz (Pantón) o 4 de abril de 1880 e finado en Chantada o 5 de xuño de 1955, foi un escritor e xornalista galego.
Traxectoria
Estudou o bacharelato en Ourense e comezou a súa carreira xornalística nos periódicos lugueses El Regional e La Idea Moderna e en Heraldo de Lemos de Monforte de Lemos; tamén colaborou en Las Riberas. Trasladouse a Barcelona en 1903 e alí colaborou na prensa, foi correspondente do madrileño Diario Universal dende 1906 e redactor da Enciclopedia Ilustrada impresa pola Editorial Seguí. Regresou a Chantada en 1908 e fundou o semanario Faro-Miño, que deixou de publicarse a finais dese ano. Emigrou á Arxentina en 1910 e en Buenos Aires traballou na oficina recadadora de impostos, na redacción do diario La Argentina e comezou o seu labor literario. Alí fundou e dirixiu a revista Rojo y Gualda, dirixiu o boletín do Centro Gallego e foi presidente fundador da Asociación de Chantada y su Partido (1916). Regresou a España en 1917, traballando no xornal madrileño El Fígaro e colaborou en Vida Gallega. En 1920 fundou e dirixiu en Chantada El Regionalista. Na ditadura de Primo de Rivera foi oficial do concello de Carballedo e secretario do concello de Monterroso en 1926. Destinado durante algún tempo na Delegación de Traballo de Lugo, en 1947 pasou á Sección de Estudos e Publicacións do Ministerio en Madrid, cargo no que se xubilou en 1950. Neste ano regresou á súa residencia de Chantada, onde faleceu.
Foi pai do tamén xornalista e escritor Xavier Costa Clavell.
Audioslave
Audioslave foi un supergrupo estadounidense de rock formado en Glendale (California) no ano 2001 e separado no ano 2007. Os membros do grupo foron o daquela ex-vocalista de Soundgarden Chris Cornell, e os ex-membros de Rage Against the Machine Tom Morello (guitarra), Tim Commerford (baixo) e Brad Wilk (batería). A crítica describiu inicialmente o grupo como unha combinación de Soundgarden e Rage Against the Machine, pero trala publicación do seu segundo álbum Out of Exile os medios afirmaron de forma unánime que o grupo establecera unha identidade diferente.
O grupo creou o seu propio son característico ao mesturar o hard rock típico dos anos 1970 co rock alternativo dos anos 1990, con Morello incorporando os seus característicos solos de guitarra nesta mestura. Ao igual que Rage Against the Machine, o grupo reafirmouse no feito de que tódolos sons dos seus álbums fosen producidos empregando só guitarras, baixo, batería e voces.
Nos seus seis anos de existencia Audioslave publicou tres álbums, recibiu tres nomeamentos aos Premios Grammy e converteuse no primeiro grupo estadounidense de rock en tocar nun concerto ao aire libre en Cuba. O grupo separouse en febreiro do 2007 cando Cornell publicou unha nota de prensa anunciando que marchaba de forma permanente do grupo debido a conflitos de personalidade e diferentes opinións musicais. A xira de reunión de 2007 de Rage Against the Machine que fixeron os restantes membros do grupo así como os álbums en solitario publicados nese mesmo ano por Morello e Cornell cimentaron a disolución permanente do grupo.
Formación (2000–2001)
A historia de Audioslave remóntase ao 18 de outubro de 2000 cando Zack de la Rocha, vocalista de Rage Against the Machine, anunciou que deixaba o grupo por diferenzas co resto dos membros. Rage Against the Machine disolveuse como resultado desta saída, pero os tres membros restantes Tim Commerford, Tom Morello e Brad Wilk decidiron seguir xuntos e anunciaron os seus plans de continuar tocando cun novo vocalista. O grupo fixo probas con varios aspirantes, incluíndo a B-Real de Cypress Hill, pero finalmente decidiron que non querían unirse con outro rapeiro ou con alguén que soase como de la Rocha. O produtor musical e amigo deles Rick Rubin suxeriulles que tocasen con Chris Cornell, o antigo líder de Soundgarden, e convenceunos tamén para que asistisen a terapia de grupo con Phil Towle trala disolución do grupo. En opinión de Rubin, Rage Against the Machine tiña potencial para converterse nun mellor grupo cunha nova voz, afirmando que podería ser unha nova situación como a de "Yardbirds - Led Zeppelin". Posteriormente, Commerford acreditaría a Rubin por ser o catalizador do novo grupo.
A química entre Cornell e os outros tres membros foi aparente dende o comezo, segundo propias declaracións de Morello: "Non soaba só ben. Non soaba xenial. Soaba transcendente". O cuarteto escribiu 21 temas durante 19 días de ensaio e comezou a traballar no estudio a finais de maio do 2001 con Rubin como produtor, ao mesmo tempo que solucionaban as cuestións de discográfica e xestión.
Audioslave (2002–2003)
200px|miniatura|dereita|[[Chris Cornell no 2005]] O 19 de marzo de 2002 Audioslave confirmouse para o sétimo festival anual Ozzfest, malia que nese momento o grupo aínda non tiña nome oficial ou data de publicación para o seu álbum de estrea. Poucos días despois xurdiron novas que informaban sobre a ruptura do grupo sen que chegasen a actuar en público, e o representante de Chris Cornell confirmou que este deixara o grupo sen dar ningunha explicación. Baixo o nome de "Civilian" (ou "The Civilian Project"), 13 mesturas non finalizadas dos temas nos que o grupo estivera traballando no estudio foron filtradas nas redes peer-to-peer en maio de 2002. Segundo Morello o grupo sentiuse frustrado por este feito xa que os temas non estaban finalizados e nalgúns casos os temas filtrados nin sequera contiñan as mesmas letras nin a mesma música que eles produciran.
Os primeiros rumores suxeriron que Cornell non estaba de acordo en ter dous representantes involucrados de forma activa no proxecto, xa que Jim Guerinot representaba a Cornell mentres que Peter Mensch era o representante de Rage Against the Machine. Segundo declaracións do grupo posteriores, a separación non foi por problemas persoais entre os membros, senón por disputas entre os representantes. Ao finalizar a remestura do álbum unhas seis semanas despois, o grupo reformouse, despediu de forma simultánea aos dous representantes e contrataron a compañía The Firm como novo representante. Os seus anteriores selos discográficos Epic e Interscope chegaron a un acordo para alternarse na publicación dos futuros álbums do grupo.
Audioslave anunciou o seu novo nome oficial e lanzou unha páxina web oficial a comezos de setembro dese ano. O seu primeiro sinxelo titulado "Cochise" foi publicado en liña a finais dese mes, e comezou a soar nas radios a comezos de outubro. A crítica loou o estilo vocal de Cornell, moi diferente do estilo rapeado de de la Rocha, considerando o cambio como un retorno do grupo ao tipo de sons que foran a súa inspiración. O director Mark Romanek gravou un vídeo musical para "Cochise," no que se ve ao grupo tocando no teito dunha torre en construción nos Ánxeles, mentres que un conxunto de fogos artificiais serve de sistema de iluminación. O ruído dos estoupidos destes foguetes durante a gravación resultou en chamadas de aviso ás autoridades por medo a un ataque terrorista por parte dos residentes da zona preto a esta localización.
O seu álbum homónimo de estrea Audioslave foi publicado o 19 de novembro de 2002, acadando o número 7 da lista Billboard 200 tras vender 162 000 copias na súa primeira semana no mercado. Certificouse como disco de ouro pola RIAA ao mes da súa publicación, acadando a certificación de triplo platino no 2006. Foi o álbum con máis éxito comercial de Audioslave, vendendo máis de tres millóns de copias tan só nos Estados Unidos. Malia este éxito comercial, a crítica non foi unánime con este álbum. Algúns críticos cualificaron o traballo do grupo como falto de inspiración, e predicible. Pitchfork Media loou a voz de Chris Cornell, pero criticou o resto de aspectos do álbum, cualificando as letras como "un completo galimatías" e a produción de Rubin como "un produto de rock sintetizado que non emite ningunha calor". Porén, outros críticos destacaron positivamente o estilo do supergrupo, con reminiscencias do rock dos anos 1970 e comparándoo ao estilo de Led Zeppelin e Black Sabbath, afirmando que engadía un son e estilo moi necesarios na corrente principal dese momento.
A primeira actuación en directo do grupo foi o 25 de novembro de 2002, tocando brevemente no teito do Ed Sullivan Theater de Broadway, Nova York, para o programa de televisión Late Show with David Letterman. O 7 de decembro dese mesmo ano tivo lugar a primeira actuación de pago do grupo, como parte do evento KROQ Almost Acoustic Christmas. Case o final do conxunto de seis temas tocados polo grupo, Cornell declarou cara a audiencia "Estes tipos salváronme a vida este ano", e a actuación finalizou cunha aperta de tódolos membros do grupo. Os medios preguntáronlle posteriormente a Cornell sobre estes eventos, ao que só respondeu que durante meses levaba arrastrando ao trío "por un camiño de merda".
Nesta época xurdiu o rumor de que Cornell ingresara voluntariamente nun centro de rehabilitación, o que el mesmo confirmaría posteriormente nunha entrevista telefónica con Metal Hammer. Nun artigo do San Diego CityBEAT Cornell explicou que atravesara unha "crise persoal horrible" durante a produción do primeiro álbum do grupo, pasando dous meses en rehabilitación separado da súa esposa. Tamén afirmou que Morello, Commerford e Wilk lle axudaran a recuperarse deste difícil período, e negou que o motivo da rehabilitación fose unha adicción a oxicodona ou a heroína, afirmando no seu lugar que fora por "varios motivos, principalmente pola bebida".
"Like a Stone", o segundo sinxelo do disco Audioslave, publicouse a comezos do ano 2003. Foi o sinxelo mellor posicionado nas listas deste disco, chegando ao primeiro posto nas listas Mainstream Rock Tracks e Modern Rock Tracks de Billboard. Recibiu a certificación de ouro pola RIAA, converténdose no sinxelo de máis éxito de Audioslave. O vídeo musical deste sinxelo foi escrito e dirixido por Meiert Avis, rodado na casa dos Ánxeles na que Jimi Hendrix escribiu Purple Haze. A MTV vetou o vídeo musical do terceiro sinxelo, "Show Me How to Live", presuntamente por amosar o grupo nunha persecución a altas velocidades na que botaban a automóbiles e motos de policía fóra da estrada. O seu primeiro DVD musical titulado Audioslave publicouse o 29 de xullo de 2003, e nese mesmo ano o grupo realizou unha xira mundial que recibiu críticas positivas polas súas actuacións en directo, incluíndo unha actuación no renovado festival Lollapalooza.
Out of Exile (2004–2005)
200px|miniatura|dereita|[[Tim Commerford en 2005]] En 2004 Audioslave foi un dos nomeados na 46ª edición dos Premios Grammy. "Like a Stone" foi nomeado ao premio "Best Hard Rock Performance" e Audioslave ao premio "Best Rock Album." O grupo pasou o resto dese ano sen facer ningunha xira e enfocaron o traballo no seu segundo álbum. Tom Morello concentrouse no seu proxecto en solitario The Nightwatchman e nas súas actividades políticas, mentres que Chris Cornell finalizou o seu divorcio coa súa primeira muller e casou de novo con Vicky Karayiannis, unha publicista parisiense que coñeceu durante a primeira xira europea de Audioslave.
O grupo xa comezara a traballar no novo álbum no 2003 mentres estaban de xira no Lollapalooza, continuando o traballo de estudio ao final dese ano. A maiores de material novo, o grupo tamén tiña varios temas non incluídos en Audioslave, e segundo Morello xa tiñan "cousas xa feitas para case encher outro álbum". "Be Yourself" foi o primeiro sinxelo do que sería ese segundo álbum, daquela aínda sen título oficial, e recibiu algunhas críticas negativas que o tacharon de "débil" e de ter "letras eslamiadas e sen unha dirección". Malia esas críticas negativas, o sinxelo acadou o primeiro posto nas listas "Mainstream" e "Modern Rock" de Billboard.
En abril de 2005 o grupo comezou unha xira por varios clubs que durou ata finais de maio. Aínda que en xiras previas xa tiñan tocado de forma ocasional versións dos temas dos seus grupos anteriores, nesta ocasión evitaron facelo de forma deliberada para evitar usar eses temas como apoio de cara ás vendas de discos e para establecer a Audioslave como unha entidade independente. Cando consideraron ese obxectivo cumprido volveron a tocar unha selección deses temas na xira, como por exemplo "Black Hole Sun" e "Bulls on Parade".
O segundo sinxelo deste novo álbum, titulado "Your Time Has Come", publicouse a través dunha promoción especial que durou unha semana, na que varias emisoras de radio publicaron unha ligazón nas súas respectivas páxinas web cara a unha descarga programada do tema. Cando se chegou ao millón de persoas, o ficheiro desbloqueouse e puido ser descargado por todos eles.
200px|miniatura|esquerda|[[Tom Morello en 2005]] O 6 de maio de 2005 Audioslave fixo unha actuación gratuíta na Habana fronte a unha estimación de 50 000 persoas en "La Tribuna Antiimperialista José Martí", que fora construída no ano 2000 co propósito de realizar protestas masivas contra o goberno dos Estados Unidos, converténdose así no primeiro grupo de rock estadounidense en realizar un concerto ao aire libre en Cuba. O grupo viaxou á Habana xunto cun equipo de cámaras o 4 de maio, pasando varios días de visita na cidade e interactuando con músicos e mozos cubanos. Morello e o resto do grupo insistiron en que esta viaxe non fora co propósito de facer unha declaración política, senón para formar parte dun intercambio cultural e musical. Cornell expresou o seu desexo de que o concerto servise para axudar a abrir as "barreiras musicais" entre os dous países. A viaxe organizouse coa autorización conxunta do "United States Department of the Treasury" e do Instituto Cubano de la Música, pero estas autorizacións chegáronlles tarde, polo que tiveron que cancelar e pospoñer varias datas confirmadas da súa xira polos Estados Unidos. O conxunto de 26 temas deste concerto, que incluíu varios de Soundgarden e Rage Against the Machine, foi o máis longo da historia do grupo.
Out of Exile publicouse en todo o mundo o 23 de maio de 2005 agás nos Estados Unidos, onde se publicou ao día seguinte. Estreouse no primeiro posto da lista Billboard 200, sendo o único álbum de Audioslave en acadar esta posición. Unha semana despois da súa publicación baixou ata o terceiro posto da lista, cunha baixada dun 62% nas vendas, e posteriormente acadaría a certificación de platino. Cornell admitiu que escribira o que considerou os temas máis persoais da súa carreira neste álbum, influenciado polos cambios positivos que experimentara na súa vida persoal dende o ano 2002, e tamén describiu o álbum como máis variado e menos dependente dos riffs de guitarra que o primeiro.
O álbum obtivo unha mellor recepción pública que o primeiro. A crítica resaltou as voces máis fortes de Cornell, atribuíndoo a que este deixara de fumar e beber, e sinalou que Out of Exile era a realización do son propio do grupo. AllMusic cualificou o álbum de "esvelto, duro, forte e memorable". Porén, as letras dos temas seguiron a recibir críticas negativas, así como o enfoque máis lento do álbum.
Seguindo a publicación do álbum o grupo comezou unha xira por Europa, actuou no concerto benéfico Live 8 en Berlín o 2 de xullo de 2005, e foi cabeceira de cartel por primeira vez en Norteamérica na súa xira por ese país que durou de setembro ata novembro de 2005. O vídeo musical de "Doesn't Remind Me", terceiro sinxelo do álbum, publicouse en liña en setembro dese mesmo ano, e o segundo DVD do grupo, titulado Live in Cuba, incluíu gravacións do seu concerto na Habana e foi publicado o 11 de outubro de 2005, conseguindo a certificación de platino en menos de dous meses trala súa publicación.
Revelations e separación (2006–2007)
240px|miniatura|dereita|[[Brad Wilk en 2008]] En decembro de 2005 Audioslave recibiu unha terceira nomeación aos Premios Grammy na 48ª cerimonia destes polo tema "Doesn't Remind Me" na categoría "Best Hard Rock Performance", e o grupo xa comezara a gravar o seu seguinte álbum. Cornell xa tiña declarado incluso antes da publicación de Out of Exile que desexaba "facer un álbum cada ano ou cada ano e medio". A comezos de xullo do ano 2005, tras finalizar a xira europea, o grupo volveu ao estudio para gravar novos temas. Morello afirmou que o seu obxectivo era "xuntar as liñas entre ensaios, gravacións e xiras". A gravación en si comezou en xaneiro de 2006, planeando a publicación do novo álbum Revelations para xuño dese mesmo ano. Nesta ocasión o grupo escolleu o produtor Brendan O'Brien para axudarlles na gravación e edición do álbum.
Audioslave xa tiña 20 temas escritos e gravaron 16 deles en tan só tres semanas. Porén, a publicación do álbum atrasouse ata comezos de setembro de 2006, e o grupo cancelou unha xira que programaran anteriormente por Europa para xa ter un novo disco publicado cando comezasen a súa seguinte xira. O primeiro sinxelo do novo álbum foi titulado "Original Fire" e publicouse nese mesmo ano.
En xullo de 2006 comezaron a aparecer novas que indicaban a saída de Cornell do grupo, con informacións que afirmaban que seguiría a súa carreira en solitario trala publicación do terceiro álbum do grupo, pero Cornell negou inmediatamente estes rumores nunha entrevista coa MTV. Nesa mesma entrevista comentou ter a intención de gravar un novo disco en solitario antes de finais do mes de agosto.
O novo disco recibiu unha resposta da crítica semellante a outorgada a Out of Exile, coa maioría dos medios destacando a integridade conseguida polo grupo co novo disco. As novas influencias do funk e do soul tamén foron ben recibidas nos medios, con Allmusic cualificando o disco como "o seu álbum máis colorido, diverso e consistente". Porén, houbo outros medios que o consideraron "simplemente outro disco de rock", e afirmaron que presentaba poucas diferenzas musicais con respecto ao seu álbum anterior.
Cornell decidiu atrasar a xira de Revelations ata 2007 para que o disco levas xa un tempo no mercado e para concentrarse no seu segundo álbum en solitario. O resto dos membros do grupo seguiron con proxectos individuais, e Morello anunciou os seus plans de publicar o seu álbum de estrea en solitario a comezos do ano 2007. O 22 de xaneiro de 2007 anunciouse unha única actuación de reunión de Rage Against the Machine, no festival Coachella o 29 de abril de 2007. O 15 de febreiro dese mesmo ano Cornell anunciou oficialmente a súa saída de Audioslave.
Cornell afirmou que Audioslave se disolvera e que se publicaría unha colección de grandes éxitos nun futuro por acordos cos selos discográficos. O New York Post informou que segundo determinadas fontes a separación non era debida a problemas persoais entre os membros senón por cuestións financeiras, xa que Cornell non estaba de acordo con que tódolos membros levasen unha parte igual dos beneficios polos dereitos de autor xa que el era o que escribía toda a música.
Despois da separación (2008–)
No 2012 Tom Morello afirmou que tiñan material non publicado en ningún dos tres álbums do grupo que podería publicarse nun futuro, mais sen especificar unha data concreta. Chris Cornell e Morello compartiron un escenario por primeira vez en sete anos xunto a outros músicos no Rock and Roll Hall of Fame de 2013. Cornell tamén actuou xunto a Morello o 26 de setembro de 2014, como artista invitado deste último nunha actuación en Seattle, na que tocaron xuntos varios temas de The Nightwatchman, versións acústicas de temas de Cornell e algúns temas de Audioslave. Tanto Rage Against the Machine como Soundgarden volveron reunirse dende a separación de Audioslave. Rage Against the Machine realizou varias actuacións en directo e participou nalgúns festivais dende a súa actuación no Coachella Music Festival de 2007, malia que o grupo non expresou ter a intención de gravar un novo disco. Pola súa banda Soundgarden anunciou unha reunión no 2010 e gravaron un novo álbum titulado King Animal e publicado en novembro de 2012.
En agosto de 2015 nunha entrevista con Total Guitar, Cornell declarou abertamente a súa intención de reunirse cos membros de Audioslave, mentres que Morello confirmou que tamén tiña interese en traballar de novo con Cornell, recordando a súa actuación de 2014 en Seattle de forma positiva. O 20 de xaneiro de 2017 Audioslave reuniuse para o que foi o seu primeiro concerto tras doce anos de separación, no "Anti-Inaugural Ball" organizado por Prophets of Rage como protesta pola toma de posesión de Donald Trump como presidente dos Estados Unidos. En febreiro de 2017 Cornell respondeu á pregunta de se terían lugar máis actuacións de reunión de Audioslave no futuro afirmando que era unha posibilidade e que os compoñentes estiveran falando do tema, pero sen concretar ningunha data por mor dos traballos individuais e outros grupos musicais de cada un. Porén, o 17 de maio de 2017 Cornell faleceu a causa aparente dun suicidio en Detroit, tras unha actuación de Soundgarden.
Nome do grupo
O nome de Audioslave resultou estar xa en uso por un grupo sen selo discográfico orixinario de Liverpool. Os dous grupos chegaron a un acordo legal, no que Audioslave tiña que pagarlle 30 000 $ e ámbolos dous grupos poderían seguir usando ese nome. Para evitar posibles confusións, o grupo inglés cambiou o seu nome a "The Most Terrifying Thing."
Este nome recibiu algunhas críticas negativas dos medios que o cualificaron de pouco inspirado, e como "un dos peores na música rock contemporánea", e algúns críticos chegaron a dicir que era o "peor nome de todos os tempos". Pitchfork Media chamouno "o nome de grupo musical máis estúpido do ano", e Chuck Klosterman da revista Spin denominouno como "un dos nomes de grupos musicais máis parvos na historia recente da música rock".
Estilo musical e influencias
240px|miniatura|dereita|[[Tim Commerford no 2007]] Audioslave creou o seu son distintivo combinando os riffs de estilo rock dos anos 1970 co rock alternativo. Esta mestura caracterizouse polo amplo rango vocal de Chris Cornell, os solos de guitarra innovadores de Morello e a sección rítmica de Wilk e Commerford. Morello afirmou que aínda sen sentirse nunca limitado musicalmente en Rage Against the Machine tiña un ámbito moito maior para explorar con Audioslave e un territorio musical máis amplo.
En contraste coas letras de Zack de la Rocha, as de Cornell eran principalmente apolíticas. Morello referiuse a elas como "poesía existencial embruxada". Caracterízanse polo seu contido críptico, habitualmente tratando temas como o existencialismo, amor, hedonismo, espiritualidade e cristianismo. Os primeiros dous álbums de Audioslave tomaron influencias do hard rock dos anos 1970 como Led Zeppelin e Black Sabbath, e polos anteriores grupos dos seus membros (o son grunge de Soundgarden e o son funk metal de Rage Against the Machine). Para Revelations, que presenta influencias do funk, soul e R&B dos anos 1960 e 1970, Morello usou guitarras e amplificadores antigos e Cornell adoptou un son vocal máis típico da música desa época. O guitarrista citou tamén a Sly & the Family Stone, James Brown e Funkadelic como inspiración dos tons funk deste álbum.
Proceso de composición e gravación
Tódalas letras de Audioslave foron escritas por Cornell, mentres que os catro membros do grupo acreditáronse coa escritura da música. Wilk describiu o proceso de composición como máis colaborativo e satisfactorio que en Rage Against the Machine no que era unha "batalla creativa". Cornell tamén declarou que consideraba o método de composición de Soundgarden inferior ao de Audioslave. Rick Rubin, produtor dos primeiros dous álbums do grupo, foi cualificado por Morello como "un gran compañeiro" e como o "quinto beatle" do grupo.
O tempo que o grupo pasaba compoñendo era curto. Escribiron 21 temas en 19 días para o primeiro álbum, superando ese ritmo para o segundo álbum para o que escribían unha ou dúas cancións cada día. O grupo adoptou este mesmo método e ritmo de composición para o seu terceiro álbum.
Posición política
miniatura|dereita|200px|[[Tom Morello no 2006]] Mentres que a música de Rage Against the Machine ten unha clara tendencia política, a de Audioslave non presenta esa tendencia na súa maioría. Cornell afirmou que non quería converterse no novo cantante de Rage Against the Machine ou calquera outro grupo político, pero que actuaría nos concertos benéficos que o resto de membros do grupo quixese. Malia esta reticencia a escribir letras políticas, el mesmo nunca descartou a posibilidade. O tema político tratouse no tema "Set It Off", inspirado polos disturbios de 1999 chamados "Battle of Seattle". Posteriormente escribiu unha canción anti-guerra, "Sound of a Gun," e a que Morello denominou "a canción máis política escrita nunca por Audioslave", "Wide Awake", que critica a actuación da administración Bush sobre as consecuencias do Furacán Katrina.
Fokker Spin
O Fokker Spin foi o primeiro avión fabricado polo pioneiro da aviación neerlandés Anthony Fokker. Os moitos arames tensores que tiña fixeron que o avión se asemellase a unha araña xigante, de aí o seu nome (Spín é araña en neerlandés).
Audioslave
Posición política
O grupo declarouse abertamente en contra da administración Bush e en contra da Guerra de Iraq dende os seus comezos. O 17 de marzo de 2003, unhas poucas horas despois do anuncio dos plans de invasión de Iraq por parte de Bush, o grupo actuou en directo en Hollywood con mensaxes despregadas polo escenario que dicían "Cantos iraquís por galón? ("How many Iraqis per gallon?") e "Nalgún lugar de Texas, a unha vila fáltalle un idiota" ("Somewhere in Texas, a Village is Missing an Idiot"). Wilk cualificou a Bush como "un fodido fraude" nunha entrevista, criticando a lóxica empregada pola administración Bush para xustificar a Guerra de Iraq.
Na época de publicación do seu segundo álbum, varios temas politicamente cargados de Rage Against the Machine foron incluídos nas actuacións en directo de Audioslave. Aínda que os membros do grupo acordaron non facer declaracións políticas durante a súa viaxe a Cuba, Commerford declarou nunha entrevista que o concerto que deron nese país facía que Audioslave fose politicamente máis activo que o que nunca fora Rage Against the Machine. Durante a súa estancia en Cuba Cornell afirmou que el consideraba tódolos aspectos da vida humana en consideración cando escribía as súas letras, e que escribiría sobre esa experiencia nalgunha das súas cancións futuras.
Fokker Spin
Fokker, mentres estudaba en Alemaña, fabricou o Spin en 1910 xunto con Jacob Goedecker e o seu socio financeiro Franz von Daum, que mercou o motor. O avión comezou como un deseño experimental para proporcionarlle a Fokker un medio para experimentar o seu interese por voar. O primeiro Spin resultou destruído cando von Daum voou con el contra unha árbore, pero o motor puido ser salvado e usouse na segunda versión do avión.
A segunda versión fabricouse pouco despois, e nel o propio Fokker aprendeu a voar e gañou a súa licenza de piloto. Este exemplar tamén sufriu danos irreparables a mans de von Daum.
Audioslave
Sinxelos
{{columnas
Vídeos musicais
}}
Fokker Spin
No terceiro modelo, Fokker fíxose famoso no seu país por voar ao redor da torre da igrexa de Sint-Bavokerk, en Haarlem, o 31 de agosto de 1911. Ampliou a súa fama o feito de que esa data era o aniversario da raíña Guillermina. Tras o seu éxito fundou unha fábrica de avións e unha escola de voo en Berlín. Alí, desenvolveu os M.1, M.2, M.3 e M.4 para o exército alemán, baseados no Spin.
O M.1 era un monoplano de dúas prazas, e unhas poucas unidades fabricáronse como o M.3. Voou por vez primeira en 1911, e cara 1913 foi transferido ás escolas de aviación militar. O M.2 foi a verdadeira versión militar do Spin. O avión tiña un motor Argus ou Mercedes de 100 cabalos, e era capaz de acadar os 97 km/h. Os dez M.2 pedidos por 299.880 marcos incluían des camións 10 Daimler para trasladar os avións co exército, polos plans do Estado Maior alemán do momento. O M.2 era un avión moito máis refinado cunha fuselaxe aerodinámica, realizando o seu primeiro voo en 1912. O M.4 desenvolveuse a partir do M.3, e incluía unha roda no morro.
De 1912 a 1913 fabricáronse un total de 25 Fokker Spin (incluíds uns poucos biprazas), usados principalmente para o adestramento de pilotos. miniatura|left|O 3º modelo do Spin Un dos derradeiros Spin foi mercado por Fokker e levado aos Países Baixos tras a primeira guerra mundial. Estaba incompleto e foi reconstruído a principios dos anos 20. Durante a segunda guerra mundial o avión foi levado a un museo aeronautico de Berlín como trofeo de guerra dos alemáns que ocuparon o país. Tras a guerra foi levado a Polonia. En 1986 regresaría aos Países Baixos onde foi restaurado. Un segundo Spin supervivente foi fabricado polo persoal de Fokker en 1936 para conmemorar o 25 aniversario do primeiro voo de Anthony Fokker. Ámbolos dous atópanse no museo aeronáutico Aviodrome, no aeroporto de Lelystad.
Construción
A súa fuselaxe está formada sinxelamente por dúas trabes de madeira estre as que se sentaba o piloto, e que levaban na súa parte dianteira un motor Argus de catro cilindros e refrixerado por auga. Os radiadores foron colocados no lateral da fuselaxe. As ás e a cola consistían en dous tubos de aceiro coas costelas de bambú. A tren de aterraxe tamén foi construída con tubos de aceiro. Toda a estrutura mantíñase unida con arame de aceiro. Versións posteriores tiñan unha fuselaxe máis aerodinámica.
Imanol Agirretxe
Traxectoria
Formado na canteira da Real Sociedad, debutou no primeiro equipo na tempada 2004-05, e anotou o seu primeiro gol no seu segundo partido, na derrota por 1-3 contra o Málaga CF. Nas seguintes tres tempadas, tan só xogou en 9 partidos de liga, e foi ademais cedido ó CD Castellón da Segunda División
Montoro
Montoro é un municipio español da provincia de Córdoba, Andalucía. No ano 2008 tiña 9.895 habitantes. A súa extensión superficial é de 586 km² e ten unha densidade de 16,4 hab./km². Atópase situada a unha altitude de 195 metros e a 41 quilómetros da capital de provincia, Córdoba.
La Vanguardia (A Estrada)
La Vanguardia foi un periódico publicado na Estrada entre 1931 e 1933.
Características
Subtitulado Semanario de izquierdas, apareceu o 24 de novembro de 1931. En El Emigrado afriman que veu susbtitutir a Estrada Republicana. Estaba dirixido por Rafael Varela Pazo e José María Sánchez Brea. Foi órgano do Partido Republicano Radical Socialista. En 1932 cambiou o subtítulo por Órgano defensor del Pueblo Honrado y Trabajador e converteuse en quincenal, publicándose os días 7 e 24 de cada mes. Cesou a súa edición a finais de 1933.
Chartres-de-Bretagne
Chartres-de-Bretagne (en Karnod, e en galó: Chartr) é unha comuna francesa do departamento de Ille e Vilaine, na Bretaña.
Castro, Borraxeiros, Agolada
Castro é un lugar da parroquia de Borraxeiros, no concello pontevedrés de Agolada, na comarca do Deza. Segundo o INE, no 2008 tiña 12 habitantes (6 homes e 6 mulleres), o que supón un aumento de 2 habitantes con respecto ao ano 2000.
Misión
Unha misión, do latín missum (enviado), é unha tarefa específica, ás veces relixiosa, que unha persoa ou grupo ten encomendada ou que adopta como propósito fundamental.
A misión dunha organización normalmente formúlase explicitamente en forma da misión organizativa.
Exeter
miniatura|Vistas de Exeter. Exeter é unha cidade do Reino Unido localizada na rexión suroeste da Inglaterra, capital do condado de Devon. Conta cunha poboación de 117.600 (estimativa de 2005). O río Exe pasa pola cidade.
Edificios principais
Entre os edificios máis notables atópanse:
A catedral foi comenzada no estilo normando, de aí a torre cadrada e comezo do seus muros, continuado polo estilo gótico decorativo, similar á catedral de Salisbury.
Moitos destes edificios están construídos en pedra arenita vermella, que dá o seu nome ao castelo e ao parque que o rodea.
Boa Noite
Boa Noite foi un programa de variedades da Televisión de Galicia.
Anacleto II, antipapa
Anacleto II, o seu nome de nacemento foi Pietro Pierleoni, (?-25 de xaneiro de 1138) foi un antipapa que reinou do 1131 ata á a súa morte. Foi elixido papa por unha parte dos cardeais e, sostido polos Normandos de Sicilia, oponse ao papa Inocencio II. É excomungado non obstante en 1134 polo concilio de Pisa.
Couso, Borraxeiros, Agolada
Couso é un lugar da parroquia de Borraxeiros, no concello pontevedrés de Agolada, na comarca do Deza. Segundo o INE, no 2008 tiña 27 habitantes (11 homes e 16 mulleres), o que supón unha diminución de 9 habitantes con respecto ao ano 2000.
Roi Méndez
O nome Roi Méndez pode referirse a:
Marcos Rojo
Faustino Marcos Alberto Rojo, máis coñecido como Marcos Rojo, nado en La Plata, Buenos Aires, o 20 de marzo de 1990, é un futbolista arxentino que xoga como defensa para o Sporting Clube de Portugal da Primeira Liga portuguesa e a.
Ligazóns externas
‎
John MacBride
John MacBride ou Seán Mac Giolla Bhríde en irlandés, nado o 7 de maio de 1865 en Westport (Condado de Mayo, Irlanda) e finado o 5 de maio de 1916 na prisión de Kilmainham (Dublín), foi un republicano irlandés executado polo seu papel dirixente no Alzamento de Pascua de 1916.
Biografía
Uniuse á Irmandade Republicana Irlandesa (IRB) e fíxose amigo de Michael Cusack nos comezos da Asociación Atlética Gaélica (GAA). Tamén se uniu á Sociedade Literaria Céltica a través da cal coñeceu a Arthur Griffith, que foi o amigo que máis influíu na súa vida. A principios de 1893, MacBride foi considerado un "nacionalista perigoso" polo goberno o británico. En 1896 marchou aos Estados Unidos como membro da IRB. Cando volveu volveu marchar a Suráfrica.
Segunda Guerra Bóer
Tomou parte na Segunda Guerra Bóer como membro da Brigada Irlandesa de Transvaal, da cal o comandante era o irlandés-americano coronel John Blake, antigo oficial da cabalería dos Estados Unidos. A brigada recibiu recoñecemento oficial do goberno bóer, e os cargos foron asinados polo secretario de estado F.W. Reitz. Recibiu o cargo de maior (equivalente a comandante), así como a cidadanía bóer.
Uns 500 irlandeses e irlandeses-americanos loitaron contra os británicos, ás veces contra rexementos formados por irlandeses, como os Dublin Fusiliers e os Inniskillings. Dende os montes circundantes á vila de Ladysmith ás chairas do Estado Libre de Orange, a brigada de MacBride enfrontouse aos canóns británicos, loitaron na batalla de Colenso e máis tarde cubriron a retagarda, hostilizando á cavalería de Lord Roberts na retirada do exército bóer. Así e todo, tamén moitos irlandeses loitaron cos británicos contra os bóer.
Contra maio de 1900, os comandos irlandeses foron divididos en dúas brigadas irlandesas de Transvaal. Tamén recibiron un corpo de ambulancias irlandesas-americanas, á vez que o líder nacionalista irlandés Michael Davitt se trasladou á capital bóer. A pesar diso, moitos irlandeses favorables aos bóers volveron a casa, a pesar das proclamas dos movementos favorables á causa bóer estimulados por Arthur Griffith e Maud Gonne.
Matrimonio
Logo da Guerra viaxou a París. En 1903 casou coa nacionalista irlandesa Maud Gonne, a quen coñecera en 1900 e a través da cal coñeceu a William Butler Yeats. Ao ano seguinte naceu o seu fillo Sean MacBride (gañador en 1974 do Premio Nobel da Paz). Máis tarde o matrimonio fracasou no medio de acusacións de violencia doméstica, e volveu a Dublín. Gonne separouse de MacBride, mais nunca volveu casar.
Américo
Américo é un nome propio galego de home, procede do xermánico haimi (casa) e rich (rico). O seu feminino é América. No ano 2010 levaban o nome 121 residentes en Galicia.
Carne de polo
miniatura|Sopa coreana de pito con ginseng. miniatura|Polo con [[Pataca|patacas.]] A carne de polo ou pito é como se denomina ós tecidos musculares e órganos procedentes do polo. É moi frecuente atopalo en moitos pratos e preparacións da culinaria de todo o mundo. A súa carne considérase un alimento básico e é por esta razón pola que se inclúe no índice de prezos ao consumo.
Características do pito
Do polo consómense diferentes partes: as patas ou mans de pito, a crista, as ás (un dos pratos máis coñecidos son os buffalo wings estadounidenses), as pernas ou coxas de pito, a peituga e os miúdos (fígado, corazón ou moega). As partes das vísceras en moitos países son descartadas e non se inclúen na alimentación humana, aínda que, por exemplo, na cociña xaponesa emprégase ás veces no yakitori. Os ósos son aproveitados por regra xeral (no que se denomina carcasa, ou carapacho en Venezuela, do mesmo xeito que o pescozo) para a elaboración, xunto con diversas verduras de caldo de pito. Adóitase preparar á calor, a carne non se inxere crúa xa que pode posuír salmonela.
As ás e coxas son cortes moi aprezados. Pola súa banda, as patas son altamente ricas en coláxeno.
Nueva Carteya
Nueva Carteya é un municipio español da provincia de Córdoba, Andalucía. A súa extensión superficial é de 70 km². As súas coordenadas xeográficas son 37º 35' N, 4º 28' O. Encóntrase situada a unha altitude de 454 metros e a 55 quilómetros da capital de provincia, Córdoba. A principal actividade económica é a agricultura, en especial o cultivo da oliveira, para crear aceite.
Aldariz, Padriñán, Sanxenxo
Aldariz é un lugar da parroquia de Padriñán do concello de Sanxenxo (Pontevedra). Segundo o IGE, tiña 57 habitantes en 2016 (25 mulleres e 32 homes), o que representa un aumento respecto ó ano 2009, cando tiña 49 veciños, para alcanzar a mesma poboación que tiña en 2004, con 58 habitantes.
Hapoel Gilboa Galil
O Hapoel Gilboa Galil (en hebreo: הפועל גלבוע גליל‎) é un equipo profesional de baloncesto israelí con sede na cidade de Gan Ner. O club xoga na Liga Lemuit, a segunda división israelí. O equipo xoga os seus partidos como local no pavillón Gan Ner con capacidade para 2500 espectadores.
Macky Sall
dereita|220px|miniatura|Macky Sall en 2012. Macky Sall, nado en Fatick o 11 de decembro de 1961, é un político senegalés que é presidente do país desde o 2 de abril de 2012. Con anterioridade, fora primeiro ministro do Senegal dende o 21 de abril de 2004 até a súa dimisión o 19 de xuño de 2007, e pasou a formar parte da oposición.
Hapoel Gilboa Galil
Historia
O club foi fundado en 2008 pola fusión do Hapoel Gilboa (que previamente se fusionara co Hapoel Afula, os cales recuperaron a súa independencia) e o Hapoel Galil Elyon. O club continuou coa praza do Hapoel Galil Elyon na Ligat ha'Al, a primeira división de baloncesto israelí. O acordo de fusión foi nun principio para xogar o 70% dos partidos na cidade de Gan Ner e o outro 30% do Hapoel Galil Elyon en Kfar Blum, aínda que na práctica a gran maioría dos encontro xóganse en Gan Ner.
En maio de 2010, o Hapoel Gilboa Galil gañou o campionato despois de derrotar aos campións defensores do título, e grandes dominadores do baloncesto de Israel, o Maccabi Tel Aviv, cun marcador de 90-77 na final dos playoffs.