cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Circón
Datación radiométrica
A antigüidade dos circóns de Jack Hills no Terreo dos gneis de Narryer do cratón de Yilgarn, Australia Occidental medida polo método de U-Pb é de 4404 millóns de anos, o que se interpreta que é a idade da súa cristalización, o que os fai os minerais máis antigos datados ata agora na Terra. Ademais, as composicións isotópicas do oxíxeno dalgúns destes circóns foron interpretadas como unha indicación de que hai 4400 millóns de anos había xa auga sobre a superficie da Terra. Esta interpretación está apoiada por datos de elementos traza adicionais, pero tamén está suxeita a debate. En 2015, atopáronse "restos de vida biótica" en rochas de hai 4100 millóns de anos nas Jack Hills de Australia Occidental. Segundo dixo un dos investigadores, "se a vida se orixinou relativamente cedo na Terra ... entón podería ser común no Universo."
Minerais similares
Hafnón (HfSiO4), xenotima (YPO4), béhierita, schiavinatoíta ((Ta,Nb)BO4), torita (ThSiO4) e coffinita (USiO4), todos os cales teñen a mesma estrutura cristalina (IVX IVY O4, ou IIIX VY O4 no caso da xenotima) do circón.
Fauna invasora de Galicia
A fauna invasora de Galicia é o conxunto de especies animais que foron transportadas e introducidas polo ser humano en Galicia, fóra da súa área de distribución natural. Estas especies conseguiron establecerse e espallarse resultando as máis das veces daniñas ecoloxicamente. Que unha especie animal invasora resulta daniña significa que produce cambios importantes na composición, a estrutura ou os procesos dos ecosistemas naturais ou seminaturais, poñendo en perigo a diversidade biolóxica nativa (en diversidade de especies, diversidade dentro das poboacións ou diversidade de ecosistemas).
Listaxe de fauna invasora en Galicia
A seguir dáse unha relación das especies foráneas introducidas polo home e naturalizadas en Galicia:
Nomes de fume
Nomes de fume é un libro de poemas de Míriam Ferradáns publicado en 2017.
Características
No prólogo Dores Tembrás sinala:
Comeza cunha cita de A. Gamoneda: Aínda hai lume / nas cinzas que amas
Hai 26 poemas, varios dun único verso. Son poemas sen título, así é o primeiro verso: Agradecementos: Dores Tembrás, Alba Cid, Ismael Ramos, Eduardo Estévez, Caxigueiro, Fernando Miranda...
Para Ramón Nicolás este libro é :
The Rainmaker (filme de 1997)
The Rainmaker é un filme estadounidense de 1997 escrito e dirixido por Francis Ford Coppola, baseado na novela homónima de John Grisham, de 1995. Está protagonizado por Matt Damon, Danny DeVito, Danny Glover, Claire Danes, Jon Voight, Roy Scheider, Mickey Rourke, Virginia Madsen, Mary Kay Place e Teresa Wright, no seu último papel.
O Alto de Gomeán, O Corgo, O Corgo
O Alto de Gomeán é un lugar da parroquia do Corgo no concello lucense do Corgo na comarca de Lugo.
Martin Hägglund
Martin Hägglund, nado o 23 de novembro de 1976 en Sollentuna (Estocolmo), é un filósofo sueco e estudoso da literatura modernista. É profesor de Literatura Comparada e Humanidades na Universidade Yale. É tamén membro da Harvard Society of Fellows, na que foi socio Junior de 2009 a 2012. É o autor de Kronofobi: Essäer om tid och ändlighet (2002), Radical Atheism: Derrida and the Time of Life (2008), Dying for Time: Proust, Woolf, Nabokov (2012) e This Life: Secular Faith and Spiritual Freedom (2019).
Radical Atheism (2008)
Radical Atheism é unha intervención centrada esenciamente na deconstrución. Detalla a xeito de novela unha recensión do pensamento de Jacques Derrida sobre o tempo e o espazo, a vida e a morte, o ben e o mal, o propio e o alleo. De acordo con Hägglund, todos os nosos compromisos implican un investimento e uns coidados para unha vida finita. Mediante a deconstrución da noción do tempo, Hägglund mostra de que xeito reconsidera Derrida a constitución de identidade, a ética, a relixión e a emancipación política de acordo co feito do tempo ser finito.
Dying for Time (2012)
Dying fot Time ofrece novos puntos de vista da cuestión da temporalidade na obra de Marcel Proust, Virginia Woolf e Vladimir Nabokov. Por medio dunha relación entre Sigmund Freud e Jacques Lacan, Hägglund desenvolve amais unha teoría propia da relación entre o tempo e o desexo ("chronolibido"), en que trata temas coma o dó e a melancolía, o pracer e a dor, ou o apego e a perda.
This Life (2019)
Nesta obra, Hägglund realiza unha crítica do ideal relixioso da eternidade e reconcibe a fe, no aspecto secular, como a forma fundamental de compromiso práctico. Mediante novas interpretacións do pensamento de G.W.F. Hegel, Karl Marx e Martin Luther King, Hägglund desenvolve as participacións sociais e políticas da súa análise da nosa existencia temporal, e argumenta que o traballo concibido dende a perspectiva do capitalismo aliena a nosa vida finita.
A través da reivindicación de reconsiderarmos os nosos valores, Hägglund presenta unha visión de socialismo democrático como modo de vida post-capitalista. Dese xeito poderiamos posuír o noso tempo de xeito real e recoñecer a nosa liberdade compartida.
Guimarás, O Corgo, O Corgo
Guimarás é un lugar da parroquia do Corgo no concello lucense do Corgo na comarca de Lugo.
O Corgo, O Corgo, O Corgo
O Corgo é un lugar da parroquia do Corgo no concello lucense do Corgo na comarca de Lugo.
Memory (filme de 2022)
Memory é un filme estadounidense de 2022 dirixido por Martin Campbell a partir dun guión de Dario Scardapane. Baséase na novela De Zaak Alzheimer de Jef Geeraerts e é un remake do filme belga De Zaak Alzheimer. Está protagonizado por Liam Neeson no papel dun sicario melancólico con demencia precoz que debe fuxir despois de declinar un contrato cunha moza nova; Guy Pearce, Monica Bellucci, Harold Torres, Taj Atwal e Ray Fearon forman o resto do elenco.
Memory estreouse nos cinemas dos Estados Unidos o 29 de abril de 2022 a través de Open Road Films, e recibiu valoracións negativas por parte da crítica. O 25 de novembro de 2022, estreouse en Amazon Prime Video unha versión subtitulada en galego.
Silent Hill (videoxogo)
Silent Hill (サイレントヒル) é un videoxogo de terror e supervivencia de 1999 desenvolvido por Team Silent e publicado por Konami. É o primeiro título da serie de videoxogos Silent Hill, e foi lanzado orixinalmente para PlayStation de febreiro a xullo. Silent Hill usa a perspectiva en terceira persoa, con gráficos en tempo real de escenarios 3D. Para mitigar as limitacións do hardware da consola, os desenvolvedores usaron xenerosamente a néboa e a escuridade para confundir os gráficos. En contraste cos xogos de terror de supervivencia anteriores que se centraban en protagonistas con adestramento de combate, o personaxe xogador de Silent Hill é un "home ordinario".
O xogo segue a Harry Mason mentres busca a súa filla adoptiva desaparecida na cidade ficticia estadounidense de Silent Hill; alí tropeza cun culto que leva a cabo un ritual para revivir unha divindade á que adora, e descobre a súa verdadeira orixe. Existen cinco posibles finais do xogo, dependendo das accións realizadas polo xogador, incluíndo un final de brincadeira.
Silent Hill recibiu valoracións positivas da crítica no momento do seu lanzamento e tivo un grande éxito comercial. É considerado por moitos como un dos mellores videoxogos xamais feitos, así como un título definitorio no xénero de terror de supervivencia, xa que se afastou dos elementos de cinema B cara a un estilo máis de terror psicolóxico, con énfase na atmosfera. Lanzáronse varias adaptacións de Silent Hill, incluíndo unha novela gráfica de 2001, a longametraxe de 2006 Silent Hill, e unha reimaxinación do xogo en 2009, titulada Silent Hill: Shattered Memories. O xogo tivo dúas continuacións, Silent Hill 2 en 2001, e unha secuela directa, Silent Hill 3 en 2003.
Modo de xogo
O obxectivo do xogador é guiar o protagonista principal Harry Mason a través dunha cidade chea de monstros mentres busca a súa filla perdida, Cheryl. O xogo de Silent Hill consiste en combate, exploración e resolución de crebacabezas. O xogo usa a perspectiva en terceira persoa, con gráficos en tempo real de escenarios 3D, e a cámara cambia ocasionalmente a outros ángulos, en áreas previamente programadas, para obter un efecto dramático. Isto foi un cambio con respecto aos xogos de terror de supervivencia máis antigos, que cambiaban constantemente a través dunha variedade de ángulos de cámara. Xa que Silent Hill non ten barra de estado, o xogador debe consultar un menú separado para comprobar a "saúde" de Harry. Se se usa un controlador DualShock, pódese sentir un ritmo cardíaco que indica que o xogador ten pouca saúde.
Harry enfróntase aos monstros de cada área con armas corpo a corpo e armas de fogo. Ao ser un "home común", Harry non pode soportar moitos golpes dos inimigos, e queda sen folgos despois de correr. A súa inexperiencia no manexo de armas de fogo fai que a súa puntería e, polo tanto, o obxectivo do xogador contra os inimigos, adoite ser inestable. Unha radio portátil recollida no inicio do xogo avisa a Harry da presenza de criaturas próximas con explosións de estática.
Sinopse
A historia comeza coa viaxe de vacacións de Harry Mason á cidade de Silent Hill coa súa filla adoptiva Cheryl. No límite da cidade, desvíase da estrada para evitar bater contra unha nena e, como resultado, choca e perde o coñecemento. Ao espertar na cidade, decátase de que Cheryl desapareceu e ponse a buscala. A cidade está deserta, presenta unha mesta néboa e cae neve fóra de tempada. Harry comeza a experimentar ataques de inconsciencia e encontros con criaturas hostís. Durante a súa exploración da cidade, coñece a Cybil Bennett, unha policía da cidade veciña que está a investigar os misteriosos sucesos. Dahlia Gillespie, unha ocultista, obséquialle o Flauros, un amuleto que, segundo ela, pode contrarrestar a escuridade que se estende pola cidade. No hospital da cidade, atópase co seu director, o doutor Michael Kaufmann, desconcertado polos cambios repentinos da cidade, e descobre unha enfermeira asustada e amnésica, Lisa Garland, agochada nun dos cuartos.
Máis tarde, Harry ten a oportunidade de rescatar a Kaufmann dun monstro, descubrir probas do papel de Kaufmann no narcotráfico local e tropezar coa botella oculta de Kaufmann de Aglaophotis, un líquido sobrenatural que pode exorcizar demos. Harry comeza a crer que a escuridade está a transformar a cidade no pesadelo de alguén, motivo polo que os habitantes desapareceron na súa maioría. Dahlia pídelle que deteña "o demo" responsable diso, a nena do camiño que se lle aparece esporádicamente, ou Cheryl morrerá. Continuando a súa busca, Harry vese envolto nunha pelexa con Cybil, quen se converteu na anfitrioa dun parasito sobrenatural; o xogador pode escoller salvala. A próxima vez que Harry ve a nena, o Flauros actívase e neutraliza os seus poderes telecinéticos. Dahlia aparece entón e revela que manipulou a Harry para que atrapase a nena, que é en realidade unha aparición da súa propia filla, Alessa.
Harry esperta de novo no hospital a carón de Lisa. Lisa explícalle que experimentou unha sensación de déjà vu mentres estaba no soto, e cando Harry a atopa de novo, ela desespérase ao decatarse de que ela é "igual ca eles". Lisa suplícalle a Harry que a salve, mais comeza a transformarse e Harry empúrraa ao tempo que o sangue comeza a correr pola súa cara; horrorizado, foxe. O diario de Lisa revela que coidou de Alessa durante unha hospitalización secreta e forzada. As feridas que nunca cicatrizaban de Alessa arrepiábana, ao tempo que caía máis profundamente nunha adicción ás drogas alimentada por Kaufmann. Logo de atopar a Dahlia co corpo calcinado de Alessa, Harry esixe saber o paradoiro de Cheryl: entón descobre que sete anos antes, Dahlia levou a cabo un ritual para forzar a Alessa a dar a luz á divindade do seu culto, Samael; Alessa sobreviviu ao ritual e á inmolación porque a súa condición como recipiente do deus fíxoa inmortal, mentres que a súa resistencia mental ao ritual fixo que a súa alma fose dividida en dos, impedindo o nacemento. A outra metade da alma manifestouse na pequena Cheryl, a quen Harry e a súa muller adoptaron. Dahlia lanza entón un feitizo para atraer a Cheryl de volta mentres Alessa estaba encarcerada no hospital, soportando unha agonía incesante como resultado das súas queimaduras. Co plan de Alessa frustrado e a súa alma reunida, a deidade revive e posúea.
Finais
Existen cinco finais dispoñibles, dependendo das accións anteriores do xogador:
Desenvolvemento
miniatura|250px|[[Keiichiro Toyama, director do xogo.]]
Deseño
O desenvolvemento de Silent Hill comezou en setembro de 1996. O xogo foi creado por Team Silent, un grupo de membros do persoal do estudio Konami Computer Entertainment Tokyo. O obxectivo de Konami era producir un xogo que tivese éxito nos Estados Unidos. Por esta razón, usouse unha atmosfera estilo Hollywood para Silent Hill. Segundo o compositor Akira Yamaoka, os desenvolvedores non sabían como proceder co proxecto Silent Hill. Co paso do tempo, o persoal e a dirección de Konami perderon a súa fe no xogo, e os membros do Team Silent sentíanse cada vez máis como estraños. Porén, malia o enfoque orientado ás ganancias da empresa matriz, os desenvolvedores de Silent Hill tiñan moita liberdade artística xa que o xogo aínda se producía como na era dos títulos 2D económicos. Finalmente, o persoal de desenvolvemento decidiu ignorar os límites do plan inicial de Konami e facer de Silent Hill un xogo que apelase ás emocións dos xogadores..
Para conseguilo, o equipo introduciu o "medo ao descoñecido" como un tipo de terror psicolóxico. A trama creouse vaga e ás veces contraditoria á mantenta para deixar o seu verdadeiro significado na escuridade e facer que os xogadores reflexionen sobre as partes sen explicación. O director Keiichiro Toyama creou o escenario do xogo, mentres que o programador Hiroyuki Owaku escribiu o texto dos enigmas. Toyama non tiña moita experiencia con filmes de terror, mais estaba interesado nos ovnis, o ocultismo e os filmes de David Lynch que influíron no desenvolvemento do xogo. Toyama cuestionou a decisión de Konami de nomealo director, xa que nunca o fora antes de Silent Hill.
A empresa de localización Latina International traduciu o guión ao inglés. A cidade de Silent Hill é unha interpretación dunha pequena comunidade estadounidense tal e como a imaxinou o equipo xaponés. Baseáronse na literatura e en filmes occidentais, así como en representacións de cidades americanas na cultura europea e rusa. O final de broma do xogo saíu dunha caixa de suxestións creada para atopar motivos alternativos para as ocorrencias de Silent Hill.
O artista Takayoshi Sato corrixiu inconsistencias na trama e deseñou o elenco de personaxes do xogo. Como empregado novo, Sato estaba restrinxido inicialmente a tarefas básicas como o deseño de fonte e a clasificación de ficheiros. Tamén creou demostracións e presentacións en 3D, e ensinou aos membros do persoal maiores os fundamentos da modelaxe 3D. Porén, non se lle atribuíu este traballo xa que non tiña tanto respecto dentro de Konami como os empregados maiores. Finalmente, Sato achegouse aos altos cargos da compañía cunha curta de demostración que realizara e ameazou con negar estes coñecementos técnicos a outros membros do persoal se non lle asignaban traballos en 3D. Como consecuencia, o seu superior tivo que ceder á súa demanda e permitíuselle facer deseños de personaxes. No canto de confiar nas ilustracións, Sato concibiu os personaxes de Silent Hill mentres creaba os seus modelos xerados por ordenador. Deulle a cada un as súas propias características distintivas, pero fixo que Harry fose case completamente neutral xa que quería evitar forzar interpretacións do xogo nos xogadores. Crear as formas de caveira para as caras do elenco estadounidense foi difícil porque non tiña compañeiros de traballo de caucásica aos que usar como referencia. Aínda que Sato era en gran parte responsable da cinematografía e dos personaxes do xogo neste momento, o seu superior aínda non quería acreditar completamente o seu traballo e pretendía asignarlle un supervisor visual. Para evitar que isto ocorrese, Sato ofreceuse como voluntario para crear os vídeos en movemento completo de Silent Hill por si mesmo. Ao longo de dous anos e medio, viviu na oficina do equipo de desenvolvemento, xa que tivo que renderizar as escenas cos aproximadamente 150 ordenadores de sistema UNIX dos seus compañeiros de traballo, despois de que os demais abandonasen o traballo ao final dun día.
Sato estimou que o orzamento do xogo era inferior ao custo dos xogos máis importantes do Xapón nese momento. Dixo que o equipo de desenvolvemento pretendía facer de Silent Hill unha obra mestra máis que un xogo tradicional orientado ás vendas, e que optaron por unha historia atractiva, que persistiría ao longo do tempo, semellante á literatura de éxito. O xogo debutou na Electronic Entertainment Expo de 1998 en Atlanta, Xeorxia, nos Estados Unidos, onde as presentacións das escenas do xogo colleitaron o aplauso do público. Esta acollida favorable convenceu a Konami de asignar máis persoal e iniciativas de relacións públicas ao proxecto. Konami mostrou máis tarde Silent Hill no European Computer Trade Show en Londres, e incluíu unha "demo" co seu videoxogo de sixilo Metal Gear Solid no Xapón.
miniatura|Representación de [[Samael nun gravado de Gustave Doré.]] Os nomes e deseños dalgunhas criaturas e crebacabezas de Silent Hill están baseados nos libros favoritos do personaxe de Alessa, incluíndo The Lost World de Arthur Conan Doyle e de Alicia no país das marabillas de Lewis Carroll. O xogo contén tamén varias referencias da vida real, especialmente nos nomes dos personaxes. O nome de Cheryl Mason baséase no da actriz Sheryl Lee, e o apelido de Lisa Garland está tomado da actriz Judy Garland. "Michael Kaufmann" é unha combinación do nome e apelido dos produtores de Troma Studios Michael Herz e Lloyd Kaufmann, respectivamente. O nome orixinal de Alessa era "Asia", e o de Dahlia era "Daria", e están naseados nos nomes das actrices Asia Argento e Daria Nicolodi, a nai de Argento. O nome de Harry era orixinalmente "Humbert", e o de Cheryl era "Dolores", en referencia ao protagonista e personaxe principal da novela Lolita de Vladimir Nabokov. O persoal estadounidense alterou estes nomes, xa que os consideraron demasiado pouco comúns. Os elementos relixiosos ficticios que aparecen no xogo utilizaron varias relixións como base: a substancia que disipa os espíritos malignos, "Aglaophotis", que se di que está feita dunha herba medicinal, baséase nunha herba de nome de natureza semellantes da Cábala (misticismo xudeu); o "Selo de Metatron" (tamén chamado por Dahlia como a "Marca de Samael") fai referencia aos anxos Metatrón e Samael respectivamente; e o nome do "Flauros" foi tomado do demo epónimo que aparece no Lemegeton, un libro sobre maxia que se di que compila escritos do rei Salomón. Certos elementos e portas da dimensión "ningures" do xogo recibiron nomes baseados en elementos ocultos para simbolizar os trazos máxicos de Dahlia. Os nomes destas portas foron tomados dos nomes dos anxos Ophiel, Hagith, Phaleg e Bethor, que aparecen nun libro medieval de maxia negra e suponse que gobernan sobre os planetas. Este motivo de dar nomes que suxiren planetas utilizouse para dar a entender que o xogador "está a entrar nunha parte máis profunda do reino da mente de Alessa", segundo Owaku.
Música
miniatura|200px|alt=Foto dun home xaponés cunha chaqueta negra diante dun fondo negro.|[[Akira Yamaoka solicitou compoñer a banda sonora de Silent Hill despois de que o músico orixinal decidise deixar o equipo de desenvolvemento. ]] A banda sonora de Silent Hill foi composta polo director de son Akira Yamaoka, quen solicitou unirse ao equipo de desenvolvemento despois de que o músico orixinal marchase. Ademais da música, encargouse de tarefas como a creación de efectos de son e a masterización. Yamaoka non viu as escenas dos xogos e creou a música independentemente das súas imaxes. O estilo das súas composicións estivo influenciado polo compositor de Twin Peaks Angelo Badalamenti. Para diferenciar o máximo posible Silent Hill doutros xogos e darlle unha sensación fría e enferruxada, Yamaoka optou pola música industrial. Cando presentou as súas pezas musicais aos outros membros do persoal por primeira vez, estes malinterpretaron o seu son como un erro do xogo. Yamaoka tivo que explicar que este ruído era intencional na música, e o equipo retirou a súa obxección inicial logo de que el explicase os motivos para escoller este estilo.
O 5 de marzo de 1999 publicouse no Xapón o álbum Silent Hill Original Soundtracks. O tema número 41 do CD, o tema final "Esperándote", foi composto por Rika Muranaka. Yamaoka colaborou con ela para crear unha peza musical para o xogo, e suxeriu o uso de bandoneóns, violíns e un cantante de fala hispana. Decidiuse facer da canción un tango, e Muranaka compuxo a melodía para as letras en inglés que ela concibira. Cando chegou a Bos Aires para gravar coa cantante arxentina Vanesa Quiroz as letras traducidas ao castelán, Muranaka decatouse de que as sílabas xa non coincidían coa liña melódica e tivo que recompoñela en cinco minutos.
O 29 de outubro de 2013, Perseverance Records lanzou un álbum "Best Of", que inclúe 16 temas instrumentais compostos por Akira Yamaoka e arranxados e interpretados por Edgar Rothermich. O tema número 17 do álbum é a balada "I Want Love" interpretada por Romina Arena.
Estrea
Silent Hill foi lanzado para PlayStation en 1999, de febreiro a xullo en América do Norte, o Xapón e Europa. It was included in the Japanese Silent Hill Complete Set in 2006. Silent Hill quedou dispoñible para descargar na tenda europea PlayStation Network da PlayStation 3 e da PlayStation Portable o 19 de marzo de 2009. Dous días despois, o xogo foi eliminado por "motivos imprevistos". O 10 de setembro, Silent Hill foi lanzado na PlayStation Network norteamericana. Foi relanzado na PlayStation Network europea o 26 de outubro de 2011.
Adaptacións
Unha versión radicalmente alterada de Silent Hill foi lanzada para a consola Game Boy Advance. Titulada Play Novel: Silent Hill e lanzado só no Xapón en 2001, é unha novela visual estilo libroxogo. Neste xogo, cóntase de novo a historia de Silent Hill mediante un sistema baseado en texto, co cal o xogador se enfronta ocasionalmente a preguntas sobre a dirección que debe levar o personaxe, así como os crebacabezas, que son unha parte importante do xogo de Silent Hill. Despois de completar o xogo unha vez, o xogador ten a opción de xogar como Cybil nun segundo escenario, e un terceiro está dispoñible para descargar como contido de pago no dispositivo Mobile Adapter GB (モバイルアダプタGB), unha vez que se complete o segundo escenario. Cando se exhibiu o xogo, os críticos occidentais non quedaron impresionados, e criticaron a falta dunha banda sonora como un factor fundamental do "terror" do xogo.
A adaptación cinematográfica, tamén titulada Silent Hill, estreouse o 21 de abril de 2006. O filme, dirixido por Christophe Gans, baseouse libremente no xogo, incorporando elementos de Silent Hill 2, 3 e 4. Gans substituíu a Harry Mason por unha protagonista feminina, Rose Da Silva, porque sentía que Harry tiña moitas características que normalmente se percibían como femininas. Durante o proceso de deseño dos elementos visuais do filme, Gans foi influenciado por outros directores como Michael Mann, David Lynch e David Cronenberg. A banda sonora do filme inclúe música composta por Yamaoka. Aínda que a reacción da crítica foi maioritariamente negativa, o filme foi un éxito financeiro e foi eloxiado polos fans, especialmente polas súas imaxes.
Unha versión "reimaxinada" de Silent Hill, titulada Silent Hill: Shattered Memories, foi desenvolvida por Climax Studios e publicada por Konami Digital Entertainment. O xogo foi lanzado o 8 de decembro de 2009 para a Wii e o 19 de xaneiro de 2010 para a PlayStation 2 e a PlayStation Portable, colleitando críticas na súa maioría positivas. Aínda que mantén a premisa da busca dun home da súa filla desaparecida, Shattered Memories ramifica a trama de maneira diferente con personaxes alterados. Presenta un perfil psicolóxico que altera varios elementos do xogo dependendo da resposta do xogador ás preguntas na terapia. carece do combate de Silent Hill, e substitúe o "Outro mundo" por unha serie de secuencias de persecución a través dunha versión conxelada e alternativa da cidade.
Acollida e legado
Silent Hill comparouse coa serie de videoxogos de terror e supervivencia Resident Evil. Bobba Fatt de GamePro cualificou a Silent Hill como un "clon de Resident Evil" descarado pero hábil", mentres que Edge describiuno como un "simulador de pesadelos case perfecto". Outros consideraron que Silent Hill era a resposta de Konami á serie Resident Evil na cal, aínda que notaron unha semellanza, Silent Hill utilizou unha forma diferente de horror para inducir o medo, intentando crear unha atmosfera perturbadora para o xogador, en contraste cos sustos viscerais e o enfoque orientado á acción de Resident Evil. Engadiuse ao ambiente o son, que tivo boa acollida; Billy Matjiunis da TVG describiu a música ambiental como "absorbente"; un revisor de Game Revolution tamén eloxiou o son, comentando que o son e a música poñerán os xogadores ao límite. O editor de AllGame Michael L. House eloxiou Silent Hill, calificándoa como "unha obra de arte verdadeiramente magnífica" e "unha experiencia realmente aterradora combinada cunha historia única e apaixonante e unha atmosfera inmersiva". Peor acollida tivo a interpretación das voces que, aínda que algúns críticos sinalaron que era mellor ca a da serie Resident Evil, foi considerada pobre en xeral polos críticos, e acompañada de pausas entre liñas que serviron para estragar o ambiente.
Os críticos sinalaron que Silent Hill utilizaba ambientes 3D en tempo real, en contraste cos ambientes prerrenderizados presentes en Resident Evil. A néboa e a escuridade foron moi utilizadas para disimular as limitacións do hardware. Xunto coas texturas granuladas, tamén polas limitacións de hardware, a maioría dos críticos consideraron que estes factores realmente benefiaban o xogo; Francesca Reyes de IGN describiuno como "unha atmosfera de deterioración e decadencia". No uso de ambientes 3D, con todo, os controis convertéronse nun problema, e en áreas "máis difíciles", a manobrabilidade converteuse "nun exercicio de frustración".
Edge seleccionouno como subcampión do premio Gameplay Innovation. Afirmaron que, mentres que outros xogos tentaban agochar as deficiencias visuais da PlayStation, Konami utilizou a súa deficiencia de distancia de debuxo para lograr un efecto arrepiante arrefriar ao cubrir o lugar con néboa atmosférica.
A popularidade do xogo como o primeiro da serie foi recoñecida aínda máis moito despois do seu lanzamento; unha lista dos mellores xogos de PS de todos os tempos por IGN en 2000 incluíuno como o 14º mellor xogo de PS, mentres que un artigo de 2005 de GameSpy no que se detallaban os mellores xogos de PS incluía Silent Hill como o 15º mellor xogo producido para a consola. Un vídeo de GameTrailers de 2006 clasificou Silent Hill no número un da súa lista dos dez xogos máis terroríficos de todos os tempos. En 2005, o xogo foi acreditado por afastar o xénero de terror de supervivencia dos elementos de terror do cinema B e achegalo ao estilo psicolóxico visto en cinema arte ou filmes de terror xaponés, debido á énfase do xogo nunha atmosfera perturbadora máis que no horror visceral. En novembro de 2012, Time nomeouno un dos 100 mellores videoxogos de todos os tempos.
Sendín, O Corgo, O Corgo
Sendín é un lugar da parroquia do Corgo no concello lucense do Corgo na comarca de Lugo.
Serín, O Corgo, O Corgo
Serín é un lugar da parroquia do Corgo no concello lucense do Corgo na comarca de Lugo.
O Teso, O Corgo, O Corgo
O Teso é un lugar da parroquia do Corgo no concello lucense do Corgo na comarca de Lugo.
Francisco Javier Novelle Secades
Francisco Javier Novelle Secades, nado en Oviedo (Asturias) o 15 de agosto de 1950 e morto na Coruña o 14 de agosto de 2020, foi un activista difusor científico e profesor que desenvolveu a súa actividade en Galicia.
Traxectoria
Impulsor da Asociación de Amigos da Casa das Ciencias dende a súa fundación, foi tesoureiro, secretario e despois, presidente de 2006 ata a súa morte,  levou a celebración do Día da Ciencia na Rúa ata a XXV edición (unha edición que non puido celebrarse pola alarma sanitaria da COVID-19 ).
Cualificado como 'un home que nunca deixou de aprender', adicouse a difundir o coñecemento usando como ferramenta principal a AACC, pero tamén a través da súa labor docente como profesor de tecnoloxía no IES Calvo Sotelo da Coruña ou pola Asociación de Ensinantes de Fabricación Mecánica (Enfamec).
Abragán, Escoureda, O Corgo
Abragán é un lugar da parroquia de Escoureda no concello lucense do Corgo na comarca de Lugo.
Paloma Castro Rey
Traxectoria
É licenciada en Dereito pola Universidade da Coruña e na súa actividade profesional está especializada en dereito civil, de familia, penal e violencia de xénero. Nas Eleccións ao Parlamento de Galicia de 2020 levou o número tres na lista do PSdG-PSOE pola Circunscrición electoral de Pontevedra, obtendo acta de deputada autonómica.
O Campo, Escoureda, O Corgo
O Campo é un lugar da parroquia de Escoureda no concello lucense do Corgo na comarca de Lugo.
The Perfect Man (filme de 2005)
The Perfect Man é un filme estadounidense de 2005 dirixido por Mark Rosman e escrito por Gina Wendkos. Está protagonizado por Hilary Duff, Heather Locklear, Ben Feldman e Chris Noth. A rodaxe comezou en maio de 2004.
Sinopse
A adolescente Holly Hamilton (Duff) está cansa de mudarse cada vez que a súa nai solteira Jean (Locklear) remata a súa relación cos seus noivos. Para evitar que a súa nai tome outra mala decisión, Holly artella un plan: crear un admirador secreto que sexa o home perfecto. Porén, as cousas escapan do seu control e Holly ten que improvisar.
A Chousa, Escoureda, O Corgo
A Chousa é un lugar da parroquia de Escoureda no concello lucense do Corgo na comarca de Lugo.
Yulimar Rojas
Yulimar del Valle Rojas Rodríguez, nada en Caracas o 21 de outubro de 1995, é unha atleta venezolana especializada en triplo salto. Foi campioa nesta disciplina nos Xogos Olímpicos de Toquio en 2021 cunha marca de 15,67 (marca do mundo) e bicampioa mundial en 2017 e 2019. En 2020 foi elixida a mellor atleta feminina do ano poa Asociación Internacional de Federacións de Atletismo (World Athletics).
Traxectoria
Ao principio estaba interesada no voleibol, que xogou como afección uns anos. Emocionada pola selección venezolana que se clasificou para os Xogos Olímpicos de 2008 en Pequín, foi ao polideportivo onde adestraban. Alí non había adestradores, mais os técnicos de atletismo vírona e interesáronse nela.
Aos 15 anos participou nos XVIII Xogos Nacionais en Lara, en que gañou a proba de salto de altura con 1,70 metros. Conseguiu o seu primeiro éxito internacional no Campionato Suramericano Xuvenil de Atletismo de 2011, onde gañou o salto de altura con 1,78 metros en Medellín (Colombia).
Nos XVI Xogos Nacionais Estudantís de 2012 gañou os 100 metros con obstáculos, cun tempo de 14,81 segundos.
Rojas estabeleceuse como a mellor saltadora do seu país no Campionato de Venezuela de 2015, deixou as marcas nacionais de 6,57 m (21 pés) e 61/2 de 14,17 m (46 pés) de 53/4 para gañar en lonxitude e triplo salto. Aos 19 anos gañou o ouro de triplo salto no Campionato Suramericano de Atletismo de 2015, no seu debut na competición.
En 2015 mudouse a Guadalaxara, España, para continuar o seu adestramento atlético co exatleta cubano Iván Pedroso.
O 14 de agosto de 2016 obtivo a medalla de prata en triplo salto nos Xogos Olímpicos de Río de Xaneiro, con 14,98 m. Ficou detrás da colombiana Caterine Ibargüen, quen se fixo co ouro logo dun salto sobre os 15,17 metros, co cal bateu a súa marca persoal.
O 7 de agosto de 2017 gañou o seu primeiro campionato mundial ao aire libre. Venceu nun duelo épico a Ibargüen, bicampioa mundial e vixente campioa olímpica naquel momento. Rojas converteuse, así, na primeira atleta venezolana da historia en conseguir unha medalla de ouro en devandito certame. No seu quinto intento, Rojas saltou até os 14,91 metros, só 2 centímetros por encima da colombiana. Nos seus últimos dous saltos, Ibargüen foi incapaz de superar esa marca, co que ficou coa medalla de prata e non logrou o que sería o seu terceiro ouro consecutivo, tras os logrados en Moscova 2013 e Pequín 2015.
O 9 de agosto de 2019 obtivo o ouro de triplo salto nos Xogos Panamericanos de Lima. Cunha distancia de 15,11 m, rompeu a marca anterior de 14,92 m de Ibargüen, e tamén a súa marca persoal de 15,06 metros. Unhas semanas despois, nun meeting celebrado en Andújar (España), conseguiu un salto de 15,41 metros, a segunda mellor marca mundial da historia. Un mes máis tarde case conseguiu repetir esa marca no Mundial de Doha, o que lle reportou unha nova medalla de ouro.
O 21 de febreiro de 2020, no Meeting de Madrid, bateu a marca mundial de triplo salto en pista cuberta. Con 15,43 metros, superou a marca anterior de 15,36 que obtivera a rusa Tatiana Lebedeva en 2004.
O 1 de agosto de 2021 obtivo a medalla de ouro de triplo salto nos Xogos Olímpicos de Toquio. Co seu primeiro salto, de 15,41 metros, bateu a marca olímpica que a camerunesa Françoise Mbango Etone lograra en Pequín 2008. No sexto salto alcanzou unha distancia de 15,67 metros. Superou así a súa propia marca olímpica e estabeleceu unha nova marca mundial na disciplina ao superar os 15,50 metros logrados pola ucraína Inessa Kravets en 1995.
The Cable Guy
The Cable Guy é un filme estadounidense de 1996 dirixido por Ben Stiller. Está protagonizado por Jim Carrey e Matthew Broderick. Estreouse nos cinemas dos Estados Unidos o 14 de xuño de 1996. O resto do elenco está composto por Leslie Mann, Jack Black, George Segal, Diane Baker, Eric Roberts, Owen Wilson, Janeane Garofalo, David Cross, Andy Dick, Ben Stiller e Bob Odenkirk.
No filme, Carrey interpreta un excéntrico instalador de televisión por cable que se volve excesivamente intrusivo na vida dun cliente, interpretado por Broderick. O filme foi un éxito de recadación, ao igual que outros filmes anteriores de Carrey. Recibiu valoracións dispares por parte da crítica, aínda que se converteu nun filme de culto.
Dmitri Kondratiev
Dmitri Iurievich Kondratiev, nado en Irkutsk o 25 de maio de 1969, é un cosmonauta ruso que formou parte das misións Soiuz TMA-20 e das expedicións 26 e 27 á Estación Espacial Internacional.
Traxectoria
Kondratiev graduouse na Escola de Pilotos da Forza Aérea de Kachinsk en 1990 como piloto e enxeñeiro. En 2000 graduouse en Economía, Estatística e Ciencias da Computación pola Universidade Estatal de Moscova e na Academia Iuri Gagarin da Forza Aérea en 2004. Entrou no corpo de cosmonautas en 1997, participando na misión Soiuz TMA-20 formando parte das expedicións 26 e 27 á Estación Espacial Internacional. Pasou 159,30 días no espazo.
Wikipedia en feroés
A Wikipedia en feroés (en Føroysk Wikipedia) é a edición da enciclopedia libre Wikipedia en lingua feroesa. Foi creada o 30 de maio de 2004.
Esta versión da enciclopedia contén artigos e  usuarios, dos cales  son activos.
O Fental, Farnadeiros, O Corgo
O Fental é un lugar da parroquia de Farnadeiros no concello lucense do Corgo na comarca de Lugo.
Doris Reisinger
Doris Reisinger, de solteira Doris Wagner, nada en Ansbach no ano 1983, é unha ex monxa e filósofa, teóloga e escritora alemá.
Biografía e traxectoria
Reisinger naceu como Doris Wagner en Ansbach en 1983 e uniuse á comunidade relixiosa católica Familia Spiritualis Opus (FOS) á idade de 19 anos. En 2008, aos 24 anos, Reisinger alegou que foi agredida sexualmente polo sacerdote austríaco Hermann Geissler, membro tanto de FOS como da Congregación para a Doutrina da Fe (CDF). Geissler renunciou á CDF en xaneiro de 2019 pero negou as acusacións na súa contra.
Reisinger deixou a orde en 2011 e terminou os seus estudos de teoloxía en 2014. O mesmo ano, publicou Nicht mehr ich. Die wahre Geschichte einer jungen Ordensfrau, a súa autobiografía, que relata as súas experiencias como vítima de agresión sexual dentro da Igrexa católica Romana. Reisinger critica que as xerarquías de moitas relixións e comunidades de fe, como a Igrexa católica, subordinan os individuos. Alega que estas comunidades a miúdo adoitaban proporcionar as condicións ideais para facilitar o asalto por parte dos homes de rango superior. A investigación criminal realizada pola policía en Alemaña e Austria contra o seu presunto violador non conduciu a ningunha condena. En Alemaña, as autoridades pecharon o caso porque a conduta do sacerdote non cumpría cos criterios dun delito, mentres que en Austria o caso pechouse porque o sacerdote afirmou de maneira convincente que a súa relación foi consentida.
Reisinger foi unha das cinco protagonistas do documental #Female Pleasure, dirixido pola cineasta suíza Barbara Miller e estreado no Festival de Locarno de 2018. A película fala sobre a sexualidade no século XXI desde a perspectiva dunha muller e sobre a continua represión das mulleres nas estruturas patriarcais.
Farnadeiros, Farnadeiros, O Corgo
Farnadeiros é un lugar da parroquia de Farnadeiros no concello lucense do Corgo na comarca de Lugo.
A Estrada, Escoureda, O Corgo
A Estrada é un lugar da parroquia de Escoureda no concello lucense do Corgo na comarca de Lugo.
Escoureda, Escoureda, O Corgo
Escoureda é un lugar da parroquia de Escoureda no concello lucense do Corgo na comarca de Lugo.
Banda de Música Xuvenil de Xinzo
A Banda de Música Xuvenil de Xinzo é unha banda de música popular de parroquia de Xinzo (Ponteareas).
Historia
Naceu no ano 1979 da man do trompista José Guillén Loranzo, músico militar con destino na banda de música do rexemento Murcia 42 de Vigo no cuartel en Barreiro. A presentación oficial foi o 28 de xuño de 1981.
Segundo conta Delio Represas seu pai coñeceu a Guillén nun bar de Xinzo e aos poucos días comezou a impartir aulas aos nenos da parroquía nunha furgoneta. Da furgoneta pasaron ao salón parroquial cedido polo cura e iso foi o xerme da banda.
Entre 2006 e 2007 contituíuse oficialmente a Escola de Música, creándose a Banda da Escola de Música. Actualmente conta con máis de 60 alumnos e alumnos das diferentes especialidades instrumentais.
Escola de Marcinelle
Descrición
O estilo da escola de Marcinelle é unha combinación de debuxos estilo cartoon e cómics realistas. Adoita considerarse como a contrapartida da klare lijn / ligne claire (liña clara) da escola de Bruxelas no semanario Tintín, aínda que ambos teñen moito en común e a diferenza ten que ver principalmente co lugar da editorial. A diferenza de estilo está principalmente no debuxo dos movementos: a escola de Marcinelle trata de crear a impresión de movemento (dinámico), mentres que a liña clara funciona de forma máis ben esquemática (estática). Ademais, a Escola Marcinelle caracterízase por figuras máis caricaturais, redondas (estilo nariz grande) e globos de diálogo redondos.
Ilustradores da Escola Marcinelle
O estilo de debuxo está asociado principalmente a:
Outros nomes coñecidos son:
Noa Díaz Varela
Noa Susana Díaz Varela, nada no Saviñao en 1974, é unha xornalista e política galega do PSdG-PSOE, deputada no Parlamento de Galicia pola Circunscrición electoral da Coruña. miniatura|Papeleta das [[Eleccións ao Parlamento de Galicia de 2020.]]
Traxectoria
É licenciada en xornalismo pola Universidade de Santiago de Compostela e en Publicidade e Relacións Públicas pola Universidade de Vigo. Exerceu como periodista no gabinete de comunicación da Universidade de Santiago de Compostela.
Nas Eleccións municipais de 2019 en Galicia presentouse como número 8 na lista do Partido dos Socialistas de Galicia ao Concello de Santiago, saíndo elixida concelleira e ocupando o cargo de Concelleira de educación, igualdade e mocidade.
Nas Eleccións ao Parlamento de Galicia de 2020 levou o número dous na lista do PSdG-PSOE pola Circunscrición electoral da Coruña, obtendo acta de deputada autonómica.
Wikipedia en iacut
A Wikipedia en iacut (en Сахалыы Бикипиэдьийэ) é a edición da enciclopedia libre Wikipedia en lingua iacut. Foi creado o 26 de maio de 2008.
Esta versión da enciclopedia contén artigos e  usuarios, dos cales  son activos.
Sacha Distel
Alexandre "Sacha" Distel, nado en París o 29 de xaneiro de 1933 e finado en Rayol-Canadel-sur-Mer o 22 de xullo de 2004, foi un cantante e guitarrista francés. Foi nomeado Cabaleiro da Lexión de Honra en 1997.
Traxectoria
Distel era fillo do emigrante ruso-francés Léonide Distel, nado en Odesa (Imperio Ruso) e da pianista franco-xudía Andrée Ventura (1902–1965), nada en Constantinopla. O seu tío, o director de banda Ray Ventura, promovía o jazz na década de 1930 e estaba involucrado no swing en Francia. Despois de que Ventura se establecese en París coa súa orquestra Les Collégiens, Distel deixou o piano e cambiouse á guitarra.
En 1948, Ventura convidou a Distel a escoitar unha actuación de Dizzy Gillespie coa súa orquestra, xunto con Bruno Coquatrix, Paul Misraki e André Hornez. Os esforzos de Distel levaron a que a orquestra se dividise en dúas bandas rivais, Guy Wormser's New Orleans e o grupo de afeccionados ao cool jazz e bebop liderados por Distel. Despois de coñecer o saxofonista Hubert Damisch, Distel fundou a banda que lle permitiría estar cos líderes. Coa axuda de Jean Marie Ingrand (baixo), Mimi Perrin (piano) e Jean-Louis Viale (percusión), a banda gañou o premio á mellor pequena orquestra moderna de jazz de Coliseum's Night, con Damisch e Distel gañando premios a mesma noite.
Distel converteuse en guitarrista profesional de jazz. Durante a súa carreira traballou con Dizzy Gillespie e Tony Bennett. Apareceu en The Ed Sullivan Show a finais da década de 1950 tras establecerse como crooner francés. Acadou a fama en 1958 coa canción "Brigitte", homenaxe a Brigitte Bardot, cunha foto da parella na carátula. Na década de 1960 compuxo "La Belle Vie", canción que cruzou o Atlántico como "The Good Life" intepretada por Tony Bennett. Na década de 1960 participou en varios programas de televisión franceses. O seu único éxito no Reino Unido chegou en 1970 cunha versión de "Raindrops Keep Falling on My Head", canción gañadora do Óscar composta por Burt Bacharach e Hal David para o filme Butch Cassidy and the Sundance Kid. A versión de Distel acadou o número 10 no Reino Unido. Na década de 1970, fíxose popular fóra de Francia e presentou o concurso de Miss Mundo en Londres en 1977.
En agosto de 1980, actuou no palacio de Buckingham polo 80.º aniversario de Isabel, a raíña nai.
O 12 de xaneiro de 2004, Distel gravou unha edición de Desert Island Discs para BBC Radio 4. Entre as oito cancións que escolleu estaban temas de Maurice Ravel e Frank Sinatra. O programa foi emitido un mes máis tarde, o 15 de febreiro de 2004, cinco meses antes da súa morte.
Durante a súa carreira, Distel traballou con Kenny Clarke, Jimmy Gourley, Lionel Hampton, Slide Hampton, Bobby Jaspar, Barney Kessel, John Lewis, Pierre Michelot, Bernard Peiffer, Henri Renaud, Fats Sadi, Art Simmons, Martial Solal, René Urtreger e Barney Wilen.
Distel faleceu de cancro de estómago aos 71 anos o 22 de xullo de 2004.
Vida persoal
Distel tivo unha relación coa actriz Brigitte Bardot en 1958 tras convidala á súa festa de aniversario en St. Tropez. A relación acabou en 1959. Estivo relacionado romanticamente coa cantante Dionne Warwick e casou coa esquiadora campioa olímpica Francine Bréaud en 1963. Distel afirmou publicamente que se mantiña fiel á súa esposa: "Todo o que quero dunha mulle, téñoo na casa".
Nunha entrevista un mes despois do pasamento de Distel, a súa viúva Francine dixo que sabía que el lle era infiel: "sabía o que ía ocorrer e sabía que ía pasar".
Wikipedia en limburgués
A Wikipedia en limburgués (en Limburgse Wikipedia) é a edición da enciclopedia libre Wikipedia en lingua limburguesa. Foi creada no ano 2004.
Esta versión da enciclopedia contén artigos e  usuarios, dos cales  son activos.
Historia
En xuño de 2019, contaba con 2 400 artigos.
Folarón, Farnadeiros, O Corgo
Folarón é un lugar da parroquia de Farnadeiros no concello lucense do Corgo na comarca de Lugo.
Nathy Peluso
Traxectoria
Criouse no barrio de Saavedra, na cidade de Buenos Aires. Medrou escoitando artistas estadounidenses, como Ella Fitzgerald e Ray Charles, e tamén latinoamericanos, como João Gilberto, Ray Barretto, Serú Girán e Atahualpa Yupanqui.
En 2004 emigrou coa familia a España. Residiu inicialmente en Torrevieja e máis tarde en Murcia, onde iniciou estudos de comunicación audiovisual, que logo abandonaría. Posteriormente trasladouse a Madrid a estudar teatro físico na Universidad Rey Juan Carlos, co obxectivo de especializarse en pedagoxía das artes visuais e a danza. Porén, abandonou a carreira no segundo curso. En Madrid traballou en hostalaría e en cadeas de produción.
Tras abandonar os estudos mudouse a Barcelona, onde actualmente reside. En 2017 comezou a dedicarse por completo á música co lanzamento do seu primeiro recompilatorio, Esmeralda.
Inicios musicais
Con 16 anos empezou a actuar en hoteis e restaurantes de Torrevieja interpretando principalmente temas clásicos de Frank Sinatra, Etta James ou Nina Simone. Sendo adolescente subía versións á súa canle de YouTube. Cando estudaba teatro facía bases electrónicas con amigos, nas que gravaron e fixeron vídeos que se empezaron a facer coñecidos. Isto levouna a decidir deixar a carreira de teatro no segundo ano. esquerda|miniatura|Peluso en 2014 A súa raíz é a música negra, non só con estilos como o blues, o jazz, o funk ou o soul, senón tamén músicas máis tradicionais, como os ritmos africanos ou o bombo clap. Ao estudar teatro con profesorado e estudantado de Cuba, a República Dominicana e Colombia, adquiriu vocabulario e acentos deses países, reflectidos nas súas cancións.