cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Renault na Fórmula 1
Tempada 2008
O Gran Premio de Alemaña anunciou un cambio na fortuna do equipo. Piquet Jr. beneficiouse do despregue do coche de seguridade para asegurar o primeiro podio do ano de Renault co segundo posto. Os dous pilotos anotaron no Gran Premio de Hungría aínda que non o lograron en Valencia, dúas semanas máis tarde. Dous cuartos postos para Alonso en Bélxica e Italia foron o preludio do Gran Premio de Singapur, no que Alonso beneficiouse do accidente do seu compañeiro de equipo (máis tarde revelou que fora un erro deliberado para axudar ao español. Véxase: Controversia sobre o accidente de Renault) para lograr a súa primeira vitoria da tempada, e de Renault por primeira vez desde o Gran Premio do Xapón de 2006. Esta vitoria converteu a Alonso e Renault nos primeiros gañadores dunha carreira de Fórmula Un celebrada con luz artificial. Renault subliñou o seu regreso á parte dianteira no posterior Gran Premio do Xapón, no que Alonso mantívose afastado do erro de Lewis Hamilton na primeira curva para lograr unha nova vitoria. Piquet Jr. terminou cuarto na súa mellor actuación no equipo da tempada. Un cuarto posto en China foi seguido por segundo posto de Alonso na última carreira da tempada o Gran Premio do Brasil.
Tempada 2009
Renault comezou a tempada con grandes esperanzas de loitar polos dous títulos mundiais. Aínda que Alonso logrou catro finais nos puntos nas seis primeiras carreiras, pronto quedou claro que esta meta non era realista. A mediados da tempada parecía coma se Renault avánzase, con Alonso marcando a volta rápida en Alemaña e logrando a pole position en Hungría, aínda que cunha pequena carga de combustible. Con todo, Alonso viuse obrigado a retirarse antes de tempo en Hungría debido a un fallo da bomba de combustible, logo de entrar a boxes en tres rodas debido a perda dunha roda dianteira que desprendeuse porque quedou mal montada na súa primeira parada en boxes. En Bélxica Alonso de novo que parecía lograr un podio para o equipo, pero tivo que retirarse con outro problema cunha das súas rodas que resultou danada como consecuencia dun choque na primeira volta con Adrian Sutil. Piquet desenvolveuse mal na primeira metade da tempada e foi substituído por Romain Grosjean para o último terzo da tempada. Nin Piquet nin Grosjean lograron sumar un punto. Un podio en Singapur foi un pequeno consolo no que fora unha tempada frustrante e controvertida para o equipo.
miniatura| right | 188px | [[Nelson Piquet Jr. pilotando o Renault no Gran Premio de Turquía de 2009]] miniatura| right | 188px | O novato [[Romain Grosjean pilotando o Renault R29 de-patrocinado no Gran Premio do Xapón de 2009.]] Renault fora suspendido por unha carreira (Gran Premio de Europa de 2009) debido ao incidente no que Fernando Alonso perdera a roda instalada incorrectamente no Gran Premio de Hungría de 2009, con todo, isto foi revogado en apelación trala decisión da FIA o 17 de agosto de 2009.
O 4 de agosto, comunicouse a Nelson Piquet Jr. que non ía continuar pilotando para eles o resto da tempada. "recibín a notificación de Renault da súa intención de que deixase de conducir para eles na tempada de F1 actual", lese nun comunicado no sitio web de Piquet. Piquet describira a tempada de Fórmula Un como "o peor período da miña carreira" e criticara ao xefe do equipo Flavio Briatore. Foi substituído polo piloto de probas Romain Grosjean a partir do Gran Premio de Europa.
Logo do seu primeiro podio do ano en Singapur, Fernando Alonso confirmou que se iría de Renault, firmara con Ferrari a partir de ata. Alonso afirmou que poñería fin á súa carreira no xigante italiano, polo que era pouco probable que volvera ao equipo francés. Alonso foi substituído polo piloto polaco Robert Kubica.
acusacións de amaño de carreiras
Tempada 2010
miniatura| right | 188px | [[Robert Kubica pilotando o Renault no Gran Premio de Bahrain de 2010, coas distintivas cores amarela e negra]] En 2010, Renault vendeu a súa participación maioritaria no equipo a Genii Capital, unha empresa de investimentos con sede en Luxemburgo Con todo Renault aínda conservaba unha participación do 25% no equipo e continuou como fornecedor de motores. Red Bull Racing confirmou que utilizarian os motores Renault para. Robert Kubica asinou como substituto de Alonso o 7 de outubro de 2009,, pero tralo acordo accionarial, Kubica e o seu representante Daniel Morelli pediron aclaracións sobre a estrutura de xestión antes de comprometerse co equipo. Con todo, no novo ano, deuse a aclaración e Kubica estaba listo para comprometerse co equipo. O 31 de xaneiro, Vitaly Petrov asinou para ser compañeiro de equipo de Kubica, converténdose no primeiro piloto ruso na Fórmula Un.
Kubica conseguiu o seu primeiro podio co equipo, cun segundo posto en Australia. Petrov retirouse da carreira, logo de trompear no circuíto.
Kubica terminou as seguintes 3 carreiras nos puntos, un cuarto lugar en Malaisia, un 5º lugar en Xangai, e o 8º lugar en Barcelona. Petrov anotou pola súa banda os seus primeiros puntos na Fórmula 1 na China co seu 7º lugar, podería ser máis, pero fixo un trompo cando ía cuarto, con todo, aínda se recuperou para puntuar.
Logo de establecer tempos rápidos o xoves e o tempo máis rápido na sesión de adestramentos do sábado, seguido polo 2º lugar na clasificación, Kubica terminou en 3º lugar en Mónaco, a só 1,6 segundos do vencedor. Petrov retirouse nas últimas voltas da carreira, pero aínda así clasificouse 13º.
Vitaly Petrov cualificou e correu por detrás de Robert Kubica en case todas as carreiras. Con todo, Petrov atopou unha forma considerable no Gran Premio de Hungría de 2010 cando cualificou mellor que Kubica por primeira vez e terminou a carreira en quinto lugar. Con todo, en Bélxica, Petrov cometeu un erro que terminou cun accidente na primeira sesión de cualificación cando subiu polos bordos na curva Liege, alegou que estaba probando para ver como eran en mollada e se eran utilizables na súa volta rápida. O seu fracaso para establecer un tempo colocouno 24º na grella, aínda que unha penalización por cambiar a caixa de cambios no Sauber de Pedro de la Rosa ascendeuno ao 23º. Con todo, terminou noveno, o que permitiulle acabar nos puntos en tres carreiras consecutivas. En Singapur, Petrov ía sétimo antes de ser botado fóra por Nico Hülkenberg, mentres que Kubica viuse obrigado a realizar unha parada non programada ao final da carreira cunha picada nunha roda, antes de pasar a recuperar case todos os lugares que perdera.
Os rumores apuntaban ao Campión do Mundo de Kimi Räikkönen para substituír a Petrov en, pero o finlandés rexeitou iradamente os rumores de que se uniría ao equipo, e indicaba que estaba molesto porque cría que Renault estaba usando o seu nome polo seu propio beneficio e que estas accións significaban que non competiría para eles.
Tempada 2011
miniatura| left | 188px | [[Nick Heidfeld liderando diante de Heikki Kovalainen ( equipo Lotus) no Gran Premio de Malaisia de 2011, o patrocinio do Grupo Lotus de Renault en . conduciu a unha disputa xudicial sobre os dereitos do nome entre os dous equipos]] O 5 de novembro de 2010, Autosport informou que Renault estaba a piques de reducir a súa participación no ano e convérterse soamente nun provedor de motores, co equipo cerrando unha alianza con Lotus Cars para comprar a súa participación do 25% no equipo. O acordo concluíu a principios de decembro de 2010, o equipo pasou a chamarse Lotus Renault GP para 2011, en virtude dun acordo de patrocinio asinado con Lotus Cars ata 2017. Renault continuou apoiando ao equipo fornecendo motores e a súa experiencia. O nome do chasis Renault continuou utilizandose, coa imaxe de marca Renault no novo esquema de cores negro e o ouro que se utilizou por última cando Renault e Lotus uníronse na década de 1980. Durante 2011, o equipo competiu contra outro equipo que estaba usando o nome de Lotus. O equipo, que competiu na tempada 2010 como Lotus Racing (utilizando unha licenza do Grupo Lotus que máis tarde foi recindida polo Grupo Lotus) rebautizandose a se mesmo como "Team Lotus" para a tempada 2011 logo da compra dos dereitos de propiedade do nome histórico.
En xaneiro de 2011, o director do equipo Éric Boullier anunciou que o equipo correría baixo unha licenza británica en, logo de correr como franceses desde que Renault se fixo cargo en 2002. Isto deixou o deporte sen ningún equipo baixo licenza francesa por primeira vez desde a tempada de Fórmula Un. O Grupo Lotus aínda non adquirira unha participación no equipo, pero tivo a opción de facelo a finais de. Xunto coa presentación do seu novo coche, Lotus Renault GP anunciou que contrataran a Jean Alesi como embaixador do equipo e piloto de probas para o proxecto T125. O 6 de febreiro de 2011, Robert Kubica resultou gravemente ferido nun accidente durante un rally en Italia. Non estaba claro se ía ser capaz de volver a tempo á Fórmula Un na tempada de 2011. O 16 de febreiro, anunciouse que Nick Heidfeld asinara como substituto de Kubica, mentres que Kubica seguía contratado polo equipo para o ano 2011.
miniatura|right | 188px | Pese a 0% da propiedade de Renault o equipo continuou utilizando o nome Renault ata o final da tempada . O equipo tamén usou unha licenza británica. O equipo comezou a tempada con forza no Gran Premio de Australia de 2011. Con Petrov logrando o seu primeiro podio na Fórmula Un, terminando terceiro, Heidfeld terminou duodécimo cun coche danado. Heidfeld terminou terceiro na seguinte carreira en Malaisia, mentres que Petrov retirouse a última hora, pasou por unha fochanca que lanzou o seu coche polo aire e rompeu a columna de dirección do vehículo no aterraxe. O equipo tivo unha fin de semana máis difícil na China, Petrov terminou noveno saíndo décimo logo dun problema mecánico na cualificación, Heidfeld terminou duodécimo. Heidfeld e Petrov terminaron sétimo e oitavo en Turquía, o rendemento de principio de tempada do equipo comezou a desvanecerse. Heidfeld terminou noveno en España logo de perderse a cualificación debido a un incendio na práctica, mentres que Petrov terminou xusto fóra dos puntos no undécimo lugar. Heidfeld anotou máis puntos en Mónaco co oitavo lugar, mentres que Petrov retirouse logo de quedar atrapado nun accidente con outros coches. Petrov terminou quinto no chuvoso Gran Premio do Canadá de 2011, Heidfeld retirouse logo de danar o alerón dianteiro do seu coche nunha colisión con Kamui Kobayashi. O equipo sufriu un difícil fin de semana en Valencia, Heidfeld anotou un só punto no décimo lugar e Petrov terminou 15º. Novas restriccións sobre o uso dos difusores soprados introducíronse para o Gran Premio do Reino Unido de 2011, e o equipo viuse gravemente afectado logo de deseñar o seu coche en base ao sistema. Heidfeld logrou o 8º lugar na carreira, e Petrov o 12º. Heidfeld foi substituído por Bruno Senna para o Gran Premio de Bélxica de 2011 en agosto. O 29 de novembro de 2011, o equipo confirmou que contrataran con éxito Kimi Räikkönen como piloto oficial para. O 9 de decembro de 2011, o equipo tamén confirmou que Romain Grosjean uniríase a Räikkönen en 2012. Durante a tempada 2012, o equipo sería coñecido como o Lotus F1 team.
Tempada 2016
O 28 de setembro o ano 2015 Renault Sport F1 anunciou que fora asinada unha carta de intencións entre o Grupo Renault e Gravity Motorsports que é propiedade de Genii Capital e nas seguintes semanas sería discutida unha transacción de adquisición para que Lotus F1 team (que foi propiedade de Renault ata 2010) na teempada o equipo competira como Renault Sport Fórmula 1 team. Especulouse que o veterano piloto de F1 Alain Prost, que pilotou para Renault entre e, podería ter un papel maior no equipo.
O 3 de decembro do ano 2015 Renault anunciou que adquirira o equipo Lotus F1 e preparabase para a tempada de Fórmula Un presentando máis información a principios de 2016.
O 3 de febreiro de 2016, Renault deu a coñecer a librea de probas para o seu coche de 2016, o Renault RS16, e confirmou a Kevin Magnussen e Jolyon Palmer como os seus dous pilotos oficiais, e ao campión da GP3 de 2015 Esteban Ocon como o seu piloto de reserva, Carmen Jordá como o seu piloto de desenvolvemento, e a varios pilotos, incluíndo o campión en 2015 da Fórmula Renault 3,5 Oliver Rowland, Jack Aitken, Louis Deletraz e Kevin Jorg como parte da súa academia de pilotos. Ademais, Bob Bell (antes de Mercedes, Marussia e a encarnación previa de Renault) foi confirmado como director técnico do equipo e Frédéric Vasseur (de ART Grand Prix) como o novo director de carreiras. Renault Sport F1 asociouse principalmente coa Alianza Renault-Nissan. Con todo, tamén ten outros patrocinios con socios incluíndo Bell & Ross, Devialet, EMC, Genii Capital, Infiniti, Total, CD-adapco, Microsoft e Jack & Jones.
O equipo finalizou a tempada no noveno lugar con 8 puntos.
tempada 2017
thumb | left | [[Nico Hülkenberg pilotando para Renault no Gran Premio de Malaisia de 2017]] O 11 de xaneiro de 2017, Frédéric Vasseur abandonou o equipo tras desacordos co persoal do equipo, polo tanto o equipo estivo xestionado polo presidente Jérôme Stoll e o director xeral Cyril Abiteboul.
O 14 de outubro de 2016, anunciouse que Nico Hülkenberg se uniría ao equipo para a tempada. Kevin Magnussen abandonou o equipo para unirse a Haas, con Jolyon Palmer permanecendo no equipo por segunda tempada, pero foi substituído por Carlos Sainz a partir do Gran Premio dos Estados Unidos de 2017 en diante, despois de lograr un só punto. Sainz tivo un bo debut no Gran Premio dos Estados Unidos, acabando sétimo e superando ao seu compañeiro de equipo que se retirou da carreira. O equipo rematou a tempada no sexto lugar con 57 puntos.
tempada 2018
thumb | right | [[Nico Hülkenberg pilotando para Renault no Gran Premio de Austria de 2018]] Nico Hülkenberg seguiu pilotando para Renault en 2018 xa que asinou un acordo plurianual o ano anterior. Despois de unirse ao equipo a mediados de tempada en 2017, Carlos Sainz seguiu pilotando para eles en 2018. Finalizaron 4º no campionato con 122 puntos.
tempada 2019
thumb | right | [[Daniel Ricciardo pilotando para Renault no Gran Premio da China de 2019]] O 3 de agosto de 2018, anunciouse que o piloto de Red Bull Racing Daniel Ricciardo uniríase ao equipo nun contrato de dous anos para pilotar xunto co seu compañeiro Hülkenberg.
Atormentado por problemas de fiabilidade ao comezo da tempada e por un desempeño aerodinámico deficiente, o equipo quedou quinto no Campionato de Construtores, sen conseguir escapar do medio da clasificación. Tamén foi de destacar o Gran Premio do Xapón de 2019, do que o equipo foi descualificado como resultado do seu sistema automático de cambio de equilibrio de freos, que se considerou ilegal.
Ao final da tempada, o equipo anunciou cambios no departamento aerodinámico do seu equipo como resultado dos fracasos do R.S.19. O director técnico do chasis, Nick Chester, deixou o equipo, co antigo enxeñeiro de chasis de Ferrari e McLaren Pat Fry e antigo enxeñeiro de aerodinámica de  Williams e Ferrari Dirk de Beer uníndose ao equipo.
Tempada 2020
O expiloto de Force India e piloto de reserva de Mercedes Esteban Ocon uniuse a Renault para a tempada 2020, por un contrato de varios anos, en substitución de Nico Hülkenberg. En Bélxica, Renault terminou 4º e 5º, anotando 23 puntos nunha soa carreira, a súa máxima puntuación en calquera carreira como construtor e a súa primeira volta rápida nunha década. No Gran Premio de Eifel de 2020 no circuíto de Nürburgring, Ricciardo logrou o terceiro posto, o primeiro podio do equipo desde o Gran Premio de Malaisia de 2011. Ricciardo tamén logrou o terceiro posto no Gran Premio da Emilia Romaña. Ocon tamén logrou o segundo posto no Gran Premio de Sakhir, o seu primeiro podio e terceiro de Renaul na tempada.
Renault cambiara o seu nome a Alpine para a tempada 2021.
Primeira era do turbo (década 1980)
miniatura|right|230px|O logo de Renault Sport F1 o fornecedor oficial de motores Renault de Formula 1. (2011-2015) miniatura|right|Un [[Williams F1|Williams-Renault FW12C de .]]
Renault comezou a fabricación de motores na fábrica de Viry-Châtillon en 1976, logo de pechar o antigo departamento de competición de Alpine, que desarrollouse en conxunto co equipo de Fórmula Un baixo a división Renault Sport. Fabricouse o primeiro motor turbo visto na categoría, o Renault Gordini-EF1 1,5 litros V6, nun momento en que os motores de aspiración natural de 3 litros eran predominantes. Inicialmente só forneceron motores ao equipo oficial, Renault comezou un programa para clientes en 1983 cando se converteu en fornecedor de motores do Team Lotus. Mecachrome, unha empresa de enxeñería de precisión, preparaba os motores para os equipos clientes.
Aínda que nun principio non era competitivo, coa contratación do deseñador Gérard Ducarouge a marca gañou competitividade cara á parte posterior da tempada de 1983 en 1984, con Nigel Mansell e Elio de Angelis anotando podios regulares. Ese ano, Renault tamén comezou a fornecer motores ao equipo Ligier,, que anotou tres puntos en 1984, unha mellora con respecto a non clasificar no campionato de 1983. En 1985 Ayrton Senna uniuse a Team Lotus combinando talento e velocidade, e a pesar dun consumo ineficiente do Lotus 97T lograon oito poles e tres vitorias (dúas de Senna, unha de De Angelis), pero a falta de fiabilidade impedíu o intento de loitar polo título. O equipo Tyrrell comezou a usar o motor Renault a partir do sétimo Gran Premio do ano, mentres que Ligier gañou tres podios no Ligier JS25. En 1986, o aristócrata Johnny Dumfries, foi elixido para ser o novo compañeiro de Senna en Lotus logo de que Senna vetara a elección orixinal de Derek Warwick. Máis poles e dúas vitorias para o brasileiro seguiron co Lotus 98T, pero o coche seguía con problemas similares aos do seu predecesor, problemas de fiabilidade e consumo de combustible. Isto impedíu que Lotus sostivera o reto a longo da tempada cos equipos principais McLaren e Williams.
Logo da tempada 1985, o equipo oficial de Renault abandonou a participación na Fórmula Un, pero continuou como fornecedor de motores para Ligier, Tyrrell e Lotus. 1986 viu a presentación do motor EF15B, que incluía unha serie de innovacións, como o aceso estático e retorno da válvula pneumática. Renault Sport detívo o programa de motores ao final do ano, logo de anotar 19 poles e 5 vitorias en grandes premios cos equipos dos clientes.
Motores de aspiración natural (1990 e 2000)
miniatura| left | [[Johnny Herbert no Benetton - Renault durante o Gran Premio do Canadá de 1995. Renault gañou 16 carreiras de 17 carreiras na tempada, con Benetton e Williams. É a marca de máis vitorias nun ano como fornecedor de motores, aínda que Ford-Cosworth gañou todas as carreiras en (11 carreiras) e  (15 carreiras).]]
Renault retornou como fornecedor de motores de Fórmula Un en 1989 coa prohibición dos motores turboalimentados, en asociación co equipo Williams. A fábrica de Viry produciu o primeiro motor de 3.5 motor V10, o RS1, mentres que outros fabricantes de motores fornecían, motores V8 ( Ford, Judd e Yamaha), V10 ( Honda), ou V12 (Ferrari e Lamborghini). A combinación de Williams-Renault anotou a súa primeira vitoria en mollado no Gran Premio do Canadá de 1989, con Thierry Boutsen, e terminou a súa tempada inicial tamén con Boutsen gañando o moi chuvioso Gran Premio de Australia de 1989. Williams tiña signos prometedores para os 2 anos seguintes e en, coa axuda da suspensión activa, o Williams-Renault foi o coche gañador do Campionato Mundial, gañando máis da metade das carreiras durante a tempada, o seu piloto Nigel Mansell gañou o título de pilotos. O ex cliente equipo Ligier tamén renovou o uso dos motores Renault en 1992. O campionato foi gañado nuevamente por Williams en, usando a tecnoloxía avanzada do coche Williams FW15C, o equipo desenvolvera a tecnoloxía, tal como freos antibloqueo, control de tracción e dirección asistida, xunto co uso do motor RS5 cun redeseño da admisión e a combustión. Alain Prost gañou o campionato de pilotos logo de gañar 7 das 16 roldas, e o seu compañeiro de equipo Damon Hill gañou outros tres grandes premios. A tempada viu morrer ao piloto de Williams Ayrton Senna no Gran Premio de San Marino de 1994, que deixou ao seu inexperto compañeiro de equipo Damon Hill como líder do equipo. Hill estaba a 37 puntos do líder do campionato Michael Schumacher no Gran Premio de Francia, pero logrou pechar a brecha ata 1 punto antes da última carreira en Adelaide. Os dous pilotos colisionaron en medio da polémica e retiráronse da carreira, polo que Schumacher logrou o campionato de pilotos mentres que Williams retivo o campionato de construtores.
Logo da compra do equipo Benetton por Renault, non proporcionaron motores aos clientes ata o, cando asinaron un acordo con Red Bull Racing o 15 de setembro de 2006. Red Bull foi un equipo da metade da táboa durante os primeiros dous anos da asociación, antes de que un cambio na normativa para a tempada de Fórmula Un que permitiu a Red Bull lograr a súa primeira vitoria no Gran Premio da China de 2009. Os pilotos Sebastian Vettel e Mark Webber lograron outras cinco vitorias para permitir que o equipo en terminar segundo no Campionato de Construtores. En 2010, Vettel e Red Bull gañaron os dous campionatos, polo que foi o noveno título para un motor Renault, e o primeiro para o RS27.
Era moderna e volta dos turbos (década de 2010)
miniatura| right | Un camión de Renault Sport F1 na [[autopista A26|A26 cerca Calais, Francia]] A finais de 2010, cando Renault vendeu a súa participación restante no equipo de Fórmula Un con sede en Enstone, creou unha compañía subsidiaria en base a fábrica de motores en Viry-Châtillon coñecida como Renault Sport F1. Renault Sport F1 continuou fornecendo motores ao seu ex equipo e a Red Bull, e ampliaron os seus clientes a Lotus Racing ao final de 2010. Red Bull volveu gañar os dous títulos en, o Red Bull RB7 foi inalcanzable polos seus opoñentes, logrou 18 poles ao longo da tempada. Vettel mantivo o liderado do campionato desde a primeira carreira en Australia, e terminou en primeira ou segunda posición en cada Gran Premio ata a súa carreira de casa en Alemaña, onde terminou en cuarto lugar. Logo continuou a súa carreira de podios, coa excepción dunha retirada, ata o final da tempada, mentres que Webber terminaba por detrás agás nas dúas últimas carreiras. En 2012, o equipo Red Bull e Sebastian Vettel foron capaces de lograr dous campionatos por terceira vez, malia que o RB8 non gozar do dominio da tempada anterior e sufriu algúns problemas de fiabilidade relacionados co alternador do RS27. Ese ano, Williams regresou á súa asociación con Renault, firmando un acordo para recibir os motores RS27 ata o final de. Red Bull volveu a un ritmo dominante na tempada de 2013 e tanto o equipo como Sebastian Vettel conseguiu o seu cuarto título consecutivo no Gran Premio da India de 2013.
Renault desenvolveu un novo motor 1,6 litros V6 turboalimentado, o Renault Energy F1-2014, en liña coas novas regulacións para o 2014. O 21 de xuño de 2013, Renault deu a coñecer o seu novo motor no París Air Show. Foi nomeado Energy F1 logo do motores de estrada de Renault. Red Bull e Caterham (anteriormente Lotus Racing / Team Lotus) tiña ofertas para utilizar motores Renault ata o ano 2016. No Gran Premio de Mónaco de 2013, a Scuderia Toro Rosso anunciou un contrato con Renault para o período 2014-2016.
Durante o inicio de 2014 nas probas en Xerez os novos motores Renault mostraron problemas tanto nos sistemas de recuperación de enerxía como no turbo. Introducíronse correccións parciais nas últimas probas de pretempada en Bahrain, especialmente as actualizacións de software. Na primeira parte da tempada, o Energy F1-2014 foi obxecto de diversas críticas pola súa escasa fiabilidade e falta de velocidade punta,  incluíndo a do xefe de Red Bull Christian Horner, que describe o comportamento de "inaceptable" logo do fracaso do equipo na carreira en casa en Austria. Renault presentou compoñentes revisados e máis actualizacións de software que trataron de reducir a brecha cos seus rivais.
En 2015, Red Bull terminado unilateralmente o seu contrato para o con Renault, basandose na falta de cumprimento do Renault Enegy F1-2015 en comparación cos seus rivais. Con todo, máis tarde renegociouse o seu acordo, os plans de Red Bull de conseguir unha unidade de enerxía máis competitiva fracasaron. En 2016, as unidades de potencia Renault usadas por Red Bull levaran o distintivo TAG Heuer Logo de rescisión do contrato de fornecemento con Renault do motor de 2.016 coa Scuderia Toro Rosso, e o equipo regresou ao seu antigo fornecedor Ferrari.
Resultados do motor de Fórmula Un cos clientes
Negra indican acordos de motor actuais.
Resultados na Fórmula 1
(Negra indica campionato gañado.) * Tempada actural
Monoprazas
A seguinte galería mostra os diferentes modelos que usou Renault na Fórmula 1.
Squier
miniatura|250px|Caravilleiro dunha guitarra Squier Squier é unha marca adicada á fabricación de instrumentos musicais pertencente a Fender Musical Instruments Corporation. Principalmente produce produtos derivados da liña de Fender pero a prezos máis económicos.
A Valouta, Mourentán, Arbo
A Valouta é un lugar da parroquia de Mourentán, no concello pontevedrés de Arbo, na comarca da Paradanta. Segundo o IGE, en 2015 tiña 16 habitantes (9 homes e 7 mulleres).
San Miguel, Vilela, Carballo
San Miguel é un lugar da parroquia de Vilela no concello coruñés de Carballo na comarca de Bergantiños. Tiña 33 habitantes no ano 2019 segundo datos do IGE, dos cales eran 16 homes e 17 mulleres.
Alec Burks
Alec Burks, nado o 20 de xullo de 1991 en Grandview, Missouri, é un xogador de baloncesto profesional estadounidense que xoga nos Detroit Pistons da National Basketball Association (NBA).
Traxectoria
O 23 de xuño de 2011, Burks foi elixido na 12ª posición do Draft da NBA de 2011 polos Utah Jazz, xunto a Enes Kanter. Asinou o seu contrato cos Jazz o 9 de decembro de 2011.
O 29 de novembro de 2018, Burks foi traspasado xunto a dúas futuras eleccións do Draft ós Cleveland Cavaliers, a cambio de Kyle Korver.
O 7 de febreiro de 2019, Burks foi traspasado xunto a unha elección da segunda rolda do Draft de 2020 ós Sacramento Kings, nun traspaso entre tres equipos que tamén mandou a Brandon Knight, Marquese Chriss e dúas futuras eleccións do Draft ós Cleveland Cavaliers, e a Iman Shumpert, Nik Stauskas, Wade Baldwin IV e unha elección da segunda rolda do Draft de 2021 ós Houston Rockets.
O 6 de febreiro de 2020, Burks foi traspasado xunto a Glenn Robinson III ós Philadelphia 76ers, a cambio de tres eleccións da segunda rolda do Draft.
O 22 de novembro de 2020, Burks asinou cos New York Knicks.
O 11 de xullo de 2022, Burks foi traspasado xunto a Nerlens Noel ós Detroit Pistons a cambio dos dereitos do Draft de Nikola Radičević e unha elección da segunda rolda do Draft de 2025.
Carballedo, Cerdedo-Cotobade
San Miguel de Carballedo é unha parroquia que se localiza no concello pontevedrés de Cerdedo-Cotobade. Segundo o IGE en 2011 tiña 329 habitantes (143 homes e 186 mulleres), o que supón unha diminución respecto do ano 1999 cando tiña 350 habitantes. Dos 14 lugares da parroquia, 11 están habitados.
O topónimo fai referencia á abundancia de carballos na zona.
Patrimonio
No Castro da Cruz atopouse un pendente de ouro, e preto do poboado atopáronse restos dunha vila romana. No lugar da Braña está situado o pazo da Braña, do século XVIII. No lugar do Campo da Poza, ao pé do monte Coirego, está o Observatorio astronómico de Cotobade.
Soutordei, Ribas de Sil
Santiago de Soutordei é unha parroquia do concello lugués de Ribas de Sil na comarca de Quiroga. No ano 2007 tiña 23 habitantes (9 homes e 14 mulleres) distribuídos en 8 entidades de poboación, o que supón unha diminución de 9 habitantes en relación ao ano 2000.
Jesús de Juana López
Jesús de Juana López, nado en Molina de Aragón (provincia de Guadalaxara) o 4 de xullo de 1949, é un historiador e político galego. Reside en Melias (O Pereiro de Aguiar).
Traxectoria
Doutor en Historia Contemporánea pola Universidade Complutense de Madrid, e catedrático da mesma disciplina na Universidade de Vigo e director e catedrático da UNED en Ourense. Foi vicerreitor do Campus de Ourense, deputado no Congreso dos Deputados polo Partido Popular da VI Lexislatura durante dous meses de 1996, gobernador civil de Ourense (1996-1997) e Subdelegado do goberno en Ourense (1997-2000). Xunto a Xavier Castro promoveu desde 1983 as Xornadas de Historia de Galicia.
Obra
Conxuntamente con Julio Prada Rodríguez:
Maleficent (filme)
Maleficent é un filme estadounidense de fantasía negra dirixido por Robert Stromberg que foi estreado no 2014. O guión foi escrito por Linda Woolverton e está protagonizado por Angelina Jolie, que interpreta o papel principal, xunto con Sharlto Copley, Elle Fanning, Sam Riley, Imelda Staunton, Juno Temple e Lesley Manville. Está vagamente baseado no conto de Charles Perrault A Bela Dormente e está inspirado no filme animado de Walt Disney Sleeping Beauty. O filme conta a historia dende a perspectiva de Maleficent, a principal antagonista, e representa a súa conflitiva relación coa princesa e o rei dun reino corrupto.
Eledone
miniatura|250px|Eledone moschata.
As súas especies distribúense principalmente polo océano Atlántico (norte e sur), agás unha delas, E. palari, que se rexistrou desde o suroeste do océano Pacífico e o Índico oriental, até augas ao redor de Indonesia e Australia, e outra, E. microsicya, no océano Índico occidental.
Descrición
O xénero Eledone foi descrito en 1817 polo zoólogo e biólogo mariño inglés William Elford Leach.
Etimoloxía
Leach tirou o nome científico latino Eledone do grego antigo ἐλεδώνη eledónē, nome dunha certa especie de polbo.
Especies
Segundo o World Register of Marine Species (WoRMS), recoñécense na actualidade as seguientes especies:
Porén, o Sistema Integrado de Información Taxonómica (SIIT, ou ITIS, en inglés) considera como válidas as especies:
Antigamente considerábase tamén como membros deste xénero as especies Eledone aldrovandi Montfort, 1802, hoxe identificada con Eledone cirrhosa (Lamarck, 1798). e Eledone thysanophora Voss, 1962, aceptada hoxe como Eledone schultzei (Hoyle, 1910). Polo que respecta a Eledone nigra, trátase dunha especie case descoñecida, descrita polo zoólogo británico William Evans Hoyle en 1910, da que se examinaron un macho e seis femias, exemplares que foron capturados na baía de Luderitz, Namibia, e que só se registrou posteriormente, en 1938, 1941 e 1991, sempre na citada baía.
En Galicia
En augas galegas, de todas as especies citadas máis arriba só se rexistrou Eledone cirrhosa (Lamarck, 1798), citada como Eledone aldrovandii (Raf.) por Ríos Panisse, e como Eledone cirrosa (Lamarck, 1798) e Eledone aldrovandii (Lamarck) por R. Ramonell. que vive en areais na zona da plataforma continental, onde é moi abundante e obxecto de pesca.
Aciveiro, Vilapedre, Vilalba
Aciveiro (do latín aquifolium que significa 'acevro') é un lugar da parroquia de Vilapedre, no concello lugués de Vilalba, na comarca da Terra Chá.
Unión Monetaria Escandinava
A Unión Monetaria escandinava (en sueco Skandinaviska myntunionen, dinamarqués: Skandinaviske møntunion, noruegués: Skandinaviske myntunion) foi unha unión monetaria formada por Suecia e Dinamarca o 5 de maio de 1873 mediante a igualación das súas moedas fronte ao patrón ouro. Noruega, en unión con Suecia, pero con plena autonomía interna, entrou na Unión dous anos despois, en 1875 para fixar a súa moeda ao mesmo nivel que Dinamarca e Suecia.
A unión monetaria escandinava foi un dos poucos resultados tanxibles do movemento político escandinavo do século XIX.
Os países, sempre fixados aos tipos de cambio e á estabilidade en termos monetarios, seguiron editando as súas moedas por separado e estas incluso chegaron a ser de curso legal en todo o territorio da unión.
No momento da súa adhesión á Unión, a moeda sueca pasou de ser o Riksdaler Riksmynt á coroa sueca; a coroa dinamarquesa xa era o nome da moeda dinamarquesa e cando Noruega se uniu tamén empregaba xa a coroa norueguesa.
En 1905, a unión política entre Suecia e Noruega chegou a súa fin, mais isto non afectou á Unión monetaria; foi o estoupido da primeira guerra mundial en 1914 o que puxo fin á Unión.
Suecia abandonouna o 2 de agosto de 1914 e sen un tipo de cambio fixado a libre circulación chegou á súa fin.
Os tres países seguen utilizando actualmente as mesmas moedas que durante a unión monetaria, mais perderon a súa paridade un a un.
Catedral de San Basilio
A Catedral da Intercesión da Virxe sobre o foso (en ruso Собор Покрова, что на Рву), máis coñecida coma Catedral de San Basilio, é un templo ortodoxo localizado na Praza Vermella da cidade de Moscova, Rusia. É coñecida mundialmente polas súas cúpulas en forma de bulbo (aceboladas). Malia a crenza popular, a Catedral de San Basilio non é nin a sé do Patriarca Ortodoxo de Moscova, nin a catedral principal da capital rusa, pois en ambos os dous casos é a Catedral de Cristo Salvador.
A construción da catedral foi ordenada polo tsar Iván o Terríbel para conmemorar a conquista do Khanato de Kazán, e realizouse entre 1555 e 1561. En 1588 o tsar Fiódor Ioánnovich ordenou que se agregase unha nova capela na banda leste da construción, sobre a tumba de San Basilio, o Louco por Cristo, santo polo cal se comezou a chamar popularmente a catedral.
San Basilio atópase no extremo sueste da Praza Vermella, xusto fronte á Torre Spásskaya (a Torre do Salvador) do Kremlin e mais da Igrexa de San Xoán Bautista en Dyákovo.
Nun xardín fronte a igrexa xace unha estatua de bronce, erixida en honra a Dmitri Pozharski e Kuzmá Minin, quen reuniron voluntarios para o exército que loitou contra os invasores poloneses durante o coñecido coma Tempo de Dificultades.
O concepto inicial era construír un grupo de capelas, cada unha dedicada a cada un dos santos en cuxo día o tsar gañara unha batalla, porén a construción dunha torre central unifica estes espazos nunha soa catedral.
A lenda di que o tsar Iván deixou cego o arquitecto Póstnik Yákovlev para evitar que proxectase unha construción que puidese superar esta, aínda que semella claro que non se trata máis ca dunha fabulación, xa que Yákovlev participou, pasados uns anos, na construción do Kremlin de Kazán.
Cómpre non confundir a Catedral de San Basilio co Kremlin de Moscova, que está situado a carón desta na Praza Vermella, e polo tanto non forma parte del. Con todo moitos medios confunden ambas as dúas construcións.
Construción baixo Iván IV
O local onde se ergue a igrexa fora historicamente unha concorrida feira entre a porta da Torre de San Frol (despois ‘do Salvador’) do Kremlin de Moscova e o posad periférico. O centro da feira estaba marcado pola Igrexa da Trindade, construída coa mesma pedra branca ca o Kremlin de Dmitri Donskói (1366-1368) e mais as súas catedrais. O tsar Iván IV marcou cada vitoria da Guerra Ruso-Kazán ao erixir unha igrexa memorial de madeira par dos muros da Igrexa da Trindade, que a finais da súa Campaña en Astracán, estaba envolta nun grupo de sete igrexas de madeira. Segundo o informe incompleto na Crónica de Nikon, polo outono de 1554 Iván ordenou a construción da Igrexa da Intersección de madeira no mesmo local, "no foso". Un ano máis tarde, Iván ordenou a construción dunha nova catedral de pedra no local da Igrexa da Trindade que había conmemorar as súas campañas. Dedicar unha igrexa a unha vitoria militar era daquela "unha grande innovación" para Moscovia. A colocación da igrexa fóra dos muros do Kremlin foi unha declaración política a favor dos comuneiros feirantes posad e contra os boiardos herdarios.
A identidade do arquitecto é descoñecida. A tradición sostén que a igrexa foi construída por dous arquitectos, Barma e Postnik. O rexistro oficial do Patrimonio Cultural de Rusia recólleos coma "Barma e Postnik Yakovlev". Os investigadores propuxeron que ambos os dous nomes se refiren á mesma persoa, Póstnik Yákovlev ou, no seu defecto, Ivan Yakovlevich Barma (Varfolomey). A lenda di que Iván cegou o arquitecto para que non puidese recrear a obra de arte noutro lugar, malia que o verdadeiro Postnik Yakovlev se mantivo activo polo menos ao longo da década de 1560. Hai evidencia de que a construción involucrou a canteiros de Pskov e de terras alemás.
Estilo arquitectónico
miniatura|Unha igrexa en [[Kolomenskoye, que probabelmente influíu na catedral.]] Por mor de que a igrexa non ten análogos na arquitectura anterior, contemporánea ou posterior das tradicións culturais moscovitas e bizantinas en xeral, as fontes que inspiraron Barma e Postnik son discutidas. Eugène Viollet-le-Duc rexeitou as raíces europeas da catedral; segundo el, as molduras dos arcos serían bizantinas ou como moito asiáticas. Unha hipótese actual "asiática" considera a catedral unha recreación da Mesquita de Qolsharif, que as tropas rusas destruíron despois do asedio de Cazán.
Os escritores rusos decimonónicos, comezando por Ivan Zabelin, salientaron a influencia da arquitectura vernácula, especialmente das igrexas de madeira do norte de Rusia; os motivos facíanse en cachotaría, en particular nas Igrexas votivas que non adoitaban acoller congregacións importantes. David Watkin tamén escribiu que ten unha combinación de estilos rusos e bizantinos, denominado a catedral coma "o clímax" da arquitectura vernácula rusa en madeira.
A igrexa combina o deseño escalonado en capas da parte máis antiga (1505–08) da Torre da campá de Iván o Grande, o tabernáculo central da Igrexa da Ascensión en Kolomenskoye (1530), e a forma cilíndrica que lembra á igrexa da decapitación de Xoán Bautista en Dyakovo (1547), mais a orixe deste edificios únicos tamén é discutida. A Igrexa de Kolomenskoye, segundo Sergey Podyapolsky, construíuse polo italiano Petrok Maly, aínda que a historia convencional aínda non aceptou a súa hipótese. Andrey Batalov datou o ano de remate das obras da igrexa de Dyakovo entre 1547 e os anos 1560-70, e decatouse de que a Igrexa da Trindade non puido de ningún xeito ter antecesores reais. Dmitry Shvidkovsky suxeriu que as formas "improbábeis" da Igrexa da Intercesión e da Igrexa da Ascensión de Kolomenskoye manifestan un rexurdimento nacional, mesturando elementos moscovitas temperáns con influencias da Renacenza italiana. Un gran grupo de arquitectos e artesáns italianos traballaron arreo en Moscova entre 1474 e 1539, así coma refuxiados gregos que chegaron á cidade despois da Caída de Constantinopla. Estes dous gremios, segundo Shvidkovsky, axudaron aos gobernantes de Moscova na formación da doutrina da Terceira Roma, que á súa vez, promoveu a asimilación da cultura grega e italiana contemporánea. Shvidkovsky fixouse nas semellanzas da planta da catedral cos conceptos italianos de Antonio da Sangallo o Novo e mais de Donato Bramante, pero especialmente cos conceptos do Trattato di architettura de Filarete. Outros investigadores rusos decatáronse da semellanza cos bosquexos de Leonardo da Vinci, aínda que el non puido ter relación ningunha coa Moscova dos tempos de Iván. Nikolay Brunov recoñeceu a influencia deses prototipos mais non a súa significación; suxerindo que a mediados do século XVI Moscova xa tiña arquitectos locais adestrados na tradición italiana, debuxo técnico arquitectónico e perspectiva. Esta cultura puido perderse despois no chamado Tempo de Dificultades.
Andrey Batalov escribiu que, a xulgar polo número de elementos innovadores introducidos na Igrexa da Trindade, podería máis ben ter sido construída por artesáns alemáns. Batalov e Shvidkovsky apuntaron que durante o reinado de Iván, alemáns e ingleses substituíron os italianos, malia que a influencia alemá acadou o seu cénit máis tarde, durante o reinado de Mikhail Romanov. A influencia alemá xustifícase indirectamente pola pilastras rústicas da capela central, unha característica máis común no norte de Europa ca en Italia.
A edición de 1983 de Monuments of Architecture in Moscow adopta un punto medio: a igrexa é, moi probabelmente, un produto da complexa interacción de distintas tradicións rusas da arquitectura da madeira e da pedra, con algúns elementos tomados das obras de italianos que moraban en Moscova. En concreto, o estilo do ladrillo nas bóvedas é italiano.
Deseño
No canto de seguir o orixinal esquema ad hoc (sete igrexas ao redor do núcleo central ), os arquitectos de Iván optaron por unha planta máis simétrica con oito igrexas laterais arredor do núcleo, producindo un plan lóxico e completamente coherente ", malia a errónea "última noción dunha estrutura desprovista de contención ou razón " influenciada pola lembranza das atrocidades irracionais de Iván. O núcleo central e as catro igrexas máis grandes colocadas a xeito de rosa dos ventos son octogonais; as catro igrexas menores colocadas en diagonal son cuboides, aínda que a súa forma é pouco visíbel por mor de engadidos posteriores. As igrexas máis grandes fican sobre alicerces enormes, mentres que os menores foron feitas sobre cadansúa plataforma elevada, coma se pairasen por riba do chan.
Aínda que as igrexas laterais están colocadas en perfecta simetría, a catedral no seu conxunto non o é. A grande igrexa central foi deliberadamente desviada cara ao oeste dende o centro xeométrico a respecto das capelas laterais, para acomodar a súa grande ábsida na parte leste. Como resultado desta asimetría sutil e calculada, a vista dende o norte e o sur presenta unha forma complexa multiaxial, mentres que a fachada oeste, a que dá cara o Kremlin, preséntase simétrica e monolítica. Esta última percepción refórzase polo matacán a xeito de fortaleza e a cornixa con canzorros da igrexa occidental da Entrada a Xerusalén, que reflicte as fortificacións reais do Kremlin.
Dentro da igrexa composta hai un labirinto de estreitos corredores abovedados e igrexas estreitas e de teitos altísimos A máis grande, a central, é a Igrexa da Intercesión, que ten 46 metros de altura interior, mais só unha superficie de 64 metros cadrados. Pola contra, é máis larga e máis espazosa ca a igrexa de Kolomenskoye cos seus muros excepcionalmente grosos. Os corredores funcionaban coma adros internos; o corredor occidental, adornado cun único teito artesoado, duplicouse coma o nártice.
O destacado campanario da igrexa orixinal da Trindade ficou ao suroeste ou ao sur da estrutura principal. Os plans de finais do século XVI e comezos do XVII describen unha estrutura simple, con tellados a xeito de tendas, probabelmente cubertos con chapas metálicas Non hai edificios deste tipo que sobrevivisen ata hoxe, malia seren moi comúns daquela e utilizados en todas as torres de Skorodom. O panorama de August von Meyerberg (1661) presenta unha construción diferente, cun feixe de pequenas cúpulas tipo cebola.
Estrutura
miniatura|A pequena cúpula á esquerda marca o santuario de Basilio (1588). Os alicerces, como era tradicional na Moscova medieval, construíanse de pedra, mentres que as igrexas en si mesmas construíanse de ladrillo vermello (28×14×8 centímetros), un material relativamente novo (o primeiro edificio testemuñado construído en Moscova con ladrillo, o novo muro do Kremlin, comezou a se erguer en 1485). Mostras na estrutura revelan que o chan do soto está perfectamente nivelado, o que indica a realización de medidas exactas e planos técnicos, porén os subsecuentes andares vólvense máis e máis irregulares. Os restauradores que substituíron parte dos paramentos de ladrillo en 1954–55 descubriron que as paredes de ladrillos macizos agochaban unha armazón de madeira interna que percorría toda a altura da igrexa. Esta armazón, feita con trabes finas ben amarradas, ergueuse coma un modelo a tamaño real da futura catedral, para despois cubrirse aos poucos cunha fábrica sólida de cachotaría.
Os construtores, fascinados pola flexibilidade da nova tecnoloxía, utilizaron ladrillo como medio decorativo, tanto dentro como fóra, deixando a maior cantidade de ladrillo cara vista posíbel, e cando a localización requirise muros de pedra, estes decorábanse cun padrón de ladrillo pintado con estuco. Unha das maiores novidades que introduce esta igrexa foi o uso de medios de decoración exterior estritamente "arquitectónicos".
A escultura e os símbolos sagrados utilizados pola arquitectura rusa precedente están completamente ausentes; os enfeites florais son un engadido posterior. Pola contra, a igrexa posúe unha diversidade de elementos arquitectónicos tridimensionais executados en ladrillo.
Cor
A igrexa adquiriu as vivas cores que amosa hoxe en día en varias etapas dende a década de 1680 ata 1848. Os gustos rusos sobre as cores cambiaron no século XVII cara cores máis vivas; as iconas e a arte mural experimentou un crecemento explosivo no número de pinturas e colorantes dispoñíbeis e as súas combinacións. O esquema de cor orixinal, sen ser tan innovador, era moito menos difícil. Seguiuse coa representación da Cidade Celestial do Libro da Apocalipse.
miniatura|O esquema de cor da catedral vese mellor á noite.
Os 25 escanos referenciados na Biblia están representados na estrutura do edificio con oito pequenas cúpulas arredor da nave central, catro ao redor da igrexa do lado occidental e catro adicionais. Este arranxo sobreviviu durante a maior parte do século XVII. As paredes da igrexa mesturan superficies de ladrillo vermello sen revestimento e imitación de ladrillos pintados con enfeites brancos, en aproximadamente igual proporción. As cúpulas, cubertas de estaño, eran totalmente douradas, creando unha combinación brillante, pero moi tradicional, de cores brancas, vermellas e douradas. Complétase co uso moderado de cerámica verde e azul, simulando logo as cores do arco da vella, como di a Biblia.
Aínda que os historiadores concordan coa cor das cúpulas do século XVI, a forma é discutida. Boris Eding escribiu que probabelmente tiñan a mesma forma de cebola que as cúpulas de hoxe en día. Con todo, tanto a igrexa de Kolomenskoye coma a de Dyakovo teñen cúpulas hemisféricas achatadas, e o mesmo tipo podería ter sido usado por Barma e Postnik.
Jesusa Prado
Jesusa Prado López, nada en Ourense o 21 de novembro de 1897 e finada na Habana o 15 de abril de 1971, foi unha política galega.