cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Biotita
Outros silicatos
Outros silicatos importantes son o feldespato e o cuarzo.
Álxebra conmutativa
Teorema da descomposición primaria
O teorema é de feito unha xigantesca xeneralización do teorema fundamental da aritmética.
Outro resultado máis avanzado é o teorema da dimensión ou teorema de Krull-Chevaley-Samuel:
Robert K. Merton
Robert King Merton, nado en Filadelfia o 4 de xullo de 1910 e finado en Nova York o 23 de febreiro de 2003, foi un sociólogo estadounidense e pai do Premio Nobel de Economía, Robert C. Merton.
Traxectoria
Merton desenvolveu recoñecidos conceptos como as "consecuencias imprevistas, o "grupo de referencia" ou a "tensión do rol" pero é máis coñecido por crear os termos "modelo a seguir" e "profecía autorealizada". . Elemento central da moderna teoría sociolóxica, política e económica, a profecía autorrealizada, é un proceso no que unha crenza ou unha predición, correcta ou incorrecta, afecta o desenvolvemento dunha situación ou o xeito no que unha persoa ou grupo se comporta. . O traballo de Merton sobre o modelo a seguir apareceu primeiro nun estudo sobre a socialización de estudantes de medicina en Columbia. O termo desenvolveuse máis coa teoría de grupo de referencia, ou o grupo co que os individuos se comparan entre eles, pero non é necesariamente ao que pertencen. O rol social foi unha peza central na teoría de grupos sociais de Merton, que enfatiza que máis que unha persoa asuma un rol ou un status, os individuos teñen un status asentado na estrutura social que está conectada como un conxunto de comportamentos esperados.
O Batán, Tioira, Maceda
O Batán é un lugar da parroquia de Tioira no concello ourensán de Maceda na comarca de Allariz - Maceda. Tiña 10 habitantes no ano 2012 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 4 eran homes e 6 mulleres.
Cuaternario
Cuaternario pódese referir a:
Seoane, Monforte de Lemos
San Salvador de Seoane é unha parroquia do concello de Monforte de Lemos na comarca da Terra de Lemos, na provincia de Lugo. No ano 2007 tiña 153 habitantes, deles 73 eran homes e 80 eran mulleres.
Limita ao norte coas parroquias de Baamorto e O Chao do Fabeiro, ao leste con Ribas Altas, ao sur con Monforte de Lemos e A Vide, e ao oeste con Moreda e San Xillao de Tor.
Toponimia
O topónimo deriva do latín, San Xoán.
Grupo Godó
O Grupo Godó é o primeiro grupo de comunicación de España por antigüidade. A súa orixe está ligado ao diario La Vanguardia, fundado en 1881, e a Mundo Deportivo, que ten a súa primeira publicación datada en 1906, dous dos xornais máis antigos de España. Creado en 1998, está controlado, principalmente, pola familia Godó.
Mateu Morral i Roca
Mateu Morral i Roca, nado en Sabadell o 27 de novembro de 1879 e finado en Torrejón de Ardoz o 2 de xuño de 1906, foi un anarquista catalán. É coñecido como responsable do atentado contra Afonso XIII e a raíña Vitoria Uxía de Battenberg o día da súa voda, o 31 de maio de 1906.
Traxectoria
Fillo do empresario téxtil (fiadura) Martín Morral de Sabadell que militaba en Unión Republicana mentres que a súa nai Ángela Roca, era unha católica integrista, moi influída polas ideas do crego, tamén sabadellense, Félix Sardá i Salvany.​ Falaba varios idiomas. Nunha viaxe por Alemaña coñeceu e adoptou o anarquismo como ideoloxía. De volta en España decidiu abandonar o negocio familiar, e comezou a traballar con Francesc Ferrer i Guàrdia como bibliotecario. Nese período escribe algúns textos breves, como "Pensamientos Revolucionarios de Nicolás Estévanez", publicado cun prólogo de Federico Urales.
Atentado
En 1906 viaxou a Madrid a preparar o atentado contra o rei, consistente nunha bomba de fabricación caseira das denominadas de inversión, tamén coñecidas como bomba Orsini. O propio Mateo Morral escribira unha "descrición minuciosa de como había de fabricarse o explosivo" nun libro titulado Pensamiento revolucionario. A bomba, segundo Pío Baroja, fóralle entregada dez días antes, prodecente de Francia e envolta nunha bandeira francesa, polo seu ideólogo favorito, o militar e exministro da Guerra durante a Primeira República, Nicolás Estévanez. A bomba estaba oculta nun ramo de flores que guindou desde o balcón da pensión na que se hospedaba contra a comitiva ó paso desta.
A pensión estaba localizada no terceiro piso do número 84 da rúa Maior. O ramo coa bomba foi dirixido cara a carroza real, pero tropezou na súa caída co tendido do tranvía, desviándose cara a multitude que estaba observando a comitiva. Os reis saíron ilesos, pero case trinta persoas morreron. Morral conseguiu escapar de Madrid (ó parecer coa axuda do xornalista José Nakens), pero o 2 de xuño foi recoñecido por varias persoas nun terreo próximo a Torrejón de Ardoz, onde se detivo para comer. Estas persoas avisaron a un garda xurado particular de campo, Fructuoso Vega, que tras algunhas pescudas conminouno a seguilo. Entregouse pacificamente, pero cando era conducido polo garda ó cuarteliño de Torrejón de Ardoz matouno dun tiro, suicidándose a continuación.
Tanto o seu corpo como o do garda foron mostrados na Casa do Concello da vila ata que foron levados a Madrid ás poucas horas.
No posterior xuízo José Nakens, Francesc Ferrer i Guàrdia e outros anarquistas foron condenados por conspiración. Un ano despois foron indultados.
O Gallardo
O topónimo galego O Gallardo pode referirse a:
Maruxa (filme de 1923)
Maruxa é un filme mudo español rodado en Galicia en 1923. Foi dirixido por Henry Vorins, e está baseado na obra lírica Maruxa, de Amadeo Vives.
Trama
É un melodrama amoroso entre mozos nun contorno rural. Rosa é unha rapaza herdeira dunha gran fortuna, que regresa á aldea logo de moitos anos nun internado. Os seus titores son Buenaventura e Dorotea, que queren casala co seu fillo, Antonio. Porén, Rosa quere a Pablo, un pastor ao servizo de Buenaventura, e Antonio quere a Maruxa. Para se citaren cos seus amados, Rufo é o mordomo da casa, que procura evitar os encontros entre os amados. Maruxa, que é analfabeta, pídelle axuda a Rosa para lle escribir unha carta de amor a Pablo. Rosa aproveita para citalo media hora antes e ir ela ao encontro, pero Antonio descobre a misiva e aparecen os catro a un tempo.
Características
Foi unha produción de Celta Films, protagonizada por Paulette Landais e Florián Rey. Rodouse en Vigo e Sárdoma no verán de 1923, e estreouse o 11 de novembro dese mesmo ano no Cine Goya de Madrid. Non se conserva ningunha copia do filme. Os títulos tiñan unha versión en galego, escritos por Manuel Lugrís Freire.
Methanopyrus
Methanopyrus é un xénero de microorganismos do dominio das arqueas da familia Methanopyraceae.
Methanopyrus é un xénero de metanóxenos, do que só se describiu unha especie, Methanopyrus kandleri. É un hipertermófilo, descuberto na parede dunha cheminea negra no Golfo de California a unha profundidade de 2.000 m, a temperaturas de 84–110 °C. A cepa 116 descubriuse no fluído dunha cheminea do campo hidrotermal Kairei; pode sobrevivir a 122 °C. Vive nun ambiente rico en hidróxeno e dióxido de carbono, e, como outros metanóxenos, reduce este último a metano. Está situado dentro dos Euryarchaeota na súa propia clase, Methanopyri, e orde, Methanopyrales.
Provincia de Cuneo
Cuneo (no piemontés, Coni) é unha provincia da rexión do Piemonte, en Italia. A súa capital é a cidade de Cuneo. Ten unha área de 6.903 km2, e unha poboación de 556.330 habitantes (2001).
Municipios
Hai 250 municipios na provincia:
Os municipios principais por poboación son (a día 31 de maio de 2005): miniatura|esquerda|300px|Mapa da provincia de Cuneo.
Abou Diaby
Vassiriki Abou Diaby, nado o 11 de maio de 1986 en París, é un futbolista francés retirado que xogaba de centrocampista. Ademais, foi internacional na selección de Francia.
Club
Diaby comezou a súa carreira futbolística no CM Aubervilliers, equipo da súa cidade natal. En 1998, fichou polo Red Star Paris. Un ano antes, Diaby foi seleccionado para ir á academia Clairefontaine. Pasou catro anos na academia ó mesmo tempo que adestraba co Red Star. Un ano antes de irse de Clairefontaine, Diaby foise ó Paris Saint-Germain, pero debido a un erro administrativo do club que fixo que Diaby fose axente libre, uniuse á academia do AJ Auxerre. Pasou dous anos na academia antes de debutar coma profesional na tempada 2004-05.
Selección
Diaby pasou polas categorías sub-19 e sub-21 de Francia, antes de facer o seu debut na selección absoluta en marzo de 2007 contra Lituania, nun partido de clasificación para a Eurocopa de 2008. Ademais, representou a Francia no Mundial de fútbol de 2010.
El Periódico de Catalunya
El Periódico de Catalunya, ou máis simplemente El Periódico, é un diario de información xeral de pago, e distribución matinal, editado en Barcelona (España) en dobre versión, en catalán e en castelán. Ten a súa redacción nun edificio da rúa Consell de Cent, en pleno distrito do Eixample, e conta con correspondentes propios nas principais cidades de todo o mundo.
Segundo datos certificados pola Oficina de Xustificación da Difusión (OXD) e referidos ao período de xaneiro a decembro de 2010, a media de tirada de El Periódico de Catalunya foi de 168.911 exemplares e a media de difusión de 133.055. Na súa edición dixital os usuarios creceron un 40'5% nun ano 2011-2012 rexistrando un dos maiores incrementos da prensa dixital en España.
Lisca Bianca
A illa de Lisca Bianca (italiano: Isola di Lisca Bianca) é unha pequena illa, que pertence ao arquipélago das illas Eolias, na rexión de Sicilia, Italia.
Atópase a uns 3 km ao leste de Panarea.
A illa, xunto con varias rocas veciñas (Dattilo, Bottaro, Lisca Nera e outros), constitúen os restos de antigas chemineas volcánicas pertencentes ao aparello de Panarea, que se formou hai uns 130.000 anos.
Ligue Nationale de Basket
A Ligue Nationale de Basket (do francés Liga Nacional de Baloncesto) é a organización deportiva que goberna o baloncesto profesional masculino en Francia. O primeiro campionato entre clubs franceses tivo lugar en 1921; dende aquela celebrouse anualmente coa única excepción dos anos 1940 e 1941, a causa da segunda guerra mundial. O campionato recibiu ao longo da historia tres denominacións: entre 1921 e 1949 denominouse "Excellence", entre 1950 e 1993 "Nationale 1", e dende 1994 "Pro A". Actualmente a Liga, organizada pola LNB (Ligue nationale de basket-ball), está organizada en dúas categorías: a primeira división, Pro A, e a segunda, Pro B.
Equipos da temporada 2022−23
Os seguintes son os equipos que compiten na temporada 2022–23 da LNB Pro B.
Tomás Bilbao
Tomás Bilbao Hospitalet, nado en Bilbao o 18 de setembro de 1890 e finado na Cidade de México o 16 de marzo de 1954, foi un arquitecto e político vasco, de ideoloxía nacionalista vasca e membro fundador de Acción Nacionalista Vasca.
Destacado arquitecto, foi tenente de alcalde de Bilbao durante a Segunda República, ao ser elixido nas listas da conxunción republicano-socialista, da que ANV formaba parte, en abril de 1931. O 17 de agosto de 1938 substituíu ao dimitido Manuel de Irujo do PNV como ministro sen carteira no Goberno da República, presidido polo socialista Negrín. Permaneceu no Goberno até o final da Guerra Civil cando partiu ao exilio, primeiro en Francia e máis tarde en México onde morreu en 1954.
O escritor Jon Juaristi é sobriño neto de Tomás Bilbao.
Sindrán, Monforte de Lemos
San Pedro de Sindrán é unha parroquia do concello de Monforte de Lemos na comarca da Terra de Lemos, na provincia de Lugo. No ano 2007 tiña 107 habitantes, deles 59 eran homes e 48 eran mulleres.
Beneharo
Beneharo (ou Beneharo II) foi un líder-rei guanche, mencey de Anaga, na illa de Tenerife durante os acontecementos da conquista castelá da illa no século XV. Foi o primeiro mencey tinerfeño en opoñerse a Alonso Fernández de Lugo e formou parte do bando de guerra que, en unión con outros menceyes, se enfrontou a Lugo na primeira batalla de Acentejo, na batalla de Aguere e na segunda batalla de Acentejo. Sobreviviu á conquista e tomou o nome de Fernando de Anaga ou Pedro de los Santos.
Historia
En maio do ano 1494, unha expedición político-militar capitaneada por Alonso de Lugo e formada por 30 navíos, 190 cabaleiros e entre 1000 e 2000 infantes casteláns, máis algúns aliados nativos, desembarca en Tenerife por Añazo.
Chegan a acordos de paz con Añaterve de Güimar e cos menceyes de Icod, Daute, Adeje e Abona, que forman o chamado bando de paces. Pero as conversacións con Beneharo non chegan a acordo algún e este reúnese no cabido con outros líderes guanches. A alianza militar contra os españois (bando de guerra) queda composta polos menceyatos de Taoro (Bencomo), Tacoronte (Acaymo), e Anaga, representada por Beneharo. A ampla superioridade das armas castelás fronte ós bastóns, pedras e lanzas de madeira usadas polos indíxenas, foron a causa das sucesivas derrotas que decidiron o final da resistencia de Beneharo e outros líderes guanches á conquista. Despois dunha primeira e gran vitoria guanche na primeira batalla de Acentejo, as pragas causadas pola corrupción dos cadáveres insepultos no campo de batalla (a "modorra dos guanches"), e a morte do seu principal líder, o mencey de Taoro, e dos principais capitáns levaron ó declive da resistencia. miniatura|300px|dereita|Rendición do bando de guerra ante Fernández de Lugo, 25 de xullo de 1496 Ó final, derrotado trala segunda batalla de Acentejo, xunto co resto de menceyes do bando de guerras, Beneharo de Anaga asina o 25 de xullo de 1496 a rendición ante Lugo, xunto con Benytomo de Taoro, Acaymo de Tacoronte. Segundo o pacto os guanches de Tenerife son sometidos e cristianizados, e se confederan "ós reinos das Españas". En setembro de 1496, os distritos de Adeje, Abona, Daute e Icode, súmanse ó Pacto de Los Realejos, mentres que pequenos grupos residuais de rebeldes permanecen nos montes.
A representación máis coñecida de Beneharo atópase na Praza da Patroa das Canarias en Candelaria e na foto de enriba á dereita, amósase co característico manto de pel de cabra que utilizaban como vestimenta os guanches. Esta escultura de bronce está acompañada das estatuas dos demais menceyes que gobernaban Tenerife antes da conquista das Canarias.
Familia
Beneharo II, nado a comezos da segunda metade do século XV, era o fillo do mencey Serdeto (ou Beneharo I) e neto de Tinerfe, "O Grande". Os fillos de Beneharo II foron: Guacimara, Enrique (descoñécese o seu nome precristián) e Guajara.
Atentados de París de novembro de 2015
A noite do 13 de novembro de 2015 producíronse unha serie de ataques terroristas coordinados, consistentes en tiroteos en masa, explosións suicidas e toma de reféns en París (Francia) e no suburbio do norte, Saint-Denis. Comezaron ás 21:16 CET, con tres explosións suicidas preto de Stade de France e tiroteos en masa e outra explosión suicida en catro lugares preto do centro de París. O ataque máis sanguento produciuse no teatro Bataclan durante un concerto da banda estadounidense Eagles of Death Metal, onde os terroristas tomaron reféns e participaron nun enfrontamento coa policía que rematou ás 00:58 CET do 14 de novembro de 2015. Nos ataques morreron 129 persoas, 89 das cales foron asasinadas no teatro Bataclan. Ademais, 433 persoas resultaron feridas durante os ataques, incluíndo 80 que se foron descritas como estado grave. Os ataques foron os máis sanguentos ocorridos en Francia dende a segunda guerra mundial, e os máis sanguentos na Unión Europea dende os atentados de Madrid de 2004.
O 14 de novembro, o Estado Islámico de Iraq e Levante (ISIS) reivindicou a responsabilidade dos ataques. O motivo de ISIS foi tomar represalias pola intervención francesa na guerra civil siria e na guerra civil iraquí. Hollande declarou que os ataques foron organizados dende o estranxeiro "por Daesh," un acrónimo árabe para ISIS, "con axuda interna", e describiunos como "un acto de guerra."
En resposta ós ataques, o Presidente de Francia François Hollande anunciou o estado de emerxencia nacional, e ordenou controis temporais nas fronteiras do país nun comunicado televisado ás 23:58 CET. Foi o primeiro estado de emerxencia nacional dende o remate da segunda guerra mundial. Antes do ataque, Francia mantiña a alerta alta dende os atentados de xaneiro de 2015 en Île-de-France que acabaron con dezasete persoas. En resposta ós atentados, o 15 de novembro Francia lanzou un ataque encadrado na Operación Chammal, nome co que se coñece a súa contribución á campaña de bombardeo anti-ISIS, cuxo obxectivo principal foi a cidade de Al-Raqqah.
Antecedentes
Francia mantiña a alerta alta por ameaza terrorista dende o tiroteo en Charlie Hebdo a comezos de xaneiro de 2015 e os ataques en xaneiro de 2015 en Île-de-France. Francia tamén incrementara a seguridade por mor da XXI Conferencia sobre Cambio Climático que se celebraría en París dende o 30 de novembro até o 11 de decembro de 2015, e restaurara os controis fronteirizos a semana antes dos ataques.
Ataques
Producíronse sete ataques coordinados individuais con seis tiroteos e tres explosións. As explosións ocorreron preto do Stade de France, mentres que os tiroteos foron arredor de Rue Alibert, Rue de la Fontaine-au-Roi, Rue de Charonne o Teatro Bataclan no Boulevard Voltaire, Avenue de la République e Boulevard Beaumarchais.
A Ribeiriña
Co topónimo A Ribeiriña podémonos referir a varios lugares de Galicia:
Queens
miniatura|Condado de Queens (amarelo) na cidade de Nova York (gris claro). O condado de Queens (en inglésː Queens County), a miúdo referido simplemente como Queens, é un distrito metropolitano (borough), o máis grande dos cinco que compoñen a cidade de Nova York, nos Estados Unidos de América. miniatura|Condado de Queens dentro do Estado de Nova York, en vermello O territorio do borough é coextensivo co do condado de Queens, aínda que dende a formación da cidade do Gran Nova York (hoxe, Nova York), en 1898, as divisións inferiores ao do municipio neoiorquino quedaron sen poder real de facto. A cabeceira de condado está na veciñanza de Xamaica. miniatura|Estado de Nova York, dentro dos Estados Unidos
Introdución
O distrito de Queens é o condado etnicamente máis diverso nos Estados Unidos. Segundo a Revisión da Comunidade Americana (revisión anual do censo) de 2005, da Oficina do Censo dos Estados Unidos, os inmigrantes totalizan o 47,6% dos seus residentes. Estímase que para o ano 2010, a maioría da súa poboación será nacida no estranxeiro. Cunha poboación de 2,2 millóns de habitantes, é o segundo distrito máis poboado na cidade de Nova York (detrás de Brooklyn) e o décimo condado máis poboado nos Estados Unidos. A cifra de 2,2 millóns é o máximo histórico de poboación nunca alcanzado no distrito.
Alpha (filme de 2019)
Alpha (en আলফা) é un filme bangladeshí de 2019 dirixido por Nasiruddin Yousuff, sendo o terceiro filme dirixido por Yousuff. Estreouse o 26 de abril de 2019. Foi escollido como candidato de Bangladesh para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 92ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Queens
Introdución
Queens foi formado en 1683, como un dos 12 condados orixinais do Estado de Nova York e foi chamado así en honra da raíña consorte, Catarina de Bragança, esposa de Carlos II. Queens é a miúdo considerado como un dos máis periféricos, de entre os distritos de Nova York. As veciñanzas orientais teñen o aspecto e semellanza dos suburbios da parte occidental do condado de Nassau. Porén, nas seccións occidental e central, Queens acolle moitas veciñanzas urbanas e varios distritos de negocios. En Long Island City, na ribeira de Queens xusto enfronte de Manhattan, está situado o edificio Citicorp, o rañaceos máis alto de Nova York, entre os situados fóra de Manhattan. É tamén o edificio máis alto de Long Island.
Historia
A colonización europea trouxo tanto conquistadores holandeses como ingleses, como parte da colonia de Nova Holanda. Os primeiros asentamentos establecéronse en 1635, con colonias en Maspeth en 1642 e Vlissingen (hoxe, Flushing) en 1643. Outros asentamentos iniciais foron Newtown (hoxe Elmhurst) e Xamaica. De todos os xeitos, estas cidades estaban habitadas por colonizadores ingleses de Nova Inglaterra, chegados da parte oriental de Long Island (o condado de Suffolk) e estaban suxeitos á lei holandesa. Logo da captura da colonia por parte dos ingleses e ser rebautizada como Nova York, en 1664, a área (e todo Long Island) empezou a ser coñecida como Yorkshire.
O condado de Queens foi orixinalmente nomeado así en honra de Catarina de Bragança, a esposa portuguesa do rei Carlos II de Inglaterra. Orixinalmente, o condado incluía a área adxacente do que agora é o condado de Nassau. Foi un condado orixinal do Estado de Nova York, un dos doce creados en 1683. En 1870, o condado de Queens estaba formado por seis cidades: Newtown, Flushing, Xamaica, North Hempstead, Hempstead e Oyster Bay. Ese ano, creouse a cidade de Long Island, consistente no que era o pobo de Astoria e algunhas áreas non incorporadas da cidade de Newtown.
Como resultado dun referendo, a cidade de Long Island, Newtown, Flushing, Xamaica e a península de Rockaway convertéronse o distrito metropolitano de Queens, integrándose na cidade de Nova York, o 1 de xaneiro de 1898. As partes do condado de Queens que non se integraron en Nova York, as cidades de North Hempstead e Oyster Bay e toda a cidade de Hempstead, salvo a península de Rockaway, constituíronse no condado de Nassau, en 1899.
O distrito experimentou un gran salto poboacional na década de 1920, crecendo desde 469.042 habitantes en 1920, ata 1.079.129 en 1930, coincidindo co crecemento no uso do automóbil e a construción das liñas elevadas do IRT (Interborough Rapid Transit) a Astoria e Flushing.
Xeografía
O condado de Queens é xeograficamente a parte occidental de Long Island e inclúe unhas poucas illas menores, a maior parte das cales sitúanse na baía de Xamaica e forman parte da área Recreativa Nacional de Gateway. A península de Rockaway está asentada entre a baía de Xamaica e o Océano Atlántico.
A árbore máis alta na área metropolitana de Nova York, chamado o Xigante de Queens, é tamén a forma vivente máis antiga na área metropolitana. Está localizado na parte nororiental do condado, ten 450 anos de antigüidade e 40,23 metros de altura, en 2005.
De acordo coa Oficina do Censo dos Estados Unidos, o condado ten unha superficie total de 461,7 km², delas, 282,9 km² están situados en terra e 178,8 km² son augas (estas representan o 38,73% da súa superficie).
O condado limita ao norte con Long Island Sound, un brazo do Océano Atlántico, que a separa do condado do Bronx; ao sur co condado de Kings (Brooklyn) e co Océano Atlántico; ao leste co condado de Nassau; e ao oeste co condado de Kings e co East River, que a separa do condado de Nova York (Manhattan).
Veciñanzas
miniatura|Unha rúa da veciñanza de Jackson Heights. A cidade de Nova York divídese en cinco distritos metropolitanos (boroughs) e estes á súa vez están divididos en veciñanzas ou neighborhoods, cada un deles coa súa identidade e características propias. Algúns destas veciñanzas correspóndense con antigas cidades, que perderon a súa condición de tal coa consolidación da cidade, en 1898.
O Servizo Postal dos Estados Unidos divide o condado de Queens en cinco "cidades" baseándose na existencia destes no momento da consolidación dos cinco distritos na cidade de Nova York: cidade de Long Island, Xamaica, Flushing, Far Rockaway e Floral Park. Estas zonas postais non reflicten necesariamente nomes e límites de veciñanzas reais; por exemplo, "East Elmhurst" foi longamente acuñada polo Servizo Postal e non é unha comunidade oficial. A maioría das veciñanzas non teñen límites sólidos. A modo de exemplo, as veciñanzas de Forest Hills e Rego Park, solápanse.
Atentados de París de novembro de 2015
Ataques
Oito terroristas morreron, sete inmoláronse e un foi abatido polas forzas policiais. As autoridades comezaron a busca de cómplices que puideran ter fuxido.
Queens
Veciñanzas
Long Island City é un importante área comercial e nela está situada o proxecto de vivendas de Queensbridge. Jackson Heights, Elmhurst e Corona son un gran conglomerado de comunidades hispanas e asiáticas. Richmond Hill, no sur, ten a poboación máis grande de sijs fóra da India; Forest Hills e Kew Gardens, na parte central de Queens, tiveron tradicionalmente grandes comunidades xudías (moitas destas comunidades son inmigrantes xudeus de Israel, Irán e a antiga Unión Soviética), mentres que Xamaica acolle grandes comunidades afroamericanas e caribeñas. Hai tamén veciñanzas de clase media con poboación afroamericana, filipina, hispana e caribeña, tales como Saint Albans, Cambria Heights, Queens Village, Springfield Gardens, Woodhaven, Rosedale e Laurelton nas partes oriental e suroriental de Queens. Hai algunhas zonas menos diversas, pero economicamente prósperas, como South Xamaica. Unidas, estas veciñanzas conforman o condado etnicamente máis diverso nos Estados Unidos. Algunhas veciñanzas de Queens, tales como Ozone Park, Bayside, Maspeth, Kew Gardens ou Woodside, teñen unha mestura moi diversa de varias orixes.
Goberno
Desde a consolidación de Nova York, en 1898, Queens está gobernado polos Estatutos da Cidade de Nova York (New York City Charter), que dota ao alcalde e aos concelleiros dun gran poder nun esquema altamente centralizado.
Este goberno centralizado é responsable do sistema de educación pública, institucións correccionais, bibliotecas, seguridade pública, dotacións de recreo, sanidade e limpeza pública, subministración de auga potable e servizos sociais en Queens.
A oficina do Presidente de Distrito (Borough President) foi creada coa consolidación dos cinco condados, para equilibrar a balanza destes, respecto do goberno municipal central. Cada presidente de distrito tiña un rol poderoso, que se derivaba do feito de ter un voto no New York City Board of Estimate, o corpo responsable de crear e aprobar os orzamentos municipais e realizar as propostas para a ordenación do territorio. En 1989, o Tribunal Supremo dos Estados Unidos declarou esta Xunta inconstitucional, por darse o feito de que Brooklyn, o condado máis poboado do municipio, non tiña máis voto sobre o terreo que Staten Island, o condado menos poboado da cidade. Isto constitúe unha violación da Cláusula de Protección Igual da Décimo cuarta Emenda da Constitución dos Estados Unidos de América, emitida en 1964, baixo a premisa de un home, un voto.
As competencias do Board of Estimate foron transferidas á Xunta de Concelleiras (City Council, con 51 membros, encargado do poder lexislativo na cidade), aumentando así o poder centralizado no municipio neoiorquino.
Desde 1990, o Presidente de Distrito actúa como defensor dos intereses do condado ante as axencias da alcaldía, as concellarías municipais, o goberno estatal de Nova York e as corporacións. A presidenta do Distrito de Queens é Helen Marshall, elixida polo Partido Demócrata, en 2001 e reelixida en 2005.
Cada un dos cinco condados da cidade (coextensivos con cada un dos borough) ten o seu propio sistema de tribunais e un Fiscal do Distrito (District Attorney ou simplemente D.A., no orixinal inglés), quen é directamente elixido en votación popular. Richard A. Brown, un Demócrata, é o Fiscal do Distrito de Queens, desde 1991.
Queens ten catorce concelleiros, o segundo distrito en número deles (tras Brooklyn, que ten dezaseis). Tamén ten 14 distritos administrativos, cada un deles servido por unha Xunta de Comunidade local (Community Board). Estas Xuntas son os corpos representativos que recollen as queixas cidadás e serven como defensores dos residentes da súa área, ante o Concello.
A cabeceira de condado de Queens, está na veciñanza de Xamaica.
Economía
Algunhas grandes compañías teñen a súa sede central corporativa en Queens, entre outras, Bulova, Glacéau e JetBlue.
Long Island City é un imporante centro fabril e comercial. Flushing, na parte centro-norte do distrito, é un nó comercial importante para os negocios chinés americanos e coreano americanos, mentres que Xamaica é un centro importante de negocios e un nó de transportes para o distrito.
Demografía
De acordo co censo de 2000, había 2.229.379 habitantes en Queens, 782.664 vivendas e 537.690 familias residindo no condado. A densidade da poboación era de 7.879,6/km².
A Oficina do Censo estima que a poboación de Queens creceu ata os 2.241.600 habitantes, en 2005.
A configuración racial do condado en 2000 era: brancos, un 44,08% da poboación; afroamericanos, 20,01%; nativos americanos, un 0,50%; asiáticos, un 17,56%; das illas do Pacífico, 0,06%; doutras razas, un 11,68% e de dous ou máis razas, un 6,11%. Os hispanos ou latinos, que poden ser de calquera raza, representan o 24,97% da poboación de Queens.
As dez linguas máis faladas en Queens, segundo o Auditor do Estado de Nova York, son, por orde, as seguintes: inglés, español, chinés, coreano, italiano, grego, ruso, tagalo, francés e crioulo do francés.
Cultura
Queens foi un epicentro de jazz na década de 1940. Os grandes do jazz, tales como Louis Armstrong, Count Basie e Ella Fitzgerald atoparon refuxio da segregación nas comunidades mixtas do distrito, mentres que unha xeración máis nova — Charlie Parker, Sonny Rollins, Thelonious Monk, Dizzy Gillespie, entre outros — desenvolvían o bebop nos clubs de Harlem.
A parte occidental do distrito estase convertendo nun centro artístico. Entre outros, atópanse aquí o Museo Noguchi, o Parque Escultórico de Sócrates, o Museo para a Arte Africana e o Museo de Cinematografía. O Centro de Arte Contemporánea P.S. 1 na veciñanza de Long Island City é un dos máis grandes e antigos nos Estados Unidos dedicados exclusivamente a arte contemporánea. Ademais das súas exposicións que se renovan periodicamente, a institución organiza as prestixiosas series de Proxectos Nacionais e Internacionais, as series musicais de verán e o programa de Novos Arquitectos, conxuntamente co Museo de Arte Moderna (MOMA).
Transporte
miniatura|Imaxe da estación de Metro de Howard Beach-JFK Airport próxima ao [[Aeroporto Internacional John F. Kennedy]] Queens Boulevard é unha importante vía circulatoria do distrito. Doce rutas do Metro de Nova York atravesan Queens, servindo 81 estacións en sete liñas principais. Unhas cen rutas locais de autobuses moven á poboación dentro dos límites de Queens e outras quince liñas expreso unen Queens e Manhattan. Un sistema de ferrocarril de proximidade, o Long Island Rail Road, opera 20 estacións no distrito, con servizos a Manhattan e o resto de Long Island. A estación de Xamaica é unha intercambiadora de transportes, onde todas as liñas, excepto unha, converxen. É o nó de ferrocarril de proximidade con máis tránsito dos Estados Unidos. As cocheiras de Sunnyside son utilizadas por Amtrak e New Jersey Transit como plataforma para os trens intercity e de proximidade que parten de Penn Station en Manhattan.
Carnós, A Arnoia, A Arnoia
Carnós é un lugar da parroquia da Arnoia no concello ourensán da Arnoia na comarca do Ribeiro. Segundo o INE e o IGE en 2011 tiña 27 habitantes (12 homes e 15 mulleres), un menos ca en 2010, cando tiña 28 habitantes (13 homes e 15 mulleres).
Queens
Transporte
O condado está atravesado por tres ramais de autoestradas en sentido leste-oeste. A autoestrada Interestatal 495 (tamén coñecida como The Long Island Expressway) esténdese desde o túnel Queens-Midtown no extremo oeste a través do distrito ata o condado de Nassau no leste. A autoestrada Grand Central Parkway, cuxo extremo occidental está na ponte Triborough (que une os distritos de Bronx, Manhattan e Queens) esténdese en dirección leste ata a fronteira entre Queens e Nassau, onde o seu nome cambia a Northern State Parkway. A autoestrada de circunvalación Belt Parkway iníciase na autoestrada de Gowanus, en Brooklyn, e esténdese cara ao leste dentro de Queens, pasando o hipódromo de Aqueduct e o aeroporto Kennedy. Na parte máis oriental ramifícase en dúas, sendo o Southern State Parkway o que continúa cara ao leste, dentro do condado de Nassau, mentres que o Cross Island Parkway xira en dirección ao norte.
Hai tamén varias autoestradas en sentido norte-sur; entre eles, a autoestrada Brooklyn-Queens (Interestatal 278), a autoestrada Van Wyck (Interestatal 678) e a autoestrada Clearview (Interestatal 295) e a autoestrada Cross Island.
A Interestatal 278, é a única que atravesa os cinco distritos da cidade (pasa pola illa de Randall, que administrativamente forma parte de Manhattan).
As rúas de Queens seguen un sistema parcial de cuadrículas, cun sistema numérico de rúas (similar ao de Manhattan e o Bronx). Practicamente todas as vías orientadas de norte a sur son rúas, mentres que as vías en sentido leste-oeste son avenidas, empezando polo número 1 (as rúas numéranse de menos a máis conforme imos de oeste a leste e as avenidas de norte a sur). Nalgunhas partes do distrito, varias rúas consecutivas comparten número (por exemplo, 72 Street, seguido por 72 Place; ou 52 Avenue, seguida por 52 Road, 52 Drive e 52 Court), o cal causa confusión aos non residentes. Ademais disto, en seccións conflitivas da cuadrícula, debido a vías irregulares por causas xeográficas ou outras circunstancias, leva que se omitan números de rúas (por exemplo, en Ditmars Boulevard, a rúa 70 é seguida pola rúa Hazen, e esta á súa vez, pola rúa 49). Isto é debido ao feito de que todas as rúas de Queens tiñan nomes (palabras) e, posteriormente un sistema numerado sobrepúxose en todo o distrito (copiando o sistema de Manhattan, logo da fusión dos cinco condados). As vías numeradas tenden a ser residenciais, aínda que hai algunhas excepcións notables a esta regra. Algunhas rúas (en especial as vías importantes, tales como Northern Boulevard, Queens Boulevard e Xamaica Avenue) levan nomes en lugar de números.
A península de Rockaway non segue o mesmo sistema que o resto de Queens e ten o seu propio sistema de numeración. As rúas están numeradas en orde ascendente en dirección oeste desde cerca do límite con Nassau, e levan como prefixo a palabra "Beach" (praia). As rúas que están o o extremo máis oriental, no entanto, levan case todas nome. Outra excepción á normal é Broad Channel; mantén a progresión norte-sur, pero só usa o sufixo "Road" (estrada), así como os prefixos "West" (Oeste) e "East" (Leste) dependente da situación da vía partindo de Cross Bay Boulevard, a rúa máis importante da veciñanza. Por exemplo, East First Road, está ao leste de Cros Bay Boulevard, en Broad Channel.
miniatura|A ponte Throgs Neck que une Queens e o Bronx (ao fondo) Queens está conectado ao Bronx por tres pontes: o Bronx Whitestone, o Throgs Neck e o Triborough (que tamén a conecta con Manhattan). O distrito está conectado con Manhattan por dúas pontes e un túnel: a mencionada ponte Triborough, a ponte Queensboro e o túnel Queens Midtown.
A ponte Cross Bay Veterans Memorial conecta a península de Rockaway co resto de Queens.
Actualmente só hai un servizo de ferrys que conecta Queens e Manhattan. New York Water Taxi ofrece este servizo cruzando o East River, desde Hunters Point en Long Island City ata Manhattan ao peirao da rúa 34 e logo cara ao sur ata o peirao 11, en Wall Street. Durante a tempada de béisbol (de abril a setembro ou outubro), os ferrys de NY Waterway operan ata o estadio Shea para os partidos dos Mets, as fins de semana.
Educación
A educación en Queens está dotada dun vasto número de institucións públicas e privadas. As escolas públicas no distrito están xestionadas polo Departamento de Educación do Municipio de Nova York, o sistema público educativo máis grande nos Estados Unidos.
LaGuardia Community College, é parte da Universidade da Cidade de Nova York (City University of New York, CUNY, pública), é coñecido como "a comunidade universitaria do mundo", pola diversidade étnica dos estudantes que acolle, posto estes proveñen de 150 países e falan máis de 100 idiomas. Foi nomeado como unha "Institución Nacional de Excelencia" polo Centro de Políticas para o Primeiro Ano Universitario (Policy Center on the First Year of College).
Queensborough Community College, orixinalmente parte da Universidade Estatal de Nova York (State University of New York, SUNY, pública), está situado en Bayside e hoxe en día é parte integrante do CUNY. Prepara aos estudantes para que realicen cursos de posgraduado, principalmente dentro do sistema do CUNY.
Queens College é un dos campus de elite no sistema do CUNY e é a miúdo nomeada como "a xoia do sistema de CUNY". Fundado en 1937 para ofrecer educación en artes liberais aos residentes do distrito. Queens College ten máis de 16.000 estudantes, que inclúe uns 12.000 estudantes de carreiras de ciclo medio e máis de 4.000 de posgraduado. Hai matriculados en Queens College estudantes de máis de 120 países, que falan máis de 66 linguas diferentes. Está situado na veciñanza de Flushing. Na edición de 2006 de "As mellores universidades de Estados Unidos", publicado por The Princeton Review, ocupaba o posto oitavo. Queens College é tamén sede da escola de dereito de CUNY.
York College, do sistema de CUNY, é unha das institucións universitarias líderes en artes liberais, con máis de 40 titulacións, así como licenciaturas e máster combinados en Terapia Ocupacional. Esta universidade destaca polos seus programas en Ciencias da Saúde; é sede da Oficina Rexional Nordés da Administración Federal para os Alimentos e os Medicamentos (Food and Drug Administration).
A Universidade de St. John é unha institución privada da Igrexa Católica, fundada en 1870 pola congregación de San Vicente Paúl. Con máis de 19.000 estudantes, St. John é coñecida polo seu programas médicos, de farmacia, negocios e de dereito, así como polos seus equipos masculinos de baloncesto e de fútbol.
Economía de Bosnia e Hercegovina
Coa guerra civil entre o 1992 e o 1995 a produción da Bosnia e Hercegovina caeu 80%, o desemprego elevouse, subsistindo a maior parte da poboación grazas á axuda humanitaria do exterior. Á deterioración da economía uniuse o bloqueo económico por parte de países veciños como Serbia e Croacia. Coa paz, a produción recuperouse fortemente entre o 1996 e o 1999. Entre o 2003 e o 2008 o crecemento da economía superou 5% ao ano. O país aínda é unha das ex repúblicas máis pobres da antiga Iugoslavia.
O marco convertible é a moeda do país dende o 1998. A súa paridade co euro é de 0,51129 EUR por 1 BAM (é dicir 1 EUR = 1,95583 BAM), a mesma que se fixou co antigo marco alemán coa aparición do euro.
A confianza no sector bancario ten crecido, así como o sector privado e o investimento estranxeiro, pero o gasto do goberno sitúase no patamar de 40% do produto interno bruto, debido á redundancia das accións públicas en nivel nacional e municipal. Un grande déficit público e o alto desemprego son os principais problemas macroeconómicos.
Notas
বসনিয়া ও হার্জেগোভিনা
Miguel Louzao Outeiro
Miguel Louzao Outeiro, nado en Orazo (A Estrada) o 24 de febreiro de 1974, é un filólogo e ensaísta galego.
Traxectoria
Licenciado en Filoloxía Galego-Portuguesa, Hispánica e Románica pola Universidade de Santiago de Compostela. Foi investigador do Centro Ramón Piñeiro para a Investigación en Humanidades e profesor-lector de lingua, literatura e cultura galegas na Universidade Complutense de Madrid, cidade onde cursou un máster de Xestión Cultural na Universidade Carlos III. Membro do comité de redacción do Boletín Galego de Literatura e secretario da revista Madrygal. Revista de Estudios Gallegos. Ten colaborado tamén en publicacións como Tabeirós Terra de Montes, A Trabe de Ouro, Revista de Lenguas y Literaturas Catalana, Gallega y Vasca e Tempos Novos, así como nos xornais Vieiros e Faro de Vigo.
Desde 2005 exerce como profesor de lingua e literatura galegas no ensino, sendo actualmente o director do CPI Aurelio Marcelino Rey García en Cuntis.
Desde o ano 2009 é vice-coordinador Xeral da Coordinadora Galega de Equipos de Normalización e Dinamización Lingüística, da que foi fundador.
Cariotipo
O cariotipo (do grego karyon = gran, semente, núcleo) é o número e aparencia dos cromosomas no núcleo dunha célula eucariótica. O termo tamén se usa para designar o conxunto de cromosomas dunha especie, ou un determinado individuo.
Os cariotipos describen o número de cromosomas e a forma, tamaño e características morfolóxicas de cada un vistas ao microscopio. É especialmente importante o tamaño, a posición do centrómero, padrón de bandas, diferenzas entre os cromosomas sexuais, e outras características físicas como a existencia de constricións secundarias, satélites etc. A preparación e estudo dos cariotipos forma parte da citoxenética.
miniatura|250px|Cariograma dun macho humano con tinguidura [[Giemsa.]] O estudo dun conxunto completo de cromosomas ás veces chámase carioloxía. Os cromosomas móstranse (reordenando as figuras dunha micrografía) nun formato estándar chamado cariograma ou idiograma: en pares, ordenados por tamaño e pola posición do centrómero nos cromosomas do mesmo tamaño.
O número básico de cromosomas nas células somáticas dun individuo ou especie denomínase número somático e desígnase como 2n. Nos humanos, por exemplo, 2n = 46. Nas células da liña xerminal (células sexuais) o número cromosómico é n (nos humanos: n = 23). p28
Nos organismos diploides normais, hai dúas copias dos cromosomas autosómicos ou autosomas (os cromosomas de cada par denomínanse cromosomas homólogos). Pode haber ou non cromosomas sexuais. As células poliploides teñen múltiples copias de cada cromosoma. As células haploides teñen unha soa copia de cada cromosoma.
O estudo dos cariotipos é moi importante en Bioloxía celular e Xenética, e tamén en estudos evolutivos e Medicina. Os cariotipos poden utilizarse para moitos propósitos; como o estudo de aberracións cromosómicas, funcións celulares, relacións taxonómicas, e obtención de infoirmación sobre eventos evolutivos do pasado.
Tinguidura
O estudo dos cariotipos faise posible por tinguidura. Xeralmente, unha tinguidura adecuada é o Giemsa, despois de que a célula parou a súa división ao ser tratada cunha solución de colchicina. Para o caso humano, as células que se usan máis frecuentemente son os leucocitos porque poden ser facilmente inducidos a se dividir e crecer en cultivos de tecidos. Algunhas observacións poden facerse en células que non están en división (interfase), como por exemplo para determinar o sexo dun feto a partir de células extraídas por amniocentese, nas que se comproba a existencia de corpo de Barr.
Observacións
Xeralmente, obsérvanse e compáranse seis diferentes características dos cariotipos:
Xeralmente atópanse variacións entre:
O cariotipo humano
O cariotipo humano normal contén 22 pares de cromosomas autosómicos (autosomas) e un par de cromosomas sexuais. Os cariotipos normais das mulleres conteñen dous cromosomas X e escríbense 46,XX; os homes teñen un X un Y e escríbense 46,XY. Calquera variación do cariotipo estándar pode orixinar anormalidades no desenvolvemento do individuo.
Diversidade e evolución dos cariotipos
Aínda que a replicación e a transcrición do ADN está moi estandarizada nos eucariotas, non ocorre o mesmo cos cariotipos, que son moi variables. Hai variación interespecífica no número de cromosomas, e nos detalles da súa organización, malia estaren construídos coas mesmas macromoléculas. Estas variacións son examinadas nos estudos de citoloxía evolutiva.
Nalgúns casos mesmo hai variacións significativas dentro dunha especie. Nunha revisión, Godfrey e Masters conclúen:
Aínda que se sabe moito dos cariotipos a nivel descritivo, e está claro que os cambios na organización do cariotipo tiveron efectos no curso da evolución de moitas especies, non está tan clara a súa significación xeral.
Cambios durante o desenvolvemento
En vez da habitual represión xenética, algúns organismos experimentaron unha eliminación a grande escala da heterocromatina, ou outros tipos de axuste visible dos cariotipos.
Número de cromosomas
Un exemplo espectacular de variabilidade entre especies moi emparentadas é o cérvido Muntiacus. O número diploide da especie chinesa Muntiacus reevesi é 46, e todos os cromosomas son telocéntricos. Pero a especie india emparentada Muntiacus muntjak ten un cariotipo nas femias de só 6 cromosomas e nos machos de 7.
Número fundamental
O número fundamental dun cariotipo é o número de brazos cromosómicos maiores visibles por conxunto de cromosomas. Deste modo, cando o número fundamental ≤ 2n, a diferenza depende do número de cromosomas presentes considerados dun só brazo (acrocéntricos ou telocéntricos). Os humanos temos un número fundamental = 82, debido á presenza de cinco pares de cromosomas acrocéntricos (13, 14, 15, 21 e 22).
Ploidía
A ploidía é o número de conxuntos completos de cromosomas (dotacións) que ten unha célula. As células cun conxunto completo son haploides, e as que teñen dous son diploides. Nas haploides todos os cromosomas son distintos (hai un de cada), e nas diploides cada cromosoma está repetido (hai pares de cromosomas) e os cromosomas de cada par denomínanse cromosomas homólogos.
Aneuploidía
A aneuploidía é unha condición cromosómica na cal o número de cromosomas das células non é o número típico da especie, xa que hai copias de máis ou de menos de cromosomas concretos (non de toda a dotación, xa que o número do resto de cromosomas é o normal). Isto orixina anormalidades cromosómicas como un cromosoma extra ou un ou máis cromosomas ausentes, o cal xeralmente causa anormalidades no desenvolvemento. Son exemplos a síndrome de Down (un cromosoma 21 de máis) e a síndrome de Turner (un cromosoma X de menos).
A aneuploidía pode tamén ocorrer dentro dun grupo de especies emparentadas. Os exemplos clásicos son as plantas do xénero Crepis, nos que o número gamético (haploide) de cromosomas aparece nas distintas especies na serie x = 3, 4, 5, 6, e 7; e no xénero Crocus todos os números entre x = 3 a x = 15 están representados en polo menos algunha das especies do grupo. Diversas evidencias mostran que as tendencias evolutivas seguiron diferentes direccións en diferentes grupos.
Polimorfismo cromosómico
Algunhas especies animais son polimórficas debido a fusións ou disociacións de cromosomas. Cando isto ocorre, o número de cromosomas é variable dun individuo a outro. Exemplos que foron moi investigados son o do escaravello Chilocorus stigma, algúns mántidos do xénero Ameles, e a musaraña común europea Sorex araneus. Hai algunhas evidencias claras no caso do molusco Thais lapillus (do grupo dos corniños) das costas británicas, de que os morfos de dous cromosomas están adaptados a diferentes hábitats.
Árbore de especies
O estudo detallado do bandeado cromosómico nos insectos con cromosomas politénicos pode revelar as relacións entre as especies máis emparentadas: o clásico exemplo é o estudo do bandeado cromosómico das moscas drosofílidas hawaianas feito por Hampton Carson.
Nos seus aproximadamente 17.000 km2, as illas Hawai teñen a colección máis diversa de moscas drosofílidas do mundo, que viven desde nos bosque tropicais hawaianos ata nos prados de tipo subalpino da parte alta das illas. Existen alí unhas 800 especies destas moscas, que xeralmente se clasifican en dous xéneros, Drosophila e Scaptomyza, da familia Drosophilidae.