cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Richmond, Virxinia
Revolución
En 1775, Patrick Henry realizou o seu famoso discurso -Give me Liberty or Give me Death- na igrexa de San Juan en Richmond que foi crucial para a decisión de Virxinia (que era a maior das 13 colonias) de participar no Primeiro Congreso Continental que estableceu o inicio da revolución e independencia. Thomas Jefferson, quen escribiría a declaración de independencia, o xeneral Ajoya Speight, e George Washington, quen pronto se convertería no comandante do exército continental nun momento crítico na traxectoria da guerra de independencia.
miniatura|dereita|200px|Edificio do Capitolio de Virixinia, deseñado por Thomas Jefferson. En 1780, a capital do estado de Virxinia trasladouse desde a capital da colonia, Williamsburg ata Richmond porque era menos vulnerable a un ataque dos británicos. En 1781, baixo o mandato de Benedict Arnold, Richmond foi incendiada pola tropas británicas causando que o gobernador Jefferson desaloxase a cidade. Richmond foi rapidamente recuperada e en 1782, Richmond foi de novo unha cidade próspera.
Post-Revolución
O edificio do capitolio de Virxinia foi deseñado por Thomas Jefferson sendo completado en 1788. É o segundo capitolio máis antigo dos Estados Unidos que segue activo (o de Maryland é o máis antigo) e foi o primeiro edificio gobernamental dos Estados Unidos construído en estilo arquitectura romana clásica, sentando as bases doutras casas estatais e dos edificios gobernamentais federais (incluíndo a Casa Branca e O Capitolio) en Washington DC.
Richmond pronto emerxeu como un centro industrial importante e un nó de transportes e comercio. George Wáshington pediu e recibiu o apoio de do goberno do estado de Virxinia para a creación do Canle do río James e Kanawha, o primeiro sistema de canles establecido nos Estados Unidos. A canle permite o tránsito de mercancías e servizos desde o río James sendo navegable desde as fervenzas de Richmond conectando Richmond e a parte leste de Virxinia coa parte oeste. Grazas a isto Richmond converteuse na sede dalgunhas das maiores empresas de manufacturas no país, incluíndo siderúrxicas e fábricas de fariña, as maiores deste tipo situadas no sur. o tráfico na Canle chegou ao seu punto máis álxido na década de 1860, tras isto foi perdendo lentamente importancia coa chegada dos ferrocarrís, permitindo que Richmond convértase nunha encrucillada importante do ferrocarril, converténdose no primeiro lugar no que se construíu unha tripla vía de ferrocarril. A Canle cesou as súas operacións oficialmente en 1880 sendo algunhas das súas partes reconstruídas e restauradas a finais de 1990, estimulando o turismo e o desenvolvemento económico ao longo da vella ruta da canle.
Guerra civil
O rexeitamento pola tráta de escravos foi en aumento a mediados do século XIX, en 1848, Henry “Box” Brown ao fabricar un caixa e enviarse a Filadelfia, Pensilvania, para escapar da escravitude.
Logo da guerra, foi reconstruída, expandíndose amplamente cara ao oeste. A avenida dos monumentos foi erexida en 1887, cunha serie de monumentos para honrar aos heroes confederados da cidade nunha serie de impresionantes monumentos. Así están nesta avenida (de leste para oeste) J.E.B. Stuart, Robert E. Lee, Jefferson Davis, Stonewall Jackson, e Matthew F. Maury. No cemiterio de Richmond (cemiterio Hollywood ) é o lugar onde están enterrados Stuart e Davis. En 1995, unha controvertida estatua da estrela do tenis Arthur Ashe, oriúndo da cidade, engadiuse ás estatuas da avenida.
300px|dereita|miniatura|Unha postal histórica mostra o tranvía eléctrico polas rúas de Richmond, Virxinia, onde [[Frank J. Sprague mostrou satisfactoriamente o seu novo sistema de transporte nos outeiros en 1888. O cruzamento mostra a intersección da 6a coa rúa Broad.]]
Século XX
No comezo do século XX a poboación total da cidade era de 85.050 persoas en 5 millas cadradas sendo a poboación máis densamente poblanda do sur dos Estadous Unidos de América.
En 1903, a financeira e muller de negocios Maggie L. Walker crea o St. Luke Penny Savings Bank, converténdose na súa primeira presidenta e na primeira muller presidenta dun banco nos Estados Unidos. Este banco hoxe en día segue existindo baixo o nome de Consolidated Bank and Trust Company, sendo o banco afroamericano máis antigo en activo no país. Na cidade de Richmond hai unha escola que leva o seu nome.
En 1910, a cidade de Manchester foi anexionada á cidade de Richmond. En 1914, a cidade de Barton Heights foi anexionada á cidade xunto con Ginter Park, e a zona de Highland Park do condado de condado de Henrico. En 1914, Richmond converteuse e o cuartel xeral do quinto distrito da reserva federal. En 1919, ao finalizar a primeira guerra mundial, Philip Morris estableceuse na cidade. Durante a década dos anos vinte o distrito de Fan sufriu un forte desenvolvemento.
Durante a década dos anos 20, instaláronse varias empresas de entretemento que aínda perduran hoxe en día. A primeira estación de radio, WRVA, sendo a primeira en comezar a súa radiodifusión en 1925. The Mosque (chamado agora Teatro Landmark) tamén abriu as súas porta é en 1925. O Teatro Byrd Theater e o Teatro Loew (agora Carpenter Center) abriron as súas portas en 1928.
Na súa autobiografía, "The Moon's A Balloon" o gañador dun Óscar da acdemia David Niven como nunha viaxe de Nova York a Florida a finais de 1930 el decidiu parar e pasar a noite no famoso Hotel Jefferson, localizado en Richmond. Mentres Niven estaba asinando en recepción o rexistro de entrada como hóspede no Jefferson, cando divisou un crocodilo nadando nunha piscina situada á beira da recepción. Os crocodilos do hotel convertérono en mundialmente famoso, sendo o último crocodilo que viviu na piscina do Jefferson, un alcumado Old Pompey que estivo ata a súa morte en 1948.
Desenvolvemento da cidade moderna
Entre 1963 e 1965, houbo un grande auxe na cidade, este boom fixo que se construísen máis de setecentos novos edificios na cidade. En 1968, a Virginia Commonwealth University, universidade de carácter público, foi creada pola fusión do Medical College of Virginia co Richmond Professional Institute. Logo de varios anos de procesos legais nos cales o condado Chesterfield pelexou pola anexión, Richmond obtivo 27 millas cadradas do condado. Máis de 47.000 persoas pertencentes ao condado de Chesterfield atopáronse eles no perímetro da cidade o 1 de xaneiro de 1970.
En 1984, a cidade completou o estadio Diamond, fogar do equipo de béisbol chamado Richmond Braves, substituíndo o antigo estadio Parker. En 1985, Sixth Street Marketplace, un centro comercial da cidade, foi inaugurado. O centro estivo operativo ata que foi pechado e demolido en 2004.
En 1995 a multimillonaria obra de construción dun dique anti inundacións foi completada, coa finalidade de protexer á cidade e a zona de Shockoe Botton das crecidas e inundacións do río James. O dique foi incapaz de protexer a zona de Shockoe Bottom o 31 de agosto de 2004 o Furacán Gaston (2004) provocou unha choiva torrencial durante cinco horas en Richmond causando numerosos desbordamentos.
A recente rstauración da canle do río James e do Kanawha e a canle de Haxall, fixo que se haxa rebautizado como canle Walk. Este proxecto de mellora da canle e da ribeira orixinou que a zona revitalícese construíndo aprtamentos estilo loft, restaurantes, tendas e hoteis ao longo de todo a canle. A mellora da navegabilidade posibilitou os paseos en bote e as sendas verdes. O centro de exhibición sobre a guerra civil dependente da National Park Service, situado na acería de Tredegar, mostra en tres pisos artefactos, vídeos e diferentes obxectos sobre a contenda. O museo posúe librería zona de picnic etc. A compañía Cordish quere construír na ribeira do río James, unha planta eléctrica con tendas e zonas de entretemento.
Xeografía
miniatura|esquerda|300px|Área Richmond-Petersburg
Segundo os datos da Oficina do Censo dos Estados Unidos, a cidade ten unha superficie de 162 km². De toda esta superficie, 155.6 km² é terra mentres que 6.4 km² son auga (3.96%). A cidade está localizada na rexión de Piedmont en Virxinia, at the highest navigable point of the James River. A rexión de Piedmont caracterízase pola súa baixa altura sobre o nivel do mar, outeiros ondulantes, e polo contraste entre o nível do mar e a rexión das montañas azuis. Os ríos máis importantes do estado son Río James, o río Appomattox, e o río Chickahominy.
A área metropolitana de Richmond-Petersburg é a cuadraxésimo terceira (43º) área por número de habitantes nos Estados Unidos. A área metropolitana inclúe as cidades independentes de Richmond, Colonial Heights, Hopewell, e Petersburg, así como os condados de Amelia, Caroline, Charles City, Chesterfield, Cumberland, Dinwiddie, Goochland, Hanover, Henrico, King and Queen, King William, Louisa, New Kent, Powhatan, Prince George e Sussex. O 1 de xullo de 2006 a poboación da área de Richmond-Petersburg era de 1.194.008 habitantes.
A cidade
miniatura|290px|Richmond está subdividido en catro zonas: Norte, sur, leste e oeste dereita|miniatura|290px|Panorámica de Richmond desde a ponte de Manchester
A cidade ten numerosos barrios como son: O distrito Fan, Oregon Hill, Shockoe Bottom, Woodland Heights, Westover Hills, Barton Heights, Ginter Park, Randolph, Jackson Ward, North Jackson Ward, a zona oeste, a zona norte e o outeiro da igrexa.
Moitas das rúas do centro da cidade ten unha forma regular de grella, con rúas dunha dirección alternativamente. Moitas rúas da cidade finalizan nos arredores da cidade, denominándose moitas delas con nomes indios. Por exemplo, Three Chopt Road(rúa dos tres cortes), foi chamado así porque os indios marcaban o camiño con tres cortes nas árbores próximas á estrada. A maior autoestrada da cidade de Richmond é a interestatal Nº 64 (I-64), Nº 95 (I-95), O.S. ruta 1, O.S. ruta 60, O.S. ruta 301, e O.S. ruta 360. A interestatal Nº 295 en coombinación coa ruta 288 forma un anel exterior ao redor da área metropolitana.
Desde que o primeiro tranvía eléctrico fose instalado en 1888, o crecemento de Richmond fixo que se vaia expandindo polo oeste e o sur. O desenvolvemento da avenida dos monumentos e a rúa Broad como un afluente, conduciu á xente cara ao oeste cada vez máis afastado e máis afastado, cara a unha parte da área do metropolitana coñecida como The West End e The Far West.
Detrás dos límites da cidade, o Gran Richmond esténdese polos condados máis próximos.
Clima
Richmond ten un clima subtropical húmido con catro estacións claramente diferenciadas. Primavera comeza en abril con días tépedos e noites frías. A finais de maio a temperatura empeza a subir de forma considerable, chegando ata o verán. No verán a temperatura poden ser desagradablemente quente, a miúdo rematando 90 F. con humidade alta. Richmond é famosa pola súa humidade, a cal crea unha sensación de maior temperatura. Os días seguen calorosos ata que chega outubro no que a temperatura suavízase, os furacáns vólvense pouco frecuentes. O Outono está marcado polas noites máis frescas. Inverno é normalmente amornado en Richmond, pero algúns invernos difiren doutros. As nevadas ocorren durante o inverno, baixando sobre todo en xaneiro. As cantidade de nevadas anuais medias son 12 polgadas."Quick Data View Richmond." Administración nacional Oceánica e atmosférica 1971-2000. As tormentas de neve non son frecuentes sendo a última no ano 2000.
Desenvolvo histórico como centro comercial
A localización estratéxica de Richmond á beira do río James, sobre uns outeiros e vales ondulantes e na separación da zona rochosa do piedmont e as rexións baixas de Virxinia promoveu un sitio natural ara o desenvolvemento do comercio. Durante séculos, os nativos da potente tribo dos powhatan recoñeceu o valor deste lugar, rico en recursos naturais. Eles coñecíano como un gran lugar de caza, xogos, comercio chamándoo "Shocquohocan,", ou Shockoe.
O primeiro explorador europeo chegou en 1607, da man da Compañía Virxinia de Londres. nesta exploración descubríronse unha herba cultivada polos indios e tabaco converténdose nunha materia moi lucrativa na zona. A casa de comercio se desenrroloy creando un aldea e en 1733 unha cidade presentada por William Byrd II e William Mayo. Os primeiros edificios foron apiñados ao redor do mercado agrícola que aínda existe na rúa 17.
Desde o principio o comercio creceu rapidamente, primeiro no sector agrícola, pero tamén na tráta de escravos. Os escravos eran importados aos peiraos de Richmond desde África, sendo comprados e vendidos no mesmo lugar.
Para facilitar o transporte das mercancías usáronse pequenas barcas desde as fervenzas ata o océano, ata que George Washington axudou a deseñar a Canle de Kanawha e río James na década de 1700 para pasar os rápidos de Richmond. A canle foi substituído polo ferrocarril na década de 1800. Na década de 1900 as estradas foron construídas na mesma área.
Ao longo destes tres séculos e tres formas de transportes, o centro sempre foi un punto neurálxico de transportes, coa gran dársena para o cambio de dirección dos barcos, a primeira liña con tres vías e a intersección das dúas maiores estradas interestatais.
Industrias que definen Richmond
Richmond emerxeu das cinzas tras a Guerra civil americana como unha potencia económica, con edificios de ferro e con masivas fábricas de ladrillos. As innovacións incluíron a primeira máquina enrolladora de cigarros, inventada por James Albert Bonsack de Roanoke en 1880/81, e o primeiro tranvía eléctrico.
Os escravos liberados e os seus descendentes crearon un próspera comunidade económica afroamericana conducida por xente tan influente como Maggie L. Walker (a primeira muller presidenta dun banco nos Estados Unidos) e John Mitchell, Jr.. A histórica zona de Jackson Ward converteuse no lugar coñecido como "Wall Street da América negra".
Desde 1960 Richmond foi un punto neurálxico para as axencias de publicidade e para os negocios relacionados coa publicidade, como a axencia de publicidade The Martin Agency. Como resultado do apoio das axencias de publicidade a VCU ten unha diplomatura (VCU Adcenter) en publicidade que está considerada como a mellor dos Estados Unidos.
Compañías na lista Fortune 500 Companies e outras grandes corporacións
Na área do Gran Richmond é a sede de nove das 500 compañías máis grandes dos Estados Unidos, incluíndo Dominion Resources, tendas de electrónica de consumo, Circuit City, CarMax, Performance Food Group, LandAmerica Financial Group; Owens & Minor, Brink's Company, Genworth Financial, a aseguradora de GE e a recentemente chegada MeadWestvaco, un líder de produtos de empaquetado, estucados, papeis especiais, papeis de oficina e especialidades químicas. Só cinco áreas metropolitanas nos Estados Unidos teñen máis empresas entre as 500 máis grandes.
Outras empresas dentro da lista de Fortune 500, que non teñen a súa sede central na área, pero teñen unha gran presenza na zona. Estas inclúen Wachovia Securities cuxa sede central atópase en Charlotte, Wachovia Corporation), SunTrust Banks Incorporated (con sede en Atlanta), a axencia de crédito Capital One Financial Corporation (coa base oficial en McLean, Virxinia, pero fundada en Richmond onde ten o seu centro de operacións e a maioría dos seus empregados), a farmacéutica McKesson (con sede en San Francisco). Philip Morris (unha división de Altria Group), un das maiores compañías de comida, bebida, e tabaco, mantén a súa sede central en Henrico County nos arredores da cidade, e moitas outras compañías na zona. Universal Corporation, tamén na industria tabaqueira, ten a súa sede central aquí tamén. Capital One e Phillip Morris USA son dous das empresas privadas con máis empregados en Richmond.
DuPont mantén tamén as plantas de Spruance Plant e Qimonda, antigamente Infineon Technologies tiña unha fábrica en Elko Tract (un antigo campo aéreo da segunda guerra mundial nunha cidade pantasma) próxima ao Aeroporto internacional de Richmond producindo memorias DRAM de computador.
Richmond é ademais a sede de Parque de desenvolvemento Biotecnológico de Virginia, o cal abriu as súas portas en 1995 como un centro de incubación para as empresas farmacéuticas e biotecnolóxicas. Localizada á beira do Medical College of Virginia (Colexio médico de Virxinia) no campus de Virginia Commonwealth University, o centro ten unha superficie de 53,000 m² dedicadas á investigación, laboratorios e oficinas para a instalación de compañías, institutos de investigación e organizacións non gobernamentais. A organización nacional de transplantes, o cal mantén a lista de pacientes en espera dun órgano para os transplantes, ocupa un edificio no parque. Philip Morris USA recentemente anunciou os seus plans de construción dun centro de investigación de 350 $millóns no parque. Unha vez completada o desenvolvemento do parque, previsto para o 2010 - 2015, os directivos do parque prevén que o sitio empregue ao redor de 3.000 científicos, técnicos e enxeñeiros. Philip Morris podería crear uns 600 empregos unha vez que abra en 2007.
Richmond é ademais é a sede dos supermercados Ukrop, unha empresa familiar de carácter rexional, coñecida polo seu impecable servizo e a amabilidade dos empregados.
Gravata
70px|miniatura|Unha gravata actual, azul. A gravata é un lenzo fino ou anaco de seda en forma de tira que se anoa arredor do colo da camisa ou directamente do pescozo como adorno ou a xeito de abrigo. A orixe da gravata moderna data da terceira década do século XVII cando durante o reinado de Luís XIII de Francia se uniron ao exército de Richelieu que combatía á raíña nai María de Médicis mercenarios croatas que portaban ese complemento para adornar o seu uniforme.
A peza popularizouse na corte de Versalles ligada ao emprego da casaca, peza militar que se estendía cada volta máis entre os civís a mediados do século XVII. En 1670 o rei Luís XIV de Francia ordenou o uso obrigatorio do uniforme entre os seus soldados que incluía a gravata que levaban anoada e pendurada pero no mundo civil o seu deseño fíxose máis relambido.
En 1692 a batalla de Steenkerque deu orixe a un novo estilo de gravata cando Guillerme III de Orange atacou por sorpresa ás tropas francesas e estas non tiveron tempo de anoarse a gravata e simplemente a pasaron polo pescozo, suxeitando as puntas cun ollal da casaca, fíxose popular en París ao aparecer un personaxe nun teatro de ópera parisiense, os homes levábana pasando as súas dúas puntas polo sexto ollal da casaca e as mulleres collían os cordóns do corpiño para atala, mantivo a súa popularidade ata 1720 para ser substituída por unha cinta de encaixe bordado, ata a Revolución Francesa a gravata queda reducida ao mínimo ou mesmo chega a desaparecer pero desde 1789 a desaparición do traxe de corte e a influencia británica orixinan unha moda máis igualitaria e a gravata aparece nos líderes da revolución, xeralmente unha gran gravata que dá voltas arredor do pescozo e que se anoa en forma de lazo.
O británico George Bryan Brummell prototipo do dandi inglés baseaba o seu concepto da elegancia en gran medida na gravata elixida e na súa colocación e Honoré de Balzac escribiu un pequeno tratado sobre a arte de anoarse a gravata correctamente. A partir da revolución de 1830 desaparecen as gravatas fantásticas e se pon de moda un lazo negro atado con despreocupación e comeza a difundirse a gravata de nó. A gravata segue a ser o atuendo formal dos homes occidentais ata a primeira guerra mundial e en menor medida ata a segunda guerra mundial.
Galería de imaxes de Rairiz de Veiga
Galería de imaxes do concello de Rairiz de Veiga na provincia de Ourense.
Manuscritos do Mar Morto
Descrición
A case totalidade dos manuscritos están redactados en hebreo e arameo, e só algúns exemplares en grego. Os primeiros sete manuscritos foron achados acidentalmente por pastores beduínos a finais de 1946, nunha cova nas proximidades das ruínas de Qumrán, na beira noroccidental do Mar Morto. Posteriormente, ata o ano 1956, atopáronse manuscritos nun total de 11 covas da mesma rexión.
Parte dos manuscritos atopados no mar Morto constitúen o testimonio máis antigo do texto bíblico encontrado ata a data. En Qumrán descubrironse aproximadamente 200 copias, a maioría moi fragmentadas, de tódolos libros da Biblia hebrea, con excepción do libro de Ester (aínda que tampouco se atoparon fragmentos de Nehemías, que na Biblia hebrea forma parte do libro de Esdras). Do libro de Isaías atopouse un exemplar completo.
Outra parte dos manuscritos son libros non incluídos no canon da Tanak, comentarios, calendarios, oracions e normas dunha comunidade relixiosa xudea específica, que a maioría dos expertos identifica cos esenios.
A maioría dos manuscritos atópanse hoxe no Museo de Israel en Xerusalén, no Museo Rockefeller de Xerusalén, así coma no Museo Arqueolóxico Xordano en Amán (Xordania). Algúns manuscritos ou fragmentos atópanse tamén na Biblioteca Nacional de Francia en París ou en mans privadas, coma a Colección Schøyen en Noruega.
Descubrimento
Os primeiros sete rolos de pergamiño que con certeza proceden das covas de Qumran foron encontrados en 1947 por Jum'a e o seu curmán Mohammed ed-Dhib, dous pastores beduínos da tribo Ta'amireh nunha cova de Qumrán. Atopárono por casualidade mentres perseguían a unha das súas cabras.
Estes rolos foron vendidos (troceados, para aumentar o seu prezo), a dous anticuarios de Belén. Catro deles foron vendidos (por unha pequena cantidade) a archimandrita do mosteiro sirio-ortodoxo de San Marcos en Xerusalén, Atanasio Josué Samuel (máis coñecido como Mar Samuel). Os tres seguintes, ao final, foron a parar a mans do profesor xudeu Eleazar Sukenik, arqueólogo da Universidade Hebrea de Xerusalén que, dándose conta do valor dos mesmos comprounos en 1954.
Posteriormente publicaronse copias dos rolos, causando un masivo interese en arqueólogos bíblicos, cuxo froito sería o achado doutros seiscentos pergamiños, e centos de fragmentos.
O máis importante deste achado é a súa antigüidade, que permite estudar importantes fontes teolóxicas e organizativas do xudaísmo e do cristianismo. A maioría dos manuscritos datan de entre os anos 250 a. C. e 66 d. C., estando entre eles os textos mais antigos dos que se dispón en lingua hebrea do Tanak ou Antigo Testamento bíblico. Créese que foron ocultados polos esenios para preservalos da guerra dos romanos contra os rebeldes xudeus naqueles anos.
Como os manuscritos foron atopados en 11 covas, a denominación de cada fragmento realizouse indicando primeiro o número da cova na que foi atopado seguido pola letra Q (é dicir 1Q, 2Q e seguintes).
En febreiro de 2017, arqueólogos da Universidade Hebrea de Xerusalén anunciaron o descubrimento da cova 12 nuns outeiros ao oeste de Qumrán, cerca da beira noroeste do Mar Morto. Aínda que non se atoparon manuscritos nesta cova, encontraronse frascos de almacenamento baleiros rotos e créese que o seu contido foi retirado anteriormente. Ademais, encontraronse machadas de ferro datadas arededor do ano 1950, dando a entender que a cova foi saqueada.
Periklis Pierrakos-Mavromichalis
Periklis Pierrakos-Mavromichalis (en grego Περικλής Πιερράκος Μαυρομιχάλης), nado en 1863 e finado en 1938, foi un militar, político e tirador de esgrima.
Traxectoria
Fillo do xeneral Antonios Mavromichalis, dunha recoñecida familia, os Mavromichalis, de guerreiros orixinarios da península de Mani. Seguindo a tradición Periklis entrou na Academia Militar, saíndo como oficial de cabalería; experto esgrimista participou nos Xogos Olímpicos de 1896 de Atenas, gañando a medalla de bronce na proba de florete afeccionado, na rolda preliminar tivo dúas vitorias e unha derrota, perdendo contra Henri Callot, que acabou quedando segundo, e derrotando a Henri Delaborde e Ioannis Poulos. Ao ano seguinte loitou na Guerra Greco-Turca co grao de subtenente, combatendo tamén nas Guerras balcánicas, a primeira guerra mundial, xa como tenente coronel, e máis tarde na Campaña de Asia Menor co rango de tenente xeneral comandando o segundo corpo do exército. Aliado con Nikolaos Plastiras durante a revolución de setembro de 1922 que obrigou a abdicar o rei Constantino I foi ministro do interior no goberno militar de Stilianos Gonatas desde novembro de 1922 ata xaneiro de 1923 cando pasou a ocupar a carteira do exército, en xuño de 1923 tras o cesamento do xeneral Theodoros Pangalos asumiu o comando do exército en Macedonia e Tracia. Foi elixido senador para o período 1929-1932. Foi tamén presidente do Athens Club (1932-1938).
Número EC
O número da Comisión de Encimas (Enzyme Commission) ou número EC é un esquema de clasificación numérica para os encimas baseado nas reaccións químicas que catalizan, elaborado pola Comisión de Encimas da Unión Internacional de Bioquímica e Bioloxía Molecular. Como é parte dun sistema de nomenclatura de encimas, cada número EC está asociado cun nome recomendado para o encima respectivo.
Falando estritamente, os números EC non especifican encimas, senón máis ben reaccións catalizadas por encimas. Se distintos encimas (por exemplo de diferentes organismos) catalizan a mesma reacción, recibirán o mesmo número EC. Polo contrario, existen tamén os identificadores UniProt, que especifican unha proteína só pola súa secuencia de aminoácidos.
Praia de Arealonga, Redondela
A praia de Arealonga é un pequeno areal situado na parroquia redondelá de Chapela. É un dos sete areais do concello. Algúns dos outros son Cesantes, Cabanas e Rande. A area é fina e dourada e a ocupación é alta por se atopar no casco urbano da vila.
Número EC
Formato do número EC
Cada código de encima consta das letras "EC" seguidas de catro números separados por puntos. Os números representan a clasificación do encma en grupos progresivamente máis detallados.
Por exemplo, as tripéptido aminopeptidases teñen o código "EC 3.4.11.4", cuxos compoñentes significan que pertence ás seguintes clases de encimas:
Historia
O esquema para a nomenclatura dos encimas empezou a desenvolverse en 1955, cando o Congreso Internacional de Bioquímica en Bruxelas creou a Comisión de Encimas. A primeira versión publicouse en 1961. A edición actual é a sexta, publicada pola Unión Internacional de Bioquímica e Bioloxía Molecular en 1992, e contén 3196 encimas distintos.
Deporte extremo
miniatura|300px|Practicando [[windsurf na costa de Cantabria, un día de tormenta.]] miniatura|300px|Praia de Pantín ([[Valdoviño, Valdoviño|Valdoviño) onde se celebra cada ano a proba de surf Pantín Classic Galicia Pro.]] Os deportes extremos ou deportes de risco son todos aqueles deportes ou actividades de ocio con algún compoñente deportivo que comportan unha real ou aparente perigosidade polas condicións difíciles ou extremas nas que se practican.
Alolactosa
A alolactosa é un disacárido formado por D-galactosa e D-glicosa unidas por enlace O-glicosídico β1-6, polo que o seu nome sistemático é D -galactopiranosil (1→6)- D -glicosa. É similar á lactosa, pero esta ten enlaces β(1-4). Pode orixinarse pola transglicosilación ocasional da lactosa catalizada polo encima β-galactosidase.
Deporte extremo
Baixo este concepto agrúpanse moitos deportes que implican certa dose de exixencia física e, sobre todo, mental. Inclúense os deportes máis exixentes dentro do excursionismo (escalada en xeo, escalada en rocha etc.), e outros de recente creación como (bungee, snowboard, parkour etc.). miniatura|180px|Escalada en [[Guitiriz (Lugo).]] miniatura|180px|Escalada en xeo.
Alolactosa
A función biolóxica principal da alolactosa é a de ser un indutor do operón lac da bacteria Escherichia coli. A alolactosa actúa uníndose a unha subunidade do represor lac tetramérico, o cal, cando pode funcionar normalmente, reprime o funcionamento do operón uníndose ao operador lac, pero cando a lactosa se une a el sofre cambios conformacionais que reducen a súa afinidade co operador do operón, polo que se disocia do operador e non pode reprimir o operón. Esta ausencia de represor activo causada pola alolactosa fai que o operón poida transcribir os seus xenes, polo que a alolactosa funciona como un indutor do operón.
Deporte extremo
Un deporte habitualmente non considerado extremo pódese definir así cando se practica baixo condicións especiais ou circunstancias particulares non habituais nel. Por exemplo, a escalada en rocha a uns centímetros do chan non se considera "deporte extremo", pero cando se realiza nunha parede vertical rochosa a varios centos de metros de altura, entón xa se lle aplica o termo.
Alolactosa
Un análogo non hidrolizable da alolactosa é o isopropil β-D-1-tiogalactopiranósido (IPTG), que se usa en bioloxía molecular para inducir o operón lac.
Deporte extremo
Pódese considerar que unha persoa practica un "deporte extremo" cando o fai por primeira vez. Por exemplo, o descenso de ríos de clase IV é bastante extremo para quen nunca antes se subira a unha balsa e o sentirá como moi por riba das súas capacidades persoais.
O termo "deporte extremo" non é adecuado aplicalo cando se realiza simplemente unha actividade recreativa ou turismo alternativo, nin tampouco debe estar definido polas condicións medioambientais, algo bastante subxectivo e dependente do grao de preparación. En cambio, o termo pode aplicarse cando se practica un deporte nos límites actuais de desenvolvemento, sexa montañismo, atletismo, ximnasia ou calquera outro.
Actualmente, nalgúns países empeza a utilizarse o termo deporte de aventura cando se practican deportes de máis alto risco do normal sen seren profesionais os participantes. Un exemplo disto é a diferenza que existe entre "espeleoloxía" e "espeleísmo": o primeiro refírese a unha actividade científica, mentres que o segundo fai referencia a aquelas persoas que o practican por deporte.
Practicamente calquera actividade física que reúna algunhas destas características pode ser considerada como deporte extremo:
Clasificación
Aínda que a exacta definición de deporte extremo e cales son os deportes que se poden incluír neste grupo son debatíbeis, fixéronse algunhas clasificacións. En 2004 Joe Tomlinson clasificou os deportes extremos en tres categorías, segundo se practiquen no aire, en terra ou na auga. miniatura|300px|[[Parapente sobre a ría da Coruña.]]
Outros deportes extremos non relacionados por Tomlinson son: parkour, barranquismo, bungee, bodyboard, parapente e airsoft.
Historia
A orixe da diverxencia entre os termos deporte extremo e deporte pode datarse nos anos 1950 cando aparece unha famosa frase, atribuída a Ernest Hemingway. A frase é: miniatura|[[Alpinismo, un dos escasos deportes de risco, segundo o Hemingway.]]
Como vemos, na frase defínese a palabra deporte como unha actividade na cal podería un matarse. As outras actividades son simples xogos. A frase pode que fora inventada polo escritor Barnaby Conrad ou por Ken Purdy.
Nas últimas décadas o termo deporte extremo foi promovido polos Xogos X, un acontecemento de multideportes creado e desenvolvido por ESPN. Os primeiros Xogos X (coñecidos desde 1995 como Xogos Extremos) leváronse a cabo en Newport, Providence (Rhode Island), Mount Snow e Vermont, nos Estados Unidos de América.
En 2004 o xornalista estadounidense David Browne publicou unha historia dos deportes extremos. No seu libro describe a historia, a cultura e o negocio destes deportes, incluíndo entrevistas con atletas, empresarios e expertos en mercadotecnia.
Mercadotecnia
miniatura|160px|[[Ciclismo de montaña.]] miniatura|160px|Snowboarding. miniatura|160px|Carreira de demolición ou Demolition Derby. miniatura|160px|[[BMX, backflip.]] Algúns afirman que a distinción entre un deporte extremo e un convencional ten tanto ou máis que ver coa mercadotecnia que co nivel de perigo ou a adrenalina xerada. Por exemplo, o rugby é perigoso e induce a produción de adrenalina, pero non se considera un deporte extremo debido á súa imaxe tradicional, e porque non implica alta velocidade e non ten variábeis ambientais que inflúan nos atletas. A carreira de demolición (en inglés, Demolition Derby), que é, predominantemente, un deporte de adultos, non se considera como 'extremo', mentres que a carreira de BMX, un deporte xuvenil, si se considera.
A etiqueta 'extremo' é unha auréola contracultural, un rexeitamento da autoridade e do status quo por unha xuventude descontenta. Algunha xuventude (como a denominada Xeración do Milenio Y) aproveita as actividades que eles poden reclamar como súas propias, e comezou a rexeitar deportes máis tradicionais.
A definición de deportes extremos cambiou durante os anos debido á mercadotecnia. Cando se usou o termo primeiramente, a finais dos anos 1980 e nos 1990, usouse para deportes de adultos como o paracaidismo, o mergullo con escafandro autónomo, o surf, a escalada, o esquí de neve, o esquí acuático, o snowboard, o ciclismo de montaña, o alpinismo etc., moitos dos cales daquela non tiñan moita popularidade. O termo hoxe en día aplícase máis a deportes xuvenís como a patinaxe sobre rodas, o snowboard, a patinaxe agresiva, o FMX e o BMX, e está estreitamente asociado coa mercadotecnia que o atribúe a xeracións novas e aos seus estilos de roupa e de música.
A palabra gañou en popularidade coa chegada dos Xogos X, un conxunto de actividades pensadas para a televisión de acontecementos. Os anunciantes foron rápidos para recoñecer as demandas deste tipo de eventos polo público e actuaron en consecuencia.
Motivación
Un trazo común destas actividades é a súa presunta capacidade para inducir unha elevada segregación de adrenalina nos participantes. Porén, desde o punto de vista médico é que a presa ou a alta velocidade non están asociadas coa liberación de adrenalina, senón que esta débese ao medo, debido aos altos niveis de dopamina, endorfinas e serotonina a causa do alto nivel de esforzo físico. Ademais, un estudo recente suxire que o elo entre a adrenalina e os deportes extremos 'verdadeiros' é suposto. O estudo definiu os deportes extremos 'verdadeiros' como un ocio ou actividade onde o resultado máis probábel dun accidente mal manexado ou o erro é a morte. Esta definición fíxose para separar a promoción de mercadotecnia da actividade.
Eric Brymer tamén encontrou que o potencial de varias experiencias extraordinarias humanas, moitas das cales teñen paralelo co que se encontra en actividades como a meditación, era unha parte importante da experiencia do deporte extremo.
Algúns deportes existiron durante décadas e tiveron os seus defensores, algúns dos cales chegaron a facerse personalidades coñecidas. A escalada e o montañismo de xeo deu nomes publicamente recoñecíbeis como Edmund Hillary, Chris Bonington, Wolfgang Gullich e, máis recentemente, Joe Simpson. Outro exemplo é o surf, inventado hai séculos polos habitantes de Hawai.
En Galicia
Galicia non só é coñecida polas fazañas deportivas futbolísticas do Deportivo e do Celta, senón tamén pola súa tradición de deportes acuáticos, tanto no mar como nos ríos, como remo, navegación deportiva, piragüismo, e hoxe tamén pola práctica dalgúns deportes de risco, como o rafting, a escalada, o parapente, o surf ou o widsurf.
Serafín Domínguez Valverde
Serafín Domínguez Valverde, nado no Porriño en 1862 e finado no mesmo concello en decembro de 1927, foi un político galego.
Traxectoria
Concelleiro do Porriño, foi nomeado alcalde do Porriño en xaneiro de 1914. Cesou no cargo en 1916. Volveu ser alcalde a principios dos anos vinte.
Francisco Higuera Fernández
Traxectoria
Debutou en Primeira División co Real Mallorca na tempada 1983-84, pero afianzouse nesta categoría cando fichou polo Real Zaragoza, equipo no que militou nove tempadas e co que gañou unha Copa do Rei na tempada 1993-94 e unha Recopa de Europa ante o Arsenal FC en 1995. A final da Copa do Rei disputouna ante o Celta de Vigo e o propio Higuera foi quen marcou o gol decisivo na quenda de penaltis despois de que o porteiro maño Andoni Cedrún lle detivese un penal ao xogador céltico Alejo.
Tamén xogou na Primeira División Mexicana co Puebla Fútbol Club, á súa volta a España ficha polo Xerez CD en Segunda División B. Trala súa retirada converteuse en director deportivo do club.
Foi internacional coa Selección de fútbol de España en seis encontros oficiais e marcando un gol, disputou as Eurocopas de Suecia 1992 e Inglaterra 1996 e o Mundial dos Estados Unidos 1994.
A Graña de Umia, Quintillán, Forcarei
A Graña de Umia é un lugar da parroquia de Quintillán, no concello de Forcarei. No ano 2008 tiña 57 habitantes (27 homes e 30 mulleres), o que supón un aumento respecto ao ano 2006.
Nesta aldea, na carballeira da Ponte da Devesa, ten lugar cada ano no verán a festa do caracol.
José Luis Pécker
José Luís Pécker, nado en Madrid o 30 de agosto de 1927 e finado o 20 de decembro de 2007, foi un xornalista español. Foi pai da tamén xornalista Beatriz Pécker.
Juan Antonio Saavedra
Juan Antonio Saavedra Reinaldo, nado en Pontevedra o 21 de novembro de 1973, é un deportista paralímpico español do club de Tiro Lucero que compite en tiro olímpico. A súa especialidade é a competición con carabina pneumática e carabina calibre 22.
Carreira deportiva
Iniciouse no deporte paralímpico practicando a natación a nivel nacional (campión de España S8 100m bolboreta, 1998) e internacional (medalla de prata 4x100 libres, Campionato do Mundo de Natación 1998, Nova Zelandia).
José Luis Pécker
Traxectoria
Comezou a súa carreira como locutor de radio, e ó longo dos anos 50 a súa voz fíxose popular desde as ondas da Cadena SER, onde colaboraba, entre outros moitos espazos, no concurso Un millón con casa y coche ou en Cabalgata de fin de semana o programa de Bobby Deglané, ó que logo substituíu á fronte do programa.
Juan Antonio Saavedra
Carreira deportiva
Desde os seus comezos durante os anos 90 no tiro olímpico foi campión de España en numerosas ocasións en varias modalidades de tiro con carabina. Participou nos XX. PP. de Sídney 2000 (8º posto en R5-Carabina aire tendido) e nos XX. PP. de Atenas 2004 (4º posto en R5-Carabina aire tendido). En maio de 2011 conseguiu a praza para os Xogos Paralímpicos de Londres 2012 cunha medalla de bronce en R6-Carabina tendido 50m durante o IPC Shooting World Cup de Alacant.
José Luis Pécker
Traxectoria
Pouco despois de que Televisión Española iniciase as súas emisións, incorporouse tamén ó Ente Público, no que, ó longo dos anos, dedicouse á presentación, sobre todo, de concursos como De 500 a 500.000, con Carmina Alonso e Isabel Bauzá, Las diez de últimas (1969), Cambie su suerte (1974) ou sobre todo Un millón para el mejor, á fronte do cal relevou, en 1969, a Joaquín Prat.
Juan Antonio Saavedra
Carreira deportiva
Nos Xogos de Londres participou en tres probas: R3 (Carabina aire tendido SH1), R4 (Carabina aire pé SH2) e R6 (Carabina tendido 50m). En R3 entrou na final igualando a marca paralímpica con 600 puntos, alcanzando o 7º posto. O 4 de setembro de 2012 logrou o seu maior éxito deportivo até a data, conseguindo a medalla de prata en R6-Carabina tendido 50m, quedando a só 2 décimas do gañador da proba Abdulla Alaryani, de Emiratos Árabes Unidos.
José Luis Pécker
Traxectoria
En 1969 colaborou con Andrés Pajares no lanzamento da canción humorística Un sillón para el peor.
Alain Robbe-Grillet
Alain Robbe-Grillet, nado en Brest o 18 de agosto de 1922 e finado en Caen o 18 de febreiro de 2008, foi un escritor e cineasta francés. Foi o principal teórico e animador do movemento literario chamado nouveau roman.
José Luis Pécker
Traxectoria
Foi Premio Ondas en 1955 (Nacionais de Radio - Mellor locutor polo seu labor en Radio Madrid) e en 1958 (Nacionais de Radio - Mellor locutor polo seu labor na Cadena SER).
Juan Antonio Saavedra
Carreira deportiva
No ano 2013 foi recoñecido coa Medalla de Prata da Real Orde do Mérito Deportivo que outorga o Consello Superior de Deportes.
José Luis Pécker
Traxectoria
Faleceu o día 20 de decembro de 2007 ós 90 anos de idade
Juan Antonio Saavedra
Carreira deportiva
En xullo de 2015, durante a 2015 IPC Shooting World Cup celebrada en Osijek (Croacia), Juan Saavedra logra a medalla de prata na proba de Carabina tendido 50m (R6), outorgando a España a súa única praza de tiro para os Xogos Paralímpicos de Río de Xaneiro de 2016.
Alain Robbe-Grillet
Traxectoria
Enxeñeiro agrónomo de profesión, viaxou por Marrocos, Guinea, A Martinica e Guadalupe de 1949 a 1951. Despois abandonou a profesión para dedicarse á literatura.
En 1953 publicou Les gommes, a súa primeira obra, que obtivo o Prix Fénéon. En 1954 apareceu Le Voyeur que foi premiado co Prix des critiques en 1955. Fixo amizade con Jérôme Lindon, director da editorial Les Éditions de Minuit, da que foi asesor literario de 1955 a 1985. En 1963 publicou Pour un Nouveau Roman, unha recompilación dos seus artigos editados principalmente no semanal L'Express, o que o converte no teórico dese movemento literario.
Juan Antonio Saavedra
Vida persoal
Juan Saavedra sufriu durante a súa adolescencia a amputación do seu antebrazo esquerdo debido a un cancro. Estudou a carreira de Enxeñaría de Minas na Universidade de Vigo, está casado e actualmente compaxina a súa actividade deportiva no tiro olímpico co traballo de asesor financeiro. Ademais dirixe o seu propio club deportivo, o Tiro Lucero.
Alain Robbe-Grillet
Traxectoria
Tamén escribiu guións de cine, como L'Année dernière à Marienbad, dirixida por Alain Resnais en 1961, e foi el mesmo director de cine, destacando na súa filmografía as películas L'immortelle, Le jeu avec le feu e A bela cativa.
Privilege Style
Privilege Style é unha aeroliña chárter española coa súa sede en Palma de Mallorca e baseada no aeroporto Adolfo Suárez Madrid-Barajas. O seu presidente é o trivés Chema Álvarez e o nome dalgúns dos seus avións fan referencia á súa procedencia. O seu avión máis recente, un Boeing 777-200ER, foi bautizado como "Auria", o seu Boeing 767-300ER recibiu o nome de Eduardo Barreiros, homenaxeando ao empresario ourensán, e un dos Boeing 757-200 chámase "Milagros Díaz", igual que a nai do presidente
Alain Robbe-Grillet
Traxectoria
De 1966 a 1968, Alain Robbe-Grillet colaborou co Haut comité pour la défense et l´expansion de la langue française (Alto Comité para a Defensa e a Expansión da Lingua Francesa). De 1972 a 1997, foi profesor nos Estados Unidos, na Universidade de Nova York (NYU) e na Washington University de Saint-Louis (Missouri). Tamén dirixiu o Centro de Socioloxía da Literatura na Universidade de Bruxelas entre 1980 e 1988.
Privilege Style
Privilege Style opera voos chárter no nome doutras aeroliñas, turoperadores, equipos deportivos ou clientes VIP.
Alain Robbe-Grillet
Traxectoria
Alain Robbe-Grillet foi elixido membro da Academia Francesa da Lingua o 25 de marzo de 2004 pero renunciou a tomar posesión do cargo ao considerar a cerimonia obsoleta. Morreu aos 85 anos, o 18 de febreiro de 2008, a causa dunha crise cardíaca.
Privilege Style
Frota
thumb|[[Boeing 777|Boeing 777-200ER "Auria"]] En abril de 2018 a frota de Privilege Style estaba formada polos seguintes avións:
Alain Robbe-Grillet
Traxectoria
Estaba casado desde 1957 coa escritora Catherine Robbe-Grillet, tamén coñecida co pseudónimo de Jeanne de Berg.
Estilo literario
O nouveau roman caracterízase por un grao de obxectividade levado ao punto no que o autor non intervén coas situacións ou os personaxes e moitas veces os personaxes son só espectadores dun mundo de obxectos que parecen cobrar o principal valor (en canto actantes) das obras. Este movemento, no que se inclúe a Nathalie Sarraute, Claude Simon, Michel Butor, Robert Pinget, Marguerite Duras e Samuel Beckett, entre outros, foi apoiado por grandes críticos, como Roland Barthes, sobre quen escribiu páxinas agudas Robbe-Grillet.
A escritura de Alain Robe-Grillet foi descrita como "realista", "fenomenolóxica" (no sentido que lle dá Heidegger) ou como "unha teoría da superficie pura". As descricións metódicas, xeométricas e moitas veces repetitivas dos obxectos e dos lugares revelan a psicoloxía e a personalidade dos personaxes. O lector ten que recompoñer a trama e as experiencias emocionais a partir da repetición das descricións, da atención prestada a detalles en aparencia insignificantes, e das rupturas na continuación lóxica, como se se tratase dun crebacabezas. Este proceso recorda o método da psicanálise no que o significado profundo se revela por medio da descontinuidade ou da asociación de ideas. Tanto a trama como o desenvolvemento cronolóxico están fragmentados, polo que a novela resultante podería ser o equivalente literario da pintura cubista.
Castroviejo
O topónimo castelán Castroviejo pode referirse a:
Amais, como apelido pode referirse a:
Fernando
Fernando é un nome propio de home, de orixe xermana, godo, Firthunands. Firthu quere dicir "paz", que en alemán é Friede e nands, que significa audaz. Unha tradución sería "O que se atreve a todo con tal de conservar a paz". O nome é moi común en países onde se estableceron os visigodos. A América chegou proveniente de España e Portugal.
Voivodato de Brasław
miniatura|dereita|200px|Localización do voivodato na República das Dúas Nacións. O voivodato de Brasław (en województwo brasławskie; en Breslaujos vaivadija; en Браслаўскае ваяводства) foi unha división administrativa do Gran Ducado de Lituania logo da segunda partición de Polonia e Lituania en 1793. A súa capital foi a cidade de Brasław.
O voivodato desapareceu coa terceira partición, en 1795, pasando a formar parte da Gobernación de Vilna do Imperio Ruso.
O Vilar, Santiago de Mondoñedo, Mondoñedo
O Vilar é un lugar da parroquia de Santiago de Mondoñedo, no concello lugués de Mondoñedo, na comarca da Mariña Central. Segundo o IGE, en 2014 non tiña habitantes.
Encontro Medieval de L'Entregu
miniatura|280px|Encontro Medieval de L'Entregu no ano 2014. O Encontro Medieval de L'Entregu é unha actividade que se celebra dende o ano 2006 organizada pola Sociedade Cultural e de Festas de L'Entregu, en Samartín del Rei Aurelio.
Desenvolvemento
Cada ano escóllese un rei Aurelio entre persoas destacadas da vida social, cultural ou deportiva do concello. Esta persoa será coroada rei no Teatro Municipal de Samartín del Rei Aurelio no trascurso dunha obra teatral que a Sociedade Cultural e de Festas de L'Entregu encarga cada ano a un escritor diferente.