cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Craniometría
Craniometría, frenoloxía e fisionomía
A craneimetría tamén foi usada na frenoloxía, que intentaba determinar o carácter, os trazos de personalidade e as tendencias criminais a partir da forma da cabeza e, por tanto, do cranio. A comenzos do século XIX, Franz Joseph Gall (1758–1822) desenvolveu a "cranioscopia" (do grego antigo κράνιον kránion, 'cranio', e σκοπία scopía, 'observación'), un método para determinar a personalidade e o desenvolvemento das facultades mentais e morais a partir da forma externa do cranio. A cranioscopia foi máis tarde rebautizada como "frenoloxía" (do grego antigo φρήν phrḗn, 'mente', e λόγος lógos, 'coñecemento') polo seu alumno Johann Spurzheim (1776–1832), quen escribiu extensamente sobre o "sistema fisionómico dos doutores Gall e Spurzheim". A fisionomía establecía unha correlación entre as características físicas (especialmente as faciais) e os trazos da personalidade. Foi feita famosa por Cesare Lombroso (1835–1909), o fundador da "criminoloxía antropolóxica", quen afirmaba ser capaz de identificar cientificamente vínculos entre a natureza dun crime e a personalidade ou aparencia física do criminal. Creador do concepto de "criminal nato" e defensor do determinismo biolóxico, Lombroso intentou recoñecer a criminais grazas ás medidas dos seus corpos. Concluíu que as características craniais e faciais eran pegadas da criminalidade xenética, e que estas características podían ser medidas con craniómetros e calibradores cos resultados desenvolvidos nunha análise cuantitativa. Uns poucos dos 14 trazos identificados dun criminal incluían mandíbulas longas, proxección cara a fóra destas, fronte baixa e inclinada, pómulos grandes, narices achantados ou recachados, orellas con forma de asa, nariz aquilina ou labios carnosos, ollos duros e furtivos, barba escasa ou calvicie, insensibilidade á dor, brazos longos, etcétera.
Crítica e rexurdimento de teorías craniais antigas no século XX
miniatura|280px|Debuxo de 1839 de Samuel George Morton "dunha cabeza de negro, dun cranio caucásico e dunha cabeza mongol".
Tras ter unha influencia fundamental no supremacismo branco estadounidense, As razas de Europa (1899) de William Ripley terminaría sendo reescrito en 1939, xusto antes da segunda guerra mundial, polo antropólogo físico de Harvard Carleton S. Coon. Este acabaría dimitindo da American Association of Physical Anthropologists. Algunhas das súas outras obras foron descartadas porque non estaba de acordo coas evidencias expostas polas obras de científicos como Franz Boas, Stephen Jay Gould, Richard Lewontin, Lieberman e outros, que restaban importancia ou mesmo descartaban a raza como concepto válido co que dividir a biodiversidade.
J. Philippe Rushton, psicólogo e autor da controvertida obra Race, Evolution and Behavior (1995), que foi considerada pola maioría da comunidade científica como unha resurrección das teorías científicas do século XIX, reanalizaba a retabulación de Gould en 1989 e defendía que Samuel Norton, na súa Crania Americana de 1839, descubrira un patrón de tamaño cerebral decrecente procedente de asiáticos, europeos e africanos. No seu libro de 1995, Rushton daba un volume endocranial medio de 1364 cm³ para "orientais", 1 347 para brancos e 1 268 para negros. Outras afirmacións parecidas foron realizadas por Ho et al. (1980), que mediu 1 261 cerebros en autopsias, e Beals et al. (1984), que mediu aproximadamente 20 000 cranios, hachando o mesmo patrón asiático-europeo-africano.
Rushton é o director do Pioneer Fund, que afirma promover «o avance do estudo científico da herdanza e as diferenzas humanas» e que publica o Mankind Quarterly, ao que contribuíron, entre outros, o fundador da Nouvelle Droite Alain de Benoist. A asociación de Rushton foi cualificada como "grupo de odio" polo Southern Poverty Law Center (SPLC), unha organización pro dereitos civís.
Rushton foi acusado por outros investigadores de malinterpretar os datos. Cando os reanalizaban, Zack Cernovsky et al. argumentaron que moitas das afirmacións de Rushton son incorrectas. Así, escribiron que:
Uso moderno da craniometría
Os datos do volume cerebral e outros parámetros craniométricos úsanse cientificamente para comparar na actualidade especies animais e para analizar a evolución da especie humana na arqueoloxía.
Pena de Loureiro, Bascuas, Vila de Cruces
Pena de Loureiro é un lugar da parroquia de Bascuas, no concello pontevedrés de Vila de Cruces, na comarca do Deza.
Refoxos, Corvillón, Cambados
Refoxos é un lugar da parroquia de Corvillón no concello pontevedrés de Cambados na comarca do Salnés. Tiña 120 habitantes no ano 2016 segundo datos do IGE, dos que 95 eran mulleres e 83 homes, o que representa un aumento respecto ó ano 2010, cando eran 111 veciños, pero un descenso respecto ó ano 2005, cando eran 125.
We Can Do It!
300px|miniatura|O cartel co slogan «We Can Do It!», creado en 1943. We Can Do It! (Nós podemos facelo! ou sinxelamente Podemos facelo!) é un cartel estadounidense de propaganda bélica, creado en 1943 por J. Howard Miller para a empresa Westinghouse Electric como unha imaxe inspiradora para erguer a moral dos traballadores durante a segunda guerra mundial. Crese que o autor se inspirou nunha imaxe en branco e negro de Geraldine Hoff, unha traballadora dunha fábrica de Míchigan que aparecera nunha nova de axencias.
O cartel tivo unha repercusión moi limitada durante a segunda guerra mundial pero foi redescuberto durante os anos 80 e amplamente reproducido en gran cantidade de formatos. Dende ese intre chamóuselle «We Can Do It!» ou «Rosie the Riveter», por analoxía con estoutra figura icónica da guerra. O cartel empregouse en campañas a prol do feminismo e doutras cuestións políticas durante os anos 80. Tamén apareceu na portada da revista Smithsonian do 1994, nun selo do servizo de Correos dos Estados Unidos en 1999, empregouse como material electoral nos Estados Unidos de América no 2008 e foi redeseñado para celebrar a toma de posesión da primeira muller primeira ministra de Australia. A imaxe é unha das 10 máis solicitadas no Servizo Nacional de Arquivos dos Estados Unidos.
Jagdpanzer IV
O Jagdpanzer IV foi un cazacarros alemán baseado no chasis do Panzer IV e construído en tres variantes principais. Foi desenvolvido en contra dos desexos de Heinz Guderian, o inspector xeral do Panzertruppen, como substituto do Sturmgeschütz III (StuG III). Guderian opúxose dicindo que non era necesario, segundo el os recursos terían que destinarse á produción do Panzer IV, xa que o Stug III e o Sturmgeschütz IV eran máis axeitados para ese papel.
Xoana I de Navarra
miniatura|180px|Selo da raíña Xoana I. miniatura|180px|Funeral de Xoana I. miniatura|180px|O Colexio de Navarra, fundado por Xoana I, nun debuxo de 1440. Xoana I de Navarra, nada en Bar-sur-Seine, Champaña, Francia o 17 de abril de 1271, e finada en Vincennes, Illa de Francia, Francia o 4 de abril de 1305, foi raíña de Navarra e condesa de Champaña e de Brie entre 1274 e 1305.
Foi, ademais, raíña consorte de Francia entre 1285 e 1305, debido á súa voda co entón futuro Filipe IV "o Fermoso" de Francia.
Filla de Henrique I de Navarra e de Branca de Artois, foi a última raíña de Navarra da casa de Champaña.
Orixes familiares
Xoana foi a filla segundoxénita de Henrique de Navarra, rei de Navarra co nome de Henrique I, e conde de Champaña e Brie co nome de Henrique III (último fillo varón de Teobaldo o Tobador, rei de Navarra (Teobaldo I) e conde de Champaña (Teobaldo IV), e da súa terceira esposa Margarida de Borbón-Dampierre (falecida en 1256).
Raíña de Navarra
En 1273 o primoxénito Tebaldo morreu, a causa dunha caída que tivo lugar no castelo de Estella. Deste xeito Xoana, que tiña 3 anos de idade, quedou como herdeira do seu pai Henrique I do reino de Navarra e máis do condado de Champaña e de Brie.
Xusto despois Xoana foi comprometida con Henrique de Windsor (1267-1274), o fillo máis vello do rei de Inglaterra Eduardo I. Un documento, de data de 1 de setembro de 1273, refírese ao acordo entre Eduardo I (Edbbardus... rex Anglie) e Henrique I (Henricus... Navarra rex, Campanie et Brie, viene el palatinus) para a unión entre Xoana (Henricus rex... Johannam filiam nostrum et heredem) e Henrique de Windsor (Henrico filio et primogénito heredi... Edbbardi Regis Anglie).
Henrique I de Navarra morreu en 1274, seica a causa da súa obesidade, á idade de trinta anos, e Xoana sucedeuno no reino de Navarra e no condado de Champaña e de Brie, como Xoana I; a súa nai, Branca de Artois, convértese en titora e despois como rexente no nome da súa filla. Segundo a Crónica de Guillaume de Nangis, Xoana (unicam filiam Johannam) sucede ao seu pai Henrique (Henricus rex Navarræ comesque Campaniæ) en 1274.
Esta situación supuxo un aumento das presións dos reinos de Castela, Aragón e Francia por casar a un membro da familia coa herdeira e incorporar así o reino aos seus dominios. Branca, a nai de Xoana, e rexente, era francesa, sobriña do falecido rei Luís IX (san Luís), como filla do seu irmán Roberto I de Artois, polo que pediu axuda ao seu primo irmán Filipe III de Francia. Este levou con el a Xoana á Corte de Francia, en París onde, cancelado o compromiso inglés pola morte de Henrique de Windsor en maio de 1275, en Orleáns, Xoana foie prometida ao herdeiro ao trono de Francia, Filipe o Fermoso
O monarca decidiu casala co seu fillo Filipe, cando ela tiña 11 anos e el 16, anticipándose a Afonso X o Sabio, que desexaba casala co seu fillo. A voda celebrouse o 16 de agosto de 1284 na Catedral de Notre-Dame de París. A Crónica de Guillaume de Nangis fai un relato do matrimonio (festo Assumptionis beatæ virginis matris Domini...crastino...apud Parisius) entre Filipe (Philippus regis Franciæ Philippi filius major natu) e Xoana (Johannam filiam defuncti regis Navarræ comitisque Campaniæ Henrici).
Como consecuencia deste enlace, tropas francesas ocuparon o renio de Navarra, que foi gobernado por funcionarios franceses, aínda que nominalmente o reino era rexido por Branca. Deste xeito, Filipe o Fermoso converteuse no rei Filipe I de Navarra, conde de Champaña e de Brie.
Porén, os condados de Champaña e de Brie continuaron gobernados pola rexente, Branca que, en 1276, casou en segundas nupcias con Edmundo Plantagenet, primeiro conde de Lancaster, chamado Crouchback (o da "Cruz nas costas"), irmán do rei de Inglaterra, Eduardo I. Branca continuou gobernando os condados, xunto co seu marido, incluso despois de que Xoana alcanzara a maioría de idade. Estes condados foron anexionados ao reino de Francia en 1316
Subida ao trono de Francia
Ao ano seguinte, en 1285, faleceu Filipe III, e o seu fillo subiu ao trono como Filipe IV.
Este defendía un estado centralizado e omnipotente, e a necesidade de diñeiro para manter este tipo de goberno influíu na política que se aplicou en Francia e en Navarra:
Conflitos coa Igrexa romana
Ante estas medidas, o papa Bonifacio VIII respondeu prohibíndolle ao clero subministrar subsidios aos laicos. O rei prohibiu a saída de ouro e prata do reino, coa protesta do papa. Finalmente Bonifacio VIII cedeu, pero en 1301 o rei detivo ao bispo de Pamiers, e Bonifacio reaccionou acusando ao rei de violar as prerrogativas da igrexa, dispoñéndose a excomungar ao rei, cando foi detido por homes deste. O papa morreu ao mes deste suceso, despois de ser liberado pola poboación da cidade de Roma. (Na actualidade Bonifacio VIII é recordado en boa medida polas súas loitas con Dante, que na Divina Comedia colocouno nun círculo do inferno xunto co rei Filipe IV).
Os sucesores de Bonifacio VIII, Benedito XI e, sobre todo, Clemente V (elixido por intervención de Filipe), recuaron: Clemente V nomeou cardeais franceses, derrogou todas as decisións de Bonifacio VIII contra Filipe IV e instalouse en Aviñón. O estado francés vencera a Roma.
Porén, Filipe non puido derrogar o Foro Xeral de Navarra, ou Foro Antigo, posto por escrito en 1250 pola nobreza para evitar os abusos reais.
Morte
Ao falecer Xoana o 4 de abril de 1305 no castelo de Vincennes (Francia). No seu testamento deixou un legado para fundar o Collège de Navarre (Colexio de Navarra) en París. Os naturais do reino navarro acordaron gardar o reino para o seu fillo Luís, pois non querían seguir mantendo a Filipe o Fermoso como rei en Navarra. Finalmente Luís xurou os foros en outubro de 1307.
Matrimonio e descendencia
O 14 de agosto de 1284 Xoana casou na Catedral de Notre-Dame de París co futuro rei Filipe IV de Francia, e asociou ao trono ao seu cónxuxe como Filipe I de Navarra, rei de Navarra e conde de Champaña e de Brie.
Deste matrimonio naceron 7 fillos:
Corpus Iuris Civilis
miniatura|dereita|200px|CORPUS IURIS CIVILIS ROMANI. Gothofredus, 1583 O Corpus Iuris Civilis (Corpo de dereito civil) é unha obra xurídica fundamental, publicada entre 529 e 534 por orde do emperador bizantino Xustiniano I.
Código de Xustiniano
En 527 d.C., sobe ao trono en Constantinopla, Xustiniano, que inicia unha ampla obra militar e lexislativa. Pouco despois de asumir o poder, Xustiniano percibiu a importancia de salvagardar a herdanza representada polo dereito romano e, en 528, nomeou unha comisión de dez membros (presidida por Triboniano, ministro do emperador e xurisconsulto de gran mérito) para compilar as constitucións imperiais vixentes (leis emanadas dos emperadores desde o goberno do emperador Adriano). Triboniano, principal colaborador, era profesor de dereito da escola de Constantinopla. El rodeouse de xuristas, profesores e avogados, cos cales iniciou un enorme traballo de compilación. Auxiliouno eficazmente nesa misión Teófilo, outro profesor da mesma escola.
A misión dos compiladores completouse en dous anos. O Código era destinado a substituír o Gregoriano, o Hermoxeniano, as constitucións particulares e o Código Teodosiano de 438. O 7 de abril de 529, coa constitución Summa rei publicae, o emperador publica o código, intitulado Nouus Iustinianus Codex (Código Novo de Xustiniano), e estabelece que entraría en vigor o 16 de abril daquel ano. Esa primeira obra non chegou ata nós pois foi substituída por outra, xa en 534. Así, ficou coñecido por Código Vello, en contraposición ao de 534, chamado, este si, Código Novo.
Umbría
250px|dereita|miniatura|Chaira en Castelluccio di Norcia (Umbría) A Umbría (Umbria en italiano), posta no corazón de Italia, cos seus 8.456 km² de superficie (6.334 a provincia de Perugia e os restantes 2.122 a de Terni) é unha das rexións máis pequenas de Italia e a única, da Italia peninsular, que non está bañada por ningún mar. Limita ao leste e ao nordeste coas Marcas, ao oeste e noroeste coa Toscana e ao sur e suroeste co Lacio.
Corpus Iuris Civilis
Digesto ou Pandectas
O Digesto, coñecido igualmente polo nome grego Pandectas, é unha compilación de fragmentos de xurisconsultos clásicos. É a obra máis completa e ampla (50 libros) que o Código ten e ofreceu maiores dificultades na súa elaboración. Digesto vén do latín digerere (pór en orde).
Umbría
Xeografía
Neste territorio predominan os outeiros (70,7% da superficie total), aínda que tamén ten zonas de montaña (o 29,3%). A Umbría ofrece unha gran variedade de caracteres morfolóxicos e paisaxísticos coa presenza de vales, cadeas montañosas, altiplanos e chairas, máis ou menos extensas, que atravesan a rexión de oeste a leste, constitúen a característica xeográfica dominante. A inestabilidade tectónica e a nova idade xeolóxica motivan a elevada sismicidade da rexión.
Corpus Iuris Civilis
Digesto ou Pandectas
Realizada a compilación das leges (constitucións imperiais), era necesario resolver un problema con relación aos iura (dereito contido nas obras dos xurisconsultos clásicos), que non tiñan sido aínda compilados. Había entre os xurisconsultos antigos unha serie de controversias a solucionar. Para iso, Xustiniano expediu 50 constitucións (as Quinquaginta Decisiones). É probábel que durante a elaboración delas xurdise a idea da compilación dos iura.
Umbría
División administrativa
250px|dereita|miniatura|Provincias da Umbría A rexión divídese en dúas provincias:
Corpus Iuris Civilis
Digesto ou Pandectas
Na constitución Deo auctore de conceptione Digestorum, do 15 de decembro de 530, o emperador expuxo o seu programa referente á obra. Nos fins de 530, Xustiniano encarga a Triboniano organizar unha comisión de 16 membros destinada a compilar os iura. Cómprelle a Triboniano escoller os seus colaboradores. Foron escollidos Constantino, alén de Teófilo e Crátino, de Constantinopla, Doroteo, Isidoro, da Universidade de Berito, máis once avogados que traballaban xunto á alta maxistratura. A comisión era encargada da selección da materia, de dirimir dúbidas e decidir en caso de diferenzas de opinión.
O Digesto diferenciábase do Código por non haber anteriormente traballo do mesmo xénero. A masa da xurisprudencia era enorme, frecuentemente difícil de atoparse. Había moitos autores, con puntos de vista diversos, por veces antagónicos. A tarefa parecía ciclópica, e era temerario xuntar todo ese amálgama de opinións nun traballo homoxéneo. Para o termo dese proxecto grandioso, Xustiniano preveu un prazo mínimo de dez anos. No entanto, baixo a presidencia de Triboniano, a comisión de 16 membros, despois de revisar case dous mil libros (con tres millóns de liñas), extractando 39 xurisconsultos, concluíu o traballo en só tres anos. Era o Código de doutrinas selectas, Codex enucleati iuris, oficialmente denominado Digesto (Digesta) ou Pandectas (Pandectae), o cal promulgouse o 15 de decembro de 533, para entrar en vigor aos 15 días. A obra componse de 50 libros, subdivididos en aproximadamente 1.500 títulos, segundo ao asunto. En cada un dos títulos figuran fragmentos de obras de máis de corenta xurisconsultos romanos do período clásico, de Quinto Mucio Escévola, que morreu no ano 82, a Hermoxeniano e Carisio (dos séculos III e IV).
Umbría
División administrativa
Os principais concellos da Umbría son:
Corpus Iuris Civilis
Digesto ou Pandectas
Os 16 codificadores tiveron autorización de alterar os textos escollidos, para harmonizalos cos novos principios vixentes. Esas alteracións tiveron o nome de emblemata Triboniani e hoxe chámanse interpolacións. A descuberta de tales interpolacións e a restitución do texto orixinal clásico é unha das preocupacións da ciencia romanística contemporánea.
Nikos Galis
Nikos Galis (en grego: Νίκος Γκάλης, tamén coñecido coma Nick Galis, Nick Gallis, Nick Georgalis e Nikos Georgalis), nado o 23 de xullo de 1957 en Nova Jersey, Estados Unidos, é un ex xogador profesional de baloncesto grego. Está considerado un dos mellores xogadores da historia de Euroliga, sendo membro do FIBA Hall of Fame. Cunha altura de 1,85 metros xogaba nas posicións de base e escolta.
Umbría
División administrativa
<div style="font-size:90%; border:0px; padding:0px; margin-left:1em; margin-right:0px; margin-bottom:0px; text-align:left">
Corpus Iuris Civilis
Digesto ou Pandectas
As Pandectas constituían unha suma do dereito romano, na que as innovacións útiles mesturábanse coas decisións clásicas. Restritas, na práctica, ao imperio bizantino, non foron descubertas por Occidente ata o século XI. A comparación dos manuscritos existentes no Código de Xustiniano foi o primeiro paso para o renacemento do dereito, que tivo como centro a Universidade de Boloña. Case todos os dereitos modernos decorren do dereito romano e das Pandectas.
Institutas
Terminada a elaboración do Digesto, mais antes da súa promulgación, Xustiniano escolleu tres dos compiladores - Triboniano, Doroteo e Teófilo (estes últimos profesores das escolas de Constantinopla e de Berito) - para a organización dun manual escolar que servise aos estudantes como introdución ao dereito compendiado no Digesto. Os redactores foron fieis ao plano das Instituta de Gaio (do século -II), téndose servido de moitas pasaxes dese antigo xurista. No entanto, hai innovacións introducidas de acordo co dereito vixente no Baixo-Imperio.
A esa comisión elaborou as Institutiones (institutas), que se publicou en 21 de novembro de 533, un mes antes do Digesto. Foi aprobada o 22 de decembro, pola Constitución Tanta, e entrou en vigor como manual de estudo no mesmo día do Digesto, 30 de decembro de 533. Por ser máis simple que o Digesto, alcanzou enorme difusión; proba diso son os innumerábeis manuscritos que nos chegaron.
Como unha obra de profesores, destinada ao ensino, as Institutas son máis simples e máis teóricas que o Digesto. Son expostas nocións xerais, definicións e clasificacións. Hai controversias ao seren un excelente campo de estudo. Ese traballo tivo a mesma división das Institutas, de Gaio: persoas, cousas e accións. Con todo, os libros divídense en títulos. Foron utilizados na elaboración a res cottidianae, tamén de Gaio, as Institutas, de Florentino, de Ulpiano e de Marciano, e os VII libri regularum, de Ulpiano.
Actualización do Código
A publicación de novas constitucións e o feito de que xurdiran, coa elaboración do Digesto, contradicións entre o Nouus Iustianianus Codex e as Pandectas, fixo necesaria unha segunda edición do Codex. Por iso, Xustiniano nomeou unha comisión de cinco membros para actualizalo. O Codex repetitae praelectionis, o Código revisado, cuxo contido harmonizouse coas novas normas expedidas no curso dos traballos, publicouse o 16 de novembro de 534, para entrar en vigor no día 29 de decembro do mesmo ano. Esa obra chegou ata nós. Como a primeira edición do código (elaborada en 528) revogouse por esta segunda, e, polo tanto, deixou de utilizarse, dela posuímos só un pequeno fragmento do índice, constante de papiro atopado no Exipto a comezos do século XX. Ese papiro arrola as constitucións contidas nos títulos 11 a 16 do libro I, e mostra que é moi pequena a correspondencia de orde entre as constitucións aí referidas e as que se atopan nos mesmos títulos da nova edición do Código Xustinianeo, que é a que chegou ata nós.
Novelas
As Institutas, o Digesto (Pandectas) e o Código foron as compilacións feitas por orde de Xustiniano. Despois de terminada a codificación, a cal, especialmente o Código, contiña a prohibición de invocar calquera regra que nela non estivese prevista, Xustiniano reservouse a facultade de baixar novas leis. A segunda edición do Codex (534) non paralizou a actividade lexislativa de Xustiniano, que continuou a editar outras constitucións importantes (en número de 177, da data da promulgación do Código Novo, en 535, ata a súa morte, en 565), introducindo un gran número de modificacións na lexislación. Esas novas constitucións (Nouellae constitutiones) son coñecidas por Novelas (Nouellae), Auténticas ou Plácida. A maioría editouse en lingua grega e conteñen reformas fundamentais, como no dereito hereditario e no dereito matrimonial.
Xustiniano pretendía reunir as Novelas nun corpo único. A súa morte, porén, non lle permitiu realizar o intento, o que foi feito posteriormente, por particulares. A colección das Novelas constitúe o cuarto volume da codificación xustinianea.
Antisemitismo
O código Xustiniano degradou os xudeus a cidadáns de segunda clase. A partir de aquí, a relixión xudaica deixaría de ser lexítima. Como exemplos:
División da Obra
A obra lexislativa de Xustiniano, por conseguinte, consta de catro partes:
A ese conxunto, o romanista francés Dionisio Godofredo, en 1538, na edición que del fixo, denominou Corpus Iuris Civiles (Corpo de Dereito Civil), designación esa que é hoxe universalmente adoptada.
Edición
A mellor edición do Corpus Iuris Civilis é a debida aos alemáns Mommsen, Krueg, Schoell e Kroll. O primeiro editou o Digesto (Pandectas); o segundo, as Institutas e o Código; e os demais, as Novelas.
Estrutura
As Institutas están divididas en catro libros, subdivididos en títulos, e estes nunha parte inicial (principium) e en parágrafos. O Digesto componse de 50 libros, divididos en títulos (excepto os libros XXX, XXXI e XXXII), subdivididos en leis ou fragmentos (os cales precédense do nome do xurisconsulto romano e da obra de onde foron retirados), e estes modernamente (nas edicións antigas non o eran) nunha parte inicial (principium) e en parágrafos. O Código está constituído por 12 libros, divididos en títulos, subdivididos en leis (tamén chamadas constitucións), e estas modernamente nunha parte inicial (principium) e en parágrafos. Finalmente, as Novelas se integran de constitucións imperiais que presentan prefacio, capítulos e epílogo.
As Interpolacións
Para que os iura e as leges constantes no Corpus Iuris Ciuiles puidesen ter aplicación na práctica, foi preciso, moitas veces, que os compiladores fixesen substitucións, supresións ou incrementos nos fragmentos dos xurisconsultos clásicos ou nas constitucións imperiais antigas. Esas alteracións denomínanse interpolacións ou tribonianismos.
Das interpolacións distínguense as glosas, denominación dada, en xeral, aos erros dos copistas ou, entón, ás alteracións introducidas, antes da época de Xustiniano, nas obras de xuristas clásicos por particulares ou comisións lexislativas como a que organizou o Código Teodosiano.
Tendo chegado ata nós só parte diminuta da literatura xurídica do período clásico, para que coñezamos o dereito romano desa época é indispensábel que determinemos, aproximadamente, as interpolacións nos textos que compoñen o Digesto e o Código, pois, así, conséguese restaurar, ata certo punto, o seu primitivo teor.
O estudo das interpolacións só iniciouse realmente, na Renacemento, cando os xurisconsultos da Escola Culta procuraron, coa identificación das substitucións, supresións e engadidos introducidos nos textos que integran o Corpus Iuris Ciuiles, restaurar o dereito clásico romano na súa pureza. Nos séculos XVI e XVII, traballouse moito nesa investigación, destacando romanistas do porte de Cujacio e Antonio Frave. Posteriormente, o estudo das interpolacións case se deixou de lado ata o final do século XIX, coa publicación, en 1887, da obra Gradenwitz Interpolationen in den Pandekten - onde se sistematizan os métodos de busca das interpolacións -, cando esa investigación rexurdiu con grande intensidade. No inicio do século XX, de tal modo se dedicaron os romanistas á caza das interpolacións que se chegou á exaxeración. Hoxe en día, dáse un movemento de revisión crítica con referencia ás pasaxes interpoladas.
Para a identificación das interpolacións, hai varios métodos. Algúns demostran, con seguranza, a existencia delas; outros non, mais serven, utilizados en conxunto, para probalos. Entre os métodos existentes destacan:
Para ilustración, un exemplo de interpolación revelada polo método histórico. No Digesto XXX, 1 (fragmento atribuído a Ulpiano), declárase:
Ora, por outras fontes sabemos que a fusión dos legados e fideicomisos só se fixo no tempo de Xustiniano; polo tanto, Ulpiano, que viviu séculos antes, cando había diferenzas entre legados e fideicomisos, non podería ter feito esa afirmación: trátase, pois, dun texto interpolado.
Legado
É a base da xurisprudencia latina (incluíndo o dereito canónico eclesiástico: ecclesia vivit lege romana) e é tamén un documento único sobre a vida no Imperio Romano no seu tempo. É unha colección que reúne moitas fontes nas cales as leges (leis) e outras regras eran expresas ou publicadas: leis propiamente ditas, consultas senatoriais ("senatus consulta"), decretos imperiais, lei das sentenzas e opinións e interpretacións dos xuristas (responsa prudentum). Foi mérito desa codificación a preservación do dereito romano para a posteridade.
O Corpus representou unha revolución xurídica, organizando o dereito romano nunha forma conveniente e baixo un esquema orgánico, que se tornou a base do moderno Dereito Civil.
Bierzo Baixo
O Bierzo Baixo ou Baixo Bierzo é a zona central da bisbarra leonesa do Bierzo, e fórmana os concellos de Arganza, Borrés, Cabañas Raras, Cacabelos, Camponaraia, Carracedelo, Cubillos del Sil, Ponferrada, Priaranza do Bierzo, Sancedo, Toural dos Vaos e Vilafranca do Bierzo.
Ocupa a parte máis profunda e plana da foxa tectónica que forma O Bierzo, coñecida como fosa berciana.
Tradicionalmente o sector máis importante foi o primario a través da gran produción hortofrutícola favorecida polo micro-clima do que goza O Bierzo o cal é máis adondo nesta bisbarra do Bierzo Baixo. Durante o século XX e, principalmente, debido á explotación dos depósitos de carbón e ferro. Do bierzo produciuse un gran desenvolvemento do sector secundario protagonizado polas empresas Mineiro Siderúrxica de Ponferrada e Endesa, esta última coas súas centrais térmicas de Compostilla I (xa desmantelada, hoxe sede do CIUDEN (Fundación Cidade da Enerxía), e Compostilla II en Cubillos del Sil, a segunda central térmica en cantidade de produción de España. Tamén outras empresas como Cementos Cosmos en Tuoral dos Vaos tiveron un gran protagonismo neste sector.
Coa chegada da segunda metade do século XX e o crecemento da cidade de Ponferrada prodúcese unha engalaxe do sector terciario, o sector de servizos, principalmente no núcleo urbano de Ponferrada e en menor medida nos de Camponaraia e Cacabelos.
En Fontesnovas, concello de Ponferrada, ten a súa sede a Mancomunidade de Concellos da Bisbarra de Ponferrada
Francisco Recarey
Francisco Recarey, chamado Chico Recarey, nado na Agualada (Coristanco) en 1943, é un empresario galego que desenvolveu o seu traballo no Brasil.
Traxectoria
De familia labrega, emigrou ao Río de Xaneiro en 1958, onde comezou a traballar de camareiro. En 1962 mercou, a canda outros galegos, o seu primeiro local, o Três e Vinte, no Leblon, e o longo dos anos foi aumentando o seu capital inmobiliario con negocios do mundo do espectáculo e do lecer. A primeiros dos oitenta conseguiu a concesión de restaurantes do Sambódromo, en 1983 abriu un salón de baile chamado Asa Branca, inaugurado por Xoán Carlos I, e en 1984 abriu o Scala, unha importante sala de concertos que foi no seu tempo a maior de América Latina. Entre os 40 negocios que chegou a ter, entre discotecas e restaurantes, contábase tamén a Help, na praia de Copacabana, que foi acusada en 1994 de ser o centro dunha rede de prostitución infantil.
Francisco Recarey xa fora acusado de proxenetismo en 1990 pero o caso fora arquivado por falta de probas. En 1991 abríuselle unha investigación por tráfico de armas e a partir de 1994 estourou o caso Help e abríuselle unha investigación por defraudar a Seguridade Social brasileira entre os anos 1992 e 1993. Recarey, con todo, seguía expandindo os seus negocios, e en 1994 abriu o primeiro bingo do Brasil, e sete máis ao longo dese ano e en 1995. Pero en 1996 perde a concesión do Sambódromo e dous anos despois é auditada a súa xestión tamén en relación coa prostitución e coa fraude fiscal. Incluso foi acusado en 2001 por roubo de enerxía eléctrica e condenado a unha multa, e nese mesmo ano, volve ser xulgado por apropiación indebida de recursos destinados á Seguridade Social: foi condenado a tres anos de prisión, que trocou por servizos á comunidade. En 2005 a xuíza entendeu que non cumprira os servizos á comunidade e foi encarcerado, cunha pena de catro anos e seis meses en réxime semiaberto.
Acabadora
Acabadora (en Accabadora) é unha novela escrita por Michela Murgia e publicada orixinalmente en lingua italiana en maio de 2009 pola editorial Einaudi. En maio de 2010, a novela foi premiada co SuperMondello, o recoñecemento máis importante do premio Mondello e, en setembro dese mesmo ano, co premio Campiello.
Foi traducida ó galego por Moisés Barcia Rodríguez e foi publicada pola editorial Rinoceronte Editora no ano 2018.
Sinopse
A historia está ambientada na década de 1950 nunha pequena vila da illa de Sardeña, e conta a vida de Bonaria Urral, unha costureira que adopta a Maria, a filla dunha familia humilde.
Pokémon Ranger
Pokémon Ranger (ポケモンレンジャー) é un videoxogo de rol e acción desenvolvido por HAL Laboratory e Creatures Inc., publicado por The Pokémon Company e distribuído por Nintendo para a consola Nintendo DS. O xogo lanzouse no Xapón o 23 de marzo de 2006, en América do Norte e Australia ó longo do ano 2006 e en Europa en abril de 2007. Tamén foi lanzado para a Wii U Virtual europea o 25 de febreiro de 2016.
Mutación cromosómica
miniatura|As tres principais mutacións nun só cromosoma: deleción (1), duplicación (2) e inversión (3). miniatura|As dúas principais mutacións entre dous cromosomas: inserción (1) e translocación (2). Unha mutación cromosómica ou anomalía / trastorno / anormalidade / aberración cromosómica é unha variación anormal no número de cromosomas ou nunha porción dun cromosoma que afecta a súa estrutura. O termo mutación cromosómica foi anteriormente utilizado en sentido estrito para referirse a un cambio nun segmento cromosómico, que implica un ou máis xenes, orixinando un cambio no número de copias dun xene ou cambios na súa orde no cromosoma. O cariotipo é o conxunto completo de cromosomas dun individuo. O cariotipo pode compararse co cariotipo "normal" da especie. Unha anomalía cromosómica pode ser detectada ou confirmada desta maneira. As anomalías cromosómicas xeralmente ocorren cando se produce un erro na división celular por meiose ou mitose. Hai moitos tipos de anomalías cromosómicas. Poden ser organizadas en dous grandes grupos, anomalías numéricas e anomalías estruturais.
Pokémon Ranger
Pokémon Ranger é compatible con Pokémon Diamond e Pearl, Platinum, HeartGold e SoulSilver, o cal permite ós xogadores tranferir ovos do Pokémon lendario Manaphy a eses xogos. A historia está ambientada na rexión de Fiore.
Mutación cromosómica
Trastornos numéricos
Nos trastornos numéricos o número de cromosomas non é normal, xa que hai cromosomas completos de máis ou de menos. Como afectan ao número de cromosomas do xenoma denomínanse mutacións xenómicas Se afectan a un só cromosoma denomínanse aneuploidías. Se afectan a toda a dotación de cromosomas denomínanse poliploidías.
Aneuploidías
A aneuploidía é un cambio do número de cromosomas que afecta só a un cromosoma concreto, do cal se encontra unha copia máis ou unha copia menos do que é normal nesa especie. Nos individuos diploides hai dúas copias de cada par cromosómico. Os cromosomas de cada par denomínanse cromosomas homólogos. Se de forma anormal hai un cromosoma de menos nun dos pares esta aneuploidía denomínase monosomía. Se hai un cromosoma de máis nun dos pares (tres copias do cromosoma en vez de dúas), denomínase trisomía. Se ten catro copias sería unha tetrasomía. As aneploidías poden afectar os pares cromosómicoos autosómicos ou aos pares sexuais.
Nos humanos non todas as aneuploidías numéricas son viables e as que o son producen alteracións no fenotipo. Entre as máis frecuentes salientan: Variacións numéricas en cromosomas claves no desenvolvemento temperán do embrión non son viables nin sequera a nivel embrionario, polo que non se detectan como causas frecuentes de abortos espontáneos causados por aneuploidías cromosómicas (é o caso do cromosoma 1, por exemplo).
Son alteracións no número de copias dalgún dos cromosomas sexuais. Nos humanos a dotación normal é XX nas mulleres e XY nos homes. As aneuploidías neste caso adoitan ser viables. Entre as máis frecuentes están:
Aneuploidía nos espermatozoides
A exposición do macho a certos tipos de vida, ou perigos ambientais ou ocupacionais poden incrementar o risco de aneuploidía nos espermatozoides. En especial, o risco de aneuploidía increméntase polo hábito de fumar tabaco, e a exposición laboral ao benceno, insecticidas,  e compostos perfluorados.
Poliploidía
Cando o cambio no número de crosomas afecta a todos os pares cromosómicos denomínase poliploidía. Nos seres diploides hai unha parella de cada cromosomas en todas as células, menos nos gametos, que son haplolides e só teñen unha copia. Cando as células teñen tres copias de cada cromosoma denomínase triploidía, cando hai catro copias de cada, tetraploidía, etc. As poliploidías non adoitan ser viables, pero tiveron importancia na evolución e especiacion, especialmente en plantas.
Anormalidades estruturais
Consisten na alteración da estrutura dun cromosoma, que pode ser de varios tipos: As síndromes de inestabilidade cromosómica son un grupo de trastornos caracerizados pola inestabilidade cromosómica e a súa rotura. A miúdo orixinan unha tendencia crecente a desenvolver certos tipos de malignidaddes.
Herdanza
A maioría das anormalidades cromosómicas ocorren como accidentes durante a formación do óvulo e o espermatozoide, e se despois da fecundación o embrión é viable, aparecen en todas as células do corpo. Porén, algunhas anomalías poden ocorrer despois da concepción, dando lugar a un mosaico xenético, no cal algunhas célulaqs teñen a anomalía e outras non. As anomalías cromosómicas poden herdarse dun proxenitor ou orixinarse de novo. Cando un fillo ten unha anomalía fanse estudos cromosómicos dos pais para ver se eles teñen tamén a anomalía ou esta foi orixinada de novo, aínda que unha vez aparecida poden herdala as seguintes xeracións.
Anormalidades cromosómicas adquiridas
A maioría dos cancros, se non todos, poderían causar anormalidades cromosómicas, pola formación de xenes híbridos ou de proteinas de fusión, desregulación de xenes e a sobreexpresión de proteínas, ou perda de xenes supresores de tumores (ver a "Mitelman Database" e o Atlas de Xenética e Citoxenética en Oncoloxía e Hematoloxía, ). Ademais, certas anormalidades cromosómicas consistentes poden transformar as células normais en células leucémicas, como a translocación dun xene, o que ten como resultado a súa expresión inapropriada.
Danos no ADN durante a espermatoxénese
Durante as divisións celulares mitóticas e meióticas da gametoxénese de mamíferos, a reparación do ADN é efectiva para eliminar os danos no ADN. Porén, na espermatoxénese a capacidade de reparar os danos no ADN diminúe substancialmente na parte final do proceso a medida que as espermátidas haploides sofren importantes remodelacións da cromatina nuclear nos núcleos de espermatozoides altamente compactados. Conforme ao exame feito por Marchetti et al., as últimas semanas do desenvolvemento do espermatozoide antes da fecundación son moi susceptibles á acumulación de danos no espermatozoide. Tales danos no ADN poden ser transmitidos sen reparar ao óvulo, onde son eliminados pola maquinaria de reparación materna. Porén, os erros na reparación materna de danos no ADN procedentes do espermatozoide poden orixinar un cigotos con aberracións cromosómicas estruturais.
O Melphalan é un axente alquilante bifuncional usado frecuentemente en quimioterapia. Os danos interfebras meióticos causadas polo Melphalan poden escapar á reparación paternal e causa as aberracións cromosómicas no cigoto por falta de reparación materna. Así a reparación do ADN tanto prefecundación coma posfecundación parece ser importante para evitar anormalidades cromosómicas e asegurar a integridade do xenoma no embrión.
Detección
Dependendo da información que se queira obter, son necesarias diferentes técnicas e mostras.
Carlos del Río
Jesús Carlos del Río López, nado en 1967 en Cedeira, é un político e sindicalista galego.
Traxectoria
Traballador de Correos, foi responsable comarcal do sector de Correos da bisbarra de Ferrol e membro do Consello Confederal da CIG. Membro de Podemos, no Nadal de 2014 optou á secretaría local de Podemos Ferrol na lista Xuntos Podemos, mais a formación anulou as eleccións sen dar a coñecer os resultados con acusacións de fraude. En marzo de 2015 foi un dos fundadores de Ferrol en Común e o seu presidente. Crítico coa dirección estatal de Podemos, foi o voceiro estatal de Bases Podemos mais en novembro de 2016 deuse de baixa en Podemos. En febreiro de 2018, aínda sendo presidente de Ferrol en Común, anunciou publicamente as súas discrepancias coa formación e que se ía presentar ás eleccións con outra formación e en xuño dese foi un dos fundadores de Xuntos Actúa, ligada á formación estatal Actúa, e pola que se presentou como candidato á alcaldía de Ferrol nas eleccións municipais de 2019.
Corpus Christi de Ponteareas
Durante as festas do Corpus, é característico a colocación de alfombras feitas con follas, flores e outros elementos naturais, recubrindo as principais e máis céntricas rúas da localidade. As alfombras permanecen intactas na súa confección, na madrugada do sábado, ata a procesión do domingo, que percorre todas as rúas decoradas con esta arte. Os preparativos para a confección destas comezan entre 30 e 40 días antes da celebración, e tradicionalmente eran realizadas polas mulleres da vila.
Bas Dost
Bas Dost, nado en Deventer o 31 de maio de 1989, é un futbolista holandés que xoga coma dianteiro no Eintracht Frankfurt da Bundesliga alemá. Tamén foi internacional coa selección neerlandesa.
Traxectoria
Comezou a súa carreira no FC Emmen na Eerste Divisie, pronto fichou polo Heracles Almelo da Eredivisie e despois polo SC Heerenveen. En 2012, despois de ser o máximo goleador do campionato con 32 goles en 34 partidos, foi fichado polo Wolfsburg Alemán.
Coa selección de fútbol
Xogou cas categorías inferiores da Selección de fútbol dos Países Baixos, a sub-20 e sub-21. Foi convocado coa selección absoluta por primeira vez en agosto de 2012 pero non debutou ata marzo de 2015.
Mario Costeja
Mario Costeja González, nado no Brasil en 1955, é un perito caligráfico galego, coñecido por conseguir que os tribunais lle recoñecesen o dereito ao esquecemento.
Traxectoria
Fillo de catalán e galega, naceu na emigración brasileira. Casado, posuía unha tenda coa súa muller, que entrou en crise e pechou con altos niveis de endebedamento. En 1998 o xornal La Vanguardia publicaba un anuncio do Ministerio de Traballo de España onde se avisaba da poxa de bens embargados a Mario Costeja. Anos máis tarde, ao dixitalizarse o arquivo histórico de La Vanguardia ese anuncio mostrábase cada vez que algúen googleaba o nome de Mario Costeja, polo que este entendía que se lle causaba un prexuízo, especialmente dado que os motivos que causaran o embargo foran xa resoltos e Costeja xa non estaba casado.
Costeja reclamoulle en 2009 o borrado desas páxinas do resultado da busca a Google, apoiado pola Axencia Española de Protección de Datos. Google negouse, a Audiencia Nacional pediu consulta ao Tribunal Europeo de Xustiza e este, en maio de 2014 sentenciou en favor de Costeja, recoñecéndolle o seu dereito á protección de datos derivados dos procesos de busca automatizada en Internet. A sentenza do tribunal europeo tivo unha ampla repercusión internacional.
Messier 91
Messier 91 (tamén coñecida coma NGC 4548 ou M91) é unha galaxia en espiral barrada situada na constelación de Coma Berenices e forma parte do Cúmulo de Virgo. M91 está a unha distancia duns 63 millóns de anos luz respecto da Terra. Foi a última nebulosa dun grupo de oito en ser descuberta por Charles Messier no ano 1781. Orixinalmente M91 foi un obxecto perdido no catalogo de Messier, debido a un erro de rexistro do propio Messier. Non foi ata 1969 que o astrónomo afeccionado William C. Williams descubriu que M91 era NGC 4548, galaxia que foi descuberta independentemente por William Herschel no ano 1784.
Historial de observacións
Messier 91 foi descuberta a noite do 18 de marzo do ano 1781, Charles Messier describiuna coma unha nebulosa sen estrelas, menos luminosa cá M90. Messier rexistrou erroneamente a posición de M91, a posición foi rexistrada en relación a Messier 58, pero na realidade a posición fora establecida en relación a Messier 89. William Herschel redescubriu a mesma galaxia o 8 de abril do ano 1784. Pero sería o astrónomo afeccionado William C. Williams quen resolvería o misterio da situación do obxecto perdido no ano 1969, medindo a súa ascensión recta e a súa declinación respecto das galaxias próximas (non hai estrelas de referencia nas proximidades) a M89 (incluíndo esta última). Williams aplicou os datos obtidos para observar diferenzas de posición de M91 respecto de M58, unha galaxia de novena magnitude que Messier descubrira no ano 1778. Os datos obtidos por Williams da relación da posición entre M91 e M89 eran os mesmos cós obtidos por Messier da relación da posición entre M91 e M58, 0,1' na ascensión recta e 1' de declinación, polo que desfacíase o erro e M91 obtiña a súa posición correcta.
Propiedades
thumb|left|Mapa coa situación de M91
A inclusión de Messier 91 no Cúmulo de Virgo galaxias de Virxe foi confirmada pola detección de variables cefeidas, observadas nunhas procuras recentes. A barra de M91 é moi visible xa que repousa nun ángulo de 65/245 graos, facendo está relación coma se o norte estivese nas 12 do mediodía e xirando cara o leste, no sentido das agullas do reloxo e ademais a galaxia vese de fronte. Existe un particularidade moi considerable na velocidade na que se afasta M91 do Sistema Solar, de feito M91 movese dentro do cúmulo de Virgo cara nós a unha velocidade 700 km/s, pero o cúmulo enteiro afastase de nós a case 1100 km/s, isto danos coma resultado que M91 afastase de nós a só 400 km/s.
Fixación do nitróxeno
A fixación do nitróxeno é o proceso por medio do cal o nitróxeno (N2) que se encontra na atmosfera terrestre se combina con hidróxeno ou osíxeno, converténdose en amoníaco (NH3) ou óxidos, compostos que poden incorporarse á biosfera. O nitróxeno atmosférico (N2) está formado por dous átomos de nitróxeno unidos por un triplo enlace moi forte, e é unha molécula bastante inerte, é dicir, non reacciona doadamente con outros compostos químicos para formar novos compostos. O proceso de fixación libera os átomos de nitróxeno da molécula diatómica (N2) para que poida utilizarse para fabricar compostos que poidan incorporarse ao metabolismo dos seres vivos.
A fixación do nitróxeno é esencial para todas as formas de seres vivos porque se require nitróxeno para biosintetizar compoñentes básicos de todos os seres vivos, como son os nucleótidos do ADN e ARN e os aminoácidos das proteínas, xunto con cabezas polares de fosfolípidos, aminoazucres e outros compostos. Por tanto, a fixación do nitróxeno é esencial para os ecosistemas, os cultivos agrícolas e en procesos industriais para a fabricación de fertilizantes ou explosivos (pólvora, dinamita, TNT etc.). A fixación do nitróxeno ocorre de forma natural de xeito abiótico (pola acción dos lóstregos na atmosfera) ou biótico (por acción de microorganismos) ou de forma artificial (na industria).
Aínda que a fixación do nitróxeno xeralmente dá lugar a amoníaco (NH3), o termo tamén inclúe outras conversións biolóxicas nas que se orixina dióxido de nitróxeno (NO2). Os microorganismos que fixan o nitróxeno denomínanse diazótrofos. Algunhas plantas superiores, e algúns animais (térmites), estableceron diversas asociacións simbióticas con diazótrofos.
A fixación biolóxica do nitróxeno descubriuna o agronomista alemán Hermann Hellriegel e o microbiólogo holandés Martinus Beijerinck.