cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Flappy Bird
Éxito e peche
Tras o éxito de Flappy Bird, o seu creador Dong Nguyen tomou a decisión de eliminar o xogo da App Store e da Google Play. Segundo á declaración inicial elimiou o xogo das tendas móbiles a pesar de gañar o equivalente a $90.000 dólares estadounidenses ao día unicamente có pequeno banner que mostraba a App na parte inferior da pantalla; porque o código fonte foi filtrado ilegalmete a Internet provocando unha multitude de clons. Máis tarde, Dong asegurou nunha entrevista no sitio web da revista Rolling Stones, que a razón principal pola que eliminou o xogo, foi porque:
Estée Lauder
Josephine Esther Mentzer, coñecida como Estée Lauder (|ˈɛsteɪ ˈlɔːdər|), nada en Nova York o 1 de xullo de 1908, e finada na mesma cidade o 24 de abril de 2004, foi unha muller de negocios estadounidense. Foi a cofundadora xunto co seu esposo Joseph Lauter (despois Lauder) da compañía do seu nome. Lauder foi a única muller incluída en 1998 na lista da revista Time dos vinte xenios dos negocios do século XX.
Flappy Bird
Éxito e peche
"«Recibín correos electrónicos de fanáticos de Flappy Birds alegando que é moi adictivo, coma o crack, e isto frustaba á xente» engadiu tamén que, pola contra, a súa intención inicial era «crear un xogo que as persoas puidesen gozar durande dez minutos, nun contexto de relax, non dedicarlle horas tratando de alcanzar unha puntuaxe superior»."
Estée Lauder
Primeiros anos e educación
Lauder naceu Corona, Queens, Nova York, segunda dos fillos de Rose (Schotz) Rosenthal e Max Mentzer. Os seus pais eran inmigrantes húngaros xudeus, a súa nai de Sátoraljaújhely e o seu pai de Gelle (hoxe Holice, Eslovaquia). Rose emigrou dende Hungría aos Estados Unidos en 1898 cos seus cinco fillos para unirse ao seu marido, Abraham Rosenthal, mais en 1905 casou con Max Mentzer, tendeiro que tamén inmigrara aos Estados Unidos na década de 1890. Cando naceu a súa filla, a súa nai quixo nomeala Eszti pola súa tía favorita, pero no último momento puxéronlle o nome de "Josephine", co que ambos estaban de acordo. Con todo, deseguida o alcume da bebé foi "Estee", que foi o nome ao que respondía. Eventualmente, cando creou o seu imperio dos perfumes co seu marido, engadiu un acento para facelo soar francés e comezou a pronuncialo na forma en que o facía o seu pai no seu acento húngaro. Como a maioría dos seus irmáns, traballou na ferraxería familiar, onde descubriu por primeira vez o seu gusto polos negocios, o seu espírito emprendedor e que leva a ser un comerciante de éxito. O soño da súa infancia era converterse en actriz co seu "nome nas luces, flores e homes guapos". miniatura|esquerda|Lauder co artista [[Algur H. Meadows en 1972.]] Cando Estée creceu acordou axudar o seu tío Dr. John Schotz, químico, no seu negocio. A súa compañía, New Way Laboratories, vendía produtos de beleza como cremas, locións, colorete e fragrancias. Comezou a interesarse máis neste negocio que no do seu pai. Tamén aprendeu a lavar a súa cara e dar masaxes faciais. Tras graduarse no Newtown High School, centrouse no negocio do seu tío.
Flappy Bird
Éxito e peche
Ademais, supostamente foi demandado pola multinacional de videoxogos Nintendo alegando un posíbel plaxio dos seus deseños, pois os tubos son os mesmos que os de Super Mario Bros.
Estée Lauder
Carreira
Lauder deu nome a unha das mesturas Super Rich All-Purpose Cream do seu tío, e comezou a vender os seus produtos ás súas amigas. Vendeu cremas como a Six-In-One Cold Cream e a Dr. Schotz's Viennese Cream a tendas de beleza, clubs de praia e centros turísticos. Un día, mentres lle arranxaban o cabelo en House of Ash Blondes, a dona do salón, Florence Morris, preguntoulle pola súa perfecta cute. Axiña, Estée volveu o salón para distribuír catro das cremas do seu tío e amosar o seu uso. Morris ficou tan impresionada que pediu a Lauder que vendese os seus produtos no seu novo salón.
Flappy Bird
Éxito e peche
Trala desaparición do xogo, unha gran cantidade de persoas tentaron vender os seus móbiles co xogo instalado a prezos estratosféricos, ata chegar ao punto de que EBay retirou a poxa de móbiles co xogo, pero ao poco tempo de desaparecer o xogo unhas poucas, horas despois da súa retirada, volveu ao mercado con gráficos nocturnos e as sombras dos tubos diferentes, pero os cambios non convenceron a Nintendo. Nun correo electónico a The Wall Street Journal, Nintendo nega que se queixaran a Apple das similitudes entre Flappy Bird e Mario Bros.
Estée Lauder
Carreira
En 1953, Lauder presentou a súa primeira fragrancia, Youth-Dew, un sal de baño que imitaba un perfume. En vez de empregar perfumes franceses botando unha pinga detrás de cada orella, as mulleres comezaron a usar Youth-Dew na súa auga de baño. No primeiro ano, vendéronse 50 000 botellas, e en 1984, o número aumentara a 150 millóns.
En 1985 protagonizou un documental en televisión, Estée Lauder: The Sweet Smell of Success. Explicando o seu éxito, dixo "Nunca traballei un día na miña vida sen vender. Se creo en algo, véndoo, e véndoo duramente".
Falecemento
Lauder faleceu aos 95 anos vítima dunha ataque cardiopulmonar o 24 de abril de 2004 na súa casa de Manhattan.
Recoñecementos
Lauder recibiu o título de cabaleiro da Lexión de Honor do cónsul xeral de Francia, Gerard Causer. Foi a primeira muller en recibir a condecoración de cabaleiro o 16 de xaneiro de 1978. Foi incluída no Junior Achievement U.S. Business Hall of Fame en 1988 e recibiu a Medalla Presidencial da Liberdade en 2004.
Chema Gagino
José María Gagino Vidal, coñecido artisticamente como Chema Gagino, nado en Corme, Ponteceso en 1964, é un actor, director e guionista do audiovisual galego.
Traxectoria
Comezou como actor e director de dobraxe en 1985, dando voz a actores como Woody Allen ou Jerry Lewis. En 1993 iniciouse nas curtametraxes. En 1998 pasou a dirixir a serie Mareas vivas (sexta e sétima tempadas), e posteriormente dirixiu as seis entregas de Terra de Miranda, traballando ademais como guionista e argumentista.
José Ramón Barral
Traxectoria
Era socio, con Vicente Otero Pérez, dun concesionario de automóbiles. Foi, durante 18 anos, alcalde do concello pontevedrés de Ribadumia polo PPdeG.
Foi elixido alcalde tralas municipais de 1983, encabezando Alianza Popular e logrando a maioría absoluta. Revalidou dita maioría en 1987, 1991, 1995 e 1999. En outubro de 1998 anunciouse a súa retirada da carreira electoral en favor de Rafael Louzán. Porén, en abril de 1999 deu marcha atrás volvendo a encabezar a candidatura con Louzán de número 2.
Dimitiu en 2001 despois de ser detido, o 14 de maio, por contrabando de tabaco. Foi substituído na alcaldía por Salomé Peña Muñiz, número 3 da candidatura popular, e foi expulsado da formación política.
Candidatura de Independentes por Ribadumia
Nas municipais de 2003 encabezou ós Independentes por Ribadumia, que logrou empatar a 5 concelleiros co PPdeG encabezado pola súa sucesora, e quedando a tan só 2 votos de gañarlle, fronte a un só do BNG, continuando Peña na alcaldía trala abstención do edil nacionalista. Volveu concorrer ás municipais de 2007, pero nesta ocasión o PPdeG logrou un resultado máis contundente e logrou a maioría absoluta. De cara a 2011, Independentes non se presentou, tras unha escasa actividade ao longo da anterior lexislatura, aínda que volveu en 2015 encabezado por David Castro Mougán, sen unha influencia visible da Barral, e logrou a alcaldía grazas ao apoio dos grupos de esquerda.
Investigación
No ano 1996, comezara ser investigado como sospeitoso por contrabando de tabaco. Como consecuencia, no 2001 foi detido trala incautación de máis de 400.000 caixas de tabaco en contedores no Porto de Vigo, e dimitiu da alcaldía, pero aos poucos foi posto en liberdade. Vinte e un anos despois da súa detención, no verán de 2022, recomezou o xuízo pendente pero, finalmente, suspendeuse pola enfermidade dun dos intervintes e a nova vista quedou fixada para decembro de 2022 no que terá que declarar. O fiscal pídelle 10 anos de prisión e 15 millóns de euros polas acusacións de contabando, suborno e asociación ilícita e el declárase inocente.
En 2016, xa fora condenado por defraudar a Facenda máis de 300.000 euros.
Aeroporto de Bujumbura
O aeroporto internacional de Bujumbura é un aeroporto en Bujumbura, a antiga capital de Burundi. É o único aeroporto internacional e tamén o único que conta cunha pista pavimentada. Foi inaugurado no ano 1952.
Cevide
Cevide é unha localidade portuguesa da freguesía de Cristóval, no concello de Melgaço. Viven hoxe non máis de catro persoas.
Xeografía
É o lugar máis setentrional de Portugal, situado a carón da desembocadura do río Troncoso (ou Barxas) no río Miño, fronte á vila galega da Frieira (concello de Crecente).
Historia
Durante a Guerra Civil Española a ponte internacional foi dinamitada polas tropas nacionais para impedir o paso dos republicanos. Como lugar fronteirizo, tivo gran peso o contrabando.
Cevide contaba cunha Guarda Fiscal, mais na actualidade está pechada, e o posto da Guarda Nacional Republicana máis próximo está a case vinte quilómetros de distancia.
Relousada, Laraxe, Cabanas
Relousada é un lugar da parroquia de Laraxe no concello coruñés de Cabanas, na comarca do Eume. Tiña 31 habitantes no ano 2007 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 15 homes e 16 mulleres, o que supón un aumento con relación ao ano 1999 cando tiña 28 habitantes.
Serén, Friol
Santa Cruz de Serén é unha parroquia rural do concello de Friol na provincia de Lugo. Tiña 26 habitantes en 2016, segundo datos do Instituto Galego de Estatística, 11 homes e 15 mulleres distribuídos en 3 entidades de poboación. Os mesmos que en 2007 cando tiña 26 habitantes (12 homes e 14 mulleres) e 4 menos que en 2004.
Vilaxuste, Santa Baia de Camba, Rodeiro
Vilaxuste é un lugar da parroquia de Santa Baia de Camba, no concello pontevedrés de Rodeiro, na comarca do Deza. Segundo o INE, no 2008 tiña 21 habitantes (8 homes e 13 mulleres), o que supón unha diminución de 18 habitantes con respecto ao ano 2000.
Cotá
O topónimo galego Cotá pode referirse a:
Chamonix
Situado preto do macizo de picos das Agullas Vermellas, Chamonix alberga o cumio do Mont Blanc cos seus veciños da comuna de Courmayeur en Italia, e posúe o título da comuna máis alta de Francia. A comuna é ben coñecida e querida polos esquiadores e amantes da montaña. O Mont Blanc, cunha altitude de 4.810 metros, é o terceiro lugar natural máis visitado do mundo. Cunha superficie de 245 quilómetros cadrados, Chamonix é a cuarta comuna máis grande da Francia continental.
Asentamentos
O municipio de Chamonix inclúe 16 vilas e aldeas. De norte a sur: Le Tour (1462 m), Montroc, Le Planet, Argentière (1252 m), Les Chosalets, Le Lavancher, Les Tines, Les Bois, Les-Praz-de-Chamonix (1060 m), Chamonix-Mont-Blanc, Les Pècles, Les Mouilles, Les Barrats, Les Pélerins, Les Gaillands, e Les Bossons (1012 m).
Estradas
A vila de Chamonix é servida pola francesa Route Nationale 205 (RN 205), apodada a Route Blanche, ou "ruta branca" debido ás súas nevaradas. Esta é unha extensión da francesa autoroute 40 (A40), do mesmo xeito apodada a autoroute blanche, que remata en Le Fayet, unha aldea na comuna de Saint-Gervais-les-Bains. O túnel do Mont Blanc de 11,6 km orixínase aquí, unindo Chamonix con Courmayeur en Italia. Chamonix está unido con Suíza pola que adoitaba ser a RN 506a. En 2006 foi convertida na Route Départementale 1506, cunha parte dela integrada na RN 205. O aeroporto máis próximo a Chamonix é o Aeroporto Internacional de Xenebra e está a 88 km de distancia, habendo empresas que realizan traslados ao aeroporto cada 45 minutos. Outras ofrecen un servizo regular de autobús diario desde o aeroporto de Xenebra a Chamonix.
Ferrocarril
Chamonix é servido pola bitola métrica Saint-Gervais–Vallorcine, operado por SNCF. A liña de Saint-Gervais (na rede ferroviaria de vía ancha) a Chamonix abriuse en 1901; estendéndose a Vallorcine en 1908. A liña ten o récord de ser a máis empinada.
Cidades irmás
Chamonix está irmandado con:
miniatura|800px|centro|Panorama do val de Chamonix
Aureolus (homónimos)
Aureolus ou Aureolo pode referirse a:
Fonteita, O Corgo
Santiago de Fonteita é unha parroquia do concello do Corgo, na comarca de Lugo. A parroquia ten 7,5 quilómetros cadrados; limita ao norte coa parroquia de Queizán, ao sur coa de Castrillón, ao leste coa de San Martiño de Folgosa e ao oeste coa de Campelo e pertence ao arciprestado de Maestrescolia.
Historia
Os primeiros datos históricos sobre a parroquia aparecen nun documento de 1027, no que dona Elvira, viúva do conde Bermudo Velaz, concédelle á catedral de Lugo a vila de Gomeán. A presentación do curato, que era de beneficio laical, correspondía ao herdeiro de Andres de la Reguera y Quiroga. A igrexa parroquial é de estrutura románica.
Cotá, Borrifáns, Oza-Cesuras
Cotá é un lugar da parroquia de Borrifáns no concello coruñés de Oza-Cesuras, na comarca de Betanzos. Segundo o IGE, en 2011 tiña 2 habitantes (1 home e 1 muller).
Intermedio
miniatura|Intermedio durante unha representación de [[Lebedinoe ozero (en galego, O lago dos cisnes).]] Un intermedio ou intervalo é unha interrupción entre dúas representacións ou sesións, en eventos como unha obra de teatro, unha ópera ou un concerto de música. Ás veces tamén hai unha interrupción na exhibición dunha película, especialmente se é moi longa. Unha obra ou ópera pode ter varios intermedios, dependendo da súa duración.
En ópera, e especialmente en zarzuela, denomínase intermedio ó intermezzo, número musical curto que se realiza, a telón pechado, durante un cambio de escena, ou como preludio dun acto distinto ao primeiro: famosos intermedios son, por exemplo, o de La leyenda del beso ou o de La boda de Luis Alonso.
Os intermedios ou entreactos adoitan durar entre 15 e 20 minutos e hai diferentes xeitos de indicar ao público que volva aos seus asentos. O método tradicional no concerto de ópera ou sinfonía é facer palpebrar as luces do local varias veces ou ter unha persoa cun glockenspiel na man camiñando entre a xente, tocando unha melodía de catro notas.
Un intermedio tamén é denominado entr'acte, derivado da palabra en francés para significar "entre os actos".
O Feal, Laraxe, Cabanas
O Feal é un lugar da parroquia de Laraxe no concello coruñés de Cabanas, na comarca do Eume. Tiña 55 habitantes no ano 2007 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 28 homes e 27 mulleres, o que supón unha diminución con relación ao ano 1999 cando tiña 67 habitantes.
Lingua aja (nilo-sahariana)
O aja é unha lingua nilo-sahariana que se fala no Sudán do Sur, no sur da provincia de Bar el Ghazal Occidental, no curso alto do río Sapo, hai un pequeno grupo nos arredores da vila de Raga, preto da da fronteira coa República Centroafricana
Características
Os falantes consideran a súa lingua unha variedade de gbaya, pero os falantes de Gbaya non a comprenden e en vocabulario está máis próxima ao banda, aínda que a súa estrutura aseméllase ao gbaya.
Vilaxuste
O topónimo Vilaxuste pode referirse a:
George Ogden Abell
George Ogden Abell, nado o 1 de marzo de 1927 e finado o 7 de outubro de 1983, foi un astrónomo estadounidense.
Traxectoria
Estudou no Instituto Tecnolóxico de California, comezou a súa carreira astronómica como observador na Palomar Sky Survey. A súa obra máis coñecida é o seu catálogo de cúmulos de galaxias, realizado a partir do Palomar Sky Survey. Abell analizou a súa formación e evolución, demostrou a existencia de cúmulos de segunda orde, rexeitando o modelo xerárquico de Carl Charlier e foi o punto de partida para o estudo detallado deses obxectos. Abell tamén descubriu que a luminosidade dos cúmulos se podía utilizar como indicador de distancia.
O catálogo Abell, publicado por Abell en 1.958, recollía os cúmulos do Hemisferio Norte, 2.712 en total. Un catálogo máis completo realizouno en colaboración con Harold G. Corwin e Ronald P. Olowin, aínda que non se publicou ata 1.989, despois da súa morte.
Abell tamén foi o codescubridor, xunto a Robert G. Harrington, do cometa periódico 52P/Harrington-Abell. En colaboración con Peter Goldreich, determinou correctamente que as nebulosas planetarias proviñan de xigantes vermellas.
Carabao
O carabao (kalabaw en tagalo, kerbau en malaio), Bubalus bubalus carabanesis, é unha subespecie doméstica do búfalo acuático (Bubalus bubalis Linneo, 1758).
Encóntrase en Filipinas, Guam, Indonesia, Malaisia e noutros lugares do sueste asiático. É o animal de granxa por excelencia, usándose tanto para tirar do arado como dos carros usados para transportar os produtos agrícolas ao mercado.
Jazz (danza)
miniatura|270px|Membros da compañía estadounidense de danza jazz "Giordano Dance Chicago" interpretando Feelin 'Good Sweet. O jazz dance é un estilo de danza que utiliza a música jazz e que combina elementos do ballet, contemporáneo, hip hop, danza moderna, claqué e charleston entre outros. Por iso, é considerada unha danza de elevada dificultade. Na actualidade, é practicado e coñecido en todo o mundo aínda que está moito máis estendido en Broadway.
Carabao
Típico de Filipinas, é o animal símbolo do país e tamén de Guam, illa onde este animal foi introducido no século XVII polos españois.
Jazz (danza)
Orixe e historia
A palabra jazz provén do termo francés jasm que significa vitalidade, debido a que esta danza ten uns ritmos cambiantes, que recordan a propia vida humana, polo tipo de música que utiliza. Tamén se relaciona co teatro pola grande expresividade dos bailaríns e coa flexibilidade debido á velocidade dos pasos e á complexidade destes.
Carabao
Taxonomía
A clasificación dos búfalos acuáticos é incerta. Algunhas autoridades mencionan unha soa especie, Bubalus bubalis, con tres subespecies, o búfalo de río (B. bubalis bubalis) do subcontinente indio, o carabao ou búfalo de pantano (B. bubalis carabensis) de Filipinas e sueste de Asia e o arni ou búfalo acuático salvaxe (B. bubalis arnee).
Outros consideran que son especies estreitamente relacionadas, pero independentes, Bubalus bubalis, Bubalus carabanensis e Bubalus arnee, respectivamente.
Jazz (danza)
Orixe e historia
Podemos considerar que o jazz como danza ó longo da historia ten dúas vertentes, unha como danza social e outra como artística.
Carabao
Taxonomía
En 2003, a Comisión Internacional de Nomenclatura Zoolóxica (ICZN) dictaminou a favor de manter reunidos os búfalos acuáticos de pantano, e considerar un taxon separado para os búfalos de río, denominado Bubalus arnee, aínda que o uso antigo é aínda aceptábel para autores que o consideran conespecífico.
Jazz (danza)
Orixe e historia
Con respecto á primeira podemos dicir que xorde con anterioridade ó século XIX, aínda que non se sabe exactamente a súa data porque sufriu un longo período de evolución que continúa na actualidade. O que si se sabe con absoluta certeza é que ten a súa orixe nas danzas negras desta época, en concreto, foron os escravos levados a América os que crearon, en Nova Orleans, esta danza. Máis adiante, en 1910, é cando se comeza a estender á xente branca, pero con moitos cambios, producidos a mediados do século XX, que fan que se mesture e adquira elementos doutras modalidades como o Ballet, a danza Contemporánea e o Claqué. Deste xeito, créanse os distintos estilos do jazz e produce influencia noutros como o Fox-trot, que é unha danza de parella acompañada da música Jazz.
Carabao
Taxonomía
O búfalo acuático de pantano ten 48 cromosomas, mentres que o búfalo de río ten 50. Os dous tipos reprodúcense entre si, aínda que non facilmente, e poden producir descendencia fértil. Non se observou que se produzan híbridos con búfalos domésticos, e os embrións destes híbridos obtidos en laboratorio, non alcanzan a madureza.
Air Moldova
Air Moldova é a aeroliña nacional de Moldavia con sede en Chișinău. Opera principalmente servizos regulares e chárter a destinos dentro de Europa dende a súa base no aeroporto de Chișinău.
Jazz (danza)
Orixe e historia
O jazz como danza artística comeza coa danza teatral dos séculos XIX e XX e ten o seu gran desenvolvemento en 1940. Así, remata consolidándose unha danza que presenta a técnica do ballet pero con moita máis ambigüidade ó permitir movementos máis amplos e menos precisos. Ademais, ó presentar unha grande expresividade fai que se vexa como unha danza ás veces cómica e ás veces íntima pola súa gran liberdade.
Air Moldova
Historia
A aeroliña foi creada no ano 1993 sobre a base da unidade local de Aeroflot. Dende a súa fundación os esforzos da compañía foron na dirección de integrarse no mercado internacional e cumprir cos estándares e normativas para as aeroliñas de primeira liña.
Jazz (danza)
Latin Jazz
Xorde cos migrantes latinoamericanos que se trasladan a vivir ós Estados Unidos de América, deste xeito combínase o Jazz Americano cos ritmos afrocubanos. Nesta danza existe moita influencia da salsa, merengue, mambo, lambada ou samba mesturados coa técnica, forma corporal e improvisación do Jazz.
Modern Jazz
Neste estilo, o jazz combínase co Ballet e así xorden movementos con moito traballo no chan e con pasos cunha elevada técnica pero sempre acompañados de música comercial, o que produce unha maior estética e libre interpretación do movemento.
Air Moldova
Historia
En febreiro de 2015 Air Moldova deixou de voar tres rutas a Bucarest, Kíiv e Sochi cando o contrato con Tandem Aero, que as operaba no seu nome, rematou. A ruta Chișinău-Bucarest relanzouse posteriormente o 12 de decembro de 2016.
Jazz (danza)
Jazz Funk
Tamén chamado Funky Jazz ou Street Jazz, combina o jazz con movementos do Hip-Hop, caracterízase pola súa enerxía, coordinación, fluidez, rapidez do movemento e o traballo cara ó exterior, é dicir, cara ó público. A música adoita ser con percusións electrónicas ou acústicas moi fortes e ritmos cambiantes, o que orixina moitos contratempos no baile.
Air Moldova
Frota
En novembro de 2017 a frota de Air Moldova estaba formada polos seguintes avións:
Encontros (1986)
Encontros foi un programa de debates da Televisión de Galicia que se emitiu en 1986 dirixido e presentado por Luis Álvarez Pousa.
Desenvolvemento
Foi o primeiro programa de debates da TVG, comezou a emitirse o 15 de maio de 1986 e o formato era semellante en todos, en primeiro lugar o presentador achegaba aos espectadores o tema de debate e logo presentaba aos convidados para pasar deseguido á visión dun vídeo que incidía no tema proposto, e xa finalmente entrábase no debate propiamente dito.
Jazz (danza)
Lyrical Jazz
Este estilo caracterízase pola súa elevada expresión, de feito o seu nome fai referencia a isto mesmo, xa que a poesía lírica é moi sentimental e apaixonada. Ademais, o seu risco principal é que os pasos da coreografía sempre van ó ritmo da música, esta adoita ter letra para que o ritmo sexa moito máis marcado.
Air Moldova
Frota
Embraer asinou un pedido en firme con Air Moldova por 2 Embraer 190. O constrato incluía os dereitos de compra por un aparello máis. A entrega foi o 10 de maio de 2010. Un terceiro Embraer 190 (fabricado en 2009 e anteriormente operado por Lufthansa e Borajet) joined the fleet in 2016.
Selfie
250px|miniatura|O expresidente de [[Corea do Sur, Lee Myung-Bak e a futbolista Ji So Yun.]]
José Fernando Bello Amigo
José Fernando Bello Seráns, máis coñecido como Bello Amigo, nado en Ribeira o 5 de novembro de 1978, é un exfutbolista galego-australiano, que xogaba de porteiro. Coñecido polos dous apelidos de seu pai, o tamén futbolista José María Bello Amigo, destacou especialmente no Racing de Ferrol, club co que xogou 118 partidos entre 2001 e 2005.
Selfie
Un selfie ou selfy- tamén coñecido en galego co nome de autofoto -é unha fotografía que unha persoa tira de si mesma, ou ben de si mesma acompañada doutras persoas, animais, obxectos ou circunstancias, que xeralmente se obtén por medio de teléfonos móbiles, webcams ou cámaras dixitais, e que tipicamente se partillan con posterioridade nas redes sociais. Nas selfies, o fotógrafo e o fotografado son a mesma persoa.
Nas fotografías tipo selfie, é habitual ver os brazos da persoa que tira a foto ao suxeitar a cámara ou o móbil.
José Fernando Bello Amigo
Traxectoria
Fillo do antigo futbolista de Ribeira José María Bello Amigo, que xogara como centrocampista no Racing de Ferrol antes de emigrar a Australia, José Fernando naceu en Ribeira e criouse no país oceánico, ao que chegou con cinco anos. Formouse como porteiro de fútbol no St George de Sydney, debutando co primeiro equipo en 1997. Posteriormente pasou polo Leichhardt Tigers e polo Canterbury-Marrickville.
No ano 2001 regresou a Galicia para se poñer a proba no mesmo equipo no que xogara seu pai catro décadas e media antes, o Racing de Ferrol. Alí, foi do agrado do adestrador Luis César e fichou polo club para a tempada 2001/02 e para as tres seguintes. Realizou o seu debut o 10 de outubro de 2001, nunha vitoria por 1-0 sobre o Burgos na Copa do Rei. Durante a súa primeira campaña estivo como terceiro gardameta, por detrás de Aizkorreta e David de Navas, e non debutou na Segunda División ata a derradeira xornada, fronte ao Córdoba.
Cauã Reymond
Cauã Reymond Marques, nado no Río de Xaneiro o 20 de maio de 1980, é un actor e modelo brasileiro.
José Fernando Bello Amigo
Traxectoria
Na tempada 2002/03 fíxose coa titularidade na portería da Malata, que xa non abandonou durante as seguintes tres tempadas. Co equipo ferrolán viviu un descenso á Segunda División B e un novo ascenso na seguinte tempada. Acumulou 118 partidos oficiais durante as súas catro campañas co club verde.
Cauã Reymond
Traxectoria
Comezou a súa carreira como modelo aos 17 anos de idade, grazas a iso chegou a vivir en Milán e París. Despois mudouse para Nova York onde fixo un curso de interpretación con Susan Batson. Ademais de ser modelo, Cauã é cinto negro de jiu-jitsu e foi bicampeón brasileiro. Ademais da loita, tamén practica ioga e surf. En 2002, o actor comezou a saír coa actriz Alinne Moraes. Os dous viviron xuntos ata o final da relación en 2005, despois de tres anos de noivado. No 2007 casou coa actriz Grazi Massafera, e tiveron unha filla chamada Sofía, en 2013 separáronse. No 2012 protagonizou a telenovela Avenida Brasil xunto a Débora Falabella.
José Fernando Bello Amigo
Traxectoria
Ao remate do seu contrato en 2005, asinou co Poli Ejido, ao que chegou xunto aos tamén exracinguistas Tena e Curro Vacas. Xogou tres anos co club andaluz na Segunda División, contando con poucos minutos durante as dúas primeiras tempadas, pola presenza no equipo do porteiro Kike. Trala retirada deste pasou a ser o porteiro titular do equipo, e acabou acumulando un total de 39 encontros nos seus tres anos no club.
Na campaña 2008/09 militou no Jerez Industrial, na Terceira División, logrando o ascenso a Segunda B. A continuación volveu a Australia, onde xogou no Marconi Stallions e outra vez no Leichhardt Tigers, onde se retirou en 2012.
Linda Alcoff
Linda Martín Alcoff, nada o 25 de xullo de 1955, no Panamá, é unha filósofa na Universidade da Cidade de Nova York, especialista en epistemoloxía, feminismo, razas e existencialismo.
Traxectoria
Comezou a estudar filosofía na Georgia State University, obtendo o bacharelado con honras, en 1980, e o mestrado en 1983. Fixo o seu traballo de doutoramento na Universidade de Brown, so a dirección de Ernest Sosa, Martha Nussbaum, e concluíuno en 1987. Pasou un ano como profesora asistente de filosofía en Kalamazoo College. Mudouse para a Universidade de Syracuse, onde ensinou dez anos. Foi nomeada e promovida ao posto de profesora adxunta en 1995 e foi profesora titular en 1999. En 2009, pasou a ser profesora de Filosofía na Hunter College e na CUNY Graduate Center.
De 2012 a 2013, actuou como presidenta da American Philosophical Association (APA). Alcoff ten clamado por unha maior inclusión de grupos historicamente subrepresentados na filosofía. Para iso con Paul Taylor e William Wilkerson, comezou The Pluralist’s Guide to Philosophy. Doutorouse en Filosofía pola Brown University. Recibiu o Premio de Muller de Destaque na Filosofía, en 2005, pola Sociedade de Mulleres na Filosofía e na APA. Comezou a ensinar na Hunter College e na City University de Nova York no inicio de 2009, despois de ensinar moitos anos na Universidade de Syracuse.
Alcoff recibiu unha serie de homenaxes e premios, incluíndo o doutoramento honoris causa pola Universidade de Oslo en setembro de 2011 e o premio Frantz Fanon en 2009 polo seu libro Visible Identities: Race, Gender and the Self.
Comisión Internacional de Nomenclatura Zoolóxica
A Comisión Internacional de Nomenclatura Zoolóxica é unha organización dedicada a "obter e desenvolver estabilidade e consenso nos nomes científicos dos animais".
Fundada en 1895, está integrada por 28 membros de 20 países, basicamente taxónomos zoóloxicos en activo. Os membros son elixidos por pares, respondendo nas Asembleas Xerais da Unión Internacional de Ciencias Biolóxicas (IUBS) ou outros Congresos Internacionais.
O traballo da Comisión realízao un pequeno Secretariado, con base no Museo de Historia Natural de Londres, e con fondos do Trust Internacional para a Nomenclatura Zoolóxica (ITZN), unha organización benéfica.
A Comisión asiste á comunidade zoolóxica "a través da xeración e difusión de información sobre o correcto uso dos nomes científicos de animais."
A ICZN publica o Código Internacional de Nomenclatura Zoolóxica (tamén coñecido entre os zoólogos como O Código), que contén as regras formais "universalmente aceptadas que gobernan a aplicación dos nomes científicos de todos os organismos que son considerados como animais."
O 10 de agosto de 2006 a comisión presentou ZooBank, un rexistro dos nomes científicos de cada especie animal coñecida.
Músculo semitendinoso
miniatura|200px|Músculo semitendinoso
Silvela, Friol
Santa María de Silvela é unha parroquia rural do concello de Friol na provincia de Lugo. Segundo o IGE en 2011 tiña 129 habitantes (64 mulleres e 65 homes) distribuídos en 16 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 164 habitantes.
Xeografía
Limita con Nodar polo norte, Carballo polo sur, Rocha polo leste e Roade e Codesoso (do concello de Sobrado) polo oeste. No cumio do monte está a Base Militar de Campelo.
Músculo semitendinoso
Características
Está situado xunto o bíceps femoral no compartimento posterior da coxa. Orixínase xunto coa porción longa do bíceps femoral na parte infero-medial da área superior da tuberosidade isquiática. Na metade inferior da coxa e orixina un tendón longo en forma de cordón, que se dispón sobre o músculo semimembranoso e descende cara o xeonllo. O tendón cúrvase ao redor do cóndilo medial da tibia, xusto por debaixo dos tendóns dos músculos grácil e sartorio.
Función
Flexiona a perna na articulación do xeonllo e estende a coxa na articulación da cadeira. Actuando xunto ao músculo semimembranoso, tamén rota en sentido medial a coxa na articulación da cadeira e rota en sentido medial a perna na articulación do xeonllo.
Vascularización
Está vascularizado pola arteria glútea inferior.
Taboada, Carballo, Taboada
Taboada, tradicionalmente coñecida como San Tomé do Carballo, é unha vila da parroquia do Carballo no concello lugués de Taboada, na comarca de Chantada. Segundo o IGE en 2014 tiña 796 habitantes (432 mulleres e 364 homes), o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 849 habitantes.
É a capital municipal.
O actual casco urbano prolóngase tamén polo termo parroquial de San Pedro de Bembibre, sendo que a parte alta da vila, aproximadamente desde o cruzamento da Avenida de Lugo coa Rúa dos Condes de Taboada, pertence a esta última parroquia.
Historia
A vila está atravesada por unha antiga calzada romana, que unía Braga con Lugo, que seguiu sendo utilizada como camiño real até a actualidade -e que toma varios nomes, como Rúa Real ou Rúa de Riazón. Parte deste trazado, arredor do cal apareceron algunhas aldeas que logo serían integradas na vila, solaparíase coa Avenida de Lugo, construída a mediados do século XIX, e que conforma hoxe en día a principal vía de comunicación. miniatura|Casas de comezos do século XX na Avenida de Lugo. Ao longo de toda a primeira metade do século XX experimentou un continuado crecemento social e económico, como delata o feito de que en 1898 os límites da parroquia fosen modificados (a súa fronteira norte pasou do río da Anguieira, que atravesa a actual vila, até preto do San Roque, na parroquia de Bembibre ).
Interkosmos 4
Interkosmos 4 (Интеркосмос 4 en ruso), tamén denominado DS-U3-IK Nº 2, foi un satélite artificial soviético lanzado o 14 de outubro de 1970 mediante un foguete Kosmos 2I desde a base de Kapustin Yar.
Taboada, Carballo, Taboada
Historia
En 1920, (segundo figura nunha inscrición no altar maior) construíuse a actual igrexa parroquial, sobre unha antiga capela, estando o seu eixo invertido, tendo a entrada principal na fachada oriental. Tamén desta época (1919) é o mellor exemplo de arte modernista na vila, a casa de Manuel Rigueira (onde se instalaría unha academia décadas despois). Entre 1964 e 1969 construíuse a actual Casa Consistorial.
Interkosmos 4
Características
Interkosmos 4 estaba enmarcado dentro do programa de colaboración internacional Interkosmos entre a Unión Soviética e outros países. Os instrumentos de a bordo, á parte de pola Unión Soviética, foron proporcionados pola República Democrática Alemá e pola República Socialista Checoslovaca. Na recepción e interpretación dos datos participaron científicos da República Popular de Bulgaria, da República Popular de Hungría, da República Popular de Polonia e da República Popular de Romanía.
Foi inxectado nunha órbita inicial de 668 km de apoxeo e 263 km de perixeo, cunha inclinación orbital de 48,5 graos e un período de 93,7 minutos. Reentrou na atmosfera o 17 de xaneiro de 1971.
Antonij Dziamjanka
Antonij Dziamjanka (en Антоній Дзям'янка), nado na parroquia de Zabroddzie (distrito de Stoŭbcy, rexión de Minsk, RSS de Belarús) o 1 de xaneiro de 1960, é un eclesiástico católico latino belaruso, dende 2012 bispo de Pinsk.
Traxectoria
Naceu na pequena parroquia rural de Zabroddzie, no distrito de Stoŭbcy da República Socialista Soviética de Belarús, o 1 de xaneiro de 1960. O 28 de outubro de 1980 foi ordenado sacerdote por Vincentas Sladkevičius. Comezou o seu ministerio na clandestinidade en varias parroquias. Entre 1982 e 1984 realizou o servizo militar, e entre 1985 e 1998 foi párroco en Navahrudak.
O 4 de xullo de 1998 foi nomeado bispo auxiliar de Hrodna e bispo titular de Lesvi. Recibiu a ordenación episcopal o 29 de setembro de mans do arcebispo de Minsk-Mahilioŭ Kazimierz Świątek.
O 14 de decembro de 2004 foi nomeado bispo auxiliar de Minsk-Mahilioŭ, e o 14 de xuño de 2006 administrador apostólico de dita sé.
O 3 de maio de 2012 foi nomeado bispo de Pinsk.
Taboada, Carballo, Taboada
Historia
En 1947 foille concedido o título de "Vila".
Hater
Hater (literalmente en inglés 'o que odia', 'o que aborrece') é un termo pexorativo empregado para describir unha persoa ou un grupo de persoas que expresan o seu odio en público. Os haters son individuos que se adican a difamar, criticar negativamente ou desprezar outras persoas, obras, actitudes ou conceptos alleos.
Definición e orixe
No ano 2010 o Oxford Dictionary definiu o termo hater coma:
Mathias Jensen
Mathias Jensen, nado en Jerslev, na rexión de Xutlandia Setentrional, o 1 de xaneiro de 1996, é un futbolista danés. Xoga de centrocampista para o Brentford FC do Football League Championship.
Traxectoria
O 8 de agosto de 2018 anunciouse a súa fichaxe por cinco tempadas polo Celta de Vigo. O 10 de xullo de 2019 fíxose oficial o traspaso de Jensen ó Brentford FC do Football League Championship.
Illa de Buda
thumb|250px|A illa de Buda, desde o embarcadoiro. A illa de Buda é unha illa marítimo-fluvial situada no extremo oriental do delta do Ebro, pertencendo ao municipio de Sant Jaume d'Enveja, da comarca do Montsià, provincia de Tarragona. Con 1000 hectáreas e un 5 km de lonxitude é a illa máis grande de Cataluña.
É de orixe aluvial, xa que está formada polos sedimentos que deposita o Ebro xusto antes de desembocar no mar Mediterráneo. Con forma de triángulo investido co vértice cara ao sur, a illa está rodeada polos dous brazos do río, o principal (a vertente de Levante) ao norte, que a separa da illa de Sant Antoni, e o secundario (a vertente sur) ao oeste; o lado leste, coa praia de Buda, está bañado polo Mediterráneo e culmina no extremo oriental no cabo de Tortosa, preto do que se alza o faro de Buda.
Chegou a ter uns 200 habitantes durante a década de 1950, cando unhas corenta familias se instalaron para cultivar arroz e construíron as súas casas, unha escola e unha capela. Mesmo organizaron festas maiores e crearon un equipo de fútbol. Actualmente, aínda que se continúa cultivando arroz, na illa de Buda só quedan dous matrimonios maiores. Situada dentro do Parque Natural do Delta do Ebro, para acceder necesítase unha autorización expresa.
Robert Bárány
Robert Bárány, nado en Viena o 22 de abril de 1876 e finado en Uppsala (Suecia) o 8 de abril de 1936, foi un médico austríaco de orixe húngara.
Traxectoria
Realizou tódolos seus estudos en Viena até graduarse na facultade de medicina vienesa en 1900. Realizou prácticas de medicina interna, neuroloxía e psiquiatría en Alemaña. En 1903 comeza a práctica cirúrxica co profesor Politzer na clínica de oído do Hospital Xeral de Viena, onde permaneceu os seguintes 10 anos.
Bárány definiu as respostas normais e anormais a diferentes estímulos térmicos aplicados ó órgano da audición, enfocándose principalmente á función de labirinto e ós canles semicirculares do oído. Mediante as súas investigacións, describiu signos e síndromes, e creou probas para o estudo da función vestibular e a súa relación co cerebelo.
Como cirurxián, describiu procedementos para tratar a otosclerose e serviu como cirurxián durante a primeira guerra mundial, sendo pioneiro no tratamento das feridas por armas de fogo no cerebro. Foi feito prisioneiro de guerra e continuou a súa práctica cirúrxica durante a súa reclusión.
En 1914 foi galardoado co Premio Nobel de Medicina polos seus traballos na fisioloxía e patoloxía do aparello vestibular sendo aínda prisioneiro.
Non foi liberado até 1916, mediante a intervención de institucións e corpos diplomáticos. Trala súa liberación foi acusado de plaxio e omisión científica, e foi absolto destes cargos polo Instituto Karolinska. Viviu o resto dos seus días en Uppsala, Suecia, como profesor e xefe do servizo de otoloxía da Universidade de Uppsala, até a súa morte o 8 de abril de 1936.
Pedreiras, Laraxe, Cabanas
Pedreiras é un lugar da parroquia de Laraxe no concello coruñés de Cabanas, na comarca do Eume. Tiña 90 habitantes no ano 2007 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 48 homes e 42 mulleres, o que supón unha diminución con relación ao ano 1999 cando tiña 107 habitantes.
Carall Bernat
250px|miniatura|O Carall Bernat O Carall Bernat é o illote máis oriental do arquipélago das illas Medes, na costa de Cataluña. Pertence ao concello de Torroella de Montgrí, na provincia de Xirona. O seu nome provén dunha deformación de Carall Trempat, de orixe claramente fálica.
É un monólito con forma de parábola convexa, cunha cota máxima de 70,1 metros sobre o nivel do mar. A súa superficie emerxida supera os 3.000 m². En profundidade descende ata os 50 metros ata o fondo areoso da baía de Pals. Dadas as súas características subacuáticas, o lugar é frecuentado polos afeccionados ao mergullo.
Illa des Freu
250px|thumb|O illote des Freu. A illa des Freu, ou simplemente es Freu, é un illote granítico situada fronte á punta de Garbí, no termo municipal de Sant Feliu de Guíxols, na provincia de Xirona. Está separado do s'Estufador de Llevant por un angosto paso navegable para pequenas embarcacións de 3,48 metros de largo no seu punto máis estreito.
Concello de Lysekil
Lysekil é un concello de Suecia, situada no Condado de Västra Götaland. Conta con 210 km² e 14.798 habitantes, a metade deles vive na capital, Lysekil.
O municipio actual formouse en 1971 cando a cidade de Lysekil, instituída en 1903, se uniu con Stångenäs e a illa de Skaftö.
Xeometría euclidiana
A xeometría euclidiana é o estudo das propiedades xeométricas dos espazos euclidianos. É aquela que estuda as propiedades xeométricas do plano afín euclidiano real e do espazo afín euclidiano tridimensional real mediante o método sintético, introducindo o cinco postulados de Euclides.
Tamén é común (abusando da linguaxe) dicir que unha xeometría é euclidiana se non é non euclidiana, é dicir, se nesa xeometría se verifica o quinto postulado de Euclides. Esta denominación está cada vez máis en desuso, debido á perda de interese que vai tendo o tema da posibilidade de trazar paralelas a unha recta dende un punto exterior á mesma.
En ocasións os matemáticos empregan a expresión xeometría euclidiana para englobar xeometrías de dimensións superiores con propiedades similares. Con todo, con frecuencia son sinónimos de xeometría plana ou de xeometría clásica. miniatura|300x300px|Fragmento dos elementos de Euclides, escrito en [[papiro, achado no sitio arqueolóxico de Oxirrinco (Exipto).]]
Xeometría do plano euclidiano
A xeometría plana ou xeometría do plano euclidiano é unha parte da xeometría que trata daqueles elementos cuxos puntos están contidos nun plano euclidiano. A xeometría plana está considerada parte da xeometría euclidiana, pois esta estuda os elementos xeométricos a partir de dúas dimensións.
Axiomas
miniatura|306x306px|Portada dos Elementos de Euclides, publicada en 1570 por Sir Henry Billingsley. A presentación tradicional da xeometría euclidiana faise nun formato axiomático, no que todos os teoremas («declaracións verdadeiras») derivan dun pequeno número de axiomas. Un sistema axiomático é aquel que, a partir dun certo número de proposicións que se presupoñen «evidentes» (coñecidas como axiomas) e mediante deducións lóxicas, xera novas proposicións cuxo valor de verdade é tamén lóxico.
Postulados
Euclides expuxo cinco postulados no seu sistema:
Este último postulado, que se coñece como o postulado das paralelas, foi reformulado como: Este postulado parece menos obvio que os outros catro, e moitos xeómetras, incluído o propio Euclides, tentaron deducilo dos anteriores. Cando tentaron reducilo ao absurdo negándoo, xurdiron dúas novas xeometrías: a elíptica, tamén chamada xeometría de Riemann ou riemanniana (dada unha recta e un punto exterior a ela, non existe ningunha recta que pase polo punto e sexa paralela á recta dada) e a hiperbólica ou de Lobachevski (existen varias rectas paralelas que pasen por un punto exterior a unha dada).
Limitacións
Euclides asumiu que todos os seus postulados ou axiomas eran autoevidentes e por tanto feitos que non requirían demostración. Con todo, resultou que o quinto postulado —aínda que é compatible cos outro catro— en certo xeito é independente. É dicir, tanto o quinto postulado como a negación do quinto postulado, son compatibles cos outros catro postulados. As xeometrías onde o quinto postulado non é válido chámanse xeometrías non euclidianas.
Unha limitación do traballo de Euclides foi non recoñecer a posibilidade de sistemas xeométricos perfectamente consistentes onde o quinto axioma non era válido, é dicir, para Euclides e os xeómetras posteriores até o século XVIII pasou inadvertida a posibilidade de xeometrías non euclidianas, até o traballo de Nikolai Lobachevski, Gauss e Riemann.
Aínda que durante o século XIX se consideraron as xeometrías non euclidianas un artefacto matematicamente interesante e mesmo con certo interese práctico pero limitado, como é o caso da trigonometría esférica usada en astronomía, en certo xeito admitiuse que a xeometría do espazo físico era euclidiana e, polo tanto, as xeometrías non euclidianas eran tan só un artificio abstracto útil para certos problemas, pero de ningún xeito descricións realistas do mundo. Con todo, o traballo de Albert Einstein fixo ver que entre as necesidades da física moderna están as xeometrías non euclidianas para describir, por exemplo, o espazo-tempo curvo.
Algún dos erros de Euclides foi omitir polo menos dous postulados máis:
Los Panchos
Los Panchos, tamén coñecidos como Trío Los Panchos, é un trío musical de sona internacional formado en Nova York en 1944 por dous mexicanos, Alfredo Gil e José de Jesús "Tusto" Navarro, e un portorriqueño, Hernando Avilés. Namentres que Avilés e Navarro tocaban a guitarra, Gil facía o propio co requinto, sendo os tres vocalistas. Porén, foi este último, Gil, o principal artífice das composicións e o sinal de identidade que habería perdurar por décadas. O xénero musical empregado polos Panchos é o que se coñece como bolero.
Scout X-3
Scout X-3 foi un foguete espacial dos Estados Unidos propulsado exclusivamente por propelente sólido. Estaba concibido como un lanzador de baixo custo e foi usado desde o complexo de Wallops Island e desde a Base Vandenberg da Forza Aérea en California.
Trasmonte, Friol
Santiago de Trasmonte é unha parroquia rural do concello de Friol na provincia de Lugo. Tiña 81 habitantes en 2016, segundo datos do Instituto Galego de Estatística, 36 homes e 45 mulleres distribuídos en 15 entidades de poboación. O que supón unha diminución de 15 habitantes respecto ao ano 2007 cando tiña 96 habitantes (41 homes e 55 mulleres) e 14 menos que en 2004.
Xantina
As xantinas son substancias que pertencen a un grupo químico de bases purínicas que inclúen substancias endóxenas tales como a guanina, a adenina, a hipoxantina e o ácido úrico.
Etimoloxía
A palabra xantina deriva do grego xanthos, que se traduce como "amarelo", en virtude dos residuos amarelos producidos por estes compostos cando se quentan até o desecado con ácido nítrico.
Consumo
Existen varias bebidas non alcohólicas provenientes de produtos vexetais que teñen xantinas. Por exemplo:
Efectos farmacolóxicos das xantinas
As xantinas teñen efectos semellantes en varios sistemas orgánicos; diferindo entre si principalmente nas súas potencias relativas.
Referencias históricas non cristiás sobre Xesús de Nazaret
As referencias históricas non cristiás sobre Xesús de Nazaret complementan ás xudías, aos evanxeos, e ao resto dos libros do Novo Testamento e dos escritos cristiáns apócrifos. A alusión directa máis antiga non cristiá a Xesús de Nazaret atópase na obra de Flavio Xosefo Antigüidades xudías (escrita cara aos anos 93-94), máis de medio século logo da morte de Xesús (ao redor de 30). Aínda no século II menciónelas son poucas. Ningunha delas aporta información substancial para coñecer a vida ou a mensaxe de Xesús de Nazaret, pero si serven para documentar a súa existencia histórica. Moita información perdeuse durante a prohibición do cristianismo primitivo e o incendio de Xerusalén.
Xesús aparece en repetidas ocasións en obras de escritores romanos como Publio Cornelio Tácito, Suetonio, Flavio Xosefo e Plinio o Mozo.
The New Encyclopaedia Britannica (1995) afirma: «Estes relatos independentes demostran que na antigüidade nin sequera os opositores do cristianismo dubidaron da historicidade de Xesús, que comezou a poñerse en cuestión, sen base algunha, a finais do século XVIII, ao longo do XIX e a principios do XX».