cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Villodre
Villodre é un concello español da provincia de Palencia (Castela e León). A súa poboación é de 20 habitantes (INE 2012).
John Steinbeck
A infancia e os estudos
John Steinbeck era fillo de John Ernst Steinbeck II, o tesoureiro do Condado de Monterey, e de Olive Hamilton Steinbeck, mestra de carácter firme. John tivo unha infancia tranquila coas súas dúas irmás máis vellas Esther (1892) e Elizabeth (1894) e coa máis nova, Mary (1905). Medrou desenvolvendo un forte vencello afectivo co ambiente do val de Salinas e da costa próxima do Pacífico onde a familia adoitaba pasar as fins de semana no verán.
Con 14 anos, cando era un rapaz tímido e esquivo, decidiu ser escritor, e pasou a adolescencia escribindo contos e poesías.
Interesado na bioloxía, en 1919 inicia os estudos universitarios na Universidade Stanford, frecuentando cursos de literatura inglesa e escritura creativa. Do 1919 ó 1925, ano no que abandonou definitivamente a universidade, Steinbeck interrompe os estudos para dedicarse a facer traballos ocasionais e temporais, entrando en contacto cun ambiente que influenciou notablemente as súas novelas. En 1925 trasládase a Nova York pero regresa a California ó ano seguinte.
A mocidade e os prolegómenos literarios
En Nova York Steinbeck traballou durante un breve período como xornalista para o diario New York American. De volta a California traballou do 1926 ó 1928 como garda dunha residencia estival no lago Tahoe. Esta actividade deixáballe moito tempo libre e no verán de 1929 publica a súa primeira novela Cup of Gold. Foi a única novela histórica do autor, publicada apenas dous meses antes do "xoves negro" de Wall Street. Coma as dúas novelas seguintes, The Pastures of Heaven ("Os prados do ceo", 1932) e To A God Unknown ("A un deus descoñecido", 1933), non obtivo éxito de crítica nin de vendas.
O 14 de xaneiro de 1930 casa con Carol Henning, marxista coa que viviu de cerca a política dos grupos radicais e comunistas americanos, sen nunca chegar a afiliarse, como fai ela, ó Partido Comunista dos Estados Unidos. A parella trasládase a Pacific Grove onde sobreviven co sostén económico da familia de John.
Os éxitos
O primeiro éxito chégalle en 1935 coa publicación de Tortilla Flat. No outono de 1936 ve publicada a novela In Dubious Battle ("En batalla dubidosa"). Con esta novela obtivo o encargo do San Francisco News de escribir unha serie de artigos (intitulados despois The Harvest Gipsy) sobre as condicións de vida dos inmigrantes chegados de Oklahoma a California.
En 1937, utilizando o material recollido para a redacción dos artigos, escribiu a novela De ratos e homes (título orixinal Of Mice and Men), que adaptou a escena para a obra de teatro homónima, representada en Nova York ese mesmo ano. En 1938, a partir dunha recolla de contos breves, compuxo a súa novela máis célebre, The Grapes of Erath ("As uvas da ira"). Non obstante, o éxito da novela viuse parcialmente velado polos ataques políticos violentos a causa das descricións dos conflitos entre os traballadores (asalariados temporais) e os propietarios das terras, da linguaxe vulgar empregada e da orientación ideolóxica, que é atilada de "excesivamente de esquerdas". En todo caso, a novela foi premiada no 1940 co Premio Pulitzer e no 1941 filmouse a película homónima. A pesar das simpatías pola esquerda, Steinbeck era un convencido defensor do New Deal de Franklin D. Roosevelt.
A guerra e a posguerra
En 1940 realizou un documental sobre as condicións de vida nas áreas rurais de México, The Forgotten Village ("A aldea esquecida") e tomou parte nunha expedición mariña organizada por Ricketts no Golfo de California. Ó ano seguinte publicaron os dous xuntos The Sea of Cortez ("O mar de Cortés"). En 1941 separouse da súa muller e trasladouse a Nova York coa cantante Gwyndolyn Conger, con quen casa en 1943 tras obter o divorcio de Carol Henning.
Pasa parte da segunda guerra mundial en Europa e en África como correspondente de guerra para o New York Herald Tribune. Escribe un diario de guerra baixo o título de Once there was a War narrando de maneira extensa as vidas dos soldados no seu día a día, sen deterse nin facer fincapé nos episodios de heroísmo senón máis ben no intento de sobrevivir ó perigo da guerra. A crónica foi publicada en 1958.
Mar de Irlanda
O Mar de Irlanda (Muir Éireann / An Mhuir Mheann, Y Keayn Yernagh, Erse Sea, Muir Èireann, Ulster-Scots: Airish Sea, Môr Iwerddon) separa as illas de Irlanda e de Gran Bretaña, Conecta co Océano Atlántico polo sur a través do Canal de San Xurxo, entre Irlanda e Gales; e polo norte a través do Canle do Norte, entre Irlanda e Escocia. A Illa de Man atópase situada no centro deste mar.
John Steinbeck
A guerra e a posguerra
En 1944 a familia múdase a Monterey, onde nace o seu primeiro fillo, Thom, e en 1946 o segundo, John IV. miniatura|160x160px|John Steinbeck nunha [[Medallas de ouro American Arts|medalla da serie American Arts.]] En 1947, por encargo do New York Herald Tribune fai unha viaxe á Unión Soviética en compañía do fotógrafo Robert Capa. Ó ano seguinte, no que morre o seu amigo Ricketts, publica o diario de viaxe, A Russian Journal ("Un diario ruso"). Divórciase de Gwyndolyn Conger e en 1950 casa con Elaine Anderson Scott, que será a súa esposa ata a súa morte.
Mar de Irlanda
Anglesey, no País de Gales, é a maior illa no mar de Irlanda. a segunda en tamaño é a illa de Man e o mar pode ser ocasionalmente, pero raramente, chamado "Mar de Manx" (Muir Meann, Mooir Vannin, Muir Mhanainn). O mar de Irlanda ten unha importancia económica significativa para o comercio rexional, transporte marítimo, pesca e xeración de enerxía en forma de enerxía eólica e centrais nucleares. O tráfico anual entre Gran Bretaña e Irlanda corresponde a máis de 12 millóns de pasaxeiros e 17 millóns de toneladas de bens mercantís.
John Steinbeck
Derradeiros anos
Rematada a guerra e nos anos seguintes Steinbeck repetirá os éxitos do período anterior. As súas novelas Cannery Row e Sweet Thursday ("Tenro xoves") foron axuizadas negativamente por algúns críticos que vían nelas unha replica de Tortilla Flat.
Mar de Irlanda
Topografía
O Mar de Irlanda está conectado ao Atlántico Norte nos extremos norte e sur. Ao norte, a conexión é a través do Canle do Norte entre Escocia e Irlanda do Norte e o Mar de Malin. O extremo sur está conectado ao Atlántico a través da Canle de San Xurxo entre Irlanda e Pembrokeshire e o Mar Celta. Está composto por unha profunda canle de 310 km. de longo e 32–48 km. de ancho no seu lado occidental e baías máis baixas cara ao leste. A profundidade da canle occidental varía de 80 m. ata 275 m. no Beaufort's Dyke na canle norte.
John Steinbeck
Derradeiros anos
Despois duns anos de viaxes por Europa e África, en 1952 publicará a novela que o consagrará definitivamente, East of Eden ("Ó leste do Edén"). Dese mesmo ano é o guión de Viva Zapata!, filme dirixido por Elia Kazan con Marlon Brando no papel protagonista. Kazan sería tamén o realizador de East of Eden en 1955.
Mar de Irlanda
Topografía
A Baía de Cardigan no sur e as augas ao leste da Illa de Man teñen menos de 50 m. de profundidade. Cun volume de auga total de 2430 km³ e unha superficie de 47.000 km², o 80% está ao oeste da illa de Man. Os bancos de area máis grandes son os bancos Bahama e King William ao leste e ao norte da Illa de Man e ao Banco Kish, Codling Bank, Arklow Bank e Blackwater Bank preto da costa de Irlanda. O mar de Irlanda, no seu maior ancho, ten 190 km e se estreita ata 76 km..
John Steinbeck
Derradeiros anos
A partir de 1955 Steinbeck vive coa muller en Long Island. En 1960 fai unha viaxe a través dos Estados Unidos co seu can Charley que acabará dando como resultado en 1962 os Travels With Charley in Search of America ("Viaxes con Charley na procura de América"). Ese mesmo ano foille concedido o Premio Nobel de Literatura.
Mar de Irlanda
Topografía
A Organización Hidrográfica Internacional define os límites do Mar de Irlanda (coa Canle de San Xurxo) como segue,
John Steinbeck
Derradeiros anos
Trala súa morte en decembro de 1968, as súas cinzas foron sepultadas no cemiterio Garden of Memories de Salinas.
Mar de Irlanda
Topografía
O mar de Irlanda experimentou unha serie de cambios dramáticos nos últimos 20.000 anos cando finalizou o último período glacial e foi substituído por condicións máis cálidas. No alto da glaciación, a parte central do mar moderno era probablemente un lago de auga doce. A medida que retirouse o xeo fai 10.000 anos, o lago volveuse a conectar ao mar.
John Steinbeck
Obra
Xornalista e cronista de guerra durante a segunda guerra mundial, é autor dunha extensa obra literaria que abrangue dende á novela longa á novela curta, e dende o relato breve ó documental e a adaptación cinematográfica. O estilo de Steinbeck é principalmente naturalista e dotado dunha gran viveza. Ademais do interese persoal por California e as clases traballadoras, a súa produción literaria reflicte un amplo abano de temas que van dende a bioloxía mariña á filosofía, dende o jazz á política, dende os mitos á historia.
Mar de Irlanda
Cidades e vilas
lista de cidades e vilas ao redor das costas do Mar de Irlanda en orde de tamaño:
John Steinbeck
Obra
Da súa obra só se traduciron para o galego dúas novelas: A perla en 1990 por Benigno Fernández Salgado e De ratos e homes por Álvaro de Prado en 1997. Ambas foron publicadas pola editorial Galaxia. A lista completa das súas obras inclúe estes títulos:
Guións propios e filmes sobre a súa obra
Unha boa parte das súas novelas, entre elas Cannery Row (1945) e A Perla (1947), foron levadas ó cine. O propio Steinbeck acadou certo éxito en Hollywood como escritor de cine, conseguindo unha candidatura como mellor guionista por Lifeboat de Alfred Hitchcock'' en 1945.
Etnocentrismo
Aparición do etnocentrismo
O antropólogo William Graham Sumner púxolle este nome á discriminación que exercen unhas persoas sobre outras. Trata disto no libro Folkways publicado en 1906. Este termo é o resultado de unir a crenza de que a propia cultura é superior ás outras e xulgar a outras culturas deixándose levar polos hábitos dunha concreta. Habitualmente valoranse positivamente os costumes, comportamentos, relixión etc. que son propios e porén ás que non nós pertencen sempre se lles atopan defectos. O etnocentrismo pode negar, en certo modo, o proceso de hominización e a historia da diversidade humana.
Etnocentrismo e relativismo cultural
O relativismo cultural é unha corrente de pensamento que trata de comprender os fenómenos culturais doutros pobos en relación ao contexto ao que pertencen, e dicir, cada cultura debe entenderse dentro dos seus propios termos e así establecer un punto de vista que sexa universal. Defende a validez de calquera sistema cultural e nega as valoracións absolutistas morais ou éticas destes. É, polo tanto, o oposto ao etnocentrismo.
En ocasións, o relativismo cultural tamén pode chegar a ser negativo se é tolerante con aqueles comportamentos que atentan contra a vida ou a liberdade dos individuos que forman parte dun pobo. En resumo, segundo esta corrente de pensamento todas as culturas terían o mesmo valor.
Antropoloxía
A antropoloxía foi a ciencia que lle deu este nome á tendencia que leva a unha persoa ou grupo social a interpretar a realidade a partir dos seus propios parámetros culturais. Considérase a etnia propia superior á dos demais grupos. Por todo isto, os antropólogos deben evitar caer no etnocentrismo cando analizan culturas alleas e deben valorarse dun xeito obxectivo as diferenzas culturais.
Lamas de Campos, A Fonsagrada
San Roque de Lamas de Campos é unha parroquia do concello da Fonsagrada, na provincia de Lugo. Segundo o IGE, en 2015 tiña 142 habitantes (74 homes e 68 mulleres), o que supón unha diminución con respecto ao ano 2007, cando tiña 163.
Dióxido de nitróxeno
O dióxido de nitróxeno, NO2, é un dos compostos que pode formar o nitróxeno co osíxeno. É un gas, contaminante atmosférico (compoñente do smog fotoquímico) producido principalmente pola industria ou o transporte (queima de combustibles) que pode dar unha coloración amarela á atmosfera.
Efectos nocivos
É tóxico, irritante e precursor da formación de partículas de nitrato, que poden producir ácido e altos niveis de PM-2,5 na atmosfera. Afecta de xeito principal nos humanos ó sistema respiratorio.
Tancredo de Sicilia
Tancredo de Sicilia, tamén coñecido como Tancredo de Lecce e como Tancredo I de Sicilia, nado en Lecce contra 1138 e finado o 20 de febreiro de 1194, foi conde de Lecce (1149-1154 e 1169-1194) e despois rei de Sicilia desde 1189 até 1194.
Primeiros anos
Era fillo ilexítimo do príncipe Roxerio de Puglia, duque de Puglia, fillo máis vello do rei Roxerio II de Sicilia, e de Emma, filla do conde Acardo II de Lecce. Herdou o título de conde de Lecce do seu avó en 1149. Proscrito no reino normando de Sicilia no tormentoso reinado do rei Guillerme o Mao, viviu en Bizancio con outros exiliados do Reino.
En 1174 comandou a frota que o seu primo o rei Guillerme II enviara contra Exipto. A frota chegou ás proximidades de Alexandría o 28 de xullo dese mesmo ano, o exército que transportaba desembarcou e puxo cerco á cidade. Pero a falta de coordinación co Reino de Xerusalén, onde o rei Amalarico I acababa de morrer, fixo que o rexente Miles de Plancy non enviara un exército como distracción. Saladino, que podía dedicar todos os seus recursos para contrarrestar a invasión, destruíu as máquinas de guerra sicilianas o 31 de xullo e repeleu aos cruzados o 2 de agosto.
Reinado
En 1189 Tancredo rebelouse e tomou o control do Reino de Sicilia, sendo coroado como rei Tancredo I de Sicilia a principios de 1190. O seu golpe foi apoiado polo chanceler Mateo d'Ajello e os oficiais desta, mentres que as reclamacións da súa rival, a filla de Roxerio I, Constanza, e o seu marido, Henrique VI, Rei de romanos, foron apoiadas pola maioría dos nobres.
A pesar dol apoio popular, o seu goberno enfrontouno a grandes desafíos desde o principio. En 1190 Ricardo I de Inglaterra chegou a Sicilia á cabeza dun grande exército cruzado no seu camiño cara a Terra Santa. Ricardo inmediatamente pediu a liberación da súa irmá, Xoana, encarcerada por Tancredo en 1189, xunto con cada penique do seu dote e a súa herdanza. Tamén insistiu en que Tancredo cumprira os compromisos financeiros feitos por Guillerme II á Tereceira Cruzada. Cando Tancredo se resistiu ás súas peticións, Ricardo tomou un mosteiro e o castelo de La Bagnara.
Ricardo uniuse en Sicilia co exército cruzado francés, encabezado por Filipe II de Francia. A presenza de dous exércitos estranxeiros causou o descontento entre os sicilianos. En outubro, o pobo de Mesina rebelouse, demandando que os estranxeiros abandonaran a illa. Ricardo respondeu atacando Mesina, que foi conquistada o 4 de outubro de 1190. Despois de que a cidade fora saqueada e queimada, Ricardo estableceu a súa base alí e decidiu quedar aquel inverno.
Permaneceu en Mesina até marzo de 1191, cando Tancredo por fin accedeu a concertar un acordo:
Segundo os principais termos dese acordo:
Despois de asinar o tratado, Ricardo e Felipe partiron de Sicilia cara a Terra Santa.
Libre por fin dos cruzados, Tancredo enfrontouse a unha ameaza procedente do norte. En abril de 1191, en Roma, Henrique e Constanza foran coroados emperador e emperatriz do Sacro Imperio polo papa Celestino III, e entón a parella volveu ao sur para reclamar o Reino de Sicilia en nome de Constanza, que era a filla póstuma de Roxerio II e da súa terceira esposa Beatriz de Rethel, e por conseguinte era a herdeira lexítima ao trono.
Constanza acompañou ao seu marido á cabeza dun considerábel exército imperial que entrou no Regno. As cidades do norte do Reino (é dicir, as situadas na península) abriron as súas portas a Henrique, incluso as fortalezas normandas de Capua e Aversa. Salerno, que foi a principal capital de Roxerio II, fixo correr a voz de que Henrique era benvido e invitou a Constanza a quedar no antigo palacio de seu pai para librarse da calor do verán. Nápoles foi a primeira en ofrecer resistencia á campaña, soportando o asedio coa axuda da frota de Margaritone de Brindisi, até que gran parte do exército sucumbiu á malaria. Ao final, o exército imperial foi forzado a retirarse totalmente do Reino. Constanza quedou en Salerno cunha pequena gornición, como sinal de que Henrique regresaría cedo.
En canto Henrique se retirou coa maior parte do exército imperial, as cidades que teoricamente recaeran no Imperio, inmediatamente declararon a súa lealdade a Tancredo, porque a maioría tiñan medo a que as castigara. O pobo de Salerno viu a oportunidade de gañar o favor de Tancredo e entregoulle a Constanza en Mesina, un premio importante dado que Henrique tiña intención de regresar. Porén, Tancredo estaba disposto a prescindir da vantaxe da súa negociación, é dicir, a emperatriz, a cambio de que o papa Celestino III o lexitimara como rei de Sicilia. Pola súa parte, o papa tiña a esperanza de que conseguindo a viaxe de regreso de Constanza a Roma, Henrique tería mellor disposición cara ao papado, e tamén esperaba que o Imperio e o Reino se mantiveran unidos. Porén, os soldados imperiais puideron intervir antes de que Constanza fora a Roma, e devolvérona sen perigo a través dos Alpes.
Derradeiros anos e morte
Henrique deixara gornicións ao longo das fronteiras do Regno. Tancredo tratou de gañar o apoio das cidades con considerábeis concesións de privilexios. En Gravina (xuño de 1192) reforzou o seu apoio ao papa entregándolle a un membro da familia real de Sicilia. En 1192 e 1193 liderou persoalmente exitosas campañas contra os baróns da Puglia. Pero aos poucos días, a súa morte en Palermo (20 de febreiro de 1194) abría o camiño ao goberno Hohenstaufen en Sicilia.
Rexencia de Sibila. Fin da dinastía Hauteville
miniatura|250px|O emperador [[Henrique VI, emperador do Sacro Imperio Romano Xermánico|Henrique VI castrando e cegando ao rei Guillerme III. Ilustración dunha edición de De casibus Virorum illustrium de Giovanni Boccaccio.]]
A esposa de Tancredo, Sibila de Acerra, estableceu a rexencia do seu segundo fillo Guillerme III. Pero en maio de 1194 Henrique VI volveu a Italia, onde acaba de morrer Tancredo, co seu exército financiado polo lucrativo rescate de Ricardo I.
O exército imperial encontrou pouca resistencia. Nápoles rendeuse en maio, case sen loita, e o resto do Reino fixo o mesmo. Sibila e o leal Margaritone prepararon a defensa de Palermo, pero os seus habitantes admitiron ao emperador o 20 de novembro de 1194. Henrique foi coroado como rei de Sicilia o 25 de decembro.
Henrique Hohenstaufen emprendeu nese mesmo día un masacre sanguento dos baróns normandos. Os nobres e os bispos que asistiran á coroación do seu rival Tancredo foron queimados vivos nun campo cerca de Palermo, a cincocentos metros do palacio real. Henrique fixo logo desenterrar os restos de Tancredo e do seu fillo Roxerio, aos que lles arricou as súas coroas de ouro antes de mandar decapitar os seus cadáveres.
O único fillo de Henrique e Constanza, o futuro Frededrico II, naceu ao día seguinte en Iesi, cerca de Ancona.
Acababa así a dinastía da casa de Hauteville e entraba a dos Hohenstaufen.
Monumento natural
[[Castiñeiro de Pumbariños, no Souto de Rozavales (monumento natural de Galicia), calcúlase que ten máis de 1.000 anos de idade.|250px|miniatura]] miniatura| Monumento natural Cono de Arita, en [[Salta, Arxentina.|250px]] Un monumento natural é un elemento da natureza que ten un valor paisaxístico, xeolóxico, histórico ou social e é único a causa da súa rareza, das súas cualidades estéticas, ou do seu significado cultural. Os monumentos naturais están nalgúns países suxeitos a unha protección legal, que define as características dos monumentos, identifícaas, e realiza o inventario dese patrimonio para logo reforzar a protección ofrecida.
En España
En España, un Monumento Natural é unha figura de protección legal establecida pola lei 42/2007, do 13 de decembro, do Patrimonio Natural e da Biodiversidade.
Mar Amarelo
miniatura|Mar Amarelo (en [[lingua inglesa|inglés, Yellow Sea)]] O mar Amarelo ou Mar Occidental é a parte norte do mar da China, que á súa vez é un mar menor do océano Pacífico. Atópase entre a China continental e a península de Corea. O seu nome provén das partículas de area que lle dan esa cor característica e que chegan do río Amarelo.
Monumento natural
En España
No seu artigo número 33 a devandita lei establece a definición dos Monumentos Naturais tal como segue :
Monumentos Naturais en Galiza
De acordo coa lei 42/2007 a Xunta de Galicia desenvolve a figura de protección, declarando sete espazos como Monumentos Naturais en Galicia. En 2012 ampliouse a listaxe a oito:
Mar Amarelo
A baía máis interior do mar Amarelo recibe o nome de mar de Bohai (antes coñecido coma baía de Pechihli ou baía de Chihli). Aquí desembocan o río Amarelo (a través da provincia de Xandón e a súa capital Jinan) e o Hai He (a través de Beixín e Tianxín).
A baía de Liaodón, entre a provincia chinesa de Liaonín e o noroeste de Corea do Norte tamén fai parte do mar Amarelo. O mar de Bohai e a baía de Liaodón están separados pola península de Liaodón, con Dalian no seu punto máis ó sur.
Contorno
As marismas intermareais do mar Amarelo son de grande importancia para a migración das aves e dos paxaros de praia. As investigacións sinalan que esta área é o espazo máis importante para este tipo de paxaros limícolas na súa migración cara ó norte en todo o voo Asia Oriental - Australasia, por onde como mínimo pasan de cada vez dous millóns de aves e a metade na migración cara ao sur.
Xeografía
A extensión setentrional do Mar Amarelo chámase Baía de Corea.
O Mar Amarelo é un dos catro mares nomeados co termo dunha cor común, os outros son o Mar Negro, o Mar Vermello e o Mar Branco.
La Fille du régiment
Esta obra segue no repertorio, aínda que non está entre as máis representadas; nas estatísticas de Operabase aparece no posto n.º 76 entre as 100 óperas máis representadas no período 2005-2010, sendo a número 31 en Italia e a cuarta de Donizetti, con 53 representacións.
Ángela Molina
Ángela Molina Tejedor, nada en Madrid o 5 de outubro de 1955, é unha actriz española. Pertence a unha coñecida saga de artistas, os inicios cinematográficos de Ángela Molina, que inclúen traballos para Luis Buñuel ou para Manuel Gutiérrez Aragón, convertérona nunha das actrices máis representativas da etapa que se coñece como a a da Transición española. A súa notábel presenza internacional permitiulle rodar en Italia, Francia ou Latinoamérica, así como superar o centenar de filmes e atesourar premios como o David de Donatello da Academia italiana ou a Cuncha de Prata do Festival de San Sebastián.
Inicios
Estudou ballet clásico, danza española e Arte Dramática na Escola Superior de Madrid. Traballou no circo en Francia e foi profesora de baile clásico español antes de aparecer na súa primeira película, No matarás (César F. Ardavín, 1974), a raíz dunha reportaxe fotográfica publicada en Fotogramas.
Coa chegada da Transición e o tirón comercial do destape, do que axiña se desvinculou, enfocou a súa carreira cara a producións con certa calidade e compromiso, decote de temática social, política ou histórica, motivada polo pensamento que acompaña cada guión.
En 1976 rexeitou protagonizar Cambio de sexo, de Vicente Aranda, asumindo papeis relevantes en La ciutat cremada, de Antoni Ribas e Las largas vacaciones del 36, de Jaime Camino. Un ano antes fora proposta para o papel que interpreta Alicia Sánchez en Furtivos, de José Luis Borau, con quen máis tarde traballou en La sabina (1979).
Luis Buñuel elixiuna en 1977 para protagonizar, xunto a Fernando Rey, Ese oscuro objeto del deseo, película que lle deu renome internacional e lle abriu as portas do cine europeo. Nela comparte personaxe coa actriz francesa Carole Bouquet e exhibe un temperamento vivo e enigmático combinado co seu aspecto doce e suave. Buñuel afirmou dela que posúe «o rostro dunha virxe pagá», afianzando así o mito de muller instintiva e pasional que conserva na súa mirada certo primitivismo.
Consolidación e recoñecemento
Durante a década de 1980 converteuse en rostro habitual da grande pantalla, reafirmando a súa presenza en España e ampliándoa a Francia e Italia, con incursións no cine alemán e norteamericano. Fala varios idiomas, polo que non adoita necesitar ser dobrada. Intervén en Operación Ogro, de Gillo Pontecorvo; en Bearn o la sala de las muñecas, de Jaime Chávarri, aparece en La Bella Otero nunha coprodución hispano-italiana e roda ás ordes de Jaime de Armiñán, Luigi Comencini, Ricardo Franco, Marco Bellocchio, Bigas Luna e Lina Wertmüller.
Unha frutífera colaboración co director cántabro Manuel Gutiérrez Aragón afianza a súa carreira e afonda no seu potencial dramático mediante papeis principais en Camada negra, El corazón del bosque, Demonios en el jardín e La mitad del cielo, obras que compoñen un retrato alegórico da España ominosa do franquismo e nas que a ideoloxía, o núcleo familiar e a presenza feminina cobran especial importancia. «Esas películas marcaron mi alma y mi forma de trabajar», dixo máis tarde a actriz.
En 1985 recibe o Gran Premio da Crítica de Nova York, e ao ano seguinte convértese na primeira actriz estranxeira en recibir un David di Donatello da academia italiana de cine. Tamén en 1986 consegue con La mitad del cielo a Cuncha de Prata á mellor actriz no Festival de Cine de Donostia e é nomeada na I edición dos Premios Goya.
Artista multidisciplinar
Considerada unha das actrices españolas mellor pagadas canda a Ana Belén e Victoria Abril, espaza os seus traballos nacionais a partir de 1990, coincidindo coa súa negativa a protagonizar a versión de Bigas Luna de Las edades de Lulú -polo escabroso dalgunhas escenas-, e especialmente co agravamento da enfermidade e morte de Antonio Molina en 1992. Destaca en Sandino, de Miguel Littín, que narra a vida do líder revolucionario nicaraguano Augusto César Sandino, e en El hombre que perdió su sombra, de Alain Tanner, xunto a Francisco Rabal. Traballa tamén con Marcello Mastroianni e aparece en 1492: Conquest of Paradise, superprodución de Ridley Scott que protagoniza Gérard Depardieu. Con Viggo Mortensen roda Gimlet en 1995.
Debuta con Pedro Almodóvar en Carne trémula (1997), un traballo que non se afasta de todo da moza sensual dos seus inicios, pero aproximándose xa á muller madura, marcada polas pegadas da vida, que representa nos últimos anos. A rodaxe con Almodóvar supuxo certas dificultades para a actriz, que volveu saborear o recoñecemento profesional. Conseguiu o seu cuarto Fotograma de Prata e logrou unha cuarta candidatura ao Premio Goya.
Teatro
Posteriormente protagonizou a comedia televisiva Hermanas e ofreceu un variado rexistro en proxectos moi dispares, decote independentes e comprometidos, tanto españois como estranxeiros. Destacan El mar, Punto de mira (One of the Hollywood Ten), Sagitario, Al sur de Granada, Los Borgia e La caja.
En 2007 estrea El destino de Nunik, crónica do xenocidio armenio a cargo de Paolo e Vittorio Taviani que protagoniza xunto a Paz Vega. Tras colaborar en dçuas películas de Giuseppe Tornatore, repite con Almodóvar en Los abrazos rotos, dando vida á nai de Penélope Cruz.
En recoñecemento á súa extensa carreira cinematográfica recibiu en 2002 o primeiro Premio Málaga do Festival de Cine Español de Málaga, e inaugura un monólito na súa honra no Paseo de Antonio Banderas da cidade andaluza.
Ángela Molina ten tres fillos da súa primeira unión co fotógrafo e realizador francés Hervé Tirmarche, e dous (a última nada en 2003) co seu actual marido, Leo Blakstad.
1212
Outros
Historia ano a ano
Eleccións federais do Canadá de 2011
As eleccións federais do Canadá de 2011 (formalmente, a 41º Elección Xeral do Canadá) celebráronse o 2 de maio de 2011 para elixir os Membros do Parlamento da Cámara dos Comúns do Canadá.
A convocatoria para as eleccións federais de 2011 foron emitidas polo Gobernador Xeral do Canadá David Johnston, o 26 de marzo. Harper informou ao Gobernador Xeral do Canadá de disolver o Parlamento despois de que a Cámara dos Comúns aprobase unha moción de censura contra o goberno. A moción foi presentada polo líder da oposición Michael Ignatieff. Se o Parlamento non se tivera disolvido antes de que finalizase o seu mandato, as eleccións terían lugar o 15 de outubro de 2012.
Álex Angulo
Traxectoria
Ós 18 anos decide perseguir o soño de ser actor e preséntase ó casting dun grupo teatral independente bilbaíno que dirixía Ramón Barea (con que traballou en varios proxectos posteriores durante a súa carreira). Tras ser aceptado nesta compañía, Angulo ve como a seguinte década da súa vida transcorre sobre os escenarios teatrais.
En 1981 o actor recibirá a súa primeira oportunidade cinematográfica da man do seu paisano Imanol Uribe, quen dirixe La fuga de Segovia, onde Angulo daba vida a Anot. Tras este papel, Álex comezaría a traballar, sen esquece as táboas, en diversos programas da televisión pública vasca coma o magazine Con los pies en el agua, a comedia Bertan Zoro ou o programa de Antxón Urrusolo, Detrás del sirimiri.
Kamala Surayya
Kamala Surayya (en കമല സുറയ്യ), nada como Kamala o 31 de marzo de 1934 e finada o 31 de maio de 2009, foi unha escritora india popularmente coñecida co nome Madhavikutty ou co nome de casada Kamala Das. Foi unha poeta en inglés e un dos principais autores en lingua malayalam de Kerala, India. A súa popularidade en Kerala baséase nas súas historias curtas e na súa autobiografía, mentres que a súa obra en inglés, escrita baixo o nome de Kamala Das, salienta polos seus poemas e pola súa autobiografía explícita. Tamén foi columnista en xornais e escribiu sobre diferentes temas, como a situación das mulleres, o coidado dos nenos ou a política.
Álex Angulo
Traxectoria
Álex Angulo non volvería porén ás pantallas cinematográficas ata 1987, ano no que se fixo con dous pequenos papeis en El amor de ahora de Ernesto del Río e Tu novia está loca de Enrique Urbizu.
Kamala Surayya
O seu tratamento aberto e honesto da sexualidade feminina, libre e sen sentido de culpabilidade, animouna a escribir mais tamén a marcou como unha iconoclast da súa xeración. O 31 de maio de 2009, con 75 anos, morreu nun hospital de Pune.
Traxectoria
Naceu no seo dunha familia hindú conservadora (Nalapat) con devanceiros na realeza. Converteuse ó islam o 11 de decembro de 1999, con 65 anos e adotou o nome de Kamala Surayya.
Álex Angulo
Traxectoria
Traballou ademais, con papeis de maior ou menor relevancia, en películas de grandes directores españois coma Pedro Almodóvar, Icíar Bollaín, Emilio Martínez Lázaro, Fernando Colomo, Chus Gutiérrez ou José Luis Cuerda entre outros.
Camael
Camael (do חַמּוּאֵל, Ghamuel, calor divina) é un arcanxo da forza, a coraxe e a forza segundo a anxoloxía das cristiá e xudía.
Álex Angulo
Traxectoria
A finais dos 90 empezaría a interpretar o personaxe de Blas Castellote na serie Periodistas, na que traballaría durante catro anos gravando máis de cen capítulos e compartindo protagonismo con José Coronado, Amparo Larrañaga ou María Pujalte, e que lle deu unha gran popularidade. É o seu papel máis rechamante en televisión ata o momento.
Camael
Camael é coñecido como un dos dez anxos da cábala, asignado á sefirot Geburáh. Tamén é descrito como un dos sete arcanxos xunto con Miguel, Gabriel, Rafael, Uriel, Jofiel e Zadkiel. Nalgunhas tradicións é o anxo que expulsou a Adán e Eva do xardín do Edén cunha espada ardente, pero é representado a miúdo sostendo un cáliz. Polo tanto, é chamado o anxo do Sangreal.
Álex Angulo
Traxectoria
Na época da serie (1998-2002), non deixou de lado o cine, participando en películas como A mi madre le gustan las mujeres (2002) de Daniela Fejerman e Inés París ou No somos nadie (2002) de Jordi Mollà.
Posteriormente destacan traballos como El coche de pedales (2004) de Ramón Barea ou a máis recente e exitosa El laberinto del fauno (2006) de Guillermo del Toro.
En 2006 volveu á televisión cunha colaboración en Aquí no hay quien viva e un papel fixo en Tirando a dar, serie de Telecinco retirada ós poucos capítulos.
Entre 2007 e 2008 ten un papel fixo interpretando ao comisario Manuel Serrano na versión española da serie Hermanos y detectives, emitida en Telecinco. Ademais, aparece no último capítulo da décima tempada da serie Cuéntame cómo pasó, en TVE, o día de Nadal de 2008, facendo de Florencio e facendo unha chiscadela á novela de Charles Dickens, Cuento de Navidad.
Rowland Hill
miniatura|Rowland Hill Rowland Hill, nado o 3 de decembro de 1795 e finado o 27 de agosto de 1879, foi un profesor e reformador social británico. Coñecido pola reforma do sistema postal británico, baseado no selo postal que debía pagar o remitente do envío e que acabou sendo adoptado internacionalmente como base do sistema postal moderno.
Traxectoria
Fillo de Thomas Wright Hill, profesor de ideas innovadoras, Rowland deu clase na escola do seu pai e traballou como secretario da Comisión de Colonización de Australia do Sur (1833-1839). Interesado pola reforma do sistema postal británico, onde as fraudes eran habituais xa que o que tiña que pagar o envío era o destinatario, o que causaba que moitas veces o envío non se recollese e polo tanto os gastos de transporte non se cubrían ou mesmo se utilizaban contrasinais no exterior do envío para dar información ao destinatario sen precisar recoller o envío e polo tanto pagalo, publicou en 1837 o folleto Post Office Reform: its Importance and Practicability propugnando o establecemento dunha taxa uniforme e baixa baseada no peso e non nos quilómetros percorridos e pagada polo remitente. Hill enviou o seu proxecto ao goberno e creouse un comité de estudo na Cámara dos Comúns para o seu estudo e o seu plan foi aprobado en 1839 polo que foi cotratado por dous anos para poñelo en marcha. En 1840 estaba en marcha a reforma, primeiro cun sobre prepagado deseñado por William Mulready que non tivo moito éxito e foi amplamente satirizado por consideralo de mal gusto e axiña co primeiro selo postal, o Penny Black que foi un éxito inmediato.
.cl
.cl é o Dominio de Nivel Superior xeográfico (ccTLD) para Chile creado en 1987. É administrado por NIC Chile, organismo dependente da Universidad de Chile. A reglamentación para o funcionamiento do Rexistro de nomes de dominio .CL, vixente desde decembro de 2013, eliminou o requisito previo de identificación persoal ao momento de inscribir un nome. Excepcionalmente, NIC Chile resérvase a facultade de pedir información que comprobe a identidade do titular, cando sexa necesario.
A sintaxe dos dominios que poden ser inscritos en NIC Chile (como wikipedia.cl), encóntranse descrita nas Regras de Sintaxes vixentes.
O rexistro de dominio, tanto para persoas físicas como para empresas, foi gratuíto ata 1997. Actualmente, ten un valor de CL$ 9 950 con 19 % IVE incluído polo primeiro ano de cobertura da inscrición.
Ademais de nacións como Alemaña, Austria, Brasil e Polonia, Chile permite o registro de Nome de dominio internacionalizado (IDN), é dicir, con caracteres non-ASCII.
Chile é o primeiro país de lingua castelá en permitir o rexistro de dominios con vogais acentuadas (á é í ó ú), a letra U con diérese (ü) e a letra Ñ desde o 21 de setembro de 2005, como por exemplo www.ñandú.cl.
Baixo este dominio, a diferenza do resto de América Latina, non existe a obriga de someterse baixo un dominio de segundo nivel (SLD); calquera rexistrante pode obter un dominio de segundo nivel.
O día 23 de marzo de 2016 acadouse a cifra de 500 mil dominios rexistrados e activos.
Soporte para IPv6
A partir do ano 2007, os nomes de dominio .CL poden informar DNS con rexistros IPv6 (AAAA) e desde 2008 dispón de servidores de nome para .CL con soporte IPv6, desde a súa inclusión na raíz do DNS, en xaneiro de 2008. No informe de Hurricane Electric do 28 de maio de 2012, .cl aparece como dominio con soporte para IPv6 e con nameservers en IPv6. Para xuño de 2016, todos os seus servizos en liña son compatibles con IPv6.
Historia
NIC Chile ten realizado esforzos pioneiros para preparar a súa adopción planificada e exitosa das tecnoloxías IPv6. No ano 2005 obtivo o seu prefixo IPv6 (2001:1398::/32), activando conectividade IPv6 en forma experimental desde inicios de 2006. Desde mediados de 2008 contou con conectividad nativa IPv6 (dual stack) e participou en 2009 no primeiro banco de probas IPv6 de Google.
A organización fomentou e colaborou, con esforzos locais e rexionais, na sensibilización e capacitación sobre o protocolo numérico de nova xeración, participando en 2005 e 2007 nos seminarios "IPv6 Tour", organizados en Santiago de Chile xuntamente con LACNIC e a Subsecretaría de Telecomunicacións (Subtel). No ano 2011, o Laboratorio de Investigación Aplicada e Transferencia Tecnolóxica de NIC Chile, en conxunto con Subtel e co apoio da Corporación de Fomento da Produción, desenvolveron o proxecto "IPv6 para Chile", orientado ao desenvolvemento dun roadmap para a posta en funcionamento de IPv6 nas principais redes de conectividade dixital de Chile, establecendo un plan que involucraba operadores, axencias gobernamentais e empresas interesadas en desenvolver o tema.
Josu Jon Imaz
Josu Jon Imaz San Miguel, nado en Zumarraga (Guipúscoa) o 6 de setembro de 1963, é un político vasco.
Traxectoria
Licenciouse en Química na Universidade do País Vasco en Donostia co premio extraordinario de fin de carreira, e doutorouse tamén na mesma facultade en 2004. Especializado en polímeros, traballa para o centro tecnolóxico INASMET na década dos oitenta, época durante a que fai unha estadía no CETIM de Nantes. A partir de 1989, traballa como promotor industrial no Grupo Cooperativo Mondragón, e en 1991 regresa ao INASMET, onde permanece ata o seu salto á política.
En xuño de 1994 é elixido eurodeputado nas eleccións europeas, cargo que desempeña ata o seu nomeamento o 7 de xaneiro de 1999 como conselleiro de Industria, Comercio e Turismo do Goberno Vasco e portavoz do propio Goberno Vasco.
A partir do Consello de Goberno celebrado con data 17 de xullo de 2001 é novamente titular da carteira de Industria, Comercio e Turismo do Goberno Vasco e portavoz do mesmo, cargos que desempeña ata o 13 de xaneiro do 2004.
Finalmente, na Asemblea Xeral do Partido Nacionalista Vasco, celebrada os días 17 e 18 de xaneiro de 2004, é elixido presidente do Euzkadi Buru Batzar (executiva nacional), cargo en que permanece durante 3 anos, ata ser substituído por Iñigo Urkullu.
Vida persoal
Está casado, ten tres fillos e vive en Donostia.
Solita Solano
Sarah Wilkinson, nada en Troy (Nova York) en 1888 e finada en Orgeval (Yvelines) o 22 de novembro de 1975, foi unha escritora, poeta e xornalista estadounidense, coñecida como Solita Solano.
Traxectoria
esquerda|miniatura dereita|miniatura|Solano e Djuna Barnes en París ([[Maurice Brange, Au Café, 1922).]] Proviña dunha familia de clase media. Educouse na Emma Willard School de Troy. Tras a morte do seu pai casou co seu noivo da infancia, Oliver Filley. Pasou os seguintes catro anos en Filipinas, a China e o Xapón, onde o seu marido traballou como enxeñeiro. Volveron a Nova York en 1908.
Comezou a traballar como crítica teatral en New York Tribune e publicaba como freelance en National Geographic. Por esa época comezou a utilizar o pseudónimo de Solita Solano.
En 1919 Solano coñeceu a xornalista Janet Flanner en Greenwich Village, coa que comezou unha relación sentimental. En 1921 viaxaron a Grecia e Istambul, cidade da que Janet Flanner realizaba unha reportaxe para o National Geographic. Para entón Solano publicara tres libros, cuxo pouco éxito a fixo volver ao xornalismo. Ao ano seguinte foron a Francia, onde Janet Flanners foi correspondente de The New Yorker. Alí uníronse ao círculo intelectual-lésbico de Gertrude Stein, Alice B. Toklas, Natalie Clifford Barney, Romaine Brooks e Djuna Barnes. En 1929 Solano tivo un affair con Margaret Anderson, fundadora de The Little Review, que chegara a París coa súa amante, a cantante francesa Georgette Leblanc. Esa relación perdurou durante varios anos, aínda que Anderson continuou vivindo con Leblanc.
Por esa época, Janet Flanner comezou a publicar co pseudónimo Genêt a súa serie Letter from Paris para The New Yorker Ao comezo da segunda guerra mundial (1939) Solano e Flanner volveron a Nova York.
Aos poucos anos Solano abandonou a Flanner, despois que esta comezase unha relación sentimental con Natalia Danesi Murray. Á súa vez Solano comezou outra con Elizabeth Jenks Clark. Solano presentou a Clark á súa anterior parella, Margaret Anderson, cando esta volveu aos Estados Unidos. O trío chegou a ser un grupo íntimo de amigas, o que non impediu que Anderson comezase unha relación con Dorothy Caruso, viúva do cantante Enrico Caruso.
Ao terminar a segunda guerra mundial Solano volveu a Francia, onde residiu até a súa morte.
Durante as décadas de 1930 e 1940 Solano estudou co místico George Gurdjieff, e durante un tempo actuou como a súa secretaria. Pertencía a un grupo gurdiefiano coñecido como The Rope (con Jane Heap, Margaret Anderson, Kathryn Hulme e Dorothy Caruso). Tras a morte de Gurdjieff (1949), Solano converteuse en líder do grupo, posición que ocupou até a súa propia morte. As súas notas das intervencións de Gurdjieff ante o grupo son o rexistro máis importante da súa personalidade e método.
Casa da Moeda de Hungría
A Casa da Moeda de Hungría (en húngaro: Magyar Pénzverő) é unha fábrica de moeda encargada en exclusiva da cuñaxe da moeda de curso legal en Hungría, baseada no sistema do forint.
Desde 2006 está constituída como unha sociedade anónima que ten o Estado húngaro como único propietario.
Ademais da moeda circulante, a ceca húngara produce tamén medallas, moedas conmemorativas e artigos de investimento en metais nobres.
Antecedentes
As primeiras cuñaxes de Hungría datan xa dos inicios da nación húngara; tratábase de moedas de prata emitidas por Estevo I (1000-1038), seguindo os parámetros doutras emisións similares no occidente europeo.
Xa no século XIV, a reforma monetaria de Carlos Roberto I (1308-1342) creou o forint como unidade de ouro e estableceu unha serie de obradoiros monetarios entre os que estaba a ceca de Kremnica (na actual Eslovaquia), fundada en 1328, que se erixiu como a máis importante das operativas no Imperio Austrohúngaro e que, case seis séculos despois, sería o xermolo da Casa da Moeda de Hungría.
A Casa da Moeda de Hungría
Durante a I guerra mundial, a ceca de Kremnica viuse moi afectada pola contenda e o Goberno de Mihály Károlyi ordenou en 1918 trasladar a Budapest os equipamentos, parte do persoal e os depósitos de metais nobres, e alí comezaron a producirse as primeiras moedas con carácter de emerxencia, mantendo aínda a marca de ceca KB que se utilizara na planta de Kremnica.
Neses mesmos anos, co obxecto de reforzar a economía húngara e reforzar a estabilidade da coroa, fundouse o Banco Nacional de Hungría (1924), como primeiro banco central do novo Estado, e un ano despois estableceuse o pengo como nova moeda nacional. Ese mesmo 1925, as instalacións en principio provisionais da ceca convertéronse oficialmente na denominada Real Casa de Moeda do Estado de Hungría (Magyar Királyi Állami Pénzverde), e a súa marca de ceca pasaron a ser as iniciais BP.
Durante a segunda guerra mundial, o uso do diñeiro metálico practicamente desapareceu, o que levou ao pechamento da ceca en decembro de 1944. Logo do asedio de Budapest, retomou a súa actividade, aínda que cunha produción limitada, xa que o aumento da inflación fixo que desaparecesen da circulación as moedas cos valores máis pequenos. O 1 de agosto de 1946 iniciouse un novo período na Casa da Moeda de Hungría, marcado pola substitución do pengo por unha nova unidade monetaria, o forint. Só dous anos despois comezaron a producirse as primeiras moedas conmemorativas (5 forint de prata), cuxa emisión se fixo regular a partir de 1968.
O 1 de febreiro de 1949 actualizouse o nome da compañía, que pasou a denominarse Compañía Nacional da Casa da Moeda (Állami Pénzvero Nemzeti Vállalat). Baixo o sistema socialista, fusionáronse con ela diversas pequenas empresas relacionadas coa manufactura con metais preciosos, polo que a casa de moeda pasou a responsabilizarse tamén da produción de insignias, obxectos ornamentais e mesmo xoias. Nesta época a compañía abriu establecementos en Tápiószelen (1968) e en Borsodnádasd (1971).
En 1968, o Banco Nacional de Hungría (Magyar Nemzeti Bank), recibiu a exclusividade da emisión de moeda metálica, xa que ata ese momento só se encargaba da emisión do papel moeda e da posta en circulación das moedas metálicas.
Tras a fin da era socialista, a serie de moedas do sistema do forint renovouse na súa totalidade e no verán de 1992 houbo unha fonda reorganización da compañía, da que se separaron as súas diferentes actividades, o que deu lugar á constitución dunha empresa independente para se encargar da produción de moeda, que se chamou inicialmente Pecunia Rt. e, a partir de 1993, Magyar Pénzvero Rt. ("Casa da Moeda de Hungría"). O Banco Nacional de Hungría, que era propietario maioritario, pasou a selo en exclusiva a partir de 1998.
En 2006, a compañía pasou a constitúese como unha sociedade anónima que ten o Estado húngaro como único propietario. Desde marzo de 2008 ten a súa sede no centro loxístico do Banco Nacional de Hungría.
Maurice Harkless
Maurice "Moe" Harkless, nado o 11 de maio de 1993 en Nova York, é un xogador de baloncesto profesional estadounidense que xoga nos Atlanta Hawks da National Basketball Association (NBA).
Instituto e universidade
No seu ano coma júnior en Forest Hills, foi nomeado Xogador do Ano polo New York Daily News tras facer 16.5 puntos e 11.5 rebotes por partido. Harkless xogou no South Kent High School no seu último ano e acadou 27.2 puntos, 13.6 rebotes e 4.2 asistencias por partido.
No primeiro ano de Harkless en St. John's, fixo 15.5 puntos e 8.6 rebotes por partido. Foi ademais nomeado Rookie do Ano da Big East Conference. Tras a súa tempada coma freshman, Harkless declarouse elixible para o Draft da NBA de 2012.
Profesional
O 28 de xuño de 2012, Harkless foi elixido na 15ª posición do Draft da NBA de 2012 polos Philadelphia 76ers. O 10 de agosto de 2012, foi traspasado ós Orlando Magic, no traspaso que mandou a Dwight Howard ós Los Angeles Lakers.
O 14 de xullo de 2015, Harkless foi traspasado ós Portland Trail Blazers a cambio dunha elección da segunda rolda do Draft de 2020.