cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Museo de Arte Contemporánea de Vigo
Actividade
O 13 de novembro de 2007 o MARCO celebrou o seu quinto aniversario con ¨Tempo ao tempo¨, exposición conmemorativa sobre o paso do tempo que, por primeira vez, ocupou os dous andares e o espazo anexo do museo. A mostra foi considerada pola revista El cultural como unha das dez mellores exposicións feitas en España durante 2007.
Instituto Politécnico de Ciencias Avanzadas
O Instituto Politécnico de Ciencias Avanzadas (en Institut polytechnique des sciences avancées, IPSA), situado na cidades de Ivry-sur-Seine, Lión, Marsella e Tolosa, en Francia, é unha universidade privada aeronáutica do mundo francés.
Antalis novemcostata
Antalis novemcostata é unha especie de molusco escafópodo da orde dos dentalíidos (Dentaliida) e da familia do mesmo nome (Dentaliidae), unha das moitas que incúe o xénero Antalis.
Instituto Politécnico de Ciencias Avanzadas
O Instituto Politécnico de Ciencias Avanzadas é membro do IONIS Education Group de entre dezaseis universidades privadas.
Sveinbjörn Beinteinsson
Sveinbjörn Beinteinsson, nado en Dragháls o 4 de abril de 1924 e finado na mesma vila o 24 de decembro de 1993, foi un relixioso e escritor islandés, promulgador da redescuberta relixión precristiá islandesa.
Antalis novemcostata
Descrición
A especie Antalis novemcostata foi descrita en 1818 polo naturalista francés Jean-Baptiste Lamarck, co nome de Dentalium novencostatum, no tomo V da súa obra [http://www.biodiversitylibrary.org/item/46337#page/7/mode/1up Histoire naturelle des animaux sans vertèbres. (Ver en liña)].
Sveinbjörn Beinteinsson
Traxectoria
Fillo do actor Beinteinn Einarsson e de Helga Pétursdóttir, Sveinbjörn alzou unha estatua de dous metros.
Antalis novemcostata
Sinonimia
Ademais de polo seu nome actualmente válido coñeceuse durante moito tempo polo sinónimo Dentalium novemcostatum Lamark, 1818.
Sveinbjörn Beinteinsson
Traxectoria
Casou en 1965 con Svanfríður Hagvaag, coa que tivo dous fillos e da que se divorciou anos despois.
Morreu en 1993 por un ataque cardíaco.
Antalis novemcostata
Características
Ten a cuncha de até 50 mm de lonxitude, moi semellante á da outra especie galega do xénero, A. vulgaris, da que se diferencia polas súas fortes costelas lonxitudinais, e polo seu extremo apical, máis afiado; a cor da cuncha é abrancazada, ás veces con manchas rosadas. O animal é de cor abrancazada. Vive en fondos de area lamacenta na rexión infralitoral.
Pierre de Ronsard
Pierre de Ronsard nado no Castelo de la Possonière, Couture-sur-Loir o 11 de setembro de 1524 e finado probablemente en Saint-Cosme-en-l'Isle, preto de Tours o 27 de decembro de 1585, foi un escritor e poeta francés do século XVI. Coñecéuselle como «o príncipe dos poetas e poeta dos príncipes» (« Prince des poètes et poète des princes ») de Francia e liderou, xunto ao tamén poeta Joachim du Bellay, o grupo poético do Renacemento francés coñecido como A Pléiade.
Antalis novemcostata
En Galicia
En Galicia é abundante no interior das rías.
Pierre de Ronsard
Traxectoria
miniatura|O château de la Possonière, casa natal de Ronsard.
Formación
Naceu no château familiar de la Possonnière, a uns 25 quilómetros de Vendôme, preto de Blois e Orleáns no que é hoxe o departamento de Loir-et-Cher.
A súa familia pertencía á nobreza modesta, aínda que se lles supoñía descendentes dun marqués húngaro da Tracia. Balduíno de Ronsard ou Rossart debeu ser o fundador da rama francesa na primeira metade do século XIV ao establecerse ao servizo do rei de Francia. Con todo esta teoría centroeuropea demostrouse falsa.
O seu pai, Louis de Ronsard, era un nobre militar, de ampla cultura, coñecedor do latín e con vocación poética. Casou cunha viúva, Jeanne Chaudrier. Serviu sucesivamente a tres reis de Francia: Carlos VIII, Luís XII e Francisco I, e a un futuro rei, o duque Henrique de Orleans. Participou nas campañas de Italia e foi feito prisioneiro trala batalla de Pavía (1525). Formou parte do grupo de reféns que acompañaron aos fillos do rei Francisco I a España ata a paz de Cambrai.
Dos seis fillos do matrimonio Ronsard, Pierre foi o menor. Estaba destinado ás armas por tradición familiar, pero a súa xordeira, sobrevida en 1540, impulsoulle a renunciar ás carreiras militar e diplomática e estudar Humanidades. Pierre de Ronsard formouse ao longo dos seus primeiros anos na súa propia casa e tivo como preceptor ao seu tío paterno, o clérigo Jean de Ronsard. Cando tiña nove anos a súa familia enviouno un semestre ao Colexio de Navarra en París. Ao morrer o seu tío o clérigo, o mozo Pierre herda a súa biblioteca.
Teodismo
O Teodismo é unha rama do etenismo nada e difundida en América setentrional apartir de 1976. A relixión teodista preséntase como un movemento principalmente reconstruccionista das relixións practicadas polas tribos do norte de Europa antes da difusión do cristianismo.
Pierre de Ronsard
Ao servizo dos fillos do rei
Non parece que Ronsard apreciase moito a vida ruda da escola. Malia a súa falta de experiencia foi nomeado paxe e posto ao servizo do Delfín do rei Francisco, que finou ao cabo de poucos días, e logo sucesivamente ao do seu irmán, o duque de Orleáns e logo ao da irmá de ambos, Magdalena de Francia. Cando esta casou con Xacobe V de Escocia, Ronsard foi adscrito ao servizo da raíña. Aínda que Magdalena finou pronto, Ronsard quedou ao servizo da nova esposa de Xacobe V, a princesa tamén francesa María de Lorena. Ronsard pasou tres anos en Gran Bretaña. En 1540, volve a Francia e reincorpórase ao servizo do duque de Orleáns.
Teodismo
Orixinalmente o teodismo baséase principalmente no paganismo anglosaxón, pero co tempo o termo cobre todas as congregacións etenistas que se basean nas antigas tradicións da tribos teutónicas, é dicir, os normandos, saxóns, frisóns, xutos, godos, alemáns, suecos e daneses, todas as variantes da relixión xermánica.
Pierre de Ronsard
Ao servizo dos fillos do rei
Esta función proporcionoulle a posibilidade de viaxar: enviárono a Flandres e outra vez a Escocia. Pronto se lle presenta unha mellor oportunidade e convértese en secretario de Lazare de Baïf, diplomático humanista que estaba destinado á Dieta de Haguenau, na que o emperador Carlos V estaba buscando un acordo entre católicos e protestantes. Nesa época contrae as febres que causarán a súa xordeira. Ao ter que renunciar ao exército e á diplomacia, e non ter vocación eclesiástica, aínda que foi tonsurado, acabará decantándose cara á literatura. Tamén estivo ao servizo do cardeal Du Bellay-Langey, e a súa mítica disputa con François Rabelais data desa época.
Teodismo
Ásatrú in the United States
Pierre de Ronsard
Preceptor de Baïf
Ao morrer o seu pai, en xuño de 1544, Lázaro de Baïf invitou a Pierre de Ronsard a que se establecese na súa casa, como preceptor do seu fillo, o seu futuro colega en A Pléiade, Jean-Antoine de Baïf, que era sete anos menor que el. Ambos recibirán clases do ilustre helenista Jean Dorat, grazas ao cal Ronsard coñece a Píndaro, cuxa influencia resultará fundamental na súa paixón pola cultura grega.
Colexio de Coqueret
En 1547 os dous pasaron a estudar no Colexio de Coqueret, onde xa estaba Joachim Du Bellay. O director desta institución educativa era precisamente Jean Dorat, que logo tamén pasará a formar parte de La Pléyade. Du Bellay, o segundo dos sete, únese pronto a eles. Este grupo recibiu en principio o nome de «la Brigade» e logo «la Pléyade». Era un grupo de poetas apaixonados polo helenismo.
A nómina completouse con estudantes do veciño Colexio de Boncourt Rémy Belleau, Jean da Péruse e Étienne Jodelle, e co propio Dorat. Estes escritores foron chamados así porque constituían unha constelación de sete estrelas a semellanza das Pléiades da mitoloxía grega, fillas do titán Atlas. Muretus (Marc Antoine Muret), apaixonado polo latín, que desempeñará un papel importante na creación da traxedia francesa, tamén estudou durante a mesma época.
O período de estudos de Ronsard durou sete anos, e Du Bellay escribirá o primeiro manifesto dese novo movemento literario que propugnaba a aplicación dos principios dos clásicos: a Defensa e ilustración da lingua francesa, publicado en 1549.
Primeiras publicacións
Pouco máis tarde, Ronsard publica as súas primeiras obras en 1550. As súas catro primeiras recompilacións adoptan o nome de Odas. En 1552 publica os Amores, unha colección de sonetos en honor a Casandra Salviati, e un quinto libro de Odas. Estas obras lanzaron definitivamente a súa carreira como poeta. Eran pezas inspiradas en Píndaro e Petrarca e o seu ton era xa moi orixinal. O seu neopaganismo percíbese tamén nos seus Folastreries, queimadas por orde do Parlamento polo seu contido licencioso (1553).
Os Amores desencadean unha gran polémica no mundo literario. Unha anécdota ilustra a rivalidade e as críticas que existían: dise que Mellin de Saint-Gelais, principal representante da Escola de seguidores de Clément Marot, lía poemas de Ronsard de modo paródico ante o rei para minusvaloralo. Con todo, Margarida de Valois, irmá do rei (e logo Duquesa de Savoia), nun momento dado arrebatou o libro das mans de Melin e púxose a lelo, destacando a beleza dos poemas: cando a lectura terminou, a sala estaba encantada e aplaudiu efusivamente. Ronsard fora aceptado como poeta.
En 1555 coñece en Bourgueil, no Val do Loira a unha campesiña de quince anos, Marie Dupin, para quen escribirá a Continuación dos Amores, nun ton moito máis sensual e na que se descobre a influencia de Anacreonte. Ronsard aborda estes amores dotándoos dun maior realismo debido a que era unha plebea e non unha dama.
Himnos
Entre 1555 e 1556, publica os seus Himnos, baseados en grandes temas políticos e filosóficos e nos que mostra o seu saber enciclopédico. Están dedicados a Margarida de Savoia. Retómase a idea de que a poesía permite acceder á verdade, o coñecemento absoluto das cousas. Acaba os seus Amores en 1556. En 1558 produciuse a súa consagración oficial. Coa morte de Mellin de Saint-Gelais, Ronsard pasa a ser o poeta da Corte. O alexandrino en que Ronsard terminou por constituírse mestre non fixo a súa aparición máis que timidamente nas súas primeiras obras para finalmente impoñerse nos Himnos. Nesta época inicia tamén a súa grande obra épica, La Franciade e por primeira vez, Ronsard utiliza o termo Pléiade para nomear ao grupo de sete poetas.
Compón os Sonetos de amor dedicados a Sinope (1558), moza descoñecida coa que é posible que pensase en casar. Á morte do rei Henrique II en 1559 obterá o cargo honorífico de capelán ordinario do novo rei, Francisco II. O cargo non lle representa un gran traballo e pode dedicarse de cheo á literatura. Prepara unha edición das súas Obras completas, segundo di a lenda a petición da esposa do rei, María Estuardo. Tamén inicia a escritura de obras de carácter patriótico. As disputas relixiosas están en Francia no seu momento máis cru, e Ronsard atribúe toda a responsabilidade aos protestantes. Ao ano seguinte, Francisco II morre e sucédelle o seu irmán Carlos IX, con só dez anos, aínda que Catarina de Medici exercerá a rexencia. Ronsard, sempre namorado, ten aventuras con diversas damas, entre elas Isabeau de la Tour.
Guerras de relixión
En 1565, publica Elixías, mascaradas e pastorelas que aparecen á vez que o seu interesante Breviario de arte poética francés (1565), que definiu a súa idea da poesía. Seguiu un período mundano en que soamente compuxo os Discursos, discursos destinados ao príncipe.
Francíada
Ronsard embárcase entón en consolidar un gran proxecto. O rei Carlos IX encárgalle que escriba un gran poema épico sobre os Valois que, a imitación da Eneida de Virxilio, vinculase a orixe de Francia coa guerra de Troia. Desta forma, igual que Eneas foxe de Troia para fundar Roma, o heroe Astianacte, fillo de Heitor, chega a Galia, funda París en honor ao irmán do seu pai, Paris, e forma os cimentos da Francia moderna. É a Francíada (1572), na que utilizará o verso decasílabo. Os paralelismos coa Eneida son tales que ata o protagonista -que no poema se chama Francus- ten unha historia de amor cunha princesa cretense, igual que Eneas coa raíña cartaxinesa Dido.
A obra, que fora planificada en 24 libros, foi un fracaso e quedou inacabada, con só os catro primeiros libros. Ronsard nunca alcanzou o ton adecuado, e ao ter que respectar a lamentable opción do rei de usar versos de dez sílabas en lugar de alexandrinos, fai que non estea á altura do resto da súa obra. Por outra banda, publicouse poucos días logo da Matanza de San Bartolomeu (24 de agosto de 1572). Todo iso carrexou certo desprestixio a Ronsard. En 1574 morre Carlos IX e sucédelle o seu irmán Henrique III, co que concluirá a dinastía de Valois. A moda poética cambia, e o mozo Philippe Desportes pasa a ser o novo poeta da Corte. Ronsard retírase aos seus priorados e leva a cabo unha nova edición en sete volumes da súa obra poética (1578).
Sonetos para Helena
miniatura|Pierre de Ronsard. Ao reencontrarse con Helena de Surgère, xorde o chispazo poético outra vez que lle inspira os Sonetos para Helena (1574), un cancioneiro petrarquista imbuído dun epicureísmo moi propio de Ronsard. Así mesmo escribe os Sonetos e madrigais para Astrea, dedicados a Françoise Babou da Bourdaisière, nai da que logo sería favorita do rei Henrique IV, Gabrielle d'Estrées. Trala súa morte, Ronsard impuxo unha nova forma de poesía renacentista que marcou a lírica francesa dos séculos seguintes.
Desde o seu retiro realizaba escasas visitas a París, onde era hóspede de Jean Galland, intelectual do Colexio de Boncourt. Quizais tamén tivese unha casa en propiedade no Faubourg Saint-Marcel.
Os seus últimos anos foron bastante tristes, Ronsard perdeu numerosos amigos e a súa saúde empeorou. Soberanos estranxeiros, entre os que se atopaba a raíña Isabel I de Inglaterra enviábanlle agasallos. Malia a súa enfermidade, as súas creacións literarias seguían sendo de enorme calidade e algúns dos seus mellores escritos están entre estes últimos. François Rasse de Noeux escribiu poemas contra Ronsard.
O 27 de decembro de 1585, Ronsard morre e os seus restos son inhumados na igrexa de Saint-Cosme, en Tours.
Epitafio
O epitafio que Ronsard propuxo ao poeta savoiano Marc-Claude de Buttet para que gravara na súa tumba. (Segundo libro dos Amores).
As Casas de Riba, Duarría, Castro de Rei
As Casas de Riba é un lugar da parroquia de Duarría no concello lugués de Castro de Rei na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2019 tiña 4 habitantes (3 homes e 1 muller).
A Xesteira, Vilariño, Cambados
A Xesteira é un lugar da parroquia de Vilariño no concello pontevedrés de Cambados na comarca do Salnés. Tiña 98 habitantes no ano 2016 segundo datos do IGE, dos que 52 eran mulleres e 46 homes, o que representa un descenso continuado respecto ós anos 2010, cando tiña 135 veciños, e 2005, con 141.
Thomas de Castro
Thomas de Castro, nado c. 1621/1626 en Divar (Goa, India portuguesa) e finado o 16 de xullo de 1684/1689, foi un eclesiástico católico indio.
Traxectoria
Naceu arredor de 1621/1626 na illa de Divar, na Goa baixo soberanía portuguesa. De casta brahmana, foi levado a Roma polo seu tío Matheus de Castro, e alí entrou na congregación dos teatinos. Durante a súa estancia en Roma foi profesor de Filosofía e Teoloxía e mestre de novizos.
Foi elixido para evanxelizar na India, nomeado e consagrado bispo titular de Fulsivelem en 1671. Foi nomeado polo papa Clemente X vigairo apostólico para os reinos de Cochín, Tanur, Madurai, Kodungallur, Kannur, Mysore e Gingee e a costa do Canará (costa do actual estado de Karnataka). Foi tamén inquisidor xeral na rexión. O seu nomeamento provocou un conflito entre a Congregación para a Propagación da Fe e as autoridades portuguesas que mantiñan o sistema de padroado.
Para evitar aos portugueses, que non aceptaban o nomeamento dun nativo, viaxou por terra a través de Siria e Mesopotamia. Tres anos máis tarde, en 1674, chegou á India. Levou a cabo unha labor misioneira intensa, tendo como sé Mangalore. Como vigairo tivo conflitos de xurisdición co arcebispo de Goa Antonio Brandão. As autoridades tentaron prohibir aos cristiáns do Kanara recibir os sacramentos das súas mans ou das dos seus sacerdotes se o vigairo de Castro non recoñecía a xurisdición do arcebispo na rexión. De Castro respondeu excomungando a aqueles que recibisen os sacramentos dos misioneiros suxeitos ao padroado.
Finou no Kanara, o 16 de xullo de 1689, aos 63 anos.
Antropometría
dereita|200px|miniatura|Exemplos de medidas antropométricas expostas na conferencia sobre a [[euxenesia de 1921.]]
A antropometría: (do grego ἄνθρωπος, ánthropos, 'home', e μέτρον, métron 'medida', 'medir', o que vén significar 'as medidas do home') é a subrama da antropoloxía biolóxica ou física que estuda as medidas do home.
Refírese ao estudo das dimensións e medidas humanas co propósito de comprender os cambios físicos do home e as diferenzas entre as súas razas e subrazas.
Características
Na actualidade a antropometría cumpre unha función importante no deseño industrial, na industria de deseños de vestiario, na ergonomía, na biomecánica e na arquitectura, onde se empregan datos estatísticos sobre a distribución de medidas corporais da poboación para optimizar os produtos.
Os cambios ocorridos nos estilos de vida, na nutrición e na composición racial e/ou étnica das poboacións, levan a cambios na distribución das dimensións corporais (por exemplo, na obesidade) e con iso xorde a necesidade de actualizar constantemente a base de datos antropométricos.
A antropometría comprende especialmente:
Historia
miniatura|150px|dereita|Adolphe Quetelet.
Considérase a antropometría como a ciencia que estuda as medidas do corpo humano co fin de establecer diferenzas entre individuos, grupos, razas etc.
Esta ciencia ten a súa orixe no século XVIII co desenvolvemento de estudos de antropometría racial comparativa por parte de antropólogos físicos.
Porén, a partir de 1940, coa necesidade de datos antropométricos na industria, especificamente a bélica e a aeronáutica, cando a antropometría se consolida e desenvolve definitivamente, dentro do contexto da Segunda guerra mundial. miniatura|esquerda|350px|Ilustración de The Speaking Portrait (Pearson's Magazine, Vol. XI, xaneiro a xuño de 1901) mostrando os principios da antropometría de Bertillon.
Concluíu que con 14 medidas (talle, pés, man, nariz, orellas etc.), hai só unha probabilidade entre 286 millóns para encontrar as mesmas noutra persoa.
Este sistema foi rapidamente adoptado en toda Europa, e despois nos Estados Unidos, e utilizado até 1970.
Dimensións do corpo humano: estruturais e funcionais
As dimensións do corpo humano varían de acordo ao sexo, idade, raza, nivel socioeconómico etc., polo que esta ciencia dedicada a investigar, recompilar e analizar estes datos, resulta unha directriz no deseño dos obxectos (pezas de roupa, móbeis etc.) e os espazos arquitectónicos, ao seren estes contedores ou prolongacións do corpo e que, polo tanto, deben estar determinados polas súas dimensións.
Estas dimensións son de dous tipos esenciais: estruturais e funcionais. As estruturais son as da cabeza, tronco e extremidades en posicións estándar. Mentres que as funcionais ou dinámicas inclúen medidas tomadas durante o movemento realizado polo corpo en actividades específicas.
Ao coñecer estes datos coñécense os espazos mínimos que o home necesita para desenvolverse diariamente, os cales deben considerarse no deseño do seu contorno. Aínda que os estudos antropométricos resultan ser un importante apoio para saber a relación das dimensións do home e o espazo que este necesita para realizar as súas actividades, na práctica deberán terse en conta as características específicas de cada situación, debido á diversidade antes mencionada, logrando así a optimización no proxecto a desenvolver.
A primeira táboa antropométrica para unha poboación industrial hispana realizouse en 1996 en Porto Rico por Zulma R. Toro e Marco A. Henrich.
Cañete
O fitónimo castelán Cañete fai referencia ao carrizo (Phragmites australis), unha planta gramínea. Dá nome aos seguintes lugares:
🇵🇪
Amais, como apelido, pode referirse a:
Renovación (Ferrol)
Renovación foi un semanario editado en Ferrol entre 1933 e 1936.
Historia e características
Subtitulado Semanario Republicano de Izquierda, apareceu o 9 de setembro de 1933. Dirixido por Pedro Guimarey Filgueira, Carlos Pérez Fachal, José Cao Cortiñas (de xaneiro a xullo de 1935), José R. Eiroa Mosquera (1935) e Alfonso de Cal Fernández (1936). Entre os seus colaboradores figuraron Xosemaría Pérez Parallé e Adriano Paz Suárez. Era laico, criticou a actuación dos gobernos radical-cedistas, denunciou o caciquismo e manifestou o temor a unha inminente conflagración mundial:
Xosé Henrique Rivadulla Corcón
Xosé Henrique Rivadulla Conde, coñecido como Xosé Henrique Rivadulla Corcón, nado na Coruña o 18 de setembro de 1962, é un escritor, guionista, locutor e presentador galego.
Traxectoria
A súa infancia e xuventude transcorrera a cabalo entre o barrio coruñés de Monte Alto e Muxía, vila á que segue vinculado na actualidade. Profesionalmente traballa no mundo audiovisual, como guionista e locutor para varias cadeas, así como director teatral e colaborador de varios xornais. A primeira estrea do Centro Dramático Galego é da súa autoría (1985): "Festa rachada", en coprodución polo C.D.G. e a Compañía Titirití e dirixido por Cesar Lombera.
Colaborou na Radio Galega (co programa A casa do vagabundo) e fíxoo tamén na Televisión de Galicia co programa A vida do mercado (anteriormente con Planeta Fantasía, Salitre e vento e Caravana de sabores), ademais de diversos documentais como Coralia e Maruxa, as irmás Fandiño e Redeira, un oficio galego e de mulleres; e foi xefe de produción da Área da Cultura de TVG, entre 1987 e 1989. Presidiu o Foro de Asociacións de Guionistas do Audiovisual e foi vicepresidente da Fundación Gonzalo López Abente.
Como guionista traballou para diversas produtora privadas como "Corazón Negro", Sincro Porducións", "C.A.I. Producions", "Productora Faro", "Lúa Films", "Non Si P. C.", "Vía Láctea filmes", "CTV", "Editorial Compostela" e "Manivela Producións".
Colaborou en diversos medios de comunicación como La Voz de Galicia, El Correo Gallego, Faro de Vigo, RNE, Antena 3, Telecinco.
Mada'in Saleh
Algunhas das inscricións atopadas na zona están datadas cara ao segundo milenio antes de Cristo. Con todo, todos os elementos arquitectónicos restantes dátanse no período das civilizacións Thamudi e Lihyan.
En 2008, a UNESCO proclamou a Mada'in Saleh Patrimonio da Humanidade, converténdose no primeiro lugar de Arabia Saudita en conseguilo.
Localización
O sitio arqueolóxico de Mada’in Saleh está situado a 20 km ó norte da cidade de Al-`Ula, 400 km ó noroeste de Medina, e a 500 km sueste de Petra, Xordania. O sitio está nunha chaira, ós pés dunha meseta de basalto, que forma parte das montañas Hijaz. As partes oeste e noroeste do sitio teñen un nivel freático que pode ser alcanzado a unha profundidade de 20 m. O lugar é coñecido pola súa paisaxe desértica, marcada por afloramentos de arenita de varios tamaños e alturas.
Turismo
miniatura|esquerda|O sitio arqueolóxico de Al Hijr – Madain Salih. Mada'in Saleh está considerada os segundos restos da cultura nabatea máis importante tras Petra. Nabataea.net indica que 131 tumbas se atopan espalladas ao longo de 13,4 quilómetros xunto con cisternas, murallas, torres, etc.
Rodrigo de Castro Osorio
Formación
Estuda dereito canónico en Salamanca, onde o seu irmán é bispo. O seu espírito inquedo condúceo a viaxar; Flandres, Portugal, Francia, Italia, Alemaña; viaxes nas que se fai cun importante patrimonio artístico, a maior parte do cal vai entesourando na cidade de Monforte de Lemos, á que o vencella unha forte predilección. Adquire un importante papel na corte de Filipe II, onde se lle encomendan importantes misións diplomáticas, ademais de formar parte do Consello de Estado e do Supremo Consello da Inquisición.
Personalidade
miniatura|dereita|200px|Escudo de armas do Cardeal, no [[Colexio de Nosa Señora da Antiga. Nel obsérvanse os seis roeis característicos da familia Castro, e os lobos da familia Osorio]] O cardeal é moi criticado polo seu gusto polo boato e a suntuosidade. Sente unha grande afección pola Cetrería, da que queda constancia polo tratado de Pero López de Ayala que aínda se conserva no museo de Nosa Señora da Antiga, e que pertencía á súa colección persoal. Custosas partidas de caza e gran número de serventes e criados, ademais do gusto polo luxo e mailas obras de arte.
O seu outro aspecto era a súa xenerosidade e humanismo; crea unha residencia para rapazas en situación difícil, loita pola humanización do trato nas prisións, axuda ó clero empobrecido e axuda a construción e mellora de templos, hospitais e asilos, ademais de exercer de mecenas das artes. De el diría Lope de Vega nun popular soneto;
Colexio de Nosa Señora da Antiga
É durante a convalecencia dunha grave enfermidade cando decide comeza-la monumental obra do Colexio de Nosa Señora da Antiga, o seu maior legado a Monforte de Lemos. O colexio, a única mostra de Estilo herreriano en Galicia, leva o nome da virxe sobre a que recaía a devoción do cardeal. Sobre esta mesma época instaura na cidade unha festa en honor das reliquias que foi atesourando, e que se conservan no museo do convento de Santa Clara (coñecido como as clarisas), de Monforte. A escritura de dotación do colexio outórgase en Madrid, estando presente o seu sobriño Pedro Fernández de Castro y Andrade, aínda moi novo, e que desenvolvería durante a súa vida moitos dos trazos do humanismo e paixón polas artes do seu tío.
Nunca a verá rematada, xa que falece en Sevilla no 1600. Deixa disposto no testamento o traslado dos seus restos a Monforte de Lemos, onde xacen, no Colexio de Nosa Señora da Antiga, baixo unha estatua realizada por Juan de Bolonia que o presenta en posición de rezo e enfrontado a unha pintura da virxe que acaparaba as súas devocións, Nosa Señora da Antiga, pintura que agacha tras de si o sepulcro da súa nai, Beatriz de Castro "A Fermosa".
Consideración
dereita|miniatura|Rodrigo de Castro, estatua orante, por [[Juan de Bolonia]] Foi un auténtico home renacentista, tido por moitos autores coma o último gran príncipe eclesiástico, nado en Valladolid en 1523, por atoparse alí casualmente a súa nai, Beatriz de Castro, "A fermosa", III Condesa de Lemos, muller dunha beleza tal que deu en inspirar o popular verso:
Yasugi
Yasugi (安来市, やすぎし, Yasugi-shi) é un concello da prefectura de Shimane no Xapón. Está situada ó extremo leste da prefectura, na rexión de San'in dentro da rexión de Chuugoku, e na área da provincia histórica de Izumo, na illa de Honshu. A súa superficie é de 420,97 km² e a poboación de 42.321 habitantes (2009) e ten unha densidade de poboación de 101 hab./km².
O concello de Yasugi limita co concello de Higashiizumo, de Matsue, de Unnan, de Okuizumo (son da prefectura de Shimane); de Yonago, de Nanbu e de Nichinan (son da prefectura de Tottori).
Menelik II
miniatura|dereita|O emperador Menelik II de [[Abisinia viviu entre finais do século XIX e principios do XX. Durante o seu goberno, o Imperio Abisinio mantivo a súa independencia, grazas á súa vitoria sobre Italia en Adua. Durante aquel tempo, os únicos Estados independentes de África foron Liberia e Etiopía.]]
Menelik II (en ge'ez: ዳግማዊ ምኒልክ, dagmäwi minilik) foi emperador de Etiopía (chamada naquel entón Abisinia). Nado en Ankober, na actual Etiopía no ano 1844 e morto en Addis Abeba, cidade fundada por el mesmo, en 1913. Foi negus de Soa e emperador de Etiopía desde o ano 1889 ó 1909.
Era herdeiro ó trono de Soa trala morte do seu pai, o príncipe Hailu Malkot en 1855, pero foi levado á corte do emperador Teodoro II de Abisinia, o mesmo quen vencera ó seu pai, quen lle da unha das súas fillas por esposa. Conquista Soa e proclámase rei deste país, ó cal aumenta en territorios anexionando outros, como os do pobo galla.
Posteriormente defendeu a autonomía de Soa xunto ó emperador Xoán IV de Abisinia, a quen sucedeu en 1889 tras moitos intentos grazas á axuda de Italia. Ese mesmo ano anexionou os reinos setentrionais de Tigray e Amhara e asinou con Italia o polémico tratado de Uccialli, en virtude do cal parecía aceptar o protectorado italiano, o cal Menelik II non sabía.
En canto soubo que os termos en italiano do acordo convertían a Abisinia no seu protectorado, rexeitou o acordo, o cal non sentou demasiado ben ós italianos, que algún tempo máis tarde, en 1894, invadiron Abisinia provocando a guerra entre ambas as nacións. Os italianos pensaban obter a vitoria facilmente como en calquera outro país africano, mais foron vencidos na batalla de Adua en 1896 e nese mesmo ano Etiopía proclamouse vencedora. Firmou entón un novo tratado con Italia, no cal Etiopía gañaba o seu recoñecemento como país independente e Italia a colonia de Eritrea. Abisinia consolidou a súa independencia en 1906, ano no que obtivo o recoñecemento internacional.
En 1886 fundou Addis Abeba, e aplicou unha política de modernización militar, económica e cultural que permitiu asentar as bases dun Estado moderno. Neste proceso cabe destacar o seu intento de abolir o comercio de escravos, o recorte de poderes e privilexios da nobreza feudal do país e a apertura do comercio con Djibuti, colonia francesa, grazas a permitir a estes últimos a construción dun ferrocarril.
A partir de 1903, cando sufriu un ataque de apoplexía, a súa saúde comezou a deteriorarse e, dous anos máis tarde, nomeou sucesor ó seu fillo Liy Yassu, deixando de ser emperador en 1909. Morreu no ano 1913 na súa capital, Addis Abeba.
Peste de Xustiniano
A peste de Xustiniano foi unha pandemia causada pola peste que afectou ao mundo mediterráneo, con especial incidencia no Imperio Bizantino entre os anos 541 e 544. Os historiadores da época, Procopio de Cesarea e Evagrio, dannos a primeira descrición inconfundible da peste.
Orixe
Esta epidemia tivo a súa orixe en Etiopía procedente do interior de África, ou polos navíos romanos que facían comercio coa India, e entrou no territorio de Bizancio por Exipto. Nesa altura Exipto pagaba a anona, o imposto de gran de trigo, para abastecer os mercados de Constantinopla, como fixera anteriormente a Roma. Serían neses navíos onde se levou a peste ao Imperio Bizantino, os primeiros lugares afectados foron os portos comerciais e de aí difundiuse cara o interior.
Curso
No transcurso do ano 541 a epidemia chegou a Exipto a través do golfo de Suez ata o delta do Nilo, bifurcándose a súa difusión dunha banda cara Alexandría e doutra cara Antioquía, espallándose despois ao longo das ribeiras do río Nilo. En Constantinopla déronse os primeiros casos en marzo de 542 pero o período de virulencia foi de maio a agosto, a peste matou no seu pico, en xullo, preto de 10.000 persoas por día, segundo o historiador da época Procopio, acabando por matar ao 40% da poboación da cidade. A nobreza foi tamén decimada, levando ao emperador Xustiniano a promulgar novas leis de sucesión para facer fronte á desaparición masiva dos seus militares e burócratas. Ademais da capital nese ano de 542 a peste devastou tamén Palestina, Siria, Tracia e no ano 543 chegou ao interior de Anatolia e tamén á rexión do Mediterráneo occidental, arrasando Italia, a África bizantina, Hispania e por último á Galia no 544. Ademais durante o resto do século VI e todo o VII houbo repuntas cíclicas.
Nesa altura, o Imperio Bizantino loitaba contra a ocupación bárbara das terras do antigo Imperio romano occidental, tendo, grazas aos seus xenerais Belisario e ao escravo imperial e eunuco Narsés, recuperado o Norte de África, incluíndo Cartago dos Vándalos, e Italia e o sur de Hispania (incluíndo o Algarve) dos Ostrogodos e Visigodos. A perda de fondos e de homes na capital debido á peste foi determinante na cesación das hostilidades no período de maior éxito, levando finalmente á derrota da campaña pola presión continua das tribos bárbaras non conquistadas que alí habitaban.
Consecuencias
Estímase como máximo unha mortalidade do 25% da poboación das costas do Mediterráneo Oriental, preto de 25 millóns de persoas. Diminuíu a man de obra campesiña e aumentaron as zonas rurais despoboadas, Xustiniano decidiu redistribuír as terras de labor desertas entre os campesiños superviventes, pero o aumento da presión fiscal que comportaba a medida fixo que moitos pequenos propietarios vendesen as terras aos grandes propietarios.
Luís Viñas Cortegoso
Luís Viñas Cortegoso, nado en Pontevedra o 25 de marzo de 1912 e finado en Vigo o 26 de febreiro de 2000, foi un inspector e editor galego.
Traxectoria
Fillo de Joaquín Viñas del Monte e sobriño de José Viñas del Monte. Estudou Maxisterio na Normal de Pontevedra e obtivo o título en 1931. Exerceu como mestre de escola en Galicia. Trasladouse a Madrid en 1934 para ampliar os seus estudos na Institución Libre de Enseñanza. Profesor de instituto, foi depurado tras a guerra civil española pola súa relación co galeguismo, e tivo que comezar a vivir das artes gráficas. Ata 1950 non puido acceder a Inspector de Ensino Primario. Fundou, xunto con Xosé María Álvarez Blázquez, a Editorial Monterrey, e máis adiante, foi socio fundador da Editorial Galaxia. Anotou e editou a Vida y viajes literarios de Frei Martín Sarmiento (Edicións Monterrey, Vigo, 1952). Foi membro correspondentes da Real Academia Galega.
Nas eleccións xerais de 1977 ocupou o terceiro posto na candidatura do PSG pola provincia de Pontevedra. Finou en Vigo o 26 de febreiro de 2000.
Piñeiro carrasco
thumb|Pinus halepensis
O piñeiro carrasco ou piñeiro de Alepo (Pinus halepensis), é unha especie de árbore da familia das pináceas, xénero Pinus. É típica do mediterráneo, non aparecendo en Galiza. thumb|240px|Vista xeral da árbore thumb|240px|Follaxe
Distribución
Áchase en piñeiriais secos, de tipo mediterráneo, de Europa, Asia occidental e África do norte. Levouse para produción madeireira a outras rexións de África e outros continentes, onde entrou en competencia coa vexetación local. Tamén se utiliza na produción de resina.
Hábitat
Medra, polo xeral, a baixas cotas entre o nivel do mar deica os 200 msnm,aínda que no sur da península ibérica pode acadar os 1.000 m.
Propiedades
Contén como principio activo a trementina.
Taxonomía
Pinus halepensis foi descrita por Philip Miller e publicado en The Gardeners Dictionary:. . . eighth edition no. 8. 1768. Pinus: nome xenérico dado en latín aos piñeiros.
halepensis: epíteto xeográfico que alude á súa localización en Alepo. Número de cromosomas de Pinus halepensis (Fam. Pinaceae) e táxones infraespecíficos: 2n=24
Ácido galacturónico
O ácido D-galacturónico é un azucre ácido derivado da D-galactosa por oxidación do grupo OH do seu carbono 6. É o principal compoñente das pectinas, onde pode encontrarse en forma de ácido poligalacturónico. Presenta un grupo aldehido no carbono 1 (na forma ciclada forma un hemiacetal) e un grupo carboxilo (COOH) no carbono 6. Outras formas oxidadas da D-galactosa relacionadas son o ácido D-galactónico (cun carboxilo en C1) e o ácido meso-galactárico ou ácido múcico (con dous grupos carboxilos, en C1 e C6). O ácido galacturónico é un ácido urónico ou ácido hexurónico, entre os cales os que se atopan na natureza son o ácido glicurónico, o ácido D-galacturónico, o ácido idurónico e o ácido manurónico.
7 de xullo
O 7 de xullo é o 188º día do ano do calendario gregoriano e o 189º nos anos bisestos. Quedan 177 días para finalizar o ano.
Tautiška giesmė
Historia
Tautiška giesmė é o nome do Himno nacional de Lituania. Foi escrito en 1898 por Vincas Kudirka e converteuse no himno nacional en 1919.
7 de xullo
Nacementos
miniatura|100px| Nettie Stevens. miniatura|100px| Gustav Mahler.
Mortes
miniatura|100px| Arthur Conan Doyle.
Tilt (filme)
Tilt é un filme búlgaro de 2011 dirixido por Viktor Chouchkov. O filme foi escollido como candidato de Bulgaria para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 84ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Inma Serrano
Inma Serrano, nada en Alacant en 1968, é unha cantante española.
Viviu en Alacant, Barcelona e Madrid e colaborou con diversos programas de televisión, como OT, e humanitarios, como Cuarto Mundo.
Os Castedos, Duarría, Castro de Rei
Os Castedos é un lugar da parroquia de Duarría no concello lugués de Castro de Rei na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2019 tiña 18 habitantes (9 homes e 9 mulleres).
Chris O'Donnell
Christopher Eugene "Chris" O'Donnell, nado o 26 de xuño de 1970 en Winnetka, Illinois, é un actor estadounidense. Interpretou a Robin en dous filmes de Batman, Batman Forever e Batman e Robin, a Charlie Simms en Scent of a Woman, a Finn Dandridge en Grey's Anatomy e a Peter Garrett en Vertical Limit.
Francisco Castaño Otero
Francisco José Ramón Castaño Otero, coñecido como Ruco, nado en Pontecesures o 28 de xuño de 1906 e finado en Santiago de Compostela o 1 de decembro de 1936, foi un sindicalista e político galego.
Traxectoria
Comisionista. Afiliado á Agrupación Socialista Obrera de Oficios Varios La Fraternidad de Padrón, que formaba parte da UGT o do PSOE. En 1931 dirixiu o semanario El Escarabajo de Pontecesures. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi detido e internado na prisión de Padrón e foi trasladado á prisión de Compostela o 30 de agosto. Xulgado en consello de guerra en Compostela o 16 de novembro con Andrés Rey Baltar, Jaime Caamaño Comparada, Antoliano Correa Jamardo e José Millares Gil acusado de traizón, foron condenados a pena de morte. Foron executados no cemiterio de Boisaca o 1 de decembro de 1936.
As Quintáns, Vilariño, Cambados
As Quintáns é un lugar da parroquia de Vilariño no concello pontevedrés de Cambados na comarca do Salnés. Tiña 64 habitantes no ano 2016 segundo datos do IGE, dos que 33 eran mulleres e 31 homes, o que representa un descenso respecto ó ano 2010, cando tiña 73 veciños, para alcanzar a poboación que tiña en 2005, con 63 habitantes.
Kent Bazemore
Kenneth Lamont "Kent" Bazemore, Jr., nado o 1 de xuño de 1989 en Kelford, Carolina do Norte, é un xogador americano de baloncesto profesional.
Traxectoria profesional
Despois de non ser elixido no Draft da NBA de 2012, Bazemore uniuse ós Oklahoma City Thunder para a Liga de Verán de Orlando, e ós Golden State Warriors para a Liga de Verán de Las Vegas. O 26 de xullo de 2012, Bazemore asinou un contrato cos Warriors. Durante a súa tempada coma rookie, foi asignado varias veces ós Santa Cruz Warriors, afiliado de Golden State na NBA Development League.
O 19 de febreiro de 2014, Bazemore foi traspasado xunto a MarShon Brooks ós Los Angeles Lakers a cambio de Steve Blake.
O 23 de setembro de 2014, Bazemore asinou cos Atlanta Hawks.
O 20 de xaneiro de 2020, Bazemore foi traspasado xunto a Anthony Tolliver e dúas futuras eleccións da segunda rolda do Draft ós Sacramento Kings, a cambio de Trevor Ariza, Wenyen Gabriel e Caleb Swanigan.
O 23 de novembro de 2020, Bazemore asinou cos Golden State Warriors.
O 6 de agosto de 2021, Bazemore asinou de novo cos Los Angeles Lakers.
O 21 de setembro de 2022, Bazemore asinou cos Sacramento Kings, pero foi cortado o 13 de outubro de 2022.
Adiviña
miniatura|250px|Representación de [[Edipo e a esfinxe, un exemplo de adiviñas na mitoloxía grega.]] Unha adiviña é unha pregunta enxeñosa ou un enigma. É un xogo que consiste en procura-la resposta á pregunta ou encontrar o sentido oculto dunha frase.
Un exemplo de adiviña popular galega é:
Adiviñas de Carballedo, Lugo
Recollidas por don Nicanor Rielo Carballo
SOLUCIÓNS: 1: A cereixa na cerdeira. 2: A pataca. 3: A vaca (4 cornos, 4 tetos, un rabo, 2 cornos). 4: o pote do caldo (as borbullas e o testo). 5: Avoa, filla e neta. 6: un labrego arando (2 vacas, un labrego, un arado). 7: O allo. 8: O ovo. 9: O rato e o gato. 10: O ovo. 11: A corda de atar. 12: A romana de pesar. 13: O porco e o can. 14: O pan nas sopas de viño.
Hitachinaka
Hitachinaka (ひたちなか市, ひたちなかし, Hitachinaka-shi) é un concello da prefectura de Ibaraki no Xapón. Está situada ó leste da rexión de Kantō e no centro-leste da prefectura, e na area da provincia histórica de Hitachi, na parte leste da illa de Honshū. A súa superficie é de 99,04 km² e a poboación de 156.066 habitantes (2009) e ten unha densidade de poboación de 1.580 h/km².
O concello de Hitachinaka limita cos concellos de Tōkai, de Naka, de Mito e de Ōarai.
Placa indoaustraliana
miniatura|300x300px| Mapa das placas tectónicas. A placa indoaustraliana divídese na placa australiana (laranxa) e a placa india (vermella). A placa indoaustraliana é unha placa tectónica principal que inclúe o continente de Australia e o océano circundante, estendéndose cara ao noroeste para incluír o subcontinente indio e as augas adxacentes. Formóuse pola fusión das placas india e australiana hai aproximadamente 43 millóns de anos. A fusión ocurriu cando a dorsal oceánica, que separaba ambas placas, cesou a súa actividade e deixou de extenderse.
Esténdese desde a fronteira da India coa China e Nepal, abarcando o subcontinente indio, o leste do océano Índico, Australia, Melanesia e estendéndose ata Nova Zelandia. Está subdividida en dúas placas que se fusionaron hai 50-55 millóns de anos e cuxos límites manteñen unha baixa actividade tectónica: a placa australiana e a placa indica.
Movementos da placa
A parte oriental (Australia) móvese cara ao norte a unha velocidade de 5,6 cm/ano, mentres que a parte occidental (India) só se move a unha velocidade de 3,7 cm/ano debido ao impedimento do Himalaia. Este movemento diferencial resultou na compresión da placa anterior preto do seu centro en Sumatra e na división nas placas India e Australiana.
Separación
Estudos recentes e evidencias de eventos sísmicos como os terremotos do océano Índico de 2012, suxiren que a placa indoaustraliana puido dividirse en dúas ou tres placas separadas principalmente debido ás tensións inducidas pola colisión da placa indoaustraliana con Eurasia ao longo do que máis tarde se converteu no Himalaia, e que a placa india e a placa australiana levan separadas dende hai polo menos 3 millóns de anos..
Equinor
Equinor (ex Statoil) é unha compañía norueguesa de petróleo estabelecida en 1972. Trátase da maior compañía do país cuns 17.000 empregados. Mentres que Statoil figura listada na Bolsa de Valores de Nova York, o estado noruegués aínda mantén a maior parte da súa propiedade. A oficina central atópase situada na capital petroleira de Noruega, Stavanger.
Historia e características
Un dos maiores abastecedores de petróleo cru do mundo e un importante provedor de gas natural para o continente europeo, Statoil opera tamén ao redor de 2000 estacións de servizo en 9 países. O xefe oficial executivo desde mediados do 2004 en diante é Helge Lund, anterior xefe executivo de Aker Kvaerner.
En 2006 Statoil asinou un acordo de compra coa empresa Norsk Hydro, tamén norueguesa, dedicada aos hidrocarburos e ao gas natural. O 1 de outubro de 2007 fusionáronse ambas as empresas para pasar a chamarse StatoilHydro, esta nova empresa resultante da fusión é a maior do mundo en petróleo offshore.
Pedro González de Mendoza (1428-1495)
Pedro González de Mendoza, nado en Guadalaxara o 3 de maio de 1428 e finado na mesma cidade o 11 de xaneiro de 1495, foi un eclesiástico, político, militar e mecenas castelán, coñecido como Gran Cardeal de España.
Mendoza constitúe unha das figuras máis brillantes da aristocracia da segunda metade do século XV, no paso do mundo medieval ao moderno:
Primeiros anos
Pertencente á alta nobreza e ao liñaxe da Casa de Mendoza, foi o quinto fillo de Íñigo López de Mendoza, primeiro marqués de Santillana, e da súa esposa Catalina de Figueroa; os seus pais destinárono á carreira eclesiástica desde o berce.
Pasou a súa mocidade en Guadalaxara; estando destinado á carreira eclesiástica, a influencia dos Mendoza facilitou o seu nomeamento de cura de Santa María de Hita con doce anos de idade, e de arcediago de Guadalaxara con catorce. En 1442 o seu pai mandouno a Toledo para educarse xunto ao seu tío, o entón arcebispo Gutierre Álvarez de Toledo; alí estudou Retórica, Historia e Latín, ata a morte do seu protector en 1445.
Despois pasou a estudar Cánones e Leis na Universidade de Salamanca entre 1446 e 1452, doutorándose en ambas ramas do Dereito, o civil e o eclesiástico.
Na corte de Xoán II
En 1452 chega á corte de Xoán II, onde é nomeado capelán da capela real. Un ano despois, en xuño de 1453, morría decapitado en Valladolid Álvaro de Luna, favorito ata entón do rei e inimigo recalcitrante do marqués de Santillana. O ano seguinte (1454) morría o rei Xoán II, e á idade de 27 anos sería designado Pedro bispo de Calahorra e a Calzada.
Na corte de Henrique IV
En maio de 1455, o novo rei Henrique IV de Castela organizou unha campaña contra o reino de Granada, na que participaron o marqués de Santillana e a maioría dos seus fillos, irmáns de don Pedro. Antes de partir, fixo testamento o marqués e legou ao seu quinto fillo, o clérigo, o señorío sobre as vilas alcarreñas de Pioz e El Pozo de Guadalajara. Na primeira delas, Mendoza levantaría, pouco despois, un coqueto castelo que aínda se conserva. En 1456 o novo bispo de Calahorra deixou de residir na súa sé e pasou á corte de Henrique IV, onde iniciou unha nova etapa de intensa actividade política.
Cando morreu o seu pai, en marzo de 1458, Pedro González de Mendoza pasou a encabezar a poderosa familia dos Mendoza, que máis tarde daría orixe a varias liñas da alta aristocracia castelá, como a Casa do Infantado ou a do marquesado de Mondéjar; utilizando habilmente as súas grandes influencias en córtea castelá, para o seu encumbramento persoal e o dos seus irmáns.
Tras un primeiro momento de enfrontamento co rei, converteuse nun dos seus conselleiros máis próximos e tomou parte activa, sempre en favor de Henrique IV, nas loitas contra a nobreza; mantívose permanentemente enfrontado ao arcebispo de Toledo Alfonso Carrillo de Acuña e a Juan Pacheco, marqués de Villena, os seus grandes rivais na corte. Desde entón, a política dos Mendoza consistiu en prosperar mediante o apoio ao poder real e combatendo as tendencias máis contestatarias da nobreza. Nestas circunstancias o rei recompensou a Pedro en 1456 coa mitra episcopal da vila de Sigüenza, nas terras da familia.