cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Kevin Roche
Traxectoria
Naceu en Dublín, aínda que se criou nunha poboación pequena do condado de Cork. Estudou arquitectura na Universidade de Dublín. Cando rematou a carreira, traballou durante tres anos nun despacho de arquitectos, no que colaborou no deseño dos exteriores dun importante proxecto. En 1948 abandonou Dublín e, tras un curto período no que traballou con outros arquitectos, emigrou aos Estados Unidos para estudar con Mies van der Rohe.Rematada esta época de nova formación, permaneceu na América e conseguiu un emprego no despacho de Eero Saarinen. Aos cinco anos converteuse en socio principal de Saarinen e cando este faleceu no 1961, continuou o seu labor, asociándose cun enxeñeiro de estruturas, John Dinkeloo. Xunto con el terminou proxectos tan significativos de Saarinen como a terminal da TWA no aeroporto Kennedy de Nova York ou o arco de St. Louis.
Residente definitivo nos Estados Unidos, Roche adquiriu a nacionalidade norteamericana. Roche deseñou varios edificios que foron catalogados como monumentos nacionais nos Estados Unidos. O seu despacho foi durante algún tempo o preferido polas grandes compañías para deseñar os seus edificios corporativos. Recibiu encargos de todo o mundo para realizar estes edificios. No 1982 Roche gañou o Premio Pritzker de arquitectura, o máximo galardón neste eido, comparábel ao premio Nobel. Só no período de 1962 a 1982 Roche deseñou máis de 50 proxectos.
Está considerado como un dos arquitectos máis creativos no deseño de edificios acristalados. As súas obras son imaxinativas e innovadoras, sen que por iso incorporen elementos innecesarios.
Country House
Country House é unha canción da banda inglesa de rock alternativo Blur. Foi editada como sinxelo principal do seu uarto álbum, The Great Escape, o 14 de agosto de 1995. "Country House" foi o primeiro dos dous sinxelos de Blur que acadaron o número 1 da lista británica de sinxelos (o segundo sería "Beetlebum" en 1997).
A canción fala sobre un home que se retira a unha cara casa no campo para escapar das presións da cidade. Nunha entrevista para o programa South Bank Show, Damon Albarn explicou que se inspirou no antigo representante da banda Dave Balfe, que deixou o selo Food Records e mercou unha casa no campo. A portada é unha fotografía do castelo de Neuschwanstein en Baviera.
Revolución copernicana
miniatura|dereita|[[Nicolao Copérnico.]] A revolución copernicana ou revolución de Copérnico é o nome co que adoita coñecerse a revolución científica que se produciu en Europa Occidental, representada na astronomía polo paso do tradicional sistema tolemaico xeocéntrico (herdanza clásica adaptada e conservada polo pensamento cristián medieval) ao innovador sistema copernicano heliocéntrico, iniciada no século XVI por Nicolao Copérnico (cuxa obra De Revolutionibus, non alude ao actual e usual concepto de revolución, senón ao de ciclo ou traxectoria circular dos corpos celestes) e culminada no século XVII por Isaac Newton, tras pasar por Galileo. En gran parte, como consecuencia desta revolución (no sentido de cambio profundo e brusco), o panorama intelectual de finais do século XVII e comezos do XVIII considera a crise da conciencia europea e abrirá o século XVIII como o Século das Luces ou da Ilustración.
A expresión revolución copernicana ou xiro copernicano pasou a ser popularmente sinónimo de cambio radical en calquera ámbito.
Historia e características
A transformación da sociedade occidental de medieval a moderna, no seu aspecto de cambio de mentalidade cara á modernidade, significou unha nova consideración da natureza desde un novo pensamento científico, permitido polo uso da razón humana sen suxeición ao principio de autoridade. Desde o Renacemento, o antropocentrismo humanista substitúe ao teocentrismo da escolástica. O Barroco revalorizaría os sentidos e a experiencia como fonte de coñecemento. Racionalismo e empirismo serán dúas orientacións filosóficas opostas, pero complementarias.
En tempos de Galileo, a física adquiriu o status de modelo de ciencia, modelo que debería seguir todo saber que quixera alcanzar a categoría de coñecemento científico. A tarefa da ciencia do século XVII foi encontrar técnicas precisas para ter o control racional da experiencia e mostrar como conceptos matemáticos se poden utilizar para explicar os fenómenos naturais.
Esencialmente, o éxito de Galileo debeuse á súa capacidade para combinar as funcións de erudito e de artesán. Para iso aceptou as técnicas dos artesáns —as lentes, o astrolabio, as bombas— e o razoamento lóxico-matemático desenvolvido polos antigos gregos e a escolástica medieval. A partir de datos repetíbeis, ordenados baixo principios matemáticos, Galileo formulou a lei da caída dos corpos, as leis do movemento dos proxectís e a lei do péndulo. É dicir, que reduciu a leis os diversos feitos observados utilizando un razoamento indutivo.
As formulacións de Galileo foron decisivas na revolución intelectual e científica do século XVII. Os seus traballos sobre a mecánica e a dinámica, sumados aos esforzos dos astrónomos Copérnico e Johannes Kepler foron integrados e sistematizados por Isaac Newton.
Galileo albiscou que, en gran parte, as dificultades para comprender o movemento planetario estaban causadas polo modelo xeocéntrico, e que tales dificultades desaparecían aceptando o modelo heliocéntrico proposto por Copérnico. En relación co estudo das traxectorias planetarias, en particular a de Marte, sabíase que no século XVI non existía concordancia entre o que se podía predicir cos instrumentos de Tolomeo e as verdadeiras traxectorias observadas no ceo. Os tolemaicos supoñían que cada planeta xiraba ao redor dunha circunferencia (epiciclo), cuxo centro, á súa vez, describía outra circunferencia (deferente) centrada na Terra. O astrónomo danés Tycho Brahe, a mediados do século XVI, demostrou que a teoría fallaba e realizou novas e máis precisas observacións planetarias. Presentáronse entón dúas opcións: admitir, como o fixera antes Copérnico e logo Galileo e Kepler, que estaba fallando a teoría xeocéntrica, ou ben que as hipóteses auxiliares acerca do número e tamaño de epiciclos e outros recursos para a explicación eran insuficientes. Os tolemaicos adoptaran esta última postura durante moitos séculos até que Kepler puido explicar o que sucedía asignando a cada planeta unha única traxectoria elíptica ao redor do Sol. Desta maneira Kepler formulou as súas leis do movemento planetario.
A mecánica de Newton mostrou que as leis galileanas e keplerianas se podían deducir a partir dos principios da teoría que leva o seu nome. Desta maneira logrou unificar por vía dedutiva o que doutro modo quedaría como un conxunto disperso de leis empíricas. A miúdo conclúese que o proxecto da ciencia moderna encontra a súa culminación na física de Newton. A teoría de Newton, tal como foi presentada polo autor nos Philosophiæ Naturalis Principia Mathematica, de 1687, é frecuentemente considerada como un dos logros máis espectaculares da historia da ciencia.
Transilvanians
Historia
En 2006 gravaron de forma analóxica cinco cancións nos estudios Muu! de Vigo. Os temas foron editados no Nadal dese ano polo selo El Ejecutor Records en formato CD/EP co título Transilvanians. Participaron na edición de A polo ghit coa canción "Kingston Town / Santiago DC".
Participaron no disco tributo a Potato, e en 201o gravaron diversos temas en Studio Juan, editados en dous traballos: un sinxelo en formato 7" editado por Liquidator Music chamado The Vault Of.., e o seu primeiro longa duración: Vampire Lover, editado polo seu propio selo ZombieJ Records.
Durante 2011 e 2012 participan nos tributos a Skacha e Os Resentidos e comezaron unha nova singladura acompañando como banda de directo a Roy Ellis a.k.a. Mr. Symarip, tocando por boa parte do territorio estatal e por outros países como Alemaña, Francia ou Portugal, gravando tamén este último ano o novo disco desta lenda do Reggae, You Can't Leave Now, un sínxelo onde regravan dúas vellas cancións dos anos 60's compostas por este grande artista.
No 2013 presentaron nova formación editando un novo EP chamado Kings Of Catacomb Reggay (Liquidator Music). Participaron nun compilatorio internacional tributo a The Clash, e fixeron a súa primeira xira europea por Alemaña e Bélxica. Foron galardonados co premio á mellor banda galega de Ska/Reggae/Mestizaxe nos Premios Galegos da Música.
En 2014 gravaron o seu segundo longa duración Echo Vibes & Fire (Liquidator Music), participaron no recompilatorio de bandas galegas Os Bolechas fan unha Banda, tocaron en directo cos pioneiros xamaicanos Winston Francis, Roy Panton e Yvonne Harrison, e fixeron a súa segunda xira europea por Francia, Alemaña, Holanda e Bélxica.
En 2015 voltan a Europa no seu terceiro tour que os leva por Francia, Alemaña e Holanda.
En 2016 graban dous novos singles co selo alemán Tropical Diaspora Records e con Liquidator Music de Madrid.
Salmón
Salmón como nome común pode referirse a:
Como apelido pode referirse a:
Leeds
Leeds é unha cidade británica do condado de Yorkshire Occidental, no norte de Inglaterra, sita sobre o río Aire. Forma parte da área metropolitana denominada City of Leeds.
Segundo o censo de 2001 a zona urbana da cidade ten 429.242 habitantes e a aglomeración total 716.513. A área urbana de Leeds ten 1 880 000 habitantes (estimación de 2005).
Un habitante chámase localmente un loiner, aínda que é termo pouco usado. Os clubs deportivos empregan leodensian ou leodiensian'', de inspiración latina imaxinaria.
Historia
Leeds foi, orixinariamente, un mercado agrícola na Idade Media. En 1207 asinou a súa primeira carta de franquías.
Sobre os Tudors foi sobre todo un mercado de la, coa que se negociaba para toda Europa, utilizando o estuario do río Humber, chegando o seu comercio a representar en determinados momentos a metade das exportacións inglesas do produto.
No paso da Idade Moderna á Contemporánea a súa poboación medrou espectacularmente: pasou de 10.000 habitantes en 1751, ata atinxir 172.000 en 1851, á par que se convertía nunha cidade industrial. O seu crecemento industrial veuse favorecido pola apertura do canal de Liverpool a Leeds en 1816 e da vía de tren en 1848.
Economía
esquerda|150pxdereita|150px A cidade está situada no cruzamento das autoestrada M1 e M62, e un aeroporto internacional a serve.
Estas circunstancias tornárona nun centro magno da distribución de mercancías, da banca e das finanzas.
Como o resto do norte de Inglaterra, Leeds sufriu os efectos da recesión da décadas de 1970 e 1980: as minas da rexión pecharon pouco a pouco, pese a que a industria mineira fora un dos sectores económicos máis importantes desde había séculos.
Música pop
Aínda que menos prolífica que as cidades veciñas como Manchester, Liverpool ou mesmo Sheffield, Leeds veu xurdir algún dos grupos de música pop de máis sona: The Kaiser Chiefs, The Mekons, Gang of Four, Sisters of Mercy, Soft Cell, New Order, The wedding Present, Chumbawamba e Cud. Tamén Corinne Bailey Rae naceu en Leeds.
Turismo
miniatura|dereita|Bridgewater Place
Leeds recentemente foi elixida como "cidade favorita do Reino Unido" pola revista 'Condé Nast Traveller.' A cidade salienta pola súa oferta cultural, os seus centros comerciais (magasins), a súa vida nocturna e a arquitectura do século XIX. O seu aeroporto liga con varios destinos europeos e doutros continentes regularmente.
Museos e arte
Leeds ten numerosos museos, tales como a Armería Real, Galería de Arte de Leeds (con, talvez, a mellor selección de arte británica do século XX fóra de Londres), Museo Médico Thackery e o Instituto Henry Moore. A cidade é tamén coñecida pola súa oferta teatral, sendo os teatros máis célebres son West Yorkshire Playhouse, Grand Theatre (Opera North, un dos grupos operísticos máis famosos do país, ten a sede aquí) e The City Varieties.
Centros comerciais
Hoxe en día Leeds é, quizais, coñecida ante todo como destino para ir de compras. O centro urbano é unha grande zona peonal na que se poden encontrar máis de mil tendas nun barrio bastante compacto. Briggate é a maior rúa no centro urbano, na que teñen sede todos os grandes magasins británicos. O Corn Exchange ten varios, e as fermosas galerías vitorianas acollen moitos dos magasins máis interesantes. The Victoria Quarter é o barrio máis exclusivo para iren de compras; contén vellos edificios e dúas grandes passages espectaculares con máis de 70 tendas, como Louis Vuitton, Vivienne Westwood, Nicholas Deakin, Space NK, Diesel etc.
Educación superior
Leeds ten dúas universidades: a Universidade de Leeds con 31.500 estudantes (52.000 se se contan matriculados en cursos temporais) e máis a Leeds Metropolitan University, con arredor de 26.000 estudantes, dos que un 17% son estranxeiros.
Bouza, Pino, Cospeito
Bouza é un lugar da parroquia de Pino, no concello de Cospeito, na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2019 tiña 13 habitantes (9 homes e 4 mulleres).
Carronada
dereita|miniatura|250px|Carronada na cuberta do [[HMS Victory]] A carronada é unha peza curta de artillería naval de ferro fundido, deseñada inicialmente para as forzas terrestres en 1774 polo xeneral Robert Melville e perfeccionadas máis tarde pola Carron Company.
Características
A súa adaptación á mariña onde tivo o seu maior apoxeo foi feita polo xeneral Gascoine en 1779. A principal característica que a diferenciaba era que estaba montada sobre unha plataforma na que se desprazaba co retroceso. Aínda que os primeiros prototipos seguiron o sistema tradicional montados sobre un armón. Cun largo en calibre de entre 5,4 e 7,8 eran moito máis curtas que as normais pezas de artillería naval pero de maior calibre e potencia, os proxectís das carronadas eran preferentemente: balas ocas, balas para romper a enxarcia e botes de metralla. A súa situación enriba da plataforma daba á dotación máis facilidade no seu manexo e seguridade. A principal desvantaxe era que tiña menos alcance cós demais tipos de canóns mariños.
En España foi probada polo navío San Ana por vez primeira, mais seu uso non se xeneralizou nos navíos da Armada Española, só en buques de menor clase, o propio Santísima Trinidad foi armado con 18 carronadas.
Brañamoura, Codesido, Vilalba
Brañamoura é un lugar da parroquia de Codesido, no concello lugués de Vilalba, na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE en 2010 tiña un habitante (un home).
SEAT 1400
O SEAT 1400 é un modelo de automóbil de turismo familiar, producido polo fabricante español SEAT entre os anos 1953 e 1963, con licenza da empresa Fiat. Foi o primeiro modelo comercializado pola marca española, 4 anos antes que o SEAT 600. O SEAT 1400 pertence ó segmento de vehículos con motor dianteiro, tracción traseira e 4 ou 5 portas segundo as versións.
O motor orixinal de gasolina tiña 4 cilindros en liña, 1395 cc e producía 44 cabalos de potencia. As seguintes versións foron engadindo potencia, ata chegar ós 58 CV no SEAT 1400 B Special (na imaxe). Ademais dun motor máis potente, este modelo incluía cromados e pneumáticos con banda branca, amitándose á moda dos coches norteamericanos do momento.
O modelo SEAT 1400 C de 1960 supuxo un troco total no deseño exterior do vehículo. Este deseño sería adoptado posteriormente polo sucesor do 1400, o SEAT 1500.
Do SEAT 1400 producíronse 82.894 unidades. miniatura|dereita|SEAT 1400 A 250px|miniatura|dereita|SEAT 1400 B 250px|miniatura|dereita|Deseño do SEAT 1400 C.
Teorema de Fermat sobre a suma de dous cadrados
miniatura|250px|dereita|[[Pierre de Fermat, matemático.]] En matemáticas, o teorema dos dous cadrados de Fermat enuncia as condicións para que un número enteiro sexa a suma de dous cadrados de enteiros, e precisa de cantos xeitos diferentes pode selo. Por exemplo, segundo este teorema, un número primo impar é a suma de dous cadrados de enteiros só se o residuo da súa división euclidiana entre 4 é 1; neste caso, os cadrados quedan determinados de xeito único. Pódese verificar sobre 17 (= 4 × 4 + 1) ou 97 (= 4 × 24 + 1), que ámbolos dous se poden expresar dun único xeito como unha suma de dous cadrados (17 = 1² + 4² e 97 = 9² + 4²); tamén, que números primos, como 7 (= 4 × 1 + 3) ou 31 (= 4 × 7 + 3), non se poden expresar como a suma de dous cadrados. Este resultado tamén é chamado sinxelamente teorema dos dous cadrados.
Inscríbese na longa historia da representación de números como a suma de cadrados que se remonta até a antigüidade. Foi expresado de forma explícita por Pierre de Fermat (1601-1665) no século XVII, pero a primeira proba publicada coñecida é obra de Leonhard Euler, un século máis tarde. Malia isto, a súa demostración non pecha todos os interrogantes. No devir dos séculos posteriores propuxéronse novas probas e diversas xeralizacións. Estas contribucións representaron un papel importante no desenvolvemento da póla das matemáticas chamada teoría alxébrica dos números.
A semellanza de moitas ecuacións diofánticas, é dicir, de ecuacións nas cales os coeficientes e as solucións buscadas son números enteiros ou racionais, a sinxeleza do enunciado agocha unha dificultade real na súa demostración. Algunhas das probas propostas axudaron á posta a punto de ferramentas por veces sotisficadas, como as curvas elípticas ou a xeometría dos números, relacionando así a teoría dos números elemental con outras pólas das matemáticas.
Mordecai Kaplan
Mordecai Menahem Kaplan, nado o 11 de xuño de 1881 e finado o 8 de novembro de 1983, foi un rabino, ensaísta e educador xudeu e o co-fundador do xudaísmo reconstrucionista xunto co seu xenro Ira Eisenstein.
A teoloxía de Kaplan
A teoloxía de Kaplan sostivo que á luz dos avances na filosofía, a ciencia e a historia, que sería imposible para os xudeus modernos para continuar a adherirse a moitas das afirmacións teolóxicas tradicionais do xudaísmo. Teoloxía naturalista de Kaplan viuse como unha variante da filosofía de John Dewey. O naturalismo de Dewey mestura o ateísmo coa terminoloxía relixiosa co fin de construír unha filosofía relixiosa satisfactorio para os que perderan a fe na relixión tradicional. Kaplan tamén foi influenciado polo argumento de Émile Durkheim que a nosa experiencia do sacro é unha función da solidariedade social. Matthew Arnold e Hermann  Cohen estaban entre os seus outras influencias.
De acordo con prominentes pensadores xudeus medievais incluídos Maimónides, Kaplan afirmou que Divos non é persoal, e que todas as descricións antropomórficas de Deus son, no mellor, metáforas imperfectas. A teoloxía de Kaplan foi máis aló ao afirmar que Deus é a suma de todos os procesos naturais que permiten que o home se converta en autocumprida.
Crer en Deus significa aceptar a vida no caso de que abriga as condicións no mundo exterior e as unidades no espírito humano que en conxunto impulsan ao home para transcenderse a si mesmo. Crer en Deus significa dar por sentado que é o destino do home para elevarse por encima do bruto e para eliminar todas as formas de violencia e explotación da sociedade humana. En resumo, Deus é o Poder no cosmos que lle dá a vida humana o sentido de que permite ao ser humano para reflectir a imaxe de Deus.
Álvaro Rodríguez Pérez
Traxectoria
Foi Fiscal municipal (1927) e Xuíz municipal de Monforte (1929). Na Segunda República foi nomeado alcalde de Monforte de Lemos en xullo de 1935, permanecendo no cargo ata as eleccións de febreiro de 1936. Finou en Monforte de Lemos en outubro de 1966.
Vida persoal
Casou con María Dolores López Cumbraos, e foi pai de Alfonso, María Natividad, Álvaro e María Dolores Rodríguez López.
The Band
The Band foi unha banda canadense-estadounidense de roots rock que orixinalmente estaba formado por Rick Danko (baixo, contrabaixo, fiddle, trombón e voces), Levon Helm (batería, mandolina, guitarra e voces), Garth Hudson (teclados, saxofón e trompeta), Richard Manuel (piano, batería, saxofón barítono e voces) e Robbie Robertson (guitarra e voces). Os membros de The Band fóronse xuntando un a un ao irse unindo á banda de acompañamento do cantante de rockabilly Ronnie Hawkins, chamada The Hawks.
A configuración orixinal de The Band rematou de xirar en 1976 cunha elaborada actuación con numerosas celebridades musicais. Este concerto foi inmortalizado no documental de Martin Scorsese de 1978 The Last Waltz. The Band retomaría as xiras en 1983 sen o guitarrista Robbie Robertson, que atopara o éxito como produtor musical en Hollywood. Tras un concerto en 1986, Richard Manuel suicidouse; a pesar disto, os tres membros restantes continuarían xirando e gravando álbums pasando un feixe de músicos para ocupar os postos deixados por Manuel e Robertson antes de que finalmente se establecesen Richard Bell, Randy Ciarlante e Jim Weider. Rick Danko morreu en 1999,e despois diso o grupo separaríase para sempre. A Levon Helm diagnosticáronlle cancro de gorxa en 1998, e tras unha serie de tratamentos puido recuperar o uso da voz. Continuou actuando e editando discos ata que finalmente sucumbiu á enfermidade en 2012.
Escudo de Palestina
O Escudo da Autoridade Nacional Palestina é un escudo de armas utilizado pola Autoridade Nacional Palestina. Ten as cores panárabes da bandeira de Palestina sobre un escudo da Aguia de Saladino. A continuación, un pergamiño di: "السلطة الفلسطينية", ou "Autoridade Nacional Palestina" en árabe.
Outros símbolos para Palestina
esquerda|miniatura|100px|Escudo de armas do [[Estado de Palestina]] O Escudo de armas de Palestina (en árabe: شعار فلسطين) é o escudo de armas do Estado de Palestina. Ten as cores panárabes da bandeira de Palestina sobre un escudo da Aguia de Saladino. A continuación, un pergamiño di: "فلسطين", ou "Palestina" en árabe.
O emblema da Organización para a Liberación de Palestina mostra a bandeira palestina sobre un mapa do Mandato británico de Palestina (actual Israel, Cisxordania, e a Franxa de Gaza).
A Escusa, Ribadumia, Ribadumia
A Escusa é un lugar da parroquia de Ribadumia no concello pontevedrés de Ribadumia, na comarca do Salnés. Tiña 687 habitantes no ano 2016 segundo datos do IGE, dos que 365 eran mulleres e 322 homes, o que representa un forte aumento respecto ós anos 2010, cando tiña 525 veciños, e 2005, cando eran 324.
A casa do Concello levántase no lugar da Escusa, capital municipal, ó pé da estrada EP-9305.
Viós, Abegondo
San Salvador de Viós é unha parroquia que se localiza no leste do concello de Abegondo na comarca da Coruña. Segundo o IGE en 2017 tiña 227 habitantes (111 mulleres e 116 homes) distribuídos en 8 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 238 habitantes.
Nela atópase o centro educativo abegondés do IES de Viós.
Aeroporto de Kuopio
O aeroporto de Kuopio é un aeroporto en Rissala, Finlandia, a uns 14 quilómetros ao norte do centro da cidade de Kuopio. É o quinto aeroporto máis concorrido do país en número de pasaxeiros, con 235 411 no ano 2017.
Sarandë
dereita|miniatura
Sarandë ou Saranda (en grego Άγιοι Σαράντα e en italiano Santa Quaranta) é unha cidade de Albania, un dos centros turísticos máis importantes da Ribeira albanesa.
Norm Lewis
Norm Lewis, nado o 2 de xuño de 1963 en Tallahassee, Florida, é un actor e cantante barítono estadounidense.
Afonso VII
Afonso VII integrou na monarquía leonesa aquel sector da nobreza galega rebelde que representaba a Casa de Traba. Pero tamén foi o rei que inauguraba a política de apoio á Igrexa, e polo tanto foi o primeiro que aplicou un certo criterio de centralización política.
Rei de Galiza, León e Castela
O 10 de marzo de 1126, á morte da súa nai, foi coroado rei de León e de inmediato emprendeu a recuperación do reino de Castela, que estaba baixo o dominio de Afonso I de Aragón. Coas Paces de Támara de 1127, púxose fin á disputa entre os dous monarcas e Afonso VII foi recoñecido como rei de Castela.
A pesar deste recoñecemento, Afonso tívose que enfrontar ás diversas rebelións suscitadas nos territorios máis próximos a Aragón, debido á longa autonomía que estas rexións atinxiran desde a morte do seu avó, o rei Afonso VI de Castela.
Aspiracións territoriais
Após a morte, sen descendencia, do rei navarro-aragonés Afonso I en 1134, Afonso VII pretendeu ao trono, mais sen éxito xa que, finalmente, a sucesión recaeu no irmán de Afonso I, Ramiro II. A pesar disto, Afonso ocupou A Rioxa, conquistou Zaragoza e ditaminou de feito os gobernos de ambos os dous reinos en diante. Desde entón o escudo de Zaragoza figura no escudo de armas do Reino de León. En escaramuzas varias, derrotou o exército navarro-aragonés, sometendo este reino á súa vasalaxe. Apoiado por nobres ao norte dos Pireneos, controlou amplos territorios do sur da Francia, chegando até o río Ródano.
Axudou nas loitas do conde de Barcelona, Ramón Berenguer IV contra os condados cataláns, conseguindo unificar a Marca Hispánica.
En 1135 foi corado imperador nos Reinos Hispánicos na catedral de León polo papa Gregorio VII, expresando así a súa pretensión de hexemonía peninsular e de exclusividade na reconquista. Porén, en 1123 tivo que recoñecer a seu curmán Afonso Henriques (Afonso I de Portugal) como rei de Portugal, así como o matrimonio de Ramón Berenguer IV con Petronila de Aragón, que uniu definitivamente Aragón cos condados cataláns, creando así a Coroa de Aragón. Con este último acordaría os límites da reconquista para cada un dos dous estados.
En 1137, Afonso Henriques adentrouse en terras de Afonso VII e ocupou Tui. A ocupación finalizou trala sinatura do Tratado de Tui.
thumb|center|800px|Ilustración do [[Privilegium Imperatoris (1148), carta de doazón de terras ó abade Willelmus (no centro, con báculo). Á dereita, Afonso VII o emperador (cunha póla na man) e o conde Ponce Xiraldo de Cabreira, mordomo da Corte (con espada e escudo). Á esquerda, os fillos do emperador, Sancho e Fernando (este último tamén cunha póla na man), xa con título rexio (rex). A entrega dunha póla como símbolo do ben transmitido, cerimonia practicada no reino franco e rara na Península Ibérica, púidose executar talvez en Galiza, achándose presente tamén no Tombo de Caaveiro (século XIII). ]]
Carrás, A Xesta, Lalín
Carrás é un lugar da parroquia da Xesta, no concello pontevedrés de Lalín, na comarca do Deza. Segundo o IGE en 2011 tiña 11 habitantes (7 mulleres e 4 homes), o que supón unha diminución con respecto ao ano 1999 cando tiña 14 habitantes.
Afonso VII
Reconquista
En 1144 chegou até Córdoba e en 1147 tomou Almería xunto co rei de Aragón e Navarra e o conde de Barcelona.
En 1157 os almohades recuperaron o control de Almería e Afonso morreu en canto regresaba a León.
Morte e soterramento
No ano 1127, cando se cumpría o vinte aniversario da morte do seu pai, Raimundo de Borgoña, Afonso fixo unha serie de doazóns á Catedral de Compostela que aparecen recollidas no Tombo A ; o cabido compostelán acordou recibir ao rei como cóengo e este expresou os seus desexos de ser enterrado na catedral. Os desexos do rei para recibir o enterro en Compostela repítense en 1140 e 1143, e chegou incluso a dispoñer como serían os funerais, porén, malia as promesas e os preparativos, o lugar elixido para o seu enterro foi Toledo.
Matrimonio e descendencia
En 1128 casou en Saldaña (Palencia) con Berenguela de Barcelona, filla do conde de Barcelona Ramón Berenguer III e, por tanto, irmá de Ramón Berenguer IV. Desta unión naceron:
En xullo de 1152 casou con Riquilda de Polonia, filla do rei Ladislau II de Polonia. Tiveron dous fillos:
Dos seus amoríos con Gontrada Pérez (o Guntroda Díaz) naceu:
Dous seus amoríos con Sancha Fernández naceu:
Bibliografía
Devanceiros de Afonso VII
Broz, Pino, Cospeito
Broz é un lugar da parroquia de Pino, no concello de Cospeito, na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2019 tiña 19 habitantes (8 homes e 11 mulleres).
Illas Chesterfield
As Illas Chesterfield són unhas illas de Nova Caledonia situadas no Mar de Coral a uns 550 quilómetros ao noroeste de Grande Terre. As illas Chesterfield componse de varias illas e afloramentos de coral.
As Illas Chesterfield forman unha estrutura de 120 quilómetros de longo e 70 km de ancho.
Os arrecifes de Bellona a 60 quilómetros ao sueste son unha formación separada, pero xeralmente inclúense nas Illas Chesterfield.
Carron Company
miniatura|Torre do reloxio de entrada á factoría da compañía Carron. A Carron Company foi unha empresa metalúrxica fundada en 1759, a beiras do río Carron, preto de Falkirk, no condado escocés de Stirlingshire (Reino Unido). Despois de superar diversos problemas iniciais, a compañía estivo á cabeza da Revolución Industrial. Chegou o seu cénit grazas a unha nova peza de artillaría, a carronada. Foi unha das compañías máis lonxevas da historia. En 1982 declarouse insolvente, sendo absorbida por Franke Corporation. Levaba activa 223 anos.
William Shepherd
William McMichael "Bill" Shepherd, nado en Oak Ridge, Tennessee, o 26 de xullo de 1949, é un astronauta estadounidense retirado que formou parte das misións STS-27, STS-41, STS-52, STS-102 e Soiuz TM-31 e foi membro da Expedición 1 á Estación Espacial Internacional.
Traxectoria
Shepherd graduouse en enxeñaría aeroespacial pola Academia Naval dos Estados Unidos en 1971 e en enxeñería oceánica e mecánica polo Instituto de Tecnoloxía de Massachusetts en 1978.
Foi seleccionado como astronauta pola NASA en maio de 1984, participando nas misións STS-27, STS-41, STS-52, STS-102 e Soiuz TM-31 e sendo membro da Expedición 1 á Estación Espacial Internacional. Pasou un total de 159,33 días no espazo. Deixou a NASA en xaneiro de 2002.
Buxibán, Codesido, Vilalba
Buxibán é un lugar da parroquia de Codesido, no concello lugués de Vilalba, na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2010 tiña 42 habitantes (21 homes e 21 mulleres).
6 de setembro
Mortes
miniatura|100px| Narcís Monturiol.
Notas
Os 366 días do ano
O poeta asasinado
O poeta asasinado é unha obra do escritor Guillaume Apollinaire que consta de 16 relatos. Estes son:
Emporte-moi
Emporte-moi é un filme canadense de 1999 dirixido por Léa Pool e protagonizado por Karine Vanasse. Foi escollido como candidato do Canadá para o Óscar ó mellor filme internacional na 72ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Eleanor Bron
Eleanor Bron nada en Middlesex o 14 de marzo de 1938 é unha escritora e actriz de televisión, cinema e teatro inglesa.
Traxectoria
É descendente de xudeus da Europa Occidental. O seu pai acurtou o apelido "Brontein" por "Bron" na honra ó fundador da Bron`s Orchestral Service. Estudou no norte de Inglaterra no Collegiate School e no Newnham College, en Cambridge. Estivo casada co arquitecto Cedric Price até o seu falecemento no 2003. Non tiveron fillos. O seu irmán é o produtor Gerry Bron.
Traxectoria cinematográfica
Eleanor Bron comezou a súa carreira no Cambridge Footlights con The Last Laugh. A actriz apareceu no filme Help! cos Beatles no papel de Ahme. Paul McCartney tamén tomou o seu nome para a canción "Eleanor Rigby".
Tamén interpretou a doutora que fixo razoar ó casanova interpretado por Michael Caine en Alfie, a inalcanzábel Margaret Spencer no filme de Peter Cook e Dudley Moore Bedazzled, Hermione Roddice en Mulleres namoradas de Ken Russell, e Lydia Reynols no drama A Touch of Love.
Aparece no filme Two for the Road xunto a Albert Finney, Audrey Hepburn e William Daniels. Máis recentemente colaborou nas adaptacións cinematográficas de A princesiña, The House of Mirth, Black Beauty e Wimbledon.
Bron é citada acotío como unha inspiración para a canción dos Beatles “Eleanor Rigby”. É nomeada na canción “Yo la Tengo” de Tom Courtenay, na estrofa: “dreaming 'bout Eleanor Bron, in my room with the curtains drawn...".
Obra
É autora de varios libros, entre os que destacan Life and other Punctures, unha historia sobre a volta ciclista en Francia e Países Baixos sobre unha bicicleta, e The Pillow Book of Eleanor Bron.
O Rapote, Broño, Negreira
O Rapote é unha aldea da parroquia de San Martiño de Broño, no concello coruñés de Negreira. Tiña 35 habitantes no ano 2018 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 20 eran homes e 15 eran mulleres.
Localización
Situada ao norte da parroquia, esta aldea atópase nos lindeiros co concello da Baña e coas parroquias de San Mamede da Pena e de San Vicenzo de Aro. Dende O Rapote vese ao completo o Monte da Pena - Feáns, quizais o punto máis alto do concello de Negreira e dende cuxos cumes podemos divisar unha extensísima panorámica, alcanzando a avistar lugares tan distantes como Santiago de Compostela, o Pico Sacro, Santa Comba, o Val de Barcala na súa plenitude, e en xeral boa parte do concello negreirés. A esta montaña pódese acceder por multitude de pistas e camiños, moitos dos cales foron abertos trala creación en 2004 do parque de captación de enerxía eólica do Corzán.
Os núcleos de poboación máis próximos son Feáns e Broño, a uns douscentos metros de distancia cada un. Con estas dúas aldeas, O Rapote comparte a festividade de San Miguel (29 e 30 de setembro), que ten como característica que se celebra soamente na metade da parroquia. Cabe citar aquí as outras tres aldeas da parroquia: San Martiño, Redemuíños e Trasbarcala. Mención á parte merece a Casa de Antelo, un fermoso pazo con capela situado entre as parroquias bañesas de Ordoeste e Seoane que pertence á parroquia de Broño.
A aldea está cruzada en boa parte polo Camiño de Santiago - Fisterra, en auxe nos últimos tempos e máis de cara ao Ano Santo Xacobeo 2010.
Conta cun total de quince casas, as cales están distribuídas moi desigualmente, contando un núcleo principal que aglutina a maioría. Outras vivendas atópanse a maior distancia deste núcleo orixinario; porén, cómpre destacar que son construcións de recente creación, e víronse favorecidas pola importante emigración exterior, fundamentalmente dirixida cara o continente europeo na segunda metade do século XX.
Economía
No Rapote predominou até hai poucos anos o sector primario, esencialmente gandeiro. Non obstante, este atópase nun detrimento significativo, e a día de hoxe podemos observar só tres casas con explotacións de gando vacún, maioritario na comarca. Malia isto, en boa parte dos fogares críanse animais destinados ao consumo propio (porcos, coellos, galiñas...).
Paisaxe
Cómpre salientar o aceptable estado dos montes que rodean a aldea. A súa rede de camiños permite andar en plena natureza sen distanciarse moito de zonas habitadas. Unha das sendas máis percorridas é a do Camiño que leva a Fisterra, pola que pasan peregrinos todo o ano na súa viaxe cara a fin do mundo, e tamén excursionistas a miúdo. Actualmente, esta vía atópase nun estado óptimo á altura da localidade do Rapote (agás algún tramo afectado polas intensas precipitacións caídas o inverno pasado), e permite, ademais de ir a pé, poder pasar con bicicleta sen riscos.
Jean Cocteau
miniatura|200px | Retrato de Jean Cocteau por Federico de Madrazo y Ochoa (1912) Jean Maurice Eugène Clément Cocteau, nado en Maisons-Laffitte o 5 de xullo de 1889 e finado en Milly-la-Forêt o 11 de outubro de 1963, foi un poeta, novelista, dramaturgo, pintor, deseñador, crítico e cineasta francés.
Traxectoria
Naceu nunha pequena cidade preto de París. Fillo de Georges Cocteau e de Eugénie Lecomte, foi o menor tras Marthe (12 anos) e Paul (8 anos). En 1898 Georges Cocteau, rentista fillo de avogados, suicidouse propinándose un balazo na cabeza. Isto, xunto co posterior traslado de Marthe e Paul ao fogar dos seus avós, fixo que Eugénie Lecomte fose unha nai sobreprotectora co pequeno Jean.
En 1900 ingresou no Lycée Condorcet, do que foi expulsado por indisciplina no ano 1904. En 1906 ingresou no Lycée Fénelon, onde nunca logrou un rendemento regular, por culpa do seu pouco interese.
En 1908, Édouard de Max, fanático da poesía do mozo Cocteau, presentouno nunha Matinée Poética no Théâtre Muller, onde non dubidou en declaralo como un novo prodixio da poesía. Así, un ano máis tarde, publicou a súa primeira compilación poética, La lampe d'Aladin. En 1909 trasladouse á súa nova residencia, na rue d'Anjou de París, xunto coa súa nai. Este mesmo ano, tivo unha fugaz relación coa comediante Madeleine Carlier.
No ano 1909, grazas á súa amizade con Serguei Diaghilev e á revelación dos Ballets Rusos, Jean Cocteau ingresou no círculo do ballet e o teatro.
A morte súbita de Raymond Radiguet, gran compañeiro de Cocteau, o 12 de decembro de 1923 afectou terriblemente ao poeta, que chegou a declarar: «xa non escribirei». Desesperado, Cocteau enganchouse ao opio e, a pesar de someterse a numerosas curas de desintoxicación, consumiu droga até o final da súa vida.
En 1930 realizou a súa primeira película: Le sang d'un poète (O sangue dun poeta). Cocteau foi hospitalizado durante 40 días debido a un ataque de febre tifoide. Durante 1932 mantivo unha relación con Nathalie Paley, filla dun gran duque Romanov. Quedou embarazada, pero abortou debido á intervención de Marie-Laure de Noailles, quen de moza amara a Cocteau e propúxose arruinar a súa nova relación. Durante o transcurso do ano 1933, mantivo unha fugaz relación con Marcel Khill, quen faleceu en 1940.
En 1943 faleceu a súa nai, Eugénie Lecomte. En 1945 gravou a película La Belle et la Bête, onde coñeceu a quen foi a súa parella máis duradeira, Jean Marais, cuxa relación levantou fortes críticas que Cocteau contrarrestou nos seus ensaios contra a homofobia. En 1947 reencontrouse con Édouard Dermit, quen se converterá a partir de entón no seu fillo adoptivo e herdeiro universal. O 10 de xuño de 1954 Cocteau foi vítima dun infarto de miocardio.
O 3 de marzo de 1955, Jean Cocteau foi nomeado membro da Academia francesa (l'Académie française).
En 1958 faleceu a súa irmá, Marthe Cocteau. En 1957 foi nomeado Membro Honorario do Instituto Nacional de Artes e de Letras de Nova York. En 1961 faleceu o seu irmán, Paul Cocteau.
Obras
dereita|miniatura|Jean Cocteau, 1923 Novela
José Cigarrán Cotilla
José Cigarrán Cotilla, finado en Mondoñedo en outubro de 1930, foi un avogado e político galego.
Traxectoria
Xuíz municipal de Mondoñedo. Foi nomeado alcalde de Mondoñedo en abril de 1930. Renunciou ao cargo en agosto de 1930 para volver ocupar o posto de xuíz municipal.
Jean Cocteau
Obras
Dramaturxia
Pintura
Cine
Rosenborg Ballklub
O Rosenborg Ballkub, tamén coñecido polas siglas RBK, é un club de fútbol da cidade de Trondheim, en Noruega.
O palmarés do club é o máis extenso do fútbol noruegués, onde posúe a marca de 13 campionatos da liga norueguesa gañados consecutivamente (desde 1992 a 2004).
Historia
O club foi fundado o día 19 de maio de 1917 co nome de Odd. Con todo os inicios para o equipo non foron fáciles, e ata o ano 1967 non conseguiron facerse un oco na elite do fútbol noruegués, conseguindo o seu primeiro campionato de liga.
Así deu inicio a unha época de 7 anos nos que se alternaba na primeira e a segunda posición do campionato. Con todo, o club volveu perder protagonismo, permanecendo 13 anos sen alzarse coa liga, desde 1971 a 1985.
En 1992 daría comezo ao seu longo refacho de triunfos, truncada en 2005 polo Vålerenga IF, cun decepcionante sétimo posto logo de ser o gran dominador durante trece anos. Esta marca de vitorias consecutivas é o segundo máis longo no mundo, superado polo Skonto Riga letón (14 ligas entre 1991 e 2004).
Ata o ano 2004 o Rosenborg posuía a marca de participacións consecutivas na fase final de grupos da Liga de Campións da UEFA (oito participacións desde 1995 a 2002). En 2004 o Manchester United conseguiu a súa novena participación seguida.
Forma canónica de Jordan
dereita|miniatura|250px|Un exemplo de matriz en forma canónica de Jordan. Os bloques grises chámanes [[Bloque de Jordan|bloques de Jordan e só teñen diferentes de cero os valores da diagonal (os valores propios) e os que quedan inmediatamente por enriba (estes valen 1). O resto de elementos da matriz, fóra dos bloques de Jordan, son todos cero (aquí representados con espazos en branco).]]
A forma canónica de Jordan ou forma normal de Jordan é un termo matemático empregado en álxebra lineal. Debe o seu nome ó matemático francés Camille Jordan, que a descubriu en 1871 para solucionar sistemas de ecuacións diferenciais complexas para matrices complexas. En concreto, é a representación dun endomorfismo cunha matriz de Jordan, que é unha forma especial de matriz triangular superior, en certa base.
O problema de atopar a forma canónica de Jordan dun endomorfismo consiste en atopar cal é a matriz de Jordan que o representa e cal é a base na que o endomorfismo colle esta forma.
A aparencia dunha matriz (ou dun endomorfismo, ou dun operador lineal) en forma canónica de Jordan é o dunha matriz con case todas as entradas nulas, levado da diagonal principal e dos elementos inmediatamente por enriba (ou por baixo) desta diagonal, que son 1 ou 0.
Nun espazo vectorial complexo de dimensión finita, calquera endomorfismo ten unha forma canónica de Jordan. En troques, nun espazo vectorial real, non todos os endomorfismos teñen unha forma canónica de Jordan real.
Lucio Demare
Lucio Demare, nado en Buenos Aires o 9 de agosto de 1906 e finado na mesma cidade o 6 de marzo de 1974, foi un compositor de tangos, músico, director de orquestra e musicalizador de películas arxentino.
Ácido
Un ácido (do latín acidus, que significa agre) é considerado tradicionalmente como calquera composto químico que, cando se disolve en auga, produce unha solución cunha actividade de catión hidronio maior que a auga pura, isto é, un pH menor que 7. Isto aproxímase á definición moderna de Johannes Nicolaus Brønsted e Thomas Martin Lowry, quen definiron independentemente un ácido como un composto que doa un catión hidróxeno a outro composto (denominado base). Algúns exemplos comúns son o ácido acético (no vinagre), o ácido clorhídrico (no salfumant e os mollos gástricos), o ácido acetilsalicílico (na aspirina), ou o ácido sulfúrico (usado en baterías de automóbil). Os sistemas ácido/base diferéncianse das reaccións redox en que, nestas últimas hai un cambio no estado de oxidación. Os ácidos poden existir en forma de sólidos, líquidos ou gases, dependendo da temperatura e tamén poden existir como substancias puras ou en solución.
O concepto de ácido é o contraposto ao de base. Para medir a acidez dun medio utilízase o concepto de pH. Ás substancias químicas que teñen a propiedade dun ácido denomínanse ácidas.
Distintas definicións de "ácido":
Os ácidos son substancias capaces de doar un protón (H ), mentres que as bases son capaces de aceptalos. A definición anterior corresponde a formulada por Brönsted e Lowry en 1923, e xeneraliza a teoría anterior a definición do químico sueco Arrhenius (1859 - 1927), de 1887. Segundo a definición de Arrhenius un ácido é unha substancia que ao ionizarse produce ións H+ (en solución acuosa). A teoría de Brönsted e Lowry de ácidos tamén serve para disolucións non acuosas; as dúas teorías son moi parecidas na definición de ácido, pero a de Bronsted-Lowry é moito máis xeral.
Lewis en 1923 ampliou aínda máis a definición de ácidos, teoría que non obtivo repercusión ata algúns anos máis tarde. Segundo a teoría de Lewis un ácido é aquela especie química que, en calquera medio, pode aceptar un par de electróns. Desta forma inclúense substancias que se comportan como ácidos, pero non cumpren a definición de Brönsted e Lowry, sendo denominadas ácidos de Lewis. Visto que o protón, segundo esta definición, é un ácido de Lewis (ten baleiro o orbital 1s, onde pode aloxarse o par de electróns), pódese afirmar que todos os ácidos de Brönsted-Lowry son ácidos de Lewis, e todos os ácidos de Arrhenius son de Bronsted-Lowry.
Ácidos de Arrhenius
miniatura|160px|[[Svante Arrhenius foi o primeiro en atribuír as propiedades de acidez ao hidróxeno]] O químico sueco Svante Arrhenius foi o primeiro en atribuír as propiedades de acidez ao hidróxeno en 1884. Un ácido de Arrhenius é unha substancia que aumenta a concentración de catión hidronio, 3O+, cando se disolve en auga. Esta definición parte do equilibrio da disociación da auga en hidronio e hidróxido: En auga pura, a maioría das moléculas existen como H2O, pero un número pequeno de moléculas están constantemente disociándose e reasociándose. A auga pura é neutra con respecto á acidez ou basicidade, debido a que a concentración de ions hidróxido é sempre igual á concentración de ions hidronio. Unha base de Arrhenius é unha molécula que aumenta a concentración do ion hidróxido cando está disolta en auga. En química escríbese con frecuencia H+(ac) significando ion hidróxeno ou protón ao describir reaccións ácido-base, pero non hai evidencia suficiente de que exista en disolución acuosa o núcleo de hidróxeno libre; si que está probada a existencia do ion hidronio, H3O+ e ata de especies de maior nuclearidade. Os compostos que non teñen hidróxeno na súa estrutura non son considerados ácidos de Arrhenius. Tampouco son bases de Arrhenius os compostos que non teñen OH na súa estrutura.