cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Complexo Arp2/3
Mecanismo molecular da polimerización
Por tanto, o complexo Arp2/3 controla simultaneamente tanto a polimerización da actina como a ramificación dos microfilamentos. Máis aínda, describiuse unha actividade de autocatálise durante a polimerización de actina mediada polo complexo: nela, os novos microfilamentos activan a outros complexos Arp2/3, o cal incrementa a complexidade da estrutura, facilitando o desenvolvemento de tramas máis elaboradas.
Modelo de bifurcación externa ao microfilamento
miniatura|Modelo da bifurcación externa ao filamento. O complexo Arp2/3 activado únese a un microfilamento preexistente, e as subunidades Arp2 e Arp3 actúan nucleando a polimerización dun novo microfilamento fillo. O modelo de bifurcación externa ao microfilamento propón unha nucleación dendrítica, na cal o complexo Arp2/3 únese a un lateral dun microfilamento preexistente, deixando libres os seus lugares de nucleación. Deste xeito, postúlase que o complexo posúe capacidade de unir a actina en polo menos dúas zonas: unha para interactuar coa actina F orixinal e outra coa de nova síntese. Existen evidencias de microscopía electrónica de alta resolución que apoian estruturalmente este modelo.
Modelo de bifurcación interna ao microfilamento
miniatura|Modelo da bifurcación interna ao filamento. O complexo Arp2/3 activado únese a un extremo dun microfilamento; Arp2 queda unido a este e Arp3, proxectado ao exterior. Tanto Arp2 como Arp3 actúan nucleando a adición de novos monómeros de actina G, dando lugar a dous novos filamentos de actina F. No modelo de bifurcación interna ao microfilamento postúlase que Arp2/3 asóciase ao extremo dun microfilamento en crecemento, permitindo tanto a adición de novos monómeros a este como a unha rama filla, que nuclea no complexo Arp2/3. Dita dicotomía explícase sobre a base da existencia de dúas subunidades activas, tanto Arp2 como Arp3, capaces de interactuar cun microfilamento crecente de forma paralela. Esta hipótese baséase en análises cinéticos, pero non posúe soporte en canto a estrutura molecular das proteínas se refire.
Funcións
En mamíferos e na ameba Dictyostelium discoideum demostrouse que é imprescindible para a fagocitose. Ademais, o complexo posúe relevancia no establecemento da polaridade celular e na propia migración dalgúns tipos celulares, como pode ser o caso de fibroblastos en zonas que sufriron un trauma mecánico. É máis, existen casos de patóxenos procariotas que, aínda que non presentan Arp2/3 por carecer de citoesqueleto, empregan o complexo Arp2/3 da célula hospedadora cando a infectan: é o caso das cepas enteropatoxénicas de Listeria monocytogenes e Shigella, que aproveitan a polimerización da actina como medio motriz para desprazarse polo citosol e colonizar células veciñas. Outra función consiste na regulación dos orgánulos asociados ao citoesqueleto, como son os endosomas, lisosomas, vesículas de pinocitose e mitocondrias. En fermentos o transporte mitocondrial depende dos microfilamentos de actina, a diferenza dos eucariotas superiores, en que depende de microtúbulos. Demostrouse que a forma principal de realizar o transporte anterógrado mitocondrial é a través do complexo arp2/3, que é recrutado na membrana externa mitocondrial a través das proteínas Jsn1/Puf1. Como este complexo produce propulsión, pero non direccionalidade, esta lógrase mediante a paralelización dos microfilamentos e a unión dos "cables" de actina a outro elemento da membrana mitocondrial chamado "mitocoro", formado polas proteínas Mmm1, Mdm10 e Mdm12, quen á súa vez se unen ao complexo arp2/3 mediante a proteína Puf3. Os mutantes con defectos en arp2/3 ou elementos do mitocoro presentan á súa vez problemas no transporte mitocondrial e na súa segregación na división celular. No caso das plantas, é esencial para que se produza unha expansión polar das células dos tricomas e do hipocótilo.
Implicacións no desenvolvemento
Como se describiu previamente, o complexo Arp2/3 tamén se atopa en plantas. Por exemplo, a súa subunidade de menor tamaño posúe un homólogo, ARPC5, no organismo modelo Arabidopsis thaliana. De feito, nesta especie describíronse mutantes que carecen de dita subunidade, e o seu fenotipo, que pode fenocopiarse por adición de drogas que inhiben a polimerización da actina, consiste en irregularidades nos tricomas. Por outra banda, o papel fundamental do citoesqueleto de actina no tráfico de vesículas provoca que, nos mutantes carentes dunha correcta función de Arp2/3, o comportamento das vesículas asociadas ao complexo de Golgi sexa anómalo; por riba, e posto que dito tráfico é o que pode sustentar unha expansión celular, se as vesículas transportan compoñentes celulares de nova síntese, ditas anomalías repercuten na fisioloxía celular dunha forma estrutural. Deste xeito, comprobouse que nas plantas Arp2/3 posúe un papel esencial na morfoxénese. De feito, postulouse que nas plantas Arp2/3, xunto coas fosfolipasas que interactúan coa membrana e os microtúbulos de actina, forman un sistema de cooperación intracelular que desempeñan un papel central en definir a forma definitiva das células.
Outros estudos en animais modelo, como Drosophila melanogaster, e en fermentos demostraron que as mutacións de perda de función en ARP3 son letais, o cal pon de manifesto o papel crucial deste complexo durante o desenvolvemento.
Nacionalismo cantonés
miniatura|250px|Mapa da provincia de [[Guangdong, na China.]] O nacionalismo cantonés (en 廣東獨立運動) é un movemento político nacionalista que promove e defende a indentidade cantonesa e a posible independencia da provincia de Guangdong da República Popular da China. Este movemento pretende estabelecer unha entidade política independente e autónoma. Na China moderna, esta idea foi proposta, entre outros, polos seguidores de Kang Youwei e Ou Jiajia. Os seguidores de Kang Youwei posteriormente desbotaron esta idea. No seu libro "New Guangdong", Ou Shi expuxo a idea de estabelecer "Guangdong de Guangdong". En 1911, produciuse a revolución de Xinhai. A finais de outubro de 1911, os membros da alianza de Guangdong, Chen Jiongming, Deng Jun e Peng Ruihai organizaron sublevacións dun exército civil en todo Guangdong. O 9 de novembro, Chen Jiongming levou ás súas tropas a restabelecer Huizhou. Ese mesmo día, Guangdong anunciou a independencia e estabeleceu o goberno militar de Guangdong da República da China. O 1 de xaneiro de 1912, estabeleceuse a República da China, e Guangdong converteuse nunha provincia máis da nova república. Nos primeiros anos da República da China, a provincia de Guangdong elaborou o "borrador da provincia de Guangdong". Este estaba inspirado na idea das provincias autónomas. O proxecto foi aprobado pola Asemblea Provincial de Guangdong o 19 de decembro de 1921. Porén, esta proposta para a futura planificación da provincia de Guangdong non recibiu o apoio suficiente e foi desbotada ao intervir as forzas soviéticas no Extremo Oriente e ter o KMT e o Partido Comunista que marchar cara ao norte.
Marisa Vidal Collazo
María Luísa Vidal Collazo, máis coñecida como Marisa Vidal Collazo, nada en Corme en 1966, é unha profesora, escritora, teóloga e feminista galega.
Traxectoria
Estudou no IES Rosalía de Castro de Santiago, licenciouse en Química na Universidade de Santiago de Compostela e diplomouse en Ciencias Relixiosas na Universidade Pontificia Comillas ICAI-ICADE.
Foi profesora de Relixión Católica e Física e Química en educación Secundaria. Foi coordenadora da Asociación Mulleres Cristiás Galegas Exeria e participante na Rede Galega en apoio a Persoas refuxiadas, na Red Miriam ou na Asociación de Teólogas Españolas.
Foi secretaria da mesa de redacción da revista Encrucillada na que escribiu sobre relixión, galeguismo e femininismo. Tamén colaborou en Irimia, Andaina e Nós Diario.
Aura Murguía de Castro
Aura Martínez-Murguía de Castro, máis coñecida como Aura Murguía, nada en Santiago de Compostela (na rúa Callobre, 40) o 7 de decembro de 1868 e finada en Carmona en marzo de 1942, foi a segunda filla de Rosalía de Castro e Manuel Murguía.
Traxectoria
Sábese pouco da súa vida. Casou co comerciante Francisco Prats Pérez, natural de Yecla (Murcia), o 30 de agosto de 1897. Viviron en Carmona, Sevilla, até a súa morte en 1942. Francisco ficou viúvo até o seu pasamento en 1949. Os restos de Aura e o seu home foron traídos para ser inhumados no panteón familiar no cemiterio de Santo Amaro da Coruña o 7 de novembro de 1959.
Hélder Macedo
Hélder Malta Macedo, nado en Krugersdorp (África do Sur) o 30 de novembro de 1935, é un poeta, novelista, ensaísta, crítico e investigador literario portugués. A súa obra narrativa, de entre a cal se destaca a novela Partes de África (1991), na cal o autor usa técnicas narrativas para revelar as ficcións da memoria, expondo a fronteira entre o feito e a invención, é considerada unha das máis orixinais da literatura portuguesa contemporánea.
Traxectoria
De conviccións anti-fascistas, foi perseguido pola PIDE (Polícia de Intervenção e Defesa do Estado). Durante a campaña de Humberto Delgado, que recibiu o seu empeño entusiasta, não conseguiuescapar á vixilancia da ditadura e foi preso. Acabou por exiliarse en Londres, xuntamente coa esposa, Suzette Ribeiro, onde, entre 1960 e 1971, foi colaborador regular da BBC. Durante a súa residencia en Inglaterra, coñeceu e ficou amigo da parella formada polo poeta inglés Ted Hughes e pola poetisa norteamericana Sylvia Plath, que despois da separación do marido chegou a vivir por algún tempo na súa casa, e lle dedicou o poema "Papoilas en Outubro". En decembro de 1962, planeou publicar unha colectánea de poesía portuguesa traducida en Inglés, por Hughes e Plath, mais o proxecto non foi posíbel.
Licenciouse en Literatura e Historia, presentando como tese de licenciatura un estudo sobre Bernardim Ribeiro, e doutorouse en Letras en 1974 na Universidade de Londres, onde daba aulas desde 1971 no King's College, coa tese titulada “Nós – uma leitura de Cesário Verde”.
Tras a Revolución de 25 de Abril de 1974 regresou a Portugal, sendo director-xeral dos Espectáculos (1975) e Secretario de Estado da Cultura (1979). Entre 1981-82, foi visiting profesor na Universidade Harvard (Estados Unidos), tendo tamén leccionado na EHECS (Francia), na Universidade Estadual de Campinas (UNICAMP), na Universidade de São Paulo (USP) e na Universidade Federal do Río de Xaneiro (UFRJ), no Brasil. Profesor titular da cátedra Camões, entre 1982 e 2004, función que acumulou coa de director do departamento de Estudos Portugueses e Brasileiros do King's College, até 1991. Ademais no King's College, foi Emeritus Profesor of Portuguese.
Estreouse na ficción con Partes de África (1991), mais foi Pedro e Paula (1998) que lle garantiu a consagración como narrador, estatuto do que usufrutuaba xa como ensaísta e poeta. Foi co-organizador, con António Salvado, das Folhas de Poesia (Lisboa, 1956-58). Fundou en 1975 e dirixiu a revista Portuguese Studies (Premio para a mellor revista nova, 1987, EUA) e en 1998 Veredas. Revista da Associação Internacional de Lusitanistas (Porto). Especialista das obras de Luís de Camões, Bernardim Ribeiro e Cesário Verde, a súa obra ensaística encóntrase dispersa por xornais e revistas, tales como The Times Literary Supplement, Modern Language Review, Quaderni Portoghesi, Graal, Colóquio-Letras, O Tempo e o Modo, Hidra I, Nova Renascença, Expresso, JL, Diário de Lisboa, Diário de Notícias etc. Foi o responsábel da edición, no Reino Unido, de dúas antoloxías de poesía portuguesa do século XX – Modern Poetry in Translation-Portugal (Londres, 1973) e Contemporary Portuguese Poetry (en colaboración con E. M. de Melo e Castro, Manchester, 1978) – e dunha antoloxía de poesía de Camões – Camões. Some Poems (en colaboración con Jonathan Griffin e Jorge de Sena, Londres, 1976).
Membro efectivo da Academia das Ciencias de Lisboa e presidente honorario da Asociación Internacional de Lusitanistas.
O 27 de abril de 1993 foi agraciado co grao de Comendador da Orde Militar de Sant'Iago da Espada. O 6 de outubro de 2018 foi agraciado coa Grã-Cruz da Orde do Infante D. Henrique.
Christian Gobrecht
Christian Gobrecht, nado o 23 de decembro de 1785 en Hannover, Pensilvania, e finado o 23 de xullo de 1844 en Filadelfia, foi un inventor e gravador estadounidense, o terceiro en ocupar o posto de gravador xefe da Casa da Moeda dos Estados Unidos, desde 1840 ata o seu falecemento.
Gobrecht foi o responsable de deseños tan populares como os da serie "Liberdade sedente", que inspirou, pola súa vez, o "dólar de comercio". Outras das súas creacións máis sobranceiras son coñecido como "dólar Gobrecht", así como os anversos das moedas de un e de medio centavo tipo "cabelo trenzado" e da serie de ouro coñecida como "cabeza da Liberdade".
Primeiros anos e formación
Logo de ser aprendiz en Manheim, Pensilvania, exerceu como gravador de traballos ornamentais de reloxaría en Baltimore, Maryland, ata que se instalou en Filadelfia en 1811, onde xunto cuns socios fundou a compañía de gravado Murray, Draper, Fairman and Company, cara a 1816. En 1823, o director da Casa da Moeda dos Estados Unidos en Filadelfia, Robert Patterson, tratou de contratar a Gobrecht como axudante, mais este rexeitou a proposta. Porén, en decembro Gobrecht solicitou o posto de gravador xefe da ceca pública estadounidense, que quedara vacante polo falecemento de Robert Scot, a través dunha carta enviada ao presidente, James Monroe. O posto, finalmente, foille adxudicado a William Kneass. O soldo fixado para Kneas era de 1.200 dólares anuais, e a Gobrecht ofrecéuselle o posto de gravador axudante, con soldo de 600 dólares, que el rexeitou.
miniatura|190x190px| Esbozo de Christian Gobrecht para a serie "Liberdade sedente". miniatura|206x206px| Esbozo de Christian Gobrecht para a serie "cabelo trenzado".
Carreira na US Mint
esquerda|miniatura|171x171px| Marca de gravador de Christian Gobrecht nunha moeda.
Segundo consta na documentación conservada, Gobrecht xa traballara para a casa da moeda en 1823 inmediatamente despois do falecemento do seu primeiro gravador xefe, Robert Scot, mais aquela vinculación á institución fora unicamente temporal, ata que se contratou a William Kneass como novo gravador xefe en xaneiro de 1824. Coñécese tamén que Gobrecht lle vendeu á casa da moeda punzóns con letras e con números gravados por el, e mesmo unha proba de cuños en 1826, hoxe non conservada. En setembro de 1835 foi nomeado segundo gravador da ceca, como consecuencia do derramo cerebral sufrido por Kneass o 27 de agosto, que minguou as súas facultades. A partir dese momento, Gobrecht realizou a maioría das matrices e dos cuños, entre os que se atopan os do coñecido como "dólar Gobrecht", que se cuñou en pequenas cantidades (arredor dun milleiro de pezas) entre os anos 1836 e 1839. Algúns exemplares desta moeda amosan no anverso o nome completo do gravador ( C.GOBRECHT.F, "Christian Gobrecht Fecit").
Finalmente, pouco despois do falecemento de Kneass en 1840, Gobrecht foi nomeado gravador xefe da Casa da Moeda dos Estados Unidos o 21 de decembro de 1840. Tratábase dun momento en que a carga de traballo aumentara notablemente, logo da aprobación en 1835 de tres novas cecas dentro da estrutura da US Mint, á parte da de Filadelfia: as casas da moeda de Charlotte, de Dahlonega e de Nova Orleáns.
Un dos traballos máis recoñecidos de Gobrecht durante o exercicio do seu cargo é o dólar coñecido como "Liberdade sedente", un concepto concibido polo director Patterson e baseado en esbozos anteriores de Thomas Sully e de Titian Peale. A idea era crear para o anverso unha especie de versión estadounidense do que supuña a Britannia como personificación nacional británica, en tanto que o reverso estaría ocupado por unha aguia heráldica con escudo, sostendo unhas frechas e unhas pólas de oliveira. O deseño final de Gobrecht e as primeiras probas estiveron finalizados en 1836 e o ano seguinte comezaron as primeiras cuñaxes desta serie, logo da preceptiva aprobación por parte do presidente, Andrew Jackson. Este deseño, con algunhas variantes, permaneceu na moeda estadounidense ata 1891.
Outros dos seus deseños máis salientables foron o busto con cabelo trenzado para as moedas de cobre de medio centavo e dun centavo, que estiveron en produción entre 1840 e 1857, e tamén unha serie de moedas de ouro de 2 1/2, de 5 e de 10 dólares. Gobrecht finou en xullo de 1844 e o seu posto de gravador xefe foi ocupado por James B. Longacre.
James Gregory
James Gregory, nado en Drumoak, Aberdeenshire, no 1638 e finado en Edimburgo no 1675, foi un matemático e astrónomo escocés. Estudou no Marischal College da Universidade de Aberdeen e en 1663 estableceuse en Londres. En 1664 viaxou a Italia e traballou na Universidade de Padua xunto a Stefano degli Angeli. Foi profesor nas universidades de St. Andrews e Edimburgo.
Dise que foi o matemático inglés máis notable do seu século despois de Newton. Nese eido, son destacables as súas aportacións na primeira demonstración do teorema fundamental do cálculo e polo descubrimento das series de Taylor (anos antes de facelo o propio Taylor).
Un cráter lunar foi bautizado como Gregorio na súa honra.
Traxectoria
miniatura| Vera circuli et hyperbolae quadratura, 1667 Publicou varios libros, dos cales os máis coñecidos son: Optica Promota en 1663, e Vera Circuli et Hyperbolae Quadratura en 1667.
Optica Promota
Neste libro describe un tipo de telescopio reflector que acabaría por levar o seu nome: o telescopio tipo Gregory ou "gregoriano". O fundamento deste telescopio baséase no uso dun espello secundario parabólico, que elimina a aberración cromática e a aberración esférica que se producían nos telescopios de refracción. Aínda que James Gregory nunca foi quen de construír un, empezaron a fabricarse nos anos posteriores. Este tipo de telescopios hoxe en día están obsoletos, porque actualmente hai modelos máis optimizados; con todo, algúns radiotelescopios como o Arecibo seguen a usar a óptica gregoriana.
O libro tamén menciona un método para calcular a distancia entre a Terra e o Sol, empregando o tránsito de Venus. Este foi o primeiro método fiable usado para determinar o valor da unidade astronómica (AU), ata a chegada de modernos sistemas láser e radar.
Vera Circuli e Hyperbolae Quadratura
Neste traballo estúdase a posibilidade de calcular a área de círculos e hipérbolas mediante series infinitas converxentes. Un ano despois, o libro sería publicado, mostrando os métodos para obter volumes de sólidos de revolución. Unha das fórmulas desenvolvidas en series infinitas converxentes que resultou de máis utilidade foi a do arcotanxente:
que anos despois John Machin empregaría para calcular o valor do número π.
Tamén se especula sobre a existencia de números transcendentes, deduce a imposibilidade de resolver o problema de cuadrar o círculo e fai contribucións aos polinomios de Taylor así como a primeira proba do teorema fundamental do cálculo integral. James Gregory tamén é o descubridor da Rede de difracción, que permite separar a luz en diferentes lonxitudes de onda.
Amador Díaz Penín
Traxectoria
Agricultor. Propietario de Patatas Ama, traballa nunha empresa de produtos agrícolas. É presidente da Asociación de Produtores de Pataca da Limia e presidente da Comunidade de Regantes Alta Limia. Nas eleccións municipais de 1999 foi candidato número 5 do BNG ao concello de Xinzo de Limia, foi elixido concelleiro e foi concelleiro de Cultura. Nas municipais de 2003 encabezou a lista do BNG e foi elixido concelleiro. Volveu encabezar a candidatura do BNG nas municipais de 2007 e 2011, e volveu ser elixido concelleiro. En marzo de 2012 abandonou o BNG e cesou como concelleiro. Nas municipais de 2019 encabezou a candidatura de Alternativa por Xinzo de Limia (AXIL) que obtivo 2 concelleiros e apoiou a candidata do PSdeG-PSOE Elvira Lama Fernández. Nas municipais de 2023 volveu encabezar a candidatura de Alternativa por Xinzo de Limia (AXIL) e obtivo tres concelleiros, pero foi elixido alcalde Xinzo de Limia grazas ao apoio dos catro concelleiros do PPdeG.
Holotipo
miniatura|300px|Holótipo de Marocaster coronatus. Museo de Historia Natural de Tolosa (MHNT) En taxonomía denomínase holotipo,  ou holótipo, a un espécime físico único (ou ilustración) dun organismo que se sabe que se usou cando a especie (o outro taxon de menor rango) se describiu formalmente.
Segundo o Código Internacional de Nomenclatura Zoolóxica (ICZN), un holotipo é un dos diferentes "tipos portanome".
Por exemplo, o holotipo para a subespecie de bolboreta Plebejus idas longinus é un espécime conservado no Museo de Anatomía Comparada da Universidade de Harvard.
Un holotipo non é necesariamente «típico» do seu taxon, aínda que idealmente debería selo.
Ás veces, só un fragmento dun organismo é o holotipo, particularmente no caso de fósiles. Por exemplo, o holotipo de Pelorosaurus humerocristatus, un gran dinosaurio herbívoro do Xurásico temperán, é o óso fósil dunha pata conservado no Museo de Historia Natural de Londres. Incluso se posteriormente se encontra un espécime mellor, o holotipo non se substitúe.
Stan Valckx
Stanislaus Henricus Christina Valckx, máis coñecido como Stan Valckx, nado en Arcen o 20 de outubro de 1963) é un exfutbolista neerlandés que xogaba como defensa central.
Traxectoria
Nacido na vila limburguesa de Arcen, comezou a súa carreira como futbolista no RKDEV, pasando na tempada 1982/83 ao VVV-Venlo, da segunda división neerlandesa. Militou nese equipo durante seis tempadas, as tres últimas na Eredivisie, á que o club ascendeu na campaña 1984/85.
En 1988 fichou polo PSV Eindhoven e ao pouco de chegar disputou co equipo de Brabante do Norte a Copa Intercontinental no Estadio Nacional de Toquio, perdendo diante do Nacional de Montevideo na quenda de penaltis. Valckx foi fundamental na conquista de tres ligas e dúas Copas dos Países Baixos nos seguintes anos.
En 1992 deixou o seu país para xogar co Sporting de Portugal, equipo no que militou durante os seguintes dous anos. En outubro de 1994 volveu ao PSV, co que gañou outras dúas ligas e outra copa antes de retirarse en xuño de 2000, con case 37 anos de idade e con máis de 500 partidos oficiais no seu haber.
Palmarés
PSV
Claudio Magdalena González
Claudio Magdalena González, nado en Vigo cara a 1899 e finado en Monte Porreiro o 17 de abril de 1937, foi un político galego.
Traxectoria
Veciño de Pontevedra, electricista, taberneiro e membro destacado de Unión Republicana. Era vicepresidente na sociedade La Viña. Logo do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 formou parte do grupo de persoas armadas que estiveron no goberno civil de Pontevedra. Estivo escapados polos montes do Acibal e do Castelo (Lérez) con Víctor Moldes, Alejandro e Faustino Gama e os irmáns Guillán. Foron perseguidos pola Garda Civil e a Garda Cívica pontevedresa. Claudio foi capturado o 8 de setembro de 1936. Procesado con outros pontevedreses na causa 115/37, foi xulgado polo delito de rebelión en consello de guerra con Manuel Buján, José Acuña, Víctor Moldes, Constantino Gómez e Albino Sánchez o 16 e 17 de febreiro de 1937, e condenado a morte. Foi executado as sete da mañá do 17 de abril, no km 1 da Avenida do Uruguai. Instruíronlle expediente de responsabilidade civil en xullo de 1937, condenándoo a unha multa de 50 pesetas o 26 de marzo de 1940.
Javier Hermida
Francisco Javier Hermida Freijomil, nado en Ferrol o 8 de abril de 1968, é un ex-regatista galego, que competía nas clases Star e Soling.
Foi subcampión do mundo de Soling de 1997 e subcampión europeo de Star en 1993. Participou nos Xogos Olímpicos de 1996, xunto con José Luis Doreste, conseguindo un sétimo posto e o diploma olímpico.
Traxectoria
Nacido en Ferrol, aos 4 anos trasladouse ás Illas Canarias, a onde foi destinado seu pai, mariño de guerra. Comezou a practicar vela aos nove anos en Lanzarote e en 1989 disputou o seu primeiro Campionato do Mundo de Star facendo parella co campión olímpico Alejandro Abascal. Anos despois comezou a competir co experimentado José Luis Doreste, cinco veces olímpico e medalla de ouro en Seúl 1988. Foron subcampións europeos en 1993 en Dinamarca e competiron xuntos no Campionato do Mundo de Star entre os anos 1993 e 1996, sendo o seu mellor resultado o sexto posto de 1993. En 1996 participaron nos Xogos Olímpicos de Atlanta, tamén na clase star, rematando no sétimo lugar, obtendo así un diploma olímpico.
En 1997 foi subcampión mundial da clase soling en Copenhague, navegando xunto a Manuel Doreste e José Luis Wood. Ao ano seguinte disputou unha nova edición do Mundial de Star, esta vez xunto a José María van der Ploeg, rematando na sexta praza.
Tras deixar as competicións, converteuse en adestrador, logrando os seus pupilos varios campionatos e subcampionatos de España. En 2014 regresou a Ferrol, onde se puxo á fronte da sección de vela do Club Grupo Bazán.
Julián Bustelo Abuín
Julián Bustelo Abuín, nado no Araño (Rianxo) o 17 de xullo de 1994, é un político galego.
Traxectoria
Arqueólogo. Vinculado á marea Rianxo en Común, foi o seu candidato á alcaldía nas eleccións municipais de 2019 e mantivo os 2 concelleiros cos que contaba a formación, sendo o portavoz do grupo na oposición ao goberno do BNG. Foi de novo candidato nas municipais de 2023 e conseguiu 5 concelleiros, ó igual que PSdeG e PPdeG, sendo o máis votado e asumindo a alcaldía ó votarse a si mesmos tódolos grupos, xa que rexeitou formar goberno con ningunha formación.
Fútbol no Perú
O fútbol é o deporte máis popular no Perú. miniatura|Logotipo da [[Federación Peruana de Fútbol]]
Historia
Foi introducido no país por inmigrantes británicos, peruanos que regresaban das Illas Británicas e por mariñeiros ingleses que chegaban ao porto do Callao a finais do século XIX, un dos máis importantes do océano Pacífico.
Aparición de clubs
Durante o século XX aparecen novos clubs que se converteron nos máis importantes do país como Alianza Lima (Lima, 1901), Cienciano (Cuzco, 1901),  FBC Melgar (Arequipa, 1915),  o club da comunidade italiana Circolo Sportivo Italiano (Lima, 1917),  Atlético Grau (Piura, 1919),  Alianza Atletico (Sullana, 1920),   Universitario de Deportes (Lima, 1924),  Sport Boys (Callao, 1927),  e o Coronel Bolognesi (Tacna, 1929). A primeira liga peruana de afeccionados (Escudo Dewar) foi disputada por clubs de Lima e El Callao entre 1912 e 1921. A Federación Peruana de Fútbol creouse en 1922 e comezou a organizar a nova liga de afeccionados en 1926. miniatura|287x287px|[[Alianza Lima en 1933]] En 1925, a Federación Peruana de Fútbol incorporouse á Confederación Suramericana de Fútbol (CONMEBOL), non obstante, a reestruturación da liga peruana impediu a creación dunha selección nacional de fútbol capaz de participar no Campionato Suramericano de 1925 ou no Campionato de 1926. Durante as décadas de 1920 e 1930, debido á gran demanda da habilidade dos seus xogadores, os clubs peruanos realizaron unha serie de xiras internacionais por América do Sur, visitando lugares como Colombia e Chile.
En 1929, o Perú xa contaba cunha selección nacional, formada polos mellores xogadores da liga local, coa que disputou o Campionato Suramericano de 1929.
O primeiro Mundial xogado
O Mundial de 1930 foi unha experiencia interesante para todos os equipos participantes. No continente americano, Uruguai solicitou a axuda dos seus veciños para organizar o torneo. Aínda que invitou a todos os países, moitos negáronse a pagar a cantidade de diñeiro solicitada en apoio á organización. Non obstante, debido aos seus lazos de amizade, a Selección Peruana aceptaría a solicitude.
Esta primeira presentación peruana ante a selección romanesa estivo inzada de problemas: o lateral dereito da selección peruana, Mario de las Casas, chocou contra o dianteiro romanés Adalbert Steiner, rompendo a súa perna. No minuto 56 produciuse un enfrontamento entre os xogadores de ambos os equipos, que produciu a primeira expulsión da historia dos mundiais, cando o capitán peruano Plácido Galindo cometeu unha falta contra o dianteiro romanés László Raffinsky. Daquela sería o momento de xogar ante o Uruguai nun partido que inauguraba o Estadio Centenario, cuxo resultado foi favorable aos locais.
O primeiro título suramericano (1939)
A selección peruana foi local no campionato suramericano de 1939, daquela Perú contaba con bos xogadores que un ano antes conseguiran facerse coa medalla de ouro nos Xogos Bolivarianos. Perú foi campión sen perder ningún partido, o goleador do campionato foi Teodoro Fernández.
1960-1970
Ata 1961 a selección peruana acadara 3 medallas de ouro nos Xogos Bolivarianos. En 1967, o Club Universitario de Deportes logrou chegar á semifinal da Copa Libertadores, primeira boa participación dun club peruano no torneo continental. A selección peruana clasificouse para o Mundial de 1970 tras eliminar a Bolivia e Arxentina nun partido histórico no estadio Alberto J. Armando.
O primeiro partido do Mundial foi unha vitoria ante Bulgaria, catro días despois volverían gañar, esta vez contra Marrocos e no último partido perderon contra Alemaña. En cuartos enfrontáronse a Brasil, nun partido disputado caeron por 4-2.
Liga peruana de fútbol
A Liga Peruana de Fútbol ou Liga 1 Betsson por motivos de patrocinio, tamén chamada Campionato Nacional porque se xoga a nivel nacional, é a máxima competición de fútbol peruano.
Segunda división peruana de fútbol
A Segunda División Peruana de fútbol é unha competición profesional de fútbol peruana. É o segundo nivel da pirámide do fútbol peruano e serve de ascenso á Primeira división.
Naty Abascal
Natividad Abascal Romero-Toro, nada en Sevilla o 1 de abril de 1943, máis coñecida como Naty Abascal ou Nati Abascal, é unha modelo de alta costura española, musa de modistos como Valentino e Óscar de la Renta e ex duquesa de Feria. É membro da International Best Dressed List dende 1984.
Traxectoria
Neta do V marqués de Romero-Toro, título pontificio, naceu nunha familia de doce irmáns. Ten unha irmá xemelga, Ana María. O seu pai, Domingo Abascal e Fernández, era un rico avogado, dono de extensos oliveirais e un próspero negocio de olivas, e a súa nai, María Natividad Romero-Toro y Noriega, foi a primeira muller que abriu unha boutique en Sevilla.
Cando tiña vinte e un anos, o modisto Elio Berhanyer propúxolles á súa irmá xemelga Ana María e a ela que presentasen a súa colección en Nova York durante a Exposición Mundial de 1964. Alí coñeceron a Richard Avedon quen, ao seu regreso a España, lles ofreceu posar para unha reportaxe de 15 páxinas na revista de moda Harpers Bazaar que se publicou en xaneiro de 1965. Meses despois, Avedon volveu fotografar a Naty soa para a portada da mesma revista. A partir de entón, comezou a subir a súa cotización como modelo e instalouse en Nova York. Elieen Ford, directora da axencia de modelos máis importante dos Estados Unidos, contratouna e Naty Abascal comezou a pasar modelos dos máis famosos modistos. Presentou peles de Revillon e Maximilliam e posou con xoias de Cartier ou Bulgari. Está considerada a musa dos modistos Óscar de la Renta e Valentino. En 1970 casou co escocés Murray Livingstone Smith, do que se divorciou cinco anos máis tarde.
Woody Allen contratouna en 1971 para o seu filme Bananas, en que interpretou o papel dunha guerrilleira latinoamericana. Tamén realizou un anuncio publicitario para televisión en que aparecía pintada por Salvador Dalí, e posou espida para o número de xullo de 1971 da revista Playboy.
En 1975, tralo seu divorcio, decidiu regresar a Sevilla, onde, o 14 de xullo de 1977, contraeu matrimonio con Rafael Medina y Fernández de Córdoba, duque de Feria, marqués de Villalba e segundo fillo dos duques de Medinaceli, ao que coñecía dende a infancia. A cerimonia celebrouse na ermida de El Rocío. A partir de entón afastouse das pasarelas. Do seu matrimonio co duque de Feira naceron dous fillos: Rafael (nado o 25 de setembro de 1978 ) e Luis (nado o 31 de agosto de 1980).
Na década de 1980 colaborou como estilista e seleccionando grandes casas en España para a revista House and Garden, regresando ao seu traballo de modelo por todo o mundo logo da súa separación.
Tras o verán de 1988 comezaron os rumores sobre a posible relación sentimental entre Naty Abascal e Ramón Mendoza, presidente do Real Madrid. En outubro dese ano separouse do seu marido. A súa relación co presidente do club madrileño durou ata finais de 1989.
O 13 de febreiro de 1989 ditouse sentenza no xuízo de separación dos duques de Feria. Nesta, ademais de establecerse as pensións correspondentes, concedeuse a patria potestade dos fillos a Naty Abascal, e recollíase a renuncia expresa dela ao uso dos títulos que obtivera por matrimonio. Meses despois, en xuño de 1989, unha sentenza posterior concedeulle a patria potestade ao aristócrata. Os trámites para a nulidade do matrimonio iniciounos o duque de Feira en xaneiro de 1992.
Digna Rivas
Digna Rivas Gómez, nada en Vigo en 1976, é unha política galega do PSdeG-PSOE.
Traxectoria
Técnica de Prevención de Riscos Laborais e de Coidados Auxiliares de Enfermaría e técnica superior de Laboratorio e Análises Clínicos. Nas eleccións municipais de 2011 foi elixida concelleira de Redondela polo PSdeG-PSOE. Continuou como concelleira nas municipais de 2015. Nas eleccións municipais de 2019 encabezou a candidatura do PSdeG-PSOE á alcaldía de Redondela e foi elixida alcaldesa. Foi deputada provincial. Nas municipais de 2023 volveu encabezar a candidatura do PSdeG-PSOE e volveu ser elixida alcaldesa co apoio do BNG e AER.
Anxo Arca
Anxo Rey Arca, nado en Estramundi (Padrón) o 4 de marzo de 1989, é un político e arqueólogo galego do PSdeG-PSOE.
Traxectoria
Arqueólogo. Militante dende novo no PSdeG e nas XSG, formou parte da candidatura socialista de Padrón en 2011 e 2015, sen resultar electo. Nas eleccións municipais de 2019 foi o número 3 da candidatura encabezada por Camilo Forján Seoane e resultou elixido concelleiro, formando parte da oposición ao goberno do PPdeG. En marzo de 2022 foi elixido novo Secretario Xeral da Agrupación Socialista de Padrón. Desta forma foi candidato socialista á alcaldía nas municipais de 2023 e conseguiu se-la forza máis votada, polo que foi elixido alcalde co apoio do BNG.
Zenit-4MKM (satélite)
Zenit-4MKM ou Gerakl (índice GRAU 11F692M) foi unha serie de satélites de recoñecemento militares da Unión Soviética.
Características
Os satélites Zenit-4MKM foron unha versión mellorada dos Zenit 4MK e que debían substituílos. Estaban baseados nas cápsulas Vostok e, con 6300 kg de masa, consistían nun módulo de servizo e outro de reentrada de forma esférica contendo as cámaras e a película fotográfica que debía ser devolta a terra e revelada. Os satélites estaban alimentados por batería que lles daban unha autonomía de ata 14 días. As órbitas típicas dos Zenit-4MKM estaban entre os 200 e os 300 km de altura. Ao igual que os Zenit-4MK e Zenit-4M, tiñan un módulo motor reacendible para manobrar en órbita. Lanzáronse 39 Zenit-4MKM mediante foguetes Soiuz U, con un único fallos.
Nuria Rubio
Nuria Rubio García, nada en Villaseca de Laciana o 1 de abril de 1988, é unha política e sindicalista leonesa.
Traxectoria
Naceu nunha localidade do concello de Villablino no seo dunha familia mineira. Formouse como técnica en educación infantil e logo estudou maxisterio na Universidade de León ata a súa graduación en 2012. Comezou a súa actividade política nas Xuventudes Socialistas de León en 2009, foi secretaria de organización das Xuventudes Socialistas de León entre 2012 e 2015 e secretaria de mocidade da agrupación socialista de León entre 2013 e 2016 e secretaria de organización do PSOE de León dende 2017. Dende outubro de 2021 é membro do comité federal do PSOE. En 2019 encabezou a lista do seu partido ás Cortes de Castela e León pola provincia de León e repetiu posición nas eleccións de 2022. No sindicato UXT foi responsable do departamento de mocidade de León.
Álvaro Vázquez
Álvaro Vázquez García, nado en Badalona o 27 de abril de 1991, é un futbolista español que xoga como dianteiro no Goa, da Superliga da India. É irmán do cantante Raoul Vázquez.
Inicios
Naceu en Badalona, nunha familia de orixe galega con raíces en Lugo e Portomarín. Aos cinco anos comezou a xogar ao fútbol na localidade de San Adrián de Besós, nas filas do CF Trajana. Posteriormente pasou polo CF Damm ata que en 2005 se incorporou ás categorías inferiores do Espanyol.
Categorías inferiores
Comezou no cadete B, onde marcou 35 goles na súa primeira tempada, un máis que no cadete A na tempada seguinte. A continuación fixo 23 goles co xuvenil B na campaña 2007/08 e foi subcampión do Mundial de Clubs Sub-17. Na tempada 2008/09 pasou ao xuvenil A, pero perdeu gran parte do curso por lesión, anotando só sete goles. Xa na campaña 2009/10 foi o máximo goleador do equipo, a pesar de xogar durante a segunda volta en Segunda División B co Espanyol B, onde tamén foi o máximo goleador con oito goles.
Aos 19 anos, Mauricio Pochettino seleccionouno para realizar a pretempada co primeiro equipo, aínda que regresou ao filial para o inicio da tempada 2010/11 na Terceira División.
Stuart Christie
Stuart Christie, nado en Partick, Glasgow, o 10 de xullo de 1946 e finado o 15 de agosto de 2020, foi un lingüista, tradutor, autobiógrafo e ex-militante anarquista británico. Coñecido por participar nun intento de asasinar ao ditador español Francisco Franco, nos seus últimos anos foi editor e escritor de libros sobre anarquismo e grupos armados.
Álvaro Vázquez
Primeiro equipo
O 22 de setembro de 2010, debutou en Primeira División no estadio Santiago Bernabéu ante o Real Madrid CF, saltando ao terreo de xogo no minuto 72 substituíndo a Sergio García. Ao día seguinte, ante as baixas na dianteira, Pochettino colocouno de inicio ante Osasuna e marcou o gol da vitoria para o seu equipo. En 2011 foi nomeado ao Premio Golden Boy, que finalmente gañou Mario Götze. O 8 de xaneiro de 2012 marcou o gol do empate para o seu equipo no derbi barcelonés ante o FC Barcelona. Días despois, o 11 de xaneiro, marcou un triplete nos oitavos de final da Copa do Rei ante o Córdoba, que permitiu ao seu equipo clasificarse para os cuartos de final.
Stuart Christie
Traxectoria
En 1962, aos dezaseis anos, uniuse á Anarchist Federation de Glasgow (federación afiliada á Internacional de Federacións Anarquistas). Pouco despois, aos dezaoito anos, trasladouse de Londres a París e máis tarde a Madrid, incorporándose á Defensa Interior (DI), un grupo de acción clandestino da Confederación Nacional do Traballo (CNT), implicado nun intento de asasinato do ditador Francisco Franco. Este foi o último dos varios intentos de acabar co líder español. Antes de marchar de Inglaterra, Stuart foi entrevistado para un programa de televisión por Malcolm Muggeridge (previamente coñecido contacto do MI6), a quen comentou o bo que sería se España se librase de Franco.
Álvaro Vázquez
Primeiro equipo
Acumulou 70 partidos co club catalán ata 2012, nos que marcou 17 goles.
Getafe
Para a tempada 2012/13 fichou polo Getafe, co que disputou 31 partidos e marcou 4 goles. En setembro de 2013 puxo rumbo a Gales para xogar cedido no Swansea de Michael Laudrup, onde compartiu equipo con outros sete futbolistas españois. Debutou na Premier League o 22 do mesmo mes nunha vitoria por 2-0 contra o Crystal Palace, na que lle deu a asistencia a Nathan Dyer para o segundo gol. Disputou un total de 20 encontros co club galés, nos que non viu porta.
Stuart Christie
Traxectoria
Despois de estar tres anos preso, Stuart Christie foi liberado o 21 de setembro de 1967 tras unha campaña internacional levada a cabo contra o goberno español, co apoio e axuda de esquerdistas recoñecidos como o filósofo inglés Bertrand Russell ou o francés Jean- Paul Sartre, a pesar dos cargos de conspiración e posesión de armas e explosivos.
Álvaro Vázquez
Getafe
Trala fin da cesión regresou a Xetafe. Na tempada 2014/15 foi o máximo goleador do equipo madrileño, con nove tantos, mentres que na seguinte aportou cinco, insuficientes para que o equipo lograse a permanencia.
Stuart Christie
Traxectoria
Á súa liberación, volveu ao Reino Unido continuando o seu activismo no movemento anarquista. Refundou a Cruz Negra Anarquista, fundou o xornal Black Flag xunto con Albert Meltzer, as revistas Cienfuegos Press, Anarchist Review, a revista mensual das Illas Orcadian, The Free-Winged Eagle e fundou a editorial de libros Cienfuegos Press, hoxe ChristieBooks. En 1971, foi acusado de pertencer á Brigada Iracunda (The Angry Brigade), sendo absolto destes cargos.
Escribiu varios libros e obras e tamén colaborou como xornalista e editor para varios xornais e publicacións, como a edición en inglés do xornal soviético Pravda ou Argumenty I Fakty, un xornal independente tamén soviético. En 1984 publicou un libro sobre o italiano Stefano Delle Chiaie, fundador de Avanguardia Nazionale e membro da loxa masónica P2 (Propaganda Due), implicadas na Estratexia da Tensión da rede Gladio. Publicou tamén unha obra sobre a Federación Anarquista Ibérica.
Álvaro Vázquez
Sporting de Gijón
En xuño de 2019 rescindiu o seu contrato co Espanyol e ao mes seguinte anunciouse a súa fichaxe polo Sporting de Gijón. Na súa primeira tempada no equipo asturiano disputou un total de 38 partidos, sendo habitual no once titular trala chegada ao banco de Miroslav Đukić. Na tempada 2020/21, con David Gallego como adestrador, foi suplente en case tódolos partidos, e en xaneiro saíu cedido ao Sabadell ata o final da tempada. No equipo catalán xogou 9 partidos, 5 deles como titular, e acabou descendendo á Primeira División RFEF.
Stuart Christie
Traxectoria
Faleceu o 15 de agosto de 2020 aos setenta e catro anos de idade, despois de padecer cancro de pulmón.
Álvaro Vázquez
India
O 30 de agosto rescindiu o seu contrato co Sporting de Gijón e asinou por unha tempada co Kerala Blasters da Superliga india. Fíxose coa titularidade dende o primeiro momento no equipo adestrado polo serbio Ivan Vukomanović e disputou un total de 23 partidos. Foi xunto co arxentino Jorge Pereyra o máximo goleador do conxunto, con 8 goles cada un. O equipo acabou cuarto na liga e disputou os play-offs, chegando ata a final, que perdeu na quenda de penaltis ante o Hyderabad.
Stuart Christie
Editor
Como editor Christie fundou "Cienfuegos Press" (1972), "Cienfuegos Anarchist Review" (1977 - 82), "Refracte Publications" (1982), "The Meltzer Press" (1996), Christiebooks" e "Christiebooks.com".
Álvaro Vázquez
India
En xuño de 2022 deixou Kochi e asinou polo FC Goa.
Stuart Christie
Tradutor
Stuart traduciu ao inglés varios libros de autores españois, como a biografía de Quico Sabaté, Sabate: An Extraordinary Guerrilla, de Antonio Téllez. Tamén editou traducións ao inglés de varias obras como os tres volumes de Josep Peirats, The CNT in the Spanish Revolution (traducida por Paul Sharkey e corrixida, comentada e editada por Chris Ealham).
Álvaro Vázquez
Selección nacional
Foi internacional coa selección española sub-20 no Mundial de fútbol sub-20 de 2011, celebrado en Colombia. Chegaron aos cuartos de final tras perder ante Brasil na quenda de penaltis. Foi o máximo goleador da selección española no torneo, con cinco goles, o que lle valeu a Bota de Prata, empatado co francés Alexandre Lacazette e co brasileiro Henrique Almeida. Foi tamén internacional coa selección española sub-21, coa que disputou a Eurocopa sub-21 de 2013, marcando un gol ante os Países Baixos e proclamándose campión do torneo.
En 2010 debutou coa selección de Cataluña, nun partido contra Honduras, e converteuse nun fixo das convocatorias do combinado catalán nos seguintes anos.
Vida persoal
É irmán máis vello do cantante Raoul Vázquez, que saltou á fama tralo seu paso polo programa de televisión Operación Triunfo 2017.
Phalacrognathus muelleri
Phalacrognathus muelleri é unha especie de coleóptero da familia dos lucánidos. É orixinario do norte de Queensland, en Australia, e da illa de Nova Guinea. Pode ser de cor vermella, verde, negro e formas azuis. É a especie única no seu xénero, Phalacrognathus, o cal está estreitamente relacionado co xénero Lamprima.
Phalacrognathus muelleri é o símbolo oficial da Sociedade Entomolóxica de Queensland dende 1973.
Troita lacustre americana
miniatura|Larvas de troita lacustre americana ao saíren dos ovos Troita lacustre americana (Salvelinus namaycush) é unha troita a de auga doce que vive principalmente nos lagos oligótrofos do setentrión de América do Norte.
Distribución
Dende unha perspectiva zooxeográfica, a troita lacustre americana ten unha distribución relativamente reducida. É orixinaria do norte de América do Norte, atópase en case todo o Canadá, mais tamén de Alasca e nos estados dos Estados Unidos que bordean os Grandes Lagos. A troita lacustre introduciuse amplamente en augas non nativas do resto de América do Norte e en moitas outras partes do mundo, en Europa xa se introduciu entre 1881 e 1885, pero tamén en América do Sur, Marrocos, o Xapón e Nova Zelandia. Na década de 1890 introduciuse legalmente nos lagos Shoshone, Lewis e Heart do Parque Nacional de Yellowstone, e na década de 1980 introduciuse, accidental ou ilegalmente no lago Yellowstone, onde agora se considera invasora.
CAST-2000
Características
CAST-2000 é un bus pensado para satélites de entre 300 e 600 kg en órbitas baixas e altas. Está pensado para satélites de navegación, comunicación, científicos ou de observación terrestre, coa posibilidade de funcionar en formación entre varios satélites ou formando unha constelación. Pode proporcionar unha potencia de ata 900 W cunha esperanza de vida de cinco anos. Úsase, entre outros, nos satélites Gaofen.
Troita lacustre americana
Descrición
A troita lacustre americana é un dos salmónidos máis grandes, xunto co salmón real e o Hucho taimen e a meirande troita; o seu crecemento varía segundo o alimento ao seu dispor e da latitude da masa de auga. Pode acadar máis do metro de lonxitude e pasar dos 30 kg de peso. O maior exemplar coñecido capturouse no lago Athabasca en 1961, pesaba 46,3 kg e tiña unha lonxitude de 126 cm. Así e todo, o normal é que a súa lonxitude estea entre os 61 e os 91 cm e o seu peso entre 7 e 18 kg, o maior capturado con pana de pescar tiña un peso de 32,65 kg e a súa captura foi en 1995 en Gran Lago do Oso.
Presenta un corpo longo cheo de pequenas manchas pálidas sobre fondo máis escuro, e que varía de verde claro ou gris a verde escuro, marrón ou case negro. As súas aletas pectorais e pelvianas amosan no bordo unha banda branca. É un peixe de crecemento lento, chega á madurez tarde, entre os 6/7 anos no sur e os 13 anos no norte. Animal lonxevo, pode vivir ata os 30 e como máximo 50 anos.