cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Lista de municipios de Francia con vieiras no escudo
Distrito de Argentan
O distrito de Pontoise, coa súa sede administrativa en Pontoise, está situado no noroeste do departamento. Divídese en once cantóns e 117 comunas.
Distrito de Mortagne-au-Perche
O distrito de Mortagne-au-Perche está situado no suroeste do departamento de Orne e está dividido en sete cantóns e 146 comunas.
Departamento de Pas-de-Calais (62)
Situado no norte do país, na rexión de Hauts-de-France, o departamento de Pas-de-Calais recibe o nome do estreito de Dover (estreito de Calais, pas significa paso) que separa Francia de Inglaterra. A súa sede administrativa é Arras.
Puy-de-Dôme (63)
O departamento de Puy-de-Dôme está situado na rexión de Auvernia-Ródano-Alpes e recibe o nome da montaña Puy de Dôme no Macizo Central.
Departamento de Pireneos Atlánticos (64)
O departamento dos Pireneos Atlánticos é o departamento número 64. Situado no extremo suroeste do país na rexión de Nouvelle-Aquitaine, recibe o nome dos Pireneos e do Océano Atlántico. Correspóndese en boa parte coa rexión histórica do País Vasco francés ou Iparralde.
Hautes-Pyrénées (65)
O departamento de Hautes-Pyrénées (Altos Pireneos) está situado no sur do país, na fronteira española con Aragón, próxima ao Val de Arán, na rexión de Occitania dos Pireneos Centrais.
Departamento de Pireneos Orientais (66)
O departamento Pireneos Orientais, está situado no suroeste do país na rexión de Occitania na fronteira con Cataluña polo sur, e recibiu o nome da súa localización no bordo oriental dos Pireneos. En catalán chámase Pirineus Orientals, en occitano Pirenèus Orientals e oficialmente en francés Pyrénées-Orientales. Correspóndese coa zona histórica da Cataluña do Norte.
Departamento de Bas-Rhin (67)
esquerda|miniatura| O departamento do Baixo Rin (en francés Bas-Rhin, en alemán: Nieder-Rhine) está situado no leste de Francia e xunto co departamento do Alto Rin (en francés Haut-Rhin, en alemán: Ober-Rhein) de Alsacia. Os nomes de ambos departamentos derivan do curso do Rin en Francia, que forma a súa fronteira con Alemaña. En alemán, Bas-Rhin tamén se coñece como Unterelsass. Segundo unha enquisa, o 46% dos habitantes aínda fala un dialecto alamán alsaciano. O departamento divídese en 5 distritos, 23 cantóns e 526 comunas.
Distrito Haguenau-Wissembourg
O distrito de Haguenau-Wissembourg creouse o día 1 de xaneiro de 2015 pola fusión dos distritos de Wissembourg e Haguenau.
Distrito de Selestat-Erstein
O distrito de Sélestat-Erstein está dividido en tres cantóns. A sede administrativa do distrito é Sélestat (en alemán: Schlettstadt ).
Distrito de Estrasburgo
O distrito de Estrasburgo divídese nos cantóns de Hœnheim, Illkirch-Graffenstaden, Lingolsheim, Schiltigheim, Estrasburgo-1, Estrasburgo-2, Estrasburgo-3, Estrasburgo-4, Estrasburgo-5 e Estrasburgo-6; Ademais, as tres comunidades Eckwersheim, Vendenheim e La Wantzenau no cantón de Brumath pertencen ao distrito, xa que pertencen á eurométropole de Estrasburgo.
Alto Rin (68)
esquerda|miniatura| O Departamento Haut-Rhin (Alta Alsacia, ou literalmente Alto Rin) é o departamento co número de orde (alfabética segundo o nome oficial en francés) 68. Atópase en Alsacia, no leste do país e está adxacente ao outro departamento alsaciano de Bas-Rhin (Baixo Rin), que recibe o nome da súa localización próxima ao río Rin, que forma a fronteira con Alemaña.
Departamento Ródano (69)
Situado no sueste do país, na rexión de Auvernia-Ródano-Alpes, o departamento de Ródano recibe o nome do río Ródano.
Departamento de Saône-et-Loire (71)
O departamento de Saône-et-Loire (Saona e Loira) está situado no leste de Francia, na rexión de Bourgogne-Franche-Comté (Borgoña-Franco-Condado), recibe o nome dos ríos Saona e Loira.
Departamento de Sarthe (72)
O departamento de Sarthe, que recibe o nome do río Sarthe, está situado no noroeste do país, na rexión do País do Loira.
Departamento de Haute-Savoie (74)
O departamento de Haute-Savoie (Alta Savoia) está situado no leste do país na rexión de Auvernia-Ródano-Alpes e tamén recibe o nome da rexión histórica de Savoia. A capital do departamento é Annecy.
Departamento Sena Marítimo (76)
O departamento Sena Marítimo (Seine-Maritime) situado no norte do país na rexión Normandía recibe o seu nome do río Sena e a súa localización no litoral atlántico.
Departamento Seine-et-Marne (77)
Situado na rexión francesa de Île-de-France, ao leste de París, o departamento de Seine-et-Marne recibe o nome dos ríos Sena e Marne.
Departamento de Yvelines (78)
Situado na parte occidental da rexión de Île-de-France, na grande área de París, o departamento de Yvelines chámase así polo antigo nome do bosque de Rambouillet.
Departamento de Deux-Sevres (79)
Situado no oeste do país, na rexión de Nouvelle-Aquitaine, o departamento de Deux-Sèvres (dous Sèvres) recibe o nome dos ríos Sèvre Niortaise e Sèvre Nantaise.
Departamento Somme (80)
O departamento de Somme é o departamento co número de orde 80. Situado no norte de Francia, na rexión de Picardía, recibe o nome do río Somme.
Departamento Tarn (81)
O departamento de Tarn está xunto ao río Tarn, situado na agrícola rexión de Occitania no sur do país. A capital do departamento é Albi, lugar de nacemento de Toulouse-Lautrec.
Departamento Tarn-et-Garonne (82)
O departamento de Tarn-et-Garonne está situado no sur de Francia, na rexión de Occitania. Leva o nome dos ríos Tarn e Garona.
Departamento Var (83)
O departamento de Var está situado no sueste do país na rexión Provence-Alpes-Côte d'Azur e recibe o nome do río Var, que non pertence ao departamento desde 1859.
Departamento Vaucluse (84)
O departamento de Vaucluse, que recibe o nome do lugar homónimo (hoxe Fontaine-de-Vaucluse), está situado na rexión sueste de Provenza-Alpes-Costa Azul.
Departamento Vendée (85)
O departamento de Vendée está situado no oeste de Francia, na rexión de Pays de la Loire (Países do Loira) e recibe o nome do río Vendée.
Departamento Vienne (86)
O departamento de Vienne está situado no oeste do país, no norte da rexión de Nouvelle-Aquitaine, e recibe o nome do río Vienne.
Departamento Vosges (88)
O departamento dos Vosgos está situado no leste do país na rexión do Gran Leste e recibe o nome das montañas dos Vosgos. A súa prefectura está en Épinal, as subprefecturas son Neufchâteau e Saint-Dié-des-Vosges.
Departamento Yonne (89)
O departamento de Yonne está situado no nordeste do país, na rexión de Borgoña-Franco Condado e recibe o nome do río Yonne ; en época gala este levaba o nome da deusa fluvial Icauna.
Territorio de Belfort (90)
O Territorio de Belfort é un departamento do leste do país, na rexión de Borgoña-Franco Condado. A cidade principal é Belfort.
Departamento Essonne (91)
O departamento de Essonne está na rexión de Île-de-France (Illa de Francia). Leva o nome do río Essonne.
Departamento do Val d'Oise (95)
esquerda|miniatura| O departamento de Val-d'Oise (Val do Oise) atópase na rexión de Île-de-France (illa de Francia) na grande área de París e recibe o nome do río Oise. Está dividido en 5 distritos, 23 cantóns e 526 comunidades.
Distrito de Pontoise
O distrito de Sarcelles está no leste do departamento e está dividido en dez cantóns e 61 comunas.
Receá, Ledoira, Frades
Receá é un lugar da parroquia de Ledoira no concello coruñés de Frades, na comarca de Ordes. Segundo o IGE, en 2021 tiña 14 habitantes (7 homes e 7 mulleres).
Lista de municipios de Francia con vieiras no escudo
Distrito de Sarcelles
O distrito de Sarcelles está no leste do departamento e está dividido en dez cantóns e 61 comunas.
Ribadas, Ledoira, Frades
Ribadas é un lugar da parroquia de Ledoira no concello coruñés de Frades, na comarca de Ordes. Segundo o IGE, no ano 2021 tiña 7 habitantes (4 homes e 3 mulleres).
A Igrexa, Ledoira, Frades
A Igrexa é un lugar da parroquia de Ledoira no concello coruñés de Frades, na comarca de Ordes. Segundo o IGE, en 2021 tiña 53 habitantes (23 homes e 30 mulleres). É a capital da parroquia, na cal se localizan a Igrexa parroquial baixo a advocación de San Martiño, e o cemiterio e a praza da parroquia.
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, o lugar da igrexa.
Cristo Rey (filme)
Cristo Rey é un filme dominicano de 2013 escrito e dirixido por Leticia Tonos. Estreouse na sección de Cinema Mundial Contemporáneo no Festival Internacional de Cinema de Toronto de 2013. Foi escollido como candidato da República Dominicana para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 87ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
The Willoughbys
The Willoughbys é un filme estadounidense-canadense de 2020 dirixido por Kris Pearn e codirixido por Rob Lodermeier. Está baseado no libro homónimo de Lois Lowry, e o guión foi escrito por Pearn e Mark Stanleigh. Conta coas voces de Will Forte, Maya Rudolph, Alessia Cara, Terry Crews, Martin Short, Jane Krakowski, Seán Cullen e Ricky Gervais, quen tamén é o narrador.
The Willoughbys estreouse a través de Netflix o 22 de abril de 2020, e tivo uns 37 millóns de espectadores. Recibiu a aclamación da crítica pola súa animación, actuación, historia e banda sonora, composta por Mark Mothersbaugh, así como pola canción de Cara, "I Choose".
Sinopse
A historia trata sobre catro nenos que tentan atopar novos pais para substituír os seus egocéntricos e descoidados proxenitores.
Mónica García Prieto
Mónica García Prieto, nada en Badaxoz en 1974, é unha xornalista española, reporteira internacional para distintos medios de comunicación españois, recoñecida e galardoada con importantes premios xornalísticos.
Traxectoria
García Prieto é licenciada en Ciencias da Información, na rama de Xornalismo, aínda que finalizou os dous últimos anos de carreira xa traballando en Italia despois dun tempo de prácticas en distintos medios.
Ao longo de máis de vinte anos foi correspondente en Roma, Moscova, Xerusalén, Beirut e Bangkok e percorreu o mundo como reporteira centrando as súas coberturas na denuncia dos abusos aos dereitos humanos en tempos de guerra e na defensa dos civís.
En 2001, traballando como reporteira para El Mundo, foi enviada a informar sobre a Guerra civil en Macedonia. Traballou en varios conflitos como o levantamento zapatista de Chiapas, a Segunda guerra chechena, a guerra de Xeorxia, as invasións de Afganistán e Iraq e a guerra civil iraquí.
En 2005, cubriu os múltiples ataques contra Gaza no conflito entre Israel e Palestina e, posteriormente, a guerra do Líbano, a guerra de Siria, así como as revoltas da Primavera árabe, entre outros.
Dende 2007, a súa carreira centrouse en Oriente Próximo, Asia Central e o Sueste Asiático. Dende 2015, instalouse en Bangkok e traballa como correspondente freelance para El Mundo, Periodismo Humano e Cuarto Poder.
Post Mortem (filme de 2020)
Post Mortem é un filme húngaro de 2020 dirixido por Péter Bergendy. Foi escollido como candidato de Hungría para o Óscar ó mellor filme internacional na 94ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Sinopse
En 1918, cara ao final da primeira guerra mundial, nun campo de batalla, o soldado alemán Tomás é dado por morto tras unha explosión de artillería, sendo lanzado a unha fosa común; porén, un soldado veo aínda respirando na pila de cadáveres e sácao dunha trincheira inundada, onde en estado semiinconsciente debido á explosión, tiña unha visión estraña: a dunha moza que o chama de novo á vida. Seis meses despois, traballa como fotógrafo compoñendo fotos familiares nas que os vivos e os mortos (maquillados e recompostos) posan xuntos. Tomás ve como a súa alucinación parece materializarse na enigmática persoa de Anna, unha nena orfa duns dez anos de idade.
Tomás sepárase temporalmente da caravana viaxeira da que é membro, para ir á aldea húngara de Anna, convidado por algúns dos seus habitantes. Resulta que nesa aldea e noutras dos arredores, o terreo xeado impide o enterro das numerosas vítimas dunha terrible pandemia.
Batalla de Mylae (36 a. C.)
Contexto
Sexto Pompeio no Tratado de Misenum (39 a. C.) acordou co Segundo Triunvirato unha distribución do poder polo que mantiña o goberno das illas de Sardeña, Córsega e Sicilia, e recibía Acaia no Peloponeso, sería nomeado cónsul e entraría no colexio de augures e seguiría ao mando dunha poderosa armada coa que controlaba gran parte do mar Mediterráneo e a cambio, remataría co bloqueo e enviaría trigo a Roma como xa se establecera con anteriodidade.
Mentres Marco Antonio marchaba cara Oriente, e pasaba o inverno en Atenas, o pacto rachouse. Non está clara a causa pero, segundo Apiano, debeuse a que Sexto Pompeio recibiu o Peloponeso de Antonio a cambio de darlle un cuantioso tributo que lle debía os peloponesios. En troques, Sexto, opinaba que cando recibiu o Peloponeso, recibíao con todo. Inmediatamente, armou máis barcos e, de novo, foi xurdindo unha pirataría no Mediterráneo.
Con todo, a principios do ano seguinte, o 38 a. C., o seu principal almirante, que era liberto, Menas ou Menodoro desertou con tres lexións e 60 barcos pasando ao bando de Octaviano, a quen lle deu o control de Córsega e Sardeña e 3 lexións e recibiu como recompensa o rango ecuestre. Loitou por Octavio ao mando de Calvisio Sabino na batalla naval de Cumas. No 36 a. C. retornou con Sexto Pompeio, pero Sexto fíxoo vixiar de preto; e Menodoro, anoxado por ser tratado con sospeita, cambiou de novo de bando.
Jaque mate
Jaque mate é un filme dominicano de 2011 dirixido e escrito por José María Cabral. O filme foi escollido como candidato da República Dominicana para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 85ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Batalla de Mylae (36 a. C.)
Contexto
Porén non está clara a causa directa da rotura do tratado. Mentres algúns autores falan do interese de Octaviano de eliminar o poder de Sexto Pompeio, unha vez que Lépido está debilitado e Marco Antonio está en Oriente, e o acusou de non cumprir o acordado, outros afirman  que os triunviros se negaron a cumpri-la súa parte do tratado polo que se reiniciaron as hostilidades.
Pompeio respondeu cun bloqueo das rutas marítimas que ocasionou que Roma perdese importantes fontes de grans, e rexeitou un dos primeiros intentos de invasión de Octaviano. Despois deste fracaso, o amigo e tenente de Octaviano, Agripa, deseñou un plan de invasión a grande escala para que Octavio conquistase Sicilia. Tres exércitos diferentes baixo o liderado de Octaviano, Estatilio Tauro e Lépido desembarcarían en Sicilia desde Puteoli, Tarento e África, respectivamente.
Batalla
Octavio navegou en agosto do 36 a.C. coa súa frota primeiro a Stromboli. Despois de que os seus exploradores tivesen a impresión de que a forza principal de Sexto Pompeio se enfrontaba a el na costa siciliana, entregou o mando supremo a Agripa e regresou a toda prisa a Italia e dende alí marchou co segundo exército de invasión ao mando de Estatilio Tauro en Tauromenium (Taormina) para desembarcar na costa nordeste de Sicilia. Agripa navegou coa frota ata Hiera (Marettimo) no oeste de Sicilia e ocupou a illa, que non estaba defendida polas tropas de Sexto. Agripa navegou entón cara ao leste coa metade dos seus barcos para atacar unha frota baixo Papías. Sexto observou o avance de Agripa e enviou a maioría dos seus barcos a Papías como reforzo. As dúas frotas reuníronse en Mylae (Milazzo) o 11 de agosto. Cando Agripa se decatou de que agora se enfrontaba a unha frota moito máis grande, solicitou inmediatamente os barcos que quedaban en Hiera. Tamén enviou un mensaxeiro a Octavio para informarlle de que as forzas principais do Sexto estaban agora en Mylae. miniatura|Os barcos romanos estaban equipados cun dispositivo de abordaxe chamado corvus, que permitía abordar e captura-los buques inimigos. Ambas frotas estaban equipadas con catapultas e torres. Os barcos de Sexto eran máis pequenos e áxiles e tiñan mariñeiros máis experimentados. Os barcos de Agripa, pola contra, eran máis grandes e máis estables e superiores no combate corpo a corpo. A táctica de Papías era desactivar os barcos inimigos e illalos da súa formación. A seguir, mediante hábiles manobras dos barcos, tentou destruír os temóns dos barcos contrarios sen ser abordado. Pola contra, os barcos de Agripa, porén, intentaron embestir aos seus opoñentes ou conquistalos coa axuda de ganchos de agarre e pontes de agarre (corvus). Deste xeito conseguiron afundir eles mesmos o barco de Papías. Con todo, este, puido salvarse nadando ata un dos seus barcos veciños.
Sexto Pompeio observaba a batalla dende un banco. Cando se decatou de que os barcos de Agripa operaban con máis éxito e que outros barcos chegaban dende Hiera, ordenou a Papías que comezase unha retirada controlada. Os seus barcos retiráronse lentamente cara ás augas costeiras pouco profundas e aos esteiros, onde os capitáns de Agripa cos seus barcos máis grandes non querían seguilos e a batalla chegou ao seu fin. Nese momento Papías perdera 30 barcos, mentres Agripa tan só perdeu 5. Agripa conseguiu facerse con Mylae e con Tyndaris.
Consecuencias
Sexto conseguiu retirar os seus barcos sen molestias das augas costeiras e reunilos nunha frota. Coa súa rápida retirada, Sexto sorprendeu a Octavio cando chegou a Tauromenium e atacouno con éxito. O propio Octaviano apenas puido salvarse en terra e sufriu a perda de máis de 60 barcos. A pesar deste éxito, Sexto non puido evitar o desembarco das tropas de Octavio e tivo que pór a súa frota a salvo do avance de Agripa. Despois de que boa parte de Sicilia xa fora controlada polas tropas de invasión traídas de África e Italia, a última gran batalla naval tivo lugar en setembro na baía de Naulocos, na que Agripa destruíu a frota do Sexto.
Isaiah Whitehead
Isaiah Whitehead, nado o 8 de marzo de 1995 en Brooklyn, Nova York, é un xogador estadounidense de baloncesto profesional que xoga no Beşiktaş Emlakjet turco.
Traxectoria
O 23 de xuño de 2016, Whitehead foi elixido na 42ª posición do Draft da NBA de 2016 polos Utah Jazz. O día seguinte foi traspasado ós Brooklyn Nets. O 8 de xuño de 2016, asinou o seu contrato de rookie cos Nets. Durante a tempada 2017-18, foi asignado en varias ocasións ós Long Island Nets da NBA G League. O 13 de xullo de 2018, Whitehead foi traspasado ós Denver Nuggets, e foi inmediatamente cortado polos Nuggets.
O 27 de agosto de 2021, Whitehead asinou co Beşiktaş JK turco.
Blanca Rodríguez Millán
Blanca Rodríguez Millán, máis coñecida como Blanca Millán, nada o 24 de xuño de 1991 en Touro, é unha debuxante, pintora e ilustradora galega.
Traxectoria
En 2013 graduouse en Belas Artes pola Universidade de Vigo en Pontevedra. Participou, nese mesmo ano, na exposición colectiva Do final e do comezo co seu Traballo de Fin de Grao Suspiros entre fibras. Tamén fixo unha exposición en solitario no Centro Empresarial do Tambre.
En 2015 remata o Master Universitario en Libro Ilustrado e Animación Audiovisual.
Ten ilustrado libros de literatura infantil e xuvenil e libros adultos tanto en galego coma en español.
Álvaro Domínguez Rodríguez-Volta
Traxectoria
Historiador do Arte, é profesor de Xeografía e Historia no ensino medio. Publicou relatos nos portais dixitais Amateurs Hotel e The Barcelona Review. Foi un dos finalistas do premio Cosecha Eñe 2017. Cursou o Máster de Edición Universidad Autónoma de Madrid-Taller de Libros e traballou no mundo editorial como lector de manuscritos, corrector, tradutor e tamén en prensa. En 2022 gañou o Premio Xosé Neira Vilas de Novela Curta coa obra Cristais rotos.
Nel Noddings
Nel Noddings, nada o 19 de xaneiro de 1929 e finada en Cayo Largo, Florida o 25 de agosto de 2022, foi unha filósofa e educadora feminista estadounidense, coñecida polo seu traballo relacionado cola filosofía da educación, a teoría educativa, e a ética do coidado.
Traxectoria
Nel Noddings é licenciada en matemáticas e ciencias físicas polo Montclair State College en Nova Jersey, mestra en matemáticas por parte da Universidad de Rutgers e ten un doutoramento en educación por parte da Stanford Graduate School of Education.
A Ética relacional de Nel Noddings
A aproximación de Nel Noddings cara á ética do coidado, foi descrita como unha ética relacional en tanto que se preocupa principalmente polas relacións humanas. De maneira similar a Carol Gilligan, Noddings está de acordo en que as aproximacións baseadas na xustiza, aínda que teñen un enfoque máis masculinos, poden funcionar como alternativas xenuínas á ética do coidado. Con todo, a diferenza de Gilligan, Noddings considera que o coidado arraigado na receptividade, a afinidade e a capacidade de resposta é unha aproximación máis básica e preferible do que a ética permite (Caring 1984, 2).
Coidados: unha aproximación feminina á ética e á educación moral
Unha clave para comprender a concepción de ética de Noddings é comprender a súa noción de coidado en xeral, e de coidado ético ou ética do coidado, en particular.
Noddings considera que sería un erro tratar de deseñar unha revisión sistemática dos criterios que deben cumprir os coidados. Non obstante, suxire tres requisitos necesarios para coidar ( Caring 1984, 11-12). En primeiro lugar, defende que o coidador (o que lle importa) debe mostrar entusiasmo e desprazamento motivacional. En segundo lugar, a persoa á que se coida (a quen se coida) debe responder, dalgún xeito, ao coidado (1984, 69). O termo ensimismamento, nun sentido de empatía, refírese a pensar no outro para conseguir unha maior comprensión do mesmo. O ensimismamento co outro é necesario para coidalos, xa que hai que entender previamente a situación persoal e física dun individuo para que a persoa que o coida determine a idoneidade de calquera actuación que realice. O “ensimismamento co outro” non ten por que implicar, como parece suxerir o termo, unha fixación no outro. Pola contra, o ensimismamento significa que é necesario prestarlle a atención necesaria ao outro para comprender a súa posición. O desprazamento motivacional non constitúe en si mesmo coidado; alguén pode ter un coñecemento profundo sobre outra persoa, pero isto non quere dicir que actúe a favor desta persoa; Por iso o desprazamento motivacional busca actuar a favor da persoa. O desprazamento motivacional realízase mentres que a persoa que se preocupa profundamente se preocupa polas necesidades da persoa que é atendida. Non obstante, o desprazamento motivacional só é insuficiente para o coidado ético. Por último, Noddings considera que coidar esixe algún tipo de recoñecemento por parte de quen recibe o coidado, de quen é coidado cara a quen lle importa, xa que en realidade iso é coidar. Cando hai un recoñecemento e unha resposta ao coidado da persoa que está a ser atendida, Noddings describe este coidado como "completado no outro".
Nel Noddings establece unha importante distinción entre o coidado natural e o coidado ético. Distingue entre actuar a partir do "eu quero" e o actuar a partir do "eu debo". Cando me preocupo por alguén porque "quero" preocuparme por el ou ela, por exemplo, cando abrazo a un amigo que necesita un abrazo nun acto de amor, Noddings afirma que me estou comprometendo co coidado natural. En cambio, cando me preocupo por alguén porque "debo" preocuparme por el ou ela, por exemplo, cando abrazo a un coñecido que necesita un abrazo a pesar de que o meu desexo sexa escapar da dor desa persoa, #de acordo con Noddings, comprométome co coidado ético. O coidado ético está dado cando unha persoa realiza o seu coidado en tanto considera que o coidado é a forma adecuada de relacionarse coas persoas. Cando alguén actúa de maneira cariñosa debido a que esa persoa naturalmente preocúpase por outra, o coidado non é un coidado ético. Emporiso, Noddings afirma que o coidado ético baséase e, por tanto, depende do coidado natural. Xa que é a través da experiencia doutros coidando e naturalmente, o coidar dos outros, que as persoas construímos un "ideal ético", é dicir, unha imaxe do tipo de persoa que se quere ser.
Alfonso Vega Olivera
Alfonso Vega Olivera, nado en Madrid cara a 1907 e finado en Pontevedra o 7 de decembro de 1936, foi un avogado, funcionario e político español.
Traxectoria
Aprobou as oposicións de ingreso no Corpo técnico de Correos en 1934, e foi nomeado Administrador de Correos de Sanxenxo. En xaneiro de 1936 foi elixido vogal da directiva de Izquierda Republicana de Sanxenxo presidida por Manuel Iglesias Constenla. En abril de 1936 foi agredido por Modesto Gómez Romay. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi detido. Xulgado en Pontevedra por rebelión militar o 20 de novembro con José Carballa Sanín e José Lorenzo Señoráns, foi condenado a pena de morte. Foi executado no quilómetro 1 da Avenida de Uruguai (Monteporreiro) o 7 de decembro de 1936.
Vida persoal
Casou con Teresa Llorente Barahona.
O recordo de Marnie
O recordo de Marnie (en 思い出のマーニー; Omoide no Mānī) é un filme xaponés de 2014 escrito e dirixido por Hiromasa Yonebayashi, producido por Studio Ghibli e distribuído por Toho. Está baseado na novela homónima de Joan G. Robinson escrita en 1967.
O filme segue a Anna Sasaki aloxándose cos seus parentes nunha cidade do Parque Nacional de Kushiro-shitsugen, Hokkaido. Anna atópase cunha mansión abandonada próxima, onde coñece a Marnie, unha misteriosa moza que lle pide que prometa gardar os seus segredos. A medida que avanza o verán, Anna pasa máis tempo con Marnie e, finalmente, Anna descobre a verdade sobre a súa familia.
La hija natural
La hija natural é un filme dominicano de 2011 escrito e dirixido por Leticia Tonos. Foi escollido como candidato da República Dominicana para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 84ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Estanislao Víctor Torres Pérez
Traxectoria
Foi mestre de Ansemil (Celanova) en 1927, e despois do pósito de Vilalonga (Sanxenxo). Logo do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi suspendido de emprego e soldo e detido. Xulgado en Pontevedra por auxilio á rebelión o 19 de xaneiro de 1937 co tamén mestre Manuel Iglesias Constenla, foi condenado a cadea perpetua. Preso primeiro en San Simón, foi trasladado á Prisión de San Cristóbal (Pamplona) o 15 de xullo de 1937, onde permaneceu ata o 14 de marzo de 1939 cando o trasladaron á Prisión de Figueirido (Pontevedra).
Gordie Howe
Gordon Howe, nado en Floral (Saskatchewan) o 31 de marzo de 1928 e finado en Sylvania (Ohio) o 10 de xuño de 2016, foi un xogador de hóckey sobre xeo canadense. Entre 1946 e 1980 xogou vinte e seis temporadas na National Hockey League (NHL) e seis na World Hockey Association (WHA); as súas vinte e cinco primeiras temporadas as pasou cos Detroit Red Wings. Alcumado "Mr. Hockey", Howe adoita ser considerado o xogador máis completo da historia do deporte, e un dos máis grandes de todos os tempos. Cando se retirou, os seus 801 goles, 1049 asistencias e 1850 puntos totais foron todos récord da NHL, que se mantiveron ata que os superou Wayne Gretzky, el mesmo gran defensor do legado de How. Participou vinte e tres veces no NHL All-Star, e mantén as marcas de máis partidos e máis temporadas xogadas na NHL. En 2017, Howe foi nomeado un dos "100 Mellores Xogadores da NHL".
Walter Schottky
Walter Hermann Schottky, nado en Zúric (Suíza) o 23 de xullo de 1886 e finado en Forchheim (Baviera) o 4 de marzo de 1976, foi un físico alemán.
Gordie Howe
Howe debutou na NHL cos Red Wings en 1946. Gañou o Art Ross Trophy por liderar a liga en puntos todos os anos entre 1950-51 e 1953-54 e de novo en 1956-57 e 1962-63, un total de seis ocasións, segundo na historia da NHL. Liderou a liga en goles catro veces. Foi clasificado entre os dez mellores da liga vinte e un anos consecutivos e estableceu un récord de puntos da NHL nunha temporada (95) en 1953, marca que foi superada seis anos despois. Gañou a Copa Stanley cos Red Wings catro veces e gañou seis trofeos Hart como xogador máis valioso da NHL. Tamén foi o líder da NHL en puntos nos playoff seis veces.
Walter Schottky
Traxectoria
Fillo do matemático Friedrich Schottky, estudou física na Universidade Humboldt de Berlín e na Universidade de Wurzburgo. Foi alumno de Max Planck, que dirixiu a súa tese de doutoramento. Traballou para Universidade de Jena (1912-1914), a empresa Siemens AG (1914-1919), a Universidade de Wurzburgo (1919-1923), a Universidade de Rostock (1923-1927) e, de novo, para Siemens AG (1927-1958).
Schottky inventou a pantalla da rede de tubo de baleiro en 1915 e a válvula termoiónica tétrodo en 1919, mentres traballaba na Siemens. En 1938 formulou unha teoría para predicir o efecto Schottky, que agora se utiliza nos díodos Schottky.
Gordie Howe
Howe retirouse por primeira vez en 1971 e foi incluído inmediatamente no Saskatchewan Sports Hall of Fame ese mesmo ano. O ano seguinte foi incorporado ao Hockey Hall of Fame, mais volveu dous anos despois para unirse aos seus fillos Mark e Marty cos Houston Aeros da WHA. Aínda que xa na metade da corentena, marcou máis de cen puntos dúas veces en seis anos, gañou dous trofeos Avco World consecutivos (1974 e 1975) foi nomeado o xogador máis valioso en 1974. Fixo un breve regreso á NHL en 1979-80, xogando unha temporada cos Hartford Whalers, retirándose aos 52 anos. O seu paso pola WHA foi crucial no breve éxito anterior á fusión coa NHL, forzando á NHL a recrutar xogadores europeos e expandirse a novos mercados.
Walter Schottky
Traxectoria
Foi galardoado en 1936 coa medalla Hughes, concedida pola Royal Society «polo seu descubrimento do efecto Schrotlky na emisión termoiónica e a súa invención do tétrodo de pantalla de rede e dun método superheterodino de recibir sinais inalámbricas».​ O efecto Schrottky describe as variacións espontáneas en tubos de baleiro.
En 1964 recibiu o Anel Werner von Siemens en honor ao seu pioneiro labor no desenvolvemento físico para a comprensión de moitos fenómenos que deron lugar a numerosos e importantes aparatos técnicos, entre eles amplificadores de tubo e semicondutores.
Gordie Howe
Howe foi célebre pola súa habilidade marcando, a súa forza física e a lonxevidade da súa carreira, e redefiniu as calidades ideais dun dianteiro. É o único xogador que competiu na NHL en cinco décadas diferentes (dende a de 1940 á de 1980); tamén xogou un cambio nun partido de 1997 cos Detroit Vipers da IHL, xogando ao hóckey profesional unha sexta década. Deu nome ao "Gordie Howe hat trick": un gol, unha asistencia e unha liorta no mesmo partido, aínda que el só o rexistrou dúas veces na súa carreira. Foi o primeiro receptor do NHL Lifetime Achievement Award en 2008.
Estatísticas
A letra grosa indica líder da liga
The Pilgrim
The Pilgrim é unha película muda estadounidense de 1923 realizada por Charlie Chaplin para a First National Film Company, protagonizada por Chaplin e Edna Purviance.
En 1959, Chaplin incluíu The Pilgrim como unha das tres películas que compoñen The Chaplin Revue. Lixeiramente reeditada e totalmente remusicalizada, a película contiña a canción "I'm Bound For Texas", escrita e composta por Chaplin, e cantada por Matt Monro.
The Pilgrim é unha das moitas obras de 1923 que entraron no dominio público nos Estados Unidos en 2019.
Argumento
"O Peregrino" ('The Pilgrim '), un preso fuxido, colle a roupa dun cura para substituír o seu uniforme da prisión. Nunha estación de tren, atopa unha parella en fuga que quere que os case. O pai da muller aparece e lévaa.
Dispúxose que o cura embarcase coa Sra. Brown e a súa atractiva filla. Esta última e o Peregrino séntense atraídos un polo outro. Cando aparece o ladrón, compañeiro de cela do Peregrino, descúbreo e finxe ser un vello amigo universitario. A Sra. Brown convídao a té. A pesar dos mellores esforzos do Peregrino, o ladrón rouba máis tarde o diñeiro e foxe. O Pilgrim promete á Sra. Brown que lle devolverá o diñeiro. Despois de que se vai, o sheriff móstralle á moza un cartel de busca coa imaxe do seu convidado.
O bandido diríxese a un casino e, cun roubo en curso, o Peregrino consegue recuperar o diñeiro e devolvelo. Cando é apresado polo sheriff, a señorita Brown vai na súa defensa, revelando o que fixo. Como resultado, o sheriff leva o seu prisioneiro á fronteira e ordénalle que lle colla unhas flores en terras mexicanas. Non tomando a pista, o Peregrino volve. O sheriff ten que expulsalo literalmente da xurisdición estadounidense antes de que recoñeza o acto de bondade do axente da lei. Porén, o seu goce da paz dunha nova terra resulta de curta duración; varios pistoleiros saen da maleza e comezan a dispararse. O Peregrino, asustado, vaise apresurando, a cabalo pola fronteira mentres reflexiona sobre as súas opcións.
Elenco
miniatura|O filme completo.
Recepción
O biógrafo de Chaplin, Jeffrey Vance, considera que The Pilgrim é unha obra importante e considera a película coidadosamente no seu libro de 2003 Chaplin: Genius of the Cinema en contraste con outros biógrafos de Chaplin.
Vance escribe: "The Pilgrim é unha das películas máis ricas- e desatendidas- de Chaplin". Vance eloxia a economía de acción da película, as raíces teatrais clásicas (incluíndo Molière e o music-hall británico), o límite afiado da comedia e o final irónico co personaxe de Chaplin a cabalo da liña internacional entre Estados Unidos e México.
A estudiosa de cine Donna Kornhaber cualifica o "famoso sermón en pantomima" da película (da historia de David e Goliat) como un dos "maiores actos de narración física de Chaplin".
Na súa crítica xeralmente positiva do 26 de febreiro de 1923, The New York Times dixo: "Non, esta imaxe non é igual a The Kid. Carece das sutilezas desa comedia, non é tan nítida para a humanidade, non está tan finamente caracterizada, pero é un auténtico Chaplin, con todo."
Na enquisa Sight & Sound de 1952, o crítico de cine francés Andre Bazin elixiu The Pilgrim como unha das 10 mellores películas de todos os tempos.
Castanopsis sclerophylla
Castanopsis sclerophylla é unha especie da familia das fagáceas pertencente ao xénero Castanopsis, propia da China. É unha árbore perennifolia que pode alcanzar até os 20 m de altura.
Descrición
A especie foi descrita en 1912 polo botánico alemán Ernst Max Schottky nun traballo publicado en ''Bot. Jahrb. Syst''. 47: 638.
Características
As principais características desta especie son:
Hábitat e distribución
Forma bosques desde os 200 até os 1000 m de altitude, nas provincias de Anhui, Fujian, Guangxi, o nordeste de Guizhou, Hubei, Hunan, Jiangsu, Jiangxi, o leste de Sichuan e Zhejiang.
Uso
Esta árbore aprovéitase na natureza para uso local como alimento, xa que os seus froitos (noces) son comestíbeis, como medicina tradicional chinesa, e probabelmente tamén como fonte de materiais. Ás veces cultívase como ornamental.
Nupel Global Racing
miniatura|[[Sergio Vallejo con Nupel no Rally Illas Canarias de 2010.]] Nupel Global Racing foi un equipo privado de rally con sede en Lugo, que competiu entre 2007 e 2011 no Campionato de España de Rally e no Campionato Mundial S2000, acadando o título nas dúas competicións, con Sergio Vallejo no 2009 e con Xavi Pons en 2010. O equipo estaba patrocinado polo empresario lucense Jorge Dorribo, propietario da compañía farmacéutica Laboratorios Nupel, e tivo ao ex-copiloto coruñés Luís Moya como director deportivo.
Tempada 2007
En 2007 Vallejo disputou o Campionato de España co Porsche 997 GT3 xa baixo o patrocinio dos laboratorios Nupel, logrando vitorias no Rally Illas Canarias e no Rally de Ferrol.
Tempada 2008
miniatura|150x150px| Porsche 911 do equipo Nupel no [[Rally Shalymar de 2008.]] En 2008 Vallejo continuou nos mandos do 997 GT3, esta vez gañando nas Canarias, Llanes, Costa Brava e Shalymar, proclamándose subcampión, empatado a puntos con Enrique García Ojeda. En Llanes estreou unha evolución do Porsche preparado polo francés Bernard Vara.
Ese ano o catalán Xevi Pons entrou no equipo, debutando no Rally Costa Brava e no Serra Morena, tamén cun Porsche 911 GT3.
Tempada 2010
miniatura|150x150px| Xavi Pons co [[Ford Fiesta|Ford Fiesta S2000 en Alsacia.]] En 2010 o equipo tivo varias novidades. O ex-copiloto coruñés e campión do mundo Luís Moya asumiu o cargo de director deportivo, cambiouse o Porsche polo Ford Fiesta S2000, un vehículo preparado pola compañía británica M-Sport e os pilotos Álvaro Muñiz, Adrián Díaz e Marta Suria uníronse ao equipo. Con todo, a mediados de tempada, xusto antes da celebración do Rally Rías Baixas, Sergio Vallejo abandonou o equipo por problemas con Moya, despois de ter disputado só tres probas co equipo e despois de participar no Rally de Ourense cun Peugeot 207 S2000. Non completou o resto de probas do calendario e rematou no noveno lugar, sen poder revalidar o título que gañara o ano anterior. Pola súa banda, Pons disputou o nacional de asfalto, logrando unha vitoria en Ourense, e participou no novo Campionato Mundial de Rallys Super 2000, onde logrou dúas vitorias, México e Xordania, e gañou o título no última proba do ano, Gran Bretaña. Ademais do título de pilotos, o equipo quedou segundo na clasificación por equipos, a só un punto do equipo gañador, o Red Bull Rally Team.
Tempada 2011
miniatura|150x150px| O equipo RMC Motorsport conservou os patrocinadores do equipo e disputou a tempada 2011 con varios pilotos. Na imaxe [[José Antonio Lodeiro no Rally Cataluña.]] En 2011 o equipo tiña a Pons como o principal piloto aos mandos do Ford Fiesta S2000 e cambiou o nome a Nupel Estrella Galicia 0,0, debido ao novo patrocinador. Tamén incluíron varios pilotos e novos e vehículos, como Adrián Díaz a bordo dun Ford Fiesta S1600 e tres Ford Fiesta R2 para Marta Suria, Marcelo Conchado, Juan Dorribo e incluso Enrique García Ojeda cunha cuarta unidade.
Con todo, a principios de ano o equipo disólvese debido á detención de Jorge Dorribo, xunto a outras persoas relacionadas cunha trama dedicada a conseguir subvencións ilegais. En maio o equipo cambiou de dono e pasou a ser propiedade de Roberto Méndez, que comprou o equipo coa intención de continuar cos proxectos, pilotos e patrocinadores principais.
The Florida Project
The Florida Project é un filme estadounidense de 2017 dirixido por Sean Baker e escrito por Baker e Chris Bergoch. Está protagonizado por Willem Dafoe, Brooklynn Prince, Bria Vinaite, Valeria Cotto, Christopher Rivera e Caleb Landry Jones. Para gran parte do elenco foi o primeiro filme no que apareceron. O argumento conta a historia dunha nena de seis anos que vive coa súa nai desempregada e solteira nun motel en Kissimmee, Florida, mentres tratan de manterse fóra dos problemas e chegar a fin de mes. As dificultades da súa vida en Kissimmee contrastan co próximo Walt Disney World. O título do filme fai referencia ao nome en clave inicial de Walt Disney World durante a súa fase inicial de planificación.
Estreouse en galego o 19 de abril de 2023 a través da TVG.
Gerardo Sánchez López
Gerardo Sánchez López, nado en Sobrado en 1953 e finado o 1 de xaneiro de 2018, foi un político galego.
Traxectoria
Traballador da siderúrxica Sidegasa de Teixeiro, colaborou na fundación da UXT e na súa expansión no sector siderúrxico e nas comarcas betanceira e montañesa. Asemade, tamén colaborou dende os albores da democracia na implantación do PSdeG-PSOE na zona do interior coruñés, presidindo o comité comarcal do partido.
En novembro de 1988 promoveu unha moción de censura co resto de grupos da oposición, AP e PNG, contra o alcalde Sánchez Peteiro propoñendo como alcalde ao entón aliancista Emilio Varela Bugallo. Aínda que a dimisión do alcalde acabou freando a moción, Varela Bugallo logrou a alcaldía na consecuente investidura en febreiro de 1989, e Sánchez López pasou a formar parte do goberno municipal.
Tralas municipais de 1991, os socialistas mantiveron 3 concelleiros, pero véndose superados polo PPdeG de Sánchez Peteiro (4) e a CNG encabezada polo alcalde Varela Bugallo (3). Logrou a alcaldía tralo pleno de investidura, co apoio de edís da CNG e un independente, porén presentou rapidamente a dimisión, consciente da febleza dos seus apoios, e retomou a alcaldía Emilio Varela Bugallo da CNG co apoio do PPdeG co que acordou un goberno e a cesión da alcaldía a metade da lexislatura. Este acordo rachouse, sen chegar a producirse a cesión da alcaldía a Sánchez Peteiro, logrando a alcaldía o número 2 socialista, Juan Morandeira García, en setembro de 1994.
Nas municipais de 1995 o PSdeG mantívose en 3 edís, sendo superado nesta ocasión polos Independentes de Jacobo Fernández, que incluían anteriores membros da CNG e do PPdeG e lograron 5 concelleiros, e os 3 do PPdeG que seguía encabezando Sánchez Peteiro. Os socialistas apoiaron a José María Sánchez Peteiro como alcalde, pasando a formar un goberno de coalición. En novembro de 1997 rompeuse o pacto, e en xaneiro de 1999 Sánchez López e outro concelleiro socialista apoiaron unha moción de censura que fixo alcalde ao independente José López Sánchez, pasando a ser Sánchez López tenente de alcalde ata as eleccións municipais de xuño dese mesmo ano.
Neses comicios concorreu como número 3 da lista do PPdeG, que integrou aos independentes e que encabezou Jacobo Fernández, logrando a maioría absoluta con 7 concelleiros, e excluíndo a Sánchez Peteiro que encabezou Democracia Galega con 2 edís. O PSdeG trala marcha de Sánchez López logrou outros 2 edís. Tras este mandato, anunciouse que nun principio que concorrería ás municipais de 2003 a través da Unión Democrática Independente, se ben acabou desistindo finalmente, e non volveu formar parte de máis candidaturas ata o seu falecemento o 1 de xaneiro de 2018.
Vida persoal
Casou con María Ángeles Vaamonde Fernández e foi pai de Sandra e Adrián Sánchez Vaamonde.
Echinorhinus cookei
Echinorhinus cookei é unha especie de peixe elasmobranquio selaquimorfo da superorde dos escualiformes, unha das dúas incluídas no xénero Echinorhinus, o único da familia monotípica dos equinorrínidos.
Descrición
A especie foi descrita en 1928 polo ictiólogo austríaco Viktor Pietschmann,  en dúas publicacións distintas: unha breve en alemán, publicada en 1928 na Anzeiger der Akademie der Wissenschaften in Wien e outra máis detallada, en inglés, publicada en 1930 nos Bishop Museum Bulletins.
Nota taxonómica
Echinorhinus cookei foi identificado (mal) como Echinorhinus brucus e referido como tal na bibliografía científica até 1960, cando Jack Garrick redescribiu a especie. Dado que se perdeu o holotipo orixinal de Kauai, Hawai, Garrick designou un macho de 2,0 m de lonxitude de Palliser Bay, Nova Zelandia como a nova especie tipo.
Hábitat
Echinorhinus cookei é unha especie mariña, bentopeláxica, que vive entre os 11 e os 1 100 m de profundidade.
Distribución
Distribúese polo Pacífico subtropical, entre os 47° N e os 55° S, e entre os 119° L e os 68° O.
Tratado de Misenum
miniatura|Mundo romano no [[-39|39 a. C.]] O Tratado ou Pacto de Misenum foi un tratado para acabar co bloqueo naval da Península italiana durante a Guerra de Sicilia. O pacto foi asinado en xullo do 39 a. C. entre Sexto Pompeio e os membros do Segundo Triunvirato — especificamente, Marco Antonio e Lépido e Octaviano, futuro emperador. Supuxo tamén, para-la proscrición lanzada polos triunviros no 43 a.C.
Choose or Die
Choose or Die (anteriormente titulado CURS>R) é un filme británico de 2022 dirixido por Toby Meakins no seu primeiro filme como director. O filme está protagonizado por Asa Butterfield, Iola Evans, Eddie Marsan e Robert Englund.
Choose or Die estreouse a través de Netflix o 15 de abril de 2022, e conta con opción de subtitulado en galego, traducido por Abraham Díaz.
Estreito de Sunda
miniatura|Estreito de Sunda miniatura|Vista do estreito de Sunda O estreito de Sunda (en indonesio, Selat Sunda) é un estreito mariño que separa as illas indonesias de Xava e Sumatra. Conecta o mar de Xava co océano Índico.
Xeografía
O estreito esténdese ao longo dun eixo de orientación xeral suroeste/nordés. O seu largo mínimo é de 24 km entre o cabo Tua, en Sumatra, e o cabo Pujats, en Xava. Ten arredor de 30 km de largo no seu tramo máis estreito, no extremo nororiental, pero é unha sección curta de arredor de 30 km de longo, aínda que logo se abre ata os 100 km nun tramo doutros 100 km de longo.
O estreito está salpicado por unha serie de pequenas illas, incluídas Sangiang, Sebesi, Sebuku, Panaitan e as illas de Krakatoa: Krakatoa, Lang (Panjang ou Rakata Kecil), Verlaten (Sertung) e Anak Krakatoa. Moitas delas (incluídas Sebesi e Panaitan) son de orixe volcánico. Anak Krakatoa é produto da famosa erupción de 1883.
O estreito é profundo no seu extremo occidental, pero na súa parte oriental, a profundidade mínima é de 20 metros. De feito, non é un estreito fácil para a navegación marítima, con numerosos bancos de area, fortes correntes de marea e con moitas plataformas petroleiras nas proximidades de Xava.
Segundo unha hipótese emitida polo arqueólogo Daid Keys e o xeólogo Ken Wohletz, o estreito conecta o mar de Xava co océano Índico dende o ano 535, debido a unha erupción do mesmo Krakatoa. Esta erupción deixaría unha caldeira de 50 km de diámetro, separando as illas de Xava e Sumatra. Con todo, esta hipótese non ten o favor da maioría dos xeólogos e historiadores, que xeralmente consideran que o estreito de Sunda é moito máis antigo, debendo a súa existencia non a unha caldeira, senón ao graben.