cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Miñato abelleiro
Conduta
A miúdo móvese inquedo na súa percha, dende a que busca posibles localizacións de alimento. Tamén saltan de pola en pola, axitando as alas durante o salto.
Reprodución
miniatura|Pernis apivorus Regresan ás áreas de cría entre finais de abril e maio. A época reprodutora vai de maio a xullo. Os dous membros da parella constrúen o niño arbóreo nun punto alto, que cobren con follas verdes. Poñen entre un e tres ovos, en xeral dous, que chocan unhas cinco semanas. Os pitos poden voar cando teñen uns 45 días.
Ameazas e protección
É unha especie protexida segundo as Normativas de protección de aves de 1979 da Unión Europea. Nalgúns países do sur de Europa e de Asia son cazados ilegalmente durante a viaxe migratoria.
Licenciatura de Física
A Licenciatura de Física (ou Licenciatura en Ciencias Físicas) é unha licenciatura que se imparte actualmente en España como carreira de 5 anos.
Cabo de Gracia
250px|miniatura|Vista do cabo de Gracia e o [[faro de Camarinal.]]
Río Gobia
O río Gobia é un curso fluvial da provincia da Coruña que nace e morre no concello de Abegondo desenvocando no río Mero. Nace na parroquia de Folgoso, pasa por Montouto, Cabanas, Cerneda, Abegondo, Meangos, Cos e en Limiñón serve de afluente ao Mero, xa preto do encoro de Cecebre.
Budapest Keleti pályaudvar
Budapest Keleti Palyaudvar ou, en húngaro, Estación do Leste de Budapest, decote abreviado como Keleti Pu, é a estación ferroviaria máis grande de Budapest. Está situado no distrito oitavo da cidade, coñecido como Józsefváros, cabo da praza Baross (Baross Tér). Comezou a funcionar en 1881 e os arquitectos encargado da súa construción foron Gyula Rochlitz e Janos Feketehazy.
Cabo de Gracia
O cabo de Gracia ou punta de Gracia é un cabo situado na costa atlántica do termo municipal de Tarifa, na provincia de Cádiz.
Pazo do Conde de Gondomar
miniatura|Escudo Sarmiento-Acuña. miniatura|240px|[[Diego Sarmiento de Acuña, o primeiro conde.]] O pazo do Conde de Gondomar, tamén chamado fortaleza de Gondomar, é unha fortificación de orixe medieval situada ao sur da vila de Gondomar. Está declarado Ben de Interese Cultural, e sitúase nunha fraga de árbores centenarias, rodeado por unha leira de 30 ha.
Historia
Posiblemente foi fundado entre os séculos XIV e XV, sendo nesa época de tamaño moito máis reducido.
No século XVI a praza-forte consta como propiedade do corrixidor de Granada e capitán xeneral das illas Canarias, García de Sarmiento. En 1617 Filipe III concedeu ao seu primoxénito, Diego Sarmiento de Acuña, o título de Conde de Gondomar, por defender a costa do val Miñor dos ataques do pirata Francis Drake. Nesa época o conxunto foi obxecto de considerables modificacións e ampliacións.
En 1665 foi invadido polos exércitos portugueses, que no asalto destruíron gran parte das edificacións, sendo restaurado en estilo neoclásico.
Un incendio producido no século XVIII provocou o seu abandono até que no século XIX o condado de Gondomar se uniu por vía matrimonial ao ducado de Medinaceli, comezando as obras de restauración que continuaron até principios do século XX e deron lugar á actual edificación.
Características
Consérvanse como elementos principais unha varanda “condal”, dous corpos laterais da muralla, varias escaleiras, o terrazo, portas ornamentadas e outros elementos defensivos menores, a maior parte deles de arquitectura neoclásica.
O edificio principal está distribuído en 3 andares. Ten unha capela acaroada do século XVII, de fachada con porta simple de arco de volta perfecta, e sobre esta un óculo que permite a iluminación do interior.
Orixinalmente tiña uns 3 km de muralla, conservándose só algúns vestixios e garitas.
Dan Brown
Dan Brown, nado en Nova Hampshire o 22 de febreiro de 1964, é un escritor norteamericano.
Traxectoria
Graduado pola Phillips Exeter Academy, onde o seu pai era profesor de matemáticas, completou os seus estudos no Amherst College, antes de regresar a Phillips Exeter como profesor de inglés.
En 1997, o seu interese polos códigos e os servizos secretos nacionais levouno a escribir a súa primeira novela,Digital Fortress ("A fortaleza dixital"), convertida nun éxito de vendas nos Estados Unidos.
A relación entre a ciencia e a relixión serviu de inspiración á súa segunda novela Anxos e demos.
As súas novelas de suspense están protagonizadas polo profesor de simboloxía, Robert Langdon. Dan Brown pasou moito tempo no Museo do Louvre recollendo documentación que incluíu en O código Da Vinci, a súa novela máis famosa, e tamén a máis controvertida, xa que cuestiona algúns principios da Igrexa Católica.
As súas novelas traducíronse a máis de 30 linguas.
Francisco Salgado López
Francisco Salgado López-Quiroga, nado en Monterroso en 1859 finado na Coruña o 8 de novembro de 1940, foi un avogado, xuíz, xornalista e escritor galego.
Traxectoria
Irmán de Antonio Salgado López. Licenciado en Dereito pola Universidade de Santiago de Compostela (1884), dirixiu La Prensa Gallega de Santiago de Compostela en 1885. Comezou a exercer como avogado no Xulgado de Chantada. En 1890 aprovou as oposicións á xudicatura, e tivo o seu primeiro destino en Salas de los Infantes (Burgos). Foi xuíz en Callosa d'en Sarrià (Alacant) en 1902, e despois en Cambados e Pontedeume; foi fiscal da Audiencia de Ourense (1916-1924) e fiscal da Audiencia Territorial da Coruña (1924-1927). Publicou poemas en La Región, Vida Gallega e El Eco del Ulla. Utilizou os pseudónimos Proscenio e Lady Sofrosine. Finou na Coruña o 8 de novembro de 1940.
Vida persoal
Casou con Consuelo Boo. Foi pai de Sara, Raquel (que casou en 1921 con Primitivo Rodríguez Sanjurjo), e Lia Salgado Boo.
Jaramillo de la Fuente
Jaramillo de la Fuente é un concello español da provincia de Burgos (Castela e León). A súa poboación é de 57 habitantes (INE 2012).
Loita
miniatura|Loita libre olímpica. A loita é unha disciplina deportiva e un deporte de combate existente dende hai milenios. Existe un enorme número de variedades. Dúas delas, ao seren disciplinas olímpicas, contan cunha especial difusión internacional: son a loita libre ou loita libre olímpica e a loita grecorromana. Ademais, a variedade de loita libre é practicada por homes e por mulleres, polo cal ao deporte feminino se lle coñece ás veces co nome independente de loita feminina.
Antonio Pereiro Gil
Traxectoria
Fillo máis vello do empresario Perfecto Pereiro Castro, foi elixido alcalde o 5 de xuño de 1931 e permaneceu no cargo até o 17 de agosto de 1932. Posteriormente emigrou a Arxentina. Alí casou con Emma Eguía, coa que tivo unha filla, Ana. Regresou a Silleda por unha tempada, volvendo de novo a Arxentina onde faleceu en 1968.
Loita
A loita é un deporte onde cada participante intenta vencer ao seu rival sen o uso de golpes. O obxectivo consiste en gañar o combate facendo caer ao adversario ao chan e mantendo os dous ombros fixos sobre o tapiz ou gañando a puntos. Existen porén regras particulares segundo os distintos estilos.
Loita na antiga Grecia
Na Grecia antiga, a loita tiña un lugar principal nas lendas e na literatura. Segundo determinados mitos, as leis deste deporte fóranlles entregadas aos homes pola deusa Atenea, a través do heroe Teseo. Noutras lendas, afírmase que a loita fora inventada por Heracles, por Hermes, pola súa filla Palestra etc. Velaquí a razón pola que non é estraño que a loita fose deporte fundamental non só nos xogos olímpicos antigos, senón en todos os xogos realizados ao longo e largo da Antiga Grecia. Homero (século VIII a.C.) relátanos no canto XXIII da Ilíada o combate entre Áiax Telamonio e Ulises, e tamén fai referencia a ela no canto VII da Odisea. Outros autores que falan da loita son Platón, Pausanias, Filóstrato, Plutarco, Heliodoro etc. Tamén na pintura e escultura aparece reflectida en moitos frescos e decoracións de cerámica e baixorrelevos deixan ver momentos de combates.
Matallana de Torío
Matallana de Torío é un concello español da provincia de León (Castela e León). A súa poboación é de 1 278 habitantes (INE 2021).
Punta Camarinal
250px|thumb|A [[praia de Bolonia coa punta Camarinal ao fondo.]] A punta Camarinal é un cabo español situado na vertente atlántica do norte do estreito de Xibraltar, na localidade gaditana de Tarifa. O faro de Camarinal, a pesar coincidir no nome, atópase no próximo cabo de Gracia, situado ao oeste.
Nesta última praia, as areas forman sobre a punta Camarinal a Duna de Bolonia, monumento natural de especial importancia por ser un dos mellores exemplos de duna activa da costa andaluza. Entre a punta Camarinal e punta Paloma así mesmo fórmase a enseada de Bolonia. Ambos os cabos, así como o seu máis inmediato ámbito mariño, atópanse actualmente protexidos dentro do Parque Natural do Estreito.
Magariños
O apelido Magariños é levado en Galicia por 1760 persoas. Pode referirse a:
Ophiacodontidae
Os Ophiacodontidae ou Ofiacodontos foron uns animais reptilomorfos do grupo dos pelycosaurios sinápsidos. Apareceron no período Carbonífero tardío. Os xéneros Archaeothyris, e Clepsydrops foron dos que xurdiron máis temperáns dentro da familia dos ofiacodontos.
Isabel de Aragón (1376-1424)
Isabel de Aragón, nada en Barcelona en 1376 e finada en Alcolea de Cinca, Aragón o 28 de xaneiro de 1424, foi unha Infanta de Aragón e condesa consorte de Urgell (1408-1413), filla de Pedro IV de Aragón e da súa cuarta esposa, Sibila de Fortià. Contraeu matrimonio o 20 de xuño de 1407 en Valencia co conde Xaime II de Urgell quen, á morte de Martín o Humano sen sucesor, foi un dos pretendentes ao trono aragonés por ser bisneto do rei Afonso IV de Aragón, durante o Compromiso de Caspe de 1412.
Desta unión naceron:
Zemlya Georga
330px|right
A Terra de Xurxo (ou do príncipe Xurxo) (en ruso: Земля Георга, Zemlya Georga) é a maior das illas do arquipélago ártico de Terra de Francisco Xosé, en augas do océano Ártico.
Administrativamente, pertence ao Óblast de Arjánguelsk, Federación Rusa.
Margarida I de Borgoña
Margarida de Francia ou Margarida I de Borgoña, nada en 1309 e finada o 9 de maio de 1382, foi princesa de Francia, condesa de Borgoña e condesa de Artois de 1361 a 1382.
Zemlya Georga
Xeografía
A illa ten unha forma bastante irregular, cunha costa complexa, con numerosas baías, enseadas profundas e cabos. A maior parte da illa atópase baixo grandes glaciares. Hai unha gran península no seu extremo norte, Poluostrov Armitidzh, na súa maioría non cuberta por glaciares. O cabo máis occidental desta península é Mys Mul'tanovskogo, máis aló do que se atopa o estreito coñecido como Proliv Arkhangelskiy entre Terra de Xurxo e Terra de Alexandra. O estreito coñecido como canle de Cambridge (Proliv Kambritch) está situado máis ao suroeste, e é unha continuación do anterior. Entre ambos suman unha lonxitude duns 75 km, cunha anchura de 10–15 km, bordean por completo a illa polo seu lado noroeste. A canle do ruiseñor(ou canle de Nightingale) (Proliv Neytingeyl) está ao leste de Terra de Xurxo, separándoa de illa Bruce.
Margarida I de Borgoña
Traxectoria
Margarida de Francia naceu en 1309, era a filla máis nova do rei Filipe V de Francia e da condesa Xoana II de Borgoña e de Artois.
Zemlya Georga
Xeografía
Terra de Xurxo ten tres cabos orientados ao suroeste na súa costa meridional: cabo Neale (o extremo máis occidental da illa), cabo Crowther e cabo Grant. O seu cabo máis oriental coñécese como cabo Murray (Mys Murray). Os dous orientados ao norte, Mys Bryusa e Mys Battenberg están separados entre si pola baía de Sommerville.
Margarida I de Borgoña
Traxectoria
En 1320, casou co conde Luís I (c. 1304-1346), conde de Flandres como Luís I (1322-1346), conde de Nevers como Luís II (1322-1346) e conde de Rethel como Luís II (c. 1325 -1346), unión da que naceu:
Zemlya Georga
Illas próximas
Ademais da illa Terra de Alexandra, na súa parte noroeste, a illa está próxima a varias illas máis do arquipélago:
Historia
esquerda|miniatura|150px|Príncipe Xurxo de Hesse-Darmstadt, a quen se honrou nomeando a illa.
Margarida I de Borgoña
Traxectoria
Á súa morte en 1382, o seu fillo Luís herdou ambos títulos. Foi enterrada na abadía real de Saint-Denis.
Zemlya Georga
Historia
Terra de Alexandra foi nomeada pola Expedición austro-húngara ao Polo Norte en honra ao príncipe Xurxo de Hesse-Darmstadt (1669-1705), que se converteu en Generalfeldwachtmeister do Exército austríaco en 1694 e o seu Fieldmarshal desde 1699.
Margarida I de Borgoña
Traxectoria
A súa neta, a condesa Margarida III de Flandres, tamén coñecida como Margarida de Dampierre, herdeira dos condados de Flandres, Nevers, Rethel, Brabante e Limburgo, casou o 14 de maio de 1357 co seu curmán o duque Filipe I de Borgoña e, que nestes títulos, nominalmente e como "consorte" (uxor iure), precedeu á súa avoa como condesa de Borgoña e Artois. Finalmente, á morte en 1384 do seu pai Luís II de Flandres, Margarida de Dampierre herdou suo iure os mesmos dous títulos.
Bernardino Garrido Carrillo
Bernardino Martín Garrido Carrillo, coñecido como Xudío, nado en Malpica de Bergantiños o 12 de xaneiro de 1903 e finado no Perú, foi un político, sindicalista e empresario galego.
Traxectoria
Membro do comité local de Izquierda Republicana de Malpica. Afiliado ao Sindicato de Obreros y Profesiones Varias da CNT. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 fuxiu de Malpica con outros 10 republicanos en xuño de 1937 na lancha de motor Ciudad de Montevideo. As autoridades incautáronlle dúas traiñeras, unha motora e unha lancha. Pasou a Barcelona, e ao remate da guerra foi internado no campo de concentración de Argeles. Foi xulgado en Ferrol por rebelión militar e declarado en rebeldía. Marchou a Chile no Winnipeg e logo a Perú.
Jaramillo Quemado
Jaramillo Quemado é un concello español da provincia de Burgos (Castela e León). A súa poboación é de 4 habitantes (INE 2012).
Cobra Starship
Cobra Starship é unha banda estadounidense de dance-punk creada polo antigo baixista e vocalista de Midtown Gabe Saporta no ano 2003 en Nova York. Despois de compoñer e gravar o seu álbum de estrea, While the City Sleeps, We Rule the Streets, como un proxecto en solitario, Saporta uniuse ao guitarrista Ryland Blackinton, o baixista Alex Suarez, o batería Nate Novarro e o teclista Victoria Asher.
A banda publicou o seu primeiro traballo no ano 2006, e este contiña o sinxelo "Snakes on a Plane (Bring It)". No 2007 apareceu ¡Viva la Cobra!, o primeiro disco coa formación completa. Hot Mess lanzouse no ano 2009, conseguindo éxito comercial grazas ao seu sinxelo "Good Girls Go Bad". O cuarto disco do grupo, Night Shades, foi editado o 29 de agosto do 2009 e contiña o sinxelo "You Make Me Feel...".
Papaia
A papaia, tamén chamada papaieira ou papaio (Carica papaya) é unha planta da familia Caricaceae, de orixe americana, coñecida e empregada en todo o continente dende hai varios séculos, aínda que hoxe en día se cultiva en moitos países doutros continentes, principalmente, en Asia e África. En México o seu froito, a papaia, era especialmente apreciado na época dos aztecas; en náhuatl coñécese como chichihualtzapotl, que significa "zapote nodriza", e era un froito especialmente relacionado coa fertilidade.
Descrición
A planta posúe un tronco sen pólas (malia o que podería inferirse da imaxe incluída na clasificación científica), dunha altura entre 1,8 e 6 m, coronado por follaxe en forma palmada, provisto de longos pecíolos. Conserva, aínda nos espécimes maduros, unha textura suculenta e turxescente, escasamente leñuda; e presenta numerosas cicatrices características, produto do crecemento e caída consecutivas da ramallada superior. O zume é de consistencia leñuda, e tóxico en estado natural para o ser humano, pode producir irritacións alérxicas en contacto coa pel. Este zume leitoso contén un encima moi útil, a papaína, empregado como abrandador de carnes: nas grellas ou barbacoas emprégase o zume que xorre o cortar a cortiza da leitosa verde para esparexelo sobre a carne, deixándoa sumamente tenra e zumarenta.
As follas de tipo palmadas posúen longos pedúnculos e lóbulos, medindo as follas até 24 cm de diámetro e os talos arredor de 61 cm de longo.
Taula de Lletres Valencianes
Taula de Lletras Valencianes foi unha revista literaria e progresista valenciana editada na cidade de Valencia e fundada en outubro de 1927.
Características
Fundárona Carles Salvador, Adolf Pizcueta i Alfonso, Enric Navarro i Borràs, Miquel Duran de València e Francesc Caballero Muñoz durante a ditadura de Primo de Rivera para impulsar a valencianización das forzas políticas e a recuperación da personalidade nacional valenciana. Foi tamén o primeiro pulo serio para elaborar unha nova literatura valenciana de calidade dende unha perspectiva netamente nacional, dándolle voz á gran maioría de escritores valencianos da época. Mantivo unha boa relación coa Societat Castellonenca de Cultura.
Fíxose eco do debate ortográfico que vivía o valenciano daquela, manifestándose abertamente pola unidade da lingua e a favor de crebar o illamento existente con Cataluña e as Illas Baleares; ademais de manter contactos con Occitania, Galicia e os valencianos de América. En xullo de 1930  publicou o manifesto Als escriptors valencians i a les publicacions valencianes, unha chamada para a unificación ortográfica por medio do acordo e que acabará callando en 1932 nas denominadas Normes de Castelló. Nas súas páxinas tamén tiveron cabida as actividades da Acción Cultural Valenciana e impulsou a creación da editorial L'Estel. En total saíron 38 números, o derradeiro en novembro de 1930, nas vésperas da República.
Zahara de los Atunes
250px|thumb|Vista aérea da localidade Zahara de los Atunes é unha entidade local autónoma pertencente ao concello español de Barbate, na provincia de Cádiz, Andalucía. Tiña en 2014 unha poboación de 1.115 habitantes.
A localidade está situada ao sur da provincia de Cádiz, ao pé da Serra do Retín, na beira do río Cachón. Atópase na costa do océano Atlántico, entre Tarifa, ao sur, e Barbate, ao norte.
Constitúe un dos tramos con maior lonxitude libre da presión urbanística das costas andaluzas, debido á ocupación de parte da franxa costeira polas proteccións ambientais e á incidencia dos fortes ventos de levante, que finalmente, resultaron factores limitantes ao desenvolvemento.
Centro de Deportes Barco
O Centro de Deportes Barco é un equipo galego de fútbol que se fundou en 1973 no concello do Barco de Valdeorras. Na actualidade xoga na Terceira División RFEF e o seu terreo de xogo é o Campo Municipal de Calabagueiros.
Historial na liga
miniatura|[[Rápido de Bouzas vs Centro de Deportes Barco, 2016.]]
Virtual International Authority File
O Ficheiro de Autoridades Virtual Internacional, en inglés Virtual International Authority File (VIAF) é un proxecto de bibliotecas nacionais e operado polo Online Computer Library Center (OCLC) para unir os ficheiros de autoridade virtual de diversas bibliotecas.
Participantes
Algunhas das institucións participantes neste proxecto son:
Educación secundaria obrigatoria
A educación secundaria obrigatoria (ESO) é o nivel educativo en ensino medio en España, obrigado dende a implantación da LOGSE a comezos dos anos noventa.
Características
A educación secundaria obrigatoria consta de catro subniveis agrupados en dous ciclos:
A idade do alumnado da ESO é a partir dos 12 anos en diante. O 1º e 2º cursos da ESO corresponden ao 7º e 8º da antiga Educación Xeral Básica (EXB) e o 3º e 4º cursos da ESO corresponden a 1º e 2º do anterior Bacharelato Unificado Polivalente (BUP).
A entrada na ESO prodúcese a partir da educación primaria, e a saída, cara ó mundo do traballo, programas de formación profesional básica, ciclos de formación profesional ou bacharelato, posibilidades presentes en función dos resultados acadados.
Quintana y Congosto
Quintana y Congosto é un concello español da provincia de León (Castela e León). A súa poboación é de 509 habitantes (INE 2011).
Educación secundaria
A educación secundaria é unha etapa do proceso educativo das persoas. No sistema educativo español actual, recollido na Lei Orgánica de Educación de 2006, abrangue unha etapa obrigatoria (ESO), e outra post-obrigatoria (Bacharelato e Formación profesional en ciclos formativos).
Oulun jäähalli
O Oulun jäähalli, tamén coñecido como Oulun Energia -areena é un pavillón deportivo da cidade de Oulu (Finlandia) adicado principalmente á práctica do hóckey sobre xeo, sendo a casa do Oulun Kärpät, o principal equipo da cidade e que compite na SM-liiga, a máxima categoría deste deporte no país. O pavillón está localizado no distrito de Raksila, ao que debe o seu anterior nome, Raksilan jäähalli. Foi inaugurado en 1974 e no 2004 foi remodelado. No 2006 o pavillón mudou o seu nome polo de Oulun Energia -areena polo seu patrocinador, Oulun Energia.
Ademais da actividade deportiva, no pavillón celebráronse diversos concertos, como os das bandas de rock Kiss, Judas Priest e White Snake. Do mesmo xeito, filme coa participación da banda finlandesa Lordi Dark Floors recibiu unha estrea excepcional no pavillón en 2007, á que asistiron os membros da banda.
Ferro Couselo
Os apelidos Ferro Couselo pode referirse a dous irmáns:
Bothrops asper
Bothrops asper é unha especie de cobra altamente velenosa que habita en América Central e o norte de América do Sur. Atópase nun amplo rango de hábitats de terras de altitude altas, a miúdo preto de asentamentos humanos. É unha especie grande e nerviosa, e é a principal responsábel de incidentes por trabadas de serpe dentro da súa zona de distribución. Non se recoñecen subespecies no presente.
Academy of St. Martin in the Fields
miniatura|dereita|250px|A Academy of St. Martin in the Fields no Schleswig-Holstein Musik Festival 2011. A Academy of St. Martin in the Fields (abreviada como ASMF) é unha orquestra de cámara con sede na cidade de Londres (Inglaterra). Foi fundada en 1959 e o seu nome fai referencia á Igrexa de St. Martin-in-the-Fields, en Trafalgar Square (Londres), onde realizou o seu primeiro concerto.
Historia
Neville Marriner continuou tocando solos obbligatos e como concertino da orquestra ata 1969 e dirixiu a orquestra nas gravacións ata o outono de 1970, cando pasou a dirixir o conxunto dende o podio. Nas gravacións, amais de Marriner, Iona Brown e Sillito Kenneth teñen dirixido á ASMF. Dende o ano 2000, Murray Perahia mantén o título de director principal convidado da orquestra, e ten realizado gravacións comerciais co grupo como pianista e director. En maio do 2011, a ASMF anunciou o nomeamento de Joshua Bell como novo director musical, a segunda persoa que obtivo o título na historia da orquestra, a partir de setembro do 2011, cun contrato inicial de tres anos.
En 1988, a Academy of St. Martin in the Fields suprimiu os guións do seu nome. A orquestra ampliouse para incluír instrumentos de vento e mantense flexible no tamaño, trocando a súa composición para adaptarse ao seu repertorio, que abrangue dende o Barroco ata obras contemporáneas que algúns compositores crearon para a formación.
Coro
O coro asociado da Academy St. Martin in the Fields foi creado en 1975, e fixo a súa estrea en outubro daquel mesmo ano. Laszlo Heltay era dende o principio o director do coro, ata o nomeamento do seu alumno Johan Duijck no 2002. O coro da ASMF interpreta o Himno da Liga de Campións da UEFA.
Discografía
A orquestra gravou o seu primeiro álbum para o selo L'Oiseau-Lyre o día 25 de marzo de 1961, e posteriormente para outros selos como Argo, Capriccio Records, Chandos Records, Decca Records, EMI, Hänssler Classic, Philips Records e Hyperion Records. A orquestra ten unha extensa discografía, sendo a orquestra de cámara con máis gravacións do cun total de máis de 500 rexistros. Moitas gravacións foron dirixidas por Marrom de Iona e Kenneth Sillito cando Marriner estaba ausente. Tamén realizou numerosas gravacións de interpretacións en directo.
A orquestra ten gravado baixo o nome de "Argo Orquesta de Cámara", "Londres de corda", e "Cadeas de Londres." A ASMF tocou nas bandas sonoras de películas como Amadeus (1984),  O Paciente Inglés , e  Titanic (1997). A gravación da banda sonora de Amadeus pola ASMF foi best-séller.
Economía de Santa Lucía
O principal produto agrícola de Santa Lucía é a banana, responsábel por 41% das exportacións do país. Coa mudanza do sistema de preferencias da Unión Europea e a concorrencia da produción latinoamericana, a diversificación económica tornouse unha necesidade.
Os principais produtos de exportación da illa son o plátano e algúns produtos téxtiles que vende ao Reino Unido e aos Estados Unidos por un monto próximo aos US$30 millóns, case a metade das súas exportacións totais.
Entidade local autónoma
Unha entidade local autónoma é unha administración pública de carácter local inferior á do Concello, centrada nos intereses propios dun núcleo separado de poboación.
En Andalucía
En Andalucía foron creadas sobre a base da Lei 7/1993, do 27 de xullo, Reguladora da Demarcación Municipal. As entidades locais autónomas que se cren ao amparo da mencionada lei, terán a condición e tratamento de entidades locais, igualmente gozarán de tal condición aquelas entidades creadas con anterioridade á aprobación desta Lei polo Parlamento de Andalucía, como as EATIM reguladas polo artigo 45 da Lei 7/1985, do 2 de abril, Reguladora das Bases do Réxime Local, salvo que os veciños en forma maioritaria e directa mostren a súa vontade contraria.
Os órganos de goberno nas entidades locais autónomas son a Xunta Veciñal e o Presidente ou Alcalde da entidade local autónoma. A Xunta Veciñal estará composta por un número de vogais que non poderá ser inferior a dous nin superior ao terzo do número de Concelleiros que integren o Concello. A distribución das vogalías realízase en función dos resultados das eleccións para o Concello na sección ou seccións constitutivas da entidade local autónoma. A Xunta Veciñal, composta polo presidente da entidade local e os vogais asume o goberno e a administración xeral da mesma, correspondéndolle especificamente as funcións recollidas na Lei 7/1993 de Demarcación Municipal de Andalucía que en definitiva son todas aquelas atribucións que correspondendo ao Pleno do Concello, lle sexan de aplicación por razón da súa competencia. A Alcaldía da entidade local autónoma preside e executa os acordos da Xunta Veciñal, representa á entidade local e dirixe o seu goberno e administración. Ademais exerce respecto daquela as funcións que a lexislación de réxime local atribúe ao Alcalde, en canto correspóndanse co ámbito da súa competencia.
As competencias das entidades locais autónomas divídense entre propias ou mínimas e delegadas. As competencias mínimas son a concesión de licenzas de obras menores; pavimentación, conservación e reparación de vías urbanas; iluminación pública; limpeza viaria; feiras e festas locais; abastos; funerarios; abastecemento domiciliario de auga potable; rede de sumidoiros; recollida de residuos; e control de alimentos e bebidas. As competencias delegadas son as que os Concellos deleguen nas Xuntas Veciñais de acordo coa súa capacidade e en atención á maior proximidade da xestión administrativa respecto dos cidadáns cando dita prestación áchese localizada no ámbito territorial da propia entidade.
Système universitaire de documentation
O système universitaire de documentation (sistema universitario de documentación) ou SUDOC é un sistema empregado por bibliotecas universitarias de Francia para identificar e manexar os documentos na súa posesión. Este catálogo contén máis de 10 millóns de referencias. A axencia responsable do seu mantemento é a Agence bibliographique de l'enseignement supérieur.
Manuel Luis Casalderrey
Manuel Luis Casalderrey García nado na Coruña o 12 de marzo de 1941, é un químico galego. En 1966 licenciouse en Ciencias Químicas pola Universidade de Santiago de Compostela, doutorándos vinte anos despois. Foi catedrático de Física e Química no IES Sánchez Cantón de Pontevedra até a súa xubilación.
Traxectoria
Pasou a súa infancia en Maside, Ourense, logo estudou o bacharelato no IES Otero Pedraio en Ourense e finalmente rematou os seus estudos en Ciencicas Químicas na Universidade de Santiago de Compostela. A súa tese de doutoramento Interpretación teórica del espectro electrónico de la benzofenona foi dirixida polo profesor Miguel Ángel Ríos Fernández e presentada en 1986.
ANIRMAU
ANIRMAU, tamén coñecido como ANIRMAU - Animation Film Festival, é un festival de cine de animación que se celebra dende 2010 en Lalín, no mes de abril.
Manuel Luis Casalderrey
Traxectoria
No plano docente traballou en diferentes lugares e áreas: entre 1966 e 1968 foi profesor no Instituto Ibáñez Martín de Teruel. De 1968 a 1971 foi profesor agregado de Física e Química no IES Agra do Orzán da Coruña. No curso seguinte traballou no Instituto Virgen de la Luz de Avilés. En 1973 pasu ao Instituto Mixto de Carballo, e en 1975 estableceuse no Instituto Sanchez Cantón de Pontevedra ata a súa xubilación en 2011. Amais, foi director adxunto do Instituto de Ciencias da Educación da USC.
ANIRMAU
Historia e características
Foi fundado en 2010 por Severiano Casalderrey, director e principal impulsor do evento que reúne anualmente unha selección de producións de animación de alcance internacional.
Manuel Luis Casalderrey
Traxectoria
Impartiu cursos dirixidos á formación e perfeccionamiento de profesores e ten realizado investigacións no campo da didáctica de Física e Química e da educación do consumidor.
ANIRMAU
Historia e características
O festival ANIRMAU naceu co obxectivo de promocionar e dar a coñecer a animación audiovisual, e ser un punto de encontro entre os profesionais da animación galega. Caracterízase pola súa orientación didáctica, servindo como vehículo para os alumnos de secundaria da Comarca do Deza.
Manuel Luis Casalderrey
Traxectoria
Desde 1989 é un columnista con artigos de alto interese científico e divulgativo no xornal La Voz de Galicia.
ANIRMAU
Historia e características
As principais sedes do festival son o IES Ramón Mª Aller Ulloa e as salas de cine Filmax. Consta de varias categorías avaliadas por un xurado profesional: curtametraxes de animación e animación multimedia (vídeos musicais, publicidade, cortiniñas e outros formatos alternativos). A edición 2013 destacou por introducir a modalidade de competición oficial de longametraxes de animación. A súa programación acostuma incluír homenaxes, retrospectivas e outras actividades paralelas como charlas, exposicións e talleres de animación.
Hipoglosinos
miniatura|220px|[[Hippoglossus stenolepis.]] miniatura|220px|[[Reinhardtius hippoglossoides.]] A dos hipoglosinos (Hippoglossinae) é, para algúns autores, como os do SIIT e a EOL, unha subfamilia de peixes teleósteos da orde dos pleuronectiformes e familia dos pleuronéctidos.
Porén, outras autoridades e bases de datos, como o WoRMS e a FishBase, consideran aos xéneros deste grupo como integrados na subfamilia dos pleuronectinos.
Como todos os peixes da familia dos pleuronéctidos, os da subfamilia dos pleuronectino teñen un corpo aplanado, asimétrico, e os seus ollos están no mesmo lado do corpo.
Clasificación
Segundo o SIIT e a EOL, a subfamilia está composta por catro xéneros, que comprenden seis especies actualmente existentes.
Junta de Traslaloma
Junta de Traslaloma é un concello español da provincia de Burgos (Castela e León). A súa poboación é de 152 habitantes (INE 2012).
Gabe Pruitt
Gabriel Michael Pruitt, nado nos Ánxeles o 19 de abril de 1986, é un xogador de baloncesto estadounidense.
Universidade
Xogou durante 3 tempadas cos Trojans da Universidade de Southern California, nos cales obtivo unha media de 13,8 puntos e 3,5 asistencias por partido. En 2007 conseguiu co seu equipo chegar a oitavos de final do Torneo da NCAA, caendo ante o número un, North Carolina. Pruitt anotou máis de 10 puntos nos catro partidos disputados no torneo.
Estatísticas
Estas son as súas estatísticas completas do seu paso por USC:
Profesional
Foi elixido no posto 32 da segunda rolda do Draft da NBA de 2007 polos Boston Celtics, equipo co cal comprometeuse para xogar as seguintes dúas tempadas. En xullo de 2009 foi despedido do equipo. O 11 de setembro de 2009 asinou coma axente libre polos New York Knicks, aínda que non chegou a debutar, xogando actualmente en Utah Flash da NBA D-League. O 9 de decembro de 2011 asinou un contrato cos Orlando Magic, mais foi despedido dúas semanas despois.
Liet-Lavlut
Liet-Lávlut 2004
A edición de 2004, ao igual cás dúas anteriores, tio lugar en Leeuwarden (Países Baixos). Resultou gañador o finés Niko Valkeapää. Galiza foi representada por Uxía Senlle, quen acadou o terceiro posto.
Liet-Lávlut 2006
Dado que os saami gañaran dúas das tres competicións, o festival celebrouse en Östersund, Suecia, que é o extremo sur da zona que abarcan os pobos saami (situados nos países nórdicos). Sesenta competidores, cantando en 25 linguas minoritarias, participaron na rolda eliminatoria preliminar. Once cancións, en representación de 11 linguas, foron seleccionadas para a competición final.
Aínda que o gañador foi seleccionado polo xurado do festival, o público puido votar polo seu artista favorito no festival, en Internet e por SMS. O dúo de Johan Kitti saami de Suecia e Ellen Sara Baehr de Noruega gañou o concurso con "Luđiin muitalan”, cantado en saami do norte. O favorito do público foi Liza Pannetier, coa súa canción en occitano, "Soleu Roge". Como representante galego competiu o artista compostelán Narf.
Liet-Lávlut 2008
O concurso tivo lugar o 18 de outubro en Lulea (Suecia) e houbo 11 participantes, que cantaron en galego, meänkieli, bretón, corso, arbëreshë, saami, frisón, friulano, galés, asturiano e mordoviano. Resultou gañador o corso Jacques Culioli co tema "Hosanna in excelsis". Representando a Galiza foi Boy Elliott & the Plastic Bags coa canción "Planeta 19", gañadora do A polo ghit dese ano.
Liet-Lávlut 2009
O concurso de 2009 celebrouse o 31 de outubro no teatro De Harmonie en Leeuwarden, a capital da provincia neerlandesa de Frisia.
A banda de rock de saami finlandés Somby gañou o concurso. O favorito do público foi o Dr. Drer en Cre Posse de Sardeña, coa súa canción en "Soleu Roge".
Liet-Lávlut 2010
A edición de 2010 ten lugar o 27 de novembro en Lorient. Representando a Galiza irá o grupo de rap Mafia Galega, interpretando o tema "Billarda sempre". Ante a falta de apoio institucional, a candidatura galega foi proposta pola Liga Nacional de Billarda. A letra da canción foi escrita por Xabier Cordal.
Glen Jacobs
Jacobs foi 2 veces Campión Mundial: 1 vez campión da WWE e outra da ECW. Tamén destacan os seus reinados como Campión Hardcore, dous como Campión Intercontinental e 9 como Campión Mundial en Parellas.
Inicios
Jacobs comezou a súa carreira como loitador profesional en 1992. Primeiro foi coñecido como Angus King, ó debutar na zona de Saint Louis. Posteriormente trasladouse ó sur e comezou a loitar como The Christmas Creature e Doomsday, aparecendo na United Stated Wrestling Association. Tamén competiu no Xapón coa promoción Pro Wrestling Fujiwara Gumi baixo o seu nome real.
Smokey Mountain Wrestling
O 12 de agosto de 1995, Al Snow e Unabomb foron derrotados por Tracy Smothers & Dirty White Boy, perdendo os Campionatos de Parellas. Como resultado da derrota, Unabomb foi despedido de Smokey Mountain Wrestling.
Glen Jacobs firmou un contrato coa WWF días despois de deixar a SMW.
1995-1996
Jacobs fixo o seu debut na World Wrestling Federation (WWF) como "Dr. Isaac Yankem DDS", o dentista privado de "Jerry "the King" Lawler". Jacobs loitou varias veces contra Bret Hart; durante o seu primeiro combate en SummerSlam perdeu por descualificación. .
Participou como o falso Kevin Nash, cando Jim Ross o introduciu como o compañeiro do falso "Razor Ramon".
1997-1998
O 5 de outubro de 1997 fixo o seu debut na WWF, baixo o nome de "Kane", no evento Bad Blood durante a loita Hell in a Cell na que estaban loitando Shawn Michaels e Mark Calaway. A súa aparición custoulle a derrota ó seu amigo "The Undertaker". . Kane retou a Undertaker a unha loita, pero este rexeitouna. Despois de varios meses, interferiu novamente nun combate de Mark Calaway, prendéndolle lume dentro dun ataúde. Undertaker fixo a súa volta en WrestleMania XIV, onde derrotou a Kane. . Esta serie de combates entre os dous culminou en Unforgiven nun Inferno Match, onde Undertaker novamente saíu victorioso. .
Proteína G (Streptococcus)
A proteína G de estreptococos é unha proteína bacteriana que se liga a inmunoglobulinas, que expresan os estreptococos dos grupos C e G, similar á chamada proteína A pero con diferentes especificidades. É unha proteína da superficie celular de 65-kDa (proteína G G148) e 58 kDa (proteína G C40) que ten aplicacións na purificación de anticorpos ao unirse ás rexións Fab e Fc dos mesmos. A molécula nativa tamén se une á albumina, e como a albumina sérica é un contaminante importante das fontes de anticorpos, o sitio de unión coa albumina foi eliminado nas formas recombinantes da proteína G.
Outras proteínas que se ligan a anticorpos
Ademais da proteína G, outras proteínas bacterianas que se unen ás inmunoglobulinas como a proteína A, a proteína A/G e a proteína L son todas utilizadas comunmente para purificar, inmobilizar ou detectar as inmunoglobulinas. Cada unha destas proteínas que se ligan ás inmunoglobulinas ten un perfil diferente de unión aos anticorpos en canto á porción do anticorpo que recoñecen e a especie e tipo de anticorpos aos que se unen.
Pregamento do dominio B1 da proteína G
Unha simulación por métodos ab initio do dominio B1 da proteína G demostra que, como xa suxerían resultados anteriores, esta proteína inicia o seu pregamento por medio dun evento de nucleación nos residuos de aminoácidos da parte central hidrofóbica seguido de pequenos axustes. Os eventos de pregamento son os seguintes:
Eiruga
miniatura|Eiruga de [[Papilio machaon.]] Unha eiruga é unha larva de bolboreta. Por extensión chámase ás veces eiruga a calquera larva de corpo longo e formado por aneis doutros grupos de insectos, como as dalgúns coleópteros. A eiruga é o estadio larvario dos insectos da orde dos lepidópteros (orde de insectos que comprende as bolboretas e as avelaíñas).
Hábitos
miniatura|Unha eiruga de [[Xeometridae|xeómetra ou verme medidor]]As eirugas son na súa maior parte fitófagas (comen vexetais) en canto a hábitos alimenticios, salvo algunhas especies que son entomófagas (predadoras doutros insectos). O seu crecemento ten lugar a través dunha serie de mudas, con varias fases ou estados intermedios. Son comedoras voraces e moitas delas son consideradas como pragas na agricultura. Moitas especies de avelaíñas e mesmo bolboretas son moi ben coñecidas no seu estadio larvario a causa dos danos que causan á froita e outros produtos da agricultura, ou mesmo cousas domésticas como roupa e libros.
Morfoloxía
1. Cabeza 2. Tórax 3. Abdome 4. Espiráculo 5. Falsas patas anais 6. Falsas patas abdominais 7. Segmento 8. Patas torácicas 9. Antena
Constitución xeral
A maioría das eirugas teñen uns corpos longos, tubulares, e segmentados. O seu corpo é brando e crece, inflando rapidamente, como globos, entre as diferentes mudas. Só a cápsula da cabeza é de consistencia dura.
Cabeza
Nas eirugas, as mandíbulas son duras e afiadas para mastigar as follas; porén, na maioría dos lepidópteros adultos, as mandíbulas atópanse moi atrofiadas, ou son incluso brandas. Detrás das mandíbulas da eiruga podemos atopar o aparato fiador, que segrega e manipula a seda.
Lavanco
Descrición
miniatura|esquerda|Lavanco femia (Anas platyrhynchos). Véxase o espello azul nas alas
Pesa entre 700 e 1.500 gramos, mide de 56 a 65 cm de longo e á envergadura das alas acada os 95 cm. A velocidade de voo chega ós 110 km hora.
O aspecto do macho na época reprodutora é moi característico. É gris co peito e o lombo castaños e a cola negra. A cabeza é de cor verde metálica cun anel branco na parte inferior e o peteiro amarelo agrisado. Na beira posterior das alas ten unha banda azul con beira branca, o espello (speculum), ben visible cando voa. As puntas da cola son rizadas. Entre xullo e agosto o macho perde a plumaxe de gala e o seu aspecto é similar o das femias, agás pola cor do bico, que nas femias é gris escuro ou acastañado.
A plumaxe da femia e de cor castaña clara con debuxos escuros, semellante á das femias doutras especies, das que se diferenza polo espello, que e coma o do macho.
Os lavancos, coma tódolos parrulos, mudan a plumaxe dúas veces ó ano. Untan continuamente as plumas coa graxa procedente dunha glándula situada no comenzo da cola para evita que entre a auga. Collen a graxa co bico e esténdena pola plumaxe.
As formas domésticas ou semidomésticas poden ter cores diferentes da forma salvaxe.
O lavanco cumpre a un tempo, cousa difícil de atopar nunha ave, a regra de Allen e a regra de Bergmann. A regra de Bergmann establece que as formas polares dunha ave determinada son de maior tamaño cás de climas máis quentes. A regra de Allen afirma que os apéndices (coma as orellas ou o bico) tenden a ser máis pequenos nas formas setentrionais dun animal, para evitar perdas de temperatura e meirandes nos exemplares de zonas moi cálidas, para facilitar a difusión de calor. O tamaño do lavanco tamén varía coa latitude e os de Groenlandia son meirandes e máis grosos cós do sur, pero teñen o bico, no que abundan os vasos sanguíneos, máis pequeno.
Os parrulos sostéñense na auga sobre unha especie de colchón de aire. Reteñen o aire entre a penuxe e as plumas exteriores. Esta cámara de aire e a capa de graxa que teñen debaixo da pel evitan que a ave perda temperatura corporal.
Distribución xeográfica e hábitat
O lavanco é un dos parrulos máis comúns e máis espallados polo mundo. Esta presente como reprodutor en todo o hemisferio Norte. Foi introducido en Australia e Nova Zelandia onde se cruzou coa especie local á que está a desprazar.
Angers
Angers é unha cidade francesa, capital do departamento de Maine e Loira dentro da rexión do País do Loira. Foi capital da antiga provincia de Anjou.
Lavanco
Distribución xeográfica e hábitat
En moitas cidades aparecen exemplares híbridos, resultado de cruces con patos domésticos.
É moi adaptable e aparece en zonas acuáticas moi diversas: lagos, pantanos, estanques, lagos alpinos, ríos e mesmo en pequenos bosques e zonas de pradería. Crían mesmo nalgunhas cidades que dispoñen de lugares axeitados.
Costumes
É moi característica a súa maneira de "bañarse": primeiro mete a cabeza na auga, despois bate con forza a auga coas alas e proxéctase cara adiante baixo a superficie.
En estado salvaxe poden vivir entre 10 e 15 anos, pero sábese de animais domésticos que chegaron a idades moi superiores.
A conduta migratoria é moi variable, pero os lavancos que viven na zona norte da súa distribución son estritamente migratorios, e a especie está incluída no AEWA ("Acordo para a conservación das aves acuáticas migratorias de Eurasia e África"). En Europa os do leste e norte emigran a partir de outubro cara o sur, o centro e o oeste do continente. Os exemplares do oeste e sur de Europa son sedentarios. Os do centro poden emigrar, facer desprazamentos curtos ou ser sedentarios.
Alimentación
A parte máis importante da súa dieta é de orixe vexetal, incluíndo plantas acuáticas e terrestres, sementes, froitas. Come tamén insectos, moluscos, larvas, pequenos crustáceos, cabezolos, ras pequenas, crías de peixes, vermes e mesmo ratos pequenos. No outono poden comer landras e outros froitos secos. Mesmo poden comer pan e outros restos de comida.
Se se senten ameazados mentres están comendo na auga, somérxense inmediatamente. Cando comen mergullan a cabeza quedando o corpo vertical mentres arrincan anacos de plantas co bico, que traballa coma un coador, expulsando a auga pero retendo o alimento.
Reprodución
miniatura|left|250px|Femia adulta coas crías
A época de aparellamento en Europa é o comezo da primavera. A danza nupcial ten un ritual complicado. Os machos forman un círculo para realizar a "danza", que é observada polas femias dende un círculo exterior. Ás veces algúns machos que quedan sen parella perseguen a unha femia ata que esta accede a ser copulada polos membros do grupo. Ocasionalmente uns machos poden atacar a outros do mesmo xeito. Os lavancos forman parellas só ata que a femia pon os ovos, momento en que o macho a abandona. Fan os niños de plantas, cerca da auga. A niñada é de entre 7 e 16 ovos, que son chocados de 25 a 28 días. Os polos son precoces e poden nadar e buscar alimentos desde que nacen, aínda que se manteñen preto da mai, da que dependen para impermeabilizar a plumaxe, buscando protección. A conduta dos parruliños ó naceren para identificar a súa nai foi moi estudada e é un momento decisivo do ciclo reprodutivo. Esta fase coñecida como impresión diferénciase doutros tipos de aprendizaxe por dúas características: é irreversible e limítase a un período crítico moi curto. Os patiños tardan entre 50 días e dous meses en ter as plumas completamente desenvolvidas e ser capaces de voar. miniatura|Pitos
Hibridación e sistemática
Os lavancos crúzanse frecuentemente con especies relacionadas do xénero Anas e mesmo con especies non tan próximas, producindo formas híbridas que son, porén, fértiles. Esta circunstancia, pouco habitual, parece deberse á rápida evolución da especie que tería empezado no período, relativamente recente, do Plistoceno Superior. Por suposto as variedades domésticas de parrulos, que derivan do lavanco, poden cruzarse coas aves salvaxes. miniatura|250px|esquerda|Híbrido de parrulo doméstico e lavanco en [[Islandia]] O lavanco é considerado unha especie invasora en Nova Zelandia. Alí, coma noutras partes da súa area de distribución, estanse a ver favorecidos pola urbanización e hibridando cos parentes locais (Rhymer & Simberloff 1996). Esta situación causa preocupación pola conservación das especies próximas ó lavanco coma o Pato de Hawai (Anas wyvilliana), o Pato gris de Nova Zelandia, o Pato negro americano (Anas rubripes), o Pato de Florida (Anas fulvigula), o Pato de bico amarelo (Anas ondulata) ou o Pato mexicano (Anas diazi). No caso deste último, discútese a súa independencia como especie, o que incide nas políticas de conservación.
Por outra parte o Anas zonorhyncha está a introducirse na poboación de lavancos na zona do Primorski Krai no extremo leste de Rusia, se cadra por causa do cambio climático (Kulikova et al. 2004). O Pato das Marianas, posiblemente derivado de cruces entre o lavanco e o Pato negro do Pacífico, extinguiuse no 1980. Os cruces con parrulos domésticos fuxidos están a producir un aumento de tamaño dos lavancos, sobre todo dos machos, que viven en áreas urbanas.
A consideración de que o suposto maior atractivo sexual dos machos salvaxes, orixinado pola súa plumaxe, favorecería, en xeral, a hibridación entre femias domésticas e machos bravos e non ó revés, parece ser incorrecta (Rhymer et al. 1994, Kulikova et al. 2004).