cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Flavonoide
Clasificación dos flavonoides
3. Grupo do flavonol. Os flavonois adoitan ser incoloros ou amarelos e encóntranse nas follas e flores. Os máis importantes son tres: quercetina, é o flavonol amarelo do pole de moitas fagáceas (Quercus sp.); miricetina, presente na uva; e kaempferol, presente nas inflorescencias, ás que protexe da luz ultravioleta. A fisetina é un flavonol que se extrae da planta do xénero Amphipterygium. miniatura|120px|dereita|Estrutura molecular da miricetina. miniatura|120px|dereita|Estrutura molecular do kaempferol. miniatura|120px|dereita|Estrutura molecular da fisetina.
4. Grupo do flavandiol. Hai tres flavandiois característicos: leucocianidina, presente nalgunhas plantas, como no plátano, ou na Ligaria cuneifolia; leucopelargonidina, presente como tal en certa concentración na Medicago truncatula; e leucodelfinidina, que é activa no castiñeiro de indias (Aesculus hippocastanum).
5. As antocianinas, son os pigmentos hidrosolubles presentes no líquido vacuolar das células responsables da maioría das coloracións vermellas, azuis e violetas das flores e follas.
6. Os taninos condensados son macromoléculas constituídas por unidades de flavonoides chamadas antocianidina. Os taninos están moi amplamente distribuídos nas plantas como por exemplo no te, no que contribúen ao sabor adstrinxente.
7. As auronas son responsables da coloración dalgunhas plantas. A pesar de que se suxeriu que estes compostos están relacionados estreitamente coas chalconas, hai poucos indicios sobre as súas vías biosintéticas
8. As flavanonas son precursoras doutros flavonoides máis complexos, pero atópanse como tales en altas concentracións nos cítricos. As máis importantes son narinxenina, presente no zume de laranxa, limón ou pomelo, dándolle un sabor amargo; liquiritixenina, presente na regalicia (Glycyrhiza); e eriodictiol, que se presenta no chícharo actuando como quimioatraente para interaccionar con agrobacterias.
9. Grupo do dihidroflavonol. Os dihidroflavonois son os precursores directos de flavandiois e flavonois, mais tamén teñen certa actividade como tales nalgunhas plantas. Hai tres importantes: dihidromiricetina, presente nas partes aéreas dos uces (Erica spp.), dihidroquercetina, nas uvas brancas ou na silvamar (Smilax aristolochiaefolia); e dihidrokaempferol.
Jamila Madeira
Jamila Bárbara Madeira e Madeira, coñecida como Jamila Madeira, nada en Alte, concello de Loulé o 17 de xullo de 1975, é unha política portuguesa sendo actualmente e desde xullo de 2004 Deputada polo Partido Socialista Europeo no Parlamento Europeo.
Flavonoide
Orixe evolutiva
Os flavonoides apareceron por primeira vez nos devanceiros das plantas terrestres (embriofitas), que inclúen o grupo monofilético de todas as plantas (carrizas, fentos, ximnospermas e anxiospermas). Crese que a adquisición dos flavonoides foi unha das adaptacións chave para a transición á vida terrestre desde a alga verde primixenia, debido á súa capacidade de absorber a radiación ultravioleta, moito máis intensa na atmosfera ca na auga.
Os encimas da biosíntese dos flavonoides aparentemente derivaron de encimas do metabolismo primario das plantas, que tiñan xenes duplicados, o que tería permitido a adaptación dalgúns deses encimas a outras funcións específicas (Iida et al. 1999 Rausher et al. 1999, Durbin et al. 2000).
A vía biosintética dos flavonoides conservouse enormemente no decurso da evolución das plantas, pero houbo considerable diverxencia tanto nas funcións que foron cumprindo os seus produtos finais, coma nos mecanismos que regulan a súa expresión.
Biosíntese
400px|miniatura|Vía de biosíntese dos flavonoides nas plantas. A vía do ácido siquímico iníciase nos plastos por condensación de dous produtos fotosintéticos, a eritrosa 4-P co fosfoenolpiruvato (PEP), e por diversas modificacións obtense o ácido siquímico, do cal derivan directamente algúns fenois nos vexetais. Pero a vía do ácido siquímico normalmente continúa, e a incorporación dunha segunda molécula de PEP leva á formación de fenilalanina.
Funcións nas plantas
miniatura|280px|esquerda|Flor de Tillandsia aeranthos. O pigmento que lle dá cor ás súas brácteas é un flavonoide.
miniatura|200px|dereita|Folla de [[Dionaea muscipula, unha planta carnívora. A cor das súas follas débese a unha antocianina.]]
miniatura|280px|dereita|Estrutura molecular da xenisteína.
Aplicacións en medicina
Os flavonoides consumidos polo ser humano protéxeno do dano dos oxidantes, como os raios ultravioleta (radiación que aumenta en verán); a polución ambiental (minerais tóxicos como o chumbo e o mercurio); algunhas substancias químicas presentes nos alimentos (colorantes, conservantes etc). Como o organismo humano non ten a capacidade de sintetizar estas substancias químicas, debe obtelas enteiramente dos alimentos inxeridos.
Non se consideran vitaminas.
Ao limitaren a acción dos radicais libres (que son oxidantes), os flavonoides reducen o risco de cancro, melloran os síntomas alérxicos e de artrite, aumentan a actividade da vitamina C,, bloquean a progresión das cataratas e a dexeneración macular, evitan as sensacións de calores da menopausa e combaten outros síntomas.
En xeral o sabor é amargo, chegando mesmo a provocar sensacións de adstrinxencia se a concentración de taninos condensados é moi alta. O sabor pode variar dependendo das substitucións presentadas no esqueleto da molécula, chegando algúns mesmo a a usarse como edulcorantes centos de veces máis doces ca a glicosa.
Os seus efectos nos humanos poden clasificarse en:
Por todas estas causas son prescritas as dietas ricas en flavonoides. Abundan en todas as verduras pero as concentracións máis importantes poden encontrarse no brócoli, a soia, o te verde e negro, o viño, e tamén se poden inxerir nalgúns suplementos nutricionais, xunto con certas vitaminas e minerais. Nos froitos, as maiores concentracións se encontran na pel, polo que é mellor comelos sen pelar, debidamente lavados previamente. Tamén é importante salientar que moitos destes compostos se atopan en proporcións variables nos diferentes tipos de viños, sendo responsables do efecto preventivo que ten o consumo moderado de viño sobre as enfermidades cardiovasculares, cáncer e outras enfermidades dexenerativas. As maiores concentracións no tomate están presentes no de tipo "cherry", e na leituga, na do tipo "Lollo Rosso". A concentración dos flavonoides tamén varía moito entre plantas da mesma especie, polo que se recomenda o consumo de verduras de boa calidade, e como os flavonoides se estragan con facilidade, recoméndase consumilas se é posible crúas, e se as cociñamos non se recomenda o uso do microondas nin conxelalas antes de fervelas,
Aplicacións nas plantas ornamentais e nos froitos comerciais
As plantas de maior valor estético teñen maior demanda no mercado, polo que se aplicaron os coñecementos sobre flavonoides para obter determinadas coloracións das plantas.
A fenilalanina amonioliase é activada por situacións de estrés, como pode ser o frío. A baixas temperaturas moitas plantas, como as orquídeas, poden presentar coloracións encarnadas (ou violetas) en follas que inicialmente eran verdes. Isto non é máis ca un mecanismo de defensa, pero pode ter aplicacións comerciais: se pulverizamos con auga un froito nas horas de maior temperatura, favorécese a coloración nas zonas en que non se desenvolve ben a cor normalmente. Este tratamento produce, ao se evaporar a auga, un descenso da temperatura do froito de ata 10 °C, o que frearía temporalmente as reaccións respiratorias e favorecería a reacción de síntese de cianidina producindo uns froitos de cores máis rechamantes, de máis valor comercial.
Reñosa
A reñosa ou vermelliña (Achondrostoma arcasii) é unha especie da familia de peixes ciprínidos, que vive en ríos e lagos da Península Ibérica.
Características
miniatura|esquerda|Vermelliña do [[Río Douro.]] É unha especie de pequeno tamaño, cunha lonxitude máxima de 10 cm e un peso de 40 g, de cabeza pequena, boca subterminal coa aleta dorsal de perfil convexo, coa súa orixe situada na vertical da inserción das aletas ventrais, liña lateral moi marcada e coloración escura no dorso e encarnada na base das aletas pares.
O número de escamas no lateral oscila entre 36 e 48, presenta 7 espiñas radiais nas aletas dorsal e anal e entre 4 e 6 dentes farínxeos.
Reprodúcense entre os meses de maio e xuño, con fecundación externa, depositando os ovos sobre o substrato.
Hábitat
Vive en lagos e ríos de montaña, formando unha asociación característica coa especie Salmo trutta. Vive nos cursos baixos dos ríos, con leitos lamacentos e vexetación acuática palúdica, como nos afluentes do esteiro do río Miño. Tamén é a única especie autóctona que habita en lagos endorreicos, como a lagoa de Gallocanta. É unha especie endémica da Península Ibérica.
Jacobo Rey Porto
Jacobo J. Rey Porto, nado en Caldas de Reis en 1907 e finado na Coruña o 21 de abril de 1975, foi un avogado, escritor e político galego.
Traxectoria
Fillo de José Rey González. Estudou Dereito na Universidade de Santiago de Compostela e foi secretario da Federación Gallega de Estudiantes Católicos. Colaborou en El Pueblo Gallego. Foi xuíz e Xefe local de Falange Española de las JONS (1936-1937) de Caldas de Reis (1939). Colaborou en Acción, Spes, Litoral, La Noche, El Correo Gallego e ABC. No franquismo foi nomeado alcalde de Caldas de Reis. Foi profesor de Literatura. En 1974 gañou o I concurso literario Villa del Corpus de Ponteareas co traballo Puenteareas, villa del Corpus.
Vida persoal
Casou con Esclavitud Goldar Hermo.
Parvalbumina
miniatura| A parvalbumina está implicada no recoñecemento das presas nas serpes Thamnophiine. Unha serpe [[Nerodia fasciata está aquí lambendo primeiro un isco cuberto de parvalbumina e despois intentando atrapalo. ]] A parvalbumina é unha proteína albumina que se une ao calcio e ten un baixo peso molecular de só 9-11 kDa. Esta pequena proteína estable ten sitios de unión ao calcio de tipo man EF e está implicada na sinalización por calcio.
Ten tres motivos man EF e está estruturalmente relacionada coa calmodulina e a troponina C. A parvalbumina está localizada nos músculos de contracción rápida, onde os seus niveis son os máis altos, e tamén no encéfalo e nalgúns tecidos endócrinos.
As proteínas que se unen ao calcio como a parvalbumina xogan un papel en moitos procesos fisiolóxicos, principalmente na regulación do ciclo celular, produción de segundos mensaxeiros, contracción muscular, organización de microtúbulos e fototransdución. As alteracións da función das neuronas que expresan parvalbumina foron implicadas en varias áreas de interese clínico como a enfermidade de Alzheimer, déficit cognitivo relacionado coa idade e algunhas formas de cancro.
Localización e función
A parvalbumina (PV) está presente en interneuronas GABAérxicas do sistema nervioso, especialmente no tálamo reticular, e exprésase predominantemente nas células candieiro e nas células cesta do córtex. No cerebelo, a parvalbumina exprésase nas células de Purkinje e na capa molecular de interneuronas. No hipocampo, as interneuronas PV+ subdivídense en células cesta, axo-axónicas, biestratificadas, e do oriens-lacunosum molecular (células O-LM); cada un destes subtipos ten como diana distintos dominios de células piramidais.
Galo
O termo galo pódese referir a:
Parvalbumina
Localización e función
As conexións das interneuronas PV son principalmente perisomáticas (arredor do corpo celular das neuronas). A maioría das interneuronas PV teñen un pico rápido no potencial de acción. Crese tamén que orixinan as ondas gmma que se rexistran nos electroencefalogramas (EEG).
Galo
Outros
Galó: Gallo:
Parvalbumina
Localización e función
Outros marcadores proteicos que se unen ao calcio son a calretinina (o subtipo máis abondoso no córtex prefrontal dorsolateral, aproximadamente o 50%) e a calbindina. As interneuronas divídense tamén en subgrupos segundo a expresión de neuropéptidos como a somatostatina, neuropéptido Y, colecistoquinina.
Palacio da Zarzuela
O Palacio da Zarzuela é a residencia oficial do rei de España e a Familia Real e sede da Casa Real española; de propiedade estatal, o seu coidado e mantemento está ao cargo do Patrimonio Nacional. Está situada nas proximidades de Madrid, a entrada principal está no quilómetro 3.4 da estrada nacional N-VI.
Construíuse no século XVII por orde do Cardenal Infante Fernando, irmán do rei Filipe IV como sede de bailes e festas e foi reformado no século XVIII por orde de Carlos IV. Durante a Guerra Civil española foi case totalmente destruído quedando soamente a fachada, restaurado en 1959, converteuse en 1963 na residencia oficial do entón Príncipe de España, Xoán Carlos. En 1975 sufriu unha ampliación e creouse o actual salón de audiencias.
Ninfa (mitoloxía)
miniatura|300px|Hilas e as ninfas, de [[John William Waterhouse (1896).]]
Na mitoloxía grega, unha ninfa é un ser mitolóxico membro dun grande grupo de espíritos femininos da natureza, ás veces unidos a un lugar ou orografía particular. As ninfas adoitaban acompañar a varios deuses e deusas, e eran con frecuencia o obxectivo de sátiros luxuriosos.
As ninfas son as personificacións das actividades creativas e alentadoras da natureza. A palabra grega νύμφη significa "noiva" e "virxe", entre outras cousas; ou sexa, unha muller en idade casadeira. Outros fan referencia a esta palabra (e tamén á latina nubere e mais á alemá Knospe) como unha raíz que expresa a idea de ‘crecer’ (segundo Hesiquio de Alexandría, un dos significados de νύμφη é ‘botón de rosa’). O lar das ninfas está nas montañas e arboredos, nos mananciais e ríos, nos vales e nas frías grutas. Con frecuencia son o séquito de divindades superiores: de Ártemis a cazadora, de Apolo o profeta, do trouleiro e deus das árbores Dioniso, do mensaxeiro Hermes e tamén de deuses rústicos como Pan, deus dos pastores.
Bebida alcohólica
miniatura|[[Viño tinto.]] miniatura|Sección de bebidas alcólicas nun hipermercado. As bebidas alcohólicas ou alcólicas son bebidas que conteñen o etanol (coñecido popularmente como alcohol etílico). A dependencia das bebidas alcohólicas denomínase alcoholismo.
Atendendo á elaboración pódese distinguir entre bebidas producidas por fermentación alcohólica (viños, cervexas, hidromel, sake etc.), nas cales o contido en alcohol non pasa de 18-20 graos; e as producidas por destilación, xeralmente a partir dun produto de fermentación (licores, augardentes etc.)
En España celébrase o día sen alcohol o 15 de novembro.
A cantidade de alcohol dun licor ou outra bebida alcohólica exprésase ben polo volume de alcohol que conteña ou ben polos seus graos de alcohol, a porcentaxe da alcohol do total da bebida.
Alfredo Freixedo Alemparte
Alfredo Freixedo Alemparte, nado en Ourense en 1946, é un arquitecto galego.
Traxectoria
Obtivo o título de Arquitecto pola Escola Técnica Superior de Arquitectura de Madrid. É Profesor na área de Proxectos arquitectónicos do departamento de Proxectos arquitectónicos e Urbanismo da Universidade da Coruña e imparte clase na Escola Técnica Superior de Arquitectura da Coruña. .
Tursiops
miniatura|230px|[[Tursiops aduncus]] miniatura|230px|[[Tursiops australis]] Tursiops é un xénero de cetáceos odontocetos da familia dos delfínidos que reúne tres especies coñecidas como arroaces, que se encontran amplamente difundidas en todos os mares do mundo.
Etimoloxía
O nome latino Tursiops deriva do grego antigo θύρσος týrsos, "tirso", o báculo enramado que levaba o deus Baco e as bacantes que participaban no seu culto, e o elemento do latín científico -ops, que deriva do grego ώψ óps, "vista", "aparencia", e que quizais fose o nome dunha especie de golfiño, ou talvez do feito que os arroaces se denominen en inglés bottlenose dolphins, é dicir, "golfiños con fociño de botella".
Taxonomía
Durante moito tempo os científicos pensaron que o xénero Tursiops era monoespecífico, coa única especie Tursiops truncatus, aínda que moitos pensaban en que podería haber máis dunha.
Desde que en 1998 Rice recoñeceu como válida a especie Tursiops aduncus (que fora descrita por Ehrenberg en 1833) houbo un crecente consenso de que o xénero estaba formado por estas dúas especies.
Pero recentes estudos de xenética molecular permitiron un mellor coñecemento deste problema, anteriormente insuperábel, e unha terceira especie, Tursiops australis foi descrita en 2011.
Polo tanto, na actualidade están recoñecidas tres especies dentro do xénero:
Características
As principais características das especies do xénero Tursiops son as seguintes:
Hyaena
Hyaena é un xénero de mamíferos carnívoros, o tipo da familia dos hiénidos.
Especies
O xénero Hyaena inclúe dúas especies:
Antigamente a hiena parda se clasificara nun xénero independente, Parahyaena, e aínda hoxe algúns autores manteñen esta clasificación, como o NCBI.
Kosmos 526
Kosmos 526 (Космос 526 en ruso), tamén denominado DS-P1-Yu Nº 59, foi un satélite artificial soviético lanzado o 25 de outubro de 1972 mediante un foguete Kosmos 2I desde o cosmódromo de Plesetsk.
Características
Kosmos 526 foi o quincuaxésimo noveno membro da serie de satélites DS-P1-Yu e o quincuaxésimo segundo lanzado con éxito tralo fracaso dos lanzamentos do segundo, vixésimo terceiro, trixésimo segundo, cuadraxésimo, cuadraxésimo cuarto e quincuaxésimo cuarto membros da serie. Estaba adicado a servir como obxectivo para as probas antisatélites e antimísiles soviéticas.
Kosmos 526 foi inxectado nunha órbita inicial de 511 km de apoxeo e 282 km de perixeo, cunha inclinación orbital de 71 graos e un período de 92,1 minutos. Reentrou na atmosfera o 8 de abril de 1973.
Eveline Widmer-Schlumpf
Eveline Widmer-Schlumpf, nada o 16 de marzo de 1956 en Felsberg, no cantón dos Grisóns, é unha avogada e política suíza, ex-membro da Unión Democrática do Centro e actual membro do Partido Burgués Democrático.
Plaça d'Espanya
miniatura|300px|Plaça d'Espanya.
Eveline Widmer-Schlumpf
Formación
Filla do antigo conselleiro federal Leon Schlumpf, creceu en Felsberg, comuna na que reside actualmente. En 1976, obtén o seu certificado de maturidade (bacharelato) no Gymnasium de Coira. Tralo cal comeza os seus estudos de dereito na Universidade de Zúric, obtendo a súa licenza en 1981 e o seu doutoramento en 1990.
Plaça d'Espanya
A Plaça d'Espanya (en galego: Praza de España) de Barcelona é unha das prazas máis significativas da capital catalá. Foi construída durante a Exposición Internacional de 1929, segundo un proxecto elaborado por Josep Puig i Cadafalch e Guillem Busquets e finalizado por Antoni Darder. Con 34.000 metros cadrados é a segunda maior praza de España, tras a Praza de España de Madrid, e por diante da Plaça de Catalunya de Barcelona.
Eveline Widmer-Schlumpf
Formación
Traballa como avogada e notaria entre 1987 e 1998, elixida paralelamente á corte do distrito de Trin desde 1985, a cal preside entre 1991 e 1997.
Plaça d'Espanya
É un importante centro do tránsito da cidade, ao confluír nela a Gran Via de les Corts Catalanes, a Avenida do Paral·lel, a rúa Tarragona, a rúa Creu Coberta e a Avenida María Cristina, a través da que se accede á zona de Montjuïc, e onde se sitúa a Feira de Mostras e o Museo Nacional de Arte de Cataluña. Outros edificios importantes da praza son o Centro Comercial Les Arenes (antiga praza de touros, obra de estilo neomudéxar de August Font i Carreras) e o Hotel Plaça, así como as chamadas Torres Venecianas, obra de Ramon Reventós, construídas para a Exposición de 1929. Tamén se atopan o Instituto Municipal de Educación e unha comisaría dos Mossos d'Esquadra.
Eveline Widmer-Schlumpf
Formación
Membro do Gran Consello do cantón dos Grisóns de 1994 a 1998, antes de ser a primeira muller elixida no Consello de Estado do cantón dos Grisones en 1998, o cal preside en 2001 e 2005. É nai de tres fillos, dúas mulleres e un home. Desde maio de 2004, é membro do Consello do Banco Nacional Suízo e presidenta da Conferencia de directores cantonais de finanzas. Como tal, loita en 2004 contra o paquete fiscal proposto pola Confederación, proxecto que foi finalmente rexeitado en votación popular.
Plaça d'Espanya
A nivel de transportes, atópase a Estación de Plaça Espanya das liñas 1 e 3 do Metro de Barcelona, e outra homónima dos Ferrocarrils de la Generalitat de Catalunya.
Eveline Widmer-Schlumpf
Consello Federal
O 12 de decembro de 2007 por iniciativa do grupo parlamentario socialista-verde-demócrata, é elixida ao Consello Federal pola Asemblea federal, obtendo na segunda volta das eleccións 125 votos contra 115 votos de Christoph Blocher, conselleiro federal saínte, sen ser oficialmente candidata a este posto. Logo dalgunhas horas de suspensión da sesión, o parlamento federal deulle un prazo de reflexión até o 13 de decembro as oito da mañá para indicar se aceptaba ou non a súa elección. No momento indicado, Eveline deu a súa aceptación á proposta, converténdose na quinta muller en ser elixida no Consello Federal, e a terceira da lexislatura actual. O seu partido declarou que ao aceptar a súa elección, ela e o seu colega Samuel Schmid serían excluídos dos grupos parlamentarios, xa que a UDC pasou á oposición, algo nunca antes visto en Suíza.
Plaça d'Espanya
Historia
miniatura|300px|esquerda|Fonte da Plaça d'Espanya. A Plaça d'Espanya foi proxectada por Ildefons Cerdà no seu plan de Ensanche como vía de comunicación entre Barcelona e as poboacións do Baix Llobregat. Logo dun primeiro proxecto para urbanizar a praza de Josep Amargós (1915), finalmente encargáronse das obras Josep Puig i Cadafalch e Guillem Busquets, continuadas por Antoni Darder desde 1926. Deseñaron un conxunto monumental de forma circular, ao redor dun hemiciclo formado por unha columnata de estilo barroco, influenciada na Praza de San Pedro do Vaticano de Bernini. Na praza construíronse os hoteis da exposición, obra de Nicolau Maria Rubió i Tudurí, dos que só queda en pé o situado entre a Gran Via e a rúa Creu Coberta, actualmente destinado ao CEIP "Francesc Macià" e ao Instituto Municipal de Educación. No acceso da praza que conduce á Avenida da Raíña María Cristina situáronse dúas altas torres, inspiradas nos de San Marcos de Venecia, obra de Ramon Reventós.
No centro da praza -onde anteriormente se atopaba a cruz de termo da cidade na antiga estrada de Madrid- figura unha fonte monumental deseñada por Josep Maria Jujol, cunha ornamentada decoración escultórica obra de Miquel Blay e os irmáns Miquel e Llucià Oslé. De inspiración clásica, o sentido iconográfico da obra representa unha alegoría poética a España: sobre un estanque de planta triangular sitúase unha edícula con tres nichos con grupos escultóricos que simbolizan os ríos que desembocan nos tres mares que rodean a Península Ibérica, o Ebro (Mediterráneo), o Guadalquivir e o Texo (Atlántico) e unhas figuras de adolescentes para os ríos do Mar Cantábrico, obra de Blay; nos vértices do estanque sitúanse tres grupos que representan os froitos e dons das augas: a Abundancia, a Saúde Pública e a Pesca e a Navegación, obra dos irmáns Oslé; ao redor do corpo central sitúanse tres columnas con diversas figuras e emblemas que simbolizan a Relixión (unha cruz con Ramon Llull, Santa Tareixa de Xesús e San Ignacio de Loiola), o Heroísmo (unha espada con Paio, Xaime I de Aragón e Isabel a Católica), e as Artes (un libro con Ausiàs March e Miguel de Cervantes); remata a obra un recipiente de acender lume con tres Vitorias, obra en bronce do escultor Tomàs Llovet.
Eveline Widmer-Schlumpf
Consello Federal
O 1 de xuño a Unión Democrática do Centro decide excluír a sección grisoa do partido nacional, polo que o 16 de xuño os membros da devandita sección deciden formar un novo partido, chamado nun principio Partido Burgués, o cal sería renomeado máis tarde como Partido Democrático Burgués, trala creación da sección bernesa.
O 22 de setembro de 2008 Eveline Widmer-Schlumpf debe substituír a Hans-Rudolf Merz no departamento federal de Finanzas, debido a que este sufriu un ataque cardíaco.
Alberto Campillo García
Alberto Campillo García, nado en Vigo o 13 de marzo de 1988, é un futbolista galego. Xoga de defensa no Arousa
Traxectoria
Comezou a xogar no Colexio Hogar, de Vigo, pero pronto entrou nas categorías inferiores do Celta de Vigo baixo as ordes de Javier Maté. Nestes anos foi internacional coa Selección de fútbol de España sub-16 e sub-17.
Na tempada 2004–05 debutou co Celta de Vigo B en Segunda División B, ante o Real Madrid Castilla con só 16 anos.
Co primeiro equipo acabado de descender a Segunda División na pretempada do curso 2007–08 foi convocado polo adestrador, Hristo Stoichkov, para xogar un amigábel o 12 de agosto de 2007, con 19 anos de idade.
Co Celta de Vigo tería outras dúas oportunidades en amigábeis, primeiro ese mesmo 2007 ante o Porriño Industrial e en 2010 ante o Cultural Areas baixo a dirección de Eusebio Sacristán.
Ese mesmo ano 2010 deixou de pertencer ao Celta de Vigo e fichou polo Rápido de Bouzas. Pouco despois fichou polo CD Ourense.
Jafudà Cresques
Jafudà Cresques, nado en Palma en c. 1350, e finado en Barcelona, en 1410 ou 1427, tamén coñecido como Jehudà Cresques, Jaume Ribes e Cresques lo Juheu ("Cresques o Xudeu"),, foi un cartógrafo xudeu de orixe mallorquina e, probablemente, o home que coordinou os descubrimentos marítimos da escola naval de Portugal a partir de Sagres, a comezos do século XV.
Era o fillo doutro cartógrafo notable, Cresques Abraham, nado en Mallorca. Jafudà frecuentou a corte do rei Pedrp III, Xoán I e Martiño o Humano, onde fixo varios traballos de cartografía: xunto co seu pai, el foi, probablemente, o autor do Atlas catalán de 1375, considerado unha obra mestra de cartografía na Europa medieval. Tamén fixo un mapa do mundo para a sinatura comercial toscana Datini, e recibiu distincións e a protección dos reis de Aragón.
Nado no seo dunha familia xudía, converteuse ó cristianismo  como resultado dos saqueos do barrio xudeu de Palma en 1391 e, a continuación, adoptou o nome de Jaume Ribes (Jacobus Ribus, en latín). Como tal, parece que foi quen de ser nomeado coordinador portugués da cartografía da escola naval de Sagres na década de 1420; houbo un tal mestre Jacomé de Mallorca con este cargo. Moitos estudosos cren que era a mesma persoa, pero a cuestión é controvertida.
Gran Via de les Corts Catalanes
miniatura|Cruzamento da Gran Via coa [[Rambla de Catalunya.]]
A Gran Via de les Corts Catalanes (en galego: Gran Vía das Cortes Catalás), coñecida popularmente como Gran Via, é unha das vías máis importantes da cidade de Barcelona, que a cruza lonxitudinalmente cun percorrido de máis de 13 quilómetros, sendo a rúa máis longa e con máis portais de España. A numeración chega do 21 ata o 1.198.
Trazado
A Gran Via arrinca do límite con L'Hospitalet de Llobregat, preto da praza de Ildefons Cerdà, e acaba ao outro extremo de Barcelona, no límite con Sant Adrià de Besòs.
No seu percorrido atravesa varias prazas: a Plaça d'Espanya, a Plaça de la Universitat, a Plaça de Tetuan e a Plaça de les Glòries Catalanes.
O tramo que segue ao norte cara a Sant Adrià de Besòs coincide co primeiro tramo da Autoestrada do Maresme, e por el circulan as vías da liña T5 do Trambesòs. A liña 1 do metro discorre polo seu subsolo entre as estacións de Espanya e Universitat e a liña 2 entre a anterior e o cruzamento con Marina.
Historia
No plan Cerdà chamouse a esta vía Letra N, Número 11, pero en 1900 este nome foi substituído por Cortes, que permaneceu ata o 1931, ano en que pasa a denominarse Avinguda de les Corts Catalanes, aínda que durante a ditadura franquista foi oficialmente denominada Avenida de José Antonio Primo de Rivera.
No tramo que vai entre a rúa Balmes e a Rambla de Catalunya caeron varias bombas lanzadas pola aviación italiana en 1938 durante a guerra civil. No ano 2001 levantouse un monumento conmemorativo que se pode ver xusto diante do cine Coliseum.
En 2007 inaugurouse a reforma integral da Gran Via ao seu paso polo Distrito de Sant Martí, entre o termo municipal de Sant Adrià de Besòs e a praza de Glòries. Unha custosa obra na que se realizou a semicobertura da autoestrada ao seu paso por este distrito, que gañou en calidade de vida, diminuíndo considerablemente a contaminación acústica que sufría. Revisáronse ademais os usos das novas zonas en superficie, enlazando rúas en sentido mar-montaña que quedaban anteriormente cortadas pola autoestrada, incluíndo novas zonas verdes e permitindo o paso da nova liña de tranvía subterráneo.
Rambla de Catalunya
miniatura|Rambla de Catalunya. A Rambla de Catalunya é unha das vías máis céntricas de Barcelona que discorre pola dereita do Eixample en dirección mar-montaña entre o Passeig de Gràcia e a rúa de Balmes.
Nace na plaça de Catalunya e acaba na Avinguda Diagonal. É un paseo basicamente comercial onde abundan as tendas de moda. Na actualidade hai dúas salas de cine: o Club Coliseum e o Alexandra, que integra diversas salas e a pequena sala Alexis. No pasado no número 3 atopábase o desaparecido Teatro Barcelona, e outros cines foron desaparecendo co tempo, como o Alcázar.
É a continuación das populares Rambles cara ao Eixample e exceptuando o primeiro tramo (pl. Catalunya - Gran Via), onde hai un aparcadoiro subterráneo, o resto ten un magnífico paseo central bordeado de tilos cunha escultura en cada extremo: O touro sentado na esquina coa Gran Via e A xirafa coqueta xunto á Diagonal. As dúas esculturas son obras de Josep Granyer.
No ano 1990 foron ampliadas as beirarrúas laterais e rehabilitado todo o paseo central.
Antonio Tejero
Antonio Tejero Molina, nado en Alhaurín el Grande (Málaga) en 1932, é un ex-tenente coronel da Garda Civil. Foi un dos principais xefes do golpe de estado frustrado do 23 de febreiro de 1981 en España, popularmente coñecido como 23-F.
Golpe de estado
Xa fora procesado en 1979 por un intento de golpe de estado coñecido como Operación Galaxia. Por este feito foi condenado a sete meses de cárcere.
Nunha carta aberta ao rei Xoán Carlos I publicada no xornal El Imparcial con anterioridade ao 23-F argumentou que "...no proxecto de Constitución hai demasiadas bandeiras facendo sombra á única e neste proxecto non van incluídos algúns valores polos que cremos paga a pena arriscar as nosas vidas. Nel non están os nosos mortos".
A tarde do 23-F, ao mando duns 200 gardas civís asaltou o Congreso dos Deputados, que neses momentos celebraba a sesión de investidura como Presidente do Goberno de Leopoldo Calvo-Sotelo Bustelo. Secuestrou a todos os deputados ata as 10 da mañá do 24 de febreiro de 1981, cando se entregou ao fracasar o intento de golpe de estado.
En principio Tejero pensaba apoiar coa toma do Congreso co obxectivo de axudar ao xeneral Alfonso Armada a tomar o poder como presidente dun Goberno de salvación nacional pero cando este último lle comunicou os seus plans de que no devandito goberno houbese representantes de tódolos partidos (incluídos socialistas, comunistas e nacionalistas), sublevouse contra o seu superior e continuou actuando pola súa conta.
Prisión e últimos anos
Foi procesado e encarcerado, permanecendo na prisión de Alcalá de Henares ata o 3 de decembro de 1996 en que saíu en liberdade condicional. Dende o 17 de setembro de 1993 xa gozaba de réxime aberto. En 1982 organizou dende o cárcere un efémero partido político de extrema dereita para presentarse ás eleccións xerais, Solidaridad Española, que desapareceu tras estas debido aos seus raquíticos resultados.
Foi expulsado da Garda Civil e actualmente reside entre Madrid e Alhaurín de la Torre, nos últimos tempos escribiu cartas ao director do xornal Melilla Hoy criticando o estatuto de Cataluña.
Jon Bojer Godal
Jon Bojer Godal, nado en 1937 en Telemark, é artesán e un estudoso noruegués especializado na cultura tradicional nórdica.
Traxectoria
Vén focalizando o seu traballo nos usos da madeira en vivendas e embarcacións, e na carpintería de ribeira e as técnicas de navegación das embarcacións tradicionais.
Estudou na Escola superior de enxeñaría agrícola de Noruega (Norges Landbrukshøgskole). Foi director e profesor de cultura mariñeira na Escola superior popular de Rissa (Fosen Folkehøgskole i Rissa). Está rexistrado como artesán oficial do museo etnográfico de Maihaugen en Noruega.
Ten publicado traballos sobre usos dos materiais tradicionais. A súa obra máis extensa son os catro volumes sobre embarcacións dos fiordes (Åfjordbåt) e embarcacións das rexións do norte (Nordlandsbåt), que escribiu xunto con Gunnar Eldjarn.
Está interesado nas relacións entre as embarcacións nórdicas como o Geitbåt (o barco "cabuxa") e as dornas galegas.
Buzacos, Freixo, Celanova
Buzacos é un lugar da parroquia de Freixo no concello ourensán de Celanova na comarca da Terra de Celanova. Tiña 1 habitante no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, que era unha muller.
Bágoa da Raíña
Bágoa de Raíña foi un grupo galego de música folk, formado en Ortigueira en 1995. A banda participou en tres edicións do Festival Internacional do Mundo Celta, nos anos 1995, 1997 e 1998. O conxunto leva dende o ano 1999 sen actividade.
Bosnia
Bosnia pódese referir a:
Owensboro, Kentucky
miniatura|Catedral de Santo Estevo, en Owensboro Owensboro é unha cidade situada no condado de Daviess no estado estadounidense de Kentucky. No censo de 2010 tiña unha poboación de 57.265 habitantes e unha densidade de poboación de 1.082,98 persoas por km².
Xeografía
miniatura|[[Ponte sobre o río Ohio, en Owensboro]] Owensboro está situado nas coordenadas 37º45 '26N / 87º7'3 O. Segundo a Oficina do Censo dos Estados Unidos, ten unha superficie total de 52.88 km², da que 49.45 km² corresponden a terra firme e 3,42 km²  (o 6,48 %) é auga.
Demografía
Dos 57.265 habitantes, Owensboro está composto por un 87,53 % de brancos, un 7,3 % de afroamericanos, un 0,14 % de amerindios, un 0,88 % de asiáticos, un 0,08 % de insulares do Pacífico e un 1,6 % doutras razas, e o 2,48 % pertencen a dúas ou máis razas. Do total da poboación, o 3,22 % son hispanos ou latinos de calquera raza.
Voltaire
François-Marie Arouet, nado en París o 21 de novembro de 1694 e finado na mesma cidade o 30 de maio de 1778, foi un poeta, ensaísta, dramaturgo, filósofo e historiador ilustrado francés, máis coñecido co pseudónimo de Voltaire.
Ciclopentano
O ciclopentano é un hidrocarburo alicíclico saturado moi inflamable con fórmula química C5H10, formado por un anel de cinco átomos de carbono cada un unido a dous átomos de hidróxeno por encima e debaixo do plano do anel. É un líquido incoloro con cheiro a petróleo. O ciclopentano é un cicloalcano (alcano que ten un ou máis ciclos na súa molécula). miniatura|esquerda|120px|A estrutura típica do ciclopentano é a conformación en "sobre". Fórmase polo cracking do ciclohexano en presenza de alúmina a alta temperatura e presión.
Voltaire
Voltaire destacou no século XVIII e ocupou un lugar particular na memoria colectiva dos franceses. Con el, iníciase a figura do intelectual comprometido ao servizo da verdade, da xustiza e da liberdade de pensamento. Foi elixido membro da Academia Francesa en 1746.
Ciclopentano
Foi preparado por primeira vez en 1893 polo químico alemán Johannes Wislicenus.
Voltaire
Símbolo da Ilustración, xefe de fila do partido filosófico, o seu nome está asociado ao seu combate polo progreso, a tolerancia e contra «a infamia», nome que deu ao fanatismo relixioso. Era, con todo,  deísta e o seu ideal era o dunha monarquía moderada e liberal, ilustrada polos «filósofos». Actuou, por outra banda, coas elites avanzadas da Europa da Ilustración servíndose da súa inmensa notoriedade e tomando, el só, a defensa das vítimas da intolerancia relixiosa e da arbitrariedade en asuntos que se fixeron soados (asunto Calas, Sirven, o cabaleiro de Várrea, conde de Lally ...).
Ciclopentano
Aplicacións industriais
O ciclopentano utilízase na fabricación de resinas sintéticas e adhesivos de goma e tamén para producir unha estrutura celular tipo escuma (blowing agent) na fabricación da escuma illante de poliuretano, que se encontra en moitas aplicacións domésticas, como refrixeradores e conxeladores, en substitución de substancias nocivas para o medio ambiente como o CFC-11 e HCFC-141b
Voltaire
Da súa impoñente obra literaria, lense hoxe esencialmente os seus escritos «filosóficos» en prosa: contos e novelas (  Cándido  é a súa obra máis soada), Cartas inglesas,  Dicionario filosófico e unha correspondencia monumental da que coñecemos máis de 15 000 cartas dun total estimado ás veces en 40.000. O seu teatro, as súas poesías épicas, as súas obras históricas, que fixeron del un dos escritores franceses máis soados no século XVIII, son hoxe amplamente esquecidas ou ignoradas. A reputación de Voltaire parece, como o seu estilo, marcada pola elegancia e a precisión, e a miúdo ao servizo dunha ironía mordaz.
Ciclopentano
Aplicacións industriais
Tecnoloxías máis avanzadas, como hardware de computadoras e equipamento para viaxar ao espazo empregan lubricantes de ciclopentano multialquilados (MAC) debido á súa extremadamente baixa volatilidade.
Voltaire
Ao longo da súa vida, Voltaire frecuentou "os grandes" e afagou os monarcas, sen disimular o seu desprezo polo pobo, pero tamén estivo suxeito á inxerencia do poder, que a acabaría encarcerando na Bastilla e obrigouno ao exilio en Inglaterra ou nos arredores de París. O 1749, despois da morte de Émilie du Châtelet, con quen mantivera unha relación axitada de quince anos, foi ao tribunal de Prusia, pero, decepcionado nas súas esperanzas de xogar un gran papel con Frederico o Grande en Berlín, enfadouse con el despois de tres anos, e deixou Berlín en 1753. Refuxiouse un pouco máis tarde nas Delicias, en Suíza, preto de Xenebra, antes de gañar en 1759 unha herdanza en Ferney, na fronteira francoxenebrina, ao abrigo dos poderosos. Sacou proveito da propiedade e fixo de Ferney un centro de cultura prezado en toda Europa. Non volveu a París ata 1778 onde foi ovacionado polo pobo. Morreu aos 84 anos.
Ciclopentano
Formulación dos cicloalcanos
Os cicloalcanos poden ser formulados por un proceso chamado reformado catalítico. Por exemplo, o 2-metilbutano pode ser reformado a ciclopentano utilizando un catalizador de platino. miniatura|esquerda|Modelo estendido do ciclopentano.
Voltaire
Voltaire era un amante do luxo, os praceres da mesa e da conversación, que consideraba, xunto co teatro, como unha das formas con maior éxito da vida en sociedade. Preocupado pola súa capacidade material para garantir a súa liberdade e a súa independencia, acumulou unha fortuna considerable en operacións especulativas, o que lle permitiu instalarse en 1759 no castelo de Ferney rodeado dunha corte de bos espíritos. Era, con todo, un busca-razoes, e ás veces feroz, contra os seus adversarios, por exemplo con Jean-Jacques Rousseau e con Crébillon.
Considerado pola Revolución Francesa -co seu adversario Jean-Jacques Rousseau- como un precursor (entrou no Panteón en 1791, o segundo despois de Mirabeau), foi adulado pola Terceira República Francesa. Durante o século XIX, o seu pensamento alimentou as paixóns antagonistas dos adversarios e defensores da laicidade do estado e da escola pública, máis aló do espírito da Ilustración.
O pseudónimo «Voltaire»
Existen varias hipóteses achega do pseudónimo Voltaire. Unha versión moi aceptada di que deriva do apelativo Petit Volontaire (o pequeno voluntario) que usaban os seus familiares para referirse a el de neno. Con todo, parece ser que a versión máis verosímil é que Voltaire sexa o anagrama de Arouet L(e) J(eune) (Arouet, o mozo), utilizando as maiúsculas do alfabeto latino.
Tamén existen outras hipóteses: pode tratarse do nome dunha pequena facenda que posuía a súa nai; díxose que pode ser o sintagma verbal que significaba en francés antigo que el  voulait faire  taire (‘desexaba facer calar’, de aí  vol-taire), por mor do seu pensamento innovador, que poden ser as sílabas da palabra  re-vol-tair (‘revoltoso’) noutra orde. En calquera caso, é posible que a elección que o mozo Arouet adopta, tras a súa detención en 1717, sexa unha combinación de máis dunha destoutras hipóteses.
Infancia
Fillo do notario François Arouet, François-Marie Arouet naceu o 21 de novembro do 1694; pero, en varios escritos, o mesmo Voltaire afirmaba nacer en realidade nove meses antes, o 19 ou 20 de febreiro de 1694 en Châtenay-Malabry. O seu bautizo, o 22 de novembro en París na igrexa de Saint-André des-Arts, sería atrasado como consecuencia da pouca esperanza de supervivencia do bebé. Arouet cuestionaba, mesmo, a súa paternidade.
Os Arouet
Por parte do pai os Arouet son orixinarios dunha pequena vila do norte de Poitou, Saint-Loup-Lamairé, preto de Airvault, onde exercerón durante os séculos XV e XVI unha actividade de curtidores, que enriquece os antepasados de Voltaire, os Arouet eran un exemplo da ascensión social na burguesía no século XVI. O primeiro Arouet foise da súa provincia e instalouse en París en 1625, onde abriu unha tenda de vendedor de sabas e de seda. Casou coa filla dun rico comerciante de teas e enriqueceuse o suficiente como para comprar, para o seu fillo, o pai de Voltaire, un cargo de notario en Châtelet en 1675, asegurando ao seu titular o acceso á pequena nobreza de toga. Este último, traballador austero e honesto nas relacións importantes, redondea máis a fortuna familiar, casou coa filla dun secretario penal do parlamento parisiense e vendeu o seu estudo en 1696 para gañar un cargo de conselleiro do rei, recadador das especies no Tribunal de contas. Tiña un irmán máis vello, Armand Arouet (1685-1745), avogado do parlamento, católico rigoroso e xansenista obstinado e solteiro, de quen Voltaire herdou os bens, e unha irmá, Marie Arouet (morta o 15 de outubro do 1726), esposa de Pierre François Mignot, corrector na Cámara das contas e única persoa da súa familia que lle manifestou afecto. A irmá tivo dous fillos, un deles o abade Mignot, e dúas mozas, señora de Fontaine e Marie Louise Mignot, a futura señora Denis. Contrariado e triste, o pai de Voltaire dicía: «Teño por fillos dous tolos, un en prosa e outro en verso».
Educación: os xesuítas e a sociedade libertina do Temple
miniatura|160px|O cercado do Temple, detalle do plano de [[Michel-Étienne Turgot|Turgot, 1739. O palacio do gran prior atópase á dereita da porta de entrada]] Arouet pai quería dar ao seu fillo pequeno unha formación intelectual que estivese á altura dos dons que este manifestaba desde a súa máis nova idade. Aos dez anos, entrou nos xesuítas do colexio Louis-le-grand, o establecemento máis frecuentado e máis caro da capital. Os xesuítas ensináronlle latín, grego e retórica, pero querían antes de todo formar persoas de mundo e iniciaban os seus alumnos nas artes sociais: confrontacións oratorias, defensas xudiciais, concurso de versificación e teatro, que ocupaba un amplo espazo na vida do colexio. Alumno brillante, enseguida fíxose soado pola súa facilidade de versificar, Arouet aí aprendeu a agradar e falar de igual a igual cos grandes. Teceu relacións de amizade e relacións precisas que saberá usar toda a súa vida: os irmáns de Argenson, René Louis de Voyer de Paulmy d'Argenson e Marc-Pierre de Voyer de Paulmy d'Argenson, futuros ministros de Luís XV de Francia e o futuro duque de Richelieu.
En sentido contrario á educación dos xesuítas, a frecuentación da sociedade libertina do Temple tivo unha influencia non menos importante sobre o mozo Arouet. O abade de Châteauneuf, padriño seu e home de letras, introdúceo desde a idade dos doce anos nesta sociedade que se reunía no Templo, no hotel de Philippe de Vendôme, gran prior da orde de Malta, con membros da alta nobreza e poetas, epicúreos, letrados coñecidos polo seu espírito e a súa amoralidade, afeccionados ás respostas elegantes e ás bebidas secas. O mozo divertíaos facéndolles versos «lixeiros, rápidos, picantes, cheos de referencias antigas, desde fortes ata mordaces, chanceándose sen retención sobre a relixión e a monarquía». Con esta compañía, el deuse conta que nacera un gran señor libertino e que non tiña nada que ver cos Arouet e a xente común.