cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Glenn Theodore Seaborg
Traxectoria
Seaborg, de parentes suecos, naceu en Ishpeming, Míchigan, fillo de Herman Theodore (Ted) e Selma Olivia Erickson Seaborg. Tivo só unha irmá, Jeanette. Cando Glenn Seaborg era neno, a familia trasladouse a un predio ao sur dos Ánxeles, que agora pertence ao concello de South Gate. El levou un diario coas súas actividades desde 1927 ata que en 1989 sufriu un infarto. De mozo fascinábanlle os deportes e o cine, o interese pola ciencia non foi posible ata que coñeceu a un profesor de física e química que o inspirou (o nome é Dwight Logan Reid, profesor no David Starr Jordan High School no barrio de Watts, xa na cidade dos Ánxeles.
Graduouse en Jordan en 1929, foi o primeiro da súa clase e graduouse en química pola Universidade de California en 1934. En UCLA foi invitado por un profesor alemán para que se entrevistase con Albert Einstein, experiencia que tivo un profundo impacto en Seaborg. Seaborg traballou durante eses anos como empaquetador de froitas e asistente de laboratorio.
Pioneiro da química nuclear
Seaborg permaneceu na Universidade de California, Berkeley, para terminar a súa investigación de postdoctourado. Continuou co traballo de Frederick Soddy sobre as investigacións dos isótopos e contribuíu ao descubrimento de máis de 100 isótopos de diferentes elementos. Empregando un dos ciclotróns do seu profesor Lawrence, John Livingood, Fred Fairbrother e Seaborg crearon un novo isótopo do ferro, o ferro 59 (Fe-59) en 1937. O ferro-59 foi útil nos estudos da hemoglobina na sangue humana. En 1938, Livingood e Seaborg colaboraron para crear un importante isótopo do iodo, o Iodo-131 (I-131), isótopo que aínda se emprega hoxe en día para o tratamento da tiroides. (Moitos anos despois esta contribución fixo que se puidese prolongar a vida da súa nai.) Como resultado destas e outras contribucións, Seaborg foi aclamado como pioneiro nas aplicacións de medicamento nuclear, ademais de ser un dos máis prolíficos descubridores de isótopos.
No ano 1939 empezou a ser instrutor en química na UC Berkeley, e foi ascendido a profesor asistente en 1941 e profesor en 1945. O físico da UC Berkeley Edwin McMillan dirixiu o equipo que descubriu o elemento 93, neptunio, en 1940. En novembro de 1940, McMillan foi persuadido para abandonar Berkeley temporalmente para asistir con urxencia a necesidade de investigación na tecnoloxía do radar. Como Seaborg e os seus colegas perfeccionaran os métodos de McMillan de oxidación-redución para illar o neptunio, Seaborg solicitoulle a McMillan continuar coa colaboración de investigación no elemento 94. McMillan aceptou. Seaborg foi o primeiro en elaborar un informe coa emisión alfa que era proporcional só a unha fracción do elemento 93, en observación. A primeira hipótese desta emisión era a contaminación das mostras con uranio. Pero unha análise máis detallada das emisións de partículas alfa mostrou a existencia do elemento 93. En febreiro de 1941, Seaborg e os seus colaboradores fixeron o descubrimento do elemento que cambiaría a historia da humanidade, o elemento 93, que posteriormente denominou plutonio. O plutonio é relativamente estable, e decae rapidamente mediante a emisión de partículas alfa en neptunio. No mesmo ano produciu plutonio, en 1941, descubriu o isótopo U235 que aparece só en certas condicións.
Nicola Sacco
miniatura|280px|Nicola Sacco (der.) e Bartolomeo Vanzetti (esq.)
Nicola Sacco, nado en Torremaggiore, provincia de Foggia, o 22 de abril de 1891 e finado en Boston o 23 de agosto de 1927, foi un anarquista italiano residente nos Estados Unidos.
Foi executado o 23 de agosto de 1927 xunto a Bartolomeo Vanzetti ao ser inxustamente declarados culpables do asalto e homicidio do pagador dunha fábrica, Frederick Parmenter e o seu escolta, Alessandro Berardelli, na vila de South Braintree, Estados Unidos, o 15 de abril de 1920. Foron exonerados de xeito simbólico o 23 de agosto de 1977 polo entón gobernador de Massachusetts, Michael Dukakis.
Polina Gagarina
Polina Sergeevna Gagarina (en Полина Сергеевна Гагарина) máis coñecida como Polina Gagarina é unha cantante, compositora, actriz e modelo rusa que representará a Rusia no Festival de Eurovisión 2015 coa canción "A Million Voices".
Biografía
Gagarina naceu en Saratov, na antiga Unión Soviética, mais pasou a súa maior parte da súa xuventude en Grecia. A súa nai era bailarina de ballet. O pai de Polina faleceu en 1993, polo que a súa nai decidiu volver a Rusia, pero un ano máis tarde volvían a Atenas. Para completar a súa educación, Gagarina volveu a Rusia e estableceuse en Saratov coa súa avoa.
O 25 de agosto de 2007, casou co actor ruso Peter Kislov, co que tivo un fillo, Andrey, que naceu o 14 de outubro de 2007. Eles divorciáronse o 31 de marzo de 2010. O 9 de setembro de 2014 casou co fotógrafo Dmitry Iskhakov.
Criminal: Spain
Criminal: Spain é unha serie antolóxica de 2019 en lingua castelá creada por George Kay e Jim Field Smith. Está protagonizada por Emma Suárez, Carmen Machi e Álvaro Cervantes. Criminal: Spain forma parte da serie Criminal de Netflix, unha serie antolóxica composta das series de Spain, France, Germany e UK.
Estreouse o 20 de setembro de 2019 a través de Netflix.
Tetraclinis
thumb|Tetraclinis articulata
Tetraclinis é un xénero de coníferas, da familia das cupresáceas, que ten só unha especie, Tetraclinis articulata. É unha planta nativa do noroeste africano, onde medra na Cordilleira do Atlas de Marrocos, Alxeria e Tunisia. Hai dúas pequenas poboacións europeas en Malta (da que é árbore nacional) e preto de Cartagena, no sueste da península Ibérica.
É unha árbore monoica relativamente pequena, de 6 a 15 metros, aínda que raramente chega ós 20 m, de crecemento lento. A súa copa é estreita, aovada ou cónica, xa que as súas ramas principais están ergueitas. O cono ten catro valvas ou escamas lignificadas e opostas.
Legends of the Fall
Legends of the Fall é un filme estadounidense dirixido por Edward Zwick que foi estreado en 1994. Está protagonizado por Brad Pitt, Anthony Hopkins, Aidan Quinn, Julia Ormond e Henry Thomas. Está baseado na novela homónima de 1979 de Jim Harrison. O filme conta a historia de tres irmáns e do seu pai vivindo nun remoto rancho a comezos do século XX e como a súa vida é afectada pola natureza, a historia, a guerra e o amor. Recibiu tres nomeamentos ós Premios Oscar, gañando o premio á mellor fotografía (John Toll). Tanto o libro coma o filme conteñen termos ocasionais en lingua córnica, xa que os Ludlow son unha familia emigrante de Cornualla.
Sinopse
William Ludlow (Anthony Hopkins), un coronel abandonado pola súa muller, criou ós seus tres fillos no seu gran rancho de Montana, ó pé das Montañas Rochosas. A primeira guerra mundial (1914-1918) e unha fermosa muller cambiarán o destino de todos eles para sempre. Os seus fillos son o indómito Tristan (Brad Pitt), o sensato Alfred (Aidan Quinn) e Samuel (Henry Thomas), o pequeno, que acaba de traer ó rancho á súa fermosa prometida Susannah (Julia Ormond).
Aeroporto de Liverpool-John Lennon
O aeroporto de Liverpool John Lennon (IATA: LPL, ICAO: EGGP) é un aeroporto internacional que serve ao noroeste de Inglaterra. Co estoupido da segunda guerra mundial o aeroporto foi operado pola Royal Air Force e coñecido como RAF Speke. O aeroporto está dentro da cidade de Liverpool, nas riberias do estuario do río Mersey, a uns 12 km ao sueste do centro. Orixinalmente chamado aeroporto de Speke, no ano 2001 foi rebautizado na honra do músico da cidade John Lennon, membro de The Beatles. Dende o aeroporto operan voos regulares domésticos, cara Europa e cara o Norte de África.
Entre 1997 e 2007 foi un dos aeroportos europeos con maior crecemento, incrementando o número de pasaxeiros anual dos 689 468 en 1997 ata os 5 470 000 en 2007. A pesar de que o número de pasaxeiros decreceu ata os 4 778 939 en 2016, aumentou con respecto ao ano 2015 un 11,1%, sendo o 12º aeroporto máis concorrido do Reino Unido.
Disaster Movie
Disaster Movie é un filme de comedia dirixido por Jason Friedberg e Aaron Seltzer. O filme estreouse o 29 de agosto de 2008 nos Estados Unidos. Está protagonizado por Carmen Electra, Kim Kardashian, Matt Lanter, Nicole Parker, Crista Flanagan, Vanessa Minnillo, Gary Johnson e Ike Barinholtz.
Sinopse
Will quere abandonar a cidade pero cando se decata de que a súa ex-moza Amy está atrapada decide regresar. El e os seus amigos vivirán un desastre de filme.
Despois de salvar á súa moza, decide poñer a caveira de cristal no seu altar e reúnese co seu pai "indiana". Ó final, Will e a súa moza casan e rematan o filme cantando unha canción.
Curuxa
بومة Sovovke Dares Asio Bufniţă 鸮形目
Cadafalso (arquitectura)
miniatura|256x256px|Reconstrución dun cadafalso no Castelo de Argüeso, [[Cantabria, España.]] Un cadafalso  é unha fortificación ou baluarte de madeira das torres e murallas medievais. Penduraba apoiándose en canzorro s ou trabes de madeira ou pedras que sobresaían, incrustadas no muro. Normalmente estaban cubertos e non adoitaban ser permanentes, senón instalarse durante un asedio. En tempos de paz, crese que os cadafalsos almacenábanse como elementos prefabricados.
Tiña unha finalidade militar, pois posuían pequenos vans ou seteiras tanto na parte frontal coma no chan. Isto, unido a que sobresaían respecto do lenzo da muralla ou torre, ampliaba o campo de tiro dos defensores ao longo da muralla e, especialmente, permitía un tiro vertical cara abaixo sobre os atacantes das torres. No entanto, ao estaren feitos de madeira, ardían de xeito doado. Posteriormente, foron substituídos por matacáns, que eran permanentes e en pedra e que supuxeron unha mellora respecto dos cadafalsos.
En moitas construcións en pedra que sobreviviron da época medieval, delátase a existencia deste elemento pola presenza dos pequenos vans que regularmente puntean a fachada trazando a liña por baixo dun van máis grande que era a porta de acceso aos cadafalsos, como pode verse na españolas Torre de Pero Niño (Cantabria) ou na de Aldealseñor (Soria).
Sobreviviron algúns cadafalsos medievais, incluíndo exemplos na torre setentrional do castelo de Stokesay, en Shropshire (Reino Unido) e en Laval (Francia). A cidadela interior de Carcasona, tamén en Francia, amosa cadafalsos reconstruídos en madeira.
Economía de Portugal
Ao longo dos últimos 40 anos Portugal foi o país da OCDE cunha maior taxa de crecemento do PIB, coa excepción da Irlanda (fonte: OCDE).
Portugal foi dos primeiros países seleccionados para a fase final da Unión Económica e Monetaria, iniciando a introdución do Euro como moeda a partir de 1 de xaneiro de 1999 (a circulación de billetes e moedas iniciouse o 1 de xaneiro de 2002). A participación no Euro obriga o país ao cumprimento das regras do Pacto de Estabilidade e Crecemento, obrigando ao control das contas públicas e da inflación, mais asegurando ao país niveis mínimos históricos da inflación.
Actualmente a estrutura da economía baséase nos servizos e na industria, que representan o 67,8% e o 28,2% do VAB (Fonte: INE, 2004).
Moeda
Desde o 1 de xaneiro de 2002 o Euro (EUR) substituíu ao Escudo (PTE). A taxa de conversión é de 1 Euro = 200,482 Escudos.
Cadeira eléctrica
dereita|300px|miniatura|A primeira cadeira eléctrica, usada na execución de William Kemmler en 1890 A cadeira eléctrica é unha máquina que serve para a aplicación da pena capital, isto é, para executar a alguén. Utilizouse principalmente en Estados Unidos desde o 6 de agosto de 1890 cando se realizou a primeira execución con este método. Coa prohibición do seu uso no Estado de Nebrasca o 8 de febreiro de 2008, deixou de ser o método primario de execución nese país aínda que algúns estados prevén a súa utilización como opción suxeita á elección do reo.
Historia
Inventada por Harold P. Brown, un empregado de Thomas Edison, contratado para investigar o tema da electrocución para o desenvolvemento da cadeira eléctrica. Xa que Brown traballou para Edison, e Edison promoveu o traballo de Brown, o invento da cadeira eléctrica a miúdo adxudícase, erroneamente, ao propio Edison. O deseño de Brown estaba baseado na corrente alterna (CA), a cal aparecía como a alternativa á corrente continua (*CC) desenvolvida por Edison pero menos eficiente no que se refire ao transporte.
Para demostrar que a corrente alterna era máis útil para as execucións, Brown matou varios animais, incluíndo a un elefante de circo chamado "Topsy", durante as probas que fixo dos seus prototipos. Así mesmo executou varios animais fronte á prensa como unha forma de asegurar que a corrente alterna estaba asociada coa electrocución. Entón creouse o vocábulo "electrocución". A maioría dos seus experimentos leváronse a cabo no laboratorio de Edison en 1888.
Aparentemente os experimentos deron os seus froitos e a cadeira eléctrica de corrente alterna adoptouse polo comité en 1889.
O primeiro executado coa cadeira eléctrica foi William Kemmler; a execución levouse a cabo na Prisión Auburn en Nova York o 6 de agosto de 1890. A primeira muller executada foi Martha M. Place, na prisión de Sing Sing o 20 de marzo de 1899. Ohio adoptou a cadeira eléctrica en 1897, Massachusetts en 1900, Nova Xersei en 1906 e Virxinia en 1908. En pouco tempo converteuse no método máis xeneralizado de execución nos Estados Unidos, e o foi ata mediados dos anos 1980 cedendo ante a popularidade da cámara de gas que comezou a funcionar nos anos 1950.
Unha marca fixouse nunha noite de xullo de 1929 cando sete persoas foron executadas unha logo doutra na penitenciaria estatal de Kentucky en Eddyville, na maior electrocución masiva na historia do país.
Executados mediante electrocución foron Sacco e Vanzetti, Julius Rosenberg, Ethel Rosenberg, Ted Bundy,Willie Francis e Leon Czolgosz.
A cadeira eléctrica deixou de utilizarse cando os lexisladores buscaron outros métodos de execución máis económicos e prácticos, a favor da inxección letal. Varios estados aínda permiten ao condenado escoller entre a electrocución e a inxección letal, con todo moi raramente escóllese electrocución. A última vez que se usou a cadeira eléctrica foi o 12 de setembro do 2007 ás 6:25 GMT cando Daryl Holton de 45 anos foi electrocutado en Tennessee ao preferir este método de execución que á inxección letal.
Entre 1924 e 1976 foi o método de execución autorizado en Etiopía e en Filipinas.
Método
O prisioneiro condenado era atado á cadeira, cun eléctrodo na cabeza e outro na perna. Como mínimo aplicábanse dous choques eléctricos durante varios minutos dependendo da persoa. O voltaxe inicial de máis ou menos 2 kv servía para romper a resistencia inicial da pel e causar inconsciencia (ou, polo menos, iso pretendíase). O voltaxe baixábase para reducir a cantidade de corrente que fluía e para evitar que o prisioneiro se queimase. Usábase un fluxo de corrente de 8 A. O corpo do condenado alcanzaba temperaturas de 59 °C e o fluxo da corrente eléctrica causaba danos severos aos órganos internos.
En principio, a inconsciencia debe producirse nunha fracción de segundo. Con todo, hai informes de vítimas cuxas cabezas arderon. Noutros casos o transformador queimouse, o que implica o deixar ao reo gritando de dor no chan do cuarto de execución mentres se arranxaba a cadeira. En 1946, a cadeira eléctrica non matou a Willie Francis, quen gritaba "¡Paren! ¡Deixenme respirar!" mentres era executado. O motivo foi que a cadeira fora mal instalada por un axudante ebrio. O caso foi levado ao Tribunal Supremo dos Estados Unidos, (Francis v. Resweber), 329 Ou.S. 459 (1947). Os avogados do condenado argumentaban que Francis foi executado tal como ordenábao a sentenza xudicial; con todo non morreu pero igual se cumpriu a sentenza. O argumento foi rexeitado e Francis volveu á cadeira eléctrica ao ano seguinte.
En todo caso, aínda cando a execución lévase a cabo correctamente, sempre se queima algo de pel e é desagradable para os gardas o ter que separar a pel queimada dos cintos da cadeira. O reo perde o control dos seus músculos despois do primeiro choque eléctrico e pode chegar a defecar ou ouriñar. Isto levou a un refinamento nas cadeiras máis modernas.
Declive
A cadeira eléctrica estivo no centro da crítica debido a varias situacións nas cales as vítimas non morreron instantaneamente e tiveron que ser sometidas a múltiples choques eléctricos, levando a un chamamento para poñer fin a esta práctica debido a que moitas persoas víana como un castigo cruel e innecesario. Tratando de manexar esas inquietudes, o protocolo de electrocución de Nebrasca estipulaba que se debía someter ao condenado a unha descarga de 2.450 V durante 15 s; tras isto e unha espera de 15 min, un médico verificaba se aínda había sinais de vida. Previamente, administrábase unha descarga inicial de 2.450 V durante 8 s, seguida dunha pausa de 1 s logo do cal administrábase unha descarga de 480 V durante 22 s. Logo dunha pausa de vinte segundos, o ciclo repetíase tres veces máis.
Nebrasca mantiña ata o 8 de febreiro de 2008 a electrocución como o seu único método de execución. Ese día queda abolida a execución por cadeira eléctrica nese Estado ao ser declarada anticonstitucional polo seu Tribunal Supremo.
Centro Acuático Nacional de Pequín
O Centro Acuático Nacional é un pavillón deportivo en Pequín (China) onde se celebraron as competicións de natación, natación sincronizada e saltos dos Xogos Olímpicos de 2008.
Consta de dúas piscinas, unha para as probas de natación e outra para as de saltos. Ten unha capacidade de 6.000 asentos permanentes, que se poden ampliar ata 11.000 en grandes acontecementos deportivos.
Polo seu deseño aseméllase a un enorme cubo de xeo, polo que é coñecido como Cubo de auga, ou abreviadamente [H2O]3.
Atópase no Parque Olímpico, distrito de Chaoyang, ao norte da capital chinesa, a poucos metros do Estadio Nacional.
Arquitectura
miniatura|dereita|325px|O Cubo de agua en construción
Subrexión de Douro
miniatura|300px|Localización da subrexión do Douro.
Douro é unha subrexión (ou comunidade intermunicipal) da Rexión Norte de Portugal —unha rexión estatística de nivel III (NUTS III)— coordinada pola Comisión de Coordinación e Desenvolvemento Rexional da Rexión Norte de Portugal.
Xeografía
Está constituída polos concellos pertencentes aos distritos de Braganza, Vila Real, Viseu e Guarda.
Limita ao norte coa subrexión de Alto Tras os Montes, ao leste con España, ao sur coas subrexións de Beira Interior Norte e Dão-Lafões, e ao oeste coa subrexión de Támega.
Ocupa unha extensión de 4 112 km² e en 2011 tiña unha poboación de 205 902 habitantes.
Concellos
Comprende 19 concellos:
Vila Flor pasou a formar parte da subrexión de Alto Tras os Montes.
Julio Trigo
Julio Trigo López, nado na Habana en 1925 e finado no mesmo lugar en 1953, foi un combatente revolucionario cubano, de orixe galega. Fundador do Partido Ortodoxo en Calabazar, integrou o Movemento 26 de xullo e participou do asalto ao Cuartel Moncada xunto a Fidel Castro.
Orixe familiar
Naceu o 27 de maio de 1925 na clínica La Balear, de San Miguel del Padrón, na Habana. Fillo de Servando Trigo Rouco e Francisca López Sánchez, inmigrantes galegos, do lugar de Miñotos, unha pequena aldea do concello de Ourol, na Mariña lucense. En Cuba formaron un modesto fogar na rúa Escobar, na Habana, que pronto foi completado co nacemento de dous fillos homes: Julio, o maior, e Pedro tres anos despois. Foi unha familia de escasos recursos económicos, o pai traballou inicialmente como chofer de alugueiro e a nai como serventa de familias adiñeiradas.
Infancia e xuventude
A saúde da súa nai quedou seriamente afectada como consecuencia do seu segundo parto. Os médicos recomendaron o regreso temporal a Galicia co fin de lograr o seu restablecemento. Servando Trigo Rouco logrou en 1930, á conta de grandes sacrificios, reunir o suficiente para enviar á súa esposa e fillos un a tempo a Miñotos.
Por razóns tamén económicas, a estancia debeu prolongarse. En Galicia a nai tivo que dedicarse a faenas agrícolas. Julio asistiu alí por primeira vez á escola pero a pesar da súa curta idade, tivo que compartir algunhas das tarefas do campo que garantían a subsistencia familiar. En Cuba, por outra banda, o pai, masón da loxa "Unión Ibérica" estaba sinalado politicamente, por salvar dun atentado a Salvador Menéndez Villoch, quen logo foi figura política do autenticismo e Ministro de Defensa pero que nese momento se atopaba entre os colaboradores do dirixente revolucionario Antonio Guiteras na súa loita contra a tiranía de Gerardo Machado.
Todo iso propiciou que a permanencia de Julio Trigo xunto á súa nai e irmáns se estendera a seis anos e o regreso non puidese efectuarse até fins do ano 1936. Xa declarada a guerra civil española lograron regresar a Cuba dende o porto da Coruña, grazas á mediación de Menéndez Villoch. Unha vez reunidos comezou un período de intensa vinculación dos fillos co seu pai; ademais de fortalecerse as relacións afectivas, Julio e o seu irmán Pedro participaron das inquietudes políticas daquel. Co pai tomaron parte en colectas a favor da República española, a través da Casa de Cultura Española da Habana e da Gran Loxa de Cuba; de quen oíron, desde moi pequenos, cualificar de sanguinario a Fulgencio Batista e acusalo de ser o asasino de Guiteras.
A familia residía por aquel entón na leira El Molino, en Calabazar, onde ambos os irmáns asistiron á escola pública. Julio destacouse como estudante. En 1938, a menos de dous anos do regreso de España, o pai perdeu a vida corneado por un touro, cando tentaba salvar a dun compañeiro na vaquería na que traballaba. A partir de entón, a nai loitou soa pola supervivencia e educación dos seus fillos. Pediu axuda a Menéndez Villoch, quen conseguiu unha bolsa para Pedro. A súa nai, considerou que debía ser Julio quen debía encabezar no seu momento a familia.
Na Escola Nacional Masónica, na chamada Casa dos Nenos, sita na antiga Calzada de Bejucal, Julio terminou o ensino medio até oitavo grao. Non puido estudar bacharelato como quería para despois cursar a carreira de Farmacia, pois tivo que comezar a traballar para facer fronte ás necesidades do fogar. Inicialmente Julio traballou como mensaxeiro na farmacia de Calabazar, e pouco despois foi dependente. As funcións inherentes a esa praza naqueles tempos, incluía preparar fórmulas e pór inxeccións. Aproximadamente dous anos máis tarde puido colocarse nunha fábrica de tecidos da capital, onde se lle presentou por primeira vez aos 17 anos, unha hemoptise que provocou o seu ingreso no antigo sanatorio La Esperanza, centro hospitalario que actualmente leva o seu nome.
Inicióuselle tratamento antituberculoso pero despois foi detectado que unha afección bronquial conxénita era a que lle producía a hemoptise. Era operable, pero ao expórselle que corría un alto risco de perder a voz, desistiu da operación. Durante o tempo que permaneceu no sanatorio, onde os pacientes carecían de recursos elementais como alimentación adecuada e medicamentos, Julio puido identificarse coas necesidades dos enfermos, moi pobres na súa absoluta maioría, e tomou decisións que afectarían o curso posterior da súa vida.
Cando foi dado de alta, utilizou relacións que conservaba desde a súa época na farmacia de Calabazar e conseguiu a prezos de custo nalgúns laboratorios, medicamentos que o Estado debía facer chegar pero non fornecía aos pacientes. Obtivo a autorización para vendelas dentro do propio sanatorio a prezos extremadamente baixos. En moitas oportunidades fíxoas chegar gratuitamente aos carentes de recursos. Foi durante esta etapa de visitas ao sanatorio que coñeceu a unha moza, Clara Rosa Herrera, ingresada alí, con quen iniciou un noivado que a morte de Julio truncou.
Activismo e política
Tanto Julio como seu irmán militaban no Partido Ortodoxo, do que fundaron as súas xuventudes. En 1951, nun mitin en Santiago de las Vegas, denunciaron que o presidente Prío Socarrás se apropiara de cinco leiras e expulsara pola forza aos campesiños que as cultivaban. Ao rematar o discurso, achegóuselles Fidel Castro, quen lles propuxo denunciar o caso no xornal revolucionario Alerta e invitounos a organizar en Calabazar a que foi unha das primeiras cédulas do despois chamado Movemento 26 de xullo. A partir de aí o contacto entre Castro e os irmáns Trigo foi constante.
O asalto ao Moncada
En 1952, o antigo sarxento Fulgencio Batista deu un golpe de estado contra o goberno democrático de Prío Socarrás e instaurou unha ditadura. Fidel Castro decidiu asaltar o cuartel Moncada para conseguir armas coas que loitar contra o réxime. Os irmáns Trigo estaban entre os 135 "moncadistas", que iniciaron o asalto o 26 de xullo de 1953. Un día antes, Julio sufrira un ataque agudo de hemoptise e Fidel deixárao fóra da caravana pero el chegou a pé ao cuartel. A operación foi un fracaso, 6 asaltantes morreron durante o tiroteo, e outros 55 foron apresados, torturados e asasinados, entre eles Julio Trigo. Tiña 28 anos.
A pesar de non ser exitoso, o asalto ao Moncada marcou un fito, deu a coñecer a todo o país ao avogado Fidel Castro e as súas reivindicacións, e supuxo o inicio da Revolución cubana.
Legado
En 2010, o seu irmán Pedro Trigo, presentou un libro sobre a súa vida titulado Julio Trigo López, un mártir galego no Moncada.
Illas da Lealdade
miniatura|dereita|300px|Illas Loyauté en Nova Caledonia. As illas da Lealdade son un arquipélago situado a 100 km ao leste de Nova Caledonia. Administrativamente é unha das tres provincias que forman a colectividade francesa de Nova Caledonia, chamada simplemente provincia das illas en contraposición a Grande Terre (terra grande). As illas principals son: Lifou, Maré, Ouvéa e Tiga.
Historia
Foron descubertas en 1793 polo inglés Raven, capitán dun barco mercante de Sydney, que as chamou Loyalty Islands (illas da Lealdade) destacando o trato amigable dos habitantes. Poboadas por melanesios desde hai máis de 3.000 anos, as illas foron colonizadas máis tarde, entre os séculos XVI a XVIII, por inmigrantes polinesios de Tonga, Samoa e Wallis. No século XIX, logo das revoltas indíxenas en Grande Terre, foron deportados ás illas moitos kanakas (melanesios de Nova Caledonia). Ao quedar á marxe da colonización europea, as illas son hoxe en día un centro de cultura kanaka que coexiste á vez cunha poboación polinesia periférica. En Ouvéa as linguas vernáculas son faga-uvea, de orixe polinesio, e ïaaï de orixe melanesio. En Maré e Lifou fálase nengone, iwateno e drehu, de orixe melanesio.
Estación de Burgos-Rosa de Lima
Vías da estación|250px|miniatura Burgos-Rosa de Lima é unha estación de ferrocarril de Adif situada na cidade de Burgos. Atópase ao norte da cidade e foi inaugurada oficialmente o 12 de decembro de 2008 en substitución da antiga estación. Ten servizos de longa e media distancia operados por Renfe.
Situación ferroviaria
A estación atópase no punto quilométrico 373,40 da liña férrea de ancho ibérico que une Madrid e Hendaia. Ademais, está no punto quilométrico 282,149 da liña férrea de ancho ibérico entre Madrid e Burgos.
Historia
Burgos levaba sufrindo durante moitos anos as incomodidades que producían os trens cruzando a zona sur da cidade debido ao crecemento desordenado e incontrolado desta, realizado ignorando as servidumes da liña férrea xa existente e sen reservar espazo para viarios lonxitudinais nin pasos subterráneos ou elevados.
250px|miniatura|[[Intercity, Renfe|Intercity entrando na estación.]] Para a execución da obra do desvío ferroviario da liña Madrid-Irún polo norte da cidade e a súa conexión coa liña Madrid-Aranda de Duero-Burgos asinouse un acordo entre o Concello da cidade, o Ministerio de Fomento e Renfe (despois ADIF), entidades que despois formaron un consorcio que se encargou da venda das parcelas que foron perdendo uso ferroviario, utilizando as plusvalías obtidas para sufragar o custo do desvío e outras actuacións complementarias como a nova estación de mercadorías Burgos-Villafría.
A obra tardou varios anos en realizarse e levou a construción da actual estación de viaxeiros e da sinalada estación de mercadorías. Foi inaugurada oficialmente o 12 de decembro de 2008 por numerosas personalidades do mundo da política, como a entón ministra de Fomento, Magdalena Álvarez, o entón presidente da Xunta de Castela e León, Juan Vicente Herrera, e o alcalde da cidade naquel momento Juan Carlos Aparicio, personalidades que realizaron unha viaxe -que non volveu repetirse- entre a antiga estación Burgos-Avenida e a nova Burgos-Rosa de Lima a bordo dun tren da serie 130 de Renfe. Con todo, non foi ata o 15 de decembro cando a nova estación comezou a operar (con relativa normalidade, aínda que aínda en obras).
Denominación
O nome da nova estación de viaxeiros foi elixido polo seu promotor, o Ministerio de Fomento. Os requisitos (non oficiais) eran que fose un nome de muller, non vinculado a ningunha fe relixiosa concreta e que gardase relación coa cidade de Burgos. Optouse polo nome de Burgos-Rosa de Lima, en honra de Rosa de Lima Manzano Gete, dirixente política burgalesa que foi directora xeral de tráfico nun dos gobernos de Felipe González Márquez, primeira muller gobernadora civil en España e falecida nun accidente de helicóptero.
A estación
O edificio de viaxeiros da estación divídese en planta baixa máis planta un.
Na planta baixa, atópanse os accesos á estación, a través dun gran recibidor central. Ademais, posúe servizos de cafetería, venda de prensa, atención ao cliente, venda de billetes e alugueiro de vehículos.
Na superior atópase o acceso ás plataformas e tamén locais dispoñibles para posibles futuros comercios ou oficinas. Ambas están conectadas mediante escaleiras mecánicas ou ascensores. As plataformas están ao aire libre, cubertas por unha gran marquesiña ondulada.
Transporte urbano
Desde a estación de Burgos-Rosa de Lima pódese acceder ao centro da cidade mediante:
Longa distancia
Actualizado a 24 de xuño de 2016.
Media distancia
Actualizados a 24 de xuño de 2016.
Alejo Pacheco Vera
Alejo Pacheco Vera, nado en México o 6 de setembro de 1954, é un eclesiástico ortodoxo mexicano, dende 2008 bispo de México.
Traxectoria
Logo de ser recibido na Igrexa ortodoxa o 1 de agosto de 1972, Antonio Pacheco cursou estudos de teoloxía baixo a dirección de Antonio Chedraoui, arcebispo de México, e posteriormente entrou na vida monástica. Recibiu a tonsura o 8 de xullo de 1978 de mans do bispo José Cortés Olmos.
Parkersburg, Virxinia Occidental
Parkersburg, localizada na confluencia dos ríos Ohio e Little Kanawha, é a terceira maior cidade do Estado de Virxinia Occidental. É a sede de condado de Wood e a cidade principal da área metropolitana Parkersburg-Marietta-Vienna.
O Bureau of the Public Debt (Axencia da Débeda Pública), unha axencia do Departamento do Tesouro dos Estados Unidos, ten a súa oficina central nesta cidade.
Historia
Parkersburg foi orixinalmente chamada Newport cando foi trazada a finais do século XVIII. Unha parte da cidade foi deseñada sobre terras que gañou Alexander Parker polo seu servizo na Guerra Revolucionaria Americana. O conflito do nome entre Parker e os proxectistas da cidade de Newport resolveuse en 1809 en favor dos herdeiros de Alexander Parker. O pobo foi rebautizado por Parkersburg en 1810. Foi establecido pola Asemblea Xeral de Virxinia en 1820 e elevada a cidade en 1860.
Xeografía
Parkersburg áchase a 39°15'58" Norte, 81°32'32" Oeste.
Segundo o United States Census Bureau, a cidade ten unha área total de 31'6 km2, dos cales 30'6 km2 son terra firme e sobre 1.0 km2 é auga, é dicir, o 3'19% da área total é auga. Parkersburg localízase a aproximadamente 205 msnm.
A cidade atópase na confluencia do Río Ohio e do Río Little Kanawha. O Little Kanawha divide a cidade nunha zona norte e noutra sur.
Clima
O clima de Parkersburg é cálido durante o verán con temperaturas de arredor dos 30 °C e moi frío durante o inverno, cando as temperaturas son inferiores aos 0 °C.
Vilapedre, Labacengos, Moeche
Vilapedre é un lugar da parroquia de Labacengos no concello Coruñés de Moeche na comarca de Ferrol. Tiña 8 habitantes no ano 2008 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 3 homes e 5 mulleres, o que supón unha diminución con relación ao ano 1999 cando tiña 11 habitantes.
Parkersburg, Virxinia Occidental
Clima
O mes máis quente é xullo, que ten unha temperatura máxima media de 35 °C, e o mes máis frío do ano é xaneiro, sendo a temperatura mínima media de -5 °C.
A variación de temperatura entre a noite e o día tende a ser moderada durante o verán cunha diferenza que pode alcanzar os seis graos Celsius, sendo un pouco máis elevado este índice no inverno, cando a diferenza ronda os oito graos Celsius.
A media anual de precipitación en Parkersburg é de 1000 mm.
Transportes
Parkersburg está atendido aereamente polo Aeroporto do Condado de Wood, con 3 voos diarios nos festivos cara o Aeroporto Internacional Washington Dulles.
Parkersburg Norte
Beechwood, Downtown, Fairview Heights, Granada Hills, Julia-Ann Square, Meadowcrest, Oakwood Estates, Quincy Hill, Riverside, Woodland Park, North End, Worthington, East End
Parkersburg Sur
Larkmead, Marrtown, Pettyville, Tavennerville, Washington
Media
O Parkersburg News e o Parkersburg Sentinel eran os diarios principais da cidade até que no 2009 se uniron para formar un único xornal, The Parkersburg News and Sentinel. A mesma compañía tamén publica o Marietta A.M. e o Graffiti, dúas revistas.
Hai moitas estacións de radio emitindo dende Parkersburg, como poden ser 106.1 Z106 (WRZZ),102.1 The River (WRVB), U.S. 107 WNUS, MIX 100 (WDMX), V96.9 (WVVV), WXIL, Froggy 99.1, e 103.1 The Bear.
WTAP, a filial local da NBC, é a principal telivisión local.
Institutos
Parkersburg posúe o Parkersburg High School Big Reds, o Parkersburg South High School Patriots, e o Parkersburg Catholic High School Crusaders.
Ensinanza media
Neste eido podemos encontrar as escolas de Van Devender, Edison, e Hamilton.
Museos
miniatura|dereita|180px|O Xulgado do Condado
O Torreiro, Feás, Aranga
O Torreiro é un lugar da parroquia de Feás no concello coruñés de Aranga na comarca de Betanzos. Tiña 2 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 0 eran homes e 2 eran mulleres.
Lagenorhynchus obscurus
miniatura|240px|Lagenorhynchus obscurus saltando. Lagenorhynchus obscurus é unha especie de cetáceo odontoceto da familia dos delfínidos.
É un golfiño altamente gregario e acrobático que habita nas costas do Hemisferio Sur.
Taxonomía
A especie foi descrita por John Edward Gray en 1828 na súa obra "Original figures and short systematic descriptions of new and unfigured animals". Spicilegia Zoologica Part 1 , na que lle adxudicou o nome de Clymenia obscura.
Dentro da especie distínguense dúas subespecies:
Ao longo do tempo foi identificado cos sinónimos:
Taxonomía discutida
Lagenorhynchus obscurus está estreitamente emparentado xeneticamente con L. obliquidens, do Pacífico norte, pero o consenso científico confirma que son dúas especies diferentes.
Aínda que ambas as especies se ditaban tradicionalmente no xénero Lagenorhynchus, recentes análise de filoxenia molecular indican que están máis relacionadas cos golfiños do xénero Cephalorhynchus.
En efecto, aínda que antigamente o xénero Lagenorhynchus estaba considerado como monofilético, na actualidade estudos e análises xenéticas do citocromo b mitocondrial indican que as especies de Lagenorhynchus non constitúen un grupo natural, senón que é parafilético.
De confirmarse isto, significaría que as dúas especies deberían transferirse a Cephalorhynchus ou darlles un novo xénero.
Un xénero alternativo, Sagmatias, foi proposto por LeDouc.
Descrición
miniatura|240px|Parella de Lagenorhynchus obscurus saltando. De lonxitude de curta a mediana en comparación con outras especies da familia.
Hai variación significativa en tamaño entre as diferentes poboacións. Os máis grandes encontráronse nas costas do Perú, con 210 cm de lonxitude e 100 kg de peso.
Coloración
É facilmente confundido con Lagenorhynchus australis ao observalo na auga.
Poboación e distribución
miniatura|400px|Distribución de Lagenorhynchus obscurus.
A poboación da especie descoñecese, pero as autoridades aseguran que a súa supervivencia non está en risco.
Áchase en augas costeiras de Chile, Arxentina, illas Malvinas, Perú, Namibia, costa oeste de Suráfrica e ai redor de toda Nova Zelandia. Tamén hai poboacións residentes en Tasmania e Nova Gales do Sur e en varias illas pequenas do Atlántico sur e do océano Índico. Unha investigación aérea con avistamentos en Patagonia a mediados dos anos 1990 indicou que había unha poboación local de 7.000 individuos.
Poden moverse sobre grandes distancias (hai unha confirmada de 1.440 km. Porén, non se cre que sigan un patrón migratorio.
Conservación
Fóra das augas costeiras do Perú, o seu principal perigo son os humanos, basicamente pola súa captura accidental por redes. A mediados dos anos 1980 uns 400 ou 600 animais foron mortos anualmente na Patagonia atrapados en redes. Posibelmente esta taxa decline debido a regulacións máis severas na industria pesqueira. Porén, en augas peruanas, ademais da captura accidental, hai unha continua e deliberada pesca con redes e arpóns. O número de animais mortos cada ano nesa zona é de miles, e é causa de preocupación dos conservacionistas.
Tokio Hotel
miniatura|dereita|250px| Bill Kaulitz Tokio Hotel é un grupo de pop-rock, fundado en Magdeburgo en 2001. Son un cuarteto de rapaces, dous deles orixinarios de Magdeburgo. O grupo está formado polos xemelgos Bill, Tom Kaulitz, Georg Listing e Gustav Schäfer. Criáronse en Leipzig, aínda que máis tarde se mudaron a Magdeburgo. A banda goza dunha crecente fama entre o público xuvenil alemán.
Historia
Bill e Tom Kaulitz (nados ambos os dous o 1 de setembro de 1989), entraron na música da man do seu padrastro, que é un músico activo en Magdeburgo. Tras un concerto na súa cidade en 2001, coñeceron a Gustav Schäfer (nado o 8 de setembro de 1988) e a Georg Listing o (31 de marzo de 1987), cos que fundaron o seu primeiro grupo musical, chamado Devilish. Despois de que Bill Kaulitz formase parte do programa Kinder-Star-Search ("Na procura de nenos estrela"), o grupo foi descuberto en 2003 polo produtor Peter Hoffmann, e Sony BMG contratou finalmente a Tokio Hotel. Hoffmann, xunto con David Jost e Pat Benzner entraron na produción das súas cancións. Porén, pouco antes do lanzamento do seu primeiro disco, Sony anulou o contrato. En 2005, foi Universal Music Group quen contratou a Tokio Hotel, así traballaron para lanzaren o grupo ó éxito.
Éxito no estranxeiro
En Francia, saíu o seu primeiro álbum en outono do 2006, na súa segunda versión, e acadaron o posto 19 nas listaxes da súa primeira semana. Neste país aínda seguen tendo grandes éxitos. Os seus discos chegan as primeiras posicións das listaxes de vendas e en 2007 concedéronlles o disco de ouro polo seu primeiro disco.
En 2006 deron concertos noutros países nos que eran xa un éxito sabido, como Francia ou Polonia, e incluso deron un concerto en Moscova perante milleiros de espectadores, algo inesperado. Na súa xira de 2007, deron concertos noutros 7 países alén de Alemaña, como: Francia, Polonia, a República Checa ou Hungría entre outros. En España actuaron no 2007, a pesar de ter vendido o seu disco e teren numerosos fans, participando no MTV day o 14 de xuño.
En xuño de 2007 publicouse un disco en inglés, titulado Scream, que vai dirixido especialmente aos países de fala inglesa para facérense un oco no seu mercado. Con todo, ese disco venderase e será promocionado en Europa, o cal por algunha estraña razón, en Alemaña o disco leva por nome "Room 483”.
Na súa curta traxectoria, Tokio hotel gañou numerosos premios, tanto no seu país como fóra del, así como recoñecemento polos seus discos vendidos.
Esperante, Esperante, Folgoso do Courel
Esperante é un lugar da parroquia de Esperante, no concello lucense de Folgoso do Courel na comarca de Quiroga. Tiña 11 habitantes no ano 2012 segundo datos do INE, dos cales 5 eran homes e 6 eran mulleres.
Xemelgas Tolmachevy
Anastasiya Tolmachevy e María Tolmachevy (Анастасия и Мария Толмачевы, nadas o 14 de xaneiro de 1997) son dúas xemelgas e cantantes rusas. Aos 9 anos gañaron o Festival de Eurovisión Junior 2006 en Bucarest, Romanía, coa canción Vesenniy jazz (Весенний Джаз, Jazz de primavera).
Festival de Eurovisión Junior 2006
A súa canción foi seleccionada entre 200 bandas e cantantes de toda Rusia para representar ao país no Festival de Eurovisión Junior 2006. Na final nacional, o 4 de xuño de 2006 foron elixidas entre os 20 participantes. Finalmente gañaron o Festival de Eurovisión Junior 2006 coa canción Vesenniy jazz con 154 puntos, por diante de Belarús, que quedou segunda con 129 puntos.
Festival de Eurovisión 2014
O 8 de marzo de 2014 foron elixidas internamente para representar a Rusia no Festival de Eurovisión 2014, en Copenhague coa canción Shine. Será a segunda vez que un cantor do festival junior participe tamén no festival de adultos, como xa fixo Nevena Božović, integrante de Moje 3, que representou a Serbia no Festival de Eurovisión 2013.
Dortmund
Dortmund (en baixo alemán: Düörpm) é unha cidade do estado (Bundesland) de Renania do Norte-Westfalia, na área do Ruhr. A súa poboación a 31 de decembro de 2010 era de 580.444 habitantes, facéndoa a sétima cidade máis poboada de Alemaña e a trixésimo cuarta da Unión Europea.
O río Ruhr flúe cara ao sur da cidade, e o regato Emscher a través da área municipal. A canle de Dortmund-Ems termina na cidade, no porto de Dortmund, o maior porto da canle europeo, ligando a Dortmund co Mar do Norte. Dortmund é coñecida popularmente como a "metrópole verde" de Westfalia. Case a metade do territorio municipal componse de cursos de auga, bosques, agricultura e espazos verdes, con amplos parques como o Westfalenpark e o Rombergpark. Isto contrasta cos case cen anos de extensiva minería do carbón e fresado do aceiro dentro dos límites da cidade.
Sacarina
Características
A sacarina foi sintetizada en 1878, utilizándose como edulcorante desde principios do século XX. Provén do petróleo e do alcatrán de hulla, unha substancia que se deriva do carbón mineral. É de 300 a 500 veces máis doce que a sacarosa. A forma máis utilizada é o sal sódico, xa que a forma ácida é pouco soluble en auga. Ten un resaibo amargo, sobre todo cando se utiliza a concentracións altas, pero este resaibo pode minimizarse mesturándoa con outras substancias. É un edulcorante resistente ó quecemento e ós medios ácidos, polo que é útil en moitos procesos de elaboración de alimentos.
Usos
Emprégase como edulcorante non calórico, e en medicina cando está contraindicada a inxesta de azucre. Emprégase na elaboración de iogures, refrescos, produtos para diabéticos, produtos baixos en calorías, e como edulcorante de mesa.
A polémica
Dende que comezou o seu uso, a sacarina veuse sometida a ataques por razóns de tipo económico, ó provocar co seu uso a diminución do consumo de azucre, así como polo seu posible efecto sobre a saúde dos consumidores. Nos anos setenta varios grupos de investigadores indicaron que doses altas de sacarina (5% do peso total da dieta) eran capaces de inducir a aparición de cancro de vexiga nas ratas.
A sacarina non é mutáxena. O seu efecto na vexiga das ratas prodúcese mediante unha irritación continua deste órgano debido ós cambios na composición global da urina que, entre outros efectos, dan lugar a cambios no pH e a formación de precipitados minerais. O ataque continuo ten como resposta a proliferación celular para reparar os danos, e nalgúns casos esta proliferación queda fóra de control e dá lugar á produción de tumores. É interesante constatar que o efecto de formación de precipitados na urina das ratas se debe en gran parte ou na súa totalidade ó sodio que contén a sacarina, xa que a forma libre ou o sal de calcio non producen este efecto.
A sacarina non é pois carcinóxena por si mesma, senón a través do seu efecto como causante dunha agresión fisicoquímica á vexiga da rata, que induce a proliferación celular. Con concentracións na dieta (as utilizadas realmente polas persoas) nas que non exista absolutamente ningunha posibilidade de que se produza esta agresión á vexiga, o risco non será moi pequeno, senón simplemente nulo. Estudos epidemiolóxicos levados a cabo en USA, Gran Bretaña, Xapón, Dinamarca, en persoas que consumían sacarina dende había moitos anos, non encontraron unha incidencia de cancros máis elevada que na poboación normal.
A sacarina noutros países
Porén, o uso da sacarina está prohibido nalgúns países como Canadá. Nos Estados Unidos planeouse a súa prohibición en 1977, pero as campañas das empresas afectadas e dalgunhas asociacións, entre elas as de diabéticos, motivaron que se ditara unha moratoria á prohibición.
A situación da sacarina quedou inestable en Estados Unidos, estando sometida a normas de etiquetado estritas con frases do tipo "Este produto contén sacarina, da que se determinou que produce cancro en animais de laboratorio" e "o uso deste produto pode ser perigoso para a súa saúde".
Bartolomeo Vanzetti
miniatura|280px|Bartolomeo Vanzetti (esquerda) e Nicola Sacco (dereita)
Bartolomeo Vanzetti, nado en Villafalletto o 11 de xuño de 1888 e finado en Boston o 23 de agosto de 1927, foi un anarquista italiano residente en Estados Unidos.
Morte
Foi executado o 23 de agosto de 1927 xunto a Nicola Sacco ao ser declarados culpables do asalto e homicidio do pagador dunha fábrica, Frederick Parmenter e o seu escolta, Alessandro Berardelli, na vila de South Braintree o 15 de abril de 1920. Foron exonerados de xeito simbólico o 23 de agosto de 1977 polo entón gobernador de Massachusetts, Michael Dukakis.
O Torreiro
Co topónimo O Torreiro podemos referirnos a dous lugares de Galicia: