cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ellie Goulding
Traxectoria
Grazas a todo o éxito obtido no 2010, Ellie recibiu dous nomeamentos ós premios Brit de 2011, aínda que non resultou gañadora en ningunha de elas. Igualmente gañou un Glamour Award á revelación do ano. Logo, «Anything Could Happen» converteuse no sétimo sinxelo da cantante. Este logrou a quinta posición no Reino Unido e aínda que non acadou unha alta posición nos Estados Unidos, vendeu un millón de copias. Para seguir coa promoción de Halcyon, o seu novo álbum, Ellie lanzou «Figure 8» e «Explosions». O primeiro sinxelo non tivo éxito comercial, salvo en Finlandia e Nova Zelandia, mentres que o segundo contou cunha boa recepción no Reino Unido. Con todo, o álbum debutou como número dous en ''UK Albums Chart. ''Logo a cantante recibiu un nomeamento ós Teen Choice Awards, coma artista revelación, pero non conseguiu gañar. Ao igual que co seu primeiro disco, Ellie reeditou e relanzou Halcyon como Hacyon Days. O sinxelo líder, «Burn» logrou unha boa recepción comercial ao redor do mundo. Concretamente, converteuse no primeiro número 1 de Ellie no Reino Unido ademais do seu primeiro top dez en Alemaña e Australia.
Premios e nomeamentos
Ao longo da súa carreira Ellie foi nomeada a gran variedade de premios. A pesar de que a gran maioría das veces non resultou vitoriosa, ten no seu poder un BRIT, o premio máis importante outorgado no Reino Unido. A continuación, unha lista con todas as candidaturas da cantante:
Arquitectura en capas
miniatura|300px|Representación xeral dunha arquitectura en capas A arquitectura en capas é unha arquitectura software na que as funcionalidades para desenvolver se agrupan, de xeito lóxico, en capas. Estas dispóñense secuencialmente e so as capas de máis baixo nivel as que ofrecen servizos ás capas superiores.
Micropaleontoloxía
A micropaleontoloxía é a póla da paleontoloxía que estuda os microfósiles, ou fósiles que só se poden observar utilizando un microscopio, para distinguir o fósil completo ou a súa morfoloxía e detalles cracterísticos.
Arquitectura en capas
Cada mensaxe ou petición que chega ao sistema (á súa capa máis externa) fai que, sucesivamente, cada capa lle envíe unha mensaxe (pode ser a mesma mensaxe ou unha transformación dela) á súa capa adxacente inferior e espere unha resposta dela. Isto orixina unha carga de traballo considerable, xa que, agás que se produza algún erro, cada operación que leva a cabo o sistema ten que ser atendida por todas as capas que o conforman (segundo o esquema representado na imaxe da dereita).
Micropaleontoloxía
Microfósiles
miniatura|esquerda|upright=1.3|A [[terra de diatomeas é un rocha sedimentaria branda, silícea, feita de microfósiles, que son os frústulos (cubertas) de diatomeas unicelulares. Esta mostra consiste nunha mestura de diatomeas céntricas (con simetría radial) e pennadas (con simetría bilateral). Esta imaxe de partículas de terra de diatomeas en auga está a unha escala de 6,236 pixels/μm, e a imaxe completa abrangue unha rexión de aproximadamente 1,13 por 0,69 mm.]] Os microfósiles son fósiles que xeralmente teñen un tamaño entre 0,001 mm e 1 mm, polo que o seu estudo require o uso dun microscopio óptico e nalgúns casos electrónico. Os fósiles que poden estudarse a simple vista ou cun aumento baixo, como o das lupas de man, denomínanse macrofósiles.
Arquitectura en capas
Características
Esta arquitectura permite:
Micropaleontoloxía
Microfósiles
Por exemplo, algúns organismos coloniais, como os briozoos (especialmente os Cheilostomata) forman colonias relativamente grandes, pero son clasificados polos finos detalles esqueléticos dos pequenos individuos da colonia.
Arquitectura en capas
Vantaxes
As principais vantaxes deste tipo de arquitectura son:
Micropaleontoloxía
Microfósiles
Noutro exemplo, moitos xéneros fósiles de foraminíferos, que son protistas coñecidos polas súas cunchas (chamadas "testas") poden ser tan grandes como moedas, como os do xénero Nummulites, e os detalles da cuncha son importantes para a súa clasificación.
Arquitectura en capas
Desvantaxes
Pola contra, esta arquitectura presenta as seguintes desvantaxes:
Arquitectura en catro capas
Na actualidade é doado atoparse con software que adoptou este esquema cun modelo específico de catro capas. Estas capas máis habituais son a capa de presentación, a capa de servizos e a capa modelo, que se divide á súa vez en dúas subcapas: capa de lóxica de negocio e capa de acceso a datos. Cada unha delas especialízase do seguinte xeito:
miniatura|centro|600px|Exemplo dunha arquitectura en 4 capas.
Tamén nos encontramos a miúdo ante arquitecturas en tres capas, onde se elimina ou ben a capa de presentación (se só temos interese en poñer o noso sistema ao servizo dos demais) ou ben a capa de servizos (se non nos interesa poñer o noso sistema ao servizo dos demais).
Micropaleontoloxía
Microfósiles
En 2017, os microorganismos fosilizados, ou microfósiles, foron descubertos tamén en precipitados de respiradoiros hidrotermais no cinto de Nuvvuagittuq do Quebec, Canadá, que pode ter unha antigüidade de 4,28 miles de millóns de anos, as formas de vida máis antigas da Terra, o que suxire que houbo "unha emerxencia case instantánea da vida" (en termos de escala xeolóxica), despois de que se formasen os océanos hai uns 4,41 miles de millóns de anos e non moito despois da formación da Terra hai 4,54 miles de millóns de anos. Non obstante, a vida puido ter empezado incluso antes, como afirman algúns científicos.
Áreas de estudo
miniatura|upright=1.3|Fusulínido ([[Triticites) do Plattsmouth Chert, Red Oak, Iowa (Permiano).]] A micropaleontoloxía pode ser dividida en catro áreas de estudo baseándose na composición de microfósiles: (a) calcaria, como en cocólitos e foraminíferos, (b) fosfátca como nalgúns vertebrados, (c) silícea, como en diatomeas e radiolarios, ou (d) orgánica, como no pole e esporas estudadas en palinoloxía.
Esta división reflicte as diferenzas na composición química e mineralóxica de restos de microfósiles (e, por tanto, nos métodos da recuperación de fósiles) máis que en distincións taxonómicas estritas ou ecolóxicas. A maioría dos investigadores neste campo, coñecidos como micropaleontólogos, son normalmente especialistas nun ou máis grupos taxonómicos.
Microfósiles calcarios
miniatura|Foraminífero [[Nummulites|nummulítido fósil que mostra individuos microsféricos e megalosféricos; Eoceno dos Emiratos Árabes Unidos; escala en mm.]] Entre os microfósiles calcarios (de CaCO3) están os cocólitos, foraminíferos, quistes de dinoflaxelados calcarios e ostrácodos.
Microfósiles fosfáticos
Os microfósiles fosfáticos inclúen os conodontos (pequenas estruturas orais dun grupo de cordados extinguido), algúns escolecodontos (mandíbulas de "vermes"), espiñas e dentes de tiburóns e restos doutros peixes (chamados en conxunto "ictiólitos").
Microfósiles silíceos
Entre os microfósiles silíceos están as diatomeas, radiolarios, silicoflaxelados, ebríidos, fitólitos, algúns escolecodontos (mandíbulas de "vermes") e espículas de esponxas.
Microfósiles orgánicos
O estudo dos microfósiles orgánicos chámase palinoloxía. Son microfósiles orgánicos o pole, esporas, quitinozoos (aínda que se pensa que son ovos de invertebrados mariños), escolecodontos (mandíbulas de "vermes"), acritarcos, quistes de dinoflaxelados e restos fúnxicos.
Métodos
As mostras de sedimentos ou rochas recóllense de núcleos extraídos ou de afloramentos, e os microfósiles que conteñen extráense por medio de diversas técnicas físicas e químicas de laboratorio, como o peneirado, separación por densidades nunha centrífuga ou en líquidos pesados, e dixestión química da fracción non desexada. As mostras concentradas resultantes de microfósiles móntanse despois en preparacións para a súa análise, xeralmente con microscopio óptico. Entón os taxons son identificados e contados. As enormes cantidades de microfósiles que se poden obter dunha pequena mostra de sedimentos permite a colección de conxuntos de datos estatisticamente robustos, que poden estar suxeitos a análise multivariante. Un estudo típico de microfósiles comprende a identificación duns poucos centos de espécimes de cada mostra.
Aplicación da micropaleontoloxía
O microfósiles son especialmente salientables pola súa importancia en bioestratigrafía. Como os microfósiles adoitan ser extremadamente abundantes, están moi estendidos, e aparecen e desaparecen rapidamente dun estrato a outro, constitúen fósiles índice ideais desde unha perspectiva bioestratigráfica. Ademais, os hábitats planctónicos e nectónicos dalgúns microfósiles danlles a vantaxe de aparecer a través dun amplo rango de facies ou paleoambientes, así como o de ter unha distribución case global, facendo que a correlación estratigráfica sexa máis poderosa e efectiva.
Os microfósiles, especialmente os de sedimentos de mar profundo, tamén proporcionan algúns dos rexistros máis importantes de cambios ambientais globais a escalas de tempo longas, medias ou curtas. A través de vastas áreas do fondo oceánico, as cunchas de microorganismos planctónicos que se afunden desde as augas superficiais proporcionan a fonte dominante de sedimentos e acumúlanse continuamente (normalmente a velocidades de 20–50 millóns por millón de anos). Un estudo dos cambios nas ensamblaxes de microfósiles e os cambios na química das súas cunchas (por exemplo, composición de isótopos do oxíxeno) son fundamentais para investigar os cambios climáticos do pasado xeolóxico.
Ademais de proporcionaren unha excelente ferramenta para a datación de rochas sedimentarias e para a reconstrución paleoambiental (moi utilizado na xeoloxía do petróleo e a paleoceanografía) a micropaleontoloxía atopou varias aplicacións menos ortodoxas, como o seu crecente papel nas investigacións policiais forenses ou para deterninar a procedencia de artefactos arqueolóxicos.
A micropaleontoloxía é tamén unha ferramenta para a xeoarqueoloxía utilizada para a reconstrución arqueolóxica de xacementos habitados por humanos e os seus ambientes. Os cambios na abundancia da poboación de microfósiles na estratigrafía de corpos de auga actuais ou pasados reflicte os cambios nas condicións ambientais. Os ostrácodos que viven nos corpos de auga doce sofren o impacto dos cambios de salinidade e pH debido ás actividades humanas. Cando se correlacionan con outras técnicas de datación, poden reconstruírse os ambientes prehistóricos. Os traballos levados a cabo no lago Tanganica proporcionan un perfil dos cambios ambientais inducidos polo ser humano durante un período que abrangue os últimos 4000 anos.
Traballos similares feitos no árido suroeste norteamericano proporcionaron información sobre as canles de rego utilizados por pobos prehistóricos desde 2100 a.C. a 500 d.C. Outros traballos arqueolóxicos en climas áridos en toda América utilizaron a análise micropaleontolóxica para construíren unha imaxe máis completa co clima prehistórico e da actividade humana.
Lóngara
O topónimo galego Lóngara podes referirse a:
Excalibur (filme)
Excalibur é un filme estadounidense de 1981 dirixido, producido e coescrito por John Boorman. Conta a lenda do Rei Artur e os cabaleiros da Táboa Redonda e está baseado no romance artúrico do século XV Le Morte d'Arthur, de Thomas Malory. Está protagonizado por Nigel Terry no papel de Artur, Nicol Williamson como Merlín, Nicholas Clay como Lancelot, Cherie Lunghi como Xenebra, Helen Mirren como Morgana, Liam Neeson como Galván, Gabriel Byrne como Uther Pendragon, Corin Redgrave como Gorlois, Duque de Cornwall, Patrick Stewart como Leodegrance e Paul Geoffrey como Perceval. O filme leva por título o nome da lendaria espada Excalibur, presente na Materia de Bretaña. A banda sonora do filme conta con música de Richard Wagner e Carl Orff, ademais da banda sonora orixinal de Trevor Jones.
Excalibur foi rodada completamente en Irlanda e cun grupo de actores maioritariamente irlandeses. Salienta pola súa importancia na industria cinematográfica de Irlanda e por axudar a lanzar a carreira dun bo número de actores británicos e irlandeses, como Liam Neeson, Patrick Stewart, Gabriel Byrne e Ciarán Hinds.
Os críticos Roger Ebert e Vincent Canby criticaron o argumento e as personaxes do filme, malia que moitos outros louvaron o seu estilo visual. Excalibur estreouse como número un nos Estados Unidos, recadando $34 967 437 sobre un orzamento de $11 millóns. A fotografía de Alex Thomson valeulle un nomeamento na 54ª edición dos Oscar.
Sinopse
Merlín promete a Uther Pendragon a espada máxica, Excalibur (Escalibor), se se compromete a instaurar a paz unificando (“unha Terra, un Rei”) os feudos britanos. No entanto, e na mesma cerimonia en que se celebraba a pacificación, Uther namórase de Igraine, esposa do Duque de Cornwall. Os conflitos desátanse de novo. Uther convence a Merlín para que, valéndose da súa maxia, lle dea a aparencia do Duque mentres este abandona o castelo para ir á guerra. Merlín prouncia o conxuro da creación, unha serie de palabras de poder que reaparecerá varias veces ao longo da historia. O Duque morre no mesmo momento en que Uther entra no castelo para ocupar o seu lugar xacendo con Igraine. Aos ollos de Morgana, filla de Igraine, é pois concibido o seu medio irmán Artur. Cando Igraine descobre o engano Merlín aparece en escena lembrando a Uther a promesa de someterse á súa vontade antes de realizar o sortilexio. Merlín marcha ao bosque levando o neno acabado de nacer consigo. Uther corre tras el para recuperalo, mais é vítima dunha emboscada e antes de sucumbir chanta a mítica espada nunha pedra. Só será rei a persoa que consiga extraela algún día de alí.
Anos máis tarde, unha familia de cabaleiros diríxese ao lugar de Escalibor. Celébranse xustas anuais para gañar o dereito a intentar tirar a espada da pedra. Artur, Kay e o seu pai dispóñense a participar. Durante moitos anos ninguén deu reunido forza suficiente para enfrontar o desafío da espada. Kay non atopa a súa no estribo do cabalo e reñe o escudeiro, Artur, por esquecela. O rapaz búscaa sen éxito ata que se topa por casualidade co brillo de Escalibor e arríncaa sen esforzo da pedra para lla ofrecer a Kay. Reina a estupefacción: uns semellan proclamar rei aquel mozo, outros acúsano de fraude obrigándoo a reintroducila na rocha. Artur faino e empúñaa outra vez ante os ollos de todos. O pai de Kay revela a Artur que non é do seu sangue, xa que fora Merlín quen llo entregou para que o criase. Aínda así os nobres divídense e unha importante facción négase a recoñecer un bastardo como monarca. Merlín entra en escena, revela as orixes familiares a Artur e afástase con el ao bosque para inicialo nos misterios: a Terra é o Dragón, o Rei é a súa encarnación temporal, o propio Merlín o guía máxico e Escalibur a espada da soberanía, emanada da mesma Terra.
Xa preparado para reinar, Artur retorna da suspensión temporal na que o sumiu Merlín e asume a loita polo reino. Tras liberar o castelo de Cameliard, onde a princesa Xenevra e o seu pai, partidarios do novo Rei, resisten o asedio do inimigo, Artur compórtase heroicamente e remata por convencer os opositores da realeza da súa estirpe. A paz semella definitivamente conquistada; Artur conta coa axuda de sinalados cabaleiros. Apenas terá que baterse nunha ocasión máis cun nobre que custodia unha pequena ponte e négase a rendela: trátase de Lanzarote do Lago. Artur bátese contra el e ao saberse perdido invoca a maxia da espada, que escacha en dous matando a Lanzarote. Ante a sorpresa de Merlín, que contemplaba o enfrontamento, a Dama do Lago ofrece de novo a espada recomposta e devolve a vida ao que, en adiante, será escudeiro real e paladín de Xenevra.
Chega o tempo da paz. Artur, namorado de Xenevra, casa con ela a pesar de que a futura raíña xa se fascinara na primeira ollada con Lanzarote, algo que non pasa desapercibido a Morgana. A súa medio irmá fórase convertendo nunha bruxa que fai as beiras a Merlín para obter coñecemento. Lanzarote trata de fuxir ao desexo que sente pola muller do seu amado amigo e Rei, e pasa longas temporadas na foresta, onde un día coñece a Perceval, inxenuo mozo sedento de aventura. Cando se reúne a Mesa Redonda en torno á que Artur ordenara construír o castelo de Camelot, as murmuracións sobre a non presenza de Lanzarote son a única nota negativa nun alegre período de prosperidade. Un dos mellores cabaleiros, Galván, incitado por Morgana, acusa a Xenevra de adúltera. A lei cabaleiresca obriga a defender a honra dos dous acusados mediante as armas; por dereito, e xa que Lanzarote se encontra nunha das súas longas penitencias no bosque, o defensor da raíña debería ser o mesmo Artur, o seu esposo, pero a condición de rei impídelle exercer como xuíz e parte. Só o ausente Lanzarote, defensor legal da raíña, pode afrontar a ordalía (o designio divino das leis implica que ha vencer na xusta aquel que loita no bando da vontade de Deus, que é a verdade). Cando amañece no campo da honra e ningún cabaleiro se atreve a desafiar o gran campión, Galván, este reclama compensación, que comporta necesariamente a ruína de Xenevra. Nese momento Perceval ofrécese a defendela, pero o seu inxenuo valor non vai subsidiado polas armas porque aínda non é cabaleiro. Será o propio Artur quen lle conceda in situ ese privilexio, aínda que Perceval carece de experiencia e mesmo de armadura. No último intre aparece un xinete: é o paladín da raíña, ferido de gravidade porque a noite anterior se cravara a si mesmo a espada no transcurso dun pesadelo non por acaso relacionado coa culpa, pois sentía desexo por Xenevra. Os dous sabíanse secretamente rendidos ao amor mutuo, por moito que nunca consumaran a atracción. Lanzarote derrota a Galván e o acusador proclama a berros que a raíña é inocente.
O cabaleiro do Lago xace moribundo durante días. Non sente desexos de vivir. Xenevra esixe a Merlín que o salve mediante calquera recurso e o meigo obedece a súa raíña vinculando ao rescate da morte do valoroso cabaleiro a man desexante de Xenevra sobre o seu ventre. Todo semella ao cabo en calma na Mesa Redonda: o mellor cabaleiro está curado e senta, gozando o tempo de paz, cos seus compañeiros. Pero a semente da decadencia botárase xa. Lanzarote e Xenevra cítanse por fin no bosque, ámanse e xacen espidos. Artur consulta a Merlín. O mago confirma ao Rei que a súa muller e o seu mellor amigo dormen xuntos. Paralelamente, Morgana reprocha a Merlín o fracaso da súa maxia e esíxelle máis coñecemento, insinuando que o merece polo progreso nos seus encantos, que para Merlín non pasan de bruxarías alleas ao dominio do Dragón. No entanto, e mediante enganos, Morgana consegue que o seu vello e cansado guía nas artes do oculto a leve ás entrañas do subsolo, onde se agachan boa parte dos segredos, e pronuncie o conxuro da creación. Así, repetindo as palabras que saen de quen se sabe nos últimos días, logra aprender o conxuro e encerra a Merlín nunha prisión de cristal. A feiticeira volve ao mundo visible. Co aspecto de Xenevra –enganando a Artur igual que Uther se transformara no Duque de Cornualla–, Morgana déitase co seu medio irmán para concibir un fillo, Mordred, no seu plan de vinganza futuro rei de Camelot. A corte súmese na depresión e o reino na na fame, no frío e na miseria. Artur languidece no seu trono, consciente de que aquilo que mantiña a prosperidade do reino e o seu vigor físico e moral son a mesma cousa: o que se perdeu, o Graal.
O rei encarga aos seus cabaleiros que fatiguen o mundo para encontralo. Mordred medra protexido polos conxuros. Morgana fabrica para el unha armadura invisible que arma ningunha construída por man de home logrará traspasar. Un por un, os cabaleiros van fracasando: Perceval é testemuña horrorizada do final de Galván e doutros, incapaces de conter as hostes de Mordred. Perceval mantense así e todo puro de corazón, por iso Morgana o atrae ao seu castelo e intenta seducilo con todo tipo de tentacións terreais: sexo, diñeiro, poder... Pero o inxenuo buscador do Graal resiste. Mordred ordena colgalo polo pescozo nunha árbore, fóra do castelo, xunto con outros cabaleiros cuxo corpo está en descomposición. En plena agonía asáltao a visión da porta aberta dunha fortaleza mística, a que garda o propio Graal, e dunha voz que o interroga sobre o segredo do cáliz. O cabaleiro asústase e foxe da visión, e aínda que salva a vida ao caer da corda ten a certeza de que se mostrara ante as súas mans a salvación do Rei e do reino todo. Fracasou. Mentres, Mordred preséntase no castelo de Artur e reclama a soberanía. O rei respóndelle que non é el quen posúe poder sobre a Terra, senón á inversa. Mordred xura arrebatarlle o reino pola forza das armas.
Vagando por paisaxes baldías, Perceval crúzase cun case irrecoñecible Lanzarote, líder dunha ringleira de suplicantes do perdón divino, que acusa a corte de Camelot e os seus cabaleiros impíos como causantes do abandono de Deus. A horda ataca a Perceval. O cabaleiro, ao bordo da extenuación, acaba afundíndose nas augas dun río e desfacéndose da armadura para evitar o afogamento; é ao alcanzar con abnegación a beira, humildemente vestido, cando as portas do castelo misterioso se abren outra vez. Agora si sabe responder as preguntas: o segredo do Graal é a súa alianza coa Terra e coa persoa que a encarna, o Rei Artur.
Perceval volve á corte co Graal e obriga o rei a beber da copa. Artur revive. De súpeto faise consciente da ameaza do mal e ordena aos guerreiros sobreviventes seguiren o seu rei e cabalgaren baixo o estandarte de Camelot contra as tropas de Mordred. As árbores florecen, unha nova primavera rexorde. Con todo Artur ten medo. No transcurso dun soño aparécelle Merlín, presente como visión para os dormentes cabaleiros, e revélalle que está vivo no alén. Asegúralles que combaterán con nobreza. Outro dos bos sinais será a inesperada recuperación da espada Escalibor que Xenevra, purgando a súa culpa nun mosteiro, escondera e conservara celosamente.
O aspirante a Rei no outro lado do campo de batalla está preocupado: unha néboa mesta comeza a invadir o territorio. A nai, normalmente infalible, aseguráralle que o seu numeroso exército se beneficiaría dun claro horizonte. Mordred encamíñase logo a unha das tendas para consultar a Morgana, alleo ao feito de que a bruxa recibira tamén a visita nocturna da sombra de Merlín. O astuto meigo devolvéralle o engano á antiga discípula e amante, convencéndoa para deixar escapar as enerxías a través do alento: Morgana non cesara de bafexar néboa mentres cría aumentar o seu poder pronunciando durmida o conxuro da creación. Iso provocáralle, aliás, a perda da aparencia de xuventude, conservada mediante meigallo. Mordred non recoñece a súa nai na vella que atopa fronte a el. Horrorizado ante tal posibilidade, esgánaa.
O desenlace final sitúa fronte por fronte o Rei e o seu sinistro fillo. Valéndose de lanza, Mordred traspasa o corpo do pai, que se arrepón e chanta mortalmente Escalibor, a espada non forxada por humanos, no seu rival. Artur agoniza. Chama por Perceval, un dos poucos que continúa vivo, e ordénalle que busque un lago de augas tranquilas e arrebole nel Escalibor. Tras dubidar, Perceval obedece. Ao lanzala ao aire contempla como a espada retorna maxicamente á man da Dama do Lago e some nas profundidades. Cando se dispón a contarlle a Artur que cumpriu o seu designio, o corpo do rei foi xa embarcado. Un misterioso séquito escóltao mar adentro, na dirección do sol nacente.
Personaxes
Agás Nicol Williamson (Merlín), o groso do elenco resultaba na altura (principios dos oitenta) pouco coñecido para o gran público. No entanto, algúns dos actores e das actrices que desfilan por Excalibur acabaron triunfando como estrelas internacionais; foi o caso sobre todo de Helen Mirren (Morgana) e de Liam Neeson (Sir Gawain). Outros protagonistas e secundarios son Nigel Terry (Rei Artur), Nicholas Clay (Lancelot) e Gabriel Byrne (Uther Pendragon). Fillos e fillas do director interviron no filme con papeis menores; é o caso das personaxes de Igraine (a nai de Artur), de Mordred (o fillo de Morgana) ou da Dama do Lago. Para os actores e as actrices irlandesas Excalibur supuxo unha plataforma de lanzamento ao mundo.
Produción
John Boorman pretendera en 1969 adaptar a lenda de Merlín, pero a United Artists rexeitouna e ofreceulle levar á pantalla grande O Señor dos Aneis de J.R.R. Tolkien. Boorman e Rospo Pallenberg traballan no guión, pero a proposta rexéitase por excesivamente cara; retorna así a idea orixinal dun filme artúrico. En 1975 propón á Warner Bros. un guión de máis de catro horas, rexeitado esta vez por longo. Pallenberg axuda a Boorman a acurtar a película e dálle a forma definitiva ao libreto. Irlanda foi o escenario case exclusivo de Excalibur. A maior parte das secuencias rodáronse nos arredores do Condado de Wicklow, onde John Boorman se establecera a principios da década dos 70, e aproveitan lugares emblemáticos do patrimonio ambiental e cultural de Irlanda, coma o Parque Nacional de Wicklow ou o Castelo de Cahir. O equipo enteiro dedicou á obra vinte semanas intensivas de rodaxe. Boorman tratou de converter o relativamente cativo orzamento do filme (entre 11 e 12 millóns de dólares da época) en fonte de ingresos para a economía local, contratando persoal da comarca ou do país; entre eles estaría como axudante de guionista o futuro director irlandés Neil Jordan. Circulou entre a crítica especializada que certas frases do filme (di Artur antes da batalla final: “Coa néboa non se ha saber que somos poucos, loitaremos coma antes!”) podían ser lidas en clave de rexouba interna; a escaseza de extras ou a precariedade das armaduras, moitos anos antes da infografía dixital, obrigaron a optimizar recursos nas secuencias de acción.
Significación
A constelación de textos -sobre todo medievais- que conforman o Ciclo Artúrico resultou sempre de interese para o cine e para a televisión. En canto ao formato televisivo, só The Mists of Avalon, baseada na novela do mesmo nome de Marion Zimmer Bradley, obtivo certo éxito en difusión e nomeamentos a diversos premios. Alén das propostas de vocación minoritaria ou con repercusión apenas en cinematografías nacionais (é o caso de Perceval le Gallois de Éric Rohmer), no cine comercial a historia do Rei Artur é revisitada de cando en cando baixo criterios espectaculares e pouco atentos ás variantes literarias orixinais; desde o clásico de Richard Thorpe Os cabaleiros do rei Artur (1953) ata King Arthur: Legend of the Sword de Guy Ritchie (2017), pasando polo King Arthur de Antoine Fuqua, ningún filme coma Excalibur explorou o mito co mesmo grao de respecto ás fontes e sutileza visual.
Jacob Obrecht
miniatura|Retrato anónimo de Jacob Obrecht, atribuído a Hans Memling Jacob Obrecht, nado na cidade flamenga de Gante, nos Países Baixos Borgoñóns, en 1457 ou 1458, e finado en Ferrara, Italia, en xullo de 1505, foi un compositor do Renacemento encadrado na escola francoflamenga.
Obrecht foi durante a súa vida o compositor de misas máis afamado da Europa de finais do século XV, superado só, tras o seu falecemento, por Josquin des Prés, e compuxo ademais numerosos motetes e cancións.
Traxectoria
Nado entre os anos 1457 e 1458, foi o único fillo de Willem Obrecht, un trompetista da cidade de Gante, e de Lijsbette Gheeraerts, que morreu en 1460, á idade de 20 anos. O seu suposto retrato, pintado en 1496 e atribuído a Hans Memling ou a un pintor próximo a el, dá a súa idade (38 anos), o que confirma, aproximadamente, a súa data de nacemento.
Coñecemos poucos datos acerca da súa formación, alén de que aprende a tocar a trompeta, probablemente, co seu pai. Aprende tamén (seguramente no coro dunha igrexa) a arte de contrapunto e da improvisación sobre un cantus firmus. É moi probablemente que Obrecht coñecese a Antoine Busnois, que traballaba na corte de Borgoña. En calquera caso, coñece con seguridade a súa música, xa que a súa primeira misa presenta coincidencias estilísticas moi significativas coas de Busnois.
Entre 1472, aproximadamente, e 1479 realizou os seus estudos de Teoloxía, sen que hoxe se coñeza onde.
Entre 1479 e 1484, aproximadamente, Obrecht traballa para a igrexa de Santa Xertrude en Berg op Zoom. Pouco tempo antes de ser contratado, foi ordenado sacerdote e dixo que a súa primeira misa.
O 28 de xullo de 1484 o cabido da catedral de Cambrai nomeouno mestre de capela. Ensínalles, xa que logo, aos nenos o canto litúrxico, a técnica do canto polifónico e, máis xeralmente, as diferentes disciplinas musicais. Pero Obrecht comeza a ser acusado de neglixencia no seu traballo e vese forzado a presentar a súa dimisión. O 21 de outubro de 1485 foi destituído polo cabido.
Aínda que a maioría das encargas feitas a Obrecht proviñan de Flandres, fixo, polo menos, dúas viaxes a Italia, unha vez en 1487 e unha segunda en 1505 por invitación do duque de Ferrara, Hércules I d'Este, que apreciaba moito a súa música, moi coñecida na época por toda Italia. Mais a morte do duque ese mesmo ano fai que Obrecht se atope novamente sen emprego. Non se coñece en que concicións queda na cidade ata a súa morte, ocasionada pola epidemia de peste do verán de 1505.
Obra
miniatura|Fragmento da partitura da canción titulada Tandernaken, de Jacob Obrecht Obrecht escribiu sobre todo música relixiosa (misas e motetes), aínda que tamén se lle coñecen algunhas composicións profanas. Discípulo de Johannes Ockeghem, Jacob Obrecht foi, xunto con Josquin des Prés, un dos principais representantes da polifonía francoflamenga na fin da Idade Media e no inicio do Renacemento. Nas súas misas e nos seus motetes utilizou sempre a técnica do cantus firmus, pola que escribía, sobre unha melodía adoito preexistente, as restantes voces das composicións polifónicas.
Adheriuse á innovación do estilo holandés. Adiantouse ao seu tempo, especialmente nos eidos da harmonía e da variación nos métodos de tratar unha melodía preexistente, e estes méritos fóronlle recoñecidos polos seus coetáneos.
Na seguinte listaxe recóllense as súas obras conservadas ata hoxe :
Outras
</diV>
Louis Joseph Gay-Lussac
Louis Joseph ou Joseph-Louis Gay-Lussac, nado en Saint-Léonard-de-Noblat o 6 de decembro de 1778 e finado en París o 9 de maio de 1850, foi un químico e físico francés. É coñecido na actualidade pola súa contribución ás leis dos gases. En 1802, Gay-Lussac foi o primeiro en formular a ley segundo a cal un gas se expande proporcionalmente á súa temperatura (absoluta) se se mantén constante a presión. Esta lei coñécese na actualidade como Lei de Charles.
Eduardo Lema Fernández
Eduardo Lema Fernández, nado en Pasarela (Vimianzo) en 1934, é un empresario madeirista e político galego retirado, vinculado durante anos ao Partido Socialista Obrero Español.
Louis Joseph Gay-Lussac
Traxectoria
Fillo de Antoine Gay-Lussac, avogado e procurador de Luís XVI, realizou os seus primeiros estudos na súa rexión natal até que, en 1794, se dirixe a París. En 1797 foi aceptado na École Polytechnique (Escola [Superior] Politécnica), fundada tres anos antes, da que saíu en 1800 para ingresar na École des Ponts et Chaussées (Escola de pontes e camiños). Pero a profesión de enxeñiero no o atraía, así que pasaba cada vez máis tempo na Polytechnique onde era asistente de Claude Louis, participando activamente na Société d'Arcueil, fundada por este, durante máis de doce anos.
Eduardo Lema Fernández
Traxectoria persoal e profesional
Cando estaba a piques de cumprir os 14 anos o réxime franquista apresou a seu pai, xa que atoparan o seu nome nunha lista aprendida ao guerrilleiro Manuel Ponte Pedreira. Condenado o proxenitor a seis anos de cárcere, tivo que sacar adiante durante ese tempo o negocio familiar coa axuda dos seus irmáns, tamén menores. Conseguiu labrar unha exitosa traxectoria empresarial, na actualidade continuada por fillos e sobriños. Unha carreira que o levou tamén a Canarias, á dársena de Santa Cruz, onde puxo a funcionar unha industria que alí case descoñecían e que pechou porque cesaron as poxas de madeira.
Louis Joseph Gay-Lussac
Época adulta
Á idade de 23 anos, en xaneiro de 1803, presentou ao Instituto (a Académie des sciences) a súa primeira memoria, "Recherches sur la dilatation des gaz", na que dá conta dos descubrimentos realizados por Charles en 1787. En 1804 efectúa dúas ascensións en globo aerostático, alcanzando unha altura de 7 000 metros.
Eduardo Lema Fernández
Traxectoria política
Ingresou no PSdeG-PSOE pola relación establecida con Alejandro Rodríguez Lema, quen xa militaba activamente na política e o axudara a evitar unha multa que lle impuxeran após arranxar a ponte que salva o río Grande e que precisaban para o paso dos camións empregados na industria da madeira.
Louis Joseph Gay-Lussac
Época adulta
En xaneiro de 1805 presenta ao Instituto unha nova memoria, na que formula a súa primeira lei sobre as combinacións gasosas (Primeira lei de Gay-Lussac), e emprende despois unha viaxe por Europa xunto ao seu amigo Humboldt para estudar a composición do aire e o campo magnético terrestre.
Eduardo Lema Fernández
Eleccións municipais de 1979
Designado cabeza de lista polo PSdeG-PSOE para o concello de Vimianzo nas primeiras eleccións democráticas despois da morte de Francisco Franco, acadou seis concelleiros fronte os sete de José María Pose Romero, que se alzaría co bastón de mando.
Eleccións municipais de 1983
Na seguintes, eleccións conseguiu acceder á alcaldía pese a descenso de concelleiros acadados grazas aos pactos postelectorais e á perda de poder de Jose María Pose Romero, quen abandonara a Unión de Centro Democrático para concorrer cunha formación integrada en Coalición Galega. Ao pouco tempo, Eduardo Lema cedeu o mando a Alejandro Rodríguez.
Abandono da primeira liña
Após o abandono do bastón de mando da alcaldía pasou a un segundo plano para se centrar na súa actividade empresarial, tendo louvado o traballo do seu sucesor durante os primeiros mandatos até que este se empezou a ver envolto polos escándalos xurdidos en torno á construción da Casa da Cultura de Vimianzo. Cando Alejandro Rodríguez -envolto en escándalos de corrupción e desconforme coa disciplina do partido- decide abandonar o PSdeG-PSOE, Eduardo Lema fai público o seu apoio ao novo líder socialista local, escoltándoo nunha rolda de prensa. Na actualidade declárase desencantado da política.
Louis Joseph Gay-Lussac
Época adulta
En 1809 é designado Profesor de Química Práctica na École Polytechnique, e titular da cátedra de Física na Facultade de Ciencias de París (na Sorbona) acabada de crear. O mesmo ano demostra que o cloro, chamado até entón ácido muriático oxixenado, é un elemento químico simple; este descubrimento foi realizado en paralelo tamén por Humphry Davy. Os camiños de investigación de Davy e Gay-Lussac volverán a cruzarse en 1813, cando ambos, traballando separadamente, descobren o iodo.
En 1815 descobre o ácido cianhídrico (ácido prúsico). En 1816 reinicia, xunto con Arago, os Annales de chimie et de physique (Anales de Física e Química), dos que será xefe de redacción. En 1818 é designado membro do Conseil de perfectionnement des Poudres et Salpêtres (Consello de prefeccionamento de pólvoras e salitres), ao que achegará melloras sobre a composición das pólvoras, os detonadores e as aliaxes para a fabricación de canóns.
Nos dez anos comprendidos entre 1819 e 1828 traballou en proxectos moi variados:
Fixo outras importantes contribucións á química industrial, mellorando os procedementos de fabricación do ácido sulfúrico e do ácido oxálico. miniatura|Tumba de Gay-Lussac no [[cemiterio do Père-Lachaise.]]
En 1829 foi nomeado ensaísta en xefe do Bureau de garantie à la Monnaie ("Oficina de garantía da Moeda"), organismo público encargado de vixilar a calidade da moeda cuñada na Monnaie de Paris. Alí desenvolveu un novo método para determinar o título da prata nunha aliaxe, método que aínda se usa na actualidade.
En 1832 ingresou na Compagnie Manufacture des Glaces (Compañía de menufacturas de cristal) de Saint-Gobain co cargo de "censor"; en 1840 ascendeu a administrador, para converterse en presidente do consello de administración en 1843.
Actividade política
Como moitos outros científicos franceses do seu tempo, combinou a súa actividade profesional coa política. Foi elixido deputado por Haute-Vienne en 1831, sendo reelixido en 1834 e 1837. O rei Luís Filipe I nomeouno "par de Francia" en 1839.
Últimos días
En 1840 dimitiu do seu cargo na Polytechnique; en 1848 renunciou á maior parte dos seus postos, retirándose a descansar no seu predio en Lussac, cerca de Saint-Léonard, onde fixera construír un laboratorio. Morreu en París dous anos máis tarde. Está enterrado no cemiterio do Père-Lachaise.
Ekaterina Vorontsova-Dashkova
A princesa Ekaterina Romanovna Vorontsova-Dashkova (en Екатери́на Рома́новна Воронцо́ва-Да́шкова), nada en San Petersburgo o 28 de marzo de 1743 e finada en Moscova o 15 de xaneiro de 1810, foi a amiga máis achegada da emperatriz Catarina a Grande e unha importante figura do Iluminismo Ruso. Participou nun golpe de estado que situou a Catarina no trono. Vorontsova-Dashkova foi a primeira muller do mundo que dirixiu unha academia nacional de ciencia e axundou a fundar a Academia Rusa. Tamén foi unha autora prolífica, con obras orixinais e traducidas sobre moitos temas.
Primeiros anos
miniatura|esquerda|Escudo da [[familia Vorontsov]] Nada como condesa Ekaterina Vorontsova, foi a terceira filla do conde Roman Vorontsov, membro do senado, e destacou polos seus dotes intelectuais. O seu tío Mikhail Illarionovich e o seu irmán Alexander Romanovich prestaron servizo como chanceleres imperiais, mentres que o seu irmán Semyon foi embaixador de Rusia en Gran Bretaña e un recoñecido anglófilo. Recibiu unha educación excepcional, demostrando dende moi nova gustos e habilidades que fixeron a súa carreira tan singular. Estudou matemáticas na Universidade de Moscova. En literatura, os seus autores favoritos eran Bayle, Montesquieu, Boileau, Voltaire e Helvétius.
Golpe de estado de Catarina
miniatura|Mikhail Ivanovich Dashkov Mentres aínda era unha nena, tivo relación coa corte rusa, e acabou por converterse nunha das líderes do partido ligado á gran duquesa Catarina Alexeievna.
Antes dos dezaseis anos casou co príncipe Mikhail Ivanovich Dashkov (1736–1764), prominente nobre ruso da dinastía Rurik, en febreiro de 1759, e pasou a residir con el en Moscova. Arpendeu ruso alí para comunicarse coa súa familia política. Trala morte do príncipe Dashkov, dedicouse aos seus fillos, á literatura e á política.
En 1762, foi a San Petersburgo e, segundo ela mesma conta, asumiu o liderado no golpe de estado polo que Catarina chegou ao trono; non obstante, isto foi desmentido por Catarina nas súas cartas. Outro curso dos acontecementos probablemente resultaría na ascensión ao trono da irmá máis vella da princesa Dashkova, Elizaveta, antiga amante do emperador.
Viaxes ao estranxeiro
As súas relacións coa nova emperatriz non foron de natureza cordial, aínda que continuou a ser leal a ela. Moitas veces non lle gustaban os homes que Catarina escollía como amantes, e adoitaba ofenderse polas grazas e a devoción mostradas a eles pola emperatriz. O seu carácter franco, o non disimulado desprezo aos favoritos que segundo ela deshonraban a corte, e quizais tamén o seu sentido do mérito non correspondido, produciron un afastamento entre ela e a emperatriz que acabaron coa petición da princesa de viaxar ao estranxeiro. O permiso foi concedido e pouco despois marchou, aínda que seguiu a ser un apoio leal de Catarina e continuaron a ser amigas. Dise que a verdadeira causa da súa petición de marchar foi a negativa de Catarina a que a nomease coronel das gardas imperiais.
Como o seu marido morrera, comezou en 1768 unha longa viaxe por Europa. Foi recibida con gran consideración nas cortes estranxeiras, e a súa reputación literaria e científica facilitaron a súa entrada na sociedade instruída de moitas das capitais europeas.
En París, tivo unha cálida amizade e a admiración de Diderot e Voltaire. Ela afirmaou de varios xeitos a súa forte atracción por Gran Bretaña e os británicos. Carteouse con Garrick, o doutor Blair e William Robertson; e cando estivo en Edimburgo foi moi ben recibida e confiou a educación do seu fillo, Pavel Michailovich, príncipe Dashkov a Robertson.
Viviu en Edimburgo entre 1777 e 1779 e doou unha colección de medallas conmemorativas rusas á Universidade de Edimburgo. O seu fillo converteuse en axudante de Grigorii Potemkin.
Viaxou a Irlanda, onde se pode ver pasando revista aos Voluntarios Irlandeses nun cadro de Francis Wheatley en novembro de 1779. Fixo amizade con Georgiana Shipley, filla de Jonathan Shipley, en Londres. Coñeceu a Benjamin Franklin en París o 3 de febreiro de 1781.
Directora de dúas academias
En 1782, Dashkova volveu á capital rusa e foi tomada en consideración pola emperatriz, coa que simpatizou en gustos literarios e especialmente no desexo de elevar o ruso a un lugar máis alto entre as linguas literarias de Europa.
Inmediatamente despois da súa volta, a princesa foi nomeada directora da Academia Imperial das Artes e das Ciencias, actualmente Academia Rusa das Ciencias. En teoría, o director da Academia era sempre o seu presidente, mais o conde Kirill Razumovsky, que fora nomeado presidente en 1746 con só dezaoito anos só tivo un papel nominal na Academia, e o liderado real da institución foi dos sucesivos directores.
Dashkova foi a primeira muller no mundo en dirixir unha academia de ciencias. Aínda que ela non era científica, Dashkova devolveu á institución a prominencia e o respecto intelectual. Isto provocou un momento crítico na historia da ciencia, a transformación do que se chamaba filosofía natural, que adoitaba ser practicado por afeccionados, a unha empresa profesional.
En 1784 Dashkova tamén foi nomeada primeira presidenta da Academia Rusa, acabada de crear. Neste posto tamén se moveu con grande habilidade. Lanzou o proxecto da Academia de crear o Dicionario das Linguas Rusas en seis volumes, preparou o plan e ela mesma executou parte do traballo.
En 1783 foi elixida membro de honra da Real Academia Sueca das Ciencias, primeira muller estranxeira e segunda muller despois de Eva Ekeblad.
Pouco antes da morte de Catarina, as amigas discutiron sobre unha traxedia que a princesa permitira que fose publicada pola Academia, a pesar de que contiña principios revolucionarios, segundo a emperatriz. Finalmente houbo unha reconciliación parcial, mais pouco despois a princesa retirouse da corte.
Exilio e legado
miniatura|Casa de Dashkova en [[Kiryanovo, preto de San Petersburgo]] Coa subida ao trono do emperador Paulo en 1796, foi despoxada dos seus despachos e obrigada a retirarse a unha casa miserable na gobernación de Novgorod, "para meditar sobre os sucesos de 1762". Despois dun tempo a sentenza foi modificada parcialmente por petición dos seus amigos e permitiuse que pasase os últimos anos da súa vida na súa propiedade de Moscova, onde morreu o 4 de xaneiro de 1810.
O seu fillo, o último membro da familia Dashkov, faleceu en 1807 e legou a súa fortuna ao seu primo Ivan Vorontsov, que a continuación por licenza imperial adoptou o nome de Vorontsov-Dashkov. O fillo de Ivan, o conde Illarion Ivanovich Vorontsov-Dashkov, tivo un posto na casa do tsar entre 1881 e 1897 antes de lograr un amplo renome como gobernador xeral do Cáucaso entre 1905 e 1915.
Obras
Ademais do seu traballo no dicionario ruso, a princesa Dashkova editou unha revista mensual e escribiu polo menos dúas obras dramáticas: The Marriage of Fabian, e unha comedia titulada Toissiokoff. As súas memorias publicáronse en francés en París en 1804 (Mon Histoire) e en inglés en 1840 en Londres en dous volumes (Memoirs of the Princess Daschkaw, written by herself). A versión inglesa das súas memorias foron editadas por Mrs. W. Bradford.
María do Mar Castro Varela
María do Mar Castro Varela, nada na Coruña no ano 1964, é un politicóloga galega e profesora de pegagoxía xeral e traballo social, con foco nos estudos de diversidade sexual, na Universidade de Ciencias Aplicadas Alice Salomon de Berlín. Os seus intereses de investigación céntranse nos estudos de poscolonialismo, migración, xénero e diversidade sexual.
Traxectoria
Estudou pedagoxía e psicoloxía na Universidade de Colonia e doutorouse en 2005 na Universidade de Gießen en politicoloxía coa tese "Utopiediskurse migrierter Frauen". No semestre de inverno 2006/2007, traballou como profesora convidada Maria Goeppert-Mayer na Universidade de Oldenburg. Desde o semestre de inverno 2007/2008, é profesora na Universidade de Ciencias Aplicadas Alice Salomon de Berlín.
Prostaglandina H2
A prostaglandina H2 (PGH2 ou PGH2) é un tipo de prostaglandina e un precursor de moitos outros compostos bioloxicamente significativos. Sintetízase a partir do ácido araquidónico nunha reacción catalizada por un encima ciclooxixenase.
miniatura|esquerda|320px|Síntese de [[eicosanoides. A prostaglandina H2 está na zona central.]]
É o substrato dos seguintes encimas:
Modifícase non encimaticamente a:
Efectos da aspirina sobre a prostaglandina H2
esquerda|miniatura|400px|Vías sintéticas desde a PGH2 (o composto parental) ata as prostaglandinas, prostaciclina e tromboxanos
Igrexa de Santa María de Dodro
A igrexa de Santa María de Dodro é un templo barroco do século XVIII dedicado á Virxe María, sede da parroquia homónima, no concello de Dodro. É unha das primeiras obras de Simón Rodríguez e presenta algunhas peculiaridades características do seu estilo.
Descrición
En 1719 encargáronselle ó mestre compostelán Simón Rodríguez as trazas do templo, quen proxectou a súa reedificación. Malia estar o trazado da planta feito, o inicio da obra atrasouse, sendo adxudicada a execución a Pedro Blanco. A construción debeu dar comezo a mediados de 1720 pero en 1738 aínda non se rematara o corpo da igrexa. A capela maior concluíuse no 1739.
O edificio presenta planta de cruz latina cunha soa nave de dous tramos, cruceiro dun tramo e capela maior rectangular, rematando nos laterais en senllos nichos con bóveda en forma de vieira.
A nave da igrexa e o presbiterio cóbrense cunha bóveda de canón o mesmo que os brazos do cruceiro, empregándose na intersección unha bóveda de aresta. O interior do templo apenas presenta decoración e como separación dos distintos tramos empréganse arcos faxóns.
A igrexa de Dodro é unha obra que ó non contar coa dirección de Simón Rodríguez varía sensiblemente respecto do plan inicial do mestre compostelán. Ademais, o proxecto inicial do arquitecto non se conserva.