cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Aeroflot
Anos recentes
Dende a disolución Aeroflot estivo traballando activamente na súa promoción e redefiníndose como unha aeroliña segura e na que poder confiar. A principios dos anos 2000 a compañía contratou asesores británicos para cambiar a súa imaxe. Dende un principio, a súa idea era a de substituír a fouce e o martelo do vello logotipo da época soviética, que moita xente en Occidente consideraba un recordatorio do comunismo soviético, pero a pesar diso non foi descartado, xa que se trataba do símbolo máis recoñecible da compañía durante 70 anos. Deseñouse unha nova librea e novos uniformes para os asistentes de voo e lanzouse unha campaña promocional no 2003. Ese ano a aeroliña transportou 5,9 millóns de pasaxeiros.
Frota
Durante a meirande parte da súa historia a frota de Aeroflot estivo completamente formada por avións dos fabricantes rusos Antonov, Ilyushin e Tupolev. Despois da disolución da Unión Soviética e a posterior partición da aeroliña, Aeroflot comezou a substituír os vellos avións soviéticos por modelos occidentais. Na actualidade gran parte dos seus avións son Airbus e Boeing.
No mes de xullo do 2012 a aeroliña contaba con 121 avións cunha idade media de 5,7 anos, e tiña pedidos 7 aparellos máis.
Mezonzo
O topónimo galego Mezonzo pode referirse a:
Amais pode referirse a:
Víctor Arufe
Traxectoria
Pasa a súa infancia no compostelán barrio de Vite, estudando no Colexio Público de Vite e no IES Xelmírez II. Ao rematar o Bacharelato cursa os estudos de Técnico Superior en Animación de Actividades Físicas e Deportivas no IES Rosalía de Castro e posteriormente múdase a Pontevedra para facer a Licenciatura en Ciencias da Actividade Física e Deportiva na Universidade de Vigo. Durante varios anos reside no Porto para rematar a súa tese doutoral que combina coa realización dun mestrado de Alto Rendemento Deportivo do Comité Olímpico Español e a Universidade Autónoma de Madrid e un posgrao de experto en Adestramento Deportivo na Universidad Nacional de Educación a Distancia (UNED). No ano 2002 publicou a súa primeira obra coa editorial galega edicións Lea. Nesta obra iníciase a súa carreira no eido da investigación no ámbito da psicomotricidade, Educación Física e deporte en idade escolar, publicando preto de 100 artigos científicos e diferentes obras, participando ademais en múltiples proxectos de investigación.
No 2008 acada unha praza de profesor na Universidade da Coruña na Facultade de Educación, onde exerce como docente na actualidade.
É autor dun blog sobre Educación, Innovación e Emprendemento no cal publica artigos de interese para a comunidade educativa. Recibiu numerosos premios vinculadas a boa práctica docente, entre os que destacan o Premio EDUCA ABANCA Mellor Docente de España 2017 e o Premio SIMO Educación Mellor Experiencia de Innovación e Gamificación educativa 2019.
Numerosos medios de comunicación fixéronse eco das metodoloxías innovadoras utilizadas co seu alumnado, entre as que destacan Aprendizaxe-Servizo, gamificación ou adaptacións didácticas de famosos programas de TV como MasterChef (España) , Peking Express , First Dates , series famosos como La casa de papel ou de videoxogos como Fortnite ou Clash Royale.
Meseta
miniatura|dereita|Monte Roraima, en Venezuela. Unha meseta, en xeomorfoloxía e xeografía, é unha planicie extensa situada a unha determinada altura sobre o nivel do mar, provocada por forzas tectónicas ou ben por erosión do terreo circundante. No primeiro caso trátase da aplicación de forzas tectónicas sobre estratos horizontais do terreo, que ao atopar fallas propicias producen a elevación dunha zona que mantén a horizontalidade pero a un nivel superior do da contorna. No segundo caso, nun terreo horizontal a erosión pode formar ríos que profundan deixando zonas illadas e elevadas, normalmente ao estar formados por materiais máis resistentes á erosión.
Estadio Alfredo di Stéfano
O Estadio Alfredo di Stéfano é un estadio de fútbol, situado na cidade de Madrid, en España. Adopta este nome en homenaxe a Alfredo di Stéfano, xogador do Real Madrid nos anos 1950 e 1960, e considerado un dos mellores xogadores da historia do fútbol mundial.
O estadio sitúase na Ciudad Real Madrid de Valdebebas, entre o recinto feiral de IFEMA e o aeroporto de Madrid-Barajas. O encontro inaugural disputouse ante o Stade de Reims nun partido que culminou con vitoria madridista por 6-1. O defensa madridista Sergio Ramos tivo a honra de marcar o primeiro gol.
Este recinto é a sede de todos os partidos oficiais do primeiro filial madridista, o Real Madrid Castilla.
Francisco Fumega
Francisco Xosé Fumega Piñeiro, nado no Carballiño en 1961, é un político galego do PSdeG-PSOE e dende 2015, alcalde do concello do Carballiño.
Condado de Aragón
miniatura|Situación do condado de Aragón contra 1050, xunto cos condados de Sobrarbe e Ribagorza. O Condado de Aragón xorde co matrimonio de Andregoto, filla do conde Galindo II de Aragón, co rei García Sánchez I de Navarra, o que conduciu á unión de ambas as entidades políticas.
En 1035 Ramiro I de Aragón, fillo de Sancho III de Navarra, une os condados de Aragón, Sobrarbe e Ribagorza, converténdose no primeiro rei de Aragón.
A lexitimidade da nova dinastía lógrana os reis Sancho Ramírez e Pedro I ao pór o reino baixo o amparo da Santa Sé. Así o Reino de Aragón pasou a formar parte dos estados occidentais.
Estadio Hermanos Antuña
O estadio, inaugurado en 1951, é de carácter municipal, o terreo de xogo é de céspede artificial e as bancadas teñen capacidade para albergar a 3.200 espectadores.
Coventry
Coventry é unha cidade do centro de Gran Bretaña, situada a 153 km ao noroeste de Londres e a 30 km ó leste de Birmingham, cunha poboación no 2001 de 303.475 habitantes. miniatura|dereita|Ruínas da [[catedral de Coventry.]]
Bombardeo de Coventry
Coventry foi unha das cidades que tivo que ser "sacrificada" polos ingleses na segunda guerra mundial, debido a que xusto antes do bombardeo a esa cidade descifraran o código enigma dos nazis e interceptaran unha comunicación do Eixe onde se dicía que se ía bombardear a cidade. Logo Churchill tivo que tomar a decisión de evacuar ou non Coventry. Se se evacuaba a cidade os nazis sospeitarían que se descifrara o código enigma, e comprometeríase a vantaxe na guerra.
Finalmente, Coventry foi bombardeada masivamente polos avións da Luftwaffe, (cerca de 500 bombardeiros) o 14 de novembro de 1940. A cidade foi case totalmente destruída. O ministro nazi de Propaganda, Goebbels, chegou a propor un novo termo, "coventrizar", para referirse a eses bombardeos masivos. Só algúns menores foran evacuados, baixo o pretexto de saída de vacacións.
Tamén houbo bombardeos en Liverpool, Plymouth, Bristol e Southampton.
A catedral de Coventry foi deixada como a deixou o bombardeo: non quedan máis que unhas columnas e algo das súas murallas. Xunto aos restos da antiga catedral edificouse unha nova catedral, a cuxa inauguración, que tivo lugar en 1962 e como símbolo de reconciliación, asistiu o chanceler alemán.
Polo seu valor simbólico, nas proximidades da Catedral, plantáronse unha serie de olmos, iniciativa que patrocinou a artista Yoko Ono.
Tempadas dos Boston Bruins
miniatura|277px|Os Boston Bruins na [[Casa Branca co Presidente dos Estados Unidos Barack Obama logo de gañar a Stanley Cup en 2011.]]
Os Boston Bruins son un equipo profesional de hóckey sobre xeo da cidade de Boston, Massachusetts (Estados Unidos). Forman parte da Atlantic Division da Conferencia Leste, na National Hockey League (NHL) e son un dos equipos integrantes do grupo denominado Original Six. A franquía foi fundade en 1924, e a tempada 2014-15 será a 91ª do equipo. Dende a súa fundación os Bruins gañaron 2.938 partidos, acumulando 28 títulos de división e catro de conferencia, xogando os play-offs pola Stanley Cup 69 veces, e gañando a Stanley Cup en seis ocasións.
-554
Outros
Historia ano a ano
A Matanza
O topónimo galego A Matanza pode referirse a:
Gerardo Seoane Fidalgo
Gerardo Seoane Fidalgo, nado en Verín cara a 1962, é un arquitecto e político galego do PSdeG-PSOE.
Traxectoria
Licenciado en arquitectura pola Escola Técnica Superior de Arquitectura de Madrid. Nas eleccións municipais de 2015 foi candidato independente nas listas do PSdeG á alcaldía de Verín e foi elixido alcalde co apoio do BNG.
Garraf
250px|dereita|miniatura|Localización da comarca en CataluñaO Garraf é unha comarca da provincia de Barcelona, en [[Cataluña]]. Está bañada polo Mar Mediterráneo e a súa capital é Vilanova i la Geltrú. En 2009 tiña 143.066 habitantes.
Concellos
300px|dereita
José Antonio Gurriarán
José Antonio Gurriarán López, nado no Barco de Valdeorras o 7 de xullo de 1941 e finado en Madrid o 31 de marzo de 2019, foi un xornalista e escritor galego.
Traxectoria
Iniciouse como xornalista con colaboracións no periódico Sil e na emisora Ondas del Sil. Estudou en Salamanca e despois en Madrid onde fixo Dereito, Xornalismo e Filosofía e Letras. Foi director do diario Pueblo, do Diario Montañés e da revista Geografía Universal. Foi director dos telexornais de TVE 2, xefe do gabinete de prensa de TVE e xefe da secretaría xeral de informativos de TVE. Foi correspondente de TVE e RNE en Portugal. Obtivo o Premio Larra de xornalismo en 1981.
Consello Xeral de Arán
miniatura|Sede do Consello Xeral de Arán, en [[Vielha.]] miniatura|[[Carlos Barrera, o terceiro síndico de Arán.]]O Consello Xeral de Arán (en aranés: Conselh Generau d'Aran) é o órgano de goberno autónomo do Val de Arán. Constituíuse oficialmente tralas eleccións de 1991 e está formado por 13 membros. Segundo a Lei 16/1990 do 13 de xullo (DOGC 1326 de 3 de agosto) sobre o réxime especial do Val de Arán, está integrado polo Síndico de Arán (Sindic), polos Conselleiros Xerais (Conselhers Generaus) que funcionan en Pleno e pola Comisión de auditores de Contas (Comission d'Auditors de Compdes).
Circunscricións
O Val de Arán divídese en seis circunscricións, correspondentes aos seis terçons históricos. O Consello Xeral está integrado por 13 membros elixidos por cada unha destas circunscricións do seguinte xeito:
A elección directa dos conselleiros xerais, convocada por decreto autonómico, realízase de acordo coa lexislación electoral vixente, mediante listas pechadas e segundo o sistema D'Hondt.
Competencias
O Consello Xeral de Arán ten competencia plena en todo o que faga referencia ó fomento e ó ensino do aranés e da súa cultura, de acordo coas normas de carácter xeral vixentes en toda Cataluña no campo da política lingüística e educativa. Ademais, a Generalitat ten que ceder ó Consello Xeral competencias e servizos polo menos sobre as seguintes materias:
Ademais, correspóndenlle as facultades que a lexislación da Generalitat recoñeza ás comarcas en relación coas actividades e servizos de competencia municipal, a asistencia ós municipios e a cooperación con estes, a planificación territorial e as actuacións especiais de montaña. O Consello Xeral exerce tamén as competencias que lle delega ou lle asigna a Administración da Generalitat de acordo co que establece a lexislación do réxime local. O financiamento das competencias se fará con
Tamén corresponden ó Consello Xeral participacións nos ingresos provinciais cando se asuman as competencias da Deputación de Lleida e as contribucións dos municipios do Val de Arán.
En 1993 se lle asignou un 1,86% do total da dotación do FEDER, En 1999 lle foron transferidas competencias en educación (elaboración e produción de libros de texto e material didáctico en aranés, formación permanente do profesorado en lingua e cultura aranesa, auxiliares de conversación en aranés, actividades de implantación da reforma educativa e desenvolvemento en lingua aranesa, xestión dos servizos de comedor e transporte escolar e formación ocupacional) e servizos e funcións en materia de transporte interior de viaxeiros. En 2000 se lle transferiron competencias en sanidade e gandería e pesca e en 2003 en formación ocupacional no ámbito da escola de hostalería e servizos sociais.
Alfard
Alfard é unha estrela xigante laranxa de tipo espectral K3 II-III de 4000 K de temperatura, non moi diferente a Arcturus (α Bootis) ou Aldebarán (α Tauri). Máis luminosa que ambas -cunha luminosidade visual 400 veces maior que a do Sol- é considerada unha xigante brillante. Porén, a maior distancia que nos separa dela, 177 anos luz, fai que no ceo pareza menos brillante que estas. O seu radio é 40 veces maior que o radio solar.
Alfard está considerada unha estrela de bario "leve"; pénsase que estas estrelas son binarias onde o exceso de bario provén da compoñente secundaria que no pasado contaminou á que hoxe é a estrela visíbel. A estrela contaminante, que evolucionou antes, hoxe é unha anana branca difícil de detectar.
Dionisio Tracio
Dionisio da Tracia (Διονύσιος ὁ Θρᾷξ), nado en Alexandría no 170 a.C. e finado no 90 a.C., foi un gramático grego, coñecido por ser o autor da Téchné grammatiké, libro de quince páxinas e vinte e cinco sesións no que presenta unha explicación da estrutura do grego e cuxa única deficiencia, segundo Martins, é a omisión da parte da sintaxe. O seu sistema de clases de palabras e modelos de análise morfolóxica, porén, constituíran a base das formulacións sintácticas posteriores.
Dionisio trazou a seguinte orde para a gramática: tomando por base a palabra, deberíase proceder inicialmente á identificación formal desa entidade lingüística; despois, identificar as clases de palabras e por fin, as categorías que as evidencian.
Segundo Neves, a época helenística facilitou a produción de Dionisio, visto que durante o helenismo a práctica da linguaxe xa non enfocaba tanto ao ensino retórico empírico da época clásica, e si á exposición dos padróns da linguaxe que deben ser seguidos, o que leva ao estabelecemento dos cadros da gramática.
Medos Romero
Remedios Fernández Romero, coñecida literariamente como Medos Romero, nada en Somede (As Pontes de García Rodríguez) o 21 de outubro de 1959, é unha escritora galega.
Traxectoria
Diplomada en Enfermaría pola Universidade de Santiago de Compostela. Traballou como enfermeira nas Pontes de García Rodríguez e na Residencia “Arquitecto Marcide” de Ferrol. Reside en Lourido (Valdoviño). Ten colaborado en diversas revistas, como A Xanela e Festa da Palabra Silenciada.
Comezou a escribir tardiamente, con 37 anos cumpridos, despois de experiencias moi gozosas no mundo da aldea. Foi unha das poetas que se circunscribiu á chamada Xeración dos 90 aínda que o fixo por data de produción, xa que a súa obra comezou a publicarse nos anos clave do boom da poesía escrita por mulleres.
Lista de presidentes da República Portuguesa
miniatura|dereita|200px|Bandeira do Presidente de Portugal. O presidente é o xefe de estado de Portugal. Segundo a constitución de 1976, el é elixido para un mandato de 5 cunha única posibilidade de reelección.
Primeira República (1910-1926)
dereita|150px|miniatura|Teófilo Braga
Terceira República (1974 - presente)
dereita|150px|miniatura|Aníbal Cavaco Silva
Suður-Múlasýsla
Suður-Múlasýsla é un dos 23 condados de Islandia. Está situado ao leste do país.
Xeografía
Este consdado está situado ao oeste de Islandia, na rexión de Austurland. O condado de Suður-Múlasýsla limita cos condados de Austur-Skaftafellssýsla ao sur e Norður-Múlasýsla ao leste e norte, así como coas cidades independentes de Neskaupstaður ao norte, e Seyðisfjörður e Eskifjörður na costa leste. A súa superficie é de 3.980 quilómetros cadrados. Neste condado se atopa o punto máis oriental de Islandia.
Demografía
Suður-Múlasýsla conta cunha poboación de 5.285 habitantes repartidos nos 3.980 quilómetros cadrados de superficie do condado, polo que a súa densidade de poboación é de 1,33 habitantes por quilómetro cadrado.
Municipios
Suður-Múlasýsla comprende os seguintes municipios (entre paréntese os municipios anteriores):
Parotidite epidémica
A parotidite epidémica é unha doenza contaxiosa que pode ser aguda ou crónica, localizada fundamentalmente nunha ou ambas as glándulas parótidas, que son glándulas salivares maiores situadas detrás das pólas ascendentes da mandíbula. Provócaa o virus dos Paramyxoviridae, que causa unha enfermidade considerada tradicionalmente de nenos e adolescentes, aínda que pode tamén causar infeccións en adultos sensibles. Polo xeral, a enfermidade produce inmunidade para sempre, polo que pode ser previda pola administración dunha vacina, a vacina tripla vírica (SPR). Recibe popularmente diversos nomes como cochechas, orellóns, papeiras ou pezorellos.
A parotidite pode afectar diferentes glándulas do corpo, o sistema nervioso central e os testículos. As complicacións máis frecuentes son a meninxite e a inflamación testicular que pode levar á infertilidade. O tratamento consiste no alivio dos síntomas.
Suður-Múlasýsla
Localidades
Suður-Múlasýsla comprende as seguintes localidades:
Parotidite epidémica
Na obra Epidemias, de Hipócrates, escrita aproximadamente entre os anos 475 e 466 a. C., descríbese unha epidemia de parotidite ocorrida na illa de Tasos.
Epidemioloxía
É unha doenza viral poliglandular, común na infancia, pero non exenta de presentarse na idade adulta, nese caso caracterízase por producir inflamación das glándulas parótidas (principalmente, aínda que afecta outras glándulas do corpo). Antes da introdución da vacinación universal, a parotidite era unha enfermidade que unha vez foi endémica en todo o mundo, afectaba á maioría dos nenos entre 2 e 15 anos de vida, con aproximadamente un 90% de adultos novos cunha seroloxía positiva. Dende a introdución da vacina, a incidencia diminuíu bruscamente con só ocasionais gromos da enfermidade en Latinoamérica. No presente, a súa incidencia aumenta a finais do inverno e durante a primavera en climas tépedos, en particular entre institucións de acollida colectiva de nenos, como as gardarías. Cun período de incubación de 14-21 días, sendo máis contaxiosa uns 4 días antes da inflamación visible das parótidas. Transmítese por contacto con pingas de saliva no aire procedentes dun individuo infectado e, en menor medida, a infección pode propagarse a través dos ouriños.
A vacinación eliminou practicamente as formas da infancia e, paradoxalmente, aumentou o número de casos en adultos novos que a miúdo reciben a vacinación de maneira incompleta (sen a dose de recordo), pero ás veces por administración incorrecta.
Ceolwald de Mercia
Traxectoria
Ceolred, fillo de Aethelred e neto de Penda, morreu en 716. A maioría das listas dos reis mercios rexistran que Ceolred foi sucedido por Aethelbald, que non era descendente de Penda. Con todo, unha destas listas procedente da Catedral de Worcester, rexistra que Ceolred foi sucedido por Ceolwald. Pola similitude dos seus nomes, Ceolwald parece ser irmán de Ceolred e o último dos descendentes directos de Penda que gobernou en Mercia. Poida que Ceolwald fose rei por un curto período de tempo, xa que Aethelbald se converteu en rei ao ano seguinte da morte de Ceolred.
Protestantismo
O protestantismo abrangue o conxunto das igrexas e comunidades cristiás xurdidas no século XVI en Europa Occidental, separadas da Igrexa católica a partir do labor reformador do ex-monxe agostiño Martiño Lutero, iniciador do luteranismo.
Orixe do termo
O termo protestantismo xorde da protesta, a testemuña público dun grupo de príncipes e cidades imperiais alemás que, na dieta de Speyer en 1529, formalmente obxectaron contra o Edicto de Worms que proscribía as ensinanzas luteranas dentro do Sacro Imperio Romano.
Variantes
Na Suíza de fala alemá, Ulrico Zuinglio, Ecolampadio e outros comezaron tamén un intento de reforma da Igrexa católica, de carácter máis profundo e enriquecido por unha teoloxía moito máis elaborada.
Xoán Calvino foi o dirixente máis destacado da Reforma protestante en Suíza. A Reforma que se iniciou case simultaneamente en Zúric (Cantón de fala alemá) e Xenebra (francófona) foi estendéndose grazas ao traballo de moitos pastores e reformadores da Igrexa por todos os países veciños. Ata chegou ata Escocia grazas ao esforzo misioneiro do reverendo escocés John Knox que se formou en Xenebra.
A Igrexa de Inglaterra non se deixou influír nun primeiro momento polo protestantismo, pero tras a súa ruptura coa Igrexa de Roma, comezou un paulatino e vacilante achegamento aos ideais reformados. Actualmente as igrexas da Comuñón Anglicana decláranse claramente reformadas.
Fóra dese protestantismo, que moitos estudosos denominan "maxistral", deuse outra vertente, que se distinguiu tanto do catolicismo romano como das igrexas protestantes de carácter nacional. Esta corrente recibe o nome de reforma radical. O historiador George Williams diferencia á súa vez as seguintes correntes dentro desta Reforma: espiritualistas, racionalistas e anabaptistas. Os anabaptistas rexeitaron a unión da igrexa cristiá co Estado e repudiaron o bautismo infantil, constituíndose en igrexas independentes ou segregadas. O maior achegue á modernidade descansaría na súa persistente promoción da separación entre a igrexa cristiá e o estado, a liberdade relixiosa persoal e o exercicio dun goberno plenamente democrático nas súas congregacións.
Así conviviron en toda Europa dous movementos protestantes diferenciados. O movemento reformado, liderado polas igrexas reformadas e luteranas, e o movemento radical que acabaría desenvolvéndose en grupos separatistas como os menonitas.
700px|miniatura|centro|Ramificación do protestantismo ao longo dos séculos.
Doutrinas
O protestantismo ten como alicerce básico da súa fe a Biblia, entendida como Palabra de Deus descansando toda a súa teoloxía en tres principios xerais e dous particulares que son exclusivos da teoloxía reformada (Tradicionalmente enunciados en latín):
Nun principio os protestantes expresaron as súas posicións doutrinais por medio de Confesións de Fe, breves documentos apoloxéticos. As Confesións de Augsburgo expresaron a doutrina luterana. As confesións reformadas inclúen tamén a Confesión Escocesa (1560), A Segunda Confesión Helvética (1531) e a Confesión de Fe de Westminster (1647). Os Trinta e Nove Artigos de Relixión da Igrexa de Inglaterra tamén adoitan ser considerados reformados. A Declaración Teolóxica de Barmen, contra o réxime Nazi, e a Breve Declaración de Fe da Igrexa Presbiteriana nos Estados Unidos son exemplos de declaracións recentes.
O ensino relixioso fundamentouse en catecismos. O Catecismo de Heidelberg e o Maior e Menor de Westminster son instrumentos reformados para ensino de adultos e infantes nas Igrexas.
Algunhas das doutrinas da Igrexa católica medieval rexeitadas polo protestantismo ao non considerar que aparecen na Biblia son: o Purgatorio, a supremacía papal, as oracións polos mortos, a intercesión dos santos, a asunción de María e a súa virxindade perpetua, así mesmo a veneración destes últimos, tal como o resto dos homes, e porque contradicía ao primeiro mandamento "Non terás deuses alleos diante de min" (Ex. 20:3).
Nas igrexas de teoloxía reformada salientouse a doutrina bíblica exposta por Agostiño de Hipona da elección, que establece que a salvación é por pura graza (favor inmerecido) de Deus, sen obras. A autoridade das igrexas protestantes entendeuse como obediencia unicamente á Biblia, suxeita á interpretación persoal, e non como unha transmisión mecánica dos poderes dos apóstolos aos seus sucesores.
Dirixentes
Os dirixentes do movemento foron, entre outros, Ulrico Zuinglio, Xoán Calvino.
A Prerreforma (1366-1517)
Denominamos como "Período da Prerreforma" ao período vivido entre finais do século XIV, cando comezou a protesta wycliffita ou lollarda en Inglaterra, e principios do século XVI, cando comezou a Reforma protestante coas protestas luterana e zuingliana en Alemaña e Suíza respectivamente.
Ao longo de todo este tempo tanto o Movemento Lollardo ou Wycliffita, como o Movemento Husita e a protesta místico-evanxélica de Girolamo Savonarola sinalaron de xeito obxectivo e frontal o elevado nivel de apostada do cristianismo medieval, dentro dunha perspectiva bíblica e evanxélica.
Entre os principais prerreformadores están:
Xoán Wycliffe (1324-1384), Jan Hus (1369-1415), Girolamo Savonarola (1452-1498).
Causas da Reforma
O Renacemento científico e literario que coa súa mentalidade crítica levou ao individuo europeo á dúbida subxectiva ou obxectiva e ata a opinión subxectiva e obxectiva contra os ensinos e prácticas da Igrexa. Foi o proceso ou a confrontación Humanismo vs. Escolasticismo o que deu as primeiras mostras da fraxilidade da estrutura da teoloxía escolástica medieval. O Renacemento foi unha revalorización integral de todos os postulados preestablecidos do medievalismo. A carencia dun contido espiritual no ensino e a presenza da Igrexa. A forma, a cerimonia e o rito sacramental externo predomina sobre o espiritual, o interior (Integridade vs. Cerimonialismo e Dogma).
A urxente necesidade de despaganizar e deshelenizar a doutrina cristiá afectada polas paulatinas transculturizacións relixiosas e filosóficas grecorromanas e orientais que a pervertiran desde os séculos II e III, é dicir, desde o período da Igrexa Perseguida e ao longo dos períodos da Igrexa imperial e da Igrexa medieval.
O fortalecemento das monarquías mediante os enunciados do absolutismo monárquico. Este fortalecemento das monarquías nacionais europeas creou de xeito consecuente unha palpable fricción entre os dous poderes. A decadencia dos postulados dogmáticos da reforma eclesiástico-cluniacense, e máis concretamente dos papas Gregorio VII, Inocencio III e Bonifacio VIII sobre o poder supremo do papado. A corrupción da máxima cúpula do sistema xerárquico medieval desde principios do século XIV cos cismas de Avignon e de Occidente deron lugar ao xurdimento de exposicións teolóxicas como as de Xoán de Tauler, de Guillerme de Occam e de Marcelo de Padua dun transfundo antipapal. Xorde a tese conciliarista. O crecente fervor nacionalista europeo que levou a mirar con desconfianza e repudio o tiránico dominio eclesiástico-papal sobre as diferentes nacións do vello continente. Moitos monarcas viron na Reforma un modo de afianzar o estado nacional e o seu poder monárquico ou imperial. No norte de Europa houbo casos de países como Suíza ou Suecia onde a Reforma foi un dos instrumentos máis eficaces da loita independentista contra os países católicos que os dominaban. A rápida decadencia do escolasticismo e o rexurdimento da teoloxía agostiña cuns caracteres renovadores. Volve con maior vigor a lectura e o estudo da teoloxía de santo Agostiño en detrimento notable da teoloxía tomista. A reiterada resistencia papal á realización dun concilio que reformase á Igrexa. Como xa o contemplamos, a historia móstranos a realización de cinco concilios, a maioría deles realizados coa aberta resistencia e oposición do mitrado romano.
Programa reformador
Os reformadores non se consideraban rebeldes nin herexes, senón fieis cristiáns que aspiraban a regresar ás doutrinas apostólicas e a renovar a igrexa cristiá na práctica e doutrina. Xa que logo, fixeron esforzos ecuménicos e unitivos desde o principio, antes de que as fronteiras doutrinais se alargasen.
Os principais reformadores eran persoas de vasta cultura, tanto teolóxica como humanista: Xoán Calvino estudou na Sorbona e o seu pai traballaba cun bispo, Lutero era monxe e profesor universitario de Biblia; Zuinglio era sacerdote e humanista. De acordo co programa dos humanistas, buscaron nas fontes da antigüidade cristiá as bases para unha renovación. Releron as Sacras Escrituras; ao reler aos pais da Igrexa, (especialmente a santo Agostiño), descubriron unha visión da fe e unha doutrina máis bíblica e cristocéntrica.
Difusión
O protestantismo estendeuse principalmente entre as clases urbanas e a nobreza, que podían ler e tiñan sede de entender mellor a fe. Dunhas oitenta cidades imperiais libres, sesenta e cinco adoptaron a Reforma Protestante ou tolerárona. Tamén houbo movementos revolucionarios entre os campesiños, que entenderon que a doutrina de Lutero os liberaba da servidume; o reformador rexeitou tal interpretación e estes foron sometidos violentamente.
A diseminación das ideas protestantes foi facilitada pola invención da imprenta, que fixo posible difundir unha ampla literatura apoloxética, bíblica e devocional e fomentou a edición de novas traducións da Biblia en linguas vernáculas. Estas revisións do texto fixeron patente a débil base dalgunhas doutrinas medievais. A nova forma de fundamentar a autoridade, xunto co rexeitamento da formulación escolástica agora substituída por linguaxe bíblica, facía difícil aos teólogos católicos romanos rebatela. No Concilio de Trento, os bispos católicos partidarios de Roma optarían por limitar o acceso laico ás escrituras, establecendo que a Vulgata Latina era a única Biblia autorizada e redactando un índice de libros prohibidos.
Como resultado do apoio dos gobernos nacionais e locais, a Reforma Protestante logrou éxito en amplas áreas de Europa. Fíxose predominante no norte de Alemaña e en Escandinavia, na súa forma luterana. En Escocia prosperou a Igrexa presbiteriana. Tamén as igrexas reformadas frutificaron nos Países Baixos, nas cidades suízas e no oriente de Hungría. Foron rescatadas para a Roma papal Francia, Polonia, Bohemia, Bélxica, Hungría e amplas rexións de Alemaña (sobre todo no sur e o oeste). Porén, co desenvolvemento dos imperios europeos, particularmente o británico, o protestantismo continuou a súa expansión. Os séculos XIX e XX presenciaron un forte labor misioneiro que deu alcance mundial ao movemento. Hoxe en día, cálculos estimativos sinalan que máis de 600 millóns de persoas profesarían algunha das diversas formas do protestantismo moderno.
Con todo, ao promulgarse a Reforma Católica ou contrarreforma, iniciouse un programa expansivo do catolicismo en Europa. Iniciouse entón unha desestruturación do protestantismo europeo ao illar en núcleos pequenos os centros da Reforma como consecuencia da expansión dos xesuítas.
Fantasia (filme)
Fantasia é un filme estadounidense de animación de 1940, producido por Walt Disney e lanzado por Walt Disney Productions. Coa dirección da historia de Joe Grant e Dick Huemer, e a supervisión de produción de Ben Sharpsteen, é o terceiro filme dos clásicos de Disney. Consta de oito segmentos animados acompañados de pezas de música clásica dirixidas por Leopold Stokowski; sete delas foron interpretadas pola Orquestra de Philadelphia. O crítico e compositor Deems Taylor actúa como mestre de cerimonias, e é o encargado de introducir cada segmento con escenas de acción real entre as de animación.
Sinopse
Todo un clásico de Disney, unha colección de interpretacións animadas de grandes obras de música clásica. No "Aprendiz de meigo" (P. Dukas), Mickey Mouse, discípulo dun meigo, métese nun gran problema debido a que os seus coñecementos de maxia son aínda limitados. "A Consagración da primavera" (Stravinsky) conta a historia da evolución, dende os seres unicelulares ata a extinción dos dinosauros. "A Danza das Horas" (Ponchielli) é un fragmento dun ballet cómico interpretado por elefantes, hipopótamos, crocodilos e avestruces. "Unha noite na Montaña Pelada" de Mussorgsky e o "Ave Maria" de Schubert describen o enfrontamento entre a escuridade e a luz.
Créditos
Banda sonora dirixida por Leopold Stokowski. Interpretadas pola Orquestra de Philadelphia, agás cando está indicado.
Estadio Municipal Guillermo Amor
O Estadio Municipal Guillermo Amor é un estadio de fútbol, situado na cidade de Benidorm, na provincia de Alacant. O seu equipo titular é o Benidorm Club de Fútbol.
Inaugurado en 1968, o seu antigo nome era Estadio Municipal de Foietes, pero o seu nome foi cambiado en 2010 por Guillermo Amor, un dos deportistas máis famosos que naceu na cidade.
A instalación deportiva ten unha capacidade de 9.000 persoas e acolleu grandes concertos como: Bruce Springsteen, The Rolling Stones, Elton John, Andrés Calamaro ou Fito & Fitipaldis.
Patelisio Punou-Ki-Hihifo Finau
Patelisio Punou-Ki-Hihifo Finau, nado en Maʻufanga (Tonga) o 15 de marzo de 1934 e finado o 4 de outubro de 1993, foi un eclesiástico católico latino, bispo de Tonga dende 1972 até o seu pasamento.
Traxectoria
Patelisio Punou-Ki-Hihifo Finau naceu en Maʻufanga, no leste de Nukuʻalofa, na illa de Tongatapu (Tonga). Foi ordenado sacerdote da Sociedade de María o 21 de xullo de 1959.
O 15 de outubro de 1971 foi nomeado bispo coadxutor de Tonga e bispo titular de Aurusualiana. Recibiu a consagración episcopal de mans do papa Paulo VI o 13 de febreiro de 1972, e tivo como co-consagradores principais ao arcebispo de Utrecht Bernard Jan Alfrink e ao arcebispo de Armagh William John Conway.
O 7 de abril de 1972 pasou a ser o bispo de Tonga. Finou no cargo, o 4 de outubro de 1993.
Zemlyachestvo
A finais do século XIX ruso, un zemlyachestvo era unha sociedade de homes que viven lonxe das súas rexións de orixe. Atopado entre estudantes, comerciantes ambulantes e traballadores migrantes, no zemlyachestvo unianse os que tiñen unha orixe xeográfica común cando estaban lonxe de casa.
O coñecido revolucionario ruso Vladimir Lenin uniuse á zemlyachestvo pola súa rexión de orixe, Simbirsk, cando estudaba na Universidade de Kazán.
Aeroporto de Dublín
O Aeroporto de Dublín (Aerfort Bhaile Átha Cliath en irlandés ou Dublin Airport en inglés) (código IATA: DUB, código ICAO: EIDW) é un aeródromo situado na localidade de Collinstown, en Fingal, ao norte da cidade de Dublín e no condado homónimo. Con máis de 32,9 millóns de pasaxeiros no 2019, é o aeroporto con maior volume de pasaxeiros na illa de Irlanda, por diante de Belfast, Shannon e Cork.
Keith Bogans
Keith Ramon Bogans, nado o 12 de maio de 1980 en Washington, D.C., é un xogador americano de baloncesto profesional que actualmente é axente libre.
Xigante (filme)
Xigante (en Giant) é un filme estadounidense de 1956 baseado na novela homónima de 1952 de Edna Ferber, dirixido por George Stevens e con Rock Hudson, Elizabeth Taylor e James Dean nos papeis principais. Xigante foi o último dos tres filmes protagonizados por Dean e valeulle a súa segunda candidatura póstuma ao Oscar. Faleceu nun accidente de coche antes da estrea do filme e o actor Nick Adams foi contratado para dobrar algúns diálogos da personaxe de Dean.
Keith Bogans
Traxectoria profesional
miniatura|dereita|Bogans cos Magic.
O Couto, Cabarcos, Barreiros
O Couto é un lugar da parroquia de Cabarcos no concello lucense de Barreiros na comarca da Mariña Oriental. Tiña 37 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales eran 17 homes e 20 mulleres.
Keith Bogans
Orlando Magic
Bogans foi elixido na 43ª posición do Draft da NBA de 2003 polos Milwaukee Bucks, pero foi traspasado o mesmo día do Draft aos Orlando Magic. Bogans xogou de titular na metade dos partidos na súa tempada coma rookie, acadando 6.8 puntos, 4.3 rebotes e 2.9 asistencias por partido.
Xigante (filme)
En 2005 o filme foi considerado "cultural, histórica e esteticamente significativo" pola Biblioteca do Congreso dos Estados Unidos de América e seleccionado para a súa preservación no National Film Registry.
Keith Bogans
Charlotte Bobcats
Os Magic decidiron traspasar a Bogans aos Charlotte Bobcats a cambio de Brandon Hunter o 1 de novembro de 2004. Bogans continuou medrando coma xogador para os Bobcats na tempada 2004-05, sendo titular en 42 de 76 partidos, e facendo 9.6 puntos por encontro.
Houston Rockets
O 9 de febreiro de 2006, Bogans foi traspasado aos Houston Rockets por Lonny Baxter. Coma curiosidade, Chuck Hayes e Gerald Fitch, antigos compañeiros de Bogans na Universidade de Kentucky, xunto a el mesmo, foron nalgún momento membros dos Rockets.
Segundo ciclo en Orlando
Bogans asinou de novo cos Magic en xullo de 2006 coma axente libre.
Milwaukee Bucks e San Antonio Spurs
O 5 de febreiro de 2009, Bogans foi traspasado aos Milwaukee Bucks a cambio de Tyronn Lue e diñeiro.
Bogans asinou polos San Antonio Spurs en setembro de 2009. Durante a tempada 2009-10 cos Spurs, Bogans anotou 17 puntos, a súa mellor marca da tempada contra os Minnesota Timberwolves o 13 de abril de 2010.
Chicago Bulls
Bogans fichou polos Chicago Bulls o 11 de agosto de 2010. Durante a tempada regular 2010-11, Bogans foi titular para os Bulls, e acadou 4.4 puntos, 1.8 rebotes e 1.2 asistencias.
O 15 de marzo de 2011, Bogans anotou 17 puntos, mellor marca da tempada, na vitoria contra os Washington Wizards para axudar aos Bulls a asegurar a primeira praza da Conferencia Leste. Bogans ademais anotou 15 puntos no quinto partido na primeira rolda dos Playoffs contra os Indiana Pacers, onde os Bulls conseguiron o seu pase á segunda rolda.
En decembro de 2011, foi cortado polos Bulls.
New Jersey / Brooklyn Nets
O 1 de febreiro de 2012, os New Jersey Nets ficharon a Bogans. Tras unha lesión contra os Detroit Pistons o 8 de febreiro, foi cortado polos Nets uns días máis tarde, pero asinou de novo con eles no verán de 2012.
Xigante (filme)
Foi emitido na TVG o 31 de decembro de 2006.
Keith Bogans
Boston Celtics
Bogans foi renovado e traspasado ós Boston Celtics o 12 de xullo de 2013, como parte dun traspaso que mandou a Kevin Garnett e a Paul Pierce ós Nets.
Xigante (filme)
Sinopse
Xigante trata do devir histórico dunha familia que, aínda que ao principio se resiste, finalmente cede ante as presións para converter a súa facenda gandeira en petroleira. Amosa como a riqueza do petróleo inflúe nos seus modos de vida e nos desafíos que lles xorden aos pais ao trataren de educar os seus fillos e asistilos durante o crecemento.
Jordan Benedict (Rock Hudson), dono dunha extensa facenda, coñece en Maryland a Leslie (Elizabeth Taylor), e casa con ela. Instalados na casa, axiña se dan de conta das diferenzas que os separan, mais teñen tres fillos. Atópase petróleo nas súas terra e fanlles presión para que convertan a actividade da súa facenda, de gandeira a petroleira, que ao principio conviven mais finalmente prevalece a do petróleo.
Jett Rink (James Dean) é un empregado de Benedict algo conflitivo que acaba por ser dono dunha parte da terra na que se atopa despois petróleo e que se fai moi rico. A pesar de ser dono dun imperio, é infeliz pola frustración que lle provoca o seu amor por Leslie, esposa do que era o seu xefe, e á que tratou de conquistar.
O Couto, Cabarcos, Barreiros
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, que é un "(lugar) cercado", para poder defendelo mellor.
Primuláceas
Primulaceae, as primuláceas, son unha familia de plantas fanerógamas anuais ou perennes (raramente matas) pertencente á orde Ericales, con 22 xéneros que inclúen coñecidas plantas de xardín, como as prímulas e flores silvestres, unhas 800 especies cosmopolitas, a maioría das rexións temperadas e frías do hemisferio boreal, moitas de montaña e outras acuáticas.
Descrición
Caracterízanse polas súas follas simples, opostas, verticiladas, en roseta verdadeira ou falsa. Flores hermafroditas, case sempre actinomorfas ou cigomorfas, xeralmente pentámeras, gamopétalas, de ovario desenrolado por enriba dos verticilos ou en ocasións por debaixo, unilocular, con placentación basal, con heterostilia; solitarias ou en umbelas sobre un escapo. Froitos en cápsula ou pixidio.
Xéneros
dereita|miniatura|170x170px|Dodecatheon
Os seguintes xéneros incluídos tradicionalmente na familia primulaceae, deberían, segundo Källersjö et al. (2000), pertencer á familia Myrsinaceae:
RadioVoz
RadioVoz é unha rede de emisoras radiofónicas pertencente ao Grupo Voz. Entre 1994 e 1999 mantivo emisión a nivel estatal, actualmente só emite en Galicia. As súas orixes remóntanse ás emisoras galegas de Antena 3 Radio, aínda que comezou a súa andaina como radio independente o 12 de decembro de 1994.
Orixes (1983-1994)
O 11 de abril de 1983, a licenza de radio concedida á La Voz de Galicia na Coruña comezou a emitir a sintonía de Antena 3 Radio. Deste xeito, o Grupo Voz incursionaba na eido da radiofonía, sendo o primeiro grupo multimedia de Galicia. RadioVoz emitía unicamente en Galicia e cedía as súas frecuencias a Antena 3 Radio. Nos seguintes anos, o resto de emisoras de La Voz de Galicia Radio S.A. incorporáronse á rede de Antena 3 Radio: en maio de 1984 Vigo, Pontevedra, O Barco de Valdeorras e Viveiro, en 1985 foi a de Carballo e en 1990 Lugo, Santiago de Compostela e Ribadavia.
Antena 3 Radio foi adquirida por PRISA en 1992, motivando a saída de importantes xornalistas da casa. Nese contexto, e dende setembro de 1993, as emisoras galegas da cadea comezaron a desligarse de Antena 3 Radio e emitiron 12 horas de programación propia. Despois, acadaron un convenio coa COPE polo cal cedían as súas frecuencias a cambio de emitir dez horas diarias da programación desta cadea. O 1 de decembro de 1994, rescindido este contrato, decidiuse comezar emisións de seu e dar o salto ao resto de España. miniatura|dereita|[[La Voz de Galicia e RadioVoz en Vigo]]
RadioVoz como emisora estatal (1994-1999)
O 12 de decembro de 1994, RadioVoz iniciaba as súas emisións en Galicia, Madrid e Palma, pero co obxectivo de chegar en dous anos, polo menos, a cincuenta cidades españolas. O primeiro foi Bieito Rubido, posteriormente substituído por Alfonso Caballé, que cedeu a testemuña a Antón Losada Trabada.
A programación inaugural contaba con información local e cos programas La voz de la mañana con Carlos Alsina, De viva voz con Miguel Ángel García-Juez (que nos seus faladoiros contaba coa participación de Luis Carandell, Alfonso Ortuño, Carlos Pumares, Luis Ángel de la Viuda, Marisol Galdón, Ana Rosa Quintana e a condesa de Siruela), La voz de... con José Luis Balbín e La voz de las estrellas con Carlos Pumares.
Os deportes en RadioVoz foron o inicio da carreira de profesionais desa área; con Andrés Montes de locutor dos programas de información deportiva, RadioVoz deu unha oportunidade a unha nova xeración de xornalistas. Teo Pereiro (Telemadrid) Miguel Ángel Méndez (Radio Marca) ou José Luis Corrochano (Onda Cero) son algúns dos profesionais que iniciaron a súa carreira na emisora, onde puideron compartir aprendizaxe grazas ao mencionado Andrés Montes, Ernesto López Feito, Eduardo Torrico ou, máis adelante, Gaspar Rosety.
EDAR de Punta Avarenta
A EDAR de Punta Avarenta é unha estación depuradora de augas residuais construída en Ares pola Xunta de Galicia para o tratamento das augas residuais dos concellos do sur da ría de Ferrol: Ares, Fene e Mugardos. O lado norte da ría é cuberto pola EDAR de Cabo Prioriño.
Descrición
A EDAR de Punta Avarenta custou 87 216 849,5 euros e as obras iniciáronse en decembro de 2008 nunha parcela de 20.000 metros cadrados. A construción durou catro anos. Ten capacidade para o tratamento equivalente a 52.000 habitantes. A rede de saneamento de 37 quilómetros está composta por cinco pozos de bombeo e 23 tanques de tormenta.
RadioVoz
Fusión con Onda Cero (1999-2002)
En Galicia, trala fusión, continuou emitindo co nome de RadioVoz, emitindo programación local e conectando coa programación de Onda Cero. O acordo entre o Grupo Voz e Onda Cero rematou en 2002 cando o primeiro retomou o control das súas emisoras en Galicia poñendo en funcionamento unha cadea de radifusión privada de ámbito galego.
Accionariado
RadioVoz pertence a Medios Audiovisuales de Galicia S.L., que está participada por: Corporación Voz de Galicia, 67%; Corporación Abanca, 18%, e Inversiones Frieira, S.L.U. (propiedade do empresario Manuel Jove), 15%.
Lucas Amil Mosquera
Lucas Amil Mosquera, nado en Apeadeiro (Cambre) o 5 de xullo de 1909 e finado en México o 26 de decembro de 2004, foi un militar e político galego.
Traxectoria
Auxiliar naval da Mariña de guerra. Entrou como aprendiz mariñeiro en agosto de 1926 e ascendeu a cabo de marinería en 1934. Ingresou na Agrupación Socialista de Ferrol en 1931. Prestou servizo no Nautilus, Galatea, Cervera e o cruceiro Libertad, onde se encontraba cando se produciu o golpe de Estado do 18 de xullo de 1936. Durante a guerra civil estivo destinado na Base Naval de Cartaxena onde ingresou na Agrupación Socialista en abril de 1937. Foi secretario do Comité Central da Frota Republicana, membro do Comité de Goberno no cruceiro Libertad e oficial 1º en lanchas torpedeiras. Foi promovido a auxiliar alumno naval en novembro de 1937. Coa derrota da República marchou a Francia e foi internado no campo de concentración de Argelès-sur-Mer. Posteriormente exiliouse en México, arribando ao porto de Veracruz o 27 de xullo de 1939 a bordo do vapor Mexique. Traballou nunha fábrica de tecidos. Residiu en Chihuahua. Formou parte da Agrupación Socialista Española de México. En 1955 visitou España por primeira vez, sendo sometido a estreita vixilancia pola Garda Civil. Posteriormente regresou en varias ocasións, a última polo seu noventa aniversario.
ADN glicosilase
As ADN glicosilases son unha familia de encimas implicados na reparación por escisión de bases, clasificados co número EC EC 3.2.2. A reparación por escisión de bases é o mecanismo polo cal as bases danadas do ADN son eliminadas e substituídas. As ADN glicosilases catalizan o primeiro paso deste proceso. Eliminan a base nitroxenada danada pero deixan o esqueleto de azucre-fosfato intacto, creando un sitio apurínico/apirimidínico, xeralmente denominado sitio AP. Isto realízano mediante a xeración dunha rotación de 180º da base danada na dobre hélice seguida da clivaxe do enlace N-glicosídico, que a separa do ADN.
As glicosilases foron primeiramente descubertas nas bacterias, e despois atopáronse en todos os reinos da vida. Ademais do seu papel na reparación por escisión de bases, as ADN glicosilases foron implicadas na represión do silenciamento de xenes en Arabidopsis thaliana, Nicotiana tabacum e outras plantas por desmetilación activa. Os residuos de 5-metilcitosina son escindidos e substituídos por citosinas non metiladas permitindo así o acceso á estrutura da cromatina dos encimas e proteínas necesarias para a transcrición e tradución.
Glicosilases monofuncionais e bifuncionais
Hai dúas grandes clases de glicosilases: monofuncionais e bifuncionais. As glicosilases monofuncionais teñen só actividade glicosilase, mentres que as glicosilases bifuncionais tamén presentan actividade de AP liase que lles permite cortar o enlace fosfodiéster do ADN, creando unha rotura de febra simple sen a necesidade da intervención dunha AP endonuclease. A β-eliminación dun sitio AP por unha glicosilase-liase rende un aldehido 3' α,β-insaturado adxacente a un fosfato 5', o cal difire do produto de clivaxe da AP endonuclease. Algunhas glicosilase-liases poden ademais realizar a δ-eliminación, que converte o 3' aldehido nun fosfato 3'.