cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
(314) Rosalia
Órbita
A súa distancia orbital media ó Sol é de 3,153 UA, sendo o seu perihelio a 2,595 UA, cunha excentricidade de 0,1771. A súa inclinación en relación á eclíptica é de 12,56 º, empregando 2045 días en dar unha volta á estrela.
Unión de Armas
miniatura| Retrato de [[Gaspar Guzmán Pimentel|Gaspar de Guzmán y Pimentel, Conde-Duque de Olivares]] A Unión de Armas foi un organismo militar establecido por decreto o 25 de xullo de 1626 polo conde-duque de Olivares, primeiro ministro de Filipe IV de Castela e III de Aragón.
Finalidade
O obxectivo do conde-duque era contribuír ao mantemento de todos os reinos da monarquía hispánica da dinastía filipina dun exército común de 140.000 homes, contribuídos e mantidos segundo unha proporción fixa. En palabras súas :
Repartimento
O repartimento proposto por Olivares foi o seguinte:
Despois de máis dun século de guerras ininterrompidas, Castela pasou de ser a coroa española máis rica e dinámica a unha rexión empobrecida e con graves problemas de despoboamento.
A partir de 1626 o rei foi convocando as distintas cortes, de Aragón e Valencia pero dos 10.000 e 6.000 soldados, só obtivo a achega de 2.000 e 1.000 soldados ao ano durante 15 anos (144.000 e 72.000 ducados no ano respectivamente).
Reticencias
O 26 de marzo de 1626 Filipe IV xurou as Constitucións catalás, quedando sancionado como soberano do Principado co título de Conde de Barcelona.
O monarca atopouse, porén, cunha forte oposición dos tres brazos (que conforman as cortes catalás) á creación da Unión de Armas, nin sequera cando Olivares propuxo cambiar os soldados por un "servizo" de 250.000 ducados anuais durante quince anos, e que non se atrevería a facer un único "servizo" de máis de tres millóns de ducados. As armas estaban máis interesadas en aprobar as súas propostas de novas Constitucións catalás e en atender ás "queixas" contra os funcionarios reais que se acumularon desde as últimas cortes catalás en 1599.
Como as sesións se prolongaron sen tratar o tema que o levara até alí (a Unión de Armas), o rei Filipe IV saíu apresuradamente de Barcelona o 4 de maio de 1626 sen pechar o Parlamento.
Desde Cataluña pretendía obter 250.000 ducados anuais, a negociación foi ardua e sen éxito. En agosto de 1632, os oficiais reais recibiron a orde de aceptar calquera proposta que puidese dar lugar a un avance, pero en outubro as cortes catalás mantiveron a Cataluña fóra da Unión de Armas e este foi o principal obstáculo para esta unión.
O proxecto foi rexeitado nas cortes de Barcelona en 1626, 1632, 1635 e 1640, xa que un decreto das cortes castelás non podía obrigar a recadar diñeiro en Cataluña.
Finalmente, Olivares publicou a Unión de Armas, aínda que Cataluña non se adheriu a ela. Tamén destinou unha cota de 350.000 ducados ao Perú e 250.000 ducados a México para a defensa do comercio transatlántico, aínda que as colonias xa tiñan unha elevada carga fiscal similar á de Castela.
A situación entre a coroa e Cataluña propiciou finalmente o levantamento de Cataluña (1640, véxase o artigo Guerra dos Segadores), ao que seguiu inmediatamente outro levantamento en Portugal, que levou á independencia dese país (véxase o artigo Guerra de Restauración Portuguesa)
O Pedroso, Liñares, As Neves
O Pedroso é un lugar da parroquia de Liñares, no concello pontevedrés das Neves, na comarca do Condado.
Anta de São Brissos
miniatura|350x350px| Anta-capela, con vestixios da antiga entrada orientada ao nacente. A Anta de São Brissos, construída entre o IV e o III milenio a.C., está situada na parroquia de Santiago do Escoural, no concello de Montemor-o-Novo.
O dolmen está actualmente transformado nunha pequena capela, que data do século XVII, polo que tamén se coñece como Anta de Nossa Senhora do Livramento ou Anta-Capela de Nossa Senhora do Livramento.
A anta-capela incorpora tres dos piares orixinais, así como parte da cuberta orixinal da cámara. O oco que miraba ao leste estaba cuberto.
Está clasificado polo IGESPAR.
É Monumento Nacional desde 1910.
Piedad de la Cierva
Piedad de la Cierva Viudes, nada en Murcia o 1 de xuño de 1913 e finada en Madrid o 31 de decembro de 2007, foi unha científica española, pioneira nos estudos de radiación artificial en España e na industrialización do vidro óptico.
Traxectoria
Piedad de la Cierva foi filla de Juan de la Cierva e López e de Encarnación López. Parente de Juan de la Cierva e Peñafiel, tivo tres irmáns, Julián, Juan e Francisco.
O seu pai, home de grandes miras e moi esixente con Piedad, foi capaz de adiviñar o novo rol que as mulleres debían desempeñar na sociedade tras a Gran Guerra. É por iso que se preocupou de proporcionar os medios para que Piedad puidese estudar e alcanzar unha adecuada educación universitaria. Matriculouse na Facultade de Ciencias da Universidade de Murcia.
O 2 de outubro de 1928 empezou a estudar como alumna oficial na Universidade de Murcia, co que se converteu na única muller na citada Universidade. As súas aptitudes intelectuais, impediron ser obxecto de discriminación, e os seus profesores axudáronlle na súa promoción profesional, como o profesor Fernando Ferrando. Durante o curso, 1929-30, trasladouse a Valencia para continuar a carreira, onde puido atopar outras mozas universitarias na Residencia de Escolapias na que se aloxaba, deixando o illamento que sufrira en Murcia. Alí coincidiu con tres estudantes de Maxisterio e dúas de Medicina.
Licenciouse en Ciencias pola Universidade de Valencia en 1932, recibindo o Premio Extraordinario de Licenciatura, e sendo unha das afortunadas que formaba parte dese 6% de alumnado feminino do total de alumnos universitarios.
O profesor de Química Xeral, Antonio Ipiens, catedrático de Química Xeral na Universidade de Valencia desde 1924 e que obtería en 1941 a cátedra de Química experimental na Universidade de Madrid, cuxa muller tamén tiña carreira universitaria; propón a Piedade facer o doutoramento en Madrid, proporcionándolle unha carta de recomendación dirixida a Julio Palacios, un dos investigadores máis prestixiosos da Universidade Central de Madrid. É deste xeito que acaba realizando a súa tese doutoral no prestixioso Instituto Rockefeller, que reunía naquel momento a investigadores de gran talle intelectual como Enrique Moles, Miguel Catalán ou Julio Palacios e acudían tamén científicos destacados doutras partes de Europa, entre eles  Marie  Curie ou Albert Einstein.
Actividade científica
Acabada a tese en 1935, obtivo unha bolsa para marchar ao Instituto de Física Teórica Niels Bohr en Dinamarca, un centro pioneiro na desintegración artificial do átomo, para investigar baixo a dirección do profesor Georges von Hevesy.
Von Hevesy dirixiu os seus estudos, ensinoulle as principais técnicas de radiación artificial e encomendoulle varias investigacións, en concreto unha sobre a transmutación do Aluminio e outra sobre a separación dos isótopos do Bromo que se traduciron en dous artigos científicos publicados en España na Revista Anais da Sociedade Española de Física e Química.
Á súa volta a España contaba con dirixir os estudos sobre radiación artificial en España, pero o estalido da Guerra Civil en xullo de 1936 deu ao traste con todos os seus plans.
Despois da Guerra volveu retomar a súa actividade científica. En primeiro lugar, formou parte do inicial Instituto de Óptica a proposta de José María Otero Navascués. Este incipiente instituto converteríase posteriormente no Instituto de Óptica "Daza de Valdés", dependente do CSIC. Ademais, foi nomeada Auxiliar da Cátedra “Estrutura atómico-molecular e Espectroscopia” na Universidade Complutense.
En 1941 presentouse ás oposicións de Cátedra de Físicoquímica para as universidades de Sevilla, Murcia e Madrid xunto con Teresa Salazar e outros tres profesores de universidade. Para a súa decepción só dous dos homes conseguiron unha praza e a outra preferiron deixala deserta para que non a obtivera unha muller o que lle fixo reformularse a súa dedicación á universidade.
En 1945 foi contratada como Persoal Técnico Civil da Mariña polo LTIEMA (Laboratorio e Taller de Investigación do Estado Maior da Armada) para encargarse sobre todo da industrialización do vidro óptico. Con este fin viaxou aos Estados Unidos para familiarizarse cos procedementos. Visitou a National Bureau  of  Standards (Washington), a Facultade de Enxeñería do Vidro da Universidade de Toledo ( Ohio) e a  Libby  Owens
Outro campo de investigación liderado por Piedad de la Cierva desde o LTIEMA foi a fabricación de ladrillos refractarios con cascarilla de arroz, moi útiles para as caldeiras dos barcos e outros fornos. Nesta ocasión volveu recibir de novo o Premio “Juan de la Cierva” en 1966.
En 1945 coñeceu o Opus Dei a través de Camiño, un libro de Xosemaría Escrivá. O 25 de decembro de 1952 pide a súa admisión como Agregada.
Los Ángeles Negros
Los Ángeles Negros son unha banda chilena formada en San Carlos de Chile en 1968.
Estilo
Fan unha mestura de boleros, rock psicodélico, funk e rock, instaurando así a chamada Balada Rockmántica.
Selección de fútbol de Guinea Ecuatorial
A selección de fútbol de Guinea Ecuatorial é o equipo representativo de Guinea Ecuatorial nas competicións oficiais deste deporte. A súa organización está a cargo da Federación Ecuatoguineana de Fútbol, pertencente á Confederación Africana de Fútbol (CAF) e á FIFA. O equipo nunca se clasificou para a Copa do Mundo, mais ostenta dúas participacións Copa de África de Nacións, ambas como anfitrioa. Na edición de 2015 conseguiu acadar o cuarto lugar.
Dólar de prata do bicentenario de Abraham Lincoln
O dólar de prata do bicentenario de Abraham Lincoln é unha moeda conmemorativa, non circulante, emitida pola Casa da Moeda dos Estados Unidos en 2009 e cuñada pola Ceca de Filadelfia.
Esta moeda dun dólar foi autorizada pola Lei 109-285, do 27 de setembro de 2006, pola que se dispuxo a emisión dunha moeda na honra de do décimo sexto presidente dos Estados Unidos, Abraham Lincoln (1809-1865), en conmemoración do bicentenario do seu nacemento.
Deseño
No anverso da moeda, deseñado por Justin Kunz e gravado por Don Everhart, represéntase un busto de Abraham Lincoln inspirado nunha escultura obra de Daniel Chester French, que se atopa no interior do Lincoln Memorial, de Washington. Rodeando o busto aparecen os lemas IN GOD WE TRUST ("En Deus confiamos") e LIBERTY ("Liberdade"), tradicionais das moedas estadounidenses, así como a data de emisión da moeda. miniatura|Escultura de Daniel Chester French sita no Lincoln Memorial, de Washington, na que se inspira o retrato de Lincoln no anverso deta moeda conmemorativa. Pola súa banda, o reverso, obra da gravadora da US Mint Phebe Hamphill, reproduce as 43 derradeiras palabras do famoso Discurso de Gettysbourg, pronunciado por Lincoln durante a Guerra Civil, o 19 de novembro de 1863: WE HERE / HIGHLY RESOLVE / THAT THESE DEAD / SHALL NOT HAVE DIED / IN VAIN - THAT THIS / NATION, UNDER GOD, / SHALL HAVE A NEW / BIRTH OF FREEDOM - AND / THAT GOVERNMENT OF / THE PEOPLE, BY THE / PEOPLE, FOR THE / PEOPLE, SHALL NOT / PERISH FROM THE EARTH ("Resolvemos que estes mortos non morreron en van; que esta nación, baixo Deus, ha ter un renacemento de liberdade, e que o Goberno do pobo, polo pobo, para o pobo, non desaparecerá da Terra". O discurso aparece rodeado por unha coroa de loureiro. Na parte inferior, un pergameo ten inscrita a sinatura de Lincoln, así como o valor facial da moeda e o lema E PLURIBUS UNUM; e na parte superior a lenda indica o nome do país emisor.
Produción e comercialización
A lei que autorizou a emisión destas moedas conmemorativas prevía unha tiraxe máxina de 500.000 exemplares. A moeda produciuse na Casa da Moeda de Filadelfia e a emisión estivo dispoñible para a súa adquisición por parte da poboación desde o 12 de febreiro de 2009, coincidindo coa data exacta do 200 aniversario do Nacemento de Lincoln.
A súa produción foi de 127.710 moedas na súa condición estándar e 372.224 en versión con acabamento especial (proof) o que fai un total de 499.934 exemplares.
Consonte a lei que autorizou o dólar de prata conmemorativo do bicentenario de Abraham Lincoln, o beneficio acadado pola súa venda foi destinado á Comisión do Bicentenario de Abraham Lincoln, para mromover o traballo de planificación da súa celebración e o estudo continuo da vida de Lincoln.
Fundación Terra e Tempo
A Fundación Terra e Tempo é unha fundación, de interese galego, constituída en xullo de 2004 pola Unión do Povo Galego, coincidindo co corenta aniversario do nacemento do partido político.
Finalidade
Os obxectivos da fundación son promover, difundir, recuperar e estudar toda a documentación producida polo movemento nacionalista galego. A fundación edita a revista Terra e Tempo.
Estado da arte
O estado da arte é unha referencia ao estado actual do coñecemento sobre un tema concreto que se está a analizar ou estudar. En xeral, o estado da arte representa o nivel máis alto dun proceso de desenvolvemento, xa sexa dun dispositivo, dunha técnica ou dunha área científica, alcanzado até un momento determinado. Porén, nalgúns contextos, tamén pode referirse ao nivel de desenvolvemento alcanzado até un momento determinado.
Nos traballos científicos e académicos
É habitual destacar o estado da arte como parte da introdución, como mecanismo para establecer un punto de partida para o estudo proposto. O establecemento formal do estado da arte permite que os lectores da obra comprendan os coñecementos e as ferramentas dos que dispón o autor do estudo no momento en que se realizou o traballo, así como os complementos que se ofrecen ao estado actual do coñecemento.
Orixe
O primeiro uso documentado do termo en inglés (State of Art) foi en 1910, nun manual de enxeñería de Henry Harrison Suplee titulado Gas Turbine: progress in the design and construction of turbines operated by gases of combustion. Hai unha pasaxe no libro, que di: "In the present state of the art this is all that can be done " (No estado actual da arte isto é todo o que se pode facer). A expresión tamén se usa en galego nos eidos da investigación e divulgación a expresión como neoloxismo científico traducido do inglés, así mesmo préstamo do grego antigo. Do mesmo xeito, a tradución literal tamén se emprega en linguas románicas coma o portugués, castelán, catalán, italiano ou francés, e tamén en alemán, neerlandés, etc..
A orixe da expresión posibelmente estea no Libro I da <i id="mwDw">Metafísica</i>, onde Aristóteles discute o coñecemento e expón as nocións de έμπειρία (translit. empeiría ) e τέχνη (téchne), é dicir, "experiencia" e "arte", referíndose á experiencia como o coñecemento dos singulares, e a arte como coñecemento dos universais. Aristóteles pensa que hai máis coñecemento e coñecemento na arte que na experiencia, considerando que os homes de arte son máis sabios que os empiristas. Isto débese a que os primeiros coñecen a causa e os outros non, é dicir, mentres os empiristas saben "o que", pero non "o porqué", os homes da arte coñecen "o porque", a causa. Así, a verdadeira ciencia é, para Aristóteles, a que resulta do coñecemento teórico, especulativo, non práctico, cuxo obxecto é o coñecemento das causas ou da razón de ser.
Estado da técnica
A expresión estado da técnica úsase alternativamente a "estado da arte", e ás veces estado da ciencia, tamén en galego. No contexto da concesión dunha patente europea, o estado da técnica (ou da arte) integra os criterios de avaliación das innovacións, con vistas á concesión de patentes. Segundo o Convenio sobre Patente Europea (EPC 1973) "unha invención considérase nova se non está incluída no estado da técnica" (ou no estado da arte), e o estado da técnica consiste en todo o que xa era accesíbel ao público antes da data de solicitude de patente europea.
Xibolete
miniatura|"Di 'Tchoupitoulas' ou “Get the fuck out” (marcha de aí): un residente de [[Nova Orleáns usa o nome de Tchoupitoulas Street como xibolete para etiquetar aos partidarios da demolición dunha estatua de Robert E. Lee como forasteiros.]]Un xibolete, tamén xibbólet ou shibboleth (שִׁבֹּלֶת) refírese a calquera uso da linguaxe indicativo da orixe social ou rexional dunha persoa. De forma máis ampla, pode apuntar a calquera práctica que identifique aos membros dun grupo, unha especie de contrasinal.
Etimoloxía
A súa orixe é a palabra hebrea «šibbóleth», que significa literalmente ‘espiga’ ou, segundo outras fontes, ‘torrente’. Deriva dunha historia do Antigo testamento na cal a pronuncia desta palabra foi utilizada para distinguir a membros dun grupo, a tribo de Efraím, cuxo dialecto carecía do son, a diferenza doutros, por exemplo os galaaditas, cuxo dialecto si o incluía. No capítulo 12 (versículo 6) do Libro dos Xuíces, nárrase o acontecido despois de que os habitantes de Galaad derrotasen a tribo de Efraím arredor do 1070 a. C. Cando os efraimitas superviventes tentaban cruzar o río Xordán, os seus enimigos vixiaban na beira para identificalos e matalos; os galaaditas puñan a cada viaxeiro unha proba sinxela:
Masacre de haitianos de 1937
En diversos conflitos entre grupos con diferentes linguas ou dialectos, un deles utilizou xiboletes para descubrir membros ocultos do grupo contrario. O masacre de haitianos acontecido na República Dominicana en 1937 recibiu o nome dun suposto xibolete empregado polas forzas do ditador Trujillo. Os haitianos distinguíanse pola pronuncia da palabra perejil (é moi difícil para un haitiano esconder o r uvular en francés ou crioulo haitiano) (véxase Masacre do pirixel).
Uso cultural ou dialectal
Os membros dunha comunidade lingüística, ou os falantes dunha variante dialectal da mesma lingua, poden descoñecer o feito de que pronuncian un termo de forma distintiva. Ao falar pode descoñecerse ou non o efecto creado no interlocutor; e serve para autoidentificarse ou identificar aos forasteiros.
A Venda, Liñares, As Neves
A Venda é un lugar da parroquia de Liñares, no concello pontevedrés das Neves, na comarca do Condado.
O Pombal, Liñares, As Neves
O Pombal é un lugar da parroquia de Liñares, no concello pontevedrés das Neves, na comarca do Condado.
Xibolete
En galego
No Grove a palabra "meu" actúa como xibolete ; por exemplo Yayo Daporta, nado en Cambados, para resaltar o seu vínculo cos grovenses (e a pesar de que do Grove a Cambados hai menos de 20km de distancia) empregouna no seu pregón da Festa do Marisco.
En portugués
Na lingua portuguesa xibolete asumiu un significado máis amplo, e tamén pode indicar o recoñecemento dun hábito ou dunha característica específica, que permite recoñecer que o individuo pertence a un grupo distinto. Aparece en varios dicionarios e manuais de gramática e ortografía, e tamén se pode escribir xibolet, xibolé ou xibolê.
En castelán
Na lingua castelá, alén da presenza na Biblia, foi introducido por Miguel de Unamuno en 1900, coa forma chibolete no seu ensaio La fe, adaptando a forma do Libro dos Xuíces. A RAE, porén, non incluíu no dicionario o termo, tampouco coa forma shibboleth.
En catalán
Segundo a lenda, durante a Revolta dos Segadores utilizábase o coñecido trabalinguas «setze jutges d'un jutjat / mengen fetge d'un penjat» ("dezaseis xuíces dun tribunal / comendo o fígado dun aforcado") para distinguir entre cataláns e casteláns. O «setze» contén a africada alveolar sonora ([d͡z]), un fonema ausente no castelán; segundo Joan Amades, “que os non cataláns cústalles pronunciarse e foi aceptado en xeral como o noso 'zidgolep' [sic.]”.
Outra lenda explica que durante a guerra de independencia, os Miquelets do Empordán obrigaron aos cativos a pronunciar a palabra "marfega". Quen a pronunciou como unha palabra cortante, ao estilo dos franceses, foi guindado por un penedo preto de Colera coñecido como o Salt dels Gavatxos (salto dos franceses).
Os bergueses (de Berga) pronuncian o nome da cidade con [e] pechado; os que o pronuncian co [ɛ] aberto son identificados como forasteiros e son obxecto de burla.
Os habitantes do Tarragonès que conservan a distinción b/v usan como xibolete a frase «beu vi bo de Valls» ("bebe bo viño de Valls").
En inglés
Hoxe, na lingua inglesa un shibboleth tamén ten un significado máis amplo. Refírese a calquera palabra ou frase que se pode usar para distinguir os membros dun grupo dos alleos, sexan ou non hostís. A palabra tamén se usa para referirse ao argot, cuxo uso axeitado identifica a un como membro dun grupo ou subcultura en particular. Figuradamente tamén é sinónimo de tabú.
Na masonería
A palabra shiboleth úsase na masonería simbólica como unha palabra pase do grao de compañeiro.
A Portela, Rubiós, As Neves
A Portela é un lugar da parroquia de Rubiós, no concello pontevedrés das Neves, na comarca do Condado.
Micoestróxeno
miniatura|A zearalenona (ZEN) é un dos micoestróxenos máis importantes. Non é un estróxeno, pero ten unha estrutura similar, o que fai que teña afinidade polos receptores de estróxenos e, por tanto, actividade estroxénica. Os micoestróxenos son xenoestróxenos producidos or fungos. Quimicamente non son realmente estróxenos nin esteroides, mais son estruturalmente parecidos e teñen afinidade cos receptores de estróxenos e certa capacidade estroxénica. Con frecuencia son denominados micotoxinas, aínda que non todas as micotoxinas son micoestróxenos. Entre os micoestróxenos máis importantes están os seguintes: zearalenona (ZEN), zearalenol e zearalanol. Aínda que todos eles poden producilos varias especies do mofo Fusarium, o zearalenol e o zearalanol poden tamén ser producidos endoxenamente en ruminantes que inxeriron zearalenona. O alfa-zearalanol tamén se pode producir semisinteticamente, para o seu uso veterinario, pero tal uso está prohibido na Unión Europea.
Mecanismo de acción
Os micoestróxenos actúan como agonistas dos receptores de estróxenos (ER), ERα e ERβ.
Fontes
Os microestróxenos prodúcenos varias cepas de fungos, moitos dos cales son do xénero Fusarium. Os mofos Fusarium son fungos filametosos que se encontran no solo e están asociados con plantas silvestres e cultivadas, especialmente cereais. A zearalenona é producida principalmente por cepas de F. graminearum e F. culmorum, que habitan en diferentres áreas do mundo dependendo da temperatura e humidade. F. graminearum prefire vivir sitios cálidos e húmidos como Europa oriental, América do Norte, Australia oriental, e a China meridional en comparación con F. colmorum que se encontra na máis fría Europa occidental.
Efectos sobre a saúde
Os micoestróxenos imitan os estróxenos naturais no corpo ao actuaren como ligandos dos receptores de estróxenos (ER). Os micoestróxenos foron identificados como disruptores ou perturbadores endócrinos debido á súa alta afinidade polos ERα e ERβ, que excede a de antagonistas ben coñecidos como o bisfenol A e o DDT. Realizáronse estudos que suxiren fortemente unha relación entre os niveis detectables de micoestróxenos e o crecemento e desenvolvemento na puberdade. Varios estudos mostraron que os niveis detectables de zearalenona e o seu metabolito alfa-zearalanol en mozas están asociados cun acurtamento significativo da súa altura na menarquía. Outros informes documentaron o comezo prematuro da puberdade en rapazas. Os estróxenos causan unha diminución do peso corporal en modelos animais e o mesmo efecto observouse en ratas expostas á zearalenona. Tamén se documentaron interaccións da zearalenona (ZEN) e seu metabolito cos receptores de andróxenos humanos (hAR).
Metabolismo
A zearalenona (ZEN) ten dous metabolitos principais de fase I: α-zearalenol e β-zearalenol. Cando somos expostos oralmente á ZEN, é absorbida polo revestimento intestinal e metabolizada alí e no fígado. A investigación do metabolismo da ZEN foi difícil debido á significativa diferenza na biotransformación entre as especies que fai que a comparación sexa todo un reto.
Fase I
A primeira transformación do metabolismo da zearalenona (ZEN) reduce o seu grupo cetona a un alcohol por hidroxilación alifática e o resultado é a formación dos dous metabolitos zearalenol. Este proceso é catalizado pola 3 α- e 3 β-hidroxi esteroide deshidroxenase (HSD). As encimas CYP450 catalizan entón a hidroxilación aromática nas posicións 13 ou 15, dando lugar a 13- ou 15- catecois. Sospéitase que os impedimentos estéricos na posición 13 son a razón de que nos humanos e as ratas estea presente en máis cantidade o 15-catecol. Os catecois son procesados en monoetil ésteres pola catecol-O-metil transferase (COMT) e a S-adenosilmetionina (SAM). Despois desta transformación poden ser metabolizados ulteriormente a quinonas, que poden causar a formación de especies reactivas do oxíxeno (ROS) e causar a modificación covalente do ADN.
Fase II
A metabolización de fase II comprende a glicuronidación e sulfatación do composto micoestróxeno. A glicuronidación é a principal vía metabólica da fase II. A tranferase UGT (5'-difosfato glicuronosiltransferase) engade un grupo ácido glicurónico cedido pola uridina 5'-difosfato ácido gñicurónico (UDPGA).
Excreción
Os micoestróxenos e os seus metabolitos son en gran medida excretados polos ouriños nos humanos e polas feces noutros animais.
En alimentos
Os microestróxenos atópanse comunmente nos grans de cereias almacenados. Poden proceder de fungos que creceron nos grans cando a planta vivía ou despois de ser colleitada durante o almacenamento. Os micoestróxenos poden encontrarse na forraxe fermentada ensilada. Algunhas estimacións indican que o 25% da produción de cereais global e o 20% da produción de plantas global pode estar ata certo punto contaminada por micotoxinas, das cales os micoestróxenoss, especialmente os procedentes de cepas de Fusarium, poden supoñer unha significativa porción. Entre os micoestróxenos que contaminan plantas están a zearalenona (ZEN) e os seus metabolitos de fase I. O límite para a ZEN en cereais non procesados, produtos de moenda e alimentos de cereais é de 20-400 μg/kg (dependendo do produto en cuestión).
A Porteliña, Rubiós, As Neves
A Porteliña é un lugar da parroquia de Rubiós, no concello pontevedrés das Neves, na comarca do Condado.
A Batalla, San Pedro de Batalláns, As Neves
A Batalla é un lugar da parroquia de San Pedro de Batalláns, no concello pontevedrés das Neves, na comarca do Condado.
Fogos de artificio
Os fogos artificiais ou fogos de artificio, ou simplemente fogos, son un tipo de dispositivos pirotécnicos usados normalmente con fins estéticos de entretemento ou de celebración. Son usados en distintas partes do mundo é son o atractivos de moitas celebracións culturais e relixiosas.
Os fogos de artificio foron inventados en China. Eventos culturais como o aninovo e o festival de medio outono foron e seguen sendo celebracións nas que se pódense ver grandes exhibicións de fogos de artificio.
Actualmente China e o maior exportador de fogos de artificio do mundo.
A Igrexa, Rubiós, As Neves
A Igrexa é un lugar da parroquia de Rubiós, no concello pontevedrés das Neves, na comarca do Condado.
Quinto informe de avaliación do Grupo intergobernamental sobre o cambio climático
miniatura| Emisións mundiais de gases de efecto invernadoiro por sector económico O Quinto informe de avaliación do Grupo intergobernamental sobre o cambio climático, tamén coñecido abreviadamente como 5º Informe do IGCC (en inglés IPCC 5th Assessment Report ), é a penúltima actualización das actividades do Grupo intergobernamental sobre o cambio climático, que compila e sintetiza os estudos de miles de científicos de todo o mundo sobre o quecemento global. É resultado da cooperación entre a Organización Meteorolóxica Mundial e o Programa das Nacións Unidas para o Medio Ambiente.
A Igrexa, Rubiós, As Neves
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, o lugar da igrexa.
Quinto informe de avaliación do Grupo intergobernamental sobre o cambio climático
A publicación do Quinto informe do IGCC foi moi esperada pola súa solidez científica e a súa influencia na toma de decisións dos gobernos do mundo. A versión final apareceu en 2014; o seguinte relatorio foi formulado en 2016 e desenvolvido nos anos seguintes entre os que foron publicados tres relatorios especiais e o presentado o Sexto informe do IGG en agosto de 2021, estando previsto o relatorio de síntese para outubro de 2022.
O 5º informe confirmou que o home é o responsábel do quecemento do planeta, e advertía dos perigos da inacción. O Informe analizou datos que non estaban incluídos nos estudos do informe anterior (Cuarto informe do IGCC), e utilizou modelos teóricos mellorados, con todo, suscitou críticas entre escépticos e negacionistas. As principais conclusións do informe foron: miniatura|Recúo do glaciar Helheim entre 2001 e 2005.
Outra conclusión foi o fortalecemento do consenso anterior de que as decisións adoptadas nas próximas dúas décadas terán efectos decisivos a longo prazo, moitos deles potencialmente catastróficos e irreversibles, recomendando aínda máis as medidas preventivas urxentes. Segundo Suzana Kahn, investigadora brasileira que colabora co IPCC, O traballo do IGCC representa o estado da arte sobre o quecemento, é o consenso global dos científicos,  e mesmo nos EEUU, que durante a Administración Bush foi o bastión máis influente do escepticismo climático, xa o é observou un cambio de posición ante unha forte evidencia científica. Barack Obama lanzara un programa decidido para combater o quecemento global baseado na evidencia científica,  e o Secretario de Estado John Kerry foi enfático acollendo o informe:  A actitude dos EEUU mudou cara a posicións escépticas e negacionistas coa Administración Trump, e retomou de novo o consenso científico con Joe Biden.
A Abelleira, San Pedro de Batalláns, As Neves
A Abelleira é un lugar da parroquia de San Pedro de Batalláns, no concello pontevedrés das Neves, na comarca do Condado.
Ansarigo, San Pedro de Batalláns, As Neves
Ansarigo é un lugar da parroquia de San Pedro de Batalláns, no concello pontevedrés das Neves, na comarca do Condado.
Barcelo, San Pedro de Batalláns, As Neves
Barcelo é un lugar da parroquia de San Pedro de Batalláns, no concello pontevedrés das Neves, na comarca do Condado.
Universidade Centroeuropea
A Universidade Central Europea (Central European University, CEU) é unha universidade privada de investigación acreditada en Austria, Hungría e Estados Unidos, con campus en Viena e Budapest. A universidade é coñecida pola súa fortaleza nas ciencias sociais e humanidades, a baixa proporción de estudantes por profesores e o seu corpo de estudantes internacionais.
Un principio central da misión da universidade é a promoción de sociedades abertas, como resultado da súa estreita asociación coas Open Society Foundations.
Moeda dun centavo de dólar Lincoln
A moeda dun centavo de dólar Lincoln (en inglés: Lincoln cent ou Lincoln penny) é unha moeda emitida con ese valor facial desde 1909 pola Casa da Moeda dos Estados Unidos, caracterizada por amosar no seu anverso o retrato do expresidente Abraham Lincoln, deseñado por Victor Brenner.
Brenner foi tamén o autor do reverso orixinal da moeda (1909-1958), que foi posteriormente substituído por outro deseñado por Frank Gasparro (1959-2008), no sesquicentenario do nacemento de Lincoln, e finalmente por un terceiro creado por Lyndall Bass (desde 2010). Ademais, en 2009 houbo unha serie de reversos conmemorativos do bicentenario do nacemento do expresidente.
En 1905, o escultor Augustus Saint-Gaudens foi contratado pola Casa da Moeda dos Estados Unidos para se encargar do redeseño da moeda dun centavo e das catro moedas de ouro dos sistema, que por levaren máis de 25 anos en circulación non precisaban a aprobación do Congreso para a súa substitución ou modificación. Dous dos deseños propostos por Saint-Gaudens para o centavo foron finalmente adaptados para as moedas de ouro, e o escultor faleceu en 1907, antes de propor un deseño definitivo para o centavo. Nesta conxuntura, a Casa da Moeda dos Estados Unidos encargoulle en xaneiro de 1909 a Victor David Brenner o deseño da moeda dun centavo coa imaxe do defunto presidente Abraham Lincoln, co gallo de conmemorar o centenario do pasamento ese mesmo ano. Tratábase do primeiro presidente do país que protagonizaba unha moeda de circulación ordinaria, unha idea que anos antes tería sido considerada como herdeira dunha tradición monárquica. Con todo, o deseño de Brenner foi finalmente aprobado e as novas moedas dun centavo foron postas en circulación o 2 de agosto de 1909, cun grande interese por parte da poboación.
As iniciais de Brenner (V.D.B.) no exergo no reverso consideráronse demasiado prominentes e foron retiradas dos cuños no mesmo 1909, aos poucos días do lanzamento, e non volveron aparecer na moeda ata 1918, daquela no truncamento do ombreiro de Lincoln, no reverso.
A emisión orixinaria do centavo Lincoln era dun 95% de cobre. En 1943 cambiouse polo aceiro recuberto de cinc, cando o cobre se encareceu por mor do esforzo da segunda guerra mundial, e finalizada esta volveu á súa composición inicial. En 1982, a inflación do prezo do cobre motivou un novo cambio e a partir de entón o centavo pasou a ter un núcleo de cinc revestido por unha fina capa de cobre.
Inicio
En 1904, o daquela presidente dos Estados Unidos Theodore Roosevelt escribiulle ao secretario do Tesouro, Leslie Mortier Shaw, para se queixar da falta de nivel artístico das moedas circulantes do país e preguntoulle se sería posible contratar un artista privado, como o escultor Augustus Saint-Gaudens, para que se encargase dun redeseño xeneralizado das moedas estadounidenses. Seguindo esta idea de Roosevelt, o director da Casa da Moeda dos Estados Unidos, George E. Roberts, contratou a Saint-Gaudens para o redeseño da moeda dun centavo e das catro moedas de ouro do sistema (20 dólares, 10 dólares, 5 dólares e 2½ dólares). Como os deseños vixentes destas moedas levaban máis de 25 en uso, non se precisaba do trámite da súa aprobación por parte do Congreso, senón unicamente polo secretario do Tesouro. O centavo tipo Indian Head, que foi substituído polo do busto de Lincoln, levaba en circulación desde 1859.
Saint-Gaudens concibiu orixinariamente un deseño dunha aguia en voo para o centavo, pero por petición de Roosevelt acabou desenvolvéndoo para a moeda de 20 dólares, xa que a lei impedía que unha aguia aparecese sobre unha moeda dun centavo. O escritor numismático Witter Bynner, amigo de Saint-Gaudens, lembraba que o deseñador —daquela gravemente enfermo de cancro— criticaba diariamente os seus colaboradores no redeseño das moedas, incluída a dun centavo. Saint-Gaudens envioulle a Roosevelt un novo deseño para o anverso do centavo en febreiro, que representaba a Estatua da Liberdade; Roosevelt suxeriulle que lle engadise un gorro de guerra dos nativos americanos e díxolle, "non vexo por que non poderiamos ter un toucado convencional americano para a figura da Liberdade". En maio de 1907, Roosevelt deu instrucións de que o deseño de inspiración india se destinase para a moeda de ouro de 10 dólares. Daquela a saúde de Saint-Gaudens estaba xa moi deteriorada e finalmente morreu o 3 de agosto, sen ter presentado un deseño alternativo para o centavo. miniatura|[[Fotografía de Abraham Lincoln de perfil, obra de Anthony Berger, que puido servir de modelo para o centavo (Washington, 9 de febreiro de 1864). ]] Logo de completar o redeseño das catro moedas de ouro en 1908, Roosevelt centrou a súa atención no centavo. O centenario do nacemento do asasinado presidente Lincoln tería lugar en febreiro de 1909 e xa se estaba a comercializar unha grande cantidade de recordos e obxectos conmemorativos por iniciativa privada. Moitos cidadáns escribiran ao Departamento do Tesouro para propor a creación dunha moeda na honra de Lincoln, e Roosevelt estaba moi interesado en lembrar o seu compañeiro republicano. Isto supuña unha ruptura coa tradición numismática estadounidense, xa que antes do centavo ningunha moeda do país de circulación ordinaria representara unha persoa real, senón que aparecían adoito personificacións alegóricas, como a da Liberdade. Varios autores suxeriran unha moeda conmemorativa de medio dólar para honrar a Lincoln, mais o deseño desa moeda modificárase en 1892 e aínda non podía ser alterado sen a aprobación do Congreso. Naquel momento, Roosevelt aproximábase ao final do seu mandato e non quería involucrar o Congreso.
A finais de 1908, Roosevelt reuniuse co escultor Victor David Brenner, que daquela estaba a deseñar unha medalla para a Comisión da Canle de Panamá. Aínda que non se redactou acta do contido desta reunión, parece que trataron os plans de Roosevelt de redeseñar por completo os deseños das moedas. Roosevelt admirara publicamente unha placa co busto de Lincoln que Brenner realizara en 1907. Non se coñece con certeza o motivo polo que se seleccionou a Brenner para o redeseño da moeda dun centavo, pero en xaneiro de 1909 o director da US Mint, Frank A. Leach, contactou con el para falar dos seus honorarios por este deseño. Brenner mencionou na súa correspondencia con Leach que ao presidente lle gustara o seu deseño de Lincoln e non hai constancia de que Brenner partise de ningún outro modelo para o seu deseño do anverso do centavo.
Deseño e preparación
miniatura|Placa de [[bronce elaborada por Victor David Brenner (1907), co busto de Abraham Lincoln. ]] O deseño de Brenner para o anverso do centavo segue de preto un perfil de Lincoln que xa se utilizara noutros traballos, como a placa de escritorio que el mesmo elaborara en 1907 para a Gorham Manufacturing Company. O historiador numismático Roger Burdette suxire que Brenner se baseou para esta placa nunha fotografía de Lincoln tomada en 1864 no estudio de Mathew Brady, en Washington, por un dos seus axudantes, Anthony Berger. No entanto, Burdette engade que nunha carta do 1 de abril de 1909 Brenner mencionou que ao concibir o deseño imaxinou a Lincoln léndolle a un neno, situación na que o escultor consideraba que Lincoln tería un cariz axeitado. Isto fai pensar que Brenner podería terse inspirado na coñecida fotografía de Brady de Lincoln co seu fillo, Tad. Nun estudo de 2012 publicado na revista numismática Coin World, o historiador numismático Fred Reed avogou por que o traballo de Brenner sobre Lincoln se baseou nun retrato de Lincoln de perfil dereito feito por Brady que fora tomado o mesmo día que a foto co seu fillo —tomáronse varias fotos naquela sesión—. Como a fotografía en cuestión só amosaba a cabeza e os ombreiros de Lincoln, Reed indica que Brenner obtivo o resto dos detalles dunha fotografía da campaña de 1860, dun Lincoln daquela sen barba. miniatura|Abraham Lincoln e o seu fillo Tad ollando un álbum [[Fotografía|fotográfico. ]] O 18 de xaneiro de 1909, Brenner presentou na Casa da Moeda os seus modelos dun perfil de Lincoln para o anverso e un deseño do reverso moi similar ao das moedas francesas de prata da época, que amosaba unha póla dunha árbore. Tamén propuxo modelos para un medio dólar de prata de Lincoln, co defunto presidente nunha das súas faces e unha representación da Liberdade en pé na outra, case idéntico á da outra cada da mesma moeda francesa, coa imaxe da "Sementadora". O director da US Mint, Leach, contestoulle o 2 de febreiro que non se podían facer cambios na moeda de medio dólar sen a aprobación do Congreso. O 9 de febreiro, Leach deu mostras de que coñecía a inspiración francesa do deseño da póla de árbore —o historiador numismático Don Taxay sinala que é estraño que non dixese nada tamén acerca da orixe do deseño da Liberdade en pé, dado que procedía da outra cara da mesma moeda francesa—. Leach non debateu co escultor acerca da orixe destes deseños e limitouse a rexeitalos por inadecuados para o reverso do centavo.
Embraer C-390 Millennium
O Embraer C-390 Millennium é un transporte militar bimotor de tamaño medio deseñado e fabricado pola compañía brasileira Embraer. Trátase do avión máis pesado construído polo fabricante ata a data.
Moeda dun centavo de dólar Lincoln
Deseño e preparación
Leach instou o escultor a que dispuxese un deseño sinxelo, simplemente coa indicación do poder facial e o lema nacional E PLURIBUS UNUM. Brenner traballou con rapidez e o 17 de febreiro entregou modelos do anverso e do reverso xa moi semellantes aos da moeda final, aínda que cun busto de Lincoln algo meirande e sen o lema IN GOD WE TRUST. Como elemento de deseño para o reverso, Brenner utilizou dúas espigas de trigo duro. Estes deseños foron analizados polo presidente Roosevelt, quen os aprobou coa condición de que se modificase a grafía da palabra VNITED, proposta por Brenner, por UNITED, como se escribía habitualmente. Logo da análise dos modelos por parte de Leach, este obxectou que Brenner colocara no anverso o seu apelido enteiro, ao que o escultor contestou: "quitareino e poreino en letras pequenas no reverso".
Embraer C-390 Millennium
Os traballos no proxecto comezaron a mediados da década de 2000, centrando os esforzos nun derivado conceptual do avión de pasaxeiros E190 cun tamaño semellante ao do Lockheed C-130 Hercules. A compañía estaba interesada en utilizar reactores puros, en lugar de motores turbohélice. A empresa recibiu apoio tanto do goberno do Brasil como da Forza Aérea Brasileira; en maio de 2008, o goberno investiu 800 millóns de reais no desenvolvemento do proxecto. O 14 de abril de 2009, Embraer recibiu un contrato de 1 500 millóns de dólares por dous prototipos. No Paris Air Show de 2011, Embraer annunciou plans para lanzar unha versión alongada do avión como cargueiro civil. Ao pouco tempo formáronse asociacións con outras empresas aeroespaciais para o programa, como ENAER, OGMA, e Boeing. Entre os principais subcontratistas na fabricación da aeronave están Aero Vodochody, BAE Systems, e Rockwell Collins.
Moeda dun centavo de dólar Lincoln
Deseño e preparación
O 4 de marzo de 1909 —o día en que Roosevelt deixou o cargo e foi substituído por William Howard Taft— Brenner reuniuse en Filadelfia co gravador xefe da Casa da Moeda dos Estados Unidos, Charles E. Barber, quen lle escribira ao director Leach para lle suxerir que os deseños de Brenner deberían ser modificados para que fose posible cuñalos nunha moeda. O 15 de marzo, Brenner díxolle por carta a Leach que non parecía que Barber tivese ningunha présa en producir as novas moedas, e tamén se queixou de que a Casa da Moeda fixera que se perdesen algúns detalles dos deseños das moedas de ouro ao reducilos ao tamaño dos cuños das moedas. O gravador xefe Barber sentiuse molesto por estes comentarios e non puxo obxección a que ese proceso de redución o realizase outro profesional externo. Logo de que a compañía Medallic Art Company, de Nova York, preparase varias matrices, Barber confeccionou un cuño mestre e envioullo a Brenner para que o puidese retocar.
Embraer C-390 Millennium
O 3 de febreiro de 2015 o primeiro dos seus dous prototipos realizou o seu voo de estrea. O 4 de setembro de 2019 entregouse o primeiro avión de produción á Forza Aérea Brasileira. O 18 de novembro de 2019, durante o Dubai Airshow, Embraer anunciou o novo nome do aparelllo para o mercado global, C-390 Millennium. Embraer asegurou varios clientes de exportación para o C-390, como a Forza Aérea de Portugal, a Forza Aérea de Hungría, e a Real Forza Aérea dos Países Baixos. Cunha capacidade de carga de 26 toneladas, o avión pode configurarse para realizar distintos tipos de operacións convencionais como transporte de tropas, de carga ou VIP, ou outras máis especializadas como repostaxe aérea. Tamén pode levar dous vehículos blindados de transporte de persoal M113, un vehículo blindado Boxer, un helicóptero Sikorsky H-60, 74 padiolas con equipo de soporte vital, ata 80 soldados ou 66 paracaidista completamente equipados, e ata 19 toneladas de carga para ser lanzada.
Moeda dun centavo de dólar Lincoln
Deseño e preparación
Cuñáronse algúns espécimes de proba a partir dese cuño, mais nin Barber nin Leach estaban satisfeitos co resultado. O 22 de maio, Leach escribiulle a Brenner:
O 26 de maio amosáronselle ao presidente Taft as novas moedas, tanto co lema como sen el, e o presidente elixiu a versión con lema. A moeda foi aprobada finalmente o 14 de xullo polo secretario do Tesouro, Franklin MacVeagh, e fixouse o 2 de agosto como a data prevista para a súa posta en circulación.
Lanzamento
miniatura|301x301px|Colas de público para facerse co centavo Lincoln fronte á delegación do Tesouro en [[Nova York (2 de agosto de 1909). ]] Dos máis de cen millóns de exemplares do novo centavo producidos pola Ceca de Filadelfia en 1909 —o primeiro ano de emisión—, vinte millóns de pezas cuñáronse mesmo antes de que o secretario do Tesouro anunciase oficialmente o seu deseño. Pola súa banda, os cuños coa marca de ceca "S" para o seu uso na Ceca de San Francisco, producidos en Filadelfia, estaban listos para o seu envío a San Francisco o 22 de xuño.
A poboación amosou moito interese polo lanzamento do novo centavo, sobre todo porque a Casa da Moeda non permitira que se publicasen previamente imaxes dos deseños nos xornais. A omnipresencia da imaxe de Lincoln por mor do centenario de Lincoln aínda non remitira e a xente especulaba acerca da súa presenza na nova moeda. A Casa da Moeda decidiu planificar a súa posta en circulación de xeito simultáneo en todos os Estados Unidos o día 2 de agosto, para o que se enviou unha cantidade adecuada de exemplares a cada delegación do Departamento do Tesouro.
Na mañá do 2 de agosto de 1909 formáronse longas colas fronte ás delegacións do Tesouro ao longo de todo o país. Algúns dos primeiros solicitantes puideron acadar todas as moedas que desexaban, mais de camiño houbo que racionalas: aos solicitantes de Nova York permitíronselles 100 pezas por persoa, en tanto que na distribución que se facía directamente na Ceca de Filadelfia só se permitiu dúas moedas por persoa. En tanto que non houbo unha cantidade suficiente de moedas en circulación, algunhas das existentes entraron no mercado secundario, no que alcanzaban prezos de ata 25 centavos cada unha.