cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Selección de rugby de Nova Zelandia
Estadios representativos dos All Blacks
En 2005 e 2006, os All Blacks xogaron en Eden Park (Auckland), North Harbour Stadium (Albany, preto de Auckland), Westpac Stadium (Wellington), AMI Stadium (Christchurch), Waikato Stadium (Hamilton) e Carisbrook (Dunedin).
Os All Blacks xogan habitualmente nas cidades citadas, excepto en 1996 onde xogaron no McLean Park de Napier.
Rexistro de partidos
Nova Zelandia ten un rexistro de máis partidos gañados que perdidos contra toda selección coa que xogou, e coa excepción Selección de rugby de Suráfrica gañou contra todos dúas de cada tres veces polo menos. Os All Blacks gañaron 330 dos seus 443 partidos xogados, facendo unha porcentaxe de 74,49% de éxito (véxase a táboa). Por todos estes motivos Nova Zelandia é o equipo con máis éxito do rugby e do mundo do deporte.
A súa diferenza de puntos conseguidos en partidos total de tódolos tempos é 11252 puntos a favor por 5497 en contra (en novembro de 2008). Esta listaxe de partidos xogados está actualizada a 30 de novembro de 2008.
Líderes do IRB Ranking
Máis partidos coa selección
miniatura|Tana Umaga A seguinte listaxe recolle os rexistros máis notábeis de partidos xogados coa selección neozelandesa. A lista inclúe xogadores dos últimos 25 anos, é preciso sinalar que unha clasificación por número de selección non depende só da calidade do xogador senón só do número de partido disputados internacionalmente. Co nacemento da copa do mundo en 1987 a periodicidade dos partidos variou de xeito destacábel. En letra grosa xogadores que seguen en activo na selección de Nova Zelandia.
Máis ensaios
miniatura|dereita|Joe Rokocoko Doug Howlett é o xogador que conseguiu máis ensaios coa selección de Nova Zelandia, o xogador, hoxe retirado, ocupa o terceiro posto na clasificación de número ensaios da historia coas súas seleccións nacionais (empatado con inglés Rory Underwood). Christian Cullen ocupa o quinto posto nesta mesma clasificación. Porén, cómpre destacar a Joe Rokocoko, que pese a súa xuventude (xogador nacido en 1983) xa ocupa o cuarto posto histórico dos All Blacks e o oitavo mundial.
Puntos
miniatura|Andrew Mehrtens A marca de puntos marcados posúea Andrew Mehrtens con 967 puntos. Este xogador, xa retirado, ocupa o cuarto posto na lista histórica internacional de puntos coa súa selección. Nesta clasificación tamén, ao igual que a Joe Rokocoko en ensaios, hai que nomear a Daniel Carter, que nacido en 1982, ocupa o segundo posto nesta clasificación, moi preto do primeiro posto, e o oitavo na clasificación mundial, con moitas posibilidades de continuar aumentando a cantidade de puntos.
Nivollet-Montgriffon
Nivollet-Montgriffon é unha vila francesa do departamento do Ain, na rexión de Ródano-Alpes.
MetOp
miniatura|256px|MetOp C antes do lanzamento. MetOp (Meteorological Operational) é primeira familia de satélites meteorolóxicos polares europeos.
Características
MetOp é a contribución europea ao Initial Joint Polar System, un acordo cooperativo entre Eumetsat e a NOAA estadounidense para compartir datos climáticos e meteorolóxicos. Lanzáronse tres satélites MetOp:
A principal misión dos satélites é medir a temperatura e humidade da atmosfera e os océanos, así como observar a capa de nubes, medir a velocidade do vento na superficie do mar e monitorizar o contido de ozono na atmosfera. Para iso levan a bordo os seguintes instrumentos:
Tanahbesar
Tanahbesar (ou Wokam) é unha das catro illas principais nas Illas Aru no Mar de Arafura. A súa superficie é de 1604 km². Está situado na provincia de Maluku, Indonesia.
As outras illas principais do arquipélago son Kobroor, Illa Kola e Maikoor.
Xoán de Compsa
Xoán de Compsa, nado en Conza della Campania na segunda metade do século VI e finado en Nápoles no 617, foi un militar da época do imperio bizantino que exerceu en Italia.
Traxectoria
Descoñécese onde naceu exactamente Xoán: a opinión dos estudosos divídese entre Compsa (a actual Conza della Campania), ocupada daquela polos longobardos, e Constantinopla, capital do Imperio Romano de Oriente, a finais do século VI. Á morte de Gonduíno, duque bizantino de Nápoles, o emperador de Oriente Focas nomeou a Xoán como sucesor. No 615 unha revolta militar causou a morte de Xoán I Lemixio, exarca de Rávena, mergullando os dominios bizantinos de Italia no caos. Xoán aproveitou a situación para se rebelar á súa vez contra o novo emperador Heraclio, facéndolle sufrir ao sur bizantino toda unha serie de saqueos. Porén Heraclio nomeou un novo exarca na persoa do eunuco Eleuterio, quen domeou rapidamente a revolta dos de Rávena e se dirixiu cara a Nápoles, parando brevemente en Roma, no vello palacio de Domiciano. Informado da rápida marcha de Eleuterio sobre Nápoles, Xoán decidiu saírlle ao paso na vía Appia pero, cando empezou a batalla, tivo a peor parte e buscou refuxio dentro dos muros de Nápoles. Eleuterio puxo cerco á cidade, dándoa expugnado finalmente e apoderouse dos rebeldes. Para castigar a revolta, o exarca fixo decapitar publicamente a Xoán, nomeando un novo duque no seu posto, Teodoro I, e volvendo a Rávena co exército (617).
Illas Salomón
As Illas Salomón  (inglés: Solomon Islands) son un país soberano de Oceanía que forma parte da Mancomunidade Británica de Nacións. O seu territorio está formado por seis illas principais e máis de 990 illas máis pequenas en Oceanía, ao leste de Papúa Nova Guinea e ao noroeste de Vanuatu. Ten unha superficie terrestre de 28400 km², e unha poboación de 652.858. A súa capital, Honiara, está situada na illa de Guadalcanal. O país toma o seu nome de arquipélago das Illas Salomón, que é unha serie de illas da Melanesia que tamén inclúe as Illas Salomón do Norte (unha parte de Papúa Nova Guinea), pero exclúe as illas periféricas, como as Illas Santa Cruz e a Provincia de Rennell e Bellona.
As illas habitáronse nalgún momento entre os anos 30.000 e 28.800 a.C., con ondas posteriores de migrantes, en particular os Lapita, mesturando e producindo a poboación indíxena moderna das Illas Salomón. En 1568, o navegante español Álvaro de Mendaña foi o primeiro europeo que os visitou, nomeándoas como Islas Salomón. Mendaña regresou décadas despois, en 1595, e outra expedición española, dirixida polo navegante portugués Pedro Fernandes de Queirós, visitou as Salomóns en 1606. Gran Bretaña definiu a súa área de interese no arquipélago das Illas Salomón en xuño de 1893, cando o Capitán Gibson, R.N., do HMS Curacoa (1878), declarou o sur das Illas Salomón protectorado británico. Durante a segunda guerra mundial, a Campaña das Illas Salomón (1942–1945) viu fortes loitas entre os Estados Unidos, as forzas da Commonwealth Británica e o Imperio do Xapón, incluíndo a Batalla de Guadalcanal.
O nome oficial da entón administración británica cambiou de "British Solomon Islands Protectorado" a "The Salomon Islands" en 1975, e o autogoberno logrouse ao ano seguinte. Conseguiuse a independencia, e o nome cambiou a só "Illas Salomón" (sen o artigo definido), en 1978. Na independencia, as Illas Salomón convertéronse nunha monarquía constitucional. O Rei das Illas Salomón é Carlos III, que está representado no país por un gobernador xeral.
Nome
En 1568, o navegante español Álvaro de Mendaña foi o primeiro europeo en visitar o arquipélago das Illas Salomón, bautizándoo como Islas Salomón ("Illas Salomón") na honra do bíblico rei Salomón. Dise que recibiron este nome na suposición errónea de que contiñan grandes riquezas, e cría que eran a cidade e Ofir mencionada na Biblia.e Ofir Durante a maior parte do período colonial, o nome oficial do territorio foi "British Solomon Islands Protectorate" ata 1975, cando se cambiou a "Salomon Islands". O artigo definido, "as", non forma parte do nome oficial do país pero ás veces úsase, tanto dentro como fóra do país. Coloquialmente as illas denomínanse simplemente "as Salomón".
Historia
A historia humana das Illas Salomón comeza co primeiro asentamento dos Papúes hai polo menos 30.000 anos procedentes de Nova Guinea. Representaron a maior expansión dos humanos no Pacífico ata a expansión dos falantes de lingua austronesia pola zona ao redor do 4000 a.C., traendo novas tecnoloxías agrícolas e marítimas. A maioría das linguas que se falan hoxe nas Illas Salomón derivan desta época, pero sobreviven unha trintena de linguas dos colonos preaustronesios. A maioría das persoas que se asentaron alí naquela época eran papúes (ver Linguas de Papúa Oriental).
Nas Illas Salomón consérvanse numerosos monumentos culturais preeuropeos, en particular o complexo de santuarios megalíticos de Bao (século XIII d.C.), a fortaleza e santuarios de Nusa Roviana (séculos XIV-XIX), a illa Vonavona Skull (caveira), todo na provincia occidental. A fortaleza de Nusa Roviana, os santuarios e as aldeas circundantes serviron como centro das redes comerciais rexionais nos séculos XVII e XIX. Os santuarios de caveiras de Nusa Roviana son lugares de lendas. Máis coñecido é o santuario de Tiola, lugar do lendario can de pedra que se dirixiu cara á dirección de onde viña o inimigo de Roviana. Este complexo de monumentos arqueolóxicos caracteriza o rápido desenvolvemento da cultura local roviana, a través do comercio e das expedicións de caza de cabezas que se converteron en potencia rexional entre os séculos XVII e XVIII.
Contacto europeo
thumb|Mapa das Illas da Raíña Charlotte (Illas Santa Cruz) nas Illas Salomón. Da A New, Authentic and Complete Collection of Voyages Around the World, Undertaken and Performed by Royal Authority de George William Anderson (Londres, 1784) Os barcos do explorador español Álvaro de Mendaña de Neira avistaron por primeira vez a illa de Santa Isabel o 7 de febreiro de 1568. Atopando sinais de ouro aluvial en Guadalcanal, Mendaña cría atopar a fonte da riqueza do Rei Salomón e, en consecuencia, chamou as illas "As Illas de Salomón".
En 1595 e 1605 España enviou de novo varias expedicións para atopar as illas e establecer unha colonia, porén estas non tiveron éxito. En 1767 o capitán Philip Carteret redescubriu as Illas Santa Cruz e Malaita. Máis tarde, navegantes holandeses, franceses e británicos visitaron as illas, a súa recepción era moitas veces hostil.
Os museos con importantes coleccións de artefactos das Illas Salomón inclúen son o Museo Bishop, o Museo Peabody de Salem e o Museo das Illas do Mar do Sur.
Colonización
thumb|1874 Carta do Almirantazgo das Illas Salomón thumb|Selo co retrato de [[Xurxo VI do Reino Unido, 1939]]
Sikaiana, entón coñecidas como illas Stewart, foron anexionadas ao Reino de Hawai en 1856. Hawai'i non formalizou a anexión, e os Estados Unidos negáronse a recoñecer a soberanía hawaiana sobre Sikaiana cando Estados Unidos se anexionou a Hawai'i. en 1898.
A actividade misioneira comezou entón a mediados do século XIX e as ambicións coloniais europeas levaron ao establecemento dun protectorado alemán sobre as Illas Salomón do Norte, que ocupou partes do que hoxe son as Illas Salomón, tras un Tratado anglo-alemán de 1886. En xuño de 1893 proclamouse un Protectorado Británico das Illas Salomón sobre as illas do sur. Os intereses de Alemaña foron transferidos ao Reino Unido baixo a Convención Tripartita de Samoa de 1899, a cambio do recoñecemento da reivindicación alemá de Samoa Occidental.
En 1927 o comisario de distrito William R. Bell foi asasinado en Malaita, xunto cun cadete chamado Lillies e 13 nativos das Salomón ao seu cargo. Procedeu unha expedición punitiva masiva, coñecida como masacre de Malaita, polo menos 60 Kwaios foron asasinados, case 200 detidos en Tulagi (a capital do protectorado), e moitos lugares e obxectos sagrados foron destruídos ou profanados. Basiana, quen matara a Bell, foi aforcado publicamente o 29 de xuño de 1928.
Este territorio foi escenario dalgunhas das máis intensas batallas na segunda guerra mundial; destacándose a batalla de Guadalcanal.
Independencia (1978)
Aínda en 1970, o protectorado británico non contemplaba a independencia das Illas Salomón nun futuro previsible. Pouco despois, os custos financeiros de apoiar ao Protectorado fixéronse máis difíciles, xa que a economía mundial viuse afectada pola primeira crise dos prezos do petróleo de 1973. Tamén se pensaba que a inminente independencia de Papúa Nova Guinea (en 1975) influíu nos administradores do Protectorado.
Fóra dunha elite educada moi pequena en Honiara, había pouca base no camiño do movemento de independencia indíxena nas Salomóns. O autogoberno foi concedido en xaneiro de 1976 e en xullo de 1976, Sir Peter Kenilorea converteuse no primeiro ministro que conduciría o país á independencia. A independencia concedeuse o 7 de xullo de 1978 e Kenilorea converteuse automaticamente no primeiro primeiro ministro do país. A consecuente revolta civil levou a un paro case total da actividade normal, os operarios públicos sufriron atrasos no cobro dos salarios durante meses, e as reunións do goberno tiveron que realizarse en segredo para impedir a interferencia dos señores da guerra locais. As forzas de seguridade foron incapaces de restaurar o control, en gran medida porque moitos dos membros da policía e doutras forzas de seguridade están asociados a un ou outro dos grupos rivais.
Violencia étnica (1999–2003), guerra civil
Mentres tanto, formouse a Malaita Eagle Force (MEF) para defender os intereses dos malaitanos. O goberno non tivo máis remedio que pedir axuda ao Secretario Xeral da Commonwealth. O 28 de xuño de 1999 alcanzouse o Acordo de Paz de Honiara. A pesar dunha aparente resolución do conflito, os problemas continuaron e en xuño de 2000 volveu estalar a violencia en violación do acordo de paz.
O 5 de xuño de 2000, a EMF conseguiu asaltar o parlamento coa axuda de varios tanques. Unha vez no poder, destituíron ao primeiro ministro Bartholomew Ulufa'alu. O 30 de xuño, o Parlamento elixiu por pouco a Manasseh Sogavare como novo primeiro ministro. Sogovare creou unha Coalición para a Unión Nacional, a Reconciliación e a Paz, que estableceu un programa de accións para tratar de resolver o problema étnico, mellorar a economía e distribuír de forma máis equitativa os beneficios do desenvolvemento. Porén, o goberno de Sogarave foi moi corrupto e as súas medidas provocaron a deterioración da economía, da lei e do orden.
Os continuos disturbios provocaron un colapso da economía. Os funcionarios non cobraban e as reunións do goberno tiñan que celebrarse en segredo para evitar que os señores da guerra interveñan. As forzas de seguridade non puideron restablecer a orde e moitas das forzas de seguridade puxéronse do lado dun ou doutro.
En xullo de 2003, o Gobernador Xeral das Salomón, co apoio unánime do parlamento, pediu asistencia internacional para resolver o conflito. O goberno aprobou unha lei para darlle poderes amplos ás tropas internacionais.
Tras o anuncio do envío de 300 policías e 3.000 soldados por parte de Australia, Nova Zelandia, Fidxi e Papúa Nova Guinea, o señor da guerra Harold Keke anunciou un alto o fogo o 6 de xullo de 2003. O anuncio fíxose enviando un fax asinado ao primeiro ministro Allan Kemakeza. Keke dirixiu a Fronte de Liberación de Guadalcanal refuxiándose na costa suroeste desa illa (Costa do Tempo). A pesar do cesamento do fogo, a Solomon Islands Broadcasting Corporation informou o 11 de xullo de 2003 do asalto non confirmado de dúas aldeas por parte dos partidarios de Keke.
A mediados de xullo de 2003, o parlamento das Salomón votou por unanimidade a favor da intervención. A forza internacional comezou a reunirse en Townsville, para trasladarse ás illas en agosto de 2003. As forzas de paz recibiron o nome de "Misión de Asistencia Rexional ás Illas Salomón (RAMSI)" ou "Operación Helpem Fren". Australia foi o país que máis tropas aportou, sendo a súa achega coñecida como "Operación Ánodo", aínda que outros países do Pacífico Sur tamén aportaron tropas, como Nova Zelandia, Fidxi e Papúa Nova Guinea, entre outros. As tropas actuaron como unha forza policial e a súa responsabilidade era restaurar a orde no país, debido á ineficacia da policía local (Policía Real das Illas Salomón). As tropas internacionais melloraron a seguridade na zona e lograron capturar a Harold Keke en agosto de 2003.
Disturbios de 2021
En 2019, o goberno central do primeiro ministro Manasseh Sogavare retirou o recoñecemento da República da China (Taiwán) e estableceu relacións coa continental República Popular Chinesa. A Provincia de Malaita, con todo, seguiu contando co apoio de Taiwán e os Estados Unidos, estes últimos enviaron 25 millóns de dólares de axuda á illa en 2020. O primeiro ministro da provincia de Malaita, Daniel Suidani, tamén celebrou un referendo de independencia en 2020 que o goberno nacional descartou por ilexítimo. O aumento do paro e a pobreza, agravados polo peche da fronteira durante a pandemia de COVID-19, tamén foron citados como causas dos disturbios. As empresas chinesas tamén foron acusadas de dar traballo a estranxeiros en lugar de locais.
As protestas foron inicialmente pacíficas,, pero volvéronse violentas o 24 de novembro de 2021 despois de que edificios adxacentes ao Edificio do Parlamento das Illas Salomón foran incendiados. As escolas e as empresas foron pechadas cando a policía e as forzas gobernamentais enfrontáronse cos manifestantes. A violencia aumentou cando o Chinatown de Honiara foi saqueado. A maioría dos manifestantes procedían da Provincia de Malaita.
Australia respondeu aos disturbios despregando persoal da Policía Federal Australiana e da Forza de Defensa Australiana tras unha solicitude do goberno de Sogavare no marco do Tratado de Seguridade Bilateral entre Australia e as Illas Salomón. Papúa Nova Guinea, Fidxi e Nova Zelandia tamén enviaron forzas de paz.
Política
Os exploradores e os misioneiros que visitaron as Illas Salomón desde o século XVI en diante, foron rexeitados polas poboacións hostís e caníbales co resultado que o arquipélago foi colonizado cerca do final do século XIX, cando se converteu nun protectorado británico en 1893 (como resposta á competencia alemá e francesa).
As tradicións guerreiras dos melanesios persistiron un pouco acougadas baixo o protectorado ata a invasión xaponesa en 1942. Isto foi seguido por unha batalla sanguenta de seis meses gañada polos americanos en 1943. Sesenta e sete barcos de guerra afundíronse, os xaponeses perderon 40.000 homes e os americanos 7.000. A capital Tulagi, a cal fora destruída durante a guerra, foi substituída por Honiara na illa de Guadalcanal onde os americanos construíran unha base militar.
Logo da guerra, os insulares da illa Malaita fixeron coñecer o seu desexo de autonomía, os británicos introduciron asembleas rexionais e eventualmente estableceron un Consello Gobernativo en 1970. Finalmente concedéuselles a independencia en 1978. Desde entón, o país foi dirixido máis ou menos correctamente a pesar das fortes rivalidades entre as illas.
Organización territorial
As Illas Salomón divídense en 9 provincias e un territorio capital. Para o goberno local, o país divídese en dez áreas administrativas, das cales nove son provincias administradas por asembleas provinciais electas e a décima é a capital Honiara, administrada polo Concello de Honiara.
[1] excluído o Territorio Capital de Honiara
Xeografía
miniatura|250px|Mapa das Illas Salomón. miniatura|250px|Evolución da poboación entre [[1961 e 2003 (cifras da FAO, 2003). Datos en miles de habitantes.]] As illas Salomón son un arquipélago constituído por numerosas illas. situado ao suroeste do océano Pacífico, ao leste de Papúa Nova Guinea. As illas principais son: Choiseul, as illas Nova Xeorxia, Santa Isabel, as illas de Russel, as illas Florida, Malaita, Guadalcanal, Sikaiana, Maramasike, Ulawa, Uki, San Cristóbal, Santa Ana, Rennell e Bellona e as illas Santa Cruz. A distancia entre as illas máis occidentais e as máis orientais é de preto de 1 500 quilómetros.
As illas Santa Cruz, ao norte de Vanuatu están particularmente illadas, a máis de 200 quilómetros das outras illas. Os volcáns, de graos variables de actividade, están situados nalgunhas das illas máis grandes, mentres que varias das illas máis pequenas simplemente son atois minúsculos cubertos de area e cocos.
Economía
A maioría da poboación depende da agricultura, a pesca, e a silvicultura para polo menos parte do seu sustento. A maioría dos produtos manufacturados e o petróleo débense importar. As illas son ricas en materias primas minerais tales como chumbo, cinc, níquel, e ouro. Os problemas económicos no Sueste Asiático levaron a unha diminución brusca da industria madeireira, e a produción económica diminuíu preto dun 10% en 1998. O Goberno instituíu reducións de salario no servizo público e doutros sectores. A economía recuperouse parcialmente en 1999, grazas á subida dos prezos do ouro no mercado mundial e o primeiro ano completo de explotación da mina Gold Ridge. Con todo, a mediados de ano o peche da maior plantación de aceite de palma do país lanzou unha sombra sobre as perspectivas de futuro. A desastrosa situación política non facilita o crecemento económico.
Demografía
De acordo coas cifras de 2006 a poboación maioritaria nas Illas Salomón ten etnia Melanesia (94,5%), Polinesia (3%) e Micronesia (1,2%) son os dous grupos seguintes significativos na súa composición.
Cultura
Na cultura tradicional das Illas Salomón, os costumes tradicionais transmítense dunha xeración á seguinte, supostamente a través dos espíritos ancestrais, para formar os valores culturais das Illas Salomón.
A relixión das Illas Salomón componse dun 96% de cristiáns (anglicanos 45%, católicos romanos 18%, Unión 12%, bautistas 10%, Adventistas do Sétimo Día 7%, Outros cristiáns 4%) e ao redor dun 4% de crentes de relixións indíxenas.
Muroto
Muroto (室戸市, むろとし, Muroto-shi) é un concello da prefectura de Kōchi no Xapón. Está situada ao sueste da rexión de Shikoku e ao leste da prefectura, na illa de Shikoku. A súa superficie é de 248,30 km² e a poboación de 16.959 habitantes (2009) e ten unha densidade de poboación de 68,3 h/km².
O concello de Muroto limita cos concellos de Nahari, de Kitagawa e de Tōyō.
Microstar
miniatura|250px|Modelo dun FORMOSAT-3, uns satélites baseado no bus Microstar. Microstar é un Bus construído pola empresa Orbital Sciences Corporation deseñado para pequenos satélites lanzados mediante os foguete Pegasus ou Taurus.
Características
MicroStar está pensado para poder lanzar varios satélites apilados nun único lanzamento. Soporta cargas útiles de ata 68 kg e ten un tempo de funcionamento esperado de entre 3 e 5 anos en órbita. O bus básico consiste en tres aneis apilados verticalmente, dos cales un é o núcleo cos sistemas primarios e os outros dous sirven para acomodar a carga útil, coa opción de engadir aneis adicionais para cargas máis voluminosas.
Casas de Arriba, Rioaveso, Vilalba
Casas de Arriba é un lugar da parroquia de Rioaveso, no concello lugués de Vilalba, na comarca da Terra Chá.
Albertosaurus
Albertosaurus (que quere dicir "lagarto de Alberta") é un xénero de dinosauro terápodo que viviu en Norte América occidental durante o período Cretáceo tardío, hai 70 millóns de anos. A especie tipo, A. sarcophagus, estaba aparentemente restrinxida ó que hoxe se coñece como a provincia canadense de Alberta, razón pola cal leva o seu nome. Os científicos non concordan co contido do xénero, recoñecendo algúns deles o Gorgosaurus libratus como unha segunda especie.
Como membro da familia Tyrannosauroidea, Albertosaurus era un depredador bípede con dúas pequenas mans e unha testa masiva con ducias de dentes longos e afiados. É posible que estivese no máis alto da súa cadea trófica no seu ecosistema. Mentres que o Albertosaurus era grande para ser un terápodo, era moito máis pequeno que o famoso Tyrannosaurus rex, medindo entre nove e dez metros de longo e pesando algo menos de 2 toneladas.
Dende a primeira descuberta en 1884, recuperáronse máis de 30 exemplares fósiles, o cal achegou ós científicos un coñecemento máis polo miúdo da anatomía do Albertosaurus en comparanza con outros tiranosáuridos. O descubrimento de 26 individuos nun único lugar achega evidencias dun comportamento de caza en manda e permitiu estudos de ontoxenia e poboación biolóxica, os cales son imposibles en dinosauros menos coñecidos.
Descrición
miniatura|esquerda|Comparación do tamaño cun humano. Albertosaurus era máis cativo ca outros tiranosáuridos, como o Tarbosaurus ou o Tyrannosaurus. Polo xeral, os adultos de Albertosaurus roldaban os 9 metros de longo, mentres que individuos de máis idade podían chegar a medir até 10 metros de longo. Varias estimacións de masa independentes, obtidas a través de diferentes métodos, suxiren que un Albertosaurus adulto podía pesar entre 1,3 toneladas e 1,7 toneladas.
Albertosaurus compartía unha aparencia de corpo semellante a tódolos demais tiranosáuridos. Como terápodo, Albertosaurus era bípede e equilibrada a súa pesada testa e o seu torso cunha longa cola. Porén, as extremidades anteriores dos tiranosáuridos eran extremadamente pequenas en relación ó tamaño do seu corpo e só tiñan dous díxitos. As súas extremidades posteriores eran longas e remataban en pés con catro dedas, das cales o primeiro díxito, chamado hallux, era curto e non chegaba a tocar o chan. O terceiro díxito era o máis longo de todos. Albertosaurus podía alcanzar velocidades de 14−21 km/hour. É posible que os individuos máis novos puidesen alcanzar maiores velocidades.
Arteria recorrente cubital posterior
miniatura|250px|Arterias da man A arteria recorrente cubital posterior é unha arteria do membro superior, rama da arteria recorrente cubital, de maior tamaño cá arteria recorrente cubital anterior, que xorde por debaixo desta. Discorre por detrás e por dentro do músculo flexor común fondo dos dedos e do flexor superficial. Pasa por detrás do epicóndilo medial.
Albertosaurus
Descrición
Coñécense dúas impresións da pel de Albertosaurus, ámbalas dúas amosando escamas. Unha das mostras foi descuberta con algunhas costelas gástricos e a impresión dun óso longo e descoñecido, o que indica que a mostra é do ventre. As escamas son pequenas e medran gradualmente tomando unha forma hexagonal. Tamén se conservan dúas escamas de características máis grandes, colocadas a unha distancia de 4,5 cm. Outra impresión de pel procede dunha parte descoñecida do corpo. As escamas son pequenas, con forma de diamante e dispostas en fila.
Arteria recorrente cubital posterior
Acada o antebrazo pasando por detrás do olécrano, en íntima relación co músculo flexor ulnar do carpo, ascendendo entre as dúas porcións de tal músculo. Vai pegada ao nervio cubital e irriga os músculos do cóbado, para finalmente anastomosarse coa arteria cubital colateral inferior e a arteria recorrente interósea.
Live (álbum de Blind Guardian)
Contido
Disco 1:
01 1:54 : War of Wrath
02 4:52 : Into the Storm
04 6:20 : Nightfall
05 6:38 : The Script for my Requiem
06 3:56 : Harvest of Sorrow
07 6:03 : The Soulforged
08 8:12 : Valhalla
09 8:19 : Majesty
10 6:46 : Mordred's Song
11 5:57 : Born in a Mourning Hall
Disco 2:
01 6:15 : Under the Ice
02 5:26 : Bright Eyes
03 6:21 : Punishment Divine
05 9:40 : Imaginations from the Other Side
06 7:09 : Lost in the Twilight Hall
07 4:31 : A Past and Future Secret
09 5:43 : Journey Through the Dark
10 4:34 : Lord of the Rings
11 6:06 : Mirror Mirror
Nurieux-Volognat
Nurieux-Volognat é unha vila francesa do departamento do Ain, na rexión de Ródano-Alpes.
Quiet Riot
Quiet Riot é unha banda estadounidense de heavy metal coñecida polos seus sinxelos "Metal Health" e "Cum on Feel the Noize". O grupo formárono en 1973 o guitarrista Randy Rhoads e o baixista Kelly Garni co nome orixinal Mach 1, que cambiarían primeiro por Little Women e finalmente por Quiet Riot en maio de 1975. Este nome estivo inspirado nunha conversa con Rick Parfitt, da banda británica Status Quo, na cal Parfitt dixo que lle gustaría chamar a un grupo "Quite Right", e o seu forte acento inglés fixo que soase como se dixese "Quiet Riot". A banda foi situada no número 100 da lista de VH1 dos "100 mellores artistas de hard rock".
A formación orixinal estaba composta por Rhoads e Garni xunto co vocalista Kevin DuBrow e o batería Drew Forsyth. A súa formación máis exitosa foi a conformada por DuBrow, o guitarrista Carlos Cavazo, o baixista Rudy Sarzo e o batería Frankie Banali, que en 1983 publicou o álbum Metal Health que os faría famosos, o cal é coñecido por ser o primeiro disco de heavy metal en chegar á cima da lista de álbums da Billboard. Tras varios cambios de compoñentes e breves separacións, Quiet Riot continuou gravando e xirando ata a morte de DuBrow por unha sobredose de cocaína en 2007. Banali resucitou a banda en 2010, e na actualidade esta composta por el mesmo na batería, o vocalista Jizzy Pearl, o baixista Chuck Wright e o guitarrista Alex Grossi.
Albert Rivera
Infancia e formación
Albert foi campión de natación de Cataluña con 16 anos. É licenciado en Dereito por ESADE e ten un posgrao en Dereito Constitucional.
Balneario de Laias
dereita|miniatura|Balneario de Laias. O Balneario de Laias está situado no concello de Cenlle, na provincia de Ourense, inaugurado en abril de 2001. Sitúase na parroquia de Laias, a carón do río Miño.
Servizos
As augas do balneario xorden da terra a 54 °C de temperatura. O balneario dispón de numerosos tratamentos (hidromasaxe, sauna, chorros...). Tamén se pode desfrutar dunha piscina exterior de auga quente.
Albert Rivera
Traxectoria política
miniatura|220px|Albert Rivera nun mitin en [[Salamanca.]] Foi presidente de Ciutadans-Partit de la Ciutadania desde o 9 de xullo de 2006 e foi candidato a presidente da Generalitat de Cataluña nas eleccións ao Parlamento de Cataluña de 2006. Un elemento notorio da súa campaña foi o cartel de campaña do seu partido no que apareceu espido. Nas eleccións, obtivo un acta de deputado autonómico pola provincia de Barcelona (o seu partido obtivo tres deputados), polo que logrou facer entrar ao seu partido no Parlamento catalán como sexta forza política. Sitúase no espectro político do centro-esquerda liberal.
En setembro de 2007, Albert Rivera recibiu no seu domicilio particular ameazas de morte para que nun prazo de dous meses abandonase "a súa política contra o nacionalismo". Ás portas do seu domicilio había un panel cunha foto de Rivera cunha bala cravada na súa fronte e ao redor sangre caendo da ferida. Así mesmo, xunto ao paquete atopouse unha carta con ameazas de morte.
En xaneiro de 2008, e a pesar da súa disposición inicial contraria, Albert Rivera anunciou a súa candidatura nas eleccións primarias de Ciutadans como cabeza de lista ao Congreso dos Deputados nas eleccións xerais do 9 de marzo de 2008 pola circunscrición de Barcelona, converténdose no candidato á presidencia do goberno máis novo da historia da democracia española. Con todo, Rivera non resultou elixido deputado.
Albert Rivera foi un dos deputados contrarios á prohibición das corridas de touros en Cataluña. Con motivo deste posicionamento, Albert Rivera, xunto ao deputado do PP Rafael Luna, e o toureiro Serafín Marín, saíu aos ombreiros da praza de touros Monumental de Barcelona a tarde do 26 de setembro de 2010.
No cartel electoral para as eleccións autonómicas catalás de 2010, Albert aparece vestido, co resto de candidatos espidos no fondo. Nesas eleccións autonómicas volveu a obter o acta de deputado por Barcelona, após ter sido cabeza de lista pola súa formación nesta circunscrición.
A finais do 2011 formou parte, xunto a Mercedes Milá, do xurado dun 'talent show' de oratoria política de Cuatro "El comecocos".
O 11 de novembro de 2019, tras os malos resultados nas eleccións do día anterior, nas que o seu partido perdeu 47 escanos respecto ás anteriores, dimitiu do cargo de presidente do partido e anunciou que non tomaría posesión do escano e que abandonaba a política.
Estado do Amazonas, Brasil
O Amazonas é un estado brasileiro localizado no oeste da rexión Norte. Ten como límites: Venezuela e Roraima ao norte; Pará ao leste, Mato Groso ao sueste, Rondônia ao sur, Acre a suroeste, o Perú a oeste e Colombia a noroeste. Ocupa unha superficie de 1 577 820,2 km2, un pouco máis grande que a Mongolia. A súa capital é a cidade de Manaus. Ademais da capital, as cidades máis importantes son: Coari, Manacapuru, Tefé, Parintins, Itacoatiara e Tabatinga.
Historia
Dende 1494 polo Tratado de Tordesillas, a rexión do actual estado do Amazonas pertencía a España. A pesar disto, a foz do Río Amazonas non foi descoberta ata febreiro de 1500 polo navegador Vicente Yáñez Pinzón, tres meses antes da viaxe de Pedro Álvares Cabral. Catro meses despois, o primo de Pinzón, Diego de Lepe, tamén alcanzou a rexión. Entre 1540 e 1542 outros españois, Gonzalo Pizarro e Francisco de Orellana, partiron de Quito no actual Ecuador e chegaron ó Océano Atlántico. Estes relataron que, durante a viaxe, foron atacados por mulleres índíxenas, o que popularizou o nome Amazonas, en referencia ás mulleres guerreiras da mitoloxía grega.
Despois que ocorreu a unión das coroas portuguesa e española en 1580, os portugueses foron progresivamente ocupando a rexión. Co Tratado de Madrid de 1750 a rexión pasou definitivamente á soberanía portuguesa. A Provincia do Amazonas foi creada en 1850 polo imperador Pedro II do Brasil. Despois da proclamación da república e da adopción dunha nova Constitución para o Brasil en 1891, o Amazonas tornouse un estado.
A bandeira foi adoptada por Lei nº 1513 de 14 de xaneiro de 1982. As 25 estrelas no canto esquerdo superior representan os 25 municipios en que se dividía o estado o 4 de agosto de 1897. A estrela maior representa a capital, Manaus. As dúas franxas brancas na horizontal representan esperanza e a franxa vermella, as dificultades superadas.
Economía
miniatura|200px|esquerda|A foresta Amazónica. Máis aló da explotación vexetal (especialmente o caucho) e da agricultura (especialmente mandioca e laranxa), son tamén moi importantes para a economía do estado as industrias da Zona Franca de Manaus, principalmente de equipamentos electrónicos: televisores, DVDs etc.
Corniños
Os corniños (Lotus corniculatus L.) tamén coñecida coma zoco de noiva ou trevo de cornos, é unha planta fanerógama pertencente á familia das leguminosas (Fabaceae), nativa de pradeiras temperadas de Eurasia e norte de África. É común en Galiza.
O xénero Lotus sp. comprende unhas 100 especies distintas, dentro das cales o Lotus corniculatus é a máis interesante en canto a aproveitamentos forraxeiros.
Descrición botánica
Trátase dunha especie perenne xeralmente coa base leñosa, de talle variábel até os 40 cm de lonxitude, aínda que adoita ficar nos 20 cm polo seu porte decumbente e rastreiro. Tralo seu primeiro ano de crecemento desenvolve a coroa da que nacen axilarmente as ramificacións. Desta tamén xorde unha raíz pivotante. miniatura|Inflorescencia. right|240px|Trevo de cornos.
Presenta follas sésiles (sen pecíolo) de cinco folíolos dispostos coma os dedos dunha man: un terminal, dous opostos e outros dous na base do raque, a xeito de estípulas desenvolvidas. Os folíolos acadan unha lonxitude nunca superior aos 17 cm, cunha forma ovoide.
O pedúnculo no que se inserta a inflorescencia en umbela é de orixe axilar. A súa corola é amarela, coa forma típica que presentan as leguminosas: de simetría zigomorfa con cinco pétalos (vexilo, carena e dúas ás). O cáliz presenta sépalos de igual lonxitude e dereitos. O androceo non conta con máis de 11 estames.
O froito é un legume de dehiscencia lonxitudinal, de menos de 4 mm de grosor. Ten a forma característica dunha pata de paxaro (carácter do que colle o seu nome común en inglés: “birdsfoot trefoil”). O legume contén de 10 a 30 semententes e ten un alto grao de dehiscencia na madurez, retorcéndose en forma de espiral, especialmente cando a súa humidade é inferior ao 40%.
A semente é arredondada de 1 a 1,5 mm de diámetro, de cor marrón, ás veces punteadas de violeta.
Distribución e hábitat
Pódese atopar en toda a Península Ibérica, predominando na zona norte. Segundo E. Muslera
Aproveitamentos forraxeiros
É un pasto excelente para o gado ovino, xa que ao pacer eliminan as especies máis altas que poderían ser un inconveniente para o seu crecemento. O seu aproveitamento no verán é moi interesante, xa que nesta época os rendementos das leguminosas, agás a alforfa, vense moi comprometidos. Produce un feo de moi boa calidade con alta proporción de follas e talos finos, para o que deberá cortarse en plena floración. Tamén é indicado para a ensilaxe.
Como % da materia seca, para Lotus corniculatus (adaptado de Echeverría et al., 1986)
Outros usos
Unha variedade de floración dupla lanzouse coma planta ornamental.
É unha importante planta apícola, polo seu néctar para moitos insectos; e é comida por larvas de moitas especies de Lepidoptera (bolboretas) como Zygaena filipendulae. É regularmente incluída como compoñente da flora silvestre de Europa.
As Costelas, Rioaveso, Vilalba
As Costelas é un lugar da parroquia de Rioaveso, no concello lugués de Vilalba, na comarca da Terra Chá.
Colton Ford
Glenn Soukesian, coñecido como Colton Ford, nado o 12 de outubro de 1962 en Pasadena (California), é un antigo actor pornográfico gay e na actualidade actor e cantante estadounidense. Na actualidade reside en Nova York.
Carreira pornográfica
Colton Ford aparece nunha ducia de filmes pornográficos. As actuacións máis destacabeis son Conquered que o levou a un nomeamento nos Grabby Awards de 2002 na categoría "Mellor Escena de Sexo en grupo", Gang Bang Café cun nomeamento dos GayVN Awards de 2003 como "Mellor actor" e o seu papel protagonista en Colton que o levou a ser nomeado e gañador do "Actor gai do ano" nos GayVN Awards.
Carreira musical
Ford lanzou a súa carreira musical de estilo electrónico co sinxelo «Everything» e o cover de Stevie Wonder «Signed, sealed, delivered i'm yours». Ademais de compor e escribir as súas propias pezas musicais, colaborou co cantante Pepper Mashey. A canción acadou o posto 9 na lista Hot Dance Club Play e o posto 25 no Hot Dance Singles Sales.
Lanzou o seu primeiro álbum, Tug of War, dixitalmente no 2008, e formou parte do True Colors Tour 2008. O seu segundo álbum, Under the Covers lanzouse no 2009.
A Relíquia
A Relíquia é unha novela do escritor portugués Eça de Queirós, publicada en 1887. O autor deulle como subtítulo, a agora célebre frase sobre a nudez forte da verdade – o manto diáfano da fantasía.
Características
A Relíquia comeza coa presentación do narrador e protagonista da historia, Teodorico Raposo, que busca explicar ao lector o que o motivou a escribir as súas memorias. A principal motivación está no feito de que tanto el como o seu cuñado, Crispim, coinciden en que aquelas memorias conteñen “unha lección lúcida e forte” da vida, que son merecedoras da inmortalidade que só “a literatura propicia”. A narración concéntrase nunha viaxe feita por Teodorico a Exipto e a Palestina, logo dunha decepción amorosa. Buscando fuxir do modelo de “guía de viaxe”, Teodorico cóntanos con suposta “sobriedade e sinceridade” os sucesos que provocaron mudanzas significativas na súa vida, principalmente no que atinxe á herdanza que supuña merecer.
Teodorico acaba por nos contar non só o que sucedera na malfadada viaxe senón tamén varios aspectos relativos á súa vida anteriores á viaxe, como por exemplo a historia do encontro dos seus pais, ou tamén, o momento posterior á viaxe no que se decidiu pola escrita das súas experiencias de vida.
Rufino traballaba no correo e escribía, de cando en vez, no periódico Farol do Alentejo. En 1853, durante a visita dun importante bispo a Évora (Gaspar de Lorena), Rufino escribiu un artigo laudatorio á presenza de “tão insigne prelado” e con iso gañou a simpatía do bispo. Simpatía que aumentou aínda máis cando o bispo soubo que Rufino era “afillado carnal” do Padre Rufino da Conceição, o seu amigo de estudos no seminario. O Bispo agasallou ao pai de Teodorico cun reloxo de prata e o nomeou “escandalosamente, director da alfândega de Viana”.
Traballando en Viana, o pai de Teodorico coñeceu un rico cabaleiro de Lisboa, o comendador G. Godinho, que pasaba o verán na súa quinta, o Mosteiro, con dúas sobriñas: a devota Dona María do Patrocínio e a gordiña e trigueira Dona Rosa. Rufino da Conceição habituouse a tocar a súa viola para Dona Rosa e o amor entre os dous non tardou en chegar. Así, namóranse e casan.
Teodorico entón cóntanos que el naceu nunha tarde de venres da paixón e que Dona Rosa, a súa nai, morreu na mañá seguinte, sábado de aleluia. Foi criado polo pai, distante do avó materno, o influente comendador G. Godinho e da súa tía, Dona María do Patrocínio. O avó materno do neno morreu despois dalgúns anos e pouco tempo despois, seu pai, de modo que quedou orfo de pai e nai. Aos sete anos, a súa tía, Dona María do Patrocínio mandou un empregado, o Sr. Matias, buscar o pequeno Teodorico a Viana.
Spoon
Spoon é unha banda estadounidense de indie rock procedente de Austin, Texas. O grupo está formado por Britt Daniel (voces, guitarra), Jim Eno (batería), Rob Pope (baixo, guitarra, teclados, coros), Eric Harvey (teclados, guitarra, percusión, coros), e Alex Fischel (teclados, guitarra).
Megalópole da Cidade de México
miniatura|400px|Mapa A megalópole da Cidade de México está constituída fundamentalmente polo gran macizo e denso aglomerado urbano do Val de México, é dicir, o Distrito Federal e a súa área metropolitana ao norte, no leito desecado do que foi o lago de Texcoco, máis de vinte millóns de habitantes, o que se lle agregan coma dous pequenos apéndices, polo suroeste a área metropolitana de Toluca e polo sur a de Cuernavaca.
Todo xira en torno ao xigantismo sen rival da Cidade de México no Distrito Federal (ver historia urbana), xunto á que crecen soamente suburbios, xigantes tamén, coma Netzahualcóyotl ao leste, Ecatepec ao norte, ou Tlalnepantla e Naucalpan ao noroeste.
É de destacar, no extremo nordeste da área, as ruínas da que foi a cidade capital da cultara nai de todas as que viñeron despois no altiplano mexicano, Teotihuacán. estendeuse dende o ano 500 a. C. ata o 700, na que desapareceu, máis de seis séculos antes da fundación de Tenochtitlán polos aztecas, sobor da que os españois edificaron a actual capital. O esplendor de Teotihuacan foi contemporáneo do de Roma coa construción de grandes pirámides (as impresionantes do Sol e da Lúa e a moi fermosa de Quetzalcóatl).
A medio prazo é de agardar a conurbación coa megalópole da área metropolitana de Puebla ao sueste, da que só os dous grandes volcáns, Popocatépetl e Iztaccíhuatl, a separan ata o de agora.
Megalópole da Cidade de México:
Tirana
Tirana (en albanés Tiranë ou Tirana) é a capital e a maior cidade de Albania. Está situada no distrito e na prefectura ou condado do mesmo nome. A súa poboación está estimada oficialmente en 621 286 habitantes (2011), aínda que na provincia a cifra ronda o millón de habitantes.
Historia
Fundada en 1614, convértese en capital albanesa en 1920. Situada á beira do río Ishem, Tirana é o principal centro político, industrial e cultural de Albania. As industrias principais son as do sector da construción, alimentario, electromecánico, téxtil, farmacéutico e metalúrxico. Tirana experimentou un rápido crecemento co nacemento de numerosas industrias a partir dos anos 20.
Cidades irmás
900px|centro|miniatura|Imaxe panorámica de Tirana (Albania).
Monte Tàber
miniatura|200px|Placa indicando a altura do Monte Tàber. O Monte Tàber é un outeiro situado no barrio Gótico de Barcelona, a 16,9 metros sobre o nivel do mar, e que acolleu o primeiro asentamento romano da nova Barcino. É difícil de percibir polas edificacións da cidade, pero a pendente dalgunhas rúas permite notar a diferenza de cota entre a cidade romana, situada sobre o montículo, e os terreos máis baixos por exemplo a baixada da Llibreteria, a baixada de Santa Eulàlia ou as escaleiras da praza da Catedral. O seu cume está sinalado por unha lousa sobre a rúa Paradís, ante a sede do Centre Excursionista de Catalunya. Dentro deste edificio tamén se atopan as columnas do templo de Augusto, vestixio de Barcino.
Rudy
Rudy pode facer referencia a:
Distrito de Fier
O Distrito de Fier (en albanés: Rrethi i Fierit) é un dos 36 distritos da Albania localizado na prefectura de Fier. A súa capital é a cidade de Fier. Sitúase no suroeste do país. Outras cidades importantes neste distrito son Patos e Roskovec.
ADN ligase
En bioloxía molecular, a ADN ligase (ou DNA ligase) é un tipo específico de encima ligase que facilita a unión dos extremos de dúas febras de ADN ao catalizar a formación dun enlace fosfodiéster. Xoga un importante papel na replicación do ADN e na reparación de roturas de febra simple no ADN dúplex nos organismos vivos, pero algunhas formas (como a ADN ligase IV) poden reparar especificamente roturas de dobre febra (é dicir, que afectan a ambas as febras do ADN). Cando son reparadas as roturas de febra simple, a ADN ligase xera o enlace fosfodiéster final para rematar coa reparación.
A ADN ligase utilízase de forma natural polas células para a reparación e a replicación do ADN. Ademais, ten amplas aplicacións nos laboratorios de bioloxía molecular para os experimentos de ADN recombinante. A ADN ligase purificada utilízase na clonación de xenes para unir moléculas de ADN e formar ADN recombinante.
Mecanismo da ligase
O mecanismo utilizado pola ADN ligase é formar dous enlaces fosfodiéster covalentes entre o extremo 3' hidroxilo dun nucleótido, ("aceptor") co extremo 5' fosfato doutro ("doante"). Con moitas das ADN ligases requírese ATP para esta reacción, que se realiza en tres etapas:
miniatura|none|upright=2|Exemplo de funcionamento dunha ligase (con [[extremo do ADN|extremos coherentes).]]
A ligase pode funcionar en ADN con extremos coherentes e tamén con extremos romos, aínda que neste último caso se requiren altas concentracións de encima e diferentes condicións de reacción.