cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Campionato Mundial de Fórmula 1 de 2020
O campionato debía comezar orixinalmente en marzo, pero o inicio pospúxose ata xullo en resposta á pandemia da COVID-19. A tempada debía disputarse cun récord de 22 Granes Premios, pero como se cancelaron algunhas carreiras e se engadiron novas carreiras para substituílas, está previsto que se executen un total de 17 carreiras. A tempada comezou en xullo co e rematará en decembro co. Por mor da pandemia da COVID-19, as primeiras oito xornadas do campionato disputáronse a porta pechada, o resto de carreiras se realizarán con capacidade reducida ou tamén a porta pechada debido a a segunda onda da pandemia da COVID-19.
Pilotos e equipos competirán polos títulos de Campión do Mundo de Pilotos e Campión do Mundo de Construtores respectivamente.
Lewis Hamilton e Mercedes son ​​os vixentes campións mundiais de Pilotos e de construtores respectivamente, despois de que ambos gañaron o seu sexto campionato en.
Equipos e pilotos confirmados
Os seguintes equipos e pilotos teñen contrato para competir no Campionato Mundial de Fórmula 1 de 2020. Todos os equipos compiten cos pneumáticos subministrados por Pirelli.
Cambios de equipo
Red Bull GmbH, a compañía matriz de Red Bull Racing e da Scuderia Toro Rosso, renomearon Toro Rosso como "Scuderia AlphaTauri". O equipo usa o nome do construtor "AlphaTauri". O nome deriva da marca de moda AlphaTauri de Red Bull.
Calendario
miniatura|upright=1.3|As Nacións programadas para albergar un [[Gran Premio de Fórmula 1 en 2020 resáltanse en verde, coas localizacións dos circuítos marcadas cun punto negro. As anteriores nacións de acollida móstranse en gris escuro, e os antigos circuítos anfitrións están marcados cun punto branco.]] Orixinalmente programáronse vinte e dous Grandes Premios para o Campionato Mundial 2020. Pero a pandemia da COVID-19 está a causar revisións frecuentes do calendario. Na actualidade confirmouse unha reprogramación cunha etapa europea de oito carreiras, canceláronse sete carreiras e outras nove aprazáronse e / ou están pendentes de confirmar a data da carreira. A lonxitude de cada carreira é o número mínimo de voltas ten que superar a distancia total de (a única excepción a isto é o Gran Premio de Mónaco, para o que a distancia é de 260 km). Segundo a normativa deportiva, teñen que disputarse un mínimo de oito carreiras para que a tempada sexa considerada campionato.
Cambios no calendario
Logo de adquirir os dereitos comerciais deste deporte a CVC Capital Partners en xaneiro de 2017, Liberty Media anunciou plans para expandir o calendario da Fórmula Un utilizando un concepto que denominaron "carreiras de destino" inspirado no Gran Premio de Singapur. Baixo o modelo de "carreiras de destino", os Grandes Premios disputaríanse en ou preto de destinos turísticos clave e integrará carreiras, entretemento e funcións sociais co obxectivo de facer o deporte máis accesible e atractivo para un público máis amplo. Varios países e locais anunciaron plans para licitar un Gran Premio, con dúas exitosas ofertas:
Liberty Media inicialmente esperaba que o calendario de 2020 consistise en vinte e un Grands Prix e que todas as novas carreiras chegarían a conta dos eventos existentes, pero despois negociaron un acordo cos equipos para permitir ata vinte e dous Grandes Premios. Houbo varios cambios máis entre os calendarios de 2019 e 2020, co descontinuo Gran Premio de Alemaña e o Gran Premio de México renomeado como o "Gran Premio de Cidade de México".
Regulamentos deportivos
Os equipos poderán usar un MGU-K máis en comparación con para compensar o aumento de disputar vinte e dúas carreiras.
Os pilotos que participen nas sesións de adestramento libre serán elixibles para obter puntos adicionais para a Superlicenza FIA. Calquera piloto que complete un mínimo de 100 km. durante unha sesión de adestramento libre recibirá un punto adicional da superlicenza coa condición de que non cometa unha infracción de condución. Os pilotos só poderán acumular dez puntos de Superlicencia ao ano en sesións de prácticas libres.
Como resultado do calendario ampliado, as dúas probas de pretempada que se celebrarán no Circuíto de Barcelona-Cataluña reduciranse de catro a tres días de duración cada unha, desde o 19 ata o 21 de febreiro e do 26 ao 28 de febreiro. Elimínanse as probas que ata agora se realizaban a mediados de tempada despois de carreiras como a de España. As probas mantéñense a finais de ano no Circuíto de Yas Marina. Nestas probas, cada equipo terá que ter como mínimo un piloto novato nun dos días. Os equipos tampouco poderán ocultar os seus coches durante a proba. O tempo en que non se permite que os mecánicos traballan no coche estendéronse de oito a nove horas.
Carmen Martínez Castro
Traxectoria
Nada nunha familia emigrante en Venezuela, licenciouse en Ciencias da Información pola Universidade Complutense de Madrid. Comezou traballando na radio (Radio 80 e Antena 3 Radio) medio onde desenvolvería a maior parte da súa traxectoria profesional como xornalista. Despois pasaría á cadea COPE, onde traballou como subdirectora de dous importantes programas informativos: La Linterna e La Mañana, así como en Onda Cero, onde sería subdirectora de Herrera en la Onda, o programa de Carlos Herrera. Posteriormente sería directora de La Brújula e do informativo de mediodía de Onda Cero. Estes traballos na radio compaxinounos con colaboracións en prensa escrita (ABC e La Razón) e en debates televisión (El Primer Café e La Respuesta en (Antena 3) e El Debate de la Primera (TVE).
Copa CERS 2011
A trixésimo primeira edición da Copa CERS iniciouse o 20 de novembro do 2010 e finalizou o 8 de maio coa disputa da final. Nesta edición participaron 27 equipos, dos cales 22 se enfrontaron nunha rolda previa (dezaseisavos de final) e cinco se clasificaron de xeito directo para os oitavos de final. Tódalas roldas se disputan a dobre volta agás as semifinais e a final, que se xogan no formano de final a catro ou final four, que se disputou en Vilanova i la Geltrú, Barcelona (Cataluña). O campión desta edición da segunda competición a nivel de clubs en Europa foi o club portugués do SL Benfica, que venceu na final ao equipo local, o C.P. Vilanova, e levando o seu segundo título da competición a Lisboa.
Carmen Martínez Castro
Traxectoria
En 2006 dá o salto á política ao ser nomeada directora de Comunicación do Partido Popular e dende ese posto vive as Lexislativas de 2008 e as de 2011. Nestes últimos comicios o PP, dirixido por Mariano Rajoy consegue a vitoria e Martínez Castro é nomeada, en decembro de 2011, secretaria de estado de Comunicación, dentro do organigrama do Ministerio de Presidencia.
Campionato Mundial de Fórmula 1 de 2020
Regulamentos deportivos
Todos os equipos deben montar unha pequena aleta na parte traseira onde poder ver o dorsal de cada piloto. O obxectivo é proporcionar aos espectadores a distinción entre compañeiros de equipo.
Copa CERS 2011
Rolda eliminatoria
* O Herne Bay United renunciou a viaxar a Lloret a causa da climatoloxía, polo que o CH Lloret gañou sen xogar a volta por un resultado de 10-0.
Campionato Mundial de Fórmula 1 de 2020
Regulamento técnico
Na saída, os pilotos terán un papel aínda máis decisivo. O motivo é que controlarán o 90% do par de motor. Preténdese así mellorar o espectáculo no inicio da carreira.
Racing Point
Despois do Gran Premio de Estiria,  Renault presentou unha protesta contra os condutos de freo do coche de  Racing Point, o  RP20, alegando que Racing Point copiara os condutos de freo do Mercedes F1 W10, o coche usado en 2019 por  Mercedes. Protestas similares presentaríanse despois dos grandes premios de  Hungría e  Gran Bretaña co veredicto publicado entre o gran premio británico e o  Gran premio do 70º aniversario. O fallo concluíu que Racing Point copiara ilegalmente os condutos de freo do Mercedes F1 W10 e Racing Point foi penalizado posteriormente con 15 puntos do Campionato de Construtores e multado con 400000 Euros.
Racing Point, Ferrari, McLaren, Renault e  Williams indicaran a intención de apelar a decisión dos administradores con Racing Point intentando limpar o seu nome e Ferrari, McLaren, Williams e Renault solicitando unha sanción máis dura. Ferrari, Renault e Racing Point confirmaron a súa apelación, mentres que Williams e McLaren retiráron a apelación. Máis tarde, Renault anunciou a súa decisión de retirar a apelación contra a pena imposta a Racing Point. A mesma decisión tomárona Racing Point e Ferrari antes e despois do Gran Premio de Italia respectivamente.
Pneumáticos
Desde 2011, Pirelli é o fornecedor oficial de pneumáticos do campionato de Fórmula 1. Para a tempada 2020, Pirelli empregara 5 compostos para pista seca, dos cales elixiranse 3 para cada Gran Premio.
Os compostos identifícanse cos códigos C1 a C5, sendo C1 o máis duro e C5 o máis brando. Para o afeccionado, só se empregarán as denominacións "Duro", "Medio" e "Brando" para todos Grandes premios independentemente dos compostos seleccionados, aínda que Pirelli tamén facilitará a elección exacta dos compostos secos.
Pilotos
Puntuación: os puntos outórganse aos 10 finalistas clasificados.
Sistema de puntuación
Continúa o sistema 25-18-15-12-10-8-6-4-2-1 utilizado desde o, e os pilotos que logren a volta rápida reciben un punto de bonificación, e o mesmo se aplicará ao construtor do piloto que logre a volta rápida. O punto só se outorga se o piloto remata a carreira dentro dos 10 primeiros.
Para obter puntos completos, o vencedor da carreira deberá completar polo menos o 75% da distancia programada. Os medios puntos adxudicaranse se o vencedor percorre menos do 75% da distancia da carreira sempre que se disputen polo menos dúas voltas. No caso de empate na conclusión do campionato, utilízase un sistema de conteo regresivo como desempate, o mellor resultado do piloto usase para decidir a clasificación.
Fonte: Fórmula 1.
Notas
<references group="N"/>
Barthel Beham
En 1525, xunto co seu irmán e Georg Pencz, foi expulsado de Nuremberg por herexía, perdoado máis tarde non volveu á súa cidade natal e acabou establecéndose en Múnic en 1527 para traballar para os duques de Baviera, Guillerme IV e Luís X, converténdose nun dos principais retratistas da súa época.
miniatura|Luís X de Baviera
Anllóns
O topónimo galego Anllóns pódese referir a:
José Carnero Valenzuela
José Eduardo Carnero Valenzuela, nado en Santiago de Compostela en 1906 e finado en Rianxo en xullo de 1986, foi un profesor, farmacéutico e político galego.
Traxectoria
Fillo de Eduardo Carnero Calvo, comandante do Exército, e Carmen de Valenzuela Ulloa. Seguiu os estudos de Ciencias, ao tempo que facía Farmacia na Universidade de Santiago de Compostela. Nesta última facultade foi dirixente da FUE. En 1932 acadou en Madrid o doutoramento en Ciencias, tras diso foi nomeado profesor axudante de Química na Facultade de Ciencias.
Pertenceu ao Partido Republicano Federal de Izquierda Gallega, do que chegou a ser o secretario xeral, e colaborou no seu órgano Galicia Federal. En xuño de 1935 aproba as oposición a catedrático de instituto na rama de Ciencias ; en novembro de 1935 resulta destinado a Cervera (Lleida), e logo a Yecla ata finalizar o curso 1935-1936, cando foi a Madrid para realizar unhas oposicións. Volveu a Compostela o 10 de xullo e desprazouse á casa duns familiares na Bandeira o 16 de xullo.
O 20 de xullo de 1936 ao ser informado polo alcalde de Silleda Emilio Alonso Paz da situación, colleu un autobús e presentouse en Compostela. Acudiu ao concello e o alcalde Ánxel Casal encomendoulle unha misión na emisora de Unión Radio Galicia. Trasladouse ás instalacións radiofónicas situadas no Convento de San Domingos de Bonaval, fíxose cargo do micrófono con José Caldas e comezaron a radiar noticias recibidas por teléfono desde o Pazo de Raxoi e doutras emisoras alentando a resistencia contra o golpe de estado. Permaneceron na emisora ata as tres da madrugada do día 21.
Logo da saída á rúa dos militares, abandonaron as instalacións e cada un fuxiu por onde puido. Carnero conseguiu chegar a Bandeira. Días despois, o 27 de xullo, foi detido por unha patrulla militar, enviada para capturalo, cando se atopaba agochado co seu curmán Ramón de Valenzuela Otero na súa casa da Viña.
Xulgado en consello de guerra polo delito de traizón en novembro de 1936, foi condenado a morte xunto con outros dez procesados. Grazas á intervención da súa tía materna Elvira de Valenzuela (nai do comandante Simón Lapatza de Valenzuela), que fixo unha xestión co propio Franco, foille conmutada a pena pola de reclusión perpetua. Revisada despois a súa condena, foille reducida a 12 anos e un día de prisión maior. Pasou varios anos na cadea de Coruña (alí elaborou para os seus compañeiros tranquilizantes e somníferos usando bolas de miga de pan tinguidas con trementina), e no Destacamento Penal das minas de Fontao (Silleda) onde lle afundiron o cranio dunha pedrada, aínda que foi operado polo seu tío Luís de Valenzuela. Foi posto en liberdade condicional o 20 de xuño de 1943. Posteriormente a Delegación Educativa de Santiago de Compostela outorgoulle un permiso para dedicarse ao ensino privado mentres non se resolvía o seu expediente de depuración. Casou en 1945 con Conchita Ríos Chicharro. En 1946 solicitou o indulto. En 1948 fixou a súa residencia en Rianxo ao facerse cargo dunha botica que estivera rexentada por Álvaro Domínguez Baraja. Traballou en Rianxo na recuperación de actividades culturais como a danza da redeiros.
Teófanes III, patriarca ortodoxo de Xerusalén
Teófanes III, nado en 1570 en Dimitsana e finado o 15 de decembro de 1644 en Constantinopla, foi patriarca da Igrexa ortodoxa de Xerusalén entre 1608 e 1644.
Traxectoria
Bautizado co nome de Karakallos, era sobriño do patriarca de Xerusalén Sofronio IV. Foi enviado polo patriarca de Constantinopla Timoteu II entre 1619 e 1620 a Moscova, onde consagrou o 14 de xuño de 1619 a Feodor Nikitich Romanov como patriarca de Moscova. Entre 1620 e 1621 estivo en Kíiv, onde coa consagración de Yov Boretskyi restaurou a metrópole ortodoxa de Kíiv, desaparecida dende a unión da sé anterior á Igrexa católica na Unión de Brest.
Editorial
A edición de libros, á cabeza da cal está a figura do editor, responsábel máximo dunha editorial, é a industria que concirne á produción e diseminación da literatura ou información.
Características
Trátase dunha actividade destinada a pór a información en circulación de cara ao público en xeral en forma de libro. Nalgúns casos, os autores poden ser os seus propios editores. Tradicionalmente o termo referiuse á publicación de libros e xornais. Coa chegada dos ordenadores dixitais e dos sistemas de información, a edición estendeuse a novos escenarios como o de Internet, con exemplo diversos de páxinas web, blogs ou revistas electrónicas ou dixitais.
A edición en Galicia
En 2016 a principal asociación de editores en Galicia era a Asociación Galega de Editores, que englobaba aproximadamente un 40 % das editoriais radicadas en Galicia.
Gabriel Ferrater
Gabriel Ferrater, nado en Reus (Tarragona) en 1922 e finado en Sant Cugat del Vallès (Barcelona) en 1972, foi un poeta e lingüista catalán do século XX.
Sokon Matsumura
Sokon Matsumura (en 松村宗棍, Matsumura Sōkon) foi un mestre de karate da súa época, do estilo Shuri-te, que aprendeu cando foi alumno do mestre Kanga Sakukawa.
Traxectoria
Natural da vila de Yamagawa, pertencía á caste de guerreiros de Okinawa, viviu entre os anos de 1797 e 1889, comezando a adestrar karate (na época, tode) aínda neno por petición do seu pai. Mesmo con temperamento forte, destacábase nos estudo, polo que ficou coñecido por ser un habilidoso calígrafo.
Fonteboa
O topónimo galego Fonteboa pode referirse a:
Salamanca (homónimos)
Salamanca é o nome de varios elementos poboacionais, apelidos e outros conceptos.
Xeografía
Tamén é o nome de barrios, parques ou outros elementos poboacionais:
Outros
Outros conceptos homónimos ou relacionados:
Marc Perrodon
Marc Perrodon, nado en Vendôme o 31 de agosto de 1878 e finado en Beauvais o 22 de febreiro de 1939, foi un militar, tirador deportivo e tirador de esgrima francés, gañador dunha medalla olímpica.
Traxectoria
En 1907 logrou o primeiro posto no campionato militar de Francia en tiro con revólver. e foi o primeiro no torneo militar da Haia en sabre por equipos. Participou nos Xogos Olímpicos de 1908 de Londres, quedando cuarto no concurso de sabre por equipos, nese ano revalidou o seu primeiro posto no campionato militar en tiro con revólver. En 1909, 1910, 1912, 1913, 1914, 1922 e 1924 foi campión militar francés de sabre e en 1912, 1920, 1922 e 1923 volveu repetir como campión de tiro con revólver. Nos Xogos Olímpicos de 1920 de Antuerpen logrou unha medalla de prata en sabre por equipos. En 1923 quedou en segundo lugar nos campionatos militares europeos en sabre e nos campionatos do mundo da Haia e en 1924 foi primeiro nos campionatos nacionais en sabre. Nos Xogos Olímpicos de 1928 en Ámsterdan foi árbitro internacional.
Anselmo Feijoo Montenegro
Anselmo Feijoo Montenegro, nado no século XVII en Casdemiro (O Pereiro de Aguiar), foi un militar e escritor galego dos Séculos Escuros. As composicións máis coñecidas a el atribuídas son "​Prantos da ninfa Zigalia" e "​E vós non vedes a teima?". miniatura|"Prantos da ninfa Zigalia" (en [[PDF), que uns autores atribúen a Benito Jerónimo Feijoo Montenegro e outros ao seu irmán Anselmo.]]
Traxectoria
Anselmo Feijoo Montenegro viviu durante a época dos Séculos Escuros, na cal a produción literaria en galego era moi escasa e non saíron á luz un gran número de obras literarias. Algunhas das súas obras foron publicadas como é o caso das súas quintillas "​Llanto de la flota por una ninfa gallega" ou ​E vos non vedes a teima?. A primeira, tamén coñecida como "Prantos da ninfa Zigalia", foi a súa obra mais relevante. Anselmo lla mandou ao seu irmán, Benito Jerónimo Feijoo Montenegro, para que a revisase e a corrixise. Isto ocasionou que se lle atribuíse ao maior dos irmáns a autoría desta obra. Aínda así, máis alá do estrito valor literario ou testemuñal para a historia da cultura galega, os textos escritos en galego durante os Séculos Escuros deste personaxe teñen unha importancia extraordinaria para poder reconstruír sobre datos fiables a evolución lingüística do galego durante ese longo período de máis de trescentos anos.
Obra
miniatura|"¿E vós non vedes a teima?" Prantos da ninfa Zigalia: Este poema publicado en 1702 foi obxecto de moitas investigacións e estudos xa que primeiramente non se soubo con precisión a autoría da obra. Logo disto e tras moito traballo chegouse á conclusión de que fora escrito por Anselmo Feijoo Montenegro, e que logo llo enviou a seu irmán Benito Xerónimo Feijoo Montenegro para que este llo corrixira. Deste modo o poema apareceu nos manuscritos de Benito. O poema foi conservado con dúas versións, ámbalas dúas en castelán. Unha delas ten un título no que se fala dunha ninfa identificada cun nome propio, “Zigalia”, e outra versión na que se caracteriza a esta ninfa cun xentilicio, pero non está determinada de por si. O tema do poema é o fracaso da frota da prata na batalla de Rande, en outubro de 1702, no contexto da Guerra de Sucesión Española, que enfronta os partidarios de Filipe V de España) e os partidarios de arquiduque Carlos de Austria. O poema disponse en 15 quintillas octosilábicas nas que a rima consonante segue o esquema abaab.
E vós non vedes a teima?: Este poema, incluído en Sagradas flores del Parnasso, componse de 5 estrofas de 10 versos octosílabos, a estrutura da rima é: abbaaccddc (repetida en todas as estrofas). Podería dicirse que pertence ao xénero da poesía culta, dentro dos Séculos Escuros. Neste poema faise referencia a unha anécdota protagonizada polo rei Filipe V e a súa dona Isabel de Farnesio en 1722, cando baixaron do seu coche para montar nel a un crego que ía levar o viático; con tal motivo a Gazeta de Madrid espallou por toda España a invitación a glosala, que foi aceptada por un bo número de poetas, e entre eles os irmáns Anselmo e Plácido Feijoo.
Curioso romance en lengua gallega (hoxe perdido). Seguramente escribise máis obras na súa vida, mais dada a época literaria na que viviu non se puideron recuperar nin transcribir para a posteridade. Do mesmo xeito tamén hai posibilidades de que algunhas das súas obras as publicase seu irmán Benito Xerónimo xa que Anselmo adoitaba enviarlle os seus poemas para que este llos corrixise.
Andreas Felder
Andreas Felder, nado o 6 de marzo de 1962 en Hall, Tirol, é un antigo saltador de esquí austríaco, un dos grandes dominadores da especialidade na década de 1980 e comezos de 1990 xunto con Jens Weissflog e Matti Nykänen.
Traxectoria
Gañou a súa primeira medalla nun campionato nos Campionatos de Esquí Nórdico de 1982 en Oslo o lograr unha medalla de ouro por equipos en trampolín grande. En decembro de 1984 gañou unha competición da Copa do Mundoo en Thunder Bay, Ontario, Canadá, gañando en total seis competicións nesa tempada e finalizando segundo no total despois de Matti Nykänen. No Campionato de Esquí Nórdico de 1985 en Seefeld, gañou dúas medallas de ouro, en trampolín grande tanto individual como por equipos. En 1986 gañou o Campionato do Mundo de Salto de Esquí celebrado en Bad Mitterndorf, e no Campionato do Mundo de Esquí Nórdico de 1987 de Oberstdorf foi o campión en trampolín grande e tamén gañou unha medalla de bronce por equipos. En 1991 gañou a Copa do Mundo e unha medalla de ouro por equipos no Campionato do Mundo de Esquí Nórdico de 1991 de Val di Fiemme. Nos Xogos Olímpicos de Inverno de 1992 gañou a medalla de prata en trampolín grande por equipos. Felder rematou a súa carreira coa vitoria na Copa do Mundo de Salto de Esquí de 1992.
Arauzo de Salce
Arauzo de Salce é un concello español da provincia de Burgos (Castela e León). A súa poboación é de 70 habitantes (INE 2012).
Estevo IX, papa
miniatura|Estevo X Estevo IX (X) (circa 1020 - 29 de marzo de 1058) foi Papa da Igrexa católica desde o 3 de agosto de 1057 ata a súa morte. O seu nome era Frederico e era o irmán máis novo de Gofredo, Duque da Alta Lorena, o cal na súa calidade de marqués de Toscana (polo seu matrimonio con Beatriz, viúva de Bonifacio, marqués de Toscana), xogou un papel importante na política da época.
No momento da súa elección era abade de Montecassino, o ano seguinte á súa elección marchou a Florencia para organizar xunto o seu irmán unha expedición militar contra os normandos, nesa cidade enfermou de malaria e faleceu.
Biel/Bienne
Biena, oficialmente en alemán: Biel, e en francés Bienne (antigamente en italiano: Bienna, en romanche: Bienna), é unha cidade suíza localizada no cantón de Berna. Está situada no extremo nororiental do lago de Biena, na rexión de Seeland, e, con 55.206 habitantes, ocupa o décimo posto na lista de cidades suízas.
É a segunda cidade máis grande do cantón, despois de Berna, e a maior cidade bilingüe de toda Suíza. Dende 2010, é a capital do distrito administrativo bernés de Biel/Bienne. Segundo a Oficina Federal de Estadística, nas 25 comunas da aglomeración urbana de Biena moran 101.271 persoas, mentres que se estima que na súa zona de influencia, este número pode chegar ata 150.000 persoas.
Biena é o centro rexional e económico da rexión de Seeland, así coma do Xura bernés e partes do cantón de Soleura. A cidade conta con varias escolas universitarias e de estudos superiores. Biena é o centro reloxeiro máis importante de Suíza, por diante de Le Locle, Grenchen e La Chaux-de-Fonds, e é coñecida como a metrópole reloxeira do mundo, en parte pola sede de Swatch Group e a planta de produción de Rolex. A Federación da Industria Reloxeira Suíza ten tamén a súa sede na cidade.
Biel caracterízase por ser unha cidade relativamente nova e homoxénea que, sobre todo no barrio da estación, construíuse a partir dos anos '20 conforme ás reglas de Bauhaus e Neue Bauen, escolas de arquitectura e deseño. O seu casco antigo, de estrutura medieval, está marabillosamente conservado.
Xeografía
A cidade descansa aos pés da aba sur da Cordilleira do Xura, na ribeira nordeste do Lago de Biel. Queda, pois, xusto na fronteira lingüística entre o francés e o alemán, o Röstrigaben, motivo polo cal a denominación oficial da cidade é nos dous idiomas, habendo un 40% de francófonos e un 60% de xermanófonos, con tendencia a diminuíren os primeiros en favor dos segundos.
Historia
A orixe de Biel hai que procurala no asentamento galo establecido durante a cultura de La Tène. Foi conquistada sucesivamente por romanos e burgundios, chegando estes últimos a incorporala ao seu reino, para pasar posteriormente ao dominio do Sacro Imperio Romano Xermánico.
A cidade propiamente dita foi construída no século XI e o primeiro rexistro escrito do seu topónimo data de 1142. Ata o século XVIII permaneceu oficialmente baixo a xurisdición do bispo de Basilea, mais na práctica integrouse na Antiga Confederación Suíza.
En 1798 foi anexionada pola Primeira República Francesa. Unha vez derrotado Napoleón, tras o Congreso de Viena, integrouse no cantón de Berna, onde aínda permanece.
Ata 2005 denominouse oficialmente Biel, aínda que a forma bilingüe Biel-Bienne tamén era de uso común. A partir dese ano a denominación oficial pasou a ser Biel/Bienne.
Economía
A economía de Biel xira en torno á súa industria reloxeira. Marcas coma Festina, Leroy, Swatch ou Rolex están intimamente ligadas coa cidade. A mecánica de precisión e a micromecánica prosperan en toda a vila e nos seus arredores. Rolex estableceuse dende os seus inicios aquí, situando os seus centros de produción. Swatch tamén ten a súa sede central na cidade, ao igual que a Federación da Industria Reloxeira Suíza.
Cultura
En 2004 recibiu o Premio Wakker pola conservación e desenvolvemento do seu patrimonio arquitectónico. En efecto, o centro histórico de Biel/Bienne, aínda que cativo, conserva as súas trazas orixinais, presididas por unha igrexa gótica do século XV. Tamén abundan as fontes profusamente decoradas con todo tipo de flores.
James Rainwater
Leo James Rainwater, nado o 9 de decembro de 1917 en Council (Idaho, Estados Unidos) e finado en Nova York o 31 de maio de 1986, foi un físico estadounidense galardoado co Premio Nobel de Física do ano 1975.
Traxectoria
Naceu na cidade de Council, situada en Idaho. En 1918, despois da morte do seu pai pola epidemia de gripe española, a súa familia trasladouse ata Hanford, no estado de California. Alí estudou física no Instituto Tecnolóxico de California, onde se licenciou en 1939 e, posteriormente, conseguiu o doutoramento na Universidade de Columbia en 1946. En 1952 foi nomeado profesor de física na Universidade de Columbia.
Investigacións científicas
Durante a segunda guerra mundial entrou a traballar no proxecto de desenvolvemento da bomba atómica. A partir de 1949 comezou a desenvolver a súa teoría de que, contrariamente ao que entón se cría, non todos os núcleos atómicos son esféricos. As súas ideas foron probadas e confirmadas máis adiante por Aage Niels Bohr e os experimentos de Ben Roy Mottelson realizados no Instituto Niels Bohr de Copenhague (Dinamarca).
James Rainwater tamén contribuíu na comprensión científica das radiografías e participou na Comisión da Enerxía Atómica dos Estados Unidos e proxectos de investigación navais por decisión do goberno dos Estados Unidos.
En 1975 foi galardoado, xunto a Aage Niels Bohr e Ben Roy Mottelson, co Premio Nobel de Física.
Leo James Rainwater morreu o 31 de maio de 1986 na súa cidade natal de Council.
Carmen Leyte
María del Carmen Leyte Coello, nada en Vigo o 3 de decembro de 1953, é unha médica e política galega vinculada ao PPdeG.
Traxectoria
miniatura|Papeleta para o Senado nas Eleccións de abril de 2019. Licenciada en Medicina e Cirurxía, é especialista en Medicina Familiar e Comunitaria. Foi alcaldesa do concello de Cartelle entre 1991 e 2017, cando abandonou o concello para dedicarse plenamente ao Senado. É senadora pola provincia de Ourense dende 2008.
É irma do profesor Arturo Leyte.
Joanni Perronet
Joanni Maurice Perronet, nado en París o 19 de outubro de 1877 e finado na mesma cidade o 1 de abril de 1950, foi un tirador de esgrima francés, gañador dunha medalla olímpica.
Traxectoria
Participou nos Xogos Olímpicos de 1896 de Atenas en florete profesional logrando a medalla de prata diante o seu único rival, o grego Leonidas Pyrgos.
Emilio Álvarez Blázquez
Emilio Álvarez Blázquez, nado en Tui o 16 de abril de 1919 e finado en Vigo o 22 de decembro de 1988, foi un escritor e editor galego.
Traxectoria
miniatura|300px|Familia Álvarez Blázquez. De esq. a der.: Celso, o pai [[Darío Álvarez Limeses, Darío, a nai María, Álvaro, Alfonso, Emilio e Xosé María de pé. ]] Fillo de Darío Álvarez Limeses e María Blázquez Ballester, irmán de Darío e Xosé María Álvarez Blázquez. Comezou o bacharelato por libre no Instituto de Pontevedra no curso 1931-32, rematando en Tui no verán de 1936. Durante a guerra civil española a súa familia foi represaliada. O 21 de abril de 1941 trasládase coa súa nai e irmáns a Vigo, e inicia por libre a carreira de Dereito na Universidade de Santiago de Compostela. En 1944 comeza a dar clases de letras no Colexio Mezquita. En 1947 empeza a traballar nos escritorios do consulado do Uruguai, e ao pouco tempo pasa a ser Chanceler. En 1960 pasou a traballar como administrativo no Colexio de Farmacéuticos.
Foi cofundador xunto cos seus irmáns Álvaro e Xosé María de Edicións Castrelos, e participou así mesmo da fundación de Galaxia, creando a colección "Salnés". Nesa época frecuenta o café Derby canda a Valentín Paz-Andrade, Xaime Isla Couto, Francisco Fernández del Riego, Plácido Castro, Urbano Lugrís ou Laxeiro.
O 4 de xaneiro de 1964 casou en Vigo con Josefina Pazos Vilas, mestra, coa que tivo dous fillos: Emilio e Cristina. En 1974 deixou as conferencias e recitais por mor dun cancro de larinxe. Finou por mor dun cancro de fígado.
Obra
Os seus primeiros textos literarios coñecidos foron publicados en 1935 en Tude, revista do instituto de Tui que dirixía o profesor Xesús Ferro Couselo. Canda ao seu irmán Xosé María escribiu dúas obras: El libro del por qué (1946) e a peza teatral Los pazos altivos, estreada en Xixón en 1947. En 1947 estreouse no Teatro García Barbón de Vigo El zapato de cristal, poema dramático en tres actos e prólogo, con escenografía de Pucho Boedo.
Tamén de 1947 é Poemas de ti e de min, con dezasete poemas breves de Emilio, un volume editorial compartido con Xosé María, con dúas cubertas independentes. Foi o primeiro libro en galego da Colección Benito Soto, editada en Pontevedra. O libro, terceiro tomo da colección, foi publicado como volume III e IV.
En 1957 foi nomeado académico correspondente pola Real Academia Galega. Na década de 1960 colaborou en Faro de Vigo. En 1962 pronunciou a conferencia «Viaxe en torno á cantiga popular galega» no Centro Galego de Montevideo, presentado por Lois Tobío Fernández. En 1964 gañou o Premio de Poesía Galega de Buenos Aires cun poemario que nunca se publicou e sobre o que non existen noticias precisas. O 15 de maio de 1966 participou en Ourense na homenaxe a Celso Emilio Ferreiro antes da súa marcha a Venezuela.
Gothmog (orco)
Características
Era un lugartenente de Minas Morgul, era o segundo ao mando do exército de Mordor na Batalla dos Campos de Pelennor, detrás do Rei Bruxo de Angmar, xa que logo, trala morte deste, Gothmog tomou o mando.
Adaptación cinematográfica
Na película The Lord of the Rings: The Return of the King, Gothmog é un orco rosado. Na Batalla dos Campos de Pelennor monta a un lobo de Isengarda. No filme, Gothmog é o principal líder da Batalla, xa que o Rei Bruxo de Angmar estaba na besta alada. Na película é un orco, con todo, dise que podería ser un Nazgûl.
Hóckey a patíns nos Xogos Olímpicos de 1992 (fase final)
A fase final da competición de hóckey a patíns dos Xogos Olímpicos de 1992 tivo lugar entre os días 1 e 7 de agosto, día no que se disputaron os partidos que definiron o podio.
Sistema de competición
Nesta fase da competición tomaron parte os seis mellores equipos da rolda preliminar (os tres primeiros clasificados de cada grupo), que xogaron unha liguiña de todos contra todos entre os días 1 e 5 de agosto, polo que cada equipo participante xogou un total de 5 encontros nas semifinais. Ao final das semifinais os dous primeiros clasificados da liguiña pasaron a disputar o partido pola medalla de ouro, mentres que o 3º e o 4º clasificados pasaron a disputar o partido polo bronce, ámbolos dous partidos xogáronse o 7 de agosto.
Tódolos partidos das semifinais xogáronse no Palau d'Esports Reus Deportiu da cidade catalá de Reus, mentres que os partidos polas medallas disputáronse no Palau Blaugrana da capital catalá.
Alexandre III de Escocia
Alexandre III, chamado o Glorioso. Nado en Roxburgh o 4 de setembro de 1241 e finado o 19 de marzo de 1286. Foi rei de Escocia desde o 6 de xullo de 1249 ata o 19 de marzo de 1286.
Reinado
O seu reinado supuxo para Escocia unha época de desenvolvemento económico, engrandecendo ademais o país mediante a compra a Noruega en 1266 da illa de Man e das illas Hébridas, polas que loitara sen éxito contra os noruegueses no ano 1263 na guerra escocesa-norueguesa, e en especial na batalla de Largs. Por estes territorios pagou 4000 marcos, ademais dunha renda de duración indefinida doutros 100 marcos anuais.
Finou por accidente, aos 44 anos, por mor dunha caída de cabalo cando dirixíase cara o encontro da súa esposa. Foi inhumado na Abadía de Dunfermline.
Matrimonio
O 26 de decembrode 1251 casou con Margarida de Inglaterra, filla do rei Henrique III de Inglaterra, coa que tivo tres fillos: Dez anos despois de quedar viúvo, e non tendo herdeiro varón, casou de novo o 1 de novembro de 1285 con Iolanda de Dreux, filla de Roberto IV de Dreux.
Binormativismo
O binormativismo é unha proposta para establecer dúas normas ortográficas plenamente válidas e oficiais para o galego que os seus impulsores afirman tomar da existencia de dúas formas oficiais para o noruegués.
Noruegués, lingua con dúas formas oficiais
miniatura|dereita|Mapa idiomático dos municipios noruegueses. Os concellos en fondo vermello adoptaron o bokmål, mentres que aqueles en azul se decantaron polo nynorsk; así mesmo, a cor gris representa as zonas non adscritas especificamente a ningunha das dúas variantes. Existen dúas normas consideradas formas da mesma lingua norueguesa: a bokmål, máis próxima á lingua dinamarquesa, e a nynorsk, elaborada a partir dos dialectos occidentais do país.
Proposta para a lingua galega
A Lei de normalización lingüística, na súa disposición adicional, marca que Nas cuestións relativas á normativa, actualización e  uso  correcto da lingua galega, estimarase como criterio  de  autoridade  o  establecido pola Real Academia Galega. e, xa que logo, é a norma elaborada pola Real Academia Galega a normativa oficial da lingua galega.
Da outra banda, existen varios colectivos do movemento chamado reintegracionismo, que promoven a converxencia ortográfica entre o galego e o portugués. Entre elas destaca a Associaçom Galega da Língua, que promove a súa propia norma ortográfica desde 1981; e a Academia Galega da Língua Portuguesa, observador consultivo da Comunidade dos Países de Língua Portuguesa.
Código Cero
Código Cero - Diario Tecnolóxico de Galicia é unha publicación en papel e soporte informático en lingua galega, adicada ás novas sobre tecnoloxía. Está dirixida por Xosé María Fernández Pazos
Características
Apareceu en formato dixital o 25 de xullo de 2001, e en decembro dese mesmo ano comezou a editarse en formato papel. Mensualmente publican unha lista das 100 webs galegas con máis tráfico.
Chester Alan Arthur
Chester Alan Arthur, nado o 5 de outubro de 1829 e finado o 18 de novembro de 1886, foi o 21º presidente dos Estados Unidos dende 1881 ata 1885.
Traxectoria
esquerda|miniatura|140x140px| Chester Alan Arthur no [[anverso dun dólar presidencial de 2012. ]]
Chester A. Arthur sucedeu ao malpocado James Garfield, que fora asasinado dun tiro. Foi alcumado Elegant Arthur (Artur o Elegante), chegou ter 80 pares de pantalóns e cambiábaos varias veces ao día. Morreu dunha hemorraxia cerebral.
Mercury Prize
O Mercury Prize, antes chamado Mercury Music Prize e actualmente coñecido como Barclaycard Mercury Prize por motivos de esponsorización, é un premio musical anual dado ó mellor álbum do Reino Unido e Irlanda. Foi establecido pola British Phonographic Industry e a British Association of Record Dealers en 1992 como unha alternativa ós Brit Awards. O premio foi orixinalmente esponsorizado por Mercury Communications, unha marca de Cable & Wireless, e dela toma o seu nome. Despois o esponsor foi Technics do 1998 ó 2001, Panasonic en 2002 e 2003 e Nationwide Building Society do 2004 ó 2008. Barclaycard converteuse en esponsor en marzo de 2009.
Titanio
O titanio é un elemento químico de símbolo Ti e número atómico 22 que se sitúa no grupo 4 da táboa periódica dos elementos. É un metal de transición de cor gris, baixa densidade e gran dureza. É moi resistente á corrosión por auga do mar, auga rexia e cloro.
Síncope
Unha síncope refírese:
Titanio
Foi descuberto en Cornualla, Gran Bretaña, por William Gregor en 1791 e Martin Heinrich Klaproth nomeouno así polos titáns da mitoloxía grega. Este elemento dáse en diversos depósitos de minerais, principalmente de rútilo e ilmenita, que se distribúen amplamente pola codia terrestre e a litosfera, ademais de formar parte de moitas formas de vida, rochas, corpos de auga e solos. A extracción deste metal dende o mineral realízase por medio do método de Kroll ou polo método de Hunter. O composto máis común é o dióxido de titanio, habitual na fotocatálise e usado na manufactura de pigmentos de cor branca. Outros compostos habituais inclúen o tetracloruro de titanio (TiCl4), un compoñente catalizador, e o tricloruro de titanio (TiCl3), empregado coma catalizador na produción de polipropileno.
O titanio pode formar aliaxes co ferro, o aluminio, o vanadio e o molibdeno entre outros elementos, producindo aliaxes lixeiras e resistentes para aplicacións aeroespaciais (motores de reacción, mísiles e naves espaciais), aplicacións militares, aplicacións industriais (produtos químicos e petroquímicos, plantas de desalinización), na automoción, para próteses médicas e implantes ortopédicos, instrumentos e implantes dentais, aparellos deportivos, xoiería ou teléfonos móbiles entre outras aplicacións.
As dúas propiedades máis útiles deste metal son a resistencia á corrosión e a maior proporción de dureza-densidade de tódolos elementos metálicos. Cando non se atopa nunha aliaxe, o titanio é igual de forte que algúns aceiros, pero presentando unha menor densidade que estes. Ten dúas formas alotrópicas e cinco isótopos naturais que van dende 46Ti ata 50Ti, sendo 48Ti o máis abundante deles.
Propiedades físicas
O titanio é o elemento metálico que posúe a maior proporción de dureza-densidade. É un metal forte, cunha baixa densidade e alta ductilidade (especialmente en ambientes libres de osíxeno), de cor branca metálica. O seu punto de fusión é relativamente alto, por riba dos 1650 °C (1920 K), o que fai que sexa útil como metal refractario. É paramagnético e presenta baixa condutividade eléctrica e térmica.
As aliaxes comerciais de titanio, cunha pureza do 99,2%, teñen unha tensión de rotura duns 434 MPa (63.000 psi), equivalente á das aliaxes comúns de aceiro pero cunha menor densidade que estas. O titanio ten unha densidade un 60% maior que o aluminio, pero é o dobre de forte que a aliaxe de aluminio máis común 6061-T6. Algunhas aliaxes de titanio acadan unha tensión de rotura por riba dos 1400 MPa (200.000 psi). Porén, o titanio perde resistencia cando se quenta a temperaturas superiores aos 430 °C (703 K). O titanio non é tan duro coma algunhas graduacións de aceiro tratado, e o seu traballo a máquina require certas precaucións, xa que pode presentar unións defectuosas de non empregarse os métodos correctos para arrefrialo. Ao igual que as feitas de aceiro, as estruturas de titanio teñen un límite de fatiga que garante a lonxevidade das súas aplicacións.
É un metal alotrópico dimórfico. A súa estrutura cristalina en estado alfa ten forma hexagonal e tórnase nunha de forma cúbica centrada no corpo ao pasar ao estado beta, a unha temperatura de 882 °C (1155 K). A calor específica da súa forma alfa increméntase drasticamente ao quentarse ata a temperatura de transición para despois baixar e manterse relativamente constante na forma beta, sen afectarlle a temperatura. Ao igual que para o circonio e o hafnio, existe unha fase adicional omega, termodinamicamente estable a altas presións pero metastable a presión ambiente, que adoita ser hexagonal ou trigonal.
Propiedades químicas
O titanio presenta unha gran resistencia á corrosión, comparable á do platino, capaz de resistir o ataque de ácidos como o sulfúrico e outros ácidos hidroclorídricos, así coma solucións de cloro e a maioría de ácidos orgánicos. Porén, os ataques de ácidos concentrados si producen unha maior corrosión. O titanio é termodinamicamente moi reactivo, como indica o feito de que o metal comeza a arder antes de acadar o punto de fusión, e a propia fusión só é posible nunha atmosfera inerte ou no baleiro. Combínase co cloro a unha temperatura de 550 °C (823 K), reacciona co resto de halóxenos e absorbe hidróxeno.
É un dos poucos elementos que arde en gas puro de nitróxeno, reaccionando a unha temperatura de 800 °C (1070 K) para formar nitruro de titanio, o que causa unha perda de ductilidade no material.
Abundancia
O titanio sempre ocorre naturalmente unido a outros elementos. É o noveno elemento e sétimo metal máis abundante na codia terrestre, supoñendo un 0,63% da súa masa. Está presente na maioría de rochas ígneas e sedimentarias, así coma en diversas formas de vida e corpos de auga naturais. Dos 801 tipos de rochas ígneas analizadas nun estudo da United States Geological Survey 784 contiñan titanio, e a súa proporción no solo resultou ser de entre 0,5 e 1,5%.
A súa ocorrencia dáse principalmente nos minerais anatasa, brookita, ilmenita, perovskita, rútilo e titanita. De todos estes minerais, só o rútilo e a ilmenita presentan importancia económica, malia ser difíciles de atopar en altas concentracións. No 2011 extraéronse uns 6 millóns de toneladas de rútilo e uns 0,7 millóns de toneladas de ilmenita en todo o mundo. Os depósitos máis significativos de ilmenita atópanse en Australia, Canadá, China, India, Mozambique, Nova Zelandia, Noruega, Ucraína e Suráfrica. No ano 2011, produciuse un total dunhas 186 000 toneladas de escoura de metal de titanio, na súa maioría na China (60 000 t), o Xapón (56 000 t), Rusia (40 000 t), os Estados Unidos (32 000 t) e Casaquistán (20 700 t). As reservas totais de titanio na Terra estimáronse nese mesmo ano por riba dos 600 millóns de toneladas.
A concentración molar de titanio nos océanos é aproximadamente de 4 picomoles. A unha temperatura de 100 °C (373 K) a concentración na auga estímase en menos de 10−7 M en pH 7. Non hai evidencias que indiquen cal é o papel biolóxico do titanio, malia que algúns organismos particulares si presentan acumulacións do mesmo en altas concentracións.
Mercury Prize
Descrición
Os candidatos son escollidos por unha comisión de músicos, executivos musicais, xornalistas e outras figuras da industria musical do Reino Unido e Irlanda e anunciados en xullo. A gala dos premios normalmente ten lugar en setembro. A miúdo as bandas que teñen albumes candidatos e os gañadores conseguen un grande aumento nas vendas, especialmente os candidatos menos coñecidos. Porén, a pesar de ser considerado por moitos un premio prestixioso, hai quen pensa que unha candidatura ou premio no Mercury Prize pode ser unha maldición na carreira musical.
Titanio
Abundancia
Este metal tamén se detectou en meteoritos, no Sol e en estrelas de tipo M, o tipo máis frío de estrelas cunha temperatura na superficie duns 3200 °C (3470 K). As rochas traídas dende a Lúa na misión Apolo 17 están compostas dun 12,1% de TiO2.
Mercury Prize
Descrición
Ó contrario doutros premios musicais, o gañador do Mercury Prize recibe un cheque: no 2013 foi de 20.000 £. Ten tamén fama de dar o premio a artistas inesperados e non ós favoritos. O gañador de 1994 foi Elegant Slumming de M People, unha decisión controvertida porque entre os candidatos había grandes nomes do britpop como Paul Weller, Blur, Pulp e a banda electrónica The Prodigy. Outros xornalistas critican que en 2005 o premio fose dado a Antony and the Johnsons polo seu álbum I am a bird now pois, se ben eran de orixe británica, estaban establecidos en EE.UU. En 2006 a colaboración de Isobel Campbell con Mark Lanegan Ballad of the Broken Seas foi incluída entre os candidatos malia ser Lanegan americano e Guillemots, cun álbum candidato no 2006, tiña membros brasileiros e canadenses na banda. A presenza de discos de música clásica, folk e jazz é considerada anómala por algúns. Artistas clásicos cun disco candidato inclúen Sir John Tavener, Sir Peter Maxwell Davies, Gavin Bryars e Nicolas Maw: ningún gañou nunca e non houbo candidato desde 2002. Ata agora PJ Harvey é o único artista que gañou o premio en máis dunha ocasión (2001 e 2011). Tamén foi a primeira artista feminina en recibir o premio e xunto con Radiohead é a máis nomeada, aínda que Radiohead nunca gañou o premio. Tanto o valor do Mercury Prize coma os criterios para elixir candidatos veñen sendo obxecto de crecentes críticas. En 2001, Gorillaz esixiu que o seu álbum de debut epónimo fose retirado da lista de candidatos. O vocalista Damon Albarn dixo que gañar o premio sería como levar un albatros morto arredor do pescozo por toda a eternidade. En setembro de 2013, Kevin Shields, vocalista e guitarrista de My Bloody Valentine expresou preocupacións sobre o premio nunha entrevista co The Guardian. Shields acusou ós organizadores de vetar o seu disco autoproducido m b v da lista de candidatos, denunciando así un corporativismo que converteu o álbum en virtualmente ilegal.
Titanio
Isótopos
Atópanse 5 isótopos estables na natureza: 46Ti, 47Ti, 48Ti, 49Ti e 50Ti, sendo 48Ti o máis abundante deles cun 73,8% de abundancia natural. Caracterizáronse once radioisótopos, sendo os máis estables 44Ti cun período de semidesintegración de 63 anos, 45Ti cun período de 184,8 minutos, 51Ti cun período de 5,76 minutos e 52Ti cun período de 1,7 minutos. Para o resto, as súas vidas medias son de menos de 33 segundos, e a maioría de menos de medio segundo.