cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ácaros
Especies
Existen varias familias, sendo as máis importantes a dos Pyroglyphidae (ácaros domésticos) e a dos Tyroglyphidae. As principais especies da primeira familia son a Dermatophagoides pteronysinus, Dermatophagoides farinae e o Euroglyphus maynei. As máis frecuentes da segunda familia son Acarus siro, Glyciphagus domesticus, Tyrophagus putrecentiae e Lepidoglyphus destructor. En climas quentes, atópase a Blomia tropicalis. A familia Sarcoptidae inclúe animais parasitos como a carracha.
Hábitat e reprodución
Nas habitacións, os ácaros aliméntanse de escamas de pel humana e de animais. Por día, o ser humano perde 1 g destes pedazos de pel. Os ácaros abundan nos colchóns, mantas, almofadas de plumas, tapetes, sofás e bonecos de peluche, desenvolvéndose en condicións óptimas de humidade superior a 70 a 80% e de temperatura superior a 20 °C. En altitudes superiores a 1.200 m, os ácaros deixan de ter boas condicións de vida. Por este motivo, a estadía en rexións montañosas pode conducir ao alivio de certas alerxias. Viven 2 a 3 meses, durante os cales procrean 1 a 2 veces, dando orixe a unha posta de 20 a 40 ovos. O período máis propicio para a procreación é a primavera e o outono.
Alerxias
Os excrementos dos ácaros e os ácaros mortos dispérsanse en poeira fina, sendo inhalados e podendo provocar alerxias.
Os alerxenos dos ácaros son ben coñecidos. Os antíxenos principais son Der p1 (D. pteronysinus), Der f1 (D. farinae) e Eur m1 (Euroglyphus maynei).
Para que se dea a sensibilización aos ácaros é necesaria unha taxa de antíxeno Der p1 superior ou igual a 2 microns por gramo de po doméstico. Calcúlase que a prevalencia da sensibilización aos ácaros na poboación xeral é de preto de 10 a 20%. Son os responsábeis da maioría dos casos de rinite e asma alérxica perenne, tendo tamén un papel importante na dermite atópica. Foron descritos algúns casos raros de anafilaxe despois de inxestión de alimentos contaminados por grandes cantidades de D. farinae (fariña, pizzas, peixe e legumes, entre outros).
Prevención
As medidas preventivas para evitar os ácaros domésticos reducen os síntomas clínicos e son o primeiro paso no tratamento de doentes alérxicos aos ácaros. Destas medidas fan parte: Non está demostrada a eficacia dos ionizadores e purificadores de ar, nin da ventilación mecánica.
A inmunoterapia específica con vacinas está indicada nos doentes sensibilizados cando os síntomas clínicos non son controlados coa prevención e co tratamento farmacolóxico dos síntomas.
Acaricidas
Son substancias químicas, non tóxicas para o ser humano, con capacidade para eliminar os ácaros domésticos. Ver Binapacril.
Acarex test
É un test que permite avaliar a concentración de ácaros no po dun ambiente. Baséase na determinación semicuantitativa, polo método colorimétrico, da guanina contida nas feces dos ácaros.
West Bromwich Albion F.C.
O West Bromwich Albion Football Club, tamén coñecido como West Brom, The Baggies, The Throstles, Albion ou WBA, é un club de fútbol inglés da cidade de West Bromwich, no condado de West Midlands. Foi fundado en 1878 e compite na Premier League. Xoga de local no estadio The Hawthorns, con capacidade para 26.445 espectadores.
Palmarés
miniatura|right|250px|O equipo do Albion de 1920 disputando o trofeo League Championship e Charity Shield
Los Santos de Maimona
Accesos
É unha das poboacións mellor comunicadas do sur da provincia de Badaxoz, é unha encrucillada de camiños pola que transcorren as seguintes vías de comunicación:
Contexto xeográfico
O terreo é chairo ou suavemente ondulado, só interrompido por alargadas lombas de escaso relevo que corren de NO a SE, iniciándose no cerro do Castelo e continuando polos Cerros de Escorrega. Ao sur de Los Santos de Maimona eríxese a serra de San Cristóbal, que continúa ao longo do límite do termo en dirección noroeste pola serra de Los Santos e a serra los Olivos que, interrompida polo val do arroio Robledillo, continúa máis ao norte pola serra de Cabrera. A altura destes accidentes non excede nunca os 660 msnm.
As terras do chairo son profundas e arxilosas, a maioría de secaño, exceptuando feraces hortas que rodean a poboación. O clima é suave, con invernos curtos e veráns calorosos. A vila atópase situada nun val de suaves lombas: a serra de San Jorge, a de San Cristóbal e Cabrera. Ocupa a parte sur da Comarca Terra de Barros situada ao suroeste a 75 km de Badaxoz, a 56 km de Mérida e a 5 km de Zafra.
Harry Potter e a Cámara dos Segredos
Harry Potter e a Cámara dos Segredos é a segunda novela da saga Harry Potter escrita por J. K. Rowling e que ten como protagonista a Harry Potter, un mozo meigo. O libro continúa a historia de Harry Potter no seu segundo ano na Escola Hogwarts de Maxia e Feiticería, durante o que aparecen unha serie de mensaxes nas paredes do colexio advertindo de que a Cámara dos Segredos fora aberta e que o herdeiro de Slytherin ía matar a todos aqueles que non proviñesen de familias máxicas. Harry ten unha nova confrontación con Lord Voldemort, que de novo intenta recuperar o seu poder minguado.
O libro saíu á venda o 2 de xullo de 1998 publicado por Bloomsbury no Reino Unido e no mes de novembro de 2002 en Galicia pola Editorial Galaxia coa tradución de Eva Almazán. Malia que Rowling declarou que tivera dificultades para rematar o libro, obtivo bos eloxios e premios da crítica e dos lectores, aínda que algúns críticos dixeron que quizais a historia era demasiado aterradora para os máis novos. Outros viron que a identidade persoal era un tema moi presente no libro, que se podía relacionar con temas de racismo a través do trato que reciben os personaxes non-máxicos e non-humanos. A versión cinematográfica, estreada en 2002, converteuse no terceiro filme en superar os 600 millóns de dólares estadounidenses nas salas internacionais.
Introdución
Na primeira novela, o personaxe principal, Harry Potter, fixo fronte ás dificultades de medrar co reto engadido de ser un meigo famoso. Cando Harry era un bebé, Voldemort, o meigo escuro máis poderoso da historia, matara os pais de Harry pero desapareceu misteriosamente despois de intentar asasinar o cativo. Isto foi o que fixo a Harry gañar a súa fama. O neno púxose ao coidado dos seus tíos muggles, Vernon e Petunia.
Teraina
Teraina, tamén coñecida como Illa Wáshington (ambos os nomes son oficiais), é un atol coralino situado no Océano Pacífico central. Forma parte das Illas da Liña pertencentes á República de Kiribati.
Harry Potter e a Cámara dos Segredos
Introdución
Harry entra no mundo máxico con once anos, e ingresa na Escola Hogwarts de Maxia e Feiticería. Fai amizade con Ron Weasley e Hermione Granger e ten unha confrontación con Lord Voldemort, que intenta recuperar o seu poder.
Teraina
A illa posúe unha área de 7´8 km², e a poboación en 1990 ascendía a 936, chegando a 1000 en 2000. A capital, Tangkore atópase na parte occidental da illa.
Harry Potter e a Cámara dos Segredos
Resumo
Logo do comezo do segundo ano de Harry en Hogwarts, aparecen mensaxes escritas nas paredes dos corredores dicindo que a mítica Cámara dos Segredos fora reaberta e que o herdeiro de Slytherin mataría todos os alumnos cuxos pais fosen muggles. Ao longo dos meses seguintes, varios nenos da escola aparecen petrificados na escola. Entrementres, Harry, Ron e Hermione descobren a Myrtle a Choricas, a pantasma dunha nena asasinada a última vez que a Cámara fora aberta que vive no baño onde morreu. Myrtle móstralle a Harry un diario propiedade de Tom Morlov Riddle. Malia que as páxinas están en branco, o diario responde cando Harry escribe nel. O libro ensínalle Hogwarts cincuenta anos atrás, onde ve a Tom Riddle botarlle as culpas a Rubeus Hagrid, que tiña trece anos e xa gardaba criaturas perigosas como mascotas, de ter aberto a Cámara.
Teraina
A principal actividade na illa é a produción de copra. En 1798 foi descuberta polo norteamericano neoiorquino Edmund Fanning, quen lle puxo o nome do presidente George Washington. Tamén foi coñecida como illa New York e illa Prospect.
Harry Potter e a Cámara dos Segredos
Resumo
Catro meses despois róubanlle o diario, e pouco despois Hermione aparece petrificada. Porén, descobren que tiña unha nota que explica que o culpable é un basilisco, unha enorme serpe cuxa mirada mata a todo aquel que dirixa a vista directamente aos seus ollos, pero tan só petrifica aos que ven o seu reflexo. Hermione conclúe que o monstro viaxa a través das tubaxes da escola e emerxe a través do baño que habita Myrtle. Por outra banda, debido aos ataques continuados, Cornelius Fudge, Ministro de Maxia, leva preso a Hagrid ao cárcere de Azkaban como precaución. Lucius Malfoy, pai de Draco e antigo aliado de Voldemort que insiste en estar reformado, anuncia que Dumbledore foi suspendido do seu cargo de director.
Teraina
Todas as localidades atópanse na lista seguinte, cos resultados do censo de 2005. Atópanse situadas seguindo as agullas do reloxo ao redor do perímetro do atol.
Harry Potter e a Cámara dos Segredos
Resumo
Despois de que a irmá máis nova de Ron, Ginny, sexa levada á Cámara, os profesores insisten en que o profesor de Defensa contra a Maxia Negra, Gilderoy Lockhart, se faga cargo da situación. Non obstante, cando Harry e Ron van á súa oficina a contarlle as súas descubertas sobre o basilisco, Lockhart revela que é unha fraude que levou o creto dos logros doutros e intenta borrar a memoria dos nenos. Tras desarmar a Lockhart, acoden con el ata o baño onde se atopa Myrtle, onde Harry abre a pasaxe cara á Cámara dos Segredos. Nos sumidoiros de debaixo da escola, Lockhart quita a variña a Ron e intenta borrarlles a memoria de novo, pero debido a que a variña estaba danada, o esconxuro diríxese ao propio Lockhart, causándolle amnesia e derrubando parte do túnel, o que provoca a separación de Harry con Ron e Lockhart.
Teraina
300px|esquerda|Illas da Liña miniatura|300px|Casa de Reunión dos homes (novembro de 1968)
Harry Potter e a Cámara dos Segredos
Resumo
Mentres Ron intenta abrir paso entre os cascallos, Harry entra na Cámara dos Segredos, onde Ginny está tombada ao carón do diario. Harry vai onda ela e aparece Tom Riddle, cun aspecto igual ao que tiña cincuenta anos antes, e explica que é un recordo almacenado no diario. Ginny escribira nel sobre as súas esperanzas e medos, e Riddle gañara a súa confianza co fin de empregala para que abrise a Cámara. Riddle tamén revela que el é Voldemort de novo. Cando Ginny se decatou de que ela era a responsable dos ataques, intentou desbotar o diario; logo foi parar a Harry. Despois de contarllo, Riddle libera o basilisco para que mate a Harry. Entón o fénix que Dumbledore ten por mascota, Fawkes, trae unha espada envolvida no Sombreiro Escolledor. Harry emprega a espada para matar o basilisco, pero non antes de levar unha trabadela dun dos cabeiros velenosos da criatura, que se desprende. Mentres Riddle fala co Harry agonizante, Fawkes chora na ferida de Harry para curalo. Harry espeta o cairo roto no diario e Riddle esvaece. Ginny revive e volven ata onde está Ron, que aínda está co amnésico Lockhart. Fawkes lévaos aos catro fóra dos túneles.
Harry nárralle a historia a Dumbledore, xa restablecido como director, e cando menciona os seus medos por atopar semellanzas entre el e Tom Riddle, Dumbledore dille que Harry elixira a casa Gryffindor e que só un membro verdadeiro desa casa podería ter usado a espada de Godric Gryffindor para matar o basilisco. Lucius Malfoy irrompe no despacho e Harry acúsao de meter o diario entre os libros de Ginny cando mercaban o resto de manuais. Finalmente, as vítimas petrificadas do basilisco cúranse mediante unha apócema.
Desenvolvemento
Rowling tivo dificultades para rematar Harry Potter e a Cámara dos Segredos porque tiña medo de que non cumprise as expectativas alcanzadas despois de Harry Potter e a pedra filosofal. Despois de entregar o manuscrito a Bloomsbury, levouno de volta e revisouno durante seis semanas.
Nos primeiros bosquexos do libro, a pantasma de Nick Case Decapitado cantaba unha canción composta por el que explicaba a súa condición e as circunstancias da súa morte. Esta parte foi suprimida por petición do editor, pero publicouse como material extra na páxina web de J. K. Rowling. A historia da familia de Dean Thomas foi tamén eliminada porque Rowling e os editores considerárona unha "digresión innecesaria", á vez que considerou dunha "maior importancia para a trama central" a viaxe de descubrimento de Neville Longbottom.
Filme
A versión cinematográfica de Harry Potter e a Cámara dos Segredos estreouse en 2002. Chris Columbus dirixiu o filme e o guión foi escrito por Steve Kloves. Converteuse na terceira película en superar os 600 millóns de dólares estadounidenses nas salas internacionais, precedida por Titanic (1997) e Harry Potter e a pedra filosofal (2001). O filme foi nomeado a un Saturn Award como mellor filme de fantasía, pero gañou O Señor dos Aneis: As Dúas Torres. A versión cinematográfica d’a Cámara dos Segredos recibiu críticas xeralmente positivas, tanto de Metacritic como de Rotten Tomatoes.
Barreiro, San Pedro do Incio, O Incio
Barreiro é unha aldea da parroquia de San Pedro do Incio, no concello lugués do Incio. Está situada a 545 metros de altitude, preto do río Cabe. En 2008 tiña unha poboación de 5 habitantes (5 mulleres).
A Espiñeira, Baltar, A Pastoriza
A Espiñeira é un lugar da parroquia de Baltar no concello lugués da Pastoriza na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2019 tiña 16 habitantes (8 homes e 8 mulleres).
Economía de Tanzania
miniatura|left|Mercado próximo a Arusha. Tanzania é un dos países máis pobres do mundo, cun PIB per cápita de soamente 1 700 dólares en 2012. Con todo, a súa economía alcanzou altos índices de crecemento grazas á produción de ouro e o turismo. O país practicamente concluíu a súa transición para unha economía de mercado liberalizada, aínda que o goberno manteña presenza en sectores como telecomunicacións, bancario, enerxía e minaría.
A súa economía é moi dependente de agricultura, sector responsable por 40% do PIB, 85% das exportacións e que emprega o 80% da man de obra. Con todo, a topografía e as condicións climáticas limitan as terras cultivables a só o 40% do total. O país sitúase entre os 10% máis pobres do mundo.
A industria do país consiste principalmente no procesamento dos produtos agrícolas do país, e algúns bens de consumo non durábeis. O Banco Mundial e doadores internacionais teñen axudado con diñeiro a rehabilitar a obsoleta infraestrutura e aliviar a pobreza. Debido á axuda internacional e sólidas políticas económicas, o país conseguiu manter o crecemento malia a recesión mundial.
Dyane
O Dyane foi un modelo de automóbil creado pola compañía francesa Citroën. Foi presentado á prensa o 8 de agosto de 1967, ano en que comezou a súa produción. En 1968 comezou a comercializarse, e deixou de fabricarse en 1983.
O Dyane fabricouse en Bélxica, España (na fábrica de Citroën de Vigo) e en Portugal.
Life Is Strange
Life Is Strange é un videoxogo episódico e de drama interactivo do xénero da aventura gráfica. Foi desenvolvido por Dontnod Entertainment e distribuído por Square Enix. O argumento do xogo céntrase en Maxine Caulfield, unha estudante de fotografía que descobre que ten a habilidade de rebobinar o tempo en calquera intre, permitíndolle revertir os procesos do efecto bolboreta. O xogo consta de cinco episodios. Life Is Strange está dispoñible para Microsoft Windows, PlayStation 4, PlayStation 3, Xbox One e Xbox 360 por distribución dixital.
Distribución binomial
A distribución binomial é unha distribución de probabilidade discreta que conta o número de éxitos nunha secuencia de n ensaios de Bernoulli independentes entre si, cunha probabilidade fixa p de que ocorra un éxito no ensaio.
Un experimento de Bernoulli caracterízase por ser dicotómico, é dicir, só ten dous posibles resultados. Un destes resultados denomínase éxito e ten unha probabilidade de que suceda p e o outro denomínase fracaso, cunha probabilidade q = 1 - p. Na distribución binomial o experimento repítese n veces, de forma independente, e trátase de calcular a probabilidade dun número determinado de éxitos. Para n = 1, a binomial convértese nunha distribución de Bernoulli.
Para representar que unha variable aleatoria X segue unha distribución binomial de parámetros n e p, escríbese:
A distribución binomial é a base do test binomial de significación estatística.
Experimento binomial
Existen moitas situación nas que se presenta unha experiencia binomial. Cada un dos experimentos é independente dos demais (é dicir, a probabilidade do resultado dun experimento non depende do resultado do resto). O resultado de cada experimento só admite dúas categorías (“éxito” e “fracaso”) e as probabilidades deben de ser constantes en todos os experimentos (exprésanse como p e q ou p e 1-p).
Desígnase por X a variable que mide o número de éxitos que produciron nos n experimentos. Cando se dan estas circunstancias, dise que a variable X segue unha distribución de probabilidade binomial, e exprésase B(n,p).
Exemplos de experimentos que se poden modelizar con esta distribución son:
Características analíticas
A súa función de probabilidad é
onde
sendo as combinacións de n \,\! en x \,\! (n \,\! elementos tomados de x \,\! en x \,\!)
Exemplo
Se se lanza un dado (con 6 caras) 51 veces e queremos coñecer a probabilidade de que o número 3 saia vinte veces temos que X ~ B(51, 1/6) e a probabilidade sería P(X=20):
Relación con outras variables aleatorias
Se n tende a infinito e p é tal que o produto entre ambos os parámetros tende a, entón a distribución da variable aleatoria binomial tende a unha distribución de Poisson de parámetro \lambda.
Cando p =0.5 e n é moi grande (habitualmente esíxese que n \geq 30) a distribución binomial pode aproximarse mediante a distribución normal.
Propiedades reprodutivas
Dadas n variables binomiales independentes de parámetros ni (i = 1,..., n) e p, a súa suma é tamén unha variable binomial, de parámetros n1+... + nn, e p, é dicir,
Freixide, Vián, A Pastoriza
Freixide é un lugar da parroquia de Vián no concello lugués da Pastoriza na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2019 tiña 20 habitantes (11 homes e 9 mulleres).
Protacantopterixios
A dos protacantopterixios (Protacanthopterygii) é unha superorde de peixes teleósteos de anatomía primitiva, tanto mariños como dulciacuícolas, moitos deles anádromos.
Características
Entre as súas características corporais destaca as presenza duna aleta adiposa tras a aleta dorsal. Teñen máis de 24 vértebras, un óso mesocoracoides, dentes na lingua e no hioide, mandíbula superior non protusíble, e un forame supraorbital.
Clasificación
A superorde comprende tres ordes:
Filoxenia
Cladograma baseado en Betancur-Rodriguez et al. (2016).
Lamas, San Pedro do Incio, O Incio
Lamas é unha aldea da parroquia de San Pedro do Incio, no concello lugués do Incio. Está situada a 575 metros de altitude. En 2008 tiña unha poboación de 8 habitantes (4 homes e 4 mulleres).
Toponimia
O orónimo provén do latín, e indica un lugar con lama ou lodo.
Carlomán I
miniatura|esquerda|Tumba de Carloman I.
Carlomán I, nado no 751 e finado o 4 de decembro do ano 771, foi rei de Austrasia.
Traxectoria
Segundo fillo de Pipino o Breve e irmán de Carlomagno, á morte do seu pai, en 768, herdou o reino do seu pai. A súa morte (771) converteu a Carlomagno no único señor dos francos.
Casado con Xerberga, tivo tres fillos: Pipino (nado en 770) e Siagrio, obrigados por Carlomagno a facerse monxes, e Cunegunda, casada con Guillerme Gellone, duque de Tolosa.
Def Leppard
Def Leppard é unha banda inglesa de hard rock formada no ano 1977 en Sheffieldcomo parte do movemento New Wave of British Heavy Metal. Dende 1992 o grupo está composto por Rick Savage (baixo e coros), Joe Elliott (voz), Rick Allen (batería e coros), Phil Collen (guitarra e coros) e Vivian Campbell (guitarra e coros).
Traxectoria
A súa etapa máis exitosa comercialmente foi durante a década dos 80. O seu álbum de 1981 High 'n' Dry foi producido por Robert John "Mutt" Lange, que axudounos a definir o seu estilo, destacando del o tema "Bringin' On the Heartbreak" que foi un dos primeiros vídeos de metal emitidos na MTV en 1982. O seguinte álbum de estudio, Pyromania, editado en 1983 e que contiña como sinxelo principal o tema "Photograph", converteu a Def Leppard nun nome familiar. En 2003 o disco foi colocado no porto 384 na lista da Rolling Stone dos "500 mellores álbums de todos os tempos".
O cuarto álbum de Def Leppard, Hysteria, publicado en 1987, chegou ao primeiro posto das listas estadounidenses e británicas. Cara o ano 2009 fora platino 12 veces nos Estados Unidos, e vendera uns 20 millóns de copias en todo o mundo. Do disco sacáronse sete sinxelos, entre eles o número 1 na lista Billboard Hot 100 "Love Bites", xunto con "Pour Some Sugar on Me", "Hysteria", "Armageddon It", "Animal", "Rocket" e "Women".
O seu seguinte traballo de estudio, Adrenalize (o primeiro tras a morte do guitarrista Steve Clark), acadou o número 1 da lista estadounidense Billboard 200 e da lista británica de álbums en 1992. Este disco contén varios éxitos como "Let's Get Rocked" e "Have You Ever Needed Someone So Bad". O seu álbum de 1993 Retro Active contén o hit acústico "Two Steps Behind", e no seu álbum de grandes éxitos Vault, puclicado en 1995, aparece o novo tema "When Love & Hate Collide".
Como uns dos artistas musicais con máis vendas en todo o mundo, Def Leppard leva despachados máis de 100 millóns de álbums en todo o globo, e ten dous discos certificados diamante pola RIAA, Pyromania e Hysteria. É un dos únicos cinco grupos de rock con dous álbums de estudio con máis de 10 millóns de vendas nos Estados Unidos. A banda foi olocada no posto 31 da lista de VH1 dos "100 mellores artistas de hard rock" e están no número 70 da lista dos "100 mellores artistas de todos os tempos".
Distrito de Évora
Distrito de Évora Localización do Distrito de Évora
Évora é un distrito portugués pertencente á provincia tradicional do Alto Alentexo. Limita ao norte co Distrito de Santarém e o Distrito de Portalegre, ao leste con España, ao sur co Distrito de Beja e ao oeste co Distrito de Setúbal. Abrangue unha área de 7393 km², o cal o converte no segundo maior distrito portugués, só superado polo de Beja. Conta cunha poboación residente de 170.535 habitantes (2006), e a súa capital é a cidade de Évora.
Subdivisións
O distrito de Évora subdivídese nos seguintes 14 concellos:
Na división de Portugal en NUTS II, o distrito intégrase na rexión Alentexo e corresponde case integramente á subrexión do Alentexo Central, que se completa cun concello do Distrito de Portalegre: Sousel. Mora, en contrapartida, intégrase na subrexión do Alto Alentexo. En resumo:
Xeografía física
A xeografía física do distrito de Évora é bastante uniforme, dominada case por completo por unha paisaxe de chaira, con altitudes que na maior parte do territorio oscilan entre os 200 e os 400 m, interrompida por vales e serras con vertentes pouco inclinadas e sementada de encoros relativamente extensos.
A única excepción é o val do río Guadiana, que atravesa o extremo sueste do distrito e que por veces é bastante profundo. Destaca a rexión de Alqueva, onde o val chega ter máis de 100 m de profundidade relativa cos terreos circundantes. Por ese motivo, escolleuse esa localización para a construción do encoro de Alqueva, que de estar completamente cheo orixina o maior lago artificial de Europa.
Reino de Nápoles e Sicilia
miniatura|320px|Localización do Reino de Nápoles e Sicilia na [[península Itálica. ]] O Reino de Nápoles e Sicilia foi o nome oficial do Reino de Nápoles durante os anos en que estivo baixo o dominio de Napoleón, entre 1806 e 1815, baixo os gobernos de Xosé I Bonaparte (1806-1808) e Xoaquín I (1808-1815).
Distrito de Évora
Xeografía física
O Guadiana é o centro dunha das tres concas hidrográficas nas que se divide o distrito, sendo a súa a que máis territorio ocupa no distrito. Os seus afluentes son unha serie de regatos que, en xeral, corren de noroeste a sueste e desaugan na marxe dereita do río (Degebe, Álamo, Azebel, Lucefece), aínda que a marxe esquerda tamén recibe o regato de Alcarache, que ven de España e flúe de nordeste a suroeste. O terzo occidental do distrito divídese entre as concas hidrográficas do Sado, ao sur, e do Texo, ao norte. Cara o Sado flúen ríos e regatos cun curso xeralmente de nordeste a suroeste ou de leste a oeste (río Xarama e regato de Odivelas, Alcáçovas, São Cristóvão, São Martinho, Marateca etc.); cara o Tejo corren regatos que no distrito teñen un curso xeralmente de sueste a noroeste (regatos de Canha, Lavre, Vide, Divor, Raia etc.).
Reino de Nápoles e Sicilia
Tras a caída de Napoleón, en 1815 o Congreso de Viena devolveu estes territorios ao antigo rei Fernando IV de Borbón, que lle cambiou o nome ao reino polo de Reino das Dúas Sicilias, reinando co nome de Fernando I.
Antecedentes
miniatura|250px|María Carolina e Fernando IV, cos seus fillos. Os antigos reinos de Sicilia e Nápoles estaban ligados á coroa de Aragón desde os século XIII e XV, respectivamente. Co desmembramento da Monarquía hispánica no tratado de Utrecht (1713), estes territorios pasaron ao dominio austríaco, pero case inmediatamente os españois trataron de recuperalos, dando lugar á guerra da Cuádrupla Alianza.
Aproveitando a guerra de Sucesión polaca, en 1734, Carlos de Borbón, daquela duque de Toscana e fillo de Filipe V de España, derrotou aos austríacos coas tropas do seu pai, recuperou estes reinos para a súa dinastía, e foi recoñecido de inmediato por Francia, en virtude do Primeiro Pacto de Familia, e en 1737 polos Estados Pontificios e, a continuación, polo resto dos Estados italianos.
Distrito de Évora
Xeografía física
A maior parte destes pequenos cursos de auga nacen nunha das serras de pequena altitude que interrompen a chaira: a serra de Monfurado ao oeste (424 m de altitude máxima), a serra de Mendro ao sur (412 m) e a serra de Ossa ao norte (653 m).
Reino de Nápoles e Sicilia
Antecedentes
Á morte do seu irmán Fernando VI de España, Carlos cedeu o trono de Nápoles-Sicilia ao seu fillo Fernando en 1759 para poder cinguir a coroa española. Despois da partida do rei Carlos, convertido en rei de España, subiu ao trono Fernando IV de Nápoles (e III de Sicilia, e I das Dúas Sicilias) con só oito anos de idade. Os principais rexentes do reino durante a minoría de idade do futuro rei foron Domenico Cattaneo, príncipe de San Nicandro, e o marqués Bernardo Tanucci.
Distrito de Évora
Xeografía física
Varios monumentos e lugares importantes, especialmente o Templo Romano, a Sé, a Biblioteca Pública, numerosas igrexas, o Palácio de D. Manuel, a Praça do Giraldo, entre outros.
Reino de Nápoles e Sicilia
Fernando IV
En 1768 Fernando IV casou con María Carolina de Austria, filla da emperatriz María Tareixa I de Austria e irmá de María Antonieta, raíña de Francia.
Nos primeiros anos de goberno, María Carolina mostrouse tolerante cos movementos republicanos. Porén, tras a caída de Luí XVI durante a Revolución francesa, uniuse á Primeira Coalición que formaron varios Estados europeos en contra de Francia, levando a cabo severas persecucións contra todos os sospeitosos de simpatizar coa causa revolucionaria francesa.
Primeiro período napoleónico
miniatura|200px|O cardeal Fabrizio Ruffo. En 1796, o xeneral Napoleón Bonaparte invadiu Italia e venceu con facilidade ás tropas austríacas e aos débiles gobernos locais. En 1798 os franceses ocuparon Roma e os xacobinos da codade crearon a República Romana. Fernando IV de Nápoles enviou un exército para frear aos franceses. Nun primeiro momento, o xeneral napoleónico Jean Étienne Championnet retirouse de Roma, permitindo que o rei Fernando entrase triunfalmente. Pero logo, Championnet contraatacou e o exército napolitano non foi capaz de resistir, retirándose cara a Nápoles e entregando aos franceses todas as fortalezas dos territorios setentrionais do Reino, incluíndo Gaeta.
O 8 de decembro de 1798, Fernando IV realizou desde L'Aquila unha proclama pola que chamaba aos cidadáns a defender o Reino. Na súa marcha cara a Nápoles, o xeneral Championnet encontrou unha forte resistencia de labregos nos Abruzos e o Lacio, destacando a que organizou Michele Pezza, alcumado Fra Diavolo.
Finalmente, os franceses chegaron até as portas de Nápoles. O 22 de decembro de 1798, o rei Fernando abandonou a capital para trasladarse a Sicilia. Así e todo a resistencia foi eficaz, segundo recoñeceu o propio xeneral Championnet, pero inútil. Os defensores foron bombardeados polos mesmos napolitanos xacobinos que apoiaban a invasión fransesa e finalmente lograron tomar o Castel Sant'Elmo. Esta contenda, próxima a unha guerra civil, custou a vida de oito mil napolitanos e un milleiro de franceses.
A finais de xaneiro o cardeal Fabrizio Ruffo viaxou a Palermo para presentar ao rei Fernando un proxecto de reconquista do Reino de Nápoles. Aceptado o plan, o cardeal volveu a Nápoles onde contou co apoio dos napolitanos. Miles de homes preparáronse para loitar contra os xacobinos en defensa dos borbóns. Ruffo creou o Exército Católico Real e, o 13 de xuño de 1799, Fernando IV restaurou a monarquía borbónica.
O Reino de Nápoles e Sicilia
miniatura|250px|Fernando IV de Nápoles (1759-1799, 1799-1806 e 1815-1816), Fernando III de Sicilia (1759-1816), Fernando I das Dúas Sicilias (1816-1825) miniatura|250px|Xosé I de Nápoles e Sicilia miniatura|250px|Xoaquín I de Nápoles e Sicilia
Reinado de Xosé I
Despois da vitoria na batalla de Austerlitz, o 2 de decembro de 1805, Napoleón entrou de novo en Italia e dominou definitivamente o Reino de Nápoles, declarando o fin da dinastía de Borbón e nomeando en 1806 rei de Nápoles e Sicilia ao seu irmán máis vello Xosé Bonaparte, función que desempeñaría durante dous anos, A súa eposa Xulia prefiriu permanecer separada do rei, xa que prefería vivir unha vida privada rodeada da súa familia no seu castelo de Mortefontaine, no departamento de Oise (que comprara en 1800), afastada da corte, así como do seu adúltero cónxuxe, aínda que cerimoniosamente foi tratada como raíña na corte imperial de París.
Fernando volveu a escapar a Sicilia onde, de acordo coa Gran Bretaña, transformou a illa nun protectorado británico.
Xosé Bonaparte marchou a España para reinar, sucedéndoo en Nápoles o mariscal Xoaquín Murat, que gobernou até maio de 1815.
Facendo méritos
Joachim Murat, fillo dun posadeiro, abandonou o sues estudos de teoloxía para alistarse no exército tras estalar a Revolución francesa. Polo seu valor e grandes servizos en Exipto, Napoleón infórmao dos seus plans para volver a Francia. Xunto a outros xenerais, abandona Exipto e retorna ao continente, participando activamente no Golpe de Estado do 18 de Brumario e, por orde de Napoleón, toma coas súas tropas o Palacio de Saint Cloud, sede da Asemblea. Tras a proclamación do Consulado é nomeado comandante da Guardia Consular. O 20 de xaneiro de 1800 casa con Carolina, irmá de Napoleón. Responsábel da seguridade do goberno, frustra varios complots contra o Primeiro Cónsul (seu cuñado).
O 18 de maio de 1804, tras a proclamación do Imperio, Murat é nomeado Mariscal de Francia e Grande Almirante do Imperio. Despois de estalar a guerra da Terceira Coalición, en 1805 Murat loita na batalla de Ulm contra os austríacos e despois na de Austerlitz contra os rusos. O seu valor e a súa lealdade co emperador son recompensados co título de Gran Duque de Berg (Alemaña) en 1806.
En 1808 entra en España co rango de comandante do exército e gobernador de Madrid. Neste cargo viviu como protagonista o Levantamento do dous de maio. Elaborou un detallado informe que enviaría a Napoleón, que se encontraba en Baiona reunido co rei Carlos IV e o seu fillo Fernando; dito informe analiza os feitos con tal crueza que Napoleón culpa aos seus convidados do derramamento de sangue e esixe a abdicación de ambos os dous.
Murat aproveita a oportunidade para postularse a si mesmo como rei de España, pero Napoleón prefire entregar dito posto ao seu irmán Xosé, pero para compensalo noméao o seu sucesor como rei de Nápoles e Sicilia, co nome de Xoaquín I Napoleón, o 15 de xullo de 1808.
Reinado
En 1812 Napoleón reclámao para a Campaña de Rusia, onde dirixe a vanguarda na marcha cara a Moscova. Como sempre, actúa valentemente en pequenas escaramuzas e, sobre todo, na sanguenta batalla de Borodinó, onde lanza unha espectacular carga que logra destruír a artillaría rusa. Porén, a campaña é un desastre e, tras a retirada de Moscova, Napoleón vese obrigado a regresar a París para controlar o Imperio. Antes da súa marcha, establece un cuartel de inverno en Vilnius e nomea a Murat comandante en xefe das tropas na súa ausencia. Pero Murat móstrase de contado incapaz de remediar o descontento dos seus soldados, que saquean Vilna e os cofres do exército antes de desbandarse. Temendo un motín incontrolábel, Murat abandona o seu posto sen avisar a Napoleón e regresa a Nápoles.
Comeza de inmediato a negociar con Lord Henry Bentinck, embaixador inglés, para manter a súa coroa temendo unha inevitábel derrota de Napoleón. Porén, cando lle chegan noticias da inesperada vitoria do emperador na batalla de Lützen, Murat, temendo enfrontarse a el, deixa as negociacións cos británicos en mans da súa esposa Carolina e acode á fronte para reconciliarse co seu cuñado. As condicións de Bonaparte son duras: exíxelle reincorporarse ao seu posto no exército e apoialo na campaña de Alemaña, onde Murat acudirá a de mala gana, e que se saldará cunha nueva derrota francesa na batalla de Leipzig.
Xoaquín volve a fuxir a Nápoles e comeza a negociar cos austríacos, que o manteñen no trono a cambio de que lle declare a guerra a Francia. Continúa gobernando de forma segura até o retorno de Napoleón, que escapa do seu exilio en Elba e proclama o seu II Imperio ou Imperio dos Cen Días. Aterrorizado por crer a Napoleón invencíbel, traizoafreducc aos austríacos e intenta sublevar aos patriotas italianos. Declara a guerra a Austria, pero é derrotado na batalla de Tolentino polo barón Vinzenz Ferrerius von Bianchi.
Murat foxe a Nápoles, pero inmediatamente abdica e consegue escapar a Francia xunto a súa esposa. Solicita unha audiencia especial e é recibido por Napoleón nas Tullerías. Pide perdón ao emperador e solicita o seu vello posto ao mando da cabalaría. Pero un aburrido Napoleón repróchalle as súas traizóns e o seu absurdo ataque aos austríacos, que lle privara dun aliado no sur. Enfurecido ao ver que Napoleón non cede á súas peticións, toma unha actitude máis orgullosa e advirte:
Pacios, San Pedro do Incio, O Incio
Pacios é unha aldea da parroquia de San Pedro do Incio, no concello lugués do Incio. Está situada a 560 metros de altitude, na beira do río Cabe. En 2008 tiña unha poboación de 4 habitantes (3 homes e 1 muller).
Reino de Nápoles e Sicilia
Reinado
Este comentario irrita a Napoleón, que dá por finalizada a entrevista e borra o nome de Murat da lista de mariscais, aínda que lle garante o respecto aos seus bens e á súa vida como consideración cara á súa irmá e os seus sobriños. Xamais volverían a verse.
Despois da batalla de Waterloo e a definitiva caída de Napoleón, Murat e Carolina entenden que non cabe xa esperar clemencia por parte de Luís XVIII ou dos austríacos. foxe a Córsega, desde onde intenta organizar a reconquista de Nápoles. Desembarcou en Calabria acompañado por trinta fieis, pero a poboación non só non o recibiu como un liberador, senón que non fixo nada para evitar o seu posterior arresto. Foi encerrado no castelo de Pizzo, onde unha comisión sumaria xulgouno, condenádoo a morte. Foi executado nunha das salas da fortaleza, concedéndolle como única graza a de escribir á súa esposa. O seu corpo foi enterrado sen pompa ningunha na igrexa de Pizzo, pero o seu nome está inscrito xunto ao de todos os mariscais napoleónicos no Arco do Triunfo de París.
O Congreso de Viena e o Reino das Dúas Sicilias
miniatura|250px|O Congreso de Viena, por Jean-Baptiste Isabey, 1819
En Italia, esta política aplicose con maota elasticidade: a República de Xénova foi agregada, en contra da súa vontade, ao Reino de Piemonte-Sardeña para formar un estado máis forte que freara aos franceses. A República de Venecia non foi restaurada.
E, a pesar de ter contribuído grandemente á derrota de Napoleón, o reino meridional non só non obtivo os pretendidos señoríos papais de Benevento e Pontecorvo, senón que perdeu o estratéxico enclave mediterráneo da illa de Malta, en favor de Inglaterra.
O rei Fernando pagou un alto prezo por recuperar o seu reino: debeu renunciar a Malta, o cal supoñía así mesmo unha redución do 10 % sobre os dereitos aduaneiros de importación dos seus produtos.
Tamén o rei napolitano debeu asinar, o 12 de xuño de 1815, un tratado secreto con Austria polo cal se comprometía a non cambiar as institucións políticas do reino e outorgalle vinte e cinco mil homes, reducidos a trece mil o 4 de febreiro de 1819, en caso de guerra.
De acordo co que decidiu o Congreso de Viena, Fernando emitiu un decreto polo cal unificaba os reinos de Nápoles e Sicilia no Reino das Dúas Sicilias. Entre o 8 e o 11 de decembro de 1816, a constitución siciliana de 1812 foi substituída polos novos institutos parlamentarios indepenientes. O Reino de Sicilia deixou de existir e foi incorporado ao novo Reino das Dúas Sicilias: o rei asumiu así o título de rei do Reino das Dúas Sicilias, co nome de Fernando I.
Heiner Müller
Heiner Müller, nado Eppendorf (Saxonia) o 9 de xaneiro de 1929 e finado en Berlín o 30 de decembro de 1995, foi un dramaturgo e escritor alemán.
Traxectoria
Afiliouse ao Partido Socialista Unificado de Alemaña (Sozialistische Einheitspartei Deutschlands, SED) en 1947 e serviu á Asociación de Escritores Alemáns (Deutscher Schriftsteller-Verband, DSV) desde 1954. Na década dos anos cincuenta, converteuse nun dos dramaturgos máis importantes da República Democrática Alemá e gañou o Premio Heinrich Mann en 1959.
Porén, as súas relacións co réxime xermano-oriental comenzaron a deteriorarse a raíz da estrea do seu drama Die Umsiedlerin (A colona), que foi censurado en 1961 logo dunha única representación. Müller foi expulsado da Asociación de Escritores ese ano. O goberno xermano oriental mantivo as obras de Müller baixo cautela durante os anos seguintes, impedindo a estrea de Der Bau (Obra de construción) en 1965 e censurando Mauser a comenzos dos setenta. Müller comenzou a traballar con grupos e compañías de teatro de Alemaña Occidental durante os anos setenta e oitenta, dirixindo a estrea dalgúns dos seus traballos máis coñecidos en Múnic (Germania Tod in Berlin (Germania, Morte en Berlín), 1978), Essen (Die Hamletmaschine (Máquina Hamlet), 1979) e Bochum (Der Auftrag (A misión), 1982).
Os últimos cinco anos da súa vida continuou vivindo en Berlín e traballou por toda Alemaña e Europa, particularmente na produción de representacións das súas propias obras. Escribiu algúns textos dramáticos novos, e escribiu moita poesía.
En 1990 foi convocado para dirixir Tristán e Isolda de Wagner no Festival de Bayreuth. A súa única produción para o xénero lírico é un testamento da súa recia estética. Foi dirixida por Daniel Barenboim coa participación de Waltraud Meier e Siegfried Jerusalem.
Entre as súas obras máis coñecidas, ademais das xa citadas, están Der Lohndrücker (A costra), Wolokolamsker Chaussee (O camiño a Wolokolamsk) Partes I-V, Verkommenes Ufer Medeamaterial Landschaft mit Argonauten (Ribeira espoliada Medea-material paisaxe con argonautas), Philoktet (Filoctetes), Zement (Cemento), Bildbeschreibung (Descrición dun cadro) e Quartett (Cuarteto).
Campionato Portugués de Rugby 2018-2019
A tempada 2018-2019 do Campionato Portugués de Rugby foi a 61ª edición da máxima competición nacional de clubs de rugby en Portugal, organizada pola Federación Portuguesa de Rugby.
Formato de competición
Foi o primeiro ano da liga trala redución no número de equipos do campionato (10 na tempada 2016-2017 e 12 na tempada 2017-2018). Os oito clubs participantes nesta edición disputaron unha liga regular de 14 xornadas trala cal os dous primeiros da táboa disputaron unha final co título en xogo, e o último clasificado perdeu a súa praza na máxima categoría.
Final
O Agronomia acadou o seu segundo campionato de liga batendo na final ó Belenenses por 10-18 na final disputada no campo do GD Direito.
Sa, Baltar, A Pastoriza
Sa é un lugar da parroquia de Baltar no concello lugués da Pastoriza na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2019 tiña 51 habitantes (25 homes e 26 mulleres).
Tabuaeran
Tabueran, tamén coñecido como Illa Fanning, é un atol de coral do grupo das illas da Liña, pertencentes á República de Kiribati, no Océano Pacífico central. Ten unha altitude máxima de 3 metros sobre a marea alta, e unha superficie aproximada de 33,7 km² cunha lonxitude duns 18 km e uns 11 km de ancho. O atol inclúe 3 illas principais e varias illas pequenas.
Foi descuberto polo norteamericano Edmund Fanning en 1798, mentres negociaba entre Chile e a China. O nome, derivado do polinesio Tapuaerangi, recorda a súa forma de pisada. Tamén se coñeceu como illa American.
Hai algúns restos que indican que fora habitado por polinesios de Tonga no século XV. Hoxe en día ten unha poboación de 2.539 habitantes, que se estableceron para a produción de copra, repartidos en 9 pobos Napari (capital), Aontenaa, Aramari, Betania, Mwanuku, Paelau, Tenenebo, Tereitaki e Tereitannano. Con terra importada de Hawai hoxe tamén se cultivan froitas.
El Radical (Padrón)
El Radical foi un semanario editado en Padrón entre 1903 e 1904.
Traxectoria
De tendencia republicana, apareceu en decembro de 1903, impulsado e dirixido polo avogado padronés Francisco Javier Artime Pérez.
A finais de 1904 publicou un artigo que foi denunciado polo presidente da Deputación da Coruña, Ramón Tojo Pérez, perante o xulgado municipal de Padrón por inxurias. Curiosamente, o director do semanario e o político eran primos carnais. O 20 de decembro chegou á Audiencia provincial da Coruña e tres días despois Artime foi condenado a catro meses e un día de arresto maior e 250 pesetas de multa o que provocou o peche da publicación e a entrada en prisión de Artime á fin do verán de 1905.
Sucira, Sucira, Boqueixón
Sucira é un lugar da parroquia de Sucira no concello coruñés de Boqueixón, na comarca de Santiago. Segundo o padrón municipal (INE 2013) ten 35 habitantes (16 homes e 19 mulleres).
Compoñen Sucira as seguintes casas: casa de Santos, casa de Campos, casa de Veleiro, casa de Xacinto, casa de Puga, casa de Carocha, casa do Zapateiro, casa de Camilo, casa de Lareo, casa de García, casa de Rei e casa das Viñas. Ata os anos sesenta houbo unha casa do Cura pero desfíxose coa concentración parcelaria.
A aldea de Sucira acolle a igrexa parroquial, que ten espadana e dúas campás mercadas nos anos corenta en Arcos da Condesa, nas campás fogira a data e lugar de feitura. Ten unha carballeira cunha área recreativa e palco para orquestra. As terras do redor chámanse Chapurrín, Os Prados, Pardiñeiro, Os Caseiros, A Pereira, A Avieira, A Carballeira e O Matiño.
Premios Rebulir da Cultura Galega
Os Premios Rebulir da Cultura Galega, están organizados pola Asociación Cultural Rebulir de Ramirás (Ourense), recoñecen a persoas e colectivos que difunden e poñen en valor a cultura autóctona. Naceron no ano 2012.
Actualmente contan con tres categorías:
Parafilético
miniatura|260px|Os [[réptiles (en senso estrito) son un grupo parafilético. O grupo pode facerse monofilético incluíndo as aves.]] miniatura|260px|[[Cladograma dos primates, mostrando un grupo monofilético (os simios, en amarelo), un parafilético (os prosimios, en azul, incluíndo o parche vermello) e un polifilético (os loris e tarseiros, en vermello).]]
Premios Rebulir da Cultura Galega
Estes galardóns son entregados no marco do Festival Internacional Rebulir que se desenvolve no mes de decembro en diferentes localizacións da provincia de Ourense, con epicentro en Ramirás.
Parafilético
As clasificacións tradicionais están cargadas de grupos parafiléticos, como criptógamas, invertebrados ou pónxidos. En cada un destes casos o grupo defínese pola exclusión dun grupo menor dentro doutro maior: as criptógamas son as plantas excluíndo as fanerógamas; os invertebrados, os animais se quitamos os vertebrados; os pónxidos son os antropoides cando quitamos os homínidos. Así, cada grupo aparece definido negativamente, por características que lle faltan, en vez de maneira positiva, polas características que comparten os seus membros.
A lexitimidade do uso de grupos parafiléticos na clasificación é moi discutida. Os que o defenden fano só para aqueles casos en que resulta un grupo de características ben definidas. Os que se opoñen alegan que só os grupos holofiléticos son lexítimos nunha clasificación evolutiva.
Baixo un certo concepto os grupos parafiléticos son chamados monofiléticos (grupos convexos, grupo de especies e o seu antepasado común, pero non todos os descendentes dese antepasado), igual que os holofiléticos (grupo que contén o antepasado común, todos os organismos que descenden del, e ningún outro organismo máis).
Uso dos grupos parafiléticos
Os grupos parafiléticos utilizáronse moito nas taxonomías tradicionais e mesmo hoxe. Os partidarios da cladística non aceptan as agrupacións parafiléticas. Outros argumentan que os grupos parafiléticos dun clado excepto un clado menor con características moi diverxentes, son necesarios para unha clasificación comprensiva que inclúa os grupos extintos, xa que cada especie, xénero, familia etc. tivo que necesariamente orixinarse a partir doutra. Ereshefsky sinala que os taxons parafiléticos son o resultado dunha evolución por anaxénese (toda a poboación cambia a outra con características novas e desaparece a orixinal).