cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Lista de municipios de Alemaña con vieiras no escudo
Sachsen-Anhalt
En prata un home de barba negra con aureola vestido con túnica dourada cun cinto negro e bolsa no lado dereito con cuncha de prata, manto verde e sombreiro decorado con vieira de prata, sandalias negras e bastón negro de peregrino. Nas mans sostén cada unha un escudo, dividido sete veces por prata e vermello á dereita, prata en cuartos á esquerda, unha e catro divididas seis veces por prata e vermello, en dúas e tres dúas barras de diamante vermello que se tocan de tres diamantes cada unha.
Explicación: o home representado é Santiago, patrón da igrexa, co escudo de Querfurt na man dereita e o escudo de armas (antes de 1481) dos condes de Mansfeld-Querfurt na esquerda.O escudo foi deseñado polo heraldista municipal a partir dun modelo histórico. esquerda|miniatura|120x120px|Mücheln Mücheln, distrito de Saale
De verde, un home dourado, con barba, con roupa de manga ancha e capa douradas, sombreiro negro cuberto cunha vieira de prata e zapatos negros, nas mans un bastón de peregrino de prata a dereita e vieira de prata caída á esquerda
Explicación: o home do escudo é Santiago, mencionado por primeira vez nun selo do concello en 1463.
Turinxia
esquerda|miniatura|121x121px|Dornburg Dornburg (antigo), distrito de Saale-Holzland
En prata, un home descalzo, de cores naturais e barba prateada, con túnica de toga marrón sen mangas e semellante sombreiro de ala ancha, cunha vieira de prata, debaixo do brazo dereito unha barra de pan marrón, coa man esquerda apoiado nun bastón marrón de peregrino. esquerda|miniatura|110x110px|Gossel Geratal - Gossel, distrito de Ilm
Crecendo en negro a partir da base do escudo dourado con tres cruces negras dispostas en barra, o busto dun home de cor natural con barba e pelo dourados, túnica e un sombreiro cunha vieira dourados decorado, suxeita un bastón curvo dourado en ambas as mans, acompañado na parte superior dereita de tres (esquina 2:1) bólas de ouro
Explicación: ''O motivo principal do escudo remóntase a un motivo de selo utilizado dende o século XVII; Santiago podería asociarse posibelmente ao convento cisterciense que estaba nas inmediacións do lugar e servía de albergue de peregrinación. Unha escultura de St. Jakob creada en 1909 conservouse na paisaxe urbana até hoxe. As tres bolas son atributos de San Nicolás para unha igrexa de Gossel que xa non existe, dedicada a este santo. As cruces da base representan tres cruces expiatorias que existen na localidade''.
O brasón actual foi deseñado polo heraldista Frank Diemar e aprobado pola administración estatal de Turinxia en 1995. esquerda|miniatura|127x127px| Uder Uder
Dividido por vermello e azul por unha barra ondulada de prata á esquerda, enriba dunha roda de seis raios prateada, debaixo dunha vieira prateada.
Explicación: a barra ondulada representa a localización de Uder no Leine, a roda testemuña a afiliación do lugar a Maguncia durante séculos. A vieira representa a advocación da igrexa local a Santiago, o fondo azul simboliza a María.
Notas
<div class="reflist" style="-moz-column-count: 3; -webkit-column-count: 3; column-count: 3; list-style-type: decimal;"> <references group="" responsive="0">
Twitch
Twitch é un servizo de streaming estadounidense que permite realizar retransmisións en directo, especialmente de videoxogos, incluíndo os directos dos deportes electrónicos, ademais de música, contido creativo, debates e directos da vida dos influencers. Twitch é operado por Twith Interactive propiedade de Amazon sendo rival directo de YouTube.
A súa orixe vén do ano 2007 cando Justin Kan e Emmet Shear fundaron Justin.tv. A categoría de videoxogos desta páxina creceu especialmente rápido e converteuse no contido máis popular do sitio. O 6 de xuño de 2011, Justin.tv lanza Twitch.tv como un subproduto beta enfocado aos deportes electrónicos. O nome inspirouse no termo "twitch gameplay" que se usa para referirse ao tempo de reacción dos xogadores.
Compra por Amazon
O 25 de agosto do 2014 anunciouse que Amazon.com comprou Twitch Interactive por $970 millóns. As fontes informaron de que o trato con Google fracasou debido a probable infracción o Dereito da competencia grazas a súa actual propiedade, YouTube.
Contido
Twitch deseñouse como unha plataforma para dar cobertura os deportes electrónicos en tempo real. Isto inclúe aos torneos de esports, streams persoais de xogadores individuais e shows que falan de contigo principalmente relacionado cos videoxogos. Actualmente son moitos e moi diversos os tipos de contidos que se realizan na plataforma.
Ramos, Eiré, Pantón
Ramos é un lugar da parroquia de Eiré no concello lucense de Pantón na comarca da Terra de Lemos.
Chiqui-Chiqui
O Chiqui-Chiqui, é un baile agarrado galego de compás binario, derivado do pasodobre.
Características
O Chiqui-Chiqui é un pasodobre de ritmo rápido propio da comarca do Baixo Miño. Nalgunhas zonas do país nomease á mazurca tamén con este nome.
A Morá, Vilar de Ortelle, Pantón
A Morá é un lugar da parroquia de Vilar de Ortelle no concello lucense de Pantón na comarca da Terra de Lemos.
Władysław Żmuda
Władysław Antoni Żmuda (pronunciación: [vwaˈdɨswav ˈʐmuda]), nado o 6 de xuño de 1954 en Lublin, é un ex-futbolista profesional polaco. Participou en Copas do Mundo coa, sendo nomeado na edición de en Alemaña Federal mellor xogador promesa.
Hubei
Hubei é  unha provincia da República Popular da China.
Ramos, Vilar de Ortelle, Pantón
Ramos é un lugar da parroquia de Vilar de Ortelle no concello lucense de Pantón na comarca da Terra de Lemos.
Hubei
Información xeral
miniatura miniatura|Localización Hubei [xǔpèi] (?·i) ju-béi en chinés, 湖北; pinyin, Húběi; transcrición antiga, Hupei ou Hupeh lit. norte do lago Dongting) é unha das vinte e dúas provincias da República Popular China.1​2​ A súa capital e cidade máis poboada é Wuhan.
Xeografía
Está situada na rexión Sur-central limitando ao norte con Henan, ao leste con Anhui, ao sur con Jiangxi e Hunan, ao oeste con Chongqing e ao noroeste con Shaanxi.​ Ten unha extensión de 187 400 km².
Á parte da capital, Huangshi é outra das cidades industriais que se atopa na provincia. O nome Hubei​ significa norte do lago, facendo referencia á súa posición ao norte do lago Dongting.
Rodiz, Eiré, Pantón
Rodiz é un lugar da parroquia de Eiré no concello lucense de Pantón na comarca da Terra de Lemos.
Hubei
Xeografía
Un dos principais diques da presa das Tres Gargantas, cuxa construción se iniciou en 1993, está situado na cidade de Yichang, ao oeste da provincia, o que provocou un importante movemento migratorio de habitantes desa zona cara a outras partes da rexión.
A súa xeografía é moi variada: desde altas montañas como o pico Shennongding de 3105 metros de altura a profundos vales. O clima é monzónico subtropical con temperaturas que no verán poden superar os 40 °C. Os habitantes proceden de 50 etnias diferentes, aínda que a predominante é hana.
Economía
Hubei é coñecida como a terra do arroz e do peixe xa que estes dous produtos son a base da súa economía. Outros cultivos destacados na provincia son o do té, algodón e trigo. Posúe industrias metalúrxicas, automobilísticas, de maquinaria e téxtiles. Os principais recursos mineiros da rexión son o bórax, ferro, fósforo, cobre, ouro e manganeso.
Olsen-bandens sidste bedrifter
Olsen-bandens sidste bedrifter é un filme dinamarqués de 1974 dirixido por Erik Balling e protagonizado por Ove Sprogøe, Morten Grunwald, Poul Bundgaard e Kirsten Walther. Foi escollido como candidato de Dinamarca para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 47ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Yan' Dargent
Jean-Édouard Dargent, coñecido como Yan' Dargent e nos seus últimos anos Yann Dargent, nado en Saint-Servais o 15 de outubro de 1824 e finado en París o 19 de novembro de 1899, foi un pintor e ilustrador francés. A maioría das súas pinturas representaban a Bretaña.
Traxectoria
miniatura|400x400px| O icónico cadro de Yan' Dargent Les Lavandières de la nuit, pintado en 1861. Agora no [[Quimper Musée des beaux-arts. Nunha escena iluminada polo luar, Dargent representa as lendarias pantasmas lavandeiras ]]
Primeiros anos
Yan' Dargent naceu en Saint-Servais, Finistère, entre Landerneau e Landivisiau. O seu pai Claude Dargent viña de Lorena e era curtidor e a súa nai chamábase Marguerite Perrine Clémentine Robée. Claude converteuse en alcalde na monarquía de xullo. A nai de Yani morreu cando tiña só dous anos, o seu pai pronto volveu casar e o neno foi posto ao coidado do seu avó materno Pierre Robée, un mariñeiro xubilado. Educouse en Plouaret nunha escola onde o seu tío Thomas, un ex-chouan, era mestre. Recibiu educación básica xunto a François-Marie Luzel, poeta bretón bo amigo seu. Logo asistiu ao colexio Landerneau Saint-Joseph e aos doce anos trasladouse ao Instituto Notre-Dame du Kreizker de Saint-Pol-de-Léon.
Formación
Despois dos seus días de escola volveu xuntarse co seu pai, que se mudara a Landerneau. Cando chegou o momento de elixir unha carreira, o avó de Yan' Dargent quería que se incorporase á mariña pero Yani' non sentía o tirón do mar, interesándose principalmente polas matemáticas e o deseño. Pasou os exames e foi admitido no departamento do goberno administrando pontes, estradas e ferrocarrís. En 1846, estivo en Troyes como inspector de obras para a construción do tren cando coñeceu a un profesor chamado Jules-Nicolas Schitz que recoñeceu a aptitude de Dargent para o debuxo e os dous fixeron viaxes ao campo para facer bosquexos (Dargent nunca asistiu a unha facultade de arte, foi autodidacta).
Ilustración e pintura
En 1850, renunciou ao seu traballo nos ferrocarrís e trasladouse a París decidido a vivir da arte, pero de forma independente e non vinculado a ningún estudo/taller (atelier) e, xunto a Gustave Doré, fíxose coñecido como ilustrador consumado. A súa produción como ilustrador ao longo dos anos foi prolífica. Moitas das súas ilustracións apareceron en La France illustrée así como en Le Tour du Monde, unha revista de viaxes editada por Edouard Charton e publicada por Hachette et Cie, en La Chasse illustrée publicada por Firmin Didot et Cie, no L' Exposition universelle illustrée de 1867 publicado por Dueuing e en Le Korrigan, revista artística bretoa en París. Traballou incansablemente e en 1851, e durante os dez anos seguintes, expuxo todos os anos no Salón de París. As súas obras de 1851 foron Le Retour e Les Baigneuses. O éxito finalmente chegou en 1861 cando expuxo catro lenzos, Les Lavandières de la nuit, Souvenir de collège, Les Pilleurs de Mer à Guissény e Pâtres des plaines de Kerlouan.
Lavandières de la nuit foi especialmente eloxiada, especialmente por Théophile Gautier. Este cadro sobre o mito das lavandeiras pódese ver no Musée des beaux-arts de Quimper.
Aínda que isto non levou a ningún éxito inmediato, Dargent, animado polo seu amigo e rival Doré, dedicouse á ilustración de libros que lle reportou máis ingresos que os seus cadros, e traballou en ilustracións para revistas como Magasin pittoresque, Musée des familles, La vie à la campagne e La France illustrée. Nesa época mandou construír unha casa preto de Saint-Pol-de-Léon en Créac'h-André, un lugar onde paseara a miúdo cando era escolar.
Madurez e recoñecemento
O 3 de xullo de 1867 casou con Eugénie Antoinette Stéphanie Mathieu, música e filla do pintor Eugène Mathieu director da La France illustrée. Despois, entre 1869 e 1878, recibiu o encargo de contribuír á decoración de varias igrexas de Saint-Servais, Landerneau, Morlaix, Ploudalmézeau e a catedral de Quimper de Saint-Corentin. O seu traballo na catedral, que consistía en pintar murais para todas as capelas laterais, levoulle sete anos. Outras obras inclúen o lenzo la Petite Roscovite que se colga na mairie de Saint-Pol-de-Léon. En febreiro de 1877 foi nomeado cabaleiro da Lexión de Honra. En 1898, cando se estableceu a Union régionaliste bretonne, converteuse no primeiro presidente do Breton Beaux-Arts. Ao final da súa vida tivo algúns problemas económicos pero foi apoiado polo seu fillo.
thumb|Retrato do seu amigo da infancia [[François-Marie Luzel. Yan' Dargent estaba plenamente dedicado á Bretaña e o seu lema ben podería ser Bepred Breizad ("sempre un bretón"), como o poema de Luzel ]]
Pasamento
Morreu o 19 de novembro de 1899 aparentemente dunha embolia pulmonar e está enterrado en Saint-Servais. Vexa a sección sobre a tumba de Dargent e o litixio que seguiu ao seu enterro.
Obras para igrexas
miniatura|A representación de Dargent de Cristo sendo levado á súa tumba ("Le Christ porté au sépulcre"). Esta pintura está situada na igrexa Saint-Denis de [[Jouy-le-Comte]]
Patrimonio da Humanidade en Tunisia
miniatura|180px| [[Ficheiro:Welterbe.svg|55px 70px ]] O Patrimonio da Humanidade da Organización das Nacións Unidas para a Educación, a Ciencia e a Cultura (UNESCO) componse de lugares de importancia para o patrimonio cultural ou natural descritos na Convención do Patrimonio Mundial da UNESCO, estabelecida en 1972. O patrimonio cultural está formado por monumentos (como obras arquitectónicas, esculturas monumentais ou inscricións), grupos de edificios e ruínas (incluíndo sitios arqueolóxicos). As paisaxes naturais (constituídas por formacións físicas e biolóxicas), as formacións xeolóxicas e fisiográficas (incluíndo os hábitats de especies de animais e plantas ameazadas) e os lugares naturais que son importantes dende o punto de vista da ciencia, a conservación ou a beleza natural, defínense como patrimonio natural. Esta é unha lista do Patrimonio da Humanidade en Tunisia, especificamente clasificada pola UNESCO e elaborada de acordo con dez criterios principais, cuxos puntos son xulgados por especialistas na área. En 2017, incluíanse oito sitios en Tunisia. Ademais dos seus sitios inscritos, Tunisia tamén enumera trece propiedades na súa lista provisional.
Nacionalismo canario
miniatura|250px|Bandeira tricolor canaria ou "bandeira nacional canaria", creada polo [[Movemento pola Autodeterminación e Independencia do Arquipélago Canario na década de 1960.]] O nacionalismo canario é un movemento político nacionalista que defende a consciencia nacional dos canarios. O concepto inclúe varias tendencias ideolóxicas, que abranguen dende o dereito a autodeterminación (e independencia completa de España) a unha exixencia de maior autonomía dentro de España. Inclúe tamén moitas tendencies políticas e sociais, mais tradicionalmente as organizacións de esquerda son as máis reivindicativas.
Patrimonio da Humanidade en Tunisia
Lista provisional
Ademais dos sitios inscritos na Lista do Patrimonio da Humanidade, os estados membros poden manter unha lista de sitios provisionais que poden considerar para ser nomeados. Só se aceptan candidaturas para a Lista do Patrimonio Mundial se o sitio figuraba previamente na lista provisional. En 2017, Tunisia enumera trece sitios na súa lista provisional:
Nacionalismo canario
Historia
miniatura|Manifestación realizada nas [[As Palmas de Gran Canaria|Palmas de Gran Canaria o 6 de marzo de 2010, a prol da independencia das Canarias.]]
Períodos de autogoberno
O 30 de maio de 1481, contra o final da conquista de Gran Canaria, Tenesor Semidán, líder grancanario (posteriormente converso ao cristianismo e bautizado como Fernando de Guanarteme) asinou a Carta de Calatayud xunto a Fernando II de Aragón. Devandita carta estabelecía a creación dun "Reino das Canarias" que se integraría no conxunto de reinos que logo formarían España.
Yan' Dargent
Traballos en Morlaix
Para esta capela, construída en 1865 polo arquitecto Edouard Puyo, Dargent pintou frescos nas zonas do coro e da nave.
Catedral de Quimper
É na catedral de Quimper onde se poden ver algunhas das obras máis importantes de Dargent. A historia da catedral remóntase a 1424 e foi en 1887 cando Mons. Sergent decidiu encargarlle a un artista a decoración das paredes da catedral. Escolleu a Dargent, quen pintou frescos para as nove capelas principais completando vinte murais.
Nacionalismo canario
Períodos de autogoberno
miniatura|Grafiti nacionalista na cidade de [[San Cristóbal de La Laguna, na illa de Tenerife.]] A Carta estabelecía tamén os dereitos e deberes dos canarios, sendo algúns dos seus puntos salientables:
Nun principio só formaba parte do pacto a illa de Gran Canaria, mais as outras illas fórono aceptando segundio medraba o descontento co réxime señorial estabelecido trala conquista castelá. A Carta e os posteriores tratados de integración creaban uns organismos, a distintos niveis, tales como os cabidos insulares, a Audiencia das Canarias ou o bispado. A Carta foi ignorada polas autoridades centrais nalgunhas ocasións, o que provocou levantamentos e actos de rebeldía:
Yan' Dargent
Catedral de Quimper
Na capela de San Federico, un cadro representa a Federico de Utrecht protestando contra o rei Luís o Piadoso e no segundo o seu asasinato. Morrendo nas escaleiras do altar, Frederic reza polos seus dous verdugos.
Na capela de San Roque, o santo agradece a Deus a comida que lle traía cada día o seu can. No segundo cadro está representado en Piacenza, rezando nas escaleiras dunha igrexa polos abatidos pola peste.
Outros murais representan escenas como a adoración dos Reis Magos ou a negación de San Pedro.
Nacionalismo canario
Períodos de autogoberno
As garantías de autogoberno foronse esvaecendo ao longo do século XVIII e xa no século XIX a burguesía das illas de Gran Canaria e Tenerife decántanse maioritariamente por participar da política española. miniatura|250px|A chamada "Bandeira do Ateneo", primeira bandeira nacionalista canaria, creada en [[1907.]]
Yan' Dargent
Catedral de Quimper
No "Musée départemental breton" de Quimper gárdanse unha serie de bosquexos preparatorios para os frescos da catedral. O museo tamén alberga dous grandes pratos decorados por Dargent.
No enclos paroissial de Saint-Servais
Nas dúas grandes vidreiras xunto ao altar hai representacións de Dargent dos apóstolos e dos evanxelistas. Ademais, na propia igrexa pódense ver as seguintes pinturas:
Nacionalismo canario
Comezos do nacionalismo canario
Aínda que xa houbera manifestacións soberanistas, tales como levantamentos e motíns, dende a conquista castelá, non é posible clasificar ditas manifestacións como nacionalistas. É a finais do século XIX cando os nacionalistas canarios comezan a agruparse en organizacións políticas máis ou menos importantes. En parte, compartindo escenario político co movemento obreiro, e vinculado coa diáspora canaria en países como Cuba ou Venezuela. Nese escenario nacería en Tenerife, a comezos do século XX, o Partido Popular Autonomista (PPA), vinculado á Asociación Obreira Canaria.
Nicolás Estévanez, José Cabrera Díaz e, sobre todo, Secundino Delgado, sofren e denuncian a que consideran como "nova realidade colonial", derivada do incumprimento dos pactos e o fin da coexistencia de canarios e colonos do resto de territorios de España.
Secundino Delgado dá voz ao movemento coas súas publicacións (El Guanche ou Vacaguaré, entre outras), en boa parte, ilegalizadas e/ou publicadas noutros países. Por iso, algúns considérano o pai do nacionalismo canario. Secundino Delgado estivo nun primeiro momento vinculado ao independentismo cubano de corte anarquista, fundando posteriormente un xornal independentista canario en Caracas, a capital de Venezuela, chamado El Guanche. A escasa conciencia nacional existente neses momentos nas Canarias, unida ao feito de que o movemento obreiro canario se atopaba aína en período de formación (e con pouca conciencia de clase), así como o temor a unha invasión por parte do Reino Unido ou dos Estados Unidos, levou a que Secundino optase por opcións máis pragmáticas, intentando aglutinar a independentistas, autonomistas e federalistas.
En 1924, ten lugar en Cuba a fundación do Partido Nacionalista Canario (PNC). Un dos seus fundadores foi José Cabrera Díaz, antigo líder da Asociación Obreira Canaria. O primeiro PNC adoptou a bandeira que se izou en 1907 no Ateneo de Aguere durante as protestas contra os excesos estatais. Durou poucos anos, aínda que en 1982 foi refundado e no presente forma parte de Coalición Canaria.
Yan' Dargent
No enclos paroissial de Saint-Servais
No osario do enclos paroissial pódense ver as pinturas:
miniatura|400x400px|"Saint Houardon voguant dans une auge de pierre". Pintura de Yan' Dargent na Eglise Saint-Houardon de LandernauAs obras anteriores foron restauradas en 1991. En 1992 á colección do enclos paroissial engadiuse a pintura que representa un episodio da vida de Salaun Ar Foll. Este cadro foi atopado descoidado no osario e restaurado e colocado na igrexa. Tamén catro pinturas encargadas a Dargent por un mosteiro beneditino foron adquiridas polo museo e colocadas na igrexa. Os catro óleos representaban "San Bieito e Santa Escolástica", "A Asunción", un "Ecce Homo" e "As Santas Mulleres ao pé da Cruz".
Nacionalismo canario
Comezos do nacionalismo canario
Durante a Segunda República Española, o movemento nacionalista pasou inadvertido (aínda que se chegou a propoñer un Estatuto de Autonomía que non callou por mor da guerra civil española). Porén, dende algúns sectores do Partido Comunista de España (PCE) chegou a defenderse a autodeterminación e mesmo a independencia das Canarias, en parte pola asunción do principio leninista do dereito á autodeterminación dos pobos, aínda que sen excluír tampouco unha análise da realidade económica do arquipélago que levará a autores como Guillermo Ascanio a cualificar a situación das Canarias como "semicolonial". A Fronte Única Revolucionario (FUR), formada en 1934 polo PCE e o PSOE, tamén incluíu no seu programa "a liberación das Canarias da opresión do imperialismo español e o dereito á autodeterminación até a súa constitución en Estado independente se tal fose a súa vontade".
miniatura|250px|Bandeira adoptada polo Movemento Canarias Libre trala súa creación en [[1959.]]
Yan' Dargent
Obra en Ploudalmézeau
A igrexa de Saint-Pierre et Saint-Vincent Ferrier ten dúas pinturas de Dargent. Unha representa o descenso da Cruz ( "Descente de Croix" ) e está situada na Capela do Sagrado Corazón. O segundo representa a liberación dunha alma do purgatorio ( "Délivrance d'une âme du Purgatoire" ) e pódese ver na capela dos Mortos.
Alfredo Vázquez Jiménez
Alfredo Vázquez Jiménez, nado en Vigo o 24 de abril de 1963, é un ex-regatista galego. Participou na proba da clase soling dos Xogos Olímpicos de 1992 en Barcelona, xunto ao entón príncipe de Asturias Felipe de Borbón, e con Fernando León de temoneiro, obtendo a sexta praza e con ela un diploma olímpico. miniatura|A cidade de Vigo ós seus atletas.
Nacionalismo canario
Na ditadura
Durante a ditadura franquista, toda oposición ao réxime foi duramente reprimida, incluíndo o nacionalismo canario. Neste marco de represión, porén, conseguiron organizarse grupos como Canarias Libre en 1959, fundado por coñecidos activistas de esquerda como Fernando Sagaseta, que anos máis tarde sería deputado de Unión del Pueblo Canario (UPC) no Congreso dos Deputados e un dos fundadores do Partido Comunista dos Pobos de España (PCPE). Moitos dos membros de Canarias Libre son detidos e encarcerados, e a organización é desarticulada. A maioría dos militantes de Canarias Libre acabarían integrándose no PCE.
Spider-Man: Far From Home
Spider-Man: Far From Home é un filme estadounidense de 2019 baseado no personaxe de Marvel Comics Spider-Man, coproducido por Columbia Pictures e Marvel Studios, e distribuído por Sony Pictures Releasing. É a secuela de Spider-Man: Homecoming (2017) e é o vixésimo terceiro filme no Universo Cinematográfico Marvel (MCU). O filme foi dirixido por Jon Watts, escrito por Chris McKenna e Erik Sommers. Está protagonizado por Tom Holland como Peter Parker / Spider-Man, xunto con Samuel L. Jackson, Zendaya, Cobie Smulders, Jon Favreau, J. B. Smoove, Jacob Batalon, Martin Starr, Marisa Tomei e Jake Gyllenhaal. No filme, Parker é recrutado por Nick Fury e Mysterio para facer fronte aos "Elementals" mentres está de viaxe escolar en Europa.
Nacionalismo canario
Na ditadura
Un dos líderes históricos do MPAIAC, o avogado Antonio Cubillo, que chegou a formar parte de Canarias Libre, converteríase nunha das principais figuras do nacionalismo canario, aínda que sería expulsado finalmente do MPAIAC para fundar o Congreso Nacional de Canarias (CNC). Suponse que é o creador da bandeira tricolor canaria con sete estrelas verdes que, hox en día, é usada por militantes de todo o espectro nacionalista canario, e mesmo non nacionalistas, como o Partido Comunista do Pobo Canario (PCPC) ou a sección canaria do PCE e de Izquierda Unida.
En 1968, os países membros da Organización para a Unidade Africana (OUA) votaron a prol do dereito de autodeterminación para as Canarias, por considerar que é unha parte integrante de África e polo tanto unha colonia de España.
Na Transición
A viraxe eurocomunista que experimentou o PCE (alén doutros partidos comunistas europeos) a comezos da década de 1970 supuxo o descontento dalgúns sectores marxistas-leninistas que acabarían organizándose na Oposición de Izquierdas del PCE. A Oposición de Izquierdas, na que participaron antigos militantes de Canarias Libre, deu orixe a varios partidos como o Partido de Unificación Comunista de Canarias (PUCC, soberanista), Células Comunistas (soberanista), ou o Partido Comunista Canario (provisional) (independentista).
As Células Comunistas e o PCC(p) unifícanse en 1977 nunha coalición denominada Pueblo Canario Unido, liderada por Fernando Sagaseta e Carlos Suárez. Neses momentos, tamén comezan a organizarse o Sindicato Obreiro Canario (SOC) e a Confederación Canaria de Traballadores (CCT).
O MPAIAC comeza a vivir unha serie de conflitos internos derivados do descontento das posicións de Antonio Cubillo. O intento de asasinato a Antonio Cubillo por parte dos servizos secretos españois en 1979, e o feito que partidos políticos e medios de comunicación responsabilizaran ao MPAIAC do accidente de Los Rodeos de 1977 restaron moita forza á organización. As divisións internas levaron a que en ocasións chegaran a existir mesmo dúas organizacións chamadas MPAIAC. O até daquela brazo político do MPAIAC, o Partido dos Traballadores Canarios (PTC), acabará por desvincularse do anterior.
En 1979, PCU, Células Comunistas, o PCC(p), o Partido Socialista de Canarias (PSC) e o PUCC forman Unión del Pueblo Canario (UPC). Nese ano, UPC foi a terceira forza máis votada nas illas e tivo representación no Congreso dos Deputados, sendo elixido deputado Fernando Sagaseta. A intención de UPC de intentar atraer a outras formacións políticas máis moderadas como a Confederación Autónoma Nacionalista Canaria (CANC) ou Asamblea Canaria, os primeiros cristiáns de base e os segundos socialistas autoxestionarios, supuxeron o descontento de sectores como os "radicais de base de PCU". Estes conflitos supuxeron a desintegración de UPC.
Na democracia
As Canarias conta cun Estatuto de autonomía dende o ano 1982. UPC desintegrouse e dividiuse en numerosos grupos. O que maior éxito electoral obtivo foi Izquierda Nacionalista Canaria, procedente da CANC e que se presentaría en coalición con Asamblea Canaria. Porén, o apoio electoral conseguido polos outros grupos resultantes da disolución de UPC, como Unión de Nacionalistas de Izquierda (procedente do PUCC), ou o Partido Comunista del Pueblo Canario (sección canaria do PCPE) foi moi escaso.
O PTC, os "radicais de base" do PCU e outros grupos minoritarios orixinarían a Fronte Popular pola Independencia das Canarias (FREPIC-AWAÑAK). Antonio Cubillo, pola súa banda, fundaría ao seu regreso do exilio en Alxeria en 1986 o Congreso Nacional de Canarias (CNC).
En 1991, Asamblea Canaria Nacionalista, Izquierda Unida Canaria (sección canaria de IU) e Unión de Nacionalistas de Izquierda forman ICAN.
En 1992, fúndase a organización xuvenil Azarug, que funciona de forma asemblearia e é abertamente independentista. Avogan por unhas Canarias libres e socialistas.
Dende 1993 até 2019, o Goberno autonómico canario recaeu no partido Coalición Canaria (CC), coalición que abrangue diversas organizacións como ICAN ou Asamblea Majorera) e outras máis achegadas ao centro-dereita, como a Agrupación Tinerfeña Independiente (ATI), e une a nacionalistas, rexionalistas e insularistas. CC define as Canarias como unha nación no seu ideario e aceptou o uso da bandeira das sete estrelas verdes, ademais de amosar o seu desexo de oficializala. Aínda que CC non defende abertamente a independencia das Canarias, nos Fins e Obxectivos recollidos no seus estatutos CC aspira a que as Canarias poidan relacionarse directamente con outros estados, un obxectivo de dubidosa compatibilidade co artigo 149. 1.3 da Constitución Española, que confere ao Estado español a competencia exclusiva en materia de relacións internacionais.
Na actualidade
miniatura|Lápida en lembranza do prócer nacionalista [[Secundino Delgado, no cemiterio de San Rafael y San Roque, en Santa Cruz de Tenerife.]] Segundo o barómetro do Centro de Investigacións Sociolóxicas do ano 2012, o 24% da poboación das illas séntese máis canaria que española, ou só canaria 12,1%, fronte ao 7% que se sente soamente española. A opción máis ampla é a de quen se senten tan españois como canarios, cun 53,9%. Con estes datos, as Canarias rexistra un dos niveis de identificación coa autonomía máis altos de España, sendo a cuarta comunidade neste sentido, por detrás de Cataluña, o País Vasco e Galicia.
No presente existen gran cantidade de organizacións e partidos políticos que se autodenominan nacionalistas e a maioría acepta a bandeira das sete estrelas, aínda que as súas reivindicacións soberanistas son moi diferentes entre eles. Algúns dos partidos máis importantes que se consideran nacionalistas (non confundir co independentismo canario), son Coalición Canaria (CC), o Partido Nacionalista Canario (PNC), Nueva Canarias (NC), Alternativa Sí Se Puede (SSP), Centro Canario (CCN), e outros máis minoritarios e de tendencia tanto esquerdista como abertamente independentista: Alternativa Popular Canaria (APC), Alternativa Nacionalista Canaria (ANC) ou Unidad del Pueblo (UP). Tamén salienta a organización xuvenil Inekaren, de tendencia comunista e independentista.
Tamén existen correntes sindicais nacionalistas como Frente Sindical Obrero Canario (FSOC), a Intersindical Canaria (IC), o Sindicato de Trabajadores de la Enseñanza de Canarias (STEC) e o Sindicato de Estudiantes Canario (SEC).
En 2007, o xornal El Día, un dos máis lidos das Canarias, comezou a abranguer no seu contenido os principios soberanistas e nas súas páxinas hai cabida para opinións e proxectos de nacionalistas canarios históricos. O finado Antonio Cubillo, histórico dirixente do nacionalismo canario, publicou neste xornal un "Anteproyecto de Constitución de la República Federal Canaria", que xerou debate en varios medios das illas. Todos os partidos mayioritarios do arquipélago amosaron o seu rexeitamento a este proxecto.
Yan' Dargent
Eglise des Carmes. Brest
Esta igrexa, construída en 1718, foi destruída por un bombardeo en 1944. Contiña unha pintura de Dargent que representa a morte de San Xosé ( "la Mort de saint Joseph" ). miniatura| Tumba de Yan' Dargent en Saint-Servais
Igrexa de Saint-Houardon en Landerneau
Dargent mostrou a pintura que representa a Saint Houardon no Salón de París de 1859 e agora pódese ver na igrexa parroquial de Landerneau.
O museo Yan' Dargent
O museo dedicado ao artista atópase no propio Saint-Servais, comisariado por Monsieur Berthou. Pode combinarse coa visita ao recinto parroquial para apreciar a obra de Dargent.
A súa tumba
Antes da súa morte pedira ser enterrado en Saint-Servais e que o seu cranio fose colocado no osario xunto aos ósos da súa nai e dos seus avós, que era a práctica daquela. Isto por lei só puido producirse cinco anos despois do enterro e o 8 de outubro de 1907, coa autorización dos bispos de Quimper e da diocese de Léon para abrir o sepulcro e retirar a cabeza, iniciouse o proceso. Porén. o corpo aínda estaba en bo estado e o abade Guivarc'h tivo que cortarlle a cabeza. Isto provocou un litixio por parte dalgúns membros da familia Dargent que acusaron a Ernest e ao bispo de violar a tumba de Dargent. O xuízo durou seis meses e aínda que o tribunal de Morlaix emitiu unha sentenza de inocencia, Ernest morreu só catro días despois do proceso xudicial. A caveira de Yan' Dargent gárdase nun relicario de zinc á dereita do altar do osario.
Algúns libros ilustrados por Dargent
Yann Dargent tamén ilustrou moitos libros, de Laboulave, Perrault, Verne, Andersen, os irmáns Grimm, Dante Alighieri, Adolphe Thiers, etc.
miniatura| Viaxe de Hans Pfaall á lúa. Unha ilustración do ensaio de [[Jules Verne "Edgard Poë et ses oeuvres" (Edgar Poe e as súas obras, 1862) debuxada por Frederic Lix e Yan' Dargent]] miniatura|"Pucette". Ilustración en "Contes" de [[Hans Christian Andersen.]] |miniatura|Portada de "Nouveau Robinson suisse".
Alfredo Vázquez Jiménez
Traxectoria
Comezou xogando ao voleibol no Club Vigo, antes de pasar a practicar vela no Real Club Náutico da mesma cidade. A finais dos anos 80 formou equipo con Filipe de Borbón, naquel entón príncipe de Asturias, e con Fernando León, logrando a clasificación para os Xogos Olímpicos de 1992 en Barcelona, na clase soling.
Foi o primeiro regatista galego nuns Xogos Olímpicos, dos que regresou cun diploma olímpico ao quedar o equipo español na sexta praza. Ao ano seguinte foi campión de España da clase laser.
Pedrós
O topónimo galego Pedrós pode referirse a:
A Santa Mariña, Eiré, Pantón
A Santa Mariña é un lugar da parroquia de Eiré no concello lucense de Pantón na comarca da Terra de Lemos.
Dendrocygna arborea
Dendrocygna arborea é unha especie de ave da orde das anseriformes, familia dos anátidos e subfamilia dos dendrocigninos, unha das 8 integradas no xénero Dendrocygna.
Descrición
A especie foi descrita en 1758 por Carl Linnaeus, na 12ª edición do seu Systema Naturae.
Etimoloxías
O nome do xénero está formado pola unión dos elementos Dendro- e -cygna. O primeiro está tirado do grego antigo δένδρον déndron, "árbore", e o segundo do latín cygnus, "cisne".
O epíteto específico, arborea, alude aos seus hábitos (ver máis abaixo).
Características
Dendrocygna arborea é o máis grande e escuro dos dendrocigninos. Cunha lonxitude de 48 a 58 cm, as femias pesan de 800 a 1.320 g, e os machos de 760 a 1.240 g. Esta especie ten aproximadamente o tamaño dun lavanco.
Ten un peteiro longo e negro, así como a cabeza e as patas. O pescozo é pálido, e a cara parda clara. A cabeza, o lombo, o peito e as ás son de cor de parda escura a negra, e o resto das partes inferiores son brancas con marcas negras.
As plumaxes de ambos os sexos son similares, agás que os xuvenís son de cores máis apagadas e teñen un patrón da cor do ventre menos contrastado.
Distribución
É unha especie endémica de varias illas caribeñas. Encóntrase en Cuba, illas Caimán, República Dominicana, Puerto Rico, Haití, Xamaica e as Bahamas.
Reprodución
Rexistráronse niños nas cavidades de árbores, nas pólas, e no chan baixo as palmeiras e arbustos densos.
O tamaño habitual da posta é de 10 a 16 ovos.
San Xulián, Eiré, Pantón
San Xulián é un lugar da parroquia de Eiré no concello lucense de Pantón na comarca da Terra de Lemos.
Man sku' være noget ved musikken
Man sku' være noget ved musikken é un filme dinamarqués de 1972 dirixido por Henning Carlsen. Estreouse na 22ª edición do Festival Internacional de Cinema de Berlín. O filme foi escollido como candidato de Dinamarca para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 45ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Barreal, Espasantes, Pantón
Barreal é un lugar da parroquia de Espasantes no concello lucense de Pantón na comarca da Terra de Lemos.
As Pedrosas
O topónimo galego As Pedrosas pode referirse a:
Esquema
Esquema (do latín schema, e este do grego σχῆμα, "figura") pode referirse a:
A Carballeira, Espasantes, Pantón
A Carballeira é un lugar da parroquia de Espasantes no concello lucense de Pantón na comarca da Terra de Lemos.
Salomon Smolianov
Salomon Smolianov (en Саломон Смолянов), nado en Kremenchuk en marzo de 1899 e finado en Porto Alegre en 1976, foi un falsificador xudeu e sobrevivente do Holocausto, implicado na Operación Bernhard. A súa vida foi levada ao cine no filme Die Fälscher, baseado nas memorias de Adolf Burger e gañador do Óscar ó mellor filme internacional de 2008, sendo a súa personaxe interpretada por Karl Markovics.
Traxectoria
Salomon Smolianov naceu nunha familia xudía en Kremenchuk, Ucraína. Estudou pintura no Imperio Ruso, pero tivo que abandonar o país en 1922 porque os seus pais estaban no lado equivocado da Revolución de Outubro. Cruzou Europa, casou en Italia, e finalmente tentou comezar unha nova vida en Alemaña, onde coñeceu a un falsificador e decidiu converterse tamén el nun. Foi buscado por varias forzas policiais europeas antes do estalido da Segunda Guerra Mundial, e en 1939, Bernhard Krüger, futuro sturmbannführer das SS na Operación Bernhard conseguiu encarceralo. Foi enviado ao campo de concentración de Mauthausen, onde traballou para os gardas das SS como retratista e artista e foi seleccionado para a Operación Bernhard, sendo trasladado ao campo de concentración de Sachsenhausen en 1944, e finalmente ao subcampo de Ebensee, na rede de campos de Mauthausen. Alí foi liberado polo exército dos Estados Unidos o 6 de maio de 1945. Non se coñecen moitos detalles da vida do mestre falsificador Smolianoff despois da súa liberación, pero crese que falsificou papeis de emigración para xudeus que intentaban viaxar a Palestina.
Despois emigrou a Uruguai, onde falsificou iconas rusas, e tras ser aparentemente descuberto pola policía uruguaia, mudouse ao Brasil na década de 1950, onde se cre que se dedicou ao negocio dos xoguetes, falecendo en Porto Alegre en 1976.
Fontao, Tribás, Pantón
Fontao é un lugar da parroquia de Tribás no concello lucense de Pantón na comarca da Terra de Lemos.
O Fontao, Espasantes, Pantón
O Fontao é un lugar da parroquia de Espasantes no concello lucense de Pantón na comarca da Terra de Lemos.
A Famulia, Espasantes, Pantón
A Famulia é un lugar da parroquia de Espasantes no concello lucense de Pantón na comarca da Terra de Lemos.
A Granxa, Espasantes, Pantón
A Granxa é un lugar da parroquia de Espasantes no concello lucense de Pantón na comarca da Terra de Lemos.
O Barreal, Ribeiras de Miño, Pantón
O Barreal é un lugar da parroquia de Ribeiras de Miño no concello lucense de Pantón na comarca da Terra de Lemos.
Savka Dabčević-Kučar
Savka Dabčević-Kučar, nada en Korčula o 6 de decembro de 1923 e finada en Zagreb o 6 de agosto de 2009, foi unha política croata. Foi unha das políticas croatas máis influentes durante o período comunista, especialmente durante a primavera croata cando foi destituída. Volveu á política durante os primeiros días da independencia de Croacia como líder da Coalición de Acordo Popular e do Partido Popular Croata. De 1967 a 1969 actuou como presidenta do V Consello Executivo (Primeira Ministra) da República Socialista de Croacia, unha das oito repúblicas e provincias autónomas constituíntes da República Federal Socialista de Iugoslavia. Foi a primeira muller de Europa en ser nomeada xefa de goberno dunha entidade política e a primeira muller na Croacia posterior á segunda guerra mundial en ocupar un cargo equivalente a un xefe de goberno.
Primeiros anos
Savka Dabčević naceu no entón Reino dos Serbios, Croatas e Eslovenos. Durante a segunda guerra mundial, uniuse aos partisanos iugoslavos, ao Partido Comunista de Iugoslavia (KPJ) e ao Partido Comunista de Croacia (KPH) en 1943. En 1944, foi trasladada ao campo de refuxiados de El Shatt. En 1946 matriculouse nos estudos de economía na Universidade de Zagreb e dous anos máis tarde trasladouse á Universidade de Leningrado, volvendo para completar os seus estudos en Zagreb en 1949 tras a ruptura entre Tito e Stalin. Casou con Ante Kučar en 1951.
Dabčević-Kučar recibiu un doutoramento en economía pola Universidade de Zagreb en 1955. Converteuse en membro do comité central da Liga dos Comunistas de Croacia (SKH, anteriormente coñecida como KPH) en 1959. Dous anos máis tarde, recibiu unha bolsa da Fundación Ford e estudou desenvolvemento económico e planificación rexional nps Estados Unidos e Francia. En 1963, foi nomeada membro do grupo de traballo do SKH formado para desenvolver unha proposta de reformas económicas. En 1965 converteuse en profesora na Facultade de Economía da Universidade de Zagreb.
Dabčević-Kučar entrou no centro da atención pública a finais da década de 1960 como membro dunha xeración máis nova e reformista dos líderes da Liga dos Comunistas de Iugoslavia. Coa tácita bendición de Josip Broz Tito, ela e Miko Tripalo convertéronse nos líderes do SKH. En 1967 converteuse na Presidenta do Consello Executivo (Primeira Ministra) da República Socialista de Croacia, república constituínte da RFS de Iugoslavia, o que lle outorgou a distinción de ser a primeira muller xefa de goberno dunha entidade política en Europa.
Carreira
A finais da década de 1960, o partido adoptou un novo rumbo esixindo unha maior autonomía para Croacia dentro de Iugoslavia e liberdades para o pobo. A súa política, propagada a través de concentracións masivas, converteuse nun movemento máis tarde chamado Primavera Croata, sendo unha das revolucións estudantís do 68. En consecuencia, Dabčević-Kučar converteuse nunha das líderes políticas máis populares da época, sendo chamada cariñosamente "Savka, raíña dos croatas".
Non todos estaban contentos co novo curso. As manifestacións abertas do nacionalismo croata crearon tensións en áreas etnicamente mixtas, que serviron de argumento para o Exército Popular Iugoslavo e para os elementos máis conservadores do partido que querían que o movemento fose suprimido. Ao mesmo tempo, a dirección croata tamén foi desafiada por un movemento estudantil con reivindicacións aínda máis radicais.
Cando finalmente chegou a Croacia a democracia multipartidista, Dabčević-Kučar e Tripalo volveron ao escenario público, utilizando a súa reputación acumulada durante moito tempo. Negáronse a avalar un só partido senón que pola contra iniciaron a formación dunha ampla coalición moderada chamada Coalición de Acordo Popular. A coalición non logrou un grande impacto nas eleccións de 1990, e a maioría optou por Franjo Tuđman e o seu partido Unión Democrática Croata.
Co desmoronamento da coalición, Dabčević-Kučar e Tripalo formaron o seu propio partido, o Partido Popular de Croacia (HNS) a finais de 1990. Este novo partido tiña a intención de atraer os moderados e tiña grandes esperanzas para as eleccións presidenciais e parlamentarias de 1992, sendo percibido como o partido de oposición máis forte de Croacia.
Como candidata presidencial, Savka Dabčević quedou terceira por detrás de Dražen Budiša. O HNS negouse a formar coalicións con outros partidos da oposición, permitindo á gobernante Unión Democrática Croata gañar algunhas circunscricións con menos da quinta parte de todos os votos. Co partido humillado e case creabdo tras unha campaña fastuosa aínda que ineficaz, a anciá Dabčević-Kučar deixou a dirección do partido ao máis novo Radimir Čačić.
Faleceu en Zagreb aos 85 anos.
Casandra
dereita|miniatura|251x251px|Retrato de George Romney: Emma Hamilton no papel de Casandra. Na mitoloxía grega, Casandra (en grego antigo, Κασσάνδρα: «a que enreda os homes» ou «irmá dos homes») era filla de Hécuba e Príamo, reis de Troia. Casandra foi sacerdotisa de Apolo, con quen pactou, a cambio dun encontro carnal, a concesión do don da profecía. Con todo, cando accedeu aos arcanos da adiviñación, Casandra rexeitou o amor do deus; este, véndose traizoado, maldíxoa cuspíndolle na boca: seguiría tendo o seu don, mais ninguén crería xamais nos seus prognósticos. Tempo despois, ante o seu anuncio repetido da inminente caída de Troia, ningún cidadán deu creto aos seus vaticinios. Ela, xunto con Laocoonte, foron os únicos que predixeron o engano no cabalo de Troia.
Mito
Casandra foi entregada como concubina ao rei Agamenón de Micenas. Este ignoraba que, mentres guerreaba en Troia, a súa esposa Clitemnestra se fixera amante de Existo. Cando Agamenón e Casandra regresaron a Micenas, Clitemnestra pediulle ao seu marido que andase por riba dunha alfombra morada, a cor que simboliza os deuses. A pesar de que Casandra lle avisou reiteradamente que non o fixese, o rei ignorouna e cruzou a alfombra, cometendo así un sacrilexio. Clitemnestra e Existo asasinaron a ambos. Nalgunhas versións, Casandra e Agamenón tiveran xemelgos: Telédamo e Pélope. Ambos foron asasinados tamén por Existo.
Télefo, fillo de Heracles, tamén amaba a Casandra. Con todo, ela burlábase del e axudouno a seducir a Laódice, irmá de Casandra.
Hai versións alternativas da historia nas que Casandra, sendo nena, pasou a noite no templo de Apolo co seu irmán xemelgo Héleno e as serpes do templo chucharon e limparon as súas orellas, polo que ambos serían capaces a partir de entón de ouvir o futuro. Este é un tema recorrente na mitoloxía grega. Outras versións suxiren que Casandra conseguiu a habilidade de entender o idioma dos animais, en lugar de coñecer o futuro.
Adaptacións modernas
Casandra aparece no quinto libro de Geoffrey Chaucer, Troilo e Crésida (Troilus and Criseyde, 1385), como a irmá de Troilo. Este soña un día que a súa amada Crésida está namorada dun porco, e pídelle consello a Casandra. Esta interpreta correctamente o soño e dille que Crésida xa non o ama porque agora quere a Diomedes, guerreiro grego (un de cuxos devanceiros era famoso por matar un xigantesco e feroz xabaril: o Xabaril de Calidón). Debido á maldición, Troilo non cre a Casandra.
O mito tamén foi abordado pola escritora alemá Christa Wolf na súa obra Kassandra. O libro conta a historia desde o punto de vista de Casandra no momento da súa morte.
O grupo sueco ABBA no tema "Cassandra" fala sobre unha persoa que se arrepinte de non crela sobre o seu poder e fai referencia a varios puntos do mito. O tema foi escrito por Benny Andersson e Björn Ulvaeus e aparece en The Visitors (álbum).
A autora Marion Zimmer Bradley escribiu unha novela de fantasía histórica chamada The Firebrand (1987) que reconta a Ilíada, tamén desde o punto de vista de Casandra.