cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Uceira Branca, Castro de Rei de Lemos, Paradela
Uceira Branca é un lugar da parroquia de Castro de Rei de Lemos no concello lucense de Paradela, na comarca de Sarria.
Toponimia
Segundo Nicandro Ares Uceira Branca é un sitio con uces de flor branca. Do latín e o xermánico.
Val do Couto, Castro de Rei de Lemos, Paradela
Val do Couto é un lugar da parroquia de Castro de Rei de Lemos no concello lucense de Paradela, na comarca de Sarria.
As Regadas, Arbo, Arbo
As Regadas é un lugar da parroquia de Arbo no concello pontevedrés de Arbo na comarca da Paradanta.
Dólar de prata do 50 aniversario de USO
O dólar de prata do 50 aniversario de USO (United Service Organizations) é unha moeda conmemorativa, non circulante, emitida pola Casa da Moeda dos Estados Unidos en 1991 e cuñada polas Casas da Moeda de San Francisco e de Denver.
Esta moeda dun dólar foi autorizada pola Lei 101-404, do 2 de outubro de 1990, pola que se dispuxo a emisión dunha moeda en conmemoración do 50 aniversario da fundación United Service Organizations (USO), unha entidade sen ánimo de lucro que achega servizos morais e de recreo aos membros das Forzas Armadas dos Estados Unidos por todo o mundo.
Deseño
miniatura|[[Logotipo de United Service Organizations (USO), reproducido no anverso da moeda conmemorativa.]]
No anverso da moeda, deseñado por Robert Lamb, amósase unha bandeirola ao vento cun deseño baseado no do logo de USO; por riba dela a expresión 50th Anniversary ("50º Aniversario") en letra caligráfica e o lema habitual da moeda estadounidense IN GOD WE TRUST ("En Deus confiamos"), e por baixo a palabra LIBERTY e a data de 1991.
Pola súa banda, o reverso, obra do gravador da US Mint John M. Mercanti, representa unha aguia cara á dereita cunha fita no peteiro coas siglas USO impresas; a aguia está pousada nun globo terráqueo, como símbolo do servizo global que presta a institución, e por baixo do globo hai doce estrelas formando un semióvalo. A lenda FIFTY YEARS SERVICE TO SERVE PEOPLE ("Cincuenta anos de servizo ás persoas") alude ao cincuentenario que se celebra.
Produción e comercialización
A súa produción foi de 124.958 moedas na súa condición estándar e 321.275 en versión con acabamento especial (proof), o que fai un total de 446.233 exemplares, preto da metade da tiraxe máxima permitida pola lei.
A moeda comercializouse aos prezos de 26 dólares en condición estándar e 31 en versión proof. Consonte a lei que autorizou a moeda, a metade do beneficio conseguido coa súa venda destinouse a USO, para o financiamento dos seus programas en aeroportos, bases de fflotas, e centros familiares e comunitarios; e a metade restante devolveuse ao Tesouro co fin de diminuír a débeda nacional.
San Xoán, Arbo, Arbo
San Xoán é un lugar da parroquia de Arbo no concello pontevedrés de Arbo na comarca da Paradanta.
Plaza Catedral
Plaza Catedral é un filme panameño de 2021 dirixido por Abner Benaim. Foi escollido como candidato de Panamá para o Óscar ó mellor filme internacional na 94ª edición dos premios, clasificándose na lista curta de decembro de 2021.
O actor Fernando Xavier de Casta recibiu o Premio Mezcal ó mellor actor no Festival Internacional de Cinema de Guadalaxara, mais foi asasinado a tiros en Panamá antes de que o filme se estrease internacionalmente.
A Rocha, Arbo, Arbo
A Rocha é un lugar da parroquia de Arbo no concello pontevedrés de Arbo na comarca da Paradanta.
O Rial do Pazo, Arbo, Arbo
O Rial do Pazo é un lugar da parroquia de Arbo no concello pontevedrés de Arbo na comarca da Paradanta.
Xan María Castro
Juan María Castro Paz, máis coñecido Xan María Castro, nado na Coruña en 1945, é un ex empregado de banca e sindicalista galego.
Militancia na clandestinidade
Comezou a súa actividade profesional no Banco Central e ao pouco tempo comezou a militar nas Xuventudes Comunistas e tomou contacto co sindicalismo a través das Comisións Obreiras, que naquela época eran clandestinas. En 1967 foi detido por asociación ilícita e propaganda ilegal. Volveu ao cárcere tras ser detido nas protestas polo Proceso de Burgos.
O seu paso a militar nas CCOO clandestinas deuse máis tarde, preto da celebración da I Asemblea de CCOO de Galicia (Bastiagueiro, Oleiros, 1968). Pouco despois, en 1972, foi despedido e atopou traballo no secto do metal, en ITELSA.
Celebrimbor
Celebrimbor é un personaxe ficticio que forma parte do legendarium do escritor J. R. R. Tolkien. O seu nome quere dicir "puño de prata" ou "man de prata" en sindarin (tamén chamado Telperinquar en quenya e Telperimpar en telerin). Nas historias de Tolkien, Celebrimbor é un elfo ferreiro que foi manipulado para forxar os Aneis de Poder polo señor escuro Sauron disfrazado, quen despois crea en segredo o Anel Único para gañar o control sobre os outros aneis e dominar a Terra Media, poñendo en marcha os acontecementos do Señor dos Aneis. Fóra do legendarium de Tolkien, o personaxe foi adaptado como un dos personaxes principais do videoxogo de 2014 Middle-earth: Shadow of Mordor e a súa secuela de 2017, onde a súa voz é a do actor Alastair Duncan.
Xan María Castro
Responsabilidades durante a democracia
En 1977, o Goberno de Adolfo Suárez legalizou as organizacións sindicais, entre elas CCOO. En 1978, tras a constitución do Sindicato Nacional de CCOO de Galicia, Xan María Castro foi elixido responsable provincial da Coruña. A partir de 1981 pasaría á dirección autonómica do sindicato, coa responsabilidade de secretario de organización.
Celebrimbor
Narrativa da Terra Media
Celebrimbor é o fillo de Curufin, quinto fillo de Fëanor e Nerdanel, e o único neto coñecido de Fëanor. Fëanor foi o artesán máis hábil da Primeira Idade, forxando os tres Silmarils para capturar algo da luz das Dúas Árbores de Valinor.
Xan María Castro
Responsabilidades durante a democracia
En 2000, no VII Congreso Nacional, foi elixido secretario xeral de CCOO de Galicia. Revalidou esta responsabilidade no VIII Congreso, en 2004, entre protestas do denominado sector crítico.
En xaneiro do 2009, anunciou que non optaría a un terceiro mandato, e en marzo dese ano, no IX Congreso Nacional, foi substituído polo seu colaborador Xosé Manuel Sánchez Aguión.
Desde o ano 2013 é presidente da Fundación 10 de Marzo de CCOO e colabora con diversas entidades, como a Agrupación Cultural O Facho da Coruña.
Celebrimbor
Amigo dos ananos
Dende os primeiros días de Eregion, Celebrimbor fomenta a relación con Khazad-dûm, o reino anano veciño. Faise amigo de Narvi, un grande artesán anano, e xuntos fan a porta oeste de Khazad-dûm. A contribución especial de Celebrimbor son as inscricións na porta de entrada.
Vilachá, Castro de Rei de Lemos, Paradela
Vilachá é un lugar da parroquia de Castro de Rei de Lemos no concello lucense de Paradela, na comarca de Sarria.
Toponimia
Segundo Nicandro Ares Vilacha é un lugar chan, plano (latín ).
Loio, As Cortes, Paradela
Loio é un lugar da parroquia das Cortes no concello lucense de Paradela, na comarca de Sarria.
Toponimia
Segundo Nicandro Ares Loio é o nome medieval Logium.
Elisardo de la Torre
Elisardo de la Torre Allariz, nado en Marín o 10 de outubro de 1971, é un ex-atleta galego. Foi campión de España dos 3000 metros obstáculos en 1996, cinco veces campión galego e competiu nesa mesma proba nos Xogos Olímpicos de 1996, nos que tamén competiu o seu irmán Carlos.
Traxectoria
En 1994 quedou terceiro no Campionato de España e participou no Campionato de Europa en Helsinqui, onde non puido meterse na final. O seu mellor ano deportivo foi 1996, cando se proclamou campión de España en Málaga despois de remontar contra Juan Ramón Moya na final, e logrou a clasificación para os Xogos Olímpicos de Atlanta. Na cita olímpica participou tamén o seu irmán Carlos, nos 10 000 metros, converténdose así na segunda parella de irmáns galegos en participar nuns Xogos Olímpicos, despois de que en Barcelona 1992 o fixesen os xemelgos Leopoldo e Jesús Centeno. Correu a súa serie nun tempo de 8'42"75, moito máis lento que as súas mellores marcas, entrando na meta no noveno lugar, polo que quedou eliminado e non puido avanzar nin ás semifinais. O ouro acabou sendo para o kenyata Joseph Keter.
Destacou especialmente nos Campionatos de España Universitarios, onde se coroou campión ata en oito ocasións (1993, 1994, 1995, 1996, 1997, 1999, 2000 e 2001). Participou na Universíada de 1995 e bateu o récord de España universitario en 1996, cun tempo de 8'29"97. Instalado en Oviedo, estudou Fisioterapia na Universidade de Oviedo, e trala súa retirada montou unha clínica na cidade. Ademais traballou como fisioterapeuta en varios clubs cantábricos como o Langreo, o Caudal, o Lealtad ou o Racing de Santander.
J. Patrice McSherry
Joan Patrice McSherry nada en Nova York o 17 de xuño de 1949, é profesora emérita de ciencia política na Universidade de Long Island (LIU) Está especializada no estudo da política latinoamericana e escribiu o libro Predatory States ("Estados depredadores"), que detallaba a participación dos Estados Unidos na Operación Cóndor. McSherry é presidenta fundadora e directora do Programa de Estudos Latinoamericanos e do Caribe no campus de LIU e colaboradora do Instituto de Estudios Avanzados (IDEA) da Universidade de Santiago de Chile (Usach).
Traxectoria
Filla de William Patrick McSherry e Bobette Hope (de solteira Ryan) McSherry.
Formación
J. P. McSherry obtivo un BA, Universidade de California en Berkeley en 1971; Mestrado en Artes, Universidade da Cidade de Nova York (CUNY), en 1991; Doutora en Filosofía, CUNY, en 1994.
Zouro, Castro de Rei de Lemos, Paradela
Zouro é un lugar da parroquia de Castro de Rei de Lemos no concello lucense de Paradela, na comarca de Sarria.
J. Patrice McSherry
Obra publicada e Dereitos Humanos
McSherry traballou con varias organizacións non gobernamentais internacionais en cuestións de DDHH antes do seu posgrao. No seu segundo proxecto en Chile fixo unha desviación do seu enfoque a longo prazo da violencia política e o terrorismo de Estado en América Latina, realizando un traballo de campo sobre as relacións entre o Movimiento de la Nueva Canción de Chile e as loitas e movementos políticos populares dos anos 1960 e 1970s. Traballou no Instituto de Estudos Avanzados da Universidade de Santiago de Chile. Foi autora de varios libros e coeditou outro (The Iraq Papers, sobre aspectos éticos, legais, etc. da invasión do Iraq de 2003) ademais de informes e publicacións académicas. Forma parte do consello editorial da revista académica Social Justice. Foi editora asociada para América Latina do Journal of Third World Studies durante trece anos (1997–2010).
Recoñecementos
Gañou o Premio David Newton de LIU á Excelencia no Ensino en 2008 e recibiu o Premio Distinguished Alumni do Programa de Doutoramento en Ciencias Políticas do Centro de Posgraos CUNY en 2009. Foi galardoada con varias bolsas do programa Fulbright (Arxentina, 1992; Uruguai, 2005; Chile, 2011). Foi reseñada por Marquis Who's Who como destacada politicóloga, educadora e investigadora.
Teimende, Arbo, Arbo
Teimende é un lugar da parroquia de Arbo no concello pontevedrés de Arbo na comarca da Paradanta.
San Bieito, Arbo, Arbo
San Bieito é un lugar da parroquia de Arbo no concello pontevedrés de Arbo na comarca da Paradanta.
O Souto, Arbo, Arbo
O Souto é un lugar da parroquia de Arbo no concello pontevedrés de Arbo na comarca da Paradanta.
Finwë
A historia de Finwë e Míriel foi descrito como un elemento extraordinariamente importante da mitoloxía de Tolkien. O Silmarillion, editado por Christopher Tolkien a partir dos escritos inéditos do seu pai, só menciona brevemente o conto, aínda que algunhas fontes suxiren que Tolkien tiña a intención de incorporar unha versión máis completa.
As Cortes, As Cortes, Paradela
As Cortes é un lugar da parroquia das Cortes no concello lucense de Paradela, na comarca de Sarria.
Toponimia
Segundo Nicandro Ares As Cortes vén do latín vulgar, curral, corte.
O Torgán, Arbo, Arbo
O Torgán é un lugar da parroquia de Arbo no concello pontevedrés de Arbo na comarca da Paradanta.
Os Casares, Lougares, Mondariz
Os Casares é un lugar da parroquia de Lougares, no concello pontevedrés de Mondariz, na comarca do Condado.
A Vila, Arbo, Arbo
A Vila é un lugar da parroquia de Arbo no concello pontevedrés de Arbo na comarca da Paradanta.
Glorfindel
Glorfindel é un personaxe ficticio do legendarium da Terra Media creado polo autor inglés J. R. R. Tolkien. É un elfo Noldor, un dos tres grupos nos que se dividen os Calaquendi ou altos elfos. O personaxe e o seu nome, que quere dicir "loiro" ou "cabelo dourado", foron dos primeiros creados por Tolkien do que despois sería o seu legendarium da Terra Media en 1916–17, comezando polo borrador inicial de The Fall of Gondolin. O seu nome indica o seu pelo como marca da súa distinción, xa que os Noldor tiñan polo xeral o cabelo negro. Un personaxe co mesmo nome aparece no primeiro libro da obra O Señor dos Aneis, A Irmandade do Anel, que ten lugar na Terceira Idade da Terra Media. Dentro da historia, é representado como un poderoso señor elfo que podería enfrontarse aos Nazgûl, servidores de Sauron, parecidos a fantasmas, e consegue defenderse contra algúns deles el só. Glorfindel, e unha versión da historia da caída de Gondolin, aparecen na obra O Silmarillion, publicada a título póstumo en 1977.
En escritos posteriores, Tolkien explorou a historia de fondo de Glorfindel en diversos materiais relacionados coa Primeira Idade da Terra Media e descubriu como os dous personaxes chamados Glorfindel son o mesmo, xa que isto non era evidente nas versións publicadas iniciais do Silmarillion e O Señor dos Aneis. Os estudantes analizaron os cambios incrementais feitos no personaxe de Glorfindel, sobre todo coa introdución do tema da reencarnación como parte do desenvolvemento en curso do legendarium de Tolkien.
Loio, Loio, Paradela
Loio é un lugar da parroquia de Loio no concello lucense de Paradela, na comarca de Sarria.
Toponimia
Segundo Nicandro Ares Loio é o nome medieval Logium.
Apenas el Sol
Apenas el Sol é un filme documental de 2020 producido entre Paraguai e Suíza e dirixido por Arami Ullón. O filme, rodado en lingua ayoreo e castelán, foi escollido como candidato de Paraguai para o Óscar ó mellor filme internacional na 94ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
O filme conta a historia de Mateo Sobode Chiqueno, un indíxena do pobo ayoreo de Paraguai que leva máis de 40 anos coleccionando voces ayoreo mediante unha rudimentaria gravadora: historias, entrevistas, cancións e rituais.
Sinopse
Mateo Sobode Chiqueno conta a historia do pobo ayoreo, que foi desarraigado e realoxado en asentamentos de terras áridas. Tamén relata como as súas terras foron tomadas con violencia e foron obrigados a converterse ao cristianismo. Como consecuencia disto, el ve a súa cultura desaparecer e por iso fixo que o seu traballo vital capturase e documentase a lingua, as tradicións, as historias, a relixión e o modo de vida ayoreo.
A Cividá, Barcela, Arbo
A Cividá é un lugar da parroquia de Barcela no concello pontevedrés de Arbo na comarca da Paradanta.
Posición do can
miniatura|Unha posición do cadeliño. A posición do can é unha postura sexual na que a muller se agacha, se pon a catro patas (xeralmente nas mans e os xeonllos) ou se deita sobre o seu abdome, para manter relacións sexuais, xa sexa penetración sexual ou outra actividade sexual. O estilo can é unha forma de posición de penetración desde atrás, outros están co compañeiro que o recibe deitado de lado na posición sexual da culler ou a posición do misioneiro invertida. O sexo sen penetración nesta posición tamén pode ser considerado como estilo can.
Aínda que non é a posición sexual máis usada, é considerada como a posición favorita polos homes, mentres que a posición de vaqueira inversa é a favorita das mulleres. Entre compañeiros sexuais, a persoa na posición do can adoita ser pasiva, mentres a outra persoa da parella esta activa (aínda que ás veces pode ser ao revés se a persoa en posición do can retrocede cara a súa parella detrás). Calquera membro da parella pode ser o dominante ou o membro parella submiso. O compañeiro submiso na posición do can está aberto a unha variedade de actividades sexuais adicionais, e o membro activo pode penetrar a vaxina, o ano durante o sexo anal, ou estar en condicións de simplemente masaxear todo o corpo.
Historia e etimoloxía
miniatura|Placa erótica que representa o coito do can entre un home e unha muller. Desde Iraq, Antigo Período Babilónico, 2000-1500 a.C. Museo do Antigo Oriente, Istambul. miniatura|dereita|[[Lámpada de aceite romana antiga que representa a posición do can]] Na Roma antiga, esta práctica era coñecida como coitus more ferarum, en latín para "coito sexual á maneira das bestas salvaxes". Non se coñece a orixe específica do termo estilo can, pero é presumiblemente unha referencia á posición inicial asumida polos cans ao aparearse. Descríbese no Kama Sutra como a posición da vaca ou o congreso dunha vaca, e aparece en O xardín perfumado.
Prácticas
A postura adoptada polo compañeiro receptor aseméllase ao comportamento de Lordosis. Unha postura física vista en moitos mamíferos femininos, a miúdo cando están listos para o sexo/apareamento, cuxa característica principal é un arco ventral da columna vertebral. Durante a penetración vaxinal desde detrás, o pene pode penetrar máis profundamente na vaxina, alcanzando o contacto preferente coa parede posterior da vaxina e probablemente alcanzando o fornix posterior. Mentres está na posición do misioneiro, está en contacto preferente coa parede anterior da vaxina e a punta do pene pode chegar á fornix anterior.
Nesta posición, o compañeiro receptor dálle implícitamente ao compañeiro activo carta branca sobre o seu corpo. Ademais doutros actos sexuais potenciais, o compañeiro activo tamén pode facer masaxes ou estimular a zona eróxena do compañeiro de recepción, como os xenitais, mamilas, as nádegas, administrar unha azouta, ou introducir un xoguete sexual, como un Dildo ou vibrador, na vaxina ou no ano. A posición do can pode ser erótica ou sexualmente provocadora para os participantes.
Vantaxes e desvantaxes
O estilo can pode ser unha posición sexual preferida se calquera parella ten problemas de costas ou outras afecciones médicas. Durante o estilo can, o escroto ás veces proporciona fricción ao clítoris, posiblemente producindo un orgasmo ou estimulación sexual na muller. Para algunhas mulleres, o sexo de estilo can axuda a estimular unha área que se pode denominar "o punto g". Non obstante, esta posición pode ofrecer só unha estimulación mínima do clítoris. Polo tanto, algunhas mulleres poden requirir estimulación manual para lograr o orgasmo. Algúns homes poden, con todo, poder estimular o clítoris simultaneamente co pene e o escroto respectivamente durante o sexo do estilo can.
O estilo can ofrece beneficios como posición sexual no sexo en grupo, como durante un trío. O estilo can permite que a parella pasiva realice unha fellatio ao participante masculino ou realice cunnilingus nun participante feminino.
Algunhas mulleres poden sentirse vulnerables nesta posición, xa que require e implica un nivel de confianza e unha entrega do control ao compañeiro activo. Non obstante, algunhas mulleres atopan esta transferencia do control á parella activa excitante. Segundo o libro Sexual Pleasure, de Barbara Keesling, moitas parellas establecidas afirman realizar a posición estilo can.
Algúns consideran que o estilo do can non é romántico. A posición é considerada por algúns menos íntima porque o contacto visual e os bicos son máis difíciles.
Como tema en arte
O estilo can foi coñecese na maioría das culturas de todos os tempos e representouse na arte:
Lúthien
A historia de Beren e Lúthien, a dama elfa inmortal que casa cun home mortal e que escolle a mortalidade para ela mesma, ten o seu eco na obra de Tolkien The Tale of Aragorn and Arwen. Os nomes de Lúthien e Beren aparecen gravados na tumba de Tolkien e da súa esposa Edith.
Pacios, As Cortes, Paradela
Toponimia
Segundo Nicandro Ares Pacios é o plural de palacio ou pazo, do latín.
A Chouteira, Lougares, Mondariz
A Chouteira é un lugar da parroquia de Lougares, no concello pontevedrés de Mondariz, na comarca do Condado.
Carlos de la Torre
Carlos de la Torre Allariz, nado en Marín o 18 de maio de 1966, é un ex-atleta galego, que estaba especializado en probas de longa distancia. Foi campión de España dos 10 000 metros e competiu nos Xogos Olímpicos de 1992 e 1996, participando nestes últimos tamén o seu irmán Elisardo.
A Tellada, As Cortes, Paradela
A Tellada é un lugar da parroquia das Cortes no concello lucense de Paradela, na comarca de Sarria.
Carlos de la Torre
Traxectoria
Naceu en Marín, nunha familia de atletas, pois tres dos catro irmáns practicaron o atletismo: Carlos, Elisardo e Daniel. Militou no Club Atletismo San Miguel de Oia, e en 1988 proclamouse campión galego dos 10.000 metros, título que revalidou ao ano seguinte. En 1990 proclamouse campión de España de 10.000 metros, cun tempo de 28'50"91, sucedendo no palmarés ao tamén galego Alejandro Gómez. Ese mesmo ano gañou a medalla de bronce nos Campionatos Iberoamericanos de Manaus, onde cruzou a meta por detrás do arxentino Antonio Silio e do español Juan Carlos Paúl. En 1992 foi subcampión de España, por detrás de Antonio Prieto e por diante de José Carlos Adán, e participou por primeira vez no Campionato Mundial de Campo a Través, en Boston, onde acabou no posto 37º.
A Tellada, As Cortes, Paradela
Toponimia
Segundo Nicandro Ares A Tellada é un sitio con tellas, do latín.
Carlos de la Torre
Traxectoria
Ese mesmo ano disputou os seus primeiros Xogos Olímpicos, os de Barcelona 1992. O seu rendemento foi peor do esperado, pois correu a súa serie no Estadio Olímpico de Montjuïc en 28'55"47, o seu peor rexistro do ano, entrando na meta no posto 15º e polo tanto sen poder clasificarse para a final na que o ouro foi para Khalid Skah. En 1994 participou no Campionato de Europa en Helsinqui, onde conseguiu un oitavo posto en 10 000, e tamén no Mundial de Campo a Través de Budapest, rematando 27º. Ademais foi subcampión de España de campo a través, sendo superado só por José Carlos Adán.
Foi campión galego dos 5 000 metros en 1994 e 1995, e en 1996 acadou o seu segundo subcampionato de España dos 10 000, por detrás de Alejandro Gómez e por diante de Abel Antón, conseguindo a súa mellor marca persoal, cun tempo de 27'49"17. Participou nos Xogos Olímpicos de 1996 en Atlanta, nos que competiu tamén o seu irmán Elisardo, converténdose así na segunda parella de irmańs galegos en participar nuns Xogos, despois de que en Barcelona o fixesen os xemelgos Leopoldo e Jesús Centeno. Conseguiu desta vez o pase á final, grazas a un tempo de 28'04"14 na súa serie. A final que coroou a Haile Gebrselassie como campión olímpico, estivo dominada polos atletas africanos, que ocuparon as oito primeiras prazas, rematando Carlos de la Torre no posto 14º, cun tempo de 28'32"11. Dous meses despois dos Xogos participou no Campionato Mundial de Media Maratón en Palma, onde cruzou a meta na cuarta posición cun tempo de 1h02'03", só por detrás de Stefano Baldini, Josephat Kiprono e Tendai Chimusasa. Conseguiu a prata por equipos por detrás de Italia, xunto a Alejandro Gómez (8º) e José Manuel García (23º).
En 1997 dispúxose a afrontar os Mundiais de Campo a Través, Atletismo e Media Maratón. No primeiro deles, disputado en marzo en Turín, non puido efectuar a saída por problemas físicos antes da proba. En agosto, nos Mundiais de Atletismo de Atenas correu a súa serie en 28'20"50, quedando e menos de medio segundo de meterse na final que gañaría Gebrselassie. En outubro participou no Mundial de Media Maratón en Košice, onde non puido repetir o bo resultado do ano anterior, acabando desta vez 32º. Ademais foi terceiro nos 10 000 metros do Campionato de España, superado só por Julio Rey e Alberto Juzdado.
Caraba, Ferreiros, Paradela
Caraba é un lugar da parroquia de Ferreiros no concello lucense de Paradela, na comarca de Sarria.
Toponimia
Segundo Nicandro Ares Caraba vén do árabe  (aproximación) ou do hebreo.
Coruxa, Barcela, Arbo
Coruxa é un lugar da parroquia de Barcela no concello pontevedrés de Arbo na comarca da Paradanta.
Lingua ayoreo
O ayoreo é unha lingua da familia zamucana falada polo pobo ayoreo en Paraguai e Bolivia. O pobo ayoreo é un pobo indíxena que vive de maneira tradicional combinando a caza-recolección e un estilo de vida agrícola.
Nome da lingua
O ayoreo tamén é coñecido cos nomes morotoco, moro, ayoweo, ayoré e pyeta yovai. Porén, o termo "ayoreo" é máis común en Bolivia, mentres que "Morotoco" o é en Paraguai.
Clasificación
O ayoreo clasifícase como unha zamucana, xunto coa lingua chamacoco. O extinto guarañoca puido ter sido un dialecto do ayoreo.
O Couto, Barcela, Arbo
O Couto é un lugar da parroquia de Barcela no concello pontevedrés de Arbo na comarca da Paradanta.
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, que é un "(lugar) cercado", para poder defendelo mellor.
Dólar de prata do 250 aniversario de Thomas Jefferson
O dólar de prata do 250 aniversrio de Thomas Jefferson é unha moeda conmemorativa, non circulante, emitida pola Casa da Moeda dos Estados Unidos en 1993 e cuñada polas Casas da Moeda de San Francisco e de Filadelfia.
Esta moeda dun dólar foi autorizada pola Lei 103-186, do 14 de decembro de 1993, pola que se dispuxo a emisión dunha moeda en conmemoración do 250 aniversario do nacemento do terceiro presidente dos Estados Unidos, Thomas Jefferson, o 13 de abril de 1743.
Deseño
esquerda|miniatura|170x170px|[[Retrato de Jefferson por Gilbert Stuart (1805), para un medallón, no que se basea o anverso do dólar conmemorativo.]]
No anverso da moeda, deseñado por James Farrell, represéntase un busto espido de Thomas Jefferson cara á esquerda, tomado do retrato pintado para un medallón por Gilbert Steward en 1805. A lenda alusiva ao feito conmemorado é THOMAS JEFFERSON · ARCHITECT OF DEMOCRACY ("Thomas Jefferson arquitecto da democracia") e vai acompañada polos lemas IN GOD WE TRUST ("En Deus confiamos") e LIBERTY ("Liberdade"), tradicionais das moedas estadounidenses. A dobra data que se amosa, 1743 1993, refire ao mesmo tempo ao 250 aniversario conmemorado e á data de cuñaxe.
miniatura|260x260px|Vista xeral de Monticello, a residencia de [[Thomas Jefferson|Jefferson, reproducida no reverso da moeda conmemorativa.]]
Pola súa banda, o reverso, obra do mesmo gravador, está caracterizado por unha imaxe da fachada de Monticello, en Virxinia, que foi unha das residencias de Thomas Jefferson. Esta imaxe foi tomada dun debuxo realizado polo Historical American Buildings Survey, do Servizo de Parques Nacionais dos Estados Unidos. Completan o reverso as inscricións MONTICELLO, o habitual lema E PLURIBUS UNUM e as lendas alusivas ao nome do país e ao valor facial da moeda.
Produción e comercialización
A súa produción foi de 266.927 moedas na súa condición estándar e 332.891 en versión proof, o que fai un total de 599.818 exemplares, practicamente no límite da tiraxe máxima autorizada.
Este dólar conmemorativo comercializouse aos prezos de 32 dólares en condición estándar e 35 en versión proof. Consonte a lei que autorizou a moeda, o beneficio acadado pola venda dos primeiros 500.000 exemplares destinouse á Thomas Jefferson Memorial Foundation, para os seus programas educativos e para o mantemento da residencia de Jefferson en Monticello, Virxinia, e da súa moblaxe histórica; e a parte restante foille outorgada á Corporation for Jefferson’s Poplar Forest, para a preservación de Poplar Forest, a casa de plantación que serviu para o retiro de Jefferson, tamén en Virxinia.
Recoñecementos
O dólar de prata do 250 aniversario de Tomas Jefferson foi recoñecido co Premio Moeda do Ano de 1996 á moeda de maior relevancia histórica presentada en 1994 –aínda que a cuñaxe se produciu en 1993–.
The Numismatist
The Numismatist é unha revista numismática estadounidense de periodicidade mensual editada pola American Numismatic Association (ANA). A revista contén artigos acerca das moedas, as medallas, as fichas comerciais, os billetes e outras cuestións relacionadas coa numismática. Todos os membros da ANA reciben The Numismatist como parte dos beneficios da súa afiliación.
Historia
O primeiro exemplar da revista foi un folleto de catro páxinas publicado en 1888 polo coleccionista de moedas George F. Heath en Monroe, Míchigan, baixo o título orixinario de The American Numismatist, aínda que xa no segundo número, publicado en marzo de 1890, se lle reduciu o nome ao actual The Numismatist (durante unha breve época posterior titulouse tamén simplemente Numismatist).
En decembro de 2015, a ANA anunciou que concluíu a dixitalización de todos os números anteriores de The Numismatist desde o primeiro en 1888, o que supón un total de 110.000 páxinas.
Á parte da súa difusión entre os socios da ANA, en outubro de 2019, a cadea de librarías Barnes & Noble anunciou que The Numismatist se vendería en máis de 600 dos seus establecementos por todo o país, para aumentar a súa circulación.
En abril de 2020, a súa editora xefa Barbara J. Gregory retirouse logo de 32 anos no cargo e 39 anos como membro do equipo de dirección da revista, e foi sucedida por Caleb Noel.
Contido
The Numismatist componse de varias seccións centradas nunha ampla variedade de temas, que se complementan coas cartas do presidente da ANA e do editor, e cun obituario dos membros da asociación finados nese período. Estas son algunhas das súas seccións fixas:
O Cruceiro, Barcela, Arbo
O Cruceiro é un lugar da parroquia de Barcela no concello pontevedrés de Arbo na comarca da Paradanta.
Varanus salvadorii
Varanus salvadorii é unha especie de varano ou lagarto monitor endémico de Nova Guinea. É o maior lagarto monitor de Nova Guinea e é un dos lagartos máis grandes existentes, con lonxitudes verificadas de ata 255 cm. O seu rabo é excepcionalmente longo e díxose que algúns espécimes superan en lonxitude ao dragón de Komodo, aínda que son menos masivos.
V. salvadorii é un lagarto arbóreo cun corpo verde escuro marcado con bandas de puntos amarelados. Ten un característico morro romo e un rabo moi longo. Vive en mangleirais e selvas costeiras do sueste de Nova Guinea, alimentándose oportunistamente de case calquera presa, desde aves e pequenos mamíferos ata ovos, outros réptiles, anfibios e prea. Os seus grandes dentes curvados cara atrás están mellor adaptados que os da maioría dos varanos para atrapar presas de rápidos movementos. Como todos os lagartos monitores, ten características anatómicas que lle permiten respirar máis facilmente cando corren que outros lagartos e mesmo ten maior resistencia que a maioría das outras especies de lagartos monitores.
A especie está ameazada pola deforestación e o furtivismo e está protexido polo acordo do CITES. Pouco se sabe da súa reprodución e desenvolvemento, xa que é difícil de criar en catividade. Os intentos de crianza en catividade foron principalmente fracasos. En Nova Guinea é ás veces cazado e despelexado polos individuos das tribos para faceren tambores. É descrito como un espírito maligno que "gabea polas árbores, camiña de pé, exhala lume e mata homes", aínda que os pobos locais din que dá aviso cando se achega un crocodilo.
Taxonomía
V. salvadorii foi descrito primeiramente co nome Monitor salvadorii por Wilhelm Peters e Giacomo Doria en 1878 baseándose nun espécime femia cunha lonxitude de morro a ano de 48 cm e un longo rabo de 114 cm. Foi subordinado ao xénero Varanus co nome Varanus salvadorii por George Albert Boulenger en 1885.
Non hai subspecies formalmente recoñecidas de V. salvadorii, pero no mercado dos réptiles en catividade distínguen os de Sorong, Jayapura e Merauke pola cor do seu morro e a brillantez do seu deseño de cores.
Etimoloxía
O nome xenérico Varanus deriva da palabra árabe waral (ورل), que significa 'lagarto'. O termo "monitor" que se usa para eles en varios idiomas pénsase que xurdiu dunha confusión entre waral e a palabra alemá warnen, que significa 'advertencia'. O nome específico salvadorii deriva da latinización do apelido de Tommaso Salvadori, un ornitólogo italiano que traballou en Nova Guinea.
Evolución
A historia evolutiva de V. salvadorii empezou coa aparición do xénero Varanus, que se orixinou en Asia hai uns 40 millóns de anos. Hai arredor de 15 millóns de anos, unha conexión tectónica entre Australia e sueste asiático permitiu que os varánidos se espallasen no que hoxe é o arquipélago indonesio.
Distribución
É o maior das sete especies de varanos que se encontran na illa de Nova Guinea, vive tanto no estado de Papúa Nova Guinea coma na rexión indonesia de Papúa occidental. Vive nos doseis arbóreos altos e baixos das selvas das terras baixas e os mangleirais costeiros, ás veces aventurándose fóra destas áreas durante as inundacións da estación húmida. Non hai datos detallados de investigación de campo de V. salvadorii, polo que non se coñece ben a extensión completa da súa área de distribución. O seu hábitat remoto e xeralmente inaccesible é un obstáculo para o estudo detallado deste varano no seu hábitat natural.
Bioloxía e morfoloxía
miniatura|Detalle do morro bulboso tomado no [[Zoo de Cincinnati]] A característica máis distintiva de V. salvadorii é o seu morro bulboso romo, que lle dá unha aparencia diferente á de calquera outro lagarto monitor de Nova Guinea. O corpo do lagarto é verde escuro con aneis de manchas amarelas. O rabo ten bandas amarelas e negras e é extremadamente longo.
Os seus dentes son longos, estreitos e agudos. As garras son prominentes e están fortemente curvadas. Os machos acadan un tamaño maior que as femias tanto en lonxitude coma en peso e tamén adoitan ter unha cabeza máis robusta.
V. salvadorii é único entre os varánidos existentes porque o rabo do animal é moito máis longo que a lonxitude morro-ano tanto en inmaturos coma en adultos. O rabo xeralmente é de 2 a 2,7 veces a lonxitude morro-ano.
No momento de faceren eclosión, os V. salvadorii son duns 45 cm de longo e acadan a madureza cando teñen uns 170 cm. Os informes de lonxitude máxima varían moito e son suxeito de moita disputa. Posiblemente ten a maior lonxitude de todas as especies de lagartos vivas, aínda que é considerablemente menos masivo que o dragón de Komodo. Está confirmado que V. salvadorii chega aos 255 cm de lonxitude (medidos nun exemplar do Museo Koenig). Dalgúns espécimes díxose que eran aínda máis grandes, como un individuo de Konedobu de 323 cm de longo, outro de Kikori de 427 cm e outro de Port Moresby de 475 cm, pero estes tamaños non están verificados.
As afirmacións sobre exemplares de V. salvadorii con grandes pesos tampouco están verificadas; a especie é moito máis delgada que un dragón de Komodo de lonxitude comparable. Se consideramos un individuo típico de 200 cm de lonxitude, o peso correspondente é duns 20 kg, pero ese peso é cuestionable para individuos sans (é dicir, non obesos) desta delgada especie arbórea. Dez espécimes medidos pesaban só de 5 a 6,38 kg cunha lonxitude de 1,16 a 2,25 m, e unha revisión de adultos sans en catividade atopou que un peso típico é 6 kg. O tamaño medio de V. salvadorii capturados nun estudo foi de 99,2 cm cun peso medio de 2,02 kg, pero estes debían ser espécimes xoves.
Varanus salvadorii ten capacidades aeróbicas similares ás dun mamífero; unha presión da bomba gular positiva na gorxa do animal axuda á ventilación pulmonar. A diferfenza da maioría dos lagartos que non poden respirar eficientemente mentres corren, debido á restrición de Carrier, a bomba gular dos lagartos monitor permítelles superar o efecto de que un dos pulmóns sexa comprimido alternativamente polo seu modo de correr. O desenvolvemento evolutivo da bomba gular é funcionalmente análogo ao do diafragma dos mamíferos, que ventila o pulmón independentemente da locomoción. V. salvadorii pode ser a especie que ten a maior resistencia ao correr como resultado da súa bomba gular. As investigacións realizadas apoian a idea de que a respiración gular é un desenvolvemento evolutivo que enmascara o efecto da restrición de Carrier.
Comportamento
miniatura|Un espécime de V. salvadorii no [[Zoo da cidade de Oklahoma]] V. salvadorii é un lagarto moi arbóreo. Pode colgarse das pólas coas súas patas traseiras e ás veces usa o rabo como agarre prénsil. Porén, a función primaria do rabo é equilibrarse cando salta de póla en póla. Como noutras especies de Varanus, o rabo tamén pode usarse para a defensa, xa que os espécimes en catividade poden intentar golpear co rabo aos seus coidadores. Esta especie vese ocasionalmente no comercio de animais de compañía, pero ten reputación de ser agresivo e impredicible. Aínda que se sabe que descansan e déitanse ao sol nas árbores, dormen no chan ou submerxidos na auga durante certo tempo.
Poder erguerse sobre as súas patas traseiras para comprobar aos seus arredores, comportamento que tamén está documentado noutros lagartos monitor, como V. gouldii. Presentan unha postura de advertencia na cal arrastran o rabo ondulantemente tras eles. Segundo cren os pobos nativos, fan unha chamada de advertencia se ven crocodilos. En xeral, V. salvadorii evita o contacto humano, pero a súa trabada pode causar infección, igual que a do dragón de Komodo. Informouse dunha morte resultado dunha destas trabadas en 1983 cando unha muller papúa sufriu unha trabada e despois morreu da infección que lle orixinou.
Dieta
Os dentes de V. salvadorii non lembran os doutros varanos, que tipicamente son romos como ganchos e orientados cara atrás. Os seus dentes superiores son longos, como cairos, dispostos verticalmente na mandíbula, adaptados a enganchar presas de rápidos movementos, como aves, morcegos e roedores. Os seus dentes inferiores están inseridos nuha vaíña carnosa. Na natureza, V. salvadorii é un superdepredador en Nova Guinea, que se alimenta de aves (como Cacatua sp.), ovos, pequenos mamíferos (como ratas e bandicuts), ras, réptiles e prea. Os nativos informaron que pode comer porcos, cervos e cans de caza e arrastra as súas presas ao dosel para comelas. Os espécimes en catividade comen peixe, ras, roedores, polos e comida para cans.
Esta especie observouse cazando presas dunha maneira única entre os varanos. En vez de seguila para emboscala desde detrás, V. salvadorii pode adiantarse á súa presa e e anticipar por onde pasará, atopándose con ela de fronte.
Reprodución
A reprodución de V. salvadorii só se observou en catividade, e non se sabe nada da súa reprodución na natureza. Pon 12 ovos de outubro a xaneiro, os cales teñen unha notable diferenza en dimensións, un fenómeno do que non se coñece a explicación. As dimensións poden variar desde 7,5 x 3,4 a 10 x 4,5 cm, mentres que o peso pode variar desde 43,3 a 60,8 g. A maioría das postas feitas en catividade foron infértiles, e só se documentaron ata agora catro que tivesen éxito. As crías que eclosionan son duns 46 cm de longo e pesan 56 g. Igual que as crías doutros varanos, as de V. salvadorii son máis coloridas que os adultos e aliméntanse principalmente de insectos e pequenos réptiles.
Conservación
Varanus salvadorii está actualmente protexido baixo o Apéndice II do CITES, que require un permiso de exportación para o comercio internacional. Non está na lista de especies ameazadas da Lista Vermella da IUCN. Enfróntase ás ameazas da deforestación e furtivismo, xa que se caza e despelexa polos pobos nativos para facer tambores, os cales o consideran un espírito maligno que "gabea polas árbores, anda de pé, exhala lume e mata homes".
Dólar de prata de Thomas Alva Edison
Esta moeda dun dólar foi autorizada pola Lei 105-331, do 31 de outubro de 1998, pola que se dispuxo a emisión dunha moeda na honra de Thomas Alva Edison, en conmemoración do 125 aniversario da invención da lámpada incandescente, en 1879.
Deseño
No anverso da moeda, deseñado e gravado por Donna Weaver, represéntase un retrato de medio corpo de Thomas Alva Edison que sostén coa súa man dereita unha lámpada eléctrica experimental. O seu nome completo, THOMAS ALVA EDISON, reprodúcese nas lendas do anverso da moeda, xunto cos lemas IN GOD WE TRUST ("En Deus confiamos") e LIBERTY ("Liberdade"), tradicionais das moedas estadounidenses.
Pola súa banda, o reverso, obra do gravador da US Mint John Mercanti, está caracterizado por un deseño da primeira lámpada eléctrica de Edison, de 1879, rodeada por uns raios de luz estilizados que irradian desde a lámpada. Completan o reverso unha inscrición alusiva ao aniversario conmemorado, 125th ANNIVERSARY OF THE LIGHT BULB / 1879 2004, así como o lema E PLURIBUS UNUM e as lendas alusivas ao nome do país e ao valor facial da moeda.
Produción e comercialización
A súa produción foi de 92.150 moedas na súa condición estándar e 211.055 en versión con acabamento especial (proof) o que fai un total de 303.205 exemplares.
Este dólar conmemorativo comercializouse aos prezos de 33 dólares en condición estándar e 37 en versión proof. Consonte a lei que autorizou a moeda, o beneficio acadado pola súa venda foi repartido entre as seguintes entidades, para o mantemento dos seus programas e das súas instalacións: Museo de Arte e Historia (Port Huron, Míchigan); Asociación do Lugar de Nacemento de Edison (Milan, Ohio); Servizo de Parques Nacionais dos Estados Unidos (West Orange, Nova Jersey); Museo Edison Plaza (Beaumont, Texas); Casa Museo de Inverno de Edison (Fort Myers, Florida); Instituto Edison (Dearborn, Míchigan); Torre Memorial Edison (Edison, Nova Jersey); e Salón da Historia da Electricidade (Schenectady, Nova York).
Recoñecementos
O dólar de prata do 250 aniversario de Tomas Jefferson foi recoñecido co Premio Moeda do Ano de 2006 á moeda de maior relevancia histórica emitida en 2004.
Carmen Carballo
Carmen Pérez Carballo, coñecida como Carmen Carballo, nada en Ourense o 1 de agosto de 1958, é unha xornalista e guionista galega.
Traxectoria
Comezou a traballar sendo menor de idade e compaxinando cos estudos, no téxtil e a siderurxia. De 1974 a 1985 militou na UPG, foi fundadora do Sindicato Obreiro Galego e de Mulleres Nacionalistas Galegas, participando na AN-PG e nas demais organizacións de base nacionalistas. En 1985 abandonou a militancia política.
The Last Shadow Puppets
The Last Shadow Puppets é un supergrupo inglés formado por Alex Turner (Arctic Monkeys), Miles Kane (The Rascals), James Ford (Simian, Simian Mobile Disco), e Zach Dawes (Mini Mansions). Nos directos tamén teñen tocado con eles Loren Humphrey (Guards) e Tyler Parkford (Mini Mansions). A banda publicou o seu álbum de estrea, The Age of the Understatement en 2008. Tras un longo hiato a banda regresou e publicou o seu segundo álbum, Everything You've Come to Expect, no ano 2016.
Formación
En agosto de 2007 a revista NME magazine informou sobre que o vocalista principal de Arctic Monkeys, Alex Turner, e o vocalista principal de The Rascals, Miles Kane, gravarían un álbum co membro de Simian Mobile Disco e antigo batería de Simian James Ford como produtor e batería. Turner e Kane fixéranse amigos cando a anterior banda do segundo, Little Flames, tocara como abreconcertos para Arctic Monkeys na súa xira británica de 2005 UK. Little Flames tamén apoiou a Arctic Monkeys na xira de abril de 2007, cando Turner e Kane compuxeron cancións xuntos para un proxecto colaborativo. A súa colaboración ampliouse cara o material de Arctic Monkeys, con Kane tocando a guitarra en "505", o último tema do seu segundo álbum, Favourite Worst Nightmare, e nas caras b de "Fluorescent Adolescent", "The Bakery" e "Plastic Tramp". Kane tamén foi invitado a tocar "505" e "Plastic Tramp" en varios concertos de Arctic Monkeys en 2007.
Carmen Carballo
Traxectoria
En 1993 traballou como redactora e delegada en Ourense do semanario Galicia en el Mundo, e de 1994 a 2002 traballou para a produtora Pórtico de Comunicacións, sendo guionista e redactora do programa “Desde Galicia para el mundo”, ata 2001; guionista e documentalista do programa “Terra e Vento”, e guionista de produtos documentais, reportaxes, publicidade e DVDs. En 2003 volveu á TVG como guionista do programa Vidas, e traballou en Máxima Audiencia. Foi encargada de prensa da Academia Galega do Audiovisual desde a súa fundación ata 2007, e xefa de prensa do concello de Oleiros, en 2005 foi directora do Club Internacional de Prensa da Secretaría Xeral de Comunicación da Xunta de Galicia.
The Last Shadow Puppets
Formación
A primeira gravación das cancións que finalmente formarían o seu álbum de estrea tivo lugar en Francia en agosto de 2007, engadindo material adicional entre agosto e decembro dese ano. En decembro Owen Pallett foi o encargado de arranxar as cordas, os ventos e a percusión para o disco coa London Metropolitan Orchestra. Durante a gravación do álbum Turner e Kane contrataron a dous documentalistas, Luke Seomore e Joseph Bull, para capturar a historia do proxecto.
The Age of the Understatement
O segundo sinxelo, "Standing Next to Me", publicouse o día 7 de xullo de 2008. Houbo tamén un terceiro sinxelo, "My Mistakes Were Made for You", aparecido en outubro de 2008.
O álbum foi nomeado ao Mercury Music Prize de 2008 pero perdeu ante o traballo de Elbow The Seldom Seen Kid. miniatura|250x250px|A banda no estudio Sound Fix en 2008
Everything You've Come to Expect
En xaneiro de 2012 Miles Kane confirmou que que se volvería a reunir con Alex Turner para gravar novamente como The Last Shadow Puppets, dicindo que el e Turner gravarían a continuación de The Age Of The Understatement "cando chegue o momento".
O 19 de outubro de 2015 Owen Pallett, que contribuíra cos arranxos de corda en The Age of the Understatement, confirmou que traballaría no segundo álbum da banda a través de Twitter.
Nunha entrevista na páxina chilena Rock & Pop o 17 de novembro de 2015 o produtor James Ford confirmou que o traballo estaba completado e o segundo álbum sería publicado nalgún momento durante a primavera de 2016. Cando foi preguntado sobre o seu recente traballo Ford dixo, "Este ano só fixen un disco de Last Shadow Puppets, que é o rapaz de Arctic Monkeys e Miles. Así que fixemos o seu seguinte álbum. Esa foi a última cousa que fixen".