cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Milstar
Milstar 2
Os Milstar 2 teñen unha masa e estrutura similar aos Milstar 1, pero amplían as súas capacidades para ofrecer ademais comunicacións a velocidades medias, de ata 1,5 Mbps. Lanzáronse catro Milstar 2, o primeiro deles errado, usando foguetes Titan 4.
Lingua piemontesa
O piemontés é unha lingua románica con máis de 2 millóns de falantes en Piemonte, no noroeste de Italia. Pertence ao grupo occidental das linguas romances como o catalán, o galego e o francés e atópase xeograficamente preto das linguas rexionais do norte de Italia, como o lombardo, o emiliano-romañol, o lígur ou o véneto.
Lingüistas de prestixio de todo o mundo (por exemplo, Einar Haugen, Hans Göbl, Helmut Lüdtke, George Bossong, Klaus Bochmann, Karl Gebhardt, Guiu Sobiela Caanitz ou Gianrenzo P. Clivio) recoñecen o piemontés como lingua independente, aínda que en Italia sexa a miúdo considerado, aínda hoxe, como un dialecto italiano. Actualmente, o piemontés non está recoñecido como lingua oficial.
Historia
Os primeiros documentos en lingua piemontesa, os sermones subalpini, foron escritos no século XII, cando a lingua era aínda moi parecida ao occitano. O piemontés literario desenvolveuse nos séculos XVII e XVIII, porén non tivo o éxito do francés ou do italiano, outras linguas utilizadas no Piemonte. Con todo, a produción da literatura en piemontés non cesou nunca e comprende varios xéneros, dende a poesía ao teatro e dende as novelas ás obras científicas.
Características
Entre as características máis notables da lingua piemontesa pódense citar:
O piemontés ten varios dialectos, algúns bastante diferentes da "koiné" rexional. As variacións inclúen non só variacións con respecto á gramática literaria, senón tamén unha gran variedade léxica xa que zonas diversas conservan palabras de orixe xermánica herdadas das linguas dos francos ou dos longobardos. Existen tamén achegas léxicas de varias linguas, mesmo das linguas magrebís, pero a maioría das achegas máis recentes veñen de Francia.
Situación actual
Como noutras partes de Italia, o italiano é a lingua predominante na comunicación diaria. O emprego da lingua piemontesa non foi nunca favorecido primeiro polo Reino de Italia e tampouco posteriormente, oficialmente para evitar a discriminación contra os numerosos inmigrados do Sur de Italia, sobre todo en Turín. Con todo, en 2004, o piemontés foi recoñecido como lingua rexional do Piemonte polo parlamento rexional, mais sen ningún recoñecemento polo goberno central italiano. En teoría, é posible ensinar o piemontés aos nenos no colexio, pero na práctica isto é pouco frecuente.
Na última década asistiuse á publicación de material didáctico para os colexios, así como tamén de revistas para o gran público. Tamén se organizaron cursos para os adultos que xa están fóra do sistema escolar para recuperar o tempo perdido. Non obstante estes progresos, a situación actual do piemontés é bastante grave posto que, segundo unha enquisa recente, nos últimos 150 anos a porcentaxe de persoas que coñecen a lingua escrita diminuíu até un 2% dos falantes nativos. Por outra banda, a mesma enquisa sinalou que o piemontés segue sendo falado por máis da metade da poboación. Este resultado foi confirmado por fontes prestixiosas, que indican o número de falantes oscila entre 2 millóns (Assimil ) e 3 millóns (Ethnologue ), sobre unha poboación de 4,2 millóns de habitantes. Os esforzos para obter o recoñecemento do piemontés como unha das linguas oficiais dos Xogos Olímpicos de inverno 2006 de Turín non tiveron éxito.
O Ciao, Coruxou, Irixoa
O Ciao é un lugar da parroquia de Coruxou no concello coruñés de Irixoa, na comarca de Betanzos. Segundo o IGE, en 2011 tiña 3 habitantes (1 home e 2 mulleres).
A Peruca, Seira, Rois
A Peruca é un lugar da parroquia de Seira no concello coruñés de Rois, na comarca do Sar. Segundo o padrón municipal (INE 2013) ten 23 habitantes (13 homes e 10 mulleres).
Xavier Gómez Guinovart
Francisco Xavier Gómez Guinovart é un informático galego, profesor da Universidade de Vigo.
Traxectoria
Gómez Guinovart é o fundador do Seminario de Lingüística Informática (SLI) da Universidade de Vigo. Autor de numerosas publicacións de lingüística computacional e membro da xunta directiva da Sociedade Española para o Procesamento da Linguaxe Natural.
É responsable principal dos seguintes desenvolvementos:
Adoración
Adoración pódese referir a:
Ubiña (grupo musical)
Ubiña foi un grupo de folk asturiano da década de 1980.
Sing (filme de 2016)
Sing é un filme estadounidense de 2016 producido por Illumination Entertainment. Foi dirixido e escrito por Garth Jennings, e codirixido por Christophe Lourdelet e protagonizado polas voces de Matthew McConaughey, Reese Witherspoon, Seth MacFarlane, Scarlett Johansson, John C. Reilly, Taron Egerton e Tori Kelly. Conta a historia dun grupo de animais antropomorfos que participan nunha competición de canto.
Gerardo del Río Villanueva
José Gerardo del Río Villanueva, nado en Carballido (Cea, Vilagarcía de Arousa) o 19 de febreiro de 1894 e finado en Paradela (Meis) o 17 de xuño de 1937, foi un canteiro e político galego.
Traxectoria
Veciño de Cea. Emigrado na República Arxentina, ao retornar foi canteiro en Cea. Logo do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 actuou co seu medio irmán Paulino Carballo del Río como enlace cos fuxidos no monte Xiabre. O 14 de xuño de 1937 subiu ao monte con Gerardo para entregarlle un paquete e unha nota a José Torrado Herbón que lles fixera chegar a súa nai Rosario Herbón Galán, por medio da sobriña de Paulino, Carmen Carballo. Foron detidos por unha patrulla das milicias mandadas polo capitán Bernal que facían unha batida no monte Xiabre, con máis dun cento de efectivos entre militares, falanxistas e corpos de seguridade. Foron encarcerados no cuartel da Garda Civil de Vilagarcía de Arousa e torturados. Co pretexto do seu traslado a Pontevedra, foi asasinado co seu medio irmán Paulino Carballo polo sarxento da Garda Civil do posto de Vilagarcía, Desiderio Camacho, nas Raposeiras, preto de Vilanoviña na parroquia de Paradela o 17 de xuño de 1937. O párroco de Paradela non consentiu que fosen soterrados en sagrado e quedaron sepultados en paralelo ao muro de peche do adro. Na primeira década do século XXI os seus restos foron trasladados ao cemiterio de Cea.
Vida persoal
Casou en 1923 con Rosa Ageitos Abalo.
Copa do Mundo de Rugby 2003
250px|miniatura|dereita|Inglaterra campioa do mundo de rugby. A Copa do Mundo de Rugby 2003 foi a 5ª edición da Copa do Mundo de Rugby, e disputouse en Australia. O campionato comezou o 10 de outubro do 2003 e rematou o día 23 de novembro de 2003 coa final xogada no ANZ Stadium de Sydney. A selección anfitrioa, Australia, caeu no tempo engadido da final fronte a Inglaterra por 20 a 17, o que supuxo o primeiro título mundial para o conxunto da rosa.
Cobazas, Andeiro, Cambre
Cobazas é un lugar da parroquia de Andeiro no concello de coruñés de Cambre, na comarca da Coruña. Segundo o padrón municipal (INE) en 2016 tiña dous habitantes (un home e unha muller).
Glen Davis
Universidade
Xogou durante 3 anos cos Tigers da Universidade de Louisiana State. No ano 2006 levou ao seu equipo á Final Four da NCAA por vez primeira desde 1986, caendo ante UCLA en semifinais. Ese ano foi elixido polos adestradores da Southeastern Conference como Mellor xogador do ano da súa conferencia. Fixo ao longo da súa carreira universitaria 17,7 puntos, 10,4 rebotes e 2,3 asistencias.
Profesional
Foi elixido no posto 35 do Draft da NBA de 2007 por Seattle SuperSonics, mais os seus dereitos foron traspasados a Boston Celtics xunto con Ray Allen a cambio de Delonte West, Wally Szczerbiak e os dereitos da quinta elección do Draft de 2007, Jeff Green.
O 9 de decembro de 2011, Davis foi traspasado aos Orlando Magic a cambio de Brandon Bass. O 21 de febreiro de 2014, Davis e os Magic chegaron un acordo para a rescisión do seu contrato.
O 24 de febreiro de 2014, Davis fichou polos Los Angeles Clippers.
Castelo, Barcela, Negueira de Muñiz
Castelo é un lugar da parroquia de Barcela, no concello de Negueira de Muñiz, na comarca da Fonsagrada, na provincia de Lugo. No ano 2009 tiña 0 habitantes. O padrón de habitantes do ano 2003 foi o último no que se dá conta da presenza de poboación neste núcleo.
No 2021, no nomenclátor, aparecían 2 habitantes homes.
A Meana
O topónimo galego A Meana pode referirse a:
Parietaria
Parietaria é un xénero botánico con 105 especies de plantas pertencente a á familia Urticaceae. Reciben o nome común de parietarias ou paleiros.
Son plantas herbáceas anuais ou perennes que acadan un tamaño de 20–80 cm de altura, con talos de cor verde ou rosa. As follas son alternas, simples, enteiras, a miúdo cun acio de follas miúdas nas súas axilas. As flores son hermafroditas, prodúcense en grupos de tres nas axilas das follas. O froito é un pequeno aquenio seco.
Seira, Seira, Rois
Seira é un lugar da parroquia de Seira no concello coruñés de Rois, na comarca do Sar. Segundo o padrón municipal (INE 2013) ten 132 habitantes (63 homes e 69 mulleres).
Bone Trouble
Bone Trouble é unha curtametraxe clásica de animación de 1940 producida por Walt Disney Productions e estreada o 28 de xuño de 1940.
Cancio, Barcela, Negueira de Muñiz
Cancio é un lugar da parroquia de Barcela, no concello de Negueira de Muñiz, na comarca da Fonsagrada, na provincia de Lugo. No ano 2009 tiña 6 habitantes, 3 homes e 3 mulleres, o que supón un aumento nunha persoa en relación ao padrón do ano 2000. No 2021, a poboación total era de 13 persoas: 10 homes e 3 mulleres.
Historia
A aldea de Cancio foi deshabitándose pouco a pouco tras a construción do encoro do Salime, nos anos 1950, ata que chegou a despoboarse totalmente. Nos anos 1980, unha parella que chegou ao lugar para participar na experiencia da coñecida como Comuna del Foxo comprou e habitou unha das vivendas, onde aínda residen. En 2010 habitáronse outras tres casas. Unha delas foi adquirida e rehabilitada polos promotores de 27113 Comuna, S. Coop. Galega, empresa cooperativa de traballo asociada creada no ano 2011. A empresa habilitou a propiedade coñecida antigamente como «El casarío de Cancio» e os terreos de arredor para poñer en marcha un proxecto de autoemprego que permitise ás socias establecerse no lugar e promover melloras sociais concretas, como a potenciación socioeconómica do rural, o fomento do cooperativismo ou o coidado medioambiental.
Philip Seymour Hoffman
Philip Seymour Hoffman, nado en Fairport (Nova York) o 23 de xullo de 1967 e finado en Manhattan o 2 de febreiro de 2014, foi un actor e director estadounidense, galardoado cun premio Oscar ao mellor actor protagonista en 2005.
Wait Until Spring, Bandini (filme)
Argumento
O filme está ambientado en Colorado a finais da década de 1920, na época da Gran Depresión. Desempregado e na ruína, Svevo Bandini (Joe Mantegna) intenta saír adiante e conseguir diñeiro para a familia, se ben inverno non é bo momento para que contraten un albanel. Ao tempo, batalla coa súa sogra (Renata Vanni), a súa muller (Ornella Muti) e os seus tres fillos.
Produción
Partes do filme foron rodadas en Orem e Ogden (Utah).
República Socialista Soviética de Uzbekistán
A República Socialista Soviética de Uzbekistán (en uzbeko: Ўзбекистон Совет Социалистик Республикаси, O`zbekiston Sovet Sotsialistik Respublikasi; en ruso: Узбекская Советская Социалистическая Республика, Uzbekskaya Sovetskaya Sotsialisticheskaya Respublika), tamén coñecida como a RSS de Uzbekistán, foi unha das repúblicas que formaban a URSS. En 1991, a RSS de Uzbekistán independizouse e foi renomeado como "República de Uzbekistán."
Xénese da nación uzbeka
Os bolxeviques que tomaron o poder en Rusia logo da Revolución de Outubro de 1917, atopáronse cunha forte resistencia por parte dos nacionalistas uzbekos (basmachis). Unha vez reprimida esta resistencia, os comunistas buscaron aliados entre os musulmáns progresistas xa que detectaron que unha represión demasiado severa podería provocar que os musulmáns do Turquestán se unisen ó exército branco. Algo que inquedaba dun xeito especial ós bolxeviques era o "panturanismo" (unión dos pobos turcos) o que explica que quixeran eliminar até o propio nome de Turquestán.
Uzbekistán, como república e como nación única e diferenciada, naceu logo de que o 27 de outubro de 1924 diversas entidades territoriais existentes en Asia Central (unha parte do Turquestán, da república de Buxara e da de Jwarizm) foran reagrupadas na República Socialista Soviética de Uzbekistán (RSS de Uzbekistán). As cinco repúblicas de Asia Central naceron a raíz da repartición territorial realizado baixo os auspicios do comisario para as nacionalidades da época, Stalin, segundo a distribución étnica das súas poboacións. Así creáronse numerosos encraves uzbekos en territorio kirguís e taxiko e viceversa. En 1936, a RSS de Uzbekistán ampliouse ó integrarse a República autónoma de Karakalpaquistán, que denantes formaba parte da RSS de Casaquistán.
Baixo o poder de Stalin
En 1928, Stalin ordenou a colectivización forzosa de tódolos campesiños da Unión Soviética. A revolta dos basmachis uzbekos (esencialmente de orixe campesiña) iniciouse en 1916 e foi reprimida cara a 1926. A revolta comezou novamente pouco despois e non finalizou até os anos 1940.
Durante os anos 1937-38, durante as "grandes purgas" de Stalin, foron executados numerosos funcionarios e nacionalistas uzbekos, como o antigo primeiro ministro, Fayzullo Xojayev (Faizullá Jodzháyev, en transliteración do ruso). O islam foi tamén obxecto da represión de Stalin que buscaba acadar unha Unión Soviética completamente atea. A maioría das mesquitas foron pechadas e moitos activistas musulmáns executados.
Durante a segunda guerra mundial, Uzbekistán acolleu a milleiros de familias soviéticas que fuxían da invasión hitleriana, incluídos numerosos orfos de guerra, o que acelerou a ‘’rusificación’’ da república, sobre todo da súa capital, Tashkent. Unha parte das industrias pesadas da zona europea da URSS tamén foi evacuada. Estas fábricas situáronse en Uzbekistán logo da guerra, o que contribuíu á industrialización da zona.
Trala guerra
A loita dos bolxeviques para acadar a emancipación das mulleres uzbekas foi un éxito: nos anos 50, eran moi poucas as que aínda levaban o chador e tódalas mozas recibían a mesma educación pública que os homes. O analfabetismo, case total en 1924, foi erradicado por completo cara a 1950.
O 26 de abril de 1966, a capital uzbeka e a súa rexión víronse seriamente afectados por un terremoto; iniciouse un extenso programa de reconstrución grazas á participación de tódalas repúblicas soviéticas. Isto provocou a cuarta onda de inmigración rusa no país, trala da época colonial, a dos bolxeviques e a que chegou coa segunda guerra mundial.
O 4 de xaneiro de 1966 organizouse en Tashkent a conferencia indo-paquistaní que permitiu o reinicio das relacións diplomáticas entre ámbolos dous países.
Despois de 1966, a capital uzbeka desenvolveuse de xeito considerable, converténdose na cidade máis poboada e moderna de toda Asia Central. Entre os anos sesenta e os anos oitenta, Tashkent albergou un prestixioso festival internacional de filmes de Asia, África e América Latina.
O problema do algodón
Malia a importancia deste asunto e da vontade do actual poder uzbeko de manter silencio sobre o seu pasado soviético, Rashidov está considerado como un dirixente que investiu no desenvolvemento da República e que, para obter de Moscova unha certa autonomía, practicou un xogo sutil de influencias e de emprego dos fallos do aparato soviético en beneficio de Uzbekistán.
O "tema uzbeko" e as súas consecuencias políticas
Tralo escándalo do algodón de 1983, importantes acusacións de corrupción caeron dende Moscova sobre todo o territorio uzbeko, levándose a cabo unha importante investigación federal dirixida polos investigadores anti-fraude Gdlian e Ivanov. O resultado foi que case a totalidade do Estado uzbeko foi substituído e unha parte foi á cadea. O control directo de Moscova reforzouse, sobre todo durante o período de goberno do antigo xefe da KGB Yuri Andropov). Os dirixentes uzbekos fóronse sucedendo até 1990 xa que Moscova non quería que permaneceran no cargo o tempo suficiente para desenvolver unha nova estrutura de corrupción. Os efémeros xefes uzbekos foron Usmanjodzháyev (1983), Salimov (1983-1986), Nishanov (1986-1988), Jabibulláyev (1988-1989) e Ibraguimov (1989-1990).
Os pogroms dos turcos mesxetiáns
En xuño de 1989, en plena Perestroika, producíronse unha serie de violentos enfrontamentos no val de Fergana que derivaron en auténticos pogroms destinados aos turco-mesxetiáns, deportados en 1944 dende Xeorxia por Stalin. Preto de 40.000 mesxetiáns fuxiron de Uzbekistán dos que 15.000 refuxiáronse en Rusia. A orixe destes pogroms é incerto: non se sabe se son consecuencia do nacionalismo uzbeko ou ben dun recrudecemento dos conflitos interétnicos que sucedéronse por toda a Unión Soviética a finais dos anos noventa.
Relacións con respecto á URSS
Beneficiarios de importantes subvencións destinadas a solucionar o seu déficit de especialización no sector primario, Uzbekistán foi un fervente defensor de manter a URSS cando comezaron a escoitarse voces liberais grazas á perestroika e á glásnost. No referendo que organizou en 1991 Mikhail Gorbachev sobre o mantemento da URSS, unha esmagadora maioría de uzbekos votou "si".
Despois de diversas negociacións, a maioría das repúblicas soviéticas, incluída Uzbekistán, aceptaron un novo tratado que constituía unha URSS renovada (a Unión de repúblicas soberanas soviéticas) que convertía a estas repúblicas en soberanas dentro dunha federación cun presidente, unha política exterior e unha política militar común. O tratado debía ser asinado o 20 de agosto de 1991 pero as reticencias de Ucraína fixeron que os dirixentes uzbekos adoptaran unha postura de espera, agardando á evolución dos acontecementos. Rusia declarou entón a supremacía das leis rusas sobre as soviéticas. Anticipándose á ruptura da antiga URSS, o Sóviet Supremo da RSS de Uzbekistán declarou finalmente a independencia do país o 31 de agosto de 1991, ratificada máis tarde nun novo referendo que esta vez obtivo unha maioría esmagadora en favor da independencia.
Abscisión
miniatura|dereita|Abscisión das follas das árbores no outono
A abscisión é a separación dunha parte do corpo. En botánica utilízase para referirse ó proceso polo que unha planta perde autóxenamente (inducida pola propia planta) unha ou máis partes da súa estrutura como poden se-las follas, froitos, sementes ou flores. Nas plantas caducas esta caída dáse nunha estación, mentres que nas perennes esténdese ó longo de todo o ano. O proceso débese a unha capa de células especial que separa a parte que vai caer do resto persistente do vexetal.
Dálle nome do ácido abscísico por crerse que este tiña un papel determinante na abscisión, o que non é certo senón que é o etileno o que estimula a abscisión de follas, froitos e flores en moitas especies.
Club de Fútbol Promesas Ponferrada
O Club de Fútbol Promesas Ponferrada foi un club de fútbol español da cidade de Ponferrada (León). Fundouse en 1998 e desapareceu en 2005.
Hela
miniatura|Hel (1889) de [[Johannes Gehrts.]] Hela ou Hel era, na mitoloxía nórdica, a deusa da morte. Filla de Loki e a xigante Angur, habitaba no lugar do seu mesmo nome (Hel ou Helheim é o reino da morte), onde ían aqueles que morrían por asasinato, enfermidade ou vellez.
Jörmungandr
dereita|miniatura|"Thor no bote de [[Hymir loitando coa serpe de Midgard" (1788) de Henry Fuseli.]] miniatura|dereita|"The children of Loki" (1920) de [[Willy Pogany.]] Na mitoloxía nórdica, Jörmungandr é unha gran serpe filla do deus Loki e a xigante Angur. Era irmá do lobo Fenrir e da deusa Hela. Os Æsir comprenderon que Jörmungandr sería moi perigosa para a humanidade así que foi guindada nas augas que rodean Midgar. A serpe creceu tanto que era capaz de rodear a Terra e agarrar a súa propia cola (ver Uróboros). Durante o Ragnarök morrerá a mans de Thor, non sen antes envelenar ó deus do trono que morrerá instantes despois.
Biafra
Biafra foi o nome que tomou a rexión sueste da Nixeria ao proclamar a súa independencia o 30 de maio de 1967. A rexión foi novamente incorporada a Nixeria o 15 de xaneiro de 1970.
No intre da súa constitución, o estado biafreño ocupaba uns 76.400 km² e estaba habitado por uns 13 millóns de persoas, a metade deles pertencentes á etnia ibo (tamén coñecidos como igbos e iboleses). Recibiu o seu nome da baía de Biafra, que Nixeria renomeou posteriormente co nome de baía de Bonny.
Historia
Biafra foi recoñecida por cinco países: Gabón, Haití, Costa do Marfil, Tanzania, e Zambia. Outras nacións mostraron apoio a Biafra sen recoñecela oficialmente. Así, Francia, Portugal, Rodesia e Suráfrica proveron asistencia militar e financeira. Israel subministrou a Biafra as armas capturadas na Guerra dos Seis Días. Porén, o apoio clandestino de Suráfrica (que practicaba o apartheid) e Portugal (que mantiña colonias no continente) disuadiu a máis Estados africanos, que doutro xeito poderían apoiar a causa biafreña.
esquerda|miniatura|300px|Mapa de Biafra Inicialmente Nixeria respondeu cun bloqueo económico, pero o 6 de xullo de 1967 comezou a levar tropas á zona. Tras algúns éxitos iniciais por parte do novo Estado, como a ocupación da rexión do oeste medio de Nixeria en xullo e agosto, as tropas federais nixerianas invadiron a zona e iniciaron unha guerra de exterminio na que levaron a iniciativa e reconquistaron progresivamente o territorio, mentres as biafreñas limitábanse a contraatacar. O avance nixeriano obrigou a que a capital biafreña fose transferida de Enugu, primeiro a Aba, cara a finais de ano a Umuahia e finalmente a Owerri en 1969.
Antes de 1970 Biafra quedara arrasada pola guerra e necesitaba alimentos urxentemente. En medio do afundimento económico e militar, Ojukwu fuxiu do país, e o resto do territorio da República foi reincorporado a Nixeria.
O conflito puido cobrar a vida de entre 800.000 e un millón de persoas (algunhas fontes falan dun millón e medio), a maioría delas vítimas da fame e das enfermidades. O feito de que poder soster a guerra durante tres anos, dado o nivel de subdesenvolvemento de ámbolos dous contendentes, só foi posible mercede á internacionalización do conflito e á posterior intervención das grandes potencias mundiais en apoio dunha ou outra facción. A propia secesión foi alentada en gran medida por intereses estranxeiros en territorio biafreño, centrados na súa riqueza mineira, principalmente petróleo.
Miscelánea
O himno nacional de Biafra utilizaba a melodía do poema sinfónico de Jean Sibelius Finlandia.
Este conflito inspirou ó músico Jello Biafra, cantante dos Dead Kennedys, para a elección do seu nome artístico.
José Manuel Roma Hermida
José Manuel Roma Hermida, nado en Paradela (Meis) en 1900 e finado en Liñares o 9 de abril de 1974, foi un político galego.
Traxectoria
Coa proclamación da II República formou parte da comisión xestora. Na primeira corporación republicana foi concelleiro. Militante do Partido Republicano Radical, en 1934 foi elixido alcalde de Meis. Logo do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi desterrado ao Porriño. En 1945 era membro da Hermanda Sindical de Labradores y Ganaderos San José. En 1955 afiliouse a Falange Española Tradicionalista y de las JONS Volveu ser alcalde Meis durante o franquismo en dúas ocasións.
Vida persoal
Casou con Encarnación Giráldez e foi pai de Antonio Roma Giráldez.
Rafael Alonso (homónimos)
Rafael Alonso pode referirse a:
Alforfa
Para a planta cultivada forraxeira chamada alforfa, véxase artigo alfalfa.
A alforfa (Trigonella foenum-graecum) é unha planta fabácea, planta con flor, anual de entre 20 e 50 cm de altura con follas compostas de tres partes oblongas.
Florece en primavera. As súas follas son vilosas, as flores brancas e o froito é unha vaíña longa con sementes amarelas, duras e de aroma agradábel.
Usos
O uso desta planta nas actividades humanas é moi antigo, sábese que era unha das plantas empregadas polos exipcios nos procesos de embalsamado (talvez polo seu peculiar aroma). Os usos desta planta foron moi diversos e pode dicirse que acompaña a humanidade desde os seus comezos. Un exemplo disto último pode encontrarse na interconexión do árabe no que a alforfa exprésase mediante a palabra hulba mentres que no chinés mandarín a palabra é hu lu ba.
Culinario
Debido ás calidades aromáticas da alforfa emprégase como especia na cociña dalgúns países e no seu uso culinario tómanse tanto as follas como as sementes procedentes do seu froito en forma de vaiña e que adoita conter entre dez e vinte sementes, cun aspecto duro e cadrado.
As sementes na gastronomía da India tómanse desecadas enteiras e ás veces lixeiramente torradas para realzar o seu sabor, ou moídas, pero para iso hai que poñelas en remollo antes. O emprego das sementes enteiras son un dos ingredientes da halawa. As sementes hai que usalas con moderación xa que ten un lixeiro sabor amargo, non obstante se se torran, débese facer con precaución xa que se se pasan potenciase o amargor.
As follas verdes en Tailandia son tomadas crúas en ensaladas. No Iemen empréganse as follas como condimento principal no prato denominado saltah. A alforfa emprégase na cociña de Irán na receita do qormeh sabzi.
Medicina
Na medicina tradicional asocióuselle a propiedade de facilitar a dixestión, é ideal no tratamento de sinusites, conxestión pulmonar, reduce a inflamación e combate as infeccións (http://www.theepicentre.com/Spices/fenugree.html). A semente da alforfa úsase amplamente como galactogogo (axente produtor de leite) por nais lactantes. Asociouse tamén co incremento do tamaño de mamas. Pódese encontrar en presentación de cápsulas en tendas nutricionais (http://commons.wikimedia.org/wiki/Trigonella_foenum-graecum). Tamén incrementa o apetito e úsase no tratamento da anorexia, posúe tamén un efecto anabólico pola súa composición química, aumentando, a masa corporal, o apetito, a saúde mental e mellorar os ciclos de sono.
Os suplementos de alforfa demostraron reducir os niveis de colesterol, triglicéridos e lipoproteínas de baixa densidade en persoas, así como en modelos experimentais de hipercolesterolemia e hipertrigliceridemia (Basch et al., 2003). Algunhas probas en humanos demomstraron que os efectos antidiabéticos das sementes de alforfa aminoran moitos dos síntomas asociados con diabetes tipo I e II, tanto en humanos como en modelos animais (Bash et as., 2003; Sinnivas, 2005). A alforfa encóntrase comercialmente en forma encapsulada e recoméndase como suplemento dietético para o control da hipercolesterolemia e diabetes na medicina alternativa.
Ciencias ocultas
As ciencias ocultas, na súa acepción literal, é o nome co que se coñecen a unha serie de crenzas e prácticas mistéricas que dende a antigüidade pretenden penetrar e dominar os segredos da natureza e desenvolver os poderes ocultos do ser humano. Teñen un grande interese para antropólogos, historiadores, filósofos e psicólogos.
Tamén pode entenderse por ciencias ocultas algún certo tipo de literatura caracterizada polo gusto polo misterio, a transcendencia espiritual ou as explicacións alternativas. Existen editoriais e librarías especializadas neste tipo de literatura que versa sobre temas moi variados cuxo denominador común son, ás veces, temáticas que se fan famosas e, outras, a demanda do público. Estes son asuntos que sucitaron a curiosidade do público dende fai moito tempo.
Baixo esta perspectiva, o termo «ciencias ocultas» sería en realidade unha etiqueta pouco descritiva, imposta polas regras do comercio editorial antes que por unha clasificación adecuada sobre o seu contido.
Ao longo da historia, a Igrexa católica combateu estas prácticas sinalándoas como produtos do demo, surxidas co propósito de apartar aos homes da fe, se ben agora os escépticos as atacan de forma máis ou menos crítica. En todo caso tratan de responder á incerteza e curiosidade que o ser humano sente polo descoñecido ou polo seu desexo de transcendencia espiritual. Neste sentido, é importante recalcar que parte destas crenzas aluden ao paganismo, razón pola cal a igrexa foi unha das súas principais detractoras.
Exemplos de ciencias ocultas
Véxase tamén: Ocultismo
Entre os exemplos máis importantes das ciencias ocultas desenvolvidas na antigüidade, pódense mencionar as seguintes:
As ciencias ocultas e o New Age
Véxase tamén: Nova era
Dentro do movemento denominado New Age, destaca o interese polo conxunto de diversas crenzas e de prácticas que non necesariamente exclúen o interese polas anteriores. As ideas reformuladas polos seus partidarios adoitan relacionarse coa menciña holística, as menciñas alternativas ou tradicionais e o misticismo. Tamén se inclúen numerosas ciencias ocultas e pseudociencias, perspectivas xerais sobre a historia, a relixión, a espiritualidade, estilos de vida e certos tipos de música. Algúns dos temas relacionados son:
Åge Hareide
Åge Fridtjof Hareide, nado o 23 de setembro de 1953 en Hareid, é un ex xogador e adestrador de fútbol noruegués.
Como adestrador, gañou títulos en todos os países escandinavos, En Suecia co Helsingborgs IF en 1999 e co Malmö FF en 2014, en Dinamarca co Brøndby en 2001–02 e na súa Noruega natal co Rosenborg en 2003. Hareide estivo á fronte da selección nacional norueguesa desde 2003 a 2008 e da de Dinamarca desde 2016.
Traxectoria
Durante a súa carreira profesional como xogador formou parte do Hødd, Molde, Manchester City e Norwich City e xogou coa selección norueguesa desde 1976 a 1986, logrando cinco goles en 50 partidos.
Noruega
Hareide converteuse en seleccionador da selección nacional norueguesa a finais de 2003 en substitución de Nils Johan Semb. O de 8 de decembro de 2008, despois de fracasar en torneos internacionais e dun mal inicio nas cualificacións para o Mundial de Fútbol Suráfrica 2010 Hareide cesou como adestrador nacional.
Viking
O 10 de xuño de 2009 anunciouse que adestraría ao equipo sueco Örgryte IS e o 1 de decembro de 2009 deixouno para adestrar o FK Viking, de Stavanger para substituír a Uwe Rösler. Tras a cesación de Egil Østenstad como director deportivo do Viking, Hareide asumiu o seu posto en setembro de 2011 e Josep Clotet quedou como adestrador na tempada 2012. O Viking acabou o noveno na primeira tempada de Hareide en 2010, e décimo primeiro en 2011. Co equipo colocado en décima posición o 9 de xuño de 2012, o club destituíuno por mor dos malos resultados.
Helsingborg
Logo da dimisión de Conny Karlsson do Helsingborgs o club contratou a Hareide, con quen xa gañara a Allsvenskan en 1999.
Malmö FF
O 9 de xaneiro de 2014 converteuse en adestrador do Malmö FF, onde logrou o éxito na defensa do seu liderado na Allsvenskan e cualificarse para a Liga de Campións da UEFA 2014-15 na súa primeira tempada á fronte do equipo, tamén recibiu o premio ao adestrador do ano da Allsvenskan e foi candidato ao adestrador do ano da Svenska idrottsgalan.
Dinamarca
O 10 de decembro de 2015 anunciouse que Hareide ía ser o novo adestrador da selección danesa de fútbol en substitución de Morten Olsen, desde o 1 de marzo de 2016.
Pazos, Andeiro, Cambre
Pazos é un lugar da parroquia de Andeiro no concello coruñés de Cambre, na comarca da Coruña. Segundo o padrón municipal (INE 2016) ten 72 habitantes (36 homes e 36 mulleres).
Web semántica
A Web semántica ten como obxectivo crear un medio universal para o intercambio de información baseado en representacións do significado dos recursos da Web, dun xeito intelixible para as máquinas. Con iso preténdese ampliar a interoperabilidade entre os sistemas informáticos e reducir a mediación de operadores humanos nos procesos intelixentes de fluxo de información. O precursor da idea, Tim Berners-Le, membro fundador do W3C, esfórzase en que a súa proposta da Web semántica sirva para ampliar a capacidade da World Wide Web mediante estándares, linguaxes de marcado e outras ferramentas aplicables ao seu tratamento.
Relación coa World Wide Web
Na actualidade, a World Wide Web está baseada principalmente en documentos escritos en HTML, unha linguaxe de marcas que serve para crear hipertexto en Internet. HTML é válido para adecuar o aspecto visual do documento e incluír obxectos multimedia no texto (imaxes, esquemas de diálogo etc.). Pero dá poucas posibilidades para categorizar os elementos que configuran o texto máis aló das típicas funcións estruturais, como sucede con outras linguaxes de maquetación (tipo LaTeX).
HTML permite mediante unha ferramenta de visualización (como un navegador web ou un axente de usuario) mostrar por exemplo un catálogo de obxectos en venda. O código HTML deste catálogo pode explicitar aspectos como "o título do documento" é Ferretería Acme; pero non hai forma de precisar dentro do código HTML se o produto M270660 é unha "batería Acme", cun "prezo de venda ao público" de 200 €, ou se é outro tipo de produto de consumo (é dicir, é unha batería eléctrica e non un instrumento musical, ou un pucheiro). O único que HTML permite é aliñar o prezo na mesma fila que o nome do produto. Non hai forma de indicar "isto é un catálogo", "batería Acme" é unha batería eléctrica, ou "200 EUR" é o prezo. Tampouco hai forma de relacionar ambos datos para describir un elemento específico en oposición a outros similares no mesmo catálogo.
A Web semántica ocuparase de resolver estas deficiencias. Para iso dispón de tecnoloxías de descrición dos contidos, como RDF e OWL, ademais de XML, a linguaxe de marcas deseñado para describir os datos. Estas tecnoloxías combínanse para achegar descricións explícitas dos recursos da Web (xa sexan estes catálogos, formularios, mapas ou outro tipo de obxecto documental). Desta forma o contido queda desvelado, como os datos dunha base de datos accesibles por Web, ou as etiquetas inmersas no documento (normalmente en XHTML, ou directamente en XML, e as instrucións de visualización definidas nunha folla de estilos á parte). Estas etiquetas fan posible aos xestores de contidos interpretar os documentos e realizar procesos intelixentes de captura e tratamento de información.
Compoñentes da Web semántica
Os principais compoñentes da Web semántica son as metalinguaxes e estándares de representación XML, XML Schema, RDF, RDF Schema e OWL. O OWL Web Ontology Language Overview describe a función e relación de cada un destes compoñentes da Web semántica:
A usabilidade e aproveitamento da Web e os seus recursos interconectados aumentará grazas a:
Os provedores primarios desta tecnoloxía son as URIs que identifican os recursos xunto con XML e os Espazos de nomes (namespaces). Se a isto engádese un pouco de lóxica, mediante unha RDF, ou outras tecnoloxías como os mapas temáticos e algo de razoamento baseado en técnicas de intelixencia artificial, a Web estará lista para alcanzar as aspiracións do seu inventor Tim Berners-Lee.
Edmund Burke
miniatura|200px|Edmund Burke.
Edmund Burke, nado en Dublín o 12 de xaneiro de 1729 e finado en Beaconsfield o 9 de xullo de 1797) foi un escritor, filósofo e político irlandés, membro do partido whig, apoiou a causa dos revolucionarios americanos e opúxose á Revolución Francesa, figura central da facción conservadora dos whigs, está considerado creador dos alicerces filosóficos do conservadorismo moderno. Considerado o pai do liberal-conservadorismo británico ou old whigs (vellos liberais), en contraposición aos new whigs (novos liberais ou liberal-progresismo) que a diferenza dos primeiros apoiaban a Revolución francesa.
Formación
Fillo de pai anglicano e nai de orixe católica convertida ao anglicanismo; educouse desde 1743 no Trinity College de Dublín. Serio, estudoso e ambicioso, como testemuñan as cartas ao seu primeiro mestre, coñecía os autores gregos e latinos, interesándose pola política, filosofía, ética e mais a estética. Graduouse en 1748 e dous anos despois marchou a Londres para cursar dereito.
Primeiras obras
En 1756 escribiu A Philosophical Enquiry into the Origin of our Ideas of the Sublime and Beautiful, onde esboza unhas teorías estéticas claramente neoclásicas, edificando o obxecto sublime arredor da estética do terror e gardando unha relación directa co poder, ao xeito absolutista do seu tempo. Tamén formula o exercicio estético do sublime preciso para exercer as emocións da ataraxia propia da condición de vida da burguesía; O libro atraeu a atención de pensadores continentais como Denis Diderot e Inmanuel Kant. En 1757 deu ao prelo a primeira parte de Abridgement of the History of England, e en 1759 comezou a publicar o Annual Register.
Activismo político
Foi secretario privado de William Gerard Hamilton, o secretario xefe do Lord Tenente de Irlanda e desde 1765 do primeiro ministro inglés Charles Watson-Wentworth. En 1766 entrou na Cámara dos Comúns, onde salientou polas facultades oratorias e a fondura do seu pensamento, defendendo posturas de cariz liberal, como as reinvindicacións das colonias americanas, a liberdade de comercio ou a oposición á persecución dos católicos.
Ocupouse das cuestións coloniais norteamericanas nas obras American Taxation (1774) e Conciliation with the Colonies  (1775). Entre 1762 e 1765 interesouse pola cuestión da India.
En 1773 foi a París, onde coñeceu a María Antonieta e na tertulia de Julie de Lespinasse, aos enciclopedistas. Esta viaxe acentuou as súas ideas conservadoras, que se decantaron polo consuetudinarismo, converténdose no máis moderado dos liberais. Foi Paymaster en 1783 no goberno Portland e ao ano seguinte tras a vitoria de Pitt, reduciu as súas actividades políticas.
Reflexións sobre a Revolución francesa
En 1787 presentouse na cámara a acusación contra Hastings, e deu inicio o proceso contra el. Por entón aumentaron as súas diverxencias con Charles James Fox, acentuadas en febreiro de 1790 ao publicar Reflections on the Revolution in France (1790). Burke, tenaz opositor desa revolución, discordaba profundamente con Fox e nesa obra na que inaugura a súa denomidada 'epistemoloxía da política', un modelo de empirismo político, rexeitaba o escaso respecto pola tradición legal consuetudinarista dos novos principios legais emanados da Revolución Francesa, que lle semellaban abstractos de máis e desconsiderados cós casos individuais.
Polémica cos naturalistas
Os teóricos da revolución democrática reaccionaron contra esta obra, e o 6 de maio de 1791 tivo lugar a ruptura definitiva. Burke saíu do partido whig, pero a declaración de guerra a Francia en 1792 afortalou a súa postura. En xullo de 1794 retirouse do parlamento e en 1796 redactaba On a Regicide Peace en protesta contra os rumores sobre negociacións de paz con Francia.
Juscelino Kubitschek, Santa Maria
Juscelino Kubitschek é un barrio brasileiro da cidade de Santa Maria, Río Grande do Sur. O barrio está situado no distrito de Sede.
Vilas
O barrio ten as seguintes vilas: Conjunto Habitacional Santa Marta, Juscelino Kubitschek, Vila Caramelo, Vila Jóquei Clube, Vila Martelet, Vila Prado, Vila Rigão.
Taki Inoue
Takachiho "Taki" Inoue (井上 隆智穂 Inoue Takachiho, ), nado en Kobe o 5 de setembro de 1963, é un piloto de carreiras xaponés.
Traxectoria
Competiu no British Formula Ford Championship en 1988, seguido dunha tempada en All-Japan Formula Three de 1989 a 1993 e unha tempada no campionato International Formula 3000 en 1994.
Fórmula Un
thumb | left | O danado coche de Inoue é remolcado aos boxes despois do seu estraño accidente de práctica no [[Gran Premio de Mónaco de 1995]].
Participou en 18 carreiras de Gran Premio de Fórmula Un, realizando a súa primeira aparición o 6 de novembro de 1994 no Gran Premio do Xapón de 1994 con Simtek. Non logrou puntos de campionato e considerárono un piloto de pago.
É lembrado por dous estraños incidentes durante a condución do Footwork en. O primeiro ocorreu despois dunha sesión de práctica en Mónaco, cando o seu coche parado era remolcado de volta aos boxes foi golpeado por un coche de seguridade, pilotado por Jean Ragnotti, o que provocou que saíse disparado contra as barreiras, aínda que Inoue estaba listo para competir o día seguinte. O segundo pasou no Gran Premio de Hungría de 1995 visto en directo por televisión en todo o mundo, cando intentaba axudar aos comisarios a apagar lume do motor do seu monopraza, un coche de seguridade Tatra 623 pilotado por un comisaario o atropelou, ferindoo nunha perna, aínda que se recuperou para a seguinte carreira.
thumb | Inoue pilotando un [[Footwork Arrows | Footwork no Gran Premio do Reino Unido de 1995.]] Durante a maior parte da tempada, o seu compañeiro foi Gianni Morbidelli, pero a finais da tempada Max Papis substituíu a Morbidelli e ás veces foi superado por Inoue.
Entrando na tempada, Inoue solicitou a Tyrrell un volante, pero o equipo elixiu Ukyo Katayama co seu diñeiro de patrocinio Mild Seven de Japan Tobacco. En cambio, anunciouse que en xaneiro pilotaría para o equipo Minardi. Con todo, un dos seus patrocinadores persoais saíuse no último momento e Inoue retirouse da F1. Minardi contratou a Giancarlo Fisichella no seu lugar. Fisichella, o piloto de probas do equipo en 1995, tiña o apoio de Marlboro Italia.
Co seu patrocinio reducido, Inoue quedou fóra da Fórmula Un. Tras un breve paso polo automobilismo deportivo, retirouse das carreiras a finais de 1999 e agora xestiona pilotos no seu propio país.
Complete International Formula 3000 results
(key) (Carreiras en letra grosa indican pole position) (Carreiras en italica indican volta rápida)
Resultados completos na Fórmula Un
(Clave) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida.
Butch Vig
Bryan "Butch" Vig, nado o 2 de agosto de 1955 en Viroqua, Wisconsin, é un músico e produtor musical estadounidense, coñecido por ser o batería da banda de rock alternativo Garbage e por ter producido o álbum Nevermind de Nirvana.
Traxectoria
Vig estudou piano durante seis anos, pero, despois de ver a The Who actuar no programa de The Smothers Brothers, cambiou o seu piano por unha batería de 60 dólares.
Mudouse a Madison e matriculouse na University of Wisconsin para estudar dirección de cine, onde coñeceu a Steve Marker. Vig contribuíu coas súas composicións en bandas sonoras de películas de baixo presuposto, e mentres estaba en Madison uniuse a varias bandas de garage pop. En 1978 formou Spooner con Duke Erikson, Dave Benton, Jeff Walker e Joel Tappero. Spooner fundou o seu propio selo, Boat Records, para publicar as súas propias gravacións e as dunhas 20 bandas locais máis.
No ano 1984, Vig e Marker fundaron os Smart Studios en Madison, mentres seguía tocando a batería en Spooner pola noite e conducía un taxi polo día. Cando Spooner perdeu folgos, Vig formou unha banda chamada First Person con Marker e Phil Davis, e un proxecto paralelo chamado Fire Town con Davis e Erikson. Fire Town converteuse rapidamente na prioridade de Vig, e despois do seu primeiro álbum asinaron con Atlantic Records. Atlantic contratou ao produtor Michael Fondelli para que traballase no segundo álbum da banda. A pesar de que as sesións non foron ben e o resultado foi un fracaso, Vig aprendeu moito sobre técnicas de produción no proceso. Fire Town separouse, e Vig reformou Spooner para un último álbum antes de que se adicase á produción a tempo completo.
Carreira como produtor
Butch Vig comezou a facerse un nome no negocio da música en 1991, cando se encargou da produción dos discos Gish de The Smashing Pumpkins e Nevermind de Nirvana, o disco que os faría coñecidos en todo o mundo. Grazas ao seu traballo, Billy Corgan convidou a Butch a producir o segundo disco dos Pumpkins, Siamese Dream, editado en 1993, que foi todo un éxito tanto comercialmente como de crítica, e impulsou a carreira da banda cara o gran público. Vig tamén produciu dous aclamados álbums de Sonic Youth, o Dirty de 1992 e o Experimental Jet Set, Trash and No Star de 1994.
Vig traballou con Jimmy Eat World no seu sexto álbum, Chase This Light, editado en outubro do 2007. A súa primeira produción dunha banda inglesa foi o álbum All or Nothing de The Subways, no ano 2008. Tamén traballou con Tom Gabel de Against Me! no seu EP en solitario Heart Burns. Encargouse, xunto coa banda, do oitavo álbum de Green Day 21st Century Breakdown, aparecido no 2009.
Outro dos seus últimos traballos foi a produción dun disco da banda de rock alternativo Foo Fighters.
Garbage
No ano 1994, Vig, xunto con Duke Erikson e Steve Marker fundaron a banda Garbage. Posteriormente uniríaselles Shirlay Manson como vocalista para rematar a formación. O grupo leva editados ata a data catro álbums de estudio.
Lingua véneta
O véneto (en vén. vèneto ou Łengua vèneta) é unha lingua románica falada por máis de dous millóns de persoas, principalmente no Véneto, nordés da Italia. Os seus falantes concéntranse sobre todo naquela que antigamente era a Terraferma (Terra Firme) da República de Venecia (Véneto, parte do Trentino, Istria e Venecia Xulia). Existen minorías de falantes en Eslovenia, Croacia, Brasil e Chipilo (México). É recoñecida entre as linguas minoritarias europeas pola UNESCO (Red book on endangered languages). Aínda que sexa coñecido como un dialecto italiano, o véneto non descende da lingua italiana, senón directamente do latín, tendo a súa propia morfoloxía, sintaxe e léxico.
A lingua véneta descende do latín vulgar e foi posibelmente influenciada pola extinta lingua venética, falada na rexión entre os séculos V a.C. e I a.C., e posteriormente polas linguas dos pobos xermánicos (visigodos, ostrogodos e longobardos) que invadiron o norte da Italia no século V d.C.O 28 de marzo de 2007, o véneto foi recoñecido como lingua polo Consello Rexional Véneto coa lei de "tutela e valorizzacione della lingúa e cultura veneta", aprobada pola maioría dos partidos de goberno e oposición.
Variedades
As variantes máis importantes son:
Os falantes chámanlle venesian (veneciano) á variedade falada na cidade de Venecia, mentres que empregan a palabra vèneto para se referir a toda a lingua independentemente da variante que sexa.
Copa do Mundo de Rugby 1999
A Copa do Mundo de Rugby 1999 (IRB 1999 Rugby World Cup en inglés) foi a IV Copa do Mundo de Rugby da World Rugby. A sede foi Gales: a cerimonia de apertura, o primeiro partido e a final tivo lugar en Cardiff, aínda que a maioría dos encontros disputáronse nas outras nacións do Reino Unido, Francia e Irlanda. Tamén foi a primeira edición que se desenvolveu no profesionalismo.