cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Francisco Potel Pardal
Traxectoria
Rematou a carreira de sacerdote en 1911. En 1917 xa era coadxutor en Vilagarcía de Arousa, e foi nomeado párroco de Lestedo nas abas do Pico Sacro. Foi o responsable da construción da igrexa parroquial actual.
Traxano
Expansión cara a Oriente
miniatura|As provincias de Siria (vermello escuro) e Arabia Pétrea (vermello claro) As razóns formais da anexión do reino nabateo son inseguras, mais certas evidencias epigráficas suxiren unha operación militar, con forzas de Siria e Exipto. O que resulta claro, con todo, é que para o ano 107, establecéronse lexións romanas na rexión que rodea Petra e Bostra. Este reino dos nabateos converteuse en provincia romana co nome de Arabia Petraea, e abarcaba o sur da actual Xordania e o noroeste de Arabia Saudita. Coa anexión deste territorio asegurouse a continuidade territorial entre Exipto e as provincias asiáticas. Todo o Mediterráneo quedaba desde entón en mans dos romanos, os cales o consideraron «un lago privado», e déronlle o título de Mare Nostrum.
Francisco Potel Pardal
Traxectoria
Sendo estudante de crego publicou aos seus vinte e catro anos Costumes da terriña (199 páxinas), con prólogo de Emilio Villelga Rodríguez. Como o título indica, é un libro de prosas costumista. Non hai nada semellante a unha trama novelesca aínda que os personaxes actúen dentro da vida campesiña na que se desenvolven. Son catorce capítulos: "Ani-novo", "A morte do porco", "O entroido", "O pormeiro día de coresma", "A semana maor", "O maio", "A noite de San Xoán", "Unha tarde no rueiro", "A festa", "A espadela", "O día dos mortos", "Un casamento", "As fiadas" e "Noite boa". Dáse detallada conta dun xeito descritivo e lineal de diversos aspectos da vida rural galega, incluíndo celebracións relixiosas e pagás, costumes, traballos do campo etc.
Alcaldía-Presidencia de Ceuta
miniatura|200px|right|[[Juan Jesús Vivas, alcalde-presidente de Ceuta desde 2001.]] A Alcaldía-Presidencia de Ceuta é ostentada pola persoa encargada de liderar o Goberno de Ceuta. A súa elección realízase no Pleno da Asemblea de Ceuta, de entre os seus deputados e posteriormente é nomeado polo rei. Esta presidencia é á súa vez a alcaldía da cidade, segundo a súa Estatuto de Autonomía de Ceuta do ano 1995.
Traxano
Período de paz: as reformas
Os sete anos seguintes, Traxano gobernou como un emperador civil, pero co mesmo éxito que antes. Tolerou a incipiente relixión cristiá sempre que non se promocionase en público; construíu varios edificios novos, monumentos e estradas en Italia e a súa Hispania natal (como a Vía Traxana e a Vía Traxana Nova). Un acto destacado de Traxano foi celebrar uns xogos de gladiadores de tres meses no gran Coliseo de Roma, aínda que a data exacta descoñécese. Combinando carreiras de carros, loita con animais e loitas de gladiadores, díxose que este espectáculo sanguento deixara 11.000 mortos, na súa maioría escravos e criminais, amais dos miles de bestas feroces mortas canda eles. Atraeu a un total de cinco millóns de espectadores ao longo dos xogos.
Francisco Potel Pardal
Traxectoria
É un libro escrito nunha prosa sinxela e popular, nun bo galego da zona e rico vocabulario para o material folclórico que recolle. Así unha das palabras da obra é recollida no Portal das Palabras: Están xogando á mariola cun “peletre” feito dun cacho de tella.
Alcaldía-Presidencia de Ceuta
Este cargo está ocupado desde o 7 de febreiro de 2001 por Juan Jesús Vivas Lara.
Lista de alcaldes-presidentes
As seguintes persoas gobernaron a administración do municipio e cidade autónoma española de Ceuta como alcaldes-presidentes, desde a aprobación do seu estatuto de autonomía.
Traxano
Período de paz: as reformas
Outro acto importante foi a creación formal dos alimenta, un programa de benestar que axudaba a nenos orfos e pobres por todo o Imperio: proporcionaba fondos xerais, así como comida e educación subvencionada, que foi apoiado inicialmente polos fondos da guerra dacia, e máis tarde por unha combinación de impostos estatais e de filantropía. Favorecía ao tempo o desenvolvemento da natalidade, que caera até índices alarmantes, de maneira que se corría o perigo de que houbese escaseza de soldados. Con iso ponse en evidencia que Traxano non concentrou as súas enerxías e as do Imperio só en campañas militares e a construción de edificios públicos: tamén foi un cauteloso estadista e filántropo, interesado nas condicións de vida dos seus cidadáns e por tanto atento ás reformas sociais e políticas.
Francisco Potel Pardal
Obra
Costumes da terriña, 1911
Traxano
Período de paz: as reformas
En materia xudicial, diminuíu os tempos dos procesos, prohibiu as acusacións anónimas e mais as condenas con falta de probas sólidas ou en presenza de calquera dúbida.
En materia económica e social atopou a forma de organizar a burocracia e promulgou leis a favor da pequena propiedade campesiña, cuxa base estaba ameazada ao se estender o latifundio: Traxano favoreceu a repoboación de campesiños libres na península, investindo capitais e proporcionando aos colonos os medios para se sustentar e traballo nos campos; a cambio, os colonos investían unha parte das colleitas como pago da débeda. Este sistema, coñecido como colonato, necesitou control estatal para poder funcionar. Por unha banda, había que impedir que os recadadores de impostos depredaran aos colonos ou que os latifundistas esixisen máis do debido reducindo á miseria e a semiescravitude aos campesiños; por outra necesitaba defender aos colonos dos bandidos e os invasores que puidesen devastar as terras obrigándoos ao abandono do campo e marchar á cidade deixando as terras sen cultivar. Para evitar o declive da agricultura itálica impuxo aos senadores que investisen en Italia polo menos a terceira parte dos seus capitais. Puxo límites á emigración da península, tentando incentivar a presenza da clase social empresarial e a man de obra nunha Italia que estaba a perder a súa centralidade e que estivo a piques de se encamiñar a unha fase de decadencia. Aliviou a presión fiscal sobre as provincias, aboliu algunhas taxas que cargaban sobre os provinciais e os itálicos, creando así un tipo de "caixa de aforros popular" que concedeu préstamos aos pequenos campesiños e empresarios romanos que se beneficiaron de amplas concesións, favorecendo as primeiras cooperativas e asociacións profesionais. Cos beneficios e as rendas das reformas emprendidas, Traxano edificou colexios e orfanatos. Facendo isto, o emperador garantiu aos emperadores seguintes unha clase social dirixente hábil e capaz.
Os problemas económicos solucionábanse no campo de batalla, que tiña a dobre finalidade de establecer a paz nas fronteiras e atopar o ouro e a prata necesarios para as construcións, as reformas e para colmar o déficit económico dos emperadores precedentes. As súas prolongadas estancias na guerra exterior non impediron, pois, que Traxano levase a cabo unha intensa política interior, motivo de acesos eloxios na historiografía romana, portavoz do Senado, unha vella institución que botaba en falta o poder do que gozaba na época anterior a Augusto, durante a República. O ascenso ao poder de Traxano supuxo para os senadores a recuperación da liberdade perdida, «un tempo novo», segundo Plinio. Coa colaboración do Senado, onde instaurou o voto secreto, Traxano trazou un plan de rexeneración moral e política que tivo consecuencias na administración, a xustiza e a economía.
Guerra contra os partos
No 113, Traxano comezou unha campaña contra os partos, provocada pola decisión do rei parto Osroes de colocar a un rei monicreque inaceptable no trono de Armenia, reino sobre o cal compartiran hexemonía os dous grandes imperios desde os tempos de Nerón, uns cincuenta anos antes. Probablemente, a idea do emperador nacía tamén do seu desexo de levar a cabo as campañas que fixera Xulio César, o seu autor favorito, antes de morrer: ao norte do Danubio e contra os partos. miniatura|300px|O Imperio Romano no 116, na súa máxima extensión A primeira fase foi un completo éxito: os partos foron derrotados e Armenia, Asiria e Mesopotamia foron integradas no Imperio. Comezou por Armenia, depondo no ano 114 ao seu rei parto, Partamasiris, e convertendo Armenia en provincia romana. Logo marchou cara ao sur, entrando na propia Partia, tomando as cidades de Babilonia, Seleucia e finalmente a capital Ctesifonte no ano 116. Seguiu cara ao sur, até alcanzar o Golfo Pérsico, lamentando ser demasiado vello para seguir os pasos de Alexandre Magno e alcanzar a exótica e distante India. Foi o punto oriental máis afastado ao que chegou o Imperio romano. Non só quedou ocupada toda Mesopotamia senón que a vangarda do exército romano, dirixida por Lucio Quieto asomouse ás primeiras cadeas montañosas de Persia. Máis aló destes límites non puido proseguir, ante todo, por problemas loxísticos. A vasteza dos territorios ocupados e a presenza de bulsas de resistencia e a táctica da guerrilla con arqueiros de a cabalo, usada polos partos, puñan en perigo a conquista. En 116, Traxano, consciente das dificultades, decidiu adoptar as armas da política: depuxo ao rei parto Osroes I e puxo o seu propio gobernante monicreque, Partamaspates no trono. Por outra banda, a súa saúde comezoulle a fallar. Estivo persoalmente presente no asedio da cidade de Hatra e é posible que sufrise un golpe de calor coas elevadas temperaturas. Pouco despois, os xudeus do interior do Imperio romano rebeláronse unha vez máis, por todo Oriente Próximo: Exipto, Chipre, Cirenaica, Xudea e Mesopotamia desde o ano 115, en plena campaña contra os partos. O emperador viuse obrigado a retirar o seu exército para esmagar as revoltas. Considerouno simplemente como un contratempo pasaxeiro, pero estaba destinado a non volver nunca a mandar un exército no campo de batalla, entregando os seus exércitos orientais ao legado de alto rango e gobernador de Xudea, Lucio Quieto, quen se fixo cargo deles xunto con Marcio Turba.
As conquistas de Traxano fixeron crecer o imperio de cinco a seis millóns de quilómetros cadrados.
Aeroporto de Frankfurt-Hahn
O Aeroporto de Frankfurt–Hahn (en alemán: Flughafen Frankfurt–Hahn) é un aeroporto internacional situado a 10 km da vila de Kirchberg e 2 km de Simmern, no distrito de Rhein-Hunsrück do estado de Renania-Palatinado, no oeste de Alemaña.
A pesar do seu nome, o aeroporto atópase practicamente equidistante entre Frankfurt e Luxemburgo (a uns 120 km a cada cidade por estrada). Está máis preto das cidades alemás de Koblenz (sobre 70 quilómetros) e Maguncia (sobre 90 quilómetros). O engadido de Frankfurt ao seu nome non é unha invención das compañías de baixo custo como é o caso doutros aeroportos, Frankfurt–Hahn é o nome oficial do aeroporto.
Traxano
Construcións
Traxano foi un gran construtor, tanto en Roma como nas provincias, e moitos dos seus edificios foron obra do talentoso arquitecto Apolodoro de Damasco. Realizou construcións necesarias para facilitar a romanización e mellorar as condicións de vida dos cidadáns: reforzou a rede viaria, restaurando as principais calzadas que se expandían desde a Urbe, uníndoa co resto do imperio. Ademais, ergueu edificacións que contribuíron a perpetuar a súa memoria á vez que buscaban o embelecemento das cidades e un aumento nas posibilidades de diversión dos romanos, como teatros ou circos.
Portos
Entre as construcións que realizou cóntanse o celebérrimo Porto de Traxano hexagonal de Ostia, que unía Roma coas rexións occidentais do Imperio. A obra estivo entre as máis importantes para a cidade, que obviou así os seus problemas de aprovisionamento. Ampliou o porto de Ancona coa construción dun embarcadoiro para facilitar a navegación cara a Oriente, embarcadoiro que foi adornado mediante un arco; procurou un novo traxecto da vía Apia cara ao porto de Brindisi, que partía doutro arco edificado en Benevento. Tamén interveu nas Lagoas Pontinas.
Rede hídrica
A Traxano débese a construción doutro acueduto que aumentaba aínda máis os recursos hídricos de Roma, que estaban xa asegurados de abondo polos acuedutos construídos con anterioridade. Os labores iniciáronse no ano 109, recollendo a estrutura auga que xurdía nos montes Sabatinos, preto do lago de Bracciano (Lacus Sabatinus). A extensión da rede hídrica foi incentivada non só en Roma, senón tamén en Dalmacia, na súa nativa Hispania e en Oriente, isto é, nos climas áridos que precisaban un maior aprovisionamento hídrico. En Roma, Traxano fixo ampliar as canles subterráneas e os desaugadoiros da Cloaca Máxima para que corresen con máis eficiencia as augas de choiva e as que acababan descargando no Tíber. Tamén se reforzaron as beiras do río para evitar desbordamentos que afectasen á cidade.
Complexo monumental
miniatura|175px|Columna de Traxano. Ademais da pública basílica Ulpia, a praza, as oficinas, as bibliotecas e o templo do divino Traxano, erixiu no seu foro a Columna de Traxano como celebración das súas conquistas militares na campaña de Dacia, aínda hoxe un dos símbolos da eternidade de Roma. Ten preto de 30 metros de alta e 4 de diámetro, en orixe coloreada, no interior ten unha escaleira de caracol que leva ao cume. No exterior desenvólvese unha espiral sobre a columna, cun fresco de 200 metros de longo con máis de 2 000 figuras esculpidas en baixorrelevo. A columna estaba coroada por unha estatua do emperador, substituída no ano 1588 por unha de San Pedro, e na base colocouse a urna funeraria de ouro contendo as cinzas do defunto emperador que recibiu así a honra excepcional de ser sepultado dentro do pomerium, isto é, os muros da cidade. A urna de ouro foi collida polos visigodos no saco de Roma (410) e perdeuse o seu rastro. Para o lecer e o pracer da plebe fixo executar algúns traballos que deron a Roma o aspecto que a grandes liñas teñen todos no imaxinario común da cidade.
Fixo reconstruír e ampliar definitivamente o Circo Máximo: a estrutura fíxose así segura e contra incendios, favorecendo a construción de talleres e negocios aos seus lados. Sobre o outeiro Oppio fixo erixir grandiosas termas sobre os restos da Domus Aurea de Nerón. Sobre a beira dereita do Tíber, onde xorde o actual Castelo de Sant'Angelo fixo realizar unha área para as naumaquías, isto é, as reproducións de batallas navais.
Fóra de Italia
Os esforzos edificadores do emperador non se concentraron só na capital senón en todo o Imperio. En Exipto uniu o río Nilo co mar Vermello cunha gran canle, o río Traxano. Fundou moitas colonias por todos os lados do Imperio. Construíu pontes, entre as que destacan a ponte do Danubio, a máis longa (1 135 m), preto de Drobeta. Servía para unha dobre finalidade: por unha banda garantía unha vía de abastecemento ás lexións e, por outra, impresionaba e desanimaba aos inimigos por ser unha demostración de superioridade tecnolóxica, loxística e militar.
Tamén fixo varias na Península Ibérica: destacadamente a ponte de Alcántara sobre o río Texo e a ponte romana de Salamanca. En Galiza, Traxano construíu a ponte do Bibei, no concello da Pobra de Trives, que é unha das mellor conservadas de Galicia e a única transitada até o día de hoxe.
Legado
A diferenza doutros gobernantes apreciados ao longo da Historia, a reputación de Traxano perdurou sen menoscabo durante case dous mil anos, até a actualidade. Para estar máis próximo ao pobo romano, Traxano fixo escribir sobre a porta da súa residencia "Palatium Publicum", para que todo o mundo puidese entrar nel libremente. Adoitaba recibir, persoalmente e sen cita previa, a quen quixese conseguir del xustiza. Disto deriva outra anécdota soada: ante as protestas do seu secretario, que se queixaba de que o seu señor confiase incautamente en todo o mundo, Traxano contestoulle: "Trato a todos como eu quixese que o Emperador me tratase a min, se fose un cidadán particular".
Foi lembrado polos seus contemporáneos como un dos máis grandes emperadores, equiparable só a Augusto. Recibiu o título de Optimus Princeps ("o mellor dos príncipes") por parte do Senado, tanto polas súas conquistas, como polas súas construcións ao longo de todo o Imperio e o bo trato que tivo cos senadores. Nos séculos posteriores, tanto no Imperio romano como durante boa parte do Bizantino, cada vez que un emperador ascendía ao trono, o Senado sempre expresaba o seguinte desexo: Felicior Augusto Melior Traiano, é dicir, "que sexa máis afortunado que Augusto e mellor que Traxano", simbolizando ambos os príncipes os cumes da etapa imperial.
A cristianización de Roma deu como resultado un maior embelecemento da súa lenda: dicíase na época medieval que o papa Gregorio I, a través da intercesión divina, resucitara a Traxano de entre os mortos bautizárao na fe cristiá. Un relato disto aparece na Lenda Áurea. Entre os teólogos cristiáns medievais, como Tomé de Aquino, foi considerado como exemplo de pagán virtuoso. Tamén Dante viuno, na súa Divina Comedia, como un dos seis maiores espíritos pola súa xustiza e valor.
Romanía, país cuxos alicerces se atopan no reino dacio, conquistado por Traxano, inclúe no seu himno nacional, Esperta, romanés!, unha estrofa que fai alusión a el e di: E que nos nosos corazóns gardamos con orgullo un nome / triunfante nas batallas, o nome de Traxano! (trad. do romanés).
Adrián Campos
Adrián Campos Suñer, nado en Alzira (Valencia), o 17 de xuño de 1960, e finado o 28 de xaneiro de 2021, foi un piloto de Fórmula Un español. Participou en 21 Grandes Premios, debutando o 12 de abril de 1987, sen lograr un punto no campionato. Máis tarde dedicouse á xestión de equipos, con máis éxito. Foi o fundador do equipo de Fórmula Un Campos Meta (máis tarde coñecido como HRT), que competiu na Fórmula Un desde a tempada a.
Primeiros anos
Campos logrou o primeiro éxito nas carreiras de coches de radio control, gañando o campionato español en 1980. Cambiouse aos coches de competición un ano despois, e competiu na Fórmula 3 de 1.983 ata 1.985, terminando terceiro no Campionato Alemán de 1985. correu na Fórmula 3000 en 1986, cun modesto éxito.
Fórmula Un
miniatura|O Minardi do seu debut Logo de facer algunhas probas para Tyrrell en 1986, Campos correu nas tempadas e  de F1 para o equipo Minardi, primeiro xunto a Alessandro Nannini e logo co seu compatriota Luís Pérez-Sala. Só completou dous das 21 carreiras nas que entrou, aínda que moitos abandonos debéronse a fallas mecánicas e non a erros de condución. Con todo, estas retiradas fixéronlle perder a motivación e en 1988, foi substituído por Pierluigi Martini logo de non poder cualificar en tres carreiras consecutivas.
Logo da Fórmula Un
Campos competiu en Vehículos de Turismo de España, gañando o campionato en 1994. 1997 sería o último ano de Campos pasaría como piloto profesional. Logo dalgunhas carreiras de prototipos deportivos como o Ferrari 333SP, formou o seu propio equipo como propietario.
Escudaría
Adrián Campos como director da escudaría Campos Racing, gañou todas as competicións que disputou: as GP2 con pilotos como Giorgio Pantano, Lucas di Grassi, Sergio Hernández e Vitaly Petrov e a European F3 contando nas súas filas con Roldán Rodríguez, os irmáns Álvaro e Marco Barba, Bruno Méndez, Germán Sánchez ou Adrián Campos Jr.. En 2007 foi a primeira escudaría en seleccionar a unha muller, Natacha Gachnang, para disputar o campionato.
Logo de lograr este exitoso palmarés, o alcireño volveu de novo as súas miras á F1. O 12 de xullo de 2009, a FIA deulle un dos tres novos equipos a Campos Grand Prix, quen xunto á empresa Meta Image fundou en 2010 Campos Meta F1, pero a disparidade de métodos e obxectivos de ambos e, máis tarde, co empresario José Ramón Carabante fixo que Campos preferise dar un paso atrás e desvincularse antes que liderar un proxecto que xa non consideraba propio.
Fórmula Un
Campos seguía interesado na Fórmula Un, e considerou a compra dos activos do desaparecido equipo Super Aguri. En maio de 2009, Campos Grand Prix presentou unha opción para a tempada, , que foi un dos catro novos equipos en ser aceptado A entrada realizouse correctamente, xunto con Lotus F1, Virgin e US F1. O equipo, que pronto foi renomeado como Campos Meta, confirmou o 30 de outubro de 2009 que Bruno Senna, o sobriño de Ayrton Senna, sería un dos pilotos na grella de.
En febreiro de 2010, co equipo Campos loitando financeiramente, completou un acordo de rescate polo que o accionista José Ramón Carabante asumiu o control total do equipo. Como parte da reestruturación, Campos foi substituído como director do equipo por Colin Kolles. O equipo pasou a chamarse Hispania Racing (ou HRT F1), con Campos no papel de vicepresidente executivo.
Resultados completos na fórmula 3000
(key) (Carreiras en negra indican pole position; carreiras en italica indican volta rápida.)
PSV
As iniciais PSV poden referirse a:
Ronald Reagan UCLA Medical Center
O Ronald Reagan UCLA Medical Center é un hospital localizado no campus da Universidade de California, Os Ánxeles nos Ánxeles.
Perieco
Crese que os periecos eran os habitantes das cidades costeiras e dalgúns asentamentos terra dentro de Laconia conquistados polos espartanos, pero non reducidos á condición de ilotas. Eran persoas libres que gozaban de certos dereitos, excepto dos políticos.
Condicións de vida
Vivían e cultivaban as súas terras en asentamentos sometidos á autoridade de Esparta, afastados do núcleo central espartano en torno ao río Eurotas, onde se situaban os klêros (parcelas propiedade de cidadáns), cultivados polos ilotas. De aí deriva o nome, posto que periecos significa que viven ao redor de (provén de περί: ao redor de, e οἴκος -pronunciado «oikos»-: casa); é dicir, ao redor de Esparta. En efecto, moraban na costa e en zonas montañosas de Laconia.
A terra onde habitaban era alleábel: susceptíbel de compra e venda, pois non pertencía ao estado. Segundo fose a localización dos asentamentos variaban as súas actividades. As principais eran a artesanía e o comercio, daquela a agricultura e a gandaría. Inclusive podían participar nos Xogos Olímpicos e posuír escravos.
Obrigacións
Aos individuos desta clase social, o Estado impúñalles varias obrigacións, fundamentalmente no servizo militar: debían proporcionar continxentes de hoplitas, que combatían xunto aos espartanos, aínda que en unidades separadas. Tamén integraban a tripulación da escasa mariña espartana e o persoal de manufactura dalgúns artigos. Así mesmo estaban suxeitos a pago de tributos (os mesmos que achegaban os cidadáns espartanos).
Non podían casar con espartanas. Non se atopa rexistrada algunha rebelión ou sublevación protagonizada por periecos. Por iso inférese que a súa posición no Estado espartano era levadía.
Vivían en comunidades de organización autónoma en Laconia, ao redor dos lugares ocupados polos espartiatas, en Cinura, na illa de Citera e en Mesenia. Incluso podían desempeñar cargos de importancia e responsabilidade, como o perieco Diníada, que aparece ao mando dunha embarcación da frota peloponesia. Probabelmente eran descendentes de poboacións locais sometidas polos dorios.
George Eastman
George Eastman, nado o 12 de xullo de 1854 en Waterville (Nova York) e finado o 14 de marzo de 1932, foi o fundador da Eastman Kodak Company e inventor do rolo de película, que substituíu á placa de cristal, co cal conseguiu poñer a fotografía a disposición das masas. O rolo de película sería tamén algo básico para a invención do cinema, xa que o seu uso atopábase nas creacións dos pioneiros do cine como Thomas Edison, os Irmáns Lumière e Georges Méliès.
Traxectoria
O 4 de setembro de 1888 Eastman rexistrou a marca Kodak e recibiu unha patente para a súa cámara que usaba o rolo de película. Ese mesmo ano lanza ao mercado a cámara Kodak 100 Vista, que utilizaba carretes de 100 fotos circulares e para cuxa campaña de promoción acuñou a frase «Vostede aperta o botón, nós facemos o resto». O máis importante é que a partir deste momento xa non se requirían grandes coñecementos en fotografía ou na utilización de produtos químicos.
Esta cámara vendíase xa cargada e lista para realizar as fotos. Unha vez usada, devolvíase á casa que extraía o carrete, revelaba as fotos e devolvíaas xunto á cámara xa cargada. Os prezos eran moi económicos, uns 25$ a cámara cargada e o carrete cargado e revelado só custaba 10$. Isto supuxo que o uso da fotografía púidose estender a toda a poboación, é xa que logo o momento da popularización da fotografía.
É nestes anos cando xorde a fotografía de afeccionado tal e como a coñecemos na actualidade.
Eastman, de carácter complexo, fíxose multimillonario grazas ás súas innovacións, investindo grandes sumas de diñeiro en diferentes obras benéficas. Con todo, a súa inestabilidade psíquica levoulle ao seu suicidio. Deixou unha nota na que poñía:
Go Ah-sung
Go Ah-sung, nada en Seúl o 10 de agosto de 1992, é unha actriz surcoreana. Comezou a súa carreira como actriz infantil, e posteriormente actuou en The Host. Go tamén protagonizou o drama Master of Study (2010), Snowpiercer (2013) e Thread of Lies (2014).
Ecgberht de Kent
Por Ecgberht de Kent coñecemos dous reis de Kent.
Felgueiras de Arriba, San Xurxo de Moeche, Moeche
Felgueiras de Arriba é un lugar da parroquia de San Xurxo de Moeche no concello Coruñés de Moeche na comarca de Ferrol. Tiña 3 habitantes no ano 2008 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 1 home e 2 mulleres, o que supón unha diminución con relación ao ano 1999 cando tiña 4 habitantes.
Función holomorfa
right|miniatura|Malla rectangular (arriba) e a súa imaxe mediante unha aplicación conforme f (abaixo) En matemáticas, unha función holomorfa é unha función complexa dunha ou máis variables complexas que é diferenciable nunha veciñanza en cada punto do seu dominio. A existencia dunha derivada complexa á unha condición moi forte, xa que implica que calquera función holomorfa é realmente infinitamente diferenciable e igual á súa propia serie de Taylor. As funcións holomorfas son o obxecto fundamental da análise complexa.
Aínda que o vocábulo función analítica adoita empregarse de xeito intercambiable con "función holomorfa", a palabra "analítica" defínese nun sentido amplo para denotar calquera función (real, complexa ou máis xeral) que pode ser escrita como serie de potencias converxentes nunha veciñanza de cada punto do seu dominio. O feito de que toda función holomorfa é unha función analítica complexa e viceversa, é un teorema fundamental da análise complexa.
As funcións holomorfas ás veces son denominadas funcións regulares. Unha función holomorfa cun dominio que é o plano complexo chámase función enteira. A expresión "holomorfa nun punto z0" significa non só diferenciable z0, senón diferenciable dentro dunha veciñanza de z0 no plano complexo.
Definition
miniatura|A función é non complexa-diferenciable no cero, porque como se amosa arriba, o valor de  varía dependendo da dirección á que se achega ao cero. Ao longo do eixe real, f equivale á función g(z) = z e o límite é 1, mentres que ao longo do eixe imaxinario, f equivale a h(z) = −z e o límite é −1. Outras direccións dan lugar a outros límites. Dada unha función complexa f dunha variable complexa, a derivada de f nun punto z0 no seu dominio está definida polo límite
Isto é o mesmo que a definición de derivada para funcións reais, agás que todas as cantidades son complexas. En particular, o límite tómase cando o número complexo z se aproxima a z0, e debe de ter o mesmo valor para cada sucesión de valores complexos para z que se aproxime a z0 no plano complexo. Se o límite existe, dise que f é complexa-diferenciable en z0. Este concepto comparte varias propiedades coa diferenciabilidade real: é linear e segue a regra do produto, do cociente e da cadea.
Se f é complexa diferenciable en cada punto z0 nun conxunto aberto U, dise que f é holomorfa en U. Dise que f é holomorfa no punto z0 se é holomorfa nalgunha veciñanza de z0. Dise que f é holomorfa nalgún conxunto non aberto A se é holomorfa nun conxunto aberto que contén A.
A relación entre diferenciabilidade real e complexa é a seguinte: se unha función complexa f(x + i y) = u(x, y) + i v(x, y) é holomorfa, entón u e v teñen derivadas primeiras parciais con respecto a x e y, e satisfai as ecuacións de Cauchy–Riemann:
ou, equivalentemetne, a derivada Wirtinger de f con respecto ao conxugado complexo de z é cero:
que equivale a dicir que f é independente funcionalmente do conxugado complexo de z.
Terminoloxía
A palabra "holomorfa" foi introducido por dous estudantes de Cauchy, Briot (1817–1882) e Bouquet (1819–1895), e deriva do grego ὅλος (holos) que quere dicir "enteiro", e μορφή (morphē) que significa "forma" ou "aparencia".
Propiedades
Como a diferenciación complexa é linear e segue as regras do produto, do cociente e da cadea, as sumas, produtos e composicións de funcións holomorfas é holomorfa, e o cociente de dúas funcións holomorfas é holomorfa se o denominador non é cero.
Se se identifica C con R2, entón as funcións holomorfas coinciden coas funcións en dúas variables con derivadas primeiras continuas que solucionan as ecuacións de Cauchy–Riemann, un conxunto de dúas ecuacións en derivadas parciais.
Todas as funcións holomorfas poden separarse nas súas partes reais e imaxinarias, e cada unha desas é unha solución da ecuación de Laplace sobre R2. Noutras palabras, de expresarse unha función holomorfa f(z) como u(x, y) + i v(x, y) ambas as u e v son funcións harmónicas, onde v é o conxugado harmónico de u.
O teorema integral de Cauchy implica que a integral de liña de cada función holomorfa ao longo dun lazo desaparece:
Aquí γ é un camiño rectificable nun subconxunto aberto simplemente conexo U do plano complexo C cun punto inicial que é igual ao punto final e f : U → C é unha función holomorfa.
A fórmula integral de Cauchy afirma que toda función holomorfa nun disco está completamente determinado polos seus valores na fronteira do disco. Ademais: se se supón que U é un subconxunto aberto de C, f : U → C é unha función holomorfa e o disco pechado D = {z : ≤ r} está contido completamente en U. Sexa γ o círculo que forma a fronteira de D. Entón para cada a no interior de D:
onde a integral de contorno tómase no sentido contrario ás agullas do reloxo.
A derivada f′(a) pode escribirse como integral de contorno empregando a fórmula de diferenciación de Cauchy:
para cada lazo simple enrolado unha vez arredor de a, e
para lazos positivos infinitesimais γ arredor de a.
Todas as funcións holomorfas son analíticas. É dicir, unha función holomorfa f ten derivadas de calquera orde en cada punto a do seu dominio, e coincide coa súa propia serie de Taylor en a nunha veciñanza de a. De feito, f coincide coa súa serie de Taylor en a en calquera disco centrado nese punto dentro do dominio da función.
Dende un punto de vista alxébrico, o conxunto de funcións holomorfas dun conxunto aberto é un anel conmutativo e un espazo vectorial complexo. De feito, é un espazo vectorial topolóxico localmente complexo coa seminorma sendo o supremo dos subconxuntos compactos.
José Antonio Trillo Torres
José Antonio Trillo Torres, nado en Santiago de Compostela en 1936, foi un avogado e político galego.
Traxectoria
Licenciado en Dereito en 1958. Foi avogado e asesor xurídico de COREN e Caixa Galicia. Foi elixido deputado do Congreso por UCD pola provincia de Ourense na lexislatura constituínte (1977-1979). Volveu ser elixido deputado na I lexislatura (1979-1982). Pertenceu a Coalición Galega. Foi conselleiro político da Xunta Preautonómica de Xosé Quiroga Suárez.
Función holomorfa
Propiedades
Dende unha perspectiva xeométrica, a función f é holomorfa en z0 se e só se a súa derivada exterior df nunha veciñanza U de z0 é igual a f′(z) dz para algunha función continua f′. Séguese a partir de
que df′ tamén é proporcional a dz, implicando que a derivada de f′ é ela mesma holomorfa e así que f é infinitamente diferenciable. De xeito semellante, o feito de que d(f dz) = f′ dz ∧ dz = 0 implica que calquera función f que é holomorfa sobre a rexión simplemente conexa U tamén é integrable sobre U. (Para un camiño γ de z0 a z contido completamente en U, defínese
Exemplos
Todas as funcións polinómicas en z con coeficientes complexos son holomrfas sobre C, como o seno, o coseno e a función exponencial. (De feito, as funcións trigonométricas poden definirse a partir da función exponencial empregando a fórmula de Euler). A rama principal da función logaritmo complexo é holomorfa sobre o conxunto C ∖ {z ∈ R : z ≤ 0}. A función raíz cadrada pode definirse como
e é polo tanto holomorfa en calquera lugar onde está o logaritmo log(z). A función 1/z é holomorfa en {z : z ≠ 0}.
Como consecuencia das ecuacións de Cauchy–Riemann, unha función real holomorfa debe ser constante. Polo tanto, o valor absoluto de z, o argumento de z, a parte real de z e a parte imaxinaria de z non son holomorfas. Outro exemplo típico de función continua que non é holomorfa é o conxugado complexo.
Varias variables
A definición dunha función holomorfa xeneralízase a varias variables complexas dun xeito directo. Se D denota un subconxunto aberto de Cn, e sexa f : D → C. A función f é analítico nun punto p de D se existe unha veciñanza aberta de p en que f é igual á serie de potencias converxente en n variables complexas. Defínese f como holomorfas se é analítica en cada punto do seu dominio. O lema de Osgood demostra que para unha función continua f, isto é equivalente a que f sexa holomorfa en cada variable separadamente (significando que se algunha n − 1 coordenadas son fixas, entón a restrición de f é unha función holomorfa para o resto das coordenadas). O teorema de Hartog, moito máis profundo demostra que a hipótese do continuo é innecesaria: f é holomorfa se e só se é holomorfa para cada variable separadamente.
Máis xeralmente, unha función de varias variables complexas que é cadrada integrable sobre todos os subconxuntos compactos do seu dominio é analítica se e só se satisfai as ecuacións de Cauchy–Riemann no sentido das distribucións.
As funcións de varias variables complexas son en certas formas básicas máis complicadas que as funcións dunha variables complexa. Por exemplo, a rexión de converxencia dunha serie de potencias non é necesariamente unha bóla aberta; estas rexións son os dominios de Reinhardt, os exemplos máis simples dos cales é o polidisco. Porén, tamén teñen algunhas restricións fundamentais. A diferenza das funcións dunha variables complexa, os dominios posibles sobre os que hai funcións holomorfas que non poden ser estendidas a dominios máis grandes son altamente limitados. Estes conxuntos chámanse dominios de holomorfía]].
Castiñeiro (homónimos)
Botánica
As árbores:
Toponimia
O topónimo Castiñeiro pode referirse a:
Josef Peters
Josef Peters, nado en Düsseldorf o 16 de setembro de 1914 e finado na mesma cidade o 24 de abril de 2001, foi un piloto de automobilismo alemán.
Traxectoria
Participou nun Gran Premio do Campionato do Mundo de Fórmula Un, o 3 de agosto de 1952. Non conseguiu rematar, sen lograr puntos de campionato.
Resultados Completos na Fórmula Un
(Chave) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida.
Circo romano
thumb|300px|O sitio do antigo [[Circo Máximo na actual Roma]] miniatura|300px|[[Carreira de carros por Albert Kuhn (1913).]]
O circo romano (do latín significa "círculo") é un gran local ao aire libre onde os romanos realizaban espectáculos, con chanzos para os espectadores. Foi unha das instalaciones máis importantes das cidades romanas. Xunto co teatro e mailo anfiteatro, forma a tríade de grandes instalacións destinadas a divertir o pobo. Inspirado nos hipódromos e estadios gregos, porén de medidas moito maiores ca estes, o circo romano estaba destinado a carreiras, espectáculos, e representacións, que conmemoraban os acontecementos do Imperio.
O circo romano é un recinto moi alongado con remates circulares nos extremos, tendo globalmente unha forma oval. No centro, arrodeada de bancadas xeralmente en pedra, estaba a arena (en latín hārēna), moi alongada e partida en dous pola espiña (en latín spina), un valado baixo e illado coroado de obeliscos, estatuas e outros enfeites semellantes. A espiña formaba sobre a arena dúas vías por onde corrían as bigas e cuadrigas. En cada un dos extremos da espiña había un piar cónico denominado meta (en latín meta). Os contadores de voltas adoitaban ser ovos de pedra ou estatuetas de golfiños.
Segundo Edward Gibbon, no capítulo XXXI da súa obra The History of the Decline and Fall of the Roman Empire, o pobo romano, a principios do século V:
Deseño arquitectónico
A franxa mediana central chamábase espina e normalmente presentaba columnas ornamentadas, estatuas e obeliscos conmemorativos. Os puntos de inflexión en cada extremo da espina adoitaban marcarse por postes cónicos, chamados metae (singular: meta).
A superficie de actuación do circo estaba normalmente rodeada de asentos ascendentes ao longo dos dous lados rectos e ao redor do extremo curvo, aínda que ás veces había interrupcións nos asentos para facilitar o acceso ao circo ou aos asentos, ou para proporcionar plataformas especiais de observación para dignatarios e funcionarios. Un circo, o de Antinoópolis (Exipto), amosa un espazo diferenciado duns 50 m entre os carceres e o inicio do asento ascendente onde aparentemente non hai ningunha estrutura. Isto parece ser unha excepción.
Kodak
Eastman Kodak Company é unha compañía multinacional dedicada ao deseño, produción e comercialización de equipamento fotográfico. A actual empresa ten a súa antecedente na Eastman Dry Plate Company fundada polo inventor George Eastman e o home de negocios Henry Strong en 1881.
Circo romano
Deseño arquitectónico
A gran maioría dos circos encaixan na descrición anterior. Os que non presentan dúas variacións diferentes: o de Emerita Augusta (Mérida, España), onde o extremo carceres é substituído por un extremo 'recto' lixeiramente curvado unido aos lados rectos dos asentos ascendentes polas esquinas redondeadas dos asentos ascendentes, e uns poucos nos que o extremo carceres é substituído por un segundo extremo semicircular para producir unha area de forma ovalada. Estes últimos circos son normalmente pequenos (Nicopolis (Grecia) e Aphrodisias (Turquía)), e probablemente deberían considerarse estadios.
Kodak
Ten a súa sede na cidade de Rochester, no estado de Nova York, nos Estados Unidos.
Circo romano
Deseño arquitectónico
Hai edificios similares, chamados estadio, que foron utilizados para as competicións de atletismo de estilo grego. Estes edificios tiñan un deseño semellante pero normalmente máis pequenos que os circos; con todo, a distinción non sempre está clara. Un exemplo deste tipo é o Estadio de Domiciano.
Datas
A diferenza doutras grandes estruturas romanas, os circos evolucionaron con frecuencia durante longos períodos de tempo a partir dunha simple pista nun campo, pasando por xeracións de estruturas de asentos de madeira (con frecuencia destruídas polo lume ou a podremia), antes de que finalmente comezasen a converterse en pedra. Aínda que os circos como o Circus Maximus (Italia) puideron existir dalgún xeito desde o 500 a.C., os circos foron construídos principalmente durante 400 anos entre o 200 a.C. e o 200 d.C.
Kodak
Produtos
O seu grande éxito comercial foi a introdución no mercado do carrete de papel no ano 1888, o que provocou a substitución das placas de cristal empregadas ata o momento, así como o lanzamento no mesmo ano da cámara Kodak 100 Vista, que utilizaba carretes de 100 fotos circulares e para cuxa campaña de promoción se acuñou a frase "Vostede aperta o botón, nós facemos o resto". Posteriormente, lanzou o carrete de celuloide que terminou por empregar unha protección que permitía a súa extracción e colocación baixo a luz solar.
Circo romano
Dimensións
A medida comparativa máis sinxela dun circo é a lonxitude da súa pista. Esta é a dimensión máis fácil de medir, xa que só require pequenas escavacións en cada extremo da liña central. É moi probable que isto se poida facer aínda cando o circo estea soterrado baixo construcións posteriores. A lonxitude das pistas pode variar desde os 245 m do circo en Gerasa (Xordania), ata os 621 m do Circus Maximus (Italia).
Kodak
Produtos
Ademais das súas cámaras a Kodak veu sendo unha das grandes subministradoras de película fotográfica para os sectores afeccionados e profesionais. Na actualidade, tras un período de crise económica, decidiu reorientar o seu negocio cara á fotografía dixital, o que xerou dúbidas acerca de se manterá a produción de cámaras tradicionais, película fotográfica e demais produtos.
Logo de perder unha batalla pola patente da fotografía instantánea coa Polaroid, Kodak abandonou o mercado das cámaras instantáneas no ano 1986.
Circo romano
Orientación
Os circos non parecen ter sido construídos con ningunha orientación especial do compás. Os que están ben identificados pódense atopar cos seus extremos redondos orientados ao redor do compás. Exemplos: N. Gerasa (Xordania); NE. Antinoópolis (Exipto); E. Circo de Maxencio (Italia); SE. Circo Máximo (Italia); S. Tyrus (Líbano); SW. Gortyn (Grecia); W. Circo de Nerón (Italia).
Kodak
Cine
Kodak segue sendo ata o día de hoxe o maior provedor de películas fotográficas no mundo tanto para os afeccionados como para profesionais e o mercado do cine. A compañía tamén se diversificou noutros tipos de imaxes relacionadas con diferentes industrias (como películas de imaxes médicas, comercializados por Carestream Health).
Circo romano
Localización relativa
Os circos pódense atopar en tres lugares distintos en relación ás cidades ás que pertencen:
Kodak
Cámaras dixitais
Moitas das primeiras cámaras dixitais de Kodak deseñáronse e foron construídas por Chinon Industries, un fabricante xaponés de cámaras. No ano 2004, Kodak adquiriu Chinon Xapón e moitos dos seus enxeñeiros e deseñadores uníronse a Kodak Xapón. En xullo de 2006 Kodak anunciou que a empresa Flextronics axudaría en fabricación e na tarefa de deseño das súas cámaras dixitais.
Circo romano
Cárceres
Os carceres, ou portas de saída, tiñan unha forma de planta distintiva, inclinada e lixeiramente curvada, deseñado para compensar o que doutro xeito serían diferenzas significativas nas distancias desde as portas individuais de saída ata o inicio do primeiro tramo de recta no lado dereito da espina (visto dende os carceres). Os carceres deseñáronse para que as carreiras se desenvolvan arredor da espina en sentido antihorario.
A forma dos carceres parece estar estandarizada en todo o mundo romano. A semellanza de forma entre os carceres dos circos de moitos tamaños diferentes suxire que os carceres construíronse segundo unha serie de relacións ou fórmulas matemáticas proporcionais. Non está claro cando se construíron os primeiros carceres da forma estandarizada, nin se existe evidencia documental da existencia de tales fórmulas.
Algúns dos mellores exemplos de carceres pódense atopar en: Gerasa (Xordania) e o Circo de Maxencio (Italia).
Mellor conservados
Os circos mellor conservados son: Emerita Augusta (España), Cesarea Marítima (costa) (Israel), Circo de Maxencio ( Italia), Gerasa (Xordania), Tyrus (Líbano), Miróbriga (Portugal), Leptis Magna (Libia).
Estadio de Domiciano
Construído en Roma, máis ca un circo é un estadio moi semellante aos gregos. Na actualidade o monumento quedou baixo o subsolo da actual Praza Navona. Poden ollarse restos baixo un dos edificios lindeiros daquela.
Circo romano de Mérida
miniatura|O [[Circo romano de Mérida.]]
O circo romano de Augusta Emerita tiña uns 440 m de lonxitude e 115 m de largura, era o maior dos edificios dedicados a espectáculos da cidade e, xunto co anfiteatro, era o que gozaba dos favores dun público máis dado a emocións lúdicas fortes que a cultas obras teatrais. Por mor das súas grandes dimensións atopábase fóra do recinto amurallado, par da estrada que ligaba Emerita con Corduba (Córdoba) e Toletum (Toledo). Na actualidade existe un centro de interpretación xunto ao monumento e este é totalmente visitábel. Tiña unha capacidade duns 30.000 espectadores distribuídos nunhas bancadas coa xa clásica división en tres caveas, marcada polas diferentes procedencias sociais dos seus ocupantes.
Data das primeiras décadas do século I d. C. O recinto posúe unha arena central onde se efectuaban as competicións. En medio desta, encóntrase a spina dunha lonxitude de 223 m e unha largura de 8,5 m que no seu día estivo decorada con monólitos e outros motivos. Un dos espectáculos favoritos eran as corridas de bigas (dous cabalos e un carro) e cuadrigas (catro cabalos e un carro). Os condutores dos carros, chamados de aurigas, eran personaxes moi populares; algúns ficaron inmortalizados en pinturas e mosaicos.
Circo romano de Tarraco
Construído a finais do século I d. C., seguramente en tempos do emperador Domiciano, tiña capacidade para 25.000 persoas e se mantivo activo até o século V. O circo orixinal tiña aproximadamente 117 m de largo por 340 m de longo; a arena ou pista tiña 74 m de largo. Consérvanse restos dos chanzos en dúas bancadas; téñese identificado tamén unha das bancadas reservadas ás autoridades da cidade e a provincia Tarraconense. Atopáronse dúas lousas sepulcrais de aurigas do circo, as dúas escritas en verso. Na actualidade é parcialmente visitábel xa que parte ficou inmersa na estrutura urbana de Tarragona.
Circo romano de Calahorra
O circo romano de Calahorra está "fosilizado" no Paseo del Mercadal. Ao final do mesmo atópanse algúns restos, poucos, do que foi o circo; un muro romano de cachotaría e un desaugadoiro. Preto, nos xardíns de Era Alta encontramos un resto de condución da auga do circo romano.
Circo romano de Toledo
Construído no século I, o circo de Toledo tiña unha capacidade para aproximadamente 13.000 espectadores. Deixouse de utilizar cando se perdeu a cidade canda a dominación islámica e mudéxar, cando pasou a ser unha necrópole (entre os séculos IX e XV).
Circo romano de Segóbriga
De características semellantes ás do Circo romano de Toledo, non se posúe moita información, pois actualmente se encontra en estado de escavación e/ou posta en valor. Seica quedou inacabado.
Lista de circos romanos
Salvo que se indique o contrario, as coordenadas da seguinte lista son dun punto que se atopa dentro do espazo dun circo. Para os restantes circos (aqueles dos que se descoñece a localización detallada) o punto é para unha localización dentro do espazo do núcleo histórico da vila asociada, ou para unha localización dentro do xacemento arqueolóxico asociado. Estes puntos probablemente estean a menos de 1,5 quilómetros do lugar do circo, xa que un circo estivo case sempre a esta distancia da súa cidade asociada.
Castelo de Abaixo, San Xurxo de Moeche, Moeche
Castelo de Abaixo é un lugar da parroquia de San Xurxo de Moeche no concello Coruñés de Moeche na comarca de Ferrol. Tiña 19 habitantes no ano 2008 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 9 homes e 10 mulleres, o que supón unha diminución con relación ao ano 1999 cando tiña 23 habitantes.