cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
José Luis Bastos
Traxectoria profesional
As súas dúas actividades principais son a industria pesqueira e a caza. No ámbito da pesca posúe unha frota de captura de pescada e a sociedade de investimento Corvima Fishing, dedicada á distribución en Europa dese peixe conxelado. Bastos beneficiouse da independencia namibia ao nacionalizarse dese país en 1990, e puido tamén acceder á compra dunha propiedade de 100.000 hectáreas, a maior do país, que é a base da empresa de caza Khomas Safaris. Ademais, é dono de firmas relacionadas co sector inmobiliario e dunha funeraria.
Labor social
Bastos promoveu a Casa do Mariñeiro de Walvis Bay, que serve de centro social para os mariñeiros que faenan nesas costas. Ademais, é promotor e presidente da Bastos Foundation, unha ONG de desenvolvemento que traballado con proxectos de ecoturismo, creación de microempresas e construción de centros de saúde.
Radio Televisión Canaria
A Radio Televisión Canaria (RTVC) é un ente autonómico público de televisión e radio dependente do Goberno das Canarias, cuxa sede principal atópase na cidade de Santa Cruz de Tenerife.
Historia
O proxecto de creación desta canle xorde en decembro de 1984 coa promulgación da lei 8/1984 da Comunidade Autónoma das Canarias relativa á Radiodifusión e Televisión Canaria. En xuño de 1997 constitúese o primeiro Consello de Administración de Radio Televisión Canaria (en diante, RTVC). En febreiro de 1998 é creada a sociedade mercantil Televisión Pública das Canarias, S.A, con capital integramente proveniente de fondos públicos do Goberno das Canarias e pertencente na súa totalidade ao ente público RTVC.
Non será ata o 21 de agosto de 1999 e baixo a denominación de Televisión Autonómica das Canarias (TVAC) cando a canle pública comece as súas emisións. En maio de 2001, o Canal Canarias enteiramente turístico, deixa de emitir para reconvertelo na canle internacional do ente público (de maneira análoga ao resto de televisións públicas autonómicas con sinal internacional) Televisión Canaria Internacional, onde se difundirán tanto os informativos como os programas de produción propia da canle. O 5 de xullo de 2001 a RTVC pasa a formar parte da Federación de Organismos de Radio e Televisión Autonómicos (FORTA). O 15 de outubro de 2001 a canle de televisión pasa a chamarse Televisión Canaria.
O 30 de maio de 2002 a RTVC lanza o servizo de teletexto, aínda que non sería ata 2006 cando chega a subtitulación para persoas xordas. O 10 de outubro de 2005 comézanse a emitir en desconexión os informativos insulares para cada unha das sete illas do arquipélago canario; os cales poden ser vistos polo resto de canles a través da segunda canle de TDT: 2!, cuxas emisións comezan a partir do 30 de maio de 2006 que posteriormente pasaría a denominarse Televisión Canaria Dos.
O 30 de maio de 2008 con motivo da celebración do Día das Canarias (como na maioría de ocasións relevantes para o ente), lánzase a emisión en probas de Canarias Radio, unha radio de cobertura autonómica, xestionada pola empresa pública Radio Pública Canaria, S.A..
Diego Sarmiento Valladares
Traxectoria
Diego pertencía a unha familia nobre galega, era fillo de Luís Sarmiento, señor de Valladares, e de Inés de Arines Troncoso, señora de Camos. O seu sobriño José Sarmiento Valladares foi vicerrei da Nueva España.
Publicou ''Compulsa de las bulas de Gregorio XV y Clemente VII relativas a la prelacía y presidencia del estado eclesiástico, en Valladolid, en 1656.
O 30 de xaneiro de 1668 recibiu o cargo de bispo de Oviedo. O seu mandato durou pouco, pois trasladouse a Plasencia para ser nomeado bispo alí o 17 de setembro de 1668, ocupando o cargo ata o 26 de abril de 1677.
En 1668 foi designado presidente do Consello de Castela en substitución do defunto Diego Riquelme de Quirós, e en 1669 sucedeu ao destituído Juan Everardo Nithard no cargo de inquisidor xeneral, e nese posto dirixiu o auto de fe de 1680.
Benedict
Benedict pódese referir a:
A Madosa, Oza, A Coruña
miniatura|Situación da Madosa no "barrio-territorio" de Eirís. A Madosa é un lugar da parroquia de Oza no concello coruñés da Coruña na comarca da Coruña. Segundo o padrón municipal (INE 2013) ten 71 habitantes (33 homes e 38 mulleres), o que supón un aumento en 30 habitantes en relación ao ano anterior.
Provincia de Aragatsotn
A provincia de Aragatsotn (en Արագածոտնի մարզ) é unha provincia (marz) de Armenia. Está localizada na parte occidental do país. A cidade de Ashtarak é a súa capital e tamén a localidade meirande da provincia. Segundo o censo elaborado polo Servizo Estatístico Nacional da República de Armenia (ARMSTAT), a poboación en 2011 era de 132 925 habitantes.
Etimoloxía
Aragatsotn significa literalmente "ao pé do Aragats" (a maior montaña de Armenia), e herda o nome do antigo cantón Aragatsotn da provincia histórica de Ayrarat, do Reino de Armenia cando estaba gobernada pola familia nobre Amatuni baixo o reinado da dinastía arsácida.
Xeografía
miniatura|esquerda|[[Fervenza Gegharot preto da vila de Aragats.]] A provincia de Aragatzotn ocupa a parte noroeste de Armenia e abrangue unha área de 2 756 km² (9,3% da área total de Armenia). Fai fronteira coa provincia de Shirak ao norte, coa provincia de Lori ao nordés, coa provincia de Kotayk ao leste, coa provincia de Armavir ao sur e coa cidade de Iereván ao suroeste. O río Akhurian no oeste separa Aragatzotn da provincia de Kars de Turquía.
Historicamente, o actual territorio da provincia ocupaba partes dos cantóns Aragatsotn, Nig e Shirak da antiga provincia de Ayrarat, do Reino de Armenia. miniatura|Montañas Arteni (2047 [[msnm).]] Trátase dunha zona moi montañosa. O norte da provincia está dominada polo monte Aragats, mentres que no nordés e o leste atópanse as montañas de Pambak e Tsaghkunyats respectivamente. As montañas de Arteni están no nordés e no centro da provincia. O pequeno val de Akhurian atópase extremo leste de Aragatsotn. Polo sur e o sueste atópase parte da chaira do Ararat.
A altitude da provincia vai dende 950 até 4 090 metros sobre o nivel do mar. O monte Aragats é o punto máis alto da provincia e de toda a República de Armenia.
Ademais do Akhurian, os ríos Kasagh, Gegharot e Amberd son os principais recursos hídricos da provincia. No monte Aragats atópanse varios lagos como o lago Kari, o Lessing, o Amberd, o Tagavor e o Kuraghbyur.
O clima de Aragatzotn é moi diverso por mor da gran diferenza de altitudes na rexión. As precipitacións medias anuais van dende 400 mm nas áreas baixas até os 1000 mm nas zonas montañosas.
800px|miniatura|centro| As [[monte Aragats|montañas de Aragats.]]
Historia
miniatura|esquerda|[[Basílica de Kasagh, do século IV.]] miniatura|dereita|Ruínas da igrexa de San Paulo e San Pedro de [[Zovuni, Aragatzotn|Zovuni, que data dos séculos IV e V.]] De acordo con Movses Khorenatsi, Aramaniak (fillo de Hayk, patriarca e fundador da nación armenia) xunto co seu clan, asentouse na área da moderna provincia de Aragatsotn. Os cemiterios arqueolóxicos de Verin Naver, que se atopan a 3 km ao oeste de Ashtarak, datan dun período entre o -2400 e o -1400.
Situado no corazón da antiga provincia de Ayrarat, no centro do altiplano de Armenia, Aragatsotn foi unha das rexións estratéxicas na historia de Armenia, especialmente dende o estabelecemento do Reino de Armenia no ano -331 pola dinastía oróntida. Posteriormente, no ano -190, a dinastía artáxida tomou o control do reinado. Ao longo do século -II, as cidades de Casala (versión helenizada de Kasagh, hoxe Aparan), e Talina (hoxe Talin) foron nomeadas por Tolomeo durante o reinado da dinastía arsácida de Armenia. O territorio do cantón de Nig, incluíndo a zona de Aparan estivo baixo administración da familia nobre Gntunyan, mentres que o cantón de Aragatsotn, incluíndo Ashtarak, quedou baixou o mando da familia Amatuni.
Trala partición de Armenia polo Imperio Bizantino e o Imperio Sasánida en 387 e en 428, a Armenia oriental (incluíndo Aragatsotn) pasou a estar baixo control do Imperio Sasánida. A basílica de Kasagh, datada no século IV, e situada ás aforas da moderna Aparan, é un dos poucos exemplos sobreviventes da arquitectura relixiosa temperá armenia. miniatura|esquerda|[[Catedral de Talin, do século VII.]] En 658, Armenia foi conquistada polos invasores árabes omeias. Cara ao final do século IX, Aragatsotn pasou a formar parte do reino bagrátida de Armenia. As familias nobres Kamsarakan e Pahlavuni gobernaron Aragatsotn durante o reinado dos reis bagrátidas.
Porén, entre os séculos XI e XV, Aragatzotn xunto co resto dos territorios históricos de Armenia sufriron as invasións dos selxúcidas, dos mongois de Aq Qoyunlu e de Kara Koyunlu. Ao comezo do século XVI, Aragatsotn foi anexionado ao Erivan Beglarbegi do Imperio Safávida, e na primeira metade do século XVIII formou parte do Khanato de Iereván baixo o control da dinastía Afshárida e máis tarde pola dinastía Qajar de Persia. Permaneceu baixo o control persa até 1827-1828, cando a Armenia oriental foi cedida ao Imperio Ruso trala guerra ruso-persa de 1826–1828 e a sinatura do tratado de Turkmenchay. miniatura|Monumento da batalla de Abaran. Trala caída do Imperio Ruso en 197, os líderes armenios, xeorxianos e musulmáns de Transcaucasia uníronse para formar a República Democrática Federal de Transcaucasia e proclamaron a súa secesión. Porén, foi unha federación de duración efémera, xa que colapsou en maio de 1918 cando o exército turco avanzou cara ao leste de Armenia por Gyumri, Aragatsotn e Sardarapat. O 21 de maio de 1918, as forzas turcas atacaron a través de Aparan en Aragatsotn, tentando chegar a Iereván. Os turcos foron frenados polo exército armenio comandado por Dro ás aforas de Aparan. Despois de 3 días de feroz loita, os armenios levaron a cabo un contraataque o 25 de maio e os turcos tiveron que retirarse ao norte o 29 de maio. Como resultado das decisivas vitorias sobre os turcos nas batallas de Sardarabad, Abaran e Gharakilisa, os armenios declararon a independencia o 28 de maio de 1918.
Poboación
miniatura|[[Oshakan, a maior vila rural de Aragatsotn.]] Segundo o censo oficial de 2011, Aragatsotn tiña unha poboación de 132 925 habitantes (66 738 homes e 66 187 mulleres), o que supón un 4,4% da poboación total de Armenia. A poboación urbana é de 31 376 habitantes (23,6%) e a rural de 101 549 (76,4%). Aragatsotn ten a meirande porcentaxe de poboación rural de todo o país.
A provincia ten 3 municipalidades urbanas e 111 comunidades rurais. A principal vila urbana é Ashtarak, que tamén é a capital e ten unha poboación de 19 615 habitantes. Os outros centros urbanos de Aparan e Talin teñen poboacións de 6 451 e 5 310 respectivamente.
Con 4 780 habitantes, Oshakan é a meirande vila rural da provincia.
Grupos étnicos e relixión
miniatura|[[Catedral de San Mesrop Mashtots.]] A provincia está habitada principalmente por armenios tati que pertencen á Igrexa apostólica armenia. A diocese de Aragatzotn está liderada polo bispo Mkrtich Broshyan. A Catedral de San Mesrop Mashtots de Oshakan é a sé da diocese.
Porén, hai unha presenza significativa dunha minoría iézidi. As seguintes 20 vilas de Aragatsotn están case exclusivamente habitadas por iézidis: Alagyaz, Arevut, Avshen, Charchakis, Ddmasar, Hako, Jamshlu, Kanch, Kaniashir, Metsadzor, Mijnatun, Mirak, Otevan, Rya Taza, Sadunts, Shamiram, Shenkani, Sipan, Sorik e Tlik. As vilas de Arteni, Oshakan, Vardenut e Voskevaz tamén teñen unha poboación iézidi significativa. Os iézidis tamén se poden atopar en Aparan e Talin.
A vila de Alagyaz tamén é o fogar dun pequeno número de kurdos.
Subdivisións administrativas
Como resultado das reformas administrativas que tiveron lugar o 9 de xuño de 2017, Aragatsotn está dividido en 72 comunidades municipais (hamaynkner), das que 3 son urbanas e 69 son rurais:
As comunidades a asentamentos rurais son:
Nos últimos anos, moitos asentamentos rurais foron abandonados en Aragatsotn, incluíndo as vilas de Arum, Buravet, Karmrashen, Kasagh, Kyalashbek, Lusaghbyur, Nigatun, Shenik, Verkhniy Kalakut e Zovuni.
Wallace Shawn
Wallace Michael Shawn, nado o 12 de novembro de 1943 en Nova York, é un actor, actor de voz, cómico e escritor estadounidense. Entre as súas interpretacións máis recoñecidas salientan o seu papel como Wally Shawn (un versión ficticia de si mesmo) na comedia My Dinner with Andre (1981), Vizzini no filme A princesa prometida (1987), Mr. James Hall en Clueless (1995) e a voz de Rex na franquía cinematográfica de Toy Story. Tamén interpretou diferentes papeis en seis filmes de Woody Allen. Entre os seus traballos máis destacados en televisión están o seu papel como Grand Nagus Zek en Star Trek: Deep Space Nine (1993–1999), Cyrus Rose en Gossip Girl (2008–2012) e Dr. John Sturgis en Young Sheldon (2018–).
Entre as súas obras de teatro están Aunt Dan and Lemon (1985), The Designated Mourner (1996) e Grasses of a Thousand Colors (2008). Tamén escribiu o guión de My Dinner with Andre xunto con Andre Gregory, e A Master Builder (2013), unha adaptación cinematográfica da obra de Henrik Ibsen, a cal tamén protagonizou. O seu libro Essays foi publicado no ano 2009 pola editorial Haymarket Books.
A Filgueira, Carreira, Ribeira
A Filgueira é un lugar da parroquia de Carreira no concello coruñés de Ribeira, na comarca da Barbanza.
Toponimia
O fitónimo galego Filgueira (do latín FĬLĬCARIA, derivado de FĬLIX, -ĬCIS) refírese a un lugar abondoso en fentos. A súa orixe dáse entre o século X e XIII.
Chesapeake, Virxinia
Chesapeake é unha cidade independente, situada no South Hampton Roads, na área metropolitana de Virxinia nos Estados Unidos. Chesapeake foi formada en 1963 pola consolidación política da cidade de South Norfolk co ex condado de Norfolk. Chesapeake é a segunda cidade máis grande do estado de Virxinia.
Beis, Oíns, Arzúa
Beis é un lugar da parroquia de Oíns no concello coruñés de Arzúa, na comarca homónima. Tiña 50 habitantes no ano 2010 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 27 eran homes e 23 eran mulleres.
Chesapeake, Virxinia
Actualmente é a terceira cidade máis grande de Virxinia en termos de poboación. Segundo o censo de 2010, a súa poboación e de 292.209 persoas. En 2011, Chesapeake foi nomeado como a vixésima primeira mellor cidade de América por BLoomerang Businessweek.
Historia
Formado en 1961 na colonia de Virxinia, Norfolk Country, incluía esencialmente toda a área que se converteu posteriormente en pobos e cidades de Norfolk, Portsmouth e Norfolk do sur, pero que xa tiña visto a redución da súa área con frecuencia, xa que estas cidades engadiron o territorio a través das anexións despois de 1871. Converteuse nunha cidade independente,un método para o condado anterior, para estabilizar as fronteiras veciñas xa que as cidades non podían anexarse ao territorio doutra cidade.
A cidade relativamente pequena do sur de Norfolk converteuse nunha cidade incorporada no condado de Norfolk en 1919, e nunha cidade independente en 1922. Foi tamén motivada para facer un cambio para facer un cambio que o poñería nun pé de igualdade noutros aspectos coas cidades moitos máis grandes de Norfolk e Portsmouth. Os cambios que crearon Chesapeake foron parte dunha onda de cambios na estrutura do goberno local no sueste de Virxinia, que tivo lugar entre 1952 e 1975.
A rexión de Chesapeake ten raíces que se remontan a Virxinia. Ao largo do segmento de Chesapeake da Intercoastal Waterway, onde o Great Bridge Locks marca a transición entre a rama meridional do río Elizabeht, o Canal Chesapeake e Albemarle atópase o sitio da Batalla do Great Bridge. Loitou o 9 de decembro de 1775, nos primeiros días da Guerra da Independencia, a batalla resultou a eliminación do señor Dunmore e todos os vestixios do Goberno Inglés da Colonia e o dominio de Virxinia.
Ata finais de 1980 e principios de 1990, gran parte de Chesapeake era ou suburbana ou rural, que actuaba como unha comunidade de dormitorio das cidades limítrofes de Norfolk e Virxinia Beach.
Xeografía
Chesapeake está situado en 36.76722°N, -76.28722°W.
Segundo o departamento de censo dos Estados Unidos, a cidade ten unha área total de 350.9 millas cadradas (908.8 km²), cuxas 340.7 millas cadradas (882.5 km²) de ela son de terra, e 10.2 millas cadradas(26.4 km²) son auga.
Contorna diversa
Chesapeake é unha das cidades máis grandes de Virxinia e da nación en termos de terra, un feito que supón desafíos aos líderes municipais no apoio dunha gran infraestrutura. A presenza de moitos distritos históricos e xeográficos, tamén implican desafíos aos líderes da cidade que se enfrontan a conflitos entre o desenvolvemento de áreas residenciais, comerciais e industriais, e a preservación dos bosques e zonas húmidas virxes.
Demografía
esquerda|miniatura|Distribución da idade en Chesapeake. No censo de 2000, había 199.184 persoas,69.900 casas e 54.172 familias que residían na cidade. A densidade demográfica era de 584.6 persoas por milla cadrada ( 225.7 km²). Había 72.672 unidades de cuberta nunha densidade media de 213.3 habitantes por milla cadrada (82.4 km²). A distribución por razas na cidade era de 62.6% brancos, 29.8% negros ou afroamericanos, 0.4% americanos nativos, 2.9% asiáticos, 0.1% insulares do Pacífico, 1.2% outras razas e o 3.0% dúas ou máis razas. O 4.4% da poboación eran hispanos ou latinos de calquera raza.
A distribución por idade era: 28.8% menores de 18 anos, 8.2% de 18 a 24, 32.3% de 25 a 44, 21.7% de 45 a 64 e o 9% de 65 anos ou máis. A idade media da poboación era de 35 anos. Por cada 100 mulleres había 94.4 homes e por cada 100 mulleres de 18 anos ou menos, había 91.0 varóns.
A renda media por cada casa era de 50.473$, a renda media por familia era 53.202$. Os varóns tiñan unha renda media de 39.204$ en contra os 23.391$ das mulleres. A renda per cápita da cidade era 20.949$. Cerca do 6.1% das familias e 7.3% da poboación estaba por debaixo da liña da pobreza, o 9.7% eran menores de 18 anos e o 9.0% eran maiores de 65 anos.
Economía
De acordo co Informe Finaceiro Anual de Chespeake de 2010, os empresarios máis importantes da cidade son:
Comunidades
Chesapeake esta formalmente dividido en 6 distritos: South Norfolk, Pleasant Grove, Butts Road, Great Bridge,Deep Creek, e Western Branch.
Transporte
200px|dereita|miniatura|Albemarle Railroad en Chesapeake. O crecemento de Chesapeake foi impulsado pola súa localización e polas consideracións do transporte. O financiamento de estradas adicionais e de substitución, pontes e outras infraestruturas de transporte é un dos temas que encaran CHesapeake e gran parte da rexión de Hampton Roads no século XXI, como a infraestrutura construída orixinalmente cos ingresos da peaxe que envelleceu sen unha fonte de financiamento para reparar ou construír substitutos. As peaxes en Chesapeake limítanse actualmente a autoestrada de Chesapeake.
Chesapeake está servido polo Aeroporto Internacional de Norfolk na cidade de Norfolk, cun servizo de pasaxeiros con aeroliñas comerciais.
Dentro dos límites da cidade, Chesapeake Regional Airport é un centro de aviación xeral, situado no sur da Gran Ponte. Tamén é o Hampton Roads Executive Airport, que está situado cerca do Bowers Hill e do Hampton Roads Beltway. Este aeroporto atende a propietarios e entusiastas de avións privados.O sur de alí NALF Fentress é a instalación da armada dos Estados Unidos e ademais é un campo de aterraxe auxiliar que forma parte da grande instalación da Nas Oceana de Virxina Beach.
O Intracoastal Waterway pasa a través de Chesapeake. Chesapeake tamén ten un amplo número de instalación portuarias nas partes navegables do río Elizabeth.
Actualmente cinco ferrocarrís atravesan Chesapeake e manexan algún tráfico nas instalacións portuarias en Hampton Toads e nas porcións navegables de varios afluentes. Chesapeake está situado nunha liña potencial para o servizo de tren de alta velocidade de pasaxeiros entre Richmond e South Hampton Roads, que está sendo estudada polo Departamento de ferrocarril e transporte público de Virxinia.
Chesapeake é servido polas estradas dos Estados Unidos,13,17,58 e 460. Interestatal 64, parte da estrada de circunvalación de Hampton Roads Beltway, atravesa a cidade,464 interestatal é un estímulo que que o conecta co centro de Norfolk e Portsmouth na ponte de Berlkley e 664 Interestatl, que termina o bucle da interestatal da sección da rama occidental de Chesapeake a través da cidade de Newport News e na cidade de Hampton.
Utilidades
Os servizos de auga e sumidoiros son proporcionados polo Departamento de Utilidades da cidade. Chesapeake recibe a súa electricidade a partir de Dominion Virxinia Power, que ten fontes entre elas o Centro de Enerxía de Chesapeake (a base de carbón e plantas de enerxía gas, plantas de carbón na cidade e en Southampton Country e a Planta de Enerxía Nuclear de Surry). A sede de Virxinia Natural Gas en Norfolk, filial de AGL Resources, distribúelle gas á cidade desde as plantas de almacenamento en James City Country e na cidade.
A cidade ofrece servizos de augas residuais para os residentes e transporta as augas residuais a plantas rexionais de tratamento de Hampton Roads Sanitation District.
Gran Premio de Bélxica
O Gran Premio de Bélxica (en neerlandés:Grote Prijs van België, francés:Grand Prix de Belgique, alemán:Großer Preis von Belgien) é unha carreira automobilística, que forma parte do Campionato do Mundo de Fórmula Un.
A primeira carreira nacional de Bélxica celebrouse en 1925 no circuíto da rexión de Spa, unha área do país que foi asociada co deporte do motor desde os primeiros anos das carreiras. Para dar cabida ao Gran Premio de automobilismo, o Circuíto de Spa-Francorchamps foi construído en 1921, pero só se utilizaba para as carreiras de motos ata 1924. Tras o éxito de 1923 das 24 Horas de Le Mans en Francia, unha carreira similar de 24 horas de resistencia, organizouse no circuíto de Spa, as 24 Horas de Spa.
O Gran Premio de Bélxica foi designado como Gran Premio de Europa seis veces entre 1925 e 1973, cando este título era unha designación honoraria outorgada cada ano a un Gran Premio de Europa.
Circuíto orixinal de Spa
En 1925, o primeiro Gran Premio de Bélxica foi gañado por Antonio Ascari cuxo fillo Alberto gañou a carreira en e. Desafortunadamente, logo de gañar a carreira de Bélxica, Antonio Ascari morrería na súa seguinte carreira no Gran Premio de Francia. En 1939, a carreira cobrouse a vida do piloto británico Richard "Dick" Seaman, mentres lideraba a carreira. Durante a carreira de Chris Bristow e Alan Stacey perderon a vida en incidentes separados, este último nun suceso anormal cando foi golpeado na cara por un paxaro.
O Gran Premio de Bélxica previsto para o 8 de xuño de 1969 como parte da tempada de Fórmula Un de en Spa foi suspendido despois de que Jackie Stewart visitara o circuíto en nome da Grand Prix Drivers' Association e esixe moitas melloras nas barreiras de seguridade e na superficie da estrada, co fin de facer a pista segura para as carreiras. Como os donos da pista foron incapaces de facer estas melloras, os equipos de Fórmula 1 británicos e italianos retiráronse da carreira, e foi cancelada a principios de abril. Unha última carreira celebrouse alí en, coa instalación temporal de barreiras e unha chicane en Malmedy, pero isto non foi o suficiente bo para a Fórmula Un, e a carreira tivo que trasladarse.
Recolocación
Despois, a carreira volveu a Zolder. O Gran Premio de Bélxica celebrouse alí outras nove veces. Niki Lauda conseguiu regresar ás vitorias na pista en e, e en  Gunnar Nilsson obtivo a súa única vitoria na F1 en Zolder. Ao ano seguinte, Mario Andretti gañou a carreira con Lotus. En, Jody Scheckter gañou a carreira no seu Ferrari. En Didier Pironi converteuse en gañador por primeira vez na pista no seu Ligier. A carreira de gañada por Carlos Reutemann foi caótica, un mecánico morto na rúa de boxes, unha folga de pilotos e logo un accidente na liña de saída. Zolder sempre será recordado, con todo, como o lugar onde Gilles Villeneuve morreu en. John Watson gañou a carreira con McLaren, un ano máis tarde o reconstruído circuíto de Spa foi aberto para as carreiras e o Gran Premio de Bélxica volveu alí. O Gran Premio de Bélxica de 1982 celebrouse en Zolder. En, a carreira volveu a Spa antes de regresar a Zolder en. Esta foi a última carreira de F1 celebrada en Zolder con Michele Alboreto obtendo a vitoria final alí. En, o Gran Premio de F1 de Bélxica volveu a Spa-Francorchamps, onde permanece desde entón.
Moderno Spa
O Campión do Mundo Michael Schumacher, fixo o seu debut en Spa en e alí gañou a súa primeira carreira de F1 en, tamén gañou o seu 52º Gran Premio en Spa en 2001, superando a marca de Alain Prost de 51 vitorias. Schumacher tamén gañou o título do seu sétimo Mundial de Pilotos en Spa en. Non houbo Gran Premio de Bélxica en debido ás leis do país coa publicidade do tabaco, pero regresou á programación de novo en.
Outra carreira notable foi o Gran Premio de Bélxica de 1998, que levouse a cabo en condicións torrenciais. A carreira detívose logo dun accidente masivo que involucrou a trece dos vinte e dous corredores na primeira curva. As fortes choivas causaron baixa visibilidade, e Michael Schumacher bateu na parte de atrás do coche de David Coulthard, cousa que enfureceu a Schumacher tanto que irrompeu no garaxe de McLaren para facer fronte a Coulthard, alegando que había tratado de matalo. Coulthard admitiu máis tarde que fora a súa culpa, debido á súa inexperiencia (a pesar de ser o seu cuarto ano na Fórmula Un). Só oito pilotos clasificáronse ó final (dous dos cales cinco voltas atrás, un dos cales foi Coulthard) e Damon Hill conseguiu unha memorable vitoria por diante do seu compañeiro de equipo Ralf Schumacher rexistrando a primeira vitoria do equipo Jordan de Fórmula Un na súa historia, ademais acadando os 1º e 2º posto para rematar.
En, Felipe Massa de Ferrari quedou en segundo lugar detrás de Lewis Hamilton. Pero, os comisarios decidiron logo da carreira aplicar un drive-through a Hamilton (é dicir, unha sanción de 25 segundos). Isto deixou a Hamilton na terceira posición por detrás do Ferrari de Felipe Massa e do BMW Sauber de Nick Heidfeld. McLaren apelou a decisión, pero foi rexeitada xa que non é lícito apelar sancións de drive-through. A decisión dos comisarios foi moi criticada, o ex campión do mundo Niki Lauda cualificouna de "completamente equivocado", "estúpido" e "malo para o deporte".
Gañadores múltiples (construtores)
Equipos en letra grosa están competindo actualmente no campionato de Fórmula Un. Un fondo de cor rosa indica que unha carreira non forma parte do Campionato Mundial de Fórmula Un. Un fondo crema indica que unha carreira foi parte do Campionato de Europa da pre- guerra.
Por ano
Un fondo de cor rosa indica que unha carreira non forma parte do Campionato Mundial de Fórmula Un. Un fondo crema indica que unha carreira foi parte do Campionato de Europa da pre- guerra.
Harry C. Oberholser
Harry Church Oberholser, nado o 25 de xuño de 1870 en Brooklin, Nova York, e finado o 25 de decembro de 1963 en Cleveland, Ohio, foi un ornitólogo estadounidense.
Traxectoria
Harry Oberholser naceu o 25 de xuño de 1870, en Brooklyn, Nova York. Asistiu á Universidade de Columbia e obtivo en 1914 títulos na George Washington University. Casou con Mary Forrest Smith o 30 de xuño de 1914. Oberholser recibiu o doutoramento en 1916.
Desde 1895 a 1941, foi empregado do United States Bureau of Biological Survey (Oficina de Investigación Biolóxica dos Estados Unidos) (máis tarde United States Fish and Wildlife Service (Servizo de Peixes e Vida Silvestre dos Estados Unidos) como ornitólogo, biólogo e editor.
Oberholser foi o autor de varios libros e artigos. Morreu o 25 de decembro de 1963.
Taxons descritos
A Oberholser débense as primeiras descricións de once familias e subfamilias na clasificación biolóxica, así como 99 xéneros e subxéneros, e 560 especies e subespecies.
Abreviatura
A abreviatura Oberholser emprégase para recoñecer a Harry Church Oberholser como autoridade na descrición e taxonomía en zooloxía.
Hipólito Codesido Sánchez
Hipólito Codesido Sánchez, finado en Teruel en 1914, foi un avogado e xornalista galego.
Traxectoria
Avogado, foi oficial de Facenda. Defensor das ideas tradicionalistas, dirixiu en Bergondo o periódico Las Mariñas (1886-1888). En 1888 marchou a Arzúa, e despois instalouse en Pontevedra onde dirixiu as publicacións Galicia Recreativa (1890-1893) e El Criterio Gallego (1893). En 1905 fundou en Lalín o periódico La Defensa, do que foi director até 1907.
Vida persoal
Casou en Pontevedra con Gumersinda Silva.
Frións, Carreira, Ribeira
Frións é un lugar da parroquia de Carreira no concello coruñés de Ribeira, na comarca da Barbanza. Segundo o padrón municipal (INE 2012) ten 290 habitantes (142 homes e 148 mulleres).
Finding Dory
Finding Dory é un filme estadounidense de animación por ordenador producido por Pixar Animation Studios e distribuído por Walt Disney Pictures no 2016. Dirixido e coescrito por Andrew Stanton, con codirección de Angus MacLane, o guión foi coescrito por Victoria Strouse e Stanton. O filme é unha secuela de Finding Nemo (2003) e está protagonizado polas voces de Ellen DeGeneres e Albert Brooks, Hayden Rolence, Ed O'Neill, Kaitlin Olson, Ty Burrell, Diane Keaton e Eugene Levy. A historia de Finding Dory céntrase no peixe amnésico Dory, que viaxa para reunirse cos seus pais. No seu camiño, é capturada e levada a un acuario de California, do cal Marlin e Nemo intentan rescatala.
Tentáculo
miniatura|250px|Tentáculos de [[actinias.]] miniatura|250px|[[Anemonia viridis.]] miniatura|180px|[[Escifozoos da especie Chrysaora quinquecirrha.]]
Un tentáculo é un apéndice, alongado e flexíbel, sen esqueleto, que presentan algúns animais invertebrados, e que ten diferentes funcións, segundo os distintos grupos taxonómicos.
O termo tentáculo deriva do verbo latín medieval tentare, que significa "tentar", "apalpar", "sentir", "tocar".
Anemones de mar
As anemones de mar do xénero Actinia teñen tentáculos retráctiles, coa finalidade de protexelos cando o animal queda ao descuberto na baixamar. En cambio es anémonas do xénero Anemonia non teñen tentáculos retráctiles, debido ao feito de que adoitan encontrarse baixo rochas e/ou en pozas onde hai sempre auga. Todas as anémonas, ou case todas, son depredadoras, e usan os seus tentáculos para atraparen ás súas presas cando pasan sobre elas.
Medusas
As medusa da clase dos cubozoos utilizan os tentáculos, que son urticantes, para atrapar presas. Porén, non poden utilizalos independentemente, xa que van á deriva. Pero as da clase das escifomedusas son unha excepción: poden usalos como fai o polbo cos seus raxos.
Cefalópodos
miniatura|180px|esquerda|A [[sepia ten 8 brazos e 2 tentácuos.]]
Os cefalópodos teñen oito brazos provistos de ventosas (cunha excepción: o náutilo, Nautilus pompilius, que ten máis, pero sens ventosas). As luras, as sepias e os polbos, segundo moito autores, teñen tamén oito (ou dez) tentáculos, segundo a definición que deste termo se fai aquí. Pero algúns autores diustiguen entre os tentáculos dos cefalópodos e os seus brazos.
Utilización dos termos brazo e tentáculo
Para evitaren as confusións, certas fontes distinguen os brazos dos cefalópodos dos tentáculos. miniatura|100px|Larva dun [[Trypanorhyncha (só se mostran 2 tentáculos dos 4 que ten).]] Cando si se fai esta distinción, os tentáculos refírense aos dous membros adicionais, máis longos que os outros membros, que teñen luras e sepias. Así, o termo tentáculo sería inapropiado para os polbos, que carecen destes dous órganos.
Nos brazos, as ventosas dispóñense en toda a súa lonxitude, mentres que nos tentáculos están só ao final.
Porén outras fontes non fan esta distinción.
Cestodos tripanorrincos
Os cestodos Trypanorhyncha son diminutos parasitos de peixes. O seu escólex leva catro tentáculos que están cubertos de espiñas. Estes tentáculos contribúen á fixación do cestodo adulto á paree intestinal dos tiburóns ou das raias que parasitam en estado adulto. Os mesmos tentáculos tamén están presentes nas larvas.
Son, Son, Navia de Suarna
Son é un lugar da parroquia de Son, no concello de Navia de Suarna, na comarca dos Ancares. Segundo o IGE a súa poboación no ano 2010 era de 17 persoas (9 homes e 8 mulleres).
Gran Premio de Francia de 1994
O Gran Premio de Francia de 1994 de fórmula 1 celebrouse no Circuíto de Nevers Magny-Cours en Francia o 3 de xullo de 1994. Foi a sétima proba da tempada de Fórmula Un de, o 72º Gran Premio de Francia, ou o 80º Gran Prix de l'ACF. A carreira, disputada en 72 voltas foi gañada por Michael Schumacher, conducindo un Benetton - Ford. Foi a sexta vitoria de Schumacher en sete carreiras. Damon Hill finalizou segundo no Williams-Renault, partindo desde a pole position, mentres que Gerhard Berger terminou terceiro nun Ferrari.
Schumacher lideraba agora o Campionato de Pilotos por 37 puntos sobre Hill.
Antecedentes
Nigel Mansell fixo o seu regreso á Fórmula Un, pilotando Williams-Renault en lugar de David Coulthard. Deixara a F1 a finais de para competir na IndyCar.
Carreira
Oliver Panis e Gianni Morbidelli colisionaron na volta 29. Esta foi a única retirada da tempada para Panis. Michael Schumacher gañou a carreira por diante de Damon Hill e Gerhard Berger. Heinz-Harald Frentzen finalizou cuarto, Pierluigi Martini foi quinto e Andrea de Cesaris finalizou sexto. Estes serían os últimos puntos do campionato mundial que Martini e de Cesaris anotaron nas súas carreiras.
Río Krka, Croacia
miniatura|260px|O Krka no Parque Nacional homónimo O río Krka é un río de Croacia. Ten unha lonxitude de curso de 72,5 km, sendo un dos río máis longos da Dalmacia, aínda que só ocupa o posto 22º entre os ríos croatas por tal cualidade.
Percorrido
O Krka nace a 3,5 km ao norte da cidade de Knin, ao pé dos Alpes Dináricos, en Topoljski buk, formando unha fervenza de 22 m de altura. Desemboca en Šibenik, no mar Adriático.
Particularidades
Nos primeiros 49 km de curso é un río de auga doce, pero nos 23,5 km de curso inferior as augas son salobres.
Parque Nacional de Krka
Boa parte do percorrido do río transcorre no Parque Nacional de Krka, de 111 km², onde forma espectaculares fervenzas e lagoas.
Monte tras da Costa, Oza, A Coruña
Monte tras da Costa é un lugar da parroquia de Oza no concello coruñés da Coruña na comarca da Coruña. O lugar ficou deshabitado en 2004 por mor da construción do Parque de Eirís, mais secasí figurou no padrón como unha entidade de poboación ata o ano 2013.
Ferradal, Oíns, Arzúa
Ferradal é un lugar da parroquia de Oíns no concello coruñés de Arzúa, na comarca homónima. Tiña 24 habitantes no ano 2010 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 13 eran homes e 11 eran mulleres.
Somne
Somne é unha coprodución galega do ano 2004 dirixida por Isidro Ortiz. entre os seus protagonistas atópanse actores galegos coma Nancho Novo ou Uxía Blanco. A produción corre a cargo da produtora galega Vaca Films xunto á TVG e a madrileña Lotus Films. A rodaxe tivo lugar en Santiago de Compostela, Lousame, O Grove, Madrid e nas minas de San Fins. A longametraxe presentouse o 12 de outubro de 2005 no Festival de Sitges, e a estrea comercial en España foi o 21 do mesmo mes.
Sinopse
A protagonista deste filme é Andrea (Goya Toledo), unha neuróloga de éxito que decide volver ó lugar onde estudou ó coñecer a nova do suicidio dunha antiga profesora súa, María (Uxía Blanco). Esta deixara sen rematar un importante experimento no que estaba a traballar.
A Andrea propóñenlle continuar a investigación da profesora no punto no que esta a deixou. Andrea acepta o reto xunto a Gabriel (Óscar Jaenada), o fillo de María, e Diego (Nancho Novo).
Leguminosas
As leguminosas (Leguminosae) ou fabáceas (Fabaceae) son unha familia de árbores, arbustos e herbas perennes ou anuais, recoñecibles de xeito doado polo seu froito de tipo legume e as súas follas compostas e estipuladas. É unha familia de distribución cosmopolita con aproximadamente 730 xéneros e unhas 19.400 especies, o que a converte na terceira familia con maior riqueza de especies logo das compostas (Asteraceae) e as orquídeas (Orchidaceae). Esta riqueza de especies áchase particularmente concentrada nas ramas das mimosóideas e as fabóideas, xa que conteñen cerca do 9,4% da totalidade das especies das eudicotiledóneas. Estimouse que ao redor do 16% de todas as especies arbóreas nos bosques chuviosos neotropicais son membros desta familia. Así mesmo, as Fabáceas son a familia máis representada nos bosques tropicais chuviosos e nos bosques secos de América e África.
Independentemente dos desacordos que até hai pouco tempo existiron ao redor de se as Fabáceas deberían ser tratadas como unha soa familia composta de tres subfamilias ou como tres familias afastadas, existe unha gran cantidade de información e evidencias tanto moleculares como morfolóxicas que sustentan que as leguminosas son unha soa familia monofilética. Este punto de vista reforzouse non só polo grao de interrelación que exhiben diferentes grupos dentro da familia comparados con aquel achado entre as leguminosas e os seus parentes máis próximos, senón tamén por tódalas recentes análises filoxenéticas baseadas en secuencias do ADN. Tales estudos confirman que as leguminosas son un grupo monofilético e que está estreitamente relacionado coas familias Polygalaceae, Surianaceae, e Quillajaceae xunto ás que conforman a orde Fabales.
Xunto cos cereais e con algunhas froitas e raíces tropicais, varias leguminosas foron a base da alimentación humana durante milenios, sendo o seu uso un compañeiro inseparable da evolución do home.
Hábito
As leguminosas poden ser árbores, arbustos, herbas, enredadeiras herbáceas ou lianas. As herbas poden ser anuais, bienais ou perennes, sen agregacións de follas basais ou terminais. Son plantas ergueitas, epífitas ou enredaderas. Estas últimas sostéñense mediante os talos que retórcense sobre o soporte. Poden ser heliofíticas, mesofíticas ou xerofíticas.
Villanueva del Pardillo
250px|miniatura|Entrada oeste á localidade. Villanueva del Pardillo é un concello da Comunidade de Madrid, en España. Está situado na Cuenca del Guadarrama, 26 km ao oeste da cidade de Madrid.
Leguminosas
Follas
As follas son case sempre alternas e con estípulas, persistentes ou caedizas, xeralmente compostas, pinnuladas ou bipinnadas, dixitadas ou trifoliadas, ás veces aparentemente simples (ou sexa, unifoliadas ou ausentes e, nese caso, os talos áchanse transformados en filodios). A miúdo as follas áchanse reducidas ou son precozmente caducas ou nulas nas especies áfilas ou subáfilas. O pecíolo ten a base engrosada, "ganglionar", que permite movementos (posicións de "soño" e de "vixilia"). É frecuente a presenza de espiñas por transformación do raque das follas, das estípulas, ou do talo.
Villanueva del Pardillo
Limita ao norte con Galapagar, ao nordés con Las Rozas, ao leste con Majadahonda, ao sur con Villanueva de la Cañada, ao oeste con Valdemorillo e ao noroeste con Colmenarejo.
Leguminosas
Raíz
Raíces con predominio do sistema primario, a miúdo profundas e case sempre con nódulos poboados de bacterias do xénero Rhizobium que asimilan o nitróxeno atmosférico.
Villanueva del Pardillo
Tiña en 2015 unha poboación de 16.797 habitantes.
Leguminosas
Flor
As flores poden ser desde pequenas a grandes, actinomorfas (en Mimosoideae) a leve ou profundamente cigomorfas (Papilionoideae e a maior parte de Caesalpinioideae). As irregularidades na simetría floral nestes casos involucran ao perianto e ao androceo. O O hipanto pode estar presente ou ausente, neste último caso está substituído polo tubo do cáliz na maioría das fabóideas. O perianto ten case sempre un cáliz e unha corola diferenciada. Porén, a corola pode estar ausente, nese caso o perianto dise sepalino, como ocorre en decenas de xéneros de cesalpinióideas e algunhas especies das tribos Swartzieae, e Amorphieae. O cáliz ten 5 sépalos (raramente 3 ou 6) dispostos nun só ciclo, os cales poden estar total ou parcialmente unidos entre si. O cáliz, ademais, pode ser ou non persistente, raramente é acrescente (é dicir que continúa no froito), imbricado ou valvado. A corola está composta por 5 pétalos libres (comunmente menos que 5 ou ausentes en Swartzieae, Amorphieae e Caesalpinioideae, ou 3 a 4 en Mimosoideae) ou parcialmente unidos e presenta, en xeral, unha morfoloxía característica. Así, a corola papilionácea ou amariposada está integrada por un pétalo superior moi desenvolvido, coñecido como vexilo (estandarte), dous pétalos laterais ou ás e dúas pezas inferiores a miúdo conniventes que constitúen unha estrutura simpétala denominada carena (quilla). Esta arquitectura é moi similar á das flores das cesalpinoideas pero, a diferenza do que ocorre nestas, con prefloración vexilar ou descendente, é dicir, co estandarte recubrindo o resto das pezas corolinas dentro do botón floral. O xineceo é de ovario súpero, monocarpelar, con desenvolvemento moi variable e tendencia á redución no número de óvulos.
Inflorescencia
As flores son solitarias ou se dispoñen en acios terminais ou axilares, ás veces modifícanse até parecer umbelas.
Sementes
As sementes non teñen endospermo. En cambio, acumulan nos cotiledóns sobre todo amidón e proteínas, ás veces aceites, ou aceites e proteína. O máis característico é a presenza de grandes cotiledóns ricos en reservas, a miúdo oleaxinosas (por exemplo na soia ou o cacahuete).
Fisioloxía e bioquímica
A presenza de nódulos fixadores de nitróxeno parece ser a norma nas papilionóideas e mimosóideas, mentres que a súa ausencia é máis frecuente nas Cesalpinióideas. Raramente son cianoxenéticas e, nese caso, os compostos cianoxenéticos derivan da tirosina, a fenilalanina ou da leucina. Comunmente presentan alcaloides. As protoantocianidinas poden estar presentes e, nese caso, é a cianidina, a delfinidina ou ambas á vez. Frecuentemente presentan flavonoides tales como kaempferol, quercitina e miricetina. O ácido eláxico áchase consistentemente ausente en todos os xéneros e especies analizadas das tres subfamilias. Os azucres transpórtanse dentro da planta como sacarosa. A fisioloxía C3 demostrouse e informado nunha gran cantidade de xéneros das tres subfamilias.
Filoxenia e sistemática
A orde Fabales contén cerca do 9,6% da diversidade de especies das eudicotiledóneas e a maior parte desa riqueza concéntrase nunha das catro familias que o compoñen: Fabaceae. A orixe deste clado, composto ademais polas familias Polygalaceae, Surianaceae e Quillajaceae, está datado en 94 a 89 millóns de anos e a diversificación do mesmo comezou hai uns 79 a 74 millóns de anos.
A filoxenia das leguminosas foi o obxecto de estudo de numerosos grupos de investigación de todo o mundo, os que utilizaron a morfoloxía ou os datos do ADN (o intrón plastídico trnL, os xenes plastídicos rbcL e matK, ou os espazadores ribosomais ITS) e a análise cladística para resolver as relacións entre as diferentes liñaxes desta familia. Así, púidose confirmar a monofilia das subfamilias tradicionais Mimosoideae e Papilionoideae, aniñadas conxuntamente coa subfamilia parafilética Caesalpinioideae. Todos os estudos, a través de diferentes aproximacións, foron consistentes o que brinda un grande apoio ás relacións entre os principais clados da familia. O clado que máis cedo se ramifica é a tribo Cercideae, seguida por dúas clados compostos de taxons antes dispostos dentro de Caesalpinioideae (a tribo Detarieae e o xénero Duparquetia ).
1a. Cercideae
Comprende árbores e lianas, as follas son aparentemente simpless. O número cromosómico básico é x=7. Inclúe 4 a 12 xéneros e unhas 265 especies. O xénero máis representado é Bahuinia cunhas 250 especies de distribución pantropical. Cercis, outro dos xéneros dentro desta tribo, presenta flores que, en aparencia, son similares ás fabóideas. Outros dos xéneros incluídos neste clado son Caesalpinia e Delonix. Sinonimia: Bauhiniaceae Martynov
1b. Duparquetia
Este xénero presenta características particulares en canto á súa morfoloxía e desenvolvemento floral: un cáliz de 4 sépalos e un androceo de 4 estames o que as afasta netamente dos restantes Fabáceas. O clado está representado por un xénero monotípico, cuxa única especie se denomina Duparquetia orchidacea e distribúese por África tropical.
1c. Detarieae
Presentan a cara de abaixo das follas cubertas por glándulas con forma de cráter e as estípulas e bractéolas deciduas, caedizas. Os membros da tribo amosan unha redución no número de pétalos ou de estames. Producen, ademais, un tipo de resina moi particular, a cal contén diterpenos bicíclicos. A tribo inclúe moitos árbores tropicais entre eles algúns que se empregan para a produción de madeira. Inclúe uns 80 xéneros cun número cromosómico básico de x=12. Distribúense en África e Suramérica.
2. Cesalpinióideas
miniatura|esquerda|270px| [[Bauhinia acuminata en Kolkata, Bengala occidental, India.]] miniatura|dereita|260px|Diagramas florais de varias especies de Cesalpinióideas, os que amosan a gran variabilidade da estrutura floral desta subfamilia. A. Cercis siliquastrum. B. Dimorphandra. C. Amherstia nobilis. D. Krameria secundiflora. E. Tamarindus indica. F. Vouapa multijuga. G. Tounatea pulchra. H. Copaifera langsdorfii. J. Ceratonia siliqua. K. Dialium divaricatum.
Son árbores, subarbustos ou, ás veces, herbas ou trepadoras. As follas son pinnuladas ou bipinnuladas, nalgúns casos (por exemplo, en Gleditsia) ambos os tipos foliares áchanse na mesma árbore; finalmente, hai especies áfilas.