cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Bonaire
Natureza
O patrimonio subacuático está permanentemente controlado polo Bonaire Marine Park. En Bonaire hai regulamentacións que protexen toda a vida do seu Parque Mariño nas proximidades da costa, os seus arrecifes de corais e as especies que viven alí, meros, peixes trompeta, peixe anxo, barracudas, ourizo ermitán etc. A pesca está permitida fóra da zona costeira.
Tensta, Uppsala
Historia administrativa
A parroquia ten orixes medievais. Até o 1 de maio de 1925 a parroquia constituíu o seu propio pastorado e despois, até 1962 foi a parroquia nai do pastorado de Tensta, Lena e Viksta. E desde 1962 é a parroquia nai do pastorado de Tensta, Lena e Ärentuna. As parroquias do pastorado formaron a comunidade eclesiástica de Vattholma en 1975 e o pastorado pasou a chamarse pastorado de Vattholma.
Bonaire
Natureza
Os deportes máis practicados son o mergullo, o windsurf e a pesca.
Os 287,5 km² desta illa están rodeados por un arrecife ao que se chega moi fácil mergullando desde a beira. Os sitios para mergullo (hai 60 na illa principal e outros 26 máis na próxima Klein Bonaire) están marcados por rocas pintadas de amarelo brillante situadas ao carón do camiño. Levan nomes como 1.000 Steps (Mil Pasos), Alice in Wonderland (Alicia no país das marabillas), Country Garden (País Xardín) e Sweet Dreams (Doces Soños). Hai máis de 30 anos, Bonaire converteuse na primeira illa do Caribe en prohibir a pesca con arpón, e pouco tempo máis tarde proscribiu sacar os corais das súas augas. O Bonaire Marine Park, un parque establecido en 1979, protexe todas as augas da illa.
Pablo L. Orosa
Pablo López Orosa, nado en Oza-Cesuras en 1985 e finado o 16 de novembro de 2019, foi un xornalista e escritor galego.
Traxectoria
Escribiu, tanto en galego como en castelán, en diversos medios de prensa escrita como El País, Eldiario.es ou a revista Luzes.
O seu labor foi recoñecido co premio de xornalismo solidario Memorial Joan Gomis pola, pola reportaxe intitulada La tregua de los zapatos.
Refuxio de Torrebarrio
O refuxio de Torrebarrio é un refuxio de montaña situado na localidade de Torrebarrio, no concello de San Emiliano (León, España). Situado a unha altitude de 1.280 metros, atópase nas proximidades de Peña Ubiña (2.417 m.). Foi inaugurado en 2010 e é propiedade da Federación Galega de Montañismo.
Características
O refuxio dispón de 30 liteiras corridas, así como luz eléctrica, auga quente, lugar para cociñar e cheminea.
1863
Outros
Historia ano a ano
Condado de Valga
O Condado de Valga (en estoniano Valga maakond ou Valgamaa) é o nome dun dos quince condados nos que está dividida administrativamente Estonia. Está situado na parte meridional do país e limita co Condado de Põlva e o Condado de Võru ao leste, con Letonia ao sur e ao oeste, e co Condado de Viljandi e o Condado de Tartu ao norte. A súa capital é Valga).
Goberno rexional
O goberno do condado (en estoniano Maakonnavalitsus) é dirixido por un gobernador ou maavanem, que é nomeado polo goberno de Estonia por un período de cinco anos.
Subdivisión administrativa
O condado está dividido en 13 concellos: dous urbanos (en estoniano linn; unha terceira cidade, Otepää, é parte dun concellos rural) e 11 concellos rurais (en estoniano vald).
Concellos urbanos
miniatura|dereita|500px|Concellos do condado de Valga
Chihuahua
Chihuahua é unha cidade de México, capital do Estado de Chihuahua, situada no norte do país. É a segunda cidade máis poboada do estado, tras Ciudad Juárez, e a décima cuarta zona metropolitana do país. No 2005 tiña unha poboación de 804.882 habitantes.
La Orchila
A Illa de La Orchila ou Illa La Orchilla pertencente a República Bolivariana de Venezuela que está incluída dentro das Dependencias Federais Venezolanas, de aproximadamente 40 km² de extensión situada (66º 10´ W e 11º 47´ N) a uns 180 km da capital venezolana Caracas, ten 13 km² aproximadamente. Atópase ao leste do aquipélago de Los Roques. Dentro de La Orchila existen outras pequenas illas de pouca extensión: illa Sal, Agua e Noreste.
Irmo
Irmo é o seu verdadeiro nome, mais normalmente coñéceselle como Lórien, en referencia aos Xardíns de Lórien nos que habita en Valinor; tamén recibe o apelativo de Mestre dos Soños. Irmo quere dicir Desexador ou Mestre do Desexo. É o esposo de Estë e irmán de Námo (Mandos) e máis Nienna.
La Orchila
Características
É a sede dun campamento militar e lugar ao que só teñen acceso o presidente e altos oficiais gobernamentais. O turismo só é posible con autorización militar. Estivo poboada ata por 100 habitantes que foron desaloxados durante o goberno do xeneral Marcos Pérez Jiménez, en abril de 2002 o presidente Hugo Chávez foi apresado e levado a esta illa durante o breve goberno de Pedro Carmona.
Irmo
Cando o Sol e a Lúa foron fixados nos seus percorridos, "Varda quixo que as dúas naves viaxasen por Ilmen e permanecesen sempre no alto". Irmo e Estë foron en gran medida responsábeis de que mudase o seu parecer, pois "dixeron que o sono e o descanso foran expelidos da Terra", co cal Varda consentiu en que existise a noite.
La Orchila
Características
O 17 de maio de 2008 un avión militar estadounidense sobrevoaba a illa principal de La Orchila sen autorización, violando o espazo aéreo venezolano, feito que fue protestado polo goberno venezolano, Estados Unidos argumentou que foi un error de navegación.
O 6 de xuño de 2008 realizáronse manobras militares conxuntas da Aviación Militar Venezolana e a Armada nas aguas territorias da illa principal, co lanzamento de mísiles desde cazas multipropósito Sukhoi 30 e co uso de Fragatas misilísticas.
Irmo
Após o nacemento de Fëanor, súa nai Míriel, esposa de Finwë, enfebleceu, e Manwë entregouna aos coidados de Irmo.
Notas e referencias
ヴァラ Valar Valar (Tolkien)
Festas de interese turístico de Galicia
A seguinte é unha lista de festas de interese turístico de Galicia. Trátase dunha denominación honorífica outorgada a festexos ou acontecementos que se celebran en Galicia e que ofrecen interese real desde o punto de vista turístico. A declaración de Festas de Interese Turístico Galego é un nomeamento outorgado polo Consello da Xunta de Galicia a través dunha proposta por parte da Consellería de Economía e Industria.
As Festas de Interese Turístico Nacional e de Interese Turístico Internacional, son declaradas pola Secretaría de Estado de Turismo, dependente do Ministerio de Industria.
Festas de interese turístico internacional
Hai nove festas de Interese Turístico Internacional.
Güeñes
Güeñes (en éuscaro e oficialmente Gueñes) é un concello da provincia de Biscaia na comunidade de Euskadi. No ano 2009 vivían 8.258 habitantes.
Demografía
Evolución da poboación de Güeñes desde a década dos 30 ata 2009:
Cascavel
O topónimo portugués Cascavel pode referirse a:
Petrópolis
Petrópolis é unha cidade brasileira situada no Estado do Río de Xaneiro, nas montañas da Serra dos Órgãos. Ten unha área de 774,606 km² e unha poboación estimada de 302.477 habitantes para o ano de 2004. Sitúase a uns 68 km da capital do estado, Río de Xaneiro pola estrada BR-040 e a 463 km da cidade de São Paulo.
Historia
miniatura|Museo Imperial de Petrópolis, na antiga vivenda de verán do Emperador Pedro II Aínda hoxe os descendentes da familia real teñen terras na rexión.
Avelino Gómez Ledo
Avelino Gómez Ledo, nado en Chantada o 31 de xullo de 1893 e finado na mesma vila o 29 de xuño de 1977, foi un escritor, tradutor e sacerdote galego.
Traxectoria
Trasladouse a Madrid antes dos catorce anos, cursou a carreira eclesiástica no Seminario de Madrid-Alcalá e continuou os estudos na Universidade Pontificia de Santiago, no mosteiro de San Martiño Pinario. Exerceu como párroco en varias parroquias de Madrid. Cando xubilou aos 78 anos regresou a Chantada. Colaborou nas revistas Nós e Logos e traduciu obras de autores clásicos e o Novo Testamento. Mantivo posicións tradicionalistas no seo da Igrexa católica e apoiou a ditadura de Francisco Franco, malia iso mantivo fidelidade á lingua galega en épocas difíciles. Finou en Chantada o 29 de xuño de 1977.
Obra
dereita|miniatura|Escolma de poetas líricos gregos e latinos voltos en linguaxe galego (1972).
Aspidistra
A aspidistra (Aspidistra elatior) é unha especie de planta rizomatosa pertencente á familia das asparagáceas. É nativa do Xapón e é amplamente cultivada como planta ornamental. miniatura|Detalle da flor. miniatura|Vista da planta.
Descrición
Aspidistra elatior é unha planta sen talo que alcanza un tamaño dun metro de altura, con follas de cor verde escura. As pequenas e solitarias flores de cor púrpura poden aparecer na base da planta na primavera.
Distribución
Aínda que se pensa que é de orixe chinesa, a especie é, de feito, nativa das illas do sur do Xapón, incluíndo Kuroshima, Suwanosejima e as Illas Uji. Preséntase en asociación con especies como Ardisia sieboldii ou Castanopsis sieboldii.
Cultivo
Aspidistra elatior é unha planta exótica ben coñecida por non precisar moitos coidados. É tolerante a condicións de pouca luz, baixa humidade, rega irregular, e a flutuacións de temperatura. É mellor poñela afastada dos raios directos do sol para evitar que as follas embranquezan. Unha boa drenaxe é tamén necesaria para un crecemento óptimo e para evitar a podremia da raíz. A especie non acostuma ser seriamente atacada por insectos, aínda que, os ácaros e as cochinillas poden causar problemas ocasionais. As follas e as raíces poden ser consumidas polos mamíferos ungulados como o cervo, así como por roedores e coellos.
Taxonomía
Aspidistra elatior foi descrita por Carl Ludwig Blume e publicado en Tijdschrift voor Natuurlijke Geschiedenis en Physiologie 1: 76, pl. 4, no ano 1834.
Centro-Val de Loira
Centro-Val de Loira (en francés: Centre-Val de Loire) é unha rexión de Francia que agrupa a seis departamentos e cuxa capital atópase en Orleáns. Trátase dunha rexión marcada pola súa identidade rural, combinada con todo, con aglomeracións urbanas de forte tradición industrial. É a primeira produtora de cereais do país e a quinta rexión industrial de Francia.
Xeografía
A principal característica desta rexión é o Val do Loira, que inclúe os ricos e fértiles vales do río Loira e dos seus afluentes, como o Cher, o Indre ou o Loiret. É nesta zona onde se atopan os famosos castelos do Val do Loira, que atraen a moitos turistas á rexión.
Etimoloxía
Centro foi o nome el nome escollido polo goberno central baseándose puramente na súa posición xeográfica, xa que esta rexión está composta de demasiadas provincias históricas como para elixir un nome histórico. Porén, o Centro nin sequera está no situado centro xeográfico de Francia, e o nome foi criticado por ser excesivamente aburrido e anódino.
Houbo unha proposta para trocar o nome da rexión ao de Val de Loire (é dicir, Val do Loira), o cal daría maior carácter ao nome da rexión, xa que este nome vai asociado a unha imaxe positiva do val, como os castelos, o suave e refinado estilo de vida, o viño ou o clima suave e tépedo. O 17 de xaneiro de 2015 coa proposta de reorganización das rexións de Francia o nome foi cambiado oficialmente a "Centre-Val de Loire".
Outros nomes alternativos son Cher-Berry e Pays de la Gaul, chamado así polo antigo nome romano de Francia.
Historia
miniatura|esquerda|Igrexa de Saint Paterne en [[Orleáns]] Desde un punto de vista histórico, Centro comprende tres provincias: o Orléanais (Loiret, Eure-et-Loir, Loir-et-Cher), o Berry (Cher, Indre) e a Touraine (Indre e Loira).
Trátase dunha rexión moi vinculada á monarquía francesa, dende que no ano 1418 a familia real instalouse na Touraine. En consecuencia, os castelos de Amboise e de Blois pasaron a ser residencias reais baixo os reinados de Carlos VII, Luís XII e Francisco I. Este último tamén mandou construír outro castelo na rexión, o castelo de Chambord, cuxa construción foi encomendada a Leonardo da Vinci. Coa instalación dos diferentes reis franceses na rexión, numerosos nobres tamén decidiron trasladarse á zona. Desta maneira, construíuse un gran número de castelos preto dos ríos Loira, Cher e Indre. De entre todos eles, algúns nobres castelos para destacar son os de Chenonceau e Azay-lle-Rideau.
Administración
A rexión Centro linda coas rexións de Auvernia ao sueste, Borgoña ao leste, Illa de Francia ao nordeste, Lemosín ao sur, Baixa Normandía ao noroeste, Alta Normandía ao norte, País do Loira ao oeste e Poitou-Charentes ao suroeste.
Está composta por vinte distritos, 198 cantóns e 1.842 concellos, a parte dos seis departamentos:
Política
262px|miniatura|Castelo de Azay-le-Rideau, un dos castelos do Val do Loira 262px|miniatura|Castelo de Valençay, outro dos castelos do Val do Loira Dende as primeiras eleccións rexionais, celebradas en 1986, até 1998, diferentes partidos de dereitas ostentaron a maioría no Consello Rexional. Durante esta etapa, a presidencia do Consello foi exercida por Maurice Dousset, do partido Unión para a Democracia Francesa (UDF).
En 1998, a esquerda plural consegue a maioría relativa no Consello Rexional, con só un deputado máis que os partidos de dereita até entón no poder, a Agrupación para a República, a Democracia Liberal e a UDF. Desta situación nace unha alianza efémera entre a dereita e o partido ultradereitista Fronte Nacional. Bernard Harang é elixido presidente do Consello Rexional, pero terá que dimitir días despois como consecuencia da presión dos diferentes aparellos políticos nacionais e das numerosas manifestacións que se produciron nas diferentes cidades da rexión, especialmente na capital Orleáns.
Finalmente, roto xa este pacto entre os partidos de dereita e a Fronte Nacional, a cabeza da lista de esquerda, o socialista Michel Sapin, alcalde de Argenton-sur-Creuse (Indre), é elixido presidente do Consello Rexional. Michel Sapin ocupará este cargo até abril do ano 2000, cando é nomeado Ministro da Función Pública. Substituirao o tamén socialista Alain Rafesthain, que será presidente da rexión até as eleccións de 2004.
En 2004, a coalición formada polo Partido Socialista, o Partido Comunista Francés, Os Verdes, o Partido Radical de Esquerda e o Movemento Republicano e Cidadán, e que se atopa encabezada novamente por Michel Sapin obtén a maioría absoluta no Consello Rexional, converténdose de novo en presidente do Consello Rexional da rexión Centro.
Economía
Centro é a primeira rexión da Unión Europea con respecto á produción de cereais, tendo tamén grande importancia os cultivos de remolacha azucreira, colza e xirasol. Rexión de gran tradición agrícola, a descentralización industrial dos anos 1950 permitiu o xurdir de sectores industriais modernos, como o sector farmacéutico. Este fenómeno beneficiou sobre todo aos dous departamentos máis próximos a París (Eure e Loir e Loiret), que viron dobrar a súa poboación activa industrial entre 1954 e 1974.
Así mesmo, o sector terciario está bastante presente nas dúas grandes cidades da rexión, Orleáns e Tours. En Orleáns destaca o sector da banca e dos seguros, así como o da investigación científica. En cambio, na cidade de Tours predominan os sectores da sanidade e da educación universitaria, á vez que é o primeiro centro hostaleiro da rexión. O turismo cultural ha coñecido unha forte expansión debido ao gran número de castelos que se atopan na rexión, especialmente nas zonas máis próximas ao río Loira, e que fixeron que esta rexión sexa tamén coñecida como a dos Castelos do Loira.
Demografía
miniatura|262px|[[Tours, cidade máis poboada da rexión]] Centro é a décima rexión máis poboada de Francia metropolitana. O censo parcial de 2004 indicaba que a rexión gañara a 42.000 habitantes respecto do censo do ano 1999. A taxa de crecemento durante a década de 1990 mantívose estable en torno ao 0,32%, o cal mostra un crecemento inferior á media nacional que se situou, durante este período, en torno ao 0,37%.
As tres principais áreas urbanas (Tours, Orleáns e Bourges) concentran un terzo da poboación rexional, que é maioritariamente rural. En 1999, Tours era a vixésima área urbana máis poboada de Francia con 376.377 habitantes e un crecemento do 0,69% durante o período 1990-1999. A área de Orleáns, tamén en 1999, era a vixésimo-segunda con 355.811 habitantes e un crecemento do 0,86%.
Museo Milavida
O Museo Milavida é un museo de historia cultural inaugurado en 2015 situado no palacio Näsilinna, na cidade de Tampere, Finlandia. A exposición principal está adicada á historia da familia von Nottbeck, propietaria da fábrica de algodón Finlayson.
Ademais da exposición principal, Milavida conta con exposicións temporais, especialmente relacionadas coa moda e o deseño. O museo acolleu mostras de zapatos de Salvatore Ferragamo, vestidos de noite de Valentino, e tecidos estampados de Timo Sarpaneva. En 2018 exhibiuse a coroa deseñada para o rei de Finlandia.
Advanced Encryption Standard
Advanced Encryption Standard (AES), tamén coñecido como Rijndael, é un esquema de cifrado por bloque adoptado como un estándar de encriptación polo goberno estadounidense, e esperase que sexa usado en todo o mundo, como tamén analizado exhaustivamente, como foi o caso do seu predecesor, o DES. Foi adoptado polo Instituto Nacional de Estándares e Tecnoloxía (NIST) como un FIPS (PUB 197) en novembro do 2001 despois de 5 anos do proceso de estandarización.
Museo Milavida
Milavida é o nome orixinal do palacio Näsilinna..
Advanced Encryption Standard
Descrición do cifrado
Estritamente falando, AES non é precisamente Rijndael (aínda que na práctica chamaselle de maneira indistinta) xa que Rijndael permite un maior rango de tamaño de bloque e clave; AES ten un tamaño de bloque fixo de 128 bits e tamaños de chave de 128, 192 ó 256 bits, mentres que Rijndael pode ser especificado por unha clave que sexa múltiplo de 32 bits, cun mínimo de 128 bits e un máximo de 256 bits.
Relapse Records
Relapse Records é un selo discográfico independente dos Estados Unidos baseado en Upper Darby, Pensilvania. Foi fundado no ano 1990 por Matthew F. Jacobson e conta con moitos artistas de grindcore, death metal e sludge metal.
Advanced Encryption Standard
Descrición do cifrado
A maioría dos cálculos do algoritmo AES fanse nun campo finito determinado.
Xosé María Gómez Vilabella
Xosé María Gómez Vilabella, nado en Castroverde en 1930, é un escritor galego.
Relapse Records
Historia
O selo foi creado por Matthew F. Jacobson no mes de agosto de 1990 no soto da casa dos seus pais en Aurora, Colorado. Os primeiros dous lanzamentos da discográfica foron sinxelos de 7 polgadas das bandas Velcro Overdose e Face of Decline, seguidos pouco despois por tres bandas de death metal que estarían entre as máis grandes do selo, Deceased, Suffocation e Incantation.
Advanced Encryption Standard
Descrición do cifrado
AES opera nun arranxo de 4×4 bytes, chamado state (algunhas versións de Rijndael cun tamaño de bloque maior teñen columnas adicionais no state). Para o cifrado, cada ronda da aplicación do algoritmo AES (excepto a última) consiste en catro pasos: A ronda final omite a fase MixColumns.
Relapse Records
Historia
Despois diso, Jacobson familiarizouse con William Yurkiewicz Jr., que se converteu no seu socio no selo. Yurkiewicz fundara a súa propia discográfica, que pronto lanzaría álbums das bandas General Surgery, Disrupt, Destroy, Misery e a propia banda de Yurkiewicz, Exit-13. Os dous uniron as súas forzas para crear Relapse Records, co obxectivo de liberar música extrema de alta calidade embalada profesionalmente.
Xosé María Gómez Vilabella
Traxectoria
Foi mestre de ferrado dous anos e tamén zoqueiro. Traballou como mecanógrafo no Consello Supremo de Xustiza Militar. En 1956 foi nomeado director da sucursal do Banco Exterior de España en Sidi Ifni. Incorporado ao "Batallón da gabardina" como somatenista, participou na defensa do Banco na guerra de 1957/58 e foi condecorado polo Exército. Despois traballou no Banco Exterior no Aaiún, Xixón e A Coruña, onde se retirou. Colaborou en El Progreso e La Comarca del Eo.
Relapse Records
Historia
En 1991 o selo moveu a súa sede a Millersville, Pensilvania. En 1992 o selo ampliou o seu alcance coa creación da súa filial Release Entertainment, especializada en música experimental, ambient, industrial e noise. Cun crecemento continuado comezou a vender por correo e polo miúdo converténdose ao pouco tempo no maior centro de distribución underground de heavy metal dos Estados Unidos. O servizo de pedidos por correo transportaba unha gran variedade de gravacións e mercadotecnia de música extrema, ademais de publicacións de todo o mundo.
Ao longo dos anos Relapse continuou medrando e asinou contratos con artistas máis influentes dun espectro máis amplo de xéneros. En 1996 Relapse desvelou a Resound Music Resource Guide. Resound brindou aos fans un acceso directo á lista de artistas do selo a través de entrevistas e recensións, ademais de formar parte do catálogo de pedidos por correo.
En 1998 Relapse abriu unha oficina de promocións en Berlín, ademais de conseguir un acordo de distribución en Alemaña. No ano 2003, Relapse organizou un festival de música, o Relapse Contamination Festival, que tivo lugar os días 18 e 19 de xaneiro no Trocadero Theatre de Filadelfia, Pensilvania e contou con varios artistas do selo. No ano 2000 Relapse mudouse a Upper Darby, ás aforas de Filadelfia, e comezou a pensar en abrir unha tenda física. En xuño de 2001 o selo inaugurou a súa primeiros tenda de discos en Filadelfia.
En 2010 Relapse anunciou que chegara a un acordo co avogado de propiedade intelectual Eric Greif e Perseverance Holdings Ltd. para tomar o control do catálogo de Chuck Schuldiner e dos nomes de Death e Control Denied a nivel internacional. O sexto álbum de estudio de Death, Symbolic (1995), foi excluído do acordo xa que os dereitos sobre ese disco os mantén Roadrunner Records.
Sherlock Holmes (filme de 2009)
Sherlock Holmes é un filme británico-estadounidense dirixido por Guy Ritchie que foi estreado no 2009. Adaptación da serie de banda deseñada de Lionel Wigram, baseada á súa vez nos personaxes literarios creado por Arthur Conan Doyle.
Sinopse
Sherlock Holmes e o seu incondicional compañeiro Watson, deberán usar a súa agudeza intelectual e toda clase de recursos e habilidades para enfrontarse a un novo inimigo e desenlear un complot que podería destruír o país.
Julio César Turbay Ayala
Julio César Turbay Ayala (1916-2005) avogado e político, foi o presidente de Colombia entre 1978 e 1982.
Boo
Boo pode referirse a:
Clásicas das Ardenas
Celébranse ó longo de oito días comenzando o terceiro domingo de abril (Amstel Gold Race), continuando o terceiro mércores de abril (Flèche Wallonne) e finalizando o cuarto domingo de abril (Liexa-Bastogne-Liexa). As tres carreiras son independentes entre si é non existe ningún tipo de clasificación final ou cómputo acumulado, pero do mesmo xeito que acontece nas grandes voltas ou nos monumentos do ciclismo, o rendemento acumulado nas tres probas goza dun prestixio especial.
Na proba masculina so Davide Rebellin en 2004 e Philippe Gilbert en 2011 conseguiron gañar as tres nunha mesma tempada. En anos alternos sumaron as tres Eddy Mercks, Bernard Hinault, Michele Bartoli e Danilo Di Luca.
Dentro do ciclismo feminino so temos tríptico das Ardenas dende o ano 2017 e ese mesmo ano a holandesa Anna van der Breggen xa conseguiu o triplete.
Abadín, Abadín, Abadín
Abadín é un lugar da parroquia de Abadín no concello de Abadín na provincia de Lugo. Segundo o IGE en 2015 tiña 108 habitantes (59 homes e 49 mulleres), sete menos ca en 2013 (67 homes e 48 mulleres).
É a capital do concello.
Atlas D
Atlas D, tamén coñecido co código SM-65D, foi un mísil balístico intercontinental usado tamén como lanzador orbital pertencente á familia de foguetes Atlas, formada en primeiro lugar por mísiles e máis tarde por foguetes espaciais. Foi a primeira versión de produción do foguete.
Sodupe
Sodupe é unha entidade de poboación situada no concello de Güeñes, na provincia de Biscaia, na comunidade autónoma de Euskadi. Conta cunha poboación de 4.017 habitantes (Ano 2009).
Conrad Editora
A Conrad Editora é unha editorial brasileira coñecida pola súa importancia nacional no mercado de manga, sendo, no país, a pioneira neste tipo de publicación no formato orixinal.
Historia e características
A editorial, fundada en 1993, está principalmente dirixida ao público novo. Comezou a salientar a través dunha das súas publicacións: a revista Herói, dedicada á cultura pop en xeral, que se tornou nunha das revistas máis populares do xénero. A Herói foi publicada pola Conrad ata 2002, cando a revista se tornou exclusivamente dixital.
A Conrad comezou a publicar mangas no Brasil en 2001, cos dous mangas de maior éxito ata hoxe: Dragon Ball e Cabaleiros do Zodíaco. Dragon Ball Z gañou un premio da Distribuidora DINAP, recoñecendo que o manga superou as 100.000 copias.
A partir daquela, a editorial pasou por diversas fases, desde a de grandes «blockbusters» (mangas famosos mundialmente), ata mangas menos coñecidos. Hoxe edita grandes éxitos como One Piece, Vagabond, Slam Dunk e Blade - A Lâmina do Imortal (Mugen no Juunin), alén de mangas menos famosos, mais non por iso de menor calidade, coma Bambi.
Alén de mangas, Conrad edita outros xéneros de banda deseñada (variando de Robert Crumb a Charles M. Schulz), libros de non ficción (sendo os principais asuntos destes música e política) e series de libros de gran prestixio, como a colección Sandman, de Neil Gaiman, e a serie Discworld, de Terry Pratchett.
En 2004, aproveitando o éxito do MMORPG Ragnarok Online, a editorial entrou no campo dos manhwa (banda deseñada coreana), publicando Ragnarok (manhwa que deu orixe ó xogo, aínda non finalizado).
Recentemente, Conrad adquiriu os dereitos de publicación da colección completa de tiriñas de Calvin e Hobbes.
Irmáns Ameijeiras
Os irmáns Ameijeiras son un grupo de dez irmáns cubanos nados en Pueblo Viejo (Jesús Menéndez, provincia de Las Tunas), coñecidos no seu país porque varios deles foron destacados revolucionarios.
Orixe familiar
Manuel Ameijeiras Fontenla, nado en Campo Lameiro a finais do século XIX, emigrou cara a América. O seu destino foi Arxentina, onde botou un tempo até que a crise que sufría aquel país o animou a volver a Galicia. De aí embarcou a Cuba, e ao pouco de chegar á Habana coñeceu a María de las Angustias Delgado Romo, unha cubana de Corral Falso (hoxe chamado Pedro Betancourt), da provincia de Matanzas. Casaron e foron vivir á central azucreira Chaparra, na provincia de Las Tunas. Instaláronse no número 19 do barrio de Pueblo Viejo. Alí tiveron dez fillos:
Tensta, Estocolmo
miniatura|dereita|Unha rúa de Tensta
Tensta é un suburbio ao norte da cidade de Estocolmo, Suecia, no distrito de Spånga-Tensta.
Demografía
A súa poboación, a 31 de decembro de 2011, era de 18 393 habitantes, dos cales un 86,7 % ten orixe estranxeira. O 95 % dos nenos das escolas locais son estranxeiros.
A taxa de desemprego en 2012 era do 8,9 %, e un 40,2 % da poboación beneficiábase economicamente de axudas sociais.
Xogos Paralímpicos de Londres 2012
Os Xogos Paralímpicos de 2012 foron os décimo cuartos Xogos Paralímpicos de Verán e celebráronse dende o 29 de agosto ata o 9 de setembro de 2012 na cidade de Londres, Reino Unido, logo de que a capital británica gañara a votación para acoller os Xogos Olímpicos e os Xogos Paralímpicos de 2012. Houbo 1,6 millóns de entradas dispoñibles cunha taxa de vendas estimada do 63%.
Tensta, Estocolmo
Cultura
A galería de arte "Tensta Konsthall" tamén está situada cerca do centro de Tensta e conseguiu facerse cun nome entre as mellores galerías de Estocolmo.
Xogos Paralímpicos de Londres 2012
No seu informe de avaliación o Comité Olímpico Internacional sinalou que "Coa súa rica historia, as capacidades do Deporte Paralímpico británico están entre as mellores da historia".
Os xogos incluíron atletas con diversas discapacidades físicas e sensoriais, tales como a parálise cerebral, amputacións e cegueira. Esta foi a primeira vez dende a edición do ano 2000, onde os deficientes mentais retornaron aos Xogos.
Proceso de selección
A cidade organizadora dos Xogos Olímpicos de Verán acolleu tamén os Xogos Paralímpicos de Verán, como se viña facendo dende 1988 e como se acordou formalmente polo Comité Olímpico Internacional no 2001. Logo da cuarta e última rolda de votacións na 117ª sesión do COI celebrada en Singapur, o dereito a organizar os Xogos Paralímpicos de Verán no 2012 foi para Londres.
Países participantes
Nos Xogos Paralímpicos de Londres 2012 participaron os seguintes comités paralímpicos nacionais:
Deportes
Nos 11 días de competición disputáronse as seguintes probas:
Sedes
Dos vinte deportes Paralímpicos, nove xogáronse no Parque Olímpico de Londres que foi construído especialmente para os Xogos Olímpicos e Paralímpicos:
O Centro de Exposicións ExCeL acollerá seis deportes máis:
Os eventos de tiro tivo lugar nos Royal Artillery Barracks en Woolwich e o ciclismo en ruta no Regent's Park, no centro de Londres. O Grenwich Park hospedou os eventos de equitación, a Weymouth and Portland National Sailing Academy os de vela e o Ethon Dourney os de remo
Nucleoporina
As nucleoporinas son unha familia de proteínas que son as unidades constituíntes que forman o complexo dos poros nucleares. O complexo do poro nuclear é unha estrutura bastante masiva que se estende a través da envoltura nuclear, formando unha vía de paso que regula o fluxo de macromoléculas entre o núcleo celular e o citoplasma. Os poros nucleares, á súa vez, permiten o transporte de moléculas hidrosolubles a través da envoltura nuclear. As nucleoporinas, unha familia de arredor de 30 proteñinas, son os principais compoñentes do complexo do poro nuclear en células eucariotas. A nucleoporina 62 é o membro máis abundante desta familia. As nucleoporinas teñen a capacidade de transportar moléculas a través da envoltura nuclear con rapidez. Un só complexo do poro nuclear pode transportar 60.000 moléculas de proteínas a través da envoltura nuclear por minuto.
Función
As nucleoporinas median no transporte de macromoléculas entre o núcleo e o citoplasma da célula eucariota. Certos membros da familia das nucleoporinas forman o armazón estrutural do complexo do poro nuclear. Porén, a función primaria das nucleoporinas é interaccionar coas moléculas transportadoras chamadas carioferinas ou Kaps. Estas carioferinas interaccionan con aquelas nucleoporinas que conteñen repeticións FG, é dicir, que conteñen secuencias repetidas dos aminoácidos fenilalanina (F) e glicina (G). Ao facelo, as carioferinas poden transportar o seu cargamento a través da envoltura nuclear. As nucleoporinas só son necesarias para o transporte de moléculas hidrofílicas grandes de máis de 40 kDa, xa que as moléculas máis pequenas pasan a través dos poros nucleares por difusión pasiva. As nucleoporinas xogan un importante papel no transporte de ARNm do núcleo ao citoplasma despois da transcrición. Dependendo da súa función, certas nucleoporinas están localizadas nun só dos lados (citosólico ou nucleoplásmico) do complexo do poro nuclear,. Outras nucleoporinas poden encontrarse en ambos os lados.
Estrutura
miniatura|dereita|Nup107 do anel externo do poro. As nucleoproteínas son proteínas entre 35 e 400 kDa de estrutura variada, pero que comparten algúns compoñentes estruturais básicos. Moitas nucleoporinas teñen unha rexión central para a unión con outras moléculas. As nucleoporinas agréganse para formar un complexo do poro nuclear, un anel octogonal que atravesa a envoltura nuclear. Hai tres tipos de nucleoporinas con estrutura e función característica, que se denominan nucleoporinas estruturais, nucleoporinas de membrana, e nucleoporinas FG.
As nucleoporinas estruturais forman a porción do anel do complexo do poro nuclear. Abranguen o grosor da membrana da envoltura nuclear e adoitan considerarse o armazón do complexo do poro. As nucleoporinas estruturais únense formando complexos Y que están compostos por sete nucleoporinas. Cada poro nuclear contén dezaseis complexos Y e un total de 112 nucleoporinas estruturais. A estrutra dun complexo Y é moi similar á da COPII. A relación da curvatura da membrana dun poro nuclear cos complexos Y pode considerarse análoga á que se produce na formación por evaxinación dunha vesícula revestida COPII.
As nucleoproteínas de membrana están localizadas na curvatura do poro nuclear. Estas proteínas están incrustadas na membrana nuclear na rexión onde están en conexión a capa externa e a interna.
As nucleoporinas FG denomínanse así porque conteñen repeticións de fenilalanina-glicina (FG), as cales son pequenos segmentos hidrofóbicos que interrompen longos tramos de aminoácidos hidrofílicos. Estes segmentos con repeticións FG encóntranse en porcións longas con enrolamento aleatorio da proteína, que se estenden no canal dos poros nucleares e son responsables principalmente da exclusividade selectiva dos complexos dos poros nucleares á hora de deixar pasar moléculas. Estes segmentos das nucleoporinas FG forman unha masa de cadeas que permite que difundan a través delas pequenas moléculas, pero impide o paso das grandes macromoléculas hidrófilas. Estas grandes moléculas só poden cruzar o poro nuclear se van en compañía dunha molécula de sinalización que as transporta e que interacciona temporalmente co segmento con repeticións FG das nucleoporinas. As nucleoporinas FG tamén conteñen unha porción globular que serve como áncora para a unión ao resto do complexo do poro nuclear.
As nucleoporinas forman varios subcomplexos entre elas. O máis común é o complexo p62, que é unha ensamblaxe composta por NUP62, NUP58, NUP54 e NUP45. Outro exemplo deses complexos é o complexo NUP107-160, composto por moitas nucleoproteínas diferentes. O complexo NUP107-160 foi localizado nos cinetocoros dos cromosomas e xoga un papel na mitose.
Anders Sparrman
Anders Erikson Sparrman, nado o 27 de febreiro de 1748 en Tensta (Condado de Uppsala), e finado o 9 de agosto de 1820 en Estocolmo, foi un naturalista, botánico e abolicionista sueco, un dos dezasete apóstolos de Linneo, que describiu numerosas especies novas para a ciencia.
Nucleoporina
Localización
Na seguinte táboa indícase a localización de diferentes nucleoporinas (Nups) nas distintas partes do complexo do poro nulcear.
Anders Sparrman
Traxectoria
Anders Sparrman era fillo dun clérigo. Aos nove anos entrou na Universidade de Uppsala, onde comezou os seus estudos de Medicina, e aos catorce converteuse nun dos pupilos máis destacados de Linneo.
Nucleoporina
Mecanismo de transporte
As nucleoporinas regulan o transporte de macromoléculas a través da envoltura nuclear ao interaccionaren coas proteínas transportadoras carioferinas. As carioferinas únense o seu cargamento e interaccionan reversiblemente coas repeticións FG das nucleoporinas. As carioferinas e o seu cargamento pasan entre as repeticións FG ata que difunden a favor do gradiente de concentración a través do complexo do poro nuclear. As carioferinas, segundo o tipo que sexan, poden funcionar como importinas (transportando proteínas do citoplasma ao núcleo) ou como exportinas (transportando proteínas do núcleo ao citoplasma). A liberación do cargamento das carioferinas é impulsada pola proteína Ran, que é unha proteína G. A proteína Ran é pequena dabondo como para poder difundir a través dos poros nucleares a favor de gradiente e sen interaccionar coas nucleoporinas. A Ran pode unirse a GTP ou a GDP e ten a capacidade de cambiar a afinidade da carioferina polo seu cargamento. Dentro do núcleo, RanGTP causa que as carioferinas importinas cambien de conformación, o que fai que se libere o cargamento transportado. A RanGTP pode tamén unirse a carioferinas exportinas e pasar a través do poro nuclear ata o citosol. Unha vez no citosol, a RanGTP pode ser hidrolizada a RanGDP, o que permite que se libere o cargamento das exportinas.
Anders Sparrman
Traxectoria
En 1765 fixo unha viaxe a China como cirurxián a abordo, regresando dous anos máis tarde despois de realizar a descrición dos animais e plantas que encontrara.
Nucleoporina
Patoloxía
Asociáronse varias enfermidades con defectos nas nucleoporinas, especialmente diabetes, cirrose biliar primaria, enfermidade de Parkinson e enfermidade de Alzheimer. A sobreexpresión de xenes que codifican diversas nucleoporinas tamén se relacionou coa formación de tumores cancerosos.
Anders Sparrman
Traxectoria
En 1776 volveu a Suecia, onde se premiara cun doutoramento honorario na súa ausencia. Fue elixido, ademais, como membro da Real Academia das Ciencias de Suecia. En 1780 foi o conservador das coleccións de historia natural de dita Academia, e en 1781 profesor de historia natural e farmacoloxía, e asesor do Collegium Medicum en 1790.
Nucleoporina
Patoloxía
As nucleoporinas son moi sensibles aos cambios na concentración de glicosa. Por tanto, as persoas que teñen diabetes a miúdo mostran un incremento da glicosilación das nucleoporinas, especialmente da nucleoporina 62.
Anders Sparrman
Obras
Sparrman publicou numerosos traballos, o máis coñecido deles é o relación das súas viaxes en Suráfrica e con Cook, publicadas en 1789 co título de A voyage to the Cape of Good Hope, towards the Antarctic polar circle, and round the world: But chiefly into the country of the Hottentots and Caffres, from the year 1772 to 1776 (Unha viaxe ao Cabo da Boa Esperanza, cara ao círculo polar antártico, e ao redor do mundo: pero sobre todo cara ao país dos Hotentotes e Cafres, dos anos 1772 a 1776).
Nucleoporina
Patoloxía
En certas condicións autoinmunes os anticorpos anti-p62, que inhiben os complexos p62, foron asociados coa cirrose biliar primaria, que destrúe os condutos biliares do fígado.
A diminución da produción do complexo p62 é común a moitas enfermidades neurodexenerativas. A modificación do promotor de p62 por oxidación está correlacionada coa enfermidade de Alzheimer, e coas de Huntington, e Parkinson entre outros trastornos neurodexenerativos.
Anders Sparrman
Obras
Tamén publicou, entre 1786 e 1789 o Catálogo do Museo Carlsonianum, no que describiu moitos dos espécimes que recollera en Suráfrica e no Pacífico Sur, algúns dos cales eran novos para a ciencia.
Nucleoporina
Patoloxía
O incremento da expresión do xene NUP88, que codifica a nucleoporina 88, atópase comunmente en displasias precancerosas e neoplasmas malignos.
Anders Sparrman
Obras
Así mesmo, publicou en 1806, unha Ornitoloxía de Suecia.
Nucleoporina
Exemplos
miniatura|dereita|300px|Proteína Nup153 FG Nucleoplásmica e de Filamentos. As distintas nucleoporinas noméanse segundo o seu peso molecular en kDa. Por exemplo a nucleoporina de 35 kDa é a NUP35. Algúns exemplos da familia das nucleoporinas son:
Anders Sparrman
Abreviaturas
A abreviatura Sparr. emprégase para recoñecer a como autoridade na descrición e clasificación científica en botánica.
Lago Tana
O lago Tana (tamén soletreado T'ana, en ጣና ሀይቅ:, Ṭana Ḥäyq, T’ana Hāyk’; unha variante máis antiga é Tsana, en ge'ez: ጻና Ṣānā; ás veces chamado "Dembiya" após a rexión ó norte do lago) é a fonte do Nilo Azul e é o lago máis grande en Etiopía. Atópase na rexión de Amhara no noroeste do altiplano etíope. O lago ten uns 84 quilómetros de longo e 66 quilómetros de ancho, cunha profundidade máxima de 15 m, e a unha altura de 1788 metros. O lago Tana nútrese dos ríos Lesser Abay, Reb e Gumara. A área da súa superficie abrangue entre 3000 e 3500 km², dependendo da estación e das precipitacións. O nivel do lago foi regulado coa construción dun aliviadoiro onde o lago descarga no Nilo Azul. Isto controla o fluxo das Fervenzas do Nilo Azul (Tis Abbai) e da estación hidroeléctrica.
Gran Premio de Italia de 1981
A Fórmula Un regresou ao circuíto de Monza logo dun ano de ausencia, o ano do anterior o Gran Premio de Italia celebrouse no circuíto de Imola.
Lago Tana
En 2015, a rexión do lago Tana foi nomeada como unha Reserva da Biosfera da UNESCO, recoñecendo a súa importancia natural e cultural.
Gran Premio de Italia de 1981
Ao chegar a Italia, Nelson Piquet e Carlos Reutemann estaban empatados a puntos no campionato de pilotos. Alain Prost tamén loitaba polo título mundial, logo dos seus resultados nas últimas carreiras.
Carreira
Cando a carreira comezou, o pole René Arnoux caeu á terceira posición, mentres que Prost e Reutemann loitaron polo liderado. Detrás, Didier Pironi colocouse cuarto tras adiantar catro coches. Pironi continuou o seu ataque contra Reutemann e Arnoux e pronto quedaron detrás del. A medida que os seus rivais caeron detrás, Prost aumentou a súa vantaxe que manteríaa o resto da carreira. Jacques Laffite tamén fixo unha excelente saída, e corría terceiro cando se retirou da carreira cunha picada nunha roda na volta 11.
Na volta 19, John Watson perdeu o control do seu coche na curva Lesmo e estrelouse contra as barreiras a alta velocidade, prendendo un pequeno lume na parte traseira do coche. O motor do seu McLaren desprendeuse do coche e encheu a pista de refugallos. Michele Alboreto, que marchaba detrás de Watson, estrelouse contra os restos do motor, mentres Carlos Reutemann tomou á herba rozando a barreira para evitar o accidente, perdeu un lugar pero só sufriu danos menores. Afortunadamente, Watson escapou ileso.
Na metade da carreira, a táboa de posicións era: Prost, Jones, Piquet, Reutemann e De Angelis. Nun incrible caso de infortunio, o motor do Piquet explotou na última volta, deixando a Reutemann terceiro e cambiando drasticamente as posibilidades para as aspiracións ao título dos dous.
Notas
''A menos que se indique o contrario, todos os resultados da carreira tómanse de
Pasaporte de Corea do Norte
O pasaporte de Corea do Norte é usado por algúns cidadáns norcoreanos para viaxar internacionalmente.
O privilexio de obter o pasaporte de Corea do Norte é limitado a uns cantos selectos.
Nota do pasaporte
O pasaporte contén a seguinte nota:
Coreano:
Galego:
Requirimentos de visado
Todos os países do mundo pídenlle visado aos cidadáns norcoreanos a excepción de Dominica, Ecuador, Gambia, Haití, Malaisia, Micronesia, San Vicente e as Granadinas, Singapur e Kirguizistán.
Condado de Viljandi
O Condado de Viljandi ou Viljandimaa (estoniano Viljandi maakond ou Viljandimaa), é un dos quince condados (maakond) da Estónia.
Xeografía
Está localizado no centro-sur da República da Estonia e fai fronteira cos condados de Pärnu, Järva, Jõgeva, Tartu e Valga, alén de ser parte suroeste da fronteira internacional da Estonia coa Letonia. O 4,2% do total da poboación da Estonia vive no condado de Viljandi.
Goberno rexional
O goberno do condado (en estoniano Maakonnavalitsus) é dirixido por un gobernador ou maavanem, que é nomeado polo goberno de Estonia por un período de cinco anos.
Subdivisión administrativa
O condado subdivídese en 15 municipios: 3 municipios urbanos (estoniano: linn - cidade) e 12 municipios rurais(estoniano: vallad).
Municipios urbanos:
miniatura|dereita|400px|Concellos no condado de Viljandi
Municipios rurais:
Cannibal Holocaust
Cannibal Holocaust é un filme italiano dirixido por Ruggero Deodato que foi estreado en 1980.
Sinopse
Catro xoves documentalistas viaxan ata a selva amazónica (América do Sur) para realizar unha reportaxe sobre as tribos que habitan nesa rexión, das que se di que aínda practican o canibalismo. Debido á desaparición dos reporteiros, dous meses despois un grupo de rescate é enviado para investigar que foi deles; o único que atopan é o material filmado sobre o seu terrible final.
Alfonso Álvarez Gándara
Alfonso Álvarez Gándara, nado en Tui o 27 de xaneiro de 1939 e finado en Vigo o 2 de agosto de 2021, foi un avogado e político galego.
Traxectoria
Fillo de Darío Álvarez Blázquez e irmán do médico e escritor Darío Álvarez Gándara, naceu nunha familia con múltiples conexións coa cultura galega e co galeguismo. Sendo un meniño o pai trasladouse de médico a Vigo, e toda a familia canda el.
Licenciouse en Dereito pola Universidade de Santiago de Compostela en 1960, e desde 1970 exerceu como avogado en Vigo, onde tivo o despacho na céntrica rúa Urzaiz. Nos anos da mocidade foi articulista na prensa galega, e en 1967 recibiu o premio Fernández Latorre polo seu artigo La Iglesia no habla la misma lengua que los gallegos.
Politicamente, durante os últimos anos do franquismo empezou a militar no Consello da Mocedade, axudou a creación da Liga Democrática de Vigo, foi cofundador da Xunta Democrática de Galicia e en 1974 representou a esta plataforma de opositores nas xuntanzas de París onde se argallaba a transición á democracia en España.
Neses anos tamén foi un dos promotores do Movemento Socialista de Galicia e tras a rápida integración deste no Partido Socialista Galego, foi candidato a deputado nas eleccións xerais de 1977, pero non saíu elixido (o PSG obtivera nesa ocasión na provincia de Pontevedra menos do 2% dos votos). Como membro xa do Partido Galeguista, foi elixido concelleiro en Vigo nas eleccións municipais de 1979 ao encabezar as listas de Unidade Galega. Coa crise e ruptura de Unidade Galega a finais de 1980, Álvarez Gándara ficou no Partido Galeguista e foi escollido o seu secretario xeral, cargo que ostentou de 1981 a 1983. Nese ano abandonou a política activa.
En paralelo continuou coa súa traxectoria como avogado, de grande relevancia na cidade de Vigo, e foi escollido decano do Colexio de Avogados de Vigo en 1989, posto que mantivo ata 2015. Tamén foi presidente do Consello da Avogacía Galega, membro da Comisión Permanente do Consello Xeral da Avogacía Española e membro da Academia de Xurisprudencia e Lexislación.
Columna
O termo columna pode facer referencia a:
Spalte Column (disambiguation) Columna Colonne Kolono Colonna (disambigua) コロンナ Kolom Kolumna Coluna (desambiguação)
Parque Natural do Moncayo
Montaña considerada máxica polos celtas, romanos, árabes e cristiáns, O Moncayo ( do latín Mons Caunus polo aspecto do cumio cando está cuberto de neve), é un dos enclaves naturais máis importantes da comunidade de Aragón. Cunha altitude de 2.316 metros domina un extenso territorio e é a máxima elevación do sistema ibérico, separando as estepas do Val do Ebro e os páramos de Castela. A súa altitude e o brusco desnivel favorecen a aparición de diversos ecosistemas: dende restos de glaciares no cumio ata densos boscos de faias, carballos, bidueiros e Teixos ata praderías alpinas. Presenta dúas caras ben diferenciadas: a norte máis fría de húmida está cuberta por fragas atlánticas (grazas á influencia dos ventos do norte) e a sur de clara paisaxe mediterránea con abundancia de barrancos e de relevo agreste.