cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Nacionalismo romántico
miniatura|"[[A liberdade guiando ao pobo", pintura de Delacroix que expresa a visión romántica da Revolución francesa de 1830]] O nacionalismo romántico (tamén chamado "nacionalismo orgánico" ou "nacionalismo da identidade") é unha forma de nacionalismo na cal o estado deriva a súa lexitimidade política como consecuencia orgánica da unidade dos individuos que este goberna. Isto inclúe, dependendo da maneira particular da práctica, a lingua, a raza, a cultura, a relixión e os costumes da "nación" no seu sentido primario de conxunto de persoas "nadas" dentro da cultura. Esta forma de nacionalismo naceu como reacción á hexemonía dinástica ou imperial, que proclamaba a lexitimidade do estado "de arriba cara abaixo" que o monarca recibía de Deus.
Concepto
Entre os temas clave do romanticismo, e o seu legado máis duradeiro, as pretensións culturais do nacionalismo romántico foron tamén centrais na arte post-Ilustración e na filosofía política. Dende os seus comezos, coa concentración no desenvolvemento das linguas e o folclore nacionais, e o valor espiritual dos costumes e tradicións locais, até os movementos que haberán de reorganizar o mapa de Europa, coas chamadas á "autodeterminación" das nacións, o nacionalismo foi unha cuestión clave do romanticismo, determinando o seu papel, as súas formas de expresión e os seus significados.
Breve historia
O nacionalismo romántico temperán en Europa estivo fortemente influenciado por Rousseau e polas ideas de Johann Gottfried von Herder, quen en 1784 argumentou que a xeografía formaba a economía natural dun pobo, e que os seus costumes e a súa sociedade haberán de desenvolverse seguindo as liñas favorizadas polo seu medio ambiente.
Dende os seus comezos no final do século XVIII, o nacionalismo romántico baseouse na existencia dunha cultura étnica histórica, en harmonía co ideal romántico; o folclore chegou ser un concepto nacionalista romántico. Os irmáns Grimm inspiráronse nos escritos de Herder, e crearon unha colección de contos idealizada, que chamaron autenticamente alemáns. O concepto dun patrimonio cultural herdado dunha orixe común, pasou axiña a ocupar un papel central na seguinte cuestión romántica: está unha nación unida porque provén da mesma fonte xenética, é dicir pola súa raza, ou é a participación á natureza orgánica da cultura "folk" suficiente. Esta cuestión está no centro de disputas que continúan até os nosos días.
O nacionalismo romántico tivo un papel clave na filosofía de Hegel, quen argumentou que existía un "espírito da época" ("zeitgeist"), que caracterizaba a un determinado pobo nun período de tempo determinado, e que, cando ese pobo pasaba ser o determinante activo da historia, era sinxelamente porque o seu momento cultural e político chegara. Hegel, sendo alemán, afirmou que ese momento histórico haberá de pertencer aos pobos de fala alemá.
Na Europa continental, os románticos apoiaran ao principio á Revolución francesa, pero chegaron a participar na contra-revolución durante o sistema imperial transnacional de Napoleón. O sentido da autodeterminación e da conciencia nacional, que permitiran ás forzas revolucionarias a derrotar aos réximes aristocráticos, pasaron a ser importantes para a resistencia fronte ao Imperio Francés. En Prusia, o desenvolvemento dun rexuvenecemento espiritual, como medida de entrar na loita contra Napoleón, foi argumentado por, entre outros, Johann Gottlieb Fichte, discípulo de Kant. A palabra "Volkstum", "a condición de ser unha nación" no sentido de ser un pobo, foi creada en Alemaña durante a resistencia fronte á hexemonía francesa.
Fichte expresou a unidade de lingua e nación no seu décimo terceiro discurso "Á nación alemá", en 1806 :
Ángel Rodríguez Gallardo
Ángel Rodríguez Gallardo, nado en Aldeadávila de la Ribera (Salamanca) en 1964, é un profesor e historiador galego.
Traxectoria
Foi profesor colaborador en programas de alfabetización e para a obtención do graduado escolar no distrito de Carabanchel (1980-1986). Licenciado en Filoloxía Hispánica pola Universidade Complutense de Madrid e doutor en Filoloxía Hispánica pola Universidade de Santiago de Compostela. Profesor de ensino secundario de Lingua castelá e literatura desde 1989 en institutos de Navarra, Coruña e Pontevedra, foi profesor bolseiro na cátedra de Lingua Española da Facultade de Humanidades e Ciencias Sociais da Universidade Nacional da Patagonia (Arxentina). É profesor asociado do Departamento de Lingua Española da Universidade de Vigo.
London Welsh
O London Welsh RFC (en galés: Clwb Rygbi Cymry Llundain) é un club profesional de rugby, con sede na cidade de Oxford, creado en 1885 pola comunidade galesa de Londres, e que ascendeu por vez primeira na súa historia á Aviva Premiership na tempada 2011/12. Actualmente xoga no RFU Championship logo de descender da Aviva Premiership 2014-2015. Xoga no Old Deer Park, estadio cunha capacidade de 5.850 persoas.
Malia ser un club de xogadores non profesionais ó longo de máis dun século, e non ter un historial cheo de éxitos e títulos, o club ten achegado unha cifra de 177 xogadores á selección galesa de rugby, e 43 ós B&I Lions, entre os que se contan algúns dos mellores xogadores de rugby da historia, como JPR Williams ou Gerald Davies.
Bouzalonga
O topónimo galego Bouzalonga pode referirse a:
Paradiña
O topónimo galego Paradiña pode referirse a:
Manuel Lozano
Manuel Lozano, nado en Santiago de Compostela en 1990, é un actor galego.
Traxectoria
Con nove anos de idade foi escollido para protagonizar a película A lingua das bolboretas, de José Luis Cuerda, adaptación ó cine dun relato de Manuel Rivas.
Desde entón participou en longametraxes, varias delas baixo a dirección de José Luis Garci, e colaborado en distintas series de televisión, incluíndo un papel fixo en Nada es para siempre.
Paradiña, Paradiña, Sarreaus
Paradiña é un lugar da parroquia de Paradiña, no concello ourensán de Sarreaus, na comarca da Limia. En 2017 tiña 36 habitantes, 21 menos ca en 2010 (27 homes e 30 mulleres) e 23 menos ca en 2009.
Espiñeiro cerval
Os Espiñeiros cervais ou espiños marítimos son arbustos de folla caediza pertencentes ao xénero Hippophae, na familia Elaeagnaceae. Son a miúdo cultivados polas súas bagas, miúdas e adstrixentes, mais axeitadas para a elaboración de zumes, confeituras e marmeladas.
Distribución e hábitat
Nativas dunha ampla zona de Europa e Asia. Atópanse xeralmente en zonas secas e areentas. Son tolerantes ao sal no ar e no solo, mais teñen requirimentos de plena exposición ao sol para o seu pleno desenvolvemento e non aturan condicións de sombra preto de grandes árbores.
Especies
Hai principalmente tres especies:
Outras dúas especies, Hippophae goniocarpa e Hippophae neurocarpa, téñense descrito na China, mais non se aceptan maioritariamente coma especies distintas.
Usos
As bagas do espiñeiro marítimo son comestíbeis e nutritivas, mais moi acedas e adstrinxentes, polo que o seu consumo en cru non é moi pracenteiro, polo menos cómpre o consumo ben chegado o froito (unha vez xeado redúcese a adstrinxencia) e/ou mesturado con zume de froitas máis doces coma as mazás ou as uvas. Tamén se poden utilizar para facer pasteis ou marmeladas. A industria de consumo utiliza as bagas do espiñeiro marítimo para fabricar marmeladas, zumes, locións, e licores. O aceite obtido das bagas ten numerosos usos. Utilízase coma menciña curativa de numerosas doenzas que cursan con ulceracións e inflamacións tales como feridas gangrenosas, esofaxite, úlceras pépticas, colite ulcerosa, e cervicite. Os cosmonautas rusos téñeno usado mentres estaban en órbita.
A colla das bagas ten grande dificultade polos numerosos espiños que ten a planta. Unha técnica común de colleita é a de tirar unha póla enteira, mais isto dana o arbusto e reduce a produtividade das futuras collas. Nalgunhas variedades as pólase tíranse despois das primeiras xeadas, daquela as bagas despréndense de xeito moito máis doado. Durante a Guerra fría, os horticultores rusos e da Alemaña Oriental, desenvolveron novas variedades dun gran valor nutricional, grandes bagas, diferentes épocas de maduración, e pólas facilmente colleitábeis.
O espiñeiro cerval marítimo é tamén unha planta ornamental moi popular nos xardíns, particularmente coma sebes barreira para choer os eidos e leiras. As pólas úsanse tamén en arranxos florais das florarías.
Durante centos de anos, as xentes do sueste de Asia usaron esta planta para preservar e tratar varios alimentos.
Recentemente, o espiñeiro cerval marítimo utilizouse coma ingrediente de varios suplementos nutricionais que se atopan dispoñíbeis nos establecementos comerciais.
Villasayas
Villasayas é un concello da provincia de Soria, na Comunidade Autonoma de Castela e León.
Ten unha extensión de 61,76 km², cunha poboación de 100 habitantes e unha densidade de poboación de 1,62 hab/km².
Américo Gómez Carro
Américo Gómez Carro, nado na Coruña cara 1910, foi un político galego.
Traxectoria
Fontaneiro na Coruña. Foi detido en setembro de 1933 con Avelino Torreiro Eiroa, acusados de colocar un petardo nun almacén de materiais de construción. Logo do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 fuxiu a Asturias en xaneiro de 1937. Foi oficial do Batallón Galicia 19. Capturado polos franquistas, estivo preso no Campo de concentración de Camposancos. Fuxiu do campo con outros presos asturianos o 10 de febreiro de 1938, e despois logrou fuxiu a Francia no bou Tiburón. Abríronlle causa en Ferrol por rebelión militar, que despois foi retomada sendo sentenciado a cadea perpetua.
Bouzamar
O topónimo galego Bouzamar pode referirse a:
Lorenzo Fraga Padín
Lorenzo Fraga Padín, nado en Cambados e finado no mesmo concello en outubro de 1903, foi un avogado e político galego.
Traxectoria
Fillo de Eugenio Fraga Mascató. Foi elixido alcalde de Cambados en 1887. Permaneceu no cargo até 1891. Posteriormente foi concelleiro de Cambados. En 1897 foi nomeado xuíz municipal de Cambados.
My Octopus Teacher
My Octopus Teacher é un filme documental surafricano de 2020 dirixido por Pippa Ehrlich e James Reed. Está protagonizado por Craig Foster, quen tamén produciu o filme. O filme recolle un ano que dedicou Foster a interactuar cun polbo común salvaxe. Foster seguiu o polbo durante a maioría da vida do polbo. En asociación con Sea Change Project, Off The Fence and ZDF Enterprises, My Octopus Teacher levou dez anos en facerse. A fotografía baixo a auga foi realizada polo submarinista Roger Horrocks.
My Octopus Teacher estreouse o 7 de setembro de 2020 a través de Netflix.
Provincia de Imperia
Imperia é unha provincia italiana situada na rexión de Liguria, con capital na cidade homónima.
Limita polo norte coa provincia de Cuneo, que pertence á rexión do Piemonte; polo leste coa provincia de provincia de Savona; polo oeste con Francia (co departamento dos Alpes Marítimos, da rexión de Provenza-Alpes-Costa Azul) e polo sur co mar da Liguria.
Municipios
Pertencen á provincia de Imperia os seguintes 67 concellos ou comuni:
Televisión en 3D
miniatura|Televisor en 3D A televisión en 3D utiliza técnicas de estereoscopia para difundir imaxes con sensación relevo nun televisor.
Desenvolvemento
Aínda que xa se demostrara a televisión en 3D data de 1929 non se desenvolveu minimamente como ocorreu no cinema que tivo un primeiro auxe na década de 1950. O seu desenvolvemento comezou coa chegada da tecnoloxía dixital que fai posible evitar ou diminuír a fatiga do ollo humano, pero a súa implantación depende da calidade de visión, da dispoñibilidade de contido, da compatibilidade coa infraestrutura actual e do desenvolvemento do Multiview Video Coding. Na actualidade non existe un estándar común para a televisión 3D e cada fabricante emprega os seus. Nalgúns países existen algunhas canles que emiten contidos 3D, a primeira foi a xaponesa BS11 que emite desde a súa aparición en decembro de 2007 algunhas horas ao día en 3D.
Mário Soares
Mário Alberto Nobre Lopes Soares, nado en Lisboa o 7 de decembro de 1924 e finado na mesma cidade o 7 de xaneiro de 2017, foi un político portugués.
Traxectoria
Licenciouse en Ciencias Histórico-Filosóficas na Facultade de Letras da Universidade de Lisboa, en 1951, e en Dereito, na Facultade de Dereito da mesma Universidade, en 1957.
Fundador do Partido Socialista de Portugal o 19 de abril de 1973.
O 1 de maio de 1974, despois do 25 de abril, data da Revolución dos Caraveis, desembarcou en Lisboa procedente do exilio en París. Foi recibido entre unha multitude de portugueses entre os que tamén se contaba Álvaro Cunhal: ideoloxicamente diferentes, subiron collidos do brazo por primeira e última vez as rúas da Baixa Pombalina e a Avenida dá Liberdade.
Foi ministro de Asuntos Exteriores en 1975.
Mário Soares foi un dos impulsores da independencia das colonias portuguesas. En 1976 decídese polo abandono do territorio de Timor Leste, deixando as portas abertas para a invasión desta ex-colonia polas tropas de Indonesia, que provocaron durante tres décadas ao morte de máis de 250.000 timorenses.
Nûk
O termo ou o acrónimo NUK pode referirse a:
Mário Soares
Traxectoria
Presidente da República entre 1986 e 1996 (1º mandato do 10 de marzo de 1986 a 1991, 2º mandato do 13 de xaneiro de 1991 ao 9 de marzo de 1996).
En 2006, presentouse como candidato do PS ás eleccións presidenciais portuguesas, perdendo fronte ao candidato conservador Aníbal Cavaco Silva.
Salustiano Vidal Lores
Salustiano Vidal Lores, nado en Fefiñáns (Cambados) o 4 de febreiro de 1850 e finado no mesmo concello o 8 de xuño de 1930, foi un político galego.
Traxectoria
Fillo de Juan Vidal Fraga e Mercedes Lores Berta. Emigrou moi novo a Arxentina onde amansou un considerábel capital. Retornou a Galicia cara a 1885 e mercou o pazo de Caticovas en Nogueira e unha casa na vila de Cambados. Foi administrador dos Marqueses de Santa María del Villar. Foi alcalde de Cambados por Real Orde en xullo de 1895, e volveu ser nomeado alcalde por Real Orde en xuño de 1897, e novamente en xullo de 1899. En 1909 foi elixido alcalde de Meis. Tivo a oposición dos agrarios encabezados por Ramón Salgado Pérez que o acusaron de actividades caciquís. Coa chegada da ditadura de Primo de Rivera cesou no cargo.
Vida persoal
Casou en primeiras nupcias con Matilde Oubiñas Preciado na Arxentina, e foi pai de Salustiano e Pío Vidal Oubiñas, que finou en 1909 con 22 anos. Logo de enviuvar en 1895 volveu casar en 1900 con Encarnación Fraga Padín, filla de Eugenio Fraga Mascató, e foi pai de Carmelo Antonio e Juan Eugenio Vidal Fraga.
Luz Casal
María Luz Casal Paz, coñecida como Luz Casal, nada en Andavao (Boimorto) o 11 de novembro de 1958, aínda que viviu en Asturias xa dende a súa infancia, é unha cantante galega de pop-rock.
Durante a súa carreira discográfica vendeu xa máis de 5 millóns de discos. Recibiu a Medalla Castelao en 2010 e a Medalla de Galicia en 2023.
Traxectoria
Estudou piano e solfexo, ademais de recibir cursos de ballet. Fixo coros para diversos artistas, entre eles Juan Pardo, e entrou a formar parte de 'Los Fannys', un grupo de rock que interpretaba versións de temas coñecidos. Cando deixa o grupo, interésase pola ópera e comeza a estudar bel canto.
Estivo retirada da música entre 1995 e 1999.
En xaneiro de 2007 diagnosticóuselle cancro de mama, do que foi operada en Madrid nese mesmo mes. En novembro de 2007, recuperada da doenza, presentou un novo traballo, titulado Vida tóxica, e onde fai referencia, entre outros temas, ao proceso da quimioterapia.
O 17 de maio de 2010 publica na súa páxina:
O 23 e 24 de setembro de 2012 organizou en Boimorto un festival solidario chamado Festival de la Luz para recadar cartos para a Asociación Española contra o Cancro. A seguinte edición foi nas datas 14 e 15 de setembro de 2013.
Discografía
miniatura|180px|Luz Casal en setembro de 2014, Festival de la Luz. Luz Casal vendeu en total máis de 5 millóns de discos.
Participou nas bandas sonoras de filmes como Tacones Lejanos, Solo Mía ou O bosque animado.
Orco
A palabra orco pódese referir a:
José Antonio Landín Eirín
Traxectoria
Estudou Medicina e traballou no Complexo Hospitalario de Pontevedra. Foi elixido alcalde de Barro polo Partido Popular de Galicia nas eleccións municipais de 1983, ano dende o cal renovou a súa maioría absoluta en seis ocasións. En 1989 a Audiencia Provincial de Pontevedra condenouno a seis anos e un día para o desempeño de cargos públicos por un delito de prevaricación. A sentenza fíxose efectiva no ano 1992, cedendo o seu cargo ao entón tenente de alcalde Juan Manuel Salgado Feijoo. Nas eleccións de 1995, foi a súa muller, Mª Teresa Roig, quen encabezou a lista do Partido Popular, revalidando a maioría absoluta. José Antonio Landín volveu á alcaldía tralas eleccións municipais de 1999, ata o ano 2015, nas que tivo que deixar o cargo tras perder a maioría absoluta.
No ano 2005 presentou un proxecto para construír o chamado Monumento Nacional ao Inmaculado Corazón de María, un obelisco de 38 metros de altura, no alto do monte da Chan, sobre un asentamento arqueolóxico de tipo castrexo.
Foi deputado provincial e membro da directiva provincial do PPdeG de Pontevedra.
Despois de perder a maioría abosluta no 2015 volveu encabezar a candidatura do Partido Popular en Barro no ano 2019 nunhas eleccións nas que perdeu un concelleiro en beneficio do BNG, que obtivo maioría absoluta. No ano 2022 e tras unha disputa coa dirección provincial do PPdeG deixa o PP, fica coa acta de concelleiro e xunto con outros dous ex concelleiros populares funda un novo partido político a nivel autónomico chamado Xuntos por Galicia, partido do que será cabeza de lista en Barro nas eleccións muncipais do ano 2023.
Vida persoal
Está casado e ten dous fillos.
A Parrocha, Asadur, Maceda
A Parrocha é un lugar da parroquia de Asadur no concello ourensán de Maceda na comarca de Allariz - Maceda. Segundo o Instituto Galego de Estatística, en 2021 tiña 5 habitantes, dos cales 3 eran homes e 2 eran mulleres.
Toponimia
Segundo Nicandro Ares A Parrocha indica caseta nun eido lonxe da casa, significado propio de Lemos.
José Manuel Baltar Blanco
José Manuel Baltar Blanco, nado en Ourense o 3 de agosto de 1967, é un político galego, militante do PPdeG. É fillo de Xosé Luis Baltar, a quen sucedeu na presidencia da Deputación de Ourense. Está casado con María José Caldelas e ten cinco fillos.
Formación
Licenciouse en dereito pola Universidade de Santiago de Compostela en 1990. Master en Dirección de Recursos Humanos, impartido polo Centro de Estudos Financeiros en 1993.
Curso Superior en Dereito Administrativo, impartido pola Escola Galega de Administración Pública en Santiago de Compostela no ano 1994.
Diplomado en Contabilidade e Análise Económico-Financeiro por Finances, Accountancy and Management Education School ano 1995.
Curso Superior en Dereito Ambiental, impartido pola Escola Galega de Administración Pública ano 1996.
Diploma de Directivo da Xunta de Galicia: Curso IX ano 1993.
Actividade política
Membro dende o ano 2000 do Comité Executivo Provincial, da Xunta Directiva Provincial e do Comité de dirección do Partido Popular de Ourense.
Coordinador da Área de Acción Política do Partido Popular de Ourense (ata o ano 2002), secretario da Área de Acción Política do Partido Popular de Ourense entre os anos 2002 e 2004 e Coodinador Orgánico do Partido Popular de Ourense no período 2004 ao 2006.
Foi Responsable de Mobilización Electoral do Comité de Campaña do Partido Popular de Ourense nos procesos electorais celebrados no período 2000-2005.
Membro dende o ano 2001 da Xunta Directiva do Partido Popular de Galicia.
Foi Membro do Equipo Redactor do Programa do Partido Popular de Galicia para as Eleccións Locais do ano 2003.
Coordinador do Grupo de Traballo do Partido Popular de Galicia sobre o relatorio "ESTATUTOS" do Congreso Nacional do Partido Popular do ano 2002.
Membro da Comisión Organizadora do XIII Congreso Rexional do Partido Popular de Galicia no ano 2006.
Coordinador do Comité de Campaña do Partido Popular de Ourense nas Eleccións Locais do 2007 e nas Eleccións Xerais do 2008, e membro da Xunta Comarcal de Ourense do Partido Popular.
E membro do Comité executivo do Partido Popular de Galicia dende o ano 2009 e membro do Comité de Dirección do Partido Popular de Galicia dende 2010.
Presidente do Partido Popular de Ourense dende o 30 de xaneiro de 2010, cando foi elixido no XV Congreso provincial, cargo que revalidou o 16 de marzo de 2013, no XVI Congreso provincial, e que ostenta ata a actualidade.
Foi delegado provincial en Ourense da Consellería de Agricultura e vocal de Expourense e da Cámara de Comercio e Industria de Ourense, onde presidiu a Comisión de Promoción Agroalimentaria.
Na VI Lexislatura accedeu ó Parlamento de Galicia onde presidiu a Comisión de Industria, sendo Voceiro de Emprego do Grupo Popular e membro do seu comité de dirección.
Na VII Lexislatura foi elixido Vicesecretario da Mesa do Parlamento e é poñente da reforma do Estatuto de Autonomía e tamén da reforma do Regulamento do Parlamento. Tamén é Secretario da Deputación Permanente. É concelleiro en Esgos, onde foi tenente alcalde na pasada lexislatura. Tamén figura como suplente de deputado provincial. Foi o coordinador de campaña do PP de Ourense para as eleccións xerais de 2008.
O 6 de febreiro de 2012 foi elixido presidente da Deputación de Ourense, logo da dimisión de Xosé Luís Baltar .
Datos profesionais e experiencia laboral
En 1991 comeza a súa andaina profesional como membro do Gabinete Xurídico Calvo Sobrino de Ourense e como Asesor Xurídico do Banco Central de Ourense.
Durante o ano 1992 forma parte, coma Asesor Parlamentario, do Gabinete do Conselleiro de Agricultura, Gandería e Montes da Xunta de Galicia.
No período comprendido entre os anos 1993 e 1997 e nomeado Xefe do Servizo Técnico Xurídico da Delegación Provincial en Ourense da Consellería de Agricultura, Gandería e Montes. Tamén e nomeado Secretario do Xurado Provincial de Clasificación de Montes Veciñais en Man Común, Secretario da Xunta Provincial de Parcerías e Arrendamentos Rústicos Históricos e Secretario das Xuntas Locais de Concentración Parcelaria.
Durante o período entre os anos 1998 e 2001 e nomeado Delegado Provincial en Ourense da Consellería de Agricultura e Política Agroalimentaria e comeza a formar parte do Padroado da Fundación “Feiras e Exposicións de Ourense” EXPOURENSE.
Tamén no período que vai desde 1999 ata o ano 2001 entra a formar parte coma Membro do Pleno da Cámara de Comercio e Industria de Ourense, sendo nomeado no ano 2000 Presidente da Comisión de Promoción Agroalimentaria.
No ano 2001 sae elixido Deputado do Parlamento de Galicia na VI lexislatura, tomando posesión o día 20 de novembro, onde repite nas eleccións do ano 2005, na VII lexislatura, sendo nomeado Vicesecretario da Mesa. Volve saír elixido Deputado nas eleccións do ano 2009, na VIII lexislatura, sendo esta vez nomeado vicepresidente 1º da Mesa do Parlamento.
O día 6 de febreiro do ano 2012 e elixido Presidente da Deputación Provincial de Ourense, cargo no que repite o ser nomeado novamente o 14 de xullo de 2015.
Outros datos
300px|miniatura|Entrega dos [[Premios da Cultura Galega 2018.]] Presidente fundador de “ATLÁNTIDA”, Instituto Ourensán de estudos sociais e políticos.
Foi voceiro, membro do consello de administración, conselleiro-delegado, Presidente e Coordinador Xeral do Club Ourense Baloncesto durante o período 1997-2000.
Presidente do INORDE dende o 2013 ata o 2015.
Desde o ano 2012 e Presidente do Padroado da UNED, membro da comisión Permanente da Fundación Democracia e Goberno Local e membro da Comisión Executiva da Federación Española de Municipios con Centrais Hidroeléctricas, do que Vicepresidente desde o ano 2015.
Presidente do Consello Termal Ourensán desde o ano 2014.
Membro do Padroado da Fundación Feiras e Exposicións de Ourense, membro do Consello de Administración de MEISA (Estación de Montaña de Manzaneda) e Presidente do Consorcio Provincial de Incendio de Ourense, desde o ano 2015. Tamén, desde ese mesmo ano, Membro da Xunta de Goberno, do Consello Territorial e da Subcomisión Deputación da FEMP, na que foi nomeado o 30 de maio do 2017 coma Representante no pleno da Rede de Iniciativas Urbanas, en calidade de Titular, e Vicepresidente de Partenalia.
Vicepresidente da Asociación Europea de Cidades Históricas Termais, desde o 4 de outubro do 2017.
Presidente de Partenalia desde o 24 de maio de 2018.
Tralas eleccións xerais de 2023, o Parlamento de Galicia escolleuno como un dos senadores de designación autonómica.
Polémicas
Xosé Manuel Baltar Blanco viuse envolto en polémicas dende a súa designación como presidente da Deputación de Ourense:
Sitta villosa
Sitta villosa, xeralmente chamado gabeador da China, é unha especie de ave da familia dos Sittidae, os gabeadores. É un gabeador de tamaño pequeno, que mide uns 11,5 cm de lonxitude. As súas partes superiores son grises azuladas, as inferiores son de cor rebezo agrisada apagada a laranxa-canela, coas meixelas brancas. Presenta un dimorfismo sexual marcado: o macho adulto distínguese polo seu píleo máis negro, o cal na femia é da mesma cor que o dorso, ou como máximo gris escuro cando a plumaxe está gastada. O canto é variable, composto de repeticións de pequenos asubíos invariables. A especie aliméntase principalmente de insectos en verán e completa a súa alimentación con sementes e froitos. O niño está situado xeralmente en alto nun oco no tronco dunha conífera. A parella cría unha rolada de crías por ano, cada unha de cinco ou seis pitiños.
Vive no centro da China e no norte do país ata Corea e o extremo sur de Rusia. Distínguense tres subespecies, chamadas: S. v. villosa, S. v. bangsi e S. v. corea, con áreas de distribución e coloracións lixeiramente distintas. Este gabeador é filoxeneticamente próximo a S. whiteheadi, que vive a miles de quilómetros de distancia, e estas dúas especies están estreitamente emparentadas con S. canadensis. A área de distribución deste paxaro é moi ampla e os seus efectivos non parecen estar declinando, polo que a Unión Internacional para a Conservación da Natureza considera o seu estado de conservación «pouco preocupante».
Plumaxe e medidas
Presenta un dimorfismo sexual bastante marcado: o macho ten un píleo moi negro e un trazo ocular negro fino que encadra un sobrecello branco contrastante, mentres que na femia o píleo case non é máis escuro que o resto das partes superiores da plumaxe fresca, aínda que se fai máis escuro cando as plumas se van gastando, primeiro pola fronte, para acabar máis o menos con tons de negro feluxe. O seu trazo ocular está tamén menos definido, é máis apagado, e o seu sobrecello é máis fino. A femia é en conxunto máis clara que o macho, e as escapulares son especialmente menos vivas, as plumas das ás están beireadas de castaño e as partes inferiores son máis escuras e menos coloreadas. O macho xuvenil ten un píleo menos negro que a máis escura das femias, mais sempre é menos negro e menos brillante que o do macho adulto; as súas partes inferiores son, ao contrario, máis escuras e máis coloreadas en cor canela. Na subespecie nominal, os xuvenís teñen tamén cor canela beireando as plumas das súas ás, mentres que as beiras das plumas dos adultos son xeralmente máis apagadas, tirando ao gris. Na subespecie S. v. bangsi, os adultos teñen as beiras das plumas de cor canela, e son globalemente máis coloreados que a subespecie S. v. villosa, o macho ten as partes inferiores laranxa-canela e a femia rebezo-canela, apagadas. Porén, a finais do inverno, as dúas subespecies teñen coloracións máis claras e bastante similares. A subespecie S. v. corea é a miúdo comparable á subespecie nominal, pero algo máis pálida, agrisada e pequena.
En canto ás medidas, S. villosa é un pequeno gabeador que mide uns 11,5 cm de lonxitude. En S. v. villosa, a á pregada mide de 63 a 70 mm no macho, e de 63 a 69 mm na femia. Na subespecie S. v. bangsi, as medidas son de 67 a 75 mm no macho e de 67 a 72 mm na femia. En S. v. villosa, a cola mide de 34 a 40 mm no macho e de 31 a 38 mm na femia; en S. v. bangsi, mide de 37 a 41 mm no macho e de 35 a 40 mm na femia. O peteiro mide de 14,5 a 18 mm e o tarso de 13,5 a 17 mm. O adulto pesa de 8 a 11 g, e 11,3 g de media nos xuvenís que chegan á madurez.
Especies similares
Esta especie atópase nalgúns lugares en simpatría con S. europaea, mais distínguese dela polo seu menor tamaño, o seu sobrecello branco claramente aparente, o píleo negro no macho, e as partes inferiores relativamente uniformes, sen subcaudais nin flancos vermellos. No oeste da súa área de distribución, tamén se pode encontrar xunto con S. przewalskii, e ambas as dúas teñen as partes inferiores vivamente coloreadas de canela. Con todo, S. villosa distínguese doadamente polo seu trazo ocular negro, mentres que S. przewalskii ten as meixelas máis claras que contrastan co peito. S. villosa é moi próxima filoxenetica e morfoloxicamente a S. whiteheadi, que é endémica da illa de Córsega e que normalmente ten as partes inferiores moito menos vivas; unha S. villosa coa plumaxe gastada ten as partes inferiores apenas un pouco máis de cor rebezo que un gabeador corso coa plumaxe fresca. As dúas especies están estreitamente emparentadas con S. canadensis, que en comparación ten as partes inferiores aínda máis vivas, cun trazo ocular máis marcado.
Voz
S. villosa emite o seu canto desde o cumio dos piñeiros e píceas. O ornitólogo británico Simon Harrap menciona tres tipos de chamadas básicas. A primeira é unha chamada áspera e prolongada que soa como un schraa, schraa, que lembra ao do gaio (Garrulus glandarius), e é similar a certas chamadas de S. whiteheadi, S. ledanti ou S. krueperi. Estas chamadas fanse illadamente ou en series irregulares espazadas de 0,3 a un segundo, cando o paxaro está axitado ou excitado. O segundo tipo de chamada consiste en gritos de contacto calmados, asubíos máis melódicos que forman series máis ou menos longas e máis ou menos regulares, que soan como un whip, whip whip, quip-quip-quip-quip, que se transforman ás veces nun quit, quit… renxente. O canto está composto deste tipo de notas, en número de cinco a trinta, cuxo volume aumenta na primeira parte do canto. Os pequenos asubíos ascendentes emítense igualmente ao ritmo de sete notas por segundo e durante de 1,5 a 2,25 segundos, ás veces introducidos por unha nota máis alta, formando tamén un tsi-pui-pui-pui-pui…. Este tipo de canto é variable, e pode facerse máis tintinante, de doce unidades por segundo, como un duiduiduidui…, igual ao que poden facer os S. canadensis, pero máis suave e máis agudo. O último tipo de chamada consiste en notas curtas e nasais, soando como quir, quir, producidas en longas series moi rápidas, ou de maneira irregular.
Pode escoitarse o canto de S. villosa en xeno-canto.
Alimentación
miniatura|Unha S. villosa cun insecto no peteiro.
No verán aliméntase case exclusivamente de insectos, e estes invertebrados son a única fonte de alimentación dos individuos novos. De abril a agosto, estudos feitos na China mostran que o 98,5 % da súa alimentación se compón de insectos como coleópteros, himenópteros, bolboretas, heterópteros, homópteros (áfidos e cicádidos), neurópteros e moscas. Come os insectos máis grandes termándoos coas patas e esnaquizándoos co peteiro; pode tamén capturar insectos en voo. Como outros gabeadores, garda reservas de alimentos. En inverno, o réxime alimenticio deste gabeador comprende principalmente froitos secos, sementes e outros froitos das árbores. A especie forma a miúdo parte de bandadas mixtas de alimentación en inverno, cando se observa que vai en parellas.
Pseudotsuga
Pseudotsuga é un xénero de coníferas dentro da familia das pináceas. En galego adoitan chamarse abetos de Douglas, malia non sere realmente abetos. Hai cinco especies, dúas no oeste de América do Norte, unha en México e dúas no leste de Asia. As pseudotsugas plantearon problemas de clasificación aos botánicos do século XIX por mor á semellanza que presentan con outras coníferas coñecidas no seu tempo, o que orixinou que unhas veces foran clasificadas en Pinus, Picea, Abies, Tsuga, e incluso nas Sequoia. Por mor aos seus conos distintivos, os abetos de Douglas finalmente foron clasificados no novo xénero Pseudotsuga (que significa "falso Tsuga") polo botánico francés Carrière en 1867.
En Galicia atopamos algún exemplar de abeto de Douglas común (Pseudotsuga menziesii) nos arboredos e xardíns de pazos e castelos principalmente.
Sitta villosa
Parasitos
O aracnólogo ruso Sergei V. Mironov describiu en 2011 un ácaro das plumas, o Pteroherpus surmachi, que era parasito de S. villosa.
Distribución e hábitat
Durante o verán de 2006, un grupo holandés participouu nunha expedición entomolóxica na que se observou casualmente unha parella de gabeadores aniñando no Altai, preto do punto onde se encontran as fronteiras da China, Casaquistán, Mongolia e Rusia (50.08672°N, 87.78317°W), nun bosque puro de lárices (Larix sp.), a 2 000 m de altura. Describiron un macho cun píleo negro, que a femia non tiña, e ambos tiñan un trazo ocular escuro e enriba un sobrecello branco. Aínda que S. europaea está presente na rexión, os observadores aseguran que o píleo negro do macho e o pequeno tamaño dos individuos exclúen un posible erro de identificación con esta especie eurasiática. A especie máis próxima xeograficamente que podería corresponder a esta descrición é S. villosa, que estaría entón lonxe da súa área de distribución coñecida (a 1&nbap;400 km), e que ten as partes inferiores máis de cor rebezo que os individuos observados. Esta observación podería indicar que a especie chinesa ten unha distribución moito máis ampla, ou ben podería ser que se tratase dunha especie aínda non descrita e emparentada con S. whiteheadi e S. villosa. Por tanto, a identidade destes paxaros, que foron denominados «gabeadores do Altai», necesita de maiores investigacións.
Pseudotsuga
Especies
(En América do Norte e América Central)
Sitta villosa
Nomenclatura e subespecies
miniatura|Debuxo de 1865 dunha S. villosa feito por Josephe Huët, que acompañaba a descrición orixinal da especie feita por [[Jules Verreaux.]]
Pseudotsuga
Especies
(En Asia)
Sitta villosa
Nomenclatura e subespecies
S. villosa foi describiuna en 1865 o ornitólogo francés Jules Verreaux, baseándose en espécimes enviados desde Pequín polo misioneiro Armand David en 1862,, o cal a cita igualmente co nome de Sitta pekinensis en 1867. Verreaux describiu a especie como próxima a Sitta canadensis pero cunha plumaxe longa e sedosa, e deulle por iso o nome de villosa, do latín «viloso, piloso». Na subdivisión en subxéneros do xénero Sitta, pouco utilizada, a especie S. villosa queda situada no subxénero Sitta (Micrositta) Buturlin, 1916. Segundo o Congreso Ornitolóxico Internacional hai tres subespecies:
O ornitólogo xaponés Toku Tarô Momiyama utilizou igualmente máis tarde o nome Sitta villosa yamashinai Momiyama, 1931, pero ese nome ao non estar asociado a ningunha descrición científica válida, é un nomen nudum.
Filoxenia molecular
En 1998, Éric Pasquet estudou o xene do citocromo-b do ADN mitocondrial dunha decena de especies de gabeadores, incluíndo as diferentes especies do grupo de Sitta canadensis, que el definiu como formado por seis especies, que son tamén as que ás veces son tratadas como pertencentes ao subxénero Micrositta: canadensis, villosa, yunnanensis, whiteheadi, krueperi e ledanti. A especie S. yunnanensis non estaba incluída neste estudo. Pasquet concluíu que S. villosa está próxima filoxeneticamente a S. whiteheadi e S. canadensis, e estas tres especies forman o grupo irmán dun clado que agrupa a S. krueperi e S. ledanti. As tres primeiras especies estarían incluso dabondo próximas como para ser conespecíficas. Porén, para manter a estabilidade da taxonomía, todas conservan o seu estatuto de especie. En 2014, Éric Pasquet et al. publicaron unha filoxenia baseada no ADN nuclear e mitocondrial de 21 especies de gabeadores e confirmaron as relacións do estudo de 1998 no seo do grupo canadensis, engadindo S. yunnanensis, que se considera a especie máis basal.
As conclusións do estudo están de acordo coa morfoloxía das especies, así S. canadensis, S. whiteheadi e S. villosa comparten como característica derivada o píleo completamente negro presente só nos machos, trazo único entre os sítidos e familias emparentadas. O segundo clado, agrupa S. krueper e S. ledanti, que terían como sinapomorfía a parte dianteira do píleo negro nos machos, pero este dimorfismo sexual está ausente nos individuos novos.
Bioxeografía
Unha vez establecida a filoxenia, Pasquet concluíu que a historia paleoxeográfica do grupo sería a seguinte: a diverxencia entre os dous clados principais do grupo canadensis parecer que tivo lugar hai uns cinco millóns de anos, a finais do Mioceno, cando o clado de krueperi e ledanti se instalou na cunca mediteránea no momento da crise salina messiniense; as dúas especies que o constitúen diverxeron hai uns 1,75 millóns de anos. O outro clado dividiuse á súa vez en tres e algunhas poboacións abandonaron Asia polo leste, dando orixe á S. canadensis americana, e despois polo oeste, hai un millón de anos, marcando a separación entre S. whiteheadi e S. villosa.
Ameazas e protección
A área de distribución da especie estímase en 1 810 000 km2 segundo BirdLife International. Os efectivos totais da especie non se coñecen, pero na súa guía de paxaros de Asia oriental, Mark Brazil situou a especie na categoría de aves pouco frecuentes na China (correspondente a unha forquita de 100 a 10 000 parellas de paxaros maduros) e estímase que son menos de 1 000 os individuos migradores en Corea. As poboacións están posiblemente en declive debido á destrución do hábitat, pero a especie é considerada pola IUCN como en estado «pouco preocupante». Un estudo de 2009 tratou de predicir o impacto que poderían ter os cambios climáticos na distribución de varias especies de gabeadores asiáticos, modelizando dous escenarios: o gabeador da China (S. villosa) podería ver reducida a súa área de distribución entre o 79,8 e o 80,4 % desde agora ás décadas de 2040 a 2069.
Daredevil (filme)
Daredevil é un filme estadounidense dirixido por Mark Steven Johnson que foi estreado no 2003. Está baseado na serie de banda deseñada Daredevil de Stan Lee e Bill Everett.
Sinopse
O avogado Matt Murdock é cego a causa dun residuo radioactivo, pero os seus outros catro sentidos están especialmente desenvolvidos. De día, Murdock representa ós oprimidos nos xulgados. Pola noite, é Daredevil, un heroe enmascarado que vixía as escuras rúas da cidade e loita contra toda clase de inxustizas.
Presidente de Cuba
O Presidente da República de Cuba, é dende a proclamación da Constitución de 2019, o xefe de Estado de Cuba e o xefe das Forzas Armadas Revolucionarias. É electo, xunto co Vicepresidente e o Consello de Estado, pola Asemblea Nacional do Poder Popular por un período de cinco anos re-elixibles para un segundo mandato.
Historia do cargo
Dende 1869 até 1878 e desde 1895 até 1899, nos últimos anos do dominio colonial español o presidente da República de Cuba en armas era a máxima autoridade executiva en tempos de guerra, no conxunto dos territorios liberados polos independentistas, sen que existise o Estado independente.
De 1902 a 1906 e de 1909 a 1976 o presidente da República de Cuba era o xefe de Estado na república presidencial, primeiro, e do goberno revolucionario, a partir de 1959.
Desde 1976 até 2019, e segundo a Constitución de 1976, a Presidencia foi o órgano colexiado chamado Consello de Estado (cuxo presidente era o presidente do país) auxiliado polo Consello de Ministros. A partir da proclamación e entrada en vigor da Constitución cubana de 2019, retómase a fórmula usada antes de 1976, onde o Xefe de Estado é chamado Presidente da República de Cuba.
Probiótico
miniatura|200px|[[Élie Metchnikoff, o primeiro en suxerir a posibilidade de colonizar o intestino con flora beneficiosa a comezos do século XX.]] Os probióticos son microorganismos vivos, viables, contidos ou incorporados a un alimento, que actúan no tracto intestinal producindo diferentes efectos fisiolóxicos beneficiosos para a saúde. Por extensión, os alimentos que os conteñen, como o iogur, quefir e outros leites fermentados, ou certos tipos de queixo, denomínanse alimentos probióticos ou, con menos frecuencia, bioalimentos.
Estes microorganismos non son patóxenos, poden adherirse ás paredes intestinais e atravesar todo o tubo dixestivo, recuperándose activas nas feces.
No caso do iogur e os leites fermentados, trátase das bacterias ácido-lácticas que posúen (como Streptococcus thermophilus, Lactobacillus bulgaricus, L. casei, L. helveticus, L. sake ou as bifidobacterias).
Alimentos funcionais
Xunto cos alimentos prebióticos, constitúen ese grupo de alimentos funcionais que tan de moda se puxeron nos últimos anos, non sempre avalados por estudos científicos que acreditasen os supostos efectos beneficiosos que nos ofrece a publicidade destes novos alimentos.
A publicidade vende a idea de que se trata de alimentos especialmente saudables, que contribúen a previr determinadas enfermidades e a acelera-la convalencencia doutras, afirmacións que aínda non foron demostradas e que deben interpretarse con moita cautela. Parece estar claro o efecto beneficioso dos probióticos sobre as diarreas víricas pero aínda faltan estudos que xustifiquen o efecto terapéutico ou preventivo sobre outras patoloxías.
A realidade é que a flora intestinal habitual nunha persoa sa está representada por unhas 500 especies diferentes de microorganismos, se ben o 99% do total corresponde só a unhas 30-40 especies. Dentro do noso intestino, desenvolven importantes funcións metabólicas e nutricionais, e favorecen o desenvolvemento das células produtoras de inmunoglobulinas, protectoras contra infeccións e flora bacteriana patóxena. A nosa flora microbiana normal é o froito dun delicado equilibrio entre estes microorganismos, que varía entre as distintas persoas e nos distintos momentos da nosa vida. Se, pola razón que for, como é o caso dun tratamento antibiótico prolongado, este equlibrio chega a romperse pode producirse un crecemento anormal dunhas especies sobre outras e xurdir distintos procesos patolóxicos.
As bacterias lácticas, presentes de forma natural no intestino ou inxeridas cos alimentos probióticos, teñen a capacidade de fermenta-lo azucre do leite, a lactosa, produciendo ácido láctico (de aí o sabor acedo do iogur). Ó seren quen de multiplicarse e manterse viables dentro do intestino, actúan como protectores da mucosa intestinal e melloran a absorción dos nutrientes dos alimentos.
Entre os efectos beneficioso sobre a saúde atribuídos ós probióticos podemos cita-los seguintes:
The Hunger Games: Catching Fire
The Hunger Games: Catching Fire é un filme estadounidense de acción e ciencia ficción baseado na novela de Suzanne Collins, Catching Fire, a segunda parte da triloxía The Hunger Games. O filme da tetraloxía The Hunger Games é a secuela de Os xogos da fame, producida por Nina Jacobson e Jon Kilik e distribuída por Lionsgate no 2013. Francis Lawrence dirixiu o filme, cun guión de Simon Beaufoy e Michael Arndt. Ademais do elenco protagonista do anterior filme, incorpóranse Philip Seymour Hoffman, Jeffrey Wright, Sam Claflin, Lynn Cohen, Jena Malone, Amanda Plummer, Alan Ritchson e Meta Golding.
O argumento de Catching Fire ten lugar uns poucos meses despois do remate do primeiro filme. Katniss Everdeen volveu ó seu fogar despois de gañar os 74º Xogos da Fame Anuais, xunto co seu compañeiro Peeta Mellark. Ó longo da historia, Katniss decátase de que está a xurdir unha rebelión nos distritos contra o opresivo Capitolio. A rodaxe comezou o 10 de setembro de 2012 en Atlanta, Xeorxia, antes de trasladarse a Hawai.
The Hunger Games: Catching Fire foi estreado o 15 de novembro de 2013 no Brasil, o 20 de novembro en Finlandia, Suecia e Noruega, o 21 de nomvebro no Reino Unido, e o 22 de novembro nos Estados Unidos. Conseguiu ser o décimo filme con maior recadación de tódolos tempos e o primeiro das carteleiras de 2013, sendo o primeiro filme en 2-D dende O cabaleiro escuro (2008) con máis recadación do seu ano, así como por ter unha protagonista feminina, cousa que non se producía dende O exorcista (1973). En todo o mundo, conseguiu $864 millóns.
Catching Fire recibiu boas críticas e está mellor considerado que o seu predecesor, e tamén foi destacada a interpretación de Lawrence como Katniss. Foi nomeado a numerosos premios, ós "Broadcast Film Critics Association" como Mellor filme de acción, e ós Premios Saturn como mellor filme de ciencia ficción. Pola súa interpretación, Lawrence foi nomeada por segunda vez ós Premios Empire como mellor actriz, así como ós Saturn e ós Broadcast Film Critics Association. A canción "Atlas" foi nomeada ós Premios Grammy e ós Globos de Ouro como Mellor canción orixinal.
A súa secuela, The Hunger Games: Mockingjay – Part 1, foi estreada o 21 de novembro de 2014 nos Estados Unidos.
Rafael Bañón Rodes
Rafael Bañón Rodes, nado en Alacant o 7 de outubro de 1929 e finado na mesma cidade o 4 de xullo de 2004, foi un xurista español.
Traxectoria
Licenciado en Dereito pola Universidade de Murcia, conseguiu a praza de xuíz por oposición no ano 1956. ​ Tras ser destinado aos concellos almerienses de Sorbas, Vélez Rubio e Huércal-Overa, fíxose cargo en 1962 do xulgado único de Elx. Posteriormente foi ascendido a maxistrado e destinado a Palma e, en 1982, á Audiencia provincial de Alacant, onde se fixo cargo da Sección Terceira.
Persépole (homónimos)
O nome de Persépole pode referirse a: