cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Thomas Macaulay
Traxectoria
Considérase o principal responsable da introdución do sistema educativo occidental na India. Escribiu moito como ensaísta, sobre temas sociopolíticos históricos e contemporáneos e como revisor. A súa The History of England (Historia de Inglaterra) foi un exemplo seminal e paradigmático da historia whig, e o seu estilo literario mantívose un obxecto de eloxio desde a súa publicación, mesmo despois da condena xeneralizada dos seus feudos históricos que se popularizou no século XX. ligazón=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/7/79/Thomas_Babington_Macaulay_-_Project_Gutenberg_eText_19222.jpg/194px-Thomas_Babington_Macaulay_-_Project_Gutenberg_eText_19222.jpg|esquerda|miniatura|253x253px| Thomas Babington Macaulay aos 50 anos - gravado de W. Holl, feito a partir dun debuxo de George Richmond. Macaulay serviu como Secretario de Guerra de 1839 a 1841, e como tesoureiro xeral de 1846 a 1848. Desempeñou un papel importante na introdución dos conceptos ingleses e occidentais na educación na India´británica e publicou o seu argumento sobre o tema nos "Actos de Macaulay" en 1835. Apoiou a substitución do persa polo inglés como lingua oficial, o uso do inglés como medio de ensino en todas as escolas e a formación de indios de fala inglesa como profesores. Isto levou ao Macaulayismo na India e á eliminación sistemática dos sistemas e ciencias tradicionais e antigas de educación e formación profesional no subcontinente.
Macaulay dividiu o mundo en nacións civilizadas e barbarie, con Gran Bretaña representando o pináculo da civilización. No seu Minute on Indian Education de febreiro de 1835, afirmou:
Estaba ligado á idea de progreso, especialmente en termos de liberdades liberais. Opúxose ao radicalismo mentres idealizaba a cultura e as tradicións históricas británicas.
Está enterrado na abadía de Westminster.
Wikipedia en escocés
A Wikipedia en escocés (en Uicipeid) é a edición da enciclopedia libre Wikipedia en lingua escocesa.
João Afonso
João Nepomuceno Baltazar de Lima, nado en Maputo (Mozambique) o 8 de xullo de 1965, é un cantautor portugués, máis coñecido como João Afonso.
Wikipedia en escocés
Esta versión da enciclopedia contén artigos e  usuarios, dos cales  son activos.
João Afonso
Traxectoria
Viviu en Maputo coa súa familia até o seu traslado en 1978 a Portugal. Recolle as influencias da música urbana africana do seu país de orixe e a tradición portuguesa do seu tío o cantante portugués Zeca Afonso. Participa nos actos de homenaxe a este último que se organizan a finais da década de 1980 e no ano 2012.
Wikipedia en escocés
Historia
A versión da Wikipedia en escocés foi fundada en 2004. En 2017, Susan Ross foi contratada pola Biblioteca Nacional de Escocia para desenvolver e promocionar a enciclopedia, un posto a tempo parcial que durou 12 meses. A Biblioteca Nacional de Escocia pretendía aumentar os seus recursos en gaélico a través dunha unidade de dixitalización que puxo materiais en lingua gaélica en Internet. Ross é unha falante de escocés como segunda lingua, a cal aprendeu cando era adolescente, e completou un doutoramento en estudos celtas. Edita Uicipeid dende o ano 2010. Traballando con grupos comunitarios, creou páxinas de axuda e traballou para atraer máis editores. A subvención foi patrocinada por Wikimedia UK e Bòrd na Gàidhlig.
Sabhal Mòr Ostaig ofreceu un módulo para ensinar aos estudantes a editar Uicipeid.
João Afonso
Traxectoria
En decembro de 1994 integra o proxecto Maio maduro maio xunto a José Mário Branco e Amélia Muge. Gravado en dobre compacto en 1995, preséntase en diversas capitais internacionais, incluída Lisboa. Colabora nos discos Janelas verdes e Acústico de Júlio Pereira e en Lua extravagante, do grupo homónimo.
En 1996 canta en España, xunto a Luis Pastor, temas propios e de Zeca Afonso; ocasionalmente úneselles Pedro Guerra, que por entón era unha nova promesa da canción nacional. En maio de 1997 publica en Portugal Missangas, o seu primeiro disco en solitario, que se reedita despois en Francia (Polygram) e España (Resistencia). Na Exposición Internacional de 1998 en Lisboa participa na gravación do espectáculo Voz e guitarra e ofrece concertos propios.
Liñares, O Couso, Campo Lameiro
Liñares é un lugar da parroquia do Couso, no concello pontevedrés de Campo Lameiro na Comarca de Pontevedra.
João Afonso
Traxectoria
En 1998 ofrece dous temas do romanceiro histórico ao disco colectivo Novas vos trago, compón música para o poema Paz de Santiago de José Saramago, que grava Luís Pastor no seu álbum Por el mar de mi mano, e grava co grupo canario Mestisay o tema Na machamba, cuxa versión orixinal se incluía na súa obra Missangas. En 1999 canta o tema Aquí em baixo (Azul) no disco da cantante galega Uxía Senlle.
En 1999 publica Barco voador, o seu segundo disco en solitario, onde recolle a súa experiencia como viaxeiro por diversos continentes. A discográfica Universal edítao en España. En 2002 edita o seu disco Zanzibar, con catorce temas —a maioría da súa autoría— con xogos instrumentais e vocais. En 2006, Outra vida, confírmao como un dos mellores intérpretes e creadores da súa xeración en Portugal. En 2014 edita Sangue bom, con composicións propias sobre poemas de Mia Couto e de José Eduardo Agualusa.
Participou nos festivais galegos Cantos na Maré, Festas do Apóstolo e Festigal, entre outros.
Wikipedia en navajo
A Wikipedia en navajo (en Wikiibíídiiya) é a edición da enciclopedia libre Wikipedia en lingua navajo. É a segunda Wikipedia nunha lingua indíxena americana con máis artigos, só por detrás da Wikipedia en quechua.
Esta versión da enciclopedia contén artigos e  usuarios, dos cales  son activos.
Wikipedia en bretón
A Wikipedia en bretón (en Wikipedia e brezhoneg) é a edición da enciclopedia libre Wikipedia en lingua bretoa.
Esta versión da enciclopedia contén artigos e  usuarios, dos cales  son activos.
Historia
A Wikipedia en bretón creouse en xuño de 2004. En agosto de 2008 tiña máis de 20 000 artigos, sendo a Wikipedia número 56 con maior número de artigos. Chegou aos 30 000 artigos o 25 de outubro de 2009, clasificándose no posto 51 das 250 edición de Wikipedia que existían daquela. En febreiro de 2010, tiña máis de 31 000 artigos, e en abril de 2011, tiña máis de 37 000, situándose no posto 52 segundo o número de artigos. En xullo de 2014 a enciclopedia conseguiu 50 000 artigos, converténdose na Wikipedia número 71 por número de artigos. O 1 de xaneiro de 2017, a cifra superou os 60 000 artigos.
É a segunda meirande Wikipedia dunha lingua celta, só por detrás da Wikipedia en galés e por diante da Wikipedia en irlandés (malia o feito de que esta última teña máis falantes).
miniatura|dereita|100px|Versión de 2006 do logo.
Padín, O Couso, Campo Lameiro
Padín é un lugar da parroquia do Couso, no concello pontevedrés de Campo Lameiro na Comarca de Pontevedra.
Wikipedia en bretón
Historia
Os artigos están escritos na ortografía peurunvan. Algúns estudantes das escolas Diwan contribuíron fundando clubs de Wikipedia.
miniatura|Non-Cabale de l'Ouest tamén axudou no desenvolvemento da Wikipedia en bretón.
Carmen Formoso
O nome Carmen Formoso pode referirse a:
Rozas, O Couso, Campo Lameiro
Rozas é un lugar da parroquia do Couso, no concello pontevedrés de Campo Lameiro na Comarca de Pontevedra.
Petisco
miniatura|230px|Petiscos ou pinchos de [[tortilla de patacas.]]
Un petisco é unha porción pequena de algo que se toma para probar, ou unha porción de comida, de pequeno tamaño e de pouco alimento, pero que sabe moi ben.
En toda España adoita coñecerse co nome de pincho (pintxo na súa grafía en éuscaro) a unha pequena rebanda de pan sobre a que se coloca unha pequena porción de comida, e recibe este nome porque tradicionalmente se suxeita a comida ao pan cun palillo (aínda que esta no sexa unha característica obrigatoria).
Diferenza coa tapa
O petisco é moi similar a unha tapa. Pero a diferenza con esta, que adoita incluírse nalgúuos bares ao pedir a bebida, o petisco ou pincho normalmente pídese por separado e adoita ser máis grande.
Petiscos fríos e quentes
Os petiscos fríos son aqueles que xeralmente están dispostos sobre a barra do bar e o cliente cólleos a vontade ou pide ao camareiro e logo, ao terminar de comer, págaos. Os quentes deben pedirse ao camariero, quen os solicita á cociña para ser preparados ou quentados ao momento.
Os petiscos ou pinchos en España
O pincho está especialmente asociado á gastronomía do País Vasco, na que adoita tomarse como aperitivo acompañado normalmente dun vaso de viño tinto (chamado txikito) ou un zurito, nome polo que se coñece ao pequeno vaso de cervexa de media caña, aproximadamente; este mesmo vaso é coñecido en Aragón como penalti, na Rioxa e en Burgos corto, e noutras zonas de España mini. Este costume é moi común nos bares do País Vasco, Cantabria, Navarra, A Rioxa, Asturias e Burgos. Dada a fama que está adquirindo esta forma de comer, cada vez son máis as persoas que deciden realizar a súa comida ou cena a base de pinchos, alternando de bar en bar.
Orixinariamente os ingredientes a colocar sobre o pan podían ser practicamente calquera, pero moitas veces son os máis habituais na cociña vasca: peixes (especialmente pescada, bacallau, anchoas, meixóns…), tortilla de patacas, pementos recheos, croquetas etc. Porén, a abundancia de ociñeiros novos no País Vasco e en San Sebastián en particular, froito das escolas de alta cociña e os restaurantes, está propiciando que moitos deles se dediquen a elaborar e crear novos e cada vez máis complexos pinchos, o que resulta nunha constante innovación e aparición de novas receitas. Dase cada vez máis unha coexistencia entre os pinchos tradicionais e a cociña en miniatura.
O máis habitual adoita ser coller un mesmo o pincho, que se sitúa en bandexas sobre a barra do bar, e comelo de pé mentres se parola cos amigos e se toma a bebida.
Os palillos
Nalgúns bares, a cada pincho lle colocan un palillo diferente para, ao final, contar os palillos que ten cada cliente e así calcular a conta. O uso de palillos máis longos ou máis curtos, ou de palillos con capuchóns de diferentes cores dase nalgúns bares, aínda que non é a norma xeral. De feito hai unha gran variedade de pinchos que, ao non haber nada que suxeitar, non levan palillo.
Armonda, Moimenta, Campo Lameiro
Armonda é un lugar da parroquia de Moimenta, no concello pontevedrés de Campo Lameiro na Comarca de Pontevedra.
Fafiz, O Couso, Campo Lameiro
Fafiz é un lugar da parroquia do Couso, no concello pontevedrés de Campo Lameiro na Comarca de Pontevedra.
Julio César Britos
Julio César Britos Vázquez, nado en Montevideo o 18 de maio de 1926 e finado o 27 de marzo de 1998, foi un futbolista e adestrador uruguaio, que xogaba de extremo dereito.
Foi internacional coa selección do Uruguai e membro do equipo que gañou a Copa do Mundo de 1950, aínda que non chegou a xogar no torneo.
Selección uruguaia
Foi 11 veces internacional coa selección uruguaia, coa que debutou en 1947 nun partido da Copa América ante Colombia en Guayaquil, encontro no que marcou o primeiro dos seus 6 goles coa selección. Tres anos despois formou parte do equipo uruguaio no Mundial de 1950 no Brasil. Con todo, non chegou a debutar no torneo, no que a súa selección se proclamou campioa mundial ao derrotar á selección brasileira no Maracanazo.
Como adestrador
Despois de colgar as botas desenvolveu unha carreira como adestrador, dirixindo a equipos de varios países. Entre eles, adestrou en varias etapas o Deportivo Galicia de Caracas, co que gañou dúas veces a liga de Primeira División de Venezuela,
Faleceu o 27 de marzo de 1998.
Alice Schwarzer
miniatura| Alice Schwarzer (2022) Alice Sophie Schwarzer , nada en Wuppertal (Renania do Norte-Westfalia, Alemaña) o 3 de decembro de 1942, é unha xornalista e escritora alemá, ademais de fundadora e editora da revista feminista Emma.
Infancia
Alice Schwarzer naceu en Wuppertal, no distrito de Elberfeld, sendo filla ilexítima e foi criada polos seus avós. A oposición da súa familia ao nazismo e a súa solidariedade coas vítimas tiveron unha gran influencia nela.
Educación
Schwarzer estudou empresariais e traballou no sector comercial durante algúns anos. En 1963 viaxou a París, onde aprendeu francés, e regresou a Alemaña en 1965. Fixo pasantías no xornal Düsseldorfer Nachrichten e, en 1969, comezou a traballar na revista Pardon como reporteira. De 1970 a 1974 traballou en París como correspondente de política independente para radio, televisión e revistas. A súa especialidade era as «consecuencias da Revolución do 68 nos ámbitos político, social e cultural». Entre 1970 e 1974 estudou na Universidade de París VIII, a cal aceptaba estudantes sen certificado de estudos de acceso á universidade. Alí, formouse en Psicoloxía e Socioloxía, sen finalizar os estudos, xunto con Michel Foucault entre outros.
Movemento feminista dos anos 70
En 1970, Schwarzer estableceu amizade con Simone de Beauvoir e Jean-Paul Sartre. As súas entrevistas con de Beauvoir, realizadas entre 1971 e 1982, publicáronse en 1983 co título Weggefährtinnen im Gespräch (Compañeiras de charla). No prólogo do libro, Beauvoir escribiu: «Grazas ao compañeirismo feminista e á amizade persoal, ela puido formular preguntas do meu interese e eu puiden responderlle con total franqueza».
Xunto con Monique Wittig, entre outras, Schwarzer foi unha das promotoras do Mouvement pour la libération des femmes (MLF) de París, un dos primeiros grupos do movemento feminista francés. O 5 de abril de 1971, a revista semanal francesa Le Nouvel Observateur publicou a confesión de 343 mulleres, entre as cales se atopaban moitas celebridades, coma Catherine Deneuve e Simone de Beauvoir, na que declaraban: «Un millón de mulleres ao ano aborta en Francia. Fano en circunstancias perigosas, xa que o aborto é ilegal. […] Recoñezo que son unha delas. Recoñezo que abortei». Deste xeito exixiron a legalización do aborto de forma impactante e iniciaron un debate público. Schwarzer levou este movemento a Alemaña baixo o lema Frauen gegen den § 218 (mulleres contra o artigo 218 do Código penal alemán). O punto culminante foi a reportaxe de portada da revista Stern do 6 de xuño de 1971, no que 374 mulleres confesaron publicamente: Wir haben abgetrieben! (Nós abortamos!). En outono dese mesmo ano, publicouse o primeiro libro de Schwarzer, Frauen gegen den § 218. miniatura|Alice Schwarzer (aprox. 1977) En 1973, no seu libro Frauenarbeit – Frauenbefreiung (Traballo feminino e liberación da muller) Schwarzer, baseándose tanto na análise de 16 entrevistas a mulleres, como na situación xeral destas, chegou á conclusión de que o requisito previo para a igualdade era o traballo fóra do ámbito doméstico. Con todo, este supoñía unha carga adicional, xa que para axudar as mulleres débese comezar por derrubar a asunción social do papel da muller na crianza dos fillos e as tarefas domésticas e avanzar cara á división equitativa destas labores entre os integrantes da parella. Porén, un cambio tan profundo na sociedade supón que cada muller teña que estar disposta a loitar tamén contra os privilexios masculinos na súa propia relación. A loita, para Schwarzer, debe liberarse sempre a nivel colectivo e individual ao mesmo tempo.
A Brea, Moimenta, Campo Lameiro
A Brea é un lugar da parroquia de Moimenta, no concello pontevedrés de Campo Lameiro na Comarca de Pontevedra.
Alice Schwarzer
Movemento feminista dos anos 70
«O que buscamos non é a integración da muller nin a súa masculinización, senón a humanización dos sexos».
– Alice Schwarzer (1975)
Fundación da revista Emma
En xaneiro de 1977 publicouse o primeiro número da revista Emma, fundada por Schwarzer, e da cal foi dende entón editora e redactora xefe. En 1979, xunto cun grupo de intelectuais franceses, Schwarzer viaxou a Teherán, poucas semanas despois da chegada de Khomeini ao poder, en resposta a unha chamada de auxilio das mulleres iranianas que se resistían á imposición do veo e á privación de dereitos. Schwarzer escribiu un artigo sobre este tema en Emma e no semanario Die Zeit, cuxo credo dicía: «Estas mulleres tiveron o que hai que ter para loitar pola liberdade, pero non terán o suficiente para vivir en liberdade». Dende entón, o perigo que supón o fundamentalismo relixioso supón un dos seus temas principais a tratar.
Demanda contra Stern
O 23 de xuño de 1978, Schwarzer e outras nove mulleres, entre elas as actrices Margarethe von Trotta, Erika Pluhar e Inge Meysel, presentaron unha demanda por «difamación» contra Henri Nannen, o redactor xefe da revista Stern. Nela, solicitaron a cesación dos «insultos que a revista Stern lles proferiu, os cales se formulaban mostrando as mulleres coma meros obxectos sexuais nas súas portadas, o que lle suxería ao lector masculino que o home pode dispor da muller o seu antollo e dominala». Aínda que foi desestimada por motivos formais, tivo gran repercusión nos medios de comunicación por ser a primeira demanda contra o sexismo da República Federal Alemá.
Anos 90
En 1990, Schwarzer creou o Premio Emma de Xornalismo, no que, ata 2012, cada dous anos un xurado diferente e independente, presidido por Schwarzer, premiaba a periodistas que publicaran «artigos innovadores concienciados coa realidade social e a igualdade entre sexos».
Dende 1993, Emma pasou a publicarse cada dous meses. Schwarzer volveu a escribir máis libros, ensaios políticos e biografías. Nese mesmo ano, publicouse o seu estudo de caso sobre a morte de Petra Kelly e o seu compañeiro Gert Bastian, coa teoría de que Bastian disparou a Kelly mentres estaba durmida e logo suicidouse. O libro de Schwarzer, ''Eine tödliche Liebe. Petra Kelly und Gert Bastian (Un amor mortal. Petra Kelly e Gert Bastian), foi levado á gran pantalla en 2001 coa película Kelly Bastian – Geschichte einer Hoffnung (Kelly Bastian, a historia dunha esperanza),'' da que foi coguionista. Tamén escribiu as biografías de Marion Dönhoff e Romy Schneider, converténdose ambos libros en best-séllers. En 2020, a obra de Schwarzer chegaba aos 23 libros coma autora e outros 23 coma editora.
Sucesión da dirección de Emma
A principios de decembro de 2007, Schwarzer deu a coñecer a súa intención de ceder a dirección de Emma á periodista e columnista Lisa Ortgies, como moi tarde na primavera de 2008. Ortgies ía estar en período de formación durante seis meses, pero, en maio de 2008, renunciou tras oito semanas como redactora xefe. Der Spiegel destacou a hipótese de que Schwarzer seguía dominando a actividade diaria da empresa, o que fixo fracasar o relevo xeracional. undefined Emma publicou sobre isto, entre outras cousas: «O persoal de Emma solicita unha reunión con Alice Schwarzer. Suxiren que Lisa Ortgies […] tras estas primeiras probas, por desgraza e, de forma bastante sorprendente, non parece ser a persoa idónea para o posto». miniatura|Alice Schwarzer, 2009
Dende 2009
No semestre de verán de 2009, Schwarzer aceptou o posto de profesora visitante tanto na Universidade de Artes Aplicadas de Viena, así como no Departamento de Periodismo e Ciencias da comunicación baixo a Cátedra Theodor-Herzl. Alí, deu conferencias en abril e maio sobre temas como pornografía e violencia sexual, fundamentalismo relixioso e mulleres e homes. No semestre de inverno 2010/2011, aceptou a Cátedra Mercator da Universidade de Duisburgo-Essen (Alemaña).
En novembro de 2010, Schwarzer atacou nunha carta aberta a Kristina Schröder, ministra de Familia (Terceira Idade, Mulleres e Xuventude) de Alemaña. miniatura|Alice Schwarzer (outubro de 2010) De 2010 a 2011, Schwarzer informou sobre o xuízo Kachelmann no tabloide Bild da editorial Axel Springer. O seu papel no xuízo foi criticado en varias ocasións e acabou sendo acusada de falta de profesionalidade, imparcialidade e de prexulgar o acusado. Schwarzer insistiu de xeito repetitivo que para ela non era cuestión de culpabilidade, senón da información unilateral dos medios de comunicación a favor de Kachelmann.
En decembro de 2011, ditouse unha orde xudicial contra Alice Schwarzer, xa que seguiu acusando a Kachelmann despois da súa absolución en maio de 2011 por «falta de probas».
Vida privada
O 15 de setembro de 2011 publicouse a autobigrafía de Schwarzer baixo o título Lebenslauf (Currículum vitae). Nela escribiu por primeira vez sobre as súas relacións, como co francés Bruno, co que estivo dez anos. En xuño de 2018 casou a fotógrafa Bettina Flitner, coa que tamén traballara para a súa revista durante anos.
A CDU de Renania do Norte-Westfalia enviou a Schwarzer á 15ª Asamblea Federal na que se elexiría a Joachim Gauck como 11º Presidente da República Federal de Alemaña.
Evasión fiscal
Alice Schwarzer evadía desde a década de 1980 o imposto sobre as ganancias de capital cunha conta agochada en Suíza, estes ingresos non foron declarados ás autoridades fiscais. O asunto fíxose público cando Der Spiegel informou a principios de febreiro de 2014 sobre unha regularización voluntaria da situación tributaria de Schwarzer de 2013, que fixo para evitar a persecución penal. O 8 de febreiro de 2014 publicouse que a fiscalía responsable iniciara unha investigación. Finalmente en xullo de 2016, emitiuse unha orde de sanción contra Alice Schwarzer porque a súa regularización voluntaria era fraudulenta polo que ten que pagar unha multa de máis de 1 000 €.
Dereito ao aborto
O dereito a interromper un embarazo non desexado libremente era o principal obxectivo de Schwarzer a principios dos anos 70. Promoveu moitas accións e publicacións contra o artigo 218 do Código penal alemán e, en 1971, iniciou a campaña Wir haben abgetrieben! (Nós abortamos!) na revista Stern, na que mulleres recoñecidas como Romy Schneider, Sabine Sinjen e Liz Verhoeven confesaban abortar. En 2005, Schwarzer admitiu que ela e algunhas outras participantes da campaña non abortaran. Dixo: «A campaña non foi unha confesión persoal, senón unha provocación política».
Schwarzer xogou un papel importante no amplo debate público sobre o «dereito ao aborto» cuxo lema era: «O meu ventre perténceme». En particular, Schwarzer e outros abordaron a humillación e a privación de dereitos, así como os perigos físicos para as mulleres que optaron por interromper un embarazo non desexado.
Sexualidade e «heterosexualidade forzada»
Un dos temas centrais de Schwarzer dende 1975 foi o papel da sexualidade na construción da feminidade e da masculinidade. No seu libro Der kleine Unterschied und seine großen Folgen (A pequena diferenza e as súas grandes consecuencias, 1975) Schwarzer analiza a sexualidade como o «punto central da cuestión feminina». A sexualidade é un medio para a opresión das mulleres en todos os ámbitos da vida. Aquí se atopa a base do poder masculino e da impotencia feminina. Defende unha «sexualidade libre», a primacía da «heterosexualidade forzada» está, na súa opinión, condicionada culturalmente.
No número especial Sexualität de Emma publicado en 1984, Schwarzer continuou a súa tese sobre «a pequena diferenza». Reiterou a súa opinión de que o erotismo está tradicionalmente asociado co poder dos homes e coa impotencia das mulleres.
En Der Große Unterschied (A gran diferenza, 2000, Kiepenheuer & Witsch) Schwarzer dedicou un capítulo enteiro ao «mito da sexualidade». Afirmou que no curso da súa emancipación xeral, as mulleres tamén se volveron máis seguras de si mesmas sexualmente e que a sexualidade entre ambos sexos era máis igualitaria.
Cría recoñecer unha «nova inseguridade sexual» entre os homes: «As mulleres de hoxe tamén esperan un completo interese pola súa persoa en canto á sexualidade e un erotismo integral, a visión no escote e na alma». Só un de cada cinco homes considera atractiva a emancipación, segundo o Berliner Institut für Männerarbeit (Instituto de Traballo Masculino de Berlín). O resto reacciona con «reticencia, exaculación precoz, problemas de erección ou impotencia».
Ao mesmo tempo, porén, segundo un estudo sobre a sexualidade dos mozos realizado polo Instituto de Investigacións Sociais de Hamburgo, o número de homes «que buscan unha relación igualitaria e amorosa coas mulleres [...] en 1990 alcanzaba o 71%».
En marzo de 1977, Schwarzer é a primeira en dar a coñecer en Emma o crime de «circuncisión do clítoris», actualmente mutilación xenital, nalgunhas culturas. Defende a solidariedade coas mulleres dos países afectados, desde Exipto ata a totalidade de África, e a loita común contra este crime.
Porén, Schwarzer é partidaria da circuncisión masculina por razóns de hixiene; a violación da integridade física do neno é «moi leve».
Independencia financeira da muller
Outro dos obxectivos da loita de Schwarzer e doutras feministas e as súas simpatizantes fíxose realidade en 1976 coa Primeira Lei de reforma do dereito matrimonial e de familia. Esta lei alemá recolle, entre outras cousas, que as mulleres casadas xa non teñen que lle pedir permiso ao seu marido se queren acceder a un traballo asalariado e que o principio de culpabilidade que se aplicaba ata entón no caso de divorcio foi substituído polo principio de ruptura, de xeito que as mulleres divorciadas teñen agora dereitos de manutención respecto aos seus ex-maridos independentemente da súa conducta durante o matrimonio.
En 1995, Schwarzer criticou esta reforma do dereito de familia, afirmando que aínda que o modelo de «matrimonio de ama de casa» fora abandonado, as condicións sociopolíticas seguían impedindo a igualdade real de oportunidades entre homes e mulleres. Abolir a distribución tradicional de funcións foi «máis difícil de aplicar», segundo Schwarzer.
Oposición ao Islam
Schwarzer rexeita o uso do veo islámico (hijab) nas institucións públicas (ver tamén: Controversia do veo) e chámao «bandeira dos cruzados islamitas», os «fascistas do século XXI». A diferenza doutros símbolos relixiosos, por exemplo a cruz cristiá, o veo islámico estigmatiza as mulleres, ás veces baixo coacción, dificulta a liberdade física de movemento e non é un símbolo relixioso senón político.
Con motivo do 80 aniversario do papa Bieito XVI, felicitouno. Schwarzer dixo que observou con gran interese como o Papa non dubidou en ser crítico co «islam politizado». Por suposto, non está de acordo coa Igrexa católica romana e a súa relación coa figura feminina. Non obstante, dixo que esperaba que este papa abordase o tema da violencia sexual contra a rapazada e as mulleres un pouco máis que os seus predecesores.
Schwarzer tamén entende as manifestacións islamófobas de «Pegida» nos seus inicios como o «malestar xustificado» contra o fascismo islámico. En 2015 escribiu sobre este tema: «Non debería a política tomarse en serio o malestar desta maioría esmagadora, en lugar de seguir ignorándoo, desbotándoo, incluso demonizándoo? [...] Trátase dun malestar debido á axitación islamista ofensiva e a propagación da Xaria. É o malestar xustificado con esta nova forma de fascismo».
En maio de 2016, Schwarzer publicou a antoloxía Der Schock - die Silvesternacht von Köln (A conmoción na Noitevella en Colonia). Este é o seu terceiro libro como editora sobre o tema do Islam/Islamismo político. Na noite de fin de ano de 2015, máis de 2 000 mozos, na súa maioría de orixe musulmá, amotinaron e atacaron ás mulleres na explanada da estación de Colonia. Posteriormente, 627 mulleres presentaron cargos por agresión sexual e mesmo violacións. Para Schwarzer, esta aparición «en forma de enxame» non foi unha casualidade, senón unha demostración política de poder. Segundo ela, a intención deste suceso foi, como no Cairo, que as mulleres «teñan medo e sexan expulsadas dos espazos públicos».
Prohibición da pornografía
Segundo Alice Schwarzer, a pornografía recoñécese pola súa vinculación do pracer sexual coa humillación e a violencia. Ademais opina que «a pornografía é o contrario do erotismo, onde non hai xerarquía e nada está fixo, se non que todo é posible».
Hetty Green
Henrietta Howland Robinson, nada en New Bedford (Massachusetts) o 21 de novembro de 1834 e finada en Nova York o 3 de xullo de 1916, máis coñecida como Hetty Green e alcumada «A bruxa de Wall Street», foi unha empresaria estadounidense. Foi unha vez a muller máis rica de América durante a idade dourada. A pesar da súa gran fortuna, Green era extremadamente avara; vestía e vivía case como unha esmoleira e mesmo foi incluída no libro Guinness dos récords como a máis avara do mundo.
Alice Schwarzer
Prohibición da pornografía
Schwarzer iniciou unha primeira acción contra a pornografía xunto con outras nove mulleres (entre elas Inge Meysel, Erika Pluhar e Margarethe von Trotta) cunha demanda mediática contra a revista Stern en 1978, que foi desestimada.
Hetty Green
Green acumulou a súa fortuna como financeira, principalmente traballando no sector inmobiliario, os ferrocarrís e nos préstamos, nunha época en que o negocio estaba dominado na súa maioría por homes. Despois da súa morte, The New York Times declarou que "foi o feito de que a Sra. Green era unha muller o que converteu a súa carreira nun tema de curiosidade, comentarios e asombro interminables".
Primeiros anos
Henrietta "Hetty" Howland Robinson naceu en 1834 en New Bedford, Massachusetts, filla máis vella de Edward Mott Robinson e Abby Howland. Hetty tamén tivo un irmán máis novo que morreu na infancia. A familia Robinson era unha das máis ricas da cidade, involucrada no negocio baleeiro e o comercio coa China.
Alice Schwarzer
Prohibición da pornografía
En 1987 levou acabo un segundo intento cara á loita contra a pornografía coa súa campaña PorNO. Simultaneamente, publicou Pornography: Men Possessing Women (Pornografía. Os homes dominan as mulleres) de Andrea Dworkin, coa editorial Emma. Ademais, en colaboración con Lore Maria Peschel-Gutzeit (SPD), que máis adiante será ministra de Xustiza de Hamburgo e Berlín, publicou un proxecto de lei contra a pornografía para substituír o código penal vixente ata entón, o cal non se chegou a aplicar.
Hetty Green
Primeiros anos
Á idade de dous anos, Hetty foi enviada a vivir co seu avó materno, Gideon Howland, e a súa tía, Sylvia Ann. Hetty lía as cotizacións da bolsa e os informes comerciais do seu avó, ademais de aprender algúns dos seus métodos comerciais. Debido á influencia do seu avó e do seu pai, e posiblemente debido a que a súa nai estaba constantemente enferma, sempre estivo moi unida ao seu pai e para a idade de seis anos lía documentos financeiros, mentres que polas noites lía as noticias.
Wikipedia en aimará
A Wikipedia en aimará (en Aymar Wikipidiya) é a edición da enciclopedia libre Wikipedia en lingua aimará.
Alice Schwarzer
As mulleres como agresoras
Schwarzer considera que a violencia exercida polas mulleres céntrarse no plano psicolóxico.
Wikipedia en aimará
Esta versión da enciclopedia contén artigos e  usuarios, dos cales  son activos.
Hetty Green
Primeiros anos
Á idade de dez anos, ingresou ao internado Eliza Wing School en Sandwich, Massachusetts. Cando tiña trece anos, Hetty converteuse na contadora familiar e acompañaba o seu pai ás casas de cálculo, aos almacéns e a visitar comerciantes de produtos básicos e corretores de bolsa. O seu pai converteuse no xefe da empresa baleeira Isaac Howland trala morte do seu avó, e Hetty comezou a emular as prácticas comerciais do seu pai. Hetty aprendeu a ler libros de contabilidade e a comerciar con produtos. Aos quince anos, inscribiuse en dúas sesións de verán na Friends Academy. Debutou na sociedade de New Bedford en 1854, antes de mudarse a Nova York para vivir cun primo da súa nai, Henry Grinnell. Con todo, non pasou moito tempo antes de que Hetty regresase a New Bedford, alternando entre a casa do seu pai e a da súa tía. Alí, ao perseguir os intereses do seu pai, non só gañou o seu eloxio, senón que tamén compartiu o seu pracer de gañar diñeiro.
Wikipedia en aimará
Historia
O 10 de marzo de 2015, contaba con 3 779 artigos e 8 073 usuarios rexistrados, o cal a situou no posto 167 entre todas as edicións de Wikipedia (daquela eran 287) por número de artigos, e no posto 173 segundo o número de usuarios rexistrados.
Thomas Nagel
Thomas Nagel, nado o 4 de xullo de 1937 en Belgrado, daquela Reino de Iugoslavia, é un docente e filósofo estadounidense.
Alice Schwarzer
As mulleres como agresoras
Por iso, en 1994, aclamou o acto da estadounidense Lorena Bobbitt, que cortara o pene do seu marido John Bobbitt, mentras que este durmía, despois de que presuntamente a enganase, a obligara a abortar e a violase, en varias ocasións, no transcurso do seu matrimonio. Lorena Bobbitt non foi condenada porque o xurado presumiu que estaba incapacitada por sufrir un trastorno mental transitorio no momento do crime. E John foi acusado de abusos sexuais en varias ocasións, pero foi absolto do cargo de violación por falta de probas. Ela desarmou ao seu marido. [...] Xa non se podía parar, a violencia xa non é un tabú para as mulleres. [...] As vítimas non teñen máis remedio que actuar elas mesmas. E as mulleres temos que nos alegrar cando unha delas contraataca. Por fin! — Alice Schwarzer, Emma, 1994
Hetty Green
Matrimonio
dereita|miniatura|284x284px|Green xunto á súa filla Sylvia. Hetty casou aos 33 anos con Edward Green, un membro dunha adiñeirada familia de Vermont, o 11 de xullo de 1867. A parella casou e mudouse a Manhattan, despois mudáronse a Londres e viviron no hotel Langham onde naceron os seus fillos Edward Howland Robinson Green (22 de agosto de 1868 – 8 de xuño de 1936) e Harriet Sylvia Ann Howland Green Wilks (7 de xaneiro de 1871 - 5 de febreiro de 1951).
Thomas Nagel
Traxectoria
Nagel é profesor de Filosofía e Dereito na Universidade de Nova York. Os seus traballos céntranse na filosofía da mente, a filosofía política e a ética. É coñecido pola súa crítica aos estudos reducionistas sobre a mente no seu " What Is It Like to Be a Bat? " ("Como é ser un morcego?"), de 1974, e pola súa contribución á teoría político - moral e deontolóxica liberal (no senso norteamericano do termo) en "A posibilidade do altruismo", de 1970.
Alice Schwarzer
Sadomasoquismo
Coa súa tese sobre o masoquismo estrutural feminino, é dicir, a erotización subxectiva da opresión obxectiva, Schwarzer sitúase na corrente de feministas como Kate Millett e psicoanalistas como Margarete Mitscherlich. En consecuencia, a sexualidade nunca é só un «asunto privado», senon que é tamén un «espello das relacións obxectivas de poder».
Thomas Nagel
Traxectoria
Tamén é autor de "Unha breve introdución á filosofía", un traballo de divulgación que aborda temas da filosofía nunha linguaxe accesible, propondo unha reflexión individual sobre cuestións como saber o que está ben e o que está mal.
Alice Schwarzer
Sadomasoquismo
Como editora de Emma, Schwarzer abriu axiña o debate sobre o sadomasoquismo, especialmente o propagado polas lesbianas. No número de septembro de 1977 de Emma, informou sobre o libro de Nancy Friday My Secret Garden: Women's Sexual Fantasies (O meu xardín secreto. As fantasías sexuais das mulleres) e publicou unha análise sobre a diferenza entre as fantasías masoquistas e a realidade sadomasoquista, realizada pola psicoanalista Margarete Mitscherlich. Anos despois, en novembro de 1981, Emma publicou tamén unha cabeceira coas teses da estadounidense Pat Califia e conceude un espazo na revista para o debate sobre o sadomasoquismo e o BDSM entre as lesbianas. En cambio, as feministas sexopositivas ou os grupos de lesbianas feministas sadomasoquistas como Samois non se trataron na súa revista.
Thomas Nagel
Traducións
Algúns textos de Thomas Nagel foron parcialmente traducidos ao galego como material didáctico no grao de Filosofía da USC.
Alice Schwarzer
Sadomasoquismo
Alice Schwarzer defende contra a acusación de pornografía a novela da autora británica E.L. James Sombras de Grey, sobre unha relación sadomasoquista. «Escribe sobre o sadismo masculino e sobre as súas fantasías femininas, ese é o verdadeiro tema! E iso é máis ben emancipación». A heroína precisamente non se somete ao home e iso é o que o fai tan fascinante para os millóns de lectoras. Esa idea de «xogar co lume que elas mesmas poden apagar».
Hetty Green
Matrimonio
Posteriormente regresaron a Vermont, cidade natal do seu esposo. Alí comezaron os seus problemas tanto no ámbito político como no social. Despois, en 1885 o seu esposo arruinouse e Hetty decidiu separarse. En 1902, Edward enfermou do corazón e reconciliouse con Hetty, que a axudou como enfermeira. Ese mesmo ano, o 19 de marzo Edward morreu e foi enterrado en Bellows Falls, no cemiterio da igrexa Immanuel.
Hetty criou os seus dous fillos soa. Vivía en pequenas habitacións de míseros hoteis para pagar baixos impostos. Empregaba o mesmo vestido para non gastar en roupa e lavábao só na parte que daba ao piso para aforrar xabón. A comida era da peor do mercado e viaxaba sen escoltas. Nunha ocasión, o seu fillo Edward sufriu unha ferida no xeonllo e levouno a unha clínica de caridade. Para desgraza de Edward, o médico recoñeceu a Hetty e esixiu que a muller pagase a consulta. Hetty negouse a facelo e atendeuno persoalmente. Dous anos despois, a perna infectouse e tivo que ser amputada debido á gangrena.
Alice Schwarzer
Prostitución
Alice Schwarzer leva dende 1980 loitando contra a aceptación da prostitución e pola solidaridade coas prostitutas.
Hetty Green
Morte
Hetty Green faleceu aos 81 anos en Nova York. Morreu de apoplexía cando discutía cunha criada. Foi sepultada xunto ao seu esposo.
Alice Schwarzer
Prostitución
Creou a campaña de Emma Appell gegen Prostitution (Recurso contra a prostitución) con este fin e nela pronunciouse contra a «desregulación» da prostitución en Alemaña, así como a favor de castigar os clientes e de endurecer as penas para os traficantes, os proxenetas e os explotadores de bordeis.
Kynodontas
Kynodontas (en Κυνόδοντας) é un filme grego de 2009 dirixido por Yorgos Lanthimos. Escrito por Lanthimos e Efthymis Filippou, o filme conta a historia dun pai e dunha nai (Christos Stergioglou e Michelle Valley) que manteñen aos seus fillos (Angeliki Papoulia, Mary Tsoni e Christos Passalis) ignorantes do mundo fóra da súa propiedade ben entrada a idade adulta.
Alice Schwarzer
Prostitución
Ademais, en novembro de 2013, no marco desta campaña, publicou o libro Prostitution - Ein deutscher Skandal (A prostitución. Un escándalo alemán) que consistía nunha colección de textos, a maioría deles publicados previamente en Emma. Nel, Schwarzer avoga polo ostracismo social e a loita contra a prostitución, tamén por medios legais. Calificou de «escándalo» a lei de prostitución que entrou en vigor en 2002 e afirmou que abría as portas aos traficantes de personas.
Kynodontas
Kynodontas é a segunda langometraxe de Lanthimos. Gañou o Prix Un Certain Regard no Festival de Cannes de 2009, e foi escollido como candidato de Grecia para o Óscar ó mellor filme internacional na 83ª edición dos premios, sendo finalmente nomeado na categoría.
Hetty Green
Morte
Trala morte de Hetty Green, o seu único fillo varón herdou parte da fortuna da súa nai e converteuse nun millonario extravagante que malgastaba diñeiro en festas, xoiaría, iates e diamantes.
A súa filla Sylvia morreu en 1951. Deixou un patrimonio de ao redor de 200 millóns de dólares que legou a organizacións de beneficencia, escolas, igrexas e hospitais.
A Lamosa, Moimenta, Campo Lameiro
A Lamosa é un lugar da parroquia de Moimenta, no concello pontevedrés de Campo Lameiro na Comarca de Pontevedra.
Alice Schwarzer
Prostitución
Nunha entrevista sobre o libro dixo: «Ningún Estado ilustrado e democrático seguiría tolerando, trivializando ou incluso propagando a escravitude, como o fai hoxe Alemaña coa prostitución». Como en declaracións anteriores, cualifica a voluntariedade coma un mito, xa que polo menos o 90% das prostitutas son pobres e exercen de xeito forzado, querendo deixalo sen, a miúdo, poder facelo. E ademais detrás da pretendida voluntariedade escóndese, en moitos casos, o motivo da autodestrucción.
Guerra ruso-ucraína
No contexto da anexión de Crimea, Schwarzer en 2014 posiciunose publicamente en contra da xestión da crise por parte de Occidente na súa web no artigo: Warum ich trotz allem Putin verstehe! (Por qué entendo a Putin a pesar de todo!) E nel tamén crítica o que considera unha tendencia a expoñer información subxectiva por parte dos medios de comunicación occidentais.
Ademais, foi a primeira asinante da carta aberta dirixida ao chanceler Olaf Scholz, publicada pola revista Emma o 29 de abril de 2022. Nela, preocupada por unha guerra mundial no contexto da invasión rusa de Ucraína deste ano, pronúnciase en contra da entrega de máis artillaría a Ucraína, entre outras cousas.
Na manifestación do 1º de maio, Scholz respondeu ás críticas deste documento dicindo que esixir a Kiíiv que se defenda sen armas é «anticuado».
Transidentidade, feminismo interseccional e activismo trans
Nun artigo de decembro de 2019, formulou a «liberación dos roles de xénero e a liberación da sexualidade» como o obxectivo do feminismo. Schwarzer opina que á desexada «abolición dos roles de xénero», «mulleres» e «homes», se lle opón a división e multiplicación en numerosas identidades novas, representadas polo feminismo interseccional. E considera que, entrementres, esta «absurdeza sectaria dunha minoría» acabaran por se converter nunha corrente dominante. Schwarzer considera o activismo trans «propaganda» que pode animar as rapazas inseguras a «rexeitar ou incluso mutilar» os seus corpos. A transidentidade non é, segundo Schwarzer, un conflito físico, senón puramente psicolóxico.
Debido ás súas posturas ideolóxicas, Alice Schwarzer foi criticada por activistas da esquerda e é tachada de «feminista trans-excluínte» (TERF).
A repercusión de Schwarzer
Segundo unha enquisa do Instituto de Demoscopia Allensbach (Institut für Demoskopie Allensbach) de 2006, o 83% da cidadanía alemá coñece a Alice Schwarzer e o 67% cree que «fixo moito polas mulleres». En 2007 o historiador Hans-Ulrich Wehler opinaba sobre Schwarzer nunha recensión dun dos seus ensaios políticos na revista suíza Die Weltwoche, que «só con pensar na súa traxectoria podes decarte de ata que punto esta escritora e política de facto, a miúdo sen axuda, defendeu de forma convincente a causa das mulleres. Sen este motor tan individual, sen esta paixón por avanzar con firmeza na argumentación aberta da causa xusta, o movemento feminista, e os órganos de decisión da política de partidos, carecerían dun impulso importante».
No ránking de intelectuais de 2008 da revista Cicero, Alice Schwarzer foi a «intelectual alemá máis influente», xusto detrás da crítica literaria Elke Heidenreich. A clasificación baséase na presenza de mulleres en 160 periódicos e revistas de primeira liña dende 1998, así como nas referencias do provedor de información en línea Munzinger-Archiv GmbH e en Internet. No ránking de 2012, Alice Schwarzer foi a primeira muller que ocupou o cuarto lugar e foi, polo tanto, segundo Cicero, «a muller con maior poder de interpretativo público».
Moimenta, Moimenta, Campo Lameiro
Moimenta é un lugar da parroquia de Moimenta, no concello pontevedrés de Campo Lameiro na Comarca de Pontevedra.
Painceiros, Moimenta, Campo Lameiro
Painceiros é un lugar da parroquia de Moimenta, no concello pontevedrés de Campo Lameiro na Comarca de Pontevedra.
Naisten SM-sarja 1984-1985
A tempada 1984-1985 da Naisten SM-sarja foi a terceira tempada da máxima categoría do hóckey sobre xeo feminino finlandés. Un total de trece equipos divididos en tres grupos tomaron parte na competición.
Ao final da tempada o Ilves de Tampere alzou o primeiro campionato finlandés feminino da súa historia.
Estrutura da tempada
A competición constou de dúas partes. Na primeira parte os trece equipos dividíronse en tres grupos:
O sistema de puntuación outorgou dous puntos pola vitoria, un punto polo empate, e o equipo perdedor non recibía ningún punto.
O campión finlandés decidiuse na liga final, disputada polos dous primeiros equipos do Grupo Sur, e polos gañadores dos cruces entre os dous primeiros equipos dos outros dous grupos. Esta segunda fase da competición disputouse en formato de liga a dobre volta
Clasificación para a final
Para decidir os dous equipos que acompañaron aos dous primeiros clasificados do grupo sur, os dous equipos que lideraron os outros dous grupos disputaron unha eliminatoria na que xogaron o primeiro do grupo norte (Sport) fronte o segundo do grupo centro (Ilves-Kiekko), e o primeiro do grupo centro (Ilves) fronte o segundo do grupo norte (Ässät). Nas eliminatorias o Ilves impúxose con claridade ao equipo de Pori, mentres que o Ilves-Kiekko tivo máis problemas para superar ao Sport, que malia a caer por 6-2 no primeiro encontro foi quen de empatar no segundo (6-6).
Equipo campión
O equipo do Ilves que conquistou o campionato finlandés feminino en 1985 estivo integrado polas seguintes xogadoras:
Diabo Coxo
Diabo Coxo é un xornal ilustrado de humor - o primeiro dese tipo na cidade de São Paulo, fundado por Angelo Agostini e Luiz Gama en 1864.
O nome lembra a dous libros coñecidos publicados en Europa en séculos anteriores: El Diablo Cojuelo, de Luís Vélez de Guevara, no século XVII, e Le Diable Boiteux, de Alain-René Lesage, na Francia do século XVIII.
Esta publicación prolongouse até o ano seguinte, e marcou o inicio da produción do caricaturista Agostini no Brasil. En 2005 a Academia Paulista de História en colaboración coa EDUSP (Editora da Universidade de São Paulo) publicou, en facsímile, a obra Diabo Coxo: São Paulo, 1864-1865: edição facsimilar, que reproduce a revista.
Notas
<references group="" responsive="1">
Paredes, Moimenta, Campo Lameiro
Paredes é un lugar da parroquia de Moimenta, no concello pontevedrés de Campo Lameiro na Comarca de Pontevedra.
San Isidro, Montes, Campo Lameiro
San Isidro é un lugar da parroquia de Montes, no concello pontevedrés de Campo Lameiro na Comarca de Pontevedra.
Fornelos, Montes, Campo Lameiro
Fornelos é un lugar da parroquia de Montes, no concello pontevedrés de Campo Lameiro na Comarca de Pontevedra.
A Bovia, San Cristovo, Vilanova de Ozcos
Situado a 806 metros sobre o nivel do mar, o casarío localízase a 10 km da vila, e capital do concello, de Vilanova de Ozcos e en 2021 contaba con 2 habitantes.
Raquel Sánchez
Raquel Sánchez Jiménez, nada en Gavà o 18 de novembro de 1975 é unha avogada e política catalá, que foi alcaldesa de Gavà desde febreiro do 2014 e, desde 2021, ministra de Transportes, Mobilidade e Axenda Urbana do goberno de Pedro Sánchez.
Traxectoria
Licenciada en Dereito pola Universidade de Barcelona, fixo un Mestrado de Dereito do Traballo e Seguridade Social na Universidade Pompeu Fabra.