cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Prefixo aeronáutico
miniatura|Pódese observar que o prefixo desta avioneta é G-KELS. O prefixo G denota unha aeronave civil rexistrada no Reino Unido. O Prefixo Aeronáutico ou Matrícula dunha aeronave, é unha serie alfanumérica de caracteres semellantes aos da matrícula dun automóbil. En conformidade co Convenio sobre Aviación Civil Internacional (OACI), tódolos avións teñen que estaren rexistrados pola autoridade aeronáutica nacional correspondente e este rexistro tense que levar mediante unha documentación legal, chamada Certificado de Rexistro, en todo momento durante as operacións da aeronave. Na maioría dos países obrigan tamén a que o prefixo sexa colocado nunha placa metálica a proba de lume sobre a fuselaxe, para que no caso dunha investigación a posteriori despois dun accidente aéreo no que o avión ardese, o recoñecemento da nave sexa doado.
Inda que cada matrícula aeronáutica é única, algúns países, pero non todos, permiten que esa mesma matrícula poida volver empregarse cando a aeronave sexa vendida, destruída ou retirada.
miniatura|300px|Listaxe dos prefixos aeronáuticos no mapa. Tódolos países teñen matriculadas as súas aeronaves, militares e civís. A primeira parte da matrícula (prefixo) indica o país dono da aeronave e servizo (cada país ten asignada a súa correspondente sigla-prefixo polo Convenio sobre Aviación Civil Internacional), e a última (sufixo), é a identidade dese avión.
Por exemplo, na Arxentina, LV indica que é unha aeronave particular e comercial; A: de ataque (cazas), B: que é bombardeiro, C: carga. T: transporte. TC: transporte e carga, X: experimental, AX: ataque experimental, PA: Prefectura Nacional. E: Exército. GN: Xendarmería Nacional etc.
Prefixos aeronáuticos anteriores ao ano 1928
Nota: nos sufixos, n representa un número e x representa unha letra
Iyo
Iyo (伊予市, いよし, Iyo-shi) é un concello da prefectura de Ehime no Xapón. Está situado ao centro da prefectura e ao noroeste da rexión de Shikoku, na illa de Shikoku. Ten 194,47 km² de superficie, unha poboación de 38.619 habitantes (2009) e unha densidade de poboación de 199 h/km².
O concello de Iyo limita co concello de Ōzu, de Uchiko, de Tobe e de Masaki.
Stourbridge
250px|miniatura|Rúa Foster, Stourbridge
Stourbridge é unha localidade pertencente á cidade metropolitana de Dudley, no condado das Midlands Occidentais, Inglaterra. Historicamente parte de Worcestershire, Stourbridge foi un centro importante na fabricación de vidro, e na actualidade inclúe os suburbios de Amblecote, Lye, Norton, Oldswinford, Pedmore, Wollaston, Wollescote e Wordsley. A lingua oficial dentro da localidade é o inglés.
José Manuel Sieira Míguez
José Manuel Sieira Míguez, nado na Coruña o 15 de decembro de 1947, é un xuíz e político galego.
Traxectoria
Licenciado en dereito pola Universidade de Santiago de Compostela en 1970 ingresou na carreira xudicial dous anos máis tarde. Foi destinado como xuíz aos xulgados de Aracena, Astorga, Torrelavega e Arcos de la Frontera, ata que en 1978 pasou á maxistratura de traballo de Xerez da Fronteira. En paralelo a este cargo, comezou a traballar para o ministerio de Traballo e en 1979 foi secretario do Fondo de Garantía Salarial. En 1980 foi nomeado gobernador civil de Granada polo goberno de Adolfo Suárez, posto que perdeu co relevo político na Moncloa de 1982.
Dende 2010 é presidente da sala do Contencioso-Administrativo do Tribunal Supremo de España. En calidade de tal fixo un voto particular contra a ilegalización de Sortu.
Cos
Cos pódese referir a:
Julio Alén Montes
Julio Alén Montes é un político galego do PPdeG.
Traxectoria
Licenciado en Filosofía e profesor de ensino medio. Foi concelleiro e primeiro tenente de alcalde do concello de Mondariz e cando o 27 de novembro de 2002 renunciou o alcalde Juan Reboreda Enríquez, foi elixido alcalde. Presentouse ás eleccións municipais de 2003 encabezando a candidatura do PPdeG e foi elixido alcalde por maioría absoluta. Continuou como alcalde nas sucesivas eleccións, sempre con maioría absoluta. Foi deputado provincial.
Being John Malkovich
Being John Malkovich é un filme dirixido por Spike Jonze que foi estreado en 1999
Sinopse
A vida de Craig Schwartz (John Cusack) está chegando ó remate dun ciclo. Craig é un marionetista cun gran talento que traballa na rúa, pero el ten a impresión de que a súa vida non ten ningún senso. Nova York cambiou moito e a xente non lle presta moita atención. Leva dez anos casado con Lotte (Cameron Diaz), que traballa nunha tenda de animais e está obsesionada co seu traballo. El consegue atopar un choio no andar 7'5 do edificio Mertin-Flemmer de Manhattan, onde hai unha pequena porta a través da cal pode acceder ó cerebro de John Malkovich.
Castellar de n'Hug
250px|miniatura|Vista de Castellar de n'Hug Castellar de n'Hug é un concello da provincia de Barcelona, en Cataluña, pertencente á comarca do Berguedà, no límite co Ripollès. Nel nace o río Llobregat.
Tiña en 2014 unha poboación de 159 habitantes. No século XIX chegou a superar os 1.000 habitantes.
Entre os seus lugares de interese destacan as fontes do Llobregat, as igrexas románicas de Santa Maria e Sant Vicenç de Rus e os museos do Cemento Asland e do Pastor.
Galería de imaxes de Isaac Díaz Pardo
Galería de imaxes de Isaac Díaz Pardo (Santiago de Compostela, 1920 - A Coruña 2012), intelectual, escritor e artista galeguista.
Voo 676 de China Airlines
O voo 676 de China Airlines era un servizo regular internacional de pasaxeiros que se esnafrou nunha estrada e nunha zona residencial de Tayuan, preto do aeroporto internacional Chiang Kai-shek (no presente aeroporto internacional de Taiwán Taoyuan), en Taiwán na noite do luns 16 de febreiro de 1998.
O Airbus A300 que realizaba o voo estaba en ruta dende o aeroporto Ngurah Rai en Balí a Taipei. Cando o avión se aproximaba ao aeroporto Chiang Kai-shek o tempo era malo, con chuvia e néboa, polo que o piloto executou unha aproximación errada. Despois de que o reactor fose autorizado a aterrar na pista 05L, o piloto automático foi desconectado, e os pilotos intentaron entón un go-around manual. O avión decelerou, inclinouse 40º cara arriba, chegou aos 1 000 pés (300 m), entrou en perda, e esnafrouse contra unha veciñanza residencial, incendiándose ás 4:20 PM hora local. Ás 196 persoas a bordo morreron, entre as que estaban o gobernador do banco central de Taiwán Sheu Yuan-dong, xunto con sete persoas en terra. Hsu Lu, o xerente da emisora de radio Voice of Taipei, dixo que un neno fora sacado con vida do avión e que posteriormente morreu.
É o peor accidente de aviación no terridorio de Taiwán e o quinto dun Airbus A300. China Airlines tiña 12 A300 na súa frota no momento do accidente. Tamén é o segundo accidente de avión con máis vítimas mortais da historia de Taiwán despois do voo 611 de China Airlines, un Boeing 747-209B que se esnafrou no estreito de Taiwán con 225 mortes.
Paracryptodira
Os paracriptódiros (Paracryptodira) son unha infraorde extinta de da orde dos Testudines, orde de réptiles que inclúe ás tartarugas. Inicialmente considerada como unha suborde irmán do grupo dos criptódiros (Cryptodira), agora considéranse como unha liñaxe moi primitiva dentro dos Cryptodira, de acordo co máis común uso deste último taxon. Algúns criptódiros algo menos primitivos (por exemplo, as denominadas "tartarugas cornudas", familia Meiolaniidae) así como as formas actuyalmente viventes conforman o grupo Eucryptodira.
De acordo co moderno entendemento, as familias Macrobaenidae e Neurankylidae separáronse da dos Baenidae para formaren as tres a superfamilia dos Baenoidea, cuxa monofilia, porén, require ser confirmada. Adicionalmente, existen un certo número de familias máis basais, así como algúns taxons de posición incerta no que concirne a Baenoidea:
Os Macrobaenidae, outro grupo de criptódiros que pode ser realmente unha agregación parafilética, son ás veces situados tamén, parcial ou totalmente, entre os paracriptódiros.
Características
Os paracriptódiros teñen unha exposición reducida prefrontal na superficie dorsal do cranio, unha reducida fenestra perilinfática e unha crista supraoccipital secundariamente reducida. No cranio, o foramen posterior do canal carotídeo interior localízase nunha posición media ao longo da superficie da sutura basisfenoide-pterigoide.
Filoxenia
└─o Testudines ou Rhaptochelydia └─o Casichelydia ├─o Pleurodira │ └─o Eupleurodira │  └─o Pelomedusoides │    └─o Pelomedusoidea │      └─o Podocnemidoidea └─o Cryptodira └─o Selmacryptodira ├─o Paracryptodira (extinta) └─o Eucryptodira └─o Centrocryptodira └─o Polycryptodira └─o Procoelocryptodira ├─o Chelonioidea │ └─o Dermochelyoidea └─o Chelomacryptodira ├─o Testudinoidea └─o Trionychoidea
Primase
A primase é un encima implicado na replicación do ADN, que orixina os cebadores ou primers necesarios para replicar o ADN. A primase é un tipo de ARN polimerase, xa que polimeriza ARN formando un curto segmento que funciona como cebador para que actúen as ADN polimerases. Os cebadores de ARN son eliminados despois pola actividade exonuclease 5'-3' dunha ADN polimerase, e despois o ARN do cebador é substituído por ADN.
A actividade case universal da primase é que catalice a síntese de curtos fragmentos de ARN, que son complementarios dun tramo de ADN de cadea simple, pero en certos microorganismos, como na arquea Pyrococcus furiosus, a primase Pfup41 sintetiza fragmentos de ADN bastante longos sen necesidade de cebador (única ADN pol coñecida que o pode facer). . En Escherichia coli, a ADN primase (DnaG) é un monómero. En eucariotas, a actividade de primase realízaa o complexo da ADN polimerase α-primase (Pol α-pri) na súa subunidade p48.
A primase ten unha importancia fundamental na replicación do ADN porque, agás a polimerase de Pyrococcus mencionada, ningunha outra ADN polimerase coñecida pode iniciar a síntese de ADN partindo de cero (é dicir, non poden colocar o primeiro nucleótido dunha cadea e unilo ao segundo, iniciando unha cadea), e só poden engadir nucleótidos a unha cadea xa formada. A primase si pode formar os cebadores desde o primeiro nucleótido, polo que proporciona un fragmento de ácido nucleico xa formado cun extremo 3'-OH libre ao que despois as ADN polimerases poden engadir máis nucleótidos.
Función
Nas bacterias a primase únese á ADN helicase formando un complexo chamado o primosoma. A primase é activada pola ADN helicase, e sintetiza un curto cebador de ARN de aproximadamente 11 ±1 nucleótidos de longo, ao cal se lle poderán engadir máis desoxirribonucleótidos pola ADN polimerase. Despois a ADN polimerase forma un complexo proteico con dúas unidades de primase para formar o complexo ADN polimerase alfa-primase. A primase é unha das polimerases que ten unha maior tendencia a cometer erros e é moi lenta. As primases en organismos como a bacteria E. coli, sintetizan uns 2000 a 3000 cebadores cunha velocidade dun cebador por segundo.
A primase tamén actúa como un mecanismo de detención para impedir que a cadea líder do ADN en formación se forme moi rápido e deixe atrás á cadea retardada, e faino parando a progresión da forquita de replicación. O paso que determina a velocidade na primase é a formación do primeiro enlace fosfodiéster co ADN monocatenario.
A estrutura cristalina da primase en E. coli cunha parte central ou core que contén a proteína DnaG determinouse en 2000. A DnaG e o complexo da primase teñen forma de anacardo e conteñen tres subdominios. O subdominio central forma un pregamento de tipo TOPRIM que está constituído por unha mestura de cinco follas beta e seis hélices alfa. Este pregamento utilízase para que se unan a el reguladores e metais. A primase usa un dominio fosfodiéster para a coordinación de transferencia de metais, que a fai distinta doutras polimerases. As subunidades laterais conteñen os extremos C- e N-terminais feitos de hélices alfa e follas beta. O extremo N-terminal interacciona cun dominio de unión ao cinc e a rexión C-terminal, que interacciona con DnaB-ID. Os mecanismos de replicación son difiren entre distintas especies de bacterias e virus, xa que a primase está enlazada covalentemente coa helicase en virus como o bacteriófago T7. En virus como o Virus Herpes Simplex (HSV-1), a primase pode formar complexos coa helicase. Este complexo primase-helicase utilízase para desenrolar a hélice do ADN bicatenario e sintetizar a cadea retardada usando cebadores de ARN.
Torta Sacher
miniatura|250x250px|Sachertorte do Hotel Sacher, Viena. miniatura|237x237px|Franz Sacher. miniatura|200x200px|Confeitaría Demel de Viena. A torta Sacher, en alemán Sachertorte ([ˈzɑxərˌtɔrtə]), é unha torta de chocolate típica de Austria. Consiste en dúas pranchas grosas de biscoito de chocolate separadas por unha fina camada de marmelada de albaricoque e recubertas cun glaseado de chocolate negro por riba e polos lados. O chocolate que cobre a torta permite que se conserve durante períodos longos. Tradicionalmente, acompáñase de nata montada (crema chantilly).
Circuíto de Misano Marco Simoncelli
O circuíto de Misano Marco Simoncelli (ata 2006: Circuito Internazionale Santamonica) é un autódromo na fracción de Santa Mónica, comuna de Misano Adriático, rexión de Emilia-Romaña, Italia. Inaugurouse en 1972 cunha extensión de 3.488 metros. En 1993, a súa lonxitude aumentou a 4.060 metros (coa opción dunha variante curta), e as instalacións se actualizaron varias veces durante esa década. Para que o Campionato Mundial de Motociclismo volvera a Misano, modificou o sentido de xiro (agora no sentido horario) e a pista ensanchouse a 14 metros, polo que a extensión pasou a ser de 4.180 metros.
Torta Sacher
Historia
Foi inventada en 1832 por Franz Sacher, entón mozo aprendiz de repostaría, para deleitar a un selecto grupo de invitados do príncipe Klemens Wenzel von Metternich. Tras pasar 16 anos a traballar en Bratislava e Budapest, Sacher volveu a Viena e abriu unha tenda de delicatessen e viños. Eduard, o fillo máis vello de Franz Sacher, foi aprendiz de reposteiro na confeitaría vienesa Demel. Alí empezou a confeccionar a torta do seu pai na forma que hoxe se coñece. En 1876 fundou o Hotel Sacher, aínda hoxe existente, e comezou a vender a Sachertorte. Tras a morte de Eduard Sacher, a súa esposa Anna continuou rexentando o hotel.
Circuíto de Misano Marco Simoncelli
Misano albergou numerosos grandes premios do Campionato do Mundo de Motociclismo: o Gran Premio de Motociclismo de Italia en 1980, 1984, 1989, 1990, 1991 e 1993; e o Gran Premio de Motociclismo de San Marino entre 1985 e 1987, e máis tarde desde 2007. O Campionato Mundial de Superbikes correuse por vez primeira en 1991 e máis tarde desde 1994.
Torta Sacher
Propiedade da receita
A propiedade da receita foi motivo de disputas legais a mediados do século XX entre os herdeiros de Sacher (donos do hotel) e a pastelaría Demel. A xustiza ditaminou que o hotel tiña dereito a comercializar o doce co apelativo de Orixinal Sacher-Torte, mentres que Demel debía facelo como Eduard Sacher-Torte.
Circuíto de Misano Marco Simoncelli
Misano tamén albergou carreiras da Fórmula 2 Europea (desde 1977 ata 1984), o Campionato Mundial de Resistencia (en 1978), a BPR Global GT Series (en 1998), o Campionato da FIA de Sport Prototipos (en 1998) e o Campionato Alemán de Superturismos (en 1999). Na década de 2000, foi utilizado para campionatos internacionais de monoprazas, como a Fórmula 3000 Europea (en 1999, 2000, 2005, 2006 e 2008), a World Series by Renault (en 2006) e a Fórmula Master Internacional (en 2005), así como os campionatos italianos de Fórmula 3, Fórmula Renault, turismos e gran turismos.
Bretaña (rexión histórica)
220px|miniatura|Localización da Bretaña en [[Europa.]] 220px|miniatura|Provincia histórica da Bretaña, amosando as principais áreas co seu nome en bretón. Estas están representadas polas 4 bandas brancas e 5 negras na bandeira rexional. 160px|miniatura|A tradicional [[bandeira da Bretaña (a Gwenn-ha-Du), foi creada en 1923 por Morvan Marchal (nacionalista bretón) empregada hoxe como bandeira civil.]] A Bretaña, é unha rexión xeográfica e cultural que se atopa nunha península no extremo noroeste de Francia. Nos tempos do Imperio Romano a rexión era coñecida co nome de Armórica, aínda que posteriormente chegou a ser un reino independente e tamén un ducado, antes de pasar a ser unha provincia do Reino de Francia en 1532, gobernada como se fose unha nación separada dentro da coroa. A península limita co canal da Mancha ao norte, o mar Céltico e o océano Atlántico ao oeste, e o golfo de Biscaia ao sur. Ten unha superficie de 34 023 km².
A provincia histórica da Bretaña está hoxe en día dividida en cinco departamentos: Finistère, Côtes-d'Armor, Ille e Vilaine, Loira Atlántico e Morbihan. Dende a reorganización de 1956, a actual rexión administrativa da Bretaña só abrangue catro dos cinco departamentos bretóns, mentres que o departamento do Loira Atlántico pertence á rexión dos Países do Loira. A súa reunificación administrativa é obxecto de debate.
Segundo o censo de 2010, a poboación da Bretaña era de 4 475 295 persoas, das que o 71% viven na rexión da Bretaña e o 29% no departamento do Loira Atlántico. No ano 2012, as áreas metropolitanas máis grandes eran a de Nantes (897 713 habitantes), Rennes (690 467 habitantes) e Brest (314 844 habitantes). A Bretaña é a nación tradicional do pobo bretón e está recoñecida pola Celtic League como membro das Nacións celtas. Existen movementos nacionalistas que reclaman máis autonomía e a reunificación dos departamentos bretóns.
Historia
O ducado da Bretaña foi unido á coroa de Francia no ano 1532, volvéndose unha provincia ata que desapareceu administrativamente a entidade da Bretaña en 1790 pola división en cinco departamentos, o Côtes-d'Armor, o Finistère, o Ille e Vilaine, o Loira Atlántico e o Morbihan. Coa creación das rexións durante o século XX volveu aparecer unha rexión Bretaña, sacándolle o departamento do Loira Atlántico. Polo tanto a histórica provincia da Bretaña foi dividida entre as actuais rexións de Francia a maioría da Bretaña converteuse na région Bretagne, mentres que ó sur-oeste da Bretaña (o departamento de Loira Atlántico coa súa prefectura en Nantes, unha das antigas capitais do ducado da Bretaña) foi agrupada xunto con outros territorios históricos (Anjou, Maine) para crear a région de País do Loira (o que vén a ser "terras do Loira").
Lingua
miniatura|Sinais de estrada bilingües poden ser vistos en áreas de fala bretoa 100px|miniatura|Escudo de armas tradicional
Kosmos 245
Kosmos 245 (Космос 245 en ruso), tamén denominado DS-P1-Yu Nº 16, foi un satélite artificial soviético lanzado o 3 de outubro de 1968 mediante un foguete Kosmos 2I desde o cosmódromo de Plesetsk.
Características
Kosmos 245 foi o décimo sexto membro da serie de satélites DS-P1-Yu e o décimo quinto lanzado con éxito tralo fracaso do lanzamento do segundo membro da serie. Estaba adicado a servir como obxectivo para as probas antisatélites e antimísiles soviéticas.
Kosmos 245 foi inxectado nunha órbita inicial de 509 km de apoxeo e 282 km de perixeo, cunha inclinación orbital de 71 graos e un período de 92,1 minutos. Reentrou na atmosfera o 15 de xaneiro de 1969.
Bretaña (rexión histórica)
Lingua
O francés, o único idioma oficial da república francesa, fálase hoxe en día en toda a Bretaña. As catro linguas rexionais non teñen status de oficialidade diante do estado, malia a isto están apoiados polas autoridades rexionais dentro dos límites constitucionais:
Gastronomía
Malia a que é producido viño branco preto do río Loira, as bebidas tradicionais da Bretaña son:
Rodeada polo mar, a Bretaña ofrece un amplo abano de peixe fresco e abundante marisco, especialmente mexillóns e ostras. Un prato tradicional é a cotriade, elaborado con peixes locais e verduras.
Verdura
250px|Verduras|miniatura As verduras son hortalizas nas que a parte comestible son os órganos verdes da planta, tal e como poden ser os talos, as follas etc. e que forman parte da alimentación humana. Case todas elas son de baixo contido en graxas e calorías, representando ademais fontes de vitaminas, minerais, fibra e hidratos de carbono. A definición do que é verdura é de uso máis 'popular' que 'científico' e está suxeita a diversas interpretacións culturais. Dende un punto de vista culinario as plantas (ou os seus froitos) que non posúen un sabor doce (agás algunhas excepcións) considéranse verduras. A produción comercial de verduras é unha ponla da horticultura denominada olericultura.
Tipos de verduras
Pódense clasificar as diferentes verduras pola parte da planta dedicada á alimentación ou que é comestible; deste xeito tense que as verduras normalmente proceden de:
Por contido de hidratos de carbono
Existen nesta categoría tres grupos dependendo do contido de hidratos de carbono:
Orixes das verduras
200px|miniatura|dereita|Cenorias de diferentes tipos e cores. As principais verduras teñen a súa orixe nos diferentes continentes, segundo esta distribución:
Cores das verduras
miniatura|Corte dun talo de [[Apium graveolens|apio]] A cor das verduras indica o contido dalgunha substancia característica. O habitual é que predomine a cor verde debido á presenza dun pigmento natural verde denominado clorofila. A clorofila pode verse afectada facilmente polo pH das substancias da planta e por esta razón pode variar a cor dende o verde oliva que revela a existencia de medios ácidos ata o verde brillante dos medios alcalinos. Algúns dos ácidos presentes nas verduras libéranse durante a cocción, particularmente se se cocen sen tampa.
Se se observan outras cores como o amarelo/laranxa en verduras débese á presenza de carotenoides, que se ven afectados igualmente polos procesos de cociñado ou de cambios no pH.
Comercialización e distribución
miniatura|Variedade de verduras nun [[mercado de Sucre, Bolivia]] A comercialización realizouse dende a antigüidade en grandes mercados na rúa, prazas e lugares públicos, onde expuñan á venda os diferentes granxeiros e agriculores dunha rexión os produtos vexetais e hortalizas procedentes da súa colleita. Os negocios de exposición adoitaban ser familiares. Nestes casos a venda das verduras dependía da estacionalidade das mesmas, das condicións climáticas, as técnicas de cultivo etc. Tan só estaba dispoñible para vender aquilo que era posible recoller en cada época do ano. Os mercados de verduras adoitaban atoparse nas proximidades dos templos e lugares de paso.
Nas grandes cidades é frecuente poder mercar as verduras nos supermercados, grandes superficies e mercados, as froitarías ou tendas especializadas na venda de verduras son máis escasas, aínda que continúan o seu labor. A verdura dentro dun establecemento exponse en caixas numeradas e correctamente identificadas.
Usos das verduras
miniatura|esquerda|Prato de [[espinacas]]
Culinarios
Os usos culinarios das verduras son moi diversos nas diferentes cociñas do mundo:
Conservas
Para poder conservar durante máis tempo a dispoñibilidade da verdura, procésanse en conservas, secas ao ar, en fermentación (como o sauerkraut da cociña alemá ou kimchi da cociña coreana), os encurtidos (cogombros en vinagre), en salgadura etc.
Willy Brandt
Willy Brandt, nado como Herbert Ernst Karl Frahm en Lübeck o 18 de decembro de 1913 e finado o 8 de outubro de 1992 en Bonn, foi un xornalista alemán, e Primeiro Ministro da Alemaña Occidental entre os anos 1969 e 1974.
Verdura
Conservas
As verduras poden servir de acompañamento ou gornición a aos pratos principais. Poden prepararse enteiras ou cortadas en diferentes formas: en xuliana (en dedos largos), en brunoise (en pequenos dados), en chiffonade (enrólanse varias follas e córtanse en forma transversal cun grosor duns 5 mm), noissette (pequenas boliñas de polpa).
Willy Brandt
Traxectoria
Foi o creador da chamada Ostpolitik, de mellora de relacións coa Alemaña Oriental. Por esta política, recibiu o Premio Nobel da Paz o 1971.
Verdura
Dietas
Algunhas dietas consideran o uso único dos alimentos provenientes de froitas e verduras, como o vexetarianismo. Outra dietas que conteñen verduras como ingrediente principal son o veganismo e a dieta macrobiótica.
Algunhas gastronomías do mundo caracterízanse polo uso de verduras na maioría dos pratos e costumes culinarios como na [[gastronomía mediterránea.
Nutrición
miniatura|dereita As verduras poúen un baixo contido de proteínas e de graxa, posúen baixo contido calórico: dende 20 kcal/100 g dos espárragos ata 60 kcal/100 g das fabas. As vitaminas (xeralmente A e C) e os minerais, e a fibra (celulosa, hemicelulosa e lignina), o 80 % restante é auga, posúen cantidades de calcio entre 50–150 mg/100 g (acelgas, leituga, espinacas); a maioría dos vexetais conteñen moito potasio e pouco sodio.
Recomendacións
As verduras atópanse no segundo nivel fundamental da pirámide dos alimentos. Ademais de achegar micronutrientes, proporcionan hidratos de carbono de absorción lenta e fibra dietética. Deben inxerirse de cinco a seis porcións de verdura ao día; unha porción de verdura equivale a media cunca de vexetais verdes cociñados ou unha pataca, ou unha cenoria.
As directrices dietéticas do USDA para os estadounidenses recomendan consumir de cinco a nove porcións de froita e verdura diariamente. A cantidade total consumida variará segundo a idade e o sexo e determínase en función dos tamaños de porción estándar que se consomen normalmente, así como do contido nutricional xeral. As patacas non están incluídas no reconto xa que son principalmente provedoras de amidón. Para a maioría das verduras e zumes, unha porción é a metade dunha cunca e pódese comer crúa ou cociñada. Para verduras de folla frondosa, como a leituga e a espinaca, unha porción é normalmente unha cunca chea. Débese escoller unha variedade de produtos xa que ningunha froita ou verdura proporciona todos os nutrientes necesarios para a saúde.
As directrices dietéticas internacionais son similares ás establecidas polo USDA. O Xapón, por exemplo, recomenda o consumo de cinco a seis porcións de verduras diarias. As recomendacións francesas proporcionan pautas similares e fixan o obxectivo diario en cinco porcións. Na India, a recomendación diaria para adultos é de 275 gramos de verduras ao día.
Historia
Antes da chegada da agricultura, os humanos eran cazadores-recolectores. Buscaban froitos comestibles, froitos secos, talos, follas ou tubérculos, procuraban animais mortos e cazaban os vivos como alimento. Crese que a xardinaría forestal nun claro das selvas tropicais foi o primeiro exemplo de agricultura; identificáronse especies de plantas útiles e animábase a que crecesen mentres se eliminaban as especies indesexables. A isto seguiu a reprodución vexetal a través da selección de cepas con trazos desexables como froitos grandes e un crecemento vigoroso. Aínda que as primeiras evidencias da domesticación de plantas como o trigo e o orxo se atoparon no Crecente Fértil, é probable que varios pobos de todo o mundo comezasen a cultivar no período de 10 000-7000 a.C. A agricultura de subsistencia continúa nos nosos días, con moitos agricultores rurais de África, Asia, América do Sur e outros lugares que utilizan as súas leiras para produciren alimentos suficientes para as súas familias, mentres que calquera produto excedente se utiliza para o troco doutros bens.
Ao longo da historia rexistrada, os ricos puideron permitirse unha dieta variada que incluía carne, verduras e froitas, mais para as persoas pobres a carne era un luxo e os alimentos que comían eran aburridos, normalmente a súa comida estaba composta principalmente por produtos básicos feitos a partir de arroz, centeo, orxo, trigo, millo ou millo miúdo. A adición de materia vexetal proporcionou certa variedade á dieta. A dieta básica dos aztecas en Centroamérica era o millo e cultivaban tomates, aguacates, feixóns, pementos, cabazas, cacahuetes e sementes de amaranto para complementar as súas tortas e papas. No Perú, os incas subsistían con millo nas terras baixas e patacas a maior altitude. Tamén usaron sementes de quinoa, complementando a súa dieta con pementos, tomates e aguacates.
Na antiga China, o arroz era o cultivo básico no sur e o trigo no norte, este último convertido en boliñas, fideos e filloas. Entre as verduras empregados para acompañalos incluíanse ñame, soia, fabas, nabos, cebolas e allos. A dieta dos antigos exipcios baseábase no pan, a miúdo contaminado con area que desgastaba os dentes. A carne era un luxo mais o peixe era máis abundante. Estes acompañábanse por unha variedade de verduras, incluídas fabas, lentellas, cebolas, porros, allos, ravos e leitugas.
O piar fundamental da dieta grega era o pan, que acompañaban de queixo de cabra, olivas, figos, peixe e ocasionalmente carne. As verduras cultivadas incluían cebolas, allos, repolos, melóns e lentellas. Na antiga Roma facíase unha espesa papa de trigo ou feixóns, acompañada de verduras mais con pouca carne e ademais o peixe non era estimado. Os romanos cultivaban fabas, chícharos, cebolas e nabos e comían as follas da remolacha en lugar das súas raíces.
Produción
En 2020 o FAOSTAT estimaba que a produción total de verduras no mundo foi de 1 148 446 252 toneladas métricas, mentres que en 1961 era de 198 000 000 toneladas. A seguinte táboa amosa os 20 países cunha maior produción de verduras nese ano.
John Alexander Macdonald
John Alexander Macdonald, nado en Glasgow o 11 de xaneiro de 1815 e finado en Otava o 6 de xuño de 1891, foi un avogado e político canadense de orixe escocesa.
Economía de Camboxa
miniatura|left|[[Phnom Penh.]] A economía de Camboxa, experimentou un rápido progreso económico na última década. A renda per cápita, a pesar de crecer rapidamente, é baixa en comparación coa maioría dos países veciños. Desde 2004 as industrias do vestiario, construción, agricultura e o turismo ten conducido o crecemento do país. O PIB creceu máis de 6% ó ano entre 2010 e 2012. A fabricación de roupas emprega actualmente máis de 400 mil persoas e responde por 70% das exportacións do país.
John Alexander Macdonald
Traxectoria
A súa familia emigrou ao Canadá en 1820, deputado polo Partido Conservador do Canadá dende 1844. Foi o Primeiro ministro do Canadá en dúas ocasións: despois da independencia, entre o entre o 1 de xullo de 1867 e o 5 de novembro de 1873 e de novo entre o 17 de outubro de 1878 ata súa morte, o 6 de xuño de 1891.
Economía de Camboxa
A principal actividade doméstica da que a maioría de fogares rurais dependen é a agricultura e a relacionada cos sub-sectores. A produción manufatureira é variada, pero non moi extensa, e levan a cabo principalmente de forma artesanal e informal. O sector de servizos está fortemente concentrado nas actividades comerciais e os servizos relacionados con alimentación.
A economía nos anos 1990
Durante 1995, o goberno puxo en funcionamento políticas firmes de estabilización en circunstancias difíciles. En xeral, o desempeño macroeconómico era bo. O crecemento en 1995 estímase nun 7% debido a unha mellor produción agrícola (arroz, en particular). O forte crecemento da construción e os servizos continuaron. A inflación reduciuse do 26% en 1994 a só o 6% en 1995. As importacións aumentaron como consecuencia da dispoñibilidade de financiamento externo. As exportacións tamén aumentaron, debido a un aumento nas exportacións de madeira. Con respecto ao orzamento, tanto o déficit actual como o xeral foron menores do inicialmente apuntado.
Despois de catro anos de sólido desempeño macroeconómico, a economía de Camboxa detívose entre 1997 e 1998 debido a unha crise económica rexional, a violencia civil e as loitas políticas internas. En 1999, logo de 30 anos consecutivos de guerra, a economía do país progresou grazas a reformas realizadas, obtendo a finais daquel ano un crecemento do 5%.
A economía despois do ano 2000
Malia as severas inundacións, o PIB creceu o 5% o ano 2000, o 6,3 % en 2001 e o 5,2 % en 2002. Entre 2004 e 2008 a economía creceu en media 10% ao ano.
En 2005 atopáronse depósitos de petróleo explotabades baixo as augas territoriais do Camboxa, o que representará un fluxo de ingresos potencial para o goberno, se a extracción comercial pasar a ser viable. A minería tamén está atraendo algún interese dos investidores e o goberno ten presentado oportunidades de minería de bauxita, ouro, ferro e pedras preciosas.
O turismo foi a industria de maior crecemento en Camboxa a partir do ano 2000. Dos 154.000 estranxeiros que visitaron o país en 1993, pasouse a 1 700 000 en 2005, un 20% máis que o ano anterior. Gastaron mil 1.400 millóns de dólares, é dicir o dobre do que o goberno recibe polos impostos. A partir de 2007 entraron máis de 2 millóns de dólares por ano grazas ó turismo, alcanzandose máis de 3 millóns de visitantes en 2012. Porén, Camboxa segue sendo un dos países máis pobres de Asia e o desenvolvemento económico de longo prazo segue sendo un grande desafío, inibido pola corrupción endémica, polas limitadas oportunidades de educación, alta desigualdade de renda, e escasas perspectivas de emprego. Preto de 4 millóns de persoas viven con menos de US$ 1,25 por día, e un 37% dos nenos camboxanos con idade inferior a 5 anos padecen desnutrición crónica.
Máis de 50% da poboación do país ten menos de 25 anos de idade. A poboación carece de educación e habilidades produtivas, especialmente na empobrecida zona rural, que tamén carece de infraestrutura básica. O Goberno camboxano está a traballar con doadores bilaterais e multilaterais, incluíndo o Banco Asiático de Desenvolvemento, o Banco Mundial e o FMI, para tratar das moitas necesidades prementes do país. Máis de 50% do orzamento do goberno vén de asistencia dos organismos doadores.
O gran desafío económico para o Camboxa durante a próxima década será formar un ambiente económico en que o sector privado poida crear emprego suficientes para a crecente poboación do país.
Skópelos
Skópelos (en grego Σκόπελος) é unha illa grega do mar Exeo occidental, unha das Espóradas Setentrionais. Skópelos sitúase ao leste da Grecia continental, ao nordeste da illa de Eubea, e forma parte do departamento de Magnesia e da rexión de Tesalia.
No ano 2011 tiña 4.960 habitantes. A capital, tamén chamada Skópelos ou Khora (3.027 habitantes), é o porto principal.
Historia
Antigamente chamáballa Peparethos (en latín Peparethus). Segundo Plinio antes chamábase Staphylos, o nome dun rei mítico. A illa contaba con tres cidades, unha das cales levaba o mesmo nome que a illa, sufriu un terremoto no ano -426. Foi atacada por Alexandre de Feres. A mediados do século -IV apoderouse da illa de Halonnesos e en represalia foi devastada por Filipo II de Macedonia. No ano -207, Filipo V de Macedonia gorneceu a cidade par defendela contra os romanos e finalmente foi destruída no ano -200 para evitar a conquista por parte destes. Finalmente pasou a mans romanas (-146), bizantinas (330), venecianas (1204) e otomás (1538), ata que en 1830 entrou a formar parte do novo estado grego. Foi ocupada polas potencias do Eixo entre 1941 e 1944.
A lenda di que a illa de Skopelos foi fundada por Staphylos ou Staphylus (en grego, uva), un dos fillos do deus Dioniso e a princesa Ariadna da illa de Creta. Historicamente, a finais da Idade de Bronce Skopelos, entón coñecido como Peparethos (Πεπάρηθος) ou Peparethus, foi colonizada por cretenses que introduciron a viticultura na illa.
Talvez debido á lenda da súa fundación polo fillo do deus do viño, a illa era coñecida por todas as cidades gregas da antigüidade do Mediterráneo polo seu viño. A obra Filoctetes (estreada no Festival de Dionisio no ano 409 antes de Cristo) por Sófocles inclúe un comerciante de viños perdido no seu camiño a "Peparethos - rica en uvas e viño".
En 1936 as excavaciones na zona de Staphylos / Velanio descubriron unha tumba real da éra da Grecia micénica. A illa estivo brevemente baixo o control da cidade-estado de Calcis, Eubea polo menos desde o século 8 aC.
Á súa vez a illa pasaría a estar baixo a influencia política ou dominación directa de:
Skopelos pasou a formar parte da Primeira República Helénica polo Protocolo de Londres que confirmou a súa soberanía (3 de febreiro de 1830) Durante a segunda guerra mundial, Skopelos caeu baixo a ocupación do Eixo. Ao principio foi ocupada polo Reino de Italia (xuño 1941 a setembro 1943) e logo pola Alemaña nazi (setembro 1943-outubro 1944). Skopelos e o resto de Grecia volveu ao goberno democrático en 1944.
Xeografía
Skopelos é unha das varias illas que comprenden o grupo das Espóradas norte. Skopelos é tamén o nome do porto e da capital municipal da illa. As outras comunidades da illa son Glossa e Neo Klima (Elios). A xeografía de Skopelos inclúe dúas montañas de máis de 500 metros, Delphi (681 m) no centro da illa, e Palouki (546 m) no sueste. Cunha superficie de 96 km² Skopelos é lixeiramente maior que Mykonos (85 km²) e Santorini (73 km²). As illas máis próximas habitadas son Skiathos ao oeste e Alonissos ao leste.
Skopelos ten a forma dun saxo, co "pescozo" que apunta ao noroeste, e a "campá" cara ao leste. Non hai moitas baías nin portos naturais, os cantís caen ao mar na maior parte da costa. As montañas dominan a parte occidental e oriental da illa. Hai varias llanuras, en Staphylos, Ditropon e Panormos. O principal porto de Skopelos ás veces ten que ser pechado debido aos vendavais do norte. As baías máis pequenas de Staphylos, Agnondas, na costa sur e Panormos na oeste ofrecen unha mellor protección.
Comunidades
O porto principal e capital municipal da illa (Skopelos ou Chora) está situado na baía da costa norte. Destaca polo seu patrimonio arquitectónico. No censo de 2001, tiña 3.027 habitantes.
Neo Klima ou "Elios" é un pobo construído despois do gran terremoto de 1965 para recolocar aos residentes desprazados da localidade da (antigo) Klima, severamente danada. Está situado xunto á costa no lado oeste da illa. O pobo tiña 415 habitantes no censo de 2001.
Outros asentamentos son Staphylos, Agnondas, Panormos, Ananías, Klima, Atheato, Loutraki, Kalogeros e Milli.
Economía
miniatura| 250px | [[Skópelos (cidade)]] miniatura|250px | Vista de Chora
A economía de Skopelos é agora totalmente dependente do turismo que soporta a industria da construción e outras industrias relacionadas co desenvolvemento. Aínda que o turismo é maior durante os meses de verán, Skopelos é tamén un destino turístico durante todo o ano para os xubilados de Europa do norte. Algúns residentes esperan un aumento no turismo debido á filmación de Mamma Mia! na illa en setembro de 2007. A agricultura, unha vez elemento básico da economía local, está en declive. Existen plantacións de ameixas e améndoas, pero son menos extensos que no pasado. A produción de viño con uva local é mínima desde a praga de filoxera que na década de 1940 destruíu os viñedos. Aínda que se produce viño a pequena escala local a partir de uvas locais, a maior parte do viño producido na illa é para uso domesticor e moito producido a partir de uvas importadas de Tesalia. Continúa o pastoreo de cabra domésticas e ovella domésticas e a paartir destas poboacións prodúcese un tipo de queixo local feta. A apicultura e a produción de mel aumentou nos últimos anos. Skopelos ten unha pequena frota de pesca que faena augas locais.
Skopelos non pode soster á súa poboación cos bens e alimentos producidos localmente. A maior parte do que se usa e consómese debe ser importado por barco desde o continente. Os prezos dos alimentos e bens de consumo reflicten o gasto adicional de transporte. Por lei, o goberno grego recada menos IVE para a comida e a bebida comprada nas illas que para os mesmos artigos comprados na Grecia continental. Con todo, as compras de alimentos e bebidas son un 10 por cento máis caras en Skopelos que no continente. A maioría dos materiais de construción, incluíndo area, tamén se deben importar. Os prezos de gasolina son, como mínimo, un quince por cento máis caros que no continente.
Skopelos é unha sociedade matrilineal. A riqueza transmítese a través da liña feminina. Por costume, os pais de cada noiva Skopelitana proporcionan á nova parella con polo menos unha casa e algúns bens. A casa e os bens permanecen a nome da noiva. Este costume é moi insular como en moitas outras partes de Grecia, especialmente no continente e Creta, a riqueza é patrilineal.
Urbano Lugrís
O nome de Urbano Lugrís pode referirse a:
Rakuten
Rakuten, Inc., ou simplemente Rakuten, (<span class="t_nihongo_kanji" lang="ja">楽天株式会社 , <span class="t_nihongo_romaji">Rakuten Kabushiki-gaisha? ) (Jasdaq: 4755) é a tenda online máis grande do Xapón con máis de 50 millóns de usuarios rexistrados. O seu director executivo é Hiroshi Mikitani.
A compañía fundouse en 1997 baixo o nome MDM, Inc. Rakuten Shopping Mall (<span lang="ja" class="t_nihongo_kanji">楽天市場, <span class="t_nihongo_romaji">Rakuten Ichiba? ) e comezou as súas operacións en maio dese mesmo ano. En xuño de 1999 MDM, Inc. cambiou o seu nome ao actual Rakuten, Inc. En xuño de 2004 era a segunda web máis popular do Xapón, medindo o seu tráfico de usuarios únicos, só superada por Yahoo! que ten máis visitas mensuais.
Os ingresos de Rakuten en 2005 superaron os 1.100 millóns de dólares estadounidenses cuns beneficios de aproximadamente 320 millóns de dólares. A compañía cotiza na bolsa tecnolóxica do Xapón (JASDAQ: 4755) cunha capitalización de mercado próxima aos 5.000 millóns de dólares e ten máis de 3.700 empregados. Rakuten atópase entre as dez compañías de Internet máis grandes do Mundo (xunto a Amazon.com, InterActive Corporation (IAC), Expedia etc.).
Universidade Adolfo Ibáñez
A Universidade Adolfo Ibáñez (UAI) é unha universidade privada chilena, pertencente á Fundación Adolfo Ibáñez. Fundóuse no 1988 sobre a base da antiga Escuela de Negocios de Valparaíso, a institución dedicase á formación profesional na administración de empresas fondada no 1953, grazas ao aporte do empresario Adolfo Ibáñez Boggiano, do cal posteriormente a universidade toma o nome.
Rakuten
O 16 de novembro de 2016 asinou un acordo para converterse no patrocinador principal do FC Barcelona a partir da tempada 2017-2018 até a 2020-21.
Liñas de negocio
miniatura|O fundador, Hiroshi Mikitani. O Grupo Rakuten ten servizos moi diversificados con actividades divididas en seis categorías: Rakuten ten unha posición moi vantaxosa en cada un deses segmentos (sendo o número 1 ou 2, segundo medicións de cada industria).
O servizo de vendas online de Rakuten, Rakuten Ichiba, é a web de vendas máis grande do Xapón, onde os seus usuarios poden comprar máis de 18 millóns de produtos de 18.000 vendedores. Como parte dos seus esforzos de internacionaliación, Rakuten Ichiba comezou a ofrecer recentemente servizos de envío ao estranxeiro.
Desenvolvementos recentes
Rakuten comprou Buy.com por 250 millóns de dólares norteamericanos.
En outubro de 2005, Rakuten sorprendeu a todos adquirindo o 15,46% da famosa canle de TV xaponés Tokyo Broadcasting System, elevando a súa participación nesa empresa ao 19%; chegaron mesmo a expor unha fusión con esta empresa pero finalmente Rakuten decidiu retirar a súa oferta e por agora só teñen plans de formar unha alianza.
En 2010, Rakuten anunciou a utilización do inglés nas reunións internas, e, en xuño dese mesmo ano, adquire o portal francés de compra-venda garantida PriceMinister que conta tamén cunha páxina española.
O 13 de xuño de 2012, un mes despois de investir en Pinterest, Rakuten anunciou a adquisición da startup española con oficinas en Barcelona, Wuaki.tv, un portal/servizo de vídeo baixo demanda (VOD) con máis de 1,5 millóns de usuarios e 100 empregados. O movemento abriu novas e moitísimas posibilidades de mercado, conseguindo Rakuten competir directamente con Amazon, Netflix e Apple por ser o rei do VOD e os contidos de cine e series por internet mediante streaming, expondo primeiro a batalla en Europa e con perspectivas de facelo mundialmente nun breve lapso de tempo.
En 2016, Rakuten chegou a un acordo co F. C. Barcelona para ser o seu patrocinador oficial desde a tempada 2017-18 até a 2020-21, por un total de 55 millóns de euros anuais.
Ensalada (música)
«Ensalada» é un xénero musical polifónico. É dicir, mestúranse, nunha mesma peza diferentes «ingredientes»: estilos musicais, idiomas, texturas e outros elementos da música.
Aparecen estilos como o madrigal, a canción popular, a panxoliña, o romance, a danza, os xéneros litúrxicos e outros. Os idiomas máis frecuentes son o español, o catalán, o gascón, o biscaíño, o portugués, o italiano e o latín. Ademais, aparecen outros ingredientes como a homofonía, o contrapunto, o número de voces, temas relixiosos ou profanos, elementos cómicos, épicos, serios ou irónicos. Tamén adoitan incluír xeralmente onomatopeas.
Precedentes
Pódese observar como ó longo do tempo, unha corrente evoluciona e desemboca no xénero da ensalada.
Sitúase nas primeiras décadas do século XVI o Cancionero Musical de Palacio, no seu índice ou Tabula aparecía unha suposta ensalada, Tú que vienes de camino de Francisco de Peñalosa (CMP 447), o autor da Tabula chámaa así por posuír a mestura de diversas linguas, só queda a voz do Tiple e un fragmento da do tenor. Tamén se relaciona con este xénero Por las sierras de Madrid, a seis voces e posiblemente con tiple instrumental. Esta composición poderíase chamar antes que ensalada, quodlibet, o núcleo está formado por dous contratenores e dous tenores. No Cancionero de la Colombina, atopamos outra composición parecida, Querer vieja yo de Juan de Triana (CMC 86), a tres voces.
No Cancionero Musical de Palacio hai outra moito máis próxima á ensalada Una montaña pasando de Garcimuñós (CMP 154), a catro voces, esta é a máis longa de todas as do Cancionero, lembra aos compositores posteriores. Termina cunha cita en latín e estrutúrase en seccións diferenciadas por cambios de metro binario a ternario, e viceversa, como as ensaladas do documento de 1581. A diferenza existente coas de Mateo Flecha e outros da súa época é o argumento pastoril e a utilización dunha soa lingua sen ter en conta o latín. Tamén hai exemplos noutros ámbitos, no teatral hai obras dramáticas de Gil Vicente similares ao último exemplo. Outro exemplo é a traxicomedia de Dom Duardos.
A orixe das ensaladas e Mateo Flecha o Vello
En 1581 Jorge Negrino publicou en Praga Las Ensaladas de Mateo Flecha o Mozo, que se compuña de oito ensaladas do seu tío Mateo Flecha o Vello, dúas súas, unha delas era unha adaptación, dúas de Vila, unha de Bartomeu Càrceres e outra de Chacón.
Flecha o Mozo di na dedicatoria do documento de Las Ensaladas que o seu tío foi o inventor deste xénero. Pero dado que había precedentes entre os compositores do Cancionero Musical de Palacio a principios do século XVI ou mesmo antes, pódese dicir que Flecha o Vello foi quen perfeccionou o xénero a partir dos modelos existentes, entón o xénero fíxose popular, do mesmo xeito que o autor.
A evolución prodúcese ao mesmo tempo que a dunha corrente teatral con argumentos nos que se incluían pezas musicais tradicionais, do mesmo xeito que nas ensaladas, corrente que, tras un longo percorrido, senta as bases da zarzuela calderoniana.