cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Cidade Velha
Historia
En 2000, coa coordinación do arquitecto Álvaro Siza, foi iniciado un traballo de preparación do cartafol de candidatura da cidade para ser Patrimonio Mundial da UNESCO. O informe foi presentado á UNESCO o 31 de xaneiro de 2008.
Demografía
De acordo con datos do 1990, a Cidade Velha tiña 2.148 habitantes.
Elementos do período 3
Un 'elemento do período 3 é un dos elementos químicos na terceira fila (ou período da táboa periódica dos elementos químicos. A táboa periódica preséntase en filas para ilustrar as tendencias recorrentes (periódicas) no comportamento químico dos elementos a medida que aumenta o seu número atómico: comézase unha nova fila cando a táboa periódica salta unha fila e comeza a repetirse un comportamento químico, os elementos con comportamiento similar aparecen nas mesmas columnas verticais. O terceiro período contén oito elementos: sodio, magnesio, aluminio, silicio, fósforo, xofre, cloro e argon. Os dous primeiros, o sodio e o magnesio, son membros do bloque s da táboa periódica, mentres que os outros son membros do bloque p. Hai que ter en conta que hai unha subcapa 3d, pero non se reenche ata o período 4, dando así á táboa de períodos a súa forma característica de "dúas filas á vez". Todos os elementos do periódo 3 ocorren na natureza e teñen polo menos un isótopo estable.
Casatellada, Santa Cruz de Moeche, Moeche
Casatellada é un lugar da parroquia de Santa Cruz de Moeche no concello Coruñés de Moeche na comarca de Ferrol. Tiña 6 habitantes no ano 2008 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 3 homes e 3 mulleres, o que supón unha diminución con relación ao ano 1999 cando tiña 11 habitantes.
Antonio Remón Zarco del Valle y Huet
Antonio Remón Zarco del Valle y Huet, nado na Habana o 30 de maio de 1785 e finado en Madrid o 20 de abril de 1866, foi un militar, enxeñeiro e escritor español.
Traxectoria militar e política
Participou na campaña de Portugal e despois na Guerra de Independencia española, conseguindo en 1812 o grao de brigadier. Foi capturado e conducido a París, onde permaneceu recluído en Vicennes, con outros xenerais españois, até ser liberado ao remata-la guerra.
Ao establecerse o goberno provisional constitucional en 1820, desempeñou durante sete días en marzo de 1820 a carteira de ministro da Guerra de forma interina. Cargo, a partir do cal seguiría ascendendo rapidamente: Marechal de Campo en 1821, Capitán Xeneral de Aragón en 1822 e deputado pola Habana en 1823, perdendo ese ano tódolos seus honores e cargos. Foi Xefe do corpo de Estado Maior, ministro plenipotenciario en Nápoles (1821) e Inglaterra (1822) e tamén, en 1822, presidente da Deputación de Cataluña.
Trala morte de Fernando VII, foi ministro da Guerra no goberno de Cea Bermúdez (1833). Participou na primeira guerra carlista durante tres anos sendo ascendido a tenente xeneral dos exércitos (1836) e enxeñeiro xeral das prazas e fronteiras do reino, inspector xeral do rexemento de enxeñeiros. Posteriormente foi nomeado embaixador en Prusia, Austria e Rusia, conseguindo que as dúas primeiras potencias recoñeceran a Isabel II como raíña.
Foi senador pola provincia de Málaga de 1838 a 1841, e despois senador vitalicio de 1845 a 1866.
Traxectoria académica
Foi autor de diversas publicacións de carácter histórico e científico, algunhas das cales publicáronse no Memorial do Arquivo do Corpo de Enxeñeiros. Foi membro fundador da Real Academia de Ciencias Exactas, Físicas e Naturais en 1847, e foi o seu primeiro presidente dende 1848 até 1966. Ademais tamén foi membro numerario da Real Academia de Ciencias de Sevilla, así como numerario da Real Academia da Historia (elixido académico honorario en 1843, e xa como numerario o 11 de xuño de 1847, ocupando a Medalla nº7), da Real Academia de Ciencias e Artes de Barcelona, da Real Academia de Belas Artes de San Fernando de Madrid, da Real Academia de Belas Artes de San Luís de Zaragoza e da Real Academia de Belas Artes da Purísima Concepción de Valladolid. Foi socio do Ateneo de Madrid.
Igualmente. foi membro de diversas academias no estranxeiro: entre elas a Imperial de Ciencias de San Petersburgo, a de Ciencias Militares de Suecia, a Sociedade Xeolóxica de Francia ou a Sociedade Xeográfica de París, entre outras. Intentou crear unha Biblioteca Militar de Autores Españois.
Recoñecementos e títulos
Tamén obtivo diversas condecoracións no estranxeiro, como a gran cruz de San Bieito de Avis en Portugal, a Aguia Vermella de primeira clase de Prusia (1849) e gran oficial da Lexión de Honra de Francia.
Perestroika
A perestroika (en ruso: перестройка) foi, en conxunto coa Glasnost, unha das políticas introducidas na Unión Soviética por Mikhail Gorbachev, en 1985. A palabra perestroika, que literamente significa reconstrución, gañou a conotación de 'reestruturación económica'. Gorbachev percibiu que a economía da Unión Soviética estaba a fallar e sentiu que o sistema socialista, a pesar de que non necesitaba ser substituído, certamente necesitaba dunha reforma, e isto sería levado a cabo polo proceso da perestroika. Unha chave principal da perestroika era reducir a cantidade de diñeiro gastado na defensa nacional, e para facer iso Gorbachev sentiu que a Unión Soviética debería:
En contraste coas reformas económicas da República Popular da China, a perestroika é longamente avaliada como tendo fallado no seu obxectivo principal de reestruturar a economía soviética. As razóns para o seu fracaso foron examinadas por moitos economistas e historiadores, incluíndo Merle Goldberg. Unha das razóns citadas para ese fracaso foi a incapacidade na promoción da creación de entidades económicas privadas e semi-privadas e a indisposición de Gorbachev en relación a unha reforma na agricultura soviética. Outra posíbel razón sería a mala vontade dos altos oficiais do Partido Comunista da Unión Soviética (a liña dura) e da facción liberal apoiada polos EUA, que tiña como principal líder a Boris Eltsin, en aceptar as medidas da Perestroika. En canto aos primeiros non querían mudanzas, os últimos querían que elas acontecesen máis rapidamente. Iso xerou forte oposición ao proxecto da Perestroika. Contrariamente ás reformas de Deng Xiaoping na China, a perestroika non só fallou o propósito de traer benefícios económicos inmediatos para a maioría das persoas, senón que tamén ao desmantelar a economía planeada creou o caos económico, o que constituíu un factor importante para o colapso da Unión Soviética.
Usman dan Fodio
Traxectoria
Dan Fodio na etnia hausa dos peul. Desde novo colleu sona polo seu coñecemento da relixión islámica e pola súa vida exemplar consonte os principios da mesma. Predicou no medio do seu pobo, conseguindo un gran número de adeptos e simpatizantes, que formaron un numeroso séquito ao seu arredor, parte deles estudosos da lei musulmá (talibán, plural de talib "estudoso da lei relixiosa"). Este labor chamou a atención do soberano do Estado haussa de Gobir, Yunfa, que a considera perigosa, tentando asasinalo en 1802. Dan Fodio, en resposta aos ataques, declara a guerra santa ou jihad en 1804.
Á cabeza dos seus seguidores, derrota os haussas e destrúe Gobir en 1808, sometendo diversos territorios próximos, até alcanzar o norte do actual Camerún. Proclámase entón emir dos crentes (amir al-muminin). En 1810, nunha nova campaña, somete ao Estado de Liptako, no Alto Níxer, mais fracasa no intento de ataque (1808-1810) no leste sobre o antigo sultanato de Bornú (beiras do lago Chad): as súas tropas son vencidas por Mohamed El-Kanemi, valido do sultán.
Estabelece a súa capital en Sokoto, onde reside. Designou a un letrado islámico, Adama, para que espallase a súa reforma cara a rexión do río Benué, no sueste da actual Nixeria. Adama fundará aí un Estado que tomará do fundador o nome de Adamaua.
No mesmo ano da súa morte, Dan Fodio designa como sheik a outro líder relixioso: Amadú Sekú (1775-1844), que dirixía a expansión dos peúis da cabeceira do río Níxer, na rexión de Macina.
En conxunto, o imán estabeleceu o seu dominio directo sobre un extenso territorio, dun medio millón de km2, que ocupaba a maior parte da conca media do río Níxer, onde foron impostos os principios islámicos. Á morte de Dan Fodio, en 1817 en Sokoto, o seu Estado ficou dividido entre seu irmán, Abdulahi, que gobernou a parte oeste, e o seu fillo, Mohamed Bello, que recibe a oriental, mais o primeiro recoñecía a primacía do segundo. Ambos foran os verdadeiros xefes militares das campañas do imán, cuxo papel era máis ben relixioso.
O Alto de San Roque, Sobrecedo, Taboada
O Alto de San Roque é un lugar na parroquia de Sobrecedo, no concello de Taboada, na comarca de Chantada, pertencente a provincia de Lugo. No ano 2011 tiña 27 habitantes segundo datos do INE e do IGE. dos cales 11 eran homes e 16 eran mulleres.
A Eirexe, Castro, Carballedo
A Eirexe é un lugar da parroquia de Castro, no concello lugués de Carballedo, na comarca de Chantada.
Segundo o INE en 2016 tiña 1 habitante, home.
Toponimia
O topónimo procede do latín, o lugar onde está a igrexa. Mais a igrexa parroquial está no lugar de Castro.
Nico Rosberg
Fillo do Campión Mundial de Keke Rosberg, gañou a GP2 en 2005 co equipo ART, logo de competir en Fórmula Tres Euroseries con anterioridade para o equipo do seu pai. Posúe o récord do piloto máis novo en lograr unha volta rápida en carreira, cando o acadou o seu primeiro Gran Premio, o de Bahrain 2006. Desde entón gañou 23 grandes premios, 30 poles positions de polo, así como o Campionato Mundial de Pilotos de. É o cuarto piloto da historia en gañar o Gran Premio de Mónaco tres veces consecutivas e é o cuarto piloto da historia en gañar 7 Grandes Premios consecutivos.
En xullo de 2016, Rosberg asinou un novo contrato con Mercedes para quedar no equipo ata o final de. Finalmente gañou o título mundial logo dun duelo intenso con Lewis Hamilton en Abu Zabi, converténdose no segundo fillo dun ex campión, logo de Damon Hill, para gañar o título el mesmo.
Sorprendentemente o 2 de decembro, durante a gala de campións da FIA -e só cinco días despois de acadar o cetro da F1-, Nico Rosberg anunciou en Viena a súa retirada do circuíto internacional.
Traxectoria
Rosberg naceu en Wiesbaden, Hesse, Alemaña Occidental é fillo do finlandés campión do mundo de Fórmula 1 de Keke Rosberg e a súa esposa alemá Sina. Rosberg naceu só catro días despois de que o seu pai gañase o Gran Premio de Detroit de 1985, pilotando un Williams, Honda. Nico pasou a maior parte da súa mocidade en Mónaco coa súa familia, e aínda vive no principado. Rosberg domina o alemán, inglés, italiano, español e francés, pero só un pouco de finés, a pesar de que está aprendendo o idioma. O seu pai elixiu deliberadamente non ensinarlle finlandés, concentrándose nas outras linguas que serían máis importantes para a vida de Nico na súa andaina nas carreiras.
Os pilotos das fórmulas máis baixas corren baixo a nacionalidade do país que emitiu a súa licenza de competición. Rosberg competiu baixo a bandeira de Finlandia e Alemaña en diferentes momentos da súa carreira. Na Fórmula Un, como para todos os campionatos da FIA no mundo, a nacionalidade dun piloto defínese polo seu pasaporte. Rosberg corre baixo bandeira alemá na Fórmula Un.
Rosberg casou coa súa amiga da nenez e a súa noiva de sempre Vivian Sibold o 11 de xullo de 2014. A súa filla, Alaïa Rosberg, naceu o 30 de agosto de 2015.
1996-2004: Fórmula Júnior
miniatura|dereita|Rosberg gañou en 2002 o campionato alemán de [[Fórmula BMW, un fito importante na súa carreira como piloto]]
Rosberg iniciouse no karting en 1996, á idade de once anos, antes de pasar a Fórmula BMW alemá en 2002, onde gañou o título. A súa actuación deu lugar ao seu paso como piloto do equipo do seu pai na Fórmula Tres Euroseries, unha combinación dos varios campionatos nacionais de Fórmula Tres que existían antes da súa formación. A Rosberg foille ben alí, e quedou para o ano 2004. A principios de 2004, obtivo un dos seus primeiros test na Fórmula Un, facendo unha sesión de probas con Williams.
2005: GP2 - ART Grand Prix
Rosberg uniuse ao equipo ART Grand Prix en 2005 na recentemente creada GP2 Series. Converteuse no primeiro piloto en gañar o título de GP2.
2006–2009: Williams
Debutou na tempada ao volante dun Williams no Gran Premio de Bahrain, o 12 de marzo de 2006.
Rosberg conseguiu realizar a volta rápida da carreira do Gran Premio de Bahrain de 2006, e conseguiu así ser o piloto de Fórmula 1 máis novo en obter unha volta rápida, superando a anterior marca que ata o momento era de Fernando Alonso.
Neste Gran Premio, tamén logrou puntuar no seu debut na Fórmula 1, obtendo 2 puntos por terminar 7º, xusto por detrás do seu compañeiro de equipo Mark Webber.
2010–2016: Mercedes
O 29 de outubro de 2009, Rosberg anunciou que abandonaría o equipo Williams ao final da tempada. Comentou que Williams "realmente apoiou a miña carreira ao longo dos anos e gustaríame mostrarlles un gran agradecimento, con todo, non estou seguro de que poidan gañar carreiras neste momento e gustaríame".
miniatura|dereita|Rosberg pilotando para [[Mercedes GP|Mercedes no Gran Premio de Bahrain de 2010]] O 16 de novembro de 2009, o equipo campión Brawn GP foi comprado polo xigante construtor alemán Mercedes-Benz e renomeado inmediatamente como Mercedes Grand Prix, disparando os rumores sobre unha posible fichaxe de Nico pola nova escuadra. Non foi ata o 23 de novembro de 2009 cando Rosberg foi presentado oficialmente como o primeiro piloto. do equipo Mercedes GP para a tempada.
Xustamente un mes despois, o 23 de decembro de 2009, o equipo Mercedes Grand Prix anuncio á fichaxe e a volta a competición do sete veces campión do mundo de Fórmula 1 Michael Schumacher. Rosberg cedeu o seu número a Schumacher a petición deste, debido a que Schumacher é supersticioso e prefería o número impar de Nico (o 3 en vez do 4)..
2010
A pesar da moita esaxeración sobre regreso de Schumacher, Rosberg logrou superar o seu compañeiro de equipo tanto na cualificación como na clasificación final na maioría das carreiras. En Malaisia, Rosberg conseguiu a súa primeira fila de saída, como segundo clasificado nunha sesión de cualificación alterada pola choiva, de novo por encima de Schumacher. Finalmente terminou terceiro na carreira, o primeiro podio de Mercedes como equipo desde o seu regreso. O seu terceiro posto no Gran Premio da China de 2010 proporcionou a Rosberg o seu segundo podio consecutivo, e pasou momentaneamente ao segundo lugar na clasificación do Campionato de Pilotos.
Terminou sétimo no Gran Premio de Mónaco de 2010, quinto en Turquía e sexto en Canadá, pero só foi décimo no Gran Premio de Europa de 2010. Con todo, no Gran Premio do Reino Unido de 2010, Rosberg logrou un podio no terceiro posto. Pero en Alemaña, Mercedes volveu estar fora do ritmo, e Rosberg só puido terminar oitavo, por diante do seu compañeiro de equipo Schumacher. Hungría parecía máis prometedor, pero perdeu unha roda ao saír da súa parada en boxes e viuse obrigado a retirarse cando estaba en posición de puntos. A súa carreira no Gran Premio de Bélxica de 2010 foi máis exitosa, un duelo n carreira con Schumacher deixou a Rosberg por diante do seu compañeiro de equipo en sexto lugar. O Gran Premio de Italia de 2010 deulle outro resultado consistente en quinto lugar, logrado principalmente pasar a ambos Red Bulls ao principio. Logrou outro quinto lugar en Singapur.
miniatura|Rosberg no [[Gran Premio de Malaisia de 2011.]]
2011
O novo Mercedes MGP W02 demostrou ser moi rápido nas probas de inverno. En Australia, Rosberg mostrou a súa velocidade ata a súa retirada debido a unha colisión con Rubens Barrichello. No Gran Premio de Malaisia de 2011, Rosberg comezou noveno e terminou duodécimo, significou que por primeira vez na súa carreira non puido anotar un só punto nas dúas carreiras de apertura dunha tempada. Rosberg logrou os seus primeiros puntos da tempada na China, clasificando cuarto e terminando quinto, e liderando catorce voltas durante a carreira. Durante o Gran Premio de Bélxica de 2011, Rosberg superou a Sebastian Vettel durante a primeira volta da carreira e liderou novamente durante tres voltas en total, pero logo caeu rapidamente na pista e entre as voltas 42 de 44 permitiu que o seu compañeiro de equipo Schumacher o pasara despois de que o equipo advertiralle que debía aforrar combustible.
miniatura|Rosberg no [[Gran Premio de Malaisia de 2012]]
Rosberg finalmente terminou o campionato no sétimo lugar por terceira vez consecutiva, outra vez por encima de Schumacher na clasificación final. Con todo, non conseguiu ningún podio durante a tempada, e a diferenza de puntos entre Rosberg e o seu compañeiro de equipo reduciuse de setenta puntos en a trece en. Isto debeuse en parte a que o Mercedes MGP W02 en xeral non tiña ningún competidor, Red Bull, McLaren e Ferrari eran coches superiores e os outros equipos tiñan un ritmo máis lento que o MGP W02. O propio Rosberg apuntou ao feito de que debido aos novos pneumáticos Pirelli e ao sistema DRS, introducido en 2011, os adiantamentos e a cualificación eran máis doados, onde el aínda batera Schumacher 16:3, perderan a súa importancia. Malia iso, eloxou o DRS, declarando que podería converterse nunha das mellores regras da historia da Fórmula Un.
2012
miniatura|Rosberg no [[Gran Premio dos Estados Unidos de 2012.]]
Rosberg terminou fóra dos puntos nas dúas primeiras carreiras da tempada en Australia e Malaisia, acabando 12º e 13º respectivamente. No Gran Premio da China de 2012, Rosberg logrou a primeira pole position da súa carreira. Rosberg aproveitouse da súa posición na grella para lograr á súa primeira vitoria, terminando con máis de vinte segundos de vantaxe sobre o segundo [...] Jenson Button, que caeu tras un erro no pit stop. Deste xeito Rosberg logrou os seus primeiros puntos da tempada e a primeira vitoria de Mercedes desde que Juan Manuel Fangio gañara o Gran Premio de Italia de 1955, antes da súa retirada do deporte. Ademais Rosberg converteuse no primeiro piloto alemán en gañar un Gran Premio nun coche alemán desde a vitoria de Hermann Lang no Gran Premio de Suíza de 1939 e o primeiro piloto en gañar un Gran Premio durante a vida do seu pai que tamén logrou unha vitoria nun Gran Premio en Fórmula Un. Posteriormente, Rosberg terminou segundo en Mónaco, pero na maioría das carreiras foi máis lento que Schumacher na cualificación, quedando noveno na clasificación.
2013
miniatura|Rosberg durante a práctica para o [[Gran Premio do Reino Unido de 2013; Rosberg logrou a súa segunda vitoria da tempada na carreira.]]
Rosberg quedou en Mercedes para a tempada, pero Michael Schumacher anunciou a súa retirada e foi substituído por Lewis Hamilton despois de que Hamilton asinara un contrato de tres anos co equipo. Rosberg retirouse do Gran Premio de Australia de 2013 cun problema eléctrico,, e terminou cuarto no Gran Premio de Malaisia de 2013 Logo de recibir a orde de equipo de non superar a Hamilton. Durante o Gran Premio de Mónaco de 2013, obtivo a pole position, liderou todas as voltas e gañou a carreira, especialmente notable dado que consideraba Mónaco como a súa casa e que o seu pai Keke Rosberg gañou a mesma carreira exactamente trinta anos antes. O 30 de xuño, Rosberg logrou a súa segunda vitoria da tempada e a terceira da súa carreira no Gran Premio de Gran Bretaña. Beneficiouse dunha picada sufrida polo seu compañeiro de equipo Hamilton e un fallo técnico de Vettel. Rosberg volveu ser o segundo mellor detrás de Vettel logo das vacacións de verán clasificándose segundo, a só 0.010 segundos de Sebastian Vettel. Tres carreiras despois terminou 2º na India, e no magnífico Gran Premio de Abu Zabi de 2013 acabou terceiro. Rosberg novamente clasificou nun impresionante 2º posto no Brasil logo de terminar primeiro nas sesións de adestramentos. Ata tomou a dianteira pero tivo que conformarse co quinto lugar, terminando a tempada en sexto lugar no campionato con 171 puntos en comparación cos 189 do seu compañeiro de equipo Hamilton.
2015
miniatura|Rosberg no [[Gran Premio de Malaisia de 2015.]]
A tempada de Rosberg comezou co segundo lugar detrás do seu compañeiro de equipo Lewis Hamilton en Australia e a terceira posición en Malaisia detrás de Sebastián Vettel de Ferrari, e Hamilton. Rosberg foi segundo no Gran Premio da China de 2015 e terceiro en Bahrain logo dunha falla nos freos. Logrou a súa primeira pole position da tempada en España que significou a súa primeira vitoria da tempada, a súa primeira en España e novena vitoria na súa carreira. Alcanzou a súa décima vitoria da súa carreira no Gran Premio de Mónaco de 2015 para converterse no cuarto piloto en gañar o GP de Mónaco tres veces consecutivas (xunto a Graham Hill, Ayrton Senna e Alain Prost) dándolle a mellor racha de vitorias alí desde a de Senna de 5 de a. Tamén foi a primeira vez que gañou sucesivas carreiras de F1. Seguiu cara arriba co segundo lugar en Canadá antes de lograr o seu terceiro triunfo da tempada, e undécimo da súa carreira, en Austria. No Gran Premio do Reino Unido de 2015, unha vez máis cualificou e terminou segundo detrás do seu compañeiro de equipo Lewis Hamilton. En Hungría ía segundo antes de colidir con Daniel Ricciardo, e finalmente acabou en oitavo lugar. As esperanzas do campionato de Rosberg comezaron a desaparecer en Monza cando retirouse debido a problemas do seu motor e logo en Rusia logo de comezar na pole position debido a un estrangulamento do acelerador. Rosberg logrou a súa 4ª pole position e terceira consecutiva esta tempada en América. Malia que perdeuna na saída, recuperouse da quinta posición á primeira, superando a Kvyat, Ricciardo e Hamilton e controlou a carreira logo dos coches de seguridade, ata que cometeu un erro a falta de dez voltas para o final, perdendo tanto a carreira como o campionato mundial de pilotos con Hamilton ao final da carreira. Durante gran parte do Gran Premio, Rosberg pilotou "como un campión", como o dixo o co-comentarista da BBC na F1 David Coulthard. Logo da carreira, Rosberg creou unha pequena controversia nas redes sociais cando lanzou unha gorra que Hamilton lanzoulle antes. Respondeu á súa derrota nos Estados Unidos cunha vitoria clara no Gran Premio de México de 2015 para lograr a súa 12ª vitoria. Gañou no primeiro Gran Premio de México logo de 23 anos e logo acadou a súa 13ª vitoria no Gran Premio do Brasil de 2015, o que lle axudou a conseguir o segundo lugar no campionato. terminou a tempada cunha vitoria sobre Lewis Hamilton en Abu Zabi, empatando a vitorias con Graham Hill.
2016
Rosberg gañou o título e na súa última tempada comezou cunha saída na primeira fila para lograr a vitoria no Gran Premio de Australia de 2016, o que lle deu a dianteira do Campionato do Mundo por primeira vez desde. Seguiu con outra saída en primeira fila e vitoria no Gran Premio de Bahrain de 2016. Logrou a pole position e a vitoria no Gran Premio da China de 2016, ampliando a súa vantaxe no campionato a 36 puntos do seu compañeiro de equipo e defensor do campionato Lewis Hamilton. Rosberg conseguiu a pole position no Gran Premio de Rusia de 2016 e liderou a carreira de principio a fin para lograr o seu primeiro Grand Slam, sétimo triunfo consecutivo e converterse no primeiro piloto desde Michael Schumacher, en en gañar as primeiras catro carreiras da tempada. Rosberg logrou outra primeira fila no Gran Premio de España de 2016 pero retirouse xunto co seu compañeiro de equipo Lewis Hamilton despois de que os dous chocaran na primeira volta.
miniatura|left|Rosberg liderando diante do seu compañeiro de equipo en Mónaco
Rosberg logrou outra primeira fila no Gran Premio de Mónaco de 2016, pero desde cedo tivo que loitar en condicións moi molladas e pedíronlle deixar pasar a Hamilton. Logo dunha parada posterior para poñer os pneumáticos secos, atopouse en sexto lugar pegado detrás de Fernando Alonso e incapaz de pasalo, un lixeiro orballo chegou ao final da carreira e foi superado por Nico Hülkenberg e terminou sétimo, O seu peor resultado en Mónaco desde e no que viu a súa vantaxe no Campionato reducida a 24 puntos sobre Lewis Hamilton, quen gañou a carreira. En Canadá, Rosberg acadou a súa sétima primeira fila da tempada logo de cualificar 0,062 segundos detrás de Lewis Hamilton. Na carreira Rosberg foi empuxado por Hamilton no comezo e caeu á décima praza. A continuación, loitou para remontar ata o cuarto posto antes de ter que entrar en boxes cunha picada lenta que o deixou en sétimo lugar. Logo superou a Daniel Ricciardo e Kimi Räikkönen para volver á quinta posición e perseguindo a Max Verstappen pero non o puido pasar. Na penúltima volta, Rosberg fixo medio trompo mentres trataba de superar a Verstappen, pero tiña unha brecha o suficientemente grande sobre Räikkönen e terminou a carreira en quinto lugar, a súa vantaxe no campionato sobre Hamilton reduciuse a 9 puntos. Rosberg recuperouse coa pole position e a vitoria no novo circuíto de Bakú, mentres que o seu compañeiro de equipo Lewis Hamilton bateu co muro na Q3, comezou décimo e terminou quinto permitíndolle aumentar a súa vantaxe no campionato a 24 puntos. Outro incidente ocorreu entre os dous pilotos na última volta do Gran Premio de Austria de 2016, como resultado Hamilton gañou e Rosberg caeu ata o 4º lugar. Malia que Hamilton foi abouxado no podio, unha investigación dos comisarios da carreira resolveu que Rosberg causara o accidente, e Rosberg recibiu unha penalización de 10 segundos por causar o accidente e pilotar un coche gravemente danado. Aínda que isto no alterou o resultado da carreira.
No seu Gran Premio de casa, Rosberg realizou unha manobra agresiva de adiantamento a Verstappen. Rosberg afirmou que "Eu tiña o volante completamente bloqueado e non podía pilotar mellor", con todo os comisarios non estaban de acordo, e pensaron que Rosberg rompera as regras sobre adiantamento, polo que Rosberg recibiu unha penalización de tempo de 5 segundos. e 2 puntos de penalización na súa licenza de piloto.
Un segundo lugar na última carreira da tempada en Abu Zabi foi suficiente para conquistar o campionato, malia que o seu compañeiro de equipo (e finalmente gañador da carreira) Lewis Hamilton axudou ao dúo perseguidor nas voltas finais da carreira. Rosberg anunciou a súa retirada inmediata da Fórmula Un o 2 de decembro na cerimonia de entrega de premios da FIA en Viena. A decisión chegou despois de alcanzar a "cima" da súa carreira logo de gañar o Campionato Mundial de Pilotos de 2016.
Deseño do casco e número
Para a tempada de, unha nova regra permite ao piloto elixir un número do coche exclusivo que se utilizará ao longo de toda a súa carreira na F1. Rosberg escolleu o 6 e logo twiteou "Guai. Conseguín o número 6 para a miña restante carreira na F1!. O número da sorte do meu pai e da miña futura muller e polo tanto ten que funcionar tamén para min.!" Tamén cambiou a cor do seu casco logo de 8 anos de amarelo a gris escuro. O deseño xeral inclúe un flash de cromo, un pouco da influencia romana, liñas limpas e símbolos persoais, deseñado por Jens Munser.
Resultados completos na Formula 3 Euro Series
(key) (Carreiras en letra grosa indican pole position; carreiras en itálica indican volta rápida)
Resultados completos na GP2 Series
(key) (Carreiras en letra grosa indican pole position; carreiras en itálica indican volta rápida)
Resultados completos na Fórmula Un
(Chave) (Carreiras en letra grosa indican pole position, carreiras en cursiva indican volta rápida) ‡ Outorgáronse a metade dos puntos ao cubrir menos do 75% da distancia de carreira completa.
Eslovaquia no Festival de Eurovisión
Eslovaquia debutou no Festival de Eurovisión 1994, sendo o primeiro país de Centro-Europa en debutar en máis de 30 anos. Dende a edición de 1998 ata a do 2009, Eslovaquia decidiu non participar no festival debido aos malos resultados que conseguía.
O seu mellor resultado foi unha décimo oitava posición con 19 puntos, na edición de 1996. Tras o seu retorno ao festival despois de 11 anos nunca puido pasar a unha final, o que motivou o seu retiro en 2012, nunca alcanzando o TOP-10.
A maior cantidade de puntos que recibiu Eslovaquia proceden de Malta ao igual que Malta recibe tamén unha gran cantidade de puntos de Eslovaquia.
Dido
dereita|miniatura|250x250px| [[Eneas contándolle a Dido as desgrazas de Troia, por Pierre-Narcisse Guérin (1815), París, Louvre.]] dereita|miniatura|250x250px|A morte de Dido, obra de A. Sacchi. dereita|miniatura|296x296px|A morte de Dido. dereita|miniatura|375x375px|A morte de Dido, obra de Cayot, Louvre. En fontes gregas e romanas, Dido ou Elisa de Tiro (en fenicio Eliša, ‘Išt) aparece como a fundadora e primeira raíña de Cartago, no actual Tunes. A súa fama débese principalmente ao relato incluído na Eneida do poeta romano Virxilio.
Era filla do rei de Tiro Matán I e tiña un irmán: Pigmalión (forma grega do fenicio Pu'mayyaton), quen herdou o trono de Tiro, e unha irmá, a pequena Ana.
Dido nas fontes clásicas
Elisa chegou ás costas de África, onde vivían os gétulos ou getulos, unhatribo de libios cuxo rei era Jarbas. Pediu hospitalidade e un anaco de terra para instalarse nela co seu séquito. Jarbas expúxolle que lle daría tanta terra como ela puidese abarcar cunha pel de boi. Elisa, buscou un terreo xunto o mar e, a fin de que a pel abarcase a máxima terra posible, fíxoa cortar en finas tiras e trazando con ela unha semicircunferencia conseguiu circunscribir un extenso perímetro. Tras isto fixo erixir unha fortaleza chamada Birsa, que máis tarde se converteu na cidade de Cartago ou Qart-Fadašh (que en fenicio significaba "Cidade Nova"), sobre un promontorio existente entre o lago de Tunes e a lagoa Sebkah er-Riana, que desembocaba en mar aberto. Instaurada como soberana da cidadela, recibiu dos indíxenas o nome de Dido.
Amor de Dido e Eneas
Segundo a Eneida de Virxilio, os troyia nos, fuxindo da súa cidade destruída, chegan a Cartago desviados do seu rumbo cara a Italia por mor da tempestade provocada pola deusa Juno. Alí recíbeos Dido, a quen o caudillo Eneas solicita hospitalidade. Venus –nai do heroe–, para que esta acceda e non lle traizoe, envía a Cupido coa misión de que Dido namórese de Eneas. Dido xurara manterse fiel ao seu defunto marido Siqueo, pero nada pode facer alentada pola súa irmá Ana e rendida pola intervención de Cupido (que senta no seu colo adoptando a forma de Ascanio –fillo de Eneas– para poder cravarlle as súas frechas).
Carracedo, Santa Cruz de Moeche, Moeche
Carracedo é un lugar da parroquia de Santa Cruz de Moeche no concello Coruñés de Moeche na comarca de Ferrol. Tiña 5 habitantes no ano 2008 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 1 home e 4 mulleres, o que supón unha diminución con relación ao ano 1999 cando tiña 6 habitantes.
Dido
Amor de Dido e Eneas
A instancias de Xuno, Venus acorda con ela propiciar que Dido e Eneas casen e reinen xuntos en Cartago. Xuno así o desexa polo rancor que arrastra contra os troianos dende o famoso Xuízo de París e a Guerra de Troia (deste xeito vingaríase conseguindo que Eneas nunca chegue a fundar a que no futuro sería a gloriosa estirpe romana). Venus, sabendo cal é o verdadeiro destino do seu fillo, finxe aceptar o trato para que os favores de Dido faciliten o reavituallamento da frota troiana.
Xuno manipula entón os acontecementos para que en Cartago organícese unhacazaría, durante a cal desata unha tormenta que obriga a Dido e a Eneas a acubillarse nunha cova. Esa noite xacen xuntos, momento a partir do cal se entreteñen longamente nos praceres do amor. Ante o atraso que iso ocasiona, Xúpiter envía a Mercurio para que lle lembre a Eneas que non son eses os designios do hado, senón que debe partir cara a Italia. O heroe, pese á dor que lle ocasiona, obedece a vontade divina e deixa Cartago.
Ao velo partir, Dido ordena levantar unha xigantesca pira, onde fai dispor a espada do heroe, algunhas roupas súas que quedaran en palacio e o tronco da árbore que custodiaba a entrada da cova onde se amaron por primeira vez. Ao amencer sobe á pira e afúndese no peito a espada de Eneas. Antes de inmolarse, Dido exclama: E vos, oh Tiros! cebade os vosos odios
no seu fillo e en todo o seu futuro liñaxe, ofrecede
Tarancón
miniatura|300px|dereita|Localización da [[provincia de Cuenca]] Tarancón é un concello da provincia de Cuenca na comunidade de Castela-A Mancha. Esténdese por unha área de 106.84 km² onde no ano 2007 vivían 14.214 habitantes. Encóntrase a 800 metros sobre o nivel do mar.
Dido
Amor de Dido e Eneas
ese tributo ás miñas cinzas. Nunca haxa
Tarancón
Demografía
Evolución da poboación de Tarancón desde a década dos 20 ata agora:
Dido
Amor de Dido e Eneas
amizade, nunca alianza entre os dous
Tarancón
Política
O repartimento de escanos quedou deste xeito:
Dido
Amor de Dido e Eneas
pobos.Alzádevos dos meus ósos, oh
Tarancón
Política
O repartimento de concelleiros desde 1987 é o seguiente:
Dido
Amor de Dido e Eneas
vengador, destinado a perseguir co
lume e o ferro aos adventicios fillos de
Dárdano! Eu prégolle que agora e sempre,
e en calquera ocasión na que haxa forza
bastante, liden ambas nacións, praias
contra praias, ondas contra ondas, armas
contra armas, e que liden tamén ata
seus derradeiros descendentes!
Eneida, Libro IV v. 642 ss
Segundo o poema así nace o odio dos cartaxineses por Roma, que levará ás guerras púnicas e anuncia a Aníbal (o vengador de Dido). Tras a súa morte, a súa irmá Ana, quen tentara disuadila do suicidio, ordena entón prender a pira funeraria.
O poeta Ovidio glosou o episodio nunha (suposta) epístola nos seus soados Heroidas: a VII (carta de Dido a Eneas), na que a fundadora de Cartago manifesta a súa intención de suicidarse ante a partida e traizón do seu amado.
No posterior capítulo VI da Eneida, cando Eneas descende ao inframundo grego con axuda da Sibila de Cumas, atópaa vagando polos Prados Asfódelos, entre os mortos por amor. Comprendendo entón que a raíña cometera suicidio á súa partida, trata de explicarlle con gran pesar que el non quería abandonala, que os deuses labraran así o seu destino. Pero a pantasma de Dido parece non poder escoitarlle e continúa o seu absorto camiño trala sombra de Siqueo.
Noutra versión, anterior a Virxilio, Eneas quere realmente desposala, pero Dido é aínda fiel ao recordo do defunto Siqueo. Crendo que se rexeitaba a Eneas este tomaría represalias contra dela e da súa xente, acepta, pero o día da voda, antes de celebrala, Dido afúndese un puñal no peito.
Tyrrell P34
O "Tyrrell P34" (Proxecto 34), comunmente coñecido como o "seis rodas", era un coche de carreiras de Fórmula 1 deseñado por Derek Gardner, deseñador xefe de Tyrrell. O coche utilizaba catro rodas e pneumáticos de 10 polgadas de diámetro (254 mm) especialmente fabricados na parte dianteira, con dúas rodas de tamaño normal na parte traseira. Xunto co Brabham BT46B "fancar" desenvolvido en, o Tyrrell de seis rodas foi unha das presentacións máis radicais para triunfar na competición da F1, e está considerado o coche máis recoñecible na historia do mundo dos deportes de motor.
O P34 foi presentado en setembro de 1974, e comezou a competir na tempada de. Resultou exitoso, e levou a outros equipos a comezar a deseñar plataformas de seis rodas pola súa conta. Os cambios no deseño feito para a tempada de fixérono non competitivo e o concepto foi abandonado por Tyrrell para a tempada de. Os outros deseños de seis rodas terminaron o desenvolvemento, pero as regras da F1 estipularon pouco despois que os coches deben ter catro rodas en total. Os marcos existentes tiveron desde entón certo éxito en varios acontecementos nas carreiras de "clásicos", pero hoxe son pezas de museo.
Presentación
Cando foi revelado na súa presentación, a cuberta retirouse aos poucos desde a súa parte traseira, e cando mostrou os seus dous eixes dianteiros, as expresións de asombro da prensa mundial presente no acto foron numerosas. Algúns presentes estaban convencidos de que o deseño era un truco publicitario. E é que xunto ao Brabham BT46B, que competiu en, o seis rodas de Tyrrell foi o monopraza máis radical que xamais competiu nunha carreira de F1.
Podrizo, Oca, Coristanco
Podrizo é un lugar da parroquia de Oca, no concello coruñés de Coristanco na Comarca de Bergantiños. Tiña 24 habitantes no ano 2018 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística dos cales eran 13 homes e 11 mulleres.
Revolución de Veludo
A revolución de veludo foi o movemento pacífico polo cal o partido comunista de Checoslovaquia perdeu o monopolio do poder e volveuse á democracia.
Historia
Os ventos aperturistas e liberalizadores procedentes da Unión Soviética a través da denominada Perestroika, levada a cabo por Mikhail Gorbachev, a partir de 1985, concretáronse no conxunto dos seus países satélites co inicio de paulatinas reformas políticas. No caso de Checoslovaquia hai que remontarse ao ano 1977, data na que un grupo de intelectuais seguindo a liña do espírito da Primavera de Praga, publicaban un manifesto denominado "Carta 77", onde expresaban a súa disidencia co réxime establecido.
Tyrrell P34
Deseño
Para mediados dos setenta, a F1 estipulaba que o ancho máximo do alerón dianteiro era de 1,5 m. Tendo en conta o habitaculo necesario para os pés do piloto, o mecanismo de dirección, a suspensión e o tamaño normal dos pneumáticos dianteiros, isto significaba que os pneumáticos dianteiros sobresaían por encima e cara a fóra aos lados da á. O concepto básico do P34 era usar un pneumático que fóra o suficientemente pequeno como para encaixar completamente detrás da á. Isto tería dous efectos. Un sería baixar a resistencia xeral e polo tanto mellorar a velocidade en rectas, e o outro era limpar a aerodinámica xeral para que a á traseira recibise un fluxo de aire máis limpo.
Con todo, dadas as limitacións de espazo, tal pneumático tería que ser bastante pequeno, eventualmente establecéndose nun diámetro de 250 mm. Isto significaba unha moi pequena superficie de contacto como para ofrecer un rendemento nas curvas razoable, o que levou á utilización de catro rodas en lugar de dúas. A adición de máis rodas tamén tiña a vantaxe de ofrecer máis área de freo total. O inconveniente foi a maior complexidade do sistema de dirección e un sistema de suspensión fisicamente máis grande. A complexidade da dirección resolveuse conectando só o par de rodas dianteiro ao volante, e conectando o set traseiro ao dianteiro cunha panca acodada. Inicialmente considerado como unha parte problemática, Joel Rosinsky declarou máis tarde que "A dirección é tan suave e absolutamente libre de reacción que vostede podería pensar que era asistida por enerxía!".
O primeiro coche probou á pista en Silverstone o 8 de outubro de 1975, e logo de máis probas, Tyrrell decidiu construír outros dous modelos cunha distancia entre eixes lixeiramente máis longa para as carreiras da tempada de.
Historia nas carreiras
miniatura|left|O Tyrrell P34 pilotado por [[Jody Scheckter no Gran Premio de Alemaña de 1976.]] As primeiras versións presentáronse no Gran Premio de España de 1976 en, e demostraron ser moi competitivas. Tanto Jody Scheckter como Patrick Depailler lograron resultados sólidos co coche, pero mentres Depailler eloxiaba o coche continuamente, Scheckter non estaba impresionado. O momento dourado do P34 chegou no Gran Premio de Suecia de 1976. Scheckter e Depailler terminaron primeiro e segundo, e ata a data Scheckter é o único piloto en gañar unha carreira nun coche de seis rodas. El deixou o equipo ao final da tempada, insistindo que o seis-rodas era "unha pedazo de chatarra!"
Para, Scheckter foi substituído por Ronnie Peterson, e o P34 foi redeseñado ao redor dunha aerodinámica máis limpa, e un certo redeseño no coche de Peterson debido a súa altura. O P34B era máis ancho e pesado que antes, e, aínda que Peterson foi capaz de encadear algúns resultados prometedores no P34B, do mesmo xeito que Depailler, estaba claro que o coche non era tan bo como antes. Tyrrell culpou dos problemas ao aumento de peso, agora 86 kg. máis sobre os mínimos 57 da F1. Isto puxo máis tensión nos freos e fíxoo loitar a través das curvas. Outros culparon a Goodyear de non desenvolver correctamente os pequenos pneumáticos dianteiros. A finais da tempada fixeron un intento de mellorar o manexo mediante o aumento da pista da suspensión dianteira, pero isto moveu os pneumáticos fóra da súa posición oculta orixinal, eliminando esencialmente toda a vantaxe do concepto.
En novembro de 1977, Tyrrell presentou o seu coche para a tempada, e tiña un deseño convencional. Comentou "Mentres tanto, pechamos o libro sobre o noso proxecto de seis rodas, e estou seguro de que os autos converteranse nunha peza de coleccionista". Tyrrell mantivo o coche co que gañou Scheckter, e vendeu o resto.
Resultados completos na Fórmula Un
(Chave) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida.
* Anotaron 13 puntos en usando o Tyrrell 007
Nos medios
O Tyrrell P34 foi presentado na serie de debuxos animados The Transformers como o vehículo convertido no Decepticon Stunticon coñecido como Drag Strip. O coche foi representado como se seguera estando activo en carreiras automobilísticas a pesar de que o episodio onde aparece se produce a metade dos anos oitenta, e luciu unha librea amarela con acentos vermellos.
O coche de carreiras fixo tamén unha aparición no primeiro episodio da serie de 1993 Moldiver e a película de 2013, ''Rush.
Notas
3. Aversa, P. 2013. Case Study: Innovation needs supplier support. Financial Times: 12.
The End of the Affair (filme de 1999)
The End of the Affair é un filme dramático de 1999 dirixido por Neil Jordan. Está protagonizado por Ralph Fiennes, Julianne Moore e Stephen Rea.
O filme está baseado en The End of the Affair, unha novela de 1951 do autor británico Graham Greene, que xa fóra adaptada no filme de 1955 con Deborah Kerr.
Acrocantosauro
O acrocantosauro (Acrocanthosaurus, "lagarto de espiña alta" en grego) é un xénero de dinosauro terópodo Allosauroidea que viviu na actual América do Norte a mediados do período Cretáceo, aproximadamente entre hai 125 e 100 millóns de anos. Como a meirande pare de xéneros de dinosauro, Acrocanthosaurus só ten unha única especie, A. atokensis. Os seus restos fósiles proveñen principalmente dos estados de Oklahoma e Texas (nos Estados Unidos de América), malia que tamén se teñen atopado restos de dentes atribuídos ó xénero en Maryland.
Festival Internacional de Cinema de Cannes de 2017
A 70ª edición do Festival Internacional de Cinema de Cannes celebrouse dende o 17 até o 28 de maio de 2017, en Cannes, Francia. O director de filme e guionista español Pedro Almodóvar foi o Presidente do Xurado, e a actriz italiana Monica Bellucci presentou as cerimonias de apertura e peche. Les Fantômes d'Ismaël, dirirxido polo francés Arnaud Desplechin, foi o filme inaugural do festival.
O festival celebrou o seu 70 aniversario. A finais de marzo de 2017, o póster oficial do festival foi revelado amosando a actriz italiana Claudia Cardinale. A actriz respondeu, "'Estou honrada e orgullosa de ver voar a bandeira para o 70 Festival de Cannes, e estou encantada con esta escolla de fotos. É a imaxe que eu mesma teño do Festival, dun evento que ilumina todo ó redor... Feliz aniversario!"
A Palma de Ouro recaeu sobre o filme sueco The Square, dirixido por Ruben Östlund, que tamén foi o filme que pechou a última noite do festival.
Paco de Lucía
Francisco Sánchez Gómez, coñecido como Paco de Lucía, nado en Alxeciras (Cádiz) o 21 de decembro de 1947 e finado o 25 de febreiro de 2014 en Xpu-há, un complexo turístico de Solidaridad (Quintana Roo, México), foi un guitarrista flamenco andaluz considerado un dos mellores mestres da guitarra de todos os tempos.
Volta ao País Vasco 2018
A 58ª edición da Volta ao País Vasco (en éuscaro: Euskal Herriko 58. Itzulia, oficialmente: 2018 Itzulia Basque Country) foi a carreira ciclista por etapas que percorreu o País Vasco do o 2 ao 7 de abril de 2018.
Como é habitual, a carreira estivo formada por cinco etapas en liña e unha contra reloxo individual. Comezou en Zarautz, Guipúscoa e tras 819,9 quilómetros de percorrido rematou no epicentro do ciclismo vasco, a tamén guipuscoana vila de Éibar. A etapa raíña foi a sexta e final, co mítico ascenso a Arrate en Éibar para pechar a rolda vasca.
Esta carreira foi a décimo cuarta proba do UCI WorldTour 2018. Nesta edición houbo diversos cambios na carreira. Ademais de mudar o seu nome oficial, tamén se variaron as clasificacións secundarias. O maillot azul que antes era para o mellor das metas voantes pasou a ser para a nova clasificación dos máis xoves, mentres que o xersei dos puntos pasou de ser de cor branca a verde. O xersei de fondo vermello con puntos brancos da montaña continuou a ser o mesmo.
No resto de clasificacións os gañadores foron os seguintes: Carlos Verona na clasificación da montaña, Enric Mas na dos xoves e o Movistar Team entre os equipos.
Equipos
Este ano na proba ciclista vasca correron 22 equipos (os 18 da máxima categoría e 4 Profesionais Continentais) de 7 corredores, o que sumou un pelotón inicial 154 ciclistas.
Etapas
Nesta edición outórganse bonificacións para os tres primeiros nos sprints intermedios e en meta ao final de cada etapa. Estas bonificacións son de 3, 2, 1 e 6, 3, 1 segundos, respectivamente
Emilio Valladares González
Emilio Valladares González, foi un avogado e político galego.
Traxectoria
Avogado en Chantada. Foi secretario do Concello de Chantada, sendo suspendido polo alcalde en maio de 1907. Foi elixido alcalde de Chantada o 1 de abril de 1922. Foi deputado provincial. Cesou no cargo coa ditadura de Primo de Rivera. Na II República foi elixido alcalde o 21 de outubro de 1934, cesando no cargo o 26 de xaneiro de 1935.
Vida persoal
Casou en 1907 con Sofía Rodríguez Osorio, filla de Leopoldo Rodríguez Guerra.
José Sand
José Gustavo 'Pepe' Sand, nado en Bella Vista o 17 de xullo de 1980, é un futbolista arxentino. Xoga de dianteiro e o seu actual equipo (2018) é o Deportivo Cali.
Traxectoria
Sand comezou a súa carreira profesional no River Plate, en 1998. Entón, produciuse o seu primeiro paso polo Colón, entre 1999 e 2000.
En 2000 foi xogar na segunda división arxentina, no club Independiente Rivadavia. En 2001 foi contratado polo Vitória.
No ano de 2002 Sand retornou a Arxentina para xogar no Defensores de Belgrano. Entón, conseguiu o seu segundo paso polo River Plate, entre 2004 e 2005.
Entre os anos de 2005 e 2006, o atacante xogou no Banfield. Despois dese tempo retornou ao Colón, en 2006, antes de asinar polo Lanús, ocorrido en 2007.