cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
David Grenville Sellwood
Carreira como numismático
O interese de Sellwood pola numismática xurdiu na súa infancia e ao longo da súa traxectoria foise convertendo nun dos máximos coñecedores da moeda de Partia, sobre a que publicou numerosos artigos e, en 1971, unha monografía de referencia. Sellwood tamén contribuíu ao estudo das emisións sasánidas sucesoras das dos partos, coa publicación dun estudo en 1985.
Demais do seu coñecemento histórico acerca das emisións, Sellwood aplicou os seus coñecementos de enxeñaría e metalurxia para desentrañar problemas ata entón irresolubles para os investigadores numismáticos. Para iso, foi quen de recuperar a tecnoloxía e a metalurxia da Antigüidade para fabricar cuños e producir moedas ata a degradación destes, definindo así os límites cuantitativos da produción de moedas antigas mediante cuñaxe.
David G. Sellwood foi membro da Royal Numismatic Society, de Londres, desde 1979 ata 1984, e en 2004foi nomeado membro honorario da entidade.
Vida persoal
Sellwood finou o 7 de abril de 2012 no Hospital de Kingston, en Londres, aos 86 anos, polas complicacións postoperatorias xurdidas logo dunha caída preto da súa casa. Como gran amante da música clásica, nos seus últimos momentos elixiu para o seu funeral o Adagio do Quinteto de Schubert, o seu compositor preferido.
Publicacións
Ao longo da súa traxectoria académica, David G. Sellwood foi autor de máis de 40 colaboracións e artigos, publicados nas principais revistas numismáticas do seu tempo, como The British Numismatic Journal, Numismatic Chronicle, Journal of the Society for Ancient Numismatics, Journal of Numismatic Fine Arts, Journal of the Royal Asiatic Society ou American Journal of Numismatics.
Olgueira, Sante, Trabada
Olgueira é un lugar da parroquia de Sante, no concello lucense de Trabada, na comarca da Mariña Oriental.
Tempada 1991 do Campionato de Galicia de Rally
A tempada 1991 foi a 13ª edición do Campionato de Galicia de Rally. O vencedor foi o noiés Arturo Rial, sobre un Citroën AX Sport. Foi o segundo dos tres títulos que gañou.
Resumo
Tras a vitoria de "Culebra" no Rally do Sil, que abría a tempada, Germán Castrillón dominou con comoididade en Noia e no Rally do Lacón, mentres que quedou sexto en Ourense, proba puntuable tamén para o Campionato de España. Con todo, a súa boa xeira de resultados cortouse na quinta proba, o Rally Botafumeiro, onde abandonou tras unha saída da estrada no último treito cando estaba líder, e estragouse completamente no seguinte rally, o Rías Baixas, no que sufriu un duro accidente, tras o que o seu Ford Sierra Cosworth comezou a arder quedando totalmente calcinado. A copiloto Estrella Castrillón sufriu queimaduras de segundo e terceiro grao, sendo ingresada no hospital e perdéndose case todas as restantes carreiras, nas que foi substituída polo seu sobriño José Manuel López Castrillón.
Deste xeito, Arturo Rial, que gañou o Rally Botafumeiro e quedou segundo en Noia e no San Froilán, chegou á penúltima proba, o Rally Mil Vistas, co título case no peto, pois só o berciano Antonio Garrido conservaba unhas mínimas posibilidades de quitarlle o título. Dado que este último non participou finalmente no rally, o título foi directamente para Rial, a pesar de acabar co coche no río. O reaparecido Germán Castrillón venceu esa proba así como a última, o Rally de Ferrol, para rematar a tempada con catro vitorias.
Tuílle, Bravos, Ourol
Tuílle é un lugar da parroquia de Bravos no concello lugués de Ourol na comarca da Mariña Occidental.
O Seixo, San Miguel de Castro, A Estrada
O Seixo é un lugar da parroquia de San Miguel de Castro no concello pontevedrés da Estrada na comarca de Tabeirós - Terra de Montes.
A Anxeriz, Xerdiz, Ourol
A Anxeriz é un lugar da parroquia de Xerdiz no concello lugués de Ourol na comarca da Mariña Occidental.
O Pedregal, Sante, Trabada
O Pedregal é un lugar da parroquia de Sante, no concello lucense de Trabada, na comarca da Mariña Oriental.
A Silva, San Miguel de Castro, A Estrada
A Silva é un lugar da parroquia de San Miguel de Castro no concello pontevedrés da Estrada na comarca de Tabeirós - Terra de Montes.
A Veiga, Bravos, Ourol
A Veiga é un lugar da parroquia de Bravos no concello lugués de Ourol na comarca da Mariña Occidental.
Ricardo de Évreux
Ricardo de Évreux, nado contra 1011 e finado o 13 de decembro de 1067, foi un nobre normando que foi o primeiro conde de Évreux, onde gobernou desde 1037 a 1067, durante o reinado de Guillerme o Conquistador, duque de Normandía.
Traxectoria
Ricardo era fillo de Roberto de Évreux, chamado o Danés, arcebispo de Rouen, e de Herleva de Rouen.
Aparece na bibliografía en 1026, despois que seu pai lle doara o dominio de Douvrend, separado impropiamente dos bens da arquidiocese de Rouen.
En 1040, Raúl de Gacé, irmán de Ricardo, foi o instigador da morte de seu primo, Xilberto de Brionne, titor do xove duque, e tomou o seu lugar como titor. Os dous irmáns aproveitaron a súa posición dominante co duque para incrementar os seus bens, desfacerse da casa Tosny e repartir os despoxos dos seus inimigos vencidos. Ricardo casou coa viúva de Roxerio I de Tosny.
Cando o duque Guillerme asumiu os destinos do ducado, Ricardo, que parecía ter un papel modesto nas lotias polo poder, conservou os favores do duque. Fundou a continuación a abadía de San Salvador de Évreux, e foi presentado á asemblea de baróns normandos que decidiron a conquista de Inglaterra.
Pena Cova, Sante, Trabada
Pena Cova é un lugar da parroquia de Sante, no concello lucense de Trabada, na comarca da Mariña Oriental.
Ricardo de Évreux
Traxectoria
Xa moi maior, non participou na expedición para a conquista, pero financiou unha parte, e enviou oitenta navíos, así como ao seu fillo Guillerme, que participou na batalla de Hastings.
Ricardo morreu o 13 de decembro de 1067 e foi enterrado na Abadía de Saint-Wandrille de Fontenelle.
O Foxo, San Pedro de Ancorados, A Estrada
O Foxo é un lugar da parroquia de San Pedro de Ancorados no concello pontevedrés da Estrada na comarca de Tabeirós - Terra de Montes.
Pedroselle, Sante, Trabada
Pedroselle é un lugar da parroquia de Sante, no concello lucense de Trabada, na comarca da Mariña Oriental.
Arola xigante
A arola xigante (Panopea glycimeris) é unha especie de molusco bivalvo. Foi descrita por primeira vez por Born en 1778.
Pena Quente, Sante, Trabada
Pena Quente é un lugar da parroquia de Sante, no concello lucense de Trabada, na comarca da Mariña Oriental.
Simonetta Agnello Hornby
Traxectoria
Simonetta Agnello naceu en Palermo no seo dunha familia aristocrática e criouse en Sicilia, ata que en 1965 obtivo unha bolsa Fulbright, coa que iniciou estudos de Dereito na Universidade de Kansas, concluíndoos no Reino Unido, onde se especializou como avogada en materia de menores e violencia doméstica.
Desde 1972 reside en Londres, onde fundou en 1979 un bufete de avogados no barrio de Brixton, especializado en defender as comunidades musulmá e africana, que foi tamén o primeiro despacho en ter unha sección especializada en violencia intrafamiliar. Foi profesora de Dereito de menores na Universidade de Leicester e durante oito anos presidiu a tempo parcial o Special Educational Needs and Disability Tribunal, un tribunal que leva as apelacións contra as decisións administrativas das autoridades educativas locais sobre mozos con necesidades educativas especiais. Desde 2012 colabora coa Global Foundation for the Elimination of Domestic Violence.
Agnello debutou como novelista en 2002 con La Mennulara (unha palabra siciliana para "recolectora de améndoas"), que foi traducida a 19 linguas. Desde entón publicou, sempre en italiano, polo menos outras seis novelas, na súa maioría ambientadas na súa Sicilia natal, así como textos autobiográficos e libros de cociña. En 2019 publicou unha nova versión de La Mennulara, incluíndo algúns capítulos omitidos na edición orixinal.
Vida persoal
Simonetta Agnello está casada co cidadán británico Martin Hornby e ten dous fillos. Un deles, George, sofre esclerose múltiple. Con el protagonizou en 2013 o docu-reality Io & George, emitido en seis capítulos por Rai 3, que representa unha viaxe de Londres a Sicilia, co obxectivo de sensibilizar sobre as persoas con discapacidades.
Gian Guido Belloni
Gian Guido Belloni, nado en Milán o 21 de setembro de 1919 e finado na mesma cidade o 21 de agosto de 1996, foi un historiador e numismático italiano especializado na Antigüidade romana e grega.
Traxectoria
Gian Guido Belloni naceu o 21 de setembro de 1919 en Milán.
En 1967 foi o fundador da revista ''Notizie dal Chiostro del Monastero Maggiore. Rassegna di studi archeologici e numismatici''.
A partir de 1972, a súa actividade centrouse exclusivamente no ensino universitario, logo de que en 1962 acadara a súa habilitación para a docencia de Numismática. Na Universidade de Xénova foi profesor de Numismática Antiga (1971-1980) e de Historia Romana (1980-1982). En 1982 pasou definitivamente á Universidade Católica do Sagrado Corazón, en Milán, onde xa se encargaba da materia de Numismática xa desde 1968, dado que nese ano acadou a cátedra de Antigüidade romana, que ocupou ata a súa xubilación en marzo de 1995.
Os seus intereses como investigador centráronse en diversos aspectos da Antigüidade, sinaladamente na circulación monetaria na Antiga Grecia e na Antiga Roma, con algunhas incursións noutros temas como a moeda longobarda e medieval.
Entre outras entidades académicas e asociativas, Belloni foi membro correspondente do Instituto Arqueolóxico Alemán, da Pontificia Academia Romana de Arqueoloxía, do Instituto Nacional de Estudos Etruscos e Itálicos, do Instituto Bonaerense de Numismática e Antigüidades, e da Sociedade Numismática Italiana, da que foi nomeado membro honorífico en 1996.
Recoñecementos
En recoñecemento ás súas achegas á historia e á numismática, Gian Guido Belloni foi nomeado Cabaleiro Oficial da República e Comendador da Orde de Chipre.
Publicacións
Esta é unha escolma dos traballos monográficos máis salientables dos publicados por Gian Guido Belloni ao longo da súa traxectoria:
Lynx rufus
miniatura|240px|Lynx rufus californicus Lynx rufus, coñecido na bibliografía internacional como lince vermello ou, en inglés como bobcat, é unha especie de mamífero carnívoro da familia dos félidos, subfamilia dos felinos, unha das catro integradas no xénero Lynx.
É unha das dúas especies de linces que habitan en América do Norte. A outra é o lince do Canadá (Lynx canadensis), que se encontra no norte do Canadá, en Alasca e nas rexións máis norteñas dos Estados Unidos. O lince vermello, pola contra, ten unha área de distribución moito máis ampla, xa que se encontra no sur do Canadá (desde o sur da Columbia Británica até Nova Escocia), en todos os Estados Unidos chegando até o sur de México (estado de Oaxaca).
O lince vermello é un depredador adaptábel que habita en áreas boscosas, así como en ambientes semidesérticos, nos bordos urbanos, forestais e de zonas pantanosas. Hoxe en día permanece en parte da súa área de distribución orixinaria debido á competencia dos coiotes e dos animais domésticos.
Cunha pelaxe que varía da gris á marrón, e orellas rematadas nun penacho negro, este lince aseméllase ás outras especies do xénero Lynx de tamaño mediano. É máis pequeno, de media, que o lince do Canadá, co que comparte partes do seu territorio, pero é aproximadamente dúas veces máis grande que o gato doméstico. Ten barras distintivas de cor negro nas súas partes dianteiras, e unha cola curta rematada nunha punta negra.
Aínda que esta especie foi cazada extensamente polos humanos, tanto como deporte como para aproveitar a súa pel, a súa poboación demostrou ser resistente, aínda que diminuíu nalgunhas zonas. Este escorregadizo depredador aparece citado nas historias dalgúns pobos indíxenas (de América do Norte e Central), e no folclore dos colonizadores europeos.
Descrición
A especie foi descrita en 1777 polo médico, botánico e zoólogo alemán Johann Christian Daniel von Schreber,,discípulo de Linneo, nun traballo publicado en Die Säugethiere, 3 (25): pl. 109.B[1777]; ver tamén o texto en 3 (24):412[1777].
Etimoloxía
O epíteto específico, rufus, nominativo do adxectivo latino rufus, -a, -um, "rubio", fai alusión á cor da súa pelaxe.
Subespecies
Describíronse as seguintes 13 subespecies:
Notas taxonómicas
Houbo debates sobre se as catro especies de linces deben situarse no seu propio xénero, ou colocarse como un subxénero de Felis, pero o xénero Lynx é actualmente aceptado.
Por outra parte, a división nas subespecies mencionadas foi hai pouco tempo cuestionada, dada a falta de rupturas xeográficas claras nas súas áreas de distribución e as pequenas diferenzas que hai entre elas. A última revisión da taxonomía dos gatos, en 2017, realizada polo Cat Classification Taskforce of the Cat Specialist Group, recoñece só dúas subespecies, baseadas en estudos filoxeográficos e xenéticos, aínda que o estado do lince mexicano (Lynx rufus oaxacensis) permanece aínda baixo revisión:
Dieta
Aínda que Lynx rufus prefire os coellos e as lebres, caza tamén insectos, galiñas, gansos e outras aves, roedores e crías de cervos. A selección das súas presas depende da situación e do hábitat, a estación e a abundancia. Como a maioría dos gatos, o é territorial e en gran parte solitario. Emprega varios métodos para marcar os seus límites territoriais, incluíndo marcas feitas cosa garras e depósitos de urina e de feces.
Reprodución
Lynx rufus cría desde o inverno até a primavera, e o seu período de xestación é duns dous meses. As camadas son de 1 a 8 cachorros, e a súa lonxevidade é entre os 10 e os 17 anos.
A Barrela, Xerdiz, Ourol
A Barrela é un lugar da parroquia de Xerdiz no concello lugués de Ourol na comarca da Mariña Occidental.
Besterrexulfe, Xerdiz, Ourol
Besterrexulfe é un lugar da parroquia de Xerdiz no concello lugués de Ourol na comarca da Mariña Occidental.
Marcianópolis
Marcianópolis (en grego: Μαρκιανούπολις) foi unha antiga cidade romana da provincia de Tracia. Situada na provincia romana fronteiriza de Moesia, converteuse a finais do século III na capital da segunda Moesia, baixo o ataque dos pobos xermánicos, húnicos e eslavos, que acabaron destruíndoa no século VII. As súas ruínas pódense atopar hoxe no distrito de Réka Dévnya, situado a 2,55 km ao nordeste do centro da cidade de Devnya, Bulgaria.
Época romana
A localidade chamábase orixinariamente Partenópolis (a "cidade das virxes" en grego antigo). No 106 -despois da Segunda guerra Dacia- o emperador Traxano transformouna nunha colonia romana na que estableceu moitos veteranos e renomeouna en honor da súa irmá máis vella Ulpia Marciana. O historiador Xordanes do século VI deu a seguinte explicación: unha moza do séquito de Ulpia, que se bañaba no río, deixou caer o vaso de ouro que tiña. Este vaso afundiuse no fondo pero reapareceu flotando máis lonxe. Cando soubo do feito, Traxano supuxo que unha divindade habitaba estas augas e fundou unha cidade na que puxo o nome da súa irmá.
Traxano dotou á cidade de construcións emblemáticas propios da cultura romana como un anfiteatro, que está descuberto. Grazas a este establecemento, Marcianópolis marcou o límite oriental do espallamento da lingua latina, mentres que máis ao leste están as colonias gregas na costa do Mar Negro.
Foi un importante centro estratéxico e formou parte da Tracia romana até 187–193 e logo pertenceu á Moesia inferior miniatura|Invasións góticas dos Balcáns en 267-269 Durante o século III, a provincia de Moesia estivo ameazada polas incursións dos sármatas e dos godos e a prosperidade de Marcianópolis baixo a dinastía Severa rematou por mor dunha incursión dos godos no 248–249 e polas posteriores invasións bárbaras desde o norte. Marcianópolis foi tomada e destruída polos godos durante o inverno do 250-251 e debeu ser por ese tempo cando se soterrou o tesouro de Reka Devnia, descuberto en 1929, preto de Marcianópolis e no que se atoparon 81.044 denarios. No 267, Marcianópolis foi atacada, de novo, polos godos mais, desta volta, Claudio, ao servizo de Galieno, enfrontounos e conseguiu anicalos a costa de numerosas pelexas nas proximidades da cidade.
Durante a reorganización das provincias operadas por Diocleciano, a Baixa Moesia divídese en Moesia Secunda, da que Marcianópolis foi a capital, e en Escitia Minor. Durante o século IV, medrou en importancia á conta da súa proximidade con Odessos (Varna) no século IV e foi un importante centro episcopal e, durante o século XX, atopouse unha basílica daquela época nunhas escavacións.
No 328, o emperador Constantino I estableceu a súa base alí para as súas contraofensivas ao norte do Danubio. Igualmente, entre o 367 e o 370, o emperador Valente, utilizou a cidade, a maior da diocese de Tracia, como base para a súa campaña contra os godos  de Atanarico, aos que conseguiu impor un tratado de paz e volveu a Constantinopla. No 376, os godos cruzaron o Danubio en masa, pedindo o cualidade de federados pero foron mal recibidos polos romanos. O encontro en Marcianópolis do seu líder Fritixerno e o conde de Tracia Lupicino levou a nun enfrontamento a poucos quilómetros da cidade e a unha forte derrota das tropas romanas. Os romanos non puideron evitar o saqueo por parte das bandas góticas das provincias de Moesia e Escitia Minor, ata a conclusión dun tratado no 382 (foedus) que concedeu o establecemento dos godos nestas provincias.
No 447, a cidade foi destruída polos hunos dirixidos por Atila, xusto despois da batalla do río Utus.
Época bizantina
O emperador Xustiniano I reconstruiuna e fortificouna mais isto non impediu que, no 587, fose saqueada polo rei dos ávaros para ser, de novo, recuperada polos bizantinos. No 596, serviu como cuartel para o exército bizantino antes de cruzar o Danubio para atacar os ávaros.
A Carballeira, Xerdiz, Ourol
A Carballeira é un lugar da parroquia de Xerdiz no concello lugués de Ourol na comarca da Mariña Occidental.
Marcianópolis
Ávaros e eslavos
A pesar dos ataques regulares dos bárbaros, Marcianópolis, seguiu sendo un importante centro até que, no 614-615, foi totalmente destruída por unha incursión dos ávaros, na que participaron os eslavos que se instalaron na rexión na primeira metade do século VII e chamaron Devnya ás ruínas da cidade antiga. Así e todo, continuou mencionándose nos mapas até moito máis tarde.
Despois de mediados do século VII, a conquista da rexión polos protobúlgaros e a fundación do primeiro estado búlgaro, as referencias a Marcianópolis desaparecen das crónicas.
Restos arqueolóxicos
Os restos arqueolóxicos da antiga Marcianópolis inclúen un anfiteatro de cimentacións elipsoidais e radiadas, varias rúas e os mosaicos da "Casa de Antiope", unha vila de finais do século III ou principios do século IV, no Museo do Mosaico de Devnya con algúns mosaicos visibles in situ.
No 1986, descubríronse na necrópole dúas estelas funerarias de gladiadores con epitafios escritos en grego, a do secutor Markianus, que loitou dúas veces, e a doutro secutor, Smaragdos, probablemente un pseudónimo de loitador que evoca unha xoia, Smaragdite, -cor esmeralda- morto no seu vixésimo combate.
A Casa Nova, Xerdiz, Ourol
A Casa Nova é un lugar da parroquia de Xerdiz no concello lugués de Ourol na comarca da Mariña Occidental.
Marcianópolis
Numismática
Como noutras cidades de Moesia e Tracia, Marcianópolis tiña un taller monetario provincial emitindo un gran número de moedas de bronce que levaban a efixie dos emperadores reinantes con lendas en grego acompañadas do nome do gobernador da provincia. Algunhas destas moedas emitidas localmente testemuñan a existencia dun templo dedicado a Serapis e unha monumental porta da cidade, en forma de arco triunfal.
Piago Negro, Sante, Trabada
Piago Negro é un lugar da parroquia de Sante, no concello lucense de Trabada, na comarca da Mariña Oriental.
Manuel Ínsua
Manuel Lalo Ínsua Ínsua, nado en Fisterra en 1959, é un político galego do PSdeG-PSOE.
Traxectoria
Electricista de profesión. Nas eleccións municipais de 2003 foi o número 3 da candidatura do PSdeG-PSOE en Corcubión. Se ben non resultou elixido nun primeiro momento, a renuncia dun compañeiro no mes de xullo fíxoo acceder á corporación e ocupar responsabilidades no goberno dos independentes de AVIC cos socialistas. Nas municipais de 2007 AVIC e o alcalde Francisco Lema Fuentes integráronse no PSdeG, candidatura da cal foi número 4 e resultou sela máis votada. Porén un acordo entre BNG e o PPdeG privou ós socialistas do goberno, polo que pasaron á oposición. En abril de 2008 os socialistas recuperaron o goberno trala dimisión do alcalde Rafael Mouzo e a posterior ruptura do acordo entre nacionalistas e populares. Nas municipais de 2011 foi o número 2 da candidatura socialista, que obtivo de novo a vitoria e se mantivo no goberno en minoría. Nas municipais de 2015 encabezou a lista do PSdeG, trala retirada do alcalde Francisco Lema Fuentes, e foi elixido alcalde como cabeza da lista máis votada, gobernando en minoría. En marzo de 2018 foi elixido coordinador comarcal do PSdeG na Costa Atlántica. Nas municipais de 2019 revalidou de novo a alcaldía, sendo a forza máis votada e establecendo un pacto de goberno co Partido Autónomo de Corcubión, que se rompeu en outubro dese mesmo ano, gobernando de novo os socialistas en solitario. Nas municipais de 2023 foi derrotado polo BNG e renunciou a recollela acta de concelleiro.
Carlos VII de Francia
Carlos VII de Francia o Vencedor ou o Ben Servido, nado en París en 1403 e finado en 1461, foi rei de Francia (1422 - 1461).
Orixes familiares
Fillo máis novo do rei Carlos VI de Francia e Isabel de Baviera. Era neto pola liña paterna do rei Carlos V de Francia e Xoana de Borbón, e pola liña materna do duque Estevo III de Baviera e Taddea Visconti. Cos matrimonios das súas irmás emparentou cos reis Ricardo II de Inglaterra e Henrique V de Inglaterra así como co duque Filipe III de Borgoña.
Orixe dos seus alcumes
Carlos VII é coñecido polo vitorioso grazas á súa vitoria sobre os ingleses na Guerra dos Cen Anos, así como ben servido pola súa habilidade para rodearse dos mellores conselleiros e facerse valer deles para lograr as súas vitorias.
Os primeiros anos
En 1418, catro anos antes da morte do seu pai, o novo delfín tivo que se facer cargo da rexencia aos quince anos debido á delicada saúde mental do seu pai.
Ao ano seguinte, o mozo rexente viu como os partidarios do seu pai asasinaban ao duque Xoán I de Borgoña, curmán do rei francés, que se sublevara contra o propio rei e apoiara a presenza inglesa en Francia.
Morte de Carlos VI de Francia
esquerda|miniatura| O pintor [[Jean Fouquet pintou o rei Carlos VII adorando o neno Xesús como un dos Reis Magos]] Á morte do seu pai, un baleiro apodérase de Francia. Dous reis loitaron polo trono, Carlos VII como lexítimo herdeiro e Henrique VI de Inglaterra como herdeiro do seu pai Henrique V, lexitimado polo Tratado de Troyes: os armagnacs contra os borgoñóns.
Daquela o delfín Carlos estaba baixo a tutela de Iolanda de Aragón. Ela, partidaria dos Armagnac, opúxose ás pretensións da raíña viúva Isabel de Baviera de devolvelo á corte de París. Xoán de Lancaster, irmán de Henrique V, gobernou como rexente en Inglaterra e puxo sitio á cidade de Orleans.
Iolanda de Aragón mantivo ao delfín Carlos o máis lonxe posíbel da súa familia e prometeuno coa súa propia filla María. Iolanda de Aragón permitiu que unha xove doncela francesa visitase o delfín no castelo de Chinon o 25 de febreiro de 1429. Esta doncela, chamada Xoana de Arco, convenceu a Carlos de Francia para que lle permitise dirixir un exército contra Orleans para levantar o cerco.
A partir dese momento, Xoana de Arco converteuse na valedora do trono do xove delfín. Cos seus éxitos logrou levantar o cerco de Orleans e pola batalla de Patay o 17 de xullo de 1429 Carlos foi coroado rei na catedral de Reims. Un ano despois Xoana de Arco foi capturada polos ingleses, xulgada e queimada na fogueira.
Henrique VI de Inglaterra é francófilo e pacifista e tiña a soberanía sobre París e Normandía. En 1435, o duque Filipe III de Borgoña deixou a alianza cos ingleses e aliouse con Carlos VII de Francia, curmán seu no Tratado de Arras, e reorganizou o reino. Con esta axuda conseguiu expulsar aos ingleses da cidade de París, deixando nas súas mans Montreau, que foi tomada en 1437, e Pontoise, que caeu en 1441.
O rei Carlos VII asumiu unha actitude e unha posición enérxica. Esnaquizou o movemento revolucionario da "Praguería", iniciado polos nobres contra o seu poder totalitario. Entre 1444 e 1453 conseguiu, coa axuda do exército, liberar a Francia do poder inglés, agás o enclave de Calais.
Matrimonios e descendentes
En 1422 casou con María de Anjou, filla de Luís II de Anjou e Iolanda de Aragón. Desta unión naceron:
Carlos VII morreu o 22 de xullo de 1461 en Mehun-sur-Yèvre, departamento de Cher, e foi enterrado na catedral de Saint-Denis.
O Barro, San Pedro de Ancorados, A Estrada
O Barro é un lugar da parroquia de San Pedro de Ancorados no concello pontevedrés da Estrada na comarca de Tabeirós - Terra de Montes.
Prado, Sante, Trabada
Prado é un lugar da parroquia de Sante, no concello lucense de Trabada, na comarca da Mariña Oriental.
Brei de Riba, San Pedro de Ancorados, A Estrada
Brei de Riba é un lugar da parroquia de San Pedro de Ancorados no concello pontevedrés da Estrada na comarca de Tabeirós - Terra de Montes.
O Rego, Sante, Trabada
O Rego é un lugar da parroquia de Sante, no concello lucense de Trabada, na comarca da Mariña Oriental.
José Caeiro
José Valentín Caeiro Igós, nado en Hondarribia o 14 de febreiro de 1925 e finado en Vilagarcía de Arousa o 14 de xaneiro de 1981, foi un futbolista e adestrador español. Como futbolista destacou principalmente no Racing de Ferrol e no Stade Rennais, sendo o cuarto máximo goleador histórico de ámbolos dous clubs. Tamén rendiu a gran nivel na Real Sociedad, coa que marcou 56 goles en 86 encontros. Durante a súa carreira como adestrador dirixiu a varios equipos, a maioría galegos, entre eles o propio Racing, o Lugo, o Pontevedra ou o Arousa.
Como futbolista
Nacido en Hondarribia, xogou no Real Unión antes de fichar en 1944 polo Racing de Ferrol, que militaba na Segunda División. Debutou co club departamental o 19 de xuño, nun partido da Copa Galicia contra o Deportivo da Coruña no Inferniño. Marcou naquel partido dous dos cinco goles do seu equipo, que venceu por 5-3.
Excelente goleador, en só catro tempadas en Ferrol marcou 70 goles en liga e Copa do Xeneralísimo, converténdose no máximo anotador da historia do club naquel momento. Destacou especialmente na tempada 1947/48, na que marcou 26 goles en 25 partidos de liga, sendo o terceiro máximo goleador da competición (só por detrás de Serratusell e Bazán), e seis en Copa. Durante esa tempada logrou ata en tres ocasións marcar catro goles nun mesmo partido, contra Valencia Mestalla, Real Murcia e Sporting de Gijón, sendo o segundo deles contra o Murcia a maior goleada da historia do club (9-0).
En agosto de 1948 foi traspasado á Real Sociedad por 425.000 pesetas. Na súa primeira campaña no club donostiarra marcou 23 goles, contribuíndo a que o equipo se proclamase campión e ascendese á Primeira División. Debutou na máxima categoría na primeira xornada da tempada 1948/49 contra o Espanyol en Sarrià, marcando o gol que colocaba o empate no marcador preto do final do partido (2-2). Na novena xornada fixo o seu primeiro triplete, na goleada por 7-0 contra o Oviedo, e marcou un total de 13 goles en liga. Na seguinte tempada conseguiu 17 goles en liga, ademais de dous na Copa, incluído un nas semifinais contra o Real Madrid. Disputou ademais a final contra o Barcelona en Chamartín, no que a vitoria foi para o equipo catalán
En 1951 asinou co Valencia, club no que militou un ano e no que non conseguiu ningún gol, lastrado polas lesións e pola competencia de Badenes. Ao ano seguinte regresou á Segunda División, fichando polo Hércules, onde recuperou os seus bos números goleadores, anotando 17 tantos na súa única tempada no club. A continuación marchou a Francia, convencido por Salvador Artigas para xogar no Stade Rennais, na segunda división francesa. Marcou 31 goles en cada unha das dúas primeiras tempadas, e 21 na terceira, na que o club conseguiu proclamarse campión da categoría e ascender á máxima división. Non puido repetir os bos números na súa cuarta e derradeira tempada no Rennais, pero os seus 83 goles colocárono naquel momento como o segundo máximo goleador da historia do club (na actualidade ocupa o cuarto lugar). Rematou o seu paso polo fútbol francés cunha última tempada no AS Brestoise, equipo afeccionado.
A continuación regresou a Ferrol para disputar co Racing a tempada 1958/59 de Segunda División, onde sumou dous goles máis antes de retirarse.
Como adestrador
Obtivo o título de adestrador nacional en 1966 e o primeiro equipo que dirixiu foi o Brigantium de Betanzos, co que logrou a permanencia na Terceira División. A continuación foi contratado polo Lugo, da mesma categoría, e que viña de rematar subcampión con Ricardo Badás no banco. Con todo, a súa estancia no club vermello e branco durou só uns meses, pois foi despedido en outubro de 1967, despois de denunciar no xornal El Progreso que nin el nin varios xogadores cobraran os salarios correspondentes e de afirmar que non se sentaría no banco no seguinte partido contra o Atlético Ourense no Estadio José Antonio.
Na tempada 1968/69 adestrou o Numancia na Terceira División e en outubro de 1969 asinou como novo técnico do Racing de Ferrol, en substitución do cesado Ernesto Pons. Permaneceu dúas tempadas á fronte do equipo verde, obtendo un 10º e un 8º posto na Segunda División. En marzo de 1972 converteuse no novo adestrador do Pontevedra, o terceiro da tempada, despois dos despedimentos de José Juncosa e Simón Herrería. O equipo estaba na parte baixa da táboa de Segunda, só tres puntos por riba do derradeiro clasificado, pero trala chegada de Caeiro obtivo varias vitorias e subiu ata a 11ª praza final. Caeiro continuou como adestrador granate na tempada 1972/73, pero foi destituído tras 20 xornadas, co equipo en postos de descenso directo, ocupando o seu lugar Martín Esperanza.
Para a tempada 1980/81 asinou como técnico do Arousa, tamén en Terceira División. Nos seis meses que estivo á fronte do club arlequinado realizou un importante labor na promoción da canteira e levou equipo á terceira praza. O 14 de xaneiro de 1981 faleceu dun infarto de miocardio, cando se dispoñía a traladarse ao estadio da Lomba para dirixir un adestramento do equipo.
Hans-Ulrich Geiger
Traxectoria
Hans-Ulrich Geiger naceu en 1937 na cidade de Biel (ou Bienne) e pasou a súa infancia en Ligerz, ao pé do Lago de Biel.
José Caeiro
Vida persoal
Casado coa ferrolá Carmen Rodríguez, coa que tivo dous fillos, María José e José María.
Hans-Ulrich Geiger
Traxectoria
En 1959 acadou a súa titulación como bibliotecario e traballou no Gabinete de Medallas do cantón de Vaud, en Losana, así como na biblioteca municipal e universitaria de Berna.
José Caeiro
Palmarés
Real Sociedad
Stade Rennais
Hans-Ulrich Geiger
Traxectoria
En 1960 iniciou os seus estudos superiores de Historia de Suíza e de Historia xurídica na Universidade de Berna, cunha estadía no curso 1962-1963 na Universidade de Viena, e en 1967 acadou o seu doutoramento coa tese titulada Der Beginn der Gold- und Dickmünzenprägung in Bern ("O comezo da cuñaxe en ouro e a moeda grosa en Berna"), publicada o ano seguinte.
A Retorta, Sante, Trabada
A Retorta é un lugar da parroquia de Sante, no concello lucense de Trabada, na comarca da Mariña Oriental.
Hans-Ulrich Geiger
Traxectoria
Despois do seu doutoramento ingresou como consrvador no gabinete numismático do Banco Nacional Suízo en Zürich, no que permaneceu ata 1990.
Entre 1974 e 1983 impartiu docencia na Universidade de Berna e na Universidade de Zürich. Nesta última acadou a súa habilitación en 1984, no campo da Historia Monetaria, o que lle permitiu acceder á cátedra, que ocupou ata 2002.
Entre outras entidades de carácter asociativo, Geiger é membro da Sociedade Suída de Numismática, de cuxo consello directivo formou parte entre 1968 e 1985, e no posto de presidente no período 1975-1982. Nesta entidade foi tamén coeditor da súa publicación periódica Schweizer Münzblätter entre 1968 e 1975, e é membro do consello editorial de Schweizerische Numismatische Rundschau. Así mesmo, desde 1988 forma parte da Sociedade Numismática Austríaca, a partir de 2008 como membro honorario. Desde 2009 é tamén membro honorario do Consello Internacional de Numismática.
Geiger tamén é membro da Académie des Inscriptions et Belles-Letres, de París e da Academia Suíza de Humanidades e Ciencias Sociais, e desde 1981 é membro correspondente do Instituto Arqueolóxico Alemán.
Publicacións
Esta é unha escolma dalgúns dos traballos monográficos de Geiger publicados ao longo da súa traxectoria:
Guillerme de Évreux
Guillerme de Évreux, nado contra 1045, foi un poderoso nobre normando durante o período seguinte á conquista normanda de Inglaterra, un dos poucos documentados que estivo con Guillerme o Conquistador na batalla de Hastings. Foi conde de Évreux desde 1067 a 1118.
Traxectoria
Guilerme era fillo de Ricardo de Évreux, conde de Évreux, e de Godehilda.
Participou na Conquista de Inglaterra con oitenta naves que lle deu seu pai e combateu na batalla de Hastings. En recompensa, Guillerme o Conquistador deulle propiedades en Hampshire, en Berkshire e en Oxfordshire pero, ben considerado, o conxunto dos bens recibidos era modesto. Como Roxerio I de Beaumont, outro gran barón do duque, Guillerme de Évreux, foi recompensado pouco en Inglaterra a pesar da súa participación na conquista.
Isto non foi consecuencia de caer en desgraza, xa que despois Guillerme mandou o exército ducal nas campañas militares en Francia. O caso de Guillerme de Évreux permitiu ao historiador David Bates desmontar a tese dunha aristocracia resultante totalmente anglo-normanda trala conquista de Inglaterra. Para algunhas familias, o ducado de Normandía seguiría sendo o principal teatro da súa expansión e das súas loitas políticas.
En 1081, coa axuda de Roxerio II de Montgommery, negociou un tratado de paz entre o seu señor e Fulco IV de Anjou, conde de Anjou. Desde 1084 a 1086 loitou contra Hubert de Sainte-Suzanne, vizconde do Maine, amotinado contra o duque, pero foi capturado en xaneiro de 1085 durante o asedio de Santa-Suzanne. Porén, tras a súa liberación, aproveitou a morte do duque en 1087 para capturar a gornición ducal acantoada en Évreux.
Nun documento a favor da abadía de Jumièges, Guillerme intitúlase Ego Guilelmus, dux et comes Ebroacensis civitatis (Eu, Guillerme, duque e conde da cidade de Évreux).
Pouco despois Guillerme somete unha revolta en Rouen dos partidarios de Guillerme II de Inglaterra chamado Rufo, rei de Inglaterra, sucesor de seu pai Guillerme I, que buscaba quitar Normandía ao seu irmán Roberto. Durando os dous anos seguintes houbo unha guerra familiar que o mantén ocupado. A rivalidade entre Heloise, a muller de Guillerme, e Isabel de Montfort, a esposa de Raúl de Tosny, medio irmán de Guillerme, aumentou e ambos os medio irmáns enfrontáronse. Raúl logra a vitoria en 1092, e impón a Guillerme o recoñecemento de Roxerio, o seu fillo máis novo, como herdeiro. Pero a morte de Roxerio contra 1094 fixo que este acordo non entrara en vigor.
Cernado, Ourol, Ourol
Cernado é un lugar da parroquia de Ourol no concello lugués de Ourol na comarca da Mariña Occidental.
Guillerme de Évreux
Traxectoria
En 1096, Roberto II de Normandía únese á Primeira Cruzada, confiando o ducado de Normandía ao seu irmán Guillerme Rufo. En 1097 Guillerme de Évreux emprendeu unha campaña contra o rei Filipe I de Francia.
En 1098, como consecuencia dunha nova campaña o Maine, Guillerme Rufo noméao gobernador de Le Mans. Guillerme Rufo morreu en 1100 e Guillerme e Raúl de Tosny, desta vez aliados, aproveitaron as desordes para saquear as terras de Beaumont-le-Roger, gobernadas por Roberto I de Meulan. Roberto II de Normandía regresou pouco despois da Cruzada e tomou posesión do seu ducado, mentres que Henrique Beauclerc converteuse en rei de Inglaterra como Henrique I.
Tras a unión de Normandía e Inglaterra, a autoridade de Henrique Beauclerc non foi favorábel para o conde de Évreux, que aceptara mal a inxerencia real. Guillerme e Heloisa tiveron que exiliarse no condado de Anjou durante catorce meses en 1112-1113. Durante este período, Fulco V o Mozo, conde de Anjou, e Amalarico III de Montfort aliáronse contra Henrique, e Guillerme probabelmente aceptou a coalición. Cando se acordou a paz entre os normandos e os anxevinos, en febreiro de 1113, Guillerme tomou novamente posesión do seu condado.
Heloisa morreu nalgún dos cinco anos seguintes, e foi inhumada en Noyon. Guillerme faleceu o 18 de abril de 1118 e foi enterrado na Abadía de Saint-Wandrille de Fontenelle. O feito de que morrera sen fillos causou problemas ao rei Henrique I de Inglaterra, xa que o parente máis próximo do conde Guillerme era Amalarico III de Montfort, e o seu sucesor, era vasalo de Luís VI de Francia.
A Pena de Riba, San Pedro de Ancorados, A Estrada
A Pena de Riba é un lugar da parroquia de San Pedro de Ancorados no concello pontevedrés da Estrada na comarca de Tabeirós - Terra de Montes.
Río Trabada, Sante, Trabada
Río Trabada é un lugar da parroquia de Sante, no concello lucense de Trabada, na comarca da Mariña Oriental.
Iuri Usachov
Traxectoria
Usachov graduouse como enxeñeiro polo Instituto de Aviación de Moscova en 1985. Traballou na corporación Energia como enxeñeiro ata ser selecccionado como cosmonauta en 1989. Participou nas misións STS-101, STS-102, STS-105, Soiuz TM-18 e Soiuz TM-23, sendo membro da expedición 2 á Estación Espacial Internacional e pasando 552,93 días no espazo.
Tabor (batallón)
Denomínase tabor a unha unidade militar do exército colonial español equivalente a un pequeno batallón. Dous tabores agrupábanse para formar un Grupo de Forzas Regulares Indíxenas na época do Protectorado Español de Marrocos.
Na actualidade, o Exército de Terra de España mantén o nome de tabor para as subunidades dos dous grupos de Forzas de Regulares situados en Ceuta e Melilla.
A Costa, Xerdiz, Ourol
A Costa é un lugar da parroquia de Xerdiz no concello lugués de Ourol na comarca da Mariña Occidental.
Socialfascismo
O Socialfascismo foi unha tese defendida pola Internacional Comunista (Komintern) entre 1928 e 1935. Sostiña que a socialdemocracia era equivalente ao fascismo xa que ambos se opuñan á revolución comunista. Neses anos, os líderes da Internacional Comunista, con Iósif Stalin á fronte, argumentaron que a sociedade capitalista entrara no "terceiro período". Isto significaba que era inminente revolución da clase obreira, mais podería ser impedida pola socialdemocracia e outras forzas "fascistas". O termo foi utilizado de forma pexorativa para desacreditar os partidos socialdemócratas e progresistas, e tamén a disidencia interna da Komintern.
Historia
A tese, defendida no VI Congreso polo comunismo alemán co apoio de Stalin, consideraba a socialdemocracia (socialfascismo) como a principal inimiga da revolución por aceptar a «democracia burguesa». Porén, Bujarin e Togliatti opuxéronse a esta interpretación. Togliatti criticou o que consideraba a «presentación demasiado mecánica que se está dando do fascismo e da socialdemocracia como dous métodos dos que se serve a burguesía», de maneira alternativa, segundo as circunstancias.
Finalmente, o termo «socialfascismo» non se incorporou á resolución final do Congreso. Con todo, mantívose a tese sostida por alemáns e rusos dos «dous métodos» (fascismo e socialdemocracia) da burguesía, polo que se aceptou que a socialdemocracia podía desenvolver «tendencias fascistas». Así, o termo «socialfascismo» acabaríase impondo especialmente tras a represión policial da manifestación comunista do 1 de maio en Berlín de 1929, levada a cabo polo goberno do que formaba parte o SPD. Así o decidiu o X Pleno Ampliado do Comité Executivo da Internacional Comunista (CEIC) na reunión de xullo de 1929. Dende entón, o movemento comunista comezou a considerar a socialdemocracia como o principal instrumento da «contrarrevolución burguesa».
En agosto de 1931, co fin de capitalizar a súa crecente popularidade, o Partido Nacionalsocialista Alemán dos Traballadores (NSDAP) propiciou a celebración dun referendo para derrocar o goberno socialdemócrata en Prusia. Ao principio, o KPD rexeitouno. Porén, tres semanas antes da votación, seguindo ordes do Komintern, a militancia uniuse ao NSDAP para facer caer o "principal inimigo a bater", o Partido Socialdemócrata.
O comunismo alemán seguiu a negar calquera diferenza entre o nazismo e a socialdemocracia mesmo tras as eleccións do 5 de marzo de 1933, en que o NSDAP de Adolf Hitler obtivo a maioría. Durante a campaña electoral, o 23 de febreiro o SPD propúxolle ao KPD unírense antes de que o desastre fose total. Porén, Ernst Torgler, o líder do grupo comunista no Reichstag, respondeu que primeiro cumpría que o NSDAP tomase todo o poder. Así, logo podería producirse a "revolución do proletariado", que estimaba que ocorrería "catro semanas despois".
O KPD, baixo o liderado de Ernst Thälmann, cuñou o slogan "Despois de Hitler é a nosa quenda!", e cría firmemente que non cumpría unha Fronte contra o nazismo. Estaba convencido de que os traballadores recoñecerían que o nazismo, a diferenza do comunismo, non ofrecía unha solución real para os problemas de Alemaña.
Con todo, dous anos antes de chegar Hitler ao poder, algúns partidos comunistas en Europa xa cuestionaban a tese do «socialfascismo». En Francia, nas eleccións de 1928 e de 1932, algúns dirixentes comunistas propuxéronlles aos socialistas que apoiasen na segunda volta a candidatura con máis votos na primeira. En Polonia, a terceira parte da organización de Varsovia, con Isaac Deutscher á fronte, opúxose á liña oficial. Así mesmo, o Comité Central do Partido Comunista de Checoslovaquia acordou en novembro de 1931 situar o fascismo como o inimigo principal, en lugar da socialdemocracia. De feito, o dirixente da Komintern Dmitri Manuilski chegou a queixarse de que a idea da fascistización da socialdemocracia non entrase «no sangue dos partidos comunistas».
En Francia, a crítica "socialfascista" do Partido Comunista Francés (PCF) posicionouse contra a Sección Francesa da Internacional Obreira (SFIO). Porén, tras os disturbios do 6 de febreiro de 1934, percibidos pola esquerda como un intento de golpe de estado fascista, iniciouse unha cooperación entre o PCF e a SFIO.
Sueiro, Sante, Trabada
Sueiro é un lugar da parroquia de Sante, no concello lucense de Trabada, na comarca da Mariña Oriental.
Socialfascismo
Historia
O primeiro sinal de que a posición da Internacional Comunista sobre a socialdemocracia estaba a cambiar deuse en febreiro de 1933, ao mes seguinte de acceder o nazismo ao poder. A súa Comisión Executiva (CEIC) respondeu o convite do Buró da Internacional Obreira e Socialista cunha proposta de chegaren a acordos a escala nacional. Significaba a primeira rectificación da tese da «fronte única pola base», unha posición política que rexeitaba pactos coa socialdemocracia e defendía que a unión das dúas organizacións produciríase co trasvase da militancia socialdemócrata ao comunismo.
Meses despois, en xuño, tiña lugar na Sala Pleyel de París un congreso «contra o fascismo e a guerra», promovido por Henri Barbusse e Romain Rolland, que continuaba o congreso «contra a guerra imperialista» celebrado en Ámsterdam o ano anterior. Dos dous congresos xurdiu o movemento Ámsterdam-Pleyel, coa constitución en Francia de comités locais. Supuña a primeira mobilización antifascista promovida polo Partido Comunista Francés (PCF).
Tamén foron decisivos os sucesos de febreiro de 1934. En París houbo un intento de asalto da extrema dereita ao poder. Pola súa parte, en Viena consolidouse a ditadura de Dollfuss tras esmagar a revolta obreira da capital austríaca. O cambio definitivo deuse a partir de marzo de 1935. Hitler anunciou o rearmamento alemán, o que convertía a Alemaña nazi nunha ameaza directa á Unión Soviética. Dito rearmamento foi admitido tacitamente polo Reino Unido, en teoría o principal garante do Tratado de Versalles, coa sinatura do Acordo naval anglo-xermano en xuño dese ano.
O 14 de xullo, o Día Nacional de Francia, celebrouse en París unha gran manifestación antifascista en defensa das liberdades democráticas. Convocada polo movemento Ámsterdam-Pleyel, participaron unhas cincuenta organizacións políticas (SFIO, PCF, PR), sindicais (CXT, CGTU) e cívicas (comités antifascistas, a Liga de Defensa dos Dereitos do Home). Esta manifestación considérase como o acto fundacional da Fronte Popular en Francia.
Santarredeiro, Sante, Trabada
Santarredeiro é un lugar da parroquia de Sante, no concello lucense de Trabada, na comarca da Mariña Oriental.
Parvicardium exiguum
Parvicardium exiguum é unha especie de molusco bivalvo. Foi descrita por primeira vez por Gmelin en 1791.
Nicola Lopez
Nicola Lopez, nado en Pau o 22 de decembro de 2002, é un activista francés, membro de Europa Ecoloxía Os Verdes (EELV) e co-fundador de Protección do Alto-Béarn.
Traxectoria
É estudante na Universidade de Pau e dos Países do Adur. É un militante moi activo dentro do colectivo Stop Camions en Vallée d'Aspe dende 2018, loitando contra o transporte de materiais perigosos no val. A súa primeira experiencia política foi nas eleccións municipais de 2020 coa Lista Ciudadana Oloron (LCO), da que foi un dos iniciadores. A lista obtivo o 14% dos votos.
En xuño de 2020, Nicola López foi un dos primeiros en unirse a EELV no Alto-Béarn como resultado da dinámica de 2020, e en 2021 fundou EELV Alto-Béarn.
Activismo
Nicola López é co-fundador da plataforma Protección do Alto-Béarn e responsábel de Comunicación na asociación "Des mots contre les maux" (en galego : Palabras contra males), unha organización que loita contra a violencia sexual. Tamén é moi activo nas redes sociais, onde ten máis de 150.000 seguidores.
Ademais, Nicola López sofreu intimidacións e ameazas de morte de grupos de extrema dereita, que en 2021 lanzaron un ataque contra as súas redes sociais e tamén realizaron intimidacións físicas.
Política
Nicola López foi un dos primeiros en unirse a EELV no Alto-Béarn en xuño de 2020, e en 2021 fundou EELV Haut-Béarn. Tamén participou en varias campañas electorais da NUPES en 2022, primeiro nos Pireneos Atlánticos e despois en Val do Marne.