cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
FINSA
Historia
En 1964 abre a primeira fábrica de taboleiro de aglomerado da Península Ibérica en Pontecesures, e en 1969 a planta principal en Santiago de Compostela. Dende ese momento, a principal fonte de negocio será a produción de taboleiro a partir de piñeiro e eucalipto. A expansión da firma continuou coa apertura de novas plantas, como a de taboleiros de fibra (MDF) en Pontecesures (1981), ou coa compra doutras empresas madeireiras galegas (Oremberg, Fibranor, Foresa) ou portuguesas (Maderiberia, Lusofinsa).
En 1990 o seu presidente fundador falece, e é substituído polo seu fillo máis vello Manuel García Baliña. Todo o accionariado repártese entre os membros da familia.
Produción actual
miniatura|esquerda|Vista da FINSA dende a [[N-550.]] Na actualidade, FINSA dedícase á produción de taboleiro aglomerado e MDF, así como doutros derivados da madeira, como a melamina ou a chapa de madeira, colas ou parafinas.
A firma ten catorce plantas de produción e máis de 3.000 empregados. Produce uns 0,2 billóns de metros cúbicos de madeira ao ano, cunha facturación de 960 millóns de euros en 2007 (sen contar a facturación das filiais Faus e Utisa), o que a sitúa como a quinta maior empresa de Galicia e a sexta madeireira de Europa.
-2070
Outros
Historia ano a ano
Megalópole da chaira de Kantō
A megalópole da chaira de Kantō conforma a área metropolitana de Toquio, a maior do planeta, cunhas dimensións (150x150km) que a converten nunha verdadeira rexión urbanizada.
Aproveita para iso, como non podía ser doutra maneira nun país tan montañoso e poboado coma o Xapón, a maior das súas poucas chairas, a de Kantó (Kantó Heiya) na illa de Honshu, formada polo val inferior do río Tone e dos máis propiamente toquiotas Edo e Sumida.
Esténdese dende a baía de Toquio ata Maebashi polo noroeste, ata Utsunomiya ao norte, Mito e Hitachi ao nordés e Odawara polo suroeste, incluíndo como cidades máis importantes a Yokohama, Kawasaki, a recentemente creada Saitama (pola fusión de Urawa, Yono e Omiya) e Chiba.
Ploemeur
Ploemeur, en bretón Plañvour, é unha cidade da Bretaña, situada no departamento de Morbihan.
28 de agosto
O 28 de agosto é o 240º día do ano do calendario gregoriano e o 240º nos anos bisestos. Quedan 125 días para finalizar o ano.
Nacementos
miniatura|100px| Liam O'Flaherty.
Mortes
miniatura|100px| Agostiño de Hipona.
Outros
Os 366 días do ano
Ver tamén - meses: xaneiro, febreiro, marzo, abril, maio, xuño, xullo, agosto, setembro, outubro, novembro, decembro
Carábidos
miniatura|249px|[[Carabus galicianus]]
Descrición e ecoloxía
Aínda que a súa forma corporal e cores varían algo, a maioría son de cor negra brillante metálica e teñen as cubertas alares ríxidas cristadas típicas da orde (élitros). Os élitros están fusionados nalgunhas especies, especialmente os grandes Carabinae, o que fai que ditas especies sexan incapaces de voar. O xénero Mormolyce coñécese ás veces como escaravello violinista pola peculiar forma dos seus élitros. Todos os carábidos excepto os bastante primitivos Paussinae teñen unha canle na tibia da pata dianteira que leva un peite de pelos que usan para limpar as antenas.
miniatura|esquerda|Un [[Brachinus, o típico escaravello bombardeiro (Brachininae: Brachinini) de Carolina do Norte.]]
Secrecións defensivas
Como é típico da antiga suborde Adephaga de escaravellos á cal pertencen, teñen glándulas pixidiais pares na parte traseira inferior do abdome, que están moi ben desenvolvidas e producen secrecións noxentas ou incluso corrosivas usadas para desalentar posibles depredadores. Nalgúns, chamados escaravellos bombardeiros, estas secrecións están mesturadas con compostos volátiles e son exectadas por unha pequena combustión, producindo un forte son como o de quitarlle a rolla e unha botella e unha nube de gas ácido e punxente que pode danar pequenos mamíferos, como as musarañas, e matar invertebrados. Para os humanos, ser "bombardeado" por un escaravello bombardeiro é unha experiencia desagradable. Esta capacidade evolucionou independentemente dúas veces: nos escaravellos Paussinae, que son uns dos escaravellos máis antigos, e nos típicos escaravellos bombardeiros (Brachininae), que forman parte dunha liñaxe máis "moderna". Porén, os Anthiini poden chorrear mecanicamente as súas secrecións defensivas a considerables distancias e poden apuntar cun abraiante grao de precisión. Un dos poucos casos de vertebrados que imitan un artrópodo, é o dos lagartos Heliobolus lugubris cando son novos teñen unha coloración similar ao de escaravellos aposemáticos carábidos, e móvense dun modo que os fai parecer asombrosamente similares ao insecto ao que imitan.
miniatura|esquerda|Un [[Lophyra sp. de Tanzania]]
Ecoloxía
Os hábitats comúns destes escaravellos son a codia das árbores, baixo troncos, ou entre rochas ou area na beira de lagoas e ríos. A maioría das especies son carnívoras e cazan activamente invertebrados aos que poden dominar. Algúns corren rapidamente para capturar as súas presas; os escaravellos tigre (Cicindelinae) poden acadar velocidades de 9 km/h, polo que en relación coa súa lonxitude corporal están entre os animais terrestres máis rápidos da Terra. A maioría dos carábidos son nocturnos, pero os escaravellos tigre son cazadores diúrnos activos e adoitan ter rechamantes cores; teñen grandes ollos e cazan usando a vista. Os carábidos da especie Promecognathus laevissimus son depredadores especializados dos milpés ciánidos Harpaphe haydeniana, e poden contrarrestar o cianuro de hidróxeno que fai que estes miriápodos sexan velenosos para moitos carnívoros.
Relacións cos humanos
Como son predadores de invertebrados, incluíndo moitos que son pragas agrícolas, a maioría dos carábidos son considerados beneficiosos. Os Calosoma son famosos polo seu hábito de devorar as súas presas en moita cantidade, alimentándose avidamente das eirugas das avelaíñas Lymantriidae, e das procesionarias (Thaumetopoeidae) e as Arctiidae, que debido aos pelos urticantes que teñen son evitadas pola maioría dos insectívoros. Xa en 1905, trouxéronse a Nova Inglaterra, EUA, grandes cantidades do carábido Calosoma sycophanta, nativo de Europa, para usalos no control biolóxico da praga da avelaíña Lymantria dispar.
miniatura|dereita|Un [[Panagaeus cruxmajor.]] No século XIX e tamén agora o gran tamaño e a viva coloración destes animais fixo que fosen moi aprezados polos coleccionistas. Un dos coleccionistas famosos de escaravellos foi Charles Darwin, especialmente cando era novo. Na súa autobiografía lembrou as súas experiencias cos escaravellos Licinus e Panagaeus e menciona nunha carta como un carábido lle disparou as súas secrecións nun ollo, o que lle causou gran dor.
Evolución e sistemática
Os Adephaga están documentados desde finais do Permiano, hai uns 250 millóns de anos. Os carábidos evolucionaron ao finalo do Triásico, e separáronse dos seus parentes máis próximos hai 200 millóns de anos. A familia diversificouse durante o Xurásico e as liñaxes máis avanzadas, como os Harpalinae, sufriron unha radiación vigorosa que empezou no Cretáceo. Os parentes vivos máis próximos dos carábidos son os Trachypachidae e os Rhysodidae. Estes son ás veces incluídos non carábidos como subfamilias ou tribos incertae sedis, pero xeralmente prefírese incluílos xunto cos carábidos na superfamilia Caraboidea.
Moitos investigadores trataron de dilucidar a filoxenia dos escaravellos e axustar de acordo con ela a súa sistemática e taxonomía. Aínda que non existe un consenso firme, algúns puntos son xeralmente aceptados: os carábidos constan de varias liñaxes basais e os extremadamente diversos Harpalinae, que conteñen case a metade das especies descritas, nos cales foran incluídas varias familias antes independentes.
Subfamilias e xéneros seleccionados
A taxonomía usada aquí está baseada no Catalogue of Palaearctic Coleoptera e no Carabidae of the World Database. Outras clasificacións, aínda que xeralmente están de acordo coa división na radiación basal a partir de liñaxes máis primitivas e os grupos máis avanzados chamados informalmente "Carabidae Conjunctae", difiren en detalles. Por exemplo, o sistema usado no Tree of Life Web Project usan pouco as subfamilias, e consideran a maioría das tribos como incertae sedis en vez de como pertencentes a subfamilias. Ao contrario, Fauna Europaea divide os Harpalinae, restrinxíndoos ao que no sistema usado aquí é a tribo Harpalini.
Adá
O topónimo Adá pode referirse a varios lugares de Galicia:
Carábidos
Carábidos basais
miniatura|dereita|[[Carabus lateralis (Carabinae: Carabini)]] miniatura|dereita|[[Notiophilus substriatus (Nebriinae: Notiophilini)]] miniatura|dereita|[[Clivina fossor (Scaritinae: Clivinini)]] miniatura|dereita|[[Amblytelus sp. (Amblytelinae: Amblytelini)]] Carabinae Latreille, 1802 – incluíndo Agoninae e Callistinae
Cicindelinae – escaravellos tigre (unhas 2 600 especies; ás veces incluídos nos Carabidae)
Cicindinae
Elaphrinae Latreille, 1802
Hiletinae
Loricerinae Bonelli, 1810
Migadopinae
Nebriinae (inclúe Notiophilinae, a miúdo incluídos en Carabinae)
Nototylinae
Paussinae
Promecognathinae
Scaritinae Bonelli, 1810
Carabidae Conjunctae
miniatura|dereita|[[Dixus sphaerocephalus (Harpalinae: Harpalini)]] miniatura|arribaádereita|[[Mormolyce phyllodes (Lebiinae: Lebiini)]] Amblytelinae Sloane, 1898
Apotominae
Brachininae – escaravellos bombardeiros
Broscinae
Dryptinae (ás veces en Harpalinae)
Gineminae (ás veces en Harpalinae)
Harpalinae
Lebiinae – incluíndo Cyclosominae, Mormolycinae, Odacanthinae, Perigoninae (ás veces en Harpalinae)
Licininae – incluíndo Chlaeniinae, Oodinae (ás veces en Harpalinae)
Melaeninae
Migadopinae
Orthogoniinae (ás veces en Harpalinae)
Panagaeinae (ás veces en Harpalinae)
Platyninae (ás veces en Harpalinae)
Pseudomorphinae (ás veces en Harpalinae)
Pterostichinae – incluíndo Zabrinae (ás veces en Harpalinae)
Tribos incertae sedis
Luis Chamizo
Luis Florencio Chamizo Trigueros, nado en Guareña (provincia de Badaxoz) o 7 de novembro de 1894 e finado en Madrid o 24 de decembro de 1945, foi un avogado e poeta en castelán e na variedade local do baixoestremeño de Guareña.
Traxectoria
Nace no seo dunha familia humilde e traballadora. Seu pai era Joaquín Chamizo Guerrero, natural de Castuera é tinalleiro de profesión, e súa nai, Asunción Triguero Bravo, natural de Guareña. Recibiu os cursos primarios en Guareña, ao parecer, polo mestre Don Diego López. Moi novo frecuenta o despacho do seu pai e a escondidas escribe os seus primeiros poemas amorosos.
Trasládase a Madrid para empezar a cursar o Bacharelato que finalizará en Sevilla, onde tamén obtén o Título de Perito Mercantil. Aos 24 anos licénciase en Dereito na Universidade de Murcia, onde remata os estudos empezados na Universidade Central de Madrid. Durante as vacacións estivais do seu bacharelato e primeiros anos de carreira en Guareña establece amizade co seu paisano Eugenio Frutos Cortés. Colabora no periódico La Semana en Don Benito, que dirixe Francisco Valdés e no tempo libro, inicia a súa aventura en fala estremeña compoñendo versos ás paraxes de Valdearenales, ás súas xentes, e á terra que e viu nacer. Admirador de José María Gabriel y Galán, asistiu á velada poética e inauguración da estatua, realizada por Enrique Pérez Comendador, que o pobo de Cáceres lle ofreceu no ano 1925.
En 1921 marchou a Guadalcanal, onde coñeceu a Virtudes Cordo Nogales, con quen contrae matrimonio ao ano seguinte. Tiveron cinco fillas, Mª Luisa, Mª Victoria, Mª de las Virtudes, Consolación e Mª Asunción. O 7 de abril de 1924 é elixido circunstancialmente, alcalde de Guadalcanal, e ao mes seguinte é designado académico da Real Academia de Boas Letras de Sevilla.
Alemaña no Festival de Eurovisión
Alemaña participou en todos os Festivais de Eurovisión desde o seu inicio en 1956, salvo na edición de 1996. É o país con máis representacións en toda a historia do Festival da canción. Francia e o Reino Unido están preto, faltando a só dúas edicións cada un. Tamén se atopa bastante cerca España que empezou a concursar en 1961 e desde entón non faltou nunca.
Luis Chamizo
Traxectoria
O 24 de decembro de 1945, falece aos 51 anos en Madrid. 49 anos despois do día do seu pasamento, o 7 de novembro de 1994, e grazas á súa terceira filla María de Las Virtudes, os seus restos son trasladados ao Cemiterio Municipal da vila de Guarena para o resto dos tempos, cumpríndose o seu desexo no ano do centenario do seu nacemento.
Alemaña no Festival de Eurovisión
Aínda que os participantes alemáns tiveron un éxito limitado (Alemaña só gañou o festival dúas veces), o interese público mantense alto e o festival é un dos eventos máis vistos en cada ano.
Luis Chamizo
Traxectoria
Chamizo contactou co movemento modernista a través de Salvador Rueda, Francisco Villaespesa, Amado Nervo, Emilio Carrere etc. Coñeceu a Federico García Lorca, probablemente a Rafael Alberti e a outros intelectuais e poetas da época. Mais aínda ser Chamizo coetáneo do 27 preferiu quedar no camiño da poesía rexionalista.
Bensheim
Bensheim é unha cidade de Hessen (Alemaña).
Alemaña no Festival de Eurovisión
En anos recentes, Alemaña destacou pola súa adopción de estilos musicais non tan típicos co que poida asociarse normalmente a Eurovisión, tales como o country (Texas Lightning - Non Non Never en 2006), o swing (Roger Cicero - Frauen regier'n die Welt en 2007) ou o electropop (Lena - Taken by a stranger en 2011).
En 34 veces estivo no TOP-10 e só en 5 veces, Alemaña foi última (sen ter en conta a súa eliminación na rolda de clasificación en 1996).
Festival de 1982
A 1ª ganadora foi a estrela adolescente Nicole en 1982, que interpretou Ein bißchen Frieden, escrita por Ralph Siegel. A canción mantívose no número un da Lista de Popularidade alemá por cinco semanas e permaneceu entre as dez cancións máis populares por outras dezaseis. O festival tivo lugar no Reino Unido e Nicole gañou con 161 puntos, unha marxe de 61 puntos sobre o segundo lugar, ocupado po Avi Toledano de Israel. Siegel escribiu 12 das cancións interpretadas por cantantes alemáns, incluíndo "I can't live without music" en 2002 e "Let's get happy" en 2003.
Festival de 1996
1996 foi o único ano no que Alemaña non acudiu ao Festival. Debido á gran cantidade de participantes en 1996, tívose que realizar unha criba de países por parte da organización en base á calidade dos temas. Malia que non se teñen datos oficiais sobre a súa realización, Alemaña quedou con 24 puntos, a 2 da última clasificada Finlandia, polo que non puido participar. O seu tema era "Blauer Planet", interpretado por Leon.
Festival de 1998: Guildo Horn
O punto máis elevado do festival en Alemaña pode ser a versión de 1998. Guildo Horn comezou a súa campaña para ser nomeado como un cantante controvertido polo seu estilo. Foi criticado pola súa falta de seriedade e a súa imaxe. Con todo, a opinión pública pronto cambiou e Horn gañou a preselección alemá con máis do 60% dos votos. Achegándose o Eurovisión a "Guido-mania" estendeuse aínda máis a través de Alemaña e o evento foi material de primeira páxina ata a data do festival. Horn fíxose destacar tamén noutros países e a controversia que atopara en Alemaña rexurdiu a través de Europa.
Horn interpretou xunto a súa banda, Orthopädischen Strümpfe, cantando Guildo hat Euch lieb!, escrita por Stefan Raab. Aínda que o sétimo lugar foi decepcionante para moitos en Alemaña, foi un resurgimiento para o Eurovisión no país e foi o comezo para catro finais consecutivos entre os primeiros dez. Desde entón, Raab participou noutros dous Festivales. Dous anos logo de escribir "Guildo Hat Euch Lieb!", apareceu con "Wadde Hadde Dudde Da?", tema humorístico que interpretou o mesmo. Catro anos máis tarde, escribiu a canción de Max, "Can't Wait Until Tonight".
Festival de 2010: Lena Meyer-Landrut
Alemaña conseguiu nesta edición a súa segunda vitoria no festival da man da nova Lena Meyer-Landrut.
O triunfo era moi esperado, tanto por alemáns como pola maioría dos europeos votantes, que vían como un país do "Big 4" levábase a casa o festival, fronte a candidaturas tan fortes como Grecia, Turquía ou os países do Leste, que adoitan copar o "top 10" nos últimos anos.
Gañou o certame con 246 puntos e o tema Satellite.
Votación de Alemaña 1975-2015
Ano: 2014
O Camiño, Boizán, Vilalba
O Camiño é un lugar da parroquia de Boizán no concello lugués de Vilalba na comarca da Terra Chá.
Santo Ourente de Entíns, Outes
Santo Ourente de Entíns é unha parroquia que se localiza no leste do concello de Outes. Segundo o padrón municipal (INE 2020) ten 622 habitantes (271 homes e 351 homes) distribuídos en 30 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 1.001 habitantes.
No lugar de Banzas atopouse unha ara votiva romana, conservada no Museo do Pobo Galego.
Nesta parroquia celébrase a romaría do Mal Cativo, na honra de san Campio.
Durante o século XX, foi un dos máis importantes centros produtores dos chamados "sancosmeiros", feitos por mulleres, que os vendían nas feiras da Serra de Outes e de Noia, principalmente, pero antigamente tamén na Picota, en Mazaricos. Na actualidade é un símbolo que os veciños levan con orgullo, chegando a ser na década de 2010 o deseño da asociación veciñal "Xente de Santo Ourente".
Apalala
miniatura|dereita|220px|Apalala. Apalala, na mitoloxía budista da India, é un dragón mariño que vivía preto do Río Swat, sempre triste ata que coñeceu a Buda, converténdose ao budismo. É unha das lendas budistas máis populares, cóntase tradicionalmente aos nenos para que aprendan que a súa felicidade está ligada á súa fe.
Abelardo Gabriel
Abelardo Pérez Gabriel, nado en Barcelona en 1946 e finado en Ourense o 28 de xuño de 2010, foi un actor galego.
Traxectoria
Pasou parte da súa infancia en Barcelona e en Ourense. Traballou como empregado de banca e como modelo, pero deixouno pola interpretación teatral. Nas táboas, comezou no teatro afeccionado en Ourense en colectivos como Escena, Valle Inclán ou Histrión.
En xuño de 2002 foi designado candidato á alcaldía de Ourense polo PSdeG-PSOE, pero desavinzas coa formación fanlle presentar a renuncia en abril de 2003, sendo substituído por Francisco Rodríguez como cabeza de lista.
Rosa Gómez Limia
Traxectoria
Perito mercantil. Foi candidata do PSdeG-PSOE á alcaldía de Mugardos nas eleccións municipais de 1979, 1983 e 1987. Nesa última ocasión foi a candidatura máis votada, pero non logrou a alcaldía dado o pacto entre o PTG-UC, BNG e Esquerda Unida, que permitiu seguir a Manuel Fariña Doval na alcaldía. Foi candidata ao Parlamento de Galicia pola provincia da Coruña nas eleccións autonómicas de 1985 polo PSdeG; non resultou elixida, pero tomou posesión como parlamentaria o 20 de decembro de 1988 logo da renuncia de Jesús Mosquera Sueiro. Posteriormente licenciouse en Xornalismo na Universidade de Santiago de Compostela (2002). Xuíza de paz en Teo dende 2011, é presidenta da asociación Teenses pola Igualdade. Entre os seus artigos están "A prostitución en Galicia, un problema sen resolver" e "100 Mulleres Galegas artistas emerxentes".
Gerhard Mitter
Gerhard Karl Mitter nado o 30 de agosto de 1935 e finado o 1 de agosto de 1969) foi un piloto Alemán de Fórmula Un e coches deportivos.
Mitter naceu en Schönlinde (Krásná Lípa) en Checoslovaquia, pero a súa familia foi expulsada logo da Segunda Guerra Mundial a partir de aí residiu en Leonberg preto de Stuttgart.
Despois das motos de carreiras, cambiou a Fórmula Júnior, converténdose no mellor piloto alemán con 40 vitorias. En 1963, Mitter gañou a Fórmula Júnior (Eifelrennen) en Nürburgring.
Mitter tamén participou en sete Grandes Premios, debutando o 23 de xuño de 1963. Logrou un total de tres puntos de campionato na súa casa Gran Premio de Alemaña de 1963 cun vello Porsche 718 de. Impresionado por isto, Lotus deulle unha oportunidade nos anos seguintes.
En coches deportivos e subidas con Porsche, logrou moitas vitorias, por exemplo o Campionato de Europa de Subidas 1966-1968 contra Ferrari, as 24 Horas de Daytona de 1968 (Porsche 907) e a Targa Florio de 1969 (Porsche 908) como a súa gran vitoria final.
Debido á longa pista de Nürburgring, foi posible participar no Gran Premio de Alemaña con coches de Fórmula 2 que clasificaron no seu propio contesto. Mitter morreu alí en Schwedenkreuz mentres practicaba no Gran Premio de Alemaña de 1969 co proxecto de F2 de BMW. Como sospeitaban dun fallo de suspensión ou de dirección, o equipo de BMW con Hubert Hahne e Dieter Quester retirouse da carreira, igual que o compañeiro de Mitter en Porsche, Hans Herrmann. Udo Schütz, o seu compañeiro de condución en Porsche na tempada da World Championscar Sportscar de 1969 con quen gañara a Targa tres meses antes, sobrevivira a un mal choque nas 24 Horas de Le Mans de 1969 e retirouse.
Resultados completos na Fórmula Un fora do campionato
(Chave) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida.
Antonio Míguez Macho
Antonio Míguez Macho, nado en Santiago de Compostela en 1979, é un historiador galego, profesor de historia contemporánea na Universidade de Santiago de Compostela.
Traxectoria
Doutorouse en coa tese "La construcción de la ciudadanía a través de los movimientos sociales. El movimiento obrero en Galicia (1890-1936)", defendida en decembro de 2006.
As Eiroas, O Freixo, As Pontes de García Rodríguez
As Eiroas é un lugar da parroquia do Freixo no concello coruñés das Pontes de García Rodríguez na comarca do Eume. Segundo datos do INE, no ano 2014 estaba despoboado.
O Coto, Boizán, Vilalba
O Coto é un lugar da parroquia de Boizán no concello lugués de Vilalba na comarca da Terra Chá.
Filmes de Israel propostos ó Óscar ó mellor filme internacional
miniatura|[[Ephraim Kishon dirixiu Sallah Shabati (1964), o primeiro filme de Israel en ser nomeado para o premio.]]
Israel presentou filmes para o Óscar ó mellor filme internacional dende o ano 1964. O premio é concedido anualmente pola Academia das Artes e das Ciencias Cinematográficas dos Estados Unidos de América a unha longametraxe producida fóra dos Estados Unidos e cuxo diálogo estea principalmente nunha lingua diferente do inglés. O galardón foi creado para a 28ª edición dos premios, sucedendo os premios honoríficos non competitivos que se presentaron entre 1947 e 1955 en recoñecemento dos mellores filmes en lingua estranxeira estreados nos Estados Unidos.
Dende 1991, o gañador do premio Ophir ao mellor filme é automaticamente designado como representante israelí ao Óscar. En 2007, Aviva, My Love e Adamah Meshuga'at empataron no premio, o que requiriu unha segunda rolda de votacións que resultou na elección do segundo. En 2008 The Band's Visit gañou o premio Ophir ao mellor filme, mais foi descualificado pola Academia por conter demasiado diálogo en inglés. O segundo filme, Beaufort presentouse no seu lugar, resultando na primeira candidatura ao Óscar de Israel en 23 anos.
Na maioría dos candidatos israelís, o diálogo é fundamentalmente en hebreo. Algúns dos filmes que empregaron de xeito notable outra lingua foron Kluv Hazkhukhit e Regayyim (francés), Khatunah Me'ukheret (xeorxiano) e Ajami (árabe). Moitos outros, como Hakhaverim Shel Yanah e Clara Haqdoshah, son en gran parte en ruso.
Propostas
A Academia das Artes e das Ciencias Cinematográficas convidou as industrias cinematográficas de varios países a presentar os seus mellores filmes para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa dende o ano 1956. O Comité desta categoría supervisa todo o proceso e revisa tódolos filmes enviados. Despois disto, realízase unha votación secreta para determinar os cinco nomeados ó premio. A continuación amósase unha lista dos filmes que presentou Israel para a súa valoración pola Academia co respectivo ano e cerimonia de entrega.
Francisco Xavier do Amaral
Francisco Xavier do Amaral, nado en Turiscai o 6 de marzo de 1937 e finado en Dili o 6 de marzo de 2012, foi o fundador e presidente da Asociación Social Democrática Timorense (máis tarde Fretilin) e un dos candidatos ás eleccións presidenciais en Timor Leste en 2002 e en abril de 2007.
Traxectoria
Chegou a recibir as primeiras ordes, pero abandonou a vida sacerdotal. Fundador da autoproclamada República Democrática de Timor-Leste. Refuxiouse nas montañas durante a invasión indonesia, pero foi detido en 1978 polos compañeiros, acusado de "traizón", capturado e exhibido en público polos militares indonesios, que o mantiveron baixo arresto virtual durante 22 anos en Balí. No regreso a Timor-Leste, a pesar de rehabilitado pola Fretilin, optou por fundar o seu propio partido, o ASDT (que conquistou tres lugares no Parlamento).
En abril de 2002, Amaral concorreu contra Xanana Gusmão nas primeiras eleccións presidenciais timorenses, sendo duramente derrotado. Afirmou que era candidato non para gañar mais para demostrar a vitalidade da democracia timorense. Amaral concorreu de novo para presidente na elección presidencial de abril de 2007, ficando en cuarto lugar, con 14,39 % dos votos.
Faleceu o 6 de marzo de 2012 aos 75 anos en Dili, vítima dun cancro.
I Kill Giants (filme)
I Kill Giants é un filme de fantasía de 2017 dirixido por Anders Walter. O guión é obra de Joe Kelly e está baseado na novela gráfica homónima escrita polo propio Kelly e Ken Niimura. Está protagonizado por Madison Wolfe, Imogen Poots, Sydney Wade, Rory Jackson e Zoe Saldana.
Institut du cerveau et de la moelle épinière
O Institut du cerveau et de la moelle épinière de París é unha fundación francesa sen fins de lucro cuxa misión é contribuír á prevención e o tratamento das enfermidades, especialmente as neurolóxicas ou psiquiátricas (Alzheimer, Parkinson, distonía, epilepsia, esclerose múltiple, ictus, cancro, demencia, depresión, trastorno obsesivo-compulsivo, autismo, etc.) así como na medula espiñal (paraplexía, cuadriplexía, etc.) e o cerebro.
Modelo nórdico
miniatura|250px|Bandeiras dos países nórdicos O modelo nórdico (tamén chamado capitalismo nórdico ou socialdemocracia nórdica) refírese ás políticas económicas e sociais comúns aos países nórdicos (Dinamarca, Finlandia, Noruega, Suecia e Islandia). Este inclúe unha combinación de capitalismo de libre mercado cun exhaustivo estado de benestar e negociación colectiva a nivel nacional.
Institut du cerveau et de la moelle épinière
Fundado o 24 de setembro de 2010, no local do hospital Pitié-Salpêtrière, o centro de investigación reúne a 600 investigadores, enxeñeiros e técnicos.
Modelo nórdico
Aínda que hai diferenzas significativas entre os países nórdicos, todos eles comparten algúns trazos comúns. Estes inclúen o apoio a un estado de benestar "universalista" dirixido especialmente á mellora da autonomía individual e á promoción da mobilidade social; un sistema corporativista que implica un acordo tripartito onde representantes dos traballadores e empresarios negocian salarios e políticas laborais coa mediación do goberno; e un compromiso coa propiedade privada xeneralizada, o mercado libre e o libre comercio.
Institut du cerveau et de la moelle épinière
Membros fundadores
O ICM reúne a personalidades de todos os ámbitos (medicina, deporte, comercio, cine, etc.) e que puxeron as súas diversas áreas de coñecemento ao servizo da Fundación: Gérard Saillant (presidente da ICM), Yves Agid (Director científico), Olivier Lyon-Caen, Luc Besson, Louis Camilleri, Jean Glavany, Maurice Lévy, Jean-Pierre Martel, Max Mosley, Lindsay Owen-Jones, Michael Schumacher, Jean Todt, David de Rothschild ou Serge Weinberg.
Modelo nórdico
Cada un dos países nórdicos ten os seus propios modelos económicos e sociais, ás veces con grandes diferenzas con respecto aos dos seus veciños. Segundo o sociólogo Lane Kenworthy, no contexto do modelo nórdico, a "socialdemocracia" é unha serie de políticas que promocionan seguridade económica e oportunidade no marco do capitalismo en vez de ser un sistema que o substitúa.
Características
A publicación económica "The Nordic Model - Embracing globalization and sharing risks" caracteriza ao sistema do seguinte xeito:
Institut du cerveau et de la moelle épinière
Membros fundadores
Os patrocinadores do ICM son Jean Reno e Michelle Yeoh.
Lunar Reconnaissance Orbiter
Características
LRO é unha sonda espacial enviada á Lúa para facer diversos estudos científicos. A súa misión principal é cartografar a superficie lunar e buscar sitios para posibles futuras aluaxes, así como buscar posibles recursos utilizables por hipotéticas misións tripuladas e estudar o contorno de radiación da Lúa.
Institut du cerveau et de la moelle épinière
Incubadora de iPEPS
O ICM acolle unha incubadora de negocios. En decembro de 2019, máis de 27 empresas aloxáronse nesta incubadora.
Lunar Reconnaissance Orbiter
Características
LRO foi lanzado xunto coa sonda LCROSS o 18 de xuño de 2009. Chegou á Lúa o 23 de xuño seguindo unha traxectoria directa, entrando nunha órbita inicial cun período de 5 horas e un periapse duns 100 km. A órbita de traballo final é circular e cunha altura de 50 km.
LRO estabilízase nos tres eixos. A alimentación eléctrica é proporcionada por un panel solar de 10,7 m² que produce ata 1850 vatios de potencia que se almacenan nunha batería de ións de litio cunha capacidade de 80 amperios-hora. As comunicacións teñen lugar en banda S para a subida de comandos e para a desgarga de datos a baixa velocidade, e en banda Ka para descarga de alta velocidade (ata 300 Mbps). LRO leva ata 92 kg de instrumentación científica.
Instrumentos
LRO leva a bordo os seguintes instrumentos científicos:
Teatro romano de Cartaxena
400px|miniatura|Teatro romano de Cartaxena O teatro romano de Cartaxena é un teatro de época romana, construído entre os anos 5 e 1 aC na cidade de Carthago Nova, actual Cartaxena.
Tiña capacidade para uns 7.000 espectadores, e estivo en uso ata o século III, a partir do cal se superpuxeron varias edificacións. En 1988 foi descuberto polo arqueólogo da Universidade de Murcia Sebastián Ramallo Asensio e as escavacións dirixidas por el lograron exhumalo para poder ser visitado no marco do Museo do Teatro Romano. O 21 de xaneiro de 1999 foi declarado Ben de Interese Cultural na categoría de monumento.
OAR Ferrol
dereita|miniatura|Camiseta do OAR Ferrol no [[Museo Etnolúdico de Galicia.]] O Club Baloncesto OAR Ferrol, onde OAR son as siglas de Obra Atlética Recreativa, foi un club de baloncesto galego con sede na cidade de Ferrol. Fundado en 1951 e desaparecido en 1996, o club competiu durante trece temporadas na máxima categoría do baloncesto español. Xogou os seus partidos como local en dúas localizacións diferentes, o Pavillón Municipal Punta Arnela e o Pavillón Polideportivo A Malata.
Historia
O Obra Atlética Recreativa Ferrol foi fundado en 1951, sendo o seu primeiro presidente Jaime López Perez. Nun principio o club contaba unicamente cun equipo xuvenil, o cal que se proclama campión da liga local desde o ano 1954 até o 1957. Na tempotada 1957−58, baixo a presidencia de Antonio Bouza Evia e aproveitando os cimentos deixados polo equipo xuvenil, o club forma un equipo sénior capaz de competir en igualdade con outros equipos xa consolidados. Na primeira temporada o OAR conquista a Segunda División Provincial, se ben a desaparición de dita división fai que non acade o ascenso de categoría. Isto provocaría a desaparición do equipo sénior, o cal non reaparecerá até a temporada 1963−64 baixo a presidencia de Juan Fernández García. Juan Fernández posteriormente dirixiría o club os seguintes 30 anos.
Na temporada 1975−76 o equipo militaba na 3ª División Nacional. A idea de afrontar tarefas máis importantes concretouse na cabeza de Juan Fernández. Cun americano prestado, demostrouse nalgún partido amigable que este era o que marcaba a diferenza. Na seguinte tempada, a 1976-77, fichouse a José Antonio Figueroa, un adestrador profesional, que nuns anos conduciu e mantivo ao equipo en Primeira División. Con Juan Fernández ao mando o club obtén os seus maiores éxitos deportivos, marcados por sucesivos ascensos de categoría que levan ao club a militar durante trece anos na máxima categoría do baloncesto español, chamada primeiro División de Honra, e despois coñecida pola súa denominación Liga ACB.
Nos trece anos na elite do club ferrolán, o equipo consegue tres clasificacións a competicións europeas, concretamente a Copa Korać, aínda que nunca sendo capaces de pasar da fase de grupos. Na temporada 1993−94 o club perde a categoría a pesar de finalizar no posto 15. Isto foi debido a económicos, motivados en boa medida pola súa conversión en Sociedade Anónima Deportiva. Tras o descenso de categoría o OAR acabar por certificar en 1996 a súa desaparición. Durante a longa vida deportiva do Club Baloncesto OAR Ferrol, foron moitos os xogadores e adestradores que defenderon as cores do equipo.
Palmarés
Copa Galiza
Pierre André Latreille
miniatura|210px|Casa natal de Latreille en Brive.
Pierre André Latreille, nado en Brive-la-Gaillarde (no Lemosín, hoxe no departamento de Corrèze) o 20 de novembro de 1762 e finado en París o 6 de febreiro de 1833, foi un sacerdote católico e un notábel entomólogo francés.
Moitos dos taxons hoxe en uso manteñen o nome que el lles deu nos seus traballos de descrición de insectos.
Traxectoria
Fillo ilexítimo do barón d'Espagnac (gobernador dos Inválidos en 1766), foi abandonado ao nacer pola súa nai, e criado no seo dunha familia humilde. Fixo os seus estudos en París no Colexio do cardeal Lemoine, onde entrou en 1778. Ordenado como diácono en 1786, e despois como presbítero, regresou a Brive, onde se dedicou, coa axuda financeira do seu pai biolóxico, ao estudo dos insectos.
En 1788 regresou a París e foi un activo membro da comunidade científica. A súa Mémoire sur les mutilles découvertes en Francia fixo que o admitiran como membro correspondente da Sociedade de Historia Natural.
Como sacerdote con inclinacións conservadoras, a Revolución francesa fixo que pasara un momento incómodo: tivo que deixar París e foi levado preso a Bordeos. En 1796 publicou Précis des caractères génériques des insectes, disposés dans un ordre naturel en Brive.
Despois de abandonar o sacerdocio, en 1798 ordenou a colección entomolóxica do Museo Nacional de Historia Natural de Francia, de París, recentemente organizado, onde sucedeu a Lamarck como profesor. En 1814 foi nomeado membro da Academia das Ciencias ocupando a cadeira vacante tras a morte de Guillaume-Antoine Olivier.
En 1821 foi nomeado cabaleiro da Lexión de Honor.
En 1825 publicou Familles naturelles du règne animal, onde separou os anfibios dos réptiles, seguindo os traballos de Alexandre Brongniart.
Foi profesor de zooloxía na Escola de Veterinaria de Maisons-Alfort, cerca de París. Á morte de Lamarck (1830), a cadeira de zooloxía dos invertebrados, do Museo, divídese para crear dúas novas; Latreille obtén a dos crustáceos, arácnidos e insectos, e Henri Marie Ducrotay de Blainville a dos moluscos, vermes e zoófitos.
En 1832 Latreille participou na fundación da Société entomologique de France, da que foi o seu primeiro presidente de honor (a primeira presidencia efectiva foi de Audinet-Serville).
Latreille morreu en París o 6 de febreiro de 1833 e está soterrado no cemiterio do Père-Lachaise.
Epónimos
O xénero do cangrexo Latreillia leva este nome na súa honra.
Abreviatura
A abreviatura Latreille emprégase para indicar a como autoridade na descrición e taxonomía en zooloxía.
Silvia Saint
Silvia Saint, tamén chamada Sylvia Saint, de verdadeiro nome Sylvie Tomčalová, nada o 12 de febreiro de 1976 en Kyjov, é unha actriz porno checa. Actualmente é unha das actrices mellor pagadas da industria pornográfica.
Traxectoria
De orixe humilde, comezou a súa carreira como modelo de roupa interior feminina. Trala súa graduación, estudou dirección durante dous anos nun instituto en Brno. Máis tarde conseguiu emprego como encargada de hotel en Zlin, ao que lle seguiron outros traballos como contable e coordinadora de mercadotecnia. Como economicamente non ía a ningunha parte, decidiu que unha carreira como modelo sería máis proveitosa que os seus empregos anteriores. Rapidamente pasou de modelo de roupa interior a mostrarse espida en revistas. O seu noivo animouna a presentarse a un cásting para unha película porno estadounidense, e pronto se atopou facendo Le Nover: Search for the Perfect Breasts de Frank Thring. Logo dalgunhas aparicións en "High Society", "Swank", "Cheri" e " Club International", a Silvia acompáñaa a fortuna desde 1996, ano no que se converte nunha Penthouse Pets (mascota) de Penthouse checa. Dous anos máis tarde era tamén a mascota Penthouse Estados Unidos.
Silvia encumiouse á fama polas súas controvertidas actuacións nos sets porno, a tal punto que chegou a ser considerada unha completa revelación, recordada polas súas exhibicións acrobáticas que incluían dobres penetracións, sexo oral, anal e lesbianismo entre outras, así como o seu gusto por homes negros.
O seu traballo para a compañía Private Media Group fíxoa famosa no festival de cine de Cannes, o Hot D'Or.
No 2005 anunciouse o seu tan esperado regreso coa película "Private Chateau"; cabe sinalar que esta non é a súa primeira aparición nun vídeo logo do seu retiro, xa antes aparecera no filme lésbico do director Viv Thomas "Searching For Silvia" e nos vídeos da súa páxina web.
Tamén fixo algunhas aparicións promovendo festivais e exposicións como a "Sex and Entertainment Expo en México" así como "The annual SEXPO" en Australia.
No 2006 pódeselle ver en varios filmes da empresa Private como son "The Lady Of The Rings" 1, 2 e 3.
North American Hockey League (1973–1977)
A North American Hockey League (NAHL) foi unha liga menor profesional de hóckey sobre xeo que se disputou entre 1973 e 1977 en América do Norte. Moitos dos equipos da NAHL funcionaron como equipos de desenvolvemento para as franquías da World Hockey Association. A NAHL foi unha das dúas ligas, xunto coa Southern Hockey League, que formaban a Eastern Hockey League cando esta cesou as súas operacións en 1973. A Lockhart Cup (denominada así en honor ao membro do Hockey Hall of Fame Lockhart) era entregada ao campión da liga. Coa perda do número de franquías, a NAHL decidiu poñer punto e final á súa existencia en setembro de 1977.
A liga inspirou o filme de 1977 Slap Shot.
Historia
O 1 de maio de 1973, a Eastern Hockey League (EHL), que vivía unha segunda forma (unha forma de afeccionados entre 1933 e 1953, e unha forma profesional entre 1953 e 1973) suspendeu as súas actividades, dando como resultado a creación de dúas novas ligas: a Southern Hockey League e a North American Hockey League.
A liga comezou na tempada 1973-74, sendo o comisario da liga John Timmins, e o presidente Bill Rocheleau. A liga suspendeu as súas actividades ao finalizar a tempada 1976-77, desaparecendo definitivamente o 24 de setembro de 1977 despois dunha votación maioritaria dos gobernadores a favor da súa disolución. Para asegurar a existencia dos Syracuse Blazers e a viabilidade da liga, os outros equipos terían que pagar 50.000 dólares cada un, e os propietarios preferiron desmantelar a competición.
Equipos
Ao longo da historia da liga participaron 11 equipos na mesma:
Campións da Lockhart Cup
O campión das series finais da liga recibía a Lockhart Cup:
-1650
Outros
Historia ano a ano
Froxán, Vilacova, Lousame
Froxán e un lugar da parroquia de Vilacova no concello coruñés de Lousame na comarca de Noia. Segundo o padrón municipal (INE 2020) ten 23 habitantes (10 homes e 13 mulleres).
O seu monte veciñal foi recoñecido pola ONU en 2017 como exemplo de conservación e de xestión participada.
O Esteo, O Freixo, As Pontes de García Rodríguez
O Esteo é un lugar da parroquia do Freixo no concello coruñés das Pontes de García Rodríguez na comarca do Eume. Segundo datos do INE, no ano 2014 estaba habitado por unha muller.
Ratel
O ratel (Mellivora capensis) é unha especie de mamífero, única especie do xénero Mellivora e este o único xénero da subfamilia Mellivorinae dos mustélidos. É nativo de África, suroeste de Asia e o subcontinente indio. Está clasificado como nunha situación "pouco preocupante" pola IUCN debido á súa extensa área de distribción e adaptacións ambientais xerais. É principalmente carnívoro e ten poucos predadores naturais a causa da súa grosa pel e gran ferocidade á hora de defenderse.
Etimoloxía
Ratel é unha palabra da lingua afrikaans (bóer) de Suráfrica, posiblemente derivada da palabra do holandés medio raat, que significa 'panal de mel' (sexa por onomatopea polo son que emite ou polo seu gusto polo mel).
Taxonomía
miniatura|esquerda|Esqueleto no [[Muséum national d'histoire naturelle de Francia.]]
O ratel é a especie monotípica do xénero Mellivora. Aínda que na década de 1860 clasificouse na subfamilia do teixugo (Melinae), agora considérase que ten poucas semellanzas cos Melinae, e que está máis relacionado coa subfamilia das martas (Mustelinae), pero con características propias dabondo como para ser asignado á súa propia subfamilia (Mellivorinae). Entre as diferenzas entre Mellivorinae e Melinae está as súas distintas fórmulas dentais. Aínda que non é da mesma subfamilia que os glutóns, que son un xénero de gran tamaño e bastante atípico dos Mustelinae, o ratel pode ser considerado como outra forma análoga extra grande de denosiña ou furón.
A especie apareceu no Plioceno medio en Asia. Os seus parentes máis próximos eran as especies do xénero extinto Eomellivora, que se coñecen desde o Mioceno superior, e evolucionaron dando diferentes especies ao longo de todo o Plioceno tanto no Vello coma no Novo Mundo.
Subespecies
En 2005 recoñecíanse 12 subespecies. Aspectos que se tiveron en consideración para distinguir as diferentes subespecies son o tamaño e a extensión da cor branca ou gris no dorso.
Descrición física
O ratel ten un corpo bastante longo, pero está claramente engrosado e é ancho nas costas. A pel é frouxa e isto facilítalle xirar e retorcerse dentro dela. A pel do pescozo ten un grosor de 6 mm, o que é unha adaptación ás loitas conespecíficas. A cabeza é pequena e plana cun curto fociño. Os ollos son pequenos e as orellas son tan pequenas que son como cristas na pel, o que é outra posible adaptación para evitar danos durante as loitas.
Matasueiro, Outes
San Lourenzo de Matasueiro é unha parroquia que se localiza no norte do concello de Outes. Segundo o padrón municipal (INE 2020) ten 176 habitantes (83 homes e 93 mulleres), distribuídos en 7 entidades de poboación, o que supón unha diminución con respecto ao ano 1999 cando tiña 293 habitantes.
Ratel
Descrición física
Ten patas curtas e robustas, con cinco dedos en cada pé. Os pés están armados con fortes garras, que son curtas nas patas traseiras e notablemente grandes nas patas anteriores. É un plantígrado parcial cuxas plantas dos pés están moi acolchadas e espidas ata a articulación dos pulsos. A cola é curta e cuberta de longos pelos, excepto baixo a base.
En África son os maiores mustélidos terrestres. Os adultos miden de 23 a 28 cm de altura ata a cruz e de 55 a 77 cm de lonxitude corporal, e a cola mide outros 12 a 30 cm adicionais. As femias son menores que os machos. Os machos pesan de 9 a 16 kg e as femias de 5 a 10 kg como media. A lonxitude do cranio é de 13,9 a 14,5 cm nos machos e de 13 cm nas femias.
Matasueiro, Outes
O lugar de Matasueiro atópase a 5 km da capital do concello, A Serra, en dirección Pino do Val (Mazaricos), a carón do río Entíns.
Ratel
Descrición física
Teñen dous pares de glándulas mamarias. O ratel posúe unha bolsa anal eversible, o cal é raro nos mustélidos, un trazo que tamén se observa en hienas e mangostas. O cheiro da bolsa dise que é "asfixiante", e pode axudar a acalmar as abellas cando o ratel está asaltando as colmeas.
O cranio ten poucas semellanzas co dos teixugos europeos e lembra moito máis a unha versión aumentada do dun furón búlgaro. É un cranio moi sólido e o dos adultos non ten trazas de estruturas óseas independentes. A caixa cranial é máis ancha que a dun can.
A fórmula dental é:. Os dentes adoitan mostrar signos dun desenvolvemento irregular, e algúns dentes son excepcionalmente pequenos, inseridos en ángulos pouco frecuentes ou están ausentes. Os da subespecie signata teñen un segundo molar inferior no lado esquerdo da mandíbula, pero non no dereito. Aínda que se alimenta predominantemente de comidas moles, as pezas dentais da zona das meixelas a miúdo están moi gastadas. Os dentes caninos son excepcionalmente curtos para ser un carnívoro. A lingua ten papilas bicudas que apuntan cara atrás, o que axuda a comer alimentos duros.
A pelaxe de inverno é longa (cunha lonxitude de 40 a 50 mm na parte de atrás), e consta de pelos como sedas rudas e ásperas e carece da capa inferior de pelos. Os pelos están aínda máis espallados nos flancos, ventre e inguas. A pelaxe de verán é máis curta (de só 15 mm de longo na parte de atrás) e aínda máis escasa, co ventre medio espido. Os laterais da cabeza e parte inferior do corpo son totalmente negras, pero unha gran banda branca cobre a parte superior, empezando na cabeza e chegando á base da cola. Os da subespecie cottoni son os únicos completamente negros.
Hábitos
Aínda que é un animal principalmente solitario, o ratel pode cazar en parellas durante a tempada de apareamento en maio. Sábese pouco dos hábitos de apareamento do ratel. O seu período de xestación crese que é de polo menos seis meses e xeralmente nacen dúas crías, que nacen cegas. Vocalizan con xemidos queixumentos. A súa esperanza de vida é descoñecida na natureza, mais en catividade sábese que algúns individuos viviron uns 24 anos.