cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Lucrecia Martel
Vida persoal
Martel citou a María Luisa Bemberg, Ingmar Bergman, e Pedro Almodóvar como influencias.
Martel é abertamente lesbiana. Contoullo á súa familia antes da estrea en 2001 de La Ciénaga porque estaba preocupada pola reacción da homosexualidade implícita do filme. A súa nai respondeu de forma amorosa e dixo que o sabía dende que Martel tiña sete anos. Martel mantén unha relación coa cantante Julieta Laso, antiga vocalista da Orquesta Típica Fernández Fierro.
A Leborada, Merille, Ourol
A Leborada é un lugar da parroquia de Merille no concello lugués de Ourol na comarca da Mariña Occidental.
Alice King Chatham
Alice King Chatham, nada o 28 de marzo de 1908 e finada o 8 de xullo de 1989, foi unha escultora estadounidense que traballou para as Forzas Aéreas dos Estados Unidos, a NASA e os seus contratistas no deseño de cascos, máscaras de osíxeno e outros equipos de protección persoal. Os equipos que deseñou utilizáronse tanto en seres humanos como en diversos suxeitos de probas animais.
Base da Forza Aérea Wright-Patterson
Alice King se graduó no Instituto de Arte de  Dayton. En 1942, os responsables da Base da Forza Aérea de Wright  Patterson ( WPAFB), preto de  Dayton ( Ohio), puxéronse en contacto con ela para que lles axudase a deseñar máscaras respiratorias para os pilotos. Buscárona porque querían que alguén con coñecementos de escultura participase no deseño. Comezou a traballar no Laboratorio Médico Aéreo da WPAFB, onde axudou a deseñar e construír as primeiras máscaras respiratorias  presurizadas que tiveron éxito para os pilotos que operaban avións por encima dos 6.100 metros. A máscara presurizada era importante para evitar que os pilotos se  desmaiaran a grande altura. O seu traballo mellorou un deseño anterior do Dr. James P. Henry, da Universidade de  California, que non cumpría as especificacións requiridas polo Exército do Aire. A máscara que ideou incluía vexigas de aire  presurizado ao redor das orellas que permitían aos pilotos operar a 55.000 pés (17.000  m) durante 30 minutos. Isto representaba unha mellora significativa con respecto á máscara de Henry, que carecía de vexigas nas orellas e causaba dor aos pilotos despois de só 15 minutos a 40.000 pés (12.000  m).
Proxectos do avión X
King foi asignada aoo proxecto X-1 que deu lugar á realización do primeiro voo transónico por parte de Chuck  Yeager. Ademais, mellorou o deseño do casco para utilizar plexiglás ríxido ao redor das orellas; este deseño resultou ser eficaz a unha altitude simulada de 106.000 pés (32.000  m). Estas melloras incorporáronse aos traxes de voo modelo S-1 do exército de 1946 construídos pola empresa David Clark. Aínda que varias fontes informaron de que Chuck Yeager levaba este traxe  S-1 durante o seu primeiro voo  transónico, que bateu o récord,  Yeager dixo que só levaba un traxe de voo normal e non un traxe a presión para ese esforzo; os materiais das contribucións exactas de King  Chatham utilizados no programa do avión X non están claros.
Programa espacial
King Chatham aplicou a súa experiencia de deseño no programa espacial tamén á ciencia terrestre. Fundou Alice King Chatham  Medical Arts, unha empresa que fabricaba arneses, suxeicións e outros equipos fisiolóxicos para suxeitos humanos e animais en contornas de investigación.
José Canalejas Casas
Traxectoria
Cursou estudos de enxeñería industrial en Liexa. Veu a Ferrol en 1854 para facerse cargo da Escola de Maquinistas da Armada, e dirixiu o periódico El Eco Ferrolano. Traballou na Compañía de los Caminos de Hierro de Ciudad Real a Badajoz. Substituíu en 1876 como deputado polo distrito de Arévalo a Telesforo Gómez Rodríguez, elixido nas eleccións de 1876 da Restauración que renunciou por ser o cargo incompatible co de rexistrador da propiedade na localidade abulense. En 1881 foi novamente elixido deputado polo distrito leridano de Les Borges Blanques, substituíndo a Manuel Vivanco Menchaca, elixido nas eleccións de 1879, que renunciou ao cargo en xaneiro de 1881. Foi senador pola provincia de Ávila en 1891. Foi membro do consello de administración da Sociedad Minero Metalúrgica de Peñarroya (SMMP).
Vida persoal
Casou con María del Amparo Méndez Romero e foi pai de José Canalejas, presidente do Consello de Ministros durante o reinado de Afonso XIII, e de Luis Canalejas, político e enxeñeiro.
Caso climático de Irlanda
Amigos da Contorna irlandesa vs Goberno de Irlanda, en inglés Friends of the Irish Environment v Government of Ireland, coñecido como o Caso climático de Irlanda, en inglés Climate Case Ireland, é un litixio sobre cambio climático na Corte Suprema de Irlanda. No caso, a Corte Suprema anulou o Plan Nacional de Mitigación de 2017 do Goberno de Irlanda alegando que carecía da especificidade requirida pola Lei de Acción Climática e Desenvolvemento Baixo en Carbono de 2015 (a Lei do Clima de 2015). A Corte Suprema ordenou ao goberno que crease un novo plan que cumprise coa Lei do Clima de 2015.
Antecedentes
thumb|Departamento de Medio Ambiente, Clima e Comunicacións de Irlanda. thumb|[[Acantilados de Moher, Irlanda.]] O caso referíase ao Plan Nacional de Mitigación (o Plan), que se publicou o 19 de xullo de 2017. A Lei do Clima de 2015 proporciona un marco para o establecemento de "unha economía baixa en carbono, resiliente ao clima e ambientalmente sustentable para fins do ano 2050" (o obxectivo de transición nacional). A Lei do Clima de 2015 require que, para que o Estado poida perseguir o obxectivo de transición nacional, o goberno elabore e aprobe un plan nacional de mitigación que especifique "a maneira en que se propón lograr o obxectivo de transición nacional".
En 2015, Irlanda tiña a terceira maior cantidade de emisións de gases de efecto invernadoiro per cápita da UE. En 2017, o Consello Asesor de Cambio Climático, un organismo legal independente en Irlanda, presentou o seu informe ao goberno. Proxectou que Irlanda non alcanzaría os seus obxectivos para 2020 "por unha marxe substancial". Informou que as políticas e medidas adicionais eran "esenciais" para que Irlanda cumprise os seus obxectivos para 2030 e que a aplicación de "políticas adicionais efectivas" era "urxentemente" necesaria para o obxectivo de Irlanda para 2050. O presidente do Consello, o profesor John Fitzgerald, comentou que o Plan contiña "poucas decisións" e non sería suficiente para cumprir co obxectivo de transición nacional de Irlanda.
O caso foi presentado polo grupo de activistas ambientais Friends of the Irish Environment (FIE), unha empresa sen fins de lucro limitada por garantía e unha organización benéfica rexistrada en Irlanda. A FIE inspirouse para emprender a acción noutros casos climáticos globais, incluído o caso Urgenda e Juliana contra EE. UU. A FIE dixo que esperaba que o litixio provocase unha acción gobernamental máis ambiciosa sobre o cambio climático. Houbo un apoio público considerable á decisión de FIE de tomar o caso, xa que unha petición de apoio aos demandantes obtivo máis de 20.000 firmas.
Tribunal supremo
No Tribunal Superior, a FIE argumentou que o Plan era ultra vires da Lei do Clima de 2015 e que o Plan violaba os dereitos establecidos no CEDH e a Constitución de Irlanda (a Constitución). Sostivo que o goberno, ao aprobar o Plan, non actuou para asegurar que as emisións se reducisen no curto e medio prazo e, por tanto, non lograría as metas consideradas necesarias pola comunidade internacional. Baseouse no feito de que, a pesar do consello do Grupo intergobernamental sobre o cambio climático de que as emisións terían que caer polo menos nun 25-40% entre 1990-2020 para axudar a limitar o quecemento global a 2 °C por encima dos niveis preindustriais, o plan prevía un aumento das emisións do 10% nese período. FIE sinalou que sería necesaria unha redución aínda maior para cumprir o obxectivo do Acordo de París de limitar o quecemento global a 1,5 °C por encima dos niveis preindustriais. FIE buscou que se anulase a decisión do goberno de aprobar o Plan e solicitou unha orde para que o Plan sexa revisado de acordo cos requisitos da Lei do Clima de 2015.
O goberno argumentou que o Plan, como política gobernamental, non era xusticiable. Ademais, argumentaron que, debido a que FIE é unha empresa e non unha persoa física, FIE non estaba lexitimada para reclamar dereitos persoais en virtude do CEDH ou a Constitución.
O Sr. Xuíz MacGrath ditou a decisión ante o Tribunal Superior o 19 de setembro de 2019. O Tribunal Superior determinou que a FIE si tiña capacidade para presentar argumentos baseados ​​en dereitos e aceptou, aos efectos do caso, que existía un dereito constitucional non enumerado a 'unha contorna compatible coa dignidade humana'. Con todo, concluíu que o Plan non infrinxía este dereito nin os dereitos constitucionais á vida ou a integridade física, como afirma a FIE. O Tribunal Superior determinou que o Plan non era ultra vires da Lei do Clima de 2015, e sinalou a "considerable marxe de discreción" da que goza o goberno. As compensacións solicitadas foron rexeitadas.
Corte Suprema
Despois de que o seu caso fracasase no Tribunal Supremo, a Corte Suprema acordou escoitar o caso directamente, o que permitiu á FIE "dar un salto" na ruta normal cara a Corte Suprema a través do Tribunal de Apelación. Na súa decisión, a Corte Suprema sinalou que o caso era de "importancia xurídica e para o público en xeral" e que non houbo disputa entre as partes en canto á gravidade do cambio climático, a ciencia climática que sustenta o Plan ou o probable aumento das emisións durante a vida do Plan.
A composición da Corte Suprema foi de sete xuíces: Clarke CJ, Irvine P, Ou'Donnell J, MacMenamin J, Dunne J, Ou'Malley J e Baker J. Tal composición está reservada para casos de particular importancia ou complexidade. O caso foi exposto durante dous días. A sentenza, que contou co apoio unánime dos sete xuíces, foi ditada polo presidente do Tribunal Supremo Clarke o 31 de xullo de 2020.
A Corte Suprema ditaminou que o Plan estaba suxeito a revisión xudicial, xa que a Corte non estaba a revisar a adecuación da política do goberno, senón a obriga do goberno de producir un plan de acordo coa Lei do Clima de 2015.
A Corte Suprema anulou o Plan, considerándoo ultra vires do goberno porque non cumpría co requisito da Lei do Clima de 2015, xa que non proporcionaba detalles específicos sobre como se lograría o obxectivo de transición nacional. A Corte atopou que o Plan estaba "moi por baixo" do nivel de detalle requirido pola Lei do Clima de 2015. Clarke CJ cualificou partes do Plan como "excesivamente vagas ou aspiracionais". Explicou que o Plan debe ter suficiente información para permitir que un membro do público interesado comprenda e avalíe como o goberno ten a intención de cumprir cos seus obxectivos climáticos. A Corte ordenou que o goberno elaborase un novo plan que cumprise coa Lei do Clima de 2015 e que cubrise o período completo que quedaba até 2050. A Corte tamén ditaminou que non se podía facer un plan idéntico no futuro.
Aínda que a FIE tivo éxito no seu argumento sobre a ilegalidade do Plan, non tivo éxito nos seus argumentos baseados ​​nos dereitos. O Tribunal determinou que a FIE, como entidade corporativa, non gozaba do dereito á vida ou a integridade física e, por tanto, non tiña lexitimación en termos das diversas reclamacións baseadas en dereitos que pretendía presentar en virtude do CEDH e a Constitución. Con todo, Clarke CJ aceptou que os dereitos constitucionais poderían involucrarse nun caso ambiental apropiado no futuro, aínda que expresou a opinión de que o dereito a un medio ambiente saudable non podía derivarse da Constitución.
Reacción
A decisión foi aclamada nos medios irlandeses como un "punto de inflexión para a gobernanza climática en Irlanda" e un "momento decisivo". Tamén atraeu a atención dos medios internacionais.
O ministro irlandés de Acción Climática, Redes de Comunicación e Transporte, Eamon Ryan, dixo que "acolleu con satisfacción" a sentenza da Corte Suprema e felicitou a Amigos do Medio Ambiente por tomar o caso. Dixo que o fallo debe utilizarse para "aumentar a ambición" e "potenciar a acción".
Impacto
O caso climático de Irlanda foi o primeiro caso no que os tribunais irlandeses esixiron ao goberno que renda contas pola súa inacción sobre o cambio climático. O caso é un dos tres casos climáticos "estratéxicos" de alto perfil a nivel internacional nos que o máis alto tribunal nacional determinou que as políticas gobernamentais de mitigación do clima non cumpren coa lei. Foi o terceiro caso climático a nivel mundial en chegar ao máis alto tribunal nacional. A sentenza produciuse despois de que a Corte Suprema holandesa confirmase unha decisión similar no caso Urgenda en 2019. Tessa Khan, unha avogada ambiental que traballou nese caso, comentou que a decisión irlandesa aliviou algunhas preocupacións de que a decisión holandesa sería a única. O relator especial da ONU sobre dereitos humanos e medio ambiente, David R. Boyd, cualificou o caso como "unha decisión histórica" ​​que "senta un precedente para que o sigan os tribunais de todo o mundo".
O Porcado, Merille, Ourol
O Porcado é un lugar da parroquia de Merille no concello lugués de Ourol na comarca da Mariña Occidental.
Legend of Grimrock
Legend of Grimrock é un videoxogo de 2012 de acción e rol desenvolvido e distribuído pola empresa finlandesa Almost Human. O título é un xogo de alxubes en 3D e en tempo real baseado no xogo de 1987 Dungeon Master. Foi lanzado para Windows en abril de 2012, OS X e Linux en decembro de 2012 e iOS en maio de 2015.
Legend of Grimrock foi o xogo de estrea de Almost Human, un equipo de desenvolvemento independente finlandés formado en febreiro de 2011, o cal autofinanciou o desenvolvemento do título. A secuela, Legend of Grimrock II, lanzouse en 2014.
Modo de xogo
miniatura|esquerda|Unha captura de pantalla do xogo co inventario aberto dun [[personaxe xogador|membro do grupo.]] Legend of Grimrock é un xogo de rol de acción en primeira persoa cun movemento baseado en fichas e mecánica de xogo en tempo real. Os xogadores controlan unha compañía de un a catro personaxes que pasan por un alxube baseado en cuadrículas renderizados en 3D, un estilo de xogo popular nos xogos de rol da década de 1990 como Dungeon Master e Eye of the Beholder, do cales Legend of Grimrock se inspirou moito.
O xogo consiste nunha combinación de resolución de crebacabezas e combate. Os personaxes do grupo gañan experiencia ao matar criaturas e bestas dentro do alxube, o que lles permite aumentar o nivel e as habilidades de progreso que melloran as habilidades de combate e permiten lanzar novos feitizos. Tamén obteñen equipamento mediante a exploración e a resolución de crebacabezas ao longo do labiríntico alxube. Moitos dos crebacabezas máis difíciles do xogo están deseñados como "bonus", sendo opcionais para a progresión polo calabozo, mais outorgando elementos e equipos superiores ao resolvelos.
En referencia ás súas raíces clásicas, o xogador ten a opción de activar o "modo vella escola" ao comezar un novo xogo. Neste modo, o sistema de mapas do xogo está desactivado, deixando a navegación pola grella do calabozo só nas habilidades do xogador; isto fai referencia aos xogos da década de 1990 nos que se basea Grimrock, cuxa habilidade para atravesar rutas e os camiños dependía da capacidade de memoria do xogador. O manual dixital do xogo contén unha folla de cuadrícula imprimible que anima aos xogadores a trazar o seu curso a través do xogo para este fin.
Karel Bossart
Karel Jan Bossart, nado o 9 de febreiro de 1904 en Antuerpen (Bélxica) e finado o 3 de agosto de 1975, foi un enxeñeiro e deseñador de foguetes espaciais.
Traxectoria
Bossart graduouse en enxeñaría de camiños en 1925 na Universidade de Bruselas. Conseguiu unha bolsa da Fundación Belgo-Americana para a Educación para poder estudar no Instituto de Tecnoloxía de Massachusetts, especializándose en estruturas de aeronaves. Quedou a traballar nos Estados Unidos en varias compañías aéreas, incluíndo Edward Budd Manufacturing Company, onde se familiarizou co uso do aceiro inoxidábel na fabricación vagóns de tren. En 1945 chegou a xefe de estruturas de Convair (daquela, Consolidated-Vultee Aircraft) en California, entrando en contacto co mundo da foguetería durante o proposta de Convair para o proxecto MX-774 da Forza Aérea para deseñar un mísil capaz dun alcance de 8000 km. Bossart convenceu á Forza Aérea de pasar á fase de programa de probas para o MX-774, usando algunhas das súas innovadoras ideas, como o uso de tanques de propelente presurizados monocasco que serían a base dos mísiles e foguetes Atlas. O proxecto MX-774 foi cancelado en 1947 tras varios lanzamentos non completamente exitosos e debido á falta de fondos, pero despois da detonación da primeira bomba nuclear soviética en 1949 foi retomado na forma do proxecto MX-1593, comezado en 1951 e con Bossart á cabeza tras gañar Convair o contrato para o seu desenvolvemento. Bossart renomeu o proxecto como Atlas en honor ao titán mitolóxico. En 1957 Bossart foi nomeado Director Técnico de Aeronáutica en General Dynamics (agora propietaria de Convair) e o 17 de decembro dese mesmo ano tivo lugar o primeiro voo exitoso dun mísil Atlas. Ao ano seguinte a Forza Aérea concedeulle un premio polo seu traballo e contribucións ao desenvolvemento do primeiro mísil balístico intercontinental estadounidense. En 1959 gañou o trofeo Collier. Bossart retirouse en 1967, finando oito anos despois.
Electrical Association for Women
Historia
A primeira reunión para o desenvolvemento da organización, que nese momento chamábase Women' s  Electrical  Association, celebrouse o 12 de novembro de 1924 no número 1 de  Upper  Brook  Street, casa de Lady   Katharine Parsons. Os asistentes foron figuras destacadas do mundo da enxeñería e das organizacións de mulleres, como Sir Charles Algernon Parsons, Lord  Headley,  Sir Alfred  Yarrow,  Mr. F. S. Button,  Mr  J  Beauchamp (Director de  EDA),  Mr  B.  Llewelyn  Atkinson (Asociación de Fabricantes de Cables),  Margaret  Partridge (membro de  WES, enxeñeira eléctrica e directora de empresa), as señoras  T  J  Dillon e  Hilda  Shaw do mundo da ciencia doméstica, a señorita  B  J  Lanfear da Asociación Municipal de Electricidade Incorporada, con representantes das Guías, o Gremio de Mujeres  Cooperativistas, a Asociación de Cidades e Urbanismo de Xardíns, a Asociación de Directoras de Escola; o Sindicato Nacional de Mestras, o Consello Nacional de Mujeres e a Asociación Nacional de Cidadás. Beatrice Irwin "deu unha deliciosa imaxe do fogar que aforra traballo en Estados Unidos" como parte da discusión Mabel  Matthews leu un documento no que esbozaba o seu concepto de utilizar a electricidade para diminuír a carga das mulleres.
O que se denominou "unha animada discusión" seguiu ao discurso de Matthew e a reunión terminou cunha resolución, proposta por  Margaret  Partridge e acordada por unanimidade "...para formar unha Asociación de Mulleres Electricistas" e desexando "deixar constancia do seu agradecemento á Sra.  Matthews".
O nome cambiouse pronto polo de Asociación Eléctrica Feminina para evitar a confusión coas siglas da Asociación Educativa Obreira.
Proxectos
A EAW fixo campaña para conseguir máis tomas de corrente nos fogares e mellorar a seguridade eléctrica, así como a educación sobre a gama e os beneficios das aplicacións eléctricas no fogar.
A EAW publicou a revista  The  Electrical  Age (coñecida como  The  Electrical  Age  for  Women de xuño de 1926 a 1932), encargando á entón arquitecta e deseñadora Carmen  Dillon, (posteriormente directora de arte e deseñadora de produción cinematográfica gañadora dun Óscar) o deseño da portada da revista.
A EAW celebraba conferencias anuais e contaba cunha rede de sucursais en Gran Bretaña e no estranxeiro. A rama holandesa creouse en 1932, a australiana en 1934 pola enxeñeira eléctrica Florence Violet  McKenzie e a  neozelandesa en 1960. A rama de Trinidad e Tobago foi creada en 1961 pola funcionaria de relacións públicas da Comisión de Electricidade de Trinidad e Tobago, a Sra. Louise Buxo, e segue funcionando.
A organización británica EAW disolveuse en 1986.
Afiliación
A súa primeira directora foi Caroline Haslett, e a súa primeira mecenas Lady Astor. Os membros incluíron Laura Annie Willson, Margaret Moir, Lady Katharine Parsons, Lady Eleanor Shelley-Rolls, Annette Ashberry e Margaret Partridge. Moitas eran mulleres que traballaron na industria na Guerra Mundial e continuaron o seu interese nos tempos de paz.
Oca (xogo)
miniatura| Versión en alemán do xogo, 1910
A oca é un xogo de mesa no que dous ou máis xogadores moven pezas por unha pista nun taboleiro tirando un ou dous dados. O obxectivo do xogo é alcanzar a praza número sesenta e tres antes que calquera dos outros xogadores, evitando obstáculos como a pousada, a ponte e a morte.
Considérase o prototipo de moitos dos xogos de mesa de carreiras comerciais europeos dos séculos posteriores. Alcanzou unha gran popularidade no século XVI. O xogo é popular principalmente en Europa e é visto como entretemento familiar. As versións comerciais do xogo apareceron nas décadas de 1880 e 1890, e presentan características típicas europeas antigas, como nenos con roupa da época. Algúns dos elementos xa estaban en versións anteriores, como o pozo ou as pontes, que algúns relacionan cos camiños a Santiago de Compostela.
Primeira mención documentada
As orixes do xogo son incertas. Segundo Adrien Seville, a mención máis antiga rexistrada ao xogo foi nun libro de sermóns do frade dominico Gabriele da Barletta publicado en 1480.
Nome
En galego a ave palmípede da familia dos anátidos anserinos chámase ganso. O nome do xogo na gran maioría dos idiomas provén dese animal, salvo en alemán, que ademais de Gänsespiel (xogo do ganso) hai outra variante que se chama Affenspiel (xogo do mono)
Precedentes e xogos similares
O nome para ganso é oca en catalán, italiano e castelán, e deu lugar a outro xogo de taboleiro con 48 casiñas chamado xogo da auca, que derivou logo na auca, un precursor da banda deseñada. Co mesmo nome, xogo do ganso, hai varios xogos en Internet, algúns sen relación coa oca, entre eles o Untitled Goose Game. miniatura|Disco de Phaistos ou Festos Algúns conectan o xogo co disco de Phaistos (tamén chamado de Festo ou de Festos), pola súa forma en espiral pero, como sinala Caroline Goodfellow, "é improbable que os dous xogos fosen iguais". Outro xogo antigo con 60 pezas-casiña é o xogo real de Ur, con semellanzas aos xogos do oware e senet.
Versións sobre a orixe
Unha teoría vincula a oca ao Camiño de Santiago. Segundo esa hipótese, foi inventada pola Orde dos Templarios, que se encargaba de protexer aos que peregrinaban a Compostela, o ganso estaría relacionado coa pegada do seu animal simbólico (pata de ganso) e as 63 casiñas serían as principais paradas do camiño francés. miniatura|Xogo da oca xigante en Mirano
Descrición
O taboleiro consiste nunha pista con espazos numerados consecutivamente, normalmente 63, e adoita estar disposto en espiral co punto de partida no exterior. A peza de cada xogador móvese segundo o lanzamento dun ou dous dados. Espallados polo taboleiro hai unha serie de espazos nos que se representa un ganso; aterrar nun ganso permítelle ao xogador moverse de novo á mesma distancia. Os atallos adicionais, como os espazos marcados cunha ponte, moven o xogador a outra posición especificada. Tamén hai algúns espazos de penalización que obrigan ao xogador a retroceder ou perder unha ou máis voltas, sendo a máis recoñecible a marcada cunha caveira que simboliza a morte; ao aterrar neste espazo fai que o xogador sexa enviado de volta para comezar. Nos taboleiros españois o reverso adoita ser un taboleiro de parchís. miniatura|Dados do xogo da oca, parte do mosaico na Plaza de Santiago de Logroño
Na cultura popular arredor do mundo
miniatura| Xogo da oca "Tourn'Oie" Traballo e vacacións en campaña Musée de Plein air, [[Villeneuve-d'Ascq, Francia]] miniatura|The Mansion of Happiness
Musee jeu de l'oie
A colección Pierre Dietsch, formada por 2500 xogos da oca, é unha das maiores do mundo,. Dietsch, politécnico de orixe alsacia, recompilou esta colección durante trinta anos, durante as súas viaxes por Europa; finou en 1999, pouco despois de doar os seus xogos ao concello de Rambouillet no departamento de Yvelines (Illa de Francia). Este depósito deu lugar ao nacemento do Museo da Oca o 6. 80 ocas, francesas e estranxeiras estiveron en exposición permanente até 2011, cando o museo pechou. A colección, comprada en 2008, permanece en poder do concello, e o museo está situado no restaurado palacio do Rei de Roma, no centro de Rambouillet. miniatura|Museo da oca.
Ian Stewart, Barón Stewartby
Bernard Harold Ian Halley Stewart, Baron Stewartby, coñecido tamén como Lord Stewartby, nado o 10 de agosto de 1935 e finado o 3 de marzo de 2018, foi un político membro do Partido Conservador e un numismático británico. Foi membro do Parlamento desde 1974 a 1992, e da Cámara dos Lords entre 1992 e 2015.
Primeiros anos
Stewart era fillo do profesor Harold Charles Stewart FRSE e de Dorothy Irene Lowen, e tomou o seu primeiro nome do seu avó, Bernard Halley Stewart.
Cursou o ensino secundario no Haileybury College e posteriormente graduouse no Jesus College, da Universidade de Cambridge, onde se graduou en estudos clásicos e despois fixo un mestrado de artes. En 1994 acadou o recoñecemento como membro honorario dese colexio universitario.
Carreira política
Stewart foi membro do Parlamento polo distrito electoral de Hitchin desde febreiro de 1974 ata 1983, e polo de North Hertfordshire desde 1983 ata que abandonou esta cámara en 1992. Nese período exerceu os cargos como viceministro de Defensa, secretario económico do Tesouro e Ministro das Forzas Armadas.
Relevancia na numismática
O interese de Stewartby na moeda escocesa comezou xa na súa etapa escolar. Comezou a confeccionar unha colección de moeda escocesa mais, consciente da ausencia dunha obra completa de referencia acerca deste tema (exceptuando a xa desfasada Coinage of Scotland, publicada por Edward Burns en 1887), decidiuse a elaborala el mesmo. O resultado foi The Scottish Coinage, publicada pola editora Spink and Son en 1955.
Ese interese pola numismática foi o que levou a Academia Británica a elixilo como un dos seus membros en 1981, recoñecendo as súas contribucións á numismática británica. As súas áreas de interese, ademais da moeda escocesa, foron a moeda anglosaxoa e as emisións baixomedievais inglesas. As súas publicacións acerca destes temas convertéronse de camiño en obras de referencia, aínda que Stewar non chegou a ocupar, ao longo da súa carreira, ningún posto académico.
En xullo de 2007, Stewartby sufriu o roubo da súa colección de moedas escocesas, con exemplares que databan desde o século XII e que tiñan un valor estimado de 500.000 libras. Malia ofrecerse unha recompensa de 50.000 libras, as moedas non foron recuperadas.
Pousada, Merille, Ourol
Pousada é un lugar da parroquia de Merille no concello lugués de Ourol na comarca da Mariña Occidental.
Nishinoshima, Ogasawara
alt=A illa, en 2020|miniatura|A illa, en 2020
Nishinoshima é unha illa deshabitada do arquipélago da Ogasawara (Xapón), de orixe volcánica. É o punto máis alto dun volcán que nace no seo do océano Pacífico.
Segundo se puido constatar por satélite da Axencia Espacial Europea, entre 1974 e 2021 pasou de medir 0,7 km x 0,2 km a medir 2,3 km x 2 km.
O Reboredo, Merille, Ourol
O Reboredo é un lugar da parroquia de Merille no concello lugués de Ourol na comarca da Mariña Occidental.
Loureiro de Abaixo, San Xurxo de Vea, A Estrada
Loureiro de Abaixo é un lugar da parroquia de San Xurxo de Vea no concello pontevedrés da Estrada na comarca de Tabeirós - Terra de Montes.
Loureiro de Arriba, San Xurxo de Vea, A Estrada
Loureiro de Arriba é un lugar da parroquia de San Xurxo de Vea no concello pontevedrés da Estrada na comarca de Tabeirós - Terra de Montes.
Requián, Merille, Ourol
Requián é un lugar da parroquia de Merille no concello lugués de Ourol na comarca da Mariña Occidental.
Os Rubeiras, Merille, Ourol
Os Rubeiras é un lugar da parroquia de Merille no concello lugués de Ourol na comarca da Mariña Occidental.
Piñeiro, San Xurxo de Vea, A Estrada
Piñeiro é un lugar da parroquia de San Xurxo de Vea no concello pontevedrés da Estrada na comarca de Tabeirós - Terra de Montes.
INTA-255
O INTA-255 foi o primeiro foguete sonda español desenvolvido polo INTA, con axuda da compañía inglesa British Aerojet, entre 1966 e 1969, utilizando 4 pequenos foguetes Chick usados como aceleradores, que rodeaban a un foguete Goose II. No momento do lanzamento, realizado ao longo dun raíl de 8 metros de altura, acendíanse todos os foguetes ao mesmo tempo. A combus tión dos Chick duraba tan só 0,2 s, mentres que o Goose tardaba 17 segundos en esgotar o seu combustible sólido.
A Senra, Merille, Ourol
A Senra é un lugar da parroquia de Merille no concello lugués de Ourol na comarca da Mariña Occidental.
INTA-255
O INTA-255 era capaz de elevar unha carga de 15 kg a 150 km de altura e podía chegar a unha velocidade máxima de Mach 6,4.
Lanzáronse tres INTA-255, todos desde a base do Centro de Experimentación do Arenosillo, e os tres foron lanzados con éxito. O primeiro, unha maqueta en realidade para probar os foguetes aceleradores, lanzouse o 19 de xullo de 1969; o segundo, un prototipo, o 20 de decembro de 1969; e o terceiro e último, o segundo prototipo, o 22 de decembro de 1970. O INTA-255 serviu como base para desenvolver o máis ambicioso INTA-300.
Viladóniga, Ourol, Ourol
Viladóniga é un lugar da parroquia de Ourol no concello lugués de Ourol na comarca da Mariña Occidental.
Ernesto Ínsua Olveira
Ernesto Ínsua Olveira, nado en Fisterra o 28 de decembro de 1952, é un político e funcionario galego do PSdeG-PSOE.
Traxectoria
Nas municipais de 1995 foi de novo candidato socialista. O goberno tripartito mantivo a maioría, se ben Carrillo subeu de 1 a 3 concelleiros a costa do PSdeG e do BNG, pasando a sela principal forza dos tres. Aínda así, conseguiu que os centristas lle cedesen a alcaldía, polo que foi investido co apoio destes e do BNG, continuando o goberno ata as municipais de 1999, cando decide non presentarse á reelección e volver ó seu traballo no ISM.
Durante os 7 anos de goberno tripartito destacou a considerable mellora da promoción turística do concello, moi especialmente vinculada ó Xacobeo e á fin do Camiño de Santiago.
Ziggy (personaxe)
Ziggy é un personaxe de banda deseñada estadounidense. É un personaxe que sofre un sen fin de desgrazas e acontecementos diarios tristes mais simpáticos. Foi creado por Tom Wilson, un antigo executivo de American Greetings, e a serie de tiras cómicas foi distribuída por Andrews McMeel Syndication. En 1987, o seu fillo Tom Wilson II fíxose cargo de escribir e debuxar a banda deseñada.
Historia
Ziggy, sen nome na súa concepción, foi visible dunha ou outra forma dende mediados dos anos 1960. O escritor de tarxetas de felicitación Tom Wilson debuxou primeiro un personaxe parecido a Ziggy como operador de ascensores que ofrece comentarios políticos en debuxos animados editoriais, mais ninguén o sindicou. Ziggy finalmente apareceu nun libro de agasallos de American Greetings, When You're Not Around (1968) que chamou a atención de Kathleen Andrews, unha fundadora da nova empresa Universal Press Syndicate, que necesitaba unha banda deseñada popular para mantela a flote. Chegouse a un acordo, deuse un nome e naceu Ziggy. A tira comezou en 15 xornais en xuño de 1971, e ese número chegou a superar as 600 publicacións. Unha tira dominical estreouse o 1 de abril de 1973.
En 1987, despois de anos de preparación, a tira foi tomada polo fillo de Tom Wilson, Tom Wilson II.
A Riba, San Xurxo de Vea, A Estrada
A Riba é un lugar da parroquia de San Xurxo de Vea no concello pontevedrés da Estrada na comarca de Tabeirós - Terra de Montes.
Vilares, Merille, Ourol
Vilares é un lugar da parroquia de Merille no concello lugués de Ourol na comarca da Mariña Occidental.
Instituto Argentino de Cultura Gallega
O Instituto Argentino de Cultura Gallega é unha entidade cultural galega de Buenos Aires.
Historia
Creado en 1969 para continuar o labor da antiga Comisión de Cultura no Centro Gallego de Buenos Aires, que se ocupaba da difusión da cultura galega e a custodia do patrimonio cultural da institución. Durante un tempo xestionou a editorial Ediciones Galicia que publicou libros e discos. En 1987 estaba presidido por Luis Sobreira González, sendo secretario Germán Quintela Novoa.
O Instituto xestiona unha biblioteca, unha librería, un teatro e unha sala de exposicións, coida a colección de obras de arte e obxectos históricos do Centro Galego e os arquivos da actividade cultural. Organiza cursos e outras actividades.
Os Xuncás, Merille, Ourol
Os Xuncás é un lugar da parroquia de Merille no concello lugués de Ourol na comarca da Mariña Occidental.
O Souto de Vea, San Xurxo de Vea, A Estrada
O Souto de Vea é un lugar da parroquia de San Xurxo de Vea no concello pontevedrés da Estrada na comarca de Tabeirós - Terra de Montes.
O Vilar, Merille, Ourol
O Vilar é un lugar da parroquia de Merille no concello lugués de Ourol na comarca da Mariña Occidental.
O Rosallo, San Xurxo de Vea, A Estrada
O Rosallo é un lugar da parroquia de San Xurxo de Vea no concello pontevedrés da Estrada na comarca de Tabeirós - Terra de Montes.
Atián, Miñotos, Ourol
Atián é un lugar da parroquia de Miñotos no concello lugués de Ourol na comarca da Mariña Occidental.
Trascastro, San Xurxo de Vea, A Estrada
Trascastro é un lugar da parroquia de San Xurxo de Vea no concello pontevedrés da Estrada na comarca de Tabeirós - Terra de Montes.
Agros Chaos, Miñotos, Ourol
Agros Chaos é un lugar da parroquia de Miñotos no concello lugués de Ourol na comarca da Mariña Occidental.
A Bóveda, Miñotos, Ourol
A Bóveda é un lugar da parroquia de Miñotos no concello lugués de Ourol na comarca da Mariña Occidental.
Valcárceles, San Xurxo de Vea, A Estrada
Valcárceles é un lugar da parroquia de San Xurxo de Vea no concello pontevedrés da Estrada na comarca de Tabeirós - Terra de Montes.
Besteburiz, Miñotos, Ourol
Besteburiz é un lugar da parroquia de Miñotos no concello lugués de Ourol na comarca da Mariña Occidental.
José Marcote Suárez
Traxectoria
Licenciado en Náutica pola Universidade da Coruña, foi xefe de máquinas, profesor naval e director da Escola Náutica de Ribeira. É concelleiro en Fisterra polo PSdeG-PSOE dende as municipais de 2007, nas que foi o número 2 da candidatura. En setembro de 2009, trala renuncia de Juan Boullosa Marcote, foi designado portavoz socialista no concello. Foi candidato á alcaldía nas municipais de 2011 conseguindo mellorar os resultados de 2007 e acurtando as distancias co PPdeG, pero sen que este perdese a maioría absoluta. Aínda así, socialistas e nacionalistas, sumaron máis votos que o PPdeG, mantendo este último a maioría por unha estreita marxe de votos, o cal sumado distintas irregularidades observadas polas forzas da oposición levou a que se recorresen os resultados, se ben finalmente se desestimaron ditos recursos.
Nas municipais de 2015 conseguiu empatar a 4 concelleiros co PPdeG, os cales sumados ós 2 do BNG lle deron a alcaldía, conformando un goberno bipartito. Nas municipais de 2019 consegue mellorar os seus resultados, quedando incluso a poucos votos de ser a forza máis votada, polo que puido manter a alcaldía e o goberno co BNG. Dende febreiro de 2022 forma parte da Executiva Provincial coruñesa do PSdeG como secretario de turismo.
Nas municipais de 2023 pasou de 4 a 2 concelleiros e perdeu a alcaldía en favor da candidata de Alternativa dos Veciños Áurea Domínguez, quen irrompeu con 3 concelleiros e recibiu o apoio de socialistas e nacionalistas na investidura.
Donde caben dos
Donde caben dos é un filme español de comedia estreado en 2021. Está dirixido por Paco Caballero e protagonizado por un elenco que trata sobre as relacións de parella, as súas oscilacións e as dificultades de separar o amor do sexo.
Sinopse
Unha parella atrapada na rutina, un mozo desenganado da súa última relación amorosa, unha noiva desesperada, dous curmáns separados dende o seu último verán na vila, un grupo de amigos con ganas de experimentar... Durante unha noite, todos eles vivirán situacións que xamais imaxinaron enfrontar, para acabar, á mañá seguinte, da mellor maneira posíbel.
Estrea
O filme comezou a súa rodaxe en Barcelona en novembro de 2020. En maio de 2021 anunciouse a data de estrea para o 30 de xullo dese ano.
Carmen Torres París
Carmen Torres París, nada en Santiago de Compostela o 10 de novembro de 1956, é unha tradutora galega.
Traxectoria
Foi tradutora de multitude de obras infantís e xuvenís de Jaume Cela, Anjel Lertxundi, Herikberto Muela, Elisa Ramón ou Marcos S. Calveiro. Tamén de obras de Galaxia na súa colección destinada a público de América Latina.
É irmá da tamén tradutora María Dolores Torres París.
INTA-300
O INTA-300 foi un foguete sonda español de dúas etapas desenvolvido polo Instituto Nacional de Técnica Aeroespacial a partir de 1968, tras a experiencia co INTA-255. As súas dúas etapas derivaban do deseño do foguete británico Fulmar, a principal do Heron, e a superior do Snipe. Foi construído para levar 50 kg de carga útil até a 250 km de altura. A primeira etapa tiña un tempo de combustión de 3 segundos, mentres que a segunda ardía durante 16 segundos, xerando un pulo de 16,3 kN.
O desenvolvemento tivo lugar con lentitude, lanzándose o primeiro INTA-300 o 18 de febreiro de 1981 desde O Arenosillo, momento no que se cortaron os fondos para o proxecto. Tiveron que pasar dez anos para que volvese haber fondos para o mesmo. Do proxecto orixinal quedaban tres motores, realizándose o aceso dun deles para verificar o estado dos mesmos. Os dous restantes montáronse en senllos foguetes modificados, capaces de levar maiores cargas. Estes foguetes modificados denomináronse INTA-300B e ambos foron lanzados exitosamente, o primeiro durante o 21 de outubro de 1993 e o segundo o 16 de abril de 1994.
Ma Chung-pei
Ma Chung-pei, (en chinés: 馬中珮), nada en Taiwán (República China) en 1966, é unha astrofísica e cosmóloga taiwanesa-estadounidense. É profesora de astronomía e física Judy Chandler Webb na Universidade de California en Berkeley. Dirixiu os equipos que descubriron varios dos buratos negros máis grandes coñecidos de 2011 a 2016.
Traxectoria
Ma asistiu á escola secundaria superior de Taipei Municipal First Girls e gañou o Concurso Nacional de Violín de Taiwán en 1983. Logo asistiu ao Instituto de Tecnoloxía de Massachusetts (MIT) e recibiu a súa licenciatura en ciencias físicas en 1987. Durante os seus anos universitarios no MIT tomou clases de violín no Conservatorio de Música de Nova Inglaterra en Boston. Obtivo un doutoramento en física do MIT en 1993. Estudou cosmoloxía teórica e física de partículas con Alan Guth e Edmund W. Bertschinger, os seus asesores de doutoramento.
Os seus intereses de investigación son a estrutura a grande escala do universo, materia escura e a radiación de fondo cósmico de microondas. Dirixiu o equipo que descubriu os buratos negros máis grandes coñecidos en 2011.
É editora científica en cosmoloxía de The Astrophysical Journal.
Barazás, Santa Cristina de Vea, A Estrada
Barazás é un lugar da parroquia de Santa Cristina de Vea no concello pontevedrés da Estrada na comarca de Tabeirós - Terra de Montes.
Ander Barrenetxea Muguruza
Ander Barrenetxea Muguruza, nado en Donostia (Guipúscoa) o 27 de decembro de 2001, é un futbolista español que xoga como dianteiro na Real Sociedad de Fútbol da Primeira División de España.
Traxectoria
Formouse nas categorías inferiores da Real Sociedad de Fútbol. Na tempada 2018-19 sendo xuvenil de segundo ano, empezou o curso na División de Honra de Jon Mikel Arrieta e daría o salto ao equipo sénior de Terceira División, a Real Sociedad de Fútbol C.
En setembro de 2018, Asier Garitano chamouno para adestrar co primeiro equipo no parón ligueiro ante a escaseza de efectivos pola marcha dos internacionais e as lesións. O dianteiro tivo a oportunidade de debutar en Tarbes nun amigable contra o Toulouse francés e comezaría a adestrar con asiduidade co primeiro equipo. É considerado dos grandes valores de Zubieta, así que o club donostiarra decidiu blindar o contrato do xogador o 7 de decembro de 2018 até o 30 de xuño de 2025.
O 21 de decembro de 2018 debutou en Anoeta en Primeira División nunha derrota fronte ao Deportivo Alavés por 0:1, sendo o primeiro xogador nado no século XXI en disputar un partido de LaLiga. Foi o segundo xogador máis novo en debutar coa elástica txuriurdin nun partido de Liga e o 26.º máis novo na historia de liga, ao debutar con 16 anos e 359 días.
Ao comezo da tempada 2019-20 a Real Sociedad anunciou que Barrenetxea tería dorsal do primeiro equipo.
Estatísticas
20x20px Actualizado ao último partido disputado o 1 de decembro de 2021.
Cabanela, Miñotos, Ourol
Cabanela é un lugar da parroquia de Miñotos no concello lugués de Ourol na comarca da Mariña Occidental.
Cabo de Vila, Miñotos, Ourol
Cabo de Vila é un lugar da parroquia de Miñotos no concello lugués de Ourol na comarca da Mariña Occidental.
Lebor na hUidre
O Lebor na hUidre, ou Libro da Vaca Parda, é un manuscrito irlandés que data de principios do século XII, que contén documentos sobre a orixe mítica de Irlanda. O seu título fai referencia ao animal dun monxe da abadía de Clonmacnoise, San Ciarán. Inclúe historias do Ciclo do Ulster (incluíndo a versión máis antiga do Táin Bó Cúailnge), o Ciclo Feniano, o Ciclo Mitolóxico e o Ciclo Histórico da mitoloxía céltica irlandesa, así como textos relixiosos e históricos. Pertence á Real Academia Irlandesa desde 1844, tras ter estado gardado nunha biblioteca privada. Está en mal estado: só quedan sesenta e sete páxinas e moitos textos están incompletos.
Este manuscrito foi escrito no mosteiro de Clonmacnoise, condado de Offaly, e é obra de tres escribas: Máel Muire mac Célhair (referido como "M") e un segundo escriba (referido como "AT”) escribiron o manuscrito orixinal, traballando á par. Polos anais irlandeses sábese que Máel Muire morreu durante a incursión dos viquingos sobre Clonmacnoise en 1106, o que permite establecer que este texto é anterior a esa data. Un terceiro escriba, chamado "H", engadiu unha serie de textos e pasaxes ás veces en páxinas novas, borrando certas textos do orixinal. Estas incorporacións e retiradas datan de finais do século XII ou do XIII, e sen dúbida antes de 1359, cando o manuscrito foi usado como rescate para liberar a varios membros da familia O'Donnell de Donegal, encarcerados baixo as ordes de Cathal Óg O'Connor de Sligo.
A Casa do Monte, Santa Cristina de Vea, A Estrada
A Casa do Monte é un lugar da parroquia de Santa Cristina de Vea no concello pontevedrés da Estrada na comarca de Tabeirós - Terra de Montes.
Deborah S. Jin
Deborah Shiu-lan Jin, nada en Stanford (California) o 15 de novembro de 1968 e finada en Boulder (Estados Unidos) o 15 de setembro de 2016, foi unha física estadounidense pioneira en química cuántica molecular polar.
Entre 1995 e 1997 traballou con Eric Cornell e Carl Wieman (gañadores do Premio Nobel de Física en 2001) participando nalgúns dos primeiros estudos sobre gas diluído de condensados ​​de Bose-Einstein. En 2003, o equipo da Dra. Jin realizou o primeiro condensado fermiónico, unha nova forma de materia.
Recibiu numerosos recoñecementos polas súas contribucións á física e antes da súa prematura morte, foi mencionada con frecuencia como candidata ao Premio Nobel de Física. En 2002 a revista Discover coroouna como unha das 50 científicas máis influentes.
Traxectoria
Jin naceu nunha familia de tres fillos e creceu en Indian Harbour Beach, Florida. Os seus pais foron tamén físicos.
Jin estudou física na Universidade de Princeton, obtendo o grao en 1990. En 1995 Jin obtivo o seu doutoramento pola Universidade de Chicago coa tese "Experimental Study of Phase Diagrams of Heavy Fermion Superconductors with Multiple Transitions" ("Estudo experimental de diagramas de fase de superconductores fermiónicos pesados con múltiples transicións"). O seu supervisor foi Thomas F. Rosenbaumand.
En 2003, Jin e o seu equipo foron os primeiros en condensar pares de átomos fermiónicos. Puideron observar directamente un condensado molecular de Bose-Einstein creado unicamente axustando a forza de interacción nun gas de Fermi ultrafrío usando a resonancia de Feshbach. Jin puido observar as transicións do gas entre un estado de Bardeen-Cooper-Schrieffer (BCS) e o condensado de Bose-Einstein.
Jin seguiu expandindo os límites da ciencia ultrafría. Ela e o seu compañeiro, Jun Ye, lograron arrefriar moléculas polares que posúen un gran momento dipolar eléctrico a temperaturas ultrafrías, tamén en 2008. En lugar de arrefriar directamente as moléculas polares, crearon un gas ultrafrío de átomos que transformaron en moléculas dipolares de maneira coherente. Este traballo conduciu a novas ideas sobre as reaccións químicas cerca do cero absoluto. Puideron observar e controlar as moléculas de potasio-rubidio (KRb) no estado de enerxía máis baixo (estado estacionario). Mesmo puideron observar moléculas en colisión, rompéndose e formando enlaces químicos.
Premios e recoñecementos
Jin foi membro electo da Academia Nacional de Ciencias dos Estados Unidos (2005) e membro da Academia Estadounidense das Artes e as Ciencias (2007).
Discord
Discord é un VoIP e unha plataforma social de mensaxería instantánea. Os usuarios teñen a habilidade de comunicarse con chamadas de voz, chamadas de vídeo e mensaxería de texto. Funciona a través de servidores e está separado en canles de texto ou de voz. Discord está dispoñible para Microsoft Windows, MacOS, Android, iOS e Linux. Pode ser usado dende un cliente executable ou dende o navegador. Se ben a aplicación é de uso xeral, as súas características oriéntana cara ás comunidades de videoxogos. Dende xullo de 2019, a plataforma conta con máis de 350 millóns de usuarios activos.
Deborah S. Jin
Premios e recoñecementos
Jin gañou premios prestixiosos, entre os que destacan:
Tras o seu falecemento, a American Physical Society cambiou o nome do seu prestixioso premio DAMOP para estudantes doutorais a Premio Deborah Jin en recoñecemento ao seu tremendo impacto nos campos da física atómica, molecular e óptica.
O Cal, Miñotos, Ourol
O Cal é un lugar da parroquia de Miñotos no concello lugués de Ourol na comarca da Mariña Occidental.
O Cachón, Miñotos, Ourol
O Cachón é un lugar da parroquia de Miñotos no concello lugués de Ourol na comarca da Mariña Occidental.