cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
At the Drive-In
Relationship of Command
Despois dalgúns concertos máis a finais de 1999 ao lado de Rage Against the Machine, en xaneiro do 2000 At the Drive-In entrou no estudio para gravar o seu novo disco ao lado de Ross Robinson (famoso polo seu traballo con Korn, Sepultura e Slipknot), que a banda coñecera na súa última viaxe por Nova York. Foron sete semanas de gravacións no estudio Indigo Ranch, en Malibu, ata que o material foi entregado a Andy Wallace para facer a mestura. Relationship of Command foi finalmente lanzado en setembro.
O fin non fixo que a banda perdese popularidade, todo o contrario: At the Drive-In goza hoxe de gran prestixio e a súa música honesta e extrema serve de influencia para moitas bandas actuais.
Primeira reunión
Durante unha entrevista con Drowned in Sound en xuño de 2009, Bixler-Zavala afirmou que estivera falando cos antigos membros da banda e suxeriu que poderían regresar despois de que resolvesen os seus negocios. Cedric engadiu: "Non me importaría. Podería suceder, só temos que resolver moitas cousas persoais. Xa tratamos moito diso e pedín perdón por moitas cousas que dixen e a forma na que rematou... veremos que ocorre".
CCTV-E
CCTV-E (en chinés: 中国中央电视台, en pinyin: Zhōngguó Zhōngyāng Diànshìtái) é unha canle de televisión da República Popular da China que emite 24 horas ao día en castelán. Forma parte de China Central Television.
Programación
A súa programación inclúe noticias, deportes, negocios e ademais curiosidades sobre China e outras partes de Asia, así como telenovelas chinesas subtituladas e documentales de viaxes polo interior deste país, xunto con percorridos culturais e artísticos. Esta canle emite tamén cursos de aprendizaxe da lingua chinesa.
Murdered Love
Murdered Love é o oitavo álbum da banda estadounidense de metal alternativo P.O.D., publicado o 10 de xullo de 2012 a través do selo Razor & Tie. O disco estreouse no número 17 da lista Billboard 200 cunhas vendas de 16.000 copias na súa primeira semana nos Estados Unidos. Murdered Love é a continuación de When Angels & Serpents Dance e marca a reunión co produtor Howard Benson, que tamén traballou non seu álbums The Fundamental Elements of Southtown, Satellite e Payable on Death. Antes da edición oficial do disco tres cancións estiveron dispoñibles para descargar; dúas delas, "Eyez" e unha versión demo de "On Fire", dispoñibles de xeito gratuíto na web da banda. O disco conta coa aparición de Jamey Jasta de Hatebreed, Sen Dog de Cypress Hill, e Sick Jacken de Psycho Realm. Unha edición deluxe, con acústicos e temas extra, foi publicada o 22 de outubro de 2013.
Bandeira de Mauritania
A bandeira de Mauritania é a bandeira oficial do país. A bandeira orixinal foi adoptada o 1 de abril de 1959 baixo o mando de Moktar Ould Daddah. Consiste nun fondo de cor verde no que figuran unha lúa crecente de cor amarela situada baixo unha estrela de cinco puntas da mesma cor. O 5 de agosto de 2017 realizouse un referendo por parte do presidente Mohamed Ould Abdel Aziz para cambiar a bandeira nacional, abolir o senado e outras emendas constitucionais. O referendo tivo éxito e os cambios na bandeira, engadindo dúas faixas vermellas, foron adoptados o día seguinte.
As cores verde e amarela están asociadas co panafricanismo. O verde tamén é un símbolo do islam e o amarelo do deserto do Sáhara. A lúa crecente e a estrela son considerados símbolos no islam, a relixión maioritaria de Mauritania.
Modificación de 2017
miniatura|Bandeira de Mauritania entre 1959 e 2017. O referendo do 5 de agosto de 2017 formulado polo presidente Mohamed Ould Abdel Aziz incluía entre outras emendas constitucionais unha modificación da bandeira nacional. Engadiríanse dúas faixas vermellas, unha na parte superior e outra na inferior, para simbolizar a perda de sangue no país na procura da súa independencia de Francia.
Periferia de Epiro
miniatura A periferia de Epiro (en Περιφέρεια Ηπείρου, Periféreia Ipeírou) é unha das actuais trece periferias de Grecia, que comprende unha rexión xeográfica e tradicional do noroeste do país. Limita ao leste coas actuais periferias de Macedonia Occidental e Tesalia; ao sur, coa periferia de Grecia Occidental; ao oeste, co mar Xónico e a periferia de Illas Xónicas; e ao norte, con Albania. É parte da rexión histórica máis ampla de Epiro, que se estende polas actuais Albania e Grecia, aínda que principalmente dentro de territorio grego.
A súa capital é a cidade de Ioannina. A periferia ten unha superficie de 9203,22 km² e no censo de 2011 contaba con 336 856 habitantes.
Desde a reforma administrativa do plan Calícrates de 2011, a rexión é parte da diocese descentralizada de Epiro-Macedonia occidental.
Organización administrativa
ligazón=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/0/02/Epirus_-_municipalities_and_seats_EN.svg/220px-Epirus_-_municipalities_and_seats_EN.svg.png|esquerda|miniatura|A división administrativa da periferia de Epiro en municipios. En tons de amarelo a unidade rexional de Tesprotia, en vermello Ioannina, en azul Preveza e en verde Arta. Epiro divídese en catro unidades periféricas (anteriormente prefecturas, nomoi), que se subdividen en municipios (dimoi). As unidades periféricas, que conservaron os mesmos límites das prefecturas, son: Tesprotia, Ioannina, Arta e Preveza.
Entón, en xaneiro de 2011, de acordo coa reforma introducida polo Plan Calícrates, suprimíronse as prefecturas, que foron substituídas polas unidades periféricas. Os 76 antigos municipios e comunidades reestruturáronse para formar só 18 novos municipios.
Desde o 1 de xaneiro de 2011, o gobernador da periferia é Alexandros Kachrimanis, que foi elixido nas eleccións local de novembro de 2010 polos partidos Nova Democracia e Concentración Popular Ortodoxa.
Historia
A pesar de varias revoltas (1854, 1878), a turcocracia en Epiro terminou o 21 de febreiro de 1913 coa toma da cidade de Ioannina e a anexión da rexión por Grecia.
A rexión sufriu, particularmente pola guerra civil entre monárquicos e comunistas que se prolongou até 1949.
Xeografía
ligazón=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/9/9b/PindusMountain.JPG/220px-PindusMountain.JPG|miniatura|Bosque no monte Pindo, en Epiro. ligazón=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/c/cd/Vikos_Gorge_from_Beloe.jpg/220px-Vikos_Gorge_from_Beloe.jpg|miniatura|O barranco Vikos A periferia de Epiro, como toda a rexión no seu conxunto, é abrupta e montañosa. Comprende a terra dos antigos molosos e tesprotos e unha pequena parte da terra dos caonios, cuxa maior parte hoxe pertence ao sur de Albania. Componse en gran parte das montañas Pindo, que forman a espiña dorsal da parte continental de Grecia e separan o Epiro das rexións tradicionais de Macedonia e Tesalia; o seu punto máis alto é o monte Smolikas (2646 msnm). A maior parte de Epiro atópase no lado de barlovento dos Pindo e os ventos procedentes do mar Xónico fan que a rexión sexa máis chuviosa que calquera outra parte de Grecia.
A rexión é pouco fértil e ten moitos lagos sen emisarios (endorreísmo), como o de Ioannina, unha das principais cidades. A chaira costeira é fértil. O relevo e o clima nevado illan ás veces esta parte de Grecia no inverno. Epiro é coñecida pola beleza da súa paisaxe: os cantís de pedra calcaria de Tymphée, as gargantas profundas de Vikos, os extensos bosques de carballo e coníferas que acompañan a ruta de Ioannina a Metsovo, un val húmido onde se sitúa o santuario de Zeus dodoneano.
Os parques nacionais do Vikos-Aoos e de Pindo están situados na unidade periférica de Ioannina. Ambas as áreas teñen impoñentes paisaxes, así como unha ampla variedade de fauna e flora. O clima de Epiro é principalmente alpino. A vexetación componse principalmente de especies de coníferas. A vida animal é especialmente rica nesta área e inclúe, entre outras especies, osos, lobos, raposos, cervos e linces.
Cidades
ligazón=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/8/8e/Old_port_of_Igoumenitsa.JPG/220px-Old_port_of_Igoumenitsa.JPG|miniatura|Vista de [[Igoumenitsa]] ligazón=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/9/91/Skamneli_village_centre.jpg/220px-Skamneli_village_centre.jpg|miniatura|Vila de Skamneli ([[Zagori), exemplo de arquitectura epirótica.]] As localidades máis poboadas da periferia de Epiro son:
Economía
Epiro ten poucos recursos e o seu terreo accidentado fai difícil a agricultura, polo que as ovellas e o pastoreo de cabras sempre foron unha actividade importante na rexión. O tabaco cultívase en toda Ioánnina, e tamén hai algo de agricultura e pesca, pero a maioría dos alimentos da zona téñense que importar de rexións máis fértiles de Grecia. Epiro é o fogar dunha serie de famosas marcas de produtos lácteos do país, que producen queixo feta entre outros. Outra área importante da economía local é o turismo, especialmente o natural. A excepcional beleza natural da zona, así como as súas pintorescas poboacións e o seu estilo de vida tradicional, fixeron de Epiro unha importante atracción turística.
Demografía
Preto de 350 000 persoas viven en Epiro. De acordo co censo de 2001, ten a poboación máis baixa das 13 periferias de Grecia. Iso débese en parte ao impacto das repetidas guerras no século XX, así como á emigración en masa debido ás condicións económicas adversas.
A capital e cidade máis grande da rexión é Ioánnina, onde vive case un terzo da poboación. A gran maioría da poboación son gregos, incluíndo arromaneses. Tamén existe un pequeno número de arbanitas en varios asentamentos das unidades periféricas de Tesprotia, Preveza (Tesprotiko) e Ioannina, que se autoidentifican como gregos, do mesmo xeito que as comunidades arbanitas do sur de Grecia.
Municipios
Na táboa que segue recóllense os 18 municipios, ordenados de norte a sur.
Dinastía Grimaldi
210px|dereitaA dinastía Grimaldi é unha casa nobre orixinaria de Italia, foi fundada por Francisco Grimaldi, que tomou en 1099 o señorío de Mónaco xunto aos seus soldados vestidos de franciscanos. Naquel principado reinaron os seus sucesores até a actualidade, se exceptuamos varias descontinuidades. A última produciuse co matrimonio da princesa Carlota de Mónaco, nai de Rainiero III, con Pierre de Polignac. Os seus integrantes máis destacados na actualidade son:
É obxecto de polémica a orixe de Alexandre Coste e de Xasmín Grace Rotolo, fillos ilexítimos de Alberte II de Mónaco con senllas amantes, recoñecidos recentemente. No caso de que Alberte de Mónaco morra sen descendencia lexítima, os fillos de Carolina de Mónaco pasarían a ocupar os primeiros postos da liña sucesoria.
Ronnie Drew
Ronnie Drew (en irlandés Ránall Ó Draoi), nado o 16 de setembro de 1934, finado o 16 de agosto de 2008, foi un cantante e compositor irlandés de Dún Laoghaire, condado de Dublín, famoso internacionalmente durante máis de 50 anos xunto ao grupo de música folk "The Dubliners".
Traxectoria
Nos anos 1950, Drew emigrou a España para ensinar inglés e de paso aprender castelán e a tocar a guitarra flamenca. Cando regresou a Irlanda, compaxinou actuacións en "The Gate Thater" con diferentes traballos.
En 1962, Drew fundou "The Ronnie Drew Group" canda Luke Kelly, Barney McKenna e Ciaran Bourke, pero pronto cambiaron o nome do grupo a "The Dubliners", ao cal se sumou, John Sheahan. Deseguida "The Dubliners" chegou a ser un dos grupos máis coñecidos en Irlanda de música folk tradicional. As súas orixes remóntanse a actuacións no famoso pub irlandés O'Donoghue en Merrion Row. Posteriormente trasladáronse a The Abbey Tavern en Howth e foron incrementándose o número de actuacións por todo o centro de Dublín. Ronnie Drew abandonou temporalmente o grupo en 1974 pero regresaría 5 anos despois. Drew deixou definitivamente "The Dubliners" para dedicarse á súa carreira en solitario en 1995. No 2002, reuniuse de novo cos "Dubliners" para celebrar o 40º aniversario da formación.
A partir de 1995, Ronnie Drew lanzou a súa carreira en solitario e gravou diversos temas con varios artistas, como Christy Moore, The Pogues, Dropkick Murphys, Eleanor Shanley entre outros.
O 22 de agosto de 2006, Ronnie Drew foi honrado nunha cerimonia onde as súas pegadas dactilares foron marcadas no "Walk of Fame" (paseo da fama) de Dublín, na aforas do Dublin's Gaiety Theater.
A fin
En setembro de 2006 diagnosticóuselle un cancro de garganta producido por anos de excesos coas bebidas alcohólicas e os fumes. Pouco despois, en decembro dese mesmo ano, apareceu nun programa de televisión irlandesa para falar sobre o seu cancro.
Ademais da súa enfermidade, tamén tivo que sufrir o falecemento da súa dona Deirdre Drew, coa que levaba máis de 40 anos de matrimonio.
Ronnie Drew morreu finalmente en St Vincent's Hospital, Dublín, o 16 de agosto de 2008 e foi enterrado 3 días despois en Redford Cemetery en Greystones.
Homenaxe
O 19 de febreiro de 2008 unha gran cantidade de artistas irlandeses decidiron unirse para crearen unha canción homenaxe a Ronnie Drew titulada "The Ballad Of Ronnie Drew ", liderado por Bono, o cantante de U2.
Lingua kanaresa
thumb|250px|Sinal escrito en kanarés.
O kanarés (ಕನ್ನಡ) é unha das linguas dravídicas de maior difusión, documentada desde época temperá. Xeograficamente presenta diferentes variedades xeográficas, que en conxunto falan aproximadamente 44 millóns de persoas. É a lingua oficial no estado de Karnataka, un dos catro estados meridionais da India.
Historia
A historia do kanarés divídese convencionalmente en tres períodos: kanarés antigo (halegannada) entre o 450 e o 1200, kanarés medio (nadugannada) 1200 ao 1700 e kanarés moderno desde 1700 ata a actualidade. O kanarés recibiu unha forte influencia do sánscrito e en menor medida do prácrito e do pali.
Distribución xeográfica
O kanarés fálase sobre todo en Karnataka na India, e en certa medida nos estados limítrofes de Andhra Pradesh, Maharashtra, Tamil Nadu e Kerala.
Hai poboacións destacables de falantes de kanarés nos Estados Unidos e o Reino Unido, e en menor medida no Canadá e Australia.
Rango oficial
O kanarés é unha das 22 linguas oficiais da India, a lingua oficial do estado de Karnataka.
Adolfo Fojo Silva
Adolfo Fojo Silva, nado en Caldas de Reis en 1867 e finado en Baión (Vilanova de Arousa) a finais de maio de 1933, foi un empresario e filántropo galego.
Traxectoria
Renunciou a ordenarse como sacerdote e emigrou a Arxentina onde fixo fortuna, dedicándose a importación de teas, azafrán e especies de Oriente e a súa exportación a Europa. Polo cancro da súa muller viaxou por varios hospitais de Alemaña e Suíza, pero non logrou impedir a súa morte. Retornou a Galicia e casou con Bernardina Colmeiro Rey. A finais dos anos vinte comproulle a Juan Nepomuceno Ozores, fillo do conde de Priegue, a Granxa de Fontán (hoxe coñecida como Pazo Baión) en Vilanova de Arousa, onde puxo en marcha unha explotación agrícola e gandeira. Non obtivo bos resultados, resultando unha explotación deficitaria, pois o único que se vendía era o viño. Adolfo Fojo contribuíu na construción do Asilo de Caldas de Reis. Finou na súa propiedade O Fontan en Baión a finais de maio de 1933,
Ernst Busch (actor)
Friedrich Wilhelm Ernst Busch, nado en Kiel o 22 de xaneiro de 1900 e finado en Berlín o 8 de xuño de 1980, foi un cantante e actor alemán.
Durante a súa vida adoptou unha postura antifascista. Gañou o Premio Lenin da Paz entre 1970 e 1971. Unha das máis prestixiosas escolas primarias de teatro de Berlín leva o seu nome.
Fixo unha versión en alemán da canción Jarama Valley de Alex McDade, que cantou no filme Ich war neunzehn.
Olivier Nakache
Olivier Nakache, nado o 14 de abril de 1973 en Suresnes, Altos do Sena, é un é un director de cine, actor e guionista francés. Traballa conxuntamente co tamén director Éric Toledano, tanto nos guións como na realización e dirección dos seus filmes. É irmán da tamén actriz e directora Géraldine Nakache.
Julio González Pellicer
miniatura|300px|A pequena fouce (Museo de Arte Pública, Madrid) Julio González Pellicer, nado en Barcelona, en 1876, e morto en París, en 1942, foi un escultor español. Foi un dos artistas modernos máis importantes da primeira metade do século XX.
Traxectoria
Os seus pais foron Concordio González e Pilar Pellicer, de orixe castelá, que se trasladaron a Barcelona para traballar no taller familiar de forxa e ourivaría, xunto ó seu irmán Joan.
Ámbolos dous irmáns asistiron á Escola de Belas Artes de Barcelona e frecuentaron o ambiente cultural dos artistas barceloneses en Els Quatre Gats, onde coñeceron a Pablo Picasso. En 1897 visitou a colección do Museo do Prado e descubriu a súa vocación de pintor.
En 1890 a familia trasladouse a París, onde pasou gran parte da súa vida. Alí entrou en contacto e colaboración cos artistas máis renovadores da época, como Picasso, Max Jacob, Modigliani, Brancusi, Juan Gris, Manolo Hugué e Pablo Gargallo. As súas esculturas recibiron influencias especialmente de Picasso e Pablo Gargallo.
O seu irmán Joan morreu en 1908, o que lle provocou unha fonda depresión. En 1910 esculpiu unha serie de máscaras de metal, nas que xa mostra claramente unha estética cubista, apoiada nos seus coñecementos do metal forxado, na que experimentou novas formas.
Aprendeu as técnicas da soldadura e o metal cando traballou nos talleres Renault durante a Primeira guerra mundial. Xa nesta época traballaba preferentemente sobre o ferro forxado e o bronce e, a partir de 1927 deixou definitivamente a pintura.
No ano 1937 realizou algunhas das súas obras máis importantes, no realismo expresionista e na abstracción. Nese ano presentou a que se considera a súa obra mestra, La Montserrat (ou Maternidade), no pavillón español da Exposición Internacional de París. No mesmo ano é Muller mirándose no espello.
Obras
A súa obra, entre a figuración e a abstracción responde ó estilo cubista. As súas innovadoras esculturas refírense predominantemente á figura humana, frecuentemente de grandes proporcións.
Julio González está presente en diferentes museos, como o Museo Nacional de Arte de Cataluña (Barcelona), o Instituto Valenciano de Arte Moderna (IVAM) (Valencia), o Museo Raíña Sofía (Madrid), o Centro Georges Pompidou (París). No IVAM tenlle dedicado un espazo específico, o Centro Julio González, a partir da doazón das obras efectuada polas súas herdeiras Carmen Martínez e Viviane Grimminger, completada cos anos con adquisicións. Posúe en total 394 obras (esculturas, debuxos e pinturas), e tamén algunhas obras do irmán e de Roberta, filla de Julio González.
A Balsa da Medusa
A Balsa da Medusa (Le Radeau de la Méduse ) é unha pintura ó óleo de 1818–1819 do pintor e litógrafo francés Théodore Géricault (1791–1824). Completada cando o artista tiña 27 anos de idade, esta obra está considerada unha icona do romanticismo francés. Cunhas medidas de 491 cm × 716 cm, é unha pintura a escala natural que representa o momento posterior ó naufraxio da fragata francesa La Méduse, que encallou na costa de Mauritania o 2 de xullo de 1816. O 5 de xullo de 1816 unhas 147 persoas lanzáronse á deriva nunha balsa de construción apresurada. Só 15 deles sobreviviron ós 13 días que pasaron antes do seu rescate, obrigados a superar a inanición, deshidratación e á práctica do canibalismo. O evento deu lugar a un escándalo internacional, en parte pola atribución da súa causa á incompetencia do capitán francés do navío.
Géricault decidiu representar este evento para lanzar a súa carreira cunha obra a grande escala sen partir dun encargo, nun tema que xa xerara un grande interese público. O evento fascinábao, e antes de comezar a traballar na pintura final levou a cabo unha investigación exhaustiva e produciu moitos bosquexos preparatorios. Entrevistou dous dos sobreviventes e construíu unha maqueta a escala con gran detalle da balsa. Visitou os hospitais e morgues nos que puido ver de primeira man a cor e textura da carne dos mortos e moribundos. Como el mesmo anticipaba, a pintura resultou ser moi controvertida na súa primeira exhibición no Salón de París, atraendo apaixonadas loanzas e condenas a partes iguais. A obra estableceu a súa reputación internacional, e considérase unha obra transcendental na historia temperá do movemento romántico da pintura francesa.
Malia que A Balsa da Medusa retén elementos das tradicións da pintura histórica, considérase que representa unha ruptura coa calma e orde da escola neoclásica, tanto na escolla do tema tratado como na súa presentación. A obra de Géricault atraeu unha grande atención dende a súa primeira aparición en público e pasou a exhibirse en Londres. O Museo do Louvre adquiriuna pouco despois da morte do artista ós 32 anos de idade. A influencia desta obra é patente nas obras doutros artistas como Eugène Delacroix, J. M. W. Turner, Gustave Courbet e Édouard Manet.
Contexto histórico
miniatura|250px|esquerda|[[La Méduse navegando de bolina. Gravado de Jean-Jérôme Baugean]] En xuño de 1816 a fragata francesa La Méduse partiu de Rochefort con destino ó porto senegalés de Saint-Louis. Lideraba un convoi doutros tres navíos: o mercante Loire, o bergantín Argus e a corveta Écho. O vizconde Hugues Duroy de Chaumereys fora nomeado capitán da fragata malia apenas ter navegado nos 20 anos anteriores. Tralo naufraxio a indignación pública atribuíu de forma errada a responsabilidade da súa designación como capitán ó rei Luís XVIII, malia que realmente fora unha designación naval rutineira feita de forma interna no Ministerio da Mariña e lonxe das preocupacións do monarca. A misión da fragata era a de aceptar a devolución de parte do Senegal por parte do Reino Unido baixo os termos da aceptación francesa da Paz de París. Entre os pasaxeiros do navío estaban o que fora designado como gobernador francés do Senegal, o coronel Julien-Désiré Schmaltz, xunto coa súa muller e a súa filla.
Nun intento de reducir a duración da viaxe, a Méduse adiantou os outros buques, pero acabou por desviarse unhas 100 millas fóra de rumbo. O 2 de xullo encallou nun banco de area en fronte da costa oeste de África, preto de Mauritania. A incompetencia de De Chaumereys levou a culpa da colisión. De Chaumereys era un emigrante francés retornado que carecía de experiencia e capacidades na capitanía, pero recibira este encargo como resultado dun acto de ascenso político. Os esforzos por liberar o navío foron en van, polo que o 5 de xullo a tripulación e pasaxeiros tentaron sucar as restantes 60 millas ata a costa africana nos seis barcos auxiliares da fragata. Malia que a Méduse transportaba 400 persoas, incluíndo 160 tripulantes, os barcos só tiñan espazo para unhas 250 persoas. O resto dos tripulantes do barco, uns 146 homes e unha muller, amontoáronse nunha balsa de construción apresurada, que se somerxeu en canto cargou con todos eles. Dezasete membros da tripulación optaron por permanecer a bordo da Méduse. O capitán e a tripulación a bordo dos barcos auxiliares tentaron remolcar a balsa, pero tras unhas poucas millas esta quedou solta. A tripulación da balsa só dispuña dunha bolsa de galletas (consumida o primeiro día), dous barrís de auga (que se perderon pola borda por mor dunha pelexa) e seis barrís de viño.
Segundo o crítico Jonathan Miles, a balsa "levou os sobreviventes ás fronteiras da experiencia humana. Delirantes, mortos de sede e de fame, sacrificaron os que se amotinaban, comeron os seus compañeiros mortos e mataron os máis débiles". Tras trece días de viaxe, o 17 de xullo de 1816, a balsa foi rescatada polo Argus de casualidade, xa que os franceses non levaran a cabo ningún esforzo particular de busca pola balsa. Para entón só quedaban 15 homes vivos, mentres que o resto foran asasinados ou lanzados pola borda polos seus camaradas, morreran de fame ou lanzáranse eles mesmos ó mar pola desesperación. O incidente converteuse nun escándalo público para a monarquía francesa, que levaba pouco tempo no poder trala derrota en 1815 de Napoleón.
Descrición
miniatura|Detalle da esquina inferior esquerda do cadro que amosa dúas figuras a piques de morrer A Balsa da Medusa representa o momento no que, tras 13 días de naufraxio na balsa, os restantes 15 sobreviventes divisan un barco achegándose na distancia. Segundo unha revisión coetánea dun crítico británico, a obra encádrase nun momento no que "pode dicirse que a ruína da balsa era completa". A pintura está feita nunha escala monumental de 491 × 716 cm, polo que a maioría das figuras representadas están a tamaño natural, e as que aparecen na fronte están case ó dobre do tamaño natural, preto do plano principal do cadro e empuxadas contra o espectador, tirando del cara á acción física como un participante máis.
A balsa improvisada amósase flotando con dificultades mentres navega sobre as ondas, mentres que os homes se representan como rotos e nun estado de completa desesperación. Un home vello terma do cadáver do seu fillo ós seus pés, mentres que outro se arrinca o cabelo pola frustración e a derrota. Varios corpos enchen o primeiro plano, agardando que as ondas circundantes os leven con eles. Os homes no medio acaban de divisar un barco de rescate: un deles coméntallo a outro, e un membro da tripulación africano, Jean Charles, ponse de pé nun barril baleiro e axita freneticamente un pano para chamar a atención do navío.
miniatura|left|Diagrama das dúas estruturas piramidais que forman a base da obra. A posición do Argus indícase co punto amarelo. A composición pictórica do cadro está construída sobre dúas estruturas piramidais. O perímetro do mastro máis longo da esquerda do cadro forma a primeira pirámide. O grupo horizontal de figuras morrendo no primeiro plano forma a base da que emerxen os sobreviventes, xurdindo cara arriba onde a figura central fai sinais ó barco de rescate de forma desesperada. O centro do cadro atrae a atención do espectador nunha primeira impresión, para despois seguir o fluxo direccional dos corpos dos sobreviventes, vistos dende as costas e apertados cara ó lado dereito. Segundo o historiador de arte Justin Wintle, "un ritmo horizontal único lévanos dende os mortos da parte inferior esquerda, ata os vivos na cúspide". Empréganse outras dúas liñas diagonais para elevar a tensión dramática. Unha segue o mastro e os cabos do mesmo e dirixe a visión do espectador cara a unha onda que está achegándose de forma ameazante, mentres que a segunda leva cara a silueta distante do Argus, o buque que eventualmente rescatou os sobreviventes.
A paleta de cores empregada componse de tons pálidos de carne e cores escuras para a roupa dos sobreviventes, o mar e as nubes. O cadro no seu conxunto ten un ton escuro, empregando pigmentos escuros e marróns na súa maioría, unha paleta que Géricault considerou efectiva para suxerir traxedia e dor. A iluminación da obra chegou a describirse como "caravaggesca" O tratamento que fai Géricault do mar é apagado, representado con tons verde escuro no lugar de azul profundo para contrastar cos tons da balsa e das figuras, e a única luz do cadro aparece na zona distante do barco de rescate.
Investigación e preparativos
miniatura|Estudo para "A Balsa da Medusa" de Géricault, pluma e tinta marrón, 17.6 cm × 24.5 cm, [[Palais des Beaux-Arts de Lille|Musee des Beaux-Arts, Lille, Francia]] A Géricault cativáronlle os recontos do naufraxio de 1816 que recibiu unha gran cobertura pública, e decatouse de que unha representación do evento podería ser unha oportunidade para establecer a súa reputación como pintor. Tras tomar esta decisión levou a cabo unha investigación exhaustiva antes de comezar a propia pintura. A comezos de 1818 entrevistouse con dous dos sobreviventes: Henri Savigny, un cirurxián, e Alexandre Corréard, un enxeñeiro da École nationale supérieure d'arts et métiers. As emotivas descricións das súas experiencias inspiraron en gran medida o ton da obra final. Segundo o historiador de arte Georges-Antoine Borias, "Géricault estableceu o seu estudio no outro lado da rúa do hospital Beaujon. E alí comezou un triste descenso. Detrás de portas pechadas lanzouse a si mesmo no seu traballo. Nada lle repelía. Temíano e evitábano todos".
Viaxes previas expuxeran a Géricault ás vítimas de loucura e da praga, e mentres investigaba a Méduse o seu esforzo pola precisión e realismo históricos levouno a obsesionarse coa rixidez dos cadáveres. Para conseguir a representación máis auténtica dos tons da carne dos mortos fixo bosquexos de corpos na morgue do hospital Beaujon, estudou as caras de pacientes moribundos no hospital, levou consigo membros amputados ó seu estudio para estudar a súa descomposición, e durante unha quincena debuxou unha cabeza cortada que tomou prestada dun manicomio e que almacenou no teito do seu estudio.
miniatura|esquerda|Canibalismo na Balsa da Medusa, cera, tinta e augada en papel, 28 cm × 38 cm, [[Louvre]]
Traballou con Corréard, Savigny e outro dos sobreviventes, o carpinteiro Lavillette, para construír un modelo detallado a escala da balsa, que reproduciu no cadro finalizado, chegando a amosar os espazos existentes entre algunhas das táboas da mesma. Géricault fixo posar a modelos, recompilou un informe de documentación, copiou cadros relevantes doutros artistas e viaxou ata Le Havre para estudar o mar e o ceo. Malia sufrir unha febre, viaxou ata a costa en varias ocasións para ser testemuño de tormentas na costa, e unha visita a varios artistas en Inglaterra deulle a oportunidade de estudar os elementos atmosféricos mentres cruzaba o canal da Mancha.
Debuxou e pintou numerosos bosquexos en preparación do cadro final mentres decidía cal dos momentos do desastre representaría na obra final. Entre as escenas que tivo en conta estaba o motín contra os oficiais que tivo lugar o segundo día na balsa, o canibalismo ós poucos días de estar na mesma e o propio día do rescate. Géricault seleccionou finalmente o momento, recordado por un dos sobreviventes, no que divisaron por primeira vez no horizonte o barco de rescate Argus que se achegaba a eles, e ao que intentaron facer sinais. Porén, o barco nun primeiro momento seguiu o seu camiño. En palabras dun dos sobreviventes, "do delirio do xúbilo, caemos nun profundo desánimo e dor".
O público, ben informado nos detalles do desastre, entendería a escena como o resultado do abandono da tripulación, enfocándose no momento no que perderan toda esperanza —o Argus reapareceu dúas horas despois e rescatou aqueles que seguían vivos. O autor Rupert Christiansen indicou que o cadro representa máis figuras das que había na balsa no momento do rescate, incluíndo cadáveres non rexistrados polos rescatadores. En lugar de presentar unha mañá soleada e augas tranquilas como se informou no día do rescate, Géricault representou unha incipiente tormenta e un mar escuro e cristado para reforzar o pesadume emocional.
Obra final
miniatura|esquerda|Estudo c. 1818–1819, 38 cm × 46 cm, [[Louvre.]] Géricault, que recentemente se vira forzado a terminar unha relación amorosa coa súa tía, afeitouse a cabeza e dende novembro de 1818 ata xullo de 1819 levou unha vida de disciplina monástica no seu estudio de Faubourg du Roule, pasando algunha noite ocasional fóra e alimentándose coa comida que lle traía o seu conserxe. El e mailo seu asistente de 18 anos de idade, Louis-Alexis Jamar, durmían nunha pequena habitación adxacente ó estudio. Nalgúns momentos mantiveron varias discusións e nunha ocasión Jamar marchou, sendo persuadido por Géricault dous días despois para que volvese. No seu estudio Géricault traballou de forma metódica en completo silencio, e o ruído dun rato era suficiente para rachar a súa concentración.
Usou varios amigos como modelos, o máis notable deles o pintor Eugène Delacroix, que fixo de modelo para a figura no primeiro plano que mira cara abaixo cun brazo estendido. Dous dos sobreviventes da balsa poden verse nas sombras ó pe do mastro, e outras tres das figuras están baseadas en Corréard, Savigny e Lavillette. Jamar posou nu para o modelo do mozo morto que aparece en primeiro plano a punto de caer ó mar, ademais de servir de modelo para outras dúas figuras do cadro.
Segundo Hubert Wellington, Delacroix —que se converteu nun dos grandes expoñentes do romanticismo francés trala morte de Géricault— escribiu: "Géricault permitiume ver a súa Balsa da Medusa mentres aínda estaba traballando nela. Deixou unha impresión tan tremenda en min que cando saín do estudio comecei a correr como un tolo e non parei ata que cheguei á miña propia habitación".
miniatura|Diagrama das 16 cores principais usadas no cadro. Géricault empregou pinceis pequenos e aceites viscosos, o que lle daba pouco tempo para reutilizar e secaban nun día. Mantivo as cores separadas unhas doutras. A súa paleta estivo composta de vermellón, branco, amarelo Nápoles, dous ocres amarelos distintos, dous ocres vermellos, siena, rosa, siena tostada, carmín, azul de Prusia, negro, carbón de óso, terra de Cassel e betume. O betume deixa unha aparencia lustrosa e de veludo cando se pinta de primeiras, pero co tempo perde a cor en forma de melaza negra, contraéndose e creando unha superficie con engurras que non pode renovarse. Como resultado disto, os detalles nas zonas grandes da obra case non poden distinguirse por mor do paso do tempo.
Géricault fixo un bosquexo da contorna da composición no lenzo. Posteriormente fixo posar ós seus modelos un por un, completando cada figura antes de pasar á seguinte, en contraposición ó método máis habitual de traballar no conxunto completo da composición. Segundo Wintle, a concentración nos elementos individuais deulle á obra un "físico abraiante". Traballando con poucas distraccións, completou a pintura en oito meses, e o proxecto completo levoulle uns 18 meses. 30 anos despois da finalización da obra, o seu amigo Montfort declarou:
Influencias
A Balsa da Medusa fusiona moitas influencias dos "Vellos Mestres": dende o Xuízo Final e a bóveda da Capela Sistina de Michelangelo e a Transfiguración de Rafael, ata a aproximación monumental de Jacques-Louis David e Antoine-Jean Gros ós eventos contemporáneos. Géricault afirmou nunha ocasión: "Michelangelo deume arrepíos polo espiñazo, estas almas perdidas destruíndose as unhas ás outras conxuran de forma inevitable a grandiosidade tráxica da Capela Sistina." No século XVII os naufraxios convertéranse nunha característica recoñecida da arte mariña, ademais de pasar a ter unha ocorrencia cada vez máis común por mor do aumento de viaxes marítimas que se facían. Claude Joseph Vernet creou moitas imaxes do tema, acadando unha cor natural por medio da observación directa —ó contrario que outros artistas desa época— e chegou a afirmarse que nunha ocasión el mesmo se atou ó mastro dun navío para ser testemuña dunha tormenta.
miniatura|esquerda|Detalle do [[Xuízo Final (Michelangelo)|Xuízo Final de Michelangelo na Capela Sistina.]]
Malia que os homes representados na balsa pasaran 13 días á deriva e sufrindo de fame, enfermidade e canibalismo, Géricault fíxolle un tributo ás tradicións da pintura heroica e presentou as figuras como musculosas e saudables. Segundo o historiador de arte Richard Muther hai unha forte débeda ó clasicismo presente na obra. Muther escribiu que o feito de que a maioría das figuras están case núas xorde dun desexo de evitar vestiarios "non pictóricos", engadindo que "aínda hai algo académico nas figuras, que non semellan o suficientemente debilitadas pola privación, enfermidade e pola loita coa morte".
miniatura|Xustiza e Divina Vinganza Perseguindo o Crime de [[Pierre-Paul Prud'hon, 1808, 244 cm × 294 cm. J. Paul Getty Museum, Os Ánxeles.]]
De mozo, Géricault pintara copias das obras de Pierre-Paul Prud'hon. As "atronadoramente tráxicas pinturas" deste, incluíndo a que se considera a súa obra mestra Xustiza e Divina Vinganza Perseguindo o Crime, que presentan unha escuridade opresora e unha base compositiva dun cadáver nu, foron unha influencia tamén para a pintura de Géricault. A figura do ancián no primeiro plano do cadro é unha posible referencia a Ugolino na Divina Comedia de Dante, e semella un préstamo dunha pintura feita por Henry Fuseli da que Géricault puido ter coñecemento a través de rendicións impresas da mesma. Na obra de Dante, Ugolino é culpable de canibalismo, un dos aspectos máis sensacionalistas da travesía na balsa. Géricault semella facer alusión a isto a través deste préstamo de Fuseli.
Varias pinturas inglesas e americanas, incluíndo A Morte do Maior Pierson de John Singleton Copley, estableceran un precedente para o tratamento de temas contemporáneos. Copley tamén pintara varias representacións heroicas de gran tamaño de desastres no mar das que Géricault puido ter coñecemento por medio de rendicións impresas: Watson e o Tiburón de 1778, no que un home de raza negra é un elemento central da acción e no que a acción se concentra nos actores do drama en lugar de facelo na paisaxe mariña; A Derrota das Baterías Flotantes en Xibraltar de 1791, que foi unha influencia tanto para o estilo como para a temática da obra de Géricault; e Escena dun Naufraxio, cunha composición moi semellante á Balsa da Medusa. Outro precedente destacado para a compoñente política do cadro foi a obra de Francisco de Goya, particularmente a súa serie de 1810-1812 Desastres da Guerra, así como a súa obra de 1814 O 3 de maio en Madrid. Goya produciu tamén un cadro dun desastre marítimo, titulado simplemente Naufraxio (data descoñecida), no que aínda que o sentimento é semellante a composición e estilo non ten elementos en común coa Balsa da Medusa.
Exhibición e recepción
A Balsa da Medusa exhibiuse por primeira vez no Salón de París de 1819 co título Scène de Naufrage (Escena dun Naufraxio), aínda que a súa temática real foi obvia para os espectadores da época. A exhibición estivo patrocinada por Luís XVIII e incluíu case 1 300 pinturas, 208 esculturas e varios outros gravados e deseños arquitectónicos. O lenzo de Géricault resultou ser a estrela da exhibición. Le Journal de Paris dixo del que "atraeu todas as miradas". Luís XVIII visitou a exposición tres días antes da súa apertura ó público e afirmou: "Monsieur Géricault, pintou vostede un naufraxio, pero non o é para vostede",
esquerda|miniatura|A Balsa da Medusa exposta no Salón Carré do Louvre de Nicolas Sebastien Maillot, 1831, [[Louvre. Esta obra amosa o cadro de Géricault colgado xunto a obras de Poussin, Lorrain, Rembrandt e Caravaggio. ]]
Géricault procurou de forma deliberada a confrontación política e artística con esta obra. A crítica respondeu a este enfoque agresivo de forma correspondente, con reaccións ben de repugnancia ou loanza, dependendo das simpatías dos críticos en cuestión polos Borbóns ou polos liberais. O cadro considerouse en gran medida compasivo cos homes da balsa, e por extensión coa causa antiimperialista adoptada polos sobreviventes Savigny e Corréard. A decisión de incluír un home de raza negra no pináculo da composición foi unha expresión controvertida das simpatías abolicionistas de Géricault. A crítica de arte Christine Riding especulou que a posterior exhibición da pintura en Londres estaba planeada para que coincidise coa inquietude pública antiescravitude presente naquel país. Segundo Karen Wilkin, o cadro de Géricault actúa como unha "acusación cínica da torpe actividade ilícita dos funcionarios da Francia post-Napoleón, gran parte del recrutado das familias sobreviventes do Ancien Régime".
O cadro impresionou o público xeral aínda que a súa temática repeleu a moitos, denegándolle desta forma a Géricault a aclamación pública que tentara conseguir. Ó finalizar a exhibición o cadro recibiu unha medalla de ouro por parte do panel de xuíces, pero non lle concederon o prestixio maior de seleccionar a obra para a colección nacional do Louvre. No seu lugar Géricault recibiu un encargo na temática do Sagrado Corazón de Xesús, que lle ofreceu de forma clandestina a Delacroix, firmando como súa a obra finalizada deste.
Géricault chegou a un acordo para exhibir o cadro en Londres no ano 1820, no Egyptian Hall de William Bullock en Piccadilly, dende o 10 de xuño ata fin de ano, recibindo uns 40 000 visitantes. A recepción en Londres foi máis favorable que en París, e o cadro foi aclamado como representativo dunha nova dirección na arte francesa, recibindo críticas máis positivas nesta ocasión. Isto foi en parte pola forma na que se levou a cabo a exhibición do cadro: En París colgárase moi alto no Salón Carré, fallo recoñecido por Géricault cando viu a obra instalada alí, mentres que en Londres colocouse máis preto do chan, dando énfase ó seu impacto monumental. Outros dos motivos da súa popularidade en Inglaterra considerados por Riding inclúen "un grao de felicitación propia nacional", o atractivo da pintura como entretemento sensacionalista e a coincidencia no tempo de dous espectáculos de teatro baseados nos eventos do propio naufraxio que tomaron prestados moitos elementos da representación de Géricault. Pola exhibición do cadro en Londres Géricault gañou uns 20 000 francos, a súa parte da recadación polas entradas dos visitantes, unha cantidade substancialmente maior da que tería obtido pola venda do cadro ó goberno francés. Trala exhibición en Londres Bullock levou o cadro a Dublín a comezos de 1821, aínda que a súa exhibición alí tivo menos éxito, en gran parte pola competición que tivo na exhibición dun panorama en movemento, "O Naufraxio da Medusa" da empresa Marshall brothers, pintado baixo a dirección dun dos sobreviventes da desastre.
miniatura|Copia da obra a tamaño completo de Pierre-Désiré Guillemet e Étienne-Antoine-Eugène Ronjat,1859–60, 493 cm × 717 cm, Musée de Picardie, [[Amiens ]] A Balsa da Medusa foi adquirida polo conservador do Louvre, Louis Nicolas Philippe Auguste de Forbin trala morte de Géricault no ano 1824. O cadro pasou a dominar a súa galería neste museo, cun pé que di "o único heroe nesta emotiva historia é a humanidade". Nalgún punto entre 1826 e 1830 o artista estadounidense George Cooke fixo unha copia da pintura nunha escala menor (130.5 x 196.2 cm), que foi exposta en Boston, Filadelfia, Nova York e Washington, D.C. e que recibiu críticas favorables.
Por mor da deterioración das condicións da obra orixinal de Géricault, o Louvre encargoulle en 1859-1860 a dous artistas franceses, Pierre-Désiré Guillemet e Étienne-Antoine-Eugène Ronjat, que fixesen unha copia a tamaño completo da obra orixinal para exhibicións en préstamo. No outono de 1939 a obra orixinal empaquetouse para o seu traslado dende o Louvre en anticipación do comezo da segunda guerra mundial e foi transportada ata Versalles na noite do 3 de setembro. Foi enviada posteriormente ó Château de Chambord, onde permaneceu ata a fin da guerra.
Fascismo
O fascismo susténtase nos seguintes principios:
A Balsa da Medusa
Interpretación e legado
A Balsa da Medusa supuxo un fito para o emerxente movemento romántico na pintura francesa, e segundo Gilles Néret "puxo os cimentos dunha revolución estética". A estrutura compositiva de Géricault e a representación das súas figuras entran no clásico, pero a turbulencia do tema representa un cambio significativo na dirección artística e crea unha ponte importante entre os estilos romántico e neoclásico. En Francia, a pintura de historia e o estilo neoclásico continuou a través da obra de Antoine-Jean Gros, Jean Auguste Dominique Ingres, François Gérard, Anne-Louis Girodet de Roussy-Trioson, Pierre-Narcisse Guérin e outros artistas que mantiveron o seu compromiso coas tradicións artísticas de Jacques-Louis David e Nicolas Poussin.
Fascismo
Nacionalismo exacerbado, exaltación do Estado, rexeitamento ao liberalismo, o comunismo e á democracia liberal e culto ao líder.
Definición
miniatura|50px|Un fasce A verba fascismo adquiriu o significado de calquera sistema de goberno semellante ao de Mussolini, o cal exalta a nación e moitas veces á raza por riba do individuo, pero non de forma tan explícita coma o nazismo. Emprega a violencia, modernas técnicas de propaganda e censura para suprimir pola forza a oposición política, unha regulamentación económica e social severa, e sustenta o nacionalismo e por veces a xenofobia (nacionalismo étnico), tendo en conta que se favorece principalmente ós nados no propio país, desenvolvéndose desa forma unha certa apatía cara os inmigrantes. De acordo coas doutrinas do libertarianismo David Nolan (Nolan chart), o "fascismo" ocupa un lugar no espectro político como un equivalente capitalista ao comunismo, sendo un sistema que apoia a liberdade "económica" mais ao mesmo tempo restrinxido polos seus controis sociais de tal forma que se volve virtualmente indistinguible do totalitarismo.
A Balsa da Medusa
Interpretación e legado
miniatura|[[A Barca de Dante, Eugène Delacroix, 1822.]] Na súa introdución de The Journal of Eugène Delacroix, Hubert Wellington escribiu sobre a opinión de Delacroix sobre o estado da pintura francesa xusto antes da celebración do Salón de 1819. Segundo Wellington, "a curiosa mestura da visión realista coa clásica que fora imposta pola disciplina de David estaba agora perdendo tanto animación coma interese. O propio mestre estaba chegando á súa fin, e exiliado en Bélxica. O seu alumno máis dócil, Girodet, un clasicista refinado e culto, estaba producindo cadros dunha frixidez abraiante. Gérard, pintor de retratos cun inmenso éxito baixo o imperio —algúns deles admirables— entrou dentro da nova moda dos grandes cadros de historia, pero sen entusiasmo."
Fascismo
Definición
Nun artigo da Enciclopedia Italiana de 1932, escrito por Giovanni Gentile e atribuído a Benito Mussolini, o fascismo é descrito como un sistema no cal "o Estado é a autoridade que goberna e acomoda as vontades individuais con leis e valores da vida espiritual, mais tamén é o poder que fai que a súa vontade no estranxeiro prevaleza. ...Para o fascista, todo está dentro do Estado e ... nin individuos ou grupos están fóra del... Para o Fascismo, o Estado é un absoluto, e os individuos ou grupos apenas teñen relevancia."
A Balsa da Medusa
Interpretación e legado
A Balsa da Medusa contén os xestos e grande escala da pintura de historia tradicional. Non obstante, presenta xente ordinaria, no lugar de heroes, reaccionando ó drama que se desenvolve na obra. A obra non ten un heroe, e non presenta ningunha causa máis que a propia supervivencia. Segundo Christine Riding, a obra representa "a falacia da esperanza e sufrimento sen sentido, e no peor, o instinto humano básico de supervivencia, que se sobrepón a tódalas consideracións morais e lanza os homes civilizados cara á barbarie".
Fascismo
Definición
Mussolini, o día 28 de outubro de 1925, proferiu nun discurso a frase que define concisamente a filosofía do fascismo: "Tutto nello Stato, niente al di fuori dello Stato, nulla contro lo Stato" ("Todo no Estado, nada fóra do Estado, nada contra o Estado").