cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Atlas (foguete)
Historia
A orixe dos Atlas está nunha petición de propostas feita en outubro de 1945 por parte da Forza Aérea para un deseño de mísil de longo alcance. En xaneiro de 1946 os enxeñeiros de Consolidated-Vultee, baixo as ordes de Karel Bossart, remitiron a súa proposta, consistente en dous tipos de mísiles: un subsónico, con ás e propulsado a chorro, cun alcance de 6000 millas náuticas; e un supersónico, balístico e propulsado por un motor foguete. As novas tecnoloxías a empregar no mísil balístico incluían o uso de tanques monocasco de aceiro e dunha soa parede, mantidos ríxidos pola presión interna, para minimiza-lo peso; motores movidos por xuntas cardán; unha oxiva separable; e o uso do concepto de "etapa e media" mediante a exección dos motores durante o ascenso, achegándoo ó rendemento dun lanzador capaz de poñer cargas en órbita cunha soa etapa.
O 19 de abril de 1946, Convair recibiu un contrato de 1 983 000 dólares para fabricar e probar dez mísiles MX-774 Hiroc cos que verificar os novedosos conceptos de Bossart. As probas realizaríanse a partir de 1947, en San Diego (California). Finalmente Consolidated Vultee perdeu o concurso para mísil de cruceiro subsónico e os cortes en defensa puxeron fin ás probas cos mísiles MX-774 en xullo de 1947, só tres meses antes do primeiro voo programado. Os fondos restantes permitiron probar tres MX-774 no campo de probas de White Sands entre xullo e decembro de 1947. A guerra de Corea e o comezo da guerra fría relanzaron os presupostos. Convair recibiu un novo contrato en setembro de 1951 para o deseño dun mísil balístico coas características xa validadas dos MX-774.
miniatura|esquerda|Un Atlas V 541 engalando co [[Mars Science Laboratory cara a Marte.]] A principios dos anos 1950 o fallo na ignición dos motores de propelente líquido era maior do 50%, o cal supuña un problema que se resolveu co concepto de "etapa e media": tódolos motores do foguete acendíanse xusto antes da engalaxe e algúns deles exectábanse durante o voo, permitindo por un lado verificar antes da engalaxe que tódolos motores funcionaban e por outro alixeirar peso durante as etapas avanzados do voo, con menos necesidade de pulo. O deseño do Atlas veu o visto e prace en xaneiro de 1955, coa orde Weapon System WS107A-l. Internamente, en Convair o proxecto foi coñecido como Modelo 7.
Tras informes que indicaban un gran progreso da Unión Soviética no seu primeiro mísil intercontinental, o proxecto recibiu a máxima prioridade. As primeiras probas co sistema de propulsión e outros compoñentes tiveron lugar en xuño de 1956 e os primeiros mísiles de proba estiveron listos para finais dese mesmo ano. O primeiro Atlas (Atlas A) voou o 11 de xuño de 1957.
As últimas versións operativas dos foguetes Atlas son os Atlas V.
Andria Zafirakou
Andria Zafirakou, nada o 8 de decembro de 1978 en Londres, é unha profesora británica gañadora do Premio Global ao Ensino de 2018. É profesora de Artes e Téxtiles na escola comunitaria de Alperton, no noroeste de Londres.
Traxectoria
Zafirakou medrou no noroeste de Londres nunha familia de orixe greco-chipriota e formouse en Brent e Camden. Toda a súa experiencia docente se desenvolveu na escola comunitaria de Alperton e foi ascendida a xefa de departamento de Arte ao ano da súa chegada ao centro. Trátase dunha escola de secundaria cunha poboación escolar de orixe moi diversa. Na zona de Brent onde se atopa fálanse arredor de 130 linguas diferentes e Zafirakou aprendeu frases básicas usadas polo alumnado en 35 delas, entre as que se inclúen o hindi, o gujarati e o támil, nun esforzo por estabelecer ligazóns co seu alumnado e as familias.[1]
“Ao conseguir que os alumnos se abrisen sobre a vida das súas casas, descubrín que moitos dos meus estudantes proceden de casas ateigadas onde varias familias comparten unha única propiedade.”"“A miúdo están tan abarrotadas e son tan barulleiras que algúns estudantes me din que teñen que facer os deberes no cuarto de baño para estar sós e poder concentrarse.”"“O incríbel é que sen importar os problemas que teñan na casa, sen importar o que lles falta na súa vida ou que lles fai dano, a nosa escola é súa.”
Zafirakou organizou clases extra durante o día e as fins de semana, tamén para proporcionar aos seus alumnos un lugar tranquilo onde estudar.
Filosofía docente
"“Ensinar consiste en construír relacións. No canto de preocuparse de ensinar o currículo ou manter un ambiente de clase estrito, constrúe relacións en primeiro lugar. Involucra os rapaces, conecta con eles, descubre o que lles interesa. Constrúe a relación, constrúe esa confianza e todo o demais acontecerá.”" Cando un rapaz chega a unha nova e aterradora escola secundaria e a profesora o saúda na súa lingua materna xa o gañou, a os pais tamén, polo que virán á escola cando sexa preciso. Zafirakou comezou coa arte como un método de comunicación non lingüístico e sen barreiras, presentando en primeiro lugar a arte da cultura do alumnado antes de relacionalo coa arte occidental e os movementos artísticos que se recollen no currículo nacional británico.
La Lucha (A Pobra do Caramiñal)
La Lucha foi un periódico publicado na Pobra do Caramiñal entre 1932 e 1933.
La Bohème
La Bohème é a ópera que consagrou a Giacomo Puccini como gran compositor lírico. Reflicte as súas vivencias durante os anos de estudante no conservatorio de Milán, onde compartiu habitación con Pietro Mascagni. O libreto baséase na novela por entregas, Escenas da vida bohemia de Henry Murger, publicada no periódico O Corsario ó longo de cinco anos (1845-1849). Os que axustaron a novela para face-lo libreto foron Luigi Illica e Giuseppe Giacosa.
Estreouse no Teatro Regio de Turín o 1 de febreiro de 1896.
Acto I
Noiteboa, na mansarda dos bohemios en París, Marcello pinta e o poeta Rodolfo lamenta non ter inspiración. Vai frío e, como non teñen leña, queiman os manuscritos do drama que está a escribir Rodolfo. Colline, el filósofo, entra aterecido e enfado por non dar empeñado uns libros para pagar a renda. Schaunard, o músico, chega con comida, viño e cartos que obtivo de coidar o papagaio dun cabaleiro inglés. Todos queren comer, pero Schaunard advirte que hai que gardar para o futuro, e só lles deixa o viño. Aparece o caseiro Benoît para cobrar a renda, os inquilinos camélano e conseguen que recoñeza que o viron nun antro; cando se decatan de que está casado, os bohemios reaxen con finxida indignación moral e o caseiro marcha sen cobrar. Entusiasmados, deciden baixar á rúa para se divertiren; Rodolfo afirma que os seguirá despois. Daquela alguén bate na porta: é Mimí, a quen se lle apagou a candea na escaleira; Rodolfo recíbea con cortesía e, cando lle vai acender a candea, tamén apaga a del; Mimí descobre que perdeu a chave do seu cuarto e os dous póñense a buscala ás escuras; cando a atopa, Rodolfo gárdaa disimuladamente no peto e seguen na procura até as mans dos dous bateren, o que serve de pretexto para se presentaren e contaren a historia das súas respectivas vidas. Rodolfo canta Che gelida manina e Mimi resposta (Sì, mi chiamano Mimi). As declaracións de amor son interrompidas polas voces dos amigos que reclaman a Rodolfo desde a rúa; el, para que non entren, dilles que non está só, e eles entenden que está a traballar coa inspiración. Finalmente, Rodolfo propón a Mimí saíren xuntos á rúa, cantando o seu amor no dúo "O soave fanciulla".
Acto II
As rúas do Barrio Latino están cheas de xente e vendedores ambulantes. Os catro amigos e Mimí sentan no café Momus para cear. Daquela aparece Musetta, antiga amante do pintor Marcello, acompañada do seu amante, o decrépito Alcindoro; entre burlas e celos, Musetta consegue acordar outra vez o amor de Marcello cantando a sensual (Quando m'en vò); tras finxir que un zapato lle manca o pé para que Alcindoro lle vaia á procura doutro par, Musetta aproveita para se reunir co seu amado Marcello e pasar a conta da consumición dos bohemios a quen con ela estaba. A multitude mobilízase para ver o desfile militar, ocasión que aproveitan Marcello e Colline para levaren a Mussetta en bolandas e fuxiren entre os risos cómplices dos asistentes. Cando xa marcharon, chega Alcindoro cos zapatos e ten que pagar a conta.
Acto III
A alfándega de Enfer baixo a neve, pola que entran na cidade varredores e mulleres para o mercado. Mimí, a tusir e visiblemente enferma, saca dunha fonda a Marcello para pedirlle axuda (O buon Marcello, aiuto!) e contarlle que Rodolfo marchou da casa a véspera; Marcello resposta que Rodolfo está na fonda a durmir. Rodolfo, acorda e sae fóra á procura de Marcello, sen ver a Mimí, que se deu agachado a tempo. Rodolfo explica a Marcello os motivos polos que abandonou a Mimí: empeza pretextando que por ser moi compracente con outros homes, pero a seguir confesa que ela está gravemente enferma, e que nas condicións en que viven non durará moito tempo; a dor de vela doente (Mimí e tanto malata!) e o remorso por non lle poder ofrecer unha vida mellor levárono a finxir que non a amaba para que ela o esquecese e buscase un home mellor. Marcello, sabedor de que Mimí está á escoita, tenta facer que Rodolfo cale, pero Mimí xa o escoitou todo cando dá en tusir, delatándose. Marcello déixaos para ir tras de Musetta, coa que discute por celos, e Mimí e Rodolfo acaban declarándose novamente o seu amor e acordando seguiren xuntos o resto do inverno, até abril, cando cheguen as flores e os días de sol.
Paco Roca
Francisco Martínez Roca, chamado Paco Roca, nado en 1969 en Valencia, é un historietista español adscrito ao movemento da novela gráfica, que produce para o mercado global. Ademais de crear cómics, Paco Roca dedícase á ilustración publicitaria.
La Bohème
Acto IV
Novamente na mansarda, Marcello e Rodolfo traballan e lamentan a perda das súas respectivas namoradas (o dúo: O Mimì!, Tu più non torni! ); entran Schaunard e Colline cunha codia de pan e un arenque, e os catro parodian unha cea elegante, cantando e bailando. Entra Musetta sobrecollida, anunciando a Mimí que, desfalecida, apenas dá subido as escaleiras; todos a axudan, e Rodolfo, desesperado, acomoda a enferma nun leito. Preocupados, Musetta e Marcello saen para vender as xoias dela e traer o médico e medicinas; Colline e Schaunard van vender o abrigo do primeiro, que se despide del (Vecchia zimarra, senti). Unha vez só, Rodolfo e Mimí lembran os seus días de felicidade no dúo Sono andati?. Regresan todos e rodean a moribunda, que gradece a Musetta o manguito para quentar as mans; Musetta reza, e Mimí, en que os outros o perciban inmediantamente, morre. O último en decatarse será Rodolfo, que cando o comprende, berra desesperado: "Mimí...! Mimí...!".
Paco Roca
Infancia e mocidade
Paco Roca naceu nunha familia de clase media, o seu pai era electricista. De pequeno leu Astérix, Blueberry, Mortadelo e Filemón e Tintín, sinala que lle ensinou "a amar a aventura e o cómic".
Cos anos, descubriría tamén a Richard Corben, Carlos Giménez ou Frank Miller, estudou Artes e Oficios na escola de Valencia e comezou a traballar en publicidade.
Exergo
miniatura|[[Baiocco dos Estados da Igrexa (1795), coa indicación do valor e a data no exergo de cada face.]] Exergo (do latín: exergum, desde o grego: ἐξ ἔργου -ex érgou-, "fóra da obra") é o espazo que nunha moeda se acha ás veces por baixo do motivo principal (e, máis raramente, por riba), e aparece frecuentemente delimitado mediante unha liña horizontal.
Paco Roca
Inicios profesionais (1994-2006)
Os seus inicios como historietista foron en 1994 en "Kiss Comix", onde xa traballaba o seu amigo Rafa Fonteriz. Nesta revista debuxou historietas eróticas, que era o que se lle pedía, con personaxes infantís como Peter Pan ou Aladino de protagonistas. Catro anos máis tarde comezou a publicar para "El Víbora": Xunto ao guionista Juan Miguel Aguilera, con quen traballara en "Kiss Comix", crearon Road Cartoons, un experimento que mesturaba debuxo e 3D. En 2000 publicaron xuntos GOG, cómic-book inspirado nos mundos virtuais de Road Cartoons. Neles a xente vive os seus soños, aínda que non sexan reais.
Formosa
Formosa pódese referir a:
Exergo
Con frecuencia, o exergo utilízase para indicar a data ou o valor facial da moeda, ou outras informacións como a marca de ceca, o xentilicio, no caso dalgunhas moedas antigas gregas, ou a sinatura do gravador. En ocasións o exergo está ocupado simplemente por elementos decorativos.
Paco Roca
Inicios profesionais (1994-2006)
Con El juego lúgubre (La Cúpula, 2001) busca o paralelismo entre Drácula e Dalí: Dous seres que viven illados (un en Transilvania e outro en Cadaqués) e teñen atemorizados os seus veciños porque están por encima da moral. O álbum foi editado en Francia, Italia e Holanda. En 2003 publicou en Francia a primeira entrega da súa serie Las aventuras de Alexandre Icaro, co título de Hijos de la Alhambra, sobre un misterio en torno ao palacio mouro que fascinou a moitos viaxeiros. Con El faro (2004), seguiría traballando para o mercado francés.
Ao mesmo tempo, empezou a participar nun faladoiro de radio xunto aos deseñadores gráficos MacDiego e Modesto Granados, e o xornalista e escritor Ramón Pombal. A Tertulia Friki pasou por diferentes emisoras valencianas e acabou emitíndose os venres ás 13 horas no programa Abierto a mediodía de Gestiona Radio Valencia (107.5 FM).
Exergo
miniatura|[[Peseta española da II República coa data (1933) no exergo]]
Paco Roca
Madurez e recoñecemento (2007-presente)
miniatura|Paco Roca asinando exemplares dunha das súas obras na Coruña En marzo de 2007, a editorial francesa Delcourt lanzou a súa novela gráfica Rides, a cal foi considerada como un dos 20 mellores cómics editados anualmente no país galo. En novembro, esta reflexión sobre a vellez fora editada en español por Astiberri Edicións co título de Arrugas, recibindo en 2008 senllos recoñecementos no Salón do Cómic de Barcelona (Premio ao Mellor Guión e Premio á Mellor Obra de Autor Español); outro do festival de Lucca; e dous premios Dolmen, ademais do Premio Nacional do Cómic. Como consecuencia de todo iso, superou as 20.000 copias vendidas un ano despois do seu lanzamento.
Mentres se xestaba unha adaptación fílmica da exitosa Arrugas, Roca publicou dúas novelas gráficas máis: A fantástica Las calles de arena e, con Miguel Gallardo, Emotional World Tour, onde contan xuntos anécdotas relacionadas coa promoción das súas obras.
En 2010 iniciou a tira dominical Memorias de un home en pijama para o diario "Las Provincias". Tamén abordou a vida nos campos de refuxiados españois en Francia tras a Guerra Civil en El ángel de la retirada, co guionista francés Serguei Dounovetz, e a dos autores da escola Bruguera El invierno del dibujante, realizada xa directamente para a editorial española Astiberri e coa que de novo gañou os premios a Mellor Guión e Mellor Obra de Autor Español no Salón do Cómic de Barcelona 2011.
En 2012 o Museo valenciano da ilustración e a modernidade (MuVIM) acolleu unha exposición retrospectiva dedicada á súa obra. Durante o verán de 2013 publica Diario estival de un home en pijama en El País Semanal, diario co que levaba colaborando esporadicamente desde 2009.
En 2013 deseñou a falla que Fede Ferrer realizou para a comisión General Barroso-Litógrafo Pascual e Abad. A finais de ano viu publicaba a súa novela gráfica Los surcos del azar, baseada na historia Da Nove, a división do Exército da Francia Libre formada por españois durante a Segunda Guerra Mundial.
En 2015 Astiberri publicou La casa, elixido Mellor Cómic Nacional de 2015, premio outorgado polas librarías especializadas integradas en Zona Cómic-CEGAL.
Hédile
Hédile (Ἥδυλη, ‘suaviña’), século -IV, foi unha poetisa grega.
Paco Roca
Estilo
Paco Roca manifestou que o seu obxectivo é chegarPara iso, Paco Roca adoita inspirarse nas noticias que chaman a súa atención. É tamén un autor comprometido social e politicamente, que na presentación de Los surcos del azar (2013), obra centrada nos exiliados españois que loitaron na Segunda Guerra Mundial, non dubidaba en afirmar:Coa cor, tenta potenciar as sensacións de cada escena.
Hédile
Traxectoria
Coñecémola só por unha cita na obra de Ateneo Banquete dos eruditos. Segundo Ateneo, Hédile era filla dunha poetisa ática chamada Mosquine, que polo demais é descoñecida, e nai de Hédilo, outro poeta. Hédile probabelmente era ateniense como a súa nai.
O único fragmento conservado da poesía de Hédile consiste en dous dísticos e medio do seu poema elexíaco Escila, citado por Ateneo. Duncan Lowe sostén que a versión do mito de Escila de Hédile foi a inspiración para a versión narrada nas metamorfoses do poeta latino Ovidio.
Mariner 6
Mariner 6 foi unha sonda espacial estadounidense lanzada o 25 de febreiro de 1969 mediante un foguete Atlas SLV-3C Centaur D desde o Centro Espacial de Cabo Cañaveral para sobrevoar e estudar Marte.
Características
Mariner 6 pertenceu ó programa Mariner da NASA. Fixo, xunto con Mariner 7, un sobrevoo conxunto de Marte para facer medicións e observacións científicas, servindo ademais como guía e proba para Mariner 7, que sobrevoou o planeta cinco días máis tarde. A misión principal era estudar a atmosfera e superficie de Marte para establecer unha base para futuras investigacións, probar novas tecnoloxías e adquirir máis práctica en voo interplanetario. A diferenza de noutras misións, nin Mariner 6 nin Mariner 7 recolleron datos do medio interplanetario, centrándose tan só en estudar Marte.
A nave estaba composta por un corpo octagonal de magnesio de 138,4 cm de diagonal e 45,7 cm de altura que albergaba a electrónica, a cablaxe, o sistema de propulsión e reguladores. Na parte superior da estrutura atopábase unha superestrutura cónica que sostiña a antena parabólica de alta ganancia, de 1 metro de diámetro. A alimentación eléctrica era proporcionada por catro paneis solares sobresaíndo da estrutura, cunha envergadura de 579 cm entre cada par de paneis. Cada panel medía 215 x 90 cm e en conxunto proporcionaban ata 449 W de potencia á distancia de Marte (800 W á distancia da Terra), alimentando unha batería cunha enerxía de 1200 vatios hora e feitas de prata e cinc.
As comunicacións corrían a cargo dunha antena parabólica de alta ganancia e dunha antena de baixa ganancia situada nun mastro de 2,23 metros de lonxitude situado ao lado da antena parabólica, o que daba unha altura total á nave de 3,35 m. Os transmisores traballaban en banda S e os datos podían gardarse nunha grabadora de cinta analóxica cunha capacidade de 195 Mbit para retransmitilos máis tarde.
O sistema de propulsión alimentábase con hidracina, cun motor principal de 223 N de pulo para as correccións de curso e doce pequenos propulsores alimentados por nitróxeno frío para o control de actitude. Para o coñecemento da posición, Mariner 6 usaba sete sensores solares e varios sensor para localizar a Terra, Marte e Canopus.
Instrumentación científica
miniatura|Composición con fotos tomadas por Mariner 6 e Mariner 7. Mariner 6, igual que Mariner 7, levaba a bordo unha cámara de televisión con capacidade de gran angular e teleobxectivo, un espectroscopio e radiómetro para o infravermello e un espectroscopio para o ultravioleta. Os instrumentos atopábanse nunha plataforma móbil situada na parte inferior do octágono do corpo principal e pesaban un total de 57,6 kg.
Desenvolvemento da misión
Tras o lanzamento o 25 de febreiro de 1969, Mariner 6 foi inxectada nunha órbita de transferencia cara Marte, tras o cal despregáronse os paneis solares. O 1 de marzo dese mesmo ano Mariner 6 executou unha manobra de corrección e uns días máis tarde despregouse a plataforma coa instrumentación científica. A plataforma foi despregada grazas a pernos explosivos que liberaron partículas brillantes que confundiron temporalmente ó seguidor estelar, co que a nave perdeu a súa actitude de maneira temporal. Dada esta experiencia, decidiuse que no momento do sobrevoo a nave usaría o seu sistema de navegación inercial e non os seguidores estelares.
O 29 de xullo de 1969, 50 horas antes da máxima aproximación, a plataforma de instrumentos de Mariner 6 quedou apuntada cara o planeta e os instrumentos se acenderon. A toma de imaxes de Marte comezou dúas horas despois, obténdose 49 imaxes do planeta durante as 41 horas seguintes para os efectos de navegación. Ás 5:03 UTC do 31 de xullo comezou a fase de maior aproximación, obténdose 26 imaxes de cerca. Un fallo de refrixeración no espectrómetro infravermello impediu o funcionamento do canal de lonxitudes de onda de 6 a 14 micrómetros. A máxima aproximación tivo lugar ás 5:19:07 UTC, a unha distancia de 3431 km da superficie marciana. Once minutos máis tarde Mariner 6 pasou pola sombra de Marte, perdéndose o contacto coa sonda e recuperándose aos 25 minutos ao reaparecer polo outro lado. Durante os días seguintes retransmitíronse os datos obtidos durante o sobrevoo, tras o cal a nave foi posta de novo en modo cruceiro, facéndose diversos experimentos de enxeñería e científicos.
Vilatuxe, Lalín
San Lourenzo de Vilatuxe é unha parroquia que se localiza no concello de Lalín. Segundo o IGE en 2011 tiña 628 habitantes (330 mulleres e 298 homes), distribuídos en 17 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 796 habitantes.
Servizos
Conta cun colexio, o CEIP Vicente Arias de la Maza e un auditorio, no cal teñen lugar os ensaios da Banda de música de Vilatuxe.
Historia
Vilatuxe estaba na ruta do camiño dos arrieiros que se dirixían a Santiago procedentes do Ribeiro, por iso a súa economía estaba baseada nos mercados, nas pousadas e na fabricación queixos e manteigas.
Houbo unha importante feira, a feira dos Carballiños, que desapareceu nos anos corenta. En 2010 retomouse esta feira celebrándose anualmente o segundo domingo de maio, recuperáronse antigas tradicións e hai mercado de artesáns e feira ao xeito tradicional.
Patrimonio
O castro de Vilatuxe está conformado por un único recinto de forma ovalada. O seu eixo maior ten unha disposición NL-SO e mide 125 m, no seu perímetro interior e 160 m no exterior. No seu eixo menor mide 100 m no interior e 130 no exterior. O sistema defensivo está conformado por un parapeto duns 3 m ou 4 m de ancho que bordea todo o perímetro e que ten unha caída bastante pronunciada cara ao interior do recinto duns 3 m. O parapeto parece feito de terra; con todo, nalgún punto que puido ser inspeccionado pola ausencia de vexetación, parece presentar pedra tamén, e incluso non se pode descartar a existencia dunha estrutura muraria asociada a el, tendo en conta a disposición dalgunhas desas pedras.
A igrexa, construída a finais do século XIX, ten unha torre barroca. Na arquitectura local destacan un raro exemplar de hórreo de esquina e as casas grandes de Outeiro e Pita, que conservan elementos do seu pasado fidalgo.
Pedro e Juan Moreno
miniatura|250px|dereita|Vista do edificio '[[Torre dos Moreno', emblemático de Ribadeo, (tomada dende o Parque da Praza de España o 7 de febreiro de 2005), fachada SO]] Os irmáns Pedro María e Juan María Moreno Ulloa foron dous indianos nados no barrio dos Garitos de Ribadeo, que retornaron cartos para construír a chamada Torre dos Moreno, rematada en 1911, edificio emblemático de Ribadeo.
Traxectoria
Naceron no barrio de Garitos, Pedro o 7 de xuño de 1840 e Juan o 5 de marzo de 1845. Bautizounos en Ove o sacerdote Bernardo Miranda Trelles, respectivamente o 9 de xuño de 1840 e o 7 de marzo de 1845. Faleceron na Arxentina en 1921 e 1928.
Juan Moreno achegou 150 000 pesetas para a construción do instituto de Ribadeo, e doaron terreos para o cemiterio municipal, fixeron construír a capela do mesmo, doaron o cerramento do cemiterio e construíron o camiño ata o mesmo.
Foron nomeados fillos predilectos de Ribadeo. Tras diversas xestións, o 10 de febreiro do 2005 chegaron a Ribadeo as cinzas dos irmáns Moreno, procedentes da Arxentina. Recibiunas unha delegación oficial do concello, acompañados por Gilberto Suárez Méndez, representante da asociación veciñal O Tesón, impulsora da repatriación.
alt=Placa de homenaxe a Juan Moreno na biblioteca pública 'El Viejo Pancho' de Ribadeo|miniatura|Placa de homenaxe a Juan Moreno na biblioteca pública 'El Viejo Pancho' de Ribadeo
Véxase tamén
alt=Tumba dos irmáns Moreno no cemiterio de Ribadeo|miniatura|Tumba dos irmáns Moreno no cemiterio de Ribadeo
Ligazóns externas
Testamento de Juan Moreno
Basarab I de Valaquia
Historia
O seu nome é probablemente de orixe cumana, significando "O Rei Pai", derivado de "basear" - "reinar" e "aba" - "pai". No século XIX, Petriceicu Haşdeu propuxo unha variante autóctona, provindo de "ban" significando "dono", e da palabra dácica "saraba", significando "cabeza" (aínda presente nalgunhas rexións romanesas coa forma "sarâmb"), mais esta etimoloxía é en xeral negada polos especialistas.
O pai de Basarab, Thocomerius (cuxo nome foi considerado de orixe eslava, e agora cumana), foi probablemente o primeiro voivoda en gobernar a Valaquia enteira. Basarab chegou a ser vasalo do Reino de Hungría, mais entre 1324-1325, comezou a súa loita en contra do rei húngaro. Nun documento húngaro de Carlos I (do 26 de xullo de 1324) Basarab é chamado "o noso voivoda transalpino"", e, soamente un ano despois, nun diploma do 18 de xullo de 1325, é chamado "Basarab transalpino, non leal á coroa santa do rei".
En 1330 Basarab derrotou ao rei húngaro Carlos I na Batalla de Posada, gañando desta maneira a independencia de Valaquia. Unha das crónicas máis importantes deste evento é o "Chronicon Pictum".
Bajo Aragón
250px|miniatura|Localización da comarca en Aragón.miniatura|dereita|250px|Concellos da comarca. O Bajo Aragón (en galego: Baixo Aragón) é unha comarca situada no nordés da provincia de Teruel, en Aragón. A súa capital é Alcañiz.
Xeografía
Limita a norte co Bajo Aragón-Caspe, ao oeste co Bajo Martín e Andorra-Sierra de Arcos, ao sur coa provincia de Castelló e o Maestrazgo e ao leste co Matarraña.
Municipios
A comarca engloba os municipios de Aguaviva, Alcañiz, Alcorisa, Belmonte de San José, Berge, Calanda, La Cañada de Verich, Castelserás, La Cerollera, La Codoñera, Foz-Calanda, La Ginebrosa, Mas de las Matas, La Mata de los Olmos, Los Olmos, Las Parras de Castellote, Seno, Torrecilla de Alcañiz, Torrevelilla e Valdealgorfa.
Historia
Historicamente a denominación Bajo Aragón referiuse a unha área moito máis extensa que a actual delimitación oficial. Esta área, que actualmente adoita denominarse Bajo Aragón Histórico, abarca tamén unha parte ou ata a totalidade de cada unha das 5 comarcas aragonesas veciñas.
A lei de creación da comarca actual é a 10/2002 do 3 de maio de 2002. Foi constituída o 13 de xuño de 2002. As competencias fóronlle traspasadas o 1 de outubro de 2002.
Linguas
Os municipios de Aguaviva, Belmonte de San José, La Cañada de Verich, La Cerollera, La Codoñera, La Ginebrosa e Torrevelilla son bilingües en castelán e catalán e pertencen á chamada Franxa de Poñente.
Consello de Garantías Estatutarias de Cataluña
250px|miniatura|O Palau Centelles, sede do Consell, en [[Barcelona.]] O Consello de Garantías Estatutarias de Cataluña (en catalán: Consell de Garanties Estatutàries de Catalunya) é a máis alta institución xuridicoconsultiva da Generalitat de Cataluña. En virtude do artigo 76 do Estatuto de Autonomía de Cataluña de 2006, correspóndelle velar pola adecuación das leis do Parlamento e as normas con forza de lei do Govern ao Estatut e á Constitución. Así mesmo, como garantía do autogoberno catalán, ten que dictaminar previamente á interposición diante do Tribunal Constitucional de recursos de inconstitucionalidade, conflitos de competencia e conflitos en defensa da autonomía local. O Consell exerce a súa función mediante a emisión de ditames xurídicos preceptivos e non vinculantes, a solicitude do Parlament, o Govern, o Síndic de Greuges ou as institucións locais. E, finalmente, tamén desenvolve un papel de especial tutela dos dereitos estatutarios, nos termos do artigo 38.1 do Estatut.
Coa finalidade de asegurar a independencia no exercicio das funcións que ten atribuídas estatutaria e legalmente, o Consell ten autonomía orgánica, funcional e orzamentaria.
O Consell de Garanties Estatutàries constituíuse o 24 de novembro de 2009 e sucede, con funcións máis amplas, o extinto Consell Consultiu (1980-2009).
Funcións
De acordo co que establecen o artigo 76 do Estatut e o artigo 16 da Lei 2/2009, o Consell de Garanties Estatutàries dictamina sobre:
Así mesmo, dictamina previamente a presentación do correpondente procedemento ante o Tribunal Constitucional, con relación a:
Composición e designación dos membros
O Consell de Garanties Estatutàries está integrado por nove membros, que deben ser xuristas de competencia e prestixio recoñecidos, con máis de quince anos de experiencia profesional, e deben ter a condición política de cataláns. Todos eles actúan con imparcialidade e son inamovibles por razón do exercicio do seu cargo. O seu mandato é por un período de nove anos, e non poden ser reelixidos.
Son nomeados polo President ou Presidenta da Generalitat mediante unha dobre vía de designación: seis elixidos a proposta do Parlament, acordada por maioría de tres quintas partes dos deputados e deputadas do Pleno, e os tres restantes a proposta do Govern. Un dos tres membros designados polo Govern é proposto polo Consello de Gobernos Locais.
O Consell de Garanties Estatutàries renóvase por terzos cada tres anos. Os seus membros elixen dentre eles, por un período de tres anos e renovable unha única vez, o presidente ou presidenta, o vicepresidente ou vicepresidenta e o conselleiro secretario ou conselleira secretaria do consell.
Noite
350px|miniatura|A Terra pola noite A noite é o período entre o atardecer do Sol e o amencer do día seguinte. Unha actividade que ten lugar pola noite é unha actividade nocturna.
Características
A duración do día e a noite vai cambiando no transcurso do ano, sendo a duración do día de 12h (en todas as latitudes), nos equinoccios máis de 12 horas na primavera e verán, alcanzando o día máis longo no solsticio de verán, onde tamén ocorre a noite máis curta. Pola contra o día dura menos de 12 horas no outono e inverno, alcanzándose no solsticcio de inverno o día máis curto e a noite máis longa. Este efecto acentúase máis canto maior é a latitude. No ecuador sempre duran o mesmo. Hai día ou noite permanente nalgunha época do ano, nas rexións polares tanto do hemisferio norte ou sur caracterizadas por estar a unha latitude que en valor absoluto é maior que F = 90 - 23º 26? = 66º 34?. Esta é precisamente a definición de casquete polar.
A noite na cultura popular
A noite é o escenario típico das historias de medo, xa que a noite adóitase asociar ao perigo, aos bandidos e animais perigosos que se ocultan tras a escuridade. Así mesmo, dise que criaturas fantásticas como os homes lobo e os vampiros son máis poderosos pola noite. Mesmo hai criaturas fantásticas malvadas das que se di que non soportan a luz solar. No cristianismo, a noite é asociada co fin dos días dos seres humanos na terra, coa vinda de Xesucristo en busca da súa Igrexa que está composta por todos os cristiáns fieis. A noite compárase co estado moral do home baixo a influencia de Satánas.
Pervyi Kanal
Pervyi Kanal (en cirílico Первый канал, en galego Primeira Canle, 1TV ou Canle 1 Rusia) é a primeira cadea de televisión da Rusia. É unha cadea de titularidade pública e pertence ao Estado, porén ten accionario privado e funciona coma unha cadea xeralista. Desde o ano 1993 pertence á Unión Europea de Radiodifusión. A súa sede está na Torre Ostankino de Moscova.
Historia
Cando a Unión Soviética desapareceu no ano 1991, a Federación Rusa asumiu a maior parte das súas estruturas e institucións. Un dos primeiros actos do novo goberno de Boris Eltsin foi a sinatura dun decreto presidencial o 27 de decembro de 1991, que prevé a competencia de Rusia sobre o sistema de televisión central. A cadea sufriu unha forte crise económica durante varios anos e mediante un decreto presidencial do 30 de novembro de 1994 foi transformada en sociedade anónima.
No ano 1995 naceu a Televisión Pública Rusa (en ruso Общероссийский телевизионный канал), denominación que mantivo ata o ano 2002. A nova cadea mantivo programas da televisión soviética que eran populares entre a poboación e introduciu outros novos. O primeiro director da cadea foi o periodista Vladislav Listyev. A privatización parcial realizouse debido a delicada situación económica da cadea.
Tras o colapso financeiro de 1998, a cadea recibiu un préstamo por parte do Goberno duns 100 millóns de dólares.
A partir do ano 2000 a cadea cambio o seu nome polo actual Pierviy Kanal.
No ano 2009 foi a encargada da organización do Festival de Eurovisión celebrado en Moscova trala vitoria o ano anterior en Belgrado (Serbia) do cantante Dima Bilan, sendo esta a primeira vez que Rusia gañaba o dito certame musical.
Ligazóns externas
Pirmais Baltijas Kanāls
Bases constitucionais
As Bases Constitucionais ou Bases constitucionais pra participación da Nación Galega nun Pacto Federal, e de Governo Provisiorio, é un documento político de 1977 propugnado polo Consello de Forzas Políticas de Galicia integrado pola UPG, o PSG, o Partido Galego Social Demócrata (PGSD), o Movemento Comunista de Galicia (MCG) e o Partido Carlista de Galicia. Tratou de ser a proposta de ruptura democrática fronte ao modelo de transición política ao que se foron acollendo as principais forzas de ámbito estatal en Galicia. Participaron na súa redacción Xosé Vilas Nogueira, Ramón López Suevos e Camilo Nogueira Román. Cando se iniciou a preautonomía, constituíu a alternativa do nacionalismo rupturista fronte ao reformista que decidiu participar na redacción do Estatuto dos dezaseis.
Contido
Consonte o principio de autodeterminación nacional, a soberanía política en Galicia corresponde ao pobo galego. Deberá constituírse un Goberno Galego provisorio coas forzas democráticas alleas á ditadura. A Nación Galega participará en pé de igualdade nun pacto federal cos lexítimos representantes dos pobos das diversas nacións integradas naquel intre no Estado Español. Os órganos federais, tanto lexislativos, executivos e xudiciais integraranse sobor da base da representación por nacións, en igualdade numérica, independentemente da poboación e territorio de cada unha delas.
Serán competencias federais, entre outras: as Forzas Armadas, a representación exterior, a declaración de guerra, política arancelaria e monetaria, a coordinación das políticas económica e fiscal das nacións federadas. Calquera competencia non mencionada corresponde ás nacións incluída a plena autonomía fiscal e financeira.
O idioma oficial da nación galega será o galego. O castelán utilizarase nas relacións coa Federación ou coas outras nacións. Prevese a creación de escolas en castelán para os nenos das familias castelán falantes. Asúmense os dereitos humanos recoñecidos na Declaración Universal dos Dereitos Humanos.
O Programa económico contemplaba unha economía mixta de sentido basicamente socialdemócrata aínda que contemplaba a nacionalización da banca e dos recursos enerxéticos e mineiros e o fomento das cooperativas de produción.
Evolución
O acordo sobre as Bases Constitucionais non evitou o fraccionamento do nacionalismo de esquerdas. Da plataforma ANPG (Asemblea Nacional Popular Galega), creada pola UPG, e na que se pensaba para exercer o poder constituínte, saíran persoas da importancia de César Portela, Xan López Facal ou Carlos Vázquez que constituíron APG, a Asemblea Popular Galega. Así mesmo, entrementres o PSG estaba disposto a reunirse coas forzas da oposición ao réxime para, coa súa presenza, defender as Bases, a UPG era contraria a colaborar coas alternativas que non recoñeceran de entrada os dereitos nacionais do pobo galego. Ademais, a UPG esixía ao PSG que non dialogara no seo da Federación de Partidos Socialistas existente no ámbito estatal e requiría do PSG e tamén do MCG que nutrise ao sindicalismo nacionalista cos seus efectivos.
A propia UPG sufriu unha crise interna que supuxo a destitución do seu secretario xeral Xosé González Martínez acusado de populismo pequeno-burgués. Unha escisión da UPG abertamente independentista fundou UPG-Liña Proletaria nunha senda seguida por forzas como o Partido Galego do Proletariado e a súa derivación Galicia Ceibe-OLN. Mentres, outro sector encabezado por Camilo Nogueira acabaría fundando o Partido Obreiro Galego (POG) disposto a pular nos resortes da democracia formal que estaba nacendo. Todas estas tensións remataron co Consello de Forzas Políticas de Galicia. Cada partido seguiu pola súa conta fiel á defensa das Bases, pero dun xeito descoordinado incapaz de facer fronte ás forzas que de vagar foron aceptando o proceso de transición aberto coa Lei da Reforma Política de Adolfo Suárez avalado polo 95% dos votos galegos vía referendo.
Nas primeiras eleccións democráticas o PSG de Xosé Manuel Beiras acadou 27 197 votos e unha porcentaxe do 2,41%; a UPG a través da agrupación de electores denominada Bloque Nacional Popular Galego acadaba 22 771 cunha porcentaxe do 2,02%. Pola súa parte, o Partido Galego Social Demócrata (PGSD) cunha dirección máis posibilista (Xosé Manteiga Pedrares, Alfonso Zulueta de Haz e Avelino Pousa Antelo) presentouse en coalición cun partido nacionalista demócratacristiano o Partido Popular Galego (PPG), apoiado por notables como Xaime Isla Couto, Xerardo Fernández Albor ou Fernando García Agudín e xuntos acadaban 23 014 votos e o 2,04% dos votos. As Bases Constitucionais non acababan de conectar cun electorado recentemente saído do franquismo.
Trastorno de personalidade antisocial
miniatura|Persoas co trastorno de personalidade antisocial frecuentemente posúen histórico de abuso de substancias, especialmente alcohol.
miniatura|Xa está comprobado que os individuos diagnosticados como psicópatas teñen máis probabilidades de reincidir en crimes e polo tanto deberían ser ben vixiados.
miniatura|As persoas co trastorno psicopático, durante o período da infancia, sofren de neglixencias e autoritarismo por parte dos seus coidadores, séntese profundamente illados e tenden á introversión.
miniatura|Maltratar animais é un importante indicativo de psicopatía.
miniatura|Xa foi comprobado que a [[serotonina ten un papel importante no control da agresividade, impulsividade e comportamento antisocial tanto en humanos como noutros animais. ]]
miniatura|A pesar de ser manipuladores, os psicópatas teñen máis dificultade para identificar expresións faciais e verbais que as persoas sen este trastorno.
miniatura|En 1904, [[Emil Kraepelin analizou cientificamente por primeira vez tipos de personalidades semellantes ao do trastorno de personalidade antisocial e que serviron como base para a creación deste diagnóstico. ]]
miniatura|A pesar de cometer máis crimes, ser máis violentos e ter maior índice de reincidencia, os psicópatas reciben a liberdade condicional con máis frecuencia que outros presos.
O trastorno de personalidade antisocial, vulgarmente chamado de psicopatía ou sociopatía, é un trastorno de personalidade descrito no DSM-IV-TR, caracterizado polo comportamento impulsivo do individuo afectado, desprezo por normas sociais, e indiferenza aos dereitos e sentimentos dos outros. Na Clasificación Internacional de Doenzas, este trastorno é denominado trastorno de personalidade disocial (Código: F60.2). Na poboación en xeral, as taxas deste trastorno de personalidade poden variar do 0,5% ao 3%, subindo para o 45-66% entre presidiarios.
Características
A psicopatía está caracterizada principalmente pola ausencia de empatía con outros seres vivos, resultando en desatención do benestar do próximo e en serios prexuízos para os que conviven con eles. Ese desvío de carácter acostuma irse estruturando desde a infancia. Por iso, na maioría dos cosas, algúns dos seus síntomas poden ser observados nesta fase ou na adolescencia, por medio de comportamentos agresivos que, durante estes períodos, son denominados de trastornos de conduta. A maioría destas persoas teñen unha familia desestruturada ou tiveron unha infancia difícil, e cando chegan á fin da adolescencia ou inicio da fase adulta, repiten os comportamentos violentos, sen empatía, interesados e egoístas que presenciaron na infancia. Conforme se torna adulto o trastorno tende a cronificarse e causar cada vez máis prexuízos na vida do propio individuo e especialmente de quen convive con el.
Na psicanálise tal comportamento é característico das estruturas ligadas as modalidade de perversión, que difiren das neuroses e das psicoses. Os individuos con este diagnóstico son usualmente chamados sociópatas e psicópatas segundo definición da propia CID-10:
Un egocentrismo patolóxico, unha incapacidade de sentir amor ou afección, unha vida sexual impersoal ou pobremente integrada e unha incapacidade de seguir algún plano de vida tamén fan parte das súas características.
Diagnóstico
Os criterios diagnósticos polo DSM-IV-TR son:
A. Un padrón invasivo de falta de respecto e violación dos dereitos dos outros, que ocorre desde a adolescencia, como indicado por polo menos tres dos seguintes criterios:
B. Existen evidencias de trastorno de conduta con inicio antes dos 15 anos de idade.
C. A ocorrencia do comportamento antisocial non se dá exclusivamente durante o curso de esquizofrenia ou episodio maníaco.
Fuendetodos
Fuendetodos é un concello español da provincia de Zaragoza na comunidade de Aragón. Coñécese sobre todo porque nunha das súas casas naceu o pintor Francisco de Goya no ano 1746.
Trastorno de personalidade antisocial
Diagnóstico
As características dos sociópatas engloban, principalmente, o desprezo polas obrigacións sociais e a falta de consideración polos sentimentos dos outros. Posúen un egocentrismo esaxeradamente patolóxico, emocións superficiais, teatrais e falsas, pobre ou ningún control da impulsividade, baixa tolerancia para a frustración, baixo limiar para descarga de agresión, irresponsabilidade, falta de empatía cos outros seres humanos, ausencia de sentimentos de remorso e de culpa en relación ao seu comportamento. Estas persoas xeralmente son cínicas, manipuladoras, e incapaces de manter unha relación leal e duradeira.
Fuendetodos
Etimoloxía
O nome desta vila débese á Fuente Vieja (a fonte de todos) e nun principio chamouse Fuentedetodos. Dende o século XIV, a vila era dominio da familia Fernández de Heredia, coñecidos como Condes de Fuentes.
Trastorno de personalidade antisocial
Diagnóstico
Menten esaxeradamente sen ningunha vergoña, subestiman a insensatez das mentiras, rouban, abusan, trampean, manipulan dolosamente os seus familiares e parentes, colocan en risco a vida doutras persoas e non senten pena das súas vítimas. Este conxunto de características fai que os sociópatas dificilmente consigan aprender con castigos e modifiquen as súas actitudes.
Test de psicopatía de Hare (PCL-R)
Para diagnosticar unha persoa con psicopatía, Robert Hare desenvolveu un famoso test psicolóxico, para ser aplicado por psicólogos e psiquiatras. Os seus criterios diagnósticos abranguen os recursos afectivos, interpersoais e comportamentais. Cada elemento é avaliado cunha nota de cero (ausente ou leve), un (moderada) ou dous (grave). A suma total determina o grao de psicopatía dunha persoa.
Fuendetodos
Economía
A poboación dedicouse tradicionalmente á agricultura de secaño e á gandería de ovino e caprino. Durante séculos, as canteiras de pedra caracoleña, exclusiva de Fuendetodos e a industria do xeo (chegou a haber 22 "neverones" ou neveiras que vendían o xeo principalmente ós mercados zaragozanos) achegaron importantes ingresos á vila. Hoxe en día adquiriu maior importancia a produción de enerxía eólica e sobre todo os servizos derivados do turismo (20 000 visitantes anuais).
Trastorno de personalidade antisocial
Test de psicopatía de Hare (PCL-R)
Unha nota elevada no Factor 2 está asociado con reacción agresiva, ansiedade, elevado risco de suicidio, criminalidade e violencia por impulsividade. Unha nota elevada no Factor 1 por outro lado indica unha mellor habilidade para convivir socialmente, baixa ansiedade, baixa empatía, baixa tolerancia a frustracións e baixa intención suicida, alén de estar asociado a éxito e benestar.
Os individuos con Factor 1 positivo xa foi considerado como adaptativo nun ambiente altamente competitivo, por obter resultados tanto para o individuo canto paras as corporacións,, porén moitas veces causan dano a longo prazo, tanto para os seus colegas de traballo como para a organización como un todo, debido ao seu comportamento manipulativo, enganoso, abusivo e, moitas veces fraudulento. Alén diso, esas persoas xeralmente causan extremo sufrimento aos seus compañeiros amorosos e aos seus fillos.
Fuendetodos
Xeografía
Boa parte do concello está cuberto por piñeiro carrasco (Pinus halepensis), conservado por pertencer durante séculos ós Condes de Fuentes, pasando despois a propiedade municipal. Carrascas ou aciñeiras salpicadas polas serras atestiguan presenza previa do carrascal, con bosques caducifólios de lodoeiros, pradairos de montpellier e terebintos, nos que poden atoparse cinco especies de fentos.
Porto da Egua, Sancovade, Vilalba
Porto da Egua é un lugar da parroquia de Sancovade, no concello lugués de Vilalba, na comarca da Terra Chá.
Trastorno de personalidade antisocial
Causas
Os factores ambientais e psicolóxicos como condicións económicas precarias, familia desestruturada e histórico de violencia poden superar aos factores xenéticos na formación dos psicópatas. Existe gran número de psicópatas entre as poboacións carcerarias. Estes individuos vivenciaron, xeralmente, situacións de desamparo, desprezo e desafecto polas súas familias. Vivencias repletas de malos tratos, humillacións, abusos e máis unha serie de factores que, sumados, poden levar o individuo a unha desensibilización, a ser emocionalmente superficial e a repetir a violencia sufrida nas súas relacións sociais.
Varios estudos mostran a asociación entre lesións pre-frontais e comportamentos impulsivos, agresividade e inadecuación social. Un individuo saudable presentando comportamentos dentro dos padróns normais despois de sufrir un accidente no que o córtex é atinxido, pode pasar a presentar comportamentos antisociais, ou sexa, unha sociopatía adquirida. Estes datos confirman o feito de que existe un compoñente cerebral no comportamento dos psicópatas.