cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Masuria
Historia
Unha característica dos masurios é que, tras a Reforma protestante, a diferenza da maioría dos outros polacos que se mantiveron católicos, o grupo dos masurios aceptou en xeral o luteranismo, o cal facilitou a súa xermanización ideolóxica; porén os masurios mantiveron o seu dialecto do polaco até a primeira metade do século XX.
Durante a primeira guerra mundial a zona de Masuria foi un dos máis importantes teatros bélicos xa que as forzas do Imperio ruso foron derrotadas na Batalla dos Lagos Masurios polos exércitos alemáns.
En 1918, tras o fin da primeira guerra mundial, o entón restablecido estado polaco (Segunda República de Polonia) reclamou gran parte de Masuria por motivos étnicos baseados en gran parte no idioma; tras fin das arbitraxes, laudos e referendos nos que Polonia propoñía a integración ao seu estado os territorios máis coñecidos desde o século XII polos nomes alemáns de Allestein —hoxe en polaco: Olsztyn— e Marienwerder —hoxe en polaco: Kwidzyn— (case toda a Masuria, especialmente no seu centro, sur e leste) os territorios masurios mantivéronse en poder de Alemaña excepto a pequena zona extrema do sur chamada polos alemáns Sudau, que pasou a ser parte do estado polaco.
Explícase o éxito dos alemáns nos plebiscitos da rexión masuriana entre 1918 e 1920 pola luteranización dos polacos masurios, e porque a inicios do século XX, en vistas á primeira guerra mundial, as autoridades alemás desenvolveron unha política de captación cara aos masurios, dado o valor estratéxico do territorio en que habitaban.
Tras a segunda guerra mundial, en 1945, estableceuse a actual fronteira polaca, pola cal toda a Masuria pasou a formar parte do actual Estado de Polonia.
Couso
Un couso ou foxo de lobo é unha construción empregada para cazar lobos.
Masuria
Lagos
Masuria e o seu distrito dos lagos son coñecidos en polaco como Kraina Tysiąca Jezior e en alemán como Land der Tausend Seen, que significan Terra dos mil lagos. Estes lagos formáronse durante a época glacial do plistoceno, cando o xeo cubría gran parte do norte de Europa.
Couso
Como topónimo, pode referirse a:
Amais, como apelido pode referirse a:
Masuria
Lagos
Son un sitio idóneo para navegar, xa que moitos lagos están conectados entre si mediante canles artificiais.
Os lagos máis grandes son o Śniardwy e o Mamry.
Bandeira das Comores
A bandeira de Comores está formada por catro franxas horizontais, sendo de cor amarelo, branco, vermello e azul, de arriba a abaixo. Do lado do pau hai un triángulo verde cunha media lúa branca e catro estrelas de cinco puntas da mesma cor dispostas verticalmente entre as puntas da media lúa. Tanto as catro estrelas como as catro franxas verticais representan ás catro illas de Comores: o amarelo por Mohéli (Mwali), o branco por Mayotte (reclamada por Comores, e que segue a pertencer a Francia), o vermello por Anjouan (Nzwani) e o azul por Gran Comora (Ngazidja). A cor verde e a media lúa simbolizan o islam, que é a relixión maioritaria en Comores, e formaban a antiga bandeira de Comores antes de engadirlle as catro franxas horizontais.
Esta bandeira foi deseñada en 2001 e adoptada oficialmente o 7 de xaneiro dese ano.
Arcar, Loroño, Zas
Arcar é un lugar da parroquia da Loroño no concello coruñés de Zas da Comarca da Terra de Soneira. Tiña 2 habitantes no ano 2018 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 1 home e 1 muller.
Enrique Líster
Enrique Liste Forján, coñecido como Enrique Líster, nado en Ameneiro (Calo, Teo) o 21 de abril de 1907 e finado en Madrid o 8 de decembro de 1994, foi un militante comunista e dirixente militar republicano galego, que combateu na guerra civil española e na Segunda guerra mundial.
Barrio, Brocos, Agolada
Barrio é un lugar da parroquia de Brocos, no concello pontevedrés de Agolada, na comarca do Deza. Segundo o INE, no 2008 tiña 3 habitantes (1 home e 2 mulleres), o mesmo número de habitantes que no ano 2000.
Enrique Líster
Lister foi un dos membros do núcleo duro do Partido Comunista de España e acabaría por enfrontarse a Santiago Carrillo polo seu abandono das teses marxista-leninistas que o partido seguira anteriormente. Debido a isto abandonou o PCE e fundou en 1973 o Partido Comunista Obreiro Español (PCOE), o cal volveu integrar en 1986 no PCE, logo de que este expulsase a Carrillo.
Os principios do militante
Canteiro de profesión, emigrou con seu pai a Cuba ós once anos. Nos seus anos de adolescente fíxose sindicalista e foi encarcerado nun reformatorio dous anos durante a ditadura de Gerardo Machado. En 1925 recibiu unha carta na que lle contaban que súa nai recibira unha malleira por parte do ferreiro do seu pobo e do seu fillo. Reuniu todos os seus aforros, viaxou a Galicia e comprou unha pistola para vingarse. A Garda Civil incautoulla pero mercou outra e finalmente enfrontouse a tiros co fillo do ferreiro, que acabou cun disparo no pulmón, mentres Líster sufriu unha ferida na cabeza. Despois de participar no Sindicato de Oficios Varios de Teo-Ames xunto aos seus irmáns Constante e Faustino, un novo enfrontamento coa Garda Civil obrigouno a marchar de novo a Cuba en xaneiro de 1927. Alí traballou como canteiro na construción do Capitolio da Habana e ingresou no Primeiro Partido Comunista de Cuba, acabado de fundar. Debido á represión que a ditadura de Machado desatou contra os comunistas, o partido decidiu que o mellor era que Líster deixase o país, polo que volveu a Galicia. Ingresou na célula de Santiago de Compostela do Partido Comunista de España e participou activamente nas loitas dos traballadores agrarios en Galicia, converténdose rapidamente nun importante activista sindical no difícil contexto do pistoleirismo patronal contra os sindicatos, na fase final da ditadura do xeneral Primo de Rivera.
Estancia na URSS
A inicios dos anos 30, proclamada a Segunda República, pola súa condición de cadro destacado do PCE foi enviado á URSS onde cursou estudos de formación política e militar na Academia Político-Militar V. I. Lenin, unha escola de oficiais da Komintern en Moscova; e na Academia Frunze, unha academia militar do Exército Vermello, nomeada así en honor a Mijail Frunze, e na que se impartían materias baseadas na disciplina operacional-táctica, marxismo-leninismo, historia e traballo político do Partido, historia da arte militar e da guerra, linguas estranxeiras e outras seccións de investigacións científicas. Durante o seu período como estudante formou parte da Brigada de Traballadores de choque, traballando como barreneiro na construción do metro da capital soviética, onde a súa experiencia xuvenil como canteiro foi moi apreciada.
Líster e a guerra civil española
Ó seu retorno, en 1936, Líster fíxose cargo das tarefas políticas sobre cuestións militares que o PCE asumiu ante o crecente perigo golpista. Así, xunto con Juan Modesto e outros soldados comunistas e republicanos, integrou o liderado das Milicias Antifascistas Obreiras e Campesiñas (MAOC), que funcionou como unha forza de choque armada do PCE.
Tras gañar as eleccións de febreiro de 1936 a Fronte Popular (coalición das forzas democráticas que incluía os partidos republicanos ata a esquerda radical e os partidos nacionalistas) aceleráronse os plans golpistas da clandestina Unión Militar Española (UME), composta por oficiais ultradereitistas, reaccionarios católicos ou ben abertamente falanxistas. Ante esa situación, a rede de contactos establecida nos cuarteis por Líster e numerosos soldados e oficiais axudou a coñecer o alcance do perigo e facilitou moito o esmagamento do golpe en numerosas unidades.
Tras fracasar o golpe militar organizado polo xeneral Mola en xullo de 1936, a situación derivou rapidamente cara á guerra aberta. Na fase inicial da guerra civil española, Líster tivo un papel moi destacado na organización do Quinto Rexemento, a primeira escola militar para formación de milicianos, creada nun convento socializado da madrileña rúa de Francos Rodríguez. O 20 de setembro de 1936, asumiu a xefatura do Quinto Rexemento, en substitución de Enrique Castro Delgado. Durante eses días foron fusilados en Santiago de Compostela os seus irmáns Faustino e Constante.
Tras marchar ós combates na serra de Madrid, comezou o seu rápido ascenso por méritos de guerra, participando nos posteriores do Texo, Toledo e no suroeste de Madrid. Tras a militarización das unidades de voluntarios e a creación do Exército Popular da República, Lister converteuse no comandante da 1ª Brigada Mixta do Exército Popular., tendo ao seu carón un oficial soviético como asesor. Durante o transcurso da guerra alcanzaría o grao de Maior de Milicias, a máxima graduación para os procedentes da escala non profesional.
Alcanzou verdadeira notoriedade ao ser o encargado da defensa dun sector da cidade durante a Batalla de Madrid, ó mando da 1ª Brigada Mixta. Foi posteriormente o responsábel da 11ª División, converténdoa na máis selecta unidade republicana, encargada de soportar os peores combates nas batallas de Guadalajara, Brunete, Belchite e Teruel. As Brigadas baixo o seu mando constituían normalmente un batallón especial, adestrado para operacións especiais nas liñas próximas á fronte e que axudase nas operacións de ruptura ou defensa a para as que eran requiridos a miúdo. O avance nocturno en Brunete, que permitiu ocupar a poboación e capturar o Estado Maior inimigo na zona - operación realizada case sen baixas - ou a ruptura por sorpresa en Teruel foron dirixidos por Líster.
No exército popular o mando das grandes unidades non estaba limitado polo grao, polo que un Maior podía asumir nun determinado momento o mando dunha división ou mesmo dun corpo de exército; así, Líster dirixiu a 11ª División e máis tarde actuou como xefe do V Corpo de Exército.
En 1938, trala batalla de Teruel e a posterior Batalla de Aragón, Líster foi un dos oficiais encargados de conter a avalancha inimiga que ameazaba con cortar a zona republicana en dous sectores, pero sen éxito. Despois da primeira crise de Checoslovaquia, o goberno español valora que a única posibilidade de gañar a guerra consiste en manterse firme ata o momento no que estale a guerra en Europa contra o nazismo, cuxo detonante podería ser naquel momento a resistencia checa á anexión dos Sudetes por parte do III Reich. En xullo de 1938, o reorganizado EPR en Cataluña emprende unha ofensiva no río Ebro (a Batalla do Ebro) coas súas forzas de choque, o Exército do Ebro ó mando do maior Juan Modesto, rearmado cos recursos que Francia permitiu cruzar a fronteira nos días da crise checa. Líster recibe o mando do V Corpo do Exército (Divisións 11ª, 45ª e 46ª), encargándose do sector sur (Serra de Pàndols e ata El Pinell de Brai) resistindo con éxito durante dous meses o peso dos ataques franquistas. Finalmente, en setembro de 1938, os franco-británicos deciden pregarse ás pretensións hitlerianas de anexión dos Sudetes checos e no Pacto de Múnic de finais dese mes, o primeiro ministro británico Neville Chamberlain sela a sorte de Checoslovaquia e de España. En novembro de 1938, tras sufrir graves perdas humanas e de material, as tropas do Exército do Ebro retíranse organizadamente cara a Cataluña.
Sen posibilidade de repoñer as súas perdas militares e coa batalla diplomática perdida pola política franco-británica de apaciguamiento ante o nazismo e o fascismo, a República Española sofre a ofensiva contra Cataluña por parte do groso do exército franquista xunto cos seus aliados italianos e alemáns. O V Corpo do Exército fai parte da defensa e Líster manda as súas forzas nos lugares de maior perigo. Trala rotura da fronte, o V Corpo do Exército cobreu a retirada do groso das forzas e a poboación civil, que trala caída de Barcelona inundaba as estradas camiño de Francia. As derradeiras forzas do EPR en cruzar a fronteira foron as mandadas polo maior Líster.
Polos excepcionais servizos prestados, Lister foi ascendido a Tenente Coronel e volveu da fronte con outros comandantes militares e políticos do PCE. Unha vez en España, quedou ás ordes do goberno presidido por Juan Negrín, quen se atopaba con numerosos obstáculos na súa política de resistencia para unha paz negociada. Nas filas do Estado Maior do Grupo de exércitos da Rexión Centro, un núcleo importante de conspiradores tentan unha rendición ás forzas franquistas e boicotean tódolos esforzos. O golpe militar do coronel Casado impidiu finalmente manter a loita e a derrota militar da República Española foi definitiva. Líster, xunto con outros cadros militares e políticos, logrou marchar ó exilio e escapar da represión franquista.
Líster na segunda guerra mundial
Exiliado na URSS, e tras un novo período na Escola Militar, participou nas discusións e tensións sufridas polo PCE nese tempo como resultado do desenlace negativo da guerra española e dos cuestionamentos de Stalin a algúns dos líderes comunistas españois. Como formaba parte do núcleo de militantes comunistas que foran militares de alta graduación, foi apartado da primeira liña política e incorporado ó Exército Vermello xa entrada a segunda guerra mundial. Líster alcanzou o grao de xeneral e combateu nas forzas da URSS, de Polonia e de Iugoslavia.
Líster e o PCE despois da guerra mundial
Despois do fin da Segunda Guerra Mundial, Líster continuou a ser parte da dirección do PCE, destacando moi pronto pola súa actitude crítica cara á nova dirección do partido elixida en 1959 en Praga, despois da morte do secretario xeral José Díaz. As diverxencias co seu substituto Santiago Carrillo, partidario da penetración en sindicatos verticais da España franquista, chegaron a ser moi importantes. Instalado en Francia trala etapa na URSS, Líster levou a cabo algunhas tarefas de organización e encadramento dos guerrilleiros españois que continuaron a loita contra a ditadura franquista, pero o seu peso político no interior do PCE diminuíu ante a consolidación da liña carrillista da chamada Reconciliación Nacional.
En 1961 volveu a Cuba, nunha visita de 30 días, invitado polo novo goberno revolucionario cubano. Recibiu unha homenaxe pública no Centro Galego da Habana, onde foi presentado polo Che Guevara, que rematou o seu discurso citando un par de versos que Antonio Machado lle dedicara a Líster nun dos seus poemas:
Nesta viaxe o Che máis Líster iniciaron unha relación de amizade e encontraríanse en máis ocasións en diversas partes do mundo.
Cando tivo lugar en 1968 a intervención soviética en Checoslovaquia, onde residía circunstancialmente coa súa familia, Lister foi testemuña da primavera de Praga e considerou a intervención soviética un erro porque desautorizaba ante a poboación aos comunistas que se mantiveran en posicións ortodoxas. Malia esta posición, opúxose firmemente a que Carrillo usase como escusa as diverxencias ante a intervención soviética para purgar aos comunistas de liña dura. A crise aberta no PCE iniciou o camiño para a escisión que levou a Lister a fundar o Partido Comunista Obreiro Español (PCOE) en 1973, denunciando a liquidación do proxecto comunista a mans do sector eurocomunista.
Volta a España
En 1977 volveu do exilio tras entregárselle o seu pasaporte, coincidindo coa legalización do PCOE.
En 1983 publicou o libro Así destruyó Carrillo el PCE, onde criticou duramente a Santiago Carrillo e onde o acusou de ordenar as execucións de varios membros do PCE, así como de ser un informante da policía franquista. Trala expulsión de Santiago Carrillo do PCE en 1986, Líster anunciou a reintegración e disolución do PCOE no PCE de Gerardo Iglesias, nun Congreso Extraordinario que se celebrou os días 18, 19 e 20 de abril e no que estaban representados 10.000 militantes da organización. Algúns membros do liderado do PCOE opuxéronse á integración, unha actitude que Líster describiu como "catro chafalleiros que non entenden ningunha palabra do momento en que vivimos".
Finalmente, Lister morreu en Madrid o 8 de decembro de 1994 nos días en que Izquierda Unida (IU) celebraba a súa IV Asemblea en Madrid e os seus restos foron levados con honras ao cemiterio civil de Madrid.
Na cultura popular
En 2007, Margarita Ledo Andión realizou un documental sobre a figura de Líster titulado Liste, pronunciado Líster.
Obras
As súas experiencias da Guerra Civil e o PCE recóllense nos seguintes libros:
Federico Cartabia
Federico "Fede" Nicolás Cartabia, nado en Rosario o 20 de xaneiro de 1993, é un futbolista arxentino. Xoga de extremo e o seu equipo actual é o Shabab Al-Ahli dos Emiratos Árabes Unidos.
Traxectoria
O 3 de agosto de 2015 anunciouse a súa fichaxe polo Deportivo da Coruña, cedido por unha campaña polo Valencia CF.
O 31 de xaneiro de 2017, logo de rescindir o seu contrato co Valencia CF, fichou polo Deportivo da Coruña cun contrato por cinco anos, que o envía cedido ao SC Braga até o remate da tempada.
O 17 de agosto de 2019 anunciouse a súa cesión ao Shabab Al-Ahli, dos Emiratos Árabes Unidos, durante unha temporada con opción de compra.
Lingua aimol
Falantes
2.643 (2001)
Distribución xeográfica
Fálase en Manipur:
Dialecto
Langrong, que podería ser unha lingua diferente.
Ligazóns externas
O aimol no Ethnologue
Ganglio
miniatura|dereita|Micrografía dun ganglio con tinguidura de hematoxilina-eosina. miniatura|right|Ganglio raquídeo da raíz dorsal dun embrión de polo de 7 días despois dunha noite de incubación en [[medio de crecemento NGF marcado con anticorpos antineurofilamentos. Os axóns crecen fóra do ganglio.]] miniatura|dereita|Esquema onde se mostra a posición dun ganglio espiñal dorsal e de ganglios simpáticos. Todos están preto da columna. Os ganglios parasimpáticos están máis afastados. En anatomía, un ganglio é unha masa de tecido nervioso no que se encontran os corpos celulares (somas) neuronais das fibras nerviosas, que se presenta como un engrosamento na traxectoria dun nervio no sistema nervioso periférico. Das células dos ganglios saen fibras nerviosas (axóns), que forman parte dos nervios. . Están rodeados por unha cápsula de tecido conectivo.
Ás células que se encontran nos ganglios se lles denomina células ganglionares, aínda que este nome utilízase tamén especificamente para designar un tipo de células da retina, as células ganglionares da retina.
Os nódulos linfáticos xeralmente se denominan ganglios linfáticos, aínda que neste caso non se trata de tecido nervioso.
Neuroloxía
Os ganglios nerviosos están compostos fundamentalmente polos somas neuronais e as súas dendritas. Os ganglios están a miúdo conectados con outros ganglios formando parte dun sistema complexo denominado plexo. Os ganglios son un punto onde se relevan as fibras nerviosas e as diferentes estruturas neurolóxicas fan conexións intermediarias.
Existen dous grandes conxuntos de ganglios no sistema nervioso:
Ganglios basais
O termo ganglio refírese propiamente ao sistema nervioso periférico. Os lugares onde están os corpos celulares das fibras nerviosas no sistema nervioso central non se denominan ganglios senón núcleos. Porén, no cerebro, que é parte do sistema nervioso central, denomínanse ás veces "ganglios basais" un grupo de núcleos interconectados co córtex cerebral, tálamo e tronco do encéfalo, asociados con diversas funcións, como: control motor, cognición, emocións, e aprendizaxe. É máis claro chamarlles núcleos basais, tal como recomenda a Terminologia Anatomica.
Karel Castelin
Karel O. Castelin, nado o 2 de maio de 1903 en Dubá, República Checa, e finado o 14 de agosto de 1981 en Praga, foi un numismático checo.
Traxectoria
Karel Castelin naceu na vila de Dubá, na rexión setentrional checa de Liberec, fillo do avogado Benno Castelin e proveniente dunha familia de funcionarios austríacos.
Malia a súa afección temperá pola numismática, primeiro como coleccionista e despois como científico e investigador, a súa vida laboral transcorreu na factoría de aceiro de Kladno, preto de Praga, onde traballou como directivo ata a súa xubilación en 1971.
Paralelamente á súa profesión, realizou os seus estudos superiores na Universidade Carolina de Praga, onde se doutorou en Historia Antiga, Arqueoloxía e Numismática coa tese titulada The coinage of Rhesaena in Mesopotamia, non publicada ata 1946 por cuestións políticas.
As súas obras abordan aspectos moi variados da numismática, mais son dous os focos fundamentais: por unha banda as cuñaxes de Bohemia na baixa Idade Media e por outra parte a numismática celta. Neste último ámbito abordou toda a moeda celta desde unha perspectiva xeral e cunha metodoloxía científica como ninguén o fixera ata o momento, e foi recoñecido internacionalmente como unha autoridade nesa materia.
Un dos seus proxectos máis salientables, xa na súa derradeira etapa, foi a catalogación da colección de moeda celta do Museo Nacional Suízo de Zúrich, que se publicou en 1978.
No seu país, Castelin dirixiu a Sociedade Numismática Checa e tamén foi membro da comisión numismática do Instituto de Historia Xeral e Checa, da Academia de Ciencias da República Checa. Ademais, fóra das súas fronteiras pertenceu a diversas entidades asociativas e académicas, entre elas a Sociedade Suíza de Numismática, na que ingresou en 1966 e que o nomeou membro de honra en 1972. Tamén a Royal Numismatic Society de Londres o nomeou membro de honra, en 1968.
Bandeira da República do Congo
A bandeira da República do Congo foi orixinalmente adoptada o 18 de agosto de 1958.
Foi abandonada en 1970 trala proclamación da República Popular do Congo, e volta a adoptar o 10 de xuño de 1991.
As cores son as tradicionais do panafricanismo e proveñen da bandeira de Etiopía: o vermello significa a loita pola liberdade, o verde representa a natureza do país e o amarelo simboliza a riqueza da natureza.
A República Popular do Congo (1970-1992) adoptara unha bandeira vermella co emblema da República Popular no cantón, inspirada na bandeira da Unión Soviética.
Mara Dierssen
Mara Dierssen Sotos, nada en Santander o 21 de agosto de 1961, é unha neurobióloga, investigadora, profesora universitaria e divulgadora científica española. É unha das investigadoras máis destacadas a nivel mundial en síndrome de Down.
Traxectoria
É filla do doutor Guillermo Dierssen Gervás, neurocirurxián de orixe alemá. Licenciouse en medicina na Universidade de Cantabria en 1985 e obtivo o seu doutoramento en neurobioloxía en 1989 cunha tese sobre neurofarmacoloxía.
De 1990 a 1993 realizou a súa investigación posdoutoral na Universidade Autónoma de Barcelona. Inicialmente elixira investigar a alteración cognitiva asociada á idade pero acabou dedicándose ao estudo da síndrome de Down do que é considerada unha experta no ámbito internacional. O seu interese comezou cando traballaba na Universidade de Cantabria, no laboratorio do profesor Jesús Flórez, pai dunha muller con síndrome de Down, e quen lle contaxiou a paixón pola investigación segundo explicou ao recibir o premio Jaime Blanco da Fundación Síndrome de Down de Madrid.
De 1993 a 1997 foi profesora asistente na Universidade de Cantabria e posteriormente ingresou como investigadora sénior no Instituto de Investigación Oncolóxica de Hospitalet de Llobregat onde iniciou o seu propio grupo de investigación neurobiolóxico.
En 2010 gañou o premio de investigación Jaime Blanco da Fundación Síndrome de Down de Madrid (FSDM) polo seu traballo Bases moleculares de la neuropatología del síndrome de Down: Implicación de DYRK1A.
En 2014 liderou a realización dun videoxogo para a estimulación cognitiva das persoas con discapacidade intelectual.
En abril de 2016 como xefa do grupo de Neurobioloxía Celular e de Sistemas presentou un traballo publicado na revista Journal of Neuroscience, no que é co-investigadora principal xunto á doutora Mavi Sánchez Vives. Nesta publicación explica como un xene vinculado coa síndrome de Down asóciase a cambios nos ritmos cerebrais na cortiza cerebral, a rexión responsable da capacidade de razoamento, da linguaxe e do comportamento social.
En xuño de 2016 publicou un estudo na revista médica The Lancet Neurology no que colaborou co farmacólogo Rafael de la Torre, sobre un composto presente no té verde, que acompañado dun protocolo de estimulación cognitiva pode mellorar moderadamente a capacidade intelectual do afectado. O estudo baséase nun ensaio clínico no que participaron 84 persoas con síndrome de Down, de entre 16 e 34 anos. A neurobióloga sinalou que o ensaio clínico "non é, nin moito menos, unha cura, pero abre novas vías á terapia farmacolóxica en síndrome de Down”.
Organizacións nacionais internacionais
De 2003 a 2006 foi presidenta da International Behavioral and Neural Genetics Society e de 2007 a 2009 foi Vicepresidenta, e de 2013 a 2015 foi Presidenta da Sociedade Española de Neurociencia.
Foi membro do Consello da FENS (Federation of Neuroscience Association Societies). Desde 2016 é presidenta da Trisomy 21 Research Society.
Pertence a numerosos comités editoriais, de revistas internacionais como Genes, Brain and Behaviour, Frontiers in Neurosciences, Amino Acids, Down Syndrome Research and Practice entre outros e é revisora “ad hoc” de varias revistas científicas internacionais.
En 2015 e 2016 participou como xurado no Premio Princesa de Asturias de Investigación Científica e Técnica.
Vida persoal
Durante anos actuou en concertos de música barroca como soprano coa coral de Santander. É vocalista do grupo de ‘pop-rock’ From Lost To The River, un grupo que ten como obxectivo a concienciación social xa que todos os seus concertos teñen un ánimo benéfico para favorecer proxectos de investigación. Tamén é impulsora do proxecto musical Realidades Paralelas, que deu lugar a un disco no que se dá voz ás persoas con síndrome de Down.
Tamén desenvolve un amplo labor no campo da divulgación científica.
Premios
Ao longo da súa traxectoria recibiu numerosos premios e recoñecementos, entre eles:
En 2021 é elixida como unha das dez científicas máis relevantes de España pola Fundación Aquae.
Bibiana Aído
Bibiana Aído Almagro, nada en Alcalá de los Gazules (Cádiz), o 2 de febreiro de 1977, é unha política española, ministra de Igualdade entre os anos 2008 e 2010.
Traxectoria profesional
Militante de Juventudes Socialistas dende os dezaseis anos, o vencellamento co PSOE chégalle tamén por parte da familia, posto que o seu pai é xefe de gabinete da deputación gaditana.
É licenciada en administración e dirección de empresas pola Universidade de Cádiz e ten un mestrado de administración empresarial pola Universidade de Northumbria. Fixo diversas prácticas en empresas e, en 2003 obtivo o seu primeiro traballo, con 26 anos, como delegada provincial da consellería de cultura da Xunta de Andalucía en Cádiz.
En xullo de 2006 foi nomeada directora dunha axencia autonómica para o desenvolvemento do flamenco, que tamén dependía da consellería, ata que como resultado das eleccións autonómicas andaluzas de 2008 foi elixida parlamentaria nesa cámara pola provincia gaditana. En abril de 2008 converteuse en ministra de Igualdade e na ministra máis nova da historia de España, ao acceder ao cargo con trinta anos. Durante o seu mandato como ministra aprobouse a Ley de Salud Reproductiva, coñecida popularmente como lei do aborto, que, con limitacións, establecía por primeira vez unha lei de prazos para a interrupción voluntaria do embarazo.
Cesou no seu cargo en outubro de 2010, ao suprimirse a carteira. Pasou entón a ser Secretaria de Estado de Igualdade, dentro da estrutura do Ministerio de Sanidade.
Ao deixar o posto, converteuse en asesora executiva no proxecto ONU-Mulleres, con sede en Nova York que dirixía a expresidenta de Chile Michelle Bachelet.
Ed Wood e a invasión dos paraugas asasinos
Ed Wood e a invasión dos paraugas asasinos é o primeiro disco do grupo Ataque Escampe, publicado no 2007. Está dispoñible en formato mp3, descargable de balde na páxina do selo.
Conta con cinco temas gravados en estudio en decembro de 2006 (cara A), con Benxamín Otero como técnico de son.
As composicións son do grupo, agás o tema "Mira" (sobre un poema de Chus Pato) e "Rock de serie B" (versión da canción «Hey Hey, My My (Into the Black)» de Neil Young).
San Mauro
San Mauro pódese referir a:
Toponimia
San Mauro é un topónimo frecuente en Galicia e Portugal, numerosas ermidas levan o nome deste santo.
Repositorio institucional
Un repositorio institucional, tamén denominado depósito institucional ou arquivo aberto, é unha colección dixital que almacena e preserva a produción intelectual dunha comunidade académica ou de varias. Pode conter información de tipos distintos, coma teses, preprints, postprints, informes, materiais de ensinanza etc. en acceso libre. De acordo coa Declaración de Berlín os repositorios deberán ser acumulativos e perpetuos. Un exemplo deste tipo é o RepositoriUM da Universidade do Minho, ou Digital Academic Repositories (DARE), da Universidade de Ámsterdam.
En Galicia cómpre sinalar os repositorios Investigo, da Universidade de Vigo ; o RUC, da Universidade da Coruña e o repositorio Minerva, da Universidade de Santiago de Compostela.
Atol Nukufetau
Nukufetau é un dos nove atois de Tuvalu, situado a 86 km ao nordeste de Funafuti e a 57 km ao suroeste de Vaitupu. A súa superficie total é de 2,99 km². A illa foi reclamada polos Estados Unidos nos anos de 1800 e foi cedida nun Tratado de Amizade finalizado en 1979 e forzando o seu retorno en 1983. Segundo o censo no 2002, ten unha poboación de 586 habitantes e posúe 33 illas:
A illa máis grande é Motulalo. Preto da cidade Savave está unha aldea.
Anabaena
miniatura|dereita|Anabaena flosaquae. miniatura|200px|dereita|[[Anabaena spiroides]]
Anabaena é un xénero de cianobacterias filamentosas da orde das nostocales e familia das nostocáceas que forma parte do plancto.
Etimoloxía
O nome científico Anabaena é un substantivo feminino do latín científico derivado do verbo do grego antigo ἀναβαίνω anabaínō, "subir", facendo referencia a que ás súas especies saen á superficie a intervalos.
Características
Anabaena é coñecida pola súa capacidade de fixar o nitróxeno, e pode ter relacións simbióticas con certas plantas, como as do xénero Azolla. É un dos xéneros de cianobacterias que produce neurotoxinas, que son nocivas para a as especies da súa contorna local, e para animais de granxa e mascotas. A produción destas neurotoxinas crese que é unha contribución que fai nas súas relacións simbióticas, protexendo a planta da presión dos herbívoros.
Crecen de modo intercalar por división de calquera célula do filamento. A súa división celular só se produce perpendicularmente ao eixe lonxitudinal do filamento. Multiplícanse por hormogonios (cachos do filamento formados por células novas non especializadas). Forman células perdurantes (acinetos) para resistir períodos adversos, que ao xerminaren dan hormogonios. Os filamentos non son ramificados e presentan heterocistos (células grandes non pigmentadas que fixan o nitróxeno).
En 1999 levouse a cabo un proxecto de secuenciación do ADN destas bacterias, no que se mapeou o xenoma completo dunha especie de Anabaena, que ten 7,2 millóns de pares de bases. O estudo centrouse no funcionamento dos heterocistos, que converten o nitróxeno en amoníaco. Certas especies de Anabaena foron utilizadas en campos de arroz, e demostraron funcionar como un efectivo fertilizante natural.
Fixación do nitróxeno en Anabaena
En condicións limitantes de dispoñibilidade de nitróxeno, as células vexetativas diferéncianse en heterocistos en intervalos semi-regulares ao longo dos filamentos. Os heterocistos son células que están especializadas terminalmente na fixación do nitróxeno. O interior destas células é microóxico como resultado dun aumento da respiración, a inactivación do fotosistema II produtor de O2, e a formación dunha envoltura engrosada por fóra da parede celular. O encima nitroxenase, secuestrado nestas células, transforma o dinitróxeno (N2) en amonio con gasto de ATP e poder redutor, ambos os dous xerados no metabolismo dos carbohidratos, un proceso que é suplementado, en presenza de luz, pola actividade do fotosistema I. Os carbohidratos, probablemente en forma de sacarosa, sintetízanse nas células vexetativas e móvense aos heterocistes. Á súa vez, o nitróxeno fixado nos heterocistes móvese ás células vexetativas, polo menos en parte en forma de aminoácidos.
Universidade Pontificia de Salamanca
A Universidade Pontificia de Salamanca, tamén coñecida polo acrónimo UPSA (ou UPSAM no caso do campus de Madrid), é unha universidade católica española, de carácter privado, fundada en 1940 e situada en Salamanca, con campus en Salamanca e Madrid. A ela pertence o Colexio Maior Universitario Pío XII, adscrito á Universidade Complutense de Madrid.
Conta con 6.520 alumnos.
Historia
Os gobernos liberais do século XIX fixeron que os estudos de Teoloxía e Dereito Canónico fosen excluídos da Universidade de Salamanca. O papa Pío XII crea, en 1940, unha nova universidade para restaurar esas dúas facultades, na mesma cidade, e confírelle a categoría de Universidade Pontificia. Así nace a Universidade Pontificia de Salamanca. Aos poucos, iríanse engadindo novas carreiras que encherían o edificio da Clerecía, até entón case desocupado, até o punto de que quedou pequeno, sobre todo debido á grande aceptación de carreiras como comunicación. Hoxe en día a universidade ten varios edificios, tanto en Salamanca como en Madrid, incluíndo a Facultade de Teoloxía que se atopa no Convento de San Esteban da Orde dos Predicadores (Dominicos), ademais de centros adscritos como o Instituto Superior de Filosofía de Valladolid. A súa sede atópase no antigo Real Colexio do Espírito Santo das Xesuítas, máis coñecido como A Clerecía.
Frank Cuesta
Francisco Javier Cuesta Ramos, coñecido como Frank Cuesta, nado en León o 16 de outubro de 1971, é un adestrador de tenis, presentador de televisión e explorador español que actualmente vive en Bangkok, Tailandia.
Traxectoria
Acadou a fama entre 2010 e 2013 cando presentou o programa Frank de la jungla, que se emitiu en Cuatro e Energy (ambos propiedade de Mediaset España), e que recibiu un Premio Ondas o 8 de novembro de 2011. Tamén presentou La selva en casa, que de igual xeito se emitiu en Cuatro e entre 2013 e 2014 presentou o programa Natural Frank. En marzo de 2014 comezou a súa traxectoria na canle Discovery MAX, presentando o programa Wild Frank.
Tentemozo
Tentemozo é o quinto álbum de estudio do grupo galego de folk Os Cempés. Foi publicado o 22 de maio de 2012, baixo o selo Fol Música.
Lingua ainbai
O ainbai é unha lingua papúa de Papúa Nova Guinea. No ano 2003 tiña 100 falantes.
Ligazóns externas
O ainbai no Ethnologue
Ramiro Vieira
Ramiro Vieira Durán, nado en Pontevedra e finado en Vigo o 16 de abril de 1920, foi un xornalista e escritor galego.
Traxectoria
Procurador, traballou no Ministerio de Facenda. Foi redactor de El Látigo, colaborou en O Galiciano, A Monteira e A Tía Catuxa, dirixiu o periódico ¡Beso a Vd. la mano!, foi director literario de La Revista Popular (1892) e fundou e dirixiu a revista Ilustración Gallega (1911-1914). Foi presidente da Asociación de escritores gallegos laureados.
Vida persoal
Casou con Carmen López Mariño.
Cimanes de la Vega
Cimanes de la Vega é un concello español da provincia de León (Castela e León). A súa poboación é de 559 habitantes (INE 2011).
Resol
miniatura|300px|Cabeceira da revista literaria Resol. Resol foi unha revista literaria editada en Santiago de Compostela entre 1932 e 1936.
Historia e características
Subtitulada Hojilla volandera del pueblo (Folla voandeira do pobo no último número), en alusión ao seu carácter de prego literario popular, apareceu en maio de 1932. Foi dirixida por Arturo Cuadrado. Aínda que tiña unha periodicidade irregular supuxo unha iniciativa orixinal coa que se pretendía achegar a literatura ao pobo a través da súa distribución gratuíta por rúas e establecementos da cidade; en palabras do seu director, Arturo Cuadrado, "servía para poner el arte al alcance de marineros y campesinos".
O compromiso coa cultura do país levou aos autores da idea, intelectuais de esquerdas adscritos á Universidade de Santiago de Compostela, a crear a libraría Niké, onde os prezos dos libros dependían do poder adquisitivo do lector, e a barraca Resol, que levaba os libros e a arte que naqueles momentos se facía por todas as feiras de Galicia. A publicación contou coa colaboración de destacados escritores como Ánxel Fole, encargado de elaborar o último número, Álvaro Cunqueiro, Rafael Dieste, Ramón Cabanillas, Ramón Otero Pedrayo, Vicente Risco ou Fermín Bouza Brey, ademais doutros moitos poetas da xeración do 27.
Publicou escritos de Juan de Mena, Antonio Machado, Jorge Manrique, Rafael Alberti, Federico García Lorca, Gerardo Diego, Tareixa de Ávila, Eduardo Pondal, Manuel Curros Enríquez, Rosalía de Castro, Álvaro Cunqueiro, Luís Pimentel, Antonio Noriega Varela, Ánxel Fole, Rafael Dieste, Ramón Cabanillas, Luis Amado Carballo, Manuel Antonio, Ricardo Carballo Calero, Euxenio Montes, Vicente Risco, Ramón Otero Pedrayo, Fermín Bouza-Brey, Castelao, Carlos Maside etc. Incluía, tamén, traducións de escritores estranxeiros, como Yvan Goll, Rainer Maria Rilke, Paul Verlaine ou Charles Baudelaire; colaboracións en linguas distintas ao galego e ao castelán -que eran as maioritarias-, como o poema "Condamné" de Philippe Soupault ou "Fala do sol" de Teixeira de Pascoaes; ou textos da literatura popular galega.
Imprimíase en papel de cor e constaba de catro páxinas soltas, nas que predominaba a poesía e aparecían, en menor medida, outros xéneros literarios. Cesou co número 10 o 25 de xullo de 1936.
Segunda etapa
Houbo unha segunda etapa desta revista, que reapareceu en Buenos Aires entre o 1 de decembro de 1937 e 1 de xaneiro de 1938 coa cabeceira Resol de Galicia en Buenos Aires. Dirixida por Arturo Cuadrado e Luís Seoane, editou dous únicos números, nos que -ademais dos contidos da súa predecesora- incluíu unha folla complementaria titulada El Bulubú. Suplemento Popular de Resol en Dibujos, onde se reproducen debuxos sobre a sublevación fascista e á Guerra Civil.
Brocos, Brocos, Agolada
Brocos é un lugar da parroquia de Brocos, no concello pontevedrés de Agolada, na comarca do Deza. Segundo o INE, no 2008 tiña 45 habitantes (24 homes e 21 mulleres), o que supón unha diminución de 16 habitantes con respecto ao ano 2000.
Amaro (homónimos)
Amaro pódese referir a:
Lontra
A lontra ou londra (Lutra lutra) é un animal mamífero pertencente á orde Carnivora e á familia dos mustélidos. Ten unha distribución principalmente euroasiática, incluíndo Galicia. É o membro da subfamilia das lontras (Lutrinae) de máis ampla distribución, e encóntrase en vías fluviais e costas de Europa, moitas partes de Asia e partes do norte de África. Come principalmente peixes e é fortemente territorial. Está en perigo en parte da súa área de distribución, pero está recuperándose noutras. Non se debe confundir coas lontras americanas do xénero Lontra, actualmente clasificadas separadas do xénero do Vello Mundo Lutra, ao que pertence esta especie.
Descrición
Esta londra euroasiática é unha especie típica da súa subfamilia. É un animal longo e delgado de hábitos acuáticos, de cor marrón por arriba e crema por debaixo. Os seus ósos mostran osteosclerose, incrementando a súa densidade para reducir a flotabilidade. Esta lontra difire da Lontra canadensis norteamericana polo seu pescozo máis curto, cara máis larga, maior espazo entre as orellas e cola máis longa. Porén, a especie euroasiática é a única lontra que hai en gran parte da súa área, polo que raramente se pode confundir con outro animal. Normalmente, esta especie ten unha lonxitude de 57 a 95 cm, sen contar a cola, que mide outros 35 a 45 cm. A femia é menos longa que o macho. O peso seu medio é de 7 a 12 kg, aínda que ocasionalmente un macho vello grande pode acadar os 17 kg. O maior espécime rexistrado en fontes fiables pero non verificadas, pesaba uns 24 kg. Ese animal posúe unha pelaxe con dúas capas, unha externa impermeable e outra interna usada para o illamento térmico. Deste xeito pode mergullarse frecuentemente e durante longo tempo para buscar alimento. O corpo é hidrodinámico, preparado para nadar a alta velocidade. De vista reducida, pecha os oídos e o nariz cando se mergulla, polo que confía moito no tacto dos seus bigotes para pescar, que lle permiten detectar pequenas vibracións da auga en condicións difíciles. Xeralmente a lontra ten hábitos nocturnos, durmindo de día na marxe do río e espertando de noite para buscar alimento. Os grupos sociais están formados polas femias e as súas crías. Os machos non viven en grupos e só se xuntan coas femias na época de procreación.
Distribución e hábitat
Nos últimos anos as súas poboacións están progresando en cifras xerais en Europa, e en particular en Galicia.
En xeral, as súas dietas son variables e adaptables e necesitan vivir en corpos de auga doce non contaminados, incluíndo lagos, regatos, ríos e lagoas, sempre que a fonte de alimento sexa axeitada. En Andalucía pode vivir mesmo en campos de golf. Poden vivir tamén na costa, en auga salgada, pero cómprelles un acceso regular á auga doce para limpar a súa pel. Aínda que ás veces viven frecuentando o mar, non deben confundirse coas verdadeiras londras mariñas de América, moito máis adaptadas a ese tipo de vida.
A lontra de río xaponesa (Lutra lutra whiteleyi), xa extinguida, considérase xeralmente que era unha subespecie de L. lutra.
Dieta
miniatura|esquerda|Lontra alimentándose de peixe miniatura|300px|Vídeo de lontras comendo peixe conxelado no Acuario de Xixón, Asturias Comen principalmente peixe. O peixe é a súa comida preferida na zona mediterránea e hábitats de auga doce temperados. Porén, durante o inverno e en ambientes máis fríos, o consumo de peixes é significativamente menor, e utilizan outras fontes de comida, como anfibios, crustáceos, insectos, aves e ás veces pequenos mamíferos, incluído crías de castor.
Reprodución
esquerda|miniatura|Cranio dunha lontra europea Son animais moi territoriais, que viven en soidade a maior parte do tempo. O territorio dun individuo pode variar entre 1 e 40 km de longo, e o máis habitual é uns 18 km. A lonxitude do territorio depende da densidade de comida dispoñible e a anchura da auga axeitada para cazar (é máis curta nas costas, onde a anchura axeitada é moito maior, e máis longa en ríos estreitos). Usan as súas feces para marcar o seu terriotorio e priorizan o uso dos recursos ante outros membros do grupo. Os territorios só se defenden contra outros individuos do mesmo sexo, polo que os territorios de machos e femias poden solaparse. O apareamento ten lugar na auga. Non se reproducen estacionalmente (machos e femias reprodúcense en calquera momento do ano) e a súa tempada de apareamento é probablemente determinada simplemente pola madurez reprodutiva e estado fisiolóxico da lontra. As femias son sexualmente maduras entre os 18 e 24 meses de idade e a idade media do primeiro apareamento é de 2 anos e medio. A xestación dura de 60 a 64 días, e as crías pesan ao nacer un 10% da masa corporal da femia. Despois do período de xestación nacen de unha a catro crías, que serán dependentes da nai durante uns 13 meses. O macho non intervén directamente nos coidados parentais, pero o territorio dunha femia coas súas crías está xeralmente completamente dentro do territorio do macho. A caza do alimento ten lugar principalmente de noite, mentres que o día o animal o pasa na súa toqueira, que xeralmente é un burato escavado ou un tronco oco na ribeira do río, ao que ás veces se pode entrar só mergullándose por debaixo da auga. Aínda que durante moito tempo se pensaba que cazaba só valéndose da vista (que non é moi boa) e o tacto (teñen sensibles vibrisas), hai probas de que pode tamén cheirar baixo a auga, posiblemente de xeito similar ao do tálpido Condylura cristata.
Conservación
As poboacións desta lontra declinaron en case toda a súa área de distribución na segunda metade do século XX principalmente debido á contaminación por pesticidas como os organoclorados e bifenilos policlorados. Outras ameazas son a perda de hábitat e a caza, tanto legal coma ilegal. Agora as poboacións estanse a recuperar en moitas partes de Europa. Por exemplo, no Reino Unido, o número de lugares con presenza de lontras aumentou e as lontras regresaron a todos os condados de Inglaterra cando antes desapareceran de todos menos o West Country e partes do Norte de Inglaterra. A súa recuperación débese en parte á prohibición dos pesticidas máis nocivos que se aplica en Europa desde 1979, en parte pola mellora na calidade das augas co conseguinte aumento das poboacións de peixes, e en parte pola protección legal directa da Directriz de Hábitats da Unión Europea e a lexislación nacional de varios países europeos. En canto a Galicia, nos últimos anos as súas poboacións están progresando en cifras xerais, estendendo a súa área de distribución á costa (o 70% da costa galega ten poboacións de lontra). Entre 1981 e 2004, a lontra aumentou ata un 20% no territorio galego, particularmente nas provincias setentrionais. De feito a existencia de lontras en Galicia vese reflectida na toponimia, así temos os exemplos da Cova da Lontra en Tirán, Moaña ou As Lontreiras, zona litoral rochosa que se atopa no faro da Illa de Sálvora.
En Asia, está na lista de animais en perigo en Paquistán, India, Bangladesh, Myanmar e Tailandia, e está en perigo crítico en Mongolia. En Hong Kong é unha especie protexida pola Ordenanza de Protección de Animais Silvestres Cap 170. Clasifícase como case ameazada na Lista Vermella da IUCN.
A maioría das especies que son vítimas dun declive da súa poboación ou unha perda de hábitat adoitan acabar perdendo as súas dierenzas xenéticas debido á endogamia en pequenas poboacións. Un estudo realizado en 2001, examinou se as poboacións desta lontra sufrían ou non unha falta de variabilidade xenética. No estudo, examináronse os dentes e cranios conservados no Museo Zoolóxico de Copenhague e no Museo de Histoeia Natural de Aarhus. As mostras foran recollidas entre 1883 e 1963 en Dinamarca (Funen, Zelandia e Xutlandia). Estudáronse os tecidos dos dentes e dos cranios determinándose a súa variabilidade xenética facendo análises de ADN. En conclusión, descubriuse que malia o declive das poboacións actual, a especie non presentaba unha diminución da súa variabilidade xenética.
O declive das poboacións de peixes e auga doce nativos, que son os preferidos destas lontras, nos ríos da península Ibérica, xunto coa expansión de especies exóticas de peixes como os centrárquidos poderían potencialmente poñer esta lontra en risco de extinción.