cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Rachelo, Vilar de Ortelle, Pantón
Rachelo é un lugar da parroquia de Vilar de Ortelle no concello lucense de Pantón na comarca da Terra de Lemos.
A Costa, Cerponzóns, Pontevedra
A Costa é un lugar da parroquia de Cerponzóns, no concello de Pontevedra, na comarca homónima. Segundo o IGE, en 2022 tiña 13 habitantes (6 homes e 7 mulleres).
Jaione Valle
Jaione Valle Turrillas, nada en Pamplona, 1977, é unha investigadora española especializada na área de biomedicina. Desenvolve a súa investigación sobre a identificación de proteínas chamadas BAP (biofilm associated proteins) e a súa relación con enfermidades neurodexenerativas. Traballa no Grupo de Investigación en Patoxénese Microbiana do Centro de Investigacións Biomédicas de Navarra, Navarrabiomed.
Traxectoria
Licenciouse en Bioloxía pola Universidade de Navarra en 1999 e doutorouse en 2004 pola Universidade Pública de Navarra coa tese "The role of the global regulators SarA and oB in Staphylococcus aureus biofilm formation". Realizou unha estancia posdoutoral no Instituto Pasteur, Francia (2004-2007), e foi galardoada cunha bolsa Marie-Curie intraeuropea. Continuou a súa carreira como investigadora no Instituto de Agrobiotecnoloxía (IdAB), centro mixto da Universidade Pública de Navarra - Consello Superior de Investigacións Científicas e do Goberno de Navarra.
Rubiás, Vilar de Ortelle, Pantón
Rubiás é un lugar da parroquia de Vilar de Ortelle no concello lucense de Pantón na comarca da Terra de Lemos.
Jaione Valle
Traxectoria
Actualmente traballa nun centro de investigación biomédica de Navarrabiomed nun proxecto de estudo das proteínas con comportamento amiloide utilizadas polas bacterias do tracto intestinal para establecer comunidades microbianas que, en terminoloxía científica, se denominan biopelículas, investigación pola que foi galardoada co premio Premio L'Oréal-UNESCO a Mulleres en Ciencia" en 2016.
E En palabras da investigadora, "o obxectivo do proxecto é identificar e caracterizar as proteínas amiloides presentes na microbiota intestinal", para "estudar o seu potencial papel no mantemento da homeostase e do equilibrio no sistema gastrointestinal ou no desencadeamento de patoloxías neurodexenerativas como o alzhéimer ou o párkinson ".
A Canicouva, A Canicouva, Pontevedra
A Canicouva é un lugar da parroquia da Canicouva, no concello de Pontevedra, na comarca homónima. Segundo o IGE, en 2022 tiña 151 habitantes (73 homes e 78 mulleres).
Eirexe, Vilar de Ortelle, Pantón
Eirexe é un lugar da parroquia de Vilar de Ortelle no concello lucense de Pantón na comarca da Terra de Lemos.
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, o lugar da igrexa.
Estepa mamut
Vestixios
miniatura| A Reserva da Biosfera Oco de Ubsunur, na fronteira entre [[Mongolia e a República de Tuva, outro vestixio das estepas mamuts.]] Durante o Holoceno, as especies adaptadas ao medio árido extinguíronse ou reduciron moito o seu hábitat. O clima frío e seco do Último Máximo Glacial persiste hoxe na rexión do extremo oriental entre os montes Saian e os montes Altai (Eurasia central). Os paleobiomas reconstruídos recentemente, xunto co estudo dos poles,  suxeriron que as áreas de Altai-Saian poden considerarse como un vestixio eficaz das estepas mamuts cuxo medio permanece inalterado desde 40 000 anos, constituíndose como unha "Reserva do Último Máximo Glacial". A rexión, tanto no Plistoceno como hoxe, soporta a supervivencia de grandes herbívoros e carnívoros nun contexto de estepa, deserto e montañas non intercalados con bosques. Ningunha das especies de mamíferos do Plistoceno sobrevive en bosques temperados, taiga ou tundra. A meseta de Ukok no sur de Altai e o lago Har-Us nuur no oeste de Mongolia conservaron tanto renos como saiga tatarica da Idade do Xeo.
Migración dos insectos
miniatura|upright=1.5|Bolboretas monarca ([[Danaus plexippus) pousadas durante a súa migración en Texas.]]
A migración dos insectos é o movemento estacional dos insectos, especialmente en especies de libélulas, escaravellos, bolboretas e avelaíñas nocturnas. A distancia que cobren pode variar coa especie e, na maior parte dos casos, estes movementos interveñen gran número de individuos. Nalgúns casos, os individuos que migran nunha dirección poden non tornar e na seguinte xeración poden migrar na dirección oposta. Esta é unha diferenza significativa respecto da migración das aves.
Definición
Todos os insectos poden moverse nalgunha medida. O raio do seu movemento varía desde uns poucos centímetros nalgúns insectos áfidos chuchadores e non alados a miles de quilómetros no caso doutros insectos como as lagostas, bolboretas e libélulas. A definición de migración é especialmente difícil no caso dos insectos. Unha definición orientada ao comportamento proposta é: "O comportamento migratorio é un movemento persistente e dirixido nunha dirección realizado polos esforzos locomotores do propio animal ou polo seu embarque activo nun vehículo. Depende dalgunha inhibición temporal das respostas de manter a súa situación pero promove a súa desinhibición final e recorrencia."
Esta definición descarta como migracións movementos feitos en busca de recursos e que terminan unha vez atopado o recurso. A migración implica un movemento a distancias máis longas e estes movementos non están afectados pola dispoñibilidade de recursos. Todos os casos de migración de insectos a longa distancia afectan a insectos alados.
Tampouco son verdadeiras migracións os espallamentos dunha especie que amplía a súa área de distribución, como cando se di que certo mosquito "está migrando máis ao norte debido ao cambio climático", xa que non se trata de migracións estacionais ou regulares, senón que o animal se estende como unha mancha de aceite alén dos seus límites anteriores porque agora as condicións lle permiten vivir alí.
Padróns xerais
As bolboretas migrantes voan dentro dunha capa límite, cun límite superior específico sobre o chan. As velocidades do aire nesas rexións son tipicamente menores que a velocidade de voo do insecto. Estes migrantes de 'capa límite' inclúen os insectos que voan de día máis grandes, e o seu voo de baixa altitude é obviamente máis fácil de observar que a maioría dos migrantes levados polo vento de alta altitude.
Moitas especies migratorias adoitan ter formas polimorficas, unha migratoria e unha fase residente. As fases migratorias están marcadas polas súas ás longas e ben desenvolvidas. Tal polimorfismo é ben coñecido en áfidos e saltóns. Nas lagostas migratorias, hai formas diferentes de ás longas e de ás curtas.
O custo enerxético da migración foi estudado no contexto das estratexias de historia vital. Suxeriuse que as adaptacións para a migración serían máis valiosas para os insectos que vivir en hábitats onde a dispoñibilidade de recursos varía estacionalmente. Outros suxeriron que nas especies que viven en illas afastadas de hábitats apropiados é máis probable que evolucionen estratexias migratorias. O papel da migración no fluxo xénico estudouse en moitas especies. As cargas de parasitos que soportan as poboacións afectan a migración. Os individuos gravemente afectados por parasitos son febles e teñen esperanzas de vida máis curtas. As infeccións por parasitos crean un efecto chamado sacrificio (culling), no que é menos probable que os animais migrantes completen a migración. Isto ten como resultado final poboacións con cargas de parasitos menores.
Orientación
A migración está xeralmente caracterizada por destinos ben definidos aos que chegar para o cal cómpre que os animais teñan unha boa navegación e orientación. Un insecto voador necesita facer correccións polo efecto dos ventos de costado. Demostrouse que moitos insectos migradores perciben a velocidade e dirección do vento e fan as correccións que sexan precisas. Os insectos que voan de día fan uso principalmente da posición do sol para a orientación; porén, isto require que compensen o movemento do sol. Propuxéronse mecanismos de compensación do tempo endóxenos e comprobáronse liberando bolboretas migrantes que foran capturadas e mantidas na escuridade para cambiar os seus reloxos internos e observar os cambios nas direccións que elixían. Algunhas especies parecen facer correccións, mentres que isto non se demostrou noutras.
A maioría dos insectos son capaces de percibir a luz polarizada e poden usar a polarización do ceo cando o sol está tapado polas nubes. Os mecanismos de orientación de avelaíñas nocturnas e outros insectos que migran non foron ben estudados, aínda que se suxeriu o uso de pistas magnéticas nos voadores de curta distancia.
Estudos recentes indican que as bolboretas migratorias poden ser sensibles ao campo magnético da Terra debido á presenza neles de partículas de magnetita. Nun experimento sobre a bolboreta monarca mostrouse que un imán cambiaba a dirección do voo inicial das bolboretas monarca en migración. Porén, este resultado non é unha forte demostración porque as direccións do voo das bolboretas experimentais e as dos controis non eran significativaemnte diferentes.
Lepidópteros
miniatura|300px|Mapa de distribución de [[Macroglossum stellatarum mostrando os seus padróns de migración. Azul, verán; verde, todo o ano; amarelo, inverno.]] A migración das bolboretas e avelaíñas é particularmente ben coñecida. A avelaíña Agrotis infusa é un insecto nativo de Australia que migra a climas máis fríos. A avelaíña Chrysiridia rhipheus realiza migracións de miles de individuos entre as áreas de distribución orientais e occidentais da súa planta hóspede, cando estas se fan escasas ou inadecuadas para comer.
No sur da India as migracións en masa de moitas especies ocorren antes do monzón. Unhas 250 especies de bolboretas da India son migratorias. Entre elas están membros das Pieridae e Nymphalidae. A Vanessa kershawi australiana migra periodicamente pola costa de Australia, e ocasionalmente, en períodos de forte migración en Australia, migran a Nova Zelandia. A migración da bolboreta monarca (Danaus plexippus) realízase desde o sur do Canadá para chegar aos seus sitios de invernada no centro de México, onde pasan o inverno. Ao final do inverno ou inicio da primavera, as monarcas adultas deixan a cadea montañosa transvolcánica de México para viaxar cara ao norte. Ten lugar o apareamento e as femias buscan plantas Asclepias para poñer nelas os seus ovos, xeralmente primeiro no norte de México e sur de Texas. As eirugas fan eclosión e desenvólvense en adultos que se moven cara ao norte, onde máis proxenie pode dirixirse ao centro do Canadá ata o seguinte ciclo migratorio. O ciclo migratorio completo implica cinco xeracións.
A bolboreta Vanessa cardui é unha bolboreta cuxa viaxe anual de 15.000 km desde Escandinavia e Gran Bretaña a África occidental implica ata seis xeracións.
A bolboreta esfinxe colibrí (Macroglossum stellatarum) migra desde África e sur de Asia a Europa e norte de Asia.
Ortópteros
miniatura|A lagosta ([[Schistocerca gregaria) migra regularmente coas estacións.]]
Os saltóns Acrididea ás veces forman enxames que realizan longos voos. Estes adoitan ser irregulares e poden estar relacionados coa dispoñibilidade de recursos e non cumpren con algunhas definicións de migración de insectos. Porén, hai algunhas poboacións de especies como a lagosta Schistocerca gregaria que fai movementos estacionais regulares en partes de África; excepcionalmente, as especies migran a moi longas distancias, como en 1988 cando os enxames voaron a través do océano Atlántico.
Odonatos
miniatura|[[Pantala flavescens é a libélula que viaxa a maior distancia de todo o mundo.]] As libélulas están entre os insectos migrantes a maiores distancias. Moitas especies de Libellula, Sympetrum e Pantala son coñecidos pola súa migración en masa. Pantala flavescens fai a travesía oceánica máis longa entre os insectos, voando entre a India e África nas súas migracións. Os seus movementos están a miúdo axudados polos ventos.
Coleópteros
As maruxiñas Hippodamia convergens, Adalia bipunctata e Coccinella undecimpunctata concéntranse en gran número nalgúns lugares. Nalgúns caoss, estes movementos parece que os fan buscando sitios de hibernación.
O Cunchido, Cerponzóns, Pontevedra
O Cunchido é un lugar da parroquia de Cerponzóns, no concello de Pontevedra, na comarca homónima. Segundo o IGE, en 2022 tiña 59 habitantes (29 homes e 30 mulleres).
Alec Peters
Alec Peters, nado o 13 de abril de 1995 en Washington, Illinois, é un xogador profesional de baloncesto estadounidense. Cunha altura de 2,06 m xoga na posición de ala-pivote para o Olympiacos BC da A1 Ethniki e a Euroliga.
Traxectoria
Peters foi escollido na 54ª posición do Draft da NBA de 2017 polos Phoenix Suns. O 18 de setembro de 2017, asinou oficialmente cos Suns. Debutou coma profesional o 18 de outubro de 2017 contra os Portland Trail Blazers.
O 23 de xullo de 2018, Peters asinou co PBC CSKA Moscova da VTB United League.
O 8 de xullo de 2019, Peters asinou un contrato dun ano co Anadolu Efes SK turco.
O 10 de xullo de 2020, anunciouse a fichaxe de Peters polo Saski Baskonia da Liga ACB por dúas tempadas.
O 10 de xullo de 2022, Peters asinou co Olympiacos BC da A1 Ethniki grega.
A Ermida, Cerponzóns, Pontevedra
A Ermida é un lugar da parroquia de Cerponzóns, no concello de Pontevedra, na comarca homónima. Segundo o IGE, en 2022 tiña 37 habitantes (17 homes e 20 mulleres).
Toponimia
O topónimo deriva do latín, que é unha igrexa pequena, polo xeral lonxe ou fóra dun núcleo de poboación, ou tamén pode facer referencia a un sitio ermo ou sen traballar.
San Romao, Vilar de Ortelle, Pantón
San Romao é un lugar da parroquia de Vilar de Ortelle no concello lucense de Pantón na comarca da Terra de Lemos.
Antonio Sánchez Veiras
Antonio Sánchez Veiras, Antonio de Varela, nado en Xanceda (Mesía) o 24 de decembro de 1909 e finado na Coruña o 17 de novembro de 1985, foi un guerrilleiro antifranquista galego.
Traxectoria
Labrego, foi presidente do Sindicato de Agricultores y Oficios Varios de Xanceda, da CNT. Foi nomeado concelleiro de Mesía en 1935. A principios dos anos corenta era membro do grupo de Benigno Andrade García co que despois se integrou na IV Agrupación do Exército Guerrilleiro de Galicia. Foi procesado polo Xulgado Militar da Coruña por rebelión na causa 461/46 xunto con Antonio Villaverde Sanmartín. Exiliouse na Arxentina. Retornou a Galicia e finou na Coruña o 17 de novembro de 1985.
Vida persoal
Casou con María Lucia Giráldez San Román e foi pai de Juan Antonio Sánchez Giráldez.
A Meán, Cerponzóns, Pontevedra
A Meán é un lugar da parroquia de Cerponzóns, no concello de Pontevedra, na comarca homónima. Segundo o IGE, en 2022 tiña 119 habitantes (61 homes e 58 mulleres).
Margaret Keane
Margaret D. H. Keane, nada como Peggy Doris Hawkins en Nashville (Tennessee) o 15 de setembro de 1927 e finada en Napa (California) o 26 de xuño de 2022, foi unha artista estadounidense recoñecida polos grandes ollos das súas personaxes. En diferentes etapas asinou as súas obras como Peggy Doris Hawkins, Peggy Ulbrich, MDH Keane e Margaret McGuire. Foi unha retratista que pintaba principalmente ao óleo mulleres, nenos e animais domésticos. Estudou a Biblia coas testemuñas de Xehová, o cal influíu na súa conduta.
Traxectoria
Keane naceu en 1927 co nome de Margaret (Peggy) Doris Hawkins en Nashville. De pequena era coñecida na igrexa local polos seus bosquexos de anxos con grandes ollos. Dende sempre atribuíu á relación coa súa avoa o seu fondo respecto pola Biblia e a inspiración da súa arte.
Tralo seu primeiro matrimonio deu a luz en 1950 a súa filla Jane. En 1955 casou con Walter Keane e continuou a perfeccionar a súa técnica. En 1959 pintou o seu primeiro cadro profesional. Walter Keane pechou o seu negocio inmobiliario e dedicouse a vender os debuxos e gravados de forma masiva en grandes almacéns, librerías e revistas. Estes cadros, asinados "Keane", fixeron que o público interpretase que o creador era Walter e non Margaret, aínda que ela non o soubo ata tempo despois. Margaret, baixo o nome do seu marido, chegou a ser unha das artistas máis populares na década de 1960. A parella apareceu na revista Life e realizou retratos de Zsa Zsa Gabor, Kim Novak, Adlai Stevenson, Natalie Wood, Robert Wagner, Joan Crawford e Liberace. Enviou retratos de John Jr. e Caroline Kennedy á Casa Branca, así como á familia de Jerry Lewis vestidos de arlequíns. Durante ese tempo Walter Keane proclamábase o autor dos cadros, mentres que a verdadeira autora, Margaret, se mantiña encerrada pintando durante longos períodos, algo que ía influíndo nas súas obras. A timidez patolóxica de Margaret fixo que durante doce anos o público crese que os cadros os pintaba o seu marido. Tras un tempo observando como Walter levaba o mérito, Margaret decidiu perfeccionar o seu estilo ata chegar a un resultado novo, diferenciando así a obra asinada como "Keane" desta nova, asinada como "MDH Keane".
En 1986 demandou a Walter Keane e o xornal USA Today por un artigo en que afirmaban que as obras pictóricas eran creación exclusiva de Walter Keane. Xa no xuízo, o xurado pediu aos dous que pintasen un cadro co seu estilo característico. Margaret Keane pintou un cadro en 53 minutos. Walter Keane non pintou nada aludindo a unha suposta dor de ombreiro. O xurado fallou a favor de Margaret e permitiulle asinar as súas obras como Keane. Tamén condenou a Walter Keane a unha retribución de catro millóns de dólares por danos emocionais e menoscabo á súa reputación.
Estilo
As pinturas de Keane son recoñecibles polos seus grandes ollos coma os dun cervo nas súas personaxes. Keane di que sempre se interesou polos ollos e adoitaba debuxalos nos seus libros da escola. Comezou a representar os "ollos Kean" cando empezou a pintar nenos:
Keane considera a obra de Amedeo Modigliani como unha grande influencia na forma en que pintou as mulleres dende 1959. Outros artistas influírona no emprego da cor, a dimensión e a composición, como Van Gogh, Klimt e Picasso. A pesar das súas reivindicacións das belas artes nunca tivo éxito de crítica; en lugar diso permaneceu "coñecida polas súas pinturas adorables de orfos con ollos de cervato que se converteron no furor da cultura media nas décadas de 1950 e 1960, e en coleccionables kitsch de estilo altamente irónico nas décadas posterioresher".
Vida persoal
O primeiro marido de Keane foi Frank Richard Ulbrich, co que tivo unha filla. En 1955 casou con Walter Keane. En 1964, deixou a Walter e divorciouse del un ano despois, mudándose de San Francisco a Hawaii.
En Hawaii, Keane coñeceu o xornalista deportivo Dan McGuire, co que casou en 1970. Ela considera que McGuire foi quen a axudou a ser menos tímida e medorenta tralo seu divorcio de Walter. Keane viviu en Hawaii durante máis de vinte e cinco anos antes de volver a California en 1991.
Na cultura popular
Dúas das súas pinturas aparecen no filme de 1962 What Ever Happened to Baby Jane?. Tamén aparece un cadro no filme My Girl (1991), no cuarto de Vada.
Na comedia futurista Sleeper de Woody Allen a xente do futuro considera as pinturas de Keane como a máxima expresión da arte, xunto cos poemas de Rod McKuen e a música de Xavier Cugat, a modo de burla á cultura popular dos setenta. Porén, a xente do futuro do filme atribúe as pinturas a Walter e non a Margaret.
En 2014 estreouse o filme Big Eyes, baseado na vida de Margaret Keane, dirixida por Tim Burton a partir dun guión de Scott Alexander e Larry Karaszewski, os mesmos guionistas do filme Ed Wood. O proxecto comezou en 2009. O director recoñeceu a súa paixón pola obra de Keane e a grande influencia que exerceu nas súas obras ao longo da súa vida, algo que se pode apreciar nos rostros das personaxes de The Nightmare Before Christmas e A noiva cadáver. Margaret foi interpretada por Amy Adams e Walter por Christoph Waltz.
Rex Ray inspirouse no traballo de Keane para crear a portada do disco Reality de David Bowie.
A autobiografía de Joan Crawford, My Way of Life, editada en 1972, incluíu na portada unha fotografía da actriz a carón do retrato realizado por Margaret Keane.
Pidre, Cerponzóns, Pontevedra
Pidre é un lugar da parroquia de Cerponzóns, no concello de Pontevedra, na comarca homónima. Segundo o IGE, en 2022 tiña 147 habitantes (69 homes e 78 mulleres).
Margaret Keane
Na cultura popular
Margaret Keane deseñou unha etiqueta para o viño de Allora Vinyard.
O Queimado, Cerponzóns, Pontevedra
O Queimado é un lugar da parroquia de Cerponzóns, no concello de Pontevedra, na comarca homónima.
Glauco de Atenas
Glauco de Atenas (en latín Glaucus, en grego Γλαῦκος, Glaukos) foi un poeta grego, cuxos epigramas foron moitas veces confundidos cos de Glauco de Nicópole.
Traxectoria
Na Antoloxía grega hai seis epigramas, o primeiro, segundo, cuarto e quinto etiquetados como Γλαύκου, o terceiro como Γλαύκου Ἀθηναίου e o sexto como Γλαύκου Νικοπολίτα. Son os catro primeiros os que se confunden. Pola súa análise parece que tería escrito o terceiro, cuarto e quinto, epigramas que falan de obras de arte, mentres que os outros serían de Glauco de Nicópole. Algúns opinan que todos os epigramas deberían ser atribuídos só a Glauco de Atenas.
De Havilland Sea Venom
O de Havilland Sea Venom foi un reactor embarcado británico de posguerra desevolvido a partir do de Havilland Venom. Serviu coa Fleet Air Arm da Royal Navy e coa Real Armada de Australia. A Armada de Francia operou o Aquilon, desenvolvido a partir do Sea Venom FAW.20 e fabricado baixo licenza por SNCASE (Sud-Est).
Deseño e desenvolvemento
Considerouse un proxecto de Sea Venom modernizado, o DH.116 con ás en frecha e un radar actualizado, pero o proxecto cancelouse xa que a Royal Navy cría que calquera substituto precisaba dous motores. O de Havilland Sea Vixen substituíu finalmente ao Sea Venom.
Royal Navy
En 1956 os Sea Venom, xunto cos Venom da RAF, combateron na guerra de Suez que comezou o 31 de outubro. Estes eran dos escuadróns navais 809, 891, 892, 893, 894 e 895 baseados no portaavións lixeiro HMS Albion e no portaavións HMS Eagle. A invasión anglo-francesa, chamada Operación Musketeer, tivo lugar en resposta á nacionalización do canal de Suez por parte do líder exipcio, Gamal Abdel Nasser. A guerra no aire comezou o 31 de outubro de 1956 marcando o comezo da guerra. Os Sea Venom realizaron moitas saídas, bombardeando distintos obxectivos en Exipto.
Os Sea Venom tamén operaron durante os conflitos en Oriente Medio.
En 1959 o Sea Venom comezou a ser substituído no servizo da Royal Navy polo de Havilland Sea Vixen, un avión que tamén tiña a distintiva dobre cola. O Sea Venom sería retirado da primeira liña de servizo pouco despois. O tipo continuou voando en usidades de segunda liña da FAA ata ser retirado definitivamente en 1970.
Servizo con outros países
39 Sea Venom FAW.53 operaron coa Real Armada de Australia (RAN), substutuíndo ao Hawker Sea Fury. O Sea Venom entrou en servizo en 1956 e, durante o seu tempo coa RAN, operou dende o portaavións HMAS Melbourne. Os avións retiráronse da primeira liña de servizo en 1967, substituídos polo estadounidense McDonnell Douglas A-4G Skyhawk.
Dende 1957 ata 1961 os Aquilon da Armada de Francia realizaron operacións contra a insurxencia en Alxeria. Os Aquilon retiráronse do servizo no ano 1965.
Llerena Perozo Porteiro
María Llerena Perozo Porteiro, nada en Vigo o 13 de xaneiro de 1974, é unha escritora galega.
Traxectoria
Colaborou en Praza.
Takenoshin Nakai
Traxectoria
Despois de facer os seus estudos na Universidade de Toquio, desde 1927 foi profesor de botánica en dita Universidade.
Entre 1909 e 1942, Nakai dedicouse ao estudo da flora coreana. En 1910 o Xapón anexionou a Corea ao seu imperio. e Nakai –xa daquela un científico respectado- foi nomeado "botánico gobernamental de Chosen" (o nome xaponés para a "nova provincia"). Debido ao descoñecemento científico que había do país, a longa e difícil expedición ás zonas montañosas, deu os seus froitos en diversas obras, como Flora coreana e Flora selvática coreana.
Desde 1943 a 1945 Nakai dirixiu o Xardín botánico de Buitenzorg (hoxe Bogor), e o Xardín botánico de Cibodas en Cianjur. ambos os dous na illa de Xava, durante a ocupación xaponesa da Indonesia neerlandesa.
Acabada a segunda guerra mundial foi profesor de taxonomía vexetal na Universidade de Toquio, onde tivo alumnos que serían botánicos de sona, como Hiroshi Hara (1911-1986) e Fumio Maekawa (1908-1984).
En 1947 foi nomeado director do Museo Nacional de Ciencias de Toquio.
Foi especialista en algas, pteridófitas, briófitas e espermatófitas.
Como taxónomo
O Índice Internacional de Nomes de Plantas inclúe 4 733 rexistros de nomes de plantas dos que Nakai é o autor ou coautor.
Algunhas obras
Ademais da súa copiosa produción bibliográfica propia, tamén editou obras de grandes botánicos: a Flora iaponica de Carl Peter Thunberg (Tokio 1933), a Hydrangeae genus de Philipp Franz von Siebold (1938), e a Supplemetum plantarum... Generum plantarum editionis secunda de Linneo (Tokio, 1936).
Epónimos
Diversas especies vexatais e animais foron bautizadas no seu honor:
Abreviatura
A abreviatura Nakai emprégas para recoñecer a Takenoshin Nakai como autoridade na descrición e clasificación científica en botánica.
María Teresa Ruiz
María Teresa Ruiz González, nada en Santiago de Chile o 24 de setembro de 1946, é unha astrónoma chilena. Foi gañadora do Premio Nacional de Ciencias Exactas en 1997 e do Premio L'Oréal-UNESCO de Mulleres en Ciencia en 2017. Tamén foi a primeira presidenta da Academia Chilena de Ciencias.
Especializada no estudo das estrelas ananas de pouca masa, descubriu unha supernova no momento de estoupar, dúas nebulosas planetarias no halo da nosa galaxia e a anana "marrón" nas proximidades do sistema solar chamada Kelu ("vermello" en mapudungun).
Traxectoria
Investigadora asociada no Observatorio Astronómico de Trieste entre 1975 e 1976, tamén traballou como investigadora visitante tanto no Instituto de Astronomía da Universidade Nacional Autónoma de México como no Instituto de Estudos Espaciais, Administración Nacional de Aeronáutica e Espazo de Nova York (1978 -1979). Dende este último ano imparte clases no Departamento de Astronomía da súa alma mater, primeiro como profesora asociada (1979-1989) e máis tarde como profesora titular.
Foi beneficiaria da Bolsa Guggenheim no ano 2000 e obtivo importantes distincións como a Medalla Rectoral, o Premio Nacional de Ciencias Exactas en 1997 (primeira muller en gañalo) ou o premio Amanda Labarca. esquerda|miniatura|200x200px| Ruiz en 2015. Dirixe a Fundación para o Desenvolvemento da Astronomía en Chile e o Centro de Astrofísica e Tecnoloxías Relacionadas (CATA). A finais de 2015 converteuse na primeira muller en ser elixida para presidir a Academia de Ciencias de Chile.
En setembro de 2016, anunciouse que sería galardoada co Premio L'Oréal-UNESCO a Mulleres en Ciencia 2017 recoñecemento que recibiu en marzo dese ano nunha cerimonia en París, Francia. O xurado baseou a súa decisión no seu descubrimento da primeira anana marrón e no seu traballo fundamental para comprender as estrelas débiles, incluídas as estrelas nas etapas finais da súa evolución.
Recoñecementos
dereita|miniatura|200x200px| Intervención artística para [[Día Internacional da Muller|o Día da Muller 2019 en homenaxe á astrónoma María Teresa Ruiz.]]
Glauco de Nicópole
Glauco de Nicópole (en latín Glaucus, en grego Γλαῦκος) foi un poeta grego, cuxos epigramas foron moitas veces confundidos cos de Glauco de Atenas.
San Caetano, Cerponzóns, Pontevedra
San Caetano é un lugar da parroquia de Cerponzóns, no concello de Pontevedra, na comarca homónima. Segundo o IGE, en 2022 tiña 15 habitantes (6 homes e 9 mulleres).
Glauco de Nicópole
Traxectoria
Na Antoloxía grega hai seis epigramas, o primeiro, segundo, cuarto e quinto etiquetados como Γλαύκου, o terceiro como Γλαύκου Ἀθηναίου e o sexto como Γλαύκου Νικοπολίτα, e a autoría dalgúns é confusa. Da súa análise parece que tería escrito a primeira, a segunda e a sexta, mentres que a outra serie de Glauco de Atenas.
La Palma, O Salvador
La Palma é un municipio do Salvador pertencente ao departamento de Chalatenango. Ten unha importancia histórica posto que xogou un papel importante nas negociacións entre a guerrilla e o Goberno durante a guerra civil; é, ademais, o maior centro de artesanías do país, sostendo en gran medida a economía do municipio este sector. É parte da zona montañosa do país, polo que tamén alberga diversos centros turísticos característicos.
Historia
Naceu na época da colonia; o seu nome provén da antiga poboación de La Palmita, casarío situado cerca do río Nunuapa.
O 13 de xaneiro de 1854, O Gobernador José D. Montiel informa nun informe de melloras no Departamento de Cuscatlán que en La Palma fixéranse algunhas composicións de camiños e reparado o seu cemiterio e parroquia.
Tras unha inundación do río Nunuapa en 1882, os seus habitantes trasladáronse ao lugar actual e fundaron a vila de La Palma.
O 22 de abril de 1893, durante a administración do Presidente Carlos Ezeta, a Secretaría de Instrución Pública e Beneficencia acordou o establecemento dunha escola mixta no val de Sacare, a súa dotación era 15 pesos mensuais.
En 1959 por Decreto Lexislativo, alcanzou o título de cidade co seu mesmo nome, adxudicándose a administración dos cantóns Los Horcones, Los Planes, Las Granadillas, El Gramal, San José Sacaré, El Túnel, El Aguacatal e San Josecalera.
Adquiriu gran relevancia na Historia do Salvador xa que xogou un papel protagónico na solución da guerra civil. Desde 1980, o municipio foi plataforma do traballo ideolóxico da guerrilla e posteriormente, serviu como escenario de combates entre os insurxentes e o exército. O 15 de outubro de 1984, o presidente José Napoleón Duarte e os líderes do Frente Farabundo Martí para la Liberación Nacional (FMLN) tiveron o primeiro encontro, iniciando os diálogos que culminarían cos Acordos de Paz de Chapultepec.
Xeografía
A súa extensión aproximada é de 131.89 km². Os seus límites xurisdicionais son: ao norte con San Ignacio, ao sur con Agua Caliente, ao leste coa República de Honduras e os municipios de San Fernando, San Francisco Morazán e La Reina, e ao oeste con Metapan e Citalá, sendo limitado polo río Lempa. Posúe parte da zona montañosa do Salvador, gozando dun clima frío. Administrativamente, o municipio está dividido en 8 cantóns e 87 casaríos na área rural e 6 barrios na área urbana.
O 1 de xullo de 1956, estimouse a poboación de La Palma en 5.337 habitantes, 2.780 masculinos e 2.957 femininos. En 2006 calculouse unha poboación de 24000 habitantes nas áreas urbanas e rurais.
Economía
A economía de La Palma baséase principalmente nas artesanías; o 70% da poboación vive das artesanías e o turismo, e o outro 30% da agricultura, dedicándose ao cultivo de anil, hortalizas, millo, feixóns e café.
Artesanías
thumbnail|left|200px|Pendentes elaborados con sementes de Hymenaea courbaril e debuxos clásicos do estilo palmeño, comercializados no mercado de artesanías do lugar. thumbnail|200px|Artesanía cerámica elaborada en La Palma, elaborada baixo unha tendencia diferente á de maior difusión local. Na década de 1970, Fernando Llort radicouse no municipio, desenvolvendo unha industria artesanal que se constitúe no principal xerador de emprego local. O estilo palmeño caracterízase fundamentalmente por usar como materia prima a semente de Hymenaea courbaril, e pedra volcánica, decorada con pintura brillante e debuxos abstractos, con motivos da vida cotiá. Ademais, algúns artesáns variaron a técnica e incluíron artesanías doutros tipos. Tamén, realizan camisas e mantas bordadas a man con la de cores vivas, moedeiros, chaveiros, portarretratos, colares, entre outros.
Existen arredor de 100 talleres de artesanías na localidade, a metade dos cales dedícanse maioritariamente á exportación a outros países principalmente en América e Europa. O crecemento da exportación artesanal no municipio non corresponde á tendencia nacional, estando moi por encima do resto do país.
Agricultura
A produción de café é, segundo o informe económico municipal de 2006, o segundo sector de máis importancia en La Palma, pese a que foi minguando debido á forte competencia dos produtores estranxeiros; en 1988, a produción cafeteira significaba a metade das ganancias nacionais en concepto de exportación, mentres que para 2004 significaba apenas o 7%. No municipio, o sector cafeteiro xera menos do 5% do emprego local. O resto de actividades agrícolas como o cultivo de tomate en invernadeiros e as parcelas de hortalizas, xeralmente encontradas en Los Planes e Las Granadías, tamén constribuíu ao crecemento económico do municipio.
Atractivo turístico
miniatura|Pedra de Cayaguanca
Molécula de adhesión celular 1
A molécula de adhesión celular 1 é unha proteína que nos hbumanos está codificada no xene CADM1 do cromosoma 11, tamén chamada SYNCAM, IGSF4 ou Nect-2, entre outros nomes.
Organismos modelo
Utilizáronse organismos modelo no estudo da función da CADM1. Xerouse a liña de rato knockout condicional chamada Cadm1tm1.2Brd. Os machos e femias foron sometidos a un cribado fenotípico estandarizado para determinar os efectos das delecións. Realizáronse 26 tests en ratos homocigotos mutantes e observouse unha anormalidade significativa: os machos eran estériles. Outros análises mostraron que cesara a espermatoxénese en ditos ratos.
Interaccións
A molécula de adhesión celular 1 presenta interaccións con EPB41L3.
Estudos de asociación
Estudos de asociación en todo o xenoma (GWAS polas súas siglas en inglés) identificaron unha asociación entre o índice de masa corporal e dous loci situados preto dos xenes CADM1 e CADM2. Os resultados experimentais doutro estudo mostraron que os ratos obesos presentaban sobreexpresión dos xenes CADM1 e CADM2 e que a perda de CADM1 protexía os ratos da obesidade promovendo un balance de enerxía negativo e unha perda de peso. Ademais, un estudo de asociación en todo o xenoma de 2017 revelou unha asociación entre a anorexia nerviosa e o xene CADM1. No cerebro estes xenes son mediadores na ensamblaxe sináptica, e as mutacións en CADM1 están tamén asociadas co trastorno do espectro autista.
Valboa, Vilar de Ortelle, Pantón
Valboa é un lugar da parroquia de Vilar de Ortelle no concello lucense de Pantón na comarca da Terra de Lemos.
Dani Karavan
miniatura|Dani Karavan no Memorial da Brigada Negev Daniel Karavan (en דני קרוון), coñecido como Dani Karavan, nado en Tel Aviv (Israel) o 7 de decembro de 1930 e finado na mesma cidade o 29 de maio de 2021, foi un escultor e artista plástico israelí cuxas obras se caracterizan por seren monumentais e integradas na paisaxe.
Traxectoria
Os seus pais, Abraham e Zehava Karavan, eran de orixe polonesa e emigraran a Israel en 1920. Dani naceu en 1930 en Tel Aviv, onde o seu pai traballou a mediados do século XX como arquitecto da cidade. Comezou a estudar pintura con 14 anos aprendendo dalgúns artistas locais, tanto na súa cidade natal como na Academia Belazel de Artes e Deseño Xerusalén. En 1948 participou na fundación do kibbutz Harel onde viviu ata 1955 traballando como pintor. Posteriormente, na década de 1950 trasladouse a Europa para completar a súa formación artística, estudando a técnica do fresco na Accademia di Belle Arti de Florencia e debuxo na Académie de la Grande Chaumière de París.
Estaba casado e era pai de tres fillos.
Tombstone, a lenda de Wyatt Earp
Tombstone, a lenda de Wyatt Earp é un filme estadounidense de 1993 dirixido por George P. Cosmatos e escrito por Kevin Jarre (quen era tamén era o director orixinal, mais foi substituído durante a produción). Está protagonizado por Kurt Russell e Val Kilmer, xunto con Sam Elliott, Bill Paxton, Powers Boothe, Michael Biehn e Dana Delany, e conta coa narración de Robert Mitchum.
Sancovade
O topónimo galego Sancovade pode referirse a:
Vilar, Vilar de Ortelle, Pantón
Vilar é un lugar da parroquia de Vilar de Ortelle no concello lucense de Pantón na comarca da Terra de Lemos.
Fodechincho
Orixe
Na provincia de Ourense tamén se emprega o termo escallá, referido á xente que ao ir ao rural fai comparacións co lugar de orixe dicindo "Es que allá...". No interior, en zonas como no Incio-Sarria, reciben o nome de roncos do xamón (porque acaban con el).
Avelino Viña
Nacional
Naceu en Montevideo, sendo fillo de dous emigrantes galegos, Avelino e Carmen, naturais de Lugo. Formouse como gardameta no Ombú Juniors e na canteira do Nacional, debutando co primeiro equipo do segundo con 17 anos, nun amigable contra unha selección de Canelones no estadio Martínez Monegal. Xogou un total de catro encontros co primeiro equipo e chegou a ir convocado a varios encontros da Copa Libertadores. Con todo, non disputou ningún partido oficial co primeiro equipo do club, sendo o porteiro titular durante aqueles anos Rodolfo Rodríguez, pero formou parte do equipo que gañou o Campionato Uruguaio na tempada 1983. Durante eses anos xogou habitualmente no equipo reserva, na Terceira División.
Central Español e Wanderers
Militou en Nacional ata 1984, pasando logo ao Central Español, co que debutou na Primeira División. Alí tivo como técnico a Gregorio Pérez e como adestrador de porteiros a Julio González. Gregorio Pérez fichou en 1987 polo Montevideo Wanderers, e levou con el Viña, que militou no club os seguintes tres anos.
Maria Klawe
Traxectoria
Estudou na Universidade de Alberta, pero abandonou os estudos para viaxar polo mundo, volvendo para obter o seu grao en 1973. Quedou en Alberta para realizar os seus estudos de posgrao, e obtivo o seu doutoramento en 1977 en matemáticas. Ingresou na facultade de matemáticas da Universidade de Oakland como profesora asistente en 1977, pero só permaneceu un ano. Comezou un segundo doutoramento, en ciencias da computación, na Universidade de Toronto, pero ofrecéronlle unha praza de profesora alí antes de completalo. Cando tomou a decisión de facer un doutoramento en informática, nunca antes estudara a materia, e daquela non había moitas clases de grao, polo que se matriculou en cursos de grao superior e estudou unhas 16 horas ao día para facelo ben.
Avelino Viña
Deportivo da Coruña e El Tanque
En marzo de 1990 chegou a Galicia, cedido polo Wanderers ao Deportivo da Coruña, da Segunda División. Aínda que non chegou a debutar co equipo de Arsenio, a súa estancia na Coruña foi o primeiro chanzo da súa posterior carreira no fútbol español. Trala fin da cesión, regresou ao Uruguai, onde pasou a xogar no El Tanque Sisley, co que disputou a histórica tempada 1991, a primeira do club na Primeira División, aínda que o gardameta titular na maioría de partidos foi Enrique Carrera.
Maria Klawe
Traxectoria
Pasou oito anos na industria, traballando no Almaden Research Center de IBM en San Jose, California, primeiro como investigadora científica, despois como xerenta do Discrete Mathematics Group e xerenta do Departamento de Matemáticas e Informática. Ela e o seu marido, Nick Pippenger mudáronse á Universidade de Columbia Británica, onde permaneceu durante 15 anos, exercendo como xefa do Departamento de Ciencias da Computación de 1988 a 1995, vicepresidenta de servizos académicos e estudantes de 1995 a 1998 e decana. de ciencia de 1998 a 2002. Da UBC trasladouse a Princeton e despois ao Harvey Mudd College, onde foi a primeira muller en ser presidenta.
Avelino Viña
Jaén e Córdoba
En 1992 regresou a España, fichando polo Real Jaén, da Segunda División B. No equipo andaluz tivo destacadas actuacións e foi titular indiscutible para os adestradores Crispi e Bartolomé Plaza, disputando ata 96 partidos oficias en só dúas tempadas, incluídas dúas fases de ascenso a Segunda. No verán de 1994 seguiu a Crispi e fichou polo Córdoba, da mesma categoría, club no que militou durante os seguintes cinco anos, gañando prestixio polo seu bo rendemento. Xogou 168 partidos oficiais co Córdoba, disputando catro fases de ascenso e finalmente logrou subir de categoría na tempada 1998/99. Con todo, perdeu protagonismo no equipo trala irrupción do porteiro José Antonio Leiva, e deixou o equipo tralo ascenso.
Maria Klawe
Traxectoria
Cando chegou a Mudd, só o 30% dos estudantes e profesores eran mulleres. Hoxe, preto do 45% do alumnado e máis do 40% do profesorado son mulleres. Fíxose cidadá dos Estados Unidos o 29 de xaneiro de 2009. Máis tarde, en 2009, uniuse ao consello de administración de Microsoft Corporation.
Investigación
Algúns dos traballos de investigación máis citados de Klawe teñen que ver cos algoritmos para resolver problemas de optimización xeométrica, a elección de líderes distribuídos e o problema das galerías de arte e os estudos dos efectos do xénero nos xogos electrónicos. Fundou o Proxecto Afasia, unha colaboración entre a UBC e Princeton para estudar a afasia e desenvolver axudas cognitivas para as persoas con ela, despois de que a súa amiga Anita Borg desenvolvese cancro cerebral.
Avelino Viña
CP Almería e Murcia
Para a tempada 1999/00 fichou polo Polideportivo Almería, co que disputou 38 encontros ata maio do 2000. Fichou entón polo Murcia, tendo de novo a Crispi como adestrador. Disputou inmediatamente trala súa chegada a fase de ascenso a Segunda, e foi titular no partido contra o Granada no que un gol de Aguilar devolveu o equipo murciano á categoría de prata. Xogou dúas campañas máis no club vermello, tendo como adestradores entre outros a Pepe Mel e David Vidal, e colgou as botas en 2002, aos 39 anos de idade.
Maria Klawe
Apoio ás mulleres técnicas
Ela estivo moi implicada co aumento da representación das mulleres nos campos STEM. Mentres Klawe era a decana da UBC, converteuse na cátedra NSERC-IBM de Mulleres en Ciencia e Enxeñaría. Encargouse de aumentar a participación feminina na ciencia e na enxeñaría. Durante os seus cinco anos como presidenta, aumentou o número de mulleres nas carreiras de informática do 16% ao 27% e aumentou o número de profesoras de informática de 2 a 7. En 1991, xunto con Nancy Leveson, fundou CRA-W ( The Computing Research Association Committee on the Status of Women in Computing Research) e foi a súa primeira copresidenta. Tamén foi amiga persoal de Anita Borg e foi presidenta do Consello de Administración do Instituto Anita Borg de Muller e Tecnoloxía de 1996 a 2011. Klawe foi unha firme partidaria da negociación salarial das mulleres, e puxo en dúbida a CEO de Microsoft, Satya Nadella, cando dixo: "Non se trata de pedir un aumento, senón de saber e ter fe en que o sistema che dará o aumento". Ese podería ser un dos "superpoderes" iniciais, que, francamente, teñen as mulleres (que) non piden un aumento. É bo karma. Volverá."
Avelino Viña
CP Almería e Murcia
Trala súa retirada continuou instalado en Murcia e en 2006 regresou ao Real Murcia como adestrador de porteiros, labor que exerceu durante a seguinte década de media, ata a actualidade.
Maria Klawe
Apoio ás mulleres técnicas
Klawe cre que as mulleres deberían facer un curso básico de informática no seu primeiro ano na universidade que se centre en presentar o campo como divertido e atractivo, en lugar de tentar convencer ás mulleres de que se queden. Ela cre que se os cursos de programación se fan a nivel de ensino medio, entón teñen outros catro anos de secundaria para volver desinteresarse pola presión dos compañeiros". Atribúe a falta de mulleres nos campos técnicos a como as retratan os medios. Nunha entrevista con PBS, explica como os programas de televisión da década de 1970 presentaban homes xunto a mulleres que tiñan carreiras exitosas, como médicos ou avogados, e provocaron que se disparase o número de mulleres que ingresaban na medicina. Subliña que os cursos de iniciación que se ofrecen deben presentarse nun ambiente de resolución de problemas e non competitivo onde uns poucos homes dominan a conversa. Ela cre que a “cultura da testosterona” impide que as mulleres sigan os seus estudos técnicos, porque os homes que o saben todo asustan a quen quere aprender. Klawe traballa actualmente para axudar aos estudantes de bioloxía a aprender ciencias da computación traballando coa UCSD para crear un curso introdutorio de bioloxía temática de informática. Outro proxecto no que está a traballar é un curso en liña chamado MOOC dirixido ao alumnado de 10 grado.
Premios e recoñecementos
Foi incorporada como membro da Association for Computing Machinery en 1996, membro fundador da Canadian Information Processing Society en 2006, membro da Academia Americana de Artes e Ciencias en 2009, e da Sociedade Americana de Matemáticas, en 2012.
Liga ACB 2022-23
A temporada 2022–23 da Liga ACB foi a cuadraxésima edición da máxima categoría do baloncesto español desde a creación da Asociación de Clubs de Baloncesto (ACB) para substituír á antiga Primeira División. Nesta edición compiten 18 equipos, mantendo o formato de competición da edición anterior. Así, os 8 primeiros clasificados xogaron os playoffs polo título e o dous últimos, Real Betis Baloncesto e Carplus Fuenlabrada, perderon a categoría. O campión desta edición foi o Barça, que conseguiu o seu vixésimo título de liga, décimo sétimo desde a creación da Liga ACB.
Maria Klawe
Premios e recoñecementos
Recibiu doutoramento honoris causa da Universidade Politécnica de Ryerson en 2001, Universidade de Waterloo en 2003, Universidade de Queen en 2004, Universidade de Dalhousie en 2005, Universidade de Acadia en 2006, Universidade de Alberta en 2007, a Universidade de Ottawa en 2008, a Universidade de Columbia Británica en 2010, e a Universidade de Toronto en 2015.
Foi a gañadora do premio ABIE Women's Leadership 2014 do Instituto Anita Borg.
Tamén exerceu como presidenta da Association for Computing Machinery de 2002 a 2004, e en 2004 gañou o premio A. Nico Habermann.
Tilve, Cerponzóns, Pontevedra
Tilve é un lugar da parroquia de Cerponzóns, no concello de Pontevedra, na comarca homónima. Segundo o IGE, en 2022 tiña 120 habitantes (47 homes e 73 mulleres).
O Vilar, Aldosende, Paradela
O Vilar é un lugar da parroquia de Aldosende no concello lucense de Paradela, na comarca de Sarria. Segundo o Instituto Galego de Estatística, en 2021 tiña 9 habitantes, dos cales 5 eran homes e 4 eran mulleres.
Toponimia
Segundo Nicandro Ares O Vilar deriva do adxectivo latino, relativo a unha vila, polo Vilar sería o recuncho dunha vila.
O Colado, Aldosende, Paradela
O Colado é un lugar da parroquia de Aldosende no concello lucense de Paradela, na comarca de Sarria. Segundo o Instituto Galego de Estatística, en 2021 tiña 14 habitantes, dos cales 7 eran homes e 7 eran mulleres.
Toponimia
Segundo Nicandro Ares O Colado deriva do antropónimo que sería o posuidor da vila, pero tamén pode estar relacionado con colado: terreo elevado, cómaro.