cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Manufactura
Economía da produción
Os custos negativos de fabricación tamén se poden abordar legalmente. Os países desenvolvidos regulan a actividade manufactureira con leis laborais e ambientais. En todo o mundo, os fabricantes poden estar suxeitos a normativas e impostos pola contaminación para compensar os custos ambientais das actividades de fabricación. Os sindicatos obreiros e os gremios de artesanía xogaron un papel histórico na negociación dos dereitos e salarios dos traballadores. É posible que as leis medioambientais e as proteccións laborais que están dispoñibles nos países desenvolvidos non estean dispoñibles nos terceiro mundo. A lei de agravios e a responsabilidade do produto impoñen custos adicionais de fabricación. Estas son dinámicas significativas no proceso en curso, acontecido durante as últimas décadas, de industrias baseadas na manufactura que trasladan as súas operacións a economías do "mundo en desenvolvemento" onde os custos de produción son significativamente máis baixos que nas economías do "mundo desenvolvido".
Finanzas
Desde unha perspectiva financeira, o obxectivo da industria manufactureira é principalmente lograr beneficios de custo por unidade producida, o que á súa vez leva a reducións de custos nos prezos dos produtos para o mercado cara os clientes. Esta relativa redución de custos cara ao mercado, é como as empresas de fabricación aseguran os seus marxes de beneficio.
Seguridade
A fabricación ten desafíos únicos de saúde e seguridade e foi recoñecida polo Instituto Nacional para a Seguridade e Saúde Ocupacional (NIOSH) como un sector industrial prioritario na Axenda Nacional de Investigación Ocupacional (NORA) para identificar e brindar intervención estratexias en materia de seguridade e saúde no traballo.
Manufactura e investimento
miniatura|upright|Utilización da capacidade da fabricación na [[Alemaña|RFA e nos EUA]] As enquisas e análises de tendencias e problemas na fabricación e o investimento en todo o mundo céntranse en cousas como:
Ademais das visións xerais, os investigadores examinaron as características e os factores que afectan a determinados aspectos clave do desenvolvemento da fabricación. Compararon a produción e o investimento nunha serie de países occidentais e non occidentais e presentaron casos prácticos de crecemento e rendemento en importantes industrias individuais e sectores económicos de mercado.
O 26 de xuño de 2009, Jeff Immelt, director xeral de General Electric, pediu que os Estados Unidos aumentase o emprego da súa base manufactureira ata o 20% da man de obra, comentando que os Estados Unidos subcontratou demasiado nalgunhas áreas e xa non pode depender do sector financeiro e do gasto dos consumidores para impulsar a demanda. Ademais, aínda que a industria manufactureira estadounidense funciona ben en comparación co resto da economía dos Estados Unidos, os estudos mostran que funciona mal en comparación coa industria manufactureira doutros países con salarios altos. Un total de 3,2 millóns de empregos-un de cada seis postos de traballo no sector manufactureiro dos Estados Unidos- desapareceron entre 2000 e 2007. No Reino Unido a organización de fabricantes dirixiu solicitudes para que a economía británica se reequilibre para depender menos dos servizos financeiros e promoveu activamente a axenda de fabricación.
Principais países produtores
Segundo a Organización das Nacións Unidas para o Desenvolvemento Industrial (UNIDO), China foi o principal fabricante mundial por produción de 2019, producindo o 28,7% da produción total da produción mundial, seguida de Estados Unidos, Xapón, Alemaña e India.
UNIDO tamén publica un Índice de Desempeño Industrial Competitivo (CIP), que mide a capacidade da fabricación competitiva de diferentes nacións. O Índice CIP combina a produción bruta da produción dunha nación con outros factores como a capacidade de alta tecnoloxía e o impacto da nación na economía mundial. Alemaña encabezou o Índice CIP de 2020, seguida da China, Corea do Sur, os Estados Unidos e o Xapón.
Lista de países por produción manufactureira
Estes son os primeiros 50 países segundo o valor total da produción manufactureira en dólares estadounidenses para o seu ano detallado segundo o Banco Mundial.
Olmo de montaña
thumb|Flores thumb|Follas asimétricas e [[sámaras]] O olmo de montaña, tamén coñecido como ulmeiro de montaña  ou lamigueiro  (Ulmus glabra), é unha das especies do xénero Ulmus  da familia das ulmáceas, típico das montañas de toda Europa. En Galiza hoxe é escaso, aparecendo algúns exemplares nas montañas orientais ou nas Fragas do Eume.
Descrición
É unha árbore grande co toro recto e que pode acadar os 40 metros de altura; a casca é máis fibrosa ca o do olmo mediterráneo (‘’Ulmus minor’’), tamén presente en Galiza. As follas son estipuladas simples, alternas e caedizas, serradas, moi asimétricas na base e longamente acuminadas que presenta frecuentemente un saínte a cada lado. As flores, inconspicuas, hermafroditas e apétalas, aparecen en grupiños de 10-20 antes que as follas, ou sexa a principios da primavera. Os froitos (sámaras) - que son un elemento importante para a determinación específica - teñen forma suborbicular cun tamaño duns 2,5 por 2 cm, ás de bordos lisos e semente en posición central.
Subespecies e variedades
Algúns botánicos, en particular Lindquist (1931) propuxeron dividir a especie en dúas subespecies: Porén, hai moita superposición entre as poboacións nestes trazos e a distinción pode deberse á influencia medioambiental, mais que a unha variación xenética; as subespecies non son aceptadas por, entre outros, Flora Europaea e Flora Ibérica. Preto de 40 cultivares téñense logrado aínda que moitas, ao menos 30, probabelmente se teñan perdido para o cultivo como consecuencia da grafiose e outros factores. Entre eles cómpre citar dous con pólas penduradas:
Sinónimos
miniatura|250px|dereita|«Olmo de Camperdown», coas pólas penduradas.
Álex Mene
Alejandro Mene Pazos, coñecido como Álex Mene, nado en 1969 en Vigo, é un mestre, escritor, artista multidisciplinar e comisario de exposicións galego.
Traxectoria
Licenciouse en Comunicación Audiovisual na Facultade de Ciencias da Información da Universidade Complutense de Madrid.
A súa obra aborda temas coma o desexo, a memoria, e os roles e a Identidade de xénero. Como fotógrafo e pintor expuxo en espazos tales como a Galería Espacio 48 de Santiago de Compostela, no Museo Municipal de Ourense ou no Museo MARCO de Vigo.
Pezas audiovisuais súas participaron en festivais como o Certamen de cortos de Caja Madrid, o Festival de Cine Independente de Elx, o Certamen de Jóvenes Realizadores de Zaragoza, o Rec.06, o Festival de Creació Audiovisual de Tarragona ou o Girona Film Festival.
Doutorouse en Belas Artes cunha tese sobre o labor de fotógrafo de Eduardo Blanco Amor intitulada ''O ollo cazador. Sobre a fotografía de Eduardo Blanco Amor''.
Obra literaria
En 2018 publicou a obra de literatura infantil A raíña das tortas, ilustrada por Blanca González Crespán e editada por Alvarellos Editora.
En 2019 gañou o premio a primeira edición do Premio de Literatura Infantil e Xuvenil Muíño do Vento coa obra Indómita e a semente da inmortalidade, que foi traducida ao castelán en 2021.
En 2020 gañou o 3º premio no Certame Manuel Murguía de narracións breves, coa obra A herdeira (foto de familia).
En 2021 gañou o XXIV Premio de poesía Concello de Carral por Os puntos de impacto.
Resident Evil 2
Resident Evil 2 é un videoxogo pertencente á serie Resident Evil, producida por Capcom. Orixinalmente foi lanzado en 1998 para PlayStation. Uns meses despois do lanzamento, púxose á venda unha segunda versión, compatible coa vibración do mando Dual Shock. Un ano despois lanzouse en PC e game.com. No ano 2000 saíron as versións de Nintendo 64 e Dreamcast. Posteriormente, en 2003 foi lanzado para GameCube, en 2008 na PlayStation Store nipoa e cara a finais de 2009 será publicado para Wii, baixo o título Resident Evil: The Darkside Chronicles. Non obstante, esta última versión ten un renovado aspecto técnico, un estilo de xogo distinto e narra máis feitos co xogo orixinal.
Historia
A historia comeza en xullo de 1998, cando Leon S. Kennedy e Claire Redfield chegan a Raccoon City, sen saber que a cidade está infestada de zombies e outras armas biolóxicas. Leon é un policía asignado a esta cidade. Claire busca ó seu irmán, Chris (que estivera implicado nos sucesos que narra o primeiro Resident Evil). Nada máis chegar, sepáranse por mor dun accidente dun trailer. Xa nas rúas, son atacados por zombies e refúxianse na comisaría de policía. Descobren que Chris marchou da cidade e deciden fuxir eles tamén. Mentres buscan unha ruta de saída achan un laboratorio de Umbrella e a verdade sobre a orixe do incidente. Coñecen ademais a Annette Birkin, doutora de Umbrella, implicada nas investigacións co virus T e G. Tras eliminar decenas de inimigos, foxen nun helicóptero.
Mecánica de xogo
Trátase dun xogo en terceira persoa, con cámaras fixas e ambiente angustiante. Antes de comezar a partida escollemos personaxe: Claire ou Leon. Se rematamos unha partida con cada un no rango A, poderemos xogar unha misión especial con Hunk, un mercenario que traballa para Umbrella.
Versión da game.com
Todas as versións de Resident Evil 2 tiñan un bo nivel agás esta, debido ás especificacións técnicas desta consola. Ademais do apartado técnico pobre, a duración era moito máis curta cas outras versións.
Crítica
No seu momento recibiu boas notas por parte da prensa especializada, acadando un 89 en Metacritic para PlayStation e Nintendo 64. A versión de Dreamcast acadou un 77, mentres que a de GameCube só obtivo un 59.
Vendas
A versión de PlayStation vendeu 5.82 millóns de copias en todo o mundo.
Marboz
Marboz é unha vila francesa do departamento do Ain, na rexión de Ródano-Alpes.
Baíñas, Vimianzo
Santo Antoíño de Baíñas é unha parroquia que se localiza no sur do concello coruñés de Vimianzo na comarca da Terra de Soneira. Segundo o IGE en 2018 tiña 725 habitantes (364 mulleres e 361 homes) distribuídos en 13 entidades de poboación, o que supón un descenso en relación ao ano 2009 cando tiña 829 habitantes (418 mulleres e 411 homes).
Xeografía
Limita polo norte coas parroquias de Castrelo, Cambeda e Serramo, polo leste co concello de Zas, polo sueste co concello de Mazaricos, polo suroeste co concello de Dumbría e polo oeste coa parroquia de Berdoias.
Baíñas é o segundo núcleo urbano do concello de Vimianzo, con presenza do sector servizos e ao comercio, aínda que nesta parroquia ten moita importancia a gandería e a agricultura.
Patrimonio histórico e artístico
A pegada megalítica nesta parroquia pódese atopar no dolmen de Pedra da Arca, do IV – III milenio a. C., situado no límite co concello de Dumbría, unha das maiores antas de Galicia, que forma parte dun extenso campo de mámoas situado na beira dereita do río Xallas, moitas delas asolagadas polo encoro da Fervenza do río Xallas.
A igrexa de Santo Antoíño de Baíñas ten planta rectangular é unha soa nave. Tellado a dúas augas e corpo acaroado ao muro norte. O templo que se ve actualmente edificouse sobre outro do século XII, que pertenceu ao convento de San Antoíño de Baíñas de monxes bieitos, e do que aínda quedan lenzos de muros, contrafortes, restos de arcadas con capiteis decorados e canzorros con figuras humanas. No muro norte hai un tímpano nunha porta tapiada da antiga igrexa que parece representar a ”fuxida a Exipto”. A fachada é totalmente lisa e sen adornos, ten unha pequena ventá cadrada no centro e de extremos rebaixados. A torre do campanario amosa tres corpos. O primeiro, o das campás, é de base cadrada con ocos de arco de medio punto en cada cara e con pilastras nas esquinas, con cornixa moi voada e remate de pináculos nos catro lados que dan paso a o outro corpo, de base octogonal con vans que rematan en arcos e que sosteñen unha pequena cúpula con casetóns e rematada en pináculo.
611
Outros
Historia ano a ano
Anxo Guerreiro
Anxo Guerreiro Carreiras ou Ángel Guerreiro Carreiras, chamado Geluco, nado en Xermade o 28 de agosto de 1945 e finado o 18 de xullo de 2013 na Coruña, foi un político e xornalista galego.
Traxectoria
Ingresou no Partido Comunista de España de moi novo cando estudaba Químicas na Universidade de Santiago de Compostela, militancia pola que foi encarcerado en varias ocasións e non rematou os estudos. No 1976, formaba parte do Comité Central do PCE que se deu a coñecer en Roma e, no 1979, foi elixido secretario xeral do Partido Comunista de Galicia, sucedendo a Rafael Pillado. Formou parte do chamado "Grupo dos 16", representantes de diferentes partidos políticos que redactaron o Estatuto de Galiza.
En 1981, converteuse no primeiro e único deputado no Parlamento de Galicia coas siglas do PCG (1981-1985). Foi partidario do "eurocomunismo", polo que foi destituído por Carrillo en 1983 e substituído por Julio Pérez de la Fuente, aínda que despois recuperou a secretaría xeral no PCG.
Tamén máximo dirixente do Partido Comunista de Galicia e de Esquerda Unida. As súas discrepancias con Julio Anguita levárono a separar a organización galega da federal creando Esquerda de Galicia, e que acudiu ás eleccións autonómicas de 1997 en coalición co PSdeG, o que posibilitou que de novo fose elixido deputado (1997-2001). Esta separación non foi aceptada por unha parte de Esquerda Unida que se presentaron a esas eleccións co nome de Izquierda Unida e tomaron o nome de Esquerda Unida-Izquierda Unida (Na X Asemblea Nacional, readoptaron o nome de Esquerda Unida unicamente).
Nas eleccións de 2001, o PSdeG non quixo reeditar o pacto e EdeG presentouse en solitario con Anxo Guerreiro como candidato á presidencia da Xunta pero, tralos malos resultados obtidos, Guerreiro dimitiu e EdeG acabou desaparecendo.
Nos últimos anos da súa vida foi comentarista e opinador político en diversos medios, como Localia Santiago ou a Radio Galega.
Padecía dos riles e desenvolveu un cancro de pulmón. Foi incinerado. O seu cadaleito foi cuberto coa bandeira de Galicia e por catro caraveis vermellos.
Galería de imaxes de moluscos de Galicia
Os moluscos son animais invertebrados de corpo brando, espido ou protexido por unha cuncha; coma o caracol, a ostra ou a lesma.
José Jesús Perera López
José Jesús Perera López, nado o 12 de abril de 1980 en Olivenza (Badaxoz), é un futbolista español. Xoga de dianteiro centro e o seu equipo actual é o Gimnàstic de Tarragona.
Traxectoria
Formouse na canteira do RCD Mallorca. No 2001 foi traspasado ó Albacete Balompié, co que alcanzou o Trofeo Pichichi de Segunda División no ano 2003, con 22 tantos, dous máis que o dianteiro David Villa. O seu papel esa tempada valeulle unha oportunidade en Primeira División grazas ó RCD Mallorca.
Na tempada 2005–06 foi traspasado ó Celta de Vigo, equipo no que militou até 2008. Na campaña 2008–09 foi contratado polo Rayo Vallecano onde estivo dúas tempadas, sendo a última cedido no Elche CF, que o contratou para a tempada 2010–11.
Na tempada 2011–12 fichou polo Atlético Baleares.
Ramos
Co topónimo Ramos podémonos referir a varios lugares de Galicia:
BC Nizhny Novgorod
O BC Nizhny Novgorod (en БК «Нижний Новгород»), é un equipo profesional de baloncesto con sede na cidade de Nizhny Novgorod (Rusia). Compite na VTB United League e na Eurocup.
Comarca da Terra de Melide
A comarca da Terra de Melide é unha comarca galega situada na provincia da Coruña cuxa capital é Melide. Pertencen a esta comarca os concellos de Melide, Santiso, Sobrado e Toques.
Cotorra de peito gris
A cotorra de peito gris, tamén chamada cotorra arxentina ou cata (Myiopsitta monachus) é unha especie de papagaio da familia Psittacidae. É un papagaio pequeno, de cor verde brillante cun peito gris e abdome amarelo cincento. A súa zona de orixe son as áreas temperadas ou subtropicais da Arxentina e países próximos en Suramérica. É un popular animal de compañía. Establecéronse poboacións silvestres en moitos lugares do mundo xeralmente a partir de animais escapados da catividade, principalmente en Norteamérica e Europa, incluíndo Galicia.
Taxonomía
Esta especie foi descrita polo polígrafo francés Georges-Louis Leclerc, conde de Buffon en 1780 na súa Histoire Naturelle des Oiseaux (Historia natural das aves). O paxaro foi tamén ilustrado nunha placa gravada pintada a man de François-Nicolas Martinet nas Planches Enluminées D'Histoire Naturelle (Pranchas iluminadas de historia natural), que se realizaron baixo a supervisión de Edme-Louis Daubenton para acompañar ao texto de Buffon. Nin na descrición da placa nin no texto de Buffon se incluía o nome científico, pero en 1783 o naturalista holandés Pieter Boddaert acuñou para ela o nome binomial Psittacus monachus no seu catálogo de Planches Enluminées (Pranchas iluminadas). Como Buffon non especificou a orixe do seu espécime, en 1937 o ornitólogo alemán James Peters asignoulle como localización tipo Montevideo, Uruguai. A cotorra de peito gris está agora situada no xénero Myiopsitta, que foi creado polo naturalista francés Charles Lucien Bonaparte en 1854. O nome do xénero combina a palabra do grego antigo mus, muos, que significa 'rato' e a palabra neolatina psitta, que significa 'papagaio', aludindo á súa face e partes inferiores de cor gris como o pelo do rato. O epíteto de especie monachus procede do latín tardío e significa 'monxe'.
É unha das especies do xénero Myiopsitta, que ten outra chamada Myiopsitta luchsi. Estas dúas cotorras eran antes consideradas unha soa especie. Porén, debido a diferenzas morfolóxicas e de comportamento e a desemellanzas xeográficas, a especie M. luchsi foi elevada á categoría de especie. A distribución altitudinal de M. luchsi aparentemente non se solapa coa outra especie, polo que é enteiramente, aínda que por pouco, alopátrica. A American Ornithological Society pospuxo o recoñecemento de M. luchsi como especie distinta "debido aos insuficientes datos publicados".
Recoñécense tres subespecies:
As áreas das subespecies encóntranse na área xeral de Paraguai, e alí están insuficientemente delimitadas. A distinción e delimitación especialmente de M. m. calita e M. m. cotorra require maiores estudos.
Igual que outros papagaios neotropicais, a cotorra de peito gris é normalmente situada na tribo Arini, que podería merecer elevarse a caegoría de subfamilia como Arinae. M. monachus pertence ao clado de cola longa destas aves, que mantería o nome Arini/Arinae se este grupo polifilético fose dividido.
Comportamento e ecoloxía
miniatura|Niños en [[Zaragoza, España]] miniatura|Aves nos seus niños en [[Santiago de Chile]] thumb| Myiopsitta monachus
A cotorra de peito gris é o único papagaio que constrúe un niño feito de paus situado nunha árbore ou nunha estruura construída polo ser humano, en vez de usar un burato nunha árbore. Esta especie gregaria a miúdo cría en colonias, construíndo un só niño grande con entradas separadas para cada unha das varias parellas que o utilizan. Na natureza, as colonias poden ser bastante grandes, e as parellas ocupan "apartamentos" separados nos niños, os cales poden ter o tamaño dun pequeno automóbil. Estes niños poden atraer moitos outros inquilinos, como aves de presa como o Spiziapteryx circumcincta, patos como Anas flavirostrise incluso mamíferos. Poñen de 5 a 12 ovos que fan eclosión nuns 24 días.
Algo pouco común entre os papagaios é que as parellas desta especie teñen individuos axudantes, que adoitan ser fillos xa crecidos, que axudan a alimentar as crías (ver selección de parentesco).
A duración da vida desta especie é normalmente de entre 15 e 20 anos, pero rexistráronse máximos de 25 a 30 anos.
Distribución
A cotorra de peito gris é moi común globalmente. Na Arxentina, o Brasil e o Uruguai, considérase unha praga agrícola importante (como xa sinalara Charles Darwin, entre outros). A súa explosión poboacónal nas áreas rurais de Suramérica parece estar asociada coa expansión das plantacións de eucalipto para a produción de papel, xa que estes bosques artificiais ofrecen á ave a oportunidade de construír niños ben protexidos onde a competición ecolóxica con outras especies é limitada.
Como especie introducida
miniatura|Cotorra de peito gris no [[Parc de la Ciutadella de Barcelona.]] Existen poboacións estables destas aves que se fixeron silvestres en varios estados dos Estados Unidos e diversas rexións de Europa (concretamente España, Portugal, Azores, Madeira, illas Baleares, Xibraltar, Francia, Córsega, Malta, Chipre, Sardeña, Italia, Grecia, illas do Canal, Gran Bretaña, Irlanda e Bélxica), e tamén na Columbia Británica do Canadá, Brasil, México, Chile, Israel, Bermuda, Bahamas, illas Caimán, illa de Pascua, Porto Rico, Corea do Sur e o Xapón. Como é unha especie de bosques abertos, adáptase doadamente ás áres urbanas. miniatura|esquerda|Cotorra de peito gris en [[San Juan, Porto Rico]]
En áreas onde foron introducidas, témese que causen danos á agricultura e ás especies nativas, mentres que algúns discuten que haxa probas de que as colonias que se fixeron silvestres causen danos e opóñense a exterminar estes paxaros. Porén, existen programas de prohibición e erradicación nalgunhas áreas dos Estados Unidos e outros países. Nalgúns países, as poboacións introducidas non parecen suscitar controversisa similares, probablemente porque son pouco numerosas ou porque o seu establecemento en áreas urbanas non supón unha ameaza para as producións agrícolas.
miniatura|esquerda|Cotorra de peito gris na cidade de [[Chihuahua, México.]] miniatura|Cotorras de peito gris en Santa Ponsa, [[Mallorca]] As cotorras de peito gris poden verse en Galicia nas Rías Baixas (onde están en expansión), en Madrid, Barcelona, Cádiz, Sevilla, Torremolinos, Málaga, Nerja, València, Tarragona, Roquetas de Mar, Zaragoza, as illas Canarias e Mallorca. En España apareceron por primeira vez en 1985. En parques urbanos con herba, árbores e preto de ríos ou o mar son especialmente frecuentes e abundasn en cidades como Madrid e Barcelona. Como son especies invasoras, convertéronse nun problema para a fauna local, como pombas e pardais, pero non tanto para as pegas. Causan tamén problemas ás explotacións agrícolas preto das cidades. En España prohibiuse a posesión, venda, crianza e tráfico de cotorras de peito gris desde 2013.
Como animal de compañía
As cotorras de peito gris son aves sociais e moi intelixentes. Os que as teñen como animais de compañía notan que continuamente desenvolven vocabularios de moitas palabras e frases. Debido a esta capacidade temperán de falar, está superando ás cacatúa como paxaro favorito para ensinarlle a falar. Outro factor que contribúe ao crecemento da súa popularidade é que esta ave ten unha esperanza de vida curta e menor prezo que os papagaios grises africanos.
Como a especie está na lista de pragas agrícolas en varios estados dos Estados Unidos, e en Australia Occidental non é legal neses estados vendela ou posuíla, igual que ocorre en España.
Concerto de Aninovo da Wiener Philharmoniker
O Concerto de Aninovo da Wiener Philharmoniker (en alemán: Das Neujahrskonzert der Wiener Philharmoniker) é un concerto que ten lugar cada ano na mañá do 1 de xaneiro na Sala Dourada do Musikverein de Viena (Austria). É transmitido en boa parte do mundo, cunha audiencia potencial de 1.000 millóns de espectadores en 54 países. Cada ano, o mesmo programa é interpretado tamén o 30 de decembro ("ensaio xeral"), e o 31 de decembro como "Concerto de San Silvestre" (Sylvesterkonzert).
A música é, na súa meirande parte, da familia Strauss (Johann Strauss (pai), Johann Strauss (fillo), Josef Strauss e Eduard Strauss). As flores que decoran a sala de concertos do Musikverein son un agasallo anual da cidade de San Remo, Liguria (Italia).
O concerto sempre finaliza con varios bises logo do programa principal (propinas que non están incluídas no programa). Os músicos desexan colectivamente un feliz Aninovo (Prosit Neujahr), e rematan co valse de O Danubio Azul de Johann Strauss fillo, seguido da Marcha Radetzky, de Johannn Strauss pai. Durante esta última obra, a audiencia aplaude ao compás e o director xírase para dirixila, durante breves instantes, en lugar da orquestra. Un quiebro na tradición en tempos recentes foi durante a edición do 2005, dirixida por Lorin Maazel, cando o programa finalizou co valse do Danubio Azul como un sinal de respecto polas vítimas do Terremoto do Océano Índico 2004.
Antecedentes
Previamente á creación do Concerto de Aninovo da Wiener Philharmoniker celebráronse varios concertos no Festival de Salzburgo con música de membros da familia Strauss que anticiparon o formato do evento. Estes concertos foron levados a cabo polo director austríaco Clemens Krauss, que iniciou esta tradición coa orquestra da capital austríaca. O primeiro destes concertos monográficos adicados aos Strauss celebrouse o 11 de agosto de 1929 e contou exclusivamente con composicións de Johann Strauss pai e fillo.
En 1930 Krauss introduciu dous concertos con repertorio dos Strauss no festival tamén á fronte da orquestra vienesa. No primeiro deles, celebrado o 3 de agosto, incluíu composicións de dous compositores ligados a Viena, Franz Schubert e Joseph Haydn, mentres que o segundo deles celebrado sete días máis tarde, foi un monográfico adicado novamente a pai e fillo. O 16 de agosto de 1931 Krauss introduciu por primeira vez unha composición que non era de Johann Strauss pai nin Johann Strauss fillo, foi o vals Aquarellen Op. 258 de Josef Strauss, se ben na edición do ano seguinte o concerto estivo de novo monopolizado polo pai e o maior dos fillos.
O 13 de agosto de 1933 Kraus dirixiu o último concerto monográfico adicado á familia Strauss no Festival de Salzburgo á fronte da Wiener Philharmoniker.
Inicios do concerto
miniatura|250px|[[Clemens Krauss, o director das primeiras edicións do concerto.]] O concerto celebrouse por primeira vez o 31 de decembro de 1939 (cun ensaio público o día anterior), como "concerto extraordinario" (Außerordentliches Konzert), dirixido por Clemens Krauss. Neste caso só se interpretaron obras de Johann Strauss (fillo), e concluíu coa abertura de Die Fledermaus. O seguinte concerto tivo lugar o 1 de xaneiro de 1941, recibindo xa o título definitivo de "concerto de aninovo". Krauss fíxose cargo da dirección do concerto cada ano ata a súa morte, a excepción dos anos nos que cedeu a batuta a Josef Krips. A partir de 1954, a dirección foi asumida polo primeiro violín da orquestra, Willi Boskovsky, que se mantivo no posto durante 24 anos. En 1958, Boskovsky introduciu a tradición de rematar o concerto co Danubio Azul e a Marcha Radetzky. Trala súa retirada, en 1979, tomou o seu lugar o daquela director da Wiener Staatsoper Lorin Maazel. A partir de 1987, cando a orquestra concedeu o honor de dirixir o concerto a Herbert von Karajan, decidiuse que cada ano dirixira o concerto un director convidado distinto. En 1991, por primeira vez na historia do "Neujahrskonzert", tocouse unha obra de Mozart: a abertura de Le nozze di Figaro.
Dende 1959 o concerto comezou a transmitirse en directo por televisión, primeiro pola emisora local ORF, e posteriormente por Eurovisión a toda Europa e boa parte do mundo. Durante varios anos o concerto foi retransmitido para os Estados Unidos por PBS. Comezando no 2006, unha serie de países africanos (Botswana, Lesotho, Malawi, Mozambique, Namibia, Zambia e Zimbabwe) e hispanoamericanos (Ecuador, Bolivia, Chile, México e o Uruguai) o retransmiten aos seus telespectadores. No 2010, o concerto foi transmitido por primeira vez en directo en alta definición e a través de internet.
No 2007 o concerto foi dirixido polo indio Zubin Mehta, e incluíu, ademais de obras da familia Strauss, de Josef Hellmesberger Junior, quen morrera en Viena 100 anos antes, en 1907. Ese mesmo ano púidose presenciar como, por primeira vez, unha parella de bailaríns executaba en directo, dende os salóns e corredores da Musikverein o valse O Danubio Azul, acabando no salón principal de concertos saudando ao director da orquestra. Foron a española Lucía Lacarra e o seu home, Cyril Pierre.
Asistencia ao concerto
Debido á gran demanda de localidades para asistir a este concerto, as entradas son adxudicadas por sorteo. Dende o día 2 ata o 23 de xaneiro de cada ano, os interesados presentan a súa solicitude na páxina web da Wiener Philharmoniker, especificando se desexan asistir ao concerto de "Aninovo" (1 de xaneiro), ao de "San Silvestre" (31 de decembro) ou ao "Ensaio Xeral" (30 de decembro), todos cos mesmos intérpretes e programa. Unha vez concluído o período de solicitude realízase o sorteo e se comunica aos agraciados o resultado. Os prezos das localidades para o concerto do 2012 oscilaron entre os 30 e os 940 euros para o concerto de Aninovo, ou entre 130 e 380 para o ensaio xeral.
Outros concertos de Aninovo en Viena
A Wiener Hofburg Orchester organiza os seus concertos tradicionais de Noite Vella e Aninovo o 31 de decembro e o 1 de xaneiro nos salóns do Palacio Hofburg, tocando este último día un concerto matinal e outro pola tarde. O programa está integrado por valses, polcas e aberturas dos Strauss, Franz von Suppé, Franz Lehár ou Emmerich Kálmán e conta coa participación de cantantes de ópera que interpretan arias, duetos e cuartetos.
O programa está composto polas melodías máis famosas das operetas e valses de Johann Strauss (fillo), Emmerich Kalman, Franz Lehár e varias operísticas de Wolfgang Amadeus Mozart.
Consciencia
En termos filosóficos, a consciencia é a facultade de decidir e facerse suxeito, é dicir, actor dos seus actos e responsable das consecuencias que deles seguen, segundo a percepción do ben e do mal. Como concepto moral, da ética, un campo da filosofía. Como fenómeno psíquico, a consciencia é obxecto de estudo da psicoloxía e a ciencia cognitiva.
Desenvolvemento
Na filosofía occidental o concepto de consciencia toma relevo a partir dos sistemas de René Descartes, John Locke, Gottfried Leibniz, Emmanuel Kant. Descartes expúxose a dúbida metódica como vía de coñecemento. Destacou a facultade do home de captar o seu propio pensamento. Interrogouse, ademais, acerca da existencia física da consciencia. Para Locke, esta é o conxunto das informacións recibidas a través dos sentidos. Leibniz, matemático e filósofo, perseguiu un "alfabeto dos pensamentos humanos" semellante a unha orde matemática. Kant coincidía con Locke en canto a que o coñecemento nos chega desde fóra, mediante os sentidos, pero a orde deses coñecementos determínano mecanismos internos da consciencia. Para Kant, a ética sintetízase na idea de que se debe obrar coma se a regra que se utiliza para un mesmo se puidese converter en norma universal.
A partir de Franz Brentano e os pre-fenomenólogos (ou proto-fenomenólogos) a consciencia adquire un papel central para as filosofías derivadas do redescubrimiento do concepto de intencionalidade, como a fenomenoloxía de Edmund Husserl. Segundo este punto de vista, a consciencia é o correlato do fenómeno, e é o punto de partida válido para a investigación filosófica.
Visión científica
"Considero á consciencia como algo fundamental" Max Planck. O exame científico da consciencia, que estaba xa contido nas ideas de Locke e Leibniz, comezou a desenvolverse no século XIX. Wilhelm Wundt creou un laboratorio de estudo da consciencia. O seu propósito era investigar como se forman as sensacións, as imaxes no cerebro, a memoria, as percepcións de tempo e espazo etc. Wilhelm Wundt desenvolveu o seu traballo sobre a base do único medio de que dispuña, que era a introspección: é o propio individuo quen mellor pode examinar o comportamento da súa consciencia.
Filosofía dialéctica
A consciencia é definida como “a reprodución polo individuo da imaxe ideal da súa actividade tendente a unha finalidade e da representación ideal nela das posicións das outras persoas. A actividade consciente do home está mediatizada polo colectivo; durante a súa realización o home toma en conta as posicións dos outros membros do colectivo"..A consciencia do individuo é a forma subxectiva, ideal, en que se presentan as súas relacións sociais reais, a súa existencia real.
Serra de Santa Eufemia
A serra de Santa Eufemia é unha cordilleira localizada no sur de Galicia, nas terras de Lobios, na provincia de Ourense. Recibe o dito nome en referencia a Santa Eufemia de Lobios, cuxo corpo apareceu naquel lugar segundo recollen algunhas crónica da época.
Ten unha altitude media de 943 metros sobre o nivel do mar. O seu punto máis alto é o barranco de Cruz de Touro, con 1.222 metros, que é ademais unha zona protexida pertencente ao parque natural da Baixa Limia.
Francesca Haig
Francesca Haig, nada en Tasmania o 19 de xullo de 1981, é unha escritora australiana.
Traxectoria
Creceu en Hobart. Estudou no instituto de Fahan e graduouse en escritura creativa pola Universidade de Melbourne, na que traballou como profesora e na que se doutorou. É profesora de Filoloxía Inglesa e Escritura Creativa na Universidade de Chester. Vive en Londres co seu marido e o seu fillo.
A súa área de investigación é a ética e a poética na novela histórica moderna, e está especializada en literatura do Holocausto. Publicou artigos de temática diversa, desde a pseudociencia a William Shakespeare.
A súa poesía apareceu publicada en revistas literarias e antoloxías en Australia e Inglaterra, como Overland, Famous Reporter e Blue Dog. En 2006 publicou o seu primeiro poemario, Bodies of Water, finalista do Premio Anne Elder. Participou en numerosos foros de poesía, festivais e conferencias.
Premios do Cinema Europeo
Os Premios do Cinema Europeo foron establecidos en 1988 pola Academia do Cinema Europeo para recoñecer os méritos cinematográficos europeos. Os premios outórganse en dez categoría, sendo a máis importante a de mellor filme. Os premios están restrinxidos ao cinema de Europa e aos produtores, directores e actores europeos.
Os premios recibiron ata 1997 o nome de premios Félix en referencia á antiga estatua do galardón, logo substituída por unha estatua feminina.
Subida á Falperra
A Subida á Falperra, (en Rampa da Falperra) é unha proba automobilística de montaña, organizada polo Clube Automóvel do Minho (CAM) e que se disputa dende 1927 en Braga, Portugal.
O trazado ten unha lonxitude de 5,2 quilómetros e un desnivel de 262 metros, dende o inicio no quilómetro 39 da EN309 ata o final na base do santuario de Sameiro. O nome da subida vén da zona circundante (Falperra). A carreira forma parte do calendario do Campionato Europeo de Montaña da FIA e tamén puntúa para o Campionato Nacional de Montaña de Portugal e para o de España. É a carreira de montaña máis popular de Portugal, cunha media duns 200 mil espectadores durante a fin de semana da carreira, incluídos moitos españois, entre outras nacionalidades. A edición dispútana hoxe en día varios tipos de vehículos, competindo aproximadamente uns 180 pilotos en cada edición.
Historia
A proba disputouse de xeito interrompido entre 1927 e 1960 (5 edicións). En 1976, a carreira comezou a ser organizada polo Clube Automóvel do Minho, xa cos 5.200 m de percorrido que ten na actualidade.
A carreira de 2013 non se ía celebrar, pero grazas aos afeccionados que promoveron peticións e manifestacións, o concello de Braga realizou as novas melloras necesarias para que a carreira se celebrase de novo ese ano.
Premios do Cinema Europeo
A sede de entrega altérnase entre Berlín e outras cidades europeas.
Subida á Falperra
Historia
O récord actual estableceuno en 2019 o italiano Christian Merli ao volante dun Osella FA 30 cun tempo de 1:46.944 superando o récord anterior (obtido por si) por tan só 0.946.
Premios do Cinema Europeo
Procedemento do premio
Os filmes que participan deben ser longametraxes de ficción estreadas publicamente e mostradas (en festivais ou cines convencionais) despois do 1 de xullo do ano anterior. Baseándose nunha selección de aproximadamente corenta filmes recomendados para as candidaturas, os membros da Academia do Cinema Europeo vota os nomeamentos nas categorías principais, que se anuncian a principios de novembro no Festival de Cinema Europeo de Sevilla. A partir das candidaturas, os membros da Academia votan os gañadores en cada categoría, que se entregan nunha cerimonia a principios de decembro.
Subida á Falperra
Palmarés
Debido aos parénteses despois das dúas primeiras edicións, a edición de 1950 recibiu o nome de 1ª edición, seguindo numeración a partir desta. En 1976 o CAM inscribiu a candidatura da proba para o calendario internacional da FIA, recibindo a aprobación en 1978. Desde esa data, todas as edicións formaron parte dos campionatos da FIA, a excepción da primeira carreira de 1984 (ese ano houbo dúas probas, a primeira en maio contando para o Campionato Nacional e a segunda para o Campionato de Europa).
Premios do Cinema Europeo
Elixibilidade
Os criterios para que un filme cualifique como europeo baséanse na convención europea sobre coprodución cinematográfica, apéndice II, establecido polo Consello de Europa. Esta definición pode estenderse a obras e nacionalidades israelís e palestinas.
Unha obra cinematográfica considérase europea se acada polo menos 15 puntos:
Gañadores do "Big Five"
A seguinte é unha listaxe dos filmes gañadores do "Big Five" (filme, director, guión, actor e actriz). Só un filme gañou estes cinco premios.
Múltiples vitorias
Filmes que gañaron tres premios ou máis.
Nil Savaryn
Nil Nykolai Savaryn (en Ніль Николай Саварин), nado en Staryi Sambir o 19 de maio de 1905 e finado o 7 de xaneiro de 1986, foi un eclesiástico católico ucraíno, primeiro bispo de Edmonton dende 1956 até o seu pasamento.
Rebezo
miniatura|250px|Rebezo pirenaico nos [[Picos de Europa.]]
O rebezo pirenaico, chamado moitas veces simplemente rebezo, Rupicapra pyrenaica, é un mamífero artiodáctilo da familia dos bóvidos, subfamilia dos caprinos, que está presente nalgunhas cadeas montañosas do suroeste de Europa, con tres poboacións nos Pireneos, a cordilleira Cantábrica e os Apeninos.
Certos autores clasificaron desde antigo os exemplares das montañas do sur de Europa, dos Pireneos e a cornixa Cantábrica, como unha especie á parte de Rupicapra rupicapra, na que antes estas poboacións estaban incluídas, recoñecéndoa como Rupicapra pyrenaica, o que a día de hoxe está xa aceptado pola comunidade científica internacional.
Características
Os machos son maiores cás femias, coas cores máis escuras e marcadas e a cornamenta de maior lonxitude. Esta nace cara arriba e cúrvase fortemente cara atrás como un par de ganchos, tendo unha lonxitude moito menor cá doutros caprinos da súa contorna, como o íbice e a cabra montesa.
Os pezuños son fíos e altamente versátiles, capaces de facer subir ao seu dono polas rochas e o xeo sen problema ningún. Isto débese ao senlleiro deseño das almofadas que ocupan a parte central dos súas pezuños.
No inverno, pola contra, o pelo é moito máis denso e escuro. O lombo, as patas e a parte posterior do pescozo vólvese parda escura ou agrisada. O negro, ademais de na cola e na cara (onde aumenta en extensión e os seus bordos están máis remarcados), obsérvase tamén formando unha banda moi marcada dende a parte posterior das orellas á base do pescozo, pola parte de diante. Estas bandas negras continúanse na parte alta das patas anteriores e posteriores e nos costados do corpo. O rostro, parte dianteira do pescozo, pés, ventre e glúteos son brancos.
Os rebezos son animais sociais que se moven en pequenos grupos á procura de pastos de montaña. Estes grupos están formados só por machos (que tamén poden ser solitarios) ou só por femias e as súas crías, os cales só se reúnen durante a época de celo.
Son de costumes diúrnos, aínda que a medio día adoitan decrecer na súa actividade, que é maior durante a mañá e a últimas horas da tarde. A vista, olfacto e oído son excelentes. Isto axúdalles a identificar axiña aos seus depredadores, como osos, lobos, linces e homes.
Outros perigos que axexan aos rebezos son os aludes, ata o punto de que non é raro atopar rabaños enteiros mortos pola súa causa na época do desxeo. Porén, esta especie non só non se considera ameazada senón que a súa caza está permitida en determinadas zonas.
Reprodución
Os rebezos españois entran en celo entre outubro e novembro, mentres que os centroeuropeos fano en novembro e as primeiras semanas de decembro. Durante ese tempo, os grupos de machos seguen aos de femias e únense a eles, formándose entón fortes enfrontamentos entre os machos, que loitan testa contra testa polo dereito a reproducirse.
A xestación dura ao redor de 20 semanas, ao termo das cales nace unha soa cría. Esta acada a madurez sexual entre os 2 e os 4 anos, madurando antes as femias cós machos.
Citáronse casos de híbridos entre rebezos e cabras, sempre estériles, mais a existencia destes mesmos híbridos non puido ser probada nunca de forma irrefutable.
Descrición
A especie foi descrita en 1845 polo naturalista francés Charles Lucien Bonaparte nun traballo publicado en ''Cat. Meth. Mamm. Europe'': 17.
Etimoloxía
Véxase a etimoloxía en Rupicapra.
Subespecies
250px|miniatura|Cría de rebezo no [[Parque Nacional dos Picos de Europa.]] miniatura|250px|Rupuicapra r. ornata nos [[Abruzos.]]
Moitos dos autores distinguen tres subespecies:
Porén, o MSW e outros autores só contemplan dúas:
Estado de conservación
A Unión Internacional para a Conservación da Natureza e dos Recursos Naturais (UICN) vén considerando desde o ano 2008 o status desta especie como LC porque nos últimos anos está aumentando en número de individuos e incrementando a súa área de dispersión, e que non se cre que alcance os limiares de calquera dos criterios para estar na lista vermella. Por iso, a situación das subespecies R. p. pyrenaica e R. p. parva avalíase como de menor preocupación. Porén, a subespecie R. p. ornata avalíase como vulnerábel, xa que ten unha poboación moi pequena e unha área de dispersión así mesmo moi reducida. Previamente avaliouse, en 1996, como en perigo de extinción, pero debido á protección estrita e a un programa de cría en catividade e reintrodución, aumentou a súa poboación. De todos os xeitos son necesarias medidas de conservación para garantir a súa supervivencia futura.
Símbolo
Este animal é a mascota da Selección Nacional de Rugby de Andorra, cuxos integrantes son alcumados como Els Isards (Os Rebezos).
Primeira división española 1945/46
A tempada 1945/46 da Primeira división española foi a 15ª edición do torneo. Celebrouse entre o 23 de setembro de 1945 e o 31 de marzo de 1946.
O Sevilla CF proclamouse campión por primeira, e ata o momento única, vez na súa historia.
O único representante galego desta tempada, o Celta de Vigo, foi o décimo clasificado.
Promoción
Dispútana o RCD Espanyol de Barcelona e o Gimnàstic de Tarragona, permanecendo o RCD Espanyol en Primeira División, tras empatar 0-0 no primeiro partido e derrotar 3-0 ao Gimnastic no partido de desempate. Ambos os partidos se disputaron en Barcelona.
Chao Meng-Fu
Chao Meng-Fu é un cráter de impacto de 128 quilómetros de diámetro que está situado no polo sur do planeta Mercurio, o cráter recibiu o seu nome en honra ó pintor chinés Zhao Mengfu (1254–1322). Debido á súa situación, moi preto do centro do polo sur de Mercurio (exactamente nas coordenadas 87,85° S 133,19° O) e a pequena inclinación do planeta, estimouse que o 40% do cráter está permanentemente ás escuras. Este feito está relacionado tamén cos brillantes ecos de radar recibidos dende o cráter, que leva a pensar ós científicos que hai grandes cantidades de xeo ou compostos volátiles dentro do cráter, estes xeos estarían protexidos da sublimación por un baleiro case absoluto a unhas temperaturas moi frías e constantes, en torno ós -171 °C.
Evidencias por radar da existencia de xeo
Estudos con radar nos que estaban involucrados os observatorios de Arecibo (Porto Rico), o Goldstone (California, Estados Unidos), e o Very Large Array (Novo México, Estados Unidos) detectaron preto dunhas 20 áreas con alta refractividade, a meirande parte en latitudes polares. Moitas destas áreas coinciden con cráteres fotografados pola sonda Mariner 10, incluíndo a área de refractividade observada máis grande, que está no polo sur e que corresponde ó cráter Chao Meng-Fu.
A luminosidade e o tipo de polarización das reflexións de radar deste cráter son moito máis características do xeo que das rochas de silicatos que compoñen codia de Mercurio. Aínda así, estas reflexións son demasiado débiles coma para ser xeo puro, teorizouse coa hipótese de que isto é debido a unha capa fina ou parcial de po sobre o xeo subxacente. Con todo, sen confirmación directa, sempre é posible que a refractividade do radar observada en Chao Menger-Fu e cráteres semellantes fose debida ó deposito de minerais e compostos ricos en metais. A sonda MESSENGER da NASA está orbitando Mercurio dende o 2011, esta sonda podería proporcionar máis evidencias da presenza de xeo neste tipo de cráteres.
Orixes do xeo
O xeo do cráter Chao Meng-Fu podería proceder dos impactos de meteoritos e cometas ricos en auga, ou do interior da codia do planeta. Debido ó continuo bombardeo do vento solar e a intensa luz solar, a inmensa maior parte dos depósitos de xeo de Mercurio acaban perdéndose rapidamente no espazo; pero nas sombras permanentes do cráter Chao Meng-Fu, pénsase que as temperaturas son o suficientemente baixas coma para non permitir unha sublimación apreciable e o xeo podería terse acumulado ó longo de miles de millóns de anos.
Terámenes
miniatura|350x350px|A plataforma do outeiro rochoso de Pnyx, en Atenas, onde Terámenes e outros políticos se puñan en pé mentres falaban. Ao fondo está a [[Acrópole de Atenas.]] Terámenes, finado en -404, (en grego: Θηραμένης) foi un político ateniense, importante na década final da Guerra do Peloponeso, a chamada Guerra de Decelia. Participou a ctivamente nos dous períodos do goberno oligárquico de Atenas, así como no xuízo dos xenerais que comandaban a armada ateniense durante a Batalla de Arxinusas, en -406.