cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Radovan Karadžić
Vida política
O 29 de febreiro e o 1 de marzo de 1992 celebrouse un referendo sobre a independencia de Bosnia e Hercegovina da Iugoslavia. Os serbios boicotearon o referendo mentres que os bosníacos e os croatas, que representaban un 64% do total do voto, o resultado final foi dun 98% en favor da independencia. O 6 de abril de 1992, Bosnia foi recoñecida polas Nacións Unidas como un estado independente. Karadžic comezou deste xeito a ser o primeiro presidente dos bosníacos na administración serbia de Pale aproximadamente o 13 de maio de 1992 tralo colapso de Iugoslavia. Á vez que asumía este novo cargo, adquiría tal e como describe a constitución da administración Serbo Bosnia o mando do exército en tempos de guerra e paz, tendo a capacidade de promocionar ou de degradar a calquera oficial do exército.
Con todo continuando coa idea dunha Gran Serbia, Karadžic non tivo dúbida de atopar apoios dentro daqueles países seguidores maioritariamente da fe Ortodoxa tales como Rusia e Grecia. En febreiro de 1994, por exemplo, contactou en segredo co goberno grego coa idea de crear unha Confederación Greco-Serbia fundamentada na coñecida amizade serbiogriega, unha idea que Miloševic xa propuxera en 1992. É acusado de ordenar a limpeza étnica de bosníacos e croatas.
Praia de Llevant, Benidorm
250px|thumb|Praia de Llevant A praia de Llevant (en castelán: Playa de Levante), coñecida antigamente como praia da Xanca, é unha praia de area do municipio de Benidorm, na provincia de Alacant.
Sitúase nunha contorna urbana, dispoñendo de acceso por rúa. Conta con paseo marítimo e estacionamento delimitado. Dispón de acceso para discapacitados. É unha praia balizada. Conta co distintivo de Bandeira Azul.
Aeroporto de Valladolid
O Aeroporto de Valladolid (IATA: VLL, OACI: LEVD), coñecido anteriormente como Base aérea de Villanubla é un aeroporto xestionado por Aena, situado a 10 km da cidade de Valladolid, no concello de Villanubla.
Marco Pantani
miniatura|dereita|Marco Pantani. Marco Pantani, nado en Cesenatico, o 13 de xaneiro de 1970 e finado en Rimini o 14 de febreiro de 2004, foi un ciclista italiano.
De 1,72 metros de altura e 57 quilos de peso, Pantani tiña o tipo clásico de escalador como demostrou no Tour do seu debut, en 1994, quedando terceiro na clasificación final e obtendo a vitoria no mítico cume de Alpe d'Huez. Xusto cando se adiviñaba o camiño cara ao éxito da súa carreira, Pantani sufriu unha terrible colisión cun automóbil no transcurso da Milán - Turín que lle provocou unha dobre fractura nunha perna ameazando co prematuro fin da súa carreira profesional.
Traxectoria
En 1997, recuperado da grave lesión, retornou á competición, pero durante o Giro sufriu unha caída ao cruzarse un gato negro no seu camiño que provocou a súa retirada da carreira. No Tour dese ano protagonizou unha intensa loita polo maillot amarelo; aínda que se mostrou imbatible na montaña, Jan Ullrich, moi superior nas etapas contra o reloxo, soubo limitar o tempo perdido nos Alpes e Pireneos logrando a vitoria final e relegando a Pantani ao terceiro posto.
O mesmo ano proclamouse vencedor dun Xiro deseñado á súa medida con multitude de etapas de montaña. A vantaxe que obtivo nos cumes italianas, onde gañou 2 etapas, permitiulle superar finalmente a especialistas da contra o reloxo como Alex Zülle e Pavel Tonkov.
Praia de Llevant
Praia de Llevant (Levante en catalán) pode referirse a:
Marco Pantani
Traxectoria
No Giro de 1999, tras vencer en catro etapas e sendo líder da carreira, foi descualificado ao observarse altos niveis de hematocrito no seu sangue, o que suxería un caso de dopaxe con EPO, aínda que este extremo non se puido probar de forma concluínte. No Tour do 2000 correu sen posibilidades de vitoria aínda que mostrou escintileos da súa calidade na montaña. Nun man a man no ascenso ao Mont Ventoux, conseguiu escapar xunto a Lance Armstrong, que resultaría vencedor final do Tour, ao alcanzar a meta Armstrong cedeulle a vitoria de etapa, con todo Pantani non agradeceu o xesto orixinando as malas relacións entre ambos, agravadas ao referirse Armstrong a Pantani como o Elefantino, un sobrenome que odiaba. Esta sería a penúltima vitoria de Pantani gañando esta vez en solitario outra etapa nese mesmo tour, que a partir de entón só se subiu á bicicleta en contadas ocasións.
A pesar do caso da acusación de dopaxe, a popularidade de Pantani non decaeu debido aos seus explosivos ataques que animaban a carreira tras anos de dominio de especialistas na contra o reloxo e restituían á montaña o protagonismo na carreira que tivo outrora.
Núria de Gispert
Núria de Gispert i Català, nada en Barcelona o 6 de abril de 1949, é unha política e avogada catalá, foi presidenta do Parlamento de Cataluña entre 2010 e 2015.
O soño
O soño (en Somnium) é unha novela escrita por Johannes Kepler en latín escrita en 1608. A narrativa non foi publicada até o ano 1634 polo fillo de Kepler, Ludwig Kepler. Na narrativa, un rapaz islandés e a súa nai bruxa que fan unha viaxe onírica até Levania (a nosa Lúa). O soño presenta unha detallada e imaxinativa descrición de como se vería a Terra dende a Lúa, e é considerado o primeiro tratado científico serio sobre a astronomía lunar. Carl Sagan e Isaac Asimov refírense a ela como unha das primeiras obras de ciencia ficción.
Marco Pantani
Traxectoria
Foi considerado por moitos o mellor escalador profesional da súa xeración, en boa parte debido ao seu triunfo no Tour de Francia e o Giro de Italia en 1998. A cinta que adoitaba levar na súa cabeza rapada e o seu estilo atacante na bicicleta valéronlle o sobrenome de 'Il Pirata'. Con todo, a partir de 1999, a súa carreira viuse truncada por acusacións de dopaxe, que el sempre rexeitou.
O soño
Foi traducida ó galego por Alfonso Blanco Quintela e foi publicada pola Editorial Hugin e Munin no ano 2014.
Marco Pantani
Morte
O 14 de febreiro de 2004 foi atopado morto Pantani no cuarto dun hotel na localidade costeira italiana Rimini, onde chegara uns días antes. A sospeita de que se suicidara, despois de que se atoparon no cuarto medicamentos antidepresivos (deles algunhas caixas baleiras e outra abertas) foi descartada polo fiscal investigador, con todo, non foi completamente rebatida. Marco Pantani atravesaba por unha crise depresiva orixinada principalmente por problemas de dopaxe na súa carreira ciclista truncada.
A autopsia deu por causa de morte un paro do corazón como resultado dun edema pulmonar e cerebral. O 19 de marzo de 2004 o informe ofical da autopsia a Pantani estableceu, que este morreu por unha sobredose de cocaína. A súa adicción á cocaína remontábase ao outono de 1999 e era coñecida no círculo de amigos.
Núria de Gispert
Traxectoria
Foi militante da Unió Democràtica de Catalunya desde 1986 e membro da Federación de Convergència i Unió e tras a súa separación de UDC e CDC foi unha das fundadoras de Demòcrates de Catalunya. Foi secretaria xeral de Xustiza e de Gobernación desde 1984 a 1993 e vicepresidenta do Comité Director para a Organización da Administración da Generalitat de Cataluña desde 1993 ata o 1994. É vicepresidenta de Relacións Institucionais do Comité de Goberno de UDC e membro do Consello Nacional.
No Goberno de Cataluña 1992-1995 presidido por Jordi Pujol, foi nomeada conselleira de Xustiza en substitución de Antoni Isac i Aguilar nunha remodelación do goberno que se produciu o 1 de xaneiro de 1995. No Goberno de Cataluña 1995-1999 e Goberno de Cataluña 1999-2003, continuou no cargo da consellería de Xustiza pero tras os axustes no goberno que houbo o 5 de febreiro de 2001, foi nomeada conselleira de Gobernación substituíndo a Josep Antoni Duran i Lleida. Estivo un ano na consellería ata que nunha nova remodelación do goberno, foi nomeada Xustiza e Interior (unificando os dous departamentos). presidiu a parte catalá da Comisión Mixta de Transferencias Estado-Generalitat e foi relatora do Estatuto de autonomía de Cataluña de 2006.
Foi elixida deputada no Parlamento de Cataluña nas eleccións do 2003, as de 2006 e as do 2010.
Polo seu labor como avogada, recibiu a Cruz de honra de Sant Raimon de Penyafort (1998), a Cruz ao Mérito ao Servizo da Avogacía Española (2002) e a Medalla do Colexio de Avogados de Barcelona (2004). É colexiada, sen exercicio, do Colexio de Avogados de Barcelona. É membro da Academia de Xurisprudencia e Lexislación de Cataluña desde 2006 e defensora do mutualista da Mutua dos Avogados (2005).
O 16 de decembro de 2010, foi elixida presidenta do Parlamento de Cataluña na sesión constitutiva da cámara para a IX lexislatura, sendo a primeira muller en ocupar este cargo.
Saldaña
Saldaña é un concello español da provincia de Palencia (Castela e León). A súa poboación é de 3.052 habitantes (INE 2011).
O Monteiro, Caldelas de Tui, Tui
O Monteiro é un lugar da parroquia de Caldelas de Tui, no concello pontevedrés de Tui, na comarca do Baixo Miño. É o único núcleo deshabitado da parroquia, segundo datos do IGE e do INE para o período 1999-2008.
Os Gaios, Caldelas de Tui, Tui
Os Gaios é un lugar da parroquia de Caldelas de Tui, no concello pontevedrés de Tui, na comarca do Baixo Miño. Segundo o padrón municipal do Instituto Nacional de Estadística en 2009 tiña 60 habitantes (29 homes e 31 mulleres), catro menos ca en 2000.
Aspectos de interese
A mediados do século XX contou coa única sala de cine e de festas da parroquia, ademais de varias tendas, establecementos todos eles hoxe pechados.
O edificio máis significativo é a casona do propietario do cine, José Páramos, que tamén foi promotor doutras empresas no concello.
A Igrexa, Tortoreos, As Neves
A Igrexa é un lugar da parroquia de Tortoreos, no concello pontevedrés das Neves. Segundo datos do Instituto Galego de Estatística do 2009 ten 8 habitantes (5 homes e 3 mulleres).
Langon, Ille e Vilaine
Langon (en Landegon, e en galó: Langon) é unha comuna francesa do departamento de Ille e Vilaine, na Bretaña.
A Igrexa, Tortoreos, As Neves
No lugar atópase a igrexa parroquial de Santiago de Tortoreos, de estilo barroco, e un cruceiro.
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, o lugar da igrexa.
Caixa CAAT
En bioloxía molecular unha caixa CAAT, tamén chamada caixa CCAAT, é un determinado patrón na secuencia de nucleótidos do ADN eucariótico coa secuencia consenso 3'-GGCCAATCT-5' (no sentido de transcrición na cadea molde do ADN). A caixa CAAT sinala o sitio onde se debe unir un factor de transcrición, e está tipicamente acompañada dunha secuencia consenso conservada. Un destes factores é o CBF (factor de unión á caixa CAAT, CAAT-box binding factor). A caixa está situada xeralmente a 75-80 bases augas arriba do sitio de inicio da transcrición, pero en promotores de clase II de eucariotas superiores está situado a 50-100 nucleótidos do sitio de inicio da transcrición.
Transcrición
Nos xenes que presentan este elemento parece que este é necesario para que o xene se transcriba en cantidade suficiente. A caixa está con frecuencia ausente en xenes que codifican proteínas que se usan en practicamente todas as células. Esta caixa, xunto coa caixa GC, coñécese porque a ela se unen factores de transcrición xeral. As proteínas específicas que cómpren para unirse e activar a caixa CAAT, denomínanse proteínas de unión á caixa CAAT (ou CCAAT) ou factores de unión á caixa CAAT. Nos animais o factor CBF necesita un alto nivel de conservación da secuencia no motivo CCAAT, e as secuencias que o rodean contribúen á especificidade da unión.
A caixa CAAT está sempre situada augas arriba da caixa TATA, e estas dúas secuencias consenso pertencen á rexión promotora reguladora. A expresión xénica plena ocorre cando proteínas activadoras da transcrición se unen a cada módulo da rexión promotora reguladora.
Distribución
As caixas CAAT encóntranse con frecuencia en eucariotas, pero non en procariotas. Análises informáticos de 502 rexións promotoras da ARN polimerase II atoparon que un 30% dos promotores contiñan unha secuencia CCAAT (ou ATTGG na cadea complementaria)
Premio Galicia en Feminino
Os premios Galicia en Feminino, promovidos pola Consellaría de Familia e Promoción de Emprego, Muller e Xuventude da Xunta de Galicia, foron uns galardóns que recoñecían o labor de profesionais e colectivos a favor da igualdade de oportunidades entre homes e mulleres.
Os premios foron creados no ano 2001 polo Servizo Galego de Promoción de Igualdade do Home e da Muller mediante resolución de 14 de febreiro de 2001. En 2004 modificáronse as bases mediante resolución de 30 de xaneiro de 2004 para darlle unha maior significación e realce aos mesmos, destacando o labor e o esforzo das mulleres galegas na consecución da igualdade de xénero.
Os premios Galicia en Feminino entregáronse anualmente o 8 de marzo, Día Internacional da Muller.
Así os definía Manuel Fraga:
Modalidades
As modalidades convocadas para os premios Galicia en Feminino, cando se creou o premio en 2001, foron:
A partir de 2004, as modalidades convocadas para os premios Galicia en Feminino, foron as seguintes:
Prováti
Provati (en grego: Προβάτι) é unha illa das Equínadas, entre o grupo das Illas Xónicas en Grecia. En 2011 non tiña poboación residente.
República de Sakha
A República de Sakha (Республика Саха (Якутия); Саха Өрөспүүбүлүкэтэ, Sakha Öröspǖbülükete), tamén chamada Iacutia, é unha república rusa. A súa capital é a cidade de Yakutsk. A poboación da república é de 958.528 (Censo de 2010). miniatura|esquerda|Mapa das divisións administrativas de Sakha. Con 3 103 200 km² é a maior entidade subestatal do mundo, por diante de Australia Occidental, o Krai de Krasnoyarsk, Groenlandia (Dinamarca) e Nunavut (Canadá).
Administración
A Rebública de Iakutia divídese en 34 ulus (similares aos raións) e 2 distritos urbanos.
Catro dos ulúees están habitados predominantemente por membros de minorías indíxenas, e chámanse Nationalulus: Ulus nacional de Anabar, Ulus nacional de Eweno-Bytantaiski, Ulus nacional de Olenjok e Schigansk.
Redondelo, Tortoreos, As Neves
Redondelo é un lugar da parroquia de Tortoreos, no concello pontevedrés das Neves. Segundo datos do Instituto Galego de Estatística do 2009 ten 59 habitantes (26 homes e 33 mulleres).
No lugar atópanse unha serie de esculturas ao aire libre de autores como Manuel Rial, Mario Iglesias ou Carlos Tejo.
Blót
Etimoloxía
Crese que o nome deriva da acción de sacrificar, que era chamada blóta en antigo nórdico, blŏtan en gótico, blōtan en inglés antigo e blŏzan ou pluozan en antigo alto alemán. O significado máis antigo da palabra parece ser "convocar con encantamentos" o filólogo noruegués Sophus Bugge suxeriu en 1879 que estaría relacionado coa palabra latina "flamen" (derivada dunha máis antiga, *flădmen). Ámbalas dúas poderían ter a súa orixe na palabra protoindoeuropea *bhlād(s)men.
Kosmos 408
Características
Kosmos 408 foi o cuadraxésimo primeiro membro da serie de satélites DS-P1-Yu e o trixésimo sexto lanzado con éxito tralo fracaso dos lanzamentos do segundo, vixésimo terceiro, trixésimo segundo e cuadraxésimo membros da serie. Estaba adicado a servir como obxectivo para as probas antisatélites e antimísiles soviéticas.
Kosmos 408 foi inxectado nunha órbita inicial de 1542 km de apoxeo e 211 km de perixeo, cunha inclinación orbital de 82 graos e un período de 102,0 minutos. Reentrou na atmosfera o 29 de decembro de 1971.
Economía de Porto Rico
Porto Rico ten unha das máis dinámicas economías do Caribe. O sector industrial superou a agricultura como principal actividade económica e fonte de ingresos. O turismo é outra importante fonte de ingresos, e o territorio recibe, dende os anos 1950, grandes investimentos dos Estados Unidos grazas ós incentivos fiscais e á ausencia de impostos de importación para os seus produtos no territorio estadounidense.
John Thompson
John Thompson, nado en Montana, Estados Unidos de América, en 1971, é un ensaísta e investigador cultural.
Traxectoria
Doutor pola Universidade de Míchigan, é actualmente profesor titular do Departamento de Linguas Modernas da Universidade do Estado de Montana. Como investigador, dedicouse a traballar sobre a memoria da Segunda República Española e do fascismo e a súa representación na narrativa galega.
Elle s'appelait Sarah
Sinopse
En maio de 2002, a Julia Jarmond, unha xornalista americana que reside en París dende fai vinte anos, encárganlle un artigo co gallo do sesenta aniversario da redada contra os xudeus na capital francesa durante a ocupación nazi. Julia, casada con Bertrand Tézac, co cal ten unha filla de once anos, irá coñecendo pouco a pouco os acontecementos do fatídico ano 1942, entre eles a historia de Sarah, unha nena que, curiosamente, está relacionada coa súa familia política, os Tézac. Tras este descubrimento, non deixará de investigar ata coñecer cal foi o destino de Sarah e cal é a súa relación coa familia do seu marido.
Periciclo
miniatura|Anatomía da raíz primaria de [[Iris florentina. 1. Célula de paso da endoderme, 2. Célula do parénquima cortical ou córtex, 3. Endoderme, coas súas células con engrosamento en forma de «U», 4. Células do periciclo, 5. Células do floema, 6. Elemento dos vasos do xilema.]]
En botánica, o periciclo ou pericámbium é un tecido que rodea o cilindro vascular da raíz das plantas vasculares, situado por debaixo da endoderme e formado por células de características parenquimáticas.
Este tecido está formado por unha ou por varias capas de células. Ten unha capa na maioría das anxiospermas. Ten varias capas nas ximnospermas e algunhas anxiospermas, entre elas monocotiledóneas como varias especies de gramíneas e Dracaena, Agave, palmeiras, Smilax, e dicotiledóneas como Celtis, Salix, Castanea, Morus e Calycanthus. O periciclo pode estar ausente en casos excepcionais, como ocorre nas plantas acuáticas e nas plantas parasitas.
As células do periciclo son parenquimáticas, de paredes delgadas, alongadas, rectangulares en sección lonxitudinal. O periciclo pode conter laticíferos e condutos secretores. En certos casos a capa de células que o forman queda interrompida pola diferenciación de elementos do xilema e floema.
Nas espermatófitas o periciclo ten actividade meristemática, é dicir, funciona como un meristema, xa que orixina parte do cámbium, o felóxeno e as raíces laterais. Nas plantas monocotiledóneas que non teñen crecemento en grosor o periciclo con frecuencia esclerifícase nas raíces vellas.
Cherry Jones
Cherry Jones, nada o 21 de novembro de 1956, é unha actriz estadounidense. Foi nomeada cinco veces ós Premios Tony pola súa carreira en Broadway, gañando o Tony á mellor actriz en 1995 por The Heiress e pola produción en 2005 de Doubt. Gañou o Emmy á mellor actriz secundaria en serie dramática en 2009, grazas ó seu papel de Allison Taylor na serie de FOX 24. Tamén gañou tres Premios Drama Desk.
Jones fixo a súa estrea en Broadway en 1987, na produción Stepping Out. Tamén apareceu en Pride's Crossing (1997–98) e The Glass Menagerie (2013–14). Entre as súas aparicións no cinema están The Horse Whisperer (1998), Erin Brockovich (2000), The Village (2004), Amelia (2009) e The Beaver (2011). En 2012, interpretou a Dr. Judith Evans no drama da NBC Awake.
Dorsey
Dorsey é un apelido de orixe irlandesa (O' Dorchaidhe) amplamente espallado, lévano entre outros:
La Constancia (Pontevedra)
Traxectoria
Subtitulado Periódico de instrucción primaria, secundario, ciencia, artes y literatura, apareceu en 1856. Fundado e dirixido por José Sanmartín de Santiago. Os seus redactores eran Luis María Sobrino, Severiano González Regueral, Joaquín Baeza, Antolín Esperón, Evaristo Antonio Mosquera e José Benito Juncal. Logo da morte do director José Sanmartín, en 1860, foi dirixido e redactado por Emilio Couto Salcedo. Cesou a súa publicación en 1865
Tivo unha segunda época en 1874 co subtítulo Periódico de noticias, ciencia, artes y literatura.
Cecil Frank Powell
Cecil Frank Powell, nado o 5 de decembro de 1903 e finado o 9 de agosto de 1969, foi un físico británico.
Traxectoria
Powell foi galardoado co Premio Nobel de Física en 1950 polo seu desenvolvemento do método fotográfico de estudar os procesos nucleares e polo resultante descubrimento do pión (pi-mesón), unha partícula subatómica pesada. Os seus colaboradores no estudo, publicado en 1947, foron Giuseppe Occhialini, H. Muirhead e o mozo físico brasileiro César Lattes. O pión demostrou ser a partícula hipotética proposta en 1935 por Yukawa Hideki do Xapón na súa teoría de física nuclear.
Powell tamén foi galardoado coa Medalla de Ouro Lomonosov en 1967, e foi un asinante do Manifesto Russell-Einstein en 1955. Foi educado na Judd School, Tonbridge e o Sidney Sussex College, Cambridge.
Antela, Tortoreos, As Neves
Antela é un lugar da parroquia de Tortoreos, no concello pontevedrés das Neves. Segundo datos do Instituto Galego de Estatística do 2009 ten 29 habitantes (13 homes e 16 mulleres).
Antóns, Tortoreos, As Neves
Antóns é un lugar da parroquia de Tortoreos, no concello pontevedrés das Neves. Segundo datos do Instituto Galego de Estatística do 2009 ten 28 habitantes (15 homes e 13 mulleres).
Blogomillo
O blogomillo ou blogmillo é o microuniverso dos blogs existentes en galego. É similar ao termo "blogosfera" para referirse ao universo das bitácoras publicadas na rede. Na web Blogaliza pódese ver unha listaxe de bitácoras en galego, así como as súas actualizacións e arquivos XML para subscricións. Non é este o único catálogo de blogs, pois tamén podemos nomear outros coma a Blogoteca ou o xa desaparecido Blogalego. Os dous primeiros contan coa dispoñibilidade de aloxamento de blogs.
Historia
O 29 de setembro de 2003 naceu Todo nada, o blog da xornalista María Yáñez, que a autora pechou case tres anos despois, o 8 de xullo de 2006.
O 14 de decembro de 2003 creouse Capítulo 0, o blog persoal do xornalista Manuel Gago Mariño, considerada a bitácora máis antiga do blogomillo que segue en activo, ata maio de 2012. Precisamente o termo blogmillo foi creado por María Yáñez para dar conta da aparición do blog de Manuel Gago ("outra vaca no blogmillo" ).
O 1 de marzo de 2008 publicouse en papel e electronicamente o primeiro volume colectivo de integrantes do blogomillo, Proxecto Identidade, un libro xurdido da colaboración de 54 persoas con cadansúa bitácora. Na publicación aparecen persoas xa previamente coñecidas no ámbito cultural galego como Estíbaliz Espinosa, Mario Regueira, Rosa Enríquez, Marcos S. Calveiro ou Alfredo Ferreiro ao carón doutras anónimas. Nel atópanse relatos, poemas, fotografías e ilustracións onde se enfoca o concepto de identidade desde diferentes perspectivas.
Langouët
Langouët (en Langoed) é unha comuna francesa do departamento de Ille e Vilaine, na Bretaña.
A Dance with Dragons
A Dance with Dragons foi orixinalmente concibido como o título da segunda novela da serie, cando Martin aínda entendía a serie como unha triloxía. Algunhas edicións vellas estadounidenses de A Game of Thrones (1996) listaban A Dance of Dragons como segundo volume por estrear. A antoloxía de 1998 Legends, que trata da novela The Hedge Knight do universo A Song of Ice and Fire, lista A Dance of Dragons como o quinto da serie. Ó igual que os catro libros anteriores, o libro inclúe un longo apéndice, co que o volume acada un total de 1 040 páxinas.
O 3 de marzo de 2011, a marca de publicacións Bantam Spectra anunciou que a novela se estrearía o 12 de xullo de 2011. Martin entregou o manuscrito ó seu editor o 27 de abril de 2011; malia que no 2006, Martin fixo capítulos de mostra dispoñible na súa páxina web  e en Amazon.co.uk. Ademais, a filial alemá de Amazon.com (Amazon.de) divulgou un 180 copias dúas semanas antes por erro. A edición americana de tapas brandas foi oficialmente publicada o 12 de xullo de 2011, con 6 edicións impresas (en total máis de 650 000 exemplares); 298 000 copias en formato impreso, dixital e en son foron vendidas só o primeiro día, converténdoo no máis vendido no 2011. O libro foi o segundo da súa serie en debutar no número #1 da lista de New York Times dos máis vendidos. Unhas poucas semanas após a súa publicación, A Dance With Dragons pasou a ser o número #1 nas listas de máis vendidos de Publisher's Weekly e USA Today.
La Crónica del Magisterio
Traxectoria
Subtitulado Revista quincenal de instrucción pública, Ciencias, Artes y Literatura, apareceu o 30 de outubro de 1865. Estaba dirixida por Emilio Couto Salcedo, quen era o seu principal redactor. Tiña a intención de converterse no voceiro dos mestres da provincia de Pontevedra. Imprimíase nos obradoiros de José Antonio Antúnez. Cesou a súa publicación o 30 de xaneiro de 1866.
Tierra Libre
Tierra Libre foi un periódico editado en Crecente entre 1913 e 1923.
Historia e características
Editado na Frieira, apareceu o 1 de novembro de 1913. Foi fundado e dirixido por Marcelino Gómez Arias. Desapareceu co número 4, o 1 de febreiro de 1914. Reapareceu o 1 de xuño de 1915 pero volveu cesar aos poucos números. Volveu aparecer o 29 de xuño de 1922 para desaparecer definitivamente en maio de 1923.
Gran Premio do Brasil de 1990
O Gran Premio do Brasil de 1990 foi unha carreira de automobilismo de Fórmula 1, celebrada o 25 de marzo de 1990 no circuíto de Interlagos de São Paulo. Foi a segunda carreira da tempada de e tamén foi o décimo noveno Gran Premio do Brasil e o noveno en Interlagos. O circuíto de São Paulo non albergaba o Gran Premio desde 1980 e o circuíto foi amplamente renovado e a lonxitude do circuíto reducida case á metade. A carreira disputouse sobre 71 voltas ao circuíto de catro quilómetros (fronte a 40 nas carreiras do circuíto orixinal), para unha carreira de 307 quilómetros.
A carreira foi gañada por sexta vez polo campión do mundo reinante Alain Prost pilotando un Ferrari 641. O triunfo ampliou a marca de Prost como máximo vencedor do Gran Premio do Brasil. A marxe de vitoria de Prost foi de 13 segundos sobre o piloto austríaco Gerhard Berger que pilotaba un McLaren MP4/5B. O compañeiro de equipo de Berger, Ayrton Senna, foi terceiro.
Cualificación
O circuíto reconstruído que era a sede da carreira por primeira vez desde alterouse drasticamente, a pista fora acurtada en 3´5 km e perdeu moitas curvas rápidas e a recta Retao, que permitía aos pilotos de Fórmula 1 usar o acelerador a fondo durante 20 segundos.
O heroe local Ayrton Senna logrou a súa 43ª pole position na carreira e liderou desde o principio. Gianni Morbidelli cualificou por primeira vez na súa carreira na Fórmula Un.
Carreira
Logo de cualificarse, o piloto de Williams Thierry Boutsen, 3º na grella, predixo que a Scuderia Ferrari na 3ª fila da grella serían os coches a bater, citando a súa transmisión semiautomática e o seu cambio semiautomático que permitían a Alain Prost e Nigel Mansell manter as súas mans no volante ao redor das curvas cheas de fochancas na parte posterior do circuíto.
Na primeira curva, Jean Alesi, Alessandro Nannini e Andrea de Cesaris engancháronse, eliminando a de Cesaris e obrigando ao piloto de Benetton a deterse para cambiar o morro. Na volta 8, Boutsen pasou a Berger para o segundo lugar, e Prost no Ferrari adiantou ao piloto de McLaren na volta 17. Mansell entrou nos boxes na volta 27 para poñer pneumáticos novos e tamén para inspeccionar unha barra estabilizadora rota, reincorporándose no noveno lugar.
A parada en boxes de Boutsen na volta 30 foi un desastre. Falláronlle os freos, e no pitlane, o Williams non puido parar e estrelouse contra un montón de pneumáticos que o equipo tiña apilados fora do garaxe. Isto requiriu un novo morro e cando reincorporouse, estaba na 11ª posición.
Prost presionaba, na volta 35 puxérase segundo a 10 segundos de Senna, e estaba agora por diante de Riccardo Patrese, Berger e Nelson Piquet. Cando Senna achegouse ao seu excompañeiro de equipo en Lotus, Satoru Nakajima, contactaron e o McLaren tivo que entrar en boxes a poñer un morro novo. Reincorporouse e loitou duramente, pero os reducidos niveis da carga aerodinámica fixeron o coche difícil conducir. Na volta 66, Patrese retirouse co refrixerador de aceite roto.
Prost obtivo o seu 40ª vitoria, e a súa primeira con Ferrari, por diante de Berger e un recuperado Senna. Mansell terminou nun excelente 4º, logo de conducir a través da pista cunha barra estabilizadora rota. Boutsen finalizou nun meritorio 5º posto e Piquet logrou o último punto fronte ao seu público en casa logo de pasar a Alesi, que sufría un severo desgaste dos pneumáticos logo de intentar correr sen parar cos seus Pirelli, na última volta.
Praia de Ponent, Benidorm
250px|miniatura|Praia de Ponent A praia de Ponent (en castelán: Playa de Poniente), antigamente coñecida como praia da Escata, é unha praia de area do municipio de Benidorm, provincia de Alacant.
Esta praia limita ao norte co porto deportivo e ao sur co Tossal e ten unha lonxitude de 3.100 m, cunha amplitude de 110 m.
Sitúase nunha contorna urbana, dispoñendo de acceso por rúa. Conta con paseo marítimo e aparcadoiro delimitado. Dispón de acceso para discapacitados. É unha praia balizada. Esta praia conta co distintivo de Bandeira Azul.
Barreiros, Tortoreos, As Neves
Barreiros é un lugar da parroquia de Tortoreos, no concello pontevedrés das Neves. Segundo datos do Instituto Galego de Estatística do 2009 ten 30 habitantes (13 homes e 17 mulleres).
Manuel Reimóndez Portela
miniatura|222px|Manuel Reimóndez Portela. Manuel Reimóndez Portela, nado en San Miguel de Castro (A Estrada), o 26 de marzo de 1916 e finado na mesma parroquia o 20 de xuño de 1994, foi un médico, escritor e político galego.
Traxectoria
Emigrou de neno a Cuba, onde fixo os estudos primarios e comezou o bacharelato, e retornou en 1932. Estudou Medicina na Universidade de Santiago de Compostela, aínda que non chegou a rematala debido á Guerra Civil. Cando rematou a contenda, regresou á facultade e obtivo a licenciatura en 1960, especializouse no aparato dixestivo. Exerceu a profesión na súa aldea natal. Polo seu trato chamáronlle o Médico dos Pobres.
Na época da transición presidiu a Comisión que elaborou o Estatuto dos dezaseis, o anteproxecto do Estatuto de Autonomía de 1981. Nas eleccións municipais de 1983 encabezou a candidatura da Coalición Popular e foi elixido alcalde da Estrada.
Foi presidente do Centro de Iniciativas e Turismo da Estrada e director do museo municipal, que leva o seu nome.
Recoñecementos
En 1994 obtivo o premio San Martiño de nomalización lingüística do Concello da Estrada.
En 1996 a Fundación de Exposicións e Congresos da Estrada creou na súa honra o Premio Xornalístico Manuel Reimóndez Portela, co obxectivo de contribuír ao fomento e difusión da lectura na Comunidade Autónoma Galega.
Déuselle o seu nome ao Museo do Pobo Estradense.
En 2004 o Concello da Estrada réndelle homenaxe adicándolle o seu Ano Cultural.
Port Olímpic de Barcelona
miniatura|right|300px|Vista lateral e nocturna do Port Olímpic de Barcelona, coa [[Torre Mapfre e o Hotel Arts ao fondo.]] 300px|miniatura|right|Veleiros no Port Olímpic. O Port Olímpic de Barcelona é un porto deportivo que está situado fronte á Vila Olímpica, entre as praias da Barceloneta e a Nova Icària, no distrito de Sant Martí. É xestionado pola empresa POBASA (Port Olímpic de Barcelona S.A.).
Historia
Foi construído baixo deseño dos arquitectos Oriol Bohigas, Josep Martorell, David Mackay e Albert Puigdomènech e dirección do enxeñeiro Joan Ramon de Clascà en 1991 para dotar á cidade dun porto deportivo á súa altura, seguindo a normativa da Generalitat de reconverter a costa norte da cidade nunha zona habitada e de recreación.
En 1992 foi a sede das competicións de vela dos XXV Xogos Olímpicos.
Actualmente, á parte de ser un reputado porto deportivo na costa mediterránea, converteuse nun centro turístico e de lecer da capital catalá. De día pódese comer en calquera dos restaurantes especialidades do mar e de noite gozar da oferta nocturna ampla e divertida.
Características
O Port Olímpic é unha estrutura rectangular con tres diques de peche que chegan aos 7 metros de altura sobre o nivel do mar. O dique sur é a continuación da rúa de Marina, o dique norte é a prolongación da rúa Pamplona. Deste sae o terceiro dique cara o sur, o de Poblenou, de 500 m de largo e cunha forma curva para aproveitar a enerxía das ondas. A superficie de auga pechada é de 8 ha aproximadamente.
Ten capacidade para amarrar 743 embarcacións de 7 a 30 m de eslora. Dispón dun varadoiro de 2.900 m² e un guindastre para embarcacións de ata 6 T ou un "travel lift" para as máis grandes (máximo 45 T)
Maurice Bellonte
miniatura|Monumento ós pilotos Costes e Bellonte en Saint-Valerie-en-Caux Maurice Bellonte, nado o 25 de outubro de 1896 en Méru (Oise) e morto en París o 14 de xaneiro de 1984, foi un aviador francés. Xunto con Dieudonné Costes realizou en 1930 nun Breguet XIX o primeiro voo sen escalas de París a Nova York.
Nado dun pai enxeñeiro, Bellonte interesouse desde moi novo pola técnica. Participou na primeira guerra mundial na aviación mais sen pilotar. Foi mecánico e navegador nas primeiras liñas aéreas despois da gran guerra. En 1923 coñece ó piloto Dieudonné Costes e formaron equipo en numerosos voos. Realizaron unha primeira tentativa de voo sen escalas París-Nova York en 1929 que non tivo éxito xa que logo de 17 horas tiveron que volver polo mal tempo, pero bateron o récord de distancia cun voo París-Qiqihar, no nordeste da (China), de 7925 km. Este voo demóstralles que o Breguet XIX con motor Hispano-Suíza 650 CV podía atravesar o Atlántico norte con ventos contrarios leste-oeste.
O primeiro voo París-Nova York realizouse finalmente entre o 1 e o 2 de setembro de 1930, despois de 37h 14min.
Covidado por Air France en 1977, Maurice Bellonte voou no Concorde no primeiro voo comercial supersónico París-Nova York, en 3h 30min. Ese ano publicou o libro Le premier Paris-New York.
Economía de Andorra
miniatura|left|Estación de [[Esquí (deporte)|esquí de Grandvalira.]] O turismo é o principal compoñente da economía de Andorra. Atractivo para os compradores de España e Francia pola súa condición de zona franca, o país desenvolveu un importante complexo turístico moi activo na tempada de inverno (grazas ás estacións de esquí) e, en menor medida, no verán. No ano 2005, o país acolleu a 11 049 490 visitantes.
O Casal, Magalofes, Fene
O Casal é un lugar da parroquia de Magalofes no concello coruñés de Fene na comarca de Ferrol. Tiña 5 habitantes no ano 2007 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 2 homes e 3 mulleres, o que supón unha diminución con relación ao ano 2000 cando tiña 8 habitantes.
Praia de El Mal Pas
250px|thumb|Praia de El Mal Pas A praia de El Mal Pas é unha praia de area do municipio de Benidorm, na provincia de Alacant. Esta praia limita ao norte coa Punta Canfali e ao sur co porto deportivo e ten unha lonxitude de 120 m, cunha amplitude de 75 m.
Sitúase nunha contorna urbana, dispoñendo de acceso por rúa. Conta con aparcadoiro delimitado. É unha praia balizada e conta co distintivo de Bandeira Azul.
Rally de La Nucía-Mediterráneo
Historia
O piloto local Miguel Ángel Fuster é o piloto con máis vitorias, tras gañar cinco veces de xeito consecutivo entre 2007 e 2011 e outra vez máis en 2018.
En 2012 a proba caeu do calendario nacional por motivos económicos, despois de once anos sendo puntuable para este. Catro máis tarde, en 2016, volveu ao nacional co nome de Rally de La Nucía-Mediterráneo.
Irene Papas
Traxectoria
Foi unha grande admiradora de Federico Fellini.
Antonio Quintana Peña
Antonio Quintana Peña, nado en Lugo en 1923 e finado en León o 24 de xuño de 2014, foi un político galego.
Traxectoria
Profesor de Ciencias do Instituto Masculino de Lugo. Foi alcalde do concello de Lugo entre 1965 e 1966. Foi procurador en Cortes en representación dos concellos da provincia de Lugo. Foi delegado do Ministerio de Información y Turismo en León (1968) e Valladolid (1975) e gobernador civil de León (1976). Presidente provincial de Coalición Democrática de León (1980), presentouse como candidato nas eleccións xerais de 1979.
Burundi bwacu
Kirundi
Burundi bwacu, Burundi buhire, Shinga icumu mu mashinga, Gaba intahe y'ubugabo ku bugingo. Warapfunywe ntiwapfuye, Warahabishijwe ntiwahababuka, Uhagurukana, uhagurukana, uhagurukana, ubugabo urikukira. Komerwamashi n'amakungu, Habwa impundu nabawe, Isamirane mu mashinga, isamirane mu mashinga,
Burundi bwacu, ragi ry'abasokuru, Ramutswa intahe n'ibihugu, Ufatanije ishaka n'ubuhizi; Vuza impundu wiganzuye uwakuganza uwakuganza.
Burundi bwacu, nkoramutima kuri twese, Tugutuye amaboko, umutima n'ubuzima, Imana yakuduhaye ikudutungire. Horana ubumwe n'abagabo n'itekane. Sagwa n'urweze, sagwa n'amahoro meza.
Torpedo
Torpedo pode referirse a:
Burundi bwacu
Kirundi (con diacríticos tonais — utwâtuzo)
Burŭndi Bwâcu, Burŭndi buhĭre, Shīnga icúmu mu mashīnga, Gaba intăhe y'úbugabo ku bugīngo. Warápfunywe ntiwapfûye, Waráhabīshijwe ntiwahababuka, Uhagurukana, uhagurukana, uhagurukana, ubugabo urîkukira. Komerwa amáshi n'ámakūngu, Hābwa impŭndu n'âbâwe, Isāmírane mu mashīnga, isāmírane mu mashīnga.
Burŭndi bwâcu, rági ry'ábasôkúru, Ramutswa intăhe n'íbihúgu, Ufatánije ishaka n'ubúhizi; Vuza impŭndu wĭgānzūye uwakúgānza uwakúgānza.
Torpedo
Armamento:
Burundi bwacu
Kirundi (con diacríticos tonais — utwâtuzo)
Burŭndi bwâcu, nkóramútima kurí twëse, Tugutūye amabóko, umutima n'úbuzima, Imâna yakúduhāye ikudútūngire. Horana ubúmwe n'ábagabo n'ítĕkāne. Sāgwa n'úrwĕze, sāgwa n'ámahóro mēzá.
Unidade Galega (partido)
Historia
UG foi fundada en 1991 coma unha refundación do PSG-EG, despois dos modestos resultados deste partido nas eleccións ao Parlamento de Galicia de 1989 e nas municipais de 1991. O novo partido concurriu ás eleccións xerais de 1993, onde obtivo un resultado semellante ao do seu predecesor. Nas eleccións autonómicas de 1993 foi en coalición con Esquerda Unida que resultou nun fracaso ao non obter representación parlamentaria. A consecuencia destes fracasos, no ano 1994 integrouse no BNG. No seu V Congreso Nacional que se celebrou o 20 de setembro de 2003 decidiu autodisolverse como partido político e constituírse en corrente de opinión dentro do BNG.
A Day in the Life
«A Day in the Life» –en galego: «Un día na vida»– é unha canción da banda británica The Beatles e é o último tema do álbum Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band, de 1967. Acreditada a Lennon-McCartney, pero maiormente escrita por Lennon, a canción inclúe distintos fragmentos que foron escritos polos membros da banda John Lennon e Paul McCartney por separado, coa colaboración dunha orquestra adicional, sendo esta unha das últimas veces en que realizaron unha canción xuntos como nos seus primeiros anos. Mentres a letra de Lennon estaba inspirada en artigos xornalísticos daquela época, McCartney inspirouse na súa mocidade. A decisión de relacionar seccións da canción con crescendos orquestrais e de terminar a mesma cun acorde sostido de piano ideáronse só despois de que a canción foi gravada.
Inicialmente a BBC prohibiu a difusión da peza pois a liña «I'd love to turn you on» («Encantaríame excitarte») que se menciona na canción supúñase que facía referencia ás drogas. Desde o seu lanzamento, apareceu como lado B e en numerosas recompilacións do grupo. Foi versionada por outros artistas, incluíndo a Bobby Darin, Neil Young, Jeff Beck, The Libertines, The Bee Gees, Phish e, desde 2008, por McCartney nas súas interpretacións en vivo. Considerada por moitos como unha das obras mestras da banda de Liverpool e como unha das mellores cancións da historia, ocupa o posto 28 das 500 máis grandes cancións de todos os tempos, segundo a revista Rolling Stone.
Inspiración e colaboración nas letras
miniatura|250x250px|A morte de Tara Browne nun accidente de coche, ao volante do seu Lotus Elan, inspirou en parte a letra. Existe certa controversia sobre a inspiración da primeira estrofa. En numerosas entrevistas, Lennon afirmaba que a inspiración principal foi a morte de Tara Browne, herdeiro de 21 anos da fortuna Guinness, e amigo íntimo de Lennon e McCartney, quen chocou contra un camión aparcado co seu Lotus Elan o 18 de decembro de 1966, cando un Volkswagen arroxouno cara a un lado da rúa no seu camiño cara a Redcliffe Gardens, Earls Court. Con todo, George Martin comentou que é unha referencia ás drogas (así como a frase «I'd love to turn you on» e algúns outras pasaxes da canción) e que mentres escribía a letra, Lennon imaxinaba a un político ficticio que se detivo nun semáforo.
A descrición do accidente en «A Day in the Life» non é unha descrición literal do fatal accidente de Browne. Lennon dixo: «Non copiei o accidente, Tara non se destrozou a cabeza, pero iso estaba na miña mente cando estaba a escribir ese verso. Os detalles do accidente na canción —non ver o semáforo e a multitude ao redor— foron igualmente parte da ficción.»
Lennon tamén agregou información sobre unha película no verso «The English Army had just won the war» («O exército inglés acababa de gañar a guerra»), en referencia ao seu papel na película How I Won the War, publicada o 18 de outubro de 1967. a última estrofa estaba inspirada nunha noticia do Daily Mail en xaneiro de 1967, que falaba sobre un elevado número de ocos nunha estrada de Blackburn, un pobo de Lancashire. Lennon tivo problemas coa letra desta estrofa xa que non tiña idea de como conectar «Now they know how many holes takes to» («Agora que saben cantos ocos toma») e «the Albert Hall». O seu amigo Terry Douran suxeriulle que o conectase coa palabra fill («encher») o Albert Hall.
Gravación
esquerda|miniatura|Entrada dos [[Abbey Road Studios|Estudos EMI en Abbey Road onde se gravou «A Day in the Life».]] The Beatles comezaron a gravación da canción co título de traballo de «In the Life of...», o 19 de xaneiro de 1967, nun innovador e creativo estudo que semanas anteriores fora utilizado para as gravacións de «Strawberry Fields Forever» e «Penny Lane». As dúas seccións da canción foron divididas por unha ponte de 24 compases. Ao principio, non estaban seguros sobre como unir estas transicións. Así, que ao termo da gravación das pistas base, a canción soamente consistía nunha simple repetición de cordas de piano e a voz do asistente Mal Evans contando os compases. A voz de Evans ía aumentando gradualmente en eco.
A primeira sección da canción termina co son dun espertador provocado por Evans. A intención orixinal era editar o son da alarma cando a sección faltante fora enchida, con todo, esta axustouse á primeira liña da sección de McCartney, que di «Woke up, fell out of bed» («Espertei, caín da cama»), polo que se decidiu deixar o son.
A estrutura básica da canción foi mellorada cunha remestura e a adición de partes que foron gravadas o 20 de xaneiro e 3 de febreiro. Con todo, non existía unha solución para unir as dúas pontes de 24 compases da canción, ata que McCartney suxeriu a idea de unilo cunha orquestra completa. Para previr que os músicos da orquestra fosen improvisar na sección, o produtor George Martin orquestrou de maneira imprecisa na sección.
A sección orquestral foi gravada o 10 de febreiro de 1967, con McCartney e Martin dirixindo a 40 instrumentistas da orquestra. A sesión de gravación foi completada cun custo total de £367 para os músicos, algo excesivo para aquela época. Máis tarde, Martin describiu a súa improvisación na partitura para a orquestra, que quedou desconcertado ao coñecela:
Segundo McCartney, a sección de cordas foi capaz de manterse no ritmo establecido, mentres que as trompetas foron «moito máis agresivas».
McCartney orixinalmente quería unha orquestra de 90 elementos, pero isto non foi posible; a diferenza foi arranxada, como o semi-improvisado segmento foi gravado varias veces, e posteriormente catro gravacións diferentes foron mesturadas para formar un só crescendo masivo. Os resultados foron exitosos; na edición final da canción, a ponte orquestral repítese despois do verso final.
Houbo un acordo para que a orquestra fose filmada por NEMS Enterprises para transmitilo nun futuro especial televisivo. O vídeo nunca se publicou na súa totalidade, aínda que algunhas partes pódese ver na película promocional de «A Day in the Life», que inclúe escenas onde aparecen algúns invitados ao estudo como Mick Jagger, Marianne Faithfull, Keith Richards, Donovan, Pattie Boyd e Michael Nesmith.
Nazaré
Este artigo trata sobre a vila de Portugal, para a vila de Israel véxase Nazaret, para a belga véxase Nazareth.
A Day in the Life
Gravación
Reflectindo o seu gusto pola experimentación e o vangardismo neste momento da súa carreira, a banda pediu aos membros da orquestra que utilizasen un disfrace na parte superior do seu traxe. Isto deu lugar a que os instrumentistas utilizasen calquera cousa, desde narices falsos até parches falsos nas mamilas. Martin lembra que o violinista principal disfrazouse usando unha pata de gorila, mentres que un fagotista colocou un globo ao final do seu instrumento.
Nazaré
A Nazaré é unha vila portuguesa, pertencente ao distrito de Leiria, con cerca de 10.300 habitantes.
A Day in the Life
Gravación
Debido ás múltiples tomas necesarias para perfeccionar a cacofonía orquestral e o acorde final, así como a súa considerable dilación na composición da canción, a duración total do tempo dedicado á gravación de «A Day in the Life» foi de 34 horas, en contraste co primeiro traballo do grupo, o seu álbum debut Please Please Me, que foi totalmente gravado en só 10 horas.
Papoula
A papoula (Papaver rhoeas) é unha planta herbácea da familia das papaveráceas, habitual nos campos cultivados con cereais, tamén se atopa nas beiras das estradas e nas praderías. Tamén recibe en galego o nome de mapoula.
Nazaré
Localización
A vila é sede dun pequeno municipio con 80,49 km² de área e 15 158 habitantes (2011), subdividido en 3 freguesías, Nazaré, Valado dos Frades e Famalicão. O municipio é rodeado a norte, leste e sur polo concello de Alcobaça e a oeste confina co Océano Atlántico.
A Day in the Life
Estrutura da canción
«A Day in the Life» está na tonalidade de sol maior, pero, tal e como Alan W. Pollack explica «o seu verdadeiro centro de gravidade está nas claves paralelas do mi maior e menor». Os versos están en sol maior/mi menor e a ponte en mi maior. Un ritmo de 4/4 é usado todo o tempo. A canción preséntase cun comezo instrumental, seguido por tres versos (0:13), un crescendo orquestral de (1:45), unha sección media (2:16), unha ponte orquestral (2:49), o verso final (3:19), un segundo crescendo orquestral (3:50), e un acorde final de piano (4:21–5:05).