cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Gal Costa
Carreira
En 1969, Gal Costa lanzou o seu álbum debut en solitario homónimo, que incluía "Baby" e "Divino Maravilhoso". O álbum é considerado un clásico do Tropicalismo, equilibrado entre estilizacións brasileiras e influencias psicodélicas norteamericanas. Tamén contou co terceiro e cuarto éxitos en solitario de Gal, "Que pena (Ele já não gosta mais de mim)" de Jorge Ben Jor e "Não identificado" de Veloso, respectivamente. Nese mesmo ano grava o seu segundo disco en solitario, titulado Gal, e que inclúe os éxitos "Meu nome é Gal", de Roberto e Erasmo Carlos, e "Cinema Olympia", de Veloso. O disco serviu de base para o repertorio do concerto Gal! miniatura| Costa en [[2008]] O seu seguinte álbum, Legal, non estaba tan lonxe do mainstream como o seu predecesor, e un álbum en directo ao ano seguinte volveu equilibrar os suaves sons brasileiros co heavy rock. En 1973, a portada do álbum Índia, centrada no seu bikini vermello, foi censurada. Gal gravou cancións compostas por varios dos compositores máis populares do Brasil como Tom Jobim, Ben e Erasmo Carlos. Na década de 1970 foi unha das integrantes dos Doces Bárbaros, sendo os outros Veloso, Gil e Maria Bethânia. Durante anos esperábase un reencontro deste grupo emblemático da música popular brasileira. En 1982 o sinxelo "Festa Do Interior" do álbum dobre Fantasia converteuse no seu maior éxito, chegando a ser multiplatino a finais de ano. En 1994, Gal interpretou a canción "Brasil" en topless.
Gravou cancións en portugués, castelán e inglés.
Premios
Premio Grammy Latino á Traxectoria en 2011.
Vida persoal
Gal era bisexual. Saíu coa cantante Marina Lima na década de 1990.
Pasamento
Gal morreu en São Paulo o 9 de novembro de 2022, aos 77 anos. Recuperábase dunha extracción dun nódulo da súa cavidade nasal e cancelara o seu concerto no Primavera Sound.
Filmografía
Estas son algunhas das obras nas que Gal Costa participou como actriz: En 2023 foi publicado un biopic sobre a súa figura. Gal Costa é interpretada por Sophie Charlotte na película biográfica Meu nome é Gal.
Mijaín López
Mijaín López Núñez, nado en Consolación del Sur, provincia de Pinar del Río, o 20 de agosto de 1982, é un loitador cubano especialista en loita grecorromana. Considerado un dos mellores loitadores grecorromanos de todos os tempos, é un dos únicos seis deportistas na historia dos Xogos Olímpicos en lograr catro medallas de ouro na mesma proba (obtívoas en Pequín 2008, Londres 2012, Río 2016 e Toquio 2020). Foi ademais cinco veces campión do mundo e cinco veces campión dos Xogos Panamericanos. É o irmán máis novo de Michel López Núñez, boxeador e tamén medallista olímpico.
Traxectoria
Naceu en Herradura, no municipio de Consolación del Sur, da provincia cubana de Pinar del Río. Comezou a desenvolver unha gran forza sendo neno, cando cargaba caixas de froitas e tubérculos. Empezou a practicar deporte por influencia dos seus irmáns máis vellos Misael e Michel, que facían remo e boxeo, decantándose Mijaín pola loita grecorromana. Superou unha dobre fractura de tibia e peroné aos 13 anos e aos 17 xa formaba parte da selección cubana. En 2003 gañou o seu primeiro ouro nos Xogos Panamericanos, en Santo Domingo, onde derrotou na final de 120 kg ao estadounidense Rulon Gardner.
En 2004 en Atenas representou a Cuba nos seus primeiros Xogos Olímpicos, rematando na quinta posición e volvendo cun diploma olímpico. Ao ano seguinte gañou en Budapest o primeiro dos seus cinco Campionatos do Mundo, despois de derrotar na final ao húngaro Mihály Deák-Bárdos. Logo de conquistar en 2007 contra o ruso Khasan Baroev en Bakú o seu segundo título mundial, gañou en Pequín o seu primeiro ouro olímpico, batendo na final de novo ao ruso.
Disputou os tres seguintes Xogos Olímpicos (Londres 2012, Río 2016 e Toquio 2020), e logrou en todos a medalla de ouro, destacando os seus combates co turco Rıza Kayaalp, ao que derrotou nas tres citas olímpicas. Coa súa cuarta medalla de ouro olímpico, en Toquio, entrou na historia dos Xogos Olímpicos como un dos únicos seis deportistas con catro ouros na mesma proba, xunto a Paul Elvstrøm, Al Oerter, Carl Lewis, Michael Phelps e Kaori Icho, ademais de igualar os catro ouros do esgrimista cubano Ramón Fonst. Foi ademais o abandeirado de Cuba durante as cerimonias de apertura de 2008, 2014, 2016 e 2020.
No Campionato do Mundo ampliou a súa conta ata os cinco títulos e tres subcampionatos, sendo só superado en número de títulos polo ruso Aleksandr Karelin e o iraniano Hamid Sourian. Nos Xogos Panamericanos acadou os cinco ouros entre 2003 e 2019, e gañou outros tres nos Xogos Centroamericanos e do Caribe, mentres que nos Campionatos Panamericanos de Loita sumou nove medallas de ouro e unha de prata entre os anos 2002 e 2014.
Lucrezia Marinella
Lucrezia Marinelli, pseudónimo de Lucrezia Marinella Vacca, nada en Venecia en 1571 e finada na mesma cidade o 9 de outubro de 1653, foi unha escritora e poeta italiana, humanista veneciana, defensora dos dereitos das mulleres a mediados da Idade Moderna. Pertenceu ao pequeno grupo de mulleres que dende mediados do século XIV ata o século XVI reivindicaron o seu acceso ao saber e unha vez introducidas ao mesmo, asimilando e aplicando o procedemento humanístico, refutaron criticamente a adversa tradición que consideraba ás mulleres inferiores. É coñecida polo seu tratado A nobreza e excelencia das mulleres e os defectos e vicios dos homes (1600), unha obra que participa na controversia literaria denominada «querelle des femmes» sobre a situación da muller e a súa subordinación social.
Ångermanland
Ångermanland é unha provincia histórica sueca (landskap) en Norrland. Limita ao sur co landskap de Medelpad, ao oeste co de Jämtland, ao norte cos de Lappland e Västerbotten e ao leste co golfo de Botnia.
Lucrezia Marinella
Traxectoria
Lucrezia Marinella era filla de Giovanni Marinelli, un filósofo e ilustre médico, especializado en enfermidades femininas, orixinario de Módena. Exerceu a medicina en Venecia, editou a Hipócrates e escribiu diversas obras como libros de receitas para o coidado do corpo feminino, para restablecer o equilibrio natural, e un tratado de remedios para enfermidades das mulleres. Non se coñece información sobre a súa nai.
Ångermanland
Nome
O nome da provincia (en sueco antigo Angermannaland) deriva da palabra do sueco antigo anger, 'fiorde, baía' e referíase orixinalmente á parte inferior do río Ångermanälven.
Lucrezia Marinella
Traxectoria
Os datos a partir da lectura dos seus escritos mostran unha vasta bagaxe cultural que comprende filosofía clásica, literatura latina, filosofía platónica renacentista, a literatura vulgar (dende Dante, Boccaccio e Petrarca ata os seus contemporáneos) e a historia.
Escribiu novelas, algunhas das cales trataban sobre o benestar, hixiene e beleza das mulleres. Aínda que o seu pai non era oriúndo de Venecia, Lucrezia e a súa familia eran «cittadinaza». O seu irmán Curzo Marinella tamén era médico e ela casou co médico Girolamo Vacca. Ningún dos seus fillos naceu en Venecia.
É posible que o seu pai fose o vínculo entre os seus estudos privados e a escritura e o mundo dos círculos literarios venecianos. Non se meteu presión a Lucrezia para casar e, como proviña dunha familia profesional, o seu pai animouna nos seus estudos. Aínda que as actividades literarias de Lucrezia a fixeron famosa, viviu unha vida recluída. Non viaxou, fóra de visitar as ermidas locais. non hai evidencias de que se reunira con outros autores e non hai constancia de que asistise a reunións en academias externas.
As mulleres na Idade Media tardía
«Marinelli non limitará a súa apoloxía á fórmula celebrativa dos tratados sobre "nobreza e excelencia" feminina senón que, ao exhibir unha nova orde de discurso, substituirá a acusación pola ostentación da "superioridade" do xénero feminino», di Rosa Rius Gatell, estudosa da súa obra. Marinelli, para rebater o argumento da inferioridade feminina, exporá os motivos naturais, morais, históricos e filosóficos que demostran o contrario. «Para apoiar o seu xuízo buscará na literatura antiga e recente, así como na historia pasada e presente os exemplos de mulleres fortes, intrépidas, racionais, cultas, prudentes, guerreiras e sabias que desmentisen o tenaz mito».
Lucrezia Marinella participa así na «querelle des femmes», o debate literario sobre a natureza e a situación da muller iniciado en torno ao 1400 e que continúa até o final do Renacemento.
Obras
Tamén escribiu en estilo de novela pastoril, por exemplo en Arcadia Felice. Este xénero tradicionalmente estaba limitado aos autores homes e os personaxes eran homes, con todo Arcadia Felice explora o amor e o erotismo como un elemento da trama no canto dunha resolución.
En 1600 publica A nobilità et l'eccellenza delle donne co'diffetti et mancamenti de gli huomini, en resposta a unha diatriba de Giuseppe Passi —un dos maiores detractores das mulleres de ambiente post-tridentino— sobre os defectos das mulleres, I donneschi difetti (Venecia e Milán, 1599). Marinella tomou a primeira parte do seu título da tradución italiana dun suposto texto anónimo francés, Della nobilita et eccellenza delle donne, impreso en Venecia en 1549. O libro era unha longa tradición polémica de ataques ás mulleres e a súa defensa. Nel, lanza un ataque aos homes polos mesmos vicios dos que Passi se atreveu a acusar ás mulleres.[3] Marinella foi a primeira muller en Italia en polemizar cun home por escrito e foi a única vez que escribiu explicitamente sobre a misoxinia de Passi.
Noutra das obras de Lucrezia titulada Amoro Innamorato et Impazzato: «En Exhortaciones, con todo, Marinella parece retractarse por completo, encomiando a domesticación total das mulleres e suxerindo nos termos máis firmes que deben evitar actividades académicas. Segundo os seus argumentos, as mulleres deben permanecer no que eu denominaría anacronicamente a esfera privada, deixando o mundo da política e a filosofía aos homes. Do mesmo xeito que moitas das súas contemporáneas, utiliza as ideas dos autores clásicos para argumentar... Argumenta a favor da reclusión das mulleres, valorando especialmente as habilidades das mulleres para xestionar o fogar e educar aos seus fillos e asigna toda a virtude feminina ás artes domésticas». Tamén lamenta a situación das mulleres en canto á literatura e na súa última obra, Essortationi alle donne, alenta ás mulleres a evitar seguir unha carreira literaria. Sobre a reclusión, Lucrezia escribiu: «Escribino no meu libro titulado A nobreza e a excelencia das mulleres, pero agora ao considerar o tema desde unha posición máis madura, opino que non é o resultado dun proceso de manipulación consciente ou a acción dunha alma enfadada, senón do albedrío e a providencia da natureza e de Deus.».
Helarctos malayanus
Helarctos malayanus, coñecido vulgarmete como oso malaio, é unha especie de mamífero carnívoro da familia dos úrsidos, subfamilia dos ursinos, o único representante do xénero Helarctos.
Lucrezia Marinella
Vida persoal e influencia
Francesco Agostino della Chiesa describiuna como «unha muller de gran elocuencia e coñecementos» e afirmou que «sería imposible superala». Cristofero Bronzino indicou que a súa prosa e poesía eran excepcionais, as súas composicións sacras eran moi boas e era unha gran experta en filosofía moral e natural. Arcangela Tarabotti expresou que era unha das súas máis grandes admiradoras, aínda que cara ao final da súa vida indicou que a atacou. Marinella dedicou A nobreza e a excelencia das mulleres a Lucio Scarano, un doutor e amigo do seu pai que se interesou especialmente pola súa formación literaria. Inclusive chamouna «A xoia do noso século» e comparouna coa poeta grega Corinna. Marinella dedicou o seu poema Amoro Innamorato et Impazzato a unha muller, a duquesa de Mandua, Caterina Medici.
Helarctos malayanus
Trátase dunha pequena especie de oso, a menor entre todas as actuais, que vive nos bosques tropicais do sueste asiático, concretamente no centro-oeste de Birmania, Indochina, Malaca, Sumatra e Borneo (nesta última illa representada por unha subespecie endémica).
Lucrezia Marinella
Vida persoal e influencia
Lucrezia Marinella casou co médico Girolamo Vacca, e do seu testamento dedúcese que tivo dous fillos, Antonio e Paulina.
Helarctos malayanus
Esta especie está pouco emparentada coas outras especies de osos do mundo.
Lucrezia Marinella
Vida persoal e influencia
Morreu de malaria aos 82 anos en Campiello dei Squillini, en Venecia, o 9 de outubro de 1653. Foi enterrada na igrexa parroquial preto de S. Pantaleone.
Helarctos malayanus
Xénero
O xénero foi descrito en 1825 polo médico e naturalista estadounidense Thomas Horsfield, nun traballo publicado en ''Zool. J.'' 2 (6): 221.
Especie
A especie fora descrita en 1821 polo seu compariota, colega (tamén era médico e naturalista) e amigo Thomas Stamford Raffles.
Alice Winocour
Alice Winocour, nada en París o 13 de xaneiro de 1976, é unha directora de cine e guionista francesa.
Adrien Blanchet
Jules Adrien Blanchet, nado o 8 de marzo de 1866 en París e finado o 27 de decembro de 1957 na mesma cidade, foi un numismático, arqueólogo e bibliotecario francés.
Traxectoria
Adrien Blanchet naceu en París o 8 de marzo de 1866 nunha familia orixinaria de Normandía. De rapaz amosou interese polas moedas antigas; xa con 16 anos axudaba o arquivista do Museo de Pau na clasificación de moedas e logo introduciuse na numismática da man de Anatole de Barthélemy. Blanchet cursou os seus estudos na École Pratique des Hautes Études de París e na École du Louvre (1891).
Alice Winocour
Traxectoria
Alice Winocour realizou estudos de Dereito e máis tarde matriculouse na Escola nacional de cine de Francia, La Fémis. Tras o seu paso pola escola, dirixiu tres curtametraxes. A primeira, Kitchen, foi seleccionada en competición oficial en Cannes en 2005, onde recibiu o Premio Gras Savoy de Curtametraxe. Antes de facer a súa primeira longametraxe, Alice Winocour participou no guión de Casa, de Ursula Meier (Critics 'Week, 2008) e máis tarde fixo o guión da película de Vladimir Perišić, Ordinary People (2009), seleccionada na Semana da Crítica de 2009.
Adrien Blanchet
Traxectoria
En 1890 ingresou na Biblioteca Nacional de Francia, onde desde 1892 ocupou o posto de bibliotecario e a partir de 1895 foi bibliotecario honorario. Alí traballou na inventariación de varias coleccións do Gabinete de Medallas, sinaladamente as moedas partas e as atenienses, e publicou en 1985 o catálogo da colección de bronces antigos, en colaboración con Ernest Babelon.
Alice Winocour
Traxectoria
En 2014, coescribiu con Deniz Gamze Ergüven o guión da película Mustang, que proxectou na sección Quincena de Realizadores do Festival de Cannes 2015 onde gañou o Premio Europa Cinemas Label.
Adrien Blanchet
Traxectoria
Foi membro de numerosos comités de expertos, entre eles o que se encargou do estudo da organización dos museos de Alemaña e de Austria, en 1892.
Alice Winocour
Traxectoria
A súa primeira longametraxe, Augustine, baseada na relación entre o profesor Charcot e o seu paciente Augustine, foi presentada no Festival de Cine de Cannes 2012 como parte da Semana da Crítica.
A súa segunda longametraxe, Maryland, que reunía a Diane Kruger e Matthias Schoenaerts, competiu na sección Un Certain Regard no Festival de cinema de Cannes 2015 e foi presentada no Festival Internacional de Cinema de Toronto de 2015.
Adrien Blanchet
Traxectoria
Durante a primeira guerra mundial participou como oficial voluntario e prestou o seu servizo en hospitais militares.
Entre outras entidades académicas e asociativas, Blanchet foi presidente da Sociedade Francesa de Numismática en tres períodos: 1903-1905, 1911-1912 e 1941-1942. Presidiu tamén a Sociedade Nacional de Anticuarios de Francia e a Sociedade de Historia de París e da Illa de Francia (1911-1912). Do mesmo xeito, durante longo tempo foi o presidente do Comité de Traballos Históricos de Ministerio de Instrución Pública de Francia.
Helarctos malayanus
Subespecies
Recoñécense na especie dúas subespecies, baseadas en diferenzas morfolóxicas.
Características
esquerda|miniatura|250px|Oso malaio en ctitude de ameaza Helarctos malayanus ten unha lonxitude de apenas 1,2 m en posición ergueita, no caso dos machos, sendo as femias menores. A masa corporal destas últimas oscila entre os 20 e os 40 kg, mentres que os machos adultos andan entre os 30 e os 60 kg.
Ademais de polo menor tamaño, os osos malaios diferéncianse facilmente doutras especies de osos pola súa forma corporal alongada, as orellas pequenas, e a cola practicamente inexistente (con só 3 cm resulta difícil ver a certa distancia), mentres que as patas e o colo son proporcionalmente máis longos. A pelaxe é curta e de cor negra, excepto no fociño, ao redor dos ollos e no peito, onde varía entre a amarela abancazada e a alaranxada. Presentan no peito unha mancha, xeralmente en forma de U moi aberta.
As plantas dos pés están espidas, e por diante delas destacan as fortes, longas e ganchudas garras dos seus dedos, especialmente os das patas anteriores. Esta característica permite aos osos malaios gabear a árbores altas até a súa copa, onde se alimentan de froitos, sobre todo de cocos que parten sen dificultade cos seus poderosos maxilares. Usan preferentemente o sentido do olfacto para encontrar comida, pois como nos demás úrsidos, a súa vista é pobre.
A súa fórmula dental é a seguinte: 3/3, 1/1, 3-4/3, 2/3 = 38-40.
Bioloxía e ecoloxía
miniatura|270px|Helarctos malayanus en estado salvaxe. Parque Nacional Kaeng Krachan, [[Tailandia]] Pese á súa robustez os osos malaios son animais activos, áxiles e bos gabeadores de árbores. Ao igual que o oso negro asiático (Ursus thibetanus) tamén constrúen niños con pólas para tomaren o sol, a miúdo bastante por riba do solo. A alimentación, que se leva a cabo durante a noite, complétase coa inxesta de insectos, lagartos, pequenas aves e mamíferos, follas de palmeiras, mel e sementes. Ocasionalmente entran en plantacións de coqueiros, plátanos e cacao, onde poden xerar impotantes destrozos. Isto ocasionou un perigoso aumento da caza destes animais en numerosas rexions, que unida á demanda de partes do seu corpo pola medicina tradicional chimesa reduciu a súa poboación en moitas zonas. Considérase que a especie aínda non está en perigo serio de extinción, aínda que si é vulnerábel, que é como cualifica a UICN o status da especie.
Debido a que habitan en zonas de climas cálidos tropicais, os osos malaios, a diferenza doutros úrsidos, non hibernan. Isto permítelle ás femias teren unha camada de dúsa crias cada ano. As crías no chegan á madurez sexual até os 3 ou 4 anos. O período de xestación é de entre 95 e 100 días. Descoñecese canto tempo viven en liberdade, pero en cautividadade poden alcanzar os 28 anos.
Filoxenia
A secuenciación xenética do ADN nuclear das especies de osos revelou que Melursus ursinus e o Helarctos malayanus foron os primeiros osos da subfamilia dos ursinos que irradiaron, e non están incluídos no grupo monofilético de Ursus; ademais, todas as relacións entre os osos estaban ben resoltvidas.
Adrien Blanchet
Traxectoria
Ademais, foi membro doutras organizacións, como a Liga da Patria Francesa, a Sociedade Francesa de Arqueoloxía, a Sociedade Francesa de Heráldica e Sixilografía, a Académie des Inscriptions et Belles-Lettres (1919) e a Académie des Sciences, Belles-lettres et Arts de Lyon. No ámbito internacional, pertenceu tamén á Royal Numismatic Society, de Londres, á Sociedade Real de Numismática de Bélxica e á American Numismatic Society.
No ámbito editorial, entre 1906 e 1956 dirixiu, xunto con Ernest Babelon, a publicación Revue Numismatique, da Sociedade Francesa de Numismática. Tamén foi codirector da Carte archéologique de la Gaule (1931-1953) e foi membro do comité editorial da revista Gallia.
Eris (deusa)
miniatura| Eris (pintura ateniense, c. 575-525 a. c. ). Na mitoloxía grega Eris (en grego antigo Ἔρις) é a deusa da discordia e da representación da envexa. Ás veces refírese directamente co nome de Discordia.
Mitoloxía grega
Nos Traballos e días, Hesíodo distingue dúas deusas diferentes chamadas Eris:
Pois unha fomenta a guerra e a batalla malvadas, sendo cruel: ninguén a ama; pero forzosamente, debido á vontade dos deuses inmortais, os homes pagan a súa débeda de honra á Discordia severa .
''Mais a outra é a irmá maior da Noite escura (Nicte), e o fillo de Cronos que está sentado no alto e habita no éter, as súas raíces esténdense pola terra: e é moito máis amable cos homes. Mesmo logra que os preguiceiros traballen duro; pois un home ten ganas de traballar cando considera ao seu veciño, un home rico que se apresura a labrar, plantar e poñer en orde a súa casa, e o veciño compite co veciño na procura da riqueza. Esta Discordia é saudable para os homes. E o oleiro está enfadado co oleiro, e o artesán co artesán, e o mendigo envexa ao mendigo, e o trobador ao trobador".''
Na Teogonía, Hesíodo fala menos amablemente de Eris, filla da Noite, ao xerar outras personificacións:
"Pola súa parte, Eris (Discordia) paiu a Ponos (Traballo), a Lete (Esquecemento) a Limos (Fame) e ao choroso Algos (Dor), tamén ás Hisminas (Disputas), ás Macas (Batallas), ás Fonos (Matanzas), ás Androctasias (Masacres), aos Neikeas (Odios), ás Pseudologos (Mentiras), ás Anfilogías (Ambigüidades), a Disnomia (Desorde) e a Ate (a Ruína e a Insensatez), todos eles compañeiros inseparables, e a Horcos (Xuramento), o que máis problemas causa aos homes da terra cada vez que alguén perxura voluntariamente".
A outra Eris é presumiblemente a que aparece na Ilíada de Homero como irmá de Ares e, polo tanto, filla de Zeus e/ou Hera (non se especifica o nome dos pais). Esta deusa é referida por outros autores co nome de Enio para diferenciala de Eris:
Irene Ferreras
Irene Ferreras López de Lamela nada en Fuenlabrada (Madrid) o 4 de marzo de 1989 é unha exfutbolista e adestradora de fútbol española. Actualmente é a adestradora do Deportivo Abanca da Primeira Federación Feminina.
Eris (deusa)
Mitoloxía grega
Ao comezo do Libro XI da Ilíada, Zeus envía a Eris para provocar aos aqueos.
Irene Ferreras
Traxectoria
Comezou a súa carreira futbolística no equipo filial do Rayo Vallecano Feminino, onde chegou a formar parte do primeiro equipo, pasou polo CF Pozuelo de Alarcón e rematou a súa carreira como futbolista no equipo filial do Atlético de Madrid Feminino. Retirouse no ano 2015 por mor dunha hernia de disco que lle impedía competir en condicións idóneas.
Licenciouse en ciencias do deporte e comezou a súa carreira como adestradora no ano 2015 nos equipos femininos do CDE Olímpico e o FF La Solana, pasou no ano 2017 a adestrar o equipo filial do Rayo Vallecano Feminino para coller o ano seguinte o primeiro equipo do Rayo Vallecano Feminino. Continuou a súa carreira como adestradora no Valencia CF Feminino onde foi destituída antes de rematar a temporada polos malos resultados do equipo. No ano 2019 incorporouse ó corpo técnico do Real Madrid CF Feminino como segunda adestradora.
Eris (deusa)
Mitoloxía grega
A lenda máis famosa protagonizada por Eris conta como comezou a guerra de Troia. Tanto os deuses como as deusas, así como varios mortais foron invitados á voda de Peleo e Tetis (que máis tarde serían os pais de Aquiles). Só a deusa Eris non foi convidada debido á súa natureza problemática. dereita|miniatura|390x390px| O xuízo de Paris de [[Enrique Simonet, 1904. Paris sostén a mazá dourada na man dereita mentres mira as deusas meditativamente.]] Así que Eris (nun fragmento da Cipria, como parte dun plan trazado por Zeus e Temis) apareceu na festa coa Mazá da Discordia, unha mazá dourada coa palabra kallisti (para a máis fermosa) inscrita, que lanzou entre as deusas facendo que Afrodita, Hera e Atenea a reclamasen para si mesmas, comezando unha pelexa. Zeus, para non ter que escoller entre as deusas, xa que unha é a súa muller e a outra a súa filla, encargoulle xulgar a Paris. Hermes transmitiulle entón ao desgraciado París, príncipe de Troia, que tería que escoller a máis fermosa (ver Xuízo de Paris). Sendo a moral mitolóxica grega a que era, cada unha das tres deusas intentou subornalo para que a escollese a ela: Hera ofreceulle poder político e terras, Atenea prometeulle sabedoría e destreza militar, e Afrodita tentouno coa muller máis fermosa do mundo, Helena, esposa de Menelao de Esparta. Sendo Paris un mozo apaixonado, e aínda que non se sabe canto tempo meditou sobre o tema, acabou regalando a mazá a Afrodita, raptando logo a Helena e provocando así a Guerra de Troia.
Irene Ferreras
Traxectoria
O concello de Fuenlabrada inaugurou no ano 2020 un campo de fútbol municipal no barrio de Loranca que leva o seu nome.
O 1 de xullo de 2022 converteuse en adestradora do Deportivo Abanca da Segunda división española de fútbol feminino.
Eris (deusa)
Mitoloxía grega
Nas Dionisíacas, Nonus de Panópois conta que cando Tifón se prepara para loitar contra Zeus:
"Eris era a escolta de Tifón no enfrontamento; Niké levou a Zeus á batalla".
Discordianismo
O discordianismo é unha relixión satírica que adora a Eris, a deusa grecorromana da discordia. Foi fundada en 1957 por Greg Hill, tamén coñecido como Malaclypse o Novo e Kerry Wendell Thornley, ou Omar Khayyam Ravenhurst. A versión discordiana de Eris é considerablemente máis amable que a súa contraparte grecorromana a miúdo malvada, e adoita mostrarse como unha forza positiva, aínda que travesa, de creación caótica. No Principia Discordia, o primeiro libro sagrado do discordianismo, aparece como o desaire orixinal o mito de que Eris foi desprezada e isto levou indirectamente á Guerra de Troia.
Na cultura popular
O conto popular da Bela Dormente está parcialmente inspirado no mito grego da voda de Tetis e Peleo, á que Eris non foi convidada. No conto, unha fada maldice a unha princesa por non ser invitada ao seu bautizo.
Eris é a principal antagonista da película de animación de 2003 Sinbad: Legend of the Seven Seas; a súa voz está interpretada por Michelle Pfeiffer.
No programa de televisión Hércules: The Legendary Journeys, o personaxe recorrente "Strife" (Discordia) é o sobriño de Ares e sementa a discordia para axudarlle aos plans posteriores de Ares.
Na serie de Cartoon Network The Grim Adventures of Billy & Mandy, móstrase a Eris sostendo a súa mazá de ouro da discordia e é representada de forma cómica.
Eris aparece nun cameo na novela de fantasía The House of Hades como un dos fillos de Nyx que se ven no libro.
Discordia aparece como personaxe en "Xena: Warrior Princess" como secuaz de Ares, deus da guerra. Nela represéntase como unha adolescente altiva e maleducada, a típica moza mala. Nun episodio trata de cobrar a retribución (sendo nomeada por Ares como a deusa da retribución) polo asasinato dun cazarrecompensas que buscaba a princesa guerreira. Noutro episodio móstrase como unha contraparte de Afrodita. Ao final da quinta tempada, é asasinada por Xena cando lle dá o poder de matar deuses.
En New 52 Eris pasou a chamarse "Strife", un alcohólico de carácter sarcástico e velenoso.
En My Little Pony: Friendship Is Magic, a versión romana do nome de Eris, Discordia, é tomada por un draconequus antagónico chamado Discord, o espírito do caos, que ten unha actitude un tanto problemática e caótica con Eris. O seu nome foi referenciado orixinalmente por unha versión feminina creada por fans e actualmente pola prima de Discord, creada pola editorial IDW Publishing para a miniserie de cómics Nightmare Knights.
Na serie e franquía de videoxogos Lufia (Estpolis Denki no Xapón), é unha antagonista coñecida como "Sinistral da Morte" e unha importante personaxe secundaria, dun xeito un tanto indirecto, dependendo do seu papel en cada xogo.
Discordia aparece como personaxe xogable no videoxogo SMITE co papel de maga na liña central. As súas habilidades baséanse en enfrontarse aos inimigos, ser caótica e imprevisible e enganar aos seus inimigos con ilusións. Neste videoxogo tamén aparece o seu parente Ares e todos os demais deuses olímpicos. Porén, curiosamente, Discordia aparece neste xogo na súa versión romana, a pesar de que se menciona explicitamente no xogo como a deusa grega Eris, que viaxou a Roma e cambiou a súa identidade despois do alboroto que causou no Olimpo e logo decidiu axudar ao Imperio romano no seu primeiro desenvolvemento.
Enterro natural
ligazón=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/7/70/Eloise_woods_2011.jpg/220px-Eloise_woods_2011.jpg|miniatura| Un sepulcro natural. O paisaxismo existente modifícase o menos posible e só se permiten marcas de pedra.O enterro natural é o enterramento dunha persoa morta no chan, por exemplo no solo dun bosque habilitado para ese fin, dun xeito que non inhibe a descomposición e permite reciclar o corpo de forma natural. É un método de enterro alternativo a outros costumes funerarios occidentais contemporáneos.
Motivación
O corpo prepárase sen conservantes químicos nin desinfectantes como o fluído embalsamador, xa que estes destrúen os microbios que descompoñen o cadáver, para non contaminar o chan. Pódense utilizar materiais biodegradables como cadaleito ou sudario, pero nunca unha bóveda de enterramento que impida o contacto do corpo coa terra. A fosa debe ser pouco profunda para permitir a actividade microbiana, semellante ao compost. Os enterros naturais poden realizarse en propiedade privada (suxeitos a lei) e en calquera cemiterio que permita a técnica.
A finalidade é evitar os danos ambientais causados polas técnicas convencionais, pero algúns dan un paso máis e buscan restaurar o hábitat autóctono e salvar así as especies ameazadas. Estas técnicas chámanse "enterros de conservación". Ademais, outros propuxeron borrar os rastros humanos da zona e deixala para a permacultura a perpetuidade.
A primeira regulación oficial dos enterramentos naturais fíxose nos Estados Unidos, pero xa se utilizaron antes no Reino Unido e a práctica coincide coa que usaban na antigüidade case todas as culturas.
Diego Canga
Diego Canga Fano, nado en Oviedo o 25 de decembro de 1964, é un avogado e alto funcionario da Unión Europea, designado como candidato á presidencia do Principado de Asturias polo Partido Popular, como independente ao non militar no partido, nas eleccións á Xunta Xeral do Principado de Asturias de 2023.
Enterro natural
Vantaxes fronte ao enterramento convencional
O formaldehido usado para o embalsamamento desintegra a madeira, os produtos químicos son liberados no chan e o chan vólvese inerte. Ademais, a exposición dos traballadores do tanatorio ao produto químico é canceríxena.
Diego Canga
Traxectoria
Licenciouse en dereito en 1987 na Universidade de Oviedo e completou a súa formación en dereito especial para asuntos europeos na Universidade Libre de Bruxelas en 1988. Foi profesor adxunto de Dereito Internacional Público na Universidade de Oviedo en 1988 e 1989, para logo incorporarse como avogado á compañía auditora Arthur Andersen en Madrid, onde pasou dous anos antes de establecerse en Bruxelas, en setembro de 1991, como letrado no servizo xurídico da Comunidade Europea. Entre 1991 e 1994 foi administrador da secretaría xeral do consello e entre 1994 e 1999 administrador principal do servizo xurídico do Consello, primeiro para asuntos institucionais e máis de persoal, e dende xaneiro de 1996, asistente do director xeral.
Enterro natural
Vantaxes fronte ao enterramento convencional
Os cofres están feitos de diversos materiais, a maioría deles non biodegradables (o 85% son de aceiro estampado e madeira maciza), e a cola necesaria para adherir os detalles metálicos contén formaldehido. Ambos compoñentes producen contaminación directa no terreo, o que o fai infértil.
Pola súa natureza, este tipo de enterramento é a práctica funeraria máis económica de todas: non implica a compra dun cadaleito, o pago dunha taxa ao cemiterio nin o achegamento aos gastos dunha cremación.
Debido ao alto nivel de contaminación dos cemiterios comúns e, sobre todo, ao espazo terrestre que requiren, a tendencia actual de futuro son os "cemiterios naturais": lugares nos que só descansan os defuntos por enterramento natural.
Lápidas
Seguindo a filosofía do enterramento natural, utilízanse unha variedade de métodos non contaminantes como lápidas, pero agora estase facendo popular rexistrar as coordenadas no GPS e non usar marcadores físicos. Antes usaban madeira ou pedras e aínda é habitual plantar unha árbore de cores para simbolizar un monumento vivo.
Diego Canga
Traxectoria
En 1999 entrou como adxunto do gabinete de Loyola de Palacio, vicepresidenta da Comisión Europea, como asesor xurídico; e en 2008 pasou a formar parte, como xefe adxunto, do gabinete de Antonio Tajani, vicepresidente da Comisión Europea responsable de Transportes, e ascendeu en 2012 a xefe de gabinete do vicepresidente da Comisión Europea e comisario de Industria, Empresas, Turismo e Espazo (Antonio Tajani) e acadou así o máximo rango no funcionariado da Unión Europea, posto que ocupou ata xullo de 2014. Entre 2012 e 2015 formou parte do consello asesor do socialista Javier Fernández Fernández, presidente do Principado de Asturias. Entre 2017 e 2019 foi xefe de gabinete do presidente do Parlamento Europeo, Antonio Tajani.
Enterro natural
Prácticas alternativas
No mundo existen outros métodos que se diferencian segundo a cultura, pero que buscan o mesmo obxectivo: a harmonía coa natureza.
Diego Canga
Traxectoria
En 2018 recibiu a medalla de prata do Principado pola defensa dos intereses da autonomía nas principais organizacións europeas. Dende novembro de 2022 é director de sensibilización, investigación e indicacións xeográficas da dirección xeral de agricultura e desenvolvemento rural da Comisión Europea.
Enterro natural
Enterro no ceo
No Tíbet e Mongolia, os familiares levan os restos do falecido a unha montaña: seccionanos e déixaos ao aire libre para servir de alimento aos voitres. O enterro do ceo ou enterro celestial é unha práctica sagrada no budismo.
Enterro no mar
O enterro no mar só é bo se se fai co corpo nun sudario ou outro pano lixeiro (como unha bandeira) e sen formaldehido nin outros produtos químicos, que permitan o seu consumo polos animais.
Lugares famosos
O enterro natural practicouse dende hai miles de anos, seguramente foi o primeiro e unha fosa común sempre utiliza esta práctica. A invención das criptas, sarcófagos e tumbas é posterior, os mausoleos son modernos e todo.
No século XIX, Francis Seymour Haden, a través dun folleto, volveu "popularizar" o enterramento natural no Reino Unido (hoxe está permitido en todo o Estado) e desde alí estendeuse por todo o mundo, principalmente naqueles países de influencia anglosaxoa. O folleto explicaba como as prácticas funerarias actuais mitigan o proceso de descomposición e un cadáver podrecido contamina o aire e a terra.
Reino Unido
Utilízanse bosques con árbores densas e coloridas, a práctica aumentou masivamente desde 1993 e calcúlase que hai máis de 300 "cemiterios naturais".
EUA
Hai dous cemiterios naturais famosos en California: Purissima Cemetery en Half Moon Bay e Fernwood Cemetery; que ten 130.000 m², prohibe as lápidas e está situado en Mill Valley.
Debido ao videoxogo Silent Hill, o Joshua Small Cemetery en Maine (o estado onde se atopa a cidade ficticia) é mundialmente famoso. Trátase dun terreo de 150 hectáreas preto dun lago, rodeado de camiños rochosos e cuberto de extensas árbores, cuxos enterramentos naturais máis antigos datan de 1800 e que aparecen en Silent Hill 2 (2001).
Na relixión
A lei xudía prohibe embalsamar o corpo e considérao unha profanación. Simplemente lávase o defunto, envólvese en liño ou muselina e colócase nun cadaleito de madeira que non debe ter metal. Adoita ter buratos no fondo para acelerar a descomposición dos restos. Non se usan bóvedas de enterramento (salvo que o requira o cemiterio) e en Israel os xudeus son enterrados sen cadaleito: só envoltos.
Na cultura popular
Nas grutas vaticanas (lugar onde están enterrados os papas), Paulo VI, finado en 1978, é o único que foi enterrado en solo natural: tal e como dispuxo no seu testamento.
A serie da HBO Six Feet Under, contou con enterro natural na súa última tempada (2005).
Na serie Prison Break, Season Two (2006), o pai de Michael Scofield ten un enterro natural.
O documental A Will for the woods (2014), explora o enterro natural a través da última vontade dun home enfermo en Carolina do Norte.
Janja Lula da Silva
Rosângela Lula da Silva, nada en União da Vitória, Paraná, Brasil, o 27 de agosto de 1966 é unha socióloga brasileira afiliada ao Partido dos Trabalhadores. É a actual primeira dama do Brasil como a terceira esposa do presidente Luiz Inácio Lula da Silva.
Traxectoria
Rosângela naceu na União da Vitória, estado de Paranà. Durante a súa infancia trasladouse a Curitiba. Silva afiliouse ao Partido dos Traballadores en 1983. En 1990 matriculouse na licenciatura de Ciencias Sociais na Universidade Federal de Paranà e especializouse en Historia na mesma institución.
Janja, como é coñecida, foi contratada por Itaipu Binacional. Na central hidroeléctrica, foi axudante da directora xeral e coordinadora de programas de apoio ao desenvolvemento sostible. Entre 2012 e 2016, Rosângela foi asesora de comunicación e asuntos institucionais en Eletrobras, no Río de Xaneiro. En 2016 volveu a Itaipú, onde permaneceu até 2020, cando deixou definitivamente a empresa.
Janja e Lula da Silva comezaron a saír en 2018. Cando o expresidente foi detido e encarcerado, Janja visitouno moitas veces no penal. Lula foi liberado o 8 de novembro de 2019 por falta de probas, e pouco despois a parella anunciou o seu compromiso. Casaron oficialmente o 18 de maio de 2022 en São Paulo, nunha cerimonia celebrada polo bispo Angélico Sândalo Bernardino.
Roxerio de Hauteville
Roxerio de Hauteville, coñecido como Roxerio Borsa (en latín, Rogerius [cognomento] Bursa), nado contra 1060, quizais en Melfi, e finado en Salerno o 22 de febreiro de 1111, foi un cabaleiro normando que foi duque de Puglia e Calabria desde 1085 a 1111.
Traxectoria
Foi fillo e sucesor de Roberto Guiscardo, o cabaleiro normando que foi duque de Puglia e Calabria e conquistador de Sicilia. A súa nai foi Sichelgaita de Salerno, unha poderosa princesa guerreira de estirpe lombarda. As intelixentes manobras de Sichelgaita que, en 1073, conseguiron convencer aos baróns apulianos para que o recoñeceran como herdeiro en lugar de Boemondo, o fillo máis vello de Roberto nacido do primeiro matrimonio deste con Alberada de Buonalbergo, garantíronlle a sucesión a Guiscardo. O historiador inglés John Julius Norwich escribe del:
A orixe do alcume Borsa tamén sinalouno Emily Albu.
Polo tanto, en 1073, Roxerio foi proclamado herdeiro, mentres que Roberto Guiscardo foi afectado por unha enfermidade durante unha estancia en Trani. O único que se opuxo ao recoñecemento do futuro duque foi Abelardo de Hauteville, curmán de Roxerio, porque era fillo de Umfredo, irmán de Roberto. Reclamou para si o dereito á sucesión, xa que Guiscardo, designado como o seu titor á morte de Umfredo, confiscara arbitrariamente as súas posesións, apartándoo a el e ao seu irmán Ermanno da liña de herdanza.
En 1084 Roxerio participou nunha campaña militar en Grecia xunto ao seu pai que, o 17 de xullo de 1085 morreu de enfermidade durante o asedio de Cefalonia.
A Ponte, Mañufe, Gondomar
O barrio ou lugar da Ponte está situado na parroquia de Mañufe, Gondomar, comarca do Val Miñor. O seu nome vén dado pola ponte románica que une este lugar coa Texosa. Atópase a 1 km da vila de Gondomar e a 45 metros sobre o nivel do mar. Segundo o INE en 2019 tiña 34 persoas empadroadas (20 homes e 14 mulleres). esquerda|miniatura|Ponte de Mañufe sobre o río Miñor. esquerda|miniatura|Os Conguidos, campo de cultivo de viñas e hortas familiares. Topónimo recollido polo historiador Anxo Rodríguez Lemos.
Roxerio de Hauteville
Traxectoria
Unha coincidencia singular foi o feito de que Roxerio, herdeiro das posesións italianas, estivese en Grecia no momento da morte de Guiscardo, mentres que Boemondo, herdeiro de Durazzo (hoxe Durrës) e doutros feudos bizantinos, estaba en Italia, precisamente en Salerno.
Roxerio reencontrouse coa súa nai en Cefalonia e, xunto con ela, regresou á súa terra natal, onde en setembro, grazas tamén ao apoio do seu tío Roxerio I de Sicilia, foi recoñecido como duque de Puglia e Calabria. Unha chegada que non deixou de espertar reaccións: Boemondo, o medio irmán descartado da sucesión, respondeu con armas ao ascenso de Roxerio e, co apoio do príncipe Iordán I de Capua, ocupou os castelos de Oria, Otranto e Tarento, chegando a un acordo de paz en marzo de 1086. Bohemondo converteuse en co-rexente de feito xunto co seu irmán, pero xa no verán de 1087 dirixiu unha nova revolta e, co apoio da maioría dos vasalos de Roxerio, conseguiu derrotar a este último en Fragneto, recuperando tamén a posesión de Taranto. Aínda que foi descrito como un guerreiro forte e temíbel, capaz de conquistar as cidades de Benevento, Canosa, Capua e Lucera con hábiles asedios, Roxerio Borsa nunca foi capaz de igualar o poder de Bohemondo, nin de someter a este baixo o seu control. O enfrontamento entre os dous irmáns acabou só coa mediación do papa Urbano II, que recoñeceu en Bohemondo a posesión do Principado de Tarento e outros numerosos castelos, mentres que Roxerio tamén lle garantiu o feudo de Cosenza e a propiedade de feito doutros dominios. En 1089 Urbano II investiu oficialmente a Roxerio Borsa no ducado de Puglia, poñendo fin a calquera controversia.
A Ponte, Mañufe, Gondomar
Xeografía
O territorio ten como límite norte o río Miñor, ao leste O Campo das Bestas, ao oeste O Verdeal e ao sur A Moreira. A meirande parte das terras de cultivo están espalladas na ribeira sur do Miñor atravesadas polo Camiño das Ribeiras ao leste e O Camiño do Lameiro até o cruzamento co Camiño do Verdal cara ao oeste.
A maior parte destas leiras están ocupadas por cultivos familiares de viñas, millo, patacas e pequenas hortas. O lugar ten un total de 24 vivendas construídas.
Patrimonio
Ponte de Mañufe
Roxerio de Hauteville
Matrimonio e descendencia
Dunha concubina tivo outro fillo, Guillerme de Xesualdo.
A Ponte, Mañufe, Gondomar
Patrimonio
A ponte de Mañufe, que cruza o Miñor, é de orixe románica. Ten colocada unha inscrición co ano 1140 nun dos seus perpiaños. . Está en discusión se a actual ponte se atopa no lugar doutra máis antiga de orixe romana.
Trala recollida de toponimia levada adiante polo historiador Anxo Rodríguez Lemos, tamén foron recuperadas as localizacións doutras pequenas pezas patrimoniais, como un pequeno xogo de birlos no que hoxe é o aparcadoiro dun centro hostaleiro.
Ademais, recuperouse e foron obxecto de xeolocalización, un conxunto de casas tradicionais de valor etnográfico, entre elas A Casa Soleiro, A Casa da Moucha e A Casa do Xulián.
Lluís Maria Xirinacs
Lluís Maria Xirinacs i Damians, nado en Barcelona o 6 de agosto de 1932, e finado en Ogassa, Xirona o 11 de agosto de 2007, foi un político, escritor, filósofo e relixioso catalán, senador durante a transición española, de ideoloxía independentista catalá.
Traxectoria
miniatura|Lluís Maria Xirinacs. Nado no barrio do Eixample de Barcelona o 6 de agosto de 1932, no seo dunha familia acomodada e católica. Fillo de Enric Xirinacs Espinàs e de Maria Carme Damians Batlle, tivo por irmáns máis vellos a M. Lourdes (1929-1975) e a Maria Montserrat (1930); e máis novos a Anna Maria (1934) e Carles Vicens (1936).
Mentres estudaba no seminario, quedou sorprendido pola afirmación do pensador Alfred Korzybski, o cal dixo: «O exceso de información mal dixerida lévanos a prognosticar unha especie de mundial esquizofrenia colectiva». Iso influenciou decisivamente en Xirinacs, que iniciou entón a creación do seu modelo de coñecemento da realidade.
Foi ordenado sacerdote aos vinte e dous anos. Combateu a vinculación Igrexa-Estado cunha longa folga de fame.
Seguidor das teses de Gandhi e da loita dende a non violencia, estivo de pé ante a porta da prisión Modelo de Barcelona, doce horas cada día durante un ano e nove meses, ata que se aprobou en España a Lei de Amnistía de 1977. Debido á utilización de formas pacíficas de oposición, Xirinacs alcanzou notable popularidade e foi nomeado candidato para o Premio Nobel da Paz en 1975, 1976 e 1977, sen chegar a conseguilo.
No verán de 1976, impulsou a «Marxa de la Llibertat» («Marcha da Liberdade»), un conxunto de manifestacións e actos de protesta e sensibilización, que percorreron toda Cataluña baixo as premisas de liberdade e amnistía.
Nas eleccións de 1977 presentouse como independente ao Senado por Barcelona conseguindo a acta de senador. Durante un tempo, formou parte do grupo parlamentario Entesa dels Catalans.
En 1980, presentouse polo BEAN ás primeiras eleccións ao Parlamento de Cataluña despois do franquismo, aínda que tamén sen obter representación. Abandonou entón a política activa, e en 1984 foi convencido por Agustí Chalaux para crear, xunto con outras persoas, o Centro de Estudos Joan Bardina co obxectivo de elaborar un novo modelo político, económico e social. En 1990 Xirinacs abandonou o sacerdocio.
En 2000 volveu protestar de maneira activa, plantándose cada día na praza de San Jaume para pedir a independencia dos Países Cataláns. O 11 de setembro de 2002, no marco dun acto reivindicativo celebrado no Fossar de les Moreres (Barcelona), pronunciou un polémico discurso no cal comparaba a situación do País Vasco e Cataluña coa da Alxeria prerrevolucionaria dos anos 60.
miniatura|esquerda|330px|Homenaxe a Lluís Maria Xirinacs, en [[Fossar de les Moreres (Barcelona), o 11 de setembro de 2007.]] En 2004, a Universidade Catalá de Verán entregoulle o premio Canigó. Xirinacs sempre mantivo o seu compromiso político co nacionalismo catalán, traballando dende a Fundació Randa, xurdida da fusión entre a Fundació Terceira Via (impulsada por el mesmo) e a Escola de Estudos Políticos Randa.
Morte
O seu corpo foi atopado o 11 de agosto de 2007 nunha zona boscosa nos arredores da localidade de Ogassa, na comarca do Ripollès. Aínda que nun principio a súa morte foi atribuída a un suicidio, Xirinacs morreu de forma natural, segundo confirmou a autopsia feita pública o 14 de xaneiro de 2008. Os resultados do informe avalan o que membros da Fundació Randa, que recolle o pensamento de Xirinacs, xa dixeron cando atoparon o seu corpo sen vida. Xirinacs afirmou vivir durante 75 anos nuns Países Cataláns escravos ocupados por Francia, España e Italia, e acusaba á clase política catalá de covardía, por non exporse á independencia senón como un obxectivo a moi longo prazo.