cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Socialismo utópico
A figura máis notable dos pensadores ingleses que se preocupaban por mellorar as condicións dos obreiros foi Robert Owen, quen tratou de levar á practica as súas ideas sobre a organización do traballo e a distribución da riqueza, establecendo o seguro social, bibliotecas, escolas para nenos e adultos e outras prestacións para os obreiros nunha comunidade que chamou New Harmony. Ao longo da historia producíronse centos de experiencias de creación de comunidades socialistas vinculadas ao socialismo utópico. Ata o momento, só se produciron a pequena escala (en comunidades duns centos de persoas) e xeralmente cunha limitada duración. A súa continuidade non está garantida por ningún órgano central ou político.
CS Chênois
O Club Sportif Chênois é un club de fútbol de Thônex, Suíza. Fundouse en 1907 e compite na 1. Liga. O seu campo é o Stade des Trois-Chêne, con capacidade para 4.000 espectadores.
Caberta, Muxía
San Fins de Caberta é unha parroquia que se localiza no sur do concello coruñés de Muxía na comarca de Fisterra. Segundo o IGE en 2013 tiña 114 habitantes (56 homes e 58 mulleres) distribuídos en 3 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 166 habitantes.
Patrimonio
A súa igrexa parroquial foi construída no século XII e reformada cara a 1700. É un templo de pequenas dimensións, cunha figura de pedra do patrón na fachada principal.
Polaridade en embrioxénese
miniatura|Un [[ovocito cos polos definidos]] En bioloxía do desenvolvemento, un embrión dívídese en dous hemisferios: o polo animal e o polo vexetal dentro dunha blástula.
O polo animal consiste en células pequenas que se dividen rapidamente, en contraste co polo vexetal baixo del. Nalgúns casos, crese que o polo animal dará lugar ao embrión máis adiante, formando as tres capas xerminativas primarias e participando na gastrulación. O polo animal está fortemente pigmentado mentres que o polo vexetal permanece sen coloración.
O polo vexetal contén células grandes que se dividen moi amodo, en contraste co polo animal. Nalgúns casos, crese que o polo vexetal dá lugar ás membranas extramebrionarias que protexen e nutren o embrión en desenvolvemento, como a placenta en mamíferos e o corion en paxaros.
O desenvolvemento do eixe animal-vexetal ocorre antes da fertilización. A entrada de esperma pode ocorrer en calquera sitio do hemisferio animal. O punto de entrada do espermatozoide define o eixe dorso-ventral (as células en fronte da rexión de entrada do espermatozoide finalmente formarán a porción dorsal do corpo).
Na ra Xenopus laevis, un patrón pigmentado proporciona ao ovocito a característica corporal da simetría radial con distinta polaridade. O hemisferio animal é marrón escuro, e o hemisferio vexetal só está lixeramente pigmentado. O eixe de simetría pasa polos polos animal e vexetal. Os dous hemisferios están separados por un cinto ecuatorial sen cor. A polaridade ten unha influencia importante na aparición das estruturas embrionarias. De feito, a polaridade do eixe serve como unha coordenada do sistema xeométrico no que se organiza a embrioxénese temperá.
Super Nintendo Entertainment System
miniatura|dereita|192px|A Super Nintendo Entertainment System (Versión PAL) miniatura|dereita|192px|A Super Nintendo Entertainment System norteamericana A Super Nintendo Entertainment System, tamén coñecida como Super NES ou SNES, é unha videoconsola de 16 bits lanzada por Nintendo en norteamérica, Europa e Australia. No Xapón é coñecida como Super Famicom (スーパーファミコン), e en Corea do Sur como Super Comboy (현대슈퍼컴보이), licenciada e distribuída por Hyundai Electronics.
Jonas Staugaitis
Jonas Staugaitis, médico e político, foi o Presidente de Lituania entre o 18 e o 19 de decembro de 1926.
Super Nintendo Entertainment System
A Super Nintendo Entertainment System foi a segunda consola de sobremesa de Nintendo e a sucesora da exitosa Nintendo Entertainment System (NES, tamén coñecida como Famicom no Xapón). A SNES non acadou tanta popularidade coma a súa predecesora, en parte pola crecente competencia de Sega coa súa consola Mega Drive (coñecida en Norteamérica como Sega Genesis). Malia o seu relativamente tardío lanzamento, rematando a súa "vida" a mediados dos 90, as súas vendas superaron ás da competencia, converténdose así na consola máis vendida da xeración dos 16 bits.
Historia
Estando a NES orixinal aínda nunha etapa de enorme popularidade, moitas compañías empezaron a lanzar as súas propias videoconsolas. En 1988, Sega e Nec xa lanzaran as súas consolas, Mega Drive e PC Engine, os primeiros sistemas de 16 bits dispoñíbeis para o público. Malia que a NES seguiu dominando a industria do videoxogo, o hardware de Nintendo estaba a ficar obsoleto, e aínda que os executivos de Nintendo non estaban inicialmente moi interesados en desenvolver unha nova máquina, o mercado crecente de Nec e Sega axiña fixo que Nintendo mudase de opinión.
Leis de Nemancos, Muxía
San Pedro de Leis de Nemancos é unha parroquia que se localiza no nordeste do concello coruñés de Muxía na comarca de Fisterra. Segundo o padrón municipal en 2009 tiña 110 habitantes (58 mulleres e 52 homes), cinco menos que en 2004 e 18 menos que en 1999. Ten unha única entidade de poboación.
Super Nintendo Entertainment System
Historia
Masayuki Uemura, responsábel do deseño da NES anos atrás, recibiu a encomenda de deseñar unha nova consola, a Super Famicom, lanzada no Xapón o 21 de novembro do 1990, por ¥25,000. Cun inmediato éxito, Nintendo esgotou rapidamente o carregamento inicial de 300.000 unidades. O sistema foi tan popular que se di que atraeu a atención da Yakuza, o que levou á decisión de distribuír as máquinas á noite para evitar atracos. No Xapón, a Super Famicon non tivo problemas para superar en vendas á súa principal rival, a Mega Drive, e Nintendo obtivo o control de case que o 80% do mercado do videoxogo, grazas en parte a que Nintendo conservou moitos dos seus desenvolvedores externos claves, que incluían a Capcom, Konami, Tecmo, Square Co., Ltd., Koei e Enix.
Dez meses despois, en agosto de 1991, Nintendo lanzou a Super Famicom, cunha nova carcasa e co nome de Super Nintendo Entertainment System, en Norteamérica. Vendida inicialmente por un prezo de 200 $, o paquete norteamericano incluía o xogo Super Mario World (a edición xaponesa vendíase sen xogo incluído). A SNES foi lanzada no Reino Unido e Irlanda en abril de 1992 por 150 £, ao que seguiu o lanzamento na Alemaña unhas semanas despois. As versións PAL da consola tiñan un deseño idéntico ao da Super Famicom xaponesa, agás polas etiquetas.
Porén, varios factores xogaban na contra dos lanzamentos americano e europeo do sistema. En primeiro lugar, moitos xogadores estadounidenses agardaban unha compatibilidade retroactiva por parte dos desenvolvedores da consola (como ocorrera coa Atari 2600 e a 7800), mais a SNES non estaba deseñada para se poder xogar cos cartuchos da NES. En segundo lugar, cara finais de 1991 a Sega Mega Drive/Genesis xa se afianzara nos mercados dos E.U.A. e de Europa, e Nintendo xa carrexaba un considerábel atraso a respecto do seu principal competidor dende o comezo, o cal se viu agravado polo feito de que a consola Mega Drive/Genesis e os seus xogos se vendían a un prezo menor que os de SNES.
En comparanza co Xapón, a SNES tivo dificultades para estabelecer o seu dominio no mercado norteamericano, principalmente por mor da Sega Genesis e as súas tácticas de mercadeo. Sega usaba tácticas como a do "Sega Scream" para atraer un público máis vello. Porén, a Genesis producírase dous anos antes do que a SNES e, como resultado, empezou a semellar anticuada en 1994. Para entón, as superiores cualidades técnicas da SNES, combinadas coa gran cantidade de erros que cometeu Sega, como o Sega CD, permitiron que a SNES gañase a vantaxe, vencendo á Genesis por unha moderada, mais aínda relativamente próxima, marxe.
Coucieiro, Muxía
San Pedro de Coucieiro é unha parroquia que se localiza no sur do concello coruñés de Muxía na comarca de Fisterra. Segundo o IGE en 2013 tiña 392 habitantes (197 homes e 195 mulleres) distribuídos en 13 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 496 habitantes.
Super Nintendo Entertainment System
Historia
dereita|192px
Coucieiro, Muxía
Patrimonio
A igrexa parroquial foi totalmente reconstruída ó longo do século XVIII. Forma un conxunto coa casa reitoral, un cabazo, o adro e o campo da festa.
Super Nintendo Entertainment System
Historia
En 1996, a era dos videoxogos de 16 bits xa rematara, e a nova xeración de consolas, incluída a propia Nintendo 64 de Nintendo, significou unha caída da popularidade da SNES. En outubro de 1997, Nintendo lanzou unha SNES con cuberta redeseñada para Norteamérica por 99$ (que incluía o xogo Super Mario World 2: Yoshi's Island). Coma a anterior NES 2, o novo modelo estaba deseñado para ser máis delgado e lixeiro do que a súa predecesora, mais carecía de saída S-Vídeo e RGB, e de feito resultou ser un dos últimos grandes lanzamentos relacionados coa SNES en América. Unha Super Famicom Jr. similar e redeseñada viu a luz no Xapón ao redor do mesmo período.
Nintendo America cesou a produción da SNES en 1999. No Xapón, a Super Famicom seguiu a producirse até setembro de 2003. En anos recentes, moitos dos títulos de SNES pasaron á portátil Game Boy Advance, de capacidades técnicas semellantes. Certos críticos de videoxogos consideran a era da SNES "a era dourada dos videoxogos", e citan os moitos xogos pioneiros e clásicos feitos para o sistema mentres que outros cuestionan este romantismo. Vexa tamén xogador de videoxogos.
Exclusión rexional
Alén disto, o chip de exclusión rexional instalado dentro da consola e mais en cada cartucho impedía que se puidese xogar cos cartuchos europeos nas consolas xaponesas e norteamericanas, e viceversa (malia que os cartuchos das consolas europeas e xaponesas encaixaban entre si). Os aparellos xaponés e norteamericano tiñan o mesmo chip rexional, co cal unha vez superada a diferenza da forma dos cartuchos, estes eran trocábeis. A maneira máis sinxela de permitir o xogo cos cartuchos xaponeses e europeos no sistema norteamericano é usar un dispositivo de trampas Game Genie para retirar a pequena peza rectangular de plástico da parte superior. Así, o dispositivo pode ser usado a xeito de filtro e permitir o acoplamento dos cartuchos europeos e xaponeses. Logo o usuario poder usar os xogos desas versións no seu sitema norteamericano. A razón pola cal a versión europea segue a funcionar é sinxelamente que, aínda tendo un chip rexional diferente, cando o usuario usa o Game Genie como filtro, o chip deixa de funcionar.
A modificación das consolas e os adaptadores axudaron os xogadores a superar estas barreiras.
O sistema de exclusión funcionaba facendo que o chip instalado na consola actuase de fecho, e facendo que o chip instalado no cartucho actuase como chave. Ao desconectar o pin 4 do fecho do chip de exclusión da consola, producíase unha situación na que había dúas chaves e ningún fecho. Isto significaba que os chips de exclusión non funcionaban e non podían deter a consola. Cara ao final do ciclo vital da consola, xogos como o Super Mario RPG podían detectar esta situación de bloqueo e impedir o seu propio funcionamento, o que fixo que máis adiante se adoitase instalar un interruptor que desconectase ou conectase o chip de exclusión segundo conviñese.
As consolas PAL adoitaban ser obxecto doutras modificacións. No canto de seren recodificados, os xogos PAL eran decelerados, de 60 Hz a 50 Hz, o que se traducía nun 17% de descenso na velocidade de xogo e dos efectos de son. Amais, non se aproveitaba a resolución máis alta do sistema PAL, e as liñas de varredura adicionais ficaban en branco, co que se creaban amplas barras brancas que provocaban un achatamento vertical da imaxe. Isto daba lugar a unha imaxe esmagada e desproporcionada. Xa que moitos televisores PAL modernos admitían NTSC, era relativamente sinxelo engadir un interruptor para elixir entre o funcionamnto a 50 ou a 60 Hz.
Este inconveniente non se limitaba só á SNES—os sistemas NES, Master System e Genesis/Mega Drive tiñan todos problemas co PAL, e modificacións semellantes. A seguinte xeración de consolas, a Playstation, a Sega Saturn, e a Nintendo 64 tiñan a capacidade necesaria para, ao menos, mellorar a imaxe e evitar o seu achatamento, e algúns xogos estaban modificados para funcionar correctamente a 50 Hz. A Dreamcast e a Xbox converteron a selección entre 50/60 Hz no estándar para os xogos PAL. Mais aínda hoxe en día, algúns xogos seguen sen estar recodificados para 50 Hz, en concreto xogos de PS2 como o Final Fantasy X, que presenta a mesma deceleración e o mesmo achatamento da era da SNES.
Como xeito adicional de exclusión rexional, os xogos posteriores comprobaban se a SNES estaba a funcionar á velocidade para á que fora configurada. Os xogos PAL rexeitaban funcionar en máquinas de 60 Hz e viceversa. A solución era iniciar o xogo na velocidade orixinal e logo conmutar o interruptor, unha vez que a comprobación da rexión rematara con éxito.
Periféricos
miniatura|O Satellaview, acoplado á cuberta da Super Famicom xaponesa. Ao longo da súa vida comercial, lanzáronse varios periféricos que contribuíron á funcionalidade da SNES. Moitos destes dispositivos foron deseñados a partir de engadidos creados antes para a NES: o Super Scope era unha pistola de luz semellante á NES Zapper (aínda que o Super Scope presentaba funcións sen fíos) e o Super Advantage era un joystick estilo arcade con configuración turbo axustábel similar ao NES Advantage. Amais, a propia Nintendo lanzou o SNES Mouse xunto co seu título Mario Paint, e Hudson Soft, con licenza de Nintendo, lanzou o Super Multitap, un adaptador para multi-xogador que permitía participar a até oito xogadores nalgúns xogos.
Ao igual que acontecera coa NES, a SNES tamén asistiu á aparición dunha certa cantidade de periféricos deseñados por desenvolvedores externos sen licenza, incluída a nova versión do cartucho de trampas Game Genie de Galoob, deseñado para o seu uso con xogos de SNES, e diversos dispositivos copiadores de xogos. En xeral, Nintento mostrouse algo máis tolerante no tocante aos periféricos sen licenza para SNES que no tocante aos periféricos anteriores para NES.
O Xapón viu o lanzamento do Satellaview, un módem que se insería no porto de expansión da Super Famicom e se conectaba coa emisora de radio satélite St. GIGA. Os usuarios do Satellaview podían descargar novas sobre os videoxogos e xogos deseñados especialmente, que adoitaban ser ou ben versións anovadas ou secuelas de antigos títulos da Famicom, editados por entregas. O Satellaview emitiuse dende o 23 de abril de 1995 até o 30 de xuño de 2000.
Cara á fin da vida comercial da SNES, Nintendo mantivo conversas con dúas compañías diferentes para desenvolver un periférico baseado nun CD-ROM para a consola. Finalmente as negociacións tanto con Sony como con Philips ficaron en nada, e as dúas compañías desenvolveron as súas propias consolas baseadas nos seus tratos iniciais con Nintendo, a PlayStation e a CD-i).
Emulación
Como xa ocorrera coa NES, a SNES mantivo o interese dos seus seguidores mesmo após o seu declive no mercado. Continuou a prosperar no mercado de segunda man e máis adiante a través dos emuladores de consolas. Moitos xogadores descubriron a SNES despois do seu declive. A SNES seguiu en grande medida o mesmo camiño de "revival" que a NES.
Nintendo adoptou a mesma postura contra a distribución de arquivos de imaxe e emuladores ROM de SNES que adoptara no caso da NES, insistindo en que constituía un caso flagrante de pirataría de software. Os defensores da emulación de SNES esgrimen os seguintes argumentos para a súa continuada distribución: a interrupción na produción de SNES, o dereito de propietario do xogo respectivo de facer unha copia de seguranza persoal, a fraxilidade dos cartuchos da SNES (aínda que os cartuchos sexan moito máis duradeiros que os discos ópticos), e a falla de certas importacións estranxeiras. A partir do inicio da era dos 128 bits, tanto Nintendo como os defensores da emulación asumiron unha posición menos activa no tocante a esta cuestión.
Malia as tentativas de Nintendo de deter a proliferación destes proxectos, os arquivos ROM seguen estando dispoñíbeis en Internet. Dende a interrupción da produción da consola, o declive do mercado de segunda man e o rápido crecemento de Internet, atopar os arquivos converteuse en algo máis doado do que fora no caso da NES. As páxinas web de ROM máis xerais ofrecen arquivos para a SNES.
Amais, a SNES foi un dos primeiros sistemas en atraer a atención de tradutores afeccionados: Final Fantasy V foi o primeiro grande traballo da tradución de afeccionados en ser realizado, en 1997.
O servizo Virtual Console para a Wii supuxo o primeiro caso de emulación de SNES aprobada oficialmente por Nintendo.
Muros, Muros
San Pedro de Muros é unha parroquia que se localiza no sur do concello de Muros. Segundo o padrón municipal (INE 2013) ten 2.523 habitantes (1.313 mulleres e 1.210 homes) distribuídos en 6 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 2.902 habitantes.
Patrimonio
A igrexa parroquial é de estilo gótico, e anteriormente era coñecida como a Colexiata de Santa María do Campo. Mandouna construír Lope de Mendoza no século XIV, sendo terminada en 1400, segundo a inscrición encravada na porta principal. Diante da igrexa esténdese un gran adro, onde na Idade Media se reunía o concello que gobernaba a vila.
Consta dunha única e ampla nave dividida en cinco tramos. A capela maior, situada na cabeceira, está cuberta cunha vistosa bóveda de crucería. A nave está cuberta a dúas augas cun teito de madeira, que repousa sobre arcos apuntados.
As capelas laterais foron engadidas nos séculos XV e XVI, e nelas hai diferentes altares con sepulcros medievais. Do templo primitivo consérvase a portada principal de acceso, o rosetón gótico, algúns canzorros e moitos dos signos lapidarios gremiais gravados nos perpiaños.
No exterior ten unha torre campanario barroca, rematada en 1757. Presenta unha balaustrada pétrea no corpo das campás, ademais dun pórtico cuberto situado sobre a entrada principal. A campá máis grande desta igrexa, aínda en uso, foi un regalo de Eugenio Montero Ríos, e foi traída nun carro de vacas. É coñecida como "a campá de Montero".
A imaxe máis venerada na vila é unha imaxe do Cristo da Agonía, unha representación barroca na que se reflicte unha grande expresión de sufrimento. Encóntrase no altar das Dores e sae en procesión o Venres Santo. Ao parecer foi encargada polo Gremio dos Mareantes da vila.
A capela de San Roque foi reedificada en 1765, se ben segundo o Cardeal Hoyo xa existía en 1609. Considérase de fundación popular. Conta cunha dobre escalinata, amplo patio de cantería e nave central e sancristía abovedadas.
A capela da Nosa Señora das Angustias está construída sobre parte da antiga capela de San Pedro, do século X. Actualmente está dentro do recinto do antigo camposanto. Foi feita en 1665 e nos seus muros exteriores consérvanse inscricións dos canteiros que traballaron nela.
A capela de San Xosé sitúase na rúa do mesmo nome. De pequenas dimensións, foi construída en 1727, e dende hai anos atópase pechada ó publico.
A capela da Virxe do Carme data de 1767. É de cantería, abovedada e ten un amplo adro.
Santiago Ramón y Cajal
Santiago Ramón y Cajal, nado en Petilla de Aragón (Navarra) o 1 de maio de 1852 e finado en Madrid o 17 de outubro de 1934, foi un médico español, especialista en histoloxía e anatomía patolóxica, autor da teoría neuronal pola cal foi distinguido co Premio Nobel de Medicina no ano 1906. Era irmán de Pedro Ramón y Cajal, tamén un importante histopatólogo.
Traxectoria
Naceu en 1852 en Petilla de Aragón, un enclave navarro na provincia de Zaragoza onde residiu até os dous anos. Tivo unha infancia itinerante debido ó traballo do seu pai, Justo Ramón Casarús, que era médico e cirurxián. Viviu en varias poboacións navarras, como son Larrés, á que se mudou no ano 1854; Luna, no ano 1855; Valpalma, en 1856; e Ayerbe, na provincia de Huesca, cara 1860. Será neste último lugar onde comeza a vocación pictórica de Santiago.
En 1861, á idade de nove anos, comeza os seus estudos primarios nos Escolapios de Jaca, Huesca. Tres anos despois trasládase a Huesca para iniciar o Bacharelato. Nestes anos non demostra a súa xenialidade como estudante, na primaria debido ás súas múltiples confrontacións cos frades, e posteriormente por influencia do clima de axitación social que se vivía en España, pois o desterro de Isabel II e o alzamento da Primeira República coinciden xusto cando estaba a rematar os seus estudos de Bacharelato.
Universidade e comezo da súa investigación
En 1869 comezou os estudos de preparación para a Facultade de Medicina de Zaragoza, na que entrará un ano máis tarde, á vez que toda a súa familia se traslada á capital con el. Xa comezou entón a destacar e foi nomeado Axudante de Disección na súa facultade.
Licenciouse á idade de 21 anos e pouco despois foi chamado a filas, e destinado á provincia de Lleida, entrando a formar parte do Corpo de Sanidade Militar como segundo médico. Un ano máis tarde foi destinado a Cuba, pero ó caer enfermo primeiro de paludismo, e máis tarde de disentería, tivo que regresar a España no ano 1875.
Este ano marcou o comezo da súa tese de doutoramento, ó mesmo tempo que foi nomeado axudante interino no Hospital Nuestra Señora de Gracia de Zaragoza. Foi neste tempo cando mercou o seu primeiro microscopio coa intención de crear un laboratorio de histoloxía en Zaragoza. Así, comeza a súa vocación científica.
No ano 1877 acada o título de Doutor en Medicina, e no ano seguinte se presenta ás súas primeiras oposicións, pero pouco despois cae enfermo de tuberculose. A convalecencia desta enfermidade a pasará en Panticosa e máis en San Juan de la Peña. Afortunadamente recupérase bastante rápido da súa enfermidade e no ano seguinte consegue a praza de Director de Museos Anatómicos de Zaragoza. Tamén en 1877 atópase documentado o seu ingreso na loxa  masónica Caballeros de la Noche, pertencente ao Gran Oriente Lusitano, co número de membro 96 e o nome simbólico de  Averroes, o médico andalusí.
Será tamén en 1879 cando teña lugar un momento moi importante para a vida persoal de Santiago Ramón y Cajal, o seu enlace con Silveria Fañanás, coa que terá seis fillos, o primeiro dos cales, unha nena chamada Fe, nace o ano seguinte, coincidindo coa publicación dos seus primeiros traballos.
En 1883 atinxe por oposición unha praza de Catedrático en Valencia e nace o seu segundo fillo, Santiago. En 1884 trasladouse a esta cidade, onde naceu a súa filla Enriqueta.
En 1885 e 1886 nacen, respectivamente, os seus fillos Paula e Jorge. É entón cando ten lugar en Valencia unha epidemia de cólera que será estudada e informada por Ramón y Cajal. A Deputación Provincial de Zaragoza agasállao cun novo microscopio e Santiago comeza cos traballos histolóxicos sobre o sistema nervioso central que máis adiante o levarán a acadar o Premio Nobel. Ó mesmo tempo prepara a publicación do seu Manual de Histoloxía.
En 1887 trasládase coa súa familia a Barcelona como Catedrático de Histoloxía Normal e Patolóxica.
O ano 1888 foi descrito polo propio Cajal como “o meu ano cumio”, xa que foi entón cando enunciou a teoría neuronal, o máis importante dos seus descubrimentos. Ademais comezou os seus estudos sobre o método de conexión entre células nerviosas e desenvolveu unha serie de tinguiduras propias específicas do sistema nervioso, que melloraban as do propio Golgi
Nace o seu sexto fillo, Pilar, no ano 1890, e no ano seguinte a familia Ramón y Cajal pasará por un momento moi duro, a morte da súa filla Enriqueta ós sete anos de idade.
En 1892 nace o sétimo e último fillo, Luís, e neste mesmo ano trasládanse a Madrid, onde Santiago Ramón y Cajal atinxe un posto de Catedrático na Universidade Central de Madrid. Dous anos máis tarde e investido Doutor Honoris Causa pola Universidade de Cambridge.
Madurez e últimos anos. Éxito a nivel internacional
A partir de 1895 comeza a recibir numerosos premios e títulos honoríficos: Doutor Honoris Causa polas Universidades de Cambridge, Boston e Harvard no ano 1899; o Premio Internacional de Moscova en París no ano 1900; ou a Medalla de Ouro de Helmholtz, outorgada pola Academia Imperial de Ciencias de Berlín, (1905), que significou moito para Cajal por ser un dos premios máis prestixiosos da época.
Ademais a súa obra será moi prolífica. En 1897 publica o primeiro dos sete fascículos cos que contará a súa obra cumio, Textura do sistema nervioso do home e os vertebrados. Os demais serán publicados nos anos 1898, o mesmo no que morre a súa nai; 1899; 1900; 1901; 1902 e 1904. No ano 1901 publica a revista Traballos do Laboratorio de Investigacións Biolóxicas e o libro ''Recordos da miña vida. Infancia e xuventude; e no ano seguinte publica A psicoloxía dos artistas''.
No ano 1900 foi nomeado director do Instituto Nacional de Hixiene Afonso XII até 1920, e no ano seguinte créase o Laboratorio de Investigacións Biolóxicas, no que se asentará a Escola Histolóxica Española, da cal foi mentor o propio Cajal.
Será o 10 de decembro de 1906 cando reciba o premio Nobel de Medicina de mans do rei Óscar II de Suecia na Real Academia da Música de Estocolmo. Comparte este premio con Camillo Golgi, creador do método de tinción que foi usado tantos anos por Ramón y Cajal.
Postura social
Sábese da súa sinatura a favor dos folguistas de Cullera contra a guerra.
Teoría neuronal
miniatura|Ramón y Cajal no seu laboratorio. Santiago Ramón y Cajal pode ser considerado en certo modo como o pai da neurobioloxía moderna.
Cando comezou os seus estudos neurohistolóxicos, a comunidade científica consideraba como válida a teoría reticular de Gerlach, que tamén foi defendida por Golgi. Ademais, na década de 1830 fora publicada a teoría celular de Schleiden e Schwann, que definía a célula como a unidade fundamental da vida, coa excepción do cerebro, que se consideraba que funcionaba como un todo indivisible.
Cajal creou e mellorou diversas tinguiduras específicas para o sistema nervioso. Grazas a estes avances técnicos puido concluír os seus estudos e postular a súa teoría neuronal, que máis tarde o faría gañador do Nobel de Medicina de 1906. Esta teoría baséase en que a unidade morfofuncional do sistema nervioso é a neurona, rexeitando así a teoría da continuidade en favor da hipótese da contigüidade, que foi ratificada co descubrimento da sinapse. Estes principios teóricos foron confirmados experimentalmente en 1920, cando se demostrou que actividade eléctrica neuronal ten unha base química. Ademais, a teoría de Cajal contempla o cerebro como un sistema dinámico, introducindo termos como plasticidade neuronal ou rexeneración das células nerviosas e das súas prolongacións. Cajal anticipou a rexeneración neuronal, algo que non foi aceptado até fai moi pouco tempo, e demostrou dende o principio que as fibras que aparecían no cabo do nervio seccionado se orixinaban pola proliferación de fibras nerviosas ou axóns do cabo central. Estudou dexeneración neuronal grazas ó desenvolvemento do método do nitrato de prata reducido.
A teoría neuronal moi importante para o desenvolvemento das ramas neurocientíficas da medicina, bioloxía etc. Pero tamén foi a responsable da extensión da teoría celular.
Artigos e monografías
1880
Os discípulos de Cajal
Dentro da Escola Histolóxica Española podemos diferenciar dous grupos moi diferenciados: o dos discípulos directos de Cajal e o encabezado por Nicolás Achúcarro e Pío del Río Hortega.
Nicolás Achúcarro, (1880-1918), foi discípulo do doutor Simarro e traballou varios anos no estranxeiro antes de regresar a España en 1910. Neste ano entrou no Laboratorio de Investigacións Biolóxicas dirixido por Ramón y Cajal e máis tarde sería profesor de Histoloxía en Madrid, onde Cajal tiña a cátedra en propiedade. Na súa curta vida investigou as células en bastón, na neuroglía normal e patolóxica, e nas neoformacións conectivas perivasculares da parálise progresiva, usando o método do tanino e a prata amoniacal, ideado por el en 1911.
Pío del Río Hortega, (1882-1945), formouse na Universidade de Valladolid e posteriormente viaxou polo estranxeiro para aumentar os seus coñecementos, sobre todo no campo da oncoloxía. Foi nomeado director do Laboratorio de Histoloxía, proposto por Cajal, e en 1931 director do Instituto Nacional do Cancro. Tras unha serie de traslados, rematou os seus días en Buenos Aires. O seu labor científico baseouse en gran medida na investigación citolóxica das neuronas e a neuroglía, e na investigación dos tumores nerviosos. Tamén houbo un grupo de mulleres que participou das investigacións científicas levadas a cabo no laboratorio. As máis coñecidas foron Manuel Serra,  por asinar un artigo propio. e Laura Forster, británica nada en Australia e licenciada en medicina pola Universidade de  Berna, en Suíza. Outras colaboradoras foron María Soledad Ruiz-Capillas e María Luisa Herreros.
Cajal e a arte
Santiago Ramón y Cajal non foi só un home de ciencias, senón que tamén se interesou pola arte e as humanidades.
Literatura
Entre as súas obras destacan algunhas das súas memorias, como ''Recuerdos de mi vida. Mi infancia y mi juventud ou La vida a los ochenta años. Impresiones de un arteriosclerótico; algúns libros ensaísticos como La psicología de los artistas; ou libros de relatos seudocientíficos como Cuentos de vacaciones''.
Fotografía
O seu primeiro contacto coa fotografía o tivo no ano 1868 grazas a un amigo seu. Será dous anos despois cando comece a dedicarse a esta afección máis seriamente. Cajal interesouse na fotografía non só como arte, senón tamén como técnica a estudo, chegando incluso a fabricar e comercializar as súas propias emulsións para placas. Tamén innovou na forma artística, e cara a 1883 chegou a aplicar a fotografía ó gravado, realizando as coñecidas como "fotos litográficas".
A fotografía tamén serviu como complemento para o seu labor científico, grazas á súa colección de fotos dos seus traballos médicos. A súa obra consta tamén de gran cantidade de retratos familiares, paisaxes, fotos das súas viaxes, instantáneas espontáneas na rúa, composicións artísticas e, sobre todo, autorretratos.
O seu labor como fotógrafo levouno a ser nomeado Presidente Honorífico da Real Sociedade Fotográfica de Madrid en 1900. En 1912 publicou un manual de fotografía chamado Fotografía de los colores.
Pintura e debuxo
Desde moi pequeno Cajal tivo un interese moi evidente cara á pintura e o debuxo, pero esta afección foi censurada polo seu pai. Cando Santiago estudou en Huesca e recibiu clases de debuxo de León Abadías, pero a súa vocación polo debuxo artístico foi pronto substituída polo debuxo científico.
En 1870 publicou o Álbum anatómico, que xunto ós centos de debuxos científicos de Cajal, representan o seu verdadeiro legado ó mundo da arte.
Títulos académicos
Algúns dos títulos dos máis de cen que lle foron concedidos son:
Outros
2022 foi declarado ano de Investigación Ramón y Cajal polo Goberno de España.
Morquintián, Muxía
Santa María de Morquintián é unha parroquia que se localiza no oeste do concello de Muxía. Segundo o IGE en 2009 tiña 203 habitantes (109 mulleres e 94 homes) distribuídos en 10 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 271 habitantes.
Historia
A parroquia alcanzou fama en 1809, durante a Guerra da Independencia española, xa que o seu párroco Pedro Lapido encabezou a Xunta de Defensa desta zona contra os franceses.
Patrimonio
A igrexa de Santa María de Morquintián é un templo románico dunha soa nave e ábsida rectangular, presenta na parte externa da nave principal unha colección de canzorros. Non sufriu reformas na nave central pero si a cabeceira, modificada no século XVIII.
Nube molecular
miniatura|200px|Unha nube molecular de gas e po. Unha nube molecular é unha rexión extensa no interior dunha galaxia na que a densidade de materia é suficientemente alta, e a temperatura suficientemente baixa, para que exista hidróxeno molecular (H2). Pola súa carencia de dipolo eléctrico, o H2 frío non é observable directamente, pero outras moléculas que existen nas nubes moleculares si o son. O máis abundante despois do H2 é o monóxido de carbono (CO), que é facilmente observable en ondas milimétricas. Centos doutras moléculas foron observadas en nubes moleculares.
Actualmente son as estruturas galácticas coñecidas de maior tamaño, con masas de ata 1 millón de veces a do Sol.
Ocorrencia
Verticalmente ao plano da galaxia, o gas molecular habita no plano medio estreito do disco galáctico cunha altura de escala característica, Z, de aproximadamente 50 a 75 parsec, moito máis delgado que a morna atómico (Z = 130 a 400 pc) e quente ionizado (Z = 1000 pc ) os compoñentes gaseosos da IGS. A excepción á distribución de gas ionizado son as rexións HII que están nas burbullas de gas quente ionizado creado en nubes moleculares pola intensa radiación emitida por estrelas masivas novas e, como tales, teñen aproximadamente a mesma distribución vertical que o gas molecular. Esta distribución do gas molecular é bastante regular se se teñen en conta distancias grandes, con todo a distribución a pequena escala é altamente irregular coa maior parte concentrada nas minchas discretas e complexos de nubes.
Nubes moleculares xigantes (GMC polas súas siglas en inglés)
miniatura|Parte do Cinto Molecular de Taurus. Os conxuntos de gas molecular con masas de 104 a 106 veces a masa do sol son chamados nubes moleculares xigantes (GMC). As nubes poden chegar a medir decenas de parsecs de diámetro e teñen unha densidade media de 102 a 103 partículas por centímetro cúbico (a densidade media na veciñanza solar é unha partícula por centímetro cúbico). A subestructura xacente dentro destas nubes está formada por un patrón complexo de filamentos, follas, burbullas e grupos irregulares. Ás partes máis densas dos filamentos e grupos chamanse "núcleos moleculares", os núcleos moleculares máis densos son chamados "núcleos moleculares densos" e teñen densidades de 104 a 106 partículas por centímetro cúbico. Observacionalmente os núcleos moleculares trázanse con monóxido de carbono e os núcleos densos con amoníaco. A concentración de po nos núcleos moleculares é normalmente suficientemente grande como para bloquear a luz das estrelas en cuxa traxectoria interpoñense de tal forma que ofrecen o aspecto de siluetas de nebulosas escuras. As GMC son tan grandes que as "locais" poden chegar a cubrir unha parte importante dunha constelación de tal xeito que son referidas a miúdo polo nome desa constelación, por exemplo, a Nube Molecular de Orión (OMC) ou a nube molecular Tauro (TMC). Estes GMC locais están dispostos nun anel próximo ao sol que coincide co Cinto de Gould O grupo máis masivo de nubes moleculares na galaxia forma un anel asimétrico ao redor do centro galáctico nun radio de 120 parsecs, o compoñente máis grande deste anel é o complexo de Sagitario B2. A rexión de Sagitario é quimicamente rica e é utilizado a miúdo como muestrario polos astrónomos en busca de novas moléculas no espazo interestelar.
Nubes Moleculares Pequenas
Illadas e unidas gravitacionalmente, ás pequenas nubes moleculares con masas inferiores a uns cantos centos de veces a masa do Sol chámaselles glóbulos de Bok. As partes máis densas das pequenas nubes moleculares son equivalentes aos núcleos moleculares que se atopan nas GMC e inclúense a miúdo nos mesmos estudos.
Nubes moleculares difusas de alta latitude
En 1984 o IRAS (Satélite Astronómico infravermello) identificou un novo tipo de nube molecular difusa. Trátase de nubes difusas filamentosas que son visibles a altas latitudes galácticas (afastadas verticalmente do plano horizontal que forma o disco galáctico). Estas nubes teñen unha densidad típica de 30 partículas por centímetro cúbico.
A formación de estrelas
miniatura|Imaxe composta que mostra estrelas novas na nube molecular de [[Cepheus|Cefeo B e ao redor dela.]]
A formación de estrelas prodúcese exclusivamente dentro das nubes moleculares. Isto é unha consecuencia natural das súas baixas temperaturas e altas densidades, xa que a forza gravitatoria que fai que a nube colapse debe superar as presións internas que actúan «cara a fóra», tratando de evitar un colapso. Tamén hai probas de que as grandes nubes onde se produce a formación de estrelas mantéñense unidas, en gran medida, pola súa propia gravidade (como ocorre coas estrelas, planetas e galaxias) máis que pola presión externa (como sucede coas nubes no ceo). A evidencia provén do feito de que as velocidades «turbulentas» que se infiren do ancho da liña de CO varían da mesma forma que a velocidade orbital (unha relación virial).
Física
A física das nubes moleculares é pouco coñecida e moi debatida. Os seus movementos internos réxense polas turbulencias nun frío, de gas magnetizado, para que os movementos  turbulentos sexán altamente  supersónicos, pero comparables ás velocidades das perturbacións magnéticas. Este estado crese que perde enerxía rapidamente, o que require xa sexa un colapso xeral ou unha re-inxección constante de enerxía. Ao mesmo tempo, sábese que as nubes son interrompidas por algún proceso, o máis probable é que se trate dos efectos das estrelas masivas antes de que unha fracción significativa da súa masa sexa convertido en estrelas.
As nubes moleculares, e especialmente as nubes moleculares "xigantes" (GMC), a miúdo son o fogar do máser astronómico.
Receptores de TGF-beta
Os receptores do factor de crecemento transformante β (TGFR-β) son receptores dun só paso de membrana e do tipo serina/treonina quinase. Existen en diferentes isoformas, ben homo- ou heterodiméricas. O número de ligandos caracterizados dentro da superfamilia de TGFβ son moitísimos máis que o número de receptores coñecidos até agora, o que suxire a promiscuidade molecular existente entre o ligando e as interaccións dos receptores. Todas as células normais e a maioría das células neoplásicas teñen receptores na súa superficie para o TGF-β1.
Clasificación
Baseándose en propiedades estruturais e funcionais, describíronse tres tipos de receptores por medio dos cales o TGF-β leva a cabo a súa sinalización:
Algúns investigadores propuxeron que existen dous receptores adicionais que son o tipo IV (TGF-βR4) de 60 kDa e o tipo V (TGF-βR5) de 400 kDa, identificados só en células da pituitaria. Adicionalmente, identificouse un heterodímero do TGF-β1.2 en plaquetas porcinas.
Función
O factor de crecemento transformante β (TGF-β) é o ligando, e está implicado na sinalización parácrina e pódese atopar en moitos tipos de tecidos, como o cerebro, corazón, ril, fígado, e os testículos. A activación do receptor do TGF-β conduce á súa propia fosforilación en certos residuos de serina/treonina e inicia a fosforilación consecuente de proteínas efectoras intracelulares que, unha vez activas, se translocan ao núcleo celular para inducir a transcrición de xenes diana, e así regular procesos e funcións celulares.
Papel en enfermidades
A sobreexpresión de TGF pode inducir fibrose renal causando nefropatías, así como diabetes, e finalmente enfermidade renal crónica. Recentes desenvolvementos atoparon que, utilizando tipos seguros de antagonistas contra os receptores TGFβ, pode frear e, nalgúns casos, reverter os efectos da fibrose renal.
Demografía de Cangas
A demografía de Cangas é similar á de Galiza, estando moi avellentada.
Poboación
A poboación moza é reducida, aumentando a partir dos 15 anos ata acadar un número de poboación entre os 25 e 29 anos, a partir de aí empeza a decrecer progresivamente. A poboación anciá é maior en número de mulleres que de homes. Tres parroquias aparecen moi igualadas (Cangas, Coiro e Darbo), cunha media de 6431 habitantes e as outras dúas mostran unha situación inferior, o redor de 2.781 habitantes. Cangas, en extensión territorial é máis pequena con só 0,87 km² pero ten un número de poboación elevada e Hío é a máis extensa con 18 km² e con 2.911 habitantes.
A estrutura de poboación por sexo e idade de Cangas pódese analizar na pirámide de idades. Trátase dunha poboación en proceso de avellentamento; onde a esperanza de vida é alta, xa que o 3,66% da poboación supera os 80 anos.
Na pirámide tamén se mostra como a taxa de natalidade é dun 9,97%, un índice baixo pero preto de ser moderado.
Poboación estranxeira
En Cangas hai que ter en conta os movementos migratorios. O número de inmigrantes é cada vez maior, sobre todo a poboación procedente de países desmellorados. En Cangas hai sobre 357 inmigrantes. Tamén hai que ter en conta que o número de persoas que marchan a outros países para adicarse ao traballo no mar.
Moraime, Muxía
San Xulián de Moraime é unha parroquia que se localiza no norte do concello de Muxía. Segundo o IGE en 2018 tiña 784 habitantes (406 mulleres e 378 homes) distribuídos en 25 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación aos anos 2004, cando tiña 1.030 habitantes, e 1999 cando tiña 1.096 habitantes.
Xeografía
Entre o seu patrimonio natural destaca o monte Corpiño de Chorente, e as praias dos Muíños e Lourido
A parroquia está atravesada polos camiños de Fisterra, a variante do Camiño de Santiago que procedente de Santiago de Compostela e se dirixe cara Muxía, e o dos Faros, na súa 6ª etapa: ruta Camariñas-Muxía.
Patrimonio
A igrexa de San Xulián de Moraime data do século XII. A carón dela estivo o mosteiro de Moraime, creado no século XI e pertencente á Orde de San Bieito. Tamén hai na parroquia un conxunto de antigas casas señoriais.
Nesta parroquia no lugar de Lourido e preto da praia atópase o novo Parador Costa da Morte.
Evanxeos sinópticos
miniatura|San Mateo evanxelista, de [[Xosé Ferreiro, na sancristía de San Martiño Pinario en Santiago de Compostela]] Evanxeos sinópticos é o termo co que se coñece o conxunto que forman os evanxeos de Mateo, Marcos e Lucas. Etimoloxicamente provén do grego σύν (syn, "xunto") e ὄψις (opsis, "ollar"), é dicir, que se poden ver os tres dunha ollada simultánea, posto que teñen moito texto común.
Os evanxeos sinópticos
Dun xeito esquemático, están son as súas características principais:
A teoría das tres fontes
Entre os investigadores hai bastante unanimidade en que as causas das coincidencias entre os tres evanxeos hai que buscalas nas fontes comúns que usaron os seus autores.
A teoría máis aceptada é a das tres fontes. Segundo esta, habería tres fontes das que beberon os autores; as relacións que se establecen entre as fontes e os distintos evanxeos explica ás súas coincidencias, a súa sinopse, e tamén as diferenzas. As tres fontes son:
Nosa Señora da O, Muxía
Nosa Señora da O é unha parroquia que se localiza no leste do concello de Muxía. Segundo o IGE en 2013 tiña 104 habitantes (51 mulleres e 53 homes) distribuídos en 4 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 2004, cando tiña 136 habitantes, e 1999 cando tiña 147 habitantes.
O seu principal atractivo turístico é a praia do Lago.
Anxo Gómez Sánchez
Anxo Gómez Sánchez, nado na Grela (A Coruña), é un filólogo, escritor e profesor galego.
Serres, Muros
Patrimonio
Igrexa parroquial.|miniatura A igrexa parroquial de San Xoán Bautista sufriu ao longo da súa historia diferentes ampliacións e remodelacións. A partida máis antiga conservada no seu arquivo é de 1600. No século XVIII a Confraría da Nosa Señora das Dores financiou a construción da capela maior, incorporada ó corpo principal da igrexa. En 1892 levouse a cabo unha gran ampliación, quedando o edificio actual con planta de cruz latina, sancristía, presbiterio, nave central e dúas capelas.
En 1984 remodelouse o presbiterio, desprazándose cara adiante o altar de pedra incorporado ó retablo, tamén de pedra. Engadiuse tamén un sagrario de pedra atopado entre entullos. En 1991 volveuse ampliar, quedando a nave central de forma cuadrangular. Santuario da Virxe do Camiño.|miniatura O santuario da Virxe do Camiño, de estilo gótico, foi construído cara o século XV. Acolle unha imaxe da Virxe, atopada segundo a tradición nunha praia veciña.
É un dos maiores muíños do estado das súas características. Na actualidade funciona como centro cultural, albergando de xeito permanente paneis con explicacións sobre a súa construción e función. Tamén acolle exposicións temporais e diversas actividades culturais.
Antonio López Fernández
Antonio López Fernández, máis coñecido como "Ñico" López, nado en La Lisa o 2 de outubro de 1932 e finado en Niquero o 7 de decembro de 1956, foi un revolucionario cubano, de orixe galega, membro do Movemento do 26 de xullo, que participou no asalto aos cuarteis Moncada e Carlos Manuel de Céspedes e na expedición do Granma.