cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Voo 20 de Aeroflot
Accidente
O voo tiña programada a súa partida do aeroporto de Domodedovo ás 07:30 do 4 de xaneiro, pero foi atrasado por reparacións de motor. O voo non engalou de Domodedovo ata as 10:20 e chegou ao aeroporto de Omsk ás 15:52 da hora de Moscova. O avión tiña que deixar Omsk posteriormente para un curto voo ata Alma-Ata. Ao mesmo tempo, o xefe da Dirección de Aviación Civil de Casaquistán R. Azakov acababa de regresar de investigar o accidente dun Mil Mi-4 e inspeccionou o tren de aterraxe do Il-18 antes de que o avión fose autorizado a realizar a última parte da ruta. O voo atrasouse 2 horas e 28 minutos debido a que a visibilidade no aeroporto de Alma-Ata era menor de 1 000 metros, polo que o aeroporto tivo que pechar por razóns de seguridade. Ás 19:30 o voo engalou de Omsk cara a Alma-Ata e mantivo unha altura de cruceiro de 7 000 metros (23 000 pés).
Ás 20:15 a visibilidade en Alma-Ata era de 3 000 metros (9 800 pés), o vento era débil, e a presión atmosférica era de 710,5 mmHg. Ás 20:32, un Il-18 distinto, con rexistro CCCP-75689, aterrou cun rumbo de 230° despois de intentalo dúas veces no sentido contrario e tendo que executar un go-around. Tras aterrar, mentres rodaba, o director de operacións do aeroporto preguntoulle ao Il-18 se sería seguro para outro Il-18 aterrar co mesmo tempo. O piloto respostou dicindo categoricamente que ningún Il-18 podería aterrar con seguridade nas condicións actuais. O controlador entón díxolle ao voo 20 que procedese ao aeroporto alternativo, o aeroporto de Sary-Arka; pero cinco minutos despois o director de operacións cancelou a instrución anterior e díxolle ao voo 20 que comezase a baixar a unha altura de 4 500 metros (14 800 pés) e despois de 3 000 metros (9 800 pés) para aterrar en Alma-Ata. Violando os procedementos o controlador non informou a tripulación das condicións de visibilidade ou da altitude do límite inferior das nubes.
A unha altura de 3 000 metros o voo contactou co control de tráfico aéreo e recibiu o permiso de baixar a unha altura de 700 metros (2 300 pés). A aterraxe tiña que facerse nun curso de 230°. O controlador avisou da presenza de néboa no aeroporto, pero dixo que diminuíra un pouco e probablemente non esperaba que a visibilidade baixase por baixo do nivel mínimo de seguridade. A tripulación comezou a executar a aproximación baixo o planeado, pero no cuarto xiro o avión estaba a 500 metros á dereita do centro da pista. Cando o avión estaba a 10 quilómetros da pista, o controlador deu instrucións ao voo para que baixase aos 300 metros (980 pés) e avisouno de que as condicións de visibilidade estaban empezando a empeorar. Cando o avión estaba a 8,5 quilómetros do limiar da pista entrou na senda de planeo e continuou descendendo para a aterraxe.
A visibilidade no aeroporto chegara aos 800 metros (2 600 pés), por debaixo da distancia mínima de seguridade; o controlador non informou ao voo nin ao director de operacións da situación. As condicións requirían que o avión fose enviado ao aeroporto alternativo pero non se fixo. As luces da baliza non direccional vibraron, pero o avión comezou a desviarse lixeiramente cara á esquerda. O controlador notificou á tripulación a desviación e díxolle que corrixise o seu curso 2° e seguise as luces de aproximación da pista. A tripulación confirmou escoitar o que o controlador dixo e confirmou que vía as luces da baliza. O controlador entón instruíu o voo a cambiar o curso 3°; o avión pasou de estar lixeiramente á esquerda da pista a estar lixeiramente á dereita. O controlador avisou a tripulación de abortar a aterraxe e realizar un go-around, pero os pilotos ignoraron as instrución e continuaron coa aterraxe.
Durante a aproximación, o capitán de verificación Azakov instruíu o piloto ao mando Artamonov para que realizase unha aproximación instrumental, mentres Azakov se encargaba doutras tarefas da aterraxe. Houbo confusión entre os tripulantes na altura de decisión (130 metros) porque o controlador lles dixo que realizasen un go-around debido á visibilidade, pero tanto o navegador como o inspector dixéronlle ao piloto que eles vían as luces da pista, facendo que o capitán continuase a aterraxe. Pouco despois a tripulación perdeu de vista as luces, pero o capitán non era consciente de que o resto xa non vía as luces; o capitán entón quitou a súa vista dos instrumentos para ver as luces, facendo que o avión voase fóra do curso. Cando o controlador ordenou ao voo facer un go-around, o inspector estaba mirando para as luces mentres o piloto ao mando agardaba polas súas instrucións para continuar co go-around. Segundos antes do accidente o capitán viu que o avión estaba a piques de esnafrarse e intentou evitar a colisión co chan, e só entón Azakov mandoulle realizar o go-around.
Ás 21:01 hora de Moscova o avión esnafrouse a 210 metros á dereita da pista a unha velocidade de 300 km/h. O tren de aterraxe desgarrouse e a á dereita separouse do resto do avión. A á esquerda e a fuselaxe romperon en varias pezas e incendiáronse, queimando parcialmente os restos. O operador de radio, os dous asistentes de voo e 61 pasaxeiros morreron no accidente. 17 superviventes resultaron feridos.
Conclusións
As causas do accidente foron as seguintes:
Unha causa secundaria do accidente foi o fallo do METAR de proporcionar informes meteorolóxicos ás 20:00, 20:15 e 20:30, cando o mal tempo se intensificou, o que podería ter axudado ao voo a determinar se debía continuar coa aproximación.
Tamén se destacou que o xefe da Dirección de Aviación Civil de Casaquistán non debería axudar á tripulación, xa que ese día traballara 15 horas e non tiña certificado médico para voar.
Lepidopodinos
A dos lepidopodinos (Lepidopodinae) é unha subfamilia de peixes teleósteos da orde dos perciformes, suborde dos escombroideos, unha das tres nas que se subdivide a familia dos triquiúridos.
Os peixes desta subfamilia son longos, delgados e xeralmente de cores azulada ou prateada. Reduciron considerablemente as aletas pelvianas e a caudal (que ás veces están ausentes), o que lles dá un aspecto similar a unha anguía. Son depredadores, e a súa boca é grande e está armada con dentes longos e afiados.
As especies da subfamilia, algunhas de interese pesqueiro, son coñecidas vulgarmente como sabres, ou peixes sabre.
Descrición
A subfamilia foi descrita en 1863 polo ictiólogo e paleontólogo estadounidense Theodore Nicholas Gill.
Etimoloxía
O nome da subfamilia está construído normalmante, sobre a base da raíz do nome do seu xénero tipo, Lepidopus, engadíndolle a desinencia do latín científico -inae, propia dos nomes das subfamilias de animais.
Clasificación
Non hai unanimidade entre os autores na sistemática desta subfamilia. Así, temos, en diferentes bases de datos, os seguintes xéneros, coas especies que se indican:
Segundo o ITIS
Subfamilia Lepidopodinae
Segundo o NCBI
Lepidopodinae
Nomes galegos
Rodríguez Villanueva el al., na súa Guía, danlle a esta especie o nome de peixe sable (sic) que, por outra parte, pode confundirse coa especie Trichiurus lepturus Linnaeus, 1758, á que lle adxudican o mesmo nome galego.
Lahuerta e Vázquez, no seu Vocabulario, designan esta especie como sabre prateado, e admiten como sinónimos galegos peixe sabre e peixe sabre prateado.
Estes últimos autores consideran tamén a especie Lepidopus xantusi (Goode & Bean, 1895), á que denominan sabre de ollos grandes, dando como sinónimo cola de cabelo (?). Pero o WoRMS identifica a especie Lepidopus xantusi Goode & Bean, 1896 con Lepidopus caudatus (Euphrasen, 1788).
Río Moldava
260px|miniatura|O Moldava/Vlatava en [[Praga.]] O Moldava (en alemán Moldau, en checo Vltava) é un río da parte occidental da República Checa. Nace nos bosques montañosos da Bohemia e é confluente do Río Elba. É o río de maior extensión do país, percorrendo un total de 435 km, pasando pola capital, Praga.
En varios treitos do seu curso construíronse presas para aproveitamento hidroeléctrico.
CAU Madrid
O CAU Madrid é unha entidade deportiva de Madrid adicada ó rugby, que foi fundada no ano 1961.
Historia
O club foi fundado no Nadal do ano 1961 por estudantes do Colexio Alamán de Madrid, co nome de Club Atlético Universitario. Nos primeiros anos da entidade, o equipo militou nas categorías rexionais de Madrid, medrando pouco a pouco. A finais dos anos 60 acada os seus primeiros títulos, en categorías inferiores e rexionais. Cando se crea a Liga Española de rugby en 1970, o CAU Madrid foi un dos equipos integrantes no torneo, acadando a 4ª posición final. Na tempada seguinte, a 1970/71, o equipo sofre o primeiro descenso de categoría da súa existencia, ó rematar 8º no campionato de liga. Non obstante, a ausencia do CAU Madrid na máxima categoría so durou un ano.
O Sindicato Español Universitario (SEU) que apoiaba á entidade desapareceu en 1971, e o CAU trocou o seu nome polo de Club Atlético Uros para manter as súas siglas. A partir da tempada 1972/73 o equipo viviu a época de maior éxito deportivo. En 1977 o CAU Madrid acada o subcampionato de liga e a súa primeira Copa do Rei. En 1978 repite éxito na Copa, e nos anos 1979 e 1980 acada o campionato nacional de Liga.
Despois dunha mala actuación na tempada 1981/82, o equipo descende a Primeira División Nacional, que por aquel entón era o segundo nivel competitivo no rugby español. En 1983 ascende ó primeiro intento, pero tan só bota 3 anos na División de Honra. Tralo descenso na tempada 1985/86 a Primeira Nacional, o CAU Madrid non volveu nunca á máxima categoría do rugby en España.
Dende mediados dos 80 ata o ano 2002 o CAU Madrid se mantivo a maioría dos anos en Primeira Nacional, con algún descenso a categorías rexionais, pero non acadou o desexado ascenso a División de Honra, nin tan siquiera á acabada de crear División de Honra B. Así pois, en 2002 a directiva da entidade tomou a decisión de deixar a loita, centrarse tan só nas seccións de veteranos e competir en categorías de afeccionados.
Recentemente, o CAU Madrid xuntou as súas forzas coas dun novo proxecto chamado Club de Rugby Universitario Metropolitano, nado en 2002. A fusión levouse a cabo na tempada 2008/09, e a entidade resultante chámase CAU Metropolitano Rugby Club. O equipo competía na Primeira División Madrileña. Na tempada 2010/11 rematou no primeiro posto na Liga Madrileña e acadou o ascenso a categorías nacionais. Tan só dous anos despois acadou un novo ascenso, de xeito que na actualidade compite no segundo nivel do rugby español. ''A División de Honra non se disputou entre 1954 e 1970. En 1979 o título foi compartido con outros 3 equipos''.
''A División de Honra B existe dende a tempada 1998-99. Anteriormente a Primeira Nacional era a 2ª División do rugby español''.
Cepeda
O topónimo Cepeda pode referirse a:
CAU Madrid
Historia
''A Primeira División Nacional existe dende a tempada 1972-73. Naceu como o 2º nivel do rugby español, e dende a tempada 1998-99 é o 3º''.
Bernard Bolzano
Traxectoria
Seu pai, Bernard Pompeius Bolzano, naceu no norte de Italia e migrou a Praga, onde casou con Maria Cecelia Maurer, filla dun comerciante da cidade. Tiveron doce fillos, dos que só dous chegaron a adultos. Este era un matrimonio moi beato da relixión católica.
Bolzano inscribiuse en 1796 na Facultade de Filosofía da Universidade de Praga e no outono de 1800 comezou a estudar teoloxía, ordenándose sacerdote da Igrexa Católica sobre o 1805. Durante este anos tamén preparara a súa tese doutoral en xeometría, conseguindo o doutoramento en 1804, tras ter redactado unha tese na que expresaba a súa opinión sobre as matemáticas e sobre as características dunha correcta demostración matemática. No prólogo escribiu: "Non podería sentirme satisfeito dunha demostración estritamente rigorosa, si esta non derivase dos conceptos contidos na tese que debe demostrarse."
No 1804 obtivo unha cátedra de filosofía da relixión, recentemente creada polas forzas conservadoras para contrarrestar as ideas da revolución francesa. Mais Bolzano defendeu abertamente unha reforma da educación, primando a liberdade da consciencia individual sobre o goberno, neste caso austríaco. As súas ensinanzas estaban impregnadas por fortes ideais pacifistas e por unha viva esixencia de xustiza política. Ademais, Bolzano gozaba, debido ás súas cualidades intelectuais, dun enorme prestixio entre os seus compañeiros profesores e alumnos.
Neses tempos estaban nacendo os primeiros movementos políticos que reivindicaban a liberdade de pensamento e a independencia das comunidades nacionais, reivindicacións que preocupaban moito aos estados autoritarios, neste caso o Imperio Austríaco. Debido a presións do goberno, en 1819 foi prohibido de exercer calquera actividade académica, e ao mostrar o seu desacordo, foi acusado de herexe, posto baixo arresto domiciliario e prohibíuselle publicar. A pesar da censura do goberno, os seus libros publicáronse fóra do Imperio Austríaco e Bolzano seguiu escribindo. Foi obrigado ao exilio no campo en 1824 e non volveu a Praga até seis anos antes de falecer no 1848.
Obra
Foi no período de prohibición cando Bolzano, que pasou a ser sustentado por amigos e por exalumnos, escribiu a súa principal obra filosófica, o "Wissenschaftslehre" (Doutrina da Ciencia), publicado en 1837, que influenciou o desenvolvemento da semántica moderna. Wissenschaftslehre era un intento de elaborar unha teoría do coñecemento e da ciencia completa, intentou proporcionar fundamentos lóxicos a todas as ciencias
Aínda que estivese distante do centro científico da súa época (París), os seus estudos científicos foron moi avanzados para o seu tempo nos fundamentos de varias ramas das matemáticas, como na teoría de funcións e na lóxica. Despois de demostrar o teorema do valor intermedio, deu o primeiro exemplo dunha función continua non derivábel en ningún punto do conxunto de números reais. No campo da lóxica estou a táboa de verdade dunha proposición e creou a primeira definición operativa de dedutibilidade.
Forcadas, Chandrexa de Queixa
Santa María de Forcadas é unha parroquia do concello de Chandrexa de Queixa na comarca da Terra de Trives, na provincia de Ourense. No ano 2007 tiña 46 habitantes, deles 25 eran homes e 21 eran mulleres, o que supón unha diminución de 1 habitante en relación ao ano anterior, 2006.
Centro Dramático Galego
miniatura|285px|A Piragua (2007) de [[Cándido Pazó, unha representación do Centro Dramático Galego.]]
O Centro Dramático Galego (CDG) é a unidade da Axencia Galega das Industrias Culturais que ten por obxectivo producir e distribuír espectáculos teatrais en lingua galega, coa pretensión de normalizar a lingua no ámbito do teatro. Dende xaneiro de 2020 está dirixido por Fran Núñez.
Adscrito á Xunta de Galicia, a súa actividade dá comezo en 1984, data desde a que se estrearon un total de 68 producións e coproducións, o que supón unha media de tres anuais.
Publicacións do CDG.
Outras coleccións de libros do CDG, ademais da Colección CDG (1992-2005) son a Colección Escena Aberta, a colección Os Libros do CDG e as Publicacións Didácticas CDG. Estes libros son publicados a partir do 2008 pola Axencia Galega das Industrias Culturais (AGADIC) a cal xurdiu en 2008 a partir da transformación do Instituto Galego das Artes Escénicas e Musicais (IGAEM).
Colección CDG (1992-2005)
Nº35. Seis personaxes á procura de autor
Autor/es: Luigi Pirandello
Dirección escénica: Xúlio Lago - 2005
Nº34. Ricardo III
Autor/es: William Shakespeare
Nº33. As laranxas máis laranxas de todas as laranxas
Autor/es: Carlos Casares
Dirección escénica e versión: José Caldas - 2004
Nº32. O ano do cometa
Autor/es: Álvaro Cunqueiro
Dirección escénica: Quico Cadaval - 2004
Nº31. A comedia do gurgullo
Autor/es: Plauto
Dirección escénica: Celso Parada - 2003
Ruth Crawford Seeger
Ruth Crawford Seeger, de solteira Ruth Porter Crawford, nada en East Liverpool, Ohio, o 3 de xullo de 1901 e finada en Chevy Chase, Maryland, o 18 de novembro de 1953, foi unha compositora e etnomusicóloga estadounidense.
Centro Dramático Galego
Colección CDG (1992-2005)
Nº30. Daquel abrente
Ruth Crawford Seeger
Traxectoria
Filla dun ministro metodista intinerante, Ruth Crawford criouse e estudou en Florida ata que se trasladou ao Conservatorio de Chicago, onde estudou composición e teoría musical con Adolf Weidig, quen a animou a dar a coñecer os seus primeiros Preludios para piano, de 1924, nos que xa se manifesta o seu estilo "ultramoderno", como na Sonata para violín e piano, de 1926.
Recoñecida especialista na música folclórica e popular norteamericana, colaborou con Alan Lomax en dúas antoloxías importantes durante a década de 1940 (Our Singing Country, 1941, e Folk Song: USA, 1947) e editou outras en solitario até a súa morte. Antes disto dedicouse principalmente á composición.
Centro Dramático Galego
Colección CDG (1992-2005)
Laudamuco, señor de ningures, de Roberto Vidal Bolaño
Ruth Crawford Seeger
Traxectoria
Participou activamente na difusión da música contemporánea e foi un dos fundadores da Sociedade Internacional pola Música Contemporánea. Unha bolsa concedida pola fundación Gugenheim, en 1930, permitiulle pasar unha frutífera tempada en Europa, onde entrou en contacto cos compositores máis relevantes da época, tales como Béla Bartók, Arnold Schönberg ou Alban Berg, e ademais conseguiu que a súa propia música fose coñecida fóra de América.
Centro Dramático Galego
Colección CDG (1992-2005)
O velorio, de Francisco Taxes
Dirección escénica: Antonio Simón - 2003
Ruth Crawford Seeger
Traxectoria
A súa actividade creativa pode dividirse en dúas etapas: de 1924 a 1929, na que, influída pola obra de Aleksandr Skriabin, experimentou coa atonalidade e os ritmos irregulares, e de 1930 a 1933, en que participou da música serial. A súa obra máis difundida, nunha produción moi curta, é o Cuarteto de corda, de 1931, no que "ordenacións de altura, ritmo, duracións e dinámica anticipan a música vangardista da posguerra mundial".
Centro Dramático Galego
Colección CDG (1992-2005)
Nº29. O colaborador
Autor/es: Friedrich Dürrenmatt
Ruth Crawford Seeger
Traxectoria
En 1932 Ruth Crawford contraeu matrimonio co compositor, musicólogo e teórico Charles Seeger, cuxas ideas musicais influíron tanto nas súas composicións coma na súa posterior dedicación exclusiva ao folclore. O matrimonio tivo catro fillos, dous deles, Peggy e Mike Seeger, dedicados tamén á música folk. Charles Seeger achegou á unión o fillo do seu primeiro matrimonio, entón de trece anos de idade, que máis tarde sería o famoso cantante e músico Pete Seeger.
Centro Dramático Galego
Colección CDG (1992-2005)
Dirección escénica e versión: Manuel Guede Oliva - 2002
Ruth Crawford Seeger
Traxectoria
Desde 1933, Crawford-Seeger abandonou practicamente a composición, coa soa excepción de Rissolty Rossolty, unha autodenominada "fantasía americana para orquestra", baseada en melodías populares e composta para un programa educativo da radio CBS. Con todo, na década do cincuenta pareceu recobrar o interese por compor de novo de acordo coa súa formación vangardista, completando en 1952 unha Suite para quinteto de vento; mais o cancro acabou con ela no ano seguinte. En opinión de Alex Ross, que a considera "unha das poucas grandes compositoras da primeira parte do século XX",
Centro Dramático Galego
Colección CDG (1992-2005)
Nº28. Os espectros
Autor/es: Henrik Ibsen
Dirección escénica: Rui Madeira
Versión ao galego: Manuel Guede Oliva - 2002
Nº27. Rosalía
Autor/es: Ramón Otero Pedrayo
Dirección escénica: Roberto Vidal Bolaño - 2001
Nº26. Mar revolto
Autor/es: Roberto Vidal Bolaño
Dirección escénica e versión portuguesa: José Martins
Roberto Vidal Bolaño - 2001
Nº25. A cacatúa verde
Autor/es: Arthur Schnitzler
Dirección escénica: Eduardo Alonso - 2001
Versión: Manuel Guede Oliva e Eduardo Alonso
Nº24. Calígula
Autor/es: Albert Camus
Adaptación, dramaturxia e dirección: Manuel Guede Oliva - 2000
Nº23. A burla do galo
Dirección escénica: Xan Cejudo - 2000
Nº22. Os vellos non deben de namorarse
Autor/es: Alfonso Rodríguez Castelao
Nº21. Si o vello Sinbad volvese ás illas
Dirección escénica: Fabio Mangolini – 1999
Nº20. Xelmírez ou a gloria de Compostela
Autor/es: Daniel Cortezón
Nº19. Eu estaba na casa e agardaba que viñese a chuvia
Autor/es: Jean-Luc Lagarce
Dirección escénica: José Martins - 1999
Dramaturxia: Alexandra Moreira da Silva
Nº18. Lugar
Autor/es: Raúl Dans
Dirección: Antonio F. Simón - 1999
Las galas del difunto (Dirección: Xosé Martins. Dramaturxia: Alexandra Moreira da Silva)
La cabeza del Bautista (Dirección: Helena Pimenta)
Ligazón (Dirección: Manuel Guede Oliva)
El embrujado (Dirección: Eduardo Alonso) - 1998
Nº16. Memoria de Antígona
Autor/es: Quico Cadaval, Xavier Lama
Dirección e dramaturxia: Guillermo Heras - 1998
Nº15. O bufón de El Rei
Autor/es: Vicente Risco
Nº14. O peregrino errante que cansou ó demo
Autor/es: Xavier Lama
Dirección e dramaturxia: Andrés Pazos - 1997
Nº13. Lisístrata ou de cando as mulleres reviraron
Autor/es: Aristófanes
Dirección: Eduardo Alonso - 1997
Versión: Eduardo Alonso, Manuel Guede Oliva
Nº12. Como en Irlanda
Nouturnio de medo e morte, de Antón Vilar Ponte
Xinetes para o mar, de John Millington Synge
Dirección e dramaturxia: Quico Cadaval - 1996
Nº11. Hostia
Beverly Hills
Beverly Hills é unha cidade estadounidense localizada no condado dos Ánxeles, California, ao pé da Serra de Santa Mónica. Está completamente arrodeada pola cidade dos Ánxeles, ao leste co barrio de West Hollywood e o Fairfax District, ao sur limita co barrio de Westwood Village e Century City, os que son barrios financeiros da cidade dos Ánxeles e non cidades adheridas.
Centro Dramático Galego
Colección CDG (1992-2005)
Dirección e dramaturxia: Manuel Lourenzo – 1996
Beverly Hills
Beverly Hills é famosa polas grandes mansións das que dispón, e por ser o fogar de moitos ricos e famosos, principalmente das grandes estrelas do cinema de Hollywood.
Centro Dramático Galego
Colección CDG (1992-2005)
Autor/es: Gil Vicente
CDH1
A cadherina-1 tamén chamada E-cadherina ou cadherina epitelial, ou tamén CAM 120/80, uvomorulina ou CD324 (cluster de diferenciación 324), é unha proteína que nos humanos está codificada no xene CDH1 do cromosoma 16. Esta proteína funciona como unha proteína de membrana de adhesión celular. O seu xene funciona como xene supresor de tumores.
Centro Dramático Galego
Colección CDG (1992-2005)
Dirección, dramaturxia e versión: Cándido Pazó - 1995
CDH1
Función
A E-cadherina é un membro clásico da superfamilia das cadherinas. A proteína é unha glicoproteína de adhesión célula-célula dependente do calcio composta de cinco repeticións de cadherina extracelulares, unha rexión transmembrana, e unha cola citoplasmática altamente conservada. As mutacións neste xene están correlacionadas con cancros gástricos, de mama, colorrectais, de tiroide e de ovario. A perda da súa función crese que contribúe á progresión do cancro ao aumentar a proliferación, invasión (infiltración), e/ou metástase. O ectodominio (extracelular) desta proteína media a adhesión bacteriana a células de mamífero, e o dominio citoplasmático é necesario para a internalización. As variantes de transcrición identificadas orixínanse por mutacións nos sitios de empalme consenso.
Centro Dramático Galego
Colección CDG (1992-2005)
Nº9. Viaxe e fin de don Frontán
CDH1
Función
A E-cadherina (epitelial) é o membro mellor estudado da familia das cadherinas. Consta de 5 repeticións de cadherina (EC1 ~ EC5) no dominio extracelular, un dominio transmembrana, e un dominio intracelular que se une á p120-catenina e á beta-catenina. O dominio intracelular contén unha rexión moi fosforilada. A beta-catenina pode tamén unirse á alfa-catenina. A alfa-catenina participa na regulación dos filamentos citoesqueléticos que conteñen actina. En células epiteliais, as unións célula-célula que conteñen E-cadherina están frecuentemente situadas nas proximidades dos filamentos que conteñen actina do citoesqueleto.
Centro Dramático Galego
Colección CDG (1992-2005)
Autor/es: Rafael Dieste
CDH1
Función
A E-cadherina exprésase inicialmente no estadio de dúas células do desenvolvemento dos mamíferos, e é fosforilada no estadio de oito células, no que causa compactación. En tecidos adultos, a E-cadherina exprésase en tecidos epiteliais, onde é constantemente rexenerada cunha vida media de 5 horas na superficie celular. As interaccións célula-célula mediadas pola E-cadherina son cruciais para a formación da blástula en moitos animais.
Centro Dramático Galego
Colección CDG (1992-2005)
Dirección escénica: Antonio Simón - 1995
CDH1
Importancia clínica
A perda da función ou expresión da E-cadherina foi implicada na progresión do cancro e a metástase. A regulación á baixa da E-cadherina fai diminuír a forza da adhesión celular nun tecido, o que ten como resultado un incremento da mobilidade celular. Isto, á súa vez, pode permitir que as células cancerosas crucen a membrana basal e invadan os tecidos circundantes. Os patólogos usan a E-cadherina para diagnosticar diferentes tipos de cancro de mama. Se a comparamos co carcinoma ductal mamario invasivo, a expresión da E-cadherina está marcadamente reducida ou ausente na gran maioría dos carcinomas lobulares invasivos cando se estuda por medio de inmunohistoquímica.
Centro Dramático Galego
Colección CDG (1992-2005)
Tradución: Manuel Guede Oliva
CDH1
Interaccións
A CDH1 presenta interaccións con
Centro Dramático Galego
Colección CDG (1992-2005)
Nº8. Nin me abandonarás nunca
Dirección escénica: Manuel Guede Oliva - 1995
CDH1
A E-cadherina na metástase
1. A E-cadherina na TEM:
Centro Dramático Galego
Colección CDG (1992-2005)
Versión: Xosé Luís Méndez Ferrín
CDH1
A E-cadherina na metástase
A E-cadherina é un tipo fundamental de adhesion célula-célula para manter as células epiteliais unidas firmemente. A E-cadherina pode secuestrar a β-catenina na membrana plasmática da célula, que se une pola cola citoplasmática da E-cadherina. A perda da expresión de E-cadherina ten como resultado a liberación de β-catenina no citoplasma. As moléculas de β-catenina liberadas poden migrar ao núcleo e desencadear a expresión de factores de transcrición que inducen a TEM. Xunto con outros mecanismos, como a activación de RTK constitutiva, a perda da E-cadherina pode facer que as células cancerosas pasen ao estado mesenquimal e sufran metástase. A E-cadherina é un interruptor importante na TEM.
Centro Dramático Galego
Colección CDG (1992-2005)
Nº7. O mariscal
CDH1
A E-cadherina na metástase
2. A E-cadherina na TME:
Centro Dramático Galego
Colección CDG (1992-2005)
Autor/es: Ramón Cabanillas, Antón Vilar Ponte
Dirección escénica: Marcelino de Santiago "Kukas" - 1994
Adaptación e dramaturxia: Isabel Rey Pousada, Marcelino de Santiago "Kukas", Xan Cejudo
Nº6. A fiestra valdeira
CDH1
A E-cadherina na metástase
O estado mesenquimal das células cancerosas migran a novos sitios e poden sufrir TMEs en certos microambientes favorables. Por exemplo, as células cancerosas poden recoñecer características de células epiteliais diferenciadas nos novos sitios e regular á alza a expresión da E-cadherina. As células cancerosas poden formar adhesións célula-célula novamente e volver ao estado epitelial.
Control xenético e epixenético de CDH1
Varias proteínas como SNAI1/SNAIL, ZFHX1B/SIP1, SNAI2/SLUG,  TWIST1 e DeltaEF1 regulan á baixa a expresión da E-cadherina. Cando a expresión destes factores de transcrición está alterada, os represores transcricionais da E-cadherina sobreexprésanse en células tumorais. Outro grupo de xenes, como AML1, p300 e HNF3, poden regular á alza a expresión da E-cadherina.
Centro Dramático Galego
Colección CDG (1992-2005)
Dirección e dramaturxia: Xulio Lago Alonso - 1994
CDH1
Control xenético e epixenético de CDH1
Para estudar a regulación epixenética da E-cadherina, M. Lombaerts et al. realizaron un estudo de expresión de todo o xenoma en 27 liñas celulares mamarias humanas. Os seus resultados revelaron dous grupos ou clusters principais que teñen fenotipo fibroblástico ou epitelial, respectivamente. Nun exame en detalle, os grupos que mostraban fenotipos de fibroblasto só tiñan unha metilación do promotor de CDH1 parcial ou completa, mentres que os grupos con fenotipos epiteliais comprendían tanto liñas celulares de tipo silvestre coma liñas mutantes. Os autores tamén atoparon que a TEM pode ocorrer en liñas celulares de cancro de mama con hipermetilación do promotor de CDH1, pero nas liñas celulares de cancro de mama cunha inactivación mutacional de CDH1 non se producía a TEM. Isto contradí a hipótese de que a perda da E-cadherin é a causa inicial ou primaria da TEM. En conclusión, o resultado suxire que a “inactivación transcricional da E-cadherina é un epifenómeno e parte dun programa completo, con efectos moito máis graves que a soa perda da expresión de E-cadherina”.
Centro Dramático Galego
Colección CDG (1992-2005)
Nº5. Leoncio e Helena
CDH1
Control xenético e epixenético de CDH1
Outros estudos mostraron tamén que a regulación epixenética da expresión de E-cadherina ocorre durante a metástase. Os patróns de metilación da illa 5' CpG da E-cadherina non son estables. Durante a progresión da metástase de moitos casos de tumores epiteliais, obsérvase unha perda transitoria da E-cadherina e a perda heteroxénea da expresión de E-cadherina é o resultado dun patrón heteroxéneo de metilación da rexión promotora do xene da E-cadherina.
Centro Dramático Galego
Colección CDG (1992-2005)
Autor/es: George Büchner
Dirección escénica: Ánxeles Cuña Bóveda - 1993
Adaptación: Begoña Muñoz Saa
Nº4. A lagarada
De Havilland Vampire
O de Havilland Vampire foi un caza británico que se converteu no segundo reactor encargado pola RAF, despois do Gloster Meteor, durante a segunda guerra mundial a pesar de que non chegou a combater nela. A configuración bideriva do Vampire adoptouse para que a tobeira do motor puidese ser o máis curta e eficaz posíbel. Inda que o prototipo voou no setembro do 1943, este modelo non entrou en servizo ata despois da segunda guerra mundial. Serviu no Mando de Caza e a Real Forza Aérea Auxiliar, pero foi empregado sobre todo por escuadróns enviados a ultramar ata a súa substitución polo Havilland Venom. As derradeiras variantes do Vampire sirviron como adestradores avanzados, avións de estafeta e remolcadores de brancos despois de ser retirados do servizo de primeira liña. O NF.Mk 10, un caza nocturno bipraza equipado con radar, foi deseñado para a exportación pero serviu certo tempo na RAF. O T.Mk 11 foi o adestrador avanzado da RAF dende o 1952 ata a aparición do Folland Gnat a primeiros dos anos 60.
Centro Dramático Galego
Colección CDG (1992-2005)
Dirección escénica: Pere Planella - 1993
De Havilland Vampire
Especificacións
miniatura|dereita|250px|de Havilland Vampire miniatura|dereita|250px|de Havilland Vampire. [[Israel. 2006]]
Centro Dramático Galego
Colección CDG (1992-2005)
Nº3. Un refaixo para Celestina
Dirección, adaptación e dramaturxia: Antonio Francisco Simón - 1993
Nº2. Historia do soldado
Beta-caroteno
O β-caroteno é un pigmento natural químico terpenoide fortemente coloreado de laranxa abundante nas plantas e froitos, que intervén na fotosíntese como pigmento secundario captador de luz e é precursor da vitamina A. Pertence ao grupo dos carotenos, que son tetraterpenos, biosintetizados a partir de oito moléculas de isopreno e teñen 40 carbonos. Distínguese dos outros carotenos en que ten aneis beta en ambos os extremos da molécula, polo que se chama β,β-caroteno. A estrutura da molécula foi deducida por Karrer et al. en 1930. A absorción do β-caroteno dos alimentos aumenta cando se comen acompañados de graxas, xa que os carotenos son liposolubles. Como ten un esqueleto hidrocarbonado sen grupos funcionais é moi lipófilo.
Centro Dramático Galego
Colección CDG (1992-2005)
Dirección e versión: Manuel Guede Oliva - 1993
Dirección musical: Joám Trillo
Beta-caroteno
O caroteno é a substancia que colorea as cenorias de laranxa e é o tipo de caroteno máis común nas plantas. Como é unha molécula con moitos dobres enlaces conxugados está moi coloreada. Cando se usa como colorante alimentario vén indicado nas etiquetas dos produtos como E160a. p119 Na natureza, o β-caroteno é un precursor (forma inactiva) da vitamina A na que se transforma pola acción do encima beta-caroteno 15,15'-monooxixenase. O illamento do β-caroteno das froitas faise xeralmente con columnas de cromatografía. A separación do β-caroteno da mestura doutros carotenoides está baseada na polaridade dun composto. O β-caroteno non é un composto polar, senón hidrófobo, polo que hai que separalo con solventes non polares como o hexano.
Centro Dramático Galego
Colección CDG (1992-2005)
Nº1. Un soño de verán
Beta-caroteno
Na fotosíntese
Os carotenoides sintetízanse e acumúlanse nos cloroplastos e cromoplastos e funcionan como pigmentos accesorios na fotosíntese, que transmiten parte da enerxía luminosa captada ás clorofilas. Ademais serven como pigmentos protectores que impiden que a clorofila sexa fotooxidada.
Centro Dramático Galego
Colección CDG (1992-2005)
Dirección escénica: Eduardo Alonso - 1992
Beta-caroteno
Actividade de provitamina A
Os carotenoides das plantas son a primeira fonte dietaria de provitamina A, e o β-caroteno é o mellor coñecido nesa función. Outros son o α-caroteno ou a β-criptoxantina. A absorción dos carotenoides está restrinxida ao duodeno e depende do receptor SR-B1 (Scavenger receptor B1), que é unha proteína de membrana tamén responsable da absorción da vitamina E (alfa-tocoferol). Unha molécula de β-caroteno pode ser clivada (cortada) polo encima intestinal beta,beta-caroteno 15,15'-monooxixenase en dúas moléculas de vitamina A.
A eficiencia da absorción desta substancia estímase que está entre o 9 e o 22%. A absorción e conversión de carotenoides pode depender da forma en que se encontre o β-caroteno (en vexetais cocidos ou crus ou nun suplemento dietético), da inxesta simultánea de graxas, e dos depósitos de vitamina A e β-caroteno do corpo. Os investigadores encontraron que os seguintes factores determinan a actividade de provitamina A dos carotenoides:
Clivaxe simetrica e asimétrica
Na cadea da molécula situada entre os dous aneis ciclohexil dos extremos, o β-caroteno pode clivarse (cortarse) de forma simétrica ou asimétrica. A clivaxe simétrica realizada polo encima beta,beta-caroteno-15,15'-dioxixenase require o antioxidante alfa-tocoferol. Esta clivaxe simétrica dá lugar a dúas moléculas de retinal equivalentes e cada molécula de retinal reacciona orixinando retinol (vitamina A) e ácido retinoico.
Factores de conversión
Ata hai pouco, a actividade da vitamina A dos alimentos expresábase en unidades internacionais (IU), e este segue a ser a unidade xeralmente utilizada nas etiquetas de alimentos e suplementos dietéticos. Porén, é difícil calcular a actividade total da vitamina A na dieta en termos de unidades internacionais, porque a absorción e conversión de carotenoides, comparada coa do retinol, son variables. Outra unidade, a unidade equivalente de retinol (RE), empezaron a utilizala a Organización para a Agricultura e a Alimentación das Nacións Unidas e a Organización Mundial da Saúde (OAA/OMS - FAO/WHO) en 1967. Máis recentemente en 2001, O Instituto de Medicina dos Estados Unidos propuxo utilizar os equivalentes de actividade de retinol (RAE) para os seus valores de Consumo de Referencia Dietario (Dietary Reference Intakes).
Unidades Internacionais
1 RE = 3,33 IU de actividade de vitamina A a partir do retinol
1 RE = 10 IU de actividade de vitamina A a partir do β-caroteno
(No Canadá, a Sanidade do Canadá (Health Canada) establece que 1 RE = 6,667 IU a partir do β-caroteno. )
Equivalentes de Retinol (REs)
1 RE = 1 µg de retinol
1 RE = 6 µg de β-caroteno (No Canadá a Sanidade do Canadá establece que 1 RE = 2 µg β-caroteno. )
1 RE = 12 µg doutros carotenoides provitamina A.
Equivalentes de Actividade de Retinol (RAE)
1 RAE = 1 µg de retinol
1 RAE = 2 µg de todo-trans-β-caroteno como suplemento
1 RAE = 12 µg de todo-trans-β-caroteno nunha matriz alimentaria
Fontes na dieta
O β-caroteno contribúe a darlle cor laranxa a moitos froitos e hortalizas. Son fontes moi ricas a planta vietnamita chamada gac (Momordica cochinchinensis Spreng.) e o aceite de palma cru, que teñen o contido máximo coñecido, 10 veces superior ao das cenorias, por exemplo; pero o gac apenas se consome fóra do sueste de Asia, e o aceite de palma é procesado normalmente para mellorar a súa cor e claridade, perdendo os carotenoides. Abunda en xeral nas froitas alaranxadas, como melóns da variedade cantalupensis, mangas e papaias, e nos vexetais con raíces laranxas como a cenoria e tamén no iñame, e igualmente en vexetais de follas verdes como espinacas, col da variedade sabellica, ou follas de batata.
O consumo diario medio de β-caroteno é de 2–7 mg, como se estimou nunha análise feita a 500.000 mulleres dalgúns países europeos, os Estados Unidos e o Canadá.
Efectos secundarios
O efecto secundario máis común do consumo en exceso de β-caroteno é a carotenodermia, unha condición fisicamente benigna que consiste en presentar un ton laranxa na pel que aparece despois da deposición de carotenoides na capa externa da epiderme. Doses altas crónicas de suplementos de β-caroteno sintético foron asociados cun incremento das taxas de cancro pulmonar entre fumadores. Ademais, os suplementos de β-caroteno poden incrementar o risco de cancro de próstata, hemorraxia intracerebral, de problemas cardiovasculares e de mortalidade total en persoas fumadoras ou que teñen unha historial de alta exposición aos asbestos. O β-caroteno ten unha gran tendencia a oxidarse, maior que a da maioría das graxas dos alimentos.
Sobredose
Aínda que o β-caroteno é un precursor da vitamina A, é selectivamente convertido en retinoides, polo que non causa hipervitaminose A; porén, o sobreconsumo pode causar carotenose na pel, que colle un ton laranxa.
O β-caroteno e o cancro pulmonar en fumadores
Doses altas crónicas de suplementos de β-caroteno incrementan a probabilidade de cancro de pulmón en fumadores de acordo cun estudo, aínda que a validez das súas conclusións foi posta en dúbida. O efecto é específico da dose da suplementación, xa que non se atoparon danos pulmonares nos fumadores que inxerían unha dose fisiolóxica de β-caroteno (6 mg), pero si nos que tomaban unha dose farmacolóxica de (30 mg).
Unha posible explicación deste efecto é que o ácido retinoico ligado ao receptor RR-beta se une ao factor de transcrición AP1 (que promove a proliferación celular) inhibíndoo. Pero os compoñentes do fume do tabaco incrementan a clivaxe asimétrica do β-caroteno, e decrece o nivel de ácido retinoico, que xa non pode inhibir a AP1 e aumenta a proliferación celular, o que pode levar a un cancro. Outro produto da clivaxe do β-caroteno sospeitoso de causar cancro é o trans-β-apo-8'-carotenal (ou apocarotenal), que nun estudo mostrou ser mutaxénico e xenotóxico.
Usos médicos
O β-caroteno utilizouse no tratamento de varios trastornos como a protoporfiria eritropoiética. Utilizouse tamén para reducir o risco de cancro de mama en mulleres antes da menopausa e da dexeneración macular relacionada coa idade, que afecta á retina.
Cancro
Debátese se o β-caroteno é efectivo no tratamento de diferentes formas de cancro e non está probado polo momento que preveña o cancro en humanos. Estudos con pacientes de neoplasia cervical intraepitelial (no colo uterino) mostraron que respondían favorablemente á suplementación con β-caroteno; porén, os altos niveis de β-caroteno incrementan o risco de cancro pulmonar en fumadores. Aínda que o β-caroteno se usa ás veces para previr o cancro de mama non hai actualmente evidencias que apoien a súa eficacia.
Segunda división española 1977/78
A tempada 1977–78 da Segunda División de España foi a 46ª edición deste torneo. A categoría estivo composta por 20 equipos, dos cales Real Zaragoza, Recreativo de Huelva e Celta de Vigo ascenderon á Primeira División. Real Oviedo, Córdoba CF, CD Tenerife e CF Calvo Sotelo descenderon á Segunda División B.
Clasificación
X = Partidos xogados; G = Partidos gañados; E = Partidos empatados; P = Partidos perdidos; GF = Goles a favor ; GC = Goles en contra; DG = Diferenza de goles; Pts = Puntos
Louis Georges Duvernoy
Louis Georges Duvernoy, nado o 6 de agosto de 1777 en Montbéliard, (Doubs, Franco-Condado) e finado o 1 de marzo de 1885 en París, foi un médico e zoólogo francés.
Traxectoria
Fillo dun médico que exercía en Montbéliard, daquela baixo dominio alemán, comezou a estudar en principio canda o seu pai, despois no colexio francés da cidade e, a partir de 1792, na Academia Carolina de Stuttgart.
En 1793, o principado de Montbéliard pasa a formar parte de Francia, e Duvernoy regresa ao país, continuando os seus estudos en Estrasburgo, e despois en París. A guerra fíxolle interrompelos, xa que foi incorporado ao exécito dos Alpes como farmacéutico de terceira clase.
Despois de enviuvar, acepta en 1827, sempre grazas a Cuvier, unha cátedra de historia natural na facultade de ciencias de Estrasburgo, na que foi decano en 1832. Volve casar, con Marie Madeleine Braun. Exerce unha grande influencia sobre os estudantes, que lle dedican unha medalla de ouro cando deixa o cargo.
Foi un dos membros fundadores da Academia Lorenesa de Ciencias (ou Sociedade de Historia Natural de Estrasburgo, o 6 de decembro de 1828.
Candidato malogrado á sucesión de Cuvier no Museo Nacional de Historia Natural (foi Henri Marie Ducrotay de Blainville (1777-1850) quen obtivo a cadeira de Anatomía Comparada), foi nomeado correspondente da Academia das Ciencias de Francia. En 1837 sucede a Georges Cuvier, morto cinco anos antes, na caideira de Historia Natural dos corpos organizados no Collège de France. E en 1850 obtén finalmente unha cadeira no Museo reempranzando a Ducrotay de Blainville.
Lepidopus
Lepidopus é un xénero de peixes teleósteos da orde dos perciformes, suborde dos escombroideos e familia dos triquiúridos, que é o tipo da subfamilia dos lepidopodinos.
Louis Georges Duvernoy
Traballos
Os seus traballos son extremadamente variados e levan a marca do seu mestre, Georges Cuvier. Á súa participación nas Leccións de anatomia comparada, débense especialmente:
Lepidopus
Características
O xénero conta con seis especies, que son son longos, delgados e xeralmente de cores azulada ou prateada. Reduciron considerablemente as aletas pelvianas e a caudal (que ás veces están ausentes), o que lles dá un aspecto similar a unha anguía. Son depredadores, e a súa boca é grande e está armada con dentes longos e afiados.
Estas especies, algunhas de interese pesqueiro, son coñecidas vulgarmente como sabres, ou peixes sabre.
Louis Georges Duvernoy
Abreviatura
A abreviatura Ducroty emprégase para recoñecer a como autoridade na descrición e clasificación en zooloxía.
Lepidopus
Descrición
O xénero foi descrito en 1863 polo botánico e ictiólogo francés Antoine Goüan, na súa obra [http://www.e-rara.ch/zuz/content/pageview/11274948 Historia piscium, sistens ipsorum anatomen externam, internam, atque genera in classes & ordines redacta... (Ler en liña)]
Louis Georges Duvernoy
Descendencia
Louis Georges Duvernoy foi á vez o avó de Charles Friedel e de Jules Eugène Gaston Peugeot.
Idealismo
En filosofía, idealismo designa as teorías que —en oposición ao materialismo— sosteñen que a realidade extramental non é coñecíbel tal como é en si mesma, e que o obxecto do coñecemento está preformado ou construído pola actividade cognoscitiva.
Lepidopus
Clasificación
Segundo o WoRMS, o xénero conta coas seis especies seguintes: