cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Manuel Quintana Martelo
Pintura
Quintana Martelo debuxa moito, e estuda diferentes camiños que poden levar a unha obra, a cal atópase en decisión ata o momento final. É moi fácil co proceso pase por diferentes estados e traballos paralelos coma debuxos, collage, acuarela....un modo de comprender e resolver dúbidas.
Seo (anatomía)
Estrutura da mama
Os homes tamén posúen glándulas mamarias e mamilas, mais non hai produción de leite debido á falta da hormona feminina estróxeno.
Manuel Quintana Martelo
Pintura
Nas obras de Quintana Martelo, adoita haber un enfrontamento entre obxecto e plano, entre abstracción e figuración, camiños moi distintos que converxen nun resultado último.
Seo (anatomía)
Estrutura da mama
É comunmente aceptado por biólogos que o obxectivo real da evolución das mulleres de teren seos é atraer os machos da especie, sendo os seos unha das principais características sexuais secundarias. Algúns biólogos sosteñen que a forma dos seos femininos evolucionou como unha especie de complemento estético fronte ás formas das nádegas; outros cren que os seos evolucionaron desta forma para previr que os bebés non se sufoquen mentres maman (debido a que os bebés non posúen unha mandíbula protuberante como outros primates, o nariz podería ser bloqueado por un peito feminino liso durante a lactación). De acordo con esta teoría, cando a mandíbula dos homínidos diminuíu, os seos aumentaron de tamaño para compensar esta diminución.
Manuel Quintana Martelo
Pintura
A luz vai caracterizar a obra de Quintana Martelo, durante a súa traxectoria como artista ten un compoñente cenital, de dereita a esquerda. Unha luz cá que se atopa máis cómodo, entende mellor o volume, debuxa con maior soltura o obxecto, unha postura definida.
Seo (anatomía)
Drenaxe linfática
Aproximadamente o 75% da linfa procedente das mamas viaxa aos ganglios linfáticos da axila do mesmo lado. O resto viaxa para os nódulos linfáticos paraesternais, para a mama no lado oposto e finalmente para os ganglios linfáticos abdominais. Os ganglios axilares inclúen o grupo inferior ou pectoral -que drena a parte profunda e trasmuscular-, o grupo interno ou subescapular -que drena a parte interna da glándula mamaria- e o grupo externo ou umeral -que drena a parte externa da mama-.
Manuel Quintana Martelo
Escultura
Quintana Martelo, chega á escultura por defecto, dálle a posibilidade de darlle a volta ó cadro, de traballar en aquilo cunha imaxe bidimensional non lle permite. Resúltalle apaixonante poder rodeala obra, e buscar moitos e diferentes camiños, e facelo sobre unha materia formal e tridimensional que deixa ó descuberto o percorrido do debuxo, sen máis razón que provocar un volume e onde o obxecto, e a súa relación co redor tomen forman xirando no seu espazo de modo infinito.
Seo (anatomía)
Drenaxe linfática
Esta drenaxe é particularmente importante na oncoloxía, porque as mamas son un sitio frecuente de desenvolvemento do cancro; de maneira que se se desprenden células malignas do tecido mamario, poderían espallarse por outras partes do corpo a través do sistema linfático para producir metástases. O feito de que os vasos linfáticos percorran o tecido trasmuscular do pectoral maior é xustificativo para a extirpación dese tecido no tratamento cirúrxico do cáncer de mama -a chamada de mastectomía radical por Halsted-.
Manuel Quintana Martelo
Escultura
A relación entre a dicotomía representación-non-representación é algo que complica a obra, por esa razón, o soporte forme parte do conxunto da obra e actúe como detonante de contraste no conxunto.
Seo (anatomía)
Forma e soporte
miniatura|dereita|Seos relativamente redondos que caen case horizontalmente
Manuel Quintana Martelo
Ilustración
Manuel Quintana Martelo, ten realizado numerosas colaboracións coma ilustrador.
Seo (anatomía)
Forma e soporte
As mamas varían en tamaño e forma. A súa aparencia externa non responde a súa anatomía interna ou o seu potencial de lactación. A forma da mama depende sobre todo do seu soporte, o cal provén principalmente dos ligamentos de Cooper e do tecido torácico subxacente sobre o cal descansa. Cada mama adhírese na súa base á parede torácica por unha fascia profunda, que cobre o músculo pectoral. Na parte superior do tórax recibe algún apoio da pel que as reviste. Esta combinación de apoio anatómico é o que determina a forma dos seos. Nun pequeno grupo de mulleres, os ductos frontais son visíbeis por non se mesturaren co tecido que as rodea.
Alqueno
Propiedades físicas
As propiedades físicas dos alquenos e alcanos son similares. Son incoloros, non polares, combustibles e case inodoros. O estado físico depende da masa molecular: igual que os correspondentes hidrocarburos saturados, os alquenos máis simples, eteno, propeno e buteno son gases a temperatura moderada. Os alquenos lineares de aproximadamente cinco a dezaseis carbonos son líquidos e os alquenos maiores son sólidos cerosos.
Seo (anatomía)
Anatomía
miniatura|Os seos son [[Zona eróxena|zonas eróxenas]] miniatura|dereita|200px|Seos dunha muller adulta As mamas están situadas sobre o músculo pectoral maior e, xeralmente, prolónganse verticalmente a partir do nivel da segunda costela, até a sexta ou sétima. No sentido horizontal, esténdense desde o bordo do óso esterno até unha liña media, imaxinaria, na axila. Na parte máis separada do tórax, á altura do terceiro espazo intercostal, a pel especialízase para formar a mamila e a aréola.
Manuel Quintana Martelo
Exposicións individuais
1971.
Seo (anatomía)
Anatomía
Cada mama limita na súa cara posterior coa aponeurose (ou fascia) do músculo pectoral e contén abundante tecido adiposo onde non hai tecido glandular. A graxa e o tecido conxuntivo, xuntamente cos ligamentos de Cooper (que ligan a glándula á pel), constitúen un verdadeiro soporte que dan forma e a sosteñen, permitindo o deslizamento normal do seo sobre a musculatura subxacente. A mama tamén contén vasos sanguíneos, venosos e linfáticos, así como elementos nerviosos. Non existe nada dentro do peito que se pareza a unha cápsula continua que envolva o seo. Realmente, é moi común que exista un tecido chamado aberrante ou ectópico (literalmente "fóra de sitio"), en zonas moi afastadas da mama.
Tiranía
Na actualidade, a tiranía evoca un réxime de goberno no que se dan estes trazos:
George Bonsor
George Edward Bonsor, nado en Lille o 30 de marzo de 1855 e finado en Mairena del Alcor (Sevilla) o 15 de agosto de 1930, foi un coñecedor de antigüidades, pintor, arqueólogo, historiador e ceramólogo nado en Francia, de nacionalidade británica e residente en España. Tamén foi coñecido como Jorge Bonsor por amigos e veciños das localidades andaluzas nas que viviu: Carmona, onde se iniciou como arqueólogo privado e onde foi nomeado fillo predilecto pouco antes do seu falecemento e Mairena del Alcor, onde adquiriu o castelo da localidade para habilitalo posteriormente como a súa propia vivenda.
Seo (anatomía)
Anatomía
O cuadrante superior lateral (o máis afastado do esterno) esténdese diagonalmente na dirección da axila e coñécese como o rabo de Spence. Unha fina capa de tecido mamario esténdese desde encima da clavícula até a sétima ou oitava costelas por abaixo e desde a liña media até o bordo do músculo grande dorsal. Non é raro encontrar tecido mamario no oco da axila ou baixo a pel, na parte anterior do abdome.
Manuel Quintana Martelo
Exposicións individuais
1972.
Seo (anatomía)
Anatomía
A circulación sanguínea arterial da mama provén da arteria torácica interna (antes coñecida como arteria mamaria interna), que deriva da arteria subclavia, a arteria torácica lateral, a arteria toracoacromial (ambos orixinarios da arteria axilar) e das arterias intercostais posteriores. A drenaxe venosa dos seos realízaa principalmente a vea axilar, mais tamén pode intervir a vea torácica interna e as veas intercostais. Tanto os homes como as mulleres teñen unha alta concentración de vasos sanguíneos e nervios nas mamilas.
Manuel Quintana Martelo
Exposicións individuais
1973.
Seo (anatomía)
Anatomía
Tanto nos homes como nas mulleres hai unha gran concentración de nervios e vasos sanguíneos nas mamilas que son, por esa razón, altamente eróxenas. En ambos os sexos as mamilas teñen capacidade eréctil en resposta tanto a estímulos sexuais, como ao frío. A innervación das mamas vén proporcionada por ramas frontais e laterais das IV a VI ramas intercostais, provenientes dos nervios espiñais. A mamila é innervada pola distribución do nervio torácico T4.
Embrioloxía
Embrioloxicamente o tecido glandular da mama non é só o produto de desenvolvemento desproporcionado -en termos morfolóxicos e funcionais- de glándulas sudoríparas modificadas da pel, adaptadas para a produción de leite. O leite materno é un tipo de secreción de alto valor nutritivo, debidamente adaptado ás necesidades dos nenos acabados de nacer e única fonte de alimento e de anticorpos durante os primeiros meses de vida.
Manuel Quintana Martelo
Exposicións individuais
1978.
Longa Marcha 2F
Longa Marcha 2F (Chang Zheng 2F en pinyin, abreviadamente CZ-2F) é o nome dun modelo da familia de foguetes Longa Marcha deseñado para lanzamentos tripulados e de estacións espaciais.
Seo (anatomía)
Embrioloxía
O desenvolvemento mamario durante a puberdade ocorre debido ao estímulo das hormonas ováricas, principalmente estróxenos e proxesterona. O estróxeno estimula o desenvolvemento da porción excretora da glándula mamaria -principalmente os galactóforos- e a proxesterona é responsábel do desenvolvemento da porción secretora -os lóbulos-. Estas hormonas estimulan o desenvolvemento de características sexuais femininas, producindo o mesmo efecto sobre os homes cós desequilibrios hormonais, ou aqueles que queren mudar a súa identidade sexual.
Manuel Quintana Martelo
Exposicións individuais
1979.
Seo (anatomía)
Embrioloxía
A alimentación con leite materno é coñecida como lactación. O acto de alimentar directamente o lactante coñécese como aleitamento e realízase pola succión directa da mamila pola boca do bebé.
Manuel Quintana Martelo
Exposicións individuais
1980.
Seo (anatomía)
Estética
miniatura|150px|Seos nunha pintura de [[Gustave Courbet]] As mamas son vistas por moitos como un indicativo fundamental de feminidade ou un atractivo sexual, e por causa diso algunhas mulleres que pasan por procesos de mastectomía debido a un cáncer recorren á cirurxía para a súa reconstrución. A mastoloxía é o ramo da medicina que coida das doenzas que sofren as mamas.
Manuel Quintana Martelo
Exposicións individuais
1981.
Longa Marcha 2F
Características
O Longa Marcha 2F é un lanzador orbital chinés de dúas etapas e catro aceleradores deseñado para poñer cápsulas Shenzhou tripuladas ou automáticas e estacións espaciais Tiangong en órbita baixa terrestre. O Longa Marcha 2F é basicamente un Longa Marcha 2E cunha aparencia externa case idéntica pero con modificacións orientadas a redundar os diferentes sistemas do foguete e a fortalecer a estrutura da etapa superior para traballar coa maior carga que supoñen as cápsulas coas súas torres de escape e as estacións espaciais. O foguete é capaz de poñer 8400 kg en órbita baixa. A versión usada para orbitar estacións espaciais denomínase Longa Marcha 2F/G.
Seo (anatomía)
Estética
Para aumentar os seos, algunhas mulleres sométense a cirurxía plástica de recheo interno con silicona. Cando o material non é adecuado ou a cirurxía está mal feita, esa práctica pode ocasionar efectos colaterais graves e irreversíbeis. Algúns especialistas diverxen sobre a necesidade desta cirurxía, algúns alegan que o risco compensa a autoestima adquirida da muller.
Manuel Quintana Martelo
Exposicións individuais
1982.
Seo (anatomía)
Estética
A cirurxía para a redución das mamas, retirando graxa ou nalgúns casos parte da glándula mamaria, tamén se practica por cuestións de estética ou por problemas posturais, debidos ao peso forzando a columna vertebral.
George Bonsor
Foi un gran defensor do mantemento dos xacementos arqueolóxicos e precursor da arqueoloxía moderna en España, ademais de que descubriu numerosos xacementos en Andalucía Occidental, como a necrópole e o anfiteatro de Carmona, os xacementos de Los Alcores, Setefilla en Lora del Río e escavou en Baelo Claudia en Cádiz. Escribiu varias publicacións relacionadas cos seus descubrimentos e obtivo nomeamentos en varias institucións académicas.
Seo (anatomía)
Fisioloxía da mama
miniatura|150px|Tarxeta postal francesa mostrando unha muller cos seos á vista
George Bonsor
Familia
Parece ser que James Bonsor, inglés afeccionado ao continente, traballou en España como enxeñeiro nas minas de Riotinto e na empresa francesa de gas que se usaba na iluminación pública en Cádiz e Sevilla. Quedou gratamente impresionado con Andalucía, polo que recomendou ao seu fillo viaxar a esta rexión.
Cando naceu George, James Bonsor, que contaba con 32 anos de idade, residía en Lille. Trala morte da súa esposa, contraeu un novo matrimonio con Mrs. Gregory, con quen tivo dúas fillas e un fillo (os seus medios irmáns Claire, Suzanne e Willy). A súa tía paterna, Marie (Bonsor) Batley, xunto co seu esposo John Batley, que residían en Seaborough Court (Inglaterra), foron quen se fixeron cargo del ata que alcanzou a idade escolar. George sempre considerou esta casa como a súa. Os seus tíos posuían ademais unha segunda residencia en Englefield Green, nos arredores de Londres, onde vivían cos seus fillos Ralph, Armitage, Blanca e Inés, curmáns cos que Bonsor mantivo sempre unha cariñosa relación.
Seo (anatomía)
Mudanzas durante a puberdade
Durante a puberdade os seos crecen estimulados polos hormonas sexuais que actúan, aproximadamente, até os vinte anos de idade. O desenvolvemento dos tecidos adiposo e conectivo aumenta baixo a influencia doutras hormonas, como a proxesterona, prolactina, corticoides e hormona do crecemento.
Manuel Quintana Martelo
Exposicións individuais
1983.
Seo (anatomía)
Mudanzas durante a gravidez
O aumento dos niveis de estróxenos e de proxesterona durante o embarazo estimulan o desenvolvemento glandular. As mamas tenden a tornarse esféricas debido ao aumento do tecido adiposo.
Manuel Quintana Martelo
Exposicións individuais
1984.
Alqueno
Reaccións
Os alquenos son compostos relativamente estables, pero son máis reactivos que os alcanos, debido á reactividade do enlace pi carbono-carbono ou á presenza de centros CH alílicos. A maioría das reaccións dos alquenos implican adicións a este enlace pi, formando novos enlaces sigma. Os alquenos serven como materia prima para a industria petroquímica porque poden participar nunha gran variedade de reaccións, especialmente a polimerización e a alquilación.
Seo (anatomía)
Mudanzas durante a lactación
A lactación tende a manter as mudanzas ocorridas durante a gravidez. Ao inicio da lactación e durante as primeiras horas, os repetidos movementos de succión por parte do meniño acabado de nacer acaban por provocar a saída dunha secreción espesa e amarelada, rica en colesterol, chamada costro (ou formigo).
Tiranía
A tiranía implica un dominio directo de homes por homes onde as leis son utilizadas coma ordes pois non existe un auténtico ordenamento xurídico. Pode definirse coma unha situación política inestábel sostida polo temor, o goberno do tirano adoita estar rexido pola desmesura, a falta de medida, a subxectividade, e a ausencia de equidade. O seu piar principal é o medo que inspira o uso irracional e permanente da forza sen autoridade.
A tiranía caracterízase por ser unha seudoforma de goberno onde o tirano e os seus achegados obteñen beneficios económicos pola súa posición, carecendo de todo tipo de fundamentacións éticas e sen o consentimento popular, onde a xustiza non existe e o pobo obedece pasivamente, sométese podendo ser considerados case como servos e non como cidadáns.
Alqueno
Reaccións de adición
Os alquenos reaccionan en moitas reaccións de adición, que se producen pola apertura do dobre enlace. A maioría destas reaccións de adición seguen o mecanismo de adición electrofílica. Exemplos son a hidrohaloxenación, haloxenación, formación de halohidrina, oximercuración, hidroboración, adición de diclorocarbeno, reacción de Simmons-Smith, hidroxenación catalítica, epoxidación, polimerización de radicais e hidroxilación.
Tiranía
Baixo a tiranía o Dereito só é unha aparencia nas mans do tirano, pois o recoñecemento ou privación dos dereitos está suxeito o arbitrio ou vontade do tirano. Porén, os usos e costumes tamén están suxeitos ao arbitrio do tirano que poden e acostuman ser suplantados pola forza chegando a facer desaparecer ata a opinión pública. Por iso se pode afirmar que coa tiranía non hai liberdades nin individuais nin colectivas (tanto civís como políticas).
Seo (anatomía)
Funcións dos seos
miniatura|Neno mamando
Alqueno
Hidroxenación
A hidroxenación de alquenos produce os correspondentes alcanos. A reacción é levada a cabo baixo presión a temperaturas de 200 °C en presenza dun catalizador metálico. Os catalizadores industriais comúns están baseados no platino, níquel ou paladio. Para a síntese de laboratorio emprégase con frecuencia o níquel de Raney (unha aliaxe de níquel e aluminio). O exemplo máis simple desta reacción é a hidroxenación catalítica de etileno para render etano:
Ramón Canoura Fernández
Ramón Canoura Fernández, nado na Laxe (O Valadouro) o 24 de xaneiro de 1899 e finado en Ferreira do Valadouro o 28 de xaneiro de 1969, foi un banqueiro e político galego.
Seo (anatomía)
Lactación
A produción de leite nas mamas comeza inmediatamente despois do parto. Ao cabo de doce a vinte e catro hora, a muller segrega o costro, líquido ao cal se atribúen propiedades laxantes (dado o seu elevado teor de colesterol), que facilitaría a evacuación do meconio do intestino do recentemente nado. Poucas horas despois as mamas deixan de producir o costro para secretar o leite normal.
Manuel Quintana Martelo
Exposicións individuais
1985.
Seo (anatomía)
Lactación
A composición do leite normal inclúe proporcións elevadas de auga (até un 85%) e máis de 300 compoñentes. Aínda que poida parecer que isto limite o fornecemento de nutrientes ao bebé, é importante considerar que a osmolaridade elevada non é aínda unha condición equilibrada nos riles do lactante que, nos primeiros meses, debe extraer a auga necesaria exclusivamente do leite e sen outra administración adicional.
Antonio Quesada
Antonio Quesada Porto, nado en Ourense o 14 de xuño de 1932 e finado en Vigo o 26 de xaneiro de 2015, foi un pintor galego.
Paramento
Un paramento é cada unha das caras de todo elemento construtivo vertical, como paredes ou muros.
Antonio Quesada
Traxectoria
Naceu nunha familia, a Quesada, composta por máis dunha vintena de artistas plásticos e debuxantes, como Xaime Quesada, Carlos Quesada ou Fernando Quesada, todos eles irmáns de Antonio. Profesionalmente dedicouse á administración pública, e foi funcionario de Facenda. En 1953 consegue praza en Zamora, onde vivirá e comezará a pintar. Na cidade leonesa coñece o pintor Antonio Pedrero e os poetas Claudio Rodríguez García e Jesús Hilario Tundidor.
Asento Perigoso
miniatura|dereita|280px|"Galaaz ocupa o Asento Perigoso", manuscrito [[Francia|francés do século XV.]]
Antonio Quesada
Traxectoria
Casa en Zamora e permanece na cidade ata que se traslada en 1966 a Vigo, onde residirá o resto da súa vida.
Pintor abstracto, destacou como paisaxista, con obras que combinan manchas de cores e nas que dificilmente se poden recoñecer elementos concretos. As súas técnicas artísticas máis cultivadas son o óleo (sobre lenzo ou madeira), e a serigrafía. Hai obra súa no Museo Municipal Quiñones de León, o Museo de Belas Artes da Coruña, o Museo Municipal de Ourense, o Bello Piñeiro de Ferrol e o de Toledo, e en varias coleccións privadas e institucións públicas.
Asento Perigoso
O Asento Perigoso é, segundo as lendas artúricas, un asento inocupado da Táboa Redonda á dereita do Rei Artur. O meigo Merlín reservou o asento para que fose ocupado unicamente por aquel cabaleiro que estivese destinado a atopar o Santo Graal. Calquera que sentase no asento que non fose puro afundiría até as profundidades da terra.
Presentación
Moitos señores fixeron o intento presuntuoso de sentar sen ser dignos e morreron. Será Galaaz, fillo de Lanzarote do Lago, quen traerá o Santo Graal e será quen de sentar no Asento Perigoso sen problema. Este capítulo marca a fin da busca dos Cabaleiros da Táboa Redonda.
Nunha das versións do Livre du Graal, Perceval é engulido polo asento; mais noutras, é o cabaleiro que pode sentar sen perigo.
Seo (anatomía)
Lactación
miniatura|220px|esquerda|Becerro mamando nun teto No leite materno hai numerosos nutrientes, así como proteínas, aminoácidos, vitaminas e minerais esenciais, ademais de encontrarse unhas potentes inmunoglobulinas tipo IgA que actúan como anticorpos proporcionando ao neonato unha importante protección ante potenciais infeccións. As fórmulas lácteas elaboradas a partir do leite de vaca carecen deste compoñente, e aínda que recentemente algúns laboratorios (tal é o caso de Bayer) indican que a gammaglobulina (ou inmunoglobulina) IgA se conserva en microfragmentos dentro da fórmula, esta non é aproveitada polo ser humano debido á súa estrutura molecular ligada a certos elos de aminoácidos que o organismo humano non pode recoñecer e que incluso certos individuos poden rexeitar. Esta é unha das razóns polas que se recomenda a lactación materna durante o primeiro ano de vida, como mínimo. Incluso a Organización Mundial da Saúde suxire aleitar seis meses con lactación exclusiva (só leite materno, sen auga, infusións ou fórmulas lácteas bovinas ou caprinas) e continuar lactando polo menos até os dous anos complementando con sólidos a alimentación do neonato.
Manuel Quintana Martelo
Exposicións individuais
1987.
Seo (anatomía)
Lactación
A Psiquiatría estuda a maneira en que a lactación materna reforza de xeito particular o vínculo emocional na relación nai–fillo dunha forma tan sólida como primaria, o que proporciona unha satisfacción particular a ambos, desenvolvendo no neonato o afecto humano. De feito, algunhas nais prolongan a lactación do seu fillo durante dous anos ou máis, aínda a pesar de que o meniño tome xa unha alimentación moi variada e completa. En teoría, a prolongación da lactación ten tamén a consecuencia de manter elevados os niveis de prolactina no sangue da nai, o que impide que se produza unha secreción adecuada de hormona folículo estimulante FSH e luteínica LH, co que se inhibe a ovulación. Este atraso ao retorno da fertilidade deu lugar a un método de anticoncepción chamado MELA, que podería servir durante os primeiros seis meses de vida do bebé. Non obstante, a lactación como tal non é eficaz como método anticonceptivo.
Pódese inducir a lactación nunha muller que non estivese embarazada, e neste caso non se encontraron diferenzas nutricionais entre o leite materno inducido ou o resultante dun embarazo.
Manuel Quintana Martelo
Exposicións individuais
1988.
1989.
Seo (anatomía)
Función sexual
A función sexual feminina da mama, despois do diagnóstico e tratamento do cáncer de mama, non tende a diminuír ou diferir, en especial en mulleres sometidas a cirurxías de reconstrución estética (mamoplastia). Non obstante, nas mulleres que se someteron a unha mastectomía total notouse unha diminución no interese sexual. A quimioterapia tende a cursar con problemas na función sexual da muller tratada.
Manuel Quintana Martelo
Exposicións individuais
1990.
Seo (anatomía)
Lactación
Ao contrario do que moitos pensan, o tamaño, a forma ou a consistencia das mamas dunha muller non indica unha maior capacidade de produción de leite. De feito, gran parte da mama é tecido adiposo que, en parte, ten funcións estruturais e de sostén e que contribúe a proporcionar atractivo sexual á muller, pero en absoluto á lactación, mentres que as glándulas mamarias participan moi pouco no tamaño real dos seos.
Manuel Quintana Martelo
Exposicións individuais
1991.
Seo (anatomía)
Riscos da cirurxía plástica
Calquera cirurxía efectuada nos seos, incluíndo a cirurxía estética, leva a un potencial de interferencia para unha futura lactación,  causando alteracións na sensibilidade da mamila e dificultades para interpretar unha mamografía (raios x dos seos). Algúns estudos demostraron unha capacidade de lactación comparábel entre mulleres con macromastia (hipertrofia da mama) en comparación con grupos de control nas mulleres nas que a operación de redución dos seos foi realizada usando unha moderna técnica cirúrxica chamada de "pedículo superior". Algunhas organizacións de cirurxía plástica aconsellan adiar as reducións efectivas de seos en rapazas adolescentes debido ao feito de que o volume da mama pode continuar crecendo considerabelmente á medida que as rapazas madurecen e aínda non se coñecen os riscos a longo prazo destas intervencións estéticas. A maioría dos cirurxiáns avalía cada caso individualmente, antes de someter unha paciente nova a unha redución considerábel dos seos, para corrixir a hipoplasia ou asimetría severa.
Manuel Quintana Martelo
Exposicións individuais
1994.
Seo (anatomía)
Cancro de mama
miniatura|Mamografía dun seo normal (esquerda) e doutro con cancro de mama (dereita). O cancro de mama consiste na proliferación acelerada e incontrolada de células do epitelio glandular entre os condutos delgados que conectan a modo de ramas dunha árbore os acios de lóbulos e lobuliños que compoñen a glándula mamaria. Como noutros tumores malignos, estas células caracterízanse por presentar particularidades propias das células embrionarias: son células diferenciadas que aumentaron enormemente as súas capacidades reprodutivas e que se volveron inmortais, é dicir, non poden envellecer. O diagnóstico do cancro de mama require o exame microscópico dunha biopsia do tecido mamario sospeitoso. A exploración física, a mamografía e outros exames rutineiros son eficaces no diagnóstico temperá da enfermidade.
Manuel Quintana Martelo
Exposicións individuais
1995.
Seo (anatomía)
Cancro de mama
Os tipos de cancro que se desenvolven con máis frecuencia son o carcinoma ductal, se ocorre nos condutos, e o carcinoma lobular, se ocorre nos lóbulos. O cancro de mama é raro nos varóns. Máis do 99 % dos casos danse en mulleres.
Manuel Quintana Martelo
Exposicións individuais
1996.
Seo (anatomía)
Outras doenzas
A infección ou inflamación do seo coñécese como mastite. Prodúcese por diversas causas: bacteriana, por parálise do fluxo glandular (ectasia ductal), abscesos, sífilis, por fungos (actinomicose), etc.
Manuel Quintana Martelo
Exposicións individuais
1997.
1999.
Seo (anatomía)
Outras doenzas
Afeccións benignas inclúen a mamila invertida ou a conxénita (polimastia). Quistes (como a enfermidade fibroquística das mamas) e outros cambios fibróticos, adenomas, fístulas, galactorrea e papilomas son tamén frecuentes. Outras doenzas son a mastodinia, ou dor nas mamas, a galactocele, un tumor cistico que contén leite, e a xinecomastia, que produce un crecemento anormal dos seos do home.
Manuel Quintana Martelo
Exposicións individuais
2000.
Seo (anatomía)
Outras doenzas
Calquera anormalidade no seo debe ser consultada cun profesional da saúde.
Manuel Quintana Martelo
Exposicións individuais
2001.
2005.
2006.
2007.
2008.
George Bonsor
Familia
Por outra banda, contaba cunha familia materna en Francia, na localidade de Guernes, composta polos seus tíos e catro primos: Henry, Pierre, Valentine e Pauline. É esta última quen afirmaba que George pasou longas tempadas con eles. Pauline sinalaba que consideraban ao mozo George como un irmán e que as tempadas nas que vivía con eles era para todos unha gran alegría. A infancia de George foi dulcificada pola súa tía paterna ou inglesa, a señora Batley e pola súa tía materna francesa (nai de Pauline), coas que vivía alternativamente.
Alqueno
Hidratación
A reacción de hidratación, a adición de auga ao dobre enlace dos alquenos, rende alcohois. A reacción está catalizada por ácidos fortes como o ácido sulfúrico. Esta reacción realízase a escala industrial para producir etanol.
Os alquenos poden tamén converterse en alcohois por medio da reacción de oximercuración–desmercuración, a reacción de hidroboración–oxidación ou pola hidratación de Mukaiyama.
George Bonsor
Formación
A familia de George Bonsor gozou dunha regular fortuna. Como burgués que era, recibiu unha formación esmerada, posto que ademais do seu alto custo, tivo un ton cosmopolita e políglota. O seu pai, nos seus constantes destinos profesionais por Europa, decidiu que George o acompañara, polo que tivo a oportunidade de estudar en liceos e escolas de diversos países industrializados europeos. Non hai constancia das datas das súas estancias en cada un deles, nin por tanto a orde; con todo, segundo Juan de Dios de la Rada e os seus biógrafos posteriores, a orde é a seguinte: Ateneo de Tournai en Bélxica, Colexio Alemán de Moscova, Liceos de Albi (Tarn) e Montauban en Francia e no Colexio Huddersfield de Yorkshire en Inglaterra. Este continuo viaxar dos seus primeiros anos de estudante, que se converteu nunha constante na súa vida, foi un aspecto sumamente importante na formación de George Bonsor en canto ao desenvolvemento da súa curiosidade, dotes de observación e afección pola xeografía.
Non se puido precisar os motivos que inclinaron a Bonsor a orientar os seus estudos superiores cara ás Belas Artes, quizais as súas calidades innatas ou as súas constantes viaxes. O que si é certo é que a vista de tantos e tan diferentes obxectos e monumentos, nos diversos países percorridos polo mozo nas súas viaxes acompañando ao seu pai, espertaron o seu sentimento artístico. miniatura|A Academia Real de Belas Artes de Bruxelas en 1935. Do mesmo xeito que ocorre coa súa formación primaria e secundaria, descoñécense as datas dos períodos que estivo en cada unha das escolas superiores, aínda que seguro desenvolvéronse na década dos setenta. Quizais o motivo do seu vagabundeo fose a inestabilidade en Europa neses anos, nos que a guerra franco-prusiana acabou coa toma de París polas tropas do chanceler Bismarck. Probablemente este feito e as revoltas sociais foron as razóns que induciron a George a ingresar na Escola de Arte de South Kensington en Londres, onde se ensinaba debuxo artístico e industrial. Máis tarde, optaría pola prestixiosa Real Academia de Belas Artes de Bruxelas (cidade na que probablemente contaría con familiares), centro de marcado carácter liberal onde destacou cun premio na especialidade técnica de debuxo "arqueolóxico". Esta destreza foille de grande utilidade posteriormente, pois Bonsor converteríase no primeiro arqueólogo autodidacta que utilizara sistematicamente o debuxo técnico na descrición dos materiais e estruturas do rexistro arqueolóxico; materiais que consideraba como verdadeiros monumentos artísticos. É tal a importancia que outorgaba ó debuxo nunha investigación arqueolóxica que nalgún momento chegou a declarar:
Jack Bender
Jack Bender, nado o 25 de setembro de 1949, é un director norteamericano de películas e series de televisión, ademais de actor ocasional. Actualmente, exerce de produtor e director regular na serie da ABC, Lost. Bender tamén participou en televisión dirixindo capítulos de series tales como The Sopranos, Carnivàle, Alias e Boston Public.
George Bonsor
Formación
Os debuxos foron sempre importantes e interesantes e, no caso de que non fosen suficientes, consideraba que unhas fotografías podían completar os datos debuxados. Bonsor practicaba a fotografía, pero xeralmente axudouse de fotógrafos profesionais locais como R. Pinzón e A. Pérez Romera. Aínda que súbdito inmarcesible do Imperio Británico ata a súa morte, a súa formación, así como a súa lingua, estivo sempre máis vinculada á cultura francesa que á inglesa. Por algún motivo descoñecido todos os seus documentos e publicacións foron redactados en francés ou castelán, raramente en inglés. Así llo fixo entender a Reginald A. Smith, conservador do Museo Británico:
Alqueno
Haloxenación
As reaccións relacionadas tamén se usan como medidas cuantitativas de insaturación, expresadas como o número de bromo e o número de iodo dun composto ou mestura.
Jack Bender
Na súa faceta de actor, Bender actuou en All in the Family, The Bob Newhart Show e The Mary Tyler Moore Show. Tamén participou en The Million Dollar Duck, Savage e McNaughton's Daughter.
George Bonsor
O pintor: viaxe a España
Unha vez concluídos os seus estudos académicos, Bonsor decidiu realizar a obrigada viaxe de estudos ao sur de Europa en busca da recentemente descuberta "arte española" para consolidar o seu estilo pictórico. As súas pinturas tiñan como temática principal figuras populares e escenas costumistas. Estivo financiado pola familia, que periodicamente lle enviaba cheques. Díxose que veu a España atraído polo tópico romántico, como tantos outros viaxeiros románticos ingleses e franceses.
Home sistemático, estaba afeito a apuntar todo en diarios. Coñécese con moi boa precisión a viaxe de Bonsor por España, o itinerario seguido, os seus gastos e as súas impresións, grazas a un diario que confeccionou en francés durante o mesmo. Na maior parte da súa viaxe acompañouno Paulus, compañeiro da Academia de Bruxelas de orixe belga e de crenza católica. Desde Bruxelas partiron en ferrocarril cara a Bordeos para dirixirse a Biarritz, Saint Jean de Luz, accedendo a España por Irún. A primeira parada despois da fronteira foi Burgos.
Alqueno
Hidrohaloxenación
A hidrohaloxenación é a adición de haluros de hidróxeno como o HCl ou o HI a alquenos para render os correspondentes haloalcanos:
George Bonsor
O pintor: viaxe a España
O obxectivo fundamental da viaxe era a visita de monumentos artísticos, museos de pintura e todo aquilo suxerente que lles puidese interesar aos novos pintores. Do mesmo xeito que eles, moitos dos seus compañeiros da Academia emprenderon viaxes similares por outros países do sur. Entre eles, Bonsor lembra a Laviada, Charlet, Klinkerberg, Van Maesdyck, Vlenhover, Knoffp, Evrard, Houyoux, Duyck, Crespin, Finch etc. Algúns pertenceron despois ao grupo belga Les XX.
En Burgos, fixo amizade co pintor Primitivo Carcedo, quen lles ensinou a cidade, especialmente a catedral e a Cartuxa de Miraflores, axudoulles coa aprendizaxe do castelán e levounos por primeira vez a unha taberna. Ó chegar a Madrid foron inmediatamente á emblemática Porta do Sol, posteriormente visitaron a colección da Real Academia de Belas Artes de San Fernando para admirar o famoso cadro de Francisco Pradilla "Dona Xoana a Tola" (1877), moi do gusto da época e medalla de honor na Exposición Nacional de 1878, así como a colección de cadros antigos. Tras facer copias no Museo do Prado e visitar o Museo Arqueolóxico Nacional concluíu:
Seguiron a Toledo, onde nada máis chegar manifestou: "A cidade de Toledo ao primeiro golpe de vista gústame enormemente e vexo que teño moitas cousas que pintar aquí." A súa atención centrouse principalmente na descrición dos costumes e dos personaxes que resultaban pintorescos a todo estranxeiro como os esmoleiros, os xitanos, os cóengos ou os sangradores, así como na descrición dos monumentos histórico-artísticos. Sobre eles realizaba pequenos ensaios literarios que enviaba aos seus familiares, agradecéndolles os seus cheques.
Despois dirixiuse en ferrocarril a Córdoba onde só permaneceu un día e no que visitou apresuradamente, a ponte sobre o Guadalquivir, as murallas e a mesquita. Córdoba, ao ser unha cidade de paso entre Madrid e Sevilla, non era unha parada de importancia para Bonsor. O 17 de febreiro chegou a Sevilla, onde lle esperaba o seu compañeiro de viaxe Paulus, quen chegara unhas semanas antes.
Sevilla tampouco era unha cidade que lle gustase para pintar. Co único obxectivo de contemplar as obras do seu admirado Bartolomeu Esteban Murillo, visitou a catedral, o Museo Provincial e o Hospital da Caridade onde premonitoriamente descubriu a pintura de Juan de Valdés Leal. Cualificou aos pintores sevillanos contemporáneos como mediocres, non sentiu ningún aprecio por eles. Decidiu entón visitar o pobo de Carmona, aconsellado polo seu pai, quen estivera alí en 1845.
Alqueno
Hidrohaloxenación
Se os dous átomos de carbono no dobre enlace están ligados a un diferente número de átomos de hidróxeno o halóxeno encóntrase preferencialmente no carbono con menos substituíntes de hidróxeno. Estes padróns coñécense como regra de Markovnikov. O uso de iniciadores radicais ou outros compostos poden levar a formar o produto oposto. O ácido hidrobrómico tende especialmente a formar radicais en presenza de varias impurezas ou mesmo de oxíxeno atmosférico, orixinando un resultado inverso ao da regra de Markovnikov:
Manuel Quintana Martelo
Exposicións individuais
2009.
Samil, Rodeiro, Oza-Cesuras
Samil é un lugar da parroquia de Rodeiro no concello coruñés de Oza-Cesuras na comarca de Betanzos. Tiña 14 habitantes no ano 2010 segundo datos do Instituto Galego de Estatística, dos cales eran 8 homes e 6 mulleres, o que supón unha diminución con relación ao ano 2000 cando tiña 18 habitantes.
Alqueno
Formación de halohidrina
Os alquenos reaccionan con auga e halóxenos para formar halohidrinas por unha reacción de adición. Prodúcese a rexioquímica de Markovnikov e a antiestereoquímica.
Manuel Quintana Martelo
Exposicións individuais
2010.
Alqueno
Oxidación
Os alquenos son oxidados cun gran número de axenes oxidantes. En presenza de oxíxeno, os alquenos arden cunha labarada brillante, producindo dióxido de carbono e auga. A oxidación catalítica con oxíxeno ou a reacción con ácidos percarboxílicos dá lugar a epóxidos. A reacción con ozono na ozonólise causa a rotura do dobre enlace, rendendo dous aldehidos ou cetonas. A reacción con KMnO4 quente concentrado (ou outros sales oxidantes) nunha solución ácida renderá cetonas ou ácidos carboxílicos.
Manuel Quintana Martelo
Exposicións individuais
2011.
Alqueno
Oxidación
Este reacción pode utilizarse para determinar a posición dun enlace dobre nun alqueno descoñecido.
A oxidación pode pararse no diol veciñal en vez de que se produza unha clivaxe completa do alqueno usando KMnO4 en condicións suaves (diluído, a temperatura máis baixa) ou con tetróxido de osmio ou outros oxidantes.
Conidio
dereita|miniatura|Conidios no extremo dun [[conidióforo de Hyaloperonospora parasitica.]] Na micoloxía, un conidio é cada unha das esporas que, na reprodución asexual dos fungos, nacen nun aparello esporífero, do cal se desprenden cando chegan á madureza, aparello deonominado conidióforo.
Alqueno
Fotooxixenación
En presenza dun fotosensibilizador apropiado, como o azul de metileno e luz, os alquenos poden sufrir reaccións cunha especie reactiva do oxíxeno xerada polo fotosensibilizador, como un radical hidroxilo, oxíxeno singlete ou ión superóxido. Estes fotoquímicos reactivos intermediarios xéranse en varios tipos de procesos alternativos e reaccións, que poden ser controladas elixindo as condicións específicas de reacción, orixinando unha ampla variedade de produtos. Un exemplo común é a cicloadición [4+2] de oxíxeno singlete cun dieno como o ciclopentadieno para render un endoperóxido:
350px|center|Xeración dun oxíxeno singlete e a súa cicloadición [4+2] con ciclopentadieno
Conidio
É unha espora asexual inmóbil formada directamente a partir dunha hifa ou célula conidióxena ou esporóxena. Aparecen en fungos: Zygomycetes, Ascomycetes e algúns Basidiomycetes. O termo Deuteromycetes está en desuso pois a tendencia actual é se referir a estes fungos mediante os grupos principais mencionados aos que pertencen. Aínda que moitas especies de fungos perderon a capacidade de producir estruturas sexuais e reprodúcense só asexualmente, é posíbel situalos nalgún dos grandes grupos de fungos mencionados anteriormente, mediante análise morfolóxica ou molecular. O termo conidio utilízase tamén como sinónimo de exospora, esporas das bacterias fungoides do grupo dos Actinomycetes, como as do xénero Streptomyces.
Alqueno
Fotooxixenación
Outro exemplo é a reacción eno de Schenck, na cal o oxíxeno singlete reacciona cunha estrutura alílica para dar un alil peróxido transposto:
Conidio
Os conidios son esporas asexuais que a miúdo están pigmentadas e son resistentes ao desecamento. Os conidios serven para espallar o fungo cara a novos hábitats. Cando estes fórmanse, a cor branca do micelio muda e toma a cor dos conidios que pode ser negra, verde azulada, vermella, amarela ou marrón.
Alqueno
Fotooxixenación
200px|center|Reacción do oxíxeno singlete cunha estrutura alílica para dar un alil peróxido
George Bonsor
Carmona
Nesta primeira visita a Carmona, de tan só 4 días, dedicouse a marcar escenas para pintar (óleo e acuarela) e a percorrer minuciosamente os recunchos da cidade e os seus arredores. Abandonou Carmona durante uns días para recibir en Xibraltar aos seus tíos John e Marie Batley e o seu curmán Armytage, a quen acompañou nunha viaxe por Málaga, Granada e Sevilla, onde despediu aos seus parentes. En Xibraltar comprobou a solidez do Imperio británico na súa disciplinada gornición, vestida co colorido uniforme "para as colonias do sur". Tras pasar por Cádiz, onde lle desgustou por contraste a súa desidia marcial, regresou en solitario a Xibraltar onde tivo un encontro casual co seu amigo Paulus. Decidiron visitar Tánxer, onde permaneceron do 7 ao 17 de maio de 1881 no pintoresco Marrocos. Tras esa inesperada viaxe, regresou a Carmona onde permanecerá nove meses, que foron definitivos na súa vida. Encantáballe observar e pintar escenas tomadas da vida mesma do pobo. Acólitos no patio dos Laranxos da Igrexa Prioral de Santa María, unha paisaxe co Mosteiro da Virxe de Graza, que se atopaba ó pé do Alcázar e hoxe desaparecido, a rúa do convento de Santa Clara cun augadeiro co seu asno, o mercado ou praza de abastos. Anotaba comentarios xocosos:
Manuel Quintana Martelo
Exposicións individuais
2015-16.
2020 2021
George Bonsor
Carmona
Coincidindo coa celebración da Semana Santa, pintou o Xoves Santo unha detallada descrición da procesión de Santiago. Nalgúns momentos o xove Bonsor, ós seus 26 anos, chegou a perder a flegma británica:
Moi pronto, Bonsor fíxose popular na vila, onde o coñecían como o pintor inglés. Cando pintaba na rúa a xente parábase e facía comentarios como «Que ben está pintado ese farol!». (Fixen unha reputación de pintor de quinqués). Un cura, o padre José Barrera, encargoulle un retrato do vigairo de Carmona, o padre Sebastián Gómez Muñiz, polo que pagou catro duros "e os materiais". Bonsor engade no seu diario con humor:
miniatura|Igrexa de Santa María da Asunción, Carmona. Outra das escenas que conmoveron a Bonsor era un xogo popular taurino denominado touro de corda. Encantáballe contemplar aos grupos de campesiños regresando da veiga á tardiña, cando subían as sinuosas costas cara ao pobo coas súas blusas brancas de algodón, nas que destacaban vistosos panos de cores cruzados sobre o peito e as costas, as cabezas cubertas cuns singulares chapeus de palma e tirando dos burros cargados cos nenos e os apeiros do día. Dicía el que o que máis lle gustaba era observar ao raparigo que ía diante de cada grupo soprando un gran caracol mariño para anunciar a chegada ao pobo. Na visita ó cemiterio sorprendeulle o emparedamento:
Desenvolvíase mal coa lingua pero pronto fixo amigos. Un veciño de Carmona, José Vega Peláez, presentoulle a Juan Fernández López, un xove farmacéutico afeccionado ás antigüidades. Mantiña reunións case a diario na rebotica deste, con Manuel, o seu irmán e médico de profesión, o cura Sebastián Gómez Muñiz, Antonio Calvo Cassini, historiador e correspondente da Real Academia da Historia, o cirurxián Manuel Pelayo e o seu irmán Arturo, José Vega e outros que constituían un paradigma de faladoiro de "anticuarios". Bonsor integrouse neste grupo e nun curto espazo de tempo o home viaxado e cosmopolita converteuse na figura máis representativa de tan heteroxénea agrupación. Bonsor tiña intención de inspeccionar unha tumba romana con frescos que lle alabaran; esa mesma noite visitouno Luis Reyes coñecido por Calabazo, un home de idade que se adicaba á recolección de plantas medicinais e ocasionalmente de antigüidades e moedas, que logo vendía a Sebastián Gómez Muñiz e a Juan Fernández López. Calabazo amosaríalle a tumba previo pago de 6 pesetas. A reapertura da tumba (situada no camiño de Brenes e hoxe desaparecida) tivo lugar o domingo 10 de xullo de 1881. Foi tal a conmoción que lle ocasionou a observación directa da tumba romana, cuxos frescos representaban a escena dun banquete funerario (que debuxou minuciosamente), que naquel instante despertou a súa paixón pola arqueoloxía ata o punto de adicarlle a súa vida:
Naquel momento o estudo científico da antigüidade comezaba a dividirse en dúas disciplinas incipientes: a) os filólogos, orientalistas ou indoeuropeos, estudaban a difusión de grandes civilizacións polos seus textos; b) os arqueólogos etnógrafos estudaban os pobos primitivos mediante "a observación participante" (traballo de campo). O Bonsor home de acción sentíase atraído pola segunda opción. esquerda|miniatura|200x200px|Entrada do Alcázar do rei Don Pedro. En agosto de 1881 emprendeu unha viaxe a Granada de quince días para percorrer a cidade máis pausadamente que na súa anterior estancia cos seus tíos, e posiblemente para meditar a súa dedicación á arqueoloxía; con todo, Bonsor enfermou, o que precipitou o seu regreso a Carmona.
Dentro do seu faladoiro aos poucos foise afeccionando ao coleccionismo de pequenas antigüidades, que unhas veces lle regalaban e outras compraba. O 26 de febreiro de 1881 comprometeuse a realizar o retrato a unha dama polo prezo de 100 pesetas «para comprar antigüidades». Á rebotica adoitaba acudir con certa frecuencia Luís Reyes Calabazo, onde facía gala de gran cantidade de antigüidades, a maioría romanas, que espoliaba de lugares que só el coñecía. A atractiva personalidade de Bonsor proporcionoulle simpatías xerais e fíxose dunha clientela. Foi requirido para realizar retratos de diversos personaxes, como o dunha filla do cirurxián Manuel Pelayo y del Pozo. Terminou un gran grupo alegórico segundo a súa idea tópica de España no que aparecían tres guapas mulleres da burguesía carmonesa rodeadas de flores, un cura no centro, e ao seu lado un mozo militar, unha nena e un acólito.
Bonsor acabou sentíndose a gusto en Carmona. Vivía de rendas e moi ben, sendo o seu nivel de vida equiparable ao de calquera propietario de terras ou profesional liberal (notario, médico, farmacéutico) da época. Por aqueles anos, o modelo político da Restauración canovista representaba a unha sociedade dominada polo caciquismo cunha estrutura económica oligárquica. Comezaban a espertar os nacionalismos (central e periféricos). O control dos asuntos do patrimonio histórico-artístico español estaba en mans da aristocracia ociosa, do alto clero e da propiedade burguesa "deferente", propietaria das leiras e monumentos. Entón sucedía que, á relativa abundancia de «antigüidades» uníaselle que España fora un país atrasado e moi barato. Por outra parte, o status xurídico do patrimonio e dos achados arqueolóxicos privados era por entón moi poroso e rudimentario e, por tanto, independentemente do tópico romántico, o acicate para coleccionistas e afeccionados estranxeiros era evidente. José Ramón Mélida, considerado como a gloria da arqueoloxía española, denunciou a precaria situación da lexislación española en materia de espolio e apropiación indebida de antigüidades: