cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Hormona liberadora da hormona do crecemento
Modo de acción
A vía dependente do AMPc iníciase coa unión da GHRH ao seu receptor, o que fai que o receptor adopte unha conformación que activa a a subunidade Gs alfa do complexo da proteína G acoplada no lado intracelular. Isto ten como resultado a estimulación da adenilato ciclase unida á membrna e incrementa o AMPc intracelular. O AMPc únese ás subunidades regulatorias da proteína quinase A, activándoas e permitindo que as subunidades catalíticas libres se transloquen ao núcleo e fosforilen o factor de transcrición CREB. O CREB fosforilado, xunto cos seus coactivadores, p300 e proteína de unión ao CREB (CBP) amplifican a transcrición de GH uníndose aos CREs (elementos de resposta ao AMPc) na e rexión promotora do xene da GH. Isto tamén incrementa a transcrición do xene do receptor da GHRH, por retroalimentación positiva.
Na vía da fosfolipase C, a GHRH estimula a fosfolipase C (PLC) por medio do complexo βγ das proteínas G heterotriméricas. A activación da fosfolipase C produce diacilglicerol (DAG) e inositol trifosfato (IP3), e este último fai que se libere Ca2+ intracelular desde o retículo endoplasmático, incrementando a concentración de Ca2+ citosólico, que orixinará a fusión das vesículas secretoras e a liberación da hormona do crecemento que conteñen previamente fabricada.
Parte do fluxo de Ca2+ é resultado tamén da acción directa do AMPc, o cal é diferente da vía dependente do AMPc normal de activación da proteína quinase A.
A activación dos receptores da GHRH pola GHRH tamén produce a apertura das canles de Na+ polo fosfatidilinositol 4,5-bisfosfato, que causa a despolarización da célula. O cambio resultante na voltaxe intracelular abre unha canle de calcio dependente de voltaxe, o que dá lugar á fusión de vesículas secretoras e liberación de GH.
Relacións entre a GHRH e a somatostatina
As accións da GHRH son as opostas ás da somatostatina (ou hormona inhibidora da hormona do crecemento). A somatostatina libérase das terminacións nerviosas neurosecretoras das neuronas de somatostatina periventriculares, e chega por vía sanguínea á adenohipófise, onde inhibe a secreción de GH. A somatostatina e a GHRH segréganse de forma alternante, orixinando o tipo de secreción marcadamente pulsátil que presenta a GH.
Outras funcións
A expresión da GHRH foi demostrada tamén en tecidos periféricos lonxe do seu sitio principal de produción, que é o hipotálamo, como, por exemplo, no páncreas, mucosa gastrointestinal e, de forma patolóxica, en células tumorais.
Análogos da GHRH
O análogo da GHRH tesamorelina (nome comercial Egrifta) é un fármaco usado no tratamento da lipodistrofia en pacientes infectados polo VIH sometidos a unha terapia antiviral moi activa, que foi aprobado pola FDA en EEUU en novembro de 2010. Quimicamente é o (3E)-hex-3-enoíl-GHRH. pode tamén reducir as perdas cognitivas nas persoas vellas.
Tamén se fixeron investigacións iniciais cos análogos Pro-Pro-hGHRH(1-44)-Gly-Gly-Cys, CJC-1295, CJC-1293 e Sermorelina.
Ramón Lafuente
Co nome de Ramón Lafuente podemos referirnos a:
Cidade Deportiva de Abegondo
A Cidade Deportiva de Abegondo, chamada tamén O Mundo do Fútbol, é un complexo deportivo do Deportivo da Coruña, inaugurado o 1 de maio de 2003. Está situada no concello de Abegondo, na parroquia de Mabegondo, ao carón da autovía A-6, e conta cunha superficie de 90 000 m², na que acolle os adestramentos do primeiro equipo, do filial, do equipo feminino e das categorías inferiores do club.
Instalacións
O Mundo do Fútbol consta dun edificio principal que alberga os vestiarios, oficinas e cafetería e que serve, á súa vez, de chanzo, con capacidade para máis de 1 200 persoas cara ao campo principal e outras 500 persoas na parte posterior, orientado ao campo de céspede artificial. Na planta superior do edificio sitúanse as oficinas, sala de prensa, cafetería e aseos de público. A planta inferior alberga os vestiarios, almacéns e cuartos de instalacións. Dispón de preto de 9.000 metros cadrados de aparcadoiros e zona de servizos.
Bisarma
miniatura|Dous exemplos de bisarmas do [[século XV.]] A bisarma é unha arma de hasta de orixe medieval, que ten unha especie de fouce afiada dun lado ou de ambos e que acaba nunha punta para ferir, de modo similar a unha lanza ou un chuzo.
Foi de uso popular en Galiza, tanto como arma ofensiva en tempos de conflito bélico como arma defensiva contra asaltadores nos camiños ou animais salvaxes, en tempos de paz.
Orixe do nome
A orixe parece ser a palabra xermana wisarme, directamente ou ben a través da adaptación francesa guisarme.
Mencións na literatura
O seu uso xeneralizado noutros tempos, especialmente até o século XIX, deixou unha pegada importante en textos literarios e nas crónicas históricas. É mencionada especialmente como unha das armas utilizadas na "francesada", a guerra en que o pobo galego contendeu contra as tropas de Napoleón até a súa expulsión do reino.
Julieta Monginho
Biografía
Licenciouse en Dereito, frecuentando o Centro de Estudos Judiciários en 1983 e foi maxistrada en Montemor-o-Novo entre 1985 e 1988, en Torres Vedras entre 1988 e 1990, en Sintra entre 1990 e 1994, e en Cascais entre 1994 e 1998. Entre 1998 e 2000, foi asesora no Supremo Tribunal de Xustiza de Portugal. Especializouse na xurisdición de Familia e Menores. Despois foi Procuradora Xeral Adxunta na Procuradoria Geral Regional de Lisboa. Destaca tamén como defensora dos dereitos humanos.
Colabora regularmente en revistas literarias e xurídicas.
Eleccións xerais de España de agosto de 1872
miniatura|200px|O radical [[Manuel Ruiz Zorrilla gañou as eleccións de agosto de 1872.]]
As eleccións xerais de España de agosto de 1872 tiveron lugar o día 24 de devandito mes e ano baixo sufraxio universal masculino. Foron as terceiras e últimas eleccións convocadas durante o breve reinado de Amadeu I, cando o seu xefe de goberno, Manuel Ruiz Zorrilla, non obtivo maioría suficiente para poder formar goberno.
En total foron elixidos 391 deputados ao Congreso, ademais dos 11 de Porto Rico e 18 de Cuba. Debido ao estalido da Terceira Guerra Carlista, o País Vasco atopábase en estado de insurrección e os carlistas controlaban parte de Aragón, Navarra e a actual Comunidade Valenciana. Así mesmo, os conservadores (que perderan o poder), os republicanos federales intransixentes e os partidarios da Primeira Internacional pediron a abstención.
Os radicais gañaron de novo as eleccións e Ruiz Zorrilla volveu formar goberno. O Presidente do Congreso dos Deputados foi Nicolás María Rivero e o presidente do Senado foi Laureano Figuerola Ballester, ambos radicais. Pero o 11 de febreiro de 1873, Amadeu I abdicou e o Congreso e o Senado, en sesión conxunta, constituíronse en Asemblea Nacional, presidida por Cristino Martos Balbi (ata o 20 de marzo) e despois por Emilio Castelar. Proclamouse a República por 258 votos contra 32, e foi nomeado primeiro presidente Estanislao Figueras, quen convocou novas eleccións para o 10 de maio de 1873.
Deputados por Galicia
miniatura|200px|[[Eugenio Montero Ríos foi deputado pola Coruña.]] Os deputados que obtiveron un escano no Congreso polos distritos galegos nestas eleccións foron:
Motor monofásico universal
O motor monofásico universal é un tipo de motor eléctrico que pode funcionar tanto con corrente continua como con corrente alterna, sen que varíen significativamente as súas características.
Son motores en serie, que se caracteriza por dispoñer dun forte par de arranque e que a velocidade do rotor varia en sentido inverso o da carga, e teñen unha potencia fraccional. Este tipo de motores manteñen as mesmas características de velocidade e par tanto en c.c como en c.a.
Compoñentes
O motor universal ten colector de delgas, escobillas, debandados no estator e o rotor tamén debandado. Si posúe dous bornes mediante os cales se alimentan o circuíto indutor e o circuíto inducido en serie.
O motor eléctrico universal basea o seu funcionamento na lei de Laplace. O bobinado indutor e o bobinado inducido están conectados en serie. Ao ser percorridos por unha corrente, o bobinado indutor forma o campo magnético e o inducido pola lei de Laplace, ao ser percorrido pola corrente e sometido a influencia do campo magnético indutor, se despraza, dando orixe ao xiro do rotor. Se aumenta o campo aumenta a forza, aumenta a velocidade. O campo magnético que produce a bobina inducida, provoca unha deformación do fluxo indutor chamada reacción do inducido. En Corrente alterna (CA) o en corrente continua (CC) o sentido mantense pola acción momentánea de cada alternancia en particular. Na CA produce unha forza contra electromotriz por efecto transformador e por efecto xerador. En CC só por efecto xerador.
Principio de funcionamento en C.C
Ó inverter a corrente continua do motor en serie, o sentido de rotación permanece constante. Se se aplica corrente alterna a un motor en serie, o fluxo de corrente na armadura no campo *inviertese simultaneamente, o motor seguirá xirando no mesmo sentido.
Principio de funcionamento en C.A
Cando o motor universal é conectado en C.A, o seu fluxo varía cada medio ciclo.
Na primeira metade da onda de corrente alterna é denominada positiva, aquí a corrente nos debandados da armadura teñen a dirección igual á das agullas do reloxo, é dicir de esquerda a dereita, mentres que o fluxo produto do debandado do campo ten un sentido de dereita a esquerda, así que o par desenvolvido polo motor é contrario o das agullas do reloxo.
Na segunda metade da onda de corrente alterna, denominada negativa, a voltaxe aplicada inverte a súa polaridade, así mesmo a corrente cambia a súa dirección e agora está de dereita a esquerda, tamén o fluxo produto dos polos está dirixido agora de esquerda a dereita, o par de arranque non cambia a súa dirección, posto que na metade negativa invértense tanto a dirección da corrente, como a do fluxo.
Busturialdea-Urdaibai
Busturialdea-Urdaibai é unha comarca da provincia de Biscaia, en Euskadi. Limita ao norte co mar Cantábrico, ao sur coa Durangaldea, ao leste coa comarca de Lea-Artibai e ao oeste coa comarca de Uribe. É herdeira do meiriñado de Busturia.
Motor monofásico universal
Utilización
Este tipo de motores pódense encontrar tanto para unha máquina de afeitar como para unha locomotora, o que dá unha idea do marxe de potencia no que poden chegar a ser construídos. A velocidade cambia segundo a carga. Cando aumenta o par motor diminúe a velocidade. Adoitan construírse para velocidades de 3000 a 8000 rpm, existindo tamén para 12.000 rpm.
Partes
As partes principais do motor universal con arrolamento indutor concentrado son:
A carcasa
A carcasa adoita ser polo regular de aceiro laminado, de aluminio ou de fundición con dimensións adecuadas para manter firmes as chapas do estator. Os polos acostuman estar afianzados a carcasa con pernos pasantes. Con frecuencia constrúese a carcasa dunha peza, cos soportes ou pes do motor.
O estator
O estator ou indutor, que se representa xunto con outras partes compoñentes, consiste nun paquete de chapas de forma adecuada, fortemente prensadas e fixadas mediante remaches ou pernos.
O inducido
O inducido é similar ó dun motor de corrente continua pequeno. Consiste nun paquete de chapas que forma un núcleo compacto con rañuras normais ou oblicuas e un colector o cal van conectados os terminais do arrolamento inducido. Tanto núcleo de chapas como o colector, van solidamente asentados sobre o eixe.
Os escudos
Os escudos, como en todos os motores, van montados nos lados frontais da carcasa e asegurados con parafusos. Nos escudos van aloxados os “cojinetes”, que poden ser de esbaramento ou de bolas, nos que descansan os extremos do eixe. En moitos motores universais poden desmontarse só un escudo, pois o outro está fundido coa carcasa. Os portavasoiras van polo regular suxeitos ó escudo frontal mediante pernos.
Vantaxes
Que poden construírse para calquera velocidade de xiro e resulta doado conseguir grandes velocidades, cousa que non pode conseguirse con outros motores de c.a.
Posúen un elevado par de arranque.
A velocidade adaptase a carga.
Para regular a velocidade de xiro basta con conectar un reóstato en serie co inducido.
Desvantaxes
Que conteñen elementos delicados que requiren unha revisión periódica; é preciso entón comprobar o desgaste do colector, das vasoiras, o envellecemento dos resortes que as oprimen contra as delgas do colector etc.
O contacto deslizante entre colector vasoiras produce chispas que poden perturbar o funcionamento dos receptores de radio e de televisión que se atopan en zonas próximas o motor.
Por causa da gran velocidade de xiro, estes motores son algo ruidosos.
O seu inducido é de complexa reparación, case sempre resulta máis vantaxoso substituílo por outro novo.
Os motores universais miniatura, como os que se utilizan en máquinas de afeitar e en xoguetería, por exemplo, teñen o inducido moito máis simple; case sempre con tres bobinas enroladas sobre núcleos en estrela. O colector, para que ocupe menos espazo, deixa de ser de tambor para converterse nun colector de disco. Tamén o estator é moi simple, cunha soa bobina.
Precaucións
Neste motor, igual que nos motores de corrente continua con excitación en serie, hai que ter a precaución de non alimentalos sen carga xa que ao funcionar en baleiro, o motor pode acelerarse ata unhas velocidades que produzan unhas intensidades de corrente nas bobinas que queimen os illantes e o motor. Hai que realizar o correcto mantemento das escobillas.
Bogdan Stancu
Bogdan Sorin Stancu, nado en Pitești (Argeș) o 28 de xuño de 1987, é un futbolista profesional romanés que xoga como dianteiro centro ou extremo esquerdo para o Gençlerbirliği S.K. da Süper Lig turca.
Eleccións municipais en Carballeda de Valdeorras
Estes foron os resultados das eleccións municipais no concello de Carballeda de Valdeorras dende 1979. miniatura|dereita|[[Galería de imaxes de casas dos concellos de Galicia|Casa do concello de Carballeda de Valdeorras]]
Neurosis
Neurosis é unha banda estadounidense de post-metal procedente de Oakland (California). Formouse no ano 1985 como un grupo de hardcore punk, e o seu son progresou cara o doom metal con influencias do dark ambient e da música industrial, ademais de incorporar elementos do folk. A banda está amplamente considerada como a principal pioneira do seu xénero, que ás veces tamén é chamado post-metal.
Porta do Cao, Gaibor, Begonte
Porta do Cao é un lugar da parroquia de Gaibor no concello lugués de Begonte na comarca da Terra Chá.
Galería de imaxes do mosteiro de San Xulián de Samos
O mosteiro de San Xulián de Samos está localizado no concello de Samos.
Palais Bourbon
Historia
miniatura|O Palais Bourbon á noite|esquerda|300px
A construción do pazo foi comezada no ano 1722. O proxecto pasou por unha sucesión de arquitectos; en primeiro lugar Giardini e Pierre Cailleteau (dito "Lassurance"), quen dimitiron prematuramente, despois Jean Aubert e Jacques V Gabriel, quen rematou os traballos de construción en 1728. Cando o pazo pasou a mans de Luís V Xosé de Bourbon-Condé (1736-1818), 8º Príncipe de Condé sufriu diversos traballos de ampliación en 1764. Este adquiriu a forma dun vasto pazo construído ao estilo do Grand Trianon e foi unido ao Hôtel de Lassay construído ao mesmo tempo, por unha galería.
Confiscado en 1791, o pazo deixou de pertencer aos Bourbon pasando a ser declarado ben nacional. No ano 1794 pasou a ser a sede da futura Escola Politécnica, antes de ser pasar ás mans do Conseil des Cinq-Cents (Consello dos Cincocentos) un ano máis tarde. Os traballos de renovación ocasionados por estes últimos ocupantes foron realizados polo arquitecto Pierre François Léonard Fontaine.
miniatura|dereita|300px|O Palais Bourbon, actualmente ocupado pola Asemblea Nacional de Francia
Estando Napoleón I no poder, o pazo transformou a faciana da súa fachada norte segundo os planos do arquitecto Bernard Poyet. Entre as modificacións destaca a instalación de doce columnas a xeito de templo grego, facéndose contrapunto coas da Igrexa da Magdalena, na rive droite (marxe dereita). O impoñente frontón alegórico foi esculpido por Antoine Chaudet e representa a Napoleón a cabalo ofrecendo ao Corpo Lexislativo as bandeiras conquistadas na Batalla de Austerlitz. Trala volta dos Bourbons ao trono, os baixorrelevos foron martelados e substituídos por outros esculpidos por Evariste Fragonard nos que se representaba unha cea na que se glorificaba a Carta Constitucional de 1814, concedida aos franceses por Luís XVIII. Á súa vez, a Monarquía de xullo substituiría este frontón polo actual, obra de Jean-Pierre Cortot, no que se representa ao estado francés, drapeada á antiga, de pé fronte ao seu trono, acompañado da Forza e da Xustiza, chamando a elite á elaboración das leis.
O Palais Bourbon acolleu de seguida, despois de sufrires modificacións interiores, as diferentes cámaras de deputados, baixo a Restauración Francesa e durante o Segundo Imperio, pasando a converterse na sede da Asemblea Nacional a partir de 1879.
As catro estatuas que acompañan ás escaleiras representan as catro grandes figuras do Estado: Maximilien de Sully, Jean-Baptiste Colbert, Henri François d'Aguesseau e Michel de l'Hospital.
Coleccións da Asemblea Nacional
300px|dereita|miniatura|O Palais Bourbon visto dende a outra beira do [[río Sena|Sena]] A Asemblea Nacional posúe unha importante biblioteca, cuxo núcleo foi constituído a partir de bens confiscados das casas dos aristócratas exiliados. Entre os seus tesouros pódense atopar:
Pedro Bazán
Pedro Bazán Romero, nado en La Algaba (Sevilla) o 26 de marzo de 1925, foi un futbolista español. Xogaba de centrocampista e foi internacional coa selección española.
O Portigueiro, Gaibor, Begonte
O Portigueiro é un lugar da parroquia de Gaibor no concello lugués de Begonte na comarca da Terra Chá.
Surf Rider
"Surf Rider" é o sétimo sinxelo do artista xaponés Cornelius, lanzado o mercado no Xapón o ano 1997 producido por el mesmo.
Festival Internacional do Novo Cinema Latinoamericano da Habana
O Festival Internacional do Novo Cinema Latinoamericano da Habana (en Festival Internacional del Nuevo Cine Latinoamericano de La Habana) inaugurouse o 3 de decembro de 1979. Para a primeira edición convocáronse máis de 600 cineastas latinoamericanos, convocados pola ICAIC (Instituto Cubano da Arte e Industria Cinematográficos). O premio entregado polo festival é o Gran Premio Coral, símbolo tomado dos grandes arrecifes de coral que poboan o Mar Caribe.
A sona do festival recae na súa intención de servir de plataforma a aquelas producións que sofren do anonimato internacional (en primeira instancia, pola produción industrial de Hollywood) e de ser un dos festivais máis importantes do cinema latinoamericano.
Gnomes
Gnomes é un grupo de música de Perm, Rusia.
Antonio Lorenzo
Antonio Lorenzo Pérez, nado en Leiro en 1914 e finado na Coruña o 25 de marzo de 2009, foi un banqueiro galego.
Traxectoria
En 1935 comezou a traballar para Fábricas Coruñesas de Gas y Electricidad, de onde pasou á Sociedad General Gallega de Electricidad coa súa absorción por esta, e posteriormente da Fenosa tamén como consecuencia dun proceso de absorción, onde se ocupa da dirección de persoal. Naquela altura ademais convértese en profesor de escola de Comercio.
En 1959 ficha pola que daquela era a Caixa de Aforros da Coruña e Lugo onde accede ao posto de director xeral en substitución de Manuel López Companioni. Ao mando desa caixa conduciu o proceso de fusión coas outras caixas do norte de Galicia, que deron lugar a Caixa Galicia: en 1978 coa Caixa de Aforros de Ferrol e en 1980 coa Caixa de Aforros de Santiago. Dese cargo dimitiu en 1981, cando foi substituído por José Luis Méndez López.
Vida persoal
Foi director de Cáritas na cidade da Coruña e fundador de Aspronaga. Tivo dez fillos.
Nervio dorsal da escápula
miniatura|200px|Nervio dorsal da escápula
O nervio dorsal da escápula é un nervio do membro superior humano. Orixínase da raíz C5 do plexo braquial. Diríxese en sentido posterior, en ocasións furando o músculo escaleno medio no pescozo, para chegar e percorrer o bordo medial da escápula.
Innerva os músculos romboideo maior e menor dende as súas superficies fondas.
Igrexa de San Nicolás de Vilafranca do Bierzo
miniatura|Fachada da Igrexa. A Igrexa de San Nicolás O Real é conxunto arquitectónico do século XVII situado en Vilafranca do Bierzo, inspirado no Colexio da Nosa Señora da Antiga de Monforte de Lemos, que á súa vez intenta reproducir o Mosteiro de San Lorenzo do Escorial.
A igrexa segue o modelo xesuítico, dunha soa nave en cruz, con media laranxa rebaixada e lanterna sobre o cruceiro. Capelas fornelas intercomunicadas e pilastras toscanas individualizando os tramos.
O claustro, con dúas ordes de arcos de medio punto entre pilastras e galerías de arcos dobres entre semicolumnas sobre unha das cruxías.
Foi sede da deputación da Provincia do Vierzo no século XIX.
Nervio torácico longo
miniatura|200px|Nervio torácico longo
O nervio torácico longo é un nervio do membro superior humano. Orixínase das pólas anteriores de C5 a C7. Descende verticalmente polo pescozo, atravesando a entrada da axila, e descende pola parede medial da mesma, para innervar o músculo serrato anterior. Sitúase na parte máis superficial do músculo.
Fermín Casares Teijeiro
miniatura|250px|Placa da Rúa Alcalde Fermín Casares Teijeiro. Fermín Casares Teijeiro, finado na Coruña o 11 de decembro de 1912, foi un farmacéutico e político galego. Foi alcalde da Coruña entre 1897 e 1898.
Traxectoria
Fillo de Antonio Casares Rodríguez e sobriño de Maximino Teijeiro Fernández. Estableceuse na Coruña como farmacéutico. Militou no Partido Liberal e foi concelleiro na Coruña dende 1889. Foi nomeado alcalde da Coruña en novembro 1897.
Recoñecementos
A cidade da Coruña dedicoulle unha rúa no barrio do Castrillón.
División de Honra de Rugby 2013-2014
Formato
O torneo está composto por unha fase de liga regular e unha fase final. A liga regular consta de 22 xornadas. Na primeira volta cada equipo enfrontarase cos restantes 11, e na segunda volta repetirá os enfrontamentos, recibindo como local ós equipos que visitou na primeira volta, e visitando ós equipos que recibiu como local na primeira volta. Ó remate da liga regular, os 6 primeiros equipos da táboa clasificatoria disputarán a fase final. A fase final constará de 5 encontros, 2 de cuartos de final, 2 de semifinais, e 1 da final. Nos cuartos de final enfrontaránse entre si os equipos clasificados entre a 3ª e a 6ª posición da táboa, mentres que os 2 primeiros equipos da táboa agardabarán en semifinais polos seus rivais. A final dispurarase no estadio do equipo finalista mellor clasificado na liga regular.
O descenso de categoría seralle imposto ó último equipo da táboa, mentres que o penúltimo equipo terá a oportunidade de disputar unha eliminatoria fronte ó segundo clasificado da División de Honra B para acadar a permanencia.
Equipos
Despois de 13 anos cunha liga de 10 equipos, a edición 2012-2013 volveu novamente a contar cun formato de 12 participantes, e nesta tempada mantense. O vixente campión, VRAC, será o encargado de defender o título acadado na anterior tempada. De seguido amósanse uns datos básicos sobre cada un dos 12 equipos que competirán na División de Honra nesta tempada (entre parénteses, a posición acadada na tempada anterior):
Clasificación
A liga regular comezou oficialmente o 14 de setembro de 2013. A seguinte táboa amosa a clasificación da liga regular:
Máximos anotadores
Con 228 puntos: Brad Linklater (Getxo)
Con 209 puntos: Gareth Griffiths (VRAC)
Con 22 ensaios: Ignacio Contardi (Independiente)
Con 14 ensaios: Afa Tauli (Santboiana)
Fonte.
Ligazóns externas
2013–14 División de Honor de Rugby División de Honor de Rugby 2013-2014
Uribe
Uribe é unha comarca da provincia de Biscaia, en Euskadi. Limita ao norte co mar Cantábrico, ao leste con Busturialdea-Urdaibai e ao sur con Bilboaldea.
A Canliña
O topónimo galego A Canliña pode referirse a:
Vigo, Gaibor, Begonte
Vigo é un lugar da parroquia de Gaibor no concello lugués de Begonte na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2011 tiña 62 habitantes (29 homes e 32 mulleres).
Aloysia Weber
Maria Aloysia Antonia Weber Lange, nada en Zell im Wiesental arredor de 1760 e finada en Salzburgo o 8 de xuño de 1839, foi unha soprano de orixe alemá, coñecida principalmente pola súa relación co músico e compositor Wolfgang Amadeus Mozart.
Traxectoria
Nada en Zell im Wiesental, Aloysia Weber era unha das catro fillas da familia Weber. As súas tres irmás eran a soprano Josepha Weber (1758-1819), que protagonizou por primeira vez o papel da Raíña da Noite na ópera de Mozart, Die Zauberflöte; Constanze Weber, a esposa de Mozart; e Sophie Weber. O compositor Carl Maria von Weber era o seu primo segundo.
Pouco despois do seu nacemento, a familia trasladouse a Mannheim, onde Aloysia creceu. Trasladouse a Múnic en 1778, onde tivo lugar o seu debut operístico. O seu salario no teatro da corte ascendía a 1000 floríns ao ano, mentres que o do seu pai era de 600. O ano seguinte, comezou a cantar no National Singspiel en Viena, un proxecto do emperador Xosé II do Sacro Imperio Romano Xermánico. A familia ao completo mudouse a Viena en setembro, onde o pai traballou brevemente como revisor de entradas, antes de morrer supetamente tan só un mes despois da súa chegada.
Aloysia proseguiu coa súa carreira con certo éxito en Viena durante as seguintes dúas décadas.
O 31 de outubro de 1780, casou con Joseph Lange, actor do teatro da corte, e tamén pintor afeccionado (posteriormente creou un coñecido retrato de Mozart). Tratábase do segundo matrimonio de Lange, trala morte da súa primeira esposa en 1779. Dado que Aloysia era a principal fonte de ingresos da familia por aquel entón, Lange accedeu pagar á súa nai un adianto de 900 floríns e a suma anual de 700 floríns de xeito continuado.
Pasou os seus últimos anos en Salzburgo para estar preto das súas irmás Constanze e Sophie, que se trasladaran alí.
Relación con Mozart
Wolfgang Amadeus Mozart estivo durante un tempo interesado en conseguir o amor de Aloysia. Arredor de 1777, Mozart, de vinte e un anos, pasou algún tempo en Mannheim, onde esperaba (en balde) atopar emprego como músico da corte. Mozart expresou o seu desexo de casar con Aloysia, aínda que non está claro exactamente a seriedade das súas intencións, ou se foron correspondidas.
Mozart abandonou Mannheim durante varios meses, trasladándose a París na súa procura incesante dun posto fixo como músico de corte. No seu regreso a Salzburgo, pasou por Múnic, onde Aloysia se atopaba entón traballando. De acordo aos feitos narrados no borrador da biografía de Mozart escrita por Georg Nikolaus von Nissen, Mozart e Aloysia tiveron un reencontro desagradable: "Cando entrou, ela fixo coma se non o coñecese, por quen previamente chorara. Entón, Mozart sentou ao piano e cantou en voz alta: «Leck mir das Mensch im Arsch, das mich nicht will» ('Aquel que non me queira pode lamber o meu cu')."
Mozart trasladouse a Viena en 1781, e máis tarde, ese mesmo ano, aloxouse na casa da familia Weber. O pai, Fridolin, morrera en 1779, e a nai de Aloysia, Cäcilia Weber estaba a alugar cuartos para chegar a fin de mes. Mozart entón namorouse da súa terceira filla, Constanze. Cando ambos casaron en 1782, Mozart converteuse no cuñado de Aloysia. Aparentemente, non había malos sentimentos que perdurasen, xa que Mozart escribiu un bo número de obras para Aloysia.
Música escrita por Mozart para Aloysia Weber
miniatura|Retrato anónimo de Aloysia Weber. Durante a visita a Mannheim (1777-1778):
Durante os anos en Viena (1781-1791):
Valoración
Joachim Daniel Preisler, actor e músico dinamarqués, foi enviado de xira polo Teatro Real de Copenhaguen para estudar a produción de ópera noutros países europeos. Mentres estaba en Viena foi convidado ao fogar do Lange, onde escoitou cantar a embarazada (e entón non actuando) Aloysia. No seu diario escribiu: "A voz é algo excepcional! mais (...) non en certo modo tan boa como a da nosa Müller; aínda que o seu alto rango e a súa delicadez, a súa execución, gusto e coñecemento teórico non pode deixar de ser admirado por calquera crítico imparcial. (...) Pode cantar as partes máis longas e máis difíciles incomparablemente mellor que as cantantes [italianas] que aquí son mimadas pola 'nobreza vienesa'."
O testemuño e Preisler tamén indica que Aloysia non era só unha boa cantante, senón en xeral unha destacada música: "O famoso Mozardt é o seu cuñado, e ensinoulle tan ben que se acompaña de música e toca interludios como un Kapellmeister."
Aloysia Weber na ficción
O fracasado romance entre Mozart e Aloysia foi trasladado á ficción na novela Mozart's Wife por Juliet Waldron (Hard Shell Books, 2000). Outra novela, con máis elementos de ficción, é Marrying Mozart por Stephanie Cowell (Nova York: Penguin, 2004).
A Vila, Gaibor, Begonte
A Vila é un lugar da parroquia de Gaibor no concello lugués de Begonte na comarca da Terra Chá.
Chapter 8 ~Seashore and Horizon~/Count Five or Six
Chapter 8 ~Seashore and Horizon~/Count Five or Six é o oitavo single do artista xaponés Cornelius, lanzado o mercado no Xapón o 25 de maio do ano 1998 producido por el mesmo.
Ligazóns externas
CHAPTER 8
Enemy at the Gates
Enemy at the Gates é un filme bélico dirixido por Jean-Jacques Annaud, que relata a historia de dous francotiradores rivais, na segunda guerra mundial; Vasily Zaitsev polo lado soviético, e König polo lado alemán durante a Batalla de Stalingrado en 1942.
Sinopse
Modesto e reservado, Vasili Zaitsev é un home corrente, o típico campesiño ruso que simplemente cumpre co seu deber coa Nai Patria e está ademais dotado cunha habelencia extraordinaria no tiro co rifle. Ao chegar a Stalingrado, vive en persoa o concepto de "carne de canón".
Non obstante, Danilov, un oficial encargado da propaganda soviética, dáse conta do enorme valor deste modesto pastor e converte o sinxelo soldado dos Urais nun heroe nacional tras salvarlle a vida na praza vermella de Stalingrado.
Anglofonía
A anglofonía é o conxunto de países e comunidades cuxa lingua materna é o inglés, xa sexa como lingua principal ou secundaria. Ademais, compártense os aspectos culturais que son semellantes de cada país anglófono.
Nervio supraescapular
miniatura|200px|Nervio supraescapular. O nervio supraescapular é un nervio do membro superior humano formado por febras pertencentes a C5 e C6. É unha póla dun tronco do plexo braquial. Diríxese lateralmente, a través do triángulo posterior do pescozo, e polo burato supraescapular para entrar na rexión posterior da escápula. Innerva os músculos supraespiñal e infra-espiñal. Na zona lateral do pescozo e na rexión posterior da escápula vai acompañado pola arteria supraescapular.
Selo de Madagascar
O selo de Madagascar é un dos símbolos nacionais do país e inclúe un pequeno mapa da illa no centro (xunto con dúas pequenas illas ó seu carón, que son as illas Gloriosas e a illa Tromelin). Na parte inferior atópase representada a cabeza dun cebú. As cores empregadas son o vermello, o verde, o amarelo, o negro e o branco. Os raios verdes e vermellos saen dende o mapa do estado, facendo que se asemelle ó sol.
Nas beiras do selo lense as palabras en lingua malgaxe REPOBLIKAN'I MADAGASIKARA que significan "República de Madagascar", e na base TANINDRAZANA - FAHAFAHANA - FANDROSOANA que significan "Patria - Liberdade - Desenvolvemento". Varias versións do artigo 4 da Constitución de Madagascar empregaron outros lemas.
Teatro de Comedia de Tampere
Historia
O Teatro de Comedia de Tampere foi fundado en 1991 por Esko Raipia e Tapio Parkkinen. Inicialmente as representacións celebrábanse no patio da antiga fábrica Frenckell, na Praza Central e na sala de celebracións da Universidade de Tampere. En 1994 trasladouse ao Juhlatalo, un edificio que anteriormente era empregado para festas por parte da compañía Tampella, pasando así a dispoñer dun espazo propio.
No ano 2000 o escenario exterior derrubouse polo peso da neve e tivo que ser reconstruído e doutouse ao escenario e á zona de butacas de teito e paredes fixas. En 2006 púxose en funcionamento o novo escenario principal, un auditorio con 256 asentos renovado baixo a dirección do arquitecto Pertti Neva. O teatro situado no xardín tamén foi ampliado en 2012, pasando a ter capacidade para 800 persoas.
Dende outubro de 2011 o edificio do teatro emprega enerxía xeotérmica. Durante anos empregou a enerxía eólica e no verán de 2015 colocáronse 44 paneis solares.
John Sturges
Traxectoria
Comezou a súa carreira en Hollywood como montador en 1932. Durante a segunda guerra mundial dirixiu documentais e filmes para o exército dos Estados Unidos. O comezo da súa carreira comercial comezou en 1946 con The Man Who Dared, primeiro de moitos filmes de serie B. Fixo un uso orixinal do CinemaScope colocando a Spencer Tracy só contra un largo paisaxe desértico no filme de suspense A conspiración do silencio polo que foi candidato ao Oscar ao mellor director en 1955. Durante a súa carreira Sturges recibiu sona polos seus dramas elevados baseados nas personaxes.
Fernando Redondo Neira
Fernando Redondo Neira, nado en Camporrapado (Boqueixón) en 1971, é un xornalista e investigador galego.
Traxectoria
É licenciado en Ciencias da Comunicación pola Universidade do País Vasco e doutor pola Universidade de Santiago de Compostela.
É membro da Asociación Española de Historiadores do Cinema así como da Asociación Galega de Investigadores da Comunicación.
O 1 de abril de 2019 foi nomeado novo presidente da Fundación Xosé Neira Vilas.
Recoñecementos
En 2018 foi galardoado co Premio Manuel Reimóndez Portela.
Joaquín Ezquerra del Bayo
Joaquín Ezquerra del Bayo, nado en Ferrol o 11 de setembro de 1793 e finado en Tudela (Navarra) o 14 de agosto de 1859, foi un enxeñeiro galego, un dos fundadores da Real Academia de Ciencias Exactas, Físicas e Naturais.
Traxectoria
En 1810, logo da Guerra da Independencia Española, marchou a Francia ao ser partidario de Napoleón Bonaparte. Ao regreso a España ingresou na Escola de Enxeñeiros de Camiños e Canles. Entre 1830 e 1835 estivo cunha bolsa en Freiberg (Saxonia), e en 1833 asistiu ao Congreso de Breslau.
Foi Inspector xeral do Corpo de Enxeñeiros de Minas, professor de Laboreo de Minas e de Mecánica Aplicada na Escola Especial do mesmo corpo, amais de membro de diversas sociedades científicas e autor de obras e treballos industriais
Interveu no proxecto de condución de aguas a Madrid desde os ríos Lozoya e Guadalix.
Paio Soares de Taveirós
Pai ou Paio Soares de Taveirós ou foi un trobador da primeira metade do século XIII, descendente da baixa nobreza galega, sería irmán de Pero Velho.
Obra
É o autor da célebre Cantiga da garvaia, inspirada en elementos latinos e mozárabes e que foi considerada durante moito tempo a primeira obra poética en galego-portugués aínda que na actualidade perdeu o seu estatuto de cantiga coñecida máis antiga en favor dunha obra do trobador João Soares de Pávia. É unha cantiga de amor chea de ironía, por iso moitos autores pasaron a considerala como unha cantiga satírica, o que provocou unha certa controversia entre os partidarios dun e doutro sentido da mesma, sobre todo no que se refire ao personaxe a quen vai dirixida, unha filla de Pai Moniz, que durante moito tempo se identificou con María Pais Ribeiro, a célebre Ribeirinha, amante do rei portugués Sancho I, a pesar de que a existencia na época de varias personalidades chamadas Pai Moniz ou Paio Moniz, así como a orixe galega de Paio Soares, parece debilitar esta hipótese.
Das que se teña constancia na actualidade é autor de 6 cantigas de amor, 3 cantigas de amigo e 2 tenzóns con Pero Velho e Martin Soarez.
Drop
Drop é o noveno single do artista xaponés Cornelius, lanzado ao mercado no Xapón en febreiro do ano 2002 producido por el mesmo.
Borsod-Abaúj-Zemplén
dereita|250px esquerda|100px|Escudo de armas Borsod-Abaúj-Zemplén é o nome do condado administrativo húngaro (megye) no noroeste de Hungría, na fronteira con Eslovaquia. O condado fai fronteira cos condados de Nógrád, Heves, Hajdú-Bihar e Szabolcs-Szatmár-Bereg. A capital do condado Borsod-Abaúj-Zemplén é Miskolc. O condado pertence á rexión de Hungría do norte.
Borsod-Abaúj-Zemplén é o segundo condado húngaro en poboación e superficie.
Cidade con dereitos de condado
miniatura|250px|Fotografía do condado de Miskolc
Vilas principais
(ordenadas por poboación segundo o censo do 2001)
Joan Fuster
Joan Fuster i Ortells, nado en Sueca o 23 de novembro de 1922 e finado na mesma vila o 21 de xuño de 1992, foi un escritor valenciano en lingua catalá. É recoñecido sobre todo pola súa obra ensaística, especialmente Nosaltres els valencians (1962) ou Qüestió de noms, Diccionari per a ociosos (1963).
Traxectoria
Naceu na comarca da Ribera Baixa. Fillo de campesiños, estudou dereito na Universidade de Valencia, onde se licenciou no ano 1947, e xa de ancián doutorouse en filoloxía catalá no ano 1985.
Entre 1946 e 1956 codirixiu, xunto con Josep Albi, a revista Verbo. Paralelamente co exercicio do seu traballo de avogado na súa poboación natal iniciou as súas colaboracións coa prensa, especialmente no xornal Levante-EMV de Valencia, e posteriormente na revista Destino e o xornal barcelonés La Vanguardia. Entre 1961 e 1966 colaborou con El Correo Catalán. A partir da década dos 60 do século XX converteuse nun referente cívico no País Valenciano no movemento de recuperación da cultura catalá.
O 11 de setembro do 1981 padeceu un atentado na súa casa coa colocación dunha bomba que causou grandes danos na biblioteca e no arquivo persoal. En 1983 foi nomeado profesor de historia da lingua na Universidade de Valencia, en 1984 doutor honoris causa da Universidade de Barcelona e en 1986 catedrático de literatura na Universidade de Valencia.
A Generalitat Valenciana condedeulle a Distinción ao Mérito Cultural a título póstumo. O 13 de setembro do 1997 uns delincuentes comúns profanaron a súa tumba, entre outras, no camposanto de Sueca.
En 1975 foi galardonado co Premi d'Honor de les Lletres Catalanes, e en 1983 recibiu a Medalla d'Or de la Generalitat de Catalunya. Membro do Institut d'Estudis Catalans e do Consell Valencià de Cultura, o ano 1978 foi un dos promotores e primeiro presidente de Acció Cultural del País Valencià e entre os anos 1987 e 1991 presidente da Associació d'Escriptors en Llengua Catalana.
Obra
A pesar do seu inicio no mundo da prensa, os seus primeiros escritos publicados foron libros de poesía, Sobre Narcís (1949), Ales o mans (1949), Terra a la boca (1953) ou Escrit per al silenci (1954). Esta poesía ten unha liña existencialista e reflicte as preocupacións do momento histórico de posguerra que vivía Fuster.
Con El descrèdit de la realitat (1955), editado por Francesc de Borja Moll, iniciou unha carreira ensaística, de vasta amplitude temática, nun estilo de adxectivación precisa. Naquel tempo tivo que vencer a censura, hostilidades oficiais e oficiosas, falta de medios, ausencia dun ambiente cultural propicio e o silencio dos medios de comunicación locais. Outro aspecto da súa obra foi o da erudición, a historia e a crítica literarias, que alternou con antoloxías.
Steve Aoki
Steven Hiroyuki Aoki, nado en Miami o 30 de novembro de 1977, é un DJ e produtor musical estadounidense. É o fundador do selo discográfico Dim Mak Records.
Joan Fuster
Obra
A súa dedicación aos temas valencianos culminou no 1962 coa publicación de Nosaltres, els valencians (galardonado co Premi Lletra d'Or no ano 1963), Qüestió de noms e El País Valenciano, libros básicos para o coñecemento da historia, a cultura e os problemas de identidade nacional do País Valenciano. Nestes libros Fuster afirma que para ergue-la cultura autóctona do País Valenciano hai que reforza-lo vínculo cos outros territorios de fala catalá, creando unha comunidade cultural ou, incluso, política: os Países Cataláns.
Continuaron dentro desta temática Raimon (1964), Combustible per a falles (1967) e Ara o mai (1981), entre outros. Unha parte dos seus numerosos estudos e artículos eruditos, históricos, biográficos e de viaxes, estivo recollida nos volumes I e III das Obres completes, e o Diari 1952-1960 ocupa o volume segundo. Hai que destaca-los estudos sobre autores como Vicente Ferrer, Isabel de Villena, Ausiàs March, Joan Roís de Corella, Joan Salvat-Papasseit, Josep Pla ou Salvador Espriu, entre outros.
Dentro do campo do ensaio, publicou Figures de temps, premio Yxart (1957), Judicis finals (1960), Diccionari per a ociosos (1964), Causar-se d'esperar (1965), L'home, mesura de totes les coses (1967), e outros máis, sempre dentro da tradición de raíz moral do humanismo clásico ó carón dos moralistas e reformadores franceses (de Michel de Montaigne aos enciclopedistas), crítico, escéptico e cun humor corrosivo. Dentro dos traballos de historia, de crítica e de divulgación literaria publicou La poesia catalana (1956), Poetes, moriscos i capellans (1962), Heretgies, revoltes i sermons (1968) e Literatura catalana contemporània (1972), ademais de tres extensos prólogos á obra de Joan Salvat-Papasseit (1962), Salvador Espriu (1963) e Josep Pla (1966), recollidos en Contra el Noucentisme (1978).
En 1987 recolleu a súa poesía no libro recompilatorio Set llibres de versos. Froito do traballo de recerca dos últimos anos son os estudos recollidos en Llibres i problemes del Renaixement (1989). No 1994 editáronse as obras Fuster inèdit e Fuster sabàtic.
En 1995 a Generalitat Valenciana asinou co concello de Sueca un convenio para converte-la casa onde vivira Fuster nun centro de cultura e de estudo en memoria do escritor. Compráronlle a casa de Sueca ó herdeiro de Joan Fuster, Josep Palacios. Segundo o acordo de compra, o inmoble tería que se-la sede da Biblioteca Valenciana e tería que acoller os 25.000 libros da colección particular do escritor, os seus documentos, tanto literarios coma persoais, e as súas obras artísticas, entre as cales hai cuadros de Joan Miró, Antoni Tàpies, Josep Renau e esculturas de Andreu Alfaro. Con este obxectivo, o concello de Sueca adquiriu pouco despois a casa adxunta para dispoñer de máis espazo. Pero, o ano 1998, os testamenteiros de Joan Fuster retiráronlle á Generalitat Valenciana a custodia do legado do escritor por incumprimento dos acordos.
En 1997 o concello de Sueca e os testamenteiros do escritor declararon o Ano Fuster, que constou dun conxunto de actos para conmemorar o 75º aniversario do nacemento do escritor e o quinto da súa morte.
En galego existe unha selección de artigos e ensaios titulada Nacionalismo, liberalismo e outros temas, presentación, selección e tradución de Xesús González Gómez, Santiago de Compostela: Edicións Laiovento, 2022.
Eleccións municipais en Carballedo
Estes foron os resultados das eleccións municipais no concello de Carballedo dende 1979. miniatura|[[Galería de imaxes de casas dos concellos de Galicia|Casa do concello de Carballedo]]
Corporacións
Corporacións democráticas en Carballedo desde a aprobación da Constitución de 1978.
Estilo de vida
En epidemioloxía, o estilo de vida, hábito de vida, forma de vida son un conxunto de comportamentos ou actitudes que desenvolven as persoas, que unhas veces son saudables e outras son nocivas para a saúde. Nos países desenvolvidos os estilos de vida pouco saudables son os que causan a maioría das enfermidades.
Entre os estilos de vida máis importantes que afectan á saúde están:
Nos países desenvolvidos existe o paradoxo de que a maioría das enfermidades son producidas polos estilos de vida da súa poboación, e porén os recursos sanitarios desvíanse cara ó propio sistema sanitario para intentar curar estas enfermidades, en lugar de destinar máis recursos económicos na promoción da saúde e prevención das enfermidades.
Ter unha "forma de vida específica" implica unha opción consciente ou inconsciente entre un sistema de comportamentos e dalgúns outros sistemas de comportamentos.
A primeira vez que apareceu o concepto de "estilo de vida" foi en 1939 (as xeracións anteriores puideron non ter necesitado este concepto porque non era significativo ó ser as sociedades relativamente homoxéneas). Alvin Toffler predeciu unha explosión dos estilos de vida (denominados "subculturas") debido ó aumento da diversidade das sociedades postindustriais. Jeremy Rifkin na 'construción da idade moderna' do seu libro The European Dream, describe o estilo de vida e a vida cotiá en Europa e Estados Unidos; nas épocas históricas, nas actuais e na chegada da era global, despois do individualismo e o comunitarismo.
Gran Premio de Hungría de 1994
O Gran Premio de Hungría de 1994 foi unha carreira de Fórmula Un que se disputou o 14 de agosto de 1994, no circuíto de Hungaroring. Foi a décima carreira da tempada de 1994. A carreira foi o décimo Gran Premio de Hungría e a novena en Hungaroring. A carreira, disputouse sobre 77 voltas do circuíto de catro quilómetros para unha distancia de carreira de 305 quilómetros.