cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Enterobacteriáceas
Características
A maioría dos membros das Enterobacteriaceae presentan, fimbrias tipo I, que están implicadas na adhesión das bacterias aos seus hóspedes. Algunhas enterobacteriáceas producen endotoxinas. As endotoxinas encóntranse no citoplasma da célula e son liberadas cando a célula morre e a súa parede celular se desintegra. Algúns membros da familia Enterobacteriaceae producen unha infección sistémica na corrente sanguínea cando todas as bacterias mortas liberan as súas endotoxinas. Isto coñécese como choque endotóxico, que pode ser mortal.
Identificación de Enterobacteriaceae
Para identificar os xéneros de Enterobacteriaceae, un microbiólogo pode levar a cabo unha serie de probas de laboratorio, que inclúen varios tipos de cultivos en tubo ou en placa de ágar como os seguintes:
Nas contornas clínicas, só tres especies supoñen do 80 ao 95% de todas as especies identificadas do grupo, que son: Escherichia coli, Klebsiella pneumoniae e Proteus mirabilis.
Resistencia a antibióticos
Illáronse cepas de enterobacteriáceas que son resistentes ao antibiótico carbapenem. Estes antibióticos a miúdo considéranse como "a última liña de defensa con antibióticos" contra os organismos que presentan resistencia a antibióticos. Estas cepas resistentes causan un 40% de mortes entre os infectados e son virtualmente intratables. Un exemplo son certas cepas de Klebsiella pneumoniae.
Exemplos/clasificación en xéneros
A seguinte lista contén os principais xéneros de bacterias da familia Enterobacteriaceae.
Ligazóns externas
Enterobacteriales
Electroforese en xel
Desnaturalizantes
miniatura|400px|Perfís TTGE que representan a diversidade de bifidobacterias en mostras fecais tomadas de dúas persoas sas (A e B) antes e despois do tratamento con AMC (Amoxicilina-Ácido Clavulánico oral).
Os xeles desnaturalizantes córrense en condicións nas que se altera a estrutura natural do analito, causando que se a súa estrutura se despregue formando unha cadea liñal. Así, a mobilidade de cada macromolécula depende só da súa lonxitude liñal e da súa razón masa/carga. Así, quedan alterados os niveis da estrutura biomolecular secundario, terciario e cuaternario, de modo que só pode ser analizada a estrutura primaria.
Os ácidos nucleicos desnaturalízanse a miúdo incluíndo urea no tampón, mentres que as proteínas se desnaturalizan usando dodecilsulfato sódico, xeralmente como parte do proceso SDS-PAGE. Para unha desnaturalización completa das proteínas, tamén cómpre reducir as pontes disulfuro covalentes que estabilizan as súas estruturas terciaria e cuaternaria, un método chamado PAGE redutora. As condicións redutoras mantéñense xeralmente por adición de beta-mercaptoetanol ou ditiotreitol. Para unha análise xeral de mostras de proteínas, a PAGE redutora é a forma máis común de electroforese de proteínas.
A electroforese en xel desnaturalizante utilízase nos métodos baseados nos patróns de bandas de ARN e ADN, como a DGGE (electroforese en xel en gradiente desnaturalizante) a TGGE (electroforese en xel de gradiente de temperatura), e a TTGE (electroforese en gradiente de temperatura temporal).
Nativas
miniatura|Tinguidura ligada a encima específico: deficiencia en [[isoencimas da glicosa-6-fosfato deshidroxenase en eritrocitos infectados por Plasmodium falciparum. ]]
Os xeles nativos corren en condicións non desnaturalizantes, de modo que se mantén a estrutura natural do analito. Isto permite que o tamaño físico do complexo ensamblado ou pregado afecte á mobilidade, o que permite a análise dos catro niveis estruturais da biomolécula. Para mostras biolóxicas, utilízanse deterxentes só na medida en que sexan necesarios para a lise das membranas lipídicas da célula. Os complexos permanecen na súa maior parte asociados e pregados tal como o estarían na célula. Porén, un problema é que os complexos pode que non se separen limpamente ou prediciblemente, xa que é difícil predicir como a forma e tamaño da molécula vai afectar á súa mobilidade.
A electroforese en xel en estado nativo utilízase tipicamente en proteómica e metalómica. Porén, a PAGE nativa utilízase tamén para escanear xenes (ADN) de mutacións descoñecidas como no polimorfismo de conformación de febra simple.
Tampóns
Os tampóns na electroforese en xel utilízanse para proporcionar ións que transporten a corrente e manteñan o pH a un valor relativamente constante. Entre os varios tampóns que se utilizan en electroforese, os máis comúns son, para ácidos nucleicos, o Tris/Acetato/EDTA (TAE), e o Tris/Borato/EDTA (TBE). Propuxéronse moitos outros tampóns, por exemplo, o borato de litio (LB), que case nunca se usa, a histidina isoeléctrica, tampóns axustados ao pK etc.; na maioría dos casos a razón que se pretende para o seu uso é que teñen mobilidades de ións axustadas ou que precisan menor corrente eléctrica (menos calor), o que fai que o tampón teña unha vida máis longa. O borato é problemático, porque pode polimerizar e interaccionar cos cis diois como os que se encontran no ARN. O TAE é o tampón coa capacidade de tamponización máis baixa, pero proporciona a mellor resolución para ADNs grandes. Isto significa unha menor voltaxe e máis tempo, pero un mellor produto. O LB é relativamente novo e non é efectivo para resolver fragmentos de lonxitudes maiores de 5 kbp; porén, con esta condutividade tan baixa, podería utilizarse unha voltaxe maior (ata 35 V/cm), o cal significa un tempo de análise máis reducido para electroforeses de rotina. Podería resolverse unha diferenza tan pequena como un só par de bases nun xel de agarosa ao 3% cunha condutividade do medio extremadamente baixa (1 mM de borato de litio).
A maioría das separacións de proteínas por SDS-PAGE realízanse usando un sistema tampón "descontinuo" (ou DISC), que potencia significativamente a nitidez das bandas no xel. Durante a electroforese nun sistema de xel descontinuo, fórmase un gradiente iónico no estadio inicial da electroforese, que causa que todas as proteínas se enfoquen nunha soa banda ben definida nun proceso chamado isotacoforese. A separación de proteínas por tamaño conséguese na rexión "de resolución" máis baixa do xel. O xel de resolución tipicamente ten un tamaño de poro moito menor, o cal orixina un efecto de cribado que agora determina a mobilidade electroforética das proteínas.
Visualización
Unha vez que se completa a electroforese, as moléculas que fron separadas no xel poden ser tinguidas para facelas visibles. O ADN pode visualizarse usando bromuro de etidio, o cal, a intercalarse no ADN, xera fluorescencia cando se pon baixo luz ultravioleta, mentres que a as proteínas poden visualizarse utilizando tinguidura de prata ou o colorante Azul Brillante Coomassie. Hai outros métodos que se poden utilizar para visualizar as bandas do xel. Se as moléculas que hai que separar conteñen radioactividade, por exemplo na secuenciación do ADN, pode gravarse un autorradiograma do xel. Poden tomarse tamén fotografías do xel, xeralmente usando o sistema Gel Doc.
Procesamento posterior
Despois da separación, pode utilizarse un método de separación adicional chamado isoelectroenfoque ou SDS-PAGE. O xel córtase fisicamente, e extráense os complexos de proteínas de cada porción separadamente. Cada extracto pode despois ser analizado, por exemplo por pegada peptídica ou secuenciación de péptido de novo despois dunha dixestión en xel. Isto pode proporcionar unha gran cantidade de información sobre as identidades das proteínas presentes no complexo.
Ácidos nucleicos
miniatura|Un xel de agarosa dun produto de [[Reacción en cadea da polimerase|PCR comparado coa escada de ADN.]]
No caso dos ácidos nucleicos, a dirección da migración, desde os eléctrodos negativos aos positivos, débese á carga negativa natural que ten o seu esqueleto azucre-fosfato.
Os fragmentos de ADN bicatenarios compórtanse naturalmente como longos bastóns, polo que a súa migración a través do xel está en relación co seu tamaño ou, para fragmentos cíclicos, co seu raio de xiro. Con todo, o ADN circular como o de plásmidos, pode presentar moitas bandas na electroforese, a súa velocidade de migración pode depender de se está relaxado ou superenrolado. Os ADNs monocatenarios e os ARNs tenden a pregarse formando moléculas con formas complexas e migran a través do xel de maneiras complicadas que dependen da súa estrutura terciaria. Por tanto, os axentes que alteran os enlaces de hidróxeno, como o hidróxido de sodio ou a formamida, utilízanse para desnaturalizar os ácidos nucleicos e facer que se comporten de novo como longos bastóns.
A electroforese en xel de grandes moléculas de ADN ou ARN faise xeralmente por medio dunha electroforese en xel de agarosa. No "método de terminación de cadea" utilízase un xel de secuenciación do ADN de poliacrilamida. A caracterización por medio da interacción cun ligando dos ácidos nucleicos ou fragmentos pode realizarse por electroforese de afinidade de corremento de mobilidade.
A electroforese de mostras de ARN pode utilizarse para comprobar a contaminación do ADN xenómico e tamén para a degradación do ARN. O ARN de organismos eucarióticos mostra diferentes bandas de ARNr 28S e 18S, a banda de 28S é aproximadamente dúas veces máis intensa que a de 18S. O ARN degradado ten menos bandas nitidamente definidas, ten unha aparencia máis difuminada, e a proporción da intensidade é de menos de 2:1.
Proteínas
As proteínas son analizadas xeralmente por electroforese en xel de poliacrilamida con dodecil sulfato sódico (SDS-PAGE), por electroforese en xel nativo, por electroforese en xel de poliacrilamida continuo nativo preparativo cuantitativo (QPNC-PAGE), ou por electroforese bidimensional.
A caracterización por medio da interacción cun ligando pode realizarse por electroblotting ou por electroforese de afinidade en agarosa ou por electroforese capilar e para a estimación das constantes de unión e a determinación de características estruturais como o contido en glicanos por medio da unión de lectinas.
A Rosaleda, Sobradelo, Vilagarcía de Arousa
A Rosaleda é un lugar da parroquia de Sobradelo no concello pontevedrés de Vilagarcía de Arousa, na comarca do Salnés. Tiña 625 habitantes no ano 2016 segundo datos do IGE, dos que 315 eran mulleres e 310 homes, o que representa un descenso respecto ó ano 2010, cando tiña 675 veciños, pero un aumento respecto a 2005, cando eran 591.
O Campo, Quende, Abadín
O Campo é un lugar da parroquia de Quende no concello lugués de Abadín na comarca da Terra Chá.
Nadia Al-Sakkaf
Nadia Al-Sakkaf (نادية عبد العزيز السقاف ) nada o 8 de marzo de 1977, é unha exministra e política iemení. Foi redactora xefe do Yemen Times desde 2005 até 2014, antes de converterse na primeira ministra de Información do Iemen. Fuxiu do seu país en 2015 despois do golpe de estado e actualmente é investigadora independente en política, medios, desenvolvemento e estudos de xénero con sede no Reino Unido. En 2011, Al-Sakkaf deu unha popular charla TED chamada "Ver o Iemen a través dos meus ollos" que tivo máis de medio millón de visitas e foi traducida a 34 idiomas.
Infancia e formación
Al-Sakkaf naceu en marzo de 1977. Os seus pais foron Aziza e Abdulaziz Al-Saqqaf. O seu pai era profesor de economía na Universidade de Saná, fundador da Organización Árabe de Dereitos Humanos e fundou o Yemen Times en 1990. Ten dous irmáns e unha irmá. Licenciouse en Ciencias da Computación no Birla Institute of Technology na India, fixo un máster en Administración de Sistemas de Información na Universidade de Stirling no Reino Unido e un doutoramento en ciencias políticas na Universidade de Reading. Mentres estudaba colaborou con Amnistía Internacional.
Esquerra Unida - L'Entesa
Esquerra Unida - L'Entesa foi unha coalición política formada na Comunidade Valenciana por Esquerra Unida do País Valencià, Izquierda Republicana, Esquerra Valenciana e Els Verds para presentarse para as eleccións autonómicas e municipais de 2003. Saíron elixidos 6 deputados autonómicos e 160 concelleiros na Comunidade Valenciana.
Nas eleccións xerais de 2004 a coalición volveuse a presentar, pero esta vez só a formaron Esquerra Unida del País Valencià, Izquierda Republicana e o sector de Els Verds partidario de Carles Arnal (constituído nun novo partido, Els Verds Esquerra Ecologista del País Valencià). Isaura Navarro foi elixida deputada na circunscrición de Valencia.
A coordinadora da coalición foi Glòria Marcos.
Nadia Al-Sakkaf
Traxectoria
Al-Sakkaf traballou nun programa humanitario de Oxfam en 2003. En marzo de 2005 converteuse na redactora xefe do Yemen Times. En 2011, durante a Primavera Árabe no Iemen, Al-Sakkaf e o seu equipo participaron en protestas esixindo que Ali Abdullah Saleh renunciase e desempeñaron un papel importante en informar sobre a Revolución Iemení ao resto do mundo. Al-Sakkaf é membro do Sindicato de Xornalistas Iemenís e do Sindicato Internacional de Xornalistas. É unha defensora dos dereitos das mulleres: contrata a mulleres xornalistas para conseguir equilibrio de xénero entre o persoal do xornal e publica artigos sobre temas como a mutilación xenital feminina.
En 2012 lanzou Radio Yemen Times, unha estación de radio FM que foi a primeira plataforma pública gratuíta de expresión do Iemen e que transmite dez horas ao día como alternativa aos medios de comunicación estatais. En 2014 lanzou Radio Lana, a primeira radio comunitaria no sur do Iemen.
Al-Sakkaf publicou cumpridamente sobre política, medios de comunicación e desenvolvemento. Ten moitos artigos de investigación e política, capítulos de libros e é autora de dous libros sobre o apoderamento das mulleres iemenís. Tamén publicou unha colección de libros sobre as experiencias das mulleres iemenís como candidatas electorais dispoñible en árabe e inglés.
É membro de varias plataformas locais e internacionais como o Sindicato de Xornalistas Iemenís, Mulleres sen Fronteiras e a Iniciativa Islámica de Mulleres en Espiritualidade e Igualdade.
Recoñecementos
Al-Sakkaf foi a primeira gañadora do premio Gebran Tueni en 2006, outorgado pola Asociación Mundial de Xornais e Editores de Noticias e polo xornal An-Nahar en Beirut. Recibiu o premio Free Media Pioneers Award do Instituto Internacional de Prensa de Viena en nome do Yemen Times ese mesmo ano. En 2013, recibiu o premio Oslo Business for Peace, un premio outorgado polos gañadores dos premios Nobel de Economía e Paz e que se concede aos líderes do sector privado que "demostraron un cambio transformador e positivo a través de prácticas comerciais éticas". Foi recoñecida pola BBC como unha das "100 mulleres que cambiaron o mundo" en 2013. Tamén foi elixida polo Foro Económico Mundial como unha das novas líderes mundiais distinguidas de 2015.
A súa charla TED "Iemen a través dos meus ollos" é un dos vídeos máis coñecidos sobre Iemen.
Cerceda, Cerceda
San Martiño de Cerceda é unha parroquia que se localiza no norte do concello de Cerceda. Segundo o IGE en 2013 tiña 1.919 habitantes (977 homes e 942 mulleres), distribuídos en 11 entidades de poboación, o que supón un aumento en relación ao ano 1999 cando tiña 1.782 habitantes.
Riihimäki
Limita cos municipios Janakkala, Hausjärvi, Loppi e Hyvinkää este último na rexión de Uusimaa.
O concello é unilingüe en finés.
El Practicante Galaico
El Practicante Galaico foi un periódico editado en Ferrol entre 1926 e 1930.
Historia e características
Subtitulado Órgano defensor de la clase en general y en particular de los intereses profesionales en Galicia, apareceu en 1926 editado polo Colegio de Practicantes de Ferrol. Estaba dirixido por Manuel Fernández Vizoso e o administrador era Andrés Regueira. Entre os seus colaboradores figuoru Pedro Guimarey Filgueira.
Douglas SBD Dauntless
O Douglas SBD Dauntless foi un avión estadounidense usado na segunda guerra mundial. Foi o principal bombardeiro embarcado da US Navy na guerra contra o Xapón, e trátase esencialmente dunha mellora do Northrop BT-1 de 1935. O seu prototipo foi o SBT-2 de Northrop, pero entón a compañía foi mercada por Douglas e a súa primeira versión de serie foi denominada SBD-1, da que se entregaron 57 exemplares ao US Marine Corps en 1940. O SBD-2 tiña máis capacidade de combustible e un armamento máis pesado. Desta versión entregáronse 87 unidades á US Navy.
As versión máis producidas foron a SBD-3 (780 exemplares) que tiña un mellor armamento fixo; a SBD-4 (780) cun sistema eléctrico mellorado; a SBD-5 (3.025) con maior potencia; e a SBD-6 (461) tamén repotenciada. Outras variantes serían os A-24 e A-24A que eran versións do SBD-3 e 4 para a USAAF, e o Dauntless MkI, versión do SBD-6 para a Royal Navy británica.
Moses (canción)
A canción escribiuna a actriz Gwyneth Paltrow, dona do cantante Chris Martin. É unha canción romántica que fala de namorarse da muller máis fermosa do mundo e do impacto que provoca na vida dun mesmo. O título da canción utilizouno despois a parella para darlle nome ao seu segundo fillo, Moses Bruce Anthony Martin, nacido en 2006.
Entrou na lista de cancións alternativas dos Estados Unidos chegando á posición 24.
Acaia (provincia romana)
thumb|350px|O Imperio romano baixo Adriano (goberno 117-138), mostrando a provincia senatorial de Acaia (Grecia meridional) thumb|250px|[[Sestertius de Adriano celebrando a provincia de Acaia.]]
A rexión foi anexionada pola República Romana no 146 a.C., tralo saqueo de Corinto, polo xeneral romano Lucius Mummius, quen recibiu o título de "Achaicus" ("conquistador de Acaia"). Pasou a formar parte da provincia romana de Macedonia, que incluía toda a Grecia continental.
Se ben despois do o poder da Liga Aquea foi destruído, probabelmente logo desta data o sistema de goberno autónomo de cada cidade mantívose durante certo tempo (quizais por case un século) como antes. Sábese que en ocasións as cidades gregas estiveron suxeitas ás decisións do gobernador romano de Macedonia. É tamén posíbel que a provincia non fose en realidade estabelecida até a época de Xulio César, despois do ano, que é cando se coñece o primeiro gobernador: Servio Sulpicio.
En tempos de Augusto Grecia estaba dividida entre as provincias de Acaia, Macedonia e o Epiro (esta última incluíndo Iliria). Na repartición da autoridade sobre as provincias, Acaia correspondeulle ao Senado e foi gobernada por un procónsul e como provincia senatorial, estaba libre de militares e lexións, e era unha das provincias máis prestixiosas e buscadas para que gobernasen os senadores. Atenas foi o principal centro de educación para a elite imperial, rivalizada só por Alexandría, e unha das cidades máis importantes do Imperio.
Tiberio converteuna en provincia imperial no ano 16, pero Claudio devolveulla ao Senado. Naquel tempo a capital provincial era Corinto, onde foi levado precisamente o apóstolo Paulo perante o procónsul Xunio Galio. Nerón suprimiu a provincia, restaurando a liberdade das cidades gregas, mais o emperador Vespasiano volveu restabelecer de novo a provincia, facendo pagar ao tempo ás cidades unha contribución anual.
Partit Comunista del País Valencià
O Partit Comunista del País Valencià (Partido Comunista do País Valenciano) é o nome que tomaron os comunistas valencianos integrados no Partido Comunista de España en 1976 ao adoptar un programa de contido socialista e nacionalista e unha estrutura federal. É a actual federación do Partido Comunista de España na Comunidade Valenciana.
Acaia (provincia romana)
Acaia estivo entre as partes máis prósperas e pacíficas do mundo romano ata a Antigüidade tardía, cando sufriu por primeira vez invasións bárbaras. A provincia seguiu sendo próspera e altamente urbanizada, como demostra o Synecdemus, dirixida por procónsules subsistiu até o tempo do emperador oriental Xustiniano (século VI).
Partit Comunista del País Valencià
A comezos dos oitenta unha crise interna supuxo a saída dos sectores renovadores por un lado e dos nacionalistas polo outro; algúns destes últimos acabaron en Agrupament d'Esquerres del País Valencià (AEPV) e outros fundaron o Partit Comunista dels Valencians (PCV).
Acaia (provincia romana)
As invasións eslavas do século VII levaron a unha destrución xeneralizada, gran parte da poboación fuxiu para as cidades fortificadas, as illas do Mar Exeo e Italia, mentres que algunhas tribos eslavas instaláronse no interior. Os territorios de Acaia que quedaron en mans bizantinas agrupáronse no Thema de Hélade.
Partit Comunista del País Valencià
En 1987 o PCPV integrouse na coalición Esquerra Unida del País Valencià (EUPV) xunto a outras formacións políticas socialistas e republicanas.
Acaia (provincia romana)
Historia
A Primeira Guerra Mitridática (89-85 aC) foi combatida en Ática e Beocia, dúas rexións que se converterían en parte da provincia de Acaya. En 89 a. C., Mithridates VI Eupator, rei de Ponto, tomou a provincia romana de Asia (na rexión occidental de Anatolia). Mitrídates enviou a Archelao (o xeneral Archelao) (o seu comandante militar) a Grecia, onde estableceu Aristion como un tirano en Atenas. O cónsul romano Lucius Cornelius Sulla desembarcou en Epiro]] (no oeste de Grecia) e marchou a Atenas. Marchou a través de Beocia na súa dirección cara á Ática. Sila asedió Atenas e o Pireo en 87-86 aC e despois despediu a Atenas e destruíu o Pireo. Despois derrotou a Arquelao na Batalla de Chaeronea e na Batalla de Orchomenus, ambos loitaron en Beocia.
No 150-148 a.C. os romanos loitaron na Cuarta Guerra Macedónica, logo da cal se anexionaron Macedonia, antigamente o estado máis grande e poderoso da Grecia continental. No 146 a.C., a Liga aquea se rebelou contra os romanos. Esta foi unha guerra desesperada xa que Roma era unha potencia militar moi superior. Polibio, un antigo estudioso grego, culpou aos demagogos das cidades da Liga Aquea por incitar o nacionalismo, a idea de que a liga podía resistir o poder romano, promover unha decisión precipitada e incitar a unha guerra suicida. A liga foi derrotada rapidamente e a súa principal cidade, Corinto foi destruída. Os romanos decidiron anexar a Grecia continental e Acaia pasou a formar parte da provincia romana de Macedonia. Algunhas cidades, como Atenas e Esparta, mantiveron o seu status de autogoberno nos seus propios territorios.
Partit Comunista del País Valencià
A actual secretaria xeral é Marga Sanz.
Acaia (provincia romana)
Historia
A Primeira Guerra Mitridática (89-85 a.C) librouse en Ática e Beocia, dúas rexións que se converterían en parte da provincia de Acaia. No 89 a.C., Mithridates VI Eupator, rei de  Ponto, tomou a provincia romana de  Asia (na rexión occidental de Anatolia). Mitrídates enviou a Aquelao) (o seu comandante militar principal) a Grecia, onde nomeou a [[Aristión como tirano en Atenas. O cónsul romano Lucius Cornelius Sulla desembarcou en Epiro (no oeste de Grecia) e marchou a Atenas. Marchou a través de Beocia no seu camiño cara á Ática. Sila asedió Atenas e o Pireo no 87-86 a.C. e despois saqueou Atenas e destruíu o Pireo. Despois derrotou a Aquelao na   Batalla de Queronea (86 a.C) e a Batalla de Orcómeno, ambos loitaron en Beocia no 86 a.C. Consevouse o dominio romano.
Partit Comunista del País Valencià
As súas xuventudes denomínanse Joventut Comunista del País Valencià (JCPV).
Acaia (provincia romana)
Historia
O comercio de Acaia xa non era un rival para o de Roma. Trala derrota de Antonio e Cleopatra, ao redor do 31 a.C., o emperador Augusto separou a Macedonia de Acaia, aínda que permaneceu como provincia senatorial, como na República. No ano 15, o emperador Tiberio, en resposta ás denuncias de mala xestión do procónsul senatorial, converteu en provincias imperiales a Acaia e Macedonia. Foron devoltas ao Senado como parte das reformas do Emperador Claudio no ano 44 d.C..
Economía
En Acaia explotáronse minas de cobre, chumbo e prata, aínda que a produción non era tan grande como as minas doutras áreas controladas polos romanos, como Noricum, en Britania e as provincias de Hispania. O mármore das canteiras gregas era un ben valioso.
Os escravos gregos educados tiveron moita demanda en Roma no papel de médicos e profesores, e os homes educados eran unha exportación significativa. Acaia tamén produciu luxos domésticos, como mobles, cerámica, cosméticos e roupa de cama. As olivas gregas e o aceite de oliva foron exportadas ao resto do Imperio.
Dánae
Mito
Dánae era unha fermosa xove, filla de Eurídice e do rei de Argos chamado Acrasio. Este fora advertido nun oráculo que o neno que concibira a súa filla lle había causar a morte. Para evitalo, Acrasio encerrou a filla nunha gran torre con grandes portas e cadeados de bronce. Porén, o gran deus Zeus encaprichouse con ela e, para poder acceder á torre, transformouse nunha fina choiva de ouro, atravesando así os ladrillos da construción e tomándoa carnalmente e isto tivo como resultado o embarazo da moza.
Acrasio soubo isto e non creu a versión contada pola súa filla, e sabendo que Preto, irmán xemelgo de Acrasio, fora pretendente seu, creu que el entrara na morada da súa filla onde a desposou.
Acrasio tomou a súa filla e o neno cando naceu e encerrounos nunha arca para despois arroxalos ó mar, coa esperanza de que morreran. Pola contra, chegaron sans e salvos á illa de Sérifos, onde foron recollidos por Dictis. Obtiveron tal sorte grazas á axuda de Zeus que mostrou o seu agradecemento cara a xove Dánae. Dictis levounos á presenza do rei Polidectes ou Polidecto, que tratounos con cortesía e respecto ao comezo, pero logo, tratou de seducir a Dánae, sendo esta defendida polo seu fillo Perseo.
Casa da Moeda de Venezuela
Dentro do Banco Central de Venezuela ten carácter de xerencia xeral, co rango de vicepresidencia.
A súa orixe remóntase á época colonial, cando a daquela chamada Real Casa de Moeda de Caracas comezou a cuñar moeda en 1802.
Período colonial
miniatura| [[Moeda colonial dun oitavo de real (1814). ]] A fabricación de diñeiro en Venezuela comezou nos inicios do século XIX, durante a época da Capitanía Xeneral de Venezuela. O capitán xeneral Manuel de Guevara y Vasconcelos decretou a eliminación da circulación das moedas e das fichas comerciais que fabricaban os comerciantes a título particular para levaren a cabo as súas operacións comerciais, co fin de centralizar eses procesos. O 12 de xuño de 1802 instalouse a Real Casa de Moeda de Caracas, que comezou a cuñaxe de moedas de cobre, metal pouco habitual nas emisións coloniais.
A partir de 1810, a casa de moeda comezou a alternar a cuñaxe de moedas de prata (1 e 2 reais) coa de moedas de cobre (½ e ¼ de real).
Período independentista
miniatura|215x215px| [[Moeda republicana dun real de 1812. ]] Durante a guerra de independencia o establecemento cambiou de mans en moitas ocasións, entre realistas e independentistas. A casa da moeda estivo en poder dos independentistas republicanos ata a ofensiva realista de 1814. O daquela intendente da institución encargoulle a Felipe de Llaguno a continuación da emisión de moeda, mais en 1815 o realista Pablo Morillo ordenou a clausura das actividades na ceca. No entanto, o ano seguinte unha real orde estableceu a súa reapertura, que foi efectiva o 1 de outubro de 1816. Mentres, diversas localidades do país que estaban en mans dos sublevados emitían moedas non oficiais para uso local.
Período republicano
Durante os seguintes seis anos usáronse moedas da época colonial reseladas para suplir a demanda de circulante. As dificultades continuaban cara a 1828, polo que a Xunta de Arbitrios determinou a cuñaxe de moedas de baixa lei na cantidade necesaria para as finanzas. Foi este o motivo da reapertura da Casa da Moeda de Caracas o 14 de agosto de 1829, logo de se decretar a produción de corenta mil pesos en moedas dun cuarto de real cuñadas a martelo. Porén, o 5 de xullo de 1830, o Congreso de Venezuela acordou pechar definitivamente o establecemento. Logo da desintegración da Gran Colombia, a circulación de moedas ata 1843 creceu debido a que as moedas de circulación en Venezuela comezaron a producirse por encarga en cecas doutros países.
Décadas máis tarde, en 1885, o xeneral Antonio Guzmán Blanco asinou un convenio en Londres con Miguel Tejera para a instalación dunha nova casa de moeda, con sede en Caracas ou en La Guaira, e cuxa materia prima sería o ouro extraído das minas de Guayana. Tejera outorgoulle a concesión á empresa francesa C. A. La Monnaie por un período de 20 anos, coa condición de que a nova ceca debería cuñar catro millóns de bolívares en ouro e en prata.
O novo establecemento foi inaugurado por Guzmán Blanco o 16 de outubro de 1886. O Goberno atribuíuse a condición de supervisor da cuñaxe de moeda a través dun inspector nacional, dependente do Ministerio do Interior. O primeiro inspector designado foi Jacinto Pachano.
En outubro de 1886, a moeda estranxeira foi declarada mercadoría e quedou prohibida a súa importación, e ademais ordenouse que os billetes emitidos polo Banco Comercial e polo Banco de Carabobo fosen aceptados en todas as oficinas nacionais e continuasen circulando co valor que fixase o mercado, medidas que lle permitiron a Venezuela dotarse dun sistema monetario propio. En 1887, o Congreso de Venezuela aprobou unha lexislación pola que se reservaba a facultade de determinar o número de moedas en circulación. Non obstante, a casa de moeda rexistrou un superávit na cuñaxe, ao superar a cantidade establecida, o que xerou desaxustes nas finanzas. A protesta dos comerciantes ante o presidente encargado, Hermógenes López, deu lugar a que o Congreso ordenase deter as actividades de cuñaxe da ceca. O establecemento foi, en consecuencia, liquidado por desacordos coa empresa C. A. La Monnaie, mais en 1890 o Goberno adquiriu as instalacións da casa de moeda e pasou a ser o responsable das cuñaxes nacionais. A partir dese ano, as moedas venezolanas volveron ser fabricadas novamente no exterior.
Período contemporáneo
miniatura| [[Moeda dun bolívar de 2007. ]] miniatura| [[Deseño da moeda de 100 bolívares de 2016. ]] A idea dunha casa de moeda propia para Venezuela retomouse en 1983, para mellorar o grao de autonomía do país no aprovisionamento de medios de pagamento.
O complexo empezou a construírse en 1989 e iniciou as súas operacións en setembro de 1999.
Martin Schulz
230 px|dereita|miniatura|Martin Schulz, 2013
Martin Schulz, nado o 20 de decembro de 1955 en Hehlrath, daquela República Federal de Alemaña, é un político e libreiro alemán, eurodeputado en representación do Partido Socialdemócrata de Alemaña e dende 2004 voceiro dos socialdemócratas europeos no Parlamento Europeo.
Traxectoria
Comezou a traballar nunha libraría e en pequenas editoriais, ata que con 27 anos montou a súa propia libraría. Con 29 anos foi elixido concelleiro en Würselen e tres anos máis tarde, en 1987 foi designado alcalde desa vila da Renania setentrional. Permanceu na alcaldía durante once anos, mentres escalaba posicións na estrutura do SPD: primeiro nos órganos locais e logo nos rexionais.
En 1994 é elixido deputado no Parlamento Europeo e é reelixido en 2000. Logo destes comicios faise cargo do posto de voceiro da delegación do SPD e en 2002 pasa a ser vicepresidente do grupo parlamentario do Partido dos Socialistas Europeos. En 2004 substitúe o español Enrique Barón como presidente, e nese cargo continúa despois das eleccións de 2004 e de 2009, nas que é sucesivamente reelixido. A partir de 2009 a denominación do seu grupo parlamentario pasa a ser Alianza Progresista de Socialistas e Demócratas.
En xullo de 2003, logo de facer unhas declaracións nas que criticaba determinadas medidas de política interna do primeiro ministro italiano Silvio Berlusconi, daquela presidente de quenda do Consello de Ministros da Unión Europea, o italiano dixo recomendalo para interpretar o personaxe nazi dun filme. . Este comentario causou unha tensión diplomática entre Alemaña e Italia.
En 2009 os conservadores do Partido Popular Europeo e os socialdemócratas da Alianza chegan a un acordo para repartirse a presidencia do Parlamento Europeo no seguinte quinquenio. Así, durante a primeira metade a presidencia corresponderíalle ao polaco Jerzy Buzek, mentres que a segunda quenda, dende 2012 a 2014, debería corresponderlle a Schulz. Porén, meses antes de que se producise este relevo no poder comezaron a espallarse rumores dos poucos apoios cos que contaría Schulz entre os propios membros da Alianza de Socialistas e Demócratas.
Ictericia
Faise clinicamente evidente cando a bilirrubina é maior de 2.5 mg/dl. Este aumento pode ser a expensas da fracción non conxugada ou "indirecta" da bilirrubina (BI); esta é liposoluble e non se filtra polo ril, polo que non aparece coluria. Cando o aumento é a expensas da bilirrubina conxugada ou "directa" (BD), ó ser esta hidrosoluble, fíltrase polo ril, aparecendo coluria. Pode haber aumentos de ambas as fraccións e fálase entón de hiperbilirrubinemia mixta. A bilirrubina non conxugada é a relacionada coa ictericia prehepática e non hai coluria nin acolia, mentres que a bilirrubina conxugada está relacionada coa ictericia hepática e poshepática.
Fisioloxía
miniatura|Grupo hemo. miniatura|Estrutura da bilirrubina. A ictericia por si mesma non é unha doenza, senón un signo clínico externo dun proceso patolóxico subxacente que ocorre nalgún punto da vía fisiolóxica normal do metabolismo da bilirrubina, polo que para comprender como se xera a ictericia é importante coñecer o metabolismo desta substancia no organismo.
Cando os glóbulos vermellos completaron o seu ciclo vital normal (uns 120 días), ou cando están danados, as súas membranas vólvense fráxiles e creban doadamente. A medida que atravesan os órganos do sistema reticuloendotelial (os ganglios linfáticos e o bazo), os glóbulos vermellos fráxiles rompen, e o seu contido celular, incluíndo a hemoglobina (a molécula que transporta o osíxeno), libérase no sangue. Os macrófagos fagocitan a hemoglobina, degradándoa nos seus compoñentes: a globina e o grupo hemo. A globina é un fragmento proteico que se degrada en aminoácidos e non ten ningún efecto no desenvolvemento da ictericia. O grupo hemo sofre dúas reaccións:
A maior parte da bilirrubina provén da ruptura do grupo hemo dos glóbulos vermellos degradados como se indicou. Porén, aproximadamente o 20 % provén doutras fontes de grupos hemo, incluíndo eritropoese defectuosa e a ruptura doutras proteínas con grupos hemo, como a mioglobina do tecido muscular e os citocromos.
Lingua basum
O basum é unha lingua sino-tibetana falada no Tíbet.
Steeltown Records
Steeltown Records foi un selo discográfico activo entre 1966 e 1972 que foi fundada por Gordon Keith en Gary, Indiana. É coñecido por ser o primeiro selo co que asinariron The Jackson 5 en 1967 antes de facelo con Motown en 1969.
Dous sinxelo dos Jackson 5 foron lanzados en 1968 durante o seu breve acordo na discográfica—"Big Boy" e "We Don't Have To Be Over 21 (to Fall in Love)".
A Casanova, Quende, Abadín
A Casanova é un lugar da parroquia de Quende no concello lugués de Abadín na comarca da Terra Chá.
Porco tamworth
miniatura|250px|Porcos novos da raza tamworth, en [[Tayvallich (Argyll e Bute), Escocia]]O tamworth é unha das razas porcinas máis antigas, pero a súa poboación é escasa e témese pola súa extinción (ao redor de 2.000 exemplares certificados en todo o planeta). Este animal é un porco non moi grande, rubio, e crese que descende do xabaril de Europa. As poboacións principais están no Reino Unido, Australia, os Estados Unidos, Nova Zelandia e o Canadá. Outros nomes deste animal é porco rubio ou simplemente tam.
Morfoloxía
Esta raza rubia presenta un corpo e unha cabeza de forma alongada. As orellas tenas dereitas, e puntiagudas, e tanto a cara como o fociño son rectilíneos. A cor vai dende un xenxibre claro ata un rubio moi escuro, se ben ao comezo da raza combinaban o rubio co negro, que foi desaparecendo co tempo. Teñen unha alta densidade de pelo, que lles protexe a pel dos raios ultravioleta; porén, mudan o pelo entre xuño e agosto (no hemisferio norte) polo que nese tempo se enchen de lama para evitar as queimaduras do sol.
Son unha raza de tamaño medio, cun macho entre 250 e 370 kg. e unha femia adulta entre 200 e 300 kg. Teñen entre 100 e 140 cm de longo, e entre 50 e 65 cm de alto. O rabo revirado dos adultos ten entre 24 e 30 cm. de longo. Os seus xamóns son duros e musculosos, teñen unha excelente estrutura nas extremidades e un bo esqueleto. As camadas son algo máis pequenas cás das razas máis comerciais. Os coidadores da raza rexeitan os porcos tamworth que teñen o pelo crecho e bravo, o fociño revirado para riba e pintas negras no lombo.
Comportamento
A características máis destacada do tamworth é a súa gran resistencia ás condicións climatolóxicas adversas. Por iso dáse ben nos países do norte, como Escocia ou Canadá, onde os invernos son duros tanto polo frío como polos fortes ventos. O tamworth non é só rexo e resistente. tamén está moi ben axeitado para pacer no monte. A solta no monte do tamworth é compatíbel co vacún, pois aproveitan a forraxe que as vacas foron deixando atrás no pastoreo ás ceibas. Tamén son hábiles para escavar á procura de alimento. As femias teñen altos niveis de maternidade, e son constantes no aleite de todos os leitóns. As camadas son de seis a dez porquiños. Ademais, lévanse ben coa xente e gozan da atención dos humanos.
Historia
En 1865 os tamworth foron recoñecidos como unha raza inglesa en 1885 que foi cando se iniciou o libro de rexistros. Os tamworth foron importados aos Estados Unidos por un gandeiro chamado Thomas Bennett de Rossville, Illinois, en 1882. Axiña foron para Canadá e hai asociacións de criadores de tamworth funcionando tanto nestes dous países como no Reino Unido. Logo tamén se estenderon por Australia e Nova Zelandia.
Xenética e conservación
Aínda que está considerado xeneticamente distante do moderno porco comercial, o tamworth é excelente para facer cruzamentos e melloras. Por veces chámaselle porco de beicon, porque consegue unha gran masa corporal sen producir demasiada graxa. As súas poboacións son moi pequenas, e está cualificado como en perigo de extinción: 1000 cabezas nos Estados Unidos, 340 no Reino Unido, 250 no Canadá, 55 en Australia e 20 en Nova Zelandia. Por iso, as sociedades de protección da raza están centradas na conservación máis do que na mellora das súas cualidades. Nos anos setenta chegou a haber só 17 machos reprodutores en todo o planeta, pero agora as poboacións progresan pouco a pouco.
San Cibrán, Sobradelo, Vilagarcía de Arousa
San Cibrán é un lugar da parroquia de Sobradelo no concello pontevedrés de Vilagarcía de Arousa, na comarca do Salnés, segundo consta no Nomenclátor de Galicia. Non obstante, o IGE non rexistra habitantes neste lugar no censo de 2016, polo que non se poden achegar datos da súa poboación.
Peter Pan (filme de 1953)
Peter Pan é un filme de animación estadounidense dos estudios Disney, dirixido por Clyde Geronimi, Wilfred Jackson e Hamilton Luske e estreado en 1953.
Supersimetría
En física de partículas, a supersimetría é unha teoría que relaciona as propiedades dos bosóns e os fermións como aspectos de propiedades máis xerais que se dan en determinadas condicións. Aínda que non foi verificada experimentalmente polo momento (debido ás grandes enerxías necesarias), é parte fundamental de moitos modelos teóricos, incluíndo a teoría de supercordas. A supersimetría tamén é coñecida polo acrónimo inglés SUSY.
Peter Pan (filme de 1953)
Sinopse
Un dos grandes clásicos da factoría Walt Disney, que relata as aventuras no País de Nunca Xamais de Peter Pan, a súa compañeira Campaíña, a súa amiga Wendy e os Nenos Perdidos, na súa loita contra o malvado Capitán Garfo.
Supersimetría
Segundo o modelo estándar da física de partículas, a materia está formada por fermións (á súa vez divididos en quarks e leptóns), mentres que as partículas que transmiten as catro forzas fundamentais da natureza (gravidade, interacción nuclear forte, interacción nuclear débil e electromagnetismo) entre as partículas materiais, son bosóns. Posto que se postula que as catro forzas derivaron dunha soa que se manifestaba ó comezo do universo, a supersimetría intenta explicar o porqué desa separación e forma parte da Teoría do todo.
Debido á separación das catro forzas, as compañeiras supersimétricas, se existen, terían masas enormes, o que explica que non se observen facilmente na natureza. Algunhas partículas supersimétricas, como o neutralino, poderían explicar o problema da materia escura do universo.
Asterismo (tipografía)
O asterismo é un signo tipográfico formado por tres asteriscos dispostos nos vértices dun triángulo equilátero imaxinario (⁂).
O seu nome provén do léxico da astronomía, no que o termo asterismo indica un grupo de polo menos tres estrelas que aparentemente forman unha figura.
Uso
Hoxe en día é un signo de raro uso e é substituído ás veces por tres ou máis asteriscos ou puntos consecutivos. A súa función tamén a pode facer un interliñado maior entre os parágrafos.
O seu código en Unicode é U+2042. Non debe confundirse co signo lóxico composto por tres puntos ∴ (carácter U+2234 de Unicode), que indica conclusión.
O Chazo, Abanqueiro, Boiro
O Chazo é un lugar da parroquia de Abanqueiro no concello coruñés de Boiro na comarca do Barbanza. Tiña 65 habitantes no ano 2010 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 30 eran homes e 35 eran mulleres.
As Encrobas, Cerceda
San Román das Encrobas é unha parroquia que se localiza no leste do concello de Cerceda. Segundo o IGE en 2013 tiña 415 habitantes (209 homes e 206 mulleres), distribuídos en 15 entidades de poboación, o que supón un aumento en relación ao ano 1999 cando tiña 355 habitantes.
Artur III da Bretaña
Artur III da Bretaña (en Arzhur III) coñecido como o Condestábel de Richemont ou Artur III o Xusticieiro, nado no castelo de Suscinio / Sarzeau o 24 de agosto de 1393 e finado en Nantes o 26 de decembro de 1458, fillo de Xoán IV da Bretaña, duque da Bretaña, e da súa terceira esposa, Xoana de Navarra, foi condestábel de Francia a partir de 1425 e duque da Bretaña de 1457 a 1458.
Traxectoria
esquerda|miniatura| Brasón do condestábel de Richemont antes de ser duque da Bretaña. Recibiu de seu pai o "honor" de Richmond, en Inglaterra, chamado "honor", xa que os reis de Inglaterra rexeitaban que os bretóns levasen o título de conde. Tamén foi duque de Turena, conde de Dreux, de Étampes, de Montfort e de Ivry e barón de Parthenay en 1415, pero a doazón non foi efectiva ata 1427.
Xoán V da Bretaña levaba unha política de tratar ben aos dous partidos, inglés e francés. Cando asinou o tratado de Troyes que desposuía a Carlos VII de Francia, autorizou ao seu irmán Artur a loitar baixo a bandeira francesa.
As Corgas, Quende, Abadín
As Corgas é un lugar da parroquia de Quende no concello lugués de Abadín na comarca da Terra Chá.
Artur III da Bretaña
Traxectoria
Artur combateu aos inglese desde moi novo. Ferido e prisioneiro na batalla de Agincourt (Azincourt) en 1415, estivo preso en Inglaterra durante cinco anos. O 7 de marzo de 1425 foi nomeado condestábel de Francia polo rei Carlos VII.
Un compromiso temperán
A principios do século XV, o duque da Bretaña Xoán V o Anglófilo contemporizaba coas influencias francesas e inglesas. As privilexiadas ligazóns económicas da Bretaña con Inglaterra poderían orientalo cara a unha alianza Ultra-Mancha. Con Francia, a desconfianza persistía, consecuencia, entre outras cousas, do fracasado intento de anexionar o ducado polo reino francés en 1378. Artur de Richemont, con todo, foi autorizado por Xoán V, o seu irmán, a recrutar tropas na Bretaña para servir a causa dos Armagnac contra os Borgoñóns, na guerra civil que desgarrou o reino de Francia.
Captividade
miniatura|Xoana de Navarra levando a Artur á tumba do seu pai (Detalle) (1806) - Henriette Lorimier Mantido nas súas funcións despois do cerco de Arras, Artur regresou a París en outubro de 1414. Apreciado polo delfín, recibiu as terras de Xoán II de Parthenay-Larchevêque, culpábel a ollos do rei de defender a causa dos Borgoñóns no cerco de Arras. Para recoller as posesións e bens deste señor, xulgado rebelde, Richemont tivo que entrar en campaña en xuño de 1415.
En agosto, o desembarco das tropas inglesas de Henrique V de Inglaterra, en Normandía, transtornou as prioridades. Richemont reúnese entón co delfín Luís de Francia en Azincourt liderando un forte continxente de homes de armas da Bretaña. Incitado na mañá do 25 de outubro, o desastre completouse a última hora da tarde. Os xoves cabaleiros de elite franceses morreron na flor da idade. Richemont non saíu ben parado: ferido, foi levado en catividade en Inglaterra. Comeza un longo período de catividade para o novo príncipe bretón. Preso no castelo de Fotheringay, foi trasladado en 1420 á Torre de Londres, baixo a vixilancia de Roger Ashton. Aínda que detido, Richemont concedeu poderes ao seu irmán, Xoán V da Bretaña, para defender os seus intereses e negociar unha tregua nos asuntos persoais que o opoñían ao señor de Parthenay-Larchevque.
A elección das armas francesas
miniatura|Iluminación do s. XV representando a Francisco I da Bretaña e Artur IIII, o condestábel de Richemont. |alt= Libre de toda traba, Richemont afánase a negociar os termos do seu matrimonio con Margarida, duquesa de Guiena, viúva do delfín Luís e irmá do duque de Borgoña Filipe III o Bo. O matrimonio celebrouse en Dijon o 10 de outubro de 1423.
A prudencia de Xoán V e a calma diplomática anglo-borgoñoa debilitaron a posición de Richemont ante Carlos VII. Dificultou o recrutamento de tropas na Bretaña e xa non vai poder xogar como mediador entre Carlos VII e Borgoña. Privado da súa pensión de condestábel, Richemont tivo que conformarse con librar batallas secundarias preto de Parthenay e Fontenay-le-Comte.
Os ingleses facían preocupantes progresos. Despois de apoderárense de Laval e Le Mans, as tropas do conde de Salisbury avanzaron cara a Orleáns. En outubro de 1428, intentaron cercar o lugar. Carlos VII négase (a pesar da urxencia da situación) a chamar a Richemont. A desgraza do condestábel prolongouse. A transmisión de socorro a Orleans decidiu a Richemont a pasar por riba das directrices reais que intentaban separalo dos asuntos. Despois de reunir finalmente tropas na Bretaña, o condestábel comezou a súa marcha. Foi durante a súa cabalgata que soubo do levantamento do cerco de Orleáns e da conquista de Jargeau polo exército francés. O achegamento de Richemont sementou o trastorno no exército francés. Despois de consultar aos capitáns, Xoana de Arco decidiu aceptar a súa chegada. A unión tivo lugar non moi lonxe de Beaugency. Perseguidos e derrotados en Patay e Beaugency, os ingleses perderon moitos dos seus líderes. O inglés John Talbot foi feito prisioneiro. A pesar da vitoria, Richemont recibiu a orde de volver e fortalezas pecháronlle as portas ao seu paso.