cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
O pazo baleiro
Narrador
A obra está contada dende a perspectiva dun narrador omnisciente en terceira persoa que cede a súa voz aos personaxes mediante o diálogo. A narración complétase mediante as cartas de Superia e Silveiro.
Copa Confederacións 2017
A Copa Confederacións da FIFA 2017 foi a décima edición da Copa FIFA Confederacións, e realizouse en 2017 en Rusia. Este torneo é considerado como o ensaio xeral do Mundial de Fútbol de 2018, que se realizou no mesmo país.
O sorteo da competición tivo lugar en Kazán o 26 de novembro de 2016.
Sedes
Catro cidades foron aprobadas como cidades anfitrioas. O calendario final das sedes foi anunciado o 24 de xullo de 2015.
Equipos participantes
Os oito participantes deste torneo son invitados oficialmente pola FIFA. Estes corresponden aos campións dos diversos torneos continentais ademais do anfitrión do torneo e do campión do último mundial.
Heinrich Schliemann
Johann Ludwig Heinrich Julius Schliemann, coñecido como Heinrich Schliemann, nado en Neubukow, Mecklemburgo, o 6 de xaneiro de 1822 e finado en Nápoles, Italia, o 26 de decembro de 1890, foi un millonario prusiano que, tras amasar unha fortuna, dedicouse ao seu gran soño: a arqueoloxía. A suxestión do diplomático Frank Calvert, que traballara no lugar sete anos antes, escavou o lugar de Troia en Hisarlik, e noutros sitios homéricos como Micenas, Tirinto e Orcómeno, demostrando que a Ilíada describía realmente escenarios históricos.
Nacemento e mocidade
Era fillo dun humilde pastor protestante, aínda que bastante culto, Ernst Schliemann, e de e Teresa Louise Sophie Schliemann; seu pai foi o que, a través dos seus relatos, fixo que se interesase cando era un neno polos poemas homéricos. Schliemann conta na súa autobiografía que no Nadal de 1829 recibiu de seu pai como regalo un volume de historia universal de Georg Ludwig Jerrers e que se sentiu moi impresionado por un gravado que representaba a Eneas co seu pai Anquises e o seu fillo Ascanio fuxindo de Troia en chamas.
Estudou no prestixioso instituto secundario de Neustrelitz, pero aos catorce anos, por problemas económicos de seu pai, tivo que interromper os seus estudos para traballar nunha tenda en Fürstenburg, de 1836 a 1841. Por causa da gran cantidade de horas que traballaba non tiña momentos para estudar, pero nunha ocasión entrou nela un muiñeiro bébedo chamado Niederhoffer e, segundo explica Schliemann na súa autobiografía, o muiñeiro, que tamén fora pastor protestante:
Orixe da súa fortuna
Heinrich traballou en tendas durante cinco anos, pero tras un accidente decidiu cambiar de ocupación. Embarcou rumbo a Venezuela, pero o seu barco naufragou na costa de Holanda, salvándose xunto a varios compañeiros nun bote salvavidas. En Ámsterdam finxiu estar doente para que o levasen a un hospital e recibiu axuda dun amigo de Hamburgo que era axente navieiro. Pouco despois, con axuda do cónsul xeral prusiano, empezou a traballar nunha oficina comercial. Alí selaba letras de cambio e levaba e traía cartas ao correo. Durante este período, malia vivir en condicións precarias, dedicouse a estudar varios idiomas.
Aos 22 anos dominaba sete idiomas e entrou a traballar nunha compañía comercial, a casa Schröder. Aos 24 anos aprendeu ruso, posto que a casa Schröder exportaba anil a Rusia. Foi enviado como representante a San Petersburgo e a Moscova en 1846. Alí se desenvolveu con éxito e independizouse como negociante. En 1851 abriu unha oficina de revenda de po de ouro. Aos 30 anos xa tiña unha enorme fortuna. Mentres, viaxaba ás grandes capitais europeas e, cando estaba en Londres, adoitaba visitar o museo Británico, onde gozaba das antigüidades exipcias.
En 1852 casou cunha aristócrata rusa, Ekaterina Lishin, coa que tería tres fillos. O matrimonio durou, a duras penas, ata 1869, ano no que por fin se divorciaron. Aos 33 anos dominaba 15 idiomas. Entre 1851 e 1859 realizou diversas viaxes de negocios, chegando a radicarse temporalmente en California, onde, herdando a concesión dun irmán falecido, se fixo banqueiro e incrementou a súa fortuna. Durante esta época estivo gravemente enfermo de tifo, pero restableceuse e regresou a Europa.
Viaxou por Oriente Medio e, ao volver a Rusia, aproveitou o bloqueo provocado pola guerra de Crimea para comerciar con armas, provisións e aceiro.
Cambio de actividades
En 1866, logo de trasladarse a París, comezou a estudar Ciencias da Antigüidade e Linguas Orientais na Universidade da Sorbona. Namentres comprou un campo de cultivo de cana de azucre en Cuba.
Malia a súa folgura económica, realizaba as súas viaxes en segunda clase, chegando a visitar Exipto, a China, a India e o Xapón.
Unha visita a Pompeia, que durante moito tempo se crera unha lenda, fíxolle recordar os relatos de seu pai sobre a Guerra de Troia, a mítica expedición dunha coalición grega para rescatar a Helena do seu cativerio a mans dos Troianos, e comezou a preguntarse se non estaría tamén baseada en feitos reais.
En 1868 viaxou a Grecia por primeira vez. Entre os lugares que visitou estivo a illa de Ítaca, onde contratou algúns homes para realizar pequenas escavacións nas que fixo escasos achados. Tamén estivo en Micenas e, tras cruzar os Dardanelos, percorreu a cabalo a chaira de Troia. Ese ano coñeceu a Frank Calvert, cónsul británico nos Dardanelos, quen comprara a metade do outeiro de Hisarlik, en Turquía, onde algúns estudosos da Antigüidade situaban Troia.
Convencido de que os poemas de Homero describían unha realidade histórica, emprendeu expedicións en Grecia e Asia Menor para atopar os lugares descritos neles.
Descubrimento de Troia
miniatura|O tesouro de Príamo En Hisarlik, Heinrich Schliemann empezou a escavar, en 1870, as ruínas de Troia. Frank Calvert realizara escavacións preliminares sete anos antes da chegada de Schliemann, e suxeriulle que o outeiro de Hisarlik era a localización da mítica cidade. Posteriormente, Schliemann minimizaría nos seus escritos o papel que realmente tivo Frank Calvert no descubrimento.
Os colaboradores de Schliemann destruíron algúns restos das capas centrais por mor das súas présas por alcanzar os estratos máis antigos. Nalgunhas fases das escavacións foi acompañado pola súa esposa grega, que adoitaba clasificar os fragmentos de cerámica e outros restos arqueolóxicos que achaban.
Existiron numerosas dificultades durante as escavacións, algunhas delas derivadas de que ata entón se realizaran poucas escavacións de tal envergadura e da inexperiencia dos participantes, máis as producidas polo clima do lugar, que favorecía enfermidades como a malaria.
Schliemann distinguiu entre varios estratos correspondentes a distintas fases de ocupación de Troia. Inicialmente creu que o correspondente a Troia II era a Troia cantada na Ilíada.
En 1873 descubriu unha colección de obxectos e xoias de ouro que chamou Tesouro de Príamo. Fíxoa trasladar ilegalmente a Grecia e por iso, en 1874, foi acusado de roubo de bens nacionais polo Imperio otomán e logo condenado a pagar unha multa. Para volver ter a posibilidade de que as autoridades turcas lle permitisen volver a escavar no futuro, pagou unha indemnización maior e doou algúns achados ao museo de Constantinopla. Por outra banda, a comunidade científica cuestionaba os seus métodos e os seus resultados.
Achados en Micenas
miniatura|A chamada Máscara de Agamenón descuberta por Schliemann en Micenas (1876). Pouco despois realizou grandes descubrimentos en Micenas, de cuxas ruínas ata entón só se coñecían a Porta dos Leóns, a muralla ciclópea encostada a ela e o chamado Tesouro ou tumba de Atreo.
Schliemann chegou a un acordo coas autoridades gregas mediante o cal puido escavar en Micenas co dereito exclusivo de informar dos seus descubrimentos durante un limitado período a cambio de entregar todo o que achase nas escavacións e de sufragar todos os gastos.
Nas escavacións achou cinco tumbas (nun recinto que foi chamado Círculo funerario A) cun total de 20 cadáveres, e en torno a eles abundantes e ricos enxovais funerarios, con numerosos obxectos de ouro, bronce, marfil e ámbar. Ademais achou sesenta dentes de xabarín e un numeroso grupo de selos con gravados de escenas relixiosas, de loitas ou de caza. Entre estes achados estaba a chamada máscara de Agamenón, datada, con todo, varios séculos antes da cronoloxía que tradicionalmente se atribúe ao lendario rei.
Christos Stamakatis, que fora designado polo goberno grego para controlar o traballo de Schliemann e vixiar que todo o que se atopase quedase en Grecia, continuou coa escavación en 1877, pero só descubriu unha tumba máis.
Outras escavacións
En 1876 iniciara unhas pequenas sondaxes en Tirinto, e en 1877 volveu a Ítaca, explorou a illa en busca de restos arqueolóxicos e realizou algunhas sondaxes, pero sen resultados.
En 1880 escavou en Orcómeno, onde atopou un tipo de cerámica que chamou cerámica minia. Tamén descubriu unha tumba do tipo tholos, de época micénica.
En 1882-1884, xunto con Wilhelm Dörpfeld -un novo arquitecto e arqueólogo alemán xa coñecido polas súas campañas en Olimpia-, regresou para escavar a maior escala, inspirado nos datos que sobre esta cidade escribiran Homero e Pausanias. Desenterrou un palacio micénico de considerábeis dimensións.
As súas últimas campañas en Troia
Schliemann volveu durante tres campañas a Troia. Nelas, o seu colaborador máis valioso foi o citado Wilhelm Dörpfeld. Polos achados de cerámica nestas campañas, Schliemann admitiu o seu erro na súa crenza inicial de que o estrato de Troia II era o correspondente á cidade homérica, e en cambio esta debía identificarse con Troia VI. Un dos achados máis rechamantes da última campaña foi o denominado tesouro L, que constaba de catro machadas cerimoniais, que trasladou tamén ilegalmente a Grecia.
Morte e lugar de enterro
Nos seus últimos meses de vida padeceu graves doenzas do oído que o levaron a ser operado en 1890. Desoíndo os consellos médicos, abandonou o hospital para ir a Leipzig, Berlín e París. Mentres volvía desta cidade a Atenas, caeu desvanecido, o día de Nadal, na Piazza della Santa Caritá de Nápoles e perdeu a facultade de falar. Cando por fin se soubo a súa identidade, o médico observou que a reinfección dos seus oídos afectara ao cerebro, morrendo ao día seguinte. A súa morte foi o día 26 de decembro de 1890.
Os seus restos mortais foron levados a Atenas, como era a súa vontade, e depositados no suntuoso mausoleo que construíra para si mesmo no chamado "Proto-Nekrotafio" ou "Primeiro Cemiterio" da cidade. O mausoleo, coroando un outeiro, reproduce un templo de orde dórica presidido diante polo seu busto e unha inscrición que reza "Para o heroe Schliemann", mentres no relevo do friso se relatan graficamente as súas propias escavacións.
Legado
A súa carreira empezou antes de que a Arqueoloxía se desenvolvese como ciencia profesional, de modo que, para os estándares actuais, a técnica de campo do traballo de Schliemann deixaba moito que desexar. Con todo, foi o segundo experto en documentar os seus descubrimentos con fotografías.
Tivo que enfrontarse en vida a moitas críticas, como a de ter falsificado probas ou destruído vestixios polos seus métodos pouco ortodoxos. A comunidade científica moitas veces negou os seus descubrimentos, aínda que finalmente se lle deu a razón en varios aspectos.
Walter Leaf dixo sobre el:
Fukd ID 3
Fukd ID #3 é o EP de estrea da banda estadounidense de post-punk revival Interpol, editado o 11 de decembro do 2000 polo selo Chemikal Underground. Trátase dunha rareza e dun obxecto moi buscado polos seareiros, xa que orixinalmente só se lanzaron 1.000 copias e está descatalogado. No EP inclúense algunhas das primeiras gravacións da banda, feitas todas elas nun gravador de 8 pistas. "PDA", "Roland" e "5" graváronse no ano 1998, mentres que "Precipitate" o ano seguinte.
O tema "5" foi titulado orixinalmente "Get the Girls", e foi editado con anterioridade nunha cinta demo da banda, xunto con "PDA" e "Roland".
HMS Black Prince (1904)
O HMS Black Prince foi un cruceiro acoirazado da clase Duke of Edinburgh construído para a Royal Navy a mediados da década de 1900. Foi destinado ao mar Mediterráneo cando comezou a Primeira Guerra Mundial e participou na persecución do cruceiro de batalla alemán SMS Goeben e do cruceiro lixeiro SMS Breslau. Despois de que os barcos alemáns acadasen as augas otomás, o Black Prince foi enviado ao mar Vermello a mediados de agosto para protexer os convois de tropas que chegaban da India e para buscar buques mercantes alemáns. Despois de capturar dous barcos, o Black Prince foi transferido á Grand Fleet en decembro de 1914 e foi afundido durante a batalla de Xutlandia o 31 de maio de 1916, morrendo todos os seus tripulantes.
Igrexa de Santa María de Abadín
A igrexa de Santa María de Abadín é a antiga igrexa parroquial de Abadín, no concello do mesmo nome. Atópase no lugar da Torre, situada nun alto dominando unha extensa zona de labradío, co fondo da paisaxe montañosa. Trátase dunha construción románica datada na primeira metade do século XII, aínda que a súa capela é do século XVI, refeita en estilo gótico isabelino e a sancristía acaroada de época posterior.
Descrición
Ten unha planta sinxela pero é de destacar a súa fachada. A nave conforma unha planta rectangular, cos muros de cadeirado de granito e cuberta de lousa a dúas e catro augas.
A fachada con arco de medio punto con grandes doveas decórase cun rosetón céntrico con trazarías elaborado nun só bloque de pedra, e espadana dun só corpo e dous vans. Nos laterais da fachada dous escudos da casa de Luaces, coas estrelas e a media lúa que os identifica, xa que no ano 1562 o cabido de Mondoñedo vendeulles o couto de Abadín. Os Luaces mantiveron os seus dereitos señoriais sobre o couto ata ben entrado o século XIX.
No interior destaca a capela maior con arco triunfal de medio punto sobre columnas cuxos capiteis teñen os escudos dos Luaces, igual que a clave da bóveda nervada; dúas laudas sepulcrais no pavimento pétreo; retablo maior de estilo renacentista popular e retablos laterais de traza popular e máis moderna.
No seu adro un cruceiro, elaborado en granito. Decórase cunha cruz florenzada coas figuras de Cristo no anverso e a Piedade no reverso; o capitel decórase con anxos nos lados e volutas nas esquinas, fuste poligonal coa custodia e os atributos da Paixón; con base tronco-piramidal sobre dous chanzos cuadrangulares e sen inscrición.
Inmunoglobulina Y
A inmunoglobulina Y (abreviada como IgY) é un tipo de inmunoglobulina que é o principal anticorpo no sangue das aves, réptiles e peixes pulmonados. Tamén se encontra en altas concentracións na xema de ovo de galiña. Igual que outras inmunoglobulinas, a IgY é un tipo de proteína formada polas células do sistema inmunitario en reacción a certas substancias estrañas ao organismo, as cales recoñece especificamente.
Como as galiñas poden poñer ovos case cada día, e a xema dos ovos dunha galiña inmunizada contén unha alta concentración de IgY, as galiñas estánse facendo cada vez máis frecuentemente a fonte habitual de anticorpos personalizados para investigación. (Xeralmente, inxéctanse mamíferos como coellos e cabras co antíxeno de interese nos laboratorios.)
Os patos producen unha forma truncada de IgY, que perdeu parte da rexión Fc. Como resultado, non se poden unir ao complemento nin ser captadas polos macrófagos.
A IgY tamén foi analizada na tartaruga chinesa de cuncha branda Pelodiscus sinensis.
Características
En galiñas, a inmunoglobulina Y é o equivalente funcional da inmunoglobulina G (IgG). Igual que a IgG, está composta de dúas cadeas lixeiras e dúas pesadas. Estruturalmente, estes dous tipos de inmunoglobulinas difiren principalmente nas súas cadeas pesadas, que na IgY teñen unha masa molecular duns 65 100 unidades de masa atómica (uma), polo que son máis grandes que as IgG. As cadeas lixeiras da IgY, cunha masa molar dunhas 18 700 uma, son algo menores que as cadeas lixeiras da IgG. A masa molar da IgY é dunhas 167 000 uma. A flexibilidade estérica da molécula de IgY é menor que a da IgG.
Aeroporto de Jönköping
O aeroporto de Jönköping (IATA: JKG, ICAO: ESGJ), tamén chamado aeroporto de Axamo, é un aeroporto sueco situado a uns 8 km da cidade de Jönköping. No ano 2016 pasaron polas súa instalacións un total de 112 506 pasaxeiros.
Inmunoglobulina Y
Características
Funcionalmente, a IgY é en parte comparable coa inmunoglobulina E (IgE), e tamén coa IgG. Porén, a diferenza da IgG, a IgY non se une á proteína A, nin á proteína G nin ao receptor de Fc celular. Ademais, a IgY non activa o sistema do complemento.
Aeroporto de Jönköping
O aeroporto inaugurouse no ano 1961 e foi de propiedade do estado ata decembro de 2009. Dende entón o seu dono é a cidade de Jönköping.
Apéndice (artrópodos)
miniatura|250px|Un [[saltón. Podemos ver os seus apéndices: as patas e as antenas.]]
Aeroporto de Jönköping
Pasaxeiros
A día de hoxe o aeroporto ofrece dúas rutas regulares durante todo o ano a Estocolmo e Frankfurt, ademais dunha estacional a Visby. Ten tamén varios voos chárter, todos eles organizados por Quality Travel, TUI ou Ving, coas excepción dos voos chárter de Germania.
Inmunoglobulina Y
Aplicacións bioanalíticas
Comparada cos anticorpos de mamíferos, a IgY ofrece varias vantaxes para a extracción dirixida a anticorpos e as súas aplicacións en bioanálise. Como os anticorpos son extraídos de xemas de ovos postos, o método de produción de anticorpos non é invasivo, e non é necesario extraer sangue dos animais para obtelos do soro. A cantidade dispoñible dun determinado anticorpo increméntase considerablemente coa continua posta de ovos por unha mesma galiña.
Apéndice (artrópodos)
Os apéndices son estruturas anatómicas pares dos artrópodos formadas por elementos articulados entre si, que se insiren en todos ou nalgúns dos metámeros ou segmentos do seu corpo.
A condición primitiva é a presenza dun par de apéndices similares en cada metámero, a cal se conserva en poucos artrópodos actuais.
As ás ou alas dos insectos non son apéndices.
Estrutura
A característica fundamental dos apéndices, que dá nome ao filo dos Arthropoda (do grego ἄρθρον, árthron, "articulación" e πούς, ποδός poús, podós, "perna"), é que están formados por unha serie de pezas ou artellos unidos entre si por unha membrana articular elástica que permite o movemento relativo entre eles. Os artellos son aneis ocos provistos de musculatura estriada propia, o que lles permite realizar movementos rápidos e precisos.
Tipos de apéndices
miniatura|250px|Apéndice [[birrámeo dun crustáceo. 1-5: enditos; 6: endopodio; 7: exopodio; 8: epipodio; 9: protopodio.]] miniatura|250px|Apéndice [[unirrámeo dun insecto. A: coxa; B: trocánter; C: fémur; D: tibia; E: tarso.]]
A estrutura básica ideal dos apéndices dos artrópodos consta dunha parte basal ou proximal que serve como punto de unión co corpo, e unha parte distal que, en principio, ten función locomotora. Dependendo da morfoloxía de dita parte distal, distínguense dous tipos morfolóxicos de apéndices:
Existe unha gran cantidade de tipos distintos de apéndices e, con frecuencia, apéndices homólogos reciben distinto nome en cada grupo de artrópodos e, ás veces, apéndices non homólogos reciben o mesmo nome, o que pode crear certa confusión:
Inmunoglobulina Y
Aplicacións bioanalíticas
A reactividade cruzada da IgY con proteínas procedentes de mamíferos é claramente menor que a da IgG. Ademais, a resposta inmune contra certos antíxenos en polos exprésase máis fortemente que en coellos ou outros mamíferos.
Das inmunoglobulinas que se orixinan durante a resposta inmune, só a IgY se encontra no ovo de galiña. Así, en preparacións feitas a partir de ovo de galiña, non hai contaminación coa inmunoglobulina A (IgA) ou a inmunoglobulina M (IgM). O rendemento de IgY obtida de ovo de galiña é comparable ao da IgG obtida de soro de coello.
Unha desvantaxe da IgY, en comparación cos anticorpos de mamíferos, é que o illamento de IgY de ovos de galiña é máis difícil que o illamento de IgG de soro sanguíneo. Isto débese en gran medida ao feito de que a IgY non se pode unir coa proteína A nin coa proteína G. Así, non pode separarse doutros compoñentes do ensaio, por exemplo, doutras proteínas. Adicionalmente, o rico almacén de lípidos e lipoproteínas da xema de ovo debe ser eliminado. Ao contrario, os soros sanguíneos que conteñen anticorpos poden ás veces ser utilizados directamente nas bioanálises, sen ter que utilizar complicados pasos de illamento.
Utilización en alimentos
A IgY, especialmente en países asiáticos, foi probada clinicamente como suplemento alimentario e conservante. Por exemplo, probáronse produtos como o iogur que contiñan IgY específicas para patóxeno, para ver a súa capacidade de reducir a bacteria Helicobacter pylori no estómago ao dificultar a adhesión da bacteria ao recubrimento interno do estómago. A IgY usada para este propósito foi extraída de ovos de galiñas inmunizadas. Os anticorpos contra a Salmonella e outras bacterias, e contra virus, prodúcense da mesma maneira, e empréganse como compoñente nutricional para a protección contra estes patóxenos. O laboratorio de seguridade alimentaria da Universidade Oceánica da China experimentou co uso de IgY específica para as bacterias Shewanella putrefaciens e Pseudomonas fluorescens como conservante para peixes. A duración comercial para a venda en bo estado dos peixes tratados con IgY ampliouse con este tratamento de 9 días a 12 ou 15, o que demostra unha actividade antimicrobiana significativa contra a bacteria específica.
A Fiosa, Vilacova, Lousame
A Fiosa é un lugar da parroquia de Vilacova no concello coruñés de Lousame, na comarca de Noia. Segundo o padrón municipal (INE 2020) ten 20 habitantes (12 homes e 8 mulleres).
Ribadiso, Santa María de Arzúa, Arzúa
Ribadiso é un lugar da parroquia de Santa María de Arzúa no concello coruñés de Arzúa na comarca de Arzúa. Tiña 9 habitantes no ano 2010 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística dos cales 4 eran homes e 5 eran mulleres.
Everything Falls Apart
Everything Falls Apart é o álbum de estrea da banda estadounidense de rock alternativo Hüsker Dü, publicado en xaneiro de 1983 a través do selo Reflex Records.
O disco editouse en CD en 1993 como Everything Falls Apart and More, con cancións extra como os dous primeiros sinxelos do grupo, a versión completa de "Statues" (que dura sobre 8 minutos), e un tema non publicado antes gravado nun soto de St. Paul, Minnesota e chamado "Do You Remember?" (o tradución ao inglé de "husker du"). A reedición tamén inclúe notas no libreto de Terry Katzman, cofundador de Reflex Records e técnico de son da banda dende 1980 ata 1983, ademais das letras dun feixe de temas.
Sabariz, Rairiz de Veiga
San Pedro de Sabariz é unha parroquia do concello ourensán de Rairiz de Veiga na comarca da Limia. En 2017 tiña 135 habitantes, 18 menos ca en 2007 (77 homes e 76 mulleres) e 36 menos ca en 2000. Ten tres entidades de poboación.
Vicente Risco realizou un completo estudo etnográfico de Sabariz na primeira parte dos anos vinte do século XX -mentres Risco coordinaba a sección de Etnografía do Seminario de Estudos Galegos- e publicado na posguerra, en 1959, co título Una parroquia gallega en los años 1920-1925
Joshua Dallas
Joshua "Josh" Paul Dallas, nado o 18 de decembro de 1978 en Louisville, Kentucky, é un actor estadounidense de cinema e televisión.
África
África é o segundo continente en poboación e extensión, despois de Asia. A súa área é de 30.249.096 km², incluíndo as illas adxacentes, o que representa o 20% da superficie da Terra. Con 1 200 millóns de persoas no ano 2016, representa o 16% da poboación mundial. Limita ao norte co mar Mediterráneo, ao oeste co océano Atlántico, ao sur coa conxunción dos océanos Atlántico e Índico e ao leste co mar Vermello e o océano Índico. O continente inclúe a illa de Madagascar e varios arquipélagos. Conta con 54 estados soberanos plenamente recoñecidos, nove territorios e dous estados independentes de facto non recoñecidos ou con recoñecemento limitado. A maioría do continente e dos seus países atópanse no hemisferio norte, mais cunha parte substancial no hemisferio sur.
A poboación media de África é a máis nova de entre tódolos continentes; cunha media de idade no 2012 de 19,7 anos, mentres que no resto do mundo a media era de 30,4. Alxeria é o país africano máis grande en superficie, e Nixeria o que conta coa maior poboación. África, particularmente a zona central leste, está considerada a orixe da humanidade e da árbore Hominidae (homínidos) segundo unha das hipóteses científicas da evolución humana (a da "arca de Noé"), pola descuberta alí dos restos máis antigos dos antecesores humanos, datados darredor duns sete millóns de anos, como poden ser Sahelanthropus tchadensis, Australopithecus africanus, A. afarensis, Homo erectus, H. habilis ou H. ergaster; e o Homo sapiens atopado en Etiopía duns 200.000 anos. África é atravesada polo ecuador e conta con numerosas áreas climáticas, sendo o único continente en ter climas temperados nas súas zonas norte e ur.
Africa alberga unha gran diversidade étnica, cultural e lingüística. A finais do século XIX, os países europeos colonizaron case toda África; a maioría dos actuais estados de África xurdiron dun proceso de descolonización durante o século XX. As nacións africanas cooperan a través da Unión Africana, cuxa sede está en Adís Abeba.
A Organización para a Unidade Africana (OUA) (convertida en 2002 na actual Unión Africana (UA)) naceu o 25 de maio de 1963. Deste xeito, cada 25 de maio celébrase o Día de África, co obxectivo de promover a unidade e solidariedade entre os países africanos e acadar a cooperación internacional.
Etimoloxía
Baixo o romano, Cartago converteuse na capital da provincia daquela chamada Africa Proconsularis, despois da derrota dos cartaxineses na terceira guerra púnica en -146, que tamén incluía a parte costeira da moderna Libia. O sufixo latino -ica pode ser usado para denotar unha terra (como por exemplo, en Celtica de Celtae, usado por Xulio César). A posterior rexión musulmá de Ifriqiya, despois da conquista do Exarchatus Africae polo Imperio Bizantino, tamén preservou a forma no seu nome.
De acordo cos romanos, Africa limita ó oeste de Exipto, mentres que "Asia" era usado para referirse a Anatolia e as terras do leste. Unha liña definitoria foi trazada entre os dous continente polo xeógrafo Tolomeo (85–165), indicando Alexandría no primeiro meridiano e convertendo o istmo de Suez e o mar Vermello como a fronteira entre Asia e África. Conforme os europeos ían entendendo a extensión real do continente, a idea de "África" expandiuse tamén.
Outras hipóteses etimolóxicas sobre a orixe antiga do nome de "África" son:
Xeoloxía e xeografía
miniatura|Imaxe satélite de África. O [[deserto do Sáhara no norte pode verse con claridade.]] miniatura|esquerda|Unha imaxe satélite de Africa (centro) con América do Norte (esquerda) e Eurasia (dereita), a escala. Separado de Europa polo mar Mediterráneo, e unida á Asia polo Istmo de Suez (atravesado polo canal de Suez), con 163 k de ancho. Ten o mar Vermello ó nordeste, o océano Índico ó leste e sur, e o océano Atlántico ó oeste e sur. Xeopoliticamente, a península do Sinaí de Exipto que se atopa ó leste do canal de Suez, é a miúdo considerada unha parte de África.
O meirande país de África é Alxeria, e o máis pequeno é as Seychelles, un arquipélago da costa leste. A nación continental máis pequena é Gambia.
Placa africana
miniatura|esquerda|200px|Placa africana.
A placa africana é a maior placa tectónica que atravesa o ecuador así como o primeiro meridiano. Abrangue a maioría do continente de África, así como a cortiza oceánica que se atopa entre o continente e varias cristas oceánicas circundantes. Entre hai 60 e 10 millóns de anos, a placa somalí comezou a separarse da placa africana xunto co rift de África Oriental. Debido a que o continente africano está formado pola placa africana e a placa somalí, algúns estudosos refírense á primeira como a placa nubia para distinguila do continente como un todo.
Clima
miniatura|Mapa de África coas clasficacións climatolóxicas de Köppen. O clima de África varía dende o tropical ó subártico nos seus picos máis elevados. A súa metade setentrional é principalmente desértico ou árido, mentres que o central e a área meridional contén chairas de sabana e densas zonas de xungla (selva chuviosa). Entre ámbalas dúas rexións, hai zonas de transición onde dominan os patróns de vexetación de sahel e estepa. Africa é o continente máis quente da Terra, e o 60% da superficie está composto de terras áridas e desertos. O rexistro da temperatura máis alta xamais rexistrada, en Libia en 1922 (58 °C), foi desacreditado en 2013.
Fauna
esquerda|miniatura|Sabana na [[zona de conservación de Ngorongoro, Tanzania.]] África posúe quizais a combinación máis grande do mundo de densidade e "rango de liberdade" de vida silvestre, con poboacións salvaxes de grandes carnívoros (como leóns, hienas e guepardos) e herbívoros (como búfalos, elefantes, camelos e xirafas) que vagan libremente en chairas non privadas e abertas. É fogar de gran variedade de animais da "xungla", incluíndo cobras, primates e animais acuáticos como crocodilos, hipopótamos e anfibios. Ademais, África ten o maior número de especies de megafauna, xa que foi menos afectado pola extinción de megafauna do Plistoceno.
Ecoloxía e biodiversidade
miniatura|Praia tropical en [[Trou-aux-Biches, Mauricio.]] África conta con 3 000 áreas protexidas, con 198 áreas mariñas protexidas, 50 reservas da biosfera e 80 reservas de zonas húmidas. A destrución do hábitat, o crecemento da poboación humana e a caza furtiva están a reducir a diversidade biolóxica de África e a terra arable. A invasión humana, os disturbios civís e a introdución de especies non autóctonas tamén ameazan a biodiversidade en África. Isto agravouse por problemas administrativos, persoal non axeitado e problemas de financiamento.
Economía
miniatura|300px| África é o continente máis pobre do mundo, onde están os dous terzos de portadores do virus [[VIH da Terra, cheo de conflitos armados tribais, con epidemias e terroríficas miserias que causan o subdesenvolvemento dos países africanos. Poucos estados conseguiron ter relativa estabilidade, como Suráfrica.
Despois, na súa condición de ex colonia, a maiorías dos países africanos manteñen relacións particulares co resto do mundo, e en particular coa UE; mais existe unha entidade chamada Unión Africana, unión parella á europea, da que forman parte tódolos estados do continente agás Marrocos.
Política
Na África rexístranse moitos conflitos de carácter político, como o da costa do Marfil e o do Sudán, e tamén moitas situación irregulares, como en Angola, mais pódese dicir que a maiorías dos países teñen gobernos democráticos electos. As únicas excepcións son a de Somalia, que nin sequera posúe un estado organizado.
En xeral, os gobernos africanos son repúblicas presidencialistas, agás de tres monarquías existentes no continente: Lesoto, Marrocos e Eswatini.
Divisións políticas
miniatura|150px|División política da África. África está repartida en 53 países independentes, 17 dependencias e con territorios non recoñecidos. A lista dos países de África atópase no final da páxina, mais, a parte deses estados existen territorios especiais no continente.
Territorio do Norte
O Territorio do Norte (Northern Territory) é un territorio federal de Australia. A capital é Darwin. Outra cidade importante é Alice Springs, a 1.500 km no interior do deserto. Os residentes do Territorio do norte son coñecidos simplemente como Territorians.
<td align="center" colspan=2> 250px|Localización do Territorio do Norte Capital Darwin Administrador Ted Egan Primeiro Ministro Clare Martin Área
Terra
Auga
Total
1.349.129 km²
71.839 (5.06%) km²
1.420.970 (3º) km²
Densidade 215.000 (8º)
0,16 hab./km² (8º) Zona horaria UTC 9:30 Punto máis alto Monte Zeil (1.531 m	Código ISO 3166-2:	AU-NT
Historia
Houbo catro intentos de establecer un asentamento na costa norte australiana. Deles, tres foron infrutuosos debido ás difíciles condicións da rexión. O Territorio do Norte formou parte de Nova Gales do Sur desde 1825 ata 1863, pasando a formar parte de Australia Meridional ata 1911. O 1 de xaneiro dese ano, o Territorio do Norte foi separado de Australia Meridional e transferido ao control da Mancomunidade de Australia.
Desde 1926 ata 1931, o Territorio do Norte dividiuse en dúas provincias, Australia Setentrional e Australia Central, sendo o paralelo 20 a fronteira.
Durante a segunda guerra mundial, a maior parte da zona norte do territorio (o Top End) estivo baixo mando militar, o único na historia de Australia desde a súa independencia. Ao acabar a contenda devolveuse a soberanía á Mancomunidade. A primeira Asemblea Lexislativa foi creada en 1978.
O Territorio do Norte foi, durante un tempo breve, un dos poucos lugares do mundo onde se permitía a eutanasia voluntaria, ata que o parlamento federal australiano derrogou a lexislación.
Xosé Peña Fraga
Xosé Peña Fraga, coñecido como Pepet, nado en Ortigueira cara 1893 e finado nos anos setenta dese século, foi un actor de cinema galego. Sábese moi pouco da súa vida, a pesar de que interpretou como secundario máis de trinta filmes en Hollywood e outros trinta en México.
Territorio do Norte
Política
A Asemblea Lexislativa do Territorio do Norte ten as mesmas competencias que os gobernos dos demais estados australianos. Esta atribución de poderes non se fai a través dunha Constitución senón a partir dunha delegación expresa do goberno federal.
Xosé Peña Fraga
Carreira
Debeu comezar como cómico en España e a finais dos anos vinte emigrou á costa occidental dos Estados Unidos, a Hollywood, para continuar a súa carreira como actor secundario. Trala desaparición do chamado Hollywood hispano (onde se gravaban para a exportación segundas versións de filmes comerciais con actores españolfalantes), como consecuencia da mellora das técnicas de dobraxe, a finais dos anos trinta, marchou a México. Alí participaría no seu primeiro filme en 1944, e chegou a rodar con Luis Buñuel, Carlos Velo ou con Cantinflas. Tamén fixo esporádicos labores de guionista en Cuando lloran los valientes (1947) e en Escándalo de estrellas (1944).
Territorio do Norte
Política
En 1998 realizouse un referendo errado co fin de determinar a constitución do territorio como estado. O voto negativo no referendo foi inesperado, tanto para o goberno territorial como o federal, posto que as enquisas mostraban un grande apoio por parte dos habitantes do territorio para constituírse en estado. Con todo, era potestade do goberno federal decidir os termos nos que un territorio constituíase en estado. Os termos ofrecidos ao Territorio do Norte propuñan que este tivese tres senadores (cifra moi diferente aos doce de que dispuñan os estados orixinais) debido á diferenza de poboación do territorio respecto dos estados existentes. Tamén se citou o enfoque, cualificado de arrogante, do ministro principal do territorio, Shane Stone, que propuxera unha constitución sancionada por unha Asemblea Constituínte non elixida. Deste xeito, os habitantes do territorio rexeitaron constituírse en estado nos termos ofrecidos.
Lugares de Vilanova de Arousa
miniatura|dereita|[[Casa do concello de Vilanova de Arousa.]] Galicia → Parroquias de Galicia → Lugares de Galicia → Lugares de Vilanova de Arousa
Territorio do Norte
Política
Actualmente, a primeira ministra é Clare Martin do Partido Laborista Australiano, tras imporse nas eleccións de agosto de 2001. O partido opositor é o Partido Liberal, con Denis Burke á cabeza.
Os electores poden votar a dous representantes para o Parlamento de Australia e a dous no Senado.
Os aborixes australianos
Máis dunha cuarta parte do poboación do Territorio do Norte está constituída por aborixes australianos, o que constitúe unha poboación maior que en ningún outro estado ou territorio de Australia. Con todo, a esperanza de vida dos aborixes australianos é menor que a dos europeos do Territorio. Esta estatística é similar á do resto de Australia e unha causa de vergoña para moitos australianos.
Existen comunidades aborixes en moitas partes do territorio. As maiores son as dos indíxenas pitjantjatjara preto de Uluru, arrernte preto de Alice Springs, luritja entre as dous anteriores, warlpiri máis ao norte e yolngu na parte oriental de Arnhem Land.
Dereitos de propiedade da terra
A Lei dos Dereitos de Propiedade da Terra Aborixes de 1976 (Aboriginal Land Rights (Northern Territory) Act 1976) estableceu os fundamentos para que os aborixes do Territorio puidesen, por primeira vez na historia da Australia posterior á súa colonización polos europeos, reclamar dereitos de propiedade sobre o territorio baseados na súa ocupación tradicional. Esta lei permitiu que os títulos de propiedade da maioría das terras das reservas aborixes fosen transferidas a estes, así como a oportunidade de reclamar a propiedade comunitaria sobre outros terreos que non fosen posuídos, arrendados ou sendo usados por ninguén máis.
Os Consellos da Terra (Land Councils) son os órganos representativos aos que a lei confire autoridade legal. Tamén asumen responsabilidades tal como establece a Lei dos Títulos de Propiedade Nativos de 1993 (Native Title Act 1993) e a Lei das Terras de Pastos de 1992 (''Pastoral Land Act 1992). No Territorio existen en catro Consellos:
Xeografía
A maior parte da poboación atópase concentrada ao redor da autoestrada Stuart, que une a Darwin co sur de Australia. O resto da poboación habita en pequenos asentamentos dispersos por todo o territorio.
Eleccións ao Parlamento de Galicia de 2016
As eleccións autonómicas de Galicia de 2016 foron as décimas eleccións ao Parlamento de Galicia dende a súa constitución e celebráronse o 25 de setembro de 2016, data en que se fan catro anos desde a celebración dos comicios anteriores.
Territorio do Norte
Xeografía
No Territorio do Norte atópanse as formacións rochosas Uluru (Ayers Rock) e Kata Tjuta (The Olgas), lugares sacros para os aborixes e importantes atraccións turísticas, situadas dentro do parque nacional Uluru-Kata Tjuta.
O parque nacional Kakadu, que se atopa na zona norte do territorio, está composto por unha serie de pantanos.
Eleccións ao Parlamento de Galicia de 2016
Data de celebración
A data de celebración foi o 25 de setembro, polo que coincidiu coa data das eleccións vascas, feito criticado por En Marea, PSdeG-PSOE e BNG por considerar que Galicia debe ter unha vida política propia e non servir como moeda de intercambio para os pactos no Congreso dos Deputados.
Pena Molexa
miniatura|250px|A Pena Molexa.
Eleccións ao Parlamento de Galicia de 2016
Antecedentes
Durante os catro anos da lexislatura, Alberto Núñez Feijóo gozou dunha maioría absoluta que non se viu ameazada de xeito especial. En diversas ocasións Núñez Feijóo manifestara que dous mandatos eran abondo, o que fixo espertar dúbidas sobre se pretendía presentarse de novo como candidato polo PPdeG.
Pena Molexa
A Pena Molexa é un monumento megalítico situado na parroquia do Val (Narón), moi preto do asentamento castrexo de Vilasuso e no camiño de acceso ao castro de Pena Lopesa.
Territorio do Norte
Xeografía
Ríos:
Pena Molexa
Introdución
Trátase dun grupo de penas, salientando un gran disco de pedra de varias toneladas colocado á mantenta sobre enormes rochas. A súa disposición, configurando posibelmente un monumento lunar non é accidental. Presenta na súa vista frontal unha forma discoide intencionada e foi orientada á mantenta á saída cada ciclo metónico da lúa chea. O seu folclore indica que este penedo formou parte importante dun vello culto e dunha vella crenza, e considerábase obra da divindade.
Eleccións ao Parlamento de Galicia de 2016
Antecedentes
O BNG mudou dúas veces de voceiro, primeiro ao substituír a Francisco Jorquera por Xavier Vence, e posteriormente, ao dimitir Vence logo dos resultados das Eleccións ao Congreso, onde o BNG perdera os seus dous deputados. Ademais, os bos resultados de Cidadáns neses comicios xerais abría as posibilidades para que a formación laranxa conseguise escano no Hórreo e Cristina Losada acadou os avais necesarios como candidata. En primarias escolleu Compromiso por Galicia a Xoán Bascuas.
Pena Molexa
Introdución
miniatura|250px|Rótulo indicador nas proximidades.
Eleccións ao Parlamento de Galicia de 2016
Expectativas e obxectivos
Para o PPdeG o principal obxectivo era acadar a súa terceira maioría absoluta consecutiva ou no seu defecto conseguir algunha fórmula que permita a Alberto Núñez Feijóo gobernar de novo. Para o PSdeG o obxectivo foi que os resultados evitasen ese goberno do PPdeG, liderando unha maioría alternativa. En Marea compartía este obxectivo de desbancar ao presidente Feijóo e tamén esperaba liderar a alternativa ao colocarse por diante do PSdeG. O BNG pelexaba nestes comicios por revertir a tendencia baixista das últimas convocatorias en Galicia e manter o grupo parlamentario no Parlamento de Galicia.
Pena Molexa
Introdución
A Pena Molexa foi posiblemente un importante santuario celta, un altar que, por algunha razón, non chegou a ser cristianizado. O seu folclore aínda constitúe un exemplo da supervivencia popular do culto á Deusa Nai celta, única divindade feminina que representa a terra, o País.
Eleccións ao Parlamento de Galicia de 2016
Expectativas e obxectivos
O partido de C's, pola súa banda, aspiraba a ocupar varios escanos do mesmo. Tamén coa expectativa de acadar representación atopámonos con Democracia Ourensana (un partido ourensano e ligado a Gonzalo P. Jácome), Compromiso por Galicia, o partido animalista Pacma e outras formacións que se presentaban ás urnas.
Pena Molexa
Introdución
O culto ás pedras é un uso relixioso que procede da noite dos tempos, e que foi espallado por toda a Europa na Idade de Bronce. Ao redor del hai lendas, contadas polas persoas máis vellas do lugar. As que perduran na tradición oral con máis sentimento son as que a veciñanza do Val escenifican na noite de San Xoán, para festexar a chegada do verán.
Eleccións ao Parlamento de Galicia de 2016
Candidatos a presidir a Xunta
O BNG presentou como cabeza de lista a Ana Belén Pontón Mondelo.
Pena Molexa
A Lenda da Moura
miniatura|Pormenor do megálito. Conta a lenda que a mañá de San Xoán se lles aparece aos mozos unha Moura moi bela nunha rocha xunto a un tesouro. A doncela que peitea o cabelo cun peite de ouro mentres asolla o seu ouro, anda na procura dun pretendente que a libere de pasar outro ano enteiro dentro da rocha. Mais esta ten que pór a proba o mozo para se asegurar o seu amor, polo que a Moura lle dá a escoller entre ela e o tesouro. O destino manda e o pretendente, ano tras ano, escolle a peza de ouro de máis valor. Nese momento, o ouro esváese e a peza de ouro escollida se converte en ondas escachadas ou carbóns. Ela quedará un ano máis á espera de repetir a historia. É unha lenda sobre o principio celta.
Eleccións ao Parlamento de Galicia de 2016
Candidatos a presidir a Xunta
En C's escolleron a Cristina Losada Fernández como candidata a presidir a Xunta.
Por Compromiso por Galicia repite candidatura á Xunta Xoán Carlos Bascuas Jardón.
Pena Molexa
A Lenda da Moura
Tamén contan que a Pena Molexa foi feita pola "Vella", que a sostén co dedo maimiño.
Eleccións ao Parlamento de Galicia de 2016
Candidatos a presidir a Xunta
O partido instrumental de En Marea (formado por Anova-IN, Esquerda Unida, as Mareas Municipalistas e Podemos) tivo como candidato a Luís Villares Naveira.
O PSdeG-PSOE estivo liderado por Xoaquín Fernández Leiceaga.
O PPdeG presentou a Alberto Núñez Feijóo á súa terceira reelección.
Escanos por provincias
Os escanos colócanse segundo a posición no mapa.
Resultados
Número de votos que obtiveron as principais candidaturas, co 100,00% escrutado:
Pena Molexa
Lenda do rei e dos guerreiros
Esta lenda conta que ao pé da Pena Molexa hai outras rochas que son un rei e os seus guerreiros convertidos en penedos, tamén por un feitizo. Na noite do solsticio de verán, a noite de San Xoán, transfórmanse de novo en humanos, para lembrar as persoas que sempre ficaron alá para gardar a terra. Esa noite o rei e os seus homes e mulleres percorren e vixían os montes, visitan e protexen as casas, co motivo de coidar os anciáns, xa que son eles os que gardan as nosas antigas tradicións. Ao finalizar a noite solsticial, convértense unha vez máis en pedra, de onde nos espertan, ficando para todo o sempre connosco a protexer a Terra de Trasancos.
O compromiso da terra: As tres cuncas
O compromiso coa terra é un simbolismo que representa o grande respecto e amor que o pobo galego sempre sentiu polos seus costumes e pola súa terra. Este simbolismo consiste en pór en tres cuncas terra fértil, ar limpo e flor de auga pura, recollidas na noite solsticial. Colócanse en fronte das portas das casas durante todo o ano, en sinal de compromiso co coidado do que nos mantén e dá a vida: a terra.
Tamén se conta en Vilasuso que a Pena Molexa tiña un encantamento: gardaba tres mulas de ouro. Un día chegou un home cun libro. Era o libro de San Cibrán. O home leuno desde a primeira páxina ata a última, de riba a baixo, despois desleuno desde o final ata ao comezo, desenfeitizou as mulas e levounas.
Din tamén que hai unha galiña con pitos de ouro, que aparecen na mañá de San Xoán. Un día, unha muller apañou os pitos, meteunos baixo da saia e foise para a súa casa. Cando chegou, os pitos xa desapareceran.
miniatura|Detalle da Pena Molexa.
Os Mouros
No folclore galego, os mouros constitúen o prototipo de ser sobrenatural, unha auténtica raza mítica que reflicte valores e caracteres dunha sociedade sobre todo rural.
Os mouros, no imaxinario galego, moran en lugares onde os humanos non poden morar: baixo a auga ou a terra. Os castros, os dolmens, as covas e as profundidades das lagoas son espazos máxicos, mais principalmente son o lar dos seres sobrenaturais galegos que aparecen como os seus construtores e os seus moradores.