cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
David Lariño Nieto
David Lariño Nieto, nado en Esteiro (Muros) o 22 de maio de 1989, é un gran mestre de xadrez galego. Na lista Elo da FIDE para novembro de 2020, tiña un Elo de 2461 puntos, o que o converteu no 44 xogador (activo) de España. O seu máximo Elo foi de 2.521 puntos, na lista de maio de 2013 (posición 700 na clasificación mundial).
Resultados destacados en competición
Lariño gañou campionatos estatais españois en practicamente todas as categorías por idades; en 1999 foi campión de España sub-10, en 2000 e 2001 campión de España sub-12, no 2003 campión de España sub-14, en 2004 e en 2005 campión de España sub-16 e en 2006 en Pontevedra foi subcampión de España de xadrez rápido, empatado a puntos co campión, Salvador Gabriel do Río en 2007 foi quinto en Madrid (Torneo de Mestres da Federación Madrileña, o campión foi Renier Vázquez Igarza).
Omron
Omron (en xaponés オムロン株式会社, Omuron Kabushiki-gaisha, en inglés OMRON Corporation) é unha empresa xaponesa de electrónica con sede en Kyoto.
Historia
miniatura|180px|esquerda|Calculadora Omron 8P (1976) miniatura|Exemplo de aplicación automatizada cun [[PLC de Omron en Nemo, Amsterdam.]] Omron foi fundada por Kazuma Tateishi(立石一真) en 1933. En 1932 Kazuma Tateishi desenvolveu o primeiro relé temporizado para aplicación en máquinas de Raios X no Nissei Hospital de Osaka, Xapón. Nese momento nacía Omron Corporation en Kyoto.
David Lariño Nieto
Resultados destacados en competición
En setembro de 2010 foi subcampión do Aberto de Vallfogona de Balaguer con 8½ puntos de 11 (o campión foi Víktor Moskalenko).
Omron
Datas
Omron está presente en 34 países, con 161 unidades, ten plantas industriais nas áreas de Automoción Industrial, Compoñentes Electrónicos, Equipamentos Médicos, Sistemas Sociais e Automatización.
David Lariño Nieto
Resultados destacados en competición
En 2013, consegue o título de Gran Mestre.
Prado, Vilar de Barrio
Santa Cruz de Prado é unha parroquia do concello ourensán de Vilar de Barrio na comarca da Limia. No ano 2007 tiña 90 habitantes (50 homes e 40 mulleres) distribuídos en 2 entidades de poboación, o que supón unha diminución de 41 habitantes en relación ao ano 2000.
Partido Demócrata Posibilista
Partido Demócrata Posibilista foi o nome que adoptou en 1879 o Partido Demócrata, partido político español de ideoloxía republicana creado en 1876 por Emilio Castelar para diferenciarse do Partido Progresista Demócrata de Cristino Martos Balbi, no que se integrou boa parte en 1881. O seu órgano era El Pueblo Español, en Madrid. Cando a Restauración borbónica foi un feito, centrou o seu programa no sufraxio universal e na participación electoral sen cuestionar a monarquía, recibindo apoio do Partido Liberal. Cando se aprobou o sufraxio universal en 1890 integrouse no Partido Liberal.
Padreda, Vilar de Barrio
San Miguel de Padreda é unha parroquia do concello ourensán de Vilar de Barrio na comarca da Limia. No ano 2007 tiña 113 habitantes (52 homes e 61 mulleres) distribuídos en 4 entidades de poboación, o que supón unha diminución de 37 habitantes en relación ao ano 2000.
Lugares e parroquias
miniatura|esquerda|Hórreo en Padreda.
Os fillos da vide
Os fillos da vide é unha longametraxe documental, a primeira de Ana Domínguez Díaz, na que se narran os ciclos da vide e as estacións, os viñedos, a vendima e o viño para mostrar a relación que a xente tiña coa terra desde o persoal ao ancestral.
Traxectoria
A rodaxe comezou no ano 2009, sendo un traballo de anos, preestreouse na Rúa no ano 2016 e estreouse en 2017 no Festival Internacional de Sevilla e no festival do Uruguai. Proxectouse en Cineuropa e no Play-Doc no ano 2018.
Premios
Foi galardoada como Mellor Película Galega en 2018 na Mostra Internacional de Cinema Etnográfico do Museo do Pobo Galego.
Gandarela, Lousame, Lousame
Gandarela é un lugar da parroquia de Lousame no concello coruñés de Lousame, na comarca de Noia. Segundo o padrón municipal (INE 2020) ten 30 habitantes (15 homes e 15 mulleres).
Herba da envexa
A herba da envexa, pervinca ou cangroia .Vinca difformis, é unha especie de planta medicinal pertencente á familia das apocináceas. É orixinaria da conca do Mediterráneo. En Galiza considérase especie invasora, de feito atópase na lista de Flora invasora de Galicia elaborada pola Xunta.
Descrición
Vinca difformis esténdese polo chan con longas ramas cubertas por follas arredondadas, brillantes e opostas. As flores son de cor azul suave, ás veces poden semellar brancas, teñen un longo tubo que se abre en cinco lóbulos un pouco asimétricos, que recordan un pouco a imaxe dunha hélice. Florea durante o inverno e a primavera.
Distribución e hábitat
É orixinaria da conca do Mediterráneo. Na Península Ibérica atópase no levante. É camefito, atopándose en zonas sombrizas, silveiras, pedregueiras e bordos de camiños.
Citoloxía
Número de cromosomas de Vinca difformis (Fam. Apocynaceae) e táxones infraespecíficos
Poza de la Vega
Poza de la Vega é un concello español da provincia de Palencia (Castela e León). A súa poboación é de 236 habitantes (INE 2012).
Herba da envexa
Citoloxía
Vinca difformis Pourr. 2n=46.
Propiedades
Contén alcaloides diferentes aos das outras especies do xénero, entre os que salientan a vincamedina e a sarpaxina.
José Domínguez González (político)
José Domínguez González, nado en Corzáns (Salvaterra de Miño) en 1895 e finado en Vigo o 24 de febreiro de 1937, foi un político galego.
Traxectoria
Emigrou á Arxentina con 16 anos, e alí traballou de panadeiro e foi sindicalista. Participou na Sociedad Juventud Progresista Hijos de Fornelos y Anexos e na Sociedade Nazonalista Pondal, e colaborou en Acción Gallega e A Fouce. Retornado a Salvaterra de Miño, na República foi concelleiro socialista e tenente alcalde.
Logo do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 incorporouse ao Comité de Defensa da República. Foi detido, xulgado en Vigo por rebelión militar e condenado á pena de morte. Antes da súa execución escribiu unha carta a Adela Melijosa Suárez e outras compañeiras presas. Foi fusilado no castelo do Castro en Vigo ás once da mañá do 24 de febreiro de 1937, xunto con nove persoas máis.
Faro-Miño (Buenos Aires)
Faro-Miño foi un periódico editado en Buenos Aires entre 1923 e 1928.
Historia e características
Subtitulado Órgano de la comunidad chantadina en el Plata, apareceu en setembro de 1923. Editado pola Asociación de Chantada y su Partido en Buenos Aires, estaba dirixido por Francisco V. Vázquez. Entre os seus colaboradores figurou Xesús Fernández González. Teolindo Cortiña Toural era o seu correspondente en Monterroso. Cesou a súa publicación non antes de 1928.
Provincia de Amnat Charoen
Amnat Charoen (en อำนาจเจริญ) é unha provincia do Nordeste da Tailandia. A súa capital é a cidade de Amnat Charoen.
Limita coas provincias tailandesas de (empezando polo sur e seguindo o sentido das agullas do reloxo) Ubon Ratchathani, Yasothon e Mukdahan. Polo leste linda con Salavan, provincia de Laos.
Xeografía
A provincia áchase no val do Mekong. Na estación seca, de febreiro a maio, a auga do río Mekong descende e aparecen insuas polo medio tales como Kaeng Tanglang, en Si Sombun, cerca de Amphoe Chanuman, ou Kaeng Hin Khan, en Ban Hin Khan, 30 quilómetros ao sur de Amphoe Chanuman. Outros ríos importantes da provincia son o Lam Sae Bok e o Lam Sae Bai.
O Parque Nacional de Phu Sa Dok Bua áchase parcialmente nesta provincia, que tamén ocupa áreas das provincias Mukdahan e Yasothon.
Historia
Amnat Charoen obtivo o status de cidade durante o reinado de Rama III. Foi primeiramente administrada por Nakhon Khemarat, e logo por Ubon Ratchathani. Tornouse en provincia o 12 de xaneiro de 1993, desprendéndose da Provincia Ubon Ratchathani. É das provincias máis novas da Tailanda, canda Nong Bua Lam Phu e Sa Kaeo.
Distritos
esquerda|miniatura|250px|Distritos da provincia
A provincia está subdividida en 7 distritos (amphoes). Os distritos son á súa vez divididos en 56 comunas (tambons) e estas en 653 poboados (moobans).
Símbolos provinciais
No centro do selo provincial amósase unha imaxe de Buda chamada Phra Mongkol Ming Muang, que tamén é coñecida como Phra Yai (Gran Buda). Esta estatua de 20 metros de alto atópase no parque Buddha Utthayan, situado xusto ao norte da cidade de Amnat Charoen.
A árbore provincial é a Hopea ferrea
Fatshe leno la rona
Fatshe leno la rona (en tswana: 'Esta é a nosa terra' ou "Bendita sexa esta nobre terra") é o himno nacional de Botswana. Foi escrito e composto por Kgalemang Tumedisco Motsete, e adoptado tras a independencia deste país, en 1966.
Letra orixinal en tswana
Fatshe leno la rona, Ke mpho ya Modimo, Ke boswa jwa borraetsho; A le nne ka kagiso.
Tsogang, tsogang! banna, tsogang! Emang, basadi, emang, tlhagafalang! Re kopaneleng go direla Lefatshe la rona.
Ina lentle la tumo La chaba ya Botswana, Ka kutlwano le kagisano, E bopagantswe mmogo.
Rubillós, Proente, A Merca
Rubillós  é un lugar da parroquia de Proente no concello ourensán da Merca na comarca da Terra de Celanova. Tiña 24 habitantes no ano 2013 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 15 eran homes e 9 mulleres.
Na noite estrelecida
Estudo da obra
Na noite estrelecida estrutúrase en tres poemas, chamados sagas polo autor: A espada Escalibor, O cabaleiro do Sant Grial e O soño do Rei Artur. É un dos textos que mellor responden ao que se ten cualificado como as "necesidades estéticas" ou o "programa estético" do nacionalismo galego das Irmandades da Fala; singularmente, na liña do pensamento de Vicente Risco, daquela o principal ideólogo da organización irmandiña. Deste xeito estabelece varios paralelismos: o cáliz identifícase co escudo que representa a identidade de Galiza, os cabaleiros da Táboa Redonda coas Irmandades da Fala, e a procura do Graal, coa arela de redención e liberdade da Nosa Terra. miniatura|Amada dos vellos deuses, mortos e esquecidos xa, que [[Illa de Sálvora|Sálvora lle chamaron, afeitos nela a atopar repouso doce e tranquilo de celestiais afáns.]] A través dunha reasunción libre dos míticos artúricos, Cabanillas levou adiante na súa obra unha verdadeira exaltación mítico-patriótica de Galiza. Para tal labor, botou man, canto aos elementos narrativos, das tradicións artúricas que non puido coñecer desde o legado medieval galego-portugués por seren descoñecidos os textos que as conteñen naquelas datas. Ao mesmo tempo, Cabanillas reactualizou tamén os mitos célticos e asemade incorporou elementos xeográficos, literarios, históricos... procedentes dos espazos escoceses, galeses ou irlandeses. Porén, todo ese conglomerado de elementos artúricos, célticos, atlánticos... aparece nitidamente galeguizado nos versos de Na noite estrelecida. Deste xeito, Galiza aparece como a verdadeira "Terra Prometida", o lugar patrucial dos Cabaleiros da Táboa Redonda e o territorio onde se han de cumprir, actualizadas, as vellas profecías que auguran para a "raza" celta un porvir glorioso.
Espazo
Sobresaen dous espazos galegos: a illa de Sálvora, onde aparece a espada mítica Excalibur, e as montañas do Cebreiro, onde se sitúa o mítico vaso do Santo Graal. Na noite estrelecida, lonxe de constituír unha pura aproximación arqueoloxizante e/ou preciosista, aparece configurada como unha obra de clara intención cívica en directa conexión con aquilo que xa procurara levar adiante Pondal nos seus versos. En realidade, os cabaleiros da mesa redonda aparecen como un verdadeiro precedente desoutros novos das Irmandades da Fala; os uns e os outros na procura do Santo Graal, isto é na procura dun ideal no que o triunfo da fe cristiá aparece unido á vitoria dos "bos e xenerosos", aos ideais de xustiza e liberdade e, desde logo, á redención do país galego.
Porén, ese aspecto cívico-patriótico non anula, senón que potencia e se ve potenciado, pola enorme preocupación estética. Cabanillas leva adiante nesta obra, xa que logo, un exercicio maxistral da linguaxe. Para tal proceder botou man, fundamentalmente, de elementos de carácter modernista que, unha vez máis, "galeguiza" no seu proceso. Mais as evidentes referencias rubenianas entran en perfecta simbiose con esoutras que aluden aos decorados de Wagner ou mesmo a Tennyson. Segundo X. R. Pena, "Na noite estrelecida está situada no ronsel do Modernismo, pero precisamente naquela dirección na que o gusto por un espazo hierático, pola melancolía e o rito (...) se achegan cara á pintura e a literatura prerrafaelistas".
Mar de Okhotsk
O Mar de Okhotsk (do ruso Ojótskoe more, Охотское море) é a parte máis occidental do Océano Pacífico, que se atopa rodeado pola Península de Kamchatka e as disputadas Illas Kuriles polo leste; a illas xaponesa de Hokkaido polo sur; e a illa de Sakhalin, a provincia de Amur en Siberia e Siberia oriental dende as illas Sahantar até Ojotsk polo oeste.
Amando Suárez Couto
Amando Suárez Couto, nado en Ribadeo o 4 de maio de 1894 e finado o 14 de outubro de 1981, foi un pintor galego, irmán de Enrique, primeiro director da Granxa Escola Pedro Murias.
Mar de Okhotsk
Cobre unha superficie de 1 583 000 km², cunha profundidade media de 821 metros e máxima de 3.521. A maior parte do mar, excepto a área que rodea as illas Kuriles, está conxelado durante todo o inverno. A única illa que non se atopa preto das costas é a diminuta Illa de San Xonás. En verán, os iceberg derrétense e o mar volve ser navegable.
Outeiro dos Lameiros
miniatura|Gravados de cabalos no sitio do Outeiro dos Lameiros.
Amando Suárez Couto
Traxectoria
miniatura|Monólito Corredoira irmáns Suárez Couto no monte de Santa Cruz, Ribadeo Estudou debuxo na Escola de Artes e Industrias de Madrid, comezando a súa obra polo estudo da paisaxe e as persoas de Galiza en obras como ''Romería de Sta. Cruz ou O Cego''. Pasou logo en 1931 á influencia do postimpresionismo francés (O mineiro, Xogadores de xadrez).
Mar de Okhotsk
En xaponés o nome do mar chámase Ohotsukukai (オホーツク海) polo préstamo do nome ruso.
Outeiro dos Lameiros
miniatura|Gravados con motivos esquemáticos, neste caso un panel.
Filgueira, Lousame, Lousame
Filgueira é un lugar da parroquia de Lousame no concello coruñés de Lousame, na comarca de Noia. Segundo o padrón municipal (INE 2020) ten 35 habitantes (18 homes e 17 mulleres).
Toponimia
O fitónimo galego Filgueira (do latín FĬLĬCARIA, derivado de FĬLIX, -ĬCIS) refírese a un lugar abondoso en fentos. A súa orixe dáse entre o século X e XIII.
Outeiro dos Lameiros
O Outeiro dos Lameiros é un petróglifo que se atopa na Serra da Groba, na parroquia de Santa Cristina da Ramallosa, no concello pontevedrés de Baiona. Constitúe un dos conxuntos de maior interese do Suroeste de Galicia.
Historia
As representacións remóntanse hai uns 4.000 anos. Nelas atópanse tanto motivos esquemáticos como naturalistas, dándolle importancia ós cabalos que xa daquela pacían pola Serra da Groba.
Amando Suárez Couto
Traxectoria
No 1932 pasou a vivir en Madrid e montou unha granxa de pitos en Vicálvaro co seu irmán Luis. Na guerra civil, asinou un contrato co Partido Comunista para abastecer a Madrid, o que fixo que fose represaliado despois da caída de Madrid, aínda que seguiu a vivir en Vicálvaro.
Despois da guerra civil española realizou outras obras que son consideradas de menor importancia. Tamén son mencionables as súas achegas no campo do debuxo e a ilustración, como os gravados en buxo que ilustran a obra Ribadeo Antiguo de Francisco Lanza. Realizou plumillas como O aforcado ou A morte do arlequín, nas que se observa o tratamento do claroscuro. Foi ilustrador de diversas revistas e director artístico da revista de artes e letras Orientaciones. Ten celebrado exposicións individuais en cidades como París, Buenos Aires, Madrid ou Barcelona.
Xurxo IV do Reino Unido
Xurxo IV do Reino Unido, nado o 12 de agosto de 1762 e finado o 26 de xuño de 1830, da Casa de Hannover, foi Rei do Reino Unido e do Reino de Hannover de 1820 ata a súa morte. Antes de tornarse rei, Xurxo IV foi rexente do seu pai Xurxo III, o Louco debido a inestabilidade mental que este sufría, causada pola porfiria.
As Guerras Napoleonicas desenvolveranse nos períodos da súa rexencia e reinado. Xurxo IV foi un monarca extravagante en termos de gostos persoais e relacións familiares, especialmente coa muller, a princesa Carolina de Brunswick. A relación dos dous era mala e resultou nunha única filla, a Princesa Carlota de Gales, que casou co Duque Leopoldo de Saxonia-Coburgo (futuro Rei dos Belgas). Foi sucedido polo seu irmán, Guillerme IV. esquerda|miniatura|[[Soberano (moeda)|Soberano de Xurxo IV de 1821]]
Agostiño María Acevedo Rodríguez
Agustín María Acevedo Rodríguez, nado en Ribadeo o 4 de xuño de 1806 e finado en Las Caldas del Besaya o 2 de xuño de 1874, foi un ilustrado médico e escritor galego.
Aeroporto internacional Félix-Houphouët-Boigny
O aeroporto internacional Félix-Houphouët-Boigny, tamén coñecido como aeroporto Port Bouët, é un aeroporto situado a 16 quilómetros ao sueste de Abidjan, en Costa do Marfil. Trátase do aeroporto máis grande do país. É o principal centro de conexións para a aeroliña nacional Air Côte d'Ivoire. O aeroporto ofrece voos a Europa, principalmente por parte de Air France e tamén por Brussels Airlines, ao resto de África e a Oriente Medio.
Alto de San Bieito
Características
De relevo dondo, nel nacen os regatos Grovas e Candán que alimentan o río Deza. É un punto de intersección dos termos municipais de Lalín, Silleda e Forcarei. A súa relativa proximidade á costa fai que reciba precipitacións superiores aos 2000 milímetros. Dende el albíscase unha ampla panorámica da comarca do Deza.
As súas condicións bioclimáticas son propias da rexión eurosiberiana, provincia atlántico europea. Nel aniñan aves rapaces como o bufo real, o falcón peregrino e a mesma aguia real tense avistado nos seus ceos. Grupos familiares de lobos transitan este cume e nas zonas máis soleadas pódese atopar a xigante cobra rateira e a víbora de Seoane. Moi castigado polos aeroxeradores dun parque eólico e polos continuos incendios, a súa capa vexetal é matogueira moi deteriorada pola acción dos lumes e a apertura indiscriminada de pistas forestais e de servizo para os aeroxeradores. Malia todo aínda agroman amarelles endémicos que noutrora inzaban as súas abas tinguíndoas de branco e amarelo. Nel existiron ata épocas recentes pasteiros naturais para rabaños de ovellas e neveiras para a produción de xeo.
O seu nome ten que ver coas posesións dos monxes bieitos do mosteiro de Aciveiro fundado en 1135 e hoxe hotel de natureza. A devoción a Bieito de Nursia está moi estendida por todo o país e a el se lle adican fitos xeográficos sobranceiros. De grande interese etnográfico é a abandonada aldea de Grobas coa súa carballeira derramada nas abas da montaña e o seu vello camiño empedrado. Historicamente foi lugar de acubillo de partidas carlistas e de guerrilleiros antifranquistas como Foucellas.
Quinzán da Vila, Adá, Chantada
Quinzán da Vila é un lugar na parroquia de Adá, no concello de Chantada, na comarca de Chantada, na provincia de Lugo. No ano 2008 tiña 27 habitantes, dos que 16 eran homes, e 11 eran mulleres; o que supón unha perda de habitantes en relación ao ano 2006.
Maxide, Lousame, Lousame
Maxide é un lugar da parroquia de Lousame no concello coruñés de Lousame, na comarca de Noia. Segundo o padrón municipal (INE 2020) ten 32 habitantes (16 homes e 16 mulleres).
Mungia
miniatura|Localización do concello en Biscaia. miniatura|Casa do concello de Mungia. Mungia é un concello vasco da provincia de Biscaia. A súa poboación é de 17 662 habitantes (2022).
Australia Meridional
A orixe de Australia Meridional é singular na historia do país xa que foi unha provincia británica de libre colonización. A colonización oficial comezou o 28 de decembro de 1836 cando se declarou o estado no The Old Gum Tree polo gobernador Hindmarsh. O xeito de colonizar esta parte de Australia fíxose seguindo unha teoría de Edward Gibbon Wakefield que máis tarde foi utilizada para colonizar Nova Zelandia. O obxectivo era establecer a provincia como un centro de civilización para inmigrantes libres, tería liberdades civís e tolerancia relixiosa. Aínda que a súa historia viuse marcada por dificultades económicas, Australia Meridional permaneceu sendo un estado con innovación política e cunha vida cultural vibrante. Hoxe en día, o estado é coñecido como o estado festivo e do bo viño.
A economía do estado céntrase no sector primario especialmente na agricultura, a industria, a industría mineira e o sector financeiro creceron significativamente.
Historia
O primeiro avistamento da costa de Australia Meridional por parte de viaxeiros europeos foi en 1627 cando a nave holandesa Gulden Zeepaert, examinou o litoral. Francois Thijssen chamou ao seu descubrimento como a terra de "Pieter Nuyts". O litoral trazouse sobre un mapa por primeira por Matthew Flinders e Nicolas Baudin en 1802. Baudin referiuse a este territorio como "Terre Napoléon".
En 1834, o parlamento británico aprobou o Acta de Australia Meridional, que habilitou o establecemento da provincia de Autralia Meridional. O acta promulgada estableceu que se dotaría á colonia con 802,511 quilómetros cadrados e que estaría libre de convictos. O plan da colonia era a encarnación ideal das mellores virtudes das sociedade británica, estes é, sen dicriminación relixiosa e sen colonos sen emprego.
A colonización estableceuse en Kingscote en Illa Kangaroo, ata que se seleccionou o lugar oficial para a colonia no lugar no que se atopa actualmente Adelaida. Os primeiro inmigrantes chegaron á baía de Holdfast (preto de Glenelg) en novembro de 1836 e a colonia foi proclamada o 28 de decembro de 1836, actualmente coñécese a ese día no estado como o Día da Proclamación. Australia Meridional é o único estado australiano que foi colonizado por colonos libres (sen cargas penais).
A bandeira de de Australia Meridional adoptouse o 13 de xaneiro de 1904. A divisa do estado crese que foi deseñada por Roberto Craig da Escola de Artes de Adelaida.
Xeografía
Os terreos do estado son extensións de terra árida e semiárida con algúns terreos de monte baixo entre as que destacan Mt Lofty-Montañas Flinders que é un sistema montañoso que se estende uns 800 kilometres desde Cabo Jervis ata o norte do Lago Torrens. O punto máis alto no estado non está nestas extensións, senón que o Monte Woodroffe de 1.435 m. atópase nas montañas Musgrave no extremo noroeste do o estado.A parte oeste do estado está practicamente deshabitada.
As exportacións principais do estado son de trigo, viño e la. Máis da metade da produción dos viños de Australia son producidas en Australia Meridional.
Australia Meridional linda con cada un dos outros estados e teritorios australianos agás do Territorio da Capital Australiana (ACT, Canberra) e Tasmania. O Territorio Norte foi nun principio o Territorio Norte de Australia Meridional, chegando a ser un territorio independente en 1911. A costa de Australia Meridional esta flanqueada polo océano Índico. As súas temperaturas medias oscilan entre os 29°C de xaneiro e os 15 °C en xullo. As temperaturas diúrnas nalgunhas partes do estado en xaneiro e febreiro poden subir ata os 48 °C.
Economía
miniatura|dereita|Viñedos en Clare Valley A industria xoga un papel moi importante na economía de Australia Meridional, xerando aproximadamente o 15 % da riqueza do estado e tendo moita importancia na exportación. Esta industria produce automóbiles, medicamentos, e tecnoloxía de defensa. A economía de Australia Meridional apóiase máis que a de ningún outro estado na exportación. As ganancias pola exportación están teñen un valor de 10000 millóns de dólares australianos e creceron un 8.8% de 2002 a 2003.
O desenvolvemento económico do sur de Australia atrasouse comparado co resto de Australia durante un certo tempo (crecemento económico do 2.1% durante 2002), pero a economía parece mellorar (4.3% durante 2003).
A economía de Australia Meridional componse da seguinte forma:
Goberno
Australia Meridional é unha monarquía constitucional, recordemos que os estados e territorios australianos forman a Comunidade Australia (Australian Commonwealth), a cabeza do estado é a Raíña de Australia. Ten un parlamento con dous cámaras: a Casa da Asemblea (House of Assembly, cámara baixa) e un Consello Lexislativo (Legislative Council, cámara alta), con eleccións lexislativas que se celebran cada catro anos. O presidente (Premier) actual de Australia Meridional é Mike Rann, do Partido Laborista Australiano (Australian Labor Party).
Inicialmente o Gobernador de Australia Meridional (o primeiro Gobernador foi John Hindmarsh) posuía un poder total que derivaba da Patente do Goberno Imperial de creación da colonia. O Gobernador só tiña que xustificarse ante a Ofinica Colonial Británica, polo que a democracia non existía na colonia. Creouse en 1843 un corpo para aconsellar ao Gobernador sobre a administración de Australia Meridional, a este brazo administrativo denominóuselle Consello Lexislativo. O Consello Lexislativo estaba formado por 3 representantes do Goberno Británico e de 4 colonos elixidos polo gobernador. O Gobernador mantiña un poder executivo absoluto.
En 1851, o Parlamento Imperial decretou o Acta de Goberno das Colonias Australianas que permitía a elección de representantes a cada un dos Consellos Lexislativos Coloniais e o esbozo dunha Constitución. Máis tarde ese ano os colonos homes sans puideron votar por 16 membros dun total de 24 escanos que tiña o Consello Lexislativo (8 dos membros do consello lexislativo seguían sendo nomeados polo Gobernador). O labor principal deste corpo foi a creación do borrador dunha Constitución para Australia Meridional. O consello lexislativo creou o borrador máis democrático que se viu ata o momento en todo o Imperio Británico e por exemplo outorgaba o sufraxio masculino.
Creouse o Parlamento de Australia Meridional e as dúas casas do Parlamento (das que se falou antes). Por primeira vez na colonia, o poder executivo foi elegdo polo pobo e a colonia utilizou o sistema Westminster, onde o goberno é o partido ou coalición con máis votos pero onde ao Líder da oposición asígnaselle un papel forte como presidente do "Shadow Gabinet" (goberno na sombra). En 1894, Australia Meridional foi a primeira colonia australiana en permitir o sufraxio feminino e o seu parlamento foi un dos primeiros en permitir á muller ser membro electo do mesmo. Autralia Meridional foi un dos membros orixinais na creación da Commonwealth de Australia o 1 de xaneiro de 1901.
Educación
A Educación é obrigatoria para todos os menores de 16 anos, con todo a maioría dos estudantes permanecen no colexio ata que finalizan os estudos que lles acreditan o título SACE (South Australian Certificate of Education, Certificado de Educación de Australia Meridional)
Desde o 1 de xaneiro de 2009 a educación obrigatoria ampliarase un ano máis.
Existen tres universidades en Australia Meridional: A Universidade de Adelaida (University of Adelaide), A Universidade Flinders (Flinders University) e a Universidade de Australia Meridional (University of South Australia). Todas teñen a súa sede en Adelaida, aínda que a Universidade de Australia Meridional ten campus en Whyalla e en Mount Gambier.
Existen escolas de formación profesional en todo o estado.
Deporte
O cricket conta tamén con adeptos. O fútbol e o baloncesto teñen tamén certa popularidade.
Apollo 6
Un fenómeno coñecido como Oscilación pogo danou algúns dos motores Rocketdyne J-2 na segunda e terceira etapas pola ruptura das liñas de combustible internas, provocando que dous motores da segunda etapa pararan antes de tempo. O sistema de guía de a bordo do vehículo foi capaz de compensalo queimando a segunda e terceira etapas durante máis tempo, aínda que a órbita de aparcamento resultante foi máis elíptica do previsto. O motor danado da terceira etapa tamén fallou ao reiniciar a Inxección translunar. Os controladores de voo elixidos para repetir o perfil de voo da proba anterior co Apollo 4, lograron un rendemento de alta órbita e de alta velocidade usando o motor do Módulo de mando e servizo (CM). A pesar dos fallos do motor, o voo deulle á NASA a suficiente confianza para utilizar o Saturno V para lanzamentos tripulados. Desde Apollo 4 o S-IVB xa demostrara o reinicio e probado o protector de calor a plena velocidade de re-entrada lunar, un potencial terceiro voo non tripulado foi cancelado.
Seiró, Vilar de Barrio
San Salvador de Seiró é unha parroquia do concello ourensán de Vilar de Barrio na comarca da Limia. No ano 2007 tiña 43 habitantes (19 homes e 24 mulleres) nunha soa entidade de poboación, o que supón unha diminución de 4 habitantes en relación ao ano 2000.
Lugares e parroquias
miniatura|esquerda|Paisaxe desde Seiró.
Sheila Tousey
Sheila May Tousey, nada o 4 de xuño de 1960 en Keshena, Wisconsin, é unha actriz nativo americana da nación menominee.
Felix Jaehn
Felix Jaehn (xermanizado como Felix Jähn), nado en Hamburgo o 28 de agosto de 1994 é un músico e produtor alemán de tropical house. Tomou clases de violín con 5 anos e comezou a súa carreira como DJ con 16. Jaehn viviu en Londres durante anos, onde asistiu á Point Blank Music College con 17.
Monte do Seixo
O monte do Seixo ou O Seixo ou Cabeza do Seixo é un pico de 1706 metros de altitude situado no concello de Chandrexa de Queixa. Punto de intersección entre os Montes do Invernadeiro e a Serra da Queixa. Parte da súa aba sur está integrada no Parque Natural dos Montes do Invernadeiro declarado como tal en 1995 e de acceso restrinxido. Como parte do Macizo Central ourensán, fica todo el integrado na zona especial de conservación da Rede Natura 2000. A parte máis alta está fóra do parque natural, non así do ZEC.
Rico en cuarcitas (composición que probablemente é o que lle dá o seu nome), preside o val do río Ribeira Grande que discorre atravesando o circo glaciar de Guasenza ou Figueiro. Aínda quedan restos de pasteiros naturais subalpinos e se poden atopar nardos e narcisos. Nos seus baixos cara o sur gabea un dos bosques máis antigos de Galicia con capudres, salgueiros, bidueiros, acivros, carballos e outras especies. Abeira comunidades faunísticas ben estruturadas propias da área eurosiberiana dende o lobo a aguia real pasando pola pardela, os corzos e os reintroducidos cervos. O invernos son moi fríos e a neve enfeita o seu cume ata ben entrado o mes de maio.
Proente, Proente, A Merca
Proente  é un lugar da parroquia de Proente no concello ourensán da Merca na comarca da Terra de Celanova. Tiña 25 habitantes no ano 2013 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 13 eran homes e 12 mulleres.
Monte do Seixo
Existe unha rota a pe que vai dende este pico ata a Cabeza de Manzaneda.
Pozo de Urama
Pozo de Urama é un concello español da provincia de Palencia (Castela e León). A súa poboación é de 31 habitantes (INE 2012).
Pobo muisca
right|miniatura|260px|Localización do territorio da [[Confederación muisca na actual Colombia.]] Os muiscas son un pobo chibcha que formou a confederación muisca das terras dos Andes centrais na Cordilleira Oriental da actual Colombia, máis concretamente no Altiplano cundiboyacense. No presente, a poboación muisca case desapareceu, mais aínda pervive nalgúns concellos e distritos como Cota, Chía, Tenjo, Suba, Engativá, Tocancipá, Gachancipá e Ubaté. Segundo o censo de 2005 feito polo Ministerio de Interior, 11 265 muiscas viven en Colombia.
Como unha das catro civilizacións avanzadas de América (alén dos aztecas, os maias e os incas), entraron en contacto co Imperio español en 1537, no intre da conquista. Os subgrupos nos que se dividían os muiscas foron identificados en función das alianzas arredor de tres grandes gobernantes: o zaque, con capital en Hunza, que gobernaba un territorio que abranguía as zonas sur e nordeste da actual Boyacá e o sur de Santander; o zipa, con capital en Bacatá, que gobernaba sobre Cundinamarca, o oeste dos Llanos e o nordeste de Tolima; e o Iraca, gobernador de Suamox, o nordeste de Boyacá e o suroeste de Santander. O territorio dos muiscas abranguía unha área de 47 000 km2 - unha rexión un chisco meirande que Suíza - dende o norte de Boyacá até o Páramo de Sumapaz, e dende a Cordilleira Oriental até o Val de Magdalena. Tiñan fronteira cos territorios dos panches e os pijaos.
No tempo da conquista, a área tiña unha importante poboación, e malia que o número preciso de habitantes é descoñecido, estímase que roldaba entre o medio millón e os tres millóns de habitantes. Os muiscas falaban o muysccubun, un dialecto do chibcha, tamén chamado muysca e mosca. A súa economía estaba baseada na agricultura, na minaría do sal, a metalurxia e manufactura.
Prádanos de Ojeda
Prádanos de Ojeda é un concello español da provincia de Palencia (Castela e León). A súa poboación é de 215 habitantes (INE 2012).
Vida
O termo vida (en latín: vita) é unha característica que distingue entidades físicas que teñen procesos biolóxicos, como procesos de sinalización celular e autosuficiencia, das que non a teñen, xa sexa porque tales funcións cesaron (morto), ou porque nunca tiveron tales funcións e clasifícanse como inanimadas. Existen diversas formas de vida, como plantas, animais, fungos, protistas, arqueas e bacterias. Actualmente non hai consenso sobre a definición de vida. Unha definición popular é que os organismos son sistemas abertos que manteñen a homeostase, están compostos por células, teñen un ciclo vital, experimentan metabolismo, poden crecer, adaptarse á contorna, responder a estímulos, reproducirse e evolucionar. Outras definicións inclúen ás veces formas de vida non celular, como virus e viroides. A bioloxía é a ciencia que estuda a vida.
A abioxénese é o proceso natural polo que a vida xorde a partir de materia non viva, como os compostos orgánicos simples. A hipótese científica predominante é que a transición de entidades non vivas a entidades vivas non foi un acontecemento único, senón un proceso gradual de complexidade crecente. A vida na Terra apareceu por primeira vez fai 4280 millóns de anos, pouco despois da formación dos océanos, fai 4410 millóns de anos, e non moito despois da formación da Terra, fai 4540 millóns de anos. As primeiras formas de vida coñecidas son microfósiles de bacterias. A vida na Terra descende probablemente dun mundo de ARN, aínda que a vida baseada no ARN pode que non fora a primeira en existir. O clásico Experimento de Miller e Urey de 1952 e investigacións similares demostraron que a maioría dos aminoácidos, os constituíntes químicos das proteínas utilizadas en todos os organismos vivos, poden sintetizarse a partir de compostos inorgánicos en condicións similares ás atopadas na Terra primitiva. As moléculas orgánicas complexas atópanse no sistema solar e no espazo interestelar e poden proporcionar materia prima para o desenvolvemento da vida na Terra.
No pasado houbo moitos intentos de definir o que se entende por "vida" mediante conceptos obsoletos como forza ódica, hilomorfismo, xeración espontánea e vitalismo, hoxe refutados pola descubrimentos biolóxicos. Aristóteles é considerado a primeira persoa que clasificou os organismos. Máis tarde, Carl Linnaeus introduciu o seu sistema de nomenclatura binomial para a clasificación de especies. Co tempo, descubríronse novos grupos e categorías de vida, como as células e os microorganismos, o que obrigou a revisar drasticamente a estrutura das relacións entre os organismos vivos. Aínda que actualmente só se coñece na Terra, a vida non ten por que limitarse a ela, e moitos científicos especulan coa existencia de vida extraterrestre. O concepto de vida artificial defínese por unha simulación por computador ou unha reconstrución feita polo home de calquera aspecto da vida, que a miúdo se utiliza para examinar sistemas relacionados coa vida natural. Morte]] é a terminación permanente de todos os procesos biolóxicos que sustentan un organismo e, como tal, é o final da súa vida. O termo extinción describe a morte dun grupo ou taxón, normalmente unha especie. Os fósiles son os restos conservados ou vestixios de organismos.
A pesar de que non pode indicarse con precisión, a evidencia suxire que existiu vida na Terra durante 3700 millóns de anos polo menos, aínda que algúns estudos dátana dende hai 4250 millóns de anos, ou mesmo 4400 millóns de anos, segundo un estudo publicado en Nature.
miniatura|300px| A [[Terra é o único lugar do Universo do que se sabe que hai vida.]]
Definiçións
A definición de vida foi un reto para científicos e filósofos, que propuxeron definicións moi variadas.. En parte, isto débese a que a vida é un proceso, non unha substancia. Isto complícase polo descoñecemento das características das entidades vivas, se as hai, que poidan desenvolverse fóra da Terra. Tamén se presentaron definicións filosóficas da vida, con dificultades similares sobre como distinguir o vivo do inerte. Tamén se describiron e debatido definicións xurídicas da vida, aínda que xeralmente céntranse na decisión de declarar morto a un ser humano e as ramificacións xurídicas desa decisión. Recompiláronse ata 123 definicións da vida. Unha definición parece ser favorecida pola NASA: "un sistema químico autosustentable capaz de evolución darwiniana." Máis sinxelamente, a vida é "materia que pode reproducirse e evolucionar segundo díteo a supervivencia".
Na ciencia
En bioloxía, considérase a condición interna esencial que categoriza, tanto polas súas semellanzas como diferenzas, aos seres vivos. En xeral, é o estado intermedio entre o nacemento e a morte. Desde un punto de vista bioquímico, a vida pode definirse como un estado ou carácter especial da materia alcanzado por estruturas moleculares específicas, con capacidade para desenvolverse, manterse nun ambiente, recoñecer e responder a estímulos e reproducirse permitindo a continuidade.
As estruturas de vida biomoleculares establecen un rango de estabilidade que permite que a vida sexa continuada, dinámica e finalmente evolutiva. Así pois, os seres vivos distínguense dos seres inertes por un conxunto de características, sendo as máis importantes a organización molecular, a reprodución, a evolución e o manexo non espontáneo da súa enerxía interna.
Na medicina, existen distintas interpretacións científicas sobre o momento determinado no que comeza a existir a vida humana, segundo as diferentes perspectivas filosóficas, relixiosas, culturais, e segundo os imperativos legais. Para algúns, a vida existe desde que se fecunda o óvulo; para outros, desde que xa non é posible legalmente o aborto, até o cesamento irreversible da actividade cerebral ou morte cerebral. Defínese tamén a vida vexetativa como un conxunto de funcións involuntarias nerviosas e hormonais que adecúan o medio interno para que o organismo responda nas mellores circunstancias ás condicións do medio externo, funcións que parecen estar rexidas polo hipotálamo e o eixo hipotálamo-hipofisario.
En cosmoloxía, aínda non se coñece nin se sabe se será posible coñecer a existencia de vida noutros lugares do Universo distintos da Terra, pero científicos como o divulgador Carl Sagan (1934-1996), pensan que, probabilísticamente falando, e tendo en conta as condicións necesarias para a vida tal como a coñecemos, o cosmos é tan inmenso que se fai necesaria a existencia de, mesmo, civilizacións avanzadas noutros planetas. A ecuación de Drake é un intento de estimación inicial do número de civilizacións existentes fóra da Terra. Unha serie de proxectos científicos, os proxectos SETI, están dedicados á procura de vida intelixente extraterrestre. Por outra banda, a recente teoría de supercordas leva, entre outras conclusións, á posible existencia de infinitos universos paralelos en parte dos cales existirían mundos con vida idénticos ó que coñecemos, así como tamén, noutros universos, mundos con variacións respecto ó noso desde sutís até totais, dentro dun enorme -aínda que finito- abano de posibilidades.
Desde a perspectiva da psicoloxía, a vida é un sentimento apreciativo polas interaccións do ego co medio, e, por reacción ó devandito sentimento, a loita por soster a súa homeostase en estado preferente.
Na química
Segundo o Premio Nobel de Química Ilya Prigogine a vida é o reino do non lineal, da autonomía do tempo, da multiplicidade das estruturas, algo que non se ve no universo non vivente. A vida caracterízase pola inestabilidade pola cal nacen e desaparecen estruturas en tempos xeolóxicos.
Para Ilya Prigogine a vida é o tempo que se inscribe na materia e os fenómenos irreversibles son a orixe da organización biolóxica. Todos os fenómenos biolóxicos son irreversibles. Esta irreversibilidade é unha propiedade común a todo o Universo, todos envellecemos na mesma dirección porque existe unha frecha do tempo.
Para Prigogine é a función a que crea a estrutura e os fenómenos irreversibles son a orixe da organización biolóxica, é dicir, da vida.
A vida non se corresponde a un fenómeno único; a vida fórmase cada vez que as circunstancias planetarias son favorables. A partir dos principios da termodinámica sabemos que o porvir da vida é incerto e descoñecemos até onde pode chegar. Os sistemas dinámicos da bioloxía son inestables, por tanto diríxense cara a un porvir que é imposible de determinar a priori. O futuro está aberto a procesos sempre novos de transformación e de aumento da complexidade dos sistemas vivos, da complexidade biolóxica, nunha creación continua.
Na filosofía
Desde unha perspectiva filosófica, pode abordarse desde diferentes modos de conceptualización: objectivismo (Edmund Husserl), dualidade alma-corpo (Platón, Descartes, Max Scheller, Ludwig Klages), mente e cerebro (Henri Bergson), vida e ser (Albert Vilanova), e a fenomenoloxía do coñecemento e a aprehensión (Nicolai Hartmann). O concepto de vida ou existencia, inseparable do de morte ou inexistencia, e a súa transcendencia, foron e son diferentes nos distintos lugares e épocas da historia da humanidade. A importancia primordial da vida para o ser humano inflúe na linguaxe, de forma que son numerosos os diferentes usos e expresións que conteñen este termo.
Thakazhi Sivasankara Pillai
Thakazhi Sivasankara Pillai, nado en Thakazhi o 17 de abril de 1912 e finado o 10 de abril de 1999, foi un escritor indio de lingua malayalam. Autor de 37 novelas e máis de 600 relatos. As súas obras máis coñecidas son Kayar (1978) e Chemmeen (1956). Recibiu o meirande premio literario da India, o Jnanpith en 1984 pola súa novela épica Kayar e está considerado un dos principais escritores en malayalam.
Vida
Visión retrospectiva do concepto de vida
Tradicionalmente a vida foi un concepto abstracto e, por tanto, difuso e de difícil definición. Por isto adoitábase definir en contraposición á non vida ou o inerte, especialmente aludindo ás propiedades diferenciadoras. O que máis confundía eran as estruturas víricas, que non comparten todas as propiedades máis comúns do resto das estruturas vivas. Así mesmo tampouco estaba clara a fronteira entre a vida e a morte, facendo difícil determinar cando acontecía exactamente esta última.
Thakazhi Sivasankara Pillai
Traxectoria
Naceu nunha aldea do distrito de Alappuzha en Kerala. Comezou a escribir historias mentres aínda era estudante e na súa formación foi decisivo o encontro co escritor Kainikkara Kumara Pillai (1900-1988), que era director do seu instituto e que lle deu a coñecer a literatura india e o orientou cara á prosa. Estudou dereito e alí entrou en contacto con Balakrishna Pillai, fundamental para afondar na literatura e pensamento europeo moderno. Publicou relatos en revistas e en 1934 publicou a súa primeira novela, Tyagattinte pratiphalam. Coincidindo coa segunda guerra mundial interesouse polos problemss políticos e pola vida dos desfavorecidos, que conxugou en numerosos relatos, e a súa novela Thottiyude Makan (1947) considérase un traballo pioneiro na novela realista malayalam, retrata tres xeracións dunha familia da clase traballadora de Alleppey, recicladores e constitúe unha crítica ao sistema de castas e os confitos sociais que se desenvolven no seo da sociedade. Randidangazhi (1948) é unha novela política na que critica os males do sistema feudal que prevalecía en Kerala, especialmente na rexión de Kuttanad. O propio autor escribiu o guión da versión cinematográfica que realizou P. Subramaniam en 1958.
Vida
Visión retrospectiva do concepto de vida
Dada a confusión á hora de definir a vida, optouse por facelo en función dos resultados obtidos tras o desenvolvemento completo do ADN, e non respecto ao potencial mesmo desa molécula, de tal modo que se estableceron algunhas características comúns:
Estas características apuntaban a unha definición de vida tan simple que permitía incluír como seres vivos, por exemplo, aos cristais minerais, os cales crecen, responden ao medio, reprodúcense e por suposto consomen enerxía ao crecer e propagarse. Facíase necesario, pois, buscar outras características propias da vida máis aló das puramente intuitivas.
Thakazhi Sivasankara Pillai
Traxectoria
Chemmeen (1956), supuxo un cambio de rexistro, arredándose do realismo das súas primeiras novelas e coñeceu unha gran popularidade. É unha historia de amor tráxica nunha aldea de pescadores en Alappuzha entre un mozo musulmán e unha rapaza hinduísta. A obra, e a súa adaptación cinematográfica realizada en 1965, outorgoulle recoñecemento nacional e internacional, traducíndose a 19 linguas mentres que o filme se exhibiu en 15 países. Así e todo, a súa obra mestra é Kayar (1978), unha novela monumental, con máis de 1000 páxinas e centos de personaxes nunha historia que transcorre ao longo de catro xeracións (1885-1971). Outra das súas grandes obras é Enippadikal (1964), na que traza a carreira dun ambicioso burócrata cun forte desexo de poder e posición que se transforma na súa propia ruína, a obra constitúe unha historia social da Kerala que viviu o autor.
Vida
Visión retrospectiva do concepto de vida
A definición universal de vida expúñase como algo bastante máis complexo e difícil. Ofrecíanse diferentes definicións, e era cuestión de gusto dar por boa unha ou outra. En calquera caso, o concepto de vida seguiu unha evolución paralela á da ciencia que se dedica ao seu estudo, a bioloxía.
O vivo
O vivo é o estado característico da biomasa, manifestándose en forma de organismos unicelulares ou pluricelulares. As propiedades comúns aos organismos coñecidos que se atopan na Terra (plantas, animais, fungos, protistas, archaea e bacteria), son que eles están baseados no carbono e a auga, son conxuntos celulares con organizacións complexas, capaces de manter e soster xunto co medio que lles rodea, o proceso homeostático que lles permite responder a estímulos, reproducirse e, a través de procesos de selección natural, adaptarse en xeracións sucesivas.
Na bioloxía, considérase vivo o que teña as características:
Unha entidade coas propiedades indicadas previamente é considerado un organismo.