cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Castanea
Aproveitamento
Outro dos aproveitamentos destas especies é o froito: tradicionalmente empregouse coma fonte enerxética (especialmente en Galiza até a chegada da pataca) e como alimento para o gado (fundamentalmente porcos). É por iso que aínda nalgunhas zonas de Galiza chamen ás patacas castañas de terra (igual que en francés as patacas reciben o nome de pommes-de-terre, mazás de terra). Tradicionalmente a castaña pode consumirse crúa, aínda que tamén cocida ou asada. O marrón-glacé é un doce de receita francesa que aumenta enormemente o valor enerxético das castañas. En Galiza salientan os magostos coma festas de enxalzamento deste froito.
Recentemente fomentouse o reaproveitamento da castaña mediante a oferta de produtos tradicionais coma a augardente de castaña, a crema de castaña, o pan de castaña etc., con todo nos últimos anos continuou unha tendencia á caída da produción e mais o consumo.
Taxonomía
O xénero foi descrito por Philip Miller e publicado en The Gardeners Dictionary ...Abridged...fourth edition 1: vol. 1. 1754. Castanea: nome xenérico que deriva do nome dado en latín ao froito e é probábel que o nome do xénero derive directamente desta palabra. Algúns, porén, avanzan na hipótese de que o nome deriva da cidade grega de Kastania en Tesalia, mais o máis probábel e que a vila tomase o nome da a´rbore e non en troques.
Ligazóns externas
miniatura|[[Castañas.]] thumb
Castanyer
Luhansk
miniatura|Localización de Luhansk Luhansk (en ucraíno Луга́нськ /lu'ɦɑnʲsʲk/, en ruso Луга́нск /lu'gɑnsk/), (antiga Voroshilovgrado), é unha cidade do leste de Ucraína, na confluencia dos ríos Luhan e Oljóvaia.
É un centro industrial situado na conca mineira do Dónets. Aquí fabrícanse produtos como equipamento para minería e ferrocarrís, alimentos procesados e ferramentas. A cidade conta cunha escola de medicamento e un instituto de agricultura. Fundada en 1795 como núcleo siderúrxico, Luhansk creceu cando a minería de carbón a grande escala comezou na rexión, ao redor de 1890. Durante 43 anos (1935-1958, 1970-1990) a cidade chamouse Voroshilovgrado en honra ao dirixente soviético Clemente Voroshilov. A súa poboación segundo estimacións para 2004 é de 445.900 habitantes.
Paradela, Merza, Vila de Cruces
Paradela é un lugar da parroquia de Merza, no concello pontevedrés de Vila de Cruces, na comarca do Deza. Segundo o INE, en 2008 tiña 10 habitantes (7 homes e 3 mulleres), o que supón unha diminución de 3 habitantes con respecto ao ano 2000.
J. C. Leyendecker
Joseph Christian Leyendecker, nado en Montbaur o 23 de marzo de 1874 e finado en New Rochelle, Nova York o 25 de xullo de 1951, foi un dos máis salientables ilustradores estadounidenses de comezos do século XX. É coñecido polos seus pósters, ilustracións de libros e publicidade, e as numerosas portadas para The Saturday Evening Post. Entre 1896 e 1950, Leyendecker pintou máis de 400 portadas de revistas. Durante a Idade Dourada da Ilustración Americana, só para The Saturday Evening Post, J. C. Leyendecker produciu 322 portadas, así como moitas ilustracións de publicidade para as páxinas interiores. Ningún outro artista, até a chegada de Norman Rockwell dúas décadas despois, foi tan claramente identificado na produción dunha publicación. Leyendecker "virtualmente inventou o concepto completo do deseño de revista moderno".
Damocles
miniatura|319x319px|N'A espada de Damocles, [[1812 de Richard Westall, os raparigos novos da anécdota de Cicerón foron substituídos por virxes cun padrón neoclásico, Thomas Hope.]]
Damocles  é o personaxe protagonista dunha anécdota moral grega clásica (coñecida coma: "a espada de Damocles") que figurou orixinalmente na historia perdida de Sicilia escrita por Timeo de Tauromenio (c. 356 - 260 a.C.). Cicerón puido tela lido na obra de Diodoro Sículo, e fixo uso dela nas súas Tusculan Disputationes V.61 - 62. Damocles era un cortesán bastante afagador na corte do tirano Dionisio, de Siracusa  El dicía que, como un grande home de poder e autoridade, Dionisio era verdadeiramente afortunado.
O seu relato semella máis propio da lenda ca da historia. Horacio fai alusión a ela de Damocles nun dos seus poemas:
Damocles seica foi un cortesán excesivamente afagador na corte de Dionisio I, un tirano de Siracusa, Sicilia do século IV a. C. Propagou que Dionisio era realmente afortunado ao dispor de tal poder e riqueza. Dionisio arelaba escarmentar ao afagador, polo que se ofreceu a trocar a súa posición con el por un día, de xeito que puidese gozar de primeira man a súa sorte. Esa mesma tarde celebrouse un opíparo banquete onde Damocles gozou sendo servido coma un rei. Só ao final da comida mirou cara arriba e ollou a afiada espada que penduraba atada por un único pelo de crina de cabalo directamente sobre a súa testa. Inmediatamente quitáronselle as ganas dos apetitosos manxares que lle serviran e as fermosas mulleres que demandara, e pediu ao tirano abandonar o seu posto, dicindo que xa non quería seguir sendo tan afortunado.
A espada de Damocles é unha frase empregada para exemplificar o perigo que se instala naqueles que ostentan gran poder, pois non só poden perdelo de súpeto, senón todo o demais, incluída a vida. Tallas en madeira da espada de Damocles aparecen en libros europeos dos séculos XVI e XVII.
Galería de imaxes de Muras
Galería de imaxes do concello de Muras na provincia de Lugo.
Eleccións xerais de España de 1876
miniatura|200px|dereita|[[Antonio Cánovas del Castillo foi elixido Presidente do Consello de Ministros.]] As Eleccións Xerais de 20 de xaneiro de 1876 en España foron convocadas baixo o reinado de Afonso XII e tiveron carácter constituínte cuxo resultado foi a Constitución española de 1876, vigente ata 1931, na coñecida como Restauración borbónica en España.
Antecedentes
O 26 de agosto de 1875 as tropas de Joaquín Jovellar e de Arsenio Martínez Campos ocuparon La Seu d'Urgell, o que supuxo un importante revés para o carlismo en Cataluña. O 12 de setembro, Cánovas del Castillo cedeu transitoriamente a presidencia do goberno ao xeneral Joaquín Jovellar para preparar o futuro político da monarquía afonsina.
Características
O número de votantes para estas eleccións era de 3 989 612, votando soamente os varóns maiores de 25 anos. Así, mediante sufraxio universal masculino elixíronse 391 deputados durante os días 20 e 23 de xaneiro de 1876.
Medeiros
O topónimo Medeiros pode referirse a:
Santi Abad
Santiago Abad Viciano, coñecido como Santi Abad, nado o 24 de xullo de 1969 en Barcelona, é un ex xogador profesional de baloncesto español que comezou a súa carreira como profesional en 1985, con tan só 15 anos, no equipo do R.C.D.Español. Cunha altura de 2,03 metros xogaba de aleiro.
Gran Premio de Francia de 1974
O Gran Premio de Francia de fórmula 1 de celebrouse no Circuíto de Dijon-Prenois de Dijon o 7 de xullo de 1974. Foi a novena proba da tempada de Fórmula Un de.
Santi Abad
Traxectoria
Naceu en Barcelona, o 24 de xullo de 1969. Mide 2,03 metros de altura e xogaba na posición de aleiro ou ala pivote. Saíu da canteira do Bon Pastor de Barcelona, sendo rexeitado nun primeiro momento polo principal equipo de baloncesto da cidade, o FC Barcelona, acabando nas filas do R.C.D.Español.
Gran Premio de Francia de 1974
Resumo da carreira
En honra do 80º aniversario do ACF, organizouse un desfile de coches de época cunha selección de grandes pilotos desde os anos 20 e 30 ata o momento. A carreira pasou en gran parte sen incidentes. Tom Pryce tivo unha actuación soberbia sendo terceiro na grella detrás de Ronnie Peterson e Niki Lauda. Con todo, foi lento na saída e foi golpeado por Carlos Reutemann e por James Hunt nun accidente posterior. Lauda liderou de forma convincente por diante de Peterson e Clay Regazzoni con Emerson Fittipaldi cuarto ata a volta 15. Lauda deixouse caer con problemas na dirección na volta 16 e foi adiantado por Peterson que liderou ata á bandeira final, Regazzoni chegou segundo a meta malia que tivo problemas de vibración, tras ser acosado fortemente por Fittipaldi, pero cando dispoñíase a pasar o motor do seu McLaren explotou, terminando a súa carreira. Jody Scheckter logrou o terceiro posto do podio final.
Ligazóns externas
''A menos que se indique o contrario, todos os resultados da carreira tómanse de
Santi Abad
Traxectoria
Como profesional chegou a xogar en máis de dez equipos diferentes. O seu forte carácter influíu notablemente ao longo de toda a súa carreira. Foi considerado, na súa etapa de júnior, como un dos xogadores españois con máis talento. Entre os seus títulos como xogador, destacar o campionato da Liga ACB co FC Barcelona en 1989, e a Copa do Rei conseguida co TAU Baskonia en 1995.
Disputou, durante a súa traxectoria profesional, 364 partidos da máxima competición española, con medias de 7,7 puntos e 3,5 rebotes por partido. Foi internacional coa Selección de baloncesto de España en 16 ocasións.
Eleccións xerais de España de 1876
Cortes constituíntes
O 15 de febreiro reuníronse as Cortes Constituíntes coa misión de redactar e aprobar a Constitución española de 1876.
Manoel Riveiro Loureiro
Manoel Riveiro Loureiro, nado na Coruña en 1933 e finado na mesma cidade o 15 de xaneiro de 2009, foi un escritor galego.
Eleccións xerais de España de 1876
Deputados por Galicia
miniatura|200px|José Elduayen foi deputado por Pontevedra. Os deputados que obtiveron un escano no Congreso polos distritos galegos nestas eleccións foron:
Manoel Riveiro Loureiro
Traxectoria
Orfo de pai dende os tres anos, represaliado tralo golpe de estado franquista, traballou dende moi novo e non recibiu apenas formación escolar. Logo de ocupar diversos postos como recadeiro e axudante, embarca como mariñeiro, ao comezo na pesca de baixura e logo na pesca de altura no Gran Sol. Despois do servizo militar, que o leva a Cartagena e a Ferrol, embarca na mariña mercante.
Despois de casar emigra ao Montevideo, onde permanecerá ata 1973, ano en que regresan a Galicia. Catro anos despois queda no paro e comeza a escribir, dando ao prelo Pola ida e pola volta en 1977, con corenta e catro anos. Escritor moi prolífico e atesourador dunha gran cantidade de premios e galardóns literarios, tamén destacou como tradutor do ruso. Ademais das obras que publicou individualmente, foi autor de numerosísimos relatos que se publicaron en diversos volumes colectivos.
Tamén fixo colaboracións en medios audiovisuais, e participou como extra en series de televisión, como Mareas vivas.
Vida persoal
Casou e quedou viúvo. Faleceu ao caer dende unha fiestra da súa casa, por razóns descoñecidas.
Bill Belichick
William Stephen Belichick ( AFI : [ˈbɛlᵻtʃɪk]), nado o 16 de abril de 1952 en Nashville, Tennessee, é un adestrador estadounidense de fútbol americano que actualmente traballa como adestrador xefe dos New England Patriots da National Football League (NFL). Como adestrador deste último equipo gañou catro Super Bowl.
Traxectoria
Tras quince temporadas na NFL como adestrador asistente en Baltimore Colts, Detroit Lions, Denver Broncos e New York Giants, Belichick conseguiu o seu primeiro traballo como adestrador xefe en 1991 nos Cleveland Browns. Nas súas cinco temporadas adestrando en Cleveland só tivo unha temporada cun balance de vitorias positivo, polo que foi despedido. Tras pasar como asistente en New England Patriots e New York Jets, volve aos Patriots como adestrador xefe no ano 2000. Desde entón, xunto co quarterback Tom Brady, conquistou cinco Super Bowls (XXXVI, XXXVIII, XXXIX, XLIX e LI).
Foi nomeado tres veces adestrador do ano (2003, 2007 e 2010). Cómpre destacar a súa temporada 2007, onde conseguiu levar aos Patriots á Super Bowl invicto, sendo o primeiro adestrador da historia en conseguilo. Con todo, pese a ser favoritos para levarse o título, os Patriots perderon na final ante os New York Giants de Eli Manning.
Flash Video
Flash Video pode ser visto na maioría dos sistemas operativos, mediante Adobe Flash Player, o plugin extensamente dispoñible para os distintos navegadores web, ou doutros programas de terceiros como MPlayer, VLC media player, ou calquera reprodutor que use filtros DirectShow (tales coma Media Player Classic, Windows Media Player, e Windows Media Center) cando o filtro ffdshow está instalado.
Formato de vídeo
Os arquivos FLV conteñen bit streams de vídeo, que son unha variante do estándar H.263, baixo o nome de Sorenson Spark. Flash Player 8 e as novas versións soportan a reprodución de vídeo On2 TrueMotion VP6. On2 VP6 pode prover de máis alta calidade visual que Sorenson Spark, especialmente cando se usa un bit rate menor. Por outro lado é computacionalmente máis complexo e, por tanto, pode ter problemas ao utilizarse en sistemas con configuracións antigas.
O arquivo FLV soporta dúas novas versións do chamado códec "screenshare" que é un formato de codificación deseñado para screencasts. Ambos os formatos están baseados en mapas de bits e poden ter perda ao reducir a profundidade de cor e están comprimidos usando zlib. A segunda versión é reproducible no Flash Player 8 ou superior.
O soporte para codificar arquivo FLV é proporcionado por unha ferramenta de codificación incluída en Macromedia Flash 8 Professional de Adobe, as ferramentas de codificación Flix de On2, Sorenson Squeeze, FFmpeg e outras ferramentas de terceiros.
Formato de son
O son nos arquivos FLV atópase regularmente codificado como MP3. Aínda que recentemente se incorporaron distintas codificacions como Speex, ADPCM, Nellymoser...
Reprodutores FLV
Actualmente existen moitos reprodutores capaces de reproduciren o formato FLV. Entre eles inclúense:
Codificadores
Para transcodificar arquivos de vídeo (AVI, MPEG, Quicktime, WMV) a FLV:
Opcións de distribución
Os arquivos FLV poden ser distribuídos de varias diferentes maneiras:
Heroes (canción de Måns Zelmerlöw)
"Heroes" é unha canción do cantante sueco Måns Zelmerlöw. Foi lanzado o 28 de febreiro de 2015 en forma de descarga dixital en Suecia. A canción foi escrita e composta por Anton Malmberg Hård af Segerstad, Joy Deb e Linnea Deb. O 14 de marzo, a canción gañou o Melodifestivalen 2015 e representou a Suecia no Festival de Eurovisión 2015 en Viena, Austria, resultando gañadora do certame.
José Sarrión
José Sarrión Andaluz, nado en Cartaxena en 1982 é un político español, procurador de Izquierda Unida nas Cortes de Castela e León.
Traxectoria
Doutor en Filosofía, é profesor de antropoloxía na Universidade Pontificia de Salamanca.
Militante de base do PCE e IU en Salamanca desde finais dos anos noventa, en 2015 José Sarrión gañou as primarias abertas de IU para a elección de candidato á presidencia da Xunta de Castela e León, logrando nas eleccións autonómicas de maio de 2015 a acta de procurador nas Cortes autonómicas. Dende setembro de 2016 é o coordinador de IU en Castela e León.
Convención de Ramsar
A Convención relativa ás Zonas Húmidas de Importancia Internacional, especialmente como Hábitat de Aves Acuáticas, coñecida como Convención de Ramsar, foi adoptada na cidade iraniana de Ramsar, o 2 de febreiro de 1971, e entrou en vigor en 1975. A UNESCO é a tesouraría da Convención.
É un tratado internacional sobre a conservación e a utilización responsábel das zonas húmidas e os seus recursos, sexa por regulamentación nacional, sexa por proxectos de cooperación internacional co fin de protexer un dos ecosistemas máis produtivos e pero dos máis ameazados na actualidade. Aínda que inicialmente se centraba na protección do hábitat das aves acuáticas, cos anos foi ampliando o seu ámbito de aplicación no sentido de protexer toda a biodiversidade das zonas húmidas.
O artigo 2.2 da Convención establece que:
Partes
Até o 14 de xaneiro de 2008, a Convención fora ratificada por 157 países, con 1.708 sitios incluídos na "lista das zonas húmidas de importancia internacional", que suman 152,9 millóns de hectáreas.
Funcionamento
Para o seu funcionamento, a convención prevé a existencia dos seguintes órganos:
Rexistro de Montreux
O Rexistro de Montreux é un rexistro creado na Conferencia do ano 1990, no que se recollen as zonas húmidas inscritas na lista das zonas húmidas de importancia internacional nas que se produciron, están producindo ou poden producirse cambios como consecuencia da intervención do ser humano, da contaminación ou dos avances tecnolóxicos.
No ano 1993 determinouse que debía ser empregado para identificar as zonas húmidas nacionais ou internacionais que requirían unha atención prioritaria. En 2017, había 48 zonas húmidas inscritas.
Misión Ramsar de asesoramento (MRA)
Consiste nunha misión técnica formada por dous ou tres expertos que pode ser encargada pola Secretaría, previa solicitude dun Estado parte interesado, coa finalidade de analizar a situación existente nunha zona húmida inscrita no rexistro de Montreux, asesorar sobre as medidas a adoptar e avaliar a conveniencia de eliminar a inscrición no rexistro despois da adopción das medidas indicadas, se as mesmas foron eficaces para a solución do problema.
Zonas húmidas galegas
No litoral galego hai cinco zonas húmidas incluídas na Lista das zonas húmidas de importancia internacional, as indicadas no cadro seguinte:
José María Balmón
José María Balmón Calvente, nado en Alxeciras (provincia de Cádiz) o 27 de maio de 1981, é un xogador profesional de baloncesto español. Cunha estatura de 2,04 metros xoga na posición de pivote.
Reboredo, Merza, Vila de Cruces
Reboredo é un lugar da parroquia de Merza, no concello pontevedrés de Vila de Cruces, na comarca do Deza. Segundo o INE, en 2008 tiña 101 habitantes (54 homes e 47 mulleres), o que supón unha diminución de 18 habitantes con respecto ao ano 2000.
Måns Zelmerlöw
Måns Petter Albert Sahlén Zelmerlöw é un cantante e actor sueco. É coñecido por formar parte do talent-show Idol na tempada de 2005, quedando quinto, gañar a primeira tempada de Let's Dance e pola súa canción de 2007 "Cara Mia" que intentou gañar o Melodifestivalen dese ano. Zelmerlöw foi o presentador de Allsång på Skansen dende 2011 a 2013. Participou no Melodifestivalen en 2007, 2009 e gañou no 2015. Representou a Suecia no Festival de Eurovisión 2015 coa canción "Heroes", resultando gañador.
Biografía
Naceu en Lund, Måns Zelmerlöw é fillo de Birgitta Sahlén, profesora na Universidade de Lund, e Sven-Olof Zelmerlöw. Zelmerlöw estudou música no instituto en Lund e formou parte no coro deste. En 2002 formou parte do elenco do musical Joseph and the Amazing Technicolor Dreamcoat en Malmö.
2005: Idol
Zelmerlöw comezou a súa carreira pública en 2005, onde formou parte na segunda tempada de Idol, na TV4; rematou nunha quinta posición e acabou eliminado o 11 de novembro, após oito semanas do programa. Quedou dúas veces entre os tres últimos e unha vez entre os dous últimos.
2006: Let's Dance
Zelmerlöw formou parte da primeira tempada do Let's Dance en 2006, colaborando con Maria Karlsson, e rematou gañando a final contra a cantante Anna Book.
2007-08: Melodifestivalen e Stand by For...
esquerda|thumbnail|200px|Zelmerlöw actuando no 2009 En novembro de 2006 anunciouse que Zelmerlöw ía participar no Melodifestivalen 2007, final nacional para o Festival de Eurovisión 2007, que tería lugar en Helsinqui, Finlandia. El competiu coa canción "Cara Mia" na terceira semi-final o 17 de febreiro de 2007 en Örnsköldsvik, e conseguiu chegar á final, o 10 de marzo no Ericsson Globen, en Estocolmo. A canción quedou finalmente terceira por detrás dos gañadores The Ark e o segundo Andreas Johnson. "Cara Mia" foi lanzado como sinxelo do primeiro álbum de Zelmerlöw Stand by For.... O álbum conseguiu o número 1 en Suecia e foi certificado como álbum de platino pola IFPI. Os catro sinxelos do álbum entraron no Top 50 en Suecia. O álbum tamén foi lanzado en Polonia en setembro de 2007.
O 5 de outbro de 2007 foi o presentador do Lilla Melodifestivalen na SVT. El tamén participou na versión musical de Footloose, co papel de Tommy. O musical tivo lugar en Gotenburgo e Estocolmo. En 2008 participou no Diggiloo tour con cantantes como Lasse Holm, Linda Bengtzing, Lotta Engberg, Thomas Pettersson, Molly Sandén e Nanne Grönvall.
2009: Melodifestivalen e MZW
O 18 de novembro de 2008, foi anunciado de novo a participación de Zelmerlöw no Melodifestivalen, esta vez coa canción "Hope & Glory". El formou parte da segunda semi-final o 14 de febreiro de 2009 e outra vez conseguiu pasar á final o 14 de marzo no Globen. "Hope & Glory" rematou nunha cuarta posición.
En 2008 Zelmerlöw volveu ao estudio para traballar no seu segundo álbum, MZW, que foi lanzado en marzo do 2009. Este foi certificado como disco de ouro polo IFPI e conseguiu unha primeira posición na Swedish Album Charts. O álbum foi tamén lanzado en Polonia.
2013-14: Barcelona Sessions
150px|thumbnail|dereita|Zelmerlöw en [[Skansen no 2013]] En marzo de 2013, Zelmerlöw revelou plans do seu terceiro álbum, Barcelona Sessions, desvelando o seu novo sinxelo, "Broken Parts". En setembro de 2013, Zelmerlöw desvela o seu segundo sinxelo do álbum, chamado "Beatiful Life". O álbum lanzouse o 5 de febreiro de 2014.
Zelmerlöw participou como compositor no Melodifestivalen 2013 coa canción "Hello Goodbye", cantada por Erik Segerstedt e Tone Damli.
2015-actualidade: Festival de Eurovisión
Zelmerlöw participou unha vez máis no Melodifestivalen en 2015 coa canción "Heroes". Zelmerlöw gañou a final con 288 puntos e representará a Suecia no Festival de Eurovisión 2015 en Viena, Austria. No mesmo certame, el foi o compositor da canción "Det rår vi inte för" cantada por Behrang Miri.
Vida persoal
Zelmerlöw ten unha irmá máis nova. Xoga ao fútbol, ao tenis e ao golf. Entre 2008 e 2011, tivo unha relación coa cantante e modelo sueca Marie Serneholt, antiga membro da banda sueca A-Teens. O 26 de decembro de 2004, el e a súa familia sobreviviron ao terremoto do Océano Índico 2004 mentres estaban de vacacións en Khao Lak, Tailandia.
Polémicas
En marzo de 2014, mentres estaba de invitado nun programa sueco de cociña, Zelmerlöw comentou que a homosexualidade era unha "desviación" para el. Máis tarde, pediu desculpas varias veces polas súas declaracións.
Vicente Calderón Montero Ríos
Vicente Calderón Montero Ríos, V conde de San Juan, nado en 1891 e finado en Reus o 7 de xaneiro de 1927, foi un militar e político español.
Traxectoria
Fillo de Benito Calderón Ozores e de Eugenia Montero Villegas e neto de Vicente Calderón Oreiro e Eugenio Montero Ríos. Como militar interveu interveu na Guerra do Rif, participando no Desastre de Annual formado parte do Rexemento de Cazadores de Alcántara. Nas eleccións de 1923 foi elixido deputado polo distrito de Santiago de Compostela. Morreu en Reus, onde estaba destinado como capitán de Cabalería, en xaneiro de 1927.
Vida persoal
Casou con María de los Dolores Valera Jiménez-Arroyo.
Ariel Ibagaza
Ariel Miguel Santiago Ibagaza, alcumado El Caño, nado en Buenos Aires o 27 de outubro de 1976, é un exfutbolista e actual adestrador de fútbol arxentino. Xogaba de centrocampista e foi internacional coa selección arxentina. Actualmente é o asistente do adestrador do Olympiacos F.C.
Lavinia Fontana
Lavinia Fontana, nada en Boloña, bautizada o 24 de agosto de 1552 e finada en Roma o 11 de agosto de 1614, foi unha pintora italiana do primeiro barroco. Foi unha das pintoras máis importantes da súa época e mesmo chegou a ser pintora oficial da corte do papa Clemente VIII. O catálogo da súa obra é bastante extenso, tense constancia de 135 obras súas, aínda que só se conservan 32 datadas e asinadas.
Traxectoria
miniatura|284x284px|Lavinia Fontana Bianca Cappello. (Século XVI) Lavinia Fontana, naceu en 1552 en Boloña, cidade en que se percibía un grande ambiente cultural na época; proba diso é a construción da primeira universidade do mundo. Ademais, tamén era unha cidade que destacaba polo seu progresismo e de feito a universidade de Boloña foi a primeira en aceptar mulleres para que cursasen os seus estudos. miniatura|Noli me tangere, [[Galería Uffizi|Uffizi.]] Foi filla do pintor Prospero Fontana, pintor da escola de Boloña, que lle ensinou o oficio. O estilo de Fontana foi, efectivamente, moi próximo ao manierismo tardío que practicaba o seu pai. Xa desde moi novo fíxose un nome como pintora de pequenas obras de gabinete, principalmente retratos.
A maioría das mulleres que nesa época se dedicaron á pintura, aprenderon cos seus pais. Moitas casaron con outro pintor do mesmo taller, o que facilitaba que puidesen continuar dedicadas a ese traballo. Tamén é o caso de Fontana que casou en 1577, con 25 anos, con Gian Paolo Zappi, que tamén era pintor do taller de Prospero Fontana e membro dunha familia nobre. Tivo once fillos con el. Seguiu pintando durante o seu matrimonio para axudar a familia mentres o seu esposo se encargaba da casa e asistía a súa muller como axudante. Zappi, tamén axudaba a súa esposa nos labores artísticos, dise que o axudaba a realizar o fondo das súas obras. En 1603, trala morte do seu pai, mudouse permanentemente a Roma. Alí foi escollida pintora oficial da corte do papa Clemente VIII. Tamén obtivo o mecenado dos Boncompagni. Foi elixida membro da Academia di San Luca. Coa morte do papa en 1605 foi designada retratista da corte do papa Paulo V. miniatura|Moeda cuñada na súa honra (1611). Realizada polo escultor Felice Antonio Casoni. Lavinia Fontana conseguiu unha fortuna que empregou en obter unha gran colección de antigüidades. Ata a súa morte en Roma en 1614, Fontana recibiu varios recoñecementos, en 1611 acuñouse unha medalla na súa honra realizada polo escultor Felipe Antonio Casoni, na que estaba representa de perfil polo anverso, e fronte ao seu cabalete no reverso.
Obra
Lavinia Fontana, foi unha das artistas femininas máis recoñecidas no renacemento xunto a Sofonisba Anguissola. Pódese apreciar a influencia da pintora de Cremona, no seu gusto polos detalles e a súa excelente técnica á hora de recrear xoias e tecidos. Traballaron no mesmo contexto, como calquera pintor masculino, aceptando encargos de particulares e vivindo dos seus ingresos como artistas. A súa produción é a maior dunha muller antes do século XVIII. Consérvanse, asinadas e datadas, 32 pinturas, pero documentadas hai máis de 135.
Obsérvase, claramente, a influencia do seu pai nas primeiras obras, desenvolvendo unha arte relixiosa clara, directa e fácil. Foi educada rodeada de grandes artistas como Ludovico Carracci do que tamén tivo influencia, utilizando cores fortes que eran característicos da escola veneciana. Grazas a iso, puido desenvolver un estilo propio.
Adquiriu gran fama en Boloña, e dita fama estendeuse por toda Italia. Como o seu pai, Fontana obtivo a súa fama grazas aos seus excelentes retratos. Nos seus retratos, os modelos posan de forma natural e destaca a súa gran capacidade para pintar a roupa e as xoias.
Gradualmente foi adoptando o estilo clasicista dos Carracci, contemporáneos e protagonistas da escena artística boloñesa coa súa academia de postulados clasicistas opostos tanto ao manierismo como ao naturalismo de Caravaggio, a quen se uniron posteriormente Guido Reni e Domenico Zampieri, cun colorido forte case veneciano. Recibiu a influencia de artistas como Correggio e Scipione Pulzone. Foi admitida na Academia de Roma.
Cómpre destacar que Fontana chegou a pintar espidos, tanto masculinos como femininos, nas súas pinturas relixiosas e mitolóxicas de gran formato o que era excepcional nunha pintora.
Obras destacadas
En 1584, realizou o retrato da familia Gozzadini, que está considerado unha das súas mellores obras. Trátase dun óleo sobre lenzo. Este retrato encargouno Laodamia Gozzadini (a muller da dereita), que quixo que a retratase xunto á súa familia, resaltando tamén todas as pertenzas que levan as mulleres no cadro (xoias e vestidos). Nun primeiro plano aparecen as damas (as dúas irmás Gozzadini) e nun segundo plano aparecen os cabaleiros (o pai no centro e os maridos das irmás detrás de cada unha). Este retrato actualmente está exposto na Pinacoteca Nacional de Boloña.
En 1577 realizou unha das súas obras máis importantes, o seu autorretrato tocando a espineta. Atópase na Academia di Luca. Trátase dun óleo sobre lenzo e data do ano 1577.
Tamén se conserva a pintura do Cristo cos símbolos da paixón de 1576. É a súa obra máis antiga e atópase no El Paso Museum of Art.
Entre 1594 e 1595 realizou unha das obras máis curiosa da súa colección. É o retrato de Antonietta Gonsalvus, que se atopa no Musée du Chateau de Blois. O retrato é unha nena, de once anos, cuberta de pelo debido a que padecía unha enfermidade, hipertricose lanuxinosa conxénita, herdada do seu pai Petrus Gonsalvus.
En 1613 realizou a pintura chamada Minerva vestíndose, mostra dos temas mitolóxicos aos que tamén se dedicou. Esta obra consérvase na Galleria Borghese (Roma).
Listaxe de obras
Tense constancia de 135 obras súas, aínda que só se conservan 32 datadas e asinadas:
Punto de inflamabilidade
O punto de inflamabilidade é o conxunto de condicións de contorna no que unha substancia combustible inflamable, está en condicións de iniciar unha combustión se se lle aplica unha fonte de calor a temperatura abonda, chegando ó momento de ignición. Unha vez retirada a fonte de calor externa poden ocorrer dúas cousas: que se manteña a combustión iniciada, ou que se apague o lume por si só.
A diferenza entre punto de inflamabilidade e punto de ignición, é que no primeiro, o combustible está en condicións de inflamarse, pero fáltalle a calor de ignición; o punto de ignición é no caso que se producise xa a inflamación, é dicir, aplicouse a calor de ignición.
Se se consideran unhas condicións normais de presión (presión atmosférica normal de 101,3 kPa), esas condicións redúcense a unha temperatura mínima e unha proporción determinada de vapor de combustible no aire ambiente, que pode darse nunha pequena parte do mesmo. Son importantes tanto a temperatura como a proporción da mestura. De feito a temperatura pode ser relativamente baixa, a maioría das veces inferior ás normais no ambiente, pero a esa temperatura os combustibles líquidos empezan a desprender vapores que, ó mesturarse co osíxeno do aire ou outro comburente, poden dar as condicións, para que calquera faísca que alcance a temperatura de ignición necesaria, inicie o lume. Entre estas condicións é fundamental a proporción dos gases co aire e, tanto se a proporción de gases é escasa, coma se é excesiva, non se producirá a ignición.
Para medir o punto de inflamabilidade úsase o aparello de Pensky-Martens.
Teoría da cadea lateral
Historia
En 1891, Paul Ehrlich empezou a traballar no recentemente creado Instituto Robert Koch de Berlín por invitación do propio Robert Koch. En 1896 creouse unha nova rama da institución, o Instituto para a Investigación e Comprobación do Soro (Institut für Serumforschung und Serumprüfung) en Frankfurt e Ehrlich foi o seu director fundador. Investigou sobre as antitoxinas para a difteria e a súa unión a anticorpos no sangue. Hipotetizou que os anticorpos se unen aos antíxenos por medio de estruturas químicas especiais que el chamou "cadeas laterais" (pero el mesmo máis tarde denominounas "receptores"). Tomando prestado un concepto usado por Emil Fischer en 1894 para explicar a interacción entre un encima e o seu substrato, Ehrlich propuxo que a unión do rceptor a un axente infeccioso era como o acoplamento entre unha chave e unha pechadura. Publicou a primeira parte da súa teoría da cadea lateral en 1897, e na súa forma completa en 1900 nunha conferencia que dirixiu á Sociedade Real de Londres.
Postulado
A teoría de Ehrlich pode resumirse nos seguintes postulados:
Concepto
Ehrlich supuxo que as células vivas tiñan cadeas laterais da mesma maneira que as tinguiduras tiñan cadeas laterais que estaban realacionadas coas súas propiedades para dar cor. Estas cadeas laterais poden ligarse a unha determinada toxina (ou a un antíxeno), de igual xeito que Emil Fischer propoñía para os encimas e substratos, "como unha chave e unha pechadura."
Ehrlich teorizou que unha célula que está sendo atacada por unha toxina produce máis cadeas laterais adicionais que se unan á toxina, e que estas cadeas laterais adicionais despréndense para formar os anticorpos que circulan polo corpo. Segundo esta teoría, a superficie dos glóbulos brancos do sangue está cuberta de moitas cadeas laterais que forman enlaces quimicos cos antíxenos. Para calquera antíxeno dado, hai polo menos unha destas cadeas laterais que se une a el, o que estimula a célula a producir máis cadeas dese mesmo tipo, que despois serían liberadas no torrente sanguíneo como anticorpos. Segundo Ehrlich, un anticorpo podería ser considerado unha etiqueta ou marca tridimensional microscópica de forma irregular, que se uniría a un antíxeno específico, pero non a outras células do organismo. Foron estes anticorpos os que Ehrlich describiu como "balas máxicas", uns axentes que se unen especificacmente a toxinas ou patóxenos sen facerlle dano ao corpo.
Ehrlich suxeriu que a interacción entre un axente infeccioso e o receptor unido á célula induciría á célula a producir e liberar máis receptores coa mesma especificidade. Segundo a teoría de Ehrlich, a especificidade do receptor estaba determinada antes da súa exposición ao antíxeno, e o antíxeno seleccionaba o receptor apropiado. Finalmente, probouse modernamente que todos os aspectos da teoría de Ehrlich eran esencialmente correctos, coa excepción de que o “receptor” pode existir tanto en forma de molécula de anticorpo soluble coma de receptor unido á membrana, e non é este último o que se libera, senón que o anticorpo soluble se segrega desde o interior da célula.
Rabal
O topónimo Rabal pode referirse a:
Emmy Rossum
Emmanuelle (Emmy) Grey Rossum, nada en Nova York o 12 de setembro de 1986, é unha actriz estadounidense, coñecida por protagonizar a serie de televisión Shameless.
Tripla Fronteira
miniatura|Tripla Fronteira. Paraguai, Brasil e Arxentina.
A tripla fronteira é o espazo xeográfico, dun e doutro lado das fronteiras políticas, onde se unen Arxentina, Brasil e Paraguai, na confluencia do río Iguazú e o río Paraná
Descrición
Preto deste punto xeográfico localízanse Ciudad del Este, Puerto Iguazú, Foz do Iguaçú, Paraná e Misiones capital. Está moi preto das Cataratas do Iguazú e do Encoro hidroeléctrico de Itaipú.
A Ponte Tancredo Neves conecta as dúas cidades de Iguazú e arredores, co fito da Tripla Fronteira, un obelisco pintado coas cores de cada país e as tres bandeiras xuntas representadas en chamas. Sobre este monumento nacional aséntase o Acuífero Guaraní, a reserva de auga potábel máis grande do mundo, con aproximadamente 1,2 millóns de km², na súa maioría pertencete ao Brasil.
Silvares, Merza, Vila de Cruces
Silvares é un lugar da parroquia de Merza, no concello pontevedrés de Vila de Cruces, na comarca do Deza. Segundo o INE, en 2008 estaba deshabitado, o mesmo que no ano 2000.
Michel Verne
miniatura|dereita|Michel Verne. Michel Jean Pierre Verne, nado en París o 3 de agosto de 1861 e finado Toulon o 5 de marzo de 1925, foi un escritor e editor francés. Foi un dos fillos do célebre escritor Jules Verne e de Honorine Deviane.
Expedición de Lewis e Clark
miniatura|Lewis (esquerda) e Clark (dereita). A expedición de Lewis e Clark, foi a primeira expedición americana que cruzou o que hoxe é a porción oeste dos Estados Unidos, saíndo en maio de 1804, preto de St. Louis, e continuando o seu camiño cara ó oeste até a costa do Pacífico. miniatura|Lewis e Clark no [[anverso e no reverso, respecticamente, do dólar conmemorativo da Exposición de Lewis e Clark de Oregón, en 1905.]] A expedición foi encargada polo Presidente Thomas Jefferson pouco despois da Compra de Luisiana en 1803, e estaba composta por un grupo escollido de voluntarios do exército baixo o mando do comandante Meriwether Lewis e o seu amigo o Tenente William Clark. A súa expedición durou dende maio de 1804 até setembro de 1806. O principal obxectivo era explorar e mapear o novo territorio conquistado, atopar unha ruta práctica a través da metade oeste do continente e estabelecer a presenza americana no territorio antes de que os británicos ou outras potencias europeas puideran reclamala.
Os obxectivos secundarios da campaña foron científicos e económicos: estudar as plantas da área, a vida salvaxe e a xeoloxía, e estabelecer relacións comerciais coas tribos nativas. Con mapas, bosquexos e diarios, a expedición retornou até St. Louis para informar dos seus descubrimentos a Jefferson.
Exploración previa da costa do Pacífico por europeos
miniatura|375px|dereita|Percorrido da expedición. A expedición de Lewis e Clark fora precedida máis dunha década antes por unha expedición británica (canadense), dirixida polo explorador sir Alexander MacKenzie en xullo de 1793, que foi a primeira que completou, por persoas non indíxenas, o primeiro cruzamento do subcontinente norteamericano máis ao norte de México.
Nota
Nota pódese referir a:
Beiro
O topónimo Beiro pode referirse a:
Silvares
O topónimo Silvares pode referirse a:
Fagus
Fagus é un xénero con dez especies de árbores caducifolias da familia das fagáceas nativas das zonas temperadas de Europa, Asia e América do Norte chamadas comunmente faias. As formacións de faias denomínanse faiais
En Galiza só atopamos unha especie, a faia europea, que soamente ocupa as serras orientais do país.
Descrición
As follas son enteiras ou escasamente dentadas, de 5 a 15 cm de longo e de 4 a 10 cm de ancho, magras. A flor, é miúda e dun só sexo, polinizada polo vento (véxase anemofilia). Florea na primavera, un chisco despois de apareceren as follas. O froito, a noz de faia, é miúdo (de 10 a 15 mm de longo), contendo en pares, en cascas, e comestíbel, aínda que agre se está cru, cun alto contido de tanino; torrado ten un sabor que lembra ao das abelás.
Galiza
En Galiza só aparece unha especie, a faia europea (Fagus sylvatica), mais é escasa quizais porque ten aquí o seu límite sur de distribución, quizais porque explotáronse antano para a fabricación dos remos, temóns e taboleiros exteriores para o fondo dos navíos da Armada Española, ao ter unha madeira que non podrece. Non obstante, a partir do século XVIII a maioría das faias utilizadas eran de Navarra e Biscaia. Tamén a madeira de faia utilizábase para fabricar os instrumentos de labor, carretas, toneis, cadeiras e caixas e, na actualidade, úsase en ebanistaría, carpintaría e fabricación de chans. .
Tamén se emprega en xardinaxe pola beleza do seu porte e mais da súa follaxe outoniza, atopando bos exemplares no Parque de Castrelos de Vigo.
Etimoloxía
miniatura|250px|Faias de toros tortos á beira dunha canle. miniatura|right|Faia europea.
O nome galego de faia provén do nome latino e xenérico fagus, que á súa vez provén do grego phagos, “comer”, aludindo froitos nutritivos.
Warrior (canción de Nina Sublatti)
"Warrior" é unha canción da cantante xeorxiana Nina Sublatti. A canción representará a Xeorxia no Festival de Eurovisión 2015.
O 28 de xaneiro de 2015, a GPB anunciou que Sublatti traballaría co compositor Thomas G:son para a súa actuación en Viena.
O 11 de marzo de 2015, estreabase o videoclip oficial dirixido por David Gogokhia. Neste videoclip, a versión final da canción era presentada.
Roubaix
Roubaix (Robaais en neerlandés) é unha vella cidade industrial do norte de Francia situada preto da fronteira con Bélxica, na sur da antiga provincia de Flandres francés. Está na rexión administrativa francesa de Alta Francia e no departamento francés do Norte, no lado noroeste da aglomeración urbana de Lille. Ten 95,866 habitantes, sendo a terceira cidade en poboación da rexión administrativa, tras Lille e Amiens. É unha das cidades francesas cunha maior presenza de minorías étnicas.
Fai parte dunha conurbación, coas cidades de Lille, Tourcoing e Villeneuve-d'Ascq, e cos suburbios veciños que forman a Métropole europea de Lille a cal ten unha poboación que supera un millón de habitantes.
Carballo albariño
O carballo albariño ou carballo albar (Quercus petraea) (sin. Quercus sessiliflora), é un carballo europeo moi semellante ao carballo común (Quercus robur), aínda que é menos robusto que este. Recibe tamén os nomes de albo, carba, carballo branco ou simplemente carballo.
Distribución
Natural de Europa e Anatolia. Na Península Ibérica áchase en todo o norte, non chegando a Portugal. Escaso en Galicia, agás nas montañas do leste estremando con Asturias e León, son importantes as carballeiras das serras de Ancares e do Courel, onde acostuma hibridar co carballo común, polo que ás veces dificulta o establecemento das estremas de distribución. Tamén hibrida con outros Quercus como o Quercus humilis (Quercus x calvescens) ou o Quercus canariensis (Quercus x viveri). É a árbore emblemática nacional de Gales e de Cornualla, por iso tamén lle chaman Welsh oak e Cornish oak (carballo gales e carballo córnico respectivamente).
Hábitat
Adoitan ocupar o piso superior das carballeiras de carballo común, por riba dos 300 m, chegando aos 1800 m de altitude, preferindo solos pouco fundos, areentos, non necesariamente moi ricos, calcarios ou silíceos. Forman carballeiras ou aparecen nas fragas entre outras especies caducifólias, especialmente coas faias, os bidueiros, o piñeiro rubio ou outros carballos. Precisa dun clima con tendencia atlántica cun mínimo de humidade (precipitacións anuais de alo menos 600 mm), non tolerando secas estivais fortes (requieren polo menos 150 mm de precipitacións estivais).
Características
Pode acadar os 35 m de altura, ten unha copa bastante regular, máis ou menos ovada ou redondeada e toro de casca cinsenta ou parda, moi fendida nas carballas xa vellas. As follas son caducas, alternas, simples, co bordo fendido en lóbulos redondeados e de contorna máis ou menos ovada, teñen, porén, un pecíolo máis desenvolvido, de até 2,5 cm, estreitándose en cuña ou rematando en forma redondeada na base, sen aurículas e conservan algúns pelos na súa cara inferior, especialmente na axila ou encontro dos nervios. As flores femininas e os froitos nacen sentados sobre as poliñas ou sobre pedúnculos moi curtos e non son nunca pendurados; a landra é ovoide e ten o cascabullo con abundantes escamas. A floración é de abril a maio, un pouco máis serodia ca do carballo común nas mesmas localidades; as landras maduran a finais de setembro ou polo outubro.
Comparación co carballo común (Quercus robur)
Hai diferenzas botánicas significantes co carballo bravo Quercus robur como que este último posúe follas sésiles, é dicir sen pecíolo, mais landras en pedúnculos. O albo ten as landras sentadas, por esta razón o carballo bravo tamén recibe o nome de carballo pedunculado. Ademais o carballo branco non baixa dos 300 m de altitude, preferindo maiores precipitacións, solos acedos, areento se pouco fundos, mentres que o carballo bravo prefire solos profundo se máis ricos a menor altitude. O tronco e pólas do carballo albo acostuman ser menos tortas cás do bravo. Os individuos híbridos fértiles con Quercus robur chámanse Quercus × rosacea e adoitan ser unha mestura das dúas especies.
Sinonimia
left|miniatura|250px|Carballa branca vella miniatura|250px|As follas teñen un pecíolo de 2-2,5 cm, mentres que as landras non teñen pedúnculos ou o teñen moi curto.
Problemas
Adoita ter bastantes problemas co patóxeno do oídio do carballo, que enche de borra branca e fariñenta as follas e fai a árbore máis feble.
Álvarez Kelly
Álvarez Kelly (en Alvarez Kelly) é un filme bélico estadounidense dirixido por Edward Dmytryk que foi estreado en 1966. Ambientado na guerra civil estadounidense, está protagonizado por William Holden e Richard Widmark.
Estreouse en galego o 30 de abril de 1993 a través da TVG.
UEFA Europa League 2013-14
A UEFA Europa League 2013–14 foi a 43ª edición da segunda competición continental de fútbol a nivel de clubs en Europa, organizada pola UEFA. A final xogouse no Juventus Stadium de Turín, en Italia, e tivo como campión ó Sevilla FC, quen derrotou por penaltis ó SL Benfica.
Dezaseisavos de final
Os partidos de ida disputáronse o 20 de febreiro, e os de volta o 27 de febreiro de 2014.
Cuartos de final
Os partidos de ida disputáronse o 3 de abril, e os de volta o 10 de abril de 2014.
Semifinais
Os partidos de ida disputáronse o 24 de abril, e os de volta disputaranse o 1 de maio de 2014.
Final
A final xogouse o 14 de maio de 2014 no Juventus Stadium de Turín, Italia.
Romasanta
Romasanta pode referirse a:
Miguel Suárez Abel
Miguel Suárez Abel, nado en Campo (Arzúa) en 1952 e finado en Meirás (Valdoviño) o 18 de abril de 2017, foi un escritor galego.
Traxectoria
Licenciado en Psicoloxía, exerceu como orientador no IES Luís Seoane de Pontevedra. Colaborador de radio e prensa.
Deuse a coñecer ao ser premiado no Certame Modesto R. Figueiredo cos relatos A alemá en 1981, O fillo de Serafín en 1982, O quiquiriquí en 1983. A súa primeira novela Turbo (1986) gañou o Premio Blanco Amor. Álvaro Pino é unha novela-reportaxe publicada en 1989 e Sabor a ti (1991) foi finalista do Premio Xerais. O repenique de Beatriz Goldar gañou o Premio de novela por entregas de La Voz de Galicia en 2002.
Faleceu o 18 de abril de 2017 por mor do cancro.
Bayer Leverkusen
O Bayer 04 Leverkusen é un equipo de fútbol alemán que xoga en Leverkusen. O nome do club débese á afamada empresa farmacéutica Bayer, que fabrica a pílula máis coñecida mundialmente: a Aspirina. A nivel local, é o club máis importante, pese a non gañar aínda unha Liga, estando preto de obtela, pero quedando detrás de clubs como o Bayern Múnic, Borussia Dortmund ou Werder Bremen. Internacionalmente é un dos grandes europeos, logo da obtención da Copa da UEFA en 1988, e chegar á final da Liga de Campións de Europa, no ano 2002, final que perderon ante o Real Madrid. Na tempada 2010-11 o club acadou o seu 5º subcampionato de liga.
Cadro actual
Actualizado a 20 de agosto de 2019.
Cross River
356px|miniatura|Localización de Cross River dentro de Nixeria. dereita|miniatura|[[Kwa Falls, unha cachoeira do Kwa.]]
Cross River é un estado do sueste da República Federal de Nixeria, que fai fronteira con Camerún. A súa capital é a cidade de Calabar. O estado foi creado o 27 de maio de 1967, a partir do antigo estado do Sueste, aínda que ten o nome actual desde 1976. Ten unha superficie de 20.156 km² e unha poboación que se cifra en 3 228 182 persoas (2007).
Áreas de goberno local
O estado de Cross River divídese en 18 áreas de goberno local:
Esto é noticia
Esto é noticia foi un programa de actualidade da TVG que se emitiu entre o 29 de xaneiro de 1995 e xaneiro de 1996. Primeiro presentado por Pilar García Rego a partir de setembro presentouno Dolores Bouzón, quen fora a primeira voz da TVG, e máis tarde tamén Roberto Pereira. Entre as súas seccións contaba cunha onde diversos actores, como Ricardo Barreira, contaban contos.