cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Eleccións municipais en Oia
Corporacións democráticas en Oia desde a aprobación da Constitución de 1978. miniatura|200px|[[Galería de imaxes de casas dos concellos de Galicia|Casa do concello de Oia]]
El Sol (Santiago de Compostela)
El Sol foi un periódico editado en Santiago de Compostela en 1902.
Historia e características
Apareceu a principios de outubro de 1902. Semanario obreirista de tendencia unitaria, participaron nas súas páxinas militantes obreiros de ideario socialista, republicano ou anarquista. Aos poucos días apareceu o semanario joco-serio La Comadre co propósito de combatilo. O 27 de outubro unha manifestación de estudantes de Farmacia apedreou a súa redacción en protesta polas opinións do periódico sobre o discurso de apertura do curso do catedrático da Facultade de Farmacia, Miguel Sojo. Desapareceu ao pouco tempo, forzado pola persecución gobernativa.
HD 89307
HD 89307 (HIP 50473 / GC 14140 / SAO 99049) é unha estrela na constelación de Leo de magnitude aparente 7,06. Atópase a 108 anos luz de distancia do Sistema Solar. No 2004 anunciouse o descubrimento dun planeta extrasolar en órbita ó redor desta estrela.
HD 89307 é unha anana amarela de tipo espectral G0V cunha temperatura superficial de 5835 K. É un análogo solar, unha estrela cunhas características físicas que son moi semellantes ás do Sol. Cunha luminosidade aproximadamente un 24% maior cá solar, a súa masa é apenas o 1% máis grande cá do Sol, sendo o seu radio un 10% máis grande có radio solar e xira sobre si mesma a unha velicidade estimada de 2,9 km/s. En canto a súa idade, pode ser unha estrela un pouco máis vella có Sol, cunha idade estimada de 4900 ± 2900 de anos.
HD 89307 presenta un contido metálico un 25% inferior ó solar, sendo o seu índice de metalicidade [Fe/H] = -0,12. Os niveis de silicio, titanio, sodio e níquel son tamén inferiores ós do Sol. En canto ó litio, a abundancia relativa deste elemento (logє[Li] = 2,10) é inferior ó valor cósmico.
Sistema planetario
No 2004 deuse a coñece-la existencia dun planeta xigante, denominado HD 89307 b, orbitando ó redor de HD 89307, cunha masa mínima de 2 veces a masa de Xúpiter. A diferenza doutros exoplanetas descubertos que se atopan moi preto das súas respectivas estrelas nai, a separación media entre HD 89307 b e a estrela é de 3,34 UA. O período orbital é de 2199 días.
Estaca
As estacas poderán traballar individualmente, é dicir, estar illadas, ou traballar en grupo, estando as estacas enlazadas nas súas cabezas por un cepado.
Pola forma en que transmiten as súas cargas ao terreo temos as estacas flotantes, ou estacas de fuste, cando as cargas se transmiten fundamentalmente polo fuste, por rozamento, e úsanse cando non atopamos un estrato do solo óptimo; e as estacas columna, ou estacas de punta, que transmiten as cargas principalmente pola punta, sobre un terreo firme. Tamén entre estas dúas opcións poden darse outras intermedias.
Poden estar constituídas de:
A forma da sección transversal da estaca adoita ser circular ou case circular (cuadrada, hexagonal ou octogonal).
Principio de funcionamiento
As estacas trasmiten ao terreo as cargas que reciben da estrutura mediante unha combinación de rozamento lateral ou resistencia por fuste e resistencia á penetración ou resistencia por punta. Ambas dependen das características da estaca e do terreo, e a combinación idónea ten unhas razóns técnicas. Para unha estaca circular, formigonada in situ e apoiada cunha punta inferior sobre un estrato de resistencia apreciable, a carga de afundimento vén dada por:
Onde: Cabe dicir que, como en todo traballo relacionado coa enxeñería xeotécnica, existe certo grao de incerteza na capacidade final dunha estaca. É por isto que boa parte da investigación que se vén facendo neste campo ten que ver con métodos que permitan realizar un control de calidade a baixo custo. O método máis obvio, aínda que o máis custoso, é facer unha proba de carga. Como métodos alternativos podemos mencionar: probas de resonancia, prensa hidráulica de Osterberg, probas de análise de ondas, probas sísmicas.
En moitos casos as teorías que permiten estimar a resistencia de fuste e a resistencia de punta son de tipo empírico, resultado dunha análise estatística do comportamento de certas estacas en determinadas condicións de terreo. Polo tanto, é sumamente importante coñecer a orixe e as condicións baixo as cales as fórmulas de cálculo son válidas.
Tipos
Poden ser de natureza e formas moi variadas. En xeral será un elemento máis ou menos prismático cunha lonxitude moito maior que a súa sección transversal. De forma xeral, atendendo á forma de colocar a estaca no terreo temos:
Os tipos de estacas tamén evolucionan constantemente polas mudanzas nos procesos de construción.
Primeiras estacas
O tipo de estaca máis antigo constituíase normalmente de madeira, e inventouse para facer alicerces en zonas con solo húmido, co nivel freático alto ou inundadas, sabendo que a madeira en continuo remollo consérvase ben. Estas estacas construtivas primoxénitas eran troncos simplemente descascados e a súa capacidade portante baseábase en ben, chegaban a unha capa con pena no terreo suficientemente resistente, ou ben o rozamento do corpo co terreo era o que proporcionaba a suxeición, dándolle tamén máis cohesión ao terreo ao ser comprimido.
Estaca in situ
Pode ser que os solos que se vaian perforar sexan pouco cohesivos, onde calquera movemento como o que produce a broca ou útil ao perforar, ou a simple presenza de auga, fai que rompa totalmente a cohesión. É por isto que se presentan derrubamentos no interior das paredes da perforación, fenómenos denominados "caídos".
Pola forma de execución do baleirado distínguense basicamente dous tipos: de extracción e de desprazamento. Unha estaca de extracción realízase escavándose o terreo, mentres que a de desprazamento execútase compactándoo. Para manter a estabilidades das paredes da escavación utilízanse diferentes técnicas.
Os tipos de pilotes in situ están recollidos nas Normas Tecnolóxicas da Edificación.
Estaca in situ de desprazamento con punteira
Usualmente emprégase como estaca de pouca profundidade que traballa por punta, apoiada en rocha ou capa dura de terreo, despois de atravesar capas brandas. Tamén se usa como estaca que resiste por fuste e punta en terreos granulares medios ou frouxos, ou en terreos de capas alternadas coherentes e granulares con algunha consistencia.
Estaca in situ de desprazamento con tapón de gravas
Emprégase normalmente como estaca que traballa por fuste en terreos granulares de compacidade media ou en terreos con capas alternadas coherentes e granulares con algunha consistencia.
Estaca in situ de extracción con entubación recuperable
Este tipo de estaca execútase escavando o terreo e utilizando unha funda (un tubo metálico), que evita que se derrube a escavación. Unha vez completado o baleirado, e segundo se vai formigonando a estaca, vaise retirando gradualmente a camisa, que pode ser reutilizada. Para estacas de pouca profundidade que traballan por punta, apoiadas en pena. Tamén como estacaxe traballando por fuste en terreos coherentes de consistencia firme, practicamente homoxéneos.
Estaca in situ de extracción con funda perdida
Séguese o mesmo método do tipo in situ de extracción con entubación recuperable, coa diferenza de que a camisa metálica non se extrae, senón que fica unida definitivamente á estaca.
Estaca in situ perforado sen entubación con lodos tixotrópicos
É unha estaca de extracción, na que a estabilidade da escavación élle confiada aos lodos tixotrópicos. Usualmente emprégase como estaca traballando por punta, apoiada en rocha ou capa dura de terreo. Ou tamén cando se atravesen capas brandas que se manteñen estables ante os lodos.
Estaca in situ barrenada sen entubación
miniatura|Barrena para a execución de estacas. Úsase normalmente como estaca que traballa por punta, apoiada en capa de terreo coherente duro. Tamén como estaca traballando por fuste en terreo coherente de consistencia firme practicamente homoxéneo ou coherente de consistencia media no que non se produzan desprendementos das paredes.
Estaca in situ barrenada e formigonada por tubo central de barrena
Este sistema resulta apropiado para solos brandos e inestables e con presenza de auga. A armadura introdúcese unha vez perforada e formigonada a estaca, polo que xera o inconveniente de que debido á densidade do formigón, a lonxitude de armado non supera os 7,00- 9,00 m.
Utilízase normalmente como estaca traballando por punta, apoiada en rocha ou capas duras de terreo. Tamén como estaca traballando por fuste e punta en terreos de compacidade ou consistencia media, ou en terreos de capas alternadas coherentes e granulares dalgunha consistencia
Estacas fincadas
Consiste en introducir elementos prefabricados de formigón similares a postes de luz ou seccións metálicas por medio dun batestacas no solo.
Ditos elementos son colocados verticalmente sobre a superficie do terreo e posteriormente "fincados" no chan a base de golpes de "martinete", isto fai que o elemento descenda, penetrando no terreo, tarefa que se prolonga até que se alcance a profundidade do estrato resistente e se produza o "rexeitamento" do solo, no caso de ser unha estaca que traballe por "punta", ou de chegar á profundidade de deseño, no caso de ser unha estaca que traballe por "fricción".
Estacas prefabricadas
As estacas de formigón armado convencional utilízanse para traballar a compresión; os de formigón pretensado funcionan ben a tracción, e serven para estacados, e cando deben quedar somerxidas baixo a auga. Estas estacas crávanse no terreo por medio de golpes que efectúa un batestacas.
A súa sección normalmente é cadrada e as súas dimensións son de 30 cm x 30 cm ou 45 cm x 45 cm. Tamén se constrúen con seccións hexagonais en casos especiais. Están compostos por dúas armaduras: unha lonxitudinal con catro varillas de 25 mm de diámetro, e outra transversal composta por estribos de varilla de 8 mm de sección como mínimo. A cabeza da estaca refórzase mediante cercos cunha separación de 5 cm nunha lonxitude dun metro. A punta vai reforzada cunha peza metálica especial para facilitar a penetración.
O Viso, Montemaior, A Laracha
O Viso é un lugar da parroquia de Montemaior no concello coruñés da Laracha na comarca de Bergantiños. Tiña 28 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales eran 13 homes e 15 mulleres.
Santo Antoíño, Vilamaior da Boullosa, Baltar
Santo Antoíño é un lugar da parroquia de Vilamaior da Boullosa no concello ourensán de Baltar na comarca da Limia. Segundo o INE e o IGE en 2011 tiña 32 habitantes (16 homes e 16 mulleres), un máis ca en 2010 (17 homes e 14 mulleres).
Kosmos 662
Kosmos 662 (Космос 662 en ruso), tamén denominado DS-P1-I Nº 15, foi un satélite artificial soviético lanzado o 26 de xuño de 1974 mediante un foguete Kosmos 2I desde o cosmódromo de Plesetsk.
Características
Kosmos 662 foi o décimo quinto membro da serie de satélites DS-P1-I, adicados a servir como obxectivos dos radares militares terrestres para a súa calibración. Foi lanzado por un foguete Kosmos 2I e inxectado nunha órbita inicial de 838 km de apoxeo e 282 km de perixeo, cunha inclinación orbital de 71,0 graos e un período de 95,5 minutos.
Kosmos 662 reentrou na atmosfera o 28 de agosto de 1976.
Vilaverde, Quins, Melón
Vilaverde é un lugar da parroquia de Quins no concello ourensán de Melón na comarca do Ribeiro. Tiña 69 habitantes no ano 2012 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 38 eran homes e 31 mulleres.
Chinami Tokunaga
Chinami Tokunaga (徳永 千奈美, とくなが ちなみ) (22 de maio, 1992 en Kanagawa, Xapón) é unha cantante xaponesa de J-Pop. A súa carreira comezou en 2002 cando superou a audición de Hello! Project Kids, un grupo de pop formado por nenas abarcado dentro do Hello! Project. Dende aquela forma parte do grupo Berryz Kobo.
Botswana nos Xogos Olímpicos
Botswana participou por vez primeira nos Xogos Olímpicos en 1980, en Moscova, e dende entón competiu en cada edición dos Xogos Olímpicos de Verán. O país nunca competiu nos Xogos Olímpicos de Inverno. Botswana gañou a súa primeira medalla nos Xogos de 2012, cando Nijel Amos conseguiu a prata nos 800 metros.
Bajo sus propias pistolas
"Bajo sus propias pistolas" é un sinxelo promocional da banda viguesa Siniestro Total, editado no ano 2000 polo selo Virgin Records. E o segundo sinxelo extraído do seu álbum La historia del blues, despois de "¿A quién vas a culpar?", canción que foi lanzada nun EP antes do álbum ese mesmo ano, e que tamén contiña a canción "Bajo sus propias pistolas".
Equidna de fociño curto
O equidna de fociño curto (Tachyglossus aculeatus) é unha das catro especies existentes de equidna e o único membro do xénero Tachyglossus. O equidna de fociño curto está cuberto de peluxe e espiñas e ten un característico fociño e unha lingua especializada que emprega para capturar ás súas presas a gran velocidade. Como os outros monotremas que existen, o equidna de fociño curto pon ovos. Os monotremas son o único grupo de mamíferos que poden facelo.
Bajo sus propias pistolas
O tema tamén aparece no recompilatorio do ano 2002 ¿Quiénes somos? ¿De dónde venimos? ¿Adónde vamos?. Segundo a historia que conta La historia del blues, está baseada no tema do mesmo título do ano 1961 da banda chamada Perfecto Mundo y su Mariachi, procedente de San Antonio, Texas, da que Jack Griffin era acordeonista e cantante.
Polígono industrial de Bergondo
O polígono industrial de Bergondo é unha zona industrial e de uso terciario-mixto situada no concello de Bergondo.
Equidna de fociño curto
Esta especie vive en Australia, onde é o mamífero nativo máis espallado, e nas rexións costeiras e terras altas do suroeste de Nova Guinea, onde é coñecido como mungwe nas linguas dadibi e chimbu. Non se atopa en perigo de extinción, pero actividades humanas coma a caza, a destrución do hábitat e a introdución de especies depredadores e parasitos estranxeiros, diminuíron a distribución do equidna de fociño curto en Australia.
Polígono industrial de Bergondo
Historia e descrición
Trátase dun polígono industrial promovido pola SEPES e inaugurado en 1990. Conta cunha superficie total de 882.000 metros cadrados, dos que 649.010 son dedicados a parcelas.
Segundo o portal web da comunidade de propietarios do polígono este está dividido en 246 parcelas que acubillan 294 empresas, dando emprego a uns 4.000 traballadores/as.
Equidna de fociño curto
Taxonomia e nome
O equidna de fociño curto foi descrito orixinalment por George Shaw en 1792. Describiuse a especie como Myrmecophaga aculeata, xa que se pensaba que podería estar relacionada co oso formigueiro de Suramérica. Dende que Shaw describise a especie por vez primeira, o seu nome sufriu catro revisións: de M. aculeata a Ornithorhynchus hystrix, Echidna hystrix, Echidna aculeata e, finalmente Tachyglossus aculeatus. O nome Tachyglossus significa «lingua rápida», en referencia á velocidade coa que emprega a lingua para atrapar formigas e térmites, mentres que aculeatus significa «espiñoso».
Bajo sus propias pistolas
A canción foi gravada por Julián Hernández (voz e guitarra); Javier Soto (guitarra e coros) (nos créditos do disco aparece co nome de Xavier F. Soto); Segundo Grandío (baixo e coros); Ángel González (batería); Jorge Beltrán (saxo tenor e coros); David R. Rial (trompeta); e coa colabroración de "Flaco" Jiménez no acordeón.
Polígono industrial de Bergondo
Historia e descrición
No ano 2009, o goberno de Portugal vetou o traslado a Bergondo dunha das maiores plantas de Europa de paneis solares. Ese mesmo ano, abriu un club de pádel, o primeiro de Galiza adaptado para persoas con minusvalías físicas e psíquicas.
A finais da primeira década do século XXI, Bricoking mudou a súa sede ao emblemático edificio Utande, semiintegrado nos lindes do polígono após a construción deste último.
Bajo sus propias pistolas
Listaxe de cancións
A letra está composta por Julián Hernández e a música por Julián Hernández e Javier Soto.
Equidna de fociño curto
Taxonomia e nome
O equidna de fociño curto é o único membro do seu xénero, e comparte a familia Tachyglossidae coas especies existentes do xénero Zaglossus, que viven en Nova Guinea. As especies de Zaglossus, que inclúen ó equidna de fociño longo occidental, o equidna de fociño longo de Attenborough e o equidna de fociño longo oriental, son todas significativamente máis grandes que o T. aculeatus, e a súa dieta consiste principalmente en vermes e larvas no canto de formigas e térmites. As especies de equidna son mamíferos que poñen ovos; xunto á familia dos Ornithorhynchidae, son os únicos monotremas viventes do mundo.
Hai cinco subespecies de equidna de fociño curto, e cadansúa pertence a unha zona xeográfica diferente. As subespecies tamén difiren en termos de pilosidade, lonxitude e grosor das espiñas, e o tamaño das gadoupas das patas posteriores, que empregan para enfeitarse.
O equidna de fociño curto era chamado habitualmente formigueiro espiñoso nos libros antigos, aínda que este termo xa non ten un uso porque o animal non ten ningunha relación cos formigueiros auténticos. Ten unha variedade de nomes nas diferentes linguas das rexións onde vive. Os noongar do suroeste de Australia Occidental chámano Nyingarn. En Australia Central, ó suroeste de Alice Springs, o nome dos pitjantjatjara é tjilkamata ou tjirili, da verba tjiri, que se refire ás espiñas da planta Triodia irritans. Esta palabra tamén pode significar «lento». Chámaselle tamén (minha) kekoywa, que é un cualificador que significa «carne» ou «animal», en Pakanh, (inh -) ekorak en Uw Oykangand, e (inh -) egorag en Uw Olkola, onde inh- é un cualificador que tamén significa «carne» ou «animal». Estas son tres linguas aborixes do centre da península do Cabo York. Nas terres altas do suroeste de Nova Guinea, coñéceselle como Mungwe nas linguas dadibi e chimbu.
Buxán, Bande, Bande
Buxán é un lugar da parroquia de Bande no concello ourensán de Bande na comarca da Limia. Tiña 33 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 17 eran homes e 16 mulleres. Iso supón unha diminución da poboación respecto a 2010, cando tiña 34 habitantes (18 homes e 16 mulleres).
Hermano bebe
"Hermano bebe" é un sinxelo promocional da banda viguesa Siniestro Total, editado en 1989 polo selo DRO e extraído do seu álbum Me gusta cómo andas.
A canción foi gravada nos estudios Trak de Madrid con Julián Hernández (voz, batería, harmónica, saxo e teclados), Miguel Costas (voz e guitarra) e Javier Soto (guitarra).
Listaxe de cancións
A letra foi escrita por Julián Hernández e a música composta por Miguel Costas.
Prefectura de Wakayama
A Prefectura de Wakayama (和歌山県, わかやまけん, Wakayama-ken) é unha prefectura do Xapón, situada no sur da rexión de Kinki, na península Kii, e na parte centro da illa de Honshu. A súa capital é Wakayama-shi. A prefectura cobre 4.726,29 km² de superficie e habítana 1.009.963 persoas.
A prefectura fai fronteira coa prefectura de Osaca, a prefectura de Nara e a prefectura de Mie. Antes da Revolución Meiji coñecíase como a maior parte da provincia de Quii (紀伊国).
Khanato
Khanato é unha palabra de orixe turca-mongol utilizada para describir unha entidade política gobernada por un khan.
En turco moderno, a palabra que se usa é kağanlık, e no azarí moderno da República de Acerbaixán, xanlıq. En Mongolia utilízase a palabra khanlig, como en Khereidiin Khanlig, que significa khanato de Kerait.
Esta entidade política é típica dos pobos da estepa de Eurasia e pode ser equivalente a outros termos tribais como cacicado, principado ou reino.
Os khanatos foron ás veces reagrupados en khaganatos, unha especie de Imperio baixo a autoridade dun khan soberano, khan de khanes, coñecido en galego como Gran Khan ou khagán (kağan; хаган).
José Márquez Peña
José Márquez Peña, nado en Vigo en 1896 e finado na mesma cidade o 31 de decembro de 1958, foi un poeta galego en lingua castelá.
Traxectoria
Publicou o seu primeiro poemario, Salmos de esperanza en 1922. Colaborou en Vida Gallega. En 1955 publicou Mensaje. En 1956 gañou o I Certame Poético de Primavera organizado pola asociación da Prensa de Vigo na súa modalidade en lingua galega co poema "Orballo na man". En 1957 obtivo o Premio Pondal do Centro Gallego de Buenos Aires polo poemario Orballo na man. Finou en Vigo o 31 de decembro de 1958.
Zanfoga, Montemaior, A Laracha
Zanfoga é un lugar da parroquia de Montemaior no concello coruñés da Laracha na comarca de Bergantiños. Tiña 36 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales eran 15 homes e 21 mulleres.
Y yo me callo
"Y yo me callo" é un sinxelo promocional da banda viguesa Siniestro Total, editado en 1995 polo selo BMG e extraído do seu álbum Policlínico miserable.
Listaxe de cancións
Letra escrita por Manolo Romón e música composta por Segundo Grandío.
Mocidade. Un relato
Mocidade (en Youth) é unha novela autobiográfica escrita por Joseph Conrad. Escrita en 1898, foi publicada por vez primeira por Blackwood's Magazine, e foi incluída como a primeira historia do volume de 1902 Youth, a Narrative, and Two Other Stories. Este volume tamén inclúe Heart of Darkness e The End of the Tether, historias relacionadas coa madureza e a vellez respectivamente. "Mocidade" conta a primeira viaxe cara ó leste dun home novo. É narrado por Charles Marlow, quen tamén é o narrador de Lord Jim, Chance e Heart of Darkness.
Sociedad Deportiva Colloto
A Sociedad Deportiva Colloto é un club de fútbol do lugar de Colloto, no concello asturiano de Oviedo. Foi fundado en 1987 e actualmente xoga na Rexional Preferente de Asturias.
Vivenzo, Quins, Melón
Vivenzo é un lugar da parroquia de Quins no concello ourensán de Melón na comarca do Ribeiro. Tiña 47 habitantes no ano 2012 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 21 eran homes e 26 mulleres.
Sociedad Deportiva Colloto
Historia
O equipo foi fundado no ano 1987 pola fusión de tres clubs de fútbol da zona: o Águila Negra, o Colloto CF e o Club Deportivo Central Lechera. O seu primeiro éxito deportivo ten lugar na tempada 1994/1995 cando consegue o ascenso a Terceira División por primeira vez na súa historia. Manteríase nesta categoría ata a tempada 2002/2003 na que descendería. Na actualidade é un equipo ascensor que leva varias tempadas subindo e baixando de categoría e que non logrou asentarse en Terceira.
Estadio
O club disputa os seus partidos como local no Estadio Municipal El Nora con capacidade para 2.000 espectadores.
Ventura García Rivera
Ventura García Rivera, finado en Cerdido o 19 de abril de 1911, foi un médico, xornalista e escritor galego.
Traxectoria
Licenciado en Medicina pola Universidade de Santiago de Compostela, non exerceu a súa profesión até a vellez, dedicándose ao xornalismo, a literatura e a investigación histórica. Colaborou en Diario de Avisos, foi redactor de El Clamor del País e dirixiu El Liberal Coruñés. En 1887 marchou a Sevilla como secretario particular do Gobernador Antonio del Moral López. Dirixiu La Voz de Galicia en 1890 como suplente. En 1896 foi director de La Mañana. En 1899 foi nomeado médico titular do concello de Cambre, traballou como médico nos buques da compañía Linea Arreti, e en 1906 foi nomeado médico do concello de Cerdido, onde morreu o 19 de abril de 1911.
Mocidade (homónimos)
A mocidade ou xuventude é a idade que se sitúa entre a infancia e a idade adulta.
Mocidade tamén pode referirse a:
USK Praha
O USK Praha, antes coñecido como Slavia Praha, é un club profesional de baloncesto bohemio con sede na cidade de Praga, capital da República Checa. Actualmente xoga na Národní Basketbalová Liga, máxima categoría do baloncesto checo. O USK foi o unha vez subcampión da Copa de Europa (actual Euroliga) en 1966 e campión da Copa Saporta en 1969.
Doméstico
Liga de Checoslovaquia Liga da República Checa
Europeo
Euroliga Copa Saporta
Carmen Maura
Carmen García Maura, coñecida por Carmen Maura, nada en Madrid o 15 de setembro de 1945, é unha actriz española.
Gran Premio de San Marino de 1993
O Gran Premio de San Marino de 1993 foi unha carreira de motor de Fórmula Un celebrada en Imola o 25 de abril de 1993. A carreira de 61 voltas foi a cuarta rolda da tempada de Fórmula 1 e foi gañado por Alain Prost conducindo un Williams - Renault.
Hogmanay
Hogmanay é unha palabra escocesa usada para referirse ao derradeiro día do ano e, polo tanto, á maneira na que se celebra a Fin de Ano segundo o calendario gregoriano en Escocia. Normalmente vén sucedida de máis festexos na mañá do 1 de xaneiro (día de Aninovo) e, nalgúns casos, do 2 (festivo nacional). A orixe da celebración non está clara, mais é probable que derive de prácticas relixiosas escandinavas e gaélicas. Aínda que a tradición varía ao longo da rexión, o habitual é visitar a amigos e veciños e facerlles regalos. Ademais, préstaselle especial atención ao first-foot, a primeira persoa do ano en entrar na casa dunha familia, pois é símbolo de boa sorte.
Gran Premio de San Marino de 1993
Cualificación
Os Williams foron 1-2 na cualificación, con Prost na pole por diante de Hill, Schumacher, Senna, Wendlinger e Andretti. Ambos pilotos de McLaren chocaron coa barreira logo de experimentar problemas coa suspensión activa.
Carmen Maura
Traxectoria
Nada no barrio de Chamberí en Madrid, é sobriña-neta do político Antonio Maura, e na súa infancia era veciña de Edgar Neville e Conchita Montes.
Hogmanay
Orixe da celebración
Xunto á incorporación de diferentes costumes da festividade gaélica de Samaín (a orixe de Halloween), é probable que as raíces de Hogmanay se atopen na celebración que se levaba a cabo en Escandinavia para conmemorar o solsticio de inverno. Os viquingos celebraban así as Festas de Jól, que máis tarde conformaron desde o 25 de decembro ata o 5 de xaneiro os Doce Días de Nadal (Twelve Days of Christmas ou Daft Days, como os denominaban ás veces os escoceses). Porén, o tradicional en Escocia non era celebrar o Nadal como tal, senón o Hogmanay, posiblemente como resultado da Reforma protestante tras a cal o Nadal se viu como “demasiado papista”.
Gran Premio de San Marino de 1993
Cualificación
Só 0.176 segundos separáron o quinto do undécimo lugar da grella.
Carmen Maura
Traxectoria
Comezou a actuar no Teatro Español Universitario, onde a viu o crítico Alfredo Marquerie, que lle aconsellou que se dedicase profesionalmente á interpretación. A pesar de non contar co apoio da súa familia traballou en cafés-teatros e en pequenos papeis na televisión.
Gran Premio de San Marino de 1993
Carreira
Ao principio, Hill e Senna pasaron a Prost (que xa adiantara a Schumacher). Hill lideraba diante de Senna, Prost, Schumacher, Wendlinger e Andretti ao final da 1ª volta.
Hogmanay
Tradicións
Existen moitos costumes relacionados con Hogmanay, tanto comúns a nivel nacional como propios dunha determinada rexión. A tradición máis estendida é a práctica do first-footing ("primeira pisada"), que comeza inmediatamente despois de medianoite. Baséase en ser a primeira persoa en cruzar a porta da casa dun amigo ou veciño e, a miúdo, darlle agasallos que simbolicen diferentes tipos de sorte, tales como sal (hoxe en día pouco común), carbón, shortbread (galletas de manteiga), whisky e black bun, un pastel recheo de moitos tipos de froita. É entón cando se lles ofrece comida e bebida aos convidados. Este costume pode continuar ao longo das primeiras horas da mañá e ata ben entrado o día seguinte, aínda que actualmente é común levalo a cabo mesmo a mediados de xaneiro. Suponse que o first-foot é o encargado de establecer que tipo de sorte correrá a familia o resto do ano e, tradicionalmente, prefírense homes altos e de pelo escuro.
Carmen Maura
Traxectoria
A finais dos anos setenta consegue os seus primeiros protagonistas no cinema, en filmes de Fernando Colomo. En 1977, actuando no teatro coñece a Pedro Almodóvar, co que comeza unha grande amizade e co que rodaría varios filmes. Estes filmes son os que levarán á Maura á fama nos anos oitenta.
Gran Premio de San Marino de 1993
Carreira
Hill afastouse rapidamente mentres Senna aguantaba de Prost. Prost pasou a Senna na 8ª volta e partiu na busca de Hill. Nas paradas Senna adiantou a Prost. Na volta 17, Prost audazmente superou a Hill e Senna en Tosa en presenza dos dobrados. Ao mesmo tempo, Senna adiantou a Hill. Hill non durou moito, retirándose con fállaa nos freos na volta 21. Ambos McLarens pronto abandonaron, Andretti cando era quinto na volta 33 ao trompear e Senna era segundo na volta 43 cando retirouse cunha falla hidráulica. No medio, Alesi, que tomara o quinto posto despois do trompo de Andretti retirouse cun fallo do embrague. Logo de ser retido polo Footwork de Suzuki, tivo lugar unha gran batalla entre Lehto e os dous Lotus de Herbert e Zanardi. Zanardi bloqueou os freos dianteiros na última chicana, saíu da pista rompendo un tubo de aceite. Volveu ao circuíto coa parte traseira do automóbil en chamas, retirouse pouco despois ao achegarse a Tamburello.
Hogmanay
Costumes locais
Certas zonas de Escocia teñen costumes de seu polo día de Hogmanay. Unha das tradicións locais é o desfile de bólas de lume, en Stonehaven, Aberdeenshire, ó nordeste de Escocia. A veciñanza fabrica as bólas con malla de arame que enchen con periódicos vellos, paus, trapos e outros materiais inflamables, ata que alcanzan un diámetro de ó redor de medio metro. Unen cada unha delas a un arame ou corda ignífuga dun metro. Cando a campá da antiga casa consistorial (Old Town House) dobra para anunciar a chegada do novo ano, as bólas préndense e os participantes comezan a desfilar por High Street, desde Mercat Cross ata o Cannon, e viceversa, xirando as bólas ardentes sobre as súas cabezas mentres camiñan.
Carmen Maura
Traxectoria
Nos anos noventa, tras romperse a súa relación con Almodóvar, seguiu traballando con directores como Saura, ademais de comezar unha carreira internacional, especialmente en Francia, chegando a gaña un premio César en 2010.
Gran Premio de San Marino de 1993
Carreira
Schumacher agora era segundo e Wendlinger terceiro, pero Wendlinger retirouse cunha falla no motor na volta 49, dándolle o terceiro posto a Brundle. Prost gañou diante de Schumacher, Brundle, Lehto, Philippe Alliot e Barbazza.
Hogmanay
Costumes locais
Cando remata a cerimonia, as bólas que aínda están acesas son lanzadas ao mar desde o peirao. Son moitos os que acoden a ver este grande espectáculo; unha multitude de 12.000 persoas visitou a cidade para darlle a benvida ao 2008. Nos últimos anos engadíronse novos pasatempos para aqueles que esperan as badaladas como o fire poi (malabares con lume), unha banda de gaiteiros, percusionistas, tamborileiros na rúa e unha mostra de fogos artificiais despois de que a última bóla de lume sexa apagada no mar. Outra festa de lume pagán é a queima do clavie (un barril utilizado como facho, na cidade de Burghead, en Moray).
Carmen Maura
Ligazóns externas
IMDb
Hogmanay
Costumes locais
Os first-footers trouxeron unha vez consigo un arenque decorado ás comunidades pesqueiras da costa occidental e en Dundee. En Falkland, Fife, os homes da vila desfilan nunha procesión de fachos cara o cume de Lomond Hills en canto se aproxima a medianoite. Os pasteleiros de St. Andrews cociñan tortas especiais para a celebración (coñecida como ”Cake Day”) e repártenas entre os nenos da zona.
En Glasgow e outras zonas centrais de Escocia, a tradición consiste en cantar, bailar, comer pastel de carne ou cocido, beber e contar contos.
As institucións tamén teñen os seus propios costumes, por exemplo, entre os rexementos militares escoceses, os oficiais serven ó resto da cuadrilla a cea e cando as campás repican, o ano vello celébrase fóra das portas do cuartel. Seguidamente o sentinela pregunta: “Quen vai aí?” Ó cal os de fóra responden “O Aninovo, todo ben.”
Un antigo costume das Highlands, que sobreviviu ata a actualidade e agora comeza a rexurdir, consiste en celebrar o Hogmanay bendicindo a casa e o gando (a palabra escocesa para referirse ao acto de bendicir e protexer é a de ‘’saining’’). Así, na mañá de Aninovo, o cabeza de familia bebe e verte por toda a casa “auga máxica” dun “vao de mortos e vivos” (o vao dun río que acostumaban a cruzar tanto vivos coma mortos). Logo de verter auga en cada habitación, sobre as camas e sobre os membros da familia, péchanse todas as portas e fiestras e préndeselle lume a unha póla de cimbro, que logo se utiliza para fumigar a casa e as cortes. Déixase que o fume do cimbro as invada totalmente ata que todo o mundo esbirra e tose. Despois, abren de novo portas e fiestras para que entre o aire frío e fresco do Aninovo. Tradicionalmente, a muller da casa serve whisky como reconstituínte, e toda a familia senta para tomar o primeiro almorzo do ano.
Auld Lang Syne
A tradición de cantar Auld Lang Syne ("Polos vellos tempos") en Hogmanay popularizouse en moitos países nos últimos anos. Trátase dun poema escocés de Robert Burns baseado en fontes tradicionais e outras máis antigas. Hoxe en día o habitual é cantalo en grupo, formando un círculo no que os participantes entrecruzan os brazos e se dan a man xusto cando o reloxo dá as doce da noite do 1 de xaneiro. Non obstante, o correcto é facelo ao principio da última estrofa, onde o indica a letra, polo que en xeral esta práctica só se leva a cabo adecuadamente na propia Escocia.
Celebración en Escocia
Como en gran parte do mundo, as principais cidades de Escocia (Glasgow, Edimburgo e Aberdeen), así como Stirling e Inverness, albergan celebracións que duran toda a noite. As de Edimburgo atópanse entre as máis multitudinarias do planeta e, de feito, o Libro Guinness dos Récords nomeou a da noite de 1996 a 1997 como a maior celebración de Aninovo do mundo, con aproximadamente 400.000 asistentes. Desde entón, limitouse a asistencia por motivos de seguridade.
Comité Olímpico Nacional de Botswana
O Comité Olímpico Nacional de Botswana (en Botswana National Olympic Committee) é o Comité Olímpico Nacional que representa a Botswana nos Xogos Olímpicos. É tamén o organismo responsábel da representación do país nos Xogos da Commonwealth.
O Comité Olímpico Nacional de Botswana foi creado en 1978 e foi recoñecido oficialmente polo Comité Olímpico Internacional en 1980.
Lueda, Bande, Bande
Lueda é un lugar da parroquia de Bande no concello ourensán de Bande na comarca da Limia. Tiña 30 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 17 eran homes e 13 mulleres. Iso supón un mantemento da poboación respecto a 2010, cando tiña 30 habitantes (18 homes e 12 mulleres).
Date with the Night
"Date with the Night" é o primeiro sinxelo editado pola banda estadounidense de indie rock Yeah Yeah Yeahs, aparecido o 14 de abril do 2003 como parte do seu álbum Fever to Tell. O sinxelo inclúe a cara-b "Yeah! New York", que tamén pode atoparse como canción extra na edición británica do álbum, e unha remestura de "Bang", do seu EP de estrea, Yeah Yeah Yeahs. O sinxelo acadou o número 16 nas listas inglesas. A canción está dispoñible como descarga para o videoxogo Rock Band.
Thoma
Thoma é un apelido alemán amplamente espallado.
A Abeleira de Bocixa, Soandres, A Laracha
A Abeleira de Bocixa é un lugar da parroquia de Soandres no concello coruñés da Laracha na comarca de Bergantiños. Tiña 1 habitante no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, que era 1 muller.
Maasa Sudo
Maasa Sudou (須藤 茉麻, すどう まあさ) (3 de xullo, 1992 en Itabashi, Toquio, Xapón) é unha cantante xaponesa de J-Pop. A súa carreira comezou en 2002 cando superou a audición de Hello! Project Kids, un grupo de pop formado por nenas abarcado dentro do Hello! Project. Dende aquela forma parte do grupo Berryz Kobo.
2013
2013 foi un ano común empezado en martes segundo o calendario gregoriano
Blaise Pascal
miniatura|200px|Blaise Pascal. Blaise Pascal, nado en Clermont-Ferrand o 19 de xuño de 1623 e finado en París o 19 de agosto de 1662, foi un matemático, físico, filósofo e teólogo francés.
2013
Xaneiro
miniatura|Tropas francesas durante a [[intervención militar en Malí. ]] miniatura|[[Traxedia da discoteca Kiss deixa 239 mortos no Brasil.]] 200px|miniatura|Torre executiva PEMEX tras a explosión.
Blaise Pascal
Traxectoria
Fillo do matemático Étienne Pascal e de Antoinette Bégon. Perdeu á súa nai aos tres anos de idade. O pai decidiu educar persoalmente aos seus fillos decidindo, así mesmo, desprazarse a París onde se opuxo ás medidas fiscais do Cardeal Richelieu e tivo que escapar á Bastille. Tras recuperar o seu favor, instalouse en Rouen onde foi delegado rexio.
O neno Pascal, cando tiña 11 anos, escribiu un tratado sobre os sons e, pouco máis tarde, sobre os principios de Euclides verbo dos ángulos dos triángulos. Con 16 anos, redactou un ensaio sobre as seccións cónicas. Aos 18 anos, construíu unha calculadora mecánica.
2013
Febreiro
150px|miniatura|Lino Oviedo en [[2008. ]] 150px|miniatura|O 28 de febreiro, [[Bieito XVI convértese en Papa Emérito.]] miniatura|200px|right|[[Meteoro de Cheliabinsk|Evento meteorítico en Rusia.]]
Blaise Pascal
Traxectoria
Realizou estudos de hidrostática e implicouse na polémica xansenista debido ás súas inquedanzas relixiosas.
Dunha saúde moi feble, non se coñece con exactitude cal foi a causa da súa morte.
2013
Marzo
170px|miniatura|[[Uhuru Kenyatta, novo presidente de Kenya.]] 200px|miniatura|[[Francisco, papa|Papa Francisco. Foi electo o 13 de marzo como primeiro Sumo Pontífice latinoamericano.]]
Blaise Pascal
Científico
Contribuíu á creación da xeometría proxectiva e ao cálculo de probabilidades, así como ao desenvolvemento do cálculo infinitesimal, a mecánica dos fluídos e a presión atmosférica e perfeccionou o barómetro de Torricelli. Refutou o concepto de horror ao baleiro. Dentro da análise combinatoria é célebre o triángulo de Pascal relacionado co teorema binomial.
A el débeselle o teorema de Pascal que determina que nun hexágono nunha cónica as rectas que contiveren as beiras opostas intercéptanse en puntos colineares.
Tamén formulou o principio ou Lei de Pascal que di que a presión producida nun líquido en equilibrio se transmite integralmente a todos os puntos do líquido e ás paredes do recipiente.
2013
Xullo
miniatura|300px|Imaxe do accidente de [[Angrois, Sar, Santiago de Compostela|Angrois tomada desde a autoestrada do Atlántico.]]
Blaise Pascal
Filósofo e Teólogo
Pascal aprehende ao home pola súa dimensión pensante como Descartes, pero o concibe na súa fraxilidade; o home é unha cana pensante. Só con Deus o home adquire a súa auténtica grandeza.
Pascal distingue entre razón e corazón. Só no corazón cáptanse os primeiros principios que sosteñen a articulación dos razoamentos, o discurso lóxico. O corazón ten razóns que a razón non coñece.
Pascal é debedor de Agostiño de Hipona e considera que existe o perigo de facer un ídolo da verdade mesma: a verdade sen amor non é Deus; é a súa imaxe, un ídolo que non se ha de estimar nin adorar. Para el existen dúas desviacións para acadar a auténtica Verdade onde o home se encontra a si mesmo: rexeitar a razón e non admitir máis que a razón.
2013
Novembro
miniatura|125px|[[Frederick Sanger.]]
Premio Nobel
No ano de 2013, as seguintes persoas foron galardoadas co premio Nobel:
Kosmos 750
Kosmos 750 (Космос 750 en ruso), tamén denominado DS-P1-I Nº 16, foi un satélite artificial soviético lanzado o 17 de xullo de 1975 mediante un foguete Kosmos 2I desde o cosmódromo de Plesetsk.
Características
Kosmos 750 foi o décimo sexto membro da serie de satélites DS-P1-I, adicados a servir como obxectivos dos radares militares terrestres para a súa calibración. Foi lanzado por un foguete Kosmos 2I e inxectado nunha órbita inicial de 830 km de apoxeo e 281 km de perixeo, cunha inclinación orbital de 71,0 graos e un período de 95,4 minutos.
Kosmos 750 reentrou na atmosfera o 29 de setembro de 1977.
Gayle Rubin
Gayle S. Rubin, nada en 1949 en Carolina do Sur, é unha antropóloga estadounidense, personalidade do feminismo e unha das persoas que contribuíron a configurar a teoría de xénero.
Traxectoria
Na universidade de Míchigan comezou o seu activismo feminista e os seus estudos sobre a condición feminina dominada por unha heterosexualidade propia dunha sociedade machista e patriarcal
En 1978 mudouse a San Francisco e adicou os seus esforzos intelectuais a estudar a cultura da homosexualidade do coiro. Fundou unha sociedade de mulleres a prol do lesbiansimo sadomasoquista (Samois) como desafío á imaxe subxugada da muller heterosexual imposta pola sociedade patriarcal. Implicouse máis tarde no San Francisco Lesbian and Gay History Project.
É profesora asociada en estudos sobre a muller na Universidade de Míchigan, e profesora visitante sobre sexualidade e xénero en Harvard.
Pensamento
Entende a heterosexualidade como unha relación culturalmente inducida de dominación do home e submisión da muller, pero critica as correntes feministas contrarias ao libre exercicio da sexualidade.
Para ela o movemento feminista ten que soñar con algo máis que a eliminación da opresión heterosexual das mulleres, ten que soñar coa eliminación das sexualidades e os seus condicionantes biolóxicos así como a supresión dos roles sexuais obrigatorios. Ten que loitar por unha sociedade andróxina e sen xénero pero non sen sexo, onde a anatomía sexual non teña ningunha importancia para o que un é, o que un fai e con quen fai o amor. A relación sadomasoquista lésbica é o prototipo da nova sexualidade liberada.
Cuantificador
Cuantificadores indefinidos
Non expresan a magnitude con exactitude. Sinalan obxectiva ou subxectivamente unha cantidade indefinida. Poden ser:
centro|700px
Cuantificadores absolutos
Sinalan a cantidade total ou negan a existencia de calquera cantidade.
centro|700px O vocábulo "cero" pode ser ás veces cuantificador absoluto: cero graos, cero euros.
Cuantificadores definidos
Precisan con exactitude as magnitudes cuantificando con precisión a realidade.
Cuantificadores definidos unitarios
Tamén se chaman numerais cardinais.
centro|700px
Os cuantificadores definidos unitarios dous, tres e catro poden tamén desenvolver a función de cuantificadores indefinidos: Só sei catro cousas da vida.
É salientable que o cómputo de base cen coas centenas está inda presente na fala: ''dez centos, once centos, trece centos,... dezanove centos''
Cuantificadores definidos partitivos
Tamén se chaman numerais partitivos.
centro|700px
A partir de quíntuplo acostuma empregarse o unitario seguido da palabra veces.
Cuantificadores definidos multiplicativos
Tamén se chaman numerais múltiplos.
centro|700px
Desenvolven a mesma función os substantivos carteirón ('cada unha das catro partes en que algo está dividido) e quiñón ('determinada parte da ganancia ou herdanza).
Cuantificadores definidos colectivos
Tamén se chaman numerais colectivos.
centro|700px
Milleiros tamén é cuantificador definido colectivo.
Algúns substantivos son cuantificadores colectivos, mais non pronomes: bienio, trío, cuarteto, oitava, década, quincena, corentena (referido a días),  lustro, século, milenio...
Sada
Idade Antiga
As orixes de Sada son bastante incertas. Segundo Florencio Vaamonde Lores, remitiríanse a un primeiro asentamento lacustre do que se terían achado restos nas Brañas. Porén, o que si se ten por certo é o desenvolvemento sobre a súa xeografía da Cultura castrexa, materializada en oito asentamentos identificados dos que destacan os de Meirás, San Amede e, sobre todo, Agra das Arcas. Son castros na súa maioría de ocupación tardía, profundamente romanizados a partir do s. I d.C. Tamén se coñecen, máis vagamente, se cabe, asentamentos romanos en diferentes puntos, así coma dous restos interesantes da súa civilización: unha ara votiva localizada baixo a igrexa de Meirás e dedicada ao deus Coso Udaviniago, e unha lápida funeraria, empotrada no muro do cemiterio de Soñeiro, que representa a un individuo togado.
Idade Media
As referencias medievais de Sada conservadas na documentación son escasas, se ben é certo que nunca se realizou investigación de ningún tipo sobre este particular. Sábese da dependencia nobiliaria e eclesiástica, concretamente das familias dos Condes de Présaras primeiro, logo dos Andrade, e dos mosteiros das Xubias e, sobre todo, Sobrado, que probablemente posuíra unha granxa en Samoedo dedicada fundamentalmente á produción vinícola.
Asemade, durante todo o período, sufriría, segundo relata Florencio Vaamonde, numerosas invasións e saqueos: os normandos no 846 e 859, Almanzor no 997 ou o duque de Lancaster no 1379.
Idade Moderna
Non acontece o mesmo coa Idade Moderna. Se xa as fontes son moito máis abundantes e ricas, existen, ademais, algúns estudos que toman a vila sadense por centro, especialmente os de Meijide Pardo sobre a súa industria. Ademais, contamos xa con datos demográficos medianamente fiables desde o s. XVI e precisos desde o XVIII, grazas, sobre todo, ao Catastro de Ensenada, que tamén nos achega numerosa información no eido socio-profesional, económico e mesmo xeográfico. Hai que destacar a pertenza das parroquias e vila de Sada á Xurisdición de Miraflores.
Entre os séculos XVII e XVIII cabe resaltar a forte actividade industrial desenvolvida na vila.
Industria téxtil
dereita|miniatura|Restos da batería defensiva de Fontán. Na primeira etapa, entre 1674 e 1762, instaláronse fábricas téxtiles de varios tipos, todas elas promovidas polos flamengos Baltasar de Roo e Adrián Kiel, que chegaran a Galicia exiliados do seu país natal.
Aproveitando a puxanza da fábrica de enxarcia e lona, Roo e Kiel puxeran adiante no século XVII outras dúas empresas similares. En primeiro lugar, no 1674 fundarían unha fábrica de mantelería e lenzos, provedora da Casa Real, introducindo así o cultivo do liño en Galicia. Once anos despois emprenderían o terceiro reto, a fábrica de panos, confeccionando produtos de excelente calidade. Tanto que espertaron as iras dos ingleses, que vían perigar a súa oligarquía comercial neste sector. No 1713, coa morte de Roo, pechaba esta última fábrica, e no 1725, a de mantelería era trasladada á Coruña.