cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Arquéntero
Formación
O arquéntero como tal non sempre se forma, e de que estea presente ou non depende dos distintos tipos de blástula, así como das distintas modalidades de gastrulación, que se detallan a continuación: miniatura|200px|[[Blastulación]] miniatura|200px|[[Gastrulación dun animal diblástico. A formación de capas xerminais desde unha blástula (1) a unha gástrula (2). Parte das células do ectoderma (cor alaranxada) mobilízanse cara ao interior, formando o endoderma (cor escura)]]
Basehead
Basehead, tamén coñecida como dc Basehead e Basehead 2.0, é unha banda estadounidense de rock alternativo formada por Michael Ivey en 1992. Ivey é o compositor e líder do grupo, engargándose das voces e de varios instrumentos. O seu álbum de estrea de 1992, Play with Toys, gravouse na casa de Ivey con varios músicos de estudio. Ivey formou unha banda de xira para os directos e esa banda realizou o segundo disco, Not in Kansas Anymore. No presente o grupo está formado por Ivey, o batería Aaron Burroughs e o baixista Brendan Ciotta.
Basehead foi loubada polo seu son distinivo e as súas letras. A música do grupo incorpora elementos de varios xéneros, como blues, funk, hip hop e rock. As letras de Play with Toys e Not in Kansas Anymore céntranse en temas como o uso de alcol e cánnabis, depresión, filosofía, política e relacións. Co lanzamento en 1996 de Faith, as letras comezaron a centrarse en temas cristiáns.
Adelaide Hall
Adelaide Louise Hall, nada en Nova York o 20 de outubro de 1901 e finada en Londres o 7 de novembro de 1993, foi unha cantante de jazz estadounidense establecida no Reino Unido. A súa longa carreira estendeuse máis de 70 anos, dende 1921 ata o seu pasamento e foi unha figura central no Harlem Renaissance.
Hall entrou no Guinness World Records en 2003 como a artista cunha carreira gravada máis duradeira, por pubblicar material en oito décadas consecutivas. Actuou con artistas destacados como Art Tatum, Ethel Waters, Josephine Baker, Louis Armstrong, Lena Horne, Cab Calloway, Fela Sowande, Rudy Vallee e Jools Holland, e gravou como cantante con Duke Ellington (con quen fixo a súa gravación máis coñecida, "Creole Love Call", en 1927) e Fats Waller.
Primeiros anos e matrimonio
En 1924, Hall casou cun mariñeiro británico nado en Trindade e Tobago, Bertram Errol Hicks. Pouco despois do seu matrimonio, Hicks abriu un club en Harlem, Nova York, chamado 'The Big Apple', e pasou a ser o representante de Hall.
Chocolate Kiddies, xira europea en 1925
Hall foi contratada para formar parte do elenco da revista Chocolate Kiddies, coa que se fixo unha xira europea que se iniciu en Hamburgo o 17 de maio de 1925, e que finalizou en París en decembro dese ano. No elenco figuraban The Three Eddies, Lottie Gee, Rufus Greenlee e Thaddeus Drayton, Bobbie e Babe Goins, Charles Davis e Sam Wooding e a súa orquestra.
Tan Town Topics, Small's Paradise e Desires of 1927
En 1926, tras volver a Nova York, Hall foi escollida para traballar en Tan Town Topics, unha revista con cancións de Fats Waller e Spencer Williams. O elenco incluía a Fats Waller, Eddie Rector e Ralph Cooper, Adelaide Hall, Maude Mills, Arthur Gaines, Leondus Simmons e un grupo de baile chamado Tan Town Topics Vamps. O espectáculo estreouse no Teatro Lafayette de Harlem o 5 de abril, cunha curta xira por Baltimore, Chicago e Filadelfia.
Hall actuou en xullo de 1926, con Lottie Gee e The Southern Syncopated Orchestra, no club Small's Paradise, en Nova York.
A partir de outubro de 1926 e ata setembro do seguinte ano, Hall viaxou polo país actuando no circuíto da Theater Owners Booking Association (T.O.B.A.) co espectáculo Desires of 1927, concibido por J. Homer Tutt e producido por Irvin C. Miller. Presentada como a estrela do espectáculo, a aúa actuación incluía varias cancións, salientando "Sweet Virginia Bliss", baile e interpretación do ukelele.
Gravacións con Duke Ellington
En outubro de 1927, Hall gravou "Creole Love Call", "The Blues I Love To Sing" e "Chicago Stomp Down" con Duke Ellington e a súa orquestra. As gravacións tiveron un amplo eco, e catapultaron as carreiras de Hall e Ellington.
O 4 de decembro de 1927, Ellington comezou a tocar coa súa orquestra Cotton Club de Harlem cunha revista chamada Rhythmania. No show, Hall cantaba "Creole Love Call". En 1928, a canción alcanzou o posto número 19 da lista de Billboard.
Ademais, Hall e Duke Ellington gravaron o 7 de xaneiro de 1933 as cancións "I Must Have That Man" e "Baby".
Blackbirds of 1928
En 1928, Hall traballou en Broadway con Bill Robinson en Blackbirds of 1928. O espectáculo foi o de maior éxito cun elenco integramente negro nunca representado en Broadway e deu fama a ambos os artistas. Blackbirds of 1928 era unha idea de Lew Leslie, que planeara o show pensando en Florence Mills; porén, Mills faleceu por mor dunha pneumonía en 1927 antes de iniciar os ensaios. Hall foi escollida para substituíla. A revista estreouse en Les Ambassadeurs Club de Nova York en xaneiro de 1928, e en maio de 1928 representouse no Liberty Theatre, cun total de 518 funcións.
Este musical deu tamén sona a Hall en Europa, ao ser levada en 1929 a obra a París, onde durante catro meses se representou no Moulin Rouge. Tal foi o éxito de Hall no teatro europeo, que rivalizou en popularidade con Josephine Baker. Con música de Jimmy McHugh e letras de Dorothy Fields, as interpretacións que Hall levou a cabo das canciones "I Can't Give You Anything but Love, Baby", "Diga Diga Do", "Bandanna Babies" e "I Must Have That Man", converteunas en todo un éxito.
O elenco de Blackbirds volveu aos Estados Unidos no outono de 1929, iniciando case de inmediato unha xira polo país, tendo lugar a primeira representación en Chicago. Nesa cidade, e en decembro, Adelaide Hall abandonou de maneira inesperada a produción, volvendo a Nova York.
1930: Brown Buddies
Tras deixar Blackbirds, especulouse con que Hall e Bill Robinson traballase de novo xuntos. Finalmente, en 1930 ambos traballaron dúas veces no Teatro Palace de Broadway (en febreiro e en agosto). Na actuación de febreiro, a primeira de Hall no Palace, recibiu un entusiasta recibimento. Tan frutífera foi a colaboración entre Hall e Robinson, que en outubro de 1930 a parella se reuniu para actuar no musical Brown Buddies. A obra estreouse en Broadway, no Teatro Liberty, manténdose as funcións durante catro meses antes de iniciar unha xira polos Estados Unidos. A música era de Millard Thomas, con cancións de Shelton Brooks, Ned Reed, Porter Grainger, J. C. Johnson, J. Rosamund Johnson, George A. Little, Arthur Sizemore e Edward G. Nelson.
1931–32: Gira mundial
En 1931, Hall embarcouse nunha xira mundial que visitou dous continentes (América e Europa). Durante a mesma actuou catro veces no Teatro Palace. Foi durante esta xira cando Hall descubriu e empregou o pianista Art Tatum, ao que levou a Nova York ao final da mesma. En agosto de 1932, Hall gravou "Strange as it Seems", "I'll Never Be The Same", "This Time it's Love" e "You Gave Me Everything but Love", sendo Tatum un dos principais pianistas nesas producións.
Carreira en Europa en 1935–38
Hall chegou a París o outono de 1935 e quedou a vivir alí ata 1938. O seu marido abriu un club nocturno para ela na cidade, que chamou La Grosse Pomme, e en que actuou con frecuencia. Unha das bandas que tocaba no club foi o Quintette du Hot Club de France, con Django Reinhardt e Stephane Grappelli.
Nos inicios de 1936, Hall protagonizou Black and White Revue. O espectáculo, con cincuenta artistas, estreouse en París, e en febreiro viavou en xira a Suíza. A revista foi producida por Ralph Clayton, dirixida por Arthur Bradley e coreografada por Albert Gaubier, quen previamente bailara baixo a dirección de Serge Diaghilev nos Ballets Rusos. A orquestra estaba dirixida por Henry Crowder.
En 1937, Hall coreografou a súa interpretación do famoso baile francés can-can, que chamou "Canned Apple" e que bailou en La Grosse Pomme. A Hall tamén se lle atribúe presentar o baile coñecido como "truckin" aos parisienses. Durante o seu tempo en Europa, Hall cantou con varias orquestras, entre elas as de Willie Lewis e Ray Ventura, e en 1937 (nunha viaxe a Copenhaguen) gravou catro cancións con Kai Ewans e a súa orquestra para o selo Tono.
Carreira británica, 1938–93
Tras moitos anos actuando nos Estados Unidos e en Europa, Hall foi ao Reino Unido en 1938 para facer un papel protagonista nunha versión musical dunha obra de Edgar Wallace, The Sun Never Sets, representada no Teatro Drury Lane. Tivo tanto éxito e fíxose tan popular entre o público británico, que decidiu instalarse no país, converténdose nunha das máis célebres cantantes e artistas da época no Reino Unido. Así, Hall viviu en Londres dende 1938 ata a súa morte. O 28 de agosto de 1938, Hall gravou "I Can't Give You Anything but Love" e "That Old Feeling" nos Abbey Roade Studios de Londres, con Fats Waller no órgano. O 10 de setembro de 1938 actuou en Broadcast To America con Waller no St. George's Hall nunha emisión en directo retransmitida ao outro lado do Atlántico.
Ao longo de 1939, Hall participou noutras emisións de BBC TV, algunha delas retransmitidas en directo. Non obstante, co inicio da segunda guerra mundial, o goberno británico suspendeu as emisións en directo. A pesar diso, entre 1939 e 1941 Hall participou no popular programa de variedades de BBC Radio Piccadixie. Ademais, nese tempo viaxou amplamente polo Reino Unido co Piccadixie British Tour acompañada do humorista Oliver Wakefield e do pianista George Elrick.
Nos anos da guerra, Hall entretivo as tropas no continente europeo coa USO (United Service Organizations Inc.) e o seu equivalente británico ENSA (Entertainments National Service Association), no cal obtivo o título de capitá.
A carreira de Hall foi un éxito case ininterrompido. Fixo máis de 70 gravacións para Decca Records, tivo unha serie propia en BBC Radio, Wrapped in Velvet (foi a primeira artista negra que tivo un contrato a longo prazo coa BBC) e actuou no teatro, no cinema, e en clubs nocturnos, sendo propietaria de locais en Nova York, Londres e París. Na década de 1940, e especialmente durante a guerra, foi moi popular, tanto entre o público civil como no da ENSA, a pesar de sufrir a destrución por un bombardeo do seu club londiniense, o Old Florida Club.
No ano 1940 Hall fixo un cameo no filme The Thief of Bagdad, dirixido por Alexander Korda, e no que cantaba "Lullaby of the Princess", canción escrita por Miklós Rózsa.
A canción de Hall "Careless", chegou en maio de 1940 ao número 30 das listas británicas, e en xuño de 1944 o seu tema "There Goes That Song Again" entrou na lista da BBC acadando o posto 15.
Hall apareceu nunha das máis primitivas gravacións en sistema telerecording da BBC: unha gravación da súa actuación no RadiOlympia Theatre levada a cabo o 7 de outubro de 1947. A gravación empregouse nun programa chamado Variety in Sepia. Hall cantaba "Chi-Baba, Chi-Baba (My Bambino Go to Sleep)" e "I Can't Give You Anything But Love".
En 1948 actuou no filme británico A World is Turning, que non foi rematado. O filme trataba sobre a contribución dos cidadáns negros á sociedade británica. O ano seguinte actuou nos programas da BBC Rooftop Rendezvous e Caribbean Carnival.
Hall participou en 1951 na primeira serie cómica británica, How Do You View, protagonizada por Terry-Thomas e escrita por Sid Colin e Talbot Rothwell. O 29 de outubro de 1951 formou parte do elenco da gala Royal Variety Performance, representada no Victoria Palace Theatre en presenza da raíña Isabel II e da princesa Margarida. Foi a primeira artista negra que participou na gala. A principios de 1950, Hall e o seu marido inauguraron o Calypso Club en Regent Street, Londres, e a realeza acudiu con asiduidade ao local.
En 1951 a actriz actuou en Londres na obra Kiss Me, Kate, no papel de Hattie, cantando o tema de Cole Porter "Another Op'nin', Another Show", e en 1952 no musical Love From Judy, encarnando a Butterfly e cantando "A Touch of Voodoo", "Kind to Animals" e "Ain't Gonna Marry". En 1956 volvió ao West End para traballar en Someone to Talk To. En 1957, e a solicitude de Lena Horne, Hall volveu aos Estados Unidos para actuar con ela no musical Jamaica, estreado en Filadelfia en setembro de 1957, e levado ao circuíto de Broadway o 31 de outubro.
De novo no Reino Unido, o 1 de abril de 1960 actuou no show musical da BBC The Music Goes Round, e o 3 de marzo de 1965 no programa de BBC2 Muses with Milligan, con Spike Milligan e John Betjeman. En 1968, de novo no circuíto teatral do West End, participou na obra Janie Jackson.
Entre 1969 e 1970 realizou dúas gravacións de jazz con Humphrey Lyttelton, traballando posteriormente en xiras teatrais e en diferentes concertos. En 1974 actuou no programa de televisión Looks Familiar como panelista, e en What Is Jazz, con Humphrey Lyttelton. En 1976 participou noutro programa de televisión, It Don't Mean a Thing, e en 1981 foi convidada ao programa de Michael Parkinson na BBC, Parkinson. Ademais, en xullo de 1982 participou, xuntos a outros varios artistas, nunha gala levada a cabo na catedral de San Paulo de Londres dedicada á música sacra de Duke Ellington. miniatura|Tumba de Adelaide Hall no [[cemiterio de Evergreens en Brooklyn, Nova York, Terrace Hill Section, Grave 1252]] En abril de 1980, Hall volveu aos Estados Unidos, e dende o 1 ao 24 de maio actuou na revista musical Black Broadway no The Town Hall de Nova York, xunto a Elisabeth Welch, Gregory Hines, Bobby Short, Honi Coles, Edith Wilson e Nell Carter, entre outros. Tras Black Broadway, en xuño de 1980, Hall traballou durante tres meses no Michael's Pub de Nova York. Tamén en xuño de 1980, actuou no Playboy Jazz Festival nos Ánxeles, xunto a Dizzy Gillespie, Herbie Hancock, Stephane Grappelli, Mel Torme, Zoot Sims, Carmen McRae e Chick Corea.
O 5 de abril de 1983, Hall iniciou un compromiso dun mes co Cookery, en Nova York, onde foi acompañada por Ronnie Whyte e Frank Tate.
En 1985, Hall interveu na televisión británica formando parte do elenco de Omnibus: The Cotton Club comes to the Ritz, un documental da BBC rodado no Hotel Ritz, e no que aparecían, entre outros, Cab Calloway, Doc Cheatham e Max Roach. En 1985 participou en South Bank Show, nun documental titulado The Real Cotton Club. En xullo de 1986 actuou nun concerto no Barbican Centre de Londres.
En outubro de 1988, Hall presentou un espectáculo en solitario no Carnegie Hall de Nova York. O mesmo espectáculo foi levado a Londres, ao Kings Heade Theatre en decembro de 1988. Foi unha das poucas artistas que tivo dúas actuacións como convidada no programa de BBC Radio 4 Desert Island Discs (2 de decembro de 1972 e 13 de xaneiro de 1991). En 1989 actuou en Londres no Royal Festival Hall na Royal Ellington Tribute Concert que incluía a estrea mundial da peza de Ellington Queen's Suite, escrita para Isabel II. No evento tamén actuaron a Bob Wilber Band, Tony Coe e Alan Cohen. O concerto foi filmado por Independent Film Production Associates.
En 1990, Hall protagonizou un documental sobre a súa vida, Sophisticated Lady, que incluía unha actuación gravada nos Riverside Studios de Londres. A súa derradeira actuación en concerto nos Estados Unidos foi en 1992 no Carnegie Hall, na serie Cabaret Comes to Carnegie. Tamén en 1992, foi premiada pola BASCA (British Academy of Songwriters, Composers and Authors).
Falecemento
Adelaide Hall faleceu o 7 de novembro de 1993, aos 92 anos de edade, no Charing Cross Hospital de Londres, a causa dunha pneumonía. Cumprindo os seus desexos, organizouse un funeral en Nova York, na Catedral da Encarnación (Garden City, Nova York), e foi enterrada no cemiterio de Evergreens en Brooklyn xunto á tumba da súa nai. En Londres realizouse un memorial en St Paul's, Covent Garden (coñecida como a "igrexa dos actores"), ao que asistiron estrelas como Elaine Paige, Elisabeth Welch, Lon Satton e Elaine Delmar. Un dos participantes, o presentador de televisión Michael Parkinson, remarcou axustadamente: "Adelaide viviu ata os noventa e dous anos e nunca se fixo vella".
Paso de palio
Historia
En España, o paso de palio naceu en Sevilla, e o primeiro documento gráfico da súa utilización é un gravado de 1616 da "Hermandad del Silencio". A primeira confraría que utilizou o palio nun paso foi, segundo a tradición, a da "Soledad de San Lorenzo", que segundo o historiador José Bermejo y Carballo, en 1882, conta que, en 1610, a confraría estaba custeando o bordado do palio.
Os primeiros palios só tiñan catro varais, despois seis, oito... até chegar aos doce que teñen na actualidade (hoxe parecen "templetes"). Tras os primeiros pasos, estes tiveron unha espectacular evolución ao longo dos séculos até chegar á súa configuración actual. Unha figura destacada e fundamental desta evolución foi o bordador e deseñador sevillano Juan Manuel Rodríguez Ojeda, que desenvolveu as súas ideas a finais do século XIX e principios do XX, principalmente na "Hermandad de la Macarena".
A introdución do palio nos pasos das virxes sevillanas, como todo cambio que se produce nun mundo tan tradicionalista como é o das confrarías, non foi unanimemente aceptado. No século XVII o abade Gordillo, a pesar de que non se opuxo frontalmente, valorou o uso do palio excesivo nas "Dolorosas", e consideraba que o seu uso debería reservarse exclusivamente para o Santísimo Sacramento.
Artefacto de compresión
dereita|miniatura|160x160px|Imaxe orixinal, con boa nitidez e grao de cor. dereita|miniatura|Perda de claridade nos contornos e ton borroso en alta compresión [[JPEG.]]
Un artefacto de compresión (ou artefacto) é unha distorsión apreciable do medio (incluíndo Imaxe, reprodución e gravación de son, e vídeo) causada pola aplicación dun algoritmo de compresión con perda.
A compresión con perda implica descartar parte dos datos do medio para que sexa o suficientemente simplificado como para ser almacenado no espazo de disco desexado (coñecido como taxa de datos ou taxa de bits para o medio que está a ser transmitido). Se o compresor non puidese reproducir os datos suficientes na versión comprimida como para reproducir o orixinal, o resultado é unha diminución da calidade ou a introdución de artefactos. Alternativamente, o algoritmo de compresión pode non ser o suficientemente intelixente como para saber que distorsións teñen a suficiente importancia subxectiva, podendo chegar a ser de feito, rechamante para o observador.
Os artefactos de compresión ocorren en moitos medios comúns como DVD, formatos de arquivos comúns como JPEG, MP3, ou MPEG, e algunhas alternativas ao compact disc, como o formato MiniDisc de Sony. Os medios non comprimidos (como Laserdisc, CD Son e arquivos WAV) ou algoritmos de compresión sen perda (tales como FLAC ou PNG) non sofren de artefactos de compresión.
O obxectivo principal da implementación de algoritmos de compresión con perda é a minimización de artefactos perceptibles. Con todo, ocasionalmente, os artefactos prodúcense intencionadamente para propósitos artísticos. Un estilo coñecido como Glitch art.
Nas artes gráficas, a impresión pode producir un patrón excesivamente visible de patrón moiré. Parte da preimpresión consiste en seleccionar ángulos de pantalla e frecuencias de semitons que minimizan o moiré. A visibilidade do moiré non é totalmente predicíbel. O mesmo conxunto de pantallas pode producir bos resultados con algunhas imaxes, pero moiré visíbel con outras.
Redución do artefacto de imaxe
Propuxéronse varias aproximacións para reducir os efectos da compresión de imaxe, pero para utilizar técnicas de compresión/descompresión e reter os beneficios da compresión (como menor transmisión e custos de almacenamento), moitos destes métodos téñense focalizado no "post-procesado". É dicir, procesar as imaxes cando se reciben ou se visualizan. Non se mostrou técnicas de post-procesado para mellorar a calidade de imaxe en todos os casos. Consecuentemente, ningunha delas ten unha ampla aceptación, aínda que algunhas se teñen implementado e utilizado en sistemas propietarios. Moitos programas de edición fotográfica incorporan algoritmos propietarios de redución de artefactos JPEG, entre os que se atopa Paint Shop Pro.
Vídeo
Os erros de datos no fluxo de bits comprimido tenden a erros similares aos de cuantificación pesada, ou pode interromper a análise do fluxo completamente durante un curto espazo de tempo, tendendo a "romper" a imaxe. Cando ocorren erros importantes no fluxo de datos, os descodificadores continúan aplicando actualizacións sobre a imaxe danada durante un pequeno intervalo de tempo, creando un efecto de "imaxe pantasma", até recibir a seguinte imaxe comprimida independente. Na codificación MPEG, a isto chámaselle "Intra-frames".
Ruído de mosquito
Entre os artefactos de compresión de vídeo, inclúense os resultados acumulativos da compresión de imaxes fixas, como os artefactos de anel ou outros efectos que aparecen nas sucesivas imaxes fixas como unha secuencia de puntos borrosos e brillantes sobre os bordos, chamada "ruído de mosquito", xa que parece un enxame de mosquitos voando ao redor do obxecto.
Son
A compresión de son con perda normalmente traballa cun modelo psicoacústico; un modelo de percepción auditiva humana. Os formatos de son con perda, normalmente implican o uso dunha transformación do dominio tempo/frecuencia, como unha transformada de coseno discreta modificada. Co modelo psicoacústico, utilízanse enmascaramentos de frecuencia e de tempo de tal forma que os sons que deberían ser imperceptíbeis non se gravan. Por exemplo, en xeral, os seres humanos son incapaces de percibir un ton silencioso reproducido simultaneamente cun ton máis ruidoso. Unha técnica de compresión con perda debería identificar o ton silencioso e tratar de eliminalo. Tamén, a cuantificación do ruído pode ser "escondida" alá onde se enmascare por sons máis prominentes. Con baixa compresión, utilízase un modelo psicoacústico conservativo con bloques de pequeno tamaño.
Cando o modelo psicoacústico non é preciso, cando o tamaño do bloque a transformar é restrinxido, ou ao utilizar unha compresión agresiva, pódense xerar artefactos de compresión. Estes, preséntanse como pre-eco, "artefactos de paxaro", estrondo, son metálico, sensación subacuática, asubío etc...
Unha boa maneira de observar artefactos de compresión no son é escoitar os aplausos nun arquivo de son cunha compresión relativamente alta (p.e. 96kbit/seg MP3). En xeral, os tons musicais conteñen patróns de onda repetitivos e variacións máis predicibles no volume, mentres que os aplausos son esencialmente aleatorios e, por tanto, difíciles de comprimir. Unha pista de aplausos con elevada compresión mostrará moi ben o "son metálico" e outros artefactos.
Uso artístico
miniatura|Uso artístico de fallas de vídeo Os artefactos de compresión poden usarse intencionadamente como estilos visuais, ás veces coñecidos como glitch art
Nas imaxes fixas, un exemplo é Jpegs polo fotógrafo alemán Thomas Ruff, que fai uso de artefactos JPEG intencionados como base do estilo da foto.
O cómic coñecido como Sweet Bro and Hella Jeff está realizado nun estilo artístico incriblemente terrible de maneira irónica. O artista tamén usa as mesmas imaxes copiadas e pegadas repetidamente de forma que as imaxes van empeorando co tempo.
En videoarte, unha técnica chamada datamoshing consiste en dous vídeos que se intercalan de tal forma que as imaxes son interpoladas desde fontes separadas. Outra técnica implica transcodificación simple desde un vídeo con perda a outro, explotando a diferenza na que codecs de vídeo distintos procesan o movemento e a información de cor. A técnica foi usada polos artistas Sven König, Takeshi Murata, Jacques Perconte e Paul B. Davis en colaboración con Paperrad, e máis recentemente utilizada por David OReilly e no vídeo musical de Chairlift e Kanye West.
Tamén hai obras de artistas que usan o efecto moiré dun xeito buscado e deliberado, en especial os do Op-Art, un vínculo entre as Matemáticas e a Arte
Ben Folds Five
Ben Folds Five foi un trío estadounidense de rock alternativo formado no ano 1993 en Chapel Hill, Carolina do Norte. Os seus membros eran Ben Folds (voces principais, piano, teclados, melódica, principal compositor), Robert Sledge (baixo, contrabaixo, sintetizadores, coros), e Darren Jessee (batería, percusión, coros, compositor). O grupo chegou á fama nas escenas alternativa, indie e pop. O seu sinxelo "Brick", do seu álbum de 1997 Whatever and Ever Amen, apareceu en moitas emisoras de radio comerciais. Durante os seus primeiros sete anos a banda publicou tres álbums de estudio, un álbum de caras b e descartes, e oito sinxelos. O grupo tamén contribuíu con temas a varias bandas sonoras e recompilatorios. Ben Folds Five separouse en outubro do ano 2000. A banda reuniuse en 2011 e publicou o seu cuarto álbum, The Sound of the Life of the Mind, en 2012.
Afímero
Os afímeros ou moléculas afímeras (en inglés Affimer, procedente de afinidade ; un nome comercial propiedade de Avacta) son pequenas proteínas que se unen a certas proteínas diana con afinidades no rango nanomolar. Estas proteínas de unión feitas por enxeñería non son anticorpos pero están deseñadas para imitar as características de recoñecemento molecular dos anticorpos monoclonais en diferentes aplicacións. Estes reactivos de afinidade foron optimizados para incrementar a súa estabilidade, facéndoos tolerantes a un determinado intervalo de temperaturas e pH, reducir o seu tamaño e incrementar a súa expresión na bacteria Escherichia coli e en células de mamíferos.
Desenvolvemento
As proteínas afímeras (Affimers®) foron desenvolvidas inicialmente na MRC Cancer Cell Unit en Cambridge e en dous laboratorios da Universidade de Leeds. Son proteínas derivadas da familia de inhibidores das cisteina proteases das cistatinas, que funcionan na natureza como inhibidores de cisteína proteases, de 12–14 kDa, que comparten unha estrutura terciaria común cunha hélice alfa situada na parte superior dunha folla beta antiparalela.
As proteínas afímeras presentan dous bucles peptídicos que poden ambos ser aleatorizados para unirse a proteínas diana desexadas, de maneira similar a como o fai un anticorpo monoclonal. A estabilización dos dous péptidos polo andamio da proteína constrinxe as posibles conformacións que os péptidos poden adoptar. Isto incrementa a afinidade de unión e a especificidade en comparación coas bibliotecas de péptidos libres, aínda que pode limitar o repertorio de dianas dos Affimers.
Produción
As bibliotecas de phage display de 109 secuencias aleatorizadas utilízanse para cribados para proteínas Affimer que mostran alta especificidade de unión a unha proteína diana con afinidades de unión no rango nM. A capacidade de dirixir técnicas de cribado in vitro permite a identificación de afímeros específicos de alta afinidade. O cribado in vitro e o desenvolvemento tamén significan que o espazo diana para os afímeros non está limitado polo sistema inmunitario do animal. Os afímeros xéranse usando sistemas recombinantes, polo que a súa xeración é máis rápida e reproducible se a comparamos coa produción de anticorpos policlonais.
Xeráronse Affimers multiméricos que renderon titulacións no rango de 200–400 mg/L en cultivos a pequena escala nos que se usaron sistemas hóspedes bacrerianos. As formas multiméricas dos afímeros coa mesma especificidade de diana proporcionan efectos de avidez na unión á diana.
Poden conxugarse cos afímeros moitas etiquetas e proteínas de fusión, como fluoróforos, ADN monocatenario, His e etiquetas c-Myc. Poden introducirse na proteína residuos de cisteína específicos para que a química dos grupos tiol oriente uniformemente os Affimers nun soporte sólido, como pode ser unha placa de ELISA. Esta funcionalización flexible da molécula afímera permite que funcione en múltiples aplicacións e formatos de ensaio.
Propiedades
Os Affimers son proteínas recombinantes. Como se fabrican usando procesos de produción bacteriana recombinante, a consistencia entre distintos lotes dos Affimers é comparativamente mellor que a dos anticorpos policlonais, solucionando algúns dos problemas de reproducibilidade e seguridade de subministración.
Esta especie de "anticorpos" sintéticos foron producidos por enxeñaría para que fosen estables, non tóxicos, bioloxicamente neutros e non contivesen modificacións postraducionais nin pontes disulfuro. Dúas secuencias que forman bucles separadas, que comprenden un total de 12 a 36 aminoácidos, forman a superficie de interacción coa diana, de modo que as superficies de interacción poden oscilar desde 650 a 1000 Å. A gran superficie de interacción facilita a unión das proteínas diana.
Aplicacións
A tecnoloxía de Affimers foi comercializada e desenvolvida pola compañía Avacta, que está desenvolvendo estes reactivos de afinidade como ferramentas para o diagnóstico e como bioterapéuticos.
Reactivos e diagnósticos
Os Affimers foron utilizados en diversas plataformas, como en ELISA, resonancia plasmónica de superficie  ou purificación de afinidade. Os Affimers que inhiben as interaccións proteína-proteína poden producirse para que teñan a potencialidade de expresar estes inhibidores en células de mamífero e modificar vías de sinalización celular como terapias celulares.
Terapéutica
Os Affimers poden conxugarse para formar multímeros para o deseño de terapéuticas. Exemplos son a produción de moléculas afímeras multiespecíficas para que se unan á albumina para así incrementar a súa vida media in vivo e para usalas como residuos diana en receptores quiméricos ou modificadas para que carrexen unha toxina en conxugados afímero-fármaco.
Os Affimers como substancias terapéuticas están investigándose e en desenvolvemento preclínico para tratar o cancro, tanto por medio de terapia de células CAR-T coma por medio de inhibidores dos puntos de control inmunitarios. Os estudos iniciais utilizando mostras humanas ex vivo indicaron unha baixa inmunoxenicidade asociada co andamio do Affimer, a niveis comparables cos da terapéutica con anticorpos comercializada. Ademais, os estudos preclínicos iniciais mostraron unha boa eficacia e tolerabilidade dos Affimers inmunooncolóxicos anti-PDL1 en ratos. Prevese que a solicitude do permiso IND (Investigational New Drug) nos Estados Unidos para a primeira terapéutica con Affimers ocorrerá en 2023.
Edmundo Bal
Edmundo Bal Francés, nado en Huelva o 2 de xullo de 1967 é un político e avogado español, membro do Congreso dos Deputados por Cidadáns en representación de Madrid.
Primeiros anos
Aínda que naceu en Huelva, estudou no colexio Nuestra Señora del Buen Consejo, no barrio da Cidade Universitaria de Madrid. Posteriormente, licenciouse en Dereito na Universidade Complutense de Madrid.
Avogacía do Estado
A principios de 2017, como responsable penal da Avogacía do Estado, tivo un importante papel na denuncia de Facenda por delito fiscal contra varios futbolistas da Liga española como Lionel Messi, Cristiano Ronaldo, Radamel Falcao, Ángel Di María, Luka Modrić e José Mourinho. Nos casos de Messi e Xabi Alonso, a fiscalía no apreciara delito e foron denunciados pola avogacía. Tamén participou nas causas contra Jordi Pujol e sobre a trama Gürtel.
Durante varios anos presidiu a Asociación de Avogados do Estado.
Actuación no Procés
En decembro de 2018, a directora de servizo xurídico do estado, Consuelo Castro, substituíu a Edmundo Bal por Rosa María Seoane,​ que naquel momento era secretaria xeral de Adif, como representante no xuízo ao proceso independentista catalán. Aínda que se xustificou como "perda de confianza", a substitución fíxose despois de que Bal se negase a omitir a violencia do delito de sedición. A falta de violencia implicaba que as penas pedidas para Oriol Junqueras pasaban de 25 anos a 12 anos. Edmundo Bal negouse a deixar de recoller nos escritos de acusación os feitos que implicaban violencia. Trala súa destitución declarou "Sabes que pasa? Que non soporto as presións dos políticos aos funcionarios públicos que só queren facer o seu traballo. Non soporto a mentira".
Chegada á política
En marzo de 2019, o entón líder de Cidadáns, Albert Rivera, anunciou a fichaxe de Bal para as eleccións xerais de abril de 2019. ​ Durante a campaña electoral presentábase como o cesado, facendo referencia ao seu cesamento como avogado do Estado.​ Nas posteriores eleccións de novembro do mesmo ano non resultou elixido en primeira instancia, pero acabou obtendo un escano por Madrid trala renuncia de Rivera.​ Posteriormente foi nomeado portavoz adxunto do grupo parlamentario de Cidadáns no Congreso, exercendo como portavoz principal durante a baixa maternal de Inés Arrimadas.
Janez Boljka
Janez Boljka, nado en Subotica o 21 de xuño de 1931 e finado en Liubliana o 20 de agosto de 2013, foi un pintor, escultor, medallista e deseñador gráfico esloveno, responsable do gravado da primeira serie de euros circulantes no seu país.
Primeiros anos e formación
Janez Boljka trasladouse coa súa familia desde Subotica a Liubliana ao finalizar a segunda guerra mundial. Alí cursou estudos superiores artísticos e de deseño, na Academia de Belas Artes da Universidade de Liubliana, dos que se graduou en 1956.
Despois realizou estudos de posgrao co escultor Karl Putrih e en 1961 co artista gráfico Riku Debenjak. Logo de numerosas viaxes por Europa, Boljka estableceuse novamente en Liubliana e desenvolveu alí o seu traballo. De feito, a maioría das súas obras en espazos públicos está nesta cidade.
Alfabetos gregos arcaicos
miniatura|Alfabeto arcaico nunha peza ática de [[cerámica de figuras negras.]] miniatura| O nome Περικλες Χσανθιππο ("[[Pericles|Perikles Xsanthippo") escrito nun ostracon ateniense do século V.
Janez Boljka
Escultura, pintura e obra gráfica
Como escultor, Boljka fíxose especialmente coñecido polas súas obras realizadas con chatarra de aceiro e armas antigas. Tamén acadaron sona as súas esculturas de animais, como a do búfalo da entrada do zoo de Liubliana. As súas obras posteriores serán en bronce.
Alfabetos gregos arcaicos
A ortografía clásica correspondente sería “Περικλῆς Ξανθίππου", sendo usado «E» entón en Atenas para todos os sons /e, eː, ɛː/, «Ο» para /o, oː, ɔː/ e «ΧΣ» para o son /ks/. A ortografía de «Π» e «Θ» tamén é arcaica.]] Os alfabetos gregos arcaicos, tamén coñecidos como alfabetos epicóricos, son as moitas variantes do alfabeto grego empregadas na antiga Grecia durante as épocas arcaica e clásica, antes de ser substituídas ao redor do 400 a. C. polo formulario estándar de 24 letras.
Janez Boljka
Escultura, pintura e obra gráfica
Entre as esculturas que se poden atopar en espazos públicos de Liubliana cabe destacar o monumento ás vítimas da Fronte de Liberación Nacional no cemiterio de Žale (1965), o monumento aos voluntarios da primeira guerra mundial na praza Dvorné, o busto de Richard Jakopič fronte á Galería Jakopič e os relevos de Alojz Gradnik, Jožef Petkovšek, Boris Kraigher e Ivan Cankar. Tamén hai varias estatuas decorativas, como o dragón da fonte da rúa Trubarjevu ou o peixe da fonte da rúa Nazorjeva. A súa Piedade de bronce foi presentada pola Arquidiocese de Liubliana ao Papa Xoán Paulo II.
Na súa vellez dedicouse máis á pintura. Unha parte importante da súa obra pictórica exponse na galería do mosteiro de Kostanjevica na Kiri e algunhas pinturas están tamén no castelo Volčji Potok, preto de Kamnik.
Boljka realizou varias exposicións individuais en Eslovenia, Iugoslavia, toda Europa e os Estados Unidos. A súa derradeira exposición en vida tivo lugar en maio e xuño de 2012 na Galería Prešeren de Kranj. A súa obra gráfica expúxose xunto a outros gravados da "Escola de Liubliana" por todo o mundo.
Alfabetos gregos arcaicos
Xeralidades
Os alfabetos locais, chamados "epicóricos", difiren de varias maneiras:
Janez Boljka
Deseño de moedas
Janez Boljka ocupouse do gravado das moedas do sistema do tólar esloveno —a partir dos deseños de Miljenko Licul e Zvone Kosovelj—, cuñadas entre 1992 e 2006, logo da independencia de Eslovenia en 1991. Coa entrada do país na Eurozona e a asunción do euro como moeda de curso legal, Boljka foi tamén o encargado do gravado dos anversos nacionais da primeira serie de moedas do euro de Eslovena, a partir dos deseños de Miljenko Licul e Maja Licul.
Alfabetos gregos arcaicos
Xeralidades
O actual alfabeto grego de 24 letras é orixinalmente unha variante rexional utilizada nas cidades xónicas de Asia Menor. Foi adoptado oficialmente en Atenas no 403 a. C. e no resto do mundo grego antes de mediados do século IV a. C.
Consoantes aspiradas e grupos consonánticos
miniatura| Distribución dos tipos de alfabetos «verde», «vermello» e «azul», segundo [[Adolf Kirchhoff (1867).]] Normalmente faise unha división básica dos alfabetos epicóricos en catro tipos principais segundo o seu tratamento de letras adicionais para as consoantes aspiradas (pʰ, kʰ) e os grupos de consoantes (ks, ps) do grego. Estes catro tipos son convencionalmente titulados «verde», «vermello», «azul claro» e «azul escuro», segundo a lenda dun mapa publicado nun artigo seminal do século XIX sobre o tema, Studien zur Geschichte des griechischen Alphabets de Adolf Kirchhoff (1867). O tipo «verde» (ou Sur) é o máis arcaico e máis próximo ao fenicio. O tipo «vermello» (ou Occidente) transmítese posteriormente cara ao oeste e é o antepasado do alfabeto latino. O tipo «azul»(ou Oriente) é aquel do que emerxe a continuación o alfabeto grego estándar.
O tipo «verde» usa só símbolos fenicios e normalmente prescinde do Ξ (/ks/). As oclusivas aspiradas /pʰ, kʰ/ escríbense así simplemente Π e Κ, sen distinción das oclusivas non aspiradas /p, k/, ou como dígrafos ΠΗ, ΚΗ (o son análogo /tʰ/ ten unha letra dedicada, Θ, tamén tomada do fenicio). Do mesmo xeito, os grupos /ps, ks/ escríbense simplemente ΠΣ, ΚΣ. Este sistema atópase en Creta e nalgunhas illas do sur do Exeo, especialmente Santorini, Milos e Anafi.
O tipo «vermello» tampouco usa o Ξ para /ks/, pero introduce un signo adicional ao final do alfabeto para esta combinación de sons, Χ. Ademais, introduce letras para as consoantes aspiradas, Φ = " pʰ e Ψ = " kʰ ". Este uso de «Χ » coincide coa letra X en latín, pero difire dos gregos estándar posteriores onde Χ corresponde a /kʰ/ e Ψ a /ps/ (só Φ para /pʰ/ é común a todos os non-«verde»). O tipo «vermello» atópase na maioría das áreas da Grecia central ( Tesalia, Beocia e a maior parte do Peloponeso), na illa de Eubea e nas colonias asociadas, incluíndo a maioría das da península Itálica (Magna Grecia).
O tipo «azul claro» aínda non usa Ξ (/ks/) e só engade letras para « pʰ » (Φ) e « kʰ » (Χ). Estas dúas letras corresponden ao seu uso no alfabeto estándar moderno. O sistema «azul claro» polo tanto, non ten letras separadas para os grupos /ps, ks/. Neste sistema, normalmente escríbense ΦΣ e ΧΣ. Este sistema atópase en Atenas (antes do 403 a.C.) e en varias illas do mar Exeo.
O tipo «azul escuro» ten todos os símbolos consonánticos do alfabeto grego moderno : ademais de Φ e Χ (común co tipo «azul claro»), engade Ψ (ao final do alfabeto) e Ξ (na posición alfabética do samekh fenicio). Este sistema atópase nas cidades da Confederación Xónica, Cnido en Asia Menor e en Corinto e Argos no nordeste do Peloponeso * Upsilon tamén deriva de vav.
Omega, eta e /h/
En Naxos, o sistema é lixeiramente diferente : a mesma letra tamén se usa alí para /h/ e unha vogal longa, pero só se o son « e » provén da elevación dun / / máis antigo, non dun /  / máis antigo herdado do protogrego. Isto probablemente significa que, mentres que nos outros dialectos o « e» os vellos e os novos xa se fundiron nun só fonema, o son alto de Naxos é distinto de // e //, probablemente un son [æ].
Outra distinción faise nas cidades-estado do nordeste do Peloponeso, especialmente Corinto: non é o medio aberto // o que se destaca alí entre os tres sons «e», pero o medio pechado / /. A letra épsilon (Ε) úsase alí exclusivamente para este último, mentres que o símbolo (ou, en Sición ,) úsase para /e/ e //. Outra variante úsase en Tirinto: usa as letras do sistema corintio, e E, pero cos valores do sistema clásico eta e épsilon. A letra omega (Ω), que denota un son longo [ɔː] medio aberto, foi inventada nas cidades xónicas de Asia Menor, nalgún momento antes do 600 a.C. Créase rompendo o círculo do omicrón (Ο), inicialmente no lateral. A letra endereitarase e os seus bordos curváronse cara a fóra. A cidade doria de Cnido, así como algunhas illas do Exeo (Paros, Thasos e Milos), elixen a innovación contraria: un círculo roto para /o/ curto e un círculo pechado para /o/ longo.
Digamma
A letra digamma (Ϝ) úsase xeralmente nos dialectos onde aínda se usa o son /w/. Na época arcaica, estes dialectos inclúen a maioría da Grecia continental (excepto Ática), Eubea e Creta. En Atenas e Naxos aparentemente só se usa no rexistro poético. Noutro lugar, o son /w/ está ausente.
A forma da letra varía segundo o lugar e o tempo. Orixinalmente, a forma máis común é. Co paso do tempo, desenvólvese por analoxía co épsilon (que evoluciona de a E) para converterse en F ou. Creta usa unha forma arcaica (que se parece ao modelo orixinal, o waw peniciano) ou unha variante coas varas inclinadas.
Algúns scripts locais usan a letra san no canto do sigma para indicar o son /s/. Non está claro se a distinción entre as dúas letras correspondía orixinalmente a realizacións fonéticas diferentes do fonema /s/. O epigrafista Lilian Jeffery (1915–1986) formula a hipótese de que san orixinalmente nota un son [z] e que os dialectos dorios que conservan san en lugar de sigma poderían ter unha pronunciación de /s/. Roger Woodard, profesor de clásicos na Universidade de Buffalo, suxire que se podería notar [ts]. En calquera caso, cada dialecto tende a empregar san ou sigma con exclusión do outro, e aínda que os primeiros enumeran as dúas letras por separado nas súas respectivas posicións alfabéticas, exemplares posteriores no século VI a. C.<abbr class="abbr nowrap" title="avant Jésus-Christ">. tenden a enumerar só un deles. O san emprégase en Argos até finais do século VI a. <abbr class="abbr nowrap" title="avant Jésus-Christ">C <abbr class="abbr nowrap" title="avant Jésus-Christ">. , en Sicyone até arredor do 500 a.C., en Corinto até a primeira metade do século -V<abbr class="abbr nowrap" title="avant Jésus-Christ">. e en Creta tempo despois. Sicyone conserva o sinal como emblema local nas súas moedas.
Qoppa
A letra arcaica qoppa (Ϙ), ás veces escrita koppa, usada para un alófono anterior de /k/ antes das vogais posteriores [o, u], é orixinalmente común na maioría dos alfabetos epicóricos. Comeza a abandonarse a partir de mediados do século VI a. C. Algunhas rexións dorias, incluíndo Corinto, Argos, Creta e Rodas, mantivéronse até o século V a. C.
Sampi
Algunhas cidades xónicas usan unha letra especial,, en orde alfabética despois de Ω, para un son sibilante onde outros dialectos teñen ΣΣ ou ΤΤ (por exemplo, «τέͳαρες», "catro", en lugar da ortografía iónica «τέσσαρες» e o ático «τέτταρες»). Este símbolo eliminouse máis tarde do alfabeto, pero sobrevive como o símbolo numeral sampi («ϡ»).
A carta está testemuñada nas cidades xónicas de Mileto, Éfeso, Halicarnaso, Eritrea, Teos, na illa de Samos, na colonia xónica de Massilia e en Cícico. En Mesembria, na costa do Mar Negro de Tracia, úsase nas moedas, marcadas cunha abreviatura do nome da cidade, «ΜΕͲΑ». O son sinalado por esta letra deriva dos grupos de consoantes ou, e probablemente sexa un son intermedio durante o cambio fonético dun detén o grupo de consoantes a un son , quizais unha consoante africada semellante a.
San arcadiano
O dialecto chipriota arcado de Mantinea, nun documento, usa unha letra similar á И, posibelmente derivado dunha variante de san, para indicar probabelmente un son [ts].
Digamma panfílico
No dialecto fortemente diverxente de Panfilia, a letra digamma (Ϝ) existe xunto con outra forma. Suponse que neste dialecto o son /w/ podería ter cambiado a nalgúns ambientes. A letra en forma de F pode ser usada para denotar este son /v/, mentres que a letra en forma de И indica casos nos que se conserva o son /w/.
E beocia
Unha carta especial para a realización do son curto /e/,, foi utilizado brevemente na cidade beocia de Thespies a finais do século V a. C. A letra úsase en lugar da épsilon habitual (Ε) cando o son se coloca antes doutra vogal. A súa forma suxire un compromiso entre un Ε e un Ι, pénsase que denota un alófono alto, que se aproxima a /i/. Só se testemuña cando nun só documento, un conxunto de estelas gravadas do 424 a. C. ,
Formas de glifos
As letras do alfabeto grego clásico mostran variacións adicionais de formas, sendo certas variacións características dun alfabeto local.
O Ζ adoita presentar unha liña recta en todos os alfabetos da época arcaica. Θ é principalmente en forma de cruz ( ou ). Ξ normalmente ten unha liña vertical e Φ é máis frecuentemente. Υ e Ψ teñen variantes frecuentes onde as liñas se estenden dende a parte inferior da letra, e. Η é orixinalmente próximo a unha forma rectangular pechada e desenvolve moitas variantes con diferentes disposicións de barras que conectan as dúas liñas exteriores.
A forma inicial de Ε é normalmente, cos brazos en diagonal e a barra baixando baixo o brazo inferior; a letra desenvolve a súa forma ortogonal moderna Ε durante a época arcaica. Un cambio similar obsérvase con Ϝ, que vai de ás ou Ϝ. As formas iniciais de Μ adoitan ter unha barra á esquerda que vai máis baixa que a da dereita ; esta característica é distintiva das variedades que tamén usan san  para /s/.
A forma do Σ pódese escribir con diferentes ángulos e liñas. Ademais da clásica forma de catro liñas, atópase con frecuencia unha forma de tres liñas que se asemella a unha S latina angular , unha característica dalgunhas variedades gregas continentais, incluíndo o ático e varios alfabetos «vermello». A forma de lúa do Σ, que se asemella ao C latino, estándar na Antigüidade Tardía e na escritura bizantina, non se atopa nos arcaicos.