cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Historia da moeda do Tíbet
As cecas tibetanas
Outra das cecas máis importantes estaba en Drabchi (4 quilómetros ao norte de Lhasa, no camiño ao mosteiro de Sera). Esta casa de moeda modernizouse a principios da década de 1930 e toda a maquinaria procedente das demais cecas foi trasladada a este establecemento, que pasou a constituírse como a única do Goberno tibetano a partir de 1932. O seu nome oficial era Drapchi Lotrü Lekhung ( "Fábrica de Máquinas eléctricas Drapchi"). Na actualidade, todo o complexo da antiga casa de moeda está ocupado por unha das prisións de Lhasa, coñecida como a "prisión Drapchi".
Outra casa de moeda salientable foi a chamada Gser Khang ("Casa do Ouro"), situada ao oeste de Norbu Lingka, en funcionamento na década de 1920 para a cuñaxe das moedas de ouro e de cobre.
Pola súa banda, na residencia do Amban chinés instalouse tamén unha ceca, coñecida como me tog skyid ("flores agradables"), que foi utilizada polo poder chinés en 1910 para a cuñaxe das moedas sino-tibetanas. Esta ceca foi posteriormente asumida polo Goberno tibetano, logo da saída forzada do derradeiro Amban chinés en 1913, e continuou funcionando desde 1914 ata principios da década de 1930.
Tamén se menciona ocasionalmente como ceca un establecemento situado ao sur do río Kychu, preto de Lhasa, coñecido como Tip Arsenal, aínda que non hai evidencias de que se teña utilizado para a cuñaxe de moeda. Ademais, no val Chumby estivo operativa entre 1923 e 1928 unha pequena factoría chamada Norbu Tsoki para a produción de discos de cobre, aproximadamente a medio camiño entre Yatung e a fronteira tibetano-sikkimesa.
As moedas dos séculos XVII e XVIII cuñáronse á man e no século XX introduciuse a cuñaxe industrial, con máquinas de elaboración local, accionadas pola auga ou pola forza humana. A partir da década de 1920 comezou a utilizarse maquinaria procedente de Inglaterra, inicialmente de xeito experimental e despois, entre 1932 e 1938, a grande escala, e novamente de 1946 a 1954. A enerxía eléctrica destas novas máquinas era abastecida por unha central hidroeléctrica situada no val do río Dodo, que se instalou entre 1927 e 1928 con equipamentos que chegaran alí desde Inglaterra en 1924.
Datación da moeda tibetana
esquerda|miniatura|Moeda tibetana datada en 16-22 (= [[1948 AD).]]
Coa excepción das cuñaxes sino-tibetanas, dos primeiros tangka non datados do século XVIII e as emisións do mosteiro de Ganden Tangka, todas as moedas tibetanas levan inscrito o ciclo e o ano en que foron producidas. cada ciclo compúñase de 60 anos, e o primeiro ano do primeiro ciclo correspóndese co ano 1027 AD.
Consonte a tradición tibetana, o Kalachakra ("ciclo ou roda do tempo") foi introducido no Tíbet desde a India en 1026. Xa que logo, as datas atopadas nas moedas tibetanas rexistran o número de anos que transcorreron desde ese acontecemento histórico. Para converter unha data de ciclo dunha moeda tibetana nunha data occidental, pódese utilizar a fórmula seguinte:
(Número de ciclos – 1) × 60 + Número de anos + 1026
Por exemplo, rab byung 16 lo 22 débese entender como que transcoreron 14 ciclos completos mais 43 anos do ciclo décimo quinto, a partir do ano 1026. A operación, xa que logo, é a seguinte:
Ademais disto, cómpre ter en conta que o ano tibetano adoita comezar nalgún momento do noso mes de febreiro, polo que a moeda do exemplo anterior non pode ter sido cuñada en xaneiro de 1948 e, ao mesmo tempo, pode estalo en xaneiro ou a principios de febreiro de 1949.
Para recoñecer a numeración tibetana, pódese recorrer á seguinte táboa de equivalencias coa numeración arábiga:
Anatomía dun escándalo
Anatomía dun escándalo (en Anatomy of a Scandal) é unha miniserie de televisión estadounidense desenvolvida por David E. Kelley e Melissa James Gibson, e baseada na novela homónima de Sarah Vaughan. A serie consta de seis episodios, e estreouse a través de Netflix o 15 de abril de 2022, onde conta con opción de subtitulado en galego, sendo a primeira serie subtitulada en galego nesta plataforma.
ENCODE
ENCODE tamén apoia investigacións adicionais biomédicas ao "xerar recursos comunitarios de datos xenómicos, software, ferramentas e métodos para a análise xenómica e produtos que son resultado de análises e interpretacións de datos."
A fase de ENCODE desenvolvida no período 2016-2019 consistía en adicionar profundidade aos seus recursos aumentando o número de tipos celulares, tipos de datos e ensaios e agora inclúe apoio para o exame do xenoma do rato.
Historia
No proxecto está implicado un consorcio mundial de grupos de investigación e pode accederse aos datos xerados deste proxecto a través de bases de datos públicas. A publicación inicial de ENCODE foi en 2013 e desdes entón foi cambiando de acordo coas recomendacións dos membros do consorcio e a ampla comunidade de científicos que usan o Portal para acceder aos datos de ENCODE. Os dous obxectivos de ENCODE son servir como unha base de datos accesible publicamente para "protocolos experimentais, procedementos analíticos e os propios datos," e "a mesma interface debería servir matadatos coidadosamente verificados que rexistren a procedencia dos datos e xustifiquen a súa interpretación en termos biolóxicos." O proxecto empezou a súa cuarta fase (ENCODE 4) en febreiro de 2017.
Motivación e importancia
Estímase que os humanos teñen aproximadamente uns 20.000 xenes codificantes de proteínas, que abranguen só un 1,5% do ADN do xenoma humano. O obxectivo principal do proxecto ENCODE é determinar o papel do compoñente restante do xenoma, gran parte do cal era considerado tradicionalmente como "lixo". A actividade e expresión dos xenes codificantes de proteínas poden ser modulados polo reguloma (unha variedade de elementos de ADN, como os promotores, secuencias reguladoras transcricionais e rexións da estrutura da cromatina e modificación de histonas). Pénsase que os cambios na regulación da actividade dos xenes poden alterar a produción de proteínas e procesos celulares e orixinan doenzas. Determinar a localización destes elementos regulatorios e como inflúen na transcrición de xenes podería revelar as ligazóns que hai entre as variacións na expresión de certos xenes e o desenvolvemento de enfermidades.
ENCODE tamén pretende ser un recurso completo que permita á comunidade científica comprender mellor como o xenoma pode afectar á saúde humana e para "estimular o desenvolvemento de novas terapias para previr e tratar estas enfermidades". miniatura|a. Gráfico de tedencia de publicacións da comunidade e do consorcio ENCODE desde 2007 a 2019. b. Tipos de publicacións que usan datos de ENCODE segundo o campo de investigación.
O Consorcio ENCODE
O Consorcio ENCODE está composto principalmente de científicos que están financiados polo Instituto Nacional de Investigación do Xenoma Humano dos Estados Unidos (NHGRI). Outros participantes que contribúen ao proxecto incorporáronse ao Consorcio ou Grupo de Traballo de Análise.
A fase piloto constaba de oito grupos de investigación e doce grupos que participaban na Fase de Desenvolvemento de Tecnoloxía de ENCODE. Despois de 2007 o número de participantes ampliouse ata chegar a 440 científicos baseados en 32 laboratorios por todo o mundo e cando a fase piloto estaba oficialmente rematada. Nese momento o consorcio constaba de diferentes centros que realizaban diferentes tarefas.
ENCODE é membro do Consorcio do Epixenoma Humano Internacional (IHEC).
Cinema musical
miniatura|259x259px|Cartel do filme [[The Jazz Singer.]] Considérase cinema musical todas aquelas producións cinematográficas que ofrecen cancións ou temas musicais bailables nunha parte fundamental do seu desenvolvemento argumental. O concepto do espectáculo que impera en todos os aspectos da sociedade dos Estados Unidos alcanza un dos seus máximos expoñentes no cinema e, dentro del, nas elaboradas coreografías, as melodías inesquecibles e as obras mestras que deu o xénero musical.
Serviu non só para que o cinema alcanzase a madurez técnica ao que sacrificaba o star system do cinema mudo. Serviu tamén para alumar un xénero que até entón tecnicamente non existía. Nos Estados Unidos de F. Scott Fitzgerald, que case viría abaixo co Crack, estreouse o primeiro filme sonoro (parcialmente) para que as melodías de Cole Porter, George Gershwin ou Irving Berlin se trasladasen das plateas elitistas das grandes cidades, aos salóns de cinema de calquera vila. The Jazz Singer foi o bautizo do xénero, que chegou e fixo explotar o sonoro, e fíxoo para quedar.
ENCODE
O Proxecto ENCODE
O obxectivo da fase piloto era identificar un conxunto de procedementos que, en combinación, poderían aplicarse rendiblemente e a alto rendemento para caracterizar completamente e con exactitude grandes rexións do xenoma humano. A fase piloto ten que revelar as carencias do conxunto de ferramentas actuais para detectar secuencias funcionais, e estaba pensada tamén para revelar se algúns métodos usados ata ese momento eran ineficientes ou inadecuados para a utilización a grande escala. Algúns destes problemas tiñan que ser abordados na fase de desenvolvemento de tecnoloxía de ENCODE, que pretendía idear novos laboratorios e métodos computacionais que mellorarían a nosa capacidade de identificar secuencias funcionais coñecidas ou descubrir novos elementos xenómicos funcionais. Os resultados das dúas primeiras fases determinaron cal era o mellor camiño a percorrer para analizar o restante 99% do xenoma humano nunha fase de produción completa e rendible.
O Proxecto en fase I de ENCODE: o proxecto piloto
A fase piloto testou e comparou os métodos existentes para analizar rigorosamente unha porción definida da secuencia do xenoma humano. Foi organizado como un consorcio aberto e xuntou investigadores con diversos campos e experiencia para avaliar os méritos relativos de todo un conxunto de técnicas, tecnoloxíass e estratexias. A fase de desenvolvemento de tecnoloxía concorrente do proxecto ten o obxectivo de desenvolver novos métodos de alto rendemento para identificar eleentos funcionais. O obxectivo destes esforzos era identificar un conxunto de enfoques que permitisen a identificación completa de todos os elementos funcionais no xenoma humano. Por medio do proxecto piloto de ENCODE, o Instituto Nacional de Investigación do Xenoma Humano (NHGRI) avaliou as capacidades de diferentes enfoques para ser escalados para analizar o xenoma humano completo e atopar as carencias na capacidade de identificar elementos funcionais na secuencia xenómica.
O proceso do proxecto piloto de ENCODE implica interaccións estreitas entre os científicos experimentais e computacionais para avaliar diversos métodos de anotar o xenoma humano. Selecionouse un conxunto de rexións que representan aproximadamente o 1% (30 Mb) do xenoma humano como diana para o proxecto piloto e foi analizado por todos os investigadores do proxecto piloto de ENCODE. Todos os datos xerados polos participantes de ENCODE sobre estas rexións foron liberados rapidamente nas bases de datos públicas.
Selección de dianas
Para o seu uso no proxecto piloto de ENCODE, seleccionáronse rexións definidas do xenoma humano (correspondente a 30Mb, aproximadamente o 1% do xenoma humano total). Estas rexións servían como os alicerces sobre os que comprobar e avaliar a efectividade dun diverso conxunto de métodos e tecnoloxías para atopar varios elementos funcionais no ADN humano.
Antes de embarcarse na selección de dianas, decidiuse que o 50% das 30Mb da secuencia sería seleccionada manualmente mentres que a secuencia restante sería seleccionada aleatoriamente. Os dous criterios principais para as rexións seleccionadas manualmente eran: 1) a presenza de xenes ben estudados ou outros elementos de secuencia coñecidos, e 2) a existencia dunha cantidade substancial de datos de secuencia comparativos. Seleccionouse manualmente un total de 14,82Mb da secuencia usando esta estratexia, que constaba de 14 dianas que en tamaño ían de 500kb a 2Mb.
O restante 50% das 30Mb da secuencia estaba composto de trinta rexións de 500kb seleccionadas segundo unha estratexia de mostras aleatorias estratificadas baseada na densidade de xenes e o nivel de conservación non exónica. A decisión de usar estes criterios en particular fíxose para asegurar unha boa mostra de rexións xenómicas que varían amplamente no seu contido de xenes e outros elementos funcioanis. O xenoma humano foi dividido en tres partes: o 20% superior, o 30% intermedio e o 50% inferior, ao longo de dous eixes: 1) densidade de xenes e 2) nivel de conservación non exónica con respecto á secuencia xenómica do rato ortóloga (ver máis abaixo), nun total de nove estratos. En cada estrato elixíronse tres rexións aleatorias para o proxecto piloto. Para os estratos subrepresentados polas escollas manuais, elixiuse unha cuarta rexión, polo que en total foron 30 rexións. Para todos os estratos deseñouse unha rexión de "backup" para usala no caso de xurdiren problemas técnicos non previstos.
En maior detalle, os criterios de estratificación foron os seguintes:
Os valores anteriores foron computados dentro de fiestras de 500 kb non solapantes de secuencia finalizada ao longo do xenoma, e usados para asignar cada fiestra a un estrato.
Resultados da fase piloto
A fase piloto acabou con éxito e os resultados publicáronse en xuño de 2007 na revista Nature e nun número especial de Genome Research; os resultados publicados no primeiro artigo mencionado adiantaron o coñecemento colectivo sobre a función do xenoma humano en varias áreas principais, incluídas as seguintes máis salientables:
Proxecto en fase II de ENCODE: o proxecto da fase de produción
En setembro de 2007 o Instituto Nacional de Investigación do Xenoma Humano (NHGRI) empezou a financiar a fase de produción do proxecto ENCODE. Nesta fase o obsectivo era analizar todo o xenoma e realizar "estudos a escala piloto adicionais".
Como no proxecto piloto, os esforzos de produción están organizados como un consorcio aberto. En outubro de 2007, o NHGRI concedeu bolsas de investigación que totalizaban máis de 80 millóns de dólares en catro anos. A fase de produción tamén inclúe un Centro de Coordinación de Datos, un Centro de Análise de Datos e un Esforzo de Desenvolvemento Tecnolóxico. Nese momento o proxeco evolucionou nunha empresa verdadeiramente global, que implica 440 científicos de 32 laboratorios de todo o mundo. Unha vez que se completou a fase piloto, o proxecto "ampliouse" en 2007, aproveitándose enormemente de máquinas de secuenciación de nova xeración. E o volume de datos era verdadeiramente grande; xeráranse uns 15 terabytes de datos sen procesar.
En 2010 o proxecto ENCIRE xa producira un conxunto de datos de 1.000 xenomas completos. En conxunto, estes conxuntos de datos mostran qué rexións son transcritas a ARN, qué rexións son probablemente para controlar os xenes que se usan nun tipo determinado de célula, e qué rexións están asociadas cunha ampla variedade de proteínas. Os ensaios primarios usados en ENCODE son ChIP-seq, hipersensibilidade de DNaseI, RNA-seq, e ensaios de metilación do ADN.
Resultados da fase de produción
En setembro de 2012 o proxecto publicou un conxunto moito máis extenso de resultados, que apareceron en 30 artigos publicados simultaneamente en varias revistas, incluíndo seis en Nature, seis en Genome Biology e nun número especial con 18 publicacións de Genome Research.
Os autores describiron a produción e a análise inicial de 1.640 conxuntos de datos deseñados para anotar elementos funcionais en todo o xenoma humano, integrando resultados de diversos experimentos en 147 tipos celulares e todos os datros de ENCODE con outros recursos, como as rexións candidatas de estudos de asociación en todo o xenoma (GWAS) e rexións restrinxidas evolutivamente. Xuntos, estes esforzos revelaron importantes características sobre a organización e función do xenoma humano, que se resumiron nun artigo sumario da seguinte maneira:
O descubrimento máis impactante foi que a fracción do ADN humano que é bioloxicamentre activa é considerablementre maior incluso que as estimacións previas máis optimistas. Nun artigo resumo, o Consorcio ENCODE informou que os seus membros conseguiran asignar funcións bioquímicas a un 80% do xenoma. Gran parte deste estaba implicado no control nos niveis de expresión do ADN codificante, o cal constitúe menos do 1% do xenoma.
Os elementos novos máis importantes da "enciclopedia" eran:
Xestión e análise de datos
Capturar, almacenar, integrar e mostrar os diversos datos xerados é todo un reto. O Centro de Coordinación de Datos de ENCODE (DCC ou Data Coordination Center) organiza e presenta os datos xerados polos laboratorios do consorcio e asegúrase de que os datos cumpran cos estándares de calidade específicos cando se fan públicos. Antesde que un laboratorio envíe calquera dato, o DCC e o laboratorio redactan un acordo de datos que define os parámetros experimentais e metadatos asociados. O DCC valida os datos entrantes para asegurarse da consistencia co acordo. Asegúrase tamén de que todos os datos son anotados usando Ontoloxías apropiadas. Despois carga os datos nun servidor de tests para unha inspección preliminar e coordínase cos laboratorios para organizar os datos nun conxunto consistente de pistas. Cando as pistas están listas, o equipo de Garantía da Calidade do DCC realiza unha serie de comprobacións de integridade, verifica que os datos se presenten de maneira consistente con outros datos do buscador e, o que quizais é máis importante, verifica que os metadatos e textos descritivos que os acompañan están presentados dun xeito que sexa útil para os usuarios. Os datos soamente son liberados ao público no sitio web do UCSC Genome Browser despois de que están realizadas todas estas comprobacións. En paralelo, os datos analízanse polo Centro de Análise de Datos de ENCODE, un consorcio de equipos de análise dos diversos laboratorios de produción e outros investigadores. Estes equipos desenvolven protocolos estandarizados para analizar os datos de novos ensaios, determinan as mellores prácticas e producen un conxunto consistente de métodos analíticos como os peak callers estandarizados e a xeración de sinais de pile-ups de aliñamentos.
O Instituto Nacional de Investigación do Xenoma Humano (NHGRI) identificou ENCODE como un "proxecto de recursos da comunidade". Este importante concepto definiuse nunha xuntanza internacional celebrada en Fort Lauderdale en xaneiro de 2003 como un proxecto de investigación ideado especificamente e aplicado para crear un conxunto de datos, reactivos ou outros materiais cuxa utilidade primaria será ser un recurso para a ampla comunidade científica. Por conseguinte, a política de publicación de datos de ENCODE estipula que os datos, unha vez verificados, serán depositados en bases de datos públicas e postos a disposición de todos para o seu uso sen restricións.
Outros proxectos
Coa continuación da terceira fase, o Consorcio ENCODE implicouse en proxectos adicionais cuxos obxectivos van en paralelo co proxecto ENCODE. Algúns destes proxectos formaban parte da segunda fase de ENCODE.
Proxecto modENCODE
O proxecto Enciclopedia de Organismos Modelo de Elementos do ADN ou modENCODE (do inglés Model organism ENCyclopedia Of DNA Elements) é unha continuación do proxecto ENCODE orixinal que ten como propósito a identificación de elementos funcionais en xenomas de organismos modelo seleccionados, concretamente na mosca Drosophila melanogaster e no verme Caenorhabditis elegans. A ampliación a organismos modelo permite a validación biolóxica de descubrimentos computacionais e experimentais do proxecto ENCODE, algo que é difícil ou imposible facer en humanos. O financiamento do proxecto modENCODE anunciárona os National Institutes of Health (NIH) dos Estados Unidos en 2007 e incluía varias institucións de investigación nos Estados Unidos. O proxecto completou o seu traballo en 2012.
A finais da décda de 2010 o consorcio modENCODE presentou o seu primeiro conxunto de resultados con publicacións sobre anotación e análise integrativa dos xenomas da mosca e do verme en Science. Os datos destas publicacións están dispoñibles no sitio web de modENCODE.
modENCODE púxose en marcha como unha Rede de Investigación e o consorcio estaba formado por 11 proxectos primarios, divididos entre o verme e a mosca. Os proxectos abranguían os seguintes aspectos:
modERN
modERN, abreviación de enciclopedia de redes regulatorias de organismos modelo, é unha ramificación do proxecto modENCODE. O proxecto fusionou os grupos de C. elegans e Drosophila e céntrase na identificación de sitios de unión adicionais de factores de transcrición dos respectivos organismos. O proxecto empezou ao mesmo tempo que a fase III de ENCODE e tiña previsto rematar en 2017. O proxecto tiña previsto realizar centos de experimentos, algúns dos cales xa estaban rematados e outros foran entregados pero aínda estaban sendo procesados polo DCC.
Xenómica da Regulación Xénica
A inicios de 2015, os NIH lanzaron o programa Xenómica da Regulación Xénica (GGR, Genomics of Gene Regulation). O obxectivo do programa, que duraría tres anos, é estudar redes xénicas e vías en diferentes sistemas do corpo, coa esperanza de comprender mellor nos mecanismos controlando as expresións xénicas. Aínda que o proxecto ENCODE está separado do GGR, o DCC de ENCODE estivo albergando datos de GGR no portal de ENCODE.
Roadmap
En 2008 os NIH empezaron o Roadmap Epigenomics Mapping Consortium, cuxo propósito era producir "unha fonte pública de datos epixenómicos para catalizar a investigación en bioloxía básica e orientada a enfermidades". En febreiro de 2015 o consorcio publicou un artigo titulado "Análise integrativa de 111 epixenomas humanos de referencia" que cumpría cos obxectivos do consorcio. O consorcio integrou información e anotou elementos regulatorios de 127 epixenomas de referencia, 16 dos cales formaban parte do proxecto ENCODE. Os datos do proxecto Roadmap poden encontrarse no portal de Roadmap ou no de ENCODE.
miniatura|316x316px|Liña de tempo que salienta o inicio do Roadmap Epigenome e o International Human Encode Consortium (IHEC).
Proxecto fruitENCODE
O fruitENCODE: unha enciclopedia de elementos de ADN para a maduración de froitos é un proxecto ENCODE para plantas que trata de xerar bases de datos de metilación do ADN, modificación de histonas, DHS, expresión xénica e unión de factores de trranscricióin para todas as especies de froitos carnosos en diferentes estadios de maduración. Os datos prepublicados poden encontrarse no portal de fruitENCODE.
Críticas ao proxecto
Aínda que o consorcio afirma que o proxecto ENCODE está lonxe de finalizar, moitas das reaccións aos papeis publicados e as novas cobertutas que acompañaban a publicación foron favorables. Os editores de Nature e os autores de ENCODE "... colaboraron durante moitos meses para causar a maior expectación posible e captar a atención non só da comunidade de investigadores senón tamén do público en xeral". As afirmacións do proxecto ENCODE de que o 80% do xenoma humano tiña unha función bioquímica foron rapidamente recollidas pola prensa popular que dicía que os resultados do proxecto levarían á morte da idea do ADN lixo.
Porén, a conclusión de que a maior parte do xenoma é "funcional" foi criticada baseándose en que o proxecto ENCODE utilizou unha definición moi ampla de "funcional", concretamente que algo que é transcrito debe ser funcional. A esta conclusión chegouse a pesar da idea amplamente aceptada, baseada en estimacións de conservación xenómica da xenómica comparada, de que moitos elementos do ADN como os pseudoxenes que son transcritos son, non obstante, non funcionais. Ademais, o proxectro ENCODE salientou a sensibilidade fronte á especificidade, o que posiblemente levou á detección de moitos falsos positivos. Outras críticas a ENCORE foron a elección un tanto arbitraria de liñas celulares e factores de transcrición así como a falta dun control apropiado dos experimentos, xa que o ADN aleatorio imita o comportamento 'funcional' de ENCODE.
En resposta a algunhas das críticas outros científicos argumentaron que a ampla extensión da transcrición e empalme que se observa no xenoma humano directamente por tests bioquímicos é un indicador máis preciso da función xenética que as estimacións da conservación xenómica, porque as estimacións da conservación son todas relativas e difíciles de aliñar debido ás incribles variacións nos tamaños do xenoma incluso de especies relacionadas; ademais é parcialmente tautolóxica, e estas estimacións non están baseadas en tests directos da funcionalidade do xenoma. As estimación da conservación poden usarse para proporcionar pistas para identificar posibles elementos funcionais no xenoma, pero non limitan ou poñen tope á contidade total de elementos funcionais que posiblemente poderían existir no xenoma. Ademais, gran parte do xenoma que está sendo discutido polos críticos parece estar implicado na regulación epixenética, como a expresión xénica e parece ser necesario para o desenvolvemento de organismos complexos. Os resultados de ENCODE non eran necesariamente inesperados, xa que varias décadas de investigacións previas prexariaban un incremento na atribución de funcionalidades. Adicionalmente, outros sinalaron que o proxecto ENCODE desde o principio tiña un obxectivo baseado en buscar elementos funcionais relevantes biomedicamente no xenoma e non elementos funcionais evolutivos, que non son necesariamente a mesma cousa, xa que a selección evolutiva nin é suficiente nin necesaria para establecer unha función. É un proxy moi útil para funcións relevantes, pero imperfecta e non a única.
En resposta ás queixas sobre a definición da palabra "función" algúns indicaron que ENCODE definía o que significaba e dado que o obxectivo de ENCODE era buscar elementos funcionais relevantes medicamente no xenoma, entón a conclusión do proxecto debería ser interpretada "como dicir que o 80 % do xenoma está implicado en actividades bioquimicas relevantes que é moi probable que teñan papeis causais en fenomenos xulgados relevantes para a investigación biomédica." Ewan Birney, un dos investigadores de ENCODE, comentou que "función" utilizouse pragmaticamente para significar "actividade bioquímica específica" que incluía diferentes clases de ensaios: ARN, modificacións de histonas "amplas", modificacións de histonas "estreitas", sitios hipersensibles á DNaseI, picos de ChIP-seq de factores de transcrición, pegadas de DNaseI, motivos unidos a factores de transcrición e exóns.
En 2014 os investigadores de ENCODE salientaron que na literatura, as partes funcionais do xenoma foron identificadas diferencialmente en estudos previos dependendo da estratexia utilizada. Houbo tres estratexias xerais que se usaron para identificar as partes funcionais do xenoma humano: as estratexias xenéticas (que se basean en cambios no fenotipo), as estratexias evolutivas (que se basean na conservación) e as estratexias bioquimicas (que se basean en tests bioquímicos e eran usadas por ENCODE). As tres teñen limitacións: as estratexias xenéticas poden non detectar elementos funcionais que non se manifestan fisicamente no organismo, as estratexias evolutivas teñen dificultades usando aliñamentos de secuencias multiespecies precisos, xa que incluso os xenomas de especies relacionadas varían considerablemente, e as estratexias bioquímicas, aínda que teñen unha alta reproducibilidade, nelas as sinaturas bioquimicas non sempre significan automaticamente que hai unha función. Concluíron que, en contraste coas evidencias evolutivas e xenéticas, os datos bioquimicos ofrecen pistas sobre a función molecular realizada por elementos do ADN subxacentes e os tipos celulares no cal actúan e finalmente as tres estratexias poden utilizarse de maneira complementaria para identificar rexións que poden ser funcionais na bioloxía humana e enfermidades. Ademais, indicaron que os mapas bioquímicos proporcionados por ENCODE eran as cousas mais valiosas do proxecto porque proporcionaban un punto de comezo para testar como estas sinaturas se relacionaban coa función molecular, celular e do organismo.
O proxecto tamén foi criticado polo seu alto custo (uns 400 millóns de dólares en total) e favorecer a gran ciencia que quita diñeiro ás investigacións iniciadas por investigadores altamente produtivas. O proxecto piloto de ENCODE estímase que costou 55 millóns de dólares; a ampliación costou 130 millóns e o Instituto Nacional de Investigación do Xenoma Humano NHGRI dos Estados Unidos podería asignar ata 123 millóns para a seguinte fase. Algúns investigadores argumentan que xa se empeza a ver un retorno sólido dese investimento. Houbo intentos de explorar a literatura para ver a cantidade de artigos nos cales ENCODE xoga un papel significativo e desde 2012 producíronse 300 artigos, 110 dos cales proceden de laboratorios sen financiamento de ENCODE. Un problema adicional é que ENCODE non é un nome único dedicado ao proxecto ENCODE exclusivamente, así que a palabra 'encode' aparece en moita literatura xenética e xenómica.
Outra crítica importante é que os resultados non xustifican a cantidade de tempo empregada no proxecto e que o propio proxecto é esencialmente inacabable. Aínda que a miúdo é comparado ao Proxeco Xenoma Humano e incluso denominado como o seguinte paso do Proxecto Xenoma Humano, o Proxecto Xenoma Humano tiña un claro punto final do que ENCODE carece.
Os autores parecen simpatizar coas preocupacións científicas e ao mesmo tempo tratan de xustificar os seus esforzos dando entrevistas e explicando detalles de ENCODE non só ao público científico, mais tamén aos medios de comunicación. Tamén afirman que foi preciso máis de medio século desde que se demostrou que o ADN era o material hereditario da vida ata conseguir secuenciar o xenoma humano, así que o seu plan para o seguinte século sería comprender realmente a propia secuencia.
FactorBook
A análise de datos de unión de factores de transcrición xerados polo proxecto ENCODE está dispoñible actualmente no repositorio accesible por web FactorBook. Esencialmente, Factorbook.org é unha base de datos baseada en Wiki para datos de unión de factores de transcrición xerados polo consorcio ENCODE. Na súa primeira publicación Factorbook contiña:
Novela rosa
A novela rosa, máis coñecida coloquialmente como novela romántica, aínda que resulta útil o termo «rosa» para distinguila da novela romántica pertencente ao período histórico-cultural do Romanticismo, trátase dun xénero literario narrativo occidental. miniatura|O bico, por [[Francesco Hayez.]]
Descrición
A asociación Romance Writers of America (Escritores Románticos de América) define as dúas principais normas das novelas para seren consideradas deste xénero:
1.ª A historia debe centrarse na relación e o amor romántico que xorde entre dous seres humanos. A asociación estadounidense antes mencionada considera que non debe centrarse só no amor romántico heterosexual, senón que, segundo definen, a trama principal refírese a dúas persoas que se namoran e esfórzanse en que a súa relación funcione. O conflito no libro céntrase na historia de amor. O clímax no libro resolve a historia de amor. Poden existir outras subtramas, pero a historia de amor debe seguir sendo o tema principal.
2.ª O final da historia debe ser positivo, deixando ao lector que crea que o amor entre os protagonistas e a súa relación perdurará polo resto das súas vidas. Segundo a RWA, debe haber un "final emocionalmente satisfactorio e optimista". As novelas rosas finalizan de tal maneira que o lector se sente ben. Baséanse na idea dunha xustiza emocional innata, a noción maniquea de que a xente boa acaba sendo recompensada e a malvada é castigada. Nunha novela rosa, os amantes que se arriscan a loitar polo seu amor e a súa relación acaban sendo recompensados con xustiza emocional e amor incondicional.
Isabel Alba Rico
Isabel Alba Rico nada en Madrid o 6 de abril de 1959 é unha escritora, guionista e fotógrafa feminista española.
Traxectoria
Licenciouse en Filosofía pola Universidade Complutense de Madrid e desde 1994 reside en San Sebastián.
Foi guionista de radio, cine e televisión, en programas como La bola de cristal ou Barrio Sésamo. Foi membro da Asociación Profesional de Guionistas de Euskal Herría, da que foi presidenta entre 1999 e 2002. En 2012 dirixiu o documental Será feminista o no será.
Impartiu cursos e obradoiros de guión para mozos e aulas de Linguaxe Audiovisual para nenas, nenos e adolescentes.
Xunto á docencia no ámbito audiovisual, dedicouse a actividades artísticas como fotógrafa e escritora. Publicou a súa primeira novela, Baby Spot en 2003.
Nzambi Matee
Nzambi Matee é unha enxeñeira de materiais de Kenya que recicla residuos plásticos en materiais de construción sostibles e de baixo custo.
O Programa das Nacións Unidas para o Medio Ambiente (PNUMA) recoñeceu o seu traballo e concedeulle o premio ambiental da ONU, para os menores de 30 anos, que se entrega anualmente a sete persoas da ciencia, enxeñería, mundo empresarial e activistas de todo o mundo chamados Xuventude Campioa da Terra 2020.
Traxectoria
Nzambi Matee como enxeñeira especializouse en ciencia de materiais e traballou na industria petroleira de Kenya.
Vendo a contaminación por residuos plásticos continuamente, o desperdicio rutineiro de bolsas de plástico tiradas polas rúas de Nairobi, fíxolle reflexionar e pensar como facer algo útil coa reciclaxe dos residuos plásticos e ao mesmo tempo darlle solución ao problema de contaminación. Nzambi Matee creou o seu propio lema: ¡Actúa pola natureza!
En 2017, Nzambi Matee deixou o seu traballo como analista de datos e comezou a investigar, crear e probar diferentes materiais de pavimentación de plástico e area no curro da casa da súa nai, convencida de que podería sacar adiante este proxecto sostible levouna ao día seguinte a empregar tódolos seus aforros nel. Solicitou e recibiu unha bolsa para un programa de formación en emprendemento social nos Estados Unidos. Durante a súa estancia nos Estados Unidos, Nzambi Matee estudou e investigou nos laboratorios da Universidade de Colorado en Boulder , logrando mellorar as proporcións de area e plástico necesarias para a fabricación dos seus ladrillos. Nestes laboratorios tamén deseñou e desenvolveu a maquinaria para producir os ladrillos de plástico.
En 2018 fundou a empresa Gjenge Makers especializada na reciclaxe do plástico e o seu uso para convertelo en ladrillos. "O plástico é un material mal empregado e incomprendido. O seu potencia é enorme, máis a súa vida posterior pode ser desastrosa", di Matee. dereita|senmarco|260x260px Emprega residuos plásticos que xa non se poden procesar, que non se poden reciclar, contribuíndo con este proceso a solucionar o problema da contaminación por residuos plásticos en Kenya e ao mesmo tempo contribuíndo a solucionar o problema da vivenda.
Os produtos feitos de plásticos son fortes e duradeiros, os residuos plásticos mestúranse con area e quéntanse e o produto resultante é de cinco a sete veces máis resistente que o formigón. O plástico é fibroso, o que fai do ladrillo ou do adobe un material forte e duradeiro. Ademais, en comparación cos ladrillos convencionais, os ladrillos producidos con plásticos como materia prima son máis lixeiros, polo que o transporte e a instalación realízanse a maior velocidade.
A materia prima utilizada é unha combinación de tipos de plásticos, polietileno de alta densidade (procedentes de botellas de leite, latas de produtos de limpeza e aseo, etc.), polietileno de baixa densidade (bolsas) e polipropileno (cordas, tapas, etc.). ).
Algúns dos produtos que se fabrican ademais dos adoquines* son ladrillos, tellas e tapas de sumidoiros.
Empregáronse adobes de Gjenge Makers para cubrir os camiños de terra do Centro de Formación de Habilidades de Mukuru situado no barrio de Mukuru Kyaba da capital, patios escolares pavimentados cos seus ladrillos de cores.
O proxecto Nzambi Matee ten como obxectivo reducir o impacto ambiental no desenvolvemento económico e crear oportunidades de traballo para a mocidade e mulleres nas industrias da sustentabilidade e da construción en Kenya. É unha verdadeira economía circular. "Constrúe alternativamente, constrúe de forma alcanzable, constrúe de maneira sustentable", ese é o lema de Gjenge Makers.
Gjenge Makers cumpre coa iniciativa das Nacións Unidas de Obxectivos de Desenvolvemento Sostible (ODS), concretamente cos Obxectivos:
Premios e recoñecementos
O seu traballo foi recoñecido polas Nacións Unidas e formou parte do Programa das Nacións Unidas para o Medio Ambiente (PNUMA).
Ten o título de Young Champion on the Earth 2020 (Young Champions of the Earth 2020). Nzambi Matee é unha das sete persoas galardoadas co premio á sustentabilidade outorgado pola ONU que se outorga en recoñecemento aos ecoloxistas, de entre 18 e 30 anos, dos cales só se seleccionan sete persoas dos eidos da ciencia, enxeñería, empresarial e activistas de todo o mundo.
Judith Leyster
Traxectoria
Leyster naceu en Haarlem, oitava filla de Jan Willemsz Leyster, un cervexeiro e xastre local. Aínda que os detalles da súa formación son incertos, xa na súa mocidade chegou a ser suficientemente coñecida como para ser mencionada nun libro de Samuel Ampzing titulado Beschrijvinge ende lof der stadt Haerlem, escrito orixinariamente en 1621, revisado entre 1626 e 1627, e publicado en 1628.
O seu primeiro traballo asinado data de 1629, catro anos antes de ingresar no gremio de artistas. En 1633 era membro da guilda de San Lucas de Haarlem. Existe certo debate sobre quen foi a primeira muller rexistrada no gremio, pois algunhas fontes indican que foi Leyster, inscrita en 1633, e outras que foi Sara van Baalbergen en 1631. Decenas doutras artistas femininas foron admitidas no gremio durante o século XVII, mais non foron recoñecidas como tales, ao entenderse as súas actividades como oficios menores (bordado, cerámica, metal e madeira) ou ben porque eran consideradas continuadoras do traballo dos seus maridos ao falecer.
Especulouse con que o autorretrato de Leyster de 1633 (National Gallery of Art, Washington) fose a súa peza de presentación para o gremio. Este traballo marca un cambio histórico co abandono da rixidez dos autorretratos femininos a favor dunha postura máis relaxada e dinámica. A súa actitude é moi relaxada segundo os estándares de calquera retrato neerlandés e comparable principalmente con algúns retratos de Frans Hals. Ángeles Caso analiza respecto ás roupas como adoitaban retratarse naquela época cos traxes e complementos elegantes, mostrando status e dignidade para a súa profesión.
En 1636, casou con Jan Miense Molenaer, un pintor máis prolífico aínda que con menos talento, que se dedicou a temas similares. Trasladáronse a Amsterdam para mellorar economicamente, dado que alí o mercado de arte era máis estable. En Heemstede compartiron un estudio nunha pequena casa situada no actual Groenendaal Park. Leyster e Molenaer tiveron cinco fillos, dos que só dous sobreviviron ata a idade adulta.
A maioría das obras datadas de Leyster son de entre 1629 e 1635, antes de casar e ter fillos. Existen poucas pezas coñecidas pintadas despois de 1635: dúas ilustracións nun libro sobre tulipáns de 1643, un retrato de 1652 e unha natureza morta de 1654 descuberta nunha colección privada. Leyster tamén puido ter traballado en colaboración co seu esposo. Faleceu en 1660, aos 50 anos.
Obra
Leyster asinou os seus traballos cun monograma formado polas súas iniciais JL cunha estrela adxunta como un xogo de palabras: Leister significaba "estrela líder" en neerlandés e para os navegantes neerlandeses da época era o nome común da estrela polar. Leistar era o nome da cervexaría do seu pai en Haarlem. Só asinou os seus traballos ocasionalmente co seu nome completo.
Especializouse en escenas de xénero de polo xeral unha a tres figuras, que adoitan amosar optimismo móstranse nun contexto sinxelo. Moitas son nenos ou nenas, músicos e homes con bebidas.
Leyster foi particularmente innovadora nas súas escenas de xénero domésticas. Estas son escenas íntimas de mulleres no fogar, moitas veces con candeas ou lámpadas, evocando o punto de vista feminino. Home ofrecendo cartos a unha muller nova (Mauritshuis, A Haia) é unha variante pouco frecuente nestas escenas, amosando unha rapariga que aparece indiferente ás proposicións e ás moedas do home. O habitual nesa época era representar unha prostituta disposta.
Gran parte da súa obra, especialmente centrada en músicos, era similar en natureza á de moitos dos seus contemporáneos, como o seu esposo Molenaer, os irmáns Frans e Dirck Hals, Jan Steen, e os caravaggistas de Utrecht Hendrick ter Brugghen e Gerrit van Honthorst. As súas pinturas de xénero, en xeral de tabernas e outras escenas de lecer, satisfacían os gustos e os intereses dun segmento crecente da clase media neerlandesa. Pintou poucos retratos reais, e a súa pintura histórica coñecida é David coa cabeza de Goliat, que non se aparta do seu estilo típico, cunha soa figura preto da fronte do espazo da imaxe.
Leyster e Frans Hals
Aínda que coñecida durante a súa vida e estimada polos seus contemporáneos, Leyster e a súa obra foron esquecidas en gran parte despois do seu pasamento. O seu redescubrimento tivo lugar en 1893, cando se soubo que unha pintura admirada durante máis dun século como obra de Frans Hals fora pintada por Leyster.
A confusión ou o engano talvez se remonte á vida de Leyster. En 1868 Luke Schamb adquiriu un cadro de Leyster, A alegre compaña (Museo do Louvre, París), coma se fose un Hals. A obra pasou ao mercador de arte Wertheimer de Bond Street, Londres, que a describiu como unha das mellores pinturas de Hals. John Millars estivo de acordo con Wertheimer sobre a autenticidade e o valor da pintura. Wertheimer vendeu a pintura a unha firma inglesa por 4500 libras e esta empresa, á súa vez, vendeu a pintura como un Hals ao barón Schlichting en París.
En 1893, o Louvre atopou o monograma de Leyster baixo a firma fabricada de Hals. Non está claro cando se agregou a firma falsa. Cando se descubriu a firma orixinal, o Barón Schlichting demandou a firma inglesa, que á súa vez intentou rescindir a súa propia compra e recuperar os cartos do comerciante de arte, Wertheimer. O caso resolveuse no tribunal o 31 de maio de 1893, e os demandantes (a firma inglesa sen nome) acordaron manter a pintura por un valor de 3500+500 £. Durante o proceso non se considerou a obra como unha peza de valor dada a súa nova atribución. Non se teñen indicios de que se valorase a inesperada descuberta desta artista, capaz de igualar a Hals no seu mellor momento. Outra versión da Alegre compaña vendida en Bruxelas en 1890 levaba o monograma de Leyster "cruamente alterado a un FH entrelazado".
En 1893, Cornelis Hofstede de Groot escribiu o primeiro artigo sobre Leyster. Desde a historia da arte foi clasificado como imitadora ou seguidora de Hals, aínda que esta interpretación cambiou a finais do século XX.
Ademais da demanda mencionada anteriormente, non está clara a natureza da relación profesional de Leyster con Frans Hals; pode que fose a súa alumna ou unha colega amistosa. Pode que fose testemuña no bautismo da filla de Hals Maria a principios da década de 1630, xa que se rexistrou unha "Judith Jansder" (que significa "filla de Jan") como testemuña, aínda que había outras Judith Janses en Haarlem. Algúns historiadores afirmaron que Hals ou o seu irmán Dirck puideron ser o profesor de Leyster, debido ás estreitas semellanzas entre as súas obras.
Coleccións públicas
Entre os museos que conservan obras de Judith Leyster están o Rijksmuseum de Amsterdam, o Mauritshuis da Haia, Museo Frans Hals de Haarlem, o Louvre de París, a National Gallery de Londres e a National Gallery of Art de Washington.
En marzo de 2021 a obra de Leyster engadiuse á "Galería de Honra" no Rijksmuseum. Leyster, Gesina ter Borch e Rachel Ruysch foron as primeiras mulleres incluídas na galería.
Carles Pérez
Comezo deportivo
Comezou a xogar ao fútbol desde os cinco anos, no campo de Vilanova do Vallès, próximo ao seu fogar. Tres anos despois mudpu ao Damm, e finalmente ao R. C. D. Espanyol en 2008. Na súa última etapa como infantil explotara como xogador, polo que o Fútbol Club Barcelona fíchao para incorporalo á Masía, ao Cadete "B" de Franc Artiga.
FC Barcelona
Co devenir dos anos, Carles Pérez foi medrando e progresando nas categorías inferiores do Barça. Así, o 3 de outubro de 2015 debutou co filial azulgrana de mans de Gerard López nun encontro fronte ao Atlético Levante como visitante. O partido rematou cun empate sen goles, Carles entrou no minuto 62' en substitución de Maxi Rolón.
O 19 de maio de 2019 debutou en partido oficial co primeiro equipo na última xornada de Liga no empate a 2 perante a S. D. Eibar en Ipurúa. O 25 de agosto anotou o seu primeiro gol en partido oficial co primeiro equipo na vitoria por 5 a 2 fronte ao Real Betis Balompé na 2.ª xornada de Liga.
O 27 de setembro de 2019 o club azulgrana anunciou a súa renovación ata o 30 de xuño de 2022.
O 10 de decembro de 2019 debutou na Liga de Campións anotando un dos goles de vitoria do conxunto azulgrana ante o Inter de Milán por 1 a 2 e garantiu ter ficha do primeiro equipo tras xogar un mínimo de 30 minutos en sete partidos.
AS Roma
O 30 de xaneiro de 2020 o Fútbol Club Barcelona anunciou a súa cesión á A. S. Roma até o final da tempada a cambio dun millón de euros cunha opción de compra obrigatoria de 11 millóns máis 3,5 en variables.1 Debutou dous días despois na derrota por 4-2 fronte ao U. S. Sassuolo na Serie A e o 20 de febreiro anotou o seu primeiro gol co equipo na vitoria pola mínima (1-0) perante o K. A. A. Gante na ida dos dezaseisavos de final da Liga Europa da UEFA.
Celta de Vigo
O 8 de agosto de 2022 o R. C. Celta de Vigo anunciou que chegara a un principio de acordo coa entidade romanista para a súa cesión a falta da pertinente revisión médica. Ao día seguinte asinou por unha tempada, tendo o conxunto vigués unha opción de compra ao final da mesma.
Clubs
20px Actualizado co último partido disputado o .
Rhus typhina
Rhus typhina é un arbusto ou pequena árbore de folla caduca da familia Anacardiaceae, nativa do leste de Norteamérica. Foi descuberta no sueste do Canadá, leste e nordés dos Estados Unidos, sur de Ontario e os Apalaches. miniatura|240x240px|Vista da árbore. miniatura|318x318px|Ilustración.