cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
L'enfant que j'étais
No festival
Foi interpretada en décimo lugar, seguindo a Dinamarca con Birthe Wilke e Gustav Winckler interpretando «Skibet skal sejle i nat». Ao final das votacións, a canción recibiu 5 puntos, obtendo o oitavo posto de 10 xunto a Bélxica.
Dagoberto II
En 656, á morte de seu pai, asasinado mediante un complot do seu propio irmán Clodoveo II, organizado por Grimoaldo, mordomo de palacio, co obxectivo de anexionar as terras de Austrasia, Dagoberto, á idade de 4 anos, é enviado exiliado a Irlanda por orde do mordomo de palacio, que se sentía ameazado.
Dagoberto, foi proclamado rei en 674 polos señores de Austrasia, e despois de que Khilderico II fose asasinado en 675, regresa para conquistar o trono de Austrasia, da que seu pai fora rei. Pero non pode conter a insubordinación dos señores e tamén el foi asasinado en 679 á idade de 27 anos.
Sara Mesa
Sara Mesa, nada en Madrid en 1976, é unha escritora e xornalista española.
Traxectoria
Sara Mesa naceu en Madrid en 1976 e trasladouse coa súa familia a Sevilla sendo nena, cidade na que actualmente reside. Estudou xornalismo e filoloxía hispánica.
Os seus inicios literarios centráronse na poesía, que abandonou moi cedo. O seu poemario Este jilguero agenda (2007) foi galardoado co Premio Nacional de Poesía «Fundación Cultural Miguel Hernández». É coñecida fundamentalmente pola súa obra narrativa, cos seus libros de contos La sobriedad del galápago (2008), No es fácil ser verde (2009) e Mala letra (2016) e as súas novelas El trepanador de cerebros (2010), Un incendio invisible (2011, reedición revisada en 2017), Cuatro por cuatro (2013, finalista do Premio Herralde de Novela), Cicatriz, (2015, considerada unha das mellores novelas do ano por xornais como El País, El Mundo, ABC. e Premio Ojo Crítico de Narrativa) e Cara de pan (2018). A súa obra foi traducida en EE.UU., Italia, Holanda, Francia, Alemaña, Grecia, Portugal, Serbia, Dinamarca e Noruega.
Aparece en numerosas antoloxías como Pequeñas resistencias 5. Nuevas voces del cuento español (Páginas de espuma, 2010), Diez bicicletas para treinta sonámbulos (Demipage, 2016), Riesgo (Rata, 2017), Tríos (Anagrama, 2018), Humor negro (La Fuga, 2018) e Tsunami (Sexto Piso, 2019), entre outras.
Tamén é coautora, xunto co escritor Pablo Martín Sánchez, de Agatha (La uÑa RoTa, 2017), onde cada un dos autores escribe a súa versión dunha historia esbozada por Herman Melville.
En 2019 publica Silencio administrativo, un ensaio sobre pobreza, sen teito e prexuízos, así como sobre as trabas burocráticas polas que pasan quen quere saír desta situación, a través da historia real dunha muller pobre.
15 de febreiro
O 15 de febreiro é o 46º día do ano do calendario gregoriano. Quedan 319 días para finalizar o ano, 320 nos anos bisestos.
Nacementos
miniatura|100px| Galileo Galilei.
Mortes
miniatura|100px| Gotthold Ephraim Lessing.
Outros
Os 366 días do ano
Bit
Bit (contracción de díxito binario, “BI/nary digi/T” en inglés) é a menor unidade de información usada na Teoría de cordas e na gravación. Un bit ten un único valor, 0 ou 1, tamén interpretado como verdadeiro ou falso, ou neste contexto calquera dous valores mutuamente exclusivos.
Características
Fisicamente, o valor dun bit é, dun xeito xeral, almacenado como unha carga eléctrica que, dependendo se se sitúa por enriba ou abaixo dun nivel de carga, corresponderalle un "0" ou un "1".
Aínda que os computadores teñen instrucións (ou comandos) que poden manipular bits, xeralmente a información almacénase en múltiplos de bits, chamados bytes, de 8 bits ou octetos. Existen tamén termos para referirse a múltiplos de bits usando patróns prefixados, como kilobit (kb), megabit (Mb) e xigabit (Gb), que non se deben confundir cos respectivos kilobyte (kB), megabyte (MB) e xigabyte (GB).
En telecomunicacións, o volume de tráfico en redes de computadores son descritos xeralmente en termos de bits por segundo (bps). Como exemplos:
Abreviación
Esta unidade consta no Sistema Internacional de Unidades, polo que a súa abreviación ou símbolo está oficializada uniformemente en tódolos países.Hai dúas propostas para simbolizar esta unidade cando se combina cos prefixos oficiais: Estas dúas organizacións son: A diferenza oficializadora entre elas podería consistir:
Diocese católica latina de Smolensk
A diocese de Smolensk foi unha diocese católica latina entre o Gran Ducado de Lituania e o Imperio Ruso, suprimida en 1818.
Territorio
miniatura|dereita|250px|Dioceses católicas latinas na [[Confederación Polaco-Lituana en 1772, cos territorios da diocese de Smolensk que seguían a pertencer ao Gran Ducado de Lituania en verde claro.]] A diocese abranguía orixinalmente parte do Gran Ducado de Lituania, arredor do voivodato de Smolensk. A súa sé era a cidade de Smolensk, onde estaba a catedral da Anunciación da Virxe. Coa conquista rusa quedou a maior parte do territorio baixo incorporado ao Imperio Ruso.
En 1744 a diocese só tiña tres parroquias para un total de 20.000 fieis de rito latino.
Historia
A diocese foi erixida en 1611, e no consistorio do 1 de setembro de 1636 recibiu o seu primeiro bispo, como sufragánea da arquidiocese de Gniezno.
Coa conquista rusa na Guerra ruso-polaca (1654-1667) a maioría do territorio pasou a pertencer ao Imperio Ruso, aínda que unha pequena parte ficou no Gran Ducado de Lituania. En 1783 cedeu parte do seu territorio para erixir a arquidiocese de Mahilioŭ.
A diocese foi suprimida definitivamente en 1818, e os seus territorios pasaron a formar parte da arquidiocese de Mahilioŭ.
Lärjungen
Lärjungen é un filme finlandés de 2013 dirixido por Ulrika Bengts. O filme foi escollido como candidato de Finlandia para o Óscar ó mellor filme internacional na 86ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Stade Pierre-Mauroy
O Stade Pierre-Mauroy (até o ano 2013: Grand Stade Lille Métropole) é un estadio multiusos localizado en Villeneuve-d'Ascq, Lille, Francia. Foi construído entre 2009 e 2012. Ten unha capacidade de 50.186 espectadores e substitúe ao antigo Stadium Lille Métropole, ademais o novo estadio conta cun teito móbil.
O eqipo que xoga como local no campo é o Lille OSC que milita na Ligue 1 (máxima categoría do fútbol francés). A maiores dos partidos do LOSC, a construción tamén albergou importantes eventos deportivos como: a final da Copa Davis 2014 entre Francia e Suíza, partidos da selección de rugby de Francia ou a fase final do EuroBasket 2015. No futuro tamén se celebrarán partidos Eurocopa 2016 aquí. A cualificación do estadio para UEFA é de catro estrelas
Anaheim Ducks
Anaheim Ducks (do inglés: Parrulos de Anaheim) é un equipo profesional de hóckey sobre xeo dos Estados Unidos situado en Anaheim (California). O club foi fundado en 1993 pola Walt Disney Company co nome de Mighty Ducks of Anaheim, baseado na película "The Mighty Ducks". Dende 2004 o equipo pertence a Henry Samueli e á súa esposa Susan, que cambiaron o nome do club en 2006 ao actual. O equipo xoga na National Hockey League encadrado na División Pacífico.
The Mighty Ducks, 1991 a 2004
Os Mighty Ducks of Anaheim (traducible ao galego como "Os poderosos parrulos") foi fundado en 1993 pola compañía multinacional de entretemento Walt Disney Company. O nome para o equipo foi escollido a partir da película de Disney The Mighty Ducks, baseada na historia de auto-superación dun grupo de mozos desafortunados que pasan de ser un dos peores equipos a ser uns campións. A boa acollida da película fixo mesmo que a compañía lanzase unha serie de animación titulada Mighty Ducks, baseada nun club de hóckey formado por patos.
O novo equipo estaría situado en Anaheim, preto de Disneyland, e xogaría os seus partidos como local no Anaheim Area (actual Fonda Center). Como primeira elección de draft do equipo, os Mighty Ducks escolleron a nova promesa Paul Kariya. Rapidamente este xogador converteríase nun dos favoritos da inchada de Anaheim e nun dos estandartes da franquía.
A tempada 1996-97 sería a primeira do equipo en playoffs ao terminar cuarto na conferencia, caendo na fase final ante Detroit Rede Wings na segunda rolda. O club regresou de novo a playoff en 1998-99 volvendo perder fronte ao mesmo rival, nesta ocasión nos cuartos de final de conferencia.
Tras varias malas tempadas, o equipo clasifícase para playoff en 2003, derrotando por fin a Detroit e, nas seguintes fases, a Dallas Stars e Minnesota Wild chegando por primeira vez na súa historia á final da Stanley Cup fronte a New Xersei Devils. O club loitou por facerse co título nunha rolda apertada que se decidiu no sétimo e último partido, pero perdeu por 3-0 e o equipo de Nova Jersey resultou vencedor. A pesar da derrota, o porteiro dos Ducks Jean Sebastien Giguere logrou o Conn Smythe Trophy como xogador máis valioso durante os playoff.
A tempada 2004 trouxo varios cambios, sendo o máis importante a marcha da súa estrela Paul Kariya. Anaheim contrarrestou as saídas coa fichaxe da estrela de Detroit, Sergei Fedorov, e de Tampa Bay Lighting Vaclav Prospal. Con todo, dita tempada foi unha gran decepción do club xa que non lograron clasificarse para os playoff.
Anaheim Ducks, desde 2004
miniatura|dereita|220px|Teemu Selanne, un das principais estrelas dos Ducks na historia da franquía. miniatura|dereita|220px|[[George W. Bush recibe en 2007 unha camiseta dos Ducks na tradicional recepción aos campións de Liga.]] Durante o verán de 2004, a folga de xogadores da NHL que chegou a paralizar por completo o campionato provocou que Disney quixese desfacerse do club. A compañía vendeu os Ducks por unha oferta de 75 millóns de dólares ao fundador da empresa Broadcom, Henry Samueli, e á súa esposa Susan. Os novos propietarios manifestaron o seu desexo de manter a franquía en Anaheim e ficharon a Brian Burke, ex directivo dos Vancouver Canucks, como novo Director Xeral. O seu novo director sería Randy Carlyle, procedente dun equipo das ligas menores afiliado aos Canucks.
En 2006-07 o club ficha a Chris Pronger como defensa estrela e presentouse como un dos favoritos para gañar o título, e tras un comezo de tempada espectacular os Ducks lograron ser campións da súa división e segundos na súa conferencia. Tras vencer a Minnesota Wild, Vancouver Canucks e Detroit Rede Wings, Anaheim chegou á final da Stanley Cup. Finalmente, o equipo californiano logrou imporse aos seus rivais, os Ottawa Senators, e alzáronse coa primeira Copa Stanley da súa historia.
Tras varias baixas, o club defendeu a súa condición de campión a seguinte tempada pendentes da posible retirada do seu capitán Scott Niedermayer, que finalmente renovaría unha tempada máis. Anaheim terminou cuarto na súa conferencia e caeu en primeira rolda de playoffs ante Dallas Stars.
Estadio
miniatura|dereita|300px|Interior de "The Pond". O campo onde Anaheim disputa habitualmente os seus partidos como local é o Fonda Center, coñecido antes como "Arrowhead Pond" e popularmente como The Pond. Construído en 1993 cun custo de 123 millóns de dóalres e denominado orixinalmente como Anaheim Arena, alberga baloncesto e hóckey, así como concertos de artistas recoñecidos. Ten capacidade para 17.100 persoas.
Logo e equipamento
O logotipo actual dos Ducks é un pé de pato que forma un D, seguida das outras letras que forman a palabra "Ducks", co nome da cidade encima. O anterior logotipo era unha máscara de porteiro coa forma dun pato, e xunto a ela había dous sticks de hóckey que se cruzaban. As cores do equipo tamén cambiaron. Durante o período que a compañía Disney controlou o club, as cores eran o verde-celeste, branco e morado. Co cambio de propietarios pasaron ao negro, dourado, branco e azul mariño.
Mascota
A mascota do club permanece desde os inicios da franquía. É un pato antropomórfico chamado Wildwing, que porta o número #93 ás costas (ano de creación da franquía). O personaxe leva máscara, similar ao antigo símbolo do club, e está baseada no protagonista da serie de animación que fixo Disney, chamado Wildwing Flashblade. A pesar do cambio de propietarios, a mascota permaneceu por desexo dos fans do club como un vínculo ao pasado da franquía.
Galería de imaxes do castro de Castrolandín
Galería de imaxes do castro de Castrolandín, no concello de Cuntis.
Brian Gubby
Traxectoria
Despois de completar o seu servizo militar na década de 1950, Gubby converteuse nun comerciante independente e, ao longo da súa carreira, desenvolveu os seus intereses comerciais que inclúen varios garaxes e salas de exposicións de automóbiles, un hotel e unha empresa de construción.
Andaina nas carreiras
Gubby comezou a súa carreira deportiva nos rallyes, e tamén participou en carreiras de velocidade cun Austin A30 e un Jaguar de 3.8 litros antes de cambiar aos monoprazas da Fórmula Júnior a comezos de 1960. Durante este tempo, correu cun Lotus Eleven, un Lotus 18 e tamén un Ausper T4. Foi testemuña da morte do seu amigo Dennis Taylor nunha carreira de Fórmula Júnior en Monte Carlo en 1962, máis tarde describiuno como o peor accidente que viu. O coche de Taylor tocou as rodas coas de Denis Hulme e Taylor estrelouse contra nunha árbore. "Tiven que esquivar todos os restos e estaba case enfermo no coche", recordou Gubby.
Posteriormente pasou a Fórmula Libre e mercou un Lotus 24 azul escuro. Con este coche gañou o Gold Flake Trophy en Leinster e unha carreira no Phoenix Park, animado por este éxito, decidiu subir á Fórmula Un. Dirixiuse a Sicilia cun mecánico nunha VW pickup, para participar no Gran Premio do Mediterráneo de 1964 no Autodromo di Pergusa. Na práctica, logrou o oitavo mellor tempo e superando ao seu rival máis próximo Peter Revson por un segundo, O Lotus de Gubby sufriu unha falla na roda e estrelouse fortemente contra unha vala de malla. "Os Lotus sempre se desmoronaban... Terminei de cabeza para abaixo no bosque, envolto en arame coa boca chea de follas e herba", recordou. Puido desconectar a batería paraa evitar un incendio e algúns mecánicos italianos chegaron á escena para liberalo, pero non puido participar na carreira. A roda que fallou obtiveraa do equipo BRP despois dunha das súas propias rodas desenvolvera unha grieta.
O único intento de participar de Gubby nunha carreira do Campionato do Mundo de Fórmula Un, o Gran Premio do Reino Unido de 1965 en Silverstone tamén terminou con problemas na práctica. Na curva de Woodcote, saltou a sexta velocidade do seu Lotus a 273 km/h, e Gubby viuse obrigado a manter a panca de velocidad mentres trompeaba a alta velocidad. Entón decidiu retirarse do deporte e non asistir á sesión de práctica do día seguinte. Recórdou máis tarde: "Eu estaba pilotando cun presuposto limitado e pensei:"Brian, tes unha familia para coidar e acabarás matándote". Inscribírase no Gran Premio do Mediterráneo de 1965, pero retirou a súa inscrición e vendeu o seu Lotus a Stirling Moss para ser usado por unha empresa cinematográfica que traballaba con Steve McQueen.
Carreiras de cabalos
Gubby era fillo dun jockey e logo da súa andaina nas carreiras de motor converteuse en adestrador de cabalos de carreiras, con base en Bagshot, Surrey. O cabalo máis exitoso que adestrou ata a data é o velocista Gabitat, gañador de dez carreiras, incluído no Grupo 3 Duke of York Stakes en York en 1984, e o Grupo 3 Goldene Peitsche en Baden-Baden en 1984 e 1985. Outros cabalos coñecidos adestrados por Gubby son Easy Dollar, Omaha City e, máis recentemente, Son of the Cat, que gañou o Stewards' Sprint Handicap en Goodwood en xullo de 2011.
Ten unhas instalacións de adestramento de 32´4 hectáreas e no seu pico, mantivo ata 16 cabalos, todos en propiedade. Agora con menos cabalos, Gubby aínda realiza a maior parte das tarefas diarias, incluíndo montar a cabalo.
Resultados Completos na Fórmula Un
(Chave) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida.
Resultados na Fórmula 1 fora do campionato
(clave)
Rally Rías Baixas de 1993
O Rally Rías Baixas de 1993 foi a 29ª edición de dito rally. Foi puntuable para a tempada 1993 do Campionato de Galicia de Rally, así como para o Campionato de España de Rallys. Celebrouse o 8 de agosto de 1993 e o vencedor foi Germán Castrillón, a bordo dun Ford Escort RS Coworth.
Resumo
Dos 52 pilotos inscritos, cuarenta tomaron a saída e deses, só trece conseguiron chegar á meta. Co abandono de Manuel Senra no primeiro treito, Germán Castrillón non tivo ningún rival que puidera seguir o seu ritmo, polo que marcou o mellor tempo en todos os treitos do rally.
Batalla de Athens
A batalla de Athens foi unha batalla disputada durante a guerra civil estadounidense o 26 de xaneiro de 1864. Comandaba as forzas da Unión o capitán Emil Adams fronte ás forzas confederadas dirixidas por Moses W. Hannon. A batalla tivo lugar no Condado de Limestone, Alabama. Árredor das 4:00 am do 26 de xaneiro de 1864, a cabalería confederada (600 homes) atacou Athens, Alabama defendida por só 100 soldados da Unión, a pesar da falta de fortificación das forzas defensoras e do seu menor número conseguiron rexeitar o ataque despois de dúas horas de batalla, morreron 50 militares (30 confederados e 20 unionistas)
Mares
Mares é unha provincia colombiana, pertencente ao departamento de Santander. A súa capital é Barrancabermeja.
Está conformada polos concellos de:
así como polas zonas meridionais dos concellos de Rionegro e Simacota.
Gran Premio do Xapón de 2012
O Gran Premio do Xapón de 2012, está programado para ser a décimo quinta carreira da tempada de Fórmula Un de. levarase a cabo o 7 de outubro de 2012 no circuíto de Suzuka.
Datos
Michael Schumacher recibirá unha penalización de dez posicións por causar un accidente evitable con Jean-Eric Vergne no Gran Premio de Singapur.
Jenson Button será penalizado con cinco lugares por facer un cambio da caixa de cambios non programado.
Práctica
Jenson Button e Lewis Hamilton lograron os mellores tempos, coa primeira e segunda posición respectivamente na primeira sesión para McLaren. O Red Bull de Mark Webber terminou a sesión co terceiro mellor tempo, tres décimas máis lento que o de Button e unha décima máis lento que Hamilton. O seu compañeiro de equipo, Sebastian Vettel, terminou a sesión no décimo sétimo lugar. O Mercedes de Nico Rosberg logrou o cuarto mellor tempo da sesión, a pesar de ter que abandonar o seu coche nas curvas das Esses cando faltaba un minuto. O líder do Campionato, Fernando Alonso, foi undécimo, por diante de Sergio Pérez e os dous Lotus, que acaban de presentar o seu novo dobre DRS para os seus coches. O piloto reserva de Williams Valtteri Bottas substituíu a Bruno Senna e finalizou décimo oitavo no período de sesións, Giedo van der Garde fixo o mesmo con Heikki Kovalainen en Caterham e acadou o 23º tempo máis rápido. Cada un dos vinte e catro pilotos estableceu unha volta rápida e non houbo incidentes que danaran nigún dos coches, os feitos máis notables que ocorreron foron Michael Schumacher e Timo Glock correndo pola gráva en Degner e Romain Grosjean correndo saíndose en Spoon.
Fernando García del Valle
Fernando García del Valle, nado en Madrid en 1921 e finado en Vigo o 4 de agosto de 2011, foi un empresario e político galego.
Traxectoria
Licenciado en Física, fixo carreira como enxeñeiro. Chegou a Vigo na década dos 50. Foi presidente de Tecnaco e da conserveira Alfageme. Tamén foi conselleiro de Caixa de Aforros Municipal de Vigo e cónsul honorario de Chile en Galicia.
Lameira
O topónimo galego Lameira pode referirse a:
Espectro
Espectro pode referirse a:
Galería de imaxes de Vedra
Galería de imaxes do concello de Vedra na provincia da Coruña.
A Baña, A Baña
San Vincenzo da Baña é unha parroquia que se localiza no centro do concello coruñés da Baña na Comarca da Barcala. Segundo o IGE en 2016 tiña 538 habitantes (245 homes e 293 mulleres) distribuídos en 17 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 820 habitantes.
Situación, relevo e paisaxe
Limita ao norte coas parroquias de Ermida e de Suevos, ao noroeste con Marcelle, ao leste co Barro, ao sueste con Monte, ao sur con Barcala e Ordoeste, e ao oeste coa A Riba e Corneira.
Entre os accidentes xeográficos destacan o río Baña, que abastece de auga, de norte a sur, aos núcleos dos cales está formada a parroquia. O río Baña conflúe co rego de Faílde na Cachopiña, formándose o río Albariña.
Predominio do uso forestal baseado en pinos e eucaliptos cara a zona noroeste, xunto a importantes extensións de pastos. En canto á paisaxe agrícola trátase de cultivos extensivos e de hora en parcelas de tamaños desiguais, algunhas bastante pequenas a pesar dos procesos de concentración parcelaria e nun estado de labor importante.
San Vicente da Baña é a parroquia máis grande e a máis poboada de todo o Concello, ademais de encontrarse a capital municipal. É por iso que nela se sitúa o Concello, o Centro Público Integrado e o Centro médico. Ten 13 núcleos asentados no val do río Baña en altitudes que oscilan entre os 250 e os 350 metros. A principal vía de comunicación é a estrada AC-444, que ao seu paso pola capital comunicase co resto das estradas municipais. Paralela a esta, dirección oeste, sitúanse a maioría dos núcleos da parroquia.
Agás o núcleo de San Vicente, o resto trátase principalmente de núcleos de estrutura pechada e casarío denso con crecemento nalgúns casos ao longo das vías de penetración á capital.
Idade de Ferro
Na parroquia hai varios vestixios da existencia de asentamentos da cultura castrexa: os castros do Castro da Baña, o de Liñares e o do Castelo da Carballa. Existe tamén un grupo de 5 mámoas situadas entre Fampousa, Canlis e Busto denominadas as do Chan da Baña ou de Curros vellos.
O castro da Baña conta cun recinto circular duns 80 metros de diámetro, rodeado por un rexo parapeto, agás na banda noroeste onde a construción do cemiterio fendeu a muralla e invadiu parte do interior da croa. Este parapeto é o maior dos castros situados no concello da Baña. Ten un grosor na parte alta de 4 m e a súa maior altura interior está na banda do poñente con 10 m. No sur acada os 5 metros, e no norte, ao redor de 8 m.
O castro de Liñares aséntase nunha pronunciada ladeira pertencente á caída que os montes de Raxado, de 420 m, fan cara ao río da Baña. Ten unha posición na parte media dunha ladeira, a 408 m de altitude, amosando fortes pendentes na cara que mira ao val e elevándose os terreos que o circundan polo poñente por enriba da súa croa. Componse cun só recinto, ovalado e máis desenvolvido na cara norte que na sur, a cal se estreita nas inmediacións do lugar de Liñares.
O castro do Castelo da Carballa sitúase ao nordeste do de Liñares, cerca do río Baña.
Medieval
O Castrallón de Xasoso está definido como un posible asentamento defensivo de época medieval. Situada nunha lomba en pleno val, a estrutura circular ten un diámetro de 60 metros. Cara o lado norte pasa un regueiro, e por esta zona e cara o leste as pendentes son máis acusadas. A estrada que pasa ao seu carón parece que cortou parte na súa estrutura defensiva e un foso que a rodearía.
Branco
O branco ou albo é unha cor cuxo espectro luminoso é mestura aditiva de distintos espectros puros, dando unha sensación de claridade. Pódese definir a partir da composición de cores, coas porcentaxes de cada unha precisas, se ben non hai unha única definición de branco.
O branco é a cor do fondo desta páxina. O código HTML para a cor branca pura é #FFFFFF.
A Baña, A Baña
Obra Pía
Rafael Díaz, emigrante no Perú a comezos do século XIX, mandou construír este conxunto de tres edificios. A petición foi feita ao rei Fernando VII o 16 de xuño de 1916 e no que aportaba un capital fundacional de 194.900 reais para unha escola con casa para o mestre para proporcionarlle á xuventude da parroquia unha educación gratuíta, unha capela fundada como "Capilla del Señor de la agonía y virgen dolorosa a su pie", na que "diariamente se diga Misa a los niños", segundo consta no libro da Fundación, e unha casa para o capelán.
Branco
Branco tamén é usado para referirse a persoas de pel clara.
A Baña, A Baña
Obra Pía
Os beneficios desta escola están amplamente recoñecidos. Débese salientar que foi das primeiras da comarca e que escolarizou a moitos dos nenos da comarca que despois sobresaíron en Cuba e noutros países americanos, sendo moitos os que puideron adquirir unha titulación no século XIX.
Na actualidade tan só quedan os tres edificios, non quedando rastro da Obra Pía. A escola e casa do mestre é a casa da cultura e biblioteca do Concello, a capela segue tendo uso como tal, e a casa do capelán facía de reitoral, estando actualmente pechada. O capital fundacional de relación de terreos e propiedades desapareceu, e no que se acusou ao Padroado de dar as rendas da Fundación de Rafael Díaz un destino non benéfico e de non dar contas, ademais de estar nun estado de completo abandono a institución.
Branco
Outros artigos
Lista de cores
A Baña, A Baña
Colexio Cuba
Os emigrantes da Baña en Cuba fundaron esta escola un século despois da Obra Pía, que funcionou ata que se fixo a concentración escolar e que era parte da sociedade "La Baña y su comarca". O edificio estaba situado no centro de San Vicenzo. Actualmente, neste edificio está Correos, o Rexistro civil e o Xulgado de paz.
Barcala, A Baña
San Xoán de Barcala é unha parroquia que se localiza no sur do concello coruñes da Baña na comarca da Barcala. Segundo o padrón municipal de 2016 tiña 182 habitantes (92 mulleres e 90 homes) distribuídos en 6 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 266 habitantes.
A Baña, A Baña
Igrexa parroquial
A Baña foi filial da parroquia de Ordoeste ata o 1868. Daquela contaba cunha igrexa parroquial situada no propio lugar de San Vicenzo, que se atopaba en malas condicións. Durante a visita pastoral de Simón Díaz de Rávago en 1772 ordénase o traslado da pía bautismal e a figura do santísimo para a ermida da Nosa Señora do Castro, que era Santuario da Virxe do Bo Suceso e da cal non quedan restos. En 1778 e por orde do visitador Miguel Campo Quevedo en nome do arcebispo Francisco Alejandro Bocanegra, abandonouse definitivamente a igrexa da Baña para converter en parroquial á do Castro. Na actualidade, a igrexa parroquial é unha construción de tipo monumental, e conta cun cemiterio costeado polos Fillos da Baña residentes na Habana, que no 1891 recadaron fondos destinados a súa construción. Da vella igrexa no lugar de San Vicenzo queda ningún vestixio, as pedras empregáronse para outras construcións.
Barcala, A Baña
Na aldea de Arzón naceu Avelino Pousa Antelo o 14 de maio de 1914, coñecido na parroquia coma Lucho do Peto.
A Baña, A Baña
Feira de San Vicente
No lugar que agora se chama o campo da feira celebrábase unha feira o último domingo de cada mes. Foi a partir do ano 1897 ao mover a feira da Carballeira para a Baña. A día de hoxe celébrase unha o primeiro luns de cada mes na rúa Jacinto Rodríguez.
Barcala, A Baña
Historia
Na parroquia quedan restos do Neolítico e como mostra a existencia do grupo de seis mámoas de Pedra Alba, o grupo de dúas mámoas do Alto de Emes e a pedrafita de Pedra Alba, de 86 cm de altura, situada nun camiño tradicional.
Foi parroquia desde moi antigo, ata que no 1668 pasou a depender de Ordoeste.
Escola de Cuba
O 23 de xuño de 1995 pasou a ser da Asociación de veciños A Barcalesa.
A primeira concentración de Galicia
O 5 de setembro de 1958, Francisco Franco entregoulle os 263 títulos das leiras de reemprazo aos propietarios das terras concentradas en San Xoán de Barcala e Santa María de Covas. Esta concentración abarcou 177 hectáreas, cuxo custo detallado foi: O número de parcelas concentradas foi de 2.486 e as de reemprazo foron 537.
Casa de Cores
Construído no século XVII, conta cunha edificación principal constituída pola casa señorial, as dependencias do persoal de servizo e unha capela privada. Na entrada de servizo encóntranse dous hórreos, de 10 e 7 claros.
Fóra do recinto amurallado, hai un dos carballos máis grandes de Galicia.
Gran Premio de Mónaco de 1957
Sumario
A pesar dun comezo vacilante, Moss liderou a primeira volta diante de Collins, Fangio e Hawthorn. Na 4ª volta na saída do túnel, había un caos. Moss pasou directamente a través da chicane, enviando restos da barreira esnaquizada dentro do circuíto. Collins estrelouse contra as barreiras laterais do peirao tratando de evitalo. Fangio e Brooks frearon para pasar a través do tumulto. O esforzo de Brooks foi en balde, foi golpeado polo Ferrari de Mike Hawthorn, que perdeu unha roda. Fangio tomou o liderado sobre o danado coche de Brooks e achegouno á bandeira a cadros.
Na volta 96, a só nove para o final, Von Trips perdeu o terceiro lugar, cando o seu motor explotou. Brabham ocupou o posto, pero que á súa vez perdeu o lugar cando o motor do seu Cooper T43 - Climax. parouse no Casino a cinco voltas antes do final. Deslizouse en punto morto ata o porto e empuxou o coche ata a meta para rematar no 6º lugar.
Fuentecambrón
Fuentecambrón é un concello español da provincia de Soria. A súa poboación é de 44 habitantes (INE 2012) e ocupa unha superficie de 48,64 km².
Rebecca (filme de 1940)
Rebecca é un filme estadounidense de drama psicolóxico dirixido por Alfred Hitchcock que foi estreado en 1940. Foi o primeiro proxecto estadounidense de Hitchcock e o seu primeiro filme con contrato co produtor David O. Selznick. O guión é obra de Robert E. Sherwood e Joan Harrison, e é unha adaptación de Philip MacDonald e Michael Hogan, estaban baseados na novela homónima de Daphne du Maurier. Está protagonizado por Laurence Olivier e Joan Fontaine, xunto con Judith Anderson e George Sanders nos papeis secundarios.
Rebecca gañou dous Premios Oscar, o de mellor filme e mellor fotografía, dun total de 11 nomeamentos. Olivier, Fontaine e Anderson tamén estiveron nomeados nos seus respectivos papeis. Rebecca foi o filme que abriu a primeira edición do Festival Internacional de Cinema de Berlín en 1951.
O Barro, A Baña
Santa Mariña do Barro é unha parroquia que se localiza no centro do concello coruñés da Baña na comarca da Barcala. Segundo o IGE de 2016 tiña 116 habitantes (62 homes e 54 mulleres) distribuídos en 4 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 214 habitantes.
Historia
Existe un grupo de cinco mámoas denominadas do Cotón Grande no lugar do Sino orixinarias do neolítico.
Na parroquia do Barro sitúase a montaña de Santa Mariña é unha montaña que segundo a tradición orienta os ventos e as choivas e que antigamente recibiu o nome de Cebreiro, Páramos ou O Barro. No seu cumio houbo ata finais do século XVII unha ermida na que se rendía culto a Santa Mariña, probablemente como resultado da cristianización de rituais ancestrais e de orixe druídico.
Esta capela foi derrubada no ano 1971 por orde do visitador, por mor da dificultade para manter economicamente o culto e tamén polas inmoralidades que se cometían nese lugar o día da romaría. A ermida foi substituída cunha cruz, hoxe inexistente, e os seus bens incorporados ás melloras da igrexa parroquial situada en O Barro de Arriba. Os poucos restos dos muros están esnaquizados e aínda se poden ver pedras labradas, e abundante tella.
Fábrica de electricidade
Antes da inauguración da presa Barrié de la Maza había un pequeno salto de auga para a subministración de enerxía eléctrica, coñecido como a Fábrica de electricidade de Barbeira. Estaba instalada nunha pequena represa do río Nantón (rego de Faílde).
Pazo de Leis
Tamén coñecido como Casa do Barro, trátase dunha edificación do século XVI que está composta por unha torre e un corpo acaroado. Os muros están feitos de cachotería e cadeirado de granito. Ten tellado a catro augas no corpo máis elevado e a dúas no inferior. O pazo conta cunha dobre escalinata con balaustradas de pedra e pertenceu ao Marquesado dos Leis. O pazo foi mercado e restaurado por unha familia non vinculada ao Marquesado dos Leis.
Juan Sornichero Castro
Juan Sornichero Castro, nado en Alcantarilla o 25 de febreiro de 1941 e finado na Coruña o 27 de agosto de 2014 foi un futbolista que xogaba na demarcación de dianteiro. Era fillo do tamén futbolista Ángel Sornichero.
Montefaro
O topónimo galego Montefaro pode referirse a:
Hébridas Exteriores
miniatura|300px|Hébridas Exteriores de cor laranxa As Hébridas Exteriores (en gaélico, Eilean Siar (nome oficial), en inglés Outer Hebrides) é o arquipélago formado polas illas máis ao oeste de Escocia. Forman parte das Hébridas, separadas da Terras Alta escocesa polo estreito de Minch e polo estreito Pequeno Minch. Varias comunidades destas illas empregan o idioma gaélico escocés, de feito é un dos lugares de todo o Reino Unido onde máis persoas o falan. O nome que o Parlamento do Reino Unido ten para este distrito electoral é "Na h-Eileanan an Iar", mentres que o Parlamento escocés ten para este o nome oficial de Illas Occidentais aínda que xeralmente escríbese como Eilean Siar. As illas foron coñecidas como A súaðreyjar (Illas do Sur) durante o dominio noruegués, que perdurou uns douscentos anos, ata que a soberanía foi trasladada a Escocia polo Tratado de Perth, en 1266, logo da Batalla de Largs tres anos antes.
Illas
As principais illas forman un arquipélago, que coas súas illas máis pequenas circundantes coñécense liricamente como illa longa. As illas máis grandes son Lewis e Harris, Uist do Norte, Uist do Sur, Benbecula e Barra.
As Hébridas baixo control noruegués
Desde o século IX os normandos apoderáronse das Hébridas Exteriores. O control noruegués foi formalizado en 1098 cando Edgar de Escocia asinou oficialmente que as illas pasarían a mans de Magnus III. A aceptación dos escoceses de que Magnus III gobernase as illas produciuse cando este último conquistou as Órcadas, as Hébridas e a Illa de Man.
Permaneceron nun case constante estado de guerra as Hébridas Interiores e Exteriores durante o control noruegués, ata que en 1156 se dividiron e as Hébridas Exteriores pasarían a mans do Reino de Man e as Illas e as Hébridas Interiores formaron o Reino das Hébridas, nominalmente baixo control noruegués, pero con líderes escoceses lingüística e culturalmente. Como resultado do Tratado de Perth, en 1266, as Hébridas de Fóra, xunto coa Illa de Man, foron entregados ao Reino de Escocia.
O detective Conan: O derradeiro mago do século
O detective Conan: O derradeiro mago do século (名探偵コナン 世紀末の魔術師) é un filme de animación baseado no anime O detective Conan. No Xapón, a estrea deste filme produciuse nos cinemas o 17 de abril do 1999.
En galego, estreouse na TVG o 5 de xullo do 2013.
Sinopse
A célebre serie do Detective Conan trae de novo outra excitante película. O noso heroe encóntrase desta vez co seu inimigo, o misterioso ladrón Caco Kid. Aceptando o reto del, Conan e o seu amigo Heiji tentarán protexer o derradeiro tesouro da Dinastía Rusa dos Romanov, o Ovo dos Recordos. Mais coas súas trécolas e estratexias, Caco Kid logra confundilos e faise coa tan prezada xoia.
Mentres foxe voando coa súa á delta un criminal dispáralle a logra abatelo. Caco Kid desaparece coma por arte de maxia, deixando atrás unha pomba e o obxecto roubado, que pasan ás mans do outro criminal.
A herdeira lexítima do ovo cóntalles a Conan e mais aos seus amigos a historia da xoia. O noso detective descobre un mecanismo oculto dentro do tesouro que lle será clave para resolver o caso e levaráos ata un castelo cheo de trampas e engados arquitectónicos. Poderán recuperar o valioso ovo?
Música
A canción empregada na versión orixinal como tema de peche é "One" ("Un"), interpretada por B'z.
Os temas da música de fondo foron compostos por Katsuo Ono, e serían utilizados na serie orixinal a partir do ano 2000.
Estreliña do norte
A estreliña do norte (Regulus regulus) é o paxaro máis pequeno dos nativos de Europa.
Descrición
Miden uns 9 cm e pesan só entre 4 e 9 gramos. Diferéncianse da especie Regulus ignicapilla, coa que coinciden en moitas facetas do comportamento e mesmo do hábitat, pola falta da liña branca que ten esta sobre dos ollos. A competencia entre as dúas especies evítana os distintos hábitos alimenticios: a estreliña do norte prefire as presas máis pequenas que procura preferentemente nas partes inferiores das pólas. miniatura|esquerda|180px|Estreliña do norte amosando a lista de cor na cabeza O corpo da estreliña do norte amosa un aspecto arredondado, causado pola lonxitude das plumas da caluga, que fan difícil diferenciar a separación entre a cabeza e o corpo.
Na parte superior do corpo a cor da plumaxe vai do verde oliva ata o verde amarelado; na inferior do branco agrisado o verde agrisado. As alas son máis negras e teñen dúas raias brancas. A coroa da cabeza ten os lados negros e unha faixa central brillante, amarela na femia e laranxa con bordos amarelos no macho (aínda que o laranxa central fica a miúdo oculto polas plumas amarelas das beiras). As plumas da cara son claras. O iris, que é escuro, destaca moito a causa das plumas brancas que rodean os ollos.
O peteiro é escuro, coas fosas nasais cubertas por plumas. As patas teñen unhas unllas largas e fortes, que lles permiten manterse cabeza abaixo cando están buscando alimento nas polas.
Voz e canto
O reclamo desta especie é tan agudo que é difícil ou imposible de escoitar para moitos seres humanos. A análise da voz faise coa axuda de gravacións.
Os cantos que non se relacionan coa reprodución son moi semellantes ós da especie relacionada Regulus ignicapilla. Os sons que emiten durante o cortexo e a cría son, porén, ben distintos, o que impide a hibridación de dúas especies,que ocupan a miúdo territorios de caza que se solapan. O canto territorial é efectuado exclusivamente polos machos. É máis frecuente naqueles que acaban de escoller un territorio e non teñen aínda parella. A diferenza doutros paxaros, non cantan pousados nun punto de observación: déixanse oír mentres buscan comida, interrompéndose cando atopan unha presa. A frecuencia do canto varía individualmente. En xeral, deixan de cantar cando as crías da segunda niñada poden xa voar.
O canto territorial ten unha construción característica en estrofas, acabando cun chío curto que é propio de cada individuo, e permite que os exemplares veciños e a parella recoñezan ó macho que canta. Un chío que non proceda dun veciño, provoca a reacción agresiva do macho.
O canto é só parcialmente innato: os xoves comezan a aprendelo ós 10 días de vida, e cando deixan o niño xa o dominan.
Distribución
miniatura|dereita
Área de cría
Reprodúcense en Europa, suroeste de Asia, suroeste de Siberia, nas montañas de Asia central e no Xapón. A súa zona de distribución coincide case perfectamente coa da conífera Picea abies. Dentro desta grande área de distribución falta nalgunhas zonas, coma no leste de Europa e en boa parte da Península Ibérica.
Comportamento migratorio
Son migradores parciais. Só as poboacións que viven máis ó norte deixan os seus lugares de cría no inverno. En Centroeuropa máis dos individuos son sedentarios, pero unha parte deles emigra ó norte de África.
Hábitat
É un paxaro adaptado á vida nos bosques de coníferas, tanto polo que fai á súa alimentación coma á construción dos niños. Para a época de cría prefire as zonas de máis abundancia de piceas, escollendo mesmo monocultivos se as árbores son altas de abondo. Os que crían en zonas de montaña poden face-los niños tamén noutras especies de coníferas. Fora da época reprodutora pode verse ocasionalmente en zonas onde as coníferas non son maioritarias.
As razas dos Azores e de Tenerife son unha excepción: as primeiras viven entre o maquis, mentres que as segundas fan os niños nas uces.
Taxonomía
O número de subespecies varía segundo os estudosos entre 12 e 14. As razas do leste son, en xeral, meirandes. A forma tipo "Regulus regulus regulus" vive en Europa continental. A raza das illas Británicas, Regulus r. anglorum é algo máis escura. Nas illas Azores áchanse as razas R. r. azoricus, R. r. sanctamariaee R. r. inermis. A subespecie da illa de Tenerife R. r. teneriffae foi antes considerada como unha variedade da especie Regulus ignicapilla, do que a diferenciarían pautas de comportamento e de canto.
Alimentación
Son exclusivamente insectívoros e precisan comer cada día unha cantidade de alimento equivalente ó seu propio peso corporal. Esta cantidade pode chegar a dobrarse no caso dos polos, das femias cando están a poñer ovos e cando mudan a plumaxe. A variedade das presas é enorme. Prefiren, a diferenza da especie Regulus ignicapilla, as máis pequenas e brandas posibles. A parte meirande da súa alimentación constitúena os colémbolos, que pode atopar tamén no inverno. A estes seguen arañas, larvas pequenas, pulgóns, mosquitos e tamén ovos de insectos e arañas. Non comen lepidópteros aínda que cumpran a condición de tamaño esixida.
Cando nacen, os polos son alimentados en primeiro lugar de colémbolos, e máis tarde de larvas e arañas. Segundo comprobou a ornitóloga Thaler-Kottek, ás veces alimentan os polos con presas que eles mesmos non comerían. A partir do quinto día de vida, as crías son fornecidas con minúsculas cunchas para favorece-lo desenvolvemento dos ósos. As cantidades de comida fornecidas diminúen drasticamente a partir do duodécimo día de vida dos paxaros novos. miniatura|Estreliña do norte buscando comida Non poden cachar as presas coas poutas nin desfacelas con movementos laterais do bico, polo que cando capturan unha que non poden tragar por ter as alas ou as patas demasiado grandes, vense obrigados a batela contra unha superficie dura ata que as liberan das extremidades.
Localizan as presas exclusivamente pola vista. Recorren as polas, comprobando sempre a parte inferior, colgados cabeza abaixo nunha dunha poliña lateral. Ocasionalmente fan un bo curto para pillar un insecto pousado na punta dunha pola pouco accesible. Deste xeito recollen insectos capturados nunha tea de araña. Ás veces capturan insectos voadores no aire, despois dun voo de escasa duración-
Outras pautas de comportamento
Durante o día limpan moitas veces a súa plumaxe, habitualmente en fases de dous ou tres minutos. En inverno as fases son moito máis curtas e repetidas. Aproveitan a choiva para bañarse entre os ramallos mollados, operación para a que poden utilizar tamén a neve.
A zona de descanso preferida e entre a follaxe mesta das piceas, en especial a parte superior e máis protexida das pólas. . No inverno poden xuntarse varios nun lugar axeitado, ás veces mesmo entrando en contacto corporal.
Cerimonias nupciais
Son paxaros territoriais, Os dous sexos empregan técnicas para impor respecto a outros conxéneres, que serven para defender o territorio e nas cerimonias de aparellamento. Durante estas demostracións erguen lixeiramente as plumas da coroa. Esta conduta ten lugar, por exemplo, cando os machos fan o seu canto para marca-lo territorio. En caso de confrontación directa cun rival da mesma especie, ourizan as plumas da coroa da cabeza na súa máxima extensión, abren algo as alas e fan unha especie de reverencia cara ó adversario. Nas femias este tipo de comportamentos vense sobre todo no outono. No caso dos machos as demostracións de forza poden tornarse de seguida nun ataque directo, que inclúe golpes coas alas e co bico. O machos fan tamén as súas demostracións perante as femias na época da cría. A miúdo é a propia femia a que provoca a reacción do macho, voando preto del ou amosando material para construír o niño. A femia disposta para á cópula pousa inmóbil nunha poliña, coas alas algo abertas. Os machos fan voos de demostración, voando en espiral ó redor de árbores illadas, en xeral exemplares que están nos límites do seu territorio.
O territorio de cría e o niño
A área de cría e duns 50x50 metros. O tamaño depende da topografía e da vexetación. Das observacións sobre o terreo parece deducirse que 18 ou 19 arbores son dabondo para fornecer alimentación para a parella e a niñada.
O macho ocupa un territorio e escolle un sitio para o niño, ó que atrae á femia con chamadas e movementos do corpo. Prefiren as pólas superiores, que lles permiten face-lo seu típico niño colgante. Se a femia non amosa interese polo sitio escollido, este busca outro dentro do seu territorio. Cando a femia acepta a proposta o macho comeza a construción. Crían case sempre en coníferas.
A estabilidade e o bo illamento dos niños permítenlle á femia deixar os ovos ou os pitos por períodos relativamente longos, de ata 25 minutos, sen que perdan temperatura. Os niños abandonados poden resistir varios invernos.
A posta
A época da posta depende da situación xeográfica e pode comezar xa en marzo en zonas axeitadas. A época máis común e abril. A segunda posta fana, en xeral, en xuño. A femia pon o primeiro ovo da segunda niñada antes de que as crías da primeira sexan capaces de voar. Daquela e o macho quen se ocupa da alimentación dos polos. Poñen ente 8 e 11 ovos de media. Son de cor branca con manchas amarelo acastañadas e pesan menos dun gramo.
Chocan exclusivamente as femias. A gran cantidade de ovos fai que a femia os teña que ir movendo regularmente coas patas para que todos poidan ter contacto directo co seu corpo.
Supervivencia
Poden chegar ós catro anos. Os períodos máis perigosos para a especie son a fin do outono e o inverno, cando moitos exemplares morren de frío ou de fame. A situación fáiselles especialmente crítica cando se forma xeada nas polas, o que lles priva de poder buscar alimento.
Cyndi Lauper
Cynthia Ann Stephanie Lauper, coñecida como Cyndi Lauper, nada en Brooklyn (Nova York) o 22 de xuño de 1953, é unha cantante, actriz, compositora e produtora estadounidense moi popular na década dos 80. Vendeu máis de 60 millóns de copias dos seus álbums en todo o mundo e foi a primeira cantante feminina en colocar 4 singles dun mesmo traballo no top 5 do Billboard americano.