cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Peter Collins
Traxectoria
Do mesmo xeito que moitos pilotos británicos da posguerra, Collins iniciou a súa carreira de competición na categoría de 500cc (adoptada como Fórmula 3 ao final de 1950), cando os seus pais compráronlle un Cooper 500 da incipiente Cooper Car Company. Estas pequenas máquinas, accionadas por motores de motocicletas, foron tamén o campo de probas de moitos dos contemporáneos de Collins na F1, incluíndo en particular a Stirling Moss.
Collins uniuse ao equipo deportivo de Aston Martin en 1952, e obtivo unha sensacional vitoria na carreira Goodwood Nine Hours de 1952, compartindo un Aston con Pat Griffith. Ao ano seguinte, co Aston Martin DB3S que compartía con Pat Griffith logrou a vitoria no Tourist Trophy en Dundrod.
Collins conseguiu entrar na Fórmula Un en, logrou unha unidade co humilde equipo HWM, en substitución de Stirling Moss. Os resultados non acompañaron ao equipo, e Collins deixouno logo da tempada de. Os seguintes períodos de condución foron con Vanwall e Maserati, xunto cun breve paso nun BRM, que terminou cun accidente na cualificación, Collins asinou con Ferrari para a tempada de F1 de. A tempada de 1956 de Collins con Ferrari demostrou ser un punto de inflexión, rematou nun sólido segundo lugar detrás de Moss en Mónaco, e gañou os grandes Premios de Bélxica e Francia. De feito, Collins estivo a piques de converterse no primeiro británico campión do mundo de F1, cando entregou o seu Lancia-Ferrari D50 ao líder do equipo Juan Manuel Fangio despois de que este sufrira unha rotura no brazo de dirección cerca do final do Gran Premio de Italia en Monza decindolle "Siga vostede, mestre, eu terei tempo para gañar outros campionatos no futuro". Collins, finalmente terminou en segundo lugar, pero a vitoria de Moss, e os puntos extra gañados finalmente por Fangio, deron como resultado que Collins so acadara o terceiro posto no campionato. O acto desinteresado de Collins gañoulle o respecto de Enzo Ferrari.
En 1956, Collins trasladouse a Mónaco co fin de evitar o servizo militar obrigatorio no exército británico e así continuar a súa carreira.
Durante o Gran Premio de Alemaña de 1958 no circuíto de Nürburgring, Collins e Hawthorn estaban perseguindo ao Vanwall de Tony Brooks cando ocorreu o desastre. Apretando duro para manter o ritmo, Collins encarou a sección Pflanzgarten, entrou na curva demasiado rápido, polo que tomouna moi aberta e o Ferrari caeu nun amplo foso no lado esquerdo da estrada. Collins perdeu o control, volteou no aire e aterrou boca abaixo nunha nube de po. Aínda que Collins foi lanzado limpamente, cando o coche deu o salto mortal, golpeouse cunha árbore, sufrindo lesións críticas na cabeza. A pesar de ser trasladado en helicóptero ao hospital, Collins morreu esa mesma tarde dun xeito case idéntico ao de Luigi Musso. Xa enfermo de problemas renais, Hawthorn viuse afectado notablemente pola morte de Collins, e retirouse da competición inmediatamente logo de gañar o Campionato de Pilotos de. Hawthorn morrería ao ano seguinte nun accidente de automóbil mentres conducía pola estrada de circunvalación A3 preto de Guildford.
Rivalidade con Luigi Musso
Moitos anos logo da morte de Peter Collins, Fiamma Breschi, a noiva de Luigi Musso no momento da súa morte, revelou a natureza da rivalidade entre Collins e Hawthorn co seu compañeiro de Ferrari o piloto Luigi Musso no documental de televisión, A vida secreta de Enzo Ferrari. Breschi recordou que o antagonismo entre Musso e os dous pilotos ingleses alentou aos tres a tomar máis riscos dos debidos:
"Os ingleses (Hawthorn e Collins) tiñan un acordo", dixo ela. "Se calquera deles gañaba, compartian as ganancias por igual. Eran eles dous contra Luigi, que non formaba parte do acordo. A unión facia a forza, e uníronse na súa contra. Este antagonismo era en realidade favorable e non prexudicial para Ferrari. Canto máis rápido ian os pilotos, máis probable era que gañara un Ferrari."
Breschi contou que Musso tiña débedas no momento da súa morte, e o diñeiro por gañar o Gran Premio de Francia de 1958 (tradicionalmente o maior premio monetario da época), era moi importante para el. Logo de visitar ao mortalmente ferido Musso no hospital, Breschi devolta no seu hotel, foi informada co resto do equipo Ferrari polo director do equipo, que esa tarde Musso morrera.
Resultado completos na Fórmula Un
(Chave) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida. * unidade compartida
Provincia de Bururi
220px|dereita Bururi é unha das 17 provincias do Burundi. con capital a cidade de Bururi. Cunha extensión de 2.465,12 km², no 2007 tiña unha poboación estimada de 504.000 habitantes.
Silabario bamum
O silabario bamum é unha forma de escrita orixinaria de África que foi desenvolvida polo rei Njoya para a escritura da lingua bamum arredor do ano 1896. Salienta por evolucionar dende un sistema de pictogramas a un silabario parcialmente alfabético en tan só 14 anos, dende 1896 até 1910. A tipografía bamum lanzouse en 1918, mais a escrita caeu en desuso arredor do ano 1931.
Provincia de Bururi
Concellos
Componse de 9 comunas:
Christer Fuglesang
Arne Christer Fuglesang, nado en Estocolmo (Suecia) o 18 de marzo de 1957, é un astronauta sueco que formou parte das misións STS-116 e STS-128.
Traxectoria
Fuglesang é máster en enxeñería física polo Real Instituto de Tecnoloxía de Estocolmo en 1981. Ten un doutoramento en física experimental de partículas en 1987 e é profesor de física de partículas na Universidade de Estocolmo desde 1991.
Foi seleccionado como astronauta pola ESA en maio de 1992, participando nas misións STS-116 e STS-128. Pasou un total de 26,73 días no espazo.
Fernando Cordón García
Fernando Cordón García, nado en Verín en 1899 e finado en Ourense o 11 de agosto de 1936, foi un político galego.
Cultura lusaciana
miniatura|250px|Mapa simplificado das culturas de Europa central contra o ano 1 200 a.C. cor fucsia, cultura de Lusacia; azul (central), cultura Knoviz; vermella, cultura dos Campos de Urnas central; laranxa, cultura dos Campos de Urnas norte; marrón, cultura danubiana; azul (sur), culturas terramaras; verde, Idade de Bronce de Europa Occidental; amarela, Idade de Bronce Nórdica. dereita|250px|miniatura|Extensión da cultura lusaciana (en verde). miniatura|250px|Exemplos de vasillas da cultura lusaciana.
A cultura lusaciana foi unha cultura centroeuropea pertencente á Idade de Bronce tardía e principios da Idade de Ferro (1 300 a.C.-500 a.C.) que se estendeu polo leste de Alemaña, a maior parte de Polonia e partes da República Checa, Eslovaquia e Ucraína. Abarca os períodos III (Cultura lusaciana temperá) ao V da cronoloxía norteeuropea.
Foi herdeira da cultura Trzciniec, e tiña algunhas influencias da cultura dos túmulos da idade de bronce. É contemporánea da cultura dos Campos de Urnas e da idade de bronce nórdica. No leste, sucedeuna a cultura Billendorf (Nowogród Bobrzański) a principios da Idade de Ferro. En Polonia permanece durante parte da Idade de Ferro, sucedédoa a cultura pomerana no norte, ao redor da desembocadurá do río Vístula.
Características
A cultura lusacinana estivo en contacto coas culturas da idade de bronce nórdica, e a influencia escandinava no norte de Polonia e en Pomerania durante este período foi considerábel, e por iso inclúese ás veces na idade de bronce nórdica.
O rito funerario máis común era a cremación, sendo as inhumacións escasas. A urna aparece acompañada de numerosas vasillas, até 40. Son escasas as tumbas con obxectos metálicos, pero se encontraron tumbas con grandes tesouros de bronce e ouro como en Kopaniewo (Pomerania) ou en Eberswalde (Brandeburgo). Acháronse tumbas como a de Bataune en Saxonia con moldes que testemuñan a produción de ferramentas e armas de bronce no poboado. A tumba real de Seddin (Brandeburgo), cuberta por un gran túmulo, contiña numerosas vasillas de bronce e contas de cristal importadas do Mediterráneo. Os cemiterios podían ser bastante grandes e teren miles de tumbas.
Biskupin, en Polonia, e Buch, nas proximidades de Berlín, son famosos poboados pertencentes a esta cultura. Ambos os poboados son fortificacións construídas en cimas ou en zonas pantanosas. Os muros están fabricados con caixas de madeira cheas de terra ou pedras.
A economía estaba baseada principalmente na agricultura, como o testemuñan as numerosas foxas encontradas. O trigo e a cebada eran os cultivos principais; ademais cultivábase millo miúdo, centeo, avea, ervellas, fabas e lentellas. Tamén se encontraron restos de liño, mazás cultivadas, peras e ameixas. Os animais domésticos máis importantes eran o gando vacún e porcino, seguidos das ovellas, gansos, cabalos e cans. Debuxos encontrados en urnas de Silesia pertencentes á Idade de Ferro indican a monta de cabalos, que tamén eran usados para tirar de carros. Os homes desta cultura practicaban a caza, pero esta non achegaba máis que unha pequena cantidade da carne que consumían; atopáronse ósos de cervo, xabarín, bisonte, alce, lebre, raposo e lobo. En Biskupin o consumo de ancas de ra pode que fose habitual, pois acháronse grandes cantidades de ósos de ra.
Algúns arqueólogos consideran que os tesouros encontrados nalgunhas zonas pantanosas son ofrendas aos deuses. Acháronse ósos humanos en fosas de 5 m de profundidade en Lossow (Brandeburgo), o que pode indicar a existencia de sacrificios humanos e un posíbel canibalismo.
Historia das investigacións
Rudolf Virchow (1821-1902), patológo e arqueológo alemán, foi o primeiro en describir os enterramentos do tipo 'Lausitz'. Este nome fai referencia á rexión de Lusacia, situada ao leste de Alemaña e en Polonia. O arqueológo identificou a cerámica como pre-xermana, pero refusou especular sobre a etnicidade e a identidade dos seus fabricantes.
Moitos autores checos (Píč, Niederle, Červinka) e polacos (Majewski, Józef Kostrzewski, Kozłowski) sosteñen que os lusacianos eran proto-eslavos, mentres que o arqueológo alemán A. Götze opina que eran Tracios, e Gustaf Kossinna identrifícaos como carpos.
Hoxe en día a maioría dos investigadores aceptan a idea da natureza cambiante dos grupos étnicos e máis ben intentan identificar os grupos prehistóricos descubertos pola arqueoloxía cos das fontes históricas escritas.
Pidgin-Deutsch
Pidgin-Deutsch ou alemán pidgin é unha lingua de contacto xurdida na emigración en Alemaña. O termo popularizouse nas décadas entre o 1965 e 1985, a partir do estudo "Zum Pidgin-Deutsch der Gastarbeiter" analizado en base a enquisas a traballadores migrantes españois e italianos. O termo non se centra en nacionalidades específicas senón no conxunto total de inmigrantes no país considerando o efecto no total da poboación e en comparación con migrantes máis asentadas como as turcas. Varios académicos coinciden en que este tipo de pidgin, pese a mostrar trazos propios do termo, carece do trasfondo sociolóxico.
Ponte de Brandomil
A ponte de Brandomil é unha ponte de pedra altomedieval que se atopa no lugar de Brandomil, na parroquia de Brandomil, no concello coruñés de Zas.
Historia
Ao parecer, no lugar de Brandomil (topónimo de orixe sueva) en época romana existía un importante cruzamento de vías que comunicaba o norte da Gallaecia coa costa Finisterrae e o sur. A coñecida vía Per Loca Marítima (vía XX do itinerario de Antonino) pasaría polo lugar. Xusto á beira da ponte existía un castro galaico que daría lugar a un posterior asentamento romano, cunha casa-vila romana Grandimiro (Claudomerius), pertencente ao itinerario IV de Antonino. Os romanos tiveron interese en se asentar nesta zona polas próximas minas de estaño do lugar de Limideiro. Isto xustifica a construción dunha ponte sobre o río Xallas.
A inicial ponte romana, da que non quedan restos, sería modificada arredor do século XI ou XII, canto toma a feitura que se conserva. No século XVIII foi lixeiramente reforzada. En 1989 o arco central derrubouse tras unha forte riada.
Descrición
Feita en cantaría de granito, nada fica da súa orixe romana. A ponte actual ergueríase sobre a antiga arredor do século XI ou XII. Consta de catro arcos de volta perfecta, tres deles cunha luz de 8,20 m, o cuarto máis pequeno. Os dous arcos centrais, sobre o río, teñen rosca dupla cuns 20 cm de beiril. As bóvedas e os tímpanos son de perpiaño. Os tallamares son triangulares augas arriba e trapezoidais augas abaixo. Estes chegan até arriba formando apartadoiros. Consérvanse ben os peitorís e un treito de calzada. Atópase en bo estado de conservación, xa que existe unha ponte paralela para o tránsito rodado.
Neno rico
Neno rico (en Richie Rich, estilizado como Ri¢hie Ri¢h) é un filme estadounidense dirixido por Donald Petrie que foi esterado en 1994. Foi o derradeiro filme de Macaulay Culkin como actor infantil.
Sinopse
Richie Rich é o neno máis rico do mundo; ten o seu propio parque de atraccións, un Burguer na súa casa e a súa profesora de ximnasia é Claudia Schiffer. Richie ten ademais o amor dos seus pais. Malia todo non é feliz, xa que bota de menos xogar ó béisbol na rúa cos outros rapaces do barrio. Cando os seus pais desaparecen no Triángulo das Bermudas, o cativo sospeita que detrás da desaparición está Laurence Van Dogh, un executivo de Industrias Richie que pretende facerse coa compañía asasinando ós seus pais.
Associação de Estudantes do Instituto Superior Técnico
O Clube de Rugby do Técnico é un club de rugby da cidade de Lisboa que compite na Divisão de Honra, a máxima categoría deste deporte en Portugal.
Historia
O Técnico foi fundado en maio de 1963 por un cuarteto de xogadores de rugby formado por Alfredo Santos, José Metelo, José Luis Steiger e Pedro Ribeiro, inspirados nos exemplos das outras seccións existentes de voleibol, baloncesto e balonmán do Instituto Superior Técnico (IST). O primeiro encontro oficial do Técnico remóntase ó 15 de decembro de 1963 no campo principal do Estadio Nacional de Jamor, pertencente ó Campionato Nacional de Segunda División, fronte ó Grupo Desportivo Guerin, con resultado de 30-0 a prol dos engenheiros. Nese mesmo ano venceron no primeiro Campionato Nacional de Juniores. Ó ano seguinte o primeiro equipo gañou o Campionato Nacional de Segunda División.
Consolidado como un dos equipos habituais na Divisão de Honra portuguesa, o club acadou dous títulos de liga nas tempadas 1980/81 e 1997/98, converténdose nun dos referentes do rugby portugués, no cal so existen oito clubs campións de liga. A ese palmarés hai que sumar as catro edición da Taça de Portugal que gañou en 1969, 1971, 1973 e 1994; e a Super Taça que gañou en 1994.
O seu terreo de xogo é o Campo das Olaias, que foi inaugurado o 22 de maio de 1993, malia que so puido ser empregado dous anos antes da súa destrución en maio de 1995 por mor dunhas reformas urbanas, tendo que volver a ser construído de novo e reinaugurado en xaneiro de 1998.
Músculo abdutor longo do polgar
O músculo abdutor longo do polgar é un músculo do membro superior humano pertencente ao compartimento posterior do antebrazo.
Función
Abduce o dedo polgar, ao abducir a articulación entre o primeiro metacarpiano e o trapecio. Tamén funciona coma extensor accesorio do dedo polgar.
Innervación
É innervado polo nervio interóseo posterior.
Resultados da Scuderia Ferrari
A seguinte táboa detalla os resultados no Campionato do Mundo de Fórmula 1 da Scuderia Ferrari tanto do equipo oficial como dos equipos privados desde nunha lista separada. A diferenciación entre as participacións do equipo de fábrica e os equipos privados é importante nos primeiros anos do campionato de Fórmula Un. A terceira lista separada detalla outros equipos dos que Ferrari foi provedor de motores.
1950 - 1979
Nota. Ademais, este cadro inclúe as participacións na NART.
1980 - 1999
(Chave) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida.
2000 - 2019
(Chave) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida.
2020 - presente
(Chave) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida.
* Tempada en progreso
Resultados das participacións de coches Ferrari privados
(Chave) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida.
Carmen Álvarez Lorenzo
Carmen Álvarez Lorenzo, nada en Santiago de Compostela en 1970, é unha farmacéutica, e académica  especializada no campo dos novos sistemas poliméricos para aplicacións farmacéuticas e biomédicas.
Traxectoria
Carmen Álvarez é licenciada e doutora en Farmacia pola Universidade de Santiago de Compostela, coa tese "Hidroxipropilcelulosas (L-HPCs y HPCs) como excipientes base en liberación controlada: importancia", lida en 1998 e dirixida polo Dr. Ángel Concheiro Nine.
Realizou unha estadía entre 1998 e 2001 no Departamento de Física e Centro para Ciencia e Enxeñaría de Materiais no Instituto Tecnolóxico de Massachusetts (MIT). Posteriormente, incorporouse como investigadora do Programa Ramón y Cajal ao Departamento de Farmacia e Tecnoloxía Farmacéutica da USC, no que é profesora dende o 2007 e catedrática dende outubro do 2020.
Realiza o seu labor investigador no grupo I+DFarma, sendo coautora de numerosos artigos en revistas indexadas, comunicacións a congresos, dous libros e 17 patentes. É membro de consorcios europeos orientados ao deseño de novos sistemas de administración de fármacos para enfermidades oculares e a sistemas trampa para células tumorais. Recentemente foi nomeada fellow da asociación American Institute for Medical and Biological Engineering (AIMBE).
Participa activamente en actividades de achegas á Ciencia (Campus de Verán da FECYT) e para persoas maiores a través do Cuarto Ciclo. Ademais de coordinar o mestrado Interuniversitario en Nanociencia e Nanotecnoloxía.
É académica de número da Real Academia de Farmacia de Galicia, e foi distinguida con diversos premios. Entre eles a medalla Ánxeles Alvariño González, da sección de Bioloxía e Ciencias da Saúde da Real Academia Galega de Ciencias.
Garnil, Cumeiro, Vila de Cruces
Garnil é un lugar da parroquia de Cumeiro, no concello pontevedrés de Vila de Cruces, na comarca do Deza. Segundo o INE, en 2008 tiña 22 habitantes (11 homes e 11 mulleres), o que supón unha diminución de 2 habitantes con respecto ao ano 2000.
Emiliano Lage Rodríguez
Emiliano Lage Rodríguez é un político galego do PSdeG-PSOE.
Traxectoria
Concelleiro en Fornelos de Montes dende 1979, sempre no equipo de Serafín Martínez Martínez. Nas eleccións municipais de 2011 encabezou a candidatura do PSdeG-PSOE á alcaldía de Fornelos de Montes e foi elixido alcalde con maioría absoluta.
Froila
Froila pode referirse a:
Grande incendio de Roma
miniatura|380x380px|Os fachos de Nerón, por Henryk Siemiradzki. Segundo Tácito, [[Nerón sinalou os cristiáns como os culpables do lume.]] O grande incendio de Roma foi un gran lume urbano que se produciu en Roma no ano 64. Causou unha gran devastación durante seis días antes de ser controlado. Diferentes fontes acusaron o emperador Nerón de iniciar o lume, mentres que outras afirman que organizou medidas para contelo e prestar axuda ós refuxiados. De acordo con Tácito e posteriormente os cristiáns, Nerón acusou da devastación á comunidade cristiá da cidade, producíndose a primeira persecución contra os cristiáns. Porén, esta teoría non é apoiada por tódolos estudosos modernos.
Saint-Uniac
Saint-Uniac (en Sant-Tewiniav, e en galó: Saent-Tuniau) é unha comuna francesa do departamento de Ille e Vilaine, na Bretaña.
Igrexa de Santa Comba de Bande
miniatura|dereita|Interior da igrexa.
Santa Comba de Bande é unha pequena igrexa prerrománica visigoda construída durante a segunda metade do século VII. Santa Comba de Bande é a única igrexa deste período que se conserva na súa integridade. Trátase do único edificio que se conservou dun mosteiro prerrománico a onde se trouxeran as reliquias de San Trocado (discípulo do Apóstolo Santiago), a quen estivo dedicada.
Situación
Está situada no concello de Bande, na comarca da Baixa Limia. Atópase a 15 km do núcleo municipal en dirección aos Baños, antigo campamento militar romano preto das augas termais, no lugar de Santa Comba.
Historia
No lugar existiu unha igrexa con anterioridade ao século VII que foi construída cara ao ano 680 e abandonada trala invasión musulmá, aínda que non é seguro a data de construción, senón no ámbito de poder afirmar só que é de época suevo-goda. No ano 872, Afonso III encomendoulle ao seu irmán Odoario que restaurase a igrexa e este fixo que o seu curmán Odonio establecese un mosteiro no lugar. Ademais do masculino, tamén creou outro para mulleres no que entraron a súa nai coas súas doncelas. Á morte da nai, Odonio nomeou abadesa a Onega, coa que vivía maritalmente. Esta pasaría máis tarde ao mosteiro de Vimaráns e Odonio ao de Celanova, co que Santa Comba pasou a pertencer a este último.
Trala invasión musulmá da Península Ibérica, trasladáronse no século X dende Guadix, na provincia de Granada, ata esta igrexa os restos mortais de san Trocado, un dos primeiros discípulos do Apóstolo Santiago, pero no século XVII os seus restos foron diseminados por distintas partes de España, deixando só unhas poucas reliquias en Celanova. O sartego de mármore aínda se conserva no interiror da igrexa.
Descrición
A construción actual ten planta de cruz grega, inscrita nun cerramento rectangular do que sobresae pola cabeceira do rectángulo a capela maior e, polos pés, o pórtico e con cámaras autónomas aos lados das que só queda a do noroeste. O tratamento que se fai do espazo no templo simboliza o sentido da espacialidade de orixe oriental, crebada e descontinua como froito dunha agrupación maclada de volumes graduais. Deste xeito a planta baséase nos panteóns paleocristiáns como o de Gala Placidia. Construíuse utilizando a medida da época, a vara visigoda, equivalente a 0,80 metros, en cantaría a óso, con ornamentacións feitas coa técnica a bisel e o uso de arcos de ferradura de moderado peralte.
miniatura|esquerda|150px|Ara romana. miniatura|dereita|200px|Sartego de [[San Trocado.]]
Son contemporáneas a esta entre outras a portuguesa igrexa de San Froitoso de Montelios ou a burgalesa Ermida de Santa María de Quintanilla de las Viñas.
O templo é ao mesmo tempo o exemplo máis antigo da política restauradora de templos da monarquía asturiana de finais do século IX. Nesta intervención levantáronse bóvedas de ladrillo, coa alternancia da cantaría e a cachotaría seguindo a técnica asturiana propia da época.
Interior
miniatura|esquerda|Pinturas murais. miniatura|200px|Pinturas murais. Á capela maior, de planta cadrada, accédese a través dun arco triunfal de ferradura sostido por dous pares de columnas de mármore cuxos fustes proceden dun templo romano (algúns historiadores presentan a hipótese de ser o lugar dun templo ao deus Bandua, de aí o termo toponímico, e ter este deus nas súas representacións un torque coma atributo, así que a devoción a San Trocado ou Torcuato sería unha variación relixiosa por parte da igrexa).
Os arcos de ferradura móntanse sobre un capitel tardorromano, outro hispanovisigótico e os dous restantes correspondentes a intervención durante o reinado de Afonso III, con motivos de sogueado propio do prerrománico asturiano.
Na bóveda da ábsida consérvanse pinturas murais do século XVI. Na ábsida tamén hai unha xanela fechada con celosía de mármore.
O perímetro rectangular queda debuxado por estancias a ambos os dous lados do pórtico que comunicaban con este, outras co transepto e as da cabeceira coa nave. A capela maior quedaba unida a un dos brazos da cruz, nos que había dúas dependencias laterais das que só se conserva a esquerda. No treito dos pés desapareceron outros dous apousentos. As funcións de cada unha destas estancias estaría vinculada ao carácter monástico do templo, rexido pola Regula Monachorum de Froitoso de Braga.
Exterior
miniatura|esquerda|O pórtico, reformado no século XVII, notase polo emprego de cachotaría en lugar de [[perpiaños.]] miniatura|Exterior da igrexa. O escalonamiento dos volumes do templo, do máis alto ao máis baixo, vai así do ciborio á capela maior, pasando pola altura media dos brazos da cruz.
Cóbrese con bóveda de canón na nave e no transepto, con bóveda de aresta no tramo central do cruceiro e bóveda de ferradura na capela maior.
Ten dúas portas. A principal reformouse en 1650 ao se lle engadir o pórtico. A do lado sur tamén se abriu máis tarde. Anteriormente o baptisterio estaba no lado sur, mais retiróuselle o tellado, se ben fica a pía bautismal.
O seu aparellamento é de bo perpiaño granítico e ao exterior presenta grande austeridade e limpeza de volumes só co engadido tardío do pórtico.
Cultura popular
Enriba da tampa do sartego de San Trocado hai unha pedra en forma de ara. Os devotos raspan o sartego de San Trocado cunha cuncha de vieira e o po resultante, férveno, cóano e co líquido lavan a cara, xa que consideran que esta apócema é boa para curar as doenzas da vista e do oído. Parte do sartego de San Trocado desgastouse pola devoción dos fieis. Do mesmo xeito é un dos poucos sartegos dunha soa peza de mármore branco.
Grande amore
"Grande Amore" é unha canción do grupo italiano Il Volo, escrita por Fancesco Boccia e Ciro Esposito. A canción gañou o Festival de Sanremo 2015 e representará a Italia no Festival de Eurovisión 2015.
Festival de Eurovisión
O 19 de febreiro de 2015, a canle italiana RAI confirmou "Grande Amore" como a canción que cantaría Il Volo no Festival de Eurovisión 2015.
Xa que Italia forma parte do Big Five, Il Volo está diretamente na final, que terá lugar en Viena o día 23 de maio de 2015.
Tesoma
miniatura|Depósito de auga de Tesoma. Tesoma (anteriormente coñecido como Tesoma-Lamminpää) é un dos distritos da cidade de Tampere, Finlandia. Está situado en torno a oito quilómetros do centro da cidade, no extremo occidental do termo municipal. O distrito inclúe os barrios de Epilänharju, Tohloppi, Haukiluoma, Lamminpää, Myllypuro, Ikuri, Ristimäki e Tesomajärvi. Limita cos municipios de Nokia e Ylöjärvi.
Entre os servizos presentes no distrito encóntranse unha escola, unha piscina, un pavillón polideportivo, unha pista de xeo, unha igrexa e o Centro Comercial Westeri.
En xuño de 2021 está prevista a finalización da parada de tren que conectará o distrito co centro da cidade dentro do plano do tren de proximidades que conectará o centro da cidade cara ao oeste coas cidade de Nokia e Ylöjärvi, e en setembro dese mesmo ano os trens comezarán a parar nela.
San Xurxo
San Xurxo adoita referirse a Xurxo de Capadocia, santo do cristianismo. Amais, como topónimo galego pode referirse a:
James Mason
James Neville Mason, nado en Huddersfield (Inglaterra) o 15 de maio de 1909 e finado en Lausana (Suíza) o 27 de xullo de 1984 foi un actor inglés.
Traxectoria
Comezou na interpretación na universidade, uníndose ao Old Vic Theatre en Londres. Entre 1935 e 1938 protagonizou múltiples filmes británicos. Durante a segunda guerra mundial foi obxector de conciencia, o que fixo que a súa familia rompese con el durante moitos anos.
Yosif Sokolski
Biografía
Yosif Sokolski naceu co nome de Ivan arredor de 1786 en Gabrovo nunha familia cristiá ortodoxa; o seu pai era leñador, e Ivan acudía co seu pai ao bosque a axudarlle. Aprendeu a ler e escribir co sacerdote da vila.
Alfonso Barasoain
Alfonso Barasoain, nado en Mungia (Biscaia) o 28 de xaneiro de 1958, é un adestrador de fútbol español.
Traxectoria
En decembro de 2011 foi contratado polo SD Lemona, en substitución de Javier González Etxebarria, tras sumar 10 partidos sen vitorias (3 empates e 7 derrotas, penúltima posición na táboa do Grupo 2 de Segunda División B).
Lamas
O topónimo Lamas pode referirse a:
Provincia de Cankuzo
220px|dereita Cankuzo é unha das 17 provincias do Burundi, con capital a cidade homónima. Cunha extensión de 1.964,54 km², no 2007 tiña unha poboación estimada de 209.000 habitantes.
Músculo extensor curto do polgar
miniatura|200px|Músculo extensor curto do polgar
O músculo extensor curto do polgar é un músculo do membro superior humano, situado no compartimento posterior do antebrazo.
Orixe e insercións
A súa orixe áchase na superficie posterior do radio e na membrana interósea. Sae pegado ao músculo abdutor longo do polgar para despois inserirse na superficie dorsal da base da primeira falanxe. No pulso, forma parte do bordo lateral da tabaqueira anatómica.
Función
Estende a articulación metacarpofalánxica do polgar e pode estender a articulación carpometacarpiana do polgar.
Innervación
Está innervado polo nervio interóseo posterior.
Sentinel-6
Copernicus Sentinel-6 Michael Freilich é unha das misións Sentinel do Programa Copérnico da ESA. É un intento de substituír o altímetro de alta precisión do satélite Jason-3. Servirá para medir a topografía dos océanos a nivel mundial vía satélite, traballo que se leva facendo dende 1992 e é unha indicador clave do cambio climático, e moi interesante para estudos oceanográficos. Traballa en conxunto con servizos como o Copernicus Climate Change Service (C3S) para proporcionar unha visión máis completa e precisa dos cambios nos océanos e o clima da Terra.
O nome
Michael Freilich contribuíu a que a NASA tivera colaboracións sólidas con científicos e axencias espaciais de todo o mundo. Foi un namorado da oceanografía e das ciencias da Terra.
Datos
O seu lanzamento produciuse o 21 de novembro de 2020 ás 17:17 GMT, dende Vandenberg, California, nun SpaceX Falcon 9 e provisto dos instrumentos altímetro radar Poseidon-4 (sucesor dos Poseidon dos Jason) de frecuencia dual C e Ku, e un radiómetro microondas.
Ten prevista unha vida útil de ao menos 10 anos. A súa altitude orbital será 1336 km, en órbitas cunha inclinación de 66 º, co que cubrirá o 95 % dos océanos cada 10 días. Traballará en tandem co Jason 3, significando unha necesidade de aproximación da posición na órbita de 30 s como máximo, isto é, 230 km de variación. Sentinel-6 transporta un paquete de instrumentos de posicionamento, incluído un sistema que pode usar sinais tanto de GPS como de Galileo para o seu posicionamento.
A súa masa é de 1,2 toneladas.
Secuencia tras o lanzamento
O seu lanzamento produciuse o 21 de novembro de 2020 ás 17:17 GMT (18:17 CET), e 2 minutos e 16 segundos despois apagouse o motor principal. Seguiu de xeito inmediato a separación da segunda etapa e o primeiro encendido do segundo motor. Despois, a primeira etapa da lanzadeira reusable Falcon 9 comezou o regreso automático á base para a súa aterraxe controlada.
Ós 3 minutos, tras protexer o satélite ó atravesar a atmosfera, o cono de morro do vehículo de lanzamento separouse como refugallo.
Ós 8 minutos produciuse o apagado do motor da segunda etapa.
Ós 53 minutos foi o primeiro rearranque da segunda etapa durante 15 segundos.
Ós 58 minutos separouse o satélite.
Á 1 hora e 7 minutos comezou o despregue dos paneis solares.
Á 1 hora e 33 minutos (19:49 CET) foi o primeiro contacto coas estacións terrestres de Alasca. Comezo do funcionamento normal coa baixada de datos de telemetría.
Funcionamento
O 30 de novembro, o centro de operacións da ESA en Alemaña puxo en marcha o Poseidon-4, comezando a tomar medidas do nivel do mar (altimetría mariña).
Con posterioridade, poucos días despois,fíxose cargo da xestión EUMETSAT. miniatura|267x267px|Esta ilustración mostra o Sentinel-6 Michael Freilich en órbita cos seus paneis solares despregados. Como o satélite de vixilancia dos océanos máis recente do mundo, recollerá os datos máis precisos sobre o nivel do mar global e como os océanos están aumentando en resposta ao cambio climático. A misión tamén recollerá datos precisos de temperatura e humidade atmosféricas que axudarán a mellorar as previsións meteorolóxicas e os modelos climáticos. O satélite usa o sistema de posicionamento europeo Galileo e o GPS dos EEUUpara mellorar o seu posicionamento e polo tanto, o resultado das súas medicións. O satélite usa dous aparellos 'Receptor Preciso de Determinación de Órbita' (Precise Orbit Determination Receiver, PODRIX) do tamaño dunha caixa de zapatos, fabricados por RUAG Space en Austria. O receptor contén a cuarta xeración do do circuíto integrado de aplicación específica avanzado GPS/Glonass (Advanced GPS/GLONASS Application Specific Integrated Circuit, AGGA-4) construído por Airbus co soporte da sección de microelectrónica da ESA.
Xestión
A ESA desenvolveu o altímetro radar de Poseidon-4 e todo o satélite Sentinel-6 Michael Freilich de Copernicus por conta da Comisión Europea e Eumetsat.
A propiedade foi transferida á Comisión Europea ó engalar. A ESA ocúpasese da órbita temperá e da planificación da verificación en órbita, así como do apoio ás operacións de voo de Eumetsat.
Eumetsat é responsable do desenvolvemento da parte terrestre e das operacións despois das fases de lanzamento e órbita temperá, procesado de datos e subministración de servizos e produtos para Europa.
A NASA responde do lanzamento, desenvolvemento do radiómetro de microondas, o retrorreflector láser e o receptor de ocultación de radio GNSS, a máis do apoio en terra e as operacións e procesamento de datos nos Estados Unidos.
A NASA e a NOAA comparten responsabilidade para distribuír produtos de datos nos Estados Unidos.
Gordon Fullerton
Charles Gordon Fullerton, nado en Rochester (Nova York) o 11 de outubro de 1936 e finado o 21 de agosto de 2013, foi un astronauta estadounidense que formou parte das misións STS-3 e STS-51-F.
Arra, Arra, Sanxenxo
Arra é un lugar da parroquia de Arra do concello de Sanxenxo (Pontevedra). Segundo o IGE, tiña 178 habitantes en 2016 (94 mulleres e 84 homes), o que representa unha aumento respecto ó ano 2009, cando tiña 161 veciños, e ó ano 2004, cando eran 170.
Jean-François Lyotard
Jean-François Lyotard, nado en Versalles o 10 de agosto de 1924 e finado en París o 21 de abril de 1998, foi un filósofo posmoderno coñecido especialmente pola súa orixinal filosofía do desexo e por propoñer unha política favorable ás minorías e un horizonte que conduciría a refutar calquera forma de terror e totalitarismo, así como pola súa análise sobre o impacto do posmodernismo na condición humana.
Traxectoria
Casou en maio de 1948. Estudou na escola primaria “Lycée Buffon” de París, e despois da súa graduación, en 1950, marchou a Constantina (no leste de Alxeria, por entón ocupada por Francia) para traballar como profesor de filosofía. En 1954 fíxose membro de Socialismo ou barbarie, organización política formada en 1948 ante a insuficiencia da análise trotskista para explicar as novas formas de dominación na Unión Soviética. Os seus escritos deste período preocúpanse sobre todo pola política de extrema esquerda, enfocándose na situación alxeriana da que foi testemuña cos seus propios ollos mentres ensinaba filosofía en Constantine.
Comezou a dar clase na universidade de París VIII (Vincennes) dende a década dos setenta ata que chegou a profesor emérito no 1987. Tamén foi director fundador e membro do concilio do Colexio Internacional de Filosofía, en París. Antes da súa morte pasaba o seu tempo entre París e Atlanta, onde ensinaba Francés e Filosofía na universidade de Emory.
En 1998, morreu de improviso dun caso de leucemia que avanzara rapidamente mentres se preparaba para unha conferencia sobre o posmodernismo e a Teoría dos medios de comunicación. Foi enterrado no cemiterio Le Père Lachaise, en París.
Filosofía posmoderna
Lyotard foi un filósofo posmoderno. O pensamento deste grupo de filósofos, baseabase xusto no contrario có modernismo. Así, podemos dicir que para comprender o posmodernismo é preciso ter polo menos unha pequena idea do que é o modernismo.
Nas sociedades premodernas, a función de proporcionar unha certa cohesion e unidade imaxinaria á sociedade, era obra de discursos de natureza mítica (lendas) e relixiosa (narracions relixiosas). A partir da modernidade, a función lexitimadora corresponderalle a unha determinada idea de razón unitaria e totalizadora. Porén, nas sociedades posmodernas producese un tipo de transformacións que fan que esta idea de razón xa non poida ser mantida por máis tempo.
Os posmodernos pertencen á xeración da desilusión con respecto aos grandes mitos da modernidade. A achega do pensamento posmoderno reside máis ben nas súas críticas que nas elaboracións propias. Móstrase unha certa perda de confianza na razón e no discurso conceptualizador, así como desilusión sobre ao esaxerado optimismo ilustrado, racionalista; propoñen unha nova humildade que adquire a forma de "pensamiento débil" ou "canso", "deconstrución", "xogos lingüísticos" ou refutamento de calquera tipo de metanarrativa. Como alternativa á globalización propoñen a diferenza ou a descontinuidade.
Tamén este grupo promoveu un abandono da metafísica, centrándose na posmetafísica. Para eles, unha vez sexa constatada a inutilidade e absurdidade do esforzo filosófico, non queda outra opción que deixar esa vía morta. As "grandes descricións" da realidade non son verdadeiramente explicativas nin iluminan a existencia, senón todo o contrario. Consideran que é preciso darse conta de que a temática filosófica non pode entenderse nin explicarse con éxito e que os seus labirintos conceptuais non teñen saída.
Cabe resaltar dous puntos principais da filosofía de Lyotard, relaccionados, ámbolos dous, coa ciencia. En primeiro lugar, para Lyotard, a ciencia non ten autoridade para dicirnos o que se debe facer, posto que os criterios científicos deixaron de ter a validez suficiente para lexitimar a propia ciencia, co que deixa de contribuír ao desenvolvemento humano. O segundo punto podería resumirse coa frase "coñecemento é poder". A investigación científica xamais é inocente e pura, senón que sempre está estreitamente ligada á vontade de dominio e aos medios materiais. O máis poderoso sempre ten a razón.
En canto á súa mentalidade política, é preciso dicir que foi marxista ata os 50 anos, momento no cal comezou a criticar o totalitarismo promovido por esta ideoloxía.
Parque Nacional de Manas
O Parque Nacional de Manas (মানস ৰাষ্ট্ৰীয় উদ্যান, Manôx Rastriyô Udyan) é un parque nacional da India inscrito no Patrimonio da Humanidade da UNESCO, e que ten a consideración de reserva da biosfera e forma parte da reserva de Manas do Proxecto Tigre que conta cunha superficie total de 2837 km². Localizado en Assam, ao pé do Himalaia e contiguo ao Parque Real Nacional de Manas de Bután. O parque coñécese pola súa fauna endémica e en risco de extinción, como é o caso da tartaruga Pangshura sylhetensis, do lepórido Caprolagus hispidus, do langur dourado e do súido Sus salvanius. Tamén é famoso pola súa poboación de búfalos acuáticos.
Xeografía
miniatura O parque localízase en seis distritos Kokrajhar, Bongaigaon, Barpeta, Nalbari, Nalbari, Kamrup e mais Darrang, no oeste do estado de Assam.
Xeoloxía
O solo aluvial no sur é propicio para as praderías mentres as sabanas do norte presentan un subsolo calcario constituído por arenito.
Ocupación humana
O pobo bodo leva séculos asentado na zona mais para a creación da reserva expropiáronlles as súas terras, establecendo as súas aldeas na periferia, manténdose habitada tan só unha vila rural no seo do parque.
Clima
O seu clima é tropical, con veráns quentes con arredor de 28 °C de media e invernos cunha temperatura media que non baixa de 17 °C no mes de febreiro. A precipitación media é de 1600 mm ao ano e entre maio e setembro, meses de monzón, danse fortes precipitacións que a miúdo asolagan o parque.
Flora
Rexístranse 543 especies de plantas. Son comúns as dicotiledóneas con 374 especies, incluíndo 89 de árbores, e as monocotiledóneas con 139 mais tamén hai 30 especies de pteridófitas e ximnospermas.
As árbores máis comúns dentro do parque son Aphanamixis polystachya, Anthocephalus chinensis, Syzygium cumini, Syzygium formosum, Syzygium oblatum, Bauhinia purpurea, Mallotus philippensis, Cinnamomum tamala, Actinodaphne obvata, Bombax ceiba, Sterculia villosa, Dillenia indica, Dillenia pentagyna, Careya arborea, Lagerstroemia parviflora, Lagerstroemia speciosa, Terminalia bellirica, Terminalia chebula, Trewia polycarpa, Gmelina arborea, Oroxylum indicum e árbores do xénero Bridelia. As praderías abundan en Imperata cylindrica, Saccharum naranga, Phragmites karka, Arundo donax, Dillenia pentagyna, Phyllanthus emblica, Bombax ceiba, e especies de Clerodendrum, Leea, Grewia, Premna e Mussaenda.
Fauna
miniatura|Phoenicurus hodgsoni en Manas Habitan o santuario 55 especies de mamíferos, 450 de aves, 50 de réptiles e 3 de anfibios.
Entre a fauna do santuario salientan elefantes, rinocerontes, Bos gaurus, búfalos, Rucervus duvaucelii, tigres de Bengala, Panthera pardus fusca, Neofelis nebulosa, Catopuma temminckii, Cuon alpinus, Trachypithecus pileatus, Macaca assamensis, primates do xénero Nycticebus, Lutrogale perspicillata, Melursus ursinus, cérvidos do xénero Muntiacus, Hyelaphus porcinus, panteras negras, Rusa unicolor e chitais.
Unhas poucas especies non se atopan en estado salvaxe fóra do parque, como é o caso do sapoconcho Pangshura sylhetensis, o lepórido Caprolagus hispidus, o langur dourado e o súido Porcula salvania.
Entre as aves presentes no parque destaca a principal poboación da ameazada Houbaropsis bengalensis. Outras aves con presenza importante son Buceros bicornis, Gallus sonneratii, bulbuis, Tadorna ferruginea, Lophura leucomelanos, pelícanos, Haliaeetus humilis, Spilornis cheela, falcóns, Pericrocotus speciosus, abellarucos, Copsychus fulicatus, Anthracoceros coronatus, Ocyceros birostris, Mergus merganser, pavóns, aguias peixeiras e garzas.
Músculo extensor longo do polgar
miniatura| O músculo extensor longo do polgar é un músculo do membro superior humano, pertencente ao compartimento posterior do antebrazo.
Orixe e insercións
A súa orixe áchase na superficie posterior do cúbito e na membrana interósea. Insírese na superficie dorsal da falanxe distal do polgar. Forma parte do bordo medial da tabaqueira anatómica no pulso.
Innervación
É innervado polo nervio interóseo posterior.
Pampín, Cumeiro, Vila de Cruces
Pampín é un lugar da parroquia de Cumeiro, no concello pontevedrés de Vila de Cruces, na comarca do Deza. Segundo o INE, en 2008 tiña catorce habitantes (oito homes e seis mulleres), seis menos ca en 2000.
Rauma
Rauma (en sueco Raumo) é unha cidade de Finlandia, situada na rexión de Satakunta, no suroeste do país. Ten unha poboación de 39.870 habitantes segundo o censo de 2012.
O seu centro histórico, a Antiga Rauma é Patrimonio da Humanidade da UNESCO dende 1991, e dende 1999 o sitio funerario da Idade de Bronce de Sammallahdenmäki tamén está na lista da UNESCO.
Historia
No século XIV, antes de ser declarada cidade, Rauma contaba cun mosteiro franciscano e unha igrexa católica. En 1550, os habitantes de Rauma recibiron a orde de trasladarse a Helsinqui, mais isto foi contrarrestado con éxigo e Rauma puido continuar o seu crecemento.
Practicamente a totalidade da cidade de madeira foi devastada nos lumes de 1640 e 1682. O estilo neorrenacentista de moitos edificios é resultado da prosperidade provocada pola navegación. En 1897 Rauma tiña a maior frota de Finlandia, cun total de 57 veleiros. As mercancías eran exportadas principalmente a Alemaña, Estocolmo e os países bálticos. Nos anos 1890, Rauma tivo un colexio universitario que posteriormente foi anexionado á Universidade de Turku. Unha parte do departamento de educación aínda existe en Rauma.
O nome Rauma vén da palabra xermánica strauma, que significa "córrego".
Deporte
Como no resto do país, o hóckey sobre xeo goza dunha gran popularidade en Rauma. O Lukko foi fundado na cidade en 1936 e compite na primeira categoría do hóckey sobre xeo finlandés, a Liiga. O equipo proclamouse campión finlandés en dúas ocasións (1963 e 2021), así como subcampión tres veces (1961, 1966 e 1988), e gañou a medalla de bronce en seis ocasións máis (1 965, 1969, 1994, 1996, 2011 e 2014). Xoga os seus partidos como local no Kivikylän Areena.
José Solchaga Zala
José Solchaga Zala, nado en Muniain de la Solana en 1881 e finado en Donostia en 1953, foi un militar navarro, coñecido polo seu grao no exército como Xeneral Solchaga. Participou no alzamento nacional contra a Segunda República que levou á Guerra Civil.
Traxectoria
De familia militar, católica e carlista. Ingresou na Academia de Infantería de Toledo no 1896 con quince anos e graduouse en 1899. Foi destinado como capitán á Guerra do Rif, participando nas operacións militares de Melilla, Larache e Tetuán, o que levou a o seu ascenso por méritos de guerra a comandante. Estivo en África até o 1914.
En 1920 ascende a tenente coronel e foi destinado a Donostia. Sendo coronel, en 1921, foi destinado a Pamplona. Durante a Revolución de 1934 mandou unha das tres columnas que participaron na toma de Asturias.
En setembro de 1943, sendo tenente xeneral, foi un dos asinantes da petición de restauración da monárquica dirixida a Francisco Franco. Posteriormente foi capitán xeneral da VI rexión militar (sede en Valladolid) e en 1945 da IV rexión militar (sede en Barcelona). Catro anos despois pasou á reserva até a súa morte en 1953.
Doubt (manga)
O manga foi serializado na revista Monthly Shōnen Gangan de Square Enix o 12 de xullo de 2007 e rematou o 12 de febreiro de 2009. Square Enix tamén estreou o primeiro volume o 22 de decembro de 2007 e lanzou o cuarto e derradeiro volume o 12 de febreiro de 2009. A serie continuou en dúas secuelas, tituladas Judge, dende o 12 de xaneiro de 2010 até o 11 de agosto de 2012, e Secret, dende o 12 de outubro de 2013 até o 12 de febreiro de 2015.