cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Miren Etxezarreta
Activismo político e social
A finais da década dos anos 1990, o nacemento e propulsión do movemento antiglobalización consolidou a Miren como unha voz de referencia dos movementos sociais altermundialistas, debido á súa postura decididamente anticapitalista e o seu punto de vista marxista da economía.
En 2008 impulsou unha campaña coordinada a nivel europeo e promovida por economistas de toda Europa chamada Especulación e crise: xa basta! contra a liberdade de circulación do capital promovida polo Tratado de Lisboa.
En 2009 participou no III Fòrum Social de Mallorca, no que foi relatora dun coloquio sobre o proceso de privatización dos servizos públicos e sociais.
Cortes de Alasca
miniatura|Capitolio Estatal de Alasca, sede da Lexislatura As Cortes de Alasca (en inglés, Alaska Legislature) é a institución que exerce o poder lexislativo no estado de Alasca nos Estados Unidos. As súas facultades están determinadas polo artigo 2 da constitución de Alasca de 1956, que tamén establece a súa división entre unha cámara de representantes e o senado. A súa sede está no Capitolio Estatal de Alasca, en Juneau.
Composición
As Cortes de Alasca están integradas por dúas cámaras:
As persoas que se presenten ás eleccións para ser lexislador do estado debe contar con tres anos de residencia no estado e, polo menos, un no distrito polo que se presenta. Existen requisitos de idade para ser membro do lexislativo: así para senador débese contar, como mínimo, con 25 anos, mentres que para ser deputado débense ter, polo menos, 21.
Procedemento lexislativo
Se o gobernador veta unha lei, as Cortes poden revogar o veto se nunha sesión conxunta de ambas as dúas cámaras se consegue o voto favorable de dous terzos dos seus membros. O quorum é máis elevado en determinadas cuestións, como os orzamentos, nas que se precisan tres cuartos para salvar o veto.
Cochinita pibil
A cochinita pibil (en maia iucateco: píibi’k’éek’en) é un guiso correspondente á gastronomía do Iucatán, que se basea en carne de porco adobada en achiote, envolta en folla de plátano e cocida dentro dun forno de terra usando unha técnica prehispánica coñecida como píib. Segundo receitas de comezos de 1900, o porco enteiro (eviscerado e co pelo queimado) era cocido no forno de terra. A cochinita pibil acompáñase con cebola morada en laranxa aceda e chile habaneiro, moi común na rexión.
Adóitase preparala como ofrenda en importantes celebracións como o Día dos Mortos, coñecido en maia como Hanal Pixán.
Sábese polos códigos dos primeiros exploradores, que nun inicio utilizábase carne de faisán, xabaril ou veado e cocíase no forno de terra chamado pib. Coa conquista española substituíuse esa carne pola de porco.
O pibil
miniatura|260x260px|Proceso de envoltura e atado con folla de plátano. A palabra maia pibil refírese xenericamente a un alimento que foi preparado nun forno de terra coñecido como pib (lingua maia). Esta é unha técnica prehispánica na que orixinalmente se cociñaban pecarís, veados e diversos faisánidos abondosos na zona maia.
Tradicionalmente, un pib faise escarbando un furado rectangular na terra, onde se fai arder leña seca (usualmente de madeira catzín ou chuk'um) até obter brasas. Sobre estas brasas colócanse pedras planas e no momento en que estas se quentan, colócase o guiso a cociñar, para despois cubrir todo con ramas, unha lámina metálica de zinc e por último unha capa de terra, procedemento que sela o forno, evitando que escapen os líquidos e vapores da cocción.
FC Etar (Veliko Tarnovo)
O Football Club Etar foi un club de fútbol búlgaro, con sede en Veliko Tarnovo. Fundado en 1924, o club pasou a maior parte da súa historia na Liga Profesional de Bulgaria, a máxima categoría do fútbol do país.
O seu período de máis éxito deuse entre 1987 e 1992, baixo a dirección técnica do adestrador Georgi Vasilev. O Etar gañou a liga na tempada 1990/91, clasificándose así para a Copa de Europa 1991–92, a primeira e única vez que o club disputou a máxima competición continental.
Cochinita pibil
O pibil
Por tradición, este prato consómese na península do Iucatán os domingos nas mañás e os días festivos.
FC Etar (Veliko Tarnovo)
Tralo éxito de 1991, o Etar comezou a sufrir unha caída gradual en termos de rendemento, que culminou co descenso á segunda categoría, ao que se sumaron os problemas financeiros da entidade. En 2003, o club foi formalmente disolto, debido á incapacidade de cubrir os custos económicos necesarios para o fútbol profesional. Ao mesmo tempo, fundouse un club sucesor, chamado Etar 1924. Este novo club tivo pouco éxito e só conseguiu xogar unha tempada na primeira división, ata que tamén acabou desaparecendo.
Historia
O Football Club Etar foi fundado o 24 de abril de 1924, como resultado da fusión de seis clubs de Veliko Tarnovo. En 1930 chegaron ás semifinais do Campionato Estatal de Fútbol de Bulgaria, perdendo por 4-2 ante o Slavia Sofia.
Na tempada 1973/74 o equipo acabou cuarto na liga, clasificándose por primeira vez na súa historia para unha competición europea, a Copa da UEFA. Foron eliminados na primeira rolda, a mans do Inter de Milán adestrado polo galego Luis Suárez.
Na tempada 1990/91, con Georgi Vasilev como adestrador e cun cadro de xogadores que incluía internacionais como Tsanko Tsvetanov, Ilian Kiriakov, Krasimir Balakov ou Boncho Genchev, o Etar proclamouse campión de liga por primeira e única vez na súa historia, con sete puntos de vantaxe sobre o segundo clasificado, o CSKA Sofia. Ao ano seguinte participou na Copa de Europa, onde foi eliminado en primeira rolda polo Kaiserslautern.
Cortes de Alabama
miniatura|Selo de Alabama As Cortes de Alabama (en inglés, Alabama Legislature) é a institución que ostenta o poder lexislativo no estado de Alabama nos Estados Unidos. As súas facultades están determinadas polo artigo 3 e 4 da constitución de Alabama de 1901. A súa sede está na Casa do Estado de Alabama, na capital do estado, Montgomery.
Composición
Ambas cámaras renóvanse na súa totalidade cada catro anos. miniatura|[[Ronald Reagan, presidente dos Estados Unidos, dirixindo un discurso ás Cortes de Alabama (15 de marzo de 1982)]]
Procedemento lexislativo
Un membro da calquera das cámara pode presentar unha proposta de lei. Na súa primeira lectura, dáse a coñecer o título do proxecto e asígnase a un comité. Nel é valorada e unha vez feito, de continuar co proceso, o proxecto é remitido ao pleno da cámara. A cámara debate nunha sesión o proxecto de lei, e unha vez discutida é votada polos membros. No caso de ser aprobada, pasa á outra cámara da Lexislatura para a súa consideración e votación.
Unha vez aprobada polas cámaras, o proxecto de lei é remitido ao gobernador que pode rexeitala (vetala) ou aprobala (asinala). As Cortes teñen capacidade para revogar o veto do gobernador por maioría simple das cámaras.
Haan
miniatura|250px|Antigo mercado de Haan
Concello de Habo
A paisaxe do concello caracterízase por grandes depósitos de area e grava. No suroeste atópase a área de Stråkensjö e no norte hai unha paisaxe cambiante con cristas, outeiros, chairas e profundos kettles. Habo é un municipio onde a industria manufactureira e a administración pública dominan a economía local.
Haan
Xeografía
Situado a unha altitude media de 168 msnm, o municipio ocupa unha superficie de 24,22 km².
Concello de Habo
Dende a fundación co concello a tendencia da poboación ven sendo positiva, duplicándose o número de habitantes dende a fundación ata o ano 2015.
Haan
Xeografía
Segundo o censo de 2019 contaba cunha poboación de 30 484 habitantes, polo que a súa densidade de poboación, nese ano, era de 1 260,19 hab./km².
Concello de Habo
Administración histórica
A área do municipio correspóndese á das parroquias de Brandstorp, Gustav Adolf e Habo. Nesa parroquias fundáronse concellos rurais co mesmo nome coa reforma municipal de 1862.
Haan
Xeografía
Está situado ao noroeste do Estado, na rexión de Düsseldorf —máis concretamente na rexión do Ruhr—, cerca das cidades de Düsseldorf, Leverkusen e Colonia.
Concello de Habo
Administración histórica
Coa reforma municipal de 1952 o concello de Gustav Adolf incluíuse no de Habo e o de Brandstorp no entón fundado concello rural de Fågelås.
Antes da formación do condado de Västra Götaland o 1 de xaneiro de 1998, o concello foi transferido, ao igual que o veciño municipio de Mullsjö, do condado de Skaraborg ao de Jönköping despois de que os residentes votaran a favor nun referéndum consultivo. O código municipal anterior era 1623.
O concello estivo incluído dende a súa fundación no partido xudicial de Falköping, pero dende 1998 pertence ao partido xudicial de Jönköping.
Mettmann
Mettmann é unha cidade e un municipio situado no distrito de Mettmann (do que é a súa capital), no Land de Renania do Norte-Westfalia, Alemaña.
Xeografía
Mettmann encóntrase situada ao noroeste do Land, na rexión de Düsseldorf —máis concretamente na rexión do Ruhr—, cerca das cidades de Düsseldorf, Leverkusen e Colonia.
Situado a 140 msnm, o municipio ocupa unha superficie de 42,52 km².
Segundo o censo de 2019 contaba cunha poboación de 38 829 habitantes, polo que a súa densidade de poboación, nese ano, era de 912,34 hab./km².
Dušan Miletić
Dušan Miletić, nado o 30 de xullo de 1998 en Mitrovica, é un xogador serbio de baloncesto profesional que xoga no Śląsk Wrocław polaco.
Traxectoria
En marzo de 2019, Miletić asinou un contrato de catro anos co KK Partizan serbio. Durante a súa etapa no Partizan foi cedido ata en tres ocasións ó KK Borac Čačak.
O 24 de agosto de 2022, Miletić asinou por unha tempada co Bàsquet Girona, recentemente ascendido á Liga ACB.
Museo Nacional de Historia Natural dos Estados Unidos
O Museo Nacional de Historia Natural dos Estados Unidos (coñecido no mundo anglosaxón simplemente como National Museum of Natural History) é un museo administrado polo Instituto Smithsoniano, localizado na National Mall da capital estadounidense, Washington D.C.
miniatura|esquerda|Entrada ao Museo. miniatura|esquerda|O [[Loxodonta africana|elefante africano naturalizado da rotonda do museo (en inglés, the Rotunda).]]
As coleccións do museo totalizan máis de 125 millón de espécimes de plantas, animais, fósiles, minerais, rochas, meteoritos e obxectos culturais humanos.
O museo é o segundo máis visitado dos museos smithsonianos. Ademais, no museo traballan máis de 185 profesionais da historia natural, o grupo máis grande dedicado ao estudo cultural e natural do mundo.
O museo fundose en 1910, e o edificio foi deseñado por Hornblower & Marshall. O edificio, de estilo neoclásico, foi o primeiro en construírse no lado norte da National Mall, ao longo da Constitution Avenue, como parte do plan da Comisión McMillan, en 1901.
As coleccións máis importantes da planta baixa (entrada pola National Mall) encóntranse na sala de mamíferos "Kenneth E. Behring", que mostra mamíferos taxidermizados de especies procedentes de todo el mundo, algúns dos cales foron coleccionados polo presidente Theodore Roosevelt.
Tamén no primeriro andar se encontra a sala na que o museo expón seus fósiles e esqueletos de dinosauros. Próxima á sala dos dinosauros encóntrase a exposición sobre a evolución da Terra, que transporta no tempo aos visitantes até o Precámbrico.
Outras salas mostran, por exemplo, coleccións de obxectos de culturais orientais.
A primeira planta conta coa Colección Nacional de Xemas, na sala de xeoloxía, xemas e minerais "Janet Annenberg". O obxecto máis destacado é o diamante Hope.
No soto encóntranse a tenda do museo, a cafetaría e o auditorio. Pódese contemplar unha colección de 100 aves que viven na zona metropolitana de Washington D.C.
Concello de Hagfors
Hagfors é un municipio sueco (kommun) do condado de Värmland. A súa capital é Hagfors. No ano 2022 o concello tiña unha poboación de 11 549 habitantes.
Hagfors está a uns 50 km ao norte de Karlstad, e ten unha estreita colaboración cos municipios veciños de Sunne, Torsby e Munkfors. O norte do concello forma parte do chamado Tiomilaskogen.
Ácido hidroxipirúvico
O ácido hidroxipirúvico é o composto orgánico coa fórmula HOCH2C(O)CO2H. É un sólido branco. A súa forma desprotonizada é o hidroxipiruvato. Intervén en varias rutas metabólicas, sendo o derivado oxidado do ácido láctico, un produto da degradación do encima RuBisCO, e o resultado da desaminación oxidativa da serina. É un metabolito da fotorrespiración, onde nos peroxisomas a serina se transforma en hidroxipiruvato por transaminación co alfa-cetoglutarato, e posteriormente o hidroxipiruvato convértese en glicerato con gasto de NADH.
Université Paris-Sorbonne
Universidade Paris-Sorbonne (en Université Paris-Sorbonne) ou simplemente U Paris 4 - foi unha universidade francesa creada o 1 de xaneiro de 1971. Desapareceu o 1 de xaneiro de 2018 en favor da Sorbonne Université tras a publicación no Diario Oficial do decreto de creación da nova universidade o 21 de abril de 2017.
Danny Ongais
Danny Ongais,, nado en Kahului (Hawaii) o 21 de maio de 1942 e finado en Anaheim Hills (California) o 26 de febreiro de 2022, foi un piloto de carreiras estadounidense.
Ongais foi o único hawaiano nativo que competiu nas 500 Millas de Indianápolis. Competiu profesionalmente en carreiras de motos, coches deportivos, CART, IndyCar, Fórmula 1 e carreiras de resistencia. Unha figura intrépida no circuíto de carreiras, Ongais foi alcumado "On-Gas" e "The Flyin' Hawaiian".
Na década de 1960 gañou varios campionatos de carreiras de resistencia e foi nomeado un dos 50 mellores pilotos da National Hot Rod Association para 1951-2000. Na década de 1970 pasou a competir en coches deportivos e coches Indy, gañando carreiras en ambos os tipos, incluíndo as 24 Horas de Daytona en 1979 e varias carreiras de coches Indy en 1977 e 1978. Tamén correu na Fórmula 1, en 1977-78, en seis Grandes Premios, rexistrando un mellor resultado de sétimo.
Era coñecido como un piloto rápido e atrevido, pero sufriu varios accidentes na súa carreira, algúns deles resultaron en lesións. Nas 500 Millas de Indianápolis de 1981, estivo involucrado nun accidente case mortal que lle fixo perder case un ano de carreiras.
En 1996, aos 54 anos, despois de nove anos fóra das carreiras, serviu como piloto substituto nas 500 Millas de Indianápolis para Scott Brayton, que morrera nun accidente antes da carreira. Comezando último, Ongais rematou sétimo no que foron o seu último Indy 500.
Traxectoria
Ongais naceu en Kahului, Hawai, o 21 de maio de 1942. Cando tiña 14 anos, probou as carreiras de motos con certo éxito. A finais da década de 1950, Ongais alistouse no Exército dos Estados Unidos como paracaidista estacionado en Europa. Máis tarde foi dado de alta e regresou a Hawai para facer carreiras de motor. Ongais converteuse no campión de motociclismo hawaiano en 1960 e estivo nos tres primeiros postos na categoría de expertos de 1960 a 1962.
Vilarello, Oseira, San Cristovo de Cea
Sitúase nunha ladeira exposta ao oeste e domina o val do río Arenteiro. Pódese atravesar recorrendo o desvío do camiño da prata despois de pasar polo Mosteiro de Oseira.
Danny Ongais
Traxectoria
A principios dos anos 60 comezou a competir nas carreiras de resistencia. Gañou o campionato AA Gas Dragster da American Hot Rod Association en 1963 e 1964, e no campionato da National Hot Rod Association AA Dragster en 1965. Derrotou a Don Prudhomme nas semifinais de 1966 HHRA Nationals Top Fuel. En 1969 gañou os NHRA Spring Nationals e os NHRA U.S. Nationals na clase Funny Car pilotando un Ford Mustang para Mickey Thompson.
Década de 1970
Ongais pasou ás carreiras de circuítos na década de 1970, ascendendo nas carreiras estadounidenses a través das carreiras de estrada do SCCA coa axuda de Ted Field. Finalmente, progresando polas series rexionais e a Fórmula 5000, Ongais e Field mudáronse aos coches USAC e Indy en 1976 baixo a bandeira de Interscope Racing. A súa primeira carreira de coches na Indy foi a California 500 de 1976 no Ontario Motor Speedway, onde quedou 28º despois dun accidente.
En 1977, Ongais realizou a súa primeira tempada completa en coches de Indy. Tivo un 7º posto en Ontario e un 5º en Phoenix e despois gañou a súa primeira carreira de coches Indy no Michigan International Speedway. Clasificouse ben durante a tempada, conseguindo tres poles, e terminou 12º na clasificación.
Ese ano tamén se aventurou na Fórmula 1 co equipo Interscope, entrando nos Grandes Premios dos Estados Unidos e o Canadá ao final da tempada nun Penske PC4 dun ano. Caeu nunha pista mollada en Watkins Glen despois de subir cedo, pero logrou un sétimo posto no Canadá no que sería o seu mellor resultado na F1.
En 1978, o seu ano máis exitoso nas carreiras de coches de Indy, Ongais gañou cinco carreiras máis, en Ontario Motor Speedway, Texas World Speedway, Mosport, o Milwaukee Mile, e de novo en Michigan. Tamén acadou oito poles na cualificación. A vitoria de Michigan de 1978 resultaría ser a última vitoria na Indy car da carreira de Ongais. Aínda que Ongais gañou máis carreiras de coches de Indy que calquera outro piloto ese ano, unha combinación de problemas mecánicos e acabados baixos noutras carreiras significou que só rematou oitavo no campionato de automóbiles da USAC Indy de 1978. Aínda así, esas cinco vitorias -tres nas grandes superspeedways de Ontario, Texas e Michigan, unha no curto óvalo de Milwaukee Mile e unha carreira en estrada en Mosport- demostraron a versatilidade de Ongais como piloto.
En 1978 tamén fixo un último intento na F1. Ingresou na tempada co equipo Ensign, cun chasis N177 de anos, e retirouse en Arxentina e Brasil con problemas de freos. Interscope comprou entón un novo chasis Shadow para que correse, pero non puido clasificarse en Long Beach e tampouco nos Países Baixos máis tarde na tempada.
Ao longo da década, e de feito durante o resto da súa carreira como piloto, Ongais e Field continuaron conducindo coches deportivos con éxito, principalmente na competición IMSA Camel GT. O máis destacado dos seus esforzos de coches deportivos durante este tempo foi unha vitoria nas 24 Horas de Daytona de 1979, con Ongais e Field compartindo o seu Interscope Porsche 935 con Hurley Haywood.
Vida persoal
Ongais morreu por mor dunha insuficiencia cardíaca conxestiva en Anaheim Hills, California, o 26 de febreiro de 2022, aos 79 anos. A súa morte foi anunciada polo Indianapolis Motor Speedway dous días despois. Os seus antigos competidores de automóbiles de Indy recordárono moito despois do seu falecemento, con Mario Andretti chamándoo "ese león tranquilo".
Resultados completos na Fórmula Un
(Chave) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida.
Resultados nas carreiras da American Open-Wheel
(Chave) (Carreiras en negra indican pole position)
Transporte nuclear
O transporte nuclear é o paso de substancias grandes a través da membrana nuclear da célula, entrando ou saíndo do núcleo, e os mecanismos que o impulsan. A entrada e saída de grandes moléculas do núcleo celular está estreitamente controlada polos complexos do poro nucleares. Aínda que as pequenas moléculas poden entrar no núcleo sen regulación, as macromoléculas como o ARN e as proteínas requiren a asociación con factores de transporte chamados receptores de transporte nuclear, como as carioferinas denominadas importinas (para entrar no núcleo) e exportinas (para saír).
Sudan Archives
Brittney Denise Parks, máis coñecida polo seu nome artístico Sudan Archives, é unha violinista e cantante estadounidense residente nos Ánxeles, California. Asinou coa discográfica Stones Throw Records.
Transporte nuclear
Importación nuclear
As proteínas que deben ser importadas ao núcleo desde o citoplasma teñen na súa secuencia de aminoácidos un sinal de localización nuclear ao que se unen proteínas importinas. Un sinal de localización nuclear é unha curta secuencia de aminoácidos que actúa como unha etiqueta. Adoitan ser secuencias hidrófilas que conteñen residuos de lisina e arxinina, das cales se documentaron varias. A capacidade das importinas e exportinas de transportar o seu cargamento está regulada por unha pequena proteína G chamada Ran. 350px|miniatura|As [[macromoléculas, como o ARN e as proteínas, son transportadas activamente a través da membrana nuclear nun proceso chamado ciclo de transporte nuclear Ran-GTP.]]
As proteínas G son encimas GTPases que se unen a unha molécula chamada guanosín trifosfato (GTP), á cal hidrolizan para crear guanosín difosfato (GDP) e liberar enerxía. Os encimas Ran poden estar unidos a GTP ou a GDP. No seu estado unido a GTP, Ran pode unirse a importinas e exportinas. As importinas liberan o seu cargamento cando se unen a unha RanGTP, mentres qaue as exportinas deben unirse a unha RanGTP para formar un complexo ternario do seu cargamento a exportar. O estado unido a nucleótido predominante de Ran depende de se está localizado no núcleo (RanGTP) ou no citoplasma (RanGDP).
Exportación nuclear
Igual que existe nas proteínas a importar un sinal de importación nuclear, tamén existen secuencias para a exportación nuclear. Diversas proteínas, o ARN de transferencia e as subunidades ribosómicas xa ensambladas no nucléolo son exportadas desde o núcleo ao citoplasma debido a que se asocian con exportinas, que se unen a estas secuencias. No caso dos ARNt, estes non teñen o sinal, pero asócianse de forma dependente da súa estrutura con exportinas especiais.
Sudan Archives
Traxectoria
Sudan Archives naceu en Cincinnati, Ohio. Empezou a tocar o violín en cuarto grao. Estudou etnomusicoloxía en Pasadena City College.
Transporte nuclear
Exportación nuclear
A exportación nuclear é o proceso inverso da importación; a exportina únese no núcleo ao cargamento e tamén á Ran-GTP e difunde a través do poro cara ao citoplasma, onde o complexo se disocia. A Ran-GTP únese á GAP (proteína activadora da GTPase) e hidroliza o GTP, e o complexo resultante Ran-GDP volve ao núcleo, onde intercambia o seu ligando unido por GTP. Por tanto, mentres que as importinas dependen de que RanGTP se disocie do seu cargamento, as exportinas necesitan RanGTP para unirse ao cargamento.
Unha proteína exportadora de ARNm especializada traslada o ARNm maduro ao citoplasma despois de que se completa a súa modificación transcricional. Neste proceso de translocación interveñen varias proteínas, aínda que o mecanismo específico non se coñece aínda. Algúns xenes que se transcriben frecuentemente están localizados fisicamente preto dos poros nucleares para facilitar o proceso de transporte.
A exportación do ARNt tamén depende de varias modificacións que sofre, que impiden a exportación de ARNt defectuoso que non funcione ben. Este mecanismo de control de calidade é importante debido ao papel fundamental do ARNt na tradución, onde intervén levando os novos aminoácidos que se van engadir á cadea peptídica en crecemento. O exportador de ARNt en vertebrados chámase exportina-t. A exportina-t únese directamente ao seu cargamento de ARNt no núcleo, un proceso promovido pola presenza de RanGTP. As mutacións que afectan a estrutura do ARNt inhiben a súa capacidade de unirse á exportina-t, e en consecuencia, de ser exportado, o que proporciona á célula outro paso de control de calidade. Como se describiu antes, unha vez que o complexo cruzou a envoltura nuclear, disóciase e libera o seu cargamento de ARNt no citosol.
Lanzadeira de proteínas
Moitas proteínas sábese que teñen tanto un sinal de localización nuclear coma un sinal de exportación nuclear e dese modo están pasando continuamente do núcleo ao citosol e viceversa. En certos casos, un destes pasos (sexa a importación ou a exportación) está regulado, a miúdo por modificación postraducional.
Esta lanzadeira de proteínas pode avaliarse usando un ensaio de fusión de heterocarion.
Cortes do Estado de Arizona
Composición
miniatura|Escudo de Arizona As Cortes do Estado de Arizona teñen unha estrutura bicameral:
O territorio de Arizona está dividido en distritos, e correspondéndolles aos cidadáns de cada un deles escolleren un senador e dous representantes. Para poder ser escollido lexislador débese posuír a cidadanía estadounidense, ter, polo menos, 25 anos de idade, residir dende hai 3 no estado e morar polo menos dende o ano anterior ás eleccións no distrito polo que se concorre. Existe un límite de mandatos: logo de 8 anos consecutivos como lexislador, deben pasar 2 antes de recuperar a condición de elixible para esa mesma cámara.
As Cortes do Estado de Arizona teñen capacidade de revogar o veto do gobernador a unha lei aprobada polas súas cámaras, para isto cómpre o voto favorable de tres quintos dos seus membros. Ademais, tamén poden convocar un referendo para a aprobación dunha lei, e nese caso o gobernador non ten potestade para vetar a decisión saída do plebiscito.
Petr Cornelie
Petr Cornelie, nado o 26 de xullo de 1995 en Calais, é un xogador francés de baloncesto profesional que xoga no AS Monaco Basket da LNB Pro A.
Soberano (política)
ligazón=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/8/89/Meister_von_San_Vitale_in_Ravenna.jpg/220px-Meister_von_San_Vitale_in_Ravenna.jpg|miniatura| [[Xustiniano I representado nun mosaico de San Vital en Rávena.]] O soberano é, nun Estado, o suxeito que ostenta a soberanía, entendido segundo Jean Bodin como ese poder absoluto e perpetuo que lle corresponde ao Estado.
Petr Cornelie
Traxectoria profesional
O 24 de xuño de 2016, Cornelie foi escollido na 53ª posición do Draft da NBA de 2016. , e uniuse ó equipo para a Liga de Verán da NBA de 2016. Tras xogar varias tempadas máis na liga francesa, Cornelie asinou cos Nuggets o 17 de setembro de 2021, nun acordo no que dividiría o tempo de xogo entre Denver e o seu afiliado na NBA G League, os Grand Rapids Gold. O 9 de xaneiro de 2022, Cornelie foi cortado polos Nuggets.
Soberano (política)
Actualmente o termo é un substantivo ou adxectivo referido a dous conceptos:
Petr Cornelie
Traxectoria profesional
O 27 de xullo de 2022, Cornelie asinou un contrato dunha tempada co Real Madrid da Liga ACB.
Soberano (política)
En sentido figurado significa "Moi grande" (Déronlle unha malleira soberana). O termo utilízase para designar, con valor xenérico, o xefe de Estado monárquico e, polo tanto, como sinónimo de monarca, mesmo cando non tiñan a soberanía na práctica, ben por estar limitada por nobres (como na Carta Magna británica) ou por haber cortes democráticas (desde Afonso VIII de León e Galiza aos reis de monarquías parlamentarias nas democracias actuais).
Concepcións do pasado
Até o século XIX dicíase que a soberanía pódese atribuír a unha persoa (o monarca), a unha asemblea que reúne a unha parte do pobo ou a unha asemblea que reúne a todo o pobo (entendido como grupo de cidadáns), dando lugar a así ás tres formas clásicas de goberno xa identificadas por Aristóteles: monarquía, aristocracia e democracia.
A finais do século XVIII, coa Revolución Francesa, abríronse camiño os conceptos de soberanía popular e soberanía nacional. Segundo a primeira concepción, elaborada por Jean-Jacques Rousseau e apoiada polos revolucionarios máis radicais, cada cidadán ostenta unha parte da soberanía: dedúcese que o exercicio da mesma só pode realizarse con formas de democracia directa ou, se esta non é posible, a través de representantes elixidos por sufraxio universal e sometidos a un mandato imperativo. O segundo concepto, pola súa banda, defendido por Emmanuel Joseph Sieyès e apoiado polos revolucionarios máis moderados, atribúe a soberanía á nación, formada polos cidadáns actuais (o pobo) pero tamén polos pasados e futuros; dado que tal entidade non pode exercer directamente poderes soberanos, deléganse en representantes que, precisamente por actuar en interese da nación e non só do pobo, non están suxeitos a un mandato imperativo e poden ser elixidos tamén por unha parte só dos cidadáns.
Concepción actual
A partir do século XIX afírmase unha elaboración teórica da doutrina alemá, segundo a cal o titular da soberanía é unha persoa xurídica, o Estado, da que exercen efectivamente os poderes soberanos (como o xefe de Estado, o parlamento, o goberno e o propio órgano electoral ) son só órganos. Esta idea acaba integrándose coa de que a soberanía é do pobo, proclamada, por exemplo, polo art. 1 da Constitución italiana, no sentido de que o Estado, titular da soberanía, deriva o mesmo do pobo que o creou coa súa vontade. Por outra banda, no estado de dereito moderno, a soberanía divídese en varias funcións públicas atribuídas a diferentes organismos, segundo o principio de separación de poderes.
Segundo a concepción actual, polo tanto, soberano no sentido propio é o Estado-nación; o termo, porén, aínda se utiliza para designar o xefe de Estado monárquico, aínda que na gran maioría das monarquías actuais, a diferenza das monarquías absolutas, xa non ostenta a totalidade dos poderes soberanos e, pola contra, asumiu un carácter puramente cerimonial.
Patrimonio da Humanidade en Lesoto
miniatura|180px| [[Ficheiro:Welterbe.svg|55px 70px ]] O Patrimonio da Humanidade da Organización das Nacións Unidas para a Educación, a Ciencia e a Cultura (UNESCO) componse de lugares de importancia para o patrimonio cultural ou natural descritos na Convención do Patrimonio Mundial da UNESCO, estabelecida en 1972. O patrimonio cultural está formado por monumentos (como obras arquitectónicas, esculturas monumentais ou inscricións), grupos de edificios e ruínas (incluíndo sitios arqueolóxicos). As paisaxes naturais (constituídas por formacións físicas e biolóxicas), as formacións xeolóxicas e fisiográficas (incluíndo os hábitats de especies de animais e plantas ameazadas) e os lugares naturais que son importantes dende o punto de vista da ciencia, a conservación ou a beleza natural, defínense como patrimonio natural. Esta é unha lista do Patrimonio da Humanidade en Lesoto, especificamente clasificada pola UNESCO e elaborada de acordo con dez criterios principais, cuxos puntos son xulgados por especialistas na área. Lesoto ratificou a convención o 25 de novembro de 2003, convertendo os seus lugares en elixíbeis para a súa inclusión na lista.
Museo de Historia Natural da Universidade de Santiago de Compostela
miniatura|[[Luís Iglesias Iglesias|Luís Iglesias durante 40 anos director do Museo que hoxe leva o seu nome]] miniatura|250px|Edificio da antiga [[USC|Universidade de Santiago, que albergou durante dous séculos a Facultade de Ciencias. Actualmente o edificio está ocupado pola Facultade de Xeografía e Historia]]
O Museo de Historia Natural da Universidade de Santiago de Compostela, máis coñecido como  Museo de Historial Natural "Luís Iglesias", é un centro con fortes potencialidades educativas e sociais, pois ademais das súas tarefas de investigación e educación formal, centra o seu futuro na divulgación científica, dando resposta ás obrigas que esta Universidade ten coa cidadanía. As novas instalacións das que dispón desde 2014 e a súa total renovación, convérteno nun museo moderno, que mostra as ciencias naturais dunha forma comprensíbel e rigorosa nun contexto como o actual, de crecente interese social polo medio ambiente.
Historia
Aínda que posibelmente a súa orixe como "Gabinete de Historia Natural" se remonte ao século XVIII, a documentación dispoñíbel acredita a súa creación no curso académico 1840-18410, cando na Universidade de Santiago se crea a cátedra de Historia Natural e, asociado a ela, o "Gabinete de Historia Natural", que tiña como principal finalidade a docencia práctica. O seu primeiro director, Antonio Casares Rodríguez, foi quen iniciou o desenvolvemento deste Gabinete, coa recompilación de material existente na Universidade, a creación dun herbario e a recepción de exemplares de minerais doados por profesores e particulares. Diversas compras e doazóns, de coleccións e de exemplares diversos, foron arrequecendo o patrimonio do Gabinete durante a segunda metade do século XIX, especialmente até 1880. Nas dúas últimas décadas deste século, debido ao abandono por parte das autoridades universitarias e políticas, o Gabinete tivo unha época de decadencia, con notábeis perdas do seu patrimonio.
O seu patrimonio estaba constituído por coleccións botánicas, zoolóxicas e xeolóxicas achegadas por profesores e estudantes da Universidade compostelá, así como por científicos e naturalistas, maioritariamente galegos. Tamén contribuíron a incrementar este patrimonio inicial do Gabinete as compras de exemplares diversos.
O ano 1961 marca o inicio dunha nova etapa, que se estende até 2011, durante a cal o museo aloxouse no novo edificio, no campus sur, da Facultade de Ciencias (hoxe Facultade de Química). En 1965, por acordo da Facultade de Ciencias, o museo adoptou o nome de Museo de Historia Natural "Luís Iglesias", en recoñecemento ao labor investigador e divulgador do naturalista Luís Iglesias Iglesias, reputado entomólogo e catedrático de Bioloxía e Xeoloxía da Universidade, que foi seu director, e que durante máis de 40 anos contribuíu a arrequecer as coleccións do museo.
En 2011 o museo trasládase a un novo edificio, no parque de Vista Alegre, a súa actual sede, cedido polo Consorcio da Cidade de Santiago, e reábrese en 2014. Comeza entón unha nova etapa de profundos cambios, tanto na configuración das salas expositivas como nas actividades de docencia, investigación e divulgación científica que realiza este renovado museo.
Este Museo constitúe o conxunto de patrimonio histórico-científico máis importante de Galicia, xa que, entre as coleccións que alberga, destacan as resultantes dos traballos de investigación dos máis importantes naturalistas e científicos galegos dos séculos XIX, XX e da actualidade.
Arenteiriño, Oseira, San Cristovo de Cea
Arenteiriño é un lugar da parroquia de Oseira, no concello ourensán de San Cristovo de Cea, na comarca do Carballiño. Segundo o IGE, en 2022 tiña 2 habitantes (2 homes).
Darius Thompson
Darius Jamar Thompson, nado o 4 de maio de 1995 en Murfreesboro, Tennessee, é un xogador estadounidense de baloncesto profesional que xoga no Anadolu Efes SK da Basketbol Süper Ligi turca.
Traxectoria profesional
Tras non ser escollido no Draft da NBA de 2018, en agosto de 2018 Thompson asinou un contrato dun ano co ZZ Leiden da Dutch Basketball League. A final de tempada, Thompson foi elixido como mellor xogador da tempada da DBL.
O 23 de xullo de 2019, Thompson asinou un contrato dun ano con opción a outro máis co New Basket Brindisi da Lega Basket Serie A e da Basketball Champions League.
O 1 de xullo de 2021, tras dúas tempadas no Brindisi, Thompson asinou co PBC Lokomotiv Kuban da VTB United League.
O 12 de agosto de 2022, Thompson asinou un contrato por dúas tempadas co Saski Baskonia da Liga ACB.
Áspera, Oseira, San Cristovo de Cea
Áspera é un lugar da parroquia de Oseira, no concello ourensán de San Cristovo de Cea, na comarca do Carballiño. Segundo o IGE, en 2022 tiña 19 habitantes (8 homes e 11 mulleres).
Asemblea Xeral de Arcansas
miniatura|Capitolio Estatal de Arcansas, sede da súa Asemblea Xeral, en [[Little Rock.]] A Asemblea Xeral de Arcansas (en inglés, General Assembly of Arkansas) é o parlamento do estado de Arcansas, nos Estados Unidos. A Asemblea Xeral ten unha estrutura bicameral, sendo conformada pola Cámara de Representantes e o Senado. A súa sede está no Capitolio Estatal de Arcansas, en Little Rock.
Composición e funcións
miniatura|Selo postal coa bandeira de Arcansas A Asemblea Xeral de Arcansas como órgano que exerce o poder lexislativo naceu en 1836 coa primeira constitución do estado. A actual constitución, a de 1871, determina no seu artigo 5 as súas facultades lexislativas e a súa organización. Deste xeito, a Asemblea Xeral de Arcansas está integrada por:
Betar, Oseira, San Cristovo de Cea
Betar é un lugar da parroquia de Oseira, no concello ourensán de San Cristovo de Cea, na comarca do Carballiño. Segundo o IGE, en 2022 tiña 9 habitantes (7 homes e 2 mulleres).
Boulla, Oseira, San Cristovo de Cea
Boulla é un lugar da parroquia de Oseira, no concello ourensán de San Cristovo de Cea, na comarca do Carballiño. Segundo o IGE, en 2022 tiña 7 habitantes (4 homes e 3 mulleres).
Hans Heyer
Hans Heyer, nado en Mönchengladbach o 16 de marzo de 1943, é un piloto de carreiras alemán que correu principalmente con turismos, sendo popular entre os fans polo seu estilo bastante divertido. É coñecido polas accións e travesuras durante a súa única participación na Fórmula 1 no Gran Premio de Alemaña de 1977.
Moi infrecuente pola súa orixe de Alemaña occidental, o símbolo de Heyer é o seu chamado Tirolerhut, un sombreiro do Tirol ou Baviera que se adaptaría mellor aos pilotos destas rexións alpinas, como Hans-Joachim Stuck ou Niki Lauda.
Traxectoria
Os seus pais dirixían unha empresa de mestura de betume e formigón. Heyer desenvolveu a súa paixón polas carreiras de motor e a enxeñería cando estaba no internado de Adenau, que está preto do Nürburgring. Máis tarde comezou unha aprendizaxe con Daimler-Benz como mecánico que se completou en 1962.
1960
Vivindo preto dos Países Baixos e aínda sen permiso para correr en Alemaña aos 16 anos, comezou alí a súa carreira en 1959 con karts e gañou o Campionato holandés de 1962 na categoría de 100cc ao que seguiu a vitoria na categoría de 125 cc en 1963. Nun intento de correr na súa Alemaña natal, inicialmente atopou problemas coa súa licenza de carreiras, pero logrou competir na categoría de Fórmula K en 1965, quedando terceiro nos dous anos seguintes e acadando os títulos alemáns e europeos de Fórmula K de 1968 a 1971 conducindo un Taifun/BM. Heyer tamén correu en Francia competindo na Clásica das 24 Horas de Brignoles de 1969 a 1971 gañando dúas veces e terminando segundo en 1970.
1970
thumb|left|Hans Heyer pilotando un [[Ford Capri en Nürburgring en 1973]] thumb|Heyer co seu sombreiro tirolés xunto ao Kremer-Porsche 935 K1, 6 horas de Silverstone 1976 Durante moitos anos, Heyer estivo asociado con Zakspeed, competindo co seu Ford Escort Grupo 2 no Campionato de Europa de Turismos (campión 1974) e o Deutsche Rennsport Meisterschaft (campión 1975 e 1976). Heyer participou en dúas carreiras europeas de F2 en 1976, terminando sexto na primeira carreira de Hockenheim. Non logrou clasificarse para a segunda carreira de Hockenheim e non fixo máis intentos na F2.
No seu único intento na Fórmula 1, participou no Gran Premio de Alemaña de 1977 o 31 de xullo de 1977 co segundo coche Penske do novo equipo alemán ATS. Con pouca experiencia en monoprazas e un mal coche, non se clasificou. Era o terceiro piloto reserva, o que significaba que tería a oportunidade de competir se tres pilotos abandonasen. Pero dado que Frank Williams optou por non preparar o seu piloto Patrick Nève, que era o primeiro reserva, para a carreira, e dado que de Villota, que era o segundo reserva, sufriu un fallo de motor no último momento antes da carreira, Heyer converteuse efectivamente no primeiro piloto de reserva. Debido a conmoción producida por un choque na grella de saída ao comezo da carreira, Heyer optou por comezar a carreira de todos os xeitos, saíndo dos boxes e uníndose ao grupo. Só cando a súa caixa de cambios fallou despois de 9 voltas. os comisarios decatáronse de que Heyer non debería estar competindo, polo que foi descualificado. Nunca intentou participar noutra carreira na Fórmula Un. É o único piloto ao que se lle acredita un Non se califica (NSC), Non remata (Ret) e Descualificado (DSC) na mesma carreira, técnicamente sancionouselle coa prohibición de participar nas seguintes de 5 carreiras de Fórmula Un (o que efectivamente se converteu nunha prohibición de por thumb|esquerda|Heyer pilotando un Ford Escort en 1974
1980
En 1980 gañou de novo o DRM, esta vez para Lancia nun Lancia Monte Carlo Turbo Grupo 5, un coche que tamén axudou a desenvolver. Estrelou gravemente o seu coche de 480 cv no Norisring en Nuremberg, envorcando varias veces. Heyer pasou a refrixeración continua cando fallou o control do abastecemento de auga cando fallou o interruptor da luz de freo, que non funcionara, o que provocou que a pinza do freo dianteiro esquerdo fallou, o que destruíu a varilla do pneumático e unha explosión afectou o pneumático dianteiro esquerdo. Saíu ileso, pero volveu inmediatamente aos restos do coche para recuperar o seu famoso sombreiro. No seguinte exame médico, dicíase que o doutor estaba máis nervioso que Hans.
Heyer gañou a carreira das 12 Horas de Sebring en 1984 pilotando xunto a Stefan Johansson e Mauricio de Narvaez nun Porsche 935.
Década de 1990
Entre 1990 e 1991 Heyer traballou na súa empresa familiar de formigón pero saíu do seu retiro para probar os vehículos de carreiras de camións de Mercedes-Benz e competiu no Gran Premio de Camións de Nürburgring en 1992. Heyer volveu á mesma pista en 1994 para competir nas 24 Horas de Nürburgring xunto a Heiner Weiss, Rainer Braun pilotando un BMW M3 e volveu competir na mesma carreira en 1995 aínda que nun 'Dream Team' dos veteranos de BMW. Heyer tamén competiu na carreira de 500 km de Nürburgring en 1997.
2000
En 2004, o director de Volkswagen Kris Nissen decatouse do número de carreiras e invitou a Hans Heyer a pilotar a súa carreira número 1000 na Copa ADAC Volkswagen Polo no Norisring contra os mozos.
Vida persoal
O seu fillo Kenneth Heyer tamén é piloto de carreiras, actualmente implicado na Blancpain GT Series Endurance Cup pilotando un Mercedes-AMG GT3 para MANN-FILTER HTP Motorsport.
Resultados completos no campionato de Europa de Fórmula 2
(chave) (Carreiras en negra indican pole position, carreiras en italica indican volta rápida)
Resultados Completos na Fórmula 1
(Chave) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida.
‡ Empezou ilegalmente tras fallar na clasificación e non terminou.
A Cabana, Oseira, San Cristovo de Cea
A Cabana é un lugar da parroquia de Oseira, no concello ourensán de San Cristovo de Cea, na comarca do Carballiño. Segundo o IGE, en 2022 tiña 7 habitantes (6 homes e 1 muller).
Eliseo Salazar
Eliseo Salazar Valenzuela, nado en Santiago de Chile o 14 de novembro de 1954, é un antigo piloto de carreiras chileno. En 2023 era o único chileno que participou nun Campionato do Mundo de Fórmula 1. Debutou na Fórmula Un o 15 de marzo de 1981, e finalmente disputou 37 carreiras anotando un total de tres puntos de campionato. Despois da Fórmula Un, Salazar participou en numerosas disciplinas de automobilismo, incluíndo o campionato nacional de rallyes de Chile (campión 1984 e 1985), Fórmula 3000, IndyCar (incluída a carreira das 500 Millas de Indianápolis sete veces), e o Campionato do Mundo de Automóbiles Deportivos.
Fórmula Un (1981–1983)
Despois de correr no campionato británico de F1 en 1980 cun Williams FW07, e de gañar en Silverstone, pasou á Fórmula Un en 1981, con March. Cambiou a media tempada a Ensign, e terminou sexto nos Países Baixos. En 1982 pilotou para ATS, e terminou 5º en San Marino, unha carreira na que só participaron 7 equipos debido á guerra FISA–FOCA. O seu momento máis destacado na súa carreira na Fórmula Un chegou cando chocou co líder da carreira Nelson Piquet no Gran Premio de Alemaña de 1982. Despois de que os dous pilotos baixasen dos seus coches avariados, o enfadado Piquet comezou a darlle puñadas e patadas a Salazar. Salazar non respondeu ao ataque pola amizade co piloto brasileiro, que lle axudou nas súas primeiras experiencias europeas como piloto. Meses máis tarde Piquet pediulle desculpas a Salazar por teléfono, despois de que un mecánico de BMW lle dixese que o motor do seu coche estaba a piques de explotar de todos os xeitos, e que Salazar evitou a BMW a vergoña dun fallo de motor na súa carreira na casa (asistiron directivos de BMW). En 1983 participou en seis carreiras con RAM Racing, pero o coche era moi lento e só logrou clasificarse dúas veces. Rematou 14º en Jacarepaguá e retirouse no Long Beach por falla na caixa de cambios.
Despois da crise económica chilena nos primeiros anos dos 80, Salazar tivo que abandonar a F1, e competiu con pouco éxito no campionato Fórmula 3000 e no Campionato Suramericano de Fórmula 3 nalgunhas carreiras. Comezou a correr en rallyes en Chile, converténdose no campión da tempada de subidas de 1985 en Chile nun Toyota Corolla XT.
Sport Prototipos (1988–1990)
A finais dos 80, Salazar pilotou nalgunhas carreiras no Campionato Mundial de sport Prototipos da FIA. O seu mellor resultado foi o 1º posto na clase C-1 na Fuji 1000 km do 88 no Xapón cun coche Spice SE88C Ford da BP Spice Engineering. Grazas aos seus contactos con Tom Walkinshaw, uniuse ao equipo de fábrica Jaguar Silk-Cut, para disputar as 24 Horas de Le Mans. Na carreira de 1989, o chileno, con Alain e Michel Ferté, logrou o 8º posto co Jaguar XJR-9, pero o seu mellor resultado sería gañar as 1990 da histórica carreira nun Jaguar XJR-12, pero despois de conducir varias horas no coche número 3, foi obrigado a deixar o seu asento ao piloto británico Martin Brundle, que recibiu a bandeira a cadros, e Salazar viuse obrigado a pasar ao coche número 4, que se retirou ás 20 horas con problemas mecánicos (o coche orixinal de Brundle, o Nº 1, retirouse ás 14 horas por problemas eléctricos). Por ese feito en particular, foi nomeado Deportista do Ano de 1990 pola revista británica Autosport.
Resultados Completos no campionato do Reino Unido de Fórmula 1
(Chave) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida.
Resultados Completos na Fórmula 1
(Chave) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida.
Fórmula 3000 Internacional
(key) (Carreiras en negra indican pole position, carreiras en cursiva indican volta rápida fastest lap.)
American open-wheel racing
(key)
PPG Indycar Series
(key) (Carreiras en negra indican pole position)
IndyCar Series
(key) (Carreiras en negra indican pole position)
NASCAR
(clave) ( Negra – A pole position outorgada polo tempo de cualificación. Cursivas – A pole conseguida pola clasificación de puntos ou o tempo de práctica. * – A maioría das voltas lideradas. )
Resultados completos Grand Prix Masters
(key) Carreiras en negra indican pole position, carreiras en cursiva indican volta rápida.