cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Akihiko Hoshide
Carreira de astronauta
Posteriormente volvería á Estación Espacial Internacional o 15 de xullo de 2012 na Soiuz TMA-05M. Durante a súa estadía, gravou a primeira actuación de voz no espazo para un cameo no episodio 31 da serie de animación Space Brothers, que se estreou o 4 de novembro de 2012.
O seu selfie espacial de 2012 converteuse no máis famoso dos listados no 2013.
Loureiro real
thumb|200px|Flores do loureiro real (Prunus lauroceresus)thumb|240px|Froitos. O loureiro real, loureiro romano ou lauroceraso (Prunus laurocerasus), é unha especie de arbusto ou arboriña sempreverde do xénero Prunus de até 8 m de alto, pertencente á familia das rosáceas. Orixinario de Asia Menor, cultívase en zonas temperadas de Europa como planta ornamental, onde se naturalizou en moitas rexións, coma nalgunhas partes de Galicia. Xeralmente fica nun talle arbustivo por non se dar as condicións ecolóxicas axeitadas para un maior desenvolvemento. Adaptado a ecosistemas de laurisilva.
Aínda que xa o epíteto amosa a relación entre eles, cómpre non confundilo co loureiro, especie, en realidade, dun xénero (e orde) moi diferente.
Etimoloxía
O nome da especie laurocerasus, lauroceraso, vén da súa semellanza coas dúas árbores: loureiro (principalmente por ser unha especie perenne e de follaxe semellante) e cerdeira (polo froito, e por ser realmente un Prunus). O nome común en galego, loureiro real, tamén viría da semellanza co loureiro común.
Descrición
O loureiro real é un arbusto perenne que vai dos 5 até os 15 m. de altura. Follas brillantes, ovais e coriáceas de cor verde escuro que miden uns 10 cm de lonxitude e uns 6 de ancho co bordo lixeiramente serrado. As follas poden desprender recendo a améndoas cando se gretan. Os gomos das flores aparecen na primavera, e abren a comezos do verán en acios axilares erectos de 7–15 cm cunhas 30-40 flores. Cada flor aromática mide un cm de diámetro co cinco pétalos cor crema-abrancazada. O froito, a lorbaga (< lat. ), é unha drupa semellante a unha cereixa dun cm de diámetro agrupada en acios, que se torna negra a comezos do outono. A diferenza do resto da planta, que é velenosa, as drupas son comestíbeis, aínda que máis macias e un chisco secas en comparación con outras especies do xénero Prunus. Porén, as sementes contidas nas bagas si son velenosas.
Propiedades dos froitos
O froito inserido pode causar severo desconforto en humanos.
Taxonomía
Prunus laurocerasus foi descrita por Carlo von Linné e publicada en Species Plantarum 1: 474, no ano 1753.
Cultivo
O loureiro real cultívase moito como planta ornamental, en parques e xardíns das zonas temperadas do mundo. Tamén é común que se empregue para facer sebes e pantallas. A maioría dos cultivares son arbustos resistentes que resisten ben as condicións de sombra ou seca, e que responden ben á poda.
Cultivares
Téñense seleccionado máis de 40 cultivares, incluíndo:
Antonio García Alix
Traxectoria
Trala obtención, en 1874, da licenciatura en Dereito, foi admitido en 1877 no Corpo Xurídico Militar, onde permanecería até o inicio da súa carreira política, cando, en 1886, foi elixido deputado por Murcia nas ringleiras do Partido Conservador. Seguiu sendo elixido, nas sucesivas eleccións até 1910.
Loureiro real
Especie invasora
thumb|right|Flores do loureiro real (Prunus laurocerasus) É unha especie que se naturaliza a miúdo e de xeito doado. En Galicia tense naturalizada en moitas comarcas, especialmente nas máis húmidas do norte do país. Nalgunhas rexións (coma no Reino Unido e o noroeste de América do norte), xa se considera planta invasora. O seu rápido crecemento, combinado coa súa follaxe sempreverde, e a súa tolerancia a condicións estresantes, fan competira o loureiro real coa vexetación autóctona, desprazándoa. Os paxaros facilitan o espallamento das sementes.
Antonio García Alix
Traxectoria
Foi o primeiro titular do recentemente creado Ministerio de Instrución Pública e Belas artes, que ocupou dende o 18 de abril de 1900 até o 6 de marzo de 1901 no goberno presidido por Francisco Silvela. Máis tarde ía ocupar as carteiras de ministro de Interior entre o 20 de xullo e o 5 de decembro de 1903 nun consello de ministros da que foi presidente Raimundo Fernández Villaverde e ministro de Facenda entre o 27 de xaneiro e 23 de xuño de 1905, de novo no goberno Villaverde.
En 1902 foi nomeado académico da Real Academia de Belas Artes de San Fernando, realizando o seu discurso de ingreso sobre o seu paisano Francisco Salzillo. Este mesmo ano, en decembro, foi nomeado Gobernador do Banco de España, cargo no que se mantivo até 1903, cando fora nomeado ministro de Interior. Entre setembro de 1908 e outubro de 1909 ocupou, por segunda vez, o cargo de Gobernador do Banco de España.
Megalosauro
O megalosauro (do latín Megalosaurus ou "lagarto grande") é un xénero de dinosauros terópodos megalosáuridos, que viviron a finais do período Xurásico, fai aproximadamente 150 millóns de anos, no Titoniano, no que hoxe é Europa e posiblemente tamén en América, Asia e África. O seu nome derívase das palabras gregas μεγαλο (megalos, grande) e σαυρος (sauros, lagarto). Gideon Mantell nomeouno en 1827, converténdoo no primeiro dinosauro descrito. Chamárono así referíndose ao seu gran tamaño. Este dinosauro relaciónallo en base ao descuberto co Torvosaurus de América do Norte e o Poekilopleuron de Francia.
Domo de lava
miniatura|dereita|Imaxe do domo de lava [[riolita|riolítica do volcán Chaitén durante a súa erupción de 2008–2010.]] miniatura|dereita|Un dos [[Cráteres de Mono-Inyo|Cráteres de Mono, un exemplo de domo de riolita.]] En vulcanoloxía, un domo de lava ou domo volcánico é unha protrusión con forma de montículo ou cúpula aproximadamente circular orixinado pola lenta extrusión de lava viscosa nun volcán. A xeoquímica dos domos de lava pode variar de basáltica a riolítica aínda que a maioría dos domos conservados adoitan ter un alto contido de sílice. A forma característica de domo atribúese á alta viscosidade que impide que a lava flúa a moita distancia. Esta alta viscosidade pode deberse a dúas posibles razóns: que o magma teña altos niveis de sílice, ou á desgasificación dun magma fluído. Como os domos viscosos basálticos e andesíticos meteorízanse rápido e doadamente, rompen coa irrupción de máis lava fluída, e a maioría dos domos conservados teñen un alto contido de sílice e constan de riolita ou dacita.
Avro Canada CF-100 Canuck
O Avro Canada CF-100 Canuck (coñecido cariñosamente como "Clunk") foi un reactor caza/interceptor canadense que operou durante a guerra fría tanto en bases da OTAN en Europa como parte do NORAD. O CF-100 foi o único caza de deseño canadense en entrar en produción en masa, servindo principalmente coa RCAF/CAF e en pequeno número en Bélxica. Para a súa época, o CF-100 ofrecía engalaxes curtas e unha alta taxa de trepada, facéndoo moi axeitado para o seu rol de interceptor.
Domo de lava
Suxeriuse a existencia de domos de lava en Marte nalgunhas estruturas da súa superficie que teñen esa forma na parte oeste de Arcadia Planitia e en Terra Sirenum.
Dinámica dos domos
miniatura|Domos de lava no cráter do [[Monte St. Helens]]
Os domos de lava evolucionan de maneira impredicible debido á dinámica non linear causada pola cristalización e desgasificación da lava moi viscosa no conduto magmático do domo. Os domos sofren varios procesos, como o crecemento, colapso, solidificación e erosión.
Os domos de lava crecen por crecemento do domo endóxeno ou exóxeno. O primeiro implica a expansión do interior do domo para acomodar nova lava e o último refírese á acumulación superficial da lava. É a gran viscosidade da lava que impide que flúa lonxe do punto de saída polo que foi extruída, creando unha forma similar a unha cúpula de lava pegañosa que despois arrefría lentamente in situ. Os domos poden chegar a ter alturas de varios centos de metros, e poden crecer lentamente e de forma estable durante meses (por exemplo, o volcán Unzen), anos (por exemplo o volcán Soufrière Hills) ou mesmo séculos (por exemplo, o volcán Monte Merapi). As partes laterais desta estrutura están formadas por entullos rochosos inestables. Debido á acumulación intermitente de presión dos gases, os domos en erupción poden ás veces experimentar co tempo episodios de erupción explosiva. Se parte do domo de lava colapsa cando aínda está fundido, pode producir fluxos piroclásticos, que son unha das formas máis letais de fenómenos volcánicos. Outros perigos asociados cos domos de lava son a destrución de bens, incendios forestais e lahares desencadeados por un fluxo piroclástico en zonas con barro, neve ou xeo. Os domos de lava soa unha das características estruturais principais de moitos estratovolcáns en todo o mundo. Os domos de lava son proclives a explosións perigosas pouco comúns, xa que contñen lava riolítica rica en sílice.
Entre as características das erupcións dos domos de lava están unha sismicidade pouco profunda de longo período e híbrida, que se atribúe ao exceso de presións de fluídos na cámara magmática que contribúe á súa formación. Outras características dos domos de lava son a súa forma semiesférica, ciclos de crecemento dos domos ao longo de grandes períodos de tempo e o comezo repentino de actividade explosiva violenta. A velocidade media de crecemento dun domo pode utilizarse como un indicador aproximado da subministración de magma, pero non mostra unha relación sistemática coa temporización e características das explosións dos domos de lava.
Relevos relacionados
miniatura|Foto que mostra o criptodomo voluminoso que fixo protrusión no Monte St. Helens no 27 de abril de 1980.
Criptodomos
Un criptodomo (do grego κρυπτός, kryptos, 'oculto') é unha estrutura con forma de domo creada por acumulación de magma viscoso a unha profundidade baixa sen asomar ao exterior. Un exemplo de criptodomo formouse na erupción do Monte St. Helens en maio de 1980, na cal a erupción explosiva empezou despois de producirse un desprendemento de terras que fixo que caese a ladeira do volcán, orixinando unha descompresión explosiva do criptodomo subterráneo, que quedou exposto.
Coulées de lava
miniatura|esquerda|Domos de fluxos de coulée de dacita no [[Cerro Chao (centro esquerda), no norte de Chile, vistos desde o satélite Landsat 8. ]] As coulées son domos de lava que fluíron certa distancia desde a súa posición orixinal, polo que lembran tanto a domos de lava coma a fluxos de lava.
O maior fluxo de dacita do mundo que se coñece é o do complexo do domo de dacita do Chao, un enorme domo-fluxo de coulée entre dous volcáns no norte de Chile. Este fluxo ten uns 14 km de longo, ten características de fluxo obvias, como cristas de presión, e unha fronte de fluxo de 400 m de alto (a liña escura ondulada na parte inferior esquerda). Hai outro importante fluxo de coulée na ladeira do volcán Llullaillaco, na Arxentina, e outros exemplos nos Andes.
In It for the Money
In It for the Money é o segundo álbum da banda inglesa Supergrass, editado o 27 de abril de 1997 polo selo Parlophone. Foi definido poa revista NME como "máis divertido que observar a un wombat nunha lavadora" e incluíuno na súa lista dos 10 mellores álbums do ano. Pola súa banda, os lectores de Q situárono no número 68 dos mellores álbums de todos os tempos. No ano 2000 a mesma revista colocou o disco no posto 57 da súa lista dos 100 mellores álbums británicos de todos os tempos.
Rózsa Péter
miniatura|Tumba de Rózsa Péter, en Budapest. Rósa Politzer, nada o 17 de febreiro de 1905 e finada o 16 de febreiro de 1977, máis coñecida como Rózsa Péter, foi unha matemática húngara e a principal contribuidora ao desenvolvemento da Teoría de Funcións Especiais Recursivas.
Traxectoria
Nun primeiro momento matriculouse para estudar química, na Universidade Eötvös Loránd de Budapest, seguindo a vontade do seu pai, o avogado húngaro Gustav Politzar. Mais moi pronto descubriu que a súa vocación eran as matemáticas, polo que cambiou a orientación dos seus estudos, polo que conseguiu a súa titulación en matemáticas no ano 1927.
O seu interese en matemáticas foi causado por asistir, mentres estudaba química, ás conferencias do matemático Fejér. Outra persoa que influíu moito en Rózsa foi o seu compañeiro de estudos na Universidade Eötvös Loránd, László Kalmár.
Comezou a publicar artigos das súas investigacións e en 1935 doutorouse e comezou a colaborar en diversas revistas especializadas, formando parte dos seus consellos editoriais.
En 1936 presentou un relatorio titulado "Über Funktionen rekursive der zweite Stufe" no Congreso Internacional de Matemáticos en Oslo.
Cando estalou a segunda guerra mundial estivo confinada nun gueto de Budapest, o cal non lle impediu continuar cos seus traballos, chegando mesmo a imprimir un libro titulado como “Xogando co Infinito: exploracións e excursións matemáticas”, que consistía nunha reflexión sobre temas matemáticos da xeometría, a lóxica e a teoría dos números, orientada ao gran público.
Durante este período de tempo a súa fonte de supervivencia foron as clases particulares que daba e ensinando en niveis non universitarios até o final da guerra. En 1945 conseguiu entrar a traballar na Pedagógiai Förskola de Budapest. O seu irmán e moitos dos seus amigos morreron durante a guerra. En 1955, ao producirse o peche da Pedagógiai Förskola, pasou a traballar como profesora na mesma universidade na que estudara, a Universidade Eötvös Loránd, onde traballou até a súa xubilación en 1975.
Fontaíña
O topónimo galego Fontaíña pode referirse a:
Rózsa Péter
Achegas ás matemáticas
O seu primeiro tema de investigación foi a Teoría de números, mais desanimouse ao ver que os devanditos resultados xa foran probados por Dickson, o que fixo que durante un tempo se afastase das matemáticas, mais, a mediados de 1930 o seu compañeiro de estudos, Kalmár animouna a examinar o traballo de Kurt Gödel, cuxo traballo estaba incompleto. Foi a partir desta experiencia cando Rózsa deu lugar aos fundamentos da Teoría de Funcións Recursivas.
En 1932 presentou no Congreso Internacional de Matemáticas en Zúric, o seu artigo sobre Funcións Recursivas, e nese momento aínda utilizaba o apelido Politzer.
En 1943 publicou o libro "Playing with Infinity", de cuxos exemplares se perderon a maioría polos bombardeos, polo que a súa distribución non se realizou até finalizada a guerra.
Mentres Stephen Kleene, doutra banda, desenvolveu a teoría xeral das funcións recursivas (incluíndo as parciais) baseándose nos textos de Godel. Péter, en 1951, recolleu ese coñecemento e, xunto ao seu propio traballo, publicou o libro Rekursive Funcionen (Funcións Recursivas), traducido ao inglés en 1967, que foi o primeiro libro que tocou este tema. Posteriormente o libro chegaríase a converter nunha referencia estándar. En 1952 Kleene definiu a Rósa Péter como a principal contribuidora á Teoría de Funcións Especiais Recursivas.
A mediados dos anos 50, Péter aplicou a teoría de función recursiva ás computadoras. En 1959 presentou no Simposio Internacional de Varsovia o documento "Über die Verallgemeinerung der Theorie der rekursiven Funktionen für abstrakte Mengen geeigneter Struktur del als Definitionsbereiche".
En 1976 o seu último libro Funcións Recursivas en Teoría de Computación trataba este tema das funcións recursivas aplicadas na teoría da computación, aínda que non chegou a traducirse ao inglés até 1981.
Ademais dos seus estudos matemáticos, Rózsa Péter estaba moi interesada na pedagoxía das matemáticas, tratando de mellorar a educación matemática do seu país de orixe, Hungría, escribiu libros de texto escolares e tratou de mellorar os plans de estudos.
Premios e recoñecemento
Recibiu o Premio Kossuth concedido polo Goberno de Hungría en 1951. O Premio Manou Beke, concedido pola Sociedade Matemática Janos Bolyai, en 1953. En 1970 recibiu o Premio Estatal de prata e en 1973 o Premio Estatal de ouro. Foi elixida membro da Academia de Ciencias de Hungría en 1973, co que se converteu na primeira muller en formar parte da Academia.
Archer John Porter Martin
Archer John Porter Martin, nado o 1 de marzo de 1910 en Londres (Inglaterra) e finado o 28 de xullo de 2002 en Londres, foi un químico inglés galardoado co Premio Nobel de Química do ano 1952.
Traxectoria
Estudou química na Universidade de Cambridge, dedicouse desde 1946 á investigación en empresas privadas e en 1948 foi nomeado director da sección de química e física do Instituto Nacional de Investigacións Médicas de Londres.
Investigacións científicas
Especializado en bioquímica, e especialmente na vitamina E e vitamina B2. Posteriormente decantouse pola cromatografía, creando as técnicas que permitiron a evolución desta técnica de laboratorio. Martin desenvolveu a cromatografía da partición, mentres traballaba na separación de aminoácidos, así como a cromatografía gasosa líquida.
En 1952 recibiu o Premio Nobel de Química, compartido con Richard Laurence Millington Synge, pola invención da cromatografía da partición.
Grande Lisboa
Grande Lisboa Localización da Grande Lisboa A Grande Lisboa é unha subrexión estatística portuguesa pertencente á Rexión de Lisboa (antiga rexión de Lisboa e Vale do Tejo). Tódolos concellos da subrexión pertencen ao e do Distrito de Lisboa. Limita ao norte coa subrexión de Oeste, ao leste coa de Lezíria do Tejo, ao sur coa Reserva Natural do Estuário do Tejo (e, a través del, coa Península de Setúbal), e ao sur e ao oeste co Océano Atlántico. Ten unha superficie de 1.381 km² e unha poboación de 2 042 326 habitantes (2011 ).
Concellos
Comprende 8 concellos:
Demografía
Esta subrexión comprende tamén outras cidades: Agualva-Cacém e Queluz (no concello de Sintra), Alverca e Póvoa de Santa Iria (no concello de Vila Franca de Xira), e Sacavém (no concello de Loures).
Os concellos máis populosos son Lisboa e Sintra, mentres que as localidades máis poboadas son Lisboa, Queluz, Amadora, Algueirão-Mem Martins e Agualva-Cacém.
Galería de imaxes de prazas de Pontevedra
Prazas de Pontevedra
-154
Outros
Historia ano a ano
Toto IV
Toto IV é o cuarto álbum da banda americana Toto, editado en 1982. O álbum recibiu seis premios Grammy, incluído o de mellor gravación do ano pola canción "Rosanna", álbum do ano e produtor do ano. "Rosanna" chegou ademais ao número 2 da lista Billboard, e "Africa" converteuse na única canción do grupo en chegar ao número 1.
Ángel Baltar Cortés
Ángel Baltar Cortés, nado en Padrón o 12 de marzo de 1868 e finado en Santiago de Compostela o 30 de marzo de 1934, foi un médico galego.
Traxectoria
Fillo de Ángel Baltar Varela o que fora alcalde de Padrón, e de Ramona Cortés Giménez, Ángel Baltar estudou bacharelato no Instituto de Santiago de Compostela, rematando en 1884. Estudou na Facultade de Medicina e licenciouse con sobresaínte no ano 1893. No Hospital Provincial realizou as prácticas como médico interno e foi nomeado médico rural de Rois. En 1898 casou en San Xulián de Requeixo, Pontecesures, con Isabel Domínguez. En 1923 foi nomeado director do Gran Hospital, do que foi cirurxián durante trinta anos. Co doutor Manuel Varela Radío fundou en 1908 o Sanatorio Baltar. En 1909 viaxou a Berlín para observar as últimas técnicas da súa especialidade. En 1915 creou un laboratorio e deseñou aparellos.
Trala súa morte foi enterrado no cemiterio de Padrón. Na súa memoria creouse a Fundación Baltar, adicada a repartir bolsas a licenciados para estudos de cirurxía no estranxeiro. O Concello de Padrón, en agosto de 1947 púxolle o seu nome a unha praciña, a Praza de Baltar.
Jacobo Fernández Serrano
Jacobo Fernández Serrano, nado en Vigo en 1971 e un ilustrador galego, ademais de escritor, pintor e autor de banda deseñada. É irmán do tamén ilustrador e debuxante Norberto Fernández Serrano.
Traxectoria
Licenciouse en Belas Artes pola Universidade Complutense de Madrid en 1994.
Como autor de literatura infantil publicou na colección Merlín de Xerais os libros A gardería de dona Bixelmina (2005), “A pedra e as formigas” (2006), “Mil cousas poden pasar. Libro I” (2009), premio Merlín de literatura infantil e “Mil cousas poden pasar. Libro 2” (2011).
Iniciouse na ilustración de libros de literatura infantil en Xerais coa serie de libros As aventuras de Nunavut de Xoán Abeleira. Tamén se encargou de ilustrar libros de texto, dicionarios, guías, carteis etc. É, tamén, autor da serie de banda deseñada “Os amigos de Archimboldo Roque”, publicada na revista Golfiño entre 2000 e 2004 e recollida no volume homónimo publicado por Faktoría K (2008). Colaborou en Dos Veces Breve e na revista BD Banda.
Cabe destacar tamén a creación da obra infantil Marcopola. A illa Remeira e da novela gráfica Lois Pereiro. Breve encontro (Xerais, 2011).
Así mesmo, traballa de xeito habitual para editoriais galegas como Sushi Books, Hugin e Munin, Xerais ou Kalandraka.
Millán
O topónimo galego Millán pode referirse a:
Amais, como apelido pode referirse a:
The Pains of Being Pure at Heart (álbum)
The Pains of Being Pure at Heart é o álbum de estrea da banda estadounidense de indie pop The Pains of Being Pure at Heart, editado o 3 de febreiro do 2009. O disco foi gravado nos Honeyland Studios en Brooklyn, Nova York, e mesturouno Archie Moore.
Eoraptor
miniatura|esquerda| miniatura|esquerda| Eoraptor ("ladrón do amencer") é un xénero representado por unha única especie de dinosauro saurisquio, probablemente terópodo, que viviu a finais do período Triásico, hai aproximadamente 231 e 228 millóns de anos, no Carniano, no que hoxe é Suramérica. Eoraptor lunensis significa o "primeiro ladrón do Val da Lúa", denotando o nome da especie lunensis onde foi descuberto orixinalmente e o nome xenérico da combinación das palabras en grego Eo que significa amencer e da latina raptor, ladrón. Os paleontólogos creen que o Eoraptor é o máis semellante ao antepasado común de todos os dinosauros. Sábese de varios esqueletos ben preservados.
A Carballeira, San Vicente de Fervenzas, Aranga
A Carballeira é un lugar da parroquia de San Vicente de Fervenzas no concello coruñés de Aranga na comarca de Betanzos. Tiña 9 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 5 eran homes e 4 eran mulleres.
Zeaxantina
A zeaxantina é un carotenoides do grupo das xantofilas común na natureza. É importante no ciclo das xantofilas. Sintetízano plantas e algúns microorganismos, e é o composto que lle dá (ou axuda a dar en combinación con outros) a súa cor ao millo, paprika, azafrán, goxi, e moitas outras plantas e microbios.
O seu nome deriva de Zea mays (o nome científico da planta do millo, no cal a zeaxantina proporciona o pigmento amarelo principal), e do grego xánthos, "amarelo".
Magnolia (homónimos)
O termo magnolia pódese referir a:
Zeaxantina
As xantofilas como a zeaxantina atópanse en maiores cantidades nas follas da maioría das plantas verdes, onde actúan modulando a enerxía da luz e talvez serven como axente de desexcitación non fotoquímica (non-photochemical quenching) que actúa sobre a clorofila triplete (unha forma excitada da clorofila), que se produce en exceso cando hai niveis altos de luz durante a fotosíntese.
Os animais obteñen a zeaxantina das plantas da súa dieta. A zeaxantina é un dos dous principais carotenoides xantofilas presentes na retina do ollo humano. Na mácula central do ollo a zeaxantina é o compoñente dominante, mentres que na retina periférica, predomina a luteína.
Algunhas persoas adoitan tomar suplementos de zeaxantina na suposición de que favorecen a saúde do ollo, pero, aínda que non hai informes de que isto teña efectos secundarios, os seus posibles beneficios non están claramente probados cientificamente, a pesar dos amplos estudos científicos que se están a realizar para definir os efectos da zeaxantina e luteína na dieta.
Como aditivo alimentario a zeaxantina utilízase como colorante alimentario co número E161h.
Isómeros e captación macular
A luteína e a zeaxantina son isómeros, pero non son estereoisómeros. A única diferenza entre elas é a situación do dobre enlace nun dos aneis do extremo. Esta diferenza fai que a luteína teña tres centros quirais, mentres que a zeaxantina ten dous. Debido á simetría, os estereoisómeros (3R,3'S) e (3S,3'R) da zeaxantina son idénticos. Por tanto, a zeaxantina ten só tres formas estereoisoméricas. O estereoisómero (3R,3'S) denomínase meso-zeaxantina.
A principal forma natural da zeaxantina é a (3R,3'R)-zeaxantina. Na mácula da retina hai principalmente as formas (3R,3'R) e meso, pero tamén contén cantidades moito máis pequenas da terceira forma (3S,3'S). Hai probas de que unha proteína de unión á zeaxantina específica recruta a zeaxantina e luteína circulantes para captalas na mácula.
Debido ao valor comercial dos carotenoides, a súa biosíntese foi moi estudada tanto como produto natural coma en sistemas non naturais (heterólogos) como a bacteria Escherichia coli e o lévedo Saccharomyces cerevisiae. A biosíntese da zeaxanthina comeza no beta-caroteno pola acción do encima beta-caroteno hidroxilase, que engade sucesivamente un grupo hidroxilo (OH) aos carbonos 3 e 3' da molécula do beta-caroteno, orixinando primeiro beta-criptoxantina (intermediario monohidroxilado) e despois zeaxantina (dihidroxilado). Coñécense varias proteínas beta-caroteno hidroxilases distintas, funcionalmente iguais. Debido a que a zeaxantina e compostos relacionados como a astaxantina son carotenoides de valor comercial significativo, as proteínas beta-caroteno hidroxilases foron moi estudadas.
Relación coas enfermidades oculares
Porén, actualmente hai evidencias insuficientes para avaliar a efectividade do consumo de zeaxantina e luteína como suplemento da dieta para o tratamento da prevención primaria da AMD, ou a formación e progresión de cataratas. Os efectos beneficiosos é máis probable que aparezan en subpoboacións de individuos expostos a un alto estrés oxidativo, como os grandes fumadores ou os que teñen unha mala nutrición.
Distribución natural
A zeaxantina é un dos alcohois carotenoides máis comúns que se atopan na natureza. É un pigmento que contribúe de forma principal a darlle a súa cor á paprika, millo, azafrán, goxi, e moitas outras plantas. A espirulina é tamén unha rica fonte de zeaxantina que pode servir como suplemento dietético. A zeaxantina degrádase a picrocrocina e safranal, que son responsables do sabor e aroma do azafrán.
Alimentos que se considern boas fontes de zeaxantina ou luteína son: ovos, espinacas, bagas de goxi, col rizada, follas de nabo, verzas, leituga romana, brócoli, cabaciña, kiwi, millo, chícharos, acelga e coles de Bruxelas.
Ramiro Sorbet
Ramiro Sorbet Allariz, nado en Marín o 3 de novembro de 1968, é un exfutbolista e actual adestrador profesional galego.
Xoana de Acre
Xoana de Acre, nada en abril de 1272 en San Xoán de Acre e finada o 23 de abril de 1307 en Clare, Suffolk, foi unha princesa inglesa, filla do rei de Inglaterra Eduardo I.
Traxectoria
Era a sexta filla de Eduardo I e Leonor de Castela. Naceu en San Xoán de Acre durante a novena cruzada que dirixía seu pai, por iso se lle chamou «Xoana de Acre» (Joan of Acre en inglés). Pasou os primeiros anos da súa vida no condado de Ponthieu coa súa avoa materna, a condesa Xoana de Dammartin. En 1278, Eduardo I chama a súa filla a Inglaterra coa intención de casala con Hartmann, fillo primoxénito do rei dos Romanos Rodolfo I de Habsburgo, proxecto que non chega a realizarse. Finalmente Xoana casa co conde de Hertford e de Gloucester Xilberto de Clare en 1290. Dese matrimonio naceron un fillo e tres fillas. Trala morte de Xilberto o 7 de decembro de 1295, casa en segredo con Raúl de Monthermer, un escudeiro da casa do seu primeiro marido (en contra da vontade do seu pai, que proxectaba casala con Amadeo V de Savoia). Deste segundo matrimonio tivo catro fillos. Morreu o 23 de abril de 1307 en Clare, onde foi soterrada (no priorato dos Agustiños).
Murazoso, Bermui, As Pontes de García Rodríguez
Murazoso é un lugar da parroquia de Bermui no concello coruñés das Pontes de García Rodríguez na comarca do Eume. Estaba despoboado no ano 2014 segundo datos do IGE.
Salmonelose
A Salmonelose é unha intoxicación alimentaria causada pola bacteria Salmonella enterica. Causa diarrea intensa e outros síntomas abdominais. A febre tifoide é unha enfermidade relacionada, mais causada por subespecies diferentes.
Salmonella enterica
As Salmonella son bacilos gramnegativos, móbiles e anaerobios facultativos, pertencentes á familia Enterobacteriaceae. Ten altos niveis de metabolismo en comparación con outras bacterias.
A Salmonella enterica produce unha enterotoxina. É resistente ao paso polo estómago, producindo encimas que a protexe da acidez e das proteases.
Invade localmente a mucosa intestinal a través da endocitose polas células M. É resistente á dixestión dentro dos fagocitos. Non é invasiva ao contrario da Salmonella typhi.
Epidemioloxía
dereita|miniatura|A carne de aves mal cociñada é a fonte de infección máis común Afecta case todos os animais domésticos, mais especialmente as aves, a través dos alimentos ou auga contaminados. Os ovos e carne de aves mal cociñados son as fontes máis comúns da infección.
En 2015 diagnosticáronse (en tres comunidades autónomas españolas xunto con Ceuta e Melilla) 9069 casos de salmonelose;  houbo un claro descenso nos casos producidos por S. enteritidis dende o ano 2011, e un aumento dos casos de  Typhimurium. Nun 32,9% dos casos (2 985) produciuse en meniños menores de 5 anos.
Os casos de salmonelose agrupáronse en 281 gromos, dos que o 84%% tiñan orixe alimentaria. Os alimentos implicados foron, principalmente, os ovos e derivados, cun 77,2% dos gromos, seguidos moi de lonxe polas carnes e produtos cárnicos co 10.2 %.
Progresión e síntomas
A enterite (inflamación da mucosa intestinal) iníciase de 6 a 48 horas despois da inxestión da comida contaminada. Xorden abruptamente síntomas como vómitos, náuseas violentas e diarrea profusa sen sangue, así como febre, dor abdominal forte e dores de cabeza, que persisten durante dous a sete días. Xeralmente non hai complicacións e a resolución é completa.
Diagnóstico
É feito por cultivo en medio específico de mostras fecais e análise microscópica e bioquímica.
Tratamento
Non se aconsella o tratamento antibiótico, porque moitas veces prolonga a doenza.
É aconsellado beber auga cun pouco de sal e azucre para evitar síntomas de deshidratación, especialmente en nenos.
Prevención
A carne de aves e ovos deben estar ben cociñados, e deben ser observadas medidas de hixiene básicas na preparación da comida. Despois de preparación de carne de aves crúa ou ovos, o mesado e os utensilios usados deben ser ben lavados antes de seren usados para preparar outros alimentos.
Dez consellos para previ-la salmonelose
Adaptados do Instituto de Estudios del Huevo :
Trité
De xeito diferente ao tetarté, que se emitiu só en contadas ocasións, o trité foi moi amplamente posto en circulación, sinaladamente en Cícico, en Focea e en Mitilene.
O trité como divisor do estatero
Esta é a relación de valor entre o trité e o resto dos divisores do estatero:
Pacto Kellogg-Briand
dereita|miniatura|300px|Sinatura do Pacto de París. O Pacto Kellogg-Briand, tamén coñecido como Pacto de París, por conta da cidade onde foi asinado o 27 de agosto de 1928, foi un tratado internacional "estipulando a renuncia á guerra como un instrumento de política nacional". Fracasou no seu propósito, mais foi significativo no desenvolvemento posterior do dereito internacional. Recibeu o nome do Secretario de Estado dos Estados Unidos de América Frank B. Kellogg e do ministro francés de relacións exteriores Aristide Briand, que rachou o pacto.
Asinantes
dereita|miniatura|Verde escuro: asinantes orixinais Verde: aderentes posteriores Azul claro: territorios dos participantes Azul escuro: [[Mandato da Liga das Nacións|mandatos da Liga das Nacións administrados por participantes.]] Após negociacións, o pacto foi asinado en París no ministerio dos negocios estranxeiros francés por representantes de Australia, Bélxica, Canadá, Checoslovaquia, Francia, Alemaña, India británica, Estado Libre Irlandés, Italia, Xapón, Nova Zelandia, Polonia, Unión Surafricana, Reino Unido. e os Estados Unidos. Estabeleceuse que entraría en vigor o 24 de xullo de 1929. Nesa data, as seguintes nacións participaban, ou xa se tiñan aderido en definitiva, ós termos do pacto: Afeganistán, Albania, Austria, Bulgaria, China, Cuba, Dinamarca, República Dominicana, Exipto, Estonia, Etiopía, Finlandia, Guatemala, Hungría, Islandia, Letonia, Liberia, Lituania, Países Baixos, Nicaragua, Noruega, Panamá, Perú, Portugal, Romanía, Unión Soviética, Reino dos serbios, croatas e eslovenos, Siam, España, Suecia e Turquía. Oito estados máis xuntáronse despois desa data (Persia, Grecia, Honduras, Chile, Luxemburgo, Danzig, Costa Rica e Venezuela. ) cun total de 54 asinantes. En 1971, Barbados declarou a adhesión ó tratado.
Nos Estados Unidos, o Senado aprobou por longa marxe o tratado, 85–1, tan só co voto contrario do republicano de Wisconsin John J. Blaine.
Sonny Bill Williams
miniatura|dereita|220px|Sonny Bill Williams en agosto de 2014. miniatura|Williams atacando a liña defensiva de Namibia ante o seu capitán Jacques Burger Sonny William "Sonny Bill" Williams (tamén coñecido polo acrónimo SBW), nado o 3 de agosto de 1985 na cidade de Auckland, é un ex xogador de rugby XIII, XV e sete de Nova Celandia con dobre nacionalidade neozelandesa e samoana. Xogaba na posición de centro no conxunto dos Blues na liga Super 15. O seu primeiro club de Rugby Union foi o RC Toulon, de Francia. Proclamouse campión do mundo cos All Blacks nas edicións de 2011 e 2015 da copa do mundo desta disciplina. Formou parte do combinado do seu país para os  Xogos Olímpicos de 2016, na modalidade olímpica de rugby, pero no primeiro partido rompeu un tendón e tivo que ser substituído por Sione Molia, xogador que estaba citado como reserva. Xogador poderoso e rápido, foi un placador temido e un xogador ofensivo dotado dunha grande técnica individual e apreciado polos seus numerosos pases sobre a placaxe.
miniatura|Exemplo de pase sobre a placaxe típico de Sonny Bill Williams, nun partido contra Arxentina no 2011|alt=
En paralelo á súa carreira como xogador de rugby, leva unha curta mais exitosa carreira no boxeo.
Foi embaixador de UNICEF nunha visita ao Líbano no ano 2015, sendo criticado máis adiante pola mesma asociación por mor da publicación na rede social Twitter dunhas fotos de cativos mortos tiradas supostamente na mesma viaxe.
Alogamia
A alogamia é un tipo de reprodución sexual en plantas consistente na polinización cruzada e fecundación entre individuos xeneticamente diferentes. Este tipo de reprodución favorece a produción de individuos xeneticamente novos e, por ende, a xeración constante de variabilidade xenética nas poboacións. Existen mecanismos que favorecen a polinización cruzada en plantas tales como a autoincompatibilidade, a heterostilia, a hercogamia e a dioecia.
Sonny Bill Williams
Inicios no Rugby League
Williams comeza a xogar a un alto nivel rugbístico dende o ano 2001, onde participou no S.G. Ball Cup, o campionato australiano de rugby XIII sub-18. Williams foi tamén nomeado xogador do ano neste campionato. No 2002, sobe rapidamente os chanzos que axiña o tornan un xogador de primeiro rango para os Canterbury Bulldogs, participando no Jersey Flegg Cup, o campionato australiano para menores de 20 anos. O ano seguinte, en 2003, Williams continuou a súa carreira fulgurante na Premier League, o segundo campionato da prestixiosa National Rugby League (NRL), facéndose titular indiscutido.
Cando o seu contrato remata recibe varias ofertas, incluíndo a do club inglés St. Helens RFC polo importe de 3 millóns de dólares. Williams rexeitou a oferta, alegando que prefería permanecer leal ao seu club e amplía o seu contrato cos Bulldogs durante dous anos máis. Uns meses máis tarde, algunhas revelacións fan estalar o escándalo. Nin St Helens nin o seu presidente Eamonn McManus fixeran ningunha oferta a Williams. O axente do xogador fixo correr este dixomedíxome para que a oferta dos Bulldogs fose máis grande.
Despois de ter feito unha exitosa estrea na NRL,a tempada 2005 foi decepcionante. Unha grave lesión no xeonllo e outras máis pequenas fan que Williams xogue só 5 partidos durante o ano 2005. Perdeu asemade varios partidos internacionais coa Nova Celandia ese ano. Williams tivo un ano rugbístico 2006 con altos e baixos. Xogou 21 partidos de liga e pousou 8 ensaios. Durante este ano, como en 2005, non puido participar no Tres Nacións cos Kiwis sempre por mor das lesións recorrentes.
Aos catro minutos do seu primeiro partido da tempada 2007, Williams foi expulsado por un placaxe alto sobre Andrew Johns. Ao longo do ano 2007 o futuro rugbístico de Williams estivo cheo de especulacións na prensa australiana. A especulación rematou cando Williams renuncia ao seu contrato cos Bulldogs o 9 de marzo de 2007. Williams xogou até 2008 nos Canterbury Bulldogs, representando á súa seleción en numerosas ocasións.
Paso polo Rugby Union
alt=Joueur de rugby marchant, vu de profil.|esquerda|miniatura|SBW xogando para os Crusaders en 2011 No 2008, despois de trocar de axente e comezar a traballar con Khoder Nasser da o paso cara o rugby a XV e asina un contrato dun ano de duración co Rugby Club Toulonais cun ano suplementario opcional. A súa saída desde Australia e a súa transición para rugby a XV, causou balbordo nos medios da illa-continente, até o punto de que foi elixido "o home máis odiado" en Australia 2008. No seu primeiro partido de Top 14, anota un ensaio poucos minutos despois de entrar no campo en lugar de Olivier Grimaud, substituído por lesión, contra o ASM Clermont Auvergne. En marzo de 2009, é renovado por un ano o seu contrato co Club de Rugby Toulonnais. A tempada seguinte, Williams pérdese o inicio do campionato por mor dunha lesión recorrente no xeonllo, pero dende o seu retorno, pasa a ser titular até a fin da tempada, xogando como centro a carón de Mafelio Kefu. Na semifinal contra ASM Clermont Auvergne (futuro campión) anota un ensaio cara o fin do partido, pero non pode evitar a derrota do seu club (29 a 35). Xogou o seu último xogo cos de Toulon no Stade Vélodrome en Marsella contra Cardiff Blues na final da European Challenge. Cun ataque saíndo da liña de 22 propia, nese partido Sonny Bill Williams atravesa a defensa polo medio desfacéndose de dous adversarios para facer un ensaio pouco antes do descanso. Os galeses gañaron, con todo, o encontro co marcador de 28 a 21. Ao final da tempada, volveu para a Nova Celandia, rexeitándo a renovación de contrato con Toulon. A prensa neozelandesa falaba entón de que a oferta económica do club europeo era moito máis importante que a da federación de Nova Celanda.
Paralelamente incursiona no boxeo inglés adestrando no ximnasio que Alain Rouocco ten na cidade de Toulon. Gaña o seu primeiro combate oficial en Australia nun recinto cheo e contra Gary Gurr, e permítelle recadar a unha asociación anti droga 50.000 dólares.
En 2009, foi seleccionado para competir en xuño do mesmo ano nun amigable en Sydney cos Barbarians fronte aos Wallabies, partido que rematou en vitoria do combinado austral 55 a 7. Sonny Bill Williams asinou cos Crusaiders de Nova Celandia en 2010. Wayne Smith, asistente de Graham Henry, adestrador dos All Blacks, visitara en marzo de 2009 ao xogador de orixe samoano neozelandesa, supostamente co fin de falar dun eventual futuro no seo da selección nacional de Nova Celandia e coa Copa do Mundo de 2011 no punto de mira.
A tempada 2011 a 2012 do Super 15 xogouna no equipo dos Chiefs, gañando o capionato nunha final contra os Sharks.
O 9 de xulio de 2012, Sonny Bill anunciou que ficharía polos Panasonic Wild Knights, para a tempada 2012-2013 (31 de agosto - 27 de xaneiro) xogando así na elite do rugby xaponés.
Volta ao Rugby League
En novembro de 2012, o club da NRL Sydney Roosters confirmou que tiña asinado un contrato dun ano con Sonny Bill Williams. O seu excompañeiro de equipo nos Canterbury Bulldogs, Hazem El Masri, criticou fortemente esta elección, afirmando que Sonny non debería ser autorizado a xogar en Australia despois da súa polémica saída ao Club de Rugby Toulonnais en 2008. Este contrato foi finalmente aprobado en decembro por Ian Schubert, que debía garantir a conformidade coas restricións do salary cap.
Segunda etepa en rugby a XV
En decembro de 2013, asina un contrato coa federación neozelandesa de rugby a XV de dous anos, a fin de competir na Copa do mundo de 2015 en Inglaterra. Este contrato prevé tamén a posibilidade de integrar o equipo de Nova Celandia en rugby sevens nos Xogos Olímpicos de Río. El debe fichar novamente polo equipo dos Chiefs do Super 15. Debe, con todo, completar o seu contrato cos Sydney Roosters, club co que debe xogar en 2014. alt=Homme en noir, derrière les poteaux adverses, s'appretant à marquer un essai.|esquerda|miniatura|Williams a piques de anotarlle a Tonga na Copa do Mundo Fai finalmente o seu retorno sobre os terreos de rugby a XV en outubro de 2014. Despois de ter sido seleccionado por última vez no mes de agosto de 2012 fronte Australia, Williams fixo o seu retorno cos All Blacks o 1 de novembro contra os Estados Unidos en Chicago con vitoria. Reincorpórase aos Chiefs na segunda xornada de liga, e a mediados do mes de maio sofre unha lesión nas costas que o ten apartado dos terreos de xogo durante un mes, reaparecendo na derradeira xornada da liga regular. Nesta competición os Chiefs foron terceiros, sendo logo derrotados en eliminatoria polos Higlanders, franquía vencedora finalmente da competición. Na tempada Williams disputa once partidos do Super 15, todo como titular, pousando un ensaio.
Carreira en sevens
Sonny Bill Williams súmase en 2015 ao equipo nacional de Nova Celandia de rugby en modalidade olímpica para disputar as  World Rugby Sevens Series. O seu obxectivo é competir nos Xogos Olímpicos de Río no verán de 2016. “No pasado, todos os mellores deportistas foron sempre os olímpicos. Usain Bolt, Muhammad Ali, e así seguido. Esta é unha oportunidade fantástica de volverme un deles".
Uniuse ao equipo de Nova Celandia na terceira rolda da tempada 2015-2016 do World Rugby Sevens Series. Marcou un ensaio na súa primeira participación, onde actúa como substituto. A pesar de dous grandes erros de Sonny Bill Williams, Nova Celandia gaña a final 24 a 21 no rostro dos Blitzboks de África do Sur. Durante esta tempada da Serie Mundial, el xogou 31 partidos e anotou catro ensaios.
En maio, a federación neozelandesa prolóngalle o contrato até 2019. É incluído entre os doce xogadores para disputar as Olimipíadas. Tralo primeiro partido nesta competición perdido contra o Xapón Williams sofre unha rotura de tendón de Aquiles. Ten que ser substituído e perde as Olimpíadas e o resto da campaña de rubgy a XV.
Carreira no boxeo
O 27 de maio de 2009, Sonny Bill Williams fixo o seu debut como boxeador profesional no cadrilátero do seu amigo Anthony Mundine, impoñéndose a Garry Gurr por KO no segundo asalto na cidade de Brisbane.
O 30 de xuño, derrota a Ryan Hogan nun combate que remata por KO despois de só dous minutos e 35 segundos. Williams describiu a preparación para a loita como "bo adestramento off-season".
No 2011 derrota por decisión unánime a Scott Lewis e ao veterano tongano Alipate Liava'a ficando patente dende o primeiro intre que a acusada diferenza de altura sería definitiva a favor do neozelandés. Foi este o seu primeiro combate fóra de Australia, pois foi disputado en Auckland, a súa cidade natal.
No ano 2012 fai un só combate, fronte a Clarence Tillman, boxeador de Nova Orleáns residente en Nova Celandia, sendo un combate polo título vacante da NZPBA dos pesos pesados. Williams gaña o cinto por KO técnico o día 8 de febreiro do 2012.
Exactamente un ano despois, SBW había de enfrontar a súa proba máis dura ao medirse ao "Búfalo Branco" François Botha  no Brisbane Entertainment Centre de Queensland, Australia. Foi un combate polo cinto mundial vacante de campión dos pesos pesados da World Boxing Association (a WBA ten un título superior chamado "supercampión" que naquela hora posuía o ucraíno Wladimir Klitschko). O púxil surafricano Frans Botha, auténtica estrela do boxeo dos anos 90, autor de memorables combates contra Alex Schultz, Mike Tyson, Wladimir Klitschko, Jérome Le Banner (en modalidade K-1) etc, contaba nesa altura con xa máis de 44 anos.
Pola súa banda, Sonny Bill afrontaba por primeira vez o reto dun combate á distancia de 10 asaltos. Finalmente, Williams faise co cinto por decisión unánime nun combate rodeado de polémica.
En decembro de 2013, é privado dos seus títulos por inactividade ao non defendelos ante ningún rival. Afirmaría daquela que non podía adicarse máis ao puxilato por mor dos seus compromisos rugbísticos, e que deixaba o puxilato durante 3 anos. Con todo, a súa última aparición até o momento riba dun cuadrilátero produciuse o 31 de xaneiro de 2015, en Sydney, onde venceu por decisión unánime a Chauncy Welliver para facer un récord de 7 vitorias 0 derrotas.
Nesa pelexa gañou nunha decisión unánime e unha puntuación 57 - 56, malia ser derribado no segundo round.
O 23 de marzo de 2022, no Aware Super Theatre de Sydney, enfrontouse ao ex xogador de fútbol australiano Barry Hall. Barry Hall colleu fama de xogador moi duro e agresivo durante a súa carreira como futbolista e fixo nos seus anos mozos algún combate de boxeo, polo que non era novo de todo neste deporte.
Malia todo, durante a pesaxe envolta na polémica habitual dos combates boxísticos, con enfrontamento entre os equipos e cabezada de Hall a Williams, Hall pesou 11 quilogramos menos que Bill (97,8 contra 109,1). Barry Hall minimizaría a importancia na diferenza de peso en declaracións posteriores.
Ademais, Hall subíu ao cadrilátero á idade de 45 anos, sendo 9 anos máis vello que Williams, e á unha idade na que o rendemento deportivo de alto nivel para o boxeo xa acostuma a verse moi minguado.
Finalmente, Williams venceu o combate aos 2 minutos do primeiro asalto despois de tirar á lona a Hall tres veces nese tempo. Hall pediu perdón polo seu rendemento, mentres o The Daily Telegraph falaba de "farsa".
Tochigi
Tochigi (栃木市, とちぎし, Tochigi-shi) é un concello da prefectura de Tochigi no Xapón. Está situada ao norte da rexión de Kantō e no sur da prefectura, na parte leste da illa de Honshū. Ten 122,06 km² de superficie e unha poboación de 81.017 habitantes (2009) e unha densidade de poboación de 664 h/km².