cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Historia dos Quebec Nordiques
Primeiras tempadas (1972-1973 e 1973-1974)
A pesar de que ao equipo de Plante chegaron xogadores como Serge Bernier, Réjean Houle e Dale Hoganson, o equipo non puido gañar durante a tempada 1973-74. Finalmente o equipo perdeuse os play-offs por un punto na clasificación. Plante foi fortemente criticado polos seareiros de Quebec e decidiu el mesmo deixar a franquía o 1 de maio para regresar ao xogo na tempada seguinte á fronte dos Edmonton Oilers.
Primeiras clasificacións para os play-offs (1974-1975 e 1975-1976)
miniatura|[[Gordie Howe axudou aos Houston Aeros a derrotar aos Nordiques na final do Avco World Trophy en 1975.]] Antes do inicio da tempada 1974-75, as contas do club estaban en vermello, en parte a causa da marcha precipitada de Plante, antes de que André Veilleux investira 50.000 dólares na caixa. Deste xeito entrou no novo consello de administración, mais só pasaron dúas semanas para que quixera facerse cargo da xestión do equipo. John Dacres converteuse no segundo presidente do club, e Fillion outorgoulle o posto de adestrador do equipo a Jean-Guy Gendron. No draft amateur de 1974 da WHA, o equipo foi o noveno en escoller, seleccionando a Réal Cloutier, xogador júnior dos Remparts.
Ao mesmo tempo, a WHA reestruturouse creando unha terceira división, a Canadian Division, na que os Nordiques competiron xunto cos Winnipeg Jets, os Vancouver Blazers, os Edmonton Oilers e os Toronto Toros. Os Nordiques loitaron toda a tempada cos últimos pola primeira posición da división. No mes de decembro, o equipo realizou un intercambio de varios xogadores cos Michigan Stags: Marc Tardif e Steve Sutherland chegaron a Quebec a cambio de Pierre Guité, Alain Caron e Michel Rouleau. Se impuxo rápido no seo do equipo e foi invitado durante esa tempada ao partido das estrelas da WHA disputado de novo no Quebec, e ao que tamén foron invitados Bernier, Houle, Tremblay e Hoganson. .
Entre o 1 e o 19 de xaneiro, o equipo consegui nove vitorias consecutivas, colocándose na primeira posición da clasificcación da súa división. En marzo, o equipo finalizou a liga regular con 92 puntos, o segundo rexistro máis alto da liga por detrás dos Houston Aeros
Clasificados por primeira vez para os play-offs, os Nordiques enfrontáronse na primeira rolda aos Phoenix Roadrunners, tendo que chegar ao quinto partido da serie para derrotar ao equipo de Arizona. Na segunda rolda, os Nordiques enfrontáronse aos Minnesota Fighting Saints, necesitando desta vez o equipo de Gendron de seis partidos para pasar á seguinte rolda. Na final, os de Quebec enfrontáronse aos campións da liga regular ese ano e do Avco World Trophy na tempada 1973-74, os Aeros. Estes últimos contaban nas súas filas con Gordie Howe, veterano de 46 anos, así como os seus dous fillos Mark e Marty. Os Nordiques foron superados polos Aeros e perderon a final en catro partidos cun total de 20 goles para o equipo de Houston fronte a sete dos Nordiques. Con todo, Tremblay recibiu por segunda vez na súa carreira o trofeo ao mellor defensor da WHA.
Campión do Avco World Trophy (1976-1977)
miniatura|esquerda|O [[Avco World Trophy que foi entregado aos Nordiques.]] A tempada 1976-77 dos Nordiques viu a chegada dun novo adestrador na persoa de Marc Boileau, logo de dous anos adestrando aos Pittsburgh Penguins. Boileau chegou ao banco do equipo en substitución de Gendron, que non mediou máis cos xogadores do equipo. Os xogadores de Quebec protagonizaron un bo inicio de tempada conseguindo oito vitorias nos seus nove primeiros partidos, tomando rapidamente o mando da división Leste e da World Hockey Association. Durante os seguintes 20 partidos, o equipo experimentou unha baixada de rendemento, gañando tan só oito partidos, o que non impediu que o 21 de decembro permaneceran aínda á cabeza da división Leste, porén perderon o liderado na clasificación da WHA a mans dos San Diego Mariners.
Entre o 22 de decembro e o 25 de xaneiro, os Nordiques gañaron nove partidos de xeito consecutivo para asentar o seu dominio na división Leste. Ao final da liga regular, o equipo de Quebec finalizou á fronte da súa división cun rexistro de 47 vitorias, 31 derrotas e 3 empates, sumando un total de 97 puntos, catorce puntos máis que os segundos clasificados, os Cincinnati Stingers. Durante esta tempada, os Minnesota Fighting Saints detiveron as súas actividades no mes de febreiro de 1976.
Ofensivamente, o equipo dos Nordiques estivo liderado por Réal Cloutier, que acadou un rexistro de 141 puntos, conseguindo deste xeito o rexistro máis alto da WHA e polo tanto o Bill Hunter Trophy. Cloutier conseguiu 66 goles para o seu equipo, mentres que Marc Tardif, máximo puntuador da tempada anterior da WHA, perdeuse 20 partidos e rexistrou 49 goles para un total de 109 puntos; mentres, Christian Bordeleau marcou 32 goles e tantas asistencias como Cloutier con 75 pases decisivos, converténdose no terceiro xogador do equipo en superar a barreira dos 100 puntos.
Na primeira rolda dos play-offs, os Nordiques enfrontáronse aos New England Whalers, cuartos e últimos clasificados da división para as series finais. Os dous primeiros partidos foron xogados no Quebec e se saldaron con dúas vitorias para os locais. O equipo canadense conseguiu novamente a vitoria no seguinte partido no Hartford Civic Center, mais perdeu o cuarto encontro. O quinto e último partido da serie xogouse o 19 de abril de 1976 e finalizou cunha vitoria por 3 goles a 0 para o equipo de Quebec cun shutout de Richard Brodeur. Na segunda rolda dos play-offs, os Nordiques eliminaron os Indianapolis Racers de novo en cinco partidos e do mesmo xeito que fronte aos Whalers: tres vitorias consecutivas e unha vitoria despois para cada equipo, sendo a vitoria dos Racers un shutout do porteiro local (2-0).
Os Nordiques chegaron á final do Avco World Trophy, onde se enfrontaron aos Winnipeg Jets, terceiros da liga regular e que viñan de derrotar aos Aeros na final da división Oeste e vixentes campións do Avco World Trophy. Quebec perdeu o seu primeiro partido na casa nos play-offs por primeira vez por 2 goles a 1, mais repúxose cunha contundente vitoria no segundo partido por 6-a. Sobre o xeo do Winnipeg Arena, os Jets inflixiron a segunda derrota aos Nordiques no terceiro partido co mesmo resultado (6-1). Os Nordiques conseguiron manterse vivos na eliminatoria cunha vitoria por 4-2 no cuarto partido e gañaron o quinto partido da serie por 9-2. O sexto partido da serie viu un final totalmente distinto para os Jets, que derrotaron con contundencia aos quebequeses por 12 goles a 3 mentres que o adestrador Boileau foi excluído do partido. O derradeiro partido da serie xogouse o 26 de abril no Colisée de Québec e a pesar do empate sen goles ao final do primeiro período, o marcador final decantouse do lado local por 8 goles a 2. Deste xeito, os Nordiques conquistaban o seu primeiro Avco World Trophy, mentres que Serge Bernier conseguiu 14 goles e 22 asistencias para alzarse co título de MVP dos play-offs da WHA
O caso Lindros
miniatura|[[Peter Forsberg foi o xogador clave obtido polo troco de Lindros aos Philadelphia Flyers.]] Designamos a toda a saga de Eric Lindros polo nome de caso Lindros. Este xogador estaba considerado unha das futuras estrelas do hóckey e foi rapidamente o foco de numerosas controversias. A máis coñecida de todas foi sen dúbida, na que el se negou a xogar para os Nordiques, a pesar de que estes o escolleran na primeira elección do draf da NHL en 1991. Antes mesmo de que fora escollido polo equipo quebequés, o xogador dixera que nunca xogaría para o equipo da capital de Quebec. A pesar de todo, os directivos dos Nordiques seguiron adiante, ignorando as palabras do xogador así como un precedente ocorrido anos antes, cando os Sault Ste. Marie Greyhounds da Ontario Hockey League seleccionaron á nova promesa a pesar de que seus pais advertiran de que non xogaría nun club do sur de Ontario. Máis á vez, un regulamento da liga estipulaba que un xogador novo non pode ser intercambiado durante a súa primeira tempada se fora seleccionado na primeira rolda do draft. A liga decidiu, a raíz das presións dos pais de Lindros e dos afeccionados, modificar o regulamento para permitir aos Greyhounds intercambiar os Oshawa Generals e así permitir a chegada de Lindros á liga.
Antes de que fora seleccionado polos Nordiques, declarara aos xornalistas que a súa reticencia a xogar no Quebec eran motivos económicos. Posteriormente fíxose evidente que había outras razóns, como o medo a verse illado nun medio totalmente francófono, as limitadas posibilidades para un anglófono de obter ingresos publicitarios etc.
Club de Fútbol Ciudad de Murcia
O Club de Fútbol Ciudad de Murcia foi un club de fútbol da cidade de Murcia, en España. Foi fundado en 1999 e desapareceu en 2007 cando o seu presidente, Enrique Pina, vendeu todas as accións do club a un empresario dono do Granada 74, que trasladou o domicilio social do club a Granada e cambioulle o nome polo de Granada 74 Club de Fútbol.
Historia dos Quebec Nordiques
O caso Lindros
Logo dun ano en suspenso, os directivos dos Nordiques decidiron poñer fin á situación. Nos albores do draft de 1992, traspasaron a Lindros aos Philadelphia Flyers. Lindros estivera no centro da controversia ata o seu último día nos Nordiques: de feito, os New York Rangers afirmaron terse comprometido cos Nordiques antes que os Flyers. Os Rangers ofreceran ao porteir John Vanbiesbrouck, Tony Amonte, Doug Weight, Alexei Kovalev así como seleccións no draft e cartos.
Club de Fútbol Ciudad de Murcia
Ascensos sucesivos
O club xurdiu no verán de 1999 cando Enrique Pina cumpre o seu sono de fundar un equipo de fútbol. Milita a súa primeira tempada en Territorial Preferente e debuta en Terceira División na tempada 2000/01. Logo de perder tan só 3 partidos e de acabar con 99 puntos, queda primeiro do seu grupo no play-off de ascenso, con 4 vitorias, 1 empate e 1 derrota.
Historia dos Quebec Nordiques
O caso Lindros
O caso arreglouse coa intervención da NHL en favor de Philadelphia, e a cambio os Nordiques obtiveron a Peter Forsberg, Steve Duchesne, Kerry Huffman, Mike Ricci, Ron Hextall, da primeira elección dos Flyers no draft de 1993 – elección que se provara ser Jocelyn Thibault – así como 15 000 000 $ e eleccións futuras – eleccións que serían finalmente Chris Simon e a primeira escolla dos Flyers no draft de 1994, Nolan Baumgartner.
Club de Fútbol Ciudad de Murcia
Ascensos sucesivos
Na tempada 2001/02 debuta en Segunda B e logra o quinto posto. Logo de varios anos cambiando de campo, na tempada 2002/03, o club chega a un acordo co Concello de Murcia para poder xogar no Estadio de La Condomina. O equipo clasifícase para o play-off de ascenso e queda encadrado no grupo D con Pontevedra, Barakaldo e Castellón. Os partidos con este último equipo, o segundo máis forte do grupo logo do Ciudad de Murcia, decidiron o ascenso a Segunda División.
Historia dos Quebec Nordiques
A venda da franquía
A venda dos Nordiques produciuse no día seguinte a unha tempada acurtada a 48 partidos, unha sesión marcada polo primeiro lock-out (peche patronal) da National Hockey League.
Club de Fútbol Ciudad de Murcia
Ascensos sucesivos
Na súa primeira tempada en Segunda, a 2003/04, loita por conseguir a permanencia e acaba no 17º posto. Na seguinte tempada consegue seguir na categoría cun xusto 18º posto. O protagonista de ambas campañas foi Dani Güiza, máximo goleador do equipo, que foi traspasado ao Getafe.
Historia dos Quebec Nordiques
A venda da franquía
Oficialmente, o equipo foi vendido o 25 de maio de 1995. Con todo, foi durante os partidos das series eliminatorias fronte aos New York Rangers cando os rumores intensificáronse.
Club de Fútbol Ciudad de Murcia
Ascensos sucesivos
Na terceira tempada na categoría, a 2005/06, o equipo tiña como obxectivo a permanencia. Ao finalizar a primeira volta estaba situado na metade da táboa, pero logo de varios partidos imbatido chegou ás últimas xornadas con posibilidades de ascenso a Primeira División. Na última xornada, tiña que gañar o seu partido e perder o Levante para poder ascender, pero o equipo valenciano gañou e os sonos do Ciudad de Murcia quedaron lastrados.
A venda sen precedentes
Na cuarta tempada, a 2006/07 o equipo volve rematar a tempada en cuarta posición. O Concello de Murcia non axudou ao club a construír as súas propias instalacións e chegou a oferta de Carlos Marsá, presidente do Club Polideportivo Granada 74, que quere comprar o club e trasladalo a Granada. O 6 de xuño de 2007 prodúcese esta venda sen precedentes. No último partido da historia do Ciudad de Murcia os afeccionados protestaron a decisión de Enrique Pina.
Historia dos Quebec Nordiques
A venda da franquía
Os Nordiques foron vendidos por 75 millóns de dólares estadounidenses ao grupo Comsat Communication de Washington, instalándose en Denver, no estado de Colorado, onde os Nordiques foron renomeados Avalanche. O fracaso dun proxecto de futuro anfiteatro, o tamaño do mercado de Quebec, a ausencia de límite salarial na NHL, e a falta de financiamento por parte do goberno foron os principais motivos da perda dos Nordiques. Na primavera de 1996, o Colorado Avalanche logrou a Stanley Cup na súa primeira tempada en Denver.
Club de Fútbol Ciudad de Murcia
O renacemento
A Federación de Peñas do Ciudad de Murcia mobilízase e exponse a Carlos Marsá que ceda á federación o Ciudad de Murcia B e as bases do equipo. Marsá acepta, xa que a súa idea é a de converter ao orixinal Granada 74 no filial do seu novo club, pero a Federación Murciana de Fútbol advírtelles de que é imposible, xa que o filial é dependente do primeiro equipo e o traslado do Ciudad de Murcia implica a desaparición das bases da Federación Murciana. Vendo que a continuidade do Ciudad de Murcia era imposible, o 25 de xuño de 2007, Evedasto Lifante (antigo directivo do Ciudad de Murcia) conseguiu pechar un acordo co EMD Lorquí, adquirindo o mesmo e cambiando a súa denominación á de Club Atlético Ciudad de Lorquí. O equipo e as categorías inferiores xogan en Lorquí, aínda que o obxectivo é volver xogar en Murcia. Ademais fíchanse a varios xogadores que militaban no Ciudad de Murcia B e a Pepe Aguilar, mítico xogador do Ciudad de Murcia.
Historia dos Quebec Nordiques
Notas
<references group=Nota />
Club de Fútbol Ciudad de Murcia
Estadio
O Estadio de La Condomina, é o lugar onde o Club de Fútbol Ciudad de Murcia xogaba os seus partidos de local. Ten capacidade para 13.500 espectadores e foi inaugurado o día 25 de decembro de 1924. En 2007 anunciouse que o estadio sería derrubado, para construír un centro deportivo cuberto e ao aire libre.
Filial
O Ciudad de Murcia B era o primeiro equipo filial do CF Ciudad de Murcia. Foi fundado no ano 2002 e xurdiu coa idea de fornecer xogadores para o primeiro persoal do club. Desapareceu cando o primeiro equipo trasladouse a Granada, pois este era un equipo dependente do primeiro.
Col (homónimos)
O termo col pódese referir a:
Botánica
Diferentes especies botánicas:
Estación de Monforte de Lemos
Monforte de Lemos é a estación de ferrocarril máis importante en número de trens da provincia de Lugo, situada na cidade de Monforte de Lemos, e unha das máis importantes e con maior número de pasaxeiros de Galicia debido a confluencia das liñas León-A Coruña e Monforte-Redondela.
Ten servizos de Media e Longa Distancia, ademais dunha imporante función loxística derivada da súa extensa praia de vías.
Situación ferroviaria
A estación atópase situada a 298 metros de altitude nos trazados das seguintes liñas férreas:
Historia
A chegada do ferrocarril a Monforte de Lemos en 1883, foi a culminación dun proceso iniciado 25 anos antes, o 21 de abril de 1858, cando a raíña Isabel II sancionou a lei que todo ese tempo despois faría posible que o tren chegase á cidade do Cabe. O artigo primeiro desta lei establecía que o goberno adxudicará en poxa pública «a liña de primeira orde» que entre en Galicia pola Ponte de Domingo Flórez, e en Monforte se bifurcase para terminar nos portos da Coruña e Vigo. Diferentes problemas coas concesións atrasaron o comezo e a finalización das obras. Tivo que ser o 2 de febreiro de 1880 cando o goberno fixo a adxudicación definitiva á Compañía dos Camiños de Ferro do Norte de España. O acordo adopta a forma de Real Decreto o 4 de febreiro. O 31 de marzo dese ano realízase unha transferencia da concesión obtida pola anterior empresa á Compañía dos Ferrocarrís de Asturias, Galicia e León, que será a encargada de materializar a unión da Meseta con Galicia.
O 4 de agosto de 1883, en viaxe de proba, un tren fai o traxecto entre Palencia e A Coruña, co presidente do Consello de Administración da empresa adxudicataria, o Duque de Sexto, á fronte. No entanto, o momento culminante sitúase nos días 31 de agosto e 1 de setembro de 1883. No primeiro sae de Madrid ás 8,40 horas o tren inaugural, no que viaxan os Reis de España, Afonso XII e María Cristina, aos que acompañan numerosas autoridades civís e militares. Ás nove e media do día 1 de setembro de 1883, o convoi fai a súa entrada na estación de Monforte, na que é recibido polas autoridades locais e numeroso público.
É motivo da concesión a Monforte do título de cidade polo rei Afonso XII, en orde aos esforzos nos traballos do Ferrocarril, que foi o motor da economía da cidade, ata que reestruturacións desprazaron o nó ferroviario existente e o lugar de Mando á cidade de Ourense, mentres que o único taller de reparación de Máquinas de Galicia, foi trasladado a León.
En 1926 a estación foi ampliada.
Se ben inicialmente a estación estaba situada lonxe do núcleo urbano, o pulo económico que levou á zona o ferrocarril fixo prosperar as áreas próximas, medrando ao seu redor o coñecido como barrio da Estación, o que fixo que a estación pasase a estar moi integrada no casco urbano da cidade. Esta puxanza económica reflectiuse na construción por parte do colectivo de traballadores do ferrocarril do Colexio Ferroviario en 1931, e no proxecto de construción dun novo mercado no barrio durante a Segunda República para que as persoas que residían no barrio non se tivesen que desprazar ao centro para mercar produtos que non podían adquirir nos negocios do barrio, aínda que o golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 impediu que o proxecto se materializase. O maior apoxeo do barrio circundante chegou logo da guerra civil, cando segundo o investigador local Felipe Aira Pardo, chegou a acoller nas dez rúas que o conformaban a 3129 persoas en 1940. Con todo, contra a década de 1960, coincidindo coa perda de peso de Monforte de Lemos como nó ferroviario, o barrio comezou un declive demográfico que se mantén ata os nosos días.
Actualmente, aínda mantense na cidade lucense parte dos talleres. Cabe destacar que algunhas das infraestruturas que caeron en desuso, como ó depósito de máquinas, foron obxecto de remodelación e actualmente albergan o Museo do Ferrocarril de Galicia.
Está previsto polo Plan Estratéxico de Infraestruturas e Transporte 2009-2020 do Ministerio de Fomento a chegada do AVE a Monforte, de Ponferrada e cara a Lugo e Ourense, e por iso está en proxecto unha nova estación para os servizos de alta velocidade, ao nordés da cidade, nas proximidades da estrada de Reigada.
A estación
300px|miniatura|dereita|Vista aérea da estación de Monforte de Lemos. Atópase ao nordés do centro urbano na praza da Estación e é accesible desde varias rúas lindeiras. Desde un punto de vista arquitectónico o edificio para viaxeiros de grandes dimensións mostra un aspecto sobrio e funcional. Está composto por un pavillón central de tres plantas ao que se anexan dúas ás laterais de varios corpos dunha altura algo inferior ao elemento central. As extensas fachadas están adornadas con abundantes vans adintelados que se reparten de forma simétrica. O recinto, no seu interior, conta cunha ampla sala de espera e vestíbulo, venda de billetes, aseos e servizos adaptados para as persoas con discapacidade.
Na zona de vías, marquesiñas propias cobren as tres plataformas (unha lateral e dúas centrais) coas que conta a estación. Á plataforma lateral accede a vía 1, mentres que as vías 2, 3, 4 e 5 acceden respectivamente á primeira e segunda plataforma central. Estas son as vías usadas principalmente polo tráfico de viaxeiros pero só son unha pequena parte da extensa praia de vías existente. En paralelo ás vías mencionadas e afastándose do edificio principal atópanse as vías numeradas do 6 ao 14. A estas hai que unir outras oito vías mortas. Son as vías 2A e 2B (finalizan nos extremos da primeira plataforma central), 21, 22, 41 e 42, estas conclúen nos laterais do edificio para viaxeiros, dous nun extremo e as outras dúas no outro e as vías 33 e 34, situadas dirección Lugo e algo afastadas do armazón principal. Esta zona inclúe tamén as vías 31 e 32. En total son 24 as vías numeradas existentes en Monforte de Lemos. O armazón de vías vese completado por diversas instalacións como peiraos de carga, talleres ou almacéns.
Algunhas das moitas infraestruturas que caeron en desuso, como sucede co o depósito de máquinas, foron obxecto de remodelación e albergan o Museo do Ferrocarril de Galicia.
Longa distancia
Actualizado a 14 de xuño de 2016.
Media distancia
Actualizado a 14 de xuño de 2016.
Lyriothemis
miniatura|dereita|L. pachygastra Lyriothemis é un xénero de libélulas da familia Libellulidae, que está distribuído no sueste asiático. Algúns membros deste xénero poñen ovos en cavidades e buratos cheos de auga das árbores e de troncos caídos.
Sergude, Xornes, Ponteceso
Sergude é un lugar da parroquia de Xornes no concello coruñés de Ponteceso na comarca de Bergantiños. Tiña 90 habitantes no ano 2018 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística dos cales 47 eran homes e 43 mulleres.
Lyriothemis
Especies
O xénero contén as seguintes especies:
Sergude, Xornes, Ponteceso
En Sergude está situada a igrexa parroquial de Xornes.
Chema González
José María González Calvo, máis coñecido como Chema González, nado o 15 de agosto de 1991 en Zaragoza, Aragón. é un xogador profesional español de baloncesto. Actualmente xoga para o Palencia Baloncesto da Liga LEB, no que xoga na posición de pivote cunha altura de 2,06 metros.
Illa Heard e Illas McDonald
230px|dereita|miniatura|Heard Island, from NASA World Wind
As Illas Heard e McDonald son un conxunto de illas deshabitadas pertencentes a Australia desde 1947 no Océano Índico.
A Illa Heard é montañosa, dominada polo Mawson Peak, un volcán dunha altura de 2.745. Con esta altura, o Mawson Peak eríxese como a montaña máis alta de Australia. A súa veciña, a Illa McDonald é pequena e rochosa. Ambas suman un total de 412 km² de superficie e sitúanse na Meseta de Kerguelen. O territorio inclúe a illa de Shag. Non posúen nin baías nin portos.
Estas illas son territorios australianos administrados desde Canberra pola División Australiana Antártica do Departamento Australiano do Medio. Actualmente son habitadas por unha gran cantidade de focas e aves, polo que foron declaradas Patrimonio Natural e son principalmente visitades con fins de investigación científica.
A pesar de non ter ningún tipo de actividade económica, asignóuselle o código internacional HM e o dominio internet .hm.
Historia
miniatura|dereita|200px|Mapa das illas Heard e McDonald Ata 1833, as illas non foron visitadas por expedicionarios, e probablemente nunca sexan habitadas por home algún. Peter Kemp, un mariño inglés, foi a primeira persoa en avistar a Illa Heard, o 27 de novembro de 1833 durante unha viaxe desde Kerguelen á Antártica
O Capitán nortamericano John Heard, no seu buque Oriental, divisou a illa o 25 de novembro de 1853 na súa ruta desde Boston a Melbourne. Reportou do seu descubrimento un mes máis tarde, polo que a illa foi bautizada co seu nome. Coincidentemente, o Capitán William McDonald, a bordo do Samarang descubriu a Illa McDonald próxima á Illa Heard o 4 de xaneiro de 1854.
Con todo, ninguén desembarcou nas illas ata 1855, cando mariños do Corinthian liderados polo Capitán Erasmus Darwin Rogers fixérono. Durante o período de caza de focas entre 1855 e 1880, un importante número de cazadores estadounidenses pasaban máis dun ano na illa, vivindo en paupérrimas condicións. Xa en 1880, a maior parte da poboación de mamíferos mariños desaparecera, polo que os cazadores abandonaron a illa. En resumo, máis de cen mil barrís de aceite de elefante mariño foi producido durante este período.
En 1997, as illas foron declaradas Patrimonio da Humanidade.
Méav Ní Mhaolchatha
Méav Ní Mhaolchatha, nada en Donnybrook (Condado de Dublín), é unha cantante irlandesa especialista na música tradicional do seu país. É principalmente coñecida por ter sido unha das cantantes orixinais da agrupación Celtic Woman.
Lousada, Carballedo
Santiago de Lousada é unha parroquia que se localiza no concello de Carballedo, na comarca de Chantada. Segundo o padrón municipal de 2004 tiña 307 habitantes (162 mulleres e 145 homes), distribuídos en 6 entidades de poboación, o que supón un mantemento con relación ao ano 1999 cando tiña 307 habitantes. Segundo o IGE, no 2014 a súa poboación descendera ata os 272 habitantes, sendo 131 homes e 141 mulleres. Segundo o INE en 2016 tiña 283 habitantes, 143 mulleres e 140 homes. En 2020 eran 278, 140 mulleres e 138 homes.
Sándwich
miniatura|Club-Sandwich. O sándwich (pl. sándwichs) ou emparedado é unha comida, a xeito de aperitivo, que adoita consistir nun anaco de pan aberto en dúas metades (ou dúas rebandas de pan), entre as cales colócase unha ou máis capas de alimentos tales como carne, queixo, verduras ou outros, ás veces con condimentos, mollos ou outros acompañantes. En portugués o termo adaptouse á grafía latina como sanduíche.
Historia
O termo aparece en Inglaterra, no século XVIII. Disque o conde de Sandwich (vila de Inglaterra), John Montagu, gustaba moito da xogueta, polo que para non perder tempo xantaba simplemente un cacho de carne frío entre dúas rebandas de pan. Outros autores contan que o conde pediu esta comida para non perderen tempo mentres se asinaba a Paz de Aquisgrán en 1748. O sándwich popularizárono os obreiros durante a industrialización da Gran Bretaña no século XIX.
O día 3 de novembro, conmemorando a data de nacemento de John Montagu, celébrase o ''Día Mundial do Sándwich.
Sandwicheira
A sandwicheira é un aparello formado por dúas placas articuladas, cun peche hermético, que se emprega para torrar os sándwichs.
Lousada, Carballedo
Toponimia
O topónimo vén do latín : casas con teitos de lousado.
Patrimonio
A igrexa parroquial de estilo románico, situada en Lousada de Arriba, data de finais do século XII. No testamento de Vasco Pérez de Temes xa se fala do mosteiro de Santiago de Losada. Tal documento está datado en 1333 e nada máis se sabe do citado cenobio. No interior, no muro sur da nave e moi preto da porta principal, atópase o sepulcro cos restos de Vasco Pérez de Temes.
Nesta parroquia naceu o filántropo galeguista, Francisco Domínguez Mosquera.
Méav Ní Mhaolchatha
Solista
!Título !Ano !Selo
Celtic Woman
!Grupo - Título !Ano !Selo
Competencias básicas
As competencias básicas fan referencia á capacidade de poñer en práctica de forma integrada o conxunto de coñecementos, actitudes e habilidades adquiridos durante o proceso de aprendizaxe.
En España, aparecen por primeira vez mencionadas na Lei Orgánica de Calidade da Educación (LOCE, 2002). Porén, a súa aplicación non xorde ata a Lei Orgánica de Educación de maio de 2006, e son concretadas en Galiza no currículo que establece a ordenación da educación primaria, aprobado polo Parlamento de Galicia o 28 de xuño de 2007. Tales competencias son modificadas pola Lei Orgánica 8/2013, do 9 de decembro, para a Mellora da Calidade Educativa (LOMCE), que se concretan no Real Decreto 126/2014. Estas competencias son a concreción das competencias xerais ditadas pola Unión Europea como obxectivo para que toda a súa cidadanía teña unha serie de habilidades no futuro.
Orixe das competencias básicas
A orixe deste concepto remóntase ao ano 1996, cando se publica o Informe Delors da UNESCO, tamén coñecido coma “a educación encerra un tesouro”. Neste informe establecíanse catro piares que debía fomentar a educación, para poder desenvolvelos ao longo da vida. Neste informe, non se lle concedía tanta importancia ás competencias teóricas actuais, senón que se centra nas competencias sociais, coma “aprender a facer”, “aprender a coñecer”, “aprender a ser” ou “aprender a vivir xuntos”.
O concepto de Competencias Básicas tal como e o coñecemos hoxe, data do ano 2000, cando se celebra o Consello Europeo de Lisboa, onde por primeira vez se fai unha alusión á necesidade do alumnado de adquirir novas competencias, co que conseguir mellores oportunidades de aprendizaxe para todos os alumnos de todas as idades e niveis educativos.
En 2002 a Organización para a Cooperación e o Desenvolvemento Económico (OCDE), a través do Proyecto DeSeCo (Definición y Selección de Competencias) realizou unha análise e proposta das competencias consideradas fundamentais ou claves.
A finais de 2004 a Comisión Europea aprobou o documento “Competencias clave, un marco de referencia europeo”, baixo o consenso dos estados membros da Unión Europea. Tras ese consenso, a normativa diríxese ao Estado Español en maio de 2006, coa incorporación das competencias básicas á Lei Orgánica de Educación (LOE) e, polo tanto, ao currículo escolar. A definición que fai a Comisión Europea das Competencias Básicas é a seguinte:"Un conjunto de conocimientos, destrezas y actitudes que todos los individuos necesitan para su realización y desarrollo personal, inclusión y empleo, debiendo ser desarrolladas para el final de la enseñanza obligatoria y que deberían actuar como la base para un posterior aprendizaje a lo largo de la vida."Ademais, este mesmo ano, a Comisión Europea estableceu un marco de referencia europeo con oito competencias clave: comunicación en lingua materna; comunicación en linguas estranxeiras; competencia matemática e competencias básicas en ciencia e tecnoloxía; competencia dixital; aprender a aprender; competencias interpersoais, interculturais e sociais, e competencia cívica; espírito emprendedor; e expresión cultural. Jiménez (2006), sobre a orixe das competencias afirma:"Dende los años 90, la Unión Europea y la OCDE, entre otros organismos internacionales, han venido promoviendo proyectos y estudios sobre el aprendizaje basado en competencias que han ido dando luz a trabajos y publicaciones relevantes (…) hoy día el debate sobre las competencias básicas y los criterios para su selección y evaluación centran la atención de los pedagogos y educadores, además de la de los responsables de política educativa."
Características
O termo competencia inclúe tanto os saberes (coñecementos teóricos) como as habilidades (coñecementos prácticos ou aplicativos) e as actitudes (compromisos persoais). O termo vai máis alá do saber e do saber facer, porque inclúe tamén o saber ser ou estar e o saber aprender. Trátase de aprender a ser e actuar de modo autónomo, aprender a pensar e comunicar, aprender a descubrir e ter iniciativa e aprender a convivir e habitar no mundo.
Diversos autores conceptualizan así o termo Competencias Básicas:
“Facultad de movilizar un conjunto de recursos (saberes, capacidades, informaciones, etc.) para solucionar con eficacia una serie de situaciones cotidianas” (Perrenoud, 2003)
“Posibilidad que posee un individuo de movilizar de manera interiorizada un conjunto integrado de recursos –de conocimientos, de saberes, de esquemas, de automatismos, de capacidades, de «saber-hacer» de diferentes tipos...– con objeto de resolver una familia de situaciones- problema” (Luengo, Luzón y Torres, 2008, 5)
“''Un saber actuar complejo que se apoya sobre la movilización y la utilización eficaz de una variedad de recursos. Un saber actuar muy flexible y adaptable a diversos contextos y problemáticas''” (Tardif, 2008,3)
A Lei de Educación establece as competencias consideradas básicas para toda persoa que remata a educación primaria e que obtén o título de graduado en educación secundaria.
Para adquirir as competencias básicas, cada área ou materia contribúe de acordo co disposto no currículo, sendo amais a súa finalidade última. Pero non só se considera importante o traballo na aula, senón que tamén se ten moi en conta a propia organización dos centros escolares, as relacións persoais que se establecen, a propia comunicación entre todos os membros da comunidade educativa (profesorado, alumnado, familias e persoal non docente) e a relación co contorno. Todo xunto, co día a día nos centros escolares, contribúe a que o alumnado poida adquirir as denominadas competencias básicas.
Hai dous grandes grupos: as competencias transversais, que abranguen todo o currículo (as comunicativas, que permiten comprender e expresar a realidade; as metodolóxicas, que permiten activar a aprendizaxe; e as que se relacionan co desenvolvemento persoal) e mais as competencias específicas, relacionadas coa cultura e a visión do mundo que teñen como obxectivo favorecer que os rapaces e rapazas sexan cada vez persoas máis reflexivas, críticas e adecuadas.
Competencias Básicas LOE
Unha vez aprobada a LOE, o goberno elaborou e aprobou reais decretos que regulan as ensinanzas mínimas para a Educación Primaria e a ESO (Real Decreto 1513/2006, de 7 de decembro, polo que se establecen as ensinanzas mínimas da Educación Primaria , Real Decreto 1631/2006, de 29 de decembro, polo que se establecen as ensinanzas mínimas correspondentes á Educación Secundaria Obrigatoria). Ambos inclúen un anexo no que se especifican as Competencias Básicas que se desenvolverán ao longo da educación básica. As competencias básicas a desenvolver dentro da LOE son as seguintes:
Competencias Básicas LOMCE
Coa LOMCE modificáronse as competencias da LOE e establecéronse as seguintes; denominadas coma competencias clave:
– 1ª. Comunicación lingüística (CCL).
– 2ª. Competencia matemática e competencias básicas en ciencia e tecnoloxía (CMCT).
– 3ª. Competencia dixital (CD).
– 4ª. Aprender a aprender (CAA).
– 6ª. Sentido de iniciativa e espírito emprendedor (CSIEE).
– 7ª. Conciencia e expresións culturais (CCEC).
Competencia matemática e competencias básicas en ciencia e tecnoloxía (CMCT)
Nunha sociedade onde o impacto das matemáticas, as ciencias e as tecnoloxías é determinante, a consecución e sustentabilidade do benestar social esixe condutas e toma de decisións persoais estreitamente vinculadas á capacidade crítica e a visión razoada e razoable das persoas.
Competencia dixital (CD)
A (CD) é aquela que implica o uso creativo, crítico e seguro das tecnoloxías da información e a comunicación para alcanzar os obxectivos relacionados co traballo, a empregabilidade, a aprendizaxe, o uso do tempo libre, a inclusión e participación na sociedade. Require de coñecementos relacionados coa linguaxe específica básica: textual, numérica, icónica, visual, gráfica e sonora, así como as súas pautas de decodificación e transferencia. Isto leva ao coñecemento das principais aplicacións informáticas. Supón tamén o acceso ás fontes e o procesamiento da información; e o coñecemento dos dereitos e as liberdades que asisten ás persoas no mundo dixital. Igualmente precisa do desenvolvemento de diversas destrezas relacionadas co acceso á información, o procesamento e uso para a comunicación, a creación de contidos, a seguridade e a resolución de problemas, tanto en contextos formais como non formais e informais. A persoa ha de ser capaz de facer un uso habitual dos recursos tecnolóxicos dispoñibles co fin de resolver os problemas reais dun modo eficiente, así como avaliar e seleccionar novas fontes de información e innovacións tecnolóxicas, a medida que van aparecendo, en función da súa utilidade para acometer tarefas ou obxectivos específicos. A adquisición desta competencia require ademais actitudes e valores que permitan ao usuario adaptarse ás novas necesidades establecidas polas tecnoloxías, a súa apropiación e adaptación aos propios fins e a capacidade de interaccionar socialmente ao redor delas. Trátase de desenvolver unha actitude activa, crítica e realista cara ás tecnoloxías e os medios tecnolóxicos, valorando as súas fortalezas e debilidades e respectando principios éticos no seu uso. Por outra banda, a competencia dixital implica a participación e o traballo colaborativo, así como a motivación e a curiosidade pola aprendizaxe e a mellora no uso das tecnoloxías. Para o adecuado desenvolvemento da competencia dixital resulta necesario abordar:
Competencia para aprender a aprender (CPAA)
Fundamental para a aprendizaxe permanente que se produce ao longo da vida e que ten lugar en distintos contextos formais, non formais e informais. Supón a habilidade para iniciar, organizar e persistir na aprendizaxe. En canto á organización e xestión da aprendizaxe, a competencia para aprender a aprender (CPAA) require coñecer e controlar os propios procesos de aprendizaxe para axustalos aos tempos e as demandas das tarefas e actividades que conducen á aprendizaxe. A competencia de aprender a aprender desemboca nunha aprendizaxe cada vez máis eficaz e autónoma. Esta competencia inclúe unha serie de destrezas que requiren a reflexión e a toma de conciencia dos propios procesos de aprendizaxe. Así, os procesos de coñecemento convértense en obxecto do coñecemento e, ademais, hai que aprender a executalos adecuadamente. Aprender a aprender inclúe coñecementos sobre os procesos mentais implicados na aprendizaxe (como se aprende). Ademais, esta competencia incorpora o coñecemento que posúe o estudante sobre o seu propio proceso de aprendizaxe que se desenvolve en tres dimensións:
Competencias sociais e cívicas (CSC)
Levan a habilidade e capacidade para utilizar os coñecementos e actitudes sobre a sociedade, entendida desde as diferentes perspectivas, na súa concepción dinámica, cambiante e complexa, para interpretar fenómenos e problemas sociais.
Sentido da iniciativa e espírito emprendedor (SIE)
A (SIE) para transformar as ideas en actos. Entre os coñecementos que require esta competencia inclúese a capacidade de recoñecer as oportunidades existentes para as actividades persoais, profesionais e comerciais. Tamén inclúe aspectos de maior amplitude que proporcionan o contexto no que as persoas viven e traballan, tales como a comprensión das liñas xerais que rexen o funcionamento das sociedades e as organizacións sindicais e empresariais, así como as económicas e financeiras; a organización e os procesos empresariais; o deseño e a implementación dun plan (a xestión de recursos humanos e/ou financeiros); así como a postura ética das organizacións e o coñecemento de como estas poden ser un impulso positivo. Así mesmo, esta competencia require das seguintes destrezas ou habilidades esenciais: capacidade de análise; capacidades de planificación, organización, xestión e toma de decisións; capacidade de adaptación ao cambio e resolución de problemas; comunicación, presentación, representación e negociación efectivas; habilidade para traballar, tanto individualmente como dentro dun equipo; participación, capacidade de liderado e delegación; pensamento crítico e sentido da responsabilidade; autoconfianza, avaliación e auto-avaliación, xa que é esencial determinar os puntos fortes e débiles dun mesmo e dun proxecto, así como avaliar e asumir riscos cando estea xustificado (manexo da incerteza e asunción e xestión do risco). Finalmente, require o desenvolvemento de actitudes e valores como: a predisposición para actuar dunha forma creadora e imaxinativa; o autocoñecemento e a autoestima; a autonomía ou independencia, o interese e esforzo e o espírito emprendedor. Caracterízase pola iniciativa, a prol-actividade e a innovación, tanto na vida privada e social como na profesional. Tamén está relacionada coa motivación e a determinación á hora de cumprir os obxectivos, xa sexan persoais ou establecidos en común con outros, incluído o ámbito laboral.
Conciencia e expresións culturais (CEC)
A (CEC) implica coñecer, comprender, apreciar e valorar con espírito crítico, cunha actitude aberta e respectuosa, as diferentes manifestacións culturais e artísticas, utilizalas como fonte de enriquecemento e goce persoal e consideralas como parte da riqueza e patrimonio dos pobos. Esta competencia incorpora tamén un compoñente expresivo referido á propia capacidade estética e creadora e ao dominio daquelas capacidades relacionadas cos diferentes códigos artísticos e culturais, para poder utilizalas como medio de comunicación e expresión persoal. Implica igualmente manifestar interese pola participación na vida cultural e por contribuír á conservación do patrimonio cultural e artístico, tanto da propia comunidade como doutras comunidades. Así pois, a competencia para a conciencia e expresión cultural require de coñecementos que permitan acceder ás distintas manifestacións sobre a herdanza cultural (patrimonio cultural, histórico-artístico, literario, filosófico, tecnolóxico, ambiental, etcétera) a escala local, nacional e europea e o seu lugar no mundo. Comprende a concreción da cultura en diferentes autores e obras, así como en diferentes xéneros e estilos, tanto das belas artes (música, pintura, escultura, arquitectura, cinema, literatura, fotografía, teatro e danza) como doutras manifestacións artístico-culturais da vida cotiá (vivenda, vestido, gastronomía, artes aplicadas, folclore, festas...). Incorpora así mesmo o coñecemento básico das principais técnicas, recursos e convencións das diferentes linguaxes artísticas e a identificación das relacións existentes entre esas manifestacións e a sociedade, o cal supón tamén ter conciencia da evolución do pensamento, as correntes estéticas, as modas e os gustos, así como da importancia representativa, expresiva e comunicativa dos factores estéticos na vida cotiá. Devanditos coñecementos son necesarios para poñer en funcionamento destrezas como a aplicación de diferentes habilidades de pensamento, perceptivas, comunicativas, de sensibilidade e sentido estético para poder comprendelas, valoralas, emocionarse e gozalas. A expresión cultural e artística esixe tamén desenvolver a iniciativa, a imaxinación e a creatividade expresadas a través de códigos artísticos, así como a capacidade de empregar distintos materiais e técnicas no deseño de proxectos. O desenvolvemento desta competencia supón actitudes e valores persoais de interese, recoñecemento e respecto polas diferentes manifestacións artísticas e culturais, e pola conservación do patrimonio.
Competencias básicas no currículo
A incorporación de competencias básicas no currículo permite salientar as aprendizaxes consideradas imprescindibles para lograr que o alumnadp acade a súa realización persoal e poida incorporarse á vida adulta e cidadá de xeito satisfactorio, desenvolvendo a súa capacidade de aprendizaxe permanente ao longo da vida.
As competencias básicas permiten integrar as aprendizaxes das distintas materias, a través da relación de contidos, habilidades e actitudes, potenciando a aplicación práctica nas distintas áreas de coñecemento.
A metodoloxía didáctica que se recomenda empregar para que o alumnado desenvolva as Competencias Básicas debe ser comunicativa, inclusiva e debe estar baseada en traballar de maneira global e interdisciplinar, levando a cabo dinámicas de traballo en grupo, e fomentando unha aprendizaxe activa e participativa, desenvolvendo actividades complementarias e extraescolares ben planificadas e estruturadas. Tamén é importante a coordinación e traballo en equipo entre o profesorado, así como a coordinación e colaboración coa Administración local, as familias e outras institucións educativas.
As metodoloxías deben permitir a integración de todos os elementos do currículo a través do desenvolvemento de actividades relacionadas coa resolución de problemas en contextos da vida real. As tarefas deben contextualizar as aprendizaxes e permitir o desenvolvemento de varias competencias simultaneamente.
Como exemplo destas indicacións para a metodoloxía é o denominado Traballo por Proxectos. Os responsables do deseño destas situacións de aprendizaxe son o centro e o profesorado, os cales deben ter en conta as características e os ritmos de aprendizaxe do alumnado para poderen elixir unha metodoloxía adecuada.
Ademais da metodoloxía, para traballar as competencias básicas adecuadamente cómpre ter en conta os principios pedagóxicos que nelas recaen. Segundo Moreno (2012) estes principios son os seguintes:
Retos na inclusión das competencias
Tal e como se pode deducir, coa inserción de competencias básicas nos currículos escolares perséguense unha serie de finalidades: a incorporación de determinadas aprendizaxes no proceso de ensinanza, un afrontamento exitoso do estudantado de cara aos conflitos da vida cotiá e o coñecemento dos contidos e criterios de avaliación que se terán en conta no proceso de ensinanza e aprendizaxe.
Braslavski (2001) creou unha lista cos retos que traería consigo esta introdución de competencias: que o profesor traballe en equipo; que se redefina o concepto de currículo; que se reorganicen os tempos e os espazos; que se desenvolva un compromiso educativo no centro, que inclúa a familia e o contorno, facilitando a integración do currículo formal, informal e non formal; que proporcione novas visións de planificación; que permita a organización flexible; que apoie a posta en práctica de novas metodoloxías de ensinanza; que favorezan a educación integral na súa dimensión máis afectiva.