cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Hanna-Barbera
Os comezos de Hanna-Barbera
Despois dunha racha de galardóns na que Hanna e Barbera gañaron oito premios Óscar, MGM pechou o seu estudio de animación no 1957, cando sentiron que tiñan o número necesario de curtas para reestrear. Hanna e Barbera contrataron á maioría dos empregados de MGM para H-B Enterprises, que se converteu nunha compañía completa no 1957. O estudio decidiu especializarse na animación para televisión, e a súa primeira serie foi The Ruff & Reddy Show, que se estreou na NBC en decembro de 1957. Para obter presuposto e producir os seus debuxos animados, Hanna-Barbera fixo un trato coa división televisiva Screen Gems de Columbia Pictures onde recibirían capital a cambio dos dereitos de distribución.
No 1959, H-B Enterprises foi renomeada como Hanna-Barbera Productions, e converteuse nun líder dentro da produción de animación para televisión. Aínda que foi criticado polas súas limitadas técnicas de animación, Hanna-Barbera produciu exitosas series que foron emitidas durante as mañas das fins de semana pola televisión. O estudio tamén produciu un par de proxectos para Columbia Pictures, incluíndo Loopy De Loop, unha serie de curtametraxes e algúns filmes baseados na súas series animadas.
A compañía nunca tivo un edificio propio ata o 1963, cando Hanna-Barbera Studios se mudou ó 3400 do Cahuenga Blvd. no West Hollywood, California. A unión Columbia/Hanna-Barbera durou ata o 1967, cando Hanna e Barbera venderon o estudio a Taft Broadcasting mantendo os seus postos neste.
Entre 1969 e 1983 aproximadamente, Hanna-Barbera Productions foi o estudo de animación para televisión máis exitoso do mundo, dedicado especialmente á creación de series para os sábados pola maña. Os ingresos da compañía diminuíron cando os horarios da tarde se volveron máis populares no ámbito dos debuxos animados.
Debuxos animados para a televisión
Hanna-Barbera foi o primeiro estudo de animación en crear exitosamente debuxos animados para a televisión; ata entón, estes eran só retransmisións de curtas animadas do cine. Outro traballo de Hanna-Barbera inclúe as curtametraxes Loopy De Loop para Columbia Pictures entre 1959 e 1965; e os créditos da serie Bewitched de ABC e Screen Gems. Logo, H-B usaría algúns personaxes de Bewitched como estrelas invitadas nos Picapedra.
Moitas das series animadas de Hanna-Barbera foron producidas para as horas de maior audiencia, e continuaron facendo isto ata comezo dos anos 1970. Debuxos animados como The Huckleberry Hound Show (e o seu spin-off, The Yogi Bear Show), Tiro Loco McGraw, Don Gato, Jonny Quest, Os Supersónicos, e especialmente Os Picapedra foron emitidos orixinalmente no horario principal, competindo con comedias, dramas e programas de concurso.
Os Picapedra converteuse nun exitoso show. O episodio "The Blessed Event", estreado o 22 de febreiro de 1963 e no que se mostraba o nacemento de Pebbles, foi o episodio de maior audiencia na historia do programa, igualando ó episodio de nacemento de I Love Lucy. Pero o estudio de Hanna-Barbera triunfou no mercado principalmente por transmitir os seus debuxos animados os sábados na mañá, e o seu éxito durou aproximadamente trinta anos.
Durante os anos 1970, a maioría dos debuxos animados estadounidenses eran producidos polo estudio, tendo só como competencia a Filmation e DePatie-Freleng Enterprises, e ocasionalmente especiais animados de Rankin/Bass, Chuck Jones, e Peanuts de Bill Meléndez.
Calidade
O estudio Hanna-Barbera foi acusado por contribuír empeorando a calidade da animación televisiva entre os anos 1960 e 1980. Isto é debido a que foi un dos primeiros estudios de animación para a televisión e os presupostos no eran suficientes. O prexuízo ós debuxos animados como un produto só para nenos fíxoos impopulares entre os executivos. Por exemplo, un episodio de 22 minutos (30 cos comerciais) de Josie and the Pussycats no 1970 tiña un presuposto aproximado de 45.000 dólares, equivalente a unha curtametraxe de 8 minutos de Tom e Jerry a principios dos anos 1940. Estas limitacións no presuposto tiveron que ser combatidas con novas técnicas.
Hanna-Barbera introduciu a animación limitada, popularizada pola UPA, na súa serie de televisión The Ruff & Reddy Show como un método para reducir o custo de produción. Isto supuxo unha redución na calidade da animación. A solución do estudio para enfrontar as críticas foi crear películas de maior calidade cas series orixinais (Hey There, It's Yogi Bear! en 1964, The man called Flinstone en 1966, e Jetsons: The Movie en 1990) e adaptacións doutros materiais (Charlotte's Web en 1973 e Heidi's Song en 1982).
A animación alcanzou o seu punto máis baixo a mediados dos anos 1970, aínda cando a audiencia dos sábados era boa. A antiga atención polo guión e os diálogos perdeuse case por completo no 1973, debido a que a produción do estudo crecera ata tal punto que a calidade das historias foi deixada de lado. Durante este tempo, a maioría dos programas caeu na repetición dunha fórmula que funcionara ben (Os Picapedra, Scooby-Doo, ou os Súper Amigos). Varias técnicas convertéronse en iconas de Hanna-Barbera, como momentos no que os personaxes so eran mostrados cun primeiro plano ó falar, e accidentes ou calamidades que ocorrían pero non eran mostrados. Esta era da animación de H-B é un frecuente motivo de burla en Adult Swim (especialmente en Space Ghost Coast to Coast e Harvey Birdman, Attorney at Law) e en moitos segmentos de "TV Funhouse" (Saturday Night Live) de Robert Smigel.
Subida e descenso
A área da animación cambiou durante os anos 1980, debido á nova competencia que consistía en series animadas baseadas en exitosos xoguetes e figuras de acción, como no caso de He-Man and the Masters of the Universe de Filmation e Thundercats de Rankin/Bass. O estudo Hanna-Barbera foi deixado de lado a medida que o novo estilo de animación tomaba as canles de televisión dos 80 e 90.
Ó longo dos anos 1980, Hanna-Barbera fixo programas familiares como Os Pitufos, Los Snorkels, Pac-Man, The Dukes of Hazzard, Shirt Tales, Happy Days, Laverne & Shirley, Mork & Mindy e Challenge of the GoBots, ademais produciu varios especiais de fin de semana para ABC. Algunhas da súas series foron producidas no seu estudio localizado en Australia (debido a un contrato con Southern Star Entertainment), como Incredible Crew, Wildfire, Berenstain Bears, Teen Wolf e CBS Storybreak. H-B tamén se aliou con Ruby-Spears Productions, que foi fundado no 1977 polos empregados de H-B Joe Ruby e Ken Spears. Taft Broadcasting, socio de H-B, mercou Ruby-Spears de Filmways no 1981, e Ruby-Spears adoitaba unir a súa produción coa de Hanna-Barbera.
H-B tivo un hábito de facer versións infantís das súas series nos anos 1980, como A pantera rosa e o seus fillos, Os pequenos Picapedra, Popeye e o seu fillo, e A Pup Named Scooby-Doo. No 1985, Hanna-Barbera lanzou 'The Funtastic World of Hanna-Barbera, un programa que mostraba novas versións de series como O oso Yogui, Jonny Quest, Os snorkels e Ricky Ricón, xunto a novos debuxos animados como Galtar and the Golden Lance, Paw Paws, Fantastic Max e Midnight Patrol''. Ó ano seguinte, H-B produciu Yogi's Great Escape, o primeiro traballo do seu Hanna-Barbera Superstars 10, unha serie de 10 películas baseadas nos seus personaxes clásicos, esta serie tamén incluíu o crossover The Jetsons Meet the Flintstones.
Durante este tempo, Hanna-Barbera e Ruby-Spears estiveron expostos ós problemas financeiros da súa compañía nai Taft Broadcasting, e trasladaron a produción, que antes se facía só internamente, a estudios en Taiwán, Filipinas, o Xapón e a Arxentina, onde os estudios Jaime Díaz realizaron algunhas animacións e unha gran cantidade de layouts para moitas das series de H-B, como Os Pitufos, Scooby-Doo, Os Superamigos, Wildfire, Galtar and the Golden Lance, Paw-Paws, Os Snorkels, Os Supersónicos etc. Hanna-Barbera foi acusada polas demandas dalgunhas canles de televisión, principalmente ABC, que insitía en repetir a mesma fórmula en Scooby-Doo varias veces; isto reprimía a creatividade, polo que varios escritores deixaron a compañía no 1989. Porén, responderon a un chamamento da Warner Bros. para resucitar o seu estilo de animación, con novas series como Tiny Toon Adventures e Animaniacs.
O regreso
No 1990, o problema empeorou e a Taft Broadcasting, que cambiou o seu nome a "Great American Broadcasting" no 1987, caeu en bancarrota, e Hanna-Barbera e Ruby-Spears foron postos a venda. No 1992, Hanna-Barbera e gran parte dos traballos de Ruby-Spears foron adquiridos por Turner Broadcasting System.
O presidente de Turner, Scott Sassa, tivo a infrecuente idea de liderar o estudio decadente. Fred Seibert era un home coñecido na televisión por cable xa que creou as canles MTV e Nickelodeon, e recentemente fixera Nick-at-Nite, pero nunca traballara na produción de debuxos animados. Inmediatamente encheu o baleiro trala partida dalgúns dos seus empregados con novos animadores, escritores e produtores como Pat Ventura, Donovan Cook, Craig McCracken, Genndy Tartakovsky, Seth MacFarlane, David Feiss, Van Partible e Butch Hartman, á cabeza deles estaba Buzz Potamkin. No 1993, o estudio cambiou o seu nome a "H-B Productions Company", e ó ano seguinte cambiaríano novamente a '"Hanna-Barbera Cartoons, Inc."'
A comezos dos anos 1990, Hanna-Barbera creou series animadas como Tom and Jerry Kids Show (e o seu spin-off, Droopy: Master Detective) e The New Adventures of Captain Planet (unha secuela da serie orixinal de DiC/TBS Productions, Capitán Planeta), e tamén Yo Yogi!. Tamén incluíron programas que eran diferentes ós antigos, como Wake, Rattle, and Roll, 2 Stupid Dogs, SWAT Kats: The Radical Squadron e The Pirates of Dark Water. A mediados dos anos 1990, Hanna-Barbera e Cartoon Network (que introduciu unha gran variedade de programas de Hanna-Barbera a un novo público) lanzaron a innovación de Seibert, World Premiere Toons (tamén coñecido como What A Cartoon), que mostraba novas curtametraxes con personaxes estables, esta idea cambiou para sempre o estudio.
Unha das primeiras series orixinais de Cartoon Network que emerxeron do proxecto World Premiere Toons foi Dexter's Laboratory creado por Genndy Tartakovsky. Outros programas foron Johnny Bravo, Vaca e polo e The Powerpuff Girls, as últimas en usar o famoso logo de H-B onde aparecía unha estrela (utilizado por primeira vez en 1979). H-B tamén produciu novos filmes protagonizados por Scooby-Doo (distribuídas por Warner Bros.) e unha nova serie de Jonny Quest, The Real Adventures of Jonny Quest.
Após a unión Turner Broadcasting e Time Warner en 1996, o conglomerado tiña dous estudios de animación na súa posesión. Aínda que tiñan o mesmo dono, Hanna-Barbera e Warner Bros. Animation operaron de maneira distinta ata 1998. En 1998, o edificio de Hanna-Barbera foi pechado e o estudio foi trasladado a Sherman Oaks, California.
Cartoon Network Studios
A partir de 1998, o nome Hanna- Barbera comezou a desaparecer das novas series animadas producidas polo estudio, sendo substituído por Cartoon Network Studios. En 2001, Hanna-Barbera formou parte de Warner Bros. Animation e os novos proxectos foron manexados por Cartoon Network Studios.
Debuxos de Hanna-Barbera en galego
A Televisión de Galicia fixo as dobraxes de moitos dos debuxos de Hanna-Barbera dende os anos 80. Contan coa súa versión en galego as series a seguir:
Buenavista del Norte
250px|miniatura|Pequena cala preto de [[Masca.]] Buenavista del Norte é un concello español situado no noroeste da illa de Tenerife, na provincia de Santa Cruz de Tenerife, Canarias. Limita ao norte e oeste co océano Atlántico, ao leste con Los Silos e ao sur con Santiago del Teide.
Tiña en 2016 unha poboación de 4.832 habitantes, a maioría deles concentrados na capital municipal. Os outros núcleos de poboación que inclúe o concello son: Las Canteras, Los Carrizales, Masca, El Palmar, Las Portelas e Teno.
Soñín, Veiga, Ortigueira
Soñín é un lugar da parroquia de Veiga no concello coruñés de Ortigueira na comarca do Ortegal. Segundo datos do Instituto Galego de Estatística estaba despoboado no ano 2011.
Getsunova
Getsunova (en alfabeto tailandés: เก็ตสึโนวา) é unha banda musical tailandés que mestura o pop, funk, rock e britpop.
Laboratorios nacionais do Departamento de Enerxía dos Estados Unidos
Os laboratorios e centros técnolóxicos do Departamento de Enerxía dos Estados Unidos son un sistema de instalacións e laboratorios supervisados polo Departamento de Enerxía dos Estados Unidos (DOE) para a investigación científica e tecnolóxica. Uns 16 dos 17 laboratorios nacionais reciben fondos fecerais e están administrados e operados por organizacións privadas baixo contrato co DOE.
Getsunova
Carreira
Despois de que a banda comezara a ensaiar cancións, algúns estaban no Reino Unido e o compositor en Irlanda. Aínda que estaban a moita distancia, continuaron facendo música vía Internet. A admiración do director do campamento Croix Yuthana fixo que os aceptasen como membros do campamento e lanzara o seu primeiro EP Getsunova The First Single, do que formaban parte tres cancións, incluíndo o seu primeiro sinxelo 'Lullaby'.
O millo na cultura popular galega
Millo en [[Oroso|miniatura]]
Laboratorios nacionais do Departamento de Enerxía dos Estados Unidos
Este sistema de laboratorios nacionais centralizados xurdiu a partir das investigacións e descubrimentos científicos levados a cabo durante a segunda guerra mundial, na que as novas tecnoloxías descubertas como o radar, o ordenador, a espoleta de proximidade e a bomba atómica resultaron ser decisivas para a vitoria dos Aliados. Durante os anos 1930 e 1940 o goberno estadounidense destinou grandes cantidades de recursos para as investigacións científicas relacionadas coa guerra, baixo o auspicio primeiro do Comité Nacional de Defensa e posteriormente da Oficina de Investigación Científica e Desenvolvemento, organizadas e administradas por Vannevar Bush.
Laboratorios nacionais
right|900px|Mapa dos 17 laboratorios nacionais no ano 2014
Centros tecnolóxicos
* Pertencente ó goberno, operada por institución privada
** Pertencente ó goberno, operada polo goberno
O millo na cultura popular galega
O nome
O millo tamén recibe en Galicia os nomes de maínzo e de milleiro segundo a zona. O nome de millo vén da denominación que recibía outra especie anterior á chegada do cereal do Novo Mundo: o millo miúdo ou paínzo, outra gramínea, orixinaria de Oriente (Setaria italica), de talo máis groso có trigo e grans redondos de cor amarela, que era común na Europa antiga e medieval. O millo actual susbtituiu o paínzo. Etimoloxicamente a verba galega millo (antiga denominación do millo miúdo) vén do latín: milĭum.
O termo maínzo, ao igual que o termo castelán maíz ou o francés maïs, virían das linguas amerindias, exactamente do taíno: mahís.
No agro galego tamén se distinguen as variedades a seguir:
Na literatura
A importancia que rapidamente adquiriu o seu cultivo e uso alimentario levárono a un espallamento social só comparable ao da pataca. Un síntoma da súa omnipresenza é o famoso poema Adiós ríos, adiós fontes de Rosalía de Castro, onde se laia da paisaxe que vai deixar atrás por ir á emigración, paisaxe onde aparece o millo:
Etnografía
Campo de millo no [[Porto do Son|miniatura]] Millo plantado en fileira|miniatura miniatura
Bayon
Bayon (en ប្រាសាទបាយ័ន, Prasat Bayon), é un complexo de culto no centro da antiga cidade de Angkor Thom, que se atopa na rexión de Angkor, Camboxa. O complexo de Angkor, incluído Angkor Thom, foi declarado Patrimonio da Humanidade pola Unesco en 1992.
Construído a finais do século XII, rematouse durante o reinado de Jayavarman VII. Foi creado en estilo budista. É sobre todo coñecido polas súas 54 torres e preto de 200 facianas sorrintes.
Exército romano tardío
miniatura|[[Tetraquía|Tetrarcas: Á esquerda, Diocleciano e Maximiano, os dous Augusti (coemperadores), á dereita, Galerio e Constancio I Cloro, os dous Caesars (vicemperadores).]] O exército romano tardío é o termo polo cal se coñece ás forzas militares do Imperio Romano dende o ascenso ó trono do emperador Diocleciano no ano 284 até a división definitiva do Imperio nas súas metades oriental e occidental en 395. Poucas décadas despois o exército occidental desintegrouse co colapso do Imperio Romano de Occidente. O exército romano do leste, pola contra, permaneceu intacto e esencialmente estable até a súa organización por themas e a súa transformación no exército bizantino no século VII. O termo "exército romano tardío" emprégase a miúdo para incluír o exército romano do leste.
O exército do principado atravesou unha transformación significativa por mor do caótico século III. Ó contrario que o exército do Principado, o exército do século IV dependía de xeito importante das levas e os soldados que as conformaban estaban peor pagados que os do século II. Os bárbaros procedentes de fóra do imperio probablemente achegaban unha maior proporción de recrutas que durante os séculos I e II, aínda que existen poucas probas deste feito.
Isle de Jean Charles, Louisiana
miniatura|Casa inundada polas augas do Golfo de México. Isle de Jean Charles (en lingua francesa de Louisiana como Isle à Jean Charles e en galego como a Illa de Xoán Carlos) é un cume estreito de terra entre Bayou Terrebonne e Bayou Pointe-au-Chien en Terrebonne Parish, Louisiana. É o fogar de moitos membros da tribo Biloxi-Chitimacha. A poboación indíxena da illa hoxe en día é de aproximadamente 25 familias.
En 1950 tiña preto de 17 quilómetros de longo e 8 quilómetros de ancho. No ano 2014 constátase que ten só 3,2 quilómetros de longo.
A perda destes terreos é por mor dun proceso evolutivo natural, segundo ós especialistas, pero tamén advirten que hai factores humanos, como os diversos canais de dragaxe ou o desecamento dos pantanos, deixando a rexión máis vulnerable ás tempestades e ás mareas.
Cottage Films documenta a vida na illa desde xaneiro do ano 2010 para un filme chamado Can't Stop The Water. Tamén hai outro documental enfocado á illa chamado "Last Stand on the Island". O director Benh Zeitlin dixo en entrevistas que a Isle de Jean Charles foi a inspiración para a definición xeográfica de "The Bathtub", sendo representado nunha illa fictícia; Beasts of the Southern Wild.
O filme -nomeado ós Óscar en 2013, entre eles ao mellor filme- fala da perseveranza e a coraxe ante a perda e o cambio climático que afecta á illa de Luisiana.
Acryllium vulturinum
Acryllium vulturinum é unha especie de ave galiforme da familia dos numídidos que habita nas sabanas de África Oriental, dende Tanzania até Etiopía. Non se recoñecen subespecies.
Descrición
miniatura|esquerda|Testa da ave. A Acryllium vulturinum é unha grande ave (61–71 cm) cun cuerpo arredondeado e testa pequena. Ten as ás, pescozo, patas e cola máis longas que outras especies de numídidos. O adulto ten a faciana azul espida e o pescozo negro, e aínda que o resto dos numídidos teñen testas sen plumas, esta especie aseméllase a un voitre polo seu longo e espido pescozo e cabeza. No seu pescozo hai unha capa de pelos de punta longa, brillante, azul e branco. O peito é de cor azul cobalto, e o resto da plumaxe do corpo é negra, salpicado de branco. As ás son curtas e redondeadas, e a cola é máis longa que outros xéneros na familia dos numídidos.
Os sexos son semellantes, aínda que a femia é polo xeral lixeiramente máis pequena que o macho e con esporas tarsais máis pequenas. As aves novas son principalmente de cor agrisada marrón, cun peito azul máis esvaecido e pescozo curto.
Niñodaguia
O topónimo galego Niñodaguia pode referirse a:
1594
Outros
Historia ano a ano
Kainsbach
Kainsbach é unha vila de Baviera, Alemaña, a uns 40 kms de Nuremberg. O pequeno enclave é popular para o turismo, o golf e o sendeirismo en zona montañosa. Un socalco de mechóns de pedra calcaria, Kuftbach, é accesíbel desde as bases da vila, o coñecido como un xeotopo.
Historia
Vila situada preto da desembocadura das correntes que chegan ao lago Happurger en baixada entre zonas elevadas e cerros. Alí sitúase o enclave dun castelo xa desaparecido, no Schlossbühl, destruído en 1323 polo emperador Luís II de Baviera.
O Cruceiro, Lesón, A Pobra do Caramiñal
O Cruceiro é un lugar da parroquia de Lesón no concello coruñés da Pobra do Caramiñal, na comarca da Barbanza. Segundo o padrón municipal (INE 2012) ten 40 habitantes (18 homes e 22 mulleres).
Ramón Maseda Reinante
Ramón Maseda Reinante, nado en Ribadeo o 29 de abril de 1880 e finado na Coruña o 31 de agosto de 1936, foi un político galego.
Traxectoria
Oficial do Ministerio de Mariña. Foi presidente da Agrupación Socialista da Coruña, secretario da Liga Española de los Derechos del Hombre e presidente do Centro Cultural Sociedad Antorcha Galaica del Libre Pensamiento. Foi promotor do grupo de vivendas unifamiliares do Campo Volante da Coruña.
En abril de 1936 foi elixido compromisario para a elección do presidente da República. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936, foi detido o 20 de xullo, ingresou na prisión provincial onde estivo incomunicado. Sometido a consello de guerra por rebelión militar, foi condenado a pena de morte e fusilado no Campo da Rata o 31 de agosto de 1936, xunto a Alfredo Suárez Ferrín, Manuel Guzmán García, Francisco Prego Campos, Joaquín Martín Martínez e Francisco Mazariegos Martínez. miniatura|Monumento a Ramón Maseda Reinante no Campo de Marte da Coruña. Dende 2003, unha rúa de Culleredo leva o seu nome.
Bos gaurus
Bos gaurus, xeralmente chamado gauro, é unha especie de bovino asiático. É o bovino máis grande existente, nativo do sur e sueste asiático. É tamén a especie de maior altura entre os bovinos silvestres. Esta especie está considerada como "vulnerable" na Lista vermella da IUCN desde 1986, xa que o declive da poboación en parte da súa área de distribución é probable que fose de máis do 70% durante as últimas tres xeracións. As tendencias da poboación son estables nas áreas ben protexidas, e está mellorando nunhas poucas zonas que foran anterioremnte descoidadas.
A forma semidomesticada do gauro é o gayal (Bos frontalis) ou mithun, que tamén pode vivir silvestre. As análises filoxenéticas corroboraron que o gayal é taxonomicamente unha especie independente orixinada matriliñalmente do gauro, cebú e vaca.
Etimoloxía
O nome gauro ou gaur, que xeralmente se lle dá en moitas partes do mundo e que forma tamén parte do seu nome científico, procede do sánscrito गौर gaura, que significa 'branco, amarelado, avermellado'. A palabra sánscrita gaur-mriga significa un tipo de búfalo acuático. A palabra hindi गौर gaur significa 'de pel loira, loiro, branco'.
Tamén se lle chama seladang en Malaisia e ပြောင် (pyoung) en Birmania.
Características
250px|esquerda|miniatura|Macho de gauro co seu típico dorso elevado. miniatura|Dimensións dos cornos do gauro. O gauro é forte e de corpo masivo cunha alta crista convexa na fronte entre os cornos, que se dobra cara adiante, orixinando un profundo oco no perfil da parte superior da cabeza. Hai unha crista prominente ao longo das costas que vai desde os ombreiros á metade das costas. Os ombreiros poden estar 12 cm máis altos que os cuartos traseiros. Esta crista está causada pola gran lonxitude da apófise espiñosa das vértebras da parte anterior do tronco en comparación coas do lombo. As orellas son moi grandes; o rabo só chega ao xarrete, e nos touros vellos o pelo faise moi fino nas costas. O macho adulto é de cor castaña escura, aproximándose a negra en individuos moi vellos; porén, a parte superior da cabeza, desde a parte superior dos ollos á caluga, é cincenta ou máis raramente branca sucia; o fociño é de cor clara, e a parte inferior das patas é branca ou torrada. As femias e machos novos son máis claros, e nalgúns casos teñen un ton marrón avermellado, que está máis marcado en grupos que habitan zonas secas e abertas. O pelo é curto, fino e brillante e as pesuñas son estreitas e bicudas.
O gauro non ten unha papada distintiva na zona da gorxa e peito. Ambos os sexos teñen cornos, que crecen cara aos lados da cabeza, curvándose para arriba. Entre os cornos hai unha crista convexa sobre a fronte. Na súa base presenta unha sección transversal elíptica, unha característica que está máis fortemente marcada nos machos que nas femias. Os cornos están claramente aplanados na base e curvados de forma regular en toda a súa lonxitude e dóbranse cara a dentro e lixeiramente cara atrás nas puntas. A cor dos cornos é de tons verdes claros ou amarelos en gran parte da súa lonxitude, pero as puntas son negras. Os cornos, de mediano tamaño para o habitual nos bóvidos, medran ata medir de 60 a 115 cm.
As femias son considerablemente máis claras que os machos. Os seus cornos son máis delgados e rectos, con máis curvatura cara ao interior, e a crista frontal é escasamente perceptible. Nos animais novos os cornos son lisos e puídos. Nos machos vellos están enrugados e dentados na base.
O gauro é un dos animais terrestres vivos máis grandes. Só os elefantes, rinocerontes, hipopótamos (Hippopotamus amphibius) e as xirafas (Giraffa camelopardalis) son máis grandes. Dúas especies que coexisten de forma natural co gauro son máis pesados: o elefante asiático (Elephas maximus) e o rinoceronte indio (Rhinoceros unicornis). Na maioría das medidas estándar o gauro é o maior dos bóvidos vivos. Porén, o máis masivo e de patas máis curtas búfalo de auga salvaxe (Bubalus arnee) é similar en masa corporal media, e xeralmente tamén na masa máxima.
Distribución e hábitat
miniatura|Gauro malaio chamado localmente seladang. miniatura|Gauro macho no [[Parque Nacional de Nagarhole.]] miniatura|Gauro indio no [[Parque Nacional Bandipur.]] O gauro vivía historicamente en terras continentais da amplas zonas do sur e sueste de Asia, comprendendo Vietnam, Camboxa, Laos, Tailandia, península malaia, Myanmar (antes Birmania), India, Bangladesh, Bután, China e Nepal e tamén había poboacións en Sri Lanka. Hoxe, a área de distribución da especie está seriamente fragmentada e está extinguido rexionalmente en Sri Lanka.
Os gauros están hoxe maiormente confinados en bosques perennes ou semiperennes e bosques caducos húmidos, pero tamén viven en áreas de bosques caducos na periferia da súa area de distribución. O hábitat do gauro está caracterizado por bosques grandes e relativamente non alterados bosques, terreos con outeiros por debaixo dos 1 500 a 1 800 m, con dispoñibilidade de auga, e abundancia de alimentos como herbas, bambú, arbustos e árbores. A súa aparente preferencia por terreos con outeiros pode deberse en parte á rápida conversión que sufriron a maioría das chairas e outras áreas de cotas baixas en campos agrícolas e pastos. Viven desde o nivel do mar ata altitudes de polo menos 2 800 m. As terras baixas parecen ser os seus hábitats óptimos.
En Vietnam, varias áreas na provincia de Đắk Lắk tiñan poboacións de gauros en 1997. Varias mandas deles seguen vivindo no Parque Nacional Cát Tiên e en terreos de empresas forestais estatais adxacentes. O status actual das poboacións de gauro vietnamitas non se coñece ben, mais crese que está en grave declive.
En Camboxa, o gauro declinou considerablemente no período entre o final da década de 1960 e o inicio da de 1990. A poboación máis substancial do país está na Provincia de Mondulkiri, onde sobreviviron uns 1 .000 individuos nunha paisaxe forestal duns 1 5000 km2. Os resultados captados con cámaras trampa en 2009 indicaron unha poboación de gauro relativamene significativa no Bosque protexido de Mondulkiri e no contiguo Santuario de vida salvaxe de Phnom Prich.
En Laos, estimouse que vivían uns 200 individuos en áreas protexidas a metade da década de 1990. Estaban distribuídos descontinuamente en pequenas cantidades. O exceso de caza reducira a poboación, e os sobreviventes aparecían principalmente en sitios remotos. Unhas seis Áreas de Conservación da Biodiversidade Nacionais tiñan máis de 50 individuos. Áreas con poboacións que probablemente sexan importantes nacionalmente son a zona de Nam Theun e a meseta lindante. Posteriores inspeccións levadas a cabo unha década despois usando intensivamente cámaras trampa non rexistraron xa ningún gauro, o que indica un masivo declive da poboación.
Na China, o gauro aparece en poboacións moi fragmentadas en Yunnan e o sueste do Tíbet. Na década de 1980, foran erradicados do condado de Lancang, e os restantes animais estaban divididos en dúas poboacións, concretamente en Xishuangbanna-Simao e Cangyuan. A mediados da década de 1990, unha poboación de 600 a 800 individuos crese que vivía na provincia de Yunnan, a maioría deles na Reserva da natureza nacional de Xishuangbanna.
En Tailandia, o gauro atopábase antes por todo o país, pero só quedaban algo menos de 1 000 individuos na década de 1990. Na zona principalmente semiperenne do Complexo forestal de Dong Phayayen - Khao Yai, rexistrouse unha densidade baixa no cambio de século, estimada en total en só uns 150 individuos.
En Bangladesh, hai algúns gauros na Chittagong Hill Tracts, pincipalmenre no disrito de Banderban. Durante un proxecto recente con cámaras trampa rexistráronse poucos gauros, o que indica que a poboación está fragmentada e probablemente en declive. As tribos locais cazan gauros na reserva forestal de Sangu Matamuhari, aínda que a súa caza está prohibida en Bangladesh.
miniatura|esquerda|Rabaño de gauros no [[Parque Nacional de Periyar, Kerala.]]
En Bután, persiste aparentemente en toda a zona sur de ladeiras, notablemente no Parque Nacional Manas, no Santuario de vida salvaxe de Phibsoo e o Santuario de vida salvaxe de Khaling.
No Nepal, a poboación de gauro estimábase entre 250 a 350 individuos a mediados da década de 1990, a maioría deles no Parque Nacional de Chitwan e a Reserva de vida salvaxe Parsa adxacente. Estes dous parques están conectados por unha cadea de outeiros forestados. As poboacións parecen ter unha situación relativamente estable. A poboación de Chitwan incrmentouse de 188 a 368 animais entre os anos 1997 a 2016. O censo feito na Reserva de vida salvaxe de Parsa confirmou a presenza de 112 gauros no mesmo período.
Na India, a poboación estimouse entre 12 000 e 22 000 a mediados da década de 1990. As montañas Ghats occidentais e os outeiros que as rodean polos flancos no sur da India constitúen un dos máis extensos baluartes actuais do gauro, en particular no complexo de espazos protexidos de Wayanad - Nagarhole - Mudumalai - Bandipur. A poboación da India, Bután e Bangladesh estímase que é de 23.000 a 34.000 individuos. Poboacións grandes duns 2 000 individuos viven nos Parques Nacionais de Nagarahole e Bandipur, e outra duns 1 000 individuos no Tadoba Andhari Tiger Project, hai de 500 a 1 000 individuos na Reserva de tigres de Periyar e no Val do Silencio e nos complexos forestais adxacentes, e hai uns 800 individuos no Santuario de vida salvaxe de Bhadra.
Ecoloxía e comportamento
miniatura|Unha manda de gauros nun lambedeiro de minerais no Parque nacional de Nagarhole en [[Kabini]]
Onde os gauros non son molestados, son basicamente diúrnos. Noutras áreas fixéronse en boa medida nocturnos debido a molestias nos bosques causadas polos humanos. Na India central, son máis activos de noite e raramente se ven en campo aberto despois das 8 da mañá. Durante a estación seca, os rabaños congréganse e permanecen en áreas pequenas, dispersándose nos outeiros cando chega o monzón. Aínda que os gauros dependen da auga para beber, parece que non se bañan nin se envorcallan.
En xaneiro e febreiro o gauro vive en pequenos rabaños de 8 a 11 individuos, un dos cales é un touro. Nos meses de abril ou maio, poden unirse máis touros ao rabaño para aparearse, e cada touro pode moverse dun rabaño a outro, apareándose cada un deles con moitas vacas. En maio ou xuño, abandonan o rabaño e poden formar rabaños formados só por touros ou viven sós. Os rabaños vagan en distancias de 2 a 5 km cada día e teñen un territorio non exclusivo e por veces os rabaños poden xuntarse en grupos de 50 ou máis individuos.
Os rabaños de gauro son liderados por unha femia adulta vella, a matriarca. Os machos adultos poden ser solitarios. Durante o momento culminante da estación reprodutora, os machos non ligados a rabaños vagan en busca de femias receptivas. Non se producen grandes loitas entre os machos, xa que o tamaño é o principal factor para determinar a dominancia. Os machos emiten unha chamada de apareamento de tons claros e resoantes que pode chegar a oírse a 1,6 km. O gauro tamén fai un bufido asubiante que serve de chamada de alarma e un urro baixo como o das vacas.
Nalgunhas rexións da India, onde as molestias causadas polos humanos son menores, o gauro é moi tímido e medorento malia o seu enorme tamaño e potencia. Cando está alarmado, métese na selva a sorprendente velocidade. Porén, no sueste de Asia e sur da India, onde están afeitos á presenza humana, os habitantes locais din que o gauro é moi ousado e agresivo. Visita frecuentemente os campos e pasta xunto co gando doméstico, e ás veces mátao en loitas. Os touros de gauro poden cargar sen provocación, especialmente durante o verán, cando a calor intensa e os insectos parasitos fan que estea máis irritable do normal. Para avisar a outros membros do seu rabaño de que se aproxima un perigo, o gauro emite un asubío alto.
Alimentación
miniatura|Follas da árbore [[Adina cordifolia.]]
Durante unha inspección no Santuario de Bhagwan Mahaveer e Parque Nacional de Mollem, identificáronse 32 especies de plantas que servían de comida aos gauros. Comen herbas, brotes novos, flores, froitos de Dillenia con gran preferencia polas follas. A comida preferida varía coa estación. En inverno e durante o monzón, aliméntanse preferentemente de herbas frescas e delicadas e especies de plantas herbáceas como as da familia dos legumes, como o trevo Desmodium triflorum, pero tamén comen follas de arbustos como o Strobilanthes callosus, Gardenia latifolia, Grewia abutifolia, Helicteres e Vitex negundo. En verán, tamén se alimentan de codias de teca (Tectona grandis), de froitos de Cassia fistula e da codia e froitos de Anacardium occidentale. O gauro pasa a maior parte do seu tempo diario alimentándose. A máxima actividade de alimenración observouse entre as 6:30 e as 8:30 am e entre as 5:30 e 6:45 pm. Durante as horas máis quentes do día, de 1:30 a 3:30 pm, descansan á sombra de grandes árbores.
Poden quitarlle a codia ás árbores cando hai escaseza dos seus alimentos preferidos, e de minerais e de elementos traza que necesitan para a súa nutrición, ou para manter unha proporción óptima fibra/proteína para unha boa dixestión da comida e mellor asimilación dos nutrientes. Poden pasar a comer outras especies dispoñibles e codia fibrosa de teca en verán a medida que a herba verde e outras fontes herbáceas van secando. A codia de teca ten altas concentracións de calcio (22.400 ppm) e de fósforo (400 ppm), polo que o consumo de codia de teca pode axudar a moitos animais a satisfacer as súas necesidades de minerais e outras. A supervivencia e conservación a longo prazo destes herbívoros depende da dispoñibilidade das súas especies preferidas de plantas para a alimentación. Xa que logo, a protección dos hábitats historicamente preferidos polo gauro é un factor significativo na súa conservación.
Reprodución
Os gauros teñen un só tenreiro (raramente dous) despois dun período de xestación duns 275 días, uns nove meses, uns poucos días menos que as vacas domésticas. Os tenreiros son normalmente desleitados en de sete a doce meses. A madurez sexual ocorre ao segundo ou terceiro ano de vida. A reprodución pode ter lugar durante todo o ano, pero é máis frecuente entre decembro e xuño. A duración da vida dun gauro en catividade é de ata 30 anos.
Predadores naturais
Debido ao seu formidable tamaño e potencia, o gauro ten poucos predadores naturais á parte dos humanos. Os leopardos e mandas de doles atacan ás veces as tenreiras que non están vixiadas ou animais doentes; porén, só o tigre e o crocodilo mariño poden matar un exemplar plenamente adulto. Porén, o hábitat destes crocodilos e o do gauro apenas se solapan nos tempos recentes debido á diminución da área de distribución de ambas as especies, e un crocodilo necesita chegar a adulto (ter máis de 3,7 m e 300 kg) para poder realizar un ataque con éxito a un touro de gauro con boa saúde.
Os tigres cazan gauros novos ou febles, pero tamén hai informes de que cazaron machos de gauro en boas condicións e de 1 000 kg de peso. Na Reserva de tigres de Bandipur gravouse en outubro de 2013 un vídeo dun tigre matando a unha femia de gauro. Cando teñen que loitar contra un tigre, os gauros adultos adoitan formar un círculo arredor dos individuos novos vulnerables e tenreiros, protexéndoos do gran felino. Como os tigres cazan ao axexo, cando tratan de capturar unha presa tan grande coma un gauro, case sempre abandonan a caza se son detectados e lles fan fronte da maneira descrita. Un rabaño de gauros en Malaisia rodeou unha tenreira matada por un tigre e impediulle a este que se achegase á carcasa. No Parque Nacional de Nagarahole, ao detectar un tigre, un rabaño de gauros camiñou cara el como unha falanxe ameazante, forzándoo a retirarse e abandonar a caza.
Non obstante, o gauro non é tan agresivo cara aos humanos coma o búfalo acuático salvaxe.
Ameazas
En Laos, os gauros están moi ameazados polo furtivismo pola súa demanda no comercio internacional, pero tamén pola caza oportunista, e a caza específica para o consumo doméstico. Na década de 1990, eran especialmente buscados polos furtivos vietnamitas polo seu valor comercial. En Tailandia, os gauros están moi ameazados polos furtivos para o comercio de carne e trofeos de caza.
Conservación
Bos gaurus figura na lista do Apéndice I de CITES e está legalmente protexido en todos os estados da súa área de distribución. Aplicouse a crioconservación de recursos xenéticos animais para axudar a reforzar as poboacións de gauro.
Clonación
miniatura|dereita|Un gauro en catividade nun Parque zoolóxico en Chennai En 2001, naceu o primeiro gauro clonado en Trans Ova Genetics en Sioux Center, Iowa. A tenreira xestouna e pariuna unha nai surrogada, que era unha vaca doméstica (Bos taurus). Aínda que a cría tiña boa saúde ao nacer, morreu ás 48 horas por unha disentería común, o que probablemente non estivo relacionado co proceso de clonación. miniatura|Gauro no zoo de Nova Delhi.
Historia taxonómica
miniatura|Esqueleto de Bos gaurus grangeri miniatura|Gauro [[leucismo|leucístico no Santuario de vida salvaxe de Chinnar ou bisonte branco Manjampatti. Os gauros leucísticos son moi raros.]] Na primeira descrición do gauro de 1804 feita por Aylmer Bourke Lambert, este deulle o nome binomial de Bos frontalis a un espécime doméstico probablemente de Chittagong (talvez un gayal). En 1827, Charles Hamilton Smith aplicoulle o nome binomial Bos gaurus á especie silvestre que examinou preto de Mainpat nos Estados Tributarios de Sarguja da India. Autores posteriores subordinaron a especie baixo o xénero Bos ou Bibos.
En 2003, a Comisión Internacional de Nomenclatura Zoolóxica fixou Bos gaurus como nome específico dispoñible baseado nunha poboación salvaxe, e considerou que o nome desta especie salvaxe é válido tendo en conta que o nome posto con anterioridade estaba baseado nunha forma doméstica. A maioría dos autores adoptaron o nome binomial Bos gaurus para a especie salvaxe como o válido para o taxon.
Tradicionalmente, recoñecéronse tres subespecies de Bos gaurus: Esta clasificación está baseada en gran medida en diferenzas en coloración e tamaño, e xa non se acepta xeneralizadamente.
Ao recoñecérense diferenzas fenotípicas entre os espécimes da India e o sueste de Asia, os nomes trinomiais Bos gaurus gaurus e Bos gaurus laosiensis son aceptados provisionalmente e quedan pendentes de maiores estudos morfométricos e xenéticos.
Villagarcía
O topónimo castelán Villagarcía pode referirse a:
Gran Premio do Reino Unido de 1980
A carreira foi gañada polo piloto australiano, Alan Jones pilotando un Williams FW07B. A vitoria foi a oitava vitoria de Jones nun Gran Premio de Fórmula Un e a súa cuarta do ano. Jones gañou por once segundos sobre o piloto brasileiro Nelson Piquet que pilotaba un Brabham BT49. En terceiro lugar, e o único outro coche en terminar na volta do líder, foi o compañeiro de equipo de Jones en Williams Grand Prix Engineering, o piloto arxentino Carlos Reutemann.
Antecedentes
Nas dúas semanas entre o Gran Premio Francés e British Grand Prix, Brabham decidiu substituír a Ricardo Zunino polo piloto mexicano Héctor Rebaque, mentres que o equipo Shadow pechaba. Aínda había 27 coches na lista de inscritos, como RAM Racing cun vello Williams FW07 para Rupert Keegan e a muller piloto de Suráfrica Desiré Wilson.
Cualificación
Por terceira carreira consecutiva, un piloto de Ligier logrou a pole position, Didier Pironi estableceu un tempo duns 5´8 segundos máis rápido que o tempo da pole establecido por Ronnie Peterson no Gran Premio anterior en Brands Hatch dous anos antes. O compañeiro de equipo de Pironi Jacques Laffite estaba á súa beira na primeira fila, mentres que os Williams oficiais encheron a segunda fila co líder do campionato Alan Jones por diante de Carlos Reutemann. Na terceira fila estaban Nelson Piquet no Brabham e Bruno Giacomelli no Alfa Romeo, e na cuarta estaban Alain Prost no McLaren e Patrick Depailler no segundo Alfa Romeo. Mario Andretti no Lotus e Derek Daly no Tyrrell completaban os dez primeiros.
Os Renaults e Ferraris tiñan problemas cos seus pneumáticos Michelin, e Jean-Pierre Jabouille e René Arnoux só puideron ser 13º e 16º, respectivamente, para o equipo francés, mentres que Gilles Villeneuve e o actual campión Jody Scheckter foron 19º e 23º, respectivamente, para o equipo italiano, e foron superados polo Williams privado de Keegan. Wilson non puido clasificarse no outro Williams privado.
Carreira
Ao comezo, Pironi liderou con Laffite mantendo baixo control Jones e Piquet pasando Reutemann ó cuarto posto. Pironi desfrutou dunha cómoda vantaxe ata a volta 19, cando picou un pneumático dianteiro e fixo unha longa parada en boxes para substituílo. Laffite liderou ata que el tamén sufriu unha picada nun pneumático, o que lle fixo trompear na curva Hawthorn na volta 31. A partir de entón, Jones mantivo unha cómoda vantaxe sobre Piquet e Reutemann, mentres que Pironi quedou na parte posterior da pista, chegando a ser quinto antes de sufrir outro problema cos pneumáticos na volta 64. Máis tarde comprobouse que os problemas dos Ligiers foron causados polo agretamento das súas lamias.
Jones finalmente pasou a bandeira a cadros 11 segundos por diante de Piquet, logrando a súa cuarta vitoria da tempada e a súa terceira consecutiva (incluíndo o Gran Premio español, que posteriormente foi desposuído da súa condición de campionato do mundo). Reutemann, o último home na volta do líder, terminou 2´2 segundos detrás de Piquet, seguido por Daly, o seu compañeiro de equipo en Tyrrell Jean-Pierre Jarier, e Prost.
No campionato de pilotos, Jones aumentou a súa vantaxe sobre Piquet a seis puntos, mentres que no Campionato de Construtores Williams tomou 18 puntos de vantaxe sobre Ligier.
Esta carreira resultou ser a última para Depailler, que perdeu a vida tres semanas máis tarde, durante as probas en Hockenheim antes do Gran Premio de Alemaña.
Bodleian Library
miniatura|dereita|Entrada da biblioteca. A Bodleian Library é a principal biblioteca de investigación da Universidade de Oxford. Trátase dunha das bibliotecas máis antigas de Europa. En Inglaterra unicamente é superada en tamaño pola Biblioteca Británica. É unha das cinco bibliotecas de depósito de dereitos de autor no Reino Unido.
Circuíto de Thruxton
Historia
O sitio construíuse orixinalmente en 1942 como RAF Thruxton, un campo de aviación da segunda guerra mundial base da RAF e da USAAF e foi utilizado para o transporte de tropas e planeadores, incluíndo operacións durante os aterraxes do Día D. Ademais, os paracaidistas que participaron na exitosa incursión de Bruneval (Operación Biting), na que se conquistaron os equipos de radar alemáns na costa de Francia, engalaron aquí.
O circuíto, que segue a liña do camiño do perímetro do campo de aviación, creouse en 1968. De 1950-1965, as carreiras de motos disputáranse nas pistas de aterraxe e na estrada perimetral.
Actividades de motor
right|upright |miniatura| Carreiras en Thruxton
Debido a restriccións de planificación, no circuíto só poden disputar carreiras de motor 12 días cada ano. Actualmente, tres están dedicados ás carreiras de motos, cun fin de semana dedicado ao Campionato británico de Superbike, a primeira categoría de carreiras de motos de Gran Bretaña. O terceiro día se utiliza para as carreiras dos clubs. Os días restantes dedícanse ás carreiras de coches e se reparten entre o Campionato do Reino Unido de turismos do TOCA, a Fórmula 3 británica, o Campionato do Reino Unido de Gran Turismo, roldas do Campionato británico de carreiras de camións, o International Truck Racing Challenge, así como os algunha carreira de resistencia. Tamén dispútanse campionatos de afeccionados, a 'Thruxton Classic', que ofrece carreiras para turismos clásicos, Fórmula Ford 1600 e Fórmula Ford 2000 clásicas. O día restante asígnase a outros clubs organizadores, como o 750 Motor Club e o Historic Sports Car Club. Debido á pouca frecuencia das reunións de carreiras, Thruxton segue sendo unha parte popular do calendario do automobilismo.
Servizos médicos e de seguridade
Thruxton ten un centro médico totalmente equipado en liña coas normas da Asociación de Deportes de Motor.
A licenza de circuíto MSA require un mínimo de dous médicos e dúas unidades de rescate para unha reunión de carreiras. A maioría das reunións lévanse a cabo con tres unidades de rescate, ademais dun coche médico, xunto con ambulancias e socorristas.
Puntos de interese
Fóra das carreiras de motor, o circuíto ofrece unha escola de condución para aspirantes a pilotos de carreiras, ademais é a sede da serie da BBC 3 Stars in Fast Cars.
Libros
Bruce Grant-Braham escribiu dúas historias do circuíto que describe as carreiras de autos nos anos 70 e 80:
1593
Outros
Historia ano a ano