cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Camp Municipal de Rugbi La Foixarda
Historia
O FC Barcelona construíu o Camp de Les Corts en 1922 e en 1933 foi construído o campo de rugby de La Bordeta, de xeito que despois dunha tempada como parque de atraccións La Foixarda foi abandonada e mesmo empregada como cemiterio de coches. En decembro de 1953 La Foixarda foi reinaugurado como campo de rugby, acollendo a competición de rugby durante os Xogos Mediterráneos de 1955, e foi nove veces a sede da final da Copa do Rei de Rugby.
Co tempo as remodelacións reduciron a capacidade das bancadas até menos de mil asentos, e en 2013 o terreo de xogo de herba natural foi cambiado por outro sintético mais axeitado para soportar o alto número de encontros de rugby que nel se xogan.
Lizarra
Lizarra (en galego medieval: Estela, en éuscaro: Lizarra, en castelán: Estella, oficialmente Estella-Lizarra), é unha cidade e municipio da zona media da Comunidade Foral de Navarra, en España. É a capital do meiriñado de Estella e da comarca de Tierra Estella ou Lizarrerria, situada a metade de camiño entre as cidades capitais de Pamplona e de Logroño, na Rioxa, nunha zona de unión entre a Montaña e a Ribera Alta de Navarra.
Etimoloxía
O seu nome oficial é Estella-Lizarra. Antigamente o poboado recibía o nome de Lizarra, ata a creación da cidade en 1076. Na colección diplomática de Irache son frecuentes en documentos do século XI as referencias a este poboado denominado, segundo os casos, Leizarrara, Lizarrara, Liçarrara, Lizarara, Liçarra e Lizarra. O topónimo, inequivocamente en lingua vasca, nalgunhas ocasións interpretouse como ilizar, "cidade antiga", e tamén como elizar, "igrexa antiga"; con todo parece ter maior solvencia a etimoloxía lizar, "freixo" en éuscaro, relacionada coa posible abundancia desta árbore na paraxe.
Outra das posibles orixes do nome, relacionado tamén coa propia fundación da cidade polo Rei de Navarra Sancho Ramírez, como punto de atención ao peregrino ao seu paso polo camiño de Santiago navarro, é o latín stella (estrela). Hai varias referencias á denominación L'izarra, traída por habitantes de orixe franca, e que poden dar orixe a este nome. De feito, a presenza dunha estrela de oito puntas nos monumentos da cidade remóntase ao seu estadio fundacional, punto que parece testemuñar esta etimoloxía. A estrela permaneceu ata a actualidade como símbolo distintivo da cidade
Xeografía
Situada a 421 metros de altitude, rodeada por montañas: Montejurra, Peñaguda, Cruz de los Castillos, Monte de Santa Bárbara e Belástegui e tan oculta entre elas para quen se achega que, segundo o devandito, "non se ve Estella ata chegar a ela". Este cerco de montañas que a rodea suaviza o seu clima, abrigándoa do vento.
miniatura|dereita|Río Ega ao seu paso por Lizarra.
Cruzada polo río Ega, afluente do río Ebro, aséntase nun gran meandro do mesmo, que proporciona auga para as leiras e zonas axardinadas, entre as que destaca o chamado paseo de "Os Chairos".
Dispón de boas comunicacións por estrada con:
Localidades limítrofes
Estella limita cos seguintes termos municipais: ao oeste con Aiegi e Allín; ao norte con Allín, a facería 21 de Navarra e o Val de Yerri; ao leste co Val de Yerri e Villatuerta; e ao sur con Aberin.
Monumentos
250px|miniatura|Pazo dos Reis de Navarra.
O Rego
Co topónimo O Rego podemos referirnos a varios lugares de Galicia:
The General Strike
The General Strike é o noveno álbum da banda estadounidense de punk rock Anti-Flag, publicado o 20 de marzo do 2012 a través do selo SideOneDummy Records. Trátase do segundo lanzamento do grupo con esa discográfica. O primeiro sinxelo do álbum, "The Neoliberal Anthem", foi editado na páxina de Facebook de Anti-Flag en xaneiro do 2012.
José Rey-Alvite Feás
José Rey-Alvite Feás, tamén coñecido como Pepe Alvite e José Rey Feás, e alcumado Yersaef e Xan da Ulla, nado en Santiago de Compostela o 29 de abril de 1919 e finado na mesma cidade o 14 de xuño de 1991, foi un xornalista galego.
Traxectoria
Fillo do xornalista Jesús Rey Alvite e de Concepción Feás Mourelle, e irmán do tamén xornalista Jesús Alvite. Colaborou en diversos medios de comunicación. Dentro dos medios escritos, en El Pueblo Gallego, La Noche, La Voz de Galicia e El Correo Gallego. Nos medios radiofónicos, colaborou na compostelá Radio Galicia, co alcume de Xan da Ulla. Foi empregado da delegación territorial de Televisión Española en Galicia.
Finou en Santoago de Compostela o 14 de xuño de 1991.
Vida persoal
Casou con Leonor Martínez Vázquez, coa que tivo tres fillos: Jesús (nado en maio de 1948 e finado o 12 de outubro de 1984), José Luis e Manuel Ángel.
Recoñecementos
Unha rúa compostelá leva o nome Irmáns Rey Alvite en lembranza súa e do seu irmán Jesús.
Sargadelos, Cervo
Santiago de Sargadelos é unha parroquia que se localiza no concello de Cervo. Segundo o padrón municipal de 2004 tiña 159 habitantes (80 homes e 79 mulleres), distribuídos en 6 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 163 habitantes. Segundo o IGE, no 2014 a súa poboación descendera ata os 129 habitantes, sendo 58 homes e 71 mulleres.
As fábricas de Sargadelos, creadas por Antonio Raimundo Ibáñez, que chegou a ter o título de Marqués de Sargadelos, marcaron un fito de industrialización en toda a comarca, e asociar o seu nome coa cerámica.
Carl Sandburg
Carl August Sandburg, nado en Galesburg, Illinois o 6 de xaneiro de 1878 e finado en Flat Rock, Carolina do Norte o 22 de xullo de 1967 foi un poeta, escritor e editor estadounidense. Gañou en tres ocasións o premio Pulitzer, dúas pola súa poesía e un pola súa biografía de Abraham Lincoln. Durante a súa vida, Sandburg foi recoñecido como "unha figura fundamental da literatura contemporánea", especialmente polos volumes das súas compilacións de versos, incluíndo Chicago Poems (1916), Cornhuskers (1918) e Smoke and Steel (1920). Gozou de "atractivo sen rival como poeta no seu día, quizais a causa da amplitude das súas experiencias que o conectan con tantos fíos da vida estadounidense", e na súa morte en 1967, o presidente Lyndon B. Johnson observou que "Carl Sandburg era máis que a voz dos Estados Unidos, máis que o poeta da súa forza e xenio. El era os Estados Unidos".
Traxectoria
Carl Sandburg naceu nunha cabana de tres cuartos en 313 East Third Street en Galesburg, Illinois, fillo de Clara Mathilda (de solteira Anderson) e August Sandberg, ambos de orixe sueca. Adoptou o alcume de "Charles" ou "Charlie" na escola elemental arredor do tempo no que el e os seus dous irmáns máis vellos cambiaron o deletreo do seu apelido a "Sandburg".
Sandburg ofreceuse voluntario para ir ao exército e foi enviado a Porto Rico co 6th Illinois Infantry durante a guerra hispano-americana, desembarcando en Guánica, Porto Rico o 25 de xullo de 1898, aínda que nunca foi enviado a combate. Asistiu á academia de West Point só dúas semanas, antes de suspender un exame de matemáticas e gramática. Volveu entón ao Lombard College, mais abandonouno sen graduarse en 1903. Entón mudouse a Milwaukee, Wisconsin, e uniuse ao Partido Socialdemócrata. Sandburg traballou de secretario de Emil Seidel, alcalde socialista de Milwaukee entre 1910 e 1912.
En 1907, coñeceu a Lilian Steichen (1883-1977) no despacho do Partido Socialdemócrata e casaron o ano seguinte. O irmán de Lilian era o fotógrafo Edward Steichen. Sandburg e a súa dona, á que chamaba Paula, tiveron tres fillas. Mudáronse a Harbert, Míchigan e despois aos suburbios de Chicago. Tamén viviron en Evanston, Illinois, antes de establecerse no 331 South York Street de Elmhurst, Illinois, entre 1919 e 1930. Durante ese tempo, Sandburg escribiu Chicago Poems (1916), Cornhuskers (1918) e Smoke and Steel (1920). En 1919, gañou o premio Pulitzer pola súa colección Cornhuskers. En Elmhurst tamén escribiu tres libros infantís: Rootabaga Stories (1922), Rootabaga Pigeons (1923) e Potato Face (1930). Ademais escribiu Abraham Lincoln: The Prairie Years, biografía en dous volumes (1926), The American Songbag (1927) e o libro de poemas Good Morning, America (1928). A familia marchou para Míchigan en 1930.
En 1940 gañou o premio Pulitzer de Historia polos catro volumes The War Years, secuela de Abraham Lincoln, e en 1951 novamente o premio Pulitzer de Poesía por Complete Poems.
En 1945 mudouse a Connemara, propiedade rural de 246 acre en Flat Rock, Carolina do Norte. Aquí produciu pouco máis dun terzo da súa obra publicada e viviu coa súa esposa, fillas e dous netos.
O 12 de febreiro de 1959, por mor da conmemoración do 150 aniversario do nacemento de Abraham Lincoln, o Congreso realizou unha sesión conxunta para oír o actor Fredric March nunha lectura dramatizada do discurso de Gettysburg, seguida dun discurso de Sandburg.
Sandburg apoiou o movemento polos dereitos civís e foi o primeiro home branco galardonado pola NAACP coa placa de prata como un "profeta principal dos dereitos civís no noso tempo".
miniatura|"Remembrance Rock" na tumba de Sandburg Sandburg faleceu por causas naturais en 1967 e foi incinerado. As súas cinzas foron enterradas baixo a "Remembrance Rock", unha rocha de granito situada detrás da súa casa natal.
Animatrix
The Animatrix (アニマトリックス, Animatorikkusu) é unha serie de curtas animadas ó estilo anime do mundo de ficción da triloxía The Matrix. É unha recompilación de nove curtas creadas por famosos debuxantes xaponeses, que destacan pola orixinalidade e a variedade dos gráficos.
The Final Flight of the Osiris
Curtametraxe no que se narran os derradeiros minutos da tripulación da nave Osiris. Esta nave realiza unha viaxe de exploración durante a cal descobre un exército de 250.000 sentinelas que as máquinas reúnen na superficie da Terra co fin de realizar un ataque a Zion e acabar coa resistencia humana. Os sentinelas decátanse da súa presenza e comezan a persecución da nave. Unha das tripulantes da Osiris entra en Matrix para deixar unha mensaxe a través do correo postal, advertindo da existencia dese exército. Ese mensaxe chégalles ós habitantes de Zion no filme The Matrix Reloaded.
The Second Renaissance
Violenta curtametraxe na que se narra a situación anterior á guerra coas máquinas, cal foi o motivo que a provocou e como rematou. Está dividido en dúas partes.
Na segunda parte a humanidade decidiu realizar un bombardeo nuclear sobre 01, co fin de rematar coas máquinas para sempre. Pero as máquinas resistiron a calor e a radiación, e levaron a cabo unha exitosa contraofensiva na que conquistaron gran parte do planeta.
Os líderes políticos e militares, cada vez máis desesperados, concibiron unha derradeira solución: escurecer a atmosfera para poñer fin á fonte de enerxía das máquinas, o Sol. Aínda que nun principio tiveron éxito, as máquinas comezaron a crear novos modelos máis poderosos, e a humanidade foi derrotada.
As máquinas, privadas da luz solar, experimentaron cos seres humanos (convertidos na súa maioría en seres eivados e feridos) ata que tiveron coñecemento abondo para empregalos como nova fonte de enerxía.
Kid's Story
Un adolescente comeza a facerse preguntas que o levan a sospeitar da existencia de Matrix. Toma contacto con Neo nun chat, e este daralle pouco a pouco as pistas axeitadas.
Un día, no medio da clase, o rapaz recibe unha chamada ó móbil. A voz de Neo alértao: descubriron que o sabe todo e van por el. O rapaz escapará a través dunha escola chea de axentes, coa axuda do seu monopatín, ata que se ve acurralado nunha situación límite e deberá tomar unha decisión extrema. Saltar dende o tellado do colexio antes de ser capturado polos axentes. Nese momento o rapaz autorrealízase e esperta no mundo real.
(Retómase a situación dun ser humano conectado que busca respostas desesperadamente e esperta axudado polos rebeldes do mundo real, dun modo similar ó que xa experimentou Neo en The Matrix).
Este é o mesmo rapaz que aparece en The Matrix Reloaded cando a nave de Morfeo chega a Zion para ser recargada. Neste punto dille a Neo que está alí por el e que este o salvou, ó que Neo lle responde que foi el quen se salvou a si mesmo.
Program
Unha rebelde atópase nun programa de adestramento corrente, cando un dos seus compañeiros irrompe no mesmo para facerlle unha sinistra proposta: vai vender a toda a tripulación da aeronave ás máquinas. O pacto do traidor consiste en ser conectado a Matrix de novo a cambio da vida do resto, e a protagonista deberá enfrontarse a un duro dilema: unirse ó traidor ó que ama ou loitar contra el para salvar ó resto da tripulación e defender a verdade que ela cre.
World Record
Do mesmo xeito que os rebeldes humanos poden chegar a desafiar as leis físicas de Matrix porque son conscientes de que se trata só dunha simulación que experimentan no seu cerebro, un atleta de elite percorre o mesmo camiño, aínda que á inversa: grazas á súa impresionante disciplina mental e física, achégase perigosamente ós límites do imposible cada vez que corre os 100 metros lisos, batendo unha e outra vez o récord mundial (en inglés World Record). Na súa carreira máis importante, baterá as barreiras do posible dentro de Matrix, e por un momento ollará a Matrix tal e como é na realidade. Os axentes tentarán detelo, pois unha mente así é demasiado perigosa para o sistema.
Beyond
Un grupo de nenos xoga nunha casa abandonada, que todos cren enmeigada, porque alí prodúcense estraños fenómenos (falta de gravidade, descontinuidades temporais etc.). En realidade son erros na programación de Matrix, que os axentes non tardarán en arranxar.
A Detective Story
Un detective recibe de xeito anónimo o seguinte encargo: atopar a unha terrorista coñecida como Trinity. Tras moito investigar, o detective comeza a intuír que hai algo que non encaixa arredor desta misteriosa muller. Finalmente, Trinity proporcionaralle as pistas necesarias para ir a unha cita con ela. Trinity someterá a unha proba ó detective, pero a súbita intervención dos axentes rompe o encontro de forma imprevista.
Carrie-Anne Moss dobra, ela mesma, o personaxe de Trinity.
O director desta curta, como o de "Kid's Story", é Shinichirō Watanabe. Director con gran prestixio, grazas a producións animadas como Samurai Champloo ou Cowboy Bebop.
Matriculated
Nesta curta pódese apreciar a un grupo de rebeldes desconectados de Matrix. Subsisten na superficie do mundo real, lonxe de Zion e dos que naceron fóra de Matrix.
Atraen a todo tipo de seres e máquinas, ás que debilitan para poder introducilas nunha simulación de Matrix destinada a "humanizar" ás máquinas e convertelas en aliadas. Este feito pódese apreciar nos perceptores de imaxe que incorporan a gran maioría delas, xa que a cor pasa de vermello a verde.
A curta trata sobre unha máquina en concreto, e como pasa de inimigo a aliado. Durante a simulación, a máquina adquire forma antropomórfica, o que axuda á máquina a ter sentimentos. Nesta simulación fan que a rapaza protagonista o salve duns misteriosos tentáculos, e despois no mundo real, a máquina encárgase de devolverlle o favor.
Guerra etolia
A Guerra Etolia (-191 a -189) foi un conflito librado entre a República Romana e os seus aliados de Macedonia e a liga Aquea contra a liga Etolia e o seu aliado do reino de Atamania. Os etolios convidaran a Antíoco III Megas a invadir Grecia, que tras a súa derrota na Batalla das Termópilas, foi obrigado a abandonar o territorio helénico. Con Antíoco fóra de Grecia, os romanos e os seus aliados pasaron a atacar aos etolios. Tras un ano de conflito, os etolios foron derrotados e forzados a pagar unha multa de 1.000 talentos de ouro.
Preludio
Tras a derrota do Reino de Macedonia na segunda guerra macedónica, estalou unha disputa entre a liga Etolia e Roma debido á repartición de terras. Roma tiña o apoio dos demais membros da coalición antimacedonia, Pérgamo e Rodas e por tanto os etolios víronse obrigados a ceder. Con todo, os indignados etolios buscaron vinganza e enviaron ofertas co obxectivo de expulsar a Roma de Grecia a Nabis, rei de Esparta, a Filipo V, rei de Macedonia e a Antíoco III o Grande. Nabis, que se viu obrigado a aceptar uns denigrantes termos tras ser derrotado polos romanos e a liga Aquea aceptou, pero foi asasinado polos propios etolios. Filipo que fora derrotado na segunda guerra macedónica e tiña que pagar unha inxente cantidade de diñeiro como indemnización e que tiña ao seu fillo como refén, declinou a oferta. Antíoco pola súa banda viu nesta oferta a oportunidade de expandir o seu territorio cara a Europa e aceptou a alianza embarcándose inmediatamente cara a Roma.
Antíoco desembarcou en Demetrias ao mando dunha forza de 10.000 soldados de infantaría e 500 soldados de cabalaría e dedicouse a tentar gañar para a súa causa a algunhas nacións gregas. Os romanos, alarmados pola chegada de Antíoco, enviaron unha forza ao mando do cónsul Manio Acilio Glabrión para se enfrontar ao monarca oriental. Os dous exércitos enfrontáronse na Batalla das Termópilas e os romanos derrotaron a Antíoco de tal maneira que só 500 dos seus homes sobreviviron. A maioría das tropas sobreviventes embarcáronse de novo cara a Asia Menor.
Campaña en Tesalia
A fuxida de Antíoco deixou aos etolios sen aliados e o vitorioso exército romano avanzou sen oposición cara a Tesalia. A forza romana comandada por Glabrión enviou unha embaixada á cidade de Traquinia coa oferta de que se entregaban a poboación, serían perdoados. Os defensores non responderon e o exército romano decidiu tomar a cidade pola forza e iniciou as tarefas de circo.
Os romanos comezaron o asedio lanzando ramas acesas por encima das murallas da cidade. Para contrarrestar esta estrataxema, os etolios decidiron facer varias saídas co obxectivo de dispersar aos atacantes. O cerco resultou esgotador para os defensores en contraste cos romanos que grazas á súa superioridade numérica, cando as súas tropas se cansaban, podían substituílas por tropas de refresco. A inferioridade numérica dos etolios impedíalles utilizar esta estratexia.
Tras 24 días de cerco, o cónsul sabía do grao de cansazo dos etolios debido á longa duración do asedio, grazas aos informes dos desertores. Glabrión, sabéndose por tanto nunha posición de vantaxe, deseñou un plan para tomar a cidade: a media noite, o cónsul mandou a todos os seus soldados regresar ao campamento, que mantivo en inactividade até as tres da madrugada, momento no que ordenou renovar o cerco. Os etolios pola súa banda, pensando que os romanos abandonaran durante ese día o cerco, deixaran o seu posto. Glabrión, sabendo que o seu plan tería efecto ordenou atacar a cidade por tres posicións e deu ordes a Tiberio Sempronio, que estaba ao cargo da terceira parte das súas tropas, esperar ordes e mobilizarse cando se ouvisen ruídos. Cando os durmidos etolios ouviron que os romanos se aproximaban, preparáronse para a batalla e trataron de se abriren camiño loitando na escuridade. Os romanos pola súa banda empezaran a rubir polas murallas a través de escalas ou de muros medio derruídos. Mentres todos os etolios aproximáronse ao lugar onde atacaba Glabrión, Sempronio penetrou na cidade por outro punto. Cando os etolios viron a trampa na que caeran retiráronse da cidade. Glabrión entón permitiu aos seus soldados saquear a cidade.
Cando as tropas terminaron de saquear a cidade, Glabrión ordenou separar ao seu exército en dous grupos. Un deles debía situarse nun outeiro que estaba a igual altura da cidadela, desde onde podían disparar proxectís. O outro grupo debía situarse na parte dianteira. Ao ver as dúas frontes de ataque, os etolios decidiron renderse. Entre os que se renderon destaca o líder etolio Damocrito.
Mentres os romanos atacaban Traquinia, Filipo e o seu exército ao que se uniu unha pequena forza romana iniciaron o asedio da cidade de Lamia. Entregáronse á tarefa con tal ímpeto que segundo Tito Livio parecía que estivesen a competir entre eles. En vista das escasas posibilidades de realizar progresos, Filipo temeu que se os romanos tomaban Heraclea, Lamia renderíase aos romanos. Os temores de Filipo fixéronse realidade cando un mensaxeiro dos romanos ordenoulle abandonar o sitio.
Etolia
Os etolios aínda mantiñan a esperanza de que Antíoco volvería a Grecia cunha nova forza e envioulle unha embaixada. Os enviados dixéronlle tamén que se non podía ceder tropas lles dese un pouco de diñeiro. Antíoco enviou diñeiro aos etolios para que puidesen manter a guerra e prometeulles o envío de reforzos.
Con todo, a caída de Traquinia esnaquizou o espírito de loita dos etolios que enviaron unha delegación aos romanos. O cónsul Glabrión estipulou unha tregua de dez días e enviou ao seu legado, Lucio Valerio Flaco para que parlamentase cos etolios. Os romanos demandaron aos etolios a entrega de Dicearco, Monestas de Epiro e Aminandro de Atamania. Os etolios decidiron obedecer aos romanos e enviaron aos homes requiridos para que os condenasen. Con todo, uns poucos días máis tarde, Nicandro un dos enviados a Antíoco volveu con noticias da chegada do rei con reforzos. Os reforzos seléucidas animaron aos etolios a seguir resistindo.
Cando Acilio tivo noticias de que os etolios non cumpriran coas súas esixencias, marchou á cabeza do seu exército e puxo baixo sitio a Naupacto. O cerco de Naupacto prolongouse dous meses ata que Tito Quincio Flaminio chegou á cidade. Cando o consular paseaba ao longo das murallas, moitos dos cidadáns recoñecérono e rogáronlle auxilio. O líder da cidade accedeu a que Flaminio enviase a Roma unha delegación presentando o caso da cidade. Tras isto, os romanos levantaron o sitio e dirixíronse cara a Fócida.
Cando a embaixada que fora enviada a Roma regresou, comunicou aos dirixentes da liga Etolia que non había ningunha esperanza de paz. Os etolios tomaron entón o monte Córax e bloquearon o paso. Os aqueos pola súa banda comezaron a arrasar a costa etolia enfronte do Peloponeso. Os etolios esperaban que os romanos renovasen o cerco de Naupacto, pero este decidiu lanzar un ataque sorpresa contra a cidade de Lamia. A pesar do ataque sorpresa, Lamia foi capaz de repeler un primeiro embate. Cando os romanos regresaron ao seu campamento, o xeneral comunicoulles que a próxima vez que regresasen ao campamento xa tomarían Lamia. Unhas horas despois, Lamia caía.
Chartres
miniatura|dereita|Fachada meridional da catedral. Chartres é unha cidade francesa, capital (préfecture) do departamento francés Eure e Loir, na rexión Centro-Val de Loira. No ano 2010 tiña 144 057 habitantes.
Guerra etolia
Etolia
Os romanos, vendo que non podían tomar Naupacto sen atacar Anfisa despregaron un exhaustivo cerco a esta rodeando a cidade por todos os segmentos da muralla. Cando os etolios tiveron noticias da chegada do cónsul Lucio Cornelio Escipión Asiático xunto ao seu irmán Escipión o Africano, fuxiron da cidade e encerráronse no interior da súa cidadela.
Atenas pola súa banda enviou unha embaixada aos romanos pedindo que reconsiderasen a petición de paz dos etolios.
Conclusión e Tratado
Así, tras un ano de conflito, os etolios foron derrotados e os romanos redactaron un tratado que converteu aos etolios nun estado monicreque de Roma. Agora, os etolios debían de loitar en calquera guerra que estes levasen a cabo, ademais de contar cos mesmos aliados e inimigos que os romanos, ter que pagar unha multa de 1.000 talentos de ouro e intercambiarse os prisioneiros e reféns.
Douglas Fairbanks
Douglas Elton Thomas Ullman, nado en Denver (Colorado) o 23 de maio de 1883 e finado en Santa Monica (California) o 12 de decembro de 1939 foi un actor, director e produtor estadounidense, coñecido como Douglas Fairbanks.
Traxectoria
Fairbanks comezou a actuar de neno en teatros afeccionados de Denver. Na década de 1900 mudouse a Nova York para iniciar a súa carreira como profesional, uníndose á compañía de Frederick Warde. Debutou en Broadway en 1902.
Tras marchar aos Ánxeles asinou un contrato con Triangle Pictures en 1915, traballando con David Wark Griffith. No seu primeiro filme, The Lamb, demostrou as súas capacidades atléticas, chamando a atención do público.
En 1916 coñeceu a actriz Mary Pickford, comezando unha relación. Os dous, xunto con D.W. Griffith e Charles Chaplin fundaron en 1919 a United Artists, para ter o control artístico total dos seus filmes.
En 1920, cando xa era o actor máis popular de Hollywood casou con Mary Pickford, tralo rápido divorcio desta. Convertéronse na primeira parella famosa de Hollywood, vivindo nunha mansión chamada Pickfair. Neses anos comezou a revitalizar o xénero dos filmes de aventuras.
En 1927 Fairbanks e Pickford foron os primeiros en deixar as súas pegadas no cemento fronte o Grauman's Chinese Theatre. Ademais, Fairbanks converteuse no primeiro presidente da Academia das Artes e das Ciencias Cinematográficas e o primeiro presentador dos premios Oscar.
Perdeu o entusiasmo coas limitacións que trouxo o cinema sonoro e despois de 1934 retirouse da interpretación. Mantívose relacionado marxinalmente coa industria do cinema ata que a súa saúde comezou a decaer.
El Meteoro
El Meteoro foi o nome de dúas publicacións:
Jorge Pueyo Losa
Jorge Antonio Pueyo Losa, nado en Santiago de Compostela o 28 de outubro de 1952, é un xurista e profesor galego. Foi catedrático do departamento de Dereito público e Teoría do Estado da Universidade de Santiago de Compostela, na área de Dereito Internacional Público e Relacións Internacionais.
Traxectoria
Doutorouse pola Universidade de Santiago de Compostela en 1980 coa tese El archipiélago oceánico: regulación jurídico-marítima internacional, dirixida por José Luis de Azcárraga Bustamante, editada pola USC en 1980 e pola Internacional Law Association (Sección Española) no 1981.
Concerto para piano nº 21 (Mozart)
O concerto para piano nº 21 en Do maior (K. 467) compúxoo Mozart en 1785 en Viena, deseguido do concerto para piano nº 20, é un dos seus máis coñecidos concertos para piano; consta de tres movementos:
A obra, ao contrario que a súa antecesora, máis viva e apaixonada, xoga coa calma e a maxestade:
No primeiro movemento Mozart amplía o horizonte expresivo do concerto para piano implicando o instrumento solista nunha orquestra de grande ambición e facendo interactuar os episodios melódicos coa estrutura harmónica da ópera.
O segundo movemento é o coñecido andante, unha das melodías máis coñecidas de toda a produción mozartiana, no que a cantabilidade non queda escurecida pola mudanza de ritmo, e o volume mantense nun nivel de plácida calma.
O terceiro movemento permite un remate brillante, o tema principal aparece ao final.
Sobre da Riba, San Martiño de Porto, Cabanas
Sobre da Riba é un lugar da parroquia de San Martiño de Porto no concello coruñés de Cabanas, na comarca do Eume. Tiña 11 habitantes no ano 2007 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 5 homes e 6 mulleres, o que supón unha diminución con relación ao ano 1999 cando tiña 13 habitantes.
Cinabrio
O cinabrio (tamén chamado cinabarita; do latín cinabar), é un mineral da clase dos sulfuros cuxa fórmula química é HgS (contén un 85% de mercurio e un 15% de xofre). É de cor vermella púrpura, traslúcido, de dureza 2,5 e densidade 8,1 g/cm3.
Obtención
Fórmase xunto as rochas volcánicas e fontes cálidas.
O cinabrio pódese encontrar en tódolos lugares que producen mercurio especialmente en Almadén (España), Nuevo Almadén (California), Idrija (Eslovenia), Landsberg, preto de Ober-Moschel no Palatinado, Ripa, ó pé dos Alpes, Apuan (Toscana), a montaña Avala (Serbia), a rexión de Huancavelica (Perú) e a provincia de Kweichow na China, de onde foron obtidos moi finos cristais.
Usos
Ademais de ser fonte importante de mercurio, é tamén empregado en instrumental científico, aparellos eléctricos e ortodoncia.
Outros sulfuros
Outros sulfuros de importancia son:
A galena, a pirita, a calcopirita, a arsenopirita e a pirrotina.
Paleolítico medio
O Paleolítico medio é un período da prehistoria caracterizado polo predominio da cultura musteriana e da técnica Levallois, que consisten en obter unha ou varias lascas de forma predeterminada, a partir dunha preparación particular do núcleo lítico. Abrangue aproximadamente entre os anos 130000 e 33000 a.C.
Visión lineal
Ao primeiro definiuse o Paleolítico medio pola existencia do Homo neanderthalensis, que se supuña unha especie intermedia entre o Homo erectus e o Homo sapiens sapiens. Posteriormente descubriuse que a evolución do xénero Homo ata o sapiens foi máis complexa, e que o H. neanderthalis no antecedeu ao a H. sapiens, senón que foi unha especie de orixe europea e que durante máis de 150 mil anos tivo unha existencia paralela co H. sapiens, orixinario de África. Non houbo pois un proceso lineal de evolución e a visión do Paleolítico medio resultou só ser certa para Europa e o norte de África.
Panteón de Roma
miniatura|dereita|230px|Pronao da fachada e vista lateral do Panteón. O Panteón de Roma ou Panteón de Agripa (en italiano: Il Pantheon) é un edificio relixioso da Roma antiga que, en orixe, foi un templo consagrado a todas as divindades da relixión antiga, e que foi transformado nunha igrexa cristiá no século VII. Foi reconvertido en igrexa cristiá no 608 e adicado á Virxe polo que hoxe é denominado, propiamente, como Basílica de Santa María ad Mártires, aínda que, o seu nome coloquial é Santa María Rotonda. Así, a praza fronte á edificación denomínase Piazza della Rotonda e dá nome a un distrito da cidade.
É o único monumento do mundo antigo greco-romano que chegou até os nosos días practicamente intacto e é a arquitectura da Roma antiga que mellor conservada está; de feito, o seu uso foi continuo dende que se construíu.
O seu nome vén do grego πάνθειον (pántheion), adxectivo que significa «de todos os deuses», transformado en Pantheon polos autores latinos.
O Panteón está cuberto pola maior cúpula construída na Antigüidade que permanece en pé. O seu diámetro interior é de 43,30 m (ou 43,44 m), que segue a ser a máis grande do mundo en formigón de cemento non armado. Despois de case dous milenios, esta notable construción non mostra sinais de debilidade estrutural a pesar da mutilación voluntaria e dos repetidos movementos telúricos. Foi a meirande de Europa occidental até que, en 1436, Filippo Brunelleschi rematou a da catedral de Florencia, que tendo menos diámetro, ten máis altura ao estar lixeiramente apuntada.
Hoxe é propiedade pública e está xestionado polo Ministerio de Bens e Actividades Culturais a través do Museo Central do Lacio.
Etimoloxía
A palabra Panteón é, en realidade, un préstamo grego que a lingua italiana mantivo a través do latín: en grego τό πάνθειον é un adxectivo substantivo que indica "a totalidade dos deuses" e, na maioría dos casos, implica o substantivo ἱερόν ("templo"). Polo tanto, do grego τό Πάνθειον (ἱερόν) ("O templo de tódolos deuses") derívase o termo latino, usado por Plinio o Vello, que deu orixe á palabra.
Dión Casio, un senador romano e historiador que escribiu en grego, formulou a hipótese de que o nome derivaba das numerosas estatuas de deuses colocadas ao longo das paredes do edificio ou da semellanza da cúpula coa bóveda celeste A súa incerteza suxire que o nome Panteón (ou Panteón) era só un alcume, non o nome oficial do edificio. De feito, o concepto de que podería haber un templo dedicado a todos os deuses é discutible. O único "panteón" realmente rexistrado polas fontes antes do de Agripa atopouse en Antioquía en Siria, aínda que só foi mencionado por unha fonte do século VI. Ziegler intentou recoller probas sobre a existencia de pantheion, pero a súa lista só consiste en dedicatorias simples como "a tódolos deuses" ou "os doce deuses", que non son necesariamente citas de templos reais nos que se practicase un culto a tódolos deuses.
Historia
A construción realizouse en dúas etapas ou dous momentos: o Panteón de Agripa e o Panteón de Hadriano.
Panteón de Agripa
O templo foi mandado construír por Marco Vipsanio Agripa, xenro de Octavio Augusto, a comezos do reinado deste no ano 27 a.C. participando, deste xeito na política de embelecemento da cidade impulsada por Augusto e quixo localizalo nas proximidades do Campo de Marte (Campus Martius) baixo a dirección de Marco Coceio Aucto. De feito, situábase entre a Saepta Iulia e a basílica de Neptuno, construída a costa do propio Agripa nunha zona da súa propiedade, na que os baños de Agripa, a basílica de Neptuno e o propio Panteón estaban aliñados de sur a norte. miniatura|Inscrición de Agripa, recolocada por Augusto Semella probable que tanto o Panteón como a basílica de Neptuno fosen a sacra privada de Agripa (edificios privados de uso sagrado) e non aedes publicae (templos de uso público). Esta función menos solemne podería axudar a explicar por que a memoria do nome orixinal e a súa función se perderon con tanta rapidez e facilidade (Ziolkowski afirmou que fora orixinalmente o templo de Marte no Campus Martius). Dedicoullo a todos os deuses e, especialmente a Marte e Venus, divindades protectoras da familia Xulia. A inscrición orixinal de dedicación do edificio, conservada no friso do pronao, logo da reconstrución hadrianea, reza: M.AGRIPPA.L.F.COS.TERTIUM.FECIT ("Marco Agrippa, fillo de Lucio, cónsul por terceira vez, fíxoo"). Para datalo, cómpre ter en conta que o terceiro consulado de Agripa correspondeu precisamente ao ano 27 a. C., aínda que Dión Casio o cita xunto coa basílica de Neptuno e o Gymnasium Laconiano entre as obras que Agripa completou durante o 25 a. C.
Polos restos atopados, afinais do século XIX, a uns 2,50 metros por debaixo do edificio sábese que este primeiro templo era rectangular (43,76x19,82 metros) cunha cela disposta transversalmente, máis ancha que longa (como a Templo da Concordia no Foro Romano e o pequeno Templo de Veiovis no Capitolio), construído en bloques de travertino cubertos con lousas de mármore. O edificio estaba orientado cara ao sur, en sentido contrario á reconstrución de Hadriano, precedido dun pronaos no lado longo que tiña 21,26 metros de ancho. Fronte a ela había unha zona circular descuberta, unha especie de praza que separaba o templo da basílica de Neptuno, cercada por un muro reticulado e cun chan en lousas de travertino. Sobre estas lousas colocáronse outras lousas de mármore, quizais durante a restauración de Domiciano. O edificio de Agripa, porén, tiña un eixe central que coincidía co do edificio máis recente, e o largo da cela era igual ao diámetro interno da rotonda. Toda a profundidade do edificio de Augusto tamén coincidía coa profundidade do pronao de Hadriano. miniatura|dereita|230px|Interior.A única fonte que describe cales foron as decoracións do Panteón de Agripa é Plinio o Vello, quen o viu en persoa. Na súa Naturalis Historia relata, de feito, que os capiteis estaban realizados en bronce de Siracusa e que a decoración incluía caríátides e estatuas frontais. As cariátides, colocadas nas columnas do templo, foran talladas por Dióxenes de Atenas. O templo daba a unha praza (hoxe ocupada pola rotonda de Adriano) limitada no lado oposto pola basílica de Neptuno.
No ano 80, produciuse un grande incendio en Roma que asolou varios templos e, entre eles, o templo de Agripa quedou completamente destruído. Foron restaurados por Domiciano e, segundo Suetonio, este tiña o seu nome gravado neles.
Panteón de Hadriano
O Panteón, volveu arder no 110 baixo Traxano e foi completamente reconstruído durante o reinado de Hadriano. As marcas de fábrica achadas nos ladrillos de construción correspóndense cos anos 123–125, polo cal se supón que o novo templo foi inaugurado por Hadriano nunha data posterior, supóndose que o fixo entre 125 e 128. Aínda que se ignora quen foi de certo o arquitecto que trazou a nova edificación, hai un consenso xeral entre os especialistas en atribuílo a Apolodoro de Damasco, se cadra o único capaz de acometer unha obra de tal envergadura, e que sabemos que vivía en Roma naquela altura.
No ano 609, o emperador bizantino Focas doouno ao papa, entón Bonifacio IV, quen o consagrou como igrexa cristiá, dedicándoo á María e aos mártires, de aí o seu nome de Sancta Maria ad Martyres; o mesmo papa fixo construír os altares e outras obras interiores. Esta nova dedicación posibelmente salvou o templo dunha máis que probábel destrución, como acontecería con moitos outros monumentos romanos ao longo, sobre todo, da Idade Media.
Contexto técnico
miniatura|Planta do Panteón de Agripa ou Panteón de Roma. O deseño do novo edificio podería ser obra do arquitecto Apolodoro de Damasco, contemporáneo de Hadriano, autor xa probable dos grandes logros de Traxano: foro, baños e mercados de Traxano. Desafortunadamente, ningún documento apoia esta hipótese.
Despois do impulso proporcionado polos proxectos innovadores de Nerón, seguido dos colosais logros dos Flavios e Traxano, os romanos dominaron perfectamente as técnicas da construción artística, como o demostran as vastas cúpulas da Domus Aurea de Nerón e as termas de Baïes: o do chamado "templo de Venus" ten un diámetro de 26 m, o do "templo de Diana" alcanza os 29,5 m e o do templo de Apolo, preto de Baïes, alcanza os 38 m de diámetro. Todos son anteriores ao reinado de Hadriano.
Para esta reconstrución do Panteón despregáronse os coñecementos técnicos e o saber facer dos construtores romanos: a súa capacidade para mobilizar eficazmente unha gran forza de traballo, o uso combinado de pedra, ladrillo e morteiro, o dominio das técnicas do concreto de cal colado sobre encofrados, contribuíron ao éxito da construción do novo templo. Non se deixou de lado a estética, como mostran os efectos xeométricos, a elección decorativa dos materiais e o traballo na iluminación interior.
Plano xeral
A reconstrución do Panteón mantivo o eixe norte-sur do edificio, pero inverteu a orientación da entrada e dirixiuna cara ao norte. O pronao e o edificio de transición coa rotonda ocupaban o lugar do antigo edificio, e a rotonda encheu o espazo entre a antiga entrada e a basílica de Neptuno. O novo templo estaba rodeado por un pórtico en tres lados duns 60 m por 120 m, e precedido dun patio pavimentado con travertino.
O pronao
O pronao, que mide 33,1 m de ancho e 15,6 m de fondo, estaba elevado por un podio de 1,3 m e accesible por unha escaleira de cinco chanzos. Co paso dos séculos, o terreo circundante foi subindo, e a praza que rodea o Panteón alcanza agora o nivel do podio.
O pórtico frontal presenta 16 columnas monolíticas corintias de granito con capiteis de mármore, dispostas en tres filas: oito columnas na parte frontal seguidas de dúas filas de catro columnas. As columnas exteriores son de granito gris claro, as catro columnas interiores son de granito rosa máis escuro. Todos proveñen de canteiras de Exipto. Os pozos de 12,5 m de altura e un diámetro na base de 1,5 m pesan aproximadamente 69 toneladas. A innovación arquitectónica a destacar é que o fuste das columnas non é estriado, senón liso. Dúas columnas foron eliminadas na Idade Media á esquerda e substituídas por columnas das Termas de Nerón no século XVII.
A columnata así disposta delimita tres naves, a nave central conduce á porta principal do templo, as dúas naves laterais dan a dous nichos semicirculares que debían albergar estatuas, probablemente as de Augusto e Agripa. A cuberta do pronao estaba feita con trabes e casetóns de bronce, agora substituídas por tellas clásicas, o papa Urbano VIII fundiu o bronce para a construción do baldaquino da basílica de San Pedro.
O templo ten dous frontóns elevados, o principal no pórtico, o outro contra o macizo muro que fai a transición entre o pronao e a rotonda. O arquitrabe leva dúas inscricións, a da fundación de Agripa, e unha segunda máis pequena, que menciona unha restauración de Septimio Severo. O frontón, actualmente espido, estaba decorado con decoracións de bronce fixadas por crampones.
Segundo a posición dos buratos de fixación e o noso coñecemento do repertorio decorativo imperial, supoñemos a presenza dunha aguia de bronce coas ás estendidas. miniatura|Alzado da fachada principal do Panteón de Agripa.
O edificio ou corpo de transición
Entre o pronao e a rotonda culmina ao mesmo nivel que a rotonda un edificio intermedio, tan largo como o pronao, é dicir, 34 m, pero máis alto ca el. Forma o fondo do pronao e conecta este último coa cella, facilitando o paso dun a outro polo seu portal central. As actuais portas de bronce, de diferente proporción ás da entrada, proceden doutro edificio antigo, e son as máis grandes que a Antigüidade legou. Os revestimentos de mármore branco que cubrían os muros exteriores e os decoraban con pilastras estriadas están colocados só parcialmente, pois outros se perderon.
O Panteón artéllase pois en tres bloques arquitectónicos con volumes diferenciados: pronaos en prisma, edificio de transición cúbico e, a rotonda, circular. A unidade visual e estética establécese. por unha banda, grazas á ampliación das cornixas media e superior que rodean a parte superior da rotonda e do edificio de transición e, por outra, polo deseño dun segundo frontón na fachada do edificio de transición, continuando visualmente o frontón do pronao.
A rotonda
miniatura|Sección transversal do Panteón de Roma mostrando como unha esfera de 43,3 m de diámetro encaixa baixo a súa cúpula. A rotonda é un muro perfectamente circular de 58 m de diámetro exterior que forma un dobre muro de case 7 m de grosor. Apóiase sobre unha poderosa cimentación, de 7,30 m de ancho e 4,5 m de profundidade. A súa parte interior, cun radio de 21,7 m igual á súa altura interior, cumpre unha dobre función: forma a decoración da cella, e soporta o peso da cúpula.
O nivel superior, delimitado por dúas cornixas circulares, é unha decoración de transición, alternando falsas fiestras cadradas, lousas de mármore de cores e rectángulos de pórfiro. Esta decoración realizada en 1747 por Luigi Vanvitelli substitúe a decoración romana orixinal. Na Antigüidade, as auténticas fiestras enreixadas permitían o paso da luz difusa, captada indirectamente desde o exterior polos pequenos ocos do muro exterior. Estes ocos xeraban un brillo case crepuscular na base da cúpula, reforzando o efecto de bóveda celeste. Foron reconstruídas parcialmente en 1930, nunha pequena porción á dereita da ábsida.
O pavimento da planta, perfectamente restaurado, está realizado nunha "marquetería" de lousas de pedra de cores (opus sectile). Debuxa unha cuadrícula onde se alternan lousas de pórfiro e granito gris, formando alternativamente patróns redondos e cadrados. Para facilitar a evacuación das augas pluviais que entran polo óculo da cúpula, esta pavimentación é lixeiramente convexa, cunha cota de 30 cm a uns 2 m do centro da rotonda.
A cúpula
Interiormente, a bóveda forma parte dunha esfera perfecta de 150 pés romanos, é dicir, 43,30 m de diámetro, cunha altura igual de 43,30 m. Esta esfera teórica é, polo tanto, tanxente á superficie do chan. Está nervada por 140 casetóns de estuco, dispostos en cinco filas (aneis concéntricos de formigón puzolano e pedra calcaria) de tamaño decrecente que deixan libre o casquete do cumio. A cuberta está perforada por un óculo central de 8,7 m de diámetro. A técnica dos casetóns permite alixeirar a cúpula, así como o material. Os aneis inferiores máis grosos son de feito de formigón mesturado con ladrillos e pesados ​​bloques de toba, mentres que os superiores son de formigón mesturado con toba lixeira e pedras volcánicas porosas.
O óculo cenital, reforzado por unha correa de bronce, é a única fonte de luz directa, pois a entrada á cella, orientada ao norte, está protexida polo pronao. Proxecta un óvalo de luz que se despraza lentamente sobre os cofres da cúpula, engadindo a maxia do lugar. Exteriormente, a parte superior da cúpula estaba, orixinalmente, cuberta con tellas de bronce dourado.
Estrutura do edificio
A estrutura interna da construción central (rotonda e cúpula), para soportar todo tipo de esforzos, debe compensar ao mesmo tempo as forzas de depresión vertical na parte superior da bóveda e as forzas de separación na base da cúpula. Os canteiros romanos resolveron estes problemas por dous medios principais: a busca dos materiais máis axeitados e o control da orientación dos pulos.
Elección dos materiais de construción
O uso masivo de formigón (opus caementicium), vertido entre paramentos de ladrillo (opus latericium), fai do edificio un bloque coherente cuxa rixidez garante unha boa resistencia ás forzas de deformación. Segundo o nivel da edificación, este formigón inclúe un árido diferente, adaptado ás necesidades de resistencia ou lixeireza. miniatura|Corte do muro exterior do Panteón de Roma:                                1.- exterior; 2.-  interior; 3.- exedra e columna alternando cos alicerces macizos; 4.- base da cúpula; 5.- alzado do muro que sostén a cúpula; 6.- aneis de carga Partindo dos pés do edificio, existen sucesivamente cinco calidades de formigón: o muro da rotonda, ata a primeira cornixa exterior, é de formigón que deixa ver cacos de toba e travertino, pero, entre a primeira e a segunda cornixa, este muro está feito de formigón de toba e ladrillos. O primeiro anel da cúpula e o muro exterior sobre a segunda cornixa están feitos de formigón de ladrillo triturado (morteiro de baldosas), mentres que o segundo anel da cúpula está feito de formigón de toba e ladrillo triturado. A cúpula da cúpula foi obxecto dun coidado moi especial, xa que está feita de formigón lixeiro de pedra pómez e árido de toba, de espesor decrecente, dende os 5,90 m na base ata 1,5 m só no óculo, cuberto cunha capa de selante de 15 cm.
O morteiro de formigón romano é unha mestura de area e cal. Tende a calcificarse cada vez máis a medida que envellece, o que asegura unha excelente resistencia ao longo dos séculos. Fundida deste xeito, a cúpula forma unha cúpula monolítica chamada bóveda de concreto, é dicir, feita de material "endurecido" ("concreto").
A redirección de pulos
As restricións estáticas son múltiples: a base da cúpula tende a empuxar cara ao exterior a parede que a sustenta. Este cilindro non é macizo, senón que está baleirado, internamente, polas sete exedras e a entrada do templo, e tamén por unha fileira de tramos baleiros no nivel superior. O peso da cúpula está así sostido polos oito macizos piares de cachotaría que separan estes intervalos. Foi necesario, pois, tanto compensar os pulos centrífugos como orientar os pulos verticais sobre os oito piares.
Para conseguir este resultado, os construtores romanos implementaron varias solucións: