cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
The Beatles
Década de 2000
As configuracións dos discos estadounidenses de 1964-65 foron lanzados nunha caixa recompilatoria en 2004 e 2006 (The Capitol Albums Vol. 1 e Vol. 2, respectivamente); incluían as versións estéreo e mono baseadas nas mesturas preparadas para vinilo no momento da publicación orixinal estadounidense da música de The Beatles.
O 9 de setembro de 2009, logo dun extenso proceso de remasterización dixital que durou catro anos, volveuse a publicar todo o seu catálogo musical. As edicións estereofónicas dos doce álbums orixinais foron lanzadas en CD, xunto con Magical Mystery Tour e Past Masters, tanto individualmente como nunha caixa recompilatoria. Unha segunda colección incluíu todos os títulos mesturados orixinalmente en mono, xunto ás mesturas orixinais estereofónicas de Help! e Rubber Soul. Por un tempo limitado, tamén se incluíu un breve vídeo documental sobre a remasterización en cada CD. Na revista Mojo, o crítico musical Danny Eccleston escribiu: «Desde que The Beatles apareceron por primeira vez en CD en 1987, houbo queixas sobre a calidade de son da súa música en devandito formato». Apoiando a opinión de que o vinilo orixinal tiña importantes vantaxes sobre os primeiros CD en canto a claridade de son e dinamismo, suxeriu: «Compara o son de 'Paperback Writer'/'Rain' proveniente dun vello vinilo de 45 RPM, coa versión incluída no CD de Past Masters, e a diferenza está clara». Antes da publicación das remasterizacións de 2009, os Estudos Abbey Road invitaron aos críticos de Mojo a escoitar unha mostra do traballo, avisando: «Están a piques de sufrir unha conmoción». Na súa recensión sobre o produto final o día da súa edición, Eccleston ratificouno de forma «brillante, que así é como sente aínda un mes despois».
Catálogo de cancións
En 1963, Lennon, McCartney, Harrison e Starr accederon ceder os dereitos de publicación das súas cancións a Northern Songs, unha empresa creada polo editor musical Dick James. Administrada pola súa compañía Dick James Music, Northern Songs saíu ao mercado público en 1965 facendo a Lennon e McCartney cada un posuidores do 15% das accións da compañía, e James e o presidente da compañía, Charles Silver, cun control do 37,5%. Logo dun intento errado de Lennon e McCartney para comprar a compañía, James e Silver venderon Northern Songs en 1969 á compañía británica de televisión Associated Television (ATV), na que Lennon e McCartney recibiron as súas accións correspondentes. Brevemente propiedade do magnate australiano Robert Holmes à Court, ATV Music foi vendida en 1985 a Michael Jackson por unha suma reportada de 47 millóns (superando a oferta conxunta que fixeran McCartney e Yoko Ono), dándolle o control sobre os dereitos de publicación de máis de 200 cancións compostas por Lennon e McCartney.
Jackson e o selo discográfico Sony fusionaron as súas empresas de publicación de música en 1995, converténdose nos copropietarios da maioría das cancións de Lennon-McCartney gravadas por The Beatles, aínda que os bens de Lennon e McCartney seguen recibindo as súas respectivas cotas das regalías. Aínda que o catálogo de Jackson-Sony inclúe á maioría dos grandes éxitos de The Beatles, algunhas das súas primeiras cancións foron publicadas por unha filial de EMI, Ardmore & Beechwood, antes de que Lennon e McCartney asinasen con James. McCartney adquiriu os dereitos de publicación de «Love Me Do» e «P.S. I Love You» por parte de Ardmore na década de 1980. Harrison e Starr permitiron que o contrato das súas composicións con Northern Songs caducase en 1968, asinando con Apple Publishing nesta ocasión. Harrison creou Harrisongs, que aínda posúe os dereitos das súas cancións posteriores a 1967 como «While My Guitar Gently Weeps» e «Something», mentres que Startling Music de Starr ten os dereitos das súas propias cancións gravadas con The Beatles, «Don't Pass Me By» e «Octopus's Garden».
En xaneiro de 2017 Paul McCartney abriu un proceso xudicial para recuperar os dereitos das súas cancións mediante unha demanda a Sony/ATV Music Publishing.
Véxase tamén
125px|dereita
Condado de Tulcea
O condado de Tulcea (en romanés Judeţul Tulcea) é unha provincia de Romanía con capital en Tulcea.
A poboación desta provincia era de 265.349 habitantes en 2002 nunha superficie de 8.499 km², o que daba unha densidade de poboación de 31 hab/km².
Divisións administrativas
O distrito conta con 1 municipio, 4 cidades e 46 comunas.
Vilargabín, Os Vilares, Guitiriz
Vilargabín é un lugar da parroquia dos Vilares no concello lugués de Guitiriz na comarca da Terra Chá. Segundo o Instituto Galego de Estatística en 2007 tiña doce habitantes (cinco homes e sete mulleres), cinco menos ca en 2000.
Columnario
miniatura|O columnario inspirou a creación do [[símbolo do dólar: $. Este exemplar cuñouse a nome de Fernando VI, na Casa da Moeda de México]] En numismática, coñécese como columnario a moeda de prata con valor facial en reais (principalmente o real de oito ou peso), cuñada pola monarquía española nalgúns dos seus territorios de América no século XVIII, entre os anos 1732 e 1773, cando foi substituída pola moeda de busto.
Cuñáronse sobre todo nas cecas de México, Potosí e Lima, aínda que tamén noutras americanas como Guatemala, Popayán, Novo Reino ou Santiago de Chile.
Historia
O nome de "columnario" non responde a unha nova unidade monetaria senón a unha tipoloxía de moeda, con valores de medio, un, dous, catro e, sinaladamente, oito reais. Este último circulou e colleu sona por todo o mundo, debido en parte a ter un acabamento e unha calidade moi superiores aos das antigas moedas cuñadas a martelo.
A través de dúas disposicións reais de 1728 e 1730 iniciouse o proxecto de establecer novas casas de moeda na América española, co obxectivo de cambiar a antiga moeda macuquina, cuñada a martelo, pola nova moeda. Primeiramente implantouse para este efecto a ceca de México (1733), logo a de Lima (1754) e máis tarde a de Potosí (1767).
A moeda columnaria foi substituída paulatinamente a partir de 1772 pola chamada "de busto", por amosar a imaxe do monarca nos seus anversos.
Reverso
miniatura|350x350px|[[Anverso e reverso dun columnario de 1770 da ceca de Potosí]]Os columnarios caracterizábanse fundamentalmente polos motivos dos seus reversos, que amosaban unha tipoloxía moi característica: dous globos terráqueos que representan os hemisferios oriental e occidental, cunha coroa real por riba, e por baixo un deseño de ondas mariñas (o océano Atlántico, que separa o Novo Mundo do Vello Mundo). A ambos os lados dos globos erguíase unha columna coroada (o que lles dá o nome), que simbolizaban as Columnas de Hércules, cada unha delas cinguida cun pano co lema en latín PLVS VLTRA ("máis aló"; lema nacional de España). No bordo superior dos anversos aparece a lenda VTRAQUE VNUM ("ambos son un"), que alude á unidade entre os territorios do Imperio Español en cada hemisferio. O espazo entre a data e a lenda está ocupado comunmente pola marca de ceca.
Anverso
A tipoloxía habitual dos anversos dos columnarios consistía no nome do monarca español seguido pola lenda D[EI] G[RATIA] HISPAN[IARUM] ET IND[IARUM] REX ("pola graza de Deus, rei das Españas e das Indias"). Á esquerda aparecían as iniciais do ensaiador e no centro o escudo de España coa coroa real na parte superior. Á dereita deste, un número arábigo indicaba o valor facial en reais.
Le Portier
thumb Le Portier é un novo distrito previsto no Principado de Mónaco planificado para o ano 2014. Terá unha extensión de 27 hectáreas. A superficie do Principado de Mónaco pasará dos actuais 1,97 km² aos previstos 2,24 km². A poboación do distrito será de preto de 3.400 habitantes. Construirase entre a zona do Porto de Hércules e a praia de Larvotto, xunto ao Forum Grimaldi e nel irán á parte de vivendas, edificios administrativos e museos.
David Albahari
David Albahari, nado en Peć (Kosovo) o 15 de marzo de 1948 e finado en Belgrado o 30 de xullo de 2023, foi un escritor serbio.
Traxectoria
Nado nunha familia xudía sefardí cuxa lingua é o serbocroata. Máis tarde, viviu en Zemun preto de Belgrado. Logo dos seus estudos de lingua e literatura anglo-americana, comezou unha carreira como escritor en 1973 e fíxose coñecido grazas ás novelas posmodernas ao estilo de Danilo Kis.
Fuxiu do país en 1994 e pasou a vivir en Calgary (Canadá), onde continuou escribindo en serbio. Residiu alí ata 2012 en que volveu a Belgrado.
Publicou oito novelas e oito libros de contos, algúns dos cales traducidos en doce linguas. A súa novela A descrición da morte gañou o premio Ivo Andrić en 1983. Tamén traduciu as obras de moitos escritores ingleses ao serbio.
Moneghetti
miniatura Moneghetti é un dos dez barrios de Mónaco e unha circunscrición electoral e administrativa, sendo nun pasado parte do tradicional distrito de La Condamine. Moneghetti atópase situado na fronteira norte-central do país, e delimita coa veciña cidade francesa de Beausoleil, ao igual que o barrio monegasco de Fontvieille.
O distrito destaca pola súa inclinación, debido a que está situado nunha área onde os Alpes descenden directamente até o Mediterráneo. Nel está a igrexa do Sagrado Corazón e a base da Asociación de Guías e Scouts de Mónaco.
Yahoo!
Yahoo! é unha empresa estadounidense de servizos de internet que ten como obxectivo ser "o servizo de Internet global máis esencial para consumidores e negocios". Conta cun portal web, un directorio web e outros servizos, incluíndo o popular ''Yahoo! Mail''. Foi fundado por David Filo e Jerry Yang, formados na Universidade Stanford, en xaneiro de 1994 e incorporado o día 2 de marzo de 1995. A sede da empresa fica en Sunnyvale (California).
Ștefan cel Mare (homónimos)
Ștefan cel Mare, o nome en romanés para Estevo III de Moldavia, pódese referir a varios lugares de Romanía:
Hindu Kush
miniatura|200px|O cumio de Tirich Mīr, con 7690 metros de altura
O Hindu Kush ou Hindukush, ou tamén Hindu Qūh (هندوکش en persa) é un macizo montañoso de Asia, situado no centro e nordés de Afganistán e ao noroeste de Paquistán. Cunha extensión de aproximadamente 1.000 km, gran parte deste sistema orográfico supera os 5000 m de altitude sobre o nivel do mar, por exemplo no Tirich Mīr con 7690 m (uns 40 km ao norte de Chitral) ou no Kūh-e Fūlādī de 5135 metros (uns 80 km ao sueste de Bāmīān). Únese cos montes de Karakórum e só o moi elevado e estreito val do Wakhan o separa do nó do Pamir. O río Cabul recolle a auga da súa vertente meridional.
Na antigüidade foi coñecido polos gregos durante a expedición de Alexandre Magno, e chamado por estes Parapamisos; logo os autores latinos denominárono Paropamisus ou Caucasus Indicus.
Don Verdades
Don Verdades foi un semanario editado en Vigo en 1915 e 1921.
Historia e características
Semanario satírico, apareceu en Vigo en agosto de 1915. Dirixido por Jaime Solá. Segundo constaba na cabeceira, era "una hoja dedicada al saneamineto moral y material de Vigo y sus alrededores". Cesou a súa publicación ese mesmo ano. Reapareceu en 1921.
O Castro, Mañón, Mañón
O Castro é un lugar da parroquia de Mañón no concello coruñés de Mañón, na comarca do Ortegal. Segundo o IGE, en 2011 tiña 8 habitantes (4 homes e 4 mulleres).
Voivodato
O voivodato (Polaco: województwo) é unha división administrativa propia do leste de Europa e designa o territorio gobernado por un voivoda ou voivodina.
Electr-O-Pura
Electr-O-Pura é o sétimo álbum da banda estadounidense de indie rock Yo La Tengo, publicado o 2 de maio de 1995 a través do selo Matador Records. O álbum tivo recensións moi positivas por parte dos críticos musicais. No ano 1996 foi colocado no número 9 na enquisa Pazz & Jop dos críticos da publicación The Village Voice. De xeiro semellante, a revista Spin situouno no número 11 da súa lista dos "20 mellores álbums de 1995".
Voivodato
Actualmente, o termo designa as 16 provincias de Polonia. Tamén está relacionado co nome da provincia autónoma de Voivodina, no norte de Serbia.
Nuestras madres
Nuestras madres é un filme belga-guatemalteco de 2019 dirixido por César Díaz. Conta a historia dun antropólogo forense en Guatemala que investiga a desaparición do seu pai, un loitador da guerrilla que desapareceu nos anos 80. Estreouse no Festival Internacional de Cinema de Cannes de 2019, onde Díaz gañou a Cámara de Ouro.
Nuestras madres foi escollido como candidato de Bélxica para o Óscar ó mellor filme internacional na 92ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado. Recibiu seis nomeamentos ós Premios Magritte, incluíndo mellor filme e mellor director para Díaz, gañando finalmente o premio ó mellor filme.
Sinopse
En Guatemala comeza o xuízo dos oficiais militares que iniciaron a guerra civil. Os testemuños das vítimas continúan a chegar. Ernesto, un mozo antropólogo da Fundación Forense, identifica persoas desaparecidas. Un día, a través da historia dunha anciá, cre atopar unha pista que lle permitirá localizar o seu pai, un guerrilleiro que desapareceu durante a guerra.
Vilasuso, Os Vilares, Guitiriz
Vilasuso é un lugar da parroquia dos Vilares no concello lugués de Guitiriz na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2020 tiña 17 habitantes (9 homes e 8 mulleres). No ano 2000 tamén tiña 17 habitantes.
Salvador Sobral
Salvador Vilar Braamcamp Sobral, nado o 28 de decembro de 1989 en Lisboa, é un cantante portugués. Representou ao seu país no Festival de Eurovisión 2017 e gañou con 785 puntos, converténdose no primeiro gañador de Portugal no festival dende que comezou a participar no ano 1964. Presentouse coa canción "Amar pelos dois" ("Amar polos dous"), escrita pola súa irmá Luísa.
Lirio de monte
O lirio de monte ou lirio do Xurés (Iris boissieri), é un lirio (xénero da familia Iridaceae ) moi escaso e endémico das montañas de Galiza e Norte de Portugal. Segundo a citas antigas, as poboacións situadas a menor altitude desapareceron. Áchase clasificado como “En Perigo Crítico” no Atlas y Libro Rojo de Flora Amenazada de España.
Descrición
Xeófito con bulbo de túnica membranosa. As follas son dimorfas, as inferiores longas, as distais máis curtas, de limbo máis largo, transformándose gradualmente en espatas. O talo fica rematado nunha soa flor, excepcionalmente dúas. A flor é de cor violácea, con divisións externas cunha franxa central amarela e pelos da mesma cor. A polinización é entomófila, a dispersión barocoria. Nº cromosomático: 2n = 36. Reprodución asexual posíbel por división do bulbo.
Bioloxía reprodutiva
A taxa de formación de sementes oscila entre anos consecutivos. Téñense ollado lirios de monte con máis de 40 sementes, o que debe supor gasto de recursos moi importante para o bulbo, xa que na época de maduración das sementes, a parte aérea da planta perdeu a súa capacidade fotosintética. Existe variación interanual na formación de vástagos e floración desta especie. Esta variación semella estar relacionada co éxito e consumo de recursos na produción de sementes do ano precedente.
Hábitat
Medra en altitudes entre 500 e 1.450 m, en solos pouco fondos desenvolvidos sobre rochas granodioritas
Distribución
É propio de Galiza e do Norte de Portugal. En Galiza está presente na Serra do Xurés e Santa Eufemia e en Baltar (Ourense), na Serra do Courel (Lugo) e no Monte Pindo (A Coruña). No norte de Portugal espállase pola liña con Galiza no suroeste da provincia de Ourense (Serra do Gerês).
Situación actual e ameazas
Parecen ter desaparecido as poboacións situadas a baixa altitude, moi especialmente na contorna da Serra do Xurés, onde existían algunhas referencias históricas. De xeito xeneralizado detéctase unha declinación importante das súas poboacións. Só a poboación integrada no Parque natural da Baixa Limia-Serra do Xurés atópase aparentemente en bo estado.
Ameazas
As principais ameazas que poden afectar a esta especie son os coleccionistas e os cambios no uso do solo. Por outra banda as poboacións da Serra do Courel e do Monte Pindo semellan inviábeis pola escaseza de efectivos detectada. Nesta última localidade tíñase detectado algún individuo recentemente que non volveu localizar de novo. Atópase no Atlas y Libro Rojo de la Flora Vascular Amenazada de España, clasificada como especie en perigo crítico.
Conservación
A súa poboación ourensá está integrada no Parque natural da Baixa Limia-Serra do Xurés. Porén as poboación do Courel e do Monte Pindo, malia pertencer aos LICs (o primeiro Ancares-Courel e o segundo Carnota-Monte Pindo) carecen dunha figura de protección regulada. Algunhas asociacións reclaman a declaración do Monte Pindo como Parque Natural. Algunhas medidas de conservación propostas son a conservación en bancos de xermoplasma, reforzar a educación e divulgación para evitar as recolleitas, a reintrodución e reforzamento daquelas poboacións que ben desapareceron ou ben teñen escasa viabilidade.
Redescuberta no Monte Pindo
Javier Amigo, profesor de botánica da Universidade de Santiago de Compostela catalogara esta especie no Monte Pindo, malia que levaba máis de dez anos sen poder constatar a súa presenza. En xuño de 2013 un grupo de persoas da asociación que loita para declarar o monte Pindo parque natural protexido, deron con varios exemplares durante unhas xornadas de pesca organizadas pola Confraría de Pescadores da localidade. A asociación Monte Pindo cre que este achado, ademais da importancia botánica, súmase á escolma de especies endémicas e raras que se atopan neste espazo, polo que debería se enmarcar con algunha figura de protección.
O grande incendio forestal que arrasou o Monte Pindo en setembro de 2013 fai que sexa difícil a sobrevivencia desta especie nesta zona.
Marcel Marceau
Traxectoria
Comezou a súa carreira como mimo en Alemaña, actuando para as tropas francesas de ocupación, logo da segunda guerra mundial. Tras esa incursión na arte dramática decidiu estudar esta disciplina no Teatro Sarah Bernhardt de París.
O seu personaxe máis famoso era Bip, que tiña a cara pintada de branco e levaba uns pantalóns moi anchos e unha camisa de raias, cunha chisteira moi vella da que saía unha flor vermella.
Filipe o Fermoso
Felipe o Fermoso foi o sobrenome de:
-149
Véxase tamén
Historia ano a ano
Ana Varela
Ana Varela Iglesias, nada o 17 de xuño de 1983 en Bembibre, Val do Dubra, é unha deportista galega que competiu en piragüismo na modalidade de augas tranquilas. Gañou unha medalla de bronce no Campionato Mundial de Piragüismo de 2005, na proba de K4 200 m.
Impulso
O termo impulso pode referirse a:
Boys Don't Cry (filme)
Boys Don't Cry é un filme estadounidense de 1999 dirixido por Kimberly Peirce e protagonizado por Hilary Swank e Chloë Sevigny. É unha produción de cine independente, baseada na historia real de Brandon Teena, un mozo transexual que foi violado e asasinado o 31 de decembro de 1993 polos seus amigos masculinos cando descubriron que tiña xenitais femininos (naceu bioloxicamente como muller, pero vivía como home).
Recibiu boas críticas positivas, especialmente polas actuacións de Swank e Sevigny, e foi un éxito de portelo considerando o seu baixo orzamento e a produción independente. Tamén obtivo numerosos premios.
Está ambientada en Lincoln e Falls City, ambas en Nebraska, aínda que foi rodada en Greenville, Texas, unha pequena cidade unhas 45 millas ao noroeste de Dallas.
Galardóns e nomeamentos
Oscar 2000 (EUA)
BAFTA 2001 (Reino Unido)
Belin
Belin pódese referir a:
Darío Bugallal Araújo
Darío Bugallal Araújo, nado en Ponteareas o 23 de xullo de 1863 e finado en Madrid o 29 de novembro de 1948, foi un notario e político galego.
Traxectoria
Fillo de José Ramón Bugallal Muñoz. Avogado e notario. Foi elixido deputado polo distrito de Ponteareas nas eleccións de 1896 e nas de 1907 e polo distrito de Bande nas eleccións de 1910. Foi senador pola provincia de Ourense (1899, 1900, 1907, 1908, 1909) e senador vitalicio dende 1914. Foi membro da Real Academia de Xurisprudencia e Lexislación. Foi conselleiro do Banco Hipotecario de España. Finou en Madrid o 29 de novembro de 1948.
Vida persoal
Casou o 15 de xullo de 1897 con María del Carmen Yravedra Pérez de la Reguera, e foi pai de María Ana, Luis e Carmen Bugallal Yravedra.
Matemática pura
A matemática pura é a rama das matemáticas cando se considera o seu estudo abstractamente, sen relación á súa aplicación, a diferenza da matemática aplicada. Os principais temas estudados son a álxebra, a xeometría e a análise, incluíndo o cálculo.
José Manuel Palacín
José Manuel Palacín Rodríguez, nado no Porriño en 1966, é un político galego, que foi líder do Centro Democrático Liberal e dende novembro de 2022 presidente nacional de Converxencia 21.
Traxectoria
Fillo de emigrantes, estabeleceuse na península de forma definitiva en 1973. É licenciado en Xeografía e Historia e tamén fixo estudos de música sendo saxofonista e vocalista de dous grupos musicais, BBC e Muerte en la Noria. Posteriormente estudou Arquivística e Historia das Institucións.
Principiou na política en 1985, co extinto CDS, de Adolfo Suárez, onde foi colaborador de Francisco Moldes Fontán. Non obstante, en 1993, retírase co obxectivo de rematar os seus estudos e para dedicarse á música. No ano 2000 editou un disco co grupo Muerte en la Noria. En 2003, da man de José Manuel Barros González, alcalde do Porriño e ex-vicepresidente da Deputación, traballou para o Partido Popular de Galicia, se ben a comezos de 2007 retornou ás súas orixes centristas entrando a formar parte do Centro Democrático Liberal, encargándose de artellar o partido en Galicia. Presentouse ese mesmo ano como candidato polo CDL ás eleccións municipais na cidade de Vigo. O 23 de xuño de 2007 foi designado voceiro autonómico do partido posto que non foi ratificado ata o 14 de marzo de 2009. Foi membro da executiva nacional como vogal por Galicia despois do II Congreso Nacional en xaneiro de 2008, sendo un dos cinco principais poñentes do partido. En maio de 2009 integrou a candidatura do CDL ás Eleccións de Deputados ó Parlamento Europeo. .
O 19 de xuño de 2010 celebrouse en Vigo o I Congreso Federal do CDL de Galicia no que resultou elixido como Presidente da Federación Galega.
Tras artellar o partido ó longo dese ano, conseguiu presentar oito candidaturas nas municipais de 2011 e acadar seis concelleiros. Foi elixido como candidato á Xunta nas Autonómicas de outubro de 2012, logrando 1.554 votos, multiplicou por oito os resultados das Europeas de 2009.
En outubro de 2012 celebrouse en Madrid o IV Congreso Nacional onde José Palacín a máis de ser o creador do Regulamento tamén presentou un modelo federalista para a xestión interna que non foi aceptada. Chegado o fin do seu mandato, que se cumpría o 19 de xuño de 2013, José Palacín convocou a Convención Federal e nela anunciou que non se ía presentar a un segundo mandato debido á incompatibilidade persoal coa práctica da política. Deixou a presidencia o 24 de xuño de maneira oficial.
A mediados de 2018 Palacín comenzou a prestar apoio ao alcalde de Tui, Carlos Vázquez Padín, ata o punto de que en abril de 2019 o líder de C21 anunciou que Palacín concorrería nas súas listas como número 3 cara as municipais de maio. Non obstante os resultados foron "moi malos" (como recoñeceu o propio Padín) e iso foi motivo de renuncia a acta de el mesmo e da súa número dous, Milagros González. José Palacín, terceiro da lista, acabaría asumindo a acta de concelleiro, sendo o único representante dos liberais en toda Galicia. O 10 de xullo de 2021 foi elixido secretario xeral de C21 Tui. Dende novembro de 2022 é o presidente nacional de C21. Para as eleccións locais de 2023 concorreu como candidato por Tui, conseguindo manter a súa condición de concelleiro.
Obras
Palacín colaborou como articulista en varias publicacións como A Nosa Costa, A Nosa Galicia, Galicia Confidencial, Atlántico Diario ou Minuto Digital - (La Gaceta). Os seus escritos e enlaces exprésanse no seu blog persoal Discusiones Bizantinas. Actualmente escribe en exclusivo para a publicación "Adiante Galicia".
San Miguel, Os Vilares, Guitiriz
San Miguel é un lugar da parroquia dos Vilares no concello lugués de Guitiriz na comarca da Terra Chá. Tiña 5 habitantes no ano 2007 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 3 homes e 2 mulleres, o que supón unha diminución con relación ao ano 2000 cando tiña 8 habitantes.
Bidasoaldea
Bidasoaldea ou Bidasoa Beherea (Baixo Bidasoa en galego) é unha comarca de Guipúscoa, en Euskadi. Atópase no extremo nordés da provincia, no límite con Francia, e ocupa a parte baixa da conca do río Bidasoa.
É a comarca máis pequena de Guipúscoa e está formada por dous concellos: Hondarribia e Irún. Limita polo norte co mar Cantábrico, polo oeste coa comarca de Donostialdea, polo sur coa comarca de Bortziriak (Navarra) e polo leste cos concellos de Biriatou e Hendaia (Francia).
Xeograficamente correspóndese coa marxe esquerda do curso baixo do río Bidasoa e coa ribeira esquerda da Baía de Txingudi na que desemboca o río. A historia e indosincrasia da comarca está marcada pola súa condición fronteiriza entre España e Francia (antigamente entre Castela, Navarra e Francia). Xuntamente coa localidade francesa de Hendaia forma a comarca de Bidasoa-Txingudi.
Tomahawk (machada)
Os tomahawks eran ferramentas de uso xeral empregadas por amerindios e colonos europeos, e eran usadas a miúdo como arma para a loita de man a man e como arma arroxadiza. As cabezas de metal dos tomahawk baseáronse nas machadas da Royal Navy e foron produto de troco cos nativos americanos para obter comida e outras provisións.
O mango dun tomahawk mide usualmente uns 60 centímetros, tradicionalmente feito de madeira de carballo. A cabeza pesaba entre 250 gramos e un quilo, cun gume cortante duns 10 centímetros. A cabeza podía ser como un pequeno martelo, ter un garfo pola parte posterior ou estar redondeada, e usualmente non tiña punta na parte superior. A cabeza dos tomahawks era xeralmente feitas de pedra puída ou óso. Algúns exemplares ornamentados con gravados eran usados en rituais, e adoitaban ter un orificio na cabeza, que se prolongaba a través do mango, para fumar tabaco a través do tomahawk. Hai tamén exemplares con cabeza metálica destas infrecuentes pipas. As pipas-tomahawk eran poderosos símbolos nos encontros entre europeos e americanos: un extremo era a pipa da paz. O outro, a machada da guerra.
José Bullejos
José Bullejos Sánchez, nado en Romilla (Chauchina, provincia de Granada) o 7 de decembro de 1899 e finado en México en maio de 1975, foi un político español.
Traxectoria
Membro fundador do PCE, o cal dirixiu dende 1925 até a súa expulsión no 1932. Foi fundador do histórico xornal Mundo Obreiro. Nos anos previos á República e trala proclamación da mesma, vivíronse en España momentos de moita tensión revolucionaria. As forzas obreiras atopábanse divididas entre os anarquistas da CNT e os comunistas do PCE. Porén, eran os primeiros quen tiñan a maior influencia entre as clases traballadoras de España. Isto foi visto dende a Internacional Comunista, quen acababa de lanzar as políticas do Frente Popular, tralo auxe dos Fascismos (goberno de Mussolini en Italia) e o apabullante ascenso do nazismo nas eleccións de 1929 en Alemaña). José Bullejos opúxose primeiramente a esta política o que lle valeu a súa expulsión, sendo substituído por José Díaz e afiliándose el ao PSOE
Trala Guerra Civil exiliouse en México, onde se dedicou a escribir.
Gárgola (arquitectura)
miniatura|Gárgola no [[Mosteiro de San Salvador de Celanova (Celanova, Ourense).]] miniatura|Gárgola con forma de gaiteiro. [[San Juan de los Reyes, Toledo.]] miniatura|Gárgola (no Dictionnaire raisonné de l'architecture française, 1854-1868).
En arquitectura, as gárgolas son desaugadoiros, ou sexa, son a parte saínte das calexas dos tellados que se destinan a botar as augas pluviais a certa distancia da parede dos edificios e que, especialmente na Idade Media, eran ornadas con figuras monstruosas, humanas ou animalescas, comunmente presentes na arquitectura gótica.
No pasado pensábase que as gárgolas eran os gardiáns das catedrais e que durante a noite cobraban vida.
Nieminen
Nieminen é un topónimo, e tamén un apelido finés amplamente espallado.
Gárgola (arquitectura)
Historia
O termo gárgola é maioritariamente aplicado ao traballo medieval, aínda que tamén existiron en épocas anteriores. No antigo Exipto, as gárgolas empregábanse para botar a auga usada para lavar os vasos sagrados, o que aparentemente precisaba ser feito no tellado plano dos templos. Nos templos gregos, a auga dos tellados pasaba a través das bocas de leóns que eran esculpidos ou modelados en mármore ou en terracota na cornixa. Na cidade de Pompeia, acháronse moitas gárgolas de terracota modeladas con forma de animais.
Unha lenda local que xira en torno de Sanctus Romanus ("San Román") (631 - 641 d.C.), o primeiro chanceler do rei merovinxio Clotario II, que foi bispo de Ruán, tenta explicar a orixe das representacións de dragóns nas gárgolas. A historia relata como el e máis un prisioneiro, voluntario, derrotaran a Gargouille, un dragón de río (ou serpe de río) que vivía no Sena, en París, e que comía navíos. Un día, o bispo atraeu a Gargouille para fóra do río cun crucifixo, levándoo até a praza principal. Aló os aldeáns queimaran a besta até a súa morte.
A pesar de que a maioría das gárgolas son figuras grotescas, o termo gárgola inclúe todo o tipo de imaxes. Algunhas gárgolas son esculpidas como monxes, outras combinando animais reais e persoas, e moitas son incluso cómicas.
Séculos XIX e XX
Gárgolas, ou máis precisamente quimeras, foron usadas na decoración, no século XIX e no comezo do século XX, en construcións de cidades como Nova York e Chicago. Tamén poden encontrarse en moitas igrexas e edificacións.
Unha das máis impresionantes coleccións de gárgolas modernas pode verse na Catedral Nacional de Washington, nos Estados Unidos. A catedral, iniciada en 1908, mostra demos incrustados en pedra calcaria. Esa colección tamén inclúe a Darth Vader, un político entortado, robots e moitos outras modernizacións da tradición antiga. No século XX, o neogótico produciu moitas gárgolas modernas, notabelmente na Universidade de Princeton, na Universidade de Duke e na Universidade de Chicago.
Diana Rodeiro
Diana Rodeiro, nada en 1983 en Santiago de Compostela, é unha artista urbana e grafiteira galega, máis coñecida polo nome artístico Nana. O seu estilo está influído polas ilustracións e cómics infantís, con bonecas de ollos grandes como as do manga.
Economía de Gabón
Gabón ten unha renda per cápita que é o triplo da de moitas nacións da África subsahariana. Aínda que por unha alta desigualdade nos ingresos unha ampla proporción da poboación é pobre. O país ten grandes reservas de mineral de ferro e de árbores de madeiras moi finas. Outros recursos importantes son o petróleo, o manganeso e o uranio.
A súa pouca poboación, abundantes recursos naturais e o investimento privado estranxeira axudaron a facer de Gabón un dos países máis prósperos da rexión, a pesar de que ten unha taxa de desemprego do 21% (2000).
As súas principais exportacións son o petróleo, a madeira, o manganeso e o uranio, as que se destinan a Francia (62%), Costa do Marfil (7%), Reino Unido (2%) e Países Baixos (2%).
Gabón importa maquinaria agrícola, alimentos, metais, produtos químicos, materiais de construción e equipos de transportes. Os mesmos proveñen de Francia (62%), Costa do Marfil (7%) e Reino Unido (2%).
A taxa de inflación anual é do 1,5% (2004), o PBI per cápita ascende a 5600 dólares e a débeda externa era de 3.849 millóns de dólares en 2006.
Campus de Ponferrada
O campus de Ponferrada é a área onde se imparten estudos universitarios na vila leonesa de Ponferrada.
Historia
Comezou a impartir docencia no curso 1996/1997, despois de anos de reivindicacións para que O Bierzo se dotase de institucións universitarias. Para iso, reaproveitouse o edificio do antigo Hospital do Camiño de Santiago, baleiro despois do seu traslado a un edificio de nova planta.
Titulacións do Campus de Ponferrada
Na actualidade, o abano de titulacións impartidas en Ponferrada inclúe: O Título Propio de Grao Medio en Cinematografía e Artes Visuais, hoxe envolvido en certa polémica pola posibilidade da súa conversión en título de formación profesional coa entrada en vigor do Espazo Europeo de Educación Superior, é un dos máis atractivos da institución académica e contou coas leccións maxistrais de cineastas do talle de Woody Allen ou Alejandro Amenábar, entre outros.
Paul Kane
Paul Kane, nado en Mallow (Condado de Cork) o 3 de setembro de 1810 e finado en Toronto (Ontario) o 20 de febreiro de 1871, foi un pintor irlandés-canadense. Quizais o máis famoso de quen crearon pinturas das First Nations (indíxenas canadenses) localizadas no oeste do Canadá e doutros en Oregon Country.
Camiño de Sagebrush
Camiño de Sagebrush (en Sagebrush Trail) é un filme estadounidense de 1933 dirixido por Armand Schaefer. É un western protagonizado por John Wayne e coas aparicións de Lane Chandler e Yakima Canutt (Canutt interpreta o líder da banda e tamén é o dobre de acción de Wayne nalgunhas escenas). Foi o segundo filme de Lone Star Productions distribuído por Monogram Pictures.
Estreouse en galego o 1 de abril de 1992 a través da TVG.
La gazzetta
La gazzeta é unha ópera buffa en 2 actos con música de Gioachino Rossini e libreto en italiano de Giuseppe Palomba e Andrea Leone Tottola baseado en Il matrimonio per concorso de Carlo Goldoni. Esta ópera foi estreada no Teatro dei Fiorentini de Nápoles o 26 de setembro de 1816.
Richard Coudenhove-Kalergi
Richard Nikolaus Graf von Coudenhove-Kalergi, nado en Toquio o 16 de novembro de 1894 e finado en Schruns o 27 de xullo de 1972, foi un político austríaco, fundador da Unión Internacional Paneuropea.
Traxectoria
miniatura|Parque-Coudenhove, [[Viena.]] Era fillo do aristócrata e diplomático austríaco Heinrich von Coudenhove-Kalergi e de Mitsuko Aoyama Obtivo o seu doutoramento en filosofía na Universidade de Viena en 1917.
A partir de 1919 empezou a traballar como xornalista e, máis tarde converteuse en editor do Paneuropa, onde escribiu unha serie de artigos en favor dunha Europa unida.
En 1950 foi o primeiro gañador do Premio Carlomagno. En 1955, el propuxo a Oda á Alegría de Beethoven como a música para o Himno de Europa.
Juventud (Chantada)
Juventud foi un semanario editado en Chantada entre 1931 e 1932.
Historia e características
Subtitulado Órgano de la Juventud Republicana de Chantada, apareceu o 27 de setembro de 1931. Xurdiu como oposición a La Voz del Agro, do que foi inimigo declarado, e sostiña posicións republicanas críticas ligadas á dereita. Estaba dirixido por Pablo Noguerol Sierra. Entre os seus colaboradores figuraban Ángel Gómez Montero, Marcial García Cereijo e Valentín Rodríguez Cabo. Cesou a súa publicación en 1932.
Flashforward (homónimos)
Un flashforward é unha técnica narrativa utilizada en cine e literatura.
Os termos ''flashforward ou Flash Forward pódense referir tamén:
Le Fidèle
Le Fidèle é un filme de 2017 dirixido por Michaël R. Roskam. É unha coprodución internacional entre Bélxica, Francia e os Países Baixos. Está protagonizado por Matthias Schoenaerts e Adèle Exarchopoulos. Foi escollido para competir na 74ª edición do Festival Internacional de Cinema de Venecia. Tamén foi escollido como candidato de Bélxica para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 90ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado. Recibiu cinco nomeamentos nos Premios Magritte, incluíndo a categoría de mellor filme flamengo.
Condado de Vaslui
O condado de Vaslui (en romanés Judeţul Vaslui) é unha provincia de Romanía con capital en Vaslui.
A poboación desta provincia era de 455.049 habitantes en 2002 nunha superficie de 5.318 km², o que daba unha densidade de poboación de aproximadamente 86 hab/km².
Divisións administrativas
O distrito conta con tres municipios, dúas cidades e oitenta e unha comunas.
Historia do Exipto baixo Muhammad Alí e os seus sucesores
O reinado de Muhammad Alí e dos seus sucesores sobre Exipto foi un período de modernización e reformas rápidas que conduciu a Exipto a converterse nun dos estados máis desenvolvidos fora da Europa. Provocou tamén enormes gastos por parte do goberno que terminaron por enviar ao país á bancarrota e permitiron que caese baixo control británico.
Ascenso ao poder
Ao final da guerra civil entre turcos otománs, mamelucos exipcios e mercenarios albaneses (1803-1807), o albanés Muhammad Alí fíxose co control de todo o Exipto e o sultán otomán tívoo que recoñecer. A partir dese momento Muhammad Alí foi o amo indiscutido de Exipto e dirixiu os seus esforzos ao mantemento da súa independencia.
Campañas contra os wahhabís
dereita|200px|miniatura|[[Muhammad Alí Pasha]] Muhammad Alí recoñeceu a soberanía do sultán e, constrinxido pola Sublime Porta, en 1811 despachou un exército ao mando do seu fillo de dezaseis anos Tusun contra os wahhabís. A campaña non resultou doada e Muhammad Ali tivo que saír el mesmo para Arabia ao ano seguinte. Depuxo e exiliou ao Sharif de Meca e, morto o líder wahhabí Saud II, concluíu un tratado co seu fillo e sucesor en 1815
Volveu inmediatamente a Exipto ao lle chegaren as novas da fuxida de Napoleón de Elba, pois temía que os franceses, ou os ingleses, tivesen a Exipto na súa mira e estaba tamén inseguro dos planes dos turcos.
En 1816, Muhammad Alí, insatisfeito co tratado asinado cos wahhabís, preparou unha segunda campaña arábica. Enviou outro exército, desta vez ao mando do seu fillo máis vello Ibrahim Pasha (Tusun morrera). Dous anos máis tarde, Ibrahim capturou a capital wahhabí de Deriya
Reformas
En 1822 iniciou o cultivo do algodón, traído do Sudán, no delta do Nilo. Promovéronse a educación e o estudo da medicina. Muhammad Alí favoreceu aos mercadores europeos, de que dependía para a exportación dos produtos e o porto de Alexandría medrou en importancia. Tamén se retomou o tránsito por terra de mercadoría de Europa á India a través de Exipto.
Invasión do Sudán
En 1820 Muhammad Alí emprendeu a conquista do Sudán oriental coa pretensión de dominar o tráfico de caravanas que se dirixía ao Mar Vermello e de asegurarse as minas de ouro que se pensaba que existían en Sennar. As tropas foron comandadas polo seu fillo máis novo, Ismail, que morreu nesta campaña. O defterdar (ministro de economía) asumiu o control destas provincias, fundou Cartum e estendeu o dominio exipcio até o mar.
A revolta de Ahmad
En 1824, un tal Ahmad rebelouse no Alto Exipto. Auto-proclamouse profeta e foi seguido por entre 20.000 e 30.000 insurxentes, a maioría campesiños, mais moitos desertores do exército, polo que a forza contaba con algo de organización. A insurrección foi esmagada e Ahmad desapareceu.
Os anos seguintes viron a imposición da orde por todo o Exipto grazas ás forzas de Alí, moi ben preparadas e disciplinadas. Aseguráronse o Nilo e as estradas para todos os viaxeiros, cristiáns ou musulmáns e establecéronse relacións pacíficas cos beduínos.
A campaña grega
Muhammad Alí foi sempre consciente de que algunha vez tería que defenderse militarmente do sultán, Mahmud II, cuxa política visaba diminuír o poder dos seus vasalos máis ambiciosos e que contaba entre os seus asesores con inimigos declarados do paxá de Exipto.
Mahmud planeaba tamén incorporar algunhas reformas provenientes de Occidente e Muhammad Alí, que coñecía ben a superioridade dos métodos de guerra europeos, estaba determinado a anticiparse ao sultán na creación dunha frota e dun exército segundo os modelos europeos, en parte como medida de precaución, en parte como instrumento para a realización de proxectos máis ambiciosos. Antes do estalido da Guerra de Independencia grega, xa empregara moito tempo e enerxía en organizar unha frota e en adestramento baixo a supervisión de instrutores franceses e oficiais nativos, aínda que non foi até 1829 que a construción dun estaleiro e un arsenal en Alexandría lle permitiu construír e equipar os seus propios navíos. En 1823 a reorganización do exército xa estaba feita e os elementos turbulentos turcos e albaneses foran substituídos por sudaneses e fellahin. A efectividade da nova forza demostrouse na supresión da revolta dos albaneses do Cairo en 1823, último motín ao que se tivo que enfrontar Muhammad Alí.
Guerra co sultán
Alí foi á guerra contra o sultán sobre o territorio sirio e durante dez anos este conflito concitou o interese mundial e atraeu a atención especialmente dos ingleses, que vían comprometidas as rutas á India polo Istmo de Suez e polo val do Éufrates e dos rusos, que tamén interviñeron. O sultán cedeu en 1833 e Muhammad Ali viuse reinando no que era practicamente un imperio independente (suxeito só a un tributo moderado) que se estendía desdo Sudán ás Montañas do Taurus, aínda que non estivese exento de conflitos. En 1839 o sultán atacou de novo e foi derrotado pero, antes de que as noticias chegasen a Constantinopla, Mahmud morrera.
As potencias europeas interviñeron para evitar que Alí se apoderase tamén do Imperio Otomán.
Final do goberno de Alí
En 1847 comezou a construción dunha ponte sobre o Nilo no comezo do delta. Muhammad Alí morreu en 1849.
Os sucesores de Muhammad Alí
Abbas I acabou co sistema de monopolios comerciais e iniciou os camiños de ferro entre Alexandría e Cairo, instigado polo goberno británico. Non era moi dado a aceptar as ideas europeas e viviu recluído. En 1854 foi asasinado por dous escravos.
O seu tío, Said Pasha, debeuse enfrontar ao comercio de escravos que se cebaba sobre o Sudán, pero non tiña a fortaleza necesaria. Estaba baixo influencia francesa e en 1854 concedeulle ao enxeñeiro francés Ferdinand de Lesseps a construción do Canal de Suez. Para os británicos fixo concesións para a Compañía Oriental de Telégrafos e en 1854 para a creación do Banco de Exipto. Con el Exipto comezou a ter débeda externa. En 1863 foi substituído polo seu sobriño Ismael de Exipto, fillo de Ibrahim Pasha.
Ismael o Magnífico
O reinado de Ismael (1863 a 1879) celebrouse como unha nova era no Exipto moderno. Tentou grandes proxectos de reforma pero estes, xunto coa súa extravagancia persoal, conduciron á bancarrota e a última parte do seu reinado ten a importancia histórica de ter conducido á intervención das potencias europeas nos asuntos internos de Exipto.
Ismael mellorou o sistema administrativo instaurado por Muhammad Alí. En 1865 creo o servizo postal; reorganizou as academias militares e promoveu a educación. Construíu camiños de ferro, telégrafos, faros, o porto de Suez, o quebra-mar de Alexandría etc... con empresas europeas. En 1869 abriu o Canal de Suez. Para estas realizacións utilizáronse os beneficios producidos polos prezos inflados do algodón, causados pola Guerra Civil Americana.
As condicións de vida da poboación non melloraron moito e, acabados os ingresos extraordinarios do algodón e con débedas moi crecidas, subiron os impostos e finalmente Ismael tivo que venderlle o Canal de Suez aos ingleses e perder así o control desta vía de auga. Estas crises provocaron que o goberno británico se interesase pola situación financeira do país, no que tiña moitos intereses, e con eles tamén outros países, que foron así arrincándolle concesións.
En 1876 estableceuse un "Control Dual", mediante o cal un funcionario inglés inspeccionaba os ingresos e outro francés as despesas. Os camiños de ferro e o porto de Alexandría internacionalizáronse. Levado da desesperación, Ismael fixo da necesidade virtude e en 1878 aceptou, en lugar do Control Dual, un ministerio constitucional baixo a presidencia de Numbar Pasha, cun ministro de finanzas inglés e un de obras públicas francés. Aos poucos meses revolveuse pero Inglaterra e Francia, apoiados pola Sublime Porta, destituírono en 1879 e puxeron ao seu fillo no lugar.
Control Dual
Durante os dous anos seguintes o Control Dual iniciou o traballo que máis tarde había de continuar Inglaterra en solitario. Contaba coa inimizade da anterior clase gobernante e do exército. Un oficial, Ahmed Urabi, iniciou unha protesta dirixida a protexer aos exipcios da rapina dos opresores turcos e europeos. O movemento comezou entre oficiais árabes, que se queixaban de que se preferise aos oficiais turcos e estendeuse como ataque á posición privilexiada e influencia predominante dos estranxeiros, moitos dos cales non eran precisamente moi respectábeis. Finalmente dirixiuse contra todos os cristiáns, estranxeiros e nativos. O goberno tivo que facer concesións e Urabi acabou sendo membro do consello de ministros.
Por medo a un levantamento serio, os ingleses e franceses enviaron frotas a Alexandría en 1882. Os franceses dubidaron pero os británicos, para sufocar as revoltas, bombardearon Alexandría.
Exipto ocupado polos británicos
O goberno británico decidiu empregar a forza armada e convidou aos franceses e italianos, que declinaron envolverse. As tropas desembarcaron e a intervención militar, que se pensaba temporal, duraría até 1956
Constituíuse un goberno dirixido por Sherif Pasha e con Riaz Pasha como un dos seus principais membros. Xulgados os líderes da rebelión, Urabi confesouse culpábel, foi sentenciado a morte e a pena conmutada polo exilio, o que provocou a dimisión de Riaz. O establecemento do novo goberno foi supervisado polo embaixador británico en Constantinopla, Lord Dufferin, que procurou que seguise liñas occidentais, liberais.
Gobernantes
Walís (Gobernadores) de Exipto, 1805-1867
Xedives de Exipto, 1867-1914
Histidina
miniatura|dereita|Estrutura química da histidina. miniatura|dereita|100px|Fórmula da histidina ionizada. A histidina (abreviadamente His ou H) é un α-aminoácido que forma parte das proteínas, polo que é un aminoácido proteinoxénico. Na súa cadea lateral ten un grupo funcional cíclico imidazol, que se carga positivamente facilmente (pKa = 6,5), polo que é un aminoácido básico.