cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Teócrito
Obra
É considerado o poeta do amor e da simplicidade da natureza e os costumes campesiños. Soubo axuntar o dramático e o lírico nunha trintena dos seus chamados Idilios ('poemiñas' en grego), cancións dialogadas no seu maior parte entre pastores que se contan as súas penas de amor no medio dunha paisaxe paradisíaca que o autor identificou coa rexión grega de Arcadia. Tamén compuxo epigramas. Utilizou o dialecto dórico de Sicilia e creou un xénero que foi continuado por Mosco de Siracusa e Bión de Esmirna.
A súa obra poética pódese dividir en tres grupos, atendendo ao xénero: poemas bucólicos, poemas de tema mitolóxico e mimos.
Idilios e poemas bucólicos
Os escenarios son campestres, os protagonistas son pastores, vaqueiros ou cabreiros, hai gando que pasta e multitude de termos pastorís. O tema adoita ser erótico e os cánticos e a música están presentes continuamente. Con todo, os feitos son máis complexos: por exemplo, o poema III reproduce o xénero como ou ronda, que é de orixe urbana.
A este grupo pertencen tamén poemas que, como o XX, XXI e XXVII, conteñen algúns elementos rurais. En bastantes deles altérnase o diálogo ou o relato con cancións, elemento que fai intervir a música e que quedará para a posteridade como un dos signos típicos da pastoral. Os temas destas cancións adoitan ser eróticos ou míticos.
Himnos e épica
Algúns destes textos representan un tipo de poesía con grandes innovacións respecto dos modelos antigos; as súas materias míticas son sometidas a un tratamento antiheroico e humanizador, que reduce a estatura moral dos heroes ata aproximalos ao home da época. No plano formal, isto se complementa co parcelamento das antigas sagas, de modo que aparece ante os nosos ollos tan só algún episodio illado.
Mimos
Trátase de idilios de marcado carácter urbano, por exemplo o II e o XV. Nestes textos Teócrito practica un xénero que ao longo dos séculos -III e -II adquiriu un grande auxe, pero con claro distanciamento das súas orixes populares. Trátase dun tipo de mimo que, máis estritamente dramático no caso do seu contemporáneo Herodas, con frecuencia é contaminado en Teócrito con elementos épicos e líricos.
Influencia
O xénero bucólico creado por Teócrito perdurou ata o século XVIII. Na súa propia época foi imitado por Mosco de Siracusa e Bión de Esmirna. Longo imitou o ambiente pastoril dos Idilios na súa novela Dafnis e Cloe e Virxilio reavivou esa tradición nas súas Bucólicas, que chamou Églogas. Durante o Renacemento, Giovanni Boccaccio (Ninfale d'Ameto) e Jacopo Sannazaro (Arcadia) inspiráronse na súa obra e a dos seus seguidores para crear a novela pastoril, que tería cultivo ata principios do século XVII. Máis tarde, o xénero bucólico reverdeceu a través dos poemas pastorís dos poetas do Neoclasicismo.
Figaredo
O topónimo Figaredo pode referirse a:
Patrimonio Galego
Patrimonio Galego é un catálogo social do patrimonio cultural galego en Internet. Comezou a elaborarse no ano 2011. En 2018 acadaron os dez mil elementos catalogados.
Descrición
O proxecto está baseado en persoas colaboradoras voluntarias de toda Galiza que visitan lugares e elementos patrimoniais de interese, os catalogan, describen e soben á páxina descricións deles xunto con imaxes. O proxecto está supervisado por colaboradores que deben validar as achegas para ser engadidas. Os elementos catalogados están xeorreferenciados e con imaxes. Pode ser consultado libremente facendo buscas polo miúdo. Hai que estar rexistrado na páxina e ter unha conta de usuario para facer achegas aínda que cada elemento catalogado ten ficha propia e pódense achegar comentarios.
É un proxecto desenvolvido por Manuel Gago, Elisa Amigo, Adela Oyonarte, Carmela Sánchez Arines, Pancho Gallego, Elixio Vieites, Álex Bragaña, Soledad Felloza, Eladio Rial, Xurxo Salgado e Félix Aragunde.
Bicaño, A Armenteira, Meis
Bicaño é un lugar da parroquia da Armenteira no concello pontevedrés de Meis, na comarca do Salnés. Segundo o IGE en 2016 tiña 16 habitantes (nove mulleres e sete homes), un menos ca en 2010 e 2005.
583
Outros
Historia ano a ano
.pt
A extensión territorial .pt foi concedida pola ICANN e a súa xestión corre a cargo da Fundação para a Computação Científica Nacional.
Andrea de Cesaris
Andrea de Cesaris (nado o 31 de maio de 1959, finou o 5 de outubro de 2014) foi un piloto de carreiras italiano. Participou en 208 Grandes Premio de Fórmula Un, pero nunca gañou ningún, ten a marca da carreira máis longa sen unha soa vitoria. Unha serie de accidentes ao principio da súa carreira valéronlle o alcume de "Andrea de Crasheris ", fíxose coñecido por ser moi rápido, pero tamén tremendamente errático. Mantivo o alcume, malia que pasou a converterse nun piloto máis tranquilo e máis maduro na súa carreira posterior.
En 2005 e 2006 competiu na fórmula Grand Prix Masters para pilotos de F1 retirados.
Antes da Fórmula Un
De Cesaris naceu en Roma o 31 de maio de 1959. Múltiple campión en karting, comezou na Fórmula 3 en Gran Bretaña, gañando numerosos eventos e terminando segundo no campionato que gañou Chico Serra. A partir da Fórmula 3, pasou a Fórmula 2 co futuro xefe do equipo McLaren Ron Dennis co equipo Project 4.
Alfa Romeo (1980)
En 1980, de Cesaris fichou por Alfa Romeo para as carreiras finais do Campionato do Mundo de, en substitución de Vittorio Brambilla que á súa vez, substituíra a Patrick Depailler que morrera nunhas probas en Hockenheim. Con só 21 anos, a súa primeira carreira no Canadá terminou logo de oito voltas por mor dunha falla do motor. Na súa segunda carreira, en Watkins Glen nos Estados Unidos, foise e estrelouse contra as barreiras na curva Junction logo de dúas voltas.
McLaren (1981)
En de Cesaris conseguiu un asento en McLaren. A tempada non foi un éxito, De Cesaris estrelouse dezanove veces, xa nas prácticas ou nas carreiras e, ás veces en ambas; a miúdo debido a un erro do piloto. O equipo estaba tan preocupado por que fora a estrelar o coche que retiraron o seu coche no Gran Premio de Holanda en Zandvoort despois de clasificarse 13º. O italiano logrou terminar só 6 das 14 carreiras das que iniciou. Un sexto lugar en Imola foi o seu mellor resultado pero non foi suficiente para que o equipo McLaren renovara o seu contrato. Estragou 22 chasis na primeira tempada completa, ata o punto de ser alcumado como Andrea "De Crasheris" (era un xogo de palabras coa canción Under Pressure, da banda británica Queen).
En xullo de 1981 de Cesaris e Henri Pescarolo terminaron segundos tras o equipo de Riccardo Patrese e Michele Alboreto nunha carreira de resistencia de 6 horas en Watkins Glen, Nova York. Ambos equipos pilotaban coches Lancia, Cesaris e Pescarolo terminaron dúas voltas atrás.
Alfa Romeo (1982-1983)
Volveu á Alfa Romeo en, de Cesaris converteuse no piloto máis novo en lograr unha pole position no Gran Premio de Long Beach. De Cesaris foi tamén no segundo piloto de Alfa Romeo en lograr a pole desde 1952. De Cesaris liderou as etapas iniciais da carreira ata que perdeu unha marcha mentres dobraba ao coche máis lento de Raul Boesel, deixando pasar a Niki Lauda. Estrelouse máis adiante a metade da carreira. De Cesaris non resultou ferido, pero saían chamas da parte traseira do seu Alfa Romeo mentres saía da cabina destruída.
Desde ese momento, de Cesaris foi visto pola maioría do paddock como un piloto ocasionalmente brillante, pero a miúdo cun comportamento inconstante. En 1982 logrou un podio en Monte Carlo e outro punto no Canadá. No Gran Premio de Mónaco de 1982 Didier Pironi retirouse na volta final con problemas eléctricos no seu Ferrari. De Cesaris quedou sen combustible no mesmo punto, o que permitiu a Riccardo Patrese gañar a súa primeira carreira de Fórmula 1 en 71 carreiras. Na saída do Gran Premio de Austria, de Cesaris, concentrado en tratar de pasar ó coche que tiña diante, desviouse a través de todo o ancho da pista e chocou contra o seu compañeiro de equipo Bruno Giacomelli no muro, quedando ambos fóra da carreira.
Lingua warao
A lingua warao é unha lingua indíxena americana falada polo pobo warao. Trátase dunha lingua illada, que é falada por preto de 33 000 persoas, que habitan principalmente no norte de Venezuela, Trinidad e Tobago, Güiana e Suriname. Salienta pola súa infrecuente orde de palabras, obxecto-suxeito-verbo. O filme venezolano de 2015 Dauna. Lo que lleva el río está rodado en lingua warao.
Andrea de Cesaris
Alfa Romeo (1982-1983)
En, co seu Alfa Romeo agora con motor turbo, logrou dous segundos postos, un en Hockenheim no Gran Premio de Alemaña de 1983 (os seus primeiros puntos da tempada) e o outro na última carreira o Gran Premio de Suráfrica de 1983 en Kyalami, 9.319 segundos detrás. De Cesaris estivo preto de gañar en Spa-Francorchamps, despois de liderar comodamente diante do Renault de Alain Prost durante gran parte da carreira, logo dunha parada en boxes rompeulle o motor entregando a carreira ó francés.
Ligier (1984-1985)
miniatura| right | De Cesaris pilotando para [[Equipe Ligier|Ligier no Gran Premio de Dallas de 1984]]
De Cesaris marchou a Ligier en, onde, a pesar do prometedor motor turbo de Renault, non repetiu o seu éxito anterior. Anotou só tres puntos durante a tempada.
A finais de 1984, de Cesaris e o seu compañeiro en Ligier François Hesnault viaxaron a Australia para pilotar no Gran Premio de Australia de 1984, o último GPA antes de que a carreira convertérase en parte do Campionato do Mundo de Fórmula Un en. Pilotou un Ford BDA con motor Ralt RT4 (18 dos 25 coches na pista montaban o RT4), de Cesaris clasificou en quinto lugar. Logo de entrar en boxes ao final da volta de quecemento, saíu dos boxes momentos antes da bandeira verde e estaba case unha volta atrás cando a carreira comezou. A continuación remontou, no que moitos consideran como a pilotaxe da xornada para terminar finalmente terceiro (sen perder nunca unha volta) por detrás de Roberto Moreno (gañador) e Keke Rosberg.
A tempada 1985 non trouxo nada mellor para de Cesaris, e tivo a sorte de conservar o seu asento, antes da tempada Ligier asinara coa empresa tabacaleira francesa Gitanes como o seu principal patrocinador, rival do seu patrocinador persoal Marlboro. Unha serie de boas actuacións incluíndo un cuarto lugar en Mónaco prometía moito, pero converteuse nunha triste tempada, logo de múltiples retiradas destruíu o seu Ligier JS25 nun cuádruplo envorco no Gran Premio de Austria, como resultado foi despedido polo xefe do equipo Guy Ligier. Logo de gastar moitos cartos reparando os coches estrelados por de Cesaris nos seus 20 meses co equipo, Guy Ligier declarou que  "Xa non podo darme o luxo de contratar a este home"  (malia que Marlboro pagaba a maior parte do seu salario). Mantívose no equipo ata a seguinte carreira en Zandvoort, logo do cal foi substituído por Philippe Streiff.
Minardi (1986)
En de Cesaris trasladouse a Minardi. Nun coche con sobre peso e co pouco potente motor Motori Moderni, foi máis das veces superado polo seu compañeiro de equipo, o seu compatriota italiano e novato na F1 Alessandro Nannini. Por primeira vez na súa carreira, de Cesaris estivo toda unha tempada sen anotar un punto.
Lexas, Carantoña, Vimianzo
Lexas é un lugar da parroquia do Carantoña no concello coruñés de Vimianzo na comarca da Terra de Soneira. Tiña 51 habitantes no ano 2018 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística dos cales eran 24 homes e 27 mulleres.
Andrea de Cesaris
Brabham (1987)
En 1987 de Cesaris cambiouse a Brabham - BMW, e foi co equipo propiedade de Bernie Ecclestone que empezou a mostrar de novo a súa velocidade pura. No Gran Premio de Bélxica de 1987, en Spa, de Cesaris colocouse terceiro detrás de Alain Prost e Stefan Johansson, os seus primeiros puntos en case dous anos. Non puido terminar ningunha outra carreira da tempada. Malia que polo xeral se clasificaba ben (a súa mellor clasificación do ano foi sétimo en Alemaña, e a peor 21º en Mónaco), o poderoso turbo BMW adoitaba poñer fin ás súas carreiras explotando en chamas, facendo imposible o poder puntuar.
Rial (1988)
Para Brabham retirouse da Fórmula Un e de Cesaris buscou outra vez un novo equipo. Atopouno no novo equipo Rial, dirixido polo alemán Gunter Schmidt, o ex xefe de ATS. O coche era moi estilizado, e De Cesaris quedaba moi exposto. Pero, co potente motor Cosworth e unha pilotaxe valente, a miúdo cualificou ben, e logrou un destacado cuarto lugar no Gran Premio de Detroit. Tamén quedou dúas veces sen combustible nas últimas voltas mentres marchaba nos puntos, en Canadá e Australia.
Dallara (1989-1990)
A prometedora tempada anterior da Scuderia Italia non se repetiu en. Moitos equipos utilizaron os motores V8, os equipos medianos volvéronse moito máis fortes. De Cesaris estivo involucrado en varios incidentes graves durante esa tempada, incluíndo estrelarse no inicio da primeira volta en Interlagos, e en Imola, onde forzou a retirada de Alessandro Nannini durante práctica na Curva Villeneuve. Tamén case priva do segundo posto a Nigel Mansell mentres este o dobraba durante a carreira. A fiabilidade foi un problema, e outra vez non logrou sumar puntos en toda a tempada.
Jordan (1991)
Deixou Dallara a finais de 1990, e de Cesaris asinou con Eddie Jordan para a primeira tempada do seu equipo na Fórmula Un. Jordan xa correra con de Cesaris na Fórmula 3. Tivo 3 compañeiros, o belga Bertand Gachot e logo un prometedor piloto: Michael Schumacher e o veterano Roberto Moreno. De Cesaris demostrou amplamente as súas calidades como piloto, pero o Jordan 191 era tan rápido como pouco fiable, o que levouno a un bo número de abandonos. Malia iso, logrou terminar catro veces nos puntos, sendo cuarto en dúas ocasións, e quinto e sexto outra vez.
De Cesaris terminou a noveno no campionato, o seu mellor resultado desde 1983.
Tyrrell (1992-1993)
A pesar do desexo de Eddie Jordan de manter a de Cesaris para a tempada, foi imposible debido a problemas entre o seu patrocinador, Marlboro, e o novo patrocinador de Jordan, Barclay Cigarettes. Jordan acumulara débedas significativas na súa tempada de debut. Foi capaz de asegurar o patrocinio de cigarros Barclay, pero a marca estaba en conflito directo co apoio de Marlboro a de Cesaris.
Ken Tyrrell contratou de Cesaris para o seu equipo e a súa fe foi recompensada rapidamente cando de Cesaris logrou un quinto na segunda carreira da tempada en México.
O motor Ilmor V-10 do Tyrrell 020 era unha boa máquina, e de Cesaris quedou nos puntos tres veces máis durante a tempada que culminou cun cuarto lugar no Gran Premio do Xapón.
foi moi diferente. O motor Ilmor fora substituído polo Yamaha V10 que cambiou a dinámica e a fiabilidade do coche. O 020 era por entón moi vello e foi substituído a metade de tempada polo 021. Este coche, con suspensión activa, non foi un éxito. Por terceira vez na súa carreira, de Cesaris non puido anotar ningún punto e foise de Tyrrell ao final da tempada.
Jordan e Sauber (1994)
En, por primeira vez desde , de Cesaris comezou a tempada sen un coche de Fórmula Un. As conversacións con varios equipos pequenos non chegaron a nada, como o campionato comezou no Brasil, quedou á marxe. Pero foi un suceso durante o Gran Premio do Brasil o que reviviu a súa carreira. O irlandés Eddie Irvine foi culpado por provocar un accidente masivo. Na apelación, Irvine foi suspendido por tres carreiras. No Gran Premio do Pacífico, Aguri Suzuki pilotou o desocupado Jordan de Irvine. Pero para a seguinte carreira, o Gran Premio de San Marino, Eddie Jordan trouxo a de Cesaris ao equipo onde lograra os seus mellores resultados tres tempadas antes.
O retorno non comezou ben, de Cesaris esnaquizou un chasis durante as probas. Estrelouse de novo durante a tráxica carreira de Imola debido á mala condición física logo de non pilotar en seis meses. Recuperouse en Monte Carlo. Cunha pilotaxe madura, de Cesaris mantívose afastado de problemas e lonxe das barreiras para lograr o cuarto lugar. Irvine volveu para a seguinte carreira, pero Sauber dérase conta da forma do italiano, e o fichou para substituír o ferido Karl Wendlinger no coche con motor Mercedes.
A primeira carreira De Cesaris con Sauber foi o seu Gran Premio número 200, no Canadá. Malia que se retirou logo de 24 voltas, logrou estar de novo nos puntos na seguinte carreira, o Gran Premio de Francia en Magny-Cours.
A carreira de De Cesaris terminou como empezou, cando se retirou con problemas no acelerador durante a súa última carreira, o Gran Premio de Europa de 1994. Logo disto, Sauber mantivo a súa promesa de devolver o coche a Karl Wendlinger si tiña suficientes forzas. Ao final non puido ser, pero de Cesaris xa marchara de vacacións, polo que JJ Lehto o substituíu nos dous Grandes Premios finais. De Cesaris terminou a súa carreira sendo o segundo piloto con máis Grandes Premios iniciados con 208, só por detrás de Riccardo Patrese (actualmente moitos outros pilotos xa superaron o seu total).
Legado
Participou en 214 grandes premios, debutando o 28 de setembro de 1980. Logrou 5 podios, unha pole position, e anotou un total de 59 puntos no campionato, segue sendo o piloto con máis GP comezados (208) sen haber gañado ningún. Tamén posúe a marca de retiradas consecutivas, 18 ao longo de 1985 e 1986 (aínda que moitas destas foron por fallos mecánicos), así como a de máis retiradas sucesivas nunha soa tempada, 12 en 1987. Do mesmo xeito, ningún piloto tivo máis dos seus 14 abandonos nunha tempada de 16 carreiras. Anotou puntos en 9 dos 10 equipos para os que correu: McLaren, Alfa Romeo, Brabham, Rial, Tyrrell, Jordan, Ligier, Scuderia Italia e Sauber; só non puido facelo en Minardi.
Retirada
Logo de retirarse do automobilismo, de Cesaris converteuse nun corretor de bolsa de éxito en Monte Carlo. Pasaba seis meses do ano nesta ocupación e o resto facendo windsurf por todo o mundo. Logo do Terremoto do Océano Índico 2004 e o posterior tsunami, de Cesaris deu unha importante doazón a un fabricante de velas (Ezzy Sails) cuxa fábrica en Sri Lanka fora destruída no desastre.
Casco
O casco De Cesaris era branco con tres liñas diagonais, parecido á bandeira italiana, correndo na parte superior ata os lados, e unha liña vermella entre dúas liñas verdes no área do queixo.
Retorno as carreiras
Logo dunha longa ausencia do paddock da Fórmula Un, de Cesaris apareceu no Gran Premio de Mónaco de 2005, e foi recibido de novo cun cálido abrazo polo antigo xefe do equipo Brabham e tsar da Fórmula Un Bernie Ecclestone. Uns meses máis tarde anunciouse que de Cesaris correría na nova serie Grand Prix Masters para pilotos de Fórmula Un retirados. Mentres que outros pilotos pasaran os seus anos de retiro acumulando quilos, de Cesaris aínda estaba en óptimas condicións físicas grazas á súa frecuente práctica do windsurf. En outubro, demostrouse que non perdera nada da súa velocidade, marcando o mellor tempo na primeira proba do Grand Prix Masters en Silverstone.
Morte
De Cesaris morreu nun incidente de estrada o 5 de outubro de 2014 aos 55 anos mentres conducía a súa moto Suzuki. A prensa italiana informou que morreu no impacto co gardarail no carril exterior da autoestrada GRA de Roma, nas proximidades do desvío de Bufalotta.
Resultados completos na Fórmula Un
† Pilotos que non terminaron o Gran Premio, pero se clasificaron ao completar máis do 90% da distancia de carreira.
Severino Trigo
Severino Trigo Brañas foi un avogado e xornalista galego.
Traxectoria
Fillo de José Trigo Torrado. Foi rexistrador da propiedade. Impulsou as feiras estradenses. Foi redactor de Eco de La Estrada. Casou con Manuela Pazo Álvarez.
Temes, Temes, Carballedo
Temes é un lugar da parroquia de Temes, no concello lugués de Carballedo, na comarca de Chantada. Segundo o INE en 2019 tiña 2 habitantes, 2 mulleres.
Toponimia
O topónimo ten a base no medieval, que semella un antropónimo prelatino. Ningún outro lugar de Galicia leva o nome deste lugar e parroquia.
Patrimonio
O Complexo de Temes moi ben estudado polo padre Jaime Delgado, é o máis importante tesouro arqueolóxico do concello e da contorna.
Neste complexo histórico-arqueolóxico podemos diferenciar tres etapas.
1- Etapa prerromana e romana. Son vestixios prerromanos unha chea de castros que se atopan no contorno e tamén o mesmo nome de Temes. Entre os romanos sobresae a ara dedicada ós deuses “Lares Viales”.
2- Etapa paleocristiá:
- A tapa dun sarcófago (probablemente de entre 315-325), incrustada enriba do arco triunfal da igrexa. No seu ático nárranse iconograficamente tres escenas bíblicas: a Adoración dos ReisMagos, o pecado de Adán e Eva e o ciclo de Xonás.
- A primeira inscrición cristiá de Galicia que está esculpida nunha pedra granítica: FIDES SPES CARITAS (Fe, Esperanza, Caridade).
3- Etapa cristiá-visigoda. Sobresae unha pedra coa seguinte inscrición: SAGRATIO TEMPLI KL / DCBS IN ERA DCCC / (X) L (A) (I) II. Traduciuse como: A consagración do templo foi dous días antes das kalendas de decembro (30 de novembro), na era 843 (ano 805). Consérvanse outras pezas da igrexa visigótica.
4- Etapa renacentista: o sagrario do altar maior con Cristo saíndo do sepulcro entre os apóstolos Pedro e Pablo.
Unha das pezas do Complexo de Temes formou parte en 1991 da Exposición Galicia no Tempo.
Lexas
O topónimo galego Lexas pode referirse a:
Apeadoiro de Cesantes
Cesantes é un apeadoiro ferroviario de Adif situado en Cesantes, no concello de Redondela, provincia de Pontevedra. Ten servizos de media distancia operados por Renfe.
Situación ferroviaria
Atópase no punto quilométrico 4,2 da liña férrea de ancho ibérico que une Redondela con Santiago de Compostela, a 27 metros de altitude, entre as estacións de Redondela-Picota e de Arcade.
Historia
En 1886 a Compañía do Ferrocarril de Medina a Zamora e de Ourense a Vigo, xeralmente abreviada como MZOV, concluíu o trazado da liña férrea que unía Monforte de Lemos con Vigo e que se pretendía prolongar a Portugal. Esta liña contou cunha ligazón desde Redondela que alcanzaba Pontevedra na que se situou a estación de Cesantes. En 1928, os graves problemas económicos que sufrían as empresas que xestionaban as liñas férreas do oeste español levaron ao estado á nacionalización das mesmas e á súa agrupación na Compañía Nacional dos Ferrocarrís do Oeste. En 1941, Oeste integrouse como o resto de compañías ferroviarias españolas en Renfe.
Desde o 31 de decembro de 2004 Renfe Operadora explota a liña mentres que Adif é a titular das instalacións ferroviarias.
Media distancia
Actualizado a 23 de xuño de 2016.
El Palo
El Palo pode referirse a:
Agitation Free
Agitation Free foi unha banda alemá de krautrock formada en 1967 e composta por Michael "Fame" Günther (baixo), Lutz "Lüül" Ulbrich (guitarra), Lutz Ludwig Kramer (guitarra) e Christopher Franke (batería). Inicialmente chamáronse Agitation, un nome que elixiron ao azar nun dicionario, e posteriormente cambiárono a Agitation Free como resultado dun cartel que viron antes dun concerto que realizaron a principios de 1970 onde poñía "Agitation Free" (significando o "free" que era un concerto de balde). Outra razón pola que a banda cambiou o nome foi que xa exitía outro grupo que se chamaba igual.
Despois de perder ao guitarrista Axel Genrich, que marchou para Guru Guru en 1970, e ao batería Christopher Franke, que fixo o mesmo con Tangerine Dream en 1971, a banda recrutou a Jörg "Joshi" Schwenke (guitarra), Burghard Rausch (batería) e Michael Hoenig (teclados). Con esta formación editaron o seu álbum de estrea, Malesch, en 1972 a través do selo Music Factory. O álbum inspirouse na súa propia xira a través de Exipto, Grecia e Chipre, patrocinada polo Goethe-Institut alemán. Posteriormente ese mesmo ano, actuaron nas olimpiadas de Múnic.
Un segundo álbum foi editado en 1973, pero a banda separouse un ano despois. Agitation Free reuniríase en 1998 e lanzou ''River Of Return en 1999.
Amán
Amán ou Aman (Árabe: عمان ʿAmmān), a capital do reino de Xordania, con máis de 1 200 000 habitantes, é o centro comercial, industrial e administrativo do país.
Historia
A historia urbana de Amán ten por berce o Jebel al-Qal'a (a Cidadela), un outeiro rico en auga e dominante dos arredores. Ocupado con asentamentos dende o neolítico (achados do quinto milenio antes da nosa era), primeiro nun socalco intermedio e despois (cara ao 2200 aC) trasladado ó superior xa con muralla e terrapléns defensivos (2000-1550 aC), semella ter rematado coma recinto sacro cun pequeno asentamento retirado do socalco máis baixo do outeiro (1550-1200 aC).
Capital dos amonitas
O lugar volta a adquirir relevo (en torno ao 1000 aC) coma capital, citada frecuentemente na Biblia, do reino rival dos israelitas na outra beira do Xordán, os amonitas, e co nome de Rabbat Ammon. No século VIII e VII aC, coma vasalo do imperio neoasirio, o reino amonita e a súa capital experimentaron unha gran prosperidade. Un novo recinto amurallado arredor de todo o outeiro, templos e pazo real asemade cunha rica estatuaria o testifican.
Grega e romana
Trala caída no poder dos babilonios (582 aC) o reino amonita desaparece. Foi renomeada Filadelfia polos gregos da dinastía tolemaica (Tolomeo II Filadelfos, 283-246 aC) e coma tal pasou ao poder romano no século I aC (unha das integrantes da rexión da Decápolis).
Pero o reflorecemento da vila non tivo lugar ata o século II da nosa era. Probablemente coma cidade intermedia na ruta entre Petra e Palmira, foi reconstruída có característico estilo clásico monumental do urbanismo romano: no val do pequeno río Sayl ao pé da Cidadela de Rabbat Ammon corría, de leste a oeste, un decumanus máximus porticado pola beira norte do río; na beira sur o foro co gran Teatro (6000 espectadores) na ladeira do outeiro veciño e o Odeón. Uns propileos servían de entrada monumental ó acceso á antiga Cidadela novamente amurallada, na que os romanos concibiron unha acrópole presidida polo templo de Hércules.
Máis ao oeste, por un val perpendicular ó do río, unha nova rúa columnada remataba preto dunha gran fonte monumental (nympheum). Xusto no seu encontro co decumanus foi construída a basílica catedral cando o cristianismo deveu a relixión do imperio e Filadelfia en sé episcopal (polo menos dende o 325). No ano 363 un gran terremoto destruíu a Cidadela e os templos pagáns non foron reconstruídos, converténdose o outeiro no barrio bizantino da vila arredor de dúas igrexas.
A nova Cidadela dos Omeias
Co establecemento do Califato Omeia na próxima Damasco a vila (que árabes preislámicos renomearan Amman no século VI) foi unha importante capital provincial. No 730 comezou a reconstrución da Cidadela onde se erixiu un conxunto palaciano con mesquita no socalco superior. A mesquita do venres da vila foi erixida no val a carón da antiga catedral cristiá.
Capital de Xordania
En 1887 tivo lugar o renacemento de Amán coma cidade cando o Imperio Otomán recolocou refuxiados musulmáns do norte do Cáucaso (circasiáns que fuxiran da Rusia tsarista) no terreo da antiga vila en ruínas. Pero foi a construción, na primeira década do século XX, do ferrocarril entre Damasco e Medina (en principio para facilitares a peregrinación á Meca) o que puxo novamente a Amán no mapa.
Precisamente a estación foi a primeira sede do novo Emirato de Transxordania (xermolo do Reino de Xordania) cando Abdullah I elixiu a vila como a súa capital en 1921, que se mantivo coma unha pequena cidade ata despois da segunda guerra mundial.
En 1949, trala formación do estado de Israel, unha primeira vaga de refuxiados palestinos fixo medrar considerablemente a súa poboación. O fenómeno reproduciuse de maneira dramática en 1967 coa Guerra dos Seis Días e dende entón con cada un dos graves conflitos na rexión (os últimos as guerras do Golfo).
San Martín de Lúa, Pol
San Martín de Lúa é unha parroquia do concello de Pol na comarca de Meira, na provincia de Lugo. No ano 2007 tiña 69 habitantes, deles 33 eran homes e 36 eran mulleres, o que supón unha diminución de 1 habitante en relación ao ano anterior, 2006.
Amán
Capital de Xordania
Coma consecuencia Amán ten acadado nunhas décadas as proporcións de metrópole pero cunha absoluta falla do planeamento axeitado, o que xera os problemas habituais (amoreamento, ausencia de infraestruturas e servizos) nas urbes do terceiro mundo.
San Martín de Lúa, Pol
Xentilicio
O seu xentilicio é ribeirego.
Parroquias de Pol
🇵🇱
Amán
Notas
miniatura|250px|Amán
Alvite, Temes, Carballedo
Toponimia
O topónimo é un xenitivo do antropónimo.
Área de Halifax (Florida)
A Área de Halifax (Halifax Area) ou simplemente Daytona é unha rexión vernácula no estado de Florida, que comprende a área situada ao redor de Daytona Beach. Comprende aproximadamente a Área Metropolitana de Daytona Beach e o Condado de Volusia, Florida. Houbo un bo feixe de intentos de establecer unha identidade rexional para Daytona, incluíndo as xa empregadas de "Costa do Surf" (Surf Coast) e "Costa da Diversión (Fun Coast). O nome de "Área de Halifax" refírese ao Río Halifax, que discorre a través de Daytona Beach e outros concellos próximos.
Historia
A área ao redor do río Halifax mantivo poboacións estables desde finais do século XIX, e obtivo fama internacional polas súas praias e as súas carreiras de automóbiles desde principios do século XX. Porén, levaba décadas sendo unha rexión popular para ás áreas lindeiras. Hoxe, a rexión coñécese de xeito habitual simplemente como "Daytona" ou a "área de Halifax".
Como moitas outras partes de Florida, houbo moitos intentos de crear unha identidade rexional para a área de Halifax. Habitualmente estas tentativas introducían o termo "Costa", como sucede coas Costa Dourada, Costa Espacial e Primeira Costa. Na década de 1970, promotores turísticos bautizaron a área como a "Costa do Surf". O concepto foi a continuación adoptado pola poboación en xeral, aparecendo en publicacións da época e nunha enquisa elaborada en 1982 sobre as rexións de Florida polos xeógrafos Ary J. Lamme e Raymond K. Oldakowski. Máis adiante, non obstante, o emprego e o recoñecemento de "Costa do Surf" decaeu. De feito, unha actualización da enquisa de Lamme e Oldakowski elaborada en 2007 constatou que era unha das rexións menos coñecidas de Florida, sendo mencionada explicitamente só por un dos enquisados e aparecendo só moi de vez en cando en publicacións e en materias promocionais da área.
Hilas
miniatura|300px|Hilas e as [[ninfa (mitoloxía)|ninfas (1896), de John William Waterhouse.]] Na mitoloxía grega, Hilas (en grego Ύλας Hylas) era fillo do rei Tiodamante dos dríopes.
Cando Heracles matou o seu pai na batalla, perdoou a Hilas e tomouno como escudeiro, ensinándolle as artes do guerreiro. Heracles levou a Hilas con el a bordo da nave Argo, facéndoo un dos argonautas.
A instancias de Hera, Hilas foi secuestrado pola ninfa da fonte Pexea en Misia e desapareceu sen deixar rastro (segundo Apolonio Rodio). Nunca atoparon a Hilas porque este se namorara das ninfas e quedara con elas convertido en eco (Valerio Flaco, Argonáutica).
Apeadoiro de Redondela-Picota
Redondela-Picota é un apeadoiro de tren de Adif na cidade de Redondela, na provincia de Pontevedra. Está situada na liña Santiago - Redondela. dereita|miniatura|Apeadoiro de Redondela-Picota. Vista cara o [[sur.]] dereita|miniatura|Apeadoiro de Redondela-Picota. Vista cara o [[norte.]]
Hiw
Hiw (ás veces escrito Hiu) é a illa máis ao norte das Vanuatu.
Xeografía
Hiw é a illa máis grande das Illas Torres na provincia de Torba. Está situado ao leste do Estreito de Torres, ao sur de Vanikoro nas Illas Salomón. Ten unha superficie de 51 km². O punto máis alto é o Monte Wonvara (366 m).
Punta Vewoag (chamado localmente ngre Twome), é o cabo norte Hiw, é o punto de terra máis setentrional de Vanuatu. A 1´6 km ao norte de hiw atópase o arrecife de coral mergullado, Ngwey Gakwe, sobre a que rompen as ondas.
Poboación
Hiw ten unha poboación duns 270 habitantes.
Distribúense en tres aldeas, todas elas situadas na costa leste: Yogwye; Yaqane, e o pobo principal Yögevigemëne, cuxo nome é ás veces abreviado a Yugemëne.
O idioma que se fala na illa tamén se chama hiw.
Cabeza de Boi, A Armenteira, Meis
Cabeza de Boi é un lugar da parroquia da Armenteira no concello pontevedrés de Meis, na comarca do Salnés. Segundo o IGE en 2016 tiña 54 habitantes (29 mulleres e 25 homes), catro máis ca en 2010 e dez máis ca en 2005.
Illa Spaatz
A illa Spaatz é unha illa cuberta polo xeo, na Antártida. Está situada a ao suroeste da Illa Alexandre I e ao oeste da base da península Antártica, preto da costa da Terra de Ellsworth e a 30 millas ao leste da illa Smyley.
-496
Outros
Historia ano a ano
Métrica (poesía)
Na poesía tradicional, a forma ten tanta importancia como o contido. Deste modo, a lonxitude dos versos é un trazo relevante e importante da forma. A métrica é a técnica que nos permite medir os riscos formais nesa concepción poética tradicional.
Medida dos versos
A métrica proporciona un procedemento para medir os versos. Este proceso baséase no reconto das sílabas buscando certo ritmo, duración e sonoridade. De aí que se diferencien as sílabas métricas, que teñen en conta eses factores, e as sílabas gramaticais, que só consideran a forma obxectiva das sílabas.
Tomando como exemplo a cantiga popular de Taragoña, Rianxo, é unha copla que, polo tanto, está formada por catro versos octosílabos:
Trátase dunha copla. Polo tanto, está escrita para ser cantada. Para conseguir que se adapte a letra á música, non é suficiente con ler o texto. Resultaría un reconto das sílabas gramaticais que non se axustaría aos tempos musicais:
Obsérvese que o segundo e terceiro versos non dan oito sílabas. Pero se se escoita cantar esta estrofa, observarase que se axusta perfectamente á música. Isto débese ás posibilidades fonéticas que ofrece o galego. Por exemplo, o segundo verso pode prorrogarse sen dificultade na última sílaba debido a que é unha palabra aguda. Ten o acento na última sílaba. De igual modo, no terceiro verso, pódese xuntar facilmente lémbrame e a, de forma que se lería así: Lém-bra-ma-fon-te-do-Gro-lo. Deste xeito, pronúnciase en oito impulsos ou sílabas métricas.
Por tanto, a métrica non é un reconto mecánico senón un xeito de lectura que adapta a forma ás necesidades estéticas e sonoras do poema.
Illa Spaatz
Ten 50 millas de longo por 25 millas de ancho e cobre unha área de ao redor de 4.100 km². O lado norte da illa linda coa entrada de Ronne; o resto da illa está rodeada polo xeo agás o estreito de Stange e o estreito de Xurxo VI.
Finn Ronne e Carl Eklund do Servizo Estadounidense do Antártico (USAS) (1939-1941) exploraron o lado norte deste espazo xeográfico en decembro de 1940. Foi fotografada desde o aire e trazado o primeiro mapa da illa pola Expedición de Investigación do Antártico de Ronne (1947-1948) dirixida por Finn Ronne. Foi chamada así por Ronne en honra ao xeneral Carl Spaatz, Xefe de Persoal da USAAF, quen deu a axuda aérea para a asistencia da expedición.
Reclamacións territoriais
Chile inclúe á illa na Comuna Antártica da Provincia da Antártica Chilena dentro da Rexión de Magallanes e da Antártica Chilena. Para o Reino Unido integra o Territorio Antártico Británico, pero ambas reclamacións están suxeitas ás disposicións do Tratado Antártico.
Nomenclatura dos países reclamantes:
Escudo do Nepal
Os elementos do escudo mencionados aparecen rodeados por unha grilanda feita con flores e follas de rododendro (esta flor é un dos símbolos nacionais).
Na parte inferior do escudo aparece representada de cor amarela ou dourada a fertilidade da rexión de Terai, unha coroa de loureiro trazada esquematicamente e unha cinta de cor vermella na que aparece escrito en sánscrito o lema nacional: जननी जन्मभूमिश्च स्वर्गादपी गरीयसी (jananī janmabhūmiśca svargādapi garīyasī) que significa "A nai e a patria son máis grandes que o Reino dos Ceos" (Svarga).
The Graces
The Graces foi unha banda de pop rock estadounidense de finais dos anos 80 e principios dos 90 composta por Charlotte Caffey (ex-guitarrista de The Go-Go's), Meredith Brooks e Gia Ciambotti. Formada no ano 1987, publicou o seu álbum de estrea, Perfect View, a través do selo A&M Records en 1989. O seu primeiro sinxelo, Lay Down Your Arms, chegou ao número 56 da lista Billboard Hot 100, pero o álbum e os seguintes sinxelos fracasaron. En 1991 foron expulsadas do selo discográfico e Brooks deixou a banda para iniciar unha carreira en solitario. Brooks foi substituída por Chrissy Shefts e o grupo continuou dando concertos. Cando estaba a piques de conseguir outro contrato discográfico a Ciambotti ofrecéronlle para xirar como corista coa banda de Bruce Springsteen, polo que o grupo acabou por separarse en 1992 sen gravar un segundo álbum.
Maitreya
200px|miniatura|Bodhisattva Maitreya do século II. Maitreya (en sánscrito), Metteyya (en pali), Maithree (en cingalés), Jampa (en tibetano) ou Di-Lặc (vietnamita), é considerado o Buda futuro na escatoloxía budista. Nalgúns textos budistas, como o Sutra de Amitabha e o Sutra do Loto, é chamado Ajita.
Segundo a tradición budista, Maitreya é un bodhisattva que aparecerá na Terra nun futuro, completará a iluminación, e ensinará dharma máis puro. Segundo as escrituras, Maitreya será o sucesor do Buda actual, Gautama Buddha (tamén coñecido como Śākyamuni Buddha). A profecía da chegada de Maitreya refírese a un tempo no futuro no que o dharma estará esquecido pola maioría da poboación do mundo. Esta profecía atópase na literatura canónica das grandes escolas do budismo, incluíndo a Theravāda, a Mahāyāna e a Vajrayāna.
Río Soldón
O Soldón é un río galego, afluente do Sil pola súa marxe dereita, que ten todo o seu curso dentro da provincia de Lugo.
O río dá nome a dúas aldeas do concello de Quiroga: a do Soldón na parroquia da Seara, no seu curso alto, e mais a do Soldón na parroquia de Bendolla, xa xunto á súa desembocadura.
Percorrido
Nace a 1160 m de altura, na serra dos Cabalos, na serra do Courel. Atravesa todo o concello de Quiroga nun percorrido de 20 km, para unirse ao Sil no Soldón, a uns 250 m de altitude. A súa conca ten unha área de 93 km2, e o seu caudal medio é de 2,6 m3/s. Ten como afluentes regatos de montaña. Durante o seu percorrido vai moi encaixado.
Ditadura Nacional
Ditadura Nacional (Ditadura Nacional en portugués) foi a denominación do réxime ditatorial portugués saído da elección por sufraxio universal do presidente da república Óscar Carmona en 1928 debido ás turbulencias seguidas ao golpe de estado do 28 de maio de 1926. Durou até 1933, ao ser referendada unha nova Constitución, que deu orixe ao Estado Novo, un réxime político autoritario e corporativista baixo o mando do ditador António de Oliveira Salazar. Considérase que este período xunto co do Estado Novo forman o período histórico da Segunda República Portuguesa.
Andrés Torres Queiruga
Andrés Torres Queiruga, nado en Aguiño (Ribeira) o 28 de maio de 1940, é un teólogo e escritor galego.
Traxectoria
Realizou estudos de teoloxía no seminario de Santiago de Compostela e na Universidade Pontificia Comillas. Licenciado en Filosofía (1962) e Teoloxía (1966). Posteriormente, tras dous anos en Roma, realizou a súa tese de doutoramento en 1973, co título ''Constitución y evo-lución del Dogma. La teoría de Amor Ruibal y su aportación''. É tamén doutor en Filosofía pola Universidade de Santiago de Compostela no 1988, coa tese ''Noción, religación, trascendencia. O coñecemento de Deus en Amor Ruibal e Xavier Zubiri'', dirixida por Carlos Amable Baliñas Fernández.
A súa actividade como docente levouno á Universidade de Santiago, onde foi profesor de Filosofía da Relixión, Clásicos da Metafísica e Filosofía Alemá na Época da Ilustración na Facultade de Filosofía. Foi tamén profesor de Teoloxía no Instituto Teolóxico Compostelán.
Ingresou como membro de número da Real Academia Galega en 1980 co discurso Nova aproximación a unha filosofía da saudade, respondido por Ramón Piñeiro. Membro tamén do Consello da Cultura Galega, foi ademais un dos fundadores e director da revista de pensamento cristián Encrucillada.
A súa obra divulgou a miúdo posturas discordantes co que postulaba a Igrexa católica, en particular sobre os conceptos do Espírito Santo e a interacción de Deus sobre a creación. Esta visión discrepante levou a diversas tensións co goberno da Igrexa, e a que en 2012 a Comisión da Doutrina da Fe da Conferencia Episcopal Española o apercibise publicamente por "distorsionar elementos da fe da Igrexa" como "a clara distinción entre o mundo e o creador e a posibilidade de que Deus interveña na historia e no mundo alén das leis que el mesmo estableceu" ou a distinción entre "creación e salvación", así como "a necesidade da graza sobre natural para alcanzar o fin último do home" Ante esta nota, a Real Academia Galega fixo público un comunicado expresando a súa protesta contra o que cualificaba de "conculcación da liberdade de pensamento" do intelectual galego.
Ensaio
Estas son as súas principais obras:
Ministerio de Economía e Competitividade de España
miniatura|Real Casa da Aduana ([[Madrid), sede principal do Ministerio.]] miniatura|Delegación do Ministerio de Facenda en [[Vigo.]] O Ministerio de Economía e Competitividade de España é o órgano da Administración Xeral do Estado que se encarga da política económica, especialmente dos Presupostos Xerais, do control das Compañías públicas, e de impoñer as taxas.
En xaneiro de 2020, no goberno de coalición PSOE Unidas-Podemos presidido por Pedro Sánchez, o ministerio pasou a denominarse Ministerio de Asuntos Económicos e Transformación Dixital, continuando como ministra Nadia Calviño que ademais tamén foi nomeada vicepresidenta terceira.
Estrutura orgánica básica (xaneiro 2012)
A estrutura orgánica básica é: (en cursiva indícanse os organismos autónomos)
Ministro de Economía e Competitividade: Luis de Guindos
Restauración (1875 - 1923)
Ministros de Facenda
Ditadura de Primo de Rivera (1923 - 1930)
Ministros de Facenda Ministros de Economía Nacional
Segunda República Española (1931 - 1939)
Ministros de Economía Nacional Ministros de Facenda Ministros de Facenda e Economía
Transición Española (1975 - 1977)
Ministros de Facenda
Lexislatura Constituínte (1977 - 1979)
Ministros de Facenda Ministros de Economía
I Lexislatura (1979 - 1982)
Ministros de Facenda Ministros de Economía Ministros de Economía e Comercio
II Lexislatura (1982 - 1986)
Ministros de Economía e Facenda
III Lexislatura (1986 - 1989)
Ministros de Economía e Facenda
IV Lexislatura (1989 - 1993)
Ministros de Economía e Facenda
V Lexislatura (1993 - 1996)
Ministros de Economía e Facenda
VI Lexislatura (1996 - 2000)
Ministros de Economía e Facenda
VII Lexislatura (2000 - 2004)
Ministros de Economía Ministros de Facenda
VIII Lexislatura (2004 - 2008)
Ministros de Economía e Facenda
IX Lexislatura (2008 - 2011 )
Ministros de Economía e Facenda
X Lexislatura (2011 - 2018)
Ministros de Economía e Competitividade
XII Lexistatura (xullo 2016 - xuño 2018)
XIV Lexislatura (xaneiro 2020-). Ministerio de Asuntos Económicos e Transformación Dixital
Richard Dean Anderson
Richard Dean Anderson, nado o 23 de xaneiro de 1950 en Minneapolis, é un actor e produtor estadounidense.
Traxectoria
Comezou a súa carreira como actor en 1976 como o doutor Jeff Webber na serie General Hospital, protagonizou a serie Seven Brides for Seven Brothers (1982-1983) baseada no filme homónimo pero o seu salto á fama debeuse á serie MacGyver (1985–1992), posteriormente apareceu en filmes, entre eles Through the Eyes of a Killer (1992), Pandora's Clock (1996) e Firehouse (1997).
En 1997 volveu á televisión como o actor protagonista da serie Stargate SG-1, secuela do filme de 1994 Stargate. Interpretou o papel protagonista entre 1997 e 2005 e tivo un papel recorrente entre 2005 e 2007. Desde 1997, o único filme onde Anderson apareceu foi Stargate: Continuum estreado en 2008 como unha secuela de Stargate SG-1 que fora cancelado en 2007. Anderson apareceu nas dúas seguintes series da franquía Stargate Stargate: Atlantis e Stargate: Universe (como o tenente xeneral Jack O'Neill).
Xunto con Michael Greenburg creou a produtora Gekko Film que produciu a maioría das tempadas de Stargate SG-1.
Beloi, San Xiao de Mos, Castro de Rei
Beloi é un lugar da parroquia de San Xiao de Mos no concello lugués de Castro de Rei na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2019 tiña 14 habitantes (7 homes e 7 mulleres).
Wim Mertens
Wim Mertens, nado en Neerpelt o 14 de maio de 1953, é un compositor, cantante contratenor, pianista e guitarrista belga.
Biografía
Mertens estudou Ciencias Sociais e Políticas na Universidade de Leuven (graduándose en 1975), así como Musicoloxía na Universidade Ghent; tamén estudou Teoría Musical e piano no Real Conservatorio de Gent e Bruxelas. En 1978, converteuse en produtor no entón BRT (Radiotelevisión Belga). Para Radio 2 (Radio Brabant) produciu concertos de Philip Glass, Steve Reich, Terry Riley, Meredith Monk, Urban Sax e outros, e tivo un programa chamado Funky Town xunto con Gust De Meyer (co que gravou o CD experimental For Amusement Only).
A música de Mertens foi usada na película de 1987 de Peter Greenway The Belly of an Architect, xunto coa de Glenn Branca. Mertens tamén gravou baixo o nome «Soft Verdict» e é o autor do libro American Minimal Music, acerca da escola da música repetitiva americana, tamén chamada "minimalista".
En marzo de 1998 Mertens converteuse no Embaixador Cultural de Flandres.