cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Medio dólar Kennedy
Emisión do Bicentenario (1976)
O 18 de outubro, o presidente Nixon asinou a Lei pública 93-127, que prevía novos deseños para os reversos de ambas as moedas e prescribía que estes terían que ser emblemáticos da conmemoración do Bicentenario. Xa que logo, a US Mint convocou un concurso aberto a todos os artistas estadounidenses que quixesen participar. O deseño presentado por Seth G. Huntington, que representaba unha imaxe da fachada do Independence Hall, foi o escollido para o reverso desta versión extraordinaria do medio dólar Kennedy.
Sweetheart (crocodilo)
miniatura|Sweetheart no Museo e Galería de Arte do Territorio do Norte. Sweetheart foi o nome que se lle deu a un crocodilo mariño macho de 5,1 m de lonxitude que as historias populares do Territorio do Norte australiano facían responsable dunha serie de ataques a barcos en Australia na década de 1970.
Medio dólar Kennedy
Emisión do Bicentenario (1976)
Todos os medios dólares producidos en 1975 e 1976 amosan no seu anverso a dobre data 1776-1976 e no reverso o novo deseño creado por Huntington. O 1 de xullo de 1975 anunciouse o lanzamento das novas moedas conmemorativas de medio dólar, das que se cuñaron máis de 521 millóns para a súa posta en circulación. O 29 de xuño de 1976, a US Mint anunciou o cesamento definitivo da cuñaxe destas moedas conmemorativas.
Sweetheart (crocodilo)
Historia
Sweetheart adquiriu sona por primeia vez en 1974 e foi denominado polos habitantes locais como o "campión dos pesos pesados" do billabong Sweets, de onde procede o nome que o animal acabou tendo, da zona do río Finniss no Territorio do Norte, ao suroeste de Darwin. Este crocodilo con frecuencia atacaba barcas con motor foraborda, botes pneumáticos, e barcos de pesca, pero non se coñece ningún caso de ataque a humanos. En xullo de 1979 Sweetheart foi finalmente capturado vivo por un equipo da Comisión de Parques e Vida Silvestre do Territorio debido ao temor que causaba ás persoas, que non se sentían seguras, pero morreu mentres o transportaban cando quedou atrapado nun tronco do río. A causa da súa morte foi despois atribuída a afogamento, probablemente debido á administración do relaxante muscular Flaxedil.
Medio dólar Kennedy
Emisión do Bicentenario (1976)
Dadas as elevadas tiraxes das moedas do Bicentenario, os anos seguintes a cantidade de moedas de medio dólar diminuíu. No entanto, en 1979, a nova directora da US Mint, Stella B. Hackel, indicou que a ceca pública mantería a emisión da moeda, e engadiu: "realmente non cremos que se utilicen moitos medios dólares no comercio, aínda que a algunha parte van, así que alguén debe querelos". Naquel momento cuñáranse máis de 2.500 millóns de moedas de medio dólar Kennedy desde 1964, máis que todos os emitidos con anterioridade. O columnista numismático de The New York Times, Ed Reiter, suxeriu que o acaparamento dos medios dólares continuara mesmo despois de comezar a cuñarse con metal básico, o que seguía a explicar a súa escasa presenza na circulación. O boom da prata de 1979-1980 supuxo un grande aumento na cantidade de vendas, así como a destrución de moitos dos medios dólares Kennedy de prata que foran atesourados entre 1964 e 1969. Os prezos récord deste metal provocaron unha masiva refundición de moedas, especialmente de dólares e medios dólares, dado o seu contido metálico.
Sweetheart (crocodilo)
Historia
O taxidermista Ian Archibald preparou o corpo disecado do crocodilo para facer unha xira con el e finalmente quedou exposto permanentemente no Museo e Galería de Arte do Territorio do Norte. A historia de Sweetheart foi interpretada con considerable licenza artística polo director de cine Greg McLean na súa película de 2007 Rogue, protagonizada por Radha Mitchell e Michael Vartan. Na película as dimensións de Sweetheart aumentáronse dous metros máis, e isto valeulle ao deseñador de criaturas monstrosas e gañador dun óscar John Cox para gañar tamén o premio da AFI pola súa construción do crocodilo usado en pantalla nesta película.
Medio dólar Kennedy
Cesamento temporal da cuñaxe
A cuñaxe do dólar Kennedy continuou durante o que restaba de século XX e as súas tiraxes mantivéronse relativamente estables, tanto na Ceca de Filadelfia como na de Denver, ata 1987, ano en que non se cuñou ningún exemplar destinado á súa posta en circulación; o Tesouro acumulara nos seus almacéns a produción de dous anos, polo que resultaba innecesario manter a cuñaxe. A demanda da moeda diminuíu e os casinos —lugares onde si que se utilizaban adoito— comezaron a producir cada vez máis fichas de cincuenta centavos para as utilizar no canto das moedas de medio dólar. Como as tiraxes seguían a ser baixas, a partir de 2002, o medio dólar Kennedy deixou de producirse para a circulación comercial, e as bolsas e os rolos con pezas de cada emisión anual pasaron a adquirirse na Casa da Moeda, cunha prima por riba do seu valor nominal. No entanto, en 2021 retomouse a súa cuñaxe para a circulación e retomáronse as vías habituais de distribución, eliminándose o seu sobrecusto.
Emisións do 50 aniversario
miniatura|290x290px|Emisión do 50 aniversario (2014) cuñada na Ceca de West Pint, con acabamento "proof inverso". En xaneiro de 2014, unha empresa privada en nome da Casa da Moeda dos Estados Unidos comezou a facer enquisas a posibles clientes acerca das opcións para unha emisión especial en conmemoración do 50 aniversario da creación do medio dólar Kennedy.
En xullo, a Casa da Moeda anunciou publicamente os seus plans para a emisión de sete moedas de medio dólar Kennedy con data de 2014 en conmemoración do seu quincuaxésimo aniversario:
miniatura|290x290px|Versión en ouro do medio dólar Kennedy do 50 aniversario ([[2014), producido pola Ceca de West Point, no seu estoxo oficial.]] Todos os medios dólares de 2014 conmemorativos do 50 aniversario da moeda están cuñados cun relevo máis sobresaliente que o das emisións ordinarias. As versións en metal común e en prata levan a data normal no anverso (2014), mais a versión cuñada en ouro amosa a dobre data que indica a conmemoración: 1964-2014.
Frédérique Duyrat
Traxectoria
Entre 1998 e 2001, Duyrat foi profesora de Historia Grega na Paris-Sorbonne, e de 2001 a 2009 ensinou Historia Antiga na Universidade de Orleáns.
Medio dólar Kennedy
Emisións do 50 aniversario
A versión de ouro foi púxose á venda con motivo da convención numismática celebrada en Rosemont, Illinois, o 5 de agosto de 2014, organizada pola American Numismatic Association, en virtude dun acordo establecido entre esta institución e a Casa da Moeda dos Estados Unidos.
Frédérique Duyrat
Traxectoria
En xaneiro de 2010 incorporouse ao Departamento de Moedas, Medallas e Antigüidades da Biblioteca Nacional de Francia —tamén coñecido como Gabinete de Medallas—, como responsable da colección de moedas gregas.
Medio dólar Kennedy
Previsións de redeseño
A Lei de Redeseño de Moedas Coleccionables Circulantes de 2020 (Lei pública 116-330) permite un redeseño do medio dólar Kennedy para 2026, coincidindo coa celebración do 250 aniversario dos Estados Unidos. Entre 2027 e 2030 prevese que haxa un deseño diferente do reverso cada ano, que represente os deportes paralímpicos. O anverso poderá ser redeseñado en 2027 e, despois de 2030, seguirá a levar o rostro de Kennedy.
Variantes e series para coleccionistas
esquerda|miniatura|263x263px|Plano detalle onde se aprecian as liñas do [[cabelo moi acentuadas, presentes nas primeiras emisións en condición proof do medio dólar Kennedy.]] Bardante os anos 1965 a 1967, cada ano emitíronse moedas para coleccionistas, con acabamento proof —fondo espello e relevo mate—, na mesma aliaxe que a da emisión ordinaria para a circulación. As primeiras versións proof do dólar Kennedy cuñáronse xa a principios de xaneiro de 1964. Estes primeiros exemplares amosaban os cabelos de Kennedy no anverso dun xeito particularmente acentuado. Estímase que se cuñaron arredor de 100.000 moedas con esta característica, e logo modificouse para o resto da tiraxe de case catro millóns de moedas proof nese primeiro ano de emisión.
Frédérique Duyrat
Traxectoria
Desde 2013, é conservadora xeral de bibliotecas e ocupa o posto de directora do Departamento de Moedas, Medallas e Antigüidades da Biblioteca Nacional de Francia, en París.
Entre outras entidades asociativas e académicas, Duyrat é membro da Sociedade de Profesores Universitarios de Historia Antiga, da Asociación Francesa de Historia Económica e da Sociedade Francesa de Numismática. Tamén forma parte da terna de directores da Revue numismatique.
Fréderique Duyrat dedicou a maior parte do seu traballo académico á historia do mundo grego vista a través do estudo do diñeiro. Entre os recoñecementos académicos que recibiu pódense salientar o Premio Mendel (2005), do Institute de France - Académie des Inscriptions et Belles Lettres, e o Premio Delepierre (2005), da Société pour l'Encouragement des Etudes Greques, pola publicación da súa tese de doutoramento, baixo o título de ''Arados hellénistique. Étude historique et monétaire''.
Medio dólar Kennedy
Variantes e series para coleccionistas
Por mor da escaseza de moedas, o Departamento do Tesouro anunciou que non se cuñarían exemplares proof en 1965 e no seu lugar cuñaríanse unhas series especiais para satisfacer as demandas dos coleccionistas. As moedas destas series, producidas na Casa da Moeda de San Francisco, cuñáronse sen marca de ceca a principios de 1966, con cuños moi puídos que amosaban a data de 1965, e tamén se cuñaron series similares coas datas de 1966 e 1967. Coñécense algúns medios dólares de 1966 destas series especiais da Casa da Moeda que carecen das iniciais de Frank Gasparro (FG) no reverso, aparentemente debido a un cuño que fora demasiado puído. A produción do primeiro ano vendeuse en envoltorios de plástico brando, en tanto que as emisións de 1966 e de 1967 se comercializaron seladas en caixiñas de plástico duro. En 1968 retomáronse as cuñaxes con acabamento proof, producidas unicamente na Casa da Moeda de San Francisco, xa coa marca de ceca "S" engadida, e presentáronse encapsuladas de plástico duro para a súa comercialización.
Frédérique Duyrat
Traxectoria
Frédérique Duyrat é membro do comité do Consello Internacional de Numismática, e editora da súa publicación en liña Compte Rendu.
Publicacións
Duyrat é autora dun bo número de artigos e colaboracións publicados en revistas especializadas e en publicacións conxuntas. Ademais, é autora e editora dalgúns traballos monográficos sobre numismática antiga:
Medio dólar Kennedy
Variantes e series para coleccionistas
En 2019 incluíuse un medio dólar Kennedy con acabamento proof inverso como parte dun conxunto especial, xunto cunha moeda de medio dólar do 50 aniversario do Apollo 11. O medio dólar Kennedy deste conxunto tivo unha tiraxe de 100.000 exemplares.
Elena Rivo López
Traxectoria
Estudou Económicas na Universidade Complutense de Madrid. Doutora en Administración e Dirección de Empresas coa tese El valor de la empresa familiar (2002). É profesora asociada do Departamento de Organización de Empresas e Mercadotecnia da Universidade de Vigo dende 1999. Foi decana da Facultade de Ciencias Empresariais e Turismo de Ourense (2013-2019). É vicerreitora do campus de Ourense
Nas eleccións municipais de 2003 foi a número tres da candidatura do PPdeG ao concello de Ourense, e foi elixida concelleira. Foi concelleira de facenda. En xuño de 2023 foi nomeada conselleira de Promoción do Emprego e Igualdade.
Sequeiros, Pezós, Pezós
Sequeiros é un lugar da parroquia de Pezós no concello de Pezós que se localiza no occidente de Asturias.
Asasinato de Shinzō Abe
miniatura|dereita|Shinzo Abe en 2022. O 8 de xullo de 2022, Shinzō Abe, quen foi primeiro ministro do Xapón, foi disparado e asasinado mentres daba un discurso de campaña preto da estación Yamato-Saidaiji de Nara, na prefectura de Nara, aproximadamente nas 11:30 a.m. JST (UTC+9).
Asasinato
O 8 de xullo de 2022, Abe facía un discurso a prol de concelleiro Kei Satō, un candidato do Partido Liberal Demócrata que se presentou ás eleccións do domingo 10 de xullo. Abe foi disparado dúas veces dende detrás cunha arma improvisada, posibelmente unha escopeta de dous canóns, e colapsou. As feridas dos perdigóns eran o suficientemente profundas como para chegar ao seu corazón.
Abe estaba consciente e comunicativo xusto despois de recibir o disparo. Foi trasladado a un hospital local por un helicóptero de emerxencia cunha ferida no lado dereito do pescozo e hemorraxia interna baixo o peito esquerdo e, segundo se informou, non tiña signos vitais cando chegou ao Hospital Universitario Médico de Nara en Kashihara. Nunha rolda de prensa celebrada a partir das 14.45 horas, o primeiro ministro Fumio Kishida dixo que Abe estaba en estado crítico e que "os médicos [estaban] facendo todo o que [podían]". Abe morreu no hospital ás 17.03 horas, unhas cinco horas e media despois do atentado. Abe é o primeiro exprimeiro ministro xaponés en ser asasinado dende os asasinatos de Saitō Makoto e Takahashi Korekiyo durante o incidente do 26 de febreiro en 1936.
Sospeitoso
Tetsuya Yamagami (山上徹也), un home de 41 anos da cidade de Nara e exmembro da Forza Marítima de Autodefensa do Xapón dende 2002 até 2005, foi arrestado pola policía da prefectura de Nara na escena do atentado e foi transferido á Estación de Policía do Oeste de Nara. Os policías describírono cunha actitude pasiva e que non intentaba fuxir. Yamagami dixo aos investigadores que estaba descontento co ex primeiro ministro e tiña intención de matalo.
Sequeiros, Pezós, Pezós
Situado a 317 metros sobre o nivel do mar, o casarío localízase a 2 km da vila, e capital do concello, de Pezós e en 2021 estaba deshabitado.
Dansen med Regitze
Dansen med Regitze é un filme dinamarqués de 1989 dirixido por Kaspar Rostrup. Está baseado nunha popular novela dinamarquesa escrita por Martha Christensen, e está protagonizado por Ghita Nørby e Frits Helmuth.
Foi nomeado para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 62ª edición dos premios. En 1990, gañou o Premio Robert ó filme do ano e varios o Premios Bodil, entre eles mellor filme dinamarqués e as catro categorías de actuación.
As Goexas, Suegos, O Vicedo
As Goexas é un lugar da parroquia de Suegos, no concello lugués do Vicedo, na comarca da Mariña Occidental.
Hemoglobina A2
A hemoglobina A2 (HbA2) é unha variante normal da hemoglobina A que consta de dúas cadeas alfa e dúas delta (α2δ2) e encóntrase en baixos niveis no sangue humano normal. A súa importancia biolóxica aínda non se coñece ben.
A HbA2 existe en pequenas cantidades en todos os adultos humanos, xa que supón entre o 1,5 e o 3,1% de todas as moléculas de hemoglobina do corpo, e o seu nivel é aproximadamente normal en persoas que padecen anemia falciforme, as cales posúen hemoglobina S. A hemoglobina A2 pode incrementarse na beta talasemia (non producen cadea beta) ou en persoas que son heterocigotas para o xene da beta talasemia, aínda que non a padezan. A hemoglobina A2 está incrementada en pacientes infectados polo VIH en tratamento con zidovudina. Obsérvanse baixos niveis de HbA2 na anemia por deficiencia de ferro, na persistencia hereditaria da hemoglobina fetal, e na enfermidade da HbH.
A hemoglobina A2 (o tipo de hemoglobina de catro cadeas da que fala este artigo) non se debe confundir coa hemoglobina, alfa 2, que é só unha cadea alfa das hemoglobinas, codificada no xene HBA2.
Accipitriformes
Os Accipitriformes (do latín accipiter/accipitri- "gabián", e o neolatín -formes "que teñen a forma de") son unha orde de aves que inclúe a maioría das aves de presa diúrnas, entre elas os gabiáns, aguias, voitres e miñatos, pero non os falcóns (que se clasifican como falconiformes).
Durante longo tempo a opinión maioritaria dos ornitólogos era incluílos xunto cos falcóns na orde Falconiformes, pero moitas autoridades agora recoñecen como orde separada a Accipitriformes. Un estudo de ADN publicado en 2008 indicou que os falcóns non están estreitamente relacionados cos Accipitriformes, senón que están máis próximos aos papagaios e paseriformes. Desde entón, adoptouse a separación en dúas ordes taxonómicas e a colocación dos falcóns próximos aos papagaios de acordo co Congreso Ornitolóxico Internacional (IOC) e co Comité de Clasificación Suramericano (SAAC) da Sociedade Ornitolóxica Americana, así como co seu Comité de Clasificación Norteamericano (NACC),. A Unión de Ornotólogos Británicos xa recoñeceu como orde a Accipitriformes, e adoptou o movemento de Falconiformes. A proposta baseada no ADN e as clasificacións da IOC e NACC inclúen os voitres do Novo Mundo en Accipitriformes,, mentres que a SACC clasifícaos nunha orde separada, os Cathartiformes.
Características
Os Accipitriformes coñécense desde a metade do Eoceno e caracterízanse por ter un bico moi ganchudo cunha cera nos orificios nasais. As ás son longas e bastante anchas, axeitadas para o voo planado, coas catro plumas primarias externas emarxinadas.
Teñen fortes patas e pés con gadoupas raptoras e garras posteriores opoñibles. Case todos os Accipitriformes son carnívoros, cazando utilizando a vista durante o día ou ao solpor. Teñen unha duración da vida excepcionalmente longa e a maioría teñen baixas taxas reprodutivas.
Taxonomía
Accipitriformes, actualmente con 262 especies e 75 xéneros e 4 familias existentes e posiblemente 1 familia extinta, é a orde de aves de presa diúrnas máis grande. As análises de secuencias de ADN suxiren que as diverxencias dentro de Accipitriformes empezaron aproximadamente no límite Eoceno/Oligoceno hai uns 34 millóns de anos, cunha división do grupo que incluía os xéneros Elanus e Gampsonyx do resto de xéneros de Accipitriformes.
A orde inclúe as seguintes familias:
Orde Accipitriformes
Filoxenia baseada en Nagy, J. & Tökölyi, J. (2014).
Zenit-4 (satélite)
Zenit-4 (índice GRAU 11F69) foi unha serie de satélites de recoñecemento militares da Unión Soviética.
Características
Os satélites Zenit-4 estaban baseados nas cápsulas Vostok e complementaban a cobertura dos Zenit-2. Con 6300 kg de masa, consistían nun módulo de servizo e outro de reentrada de forma esférica contendo as cámaras e a película fotográfica que debía ser devolta a terra e revelada. Os satélites estaban alimentados por batería que lles daban unha autonomía de oito días. As órbitas típicas dos Zenit-2 estaban entre os 200 e os 300 km de altura. Podían levar instrumentación científica a bordo. O sistema de fotografía de alta resolución usaba a cámara Ftor-4, cunha lonxitude focal de 3 metros. Lanzáronse 76 Zenit-4, todos mediante foguetes Voskhod, con catro fallos.
Pablo Javier Rañales Pérez
Pablo Javier Rañales Pérez, nado en Mugardos, o 25 de xaneiro de 1999, é un xornalista e escritor galego.
Traxectoria
Graduouse en xornalismo na Universidade de Santiago de Compostela (USC), co Mestrado en Medios sociais e Creación de Contidos Dixitais da Universidade de Vigo.
Publicou o conto Amor imperfecto na revista norteamericana Contrapuntos V: The Gaze. Foi profesor de escritura creativa e corrector de estilo de La Sonrisa Eterna (Ticha & Mofi Edicións, 2019).
Ambiórix
Ambiórix (en galo "rei da contorna" ou "rei-protector") era, xunto con Cativolcus, príncipe dos eburóns, dirixente dunha tribo belga do nordeste da Galia (Gallia Belgica), onde se atopa a actual Bélxica. No século XIX, Ambiórix converteuse en heroe nacional belga debido á súa resistencia contra Xulio César, segundo o escrito polo propio César en Commentarii de Bello Gallico.
Carlos de Matos Gomes
Carlos de Matos Gomes, tamén coñecido polo pseudónimo de Carlos Vale Ferraz, nado en Vila Nova da Barquinha (distrito de Santarém) o 24 de xullo de 1946 é un escritor portugués.
Traxectoria
Coronel do Exército xubilado, estudou no Colégio Nuno Álvares de Tomar e fixo a carreira de Cabalaría da Academia Militar. Durante a Guerra Colonial cumpriu tres misións en Angola, Mozambique e Guinea, nas tropas especiais “Comandos”. Ficou ferido en combate e foi condecorado coas Medallas de Cruz de Guerra de 1.ª e 2.ª Classe. Tamén foi investigador de Historia Contemporánea de Portugal.
Adoptou o pseudónimo de Carlos Vale Ferraz para demarcar o militar de carreira que toda a vida foi, do escritor que pasou a ser desde que, en 1982, se estreou con Nó Cego.
En coautoria con Aniceto Afonso, publicou, entre outros, Guerra Colonial, con datos relevantes e reflexións indagadas sobre este período fulcral da Historia contemporánea portuguesa.
A historia de don Servando
A Historia de don Servando é unha obra de historia redactada en lingua galega durante o século XVII. Permaneceu inédita até o século XX, conservada nun manuscrito entre os fondos da Fundación Penzol.
Características
A obra é tamén coñecida como História Gótica, ou polo título completo ''Historia de Don Servando, obispo de Orense, traducida en lengua gallega y adicionada por Don Pedro Seguino, obispo también de Orense, que vivía Era 1191. Año 1153. Trasladada de sus originales en letra gótica por don Joseph Pellicer de Touar, Señor de la casa de Pellicer. Cronista Mayor de su Magestad. Año de MDCXLVI''. Foi ideada polos irmáns Juan e mais Fernando Fernández de Boán, orixinarios de Sitiós (Santa Uxía de Asma) co fin de xustificar orixes nobres para ascender de escala social. Ao tratarse dun falso cronicón, o seu valor como documento histórico é moi escaso. Pola contra, é unha fonte esencial para o estudo da lingua galega, ao tratarse dunha das poucas manifestacións conservadas do galego escrito no tempo dos Séculos Escuros.
Huiyuan
Huiyuan (en 慧遠, Hui-yüan), nado en 334 e finado en 416 foi un mestre budista chinés que fundou o templo Donglin no monte Lushan na provincia de Jiangxi e escribiu o texto Sobre por que os monxes non se inclinan perante os reis en 404. Naceu na provincia de Shanxi mais tras unha longa ensinanza budista acabou na provincia de Jiangxi, onde faleceu. Aínda que naceu no norte, marchou ao sur para vivir dentro das fronteiras da dinastía Jin oriental.
Huiyuan foi nomeado postumamente Primeiro Patriarca da Escola da Terra Pura do Budismo. Os seus discípulos inclúen a Huiguan (慧觀), Sengji (僧濟) e Faan (法安).
Traxectoria
miniatura|right|250px|[[Templo Donglin (Jiangxi)|Templo Donglin no monte Lushan]] miniatura|esquerda|"Os tres que rin no Barranco do Tigre" – Huiyuan, [[Tao Yuanming e Lu Xiujing – Soga Shōhaku (1730-1781).]] Huiyuan comezou a estudar o Zhuangzi e Laozi con curta idade, ademais das ensinanzas de Confucio. Porén, aos vinte e un anos foi convertido na provincia de Hebei polo budista Dao An, que era discípulo chinés dun misioneiro Kucha. Ouvir os sermóns de Dao An convenceu a Huiyuan a "deixar a familia" e embarcarse nunha vida de ensinanzas budistas. Posteriormente, converteuse en patriarca do templo Donglin (templo do Bosque Oriental) no monte Lushan. As súas ensinanzas eran varias, incluídos vinaya (戒律), meditación (禪法), abhidharma e prajna ou sabedoría. Aínda que Huiyuan non tomou a iniciativa no establecemento das relacións co mundo secular, tivo contactos coa corte e a aristocracia. Huiyuan foi convidado en dúas ocasións polo ditador Huan Xuan para participar nas discusións sobre o status do clero e Huiyuan defendeu a independencia do clero. Os membros das clases cultas foron vivir ao monte Lu como discípulos leigos de Huiyuan para formar parte da vida relixiosa. Ademais das súas ensinanzas e interacción cos seguidores leigos da fe budista, tamén mantivo correspondencia co monxe Kumarajiva.
No ano 402 organizou un grupo de monxes e xente leiga nunha seita Mahayana coñecida como Budismo da Terra Pura, sendo a Terra Pura o paraíso occidental do Buda Amitabha.
En 404, Huiyuan escribiu o tratado Sobre por que os monxes non se inclinan perante os reis (沙門不敬王者論). Este libro simbolizou os seus esforzos para afirmar a independencia política do clero budista das cortes dos monarcas. Ao mesmo tempo, era un texto relixioso e político que axudou a convencer os monarcas e ministros de estado de ideal confucianista que os seguidores do budismo non eran subversivos. Indicou que os budistas podían realizar boas tarefas no reino debido ás súas crenzas na retribución do karma e o desexo de volver nacer no paraíso. A pesar da reputación dos budistas de abandonar a familia a cambio da vida monástica, Huiyuan afirmou que "aqueles que gozan no camiño do Buda, invariabelmente primeiro serven os seus pais e obedecen os seus señores".
A historia de don Servando
Edicións modernas
A edición máis recente da obra foi realizada por José Antonio Souto Cabo, e publicada en Ediciós do Castro no 2007.
O Folgueiro, Suegos, O Vicedo
O Folgueiro é un lugar da parroquia de Suegos, no concello lugués do Vicedo, na comarca da Mariña Occidental.
Pazo de García Flórez
O Pazo de García Flórez é un pazo barroco do século XVIII situado entre a rúa Sarmiento e a Praza da Leña da cidade de Pontevedra, en pleno casco antigo.
Historia
A finais do século XVIII, Antonio García Estévez Fariña e a súa esposa Tomasa Suárez Flórez encargaron a construción deste pazo, que se agregou a outro máis pequeno e antigo.
Un século despois, entre 1881 e 1930, o pazo converteuse na sede da Escola Normal Feminina de Pontevedra.
Na década de 1930, o pazo albergaba a Escola Graduada para nenos na primeira planta, mentres que a segunda utilizábase como vivenda do director da escola. Estes dous andares foron alugados posteriormente ao Concello de Pontevedra.
Na década de 1940, o interior do pazo foi completamente remodelado polo arquitecto Robustiano Fernández Cochón para albergar o Museo de Pontevedra. Conservouse o seu exterior barroco, construíuse un arco e unha ponte de pedra para conectalo co pazo de Castro Monteagudo e colocáronse dúas estatuas de pedra da Fortaleza e a Esperanza nas esquinas do tellado. O 15 de agosto de 1943 inaugurouse o Pazo García Flórez como sede do Museo de Pontevedra.
As salas do museo abríronse ao público o 4 de setembro de 1946, excepto a reconstrución do camarote de oficiais da fragata Numancia, que se inaugurou o 7 de setembro de 1946.
Descrición
No exterior, a fachada principal na rúa Sarmiento ten un pórtico con tres arcos sobre grandes columnas. No primeiro andar hai tres portas, rodeadas na súa parte inferior por volutas, e no segundo dúas portas con balcóns que se estenden cara ás fachadas adxacentes, entre as que se atopa un grande escudo de pedra coroado por un gran helmo, orixinalmente dourado e policromado, rodeado por cinco medallóns. No interior do escudo están representadas as liñaxes dos Estévez, Suárez, Fariña e Flórez. Nas esquinas da parte superior da fachada hai dúas gárgolas.
Na fachada sur hai unha porta na planta baixa e un gran balcón ao longo da fachada no primeiro piso. Na fachada este hai unha sucesión de xanelas e portas no piso superior e dúas portas no primeiro andar, unha delas con balcón. A fachada da rúa Pasantería ten diferentes xanelas distribuídas ao longo da fachada segundo as escaleiras do interior. O pazo ten 778 metros cadrados de superficie construída.
No seu interior, hai salas dedicadas ás artes decorativas, a escultura e as artes populares. Entre as pezas expostas hai obxectos de acibeche, gravados, esculturas relixiosas, louza de Sargadelos, cristal de La Granja, o despacho do almirante Méndez Núñez, unha réplica do camarote da fragata Numancia e unha lareira tradicional galega.
Tras a súa reforma aprobada en 2022 os espazos interiores serán diáfanos e libres de obstáculos, quedando só as paredes mestras orixinais que lle darán un aspecto unificado. O pazo terá tamén unha ancha conexión subterránea co pazo de Castro Monteagudo.
Fabás, Suegos, O Vicedo
Fabás é un lugar da parroquia de Suegos, no concello lugués do Vicedo, na comarca da Mariña Occidental.
A Encrucelada, Suegos, O Vicedo
A Encrucelada é un lugar da parroquia de Suegos, no concello lugués do Vicedo, na comarca da Mariña Occidental.
Reino de Württemberg
miniatura|250px|Localización do Reino de Württenberg no [[Imperio Alemán (1871).]]
O Reino de Württemberg (en alemán, Königreich Württemberg) foi un antigo Estado localizado no suroeste da actual Alemaña. A súa capital era a cidade de Stuttgart.
Foi fundado o 1 de xaneiro de 1806 como reino soberano a instancias do emperador dos franceses, Napoleón Bonaparte, que loitaba pola hexemonía política. O reino xurdira do Ducado de Württemberg (que foi elevado ao Electorado en 1803). O seu territorio orixinal, que tamén era coñecido como Altwürttemberg, fora recentemente ampliado moito pola Reichsdeputationshauptschluss e a Paz de Pressburg, principalmente no sur e no leste, polo que case se duplicara a súa área xeográfica.
Württemberg foi de 1806 a 1813 membro da Confederación do Rin, que estaba orientada polos intereses de Francia, e despois do final das Guerras napoleónicas tras as decisións do Congreso de Viena de 1815 a 1866 membro da Confederación Alemá. Despois da Guerra franco-prusiana de 1870/71, o reino uniuse ao primeiro estado-nación alemán proclamado como un pequeno imperio alemán baixo o liderado prusiano.
Sobre a base da constitución de 1819, desenvolveuse ao longo dos anos unha monarquía constitucional temperá con correntes liberais e democráticas relativamente fortes en comparación con moitos outros estados alemáns, que foron capaces de se afirmaren e se faceren máis fortes mesmo despois da represión da Revolución alemá de 1848/49, que foi en gran parte pacífica en Württemberg.
Como resultado da derrota alemá na Primeira guerra mundial e da Revolución de novembro de 1918, o rei Guillerme II de Württemberg renunciou ao trono como un dos últimos monarcas alemáns. Württemberg transformouse nunha democracia parlamentaria e seguiu sendo parte do Reich alemán na República de Weimar como Estado Libre Popular de Wurtemberg.
En 1952, o seu antigo territorio foi absorbido polo actual estado de Baden-Württemberg.
Creación do reino e guerras napoleónicas
O novo estado formouse a partir do antigo Ducado de Württemberg, coñecido tamén como Altwürttemberg (Antigo Württemberg), ao que se anexionaran territorios ao leste e ao sur durante as receentes secularizacións (Reichsdeputationshauptschluss) e a Paz de Presburgo.
Foi proclamado reino independente por intervención de Napoleón Bonaparte no marco das guerras napoleónicas. Federico II, duque de Wurtemberg, asumiu o título de rei Federico I o 1 de xaneiro de 1806. Abrogou a constitución e uniu o Vello e o Novo Württemberg. Posteriormente, colocou as propiedades da igrexa baixo o control do goberno e estendeu en gran medida as fronteiras do reino.
En 1806, Federico uniu o reino á Confederación do Rin, e recibiu máis territorios con 160 000 habitantes. Máis tarde, polo tratado de Schönbrunn de outubro de 1809, ao redor de 110 000 persons máis quedaron baixo o seu goberno. A cambio destes favores, Federico uniuse ao emperador francés nas súas campañas contra o Reino de Prusia, o Imperio austríaco e o Imperio ruso. Dos 16 000 dos seus súbditos que marcharon a Moscova, só uns poucos centos regresaron.
Despois da batalla de Leipzig, en outubro de 1813, Federico abandonou ao emperador francés e, mediante un tratado con Metternich en Fulda, en novembro dese ano, asegurou a confirmación do seu título real e dass súas recentes adquisicións de territorios. Mentres tanto, as súas tropas marcharon a Francia cos aliados.
Tras o Congreso de Viena
Despois da caída de Napoleón, o Congreso de Viena confirmou as recentes adquisicións territoriais de Württemberg, confirmando a dignidade do reino. En 1815, Württemberg uniuse á Confederación Xermánica. No mesmo ano, o rei presentou aos representantes do seu pobo o esqeuma dunha nova constitución, pero eles rexeitárona. Federico morreu o 30 de outubro de 1816.
Os Corgos, Suegos, O Vicedo
Os Corgos é un lugar da parroquia de Suegos, no concello lugués do Vicedo, na comarca da Mariña Occidental.
Abrela, Suegos, O Vicedo
Abrela é un lugar da parroquia de Suegos, no concello lugués do Vicedo, na comarca da Mariña Occidental.
Paracaídas
dereita|miniatura|300x300px|Un [[Boeing B-52 Stratofortress|B-52 estendendo os seus paracaídas de freado.]] O paracaídas é, como o seu nome indica, un artefacto deseñado para frear as caídas mediante a resistencia xerada por el mesmo ao atravesar o aire, logrando unha velocidade de caída segura. O termo «paracaídas» está case sempre asociado á seguridade aeronáutica e polo tanto o seu uso case exclusivo é para os elementos de supervivencia que desaceleran as posibles caídas de persoas e obxectos desde avións, globos aerostáticos ou outros obxectos que se poidan situar a certa altura perigosa respecto ao chan.
Deseño
miniatura|Burato para a desaceleración nun paracaídasesquerda|miniatura|Paracaídas deportivo. O paracaídas común (redondo) foi inventado como método salvavidas para quen ascendía en aeróstatos de aire quentado; trátase dun velamen grande con forma de paraugas utilizado para reducir a velocidade dunha persoa ou un obxecto que cae polo aire, e que se transporta nos avións como dispositivo de emerxencia, inicialmente fabricábase con seda. O invento do paracaídas adoita ser atribuído aos antigos chineses como unha variación dun gran papaventos capaz de soster importantes pesos; os paracaídas de nailon foron inventados polos aliados a mediados da Segunda Guerra Mundial cando as principais zonas produtoras de seda estaban en poder do Xapón.
Algúns paracaídas teñen un pequeno burato de tea no centro que se mantén pechado pero que se expande cando se abre o paracaídas, de xeito que minimiza o tirón inicial da desaceleración.
O parapente é unha variante que a diferenza do paracaídas deportivo moderno é máis ancho e ten un perfil moito máis aerodinámico, o que lle permite engalar dunha ladeira a pé, voar e remontarse no aire por períodos prolongados así como alcanzar grandes distancias en determinadas condicións climáticas.
Historia
dereita|miniatura|Modelo de paracaídas baseado no deseño de Leonardo dá Vinci O primeiro intento coñecido de lanzarse en paracaídas tivo lugar en Córdoba, España, no ano 852, con éxito parcial, pois Abbás Ibn Firnás (عباس بن فرناس), o home que saltou, sufriu algunhas feridas ao caer. O uso do paracaídas tamén foi suxerido por Leonardo dá Vinci e pouco despois polo humanista e enxeñeiro Fausto Verancio, autor do máis antigo precedente coñecido dun paracaídas, representado como «homo volans» na estampa 38 da súa obra de enxeños «Machinae Novae», publicada cara a 1616. André Jacques Garnerin, o 22 de outubro de 1797, logrou ser o primeiro humano que protagonizou saltos en paracaídas desde o seu globo de hidróxeno a 350 m de altitude en París. En adiante, os paracaídas convertéronse nun elemento habitual do equipamento dos pasaxeiros dos globos aerostáticos. Ao principio da primeira guerra mundial utilizáronse con certo éxito, pero foron sacados de primeira liña por resultar, segundo as altas autoridades militares, pouco varoniles e unha opción rápida de salvación antes de tentar salvar o propio aparello. Štefan Banič doara a súa patente ao Exército dos Estados Unidos de América, era un tipo de paracaídas similar a un paraugas que como eixo central tiña o corpo do paracaidista.
Durante a segunda guerra mundial, os exércitos xeneralizaron o uso dos paracaídas mediante corpos especiais, que eran lanzados en zonas situadas detrás das liñas do inimigo desde avións de transporte. A miúdo a altura de voo era pequena e os paracaídas estaban deseñados de forma que se abrisen automaticamente ao saltar mediante grandes cintas unidas ao avión de transporte. Nas guerras posteriores, os paracaídas utilizáronse para deixar caer equipamento pesado, como tanques, camións e canóns. A tea dun paracaídas de equipamento pesado pode chegar a medir até 30 m de diámetro. Na década de 1970 o paracaidismo deportivo fíxose moi popular grazas a un sistema de liberación rápida do paracaídas principal e apertura do reserva baseado no Sistema de Triplo anel deseñado polo enxeñeiro Bill Booth que permitía a calquera persoa realizar o deporte facilmente.
Guillermo del Valle Ordieres
Guillermo del Valle Ordieres, nado en Arroes (Villaviciosa) en 1918 e finado na Coruña o 11 de agosto de 2001, foi un político galego.
Vida persoal
Casou con María del Carmen Carballeira Guerra e foi pai de María del Carmen e Ana María del Valle Carballeira.
Joaquín Yarza
O nome Joaquín Yarza pode referirse a:
Greifswald
Greifswald, oficialmente denominada Universitäts- und Hansestadt Greifswald (Universidade e hanseática Greifswald), é unha cidade de alemá situada na rexión de Pomerania Occidental, administrativamente no Land de Mecklemburgo-Antepomerania, e distrito (Landkreis) de Pomerania Occidental-Greifswald, ás beiras da baía de Greifswald (Greifswalder Bodden), no mar Báltico, baía pechada polas maiores illas alemás, a Rügen e Usedom.
Xeografía
A cidade ocupa unha superficie de 50,5 km² e, no ano 2019, contaba cunha poboación de 59 232 habitantes, incluíndo moitos dos 12 500 estudantes e 5 000 empregados da Universidade.
A súa densisade de poboación, no ano citado, era de 1 200 hab./km².
Está a unha distancia duns 250 km das dúas cidades máis grandes de Alemaña, Berlín e Hamburgo, e a 80 km da fronteira con Polonia.
A parte costeira de Greifswald na desembocadura do Ryck, chamada Greifswald-Wieck, evolucionou a partir dunha vila mariñeira. Hoxe dispón dunha pequena praia, un porto deportivo e o porto principal.
Desde as reformas dos distritos de setembro de 2011, é a capital do distrito recentemente establecido de Vorpommern-Greifswald. Xunto con Stralsund, Greifswald forma un dos catro centros urbanos de Mecklemburgo-Antepomerania.
Orixe
A orixe de Greifswald está vinculado á fundación dun mosteiro cisterciense. As ruínas deste mosteiro encóntrans cerca da cidade, no pequeo pobo de Eldena. En 1250 o duque de Pomerania Wartislaw III outorgóou aos habitantes de Greifswald o dereito municipal de Lübeck.
Idade Media
A abadía de Eldena fundouse en 1199. Hoxe só quedan dela as súas ruínas. Na época medieval, o lugar de Greifswald era un bosque que marcaba a fronteira entre o Principado danés de Rügen e o condado pomerense de Gützkow, que nese momento tamén estaba baixo control danés. En 1199, o príncipe Jaromar I de Rügen permitiu aos monxes cistercienses daneses construír a abadía de Hilda, hoxe abadía de Eldena, na desembocadura do río Ryck. Entre as terras concedidas aos monxes atopábase un estanque natural de evaporación do sal a pouca distancia do río, un sitio tamén atravesado por unha importante ruta comercial sur-norte. Este sitio recibiu o nome de "Gryp" (he) "swold" (e), que é o precursor baixo alemán do nome moderno da cidade, que significa "Bosque de Griffin". A lenda di que os poderosos grifóns vivían nunha árbore que supostamente creceu na que se converteu na rúa máis antiga de Greifswald, a Schuhagen. A construción da cidade seguiu un esquema de rúas rectangulares, con igrexas e mercados en posicións centrais. Foi establecida principalmente por alemáns no curso do Ostsiedlung, pero tamén foron atraídos colonos doutras nacións das proximidades.
O comercio de sal axudou á abadía de Eldena a converterse nun influente centro relixioso e Greifswald converteuse nun mercado moi coñecido. Cando os daneses tiveron que entregar as súas terras pomeranas ao sur de Ryck, despois de perder a batalla de Bornhöved en 1227, a cidade pasou a depender dos duques pomeranos. En 1241, o príncipe Wizlaw I de Rügen e o duque de Pomerania Wartislaw III outorgaron dereitos de mercado a Greifswald. En 1250, este último outorgoulle á cidade unha carta segundo a lei de Lübeck, despois de que lle permitiran adquirir o lugar da cidade como feudo da abadía de Eldena en 1248.
Cando Jazco de Salzwedel de Gützkow fundou un convento franciscano dentro das murallas de Greifswald, os cistercienses de Eldena perderon gran parte da súa influencia no desenvolvemento da cidade. Xusto máis alá dos límites occidentais de Greifswald, xurdiu un suburbio parecido á cidade (Neustadt), separado de Greifswald. En 1264 incorporouse Neustadt.
A abadía de Eldena e os principais edificios de Greifswald erixíronse ao estilo gótico alemán (Backsteingotik), que se atopa ao longo de toda a costa sur do Báltico. Debido a un aumento da poboación constante, Greifswald converteuse a finais do século XIII nun dos primeiros membros da Liga Hanseática, que aumentou aínda máis o seu comercio e riqueza. Despois de 1296, os cidadáns de Greifswald xa non necesitaban servir no exército pomerano e os duques pomeranos non residían na cidade.
En 1456, o alcalde de Greifswald, Heinrich Rubenow, sentou as bases dunha das universidades máis antigas do mundo, a Universidade de Greifswald, que foi unha das primeiras en Alemaña, e foi, sucesivamente, a única máis antiga de Suecia e Prusia.
Na época previa á Reforma de Martiño Lutero Greifsward era un dos orixes do Camiño de Santiago.
miniatura|Indicación a Santiago de Compostela ([[Camiño de Santiago|Jakobsweg) na Casa do Concello de Greifswalder]]
Idade Moderna
Durante a Reforma protestante, a abadía de Eldena deixou de funcionar como mosteiro. As súas posesións recaeron nos duques pomeranos; os ladrillos dos seus edificios góticos foron empregados polos veciños para outras construcións. Eldena perdeu o seu status separado e máis tarde foi absorbido pola cidade de Greifswald. As casas relixiosas dentro das murallas da cidade, os priorados dos frades negros (dominicos) no noroeste e dos grises (franciscanos) no sueste, foron secularizados. Os edificios dos dominicos (o "mosteiro negro") foron entregados á universidade; o sitio aínda se usa como parte do campus médico. O convento franciscano (o "mosteiro gris") e os seus edificios sucesivos son agora o museo estatal de Pomerania.
Durante a Guerra dos Trinta Anos, Greifswald foi ocupada por forzas imperiais (católicas) de 1627 a 1631, [4] e despois, baixo o Tratado de Stettin (1630), por forzas suecas (protestantes), e despois do Tratado de Stettin (1630), por forzas suecas (protestantes).
Dominio sueco
Durante a Guerra dos Trinta Anos, as forzas suecas entraron no ducado de Pomerania en 1630. Greifswald foi asediado polas tropas suecas o 12 de xuño de 1631, e rendeuse o 16 de xuño. Gustavo Adolfo de Suecia regresara de Brandeburgo para supervisar o cerco e á súa chegada recibiu a homenaxe da Universidade pola liberación das forzas católicas. Despois da Guerra dos Trinta Anos (1618–1648), Greifswald e a rexión que a rodea pasaron a formar parte do Reino de Suecia. A Pomerania Sueca, como entón se chamaba, permaneceu como parte do reino sueco até 1815, cando pasou a formar parte do Reino de Prusia como provincia de Pomerania. En 1871 pasou a Alemaña.
A Guerra dos Trinta Anos causou fame en toda Alemaña e para 1630 a poboación de Greifswald reduciuse en dous terzos. Moitos edificios quedaron desocupados e caeron en decadencia. Logo seguiron outras guerras: a guerra sueco-polaca e a guerra sueco-brandemburguesa implicaron á cidade nominalmente sueca de Greifswald. En 1659 e 1678, as tropas de Brandenburgo bombardearon a cidade. O primeiro bombardeo alcanzou principalmente a parte nordeste da cidade, destrozando 16 casas. O segundo bombardeo nivelou 30 casas e danou centos máis en toda a cidade. As bólas de canón deste segundo bombardeo aínda se poden ver nas paredes da igrexa de Santa María.
Durante a Gran Guerra do Norte (1700–1721) Greifswald viuse obrigado a albergar soldados. Mentres asediaba o veciño Stralsund, o tsar ruso Pedro o Grande aliouse con Xurxo I de Gran Bretaña no Tratado de Greifswald. Grandes incendios en 1713 e 1736 destruíron casas e outros edificios, incluído a casa do Concello. O goberno sueco emitira decretos en 1669 e 1689 que absolvían a calquera dos impostos que construían ou reconstruían unha casa. Estes decretos permaneceron esencialmente en vigor, baixo a administración prusiana, até 1824. Foi a capital dea Pomerania Sueca entre 1720 e 1814.
En 1763 fundouse o xardín botánico Greifswald.
Importancia da súa Universidade
miniatura|500px|Universidade de Greifswald. A cidade depende da súa Universidade e dos seus estudantes, tanto economica como culturalmente.
A Universidad de Greifswald foi fundada en 1456 polo daquela alcalde Heinrich Rubenow.
Despois da Universidade de Rostock, é a segunda en antigüidade na Europa do Norte.
A partir de 1933 chámase Ernst-Moritz-Arndt Universität.
Actualmente, ao redor de 10 000 alumnos cursan os seus estudos nela.
Festival de estudantes
Organizan actividades culturais, deportivas e musicais sen ánimo de lucro e co obxectivo de promover un debate aberto e enriquecedor entre os estudantes sobre diversos temas de actualidade.
Zsuzsa Kun
Zsuzsa Kun, nada como Zsuzsanna Kún en Budapest o 9 de decembro de 1934 e finada o  24 de decembro de 2018, foi unha bailarina e mestra de ballet húngara.
Traxectoria
Filla de Ferenc Kún e Viktória Lerch. O pioneiro da formación moderna no ballet húngaro Ferenc Nádasi deulle clases na escola de ballet da Ópera Estatal de Hungría entre 1943 e 1949 e nese ano pasou a formar parte do seu elenco permanente. A partir de 1950 o ballet húngaro asumiu o estilo de danza soviético e de 1950 a 1952 Zsuzska continuou os seus estudos en Moscova e Leningrado e ao volver converteuse en bailarina solista da Ópera Estatal. De 1955 a 1956 canda Viktor Fülöp, seu primeiro marido, foi bolseira na escola de ballet do Bolshoi en Moscova e de novo en Hungría converteuse na estrela feminina da danza e intérprete dos papeis principais do repertorio clásico e foi bailarina invitada do Bolshoi e do London Festival Ballet. De 1972 a 1979 exerceu como directora do Instituto Estatal de Ballet e a partir de 1979 foi mestra de ballet.
Pazo dos Condes de Maceda
Localización
Está situado na rúa Barón, no corazón do casco antigo de Pontevedra, preto da ponte medieval do Burgo.
Historia
A construción ten a súa orixe nunha vila romana. No século XVI, o edificio transformouse nun pazo renacentista. No século XVIII, o pazo foi reformado por completo por Pedro de Monteagudo e pasou a ser propiedade dos ilustres condes de Maceda. Máis tarde, a propiedade pasou a mans do marqués de Figueroa e Atalaia (tamén conde de Maceda) que o encheu de antigüidades. esquerda|miniatura|Escudo de armas do Pazo No século XIX, o pazo entrou en decadencia e as súas habitacións deshabitadas utilizáronse como almacén de sal mariño e escola para nenos pobres. Dise mesmo que o edificio se converteu nunha loxa masónica. Máis tarde, transformouse nun lugar onde vivían decenas de familias. O barón de Casa Goda, Eduardo de Vera e Navarro, puxo fin a esta decadencia, recuperando as súas posesións e restaurando gran parte do seu antigo esplendor. Por iso é polo que o Parador de Turismo de Pontevedra chámase Casa do Barón.