cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Constantino Nikolaevich de Rusia
Últimos anos
En 1886, Constantino enfureceuse cando Alexandre III restrinxiu o título de gran duque só aos fillos e netos dos emperadores, xa que isto significa que os netos de Constantino non serían máis que príncipes (título menor en Rusia), pero había pouco que podía facer. Fora rexeitado da sociedade e Alexandre III só chamou ao seu tío á corte para a voda da neta maior de Constantino, Alexandra de Grecia co seu sobriño, o gran duque Paulo Aleksandrovich de Rusia.
A principios de agosto de 1889, Constantino sufriu un grave accidente cerebral que deixou paralizadas as súas pernas e que lle impedía falar. A perda da súa saúde golpeou fortemente a anterior dureza de Constantino. Como un inválido, dependía desde entón do coidado dos seus serventes, e era confinado nunha cadeira de baño. Constantino foi atendido pola súa esposa, que obtivo así unha especie de vinganza polas súas infidelidades e humillacións pasadas. Alexandra Iósifovna non expulsou a Anna Kuznetzova nin aos seus fillos da casa veciña que Constantino cedéralles, pero asegurouse que nunca se achegasen a Constantino.
Constantino tentou en balde convencer aos seus serventes para levalo a ver á súa segunda familia, pero eles estaban baixo ordes estritas de non facelo e finxían non entender os seus desexos. Un día, era levado á outra casa por un servente, ao que a súa esposa agarrou do pelo e golpeou cun pau antes de que ninguén puidese intervir.
Só pouco antes de que morrese, a súa esposa convida ao seu amante e as súas dúas fillas a verlle por unha última vez.
Fillos
Constantino e a súa dona tiveron seis fillos:
Dunha aventura pasaxeira a finais da década de 1860,
Ao cinco fillos ilexítimos que Constantino tivo con Anna Kuznetsova (1847-1922) levaron o apelido Kniázev (de kniaz, príncipe en ruso; mentres Constantin-ovich/ovna é o patronímico que significa fillo/a de Constantin):
Devanceiros
Devanceiros de Constantino Nikolaevich Romanov
Monte Teleno
Historia
A uns 50 km de distancia do monte, en Quintana del Marco, entre os restos dunha vila romana, apareceu en 1899, a inscrición Marti Tileno, con letras de ouro e sobre dunha placa de prata, cuxa segunda parte foi inmediatamente identificada como o nome latinizado do monte Teleno. O lugar estaría consagrado polos indíxenas a ese deus, que foi asimilado polos romanos a Marte. Unha segunda inscrición, coa divindade indicada só como só Tilleno, apareceu, varios anos despois (1971), en Viloira, no concello do Barco de Valdeorras, nas proximidades da igrexa parroquial. Neste caso, o dedicante era un tirón, é dicir, un soldado aínda bisoño. O Valdeorras formaba parte do convento xurídico asturicense naquela época, e aínda na actualidade forma parte da diocese de Astorga.
Cabe dicir en relación coa súa sacralidade, que os romanos recollían auga nas inmediacións da montaña, para conducila canalizada até os depósitos ou corgos sitos sobre As Médulas. Tales depósitos eran o almacén das augas que posteriormente se soltaban para derrubar os montes auríferos, o ben coñecido sistema de ruina montium.
Explotación
Teleno constitúe un campo balístico para probas da sección de artillaría con sede en Astorga. Úsase tamén como explotación madeireira, principalmente de piñeiro.
Maurice Trintignant
Maurice Bienvenu Jean Paul Trintignant (nado o 30 de outubro de 1917, Sainte-Cécile-les-Vignes, Vaucluse - morreu o 13 de febreiro de 2005, en Nîmes) foi un piloto de automobilismo francés. Competiu no Campionato Mundial de Fórmula Un durante catorce anos, entre e, unha das máis longas carreiras nos primeiros anos da Fórmula Un. Durante este tempo tamén competiu en deportivo coches de carreiras deportivos, incluíndo a vitoria na carreira das 24 Horas de Le Mans de 1954. Logo da súa retirada das pistas Trintignant concentrouse no comercio de viño.
Maurice Trintignant era irmán do piloto de carreiras de Bugatti Louis Trintignant, que morreu en 1933, na práctica, en Péronne, Picardie, e tío da recoñecido actor de cine francés Jean-Louis Trintignant.
Andaina
Comezou a competir en 1938, e gañou o Grand Prix des Frontières, de 1939 pero a súa carreira viuse interrompida pola segunda guerra mundial, durante a cal o seu propio Bugatti foi almacenado nun alpendre. Cando ó reconstruíu para unha carreira de 1945, a Coupé de la Liberation, quedoulle un filtro de combustible obstruido, o que lle obrigou a abandonar a carreira. Sóubose que o filtro obturárase con excrementos de rata, o que lle valeu a pouco envexable alcume de. Le Petoulet, "excrementos de rata".".
En 1950 Le Petoulet tiña o éxito suficiente como para ofrecerlle unha unidade do equipo de fábrica de Gordini, no recentemente creado Campionato do Mundo de Fórmula Un. Competiu na Fórmula Un tódolos anos ata a súa retirada logo da tempada. Durante esta longa carreira Trintignant anotou dúas vitorias, no Gran Premio de Mónaco de 1955 e 1958. e foron os seus mellores anos do campionato, terminou cuarto no campionato de pilotos en ambas.
Durante a súa carreira Trintignant pilotou unha gran variedade de vehículos, para moitos equipos diferentes: oficiais e privados. Excepcionalmente, no Gran Premio da Arxentina de 1955 Trintignant compartiu os postos segundo e terceiro, produto da política da Scuderia Ferrari pola que os coches pasaban aos seus mellores pilotos, se o seu coche orixinal rompía. En 1956 levou un Bugatti Type 251 no Gran Premio de Francia. Sendo o último piloto que representou á famosa marca nunha carreira de Gran Premio. Ata na súa última tempada, conducindo o seu propio BRM P57, anotou puntos, sumando o quinto lugar no Gran Premio de Alemaña de 1964 no intimidante Nürburgring.
Logo da súa retirada da competición, Maurice Trintignant levou a unha vida tranquila como viticultor de (Chamando a seu viño Le Petoulet),, preto da cidade de Vergèze, na rexión vinícola do Languedoc-Roussillon, onde finalmente sería elixido alcalde. Trintignant morreu, aos 87 anos, en 2005.
Resultados completos na Fórmula Un
(Chave) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida.
Continental Hop/Jump Jack Jump
Continental Hop/Jump Jack Jump é o sétimo single do grupo de rock and roll xaponés chamado The 5.6.7.8's, lanzado ó mercado no Xapón no ano 1996 e producido polo propio grupo.
O Coto, Miñortos, Porto do Son
O Coto é un lugar da parroquia de Miñortos no concello coruñés de Porto do Son, na comarca de Noia. Segundo o padrón municipal (INE 2022) ten 7 habitantes (4 homes e 3 mulleres).
Rally Botafumeiro de 1995
O Rally Botafumeiro de 1995 foi a 9ª edición de dito rally e a quinta proba da tempada 1995 do Campionato de Galicia de Rally. Celebrouse o 5 de agosto de 1995 e o vencedor foi Germán Castrillón.
Rdio
O servizo está dipoñíbel en 85 países entre os que se encontran países como: Portugal, Estados Unidos de América, Suecia, Alemaña, Francia, España, Brasil e Nova Zelandia.
Historia
Rdio foi creada polos fundadores de Skype Niklas Zennström e Janus Friis o 3 de agosto de 2010. A esta data xa tiña competidores como Deezer, Spotify e Napster entre outros.
O Casal da Bouza, O Val de Xestoso, Monfero
O Casal da Bouza é un lugar da parroquia do Val de Xestoso no concello coruñés de Monfero na comarca do Eume. Tiña 11 habitantes no ano 2010 segundo datos do INE, dos cales 6 eran homes e 5 eran mulleres.
Gabiria
250px|thumb|Igrexa de Gabiria. Gabiria é un concello do sur da provincia de Guipúscoa, en Euskadi. Atópase na comarca de Goierri, a 52 km de Donostia.
Que voltem para a casa
Que voltem para a casa é un movemento social organizado nunha plataforma que defende o retorno dos, por eles definidos como presos políticos galegos, en especial daqueles que se atopan cumprindo condenas por delitos de terrorismo. Dita organización ten como obxectivo o cesamento da aplicación da lexislación antiterrorista a este grupo de presos, rematando coa política de dispersión empregada habitualmente en condenas por delitos de terrorismo.
A plataforma foi creada en 2013 após a lectura dun manifesto en Santiago de Compostela.
Proton K/DM-2M
Proton K/DM-2M é o nome dunha variante do modelo de foguete espacial Proton K, pertencente á familia de foguetes Proton, tamén coñecidos como UR-500. Foi usado para enviar cargas á órbita terrestre, en especial a órbitas xeosíncronas e xeoestacionarias. A principal diferenza co Proton K é que usaba unha etapa adicional Block DM-2M co seu propio sistema de guiado.
Características
O Proton K/DM-2M foi unha variante do Proton K/DM-2 na que se usaba unha etapa Block DM-2M en lugar da Block DM-2 co fin de enviar cargas con maior precisión á órbita terrestre, e en especial á órbita xeoestacionaria. O primeiro voo dun Proton K/DM-2M tivo lugar o 20 de xaneiro de 1994 e o último o 29 de marzo de 2005.
Xermana de Foix
Xermana de Foix, nada en Foix (Francia) no 1488 e finada en Llíria (reino de Valencia) 15 de outubro de 1536, foi esposa de Fernando II de Aragón, raíña consorte de Aragón (1505–1516) e vicerraíña de Valencia (1523–1536). Era filla de Xoán de Foix (conde de Etampes e vizconde de Narbona) e de María de Orleáns, irmá de Luís XII de Francia.
Matrimonio
O 19 de outubro de 1505, aos 18 anos de idade, casou por poderes con Fernando II de Aragón, de 53 anos, viúvo de Isabel a Católica desde había case un ano, a través do II Tratado de Blois, celebrándose as velacións de devandito matrimonio na localidade palentina de Dueñas o 18 de marzo de 1506 no palacio dos condes de Buendía, propiedade do seu primo Xoán de Acuña, III conde de Buendía.
A voda celebrouse en cumprimento dos acordos de paz asinados entre Luís XII de Francia e Fernando o Católico no Tratado de Blois. Nos pactos, o rei de Francia cedeu á súa sobriña os dereitos dinásticos do Reino de Nápoles e concedeulle o título de rei de Xerusalén, dereitos que retornarían a Francia no caso de que o matrimonio non tivese descendencia. A cambio do cal o Rei Católico comprometeuse a nomear herdeiro ao posible fillo do matrimonio. O matrimonio levantou as iras dos nobres de Castela, xa que o viron como unha manobra de Fernando o Católico para impedir que Filipe o Fermoso e Xoana herdasen a Coroa de Aragón.
O 3 de maio de 1509 nace en Valladolid o único fillo da parella, Xoán de Aragón e Foix, o que supuña a separación dos reinos de Castela e Aragón, pero morreu ás poucas horas de nacer.
O 23 de xaneiro de 1516 morre o seu esposo, Fernando o Católico, tras dous anos con problemas de saúde, por tomar, segundo se dicía, unhas herbas coa esperanza de lograr sucesión de Xermana. Fernando deixou en testamento a Xermana unhas rendas anuais de máis de 50.000 floríns, un usufruto de viuvez que quedaría anulado en caso de contraer matrimonio. Na última carta ao seu neto Carlos, Fernando o Católico encoméndalle que non abandone a súa viúva, «pois non queda, despois de Deus, outro remedio senón só vos...» e encarécelle que lle sexan satisfeitas as rendas que lle foron asignadas. Ao enviuvar, Xermana trasládase a Castela.
Á súa chegada a España en 1517, Carlos I, con 17 anos, coñeceu a súa avoastra, Xermana de Foix, de 29 anos, unha muller discreta e afectuosa que aínda non padecía os problemas de obesidade que tivo máis tarde. Na primeira entrevista mantida coa viúva en Valladolid mostrouse moi afable con ela e comezou a organizar torneos e banquetes na súa honra. Pronto xurdiu entre os dous unha apaixonada relación amorosa, segundo Fernández Álvarez, da que naceu unha filla, Isabel, e aínda que nunca foi recoñecida oficialmente, Xermana de Foix refírese a ela no seu testamento como a «infanta Isabel» —título que non lle podía corresponder— e ao seu pai como «o emperador». A nena residiu e foi educada na Corte de Castela.
En 1519 Xermana de Foix, acompaña a Carlos I de España e á irmá deste, Leonor, a Zaragoza e Barcelona para celebrar Cortes e ser xurado como rei. Alí decidiuse, para lavar a imaxe do futuro emperador ante a opinión pública, o casamento de Xermana de Foix con Xoán de Brandenburgo-Ansbach, do séquito persoal de Carlos I, pondo así fin aos amores co seu avoastra. Carlos I nomeouna vicerraíña e lugartenente xeral de Valencia e ao marqués de Brandeburgo, capitán xeneral do reino.
Pero Xermana quedou pronto viúva e o emperador ordenou un novo matrimonio con Fernando de Aragón, duque de Calabria. Carlos I nomeou o matrimonio vicerreis e lugartenentes xerais de Valencia, desde onde exerceron un goberno autoritario e represor. Houberon de facer fronte ao bandolerismo e as loitas internas, á pirataría exercida desde o norte de África, ao endebedamento dos nobres e á rebelión dos mouriscos. Durante o seu mandato impulsou unha feroz persecución contra os axermanados, cuxos bens foron confiscados, e emprendeu un proceso de refeudalización. Contou coa axuda dos nobres para esta causa, que loitaban contra o envío dun memorial con reivindicacións antinobiliarias por parte da chamada Xunta do Trece.
Morte
Xermana de Foix morreu en Llíria, aos 48 anos de idade. O testamento fíxoo conxuntamente co seu esposo, e nel deixábanse os bens un a outro en vida, pero á morte de ambos debían pasar á Orde dos Xerónimos. Para cumprir a vontade da súa viúva, o duque de Calabria promoveu a construción do mosteiro de San Miguel dos Reis, en Valencia, cuxas obras comezaron en 1548 e prolongáronse durante os séculos XVII e XVIII.
Nunha masía do termo municipal de Liria, denominada «o Espinar», e que foi propiedade dos xerónimos, consérvase a reprodución exacta da lápida orixinal que recolle o falecemento e o traslado dos restos mortais de Xermana de Foix, nela reza:
Punto medio
O punto medio ( · ), tamén coñecido como interpunto, é un signo tipográfico con forma dun punto centrado verticalmente que se usa en rótulos para separar categorías, sobre todo se van con maiúsculas: ELECTRODOMÉSTICOS ∙ FERRAMENTAS ∙ XARDINARÍA ∙ MATERIAL ELÉCTRICO ∙ MOBLARÍA
Historia
Os usos máis antigos do punto medio remóntanse á epigrafía, sendo empregado en varias escrituras, como as runas, para separar as palabras.
En grego antigo e latín, no que era coñecido como interpunctus, este uso como separador era frecuente, aínda que non chegou a ser nunca sistemático e se limitaba xeralmente ás inscricións en maiúsculas.
Así temos, por exemplo: ΝΙΨΟΝ·ΑΝΟΜΗΜΑΤΑ·ΜΗ·ΜΟΝΑΝ·ΟΨΙΝ (en grego : lava os meus pecados e non só os meus ollos, palíndromo que se pode atopar nas pías bautismais.
En latín, alén desta forma redonda usábase ás veces no seu lugar un pequeno triángulo equilátero co vértice virado para arriba ou para abaixo, que continúa a empregarse nas inscricións en latín contemporáneas.
O punto en Matemáticas xa era empregado por Leibniz, ao que non lle gustaba o signo de multiplicación ×. O uso do punto medio estendeuse durante o século XVIII.
Chinés
En chinés emprégase ás veces o punto medio nas transcricións doutras linguas para separar o nome de pía do apelido dunha persoa. Así, por exemplo, 威廉·莎士比亚 (Wēilián·Shāshìbǐyǎ) é a transliteración de "William Shakespeare". Este signo divisor tamén se usa para separar o título dun libro do título dun capítulo cando se mencionan consecutivamente.
Francés
En francés, úsase ás veces — dentro da loita contra o sexismo lingüístico — para incluír nunha mesma palabra os xéneros feminino e masculino. Así, para dicir les salariés et les salariées (os asalariados e as asalariadas) aconséllase escribir les salarié·e·s.
Grego
En grego úsase a miúdo de modo incorrecto o punto medio para representar o punto superior chamado ánō teleía, un signo de puntuación equivalente ao punto e coma que xa dispón de código propio en Unicode: U+0387.
Xaponés
En xaponés emprégase con frecuencia para separar as palabras estranxeiras escritas en katakana. Así, por exemplo, サンティアゴ・デ・コンポステーラ (sa-n-ti-a-go·de·co-n-po-su-te-e-ra) é a transcrición de "Santiago de Compostela". Hai que ter en conta que o xaponés non utiliza espazos nin ningún tipo de puntuación para separar as palabras, senón que emprega para tal fin unha combinación das escrituras katakana, kanji e hiragana. Outros dos varios usos que ten o punto medio en xaponés son:
Xeorxiano
En xeorxiano o punto medio é utilizado como coma de puntuación.
Aragonés
Emprégase no dialecto belsetán, no que existen o l·l  e o n·n xeminados.
Catalán
No catalán, o punt volat colócase entre dous l para formar o grafema ela geminada (l·l), que se pronuncia como un l longo [ɫː] e que se opón ao dígrafo ela palatal   (ll), que se pronuncia [ʎ].
P. ex.: cel·la (cela) / cella (cella).
Cando se separa a sílaba ao final de liña, o punt volat é substituído por un trazo: intel- ligent. Aínda que se considera un erro ortográfico, cando o punt volat non está dispoñible acostuma empregarse no seu lugar un punto ou un guión: col.lecció ou col-lecció.
Franco-provenzal
En franco-provenzal serve para distinguir os seguintes grafemas:
Occitano
No dialecto gascón chámase ponch interior  e utilízase para distinguir:
P. ex.: vinha (viña) / in·hèrn (inferno).
P. ex.: deishar (deixar) / des·har (desfacer).
Taiwanés
Na escrita pe̍h-ōe-jī do taiwanés, o punto medio empregábase en lugar do signo diacrítico punto superior dereito, que colocado á dereita dunha vogal indica que é máis aberta, dado que moitos tipos de letra non dispuñan dese carácter. Aínda que hoxe en día xa o ofrecen a vella práctica continúa.
Matemáticas
En Matemáticas pódese utilizar un punto medio pequeno para representar a multiplicación. Así, por exemplo, x∙y, simboliza o produto de x por y. Cando se emprega con escalares equivale a ×. Así, x∙y é o mesmo que x×y. Non obstante, se se trata de vectores o punto é o produto escalar; a cruz (×), o produto vectorial. Para este uso existe un carácter Unicode propio: U+2219 (∙).
En publicacións británicas, sobre todo científicas ou matemáticas, de ata mediados dos anos 1970 o punto decimal era representado tipograficamente de modo habitual cun punto medio. Cando en 1971 a libra esterlina foi convertida á forma decimal, a recomendación oficial era escribir a parte decimal cun punto elevado ( £20·45) e usar o punto decimal ordinario só cando as constricións tipográficas o fixesen inevitable. A grande difusión no Reino Unido de máquinas de escribir electrónicas e calculadoras fabricadas no Xapón e nos Estados Unidos foi probablemente a causa principal do declive deste punto medio decimal, que non obstante aínda hoxe en día pode verse en círculos académicos.
Química
En Química emprégase para representar separadamente funcións químicas dentro de compostos. Así, por exemplo, a dolomita: CaMg(CO3)2, para destacar que se trata dun carbonato dobre de calcio e magnesio, represéntase CaCO3 ∙ MgCO3.
Informática
En Informática, o punto medio emprégase nalgúns procesadores de texto, como o Microsoft Word e o LibreOffice Writer, para sinalar cada un dos espazos en branco dun texto cando se mostran as marcas de formato premendo o botón "caracteres non imprimibles" da barra de ferramentas.
Salcedo
O topónimo Salcedo pode referirse a:
Gaintza
250px|miniatura|Herriko Plaza Gaintza é un concello da provincia de Guipúscoa, en Euskadi. Atópase na comarca de Goierri, a 44 km de Donostia.
O seu termo municipal ten unha extensión de 5,96 km². Tiña en 2015 unha poboación de 122 habitantes.
Leelah Alcorn
Leelah Alcorn, nada o 15 de novembro de 1997 en Kings Mills (Ohio) e finada o 28 de decembro de 2014, foi unha rapaza transxénero estadounidense cuxo suicidio atraeu a atención dos medios nacionais e internacionais. Alcorn publicara unha nota de suicidio no seu blog de Tumblr, escribindo sobre estándares sociais relacionados coas persoas transxénero e expresando esperanza en que a súa morte crearía un diálogo sobre a discriminación, abuso e falta de apoio para as persoas transxénero.
Asignada ó xénero de varón no seu nacemento como Joshua Alcorn, criouse en Ohio no seo dunha familia afiliada co movemento da Igrexas de Cristo. Ós 14 anos de idade indicoulle a súa condición de transxénero ós seus pais, Carla e Doug Alcorn, que rexeitaron aceptar a súa identidade de xénero feminina. Ós 16 anos de idade denegáronlle a súa petición de someterse a terapia de reasignación sexual, someténdoa no seu lugar a unha terapia de conversión cristiá coa intención de convencela de que rexeitase a súa identidade de xénero e aceptase o xénero que lle asignaran ó nacer. Tras revelarlles ós seus compañeiros de clase que lle atraían os varóns, os seus pais sacárona da escola e prohibíronlle o acceso ás redes sociais. Na súa nota de suicidio Alcorn citou a soidade e a alienación como motivos chave da súa decisión de poñer fin a súa vida e culpou ós seus pais por causar estes sentimentos. Alcorn suicidouse poñéndose fronte o tráfico que circulaba pola Interestatal 71 á altura de Lebanon, Ohio.
Alcorn dispuxo a publicación en liña da súa nota de suicidio varias horas despois da súa morte, atraendo en pouco tempo a atención internacional dos medios e redes sociais. Varios activistas LGTB reclamaron atención para o suceso cualificándoo como unha proba dos problemas sufridos pola xuventude transxénero, mentres que nos Estados Unidos e no Reino Unido celebráronse vixilias na súa memoria. Os pais de Alcorn foron criticados por referirse a Leelah como varón en varias entrevistas realizadas cos medios de comunicación, defendendo o seu rexeitamento a aceptar a identidade sexual do seu fillo e o uso da terapia de conversión como referencia ós seus valores cristiáns. Foron acosados en liña en varias redes sociais, mentres que o activista polos dereitos LGTB Dan Savage culpounos directamente da morte de Leelah. Pouco despois do seu suicidio comezou unha campaña de peticións para o establecemento da chamada "Lei de Leelah", a prohibición da terapia de conversión nos Estados Unidos, apoiada polo entón presidente do país Barack Obama. Ó ano seguinte a cidade de Cincinnati aprobou unha lei para a ilegalización da terapia de conversión.
Traxectoria
Asignada ó xénero de varón no seu nacemento, o nome que lle deron seus pais foi Joshua Ryan Alcorn. Eventualmente rexeitaría este nome, asinando na súa nota de suicidio como "(Leelah) Josh Alcorn". Tiña varios irmáns, e segundo a súa propia descrición criouse nun ambiente cristián conservador. A súa familia era membro da Igrexa Nordeste de Cristo de Cincinnati, aparecendo nun perfil desa igrexa publicado nun artigo de 2011 do xornal relixioso The Christian Chronicle. A data de 2014 vivía xunto a súa familia en Kings Mills, Ohio.
Segundo a súa nota de suicidio Alcorn sentírase "como unha rapaza atrapada nun corpo dun rapaz" dende que tiña catro anos, e pasou a identificarse como unha rapaza transxénero dende os 14 anos de idade, cando aprendeu a existencia deste termo. Segundo a súa nota informou de inmediato a súa nai, quen reaccionou de forma "extremadamente negativa" afirmando que só era unha fase e que Deus fixérao varón, polo que nunca podería ser unha muller. Leelah afirmou que isto provocaba que se odiase a si mesma, desenvolvendo unha forma de depresión. A súa nai enviouna a unha terapia de conversión cristiá, da que Alcorn posteriormente comentou que alí só atopou "máis cristiáns" dicíndolle que era "egoísta e non tiña razón", e que "debería procurar a axuda de Deus". Ós 16 anos de idade pediulle ós seus pais que lle permitisen comezar un tratamento de reasignación de xénero, mais denegáronllo. Nas súas propias palabras: "Sentín, desesperada, que tería que parecer un home travestí durante o resto da miña vida. No meu 16º aniversario, cando meus pais non me deixaron comezar a transición, chorei ata quedar durmida". Alcorn revelou publicamente a súa atracción polos varóns ós 16 anos, considerando que ó identificarse como un varón gai naquel momento sería un impulso para saír do armario como transxénero nun momento posterior. Segundo unha amizade súa, moitos dos seus compañeiros do instituto Kings High School recibiron isto de forma positiva, pero seus pais quedaron horrorizados. Nas propias palabras de Alcorn: "Sentiron que estaba atacando a súa imaxe, e que eu era unha vergoña para eles. Querían que fose o seu perfecto pequeno rapaz cristián hetero, e obviamente iso non é o que eu quería". Os seus pais sacárona do instituto, apuntándoa na escola en liña Ohio Virtual Academy. Segundo Alcorn, seus pais recluírona do mundo exterior durante cinco meses denegándolle o acceso ás redes sociais e outras formas de comunicación, algo que describiu na súa nota de suicidio como un factor contribuínte para a súa decisión. Ó remate do ano escolar devolvéronlle o seu teléfono e permitíronlle retomar o contacto coas súas amizades, mais segundo Alcorn para aquel entón a súa relación con moitos deles tornáranse tensas e continuaba sentíndose illada.
Dous meses antes do seu pasamento, Alcorn procurou axuda no sitio web Reddit, preguntándolle ós outros usuarios se o tratamento que lle deran seus pais considerábase un abuso infantil. Na súa mensaxe revelou que malia que seus pais nunca abusaran fisicamente dela, sempre lle falaban nun "ton moi despectivo", dicíndolle cousas como "Nunca serás unha moza real" ou "Deus vaite enviar directamente ó inferno". Explicou a maiores: "Tentei tanto como puiden cumprir ás súas expectativas e ser un varón hetero, pero decateime eventualmente de que odiaba a relixión e ós meus pais". Alcorn revelou na súa mensaxe en Reddit que lle receitaran doses cada vez maiores do antidepresivo Prozac. Na súa última mensaxe escribiu: "Por favor axudádeme, non sei o que debería facer e non podo aturar moito máis disto". O seu ordenador foi recuperado preto do lugar do seu suicidio. Contiña varias conversas que indicaban que tiña planeado saltar dunha ponte que cruza a Interestatal 71 varios días antes do suceso, e que tamén contactara cun teléfono de axuda previamente.
Suicidio
Antes da súa morte o 28 de decembro de 2014, Alcorn programara a publicación automática da súa nota de suicidio no seu blog de Tumblr para as 5:30 PM EST. Na nota afirmaba a súa intención de poñer fin a súa vida:
A primeiras horas da mañá do 28 de decembro, a policía informou ós medios de que Alcorn fora andando en dirección sur pola Interestatal 71 preto de Union Township cando foi golpeada por un camión pouco antes das 2:30 AM EST preto da saída de South Lebanon. Faleceu no sitio, e a policía indicou que camiñara uns 5 ou 6 quilómetros dende a súa casa en Kings Mill ata o lugar do atropelo. A autovía estivo pechada durante máis dunha hora tralo incidente. A Patrulla de Autoestradas do Estado de Ohio comezou unha investigación, mentres que o seu corpo foi trasladado para a súa autopsia por parte do forense do condado de Montgomery. O condutor do camión non resultou ferido no incidente.
O Fieiro, Miñortos, Porto do Son
O Fieiro é un lugar da parroquia de Miñortos no concello coruñés de Porto do Son, na comarca de Noia. Segundo o padrón municipal (INE 2022) ten 35 habitantes (17 homes e 18 mulleres).
Leelah Alcorn
Suicidio
Dous días despois da publicación da súa nota de suicidio, esta tiña unhas 82 000 visitas, e na mañá do 31 de decembro fora compartida en Tumblr unhas 200 000 veces. Nun artigo para o Boston Globe, Maura Johnston describiu a nota como unha "mensaxe pasional". A nota de suicidio foi eliminada posteriormente a petición dos seus pais, e o blog fíxose inaccesible para o público. Segundo o representante familiar, a súa familia decidiu facer un funeral privado tras recibir varias ameazas, e o seu corpo foi incinerado. A Patrulla estatal de Ohio completou a investigación sobre a súa morte o 30 de abril de 2015, determinándoa oficialmente como un suicidio.
Proxenitores
O 28 de decembro ás 2:56 PM a súa nai, Carla Wood Alcorn, publicou unha mensaxe en Facebook afirmando: "O meu adorable fillo de 16 [sic] anos, Joshua Ryan Alcorn, foise ó ceo esta mañá. Saíu a dar un paseo cedo pola mañá e foi golpeado por un camión. Grazas polas mensaxes e amabilidade e preocupacións que nos enviastedes. Por favor mantédenos nas vosas pregarias". Esta mensaxe foi borrada posteriormente e a súa conta de Facebook pasou a ser privada. A familia Alcorn solicitou publicamente que lles deran privacidade durante o seu loito nunha declaración publicada polo distrito escolar local. Nesa declaración o persoal do instituto Kings High School declarou que "Joshua Alcorn era un adorable mozo de 17 anos, talentoso e amable", engadindo que os conselleiros estarían dispoñibles para os estudantes afectados polo incidente. O 30 de decembro gardouse un minuto de silencio na súa memoria durante un partido de baloncesto do equipo do instituto.
miniatura|left|O activista polos dereitos LGBT [[Dan Savage pediu que se tomasen accións legais contra os pais de Leelah trala morte desta.]]
Varios simpatizantes de Alcorn criticaron publicamente á súa nai, Carla Alcorn, por referirse a ela como varón na súa mensaxe de Facebook na que anunciaba a súa morte. Varios individuos acosaron e publicaron información privada de Carla por medio da súa conta de Facebook "como vinganza" pola morte de Leelah. O columnista Brendan O'Neill escribiu un artigo na revista Spiked afirmando que aqueles que acosaban ós pais de Alcorn representaban a "unha nova raza de liberais non liberais" que non toleraban a calquera que mantivese unha visión conservadora sobre os problemas sociais, comparando as súas tácticas coas da Igrexa Bautista de Westboro.
En Twitter o activista Dan Savage argumentou que se deberían tomar accións legais contra os pais de Alcorn polo seu papel na morte da súa filla, comentando que por mor das súas accións eles "tirárona diante dese camión", citando a acusación de Dharun Ravi tralo suicidio de Tyler Clementi como precedente legal para este tipo de accións. Tamén comentou que as accións legais deberían tomarse tamén contra os terapeutas de conversión que trataran a Leelah, suxerindo que os Alcorn deberían perder a custodia dos seus outros fillos.
Carla Alcorn respondeu a estas críticas nunha entrevista coa CNN, afirmando: "Amabámolo de forma incondicional. Amabámolo sen importar nada. Amaba ó meu fillo. A xente necesita saber que o amaba. Era un bo rapaz, un bo neno". Malia recoñecer que Leelah pedíralles que lle deixasen someterse a unha cirurxía de transición, Carla afirmou que nunca lle escoitara usar o nome de "Leelah", reiterando o seu rexeitamento a aceptar a condición de transxénero indicando: "Nós non apoiamos iso, relixiosamente". Carla expresou a súa preocupación de que os usuarios das redes sociais pensasen que era unha "persoa horrible", e defendeu as súas accións ó tratar co seu fillo, indicando por exemplo que lle prohibira o acceso á Internet para previr que accedese a "cousas non axeitadas". Nun correo electrónico enviado á canle local WCPO-TV, o pai de Leelah, Doug Alcorn, escribiu: "Amamos ó noso fillo, Joshua, moito e estamos desolados pola súa morte. Non desexamos entrar nunha tormenta ou debate político con persoas que non o coñecían. Queremos choralo en privado. Non lle gardamos rancor a ninguén. [...] Simplemente non desexo que as nosas palabras se usen na nosa contra".
Nun artigo para Salon, Mary Elizabeth Williams comentou que "sería cruel e pouco preciso suxerir que Carla Alcorn non lle quería ó seu fillo", pero engadiu que a afirmación de Carla indicando que "amábao de forma incondicional" revelaba "unha tráxica falta de entendemento da palabra 'incondicional'". A revista People citou unha afirmación de Johanna Olson, directora de medicina do Center of Trans Youth Health and Development no Hospital Infantil Los Angeles: "Queríanlle os pais de Leelah? Si, estou segura de que si. Apoiárona? Non. E iso é unha traxedia". Mara Keisling, directora executiva do Centro Nacional pola Igualdade Transxénero, foi citada afirmando que culpar ós pais de Alcorn non era útil, engadindo: "Malia os grandes avances culturais e legais conseguidos polas persoas transxénero, aínda hai moita falta de respecto, discriminación e violencia dirixida cara a nós. E ser un neno ou adolescente de calquera tipo hoxe en día é moi difícil".
Tributos e activismo
miniatura|Tributo a Leelah Alcorn con candeas en Londres en xaneiro de 2015.
O día despois da publicación en liña da nota de suicidio de Alcorn, o concelleiro de Cincinnati, Chris Seelbach, compartiuna nunha mensaxe de Facebook afirmando que a súa morte demostraba o difícil que era ser transxénero nos Estados Unidos, mensaxe que foi compartida máis de 4 700 veces nesta rede. Dous días despois do incidente, a súa morte atraera a atención dos medios internacionais. Varios medios internacionais informaran da nova, e o cancelo #LeelahAlcorn chegara ós primeiros postos en Twitter. Segundo o xornal británico The Independent, o suceso "desencadeou unha angustia global e comezou un debate sobre os dereitos das persoas transxénero". O xornal estadounidense Boston Globe afirmou que "serviu como detonante para o progreso transxénero en 2014", mentres que o xornal The New Republic dixo que o incidente "desatou un debate nacional sobre a mala situación dos rapaces transxénero e os escasos dereitos e respecto que lles outorga a sociedade".
O 1 de xaneiro de 2015 o grupo de Cincinnati polos dereitos LGBT Support Marriage Equality Ohio celebrou unha vixilia en memoria de Alcorn fronte o que fora o seu instituto, e o 2 de xaneiro un grupo de persoas celebrou outra vixilia na súa memoria en Goodale Park, Columbus. As asociacións The Diverse City Youth Chorus e a Gay, Lesbian and Straight Education Network organizaron outra vixilia no Cultural Arts Center de Cincinnati para o 10 de xaneiro, que se trasladou ó Woodward Theater, de maior capacidade, e ó que asistiron máis de 500 persoas. En Londres programouse unha vixilia para o 3 de xaneiro en Trafalgar Square, e no evento varias personalidades deron un discurso, incluíndo a política Sarah Brown e o novelista e poeta Roz Kaveney. O 10 de xaneiro organizáronse dúas marchas de protesta en memoria de Alcorn en Northwest, Washington, D.C., e Queen Street, Auckland. Ese mesmo día realizouse unha vixilia con candeas na praza de Columbus Circle en Nova York.
Varias famosas transxénero como Janet Mock, Andreja Pejić e Laverne Cox responderon publicamente ó incidente, e o músico Ray Toro publicou unha canción titulada "For The Lost And Brave" dedicada a Alcorn. Jill Soloway, guionista da serie de televisión Transparent, dedicoulle tamén o Globo de Ouro á mellor serie de televisión que recibiu en 2015. Durante a entrevista de Diane Sawyer con Bruce Jenner, na que este confirmou a súa identidade transxénero, mencionouse a Alcorn e amosouse unha das mensaxes da súa nota de suicidio. En xuño de 2015 a cantante Miley Cyrus fundou a organización Happy Hippie Foundation, publicando unha serie de vídeos promocionais en YouTube entre os que incluíu unha versión do tema "No Freedom" de Dido dedicado a Alcorn.
miniatura|esquerda|Ilustración en memoria de varias rapazas transxénero que se suicidaron en 2014 e 2015, incluíndo a Leelah Alcorn. Carolyn Washburn, editora do xornal estatal The Cincinnati Enquirer, afirmou que o incidente "pon en consideración problemas importantes que agardamos que dean pé a conversas nas familias de toda a nosa rexión". Washburn tamén recibira cartas ridiculizando o uso por parte do xornal do nome escollido por Alcorn nas novas sobre a súa morte. Nunha entrevista para o mesmo xornal, Shane Morgan, fundadora e presidenta do grupo activista TransOhio, afirmou que malia que no 2014 presenciáranse melloras para o movemento de dereitos trans, a morte de Alcorn ilustraba "como as persoas trans aínda son tratadas como vítimas e aínda non se lles respecta". Morgan tamén afirmou que malia que entendía a ira dirixida cara ós pais de Alcorn, "non había escusa para as ameazas á familia".
Allison Woolbert, directora executiva do Transgender Human Rights Institute, declarou no The Independent que o caso de Alcorn "non era único". O xornal destacou unha investigación dos Centros para o Control e Prevención de Enfermidades que indicaba que os mozos LGTB tiñan case o dobre de probabilidades de tentar suicidarse que os adolescentes cisxénero heterosexuais. Newsweek incluíu o suicidio de Alcorn nun contexto máis amplo de discriminación transfóbica, destacando que o Youth Suicide Prevention Program emitira un informe no que indicaba que máis do 50% dos mozos transxénero tentaban suicidarse antes de cumprir os 20 anos. Segundo Kevin Jennings da Arcus Foundation, Alcorn converteuse "nun símbolo internacional dos desafíos continuos ós que ten que enfrontarse a xuventude LGTB", engadindo que a súa morte é un recordatorio de que "nos Estados Unidos aínda se ensina a lección de que en relación á identidade de xénero, é mellor ser cisxénero; e en relación coa orientación sexual, é mellor ser hetero".
Baixo o cancelo de Twitter #RealLiveTransAdult, un gran número de persoas transxénero publicaron mensaxes de apoio para outras persoas transxénero máis novas, e tamén circularon outros cancelos relacionados como #ProtectTransKids e a frase "Rest in Power". En change.org abriuse unha petición para que se incluíse o nome escollido por Leelah na súa lápida, que chegou a ter máis de 80 000 sinaturas. O 6 de xaneiro Adam Hoover da asociación Marriage Equality Ohio indicou que debido a que era moi improbable que se puidese cumprir esta petición, no seu lugar farían unha colecta para establecer un memorial permanente en forma dun banco dedicado, unha árbore e unha placa conmemorativa.
"Lei de Leelah"
150px|miniatura|A raíz da morte de Alcorn, o presidente Obama comprometeuse a apoiar a prohibición da terapia de conversión. O Transgender Human Rights Institute iniciou unha petición para a aprobación da que chamaron "Lei de Leelah", a prohibición da terapia de conversión nos Estados Unidos, tentando concienciar sobre os efectos psicoloxicamente prexudiciais destas prácticas. O 24 de xaneiro de 2015 acadara as 330 009 sinaturas, e foi a petición de change.org de crecemento máis rápido no ano 2014. Unha segunda petición solicitando a instauración da "Lei de Leelah" foi publicada na sección "We the People" da páxina web da Casa Branca o 3 de xaneiro de 2015, obtendo máis de 100 000 sinaturas nese mes. En resposta a esta petición, o entón presidente Barack Obama realizou unha petición pública en abril de 2015 solicitando a prohibición da terapia de conversión para os menores de idade.
En decembro de 2015 Cincinnati converteuse na segunda cidade dos Estados Unidos tras Washington, D.C. en prohibir a práctica da terapia de conversión. O concelleiro Chris Seelbach citou o suicidio de Alcorn como influencia nesta decisión e afirmou que "ela desafiounos a facer que a súa morte importase, e estamos facendo iso mesmo". Previamente aprobáranse leis semellantes nos estados de Nova Jersey, California, Oregón e Illinois.
Trilladeira pataqueira
A trilladeira pataqueira (Microtus arvalis) é unha especie de roedor da familia Cricetidae amplamente distribuído por Europa e algunhas zonas de Asia central.
Descrición
É un pequeno roedor, de 8–13 cm de lonxitude, dos que un cuarto corresponde a unha curta cola. De constitución masiva, con orellas curtas, nada sobresaíntes e cabeza ancha. A cor dorsal é parda-amarelada, e a ventral branca-cinsenta; os exemplares novos son grises e non hai dimorfismo sexual en canto a cor e porte. É moi semellante ao Microtus agrestis, do que se distingue con dificultade.
Hábitat e xeito de vida
Trátase dun herbívoro estrito, de hábitos diúrnos, que se alimenta preferentemente de dicotiledóneas. Pode ser praga dos cultivos, sobre todo dos de regadío.
Fai o seu niño nunha cavidade esférica subterránea, a 30–50 cm de profundidade, que comunica co exterior por varias galerías. Na superficie percorre sempre as mesmas rutas, dando lugar a sendeiros recoñecibles entre a vexetación.
Reprodución e cría
Trátase dunha especie polixínica, na que cada macho fecunda un certo número de femias. Cada femia está dotada de catro pares de mamas, e pare cada vez entre 2 e 11 crías, despois dunha xestación de 21 a 22 días. No val do Douro, as condicións climáticas permiten que a reprodución se dea durante todo o ano, mais non é así nos Pireneos ou Europa Central. As femias acadan a madurez sexual nun só mes, os machos en dous.
Pragas
As poboacións do Douro presentan desde hai 20 anos ciclos demográficos coñecidos semellantes a outras especies da subfamilia dos arvicolinos, con oscilacións periódicas tipicamente de tres ou catro anos. En condicións normais, a densidade típica é de 5-10 individuos por hectárea, pero nos máximos pode superar amplamente os 200 individuos/ha. Na fase normal os machos son moi territoriais; durante as fases de explosión demográfica a organización social debilítase. O hábitat normal son as manchas de vexetación natural herbácea ou de matogueira, pero cando crece a densidade esténdese practicamente a todos os ambientes, dentro da súa área de distribución.
Poden trasmitir enfermidades ao ser humano como a tularemia, tanto por contacto directo como por po que tocaron.
En 2007 os campos de Castela e León (España) víronse seriamente prexudicados por este pequeno roedor. No val do Douro e nas montañas circundantes existe unha subespecie propia, algo maior que a típica, e calcúlase que en agosto de 2007 o número de exemplares era de 750 millóns, ocupando unha extensión de 2 millóns de hectáreas.
The Barracuda/Tallahassee Lassie
"The Barracuda/Tallahassee Lassie" é o oitavo sinxelo do grupo de rock and roll xaponés chamado The 5.6.7.8's, lanzado ó mercado no Xapón no ano 1997 e producido polo propio grupo.
Ainu
A palabra ainu pode designar:
Trofeo Memorial Quinocho 2003
A IX edición do Trofeo Memorial Quinocho celebrouse en Vigo o 7 de agosto de 2003 a partido único. O campión foi o Celta de Vigo na quenda de penaltis.
Luz y Sombra (Santiago de Compostela)
Luz y Sombra foi unha revista editada en Santiago de Compostela en 1892.
Historia e características
Subtitulada Periódico semanal, literario y artístico, apareceu en maio de 1892. Entre os seus redactores figurou José Landrón Náter. Aínda se publicaba en outubro de 1892.
Bad (álbum)
Bad é o sétimo álbum de estudio do artista estadounidense Michael Jackson. O álbum foi estreado o 31 de agosto de 1987 por Epic Records, case cinco anos despois do anterior álbum de Jackson, Thriller, que se converteu no álbum máis vendido do mundo. Bad vendeu aproximadamente 30 millóns de copias en todo o mundo, con 9 discos de Platino nos Estados Unidos, e sendo un dos 30 álbums mellor vendidos de tódolos tempos. O álbum produciu cinco sinxelos números 1 no Billboard Hot 100, e foi o primeiro de dous álbums en conseguilo, sendo o outro Teenage Dream de Katy Perry. Ó igual que o material anterior de Jackson, a música é de estilo R&B, pop e rock.
Sh2-1
Sh 2-1, tamén coñecida coma Sharpless 1, é unha nebulosa de reflexión da constelación de Scorpius. Amosase coma unha mancha modestamente brillante e é un dos obxectos do catálogo Sharpless máis fáciles de observar. Posúe unha estrela central aparentemente dentro da nebulosidade, pero con todo, non forma parte do seu sistema, a nebulosa nin sequera é un vello remanente desta estrela.
A área nebulosa é moi grande, cunha forma irregular que se amosa coma un arco de 180° ó redor dunha estrela central. A nebulosa ten un diámetro aparente, que abrangue preto de 150' e está a unha distancia estimada de preto de 650 anos luz.
Fontaíña, Elviña, A Coruña
miniatura|Situación de [[Palavea, Elviña, A Coruña|Palavea no concello da Coruña. En amarelo, Fontaíña.]] Fontaíña é un lugar da parroquia de Elviña no concello coruñés da Coruña na comarca da Coruña. Segundo o Instituto Galego de Estatística, en 2021 tiña 56 habitantes, dos cales 24 eran homes e 32 eran mulleres.
A construción de novos chalés fixo desaparecer o núcleo tradicional.
Gaztelu
250px|thumb|Vista de Gaztelu Gaztelu é un concello do leste da provincia de Guipúscoa, en Euskadi. Atópase na comarca de Tolosaldea, a 32 km de Donostia.
Formou parte do concello de Tolosa ata 1845 cando se independizou. Entre 1966 e 1995 formou xunto ao veciño Leaburu o concello de Leaburu-Gaztelu. O seu termo municipal ten unha extensión de 9,15 km². Tiña en 2015 unha poboación de 164 habitantes.
Smilly Willy
Smilly Willy é o noveno single do grupo de rock and roll xaponés chamado The 5.6.7.8's, lanzado ó mercado no Xapón no ano 1998 e producido polo propio grupo.
Noyal-sur-Vilaine
Noyal-sur-Vilaine (en Noal-ar-Gwilen, e en galó: Nóyau-sur-Vilaèyn) é unha comuna francesa do departamento de Ille e Vilaine, na Bretaña.
Petróglifos de Mogor
miniatura|320px|dereita|A Laxe dos Mouros
Os Petróglifos de Mogor, entre os que destaca o Labirinto de Mogor, son unha estación rupestre situada no lugar de Monte, na parroquia de Mogor, no concello de Marín, provincia de Pontevedra.
Descrición
Componse de tres conxuntos de gravados rupestres visibles, aínda que existiron na zona sete pedras con gravados, entre eles algúns dos escasos labirintos atopados de momento en Galiza.
Os tres conxuntos de gravados rupestres de Mogor son os seguintes:
Hernialde
250px|miniatura|Vista de Hernialde Hernialde é un pequeno concello da provincia de Guipúscoa, en Euskadi. Atópase na comarca de Tolosaldea, a 26 km de Donostia.
O seu termo municipal ten unha extensión de 4,17 km². Tiña en 2015 unha poboación de 331 habitantes.
Enrolamento
miniatura|Decoración de enrolamento no [[Ara Pacis da época de Augusto. Roma.]] miniatura|220px|[[Abadía de Maria Laach, Alemaña. Enrolamentos co diaño apuntando os pecados ds visitantes.]]
Os enrolamentos apareceron na arquitectura antiga, na decoración de teitumes na Antiga Grecia e especialmente en frisos, durante a época imperial romana, como reflexo dos froitos da civilización. Tamén se encontran enrolamentos nos enfeites da cerámica andaluza de ponos iberos como os turdetanos e os bastetanos.
No mundo occidental europeo non deixou nunca de utilizarse. Empregouse amplamente durante a arte visigoda e, serviu para decorar frisos e chapiteis das estruturas románicas ou linteis, paneis ou frisos de edificios renacentistas, onde tamén aparecen pequenos animais ou cabezas humanas. Posteriormente, pódese dicir que foi unha das características decorativas da arte plateresca.
O enrolamento experimentou un retorno á súa forma máis simple do estilo clásico no século XVII, e no XVIII aplicouse con maior liberdade, sen unha repetición estrita de formas iguais.
Igrexa adventista do sétimo día
A Igrexa adventista do sétimo día é unha denominación cristiá protestante, distinguida pola súa observancia do sábado como día de repouso e pola súa énfase na crenza dunha inminente segunda chegada de Xesucristo. A denominación xurdiu do movemento Millerista en Estados Unidos a mediados do século XIX, e foi establecida formalmente en 1863. Entre os seus fundadores destaca Ellen G. White, cuxos extensos escritos continúan sendo altamente valorados pola Igrexa.