cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Sukhoi Su-17
Desenvolvemento
A seguinte serie de prototipos foi o Su-7-85, co 85 indicando o número de lote, continuación da do Su-7. O lote de 10 avións incorporou unha fuselaxe completamente redeseñada, unha cabina aerodinámica (semellante á do Su-7U), máis e máis accesibles escotillas de mantemento, e un dosel que abría cara arriba. A fronte da cabina estaba protexida cun parabrisas e tiña dous portelos laterais con calefacción eléctrica. Os tres avións seguintes do lote 86 incorporaron parabrisas acristalados con aire quente sobrado nel, collido da 9ª etapa do compresor do motor. Porén, este novo parabrisas abandonouse en favor do máis tradicional parabrisas acristalado tras as probas realizadas polo 4º Centro de Uso de Combate e Readestramento de Persoal da Forza Aérea en Lipetsk.
O sistema de combustible do Su-17 modificouse con respecto ao do Su-7. O combustible estaba agora almacenado en tres tanques lixeiros, con previsións de ata catro tanques auxiliares lanzables de 600 litros de capacidade cada un, ou dous tanques PTB-1150 con 1 150 litros cada un, montados en píos baixo a fuselaxe.
A á era moi semellante á que tiña o prototipo S-22I. A parte estática da mesma era a metade de longa que a móbil. Coas ás en frecha máxima, o Su-17 era case idéntico ao Su-7. Instalouse un flap deslizante na parte estática da á, mentres que na parte móbil tiña un slat, un flap xiratorio e un alerón. O ángulo de frecha da á podía configurarse entre os 30° e 63°. As superficies de control da cola tiñan un ángulo de 55°.
O control de voo estaba asistido por servomotores hidráulicos sen reversións, os BU-220DL2 e -220DP2 para os aleróns, o BU-250L e -250P para os estabilizadores e o BU-250DRP para o temón. Os sistemas de control de voo entán carcados con resortes para proporcionar unha forza de respaldo nos mandos.
Había tres sistemas hidráulicos independentes instalados no Su-17, un sistema de accionamente o dous de reforzo, cada un deles coa súa propia bomba hidráulica. O sistema hidráulico de accionamento era o responsable de axustar o ángulo da á, de baixar e subir o tren de aterraxe, dos flaps e os slats, de axustar as ramplas de entrada, os mecanismos do control de voo usados polo piloto automático SAU-22, e a dirección da roda dianteira. Os sistemas de reforzo controlaban as superficies de voo. Os sistemas operaban en paralelo para asegurar unha operación segura no caso de que se producise un fallo. O resto do sistema operativo debería proporcionar potencia ás superficies de voo, aaínda que ña metade de potencia. O sistema de reforzo nº 1 alimentaba o motor hidráulico GM-40 que accionaba as partes rotativas da á. Todos os sistemas hidráulicos estaban alimentados co fluído hidráulico AMG-10, cunha presión de operación estándar de 215 kgf/cm2 para os sistemas de reforzo e de 210 para o sistema de accionamento.
Fraude
Unha fraude é unha acción ilícita na que unha persoa ou organización engana adrede a outra co obxectivo obter algún tipo de beneficio, normalmente económico. Nela o enganado termina prexudicado. Este término tamén é usado para referirse a algo de mala calidade. Algúns tipos de fraudes son ilegais, nese caso son chamados fraudes de lei.
Publicidade enganosa
miniatura|150px|left|Exemplo simulado de publicidade enganosa. O produto di:" Verdadeiramente asombroso! Funciona en minutos! Garantido!" A publicidade enganosa convence ao que a ve de que o seu produto é máis resistente, cómodo, útil, etc. do que é na realidade.
Corrupción
miniatura|360x360px|Índice de corrupción no mundo. As cores máis vermellas indican máis corrupción. Pódese observar que [[España é un dos países máis corruptos da Unión Europea.]]
A corrupción consiste nun abuso de poder para conseguir diñeiro ilegalmente en prexuízo doutros. Os prexudicados son o resto de persoas da organización ou país. Esta acción ten pena de prisión segundo o código penal.
Falsificación
A falsificación consiste en facer unha réplica barata dun obxecto xeralmente de gran valor e vendelo facendo crer que é o orixinal, aínda que nalgúns casos cómpranse estas réplicas sabendo que son falsas e cun prezo máis baixo ca o do obxecto orixinal para presumir.
Bernardos, Ribadetea, Ponteareas
Bernardos é un lugar da parroquia de Ribadetea, do concello pontevedrés de Ponteareas, na comarca do Condado. Segundo o IGE, en 2022 tiña 38 habitantes (18 homes e 20 mulleres).
Sedum pruinatum
Sedum pruinatum é unha especie de planta con flores da familia Crassulaceae. Esta especie foi descrita por primeira vez por Link ex Brot. no ano 1805.
Butrint
Butrint (en Βουθρωτόν e Βουθρωτός, en Buthrōtum, en Butrint) foi unha antiga polis grega e posteriomente unha cidade romana e a sé dun bispado cristián primitivo en Epiro. Orixinalmente, era o asentamento da tribo grega dos caonios,  posteriormente formou parte do estado de Epiro e despois foi unha colonia e bispado romanos. Entrou en declive na Antigüidade tardía, antes de ser abandonada durante a Idade Media despois de que un gran terremoto inundase a maior parte da cidade. No presente é un importante sitio arqueolóxico do condado de Vlorë, en Albania, a uns 14 quilómetros ao sur de Sarandë e preto da fronteira con Grecia. Está situado nun outeiro con vistas á canle de Vivari e forma parte do Parque Nacional de Butrint. Hoxe Bouthrotum é unha sé titular católica latina e tamén conta co castelo de Ali Pasha.
A cidade é considerada un dos máis importantes sitios arqueolóxicos de Albania. Debido ao seu enorme valor cultural, histórico e natural cunha historia considerable, Butrint foi declarado Patrimonio da Humanidade da UNESCO en 1992 e ademais é un parque nacional dende 2000.
Louisa Garrett Anderson
Louisa Garrett Anderson, Orde do Imperio Británico, nada o 28 de xullo de 1873 e finada o 15 de novembro de 1943, foi unha médica e sufraxista, membro da Unión Social e Política de Mulleres (WSPU), unha organización fundada no Reino Unido en 1903 por Emmeline Pankhurst.
Traxectoria
Foi unha das tres fillas de James George Skelton Anderson, da Peninsular and Eastern Shipping Company, e Elizabeth Garrett Anderson, a primeira muller inglesa cualificada como doutora en medicina, e cofundadora da London School of Medicine for Women.
Asistiu á St Leonards School en St. Andrews e á Royal Free Hospital Medical School for Women, onde exerceu a medicina.
Sufraxista
En 1912, foi condenada a seis semanas de traballos forzados, máis tarde reducidas a catro, por romper unha fiestra cun ladrillo. Escribiu moitos artigos médicos e a biografía da súa nai en 1939.
Primeira guerra mundial
Na primeira guerra mundial serviu en Francia no Corpo Hospitalario de Mulleres creado por ela e a súa amiga e colega, tamén doutora, Flora Murray. Xuntas estableceron dous hospitais militares para o exército francés en París e Wimereux. Os seus plans foron inicialmente anulados polo exército británico, pero a principios de 1915 a Oficina de Guerra ofreceulles unha instalación no centro de Londres para establecer alí un hospital e continuar o seu traballo.
Burt Bacharach
A súa música considérase easy listening e el mesmo foi descrito como «un compositor cun venerable nome que pode estar conectado a calquera outro prominente artista do seu tempo». Na última parte da súa carreira, algunhas das súas cancións fixeron parte de bandas sonoras de filmes moi coñecidos. Destacou como unha influencia importante para o pop orquestral e o shibuya-kei e xunto con Hal David, foi incluído pola revista Rolling Stone na súa listaxe dos «100 compositores máis grandes de todos os tempos». En 2012, ambos foron condecorados co premio Gershwin polo presidente Barack Obama polo legado das súas composicións na música.
Primeiros anos
Bacharan é fillo de Irma (de solteira Freeman) e Bert Bacharach, un xornalista. Bacharach estudou música na Universidade McGill, o Colexio de Música de Mannes e a Academia de Música do Oeste en Santa Bárbara, California. Durante a década de 1950 e comezos dos sesenta foi o pianista, arranxador e músico principal de Marlene Dietrich con quen participou en xiras.
Primeiros traballos
En 1957, Bacharach e o letrista Hal David comezaron a traballar xuntos en Nova York. Case un anos máis tarde, a súa canción "The Story of My Life" foi gravada por Marty Robbins para Columbia Records chegando ao número un das listas de música country a finais dese ano; a continuación, "Magic Moments" foi gravada por Perry Como para RCA Records e acadou o número 4 en febreiro de 1958. Estas dúas cancións chegaron ao número un de xeito consecutivo no Reino Unido, dándolles a Bacharach e David a honra de seren os primeiros autores na historia do país que escribiron dous números un consecutivos. Despois chegaron éxitos como "Heavenly" e "Faithfully" na voz de Johnny Mathis, ambos merecedores de disco de ouro.
A inicios da década de 1960, Bacharach escribiu máis de cen cancións con David, que inclúen unha morea de éxitos populares ao longo de dúas décadas, moitos deles con gran popularidade posterior. Durante os sesenta, ambos estiveron ligados a Dionne Warwick, unha vocalista formada en conservatorio que os coñeceu en 1961. Ela comezou traballar co dúo cando precisaron dunha boa cantante para faceren demostraións axeitadas das súas cancións para outros artistas. Bacharach e David notaron que a calidade das probas de Warwick adoitaban superar as interpretacións dos que as gravaban. Entón comezaron escribir parte das súas obras especificamente para Warwick e isto conduciu á formación dun equipo de grande éxito da música popular. Nun espazo de vinte anos, Warwick levou ás listas 38 sinxelos coescritos ou producidos por Bacharach, incluíndo 22 cancións dentro dos primeiros 40 postos das listas do Billboard. Entre estas cancións aparecen "Walk on By", "Anyone Who Had a Heart", "Alfie", "I Say a Little Prayer", "I'll Never Fall in Love Again", "What the World Needs Now Is Love", e "Do You Know the Way to San Jose?". A principios dos sesenta, Bacharach colaborou tamén con Bob Hiliard en varias cancións como "Mexican Divorce" para The Drifters e "Any Day Now" para Chuck Jackson.
Durante os anos 60 e 70 as cancións de Bacharach fixéronse célebres nas voces de artistas como The Beatles ("Baby It's You"), The Carpenters ("Close to You", que primeiro foi gravada por Warwick, aínda que sen o éxito da nova versión), Barbra Streisand, Aretha Franklin ("I Say a Little Prayer"), B.J. Thomas ("Raindrops Keep Falling on my Head"), Tom Jones ("What's New, Pussycat"), The Stranglers, Dusty Springfield, The Drifters, Jack Jones, Jackie DeShannon ou Luther Vandross.
Moitos temas de Bacharach foron adaptados por músicos de jazz como Stan Getz e Wes Montgomery. Ademais, foi compositor e arranxador de filmes de éxito como Alfie e Casino Royale. Bacharach e David tamén traballaron en Broadway co produtor David Merrick no musical de 1968 Promises, Promises. En 1969 a canción interpretada por BJ Thomas "Raindrops Keep Falling on My Head" no filme Butch Cassidy and the Sundance Kid gañou o Óscar á mellor canción.
Desde a década dos setenta
thumb|Burt Bacharach en 2009. En 1973, Bacharach e David intentaron revivir o filme clásico de 1937 Lost Horizon converténdoo nun musical. O resultado foi un fracaso comercial e de crítica que acabou en demandas tanto entre eles dous como por parte de Warwick.
A inicios da década de 1980, Bacharach creou unha nova sociedade de composición con Carole Bayer Sager, coa que finalmente casou. Entre as súas composicións máis salientables estiveron "Arthur’s Theme (Best That You Can Do)" (Christopher Cross), "Heartlight" (Neil Diamond), "Making Love", "On My Own" e "That's What Friends Are For" de 1985, da que as ganancias van directamente a fundacións para a loita contra a sida. En canto a novas versións dos seus temas clásicos, en 1983 contou cunha versión de éxito da súa canción "(There's) Always Something There to Remind Me" pola banda new wave inglesa Naked Eyes.
Nos anos noventa, Bacharach apareceu en filmes de Hollywood como os de Austin Powers.
Patarroa, Covas, Viveiro
Patarroa é un lugar da parroquia de Covas, no concello de Viveiro, na comarca da Mariña Occidental.
Burt Bacharach
Vida persoal
Bacharach casou en catro ocasións. O seu primeiro matrimonio foi con Paula Stewart (1953-1958) e o segundo coa actriz Angie Dickinson (1965-1980). Bacharach e Dickinson tiveron unha filla, Nikki Bacharach, que sufriu de síndrome de Asperger e se quitou a vida o 4 de xaneiro de 2007, at the age of 40.
O Porto, Covas, Viveiro
O Porto é un lugar da parroquia de Covas, no concello de Viveiro, na comarca da Mariña Occidental.
Centros históricos de Berat e Gjirokastër
Berat é coñecida como a cidade das mil fiestras e considérase un dos tesouros arquitectónicos de Albania. Aínda son evidentes vestixios ben conservados na cidade dos ilirios, dos gregos, dos romanos, dos bizantinos e dos otománs, con castelos e mansións, antigas igrexas e mesquitas e impresionantes pinturas murais. Ao longo dos séculos, Berat foi o lugar onde conviviron en paz diversas relixións e comunidades. Gjirokastër, coñecida como a cidade de pedra, esténdese no lado empinado do val do río Drino, con vistas á paisaxe histórica cunha pintoresca arquitectura de pedra enmarcada por montañas a cada lado. Como a maioría das outras cidades de Albania, Gjirokastër posúe tesouros arquitectónicos de varias civilizacións que previamente conquistaron a rexión.
Burt Bacharach
Vida persoal
Posteriormente casou coa letrista Carole Bayer Sager (1982-1991); Bacharach e Sager adoptaron un fillo, de nome Cristopher. En 1993 casou con Jane Hanson. Tivo dous fillos con Hansen, un fillo chamado Oliver e unha filla chamada Raleigh. A autobiografía de Bacharach, Anyone Who Had a Heart, publicouse en 2013.
Academia da Lingua Hebrea
A Academia da Lingua Hebrea (en hebreo: הָאָקָדֶמְיָה לַלָּשׁוֹן הָעִבְרִית, ha-akademya la-lashon ha-ivrit) foi fundada polo Goberno de Israel en 1953 como a «Institución Suprema para o Estudo da Lingua Hebrea».
Historia
A súa sucesora, a Academia da Lingua Hebrea, continuou con esta misión e é responsábel da creación de novas palabras en hebraico, a fin de adaptarse ás mutacións da propia sociedade contemporánea.
Embora o negocio da academia sexa crear novas palabras a partir de raíces e estruturas hebreas para substituír préstamos derivados doutras linguas, o seu propio nome é un préstamo, "akademya". Ela mesma aborda esta ironía na súa páxina web.
O obxectivo da academia, tal como se define na súa Constitución, é «dirixir o desenvolvemento da lingua hebrea de acordo coa súa natureza» (לכוון את דרכי התפתחותה של הלשון העברית לפי טבעה). A Academia é a encargada de establecer a variedade padrón do hebraico moderno baseada no desenvolvemento histórico do idioma; mais élle outorgada a última palabra no que respecta a asuntos relacionados con ortografía, gramática, transliteración e puntuación. Ademais, tamén redacta un Dicionario Histórico Hebreo.
Organización
A Academia está integrada por 23 membros, entre eles lingüistas, profesores en estudos xadaicos e bíblicos, así como catedráticos doutras disciplicas, poetas, escritores e tradutores, entre outros. As decisións da Academia son de carácter obrigatorio para todas as reparticións oficiais israelís.
Silene marizii
Silene marizii é unha especie de planta con flores da familia dos caraveis. Esta especie foi descrita por vez primeira por Samp. no ano 1909.
Selinum carvifolia
Selinum carvifolia é unha especie de planta con flores da familia Apiaceae. Esta especie foi descrita por primeira vez por Carl von Linné no ano 1762.
Flora Murray
Flora Murray, nada en Murraythwaite, Escocia, o 8 de maio de 1869 e finada o 28 de xullo de 1923, foi unha doutora británica, membro da "Woman's Social and Political Union".
Traxectoria
Flora era filla de John Murray e Grace Harriet Graham. Asistiu á London Medical School for Women e completou os seus estudos na Universidade de Durham. Traballou uns anos en Escocia antes de regresar a Londres.
En 1905, Murray foi oficial médica no Belgrave Hospital for Children, máis tarde serviu como anestesióloga no Chelsea Hospital for Women.
Sufraxismo
Ingresou en 1908 á “Unión Social y Política de Mulleres”, realizando os seus oficios médicos entre as militantes. Foi oradora, marchou en concentracións e realizou probas de primeiros auxilios entre sufraxistas, acompañada por Emmeline Pankhurst e outros folguistas despois da súa saída de prisión.
Hospital de mulleres para nenos
En 1912 fundou o Hospital de Mulleres para Nenos, en 688 Harrow Road, coa doutora Louisa Garrett Anderson. Proporcionou servizos de saúde a nenos desfavorecidos da zona e brindoulles ás mulleres a oportunidade de adquirir experiencia en pediatría.
Na primeira guerra mundial serviu en Francia no Corpo Hospitalario das Mulleres. Xunto á súa parella, a Dr. Louisa Garrett Anderson, estableceu hospitais militares para o exército francés en París e Wimereux. Os seus propósitos foron ao principio anulados polo exército británico, pero finalmente se lle permitiu continuar co seu traballo.
Recoñecementos
A doutora e pioneira da medicina, Flora Murray, aparecerá nol novo billete de 100 libras do Banco de Escocia.
Riquián, Covas, Viveiro
Riquián é un lugar da parroquia de Covas, no concello de Viveiro, na comarca da Mariña Occidental.
Sacido, Covas, Viveiro
Sacido é un lugar da parroquia de Covas, no concello de Viveiro, na comarca da Mariña Occidental.
O Cabaleiro, Ribadetea, Ponteareas
O Cabaleiro é un lugar da parroquia de Ribadetea, do concello pontevedrés de Ponteareas, na comarca do Condado. Segundo o IGE, en 2022 tiña 20 habitantes (10 homes e 10 mulleres).
García MC
Traxectoria
Comeza a rapear as súas propias letras con 13 anos, na adolescencia, forma parte do proxecto musical de rap Ghamberros, editando un disco en 2004. Tamén é un dos fundadores do famoso Dios Ke Te Crew en 2003, co que realizan unha ampla xira por Galicia, toda España e Cuba. De 2006 a 2016 participou activamente tanto no proxecto Dios Ke Te Crew como no Labregos do tempo dos Sputniks, así como na súa iniciativa en solitario.
Ten a súa pegada en ducias de discos de grupos eclécticos do panorama musical galego contemporáneo. Fixo cancións dos poemas de Celso Emilio Ferreiro e formou parte da Banda Fura Fura (Homenaxe a Zeca Afonso). En 2012 edita "Abaixo e de pé" facendo unha ampla xira de presentación tamén en México. Levou o rap galego a lugares como Dinamarca, Guinea-Bissau ou Portugal. En decembro de 2013 publicou "Abaixo e de Remix" remixes de "Abaixo e de pé". A principios de 2016 saíu “Libremente”, disco que pechaba unha década da carreira de Labregos do Tempo dos Sputniks. En 2021 saca o seu último álbum "Arquipélago Quilombo" con Nación Quilombo, en 2023 sacou dous sinxelos "Latexo" e "Quen son eu?".
Cillarga, Ribadetea, Ponteareas
Cillarga é un lugar da parroquia de Ribadetea, do concello pontevedrés de Ponteareas, na comarca do Condado. Segundo o IGE, en 2022 tiña 82 habitantes (44 homes e 38 mulleres).
García MC
Traxectoria
Tamén é un educador independente, imparte obradoiros e xornadas sobre cultura hip hop durante máis dunha década.
O Soutullo, Covas, Viveiro
O Soutullo é un lugar da parroquia de Covas, no concello de Viveiro, na comarca da Mariña Occidental.
Obxecto imposíbel
miniatura|[[Triángulo de Reutersvärd]] Un obxecto imposíbel (tamén figura de imposibilidade ou figura indecidíbel) é un tipo de ilusión óptica. Consiste nunha figura bidimensional que o sistema visual interpreta instantánea e subconscientemente como a proxección dun obxecto tridimensional.
Na maioría dos casos, a imposibilidade faise patente despois de ver a figura por algúns segundos. Porén, a impresión inicial dun obxecto 3D permanece mesmo despois de ter sido contradita. Hai exemplos sutís de obxectos imposíbeis, onde a imposibilidade non se fai espontánea e é necesario examinar conscientemente a xeometría do obxecto para determinar a súa imposibilidade.
A inquietante natureza destes obxectos débese ao noso desexo natural de interpretar debuxos 2D como obxectos tridimensionais. É por iso que o deseño dun cubo de Necker sería visto como un cubo, en lugar de "dous cadrados conectados con liñas diagonais, un cadrado rodeado de figuras planas irregulares ou calquera outra figura plana".
Cun obxecto imposíbel, ver as diferentes partes do obxecto fai que se reavalíe a natureza 3D do obxecto, o que confunde a mente.
Estes obxectos son de interese para psicólogos, matemáticos e artistas sen encaixarse completamente en ningunha disciplina.
Exemplos notábeis
<Gallery>
Ficheiro:LargeTribarGotschuchenAustria.JPG| Escultura en Austria baseada no triángulo de Penrose Ficheiro:Penrose triangle.svg|Triángulo de Penrose Ficheiro:Penrose_square.svg|Cadrado de Penrose Image:Penrose_pentagon.svg|Pentágono de Penrose Image:Penrose_hexagon.svg|Hexágono de Penrose Image:Penrose_octagon.svg|Octógono de Penrose Ficheiro:Waterfall.svg|Fervenza de Escher Ficheiro:Elephant legs illusion, variant of Roger Shepard's L'egsistential paradox.png|[Variante de "L'Egsistential" de Roger Shepard Ficheiro:Poiuyt.svg|Poiuyt Ficheiro:Impossible staircase.svg|Escada imposíbel Ficheiro:Impossible cube illusion angle.svg|Cubo imposíbel
</Gallery>
Historia
esquerda|miniatura| Unha versión impresa en 3D da ilusión do Triángulo Reutersvärd, a súa aparencia creada por unha perspectiva forzada. Un dos primeiros exemplos dun obxecto imposíbel vén de Apolinère Enameled, un anuncio de 1916 pintado por Marcel Duchamp, mais hai outros rexistrados até o século XI. Presenta unha moza que pinta un marco de cama con pintura de esmalte branco e inclúe deliberadamente liñas de perspectiva conflitivas para producir un obxecto imposíbel. Para resaltar a imposibilidade deliberada da forma, falta un anaco da moldura.
O artista sueco Oscar Reutersvärd foi un dos primeiros en deseñar deliberadamente moitos obxectos imposíbeis. En 1934, debuxou o triángulo de Penrose, uns anos antes do que o fixesen os Penroses. Na versión de Reutersvärd, os lados do triángulo divídense en cubos.
En 1956, o psiquiatra Lionel Penrose e o seu fillo, o matemático Roger Penrose, enviaron un pequeno artigo ao British Journal of Psychology ilustrado co triángulo e as escaleiras de Penrose. O artigo referiuse a Escher, cuxo traballo suscitou o seu interese polo tema, pero non a Reutersvärd, a quen eles descoñecían.
Manden i månen
Manden i månen é un filme dinamarqués de 1986 dirixido por Erik Clausen. O filme foi escollido como candidato de Dinamarca para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 59ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Obxecto imposíbel
Historia
A partir dos anos 30, o artista holandés M.C. Escher produciu moitos debuxos con paradoxos de perspectiva, traballando gradualmente cara a obxectos imposíbeis. En 1957, produciu o seu primeiro debuxo que contiña un destes obxectos: Cubo con cintas máxicas. Produciu moitos outros debuxos, ás veces sendo o deseño enteiro unha figura imposíbel. Caída de auga e Belvedere son bos exemplos desas construcións, que chamaron a atención do público sobre o fenómeno das ilusións ópticas.
Algúns artistas contemporáneos tamén experimentan con figuras imposibles, por exemplo, Jos de Mey, Shigeo Fukuda, Sandro del Prete, István Orosz (Utisz), Guido Moretti, Tamás F. Farkas, Mathieu Hamaekers e Kokichi Sugihara.
Obxectos construídos
Construíronse algúns modelos de obxectos imposíbeis, de xeito que, cando se ven desde un punto moi específico, se mantén a ilusión óptica. Con todo, aínda que se poden representar en dúas dimensións, non é xeometricamente factíbel que estes obxectos existan no mundo físico. Xirar o obxecto ou cambiar o punto de vista rompe a ilusión e, polo tanto, moitos destes modelos baséanse na perspectiva forzada ou con partes do modelo que parecen estar máis afastadas ou máis próximas do que realmente están.
A noción de "obxecto imposíbel interactivo" é un obxecto imposible que se pode ver desde calquera ángulo sen romper a ilusión.
Córtex prefrontal
O córtex prefrontal ( PFC ) ou codia prefrontal é a parte anterior do lóbulo frontal do cerebro, situado por diante do córtex motor primario e do córtex premotor. Esta rexión do cerebro está relacionada coa planificación de comportamentos e pensamentos complexos, a expresión da personalidade, a toma de decisións e a modulación do comportamento social. A actividade básica desta rexión é o resultado de pensamentos e accións de acordo cos obxectivos internos.
Termo
Os termos córtex prefrontal, literalmente do latín cortex (codia) praefrontalis e codia prefrontal son correctos.
Tanto cortiza ou corteza foron rexeitados.
Gabriela García
Gabriela Antonia García Segura, coñecida como Gaby, nada en Tunapuy, Estado Sucre, Venezuela, o 2 de abril de 1997, é unha futbolista venezolana, que xoga de dianteira e centrocampista. Milita dende 2017 no Deportivo da Coruña, sendo a xogadora con máis partidos disputados na historia do equipo. É internacional coa selección de Venezuela.
Córtex prefrontal
Función executiva
O proceso neuropsicolóxico máis importante relacionado co córtex prefrontal é a función executiva. Esta refírese ás habilidades para diferenciar pensamentos en conflito, consecuencias futuras das actividades actuais, traballar cara a un obxectivo definido, predición de feitos, expectativas baseadas na acción e control social. A planificación, a toma de decisións, o control inhibitorio, a atención e a memoria de traballo considéranse funcións que poden clasificarse como funcións executivas, cunha activación predominante do córtex prefrontal. O córtex prefrontal ten unha importante implicación para o comportamento social. As alteracións nas funcións relacionadas co córtex prefrontal conducen a unha maior impulsividade, agresividade e insuficiencia social.
Gabriela García
Traxectoria
Practicou varios deportes, destacando no balonmán, e aos 15 anos pasou ao fútbol, comezando nun equipo de rapaces. Pasou logo polo Centro Árabe de Carúpano e en 2013 chegou ao Estudiantes de Guárico, onde militou catro anos.
En 2017 cruzou o Atlántico xunto a Kika para asinaren as dúas co Deportivo da Coruña, que xogaba na Segunda división española. Alí formou unha gran dupla goleadora con Peke e na tempada 2018/19 o equipo ascendeu á Primeira división. Na máxima categoría o adestrador Manu Sánchez atrasou a súa posición ata a mediapunta.
Córtex prefrontal
Galería
Estas imaxes da área 10 de Brodmann dan unha idea clara dunha rexión particular do córtex prefrontal.
Gabriela García
Traxectoria
En febreiro de 2021 converteuse na primeira futbolista da historia do Deportivo en acadar os 100 partidos.
Selección venezolana
Foi internacional coa selección venezolanas sub-17, coa que se proclamou campioa suramericana en 2013, e coa que disputou a Copa do Mundo de 2014 en Costa Rica, chegando a semifinais. Coa selección sub-20 foi subcampioa suramericana en 2015 e ao ano seguinte participou na Copa do Mundo en Papúa Nova Guinea.
Debutou coa selección venezolana absoluta o 10 de xuño de 2017 nun amigable contra a selección mexicana.
Covas, Ribadetea, Ponteareas
Covas é un lugar da parroquia de Ribadetea, do concello pontevedrés de Ponteareas, na comarca do Condado. Segundo o IGE, en 2022 tiña 17 habitantes (8 homes e 9 mulleres).
Cai Qiao
Cai Qiao (chinés simplificado: 蔡翘; chinés tradicional: 蔡翹; pinyin: Cài Qiào), nado o 11 de outubro de 1897 en Jieyang e finado o 29 de xullo de 1990, foi un biólogo chinés que traballou no programa espacial do seu país.
Traxectoria
Cai Qiao doutorouse en 1925 en fisioloxía pola universidade de Chicago (Estados Unidos). Levou a cabo investigacións na universidade de Londres (Reino Unido) e na universidade de Frankfurt (Alemaña) en 1930. Foi profesor de investigación na Academia Militar de Ciencias Médicas e descubriu o área tegmental central no cerebro humano. En 1939 estableceu o primeiro instituto de fisioloxía en Chengdu. Nas décadas de 1930 e 1940 levou a cabo estudos sobre a función da glándula paratiroidea e do mecanismo da gluconeoxénese no fígado. Adicouse tamén a facer estudos de medicina relacionados coa navegación e a aviación, sendo pioneiro no seu país. En abril de 1966 formou parte tamén do panel de tres científicos expertos que axudaron a deliñar o primeiro proxecto de nave espacial tripulada china. A partir de 1978 comezou a supervisar estudos sobre neurobioloxía.
Os Casquizos, Ribadetea, Ponteareas
Os Casquizos é un lugar da parroquia de Ribadetea, do concello pontevedrés de Ponteareas, na comarca do Condado. Segundo o IGE, en 2022 tiña 40 habitantes (17 homes e 23 mulleres).
Axiomas de Birkhoff
Os axiomas de Birkhoff son un conxunto de catro postulados establecidos por G. D. Birkhoff en 1932 para a xeometría euclidiana  no plano. Estes postulados están todos baseados na xeometría básica que pode ser confirmada experimentalmente cunha escala e un transportador. Como os postulados se constrúen sobre os números reais, o enfoque é semellante a unha introdución baseada nun modelo da xeometría euclidiana.
O sistema de axiomas de Birkhoff foi utilizado no libro de texto da escola secundaria de Birkhoff e Beatley. Estes axiomas tamén foron modificados polo School Mathematics Study Group para proporcionar un novo estándar para o ensino da xeometría nun instituto de secundaria, coñecidos como axiomas SMSG.
Algúns outros libros de texto dos fundamentos da xeometría usan variantes dos axiomas de Birkhoff.
Postulados
A distancia entre dous puntos
A
e
B
é denotada por
d(A, B)
, e o ángulo formado por tres puntos
A, B, C
denótase como
∠ ABC
.
{A, B, ...}
sobre unha liña pódese poñer nunha correspondencia 1:1 cos números reais De modo que
b − a
para todos os puntos
ℓ
que contén calquera dous puntos distintos dados
P
{ℓ, m, n, ...}
que parten dun punto calquera
O
pode poñerse en correspondencia 1:1 cos números reais
a (mod 2π)
así que se
m
respectivamente (distintos de
), a diferenza
am − aℓ (mod 2π)
dos números asociados coas liñas
, é
. Ademais, se o punto
en
varía continuamente nunha liña
r
que non contén o vértice
, o número
a ''m'
tamén varía continuamente.
A'B'C'
e unha constante
k > 0
tal que
d(A', B' ) = kd(A, B), d(A', C' ) = kd(A, C)
∠ B'A'C' = ±∠ BAC
entón
Tora, Covas, Viveiro
Tora é un lugar da parroquia de Covas, no concello de Viveiro, na comarca da Mariña Occidental.
Spergula viscosa
Spergula viscosa é unha especie de planta con flores da familia das cariofiláceas. Esta especie foi descrita por vez primeira por Lag. no ano 1805.
Celeiro, Celeiro, Viveiro
Celeiro é un lugar da parroquia de Celeiro, no concello de Viveiro, na comarca da Mariña Occidental.
José Rodrigues (escultor)
José Joaquim Rodrigues, nado en Luanda o 28 de outubro de 1936  e finado no Porto, o 10 de setembro de 2016, foi un artista plástico portugués.
Traxectoria
Foi un dos fundadores da Cooperativa Cultural Árvore, en Porto, e un dos promotores da Bienal de Vila Nova de Cerveira.
Entre as súas obras máis coñecidas destacan o Cubo da Praça da Ribeira, no Porto, e o Monumento ao Empresário, na Avenida da Boavista.
A 9 de xuño de 1994, foi agraciado co grao de Grande-Oficial da Ordem do Infante D. Henrique.
Fundação José Rodrigues
Adquiriu e recuperou unha antiga fábrica de sombreiros - a Fábrica Social -, situada na parroquia de Santo Ildefonso, no Porto, lugar que foi o seu estudo durante vinte anos, para instalar a fundación co seu nome. O edificio integra obradoiros, salas de exposicións, permanentes e temporais, e un auditorio.
Viveiro, Viveiro, Viveiro
Viveiro é un lugar da parroquia de Viveiro, no concello de Viveiro, na comarca da Mariña Occidental.
Tukuma (filme)
Tukuma é un filme dinamarqués de 1984 dirixido por Palle Kjærulff-Schmidt. O filme foi escollido como candidato de Dinamarca para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 57ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Paramutación
miniatura|163x163px|A paramutación observouse por primeira vez no efecto que tiña sobre a cor dos grans de millo En epixenética unha paramutación é unha interacción entre dous alelos nun só locus, na que un alelo induce un cambio herdable no outro alelo. O cambio pode ser no padrón de metilación do ADN ou modificacións de histonas. O alelo que induce o cambio denomínase paramutaxénico, mentres que o alelo que foi alterado epixeneticamente denomínase paramutable. Un alelo parmutable pode ter niveis alterados de expresión xénica, que poden continuar na descendencia que herda ese alelo, mesmo se o alelo paramutaxénico xa non está presente. Por medio de cruzamentos axeitados, a paramutación pode ter como resultado irmáns que teñen a mesma secuencia xenética, pero con fenotipos drasticamente diferentes.
Aínda que as paramutacións foron estudadas primeiramente no millo, foron descritas tamén noutros sistemas, incluíndo en animais como Drosophila melanogaster e ratos. Malia a súa ampla distribución, os exemplos deste fenómeno son máis ben escasos e o seu mecanismo non está ben comprendido.
Historia
A primeira descrición do que acabaría chamándose paramutación dérona William Bateson e Caroline Pellew en 1915, cando describiron os chícharos "rogue" que sempre pasaban o seu fenotipo "rogue" á súa proxenie. Porén, a primeira descrición formal da paramutación deuna R. A. Brink na Universidade de Wisconsin–Madison na década de 1950, trabalando co millo (Zea mays). Brink decatouse de que alelos específicos expresados debilmente do locus red1 (r1) no millo, que codificaban un factor de transcrición que daba pigmento vermello aos grans de millo, podía cambiar herdablemente alelos específicos que se expresaban intensamente a un estado de expresión máis feble. Este estado de expresión máis feble adoptado polo alelo cambiado é herdable e pode, á súa vez, cambiar o estado de expresión doutros alelos activos nun proceso denominado paramutación secundaria. Brink mostrou que a influencia do alelo paramutaxénico podía persistir durante moitas xeracións.
Descrición
Os alelos que causan cambios herdables nos alelos cos que están en contacto chámanse paramutaxénicos, e os alelos modificados por eles son os chamados paramutables. Os alelos que non toman parte nesta interacción denomínanse neutros. Cando están presentes xuntos nun organimso, o alelo paramutable é convertido no alelo paramutaxénico, e conserva a súa paramutaxenicidade nas seguintes xeracións. Esta transformación non vai acompañada de ningún cambio na secuencia de ADN, senón que o que diferenza os alelos paramutaxénicos dos paramutables son modificacións epixenéticas (por exemplo a metilación do ADN). Na maioría dos casos, é o alelo paramutable o que se transcribe intensamente e o alelo paramutaxénico o que presenta pouca ou ningunha transcrición.
O primeiro e máis extensamente estudado exemplo é o locus r1 do millo. O xene deste locus, cando se transcribe activamente, codifica e produce un factor de transcrición que promove a produción de antocianina, que orixina grans de millo de cor púrpura. Un alelo deste locus, denominado B’, pode causar metilación no outro alelo, B-I. Esta metilación ten como resultado unha redución da transcrición e, en consecuencia, unha diminución da produción de antocianina. Estes alelos non se diferencian na secuencia de ADN, senón que difiren no seu grao de metilación do ADN. Igual que con outros exemplos de paramutación, este cambio do alelo B-I ao alelo B’ é estable e herdable. Hai outros exemplos similares de paramutación noutros loci do millo, así como noutras plantas como o sistema modelo Arabidopsis thaliana e nas petunias transxénicas.
Mecanismo
Aínda que os mecanismos específicos polos cales actúan as paramutacións varían dun organismo a outro, todos os casos ben documentados apuntan a que os mecanismos subxacentes son modificacións epixenéticas e silenciamento de ARN.
No caso do locus r1 do millo, a metilación do ADN dunha rexión de repeticións en tándem preto da rexión codificante do xene é característica do alelo paramutaxénico B’, e cando o alelo paramutable B-I se fai paramutaxénico, tamén adquire o mesmo padrón de metilación do ADN. Para que esta metilación sexa transferida con éxito, cómpren varios xeners que codifican ARN polimerases ADN dependentes e outros compoñentes das vías de silenciamento de ARN, o que suxire que a paramutación é mediada por rutas de silenciamento de ARN endóxenas. Isto corrobórase pola transcrición de ARNs interferentes curtos a partir das rexións con repeticións en tándem. En sistemas animais como Drosophila, os ARNs que interaccionan con piwi tamén foron implicados na mediación da paramutación. Para mediar a paramutación, ademais do carcterístico cambio no estado de metilación do ADN, tamén se detectaron en múltiples sistemas cambios nos padróns de modificación de histonas nas rexións do ADN metiladas, e/ou o requirimento de proteínas modificadoras de histonas. Suxeriuse que estas modificacións de histonas xogan un papel no mantemento do estado paramutado. A rexión de repeticións en tándem antes mencionada no locus r1 é tamén típica doutos loci que mostran fenómenos de paramutación ou similares á paramutación.
Porén, sinalouse que non se poden explicar todos os casos e características das paramutacións co que se sabe sobre selenciamento transcricional mediado por ARNi, e suxeriuse que deben de estar actuando tamén outras vías ou mecanismos.
Implicacións
Especulouse que en calquera poboación particular, relativamente poucos xenes mostrarían unha paramutación observable, xa que a alta penetrancia xenética de alelos paramutaxénicos (como B’ no locus r1 do millo) levaría ao alelo paramutaxénico ou ben ao alelo paramutable á fixación. Porén, a paramutación noutros loci con alelos paramutaxénicos con menor penetrancia pode persistir, o cal deberían telo en conta na mellora vexetal.
Toroide
miniatura|220x220px|Toroide xerado por un cadrado. En xeometría o toroide é a superficie de revolución xerada por un polígono ou unha curva plana pechada simple que vira ao redor dunha recta exterior coplanar (o eixo de rotación) coa que non se intercepta. A súa forma correspóndese coa superficie dos obxectos que, na fala cotiá, se denominan argolas, aneis, aros, rosquillas, donas ou donuts. A palabra toroide tamén se usa para referirse a un poliedro toroidal, a superficie de revolución xerada por un polígono que vira ao redor dun eixo. dereita|miniatura|220x220px|Toro, xerado por un círculo. dereita|miniatura|220x220px|Toro, modelo en 3 dimensións. Cando a curva pechada é unha circunferencia, a superficie denomínase toro. En linguaxe cotiá denomínase anel ao corpo cuxa superficie exterior é un toro, o que ilustra a diferenza entre unha superficie e o volume encerrado por ela.
Volume
O volume encerrado por un toroide é:
onde R é a distancia do eixo de rotación ao isobaricentro da figura plana xeratriz e A é a área limitada por devandita figura.
Diversas ecuacións do toroide
dereita|293x293px Nun sistema de coordenadas cartesianas de centro O, eixos horizontais x e y e eixo vertical z, a superficie do toro pódese xerar do modo seguinte. Constrúese sobre o plano xz unha circunferencia de raio r con centro no punto C que está sobre o eixo x e a distancia R de O. A superficie do toro xérase cando se fai virar esta circunferencia ao redor do eixo z.
Ecuacións paramétricas
As coordenadas dun punto calquera do toro obtéñense mediante as seguintes expresións, onde interveñen os parámetros: α é a latitude do punto respecto do plano xz, e β o ángulo de rotación da circunferencia xeratriz ao redor do eixo z ou lonxitude. Tense entón que
Tro, håb og kærlighed
Tro, håb og kærlighed é un filme dinamarqués de 1984 dirixido por Bille August. Estreouse na 14ª edición do Festival Internacional de Cinema de Moscova, onde Lars Simonsen gañou o premio ó mellor actor. Tamén foi escollido como candidato de Dinamarca para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 58ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Toroide
Ecuación cartesiana
Partindo das ecuacións:
pódese eliminar o ángulo β. A partir das seguintes ecuacións, pódese tamén eliminar α:
A ecuación en coordenadas cartesianas dun toro cuxo eixo de xiro é o eixo z, R a distancia do centro do círculo ao eixo e r o raio do círculo, é:
racionalizando
onde a expresión da dereita é a ecuación que deben satisfacer as coordenadas x, y, z de calquera punto do toro.
O Eido Vello, Ribadetea, Ponteareas
O Eido Vello é un lugar da parroquia de Ribadetea, do concello pontevedrés de Ponteareas, na comarca do Condado. Segundo o IGE, en 2022 tiña 41 habitantes (18 homes e 23 mulleres).
Allares, Chavín, Viveiro
Allares é un lugar da parroquia de Chavín, no concello de Viveiro, na comarca da Mariña Occidental.
Dilwale Dulhania Le Jayenge
Dilwale Dulhania Le Jayenge é un filme musical indio de 1995 dirixido por Aditya Chopra. Foi o primeiro filme dirixido por Chopra, e foi producido polo seu pai Yash Chopra, e escrito por Javed Siddiqui xunto con Aditya Chopra. Estreouse o 20 de outubro de 1995, e está protagonizado por Shah Rukh Khan e Kajol. O filme conta a historia de Raj e Simran, dous mozos indios que se namoran durante unhas vacacións por Europa. Raj tenta gañar a simpatía da familia de Simran con tal de que poidan casar, mais o pai de Simran prometeu a man da súa filla ao fillo dun amigo. O filme foi rodado na India, Londres e Suíza dende setembro de 1994 até agosto de 1995.
Personaxes
Créditos adaptados do British Film Institute.
Lago de Ohrid
O lago de Ohrid (en Охридско Езеро Ohridsko Ezero; en Liqeni i Ohrit, tamén coñecido como Liqeni i Pogradecit)      é un lago que se atopa na rexión montañosa da fronteira entre Macedonia do Norte e o leste de Albania. É un dos lagos máis profundos e antigos de Europa, cun ecosistema único de relevancia mundial con máis de 200 especies endémicas.
A parte do lago de Ohrid que se atopa en Macedonia do Norte foi declarada Patrimonio da Humanidade pola UNESCO en 1979, e un ano despois foi ampliada para incluír tamén a zona cultural e histórica da cidade de Ohrid. En 2010, a NASA nomeou un dos lagos de Titán na súa honra. En 2014, a reserva transfronteiriza de Ohrid-Prespa entre Albania e Macedonia do Norte foi engadida á rede de Reservas da Biosfera da UNESCO. A parte albanesa do lago foi designada Patrimonio da Humanidade en 2019. A parte de Macedonia do Norte foi nomeada como sitio Ramsar en 2021, superando os nove criterios para a proclamación.
En Albania, a parte costeira do lago ten o status de reserva da natureza. En Macedonia do Norte, o lago forma parte do Parque Nacional de Galičica.
Luis Pita da Veiga Mojón
Luis Pita da Veiga Mojón, nado en Sada cara a 1912 e finado na Coruña o 5 de marzo de 1937, foi un político galego.
Traxectoria
Artilleiro. Directivo do Ateneo de Cultura Política y Social de Sada. Foi un dos implicados da fuxida do Portiño. Foi pasado polas armas o 5 de marzo de 1937 en Adormideras. O 20 de marzo celebráronse os funerais da parroquia de Osedo.
Sambor Prei Kuk
Sambor Prei Kuk (en ប្រាសាទសំបូរព្រៃគុហ៍, Prasat Sâmbor Prei Kŭ) é un sitio arqueolóxico de Camboxa que se atopa na provincia de Kampong Thom, a 30 km ao norte da capital provincial, a 176 km ao leste de Angkor e a 206 km ao norte de Phnom Penh. O complexo, agora en ruínas, data do Reino de Chenla (finais do século VI até o século IX), e foi estabelecido polo rei Isanavarman I como santuario real e capital, coñecido daquela como Isanapura (en ឦសានបុរៈ - Isan borak). En 2017, Sambor Prei Kuk foi declarado Patrimonio da Humanidade pola UNESCO.
Edificio Gran Garaje
Localización
O edificio está situado na rúa Benito Corbal, no centro peonil e comercial da cidade, preto da praza da Ferrería de Pontevedra.
Historia
O edificio foi construído en 1915 na antiga rúa Progreso, segundo un proxecto do arquitecto Maximiliano Limeses Artime. Construíuse nun soar onde había unhas antigas cocheiras, para que servise de parada aos coches de cabalos.
Na década de 1960, co auxe do automóbil na cidade, renovouse a súa fachada, construíuse a nova cuberta e o edificio pasou a chamarse Gran Garaje, servindo como aparcadoiro de pagamento con capacidade para 75 vehículos (de aí o seu nome). Na década de 1970 as zonas a cada lado da entrada principal do edificio utilizáronse como dúas pequenas tendas, unha de recordos e outra de xoguetes. Na década de 1980, anos de grande especulación inmobiliaria na cidade, salvouse da demolición para a construción dun edificio de varias plantas ao fracasar a súa venda, deixando á vista as medianeiras dos grandes edificios que o rodean.
En 2014 o aparcadoiro e mais as dúas pequenas tendas da entrada pecharon definitivamente. Tras unha renovación completa da fachada e o interior, o edificio inaugurouse o 5 de maio de 2017 como tenda de moda da cadea de roupa Mango.
Descrición
Trátase dun edificio dunha soa planta cunha planta baixa. A fachada branca ten unha gran porta cadrada de madeira encaixada no centro e dúas portas alongadas de arco rebaixado a cada lado. O tellado, catalogado e protexido como elemento patrimonial, está formado por unha lanterna, unha celosía e un tellado a dúas augas que data de 1965.
A decoración modernista con motivos florais céntrase sobre as catro portas laterais. O friso superior está abundantemente decorado e a parte central da fachada, sobre a gran porta de entrada, está coroada por un frontón circular enmarcado entre dúas pequenas columnas, baixo o cal se atopa a inscrición en relevo Gran Garaje.
Entreeidos, Ribadetea, Ponteareas
Entreeidos é un lugar da parroquia de Ribadetea, do concello pontevedrés de Ponteareas, na comarca do Condado. Segundo o IGE, en 2022 tiña 14 habitantes (8 homes e 6 mulleres).
Bodegas, Chavín, Viveiro
Bodegas é un lugar da parroquia de Chavín, no concello de Viveiro, na comarca da Mariña Occidental.