cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Arne Næss
Traxectoria
Diplomouse en filosofía en 1933 antes de continuar os seus estudos en París e Viena. Con 27 anos comezou a impartir clase na universidade de Oslo. En 1970, encadeouse, xunto a outras 300 persoas, para impedir a construción dunha presa cerca da cascada de Mardalsfossen, ao norte do país, o que provocou o abandono do proxecto. Fundou en 1973 coa "ecoloxía profunda" un pensamento ecolóxico que concede máxima prioridade ao coidado do planeta, o medio ambiente, a preservación dos sistemas ecolóxicos e as especies en perigo de extinción. Segundo expoñía, todos os seres vivos teñen o mesmo valor. Estaba a favor da loita pola preservación do planeta en manifestacións e tamén infrinxindo a lei. No seu pensamento filosófico influíron sobre todo Baruch Spinoza, Mahatma Gandhi e o budismo. Naess desenvolveu ademais seis regras para os debates xustos suxeitos á materia en cuestión sen ataques persoais. "A ecoloxía profunda é un movemento segundo o cal non se fai o ben polo planeta en interese do ser humano, senón polo planeta en si mesmo", declarou Naess nunha entrevista publicada na web da Universidade de Oslo. Alpinista e sendeirista apaixonado, formou parte en 1950 do primeiro equipo en acadar a cima do Tirich Mir (7.708m), en Paquistán.
Naess publicou cerca de 30 libros e numerosos artigos. O seu último libro, editado xunto con Henrik B. Tschudi, foi publicado en xaneiro de 2007 con motivo do 95 aniversario do pensador.
A ecoloxía profunda ou Deep Ecology Movement
“Unha drástica redución da poboación do planeta resolvería os problemas ambientais” é o que propón a corrente da Ecoloxía Profunda. "Penso que non necesitaríamos ter máis de mil millóns de persoas para ter a variedade de culturas que tiñamos hai 100 anos", defendía Naess.
A ecoloxía profunda é unha das visións holísticas máis polémicas da relación home-natureza. Esta proposta perfílase como totalmente revolucionaria por apuntar cara a unha metafísica, unha epistemoloxía, e unha cosmoloxía novas así como a unha nova ética medio ambiental na relación home-planeta.
Arne Naess caracteriza unha nova filosofía ambiental cos seguintes trazos básicos: Todas as formas de vida sobre a terra (humanas e non humanas) teñen valor intrínseco. A riqueza e diversidade das formas de vida contribúen á realización destes valores, e con elas mesmas, valores. O ser humano non ten dereito a diminuír esta riqueza e diversidade, salvo para satisfacer as “necesidades vitais”.
Esta filosofía profunda cuestiona as raíces do comportamento ético antropocéntrico. De acordo co primeiro principio, cada ser vivo ten dereito á vida. Particularmente o ser humano ten dereito a satisfacer as súas necesidades vitais, pero non a dominar, explotar ou esquilmar outras especies e ecosistemas, precisamente polo valor intrínseco destas. O home debe identificarse coas outras identidades do mundo (os colectivos como especies animais, vexetais, ecosistemas e paisaxes). O desenvolvemento do ego involucra unha nova posibilidade do ser humano, para concibir á natureza como portadora de valor intrínseco, e respectar unha cosmoloxía onde home e natureza sexan un só.
Dentro desta óptica, calquera outro xeito de visualizar a relación home-medio ambiente (fóra da plena identificación mutua como valores intrínsecos) é claramente “reformismo tépedo”, en tanto disfraza uns motivos ou outros para salvagardar egoistamente os intereses humanos. Deste xeito, o antropocentrismo débil ou incluso, o biocentrismo moderado; serían ecoloxías superficiais enfrontadas á ecoloxía profunda que indaga os motivos filosóficos que moven a acción humana para modificar esta praxe.
Lingua gorontalo
A lingua gorontalo é unha lingua falada na pronvincia de Gorontalo (no norte da illa de Sulawesi, en Indonesia) polo pobo gorontalo. Os principais dialectos do gorontalo son o oriental, o tilamuta, o suwawa e o occidental.
Santiago Cortegoso
Santiago Cortegoso Calvar, nado en Domaio (Moaña) en 1974, é un actor, director, dramaturgo e músico galego. Licenciouse en Ciencias Políticas pola Universidade de Santiago de Compostela. É especialista en arte dramática. Realizou en 1998 o máster Teoría e práctica da interpretación teatral pola USC.
Compaxina a súa carreira como actor, director de escena e produtor na súa compañía Ibuprofeno Teatro, coa escrita de textos teatrais nos que desenvolve unha linguaxe propia e recoñecible para tratar as cuestións clave que afectan ao individuo contemporáneo, sempre cun claro contido social e cun humor ácido e sarcástico.
Traxectoria
Entrou en contacto co mundo da música e do baile tradicional xa de novo na escola de gaitas e baile Charaviscas (Domaio) na banda de gaitas dirixida por Xavier Blanco. Ao mundo do teatro chegou despois do paso polo grupo de teatro escolar Teatrofia Teatral, o teatro amador Teatro Aurín e o grupo de teatro universitario Eis Teatro, da facultade de filoloxía da USC. Como actor profesional formou parte de Teatro de Ningures, Compañía Nove-Dous, Teatro do Morcego, Balea Branca Producións, Teatro Kaos, A Factoría Teatro, Disquedanza, e foi membro fundador de Llullu Teatro. Participou tamén en películas e series de televisión, ademais de ter unha ampla experiencia como actor de dobraxe. No plano da docencia imparte obradoiros de dramaturxia, dirección e escritura teatral.
No 2010 fundou, xunto á actriz e directora Marián Bañobre, a compañía Ibuprofeno Teatro para levar a cabo os seus proxectos teatrais de xeito independente integrando a escrita dramática no proceso de creación e posta en escena. A súa primeira montaxe foi 'A filla de Woody Allen' (2010) ao que seguirían: 'Pequenos actos pseudorrevolucionarios' (2012), 'Fitness' (2013), 'O Furancho' (2015), 'Raclette' (2016), 'Casa O'Rei' (2018) e 'O mel non caduca' (2020).
A súa prolífica actividade como autor foi recoñecida con numerosos premios. Recibiu o Premio María Casares por 'Pequenos Actos Pseudorrevolucionarios', 'Raclette' e 'Invisibles' (este último xunto a Marián Bañobre), estando nominado noutras catro ocasións. Foi finalista aos Premios de Teatro Max ao Mellor Autor Galego por 'A filla de Woody Allen' e '0.7 % Molotov' e ao Mellor Autor por 'Raclette', por esta última recibiu tamén o Premio Álvaro Cunqueiro de Textos Teatrais.
Montaxes profesionais
Teatro de Ningures:
Compañía Nove-Dous:
Teatro do Morcego:
Llullu Teatro:
Teatro Kaos: Ibuprofeno Teatro:
Grupo Coimbra
O Grupo Coimbra, fundado en 1985 e formalmente constituído no 1987, é unha rede de universidades europeas que congrega trinta e nove universidades, algunhas das cales están entre as máis antigas e máis prestixiadas da Europa.
O grupo adquiriu o seu nome a partir da cidade de Coímbra, en Portugal, e da universidade alá localizada, por ser unha das máis antigas da Europa. A Universidade de Coímbra celebrou o seu 700º aniversario no mesmo ano en que o grupo foi fundado.
James Hingston Tuckey
James Hingston Tuckey, nado en Greenhill, preto de Mallow (Condado de Cork), en agosto de 1776 e finado o 4 de outubro de 1816, foi un explorador británico e capitán da a Royal Navy.
Traxectoria
Fixo o seu inicio militar contra os neerlandeses e os franceses na India e Sri Lanka, tamén combateu contra os franceses no mar Vermello. En 1802 axudou a expandir a colonia británica de Nova Gales do Sur en Australia. En 1805 cando escoltaba un convoi inglés desde a illa de Santa Helena, foi apresado polos franceses, permanecendo encarcerado nove anos. Durante o seu cativerio escribiu Maritime Geography and Statistics, no que ofrecía unha visión integra dos diferentes fenómenos do océano.
En 1816 tratou de explorar o río Congo nunha expedición organizada polo Almirantado británico, que tiña por obxecto a exploración do río Congo e investigar se existía unha conexión entre este río e o río Níxer coas concas da África Occidental e Central. Tuckey navegou dende a súa desembocadura, pero constatou que a parte inicial do río non era navegábel debido aos rápidos existentes, posteriormente chamados Cataratas Livingstone, sobre Matadi, a 160 km do mar. Só atopou ruínas de colonias portuguesas e misioneiros católicos moribundos.
Propuxo enviar misioneiros protestantes ao río Congo. Explorou río arriba, até chegar a 480 km do mar. A maioría da tripulación e dos seus oficiais, morreron de febre, e o mesmo Tuckey morreu o catro de outubro de 1816 en Moanda, na actual República Democrática do Congo. A expedición foi un fracaso pero concitou o interese da exploración do continente africano.
Viador
O topónimo Viador pode referirsa a dous lugares de Galicia:
Winnie the Pooh (filme de 2011)
Winnie the Pooh é un filme estadounidense de animación de 2011 dirixido por Stephen J. Anderson e Don Hall. Producido por Walt Disney Animation Studios e distribuído por Walt Disney Pictures, está inspirado no personaxe de Winnie-the-Pooh creado por A. A. Milne e E. H. Shepard. É o filme número 51 producido polo estudio, e é o quinto filme sobre Winnie the Pooh en estrearse nos cinemas. Foi o derradeiro filme de Disney en ser realizado con técnicas de animación tradicionais.
Jim Cummings retoma o seu papel interpretando as voces de Winnie the Pooh e Tigger, e Travis Oates retoma o seu papel como a voz de Piglet.
Jo Harris
Joseph Harris, nado o 30 de maio de 1987 en Jacksonville (Carolina do Norte), é un ex xogador profesional de baloncesto estadounidense. O seu último equipo foi o Ovarense da Liga Portuguesa de Basquetebol. Xogaba na posición de ala cunha altura de 1,96 metros. En 2016, tras asinar contrato co Club Baloncesto Breogán decide retirarse do baloncesto.
Río Dori
miniatura|350x350px|Mapa dos ríos de Afganistán que amosa o río Dori. O Dori, tamén chamado Lora e Kadanai é un río de Afganistán e Paquistán. É un afluente do Arghandab Río e subafluente do Helmand Río e discorre por 320 quilómetros pola provincia de Kandahar en Afganistán e Baluchistán en Paquistán.
O Dori comeza ó norte da cidade de Quetta. É chamado Lora no seu nacemento en Paquistán. O nome cambia a Kadanai cando entra en Aganistán, e recibe o nome Dori a partir da vila de Spin Baldak.
En Afganistñan, Dori discorre cara ó oeste e atravesa o deserto areoso de Registan. Despois desvíase cara ó norte toma unha dirección cara ó norte e ó longo do deserto pasa ó leste e nordeste Takht-e Pol, bordeando o val de Kandahar. Pouco despois, únese ó río Arghastan e despois ó río Tarnak, ámbolos dous na beira esquerda, a uns 30 km ó sur da cidade de Kandahar.
Portarís, Lois, Ribadumia
Portarís é un lugar da parroquia de Lois no concello pontevedrés de Ribadumia, na comarca do Salnés, segundo consta no Nomenclátor de Galicia. Non obstante, o IGE non rexistra habitantes neste lugar no censo de 2016, polo que non se poden achegar datos da súa poboación.
O lugar está atravesado pola estrada PO-300 (Fontenla-Ponte Arnelas). Aquí teñen a súa sede a empresa de viveiros O Barreiro e a agrícola Kiwi Atlántico.
Na aldea desenvólvese parte da trama do libro seique de Susana Sánchez Aríns (2015).
La Orotava
dereita|miniatura|300px|Xardins da Victoria, na Orotava.La Orotava é un municipio español pertencente á provincia de Santa Cruz de Tenerife (Canarias). Está situado no norte da illa de Tenerife. Ocupa boa parte do Val de La Orotava, nas saias do Teide. Neste val tamén se atopan os municipios de Puerto de la Cruz e de Los Realejos.
Ten unha extensión de 207,31 km² (sendo o maior dos municipios tinerfeños) e unha poboación de 40.644 habitantes (INE, 2007). A altitude do principal centro de poboación é de 390 metros, aínda que a do municipio vai desde o nivel do mar ata os 3718 metros da cima do Teide, situada dentro do territorio do municipio que, xa que logo, é o máis alto de España (aínda que o núcleo de poboación máis alto é o de Valdelinares, na provincia de Teruel). Gran parte do Parque nacional do Teide pertence a este municipio.
O principal núcleo de poboación é La Orotava ou "La Villa". Con todo a poboación está moi repartida entre numerosos núcleos como La Perdoma, San Antonio, Benijos, Barroso, La Florida, Pinolere ou Aguamansa.
Cubilla
Cubilla é un concello español da provincia de Soria. A súa poboación é de 45 habitantes (INE 2012) e ocupa unha superficie de 20,21 km².
Filip Vujanović
Filip Vujanović (en montenegrino: Филип Вујановић), nado o 1 de setembro de 1954 en Belgrado, é o presidente de Montenegro dende 2003. Con anterioridade fora Ministro de Xustiza (marzo de 1993 - maio de 1995), Ministro de Interior (maio de 1995 - febreiro de 1998) e Primeiro Ministro (5 de febreiro de 1998 - 5 de novembro de 2002).
Coa independencia do país en xuño de 2006, converteuse no primeiro presidente de Montenegro como estado independente e separado de Serbia. Vujanović licenciouse na Facultade de Dereito de Belgrado. Está casado, ten dúas fillas e un fillo e é membro do Partido dos Socialistas Democráticos de Montenegro.
Cedric Bixler-Zavala
Cedric Bixler-Zavala, nado en Redwood City (California) o 4 de novembro de 1974, é o cantante, letrista e líder da banda de rock progresivo The Mars Volta, e anteriormente foi líder e vocalista do grupo de post-hardcore At The Drive-In. Tamén toca a batería en varias outras bandas, entre elas De Facto.
Traxectoria
Fillo de pais mexicanos, foi criado na cidade de El Paso (Texas), onde coñeceu ao seu colaborador e amigo Omar Rodríguez-López, co cal formou as bandas At the Drive-In, The Mars Volta e De Facto.
Grind
"Grind" é unha canción da banda estadounidense de metal alternativo Alice in Chains, editada como sinxelo principal do seu álbum Alice in Chains en 1995. O tema foi incluído nos recompilatorios Nothing Safe: Best of the Box (1999), Music Bank (1999), Greatest Hits (2001), e The Essential Alice in Chains (2006). Jerry Cantrell fai as voces principais da cancións con Layne Staley harmonizando con el.
Cedric Bixler-Zavala
Traxectoria
Na súa etapa con At the Drive-In, Cedric adoitaba cantar as cancións a berros. Pero para o seu traballo con The Mars Volta, Cedric deixou de lado parte dos seus emotivos berros de xuventude para cantar nun rexistro máis alto (melismaticamente). Nalgúns momentos poderíase dicir que se achega ao rexistro de asubío. Tamén é notábel por experimentar continuamente con efectos vocais, acadando que soe coma se cantase a través dun teléfono, baixo a auga ou cunha gorxa mecánica. Omar Rodríguez-López chegou a comentar que a cantidade de distorsión na voz de Cedric en The Mars Volta imposibilita o uso dun guitarrista rítmico.
As letras de Cedric adoitan ser bastante abstractas, ata o punto que chegan a non ter sentido. Estas letras son mestura de metáforas constantes, a miúdo relacionado co grotesco. El mesmo citou influencias como Werner Herzog, Luis Buñuel, Doctor Who e algúns contos folclóricos mexicanos. Debido á súa proximidade con Latinoamérica e a influencia de Omar Rodríguez-López, de orixe portorriqueño, tamén experimentou con letras bilingües en castelán-inglés, nas que alterna ámbolos dous idiomas varias veces ao longo da mesma canción. O álbum criticamente aclamado De-Loused in the Comatorium foi acompañado por unha novela co mesmo nome, escrita por Cedric e Jeremy Ward co estilo metafórico das súas letras. Esta novela conta a historia de Cerpin Taxt, pseudónimo do seu amigo escritor Julio Venegas, que estivo en coma durante anos e cando espertou decidiu saltar dende unha ponte na cidade de El Paso.
Bixler-Zavala tocou a batería na banda de dub reggae experimental De Facto, e ocasionalmente a guitarra e a batería con At the Drive-In.
Baixo o seudónimo "Alavaz Relxib Cirdec" ("Cedric Bixler-Zavala" ao revés), Cedric contribuíu cun sinxelo de dous temas ás GSL Special 12" Singles Series, editado en decembro do 2005. Máis próximo ao dub de De Facto e ao ambiente experimental dos discos de Omar Rodríguez-López que ao rock progresivo de The Mars Volta, os dous temas que produciu baixo este alias son enteiramente instrumentais, coa excepción de samplers de discursos que poden escoitarse en "Live Private Booths". Este tema ten un estilo funky con frauta, batería, baixo, guitarras e samples, mentres que o outro, "Sapta-Loka", é unha exploración máis ambiental de música pedal oriental, con instrumentos máis sutís.
Gari
thumb O gari  (ガリ) é un tipo de tsukemono (vexetais en conserva xaponeses); é xenxibre en salgadura doce servido co suxi. É usualmente de corte moi magro, e de cor rosada. É usualmente comido entre pratos de suxi.
Babes in Toyland
Babes in Toyland é unha banda de estadounidense de punk rock formada integramente por mulleres en Minneapolis en 1988. Os seus membros eran Kat Bjelland (guitarra e voz), Lori Barbero (batería) e Michelle Leon (baixo), a cal deixou a banda e foi substituída por Maureen Herman en 1992. Courtney Love estivo durante un breve período de tempo no grupo en 1987 como baixista, antes e ser despedida e formar Hole en 1989.
Orixes da banda
A banda orixinouse por iniciativa de Kat Bjelland, a líder indiscutible de Babes In Toyland. Despois dunha adolescencia turbulenta, vivindo en varias cidades diferentes, Kat formou a súa primeira banda en 1985, Sugar Baby Doll, con Jennifer Finch (que máis tarde formou L7) e Courtney Love en San Francisco. Sugar Baby Doll non chegou a destacar, tendo só algúns ensaios esporádicos durante algún tempo. En 1987 a idea de seguir carreira nunha banda faise máis seria e Kat e Courtney múdanse para Minneapolis coa intención de formar un novo grupo. Se era común que os mozos migrasen cara Seattle durante a década dos 90 para formar bandas, iso acontecía con Minneapolis a finais dos 80. A cidade tiña unha escena das máis importantes do rock independente estadounidense, cunha gran cantidade de bandas e locais de concertos.
En Minneapolis, Lori Barbero, batería autodidacta xuntouse ás dúas, e Babes in Toyland estaba formado, con Kat na guitarra e na voz e Courtney no baixo. Courtney non durou moito na banda, rompendo unha amizade que logo transformouse en rivalidade. O concepto musical e estético de Babes in Toyland xa estaba establecido cando Courtney mudouse aos Ánxeles e formou Hole, baseado nas mesmas ideas. Kat por moito tempo acusou a Courtney de terse apropiado das súas ideas, mentres Courtney dicía que era o contrario.
Lista de circuítos da Fórmula 1
miniatura|upright=1.7|Localizacións dos circuítos que acolleron un Gran Premio. As nacións que albergan un Gran Premio na actual tempada resáltanse en verde, con localizacións de circuítos marcados en negro. Os antigos países anfitrións móstranse en gris escuro. Os antigos circuítos de acollida están marcados cun punto branco. A seguinte é unha lista de circuítos que albergaron carreiras de Fórmula 1 desde a tempada de Fórmula 1 de 1950 ata a tempada de Fórmula 1 de 2023.
Babes in Toyland
Primeiro álbum
Deixando a Hole a un lado, Michelle Leon converteuse na nova baixista e Babes in Toyland fixo a súa estrea fonográfica con House/Arriba para o Single's Club da Sub Pop en 1990. No mesmo chegou o primeiro álbum, Spanking Machine, gravado con Jack Endino no lendario estudio Reciprocal en Seattle, lanzado pola Twin/Tone de Minneapolis.
Lista de circuítos da Fórmula 1
Hoxe todos os circuítos de Fórmula 1 deben cumprir os máis altos requisitos de seguridade da FIA e son inspeccionados polos comisarios da FIA. A superficie da pista debe ser de asfalto. Os trazados non deben superar os 7 km. A lonxitude mínima dun circuíto para as carreiras de Fórmula 1 é de 3,5 km. A única excepción no calendario actual do Gran Premio é o Circuíto de Mónaco con 3,337 km.
Babes in Toyland
Primeiro álbum
Babes in Toyland tiña influencia do punk, pero as cancións estaban estruturadas de maneira desencontrada, alternando partes rápidas e lentas. Grazas a cancións agresivas como "He's My Thing" e "Pain In My Heart" o disco tivo unha boa repercusión, especialmente en Inglaterra, onde o estilo da banda chamou a atención. Non pasou moito ata que os medios británicos comezaron a escribir artigos sobre Babes in Toyland e o estilo de Kat Bjelland. No ano seguinte, o EP To Mother chegou ás tendas destacando os temas "Mad Pilot" e "Catatonic" e a banda pouco a pouco facíase coñecida no circuíto independente.
Lista de circuítos da Fórmula 1
O ancho mínimo de cada pista é de 12 m, e na recta inicial ata o final da primeira curva é de ata 15 m. O gradiente lonxitudinal está regulado en relación á velocidade. A recta inicial non debe ter un gradiente superior ao 2% e o gradiente na dirección de marcha debe ser do 1,5 ao 3% para a drenaxe. A cota das curvas non debe superar o 10%. Cada sitio de lanzamento debe ter unha lonxitude de 8 m.
Babes in Toyland
Primeiro álbum
En Inglaterra, nunha época na que reinaban os "shoegazers", músicos que se presentaban discretamente ollando cara abaixo mentres tocaban, o estilo agresivo e aberto de Kat era unha revolución. O xeito de vestir era un capítulo á parte, o "uniforme" de Kat (e da súa rival Courtney Love, xa en Hole), eran vestidos tipo baby-doll, maquillaxe esaxerada e botas, nun estilo que foi bautizado como "kinderwhore" polos medios.
Fontanelle
Ironicamente, tanto Babes in Toyland como Hole chamaron a atención de Sonic Youth, e por medio destes Babes in Toyland asinou cunha grande discográfica, a Reprise. Kim Gordon e Lee Ranaldo de Sonic Youth dedicáronse persoalmente aos seus novos afillados, Kim produciu o álbum de estrea de Hole, Pretty on the Inside, mentres Lee foi o produtor de Fontanelle, o álbum definitivo da banda de Kat Bjelland. O son volveuse máis limpo e profesional, sen perder a pegada agresiva da banda, destacando o son da batería de Lori Barbero, que desenvolveu un estilo propio que ela definía como tribal. O disco marcaba tamén a estrea da nova baixista Maureen Herman, que substituíu a Michelle Leon pouco antes das gravacións. Pero o centro das atencións en Fontanelle era Kat, coa súa voz berrando alternada con sussurros insinuantes. "Bruise Violet", unha homenaxe a Courtney Love, era o tema que máis destacaba, chegando a ser o seu videoclip bastante emitido na MTV. Destacaban tamén cancións como "Blood" e "Spun". A maior sorpresa era "Quiet Room", unha misteriosa e delicada canción instrumental.
Coa aparición de máis bandas integradas por mulleres ou con mulleres na formación forxouse o subxénero das riot grrrls, que pasou a gañar amplos espazos nos medios. Asociado a esa escena, Babes in Toyland pasou a ter máis recoñecemento. En 1993 Babes in Toyland foi convidado (por Sonic Youth) a participar do Festival Lollapalooza, na época o principal festival itinerante do rock estadounidense. Para conmemorar a participación no mesmo foi lanzado o EP Painkillers, que contiña unha nova versión de "He's My Thing", algúns temas inéditos e cancións en directo. Pero, a pesar de todo isto, a postura e o son anticomercial non fixeron de Babes in Toyland unha banda popular, aínda que ningunha banda riot grrrl chegou ao estrelato, coa excepción de Hole, que popularizou o seu son a partir do álbum Live Through This, e era odiado por boa parte das seguidoras do riot grrrl.
Lista de circuítos da Fórmula 1
Estatísticas
Os 24 circuítos actuais que albergarán unha carreira da tempada de Fórmula 1, amósanse con fondo verde.
Notas
<references group="N"/> <references group="lower-alpha" />
Babes in Toyland
Nemesisters
Nemesisters non tivo unha boa divulgación e recepción da crítica. Para empeorar as cousas, a Reprise escolleu "We Are Family" como sinxelo, confundindo aos fans. Despois dun ano de xira a banda anunciou que estaba separándose para dedicarse a novos proxectos. Kat formou Katastrophy Wife, ao lado do seu marido Glen Mattson, mentres Lori formou Eggtwist. No ano 2000 foi lanzado o álbum Lived pola discográfica Almafame, cunha serie de temas extraídos da xira do Lolapalooza. Para conmemorar o lanzamento, a banda fixo un concerto en Minneapolis, que acabou converténdose en disco un ano máis tarde, bautizado Minneapolism. Estrañamente a Alamfame colocou no mercado case simultaneamente tres discos máis, Devil e Viled, dous recompiladorios de cancións en directo e Further Adventures of Babes in Toyland, unha especie de "greatest hits" dos tres lanzamentos anteriores. Como se non bastase, saíu un novo recompilatorio, Natural Babe Killers, pola discográfica Snapper. En Inglaterra foi lanzado o álbum BBC Sessions, cubrindo as presentacións de Babes in Toyland no programa de John Peel, rematando coa avalancha de lanzamentos discutibles no mercado.
En 2001, animada pola repercusión do concerto de Minneapolis, Kat Bjelland axendou unha xira europea para Babes in Toyland. Ela non convidou a Lori e ás baixistas orixinais, optando por membros da banda británica Angelica. Lori soubo da xira pola prensa e ameazou con procesar a Kat, polo que Bjelland deixou de usar o nome de Babes in Toyland.
Clorina
En química orgánica a clorina  é un composto formado por un gran anel aromático heterocíclico que consta de tres grupos pirrol e un grupo pirrolina unidos por catro enlaces metino. A diferenza da porfina, que é o núcleo básico das porfirinas, a clorina é un composto moi aromático pero non é aromático ao longo de toda a circunferencia do anel. Diferénciase da porfina en que un dos pirrois carece dun dos dobres enlaces, polo que se trata dun grupo pirrolina.
Babes in Toyland
Reunión, xira e segunda ruptura
Nunha entrevista con Lancer Radio no Pasadena College o 26 de xullo de 2014, Kat Bjelland e Maureen Herman confirmaron que volverían a xuntarse para compoñer material novo e realizar concertos. A banda realizou o seu primeiro concerto de reunión en Pioneertown, California no Pappy And Harriet's Pioneertown Palace o 10 de febreiro de 2015. O seu segundo concerto foi no The Roxy Theatre nos Ánxeles o día 12 de febreiro, onde foron presentadas por Tom Morello de Rage Against the Machine que recordou as súas experiencias tocando coa banda no Lollapalooza en 1993. No espectáculo tamén actuaron como convidados Patty Schemel, Eric Erlandson, Brody Dalle e Donita Sparks.
Clorina
As clorinas derivadas que conteñen magnesio denomínanse clorofilas, e constitúen o elemento fotosensible central dos cloroplastos. Da hidrólise de clorofilas poden obterse clorinas.
Babes in Toyland
Reunión, xira e segunda ruptura
A banda comezou unha xira internacional no mes de maio comezando con concertos en Inglaterra, Escocia, España e Italia, seguida por unha xira norteamericana que incluíu actuacións nos festivais Bumbershoot de Seattle e Montreal Pop. En Minneapolis, onde se formou a banda, o trío tocou no céspede do Walker Art Center nos dous días do festival Rock the Garden, o 20 e 21 de xuño.
Clorina
Compostos relacionados, pero con dous grupos pirrolina e dous pirrois denomínanse bacterioclorinas e isobacterioclorinas. A posición onde levan a pirrolina determina que se trate dun composto ou outro.
540px|miniatura|esquerda|Estruturas comparadas do esqueleto máis básico das porfirinas, a [[porfina, seguida da clorina, bacterioclorina, e isobacterioclorina. A distinta localización dos dobres enlaces C=C determina a diferenza entre os isómeros da bacterioclorina. Hai dous electróns π (simbolizados por π e-) por cada dobre enlace do macrociclo.]]
A causa da súa fotosensibilidade, as clorinas son utilizadas como axentes fotosensibilizadores na terapia fotodinámica experimental. A clorina E6 é unha molécula usada como fotosensibilizador para obter drogas para estas terapias debido á súa forte absorción na rexión do espectro da luz vermella e a longa duración dos seus estados fotoexcitados.
Remirón, Lois, Ribadumia
Remirón é un lugar da parroquia de Lois no concello pontevedrés de Ribadumia, na comarca do Salnés, segundo consta no Nomenclátor de Galicia. Non obstante, o IGE non rexistra habitantes neste lugar no censo de 2016, polo que non se poden achegar datos da súa poboación.
Paola Frassinetti
Paola Frassinetti, nada o 3 de marzo de 1809 e finada o 11 de xuño de 1882, foi unha relixiosa católica italiana fundadora da congregación das Irmás de Santa Dorotea. Beatificada en 1930, foi canonizada co título de santa Paula en 1984.
Traxectoria
Naceu e foi bautizada o 3 de marzo de 1809 nunha rúa (Borgo Lanauioli, agora inexistente) ao leste do centro de Xénova (Italia), na actual zona de Carignano. Quedou orfa de nai (Angela) con tan só 9 anos e foi coidada por unha tía que se mudou á súa casa.
A adolescencia pasouna na casa, aprendendo do pai Giovanni Battista Frassinetti, un home que tiña un comercio de tecidos, e dos seus catro irmáns, sobre todo do máis vello Giuseppe Frassinetti. Este irmán foi ordenado sacerdote en 1827, aos 22 anos, e foi designado párroco de Quinto al Mare, unha pequena vila da costa ligur, hoxe incorporado a Xénova. Paola tiña daquela 18 anos. Os seus tres outros irmáns tamén acabaron sendo sacerdotes.
En 1828, o crego Giuseppe pensou que a súa irmá podería ser de valiosa axuda para el no traballo e quixo levala canda el. O pai aceptou de mala gana pensando na fráxil saúde de Paola, que se beneficiaría de ir vivir preto do mar.
A fundación da escola
Xunto co irmán, abriu en Quinto al Mare, dentro da igrexa de Santa Clara, unha escola para nenas pobres. Nese labor axudárona outras cinco mulleres da comunidade. Segundo a súa biógrafa Riccarda Chini, alí Frassinetti "revelou as calidades dunha boa educadora: dedicación, sagacidade, intuición, paciencia, tacto, bondade, intelixencia e un gran corazón". A escola converteuse tamén en centro social da actividade para mozas, como Mariana Danero, que empezaron a crear unha pequena comunidade de mozas vencelladas á parroquia e interesadas no ensino. Esta primeira comunidade chamouse "Fillas da Santa Fe".
Paula e as súas amigas non tiñan o dote requirido para entrar nunha comunidade de freiras que xa estivese creada. Ademais, non querían vivir illadas senón compartindo a pobreza e a amizade mentres facían o seu labor de educación relixiosa.
A comunidade atopou un certo rexeitamento na vila de Quinto, que incluso fixo que o seu irmán repensase o seu apoio, pero Frassinetti seguiu adiante. Axiña alugaron unha casa coa axuda de amigos e deseguido abriron unha escola de seu para nenas pobres, onde acolleron algunhas orfas. Malia todo o lugar era pequeno de máis para acollelas a todas e moitas non soportaban a austeridade daquela vida, pero se algunhas se retiraban outras se incorporaban.
No ano 1835, Luca Passi, un sacerdote amigo de Giuseppe Frassinetti, visitounos en Quinto al Mare e propúxolle incorporarse ao seu proxecto persoal: unha serie de casas de axuda, orientadas ás mozas pobres, que combinaba aspectos de asistencia social e de educación. O proxecto de Passi denominábase Sociedade Pía de Santa Dorotea. A colaboración entre Frassinetti e Passi deu lugar á orde pedagóxica das Irmás de Santa Dorotea.
A expansión da orde
Foi outro amigo, Luigi Sturla, quen lle propuxo dirixir unha escola de cativas pobres que abrira en Xénova no barrio de San Teodoro. Reunida coas compañeiras, consensuaron que irían a esa nova escola Marina Danero e Teresa Albino, que eran as colaboradoras máis achegadas a Frassinetti. Así iniciábase un proceso que acabaría por levar por varios continentes a misión de Paola Frassinetti ou, nas palabras da súa biógrafa, "o seu don".
En 1841 trasladouse a Roma, onde proseguiron o seu proxecto de abrir escolas: estableceron centros en sete parroquias distintas da capital católica. Coas súas compañeras aprendía as mozas o catecismo e dáballes escola. Aínda que aberta a todas as mozas, Frassinetti prefería as nenas pobres, que definía como ” pura imaxe de Deus, sen marco”. Nunha casa máis ampla que estaba preto da catedral de Santa María a Maior, abriu un internado. Máis tarde trasladouse á igrexa de Santo Onofre, onde o papa Pío IX lle encargara que transformase nun internado unha casa de acollida que alí había. A escola de Santo Onofre transformarase na sede da orde.
Os conflitos políticos que ocupan a vida en Italia nese momento non serán positivos para a orde, que tivo que pechar algunhas casas. En 1866 establécense as primeiras casas fóra da península itálica, no Brasil e logo en Portugal. O 11 de xuño de 1882 falecía en Roma á idade de 73 anos deixando 21 casas e 369 irmás.
Ideoloxía
Paola Frassinetti cría na posibilidade da muller de contribuír á transformación da sociedade. Cría que lles era necesaria unha preparación humana e cristiá que lles permitise inserirse no seu tempo con sentido crítico, asumindo novas responsabilidades sociais.
Santificación
O 19 de maio de 1891 iniciouse o proceso ordinario sobre a súa fama de santidade. O 20 de marzo de 1906 desoterráronlle o corpo, que atoparon incorrupto e flexible. O corpo está depositado en Roma, na Casa Xeral da orde, que se atopa na salita de Sant'Onofrio, 38 (costa de Santo Onofre, 38).
O 8 de xuño de 1930 foi beatificada polo Papa Pío Xl.
O 11 de marzo de 1984 foi declarada santa polo papa Xoán Paulo ll.
Sima Qian
Sima Qian (chinés tradicional: 司馬遷, chinés simplificado: 司马迁, Pinyin: Sīmǎ Qiān, Wade-Giles: Ssu-ma Ch'ien), nado no ano 145 a.C. en Longmen e finado en torno ao ano 90 a.C., ademais de escritor e astrónomo, foi o primeiro que tentou escribir a historia da China desde a súa creación. Todos os historiadores imperiais chineses inspiráronse na súa obra.
Traxectoria
Sima Qian naceu en Xiayang en Zuopingyi (arredor da actual Hancheng, provincia de Shaanxi) e viviu no reinado do Emperador Wudi (141-87 a.C.), un dos máis grandes soberanos chineses. Probablemente naceu cara ao 145 a.C., aínda que algunhas fontes dan o seu nacemento ao redor do 135 a.C. Arredor do 136 a.C., o seu pai, Sima Tan (司馬談 / 司马谈, Sīmǎ Tán), recibiu un nomeamento para o posto relativamente baixo de "grande historiador" (tàishǐ 太史, "Grande escriba" ou "grande astrólogo"). O deber principal do grande historiador era formular o calendario anual, identificar que días eran ritualmente propicios ou pouco propicios e presentalo ao emperador antes do día de aninovo. Ademais destes deberes, o grande historiador tamén viaxaba co emperador para realizar importantes rituais e rexistrar os acontecementos diarios tanto na corte como no país. A familia de Sima Qian instalouse en Maoling, nos arredores da capital Chang'an.
Segundo o seu relato, á idade de dez anos, Sima foi capaz de "ler os escritos antigos" e foi considerado un estudoso prometedor. Sima creceu nun ambiente confucianista e sempre considerou a súa obra histórica como un acto de piedade filial confucianista cara ao seu pai.
No 126 a.C., cara aos vinte anos, Sima Qian iniciou unha extensa xira pola China tal e como existía na dinastía Han. Comezou a súa viaxe dende a capital imperial, Chang'an (preto da moderna Xi'an), despois dirixiuse cara ao sur atravesando o río Yangtzé ata o Reino de Changsha (moderna provincia de Hunan), onde visitou o xacemento do río Miluo onde tradicionalmente se dicía que o poeta da era dos Estados Guerreros Qu Yuan se afogra a si mesmo. Despois foi buscar o lugar de enterramento dos lendarios gobernantes Yu no monte Kuaiji e Shun nas montañas Jiuyi. Posteriormente dirixiuse cara ao norte cara a Huai'an para ver a tumba do xeneral da dinastía Han Han Xin, e continuou cara ao norte ata Qufu, a cidade natal de Confucio, onde estudou rituais e outros temas tradicionais. Máis tarde, traballou para o goberno, efectuando, notabelmente, unha misión de inspección na rexión da actual cidade de Kunming (provincia de Yunnan), aínda acabada de ser conquistada polas forzas imperiais. As súas funcións permitíronlle efectuar novas viaxes polos catro ángulos do Imperio, salvo algunhas zonas consideradas de bárbaros entón, como a provincias de Fujian e de Guangdong. Sima casou novo e tivo unha filla. En -107, logo dun dó de tres anos, Sima Qian sucedeu ao seu defunto pai no posto de cronista, tendo ao mesmo tempo acceso aos arquivos reais. Puido así continuar a obra ambiciosa emprendida xa polo pai: un libro que relatase toda a historia da China.
Sima Qian comezou a escribir en -104. No 99 a.C., Sima involucrouse no asunto Li Ling, en que Li Ling e Li Guangli, dous oficiais militares que dirixiron unha campaña contra os Xiongnu no norte, foron derrotados e levados cativos. O emperador Wu atribuíu a derrota a Li Ling, e todos os funcionarios do goberno posteriormente condenárono por iso. Sima foi a única persoa que defendeu a Li Ling, que nunca fora o seu amigo mais a quen respectaba. O emperador Wu interpretou a defensa de Li por Sima como un ataque ao seu cuñado, Li Guangli, que tamén loitou contra os Xiongnu sen moito éxito e condenou a Sima á morte. Nese momento, a execución podía conmutarse por cartos ou por castración. Nesa época ser emasculado significaba a infamia e moitos chineses preferían morrer antes de vivir semellante deshonra. Dado que Sima non tiña cartos suficientes para expiar o seu "crime", escolleu este último e foi lanzado a prisión, onde aguantou tres anos. Describiu así a súa dor: "Cando ves o carcereiro tocas abxectamente o chan coa testa. Á simple vista dos seus subalternos apodérase de ti o terror ... Esa ignominia nunca pode borrarse". Sima cualificou a súa castración de "o peor de todos os castigos".
A súa obra pode compararse, en parámetros occidentais, á Biblia ou ás Historiai de Heródoto.
Historiador
miniatura|Primeira páxina de Shiji Aínda que o estilo e a forma dos escritos históricos da China variou a través do tempo, o Shiji ("Rexistros do grande historiador") definidor a calidade e o estilo a partir del. Antes de Sima as historias escribíanse como certos sucesos ou certos períodos da historia dos estados. A súa idea de historia xeral influíu aos historiadores posteriores como Zheng Qiao (郑樵) na escritura de Tongshi (通史) e Sima Guang en Zizhi Tongjian. A forma histórica chinesa da historia dinástica (historia jizhuanti das dinastías) codificouse na historia da segunda dinastía por Ban Gu en Han Shu, pero os historiadores recoñecen a obra de Sima como o seu modelo, que se converteu no "formato oficial" da historia da China. O Shiji comprende 130 capítulos formados por medio millón de caracteres.
Figura literaria
O Shiji está recoñecido como modelo de literatura biográfica cun alto valor literario e mantense como libro de texto para o estudo do chinés clásico. As obras de Sima influíron na escritura chinesa, servindo de modelo para varios tipos de prosa no movemento neoclásico ("renacemento" 复古) do período das dinastías dinastía Tang e Song. Tamén influíu na escritura de ficción, como nos relatos clásicos do período medieval (dinastías Tang-Ming) así como na novela vernácula do período imperial posterior. Sima tivo unha inmensa influencia na historiografía non só na China, senón tamén no Xapón e en Corea. Durante os séculos seguintes, o Shiji foi recoñecido como o maior libro de historia escrito en Asia.
A súa influencia deriva principalmente dos seguintes elementos da súa escritura: a súa habilidosa descrición das personaxes históricas empregando detalles do seu discurso, das súas conversas e das súas accións; o seu innovador uso da linguaxe informal, humorística e variada; e a simplicidade e a concisión do seu estilo. Mesmo no século XX o crítico literario Lu Xun describiu o Shiji como "a canción máis perfecta dos historiadores, un "Li Sao" sen rima" (史家之绝唱，无韵之离骚) en "Hanwenxueshi Gangyao" (汉文学史纲要).
Outras obras literarias
A célebre carta de Sima ao seu amigo Ren An sobre o seu sufrimento durante o caso Li Ling e a súa perseveranza na escritura de Shiji está admirada como exemplo de estilo literario en prosa e amplamente estudado na China.
Sima Qian escribiu oito rapsodias (fu 赋), listadas no tratado bibliográfico do Libro de Han. Porén, todas agás unha, "Rapsodia en lamento polos cabaleiros que non coñeceron o seu tempo" (士不遇赋) están perdidas, e mesmo a sobrevivente posiblemente non estea completa.
Astrólogo
Sima e o seu pai foron astrólogos (taishi) 太史 na corte da dinastía Han. Nese tempo, os astrólogos tiñan un importante papel, sendo responsables de interpretar e predicir o curso do goberno segundo a influencia do Sol, a Lúa e as estrelas, así como outros fenómenos, como eclipses solares e terremotos.
Antes de recompilar o Shiji, en 104 a.C., Sima Qian creou Taichuli (太初历) que pode ser traducido como "O primeiro calendario" sobre a base do calendario da dinastía Qin. Taichuli foi un dos máis avanzados calendarios do seu tempo. A creación de Taichuli foi recoñecido como unha revolución na tradición chinesa do calendario, xa que estableceu 365,25 días no ano e 29,53 días no mes.
O planetoide 12620 Simaqian recibiu ese nome na súa honra.
Legado
O innovador enfoque historiográfico de Sima Qian é que vai alén dunha historia "cortesá" dinástica. Esta forma existía antes del e, por suposto, aínda existe (o Tongshi). A historia oficial da dinastía Han, o Hanshu (汉书 / 漢書), foi escrita por Ban Gu (班固) no século I d.C. Enmárcase no principio dinástico e persegue un enfoque máis restrinxido.
As primeiras crónicas do período Han caracterízanse polo desexo dos seus autores de limitarse a gravar o suceso, sen darlle ningunha interpretación. A cuestión da dependencia dos padróns históricos aínda non xurdira. A causa disto é, en parte, o feito de que tal análise só se fai posible pola acumulación dunha certa cantidade de información. Sima Qian foi o primeiro historiador chinés e un dos primeiros (xunto con Polibio) no mundo en intentar sistematizar os datos históricos, resumilos e extraer algunhas conclusións a partir del. Non obstante, cómpre ter en conta que, aínda que as obras de Polibio e Sima Qian son semellantes, tamén hai características que os distinguen significativamente entre si.
Mentres que o traballo histórico de Polibio se centra na xeneralización dun curto período de existencia en varios países, o estudo de Sima Qian examina toda a historia da China dende épocas míticas ata o século II a.C., é dicir, un período total de non menos de dous mil anos. O libro ten un total de 130 volumes e máis de 500 000 caracteres chineses, unha cantidade de traballo extremadamente grande, que non ten comparación nin precedentes na ciencia contemporánea. De feito, o desenvolvemento da historiografía chinesa entrou nunha nova fase coa chegada das memorias históricas. O interese pola ciencia da historia viu reforzada a súa posición.
Sima subliñou o papel que a xente tivo na evolución histórica da China. Foi a primeira vez na historia da China en que o pobo se puxo no punto de mira da análise do desenvolvemento histórico. Tamén denunciou o emperador Han Wudi, que era moi supersticioso, e rezou aos deuses de forma extravagante. Tamén intentou comprender a lóxica do ascenso e descenso das dinastías e explicar o principio da existencia da China.
En canto á composición dunha obra complexa, o material dalgunhas seccións (benji, shijia) distribúese coa secuencia cronolóxica das outras (zhi), feito que suxire un esquema temático: seccións musicais, cerimonias, calendarios, crenzas, economía, así como biografías detalladas (Liezhuan). Entre estes, por exemplo, está a primeira biografía coñecida de Laozi, o lendario autor do Daodejing. Shiji foi unha investigación histórica privada (e non a crónica oficial) e, polo tanto, máis libre das presións do poder, o que permitiu ao autor empregar unha linguaxe máis suave e colorida. Aínda que Sima era o prefecto dos grandes escribas do goberno de Han, rexeitou escribir o Shiji como historiografía oficial que abranguía só personaxes de alto rango. O traballo céntrase tamén na xente da clase baixa e, polo tanto, considérase un "verdadeiro recordo" da parte máis escura da China da dinastía Han.
Copa do Mundo de Rugby a 7 2009
A Copa do Mundo de Rugby a 7 2009 foi a quinta edición da Copa do Mundo de Rugby a 7 celebrada entre o 5 e o 7 de marzo en Dubai, Emiratos Árabes Unidos. O estadio no que se disputaron os encontros foi o The Sevens Stadium. O campionato foi organizado pola International Rugby Board, máximo organismo do rugby a nivel internacional. Os campións foron os xogadores do "VII do Dragón" do País de Gales en categoría masculina e as "Wallabies" de Australia na competición de féminas.
Na competición masculina, os galeses venceron na final á selección de rugby da Arxentina. As seleccións semifinalistas foron Samoa que perdeu ante o País de Gales e Kenya que tropezou con claridade ante a Arxentina.
Elección da sede
Un récord de sete nacións se presentou para albergar a copa inicialmente, aínda que xa no inicio Kenya e Suráfrica se apearon do proceso. Os Emiratos Árabes Unidos, Australia, os Países Baixos, Rusia e os Estados Unidos eran os cinco candidatos que foron á votación. O proceso de votación consistiu en dúas roldas. Logo de votar, as dúas candidatas que pasaron á segunda fase foron os Emiratos Árabes e Australia. Nesta segunda rolda, a IRB proclamou aos Emiratos Árabes Unidos como a nación que ía celebrar o campionato Algúns dos factores das causa desta elección foron a creación dun novo estadio de rugby e a creación do torneo do Dubai Sevens.
Competición masculina
En verde, os combinados clasificados para a Copa de Ouro (Cup).
En vermello, os combinados clasificados para a Copa de Bronce (Bowl).
Competición feminina
En verde, os combinados clasificados para a Copa de Ouro (Cup).
En vermello, os combinados clasificados para a Copa de Bronce (Bowl).
Os cuartos de final da "Cup" son os mesmos que os da "Plate" os que perden van á Copa de Prata mentres que os gañadores continúan na Copa de Ouro.
Gulpilleiras, Piñeira, A Fonsagrada
Gulpilleiras é un lugar da parroquia de Piñeira no concello lugués da Fonsagrada, na comarca da Fonsagrada. Segundo o Instituto Galego de Estatística, en 2020 tiña 6 habitantes (3 homes e 3 mulleres).
Descrición
O nome deste pobo procede do latín VULPES (golpe, raposa). Esta poboación está a 570 m de altitude. En Gulpilleiras atópase o escudo de armas dun dos 7 antigos Fidalgos da Fonsagrada, situado na casa de Fidalgo. No escudo aparecen representadas tres pombas, un rei, a flor de lis e a lúa e máis as estrelas.
San Fernando de Henares
San Fernando de Henares é un municipio situado ao leste da Comunidade de Madrid, a uns 15 km de Madrid, en España. Atópase situado no Corredor do Henares, formando parte da área metropolitana de Madrid. Parte do seu termo está incluído dentro do Parque Rexional do Sueste.
O concello foi fundada por Fernando VI no ano 1746, polo que historicamente é coñecido como "Real Sitio" de San Fernando, onde se estableceu a Real Fábrica de Panos. A vila atópase na marxe dereita do río Jarama preto da afluencia deste co río Henares. O concello limita con Coslada, Mejorada del Campo, Torrejón de Ardoz e Rivas-Vaciamadrid.
Trastada, Lois, Ribadumia
Trastada é un lugar da parroquia de Lois no concello pontevedrés de Ribadumia, na comarca do Salnés, segundo consta no Nomenclátor de Galicia. Non obstante, o IGE non rexistra habitantes neste lugar no censo de 2016, polo que non se poden achegar datos da súa poboación.