cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Lingua anaang
Dialectoloxía e desenvolvemento da lingua
Os dialectos da lingua anaang son o Ikot Ekpene, o Abak e o Ukanafum.
O anaang ensínase en escolas de primaria e é empregado na televisión.
Relixión
O 99% dos falantes de anaang pertencen a relixións cristiás. Concretamente, o 33% son seguidores de relixións evanxélicas.
Adrià Carmona
Adrià Carmona Pérez, nado o 8 de febreiro de 1992 en Igualada (Cataluña), é un futbolista profesional español das canteiras do Barcelona e do Milan. É internacional coas categorías inferiores da.
Traxectoria
Nado en Igualada (Barcelona, Cataluña), a carreira deportiva de Adrià comeza na canteira do Futbol Club Barcelona, onde chegou con tan só 9 anos. En 2010 asina co AC Milan debido a que non dispón de minutos no primeiro equipo. No filial sub-19 do Milan, xoga 44 partidos onde anota 11 goles. Con todo, a pesar de ter sido convocado en varias ocasión co primeiro equipo no chega a debutar. En xaneiro de 2013 é cedido ao Real Zaragoza polo que resta de temporada. Debuta como profesional o 16 de febreiro dese mesmo ano nunha derrota ante o Club Atlético Osasuna por 0−1. En xullo de 2013 recibe a carta de liberdade do Milan, co que aínda lle restaba un ano máis de contrato, sendo presentado o 2 de xullo como novo xogador do Girona FC para as seguintes dúas temporadas. No verán de 2014 o RCD Espanyol faise cos seus servizos para o filial. Alí permanece un ano até que volta á segunda división da man do Albacete Balompié. Tras o descenso do club albaceteño, asina co Club Deportivo Lugo por dúas temporadas.
Masllorenç
Masllorenç é un concello de Cataluña, pertencente á provincia de Tarragona. Está localizado na comarca de Baix Penedès.
Vivente
Co topónimo Vivente podemos referirnos a varios lugares de Galicia:
Quemada
Quemada é un concello español da provincia de Burgos (Castela e León). A súa poboación é de 264 habitantes (INE 2012).
La gran aventura de Mortadelo y Filemón
La gran aventura de Mortadelo y Filemón é un filme cómico español de 2002, baseado nas personaxes de Mortadelo e Filemón de Francisco Ibáñez.
Sinopse
Ao profesor Bacterio roubáronlle o máis perigoso dos seus inventos, un artefacto que acaba en mans dun ditador pequeniño e louco, disposto a usalo de forma criminal. Logo, a T.I.A., para evitar a catástrofe contrata a un axente para que leve a cabo o rescate do invento, prescindindo de Mortadelo e Filemón. Estes, ao decatarse da situación, empezan a resolver o caso pola súa conta, para ben ou mal da humanidade.
Búfalo
O búfalo, búfalo acuático ou búfalo da India (Bubalus bubalis) é un gran bóvido orixinario do sueste asiático, que na actualidade se encontra tanto en estado salvaxe como doméstico, e que foi introducido en moitos lugares.
Características
Trátase dun bóvido bastante grande, de 1,8 m de altura na cruz e que acada excepcionalmente os 1 200 kg de peso no caso dos machos. As femias son máis pequenas e nunca superan os 1 000 kg. O tronco é robusto e alongado, co pescozo curto, e sen papada. Gran parte do corpo está desprovisto de pelo, ou o presenta ríxido e de moi curta lonxitude. A coloración é en xeral agrisada, pero pode variar desde a branca até a negra. Os cornos están aplanados e curvados cara a atrás, coas puntas moi separadas, chegando a alcanzar 1,2 m de envergadura máxima entre punta e punta.
O apelativo de "búfalo acuático" (o "búfalo de agua", que din algúns) provén da preferencia que ten o animal polas zonas encharcadas ou pantanosas, onde se somerxe parcialmente e camiña sobre a lama do fondo sen dificultade grazas aos seus largos pezuños que impiden que afunda en exceso.
Os búfalos poden ser perigosos en estado salvaxe, pero os domésticos son animais moi dóciles.
Expansión do búfalo
En estado salvaxe distribúese pola India, Ceilán e Indonesia, sendo na actualidade moi escaso.
Domesticado ao redor de 4.500 anos a.C., contra o ano 600 foi introducido no Oriente medio e no norte de África.
Nicolas Roeg
Nicolas Jack Roeg, nado en Londres o 15 de agosto de 1928 e finado na mesma cidade o 23 de novembro de 2018, foi un director de cine inglés.
Búfalo
Expansión do búfalo
Durante as Cruzadas ou, máis probabelmente, na época do Imperio otomán, en Bulgaria e en Italia. miniatura|Búfalos arando en [[Camboxa.]]
Nicolas Roeg
Traxectoria
Comezou a súa carreira como director de fotografía (Fahrenheit 451) e axudante de dirección (Lawrence de Arabia), sen ter estudos de cine.
Debutou como director con Performance, protagonizada por Mick Jagger en 1970. Tras este filme dirixiu películas como Walkabout ou Don't Look Now, nas que se aprecian as características do seu cine, imaxes que semellan desordenadas que esixen ao espectador un traballo de orde para comprender a historia.
A partir dos anos noventa adicouse a dirixir tamén para a televisión, tanto películas (Sansón e Dalila) como episodios de series (The Young Indiana Jones Chronicles).
Búfalo
Expansión do búfalo
No século XIX, no norte de Australia, onde algúns individuos asilvestráronse desenvolvendo algunhas diferenzas no seu aspecto respecto aos seus antepasados de Indonesia.
En Suramérica introducíronse os búfalos acuáticos na conca do Amazonas en 1895, e en 2005 na Amazonia brasileira criábanse aproximadamente 1,6 millóns de cabezas, destinadas á produción de leite e carne.
En Venezuela o búfalo introduciuse en 1940, desaparecendo nos anos 1940; pero volveu introducirse en 1962, comenzado a súa explotación a grande escala nos anos 1990.
En Norteamérica hai pequenos rabaños comerciais de búfalos para a produción de iogur e queixo. Un profesor da Universidade de Florida criou búfalos aproveitando os excedentes de efectivos do zoolóxico, que utilizou principalmente para a produción de carne para hamburguesas, e outros rancheiros do país utilízanos para a produción de mozzarella.
Porén, Asia segue acollendo ao 95 % da poboación mundial deste animal na actualidade.
O búfalo doméstico
miniatura|Búfalo nunha granxa [[brasileira.]] O búfalo usouse, no sueste asiático, desde a máis remota Antigüidade preferentemente para tirar do arado, sobre todo nos arrozais, onde a súa capacidade para moverse en zonas encharcadas resulta moi útil e por iso preferiuse a outros bovinos domésticos, como o cebú, o gaur ou o banteng.
Tamén se aproveitan a súa carne e a súa pel (ultimamente, usada con bastante frecuencia para forrar os cascos de motociclista).
Status de conservación
thumb|left|240px|Distribución do búfalo salvaxe (2015). A especie doméstica non se considera en perigo (estímase que debe haber uns 141 millóns de búfalos domésticos só no continente asiático, o animal doméstico do que máis persoas dependen), pero a súa existencia como animal salvaxe periga cada día máis debido á desaparición do bosque tropical. Só quedan uns 3500 exemplares no sueste asiático, probablemente extinto en Vietnam. No subcontinente indio a especie están practicamente extinta. Hai mandas de exemplares salvaxes naturalizadas no norte de Australia.
Taxonomía
miniatura|Búfalo salvaxe no Parque Nacional Udawalawe, [[Sri Lanka.]] A clasificación dos búfalos acuáticos é incerta. Algunhas autoridades mencionan unha soa especie, Bubalus bubalis, con tres subespecies:
Outros consideran que son especies estreitamente relacionadas, pero independentes, Bubalus bubalis, Bubalus carabanensis e Bubalus arnee, respectivamente.
En 2003, a Comisión Internacional de Nomenclatura Zoolóxica (ICZN) dictaminou a favor de manter reunidos os búfalos acuáticos de pantano, e considerar un taxon separado para os búfalos de río, denominado Bubalus arnee, aínda que o uso antigo é aínda aceptábel para autores que o consideran conespecífico.
O búfalo acuático de pantano ten 48 cromosomas, mentres que o búfalo de río ten 50. Os dous tipos reprodúcense entre si, aínda que non facilmente, e poden producir descendencia fértil. Non se observou que se produzan híbridos con búfalos domésticos, e os embrións destes híbridos obtidos en laboratorio, non alcanzan a madureza.
Lago Qinghai
O lago Qinghai ou Ch'inghai, tamén coñecido por outros nomes, é o maior lago da China. Situado nunha conca endorreica na provincia de Qinghai, á que dá o seu nome, está clasificado como lago salgado alcalino. O lago flutuou bastante en tamaño, reducíndose moito no século XX, mais aumentando a partir de 2004. Ten unha superficie de 4317 km³, unha profundidade media de 21 m e unha profundidade máxima en 2008 de 25,5 m.
Xeografía
O lago Qinghai sitúase a un cen quilómetros de Xining nunha bacía da chaira tibetana, a 3205 m sobre o nivel do mar. Ao lago chegan vinte e tres ríos e regatos, a maioría deles estacionarios. Cinco correntes permanentes proporcionan o 80% do fluxo total. A afluencia relativamente baixo e as taxas altas de evaporación volveron o Qinghai salino e alcalino; ten aproximadamente 14 partes por millar de sal e un pH de 9,3.
Na punta da península situada na parte occidental do lago están as illas dos Cormoráns e dos Ovos, coñecidas como illas dos Paxaros.
O lago Qinghai illouse do río Amarelo hai aproximadamente 150 000 anos. Incrementou a súa salinidade e basicidade ende principios do Holoceno.
As Brañas do Cabo, Ribeira, Ribeira
As Brañas do Cabo é un lugar da parroquia de Ribeira no concello coruñés de Ribeira, na comarca da Barbanza.
Gudauta
Gudauta (en Xeorxiano: გუდაუთა, Gudauta; en Abkhazo: Гəдоуҭа, Gwdowtha) é unha cidade e capital do distrito de Gudauta, na Abkhazia. Sitúase no Mar Negro, a 37 km ao noroeste de Sukhumi. Foi a base da Forza Aérea Soviética.
Historia
esquerda|miniatura|146x146px| 10 [[Apsar abkhazo|apsars abkhazos: Gudauta "cidade heroína" na guerra de 1992-1993. ]]
Gudauta foi un dos centros da resistencia separatista de Abkhazia cara o goberno xeorxiano durante o Conflito de Abkhazia do 1992-1993.
O Aeródromo de Bombora, fóra dos límites da cidade, foi sede das Forzas Airborne da era soviética. A base sempre foi un factor significativo no conflito abcazo. O partido de Xeorxia e moitos observantes occidentais independentes denunciaron que a base de Gudauta proporcionaba apoio militar principal aos rebeldes abcazos durante a guerra de 1992-1993. En setembro de 1995, Xeorxia tivo que lexitimar rexistros de propiedade rusos de tres bases, entre elas a de Gudauta.
Nunha conferencia da Organización para a Seguridade e a Cooperación en Europa, en Istambul, no 1999, Rusia acordou desactivar a súa base en Gudauta e retirar as tropas e o equipamento dela. De calquera maneira, as autoridades abcazas bloquearon as visitas dos inspectores da OSCE e aínda non hai data marcada para a retirada da base. Xeorxia aínda alega que esta ofrece apoio militar a Abkhazia.
Despois da guerra de Osetia do Sur de 2008, Rusia recoñece que tratados de axuda a Abkhazia foron asinados entre os dous estados. Este tratado permitía a Rusia conservar a súa base militar en Gudauta e tamén reforzala con tanques T-62, vehículos blindados lixeiros, sistemas de defensa aérea S-300 e varios avións.
A Base de Gudauta fica sendo dun dos maiores problemas nas complicadas relacións entre Xeorxia e Rusia.
Regra do 107%
A "regra do 107%" é unha regulación deportiva que afecta ás sesións de clasificación das carreiras de Fórmula 1. Durante a primeira parte da cualificación, calquera piloto que non poida facer unha volta dentro do 107 por cento do mellor tempo na primeira parte da sesión non poderá comezar a carreira. Non obstante, en circunstancias excepcionais, os comisarios poden permitir ao coche comezar a carreira. miniatura |O equipo [[MasterCard Lola fallou a regra do 107% no seu único fin de semana da categoría]] A regra do 107% introduciuse para a tempada de Fórmula 1 e estivo vixente ata a tempada  de Fórmula 1. Foi introducida de novo na tempada de Fórmula 1 de, con pequenas modificacións, debido ao formato de clasificación de eliminación. Esta regra ten determinadas excepcións, por exemplo, nas cualificacións en mollado, non rexe esta regra.
Introdución
O órgano de goberno da Fórmula 1, a Federación Internacional do Automóbil (FIA), introduciu a regra do 107% nunha reunión do World Motor Racing Council en xuño de 1995, inmediatamente antes do Gran Premio de Francia. Isto seguiu unha recomendación da Comisión da Fórmula 1, un grupo de traballo de representantes da Fórmula 1 para introducir esta medida Nos anos anteriores, o número máximo de pilotos por tempada aumentara a 26, era o número máximo para comezar unha carreira, permitindo a cada participante poder competir na carreira, independentemente dos seus tempos e velocidade de clasificación. En, as novas regulacións técnicas significaban que varios equipos con orzamentos relativamente pequenos, como Forti, Simtek e Pacific, competiran no deporte. A regra do 107% estaba inicialmente planificada para entrar en vigor a partir do Gran Premio de Hungría de 1995, pero iso requiriu o consenso de todos os equipos, e tanto Forti como Pacific opuxéronse. Non obstante, o feito de que fose apoiado pola maioría dos equipos permitiu introducilo desde o comezo da tempada. A mediados da década dos anos noventa chegaron ao deporte pilotos privados de pago cuxa velocidade de clasificación non lles permitía competir en todas as carreiras, como Giovanni Lavaggi e Jean-Denis Délétraz.
En canto á introdución da regra do 107% tempo, o presidente da FIA Max Mosley dixo que "calquera pequeno equipo que estea correctamente organizado poderá obter tempos dentro do 107% de marxe". O titular dos dereitos comerciais do deporte, Bernie Ecclestone, aceptou a regra e dixo nunha entrevista "A Fórmula 1 é a mellor, e non precisamos nada que non sexa o mellor". Tamén acusou a algúns dos equipos máis pequenos de ter unha mentalidade na que só pensaban en comezar carreiras para mostrar aos seus patrocinadores na televisión e non estaban o suficientemente concentrados no rendemento real dos seus coches para a carreira. Por outra banda, os equipos máis pequenos estaban preocupados pola situación de ter que virar nun tempo mínimo para poder competir na carreira, xa que vían agravadas as desigualdades existentes no deporte. O director comercial de Pacific Mark Gallagher dixo: Ao comentar a introdución da regra do 107%, o presidente da FIA Max Mosley dixo que "calquera pequeno equipo que estea debidamente organizado poderá chegar á marxe do 107 por cento". O titular dos dereitos comerciais do deporte, Bernie Ecclestone, estivo de acordo con este sentimento e dixo nunha entrevista que "a Fórmula 1 é a mellor. E non necesitamos nada que non sexa o o mellor ". Tamén acusou a algúns dos equipos máis pequenos de ter unha mentalidade "especial na liña de saída", xa que só estaban preocupados en participar na carreira para obter cobertura televisiva para os seus patrocinadores e non estaban demasiado ocupados co rendemento real dado que todos os participantes tiñan garantido participar na carreira.. Por outra banda, os equipos máis pequenos estaban preocupados pola perspectiva de ter que dar a volta nun tempo máximo para clasificarse, o que consideraban que agravaba as desigualdades xa existe dentro do deporte. O director comercial de Pacific, Mark Gallagher, dixo: "Temos que dicir que a regra do 107% xera preocupación entre os equipos que non fabrican motores, xa que o obxectivo de acadar certos tempos ten máis que ver cos motores que co chasis, e é algo que está máis alá da nosa capacidade directa. Pechar a diferenza con Minardi é bastante factible, pero a chegada súbita da regra é preocupante. Se tes tres anos para planificar se facer algo ou non, é moi diferente de mover as porterías mentres xogas.
Aplicación
A regra do 107% introduciuse no Gran Premio de Australia de 1996. Foi violada de inmediato, polos pilotos de Forti Luca Badoer e Andrea Montermini que non conseguiron un tempo de volta dentro do 107% do tempo de Jacques Villeneuve o pole position. Isto era de esperar, xa que o equipo empregaba só unha versión mellorada do chasis FG01 de anos anteriores, que lograra estar dentro do 107% da pole position só nunha das trinta e catro ocasións. Ambos os pilotos tampouco conseguiron clasificarse dentro do 107% do tempo no Gran Premio Premio Europa, a cuarta carreira do campionato. Na seguinte carreira, o Gran Premio de San Marino de 1996, Badoer pilotou por primeira vez o coche máis competitivo co chasis FG03, mentres que Montermini non estivo no 107% co chasis antigo. Ambos os pilotos quedaron fóra do 107% no Gran Premio de España, dúas carreiras despois. Á décima rolda do campionato, no Reino Unido, o equipo quedou sen cartos e só fixo un intento simbólico de clasificarse, logo de non participar nas sesións de adestramentos libres anteriores, e tampouco cumpriu o límite de tempo. Despois da seguinte carreira, na que o equipo non completou nin unha volta, Forti retirouse da Fórmula 1. Na segunda metade da tempada, o equipo Minardi substituíu ao seu piloto habitual Giancarlo Fisichella polo piloto de pago Giovanni Lavaggi, que non logoru  reducir o 107% nos grandes premios de  Alemaña,  Bélxica e  Xapón.
En, a regra do 107% só se aplicou na primeira carreira da tempada, o Gran Premio de Australia. Villeneuve volveu a establecer a pole position cun tempo máis dun segundo máis rápido que o seu rival máis próximo. Como resultado, Pedro Diniz, Vincenzo Sospiri e Ricardo Rosset non conseguiron acadar un tempo detro do 107%. Diniz foi autorizado a correr a criterio dos comisarios de carreira, que o xulgaron capaz de correr dentro do límite, xa que o fixera durante a sesión de adestramentos libres antes da clasificación. A FIA citou "circunstancias excepcionais" como a razón do seu fracaso durante a sesión de cualificación. Sospiri e Rosset, pilotando para o novo equipo MasterCard Lola, foron cinco e seis segundos respectivamente máis lentos que Diniz e moi lonxe do límite de cualificación. A ningún dos pilotos se lle permitiu comezar a carreira e o equipo pechou antes do seguinte Gran Premio.
Durante a tempada, Rosset, que agora pilotaba para o equipo Tyrrell, quedou fóra do 107% cinco veces. Superou o límite en España,  Mónaco,  Hungría e  Xapón. Tamén fallou en [Gran Premio de Alemaña de 1998 | Alemaña]], pero esta vez foi porque non completou ningunha volta despois de lesionarse o cóbado dereito despois dun accidente nos adestramentos libres.
A regra do 107% invocouse dúas veces na tempada de. Na primeira carreira da tempada, o Gran Premio de Australia, Marc Gené non logrou virar dentro do límite do 107% na clasificación co seu Minardi. Como ocorreu con Diniz dous anos antes, permitíuselle competir na carreira porque nas sesións de adestramento correu dentro do límite. Máis tarde na tempada, no Gran Premio de Francia, unha sesión de clasificación puntuada por intensidade variable de choiva provocou que cinco pilotos non puidesen facelo. en tempo dentro do límite, estes foron Damon Hill, Gené, Badoer, Pedro de la Rosa e Toranosuke Takagi. Permitíuselles correr aos cinco na carreira.
Despois da tempada na que ningún piloto incumpriu a regra, foi forzado tres veces na seguinte tempada. Na carreira inaugural, en Australia, Tarso Marques non conseguiu virar no tempo requirido no seu Minardi. Permitíuselle correr en "circunstancias excepcionais", a pesar de que o brasileiro non cumpriu o 107% do tempo máis rápido en ningunha ocasión durante toda a fin de semana. Se rumoreaba que Marques obtivo o permiso porque o equipo fora comprado antes do comezo da tempada polo australiano Paul Stoddart, que quería que ambos os coches competisen no Gran Premio da nova "casa" de Minardi. No Gran Premio de Gran Bretaña, Marques volveu superar o límite, pero esta vez non se lle permitiu competir. O Gran Premio de Bélxica tamén foi testemuña dunha sesión de clasificación en mollado na que a pista secaba constantemente. Como resultado disto, os catro peor clasificados, Jos Verstappen, Fernando Alonso, Enrique Bernoldi e Marques, rodaron superando o límite do 107%. Ao ser un caso similar ao do Gran Premio de Francia de hai dous anos, permitíuselles correr aos catro pilotos. miniatura | O equipo [[Arrows F1 Team | Arrows negouse a cualificar no Gran Premio de Francia 2002 por problemas económicos]] miniatura |O último piloto afectado pola regra do 107% antes da súa abolición, o malasio* [[Alex Yoong de Minardi.]]
A regra do 107% tamén estivo en vigor na tempada. Na primeira rolda do campionato, o Gran Premio de Australia, Takuma Satō tivo un grave accidente na sesión de adestramentos libres e tivo que usar o coche de reserva do equipo  Jordan para a sesión de clasificación, aínda que tivo que parar sen marcar un tempo debido a un problema na caixa de cambios. No momento en que o seu compañeiro de equipo Fisichella fixo a súa primeira metade, deulle o coche a Sato para que fixera o seu, e comezou a chover, empurrando o tempo de Sato por riba do límite do 107%. Permitiuse competir ao piloto xaponés, como xa ocorrera en ocasións anteriores debido ás condicións meteorolóxicas cambiantes. O piloto de Minardi, Alex Yoong, superou o límite nos Grandes Premios de San Marino,  Reino Unidoo e  Alemaña, unha serie de acontecementos que o fixeron substituír por Anthony Davidson en dúas carreiras. No Gran Premio de Francia, o equipo  Arrows quedou sen cartos, e fixo unha aparición simbólica na sesión de clasificación para evitar as multas impostas pola FIA para os equipos que perdían as roldas de campionato. Os pilotos do equipo, Heinz-Harald Frentzen e Enrique Bernoldi non puideron establecer un tempo dentro do límite do 107%. Máis tarde, Frentzen saíu do circuíto cando quedaban dez minutos para a fase de clasificación, mostrando o que o equipo planeaba facer. Fisichella tampouco puido facer un tempo dentro do límite nesta sesión, aínda que isto foi consecuencia da súa retirada do evento despois dun forte accidente nos adestramentos libres. </ ref>
En total, a regra do 107% rompeuse 37 veces mentres que foi unha regulación para a Fórmula 1. Aínda así, a trece pilotos se lles permitiu competir na carreira en "circunstancias excepcionais". A norma afectou a 23 dos 116 Grandes Premios nos que estivo en vigor.
Scarborough
Scarborough pódese referir a:
Mugardos
Mugardos é un concello da provincia da Coruña, pertence á comarca de Ferrol. Segundo o IGE en 2016 tiña 5335 habitantes. O seu xentilicio (véxase no Galizionario) é «». Mugardos limita ao norte coa ría de Ferrol, ao leste con Fene e ao sur e oeste con Ares.
Demografía
Fonte:INE
Prehistoria
miniatura|esquerda|Complexo acuático no Castro de San Victorio. Consérvanse cinco mámoas da época megalítica, unha delas no Monte do Pazo e as outras catro fan de linde nos concellos de Mugardos e Ares. No PXOM de Mugardos cítanse seis castros catalogados pola Xunta de Galicia: Castro de Noville, Castro das Escadas, Castro de Mugardos, Castro do Eixo, Castro de San Victorio e Castro de Meá.
Historia medieval
miniatura|200px|left|Placa epigráfica tardorromana (séculos IV-V d.C) encontrada na vila de Noville na beira da [[ría de Ferrol.]] Vestixios da época romana son a vila de Noville e o xacemento romano de Caldoval.
Cando medrou a casa de Andrade da man de Henrique II estas terras pasaron a ela: Fernán Pérez de Andrade, O Boo, fundou o convento de Santa Catalina de Montefaro no 1393, entregándolle no 1397, segundo documento redactado en Caamouco, ... a vila de Mugardos e todos seus servizos e colleitas e tallas e tributos... e todos serventíos que soien façer para que o feçeren des i en deante ao dito moesteiro..., mentres no demais da volta administraban cabaleiros con casaforte en Caamouco, As Torres de Franza e Boado.
A peste do 1404 levou os veciños de Ferrol a prometer o Voto de Chanteiro, romaría anual polo mar ata Mugardos e a pé ata Chanteiro; mantívose a tradición ata o 1839; que los peligros de las galernas e que as autoridades eclesiásticas apreciaban que a festa daba "...lugar a escenas poco edificantes para la moral", o que trouxo a supresión do Voto, con protestas dos veciños de Ares e Mugardos.
150px|miniatura|Mariana de Noeburgo segunda esposa de [[Carlos II de España|Carlos II.]] Unha anécdota curiosa acontece cando a princesa Mariana de Noeburgo veu para o seu casamento co rei de España O Enfeitizado. Un forte temporal obrigou a súa nave a facer escala no que hoxe é o Castelo da Palma. O pedrón onde ela puxo os pés chamase hoxe «O Cu da Raíña».
Documentos da metade do século XVII dan conta da construción de baterías artilleiras no Promontorio, San Martín e A Palma (esta ampliada no 1762) e subliñan a "... valentía y arrojo de los hombres de mar de Mugardos y El Seixo", ese mesmo mar que era a forma principal de gañar a vida, cando Franza, Boado ou San Xoán eran labradores; xente toda ben botada para diante, como demostraron no salvamento de dona Ana María de Noeburgo e o seu cortexo, varados polo temporal ao pé do Castelo da Palma no 1690.
Para agradecer ao pobo mugardés o bo acollemento ofrecido á futura raíña de España, foille atribuída e confirmada após polo rei, a excepción do servizo militar para todos os mozos de Mugardos.
Historia moderna
O xerente de Mugardos, Ramón Mariño da Barreira obtén, após un longo proceso, a liberación do señorío de Montefaro, un facto concretado na concesión do escudo municipal, efectuado en 1805. Este escudo é esculpido por dúas coroas e unha estrela de prata. Así lle foi tamén acordado o titulo de "Real Vila".
Mais tamén a emigración –sobre todo a Cuba–, o traballo na construción naval, o abandono da agricultura, o trazado da vila, son propios dos séculos XIX e XX, como hai que destacar outros fenómenos máis contemporáneos: o espírito progresista, afortalado nas lanchas da Maestranza, hoxe grazas aos novos tempos do transporte unicamente se dedican aos servizos turísticos pola ría.
Festas e celebracións
Venres, Sábado e Domingo da semana do 16 de xullo (Peirao de Mugardos). As festas na honra á Virxe do Carme celébranse a finais de xullo, realizándose o domingo das festas unha procesión marítima pola ría na que os pescadores nas súas barcas acompañan á Virxe no percorrido.
Economía
miniatura|Vista da Planta de Gas desde a ría. Desde finais do ano 2007, e transcorridos 38 meses do inicio da súa construción en 2003, a planta de gas de Reganosa en Mugardos - composta por dous depósitos de 150.000 metros cúbicos de capacidade cada un - entra en funcionamento despois de pasar un período de probas de actividade provisoria.
O buque metaneiro Galicia Spirit conseguiu atracar cargado con 140.500 m³ de gas natural licuado (GNL) e logrou entrar en Reganosa, no que foi o seu quinto intento en varios días desde a chegada pola ria. Segundo destacou a compañía, quen indicou que ademais contaron cun sistema de atraque por medio de raios láser, xa que o porto de Ferrol é a primeira instalación portuaria en contar con este dispositivo de goberno.
Este acto seguido da apertura oficial coa recepción do primeiro metaneiro á que asistiu, ademais do presidente de Reganosa Félix Alonso Encinas, o alcalde deste municipio mugardés e o conselleiro de Innovación e Industria, Fernando Blanco Álvarez.
Na actualidade, Endesa dispón do 21 % do accionariado de Reganosa, a mesma porcentaxe que ostenta Unión Fenosa, mentres que o Grupo Tojeiro conta co 18 %; a Xunta, Caixa Galicia e Sonatracha, o 10 % cada entidade; mentres que o Banco Pastor e Caixanova dispoñen do 5 % das accións cada un. miniatura|A planta de REGANOSA, os depósitos e a casa máis próxima. Vista tomada dende [[Meá, Mugardos|A Pedreira.]]
Oposición a REGANOSA
A instalación na ría da planta de gas natural licuado de Reganosa, provocou a oposición de colectivos cidadáns, ecoloxistas e de mariscadores, que a consideran perigosa e prexudicial para o ambiente.
A empresa declarou que a planta non é importadora ou comercializadora de gas, senón que recibe alí esta enerxía para que a utilicen outras compañías. Por iso, e diante dos riscos denunciados por estes colectivos sobre este tipo de gas, REGANOSA aclarou que este material chega a Mugardos en estado líquido, a 161 graos baixo cero que, segundo alegaron, non arde nin estoupa. Ademais, destacou que se investiu un 40% máis nesta planta, para que contase con medidas e infraestruturas de "seguridade engadida".
Con todo, as explicacións sobre a seguridade da planta non convencen aos mariscadores da ría de Ferrol, que se opoñen a esta instalación, do mesmo xeito que o Comité Cidadán de Urxencia da Ría de Ferrol. No caso dun accidente, o gas deixaría de estar a 161 graos baixo cero, gasificaríase, e sería altamente explosivo.
Deporte
O Galicia de Mugardos é un equipo de fútbol fundado no lugar da Pedreira a comezos da década de 1950 e baseado no campo da Pedreira. Na tempada 2021-2022 xoga na Liga Española, na división Preferente Norte.
Composición da Xunta de Goberno 2016-2019
O actual concello de Mugardos conta con 13 concelleiros elixidos nas eleccións de maio do 2015.
Lugares de Mugardos
Para unha lista completa de todos os lugares do concello de Mugardos vexa: Lugares de Mugardos.
Monte Faro de Domaio
O monte Faro de Domaio é un monte galego situado na península do Morrazo, na localidade pontevedresa de Moaña. Ten 636,20 m de altura e é a máxima altitude da serra do Morrazo que percorre a península de leste a oeste.
O nome do pico provén da parroquia de Domaio, na que se erixe. Domina as rías de Pontevedra e Vigo cunha situación estratéxica que o converteu nun importante centro de telecomunicacións.
No seu cumio atópase unha zona de lecer chamada Chan da Arquiña que rodea un dolmen e unha mámoa co mesmo nome, e que constitúe a ruta de sendeirismo homónima. O monumento megalítico posúe máis de 5 000 anos de antigüidade, e consta dunha cámara poligonal composta de 11 pedras verticais e dun corredor, composto de 5 pedras verticais. Ten orientación cara o leste. Nas escavacións encontrouse un enxoval funerario completo composto de diferentes útiles e ferramentas de pedra e fragmentos de cerámica.
Nel nacen varios ríos, pequenos e de caudal irregular, que verten, polo sur na ría de Vigo e polo norte na de Pontevedra. A vexetación está composta por bosque atlántico onde abunda o carballo e o castiñeiro, que van cedendo paso aos eucaliptos e piñeiros que veñen da man da reforestación con fins de explotación forestal.
O terreo é granítico con grandes rochas deste material. Unha estrada sobe até o seu cumio onde hai unha gran cantidade de antenas de todo tipo para servizos de telecomunicacións e televisión.
A Eirexa, Rodeiro, Rodeiro
A Eirexa é un lugar da parroquia de Rodeiro, no concello pontevedrés de Rodeiro, na comarca do Deza. Segundo o INE, no 2008 tiña 10 habitantes (4 homes e 6 mulleres), o que supón unha diminución de 11 habitantes con respecto ao ano 2000.
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, o lugar da igrexa.
Musa al-Hax
Primeiros anos
Al-Hax uniuse á orde relixiosa dos antonianos maronitas en 1972, facendo os votos perpetuos en 1979 e recibindo o 14 de agosto de 1980 a orde sacerdotal.
Estudou Filosofía e Teoloxía na Pontificia Universidade de San Tomé de Aquino e Teoloxía Bíblica no Studium Biblicum Franciscanum (parte da Pontificia Universidade Antoniana), e doutorouse en Estudos Orientais e Liturxia polo Pontificio Instituto Oriental. Ademais do árabe, fala inglés, francés e italiano; e coñece as linguas siríaca, grega, hebrea e aramea.
Logo de ser ordenado sacerdote, recibiu varios encargos pastorais na misión de Marxaiun do sur do Líbano (até 1985), e foi reitor do seminario de Santo Antonio de Padua de Karmsadi. Posteriormente desempeñou varios cargos na súa orde, así como na Universidade Antoniana. De volta ao Líbano, foi abade dos conventos de San Serxio e San Baco en Ihdin e Sarurta.
Episcopado
O 16 de xuño de 2012 o papa Bieito XVI confirmou o seu nomeamento como exarca patriarcal de Xerusalén e Palestina e Xordania, así como arcebispo de Haifa e Terra Santa. Foi consagrado bispo o 28 de xullo do mesmo ano, co patriarca de Antioquía Bixara Pedro al-Rai como principal consagrante.
O 27 de xaneiro de 2014 o papa Francisco nomeouno administrador apostólico da arquieparquía de Acre dos Greco-Melquitas logo da renuncia do seu titular Ilias Xaqur.
É membro das Comisións Bíblica (dende 1993) e Litúrxica (dende 2011) do Patriarcado Maronita.
Nova Alianza Flamenga
A Nova Alianza Flamenga (en Nieuw-Vlaamse Alliantie; N-VA) é un partido político flamengo xurdido trala súa separación do histórico partido nacionalista flamengo Volksunie. A N-VA é republicana, de centro-dereita e aposta pola plena soberanía de Flandres e a súa constitución como un estado na UE.
Isabel de Portugal, raíña de Castela
Isabel de Portugal, nada en 1428 e finada en Arévalo o. Foi raíña consorte de Castela polo seu matrimonio co rei Xoán II, foi filla do infante Xoán de Portugal e de Isabel de Barcelos (da Dinastía de Braganza) e neta do rei Xoán I de Portugal. Nai de Isabel I de Castela.
Segona Catalana
A Segona Catalana (ata 2011 Primera Territorial ou Primera Regional) é a sexta categoría da liga de fútbol en Cataluña por debaixo da Primera Catalana e por encima da Tercera Catalana. Está organizado pola Federació Catalana de Futbol.
Está formada por seis grupos de 18 equipos cada un, repartidos seguindo un criterio xeográfico. No grupo 1 xogan os equipos da provincia de Girona, nos grupos 2, 3 e 4 os equipos da provincia de Barcelona, no grupo 5 os equipos da provincia de Lleida e no grupo 6 xogan os equipos da provincia de Tarragona.
Almanzor
miniatura|Estatua de Almanzor colocada en Alxeciras no verán de 2002, en conmemoración dos mil anos do seu falecemento. Almanzor, ou Abu Amir Muhamad "Al-Mansur bi-Allah", nado en Torrox no 938 e finado en Medinaceli o 10 de agosto de 1002, foi un xeneral do califato de Córdoba e o virtual gobernante de Al-Andalus durante a segunda metade do século X.
Traxectoria
Almanzor era membro dunha familia árabe de orixe iemení, con posesións preto de Alxeciras. Trasladouse moi novo a Córdoba para estudar xurisprudencia e literatura. Iniciou a súa carreira política como secretario do qadí Ibn al-Salim. As súas capacidades leváronmo a ser nomeado administrador da sultá Subh, de orixe navarra, e despois titor de Hisam. A morte prematura do califa Al-Hakam II puxo no poder ao seu sucesor Hisam, con só 11 anos.
Puxo en marcha un programa de reformas tanto na administración civil como na militar, rematando coa organización tribal do exército, que era causa de continuos conflitos, e dispersando en diferentes unidades os membros máis destacados das familias. Expulsou aos mercenarios eslavos que chegaran a se converter nunha caste privilexiada na corte cordobesa, o que lle achegou unha enorme popularidade.
Entre os anos 977 e 1002 levou a cabo 57 expedicións sen ser vencido, de aí o título de Al-Mansur (O vitorioso) co que pasaría á historia. Así, asolou Salamanca (977), venceu ás tropas unidas de Ramiro III de León, García Fernández de Castela e Sancho II de Navarra en Gormaz, Langa e Estercuel. Saqueou Barcelona no 985, arrasou Coímbra, León e Zamora (987 e 988), Osma no ano 990 e castigou Astorga e Santiago de Compostela no 997.
Construíu un novo pazo en Córdoba, onde trasladou a administración, chamado Madinat al-Zahira, e o seu fillo e sucesor, Abd al-Malik, foi quen de rematalo. Co seu segundo fillo, coñecido como Sanchuelo, extinguiuse a dinastía de gobernantes e sucesores de Almanzor.
En 1002, nunha expedición contra San Millán de la Cogolla, caeu enfermo e morreu en Medinaceli.
Almanzor en Galiza
A súa xesta máis importante foi o saqueo de Santiago de Compostela o 10 de agosto de 997, cando incendiou e destruíu a catedral e o sepulcro do Apóstolo, e obrigou aos cativos cristiáns a levar as campás da Catedral e mais as súas portas até Córdoba.
Corre a lenda de que cando Almanzor entrou na cámara sepulcral, atopou un monxe rezando ante o sartego do Apóstolo, e que conmovido pola súa devoción ordenou respecta-la súa vida e o propio sepulcro. Trátase dunha versión dulcificada das conquistas de Almanzor, posiblemente procedente dos propios cronistas árabes. Manuel Chamoso Lamas, estudoso da historia da catedral de Santiago escribe o seguinte:
Langley, Virxinia
miniatura|Entrada nova da sede da CIA Langley é unha poboación non constituída en autoridade municipal (unincorporated area) dentro da área censual de McLean.
Funciona como unha comunidade dormitorio de Washington, D.C. e hai anos que na práctica é un suburbio de McLeon pero o seu nome é coñecido internacionalmente por estar alí situada a sede central da CIA desde 1961, comezando a construción das instalacións en 1957.
Xoán Manuel Bastida
Traxectoria
En 1969 comezou a traballar en Astano. Sindicalista de Comisións Obreiras militou no PCG ata 1977 ao se incorporar ao Partido Obreiro Galego. Cunha bolsa de estudos da empresa licenciouse en medicina pola Universidade de Santiago de Compostela en 1980 e nese ano deixou CCOO para participar na creación da Confederación Sindical Galega, militando asemade en Esquerda Galega ata 1984. Foi médico de diferentes equipos ciclistas de Portugal e España e do Xacobeo Galicia dende a súa creación en 2007 ata o seu despedimento en 2009 para contratar un doutor colombiano acusado de realizar prácticas de dopaxe. Tras a formación de Anova pasou a se integrar na nova formación. En 2015 entrou na corporación municipal de Fene como membro da candidatura de Somos Fene-Participación Democrática Directa. En 2017 apoiou unha moción de censura do PP contra do alcalde do BNG o que supuxo a retirada legal da participación PDD da candidatura de Somos Fene e a imposibilidade legal por defecto de forma de saír adiante ao pasar os concelleiros de Somos Fene a ser non adscritos. Finalmente a moción saíu adiante en abril de 2018, converténdose Bastida en segundo tenente de alcalde. Nas eleccións xerais de 2019 encabeza a candidatura ao Congreso pola provincia da Coruña de Compromiso por Galicia.
Clasificación Aarne-Thompson-Uther
A clasificación Aarne-Thompson-Uther (ATU) é unha revisión en profundidade da Clasificación Aarne-Thompson (AT, ou AaTh), utilizada nos estudos do folclore e que permite a indexación de conto s e outros relatos tradicionais por tipo de conto (conto-tipo).
O Caramecheiro, Ribeira, Ribeira
O Caramecheiro é un lugar da parroquia de Ribeira no concello coruñés de Ribeira, na comarca da Barbanza.
Clasificación Aarne-Thompson-Uther
Principais evolucións
A Clasificación Aarne-Thompson empregada anteriormente proviña da versión inicial do finés Antti Aarne (1910) e fora xa revisada en dúas ocasións, en 1928 e 1961, polo norteamericano Stith Thompson.
H.J. Uther subliña no preámbulo que ningunha tipoloxía científica rigurosa era capaz de reflectir " a tradición narrativa do mundo real", ou dito doutro modo, que calquera tentativa de clasificación dentro deste dominio sempre sería imperfecta.
Con todo, el tivo en conta, na medida do posible, as principais críticas das que foran obxecto as versións anteriores, principalmente :
Por outra banda, non se foi en contra do principio da numeración, que estaba entre as prácticas habituais, mesmo se son recoñecibles algunhas recodificacións e reagrupamentos. Deste xeito, por exemplo, o conto-tipo AaTh 1587 mudou en ATU 927D ("O home que a quen se lle permite escoller a árbore da que será colgado").
O principio da distinción entre contos veciños por unha letra maiúscula e/ou un ou dous asteriscos (por exemplo: ATU 705 / 705A / 705B / 705A*) mantívose, pero estas notacións xa non gardan necesariamente un significado preciso. Uther indica tamén que a sección AaTh 850-999, (Contos románticos) non se corresponde de feito con ningún xénero literario específico, pero que decidiu conservala malia todo.
As notas de Uther, resumos breves pero significativos, fornecen un gran número de referencias sobre os motivos-tipo codificados por Stith Thompson e tamén achegan indicacións sobre as combinacións frecuentes de contos-tipo; as distincións (sobre todo nas primeiras versións documentadas por escrito) e, por cada entrada, unha lista de referencias a catálogos especializados xa publicados. En caso contrario, as principais variantes para un conto-tipo aparecen resumidas ben a nivel do conxunto do conto ou das súas partes principais (introdución,nó,etc.)
A Gaiola, Rodeiro, Rodeiro
A Gaiola é un lugar da parroquia de Rodeiro, no concello pontevedrés de Rodeiro, na comarca do Deza. Segundo o IGE, en 2014 tiña 37 habitantes (18 homes e 19 mulleres).
Primera Catalana
A Primera Catalana (ata 2011 Preferent Territorial ou Regional Preferent) é a quinta categoría da liga de fútbol en Cataluña por debaixo da Terceira División e por encima da Segona Catalana. Está organizado pola Federació Catalana de Futbol.
Historia
A Regional Preferent nace con ese nome na tempada 1968-69 para ser a categoría intermedia entre a Terceira División e a chamada Primera Categoria. A categoría estaba formada por un único grupo de 20 equipos. Non foi ata a tempada 1983-84 cando se forman dous grupos de 18 equipos para dar resposta ao crecente número de licenzas de clubs que se produciran nos últimos anos.
Na tempada 1991-92 coincidindo coa creación da Primera Divisió catalana prodúcese o primeiro cambio de nome da categoría, que pasa a chamarse Preferent Territorial. Na tempada 2011-12 desaparece a antiga Primera Divisió catalana e a Preferent pasa a chamarse Primera Catalana pero co mesmo sistema de dous grupos.
Sistema de competición
Está formada por dous grupos de 18 equipos cada un, repartidos seguindo un criterio xeográfico. No grupo 1 compiten os equipos das provincias de Barcelona e Girona e no grupo 2, os de Lleida e Tarragona, máis algún de Barcelona. Isto é debido ao maior número de licenzas da provincia de Barcelona que obriga a desprazar algúns equipos das comarcas barcelonesas máis occidentais ao grupo 2.
soben 3 equipos a Terceira División, os dous campións e o gañador dunha eliminatoria a dobre partido entre os dous subcampións. Baixan 9 equipos a Segona Catalana, os catro últimos de cada grupo e o peor quinto clasificado pola cola.
Dende a tempada 2011-12, os dous campións xogan unha final a partido único e en campo neutral para decidir o gañador do título de Campión de Cataluña de Afeccionados.
Carcacía
O topónimo galego 'Carcacía pode referirse a:
Primera Catalana
Dous grupos (dende 1985)
Dende a tempada 2011-12 está destacado o Campión de Cataluña de Afeccionados.
A Gaiola
O topónimo galego A Gaiola pode referirse a:
Langley
Langley pódese referir a:
Apiaceae
Apiaceae é unha familia de plantas anxiospermas (plantas con flor - división Magnoliophyta), pertencente á orde Apiales. Anteriormente coñecida como Umbelliferae (ambos os nomes son autorizados polo ICBN) e vernaculizado para umbelífera, esta é unha familia composta por plantas normalmente aromáticas e de talo oco. Inclúe especies como a cenoria e outros parentes. Posúe preto de 300 xéneros, contendo máis de 3 000 especies.
Características
As flores son pequenas e posúen simetría radial con 5 sépalos, 5 pétalos e 5 estames. Están dispostas nunha inflorescencia en forma de umbela, de aí o seu anterior nome de Umbelliferae. Varias especies posúen inflorescencias onde as flores presentan dimorfismo, posuindo as máis externas pétalos máis vistosas destinadas á atracción dos insectos, en canto as máis internas son máis discretas, concentrándose na reprodución.
A familia contén algunhas especies altamente tóxicas, como o Conium, tamén coñecido como cicuta (o veleno e non o xénero moi semellante co Conium, e tamén altamente velenoso Cicuta). Esta planta foi utilizada para executar a Sócrates e tamén actúa como veleno na punta de frechas. Contén tamén algunhas plantas moi útiles, tales como a cenoria, o pirixel, o apio e o fiúncho
As Apiaceae son parentes próximas da familia Araliaceae. Algúns sistemas de clasificación recentes colocan as Araliaceae nunha familia Apiaceae expandida, mais esta clasificación non foi recoñecida. Os xéneros Hydrocotyle e Trachymene, tradicionalmente incluídos nas Apiaceae, están actualmente inseridos, dun xeito xeral, na familia Araliaceae.
Entre os membros mais notables inclúense: Anethum graveolens - endro; Anthriscus cerefolium - cerefolio; Apium graveolens - apio; Conium maculatum - cicuta; Coriandrum sativum - coandro; Cuminum cyminum - comiño; Daucus carota - cenoria; Foeniculum vulgare - fiúncho; Pastinaca sativa - charouvía; Petroselinum crispum - pirixel; Pimpinella anisum - anís
Xogos Olímpicos de 2020
Os Xogos Olímpicos de 2020 (en 2020年夏季オリンピック; Nisen Nijū-nen Kaki Orinpikku), chamados oficialmente Xogos da XXXII Olimpíada (en 第三十二回オリンピック競技大会; Dai Sanjūni-kai Orinpikku Kyōgi Taikai), son un evento deportivo internacional celebrado dende o 23 de xullo de 2021 até o 8 de agosto de 2021 en Toquio, no Xapón, se ben algúns eventos preliminares tiveron lugar antes da cerimonia de apertura, os días 21 e 22 de xullo.
Toquio foi escollida como cidade sede dos Xogos durante a 125ª sesión do COI celebrada en Buenos Aires, na Arxentina, o 7 de setembro de 2013. Orixinalmente previstos para se celebrar entre o 24 de xullo e o 9 de agosto de 2020, o evento foi adiado en marzo de 2020 por mor da pandemia de COVID-19, e celebrarase sen a presenza de espectadores presenciais e baixo estado de alarma. Malia celebrarse finalmente en 2021, o evento mantén o nome de Toquio 2020 con propósitos comerciais. É a primeira vez que os Xogos Olímpicos se aprazan e reprograman no canto de seren cancelados. Os Xogos Paralímpicos celebraranse entre o 24 de agosto e o 5 de setembro de 2021, 16 días despois de rematar os Xogos Olímpicos.
Os Xogos de 2020 son os cuartos que teñen o Xapón como sede, despois de Toquio 1964 (verán), Sapporo 1972 (inverno) e Nagano 1998 (inverno). Toquio era a sede dos Xogos Olímpicos de 1940 que se cancelaron en 1938 por mor da guerra. Toquio é a primeira cidade de Asia en ser a sede dos Xogos de Verán por segunda vez. Os Xogos de 2020 son o segundo evento olímpico consecutivo celebrado no leste de Asia, despois dos Xogos Olímpicos de Inverno de 2018 de Pyeongchang, en Corea do Sur e antes dos Xogos Olímpicos de Inverno de 2022 en Pequín, na China.
Nestes Xogos de 2020 introducíronse novas competicións, incluíndo o baloncesto 3x3 e o BMX freestyle, así como o regreso do ciclismo madison, o béisbol e o sóftbol. Baixo as novas políticas do COI, que permite ao comité organizador engadir novos deportes no programa olímpico e aumentar os eventos permanentes, estes Xogos contaron co karate, a escalada, o surf e a monopatinaxe por vez primeira.