cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
A Gándara, Narón, Narón
Historia
miniatura|[[Odeón Shopping|Centro comercial Odeón.]] A construción da ponte das Pías supuxo o inicio do crecemento da Gándara como cidade dormitorio acollendo a unha onda de traballadores que se achegaban cas súas familias pola proximidade a Ferrol. A finais dos anos 1980 tallouse toda a Gándara. Ata entón, dende a beira do mar ata a liña do ferrocarril era un monte principalmente de piñeiros. Aínda pódese ver unha pequena faixa verde dende O Colmeote ata a estrada da Gándara que lembra como era a Gándara entón. A Gándara eran dous topónimos: A Gándara de Abaixo (a zona máis próxima á estrada da Gándara) e a Gándara de Arriba (a parte próxima á rúa Concepción Arenal), as zonas onde se concentraba a poboación. O crecemento urbanístico entre as dúas zonas e a indefinición dos límites unificou A Gándara como topónimo nos anos 1990. A principios dos anos 1970 o colexio que había na Gándara era o de Santiago Apóstolo, colexio privado onde os alumnos ían de uniforme.
Poboación
Segundo datos do Instituto Galego de Estatística tiña 7.161 habitantes no ano 2007 dos cales eran 3.484 homes e 3.677 mulleres, o que supón un aumento en relación ao ano 2003 cando tiña 6.488 habitantes. É o barrio máis populoso de Narón. A poboación da Gándara é preto da quinta parte de toda a poboación do Concello de Narón. A Gándara representa menos de 1,5% da superficie do Concello.
Economía
miniatura|dereita|Centro de formación, antiga Fenya. As orixes da Gándara, do seu aproveitamento económico, están na agricultura de autoconsumo, no aproveitamento forestal (rematado nos anos 1980 e aínda cas últimas tallas no Colmeote) e no aproveitamento da ría en marisqueo a pé e en pequenas embarcacións e a súa posterior organización coa Lonxa da Gándara. Aínda queda un pequeno uso en leiras e algún aproveitamento para uso ornamental. O crecemento do barrio coa chegada de inmigrantes para traballar nos estaleiros e a consolidación como zona residencial foi trocando o uso que se lle deu aos terreos. Os pequenos negocios como bares algún dos cales tamén tiña tenda como a Casa Curtis na estrada da Gándara e o uso que se facía do bus número 7 para o transporte de mercadorías deu paso a fornos de pan e a pequenos supermercados de barrio condenados ao peche coa apertura de Alcampo. Ata a apertura do polígono industrial da Gándara eran negocios os que había na zona como obradoiros de costura que traballaban para empresas como Caramelo, unha pequena empresa química de lixivia que houbo na rúa María Pita e pequenos obradoiros de mecánica e mantemento que sempre houbo e que coa transformación do polígono da Gándara en comercial trouxo á zona concesionarios de coches de diversas marcas. Os intentos por asentar industrias na zona levaron á creación de empresas como unha queixería que rematou pechando, Poligal e o traslado da ferrolá Fenya hoxe centro de formación do concello. Este pequeno tecido industrial foi complementado coa apertura do centro comercial Odeón. Os cinco millóns de clientes que se achegan cada ano a Odeón supuxeron a apertura na zona de novos negocios de hostalería e ocio.
Lugares da Gándara
miniatura|Estrada da Trincheira e vía do tren, O Colmeote.
Ben Amera
Ben Amera é o segundo monólito máis grande do mundo, tras Uluru, elevándose case 400 m sobre a chaira circundante. Atópase en Mauritania, moi preto da fronteira co Sáhara Occidental e a só 3 km do ferrocarril Nouadhibou-Zouerate, sendo un dos grandes atractivos da famosa ruta. Nas inmediacións atópanse outros monólitos de menor entidade.
Aerógrafo
miniatura|Aerógrafo O aerógrafo é un instrumento de precisión ideado polo inglés Charles Burdick en 1893 e que serve para dispersar por medio de aire a presión un pigmento en partículas moi finas. Emprégano os deseñadores, fotógrafos e pintores para colorear copias, retocar positivos e negativos, ocultar as xuntas dos collages, engadir nubes ou outros elementos e eliminar defectos ou fondos innecesarios. O primeiro aerógrafo débese a Abner Peeler que o inventou en 1879.
Cancioneiro da Ajuda
miniatura|Miniatura do Cancioneiro de Ajuda miniatura|Palácio Nacional da Ajuda, en [[Lisboa]] O Cancioneiro da Ajuda é unha colección de poesías escritas en galego medieval ou galego-portugués datada a finais do século XIII, influídas pola lírica occitana.
Historia
As primeiras edicións completas datan de 1824 e 1849, aínda que a edición clásica é a realizada por Carolina Michaëlis no ano 1904.
Mesa (xeomorfoloxía)
miniatura|dereita|Mesas nas [[Glass Mountains ao oeste de Oklahoma.]] miniatura|dereita|O [[cerro de Tucumcari é unha mesa fóra de Tucumcari, Novo México.]]
Unha mesa ou montaña tabular é unha zona elevada de terreo con cumio plano e cuxos lados adoitan seren acantilados abruptos. O seu nome deriva da súa forma distintiva, semellante ao taboleiro superior dunha mesa.
Saint Andrew, Granada
Saint Andrew ou Saint Andrew Parish, é a parroquia máis grande de Granada. A cidade principal é Grenville que é tamén a segunda cidade en importancia no país despois de Saint George's.
Mesa (xeomorfoloxía)
Trátase dun accidente xeográfico característico de ambientes áridos, particularmente do suroeste dos Estados Unidos en norte de México, sendo numerosas nas bad lands (terras baldías, terras ermas) e nas rexións de Colorado.
Tamén se encotran moitos exemplos na España seca, Sardeña, norte e sur de África, Arabia, India e Australia.
Considérase que a Grand Mesa, situada no oeste de Colorado, é a maior mesa do mundo.
O termo mesa, en orixinal en español, utilízase nos Estados Unidos para describir unha cima plana dunha montaña ou outeiro. En castelán ás veces este accidente xeomorfolóxico englóbase no máis xenérico de meseta, pero en galego cómpre distinguirmos entre ambos os termos, xa que meseta, aínda que derivado (e diminutivo) de mesa, adoita reservarse para amplas zonas xeográficas elevadas, e que non presentan claros bordos acantilados.
Formación
miniatura|La Moleta ([[Alfara (Tarragona)|Alfara, Tarragona). Nalgunhas rexións de España as mesas reciben o nome de "moas" ("muelas" ou "molas"), xa que a súa forma recorda ese tipo de dente.]] miniatura|dereita|Cerro Negro, unha das poucas mesas cerca de [[Zapala, Arxentina.]] miniatura|[[Gamsberg, Namibia.]] miniatura|[[Lilienstein, Suíza Saxona, Alemaña.]] miniatura|[[Szczeliniec Wielki, Polonia.]] miniatura|[[Thule Air Base (á dereita), Groenlandia.]]
As mesas fórmanse pola meteorización e erosión de rochas estratificadas horizontalmente, levantadas pola actividade tectónica.
Jenaro Marinhas del Valle
Jenaro Marinhas del Valle, nado na Coruña o 25 de novembro de 1908 e finado na Coruña o 23 de decembro de 1999, foi un novelista, poeta, ensaísta e dramaturgo galego.
Traxectoria
Compartiu parladoiros e debates con outros destacados intelectuais galeguistas, como Ramón Otero Pedrayo ou Castelao. Na mesma época escribiu a súa primeira peza de teatro, que lle entregou a Víctor Casas para que a publicase Ánxel Casal. Porén, Casal foi asasinado polo falanxismo durante o golpe de Estado, co que se perdeu o orixinal.
Durante a posguerra, Marinhas del Valle viaxou por toda Europa, mais non perdeu o contacto co galeguismo da época. De feito, froito dos seus contactos na clandestinidade con diferentes galeguistas, entre eles, Francisco Fernández del Riego, logrouse a creación da Editorial Galaxia e mais da revista Grial, onde publicou as súas primeiras obras literarias.
Durante o franquismo e até os primeiros anos da coñecida como transición española, o coruñés ocupou un lugar destacado no panorama intelectual e literario de Galiza. En 1978, por proposta de Rafael Dieste, Leandro Carré Alvarellos e Francisco Vales Villamarín, Marinhas del Valhe ingresou na Real Academia Galega co discurso Importancia do público na revelación teatral. Porén, a súa defensa da unidade lingüística galego-portuguesa, desprazouno cada vez máis á periferia do sistema. Esta situación fíxose especialmente notoria tralo pasamento de Carvalho Calero en 1990, e logo de Marinhas del Valle renunciar ese mesmo ano ao seu posto na RAG. miniatura|Tumba no [[cemiterio de Santo Amaro da Coruña.]] Xa nos últimos anos da súa vida, Marinhas del Valle foi nomeado membro de honra da Associaçom Galega da Língua (AGAL). Tamén recibiu homenaxes de colectivos como a Asociación Socio-Pedagóxica Galega, a Agrupación Cultural O Facho ou a Fundación Alexandre Bóveda, debido ao seu labor en favor do nacionalismo e pola defensa do galego no ensino.
Finou en 1999 con 91 anos na súa cidade natal. A revista Agália, no seu número 60, publicou de forma póstuma a narración A Tía Solinha. Igualmente, a revista Enclave publicou no seu número 6 a peza teatral breve Pai Desconhecido.
Akhisar
Akhisar é unha cidade de 90.000 habitantes, localizada na provincia de Manisa, Turquía, coñecida nos templos bíblicos como Thyatira, unha das sete igrexas da Apocalipse.
Light Grenades
Light Grenades é o sexto álbum da banda estadounidense de metal alternativo Incubus, editado o 28 de novembro do 2006 a través do selo Epic Records. O disco vendeu 359.000 copias durante a súa primeira semana en todo o mundo, dos cales 165.000 foron Estados Unidos, estreándose no número 1 da lista Billboard 200.
Akhisar
As investigacións arqueolóxicas proban a existencia dun asentamento cando menos dende o 3.000 a.C. situado nunha importante encrucillada comercial, foi unha das primeiras cidades lidias en usar moeda. Arredor do 500 a.C. os persas conquistan a cidade. Alexandre Magno tamén se fai co seu control, e no 80 a.C. serán os romanos os que a gobernen. No ano 214, Akhisar, convértese na capital dun conventus romano. En 1307 os turcos controlan a cidade.
Actualmente, é o centro dunha rexión produtora de tabaco e aceite
Mesa (xeomorfoloxía)
Formación
As variacións na capacidade dos diferentes tipos de rochas para resistiren a intemperie e a erosión é o que causa que os tipos de rochas máis débiles sexan erosionados, deixando as rochas máis resistentes topograficamente máis altas en relación ao seu contorno. Este proceso chámase erosión diferencial.
Os tipos de rochas máis resistentes son os arenitos, os conglomerados, a cuarcita, o basalto, o cuarzo, a pedra calcaria, as lavas e mantos. Os fluxos de lava e os mantos, en particular, son moi resistentes ao desgaste e a erosión, e con frecuencia forman a parte superior plana dunha mesa. As capas de rocha menos resistentes compóñense principalmente de xistos, rochas máis suaves que o mal tempo erosiona con maior facilidade.
As diferenzas de resistencia dos distintos niveis de rocha é o que dá ás mesas a súa forma característica. As rochas menos resistentes son erosionadas en superficie formando vales, que despois recollen a drenaxe da auga dos arredores, mentres que as capas máis resistentes quedan en pé fóra. Unha gran superficie de rocha moi resistente, como unha manto, pode proteger as capas inferiores da erosión, mentres que a rocha circundante máis suave é erosionada en vales, formando así unha tapa rochosa (en inglés, caprock).
As diferenzas nos tipos de rocha tamén se reflicten nos lados das mesas, que en lugar de suaves pendentes poden dar lugar a un patrón en escaleira chamado "topografía de acantilado e banco" (en inglés, cliff-and-bench topography).
As capas máis resistentes forman os acantilados, ou chanzos, mentres que as capas menos resistentes forman suaves pendentes, ou bancos, entre os acantilados. Os acantilados retíranse e finalmente sepáranse da rocha principal, ou meseta, por erosións basais destrutivas. Cando o bordo do acantilado non retrocede de maneira uniforme, senón que se sangra por efecto da erosión remontante dos arroios, unha sección da rocha principal pode ser cortada, formando unha mesa.
A zapa basal ocorre cando a auga que flúe ao redor das capas de rocha da mesa erosiona as suaves capas de lousa da base, xa sexa como escorregamento da cima da mesa ou das augas subterráneas en movemento a través das capas permeábeis cubertas, o que leva á deformación e pregamento das lousas. Cando o xisto subxacente se erosiona, xa non pode sustentar as capas do acantilado superior, que colapsa e se retira.
Cando a tapa rochosa cedeu até o punto en que só queda un pouco, coñécese en inglés como un butte.
Exemplos de mesas
Hai moitos exemplos de mesas ao longo do mundo, sendo algunhas das máis coñecidas as que seguen:
Mesas en Marte
Crese que se formaron a partir de procesos de remoción de masas facilitados polo xeo, desde o solo ou fontes atmosféricas. As mesas e knobs diminúen en tamaño ao aumentar a distancia á escarpa elevada.
O relevo das cordilleiras das mesas marcianas vai desde case os 2 km aos 100 m, dependendo da distancia a que estean da escarpa.
Niklas Süle
Niklas Süle, nado o 3 de setembro de 1995 en Frankfurt, é un futbolista alemán. Xoga de defensa central para o FC Bayern München da Bundesliga. Ademais, é internacional coa selección alemá.
Traxectoria
Süle comezou a xogar ó fútbol no Rot-Weiß Walldorf. En xullo de 2006, uniuse ás categorías inferiores do Eintracht Frankfurt, onde xogou ata o remate da tempada 2008-09. En xullo de 2009, asinou polo SV Darmstadt 98, e tan só medio ano máis tarde foise ás categorías inferiores do TSG 1899 Hoffenheim. O 11 de maio de 2013, Süle debutou co primeiro equipo do Hoffenheim, nun partido da Bundesliga contra o Hamburger SV, onde o Hoffenheim perdeu por 4-1.
O 15 de xaneiro de 2017, anunciouse a fichaxe de Süle polo FC Bayern München para xullo dese mesmo ano.
Copa América 2015
A Copa América 2015 foi a edición número 44 da máxima competición suramericana de fútbol entre seleccións nacionais, organizada pola Conmebol, e disputada en Chile. O torneo comezou o 11 de xuño de 2015 e rematou o 4 de xullo coa vitoria final para a Selección de fútbol de Chile.
Participantes
Os equipos participantes nesta edición 2015 da Copa América foron as 10 seleccións nacionais que compoñen a Conmebol mais 2 seleccións que foron invitadas, a de México e a de Xamaica.
Lista de países por código do COI
Esta é a lista dos códigos de tres letras empregada polo Comité Olímpico Internacional para designar as nacións representadas polos atletas que participan en eventos deportivos.
<CENTER>A  B   C   D   E   F   G   H   I   J   K   L   M   N   O   P   Q   R   S   T   U   V   W   X   Y   Z</CENTER> Códigos que xa non se empregan
Empanada galega
miniatura|Empanadas galegas. miniatura|Empanadas galegas de diversos contidos. miniatura| Torta galega con [[chourizo . ]] A empanada galega é unha variedade de empanada moi popular na cociña galega e forma parte dunha das súas identidades. A primeira empanada á que se fai referencia é de polo e champiñóns. É unha preparación culinaria que se ofrece nos concellos de Galicia nas ocasións de festa e romaría. Adóitase preparar con diversos contidos no interior, todos eles procedentes da costa e terras galegas. Pódese servir fría ou quente.
Historia
As empanadas son coñecidas en Galicia dende a época dos godos no século VII onde se decretaron regras para a súa elaboración. A empanada era comida ideal para viaxeiros, porque é unha preparación xa cuberta e que permitía evitar o contacto do interior co po das estradas. As empanadas galegas aparecen xa esculpidas no século XII no Pórtico da Gloria de Santiago de Compostela.
Características
A masa da empanada leva fariña de trigo (similar á que se emprega para facer pan), manteca e auga. Esta masa é fina. Normalmente faise nun molde duns vinte ou trinta centímetros de diámetro. Nalgunhas ocasións, a masa pode ser feita con fariña de millo (principalmente nalgúns concellos das Rías Baixas). O recheo faise de diferentes contidos, pero habitualmente faise antes un sofrito de cebola e pementos. A diferenza doutras empanadas, a empanada galega non adoita ter tomate no sofrito. Ao pecharse no molde introdúcense no forno. As formas das empanadas son diversas, normalmente rectangulares ou redondas. Adoita servirse acabada de facer ou fría, cortarse en porcións e servirse como aperitivo ou tapa.
Recheos habituais
As empanadas galegas están feitas tradicionalmente con ingredientes rexionais. Por regra xeral, a empanada galega emprega varias carnes de vaca e porco (como a zorza), peixes como atún e xoubas, mariscos, etc. Estes ingredientes adoitan cociñarse previamente.
Luis Mariano Santos Reyero
Luis Mariano Santos Reyero, nado en Cistierna en 1969, é un político leonés, procurador da Unión del Pueblo Leonés (UPL) na IX lexislatura das Cortes de Castela e León.
Traxectoria
Militante da UPL dende 1993, foi Presidente da Mancomunidade Alto Esla-Cea e durante doce anos concelleiro desta formación en Cistierna, Durante 6 anos foi secretario de organización da UPL e en 2015 encabezou a candidatura leonesista pola provincia de León nas eleccións autonómicas de maio de 2015, logrando a acta de procurador nas Cortes.
Microcarbo coronatus
Microcarbo coronatus, vulgarmente coñecido como corvo mariño coroado, é unha especie de ave pertencente á orde dos suliformes, familia dos falacrocorácidos, unha das cinco que integran o xénero Microcarbo.
Distribución
Encóntrase nas costas do sur de África desde cabo Agulhas cara ao norte ata Swakopmund.
A poboación estímase que é de entre 2 500 e 2 900 parellas reprodutoras. Reprodúcese en pequenos grupos, e as colonias constan de só uns 150 individuos. O exame dos individuos anelados recuperados indica que os xuvenís poden dispersarse ao longo da costa ata 277 km dos seus niños, e os adultos móvense entre os lugares de reprodución e outras zonas litorais situadas ata 500 km de distancia.
Descrición
Mide entre 50 e 55 cm de lonxitude. Os adultos son negros cunha pequena crista na cabeza e unha mancha vermella na cara. As aves novas son marrón escuras na parte superior, marróns claras na parte inferior, e carecen de crista. Poden distinguirse dos Microcarbo africanus inmaturos polo seu ventre máis escuro e a súa cola máis curta.
Comportamento
Aliméntanse de peixes de movementos lentos e invertebrados, que capturan en augas costeiras pouco fondas e entre os kelpos.
Constrúe o seu niño utilizando kelpos, paus, e ósos, e fórraos con kelpos ou plumas. O niño normalmente está nunha posición elevada como sobre unha rocha, árbore ou estrutura construída polo ser humano, pero tamén pode facelo no chan.
Conservación
As ameazas que sofre esa especie son a predación dos ovos e pitos pola gaivota Larus dominicanus e o pelicano Pelecanus onocrotalus, molestias causadas polos humanos, verteduras de petróleo, e actividades pesqueiras comerciais, incluíndo o enredo en aparellos de pesca. A IUCN considéraa como "Case ameazada".
The Big Sleep (novela)
The Big Sleep é unha novela negra de Raymond Chandler publicada en 1939, a primeira da saga do detective privado Philip Marlowe. A obra foi adaptada dúas veces ao cinema, unha en 1946 e outra en 1978.
A historia é coñecida pola súa complexidade, con moitos personaxes cruzados e moitos segredos desvelados ao longo da trama. O título é un eufemismo da morte.
Trama
O detective privado Philip Marlowe é chamado á mansión do Xeneral Sternwood, un ancián parapléxico que lle pide que negocie co chantaxista Arthur Gwynn Geiger, que se fai pasar por un comerciante de libros raros. Geiger prestoulle cartos á filla máis nova do Xeneral, Carmen, que é ludópata, e fíxolle asinar obrigas de pago. Antes de que Marlowe marche da mansión, a outra filla do Xeneral, Vivian, pregúntalle o motivo da súa visita, pois ela pensa que foi contratado para atopar o seu marido, Rusty Regan, que desaparecera aproximadamente un mes antes.
Marlowe visita a libraría de Geiger, onde descobre que a asistente, Agnes, non sabe nada sobre libros raros. Mentres espera, un cliente visita a sala dos fondos da tenda e sae cun libro. Despois de seguilo e coller o libro, Marlowe deduce que Geiger fai presta imaxes pornográficas e despois chantaxea á súa clientela. Marlowe regresa á tenda, e ao saír Geiger ségueo até a súa casa. Logo dun tempo, escoita tiros e o berro dunha muller. Irrompe na casa e atopa a Geiger morto no chan diante dunha cámara e a Carmen espida e drogada. A cámara xa non ten o carrete. Marlowe leva a Carmen para a súa casa sen chamar a policía. Ao regresar á escena do crime, o corpo de Geiger desapareceu.
Á mañá seguinte o inspector da policía Bernie Ohls chama a Marlowe para dicirlle que o chofer dos Sternwoods, Owen Taylor, foi atopado morto no porto. Ao parecer, partiu do peirao e afogou, pero o médico sospeita que a causa da morte podería ser un golpe na cabeza. Marlowe visita a libraría de novo, e observa que os libros están sendo trasladados ás instalacións de Joe Brody, un ex-amante de Carmen, ao que o Xeneral Sternwood pagara para que a deixase. A continuación Marlowe vai á súa oficina e atopa a Vivian esperándoo. Ela dille que unha muller anónima intentou extorsionala para non amosar unhas fotos de Carmen espida. Marlowe visita a escena do crime por terceira vez, e atopa a Carmen buscando as fotos. Nese momento chega Eddie Mars, un gángster que ten un casino local, dicindo que é o caseiro de Geiger.
Marlowe visita a Joe Brody pensando que ten as fotos comprometedoras de Carmen. Brody, xunto con Agnes, está tentando asumir o negocio de Geiger, incluíndo a chantaxe. Carmen chega nerviosa cun arma e dispara sobre Brody, pero non acerta. Marlowe colle a arma e dille a Carmen que marche a casa. Despois interroga a Brody, que di que mirara a Owen Taylor deixar a escena do asasinato de Geiger, e que o perseguiu e lle quitou as fotos tras agredilo, pero nega ser o seu asasino. Outra persoa bate na porta e pregunta por Brody. Brody vai cara á porta, pero recibe un disparo mortal antes de abrila. Marlowe persegue ao agresor, captúrao e recoñéceo como o o outro asistente da tenda de Geiger. O mozo é Carol Lundgren, e Marlowe deduce que é o amante homosexual de Geiger Brody, que actuou por vinganza crendo erroneamente que Brody o matara. Lundgren fora quen levara o corpo de Geiger ao garaxe e despois a outra sala, e despois colocárao fóra con candeas negras. Marlowe leva a Lundgren á comisaría xunto a Bernie Ohls.
Marlowe visita a oficina de persoas desaparecidas e descobre que Regan aparentemente fuxiu con Mona Mars, a esposa de Eddie Mars. Eddie Mars dille a Marlowe que vaia ao seu club, onde Mars tenta subornalo para que deixe o caso, e Marlowe deduce que Mars sabe algo que podería ser moi prexudicial para os Sternwoods e que está a chantaxear a Carmen. Marlowe pregúntalle a Mars se é el quen o mandou seguir nun coche, e Mars di que non sabe nada. Marlowe ve como Vivian gaña unha gran cantidade de cartos na ruleta, e séguea cando sae do casino. No aparcadoiro, sálvaa dun atraco aparente, e lévaa cara á praia, onde ela intenta seducilo. El négase a seguirlle o xogo e lévaa a casa. Ao regresar ao seu propio domicilio atopa a Carmen espida na súa cama, e el bótaa fóra enfadado.
O perseguidor de Marlowe resulta ser un tal Harry Jones, que traballa con Agnes. Despois de enganalo e obrigalo a seguilo, Jones véndelle a información de que a esposa de Mars está secuestrada nun lugar secreto por un dos homes de Eddie Mars, Canino. Ela nunca fuxiu con Regan, e está agochada para que a xente non pense que Eddie Mars matou a Regan. Jones dille a Marlowe que apareza no seu despacho esa mesma noite con 200 $ para que Agnes lle diga inde está Mona Mars. Cando Marlowe chega ao despacho de Jones, escoita a Canino presionando a Jones para que lle diga onde está Agnes. Jones méntelle, e Canino suxire tomar unha copa para celebrar o acordo. Canino envelenar a bebida con cianuro e mata a Harry. Cando Marlowe examina o corpo de Harry para atopar unha pista sobre a verdadeira situación de Agnes, soa o teléfono e resulta ser ela, e acordan atoparse. Ela dálle a localización de Mona a cambio de 200 $, pero el non lle di que Harry está morto.
Paleira
O topónimo galego Paleira pode referirse a:
The Big Sleep (novela)
Trama
Canino regresa e comeza un tiroteo. Canino falece e Marlowe vai á policía, que non presenta cargos contra el. Ao día seguinte Marlowe visita ao Xeneral Sternwood, e este enfádase porque pensa que Marlowe intentou atopar a Rusty Regan, malia que non fora iso o que se lle pedira. Ao saír Marlowe devólvelle a Carmen o seu revólver, e ela pídelle a Marlowe que lle ensine a usalo. Carmen leva a Marlowe a un campo abandonado de extracción de petróleo pertencente aos Sternwood. El pon unha lata nunha polea a uns 10 m de distancia para que ela dispare, pero ao regresar cara a ela, Carmen dispara contra el nun acceso de ira. Por sorte, Marlowe pensara nesa posibilidade, e metera na arma balas baleiras. A continuación, Carmen ten un ataque epiléptico. Marlowe leva a Carmen á casa e vai canda a Vivian, contándolle a súa teoría de que Carmen foi quen matou a Regan. Marlowe pensa que Regan botara a Carmen fóra da súa cama, ao igual que fixera o propio Marlowe, provocando así o odio de Carmen. Ao igual que co detective, ela pedriríalle que lle aprendese a disparar e mataríao. Vivian admite que Carmen disparou a Regan e que Vivian pediu a Eddie Mars que a encubrise, pero el chantaxeouna. Marlowe promete non ir á policía se Carmen é ingresada nun sanatorio.
Narración
O libro, como toda a saga de Philip Marlowe, está narrado en primeira persoa e ambientado nos Ánxeles (Bunker Hill, Hollywood...), con incursións a outros lugares de California. Neste caso está ambientado en outono.
Illas Dog
Dog Islands (illas dos cans) son un pequeno grupo de illotes entre as Illas Virxes Británicas do Caribe.
As illas recibiron orixinalmente o seu nome polos mariñeiros que escoitaron ladrar cando amarraban alí e asumiron que debían ser cans. Non obstante, os ruídos de ladridos eran feitos pola foca Neomonachus tropicalis. Os mariñeiros tamén consideraron esta foca caribeña como unha boa fonte de carne de foca fresca e, como resultado, agora están extinguidas.
Xeografía
As Illas Dogs están situadas preto de 10 km. ao nordés da illa principal de Tórtola e preto de 4 km. ao noroeste de Virgin Gorda no estreito Canle Sir Francis Drake. As coordenadas do illote principal son 18°28′96″ N e 64°27′70″ W.
Os illotes deshabitados teñen orixe volcánico e teñen unha superficie total de aproximadamente 70 ha.
O grupo consta de 5 illotes:
Situada ao oeste de George Dog e dentro do mesmo subgrupo atópase o pequeno illote Illa Cockroach.
Historia
O primeiro avistamento europeo das Illas Virxes foi por Cristovo Colón en 1493 na súa segunda viaxe ao Novo Mundo. Colón deu á zona o nome fantasioso "Santa Ursula y las islas once mil vírgenes" (Santa Úrsula e as súas 11.000 Virxes), acurtado a "Las Vírgenes" (As Virxes), pola lenda de Santa Ursula.
West Seal Dog é hoxe en día un parque nacional das IVB.
José Antonio Vázquez Bouzas
José Antonio Vázquez Bouzas, nado en Foz en 1895, foi un político galego.
Traxectoria
Emigrou sendo mozo a Cuba. Anarquista. Foi deportado de Cuba a principios dos anos vinte. O 7 de novembro de 1924 atravesou a fronteira franco-española, entre Saint-Jean-de-Luz e Vera de Bidasoa cun grupo de 42 anarquistas armados para intentar unha asonada contra a ditadura de Primo de Rivera. Foron detidos e encarcerados. José Antonio foi condenado a 6 anos de prisión maior por «no poder probarse que disparara… ».
Condrictios
Os condrictios (Chondrichthyes, do grego χονδρος chóndros, "cartilaxe", e ιχθύς ichthýs, "peixe") ou peixes cartilaxinosos son unha clase de vertebrados acuáticos caracterizados por teren o esqueleto cartilaxinoso, a diferenza do esqueleto dos peixes óseos (osteíctios), que o teñen osificado.
Comprende os elasmobranquios (tiburóns e raias) e os holocéfalos (quimeras).
Evolución
thumbnail|230px|[[Cladoselache, un condrictio do Devoniano.]] Os condictios fixeron a súa aparición durante o Devoniano superior. Os fósiles máis primitivos que se coñecen corresponden ao xénero Cladoselache. Ao longo da súa historia contaron con dous grandes períodos de radiación evolutiva, a primeira tivo lugar até principios do Permiano, para logo pasar por unha fase de declive que durou 100 millóns de anos; a segunda gran radiación produciuse no cretáceo.
Durante case 400 millóns de anos, os tiburóns foron evolucionando sen cesar, adquirindo múltiples formas e tamaños, desenvolvendo novos sentidos e órganos; o ben, evolucionaron en especies moi especializadas, como os tiburóns martelo (Sphyrna lewini). O seu apoxeo chegou ao tempo en que os dinosauros se convertían nos donos da terra firme. Pero os tiburóns sempre estiveron máis adaptados que os dinosauros e, se xa soportaran con éxito a maior extinción de todos os tempos no paleozoico (hai 240 millóns de anos), foron tamén capaces de soportar o impacto ambiental que causou a desaparición dos dinosauros.
Os condrictios dividíronse evolutivamente en dúas ramas: elasmobranquios e holocéfalos. Os elasmobranquios fixeron a súa aparición durante o silúrico. A este grupo pertencen os tiburóns e as raias; posúen fendeduras branquiais expostas, e espiráculos detrás de cada ollo. Os holocéfalos apareceron contra finais do silúrico. Caracterízanse por posuíren unha membrana opercular que recobre as súas catro fendeduras branquiais, por careceren de espiráculos e pola maneira en que a mandíbula superior e o hioide se articulan co cranio.
Características xerais
Os condrictios presentan tanto caracteres evolucionados como caracteres primitivos (como a súa anatomía básica).
Entre eses caracteres evolucionados destacan dous: a suspensión e estrutura das aletas e a estrutura e composición das mandíbulas e da dentición que, segundo a especie, pode presentar formas máis evolucionadas ou máis primitivas.
Obsérvase neste grupo unha clara tendencia ao xigantismo, como medida para evitaren a depredación. Os tiburóns típicos teñen unha lonxitude de até dous metros ou máis, e as raias típicas chegan a un metro, proporcións que resultan moi grandes para o estándar dos vertebrados. miniatura|centro|500px|Esquema xeral dun peixe cartilaxinoso. miniatura|250px|Dentes do [[tiburón tigre (Galeocerdo cuvier).]] miniatura|250px|[[branquia|Aberturas branquiais dun tiburón.]] miniatura|250px|Ovo de elasmobranquio, coas prolongacións características para fixarse nas algas do fondo.
Os dentes non están fusionados á mandíbula e son substituídos por dentes novos de formación continua, rápida e en serie, grazas a unha cavidade que posúen ao longo do bordo da mandíbula. Esta característica permítelles ter sempre dentes novos que substitúen a aqueles que se van rompendo, desgastando e desprendendo.
Poden ter dentes serrados, con función cortadora; dentes afiados, para capturar as presas; e dentes planos (en moitas raias) para moer o alimento.
Respiran a través de branquias durante toda a súa vida. As branquias non están protexidas por opérculos, como noutros peixes, senón que se abren directamente ao exterior a través de 5 ou 7 fendas ou aberturas branquiais, no caso de raias e tiburóns, ou dunha única, no caso das quimeras.
A principal diferenza respecto a outros peixes é o seu esqueleto formado principalmente por cartilaxes e non por ósos.
Tamén, o de careceren de vexiga natatoria, ausencia que os obriga a manterse nadando constantemente ou a pousar no fondo do mar, sen poder manter unha posición estática na columna de auga.
Anatomía externa
Presentan unha pel cuberta de escamas placoideas (tamén chamadas dentículos dérmicos), que se forman na derme e emerxen atravesando a epiderme. Están orientadas cara atrás e conseguen que a pel sexa moi resistente, á vez que se minimiza o rozamento coa auga grazas á redución das turbulencias xeradas na locomoción.
Órganos dos sentidos
Posúen un agudo sentido do olfacto e son quen de detectar o sangue a longas distancias. A vista está menos desenvolvida e só poden detectar luces e sombras na auga.
Posúen nas liñas laterais e no fociño uns órganos sensoriais que lles permiten captar os estímulos eléctricos das contraccións musculares dos peixes nos que predan.
Reprodución
A fecundación é interna. Os machos presentan unhas aletas transformadas, chamadas pterigópodos, con función de órganos copuladores.
É xeral a tendencia ao ovoviviparismo, aínda que tamén se dá o oviparismo ou mesmo o viviparismo. Outro fenómeno propio deste grupo é o da "oofaxia": canibalismo dentro do útero, onde un embrión come os outros ovos.
Taxonomía
Os condrictios divídense en dúas subclases:
Filoxenia
Subfilo Vertebrata (vertebrados) └─Infrafilo Gnathostomata (gnatóstomos) ├─Clase Placodermi (peixes acoirazados) † └Microfilo Eugnathostomata (verdadeiros vertebrados con mandíbulas) ├─Clase Chondrichthyes (peixes cartiaxinosos) └─(sen clasificar) Teleostomi (acantodios e osteíctios) ├─Clase Acanthodii (acantodios) † └Superclase Osteichthyes (peixes óseos) ├─Clase Actinopterygii (peixes con aletas radiadas) └─Clase Sarcopterygii (peixes con aletas lobadas)
Galería de imaxes
<Gallery> Ficheiro:Camel_u0.png|Un tiburón (Carcharhinus melanopterus) Ficheiro:Nurse shark.jpg|Un tiburón nodriza (Ginglymostoma cirratum) Ficheiro:Raja clavata (juv).jpg|Unha raia (Raja clavata) Ficheiro:Torpedo torpedo corsica3.jpg|Unha raia torpedo (Torpedo torpedo) Ficheiro:Chmon_u0.png|Unha quimera (Chimaera monstrosa) </Gallery>
Saint George, Granada
Saint George, é unha das parroquias de Granada. A cidade principal e capital do país, Saint George's, sitúase nesta parroquia.
A illa Glover é parte da parroquia de Saint George.
Social Futebol Clube
O Social Futebol Clube é un club brasileiro de fútbol fundado en 1944 e con sede en Coronel Fabriciano.
USB
miniatura|200px|Conector USB macho. O USB (siglas de Universal Serial Bus; bus universal en serie, en galego) é un sistema de conexión de periféricos ó ordenador.
Peramélidos
A dos peramélidos (Peramelidae) é unha familia de mamíferos marsupiais do clado (ou magnorde, ou superorde, segundo as clasificacións) dos australidelfos, e orde dos peramelemorfos, coñecidos vulgarmente como bandicuts, e que son denominados ás veces, debido aos seus hábitos alimentarios, marsupiais omnívoros, xa que, a pesar de posuíren unha dentición de tipo carnívoro (poliprotodonte), presentan, en grao variábel, unha dieta omnívora. Todos os membros da familia son endémicos de Australia e Nova Guinea, e a maioría teñen un corpo rechoncho, arqueado cara a atrás, cabeza cun fociño longo, delicado e aguzado, orellas verticais moi grandes, e patas relativamente longas e finas, igual que a cola.
Características
De aparencia semellante á dunha rata placentaria, teñen o fociño longo e rematado en punta, longas orellas sen pelo e a cola peluda.
USB
Características
O sistema USB ten un deseño asimétrico, que consiste nun só servidor e múltiples dispositivos conectados en serie para ampliar a gama de conexión, mediante unha estrutura de árbore, e utilizando concentradores especiais. Permite a conexión de ata 127 dispositivos simultaneamente pero a suma debe incluír aos concentradores tamén, así que o total de dispositivos realmente usables é algo menor.
O interface USB permite conectar e desconectar os periféricos co ordenador acendido e sen precisar reiniciar o sistema (Plug and Play). A versión 1.1 permite velocidades de transmisión de datos de ata 12 Mbit/s mentres que USB 2.0 permite velocidades de ata 480 Mbit/s. A versión 3.0 multiplica por dez a velocidade da súa predecesora, acadando 5 Gbit/s Foi deseñado principalmente por Intel.
Peramélidos
Características
O seu tamaño é algo maior que o dunha rata e máis pequeno que o do coello. Os dedos das catro patas rematan en agudas garras. A pelaxe está formado por serdas bastas, e a súa cor pode ser alaranxada, agrisada ou marrón; tamén pode ser raiada nalgunhas especies.
SV Darmstadt 98
Estadio
O Merck-Stadion am Böllenfalltor foi inaugurado en 1921 e sufriu varias reformas en 1950, 1974 e 2014. Tras esta última reforma o estadio quedou cunha capacidad máxima de 17.468 persoas. De 1921 a 2014 o estadio tiña o nome de Stadion am Böllenfalltor, e de 2016 a 2017 chamouse Jonathan-Heimes-Stadion am Böllenfalltor.
Peramélidos
Características
Os bandicuts distínguense por dúas características que diverxen do conxunto dos marsupiais: a primeira é a presenza de moitos dentes incisivos (poliprotodoncia), que é característico dos marsupiais carnívoros e insectívoros, e a segunda é unha estrutura especializada do pé que consiste na unión dos dedos segundo e terceiro para formaren unha única uña, que é propio dos marsupiais herbívoros como os canguros.
Taxonomía
A familia foi descrita en 1825 polo naturalista inglés John Edward Gray, no seu traballo publicado en ''Ann. Philos.'', n.s., 10: 336. miniatura|250px|Isoodon auratus. miniatura|250px|Isoodon macrourus. miniatura|250px|[[Perameles bougainville.]]
Etimoloxía
O nome científico da familia, Peramelidae, está formado sobre a base do nome Perameles, o seu xénero tipo, coa adición da forma sufixa do latín científico -ĭdae, propia dos nomes das familias de animais.
Pola súa parte, Perameles (que significa "teixugo con bolsa") é un termo de etimoloxía híbrida (o que no é recomendábel na nomenclatura científica), xa que deriva do grego antigo πήρα pḗra, "bolsa", "saco", e do latín mēlēs, "teixugo".
É dicir que, literalmente, a pouco ortodoxa etimoloxía de Peramelidae significa "os parecidos ao teixugo con bolsa" (aludindo ao marsupio).
Sinónimos
Ademais de polo nome orixinario, a familia coñécese tamén polos sinónimos.
Clasificación
Segundo Mammal Species of the World, e o ITIS, a familia comprende tres subfamilias, cos seis xéneros seguintes:
Barosa
O topónimo galego Barosa pode referirse a:
Chupa Chups
Chupa Chups é unha empresa catalá fundada polo confeiteiro catalán Enric Bernat en 1958 e adicada á fabricación de doces. En 2006, a compañía foi adquirida polo grupo italiano Perfetti Van Melle.
Eclipse lunar de decembro de 2010
Unha eclipse lunar total tivo lugar entre o 20 e o 21 de decembro de 2010. Foi visible despois do Tempo do Leste na medianoite o 21 de decembro en Norte e Sur de América. O comezo da eclipse lunar foi visible desde Europa exactamente antes do amencer. A fin da eclipse lunar total foi visible no atardecer para o Xapón e Asia nordeste; tamén foi visible en Filipinas exactamente despois do atardecer (como unha eclipse lunar parcial). Será a primeira eclipse lunar total en case tres anos, sendo a anterior a vista o 20 de febreiro de 2008.
Akimiski
dereita|250px A Illa Akimiski (Akimiski Island) é a illa máis grande da Baía de James (área sueste da Baía de Hudson), Canadá, que forma parte da Rexión de Qikiqtaaluk do territorio de Nunavut.
Chupa Chups
Historia
miniatura|esquerda|150px|Chupa Chups. A idea do chupa-chups xurdiu cando Enric Bernat tentou deseñar un carambelo para os nenos de forma que estes o puideran comer sen mancharse as mans. Así, apareceu o primeiro chupa-chups, que consistía nunha bóla doce fixada a un pau de madeira. Anos despois substituiríase o pau de madeira por un de plástico. Os primeiros chupa-chups podían elixirse entre un total de sete sabores e custaban unha peseta.
Eclipse lunar de decembro de 2010
É a segunda eclipse lunar ocorrida en 2010. A primeira foi unha eclipse parcial sucedida o 26 de xuño de 2010. É a primeira eclipse lunar total ocorrida no día do solsticio de inverno do norte (ou solsticio de verán do sur) desde 1638, e a segunda da Era Común.
Chupa Chups
Historia
Para buscarlle un nome ao seu produto, Enric Bernat contratou a unha axencia de publicidade, que lle suxeriu o nome Chups. Isto, xunto coa canción publicitaria para promocionar a lambetada ("chupa, chupa, chupa, chupa Chups!") deu lugar ao nome co que se designa hoxe en día.
Akimiski
Xeografía
Ten unha superficie de 3.001 km², o que a fai ocupar o lugar 164ª do mundo e 29ª do Canadá.
Eclipse lunar de decembro de 2010
Visualización
Igualmente, en Europa e África viuse a posta da Lúa mentres a eclipse progresaba. En Europa, só aqueles observadores do norte de Escandinavia (incluíndo Islandia) puideron ver o evento completo. Para os observadores no leste de Asia, a fin da eclipse foi visible, coa Lúa emerxendo no solpor. En Filipinas, esta foi observada como unha eclipse lunar parcial xusto despois de irse o Sol.
Chupa Chups
Historia
Inicialmente a compañía contaba cunha fábrica en Asturias, Asturias S.A.. En 1967 inaugurou unha nova planta en Sant Esteve de Sesrovires (Barcelona) e ese mesmo ano decidiu establecer a súa primeira filial en Francia. Coa intención de abrirse ao mercado internacional, a empresa encargou a Salvador Dalí deseñar un novo logo para o produto. Foi así como xurdiu o logo da margarida que hoxe é mundialmente coñecido. A publicidade inicial que apareceu co logo foi a frase "És rodó i dura molt, Chupa Chups" (É redondo e dura moito, Chupa Chups).
Con máis de 100 sabores entre os que elixir, Chupa Chups factura ao ano 414 millóns de euros coa venda de 3.780 millóns de carambelos. Entre os seus récords figura ser o primeiro caramelo con pau consumido no espazo (a bordo da estación espacial MIR).
Akimiski
Xeografía
A illa está deshabitada, só edificacións para científicos e funcionarios do Santuario de Paxaros Migratorios da Illa Akimiski, establecido en 1941. A superficie de Akimiski é plana, con ladeiras orientadas gradualmente cara ao norte. A maior parte da vexetación que cobre a illa componse de líquens, brións, herbas Cyperaceaes e abetos negros ananos. A metade oriental da illa é un santuario de aves migratorias. A illa é unha zona húmida costeira que inclúe marismas, pantanos de marea, e marismas de marea. Algúns arroios de auga doce que desembocan no suroeste da Baía de James levan como sedimentos abundantes nutrientes que axudan a manter o produtivo hábitat das aves acuáticas ao redor da Illa Akimiski.
Natureza
A Illa Akimiski é o fogar dun dos Santuarios de Aves Migratorias.Véxase lista de aves do parque en: As augas costeiras e as zonas húmidas de Illa Akimiski (e da Baía de James, en xeral) son importantes áreas de alimentación para moitas variedades de aves migratorias. A Baía de James e a Baía de Hudson teñen forma de embude e iso é a causa de que a migración de aves desde o Ártico tenda a concentrarse neste ámbito. Durante a migración do outono, existe unha abundancia de aves, tanto adultas como novas. Na primavera, as aves tenden a residir nas zonas meridionais da Baía de James ata a sección norte en desxeo. O Grupo da Illa Akimiski inclúe as illas de Akimiski, Gasket e illas Gullery; Albert Shoal e as illas do Estreito de Akimiski.
Carols
CAROLS é o single nº 34 da cantante xaponesa Ayumi Hamasaki, lanzado orixinalmente o 29 de setembro do ano 2004.
Información
Este single é o que foi publicado en máis formatos distintos no momento do seu lanzamento, entre ditos formatos encóntranse ademais de versións CD e CD+DVD, versións de SACD así como de DVD-Son. Descoñecese o motivo polo que foi lanzado en tanto formatos, pero varios traballos realizados por outros artistas de Avex Trax nesa época tamén lanzáronse en máis formatos do habitual. O máis probable é que fose para ver se estes formatos atraían ó publico, e se lograban mellores vendas.
A balada “CAROLS” utilizouse para comerciais da cámara dixital modelo LUMIX DMC-FX7 de Panasonic. O comercial de dito produto foi amplamente difundido, e as rúas das principais avenidas do Xapón se encheron de fotos de Ayu promocionando este produto. O traxe que a cantante utiliza neste comercial tamén causou conmoción entre os fanáticos, xa que é un sensual corsé. O traxe incluso foi imitado e comercializado. Posteriormente utilizouse o mesmo comercial, pero para "CAROLS Classical", unha versión da canción con orquestra, para o álbum MY STORY Classical, que foi lanzado en 2005.
O vídeo musical de “CAROLS” pode considerarse algo monótono, e en parte é aceptable, xa que varias escenas que foron gravadas para este o final non foron incluídas. O vídeo é completamente en branco e negro, con escenas de Ayumi no escenario dun teatro baleiro, así como imaxes dela nun carrusel. As escenas que finalmente non se incluíron no vídeo podíase ver a Ayumi sentada nun columbio da Prefectura de Kanagawa, o motivo foi que mentres gravaban estas escenas se desatou un forte vento. Algúns rexistro destas capturas están presentes nas escenas detrás de cámara do vídeo musical, que está dentro do DVD do álbum MY STORY.
Akita
Akita (秋田市, あきたし, Akita-shi en xaponés) é a capital da prefectura de Akita, no Xapón, a carón do río Omono. A cidade medrou arredor do castelo de Akita, construído no ano 733, o 1 de abril de 1889 a Akita acadou o status de cidade. Preto da cidade está o campo petroleiro máis importante do Xapón. A refinería de petróleo, a industria da seda, da madeira e a ourivaría constitúen a base da economía local.
Akita tamén foi o lugar de lanzamento dos foguetes sonda Kappa entre 1956 e 1990, cun total de 81 foguetes lanzados.
Crimes of the Heart
280px|miniatura|[[Benedicta Boccoli (Babe), Paola Bonesi (Lenny) e Fulvia Lorenzetti (Meg), Crimini del Cuore, na representación de Crimes of the Heart no Teatro San Babylas de Milán, o 1 de maio de 2015.]]
Crimes of the Heart (en Crimes do corazón) é unha obra de teatro de Beth Henley escrita en 1978 e estrenada en 1980. A obra fala de tres irmás Babe, Lenny e Meg e sucede en Hazlehurst, Mississippi, na casa de Lenny, onde as tres lembran unhas ás outras as dores e as ledicias do pasado para reunirse como nunca.
200px|miniatura|[[Benedicta Boccoli (Babe) e o seu saxofón, na representación de Crimes of the Heart no Teatro San Babylas de Milán, o 1 de maio de 2015.]]
Henley adaptou a obra para o filme homónimo dirixido por Bruce Beresford en 1986, e intepretado entre outros por Diane Keaton, Jessica Lange e Sissy Spacek.
Trinta e seis vistas do monte Fuji
Trinta e seis vistas do monte Fuji (富嶽三十六景 Fugaku Sanjūrokkei) é unha serie ukiyo-e composta de 46 xilografías creadas polo artista xaponés Katsushika Hokusai (1760–1849), as cales foron realizadas entre 1831 e 1833. A serie retrata o monte Fuji visto desde diversas perspectivas e baixo distintas estacións do ano e condicións climáticas. Orixinalmente a serie estaba composta por 36 xilografías, mais debido ao seu éxito, incluíronse adicionalmente dez máis nunha segunda publicación
Se ben Trinta e seis vistas do Monte Fuji é unha das series ukiyo-e máis famosas que tratan sobre o Monte Fuji, esta contén moitas similitudes con outras obras relacionadas tamén co Monte Fuji, como por exemplo Fuji Sanjū-Rokkei «Trinta e seis vistas do monte Fuji» de Utagawa Hiroshige ou a serie Fugaku Hyakkei «Once vistas do monte Fuji» do mesmo Hokusai. O Monte Fuji é un símbolo moi popular na arte xaponesa, debido ao seu peso cultural e relixioso. Esta crenza remóntase a Kaguya, onde unha deusa deposita o elixir da vida no curuto.