cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Estatuto de Autonomía de Cataluña de 2006
Resolución do recurso do PP
Catro maxistrados, pertencentes ao denominado "sector conservador", presentaron un voto particular en contra da sentenza, e o único maxistrado catalán, Eugeni Gay Montalbo, tamén presentou un voto particular onde, malia declararse favorable á sentenza, criticaba por innecesaria toda a parte referente ao préambulo, xa que os preámbulos da leis non tiveron nunca "eficacia xurídica". Este maxistrado tamén señalaba a incongruencia de declarar inconstitucionais varios artigos do Estatut que se atopan cunha redacción idéntica noutros estatutos de autonomía aprobados durante a VIII Lexislatura española (2004-2008), especialmente no de Andalucía, e que foron votados a favor polos mesmos deputados do PP que presentaron o recurso.
Manifestación do 10-X
250px|thumb|Cabeceira da manifestación na confluencia do [[Passeig de Gràcia e o carrer d'Aragó.]] O 10 de xullo de 2010 celebrouse unha manifestación en Barcelona, baixo o lema Som una nació, nosaltres decidim (Somos unha nación, nós decidimos), en contra da resolución do Tribunal Constitucional, co apoio de todos os partidos políticos do Parlamento de Cataluña agás o PPC e Ciutadans. A asistencia foi de 1.500.000 persoas segundo os organizadores e de 1.100.000 segundo a Guàrdia Urbana.
Na cabeceira foron os seis presidentes e expresidentes da Generalitat e do Parlament: José Montilla, Ernest Benach, Pasqual Maragall, Jordi Pujol, Joan Rigol i Heribert Barrera.
Praia de Esmelle
A praia de Esmelle e un areal case virxe do concello de Ferrol. A praia ten bandeira azul. Con forte ondaxe é empregado para todo tipo de deportes náuticos. Preto está o camping das Cabazas. Ao sur a praia continúa como praia de San Xurxo e ao norte a praia Fragata. A praia ten servizos de recollida selectiva e reciclaxe de lixo.
Tisbe
Co nome de Tisbe podemos estarnos referindo a:
Epifanía
miniatura|dereita|250px|Epifanía en pedra na igrexa de [[Santo Estevo de Ribas de Miño.]] A Epifanía (do grego ἐπιφάνεια que significa 'manifestación, fenómeno milagroso') é unha festa relixiosa cristiá segundo a cal Xesús toma unha presenza humana na terra, é dicir Xesús dáse a coñecer.
Características
250px|miniatura|Epifanía (cara 1589), de [[Roland de Mois.]] O termo Epifanía é utilizado, segundo Giacomo Cannobio, na Biblia dos Setenta ou para traducir o concepto de "gloria de Deus" que indica as pegadas do seu paso ou, máis simplemente a súa presenza.
No Novo Testamento, nas cartas paulinas tardías, refírese á entrada de Cristo no mundo, presentada como a do emperador que vén tomar posesión do seu reino (latín adventus, de aí o tempo de advento como preparación ao Nadal). A partir deste significado, o termo usouse en Oriente para indicar a manifestación de Cristo na carne e a continuación, a partir do século IX, para designar a festa da revelación de Xesús ao mundo pagán. Esta é a festa que se segue celebrando o día 6 de xaneiro.
Na narración da Biblia Xesús deuse a coñecer a diferentes persoas e en diferentes momentos, pero o mundo cristián celebra como epifanías tres eventos, a saber: a Epifanía ante os Reis Magos (tal e como se relata en Mateo 2, 1-12) e que é celebrada o día 6 de xaneiro de cada ano; a Epifanía a san Xoán Bautista no Xordán; e a Epifanía aos seus discípulos e comezo da súa vida pública co milagre en Caná no que inicia a súa actuación pública.
En realidade a festa de epifanía que máis se celebra é a que corresponde ao día 6 de xaneiro de cada ano na que os tres Reis Magos, segundo a tradición (nas traducións de Biblias protestantes, e xa actualmente nas últimas traducións das biblias católicas, elaboradas en colaboración ecuménica e interconfesional, menciónase o adxectivo sabios) denominados: Melchor, Gaspar e Baltasar que aparecen do Oriente para adorar a primeira manifestación de Xesús como neno ofrecendo tres agasallos simbólicos: ouro, incenso e mirra. En realidade, a Biblia non fala do número dos magos, ou sabios, nin tampouco dos seus nomes. Foi a tradición posterior a que identificou o seu número e nomes.
Acción Agraria (Ortigueira)
Historia e características
Subtitulado Órgano de los Sindicatos Católico-Agrarios y defensor del progreso moral y material de la comarca de Ortigueira, apareceu o 2 de decembro de 1920. Fundado por Eugenio Vázquez Gundín, foi o órgano dos Sindicados Católico-Agrarios da comarca de Ortigueira. Tiña periodicidade quincenal e con catro páxinas, aínda que despois foi decenal. O castelán era a lingua que se utilizaba nas súas páxinas coa excepción da sección Falando n'adro e algún poema en galego. A súa tiraxe era de 1000 exemplares. Ideoloxicamente, ao principio era maurista, pasando despois a colaborar co réxime de Miguel Primo de Rivera. O último número que se conserva é o 205, do 30 de xuño de 1926.
Orraca
O topónimo galego Orraca pódese referir a:
726
Véxase tamén
Historia ano a ano
Lamelas
O topónimo Lamelas pode referirse a:
Rúa Figueroa
Os apelidos Rúa Figueroa poden referirse a:
Rianxo, Rianxo, Rianxo
Rianxo é un lugar da parroquia de Rianxo no concello coruñés de Rianxo, na comarca da Barbanza. Segundo o padrón municipal (INE 2013) ten 3.506 habitantes (1.771 homes e 1.735 mulleres).
Gaoth Dobhair
Gaoth Dobhair (en Gweedore), é unha parroquia gaélicofalante que se atopa na costa atlántica do condado de Donegal, en Irlanda. Gaoth Dobhair esténdese uns 25 km dende a localidade de Mín an Chladaigh ao norte até Croithlí no sur, e uns 14 km dende Dún Lúiche no leste até Machaire Chlochair no oeste. Trátase dunha das zonas rurais máis densamente poboadas de todo Europa.
Tamén é a meirande parroquia gaélicofalante de todo Irlanda, cunha poboación de 4.065 persoas (2002), e acolle os estudios rexionais do servizo de radio RTÉ Raidió na Gaeltachta no noroeste, así como tamén un campus externo da Universidade Nacional de Irlanda en Galway. Gaoth Dobhair atópase preto do punto máis elevado de Donegal, o monte Errigal, e inclúe as localidades de An Bun Beag, Doire Beag, Dún Lúiche, Croithlí e Bun an Leaca.
Gaoth Dobhair é principalmente coñecido por ser o berce da cultura de Irlanda, mantedor dos antigos costumes irlandeses, a música tradicional, o teatro, os deportes gaélicos e a lingua irlandesa como eixe fundamental da vida da poboación local. Por todo isto, xunto coas súas paisaxes e praias, Gaoth Dobhair converteuse nun destino turístico moi popular, sobre todo entre os visitantes de Irlanda do Norte. Gaoth Dobhair e os distritos veciños de Cloch Cheann Fhaola e Na Rosa son coñecidos popularmente como "as tres parroquias", xa que forman unha rexión social e cultural de seu dentro do condado, sendo Gaoth Dobhair o seu epicentro industrial e de servizos.
Etimoloxía
240px|miniatura|Vista de Gaoth Dobhair e a súa foz que lle dá nome dende Cnoc Fola. Gaoth Dobhair non se refire a unha soa localidade ou vila, senón a unha parroquia que aglutina varias vilas. Aínda que o único nome orixinal e oficial é Gaoth Dobhair, a tradución inglesa Gweedore tamén é empregada de xeito non oficial. Gaoth fai referencia a unha entrada do mar na foz do río Croithlí, coñecida como An Gaoth, que fai de límite entre Gaoth Dobhair e Na Rosa ao sur. Dobhar é unha antiga voz irlandesa que significa auga, polo que Gaoth Dobhair poderíase traducir como "o esteiro de auga".
Linguas
Ao atoparse nunha área Gaeltacht, a lingua maioritaria de Gaoth Dobhair é o irlandés, mais tamén é común escoitar inglés. Tódalas escolas, os servizos relixiosos e os anuncios fanse co irlandés como lingua principal. Ademais, durante os meses de verán, centos de estudantes de todas partes de Irlanda acoden a Gaoth Dobhair para mellorar o seu nivel de competencia lingüística en irlandés na escola de verán Coláiste Cholmcille.
Dende que a maioría dos habitantes da parroquia son bilingües, é habitual escoitar interferencias lingüísticas entre as dúas linguas. Así, pódese escoitar vocabulario inglés en frases en irlandés e viceversa. Por mor disto, apareceu un grupo de vocabulario e frases únicas da zona que no pasado atraeron o interese de lexicógrafos e etimólogos. Un exemplo é o emprego do sufixo irlandés -ailte ou -eáilte para a formación de versións de verbos a partir de palabras inglesas, como no caso de "wreckailte" ("canso").
A porcentaxe de falantes nativos de irlandés nalgunhas das localidades é a seguinte:
Historia
miniatura|dereita|240px|Gaoth Dobhair arredor de [[1890.]] 240px|miniatura|dereita|Vista aérea de Gaoth Dobhair en [[2008.]] Coa colonización do Ulster en 1609 produciuse un xiro importante no destino da parroquia. As familias falantes de irlandés que foran expulsadas das súas terras no val do río Lagan e dos seus arredores acabaron estabelecéndose nas inhóspitas turbeiras do oeste de Donegal. Algunhas chegaron tan lonxe como Gaoth Dobhair, sen poder avanzar máis cara o oeste. Ao mesmo tempo, comezaron a chegar colonos ingleses e escoceses a esas terras pouco coñecidas, convertíndoas en baronías. Crese que a parroquia tiña unha densidade de poboación moi baixa até polo menos o século XVII. As primeiras persoas que se estableceron vivían nas illas ou nas zonas costeiras.
Até o século XIX a parroquia seguiu tendo unha poboación moi baixa, aínda que se semella que os locais tiñan unha boa relación cos terratenentes. Porén, a súa calidade de vida comezou a deteriorarse coa chegada de novos propietarios das terras xa entrados no século XIX, en particular o Lord George Augusta Hill (1801–1879) e o seu fillo Arthur. Ante esta situación, a xente da parroquia dirixida polo crego Séamus Mac Pháidín, desafiou aos terratenentes coa fundación da Liga Nacional irlandesa da Terra. O 3 de febreiro de 1889 produciuse o asasinato do inspector do distrito da Policía Real Irlandesa William Limbrick Martin (coñecido localmente como An Mháirtínigh) a mans dos fregueses fóra da igrexa Teach Phobail Mhuire, en Doire Beag, mentres Séamus Mac Pháidín xacía no chan brandindo unha espada desenvaiñada. Isto supuxo o punto culminante da Guerra da Terra en Gaoth Dobhair, e o caso mesmo chegou a ser nomeado nas memorias do político irlandés Tim Healy, quen defendía a Mac Pháidín e os seus fregueses.
O xornalista estadounidense-irlandés W.H. Hurlbert tamén investigou con detalle as disputas polas terras en Gaoth Dobhair no seu libro Ireland under Coercion, publicado en 1888.
Ficaria
Descrición
As plantas son herbas perennes, cunhas raíces tuberosas, cilíndricas con engrosamentos case na superficie que lembran ás hemorroides. As follas de máis de 1 cm con limbo ovado-cordado, enteiro ou crenado son de cor verde escura brillante e longamente pecioladas. Ten flores solitarias, hermafroditas, actinomorfas, grandes entre 1,5 a 4 cm e perianto de 3 sépalos, con 7 ou máis pétalos (até 20) de cor amarela brillante, con fosa nectarífera cuberta por unha escama. No centro da flor obsérvanse numerosos estames en círculo que rodean uns “gránulos” na zona central que formarán o froito da planta (poliaquenios). miniatura|Flores de ficaria. Florece durante o inverno, a partir de mediados de febreiro, e a primavera en zonas húmidas, pasteiros, ribeiras e bosques frescos en xeral (reboredos, faiais...), a calquera altitude se as condicións son as adecuadas. miniatura|Detalle da folla
Gaoth Dobhair
Historia
Tamén se teñen publicado varios libros en irlandés e inglés que detallan a rica historia de Gaoth Dobhair. Unha das máis prolíficas historiadoras locais foi Cáit Nic Giolla Bhríde.
A grande treboada
Na tarde do 23 de xuño de 2009, unha enorme treboada azoutou Gaoth Dobhair. Afectou principalmente as vilas de An Bun Beag e Doirí Beaga, prolongándose durante varias horas e causando o desbordamento de dous ríos, a inundación de casas, tendas e fábricas, e a destrución de pontes e estradas. A lostregada durou dúas horas e danou as liñas de alta tensión, provocando unha grave avaría nos sinais de telefonía móbil e impedindo que as persoas atrapadas polos asolagamentos puideran comunicarse. Arredor dunhas 20 casas quedaron illadas do mundo exterior despois de que tres pontes de acceso fosen arrastradas polas medras dos ríos.
Ficaria
Localización
Encóntrase en pasteiros, nitrófilos, en lugares sombreados e frescos, sobre todo en marxes de regatos e zonas húmidas. Desenvólvese en toda Europa e no oeste de Asia. Introducida como planta invasiva en Norteamérica. Pódese atopar en toda a Península Ibérica.
Gaoth Dobhair
A grande treboada
Foi descrita como a peor treboada "na memoria viva" e tamén como a máis grave dende o ano 1880, data na que morreron cinco persoas afogadas en Doirí Beaga. Por mor da natureza altamente localizada da tormenta, as áreas de maior precipitación non se recolleron na rede de pluviómetros, mais o Servizo Meteorolóxico de Irlanda estimou que entre as dúas e as seis da tarde caeron un 60 mm de chuvia.
Ficaria
Taxonomía
Ranunculus ficaria foi descrita por Carl von Linné e publicado en Species Plantarum 1: 550. 1753. O número cromosomático desta especie e dos seus taxons infraespecificos é: 2n = 24 Ranunculus: nome xenérico que provén do latín tardío que significa "ranciña", de "ra" e un diminutivo final. Isto probablemente refírese a moitas especies que se atopan preto da auga, como as ras.
Gaoth Dobhair
Economía
220px|dereita|miniatura|A estrada principal R257 que atravesa Gaoth Dobhair vista dende Doire Beag. Entre os anos 1980 e 1990, Gaoth Dobhair tiña unha rede industrial próspera, contando con até 20 grandes empresas produtoras de gomas de borrar, alfombras, equipos de tonificación corporal e produtos de limpeza. Porén, no ano 2001 pecharon moitas das empresas por mor da competición do países de Europa do leste. Estímase que se perderon uns 4.000 postos de traballo e tivo un efecto económico e social moi forte en Gaoth Dobhair e nas áreas veciñas. A fábrica de bonecas de porcelana de Croithlí leva en activo dende 1939 baixo o nome de Crolly Dolls.
Ficaria
Taxonomía
ficaria: epíteto
Gaoth Dobhair
Economía
No 2003, a axencia estatal Údarás na Gaeltachta comezou unha campaña para atraer empresas coa finalidade de revivir a economía local e renomeou o parque empresarial como Páirc Ghnó Ghaoth Dobhair. Unha empresa escocesa abriu un centro de chamadas no parque empresarial, pero ao pouco pechou. Entre os negocios da zona destacan varios supermercados, tendas, centros de estética, salóns de peiteado, garaxes, farmacias, pubs, cafeterías e cinco hoteis ben establecidos: Ostan Gweedore, Derrybeg Hotel, Teach Jack, An Chúirt Hotel e Foreland Heights.
Educación
miniatura|Áislann Ghaoth Dobhair (aberto en 2011) é un edificio estatal que acolle a biblioteca local, o teatro da escola e unha sala de exposicións. miniatura|Instituto de educación secundaria Pobalscoil Ghaoth Dobhair.
Educación primaria
Na zona hai cinco escolas de primaria e todas son de fala irlandesa. Os nenos e nenas non reciben clases en inglés até os 5 ou 6 anos. Son as seguintes:
Educación secundaria
O único instituto de secundaria é o Pobalscoil Ghaoth Dobhair, establecido en Luinneach en 1977. Ao igual que as escolas de primaria, tódolos estudantes reciben as clases en irlandés e a maioría fai os seus exames públicos en dita lingua.
Universidade
No ano 2004, a Universidade Nacional de Irlanda en Galway abriu en Gaoth Dobhair o campus externo Acadamh na hOllscolaíochta Gaeilge, ofrecendo así estudos universitarios en lingua irlandesa a preto de 80 estudantes cada ano. Ofértanse varias titulacións entre as que destaca o novo título de grao en estudos empresariais.
Xeografía
240px|miniatura|dereita|Vista do [[monte Errigal.]] 260px|miniatura|Vista da costa recortada de Gaoth Dobhair vista dende Cnoc Fola. Gaoth Dobhair é coñecido pola súa peculiar xeografía física. Probabelmente, o accidente máis recoñecíbel é o monte Errigal, a montaña máis alta do condado de Donegal, que ensombrece o lago Dunlewey. Está arrodeado polos profundos canellóns e lagos de Poisoned Glen, e máis adiante atópase o castelo de Glenveagh e o Parque Nacional Glenveagh, o meirande de toda Irlanda. Na praia Machaire Chlochair pódese atopar un naufraxio dos anos 1970 coñecido como "Bád Eddie" (O barco de Eddie) ou "Cara Na Mara" (''O amigo do mar).
A costa de Gaoth Dobhair componse de longas praias de area e cantís escarpados. Tamén conta pequenas illas entre as que destacan a illa Gabhla e a illa Toraigh.
Transporte
A estación de tren de Gaoth Dobhair abriu o 9 de marzo de 1903. Porén, o 3 de xuño de 1940 deixou de prestar servizo a pasaxeiros e o 6 de xaneiro de 1947 pechou definitivamente. Os autobuses que dan servizo en Gaoth Dobhair inclúen o Collins Coaches Donegal to Glasgow, Feda Ó Dónaill, Coyle's Coaches, John McGinley, Patrick Gallagher Coaches, Crónán Mac Pháidín, e unha liña de bus que conecta o aeroporto local.
Deporte
Entre os deportes máis populares de Gaoth Dobhair destacan o fútbol gaélico, o golf e o fútbol.
Xogos gaélicos
480px|miniatura|O campo do [[C.L.G. Ghaoth Dobhair, con Gaoth Dobhair e o monte Errigal ao fondo.]] O club local da Asociación Atlética Gaélica (GAA), C.L.G. Ghaoth Dobhair, atópase en Machaire Gathlán e facilita recursos para tódolos xogos gaélicos. O equipo sénior de Gaoth Dobhair é o máis existoso do Campionato Sénior de Fútbol de Donegal e a Comórtas Peile na Gaeltachta. Xogadores locais como Kevin Cassidy e os irmáns Eamon e Neil McGee son recoñecidos a nivel nacional. Porén, o hurling nunca foi un deporte moi popular en Gaoth Dobhair, coa excepción dun exitoso equipo de finais da década de 1990.
Golf
O club de golf local Gailf Chumann Ghaoth Dobhair tamén se atopa en Machaire Gathlán. O seu campo acolle varios torneos cada ano. De entre eles destaca o torneo 'The Clannad Classic', patrocinado polo recoñecido grupo musical Clannad.
Asociacións de fútbol
Entre os equipos de fútbol en activo de Gaoth Dobhair están o Gweedore Celtic, o Gweedore United, o Glenea United e o Dunlewey Celtic. Todos eles participan en competicións do condado e tamén nacionais.
Carreiras de currach
Cumann na gCurrach, con base en Machaire Gathlán, é un grupo de voluntarios que organiza carreiras de currach e que participa tamén en carreiras deste deporte por toda Irlanda.
Arte e cultura
300px|miniatura|Vista panorámica da praia de Machaire Chlochair na baía de Gaoth Dobhair, na que se atopan os restos do naufraxio do "Cara Na Mara" (O amigo do mar). O barco, máis coñecido como "Bád Eddie" (O barco de Eddie) naufragou por mor do mar axitado nos anos 1970.
Lagostino mediterráneo
miniatura|dereita|350px|Lagostinos cocidos O lagostino (Melicerthus kerathurus, Forskål, 1775; antes Penaeus kerathurus) é un crustáceo decápodo nadador, mariño, pertencente á familia Penaeidae, da suborde Dendrobranchiata. A súa presenza en augas galegas é ocasional e recente.
Gaoth Dobhair
Música
Gaoth Dobhair tamén é vila natal dun bo número de recoñecidos músicos e cantantes. O grupo musical Clannad formouse en 1972, e dende entón xa venderon máis de 15 millóns de copias dos seus discos. A súa cantante principal, Moya Brennan tamén gozou dunha exitosa traxectoria en solitario. A banda Altan (inicialmente Ceoltóirí Altan), é outro grupo local de renome, cuxa líder é Mairéad Ní Mhaonaigh. Porén, a cantante de Gaoth Dobhair de maior éxito a nivel internacional é Eithne Ní Bhraonáin, máis coñecida como Enya.
Outros cantantes locais son Aoife Ní Fhearraigh, Brídín Brennan, Na Casaidigh, Proinsias Ó Maonaigh, Gearóidín Breathnach, Seamus McGee e Maria McCool. O coñecido grupo dos 70 Skara Brae tamén ten unha forte conexión coa parroquia.
Lagostino mediterráneo
Morfoloxía
O tamaño medio adoita ser duns 12,5 cm nos machos e 14 cm nas femias, pero poden alcanzar talles de 16 e 20 cm respectivamente. Son de cor amarela verdosa, con bandas transversais de cor parda nos segmentos abdominais.
A súa casca é consistente e remata nunha espiña patente, chamada rostro, que supera os ollos. Na marxe superior do rostro hai unha serie de 10-12 dentes, e un na parte inferior (este, en ocasións, pode faltar).
Gaoth Dobhair
Música
Por outro lado, existen dous coros activos en Goath Dobhair: Cór Mhuire Doirí Beaga, dirixido por Baba Brennan e Eileen Nic Suibhne e Cór Thaobh 'a Leithid, dirixido por Doimnic Mac Giolla Bhríde. Ámbolos dous gravaron álbums de estudio.
Lagostino mediterráneo
Morfoloxía
A superficie da casca presenta tres sucos lonxitudinais e catro quillas que van desde o rostro ata a marxe posterior.
Gaoth Dobhair
Festivais
250px|miniatura|Gaoth Dobhair acolle un dos desfiles do [[Día de San Patricio meirande do condado de Donegal.]] O festival Scoil Gheimhridh Frankie Kennedy tivo lugar en Gaoth Dobhair dende 1994 até 2014 na honra do músico de Belfast, Frankie Kennedy, que estivo casado con Mairéad Ní Mhaonaigh até a súa morte por cancro en 1994. O desfile anual do Día de San Patricio atrae a milleiros de participantes e espectadores cada ano no seu percorrido entre An Bun Beag e Doire Beag.
Lagostino mediterráneo
Morfoloxía
As anténulas bifúrcanse en dous flaxelos curtos, de lonxitude similar, mais dúas longas antenas. Os tres primeiros pares de patas rematan nunha pequena quela pero os outros dous pates fano nunha unlla.
Gaoth Dobhair
Teatro
Gaoth Dobhair posúe unha rica historia de producións teatrais e dramáticas. O teatro Amharclann Ghaoth Dobhair foi construído en 1961, pero o grupo de teatro local Aisteoirí Ghaoth Dobhair xa fora establecido en 1932. A súa primeira obra chamada In Aimsir an Mháirtínigh de Eoghan Mac Giolla Bhríde, foi interpretada en Doire Beag. Tódalas súas producións realízanse en lingua irlandesa e forman parte importante da vida social do Gaeltacht, atraendo audiencia dende sitios como Belfast. Aisteoirí Ghaoth Dobhair aínda está en activo e realizaron actuacións no teatro An Grianán de Letterkenny como parte do Festival de Arte Earagail entre 2010 e 2011.
Lagostino mediterráneo
Morfoloxía
As placas do abdome presentan unha quilla dorsal no caso dos tres últimos segmentos, e a quilla do sexto segmento remata nunha espiña. O telson remata nunha forte espiña aguda, percorrida por un suco central, e ten outros tres pares de espiñas ós lados.
Gaoth Dobhair
Arte
Gaoth Dobhair posúe dúas galerías de arte que acollen a obra de coñecidos artistas da zona. An Clachán está considerada a galería de arte meirande de Donegal, mentres que An Gailearaí en Áislann Ghaoth Dobhair albergou exposicións do recoñecido artista Derek Hill.
Relixión
A parroquia católica de Gaoth Dobhair ten catro igrexas: Teach Pobal Mhuire (Santa María) en Doire Beag (construída en 1972, despois de que a antiga capela se inundase en varias ocasións), Teach Pobail an Chroí Naofa (Sagrado Corazón) en Dún Lúiche (construída en 1877), Teach Pobail Naomh Pádraig (San Patricio) en Mín Uí Bhaoill (construída en 1938) e Séipéal Cholmcille (San Columba) en Cnoc Fola (construída en 1933). A única capela protestante atópase en An Bun Beag.
Radio
Os estudios rexionais da estación de radio en irlandés RTÉ Raidió na Gaeltachta atópanse na vila de Doire Beag. Neles fanse dous programas diarios e tamén se emiten as novas rexionais cada hora. Barrscéalta é un dos programas sobre asustos locais e está presentado por Áine Ní Chuireáin. Rónán Beo é o outro programa presentado por Rónán Mac Aodha Bhuí cunha duración de dúas horas.
Prensa
Goitse é o único xornal local en circulación. Está en irlandés e é de tirada semanal. Tamén hai varios boletíns informativos que se reparten na zona, entre os que se inclúe o semanario Seacht.
Topónimos de Gaoth Dobhair
Debido a que Gaoth Dobhair se atopa nun Gaeltacht e pola Acta de Linguas Oficiais 2003, só os nomes orixinais en lingua irlandesa teñen status legal de oficialidade e son empregados na rotulación e os sinais das estradas. A continuación, amósase unha listaxe dos topónimos de Gaoth Dobhair por orde alfabética.
Illas
240px|miniatura|dereita|Vista de Inis Sionnaigh.
A Trémoa, Leiloio, Malpica de Bergantiños
A Trémoa é un lugar da parroquia de Leiloio no concello coruñés de Malpica de Bergantiños na comarca de Bergantiños. Xunto co lugar da Pedrosa tiña 157 habitantes no ano 2018 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística dos cales eran 74 homes e 83 mulleres.
Juan Ibáñez Pérez
Radio e literatura
Traballou entre 2002 e 2007 no programa M80 Radio "No somos nadie" xunto con Pablo Motos. O programa substituíu a franxa horaria deixada polos veteráns Gomaespuma.
Estadio El Sadar
O Estadio El Sadar (coñecido como Reyno de Navarra entre 2005 e 2013 por motivos publicitarios ) é un estadio situado en Pamplona (Navarra), onde xoga como local o Club Atlético Osasuna.
Juan Ibáñez Pérez
Televisión
No 2006, acompañou a Motos no seu salto á televisión no programa El Hormiguero. Alén de ser copresentador e guionista, interpreta a personaxe de Trancas, unha das dúas formigas-mascota do programa, dándolle voz e movemento ós monifates durante o programa, agás nas seccións nas que aparece como si mesmo. Xunto co seu compañeiro Damián Mollá forman o dúo Trancas y Barrancas.
Estadio El Sadar
Historia
O estadio, inaugurado o 2 de setembro de 1967, ten unha capacidade máxima de 19.800 persoas, todas sentadas (no seu día tivo un aforamento de 30.000 persoas aínda que a maioría eran localidades do montón). As dimensións do campo son 105 metros de longo e 67,5 de ancho. Foi remodelado en 1989 coa construción da Tribuna de Preferencia Alta.
En 1998 acolleu a primeira tenda oficial do club, e o 29 de maio de 1999 inauguráronse as oficinas na parte traseira do estadio, situadas anteriormente na Plaza del Castillo de Pamplona. En xaneiro deste ano instalouse un videomarcador no ángulo norte, e o 13 de novembro inaugurouse a nova sede social e a sala de xuntas.
Na tempada 99-00 instaláronse dous restaurantes no exterior do estadio, e a sala de prensa cambiou de localización.
Na tempada 02-03 estreáronse novas cabinas de prensa, que foron recolocadas na zona máis alta do estadio, e a antiga zona transformouse en localidades VIP. Tamén se instalou un novo túnel de vestiarios telescópico, e no exterior montáronse dúas lonas con imaxes osasunistas.
Desde a súa inauguración ata finais de 2005 recibiu o nome de Estadio de El Sadar en honra ao río Sadar que atravesa a capital navarra moi preto do estadio. A partir de 2006 cambiou o seu nome polo de Reyno de Navarra, tras alcanzar Osasuna e Goberno de Navarra un acordo de patrocinio mediante o cal Osasuna recibiría 1,5 millóns de euros durante tres anos. Reyno de Navarra é a marca creada polo Executivo foral para promocionar o turismo en Navarra. Un partido entre a selección de Navarra e a selección da China, disputado o 29 de decembro de 2005, foi o primeiro partido que acolleu o estadio coa súa nova denominación.
En decembro de 2006 o club propuxo un ambicioso proxecto de reforma do estadio, consistente en derrubar as 4 esquinas para construír novos palcos, oficinas e locais comerciais, a derriba da anticuada cuberta para ser substituída por outra que mellore a visibilidade do campo e evite as pingueiras, a construción de novos boxes privados e a total reforma da fachada e do aspecto interior e exterior do estadio. O club ten a intención de pagar as obras cos beneficios que adquirirá do alugamento de oficinas, locais comerciais e boxes. A reforma debe ser aprobada polo concello de Pamplona.
Juan Ibáñez Pérez
Televisión
Juan tamén participou en varios programas de humor, como guionista en múltiples ocasións en El club de la comedia, ou como convidado puntual en Muchachada Nui ou Palomitas.
Teatro
Fóra das súas aparicións en televisión, traballa como monologuista en Tres Calaveras Huecas, tendo actuado en salas como o teatro Maravillas e a Sala Galileo Galilei (ámbalas en Madrid) e o Teatro Olympia de Valencia.
Cine
No 2008, formou parte do elenco de O espírito do bosque, filme secuela de O bosque animado. Interpretou o papel de "Ho-ho" coma se fose a personaxe televisiva "Trancas". O filme tivo un éxito discreto, aínda que é a secuela animada española con maior recadación e a máis vista, con 189.877 espectadores e 1 036 528,67 € de recadación.
Música
Na súa carreira musical forma parte xunto cos seus compañeiros de No somos nadie / El Hormiguero o grupo musical El hombre linterna, no cal toca o baixo co alcume de "Ajenjo". O grupo fai versións rock de cancións infantís e de debuxos animados. Publicaron un álbum con Sony BMG chamado "Cartoon Rock!!".
O Alcouce
O topónimo O Alcouce indica o ángulo ou lugar abrigado que forman as casas, ou tamén un sementeiro, viveiro. Pode referirse a:
727
Véxase tamén
Historia ano a ano
O Cal, Santa Mariña do Monte, San Sadurniño
O Cal é un lugar da parroquia de Santa Mariña do Monte no concello coruñés de San Sadurniño, na comarca de Ferrol. Segundo o IGE, en 2011 tiña 8 habitantes (7 homes e 1 muller).
Organización territorial de Sri Lanka
dereita|miniatura|350px|Provincias de Sri Lanka. Todos os datos de poboación do censo máis recente de Sri Lanka son de 2001. As provincias setentrionais e orientais non estaban completamente cubertas neste censo por razóns de seguridade. Polo tanto, as estatísticas de poboación destes distritos son estimacións.
O Xogo dos Bolos, Rianxo, Rianxo
O Xogo dos Bolos é un lugar da parroquia de Rianxo no concello coruñés de Rianxo, na comarca da Barbanza. Segundo o padrón municipal (INE 2013) ten 51 habitantes (25 homes e 26 mulleres).
Grupo Bilbao
O Grupo Bilbao é un grupo literario de poetas de expresión galega residente en Madrid. “Expresión galega” refírese a que o grupo non estaba unicamente formado por autores galegos, senón que hai diversidade de procedencias. Dito grupo naceu no ano 1996 no Café Comercial na Glorieta de Bilbao, Madrid. A localización do local é crucial, xa que Vicente Araguas a utilizará como nome do grupo.
Formación
O Grupo en cuestión comezou a xestarse* na presentación de libro de Vicente Araguas chamado O gato branco, na Galería de Sargadelos. Alí se coñeceron Fermín Bouza, Francisco Xavier Frías Conde e Araguas. Foi Xavier Frías quen, posteriormente, tras conversacións con Carmen Mejía integreou o grupo ao mundo universitario, feito fundamental para a creación, anos despois, da colección “O Roibén”, onde publicaron algúns traballos. Outros, publicaron na revista Madrygal (Universidade Complutense de Madrid). Mais carecían dun voceiro particular.
Tamén a través deste conduto Ana Acuña coñeceu a xuntanza social. Estas dúas mulleres (Ana Acuña e Carmen Mejía) fomentarán a difusión da literatura galega no ámbito das clases universitarias. Este feito provocou que se expandise o tema e que atraese a varias persoas que pasarían a seren novos membros.
Características
As principais características segundo recolle Ana Acuña (2011, 470-473) serían:
Como se pode observar, o Grupo non destaca o activismo político, o que provoca o afastamento de entidades afíns ao independentismo ou ao BNG (Bloque Nacionalista Galego).
Por tanto, o obxectivo do Grupo era crear en obras literarias en galego e de paso estudar e desenvolver a lingua en cuestión. Porén, a situación de diglosia que estaba a suceder en Galiza foi motivo de gran preocupación
Colección “O Roibén”
A colección “O Roibén” é o órgano de expresión da poesía galega en Madrid. É unha das poucas coleccións da poesía galega contemporánea que inclúe poemarios colectivos (conxunto ou colección de poemas de diferentes autores). Formouse debido a iniciativa de Frías Conde, levada a cabo en 1998.
O consello editorial está formado por Vicente Araguas, Fermín Bouza, Ana Acuña e Manuel Pereira.
A colección componse de 21 cadernos, os cales son:
Visibilidade e repercusión
Mentres que durante o Rexurdimento e a ditadura, a literatura galega de fóra gozou de grande importancia, no período democrático esta literatura foránea foi case esquecida. Moitos autores do Rexurdimento — como Rosalía e Curros Enríquez — migraron a Cuba a causa da pobreza, porén, durante a ditadura os autores migraban para se garantir a liberdade de pensamento e fuxir da persecución franquista.
Esta literatura está cargada de mensaxe política, aínda que os problemas na Galiza fosen distintos o propósito era o mesmo: mellorar a situación política, económica e cultural da Galiza. Por outra banda, o Grupo Bilbao non é afín ao activismo nacionalista como grupo, mais algúns dos seus membros, si que estiveron involucrados en cuestións políticas. Por exemplo, Fermín Bouza Álvarez tiña un blog, “O voto con botas” no que defendía a participación na vida política mediante a crítica e a sátira.
Falar de GB e de filiación política é algo que non fai sentido; aos escritores en Madrid interésalles especialmente a literatura e, certamente, non fan literatura para faceren política. Se ben é verdade que os grupos galegos do Madrid franquista integrados por escritores e intelectuais tiñan unha visión da realidade claramente política, na cal participaba a literatura, non se pode afirmar que tal cousa aconteza co GB. (Acuña: 2014 citado por Frías Conde).
A maioría das mencións a este grupo podemos atopalas no 2011, cando se fixeron quince anos da creación deste. Ese aniversario foi festexado pola UNED e pola UCM, mais non gozou de grande importancia na propia Galiza.
Diapasón
Pequeno e fácil de usar, está constituído por dúas láminas paralelas que vibran e emiten un son á frecuencia de referencia. O son amplifícase se se pon a base do diapasón sobre unha cavidade resoante, como a caixa dunha guitarra ou nunha mesa.
Orixe
A Conferencia Internacional de Londres de 1953 fixou a altura absoluta do la3 en 440Hz. Porén, un diapasón de referencia fora xa establecido en 1939 pola Federación internacional de asociacións nacionais de estandarización (unha precursora da Organización Internacional para a Estandarización ou ISO) con 440Hz para o la3 a unha temperatura de 20º. Precisamente, a Royal Philharmonic Orchestra de Londres utilizaba para afinar unha frecuencia de 439 Hz. O estándar foi rapidamente adoptado pola BBC.
Apéndice vermiforme
miniatura|Apéndice colgando do cego coas arterias. miniatura|Situación do apéndice no aparato dixestivo. miniatura|Válvula íleocecal e apéndice vermiforme. miniatura|Corte transversal do apéndice con [[Enterobius (vermes nematodos) con tinguidura de hematoxilina-eosina.]] miniatura|Apéndice vermiforme.
O apéndice vermiforme (ou apéndice cecal) é unha estrutura con forma de tubo pechado no extremo conectado ao intestino groso na zona do cego, a partir do cal se desenvolve embrioloxicamente. O apéndice está localizado preto da unión entre o intestino delgado e o groso.
O termo "vermiforme" significa "con forma de verme".
O apéndice é unha estrutura presente nos animais do grupo dos Euarchontoglires e evolucionou independentemente nos marsupiais diprotodontos e é moi variado en tamaño e forma.
Tamaño e localización nos humanos
Como media o apéndice humano mide uns 11 cm de lonxitude pero pode variar entre os 2 e os 20 cm. O diámetro do apéndice é xeralmente de entre 7 e 8 mm. Está localizado no cuadrante inferior dereito do abdome, preto da fosa ilíaca. Aínda que a posición no abdome da súa base é bastante constante, a uns 2 cm por debaixo da válvula ileocecal, a localización do seu extremo pode variar desde estar situada por detrás do cego (retrocecal, 74% dos caos) a estar na pelve ou ser extraperitoneal.
A parede do apéndice ten todas as capas típicas do intestino. Está engrosada pola gran cantidade de tecido linfoide que contén. A luz é angulosa. Carece de villi, pero ten criptas de Lieberkühn irregulares con algunhas células de Paneth e enteroendócrinas.
O apéndice como órgano vestixial
O apéndice humano considerouse tradicionalmente unha estrutura vestixial, aínda que isto actualmente é discutido. Unha estrutura vestixial é unha estrutura que perdeu todas ou moitas das súas funcións orixinais ao longo do proceso da evolución, aínda que puido adquirir outras funcións. O apéndice vermiforme considerouse o resto reducido do gran cego que se encontraba nos antepasados remotos dos humanos. Está xeralmente presente nos Euarchontoglires (superorde de mamíferos que inclúe a roedores e primates) e evolucionou independentemente en marsupiais diprotodontos, monotremas, e é moi diverso en canto á súa forma e tamaño. O apéndice existe nos humanos e outros simios hominoideos e en diversos graos de desenvolvemento en varias especies de monos do Vello e Novo Mundo, pero non en todas.
No cego, que se encontra nos tractos dixestivos de moitos herbívoros actuais, viven bacterias mutualistas que axudan aos animais a dixerir as moléculas de celulosa dos seus alimentos vexetais. Como o ser humano non ten unha cantidade significativa desas bacterias no seu cego e practicamente non pode dixerir a celulosa, o apéndice humano podería considerarse unha estrutura vestixial. Esta é a interpretación tradicional, que xa formulara Charles Darwin. Iso non quere dicir que non adquirira outras funcións distintas da orixinal principal, como pode ser a inmunitaria, xa que contén tecido linfoide. Nas seccións seguintes explícanse as funcións que se cre pode desempeñar o apéndice humano. Porén, un estudo de 2013 non atopou correlación entre a dieta e a forma do cego co tamaño e presenza do apéndice. Segundo este estudo o apéndice debe ter un valor adaptativo para as especies independentemente da súa función dixestiva, e o seu tamaño está positivamente correlacionado co tamaño do cego, o que contradí boa parte da explicación dada por Darwin. O apéndice tería evolucionado nos distintos clados unhas 32 veces e teríase perdido 6 veces. Os autores indican que "a historia evoutiva desta estrutura anatómica actualmente non está resolta".
Tecido linfoide con función inmunitaria
Nos adultos o apéndice actúa como un dos tecidos linfoides do sistema linfático, concretamente do chamado GALT. Está comprobado que o apéndice é rico en células linfoides que loitan contra as infeccións, polo que colabora na función inmunitaria. De todos modos, esta función non é esencial, xa que a extirpación do apéndice non produce unha perda da función inmunitaria nin efectos secundarios significativos. En realidade, o apéndice simplemente colabora coa súa cota correspondente á función do sistrema linfático no seu conxunto, igual que o fan o resto dos tecidos linfáticos. A presenza de tecido linfoide nas estruturas cecais considérase un carácter ancestral.
Secreción endócrina
O apéndice adulto, igual que outras partes do intestino, contén algunhas células enteroendócrinas. Tamén se suxeriu que o apéndice ten unha función endócrina nos fetos. Nos apéndices de fetos de 11 semanas atópanse células endócrinas que poderían contribuír a mecanismos de control biolóxico (homeostáticos) durante o desenvolvemento prenatal.
Mantemento da flora intestinal
miniatura|dereita|Posible función do apéndice como lugar seguro para o mantemento da flora normal, desde onde se recupera en casos de diarrea.
Algúns científicos propuxeron recentemente que o apéndice pode conter colonias de bacterias protectoras que son beneficiosas para a función do colon humano.
William Parker, Randy Bollinger, e colegas da Universidade de Duke propuxeron que o apéndice serve como refuxio para as bacterias beneficiosas da flora normal intestinal cando certas enfermidades eliminan ditas bacterias do resto do intestino. Esta proposta baséase nunha nova comprensión de como o sistema inmunitario axuda ao crecemento da flora bacteriana beneficiosa, en combinación con moitas características do apéndice, como a súa arquitectura, locaclización xusto debaixo da válvula por onde flúen os residuos e xermes procedentes do intestino delgado, e a súa asociación con grandes cantidades de tecido linfoide. Aínda que investigacións realizadas no Winthrop University-Hospital mostraron que os individuos co apéndice extirpado tiñan unha probabilidade catro veces maior de sufrir recorrencia de infección por Clostridium difficile, outras investigacións mostraron que hai un grao significativamente maior de infección por C. difficile entre a xente con apéndice, e máis do 80% das infeccións teñen lugar en pacientes cun apéndice intacto.
Esta función de refuxio para as bacterias da flora intestinal pode ser útil en países sen unha sanidade moderna, onde a diarrea é prevalente. A diarrea é unha causa importante de morte nos países en desenvolvemento económico, e puido ter sido unha importante presión evolutiva nas poboacións humanas no pasado.
Enfermidades
As enfermidades máis comúns do apéndice humano son a apendicite e os tumores cancerosos. O cáncer de apéndice supón 1 de cada 200 casos de tumores malignos gastrointestinais. En raros casos están presentes tamén adenomas.
A apendicite é unha inflamación do apéndice. Produce dor no centro do abdome pouco localizado. Consonte progresa a inflamación, a dor empeza a localizarse máis claramente no cuadrante inferior dereito, e o peritoneo empeza a inflamarse, orixinando peritonite. Aparece unha dor no chamado punto de McBurney, situado a 1/3 do camiño ao longo dunha liña que vaia desde a espiña ilíaca superior anterior ao embigo. A febre e a resposta inmunitaria caracterizan tamén á apendicite.
O tratamento habitual da apendicite require a extirpación do apéndice inflamado ou apendicectomía por laparotomía ou laparoscopia. Se non e trata pode romper orixinando peritonite, seguida de shock e, se non se trata rapidamente, a morte. .
Outros usos
O apéndice utilízase para a construción dun conduto urinario eferente nunha operación cirúrxica denominada procedemento de Mitrofanoff, que se realiza a pacientes con vexiga neuroxénica.
O apéndice utilízase tamén como un medio para acceder ao colon en nenos con intestinos paralizados ou problemas importantes no esfínter rectal. O apéndice sácase pola superficie da pel e aplícase un catéter e unha disolución para baleirar o colon. Ver http://www.healthpoint.co.nz/default,169125.sm;jsessionid=1CD66A058B10550C51041E477C8E7075
Ligazóns externas
زائدة دودية Апендикс অ্যাপেন্ডিক্স Apèndix vermiforme Apendix Coluddyn crog Appendix vermiformis Σκωληκοειδής Απόφυση Vermiform appendix Apendico Apéndice vermiforme fa:آپاندیس Umpilisäke Appendice iléo-cæcal Lân-mî תוספתן Crvuljak Féregnyúlvány Umbai cacing Appendice vermiforme 虫垂 Umbai cacing 충수 Rûviya zêde Appendix vermiformis Kirmėlinė atauga Слепо црево आंत्रपुच्छ Apendiks Wormvormig aanhangsel Vermiform appendix Wyrostek robaczkowy Apêndice vermiforme Аппендикс человека Slepo crevo Vermiform appendix Príloha e-mailu Slepič Слепо црево குடல்வால் ఉండుకము ไส้ติ่ง Apandis سازاڭسىمان ئۆسۈكچە Апендикс 阑尾
Ignacio Efrén II Karim
Ignacio Efrén II (en ; en مار إغناطيوس أفرام الثاني‎), nado como Said Karim (en سعيد كريم‎) o 3 de maio de 1965 en Qamixli (Siria), é o 123º patriarca de Antioquía da Igrexa ortodoxa siríaca, no cargo dende o 31 de marzo de 2014.
Pardiñas de Arriba
O topónimo galego Pardiñas de Arriba pódese referir a:
Hypnagogic States
Hypnagogic States é un EP da banda inglesa The Cure, editado o 13 de setembro do 2008. Está formado por remesturas dos catro primeiros sinxelos do álbum 4:13 Dream: "The Only One", "Freakshow", "Sleep When I'm Dead" e "The Perfect Boy". Este é o segundo álbum de remesturas de The Cure, despois de Mixed Up.
Reis Magos
miniatura|Adoracións dos Reis. Resto dun baldaquino, hoxe na parede dunha casa de [[Ponte Arnelas, Leiro, Ribadumia|Ponte Arnelas (Ribadumia)]] miniatura|Reis Magos, en [[México]]Os Reis Magos (tamén coñecidos como os Magos de Oriente) é o nome polo que tradicionalmente se denomina aos visitantes que, tras o nacemento do Neno Xesús, acudiron desde países estranxeiros para renderlle homenaxe e entregarlle agasallos de gran riqueza simbólica: ouro, incenso e mirra.
Tradición
Nalgúns países (como en Galicia) existe a tradición de representaren os reis traendo os agasallos que os nenos lles pediron nas súas cartas durante a noite anterior á Epifanía. En Galicia a lenda dos Reis Magos foi substituíndo ao longo dos últimos séculos o apalpador, figura propia mítica ligada á tradición do Nadal da que só fican testemuñas nas comarcas orientais de Galicia.
Orixe
O nome de magos provén do latín magi e este do grego μάγοι. Este termo, sen ter o mesmo significado que o actual, era un título que se lle daba ás castes sacerdotais do zoroastrismo. Como parte da súa relixión, estes sacerdotes prestaban unha especial atención ao estudo das estrelas, e gañaron unha reputación internacional pola astroloxía.
Non é ata o século XV cando Baltasar pasará a ser representado como unha persoa de cor ou incluso de etnia india.
Buxán, Buxán, O Bolo
Buxán é un lugar da parroquia de Buxán no concello ourensán do Bolo na comarca de Valdeorras. Tiña 57 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 30 eran homes e 27 mulleres. Iso supón unha diminución da poboación respecto a 2010, cando tiña 59 habitantes (32 homes e 27 mulleres).
Penelope Houston
Penelope Houston, nada nos Ánxeles (California) o 17 de decembro de 1958, é unha cantante e compositora estadounidense, coñecida por ser a vocalista da banda de San Francisco de punk rock the Avengers.
Traxectoria
Criouse en Seattle. En 1977 comezou a estudar no San Francisco Art Institute, e ao pouco comezou co proxecto musical. A banda deixou de tocar en 1979, se ben en 1983 lanzaron un disco.
Tras a separación do grupo, en 1979 foi aos Ánxeles a traballar no mundo do cinema e o vídeo con The Screamers e o director Rene Daalder. Despois foi a Inglaterra, onde colaborou con Howard Devoto nos seus proxectos post-Magazine. A mediados da década de 1980 regresou a San Francisco e axudou a desenvolver o movemento neo-folk West Coast. In 1986 apareceu canda a Tomata du Plenty de The Screamers no musical punk rock Population: 1.
Desde 1988 sacou varios discos, cun son característico escuro e acústico, influenciado polo punk, folk, rock, blues e Americana. En 2004, tras o lanzamento de The Pale Green Girl, Houston e o guitarrista Greg Ingraham recuperaron the Avengers, co baixista Joel Reader (de The Mr. T Experience e The Plus Ones) e o batería Luis Illades (de Pansy Division, tamén en The Plus Ones).
Grupo de Traballo sobre Homosexualidade de Delft
O Grupo de Traballo sobre Homosexualidade de Delft (en neerlandés: Delftse Werkgroep Homoseksualiteit -DWH-) é unha organización independente dos Países Baixos centrada na homosexualiodade, que enfoca as súas actividades na vila de Delft, na Holanda Meridional, e na súa área de influencia. O seu obxectivo é o aumento e o mantemento da aceptación da homosexualidade por parte da sociedade, incidindo particularmente nas campañas de información no ámbito escolar. A asociación tamén é un lugar de encontro para homes e mulleres homosexuais e bisexuais de todas as idades.
Forman parte da DWH a Asociación de Homes Novos Homesexuais Outsite (Homojongerenvereniging Outsite) e o Grupo de Traballo de Mulleres Femmes Fatales (Vrouwenwerkgroep Femmes Fatales). Ademais, a DWH mantén colaboración coas asociacións de homosexuais Roze Blok, de Delft, e COC Nederland, que actúa en todo o país.