cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Hélice alfa
Estabilidade
As hélices observadas en proteínas poden variar en lonxitude de catro a uns corenta residuos de aminoácidos, pero unha hélice típica contén uns dez aminoácidos (arredor de tres xiros da hélice). En xeral, os polipéptidos curtos non mostran moita estrutura en hélice alfa en solución, xa que o custo entrópico asociado co pregamento da cadea polipeptídica non se compensa por unha cantidade suficiente de interaccións estabilizantes. En xeral, os enlaces de hidróxeno do esqueleto da molécula das hélices α considéranse lixeiramente máis febles que os que se encontran nas follas β, e poden ser atacados rapidamente polas moléculas de auga do ambiente. Porén, en ambientes máis hidrofóbicos como a membrana plasmática, ou en presenza de cosolventes como o trifluoroetanol (TFE), ou se son illados do solvente en fase de gas, os oligopéptidos adoptan rapidamente estruturas estables en hélice α. Ademais, poden incorpoararse enlaces cruzados nos péptidos que estabilicen conformacionalmente os pregamentos en hélice. Os enlaces cruzados estabilizan o estado helicoidal ao desestabilizaren entropicamente o estado non pregado e ao removeren os pregamentos "reclamo" estabilizados entalpicamente que compiten co estado completamente helicoidal.
miniatura|dereita|200px|Unha hélice α en contornos de densidade electrónica de resoución ultra-alta, con átomos de O en vermello, átomos de N en azul, e enlaces de hidróxeno representados como liñas descontinuas verdes (ficheiro PDB 2NRL, 17-32). O extremo N-terminal está na parte de arriba, aquí.
San Mamede do Couto, Samos
San Mamede do Couto é unha parroquia do concello de Samos na comarca de Sarria, na provincia de Lugo. No ano 2007 tiña 75 habitantes (41 homes e 34 mulleres), 1 menos ca no ano anterior.
Hélice alfa
Determinación experimental
Como a hélice α se define polos seus enlaces de hidróxeno e a conformación do esqueleto da molécula, as probas experimentais máis detalladas da estrutura da hélice α proceden da cristalografía de raios X de resolución atómica, como a do exemplo da dereita. Está claro que todos os oxíxenos carbonílicos do esqueleto da proteína apuntan cara abaixo (cara ao extremo C-terminal) pero se separan lixeiramente, e os enlaces de hidróxeno son aproximadamente paralelos ao eixe da hélice. As estruturas das proteínas obtidas por espectroscopía RMN tamén mostran perfectamente as hélices, con observacións características dos acoplamentos por efecto Overhauser nuclear entre átomos en xiros da hélice adxacentes. Nalgúns casos, un determinado enlace de hidróxeno individual pode observarse directamente como un pequeno acoplamento escalar na resonancia magnética nuclear (RMN).
Hai varios métodos de baixa resolución para asignar unha estrutura en hélice xeral. Os desprazamentos químicos de RMN (en especial de átomos, e \mathrm{C'}) e os acoplamentos dipolares residuais son a miúdo característicos das hélices. O espectro de dicroísmo circular do ultravioleta remoto (de 170-250 nm) das hélices é tamén idiosincrático, e mostra un mínimo dobre pronunciado a ~208 nm e ~222 nm. A espectroscopia infravermella raramente se usa, xa que o espectro das hélices α lembra o do enrolamento aleatorio (aínda que isto pode discernirse por, por exemplo, intercambio hidróxeno-deuterio). Finalmente, a microscopia crioelectrónica ten agora capacidade de discernir hélices α individuais nunha proteína, aínda que a súa asignación a residuos é aínda unha área activa de investigación.
Os longos homopolímeros de aminoácidos forman con frecuencia hélices en disolución. Ditas hélices illadas longas poden tamén detectarse por outros métodos, como a relaxación dieléctrica, birrefrinxencia de fluxo, e medidas da constante de difusión. En termos máis estritos, estes métodos detectan só as formas características prolatas (como de cigarro) hidrodinámicas dunha hélice, ou o seu gran momento dipolar.
Propensión dos aminoácidos a formar a hélice alfa
Diferentes secuencias de aminoácidos teñen distintas propensións a formar a estrutura en hélice α. A metionina, alanina, leucina, o glutamato non cargado, e a lisina ("MALEK" no código dunha letra para representar os aminoácidos) teñen unha tendencia especialmente alta de formar hélices, mentres que a prolina e a glicina teñen unha baixa tendencia a formalas. A prolina mesmo rompe ou retorce a hélice, porque non pode doar un enlace de hidróxeno amida (ao non ter o hidróxeno da amida), e tamén porque a súa cadea lateral interfire estericamente co esqueleto da proteína do xiro anterior (dentro da hélice isto forza unha curvatura duns 30° no eixe da hélice). Porén, a prolina aparece a miúdo como primeiro residuo da hélice, e pénsase que isto se debe á súa rixidez estrutural (é o único aminoácido proteico no que a cadea lateral está unida ao grupo amino). No outro extremo, a glicina tamén tende a distorsionar as hélices debido a que a súa alta flexibilidade conformacional fai que sexa entropicamente caro que adopte a estrutra relativamente constrinxida da hélice α.
San Mamede do Couto, Samos
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, que é un "(lugar) cercado", para poder defendelo mellor.
Patrimonio
A igrexa parroquial de San Mamede do Couto é de orixe románica, da que só conserva a porta principal, con arco de medio punto. Construída en cachotaría de lousa, ten cuberta a dúas augas. Na entrada principal atópase o cabido que da acceso á igrexa. No interior conserva un retablo barroco con columnas salomónicas e unha imaxe de San Mamede.
Asociación Cultural O Carballo
dereita|miniatura|Andaina e recollida de lixo organizada pola AC O Carballo.
Eatin' Dust
Man's Ruin reeditaría o disco posteriormente en vinilo de 12" incluíndo o EP e bautizándoo como (Godzilla's) Eatin' Dust. No ano 2004 foi reeditado por Elastic Records. Esta versión ten diferente orde das cancións e unha portada distinta.
Hélice alfa
Táboa de propensións a formar hélice alfa dos aminoácidos estándar
As diferenzas estimadas na enerxía libre,, estimadas en kcal/mol por residuo na configuración en hélice alfa, en relación coa alanina (establecida arbitrariamente como cero). As cifras máis altas (enerxías libres máis positivas) son os menos favorables. Son posibles desviacións significativas destas cifras medias, dependendo das identidades dos residuos veciños.
Momento dipolar
Unha hélice ten un momento dipolar global debido ao efecto agregado dos microdipolos individuais dos grupos carbonilo dos enlaces peptídicos que hai ao longo da hélice. Os efectos deste macrodipolo suscitan certo debate. As hélices alfa con frecuencia teñen o extremo N-terminal unido a un grupo cargado negativamente, ás veces unha cadea lateral dun aminoácido como o glutamato ou o aspartato, ou ás veces un ión fosfato. Algúns consideran que o macrodipolo da hélice interacciona electrostaticamente con ditos grupos. Outros pensan que iso é unha idea errada e é máis realista dicir que o potencial de enlaces de hidróxeno dos grupos NH libres no extremo N-terminal dunha hélice alfa pode ser satisfeito polos enlaces de hidróxeno; isto pode tamén considerarse como un conxunto de interaccións entre macrodipolos locais como C=O····H-N.
Hélice superenrolada
As hélices α superenroladas (coiled-coil) son formas moi estables nas cales dúas ou máis hélices se enrolan unha arredor da outra nunha estrutura "superenrolada". As hélices superenroladas conteñen un motivo de secuencia moi característico chamado héptada repetitiva, na cal o motivo se repite cada sete residuos ao longo da secuencia. Os residuos primeiro e cuarto, especialmente este último, que normalmente é a leucina, (os das chamadas posicións a e d) son case sempre hidrofóbicos e empaquétanse xuntos no interior do feixe de hélices. En xeral, os residuos quinto e sétimo (nas posicións e e g) teñen cargas opostas e forman unha ponte salina estabilizada por interaccións electrostáticas. As proteínas fibrosas como a queratina ou os "talos" da miosina ou cinesina adoptan con frecuencia estruturas en hélice superenrolada, como tamén o fan varias proteínas dimerizantes. Un motivo estrutural moi común nas proteínas é un par de hélices superenroladas (un feixe de catro hélices). Por exemplo, aparece na hormona do crecemento humana e en varias variedades de citocromo. A proteína Rop, que promove a replicación de plásmidos en bacterias, é un caso interesante no cal un só polipéptido forma unha ensamblaxe de hélice superenrolada e dous monómeros para formar un feixe de catro hélices.
Os aminoácidos que forman unha determinada hélice poden ser representados nunha roda helicoidal, unha representación que ilustra as orientacións dos aminoácidos constituíntes. A miúdo en proteínas globulares, e en estruturas especializadas como as hélices supenroladas e as cremalleiras de leucina, unha hélice alfa mostra dúas "caras": unha que contén aminoácidos predominantemente hidrofóbicos orientada cara ao interior da proteína, na súa parte central hidrofóbica, e outra que contén aminoácidos predominantemente polares orientada cara á superficie da proteína exposta ao solvente.
Ensamblaxes a grande escala
miniatura|dereita|200px|A molécula de [[hemoglobina ten catro subunidades que se unen a un grupo hemo, cada unha constituída principalmente por hélices alfa.]] A mioglobina e a hemoglobina, as dúas primeiras proteínas cuxas estruturas foron resoltas por cristalografía de raios X, teñen pregamentos moi similares constituídos por un 70% de tramos en hélice α, e o resto da molécula son rexións non repetitivas, ou "bucles" que conectan os tramos en hélice. Na clasificación de proteínas polo seu pregamento dominante, a base de datos Structural classification of Proteins (Clasificación Estrutural de Proteínas, SCOP) contén unha ampla categoría na que se clasifican todas as proteínas todo-α.
A hemoglobina ten ademais unha estrutura cuaternaria a maior escala, na cal está constituída por catro subunidades para a unión co oxíxeno. A mioglobina está formada por unha soa cadea polipeptídica.
Papel funcional
miniatura|esquerda|200px|Hélices superenroladas de cremalleira de leucina e hélices para a unión ao ADN: o [[factor de transcrición Max .]] miniatura|dereita|200px|[[Rodopsina bovina, cun feixe de sete hélices que cruzan a membrana (as superficies da membrana están indicadas con liñas horizontais).]]
Unión ao ADN
As hélices α teñen un significado especial nos motivos que serven para unirse ao ADN, como son os motivos hélice-xiro-hélice, cremalleira de leucina e dedo de cinc. Isto débese ao conveniente feito estrutural de que o diámetro dunha hélice α é de aproximadamente 12Å (1,2 nm) incluíndo un conxunto medio de cadeas laterais, o que aproximadamente é o mesmo que o largo do suco maior da forma B do ADN, e tamén a que os dímeros de hélices de hélice superenrolada (ou de cremalleira de leucina) poden facilmente situar un par de superficies de interacción para contactar co tipo de repetición simétrica común na dobre hélice do ADN. Un exemplo de ambos os aspectos é o factor de transcrición Max (ver imaxe á esquerda), que utiliza unha hélice superenrolada helicoidal na súa zona dimerizada, e sitúa outro par de hélices para a interacción en dous xiros sucesivos do suco maior do ADN.
Proteínas transmembrana
As hélices α son tamén o elemento estrutural proteínico máis común que cruza as membranas biolóxicas (ver proteína transmembrana) e crese que isto se debe a que a estrutura heicoidal pode establecer todos os enlaces de hidróxeno do esqueleto da molécula na parte interna da molécula, deixando que os grupos non polares queden expostos á membrana se as cadeas laterais son hidrofóbicas. As proteínas están ás veces ancoradas na membrana por medio dunha soa hélice que atravesa toda a membrana, e outras veces por dúas, e ás veces por un feixe de hélices, a maioría dos cales constan de sete hélices dispostas cruzando de arriba a abaixo nun anel como o das rodopsinas (ver imaxe á dereita) ou dos receptores acoplados á proteína G (GPCRs).
Propiedades mecánicas
As hélices α baixo deformación tensional axial, que é unha condición de carga característica que se dá en moitos filamentos ricos en hélices alfa e moitos tecidos, presentan un característico comportamento en tres fases de módulo de tanxente ríxido-brando-ríxido. A fase I corresponde ao réxime de pequena deformación durante o cal a hélice se estira homoxeneamente, e vai seguida dunha fase II, na cal rompen os xiros da hélice alfa debido á rotura de grupos de enlaces de hidróxeno. A fase III está tipicamente asociada cun estiramento de enlace covalente de gran deformación.
Características dinámicas
miniatura|dereita|150px|Escultura de [[Julian Voss-Andreae chamada Alpha Helix for Linus Pauling (2004), situada diante da casa onde Pauling pasou a infancia en Portland, Oregon, EUA.]] As hélices alfa das proteínas poden ter un movemento de acordeón de baixa frecuencia como se observa con espectroscopia Raman e se analiza por medio do modelo case continuo. As hélices non estabilizadas por interaccións terciarias mostran un comportamento dinámico, que pode ser atribuído principalmente ao esfiañado da hélice desde os extremos.
Transición hélice-enrolamento
Os homopolímeros dos aminoácidos (como a poli-lisina) poden adoptar unha estrutura en hélice alfa a baixa temperatura, que é "fundida" ("melted out") a alta temperatura. Esta transición hélice-enrolamento (irregular en nobelo) pensábase antes que era análoga á desnaturalización das proteínas. A mecánica estatística desta transición pode ser modelada utilizando un método de matriz de transferencia elegante, caracterizado por dous parámetros: a propensión a iniciar a hélice e a propensión a estender a hélice.
Eatin' Dust
At The Dojo Records reeditou o disco novamente en 2010 tanto en vinilo como en CD, cunha portada lixeiramente ditinta e a mesma listaxe de cancións que a derradeira reedición.
Listaxe de cancións
Todos os temas por Fu Manchu agás ode se indique.
Asociación Cultural O Carballo
A Asociación Cultural e Deportiva O Carballo é unha asociación cultural fundada en Taboada en 1985.
Traxectoria
Foi fundada o 26 de novembro de 1985 por unha trintena de veciños e veciñas de Taboada. Desenvolveu importantes actividades, entre as que destaca a organización da I Festa do Caldo de Ósos en 1991, xunto cun grupo de hostaleiros e amigos da vila. A gama de actividades que levou a cabo foi, con todo, máis variada, incluíndose palestras e conferencias de diverso tipo e festas de temática natalicia.
Tivo a única escola de música e baile tradicionais do concello até 2009, ano en que esta pasou ao grupo de nova creación Os D'eiquí, de onde sairía, por súa vez, o grupo Os Rechouchíos en 2015.
Desde o 2 de xullo de 2023 o seu Presidente é Fabricio Sampedro Viana.
Pedro III de Portugal
Pedro III de Portugal (nome completo: Pedro Clemente Francisco José António de Bragança; 5 de xullo de 1717 - 25 de maio de 1786), Infante de Portugal, Señor do Infante, Gran Prior de Crato, Duque de Bexa, posteriormente Príncipe consorte do Brasil e Rei de Portugal de iure uxoris, foi o cuarto fillo do rei Xoán V e da raíña Dona María Ana
D. Pedro era así irmán de Xosé I. O 6 de xuño de 1760 casou coa sobriña e herdeira da coroa Dona María Francisca. Coa subida da muller ao trono en 1777 converteuse en rei consorte de Portugal sendo alcumado "O Capacidónio" pola maneira como se refería a varias persoas, ou "O Sacristão" polo seu fervor relixioso ou aínda "O Edificado" pola súa iniciativa de edificar o Palacio de Queluz.
Pedro foi unha figura neutral da política e non participaba das decisións de goberno.
Satakunnansilta
O Satakunnansilta (en galego Ponte de Satakunta) é unha ponte situada no centro da cidade de Tampere (Finlandia), cruzando o Tammerkoski. A ponte forma parate da rúa Satakunnankatu e é empregada tanto como para tráfico rodado como para peóns.
A ponte de pedra conta con seis arcos de 17 metros. A ponte ten 11,75 metros de ancho e unha lonxitude de 112,6 metros.
Pequena ponte
Antes da construción do Satakunnansilta existía no mesmo lugar outra ponte chamada Pikkusilta (en galego Pequena ponte) e construída en 1858. Era unha ponte de madeira estreita feita só para camiñar. A ponte foi construída para facilitar o paso ás persoas que traballaban na fábrica. Tiña dúas partes e pasaba por Konsulinsaari. A parte occidental da ponte comezaba no mesmo lugar que a ponte actual e descendía abruptamente ata Konsulinsaari. A parte oriental estaba próxima á superficie da auga e o seu punto final estaba próximo á factoría de Tampella. Estaba tan próximo á auga que cando o Tammerkoski medraba en primavera non se podía cruzar a ponte cos pés secos. Foi a segunda ponte sobre o Tammerkoski. Daquela a ponte que estaba situada no lugar que actualmente ocupa Hämeensilta era coñecida co nome de Isoksisillaksi.
Construción de Satakunnansilta
Entre 1870 e 1900 a área de Tampere triplicouse e a súa poboación multiplicouse por cinco. Ao mesmo tempo tamén se incrementou o volume de tráfico e a construción dunha nova vía de entrada converteuse nuun tema de interese e actualidade. A ponte foi deseñada polo enxeñeiro Karl Snellman. Foi construída entre 1897 e 1900 e inaugurada o 9 de outubro de 1900. Cando se finalizou a súa construción en 1900 a ponte cubriu unha gran parte da Konsulinsaari. Ao mesmo tempo bloqueouse o acceso á illa e as operacións do restaurante finalizaron.
Renovación da ponte
En 2013 as varandas da ponte renováronse ao deseño orixinal, e en 2014 as farolas reemprazáronse co deseño orixinal.
thumb|1000px|centre|Panorámica de Satakunnankatu.
Campelo
O topónimo galego Campelo pode referirse a:
Amais, como apelido pode referirse a:
Grande Terre, Nova Caledonia
Grande Terre é a illa principal de Nova Caledonia. Comprende varias illas máis pequenas como o Arquipélago de Belep ao norte de Grande Terre, as illas da Lealdade ao leste de Grande Terre, a Illa dos Piñeiros ao sur e as Illas Chesterfield e Bellona ao oeste.
Grande Terre é por moito a illa máis grande, e a única con montañas. Ten unha área de 16.372 km² e unha forma alargada de noroeste a sueste, medindo 350 km de longo por 50–70 km de ancho. Unha cadea montañosa corre ao longo da illa e conta con cinco picos de máis de 1.500 m. O punto máis alto é o Monte Panie con 1.628 m.
Clima
Nova Caledonia localízase no Trópico de Capricornio, entre os 19º e 23º de latitude sur. O clima das illas é tropical, a choiva é estacional e é traída polos ventos que usualmente corre desde o leste. A media de precipitación anual é de 1.500 mm nas Illas da Lealdade, 2.000 mm nas partes baixas de Grande Terre e entre 2.000 mm e 4.000 mm nas zonas elevadas de Grande Terre.
440px|miniatura|esquerda|Mapa do arquipélago de Nova Caledonia
Escudo de Armas de Mugardos
Historia do escudo das dúas coroas
esquerda|100px En agosto do ano 1805 e para conmemorar a fin da dependencia señorial de Mugardos do Mosteiro de Montefaro, reuniuse o Concello en pleno na Casa Consistorial baixo a presidencia do seu alcalde D. Ramón Marino de la Barrera, tomando  a decisión de crear un escudo de Armas, do que  ata entón carecía  a Vila, para perpetua-lo triunfo da incorporación á Coroa e tamén  en recordo do privilexio concedido polo rei Carlos II o 25 de novembro de 1690, librando á  Vila e Porto de Mugardos da contribución de soldados e mariñeiros, polo desembarco da súa esposa Mariana de Neoburgo e o bo trato dispensado polos mugardeses. O Concello tomou o acordo de que:
Colon
300px|miniatura|Intestino groso humano. Véxase o colon ascendente, transverso e descendente. O colon é a porción principal do intestino groso, onde se continúa absorbendo auga e nutrientes minerais dos alimentos e serve como área de almacenamento das feces. No home é un tubo muscular de aproximadamente un metro e medio de longo.
Funcións do colon
O intestino groso serve para o proceso de absorción de auga e electrolitos (as substancias nutritivas foron xa absorbidas no intestino delgado) e de lugar de formación e reservorio das feces, polo que na súa estrutura histolóxica destaca a presenza de células epiteliais e glándulas de secreción de moco.
O colon está amplamente colonizado por bacterias comensais que sintetizan vitamina K e ácido fólico como:
Irrigación do colon
A parte dereita do intestino groso recibe ramas da arteria mesentérica superior. A partir da metade do colon transverso, a parte esquerda recibe ramas da arteria mesentérica inferior; 1) arteria cólica esquerda; 2) arterias sigmoideas; 3) a rama terminal é a arteria rectal superior. As ramas da mesentérica superior e inferior anastomósanse no colon transverso. As veas levan un curso análogo ó das arterias e van confluír na vea mesentérica inferior, que se une á esplénica e mesentérica superior para formar a vea porta.
Histoloxía do colon
Non presenta glándulas, nin microvellosidades nin válvulas conniventes. Presenta, na serosa, evaxinacións. Unha evaxinación chea de tecido adiposo constitúe un apéndice epiploico.
No intestino groso hai unha gran cantidade de células caliciformes. As poboacións celulares epiteliais son as mesmas do intestino delgado, pero varía a cantidade.
Ás criptas intestinais adóitaselles chamar criptas de Lieberkuhn, e algúns chegan a falar de glándulas de Lieberkuhn.
Neuronas estreladas eferentes multipolares heterópodas forman parte dos ganglios intraparietales parasimpáticos.
Innervación do colon
Non difire do resto do tramo dixestivo que está innervado polo sistema nervioso autónomo, máis que no feito de que ata o terzo proximal do colon transverso aproximadamente a innervación parasimpática provén do vago, mentres que máis distalmente recibe ramos do plexo sacro que provén da medula espiñal (núcleo parasimpático sacro localizado entre os segmentos S2 e S4). A innervación simpática procede dos nervios esplácnicos lumbares e sacros.
Exploración do colon
O intestino groso pódese explorar mediante:
Sebastocrátor
Sebastocrátor (en grego: σεβαστοκράτωρ, sebastokratōr; búlgaro e serbio Севастократор, sevastokrator) foi un título nobiliario no Imperio bizantino. Tamén foi utilizado polos gobernantes doutros estados que limitaban co dito imperio ou estaban dentro da súa área de influencia.
A palabra é un composto de sebastos ('venerábel', o equivalente grego do latín Augustus) e crátor ('gobernante', o mesmo elemento que se atopa en autocrátor, 'emperador'). A esposa dun sebastocrátor era chamada sebastocrátorissa (σεβαστοκρατόρισσα) en grego ou sevastokrátitsa (севастократица) en búlgaro e serbio.
Historia
Despois do desmembramento do Imperio bizantino pola Cuarta Cruzada en 1204, o título foi adoptado no Imperio latino, o Imperio de Nicea, e o Segundo Imperio búlgaro. En Nicea e no posterior Imperio bizantino restaurado, o título seguiu sendo unha das máis altas dignidades da corte, e case sempre se restrinxía aos membros da familia imperial. O último posuidor coñecido do título foi Demetrio Cantacuzeno, un gobernante no Peloponeso a finais do século XIV.
Festa do Portal
A Festa do Portal ten lugar en Ribadavia. Celébrase durante 4 días sendo o principal o 8 de setembro, festivo local nesta vila. Trátase dunha festa na que ten lugar a procesión da Virxe do Portal, patroa de Ribadavia desde o século XVII, que é acompañada por gran cantidade de persoas fieis e devotas.
Sebastocrátor
Historia
Segundo as fontes, a cor distintiva asociada co título era o azul: o traxe cerimonial do sebastocrátor incluía medias azuis e botas azuis. Ao redor do ano 1260, segundo Xurxo Acropolita, os sebastocrátores que eran membros da familia imperial distínguense dos que non o eran por teren bordadas as aguias reais nos seus zapatos. Para a época de Pseudo-Codinos a mediados do século XIV, as aguias bordadas sobre un campo vermello era estándar. Segundo Codinos, o traxe cerimonial tamén incluía unha túnica vermella (clámide) e a coroa (stefanos) de cor vermella e ouro. O sebastocrátor tamén tiña a prerrogativa de asinar documentos cunha tinta especial de cor azul.
Bulgaria
Kaloyan herdou o título posiblemente do seu pai Alexandre, un fillo de Iván Asen I de Bulgaria.
Serbia
O título tamén foi adoptado na corte medieval de Serbia, baixo os reis e emperadores da dinastía Nemanjić.
Festa do Portal
Despois de eventos como a Feira do Viño, a Mostra Internacional de Teatro e a Festa da Istoria chégalle a quenda á Virxe do Portal que tamén reúne a unha gran multitude de persoas.
Desenvolvemento
Comézase confeccionando unha alfombra con pétalos de diversas flores, elaborada pola famosa asociación "Abrandares Rurais"  sendo o debuxo cada ano diferente. A pesar de todas as horas de traballo que empregan as mulleres, a vida da alfombra é relativamente curta, xa que o concello encárgase de retirala a partir das 15 horas.
Esta festa conta con numerosas actividades. Comezando co tradicional pasarúas a cargo de ¨A Banda A Lira¨ da capital do Ribeiro. Sendo un dos actos máis importantes e tradicionais da festa o desfile de xigantes e cabezudos e tamén o mercado medieval situado no casco histórico, que nestes días atópase con postos típicos da época para a exhibición e venda de produtos artesanais e gastronómicos entre outros.
E ao longo destes días, é de destacar unha zona recreativa, a Veronza, onde se desenvolve a celebración da romaría popular das festas do Portal. Chegando a noite comezan os fogos artificiais, iluminando totalmente a noite de Ribadavia, tendo lugar no Castelo da vila con concertos e distintas actuacións.
Gran Premio do Canadá de 1981
O Gran Premio do Canadá de 1981 foi unha carreira de Fórmula 1, celebrada no Circuíto Île Notre-Dame, Montreal, Canadá o 27 de setembro de 1981. A carreira, foi a 14ª e penúltima carreira da tempada de, o 20º Gran Premio do Canadá e o cuarto, que se celebrou en Montreal. A carreira disputouse sobre 63 voltas ao circuíto de 4´41 quilómetros de lonxitude para unha distancia total de carreira de 278 quilómetros.
Resumo da carreira
Sería a última vitoria de Ligier durante quince anos, ata o Gran Premio de Mónaco de 1996. Williams asegurou o campionato de construtores de 1981 a falta dunha carreira, xa que os dous puntos anotados polo equipo Brabham non eran suficientes para permitirlles coller aos Williams na última carreira. Esta tamén foi a última vez que o Gran Premio do Canadá celebrouse no final da tempada.
Antes da carreira
Antes da carreira, Alan Jones anunciou que se retiraba do deporte logo de alzarse co título o ano anterior. Os rumores tamén no paddock tamén dicían que Niki Lauda probara para McLaren no Circuíto de Donington Park e que estaba planeando o regreso.
Carreira
A saída da carreira viuse empanada polo mal tempo. Inmediatamente logo da saída, Jones tomou a dianteira logo dunha colisión menor con Reutemann que deixou a Reutemann atrás. Na metade da grella, Arnoux e Pironi chocaron co resultado de que Arnoux quedou fóra da carreira. Na volta 7, Jones trompeou e Piquet tivo que facer unha acción evasiva, ambos perderon posición. Prost tomou a dianteira con Laffite, que subira desde a décima posición, segundo. O liderado de Prost non durou moito, xa que Laffite pasouno na volta 13, e mantivo o liderado ata o final da carreira. Villeneuve tivo un pequeno accidente que danou o seu alerón dianteiro que voou do coche, aínda que amañouse para manter o control ata o final da carreira, sen o alerón dianteiro e baixo a choiva. Prost foi finalmente superado por Villeneuve e Watson, antes de retirarse logo dun accidente na volta 48. Watson foi capaz de atrapar e pasar Villeneuve unhas voltas despois e os dous terminaron segundo e terceiro respectivamente, Villeneuve alzouse co seu terceiro e último podio do ano na súa terra natal. Bruno Giacomelli de Alfa Romeo, que comezara 15º, terminou cuarto, co pole Piquet detrás del.
Notas
''A menos que se indique o contrario, todos os resultados da carreira tómanse de
Ricardo Bofill
Ricardo Bofill Leví, nado en Barcelona o 5 de decembro de 1939 e finado o 14 de xaneiro de 2022, foi un arquitecto e urbanista español.
Traxectoria
miniatura|Muralla roja en [[Calp (Alacant).]] miniatura|[[Teatre Nacional de Catalunya, en Barcelona.]] Estudou primeiro no Liceo Francés e despois na Escola Técnica Superior de Arquitectura de Barcelona, de onde foi expulsado en 1957 polas súas actividades políticas. Marchou a Suíza e continuou os seus estudos na Universidade de Xenebra. En 1963 creou o Taller de Arquitectura, un estudio que conta con sociólogos, ademais de arquitectos e enxeñeiros. En 1978 abriu un segundo estudio en París.
José María González-Llanos
José María González-Llanos Caruncho, nado en Ferrol o 27 de xuño de 1899 e finado en Maniños (Fene) o 14 de outubro de 1990, foi un militar, empresario e enxeñeiro galego, director de Bazán, fundador de FENYA e Astano.
Traxectoria
Participou na guerra do Rif a bordo do acoirazado Alfonso XIII na campaña de toma de Melilla e en Tiguisas e Wed Targa, Tetuán. En 1924 e 1925 estudou para enxeñeiro eléctrico en Montefiori, Universidade de Liexa, sendo número un da promoción. Estudou na Academia de Enxeñeiros de Ferrol, titulándose en 1928.
En 1929 entrou a traballar para a Sociedad Española de Construcción Naval como xefe dos servizos eléctricos. En 1931 pasou a enxeñeiro xefe dos traballos do estaleiro. En 1933 era enxeñeiro xefe do estaleiro e en 1935 director en Ferrol.
Foi catedrático da Escola Superior de Enxeñeiros Navais de Madrid, desde 1947 a 1961.
Vida persoal
Tivo 16 fillos, entre eles Joaquín González-Llanos Galvache, que foi alcalde de Ferrol e Ignacio González-Llanos Galvache, que xunto ao seu irmán Joaquín foi director de Astano durante os anos en que se realizaron as botaduras dos maiores barcos do mundo, todo un fito para o estaleiro e a comarca.
Recoñecementos
O Concello de Ferrol e a Universidade da Coruña conceden os premios de investigación González Llanos e Concepción Arenal.
Fillo predilecto de Ferrol.
En 1999 colocouse unha estatua na súa memoria no barrio ferrolán de Esteiro, por iniciativa veciñal en agradecemento polo seu labor.
Carlos Moyá
Carlos Moyà Llompart, nado en Palma o 27 de agosto de 1976, é un ex xogador profesional de tenis español.
Biografía
Comezou a xogar á idade de seis anos. En 1996, entrou no top 20 da ATP por primeira vez. Acabou 1997 como mellor español e no top 10 por primeira vez na súa carreira. Ademais, converteuse no primeiro español en alcanzar a final do Aberto de Australia desde Andrés Gimeno en 1969. En 1998 gañou o seu primeiro título de Grand Slam derrotando a Álex Corretja na final de Roland Garros. En 1999, converteuse no primeiro español en situarse como número 1 da clasificación da ATP desde que se instaurara en 1973, onde se mantivo dúas semanas.
Formou parte do equipo español que gañou a Copa Davis do 2004, final que se disputou no Estadio Olímpico da Cartuja (Sevilla), na que tivo un papel destacado, obtendo dous dos tres puntos para España, gañando o primeiro punto ante Mardy Fish e conseguindo a vitoria decisiva contra Andy Roddick, logrando así a segunda Ensaladeira de Prata na historia do tenis español.
En 2005, doou o premio obtido por gañar o torneo de Chennai, ás vítimas do Terremoto do Océano Índico de 2004.
Retirouse oficialmente o 17 de novembro de 2010.
Vida persoal
Na súa vida sentimental, estivo unido a modelos e presentadoras como Patricia Conde así como á xogadora de tenis italiana Flavia Pennetta. Actualmente a súa parella é Carolina Cerezuela coa que iniciou unha relación a mediados de 2007. A parella ten unha filla, Carla, que naceu o 18 de agosto de 2010 na clínica USP Palmaplanas de Palma.
Miguel Domínguez Alfonso
Miguel Adolfo Domínguez Alfonso, nado na Cañiza o 13 de setembro de 1973, é un empresario e político galego do Partido Popular de Galicia.
Traxectoria
Despois de finalizar unha diplomatura en Ciencias Empresariais e estudos de Economía cursou un máster en Asesoría Fiscal e Tributación.
Iniciou a súa actividade profesional como asesor de empresas en 1999, tras traballar primeiro como contable nunha empresa do sector do metal e como responsable financeiro doutra, á vez que compatibilizaba as tarefas contables na empresa familiar.
Está colexiado no Ilustre Colexio de Economistas de Pontevedra desde 1999.
Desde 2006 ata 2011 foi presidente do C. F. Cañiza.
Nas eleccións municipais de 2011 encabezou a candidatura do PPdeG á alcaldía da Cañiza e foi elixido alcalde con maioría absoluta, revalidando a maioría absoluta nas eleccións municipais de 2019.
Foi presidente do GDR Condado-A Paradanta e vicepresidente da asociación de GDR de Galicia en 2018.
De 2011 a 2019 foi membro do Consello Escolar de Galicia, e de 2015 a 2019, formou parte da Comisión de Despoboamento creada no seo da FEMP, ademais de ser o único representante de Galicia no Grupo de Traballo Contra o Despoboamento creado na CNAL, dependente do Ministerio de Política Territorial e Función Pública.
Deputado provincial na Deputación de Pontevedra desde xullo de 2019.
San Martiño do Real, Samos
San Martiño do Real é unha parroquia do concello de Samos na comarca de Sarria, na provincia de Lugo. No ano 2007 tiña 49 habitantes, deles 26 eran homes e 23 eran mulleres, o que supón unha diminución de 2 habitantes en relación ao ano anterior, 2006.
Patrimonio
A igrexa parroquial de San Martiño do Real pertence o románico rural, construída en cachotería, apenas presenta decoración. A nave é de planta rectangular, cun cabido na entrada.
Media lengua
miniatura|Gravación dunha falante de media lengua en Pijal, Imbabura, Ecuador. Media lengua ou chaupi-shimi (tamén chamado quichuañol) é unha lingua mixta entre o castelán e o kichwa. En termos de vocabulario, case tódolos lexemas (arredor do 89%), incluíndo o vocabulario principal, teñen orixe castelá adaptada á fonotáctica kiwcha. Media lengua é un dos poucos exemplos coñecidos dunha "lingua mixta bilingüe" pola súa división entre as raíces e os sufixos. Unha división tan extrema e sistemática é moi pouco frecuente e media lengua non é descrita polo xeral como unha variedade do kichwa ou do castelán. Arends et al., clasifica dúas linguas baixo o nome media lengua: Media lengua de Salcedo e Media lengua de Saraguro. A variedade setentrional de media lengua, na provincia de Imbabura, é descrita como media lengua de Imbabura e máis especificamente, as variedades dialectais da provincia son coñecidas como media lengua pijal e angla.
Manuel Allendesalazar Muñoz
Manuel Allendesalazar y Muñoz de Salazar, nado en Gernika-Lumo o 24 de agosto de 1856 e finado en Madrid o 17 de maio de 1923, foi un enxeñeiro e político vasco, Presidente do Goberno de España entre 1919 e 1920, e en 1921. Foi ademais, senador, deputado, presidente do Senado e alcalde de Madrid.
Foi ministro de Facenda durante a rexencia de María Cristina de Habsburgo e presidente do Consello de Ministros, ministro de Instrución Pública e Belas Artes, de Agricultura, Industria, Comercio e Obras Públicas, de Gobernación, de Estado, de Fomento e de Mariña durante o reinado de Afonso XIII.
Primeiros anos
esquerda|miniatura|Allendesalazar, ministro de Facenda, fotografado no seu despacho por [[Manuel Compañy.]]miniatura|esquerda|Manuel Allendesalazar, fotografado por [[Christian Franzen.]] Naceu na localidade biscaíña de Gernika-Lumo. Fillo de Manuel María Allendesalazar y Loyzaga, terceiro conde de Montefuerte, e de Ángela Muñoz de Salazar y Martorell, oitava señora da vila de Villanueva de Tapia. Tras licenciarse como enxeñeiro agrónomo e impartir clases como profesor na Escola de Enxeñaría na que estudara, iniciou a súa carreira política no Partido Conservador con quen concorreu ás eleccións de 1884 sendo elixido deputado na Cortes pola circunscrición de Biscaia (distrito de Markina), escano que volvería obter nas sucesivas eleccións celebradas até 1891.
Ministro
Foi ministro de Facenda entre o 6 de xullo de 1900 e o 6 de marzo de 1901 nun goberno de Azcárraga; ministro de Instrución Pública e Belas Artes entre o 6 de decembro de 1902 e o 20 de xullo de 1903 nun gabinete de Silvela; ministro de Agricultura, Industria, Comercio e Obras Públicas entre o 5 de decembro de 1903 e o 5 de decembro de 1904 nun goberno de Maura no que desenvolveu e favoreceu os proxectos de transformación do secaño en regadío; e ministro de Gobernación entre o 5 e o 16 de decembro de 1904 no mesmo goberno de Maura. miniatura|Caricatura de Allendesalazar durante a súa presidencia, obra de [[Manuel Tovar Siles|Tovar, publicada na Voz (Madrid) o 10 de maio de 1921.]] Gobernador do Banco de España entre 1904 e 1905, non sería novamente ministro ata que Maura o reclama para que ocupase, entre o 25 de xaneiro de 1907 e o 16 de decembro de 1909, a carteira de ministro de Estado no chamado "goberno longo de Maura". Tras esta etapa, Allendesalazar preferiu desempeñar cargos en empresas públicas, máis rendibles economicamente, e sería nomeado novamente gobernador do Banco de España (1919) e director de Tabacalera. Volvería ser ministro, entre as súas dúas etapas como presidente do Consello de Ministros, nesta ocasión de forma interina, ao ocupar a carteira de ministro de Fomento, entre o 14 e o 17 de febreiro de 1920 nun gabinete de Dato, e a carteira de ministro de Mariña entre o 17 de marzo e o 5 de maio de 1920 nun goberno que el mesmo presidiría.
Presidente do Consello de Ministros
En 1919, Antonio Maura nomeouno presidente do Senado, e a finais do mesmo ano Afonso XIII encargoulle presidir, entre o 12 de decembro de 1919 e o 5 de maio de 1920, un novo goberno. Con todo, ao ser asasinado o 7 de marzo de 1921, o rei volveulle a encargar a confección dun novo gabinete ao seu sucesor no cargo, Eduardo Dato, que se estendería entre o 13 de marzo e o 14 de agosto de 1921 cando a Batalla de Annual provocou unha crise no goberno que acabou de modo definitivo coa súa carreira política sendo substituído polo incombustible Antonio Maura.
Foi, así mesmo, alcalde de Madrid en 1900.
Familia
Estivo casado con María de los Ángeles Bernar y Llácer coa que tivo unha filla, María de la Concepción de Allendesalazar y Bernar, dama da Orde das Damas Nobres da Raíña María Luisa, que posteriormente casaría con Manuel González Hontoria.
Domiciano
Titus Flavius Domitianus, nado en Roma o 24 de outubro de 51 e finado na mesma cidade o 18 de setembro de 96, foi un emperador romano.
Traxectoria
A desaparición prematura de Tito deu o poder ao seu irmán máis novo Domiciano, quen non tardou en rebelarse contra aquel. Como gobernante e administrador mostrouse moi capaz, pero no persoal caracterizouse pola súa desmesurada ambición e por un autoritarismo extremo.
Sucumbiu á tentación de instaurar unha monarquía absoluta, relegando o Senado, utilizando a súa condición de censor perpetuo para mantelo afastado e controlado estreitamente, en beneficio dun consello imperial que manexaba ao seu antollo. Esixiu a súa proclamación divina e que se lle rendesen os honores correspondentes.
Cos problemas fronteirizos, en xeral, prevaleceron as armas romanas. Afianzouse o poder en Britania, levándose a cabo unha notable penetración en Escocia. Castigouse duramente aos catos, pobo xermánico, empurrándoos mais aló do Rin. Reorganizouse a Xermania, dividíndoa en Superior e Inferior a efectos administrativos e militares. Afianzou a presenza romana nos Campos Decumates, mellorando as comunicacións e fortificacións. Derrotou aos dacios, un pobo danubiano, que baixo o seu xefe Decébalo, previamente desfixera un exército romano, e logo concluíu con eles unha paz de circunstancias, debido á presión que exercían os marcomanos.
Pese ao rigor co que gobernou, Domiciano non tivo que facer fronte a rebelións, exceptuada a do gobernador da Xermania Superior, Lucio Antonio Saturnino, rapidamente sufocada. En troques, foi vítima das endémicas conxuras familiares, e na que lle custou a vida interveu a súa propia esposa.
Con el extínguese a dinastía Flavia, cuxos emperadores proporcionaron prosperidade, eficacia administrativa e fortaleza militar, pero cuxa actuación foi creando as condicións para transformar o principado nunha monarquía absoluta. Sexa como for, a obra dos Flavios supuxo un sólido cimento para a fecunda Pax Romana, que se había prolongar cos seguintes emperadores durante case un século.
Triforio
miniatura|Bosquexo da Catedral de Saint Denis onde se pode ver o seu triforio e a estreita galería posterior. O triforio (palabra que provén de triforium, en latín medieval) é un elemento arquitectónico característico da arquitectura gótica. Está situado enriba das arcadas das naves laterais dunha igrexa ou dunha catedral e consiste nun paso estreito que mira cara á nave central mediante unha liña de vans, normalmente xeminados, abertos no groso dos muros. O conxunto deses vans ou aberturas leva o nome de triforio.
Non debe confundirse coa tribuna, que é un corredor cuxa anchura coincide coa da nave lateral sobre a que está construída e pretende ampliar a capacidade da igrexa; mentres que o triforio é estreito e, orixinalmente, non tiña unha función clara, pero ao ser un paso estreito que permite a circulación dunha persoa, facilita que se poida usar para facer o mantemento das partes elevadas da construción. Co tempo, a función principal dos triforios foi a de facilitar a entrada de luz á nave central, aínda que tamén os había cegos. Cando coinciden tribuna e triforio, aquela constitúe o segundo piso, sendo o triforio o terceiro.
Nas catedrais situadas en rutas de peregrinación como o Camiño de Santiago, adoitaban ter a función de ser os lugares onde albergar aos peregrinos.
Óscar Montalvo
Óscar Montalvo Finetti, nado en Puerto Pimentel o 20 de marzo de 1937 e finado en 2006, foi un futbolista e adestrador peruano. Xogaba de extremo esquerdo e foi internacional co Perú.
Traxectoria
Xogou no Deportivo Municipal do seu país natal, onde coincidiu con Juan Seminario, e debutou coa selección peruana en 1959. En 1960 participou na Xira dos Catro Continentes, que levou a unha selección de xogadores do Deportivo Municipal e do Sport Boys a disputar unha serie de partidos amigables en numerosos países: Estados Unidos, Xapón, Filipinas, Malaisia, Taiwán, Hong Kong, Vietnam, China, Alemaña, México, Colombia e Ecuador.
Posteriormente xogou no Ciclista Lima, e en 1962 fichou polo Deportivo da Coruña, converténdose no primeiro peruano da historia do club. Pouco despois da súa chegada participou no histórico 17º Trofeo Teresa Herrera, marcando un dos catro goles do seu equipo para derrotar ao Benfica de Eusébio, que viña de gañar dúas Copas de Europa seguidas. Debutou en partido oficial na primeira xornada da tempada 1962/63 da Primeira División, marcando o único gol do partido contra o Sevilla en Riazor. Titular durante case todos os partidos da tempada na dianteira deportivista, xunto con Veloso e Jaime Blanco, anotou un total de 8 goles na súa primeira campaña, na que o club acabou descendendo.
Na seguinte tempada marcou 13 goles, contribuíndo a que o equipo adestrado por Roque Olsen se proclamase campión de Segunda e lograse o ascenso. Xogou no Deportivo ata 1967, vivindo un total de tres descensos e dous ascensos, e marcando 33 goles en partidos oficiais. A continuación pasou polo Oviedo, onde xogou durante a tempada 1967/68 en Segunda antes de retirarse.
Faleceu no 2006, pouco despois de recibir unha invitación para participar nos actos do Centenario do Deportivo, aos que xa non puido asistir.
Fredrik Reinfeldt
John Fredrik Reinfeldt, nado en Haninge o 4 de agosto de 1965, é un político sueco, primeiro ministro do seu país e líder do conservador Partido Moderado. Foi elixido líder da súa formación o 25 de outubro de 2003, sucedendo no cargo a Bo Lundgren. Logo das eleccións lexislativas do 17 de setembro de 2006 converteuse en primeiro ministro de Suecia.
Traxectoria
Reinfeldt naceu na viliña de Österhaninge, en Haninge, na provincia de Södermanland e medrou en Tensta, Estocolmo. Xa de mozo se integrou nas mocidades do Partido Moderado, e foi un activo militante durante o seu tempo de estudo na Universidade de Estocolmo, onde se licenciou en Económicas en 1990.
Baixo o liderado de Reinfeldt, que comezou en 2003, a súa formación gañou espazo cara ao centro do espectro político, e fixo do recurtamento de impostos nas clases medias a súa bandeira. Ao mesmo tempo, reduciu a súa belixerancia con respecto ao estado do benestar sueco. Á fronte da Alianza por Suecia, integrada por conservadores, liberais, centristas e democristiáns, conseguiu derrotar por estreita marxe o primeiro ministro socialdemócrata Göran Persson.
Primeiro ministro de Corea do Sur
O primeiro ministro da República de Corea (국무총리) (chamado informalmente PMOSK ou PMOTROK) é nomeado polo presidente de Corea do Sur, coa aprobación da Asemblea Nacional.
O primeiro ministro non ten por que ser ser membro da Asemblea Nacional. Non é o xefe do goberno, senón que serve nun papel similar ao dun vicepresidente.
Nomenclatura
A palabra sino-coreana gungmu (국무/國務) significa "asuntos de Estado" e chongni (총리/總理) significa primeiro ministro ou chanceler, polo que o título completo en coreano significa literalmente "primeiro ministro de asuntos de Estado". O título curto en coreano é só Chongni.
Historia
O cargo foi creado o 31 de xullo de 1948, dúas semanas antes de que se fundase o goberno de Corea do Sur e foi ostentado por Lee Beom-seok ata 1950.
O 27 de abril de 2014, o primeiro ministro Chung Hong-won anunciou o seu desexo de dimitir. Non obstante, debido a nomeamentos sen éxito, Chung permaneceu en funcións ata febreiro de 2015.
O 23 de xaneiro de 2015, a presidenta Park Geun-hye nomeou a Lee Wan-koo, novo primeiro ministro. Lee foi confirmado pola Asemblea Nacional como primeiro ministro o 16 de febreiro de 2015. Con todo, o 20 de abril do mesmo ano, ofreceu a súa renuncia á presidenta no medio dun escándalo de subornos.
Funcións
O primeiro ministro é o principal asistente executivo do presidente, mentres que o presidente é o propio xefe de goberno, pero non o primeiro ministro. O primeiro ministro ocupa a segunda posición despois do presidente no Consello de Estado de Corea do Sur, que é o gabinete nominal de Corea do Sur. Asiste ao presidente supervisando os ministerios, facendo recomendacións para os ministros e servindo como vicepresidente do gabinete. O primeiro ministro é o primeiro en orde de sucesión para cumprir as funcións do cargo de presidente como presidente interino no caso de que o presidente sexa incapaz de facelo. O caso máis recente de presidente interino foi Hwang Kyo-ahn, durante a destitución de Park Geun-hye en 2016.