cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Fairuz
Década de 1970
miniatura|200x200px|Fairuz nos anos setenta En 1971, Fairuz logrou ser internacionalmente famosa despois da súa xira por América do Norte e América Latina, sendo recibida con moito entusiasmo polos inmigrantes dos países árabes. Moitos consideran a década de 1970 como a fase máis importante da súa carreira xa que contaba co máximo potencial da súa voz, así como a abundancia na produción musical dos irmáns Rahbani.
Durante a guerra civil libanesa (1975-1990), Fairuz nunca tentou abandonar o Líbano para vivir no estranxeiro como fixeron moitos libaneses, aínda que non realizou ningún concerto máis no seu país coa excepción da opereta Petra, que se realizou nas partes occidental e oriental da entón dividida Beirut en 1978.
A Fairuz doíalle moito ver os libaneses morrer en mans de estranxeiros, e aínda máis, matarse entre eles mesmos. Por este motivo e pola destrución que se estaba producindo no fermoso e próspero Líbano, Fairuz non quixo cantar máis no seu país.
A cantante mantiña fogares en ambos os sectores da dividida Beirut, ningún deles cun refuxio antiaéreo. A dirección dos bombardeos determinaba en cal vivía. Nunha entrevista realizada no Cairo en 1989, contou que unha das súas casas foi alcanzada por un mísil.
Con todo, durante ese período continuou con grande éxito as xiras e os concertos internacionais.
Novamente no ano 1976 negouse a cantar para o xa de Irán Mohammad Reza Pahlevi e tampouco aceptou a petición do presidente Elias Sarkis de cantar aos reis e os xefes de estado reunidos no Cairo.
Década de 1980
Na década de 1980 presentouse no Royal Festival Hall de Londres, batendo a marca do mesmo. O xornal británico Daily Mail escribiu:
Tralo divorcio artístico entre Fairuz e os irmáns Rahbani en 1979, Fairuz comezou a traballar xunto ao seu fillo, o compositor Ziad Rahbani, o seu amigo, o letrista Joseph Harb, e o compositor Philemon Wehbe. Xuntos, produciron novos álbums que foron un enorme éxito, demostrando que Fairuz continuaba a evolucionar e afirmarse como a máxima diva da canción no mundo árabe.
Joseph Harb escribiu para Fairuz algunhas das súas mellores letras e poemas mentres que Philemon Wehbe ofreceu a súa música atemporal puramente oriental, que era apreciada polas masas. Ziad, pola contra, renovou o repertorio de Fairuz e incorporou cancións de jazz.
No ano 1985 deu o seu último gran concerto en Siria, no anfiteatro romano da cidade de Bosra, xa que ata o 2008 non regresou a Siria. O concerto foi considerado por varios medios como o maior concerto dado no mundo árabe, e reuniu entre os espectadores sentados e os que quedaron fóra do anfiteatro unhas 150.000 persoas.
Década de 1990
Na década de 1990, Fairuz produciu tres discos e realizou unha serie de concertos a grande escala, en particular o histórico concerto celebrado en Beirut en setembro de 1994 para pór en marcha o renacemento do distrito centro da cidade que fora arrasada pola guerra civil. Nesa época gravou a canción "Li Beirut", tomando como melodía o adagio do Concerto de Aranjuez do español Joaquín Rodrigo. Ela participou no Festival Internacional de Baalbek en 1998 despois de vinte e cinco anos de ausencia, onde interpretou os temas máis destacados que presentara nos anos 1960 e 1970.
No ano 1998 Fairuz regresou a Cartago, en Tunisia, despois de 30 anos de ausencia, para dar un concerto ante 13.000 persoas. A Fairuz outorgóuselle o máximo galardón cultural no palacio presidencial durante devandita visita. As ganancias do concerto foron doadas na súa totalidade a obras sociais. Antes de abandonar o país, deixou a seguinte mensaxe ao pobo de Tunisia:
Década de 2000
Do mesmo xeito que na década anterior, Fairuz continuou a traballar exclusivamente co seu fillo Ziad Rahbani. O álbum Wala Keef, foi unha das súas últimas producións no ano 2002. Aínda que deixou claro que a súa arte sempre foi aberta e ten moitas caras, polo que non se nega a traballar con outros artistas, é o seu fillo Ziad quen a achega aos demais artistas.
Desde entón Fairuz realizou concertos no Festival Internacional de Beiteddine (Líbano), de 2000 a 2003, nos Estados Unidos (2003), Montreal (2005), Dubai, Abu Zabi (2006), Atenas (2007), Damasco (2008), Bahrain (2009), Beirut (2010) ou Amsterdam (2011).
A súa última presentación en Damasco no 2008, causou gran controversia no Líbano debido á tensa relación mantiñan o seu país con Siria, ata o punto de que o parlamento libanés solicitou que suspendese a súa presentación. Porén, Fairuz rexeitou esas presións e fiel ás súas conviccións realizou os concertos programados. Fairuz ao momento de atravesar co seu automóbil a fronteira Siria foi recibida por 7000 seguidores que gritaban o seu nome dándolle a benvida tras vinte anos de ausencia. Canles de radio e televisión, os organismos de radiodifusión por satélite sirio, restaurantes, cafés e todos os xornais centráronse en Fairuz e no seu lendario regreso. Despois de realizar a presentación da obra Sah En-Naum ("Como amenciches?"), deixou a seguinte mensaxe ao pobo sirio:
Dende 2010
O seu último concerto do ano 2010, os días 7 e 8 en Biel, Beirut reuniu máis de 7000 espectadores, entre os que contaban numerosas celebridades da zona como a cantante libanesa Najwa Karam, o actor exipcio Adel Imam e Julia Boutros, e unha gran cantidade de diplomáticos e embaixadores. No concerto interpretou entre outras as cancións do seu novo disco do 2010 titulado Eh fi amal, que inclúe cancións novas e antigas, compostas polo seu fillo Ziad e algunhas outras dos irmáns Rahbani con arranxos de Ziad. A canción homónima ten ritmo de vals.
A súa única aparición no 2012, foi durante o Venres Santo, no mosteiro de santo Elías en Chouayya. No transcurso do ano 2013, apareceu no Venres Santo no mosteiro de San Xoán Bautista de Doma.
En decembro de 2013 difundiuse por varios medios árabes e xornais en varios idiomas, a noticia na que o seu fillo Ziad Rahbani afirmara que a súa nai tiña simpatía polo líder do grupo xií Hesbulá, Hasan Nasrallah. Fairuz nunca fixo pública as súas opinións políticas, nin prestou atención ao que puidese dicirse, senón que a súa resposta foi sempre o silencio. Nesta ocasión tampouco deu ningunha clase de aclaración.
A súa única aparición durante o ano 2014, foi nun vídeo feito en memoria do seu esposo, Assi Rahbani, gravado entre os cedros das montañas do Líbano, en que canta o Avemaría de Schubert en árabe. En 2015 só apareceu o sábado 4 de abril nun vídeo denominado "Ifrahi Xa Bayta Aniya", un himno bizantino coñecido como "Himno da Resurrección de Lázaro", tradicional da Igrexa Ortodoxa de Antioquía.
Durante o ano 2017 fixo a súa aparición o domingo de resurrección, 14 de abril, nun vídeo que dura pouco máis de cinco minutos, en que canta as "Benaventuranzas" en árabe, titulado "Fi Malakoutika" (No teu reino celestial).
Fixo unha segunda e curta aparición o día 13 de xullo, presentando un fragmento falado e cantado dunha das cancións do seu novo álbum Bebalee ( ببالي ,Na miña mente). Neste caso a canción "Imagine" de John Lennon cantada en árabe. O álbum foi lanzado oficialmente o día 21 de setembro de 2017 e das dez cancións que contén, a maioría son clásicos internacionais cantados en árabe adaptadas pola súa filla Rima Rahbani, como "Imagine", "Bésame mucho", "Comme d'habitude", "Pour qui veille l’étoile" e "No llores por mí Argentina".
Carcass
Carcass é unha banda británica de metal extremo procdente de Liverpool, formada no ano 1985 e desaparecida en 1995. Reuníronse no 2007 sen un dos seus membros orixinais, o batería Ken Owen, debido a problemas de saúde.
O Clone
O Clone é unha telenovela brasileira escrita por Glória Perez, que se estreou na Rede Globo no día 1 de outubro de 2001 rematada o 15 de xuño de 2002. Contén 221 episodios. Conta cos actores Giovanna Antonelli, Murilo Benício, Juca de Oliveira, Adriana Lessa, Stênio Garcia, Débora Falabella, Eliane Giardini, Vera Fischer, Reginaldo Faria, Letícia Sabatella, Antônio Calloni, Jandira Martini, Cristiana Oliveira, Neuza Borges, Nívea Maria, Dalton Vigh e Daniela Escobar.
Earthquake Bird
Earthquake Bird é un filme estadounidense de 2019 escrito e dirixido por Wash Westmoreland. Está baseado na novela homónima de Susanna Jones. Está protagonizada de Alicia Vikander, Riley Keough, Naoki Kobayashi e Jack Huston.
Estreouse internacionalmente no Festival de Cinema de Londres o 10 de outubro de 2019. Estreouse nos cinemas o 1 de novembro de 2019, antes da estrea dixital o 15 de novembro de 2019 a través de Netflix.
Auguste Franchomme
Auguste-Joseph Franchomme, nado o 10 de abril de 1808 en Lille (Francia) e finado o 21 de xaneiro de 1884), foi un violonchelista francés. Un contemporáneo caracterizou a súa execución do seguinte xeito: "Ton encantador, moita gracia e expresión no xeito de cantar e rara pureza na afinación - isto é o que distingue a este artista." Por outra banda, se lle reprochou o feito de non tocar con suficiente ardor, mais foi unánime o eloxio do seu canto expresivo.
Traxectoria
Franchomme naceu en Lille (Francia) e iniciou os seus estudos de violonchelo no conservatorio da súa cidade natal con M. Mas e Pierre Baumann, e continuounos no Conservatorio de París con Jean Henri Levasseur e posteriormente con Louis Pierre Norblin. En 1825, durante o primeiro ano de estudos en París, Franchomme xa gañara o primeiro premio.
Comezou a súa carreira tocando con varias orquestras e foi designado violonchelo solista da Sainte-Chapelle en 1828. Xunto co violinista Jean-Delphin Alard (mestre de Pablo Sarasate) e o pianista Charles Hallé (creador da Hallé Symphony Orchestra), foi fundador e membro do Alard Quartet, co cal realizou numerosos concertos e que foi unha excepción dentro dos grupos de cámara porque estaba formado por músicos profesionais. Franchomme tamén foi membro fundador da Société des Concerts du Conservatoire.
Combinou durante varios anos a actividade concertística, sobre todo en París coa participación en orquestras como a Ópera de París, o Teatro Italiano, a Sociedade de Concertos, a Capella Real de París etc.
Franchomme emprendeu unha boa amizade con Felix Mendelssohn na súa última visita a París en 1831, e con Frédéric Chopin. En 1833, Chopin e Franchomme colaboraron na composición dun Grand Duo Concertant para piano e violonchelo, baseado en temas da ópera de Giacomo Meyerbeer Robert le diable. Franchomme tamén reescribiu as partes de violonchelo da Introduction et Polonaise Brillante Op. 3 de Chopin, e foi dedicatoria da Sonata para violonchelo Op. 65 de Chopin (na copia do chelista conservada na Biblioteca Nacional de Francia, unha nota advirte que a parte do violonchelo foi escrita por Franchomme ditada polo propio Chopin). Franchomme foi así mesmo dedicatoria da sonata para violonchelo de Charles-Valentin Alkan.
Coa excepción dunha viaxe a Inglaterra en 1856, Franchomme case non abandonou París, onde se converteu na figura central da vida musical da cidade. En 1843 adquiriu o Duport Stradivarius do fillo de Jean-Louis Duport pola suma récord de 22000 francos franceses. Tamén adquiriu o De Munck Stradivarius de 1730.
En 1846 sucedeu a Norblin como primeiro profesor de violonchelo no Conservatorio de París. Jules Delsart, Víctor Mirecki, Louis Hegyesi e Ernest Gillet están entre os seus alumnos.
O 16 de febreiro de 1848, pouco antes da revolución, Franchomme e Delfino Alard participaron nun concerto con Chopin no Salón Pleyel. No programa presentouse a Sonata para violonchelo de Chopin e un trío de Mozart. Aquel sería o último concierto de Chopin.
Participou con frecuencia nos concertos cos músicos rusos que chegaban a París. O 14 de abril de 1840, nun concerto co violinista Nikolay Dmitriev-Svetchin, Franchomme interpretou o seu Tema e Variacións. No concerto co novo Antón Rubinstein o 23 de maio de 1841 na Sala Pleyel, tocou a súa Fantasía. Tamén participou en cuartetos de corda.
Polas súas contribución á música, foi nomeado cabaleiro da Légion d'honneur o 21 de xaneiro de 1872. Morreu en París o 21 de xaneiro de 1884.
Santiago y a ellos
Santiago y a ellos foi un semanario editado en Santiago de Compostela en 1842.
Historia e características
Subtitulado ''Periódico crítico, satírico, burlesco, de literatura y costumbres. Las letras, letras de cambio. Gallardo'', apareceu o 13 de febreiro de 1842. Saía os domingos. Fundado e elaborado por Antonio Romero Ortiz e José Rúa Figueroa, editábase nos obradoiros do libreiro e impresor José Núñez Castaño. Satirizou a literatura e os costumes da época, o que provocou a súa suspensión por orde gobernativa.
José Miguel Andrade
José Miguel Andrade Cernadas, nado na Coruña en 1963, é un historiador galego.
Traxectoria
Doutorouse pola Universidade de Santiago de Compostela coa tese “El monacato benedictino y la sociedad de la Galicia medieval: siglo X al XIII” (1992) e é Catedrático de Historia Medieval na mesma institución. Foi membro da Academia Auriense-Mindoniense de San Rosendo.
Rabioso
Morfoloxía
Ten unha cuncha netamente circular, sólida, equivalva, que mide uns 6,5 cm de diámetro. Presenta liñas de crecemento concéntricas moi finas. Na charnela ten dúas filas de 6 a 12 dentes en cada valva.
A cor é branca sucia pero mostra numerosas liñas castañas en zigzag, irregulares e distribuídas por toda a superficie. O interior é branco ou marrón, sen mostrar a marca do seo paleal.
Hábitat e bioloxía
Vive na franxe infralitoral ata profundidades de 100 metros, en fondos de area.
Distribúese na costa europea do Atlántico e no Mediterráneo.
Interese pesqueiro e comercial
É un molusco pouco apreciado, de carne dura, que só se utilizaba para conservas.
Riau
thumb|Escudo
O arquipélago de Riau (Kepulauan Riau) é un grupo de illas indonesias que forman parte da provincia homónima, formada por estas illas xunto coas illas Natuna, ricas en petróleo e gas natural, e as Anambas.
Ata xullo de 2004 as illas Riau formaban parte da provincia de Riau, en Sumatra; desde entón uníronselle os dous arquipélagos antes citados para formar os tres unha nova provincia. En total devandita provincia ocupa uns 21.992 km² e conta con 1.198.526 habitantes. A capital é a localidade de Tanjung Pinang. Ás veces utilízase o termo  BBK ('Batam Bintan Karimun') para referirse ao arquipélago.
Historia
O nome deste arquipélago é anterior á creación da provincia indonesia, e historicamente non incluía as illas Lingga nin as illas Natuna, que agora pertencen a esa provincia. Doutra banda, Singapur foi considerada unha parte das illas, polo menos nas eras islámicas.
Srivijaya e Jambi
Desde o 650 ata 1377 estiveron baixo o control do imperio Srivijaya. O Reino Jambi saqueou a capital de Srivijaya en 1088, permitindo que ese imperio crecer e difundir o malaio como lingua franca, aparentemente como sucesor ou parte do propio imperio Srivijaya. Unha vez máis, a área parece estar ben dentro dos seus límites de control. en 1.275 forzas da expedición Pamalayu do imperio Singhasari saqueou os territorios Jambi/Srivijaya. Bintan foi base da posta en escena nos anais malaios para a fundación dun estado en Temasek (Singapur).
Dominio de Singapur
O Reino de Singapur datou de 1299 a 1398, descoñecese que influencia exerceu no próximo arquipélago de Riau.
Dominio islámico
Descoñecese exactamente cando pasou ao control do sultanato de Malaca, ese sultanato data de 1400 ata 1511, cando os portugueses saquearon Malacca (Melaka). Algún tempo despois, o Sultanato de Johor, unha vez parte do sultanato de Malaca, tomou o control da zona ata a morte do sultán Mahmud Shah III en 1811, e a compra de Singapur en 1819, as illas do Arquipélago de Riau, xunto con Temasek (agora Singapur). Entón as illas convertéronse en parte do sultanato de Riau-Lingga, creado logo da disputa pola sucesión logo da morte de Mahmud III de Johor, cando Abdul Rahman foi coroado como o primeiro sultán de Riau-Lingga en 1812.
thumb| Mapa do arquipélago
Era Colonial
O Tratado Anglo-Holandés de 1824 estableceu a fronteira entre os intereses holandeses e británicos e outorgou as illas ao sector de influencia holandés. A partir de entón, Singapur xa non se coadministrou. O arquipélago restante pasou a formar parte da Residencia de Riau e Dependencias (Residentie Riouw en Onderhoorigheden Riouw).
Ligazóns externas
جزر رياو Illes Riau Riau Kepulauan Riau Islands Archipiélago de Riau Riau uhartedi Riausaaret Îles Riau Kepulauan Riau Isole Riau Kepulauan Riau Riouwarchipel Kepulauan Riau Wyspy Riau Arquipélago de Riau Ilhas Riau Острова Риау Kepulauan Riau 廖内群岛
Kawasaki Ki-48
O seu desenvolvemento comezou a finais 1937 cun requirimento do exército xaponés que pedía un bombardeiro de gran velocidade, capaz de acadar os 480 km/h aos 3.000 metros, e que puidese subir ata os 5.000 metros en 10 minutos. Kawasaki inspirouse no Tupolev SB soviético.
Kawasaki tiña a experiencia do desenvolvemento do bombardeiro pesado de dous motores Ki-45, polo que se resolveron moitos dos problemas técnicos. Porén, o avión tivo gran cantidade de defectos. Podía levar só unha carga de 800 kg de bombas e só foi equipado con tres metralladoras, o que o facía moi vulnerable aos cazas inimigos. As súas características de voo tamén deixaron moito que desexar. Os cazas aliados superábano en velocidade, e en mans de pilotos inexpertos era doado que estes perdesen o seu control. A pesar de todos os seus problemas non foi considerado un fracaso e tratouse dun bombardeiro lixeiro aceptable durante os primeiros anos de guerra para moitos historiadores.
Castelo de Dumbarton
O castelo de Dumbarton (en Caisteal Dhùn Bhreatainn) é a fortaleza máis antiga de Gran Bretaña. Domina a cidade escocesa de Dumbarton, atópase nun colo volcánico de rocha basáltica coñecido como Dumbarton Rock. Ten unha altura de 73 metros.
Historia
Polo menos desde a Idade de Ferro, este foi o escenario dun asentamento de importancia estratéxica, cuxos residentes comerciaron con Roma. A presenza dunha poboación aquí está rexistrada nunha carta de San Patricio escribiu ao Rei Ceretic de Alt Clut, (ou Clyde Rock) a finais do século V.
Desde o século V até o século IX foi o centro do Reino independente de Strathclyde. O rei de Dumbarton sobre o ano 740 d.C. foi Riderch I de Alt Clut, que figura en lendas nórdicas. Dise que durante o seu reinado o mago Merlín quedou en Alt Clut. En 756 por primeira vez, a fortaleza foi saqueada por unha forza conxunta de pictos e northumbrios, capturando Alcluith despois dun sitio de catro meses.
esquerda|miniatura|A Rocha domina gran parte da silueta da cidade no sur de Dumbarton.
En 870, Dumbarton Rock foi o fogar de británicos que serviu como fortaleza e como capital de Alt Clut. Os viquingos asediaron Dumbarton durante catro meses, derrotando os habitantes despois de cortarlles o acceso a auga. O rei nórdico Olaf regresou a Dublín no 871, con douscentos barcos cheos de escravos e tesouros saqueados. Olaf chegou a un acordo con Constantino I, o rei dos escoceses, e Artgal de Alt Clut.
A independencia do Reino de Strathclyde chegou ó seu fin coa morte de Owen o Calvo, cando a dinastía de Kenneth macAlpin comezou a gobernar a rexión.
Na Escocia medieval, Dumbarton (Breatainn Dun, que significa a fortaleza dos britanos, foi un importante castelo real. Nela resgardouse David II de Escocia (fillo de Robert Bruce) e a súa nova esposa Xoana da Torre, despois da derrota escocesa na batalla de Halidon Hill preto de Berwick-upon-Tweed en 1333. O Conde de Bothwell, Patrick Hepburn, foi nomeado capitán do castelo de Dumbarton o 1 de abril de 1495. miniatura|dereita| O Castelo de Dumbarton en 1800. O castelo perdeu importancia á morte de Oliver Cromwell en 1658. Pero as ameazas que expuxeron os xacobinos e os franceses no século XVIII fixeron que se creasen novas estruturas e defensas sendo acuartelamento até a segunda guerra mundial.
Bernd Schuster
Bernhard Schuster, nado en Augsburgo o 22 de decembro de 1959, é un exfutbolista e actual adestrador de fútbol alemán. Xogaba de centrocampista e foi adestrador do Málaga CF.
Talorgan II
Talorgan II (en gaélico escocés: Talorc mac Óengusa) foi un rei dos pictos dende 783 até 785. Os Anais de Úlster recollen a morte de Dub Tholargg (Talorcen negro) rei dos pictos a este lado do Mounth en 782. Crese que puido ser fillo de Óengus mac Fergusa. Foi sucedido polo seu fillo Drest.
Gonzalo Vázquez Pereira
Gonzalo Vázquez Pereira, nado en Vilaboa en 1983, é un profesor, escritor e tradutor galego.
Traxectoria
Licenciado en Filoloxía galega pola Universidade de Vigo e máster en literatura comparada pola Universidade de Santiago de Compostela. Tamén é deseñador de moda. É profesor na École Jeannine-Manuel da Universidade Sorbonne-Nouvelle e do Instituto Cervantes de París.
Ricardo Escolà Sala
Ricardo Escolà Sala, nado en Barcelona o 6 de decembro de 1940, é un exfutbolista español. Xogaba de centrocampista.
Persoal
É fillo do tamén futbolista Josep Escolà.
O Rial, Casardeita, Ramirás
O Rial é un lugar da parroquia de Casardeita, no concello ourensán de Ramirás. Segundo o IGE do 2009 tiña 15 habitantes dos que 5 eran homes e 5 eran mulleres, o que supón un aumento de habitantes con respecto a 2008.
Yokosuka P1Y
O Yokosuka P1Y Ginga (en xaponés vía láctea) foi un bombardeiro xaponés da segunda guerra mundial. Foi deseñado como bombardeiro de grande velocidade, pero tamén usouse como caza nocturno, avión de recoñecemento e torpedeiro. Voou por primeira vez en agosto de 1943. O seu alcume por parte dos aliados foi "Frances".
Foi deseñado polo arsenal de Yokosuka segundo especificacións da armada pedindo unha velocidade coma a do Zero, un alcance coma a do G4M, 907 quilos de bombas, e a habilidade de bombardeo en picado, así como a capacidade para levar torpedos. Como resultado o seu deseño foi complexo, foi difícil de fabricar e as súas prestacións en servizo foron pobres. Problemas co motor Nakaima Homare acelerou a súa substitución polo Mitsubishi Kasei.
La Banda Trapera del Río
La Banda Trapera del Río foi unha banda de punk rock nacida no barrio La Satélite (hoxe chamado Sant Ildefons) de Cornellà de Llobregat, (Barcelona). Precursores do punk en España e autores da primeira canción rock en catalán: «Ciutat Podrida» («Cidade podrecida», en galego). Estiveron activos desde 1976 a 1982. En 1992, con motivo da reedición dos seus dous primeiros LPs, o grupo volveuse xuntar. Gravaron dous discos máis e volvéronse a separar en 1994.
Forman parte da lenda urbana transgresora e esquecida da vida de arrabalde do cinto barcelonés, que viviu á marxe do rexurdir da cultura catalá e da transición democrática de entón.
O seu guitarrista, Modesto Agrearche, faleceu en 2004.
Traxectoria
Tras cambiar dúas veces de nome (foron "Al rojo vivo" primeiro e "4x3" despois) comezaron a tocar en directo, onde empezaron a gañar fama pola súa actitude provocadora tocasen onde tocasen. Comezaron a compoñer tamén as súas propias cancións, coa provocación como bandeira. De feito, Morfy Grey recoñeceu que a letra de «La regla» (tema presente no seu primeiro sinxelo) escribiuna unicamente con afán de provocar.
En 1978 recibiron varias ofertas para editar un álbum, decidíndose finalmente pola aposta de Belter. A relación coa discográfica non foi boa en ningún momento. Ese ano apareceu «La Regla» / «Rock Cloaca», considerado como unha das pedras fundacionais do punk en España. A publicación da Banda Trapera del Río atrasouse case un ano, malia que o álbum estaba gravado. Ademais o grupo sempre se queixou de que Belter os enganaba coas cifras de vendas e non lles pagaba as regalías.
Godfrey Harold Hardy
Godfrey Harold Hardy, nado en Cranleigh, Surrey, o 7 de febreiro de 1877 e finado en Cambridge o 1 de decembro de 1947 foi un matemático británico tamén coñecido como G. H. Hardy que formulou a desigualdade que leva o seu nome. Foi o principal valedor en Gran Bretaña e director de tese do matemático autodidacta indio Ramanujan (1887-1920), coñecido por algunhas das súas asombrosas fórmulas.
Traxectoria
Godfrey Hardy naceu en Cranleigh, Surrey, Inglaterra. Os seus pais, ambos mestres de escola, tiñan inclinación polas matemáticas.
A inclinación natural de Hardy cara ás matemáticas fíxose presente moi cedo. Cando tiña dous anos escribía números superiores a dous millóns, e púñase a proba a si mesmo factorizando os números dos himnos na Igrexa.
Tras ir á escola en Cranleigh, Hardy entrou no Winchester College. En 1896, pasou ao Trinity College (Cambridge). Ocupou a cátedra Sadleirian desde 1931 até 1942; deixara Cambridge en 1919 para facerse cargo da cátedra de xeometría Savilian en Oxford.
Desmond Tutu
Desmond Mpilo Tutu, nado en Klerksdorp (Transvaal) o 7 de outubro de 1931 e finado na Cidade do Cabo o 26 de decembro de 2021, foi un pastor anglicano, teólogo e pacifista surafricano, que adquiriu fama internacional durante a década de 1980 a causa da súa oposición ao Apartheid.
Traxectoria
dereita|miniatura|175px|O arcebispo Desmond Tutu. Tutu foi o primeiro surafricano negro en ser elixido e ordenado como arcebispo anglicano de Cidade do Cabo (Suráfrica), e despois Primado da entón Igrexa da Provincia de África Meridional (actualmente Igrexa anglicana de África do Sur). Foi recoñecido co Premio Nobel da Paz en 1984.
Cormac mac Cuilennáin
Cormac mac Cuilennáin, finado en Bellaghmoon (Condado de Kildare) o 13 de setembro de 908, foi un bispo irlandés, rei de Munster, coñecido como grande erudito e canonizado nas igrexas católica e ortodoxa.
Desmond Tutu
Traxectoria
Outórgaselle a autoría do cualificativo de Nación do Arco da Vella, para describir metaforicamente á Suráfrica posterior ao apartheid (en 1994 co triunfo do ANC). A expresión incorporouse desde entón para describir a diversidade étnica de Suráfrica.
Cormac mac Cuilennáin
Traxectoria
Cormac naceu no clan Eóganacht Chaisil, liña de Cashel (Caiseal) dos Eóganachta, que dominaran Munster dende o século V. Foi recoñecido como un candidato de undécima xeración de Óengus mac Nad Froích, e ningún dos seus antepasados dende Óengus foron reis de Cashel, motivo polo cal Cormac, como outros reis cregos de Munster do século IX, probablemente fora un candidato compromisado.
De acordo cos Anais dos Catro Mestres, Cormac foi titorado por Snerdgus, de Dísert Díarmata De acordo con algúns relatos, fora casado con —ou noivo de— Gormlaith, filla de Flann Sinna, Grande Rei da Irlanda, mais preferiu tomar votos de celibato. Probablemente era bispo de Cashel antes de ser coroado rei de Munster, mais algúns autores suxiren que sería máis probablemente bispo de Emly.
Cormac foi elixido rei de Munster despois da morte de Finguine Cenn nGécan, de acordo cos Anais de Ulster asasinado polos seus socios, e segundo os Anais de Inisfallen morto polos Cenél Conaill Chaisil, unha liña dos Eóganachta. Os Anais de Inisfallen descrebenno como un “bispo nobre e célibe”. Cormac tentou restaurar a autoridade dos reis de Munster sobre Leinster, e talvez aspirou a ser Grande Rei da Irlanda. En 907, liderou campañas en Connacht e Meath, onde derrotou Flann Sinna, e mantivo unha armada operante no Río Shannon, que capturou Clonmacnoise.
Antonio del Moral López
Antonio del Moral López, nado en Ciempozuelos o 7 de agosto de 1849 e finado na Coruña o 28 de xaneiro de 1924, foi un militar e político español.
Traxectoria
Fillo de José Benigno del Moral Galán, propietario rendista e de María de los Santos Ramona López Serrano. Cursou estudos militares no Real Colexio de Artillería de Segovia onde ingresou en 1866. Na arma de artillería alcanza os graos de tenente (nomeado por Real Orde de 27 de novembro de 1874), e capitán (por Real Orde de 25 de novembro de 1877) e participou nas escaramuzas no transcurso da Terceira Guerra Carlista que foron conformando o seu espírito liberal.
En 1878 casou con Clotilde Sanjurjo Flórez de Losada, filla dos VIII condes da Torre Penela, de ilustre familia coruñesa. Comenza entón o seu interese pola política, ingresando no Partido Liberal. Deputado por este partido na lexislatura de 1879 polo distrito da Coruña, volveu ser reelixido polo mesmo distrito en 1881 e foi designado o 24 de marzo de 1883 secretario do Congreso dos Deputados, posto que ocupou durante un ano. En 1884 foi elixido deputado polo distrito de Getafe. Vocal da xunta consultiva do Instituto Xeográfico e Estatístico dende 1884.
A súa xestión á fronte da facenda cubana foi moi relevante procedendo a unha reordenación dos ingresos por aduanas. Para tal efecto realizou unha mellora do sistema estatístico que produciu problemas no cobro dos impostos sobre o petróleo e o gas. Por esta xestión recibiu por Orde de 23 de xaneiro de 1894 a Gran Cruz da Orde de Isabel a Católica. Cesou na Habana o 5 de xullo de 1895 e regresou a España onde ocupou postos nas Cortes, abandonando xa postos de responsabilidade política.
Foi tamén deputado polo distrito da Coruña en 1886, 1891, 1896, 1898, 1899 e 1903. Tamén foi senador pola provincia da Coruña nas lexislaturas de 1888-1889, 1901-1902 e 1905-1907, sendo experto en delitos electorais.
Vida persoal
Casou o 26 de setembro de 1878 con Clotilde Sanjurjo Flórez de Losada e foi pai de José e María del Moral Sanjurjo, que casou con Raimundo Riestra Calderón.
Simó Sándor
Simó Sándor, nado en Budapest o 7 de agosto de 1934 e finado na mesma cidade o 4 de setembro de 2001, foi un produtor e director de cine húngaro.
Estudou na escola de cine de Budapest en 1964.
Marga R. Marcuño
Margarida Rodríguez Marcuño, nada en Vilagarcía de Arousa o 13 de novembro de 1954, é unha correctora lingüística e literaria , profesora de educación secundaria e tradutora galega.
Traxectoria
Como docente interina, traballou en IES Pino Manso (O Porriño), IES Val Miñor (Nigrán) e IES nº 1(Ribeira) e como agregada de Lingua e Literatura Galegas impartiu aulas no IES Politécnico (Vigo), CIFP A Granxa (Ponteareas) e CIFP Valentín Paz Andrade (Vigo).
Foi profesora-colaboradora en cursos de galego para docentes e relatora nos encontros de formación dos Equipos de Normalización Lingüística do Concello de Vigo. Participou no equipo asesor e como coordinadora nas campañas de Normalización Lingüística “En galego vivo Vigo, en galego Vigo vai” e “Entre nós, en galego”.
Asistiu ao programa europeo Socrates-Comenius “ A integración do alumnado con N.E.E no currículo” e asistiu a diferentes encontros galego-portugueses de Educadores/as pola Paz
Ademais toma parte en diversas campañas de sensibilización contra a violencia de xénero promovidas pola Concellerías de Igualdade (Lalín e Vigo) e Coordinou as revistas: A voz do meco (Bembrive) e a A Miñoka (CEIF Paz Andrade de Vigo).
Como ecritora recibiu diferentes premios polos seus relatos.
Wide-field Infrared Explorer
Wide-field Infrared Explorer, coñecido tamén polo seu acrónimo WIRE, foi un observatorio espacial da NASA lanzado o 5 de marzo de 1999 mediante un foguete Pegasus XL desde a Base Vandenberg da Forza Aérea.
Características
WIRE foi un observatorio espacial arrefriado mediante hidróxeno sólido capaz de observar o ceo en dúas lonxitudes de onda infravermellas (12 e 25 micrómetros). Foi deseñado para estudar galaxias con gromos estelares e buscar protogalaxias. O telescopio de WIRE tiña unha apertura de 30 cm e era de tipo Ritchey-Chretien.
Pouco despois do lanzamento a cobertura do telescopio foi exectada prematuramente, expoñendo o hidróxeno sólido, que se sublimou, acelerando a rotación do observatorio e producindo a perda do refrixerante. O control do observatorio foi finalmente recuperado, pero sen o hidróxeno para arrefriar o instrumentos a misión principal deuse por perdida. A nave reutilizouse para facer observacións co seguidor de estrelas para a monitorización a longo prazo de estrelas en apoio a futuras misións astrosismolóxicas e de busca de exoplanetas. WIRE reentrou na atmosfera terrestre o 10 de maio de 2011.
Denis Diderot
Denis Diderot, nado en Langres o 5 de outubro de 1713 e finado en París o 31 de xullo de 1784, foi un escritor e filósofo francés pertencente ao movemento literario da Ilustración.
Traxectoria
Pertencía á burguesía provinciana que só podía ascender mediante a carreira eclesiástica, en 1728 deixou ditos estudos. O seu desexo de progresar socialmente levouno a París, onde entrou en contacto cos círculos literarios máis avanzados e coñeceu a Rousseau, D'Alembert e Condillac. Diderot gañouse a vida como tradutor. Máis tarde, baixo o influxo de Shaftesbury, escribiu e publicou en 1746 Pensamentos filosóficos, nese mesmo ano logrou formar ao redor del o grupo de intelectuais que se fixo cargo da Enciclopedia. É o autor máis completo do século XVIII francés, pois compuxo obras de todo tipo de xéneros que se poden encadrar nas tres tendencias literarias da época: Rococó, nos seus comezos, Neoclasicismo e Prerromanticismo, a partir do seu compromiso coa Enciclopedia.
En 1785 Catarina II de Rusia adquiriu a biblioteca de Diderot, asignándolle a cambio unha pensión. Diderot residiu en San Petersburgo entre 1773 e 1774 dedicándose a elaborar proxectos de reforma. Durante os últimos anos da súa vida colaborou na obra Raynal, Historia das dúas Indias, onde se considera que o comercio é o factor básico do progreso e da civilización.
Primeira etapa
A súa primeira etapa, ata 1753, significa a súa entrada no mundo literario francés. Os seus primeiros traballos son xa moi polémicos. En Pensamentos filosóficos (1746), defende a supremacía da razón sobre Deus. A tese, exposta en Carta sobre cegos de que a intelixencia humana non se debe a Deus, senón que se forma a través da experiencia e por medio dos sentidos levarao ao cárcere acusado de ateísmo.
Outra das cousas que Diderot escribiu foi:
O Coto de Arriba
O topónimo galego O Coto de Arriba pode referirse a:
Denis Diderot
Primeira etapa
Nos Pensamentos filosóficos Diderot móstrase deísta convencido.
O 7 de xullo de 1746 o parlamento de París condenou o libro na fogueira porque era escandaloso e contrario á relixión.
Segunda etapa
A segunda etapa da súa obra esténdese entre os anos 1753 e 1761. Neste período, o autor céntrase no proxecto da Encyclopédie onde a partir de 1759 colaborou con D'Alembert na súa edición. É a primeira en incluír contribucións de diversas persoas, Voltaire, Rousseau ou Montesquieu. Tamén foi a primeira en incluír aspectos das artes mecánicas. En total comprendía 28 volumes con 71.818 artigos e 3.129 ilustracións. Para Diderot, o obxectivo da enciclopedia era "cambiar a forma de pensar da xente". O autor tamén se concentrou na produción teatral, pola que adquiriu renome. O teatro de Diderot apártase das modalidades tradicionais e configura un novo xénero coñecido como drama burgués e definido polos seguintes trazos:
Nesta etapa, Diderot tamén compuxo obras doutros xéneros. Na novela A relixiosa denuncia a hipocrisía da Igrexa e os intereses económicos ocultos tralas vocacións relixiosas. O sobriño de Rameau é unha obra que marca a evolución do autor cara o pesimismo. Trátase dun diálogo entre un filósofo (progresista, positivo e moral) e un parasito (bufón e medio louco) sobre o sentido da existencia. A discusión termina en empate, sen que Diderot deixe claro o sentido da existencia humana e dos esforzos reformadores ilustrados.
Terceira etapa
A terceira etapa da súa obra iníciase co recoñecemento internacional de Diderot en 1761. A obra máis destacada desta etapa é Xácome o fatalista, unha novela moi innovadora e libre na que o seu protagonista se sente perdido no labirinto do Estado. Con ela, Diderot abre a porta ao romanticismo e anticipa un dos temas máis relevantes da novela existencial do século XX.
Traducións ao galego
A súa obra ensaística O paradoxo sobre o actor (Servizo de Publicacións da Universidade da Coruña, 1998) foi traducida por Francine Sucarrat Boutet e Xosé Carlos Carrete Díaz ; mentres que o seu opúsuclo Isto non é un conto (BIVIR, 2015) foi traducido por Isabel Soto López.
Condado de Ivry
O condado de Ivry era unha xurisdición feudal de Normandía, realmente un señorío aínda que ao estar gobernado por condes aparece nomeado como condado. A familia de Ivry ten unha xenealoxía complicada e incerta.
A casa condal tivo a súa orixe en Esperlengo de Pîtres, casado con Sprota, que antes fora concubina ou esposa de Guillerme I, o duque de Normandía, e da que tivo polo menos catro fillos, dos cales tres foron mulleres e un varón, coñecido como Raúl de Ivry, que foi o primeiro conde de Bayeux ao redor do ano 1000. Casou con Aubrea de Caville ou Cacheville e foi ela quen construíu o castelo de Ivry; Cando quixo expulsar ao seu marido do castelo, este matouna. Tiveron cinco fillos:
George Harrison
George Harrison, MBE nado o 25 de febreiro de 1943 en Liverpool (Reino Unido) e finado o 29 de novembro de 2001 nos Ánxeles (Estados Unidos) foi un músico, compositor, cantante, produtor musical e produtor cinematográfico británico, e o integrante máis novo da lendaria banda The Beatles.
Fillo dunha familia de clase media de Liverpool, foi un amigo da infancia de Paul McCartney, quen o propuxo a principios de 1958 a John Lennon, para que integrase a súa formación, The Quarrymen. Os tres, formarían o grupo central que se convertería en The Beatles en 1960, e despois coa chegada de Ringo Starr en 1963 nun dos eventos máis importantes na historia da música popular do século XX.
A influencia de Harrison na música dos Beatles foi crecendo cos anos. Foi ante todo o guitarrista líder, e un dos tres vocalistas dun grupo que se mantivo firme pola calidade das súas harmonías vocais. Foi a partir de 1965 cando el introduciu a espiritualidade, a música e os instrumentos da India no universo da musical dos Fab Four. Para rematar, compuxo algunhas das súas cancións máis fermosas dos últimos anos, como While My Guitar Gently Weeps, Something e Here Comes the Sun. Tamén é un dos pioneiros no uso de sintetizador no rock. A medida que o seu talento como compositor aumenta, di que a súa frustración de permanecer na sombra do tándem Lennon / McCartney crece. Isto faino participar nas disensións que levaron á separación dos Beatles en 1970.
Tras a disolución do grupo en 1970 Harrison gozou dun grande éxito artístico e comercial no inicio da súa carreira en solitario, co seu álbum triplo All Things Must Pass e a canción My Sweet Lord. En 1971 organizou o Concerto para Bangladesh, que foi o primeiro concerto benéfico na historia do rock. Así mesmo, desenvolveu unha carreira de produtor cinematográfico, creando en 1978, xunto a Denis O'Brien, a compañía Handmade Films para producir nun principio o filme Monty Python's Life of Brian (no que fai unha breve aparición), dos Monty Python, aínda que máis tarde deu cabida, como actores, a xente do talle de Madonna (Shanghai Surprise). Antes de crear con Roy Orbison, Tom Petty, Jeff Lynne e Bob Dylan ( el ocultouse tras os pseudónimos de Nelson Wilbury e Spike Wilbury.) en 1988 o supergrupo Traveling Wilburys, sofre os primeiros altibaixos na súa carreira en solitario. Esta formación produciu dous álbums.
Casou dúas veces: primeiro casou con Pattie Boyd de 1966 a 1977, despois en 1978 casou con Olivia Harrison, con quen tivo un fillo, Dhani. As súas aparicións son pouco frecuentes na década de 1990, durante a que participou no proxecto Anthology dos Beatles e traballou ocasionalmente nun álbum hipotético (Brainwashed), que finalmente foi terminado e publicado logo da súa morte. En 1997 diagnosticóuselle un cancro de pulmón, logo dun intento de asasinato que sufriu en 1999 e debilitado polo cáncer morre o 29 de novembro de 2001.
En 2003 a revista Rolling Stone puxo a George Harrison no posto número 11 na lista dos 100 guitarristas máis grandes de todos os tempos. Máis de dez anos logo da súa morte, segue sendo considerado polo público como un dos máis grandes artistas do seu tempo.
Mocidade e situación familiar
miniatura|dereita|170px|O 12 de Arnold Grove, a residencia de George Harrison durante os primeiros seis anos da súa vida.
George Harrison naceu o 25 de febreiro de 1943 en Liverpool, no número 12 de Arnold Grove (onde vivira os seus primeiros seis anos de vida) no seo dunha familia católica; foi o último dos catro fillos de Harold Hargreaves Harrison e a súa esposa Louise (de solteira French). Tivo unha irmá máis vella, nada en 1931, chamada Louise (como a súa nai) e dous irmáns, Harry e Peter, nados en 1934 e 1940 respectivamente. A súa nai, Louise, traballaba nunha tenda de Liverpool e seu pai, Harold, era un condutor de ómnibus que, anteriormente, traballara como dispensário de barcos na White Star Line. Posuía raíces irlandesas, xa que o seu avó materno, John French, nacera no Condado de Wexford, en Irlanda, e emigrara cara Liverpool, onde casou cunha moza local, de nome Louise Woollam.
A casa onde naceu Harrison e viviu os seis primeiros anos da súa vida, o 12 de Arnold Grove, está situada en Wavertree (Liverpool). En 1950, foilles concedida unha council house (vivenda social) que foi ofrecida á familia, que se mudou para o número 25 da Upton Green, en Speke. . A súa primeira escola foi a Escola Primaria de Dovedale, bastante próxima da de Penny Lane a escola onde estudava o seu futuro socio John Lennon. A súa educación comezou cun ano de atraso por mor das grandes cantidades de alumnos que se matriculaban nas escolas locais logo dun aumento na taxa de natalidade, isto tamén explica porque el foi educado nunha escola lonxe da súa casa .Tamén fai a comuñón, pero decide non facer a confirmación, asistindo pouco á realización do culto litúrxico. Ata ten o costume de correr a esconderse cando o sacerdote local vai visitar á súa familia. Aínda que a área de Speke é unha área difícil na que "houbo algunhas familias moi problematicas", Harrison considera ter unha infancia feliz.
Aprobou o exame coñecido como 11-plus. e logrou unha praza no Liverpool Institute for Boys (edificio que hoxe alberga o Liverpool Institute for Performing Arts ), ao que asistiu desde 1954 ata 1959. Este período é difícil para el (ata chega a dicir que foi a peor época da súa vida). Suspendio os seus exames finais e dixo que os poucos puntos que obtivo foi por escribir o seu nome na parte superior da folla do exame.
Primeiras experiencias musicais
Cando tiña 12 anos, foi hospitalizado por unha inflamación nos riles. Foi durante estas seis semanas de convalecencia cando decidiu comprar unha guitarra a un compañeiro de clase de Dovedale, Raymond Hughes, por 3 libras con 10 xilins. Con todo, atopouse rapidamente con ela rota e sen poder usala durante algún tempo. A partir de entón, o seu pai preséntalle un amigo guitarrista que lle ensina varias horas á semana os novos sóns e cancións. .
Dous anos máis tarde, a economía da casa mellora e isto permítelle comprar un instrumento mellor. Mentres que en Liverpool a música skiffle está de moda, Harrison funda a banda The Rebels co seu irmán Peter e un amigo. . Logo dunha reunión o grupo desiste de continuar. .
Nesta época coincide no autobus que os trae de regreso da escola con Paul McCartney que era nove meses máis vello que el. A atracción que senten pola música favorece o nacemento da súa amizade, e os seus concerto con The Rebels axuda a gañar en credibilidade. Entre os dous nace unha grande amizade e xuntos perfeccionan a súa técnica musical. Durante o verán de 1957, ambos os dous se van de xolda facendo autostop cara á costa sur coas súas guitarras.
McCartney, finalmente, trasládase a outra parte da cidade, onde se fai amigo de John Lennon, que tamén ten o seu grupo de música, The Quarrymen, grupo ao que Paul se une despois demostrar as súas capacidades musicais. Harrison viu á banda por primeira vez durante un concerto o 6 de febreiro de 1958 no Wilson Hall. Pouco despois, McCartney suxire a Lennon incluír a Harrison no grupo. Este último, aínda que reticente pola curta idade de Harrison, acede a escoitar unha interpretación que este fai coa súa guitarra Raunchy ao fondo dun autobús de dous pisos e queda impresionado polo seu talento. Harrison únese aos Quarrymen en febreiro de 1958 para substituír a un dos seus puntais, Eric Griffiths. E finalmente imponse polo seu talento, e é o novo batería, Colin Hanton, quen ten a pouco envexable tarefa de anunciar a Griffith que os seus servizos xa non son necesarios
Formación e debut do groupo
esquerda|miniatura|George Harrison, no medio de [[Paul McCartney e de John Lennon.]] Nos dous anos que seguiron, os Quarrymen evolucionan e cambian o nome varias veces ata que finalmente se deciden polo de The Beatles. O grupo finalmente formado con John Lennon, Paul McCartney e George Harrison na guitarra, Stuart Sutcliffe no baixo e Pete Best á batería parten en agosto de 1960 para Hamburgo, despois de que Bruno Koschmider, dono de varios clubs naquela cidade, os contratara para que estiveran alí durante 48 noites. Harrison, sendo en agosto de 1960 aínda menor de idade con 17 anos, obtivo o permiso de residencia en Hamburgo ao mentir ás autoridades alemás sobre a súa verdadeira idade.
A educación musical improvisada que Harrison recibiu tocando durante moitas horas co resto do grupo, así como as clases de guitarra que el tomou con Tony Sheridan, sentou as bases do son dos Beatles, e da tranquilidade de Harrison que tivo un rol máis activo dentro da banda; desta forma debido á súa reputación pronto seria coñecido como "o Beatle tranquilo". A primeira estancia da banda en Hamburgo foi acurtada cando Harrison foi deportado por ser demasiado novo para traballar en clubs nocturnos.
Finalmente, o grupo volve a Liverpool e volve actuar no Cavern durante o outono. Nesta época coñecen a Brian Epstein, quen en decembro se converte no seu representante. . O 6 de xuño de 1962, o grupo arránxase para obter unha audiencia ante o produtor George Martin quen lles asinou un contrato co selo Parlophone, de EMI Records. . Ese día, cando Martin lles pasa os contratos pregúntalles se hai algo que non encaixe, Harrison inmediatamente responde: "Ben, para empezar, non me gusta a túa gravata"
Martin é seducido polo grupo, pero non lle gusta Pete Best, quen en realidade non atopaba o seu lugar entre os outros membros, que xa estaban planeando cambiar a batería. George, en particular, quen coñecia moito a Ringo Starr, fai campaña para que se una ao grupo como batería. The Beatles sepáranse pois de Best sen anunciarlle a súa saída, e é Brian Epstein quen se encarga diso o 16 de agosto de 1962. «Non fomos moi brillantes neste caso» anotou George Harrison. Nos seguintes días, os afeccionados quéixanse deste cambio, e no Cavern Club, un espectador ponlle un ollo morado a Harrison porque defendeu ao novo membro do grupo.