cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Países Baixos
Provincias e dependencias
Os Países Baixos están divididos en doce rexións administrativas, chamadas provincies (provincias), cada unha baixo o mandato dun gobernador chamado Commissaris van de Koningin (Comisario da Raíña), excepto na provincia de Limburgo onde o comisario se chama Gouverneur (Gobernador). Tódalas provincias están divididas en municipalidades (gemeenten), sendo en total 380 (1 de xaneiro de 2018). O país tamén está subdivido en distritos acuícolas, gobernado por unha Xunta da Auga (waterschap ou hoogheemraadschap), cada unha con autoridade en asuntos relacionados coa auga, habendo 21 a 17 de maio de 2018. A creación destas Xuntas da Auga é incluso anterior á da propia nación, xa que estas aparecen por primeira vez en 1196. De feito, as xuntas das augas neerlandesas son unhas das máis antigas entidades democráticas do mundo que aínda existen.
Seis illas do Mar do Caribe pertencen ós Países Baixos, na forma das dependencias de Aruba e das Antillas Neerlandesas (Nederlandse Antillen), que agrupan as outras cinco.
Xeografía
Un complexo sistema de drenaxe de auga, cuxa construción se iniciou na época medieval, permitiu incrementar a superficie do país en máis dun 20%. Sen unha drenaxe constante a metade dos Países Baixos sería alagado polo mar e polos numerosos ríos que cruzan o seu territorio, como é o caso do Rin que desemboca en Rotterdam, o que fixo desta cidade o porto de maior tráfico de Europa. Xunto co Rin hai outros dous ríos máis que dividen ao país en dúas partes, estes son o río Mosa e o Waal. O punto máis alto do país atópase en Vaalserberg, na provincia de Limburgo e ten unha altitude de 321 metros sobre o nivel do mar.
Plan Delta
Durante a inundación de 1953 causada polo mar do Norte, a fenda nun dique causou a morte a 1.835 persoas, forzando a evacuación doutras 70.000, ademais de ser destruídas 4.500 edificacións. Para evitar que unha catástrofe así se repetise, un ambicioso proxecto foi posto en marcha, o Plan Delta (en neerlandés: Deltawerken) que uniu as desembocaduras do Rin e o Mosa. Todo este proxecto está considerado unha das sete marabillas do mundo moderno segundo a Sociedade Americana de enxeñeiros civís.
Ademais, os Países Baixos son un dos países que máis sofren o cambio climático. Non só son un problema as inundacións producidas polo mar, xa que un desbordamento dos ríos tamén podería ser moi perigoso.
Clima
O bioma primixenio nos Países Baixos é o bosque amornado de frondosas. Segundo WWF, a práctica totalidade dos Países Baixos pertence á ecorrexión denominada bosque mixto atlántico, salvo o extremo sueste, que corresponde ao bosque de frondosas de Europa occidental. O vento predominante é suroeste e causa un clima oceánico moderado con calorosos veráns e invernos suaves. As seguintes táboas están baseadas en resultados do instituto KNMI en De Bilt (Utrecht) entre 1971 e 2000:
Economía
miniatura|dereita|200px|O máis longo dos trece diques do Plan Delta. miniatura|dereita|200px|As [[bicicletas son un dos medios de transporte máis empregados no país.]]
Os Países Baixos son unha das maiores e máis desenvolvidas economías do mundo. No ano 2005 o seu PIB (Produto Interior Bruto) creceu un 1,5%, dando como resultado unha renda per cápita de 30.300 $dólares. O 79% da forza laboral traballa no sector servizos, un 17% traballa na industria, e tan só o 2% da forza laboral traballa no sector de agricultura. No ano 2005 a taxa de desemprego situouse no 6,6%, e a pobreza alcanzou ao 0,5% da poboación.
A economía destaca polo seu alto grao de competitividade, situándose no oitavo posto da táboa mundial. O comercio representa máis do 80% do seu PIB e se sumamos as súas importacións e exportacións, a pesar de que a súa poboación ten un peso relativo do 0.22% na poboación mundial, o seu comercio equivale ao 4% do total. En 2006, o porto de Rotterdam era o sétimo colector máis grande en termos de TEU. No norte, preto de Slochteren está situado un dos campos de gas natural máis grandes do mundo. Até agora a explotación deste campo deu un ingreso total de 159 mil millóns de euros dende mediados dos anos 1970. Cun pouco máis da metade das reservas consumidas e esperando unha subida continuada dos prezos do petróleo espéranse ingresos durante as próximas décadas.
Turismo
Ámsterdan é a capital do país e un dos destinos máis visitados polos turistas. Os lugares máis relevantes para visitar en Ámsterdan son o Museo van Gogh, o Rijksmuseum e a casa de Anne Frank. A poboación utiliza a bicicleta como medio de transporte preferente.
Demografía
O goberno alentou a emigración despois da segunda guerra mundial xa que temía unha superpoboación do territorio. Preto de medio millón de persoas abandonaron o país, pero o número de inmigrantes provenientes principalmente das Indias Orientais, Turquía, Suriname, as Antillas Neerlandesas e Marrocos, superou o número de emigrantes.
A composición étnica actual é a seguinte:
A maioría da poboación (63% en 1999) non se considera parte de igrexa ningunha. A minoría restante divídese principalmente entre o catolicismo, (18%), máis forte ó sur dos grandes ríos, e o protestantismo, ó norte (15%). A maior parte destes protestantes pertence á Igrexa Reformada Neerlandesa.
Talvez porque a súa guerra de independencia estivo intimamente relacionada cos conflitos relixiosos desencadeados pola Reforma, o país ten unha tradición de tolerancia e liberalidade. Mais recentemente, as políticas nacionais sobre drogas recreativas, prostitución, o matrimonio homosexual e a eutanasia atraen atención internacional; Ámsterdan tende a ser vista como unha cidade onde "se pode facer todo".
Urbanización
miniatura|dereita|200px|Mapa esquemático do [[Randstad.]] O país está densamente poboado, aínda que as cidades sexan modestas no tamaño comparado con outros países europeos ou mundiais. Aínda que non teñen un tamaño moi grande o seu grao de urbanización é moi alto. A capital e a cidade máis grande é Ámsterdan, aínda que o goberno está localizado en A Haia. Mentres que a capital xeralmente está definida como a cidade onde habita a sede do goberno, neste caso ninguén chamaría nunca á Haia como capital. De tódolos xeitos esta cidade é chamada tamén a "capital legal do mundo" ao posuír a Oficina Europea de Policía (Europol).
Randstad
O Randstad (do neerlandés rand: beira e stad: cidade) é o nome que recibe a maior conurbación dos Países Baixos, á súa vez unha das maiores de Europa.
Hai que distinguir entre a área metropolitana de Randstad, cunha poboación ao redor dos 6,5 millóns de habitantes (40% do total dos Países Baixos), e a Rexión de Randstad, (unha asociación socio-económica) que reúne uns 7,6 millóns de habitantes (case a metade da poboación do país).
Ambas as entidades esténdense polas provincias de Holanda Meridional, Holanda Setentrional, Utrecht e Flevoland.
Cultura
miniatura|dereita|200px|[[Erasmo de Rotterdam, retratado por Hans Holbein o Novo.]] Durante o período gótico e renacentista os Países Baixos comezaron a experimentar un desenvolvemento artístico notable, sobre todo en pintura. No plano intelectual, Erasmo de Rotterdam, nacido nos Países Baixos tivo grande influencia na vida cultural do seu país e de Europa durante o século XVI. Posteriormente e na súa honra outórgase desde 1958 o Premio Erasmus no campo das humanidades, ciencias sociais e as artes.
No século XVII, durante o período que se coñece como a «Idade de Ouro neerlandesa», a influencia cultural do país tivo a súa cúspide. Entre as figuras neerlandesas máis notorias desa época estaban Christiaan Huygens e Baruch Spinoza. Ademais, había estranxeiros que vivían no país grazas ao seu ambiente de tolerancia, como o francés René Descartes ou o inglés John Locke.
O país é coñecido popularmente polos seus muíños de vento, zapatos de madeira, tulipáns, bicicletas e tolerancia social. Réplicas de lugares neerlandeses atópanse na Vila Holandesa de Nagasaki no Xapón. Unha vila holandesa semellante está sendo construída en Shenyang, China. No Brasil, no interior do estado de São Paulo, está a cidade de Holambra, bautizada así en homenaxe aos inmigrantes neerlandeses.
Pintura
Os Países Baixos teñen unha gran tradición pictórica. A pintura barroca holandesa é burguesa, dominando os temas de paisaxe, retratos e vida cotiá, coa figura de Rembrandt como o seu mellor expoñente. Nesta "Idade de Ouro neerlandesa" do século XVII tamén destacaron Johannes Vermeer, Frans Hals e anteriormente Hieronymus Bosch. En séculos máis recentes, o país produciu pintores notables como Vincent van Gogh ou Piet Mondrian. Tamén está Maurits Escher, un coñecido artista gráfico.
A abstracción de Mondrian elaborouse a partir da retícula cubista, á que progresivamente reduciu a trazos horizontais e verticais que encerran planos de cor pura. Polo seu simplificación, a linguaxe do neoplasticismo (véxase De Stijl). No período de entreguerras, Theo van Doesburg, despois de ser un dos principais defensores do neoplasticismo, renovou de maneira decisiva a arte abstracta ao manter que a creación artística só debía estar sometida a regras controlables e lóxicas.
Gastronomía
miniatura|dereita|200px|Un Erwtensoep (sopa de chícharos) en proceso de elaboración, é o prato nacional. A cociña caracterízase polo consumo en grandes cantidades de pan e patacas. É moi popular unha torrada redonda untada con manteiga: o beschuit, que se adoita comer como almorzo con diferentes sabores ou en diferentes celebracións. Tamén é famoso un dos pratos nacionais, o Erwtensoep que basicamente é unha sopa de chícharos.
Son populares os queixos, entre os que destacan o gouda, o edam e o leyden. Moitas das cidades no leste teñen os seus propios queixos, algúns deles distinguibles só polo sabor e pola súa aparencia exterior.
Pero como en tódolos países europeos as diferenzas rexionais fanse patentes e cada rexión ten os seus pratos típicos. O norte, protestante, ten outra forma de ver a vida que o sur, católico; e iso vese tamén nas súas influencias gastronómicas.
Lingua
No país, a maioría da poboación fala a lingua neerlandesa, mais tamén están recoñecidas outras linguas e dialectos rexionais. As linguas oficiais son o neerlandés, coñecida por tódolos habitantes dos Países Baixos, Flandres e Suriname e a lingua frisoa, que é co-oficial na provincia de Frisia, está lingua é falada por 453.000 persoas.
Outras linguas utilizadas son os do baixo saxón, usados na parte nordeste do estado, e recoñecidos polos neerlandeses como linguas rexionais de acordo á Carta Europea das Linguas Rexionais ou Minoritarias. Utilízano 1.798.000 persoas. Outra lingua utilizada é a lingua limburguesa, que se fala no sueste da provincia de Limburgo por 825.000 persoas.
Cómpre destacar que é tradicional no país coñecer outras linguas, o 70% da poboación dá falado inglés, entre o 55 e o 59% sabe alemán e sobre o 19% controla o idioma francés.
Lot in Sodom
Lot in Sodom (Lot en Sodoma) é unha curtametraxe estadounidense muda de 28 minutos de duración, rodada en 1933, dirixida por James Sibley Watson e Melville Webber.
Argumento
Lot recibe na súa casa a visita dun anxo que acolle como hóspede na súa casa. Lot reside na cidade israelí de Sodoma, a cidade do pecado. Os seus habitantes, que teñen estabelecido unha especie de dereito de pernada con todo visitante forasteiro, queren ter relacións sexuais co anxo, pero Lot négase a cederllo aos seus veciños. Lot ofrece ás súas fillas e esposa como sacrificio ao seus veciños, para que cumpran con elas, pero estes, tras acceder ao ofrecemento de Lot, seguen empeñados en querer ter sexo co forasteiro.
O anxo dilles a Lot e á súa familia que fuxan da cidade, porque esta vai ser destruída polas chamas e que na súa fuxida, non miren para atrás. Mentres Sodoma é destruída, a dona de Lot, convértese en estatua de sal, por non lle ter seguido a instrución do anxo de non mirar atrás, dando a entender, nisto, que sentía certa saudade de Sodoma.
HT Premijer liga
A Hrvatski telekom Premijer liga ou HT Premijer liga, tamén coñecida como Prva hrvatska košarkaška liga, é a máxima categoría do baloncesto en Croacia. Está organizada pola Federación Croata de Baloncesto (en croata: Hrvatski košarkaški savez, HKS). A competición actualmente consta de 12 equipos. O equipo máis laureado da competición é o Cibona Zagreb con 18 campionatos.
Bridei II
Bridei, fillo de Foith ou fillo de Uuid (morto en 641) foi un rei do pictos dende 635 até 641.
A crónica picta indican un reinado de cinco anos despois do seu irmán Gartnait III.
A súa morte está rexistrada nos Anais do Ulster e nos Anais de Tigernach. Foi sucedido polo seu irmán, Talorc III, segundo a lista de reis.
Sashimi
right|275px|thumb|Prato de sashimi thumb|Sashimi á venda nun supermercado miniatura|Tradicional Sashimi O Sashimi (en xaponés: 刺身 sashimi, en chinés: 膾 kuai, en coreano: 회/膾 hoe) é un prato xaponés que consiste principalmente en mariscos ou peixes crús, cortados finamente, aínda que non tanto como un carpaccio.
Sérvese xunto a eles unha salsa (como salsa de soia, que é moi salgada, con wasabi, un condimento xaponés moi picante, ou ben salsa ponzu) e un aderezo simple como ravo daikon relado. O habitual é que os ingredientes se sirvan en cru, aínda que algúns se cociñan un pouco, como o polbo que se ferve lixeiramente. Menos frecuentes, aínda que non por iso descoñecidos, son os sashimis vexetarianos como o yuba (xudías de pel callada), ou de carnes vermellas crúas de vacún ou de cabalo.
O nome sashimi vén da cola de peixe que se puña xunto ás rebandas, de maneira que se puidese recoñecer de que tipo era.
Adóitase servir con rebandas pequenas de xenxibre en conserva, que se inxeren entre un tipo de sashimi e outro, é dicir cando se vai cambiar de sabor. As lonchas pódense tomar soas ou molladas na salsa.
Poderíase dicir, simplificando, que o sashimi é semellante ao suxi pero sen arroz, aínda que o repertorio de ingredientes do suxi é moito máis amplo, incluídos vexetais, tales como o cogombro, ou tortilla etc.
Sashimi é o nome que denomina a calidade de peixes como atún, peixe espada, marraxo etc., entre outros, e consiste en ultra conxelar o peixe por baixo de - 60 graos centígrados para conservar todas as súas propiedades.
Luís E. Rey
Luís E. Rey, nado na Coruña en 1883, foi un médico, xornalista e escritor galego.
Traxectoria
Emigrou sendo novo á Habana. Pedicuro, rexía un salón quiropédico. En 1908 fundou a revista A Terriña, en 1917 Alma Gallega e en 1921 El Gurugu, periódico antimonárquico que foi clausurado polas autoridades. Foi Vocal da Federación Anticlerical Cubana. En 1920 presidiu a Agrupación Artística Gallega. Colaborou en El Imparcial, La Panera, La Alborada e La Patria Gallega usando ás veces os pseudónimos Dr. Yer e Quis A. Tanar. A súa novela Suevia foi adaptada ao teatro e representada en 1923. Durante a República retornou a Galicia. Como consecuencia do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 tivo que exiliarse en Cuba e retomou o seu traballo coa colonia galega formando parte da Agrupación Artística Gallega.
Vida persoal
Casou con Laura Carballal Estévez.
Marry the Night
miniatura|Logotipo da canción. "Marry the Night" é unha canción interpretada pola cantante estadounidense Lady Gaga, escrita por Gaga e Fernando Garibay e producida polos mesmos. A canción está incluída no seu segundo álbum de estudio Born This Way, e foi lanzada como quinto sinxelo do álbum.
Casa Fajol
miniatura|250px|Casa Fajol en xaneiro de 2008. A Casa Fajol, coñecida popularmente como Casa de la Papallona (en galego: Casa da Bolboreta), é un edificio modernista que se atopa na rúa Llançà número 20 de Barcelona, entre o Parque de Joan Miró e a Gran Via de les Corts Catalanes. O interese do edificio recae no seu coroamento en forma de bolboreta semicircular feita en trencadís de cores, e que dá o nome popular á casa. Foi construída entre 1911 e 1929 polo arquitecto Josep Graner Prat. Era propiedade de Salvio Fajol. É considerado un edificio de interese histórico e artístico de Barcelona.
A Casa Fajol atópase diante da Praza de touros de las Arenas (Plaça d'Espanya). Até 2009 era visible dende o fondo do Parque de Joan Miró, na praza e en parte da Gran Via. Coa reforma do edificio de Las Arenas, para convertelo en centro comercial, engadiuse un anexo que cobre completamente a Casa Fajol, de xeito que xa só é visible dende a rúa Llançà que queda diante.
Forti
Forti Corse, comunmente coñecido como Forti, foi un equipo Italiano de automobilismo coñecido principalmente pola súa breve, e pouco exitosa participación na Fórmula Un a mediados da década de 1990. Fundouse a finais de 1970 e competiu nas fórmulas inferiores durante dúas décadas. Os éxitos do equipo durante este período incluíron catro campionatos de pilotos na Fórmula 3 italiana durante a década de 1980, e vitorias nas carreira do campionato de Fórmula 3000 Internacional, na que competiu de 1987 de 1994. A partir de 1992, o co-fundador Guido Forti desenvolveu unha relación co multimillonario brasileiro Abílio dos Santos Diniz que deu ao fillo de Diniz, Pedro piloto de carreiras, un asento permanente no equipo e un orzamento suficientemente alto como para considerar entrar na Fórmula Un.
Forti presentouse na Fórmula Un como un construtor e participante en, pero o seu primeiro coche o Forti FG01 demostrouse pouco competitivo, e o equipo non puido anotar ningún punto. Malia este contratempo, Forti estaba comprometido cun contrato de tres anos con Diniz, que rompeuse cando Pedro trasladouse ao equipo Ligier antes da tempada de Fórmula Un de, levando a maioría de diñeiro dos patrocinadores do equipo con el. Con todo, Forti continuou competindo no deporte, e produciu o moi mellorado chasis FG03, antes de sucumbir aos problemas financeiros de metade de tempada logo dun infrutuoso acordo de última instancia cunha misteriosa entidade coñecida como Shannon Racing. O equipo competiu nun total de 27 grandes premios, sen lograr anotar ningún punto, e é recoñecido como un dos últimos equipos en verdade privados en competir nunha época en que moitas dos grandes fabricantes de automóbiles foron aumentando a súa participación no deporte.
Fórmula 3000
No ano 1987, Forti fíxose sitio na Fórmula 3000 tendo menos éxito inmediato do que conseguiron coa F3. A principal razón desta falta de éxitos foi a dúbida de que chasis debería usar o equipo para competir. No canto de usar os chasis de Lola, March ou Ralt, todos eles producidos por compañías estables que levaban moitos anos no mundo do motor e que tiñan grande experiencia no deseño e construción de devanditos coches, Forti decidiuse polo fornecedor de chasis italiano Dallara, que recentemente deseñara o seu primeiro coche para a Fórmula 3000. Forti foi o primeiro equipo en utilizar este coche, que se denominou Dallara 3087 (un chasis que posteriormente faría unha única aparición na Fórmula 1 para a escudería BMS Scuderia Italia, xa que este coche non estaba listo para a primeira carreira da Tempada de Fórmula 1). Esta combinación dun equipo inexperto e un coche sen probar fixo que non se chegase a conseguir ningún punto no seu primeiro ano na F3000. Ademais o equipo non asistíu todas as carreiras do calendario. Forti utilizou o ano 1988 para gañar unha considerable experiencia na F3000, e isto axudou ao equipo a render de mellor xeito nas seguintes tempadas, así como un cambio aos chasis máis competitivos de Lola e despois a Reynard.
Logo dunha tempada completa no ano 1988, e a obtención dos seus primeiros puntos na tempada de 1989 a cargo de Claudio Langes, aparentemente Forti melloraba como equipo realmente competitivo. Na tempada de 1990 de Fórmula 3000, Gianni Morbidelli conseguiu para o equipo Forti a primeira vitoria nunha carreira de Fórmula 3000, e aínda que ningún piloto de Forti gañou títulos do campionato nesta categoría, o equipo estableceuse como un dos frecuentes favoritos. Desde a tempada de 1993 en diante, Forti concentrouse en exclusiva na Fórmula 3000 e correu con pilotos como Emanuele Naspetti, Fabrizio Giovanardi, Andrea Montermini (que despois competiu para o equipo na Fórmula 1) e Hideki Noda (que foi substituído por Montermini para o asento de Fórmula 1). Esta foi a tempada máis exitosa de Forti na F3000, con Naspetti terminando terceiro no mundial de pilotos, só 10 puntos por detrás do campión Christian Fittipaldi. Aínda que o nivel de forma do equipo reduciuse nos anos seguintes, para a tempada 1994, o equipo era o máis experimientado no campionato, utilizando a Noda e a Pedro Diniz como pilotos. Forti conseguiu 9 puntos e cinco pole position como equipo de Fórmula 3000.
Preparación
Conforme o equipo empezou a ter máis éxito, Guido Forti empezou a pensar en dar o seguinte paso lóxico no ascenso do equipo, a Fórmula 1. Con todo había varios exemplos de equipos que ascenderan da Fórmula 3000 á Fórmula 1 e que fallaran en pouco tempo debido ao seu pobre nivel financeiro. Nos anos precedentes, existiran exemplos de escudarías con pouco éxito como Coloni ou o equipo Onyx. Pero por outra banda, Eddie Jordan demostrara ascender de categoría podía traer tamén o éxito, cun gran resultado na tempada de Fórmula 1, a súa tempada de debut, na cal acabou quinto no mundial de construtores cun total de sete carreiras terminadas dentro dos puntos. Forti consideraba que unha base financeira sólida era o factor máis importante do éxito. En consecuencia, no ano 1991 empezou a traballar no seu proxecto de Fórmula 1. Ao final da tempada, asinou un contrato co multimillonario brasileiro Pedro Diniz, cuxa fortuna persoal e os seus contactos con patrocinadores ían facer que o orzamento do equipo incrementásese notablemente. O pai de Diniz, Abílio dos Santos, era o propietario dunha gran cadea de distribución, a Companhia Brasileira de Distribuiçao e da cadea de supermercados Pan de Azucre. Mediante o ofrecimento a compañías para que puidesen establecer os seus produtos en boa posición no Brasil, a familia de Diniz conseguiu establecer contactos persoal con patrocinadores de grandes marcas como Parmalat, Kaiser, Arisco e Marlboro para financiar a traxectoria profesional de Pedro. Para a tempada de Fórmula 1, a través de Diniz, Forti coñeceu a Carlo Gancia, un home de negocios italo-brasileiro. Gancia converteuse en copropietario do equipo comprando as accións de Guerci e empezou a traballar no proxecto de Fórmula 1. Finalmente dedicouse a asegurar un orzamento respectable para a Fórmula 1 ao final da tempada de Fórmula 1, que era "efectivamente financiado pola familia de Diniz". Tamén contratou ao representante do equipo Cesar Fiorio. Guerci permaneceu con Forti como un dos seus enxeñeiros de pista.
Cun staff que tiña, entre outros, a Cesare Fiorio (director-deportivo), Sergio Rinland (ex-proxectista de Williams, Brabham, RAM, Dallara e Fondmetal), Paolo Guerci (un dos fundadores e responsable da parte de enxeñaría) e o expiloto René Arnoux, que exercía a función de conselleiro de Pedro Paulo Diniz. Contratouse a outro brasileiro, Roberto Pupo Moreno, para pilotar o segundo coche do equipo, Christian Fittipaldi e Maurício Gugelmin chegaron a ser considerados.
O primeiro coche de Forti, o FG01, era considerado unha "bomba": posuía liñas aerodinámicas obsoletas, o seu peso era maior que o peso mínimo regulamentario, e o sistema de cambio xa estaba superada polas normas da Fórmula 1 na época. Por causa disto, Moreno e Diniz clasificaban o coche nas últimas filas, non superando o 20º lugar nas grellas. A mellor cualificación de chegada foi no GP da Australia, cun 7º lugar de Pedro Paulo Diniz (na época, só 6 pilotos puntuaban), e chegou a ser 8º no Brasil, grazas á descualificación de Michael Schumacher e David Coulthard por problemas no combustible nos seus coches, mais o castigo foi revogado e o brasileiro volvería a ficar 10º.
Problemas financeiros e peche das actividades
Frustrado co rendemento do Forti, Abilio Diniz decidiu anular os dous anos restantes do contrato e, en consecuencia levou ao seu fillo Pedro Paulo do equipo, colocándoo en Ligier en. Moreno sería despedido a finais de 1995 volvendo á CART no ano seguinte. Esta situación fixo a Forti entrar nunha situación financeira complicada. Nas primeiras carreiras da tempada utilizaron o FG01B (unha actualización do coche de 1995) pilotado polos italianos Andrea Montermini e Luca Badoer.
A partir da carreira de Mónaco, Guido Forti, procurando resolver os seus problemas financeiros, vendeu o seu equipo a Shannon Racing, que adquiriu o 51% da Scuderia, que abandonou as cores amarelo e azul para adoptar o verde, branco e vermello como as súas novas cores. Máis a venda non resolveu a situación de Forti, que cada vez atopábase máis endebedado, mentres que enfrontábase nunha batalla xudicial para recuperar a posesión dos dereitos de Shannon, que non inxectaran os fondos necesarios para pagar as débedas do persoal.
Resultados completos na International Formula 3000
(chave) (resulados en letra grosa indican pole position; resultados en cursiva indican volta rápida)
Resultados completos na Fórmula Un
(Chave) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida.
Plaxio
O plaxio é o acto de asinar, presentar e publicar unha obra intelectual de calquera natureza (texto, música, obra pictórica, fotografía, obra audiovisual etc) contendo partes dunha obra que pertenza a outra persoa sen o permiso do autor. No acto de plaxio, aprópiase indebidamente da obra intelectual doutra persoa, asumindo a autoría.
Etimoloxía
Plaxio non é a mesma cousa que parodia. Na parodia, hai unha intención clara de homenaxe, crítica ou de sátira, non existe a intención de enganar o lector ou o espectador canto á identidade do autor da obra.
Para evitar acusación de plaxio cando se utilizar parte dunha obra intelectual na creación dunha nova obra, recoméndase parafrasear o texto da fonte consultada e colocar sempre créditos completos para o autor, seguindo as normas da Associação Brasileira de Normas Técnicas, especialmente no caso de traballos académicos onde normalmente se utiliza a cita bibliográfica.
Feira Taurina de Sarria
Sarria é unha das localidades de Galicia cunha tradición taurina máis importante e antiga, con Padrón, Noia, A Coruña e Pontevedra, pero tamén ten unha cantidade grande da súa poboación que é contraria a esta tradición.
A praza de touros portátil construíase cada ano na zona de Outarela, entre o centro de saúde e o hotel Alfonso IX, cunha capacidade para 4000 persoas. Nos derradeiros anos o festexo consistía nunha corrida cun novilleiro e dous toureiros, seguidos dunha solta de vaquillas. En 2009 un dos toureiros foi José Antonio Canales Rivera.
A celebración futura deste evento taurino en Sarria é moi dubidosa, debido a razóns económicas e de presións ecoloxistas, e a pesar do apoio das dúas peñas taurinas da localidade.
Akwa Ibom
356px|miniatura|Localización de Akwa Ibom dentro de Nixeria.
Foi creado en 1987 do antigo estado Cross River e é unha das principais áreas produtoras de petróleo no país. A capital do estado é Uyo. Xuntamente co inglés, as principais linguas faladas son: ibibio, annang, oron, ibeno e eket.
Áreas de goberno local
Este estado subdivídese internamente nun total de 31 Áreas de Goberno Local:
Bentos
miniatura|240px|[[Arrecife de coral.]] miniatura|240px|[[Estrelamar|Estrela de mar.]] miniatura|240px|A [[Lagostino|cigala (Nephrops norvegicus), un crustáceo marchador típico.]] En ecoloxía chámase bentos (do grego βένθος bénthos, "o fondo mariño") á comunidade formada polos organismos que habitan o fondo dos ecosistemas acuáticos como, por exemplo, ríos, lagos ou no leito mariño. Adxectivos referidos ao bentos son bentónico (organismos bentónicos) e béntico (usado case exclusivamente no termo zona béntica). O termo bentos, foi creado por Ernst Haeckel en 1891.
Características
O bentos distínguese do plancto e do necto, formados por organismos que viven en suspensión e se trasladan pasivamente nadan nas augas, ou que nadan activamente nelas, respectivamente.
Alí onde a luz alcanza o fondo, o que depende da profundidade e da transparencia do medio, a comunidade inclúe produtores primarios fotosintetizadores. No medio afótico (sen luz) dos fondos máis profundos, todos os organismos son consumidores, dependendo por tanto o conxunto dos animais bentónicos dos cadáveres, restos orgánicos e microorganismos que a gravidade arrastra desde niveis máis superficiais.
Un caso especial e notábel é o das biocenoses máis ou menos efémeras que se establecen en puntos das dorsais mediooceánicas, a profundidades abisais, onde se produce vulcanismo hidrotermal, con emisión de auga moi quente e cargada de sales. Nestes ecosistemas a produción primaria corre a cargo de bacterias quimiosintetizadoras, unhas de vida libre e outras simbióticas asociadas con animais.
As comunidades bentónicas máis produtivas e de maior biodiversidade, tamén probabelmente as máis ameazadas, son os arrecifes de coral. A desorganización e empobrecemento das comunidades bentónicas por certas artes de pesca, como as redes de arrastre, están entre os maiores problemas ambientais.
Hel (lugar)
miniatura|dereita|250px| Ilustración para o libro de H. A. Guerber Myths of the Norsemen from the Eddas and Sagas (Mitos do pobo nórdico nos [[Edda e nas sagas): Hermod ante Hela (Hermod before Hela). ]] Na mitoloxía nórdica, Hel ou Helheim é coñecido como o reino da morte e atópase na parte máis profunda, escura e lúgubre de Niflheim, un dos nove mundos do Yggdrasil. Estaba gobernado por Hela, monstruosa filla de Loki, e a entrada era custodiada por un can coñecido como Garm. Helheim e Niflheim acostuman relacionarse co mesmo mundo, pero isto non é así: Niflheim é o reino do frío, o xeo e a escuridade, e Hel é reino da morte e a perdición.
Bentos
Fontes de alimentación
As principais fontes de alimento no plancto e o bentos son substancias orgánicas que chegan arrastradas desde terra firme. A profundidade da auga, a temperatura, a salinidade e o tipo de substrato local determinan o bentos que atopamos en cada lugar. Nas augas costeiras e outros lugares onde a luz alcanza o fondo, poden proliferar as diatomeas bentónicas fotosintetizadoras. Os invertebrados filtradores, como as esponxas e bivalvos, dominan os fondos duros e areosos. Os sedimentívoros, como os poliquetos, poboan os fondos brandos. Peixes, estrelas de mar, caracois, cefalópodos e crustáceos constitúen importantes depredadores e carroñeros.
Hel (lugar)
A este mundo ían os que morrían por enfermidade ou vellez, e unha vez se entraba nel, nin sequera os deuses podían saír por mor do interminable e inesgotable río Gjöll, que o rodeaba.
O termo "Hell" (inferno en inglés) é un derivado de Hel ou Helheim.
Bentos
Fontes de alimentación
Algúns organismos bentónicos, como as estrelas de mar, as ostras, as ameixas, as holoturias, os ofiuroideos e as anemones de mar, desempeñan un papel importante como fonte de alimento para os peixes e os seres humanos.
Ignacio Insa
Ignacio Insa Bohigues máis coñecido como Natxo Insa, nado o 9 de xullo de 1986 en Cocentaina (Alacant), é un futbolista español. Xoga na demarcación de centrocampista defensivo para o Johor Darul Ta'zim FC.
Traxectoria
Formouse nas categorías inferiores do Valencia CF chegando a participar no primeiro equipo no ano 2007. Ese mesmo ano foi traspasado ao Eibar, onde xogou dous anos.
Na tempada 2009-2010 fichou polo filial do Villareal CF. Ao non contar con oportunidades no primeiro equipo o seu bo papel levouno a fichar polo Celta de Vigo no 2011, ano no que loitaba por ascender á Primeira División.
Armando Fernández Mazas
Armando Pompilio Fernández Mazas, coñecido como Chocolito, nado en Ourense o 30 de xaneiro de 1905 e finado na mesma cidade o 15 de marzo de 1996, foi un mestre, xornalista e escritor galego.
Traxectoria
Estudou na Escola Normal de Ourense. No primeiro bienio da República ensinou en Bóveda de Amoeiro onde entrou en contacto coa Asociación de Traballadores do Ensino de Ourense (ATEO). Colaborou na revista de ATEO, Escuela del Trabajo, con artigos sobre pedagoxía. En 1934 gañou en propiedade a praza de mestre na escola de Vilariño (O Pereiro de Aguiar), na que puxo en práctica os métodos activos. Militou en Izquierda Comunista de España (1932) e, en 1935, entrou no Partido Obrero de Unificación Marxista (POUM). Escribiu no periódico Espartaco, voceiro dos mozos antifascistas ourensáns. Co inicio da Guerra Civil estivo fuxido, agochado en Castro Caldelas e entre 1942 e 1947 en Castro Laboreiro cunha identidade falsa. Logo instalouse en València, onde foi detido en 1955. En 1963 reingresou no maxisterio, primeiro tres anos na illa de La Gomera ata o seu destino definitivo en Pombeiro (Pantón), onde se xubilou en 1975.
Nos anos oitenta participou en Nova Escola Galega, e centrouse en recuperar a obra artística e literaria de seu irmán Cándido Fernández Mazas (creou a Editorial Andoriña en 1989, recollendo un antigo proxecto do ano 1933 de Cándido de crear Ediciones La Golondrina) e recuperar a memoria histórica dos mestres e intelectuais represaliados.
Adrián Castro
Adrián Castro Mesa, nado en Cambre o 12 de outubro de 1998, é un futbolista galego. Xoga na demarcación de dianteiro centro e o seu equipo actual é o Palencia Cristo Atlético, da Segunda División RFEF.
Traxectoria
Formouse no Ural CF e nas categorías inferiores do Deportivo da Coruña dende alevíns. Entre 2017 e 2019 xogou cedido no Laracha CF, equipo vinculado ao club coruñés. Na tempada 2018-19 tamén xogou 7 partidos co filial, o Deportivo Fabril.
En agosto de 2019 chegou cedido ao Ourense CF. No equipo ourensán anotou 11 goles nos 27 partidos da fase regular disputados antes da suspensión da competición pola pandemia de coronavirus. Tamén marcou un gol na final da promoción de ascenso a Segunda B perdida contra a SD Compostela.
En xullo de 2020 volveu ao Deportivo Fabril. O canteirán alternou convocatorias co filial e co primeiro equipo e o 10 de xaneiro de 2021 produciuse o seu debut co Deportivo da Coruña en Segunda B, na derrota contra o Zamora CF (1-0) no Estadio Ruta de la Plata. En marzo o club renovou o seu contrato ata xuño de 2023. Disputou un total de sete partidos co primeiro equipo e marcou un tanto na goleada por 5-0 sobre o Langreo en Riazor.
En xullo de 2021 marchou cedido por unha temporada ao CD Arenteiro, da Segunda División RFEF. Disputou 17 encontros co club do Carballiño, incluído o histórico partido de Copa do Rei contra o Valencia en Espiñedo.
En xaneiro de 2022 desvinculouse do Arenteiro e do Deportivo da Coruña, e fichou polo Formentera, equipo da Segunda RFEF adestrado polo tamén galego Míchel Alonso, co que disputou 14 partidos, marcando 2 goles. En xuño deixou o club balear e fichou polo Palencia Cristo Atlético, da mesma categoría.
Selección galega
En marzo de 2020 proclamouse coa selección galega campión da fase estatal da Copa das Rexións da UEFA en Las Rozas, vencendo na final a Andalucía e sendo o máximo anotador do equipo galego.
Equipos
PX: Partidos xogados. G: Goles marcados. TA: Tarxetas amarelas. TV: Tarxetas vermellas.
Dream Wife (grupo musical)
Dream Wife é unha banda baseada en Londres cun son que mestura punk rock, pop e indie rock. O grupo está composto por Rakel Mjöll (voz principal), Alice Go (guitarra e voces) e Bella Podpadec (baixo e voces).
Historia
A vocalista Rakel Mjöll naceu en Islandia e pasou oito anos da súa infancia vivindo en Santa Clara e San Jose, California. Tivo formación en jazz e ópera na súa adolescencia en Reiquiavik. A baixista Bella Podpadec, criada en Somerset, coñeceu á guitarrista Alice Go na Mid-Somerset Battle of the Bands. As tres mulleres asistiron á Universidade de Brighton e no ano 2014 formaron a banda como un proxecto da escola de arte. O trío tivo a idea de formar unha "banda de rapazas falsa" e graváronse a si mesmas compoñendo as cancións que finalmente interpretarían na exposición dunha galería de arte. A película foi rodada como un mockumentary inspirado por This Is Spinal Tap. Tras graduarse a banda mudouse a Londres.
A banda colleu o seu nome da comedia romántica de 1953 Dream Wife, protagonizada por Cary Grant e Deborah Kerr. As súas letras a miúdo abordan cuestións relacionadas co feminismo, os roles de xénero, a imaxinería corporal e a obxectificación sexual. Os membros da banda citaron como infliencias a artistas como Be Your Own Pet, Sleigh Bells, Le Tigre, Debbie Harry, Grimes, David Bowie e Madonna. Durante os seus concertos o grupo é coñecido por promulgar unha política de "bitches-to-the-front" onde piden á audiencia que permitan ás mulleres que queiran facer mosh xuntas que se coloquen preto do escenario.
En 2016 a banda publicou o seu primeiro EP autotitulado a través de Cannibal Hymns. O EP foi gravado na casa dos pais de Go en Somerset co seu pai tocando a batería. O ano seguinte publicaron outro EP titulado Fire. O título estivo inspirado en parte polo feito de que as tres membros da banda naceran baixo sígnos astrolóxicos de lume. Ese mesmo ano xiraron polo Canadá e tamén tocaron en festivais como o Iceland Airwaves en Reiquiavik e o South by Southwest en Austin, Texas.
A banda continuou o lanzamento do seu disco cunha extensa xira por Europa e Norteamérica, abrindo para The Vaccines e Sunflower Bean nalgúns dos seus concertos nos Estados Unidos e o Canadá, para The Kills noutras datas nos Estados Unidos e para Garbage no Reino Unido, Alemaña e Francia. Ese mesmo ano a banda actuou en varias cidades de Australia como parte do St Jerome's Laneway Festival. No outono de 2018 Dream Wife comezou a súa primeira xira por Norteamérica como cabeza de cartel.
En 2020 a banda lanzou o seu segundo álbum de estudio, So When You Gonna..., con críticas xeralmente positivas. O son do disco comparouse co de varias bandas lideradas por mulleres, como Yeah Yeah Yeahs.
O 9 de xuño de 2023 Dream Wife publicou o seu terceiro álbum de estudio, Social Lubrication.
Paisaxe de enerxía
En física, química e bioquímica, unha paisaxe de enerxía (energy landscape) é un mapa de todas as posibles conformacións dunha entidade molecular, ou as posicións especiais de moléculas que interaccionan nun sistema, e os seus correspondentes niveis de enerxía, tipicamente enerxía libre de Gibbs.
As paisaxes de enerxía son útiles cando se examina o pregamento de proteínas. Aínda que unha proteína pode existir teoricamente nun número case infinito de conformacións ao longo da súa paisaxe de enerxía, en realidade as proteínas préganse (ou "reláxanse") en estruturas secundarias e terciarias que posúen a enerxía libre menor posible. O concepto chave ao estudar o pregamento das proteínas por medio de paisaxes de enerxía é a hipótese do funil de pregamento (folding funnel).
En modelos para estudar o vidro, o mínimo local dunha paisaxe de enerxía corresponde a estados de baixa temperatura metaestables dun sistema termodinámico.
Definición formal
Matematicamente, unha paisaxe de enerxía é unha función continua que asocia cada estado físico cunha enerxía, onde X é un espazo topolóxico.
No caso continuo,, onde n é o número de graos de liberdade do sistema. O gráfico dunha paisaxe de enerxía continuo é unha hipersuperficie en.
Os montes e vales nas paisaxes de enerxía corresponden a máximos e mínimos locais de f, respectivamente.
Exemplo macroscópico
Unha bisagra ben aceitada que se mova ben ten un grao de liberdade, polo que a súa paisaxe de enerxía é unha función. Se a bisagra dunha porta non foi colocada perfectamente, a porta pode moverse e cerrarse soa, ou abrirse, ou quedar parada nun ángulo determinado parcialmente aberta, se a deixamos que se mova libremente. Estes ángulos corresponden a estados de mínima enerxía do sistema, que serían os vales na paisaxe de enerxía.
Juneau
A cidade de Juneau é a capital do estado de Alasca, nos Estados Unidos. No ano 2005, a cidade contaba con 30.987 habitantes, polo que se sitúa como a Terceira cidade do estado en termos de poboación, precedida por Fairbanks e por Anchorage. A cidade atópase localizada na Canle Gastineau, no Arquipélago Alexander.
Xeografía
Juneau é unha das dúas capitais de estado estadounidense as que non se pode chegar por estrada, a outra é Honolulú, o único medio para chegar a ela é por avión ou por barco. Atópase a nivel do mar, aínda que ten moitas montañas próximas. Localízase a unha latitude de 58º 18' 06" cara o Norte a unha lonxitude 134º 25' 10" ao Oeste, a carón do territorio do Canadá (á súa beira oeste), canda outras moitas illas.
Clima
Juneau, apesares de estar no sueste do Alasca, ten unha temperatura moi baixa, cunha temperatura anual inferior a 5 °C. No verán a temperatura é duns 20 °C, usualmente anubrado e con precipitacións, principalmente en agosto e setembro. No inverno a temperatura é menor de 0 °C, chovendo máis do que chovía no verán. A temperatura máxima rexistrada na historia de Juneau foi 32 °C, no xullo de 1975, e a mínima foi en xaneiro do 1972, con -30 °C.
Antropoloxía
A poboación nativa é de orixe tlingit, un pobo de ricas tradicións artísticas, con dominio do tecido, a escultura (tótems), a danza e o canto.
Historia
Despois de que o ouro fose descuberto, un grupo de buscadores instalouse na localidade, sendo a cidade propiamente fundada en 1881, bautizada en honra ao mineiro Joseph Juneau. Logo da época dos buscadores de ouro, grandes minas subterráneas foron cavadas a principios do século XX, as cales seguirían sendo explotadas ata inicios da Segunda Guerra Mundial.
Bob Hope
miniatura|dereita|250px|Bob Hope e [[Dorothy Lamour en Camiño de Bali (1952).]]
Leslie Townes Hope, coñecido como Bob Hope, nado en Eltham (Inglaterra) o 29 de maio de 1903 e finado en Hollywood o 27 de xullo de 2003, foi un famoso artista británico-estadounidense que apareceu en teatro, radio e televisión, en películas de cine, e en actuacións para o exército dos Estados Unidos.
Traxectoria
Antes de dedicarse ó mundo do espectáculo, Hope traballou como boxeador (co nome de Packy Easte), aínda que non tivo moito éxito. É entón cando participa nalgúns concursos, imitando a Charles Chaplin. Nun deles veo o comediante Fatty Arbuckle e en 1925 dálle traballo. Un ano despois, Hope forma parte dun número chamado "The Dancemedians" coas Irmás Hilton. Logo de cinco anos no mundo do vodevil, volve a Nova York e comeza a aparecer nalgúns musicais de Broadway. As súas actuacións eran ben recibidas e os críticos comezaron a destacar o seu sentido do humor.
A mediados da década de 1930 Hope volve a Hollywood, onde comeza con algunhas películas de serie B para a Warner Brothers. En 1938, na película "The Big Broadcast of 1938", aparece cantando a canción que se converterá no seu selo, "Thanks for the Memory", e que se converterá nun grande éxito de vendas e de crítica.
A partir dese momento, as regulares aparicións de Hope en películas de Hollywood e na radio, fanlle un dos mñas coñecidos artistas de Norteamérica.
No cine, é recordado por películas como "My Favorite Brunette" e polas películas que protagonizou xunto a Bing Crosby e Dorothy Lamour. Lamour é a artista feminina que máis traballou xunto a Bob Hope, aínda que tamén o fixo con actrices como Lucille Ball, Jane Russell ou Katharine Hepburn.
Tamén actúo na televisión, onde debutou en 1932, durante un test de transmisión nos estudos da CBS en Nova York. A súa carreira neste medio transcorreu ao longo de 64 anos, traballando principalmente para a NBC.
No ámbito persoal, casou dúas veces. A primeira foi coa súa compañeira de vodevil Grace Louise Troxell con quen casou o 25 de xaneiro de 1933, da que moi pronto se divorciou. Hope casou posteriormente con Dolores Defina o 19 de febreiro de 1934. Dolores, cantante nun nightclub e coñecida profesionalmente como Dolores Reade, á que coñeceu dous meses antes, foi a súa esposa durante 69 anos, sendo o matrimonio máis duradeiro na historia de Hollywood ata o momento. Adoptaron catro fillos, todos eles dun orfanato en Evanston, Illinois.
Debido á súa lonxevidade, Hope sufriu dúas "mortes prematuras". En 1998, un obituario preparado pola Asociación da Prensa foi publicado en internet por erro. En 2003, o seu obituario estaba entre os que foron publicados na CNN por erro.
Monoamino oxidase A
miniatura|O xene MAOA está localizado no brazo curto (p) do [[cromosoma X na posición 11.3.]] A monoamino oxidase A, tamén coñecida como MAOA (símbolo oficial actual ) e MAO-A (símbolo anterior aínda moi usado), é un encima que nos humanos está codificado no xene MAOA do cromosoma X. Este xene é un dos dous xenes veciños dunha familia de xenes que codifican encimas mitocondriais que cataliza a desaminación oxidativa de aminas, como a dopamina, norepinefrina, e serotonina (o outro é o xene MAOB). A mutación deste xene causa a síndrome de Brunner. Este xene foi tamén asociado cunha variedade de trastornos psiquiátricos, como o comportamento antisocial. Atopáronse variantes de transcrición orixinadas por empalme alternativo que codifican múltiples isoformas.
Mañufe, Gondomar
San Vicente de Mañufe é unha parroquia que se localiza no concello de Gondomar. Segundo o padrón municipal en 2019 tiña 1392 habitantes (721 homes e 671 mulleres), 23 máis ca en 2014 (604 homes e 665 mulleres). No ano 2004 tiña 1229 habitantes (624 homes e 605 mulleres), 54 máis ca en 1999.
Ten 24 entidades de poboación e unha superficie de 7,57 km². miniatura|Cruceiro de Mañufe no lugar do Acordo. miniatura|Ponte de Mañufe, románica do século XII miniatura|Cruceiro e capela de San Sebastián, Mañufe, Gondomar miniatura|Cemiterio parroquial de Mañufe, Gondomar
Monoamino oxidase A
Xene
O promotor do xene MAOA contén sitios de unión conservados para o factor Sp1, GATA2, e TBP. Este xene está en posición adxacente a outro xene relacionado (MAOB) da febra oposta do cromosoma X.
Mañufe, Gondomar
Toponimia
O topónimo Mañufe provén da tradición onomástica xermánica achegada por suevos e visigodos. Segundo Ávila y La Cueva esta parroquia recibía no século XII o nome de Monufi, topónimo  que segundo Antonio Soliño Troncoso procede do nome persoal Maniulfus, afirmación compartida por Gonzalo Navaza quen sinala está  composto de dous elementos de orixe xermánica, o primeiro (man) significa "home" e o segundo (ulfus) significa "lobo".
Explica Navaza, que non por isto debe entenderse que o nome persoal  Maniulfus signifique home-lobo. Débese considerar que os antepasados da alta idade media cando combinaban elementos onomásticos do repertorio xermánico para formaren os nomes que impoñían aos seus fillos e fillas, non pensaban nos significados deses elementos que seguramente non coñecían. O autor dá como exemplo a existencia de nomes compostos por elementos que son opostos ou contraditorios no seu significado. Tal sería o caso do nome persoal Fernando ≤ Fredenandus, onde o primeiro elemento significa "pacífico" e o segundo "belicoso".