cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Luís Castedo Expósito
Na política
Un feito trascendental do seu período na Xunta de Galicia foi a transferencia das competencias universitarias do Estado á Comunidade Autónoma, relevante acontecemento que se prodciu durante a presidencia de Gerardo Fernández Albor, e con Carlos Pajares como reitor da USC. Esta nova facultade posibilitaría que durante o seguinte goberno da Xunta, presidido por Fernando González Laxe, se puidera tramitar unha Lei universitaria propia, que sería coñecida polo acrónimo LOSUGA (Lei de Ordenación do Sistema Universitario de Galicia), e na que Luís Castedo tería un papel moi relevante. Entre as consecuencias máis sobresalientes xurdidas do novo marco legal estivo o proceso de implantación das universidades de Vigo e A Coruña, e con elas de varios campus en toda Galicia, que permitiron acercar a ensinanza superior a un grupo moi importante de mozos. De fecito, até o momento en que se crearon as novas universidades, a poboación universitaria do campus compostelán oscilaba entre os 35 000 e os 40 000 estudantes, unha cifra que a partir de entón se vería amplamente superada até case alcanzar os cen mil alumnos.
Artigos en revistas
O profesor Castedo publicou, entre outros, os seguintes artigos en revistas científicas:
Teses dirixidas ou codirixidas
O doutor Castedo expósito dirixiu ou codirixiu numerosas teses de doutoramento,
Vida familiar
Luís Castedo casou con Minia Ribas Barceló, filla do seu mestre o profesor Ribas Marqués. O matrimonio tivo catro fillos: Luís, nacido en 1966 en Santiago de Compostela, enxeñeiro de telecomunicacións e na actualidade catedrático na Facultade de Informática da Coruña; Ignacio, nacido en Cambridge e que estudou Arquitectura na Universidade da Coruña, traballando na actualidade como arquitecto en Londres; Catalina, que naceu en Santiago de Compostela, onde cursou Ciencias Empresariais e Administración de Empresas (ADE) e, tras pasar varios anos en distintas compañías de Irlanda e os Países Baixos, acabou trasladándose a Madrid, onde traballa na empresa de bebidas Diageo, e Elena, que naceu en Getxo (Biscaia), formándose na facultade de Odontoloxía da USC, onde se especializou en ortodoncia, e actualmente desempeña a súa profesión na súa clínica de Santiago de Compostela.
Losada Espinosa
"Losada Espinosa" son os apelidos dos fillos de Antón Losada Diéguez e Albina Espinosa Cervela (primeira muller) e Mercedes Espinosa Cervela (segunda muller e irmá da anterior). Entre eles:
O Gran Suxi
A historia xira ó redor de Suxi (Yôichi Ajiyoshi, na versión orixinal), un rapaz que ten un don para a cociña e que, xunto á súa nai, rexenta un pequeno restaurante. A tranquila vida de Suxi dá un xiro inesperado cando un dos críticos culinarios máis prestixiosos do Xapón, Aji-ô, fica pampo e marabillado tras probar un prato de katsudón (un porco rebozado con ovo sobre unha base de arroz) que lle prepara o pequeno cociñeiro.
A historia gañou o premio ao mellor Shōnen na edición de 1988 dos Premios Kōdansha.
A Cruciña
O topónimo galego A Cruciña pode referirse a:
O Gran Suxi
Sinopse
Suxi vive só coa súa nai nun restaurante desde que o seu pai desapareceu no mar. Suxi prosegue os pasos do seu pai, un gran cociñeiro, entón, pasa a se-lo cociñeiro do restaurante. Para defendelo fronte á competencia, terá que lograr gañar concursos entre restaurantes e á vez pasmar a Aji-ô, un prestixioso crítico culinario. A partir dese intre, Suxi irá a través do país para defender os valores dos pequenos restaurantes e doutros grandes cociñeiros. Asemade, continuará a súa viaxe culinaria co coitelo dunha famosa fabricante.
Despois dunha vitoria e a ledicia de ter obtido o seu propósito, Suxi comeza un nova viaxe.
Dobraxe
Voz xaponesa / Voz galega / Personaxe orixinal / galego
Feixe (homónimos)
O termo feixe pode referirse a:
Amais, como topónimo pode referirse a:
A Cruciña, Bamio, Vilagarcía de Arousa
A Cruciña é un lugar da parroquia de Bamio no concello pontevedrés de Vilagarcía de Arousa, na comarca do Salnés, segundo consta no Nomenclátor de Galicia. Non obstante, o IGE non rexistra habitantes neste lugar no censo de 2016, polo que non se poden achegar datos da súa poboación.
Cornas, Vilapedre, Vilalba
Cornas é un lugar da parroquia de Vilapedre, no concello lugués de Vilalba, na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE en 2010 tiña un habitante (un home).
Les Ordres
Les Ordres é un filme canadense de 1974 dirixido por Michel Brault. Conta a historia do encarceramento de civís inocentes durante a crise de outubro de 1970 e a lei de medidas de guerra aprobada polo goberno de Pierre Trudeau. Foi escollido como candidato do Canadá para o Óscar ó mellor filme internacional na 48ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Rionegro, Santander
Rionegro é un concello colombiano, localizado no departamento de Santander. O territorio do concello está repartido entre as provincias de Mares e Metropolitana.
Historia
Dende 1545 xa existe constancia no lugar dun poboamento humano. En 1799 solicítanlle á coroa españolaque se lle recoñeza o status de poboación, algo que obteñen no 1805 baixo o nome de "Santa Bárbara de Rionegro". En 1807 creouse a primeira oficina postal do concello. O 27 de maio de 1828 recibiu a visita de Simón Bolívar quen estivo na poboación varios días.
Illa King Christian
A Illa King Christian é unha illa deshabitada do arquipélago ártico canadense nas Illas Sverdrup, unha parte do arquipélago das Illas da Raíña Isabel, na rexión Qikiqtaaluk de Nunavut, Canadá. Atópase no océano Ártico, a 13´5 km da costa suroccidental da Illa de Ellef Ringnes, separados polo estreiro Danish.
O primeiro europeo que visitou a illa foi Gunnar Isachsen en 1901. Vilhjalmur Stefansson trazou a súa costa sur en 1916.
A illa ten unha superficie de 645 km², mide 38´8 km de longo e 25´7 km de largo.
Pedrafita
miniatura|200px|dereita|[[Lapa de Gargantáns.]] miniatura|dereita|200px|Pedrafita que serve de marco no [[Couto de Lampai.]]
Unha pedrafita (do latín PETRA + FICTA = esculpida) é unha pedra de grandes dimensións, esculpida. Pode corresponder co antigo monumento megalítico chamado tamén menhir.
Como topónimo, pode referirse a:
Amproa
O topónimo Amproa pode referirse a:
Ramón de Artaza Malvárez
dereita|miniatura|Necrolóxica en [[El Ideal Gallego.]] Ramón de Artaza Malvárez, nado en Muros o 6 de marzo de 1877 e finado na Coruña o 29 de decembro de 1976, foi un avogado e escritor galego.
Traxectoria
Licenciado en Dereito. Foi rexistrador da propiedade en Castellote (Teruel) e Fuentesaúco (Zamora). Dirixiu a revista Tribuna Gallega editada polos emigrantes galegos en Madrid entre 1914 e 1915. Falanxista, co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 ocupouse da administración do periódico falanxista Proa en León. Foi cronista oficial de Muros e escribiu varias obras de carácter histórico. Ingresou na Real Academia Galega o 22 de abril de 1939.
Vida persoal
Estivo casado con María Luisa Elices Gasset e con Mercedes Blázquez Jiménez-Arenas. Foi pai de Ramón e Antonio de Artaza Blázquez.
New Horizons
miniatura|270x270px|Imaxe artística do New Horizons preto de [[Plutón.]] A misión New Horizons (do inglés: Novos Horizontes) é unha misión espacial non tripulada da axencia espacial estadounidense (NASA) coa fin de explorar Plutón, os seus satélites e probablemente o Cinto de Kuiper. A sonda lanzouse dende a estación da Forza Aérea dos Estados Unidos de América do Cabo Cañaveral o 19 de xaneiro de 2006. New Horizons viaxou primeiro ata Xúpiter, onde chegou en febreiro-marzo de 2007. Ao seu paso por Xúpiter aproveitou a asistencia gravitatoria do planeta para incrementar a súa velocidade. Chegou ao punto mais próximo a Plutón o 14 de xullo de 2015, ás 11:49:04 UTC. Tras deixar atrás Plutón, sobrevoou o 1 de xaneiro de 2019 un obxecto do Cinto de Kuiper, 486958 Arrokoth,  ('ceo' na lingua algonquina), chamado así a raíz dun concurso de ideas para nomealo.
Despois da Rosetta, que viaxou a uns 108 000 Km/h entre novembro de 2009 e agosto de 2014, grazas ás asistencias gravitacionais da Terra (tres veces) e de Marte (unha), e da Voyager 1 é a sonda espacial con maior velocidade, alcanzando respecto ao Sol unha diferenza máxima entre as velocidades inicial e final de 15,1 km/s. (54 000 km/h aproximadamente).
-398
Outros
Historia ano a ano
Economía de Güiana
thumb|left|250px|Tractor en plantación de [[arroz, na Güiana.]] A economía da Güiana ten mostrado un crecemento moderado entre 1999 e 2007, baseado nunha expansión dos sectores agrícola e mineiro. A economía depende da exportación de 6 produtos: azucre, ouro, bauxita, camaróns, madeira e arroz - que representan case o 60% do PIB do país, e son susceptibles ás condicións climáticas e aos prezos internacionais.
Coa expansión dos negocios, ademais dunha taxa de interese máis realista, un control máis intenso da inflación e o apoio continuado de organizacións internacionais, a economía recuperouse despois das inundacións do 2005. O ingreso do país ao mercado común caribeño - Caricom - o xaneiro de 2006 ampliou os mercados de exportacións do país, especialmente as materias primas. A inflación foi mantida baixo control. En anos recentes o país baixou a súa débeda externa, que hoxe é menos da metade do que era no inicio dos anos 1990. Pero a pesar da mellora, o país ten buscado equilibrar unha débeda externa aínda grande coa necesidade de expansión do investimento público.
Os problemas crónicos inclúen carencias no número de traballadores cualificados e infraestruturas deficientes. Os baixos prezos de produtos-chave nos sectores mineiro e agrícola, combinados con problemas nas industrias de bauxita e azucre ameazan a xa tenue posición fiscal do goberno e ensombran o futuro.
Jeanneke Pis
A Jeanneke Pis (expresión en neerlandés que en galego significa "nena que ouriña") é unha singular estatua e fonte de bronce de arredor de 50 centímetros de altura, situada no centro histórico de Bruxelas, Bélxica.
A estatua representa unha nena pequena con coletas, espida e de crequenas, con faciana burleira, ouriñando dentro da cunca da fonte. Considérase como o homólogo feminino do Manneken Pis.
A súa historia
A estatua foi realizada en 1985 por Denis Adrien Debouvrie, que era tamén o propietario de varios restaurantes no barrio bruxelés do Illot Sacré, e foi inaugurada en 1987.
O seu significado
O restaurador quixo restablecer a igualdade entre home e muller ao encargar a estatua, compensando así a existencia do Manneken Pis.
Corvelle, Vilapedre, Vilalba
Corvelle é un lugar da parroquia de Vilapedre, no concello lugués de Vilalba, na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2010 tiña 0 habitantes.
Kārlis Balodis
Carreira
Fillo de Miķeļis Balodis, ferreiro, Kārlis Balodis foi o máis novo de tres irmáns. Na infancia quedou orfo de pai e xunto coa súa nai Anna e os seus dous irmáns mudáronse á cidade de Riga onde viviron en condicións de pobreza. En 1833 consegue graduarse no Gymnasium de Jelgava, en 1888 graduase na Universidade de Tartu e é ordenado pastor luterano momento no cal emigra ao Brasil, onde desde 1889 a 1891 intenta establecer sen éxito colonias letoas. Entre 1891-1892 estuda xeografía na Universidade de Jena en Alemaña e defendeu a súa tese doutoral sobre o Estado de Santa Catarina no Brasil. Traballa como pastor luterano nos montes Urais, estuda economía en Múnic e Estrasburgo e comeza a investigar e a publicar sobre demografía e estatística. En 1898, en Alemaña, co alcume de Atlanticus, publica a súa obra máis importante Der Zukunftsstaat: Produktion und Konsum im Sozialstaat sobre a produción e o consumo no Estado Futuro, o Estado Socialista. A obra publícase tamén en ruso no ano 1906 en San Petersburgo.
En 1905, comeza a traballar como funcionario na Oficina de Estatística Prusiana, en 1908 como funcionario na Oficina do Tesouro do Imperio Alemán. En 1914 foi elixido profesor honorario da Universidad de Berlín. Na primavera de 1918, ao remate da primeira guerra mundial, convértese no presidente do Comité Alemán de Apoio a Palestina (Deutsches Komitee Pro Palästina zur Förderung der jüdischen Palästina-Siedlung) e autor do primeiro plan de construción económica do país. En 1919, K. Balodis traballa na Comisión de Socialización (Sozialisierungskommission) en nome do goberno alemán para organizar a subministración de alimento para o que propón un sistema de repartimento de tarxetas.
Balodis recibiu a Gran Medalla de Ouro pola Academia Rusa das Ciencias, así como o premio Dmitry Tolstoy. A Academia Letoa das Ciencias outorga cada dous anos, desde 1994, un premio a economistas co seu nome.
Publicacións
Kārlis Balodis publicou maiormente en alemán e a miúdo baixo o alcume de Ballod-Atlanticus, recollendo a referencia de Atlanticus do libro Nova Atlántida (1627) do ensaísta inglés Francis Bacon.
Coral (animal)
miniatura|Detalle dos [[Pólipo (zooloxía)|pólipos de Corallium rubrum cos tentáculos estendidos]]
Na antigüidade, os antigos gregos recollían das costas do mar Mediterráneo un material pétreo de cor vermella, e moi prezado, que se usaba en xoiería, ao que lle deron o nome de κοράλλιον, korállion. Os romanos, continuadores da cultura grega, tamén seguiron capturando este material, adaptando o seu nome como corallium; e deste termo vén o galego coral.
O coral, pedra, planta ou animal?
miniatura|A cabeza decapitada, sangrante, de [[Medusa (mitoloxía)|Medusa, por Caravaggio (1595)]] miniatura|Diferentes tipos de corais na [[Gran Barreira de Coral, Queensland, Australia]]
Os antigos, que observaron que este material, ramificado, aparecían unha especie de flores, pensaban que era unha planta, Durante moito tempo ignorouse cal era a natureza do coral. Para o filósofo grego Teofrasto (371-287 a.C.) tratábase dunha xema vermella, moi buscada para realizar diversos adornos e alfaias, e que tamén tiña propiedades medicinais. E o médico, farmacólogo e botánico grego Dioscórides (90-40 a.C.) falaba duna planta curiosa, con calidades que cambiaban cando saía da auga.
Foi o médico e naturalista marsellés Jean-André Peyssonnel quen, na década de 1720 realizou unha serie de experimentos con corais que demostraron por primeira vez que non eran vexetais nin minerais, senón que pertencían ao reino animal. Peyssonnel enviou os seus achados á Academia de Ciencias de Francia, en París, onde primeiro burláronse del, e despois o ignoraron.
A proba definitiva débese a William Herschel, que utilizou un microscopio para determinar que os corais tiñan as membranas celulares delgadas características dos animais. Finalmente, en 1753, recoñeceuse a natureza animal dos corais, e as súas afinidades con algúns cnidarios antozoos, como as anemones de mar, as gorgonias e os hidrozoos.
O nome latino Corallium na taxonomía actual
O termo corallium dos romanos foi tomado polo naturalista francés Georges Cuvier en 1798 para designar a Corallium, o xénero tipo da familia dos coralíidos, na súa obra Tableau eléméntaire de l'histoire naturelle des animaux, familia que foi descrita en 1812 polo biólogo e naturalista, tamén francés, Jean Vincent Félix Lamouroux. A especie tipo desta familia é Corallium rubrum, especie descrita en 1758 por Linnaeo, cando xa aceptara que era un animal, baixo o nome de Madrepora rubra.
O coral do Mediterráneo
miniatura|Colar de coral ([[Alxeria).]]
Esta especie, Corallium rubrum, era o "material" que apañaban no Mediterráneo os antigos gregos e romanos, e que segue a colleitarse na actualidade. En efecto, as pescarías deste coral permanecen activas hoxe, especialmente en Marrocos, Alxeria, Tunisia, Italia, Francia, España, Albania e Croacia, onde case toda a materia prima é comprada e procesada por unha industria especializada en Torre del Greco (Nápoles).
No pasado, o coral vermello encontrábase en abundancia a profundidades de 30 a 40 m en paredes rochosas, e en covas, en ambientes tranquilos e con pouca luz na conca mediterránea. Colleitado desde a antigüidade, o eixe de pedra calcaria do esqueleto das súas colonias utilizábase en xoiaría (coñecíase como o "ouro vermello mediterráneo").
Esta colleita, cada vez máis intensiva, podería conducir rapidamente á extinción desta especie endémica do Mediterráneo, vítima das técnicas de mergullo máis eficientes que utilizan, e da lentitude do crecemento e da reprodución deste coral. Esta recolleita tamén se realiza ilegalmente en zonas mariñas protexidas debido ao alto prezo de venda.
Porén, no sur, en Alxeria, están as maiores reservas de coral vermello, xa que a súa captura está regulada polo Estado.
Historia
O coral vermello é un elemento importante na cultura ribeirá mediterránea. Hai uns 25 000 anos, no Paleolítico superior, os humanos a utilizaban anacos de coral perforados e puídos como adornos e amuletos, en ritos funerarios e polas súas supostas propiedades curativas. Os pescadores gregos e árabes extraíanos con distintos artiluxios hai 5 000 anos. Co tempo chegaría a ser un dos recursos máis buscados para o seu intercambio nos mercados orientais. Da magnitude da súa explotación en datas máis recentes dan conta os rexistros de 1830 que indican que o reino de Nápoles empregou 1 800 barcos de pesca de coral con 17 000 mariñeiros.
A fascinación polo coral na antigüidade reflíctese nestes versos:
Uso medicinal na actualidade
Parte das propiedades medicinais das que falaba Dioscórides seguen a considerarse por algúns sectores da poboación na actualidade, usándose en homeopatía (cómpre sinalar que a homeopatía carece de base científica e que numerosos profesionais e institucións médicas considérana unha pseudociencia).
Segundo os homeópatas as propiedades terapéuticas de Corallium rubrum son particularmente eficaces para erradicaren os síntomas resultantes dunha afección das vías respiratorias causada por un microorganismo infeccioso. Esta agresión viral maniféstase a través de inflamación das mucosas do nariz (rinite), da nasofarinxe (nasofarinxite) e dos seos (sinusite), da obstrución ou secreción nasal, esbirros e tose. O valor medicinal deste remedio permítelle curar os diferentes tipos de tose: produtiva ou seca, violenta ou espasmódica, acompañada de flegmas etc. Tamén está indicado para o tratamento da tose ferina. O bacilo Bordetella pertussis é o axente patóxeno desta enfermidade infecciosa localizada nas vías respiratorias. A tose ferina caracterízase por paroxismos de tose espasmódica, para os cales Corallium Rubrum é especialmente eficaz.
Cómpre sinalar que Corallium rubrum permite tratar moitas outras infeccións das vías respiratorias. Así, pode ser prescrito para mitigar as toses residuais e a rinorrea consecutivas á presenza dun rhinovirus, o axente patóxeno da rinite. A administración de Corallium rubrum tamén está preconizada para a mitigación de paroxismos de tose agravados polo frío. miniatura|Cornetto rosso portafortuna de [[coral vermello ou material que o imita]] Por outra parte, segundo o pensamento máxico, en gran parte do mundo (por exemplo os esqueletos humanos pintados con vermello cinabrio na América precolombiana e, especialmente, en Europa) a cor vermella é considerada fasto ou portadora de boa fortuna (por exemplo en idioma ruso a palabra kрасный equiparábel a vermello non denota só a unha cor senón á beleza e á boa sorte).
Moitas persoas teñen en conta algunhas pequenas supersticións, como consideraren que a roupa interior de cor vermello dá sorte.
A cor vermella polo xeral está asociada á vida, á forza e á forza vital, o que explica que en certa xoiaría popular de orixe italiana se use o coral vermello (e incluso desde o século XX a imitacións de plástico) para o corpo principal, símbolo fálico do amuleto chamado cornicello ou corno napolitano.
Os corais
O termo coral non ten significado taxonómico. Baixo este nome común, inclúense diferentes tipos de organismos. Como se dixo anteriormente, os corais, dos que se coñecen máis de 6 000 especies, pertencen ao filo dos cnidarios, a case totalidade deles á clase dos antozoos, aínda que algúns son da clase dos hidrozoos, como as especies do xénero Millepora, chamadas corais de fogo, falsos corais duros ou hidrocorais.
Todas as especies son mariñas, e presentan exclusivamente forma de pólipo, polo que se distinguen dos restantes cnidarios por teren unha vida enteiramente sésil, sen estado libre de medusa, ao contrario das especies de Milliepora que, como hidrozoos, presentan as dúas fases (de aí o nome de falsos corais). O grupo inclúe especies tan coñecidas como as anemones de mar, os corais propiamente ditos, as gorgonias e as chamadas plumas de mar. Poden seren solitarias, pero a maioría son coloniais, e teren esqueleto calcario ou careceren del.
Varían en tamaño desde individuos pequenos de menos de medio centímetro de ancho até colonias grandes de un metro ou máis de diámetro. Inclúen especies cunha ampla gama de cores e formas, algunhas delas que constrúen arrecifes de coral.
Termos relacionados
Dada a abundancia dos corais, o nome coral aparece en numerosos termos, xeográficos ou relacionados coa natueza, como:
A Dona, Bamio, Vilagarcía de Arousa
A Dona é un lugar da parroquia de Bamio no concello pontevedrés de Vilagarcía de Arousa, na comarca do Salnés. Tiña 91 habitantes no ano 2016 segundo datos do IGE, dos que 51 eran mulleres e 40 homes, o que representa un considerable aumento respecto ós anos 2010, cando eran 51 veciños, e 2005, cando eran 62.
Christian Santos
Christian Robert Santos Freire, nado o 24 de marzo de 1988 en Ciudad Guayana, é un futbolista venezolano. Xoga de dianteiro para o Unionistas de Salamanca da Primeira División RFEF. Foi 13 veces internacional coa selección de Venezuela entre 2015 e 2018.
Inicios
Naceu en Ciudad Guayana, Venezuela, fillo dun emigrante galego de Ourense, e unha venezolana de ascendencia alemá, e comezou a xogar ao fútbol na Hermandad Gallega de Puerto Ordaz. Con seis anos trasladouse coa súa familia a Alemaña, instalándose en Lippstadt. Alí seguiu xogando ao fútbol, nas categorías inferiores do SV Lippstadt 08 e posteriormente cos equipos xuvenís do Arminia Bielefeld.
Paso por Bélxica
Na tempada 2011/12, despois de cinco anos no filial do Arminia, marchou a Bélxica para xogar no K.A.S. Eupen, da Segunda División do país. Na súa primeira tempada no club belga foi o terceiro máximo goleador da competición, con 15 tantos, superado só por Hervé Onana e Moussa Gueye, mentres que na seguinte marcou 10 goles en liga.
En 2013 deu o salto á Primeira División de Bélxica, fichando polo Waasland-Beveren. Con todo, só disputou 15 minutos de liga en toda a tempada, nun partido ante o Standard de Liège, así como outros 13 na Copa de Bélxica.
Explosión nos Países Baixos
Despois de tres anos en Bélxica chegou aos Países Baixos, fichando polo NEC de Nimega, da Segunda División. Na súa primeira tempada no fútbol neerlandés marcou 23 goles en liga, cifra só superada polo seu compañeiro de equipo Sjoerd Ars. Os goles de ambos catapultaron o equipo ata a primeira praza da táboa, proclamándose campións con 21 puntos de vantaxe sobre o segundo clasificado, o FC Eindhoven. Xa na máxima categoría, liderou o ataque do equipo de Güeldres, con 16 goles en liga, conseguindo a permanencia con comodidade, e sumou dous goles máis na Copa dos Países Baixos.
Deportivo Alavés
O seu bo nivel de xogo chamou a atención de varios clubs e en xullo de 2016 fíxose oficial a súa fichaxe polo Deportivo Alavés, da Primeira División española. Debutou co equipo de Pellegrino na primeira xornada de liga, substituíndo a Gaizka Toquero nos minutos finais do partido ante o Atlético de Madrid no Vicente Calderón. Aínda que só dispuxo de 8 titularidades na liga, disputou un total de 21 partidos en dita competición, marcando 3 goles e acabando no noveno posto. Ademais, sumou dous goles en seis partidos na Copa do Rei, acadando o seu equipo a final, onde perdeu ante o FC Barcelona.
Na tempada 2017/18 as súas cifras reducíronse a só 10 partidos de liga e 2 de Copa. Despois de non se adaptar ao fútbol do Alavés, chegou a un acordo co club para rescindir o seu contrato.
Deportivo da Coruña
O 28 de xuño de 2018, fíxose oficial a súa fichaxe polo Deportivo da Coruña, da Segunda División. Xogou dúas tempadas en Galicia, disputando un total de 49 partidos, a maioría deles saíndo dende o banco. Marcou 9 goles, un deles unha espectacular chilena contra o Huesca que lle deu a vitoria ao seu equipo. Deixou o Deportivo tralo descenso do club á Segunda División B, fichando a continuación polo VfL Osnabrück.
VfL Osnabrück
Disputou un total de 32 partidos co equipo da Baixa Saxonia, marcando 8 goles, pero non puido evitar o descenso do equipo, que acabou penúltimo na táboa da 2. Bundesliga e a continuación perdeu a fase de permanencia contra o FC Ingolstadt.
Colo-Colo
En setembro de 2021 volveu a América do Sur, asinando como novo xogador do Colo-Colo chileno. Xogou no equipo de Santiago menos dun ano, disputando un total de 15 partidos, 2 deles na Copa Libertadores. O seu rendemento estivo por debaixo das expectativas, xogando como titular só catro encontros e marcando un único gol diante do Palestino.
Juve Stabia
Despois duns meses sen equipo, en outubro de 2022 converteuse en novo xogador do Juve Stabia, equipo italiano da Serie C. Xogou un total de 15 partidos co equipo de Castellammare di Stabia, marcando dous goles, antes de deixar o país no mercado invernal.
Selección venezolana
Debutou coa selección venezolana o 27 de marzo de 2015, nun encontro amigable contra Xamaica en Montego Bay no que o seleccionador Noel Sanvicente o colocou como titular. Marcou o seu primeiro e único gol internacional no seu terceiro partido coa selección, facendo o único gol venezolano na derrota por 3-1 diante do Brasil no estadio Governador Plácido Castelo de Fortaleza, nun encontro correspondente á clasificación para o Mundial de 2018.
En 2016 foi un dos 23 homes elixidos polo seleccionador Rafael Dudamel para a disputa da Copa América Centenario nos Estados Unidos. Xogou un só partido durante o torneo, ante México, no que lle deu unha asistencia a Velázquez para que este marcase o único gol do seu equipo (1-1). O 12 de setembro de 2018 disputou o seu 13º e último encontro internacional, un amigable diante de Panamá no estadio Rommel Fernández.
La Vraie Nature de Bernadette
La Vraie Nature de Bernadette é un filme canadense de 1972 dirixido por Gilles Carle. Estreouse no Festival Internacional de Cinema de Cannes de 1972. O filme foi escollido como candidato do Canadá para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 45ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Xeografía de Galicia
miniatura|Mapa topográfico de Galicia miniatura|Imaxe do noroeste peninsular feita por un satélite da [[NASA]] A xeografía de Galicia caracterízase polo contraste entre os relevos costeiro, de baixa altitude, e o do interior, dunha maior altitude. Tamén contrasta a morfoloxía entre as chairas elevadas setentrionais e as serras e depresións meridionais. A superficie do territorio galego é de 29 574,4 km².
Límites
O territorio de Galicia está comprendido entre 43º 48' N (Estaca de Bares) e 41º 49' N (Portela do Home, na fronteira con Portugal) en latitude. En lonxitude, entre 6º 44' O (Porto de Fonte da Cova, no límite entre as provincias de Ourense e León) e 9º 18' O (cabo Touriñán).
A costa
esquerda|miniatura|150px|[[Porto (comunicacións)|Portos]] A costa galega conta con 1.195 quilómetros e ten multitude de entrantes e saíntes e illas pequenas, e en xeral é escarpada ou con descensos pouco suaves e dunha elevada diversidade paisaxística e litolóxica. Altérnanse, pois, lugares con características diferentes, como Corrubedo nas Rías Baixas ou a Rasa Cantábrica na Mariña de Lugo, a primeira un lugar de características dunares nunha costa de perfil baixo, e a segunda unha zona de deposición xeolóxica elevada sobre o seu nivel orixinal. Os dous puntos citados son exemplos de lugares que reciben moitas visitas debido ás súas características físicas e fermosura: alí se atopan respectivamente o Parque Dunar de Corrubedo e a praia de Augas Santas (tamén coñecida como praia das Catedrais).
O treito litoral das Rías Altas pódese dividir en varias unidades: A Mariña, O Ortegal, o Golfo Ártabro e As Mariñas, a Costa da Morte, e a área de transición cara ás Rías Baixas.
No treito litoral das Rías Baixas tamén se poden diferenciar varias unidades: o sector entre O Ézaro e o Louro, a ría de Muros e Noia, a ría de Arousa, a ría de Pontevedra, a ría de Vigo e a área dende cabo Silleiro ata o esteiro do río Miño.
As rías
miniatura|250px|esquerda|A [[ría de Arousa constitúe a maior ría galega en superficie.]] Xeograficamente, unha das peculiaridades de Galicia é a presenza das rías, indentacións na costa nas que o mar anegou vales fluviais por descenso do nivel terrestre (ascenso relativo do nivel mariño). As rías están tradicionalmente divididas en Rías Altas e Rías Baixas, segundo a súa posición respecto a Fisterra como punto máis occidental de Galiza.
As Rías Altas son as de Ribadeo, Foz, Viveiro, Barqueiro, no mar Cantábrico (é dicir, ó leste de Estaca de Bares como punto máis ó norte de Galicia), e Ortigueira, Cedeira, Ferrol, Betanzos, A Coruña, Corme e Laxe e Camariñas. Estas últimas rías, situadas ó oeste de Estaca de Bares son algunhas veces recollidas como Rías Medias.
As Rías Baixas, todas na fachada atlántica, son de maior tamaño. Enumeradas (de norte a sur) son as de Corcubión, Muros e Noia, Arousa, Pontevedra e Vigo.
Cabos
miniatura|250px|Contrariamente á crenza popular, o Cabo Fisterra non é o punto máis occidental da España peninsular. Esta distinción debe outorgárselle ao [[Cabo Touriñán.]] Os máis coñecidos son:
Illas
miniatura|250px|O arquipélago das [[Illas Cíes forma parte dende o 2002 do Parque nacional das Illas Atlánticas de Galicia]] miniatura|250px|A [[Illa de Arousa con 4.884 habitantes no 2005 constitúe a illa máis poboada de Galicia]]
A Galicia pertencen o arquipélago das Illas Cíes (formado polas illas do Faro, de Monteagudo e de San Martiño), o arquipélago de Ons (formado pola illa de Ons e a illa de Onza), o arquipélago de Sálvora (formado polas illas de Sálvora, Vionta e as Sagres), así como outras illas como Cortegada, Arousa, as illas Sisargas ou as Malveiras; a meirande parte das cales pertencen ao Parque nacional das Illas Atlánticas.
Non se listan multitude de illas máis pequenas e illotes.
O interior
Demograficamente, o interior galego está pouco poboado, e continúa a experimentar a emigración ás áreas urbanas litorais (antes a Madrid, Barcelona, Biscaia e Europa Occidental, e antes aínda a América, onde todos os españois aínda hoxe son chamados gallegos), de xeito que se mantén a estrutura poboacional en pequenos núcleos, pequenas vilas e a poboación dispersa en aldeas, o que se reproduce na costa pero con características diferentes debido á moito maior densidade poboacional.
O aspecto orográfico que presenta Galicia no seu interior é de montañas baixas e romas, con multitude de ríos, estruturados como tributarios do río Miño no interior, e nas cuncas atlántica e cantábrica, ríos máis curtos (en particular os que van ó mar Cantábrico). As pendentes suaves ás veces ceden o paso a ladeiras escabrosas, como ocorre nos canóns do Sil. Noutras zonas aparecen amplos vales, se ben son minoritarios.
Ríos
miniatura|esquerda|250px|[[Río Sil ao seu paso pola provincia de Lugo]]
Galicia cualifícase moitas veces como a terra dos mil ríos pola cantidade de cursos fluviais que mantén. En xeral, e debido á súa pequenez, salvo o Miño na súa desembocadura ou nos moitos encoros, non son navegables (excepción feita para pequenas barcas no tramo final sen pendente dalgúns, que propicia a celebración de festas semiacuáticas como as chamadas "zaleas").
Son ríos moi curtos na vertente cantábrica e algo máis longos na atlántica, coas excepcións novamente do Miño e o Sil que teñen unha lonxitude de varios centos de quilómetros.
Existen moitos encoros para a produción de enerxía eléctrica, debido ó caudal, pendente e angostura, o que produce tamén o fenómeno dos canóns, como os célebres canóns do Sil (moitos deles aproveitados para encoros).
Montes
A montaña máis alta é Pena Trevinca, cunha altura de 2124 m (no límite administrativo da comunidade autónoma) en Ourense.
Porén, coas características antes citadas, existen diversas serras ou cadeas montañosas, entre elas:
Sant Ferran de ses Roques
Sant Ferran de ses Roques é unha localidade de Formentera e unha das tres parroquias nas que se divide a illa.
Xeografía
A parroquia inclúe o núcleo turístico de Es Pujols e as vendas de Es Molí (s'Estany, sa Punta, ses Roques e ses Salines). A localidade de Sant Ferran pertence á venda de Ses Roques. A venda de Ses Salines inclúe as salinas de En Marroig, hoxe abandonadas, a península de Es Trucadors e as illas de s'Espalmador e s'Espardell, todo incluído no Parque Natural de ses Salines.
A localidade tiña 756 habitantes no censo de 2007, pero a maioría da poboación é diseminada. O total da parroquia ten 2.951 habitantes:
Sant Ferran atópase no centro da illa, no cruzamento entre as localidades de Sant Francesc, Es Pujols e El Pilar de la Mola, atravesado pola estrada principal que cruza a illa. Está nunha chaira entre os pequenos montes de Ses Roques, Sa Punta, o Molí d'en Teuet e Ses Mesquides, o lago Pudent e Es Pi d'es Català. En dirección nordés no límite entre Ses Roques e Sa Punta está a cala en Baster.
Entre Ses Roques i Es Pi des Català atópase a Cova d'en Jeroni, unha cova subterránea con forma de gran volta e coas clásicas formacións de estalactitas e estalagmitas.
Historia
A área que actualmente ocupa Sant Ferran conta con poboación dispersa desde o século XVIII. En 1875 creouse a parroquia pero a igrexa non se construíu ata 100 anos máis tarde. A monarquía española pretendía que o templo se edificase nas Reais Salinas, que eran de titularidade reguenga desde a súa confiscación en 1715. O bispo quixo compracer a vontade real e isto foi en contra dos desexos e intereses dos fieis, que non vivían preto dos estanques, senón que vivían nas vendas de Sa Punta e Ses Roques, moi afastadas das salinas. Como resultado, Sant Ferran foi durante moitos anos unha parroquia sen igrexa rexida polo párroco de Sant Francesc. Finalmente, a igrexa foi inaugurada o 30 de xuño de 1889. O cemiterio comprendido dentro do mesmo terreo non se construíu ata 1903. A partir de entón foise consolidando o núcleo, que serviu de aglutinador da poboación dispersa de Ses Roques e Sa Punta.
Metrominuto
miniatura|Metrominuto de Monforte de Lemos.
O metrominuto é un plano peonil estética dun tradicional plano de metro, que marca as distintas rutas que se poden realizar a pé nunha determinada poboación. A idea naceu na cidade de Pontevedra, dentro do seu Proxecto de Mobilidade, que recibiu o premio europeo da mobilidade Intermodes por consideralo o primeiro mapa de transporte pedestre de Europa.
No deseño do Metrominto hai que trazar as rutas con segmentos e establecer o tempo que se tarda en percorrelas, tomando como referencia un lugar da cidade, que será considerado como punto 0, do que parten os diferentes recorridos. Para calcular o tempo o tempo que se tarda en cubrir as distancias tómase unha velocidade de referencia de entre 4 e 5 km/h. A finalidade perseguida no deseño de cada unha das rutas permitirá clasificalas segundo a súa dificultade en saudables, turísticas etc.
A importancia do Metrominuto estriba en que ao crear un plano que permite moverse por unha cidade a pé, sen necesidade de usar outro medio de transporte, elevando á categoría de transporte urbano o feito de ir camiñando dende un punto da poboación ata calquera outro. O propósito é que o Metrominuto repercuta non só no mantemento, conservación e mellora das zonas peonís que existen, senón tamén no deseño de novos espazos nas cidades.
Xi Jinping
Xí Jìnpíng, en chinés simplificado: 习近平; en chinés tradicional: 習近平, nado en Pequín o 15 de xuño de 1953, é un político da República Popular da China e secretario xeral do Partido Comunista da China. Xi é actualmente o principal membro do Secretariado do Partido Comunista Chinés, o presidente da China, o director da Escola Central do Partido, e o máis importante membro do Comité Permanente do Politburo, que é o órgano de control de facto do país.
Metrominuto
Características
Indica a situación dos principais elementos de mobilidade (estacións, aparcadoiros gratuítos e os principais de pago) ademais de sendas e paseos fluviais. Metrominuto resulta tamén unha chiscadela ás fórmulas gráficas dos planos dos transportes de viaxeiros, unha estética que en liñas e cromatismos forma parte da iconografía urbana contemporánea.
Xi Jinping
Fillo do político comunista Xi Zhongxun, Xi Jinping comezou súa carreira política, na provincia de Fujian, e foi posteriormente escollido como xefe do partido na provincia veciña de Zhejiang, e despois promovido a xefe do partido de Shanghai tras a dimisión de Chen Liangyu. Coñecido polas súas posturas liberais, o duro combate á corrupción e unha franqueza e abertura en canto a reformas políticas e económicas, Xi Jinping é o destacado líder emerxente da quinta xeración de líderes da República Popular da China.
Asumiu o cargo de Presidente da China o 14 de marzo de 2013, na principal sesión lexislativa do Congreso Nacional Popular.
En 2017, foi escollido por The Economist o home máis poderoso do mundo.
Traxectoria
Xi Jinping naceu o 1 de xuño de 1953, en Pequín, e a súa familia ten raíces ancestrais en Fuping, Weinan, provincia de Shanxi. É o fillo máis novo de Xi Zhongxun, un dos fundadores da guerrilla comunista en Shanxi e ex-viceprimeiro ministro do país. Á época do nacemento de Xi Jinping, o seu pai era o xefe do departamento de propaganda do Partido Comunista, e máis tarde vicepresidente do Congreso Nacional do Pobo. Cando Xi tiña 10 anos de idade, durante a Revolución Cultural, o seu pai foi expurgado e foi enviado para traballar nunha fábrica en Luoyang, sendo prendido en 1968. Sen a protección do seu pai, Xi Jinping foi traballar a Yanchuan, Shanxi, en 1969, durante a Campaña de Envío ao Campo de Mao Tse Tung. Xi Jinping converteuse en secretario do equipo de produción da rama local do Partido. Cando saíu, en 1975, el tiña só 22 anos. Preguntado respecto a esa experiencia pola televisión estatal chinesa, Xi lembrouna dicindo que "foi emocionante. Foi comovedor. E cando os ideais da Revolución Cultural non puideron ser realizados, esta transformouse nunha ilusión". De 1975 a 1979, Xi estudou enxeñaría química na Universidade de Tsinghua.
Formación e personalidade
Xi ten doutoramentos en enxeñaría química e ciencia política.
Xi foi descrito nun 2011 nun artigo do Washington Post por aqueles que o coñecen como "pragmático, serio, cauteloso, traballador e discreto". Xi tamén foi descrito como unha boa man na solución de problemas e "aparentemente desinteresado nas trampas do alto cargo". Tamén é coñecido por adorar filmes de Hollywood, como Saving Private Ryan e Infiltrados, eloxiando tamén o cineasta independente Jia Zhangke.
O Cristo, Vilapedre, Vilalba
O Cristo é un lugar da parroquia de Vilapedre, no concello lugués de Vilalba, na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2010 tiña 3 habitantes (1 home e 2 mulleres).
Xi Jinping
Vida persoal
Xi casou coa famosa cantante folk chinesa Peng Liyuan (彭丽媛) en 1987. Peng Liyuan, un nome familiar na China, era moito máis coñecida para o público do Xi ata o seu ascenso político. A parella frecuentemente vivía separada debido en gran parte ás súas distinguidas vidas profesionais. Teñen unha filla chamada Xi Mingze (习 明泽), que estudou na Universidade Harvard no outono de 2010 cun pseudónimo.
Aeroporto de Bijie-Feixiong
O aeroporto de Bijie-Feixiong é un aeroporto que serve a cidade de Bijie, na provincia chinesa de Guizhou. Está situado no condado de Dafang, a 18 quilómetros do centro da cidade. A súa construción comezou en setembro de 2009 cun investimento total de 1,05 billóns de CNY, sendo inaugurado o 16 de xuño de 2013.
Felipe Gutiérrez de la Peña
Felipe Gutiérrez-de la Peña Tostado, finado en Santiago de Compostela o 17 de abril de 1907, foi un avogado e político galego.
Condado de Gävleborg
O Condado de Gävleborg, ou Gävleborgs län, é un condado ou län da costa báltica de Suecia, na rexión de Norrland. A súa capital é a cidade de Gävle. O condado fai fronteira cos condados de Uppsala, Västmanland, Dalarna, Jämtland e Västernorrland.
Concellos
O condado de Gävleborgs está dividido en 10 comunas ou concellos (Kommuner) a nivel local: 300px|esquerda
Ole Rømer
Ole Christensen Rømer nado o en Aarhus (Dinamarca) e finado o  en Copenhague) foi un astrónomo danés que en 1676 fixo as primeiras medidas sobre a velocidade da luz.
Mercé á influencia de Rømer foi introducido o calendario gregoriano en Dinamarca no ano 1701.
Traxectoria
Rømer era fillo dun comerciante e capitán, Christen Pedersen e da súa dona Anna Olufsdatter Storm, filla dun concelleiro. O seu pai comezou a utilizar o nome de Rømer, o que significa que el era da illa danesa de Rømø para distinguirse dun par de persoas con nome Christen Pedersen. Só hai unhas poucas fontes de Ole Rømer apartir de 1662 cando se graduou na antiga 'Aarhus Katedralskole' (A Catedral Escola de Aarhus) despois trasladouse a Copenhague onde se matriculou na Universidade de Copenhague. O seu mentor na Universidade era o médico e científico Rasmus Bartholin quen publicou o seu descubrimento da dobre refracción dun raio de luz polo espato de Islandia (calcita) en 1668, cando Rømer estaba vivindo na súa casa. Rømer tivo todas as oportunidades para aprender matemáticas e astronomía por medio das observacións astronómicas de Tycho Brahe, quen como a Bartholin lle fora dada a tarefa de preparar estes para a súa publicación.
Descubrimento dos satélites de Xúpiter
As observacións do primeiro satélite de Xúpiter efectuadas por Rømer e Giovanni Cassini indicaron unha desigualdade, que os dous sabios creron poder atribuír á propagación sucesiva da luz (Observatorio de París, ano 1676). Cassini non tardou en desbotar esa idea tan xusta; pola contra Rømer mantívoa, unindo deste xeito o seu nome a un dos máis grandes descubrimentos que enorgullecen á astronomía moderna.
Fíxose notar que logo da idea tan feliz de atribuír as diferenzas que se observan entre as voltas do primeiro satélite de Xúpiter aos límites do cono de sombra durante a primeira e a segunda cuadratura do planeta e da propagación da luz, Rømer, inexplicablemente, desdeñou demostrar que na mesma hipótese atopábase a explicación das desigualdades notadas tamén nos outros tres satélites.
Podería estrañar que non trate de avaliar a velocidade da luz con máis exactitude da que aplicou. Horrebow, o discípulo predilecto de Rømer e o seu máis fervente admirador, fixa en 14 m 10 s no canto de 8 m 13 s o tempo que tarda a luz en atravesar a distancia que separa o Sol da Terra.
Os anteollos
Rømer, que fora testemuña en París das dificultades para facer mover no plano do meridiano a lente dun cuarto de círculo mural, é dicir, unha lente equilibrada sobre un eixe moi curto e obrigada a aplicarse continuamente sobre un limbo imperfectamente feito, imaxinou e construíu os anteollos meridiano.
Este instrumento que hoxe en día pode verse en moitos observatorios astronómicos débese, polo tanto, á inventiva do astrónomo danés.
O micrómetro
Débeselle tamén a invención dun enxeñoso micrómetro, de uso moi común cara a finais do século XVII na observación dos eclipses. Con este micrómetro podíase aumentar ou diminuír a imaxe do Sol ou da Lúa ata que estivesen entre dous fíos situados preto do ocular.
-378
Outros
Historia ano a ano
O Escourido, Vilapedre, Vilalba
O Escourido é un lugar da parroquia de Vilapedre, no concello lugués de Vilalba, na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2010 tiña 6 habitantes (1 home e 5 mulleres).
Seul contre tous
Seul contre tous é un filme francés realizado por Gaspar Noé en 1998, é unha continuación da súa primeira mediametraxe, Carné (premio da Semana da Crítica de Cannes 1991).
Gaspar Noé tivo grandes dificultades para xuntar os fondos necesarios para a realización desta, a súa primeira longametraxe. Precisou cinco anos para completar o traballo que tivo que autofinanciar ao ser rexeitado por todas as televisións.
Gran parte do diálogo consiste no monólogo interior con voz en off dun carniceiro que acaba de saír da prisión e que pretende refacer a súa vida partindo de cero.
Suavizado
En estatística e procesamento de imaxes, o suavizado ou smoothing serve para crear unha función aproximada que intente captar os patróns máis importantes do conxunto de datos, eliminando o ruído. Durante o suavizado, os puntos de datos dun sinal modifícanse para reducir os puntos individuais, de xeito que aqueles puntos que están por debaixo dos do contorno se elevan para obter un sinal máis suave. Para o suavizado úsanse moi variados algoritmos. O suavizado de datos faise habitualmente a través do histograma, o estimador de densidade máis simple.
Algoritmos de suavizado
Un dos algoritmos máis empregados é a "media móbil", que se emprega en numerosas ocasións para captar as tendencias importantes en repetidas enquisas estatísticas dunha serie de datos, deixando de lado o ruído. Esta técnica emprégana xeralmente os fabricantes para a representación das curvas de resposta na frecuencia de altofalantes. A filosofía deste post-procesado dos valores dunha curva de resposta en frecuencia é eliminar da gráfica os picos esaxeradamente estreitos para ser percibidos como tales polo oído, aínda que o efecto secundario sexa facer as curvas de resposta máis atractivas na documentación técnica. O máis usual é empregar un suavizado dun terzo de oitava (por razóns psicoacústicas) ou media oiava.
O Loural
O topónimo galego O Loural pode referirse a:
José López Amarante
José López Amarante, nado en Santiago de Compostela en 1814 e finado na mesma cidade o 19 de setembro de 1884, foi un profesor e político galego.
Traxectoria
Fillo do comerciante chantadino José Alonso López e a ordense Antonia Viqueira. Catedrático de Historia na Facultade de Filosofía de Santiago de Compostela (1847-1850) e de Xeografía e Historia no Instituto de Santiago desde 1850 até o seu falecemento, foi tamén o seu primeiro Director (1847-1884). Desde o 22 de xuño de 1883 exerceu como rexedor independente do Concello de Santiago e Compostela, acadando interinamente a alcaldía o 1 de abril de 1884, cargo que desenvolveu até o seu pasamento.
Académico da Real Academia de la Historia, foi tamén vice-director da Real Sociedade Económica de Amigos do País de Santiago (sobre 1873) e director da Caixa de Aforros e Monte de Piedade de Santiago desde o 1 de febreiro de 1880