cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Expedición de Magalhães-Elcano
Conmemoración do V Centenario
En lembranza da fazaña, o 10 de agosto de 2019, o veleiro Pros saíu de Sevilla para dar a volta ao mundo. A expedición foi promovida pola asociación Amigos dos Grandes Navegantes e Exploradores Españois. Non obstante, a expedición foi interrompida en Lima o 23 de marzo de 2020 debido á pandemia de coronavirus.
A Fundación Nave Vitoria construíu en 2020 unha réplica deste barco e situouno de forma permanente en Sevilla, xunto ao espazo expositivo do paseo Marqués de Contadero.
En Filipinas celebráronse diversos actos conmemorativos. O buque de adestramento da Mariña Española Juan Sebastián Elcano visitou Filipinas no V Centenario da chegada da expedición a esas costas, o 16 de marzo de 2021. A Embaixada de España en Filipinas, xunto co Comité do Quinto Centenario de Filipinas levaron a cabo unha extensa programa de actividades arredor da illa de Samar entre o 15 e o 18 de marzo, para recibir o barco de adestramento e conmemorar os acontecementos históricos ocorridos en 1521. O 16 de marzo, inaugurouse un monólito con inscrición en Suluan, o 17 outro en Homonhon e o marzo 18 outras dúas estelas, unha na igrexa de Guiuan e outra en Samar. O texto deste último foi traducido ao castelán como sinal de amizade entre os dous países e foi inaugurado polo presidente de Filipinas, Rodrigo Duterte, e o embaixador de España, Jorge Moragas. A embaixada de España tamén organizou xunto co Instituto Cervantes e Casa Asia unha serie de conferencias con historiadores e expertos neste episodio que se prolongará ata xuño, ademais da exposición "A viaxe máis longa", que se inaugurará en maio no Museo Nacional de Filipinas.
Películas e serie de televisión
En 2019 estreouse a película española «Elcano e Magallanes: a primeira volta ao mundo», dirixida por Ángel Alonso, que estivo nomeada ao Goya a mellor película de animación.
Acción española posterior no Pacífico
Máis tarde Saavedra Cerón e Ortiz de Retes foron os primeiros europeos en chegar a Nova Guinea; Váez de Torres explorou o estreito que separa Australia de Nova Guinea, que leva entón o seu nome; Ruy López de Villalobos explorou as Carolinas, Hawai e Filipinas que serían sometidas por Legazpi; Toribio de Salazar fixo o propio coas Carolinas e as Palau; Fernandes de Queirós chegou a Tahití; Mendaña ás Illas Marquesas, etc. Moitos autores asignan a Quirós a invención da palabra "Australia", xa que os chamou "Austrialia do Espírito Santo".
Gran Premio de Acerbaixán de 2022
O Gran Premio de Acerbaixán de 2022 (oficialmente 2022 Formula One Azerbaijan Grand Prix) foi a oitava carreira da tempada. Celebrouse o 12 de xuño de 2022 no Circuíto urbano de Bakú en Bakú. A carreira durou 51 voltas.
Clasificación do campionato antes da carreira
No Campionato de Pilotos, Max Verstappen lideraba con 125 puntos, despois do Gran Premio de Mónaco, 9 por diante de Charles Leclerc segundo, con Sergio Pérez Mendoza en terceira posición. Red Bull Racing lideraba por diante de Ferrari por 36 puntos, e Mercedes por 101 puntos no Campionato de Construtores.
Pneumáticos dispoñibles
O fornecedorr de pneumáticos Pirelli levou os compostos de pneumáticos C3, C4 e C5 (designados como duro, medio e brando, respectivamente) para que os equipos os usaran no evento..
Práctica
Os dous primeiros adestramentos libres tiveron lugar o 10 de xuño de 2022 de 15:00 a 16:00 e de 18:00 a 19:00 hora local (UTC+04:00), respectivamente, e a terceira levouse a cabo o 11 de xuño de 2022 ás 15:00-16:00 hora local.
Clasificación
A clasificación debía comezar ás 18:00 hora local do 11 de xuño, pero o inicio da sesión atrasouse ás 18:15 como consecuencia do atraso da sesión de adestramentos libres.
Carreira
A carreira comezou ás 15:00 hora local o 12 de xuño.
Notas
<references group="lower-alpha"/>
Resto (química)
miniatura|316x316px| O acetato de bencilo ten un grupo funcional [[éster (en vermello), un grupo funcional acetilo (cun círculo en verde escuro) e un grupo benciloxi (cun círculo en laranxa clara). Pódense facer outras divisións.]] En química orgánica, un resto é unha parte dunha molécula que normalmente recibe un nome, xa que tamén se pode atopar dentro doutros tipos de moléculas.
Termo
En inglés emprégase o termo moiety, que ten tamén acepcións en socioloxía e xenética (véxase moiety), en portugués úsase meação e en castelán resto, parte ou mediación.
O termo "resto" debería reservarse para describir as partes características máis grandes das moléculas e non usar para describir grupos funcionais máis pequenos, que están formados por átomos que participan en reaccións químicas similares na maioría das moléculas que os conteñen. Nalgúns casos, os residuos poden estar compostos por residuos e grupos funcionais aínda máis pequenos.
Os residuos que constitúen ramificacións que se estenden desde a columna vertebral dunha molécula de hidrocarburo, que a miúdo poden romperse e substituírse por outras, chámanse substituíntes ou cadeas laterais.
Resto activo
En farmacoloxía, un resto activo é a parte dunha molécula ou ión, excluíndo as porcións inactivas adxuntas, que é responsábel da acción fisiolóxica ou farmacolóxica dunha substancia farmacéutica. As partes inactivas adxuntas da substancia farmacéutica poden incluír o resto alcohol ou ácido dun éster, un sal (incluíndo un coordinador ou sal unido a hidróxeno) ou outro derivado non covalente (como un complexo, quelato ou clatrato). O fármaco proxenitor pode ser en si un profármaco inactivo e só despois de que o resto activo se libera do proxenitor en forma libre se fai activo.
San Xulián de Abaixo, O Hospital, Quiroga
San Xulián de Abaixo é un lugar da parroquia do Hospital, no concello lucense de Quiroga na comarca de Quiroga.
Renaissance
Renaissance é unha banda inglesa de rock progresivo coñecida polo seu éxito de 1978 "Northern Lights", que entrou no top 10 británico, e por clásicos do rock progresivo como "Carpet of the Sun", "Mother Russia" e "Ashes Are Burning". O grupo desenvolveu un son único, combinando unha voz principal feminina coa fusión de influencias da música clásica, folk, rock e jazz. Os elementos característicos do son de Renaissance son o amplo rango vocal de Annie Haslam, destacados acompañamentos de piano, arranxos orquestrais, harmonías vocais, guitarra acústica, baixo, sintetizadores, e un traballo de batería versátil. A banda creou un significativo culto no noroeste dos Estados Unidos nos anos 70, e esa rexión segue sendo a súa maior base de fans.
A formación orixinal incluía a dous antigos membros de The Yardbirds, Keith Relf e Jim McCarty, xunto con John Hawken, Louis Cennamo e a irmá de Relf, Jane Relf. Tiñan a intención de poñer "algo xunto cunha influencia máis clásica". Renaissance fundouse en 1969 e ese mesmo ano a banda lanzou o seu primeiro álbum, chegando o segundo en 1971. Despois, John Tout substituíu a Hawken nos teclados, seguido por un período de alta rotación de músicos ata que se estableceu a "formación clásica" composta por Annie Haslam, John Tout, Michael Dunford, Jon Camp, e Terry Sulliva, aínda que ningún deles estaba na formación orixinal. Foron axudados nas letras de moitas cancións pola poetisa de Cornualla Betty Thatcher-Newsinger. De 1972 a 1979 Renaissance editou sete exitosos álbums de estudio, xirou extensamente, e encheu tres noites seguidas o Carnegie Hall con Tony Cox dirixindo a New York Philharmonic.
Os anos 80 foron unha época de escaseza para a banda, con cambios de persoal, e dous álbums de estudio pouco exitosos, facendo que Renaissance se separase en 1987. A mediados dos 90 existiron dúas ramificacións do grupo ao mesmo tempo. A banda reformouse en 1998 para gravar Tuscany, que finalmente foi lanzado en 2001; porén, separouse novamente no ano seguinte.
En 2009 anunciouse unha nova formación de Renaissance, liderada por Haslam e Dunford, e dende entón a banda continuou gravando e xirando. Dunford morreu en novembro de 2012. Despois, Haslam dixo que o grupo seguiría tocando. A formación durante a década de 2010 tendeu a ser non tan "inglesa" como a dos períodos anteriores, con cinco membros nacidos nos Estados Unidos e un en Inglaterra pero residente no país norteamericano.
San Xulián de Arriba, O Hospital, Quiroga
San Xulián de Arriba é un lugar da parroquia do Hospital, no concello lucense de Quiroga na comarca de Quiroga.
Santa Cubicia, O Hospital, Quiroga
Santa Cubicia é un lugar da parroquia do Hospital, no concello lucense de Quiroga na comarca de Quiroga.
A Toca, O Hospital, Quiroga
A Toca é un lugar da parroquia do Hospital, no concello lucense de Quiroga na comarca de Quiroga.
Kerkouane
Kerkouane ou Kerkuane (كركوان, Karkwān) é o sitio dunha antiga cidade púnica no nordeste Tunisia, preto de Cabo Bon. Kerkouane foi unha das cidades púnicas máis importantes, con Cartago, Hadrumetum (moderna Sousse) e Utica. Esta cidade de Fenicia foi probablemente abandonada durante a Primeira Guerra Púnica (c. 250 a.C.) e non foi reconstruída polos romanos. Existíu case 400 anos.
A UNESCO declarou a cidade púnica de Kerkouane e a súa necrópole Patrimonio da Humanidade en 1985, citando entre outras cousas que os restos constitúen o único exemplo de cidade fenicio-púnica sobrevivente.
Nome
Os arqueólogos deron á cidade o nome de Kerkouane. O seu nome na antigüidade non se conservou en ningún documento histórico coñecido.
Escavacións
Kerkouane é unha cidade pequena e probablemente nunca foi o fogar de máis de 1.200 persoas, principalmente pescadores e artesáns. Baseándose na presenza de moitas cunchas de murex, parecería que a cidade produciu colorante púrpura, ademais de sal e garum (un produto alimenticio).
As escavacións da cidade revelaron ruínas e moedas cartaxinesas dos séculos IV e III a.C. Ao redor do sitio onde o trazado é claramente visible, moitas casas aínda mostran as súas paredes e a arxila de cores nas fachadas adoita ser aínda visible. A cidade construíuse sobre unha rede con amplas rúas e prazas públicas. As casas construíronse segundo un plan estándar, de acordo cunha sofisticada noción de planificación urbana.
Os rastros de ocre vermello atopados en tumbas escavadas son comúns tamén aos costumes do enterro libio nativo, pero as tradicións relixiosas e arquitectónicas da cidade son predominantemente de estilo cartaxinés. Xerras de viño decorada cunha escena de A Odisea atopada cunha copa Xonia e elementos arquitectónicos gregos como patios con perístilo e decoración de estuco de xeso atopados entre os restos de casas particulares de luxo, mostran que a cidade estivo influenciada pola cultura do mundo mediterráneo.
Un santuario conserva algunhas columnas e nun pequeno adro atópanse partes de mosaicos. En todas as ruínas atópanse lindeiros, portas, limiares e pisos de sinxelas capas de mosaicos.
Hai unha zona para banquetes rituais e un altar de sacrificio. Aínda que os arqueólogos non saben con precisión a que deidades estaba dedicado o templo, especulan en base a artefactos atopados no lugar que puido ser Melqart, Sardus e Tanit. As cabezas de terracota que mostran a dous machos con sombreiro cónico semellan a iconografía de Sardus e Melqart coñecida no Templo de Antas en Sardeña.
Levante español
miniatura|300px|Levante español (en vermello) Levante español, Levante peninsular ou simplemente Levante son termos que serven para referirse ao conxunto de comarcas españolas da costa mediterránea, en especial aquelas correspondentes á Comunidade Valenciana e á Rexión de Murcia, sendo máis ou menos coincidente co sector oriental da península Ibérica.
O topónimo non se corresponde con ningunha demarcación administrativa que abarque o seu territorio, e solápase no seu uso cos de territorios históricos e comunidades autónomas, existindo un conflito terminolóxico.
O termo non é sinónimo de Comunidade Valenciana.
Territorio
Actualmente non existe ningunha entidade política, territorio ou administración que englobe ou se ocupe desa zona. Desde o punto de vista da toponimia oficial, existe un Levante Almeriense, unha comarca da provincia de Almería, que abarca desde o cabo de Gata até Pulpí.
Segundo a Real Academia Española o termo Levante úsase como «Nome xenérico das comarcas mediterráneas de España, e especialmente as correspondentes aos antigos reinos de Murcia e de Valencia».
O termo úsase para referirse a algún aspecto común ou propio desta zona de España, xa sexa histórico, meteorolóxico ou de calquera outro tipo.
Historia
Na década de 1930 o político alicantino Lorenzo Carbonell, do Partido Republicano Radical Socialista e daquela alcalde de Alacant, expresouse da seguinte maneira sobre o proxecto de Estatuto Regional Valenciano:
Nun informe de 1996 o Consell Valencià de Cultura –órgano consultivo en materia cultural das Cortes Valencianas– fala sobre a inconveniencia do termo Levante para referirse ao territorio da actual Comunidade Valenciana, antigo Reino de Valencia. Este informe argumenta que durante un tempo, xa no século XX, estableceuse este nome para aplacar a personalidade valenciana e evitar movementos nacionalistas, como sucedía noutros territorios. A este respecto o informe cita a Joan Fuster, personace fundamental no nacionalismo valenciano e ideólogo dos denominados Países Cataláns, dicía sobre o tema no seu libro Nosaltres els Valencians de 1962:
miniatura|150px|Botella de Estrella de Levante
O topónimo forma parte na actualidade do nome de diversas entidades, como:
A arte rupestre levantina, Patrimonio da Humanidade
A arte rupestre levantina foi declarada Patrimonio da Humanidade pola Unesco en 1998, formando parte da nomenclatura administrativa da Arte rupestre do arco mediterráneo da península Ibérica.
Marianne Brandt
Marianne Brandt, nada como Marianne Liebe en Chemnitz, Alemaña, o 1 de outubro de 1893 e finada en Kirchberg, Saxonia, o 18 de xuño de 1983, foi pintora, escultora e deseñadora industrial. Ao final da súa carreira dedicouse tamén á fotografía.
Formación
Estudou pintura e escultura na Escola Superior de Belas Artes de Weimar entre 1911 a 1917. Ao rematar os estudos, pasou unha tempada en Noruega, onde, en 1919, casou con Erik Brandt, pintor do que se divorciou en 1935.
Formouse como pìntora cos artistas Fritz Mackensen e Robert Weise antes de estudar escultura con Robert Engelmann. En 1920 fixo unha xira de estudos dun ano con visitas a París e ao sur de Francia. Tamén fixo cursos impartidos por Paul Klee e Wassily Kandinsky. ..
En 1923, cando tiña trinta anos, inscribiuse na Bauhaus en Weimar. Enfrontouse a algúns problemas que lle impediron entrar no taller de metal desde o primeiro momento, xa que na Bauhaus (ao contrario que noutra escola cun percorrido moi paralelo como foi a Wchutemás de Moscova) as mulleres non acostumaban acceder a todos os talleres: pola nova Constitución de Weimar tiñan o dereito a todo tipo de educación, pero na Bauhaus a maioría entraban nos obradoiros de téxtil e cerámica.
Pouco tempo despois demostráronse as calidades que esta muller tiña para representar obxectos de uso cotián cando ela e Max Sinowjewitsch Krajewski deseñaron as luminarias para o edificio Bauhaus en Dessau de 1925 a 1926. Por iso, pouco despois, se lle permitiu ser parte do obradoiro de metal, converténdose así na primeira muller en entrar nel e, dende 1927, traballou como axudante no taller de metais da Bauhaus e despois, en 1928, ocupou o posto de xefa de taller.
Traballo
Os deseños de Brandt para cinceiros metálicos, instalacións para facer té e café, lámpadas e outros artigos para o fogar son agora recoñecidos entre os mellores da Bauhaus de Weimar e Dessau. Ademais, estaban entre os poucos deseños de Bauhaus que se produciron en serie durante o período de entreguerras, e algúns deles están dispoñibles actualmente como reprodución. Nunha poxa en decembro de 2007, unha das súas teteiras, o modelo Nº MT49, foi vendida por unha cifra récord de 361.000 dólares. miniatura|Selo alemán de correo, conmemorando os deseños da Bauhaus, Á dereita, aparece a teteira de Marianne Brandt. Aínda así, seguiu atopándo trabas polo camiño, mesmo os seus compañeiros lle deixaban sempre os traballos máis dificultosos; aos poucos, gañouse o respecto de todos pola xeito tan especial que tiña de representar os produtos que, ademais, seguían as tendencias que predominaban na Bauhaus, como o emprego das denominadas "formas cenoria". Marianne Brandt optaba polo triángulo, o cilindro e a esfera, como se aprecia no seu coñecido xogo de café e té MT50-55a de 1924, que foi un dos seus primeiros deseños no taller de metalurxia e un dos últimos que se produciron con materiais luxosos como a prata, o ébano e o cristal.
Pódese dicir que Brandt estableceu unha técnica que podería considerarse reducionista, onde os seus deseños de obxectos prácticos en metal formaban unha parte importante do seu repertorio. Moitos deses deseños, incluíndo lámpadas, cinceiros e outros artigos para o fogar, seguen a se reproduciren na actualidade. miniatura|Obra de Marianne Brandt, realizada na Metallwarenfabrik Ruppel, [[Gotha, Alemaña, en 1930. Exposta no Museu für Angewandte Kunst Köln, de Colonia.]] Cando terminou o curso en 1928, asumiu o cargo de vicerreitora de metalurxia, sucedendo a Moholy-Nagy e organizou traballos en colaboración con empresas fabricantes de lámpadas. Máis tarde deseñou outras lámpadas con outros deseñadores, de onde xurdiu a lámpada Kandem.
Fotógrafa
Aínda que o seu traballo sempre estivo centrado no deseño industrial, Brandt tamén é recordada como un fotógrafa pioneira sendo unha das primeiras mulleres en destacar neste campo. Creou composicións experimentais de bodegóns, pero son a súa serie de autorretratos o que chama especialmente a atención. A miúdo aparece como unha nova muller Bauhaus forte e independente; outros exemplos mostran o seu rostro e corpo distorsionados a través das superficies curvas e reflectidas das bolas de metal, creando unha imaxe mixta de si mesma e do seu medio principal na Bauhaus.
Tamén se aventurou con grande talento e sona en fotomontaxes e fotografía. Varias das súas obras atópanse no MoMA de Nova York .A partir de 1926, Brandt tamén produciu un conxunto de obras de fotomontaxe, aínda que poucos foron coñecidos publicamente ata a década de 1970, despois de abandonar o estilo Bauhaus e vivir na Alemaña Oriental comunista. As fotomontaxes chamaron a atención do público despois de que o historiador da Bauhaus, Eckhard Neumann, solicitase os primeiros experimentos, estimulados por un interese crecente pola experiencia modernista en Occidente. Estas fotomontaxes tenden a centrarse na complexa situación das mulleres no período de entreguerras, época na que gozaban de novas liberdades no traballo, na moda e na sexualidade, pero a miúdo soportaban prexuízos tradicionais. As fotomontaxes de Brandt foron o tema da exposición itinerante titulada "Tempo, Tempo! The Bauhaus Photomontages of Marianne Brandt", organizada por Elizabeth Otto, que apareceu no Arquivo Bauhaus de Berlín, no Museo Busch-Reisinger de Harvard e no Centro Internacional de Fotografía en Nova York do 2005 ao 2006. O catálogo do mesmo nome de Otto explora estas obras e a vida de Brandt.
Premio Marianne Brandt
En 2001, a Fundación Cultural do Estado Libre de Saxonia e máis a cidade de Chemnitz, crearon o Premio Internacional Marianne Brandt. Concédese cada tres anos baixo o lema "A poesía do funcional" e nel, se escollen unhas sesenta contribucións, do deseño e da arte, que se exhiben no Industriemuseum Chemnitz durante dous meses, ao final dos cales concédese o premio por valor de 5.000 €, no deseño, fotografía e arte. A convocatoria do concurso complétase cun programa de conferencias, charlas e obradoiros.
A Veiguiña, O Hospital, Quiroga
A Veiguiña é un lugar da parroquia do Hospital, no concello lucense de Quiroga na comarca de Quiroga.
Bill Whelan
Bill Whelan, nado o 22 de maio de 1950 en Limerick, é un compositor irlandés. É coñecido polo espectáculo de danza Riverdance, gañador dun Grammy.
Antes do Festival da Canción de Eurovisión de 1994 en Dublín, pediuse a Whelan que compuxese o número de intermedio na competición. O resultado, Riverdance, unha actuación de sete minutos de danza tradicional irlandesa, foi un grande éxito. Ao ano seguinte, estreouse a primeira longametraxe musical en Dublín.
Relación con Galiza
Participou coa Orquestra Sinfónica de Galicia en «Corazón celta: de Irlanda a Galicia», un concerto dirixido por Proinnsías O´Duinn, director da orquestra da Raidió Teilifís Éireann (Radio Televisión de Irlanda). Nel tocou «Inishlacken», «Riverdance» e «The Seville Suite (De Kinsale a La Coruna)», composición que fixo para a EXPO 92 sobre a derrota del Hugh O´Donnell O Roxo polos exércitos ingleses en 1601 e a súa chegada ao Reino de Galiza (á Coruña e Compostela) para obter apoios (Véxase a Fuga dos Condes). Anteriormente, xa tiña colaborado co grupo Milladoiro.
Vilañán, O Hospital, Quiroga
Vilañán é un lugar da parroquia do Hospital, no concello lucense de Quiroga na comarca de Quiroga.
Pobo sículo (Transilvania)
Os sículos (en székelys) son un subgrupo dos húngaros que vive maioritariamente no País Sículo, en Romanía. Unha poboación significativa descendente dos sículos de Bucovina vive nos condados de Tolna e Baranya, en Hungría, e en certos distritos de Voivodina, en Serbia.
Ferreira, Montefurado, Quiroga
Ferreira é un lugar da parroquia de Montefurado, no concello lucense de Quiroga na comarca de Quiroga.
Pobo sículo (Transilvania)
Na Idade Media, os sículos xogaron un papel importante na defensa do Reino de Hungría fronte o Imperio Otomán como gardiáns da fronteira oriental. Co Tratado de Trianon de 1920, Transilvania (incluíndo o País Sículo) pasou a formar parte de Romanía, e a poboación sícula foi obxecto de esforzos de convertelos en romaneses. En 1952, durante o goberno comunista de Romanía, os antigos condados de Mureș, Odorhei, Ciuc e Trei Scaune (os que tiñan maior concentración de poboación sícula), foron legalmente designados como Rexión Autónoma Maxiar. Esta foi substituída en 1960 pola Rexión Autónoma Mureș-Maxiar, á súa vez dividida en 1968 en dous condados non autónomos, Harghita e Mureș. Na Romanía posterior á guerra fría, cando os sículos formaban aproximadamente a metade da poboación de etnia húngara, os membros do grupo estiveron entre os húngaros máis vogais que buscaban unha rexión autónoma sícula en Transilvania. Estímase que eran uns 860.000 na década de 1970 e son recoñecidos oficialmente como un grupo minoritario distinto polo Goberno romanés.
Notas
<references group="lower-alpha"/>
Xornal (homónimos)
A palabra Xornal pode deferirse a:
Rocha hipoabisal
Algúns exemplos de rochas filonianas son as aplitas (de composición parecida á do granito, con diferentes proporcións de cuarzo, plaxioclasio e ortosa, e con textura equigranular <2mm), os pórfiros (con matriz vítrea ou microcristalina) e as pegmatitas (con grandes cristais >1cm).
Starcastle
Starcastle é unha banda estadounidense de rock progresivo de Champaign, Illinois. Formado en 1969, o grupo realizou moitos concertos cos nomes Pegasus e Mad John Fever antes de pasar a chamarse finalmente Starcastle. Starcase asinou o seu primeiro contrato discográfico con Epic Records én 1974, soando habitualmente na radio e tocando con frecuencia na área de St. Louis. A formación orixinal incluía ao antigo vocalista de REO Speedwagon Terry Luttrell e o autor/programador informático Herb Schildt, e a mediados dos 80 incluíu brevemente ao guitarrista Mark McGee, quen se uniu a Vicious Rumors. O grupo publicou catro álbums a través dos selos Epic e CBS. O álbum de estrea da banda, Starcastle, vendeu ben e escoitouse nas radios de todo o mundo.
Os seus posteriores álbums Fountains of Light, Citadel, e Real to Reel non venderon tan ben como o primeiro e foron criticados a miúdo por ter un son demasiado semellante ao de Yes. Starcastle actuou como abreconcertos de artistas como Jethro Tull, Gentle Giant, Fleetwood Mac, Kansas, Boston, Rush, Journey, e outros. Tras varios cambios de formación a banda iniciou un hiato de 10 anos en 1987.
En 2002, Gary Strater, Steve Tassler e Steve Hagler publicaron álbums en solitario a través do propio selo da banda, Sunsinger. Isto levou a que traballasen no derradeiro álbum do grupo, Song of Times, antes da morte de Gary Strater o 19 de setembro de 2004 dun cancro de páncreas. Song of Times foi editado en 2007.
En novembro de 2018 a páxina oficial do grupo anunciou o lanzamento de Alchemy, un lanzamiento de material de arquivo, tanto de estudio como ao vivo, da formación da década dos 80. Ademais, a páxina anunciou unha nova formación composta por George Harp (voces) e Bruce Botts (guitarra), ámbolos dous da formación dos 8.
Stonehenge, Avebury e sitios relacionados
Stonehenge, Avebury e sitios relacionados son sitios Patrimonio da Humanidade (WHS) da UNESCO situados en Wiltshire, Inglaterra. O sitio cobre dúas grandes áreas de terreo separadas por aproximadamente 24 km., en lugar dun monumento ou edificio específico. Os xacementos inscribíronse como co-listados en 1986. Algúns dos grandes e coñecidos monumentos do sitio están listados a continuación, pero a área tamén ten unha densidade excepcionalmente alta de xacementos arqueolóxicos a pequena escala, particularmente do período prehistórico. Identificáronse máis de 700 elementos arqueolóxicos individuais. Hai 160 Monumento planificado que abarcan 415 elementos ou característica.
Stonehenge e monumentos relacionados
thumb | esquerda | Stonehenge
A área do sitio de Stonehenge está no sur de Wiltshire. Ten unha superficie de 26 km cadrados e está centrado no monumento prehistórico de Stonehenge. A propiedade compártese entre o English Heritage, o National Trust, o Ministerio de Defensa, RSPB,  Wiltshire Council, particulares e agricultores.
Avebury e monumentos asociados
thumb|left|upright=1.25|Avebury Henge e aldea
Coleccións de museos e arquivos
Outros museos con material de Stonehenge e Avebury inclúen o British Museum, National Museum of Wales, Cambridge University Museum of Archaeology and Anthropology e o Ashmolean Museum. Outros arquivos inclúen o Historic England Archive de Swindon, o Wiltshire and Swindon History Center de Chippenham e a Bodleian Library de Oxford.
Hurlements en faveur de Sade
Hurlements en faveur de Sade é un filme francés de 1952 dirixido por Guy Debord. Desprovisto de imaxes, o filme foi unha das primeiras obras de cinema de letrismo.
Estreouse subtitulado en galego o 12 de novembro de 2020, no Centro Galego de Artes da Imaxe (A Coruña).
Regra dunha gota
Este concepto codificouse na lei dalgúns estados a principios do século XX e asociouse ao principio de "negrura invisible" que se desenvolveu na longa historia de interacción racial no sur, así como o endurecemento da escravitude como casta racial. É un exemplo de hipodescendencia, a asignación automática de nenos dunha unión mixta entre diferentes grupos socioeconómicos ou étnicos ao grupo con status inferior, independentemente da proporción de ascendencia en diferentes grupos.
O concepto legal da "regra dunha gota" non existe fóra dos Estados Unidos.
Orixes
A regra de gota única era un concepto que só existía nas colonias británicas das Américas. Noutras rexións das Américas colonizadas por portugueses, casteláns ou españois e franceses, os mestizos non eran vistos como negros e creáronse varias denominacións (algunhas amplísimas) para clasificar ás persoas a partir de mestizaxes entre indios, europeos e africanos. Mesmo nalgunhas rexións dos actuais Estados Unidos, este concepto non existía, sendo o máis evidente o sur de Luisiana, incluída Nova Orleans, xa que predominaba a colonización francesa ou a gran parte do suroeste dos Estados Unidos, que estivo culturalmente dominada por un longo período de colonización castelá/española. Non obstante, nas rexións continentais de América do Norte dominadas polos británicos, este concepto colleu vigor.
Un aspecto importante é que, en Norteamérica, particularmente nos Estados Unidos, os colonos británicos superaron rapidamente aos amerindios e aos afroamericanos, a diferenza doutras rexións onde os de orixe europea eran minoría. Cando os "brancos" superaban aos "negros", o sexo interracial non era unha práctica social moi aceptada; onde os afroamericanos superaban aos de orixe europea, como en Carolina do Sur, esta mestizaxe foi máis aberta. Esta diferenza demográfica puido influír nas variacións das clasificacións raciais, mesmo nas colonias británicas. Por exemplo, a "regra dunha gota" tamén existía socialmente na colonia británica de Barbados, onde os europeos eran numerosos, pero non existían en Xamaica, tamén unha colonia británica, pero onde había moitos menos oriundos de Europa (algúns mesmo escravizados, coma os irlandeses, práctica logo repetida con galegos en Cuba ), e en Xamaica os mestizos eran recoñecidos como un grupo separado dos negros.
Outro aspecto é que, nas colonias británicas, especialmente nos Estados Unidos, houbo un maior equilibrio entre o número de homes e mulleres británicos, o que facilitou a formación de familias e limitou a mestizaxe, mentres que, nas colonias ibéricas, a maioría dos colonos eran homes, o que os empuxou a un amplo proceso de mestizaxe tanto con indios nativos como con escravos africanos. Na América colonial británica houbo mestizaxe desde as primeiras décadas da colonización, pero foi moito menos intensa que nas colonias de Iberoamérica.
Razóns da existencia
Existen diferentes explicacións sobre a orixe da regra one-drop. Christine B. Hickman apunta a unha razón económica: mantendo os mulatos no lado escuro da cor, os homes brancos que tiñan fillos con mulleres afroamericanas ficaban liberados de calquera responsabilidade de manter os seus descendentes. Así, a "regra dunha gota" proporcionou unha vantaxe económica tanto para o "pai branco", que era liberado da responsabilidade parental (xa que o fillo non pertencía ao seu grupo), como para quen era dono da nai (que gañaba outro escravo). Este último factor puido engadir outro incentivo perverso ao abuso sexual de escravas.
Outras fontes apuntan á ideoloxía racista da "regra dunha gota", que viu a introdución do "sangue negro" como unha contaminación da liñaxe; así, calquera persoa con ascendencia africana, aínda que fose remota e invisible no aspecto, non podería considerarse branca, xa que o seu sangue estaba "contaminado". Polo tanto, o principal obxectivo da regra era garantir unha suposta "pureza racial" dos brancos americanos, prohibindo o contacto sexual entre supostamente brancos "puros" e calquera que non fose "puro", é dicir, que non tivese ascendencia exclusiva.
James F. David sostén que a "regra dunha gota" ten a súa orixe en crenzas racistas relacionadas cos esforzos para evitar o mestizaxe racial. En concreto, relaciónase coa idea de que a superioridade racial dos brancos veríase diminuída biolóxica e culturalmente polo contacto con "razas inferiores" e os fillos desas unións non eran aptos para seren admitidos na sociedade branca.
Outra explicación é que a "regra dunha gota" trataba de evitar a proliferación doutras categorías raciais que ían alén do "branco" ou o "negro", como sucedeu nas colonias ibéricas. A existencia de categorías raciais intermedias tería causado grandes dificultades durante a era da segregación forzosa do goberno, xa que o estado racial definía o dereito a comer nun restaurante, sentarse nun autobús ou asistir á escola. Así, a "regra dunha gota" tiña como obxectivo "reducir a confusión" e eliminar a posibilidade de que os mestizos de pel clara "pasasen" como brancos, ao catalogar a calquera cunha pinga de ascendencia africana como "persoa negra".
Codificación
Antes da codificación xeneralizada da "regra dunha gota" nas décadas de 1910 e 1920, a liña de cor demarcábase formalmente a través dun mosaico de estatutos de dereito común e regras que datan do século XVII. As leis que rexen o matrimonio interracial e a conduta das persoas libres de cor definían a negrura como un cuántico xenealóxico: dependendo do estado, calquera persoa con polo menos 1/4, 1/8 ou 1/16 de "sangue negro" era legalmente negra.
En 1910, a segregación racial ( Jim Crow ) estaba totalmente en vigor e os estados asumiron o papel de definir quen estaba suxeito a estas restricións. Un por un, os estados do sur aprobaron unha lexislación que impón a hipodescencia como requisito nominal; Virxinia foi o último estado en adoptar esta lexislación, en 1930. Casualmente o censo estadounidense eliminou a categoría "mulato" como opción despois do censo de 1920. Xa non había un termo medio, a lei de 1924 non autorizaba o status de "mestizo". Curiosamente, fixéronse unha excepción para a ascendencia india, para englobar ás familias adiñeiradas de Virxinia que afirmaban ser descendentes de Pocahontas: definiuse que "brancos" eran aqueles que tiñan 1/16 de sangue indio ou menos, pero calquera gota de sangue negra impedía o estado de ser branco.
Neses anos de implantación legal das leis raciais, e desde finais do s. XIX, en Europa e América tamén houbo unha movemento de racializar seres humanos con pretensións "científicas". Nos Estados Unidos, Madison Grant, directora da New York Zoological Society, expuxo no zoo do Bronx a Ota Benga, un pigmeo, xunto con simios e outros animais en 1906. Por instancias de Grant, un destacado racista e euxenista, o director do zoo Hornaday meteu a Ota Benga nunha gaiola cun orangután e colocou un cartel que o marcaba como "o elo perdido", o que daba a entender que os africanos eran unha especie animal intermedia entre monos e europeos. En Europa os zoos humanos presentaron africanos engaiolados e semiespidos en Londres, Berlín, Hamburgo, Atuerpe, Barcelona, Milán, Varsovia etc. ; en Marsella e París tamén se exhibiron homes africanos en zoos entre 1906 e 1931.
Durante boa parte do século XX, a "regra dunha gota" foi adoptada por moita xente como referencia fundamental para determinar quen era e non era afroamericano, tanto normativamente como por lei.
Eficiencia
miniatura|209x209px|O debuxante George Herriman naceu mulato, mais escondeu ese facto e inventou que era de orixe grega para ter oportunidades profesionais. Ao contrario do que moitos suxeriron, a "regra dunha gota" non fixo que todos os mestizos fosen negros, xa que os descendentes africanos foron asimilados ás 'comunidades brancas' do sur dos Estados Unidos. Tornarse branco a miúdo non requiría "enganar" á xente; algunhas comunidades de euroamericanos permitían "cruzar a liña de cores". Non eran illas de tolerancia racial, pero aceptaban certa mobilidade racial. Durante a aplicabilidade da regra, poucas persoas que viviron como brancas foron reclasificadas como negros.
Como outras normas legais, a "regra dunha gota" foi desafiada e eludida, e a forma máis común foi mediante "passing". Mestizos con pel máis clara e trazos máis europeos emigraron a outras cidades onde non se coñecían e asumiron unha nova identidade, comezando a vivir como "brancos". Moitas veces, este cambio requiría a ruptura dos lazos familiares e situaba a estas persoas en perigo constante de ser expostas e denunciadas. O estado de Virxinia estableceu unha pena dun ano de prisión para todos os que mentisen sobre a raza en documentos, porén era un risco que se corría para tentar fuxir das limitacións impostas a aqueles considerados "negros".
En White Like Her, Gail Lukasik conta a historia da súa nai, Alvera Frederic, nada en Nova Orleans. Alvera mestiza, pero o suficientemente xusta para "pasar por branca", e iso foi o que fixo nos anos corenta, cando se mudou a Ohio e casou cun home branco que expresaba opinións racistas. Gail Lukasik só descubriu que a súa nai fora clasificada como "negra" no censo de 1940 sendo adulta, mentres facía unha investigación xenealóxica. Lukasik dixo que nunca se decatou de que a súa nai "non era branca", pero que había "pistas": a nai evitaba estar exposta ao sol, non amosaba fotos de membros da familia e botaba maquillaxe na cara mesmo para durmir.
Outro caso notorio de "pasamento" foi o do debuxante George Herriman: mulato nado en Nova Orleans en 1880, mudouse a Los Ángeles, onde inventou que era de orixe grega para xustificar a súa aparición e logrou "pasar" toda a súa vida como "Branco".
Criterios de aplicabilidade legal
miniatura|184x184px|O activista Walter Francis White era [[Louro (pelo)|loiro de ollos azuis, mais era considerado un "home de cor", pois cinco dos seus 32 tetravós eran negros (e 27 eran brancos). ]]Para garantir a aplicabilidade da regra, os tribunais estadounidenses adoptaron tres criterios: fracción de sangue, aspecto físico e asociación. Estes criterios buscaban definir quen era negro ou non, xa que había un conxunto de leis que se aplicaban segundo a raza da persoa. O criterio da fracción de sangue tentou darlle un suposto aspecto de obxectividade e imparcialidade á regra, xa que establecía un criterio matemático e xenealóxico (1/8 de sangue negro, por exemplo) para definir quen era negro ou non, independentemente do aspecto físico. Un exemplo legal deste criterio produciuse no caso State v. Whitmel Dempsey, no que un home estaba a disposición xudicial por levar armas, algo prohibido para os negros en Carolina do Sur. Dempsey tiña "aspecto europeo" e só un dos seus 16 bisavós tería algunha orixe negra, pero foi xulgado como negro de todos os xeitos e clasificado polo fiscal como "un home negro de aparencia branca".
O terceiro criterio, da asociación, trataba de avaliar a vida social da persoa, analizando se camiñaba máis en compañía de persoas negras ou brancas (se pasaba máis tempo con xente branca, reforzaba a tese de que a persoa era branca e viceversa). Este criterio normalmente aplicábase xunto cos outros dous.
Aplicabilidade contemporánea
Desde a década de 1980, a "regra dunha gota" non ten aplicabilidade legal nos Estados Unidos. O último caso ocorreu con Susie Guillory Phipps, que foi á súa cidade natal no rural de Louisiana para obter unha copia do seu certificado de nacemento para conseguir o seu pasaporte. Ao ler o certificado, Phipps descubriu que foi clasificada como "negra" cando era nena, aínda que vivira toda a súa vida como "branca". Phipps demandou ao estado de Luisiana por cambiar de raza de negro a branco no certificado, pero o tribunal aplicou a "regra dunha gota" e denegou a solicitude porque a bisavoa de Phipps era negra. Despois dese caso, a regra nunca máis se usou nos tribunais dos Estados Unidos.
Antes da década dos 80s as persoas afroamericanas foron gañando dereitos, vinculados moitas veces ao movemento polos dereitos civís. Durante o período de segregación racial a estudante Alma Stone Williams foi o primeiro estudante negro que se inscribiu nunha institución de educación superior totalmente branca no sur dos EEUU. no Black Mountain College, un colexio de artes que foi aberto en 1933, xusto cando os nazis fecharon a Bauhaus, que recolleu profesorado da escola alemá como Gropius ou Josef Albers. A institución foi tamén pioneira en incluír profesores negros como Carol Brice, Roland Hayes, Percy H. Baker, Jacob Lawrence, Gwendolyn Knigh e Mark Oakland Fax, na década de 1940. O Fondo Julius Rosenwald proporcionou salarios para profesores afroamericanos e bolsas de estudantes. O censo americano tamén se modernizou desde os 80s, aínda que é dos poucos países ou estados-nación do mundo que mantén censos raciais oficiais. Chegou a aceptar que os americanos se puidesen clasificar racialmente como queiran, e desde o ano 2000 os estadounidenses poden escoller máis dunha "raza" coa que se identifican cando responden ao censo e o número de estadounidenses que se identifican como "razas mixtas" creceu exponencialmente.
Segundo o sociólogo Reginald Daniel da Universidade de California en Santa Bárbara, os Estados Unidos abandonaron a ríxida estratificación de "brancos" e "negros": "Coa inmigración latina e o aumento dos matrimonios interraciais, cada vez hai máis estadounidenses que se ven multirraciais", explicou.
Os termos máis usados polos americanos que se ven como raza mixta son "mixed-race", "bi-racial" ou "multi-racial". Aínda que a proporción de xente que se identifica como mestizos no país creceu, esta identidade non adoita ser respectada polos estándares impostos pola sociedade americana. Un exemplo disto é o golfista Tiger Woods, que os medios estadounidenses chamaban constantemente como "a Grande Esperanza Negra", "o primeiro negro que gañou o afeccionado dos Estados Unidos" e "un mozo de 19 anos que é negro ". Woods, de orixe tailandesa, chinesa, india, holandesa e africana, nunca se identificou como negro e loitou contra esa designación con obxeccións públicas, identificándose como "asiático" no seu censo e acuñando o seu propio termo - "cabineano / cablinasiano" ( para caucásico, negro, indio e asiático).
Nunha enquisa do 2006, despois de que se lle dixera que o pai de Obama era negro (orixinario do Zaire) e a súa nai branca (descendente de colonos europeos dos EEUU) preguntáronlles a xente censada como afroamericanos, caucásicos e os hispanos de que raza pensaban que era o senador Barack Obama. O 66% dos afroamericanos dixeron que Obama é negro, mentres que só o 9% dos hispanos e o 8% dos brancos deron a mesma resposta. O 61% dos hispanos e o 55% dos caucásicos dixeron que Obama é "bi-racial".
Datos do censo
Os datos do censo estadounidense mostran que a actual sociedade estadounidense rexeita a regra dunha gota. Segundo o censo de 2000, o 53,1% dos nenos nados dun pai branco e outro negro clasificáronse como "combinación de branco e negro" e só o 25% se clasificou como negro, o 11% como branco e o 9% como outros. O feito de que só o 25 por cento dos nenos nados de parellas mixtas fosen clasificados polos seus pais como negros suxire un descenso da regra dunha gota na mentalidade racial estadounidense.
Aceptación na comunidade afroamericana
miniatura|193x193px| A cantante [[Beyoncé|Beyonce é de orixe africana e francesa. O pai de Beyonce dixo que cría que a súa cor clara axudaba á súa carreira. ]] Desde a imposición da "regra dunha soa gota", a comunidade afroamericana pasou a abarcar persoas de diferentes tons de pel e trazos físicos, desde persoas con trazos máis africanos até persoas con trazos máis mestizos. Algúns argumentan que esta diversidade é positiva e fortalece a comunidade afroamericana, xa que integraría a todos os non-brancos con algunha ascendencia africana, fortalecendo a unión entre os "excluídos". Non obstante, dentro da comunidade afroamericana, hai quen se opón á "regra dunha gota" xa que argumentan que a experiencia dos afroamericanos de pel máis escura é diferente daqueles con pel máis clara e trazos mixtos, e que poñer todos os da mesma categoría non ten sentido. Argumentan, por exemplo, que os medios estadounidenses están dominados por afroamericanos de pel máis clara, mentres que os negros con máis trazos africanos teñen pouca visibilidade.
Un estudo analítico do censo estadounidense mostrou que os estadounidenses que se identificaron como mestura de negros e brancos viven menos segregados que os que se identificaron só como negros. Outro estudo, do 2006, mostrou que os afroamericanos de pel máis clara gañan salarios máis altos que os afroamericanos de pel máis escura.
Xenética
miniatura|210x210px|A apresentadora americana Meghan McCain descubriu ter 1% de ancestralidade africana (do [[Senegal), segundo un estudo xenético. Así como ela, millóns de americanos brancos presentan algunha porcentaxe de ancestralidade africana. ]] As leis anti-mestizaxe e a "regra dunha gota" tiveron un impacto na composición xenética da poboación americana. Os xenetistas cren que practicamente todos os afroamericanos teñen sangue branco. O profesor da Universidade de Harvard Henry Louis Gates Jr. seleccionou datos de cinco sitios de probas de ADN e descubriu que o afroamericano medio tiña entre un 19% e un 29% de ascendencia caucásica. Aínda que algúns individuos mostraron o 95% de ascendencia africana, ningún dos individuos afroamericanos probados polos cinco grupos ancestrais non tiña sangue europeo, o que mostra a absorción da poboación mestiza na comunidade afroamericana.
Entre os americanos brancos, a ascendencia africana é moito menos significativa que a europea atopada entre os afroamericanos, pero non é estatisticamente insignificante. Segundo un estudo xenético de 2015 realizado pola compañía xenómica 23andMe, o 3,5% dos americanos brancos teñen un 1% ou máis de ascendencia africana, pero nos estados de Louisiana e Carolina do Sur, os brancos con ascendencia africana alcanzan o 12%, precisamente onde prevaleceu a segregación racial. Isto demostra que, nos estados do sur, a "regra dunha gota" non foi capaz de evitar que as persoas con descendencia africana sexan absorbidas pola poboación branca, como xa demostraron as investigacións históricas. A maioría destes brancos non saben que teñen un devanceiro de orixe africana.
Segundo o estudo xenético, practicamente todos os americanos que teñen até un 15% de ascendencia africana identifícanse como brancos e a maioría que teñen até un 28% continúan identificándose dese xeito. A partir do 28%, a maioría identifícase como negro e por riba do 50% practicamente todos se identifícan así.
Notas
<div class="reflist" style="-moz-column-count: 3; -webkit-column-count: 3; column-count: 3; list-style-type: decimal;"> <references group="" responsive="0">
Puro vicio
Puro vicio (en Inherent Vice) é un filme estadounidense de 2014 escrito e dirixido por Paul Thomas Anderson. Está baseado na novela homónima de Thomas Pynchon. O elenco inclúe a Joaquin Phoenix, Josh Brolin, Owen Wilson, Katherine Waterston, Eric Roberts, Reese Witherspoon, Benicio del Toro, Jena Malone, Joanna Newsom, Jeannie Berlin, Maya Rudolph, Michael K. Williams e Martin Short. Conta a historia de Larry "Doc" Sportello, un ben intencionado drogadicto, hippie e investigador privado en 1970, quen se ve envolto no ambiente criminal dos Ánxeles mentres investiga tres casos interrelacionados pola desaparición da súa exmoza e o seu novo noivo adiñeirado.
Estreouse en galego o 9 de novembro de 2020 a través da TVG. Foi traducido por Manuel Arca Castro.