cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Cornixa cantábrica
Clima
O clima desta rexión xeográfica é fundamentalmente de tipo oceánico amornado e húmido, caracterizándose por unha maior frecuencia de ventos de compoñente norte. A temperatura media anual da zona é de 13 °C e a diferenza entre a máxima temperatura do ano (agosto) e a mínima (xaneiro) é de 12 °C. Isto fai da Rexión Cantábrica a zona con amplitude térmica máis baixa da Península Ibérica.
Galería de imaxes
<Gallery> Ficheiro:Somiedo.jpg|Somiedo, Asturias. Ficheiro:Playa de Berria.JPG|Praia de Berria, Cantabria. Ficheiro:San Sebastian from Igeldo.jpg|Donostia, Guipúscoa. Ficheiro:Lamedo I.jpg|Picos de Europa. </Gallery>
Juan Otxoantezana
Juan Otxoantezana Milikua, alcumado Otxoa, nado en Plentzia (Biscaia) o 25 de outubro de 1912 e finado en Getxo o 10 de febreiro de 1998, foi un futbolista e adestrador de fútbol español. Xogaba de dianteiro.
Museo Nacional de Baviera
miniatura|250px|O Museo en 1900 O Museo Nacional de Baviera (Bayerisches Nationalmuseum), localizado en Múnic, en Baviera, é un dos máis importantes museos de arte e historia de Europa. O seu grande acervo abriga unha variedade de obxectos que van da Antigüidade tardía até o século XX.
Partido Socialdemócrata e Laborista
O Partido Socialdemócrata e Laborista (SDLP, en irlandés: Páirtí Sóisialta Daonlathach an Lucht Oibre, en inglés: Social Democratic and Labour Party) é un dos dous grandes partidos nacionalistas de Irlanda do Norte. Durante a época coñecida como The Troubles, o SDLP foi o partido nacionalista máis votado no Norte de Irlanda, pero dende o alto el fogo do IRA Provisional, ten perdido votos en favor do seu principal rival político nacionalista, o Sinn Féin.
Jack Lawrence
Jack Lawrence, nado en Covington (Kentucky) o 18 de decembro de 1976, é un músico estadounidense.
Museo Nacional de Baviera
Historia
Construída entre 1859 e 1863 con proxecto de Eduard von Riedel, foi inaugurada en 1867, e hoxe abriga a colección de folclore, coa decoración de cada ambiente acompañando o tipo de obxectos expostos, incluíndo grandes murais históricos. A partir de 1868 a colección comezou a ser dividida en departamentos.
Partido Socialdemócrata e Laborista
Durante o Conflito, o partido distinguiuse do Sinn Féin fundamentalmente polo seu rexeitamento á violencia para acadar as metas dos nacionalistas, namentres que o Sinn Féin máis ou menos xustificaba os métodos do IRA.
Jack Lawrence
Traxectoria
Lawrence toca o baixo en The Raconteurs, The Greenhornes e The Dead Weather, ademais da autoharpa e o banjo en Blanche. Tamén foi convidado para gravar o tema para a película de James Bond de 2008 Quantum of Solace, titulada "Another Way To Die", onde tocou o baixo e a guitarra barítona. O 22 de maio do 2009, Lawrence casou coa fotógrafa Jo McCaughey na casa de Jack White en Nashville nunha dobre cerimonia, onde tamén casou Meg White. Recentemente Lawrence contribuíu na banda sonora da película de Spike Jonze Onde viven os monstros. Non aparece acreditado pero tamén é un dos membros da banda de Karen O, Karen O and the Kids, coa que gravou o seu álbum.
Museo Nacional de Baviera
Historia
Tornándose pequeno para o acervo continuamente ampliado, foi necesaria a construción doutro edificio na Prinzregentenstraße. A construción iniciouse en 1894 cun proxecto de Gabriel von Seidl, sendo aberto ao público en 1900. En estilo ecléctico, este edificio foi un fito na arquitectura museística de seu tempo.
Danado na segunda guerra mundial, con gran perda da súa colecciòn, o edificio foi reconstruído e remozado de acordo con criterios museolóxicos máis modernos. A partir de 1978 o museo sufriu unha nova reformulación nos seus equipamentos expositivos, concluída en 2001.
Recentemente o Museo Nacional abriu unha sala no Mosteiro de Asbach, en Rotthalmünster, especialmente para recibir parte da grande Colección Kriss de arte sacra popular.
O acervo
A colección está dividida en dúas seccións principais: Arte e Historia, e Folclore. A colección histórica está exposta en máis de 40 salas que mostran un itinerario a través do tempo, iniciando coas obras do Románico, pasando polo Gótico, Renacemento, Barroco, Neoclasicismo e chegando até a Art Nouveau, ou Jugendstil, como foi chamada nos países xermánicos, con pezas nas máis diversas técnicas, como porcelanas, marfil, pinturas, esculturas, tapicerías, vidros, instrumentos musicais, miniaturas e ourivaría. A colección folclórica mostra conxuntos de mobiliario típico de Baviera, cerámicas e artefatos da cultura relixiosa popular, incluíndo unha gran serie de nacementos.
miniatura|esquerda|120px|[[Mestre de Rímini: Cabeza de Xoán Bautista, c. 1430]]
miniatura|120px|esquerda|Tilman Riemenschneider: Santa Madalena arrodeada de anxos, c. 1490 miniatura|esquerda|120px|Johann Baptist Straub: Ceres, 1772
Arte medieval
As coleccións da arte medieval inclúen tesouros a maioría de carácter relixioso, con marfís, pinturas e esculturas, e algúns altares completos, alén de fragmentos de decoración arquitectónica en pedra (esculturas, frisos e relevos), datados na Antigüidade tardía, o Románico e o Gótico. Unha das pezas máis antigas e máis importantes desta sección é a Placa Reider, do ano 400, que mostra unha das máis antigas representacións da Resurrección e Ascensión de Cristo. O Románico ten un belo representante no busto de Cristo abenzoando, do século XI. Embora* a maior parte dos artistas deste período permaneza anónima, algunhas pezas, particularmente do gótico, teñen autoría estabelecida: Hans Mult, Michel Erhart (autor dun orixinal Cristo como Home das Dores), Hans Klocker, Tilman Riemenschneider e poucos máis. Riemenschneider foi o autor dunha requintada Santa María Madalena arrodeada de anxos, e é preciosa a colección de Madonnas, que ten exemplares de graza encantadora, como a realizada polo Mestre de Seeon, cara 1430, e a Nai de Deus e o Meniño na roseira, de mestre anónimo do século XIV. Peza espléndida da transición do gótico para o Renacemento é o Sippenaltar, de Wolf Traut.
Renacemento e Maneirismo
Diseminado ao norte dos Alpes despois de 1500, o Renacemento alemán evolucionou con características propias, pero na arte, temáticas como a mitoloxía antiga, que se tornaran comúns en Italia, tamén foran cultivadas en Alemaña, cunha descrición máis naturista dos obxectos físicos que incluíu representacións do corpo humano nu, alén de ter maior interese pola literatura clásica. Das pezas individuais máis interesantes son unha versión a pequena escala do Rapto da Sabina, de Giambologna, un gabinete que pertenceu á familia de banqueiros Fugger, posiblemente feito por Heinrich Kron e Hans Kels, sendo un dos primeiros exemplos de uso de decoración renacentista en Alemaña, e un grupo en bronce representando Marte, Venus e Cupido, de Hubert Gerhard. Da transición manierista para o barroco son moi interesantes as esculturas de Adriaen de Vries e Hans Krumper.
Barroco e Rococó
A representación destes períodos é extremadamente rica no Museo Nacional, e está dividida en sectores temáticos. O estilo, aínda que con características locais, evidencia a influencia da cultura francesa do tempo de Luís XIV, con pezas de decoración, arte sacra, pinturas, obras italianas en pietra dura, e mobiliario con incrustacións en ouro e pedras preciosas, entre o que destaca un magnífico gabinete florentino de 1680. A escultura ten puntos álxidos nun San Sebastian de Georg Petel, nun grupo de Adoradores da Virxe de Christian Jorhan, nun Cronos de Ignaz Günther e nunha Ceres de Johann Baptist Straub.
A cultura cortesá do refinamento na mesa atinxiu o seu auxe no século XVIII, desenvolvendo unha cantidade desmesurada de obxectos para uso e mera decoración, moitas veces de extraordinaria riqueza. O Museo Nacional de Baviera é o único museo de Alemaña cun acervo capaz de representar en detalle esta tendencia da época, con espléndidas pezas en louza, mobiliario, servizos festivos de mesa en metais preciosos, e outros obxectos, onde se destaca o servizo en prata do príncipe-bispo Frederico Guillerme de Westfalia.
O Museo tamén conserva unha bela colección de instrumentos musicais, con pezas oriundas das coleccións dos electores de Wittelsbach entre os séculos XVII e XVIII, dos acervos persoais dos antigos mestres de capela da corte, e doutras adquisicións. Destacan dúas grandes frauta doces de 1530 de Hans Rauch, trombóns do século XVII, un chalumeau de Johann Christoph Denner, frautas-baixo de marfil e instrumentos de cordas ricamente enfeitados de Joachim Tielke, hammerflügels das manufacturas Stein, Schiedmayer e Dulcken, un baryton de Johann Andreas Kämbl e frautas de Thomas Lot, coroando a colección doce trompetas douradas para acompañamento de solemnidades, do obradoiro de Johann Wilhelm Haas.
Partido Socialdemócrata e Laborista
O SDLP está afiliado á Internacional Socialista. É tamén membro do Partido dos Socialistas Europeos. En liñas xerais, está unido ao británico Partido Laborista e se da por feito que ambos teñen un acordo electoral non escrito.
O partido actualmente está liderado por Mark Durkan. Ten 3 parlamentarios na Cámara dos Comúns e 18 membros na Asemblea de Irlanda do Norte
Museo Nacional de Baviera
Barroco e Rococó
A cultura cortesá tamén é coñecida a través das magníficas pezas de armería e de pertrechos de caza, e pola rica selección de porcelanas, onde priman as da manufactura de Nymphenburg, as estatuíñas de Franz Anton Bustelli, as pezas de Ludwig von Schwanthaler, e os conxuntos oriúndos do Palatinado, das manufacturas Frankenthal e do sur de Alemaña. Unha peza é especialmente interesante: unha gran maqueta da cidade de Munic executada en porcelana no século XIX por Johann Baptist Seitz e Franz Seitz.
Clasicismo e Jugendstil
Este departamento ten un rico acervo que compón un amplo panorama das variadas tendencias e interpretacións das escolas que floreceran no inicio do século XIX até o inicio do século XX, con pezas de varias técnicas: porcelanas, mobiliario, vidros, ourivaría, concluíndo con obxectos Gallé, Lalique e Tiffany.
Nacementos e arte sacra popular
A súa colección de escenas da Natividade é a máis importante do mundo en termos de calidade artística, con conxuntos chegados de tres centros principais: Nápoles, Alpes e Sicilia. Foi formada na súa maioría polas doazóns de Max von Schmederer e Rudolf Kriss, incorporando paralelamente unha diversidade doutras pezas devocionais populares.
Mobiliario popular bávaro
Nesta sección destacan un conxunto de 1788 composto por mobles e un teito pintado, de Anton Perthaler; outro conxunto do século XVIII recollido en Zeisenried; dous conxuntos do final do século XVIII provenientes de antigas propiedades rurais en Tannheim, e por fin un conxunto datado de 1669. Tamén hai un gran patrimonio de vasos, pratos, bandeixas e outras pezas de mesa en pedra, madeira e cerámica, de uso decotío ou decorativo.
Xoguetes
Mostra unha rica colección de exemplares desde o gótico ao século XX do sur de Alemaña. Casiñas, bonecas, xogos e outros obxectos do universo infantil, algúns de enorme requinte, fan parte deste grupo.
Alaskan Bush People
Alaskan Bush People (en galego: Xente dos arbustos de Alasca; emitido en España como: Mi familia vive en Alaska) é un programa de televisión de telerrealidade dos Estados Unidos, da canle Discovery Channel. As emisión comezaron o 6 de maio de 2014. O programa conta as aventuras dos 9 membros da familia Brown: Billy, Ami, Matt, Bam, Gabe, Bear, Noah, Snowbird e Raine, que viven no profundo dos bosques de Alasca. En España o programa emítese na canle DMAX.
Pobos inuit
Os inuit (en inuktitut: ᐃᓄᐃᑦ, "o pobo" ) son un grupo de pobos indíxenas con grandes semellanzas culturais que habita na rexión do Ártico en Groenlandia, Canadá, e Alasca. Inuit é unha palabra en plural, sendo o singular Inuk. As linguas inuit están clasificadas na familia esquimó-aleutiana, e a lingua de signos inuit é unha lingua illada empregada en Nunavut.
Nos Estados Unidos e no Canadá o termo "esquimó" foi empregado comunmente para describir ós inuit, ós iupik de Alasca e ós inupiaq. "Inuit" non está aceptado como termo para describrir ós iupik, e "esquimó" é o único termo que inclúe ós iupik, inupiaq e inuit. Porén, os pobos aborixes do Canadá e os groenlandeses ven o termo "esquimó" como pexorativo, e "inuit" fíxose máis común. No Canadá, as seccións 25 e 35 da Acta de Constitución de 1982 chaman "inuit" a un grupo distintivo de aborixes canadenses que non están incluídos nas Primeiras Nacións ou nos Métis.
Os inuit viven Ártico canadense, no territorio de Nunavut; "Nunavik" no terzo norte do Quebec; "Nunatsiavut" e "NunatuKavut" en Labrador; e en varias partes dos Territorios do Noroeste, particularmente arredor do Océano Ártico. Estas áreas son coñecidas en inuktitut como "Inuit Nunangat". Nos Estados Unidos, os inupiaq viven no norte de Alasca e na illa Diomedes Menor. Os inuit de Groenlandia son descendentes de migracións dende Canadá e son cidadáns de Dinamarca, mais non forman parte da Unión Europea.
Santa Mariña do Castro de Amarante, Antas de Ulla
Santa Mariña do Castro de Amarante é unha parroquia que se localiza no concello de Antas de Ulla. Segundo o IGE en 2011 tiña 112 habitantes (58 mulleres e 54 homes), distribuídos en 4 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 139 habitantes.
Historia
Santa Mariña chegou a ostentar a capitalidade do concello de Antas de Ulla.
Festas
As Festas do Cristo, que se celebran o primeiro domingo de agosto, teñen sona en toda a comarca.
Justo Taladrid Catá
Justo Taladrid Catá, nado en Magazos (Viveiro) en 1864 e finado na Coruña o 28 de marzo de 1938, foi un empresario e político galego.
Traxectoria
Fillo de Justa Catá Seara. Emigrou a Cuba con 16 anos. A principios do século XX era un próspero comerciante de sedaría e dirixía a empresa Taladrid Hermanos. Foi impulsor e dirixente da sociedade Vivero y su Comarca creada en 1910. Retornou a Viveiro en 1912. Ao ano seguinte fundou a Liga Agraria del Landro con outros habaneiros e promoveu a candidatura do deputado liberal albista José Soto Reguera polo distrito ata 1923. Na ditadura de Primo de Rivera foi deputado provincial en Lugo. Durante os primeiros tempos da Guerra Civil contribuíu ás colectas promovidas polas autoridades franquistas con xenerosos donativos.
Escribiu os folletos Progreso del distrito de Vivero en los años 1910 a 1930 (Viveiro, 1931) e ''Verdades como puños y consideraciones. Mis servicios al distrito de Vivero'' (A Coruña, 1935), nos que se defendeu das críticas á súa traxectoria na Ditadura.
Pau
Pau ou PAU pode facer referencia a:
Amares
Amares é un concello de Portugal situada no Distrito de Braga, na Rexión Norte e subrexión Cávado.
O concello conta cunha superficie total de 82 km² e 18 889 habitantes (2011), dos cales 1.500 residen na capital municipal. O concello está dividido en 24 freguesías. Limita ao norte e ao nordeste co municipio de Terras de Bouro, ao sueste con Vieira do Minho e Póvoa de Lanhoso, ao sur con Braga, e ao noroeste con Vila Verde.
O Barro de Arriba, O Barro, A Baña
Este lugar dista da capital do concello 2,6 quilómetros.
Amares
O punto máis elevado do concello é o alto de Santa Isabel, con 901 metros de altitude, na freguesía de Santa Marta do Bouro.
Freguesías
Amares está dividido nas seguintes 24 freguesías:
Patrimonio
Entre o patrimonio arquitectónico de Amares salientan:
Persoeiro de sona
En Amares naceu o ilustre Gran Mestre da orde dos Templarios, Don Gualdim Pais, fundador das cidades de Tomar e Pombal, así como o cantor e compositor António Variações na freguesía de Fiscal.
Tamén viviu e morreu aquí Sá de Miranda.
Sadurniño de Tolosa
Sadurniño de Tolosa, finado en Tolosa (Francia) no ano 257, foi un misioneiro romano que predicou nas Galias, os Pireneos e a península Ibérica. Foi o primeiro bispo de Tolosa, onde foi martirizado polos pagáns segundo as Actas de Surio, aínda que outras testemuñas, coñecidas como as Actas de San Sadurniño sitúano no século I.
Traxectoria
A súa vida baséase en fontes tardías, como a Passio Saturnini do século V, que a presentan repleta de lendas e feitos inverosímiles. Así, as actas antigas que utiliza Gregorio de Tours na súa obra, considérano orixinario de Patras (Grecia) e sitúano moito antes, no século I, como discípulo directo de Xesús en Galilea e acompañante de San Pedro a Antioquía e Roma.
Lenda de Pamplona
É posible que a lenda se crease para xustificar que san Sadurniño sexa o patrón da cidade, ademais de relacionalo tamén coa historia de san Fermín.
Veneración
A súa festa celébrase o 29 de novembro. É patrón de Pamplona, Tolosa (Francia) e Cagliari (Italia), ademais doutras localidades españolas como Artajona (Navarra), Sant Sadurní d'Anoia ou Sant Sadurní d'Osormort (provincia de Barcelona).
Microrrexión de Catalão
A microrrexión de Catalão é unha das microrrexións do estado brasileiro de Goiás pertencente á mesorrexión Sur Goiano. A súa poboación é de 126.929 habitantes (2005) e está dividida en once concellos. Posúe unha área total de 15.206,842 km².
Rock Around the Clock
"Rock Around the Clock" é unha canción de Rock and roll escrita en 1952 Max C. Freedman e James E. Myers. Aínda que a primeira gravación foi a de Sonny Dae & the Knights, a versión máis famosa foi a de Bill Haley and His Comets en 1954. Non foi a primeira canción que poderiamos denominar rock mais si foi a primeira que chegou a número un na lista de vendas nos Estados Unidos.
167
Outros
160er
Rodopsinas bacterianas
As rodopsinas bacterianas son unha familia proteica de opsinas procarióticas. Son proteínas de tipo retinilideno (que se unen ao retinal), que realizan un transporte de ións dependente da luz e funcións sensoriais nun grupo de arqueas halófilas, as halobacterias e outros procariotas. Son proteínas integrais de membrana con sete hélices transmembrana, a última das cales contén o lugar de unión (unha lisina conservada) para o retinal.
Outros artigos
Este artigo incorpora texto en dominio público de Pfam e InterPro IPR001425.
Бактериородопсин
Santiso, Antas de Ulla
Santalla de Santiso é unha parroquia que se localiza no concello de Antas de Ulla. Segundo o padrón municipal de 2004 tiña 38 habitantes (22 mulleres e 16 homes), nunha soa entidade de poboación, o que supón un aumento en relación ao ano 1999 cando tiña 32 habitantes. Segundo o IGE, no 2014 a súa poboación descendera ata os 26 habitantes, sendo 10 homes e 16 mulleres.
Condado de Borgoña
O Condado de Borgoña (en francés, Comté de Bourgogne; en alemán, Freigrafschaft Burgund), foi un condado medieval que perdurou até os comenzos da Idade Moderna (de 982 a 1678), que corresponde en gran parte coa provincia tradicional e a actual rexión francesa do Franco Condado.
O seu nome en alemán aínda recorda o título infrecuente do seu conde, Freigraf («conde franco»), de aí o termo Freigrafschaft para o seu principado feudal.
Non debe confundirse co Ducado de Borgoña, que quedaba ao oeste e que era un feudo de Francia desde 843.
Historia
O Imperio dividiuse en 843 polo tratado de Verdún, coa zona que quedaba ao oeste do río Saona entregada á Francia Occidental como ducado de Borgoña, mentres que as partes oriental e meridional do que anteriormente era o reino burgundio corresponderon á Francia Media baixo o emperador Lotario I. Esta parte da Francia Media converteuse en dúas entidades independentes, a setentrional ou Alta Borgoña baixo o rei Rodolfo I en 888, e a meridional ou Baixa Borgoña en 879. O condado de Borgoña formaba a parte occidental da Alta Borgoña. esquerda|miniatura|División do [[Imperio carolinxio en 843. En laranxa: Francia Occidental; en morado, Lotarinxia; en verde, Francia Oriental.]] En 933, co colapso do Imperio carolinxio, tanto a Baixa como a Alta Borgoña foron reunidas no reino de Arlés (Arelato) baixo o rei Rodolfo II que, á súa vez, se derrubou na anarquía feudal coa extinción da súa dinastía en 1032.
O Arelato pasou entón ao Sacro Imperio Romano Xermánico cando foi herdado polo emperador Conrado II da dinastía Sálica, mentres que o ducado de Borgoña foi reinstaurado por unha rama menor dos capetos franceses.
En 982, Otón Guillerme, fillo de Adalberto da Lombardía, conde en Mâcon no ducado de Borgoña, recibiu o condado de Borgoña da súa nai, Gerberga de Dijon. Así converteuse no proxenitor da casa de Ivrea condal, unha rama colateral dos duques bosónidas de Borgoña, descendentes de Hugo o Negro, un irmán do duque Rodolfo, e do cuñado de Hugo, Xilberto.
En 1002, Otón Guillerme tamén foi pretendente ao ducado de Borgoña á morte do seu padrasto o duque Henrique I. Porén, o ducado foi tomado como un feudo revertido polo rei Roberto II de Francia dous anos máis tarde, e Otón só foi capaz de manter o goberno sobre o condado do Arelato coa súa residencia en Dole.
O desenvolvemento das rotas comerciais a través do Xura e a explotación das minas de sal aseguraron a prosperidade do condado e as súas cidades conservaron a súa liberdade e neutralidade nos conflitos feudais.
A finais do século XI, o fillo de Conrado, o emperador Henrique III elevou o arcebispo de Besançon á dignidade de arquichanceler e conferiu á cidade de Besançon o rango de Reichsstadt (cidade imperial libre), baixo o padroado directo do emperador. Guido de Borgoña, irmán de Rexinaldo II, converteuse máis tarde en papa (Calisto II) e negociou o concordato de Worms co emperador Henrique V.
No século XII, a protección imperial permitiu o desenvolvemento de Besançon pero, en 1127, despois do asasinato de Guillerme III, o seu primo Rexinaldo III librouse do xugo imperial. Borgoña foi desde entón chamada "Franche-Comté," isto é "Condado franco" ou "Condado libre".
O emperador Frederico Barbarroxa restableceu a influencia imperial, apresou o irmán do conde Guillerme IV e estendeu a súa influencia casando coa sobriña e herdeira de Guillerme IV, Beatriz de Borgoña, filla de Renato III, cando Guillerme IV morreu. Á morte do emperador Frederico en 1190, o seu fillo máis novo Otón I, recibiu o condado de Borgoña e asumiu un título tan raro que posibelmente sexa único, o de arquiconde. Foi sucedido pola súa filla, Beatriz II, e o seu esposo Otón, duque de Merania; foron á súa vez seguidos polo seu fillo, Otón III, e a súa filla, Adelaida.
miniatura|190px|Escudo do condado de Borgoña antes de [[1280.]]
Otón IV, fillo de Hugo e de Adelaida, foi o último dos condes feudais de Borgoña. Casou coa filla do conde de Bar, sobriña neta do rei Luís IX de Francia, condesa Mahaut de Artois. Este matrimonio levou o condado á influencia francesa. As fillas de Otón IV e Matilde, Xoana e Branca, casaron respectivamente con Filipe V de Francia e Carlos IV de Francia, fillos do rei Filipe IV. Xoana converteuse en raíña de Francia despois de ser unha das protagonistas do Caso da Torre de Nesle. Neste mesmo asunto, Branca foi encontrada culpábel de adulterio e foi encarcerada para o resto da súa vida.
Despois de disputar cos seus baróns, e tras dunha nova revolta contra os franceses levada a cabo por Xoán de Chalon-Arlay, Otón IV cedeu o condado á súa filla como dote, designando o rei de Francia como administrador do dote en 1295. Ao casar a súa filla e herdeira Xoana co duque Eudes IV de Borgoña, quedaron unidos de novo o ducado e o condado baixo o seu goberno, seguido polo seu neto o duque Filipe I. A unión persoal rompeu de novo tras a morte de Filipe sen herdeiros en 1361, e o ducado de Borgoña volveu ser controlado como un feudo polo rei Xoán II de Francia, mentres que o condado imperial foi herdado pola tía avoa de Filipe, Margarida I, unha neta do conde Otón IV. En 1382 Margarida legou os seus estados ao seu fillo o conde Luís II de Flandres.
miniatura|Mapa dos estados borgoñóns baixo o duque [[Filipe II de Borgoña.]]
Luís II morreu en 1384 sen deixar herdeiros varóns, e o condado de Borgoña formou parte do inmenso dote da súa filla Margarita que, no ano 1405, foi herdada polo seu fillo, o duque de Borgoña Xoán Sen Medo. Condado e ducado estaban de novo unidos na persoa dun só gobernante e polos seus descendentes da Casa de Valois-Borgoña até a morte do duque Carlos o Temerario na batalla de Nancy (1477).
O seu primo, o rei Luís XI de Francia, ocupou inmediatamente o condado, coa oposición feroz do arquiduque Maximiliano I de Habsburgo, o marido da filla de Carlos, María de Borgoña. Aínda que derrotados na Batalla de Guinegate (1479), os franceses conservaron o condado até que o rei que sucedeu a Luís, Carlos VIII de Francia desexando quedar libre de conflitos sobre o condado para poder intervir no reino de Nápoles, cedeuno novamente ao emperador Maximiliano e ao seu fillo Filipe o Fermoso polo Tratado de Senlis (1493).
Cos Países Baixos borgoñóns, o condado de Borgoña pasou así para a monarquía Hispánica, até que finalmente se incorporou a Francia en virtude do tratado de Nimega, asinado o 10 de agosto de 1678 en Nimega (actuais Países Baixos) entre as Provincias Unidas dos Países Baixos e os seus aliados (o reino de España e o Sacro Imperio), e o reino de Francia. Por este tratado, Luís XIV de Francia devolveu a España Courtrai, Oudenaarde, Gante, Charleroi e o ducado de Limburgo; España cedeu a Francia o Franco Condado (o Condado de Borgoña) e diversas prazas dos Países Baixos españois (Cassel, Bailleul, Ypres, Wervik, Warneton, Cambrai, Bouchain, Condé-sur-l'Escaut, Bavay e Valenciennes); Holanda recuperou Maastricht e obtivo vantaxes financeiras e comerciais; o Sacro Imperio cedeu Breisach e Friburgo. Esta paz prexudicou especialmente os intereses españois e a causa do medio irmán e primeiro ministro de Carlos II, Xoán Xosé de Austria.
Anel Único
miniatura|200px|O Anel Único O Anel Único, tamén coñecido como o Anel Dominante, o Grande Anel de Poder, O Anel, meu precioso, ou A Ruína de Isildur, é un artefacto do legendarium de J. R. R. Tolkien. O relato da misión emprendida para destruír o Anel está recollido na novela de Tolkien O Señor dos Aneis, ao igual que a maior parte da historia do Anel.
Descrición
O Anel Único foi creado polo Señor Escuro Sauron durante a Segunda Idade para facerse co dominio dos pobos libres da Terra Media. Baixo o disfrace de Annatar, ou "Señor dos Dons", axudou os ferreiros élficos de Eregion e o seu líder Celebrimbor a crear os Aneis de Poder. Despois el mesmo forxou o Anel Único nos lumes do Monte do Destino. A súa intención era que fose o máis poderoso de todos os Aneis, capaz de gobernar e controlar os outros (sempre que os seus donos os levasen postos). Dado que os outros Aneis eran inmensamente poderosos, Sauron viuse na obriga de insuflar nel a maior parte do seu poder, forza vital e vontade innatos para atinxir o seu propósito. Como efecto secundario disto, mentres o Anel existise sería imposíbel expulsar ao seu creador do plano dos mortais. O risco para Sauron era que se perdese o Anel, tamén el perdería unha considerábel cantidade do seu poder, e se for destruído, quizais mesmo a súa vida.
O Anel semellaba estar feito de simple ouro, mais debido ao inmenso poder contido nel, era inmune a calquera dano. O único xeito de destruílo era arrebolándoo ao foxo do volcán Orodruin, onde fora forxado en orixe. Ao igual que os aneis menores forxados polos Elfos a xeito de "ensaios para o perfeccionamento da arte" (e á diferenza dos demais Aneis de Poder), non levaba ningunha xema incrustada, mais podía ser identificado cunha simple (aínda que pouco coñecida) proba: ao se quentar, amosaba unha ardente inscrición Tengwar na Lingua Negra de Mordor. As liñas acabaron incluídas nunha rima popular que describía os Aneis, mais resultaba evidente que eran parte do feitizo usado para infundir o poder no Anel Único, posto que os elfos ouviron a Sauron pronunciar esas mesmas palabras durante a creación do Anel; este foi o motivo polo cal quitaron os seus propios aneis e frustraron o seu plan.
Cando unha persoa puña o Anel, era parcialmente transportada desde a esfera física á esfera espiritual. Alí, se era quen de someter de maneira consciente a vontade do Anel coa súa propia, podería controlar os poderes que tiña Sauron antes de perder o artefacto, especialmente o de gobernar e escravizar as vontades alleas. Un dos efectos secundarios do Anel (e normalmente o primeiro en ser percibido) era o feito de facer que aquel que o levaba posto resultase invisíbel para os seres físicos, como os Homes viventes, mais moi visíbel para os seres espirituais, como os Nazgûl; alén diso, anubraba a súa vista e agudizaba o seu ouvido. Este "mundo espiritual" era onde os Nazgûl estaban condenados a vivir permanentemente, mais tamén era o mundo no que os Calaquendi (Elfos da Luz) posuían un grande poder: é por isto que Glorfindel foi capaz de escorrentar o Rei Bruxo na Batalla de Fornost e de novo máis adiante no vao de Bruinen en Valfendido.
Outro aspecto da natureza do Anel era que corrompía ao seu portador de maneira lenta mais inexorábel, independentemente das súas intencións ao respecto. Descoñécese se este efecto foi introducido especificamente como parte da maxia do Anel ou se se debe sinxelamente á súa maligna orixe (cabería esperar que Sauron dotase o seu Anel Único dunha propiedade así, aínda que por outra banda probabelmente pensaba ser o único en usalo). Por este motivo os Sabios, incluídos Gandalf, Elrond e máis Galadriel, rexeitaron usalo na súa propia defensa, e resolveron que cumpría destruílo.
O enigmático Tom Bombadil non se vía afectado polo Anel. Isto podería explicarse de diversas maneiras. (Véxase o artigo acerca de Tom Bombadil, que inclúe varias teorías.)
Inscrición
A inscrición do Anel está na Linga Negra, a linguaxe ficticia de Mordor, na escritura artificial do Tengwar. Simboliza o poder do Anel Único para controlar os demais Aneis de Poder.
Normalmente o Anel Único ten un aspecto sinxelo e sen trazos distintivos, mais ao ser quentado no lume aparece a inscrición en caracteres ardentes tanto por dentro como por fóra del. No Libro I, Capítulo 2 d' A Irmandade do Anel, "A Sombra do Pasado", aparece unha ilustración da inscrición, cando é lida por Gandalf:
<blockquote style="text-align:center">Ash nazg durbatulûk, ash nazg gimbatul, ash nazg thrakatulûk, agh burzum-ishi krimpatul.
"Un anel para gobernalos a todos, un anel para atopalos, un anel para atraelos a todos e atalos nas tebras"
Ao forxar o Anel, Sauron pronunciou estas verbas en voz alta, e Celebrimbor, creador dos Tres Aneis dos Elfos, ouviuno desde lonxe e soubo así dos seus propósitos.
A inscrición usa caracteres élficos porque todas as formas de escritura que Tolkien describe para esa época foran inventadas polos Elfos.
As primeiras catro liñas da estrofa presentan tres das razas que habitan a Terra Media, así como o personaxe que dá nome á obra, O Señor dos Aneis:
<blockquote style="text-align:center"> Tres aneis para os Reis dos Elfos baixo o ceo
Partido Demócrata (Estados Unidos de América)
O Partido Demócrata (en inglés: Democratic Party) é unha das dúas forzas políticas máis importantes dos Estados Unidos de América xunto co Partido Republicano. Dende as eleccións de 2020 é o partido gobernante, con Joe Biden presidindo o país.
Anel Único
Inscrición
Sete para os Señores Ananos nas súas salas de pedra
Partido Demócrata (Estados Unidos de América)
A cor azul utilízase para identificar os estados dos Estados Unidos de América nos que gaña este partido político, a diferenza da cor vermella usada para o Partido Republicano, sendo por extensión a cor oficial do partido. Ten como símbolo un burro.
Anel Único
Inscrición
Nove para os Homes Mortais condenados a morrer
Partido Demócrata (Estados Unidos de América)
Historia
miniatura|[[Andrew Jackson (1829-1837) fundou o Partido Demócrata como instrumento para chegar ao poder, desafiando aos líderes tradicionais. A súa polémica figura polarizou ao país consolidando o modelo bipartidista na política estadounidense.]]
Anel Único
Inscrición
Un para o Señor Escuro no seu trono Escuro
Partido Demócrata (Estados Unidos de América)
Fundación do Partido Demócrata
En 1824, o antigo Partido Demócrata-Republicano dos Estados Unidos, que gobernara o país ininterrompidamente desde 1801, entrou en crise. Ese ano, en moitos estados do país, os electores que á súa vez ían elixir o presidente dos Estados Unidos foron elixidos por primeira vez por sufraxio popular directo dos maiores de idade (coa excepción das mulleres e dos afroamericanos) (aínda que nalgúns estados aínda foron as lexislaturas estatais as que elixiron aos electores).
Eloy Lozano
Eloy Lozano Coello, nado en Ourense en 1953 e finado o 13 de abril de 2009 en Santiago de Compostela, foi un director de cine galego.
Traxectoria
Estudou Ciencias do Cine, Televisión e Fotografía na Universidade Complutense de Madrid e durante os seus estudos, en 1973, roda o primeiro filme en 35 mm rodado en galego, Retorno a Tagen Ata, baseado nun conto de Xosé Luís Méndez Ferrín. Nos anos oitenta realizou traballos anovadores como Numeralia ou Catro escultores e nos noventa regresou á dirección ao rodar Belas dormentes (1999), onde adaptou unha novela de Yasunari Kawabata. Posteriormente realizou unha serie de televisión sobre arquitectura contemporánea, titulada Idea e Territorio e máis o documental Quen son? (2008) onde reflexionaba sobre a identidade galega.
Pero a súa relación coa cinematografía ía máis aló da dirección. Foi el quen impulsou a restauración do filme O carro e o home, rodado en 1941, e quen realizou a montaxe galega onde o texto está narrado por Xaquín Lorenzo. Fundou a produtora Off Filmes e fundou e foi o primeiro director do Festival de cinema independente de Ourense.
Vida persoal
Faleceu dun infarto.
Partido Demócrata (Estados Unidos de América)
Fundación do Partido Demócrata
Este feito provocou unha división no Partido Demócrata-Republicano, porque se presentaron varios candidatos presidenciais que se proclamaron demócratas-republicanos e esixiron directamente o voto popular; un deles foi o xeneral Andrew Jackson, un heroe popular da guerra angloamericana de 1812-1815 (aínda que Jackson nunca estivo preto dos líderes demócratas-republicanos). Jackson perdeu as eleccións presidenciais a pesar de ser o candidato máis votado, porque a duodécima emenda estipulaba que se ningún dos dous candidatos obtivese a maioría absoluta no colexio electoral, a Cámara de Representantes do Congreso dos Estados Unidos debía elixir o presidente entre os tres candidatos máis votados; e a Cámara elixiu a John Quincy Adams.
Pero entón, Jackson e os seus partidarios comezaron a fundar as sucursais dun novo partido en todo o país que aínda non tiña un nome claro ou definitivo; un partido cuxo principal obxectivo era levar ao xeneral Jackson á presidencia e opoñerse ao goberno do "usurpador" Quincy Adams. Este partido confiaba na poderosa "máquina" do partido do Estado de Nova York que antes pertencera ao xa desaparecido Partido Demócrata-Republicano; e foi o primeiro partido "popular" da historia americana, mobilizando ás masas e empregando unha rede de xornais "populares" e "tabloides"
En 1829, o novo partido chegou ao poder cando o xeneral Jackson (gañador das eleccións do ano anterior) tomou posesión do cargo; para o asombro da elite política que viu como miles de persoas chegaban ao ascenso ao poder de Jackson na Casa Branca.
O partido "Jacksonian" (ou "os homes de Jackson") introduciu importantes novidades na súa organización interna; foi o terceiro partido estadounidense en celebrar unha "Convención Nacional" partidaria para elixir ao seu candidato á presidencia (os dous primeiros foron o Partido Antimonético e o Partido Nacional-Republicano que celebraron as súas convencións en 1831, mentres que a primeira Convención Nacional Democrática celebrouse entre o 21 e o 23 de maio de 1832 e ratificou a candidatura do xeneral Jackson á reelección). Deste xeito, avanzouse na democracia interna dos partidos. Foi tamén un dos primeiros partidos en establecer unha plataforma partidaria, na que se estipulaban todos os principios ideolóxicos da organización.
En 1834, impúxose definitivamente o nome de "Partido Democrático"; aínda que non sería ata 1844 cando se oficializou formalmente pola Convención Nacional dese ano. A intensa polarización arredor da figura de Jackson non só determinou a creación do Partido Demócrata; tamén levou aos inimigos do xeneral a fundar o Partido Whig para opoñerse a el e aos seus demócratas. miniatura|[[1837: Primeira aparición do asno demócrata nunha caricatura con Andrew Jackson e Martin Van Buren.]]
Etapa anterior á guerra civil
Cando Jackson deixou a Presidencia, o Partido Demócrata volveuse cada vez máis conservador; O partido foi moi popular nos estados do sur do país pola súa defensa dos dereitos dos estados contra o poder federal, pero isto provocou que os políticos brancos do sur tivesen un enorme peso dentro da organización e o fixesen defensor da escravitude. Os demócratas do sur defenderon a institución da escravitude negra e a maioría dos demócratas do norte cederon e non se atreveron a opoñerse aos seus homólogos do sur; os demócratas anti-escravos non estaban satisfeitos co seu partido (e moitos acabarían indo ao partido republicano despois de 1854). miniatura|A defensa da [[Escravitude nos Estados Unidos|escravitude por parte dos sectores sureños do Partido Demócrata co apoio ou a pasividade da maioría dos demócratas norteños permitiu ao partido dominar a política despois do retiro de Jackson, pero a costa de conducir ó país a unha ruptura fratricida. Na imaxe de 1863 Peter, un escravo de Baton Rouge, Luisiana, mostra as cicatrices resultado das azoutas do seu capataz, que posteriormente foi despedido polo amo.]] A defensa da escravitude por parte dos sectores do sur do Partido Demócrata co apoio ou pasividade da maioría dos demócratas do norte permitiu ao partido dominar a política despois da xubilación de Jackson, pero a costa de levar ao país a unha ruptura fratricida. Na imaxe de 1863, Peter, un escravo de Baton Rouge, Louisiana, mostra as cicatrices resultantes da azoutada do seu capataz, que máis tarde foi despedido polo mestre. Os presidentes demócratas que gobernaron os Estados Unidos durante a maior parte do período comprendido entre 1837 (cando rematou o mandato de Jackson) e 1861 (cando comezou a guerra civil) apoiaron medidas que favorecían non só a permanencia da escravitude, senón tamén a súa extensión á novos estados que entrarían na Unión. Aínda que ás veces intentaron pasar por "neutrais" entre os partidarios e os inimigos da escravitude; case sempre inclináronse a favor das políticas propostas polos escravistas do sur. Ademais, toleraron o crecente desafío dos estados do sur á autoridade do goberno central da nación, sen adoptar medidas enérxicas para deter esta precursora actitude de secesión. En xeral, acúsaselles de presidentes débiles e dedicados aos intereses do Sur.
Tamén en cuestións económicas, os gobernos demócratas satisfixeron aos habitantes do sur baixando os aranceis ás importacións e adoptando unha política de libre comercio internacional; o que desagradou aos industriais e traballadores do norte que querían aranceis (proteccionistas) máis altos. Todo isto fixo que o partido perdese o apoio popular nos Estados do Norte.
Malia todo, o Partido Demócrata só perdeu dúas eleccións presidenciais nese período (as de 1840 e 1848) contra os seus rivais no Partido Whig; e levou a fundación do Partido Republicano en 1854 para que o descontento cos demócratas fose finalmente capitalizado pola oposición.
O Partido Demócrata e a guerra civil
Ao final do goberno do presidente James Buchanan (1857-1861) o Partido Demócrata estaba en crise; moitos líderes demócratas do norte romperan con Buchanan debido á súa inclinación excesiva cara aos intereses do sur, e os demócratas do sur eran cada vez máis intransixentes. esquerda|miniatura|O reparto do colexio electoral nas [[Eleccións presidenciais de Estados Unidos de 1860|eleccións de 1860.]] Na Convención Nacional Democrática de 1860 as diferenzas convertéronse en insalvables e a ruptura inevitable. As delegacións de varios estados do sur retiráronse da Convención cando non aprobou a inclusión dunha medida a favor da escravitude na Plataforma Electoral do partido; e posteriormente o resto dos demócratas do sur tamén se retiraron da Convención.
O Partido Demócrata do Norte mantívose fiel á Constitución e ás leis e recoñeceu ao goberno de Lincoln; apoiando o uso da forza para suprimir a rebelión. Pero nalgúns estados do sur que non quixeran separarse dos Estados Unidos e manterse fieis á Constitución, a situación volveuse difícil; moitos dos seus habitantes querían unirse aos estados rebeldes e formaron guerrillas para loitar contra o goberno federal.
Ante esta situación, Lincoln ordenou a suspensión das garantías constitucionais e fixo que miles de demócratas que participaban en actividades subversivas fosen arrestados, a pesar da protesta do Partido Demócrata, que o consideraba unha persecución política. Non obstante, neses mesmos estados tamén había moitos demócratas que rexeitaban actividades subversivas e compartían a súa lealdade coa orde constitucional cos seus colegas do partido do norte; incluso nos estados canallas, había algúns líderes demócratas que rexeitaran a secesión e fuxiron cara ao norte para axudar a defender a Unión. miniatura|A guerra civil fixo aínda máis dramática a división do partido. Mentres os demócratas do Sur organizaran e promoveran a rebelión armada secesionista para dividir a Unión e contra o goberno de Lincoln; os demócratas do Norte permanecían leais á orde constitucional e á autoridade lexítima de Lincoln, aínda que sen renunciar a facerlle unha dura oposición pacífica e democrática. O [[Gabinete (política)|Gabinete orixinal dos rebeldes dos Estados Confederados de América estaba formado integramente por demócratas sureños, comezando polo presidente Jefferson Davis.]]
Os Demócratas durante o período 1865-1933
Despois do final da Guerra Civil, o Partido Demócrata quedou gravemente debilitado, mentres que o Partido Republicano saíu da carreira como o partido hexemónico na política americana.
Un sector dos demócratas do norte negouse a apoiar ao candidato do partido nas eleccións de 1864 e preferiu aliarse co partido republicano nunha candidatura da Unión Nacional. Deste xeito o demócrata Andrew Johnson converteuse en vicepresidente e, tras a morte de Abraham Lincoln, converteuse en presidente. En litografía a cor un cartel de campaña con Lincoln e Johnson.
Grover Cleveland (1885-1889 / 1893-1897), foi o primeiro presidente demócrata despois da Guerra Civil. Pasaron vinte e oito anos da última vitoria electoral do partido. Foi o único presidente demócrata elixido entre 1860 e 1908.
Nos estados do sur que se uniron á rebelión secesionista, o Congreso dos Estados Unidos (dominado pola á radical do Partido Republicano) prohibiu aos brancos do sur exercer o dereito ao voto ata que se lles perdoou o seu apoio pasado á rebelión; en vez diso, deron o dereito de voto aos afroamericanos que foran escravos dos terratenentes brancos. Na práctica, isto significaba que un puñado de brancos do norte que inmigraran aos estados do Sur para gañar cartos coa corrupción e pertencían ao Partido Republicano (os alfombristas) e algúns políticos brancos do Sur que se converteran en republicanos por oportunismo (os scalawags); convertéronse en donos de case todos os cargos de elección popular dos estados do Sur, grazas ao voto dos negros.
Woodrow Wilson (1913-1921) foi o segundo presidente demócrata despois da Guerra Civil e o segundo e último demócrata elixido entre 1860 e 1928. Na súa administración creáronse a Reserva Federal e o Imposto sobre a Renda.
Os exmembros do desaparecido Partido Whig dos Estados Unidos nos estados do sur intentaron reorganizarse despois da guerra, despois de intentar fundar varios partidos fracasados ​​nos anos previos á guerra; Despois do conflito, fundaron no Sur unha organización chamada Partido Conservador, coa esperanza de unirse a outros antigos whigs do Norte que non se uniran ao Partido Republicano. Pero aos poucos anos o intento fracasou e entón estes antigos whigs do sur foron absorbidos polo Partido Demócrata do Sur. Pero nin sequera esta unificación dos demócratas do norte e do sur e dos whigs do sur nun só partido podería superar o dominio republicano.