cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Samantha Sacramento
Samantha Sacramento é unha avogada e deputada de Xibraltar, membro do Partido Socialista Laborista de Xibraltar (GSLP). Antes do seu regreso á Rocha de Xibraltar, formaba parte do equipo xurídico da Comisión para a Igualdade Racial, en Cardiff. En decembro de 2011, foi nomeada Ministra da Igualdade e Servizos Humanos polo Ministro xefe, Fabian Picardo.
Józef Piłsudski
Józef Klemens Piłsudski de Kościesza, nado en Zułów, preto de Vilna, o 5 de decembro de 1867 e finado en Varsovia o 12 de maio de 1935, foi o primeiro xefe de Estado (1918-1922), primeiro mariscal (dende 1920) e ditador (1926-1935) da Segunda República Polaca. Dende a primeira guerra mundial tivo unha grande influencia na sociedade do seu país e foi un político moi relevante na política europea. É considerado o principal responsable de que Polonia conseguise a independencia en 1918 tras máis dun século de particións.
Infancia e mocidade
De familia nobre e composta por nove irmáns, naceu en Zułów, dentro da Polonia do Imperio Ruso (actual Lituania). A familia tivo que abandonar a cidade polos problemas económicos provocados polo seu irmán Bronisław Piłsudski quen, xunto con Aleksandr Ulianov (irmán de Lenin), tentaron atentar contra o tsar Alexandre III de Rusia.
Os Piłsudski tiveron que desfacerse das súas propiedades para facer fronte ao xuízo, polo que se mudaron a Vilnius, onde Józef se formou intelectualmente. O seu pai morreu antes de que acabase o bacharelato (Gymnasium).
Capacitado con grandes dotes de liderado, en 1894 fíxose co poder dun grupo político socialista chamado Polska Partia Socjalistyczna e fundou a revista antirrusa Robotnik (O obreiro), xornal dos socialistas polacos.
Creou unha corrente revolucionaria dentro deste partido e loitou a favor da independencia de Polonia, que entón se atopaba dividida entre a Rusia tsarista, o Imperio austrohúngaro e Alemaña.
Actividade política
esquerda|miniatura|150x150px|Monumento a Józef Piłsudski en Turek, de [[Józef Gosławski]] En 1899 casou con Maria Juszkiewicz, e en 1900 foi capturado pola forza imperial e encerrado na Cidadela de Varsovia. Á súa esposa liberárona once meses despois. Piłsudski, para chamar a atención polo seu encarceramento, fixo unha folga de fame para así ser levado a un hospital. Despois dun mes de recuperación, burlou a garda do hospital e conseguiu fuxir. Atopouse coa súa esposa e xuntos escapáronse a Francia.
En 1904 viaxou en segredo ao Xapón, que se atopaba en situación prebélica contra o Imperio Ruso, e se prevía un ataque por parte deste. Piłsudski propuxo que o Xapón non só se centrase nunha fronte en Asia, senón que tamén o fixese dende Europa polo mar Báltico a través de Polonia. Polo tanto, mentres o Xapón atacaba o exército do Imperio ruso, sucedeuse unha avanzada cara a Moscova. Todos os militares polacos e prisioneiros políticos axudaron ás tropas xaponesas nas zonas xa liberadas por estes.
O seu intento fracasou, xa que Roman Dmowski impediu que ocorrese por medio dos seus dotes diplomáticos, pois non quería que os polacos tivesen que ver cun conflito ruso-xaponés. Dmowski e Piłsudski eran dúas persoas totalmente diferentes pero querían chegar a un destino común a través de distintos camiños. Piłsudski viviu no Xapón durante un ano, ata 1906.
Volveu a Polonia para retomar a política que deixara trala fuxida. En 1908, xunto con Kazimierz Sosnkowski creou en Leópolis unha organización secreta que tiña como misión "tentar facer o posible contra Rusia" nos conflitos militares con outros países e tamén os seus problemas internos. O 26 de setembro do mesmo ano organizou un ataque a un tren preto de Bezdanami, mentres que a partir de 1912 militou nun grupo que ten como fin a independencia de Polonia. Ese mesmo ano fixérono comandante de todas as forzas armadas polacas.
A guerra mundial
A pesar da falta de formación militar regulada, Piłsudski mandou durante a guerra a Primeira Brigada da Lexión Polaca, converténdose no caudillo da loita antirrusa pola restauración dunha Polonia independente. A maioría dos seus partidarios e colaboradores na súa posterior actividade política proviñan da Primeira Brigada, mentres que moitos dos seus adversarios militares pertencían á Segunda Brigada ou serviron en unidades regulares do exército austrohúngaro.
Xefatura de Estado (1918-1922)
esquerda|miniatura|150x150px|Escudo da familia Piłsudski, variante do Clan Kościesza. Trala primeira guerra mundial volveu a Varsovia liberado polos alemáns da prisión de Magdeburgo (10 de novembro de 1918 ) e foi nomeado xefe de Estado e comandante en xefe do exército polaco, converténdose na práctica en ditador de Polonia. O 20 de febreiro de 1919 a nova asemblea constituínte elixida en xaneiro nomeouno oficialmente xefe do Estado.
Durante ese período, loitou activamente contra o bolxevismo, dirixindo persoalmente os Exércitos polacos durante a guerra Guerra Polaco-Soviética como comandante en xefe das forzas armadas.
O principal interese de Piłsudski foi o exército. Impediu o nomeamento de ministros de Defensa nos primeiros gobernos polacos para manter o control persoal do mesmo, e asegurouse o nomeamento dun ministro afín (antigo compañeiro de prisión durante a guerra), o xeneral Kazimierz Sosnkowski, que se mantivo no cargo a pesar dos cambios de goberno ata a primavera de 1923.
O 17 de marzo de 1921 os seus rivais da dereita lograron aprobar a nova constitución de carácter marcadamente parlamentarista en que a presidencia do Estado apenas tiña poderes. A súa idea era impedir que Piłsudski, cun gran prestixio que o facía o candidato evidente á presidencia, controlase a política nacional. O mariscal, en resposta, negouse a presentarse ás eleccións de decembro de 1922. Ese mesmo mes foi nomeado xefe do Estado maior, substituíndo a un dos seus rivais militares, o xeneral Władysław Sikorski.
Cando ese mesmo mes o seu candidato e amigo persoal, Gabriel Narutowicz, foi asasinado por un mozo fanático de dereitas que confesou que preferiría asasinar a Piłsudski, este acusou a dereita de estar detrás da morte e a súa animadversión cara aos seus rivais afondou. Cando a dereita, co novo apoio do Partido Campesiño Piast de Wincenty Witos, formou o primeiro gabinete na primavera de 1923 Piłsudski negouse a colaborar co novo goberno e abandonou paulatinamente os seus cargos oficiais.
Ideas políticas e rivais
As súas ideas políticas eran moi distintas ás de Roman Dmowski, quen cría que era posible unha autonomía dentro do Imperio ruso, ou unha alianza con este. Piłsudski, en cambio, era partidario dunha alianza con Alemaña e da creación de Estados intermedios independentes (Belarús, Ucraína) entre Rusia e Polonia. Para iso alentou dende o goberno o proxecto Międzymorze en favor dunha federación de estados de Europa Oriental ansiosos de evitar a dominación política e económica por parte de Alemaña ou da URSS; este proxecto non resultou atractivo para o resto de estados do leste europeo ao ser demasiado evidente que Piłsudski promovía unha unión baixo a dirección de Polonia, e dado que Lituania rexeitaba repetir a experiencia da República das Dúas Nacións, e o plan tampouco recibiu acollida favorable en Checoslovaquia debido a unha serie de controversias territoriais checo-polacas. A esta oposición cumpría agregar a negativa evidente da URSS de apoiar semellante plan que ameazaba a súa hexemonía en Europa Oriental.
Piłsudski enfrontouse a dous rivais principais: os seus adversarios militares dentro do Exército, que lle disputaban o control sobre o mesmo e a forma de organizar as forzas armadas, e os conservadores, principalmente o Partido Nacional Democrático de Dmowski, que o odiaban como antigo socialista, combatente contra Rusia e antigo aliado de Alemaña, suposto defensor das minorías do Estado e partidario do federalismo. A rivalidade entre os partidarios do mariscal e os seus opositores caracterizou a política polaca de entreguerras.
Retiro oficial (1922-1926)
Piłsudski rexeitou unha pensión gobernamental e retirouse á súa casa nos arredores de Varsovia, agasallo dos seus admiradores. Mantívose impartindo conferencias e escribindo artigos e libros, xeralmente de contido político e moi polémicos.
O goberno entregouse pronto a tratar de desfacer a obra do mariscal no Exército, tratando de sometelo ao poder civil mediante plans de reorganización dos seus adversarios, á vez que se desencadeou unha campaña de desprestixio da súa figura e se o mantiña baixo vixilancia. A dereita tratou de implicalo en certos xuízos por espionaxe a favor da Unión Soviética, sen éxito.
Piłsudski, pola súa banda, continuou a súa dura polémica cos seus adversarios sobre o modelo de mando das forzas armadas e a súa subordinación ao goberno, que o mariscal vía como negativa e conducente á utilización das mesmas nas rivalidades partidistas, mentres que os seus opositores a consideraban necesaria para sometelas ao control democrático.
A crecente tensión entre partidarios e detractores do mariscal, a agudización da crise económica, o empeoramento da situación internacional para Polonia coa firma dos tratados de Locarno e Berlín e a crónica inestabilidade gobernamental, na que se sucederon os gabinetes (catorce ata 1926 ) fixeron que os admiradores do mariscal fosen vistos cada vez máis como a figura providencial para a nación, convidándoo cada vez máis abertamente a tomar o poder pola forza.
En novembro de 1925 Piłsudski, trala caída do goberno de tecnócratas de Grabski, advertira o presidente da república de que non estaba disposto a admitir máis cambios no exército. O presidente declarouse incapaz de pór fin á crise política. A partir dese momento e durante o inverno e a primavera de 1926 a tensión creceu e os partidarios do mariscal prepararon a súa volta á política mediante un golpe de estado.
Golpe de estado e réxime autoritario (1926-1935)
En maio de 1926, tras meses de preparación polos seus partidarios e o apoio dalgunhas unidades militares fieis á súa persoa, deu un golpe de estado, insatisfeito coa crónica inestabilidade política, o que el consideraba intromisión en asuntos militares do goberno, a aguda crise económica e a delicada situación internacional para Polonia. As forzas políticas e sociais de esquerda, esperando a fin do control da vida política polas formacións de dereita e unha revolución social, apoiaron o golpe, aínda que axiña quedaron desilusionadas. dereita|miniatura|Piłsudski o ano da súa morte. Os últimos anos da súa vida o réxime perdeu importantes apoios e volveuse notablemente máis represor. O golpe de Piłsudski marcou o final do goberno democrático parlamentario en Polonia, símbolo do fracaso do sistema democrático na rexión nos anos posteriores, que foi substituído paulatinamente por diferentes ditaduras. A partir do golpe de estado volveu exercer as súas funcións no goberno de Polonia ata a súa morte. O golpe, a pesar do seu éxito político e militar, supuxo unha desilusión para o mariscal que se vía a si mesmo como unha figura admirada por todo o país e esperara que todo o exército o seguise no canto de dividirse. A imaxe de si mesmo como un gardián do benestar nacional aceptado por todas as opcións políticas esvaeceuse.
Tralo golpe de estado de 1926, e ao notar que o proxecto Międzymorze tampouco recibía apoio decisivo de Gran Bretaña ou Francia, Piłsudski abandonouno, e dedicouse a dirixir o goberno de Polonia como un ditador carismático, sustentado na súa popularidade entre as masas, mais permitindo certa marxe de manobra á oposición. Para iso, Piłsudski introduciu o denominado réxime Sanacja ("curación" en polaco), onde os seus seguidores formaban unha fronte "por riba dos partidos políticos" mentres os gobernos quedaban suxeitos á aprobación de Piłsudski, convertido en ditador de facto de Polonia, apoiado polos líderes militares (o "grupo dos coroneis") e polo movemento Sanacja, un partido político que evitaba conducirse como tal.
No entanto, tralo agravamento da Gran Depresión en 1930 xurdiu con maior forza unha oposición política que esixía a Piłsudski deixar o poder. En resposta, Piłsudski arrestou decenas de parlamentarios opositores ao seu réxime e encarcerounos na cidade de Brest. Despois diso, Piłsudski insistiu en manter o seu réxime sobre a base do seu carisma entre as clases obreiras, e comezou a elaborar unha nova constitución que lle permitise legalizar o réxime Sanacja e perpetualo no poder. Os últimos anos do seu réxime, este perdeu o seu prestixio e apoio: ao terror policial empregado para gañar as eleccións de novembro de 1930 uniuse a brutal represión militar do nacionalismo ucraíno tamén a finais dese ano. Tanto os intelectuais como os partidos de esquerda e as minorías afastáronse de Piłsudski.
Froito do desexo dos seus partidarios de asegurar o réxime foi a Constitución de abril de 1935, elaborada pola camarilla de Piłsudski expresamente para que fose este líder quen se servise dela. No entanto, tal esforzo resultou van: o 12 de maio do mesmo ano morreu Piłsudski, e o réxime Sanacja quedou en mans dos coroneis ata o estalido da segunda guerra mundial.
Legado
Piłsudski é, sen dúbida, unha das personaxes máis importantes da historia de Polonia do século XX, considerado por moitos como o "salvador de Polonia", por liderar a guerra de independencia contra alemáns e soviéticos e por dirixir a reconstrución dun estado polaco soberano tras máis dun século de particións. Atribúeselle tamén manter a cohesión e organización nacional de Polonia durante quince anos de independencia, a pesar da súa actitude ditatorial no contexto do réxime Sanacja.
Aínda que criticado durante o seu goberno por políticos e intelectuais polacos, a súa reputación mellorou tras a segunda guerra mundial, cando o aberto nacionalismo de Piłsudski resultou favorablemente comparado fronte ao réxime comunista polaco, fortemente influenciado pola URSS, a mesma potencia estranxeira contra a cal se loitou na guerra de expansión de 1920-1921. O réxime comunista polaco condenou formalmente o réxime e personalidade de Piłsudski ao tachalo de reaccionario e aliado dos terratenentes, pero esta clase de censuras fortaleceron certo prestixio da figura de Piłsudski fronte á subordinación do réxime polaco ante a URSS ata a época do desxeo de Khrushchev.
De feito, tralo establecemento da democracia en Polonia en 1991, Pilsudski volveu ser homenaxeado como heroe nacional debido ao restablecemento da independencia en 1918 e o seu celo no mantemento da soberanía nacional, a pesar dos cuestionamentos sobre o seu réxime ditatorial ou a represión aos seus opositores, sendo homenaxeado con numerosas estatuas e monumentos, así como con rúas e prazas dedicadas á súa memoria.
A Agra, Loureda, Oza-Cesuras
A Agra é un lugar da parroquia de Loureda no concello coruñés de Oza-Cesuras, na comarca de Betanzos. Segundo o IGE, en 2018 contaba cun habitante (1 home).
Toponimia
O topónimo provén do latín, e é unha extensión de terreo cultivábel dividida en leiras que pertencen a varios propietarios.
Camins al Grau
miniatura|Situación do distrito na cidade de Valencia.
Camins al Grau é o nome que recibe o distrito número 12 da cidade de Valencia. Limita con Algirós polo norte, co L'Eixample e Pla del Real ao leste, con Poblats Marítims ao oeste e con Quatre Carreres ao sur.
Poboación
Camins al Grau tiña 64.619 habitantes en 2008,, distribuídos entre cinco barrios:
Quatre Carreres
Quatre Carreres é o nome que recibe o distrito número 10 da cidade de Valencia. Limita con Pla del Real, L'Eixample e Camins al Grau polo norte, con Poblats Marítims ao leste e l'Olivereta, con Jesús ao oeste e cos Pobles del Sud ao sur.
Este territorio anexionouse á cidade en 1877 canda Ruzafa, municipio o que pertencía. O topónimo Quatre Carreres provén das catro vías principais que se dirixían desde Ruzafa. A poboación censada no 2009 era de 75.850 habitantes segundo o concello de Valencia.
Poboación
Quatre Carreres tiña 74.556 habitantes en 2007, distribuídos entre sete barrios:
Lugares de interese
Neste distrito atópase un dos monumentos máis coñecidos de Valencia, a Cidade das Artes e as Ciencias de Valencia.
Cyberia
Cyberia é un videoxogo de acción creado por Xatrix Entertainment en 1994 para PC, e posteriormente, en 1996 foi portado ás videoconsolas Sega Saturn e PlayStation.
Características
No xogo pódese escoller en ocasións dúas opcións, a que se escolla alterará o desenvolvemento do xogo. É un videoxogo un pouco difícil polo tipo de puzzles que hai que resolver onde non todo é forza bruta e disparos se non pensar un pouco e usar as ferramentas precisas para saír do apuro cando este se presente. A pesar de todo isto, ao acabar o xogo darémonos conta de que non é tan longo. O Videoxogo ten algúns contras, por exemplo, que a configuración do rato está por defecto inversa e non se pode trocar, ou que é difícil disparar aos inimigos en movemento cando se está a manexar un "Blackbird".
Terceira división española 1998/99
A tempada 1998–99 da Terceira División de España foi a 65º edición deste torneo.
Cundíns
O topónimo galego Cundíns pode referirse a:
Terceira división española 1998/99
Grupo 1
X = Partidos xogados; G = Partidos gañados; E = Partidos empatados; P = Partidos perdidos; GF = Goles a favor ; GC = Goles en contra; DG = Diferenza de goles; Pts = Puntos
Borraxe
miniatura|240px|Flor de borraxe
A borraxe ou soaxe (Borago officinalis) é unha planta herbácea anual, unha especie fanerógama pertencente á familia das boraxináceas, orixinaria de Siria, aínda que naturalizada por toda a rexión mediterránea, así como Asia Menor, zonas cálidas da Europa Occidental, África do Norte e Suramérica. É empregada tradicionalmente nalgunhas partes de España, en concreto en Aragón e Val do Ebro, e de Europa, como Liguria en Italia, o Midi (Francia) e Alemaña (Baden-Würtenberg).
É unha planta comestible, consómense as flores crúas e as follas tenras de moitos xeitos. A auga de borraxe é unha infusión con propiedades diuréticas e sudoríficas.
Descrición
De talo groso, follas grandes e flores azuis, mide entre 60 a 100 cm de altura, cuberta de pelos ásperos e punzantes en talo e follas. As follas, de 5 a 15 cm de longo, son alternas e simples. As flores son completas, con 5 pétalos estreitos e triangulares terminados en punta, principalmente de cor azul, aínda que tamén se encontran en rosa e cultívanse variedades de flor branca. A floración xorde en cimas escorpioides e forma grandes ramos de flores que abren simultaneamente.
Cultivo e recolección
A planta cultívase con moita facilidade, por regra xeral no mes de abril -no hemisferio Norte-, sendo recollida tras as primeiras choivas outonais. Cando se recolecta adoitan cortarse as follas basais para ser empregadas como verdura, as flores recóllense máis adiante. Normalmente nas hortas onde se plantou, ela mesma renace. As flores apáñanse en primavera nun día seco e o seu desecamenton ha ser rápido. A variedade cultivada normalmente é a de flor branca, e silvestre a de flor azul. Empregada como verdura recoléctase practicamente todo o ano.
Uso gastronómico
A forma de cociñala é variada, pois emprégase de diferentes maneiras toda a planta, desde os talos, até as follas. De modo que son múltiples as súas formas de cociñala para sopas e caldos, aproveitando a auga de cocción rica en minerais. En cru tómanse as follas e os talos tenros para ensaladas. Tómanse cocidos ou ao vapor os talos limpos de peliños da forma tradicional ou con múltiples acompañantes. En forma de sobremesa tómanse as súas follas adozadas e fritas. Salteadas unha vez cocidos os seus talos, acompañadas de allos tenros e cogomelos en forma de revoltos con ovo. Dentro dunha tortilla española. Ou en forma de zumes e infusións. A versatilidade desta planta só a limita a imaxinación do cociñeiro.
É moi estimada gastronomicamente en certas partes de España. Na comunidade de Aragón, onde adquire carácter de prato nacional, consómese de diversas maneiras: só os talos en revolto con ovo, ou combinadas con cogomelos, ou con ameixas ou gambas, os talos cocidos con patacas e aliñadas con aceite de oliva cru unha vez servidas no prato. Combinada con acelga, allo e ovo (receita denominada "Revolto de Amelia"). As follas tenras rebozadas e fritas. E por último, como base de caldo vexetal soa ou con outras verduras. Na Rioxa e Navarra tamén é consumida como en Aragón. En Lleida cómense as follas (cocidas en salmoira), sendo as mellores para o seu consumo as inferiores. En Mallorca utilízanse para aromatizar chulas de vento. En ocasións, as flores desta planta empréganse en ensaladas. Na gastronomía granadina son moi típicos os papoviejos, ou follas de borraxes fritas nunha masa doce. En Francia e Italia é considerada unha verdura de luxo, fina e de sabor delicado. Na rexión italiana de Liguria dentro da cociña típica é a base do preboggion, que canda unha mestura de herbas, forman un prato moi apreciado na rexión.
Usos medicinais
Desde antigo son coñecidos os seus efectos beneficiosos. Hoxe coñécense as súas cualidades diuréticas, sudoríficas, contra a inflamación de próstata, antiestrés e emoliente da pel. Para beneficiarse das propiedades sudoríficas empréganse as flores, que se toman en infusión. As follas empréganse en decocción para provocar diurese (ás veces acostumábase darlle aos enfermos con auga con sal como se foran espinacas) e como emplastos de función emoliente.
O aceite de sementes de borraxe actúa como emoliente e tonificante. É beneficiosa para as afeccións de pel, polo seu contido en niacina ou ácido nicótico. Suaviza ou amolece a pel e as mucosas, pero é moi potente e necesita supervisión médica. O aceite é rico en ácido gamma-linolénico que o noso organismo transforma en prostaglandinas. Bo para a tensión arterial alta, o exceso de colesterol, e a regulación de estróxenos. Os tratamentos prolongados deben ser coidadosos pola presenza de alcaloides pirrolizidínicos tóxicos para o fígado.
A Insua, Roás, Cospeito
A Insua é un lugar da parroquia de Roás no concello lugués de Cospeito na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2019 tiña 16 habitantes (8 homes e 8 mulleres).
The Broadway Melody
The Broadway Melody, tamén coñecido como The Broadway Melody of 1929 é un filme musical estadounidense dirixido por Harry Beaumont que foi estreado en 1929. Foi o primeiro sonoro en gañar un Óscar ó mellor filme, na 2ª edición dos premios. Foi un dos primeiros musicais en ter unha secuencia en Technicolor, mais no presente esa secuencia non se conserva, xa que só sobreviviron as versións en branco e negro. Foi tamén o primeiro musical de Metro-Goldwyn-Mayer.
Pioneer 6
Pioneer 6, tamén coñecida como Pioneer A, foi unha sonda espacial lanzada o 16 de decembro de 1965 mediante un foguete Delta E desde a base espacial de Cabo Cañaveral para estudar o espazo interplanetario.
Nave
Pioneer 6 tiña forma de cilindro do que saían os diversos instrumentos e estabilizábase mediante xiro a unhas 60 r.p.m., co eixo de xiro perpendicular ao plano da eclíptica e apuntando cara o polo sur. A nave podía configurarse mediante comandos para enviar datos a unha entre cinco velocidades distintas (512, 256, 64, 16 e 8 bps) nun formato entre catro diferentes posibles e funcionando a entre un de catro modos dispoñibles (tempo real, almacenamento de telemetría, almacenamento de recolección de datos e lectura de memoria). No modo de tempo real a nave enviaba datos á Terra segundo iba facendo as medicións científicas, no modo de almacenamento de telemetría a nave enviaba os datos ao tempo que os recolectaba pero ao mesmo tempo os gardaba na memoria de a bordo, no modo almacenamento de recolección de datos gardábanse datos científicos a intervalos de tempo de entre 2 e 17 minutos a elección dos controladores en terra para cubrir períodos de ata 19 horas pola limitación da memoria de a bordo e no modo de lectura de memoria líanse e enviábanse datos á Terra. A enerxía da nave era producida polas células solares que recubrían as paredes do corpo da nave, producindo ata 79 vatios de potencia.
O último contacto que se fixo coa nave tivo lugar o 8 de decembro de 2000 para celebrar os 35 anos do lanzamento da nave e atoparse aínda en funcionamento.
Samil, Carballido, Vilalba
Samil é un lugar da parroquia de Carballido no concello lugués de Vilalba na comarca da Terra Chá. Tiña 49 habitantes no ano 2010 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales 22 eran homes e 27 eran mulleres.
O Barroso, Sisán, Ribadumia
O Barroso é un lugar da parroquia de Sisán no concello pontevedrés de Ribadumia, na comarca do Salnés. Tiña 137 habitantes no ano 2016 segundo datos do IGE, dos que 73 eran mulleres e 64 homes, o que representa un aumento respecto ós anos 2010, cando tiña 135 veciños, e 2005, cando eran 129.
Bayreuth Festspielhaus
dereita|miniatura|300px|Vista lateral do Festspielhaus. O Bayreuther Festspielhaus (Teatro do Festival de Bayreuth) ou Richard-Wagner-Festspielhaus é un teatro de ópera de Bayreuth, en Baviera, Alemaña, que se dedica exclusivamente á representación das óperas compostas por Richard Wagner. É a sede do Festival de Bayreuth, para o que foi especialmente concibido e construído polo propio Wagner. Foi o lugar onde se estreou Parsifal, a derradeira ópera de Wagner (1882), así como Siegfried e Götterdämmerung, as dúas últimas partes do ciclo Der Ring des Nibelungen, que veu aquí tamén a súa primeira representación integral (1876).
Deseño
Wagner adaptou o deseño, sen permiso do arquitecto, dun proxecto de Gottfried Semper para un teatro en Múnic que non chegou a realizarse e que o propio Semper reutilizou despois para o Burgtheater de Viena. A construción estivo a cargo do arquitecto Otto Brückwald, baixo a supervisión de Wagner e co apoio financeiro do rei Luís II de Baviera. A primeira pedra colocouse o día dos aniversarios de Wagner, o 22 de maio de 1872. A inauguración fíxose coa primeira representación completa das catro óperas que constitúen o ciclo Der Ring des Nibelungen, do 13 ao 17 de agosto de 1876. miniatura|300x300px|Interior do auditorio, no presente. O corpo principal do edificio, con estrutura de madeira, presenta unha escasa ornamentación, con muros de ladrillo, o que en ocasións lle valeu o apelativo despectivo do "celeiro". A entrada principal (Königsbau), construída en 1882 como entrada privada para o rei Luís II de Baviera con motivo do segundo Festival e a estrea de Parsifal, presenta, como contraste, a típica ornamentación de finais do século XIX, con columnas e muros de pedra. O interior está construído principalmente en madeira. En contra da tradición, o auditorio ten forma de abano graduado, sen galerías nin palcos, con visibilidade perfecta do escenario dende as 1925 localidades.
A boca do escenario presenta un dobre proscenio, que dá ó público a sensación de que a escena está máis lonxe do que realmente é. Este dobre proscenio, xunto coa disposición do foxo da orquestra e o escurecemento total da sala durante a representación (non habitual nesa época), crean, en palabras do propio Wagner, un foxo místico (en alemán: mystischer Abgrund) entre o público e a escena, o que lle dá un especial carácter ás representacións e proporcionan un reforzo físico ó contido mítico da maioría das óperas de Wagner.
O teatro mantivo o mesmo aspecto durante toda a súa historia, principalmente na parte accesible ó público. Porén, a parte escénica sufriu diversas reformas para adaptarse á evolución das tecnoloxías escénicas. As primeiras reformas fixéronse na década de 1920, coincidindo coa renovación das escenografías orixinais dos primeiros festivais, que foron incorporando escenarios tridimensionais, en lugar dos primitivos panos pintados. Entre 1958 e 1968 acometeuse unha reforma gradual de toda a estrutura do edificio, que substituíu a primitiva armazón de madeira por unha nova de aceiro e formigón.
No presente, a boca do escenario ten 11,8 m de altura e 13 m de anchura, mentres que o escenario ten unha anchura máxima de 27 m e unha profundidade de 22 m (que se pode ampliar até 40 m se se utiliza o escenario posterior). A torre escénica ten unha altura máxima de 30 m. A sala dispón de 1937 prazas, distribuídas nas 30 filas do patio de butacas (Parkett) e as tres plantas ó fondo da sala (Loge, Balkon e Galerie).
Roberto Maroni
Roberto Maroni, nado en Varese o 15 de marzo de 1955 e finado en Lozza o 22 de novembro de 2022, foi un político italiano, que foi a segunda cabeza visible da agrupación nacionalista Liga Norte, tras Umberto Bossi.
Traxectoria
Foi elixido deputado por primeira vez en 1992, en 1994 fíxose cargo do Ministerio do Interior baixo a primeira lexislatura de Silvio Berlusconi, á vez que foi nomeado Portavoz do Consello de Goberno. Dous anos máis tarde, coa caída do Goberno Berlusconi, foi elixido deputado, cargo que desempeña até 2001. Nese ano, foi nomeado Ministro de Traballo e Política Social, e desempeñou ese cargo durante o Segundo e o Terceiro Goberno Berlusconi. En 2006, trala nova caída do Goberno, volveu ao seu cargo de Deputado pola Liga Norte e en 2008 foi novamente nomeado Ministro por Berlusconi, esta vez ocupando a carteira de Interior.
O 20 de maio de 2008, o Consello de Ministros de Italia aprobou o seu "Decreto de Seguridade", paquete de leis polas que, entre outras cousas, endurecían notablemente as penas contra os inmigrantes ilegais e outorgábanse numerosos poderes aos alcaldes na súa loita contra os clandestinos. Propuxo así mesmo como medida de seguridade a toma de pegadas dixitais a todos os nenos xitanos en Italia, pero esta proposta foi fortemente contestada por numerosos cidadáns e organizacións e posteriormente rexeitada pola UE por xenófoba e racista.
Posteriormente o goberno Berlusconi aprobou un decreto de Maroni mediante o cal quedaban legalizadas as roldas nocturnas de vixilancia contra criminais e inmigrantes ilegais formadas por cidadáns voluntarios e tamén fortemente contestado no seu país.
Dado o delicado estado de saúde do líder da Liga Norte, Umberto Bossi, e ao seu carácter máis moderado, foi considerado por moitos como o sucesor de Bossi.
Bautismo
miniatura|Fresco dos comezos da época cristiá da catacumba dos Santos Marcelino e Pedro, Vía Labicana, Roma. miniatura|Xoán o Bautista bautiza a Xesús
O bautismo é un rito polo cal unha persoa se inicia nunha relixión.
O bautismo na relixión católica
No catolicismo, o bautismo é o sacramento de iniciación na relixión, volvéndose os individuos que son bautizados membros da comunidade católica. Este sacramento adoita ser dado a nenos acabados de nacer, pero tamén a adultos que se converten ó catolicismo. Consiste en verter auga bendita na cabeza de quen se vai a bautizar sobre unha pila bautismal.
Tódolos membros da comunidade cristiá deben ser bautizados para selo, ata o mesmo Xesucristo foi bautizado por Xoán o Bautista, quen dicía non ser o verdadeiro profeta a quen bautizaba: ''eu bautizareivos con auga, El bautizaravos con Espírito Santo.
Este sacramento é establecido pola seguinte cita da Biblia:
Xoán 3:5-6: ''Xesús contestou: En verdade, en verdade dígovos que a menos que un home naza de novo en auga e no Espírito Santo, non poderá entrar no Reino dos ceos. O que nace da carne é carne, o que nace do Espírito é espírito.''
Illa Eglinton
A Illa Eglinton é unha das Illas árticas canadenses nos Territorios do Noroeste, Canadá. Eglinton é unha das Illas da Raíña Isabel. Localizada nas coordenadas 75°48'N 118°30'W, posúe unha área de 1.541 quilómetros cadrados. Atópase na parte setentrional do Estreito McClure, xusto ao sur da maio Illa Prince Patrick, atopándose deshabitada e sen que haxa ningún tipo de actividade humana coñecida.
A Illa Eglinton foi descuberta en 1853 polos exploradores Francis Leopold McClintock e George Mecham.
Teoría da Conspiración Jade Helm 15
A orixe da teoría da Conspiración Jade Helm 15 está nun exercicio de adestramento militar que tivo lugar en varios estados dos Estados Unidos.
Os exercicios comezaron o día 15 de xullo de 2015 e remataron o 15 de setembro do mesmo ano.
Os exercicios militares
A maioría dos enclaves foron en rexións áridas pouco poboadas e preto de cidades pequenas. Algúns dos participantes neste exercicio usaban traxes civís e tamén utilizaban vehículos civís.
Nos mapas dos exercicios militares foron incluídas áreas como Colorado e California onde tamén se realizarían unha serie de operacións reais.
As cidades en Texas incluídas no programa foron Bastrop/Smithville, Big Spring, Caddo Lake, Caldwell, Christoval, College Station, Dell City, Eldorado, Goliad, Junction, Leakey, Menard, Mountain Home, San Angelo, San Antonio e Victoria.
O tenente coronel Mark Lastória, nunha sesión informativa para os residentes en Bastrop (Texas), dixo que a simulación militar axudaba aos soldados a adaptarse a un terreo descoñecido.
En Bastrop establecéronse sesenta soldados, incluíndo a presenza de dous Humvee e un tanque de auga (water buffalo). Unha serie de terreos privados dos residentes da cidade foron utilizados para o exercicio militar, e sinalouse que non se pagaría polo uso dese terreo senón que se aplicaría unha redución de impostos. Lastória tamén alegou que habería uns ingresos indirectos para a cidade duns 150.000 dólares debido ao consumo de comida, combustibles e diversas compras.
Teorías
miniatura|320px|Mapa do Comando de Operacións Especiais do Exército estadounidense, que describe os plans militares de EEUU durante o exercicio Jade Helm 15. As teorías da conspiración parecen xurdir do mapa do Comando de Operacións Especiais do Exército dos Estados Unidos, que divide a rexión en catro cores, con dous Estados "hostís", dous estados "permisivos", dous estados que se inclinan dunha forma ou doutra, e California dividida.
Segundo o xornalHartford Courant, as teorías da conspiración sobre Jade Helm 15 descríbena como unha "operación psicolóxica que ten como obxectivo levar a xente a se acostumar a ver as forzas militares nas rúas" (para que non se decatar cando tivese lugar unha invasión no lugar), a dunha operación internacional que tivo como obxectivo comisar armas das persoas. Tamén pensan que se trata dun plan militar para "suprimir disidentes políticos" e "eliminar figuras políticas clave", que se podería pór en contra ante a imposición dunha lei marcial
Outras teorías feitas por bloggers de dereita e activistas describiron o Jade Helm 15 como un "plan secreto" para impoñer a lei marcial, confiscar armas de fogo, invadir Texas e establecer o "control total da poboación".
As teorías da conspiración incluíuron tamén a preocupación polo nome do exercicio, en referencia posible a China. e JADE e posiblemente un acrónimo de intelixencia artificial desenvolvida polos militares dos Estados Unidos.
Alex Jones, un teórico da conspiración e presentador de radio texano, dixo que Helm é un acrónimo (en lingua inglesa - H.E.L.M  "Homeland Erradication of Local Militants") que ten como significado á "Erradicación de militantes locais da Patria".
Cometa ou impacto de asteroide
Algúns teóricos da conspiración teñen ligado o exercicio militar Jade Helm 15 a unha apocalipse causada por un cometa ou asteroide que chocase coa Terra.
O exercicio militar de Jade Helm 15 ten unha data final de 15 de setembro de 2015, que é o mesmo mes identificado por algúns teóricos da conspiración, ao impacto catastrófico dun cometa ou asteroide, baseado en parte nunha declaración feita 13 de maio de 2014 polo ministro de Asuntos Exteriores francés Laurent Fabius de que o mundo ten "500 días para evitar o caos climático".
Os teóricos da conspiración afirman que Jade Helm 15 é un ensaio xeral para a imposición de lei marcial que tería que ser aplicada no caso dunha catástrofe dun gran nivel de gravidade.
Con todo, a NASA publicou o Sentry Táboa Risk, que é unha lista que identifica ditas ameazas, e esta lista non inclúe calquera obxecto cun alto número na Escala de Torino (unha medida de gravidade da ameaza) para 2015.
Ademais, un portavoz da NASA dixo: "Na actualidade a NASA non coñece ningún asteroide ou cometa en ruta de colisionar coa Terra". Pero algúns teóricos da conspiración afirman que o obxecto xa foi catalogado para dentro de anos vindeiros, e que a ameaza non está publicada publicamente a causa do pánico que xordería na xente.
Illa Bylot
Illa Bylot (Bylot Island) é unha illa canadense situada ó extremo norte da illa de Baffin, no territorio de Nunavut. Cunha superficie de 11.067 km². Aínda que non existen asentamentos permanentes nesta illa do Ártico canadense, os Inuit de Pond Inlet e outros lugares viaxan regularmente á illa Bylot.
Case a totalidade da illa está dentro do Parque Nacional Sirmilik, que ten grandes poboacións de aves, como a Uria lomvia, Rissa tridactyla e gran ánsar nival.
A illa leva o seu nome en honra do explorador do Ártico, Robert Bylot.
As montañas da illa de Bylot forman parte das Montañas Byam Martin, que á súa vez son parte da Montañas Baffin da Cordilleira Ártica.
Saurischia
Saurischia é a orde dos dinosauros que posúen a pelve semellante á dos réptiles actuais, o que distingue esta orde da Ornithischia. O grupo está dividido en dúas subordes que corresponden grosso modo cos grandes herbívoros (Sauropodomorpha) e cos carnívoros bípedes (Theropoda)
Sonny Bono
Traxectoria
Bono comezou a súa carreira musical traballando para o produtor discográfico Phil Spector no inicio dos anos 1960. Máis tarde na mesma década, tivo un grande éxito comercial coa súa entón dona Cher, como parte do dúo Sonny & Cher. Bono escribiu, fixo os arranxos e produciu sinxelos de éxito como I Got You, Babe e The Beat Goes On. Entre 1971 e 1974 protagonizaron un programa da CBS, The Sonny & Cher Comedy Hour. En 1974 divorciouse de Cher e comeza a actuar con pequenos papeis en series como Fantasy Island e The Love Boat.
Foi alcalde de Palm Springs e congresista republicano por California (1994-1998).
A Copyright Term Extension Act dos Estados Unidos, que estendeu a duración do copyright por 20 anos, foi nomeada na súa honra cando foi aprobada polo Congreso dos Estados Unidos de América nove meses despois da súa morte. Mary Bono, a súa última muller, foi unha das principais promotoras da lexislación, tamén coñecida como a Sonny Bono Copyright Term Extension Act.
Os Currás, Distriz, Vilalba
Os Currás é un lugar da parroquia de Distriz no concello lugués de Vilalba na comarca da Terra Chá. Tiña 17 habitantes no ano 2010 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales 6 eran homes e 11 eran mulleres.
Igrexa da Soidade de Vigo
A igrexa da Soidade de Vigo é un templo católico construído en pedra no ano 1957 polo arquitecto galego Antonio Cominges Tapias. Igrexa de estilo neoclasicista, próstilo de nave rectangular, inspirada na igrexa parisiense da Madalena de Vignon. Na fachada principal sitúase un pórtico tretástilo no que están presentes todos os elementos da orde xónica. Na entrada principal mantense o sistema clásico e en cada ángulo do paramento frontal incorpórase unha pilastra xónica. Foi promovida polo que foi bispo vigués de Madrid-Alcalá Leopoldo Eijo Garay do seu propio peculio e doada polos seus herdeiros ao Bispado de Tui-Vigo o 9 de outubro de 1964.
O Casalvedro, Sisán, Ribadumia
O Casalvedro é un lugar da parroquia de Sisán no concello pontevedrés de Ribadumia, na comarca do Salnés, segundo consta no Nomenclátor de Galicia. Non obstante, o IGE non rexistra habitantes neste lugar no censo de 2016, polo que non se poden achegar datos da súa poboación.
El Plata
miniatura|dereita|Fachada de El Plata. El Plata é un café-espectáculo con números de cabaré localizado na cidade de Zaragoza, en Aragón, concretamente na rúa Cuatro de Agosto número 23, na popular zona coñecida como El Tubo.
Historia e características
Foi fundado en 1920, co nome de «La Conga», na época de moda dos tangos e no que traballaban 40 mulleres para atender aos clientes. O custo era de vinte e cinco céntimos a peza, dos cales quince céntimos eran para elas e dez para a casa.
Esta situado en pleno corazón de El Tubo zaragozano, enclave coñecido polas súas tapas, e por ser tamén unha das portas da cidade, xa desde a época romana, a chamada Puerta Cinegia, da que partía a calzada que se dirixía cara ao sur. El Plata converteuse nun local social de referencia da cidade, pero aínda así foi pechado pola ditadura de Miguel Primo de Rivera, malia que reaberto de novo aos poucos meses. Ao comezo dos anos 40 cambiou de nome e quedou co actual El Plata. Comezou daquela a funcionar co formato de café-cantante, con grande éxito de público e tres funcións diarias.
Cabaré
miniatura|dereita|[[Moulin Rouge, un famoso cabaré parisiense.]] Un cabaré, palabra de orixe francesa cuxo significado orixinal era taberna, é unha sala de espectáculos, polo xeral nocturnos, que adoitan combinar música, danza e canción, as máis das veces cun aquel erótico, aínda que tamén poden estar enfocados á actuación de humoristas, ilusionistas, mimos e moitas outras artes escénicas. Distínguese doutros locais de espectáculos, entre outras cousas, por ter un bar, e algunhas veces tamén un restaurante, en función do espazo dispoñíbel. Nos cabarets que contan con restaurante a cea adoita preceder ao espectáculo; pero os asistentes poden beber ou conversar con outros espectadores durante as actuacións.
Epónimo
Un epónimo é un nome derivado dunha persoa que designa un pobo, lugar, concepto ou obxecto de calquera clase.
A eponimia é un costume xa presente en épocas arcaicas, en que non era infrecuente chamar a un período polo gobernante que ocupase o cargo; así, na Atenas clásica os anos levaban o nome do arconte epónimo, e na antiga Roma republicana os anos nomeábanse polos cónsules elixidos para o mesmo.
Ao longo da historia, designouse o nome de unidades militares polo nome do seu comandante. E hoxe en día é frecuente nas ciencias; aínda que se trascenda do purismo etimolóxico, no presente é frecuente que se use cientificamente a palabra epónimo para designar xa non só a un personaxe, senón a un obxecto ou unha entidade da cal algo, por metonimia, o nome dun científico. En anatomía humana eran frecuentes os epónimos, pero na normativa terminolóxica actual non se recomenda o uso de epónimos (por exemplo, en vez de trompa de Falopio diríase tuba uterina).
Ámbitos especializados
As seguintes persoas e os seus respectivos epónimos son coñecidos en ámbitos especializados.
Os Muíños, Roás, Cospeito
Os Muíños é un lugar da parroquia de Roás no concello lugués de Cospeito na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2019 tiña 47 habitantes (23 homes e 24 mulleres).
Vilares, Santa Mariña do Monte, San Sadurniño
Vilares é un lugar da parroquia de Santa Mariña do Monte no concello coruñés de San Sadurniño, na comarca de Ferrol. Segundo o IGE, en 2011 tiña 7 habitantes (4 homes e 3 mulleres).
Peón (viandante)
miniatura|200px|dereita|rúa para peóns, [[Rúa Bauman en Kazan.]] Un peón/peoa ou viandante é unha persoa desprazándose a pé, ben camiñando ou correndo. En tempos recentes, o termo refírese principalmente a quen camiña sobre unha estrada, camiño ou beirarrúa, aínda que non sempre foi así.
Saúde e contorna
Camiñar frecuentemente é moi importante tanto para a saúde das persoas como para o medio ambiente. Como exercicio regular, pode previr a obesidade e problemas médicos relacionados. O estendido hábito de desprazarse en automóbil ata para traxectos curtos contribúe significantemente a agravar eses problemas de saúde, así como ao cambio climático, que se crea debido en gran parte ás emisións dos vehículos a motor de combustión interna, extremadamente ineficientes durante os primeiros minutos de funcionamento. A dispoñibilidade de transporte público incita a camiñar, posto que en xeral o devandito transporte non conduce directamente ao noso destino.
Rúas e estradas
Hoxe en día, especialmente nas zonas urbanas, as rúas e estradas contan cunha zona destinada ao tráfico pedestre, chamada beirarrúa. Tamén existen zonas destinadas ao tráfico de peóns que non están ligadas a estradas. Se están en zonas silvestres ou montañosas, adoitan chamarse carreiros, e nalgúns destes os peóns comparten a vía con ciclistas e xinetas. Algunhas rúas son denominadas peonís, e están reservadas para uso exclusivamente pedestre. Son máis frecuentes en zonas comerciais ou turísticas.
Peonalización
200px|miniatura|Semaforo prohibindo o paso dos peóns (en Francia) Nos Estados Unidos estanse levando a cabo esforzos por parte de grupos activistas para recuperar o uso pedestre das novas construcións, das cales do 20 ao 30 por cento non conta con beirarrúas. Moitos urbanistas obvian as virtudes das rúas peonís en zonas urbanas. En numerosas cidades do devandito país non hai sequera iluminación pública, coa escusa de que os automóbiles contan coa súa propia iluminación. Unha notable excepción é Nova York, a única cidade estadounidense na que máis da metade das familias non teñen coche, chegando ao 75% no caso de Manhattan, o que contrasta co 8% de media nacional. ).
En cambio, o tráfico pedestre é a opción preferida por gobernos e poboación en moitas partes da Unión Europea, e dedícaselle especial atención á separación de vías para tráfico rodado e peonil, xunto coa existencia de desenvolvidas redes de transporte público. En Copenhague, a maior zona comercial pedestre do mundo, o Strøget, foi desenvolvido durante os últimos 40 anos principalmente grazas ao traballo do arquitecto danés Jan Gehl.
Outros usos
A palabra "pedestre" úsase tamén como metáfora de algo pouco imaxinativo, ou ordinario. Isto débese ao contraste da figura do peón coa do xinete, e as tradicionais implicacións sociais de devandita diferenza.
Terremoto de México de 1985
miniatura|Epicentro do terremoto O terremoto de México de 1985 foi un sismo ocorrido ás 07:17:47 hora local (UTC-6), do xoves 19 de setembro de 1985, que acadou unha magnitude de 8.1 (MW). O epicentro localizouse no océano Pacífico mexicano, preto da embocadura do río Balsas na costa do estado de Michoacán, a 15 quilómetros de profundidade baixo a codia terrestre.
Filoloxía xermánica
A filoloxía xermánica é unha ciencia que estuda e interpreta os testemuños escritos das culturas que teñen a súa orixe no mundo xermánico e que manteñen esas orixes no curso da súa evolución.
En particular as linguas consideradas xermánicas, das que posuímos unha importante documentación escrita antiga son as seguintes: