cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
George Bonsor
Arqueoloxía de campo
Lugar situado no alto da costa, aproximadamente a 200 metros antes de chegar ás primeiras casas de El Viso, á esquerda da estrada de Carmona a El Viso, un grupo de sete túmulos, que escavou o 1 de novembro de 1909. Dos sete supostos túmulos só dous deles cubrían tumbas de incineración.
Necrópole romana, probablemente chamada antigamente Víseum ou Viz, situada nun cerro pedregoso a un quilómetro ao oeste da igrexa de El Viso, nun cercado pegado ao límite do termo con Mairena. Neste campo hai unha pequena canteira romana na cal se pode ver unha tumba cortada na rocha coas súas fornelas para as urnas cinerarias, como as de Carmona.
Prospección realizada tamén baixo patrocinio francés, xunto ao arqueólogo G. Thouvenot, o xacemento de Setefilla atópase situado nos primeiros estribos da Serra Morena a 9 quilómetros ao nordés de Lora del Río, nunha serie de cristas rochosas que popularmente son designadas como mesas, entre as que discorre o río Guadalbacar, afluente do Guadalquivir. Aínda que o xacemento tome o nome da mesa onde se atopa un castelo medieval e a ermida da nosa Señora de Setefilla, fundada no século XVII, este confórmano varias destas mesas, que son coñecidas co nome do Membrillo, Castillejo e Almendro, que posúen restos arqueolóxicos de distintas épocas.
A finais do ano de 1908 no hoxe claustro da igrexa Prioral de Santa María, descubriuse, con motivo de certas obras de restauración, un calendario litúrxico visigodo: nunha columna estaban ordenados os poucos santos por cada día. Sen ter unha idea clara do que se trataba, nun principio Bonsor fixo unha copia do fuste epigráfico que enviou ao académico pai Fidel Fita. O académico madrileño apreciou inmediatamente o seu alto valor, pois non en balde tratábase do calendario litúrxico máis antigo da Península.
O Castelo de Mairena del Alcor
No ano 1903 o arqueólogo asumiu tanto a dirección dos traballos arqueolóxicos previos, como o deseño das novas estruturas e a adaptación das ruínas existentes. A intervención produciuse, fundamentalmente, no sector noroeste ao presentar mellor estado de conservación. Os primeiros traballos consistiron na consolidación das dúas torres deste sector, unidas mediante un corpo de nova planta rectangular que construíu aproveitando un muro correspondente á ampliación do século XV, no que se atopaba o corpo de garda.
O resto de distribucións mantívoas no estado de conservación no que as atopou. Delimitou a propiedade da fortaleza no sector sur e habilitou unha entrada para carruaxes con acceso desde a parcela que circunscribe á fortaleza. Segundo a súa fantasía victoriana de converterse en alcaide castelán, unha vez restaurado o castelo (1903-1907) converteuno na súa residencia. Conseguido o fogar, a continuación contraeu matrimonio con Gracia Sánchez Trigueros (unha das tres belas mozas que aparecían no seu cadro alegórico de España). O mesmo día da súa voda (celebrada polo rito católico con permiso do Vaticano) o 4 de marzo de 1907, situou a súa residencia no Castelo. Amoblouno ao gusto pompier recargado da época. Fíxose traer desde o museo da necrópole de Carmona as súas coleccións. Adornou as paredes da súa nova residencia coa colección de pintura que fora reunindo. Destacaba no salón principal do Castelo, polo seu gran formato e maxestosidade, o conxunto de cadros de Valdés Leal comprados ao convento de Santa Clara de Carmona (1905) coa autorización do arcebispo, algún fragmentado en unidades máis pequenas. Bo afeccionado ás pinturas de Luís de Morales, tiña en lugar preferente unha Sacra Familia, que acabou vendendo con moito sixilo á Hispanic Society of America.
O marchante: The Hispanic Society of America
Bonsor coñecera a Archer Milton Huntington a finais de século en Itálica. Nesta estancia, Huntington puido apreciar o importante traballo desenvolvido por Bonsor en Carmona. Tras uns anos, con motivo do envío de Bonsor do seu artigo Los Pueblos antiguos del Guadalquivir y las alfarerías romanas, ambos personaxes volveron establecer contacto, iniciándose unha regular relación entre ambos até 1903. Huntington, coa intención de promover o interese da cultura española en Norteamérica, decidiu crear unha institución e fundou o 18 de maio de 1904 The Hispanic Society of America, con sede en Nova York. Para iso creáronse unha biblioteca e museo de carácter público e gratuíto, o que levou á importación de libros, obras de arte e antigüidades españolas, que serían a principal tarefa do hispanista estadounidense durante bastantes anos. A importante Biblioteca do Museo Británico, desiderátum de calquera científico, solicitara as publicacións máis significativas de Bonsor que a Hispanic Society de Huntington comprometeuse a publicar, traducidas do francés ao inglés con todo esmero. esquerda|miniatura|Mosteiro de Santa Clara onde Bonsor comprou azulexos e as pinturas de Valdés Leal. A Hispanic Society of America converteu a Bonsor nun dos seus principais provedores de antigüidades ou marchante en España. Cando facía poucos anos que a escultura da Dama de Elx fora comprada legalmente por 4.000 francos polo museo do Louvre (por Pierre Paris en 1897), a desconfianza cara aos intermediarios estranxeiros exacerbou o nacionalismo patrio. Este foi un dos aspectos máis criticados a Bonsor. esquerda|miniatura|[[Tremissis de Iudila. Tesouro da Capela. Carmona (só existen dous únicos exemplares, de dúas cecas diferentes).]] En efecto, Bonsor vendeu unha importante parte dos obxectos procedentes de Los Alcores, ademais dunha colección de azulexos, pintura española e outros obxectos artísticos e bibliográficos. Estas vendas eran permitidas pola lexislación que existía por aquel entón en España sobre exportación de antigüidades. Os envíos facíanse directamente a Nova York desde Sevilla por barco, perfectamente embalados por Bonsor. Tras un trámite aduaneiro legal (factura de coñecemento de embarque) eran alí entregados á Hispanic Society. O pago facíase sen perder tempo por medio de cheques en pesetas xeralmente ao Credit Lyonnais de Sevilla. Outras veces os obxectos viaxaban por fronteiras intermedias. Con frecuencia tolerábase entre as potencias coloniais que andase mesturado o corpo diplomático no tráfico de antigüidades valiosas. dereita|miniatura|[[Archer Milton Huntington|Archer M. Huntington (1900), Mecenas da Hispanic Society of America.]] Posiblemente Bonsor nunca vendera ningunha peza que non fose destinada ó Museo da Hispanic Society, co que toda a súa colección atópase localizada nun mesmo Museo. Suponse que a finalidade desta venda foi compensar os gastos que lle ocasionaban o acondicionamento do castelo de Mairena del Alcor e o seu mantemento, ademais do da Necrópole de Carmona. Xa en novembro de 1904 Bonsor escribe a Huntington:
A sociedade cooperativa Bonsor & Fernández tamén vendeu á Hispanic Soc. antigüidades procedentes do seu museo da necrópole de Carmona. En febreiro de 1905 Bonsor ofrece a Huntington a venda dun mosaico romano do seu Museo, procedente de Alcolea del Río, do que o seu socio non quere desprenderse. Promete interceder. En abril chegan a acordo de ofrecerlle o lote por 5.500 ptas. Realízase o trato. En 1891 ambos socios estiveron involucrados, directa ou indirectamente, no descubrimento dun importante tesouro de moedas de ouro visigóticas (tesouro de La Capilla)  que foron adquiridas por Huntington a través do anticuario francés Étienne Bourgey que llas mercara a Juan Fernández. Huntington estaba moi orgulloso de ser o único posuidor dunha moeda deste lote acuñada por un rei godo descoñecido chamado IVDILA. En 1910 Bonsor críase con algunhas prerrogativas territoriais e pensaba que Adolf Schulten recoñecía que Andalucía est mon domaine archeologique. Escribía ó arqueólogo afeccionado que era Huntington:
Ecuación de Laplace
Definición
Moitas veces escríbese da seguinte maneira: onde \nabla^2 é o operador de Laplace ou laplaciano.
Georg Johann Pfeffer
miniatura|250px|A lura Chiroteuthis veranyi debuxada por G. J. Pfeffer en 1912, en Die Cephalopoden der Plankton-Expedition. Georg Johann Pfeffer, nado en Berlín en 1854 e finado en 1931, foi un zoólogo alemán.
George Bonsor
O marchante: The Hispanic Society of America
O rendemento económico desta prospección apuntada parece absolutamente esaxerado. Xa que o investimento de toda a campaña tanto en salarios, primas e materiais, ascendeu a 1.181,80 pesetas. Cada lote ía acompañado dunha serie de debuxos e notas descritivas sobre todos os materiais, especialmente os arqueolóxicos. O 20 de marzo de 1911 rematouse a venda do último lote. En xullo de 1911 promúlgase por fin a Lei de Escavacións Arqueolóxicas que, como novidades principais, establecía a primacía do interese público sobre o privado; a propiedade do Estado sobre os achados descubertos de forma casual no subsolo ou os atopados ó demoler antigos edificios e o dereito de outorgar os permisos de escavación, penalizando aquelas que se realizaran sen a súa previa autorización. Os 13 artigos da real sanción de 7 de xulo de 1911 sobre escavacións arqueolóxicas limitaron a práctica privada da Arqueoloxía.
Georg Johann Pfeffer
Traxectoria
Traballou a partir de 1887 como conservador do Museo de Historia Natural de Hamburgo (Naturhistorisches Museum zu Hamburg), que se fundara en 1843 e que foi destruído durante a segunda guerra mundial. Publicou unha serie de artigos sobra a fauna antártica entre 1889 et1890. Dedicouse nun principio principalmente ao estudo dos cefalópodos.
George Bonsor
O marchante: The Hispanic Society of America
Bonsor quéixase da lei e amósase escuro cando declara contrariado:
Alqueno
Notación E–Z
400px|center|miniatura|Diferenza entre os isómeros E e Z
Ecuación de Laplace
Definición
Esta ecuación en derivadas parciais, tamén se pode escribir como onde \nabla\cdot é a diverxencia, e \nabla é o gradiente.
Georg Johann Pfeffer
Traxectoria
Georg Johann Pfeffer tamén estudou os anfibios e os réptiles, describindo e nomenado varias novas especies para a ciencia.
Alqueno
Grupos que conteñen dobres enlaces C=C
A IUPAC recoñece dous nomes para os grupos de hidrocarburos que conteñen dobres enlaces carbono–carbono: grupo vinilo e grupo alilo. 200px|center
Georg Johann Pfeffer
Honras
Diveros autores dedicáronlle varias especies, entre elas:
Abreviatura
A abreviatura Pfeiffer emprégase para recoñecer a como autoridade na descrición e taxonomía en zooloxía.
Ecuación de Laplace
Definición
Ou senón, algunhas veces a notación pode ser: onde \Delta tamén é o operador de Laplace.
As solucións da ecuación de Laplace denomínanse funcións harmónicas.
Se ao lado dereito da igualdade se especifica unha función, f(x,y,z), é dicir, se a ecuación se escribe como: entón tense a ecuación de Poisson, polo que a ecuación de Laplace é un caso particular desta. A ecuación de Laplace tamén é un caso particular da ecuación de Helmholtz.
Florión Cenôwa
Florión Cenôwa, nado o 4 de maio de 1817 en Sławoszynie e finado o 26 de marzo de 1881 en Bukowcu, foi un escritor, editor e lingüista caxubio. Creador da primeira ortografía e das primeiras obras literarias caxubias.
Ecuación de Laplace
Definición
A ecuación de Laplace, así como a ecuación de Poisson, son os exemplos máis simples de ecuacións en derivadas parciais elípticas.
Condicións de fronteira
dereita|miniatura|350x350px|Ecuación de Laplace sobre unha [[Coroa circular|coroa (r=2 e R=4) con condicións de fronteira de Dirichlet: u(r=2)=0 e u(r=4)=4sen(5·θ)]]
George Bonsor
O marchante: The Hispanic Society of America
A partir deste momento o liberalismo arqueolóxico houbo de cambiar o seu rumbo e os colleitadores independentes houberon de integrarse en institucións oficiais máis ou menos controladas. Durante os anos 1912 e 1913 Bonsor non escava. Convértese en marchante de Huntington. Viaxa por media España buscando cerámica, ferros, cadros e antigüidades. A economía de Bonsor puido quedar afectada coa I Guerra Mundial.
Rabela
A rabela, tamén chamada muiñeira das castañolas  e danza do galo , é un tipo de muiñeira vella. Foi documentada en recollas etnográficas na comarca de Santiago e nas zonas costeiras limítrofes, desde Rianxo até Santa Comba.
Ramón Allegue Martínez
Ramón Allegue Martínez, coñecido como Padrón, nado na Pobra do Caramiñal o 24 de xaneiro de 1935 e finado o 20 de decembro de 2022, foi un futbolista e escritor galego. Xogaba de gardameta.
Traxectoria
Comezou a xogar na Pobra do Caramiñal de onde pasou ao Cambados e despois ao Celta de Vigo. O Celta cedeuno nun principio ao Casablanca e este ao Club Turista. Na temporada 1953/54 foi cedido ao Racing Club de Ferrol, na 2ª División, pero non chegou a disputar ningún partido oficial.
Finalmente pasou a formar parte do primeiro equipo do Celta na tempada 1954–55, porén ante a competencia de Adauto e Dauder só disputou un encontro, substituíndo a Adauto.
A tempada seguinte Dauder fichou polo Xerez CD e Padrón pasou a alternarse na portería con Adauto.
George Bonsor
O marchante: The Hispanic Society of America
Por esta época, Bonsor colaborou con algunha institución francesa como a École de Hautes Études Hispaniques (Casa de Velázquez) na prospección de Baelo Claudia e Setefilla. A partir da lei de 1911 ás institucións francesas non lle faltaron permisos de escavación pola Xunta Superior de Escavacións, pero os novos arqueólogos franceses dubidaron agora en dedicarse a España e debeuse contratar a escavadores locais máis ou menos oficiosos como Bonsor ou Cayetano de Mergelina e Luna.
Involucrouse no escuro asunto da Escola Anglo-Hispanoamericana de Arqueoloxía, entidade propiedade da arqueóloga británica Helen Wishaw (1857-1937), radicada en Niebla (Huelva), onde contaba con infraestruturas de financiamento máis ben confusas aínda que baixo patronazgo Real (1923). En 1927 figuraba Bonsor como co-director.
Ramón Allegue Martínez
Traxectoria
Ao finalizar a tempada 1958–59 o equipo descendeu a Segunda División. Padrón permaneceu no equipo en Segunda ata o ano 1962, cando fichou polo Deportivo da Coruña.
No Deportivo debutou no verán de 1962 no Teresa Herrera, conquistando o trofeo na final ante o SL Benfica. Na tempada 1962–63 disputou tan só 6 partidos, estando á sombra de Antonio Betancort, o porteiro titular. Ao remate da campaña o equipo descendeu a Segunda División.
Rabela
Características
Bailábana un home e un número impar de mulleres (tres, cinco, sete, nove, etc.). O home, asistido de castañolas, movíase facendo puntos, con amplitude de movementos e total liberdade. Marcaba o inicio e as mudanzas do baile e guiaba os desprazamentos coreográficos do grupo de mulleres, seguíndoas e entrelazándose con elas, no que podería considerarse como un baile de cortexo. As mulleres pola súa parte acompañaban os movementos do bailador con pasos miúdos semellantes aos da muiñeira vella. Adoitaban estar en posición de media lúa ou en fila, en ocasións collidas do brazo, e facer desprazamentos en roda ou taboa. Existía unha bailadora principal que se colocaba no medio das outras mulleres e que acostumaba ser a raíña das festas.
George Bonsor
Fillo adoptivo de Carmona. Cesión da necrópole de Carmona ao estado
miniatura|Rótulo da Avenida dedicada a Jorge Bonsor en Carmona. Cada vez era máis necesario premiar o recoñecemento á obra e actividade de Bonsor na arqueoloxía, non só pola súa contribución á arqueoloxía, polo que foi nomeado Socio Numerario da recentemente creada Sociedade Española de Antropoloxía, Etnografía e Prehistoria, senón en xeral polos seus estudos sobre a arte, a historia e en xeral da cultura de España, particularmente de Andalucía. Así o quixeron as autoridades de Carmona, capital de Los Alcores sevillanos, que lle rendeu particular recoñecemento nomeándoo fillo adoptivo da súa cidade o día 13 de setembro de 1927. Cando enviuvou, o castelo estivo uns meses moi pechado, pois el marchou a Inglaterra a visitar ás súas dúas irmás. Cando regresou comentou que fora a clarificar os seus intereses alí, e que volvera para quedar xa sempre en Los Alcores. Ao pouco da súa volta, o 1 de agosto dese mesmo ano Bonsor contraeu de novo matrimonio, esta vez en Huelva, con Dolores Simó Ruíz, filla dun antigo amigo seu. miniatura|Tumba onde xacen os restos do arqueólogo. Bonsor, xa afectado por serios problemas de saúde, considerou que chegara o momento para levar a cabo a idea que xunto ao seu socio concibiran anos atrás, a de ceder a Necrópole romana de Carmona, o museo e as coleccións que alí se conservaban, ao Estado Español. Como vogal da Comisión de Monumentos de Sevilla, propuxo a esta que o declarase Monumento do Tesouro Artístico Nacional, ao que esta accedeu e solicitouno a principios do ano 1930 ao Ministro de Instrución Pública e Belas Artes.
Juan Fernández López legou a parte correspondente dos xacementos a Bonsor, coa idea de que este o cedese ao Estado tralo seu falecemento, desexo que plasmou Bonsor no seu testamento, escriturado en Carmona o 24 de agosto de 1925.
Sitio dos dolmens de Antequera
O Sitio dos Dolmens de Antequera é un conxunto de patrimonio cultural formado por tres monumentos culturais. (o Dolmen de Menga, Dolmen de Viera, e Tholos del Romeral) e 2 montañas naturais características (a Pena dos Enamorados e o Torcal ) en e cerca da cidade de Antequera en Andalucía, España. A institución cultural responsable da súa protección é o Conjunto Arqueológico Dólmenes de Antequera. Declarouse Patrimonio da Humanidade en 2016.
Florión Cenôwa
Mocidade
Fillo dunha familia labrega, foi á escola na súa aldea natal e máis tarde no instituto católico de Chojnice. Comezou os estudos de filosofía na Universidade de Wroclaw pero acabou pasando para a facultade de medicina. Alí entrou na Sociedade Literaria Eslava, presidida polo doutor Jan Evangelista Purkyně, e en 1843 publicou o seu primeiro artigo,Die Germanisirung der Kaschuben e na revista ''Jutrzenka. Przegląd słowiański a primeira obra literaria en caxubio, Wiléjá Noweho Roku i Szczōdráki''
Sitio dos dolmens de Antequera
Valor universal excepcional
Para que un ben sexa declarado Patrimonio da Humanidade, debe demostrar que ten un valor universal excepcional, é dicir, que ten unha importancia extraordinaria que transcende as fronteiras nacionais e é de interese para as xeracións presentes e futuras de toda a humanidade.
Ecuación de Laplace
Problema de Dirichlet
O problema de Dirichlet para a ecuación de Laplace consiste en atopar unha solución u nalgún dominio D tal que u sobre o seu fronteira \partial D é igual a unha función determinada:
Como o operador de Laplace aparece na ecuación da calor, unha interpretación física deste problema é o seguinte: fixar a temperatura sobre a fronteira do dominio de acordo a unha especificación determinada da condición de fronteira. A temperatura flúe ata que alcanza un estado estacionario no que dita temperatura en cada punto do dominio non cambia máis. A distribución da temperatura no interior será entón a solución correspondente ao problema de Dirichlet.
Problema de Neumann
As condicións de fronteira de Neumann para a ecuación de Laplace non especifica a función u en si mesma sobre a fronteira \partial D, pero si a súa derivada normal. Fisicamente, isto corresponde á construción dun potencial para un campo vectorial cun efecto coñecido na fronteira de D:
Florión Cenôwa
Período revolucionario
Estivo nas prisións de Starogard e Grudziądz ata novembro de 1846 cando o trasladaron á prisión de Moabit, preto de Berlín. Condenado a morte por decapitación o 17 de novembro de 1847, xunto con 7 outras persoas, conmutáronlla o 6 de marzo de 1848 pola de cadea perpetua, mais como resultado da Revolución de marzo logrou a liberdade o 20 de marzo de 1848<span class="mw-ref" id="cite_ref-dwa_3-3" rel="dc:references"> [3]  <span class="mw-ref" id="cite_ref-dwa_3-3" rel="dc:references">. miniatura|Primeira versión do alfabeto caxubio realizado por Cenôwa en 1850
Estudo da lingua caxubia
Xa mentres era un prisioneiro, en 1848, mantivo correspondencia coa Sociedade de Historia e Antigüidades Pomerania (Gesellschaft für Pommersche Geschichte und Alterthumskunde) en Szczecin, enviándolle información sobre os caxubios e a súa lingua, e o diálogo literario Krotochwilno rozmòwa Pòlocha z Kaszebą. Esta colaboración deulle inspiración para facer varias traducións, empezar a traballar nun dicionario caxubio-alemán e para reunir material e información etnográfica.
Sitio dos dolmens de Antequera
Valor universal excepcional
UNESCO require a xustificación de polo menos un dos seis criterios establecidos para o patrimonio cultural pola  Convención sobre a protección do patrimonio cultural e natural  (1972) para demostrar o valor universal excepcional do ben. A proposta do sitio "Dolméns de Antequera" está baseada nun deles (I) e o ICOMOS no seu informe final incorpora dous máis (III, IV).
Florión Cenôwa
Estudo da lingua caxubia
Estableceuse en Konigsberg, e máis tarde foi médico na casa dun aristócrata polaco pero por mor de disputas profesionais prohibíronlle practicar a medicina
Sitio dos dolmens de Antequera
Valor universal excepcional
O Dolmen de Menga representa unha obra mestra da arquitectura megalítica adintelada (tradición atlántica), baseada en ortostatos e cubertas, único polas súas enormes dimensións que levan a tipoloxía de tumba do corredor ao límite construtivo, incorporando unha solución inédita de piares intermedios. Do mesmo xeito, o tholos del Romeral complementa o catálogo de construcións megalíticas cunha solución abovedada por aproximación de hileiras a base de cachotaría (tradición mediterránea).
Florión Cenôwa
Estudo da lingua caxubia
O 7 de marzo de 1850 publicou na revista Szkoła Narodowa o artigo Kaszebji do Pólochov, asinando con pseudónimo Wójkasin, e no seguinte número apareceu Wó narodowosce a wó mówie. No mesmo ano publicou, á súa custa, catro libros en caxubio, consideradas o inicio da literatura caxubia: Xążeczka dlo Kaszebov, Kile słov wó Kaszebach e jich zemi, Rozmova Pólocha s Kaszebą e Trze rosprave. miniatura|Sepultura de Florión Cenôwa Os traballos de Cenôwa interesaron en particular na Academia Imperial de Ciencias de San Petersburgo, e un dos seus máis recoñecidos membros Izmail Sreznevsky utilizou exemplos da lingua caxubia, enviados por Cenôwa, nos seus textos e foise convertendo nun recoñecido experto da súa lingua na comunidade cientítica eslavística e Cenôwa aceptou o paneslavismo ruso como medio para loitar contra a xermanización, e realizou varias viaxes a Rusia. En 1861 publicou un catecismo luterano e o ano seguinte un libro con consellos médicos. Editou e escribiu o anuario "Skôrb Kaszébsko-słovjnskjè mòvé", que apareceu nos anos 1866 e 1868 en Świeciu, e o terceiro número en 1879 en Poznan. Nese ano tamén publicou a gramática Zarés do grammatiki kašébsko-slovjnskje mòvé. En 1867 parcipou no Congreso Eslavo de Moscova, onde non participaron polacos pola súa oposición ao paneslavismo promovido polos rusos, aínda que por esa época xa non concordaba coa visión oficial do paneslavismo ruso. Así e todo os intentos de crear unha lingua literaria caxubia levaron a acusasións de separatismo entre os polacos.
Sitio dos dolmens de Antequera
Valor universal excepcional
Os dolméns de Menga e o tholos del Romeral teñen orientacións anómalas, como o demostra o profesor Michael Hoskin cando descobre que o 99,99% dos dolméns do arco mediterráneo teñen unha orientación de tipo celeste, é dicir, ligada ao amencer nos albores dos equinoccios (como no dolmen de Viera). Con todo, o Dolmen de Menga está orientado ao perfil antropomórfico de Pena dos Enamorados, e en concreto ao refuxio de Matacabras onde localizáronse pinturas rupestres. Pola súa banda, o Theros del Romeral está orientado cara á cadea das montañas do Torcal onde atópase a Cova do Toro (orientación terrestre) e ao mediodía do sol no solsticio de inverno (orientación celeste). Ademais, neste eixe Menga - A Pena esta situado El Romeral. Deste xeito, os Dolméns de Antequera constrúen unha paisaxe megalítica única debido á única relación intrínseca que establecen cos elementos naturais.
George Bonsor
Fillo adoptivo de Carmona. Cesión da necrópole de Carmona ao estado
Os trámites realízanse con celeridade, pois o entón Director Xeral de Belas Artes, Manuel Gómez-Moreno, coñecía ben a Bonsor, a súa obra e a súa extensa contribución á arqueoloxía española. Así o 2 de xullo de 1930 é declarado por Real orde Monumento do Tesouro Artístico Nacional a Necrópole Romana de Carmona. O 28 de xullo dese mesmo ano é cedido o xacemento ao Estado Español, segundo consta en escritura pública asinada no Castelo de Mairena del Alcor ante o notario Ignacio Giménez Gil e Diego Angulo, catedrático da Universidade de Sevilla, e representante legal da Dirección Xeral de Belas Artes, intervindo como testemuñas o alcalde de Mairena, José Jiménez Florindo e José Muñoz San Román, escritor e xornalista sevillano. Autoridades, investigadores e amigos que Bonsor recoñeceron a súa amable doazón e contribución ao enriquecemento do Patrimonio histórico-artístico español.
Rabela
Características
Na actualidade acompáñase coa música da gaita e do tambor, se ben antigamente bailábase ao son da música dun rabel, motivo do que deriva o seu nome. O baile garda similitude co corri-corri asturiano e con outro, sempre acompañado dun rabel, existente na zona de Braga.
Sitio dos dolmens de Antequera
Valor universal excepcional
Os tres monumentos megalíticos reflicten unha etapa na historia da humanidade na que se construíron os primeiros monumentos cerimoniais en Europa occidental, segundo as dúas grandes tradicións construtivas do megalitismo (lintel e bóveda por achegamento de hiladas). Esta é unha proposta orixinal na Lista do Patrimonio Mundial xa que non é un ben mixto (onde os valores culturais dalgúns bens sumarían os naturais doutros) senón dunha integración consciente e estreito diálogo entre a arquitectura megalítica e a paisaxe. Hai un fenómeno de "monumentalización de paisaxes" no que os fitos naturais adquiren o valor de monumentos mentres que as construcións preséntanse como paisaxes naturais.
Finalmente, a autenticidade dos megalitos está contrastada cando numerosos investigadores coinciden na adscrición ao Neolítico de Menga (arquitectura adintelada) e á Calvolítico de El Romeral (arquitectura abovedada por aproximación de hiladas); e a integridade tamén se demostra ao manter todos os seus elementos constitutivos en boas condicións de conservación.
Rabela
Características
Por ser un baile case extinto non está presente no repertorio da maioría dos grupos de baile tradicional galego, con algunha excepción, como a agrupación cultural Xacarandaina da Coruña.
Ecuación de Laplace
Problema de Neumann
As solucións da ecuación de Laplace son funcións harmónicas; son todas analíticas dentro do dominio onde a ecuación se satisfai. Se calquera de dúas funcións son solucións á ecuación de Laplace (ou de calquera ecuación diferencial homoxénea), a súa suma (ou calquera combinación linear) é tamén unha solución. Esta propiedade, chamada principio de superposición, é moi útil, por exemplo, as solucións de problemas complexos poden construírse simplemente sumando as solucións determinadas e variables.
Vilariño, Rodeiro, Oza-Cesuras
Vilariño é un lugar da parroquia de Rodeiro no concello coruñés de Oza-Cesuras na comarca de Betanzos. Tiña 3 habitantes no ano 2010 segundo datos do Instituto Galego de Estatística, dos cales eran 3 homes, o que supón unha diminución con relación ao ano 2000 cando tiña 7 habitantes.
Ecuación de Laplace
Funcións analíticas
As partes reais e imaxinarias dunha función analítica nos complexos satisfán a ecuación de Laplace. É dicir, se z=x + iy, e se entón a condición necesaria para que f(z) sexa analítica é que se satisfagan as ecuacións de Cauchy-Riemann: onde u_x é a primeira derivada parcial de u con respecto a x.
Entón
Por tanto u satisfai a ecuación de Laplace. Un cálculo similar demostra que v tamén satisfai a ecuación de Laplace.
Á inversa, dada unha función harmónica, é a parte real dunha función analítica, f(z) (polo menos localmente). Unha forma de probalo é: entón as ecuacións de Cauchy-Riemann satisfanse:
A ecuación de Laplace para \varphi implica que a condición de integrabilidade para \psi se satisfai: e así \psi pode definirse cunha integral de liña. A condición de integrabilidade e o teorema de Stokes implica que o valor da integral de liña que conecta dous puntos é independente do camiño. O par de solucións resultante da ecuación de Laplace denomínanse funcións harmónicas conxugadas. Esta construción só é válida localmente, ou sempre que o camiño non estea a rodear unha singularidade. Por exemplo, se r e \theta son coordenadas polares e entón unha función analítica correspondente é
George Bonsor
Fillo adoptivo de Carmona. Cesión da necrópole de Carmona ao estado
George Bonsor faleceu o 15 de agosto de 1930 ás 17, dunha enfermidade que foi diagnosticada como ciática, no castelo de Mairena del Alcor, instalándose a capela ardente no seu estudo, para ao día seguinte, ser enterrado no cemiterio de Mairena del Alcor, onde xacen os seus restos. Un día antes do seu falecemento comunicáronlle o seu nomeamento como Cabaleiro da Gran Cruz da Orde Civil de Afonso XII de España, a maior distinción española.
Ecuación de Laplace
Funcións analíticas
A estreita relación entre a ecuación de Laplace e as funcións analíticas establece que calquera solución da ecuación de Laplace ten derivadas en todas as ordes, e pode expandirse en series de potencias, polo menos dentro dun círculo que non inclúa unha singularidade. Isto está en contraste coas solucións da ecuación de onda, que polo xeral ten menor regularidade.
George Bonsor
Fillo adoptivo de Carmona. Cesión da necrópole de Carmona ao estado
Concluíu así a vida dun pioneiro da arqueoloxía española, ademais de hispanista e apaixonado amante da cultura española, das súas xentes e da súa xeografía.
Ecuación de Laplace
Funcións analíticas
Hai unha íntima conexión entre as series de potencias e as series de Fourier. Se se expande unha función f en series de potencias dentro dun círculo de raio R, isto significa que con coeficientes definidos adecuadamente con partes reais e imaxinarias dadas por:
George Bonsor
Publicacións
As publicacións en libros e revistas contribuían a darse a coñecer, a expandir a ciencia e abrir mercados. Segundo os seus amigos e admiradores Bonsor publicou relativamente pouco, quizais por atoparse fóra dos circuítos académicos universitarios e tamén polas limitacións técnicas daquela época (debuxos, esquemas a escala, fotografías) mesmo por rivalidades con outras nacionalidades (na rivalidade Alemaña-Francia el estivo sempre ao lado francés). Publicou algunhas monografías en francés, que enviaba gustoso aos seus colegas, en revistas da especialidade e máis tarde en inglés, a expensas da Hispanic Society of America.
Ecuación de Laplace
Funcións analíticas
Entón a cal é unha serie de Fourier de f.
Fluxo de fluído
Sexan as cantidades u e u as compoñentes horizontal e vertical do campo de velocidade do fluxo incompresible estacionario e irrotacional en dúas dimensións, respectivamente. A condición de que o fluxo sexa incompresible é que e a condición de que o fluxo sexa irrotacional é que
Se se define o diferencial de \psi como entón a condición de incompresibilidade é a de integrabilidade para este diferencial: a función resultante chámase función de corrente porque é constante ao longo das liñas de fluxo. As primeiras derivadas de \psi son e a condición de irrotacionalidade establece que \psi satisfai a ecuación de Laplace. A función harmónica \varphi, que é o conxugado de \psi, denomínase potencial de velocidade. As ecuacións de Cauchy-Riemann establecen que
Así que, a cada función analítica correspóndelle un fluxo de fluído incompresible estacionario e irrotacional no plano. A parte real é o potencial de velocidade, e a parte imaxinaria é a función de corrente.
Electrostática
De acordo ás ecuacións de Maxwell, un campo eléctrico (u,v) nun espazo de dúas dimensións que é independente do tempo satisfai onde \rho é a densidade de carga. A primeira ecuación de Maxwell é a condición de integrabilidade para o diferencial así que o potencial eléctrico \varphi pode construírse para satisfacer
A segunda ecuación de Maxwell establece que coñecida como ecuación de Poisson.
É importante observar que a ecuación de Laplace pode empregarse en problemas de tres dimensións en electroestática e fluxo de fluído así como en dúas dimensións.
Solución fundamental
Non é unha función en si, con todo pode pensarse como o límite de funcións cuxa integral sobre todo o espazo é unitaria, e cuxa rexión onde a función é distinta de cero é só nun punto. É común escoller unha convención de signos diferente para esta ecuación, isto faise cando se define a solución fundamental. Frecuentemente a escolla deste signo é conveniente para traballar cun -\Delta que é un operador positivo. Así a definición da solución fundamental implica que, se o laplaciano de u se integra sobre calquera volume que encerra o punto da fonte, entón
Entón sobre unha esfera de raio r que ten como centro o punto da fonte e polo tanto
Un argumento similar mostra que en dúas dimensións:
Función de Green
Unha función de Green é unha solución fundamental que tamén satisfai unha condición adecuada na fronteira S dun volume v. satisfai
Agora se u é calquera solución da ecuación de Poisson en v: e u toma valores de fronteira g sobre S, entón pódese aplicar a identidade de Green, unha consecuencia do teorema da diverxencia, o cal satisfai
As notacións u_n e G_n refírense a derivadas normais a S. En vista de que as condicións satisfán u e G, este resultado simplifica
Obsérvase que se P está dentro da esfera, entón P' estará fóra da esfera. A función de Green está dada entón por onde R é a distancia ao punto da fonte P e R' é a distancia ao punto reflectido P'. Unha consecuencia desta expresión para a función de Green é a fórmula integral de Poisson. Sexan \rho, \theta e \varphi as compoñentes das coordenadas esféricas do punto da fonte P. Aquí \theta é o ángulo co eixe vertical, o cal é contrario á notación matemática estadounidense, pero cumpre co estándar europeo e a práctica da física. Entón a solución da ecuación de Laplace dentro da esfera está dada por onde
Unha consecuencia simple desta fórmula é que se u é unha función harmónica, entón o valor de u dentro da esfera é o valor medio dos valores sobre a esfera. Esta propiedade de valor medio implica inmediatamente que funcións harmónicas non constantes non poden tomar o seu valor máximo nun punto interior.
Electrostática
No espazo libre a ecuación de Laplace de calquera potencial electroestático debe ser igual a cero xa que \rho (densidade de carga volumétrica) é cero no espazo libre.
A partir do gradiente do potencial obtense o campo eléctrico
Tomando a diverxencia do campo eléctrico obtense a ecuación de Poisson, que relaciona o potencial eléctrico coa densidade de carga
No caso particular do espazo libre (\rho=0) a ecuación de Poisson redúcese á de Laplace.
Usando o teorema da unicidade e mostrando que un potencial satisfai a ecuación de Laplace (a segunda derivada de V debería ser cero no espazo libre) e o potencial ten os valores correctos na fronteira, o potencial entón está univocamente definido.
Un potencial que non satisfai a ecuación de Laplace xunto coa condición de fronteira é un potencial electroestático inválido.
Abrud
Abrud (en húngaro Abrudbánya) é unha cidade romanesa situada no Condado de Alba. Encóntrase a unha altitude de 599 msnm e a 417 quilómetros da capital, Bucarest.
Historia
esquerda|miniatura|250px|Vista dunha rúa de Abrud coa igrexa de san Nicolao ao fondo. Abrud foi fundada polos romanos como Abruttus, e como unha pequena fortificación construída para defender as miñas de ouro do pobo veciño, Alburnus Maior (hoxe Roșia Montană).
Durante a Idade Media pasou a ser considerada como unha vila no 1427. No 1727, unha revolta tomou o control da vila, e unha revolta de servos comezada en 1784 con Horea, Cloșca e Crișan como xefes loitaron contra as forzas do Imperio Austrohúngaro. Abrud foi tomada polos rebeldes o 6 de novembro de 1784, antes de ser reprimidos polo exército austríaco.
In the Name of the Father
In the Name of the Father é un filme irlandés, dirixido por Jim Sheridan. O filme está baseado na historia real de catro cidadáns falsamente acusados e apreixados polo atentado do IRA nun pub de Guilford, no que morreron catro soldados británicos e un civil. O guión foi adaptado da autobiografía Proved Innocent: The Story of Gerry Conlon of the Guildford Four, de Gerry Conlon.
Sinopse
No Belfast dos anos 70, Gerry (Daniel Day-Lewis) é un moinante que non fai nada de proveito, para desgusto do seu pai Giuseppe (Pete Postlethwaite), un home tranquilo e apoucado. Cando Gerry é ameazado polo IRA por roubar en numerosas ocasións, o seu pai mándao a Inglaterra. Unha vez alí, é acusado de participar nun atentado terrorista e condenado a cadea perpetua xunto cos "catro de Guildford". Tamén o seu pai é arrestado e encarcerado. En prisión, Gerry descobre que a aparente fraxilidade do seu pai agocha en realidade unha gran forza interior. Coa axuda dunha avogada entregada á súa causa (Emma Thompson), Gerry proponse demostrar a súa inocencia, limpar o nome do seu pai e facer pública a verdade sobre un dos máis escandalosos erros legais da historia recente do Reino Unido.
Vigo, capital Lisboa
Vigo, capital Lisboa é o primeiro álbum de estudio do grupo de pop rock galego Os Resentidos. Foi publicado en 1984, baixo o selo Grabaciones Accidentales.
O disco foi gravado nos estudios Radio Triunfo, en Lisboa.
Lista de bandeiras de movementos nacionalistas e secesionistas de España
Esta é unha lista de bandeiras utilizadas por movementos rexionalistas, nacionalistas e secesionistas do Estado español.
O Outeiro, Paizás, Ramirás
O Outeiro é un lugar da parroquia de Paizás, no concello ourensán de Ramirás. Segundo o IGE do 2009 tiña 19 habitantes dos que 7 eran homes e 12 eran mulleres, o que supón un mantemento de habitantes con respecto a 2008.
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, que é unha parte alta ou elevación do terreo.
Hipólito Fariñas Sobrino
Hipólito Fariñas Sobrino, nado en Betanzos o 28 de maio de 1960, é un mestre e político galego do PPdeG.
Traxectoria
Diplomado en Formación do Profesorado, foi profesor de Educación Primaria e Secundaria. Foi concelleiro e presidente do Comité Executivo Local do Partido Popular de Narón. Foi elixido deputado do Congreso pola provincia da Coruña na V, VI e VII lexislaturas. Foi elixido deputado do Parlamento de Galicia nas autonómicas de 2012.
Pobo hui
Os hui (en 回族, Xiao'erjing: خُوِذُو; dungan: Хуэйзў, Xuejzw) son un grupo étnico que se compón principalmente por musulmáns da fe sunní que viven na China, concentrándose as súas poboacións nas provincias do noroeste e Zhongyuan. Segundo o censo de 2011, China é o fogar 10,5 millóns de hui, a maioría dos cales fala chinés e practican o islam, malia que algúns practican outras relixións.
O pobo hui é étnica e lingüisticamente semellante ós han coa excepción de que a maioría deles practica o islam, o que implica varias características culturais distintivas. Por exemplo, como musulmáns seguen as leis da dieta islmámica e non consomen a carne de porco, a carne máis consumida na China.
Os hui son un dos 56 grupos étnicos recoñecidos pola China. O goberno defino o pobo hui como o que abrangue historicamente a tódolos musulmáns que non están presentes en ningún outro grupo étnico da China Os hui falan predominantemente chinés. De feito, o grupo étnico hui é único entre as minorías chinesas por estar asociado a unha lingua sinítica.
As principais poboacións hui concéntranse no noroeste da China (Ningxia, Gansu, Qinghai, Xinjiang), pero existen comunidades en todo o país, Pequín, Mongolia Interior, Hebei, Hainan e Yunnan.
Aviñón
Aviñón (en francés: Avignon, en occitano: Avinhon ou Avignoun) é unha cidade do sueste de Francia, situada no departamento de Vaucluse, na rexión de Provenza-Alpes-Costa Azul. En 2006 tiña unha poboación de 94.787 habitantes.
Historia
Aviñón foi residencia dos papas entre 1309 e 1377, cando a cidade atopábase baixo o goberno dos reis de Sicilia pertencentes á Casa de Anjou. En 1348, o papa Clemente VI comprou unha residencia á raíña Xoana I de Sicilia. Ese período, no que residiron na cidade os papas Clemente V, Xoán XXII, Bieito XII, Clemente VI, Inocencio VI, Urbano V e Gregorio XI, é coñecido como Papado de Aviñón. Despois dese período, en 1378, produciuse o Gran Cisma de Occidente que non se resolveu ata 1417.
Os antipapas Clemente VII e Bieito XIII continuaron residindo na cidade aínda despois de que os papas regresasen a Roma en 1377. Clemente VII permaneceu en Aviñón durante todo o seu pontificado (1378-1394) mentres que Bieito XIII viviu en Aviñón ata que fuxiu cara a Aragón, fixando a súa residencia finalmente en Peníscola, onde morreu aos 96 anos en 1423.
Aviñón fora sede episcopal desde o ano 70 dC, e foi convertida en Arcebispado en 1476. Nel celebráronse varios sínodos de menor importancia. A súa universidade foi fundada polo papa Bonifacio VIII en 1303 e, debido á súa reputación polos seus estudos en leis, tivo grande importancia ata a Revolución francesa.
Xeografía
Está situada na marxe esquerda do río Ródano, no sueste do país. Está preto da costa, a 80 km ao noroeste de Marsella e a 650 km de París. O seu clima é mediterráneo, con invernos frescos e veráns cálidos.
Lugares de interese
Aviñón é unha vila de rico patrimonio protexido e o seu centro histórico foi declarado Patrimonio da Humanidade pola Unesco en 1995. Entre os seus lugares de interese destacan:
Antonio Gómez Vázquez
Antonio Gómez Vázquez, nado na Coruña o 8 de outubro de 1946, é un enxeñeiro e político galego do PPdeG.
Rafael Cuadrado Sierra
Rafael Cuadrado Sierra foi un industrial, xornalista e político galego.
Traxectoria
Industrial de Ferreira do Valadouro, foi correspondente de El Pueblo Gallego no Valadouro dende 1924. Na República foi presidente do Comité Republicano do Valadouro e Alfoz constituído no Valadouro en maio de 1931. En 1933 foi nomeado pola Deputación de Lugo recacador de cédulas do Valadouro. Foi elixido alcalde do Valadouro como presidente da Comisión Xestora o 21 de marzo de 1936. Logo do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi destituído e abríronlle expediente de responsabilidades políticas en 1942.
Vida persoal
Casou na Laxe con Tarsilia Freire Iglesias en maio de 1930.
Barbeito, A Regueira, Oza-Cesuras
Barbeito é un lugar da parroquia da Regueira no concello coruñés de Oza-Cesuras na comarca de Betanzos. Tiña 6 habitantes no ano 2010 segundo datos do Instituto Galego de Estatística, dos cales eran 3 homes e 3 mulleres, o que supón unha diminución con relación ao ano 2000 cando tiña 13 habitantes.
Jesús Lázaro
Jesús Lázaro Corral, tamén coñecido Chus Lázaro, nado o 21 de decembro de 1971 en Córdoba, é un ex xogador profesional de baloncesto español formado na canteira do Unicaja. Cunha estatura de 1,85 metros xogaba na posición de base. Agora é asistente do Club Baloncesto Murcia na Liga LEB.
Running to the Sky
Running to the Sky é un filme kirguiz de 2019 dirixido por Mirlan Abdykalykov. Foi escollido como candidato de Kirguizistán para o Óscar ó mellor filme internacional na 93ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Sinopse
Un neno de escola consegue grandes oportunidades logo de amosar talento para correr.
Teatro Colón da Coruña
Historia
Emilio Rey Romero, empresario de espectáculos, foi o promotor e artífice do Teatro Colón, cuxo obxectivo era o de ofrecer unhas condicións de capacidade e comodidade óptimas para albergar variedade de espectáculos escénicos e proxeccións cinematográficas, pretensións que se viron cumpridas nada máis comezar a súa andaina en 1948, ofrecendo ao público unha gran variedade de eventos musicais e teatrais, ademais de especializarse nas grandes estreas de Hollywood.
En 1945, Jacobo Rodríguez-Losada Trulock comezou co deseño arquitectónico do edificio, dando ao conxunto unha imaxe clasicista, unha aposta estética segura para un edificio tan singular, tanto por tamaño como por posición.
Remodelación
A remodelación do Teatro Colón, iniciada no ano 2002, centrouse en obter un aproveitamento máis racional dos espazos. Mantívose o esquema do teatro á italiana, buscando establecer unha clara delimitación entre os lugares para o público e a escena. Por outra banda, a carencia de estancias de servizo resolveuse mediante a creación dun soto con numerosas dependencias como salas de ensaio e descanso, almacéns, talleres, camerinos, aseos e salas de instalacións. A intervención apoiouse en gran medida na estrutura preexistente, aínda que renovando tódolos elementos.
Como principal diferenza co estado anterior, incorporouse unha instalación de aire acondicionado á sala independente da do resto do edificio. Substituíronse os pavimentos, acabados e butacas, dotando ás prazas de maior amplitude, comodidade e calidade. A iluminación da sala renovouse completamente coa incorporación dunha gran luminaria central, ao igual que a amplificación do son. Outras instalacións da sala contemplan a regulación lumínica, detección e extinción de incendios, megafonía, circuíto interno de vídeo ou sinalización e iluminación de emerxencia.
O teatro abriuse de novo ao público trala remodelación o 5 de decembro do 2006 cun concerto da Orquestra Sinfónica de Galicia no que interpretou a Sinfonía núm. 9 "do Novo Mundo", de Antonin Dvorák, Impresión nocturna de Andrés Gaos e Negra Sombra. O novo teatro remodelado foi renomeado Teatro Colón Caixa Galicia, debido á concesión da súa xestión, mantemento e realización de accións socioculturais a Caixa Galicia por parte da Deputación Provincial da Coruña (a titular do teatro), esta adxudicación fíxose efectiva o 30 de novembro do 2006, mentres que o contrato da xestión do teatro formalizouse o 16 de xaneiro do 2007 e durou ata o 2012.
Mermelada
Mermelada foi un grupo de rock e rhythm and blues formado nos anos setenta no barrio de Chamberí en Madrid.
Historia
O seu nome orixinal foi "Mermelada de Lentejas", e o seu líder foi Javier Teixidor, en 1978 editaron o seu primeiro single (Dáme la botella e Marta) co selo Chapa.
Aínda que formou parte dos grupos de rock urbano do chamado Rrollo, relacionáronse tamén cos da chamada polos medios movida madrileña, tocando no concerto de homenaxe a Canito e fornecendo o equipo de amplificación de devandito concerto.
Rebautizados como Marmelada desde 1979, ese ano publican dous novos singles e o seu primeiro álbum Coge el tren que contén tanto temas propios como versións. A finais dese ano entra no grupo como baixista Jorge Lafuente substituíndo a Daniel Montemayor durante dous anos.