cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Pro12 2014-2015
Formato da competición
O torneo está composto por 12 equipos (4 irlandeses, 4 galeses, 2 escoceses e 2 italianos), e ten un formato segundo o cal os equipos teñen que disputar dúas voltas completas, de xeito que cada equipo se enfronta ós outros 11 conxuntos dúas veces, unha como local e outra como visitante.
Reino do Ponto
miniatura|Mapa do reino do Ponto. O reino do Ponto foi un estado da parte norte de Asia Menor. Os antigos habitantes eran os bébrices.
Pro12 2014-2015
Formato da competición
O sistema de puntuación é o seguinte:
Reino do Ponto
Historia
O territorio foi sometido a Persia o -546, pero as tribos das montañas restaron independentes. Constituíuse en satrapía persa (satrapía XIX de Diario), cuxo goberno foi encargado a príncipes da casa real; as tribos gobernábanse polos seus xefes locais e tiñan que pagar taxas e achegar soldados ao sátrapa, se ben algunhas non estaban sometidas.
O -363 o sátrapa Ariobarzanes II someteu as tribos do interior. O seu sucesor Mitrídates II quedou de feito independente despois da fin do imperio persa a mans de Alexandre (despois do -334); a partir de -321 aproveitou as loitas entre os diádocos para ampliar os seus territorios. Morreu sobre o -301 e sucedeuno o seu fillo, Mitrídates III (rei Mitrídates I do Ponto). Baixo Mitrídates VI Eupátor, o grande, produciuse o enfrontamento con Roma.
Ao cabo da guerra, Gneo Pompeio anexionou a parte occidental do Ponto (ata Ischiopolis e a fronteira de Capadocia) a Bitinia e deu o resto a príncipes veciños (por exemplo a Deiotaro de Galacia, o chamado Ponto Gálata entre o Iris e o Halys).
Os colquidios recibiron unha porción do país e un rei chamado Aristarco; Farnaces II, fillo de Mitrídates VI, recibiu Crimea (Reino do Bósforo); a parte central entre o Iris e Farnacia é menos clara, ata que o -36 foi dado por Marco Antonio a Polemón I, fillo de Farnaces II, e desde entón foi coñecido como Ponto Polemoníaco (Pontus Polemoniacus) xunto coa Pequena Armenia, quedando separados á súa morte, e a viúva Pitodórida transferiuna ao rei Arquelao de Capadocia, polo que foi despois coñecida como Ponto Capadocio. O Ponto Polemoníaco pasou ao Imperio á morte de Polemón II, e foi convertido en provincia romana (63) baixo o mesmo nome, a pesar de que a miúdo era administrada xunto coa provincia de Galacia.
Sobre o 294 a provincia póntica dividiuse en dúas: ao oeste o Diosponto (que recuperou o Ponto Capadocio), e ao leste o Ponto Polemoníaco. No século IV o Diosponto foi rebautizado como Helenoponto e, no século V foi ampliado ao leste pola zona de costa, pero perdeu o Ponto Capadocio (que pasou a Capadocia Segunda), quedando entón o resto da provincia integrado en Armenia.
A Telleira
dereita|miniatura|Telleira do Facho en Castrelo (Cambados).
O topónimo galego A Telleira indica un lugar onde se fabrican tellas. Pode referirse a:
O Santo, Nantes, Sanxenxo
O Santo é un lugar da parroquia de Nantes do concello de Sanxenxo (Pontevedra). Segundo o IGE, tiña 53 habitantes en 2016 (30 mulleres e 23 homes), o que representa un descenso continuado respecto ós anos 2009, cando tiña 64 veciños, e 2004, cando eran 72.
Patrimonio
Existe unha pequena capela construída en 1591, dedicada ó frade franciscano Xoán de Navarrete, a quen disque fai alusión o topónimo, e que segundo a lenda faleceu aquí tras caer dun asno cando volvía ao convento de San Francisco de Pontevedra (onde está soterrado) despois de dar misa en Adina. Na fachada loce un escudo coa imaxe de dous bois, que lembra a xugada que doou o abade para traer a pedra necesaria para a construción da capela.
Manuel González Sanchidrián
Manuel González Sanchidrián, nado en Santiago de Compostela en 1979, é un político galego ligado ao PPdeG.
Traxectoria
Arquitecto pola Universidade da Coruña e especializado en urbanismo, ten traballado en estudos de arquitectura na empresa privada en Santiago. Tamén colaborou na publicación “Inventariado da Arquitectura Galega” editada pola Universidade da Coruña. Actualmente é presidente da Asociación Cultural de Iniciativas Xuvenís e Estudiantís Albedrío con sede en Pontevedra.
Afiliado a Novas Xeracións dende o 2004, pertence á xunta local de Novas Xeracións de Pontevedra dende o 2005, e no último congreso local foi nomeado coordinador. É Secretario Xeral de Novas Xeracións de Galicia, membro da Xunta Directiva Nacional de Novas Xeracións, membro do Comité Executivo Rexional do PPdeG, membro do Comité Executivo Provincial do PP de Pontevedra, e membro do Comité Rexional de Dereitos e Garantías.
Castellonet de la Conquesta
Castellonet de la Conquesta é un concello da comarca da Safor, provincia de Valencia (País Valenciano). Ten 5.40 km² e 173 habitantes. Localízase no val de Vernissa. A igrexa parroquial, dedicada a san Xaime e de 1729, é de estilo neoclásico. A corporación municipal componse de 4 concelleiros do PP e 1 do PSPV.
O Menino e o Mundo
O Menino e o Mundo é un filme brasileiro de animación de 2013 dirixido por Alê Abreu. A película foi nomeada ao Oscar ó mellor filme de animación na 88ª edición dos Oscar en 2016.
María Seoane Romero
María Seoane Romero, nada en Santiago de Compostela o 27 de xuño de 1981, é unha avogada e expolítica galega do PPdeG.
Traxectoria
Estudou no colexio Pío XII, no instituto Arcebispo Xelmírez I e despois Dereito na Universidade de Santiago de Compostela, ademais de ser diplomada polo Seminario de Estudos de Defensa CESEDEN-USC, con especialización no estudo das guerrillas colombianas.
Traballou coma asesora cultural e para a xestión económica da Fundación Valle–Inclán dende o 2004 ata o 2009.
Afiliouse ó Partido Popular de Galicia con 18 anos e dende entón colaborou en Novas Xeracións, primeiro coma vogal na xunta local de Santiago de Compostela, onde tivo responsabilidades na área de asociacionismo e formación, máis tarde como coordinadora de Muller e Asuntos Sociais de Galicia e dende maio de 2005 como coordinadora xeral. Tamén integra a xunta directiva do PPdeG dende 2006. Accedeu á Presidencia Rexional de Novas Xeracións de Galicia en decembro de 2006, cargo que ostentou ata o ano 2010. Foi membro da Xunta Directiva do Partido Popular de Galicia dende 2006.
Foi membro do Consello da Xuventude de Galicia do 2005 ó 2007, sendo a Secretaria de Ensino e Voluntariado, concelleira do Concello de Santiago de Compostela entre 2007 e 2011 e deputada autonómica polo PPdeG no Parlamento de Galicia dende 2009.
Colaborou na revista dixital Vieiros e mais en Galicia Confidencial, e publicou o libro Dona dun verso feito son.
Seixomil, Nantes, Sanxenxo
Seixomil é un lugar da parroquia de Nantes do concello de Sanxenxo (Pontevedra). Segundo o IGE, tiña 7 habitantes en 2016 (unha muller e 6 homes), o que representa un leve aumento respecto ó ano 2009, cando tiña 7 veciños, e aumentara respecto a 2004, cando eran 4.
Hour of the Wolf
"Hour of the Wolf" é unha canción do cantante turcomán-acerbaixano Elnur Hüseynov, escrita por Sandra Bjurman, Nicolas Rebscher, Nicklas Lif e Lina Hansson. A canción foi elixida pola canle acerbaixana İctimai TV para representar a Acerbaixán no Festival de Eurovisión 2015 en Viena, Austria. A súa candidatura foi estreada o 15 de marzo de 2015.
Illa Dougherty
Dougherty é o nome dunha illa que se supón localizada no Océano Pacífico sur, entre Australia e a Antártida.
En 1893, o capitán neozelandés White comunicou ter circunnavegado tal illa, a cal foi localizada cara aproximadamente as coordenadas, porén, tras isto non se efectuaron novos avistamentos, motivo polo cal a suposta illa foi removida das cartografías oficiais e entrou na categoría de illa pantasma.
Caliptra
miniatura|250px|Corte lonxitudinal do ápice da [[raíz (botánica)|raíz de cebola observado con microscopio óptico.]]
En botánica, denomínase caliptra, cofia ou pilorriza á cobertura cónica que rodea o ápice da raíz dunha planta. Usualmente non é visíbel a simple vista (ollo espido).
Estrutura e función
miniatura|esquerda|230px|Corte lonxitudinal dunha raíz: principais [[Tecido (bioloxía)|tecidos.]] A caliptra consiste en tecido brando non diferenciado. A caliptra recobre, protexéndoo, ao tecido meristemático ou de crecemento, por cuxa proliferación por mitose orixínanse as células que, tras a súa diferenciación, forman a estrutura adulta da raíz. Detrás do meristema encóntranse o parénquima, os tecidos vasculares e, naquelas raíces que deben engrosar en anos sucesivos, os meristemas permanentes, responsábeis do crecemento secundario.
A caliptra subministra protección mecánica ás células meristemáticas cando a raíz crece a través do solo. Estas células son destruídas polo crecemento da raíz e a fricción co solo, pero son rapidamente substituídas por células novas xeradas por división celular na cara externa do meristema da raíz.
A caliptra tamén está implicada na produción de mucilaxe, que é unha substancia xelatinosa que cobre as células meristemáticas acabadas de formar. Estas células conteñen estatólitos, que son grans de amidón que se achan dentro da célula e son moi densos, polo que se moven en resposta á forza da gravidade, proporcionando á raíz a información necesaria para o seu crecemento.
A caliptra está formada por células parenquimáticas vivas que a miúdo conteñen amidón. As células dispóñense en fileiras radiais, das que as centrais forman un eixe chamado columela. As células apicais diferéncianse en células periféricas que, xunto coas células epidérmicas, segregan o mucixel, substancia viscosa composta principalmente por polisacáridos elaborados nos dictiosomas. As células periféricas despréndense a medida que a raíz se abre paso no solo.
Caliptra
A palabra caliptra deriva do latín renacientista calyptra, e esta do grego καλύπτρα kalýptra, termo formado polos elementos καλύπ- kalýp-, do grego καλύπτω kalýptō 'tapar', -τηρ / -τωρ / -τρ(ω) -tēr / -tōr / -tr(o) 'que fai', 'instrumento', e -α -ā. En grego significa 'cuberta', 'carapucha' falando de roupa, e tamén 'tapa' noutros contextos; apareceu no século X como 'cuberta da semente'. Referida ao ápice da raíz empregouse por primeira vez en francés, como calyptre, por Van Tieghem e Douliot en 1888.
Cofia
Cofia é unha voz do latín tardío cofia, 'peza de ruopa feminina para tapar a cabeza' e tamén 'campá', 'sino', derivada do alto alemán antigo kupphya ou *ku(f )ja, 'tuoca', 'gorra'. Comezou a usarse neste sentido no século XII en francés, como coife, 'gorro usado debaixo do casco', 'arnés para a cabeza' (coiffe en francés moderno). No sentido botánico empezouse a usar no francés en 1704.
Pilorriza
O termo pilorriza está formado polos elementos do latín científico pīlo-, tirado do grego antigo πῐλος pílos, 'feltro', 'gorro' e -rhizã, derivada do grego ῥίζα rhíza, 'raíz'. É un neoloxismo do século XIX e entrou no castelén en 1887.
A Rúa, Coiro, Cangas
A Rúa é un lugar da parroquia de Coiro no concello pontevedrés de Cangas na comarca do Morrazo. Segundo o IGE, en 2011 tiña 28 habitantes (16 homes e 12 mulleres).
-458
Mortes
Historia ano a ano
Pereira Fera, Cervás, Ares
Pereira Fera é un lugar da parroquia de San Pedro de Cervás no concello coruñés de Ares na comarca de Ferrol. Tiña 24 habitantes no ano 2007 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 10 homes e 14 mulleres, o que supón unha diminución con relación ao ano 2003 cando tiña 27 habitantes.
Val-d'Izé
Val-d'Izé (en Nant-Izeg, en galó: Val-d'Izæ) é unha comuna francesa do departamento de Ille e Vilaine, na Bretaña.
A virxe e o xitano
Foi traducida ó galego por Lara Domínguez Araújo e foi publicada pola editorial Irmás Cartoné no ano 2017.
Vladimir Lossky
Vladimir Nicolaievich Lossky, nado en Gotinga o 8 de xuño de 1903 e finado en París o 7 de febreiro de 1958, foi un teólogo ruso da Igrexa ortodoxa.
Traxectoria
Estudou na facultade de Artes na Universidade de San Petersburgo e continuou os seus estudos en Praga e na Sorbona en París, especializándose en filosofía medieval. Ingresou na confraría de San Focio coa arela de contribuír a unha ortodoxia universal. Casou en 1938 e tivo catro fillos. Ensinou teoloxía dogmática no Instituto de Santo Dionisio en París.
A súa principal tarefa foi o estudo do misticismo do cristianismo oriental. Precisou conceptos como hipostasis, theosis ou theoría, ao seu xuízo mal entendidos pola teoloxía da Igrexa católica subxugada por un xuridicismo frío e legalista dende o Gran Cisma que rachou a unidade das igrexas.
Estudou aos Pais da Igrexa como Basilio o Grande, Gregorio de Nisa ou Gregorio Nacianceno ou autores bizantinos como Gregorio Palamas. Florovsky viu nel o autor dunha nova gran síntese patrística.
Pensamento
A orixe do mal está no trabucado uso da liberdade do home. Este optou pola soberbia autosuficiente provocando unha fractura en si mesmo e unha división cos demais comezando a parasitar o universo.
A salvación en Xesús de Nazaret restaura a verdadeira natureza do home por pura Graza. A obra salvadora de Cristo abre á persoa á participación na divindade pola acción do Espírito. Deus fíxose semellante ao home pola Encarnación, o home faise semellante a Deus pola deificación (theosis), tal como xa ensinara Atanasio de Alexandría. A acción do Espírito da vida á necesaria multiplicidade persoal da Igrexa. Se non existira a acción do Espírito isto significaría a aniquilación das persoas humanas nun único cristo, unha deificación impersoal, unha benaventuranza sen benaventurados. Por iso a obra do Espírito da como froito a pluralidade orientada cara a unidade. A importancia non subordinada da acción do Espírito é entendible e preservada na ortodoxia polo rexeitamento da cláusula engadida no credo occidental filioque, que subordina o Espírito ao Fillo, cando ambos proceden do Pai e só do Pai.
Nos Concilios de Éfeso e Calcedonia veuse a afirmar o carácter supranatural da persoa. Xesús é plenamente home na súa sarx (carne) e na súa psique (memoria, entendemento e vontade), pero a súa persoa atópase noutra orde de realidade. A persoa é o non cousificable, o non conceptualizable. No home a persoa expresa a irredutibilidade do individuo a súa natureza. A persoa é o abismo, que ten a súa fonte no amor, pero que no egoísmo (pecado) se inverte cara ao baleiro e o nada. Ao concepto de persoa no home chégase por unha antropoloxía negativa. En Cristo revélase o Abismo como o Amante e a persoa revélase no amor. A persoa non se explica polo contexto físico ou cósmico senón que é ela a que entrega ao mundo a súa significación. O home é unha persoa a imaxe e semellanza de Deus, e a imaxe tende ao seu modelo. A persoa é o absoluto. Só a unión de dúas liberdades persoais actualizan aquela semellanza.
En canto á Escatoloxía todo o universo creado chegará á perfecta unión con Deus no Amor, e se manifestará de distinta maneira en todas as persoas que adquiriron dentro da Igrexa a graza do Espírito. Pero os límites da Igrexa alén da morte e as posibilidades de salvación para aqueles quen non coñeceron nesta vida a luz son un misterio da misericordia, que non se debe especulativamente restrinxir consonte a medidas soamente humanas. Ábrese así en Lossky o trazo alegre da escatoloxía ortodoxa que non rexeita completamente a esperanza dunha salvación de todo e de todos (apokatastasis panton).
Impaya
Impaya foi unha cidade do reino de Kuwaliya (Mira-Kuwaliya).
Historia
Sobre o -1320 Arzawa atacou o reino de Kuwaliya (a parte do reino de Mira e Kuwaliya que permanecía en mans de Mashwiluwa, que era cuñado de Mursilis II en guerra contra Arzawa) e o primeiro ataque foi sobre a cidade de Impaya. Mashwiluwa rexeitou os atacantes pero non os derrotou, e o rei de Arzawa atacou entón Hapanuwa, a capital.
Foi incorporada aos dominios directos hititas en tempo de Mursilis III.
Mäbu
Mäbu ou MäBU é unha banda musical fundada a principios do 2008 en Madrid e que saltou á fama grazas ao seu primeiro EP, Hallo, cuxo fenómeno chamou a atención dos medios de comunicación.
2008: Formación do grupo
A fundadora do grupo, María Blanco Uranga, xa escribía as súas propias cancións antes de formar Mäbu. De feito, todas as cancións do grupo están escritas pola mesma vocalista. O significado de Mäbu ten a súa orixe nas siglas do seu nome completo: María Blanco Uranga. A vocalista comezou cantando nun grupo de versións e logo foi corista nunha banda de reggae. Máis tarde, cando comezou a compoñer, coñeceu a Txarlie, ambos atoparon paralelismos nos seus estilos. Nun principio, só María e Txarlie daban concertos. Posteriormente foron chegando os demais compoñentes: Daniel, César e Aridai. Segundo declaracións da artista, as cancións son escritas por ela, pero logo reúnese co resto do grupo para transformalas e darlles o toque final.
2011: Álbum debut Buenos días
O 8 de marzo de 2011 lanzan o seu álbum debut: Buenos días, dando a coñecer como sinxelos A solas e Con mi voz, que lograron unha boa acollida en internet. A solas incluso chegou a soar nalgunhas emisoras de radio españolas.
2012-actualidade: Detrás de las luces e terceiro álbum
A mediados do ano 2012, mediante as redes sociais, Mäbu deu a coñecer a nova dun novo álbum en gravación, Detras de Las Luces. En outubro dese mesmo ano estreouse oficialmente como sinxelo De negro y amarilo. Estreouse xunto cun vídeo lanzado a través de YouTube. En setembro de 2012 formaron parte da primeira edición do Festival de la Luz en Boimorto. Dende novembro de 2012, Mäbu foi amosando a través da súa canle oficial de YouTube adiantos de cancións como En las alturas, entre outros. Detrás del as luces lanzouse oficialmente en febreiro de 2013. Durante ese ano e o seguinte, Mäbu foi realizando diferentes xiras en acústico e eléctrico tanto dentro como fóra de España. Tras anuncias as datas dos últimos concertos da xira Detras de las luces, a banda aproveitou para promulgar un comunicado a través da súa conta de Facebook, no cal informaron de que tras finalizar a xira, centraríanse na composición do seu terceiro álbum. Por outro lado, entre as distintas colaboracións que realizaron con outros compañeiros da industria no ano 2014, destacouse a do rapeiro Rayden, a cal figura na lista de cancións do seu terceiro álbum.
En abril de 2015, Mäbu publicou nas súas redes sociais o adianto dun novo sinxelo, Para y por siempre que lanzaríase a mediados de mes. O 13 de abril publícase a versión en acústico dunha nova canción do seu terceiro álbum, Cara Triste.
Álbums
{{Columnas
Bandas sonoras
}}
O Casal, Noalla, Sanxenxo
O Casal é un lugar da parroquia de Noalla do concello de Sanxenxo (Pontevedra). Segundo o IGE, tiña 102 habitantes en 2016 (54 mulleres e 48 homes), mantendo a poboación que tiña en 2009, cando eran 104 veciños, e en 2004, cando eran 107.
Santiago Rey Fernández-Latorre
Santiago Rey Fernández-Latorre, nado na Coruña en 1938, é un empresario galego, propietario do xornal La Voz de Galicia.
Traxectoria
Foi fillo de Emilio Rey Romero e de María Victoria Fernández-Latorre. Licenciouse en Dereito, e en 1961 entra a traballar en La Voz de Galicia, a empresa familiar que fundara o seu avó Juan Fernández Latorre en 1882. En 1963 converteuse no seu xerente, ascendeu logo a conselleiro delegado, en 1987 a vicepresidente e posteriormente, en 1988, foi nomeado presidente, logo do falecemento do seu irmán Emilio Rey Fernández-Latorre. En 1992 controlaba o paquete de accións maioritario da empresa, o 26 %. A súa época na dirección do xornal viu marcada pola expansión, coa merca doutras cabeceiras e medios, coa construción dunha planta de impresión en Sabón, e co despregamento dunha rede de edicións. O negocio ademais estendeuse ao sector audiovisual (cinema, radio e televisión) e beneficiouse de grandes contratos co sector público, como a impresión do Diario Oficial de Galicia, así como da maior cantidade de subvencións recibida polos medios de comunicación.
En 1993 deixou a primeira fila de xestión do grupo empresarial en mans do seu fillo Emilio Rey Berguer, pero en 2001 destituíuno e recuperou o control da liña empresarial e da toma de decisións.
Ademais, Santiago Rey inaugurou unha fundación que leva o seu nome (2001), un museo do xornal que tamén leva o seu nome (1998), e uns premios que levan o seu nome.
Tamén foi presidente do Instituto Internacional de Prensa (IPI), foi un dos fundadores e presidiu a Asociación de Editores de Diarios Españois (AEDE), creou e presidiu a axencia de noticias Colpisa. E creou Antena 3 Galicia e o grupo Cable, e foi conselleiro de Antena 3 TV e Antena 3 Radio.
Antonio Fernández Morales
Antonio Fernández Morales, nado en Astorga o 17 de setembro de 1817 e finado en Cacabelos o 15 de agosto de 1896, foi un militar e escritor berciano en lingua galega, autor de Ensayos poéticos en dialecto berciano, publicado en 1861. Con motivo do Bicentenario do seu nacemento en 2017 celebrouse no Bierzo o Simposio Antonio Fernández Morales, o cantor do Bierzo.
Traxectoria
De orixe fidalga, naceu e viviu en Astorga ata os cinco anos de idade, fillo de Tomás Fernández Garrido (farmacéutico) e Nicolasa Morales Rodríguez, ambos naturais desa vila. Foi criado en Cacabelos. Cara a 1832, con quince anos de idade, iniciou os tres cursos de filosofía no seminario de Astorga. En outubro de 1835 solicitou o ingreso no militar Colexio de Distinguidos de Valladolid, onde iniciou os seus estudos o 7 de xaneiro do ano seguinte e onde estivo ata o 30 de maio dese mesmo ano, sendo destinado ao Rexemento de Infantería de Borbón n.º 17. No ano 38 participou en diferentes accións militares, conseguindo o emprego de tenente. miniatura|[[Mariano Cubí i Soler.]] Tanto o seu pai coma el formaron parte da Sociedade de Teatro de Vilafranca do Bierzo en 1843. Fixo amizade co filólogo Mariano Cubí i Soler en 1847, e baixo a súa influencia comezou a escribir en galego como certifican as súas cartas autógrafas destas datas ao filólogo catalán, dadas a coñecer en 2017. Secundou o levantamento de 1854.
En 1860 publicou en El Esla o seu primeiro poema en galego, O fiandón da aldea. En 1861 publicou Ensayos poéticos en dialecto berciano o segundo libro escrito en galego no Rexurdimento despois d' A Gaita Gallega de Xoán Manuel Pintos. Foi prologado por Cubí, e está composto por 8.000 versos distribuídos en 15 poemas en galego e 1 bilingüe castelán-galego.
Participou na revolución de 1868 que derrocou a Isabel II, ascendido a xeneral en 1870, foi nomeado gobernador militar de Toledo, foi tamén deputado do distrito de Vilafranca do Bierzo polo Partido Radical (1872-1873) de Manuel Ruiz Zorrilla e ocupou o cargo de delegado nos Estados Pontificios. En 1876 publicou Ensayos poéticos, en castelán.
Trigás, Coiro, Cangas
Trigás é un lugar da parroquia de Coiro no concello pontevedrés de Cangas na comarca do Morrazo. Segundo o IGE, en 2011 tiña 147 habitantes (77 homes e 70 mulleres).
Higashimatsuyama
Higashimatsuyama (東松山市, ひがしまつやまし, Higashimatsuyama-shi) é un concello xaponés da prefectura de Saitama. Está situado no centro da rexión de Kanto e ao centro da prefectura, na parte leste da illa de Honshu. Ten 65,33 km² de superficie e unha poboación de 90.541 habitantes (2009) e unha densidade de poboación de 1.390 hab./km².
O concello de Higashimatsuyama limita cos concellos de Hatoyama, de Ranzan, de Namegawa, de Kumagaya, de Yoshimi, de Kawajima e de Sakado.
Sandes, Cervás, Ares
Sandes é un lugar da parroquia de San Pedro de Cervás no concello de Ares na provincia da Coruña. Tiña 28 habitantes no ano 2007 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 14 homes e 14 mulleres, o que supón unha diminución con relación ao ano 2003 cando tiña 32 habitantes.
Rolling Stone
Rolling Stone é unha revista estadounidense dedicada á música e a cultura popular. Edítase dende 1967 e ademais de ter a súa edición norteamericana quincenal, posúe varias edicións estranxeiras mensuais, repartidas en distintos países do mundo, coas cales a revista permite dar unha ollada máis local á música. Foi fundada en San Francisco por Jann Wenner (que aínda é o editor xefe da revista) e o crítico musical Ralph J. Gleason.
Lárisa
Lárisa (en grego: Λάρισα, [ˈlarisa]) é unha cidade grega, capital de Tesalia e da unidade periférica de Larisa. Ten uns 126.000 habitantes. Está nunha chaira agrícola na orilla sur do antigo río Peneo.
Alejandro Curty Pena
Alejandro Curty Pena, nado en Vigo o 17 de maio de 1876 e finado en Vigo o 15 de abril de 1944, foi un escultor e artista galego.
Traxectoria
miniatura|250px|Placa na rúa Sanjurjo Badía en [[Vigo.]] Exerceu a docencia na Escola Municipal de Artes e Oficios de Vigo, onde ocupou a cátedra de Modelado e Debuxo.
Estudou na Escola de Belas Artes de 1ª clase de Sevilla, con premio en todas as e tamén foi premiado en Madrid na Escola de Belas Artes de San Fernando e nas escolas centrais de Artes e Oficios de Madrid, neste último caso en Cerámica. Acadou unha pensión para viaxar a Roma concedida polo concello de Vigo.
Seu é o deseño da placa da rúa da Vitoria que conmemora a Reconquista de Vigo, así como é súa a que leva o nome de Sanxurxo Badía na avenida homónima. Tamén se lle atribúe a única placa policromada que se conserva na cidade olívica, a da rúa López Mora.
Foi un bo amigo do xornalista Avelino Rodríguez Elías. Foi condecorado coa Medalla de ouro da Cruz vermella española.
Manuel Costas Comesaña (albanel)
Traxectoria
Fillo de Manuel Costas e Brigida Comesaña. Albanel veciño de Breadouro (Coruxo). Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi detido e paseado en Mos na madrugada do 22 de setembro de 1936 con Basilio Rodas Pérez e Eladino García Estévez. Os seus cadáveres apareceron na estrada de Porriño a Gondomar.
1061
Véxase tamén
Historia ano a ano
República Federal Alemá (homónimos)
República Federal Alemá pode referirse a:
Emilio Atrio
Traxectoria
Licenciado en Dereito pola Universidade de Santiago de Compostela en 1954, seis anos despois abre un despacho na súa cidade natal. Decano do colexio de avogados de Ourense entre 1985 e 1995, foi membro do Xurado Provincial de Montes e do Comité de Disciplina Deportiva da Xunta de Galicia e en varias ocasións da xunta electoral provincial. Dende 2003 é presidente do Consello Social da Universidade de Vigo e ademais membro dende 2005 da executiva española de consellos sociais de universidades.
Helmintoloxía
A helmintoloxía é a ciencia que estuda os vermes ou helmintos. A palabra deriva do termo do grego antigo ἕλμινθος hélminthos, 'verme' e a forma -λογία -logía (de λόγος lógos, 'palabra', 'expresión', 'tratado').
Trátase esencialmente dunha rama da parasitoloxía médica e veterinaria.
Os organismos estudados por esta rama da parasitoloxía forman parte basicamente de dous filos: os platihelmintos e os nematodos. Ambos os os grupos posúen especies aplanadas ou alongadas, de sección cilíndrica, respectivamente, e de vida libre pero tamén importantes parasitos humanos e animais.
Entre os platihelmintos destacan os trematodos e os cestodos (solitarias).
Considérase a Francesco Redi (1626-1697) e a Karl Asmund Rudolphi (1771-1832) como os fundadores da helmintoloxía.
Xavier Elies
Xavier Elies é un economista e foi cantante en lingua catalá vinculado ao movemento da Nova Cançó en Cataluña, o sétimo integrante dende o ano 1963 de Els Setze Jutges.
Xavier Elies naceu en Barcelona e gravou un só disco, seguiu un estilo moi característico dentro dunha liña humorística e satírica na que predominaba a influencia dos grandes autores da chanson francesa, especialmente Georges Brassens, do que é un fiel seguidor. Ao igual que o resto de membros de Els Setze Jutges realizou un gran número de actuacións en directo e recitais por terras catalás nun labor importante de divulgación da Nova Cançó, aínda que non conseguiu ningún grande éxito popular.
Tivo tamén unha intervención fugaz como cantante e instrumentista do grupo Els Quatre Gats, o primeiro destas características que cantou en lingua catalá.
Unha vez superado o primeiro período de popularización da canción en catalán, cando o movemento adquiría as súas máis altas cotas de popularidade, Xavier Elies optou por retirarse do mundo da canción.
O 13 de abril de 2007, xunto co resto de compoñentes de Els Setze Jutges recibiu a Medalla de honra do Parlamento de Cataluña, en recoñecemento polo seu traballo en favor da cultura e a lingua catalás durante a ditadura.
Os Caseiros, Noalla, Sanxenxo
Os Caseiros é un lugar da parroquia de Noalla do concello de Sanxenxo (Pontevedra). Segundo o IGE, tiña 62 habitantes en 2016 (31 mulleres e 31 homes), mantendo a poboación que tiña en 2009, cando eran 61 veciños, e 2004, cando eran 63.
A Torre, Cervás, Ares
A Torre é un lugar da parroquia de San Pedro de Cervás no concello de Ares na provincia da Coruña. Tiña 8 habitantes no ano 2007 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 3 homes e 5 mulleres, o que supón unha diminución con relación ao ano 2003 cando tiña 19 habitantes.
Eurico Gaspar Dutra
Mariscal Eurico Gaspar Dutra, nado en Cuiabá, o 18 de maio de 1883 e finado no Río de Xaneiro, o 11 de xuño de 1974, foi un militar brasileiro e décimo sexto Presidente do Brasil, o único oriúndo do estado de Mato Grosso.
Santuario da Virxe de La Alcobilla
O Santuario da Virxe de La Alcobilla é unha ermida do século XVI situada no concello de San Justo, na comarca zamorana de Sanabria. Na zona consérvase numerosos exemplares de castiñeiros centenarios e mesmo milenarios.
Romaría
O día 8 de setembro, a virxe da Asunción de San Justo, a virxe Peregrina de Barrio de Rábano e a virxe do Rosario de Rábano de Sanabria soben en procesión precedidas polo pendón do súa respectiva vila ou aldea (estandartes) ata a ermida, e antes de entrar, os pendóns reverencian ás Virxes de cada lugar. O día 9, as Virxes volven ás súas respectivas parroquias e lugares non sen antes repetir a misa e as venias dos pendóns e despedirse ata o próximo ano.
O nome de "Alcobilla" crese que é unha dexeneración da palabra de orixe asturleonesa "escubilla", que a súa vez deriva do nome dunha planta chamada en leonés e en castelán escoba (xesta en galego), dado que nos arredores da ermida hai moitas xestas (arbusto de flor branca ou amarela), baixo a cal, segundo a lenda, un pastor atopou a talla da Virxe. Posiblemente a ermida edificouse sobre un santuario xa anterior.
Donna Summer
LaDonna Adrian Gaines, nada en Boston (Massachusetts) o 31 de decembro de 1948 e finada en Key West (Florida) o 17 de maio de 2012, máis coñecida co pseudónimo de Donna Summer, foi unha cantante e compositora musical estadounidense, mundialmente famosa polos seus éxitos de xéneros disco e pop na década de 1970 e comezos dos 80.
Entre as súas cancións máis lembradas cóntanse "I Feel Love", "On the Radio" e "Last Dance", gañadora dun premio Óscar en 1979. Dotada dunha poderosa voz de mezzosoprano e chamada «Reina da música disco», Donna Summer gañou cinco premios Grammy e once dos seus álbums lograron a certificación de Ouro por vendas nos Estados Unidos.
O derradeiro libro de Emma Olsen
O derradeiro libro de Emma Olsen é unha novela en lingua galega escrita por Berta Dávila e publicada por Editorial Galaxia en novembro de 2013. Nese mesmo ano gañou o Premio Narrativa Breve Repsol e o Premio Ánxel Casal da Asociación Galega de Editoras ao mellor libro de ficción.
Trama
Emma Olsen é unha escritora nada en Faith (Dakota do Sur), que regresa á súa aldea natal para escribir a súa última obra literaria ao ser consciente de que padece un cancro e lle queda pouco tempo de vida. Na novela retoma os anos da adolescencia, o último tempo que pasou antes de marchar a Nova York.
Emma naceu nunha pequena aldea do Medio Oeste estadounidense. Ten un irmán máis vello e viven co seu pai, logo de que a súa nai marchase da casa. Desde nova Emma comparte unha relación especial con Clarissa, unha veciña da súa mesma idade, a súa única amiga, coa que está a facer unha lista de métodos para suicidarse. Na aldea coñece ao señor Montana, quen a afecciona á literatura, e a Bill, rapaz co que decide casar antes de comezar a carreira universitaria. Mais a mesma mañá da súa voda, descobre que Clarissa se suicidou nunha lagoa próxima, e canda ela matou a Bill.
Narración
A novela aparece editada como se fose unha tradución ao galego do orixinal en lingua inglesa. Está escrita en primeira persoa, contada pola propia Emma Olsen, e conta con numerosas notas de tradución a pé de páxina aclarando datos da biografía e bibliografía da autora, así como de aspectos do seu contexto sociocultural.
A acción transcorre a finais da década de 1980 e comezos de 1990, mais está contada desde 2013. Nárranse feitos que aconteceron nesa época como a explosión do transbordador Challenger en 1986, o descubrimento do Tyrannosaurus rex Sue en 1990 ou o divorcio de Donald Trump e Ivana Trump, mais menciónanse tamén feitos posteriores da vida da autora, como o nacemento da súa filla ou a relación amorosa con Susan.
Na obra hai numerosas referencias literarias, a autores como Charles Bukowski, Bob Dylan, Oscar Wilde, Anne Sexton e Sylvia Plath e obras como Anna Karenina ou O marabilloso mago de Oz, así como cantantes como Connie Francis e Loretta Lynn e filmes como Love Story.
Novela gráfica
Tralo éxito da novela, en febreiro de 2020 saíu a novela gráfica homónima de Berta Dávila con guión adaptado e ilustracións do debuxante ourensán Pablo Prado.
Margarita Soto Viso
Margarita Mónica Soto Viso, nada na Coruña o 22 de marzo de 1957, é unha intérprete, compositora e musicóloga galega.
Traxectoria
Realizou os seus estudos no Conservatorio Profesional de Música e Declamación da Coruña: de piano con Jeannette Romero, de harmonía e contrapunto con Rogelio Groba. Ampliou coñecementos con Mª Luisa Nache (canto), José Ferrer (trompa), Carlos López García Picos (composición), Eva Alcázar, Edith Picht-Axenfeld e Noemí Novara (piano).
Destacou como compositora, pianista acompañante, musicóloga e editora de música. Tamén como pianista acompañante na danza e no canto. Realizou concertos acompañando a diversos instrumentistas. Como musicóloga ten investigado principalmente sobre compositores galegos, destacando o seu traballo sobre a figura de Marcial del Adalid e a súa obra Inés e Bianca.
É autora de artigos sobre música en revistas especializadas como Ritmo, Revista de musicología etc.
Foi presidenta da Asociación de Compositores de Galicia.
Venancio González
Traxectoria
Tras pasar polo equipo da capital do Ribeiro e polo CD Ourense, en 1933 ficha polo Celta de Vigo. Neste equipo permaneceu 12 tempadas, xogando 162 encontros e sendo peza clave no ascenso a Primeira División de 1936.
Faustino Álvarez Álvarez
Faustino Álvarez Álvarez, nado en Gondomar e finado en 1994, foi un empresario, comerciante e político galego.
Recoñecementos
En 1989 obtivo o galardón de Vigués distinguido e unha rúa da cidade de Vigo leva o seu nome.
1062
Mortes
Historia ano a ano
Vera Menchik
Vera Frantsevna Menchik (Вера Францевна Менчик; Věra Menčíková), nada en Moscova o 16 de febreiro de 1906 e finada en Londres o 26 de xuño de 1944, foi unha xadrecista británica-rusa-checoslovaca que se converteu na primeira gañadora do Campionato Mundial Feminino de Xadrez.
Wild Nothing
Wild Nothing é unha banda estadounidense de indie rock/dream pop procedente de Blacksburg, Virginia, e formada a finais do ano 2009 por Jack Tatum. Durante as actuacións ao vivo Tatum está acompañado por Nathan Goodman (guitarra), Jeff Haley (baixo), Kevin Knight (teclados) e Jeremiah Johnson (batería).
Vera Menchik
Traxectoria
miniatura|Menchik nun selo de Iugoslavia de 2001 Seu pai, František Menčík era administrador de propiedades da aristocracia rusa e natural de Bystra nad Jizerou, na Bohemia austrohúngara. Súa nai, Olga Illingworth (c. 1885-1944), era unha institutriz británica. Vera naceu na capital rusa en 1906 e o ano seguinte naceu súa irmá Olga. Con nove anos seu pai regaloulle un xogo de xadrez e aprendeulle a xogar. Cando tiña 15 anos o seu club escolar organizou un torneo de xadrez e quedou segunda.
Como resultado da Revolución Rusa de 1917 a familia perdeu a casa e o muíño que tiña en propiedade e o matrimonio acabou separándose. O pai volveu a Bohemia e en 1921 a nai e as dúas fillas foron a Inglaterra e establecéronse en Hastings. Vera, que tiña como lingua habitual o ruso e falaba mal o inglés, viu a súa participación no club de xadrez local como unha actividade ideal e así entrou no club o 18 de marzo de 1923. Comezou a tomar leccións, foi alumna do gran mestre Géza Maróczy e deu o paso de xogar competicións oficiais.
En decembro de 1923 xogou o seu primeiro torneo internacional, no Hastings Congress, e quedou en táboas con Edith Price, a campioa feminina británica do momento. No seguinte Hastings Congress que se celebrou no Nadal de 1924/25 volveu xogar no Grupo A, primeira clase, e terminou segunda con cinco puntos de sete. De novo enfrontouse con Price na última rolda do grupo de gañadores e outra volta quedaron en táboas.
En 1925 competiu en dous encontros con Price e gañou os dous, consagrándose como a principal xogadora do país mais ao non ter aínda a nacionalidade británica non podía participar nas competicións nacionais.
En xaneiro de 1926 gañou o primeiro Aberto Xuvenil Feminino no Imperial Club en Londres coa súa irmá Olga en terceiro lugar. En 1927 logrou manter o título e Olga foi segunda. No ano seguinte Vera por idade xa non puido participar, e Olga foi outra volta segunda. En 1933 fíxose co título de campión da Unión Central de Xogadores de Xadrez de Checoslovaquia, competindo en pé de igualdade cos xogadores masculinos.
Peter Mathews
Peter Mathews, nado en 1951 en Camberra, é un arqueólogo, epigrafista e maianista australiano. Foi profesor da Universidade de Calgary e co-director do proxecto arqueolóxico de Naachtún. Tamén foi profesor de arqueoloxía e de xeróglifos maias na Universidade de La Trobe.
Vera Menchik
Campionato Mundial Feminino
Gañou o primeiro Campionato Mundial Feminino en 1927, e defendeu o seu título seis veces en todos os outros campionatos realizados durante a súa vida, e totalizou unha soa partida perdida, gañou 78 e quedou en táboas en catro.
Tamén gañou dous partidos contra Sonja Graf para o título mundial feminino; (+3-1=0) en Rotterdam 1934, e (+9-2=5) en Semmering 1937.
Peter Mathews
Datos biográficos
Graduouse como arqueólogo da Universidade de Calgary e máis tarde da Universidade de Yale dunha mestría e un doutoramento na mesma área académica. En Yale, estudou con Michael D. Coe.
Chain of Lights
"Chain of Lights" é unha canción do cantante italiano Michele Perniola e a cantante sanmarinesa Anita Simoncini escrita por Ralph Siegel e John O'Flynn. A canción representará a San Marino no Festival de Eurovisión 2015. Foi lanzada para descarga dixital o 16 de marzo de 2015.
Peter Mathews
Datos biográficos
Durante a década de 1960 identificou e denominou artefactos arqueolóxicos provenientes do Sitio Q no Petén guatemalteco, presuntamente o xacemento coñecido como La Corona.
Vera Menchik
Torneos internacionais
miniatura|Vera Menchik durante o xogo dunha partida en 1935 A partir de 1929 participou en varios dos torneos de Hastings:
Chain of Lights
Festival de Eurovisión 2015
O 27 de novembro de 2014, a SMRTV revelou que Michele Perniola e Anita Simoncini representarían a San Marino no Festival de Eurovisión 2015 nunha rolda de prensa. .
Wild Nothing
Ata a data Wild Nothing leva publicados dous álbums de estudio con boas críticas, Gemini (2010) e Nocturne (2012). No ano 2013 a banda editou un EP, Empty Estate.
Peter Mathews
Datos biográficos
Participou en 1973 na primeira mesa redonda de Palenque, Chiapas, en México.
En 1997, xunto con outros colegas arqueólogos mexicanos, foi secuestrado e atacado por un grupo de facinorosos cando trataron de impedir o saqueo dun xacemento arqueolóxico chamado El Cayo, na conca do río Usumacinta, Chiapas, preto da fronteira con Guatemala. O seu retorno á civilización foi azaroso tal como el o relata.
Verín, Coiro, Cangas
Verín é un lugar da parroquia de Coiro no concello pontevedrés de Cangas na comarca do Morrazo. Segundo o IGE, en 2011 tiña 84 habitantes (44 homes e 40 mulleres).
Ankl
Ankl (ou Angl ou Angel) foi un distrito do extremo suroeste de Armenia, con capital na fortaleza de Ankl (Arkatiokert), ao leste do distrito (ao norte de Amida) formado pola rexión das fontes do Tigris ata o Éufrates. É mencionada nas fontes hititas como Ingaluwa, e os romanos chamárona Ingilene.
Limitaba ao norte coa Anzitene, a Balabitene e a Astianene; ao oeste, o río Éufrates, que a separaba da Commagene; ao sur a Migdonia; e ao leste o Npert ou Nprkert (rexión de Martiriópolis). Foi cedida por Persia a Roma, sendo emperador Galerio, o 297.
O 543 o nakharar Nerseh Kamsarakan sublevouse esperando a axuda bizantina, pero foi derrotado en Ankl, e os bizantinos non interviñeron.
Vera Menchik
Torneos internacionais
O torneo máis importante dos xogados por Menchik foi o Torneo de Moscova de 1935 que contou cos campións mundiais Botvinnik, Capablanca e Lasker, así como un gran número de xogadores de elite entre os que estaban futuros campións mundiais como Flohr, Ragozin, Spielmann, Levenfish ou Lilenthal. Aquí, Menchik terminou en último lugar, 20ª sobre 20 competidores cunha puntuación de (+0-16=3).
Ankl
O 625 a rexión foi ocupada outra vez por Bizancio. O 24-25 de febreiro do 628 o rei Cosroes foi destronado e en xuño do 628 as condicións de paz esixidas polo emperador Heraclio serían aceptadas. Entre outros puntos do acordo, a fronteira Armenia volveu á fixada polo tratado do 591.
Vera Menchik
Torneos internacionais
Outros grandes torneos internacionais nos que participou inclúen o de Karlsbad en 1929, onde rematou a última, 22ª de 22 xogadores, cunha puntuación de (+2-17=2) e Lodz en 1938, no que rematou 15ª de 16, cunha puntuación de (+1-9=5). .
Os seus mellores resultados en torneos internacionais foron os de Ramsgate en 1929 que seguía o sistema Scheveningen con 7 xogadores dun equipo competindo contra outro equipo doutros 7. Menchik rematou invicta coa puntuación (+3-0=4). En 1934 rematou en 3º lugar de 9 xogadores en Maribor tras Lajos Steiner e Vasja Pirc, pero por diante de Rudolf Spielmann e Milán Vidmar, cunha puntuación de (+3-1=4). En 1942 gañou un partido contra Jacques Mieses (+4-1=5). Así e todo, Mieses contaba con 77 anos de idade e non era un participante activo en torneos.
Canción de solpor
Canción de solpor (en Sunset Song) é unha novela de 1932 do escritor escocés Lewis Grassic Gibbon. É amplamente considerada unha das máis importantes novelas escocesas do século XX. É a primeira parte da triloxía A Scots Quair. Foi obxecto de numerosas adaptacións, incluíndo unha serie de televisión de 1971 creada por BBC Scotland, un filme e algunhas versións de teatro.
Vera Menchik
«Club Vera Menchik»
Cando en 1929 Menchik entrou no torneo de Karlovy Vary, o mestre austríaco Albert Becker ridiculizouna ao propoñer que calquera xogador ao que Menchik derrotara habíalle que conceder a adhesión ao «Club Vera Menchik». Mais nese torneo, o propio Becker converteuse no primeiro membro do «club». A Becker seguíronno Conel Hugh O'Donel Alexander, Abraham Baratz, Eero Böök, Edgard Colle, Max Euwe, Harry Golombek, Mir Sultan Khan, Frederic Lazard, Jacques Mieses, Stuart Milner-Barry, Karel Opočenský, Brian Reilly, Samuel Reshevsky, Friedrich Sämisch, Lajos Steiner, George Alan Thomas, William Winter e Frederick Yates.
Últimos anos
En 1937 casou con Rufus Henry Streatfeild Stevenson (1878-1943) editor de subscricións da British Chess Magazine .
Canción de solpor
Foi traducida ó galego por Celia Recarey e foi publicada pola editorial Irmás Cartoné no ano 2018.
Vera Menchik
Últimos anos
O 26 de xuño de 1944, no decurso da Segunda Guerra Mundial, unha bomba V1 destruíu a súa casa no 47 de Gauden Road no distrito de Clapham, ao sur de Londres. No ataque morreron ela, súa irmá Olga e súa nai. Incineránse os tres en Streatham Park Crematorium o 4 de xullo de 1944.
Canción de solpor
Sinopse
A personaxe principal é unha rapaza nova, Chris Guthrie, que crece no seo dunha familia granxeira do estado fiticio de Kinraddie en The Mearns, no nordeste de Escocia, a comezos do século XX. Para Chris a vida é dura, e a súa familia é disfuncional.
Vera Menchik
Últimos anos
Durante toda a súa carreira competiu reprentando a Checoslovaquia. Con todo, nos resultados do primeiro Campionato Mundial Feminino de 1927 apareceu como rusa e no Campionato de Buenos Aires de 1939 como inglesa. O trofeo do equipo vencedor na Olimpíada de Xadrez Feminino coñécese como a Copa é coñecido como o Vera Menchik.
Quimosina
A quimosina é un encima do tipo das proteases aspárticas que se encontra no callo dos ruminantes, co número EC 3.4.23.4. Ás veces chámaselle tamén rennina ou renina gástrica, pero é distinta da renina renal. Prodúcena fundamentalmente os animais ruminantes nas células das paredes internas do abomaso ou calleiro. Tamén se identificou en mamíferos non ruminantes como porcos, gatos ou focas neonatos, pero é moi controvertida a súa existencia nos nenos lactantes humanos, nos cales esta proteína funcional non foi claramente identificada (pero si outras proteases dixestivas como a quimotripsina, que poden dixerir leite ). O que si se identificou nos humanos foi un pseudoxene non funcional no cromosoma 1 análogo ao xene da quimosina, pero non produce unha protease neonatal humana funcional.
A quimosina utilízase na industria láctea para fabricar queixo. Tradicionalmente extraíase do estómago de tenreiras, pero actualmente a quimosina bovina prodúcese pola técnica do ADN recombinante con microorganismos modificados no laboratorio das especies E. coli, Aspergillus niger var awamori, e Kluyveromyces lactis. No queixo final poden quedar trazas de quimosina.
Biosíntese
O encima sintetízase polas células da mucosa do calleiro das tenreiras como un precursor inactivo de 381 aminoácidos chamado preproquimosina. No proceso de secreción, a preproquimosina é procesada pola sinal peptidase orixinando a proquimosina de 365 aminoácidos, tamén inactiva. A pHs baixos a proquimosina sofre unha clivaxe autocatalítica dos 42 aminoácidos N-terminais, orixinando a quimosina activa.