cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Maternidade
A maternidade vista desde o feminismo
Hai diferentes análises de como enfrontou a primeira onda do feminismo a maternidade. Anne Cova analiza que en numerosos países servíronse da maternidade como triunfo para penetrar na esfera pública reivindicando dereitos para as nais e para as mulleres en xeral. Carmen Suárez Suárez denomina feminismo maternalista ou maternalismo feminista á reivindicación desde o feminismo de dereitos especiais ou específicos para as mulleres por ser nais nas primeiras décadas do século XX.
Na segunda onda do feminismo no feminismo da igualdade a maternidade foi cuestionada desde a necesidade de independencia que se analizaba coartada por esta. O segundo sexo de Simone de Beauvoir é clave nesta formulación. Logo, cobrou moita importancia a denuncia da imposición do modelo de muller e de familia na obra de Betty Friedan The Feminine Mystique. . Shulamith Firestone, na década de 1970, en The Dialectic of Sex (a dialéctica do sexo) propuxo unha maternidade artificial para superar a suxeición das mulleres á maternidade.
Adrienne Rich en Of Woman Born: Motherhood as Experience and Institution (Nacemos de muller. A maternidade como experiencia e institución) disocia a maternidade como experiencia da maternidade como institución e oponse á análise da segunda onda do feminismo. Rich considera que a maternidade é un espazo de poder que a muller ten que recuperar. O feminismo da diferenza compartiu esta visión na súa reivindicación dos valores culturalmente atribuídos ao feminino. Valores asociados á maternidade e á socialización diferenciada das mulleres. A maternidade está contemplada na obra de Luisa Muraro L'ordine simbolico della madre (A orde simbólica da nai).
Nas análises desde o feminismo, tamén foi importante o cuestionamento do amor maternal que fixo Elisabeth Badinter na súa obra L'Amour en plus e a obra de Kate Millett.
Historia
As transformacións sociais inflúen na forma de concibir e representar a maternidade, mais é un tema que aínda está pouco estudado.
No Antigo Exipto existían significados especiais na maternidade e que usualmente se manifestaban no hábito funerario.
Na investigación histórica na análise da maternidade en occidente estabelecen dous períodos diferenciados, antes e despois do século XVIII. Na antigüidade e na Idade Media habería unha desvalorización da maternidade relacionada coa énfase no poder paterno. No século XVIII deseñaríase unha nova imaxe da relación da muller coa maternidade e unha exaltación do amor materno.
Século XX
A Segunda República Española lexislou sobre a maternidade coa instauración do Seguro de Maternidade. Foi controvertido e xerou varios conflitos, sobre todo en Cataluña. No franquismo a Igrexa Católica e a Falange configuraron un modelo de muller tradicional que tiña na maternidade e a perpetuación da familia a súa misión suprema. No Estado Español considérase que unha figura importante na imposición dun modelo maternal foi a do médico Gregorio Marañón.
Na URSS concedeuse desde 1944 a Medalla á Maternidade ás nais que tivesen e educasen cinco fillos (segunda clase) ou seis e máis fillos (primeira clase).
A maternidade desde a antropoloxía
A Antropoloxía clásica, Bronisław Malinowski, Margaret Mead, Claude Lévi-Strauss, non se interesou pola maternidade. Comezou a ser obxecto de estudo na década de 1970 coa aparición da antropoloxía feminista.
Conceptualización da maternidade
Sharon Hays elaborou o concepto de maternidade intensiva para denominar o tipo de maternidade que se desenvolveu nas décadas de 1970 e 1980 nos países ricos.
Sepáranse como distintos conceptos a maternaxe da maternidade.
Para Elisabeth Badinter a maternidade converteuse nunha nova forma de escravitude como resultado da crise económica nos inicios do século XXI en Europa. . Desde a heterodoxia Casilda Rodrigáñez Bustos considera que a maternidade está robotizada.
No plano económico para Carolina del Olmo a maternidade é "un lugar atravesado pola economía, a política e a moral e que ao mesmo tempo constitúe o centro da nosa estrutura social e lle dá forma ao sentido común e á ética compartida".
No século XXI hai unha familia posfamiliar para a que foi preciso que houbese varias disociacións sucesivas, o sexo con respecto á reprodución, a maternidade con respecto ao matrimonio e a maternidade con respecto á parella.
En España a propia definición do que é a maternidade quedou traspasada polo cuestionamento da súa existencia máis aló do biolóxico nas sociedades patriarcais e da súa non equiparación e secundarización con respecto da paternidade no libro El vacío de la maternidad de Victoria Sau:
A situación legal sobre os permisos de maternidade e de paternidade están converxendo en 2018 en Galiza. . A confluencia pode ser considerada como un índice de maior corresponsabilidade.
Diana López Varela escribiu Maternofobia que analiza as presións cara a ela na vida das mulleres.
Susana Carro investiga na construción simbólica e xurídica da maternidade.
Na ciencia
Desde o sexismo científico opúxose intelecto e maternidade.
A científica María de la Fuente propuxo no século XXI mecanismos correctores para que a maternidade non limitase as carreiras científicas.
No asociacionismo
Da maternidade compartida xorden asociacións de acción política como o caso das Nais de Praza de Maio ou o caso das nais contra a droga no xermolo de Érguete.
Na arte
A maternidade está amplamente representada na arte sendo central a través da representación da Virxe María evolucionado o seu tratamento na arte contemporánea.
Na socioloxía
En 2016 Orna Donath publicou un ensaio sobre a maternidade como unha opción valorada desde o arrepentimento.
Quiroga
Quiroga é un concello da provincia de Lugo, pertencente á comarca de Quiroga e á Ribeira Sacra. Segundo o padrón municipal, en 2018 tiña 3.257 habitantes.
Xeografía
Quiroga está situada ó sueste da provincia de Lugo nas beiras do río Sil. Limita co concello de Folgoso do Courel ao norte, coa provincia de Ourense ó sur, Ribas de Sil e A Pobra do Brollón ó oeste e Vilamartín de Valdeorras e provincia de León polo leste.
Dista 84 km da capital provincial, Lugo e ten unha superficie de 319 km².
Patrimonio
Na parroquia de Sequelos consérvanse os restos do Castelo dos Novais e da Torre de Sequeiros. Quiroga conta coa ruta homologada de sendeirismo PR-G 141 Ruta do Ouro e do Camiño Real, unha ruta sendeirista circular de 16 km con principio e fin na aldea de Margaride.
Deporte
No concello de Quiroga hai varias entidades deportivas:
Lugares de Quiroga
Para unha lista completa de todos os lugares do concello de Quiroga vexa: Lugares de Quiroga.
Galería de imaxes de Dumbría
Galería de imaxes do concello de Dumbría na provincia da Coruña.
X-Men Evolution
X-Men: Evolution é unha serie animada baseada nos X-Men, estreada en novembro do 2000. O seu lanzamento é contemporáneo á película X-Men, e reformula en gran medida a concepción tradicional do grupo, xa que moitos das súas personaxes son redeseñadas coma adolescentes que van ao colexio. A serie foi emitida no Xabarín Club, programa infantil galego.
Primeira Tempada
Ao comezar a serie os únicos mutantes no instituto Xavier son o propio Charles Xavier, Lobeto, Tormenta e os mozos Ciclope e Jean Grey. Por outra banda, está a mutante Mística que pode cambiar de forma e faise pasar por directora da escola Bayville, traballando baixo as ordes dun escuro mutante chamado Magneto.
Os primeiros episodios relatan a "guerra fría" entre ambos os bandos por localizar mutantes e unilos ao seu propio grupo, os X-Men e a Irmandade respectivamente. Ao final da tempada desátase a guerra entre ambos, e Magneto leva aos gañadores ao seu asteroide para "amplificar" os seus poderes para combater á humanidade. Pero finalmente todos logran escapar e facer explotar o asteroide.
Segunda Tempada
Aínda que existen cada día máis mutantes, o groso da opinión pública aínda ignora a súa existencia. A maior parte dos episodios retratan os intentos por manter a súa existencia en segredo, intentos que chegan a un desastroso final cando os X-Men e a Irmandade deben combater xuntos a un xigantesco Sentinela (un robot) no medio dunha avenida, e sendo filmados todo o tempo.
A Irmandade queda sen líderes, e deixa de ser un grupo de supervillanos para pasar a ser simplemente un grupo de revoltosos. Mística anda pola súa conta, facéndose pasar por unha nova alumna (Misty), para gañarse así a amizade de Pícara, a quen considera a súa filla. Mística finalmente regresa á Irmandade cunha gran sorpresa: Wanda Maximoff, a poderosísima filla de Magneto, que o odia por encerrala nun manicomio... e de paso odia tamén ao seu presumido irmán Pietro.
Terceira Tempada
O segredo dos mutantes xa é coñecido. Agora realizan grandes esforzos para poder ser aceptados na sociedade. Por outra banda, xorde unha ameaza para todos: un poderosísimo mutante do pasado, Apocalipse.
Francisco Barbado Mazuelas
Francisco Barbado Mazuelas, nado en Montoro (Córdoba) en 1895 e finado en Sevilla en 1991, foi un político comunista andaluz.
Traxectoria
Traballador da Electromecánica de Córdoba. Foi un dos fundadores do PCE logo da escisión do PSOE. Formou parte do buró político do PCE nos anos trinta, home de confianza do secretario xeral, José Díaz. Foi un dos fundadores da Confederación General de Trabajadoes Unitaria (CGTU) escindida da UGT. Interveu no mitin contra a guerra e o fascismo de Vigo en novembro de 1935, no que se celebrou na Coruña o 1 de xaneiro de 1936 con Dolores Ibárruri e noutros mitins da Fronte Popular nas eleccións de febreiro de 1936 na provincia de Pontevedra. Foi elixido compromisario para a elección do presidente da República pola provincia de Pontevedra en 1936. Durante a Guerra civil foi segundo comandante do Quinto Regimiento. Exiliouse e pasou trinta anos na Unión Soviética como obreiro metalúrxico. En 1969 regresou a España despois de que se promulgara o Decreto-Lei 10/1969, de 31 de marzo, polo que se declaraba a prescrición de todos os delitos cometidos con anterioridade ao 1 de abril de 1939. Foise incorporando ao Partido Comunista en Córdoba. Nos anos setenta foi un referente histórico e moral para os mozos da organización.
Herdeiros de Dhais
Hedeiros de Dhais F.G. é un equipo de fútbol gaélico da localidade de Lalín, fundado no ano 2015. Está asociado a Asociación Galega de Fútbol Gaélico e compite na Liga Galega de Fútbol Gaélico, na Copa da AGFG, na Copa Galega de Fútbol Gaélico e no Campionato Ibérico de Fútbol Gaélico.
Historia
Nace no ano 2015 e participa na 2ª división da Liga Galega e na Copa Galega de Fútbol Gaélico.
Uniforme
Camisola a raias horizontais vermellas e negras coas mangas negras, pantalón vermello e medias negras.
Aeroporto de Tel Aviv-Ben Gurion
O aeroporto Ben Gurion está considerado entre os cinco mellores aeroportos de Oriente Medio pola experiencia que ofrece aos seus pasaxeiros e o seu alto nivel de seguridade. Diversos corpos de seguridade do país están complementados por gardas que operan tanto uniformados como de incógnito. O aeroporto ten sido o obxectivo de varios ataques terroristas, pero ningún intento de secuestrar un avión con saída no aeroporto Ben Gurion tivo éxito.
O Outeiro, Noal, Porto do Son
O Outeiro é un lugar da parroquia de Noal no concello coruñés de Porto do Son, na comarca de Noia. Segundo o padrón municipal (INE 2020) ten 46 habitantes (24 homes e 22 mulleres).
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, que é unha parte alta ou elevación do terreo.
Grial (revista)
Grial, subtitulada Revista galega de cultura, é unha publicación trimestral editada pola editorial Galaxia (Vigo), desde 1963. Pode considerarse como un dos mellores referentes das revistas culturais galegas.
Descrición
Como antecedente da revista cabe lembrar a Colección Grial, publicada tamén por Galaxia en 1951 pero que foi pechada pola censura franquista trala publicación de tan só catro números. Eses catro números titulábanse: Presencia de Galicia, Pintura actual en Galicia, Presencia de Curros y Doña Emilia e Aspectos económicos e xurídicos de Galicia.
Na revista Grial aparecen traballos que obedecen a un dobre propósito: informar sobre a realidade de Galiza, e informar e reflexionar sobre os máis diversos aspectos da cultura universal. Tamén se levaron a cabo traducións de diversos textos da cultura mundial ao galego, de Le Corbusier, André Breton ou Baudelaire.
Os directores da revista foron Ramón Piñeiro e Francisco Fernández del Riego ata o número 100. En 1989 asumiu a dirección Carlos Casares e, trala morte deste en 2003, os directores son Víctor Fernández Freixanes e Henrique Monteagudo.
En xaneiro de 2021 Galaxia publicou en aberto (en formato pdf) os 156 primeiros números da revista.
Voo 402 de El Al
O voo 402 de El Al era un servizo internacional de pasaxeiros entre Londres e Tel Aviv, con escalas en Viena e Istanbul. O día 27 de xullo de 1955 o Lockheed Constellation que operaba a ruta, con rexistro 4X-AKC, perdeuse no espazo aéreo de Bulgaria e foi derrubado por dous cazas MiG-15 búlgaros, esnafrándose preto de Petrich. Os 7 tripulantes e 51 pasaxeiros a bordo morreron. O accidente tivo lugar no medio de relacións moi tensas entre o Bloque Oriental e Occidente e foi o peor dun Constellation na época.
Instituto de Medicina Legal de Galicia
O IMELGA foi creado polo Decreto 119/2005, do 6 de maio, da Xunta de Galicia e, en virtude de Orde do 23 de marzo de 2006, entrou en funcionamento.
Nas súas funcións técnicas o Instituto actúa con carácter independente e sometido unicamente ás regras de investigación científica.
Funcións
A investigación medicolegal en todos os casos de morte violenta ou sospeitosa de criminalidade é a función máis coñecida dos médicos forenses, malia que tamén é recoñecida a súa intervención no control periódico da evolución dos lesionados e a valoración dos danos corporais que sexan obxecto de actuacións procesuais, así como a asistencia e vixilancia facultativa das persoas detidas.
No seo do IMELGA estas actividades organizaranse a través do Servizo de Patoloxía Forense (medicina forense de mortos) e do Servizo de Clínica Médico-forense (medicina forense de vivos).
Alén disto e dentro dunha concepción ampla da saúde, a intervención de psicólogos no Servizo de Clínica garante o estudo, avaliación e informe dos aspectos da súa disciplina profesional.
Por último, cómpre destacar que tamén se encadra na misión deste centro a formación e especialización dos médicos forenses e do persoal técnico do Instituto.
O persoal médico forense
O persoal médico forense consta de funcionarios que constitúen un corpo nacional de tituladas e titulados superiores ao servizo da Administración de xustiza. Para o acceso a este corpo esíxese estar en posesión da licenciatura en medicina.
O persoal médico forense destinado no Instituto de Medicina Legal de Galicia depende do director do Instituto e no curso das actuacións procesuais están ás ordes das autoridades xudiciais e fiscais, pero emiten os seus ditames médicos con plena independencia e baixo criterios estritamente científicos.
Organización territorial
miniatura|250px|dereita|Sede da Subdirección territorial de Vigo. O Instituto estrutúrase en sete subdireccións territoriais, cada unha delas coas súas respectivas áreas de patoloxía forense e de clínica medicolegal.
A Dirección do Instituto de Medicina Legal
Este órgano sitúase en Santiago de Compostela, cidade na que a institución ten a súa sede oficial.
Compoñen a Dirección o director, quen, ademais das súas funcións directivas e de representación, asume a xestión operativa da subdirección no centro de Compostela, e o Consello de Dirección (integrado polo director, os subdirectores territoriais, os xefes de servizo, e representantes do persoal), ao que lle corresponde aprobar as directrices técnicas e os protocolos xerais de actuación dos servizos.
Ocupa o cargo de director o Dr. Benito López de Abajo.
Pena Abelleira, Noal, Porto do Son
Pena Abelleira é un lugar da parroquia de Noal no concello coruñés de Porto do Son, na comarca de Noia.
Hygrophorus latitabundus
O limago (Hygrophorus latitabundus) é unha especie de fungo do xénero Hygrophorus. Atópase polos montes de piñeiro europeos, con preferencia por solos calcarios. Abrolla en outono producindo grandes cogomelos comestíbeis con chapeus e pés viscosos.
Descrición
Os corpos frutífero dos limagos son agáricos e anchos. O chapeu é convexo e lixeiramente umbonado, de cor acastañada agrisada e olivácea cun centro cun marrón máis escuro. Está cuberta por unha característica capa pegañenta de mucilaxe, especialmente en ambientes húmidos. As marxes enrólanse cara a dentro. O diámetro do sombreiro pode chegar aos 15 cm, e cando madura, acháiase. As lamelas son brancas e grosas, separadas, adnatas e decorrentes debilmente no talo.
O estipe é branco e alto, fusiforme, groso e robusto. Posúe numerosas especies de escamas brancas e está cuberto cunha capa grosa de mucilaxe. Estas escamas tenden a volverse acastañadas e esténdense desde a base até unha certa altura, formando unha especie de anel. Por riba, o pé é branco e tórnase visibelmente máis fino. O estipe ten uns 15 cm de alto e 2–4 cm de largo.
A carne é branca e firme, cun ulido fúnxico e gusto agradábel. Unha axuda de identificación é a reacción química da carne do pé cando se lle aplica amoníaco. Nesta especie, a carne tórnase laranxa enferruxado, e logo marrón, na base, e amarelo ocre na parte superior.
Comestibilidade
O limago considérase un bo fungo comestíbel. É recollido e comercializado para o consumo en España, particularmente na rexión catalá, onde é coñecido como llenega negra.
Hábitat e distribución
esquerda|miniatura|240x240px|Vista do pé e lamelas do H. latitabundus. Hygrophorus latitabundus atópase en bosques de coníferas, formando relacións ectomicorrizais exclusivamente con piñeiros (Pinus). O fungo aflora en outono, mostrando unha preferencia por terras calcarias. Este suceso dáse pouco, mais é abundante alí onde se dá.
A súa distribución abrangue Europa do sur e central, comprendendo Austria, Alemaña, Francia, Italia, Eslovenia e España. Tamén se dá por Macedonia, Grecia e Turquía.
Especie similar
Entre as moitas especies do xénero Hygrophorus, hai algunhas que se poden confundir co limago.
Cosgrove Hall Films
Cosgrove Hall Films é unha compañía de animación británica fundada como Cosgrove Hall Productions en 1976 por Mark Hall e Brian Cosgrove, na práctica era unha filial de Thames Televisión, cando esta perdeu a licenza en 1993, pasou a depender de Anglia Television e mudou de nome para o actual nome xa como propiedade da ITV. Foi un dos maiores produtores de programas infantís do mundo. O 30 de xaneiro de 2009 pechou o estudio de animación e trasladou o persoal restante a unha oficina de Granada Television.
Gran Premio de Corea de 2013
O Gran Premio de Corea de 2013 foi a décimo cuarta carreira da tempada de Fórmula Un de. Celebrouse no Circuíto Internacional de Corea, Yeongam, Jeolla do Sur, Corea do Sur o 6 de outubro de 2013.
Tobar
Tobar é un concello español da provincia de Burgos (Castela e León). A súa poboación é de 29 habitantes (INE 2012).
POEA
miniatura|Estrutura xeral da POEA A POEA ou polioxietilenamina (tamén chamada amina de sebo polietoxilado) é un conxunto de surfactantes non iónicos derivados das graxas animais (sebo). Utilízanse principalmente como emulsificantes e humectantes para formulacións agroquímicas, como pesticidas e herbicidas (por exemplo, o glifosato).
Síntese
A graxa animal é hidrolizada para orixinar unha mextura de ácidos graxos libres, tipicamente os ácidos oleico (37–43%), palmítico (24–32%), esteárico (20–25%), mirístico (3–6%) e linoleico (2–3%). Estes son despois convertidos en aminas graxas por medio do proceso do nitrilo antes de ser etoxiladas con óxido de etileno; isto fainos hidrosolubles e anfifílicos. A lonxitude da cola graxa e o grao de etoxilación determinan as propiedadeds globais do surfactante. Debido a isto, ao ser sintetizada a partir dun material impuro, a POEA é tamén unha mestura de compostos.
Propiedades
Como aditivo do glifosato (herbicida pesticida), este tensioactivo ten a misión de:
Composición e uso
A POEA utilizada como surfactante denomínase na literatura MON 0139 ou polioxietilenamina. Forma parte do herbicida Roundup. Unha amina de sebo etoxilado (CAS No. 61791-26-2), está na Lista 3 da Axencia de Protección Ambiental dos Estados Unidos de Ingredientes Inertes de Pesticidas."
Roundup Pro é unha formulación de glifosato que contén un surfactante "amina de sebo polietoxilado éster fosfato neutralizado". En 1997 non se publicou información en canto ás diferenzas químicas entre o surfactante en Roundup e Roundup Pro.
As concentracións de POEA van desde <1% en formulacións de glifosato listas para usar a concentracións do 21%. A POEA constitúe o 15% de formulacións de Roundup e o surfactante de amina de sebo polietoxilado éster fosfato neutralizado constitúe o 14,5% do Roundup Pro.
Os surfactantes engádense ao glifosato para permitir a captación efectiva de glifosato hidrosoluble a través das cutículas das plantas, que son hidrófobas e reduce a cantidade de glifosato lavado das plantas pola chuvia.
Efectos ambientais
A complexidade química da POEA fai que sexa difícil de estudar no medio ambiente.
En experimentos de laboratorio a POEA ten unha vida media nos solos de menos de 7 días. O lavado do solo asúmese que é mínimo e a vida media estimada en corpos de auga sería dunhas dúas semanas. Os experimentos de campo mostraron que a vida media da POEA en augas pouco profundas é dunhas 13 horas, "o que apoia máis o concepto de que calquera efecto potencial directo dos produtos formulados sobre os organismos en augas naturais é probable que ocorra en moi pouco tempo postratamento en vez de como resultado de toxicidade crónica ou postergada."
Unha revisión da literatura proporcionada pola EPA en 1997 encontrou que a POEA era xeralmente máis potente para causar toxicidade aos organismos acuáticos que o glifosato, e que a POEA se fai máis potente en ambientes máis alcalinos. (A potencia mídese pola dose letal media (LD50); unha baixa LD50 significa que só unha pequena dose da substancia chega para que sexa letal; unha LD50 alta significa que se necesita unha alta dose para que mate.) O glifosato ten unha LD50 que vai de ser 4,2 veces a da POEA para larvas de mosquito a pH 6,5, a ser 369 veces a da POEA para a troita arco da vella a pH 9,5 (como comparación, a pH 6,5 o LD50 do glifosato era 70 veces o da POEA para a troita arco da vella). O valor de pH da maioría de ríos e lagos está entre 6,0 e 9,0; as especies de peixes son danadas pola auga que teña un valor de pH fóra deste rango.
Toxicidade humana
Unha revisión publicada en 2000, avaliou estudos que se realizaran con propósitos reguladores así como informes de investigación publicados. Encontrou que "non había toxicidade significativa en estudos agudos, subcrónicos e crónicos. A exposición ocular directa á formulación concentrada de Roundup pode ter como resultado a irritación transitoria, mentres que as dilucións das fumigacións normais causan, como máximo, só efectos mínimos. Os datos de xenotoxicidade para o glifosato e o Roundup foron estimados usando unha estratexia que valora o peso das evidencias e criterios de avaliación estándar. Non houbo probas convincentes de que houbese un dano directo ao ADN in vitro ou in vivo, e conclíuse que o Roundup e os seus compoñentes non posúen un risco para a produción de mutacións herdables/somáticas en humanos. ...O glifosato, AMPA e POEA non eran teratoxénicos ou tóxicos no desenvolvemento.... Igualmente non haoubo efectos adversos en tecidos reprodutores nos animais tratados con glifosato, AMPA ou POEA en estudos crónicos e/ou subcrónicos. Os resultados a partir de estudos estándar con estes materiais tampouco puideron mostrar ningún efecto indicativo de modulación endócrina. Por tanto, conclúese que o uso do herbicida Roundup non ten como resultado efectos adversos no desenvolvemento, reprodución ou sistemas endócrinos en humanos e outros mamíferos. ... Concluíuse que, nas condicións actuais e esperadas de uso, o herbicida Roundup non posúe un risco para a raúde humana."
Outra revisión, publicada en 2004, dixo que con respecto ás formulacións do glifosato, "os estudos experimentais suxiren que a toxicidade do surfactante, polioxietilenamina (POEA), é maior que a toxicidade do glifosato só e as formulacions comerciais soas. Hai evidencias insuficientes para concluír que as preparacións de glifosato que conteñen POEA son máis tóxicas que as que conteñen os surfactantes alternativos. Aínda que os surfactantes probablemente contribúen á toxicidade aguda das formulacións de glifosato, o peso das evidencias está en contra de que os surfactantes potencien a toxicidade do glifosato."
Laranga
O topónimo Laranga pode referirse a:
Crónica del rey pasmado
Crónica del rey pasmado é unha novela en lingua castelá de Gonzalo Torrente Ballester publicada en 1989 por Editorial Planeta.
Foi levada ao cinema en 1991 por Imanol Uribe, co título de El rey pasmado, e con guión de Gonzalo Torrente Malvido e Juan Potau.
En 2004 foi incluída na Biblioteca Gallega de Autores en Castellano de La Voz de Galicia.
Trama
O rei Filipe IV de España é un mozo de 20 anos. Logo de pasar unha noite cunha prostituta á que mira espida, éntralle o antollo de ver sen roupa a súa muller. Isto convértese nun conflito de estado, no que se ven implicados o seu valido, e máis o consello do Santo Oficio.
Narración
A obra está narrada desde o punto de vista do narrador omnisciente. Aínda que nalgún caso emprega a primeira persoa, dando a entender que o narrador é un membro da corte do rei, non fala dos seus feitos, senón sempre usando a terceira persoa.
Personaxes
Aínda que hai varios personaxes reais, non se explicita o seu nome en ningún momento.
Espazo e tempo
Está ambientada en Madrid a comezos do século XVII (dise que o rei, que naceu en 1605, ten 20 anos). É no mes de outubro, pero aínda vai bastante calor. Aparecen descritos numerosos espazos da vila castelá, especialmente igrexas, mosteiros e palacios reais.
Fálase da guerra de Flandres e da chegada a Cádiz da frota procedente das Américas cargada de ouro e prata. Fálase da situación social e política da época: o estado endebedado cos banqueiros xenoveses, o poder eclesiástico e as confrontacións entre ordes relixiosas, e a subordinación das persoas ante as institucións.
Dinho
Edi Wilson José dos Santos, coñecido como Dinho, nado en Neópolis o 15 de outubro de 1966, é un exfutbolista e actual adestrador de fútbol brasileiro. Xogaba de centrocampista e foi internacional coa selección brasileira.
Magnitude matemática
En matemáticas, a magnitude é unha propiedade que posúen os fenómenos ou as relacións entre eles, que permite que poidan ser medidos (expresados por números reais non negativos e usando a unidade pertinente). Dita medida está representada por unha cantidade.
Unha magnitude é o resultado dunha medición; as magnitudes matemáticas teñen definicións abstractas, mentres que as magnitudes físicas mídense con instrumentos apropiados.
Os antigos gregos distinguían entre varios tipos de magnitudes, incluíndo:
Probaron que os dous primeiros tipos no podían ser iguais, ou sequera sistemas isomorfos de magnitude. Non consideraron que as magnitudes negativas foran significativas, e o concepto utilizouse principalmente en contextos nos que cero era o valor máis baixo.
Números
A magnitude de calquera número x denomínase usualmente o seu "valor absoluto" ou módulo indicado por |x|.
Números reais
O valor absoluto dun número real r defínese como:
Números complexos
Un número complexo z pode visualizarse como a posición do punto P nun espazo euclídeo bidimensional, chamado plano complexo.
onde ℜ(z) e ℑ(z) son respectivamente a parte real e a parte imaxinaria de z. Por exemplo, o módulo de −3 + 4 i é 5.
Parkway Drive
Parkway Drive é unha banda de metalcore procedente de Byron Bay, Nova Gales do Sur, Australia, constituída no ano 2003. Ata o ano 2018, Parkway Drive publicou seis álbums: Killing with a Smile, Horizons, Deep Blue, Atlas, Ire e Reverence; ademais dun EP, dous DVD, un split e un libro, Ten Years of Parkway Drive. Os últimos catro álbums entraron no top 10 dos ARIA Charts australianos, alcanzando Ire o número 1 en outubro de 2015. En agosto de 2018, levaban vendidas máis de 240 mil copias.
A formación do grupo mantívose sen cambios dende a incorporación do baixista Jia O'Connor en 2006, logo de que Brett Versteeg e Shaun Cash se separaran da banda en 2004 e 2006 respectivamente.
Formación e Killing with a Smile (2003-2006)
Parkway Drive formouse a comezos do ano 2003. O nome da banda ten a súa orixe na súa cidade natal, Byron Bay, onde o grupo ensaiaba na casa dun dos seus membros, chamada "Parkway House", en Parkway Drive (nome da rúa). No documental de 2009, "Parkway Drive: The DVD" explícase a falta de lugares de ensaio que sufrían as bandas de punk rock ou hardcore punk e como "Parkway House" constituía "un pequeno oasis para eles e todos os seus amigos". Deron o seu primeiro espectáculo no Byron Bay Youth Centre, onde o vocalista de I Killed The Prom Queen, Michael Crafter, os veu por primeira vez e mostrou interese na banda. En xuño de 2003, lanzarían un disco compartido titulado "I Killed the Prom Queen / Parkway Drive: Split CD", organizando unha xira por Australia ao longo dese mesmo ano. Logo de firmar un contrato con Resist Records, lanzan o EP Don't Close Your Eyes en 2004 e fan de abreconcertos de bandas como Shadows Fall, Chimaira, Hatebreed ou Alexisonfire en xiras por Australia.
En maio do 2004, logo da substitución de Brett Versteeg por Shaun Cash, desprázanse aos Estados Unidos de América para gravar o seu primeiro disco co produtor de metal Adam Dutkiewicz, guitarrista da banda de metalcore Killswitch Engage, que traballou con bandas coma Unearth e Underoath. O álbum debut da banda titulado Killing with a Smile publicouse en agosto de 2005 e vendeu arredor de 30 mil copias en Australia. En 2006 realizan unha xira en Europa, sendo esta a súa primeira xira internacional, e posteriormente volven a Norteamérica.
A finais de maio do 2006, o baixista Shaun Cash deixa a banda por motivos persoais con apoio por parte do grupo, que atopa un substituto no seu amigo e encargado de merchandising, Jia "Pie" O'Connor, que a pesar de non saber tocar o baixo nun principio, tocaría con eles nas mencionadas xiras europea e norteamericana. Así mesmo, Parkway Drive firma un contrato coa compañía discográfica americana Epitaph en xuño dese mesmo ano.
Horizons (2007–2009)
miniatura|left|220px|Parkway Drive no [[Warped Tour do 2007.]]
En maio do 2009, Parkway Drive anunciou que estaba por lanzar un DVD, no que se incluía unha actuación en directo e un documental do nacemento e progreso da banda. O grupo tamén anunciou unha xira por Australia con August Burns Red e Architects. Acompañaríanos Hand on Mercy nas súas actuacións en Sydney, Safe Hands en Newcastle, Sink Or Swim na súa cidade natal, Byron Bay, House Vs. Hurricane e In Trenches en Melbourne, Dead Kings en Camberra, Wish for Wings en Brisbane e Abandon All Hope en Adelaide.
Deep Blue (2010–2012)
O 23 de marzo do 2010, Parkway Drive entrou no estudio para comezar a gravar o seu terceiro álbum, Deep Blue, co produtor Joe Barresi. Segundo o seu vocalista Winston McCall, este ía ser o seu álbum máis cru e pesado ata a data. De acordo cunha entrada en Myspace, o 1 de abril do 2010 remataran a gravación da batería para o disco. Segundo o publicado o 8 de abril do 2010, Parkway Drive rematara coas guitarras rítmicas, o baixo e a voz para o próximo disco, aínda sen título. O 17 de abril do 2010, o grupo anunciou oficialmente que remataran a gravación deste disco e engadiu un vídeo de estudio ao seu Myspace. O 26 de abril, o vocalista Winston McCall revelou nunha entrevista os títulos de dúas novas cancións: "Home Is For The Heartless" (con Brett Gurewitz de Bad Religion) e "Hollow" (con Marshall Lichtenwaldt de The Warriors). Este álbum levounos a unha xira mundial, na que recorreron Europa, América, Asia e algúns países de África. Posteriormente lanzaron un DVD chamado 'Home Is for the Heartless', no que se amosan as principais paradas da banda durante a xira, así como as experiencias e emocións dos integrantes no momento de coñecer novas culturas.
Durante a xira do 2009 polo Reino Unido e Europa, o grupo presentou e tocou unha nova canción chamada "Unrest", que estaría no seu próximo disco. En maio dese ano, Parkway Drive anunciou que o disco se chamaría "Deep Blue" e que se publicaría o 25 de xuño en Australia, o 28 de xuño en Europa e no Reino Unido e o 29 de xuño nos Estados Unidos. O 14 de maio a banda actualizou o seu perfil de MySpace para anunciar a próxima publicación do disco e revelaron a primeira canción do mesmo, Sleepwalker, neste mesmo formato o 18 de maio do 2010. Ese mesmo día, Parkway Drive colgou un vídeo para promocionar a súa xira europea "Never Say Die!", na que actuarían con outros grupos como Comeback Kid, Bleeding Through, Emmure, War from a Harlots Mouth, Your Demise e We Came As Romans.
En decembro do 2010 o grupo participou na xira por Australia e Nova Zelandia do festival "No Sleep Til" con Megadeth, NOFX, Dropkick Murphys, A Day To Remember, GWAR, Atreyu, Descendents, Alkaline Trio, Frenzal Rhomb, Me First and the Gimme Gimme's, Suicide Silence, August Burns Red, Katatonia, 3 Inches of Blood, We Came As Romans, House Vs. Hurricane e Confession. Ademais, a banda anunciou a través de Facebook unha xira polos Estados Unidos para febreiro/marzo do 2011 xunto con The Warriors, The Ghost Inside e Set Your Goals.
Atlas (2012–2012)
O 8 de setembro do 2012, Parkway Drive publicou o primeiro single de Atlas, “Dark Days” xunto cun vídeo musical. O 16 de outubro, o grupo colgou outra canción do disco, "Old Ghosts / New Regrets", en Youtube e compartiuna a través dos seus perfís de Facebook e Twitter.
Paraquat
O Paraquat é un herbicida non selectivo, de contacto, empregado para o control de plantas emerxidas, tanto de folla ancha coma estreita. É absorbido polas partes verdes da planta, pero non polas raíces nin polas cortizas maduras. Emprégase na destrución aérea de plantacións de marihuana e coca. Entre os herbicidas de uso comercial extenso, é o máis tóxico para as persoas. Frecuentemente asóciase a un emético para provocar o vómito, caso de ser inxerido por persoas ou animais.
Parkway Drive
Atlas (2012–2012)
Finalmente, o álbum publicouse o 26 de outubro do 2012 en Australia, o 29 no Reino Unido e o 30 nos Estados Unidos.
Paraquat
Foi sintetizado por Weidel e Russo en 1882 e saíu o mercado por primeira vez en 1962. É un dos herbicidas máis empregados en todo o mundo, se ben o seu uso está restrinxido en varios países.
Parkway Drive
Atlas (2012–2012)
En xaneiro do 2013, Parkway Drive anunciou unha xira de promoción de Atlas polos Estados Unidos con The World Alive, Veil of Maya, Rescued By A Sinking Ship e While She Sleeps como invitados especiais. Esta xira durou dende o 29 de marzo ata o 19 de abril. Neste mesmo mes, o grupo anunciou unha xira por Australia para conmemorar o seu décimo aniversario, na que incluirían temas de todos os seus discos e na que estarían acompañados por Confession, Northlane e Thy Art Is Murder en datas seleccionadas.
En setembro do 2013, durante a xira por Australia, a banda publicou o seu primeiro libro, "Ten Years of Parkway Drive". O libro contén imaxes nunca vistas dos dez anos de Parkway Drive como grupo e moitos datos sobre a vida e a historia do grupo, dun xeito similar ao seu primeiro DVD, publicado no 2009.
En febreiro do 2014, Parkway Drive anunciou que formaría parte da escena principal do Vans Warped Tour de 2014.
Paraquat
Este herbicida pode causar a morte incluso a doses da orde de 10 mg/kg. O límite de exposición é de 0,1 mg/m3. A finais da década do 1960 un programa gobernamental americano permitiu o fumigado de campos de cultivo de marihuana situados en Suramérica con paraquat. O programa denominado "Marihuana Paraquat" deu lugar a un intenso debate (en marihuana contaminada detectouse un contido de 3 a 2,264 mg de paraquat e no fume un 0,03%).
Parkway Drive
Próximo disco (dende 2014)
En abril do 2014, a banda anunciou no seu perfil de Instagram que estaba traballando nun novo disco que ten previsto publicar no outono de 2014. Recentemente, o vocalista Winston McCall declarou que o disco non se publicará ata principios do 2015, xa que o grupo está actualmente a facer este disco do mellor xeito posible.
Paraquat
Mecanismo da súa acción tóxica
Existen varias teorías sobre a forma de interaccionar cos organismos vivos. Unha hipótese para explicar o mecanismo de acción do paraquat considera que se debe á a oxidación do NADPH celular e esgotamento final do contido de NADPH das células pulmonares.
Estudos bioquímicos revelaron que as células alveolares conseguen de xeito activo o paraquat por medio dun sistema de transporte de diamina/poliamina. O paraquat sofre redución (dependente do NADPH) dun electrón, para formar un radical libre que ten a capacidade para reaccionar co osíxeno molecular, orixinando así un catión paraquat máis un osíxeno reactivo (anión superóxido). Este anión converterase en peróxido mediante a enzima superóxido dismutase. Estes anións atacan aos lípidos poliinsaturados presentes nas membranas celulares alterando e diminuíndo a integridade funcional da célula.
Estruturalmente a molécula de paraquat ten moito parecido cun receptor de membrana a nivel alveolar; debido a isto considérase que ocupa ese receptor e de aí a especificidade por este tipo de tecido, pero, en xeral, ten predilección por tecidos con maior saturación de osíxeno como o pulmón, fígado e ril. Os danos hepáticos e renais polo xeral son reversibles.
Toxicocinética
Dende o punto de vista toxicolóxico, a ruta de absorción máis importante é a dixestiva (intestino delgado), xa que é a que máis frecuentemente está involucrada en casos de intoxicación (accidental ou suicida). A absorción pola pel intacta e pola vía respiratoria é escasa. Porén, dada a súa corrosividade o paraquat pode ulcerar estes tecidos podendo incrementar a súa absorción por estas rutas.
O tóxico acumuláse no pulmón mediante un proceso dependente de enerxía, seguindo unha cinética de orde cero saturable, que pode ser bloqueada por inhibidores como o iodoacetato. Considérase que teñen probabilidade de sobrevivir os pacientes con concentracións en plasma que non excedan dos valores 2,00, 0,60, 0,30, 0,16 e 0,10 mg/L, ás 4, 6, 10, 16 e 24 horas respectivamente (valores preditores de supervivencia).
No referente á biotransformación e excreción o paraquat é pouco metabolizado. A carga das moléculas, xunto á estrutura electrónica conxugada, dálle a propiedade de producir radicais libres que tamén son solubles na auga. Estes radicais libres reaccionan avidamente co osíxeno, formando radicais iónicos de superóxido e peróxido de hidróxeno que rexeneran a molécula de bipiridilo. Excrétase como tal nos ouriños e feces (se foi inxerido).
Dose tóxica e letal
A OMS clasifica o paraquat como “moderadamente perigoso, clase II”. Doses por riba dos 20 mg/kg considéranse tóxicas, e a dose letal mínima nos humanos é de 35–40 mg/kg, o que corresponde a unha inxestión de 15 a 20 mL de paraquat concentrado.
Fisiopatoloxía
O paraquat é extremadamente tóxico cando é inxerido. Polo seu carácter altamente corrosivo produce lesións como edema, queimaduras ou úlceras na mucosa do aparato dixestivo (boca, farinxe, esófago, estómago e intestino).
A elevada toxicidade do paraquat céntrase a nivel pulmonar e caracterízase pola presenza de edema en inxestións elevadas (máis de 20 mg/kg), hemorraxia e fibrose intersticial e intraalveolar difusa, que comeza normalmente de 2 a 14 días trala intoxicación. En xeral, a toxicidade pulmonar producida polo paraquat pódese describir en dúas fases. Na primeira fase destrúense as células epiteliais alveolares (alveolite con elevada destrución pulmonar), e na segunda fase prodúcese fibrose intra e interalveolar, de xeito que a arquitectura normal alveolar será substituída por tecido fibroso. Como consecuencia disto impídese de xeito grave o intercambio gasoso, coa conseguinte hipoxia e morte.
Os achados patolóxicos nos casos de morte por paraquat inclúen ademais de danos pulmonares, graves lesións que afectan o ril, medula suprarrenal, corazón, SNC, fígado e páncreas.
Manifestacións clínicas
A gravidade dos síntomas e signos da intoxicación por paraquat dependen tanto da dose coma do tipo de exposición.
A exposición tópica adoita causar danos nas unllas, pel, ollos e nariz, debido á exposición a disolucións extremadamente concentradas do ión paraquat. Os síntomas habituais tras este tipo de exposición son sequidade, eritema, formación de ampolas, irritación e ulceración da pel. A acción irritante do paraquat ten lugar en diversos tipos de tecido epitelial: no caso de exposición ocular é frecuente observar inflamación e ulceración da córnea e a conxuntiva, que evoluciona gradualmente acadando o dano máximo entre 12 e 24 horas trala exposición. Pode provocar estenose do conduto lacrimal e miose.
As manifestacións derivadas dos efectos sistémicos do herbicida pódense describir en tres estados en función da gravidade da intoxicación (directamente relacionada coa dose):
1) En intoxicacións leves (dose menor de 20 mg/kg de paraquat) os pacientes poden mesmo ser asintomáticos, aínda que a maioría experimentan vómitos e diarrea. A recuperación dos danos adoita ser completa nuns poucos días.
2) En intoxicacións moderadas (doses de 20 a 40 mg/kg), ós vómitos e á diarrea séguenlle síntomas de toxicidade sistémica xeneralizada, entre os que se atopan sempre presentes fibrose pulmonar progresiva e fallo renal e hepático. A maioría dos pacientes morre, aínda que a morte pódese atrasar de 2 a 4 semanas trala exposición.
3) As intoxicacións graves (dose maior de 40–50 mg/kg, uns 15mL de Gramoxone) son mortais no 100% dos pacientes, normalmente dentro das 72 horas seguintes á inxestión. Ademais dos síntomas anteriores, amósase ulceración orofarínxea e esofáxica, seguida dun fallo multiorgánico (cardíaco, respiratorio, hepático, renal, adrenal, pancreático e do SNC). A principal causa da morte é o colapso cardiovascular, que se caracteriza por arritmias ventriculares, hipotensión e parada cardiorrespiratoria. Os síntomas iniciais inclúen ardor da boca, da gorxa, do peito e do abdome. Pódese presentar tamén dor de cabeza, vertixes, mialxia, diarrea hemorráxica, e unha análise de ouriños pode amosar proteinuria e hematuria, que pode ser debida ó desenvolvemento dunha necrose tubular aguda.
Probas diagnósticas
O diagnóstico basease na historia clínica, cos antecedentes da exposición e os achados clínicos característicos. Ós pacientes expostos ó paraquat débeselles realizar unha avaliación completa, incluíndo enzimas hepáticas (AST, alanina aminotransferase, gamma glutamina transpeptidase e lactato deshidroxenase), electrólitos, glicosa, nitróxeno úrico no sangue, creatinina, aldolase sérica, análise completa de células sanguíneas, gases en sangue arterial, radiografía pulmonar e análise de urina. Ós pacientes expostos cronicamente requíreselles un perfil tiroide, vitamina B12 e folato para avaliar as diferenzas fronte a outras enfermidades de orixe neurolóxica. O diagnóstico pode ser rapidamente confirmado mediante a proba do ditionito en ouriños: Engadindo 2 mL de ditionito sódico o 1% a 10 mL de ouriños, a aparición de cor azul confirma a presenza do herbicida. Para establecer o prognóstico, son precisas técnicas analíticas máis precisas, que permitan cuantifican o paraquat no sangue e ouriños. Taxas de excreción urinaria de paraquat maiores de 1 mg/h ou concentracións plasmáticas de paraquat maiores de 0,1 µg/ml son indicativas dunha intoxicación grave. O paraquat pode seguir aparecendo nos ouriños ata máis dun mes despois da intoxicación. O gradiente de O2 alveolar/arterial está notablemente aumentado. Un aumento do nitróxeno ureico en sangue, de fosfatase alcalina sérica e de bilirrubina sérica tamén indican a gravidade do dano hepático e renal.
Tratamento
O tratamento débese iniciar coa maior brevidade posible despois da inxestión de paraquat, e débese centrar en deter a absorción gastrointestinal e favorecer a eliminación renal das toxinas. Pódese considerar a realización un lavado gástrico en caso de transcorrer menos dunha hora dende a intoxicación. O lavado gástrico débese realizar con carbón activado con volumes repetidos de 200 mL ó 1% de solución de bentonita ou con 200 ml de suspensión ao 30% de terra de Fuller en auga. A eliminación renal débese estimular mediante a administración precoz de líquidos por vía intravenosa, ós que se poden engadir diuréticos (manitol, furosemida). Débese evitar a osixenoterapia xa que parece que incrementa a fibrose pulmonar. Non hai antídoto para este tóxico.
Prognóstico
A enfermidade pulmonar por paraquat caracterízase por fibrose intersticial e intraalveolar difusa progresiva, producindo a morte ata 3 semanas despois da intoxicación.
En 1979 Proudfoot e colaboradores encontraron que os valores plasmáticos de paraquat poderían ser de utilidade para avaliar a gravidade da intoxicación e predicir o seu curso Así pacientes con niveis plasmáticos menores a 2,0, 0,6, 0,3, 0,16 e 0,1 mg/L ás 4, 6, 10, 16 e 24 horas tiñan máis probabilidades de sobrevivir á intoxicación. A curva de Proudfoot foi posteriormente mellorada e ampliada polos estudos de Hart e cols.
Produción
Acóplanse piridinas cun tratamento con amida de sodio seguido de oxidación. A 4,4'-bipiridina resultante é despois metilada con clorometano para dar o composto desexado: