cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Historia do antigo Exipto
Imperio Medio (2040-1640)
Moitas das maiores accións dos reis da XII dinastía tiveron lugar fóra do val do Nilo. Tal como antes, houbo moitas expedicións a Nubia, Siria e ao Deserto do Oriente, en busca minas e de madeira para transportar para Exipto. Para alén diso, estableceuse comercio coa Creta minoica.
Durante o Imperio Medio, a fase seguinte en deseño funerario foron as tumbas escavadas na rocha. Os mellores exemplos destas tumbas poden verse no Val dos Reis. Aínda se construían grandes templos en áreas máis visíbeis. O proxecto arquitectónico máis destacado foi o impoñente mausoleo de Mentuhotep en Deir al Bahri, que serviría de prototipo para o templo de Hatshepsut cinco séculos máis tarde. É o período clásico da arte e a literatura exipcios.
O faraón perdeu o carácter divino dos séculos precedentes, pero a autoridade real ficou firmemente establecida. Unha táctica moi utilizada para manter o control era substituír os gobernadores provinciais por funcionarios adeptos, moitos deles inmigrantes da veciña Palestina. Tebas converteuse nunha gran metrópole; os faraóns trasladáronse á antiga capital, Menfis, que estaba máis próxima do centro do país. Sesostris III e Amenemhet II construíron grandes pirámides en Saqqara, Dahshur, Illahun e Hawara.
A XIII dinastía é incluída frecuentemente no Reino Medio, se ben o período parece ser un tempo de confusión e de príncipes estranxeiros provenientes da Asia, coñecidos por hicsos, que se aproveitaron da inestabilidade política no Delta do Nilo para obteren o control da área e máis tarde estender o seu poder para o sur. Os hicsos, que eran eses colonizadores que tanto lles serviran aos faraóns, trouxeron consigo a carruaxe de guerra puxada por cabalos. Os exipcios non botaron moito tempo ata recoñecer o poder desta carruaxe e comezar, eles mesmos, a usala.
Sexa como for, esta quebra no control central marca o inicio do Segundo Período Intermedio.
Segundo Período Intermedio (1640-1550)
As dinastías XIII e XIV (1785-1670) foron débiles e foron derrubadas polos "hicsos" ou "gobernantes de terras estranxeiras". De orixe asiática, reinaron (dinastías XV e XVI) primeiro desde Ávaris e foron avanzando cara ao sur até tomaren Menfis. O seu primeiro faraón foi Salitis e o seu momento de maior poder corresponde ao reinado de Khian. Introduciron en Exipto os arreos do cabalo, o carro de guerra e o bronce.
En Tebas, xa en tempos da XIII dinastía, unha casa real local recoñeceuse vasala dos hicsos até que, acaudillados por Seqenenre Taa II e os seus fillos Kamés e Amosis, logrou unificar todo o Alto Exipto e se instaurou como dinastía XVII en tempos do hicso Apofis I.
Imperio Novo (1550-1070)
Entre 1580 e 1200 Exipto atinxiu e superou o esplendor dos imperios antigo e medio. É a Idade de Ouro do Antigo Exipto, cando se converteu no imperio máis poderoso da Antigüidade. Durante a loita contra os hicsos formárase un auténtico exército profesional, baixo o mando dunha aristocracia renovada e o afortalamento do sacerdocio de Amón, que se convertera nunha casta moi poderosa co emparentamento con Ra para crear o deus Amón-Ra, rei dos deuses.
A XVIII dinastía comezou con Ahmosis (1580-1558), que iniciou unha política expansiva desde a Siria até a Nubia (onde case chegou á terceira catarata). Amenofis I (1557-1530), Thutmose I (1530-1520) e Thutmose II (1520-1505) proseguiron as conquistas e anexións territoriais até chegar ao Éufrates. Na verdade, non se trataba de conquistas de ocupación, senón que o que se procuraba era un botín. Esta política detívose brevemente durante a rexencia de Hatshepsut (1505-1484), pero Thutmose III chegou aínda máis lonxe e elevou o poderío de Exipto, que os faraóns seguintes mantiveron. Amenofis I fundou tamén Deir-el Medina, desde onde se traballou no Val dos Reis. Os faraóns seguintes naceron de esposas secundarias do rei que ascendían ao trono grazas ao seu ingreso, sempre mediante o matrimonio, na liña sucesoria feminina.
Thutmose II foi seguido da súa esposa e medio irmá Hatshepsut, a raíña máis coñecida de Exipto. Thutmose III chegou até Asia Menor e o Éufrates. O seu fillo, Amenofis II creou o reino que tan sabiamente administrou o que, posibelmente, foi o máis grande de todos os faraóns, Amenofis III, chamado como o Magnífico.
miniatura|dereita|Busto de Amenofis IV/[[Akhenatón]]
O seu fillo, Amenofis IV levou a cabo unha reforma relixiosa radical. Impulsou o culto de Ra e enfrontouse ao clero ao cerrar os seus templos e facer de Atón, o disco solar, a divindade oficial. Tomou o nome de Akhenatón e creou unha capital de nova planta en Akhetaton (actual Tell al-Amarna). O nome e a imaxe de Amón foron borrados dos edificios públicos. Para todo isto contou co apoio da súa esposa, Nefertiti. Na arte desenvolveuse un "realismo" que incluía elementos da vida cotiá e retratos non idealizados.
Á súa morte (o sucesor designado, Smenkhare só viviu dous anos), Tutankhamón ordenou o retorno á situación anterior e regresou a Tebas. Horemheb foi o último faraón desta dinastía, e tívose que dedicar a recuperar a estabilidade interna; o seu xeneral Horemheb (que reinaría máis tarde), tivo nisto unha importancia fundamental. Deu paso á XIX dinastía ao designar como sucesor a Ramsés I, cuxo fillo, Seti I, recuperou o prestixio exterior e consolidou a monarquía reconquistando Tiros e ocupando de novo Palestina e parte de Fenicia e Siria, combatendo contra os hititas en Qadesh. A súa tumba, construída no Val dos Reis foi a maior das das dinastías XVIII e XIX.
miniatura|dereita|Estatua de [[Ramsés II no corredor principal do seu templo en Abu Simbel]]
Ramsés II (1298-1235), de fama bíblica, enfrontouse á primeira invasión dos "pobos do mar". Durante o seu reinado, de 66 anos, construíronse edificios colosais, como o Gran Templo de Abu Simbel.
A debilidade das dúas dinastías seguintes, acosadas por invasores desde o leste e o oeste e a maior autonomía que adquiren os nomos, algúns dos cales mesmo designan reis, conduce á división do reino e ao fin do Imperio Novo.
Alejandro Rodríguez Veiras
Alejandro Rodríguez Veiras, coñecido como Alejandro R. Veiras, nado en Ourense en 1896 e finado na mesma cidade en 1977, foi un pintor e escritor galego.
Historia do antigo Exipto
Imperio Novo (1550-1070)
A feitura dos caixóns funerarios mudou da forma rectangular do Imperio Medio para a familiar forma de momia, con cabeza e ombros arredondados. Ao principio, eran decorados con penas esculpidas ou pintadas, mais máis tarde pasaron a ser pintados cunha representación do falecido. Tamén eran sobrepostos como bonecas rusas: un caixón externo de grandes dimensións contiña outro máis pequeno, que por súa vez contiña un terceiro case moldeado ao corpo. Cada un dos caixóns interiores era decorado de forma máis elaborada que o inmediatamente exterior. Datan desta época a maioría das momias que chegaron ata nós.
As técnicas de momificación foron sendo gradualmente perfeccionadas co uso de natrón cristalino. Todos os tecidos moles, como o cerebro e os órganos internos, eran removidos, despois do que as cavidades eran lavadas e enchidas con natrón, e o corpo enterrado nunha pilla de natrón. Os intestinos, pulmóns, fígado e estómago eran preservados separadamente e almacenados en "vasos canopos" protexido cada un por un dos "catro fillos de Horus": Duamutef (estómago), Qebhsenuef (intestinos), Hapy (pulmóns) e Imsety (fígado).
Terceiro Período Intermedio (1070-664)
A dinastía XXI estableceu a capital en Tanis, no delta do Nilo, mentres o val era controlado polos grandes sacerdotes tebanos. Nos últimos anos os "libios" ocupaban xa moitos dos postos de maior poder, e o primeiro faraón da XXI dinastía, Sheshonk I (945-924), tiña esta orixe. Pretendeu reunificar o poder instalando o seu fillo como Sumo Sacerdote de Amón en Tebas, ao tempo que xeneral en xefe dos exércitos e gobernador do Alto Exipto. Outro tanto tentou Takelot II (860-835), pero o seu fillo, Osorkón, foi rexeitado polos tebanos e orixinou unha longa guerra civil durante a que calquera potentado optaba á realeza, incluído un rei nubio, Kashta (770-750), que gobernou sobre o Alto Exipto desde Napata (Gebel Barkal).
A finais do século VIII enfrontáronse os gobernantes locais de Sais, no delta occidental, e os tebanos. Piye (750-712), irmán e sucesor de Kashta, desenvolveu unha campaña por todo Exipto que o levou até Menfis, onde se lle someteron catro reis; se ben, na verdade, o reino non ficaba unificado. Shabaka (712-698) si se impuxo sobre os demais reis e estableceu a capital en Menfis, aínda que os gobernantes locais continuaron sendo bastante independentes.
O medio século de reinado nubio (dinastía XXV) permitiu a mellora económica e un rexurdimento artístico. O único rival era Asiria, que viña expandíndose desde o século IX, e coa que se enfrontaron na Palestina durante os reinados de Sennaquerib (704-681) e Esarhaddón (681-669).
A Baixa Época (664-323)
O rei asirio Assurbanipal (660-627) estableceu un maior control (desde o 671 Menfis caera e o país pagáballe un tributo) apoiando o gobernador de Sais, Neco I (672-664), quen se enfrontou aos nubios. Pero o fillo deste, Psammético I, aproveitando que Assurbanipal marchara reprimir unha rebelión en Babilonia, liberouse da súa tutela e unificou o reino. Psammético I foi o primeiro faraón que empregou mercenarios gregos e carios.
A prosperidade aumentou, especialmente no delta, e xa na XXVI dinastía tentouse controlar Palestina aproveitándose da decadencia asiria: Neco II combateu en Siria, rexeitou un ataque do rei babilonio Nabucodonosor (604-562) e construíu unha frota no Mediterráneo e outra no Mar Vermello, ao tempo que tentaba enlazar o Nilo e o Mar Vermello mediante un canal. Apries (589-570) apoiou tamén os pequenos estados palestinos contra Babilonia e aceptou os exiliados xudeus que fuxían da catividade. Tentou reprimir os colonos gregos de Cirene pero o xeneral que enviara, Amasis (570-526) sublevouse e depúxoo.
Ao ano seguinte da morte deste, os persas invadiron e puxeron no trono a Cambises (525-522), primeiro soberano da XXVII dinastía (persa). Darío I rematou o canal de Neco II. Durante os 80 anos que seguiron á derrota persa contra os gregos en Maratón (ano 490), os exipcios combateron por expulsar os persas apoiándose nos gregos. En 404 Amirteo de Sais liberou o delta e catro anos máis tarde o resto do país. Os persas volveron a dominar Exipto durante dez anos (343-333), no que constituíu a XXXI dinastía.
Wolverhampton Wanderers F.C.
O Wolverhampton Wanderers Football Club é un club de fútbol de Inglaterra, da cidade de Wolverhampton en West Midlands. Foi fundado en 1877 co nome de St. Luke's por John Baynton, Jack Addenbrooke e Jack Brodie. Xogou na maior parte da súa historia recente en The Championship; non obstante, dende 2018 xoga na Premier League.
Historia
En 1893 o equipo gaña a primeira FA Cup da súa historia (1-0 sobre o Everton). Ata a data os Wolves xogaron oito finais de Copa.
En 1954 o equipo gaña a súa primeira Liga en Primeira División -actual Premier-. Vitorias sobre clubs con prestixio en Europa, como o Real Madrid e o Honved húngaro foron a inspiración para que a UEFA crease a Copa Europea de clubs, actual UEFA Champions League.
En 1974 e 1980 o equipo gaña as dúas Copas da Liga (actual Carling Cup) que adornan as súas vitrinas, mercé a sendas vitorias sobre Manchester City e sobre o entón todopoderoso Nottingham Forest. Desgraciadamente, ese foi o principio dun grave declive que os levou, tras sucesivos descensos, á Cuarta División en 1986 (o anterior caso deste grave declive foi o Bristol City en 1982).
O 18 de abril de 2008 o equipo logra o regreso á elite 5 anos despois tras a súa vitoria ante o Queens Park Rangers. O 25 de abril de 2009 o equipo logra o seu terceiro título de liga en Championship -Nivel 2-, tras empatar a un o o campo do Barnsley, logrando así o ansiado ascenso á Premier League.
Estadio
miniatura|300px|Molineux Stadium
Discovery Channel
Discovery Channel é unha canle de televisión por cable propiedade de Discovery Communications, que basea a súa programación no entretemento, cultura e educación, distribuída virtualmente na televisión de pago de moitos países do mundo.
A marca é coñecida principalmente pola súa variedade de programación científica, particularmente documentais e programas sobre a natureza.
No mundo
Discovery Channel chega a máis de 381 millóns de fogares en máis de 180 países. En varios destes, Discovery Channel está dispoñíbel en plataformas dixitais vía satélite que ofrecen unha mesma programación en varias linguas ou subtítulos (incluíndo o castelán, alemán, portugués, italiano, danés, grego, polaco, húngaro, romanés e hindi).
Merca e marcas
Tras Tour de Francia celebrado no ano 2004, a canle Discovery Channel anunciou que se convertería no principal patrocinador do equipo ciclista Discovery Channel no 2005, contando coa participación do heptacampión Lance Armstrong. Tamén participa na construción do Discovery Channel Telescope, xunto co Observatorio Lowell.
Calomarde
miniatura|dereita|Localización da [[Sierra de Albarracín en Aragón.]]
Calomarde (Calomart en aragonés) é un municipio da provincia de Teruel, na Comunidade Autónoma de Aragón, España. Está situado no centro da comarca da Sierra de Albarracín e a 50 km de Teruel. A súa superficie é de 28,18 km², e no 2007, segundo o INE tiña 90 habitantes.
Froilán Maldonado Monje
Froilán Maldonado Monje, nado en Villapún (Palencia) o 2 de outubro de 1956, é un exfutbolista español. Xogaba de defensa.
Traxectoria
Iniciouse na tempada 1980–81 no CF Palencia en Segunda División, descendeno a Terceira ao remate da campaña, volvendo a xogar na categoría de prata na tempada 1982–83. O seu bo facer no club palentino ábrelle as portas do RCD Espanyol de Primeira División, onde estivo tres campañas.
Na tempada 1986–87 foi contratado polo Deportivo da Coruña, en Segunda División. No club galego, onde permaneceu unha campaña, foi un habitual do esquema de Eusebio Ríos na zaga branquiazul, xunto con Portela, Silvi e Richard Moar.
Na tempada 1987–88 foi contratado polo UE Figueres onde permaneceu até 1990.
Barry DeVorzon
Barry DeVorzon, nado en Nova York o 7 de xullo de 1934, é un compositor de bandas sonoras estadounidense. Entre as súas composicións máis coñecidas atópanse as bandas sonoras dos filmes Bless the Beasts and Children (1971), The Warriors (1979) e The Exorcist III (1990), xunto a outras.
La Víbora
La Víbora foi o nome de dúas publicacións:
Grupo Farmacéutico Chiesi
200px|miniatura|Logo da compañía. O Grupo Farmacéutico Chiesi é unha compañía farmacéutica multinacional con sede en Parma.
Historia
Fundada en 1935, Chiesi centra as súas actividades no desenvolvemento de fármacos para o aparello respiratorio, cardiovascular, muscular, esquelético e para neonatoloxía. Ademais dos fármacos desenvolvidos nos propios laboratorios de Chiesi, tamén ten unha política de alianzas con moitas empresas farmacéuticas internacionais. A compañía conta con arredor de 3.500 empregados entre Italia e as súas sedes no resto do mundo. Ademais, conta con 550 patentes internacionais e emprega a aproximadamente 300 investigadores de centros de investigación en Parma, París e Rockville, Estados Unidos.
Copa do Rei de Rugby 2014-2015
Na tempada 2014-2015 disputouse a 82ª edición da Copa do Rei de rugby, o torneo nacional máis antigo do rugby español. Organizado pola F.E.R., tiñan dereito a competir no torneo os oito equipos que ocupasen os primeiros postos na táboa da División de Honra unha vez rematada a primeira volta da liga regular. A UE Santboiana, que lideraba o campionato de liga nese intre, rexeitou participar no campionato copeiro, de xeito que finalmente os participantes na Copa do Rei foron os oito equipos situados entre o segundo e o noveno posto da liga. Na final, disputada o 19 de abril de 2015 nos Campos de Pepe Rojo de Valladolid, o VRAC Quesos Entrepinares derrotou ó Complutense Cisneros por 33 a 15, facéndose coa súa cuarta Copa do Rei.
Formato
O formato do torneo contaba con 3 fases eliminatorias:
Ramón Fernández Rico
Ramón Fernández Rico, nado en Vilasantar en 1891 e finado en Pontevedra o 5 de xuño de 1937, foi un político galego.
Copa do Rei de Rugby 2014-2015
Participantes
Os oito equipos participantes saíron do campionato nacional de liga na súa División de Honra. Acadaban o dereito a participar na Copa do Rei os oito primeiros equipos da táboa ó remate da primeira volta. Trala renuncia da UE Santboiana ampliouse a clasificación para a Copa do Rei ó noveno posto da liga.
Así quedou a táboa da liga trala primeira volta (os oito equipos clasificados para disputar a Copa do Rei están marcados en cor azul):
Ramón Fernández Rico
Traxectoria
Torneiro de profesión, casou con Pura Prado Rey, coa que tivo nove fillos. Foi dono dunha ebanistería na avenida de América da Estrada. Chegou a ser vicepresidente do Partido Radical Socialista en 1931, e máis tarde rematou integrado na Unión Republicana. Tras as eleccións de 1936 e a vitoria da Fronte Popular, Jesús Ignacio Puente Fontanes converteuse en alcalde da Estrada e Ramón Fernández Rico en tenente de alcalde. O 14 de xullo de 1936, o alcalde marchou a Madrid cunha delegación de deputados e políticos galegos para presentar ante as Cortes os resultados do plebiscito sobre o Estatuto de autonomía de Galicia, quedando á fronte do goberno municipal Fernández Rico.
Sublevación de xullo do 36
Tras a sublevación militar do 18 de xullo, a Garda civil negouse a poñerse a disposición das autoridades municipais, polo que Fernández Rico recibe ordes do Goberno Civil para armar a poboación e deter aos sublevados. Pero foi a Garda Civil quen destituíu ao goberno municipal e comezou a deter a políticos, sindicalistas e republicanos. Aínda que nun principiou se agochou durante uns días, acabouse presentando perante a Garda Civil e foi enviado á Prisión Provincial de Pontevedra primeiro e ao improvisado cárcere da illa de San Simón despois.
Cárcere e execución
Estivo preso durante máis de nove meses, acusado de múltiples cargos, como os de ser comunista, "instigador do alzamento revolucionario" e inimigo da Igrexa. Durante este tempo a súa muller e fillos saíron a traballar para poder aliviar a penosa situación económica da familia e para poder levarlle comida a Ramón, pois as condicións do cárcere eran lamentables. A pesar da súa confianza en salvar a situación, en marzo de 1937 é condenado á pena de morte.
Nunha das últimas cartas que envía á súa muller di que ten a conciencia moi tranquila, que non fixo mal a ninguén e que foi todo por defender un ideal. Na derradeira carta despídese de toda a familia e pídelle á súa muller que os cartos do enterro os gaste en vestir aos fillos.
Ramón Fernández Rico foi fusilado o 5 de xuño de 1937 na Avenida de Buenos Aires, nun cruzamento de camiños de Monte Porreiro, no concello de Pontevedra. A súa muller fora ese día para velo e presentarlle ao seu fillo nacido había pouco tempo, pero cando chegou xa estaba morto.
Homenaxes
En 2006, á beira do río Lérez rendeuse unha homenaxe a Ramón Fernández Rico, Jesús Ignacio Puente Fontanes e José Rodríguez Sangiao, fusilados os tres en 1937.
En 2007, coincidindo co 70 aniversario do fusilamento, celebrouse no salón de plenos do concello da Estrada, unha homenaxe a Fernández Rico e a outros cinco estradenses asasinados canda el e na que participaron numerosos familiares dos represaliados. Tamén se colocou unha placa no Concello para lembrar aos fusilados.
San Justo de la Vega
San Justo de la Vega é un concello español da provincia de León (Castela e León). A súa poboación é de 2.026 habitantes (INE 2011).
Golfo de Cádiz
miniatura|dereita|250px|Localización do golfo de Cádiz. dereita|miniatura|250px|Imaxe de satélite O golfo de Cádiz é un entrante do océano Atlántico na costa do suroeste da Península Ibérica, que se encontra entre o cabo de San Vicente, en Portugal, e o Estreito de Xibraltar, polo que as súas augas bañan a costa sur do Algarve, a costa da provincia de Huelva e a costa atlántica da provincia de Cádiz. Esta zona costeira recibe o nome de Costa da Luz.
Recursos
En canto á pesca, as especies mariñas de interese comercial que se capturan no Golfo de Cádiz suman 314, entre elas destacan a chirla, a anchoa, o salmonete, a acedía e o atún. O atún é especialmente importante, en términos económicos e culturais, xa que implica técnicas de pesca distinta como son as almadrabas.
Jesús Hidalgo Bermejo
Jesús Hidalgo Bermejo, nado en Éibar (Guipúscoa) o 18 de xuño de 1962, é un exfutbolista español. Xogaba de dianteiro.
Pazo de Cadro
O Pazo de Cadro é unha casa señorial particular situada na parroquia de San Tomé de Piñeiro, en Marín. É a construción civil máis antiga do concello, e está recollida no inventario de patrimonio histórico-artístico da Xunta de Galicia. No ano 2012 estaba en mal estado de conservación.
Historia
Xa existía no século XV como casa grande fortificada. Desde que en 1590 a torre foi aforada polo mosteiro de Oseira a Vasco de Romai, o pazo pertenceu a esa familia durante douscentos anos. Segundo consta nunha inscrición sobre a porta de entrada á herdade, en 1710 Xoán de Romai realizou diversas obras de acondicionamento. A finais do século XVIII pasou á familia Cea, tralo matrimonio de Juana Añel Romai con José de Cea, dono do Pazo de Cea (Nigrán).
Posteriormente o pazo pasou a ser propiedade municipal, quedando en estado de ruína. Na década de 1960 foi mercado pola escritora e xornalista sueca Christina Lilliestierna. Trala súa morte no ano 2000 os seus herdeiros venderon o mobiliario (incluídas unha colección de cerámicas e de alfombras persas) e o pazo. Actualmente está abandonado.
Arquitectura
A torre, con planta terrea, dous andares e remate ameado, é a parte máis vella do pazo, posiblemente construída no século XV. A comezos do século XVIII engadíuselle o corpo residencial, cun balcón corrido na parte traseira asentado sobre canzorros, e unha ampla solaina a ras de chan rodeada de balaustres sobre o val de Esperela. No exterior hai varios escudos nobiliarios, incluídos os dos Romai e os dos Soutomaior: dous na residencia e outro no portalón.
dereita|miniatura|200px|Rosetón e imaxe de Santa Bárbara. A capela de Santa Bárbara é de arquitectura barroca-clasicista. Foi construída co pazo, e reconstruída a comezos do século XIX por José Cea Añel e Romai, segundo as inscricións no portalón e na parede da capela. O templo está acaroado ao pazo, pero accédese a ela por unha porta lateral independente con escalinata. Sobre a porta hai un pequeno rosetón calado, quizais aproveitado dunha construción anterior, e un nicho coa imaxe de Santa Bárbara. O presbiterio está cuberto por unha bóveda de canón. A nave ten unha elegante cúpula sobre pendentes decoradas con brasóns familiares, rematada por unha lanterna. Hai outro escudo nobiliario no pincho exterior da capela.
O conxunto inclúe un hórreo de dez pés na eira e un pombal, amais dunha casa para os caseiros e dúas piscinas engadidos posteriormente.
Eduardo Araujo Castillo
Eduardo Araujo Castillo (6 de febreiro de 1996) é un deportista mexicano que compite en judo, gañador de dúas medallas de prata no Campionato Panamericano de Yudo nos anos 2016 e 2017.
Campo de Muro, Rubián, Bóveda
Campo de Muro é un lugar da parroquia de Rubián no concello lugués de Bóveda na comarca da Terra de Lemos.
Ben Clark
Ben Clark (Eivissa, 21 de xuño de 1984) é un escritor español de orixe británica.
Nota biobibliográfica
Ben Clark naceu en Eivissa (España). Recibiu diversos premios literarios entre os que destacan o Premio Hiperión 2006 ex aequo con David Leo García, o VII Premio Nacional de Poesía Nova Félix Grande, o IV Premio de Poesía Nova RNE por un libro escrito co poeta salmantino Andrés Catalán, o Premio Ollo Crítico de Poesía de RNE 2014 e o XXX Premio internacional de Poesía Fundación Loewe 2017 polo seu libro La policía celeste. Foi bolseiro de creación literaria na Fundación Antonio Gala (2004-2005); en The Hawthornden Castle International Retreat for Writers, (Escocia); en The Château de Lavigny International Writers’ Residence (Suíza) e na Fundación Valparaíso. Entre 2002 e 2012 mantivo unha columna semanal en catalán no Diario de Eivissa e colaborou con entrevistas e artigos para outros medios como El Mundo, La Vanguardia ou El País. Traduciu aos poetas Anne Sexton, Stephen Dunn e Edward Thomas, e ao narrador estadounidense George Saunders. A súa obra aparece en diversos recontos e antoloxías da poesía recente. É titor de poesía da Fundación Antonio Gala.
O caso do seu poema viral
Un dos poemas máis coñecidos de Ben Clark é "El fin último de la (mala) literatura", publicado orixinalmente en La mezcla confusa (2011) e que se fixo viral a finais de 2011, acadando unha gran difusión en redes sociais. O impacto do poema deu lugar a múltiples variacións e confusións sobre a súa autoría real, propio do proceso de apropiación da arte realizado na rede. O propio autor valorou o fenómeno como parte dunha estratexia para reclamar a súa autoría sobre o texto, ao que se referiu como "o poema viral". Este poema vólvese publicar no 2019 como parte da antoloxía Armisticio (2008-2018), onde abandona o seu título orixinal e o rebautiza, precisamente, como "O poema viral". O poema aparece dedicado a Daniel Escandell Montiel, quen investigara a difusión de devandito poema en redes sociais con resultados publicados en artigos de investigación sobre o poeta. Devandito poema deu lugar a máis de 250.000 variacións segundo o estudo de sete anos de difusión en redes e o estudo foi recollido por xornais como Nou Diari ou El País contando coa opinión e punto de vista do autor.
Acción poética e impacto nos medios diante a COVID-19
Durante a situación de illamento social imposto en España en marzo de 2020 a consecuencia da pandemia da COVID-19, Ben Clark lanza na rede social Twitter a iniciativa #Coronaversos, que xerou rapidamente un impacto na rede social con máis de 250.000 olladas nos seus primeiros días e dando pé a toda unha iniciativa internacional para difundir poesía en español ante o illamento.
A iniciativa #Coronaversos non foi a única durante esas datas. En formato impreso, a través do semanario El Cultural, publicouse unha selección de poemas inéditos no número correspondente á semana do 20 ao 26 de marzo de 2020 ao redor da idea da corentena e a experiencia vital desta. Os autores invitados, por orde alfabética e de aparición na portada, foron: Rosa Berbel, Luisa Castro, o propio Ben Clark, Antonio Colinas, Ariadna G. García, Luís García Montero, J.A. González Iglesias, Karmelo C. Iribarren, Raquel Lanseros, Chantal Maillard, Elvira Sastre e Manuel Vilas, compilados baixo a lema "Poemas para unha corentena", reformulando así o #coronaversos de Clark en redes sociais.
Manacor
miniatura|dereita|Estación de tren de Manacor.
Manacor é un concello das Illas Baleares. Esténdese por unha área de 260 km² onde no ano 2007 vivían 37.963 habitantes. Encóntrase na illa de Mallorca. Neste concello naceu o tenista Rafael Nadal.
Demografía
Evolución da poboación de Manacor dende a década dos 50 ata agora:
Política
A repartición de escanos quedou deste xeito:
Joseph Heller
Joseph Heller, nado en Brooklyn, Nova York o 1 de maio de 1923, finado o 12 de decembro de 1999, é un escritor estadounidense.
Traxectoria
Estudou na Universidade de Nova York. Fíxose famoso coa súa primeira novela Catch-22 en 1961, onde realizou unha crítica á ética militar norteamericana coincidindo coa Guerra de Vietnam. O heroe (ou antiheroe) desta novela é o aviador Yossarian, quen pretende alegar demencia para escapar do servizo militar, contestándolle as autoridades que pretender non levar a cabo misións aéreas é sinal de saúde mental.
Gran Premio de Mónaco de 1972
O Gran Premio de Mónaco de 1972 foi unha carreira de Fórmula Un celebrada o 14 de maio de 1972 no Circuíto de Mónaco en Monte Carlo, Mónaco. Foi a terceira carreira do Campionato do Mundo de pilotos de. Esta foi a última carreira no circuíto orixinal de Mónaco, antes da instalación da piscina e o alargamento do túnel. Jean-Pierre Beltoise logrou a única vitoria da súa carreira en Fórmula Un no Campionato do Mundo, e a última para BRM.
Udon
O udon (うどん; 饂飩) é un tipo de fideo groso feito de fariña, popular na comida xaponesa. Foi inventado no Xapón no século VI. Este udon orixinal tiña de 6 a 8 mm de diámetro, era unha tortilla plana en forma de "fideo" engadido á sopa de miso.
Polo xeral, son servidos nun caldo a base de dashi, mollo de soia e mirin. Despois, engádeselles enriba un ou varios ingredientes. Segundo estes ingredientes diferéncianse os distintos tipos de udon. A maioría das variantes adoitan levar negi picado.
O sabor do caldo e os ingredientes adicionais varían de rexión en rexión. Os udon en tamén varían de forma e grosor segundo a zona.
Kevin Garnett
Kevin Maurice Garnett, nado o 19 de maio de 1976 en Mauldin, Carolina do Sur, é un ex xogador profesional de baloncesto que militou nos Minnesota Timberwolves, Boston Celtics e Brooklyn Nets da National Basketball Association (NBA). Os seus alcumes son "The Big Ticket", "KG" e "The Kid".
Quintá, San Cristovo de Lóuzara, Samos
Quintá é unha aldea da parroquia de San Cristovo de Lóuzara, no concello de Samos, provincia de Lugo.
Kevin Garnett
Chegou á NBA no Draft de 1995 directamente dende o instituto, converténdose no primeiro xogador en facelo aos 20 anos. Dende entón gañou un anel de campión (2008), o MVP da tempada (2004) e foi elixido para xogar o NBA All-Star Game en quince ocasións, ademais do premio ao Mellor Defensor do Ano, ao Mellor Cidadán, sendo en catro tempadas elixido no mellor quinteto da NBA e en oito no mellor quinteto defensivo. En 2007 deixou os Minnesota Timberwolves, tras dez anos xogando alí, e asinou polos Boston Celtics. É o xogador que máis tempadas tivo como mínimo de 20 puntos, 10 rebotes e 5 asistencias na historia da NBA.
Quintá, San Cristovo de Lóuzara, Samos
Localización
Está situado a uns 850 m de altitude a 260 m ao sur de Chelo.
Kevin Garnett
Instituto
Garnett naceu en Mauldin, Carolina do Sur, fillo de Shirley Garnett e Ou'Lewis McCullough. Xogou tres anos no Instituto Mauldin, onde foi nomeado Mr. Basketball polo estado de Carolina do Sur en 1994. Con todo, durante o verán antes do seu ano sénior, Garnett foi arrestado por motivos raciais, polo que decidiu deixar Mauldin. Trasladouse á Farragut Career Academy en Chicago, Illinois, para disputar o seu cuarto ano de instituto. Garnett liderou a Farragut a un balance de 28-2 e foi nomeado Mellor Xogador Nacional de Instituto do Ano por USA Today e Mr. Basketball polo Estado de Illinois tras facer 25,2 puntos, 17,9 rebotes, 6,7 asistencias e 6.5 tapóns por partido, cun 66,7% en tiros de campo. Tamén foi elixido no primeiro equipo do All-America por Parade Magazine. En catro anos no instituto, Garnett completou 2.533 puntos, 1.807 rebotes e 739 tapóns. Foi nomeado Xogador Máis Destacado no McDonald's All-American Game, onde conseguiu 18 puntos, 11 rebotes, 4 asistencias e 3 tapóns. Posteriormente, declarouse elixible para o Draft da NBA de 1995.
1995-97: Primeiros anos
Garnett foi seleccionado na quinta posición do Draft de 1995 por Minnesota Timberwolves, franquía que polo momento non xogara nunca un partido de playoffs dende a súa entrada na liga na tempada 1989-90. Na primeira tempada de Garnett como profesional, os Timberwolves pasaban por unha etapa de transición; substituíron a Bill Blair por Flip Saunders no posto de adestrador e fixéronse varios cambios. Nun principio, Garnett saía desde o banco, pero tras facerse Saunders coas rendas do equipo, comezou a xogar como titular. No seu primeiro ano na liga, Garnett e o recentemente chegado Tom Gugliotta levaron o peso anotador do equipo. Garnett non saltou á fama inmediatamente como outros xogadores recentemente chegados do instituto (Amar Stoudemire, LeBron James, Carmelo Anthony ou Dwight Howard, en anos posteriores), aínda que tivo un ano de novato bastante respectable, facendo 10,4 puntos, 6,3 rebotes e 1,8 asistencias por partido, sendo ademais seleccionado no segundo mellor quinteto de novatos da tempada. A pesar de contar con algúns prometedores xogadores, os Timberwolves finalizaron a súa sétima tempada consecutiva por baixo das 30 vitorias e fracasaron na súa tentou por alcanzar os playoffs. Por entón, Garnett era o xogador máis novo en disputar un partido na historia da NBA con 19 anos e 11 meses de idade.
Monoceros
Monoceros ou Unicornio é unha constelación difusa no ceo nocturno invernal, rodeada por Orión ó leste, Gemini ó norte, Canis Major ó sur e a constelación Hydra cara ó oeste. Outras constelacións limítrofes son Canis Minor, Lepus e Puppis.
Historia
Monoceros é unha constelación moderna, o seu nome atribúeselle ó astrónomo e teólogo holandés Petrus Plancius no 1613 e foi rexistrada por Jakob Bartsch coma Unicornio na súa carta estelar de 1624. Porén, Heinrich Wilhelm Olbers e Ludwig Ideler indican que a constelación é moito máis antiga, figurando coma "o segundo cabalo ó sur dos Xemelgos e o Cangrexo" en escritos do 1564, e Joseph Scaliger subliña tela atopado nunha esfera da antiga Persia.
Kevin Garnett
1995-97: Primeiros anos
Antes da seguinte tempada, os Timberwolves fixeron un traspaso o día do draft, intercambiando os dereitos de Ray Allen polo base Stephon Marbury, procedente da Universidade de Georgia Tech. Durante a tempada, Garnett fixo 17,0 puntos, 8,0 rebotes, 3,1 asistencias, 2,1 tapóns e 1,7 roubos de balón por encontro, completando mesmo dous partidos con oito tapones. Cunha marca de 40-42, o equipo clasificouse por primeira vez na súa historia para os playoffs, Garnett e Gugliotta foron seleccionados para xogar o All-Star Game, e Marbury foi unha das sensacións do equipo. Na súa primeira aparición no All-Star, Garnett anotou 6 puntos e capturou 9 rebotes en 18 minutos. Na postemporada, Houston Rockets, liderado por Hakeem Olajuwon, eliminou os Timberwolves por 3-0.
1997-2001: Xogador franquía
185px|miniatura|Garnett militou 12 tempadas nos Timberwolves. Durante a tempada 1997-98, os Timberwolves estenderon o contrato de Garnett a seis anos e 126 millóns de dólares. Isto deixou en estado de shock á NBA, sendo os Timberwolves usados como cabeza de turco polo peche patronal que ocorrería na tempada seguinte. O contrato era moi arriscado e pensábase que os Timberwolves non poderían fichar a novos xogadores debido ao pouco espazo salarial que deixou, pero, a pesar do furor sobre o seu novo contrato, Garnett seguiu mellorando e fixo 18,5 puntos, 9,6 rebotes, 4,2 asistencias, 1,8 tapóns e 1,7 roubos de balón por partido. De novo, foi seleccionado para o All-Star, e Minnesota conseguiu a primeira tempada gañadora na súa historia (45-37 de balance). Por segunda campaña consecutiva, os mozos Timberwolves caían en primeira rolda dos playoffs, esta vez por 3-2 ante uns Seattle SuperSonics liderados polo base Gary Payton. As dúas vitorias ante os Sonics eran as primeiras en playoffs na historia da franquía. Tras a tempada, Tom Gugliotta, que fixera 20 puntos por partido, deixou o equipo para fichar por Phoenix Suns.
Na tempada do lockout, Garnett deu o paso final cara á fama logrando 20,8 puntos, 10,4 rebotes, 4,3 asistencias e 1,8 tapóns por partido, e sendo nomeado no terceiro mellor quinteto da tempada regular. Con todo, a mediados de ano a base Stephon Marbury foi traspasado a New Jersey Nets debido a disputas sobre o seu posible nova extensión de contrato. Recibiron a cambio á base Terrell Brandon e clasificáronse para os playoffs na oitava posición da Conferencia Oeste cun balance de 25-25. Foron eliminados de novo en primeira rolda, nesta ocasión polos San Antonio Spurs do novo Tim Duncan, a posteriori campións da NBA. Na seguinte tempada, Garnett continuou co seu xogo conseguindo 22,9 puntos, 11,8 rebotes, 5,0 asistencias, 1,6 tapóns e 1,5 roubos de balón por partido, aparecendo por primeira vez no mellor quinteto da tempada regular, feito que repetiría en varias ocasións máis. Axudado polo recentemente chegado Wally Szczerbiak e o veterano Brandon, os Wolves lograron un espectacular 50-32, mellor marca na historia da franquía por entón, pero sucumbiron ante Portland Trail Blazers (3-1) ás primeiras en playoffs.
Garnett conseguiu no ano 2000, nos Xogos Olímpicos de Sidney 2000, a medalla de ouro tras derrotar na final á Selección de baloncesto de Francia por 85-76. Na tempada 1999-00, a desgraza visitou aos Timberwolves coa morte en accidente de tráfico do xogador Malik Sealy, que regresaba da festa de aniversario de Garnett. Tamén nesa tempada, o equipo asinou un acordo secreto co aleiro Joe Smith, violando con iso o tope salarial por franquía e sendo sancionado pola liga con cinco anos sen poder elixir no draft, 3,5 millóns de dólares e un ano de castigo para o "general manager" Kevin McHale (Smith posteriormente asinaría como axente libre con Detroit Pistons antes de regresar aos T-Wolves en 2001). A pesar dos problemas, os Timberwolves entraron nos playoffs por quinta vez consecutiva tras asinar na tempada regular unha marca de 47-35, e, sen que nada cambiase, saíron apeados en primeira rolda polos Spurs en catro partidos.
2004-07: Frustración
Na tempada 2004-05, regresaron os problemas a Minnesota. Cassell e Sprewell pedían unha mellora no seu contrato, e Hudson non era feliz como suplente. Garnett foi nomeado no segundo mellor quinteto da tempada, pero un balance de 44-38 deixáballes fóra dos playoffs tras oito anos consecutivos. A tempada 2005-06 foi de máis frustración para KG; sen Cassell nin Sprewell no equipo, os Timberwolves convertéronse nun equipo mediocre, conseguindo unha marca de 33-49. A pesar do xogo de Garnett, o equipo asinou o segundo peor balance desde que "The Big Ticket" integrouse ao mesmo. A campaña seguinte foi similar, coa diferenza de que cultivaron unha derrota máis. O 10 de maio de 2007 foi nomeado no terceiro mellor quinteto da NBA. No verán de 2007, o propietario da franquía Glen Taylor admitiu que tiñan planeado traspasar a Garnett, rumoreándose como destino varios equipos como Los Angeles Lakers, Golden State Warriors, Indiana Pacers, Boston Celtics, Phoenix Suns e Dallas Mavericks.
2007-presente: Boston Celtics
250px|miniatura|esquerda|Garnett realiza un mate nun partido ante [[Washington Wizards.]] O 31 de xullo de 2007, Garnett foi traspasado a Boston Celtics a cambio de Al Jefferson, Ryan Gomes, Sebastian Telfair, Gerald Green, Theo Ratliff, máis diñeiro, unha elección de primeira rolda de Boston do Draft da NBA de 2009 e unha elección de primeira rolda de Minnesota do mesmo draft que posuían do traspaso entre Ricky Davis e Wally Szczerbiak en 2006. Este converteuse no traspaso con máis contraprestacións da historia por un só xogador (7 por 1). Por entón, Garnett era o xogador en activo que máis tempadas levaba nun só equipo, coas súas doce primeiras campañas e un total de 927 partidos. Ao día seguinte de publicar o traspaso, Garnett asinou unha extensión do contrato por tres anos máis e un monto adicional de 60 millóns de dólares, a executarse entre 2009-2012. O seu primeiro partido oficial coa camiseta dos Celtics disputouno o 2 de novembro de 2007 na vitoria ante Washington Wizards por 103-83, anotando 22 puntos, capturando 20 rebotes, repartindo 5 asistencias, roubando 3 balóns e colocando 3 tapóns nos 38 minutos que se mantivo en pista.
dereita|200px|miniatura|Garnett nos [[Playoffs NBA 2008|playoffs de 2008 ante Atlanta Hawks.]] O 24 de xaneiro de 2008 anunciouse que Garnett liderou a votación final para o All-Star Game de 2008, na que se deciden os titulares de ambas as conferencias. Garnett recibiu 2 399 148 votos, a sexta maior marca na historia do NBA All-Star Balloting, aínda que debido a unha lesión non puido participar polo que Rasheed Wallace, de Detroit Pistons, ocupou o seu posto no equipo, e Chris Bosh, de Toronto Raptors, no quinteto titular. Entre os xogadores en activo, Garnett é o segundo con máis aparicións no All-Star con trece, detrás das quince do pivote Shaquille O'Neal.
O 8 de marzo ante Memphis Grizzlies, Garnett superou os 20.000 puntos na súa carreira, converténdose no 32º xogador na historia da NBA en conseguilo. Os únicos xogadores en activo en superar esa marca son O'Neal, Allen Iverson e Kobe Bryant. Tras finalizar a tempada, Garnett recibiu o premio ao Mellor Defensor do Ano, sendo o único xogador na historia dos Celtics en conseguilo.
Nos playoffs de 2008, os Celtics chegaron ás Finais da NBA por primeira vez en 21 anos. Enfrontáronse a Los Angeles Lakers, aos que gañaron en seis partidos, no último por 131-92 e con Garnett realizando 26 puntos e 14 rebotes. Antes, os Celtics eliminaran en playoffs a Atlanta Hawks, Cleveland Cavaliers e Detroit Pistons, todos eles en sete partidos excepto ante os Pistons, cun menos. O 1 de novembro de 2008 converteuse no xogador máis novo en chegar a disputar 1000 partidos na NBA, con 32 anos e 165 días, desbancando a Shawn Kemp. Na tempada (2008-2009) posterior ao recentemente conseguido anel, Garnett clasificouse cos Celtics para os Playoffs como mellor equipo de división e segundos da conferencia este. Durante esta tempada sufriu unha grave lesión no xeonllo que lle apartaría dos Playoffs. Boston eliminou nunha dura primeira fase a Chicago Bulls, mais caeu derrotado fronte Orlando Magic.
Vida persoal
Garnett casou con Brandi Padilla, a súa moza de sempre, durante unha cerimonia privada en California, sendo a voda a razón pola que non disputou os Xogos Olímpicos de Atenas 2004. O cuñado do xogador é o produtor musical Jimmy Jam Harris. Garnett tamén é crumán de Shammond Williams, ex xogador entre outros equipos de Los Angeles Lakers, e medio irmán de Louis McCullough, que xogou en Syracuse Raging Bullz da ABA.
En novembro de 2005, Garnett doou 1,2 millóns de dólares a Oprah's Angel Network en axuda ás vítimas do Furacán Katrina. Garnett vive nunha mansión de 4.6 millóns de dólares en Concord, Massachusetts, na zona de Nova Inglaterra. Kevin Garnett é un gran afeccionado do fútbol, en concreto do Chelsea F.C. da Premier League inglesa. Ademais foi visto nalgúns partidos de Los Ángeles Galaxy. O 18 de abril de 2008, a esposa de Garnett, Brandi, deu a luz a un bebé, o que respondeu a tódalas preguntas que se cuestionaron cando Garnett non apareceu en dúas dos adestramentos co seu equipo durante as series fronte aos Atlanta Hawks.
La Región Gallega (A Habana)
La Región Gallega foi unha revista publicada na Habana entre 1913 e 1914.
Historia e características
Subtitulado Órgano Oficial de la Liga de Acción Gallega en Cuba, apareceu en xullo de 1913 cunha periodicidade semanal. Fundada e dirixida por Enrique Zas Simó, entre os seus colaboradores figuraron Jesús Peynó Piñeiro, Roberto Blanco Torres e Eduardo Núñez Martínez. Incluíu información de Galicia e Cuba, e artigos sobre a problemática social galega. Blanco Torres foi multado por un artigo contra o directivo do Centro Galego Secundino Baños publicado na revista. Desapareceu pouco despois de abril de 1914.
A Calle, Rubián, Bóveda
A Calle é un lugar da parroquia de Rubián no concello lugués de Bóveda na comarca da Terra de Lemos.
Raúl Francés
Raúl Francés Rodríguez, nado no Porriño o 12 de maio de 1958, é un mestre e político galego, aínda que xa retirado da política activa.
Traxectoria
Licenciado en Pedagoxía, é mestre de Pedagoxía Terapéutica. Nas eleccións municipais de 2003 encabezou a candidatura do BNG no Porriño, que obtivo tres concelleiros, e foi elixido alcalde grazas a un pacto con Independientes de Porriño, de Gonzalo Ordóñez Puime, que tiña cinco concelleiros. Nas municipais de 2007 volveu ser elixido alcalde tamén grazas a un pacto de goberno. Foi substituído en 2010 mediante moción de censura por Nelson Santos Argibay.
Nas municipais de 2011 volveu encabezar a candidatura do BNG. En 2012 pediu a baixa no BNG e tamén como concelleiro con Kiko Paz Antón e Victoria Cardoso. Nas municipais de 2015 presentouse como independente de número dous na lista do PSOE. Foi segundo tenente de alcalde e concelleiro de Facenda, Emprego e Cultura. En novembro de 2015 dimitiu trala apertura de xuízo oral pola prórroga de contratos cando era alcalde en 2008. Foi condenado e inhabilitado por 8 anos e 6 meses a cargo público.
Mancor de la Vall
250px|miniatura|Localización de Mancor de la Vall Mancor de la Vall é un concello das Illas Baleares. Esténdese por unha área de 260 km² onde no ano 2007 vivían 1.074 habitantes. Encóntrase na illa de Mallorca.
Demografía
Evolución da poboación de Mancor de la Vall dende a década dos 50 ata agora:
Política
O repartimento de escanos quedou deste xeito:
Chelo, San Cristovo de Lóuzara, Samos
Chelo é unha aldea da parroquia de San Cristovo de Lóuzara, no concello de Samos, provincia de Lugo.
Localización
Está situado a uns 950 m. de altitude media ao norte de Quintá.
Tomás Santoro Iglesias
Tomás Santoro Iglesias, nado en Vigo e finado na mesma cidade o 7 de novembro de 1972, foi un avogado e político galego.
Traxectoria
Estudou no Colexio dos Xesuítas de Vigo. Na época da República pertencía á Asociación Católica Nacional de Propagandistas, participou como orador en actos da Unión Regional de Derechas e foi presidente das Juventudes de Acción Popular de Pontevedra en 1935. No franquismo foi notario do Porriño dende 1942 e presidente da xunta diocesana de Acción Católica. En 1968 foi nomeado notario de Vigo.
Vida persoal
Casou con María Teresa García de la Parra González e foi pai de Tomás, María Teresa e Carlos Santoro García de la Parra.
Estación de Teruel
A estación de Teruel é unha estación de tren de Adif situada na cidade de Teruel, en Aragón. Ten servizos de media Distancia operados por Renfe. Dispón tamén de instalacións loxísticas usadas polos trens de mercadorías.
Situación ferroviaria
Está situada no punto quilométrico 132,2 da liña 610 de ancho ibérico da rede ferroviaria española que une Zaragoza con Sagunt por Teruel, entre as estacións de Cella e de Puerto Escandón. A quilometraxe correspóndese co histórico trazado entre Calatayud e Valencia tomando a primeira como punto de partida. O tramo é de vía única e está sen electrificar.