cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Escalada nos Xogos Olímpicos de Toquio 2020
Formato
A escaladora Lynn Hill dixo que a decisión de incluír a escalada de velocidade era como "pedirlle a un corredor de media distancia competir na modalidade de sprint." O escalador Adam Ondra manifestou unha opinión similar, comentando nunha entrevista que calquera outra cousa tivese sido mellor que a combinación proposta. Hai certa mestura deportiva entre atletas nas categorías de escalada de dificultade (lead) e boulder, pero a escalada de velocidade adoita verse como unha disciplina totalmente separada das outras dúas que practican atletas especializados. A escaladora Shauna Coxsey afirmou: "Ningún escalador de boulder fixo unha transición á modalidade de velocidade e dificultade, así como ningún escalador de velocidade a fixo ao bouldering e dificultade".
Os membros da IFSC explicaron que o comité olímpico só lles concedera unha medalla de ouro por sexo e que non quixeron excluír os escaladores de velocidade. O obxectivo da IFSC para os Xogos Olímpicos de 2020 era principalmente establecer a escalada e as súas tres disciplinas como deportes olímpicos; os cambios no formato xa poderían vir máis adiante se fosen necesarios. Esta táctica resultou exitosa: concedéuselles un segundo conxunto de medallas para os Xogos Olímpicos de 2024, e en 2024 a escalada de velocidade será un evento separado do evento que combina escalada de dificultade e bouldering.
A clasificación final calculouse multiplicando a clasificación dos escaladores en cada disciplina de escalada, sendo a mellor puntuación a máis baixa.
Clasificación
Houbo 40 prazas dispoñibles en escalada para os Xogos Olímpicos de Toquio 2020. Cada comité olímpico nacional podía obter un máximo de 2 prazas para cada evento (cun máximo de 4 entre dous eventos). Cada evento tivo 20 competidores clasificados: 18 da fase clasificatoria, 1 do anfitrión (Xapón) e mais 1 das invitacións da Tripartite Commission.
O Mundial de Escalada de 2019 serviu como evento clasificatorio outorgando 7 prazas por xénero para o torneo olímpico aos vencedores dos eventos combinados.
Calendario
Fontes:
Equipos participantes
Clasificáronse 40 escaladores de 19 países. Os eventos de clasificación incluíron o Mundial de Escalada de 2019, un evento de clasificación olímpica, e campionatos continentais.
Patrimonio da Humanidade no Salvador
miniatura|180px| [[Ficheiro:Welterbe.svg|55px 70px ]] O Patrimonio da Humanidade da Organización das Nacións Unidas para a Educación, a Ciencia e a Cultura (UNESCO) componse de lugares de importancia para o patrimonio cultural ou natural descritos na Convención do Patrimonio Mundial da UNESCO, estabelecida en 1972. O patrimonio cultural está formado por monumentos (como obras arquitectónicas, esculturas monumentais ou inscricións), grupos de edificios e ruínas (incluíndo sitios arqueolóxicos). As paisaxes naturais (constituídas por formacións físicas e biolóxicas), as formacións xeolóxicas e fisiográficas (incluíndo os hábitats de especies de animais e plantas ameazadas) e os lugares naturais que son importantes dende o punto de vista da ciencia, a conservación ou a beleza natural, defínense como patrimonio natural. Esta é unha lista do Patrimonio da Humanidade no Salvador, especificamente clasificada pola UNESCO e elaborada de acordo con dez criterios principais, cuxos puntos son xulgados por especialistas na área. O Salvador ratificou a convención o 8 de outubro de 1991, convertendo os seus lugares en elixíbeis para a súa inclusión na lista.
O sitio Joya de Cerén foi o primeiro lugar do Salvador incluído na lista do Patrimonio Mundial da UNESCO, inscrito na 17ª Sesión do Comité do Patrimonio Mundial, realizada en Cartaxena de Indias (Colombia) en 1993. É o único sitio do Salvador declarado Patrimonio da Humanidade, sendo este de clasificación cultural.
Sciurus
miniatura|240px|[[Sciurus vulgaris]] Sciurus é un xénero de mamíferos da orde dos roedores, suborde dos esciuromorfos, familia dos esciúridos, subfamilia dos esciurinos (en latín, Sciurinae) e tribo do mesmo nome (en latín, Sciurini).
É o xénero tipo da suborde, a familia, a subfamilia e o tribo.
Descrición
O xénero foi descito en 1758 por Linneo na páxina 63 do Tomo 1º do seu Systema Naturae (10ª edición).
Etimoloxía
Linneo tomou o nome do grego antigo σκίουρος skíouros (latinizado scĭūrus), que significa "esquío". O temo grego deriva de σκιά skiá, "sombra" + οὐρά ourá, "cola de animal" (aludindo quizais a que estes animais poden poñerse "á sombra da súa cola").
Sinónimos
Ademais de polo nome actualmente válido, o protónimo de Linneo, o xénero coñeceuse tamén polos sinónimos:
Subxéneros
Recoñécense os subxéneros seguintes:
Sciurus (subxénero)
miniatura|240px|[[Sciurus carolinensis]] Sciurus é un subxénero de mamíferos da orde dos roedores, familia dos esciúridos, un nos que se subdivide o xénero homónimo Sciurus.
Descrición
O subxénero foi descito en 1758 por Linneo na páxina 63 do Tomo 1º do seu Systema Naturae (10ª edición).
Etimoloxía
Ver Sciurus
Especies
No subxénero recoñécense as especies seguintes:
Tyll Kroha
Tyll Kroha, nado o 12 de agosto de 1929 e finado o 2 de abril de 2015, foi un numismático e comerciante de moedas alemán.
Traxectoria
En 1968, Kroha fundou en Colonia, xunto con Günther Brockmann, un establecemento comercial denominado Kölner Münzkabinett Tyll Kroha (ou simplemente Kölner Münzkabinett), que comezou coas propias moedas das coleccións particulares de ambos os socios. Este negocio caracterizouse pola celebración de grandes poxas de carácter periódico que se menteñen máis de medio século despois. En 1975, Brockmann deixou o negocio e Kroha dirixiu a compañía en solitario ata 2014, cando lla traspasou a Kai Scheuermann. Nesta casa dirixiu persoalmente máis de 100 poxas.
Kroha foi membro de honra da Asociación Alemá de Comerciantes de Moedas, e entre 1977 e 1986 foi o segundo presidente desta entidade.
Paralelamente ao seu labor comercial, a partir de 1954 Tyll Kroha creou a colección numismática da caixa de aforros Kreissparkasse Köln, que coordinou durante máis de 30 anos, e encargouse da serie de exposicións Das Fenster, onde se expuñan os fondos actualizados desta institución.
Publicacións
Esta é unha escolma das principais publicacións de Tyll Kroha:
A Esfarrapa, Marcelle, Monforte de Lemos
A Esfarrapa é un lugar da parroquia de Marcelle no concello lucense de Monforte de Lemos, na comarca da Terra de Lemos.
Cúpula de Soltaniyeh
|miniatura A atracción central do conxunto de ruínas de Soltaniyeh é o Mausoleo de Il-khan Öljeitü, tamén coñecido como Muhammad Khodabandeh, tradicionalmente coñecida como a Cúpula de Soltaniyeh na cidade de Soltaniyeh, Provincia de Zanyán en Irán.
A estrutura, erixida do 1302 ao 1312, ten a máis antiga dobre cúpula no Irán. Esta opinión sobre a construción foi feita por Dieulafoy pero é disputada por André Godard. En opinión de Godard é unha cúpula normal, aínda que espectacularmente grande, cun revestimento delgado na parte superior para a faienza e de ningunha maneira se trata dunha cúpula dobre. A súa importancia no mundo musulmán pode compararse coa da cúpula de Brunelleschi para a arquitectura cristiá. É unha das maiores cúpulas de ladrillo do mundo, xusto no límite da enxeñaría teórica para unha cúpula dese material e a terceira cúpula máis grande do mundo despois das cúpulas da Catedral de Florencia e Santa Sofía.
A cúpula de Soltaniyeh fixo camiño para a construcións de cúpulas de estilo iraniano máis audaces no mundo musulmán, coma o Mausoleo de Khoja Ahmed Yasavi e o Taj Mahal. Gran parte da súa decoración exterior perdeuse, pero o interior conserva magníficos mosaicos, faienza e murais.
A cúpula, estimada en 200 toneladas de peso, atópase a 49 metros de altura desde a súa base e hoxe está en proceso de renovación.
A Costa, Marcelle, Monforte de Lemos
A Costa é un lugar da parroquia de Marcelle no concello lucense de Monforte de Lemos, na comarca da Terra de Lemos.
Azorinus chamasolen
Azorinus chamasolen é unha especie de molusco bivalvo. Foi descrita por primeira vez por Da Costa en 1778.
Arcadio Silvosa
Arcadio Silvosa Alonso, nado en San Xiao de Mos o 7 de agosto de 1958, e finado en Lugo o 9 de xaneiro de 2023, foi un xornalista e político galego.
Traxectoria
Foi alumno do Instituto masculino de Lugo, onde recibiu clase de Xesús Alonso Montero, e onde coincidiu con Cuchús Pimentel.
Traballou como xornalista desde a década dos oitenta. Primeiro empezou no xornal El Ideal Gallego, na súa delegación luguesa, e despois deu o salto á radio, onde traballou na Ser (Radio Lugo) durante moitos anos. Na Ser foi unha referencia na cidade e chegou a ocupar o posto de xefe de informativos.
Ademais, tamén traballou como xornalista de televisión, en Televisión Lugo (fundada por Xulio Xiz), e na prensa escrita (delegado en Lugo de El País e da axencia EFE). Tamén ocupou cargos directivos na Asociación de Prensa de Lugo e foi secretario da Asociación de Veciños de San Froilán.
En 2011 presentouse na candidatura do PP ás eleccións municipais por Lugo como número dous, logo de Xaime Castiñeira, e saíu escollido concelleiro. Porén, non ocupou responsabilidades de xestión, senón na oposición. En 2012 sufriu un ictus, que o deixou paralizado de medio corpo, e abandonou a vida política. Presentouse de maneira simbólica pechando a lista do PP nas eleccións de 2015 pero loxicamente tampouco saíu elixido.
Retirado a unha residencia de Outeiro de Rei, pasou alí os derradeiros anos, se ben faleceu no hospital lugués.
Värmland (landskap)
Värmland é unha provincia histórica sueca (landskap) no oeste do país e ao norte do lago Vänern, na rexión de Svealand. Orixinalmente a provincia pertencía a Götaland, cos bosques de Kilsbergen como fronteira natural con Svealand ao leste. Värmland pertence a esta última rexión dende o ano 1815. O landskap é rico en lagos e bosques. A agricultura atópase principalmente nas chairas preto do Vänern e nos vales que se estenden na provincia. No ano 2021 Värmland tiña unha poboación de 322 010 habitantes.
Maja Haderlap
Maja Haderlap, nada en Eisenkappel-Vellach, Carintia, o 8 de marzo de 1961, é unha escritora austríaca de orixe eslovena que emprega o alemán e o esloveno nas súas creacións literarias.
Traxectoria
Nada no seo da comunidade de eslovenos de Carintia, logo de cursar o ensino media en Klagenfurt trasladouse a Viena para estudar dramaturxia e xermanística na universidade. Durante esta etapa escribiu os seus primeiros poemarios en esloveno: Žalik pesmi (1983), Bajalice (1987) e Pesmi (1989). Exerceu como docente no Instituto de Literatura Comparada da Universidade de Klagenfurt e entre 1992 e 2007 foi directora do teatro municipal da cidade. Tamén foi editora da revista cultural en esloveno Mladje.
Autora de varios obras de lírica, ensaio e narrativa, destaca a súa novela Engel des Vergessens (2011). Nela adéntrase no trauma colectivo derivado da persecución dos nazis aos eslovenos de Carintia e a difícil convivencia logo da Segunda Guerra Mundial. Para iso mostra a historia da súa familia: o seu avó partisano e a súa avoa internada no campo de concentración de Ravensbrück, mentres que o seu pai foi torturado con dez anos. As consecuencias marcan a vida das xeracións posteriores polo que continúa a obra rememorando a construción da súa identidade baixo as discriminacións e humillacións que decote sufrían os eslovenos de Carintia nas décadas de 1960 e 1970.
A obra colleitou grande éxito entre o público e a crítica e foi merecente dalgúns dos máis importantes galardóns literarios de Austria en 2011 como o Ingeborg Bachmann, o Bruno-Kreisky-Preis e o Rauriser Literaturpreis de 2011. Grazas a sona acadada, o libro foi traducido a diferentes idiomas e consolidou a Haderlap como unha das autoras de referencia tanto das letras en alemán como en esloveno.
Fotometría fotoeléctrica
A fotometría fotoeléctrica é unha técnica de fotometría, a rama da óptica que se dedica a medir o brillo dos obxectos; no caso da fotometría referida á astronomía dedícase a medir o brillo dos diferentes corpos celestes.
Desenvolvemento da técnica
Comezou a desenvolverse a inicios do século XX, máis concretamente cos pioneiros traballos de Joel Stebbins con células de selenio montadas no foco de grandes telescopios. Do ano 1907 data o seu Determination of the Moon's Light with a Selenium Photometer (Astrophysical Journal, vol. 26, p. 326), un primeiro traballo sobre a medición da intensidade da luz lunar cun rudimentario fotómetro aplicado a un galvanómetros (o cal actuaba como elemento rexistrador, ao cuantificar a corrente producida).
A mellora na sensibilidade do equipo permitiulle, en 1910, poder rexistrar cambios nunha estrela variábel, proeza reflectida na súa The measurement of the light of stars with a selenium photometer, with an application to the variations of Beta Persei (Astrophys. J., 32, 185-214).
Fotómetros dos anos 1970
Máis recentemente (finais dos anos 1970) comezouse a comercializar un fotómetro bastante alcanzable para os afeccionados, o OPTEC modelo SSP-5, co cal mesmo telescopios de 20-30 cm de abertura podían comezar a efectuar os seus primeiros traballos de estrelas e planetas medianamente brillantes (neste último caso mesmo Plutón). Dependendo da calidade do ceo local, a apertura do diafragma e outras consideracións instrumentais, a magnitude límite para este instrumento está entre a 12ª e a 14ª cunha precisión de centésimas de magnitude.
Actualidade
Após a entrada no mercado das novas cámaras CCD a fotometría fotoeléctrica viuse relegada a uns poucos campos, xa que a fotometría CCD é máis rápida e precisa, obténdose xa precisións de milésimas de magnitude con calquera telescopio de afeccionado: o límite de magnitude baixou por encima da magnitude 18-19 en telescopios de só 20 cm de abertura podéndose chegar, con ceos escuros e exposicións de 600 segundos, á magnitude 22ª; isto permite que se poidan efectuar gran cantidade de estudos fotométricos (curvas de luz de estrelas variables, cometas ou asteroides) ou colorimétricos (índice de cor B - V, V - Rc ou mesmo fotometría Ic) antes reservados a grandes telescopios.
Bibliografía
Artigos pioneiros
A Estrada, Marcelle, Monforte de Lemos
A Estrada é un lugar da parroquia de Marcelle no concello lucense de Monforte de Lemos, na comarca da Terra de Lemos.
Judith Sutz
Traxectoria
En 1977 licenciouse como enxeñeira electricista na Universidade Central de Venezuela. Continuou estudando na mesma Universidade, egresando co máster en Planificación de Desenvolvemento, con mención en Ciencia e Tecnoloxía.
En 1984 defendeu a tese doutoral Informatique et Societé: quelques réflexions à partir du Tiers Monde, realizada no curso de doutoramento "Socio Economía do Desenvolvemento: Mención Economía"*, na Universidade da Sorbona.
É investigadora grao 5 da Universidade da República. Desde 1992 é coordinadora da Unidade Académica da Comisión Sectorial de Investigación Científica (CSIC).
Obras
Algunhas das publicacións máis recentes son:
Patrimonio da Humanidade en Alxeria
miniatura|180px| [[Ficheiro:Welterbe.svg|55px 70px ]] O Patrimonio da Humanidade da Organización das Nacións Unidas para a Educación, a Ciencia e a Cultura (UNESCO) componse de lugares de importancia para o patrimonio cultural ou natural descritos na Convención do Patrimonio Mundial da UNESCO, estabelecida en 1972. O patrimonio cultural está formado por monumentos (como obras arquitectónicas, esculturas monumentais ou inscricións), grupos de edificios e ruínas (incluíndo sitios arqueolóxicos). As paisaxes naturais (constituídas por formacións físicas e biolóxicas), as formacións xeolóxicas e fisiográficas (incluíndo os hábitats de especies de animais e plantas ameazadas) e os lugares naturais que son importantes dende o punto de vista da ciencia, a conservación ou a beleza natural, defínense como patrimonio natural. Esta é unha lista do Patrimonio da Humanidade en Alxeria, especificamente clasificada pola UNESCO e elaborada de acordo con dez criterios principais, cuxos puntos son xulgados por especialistas na área. Alxeria, país de cultura árabe que ocupa un gran territorio no Norte de África, ratificou a convención o 24 de xuño de 1974, convertendo os seus lugares en elixíbeis para a súa inclusión na lista.
O sitio Al Qal'a dos Beni Hammad, que conta coas ruínas dunha cidade histórica local, foi o primeiro lugar de Alxeria incluído na lista do Patrimonio Mundial da UNESCO, inscrito na 4ª Sesión do Comité do Patrimonio Mundial, realizada en París (Francia) en 1980. Dende entón, Alxeria conta con sete sitios inscritos como Patrimonio da Humanidade, sendo 6 deles de clasificación cultural e 1 de clasificación mixta (o sitio Tassili n'Ajjer).
Sciurinos (tribo)
miniatura|260px|Microsciurus flaviventer
Freixo, Marcelle, Monforte de Lemos
Freixo é un lugar da parroquia de Marcelle no concello lucense de Monforte de Lemos, na comarca da Terra de Lemos.
Sciurinos (tribo)
Este tribo comprende unhas corenta especies de esquíos, na súa maioría das Américas. Inclúe cinco xéneros viventes: os esquíos ananos americanos, Microsciurus; Rheithrosciurus, de Borneo; os chamados esquíos arbóreos americanos e euroasiáticos do xénero Sciurus, que inclúe algunhas das especies de esquíos máis coñecidas; Syntheosciurus, de América Central, e os esquíos dos piñeiros americanos, Tamiasciurus.
Do mesmo xeito que outros esquíos de habitos arborícolas, ás veces todos eles chámanse "esquíos arbóreos".
O seu xénero tipo é Sciurus Linnaeus, 1758.
Descrición
A tribo foi descrita en 1817 polo anatomista, entomólogo e paleontólogo alemán, nacionalizado ruso, Gotthelf Fischer von Waldheim, nun traballo publicado en Adversaria zoologica: 408.
Etimoloxía
O nome científico Sciurini está formado pola unión dos elementos Sciur- e -ini. O primeiro é a raíz do nome do seu xénero tipo, Sciurus, e o segundo é o sufixo do latín científico empregado para formar os nomes dos tribos de animais.
Xéneros
Recoñécense no tribo os seguintes cinco xéneros:
Ikonos
Ikonos ou Ikonos 2 (debido á perda do satélite orixinal durante o lanzamento) foi un satélite artificial dos Estados Unidos lanzado o 24 de setembro de 1999 mediante un foguete Athena 2 desde a base Vandenberg da Forza Aérea.
Efecto diorama
O efecto diorama, tamén coñecido como ilusión diorama, Tilt–shift ou miniatura tilt-shift é un efecto ou ilusión óptica, que se consegue normalmente a través dun proceso de edición dixital, mediante o que unha escena de tamaño natural se modifica para semellar unha miniatura. As partes borrosas da imaxe simulan a escasa profundidade de campo que normalmente se atopa nas fotografías de aproximación ou macros, facendo que a escena pareza moito máis pequena do que realmente é. O efecto borroso pode conseguirse opticamente, ao tomar a imaxe, ou por un procesado dixital posterior. Moitas das fotos que producen este efecto son sacadas desde grande altura para simular o efecto de ollar unha maqueta desde arriba.
Ikonos
Características
Ikonos foi o primeiro satélite de observación terrestre privado capaz de sacar imaxes en alta resolución. Usaba o bus LM-900, fabricado por Lockheed Martin, estabilizábase nos tres eixos e o instrumento principal era unha cámara cunha resolución de ata 1 metro. O satélite orixinal foi perdido durante un lanzamento o 27 de abril de 1999 debido a un fallo na separación da cofia do foguete. Ikonos foi retirado en 2015, despois de 15 anos de servizo, o dobre da vida esperada inicialmente.
Efecto diorama
Características xerais
Nunha escena típica, os obxectos próximos á cámara sitúanse na parte inferior da fotografía, mentres aqueles máis distantes se sitúan na parte superior.
Härjedalen (landskap)
Härjedalen é unha provincia histórica sueca (landskap) no centro do país, na rexión de Norrland. Limita ao sur con Dalarna, ao oeste con Noruega, ao norte con Jämtland e ao leste con Medelpad e Hälsingland. Härjedalen é o landskap menos poboado de Suecia, con algo menos de 9 680 habitantes en 2021, e o 12º máis grande en superficie, con 11 954 km².
Freixo, Ribas Altas, Monforte de Lemos
Freixo é un lugar da parroquia de Ribas Altas no concello lucense de Monforte de Lemos, na comarca da Terra de Lemos.
Efecto diorama
Características xerais
Só hai un plano ben enfocado. Os obxectos que non se atopan no plano principal aparecen desenfocados, e este efecto é maior canto máis lonxe se atope o obxecto. Con todo, hai un límite inferior para os desenfoques, por debaixo do cal resulta non se percibe baixo condicións de visión normais. Aqueles obxectos para os que o desenfoque é imperceptible atópanse dentro da profundidade de campo.
A profundidade de campo redúcese a medida que aumenta a ampliación. Nunha fotografía de aproximación dunha escena en miniatura, a profundidade de campo é pequena, e é comunmente imposible facer que todo apareza nítido mesmo coa apertura máis pequena do obxectivo. Como consecuencia, tanto o primeiro plano como o fondo aparecen habitualmente borrosos, e o desenfoque na fotografía aumenta a medida que nos afastamos, cara arriba ou cara abaixo, do centro da imaxe. Na fotografía dunha escena a tamaño real, a profundidade de campo é considerablemente maior; nalgúns casos resulta difícil situar parte da imaxe fóra dela, mesmo cando se establece a máxima apertura do diafragma do obxectivo. Por tanto, a diferenza característica na profundidade de campo permítenos distinguir facilmente unha imaxe dunha escena de tamaño real da dunha miniatura.
Nunha fotografía normal non hai sinais que especifiquen a distancia entre obxectos (como de lonxe están do punto de observación) e, en consecuencia, a distancia debe ser inferida a partir do tamaño de obxectos coñecidos da escena. O desenfoque debido á profundidade de campo dános un indicio da distancia. Nunha ilusión diorama, engadir difuminación (desenfoque gradual) parece anular esta información coñecida, facendo que os obxectos parezan miniaturas cun aspecto de xoguete.
Técnicas
Unha técnica común para facer que unha imaxe de tamaño normal pareza un modelo en miniatura é desenfocar progresivamente a imaxe desde o centro cara á parte superior ou inferior, simulando que o difumino é debido á limitada profundidade de campo dunha típica fotografía dunha miniatura. A difuminación pode conseguirse xa sexa ópticamente ou mediante post-procesamiento dixital.
Óptica
As miniaturas poden ser simuladas ópticamente utilizando a inclinación das lentes ( tilt ), aínda que o efecto é un pouco diferente ao da baixa profundidade de campo que normalmente resulta das macrofotografías.
Nunha fotografía normal (sen usar inclinación):
Nunha fotografía usando a inclinación:
A pesar das diferenzas, para unha escena que ten unha altura relativamente pequena, a inclinación dos lentes pode producir un resultado similar ao dunha escena en miniatura, especialmente se a imaxe se tomase desde arriba a un ángulo moderado respecto ao chan. Para unha superficie completamente plana, o efecto usando a inclinación será case o mesmo que o obtido usando unha lente regular: a rexión do foco será aguda, con desenfoque progresivo cara á parte de arriba ou abaixo da imaxe. A imaxe de Jodhpur foi feita dunha escena así; aínda que a difuminación se conseguiu cun procesamento dixital, un resultado similar tamén se podía obter usando inclinación.
O efecto Diorama usando inclinación é menos efectivo se a escena inclúe obxectos de altura significativa, como altos edificios ou árbores, especialmente de seren fotografados a un ángulo pequeno en relación ao chan, porque hai un gradiente de agudeza ao longo das superficies que están evidentemente á mesma distancia da cámara.
Aínda que é menos común, tamén xorden dificultades similares se un obxecto ten unha grande extensión ao longo da liña de visión, por exemplo un tren retrocedendo da vista igualmente fotografado a un ángulo pequeno desde o chan, xa que partes do tren que se atopan a distancias considerablemente diferentes da cámara son mostradas igual de agudas.
Cunha cámara de vista, normalmente pódese axustar a inclinación cos movementos propios da cámara; cunha cámara de formato pequeno ou medio normalmente requirirase un lente de cambio/inclinación ou adaptador.
Post-procesamento dixital
miniatura|Imaxe dixital borrosa dun tren de carga de Norfolk Southern miniatura|Simulación miniatura tomada a un ángulo pequeno respecto ao chan miniatura|Efecto diorama dun vehículo agrícola en Austria Unha miniatura tamén se pode simular dixitalmente, usando un editor de imaxes para desenfocar a parte superior e inferior da fotografía, polo que só o suxeito está afiado. Coas técnicas básicas, por exemplo, unha ferramenta como a lente de filtro Desenfoque Adobe,o uso de gradientes de nitidez que se estenden desde o centro da imaxe na parte superior e inferior, o efecto é moi similar ao obtido mediante a inclinación de lente.
As técnicas simples teñen limitacións similares ás da inclinación do obxectivo. Na imaxe de Jodhpur, a simulación diorama é moi eficaz, porque a escena inclúe relativamente pouca altura e fotografouse a un ángulo bastante alto do chan. A simulación é menos convincente na imaxe do tren e na imaxe do grande edificio baixo, debido a que estas escenas inclúen varios obxectos altos e foron fotografados en ángulos moi próximos ao chan.Na imaxe do tren, hai unha variación significativa da nitidez da parte inferior do tren á cima, e o mesmo ocorre con moitas das árbores, a pesar de que as partes superiores e inferiores destes atópanse a case a mesma distancia da cámara. Efectos similares tamén se atopan na imaxe do grande edificio baixo e, aínda que a simulación diorama do suxeito principal é razoable, hai diferenzas notables de arriba a abaixo nos postes de luz máis próximos e no edificio máis alto no fondo, a pesar de que a parte superior e inferior destes obxectos se atopan a case a mesma distancia da cámara.
Unha simulación máis realista é posíbel utilizando técnicas máis avanzadas. Un sinxelo mapa de profundidade que consta dun gradiente lineal pode ser editado para dar nitidez uniforme a obxectos que estean á mesma distancia da cámara. Este efecto non se pode lograr aínda que se incline o lente.
Mesmo simples técnicas dixitais ofrecen maior flexibilidade do que as técnicas ópticas, incluíndo a capacidade de elixir a rexión de nitidez e a cantidade de desenfoque en zonas pouco claras despois de tomar a fotografía. Ademais, o efecto diorama dixital non require unha cámara con movementos ou un lente especial (que polo xeral son moi caros).
Outras técnicas que permitirán mellorar a impresión dunha escena diorama están a aumentar o contraste da imaxe, simulando sombras máis difíciles e escuras, dunha miniatura baixo a luz, e o aumento da saturación da imaxe para simular as cores brillantes dunha miniatura pintada.
Técnicas dixitais para imaxes en movemento
Jim L. Clark desenvolveu un proceso para o uso avanzado do efecto diorama con imaxes en movemento, chamado Smallgantics usado no vídeo musical "Harrowdown Hill" de Thom Yorke, do grupo musical Radiohead. O proxecto foi producido no Bent Image Lab en xullo do 2006 e foi dirixido polo produtor de cine Chel White. Neste caso, o falso efecto diorama logrouse dixitalmente usando imaxes en tamaño real tomadas desde un helicóptero dun vernal e paisaxes urbanas que se fragmentaron en diferentes planos. Involucra crear a man até oito planos de z-buffering sobre imaxes en movemento en vivo, cadro por cadro, tendo como resultado unha secuencia mate en branco e negro (creación de filme). Estes mates logo son combinados aplicando diferentes graos de desenfoque para crear o efecto dun campo pouco profundo.
José Luis Méndez García
José Luis Méndez García, nado en Pontevedra o 9 de maio de 1937 e finado o 8 de xaneiro de 2021, foi un remeiro e adestrador galego, que competiu nos Xogos Olímpicos de 1960 en Roma.
Traxectoria
miniatura|240px|A cidade de Vigo ós seus atletas. Foi remeiro do Real Club Náutico de Vigo e en 1960, despois de proclamarse campión de España no Lago de Banyoles, foi seleccionado para disputar os Xogos Olímpicos de Roma. Participou na proba de catro con temoneiro, celebrada no Lago Albano, xunto aos seus compañeiros do Náutico Franco Cobas, Emilio García Bengoechea e Alberto Valtierra, con Armando González como temoneiro. Remataron de últimos tanto na súa manga dos cuartos de final, como na da repesca, sendo o ouro para o Equipo Alemán Unificado.
Despois dos Xogos, viviu durante anos en Francia, onde continuou practicando remo. Posteriormente foi adestrador no Centro Galego de Tecnificación Deportiva, na selección española de remo, e en numerosos clubs como o Liceo Marítimo de Bouzas, a SD Samertolaméu, a SD Tirán, o SC Caminhense ou o Club de Mar de Castropol. Ademais foi preparador da selección de remo de Venezuela para os Xogos Suramericanos de 1970 e o xefe do equipo español de remo nos Xogos Olímpicos de 1992 en Barcelona, onde tamén trasportou a lapa olímpica. Foi cofundador e profesor da Escola de Adestradores da Federación Española de Remo, vicepresidente da propia Federación e cofundador da Asociación de Galegos Olímpicos.
En 1974 fundou o Club Remo do Miño de Tui, do que foi presidente, adestrador, delegado, e ata a súa morte, presidente honorífico.
Recoñecementos
En 2013 foi galardoado pola Xunta de Galicia coa Distinción ao Mérito Deportivo, pola súa promoción e fomento da educación física en Galicia.
As Minas de Freixo, Marcelle, Monforte de Lemos
As Minas de Freixo é un lugar da parroquia de Marcelle no concello lucense de Monforte de Lemos, na comarca da Terra de Lemos.
J. H. Elliott
John Huxtable Elliott, nado en Reading, Berkshire, Reino Unido, o 23 de xuño de 1930 e finado o 10 de marzo de 2022, foi un historiador inglés e hispanista, Catedrático emérito na Universidade de Oxford e Socio honorario do Oriel College da Universidade de Oxford, e do Trinity College da Universidade de Cambridge dende 1991.
Publicou baixo o nome de J. H. Elliott.
Traxectoria
Elliott foi educado na Universidade Eton e no Trinity College de Cambridge. Traballou como profesor axudante na Universidade de Cambridge dende 1957 até 1962, e como profesor de Historia dende 1962 até 1967. En 1968, conseguiu praza no King's College de Londres, onde permaneceu até 1973. En 1972 foi elixido como membro da Academia británica.
De 1973 a 1990, foi profesor na Escola de Estudos Históricos no Instituto para Estudo Avanzado, na Universidade de Princeton, Nova Jersey; e dende 1990 até 1997, foi profesor desde 1973 a 1990, e foi caedrático de Historia Moderna en Oxford, entre 1990 e 1997.
Destacou como hispanista, e os seus estudos sobre a península Ibérica e o Imperio español axudaron a comprender os problemas aos que se enfrontaba a España dos séculos XVI e XVII, e os intentos dos seus dirixentes de evitar o seu declive. Considérase, xunto con Raymond Carr e Angus Mackay, unha figura importante no desenvolvemento da historiografía española.
Foi hospitalizado o 5 de marzo de 2022, debido a unha pneumonía e complicacións de ril e morreu o 10 de marzo á idade de 91 anos no John Radcliffe Hospital en Oxford, Inglaterra.
Recoñecementos
Foi doutor honoris causa pola Universidade Autónoma de Madrid (1983), de Xénova (1992), Portsmouth (1993), Barcelona (1994), Warwick (1995), Brown University (1996), Valencia (1998), Lleida ( 1999), Universidade Complutense de Madrid (2003), College of William & Mary (2005), Londres (2007), Universidade Carlos III de Madrid (2008), Sevilla (2011), Alcalá (2012) e Cambridge (2013).
Elliott foi nomeado cabaleiro nas honras do ano novo de 1994 por servizos á historia, e foi condecorado coa Orde de Isabel a Católica en 1987, e tamén ese ano recibiu a Medalla de Honra da Universidade da Universidade Intenacional Menéndez Pelayo; Gran Cruz de Afonso o Sabio en 1988, a Gran Cruz de Isabel a Católica en 1996 e a Creu de Sant Jordi en 1999.
Eminentemente hispanista, recibiu o Premio Princesa de Asturias das Letras en 1996 polas súas contribucións ás ciencias sociais. Polas súas destacadas contribucións á historia de España e do Imperio español no período moderno temperán, Elliott, foi galardoado co Premio Balzan de Historia en 1999 por History 1500–1800. E foi membro correspondente da Real Academia da Historia dende 1965.
Elliott foi membro do Instituto Americano Rothermere da Universidade de Oxford, de cuxo Consello Fundador tamén foi membro.
A Meda de Abaixo, Marcelle, Monforte de Lemos
A Meda de Abaixo é un lugar da parroquia de Marcelle no concello lucense de Monforte de Lemos, na comarca da Terra de Lemos.
Yvonne De Carlo
Margaret Yvonne Middleton, nada en Vancouver, Canadá, o 1 de setembro de 1922 e finada nos Ánxeles o 8 de xaneiro de 2007, foi unha actriz e cantante de cinema e televisión canadense nacionalizada estadounidense, coñecida como Yvonne De Carlo, célebre pola súa personaxe de Sephora no filme The Ten Commandments (1956) e pola súa personaxe de Lily Munster na serie The Munsters (1964-1966), da cadea CBS.
Traxectoria
Yvonne De Carlo era filla do vendedor William Shelto Middleton, vendedor neozelandés, e a súa esposa, a aspirante a actriz Marie De Carlo, nada en Francia. O seu avó materno, Michael De Carlo, naceu en Sicilia, e a súa avoa materna, Margaret Purvis, era de orixe escocesa. Ambos os avós traballaban para Lord Kitchener, el como mordomo e ela como secretaria. Familiarmente chamábana "Peggy" pola estrela do cinema mudo Baby Peggy.. O seu pai abandonou o fogar familiar cando Yvonne tiña tres anos.
De nena recibiu clases de danza e abandonou a escola secundaria para traballar en clubs nocturnos e teatros locais. A súa paixón polo baile continuou cando se mudou coa súa nai aos Ánxeles. En 1940 quedou segunda no concurso "Miss Venice Beach".
Paramount Pictures contratouna en 1942, e foi entón cando adoptou o apelido de solteira da súa nai. Tras unha vintena de pequenos papeis deixou a Paramount por Universal. A actriz interpretou nos seus inicios pequenos papeis en producións cinematográficas como Road to Morocco ou For Whom the Bell Tolls, a adaptación da novela homónima de Hemingway, grazas en parte, á súa exótica fotoxenia. Con todo, a fama non chegou ata 1945, polo filme Salome, Where She Danced, filme producido por Walter Wanger, que a describiu como "a rapaza máis fermosa do mundo".
A partir de aí, De Carlo protagonizou un gran número de filmes, abranguendo varios xéneros, dende westerns e filmes de ambientación árabe, ata cinema negro (onde destacou coa súa actuación en Criss Cross ), drama e comedia. Demostrou o seu talento actuando xunto a grandes da pantalla, tales como Burt Lancaster, Rock Hudson, Clark Gable, Alec Guinness e David Niven. En moitos dos seus filmes demostrou ademais o seu talento como bailarina e cantante; no filme The Captain's Paradise (1953) convenceu o director para que Alec Guinness bailase o mambo, ofrecéndose ela mesma como instrutora.
miniatura|275x275px|Yvonne De Carlo, arredor de 1979. En 1954, durante a preparación da película bíblico-épica The Ten Commandments (1956) de Cecil B. DeMille, a actriz Audrey Hepburn foi suxerida para o papel de Nefertari e a actriz Anne Baxter foi elixida para o papel de Sephora. Pouco despois, Hepburn foi rexeitada por ser demasiado "plana de peito", e o papel de Nefertari asignóuselle a Baxter. Cando DeMille viu a De Carlo en Sombrero (1953), ofreceulle o papel vacante de Sephora. De Carlo aceptou, e rexeitou outro papel que se lle ofreceu nun filme alemán ao momento. A actriz dixo nunha ocasión: «Traballar co señor DeMille foi unha experiencia de aprendizaxe que nunca esquecerei». Cun soldo de 25 000 dólares, a prestación interpretativa de De Carlo no filme converteuna nunha actriz de primeira clase que podía interpretar calquera tipo de papel en filmes de grande orzamento.
Ademais de filmar nos estudios da Paramount, De Carlo acompañou a DeMille e ao resto do equipo de rodaxe a Exipto, onde se filmaron varias escenas exteriores. De Carlo coñeceu en Exipto a Robert Drew Morgan (1915-1999), un dobre de primeira categoría, e casou con el o 21 de novembro de 1955 na Capela Episcopal de Reno, Nevada. Tiveron dous fillos, Bruce Ross (n. 1956, que tivo de padriño a DeMille) e Michael (1957-1997) e a parella sufriu varias separacións e reconciliacións. Para el era o seu segundo matrimonio, e tiña unha filla do anterior, Bari Lee (n. 1947).
Ao ano seguinte, 1957, interpretou outro dos seus papeis máis lembrados, o do filme dirixido por Raoul Walsh Band of Angels, que protagonizou xunto a Clark Gable e Sidney Poitier, onde daba vida a Amantha Starr, a filla dun terratenente do sur que descubría trala morte do seu pai que tiña sangue negro, polo que se vía desposuída das súas terras e vendida a un aposto cabaleiro nunha poxa de escravos.
Yvonne De Carlo gravou un disco chamado Yvonne De Carlo Sings en 1957.
En 1962 durante a filmación dunha escena perigosa nun tren en movemento para A conquista do Oeste, Morgan caeu baixo as rodas nun accidente que lle custou unha perna. O estudo non se responsabilizou e negouse a indemnizalo. A familia atravesou dificultades económicas por mor dos gastos médicos. esquerda|miniatura|284x284px|Yvonne De Carlo e o resto do elenco de [[The Munsters (1964).]] John Wayne, amigo de De Carlo, ofreceulle un papel no filme McLintock! (1963), mais esta axuda non serviu de moito. Así foi como De Carlo decidiu aceptar o papel de Lily, a nai vampiresa máis famosa de todos os tempos, na serie televisiva The Munsters a mediados do sesenta. A pesar de que a serie só se gravou durante dous anos (de 1964 a 1966), tivo un grande éxito, e chegou a converterse nunha serie de culto, con reposicións durante máis de catro décadas. Ao finalizar a serie, o elenco (agás Pat Priest), protagonizou un filme baseado na mesma, Munster Go Home (1966).
Durante o resto da década De Carlo volveu á pantalla grande e apareceu en westerns como Hostile Guns (1967) ou Arizona Bushwhackers (1968) e no filme de ficción científica The Power (1968).
En 1973 puxo fin ao seu matrimonio con Robert (Bob) Drew Morgan. O ano seguinte conseguiu un importante papel no musical de Broadway Follies de Stephen Sondheim, obra que gañou sete premios Tony. A súa personaxe era Carlotta Campion.
De Carlo apareceu xunto cos seus vellos amigos Fred Gwynne e Al Lewis en The Munsters' Revenge (1981).
Nos seus últimos anos, De Carlo viviu preto de Solvang, ao norte de Santa Bárbara. O seu fillo Michael morreu en 1997 e a actriz sufriu un ataque de apoplexía o ano seguinte. Posteriormente pasou a residir no Motion Picture & Television Hospital, no barrio de Woodland Hills, nos Ánxeles, onde faleceu aos 84 anos de idade.
Recoñecemento
Yvonne De Carlo conta con dúas estrelas no Paseo da Fama de Hollywood pola súa contribución ao cine (6124 Hollywood Blvd.) e á televisión (6715 Hollywood Blvd.).
O Noguedo, Santiorxo, Sober
O Noguedo é un lugar da parroquia de Santiorxo no concello lugués de Sober na comarca da Terra de Lemos.
Joseph Luns
Joseph Antoine Marie Hubert Luns, nado en Róterdam, Países Baixos, en 1911 e finado en Bruxelas, Bélxica, en 2002, foi un político holandés, ministro de Asuntos Exteriores no seu país e secretario xeral da OTAN entre 1971 e 1984.
Formación
Estudou xurisprudencia na Universidade de Ámsterdam e Leiden, e máis tarde aumentou os seus estudos na London School of Economics e na Universidade de Berlín.
Funcionario e diplomático
En 1938 obtivo unha praza de funcionario no Ministerio de Asuntos Exteriores, pero durante a Segunda guerra mundial traballou no goberno holandés no exilio en Londres, así como como diplomático dos aliados en Suíza, Portugal e Reino Unido.
Actividade política
Entre 1933 e 1936 foi membro do Partido Nacional Socialista dos Países Baixos (Nationaal-Socialistische Beweging in Nederland, NSB), partido con tendencias nazis pero que aínda non falaba abertamente do seu posterior antisemitismo.
Entre 1949 e 1952 foi o representante do seu país na Organización das Nacións Unidas con sede en Nova York.
Máis tarde foi membro do Partido Popular Católico ( Katholieke Volkspartij, KVP) e en 1956 foi nomeado Ministro de Asuntos Exteriores, cargo que ocupou até 1971, baixo os sucesivos gobernos de Willem Drees, Louis Beel, Jan de Quay, Victor Marijnen, Jo Cals, Jelle Zijlstra e Piet de Jong. Durante os seus mandatos negouse a entregar a Nova Guinea Occidental, a parte occidental da illa de Nova Guinea baixo mandato neerlandés, ás autoridades indonesias até que se viu obrigado a facer esta entrega pola administración do presidente estadounidense John F. Kennedy.
En 1967 foi galardoado co Premio Internacional Carlomagno, concedido pola cidade de Aquisgrán, polos seus esforzos a favor da unidade europea. Dous anos despois foi o home máis popular do seu país segundo unha enquisa.
Asinante no lado holandés do Tratado de Roma que marcou a fundación da Comunidade Económica Europea (CEE), bloqueou posteriormente varios intentos de Charles de Gaulle e Konrad Adenauer de crear unha unión política por temor a crear un "condominio europeo franco-alemán".
Secretario Xeral da OTAN
En outubro de 1971, foi nomeado quinto secretario xeral da OTAN, en substitución do italiano Manlio Brosio. Durante a súa etapa á fronte da Secretaría Xeral da OTAN avogou por un rearme europeo a grande escala mediante a instalación de mísiles de cruceiro para facer fronte ao bloque do leste.
O seu apoio explícito á política colonial do portugués Antonio de Oliveira Salazar nas colonias de Mozambique e Angola valeulle as críticas de moitos países africanos, pero ao mesmo tempo recibiu o apoio dos Estados Unidos de América. En decembro de 2022, documentos desclasificados do Servizo Nacional de Seguridade neerlandés (BVD) sobre obxectivos de investigación entre 1948 e 1998, mostraron que Luns rompeu o embargo de armas ao goberno salazarista do Estado Novo.
Contorno sintético
miniatura|GeoVR Design Cabinet Un contorno sintético (CS), contorna sintética ou entorno sintético (ES) é unha simulación computacional que representa actividades cun alto nivel de realismo, desde simulacións militares a procesos fabrís e de manufactura. Estes contornos ou ambientes poden ser creados nunha única computadora ou nunha basta rede distribuída, conectada en modo local ou con redes de área estendida, sendo aumentada a simulación a través de efectos hiperrealistas especiais e modelos conductuais precisos. CS ou SE (polas súas siglas en inglés, Synthetic Environment) ou ES (polas siglas en castelán, Entorno Sintético), permite a visualización e a inmersión no ambiente simulado.
Divisións de ES
Un contorno sintético pódese dividir nos seguintes aspectos:
Tipos de experiencias en contornas sintéticas
Dentro do CS pódense crear diferentes tipos de experiencias, atendendo aos medios utilizados pódense diferenciar tres tipos de realidades dentro do EA:
Contorno virtual
Así, o CV resulta un modelo computacional simulado deseñado para promover a interacción co nivel cognoscitivo humano. Como contorno creada polo home, pode conter obxectos que representan entidades verdadeiras (reais) ou abstractas que teñen unha representación física simulada. Por definición, esta representación amplía o alcance limitado que achega, segundo as técnicas tradicionais, a visualización, xa que inclúe todos os sentidos humanos e non só a visión.
A creación de mapas cognoscitivos –representacións mentais da disposición da contorna– pode potenciarse mediante a representación de mapas, podendo entenderse o mapa como unha metáfora do coñecemento espacial da contorna. As contornas virtuais introducen unha metáfora sen interface, xa que eliminan a mediación entre a interacción e a representación espacial. Con este enfoque, o mapa virtual é a interface a través da cal se constrúe o coñecemento sen mediación indutora, senón a través da exploración da información.
Contexto
O CV é un concepto que evolucionou do termo realidade virtual, que foi introducido polos pioneiros Myron Krueger e Jaron Lanier. A idea fundamental que a orixinou foi introducida por Ivan Sutherland, nun artigo de 1965, "The Ultimate Display", no que tivo a visión da computadora como un "espello dun país das marabillas matemático", onde o comportamento dos obxectos non terían que seguir as propiedades físicas que se atopan na natureza. A experiencia coa última pantalla sería unha experiencia sensorial completa que inclúe a visión, o oído, o tacto, o olfacto e o gusto. En 1930 Aldous Huxley tamén anticipaba esta realidade nas interfaces audiovisuais de "Un feliz mundo novo" (Brave New World).
En contornos virtuais clásicos, os sistemas sensoriais e motores do usuario están conectados á computadora a través de sensores e efectores. Para xerar os estímulos sensoriais, utilízanse sistemas de simulación de propósito especial, que xa son capaces de reproducir imaxe e son en tempo real, tridimensional e emulación do comportamento real do elemento (force feedback), pero con limitacións para os outros sentidos. Estes efectores utilízanse xunto con seis graos de liberdade (x, e, z) e chiscada, cabeceo, abalo (yaw, pitch, roll), sensores de seguimento que, en conxunto, crean unha sensación subxectiva de presenza moi atractiva. Esta descrición constitúe o que xeralmente se chama contorna virtual inmersiva.
A perspectiva de inmersión demostrouse como inadecuada para a tecnoloxía de vangarda, e algúns problemas aínda persisten. Isto conduciu ao xurdimento da realidade aumentada. Nos sistemas de realidade aumentada, as contornas virtuais e reais combínanse para formaren unha contorna única que se mostra ao usuario. Polo xeral, consiste nunha pantalla transparente onde a información do mundo real (xeralmente obtida por cámaras de vídeo) e do mundo dixital (procedente dos sistemas computacionais) se superpoñen. A realidade aumentada aparece como un concepto oposto á realidade virtual, porque na realidade aumentada, o usuario non está dentro dunha realidade computacional simulada, senón que aumenta o mundo real con datos superpostos.