cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Rocío Pazos
Traxectoria
Licenciouse en Economía e Empresas pola Universidade da Coruña en 1998 e ao pouco comezou a traballar no Banco Santander. Destinada en distintos postos, en novembro de 2015 déronlle unha xefatura de zona en Sevilla. En 2019 foi nomeada directora comercial para Cantabria e Asturias e ao ano seguinte, en 2020, directora comercial en Galicia. En marzo de 2021, pasou a ser directora da entidade en Galicia substituíndo a Víctor Menéndez. Nesa altura o Santander, logo da adquisición do Banco Popular (que á súa vez adquirira o Banco Pastor), era a segunda entidade en cota de mercado en Galicia, cun 26%.
Música irlandesa
A música orixinaria da illa é a que se coñece como música tradicional irlandesa, que se mantivo con gran vitalidade e ben conservada a pesar das forzas da globalización cultural. Os séculos XX e XXI supuxeron o rexurdir definitivo deste tipo de música, que a pesar da emigración e da forte influencia do Reino Unido e dos Estados Unidos, soubo manter as súas raíces con poucas influencias externas. De feito, a música tradicional de Irlanda tivo un papel moi importante no desenvolvemento da música country nos Estados Unidos.
Na actualidade, son frecuentes as fusións deste tipo de música co Rock and roll, o punk, o folk metal e outros xéneros.
Por outra banda, a música irlandesa acadou unha gran difusión e éxito internacional nas últimas décadas e en moitos xéneros diferentes. Con todo, os xéneros de máis éxito foron a música tradicional e o rock. Entre os artistas musicais de Irlanda destacan os seguintes polo seu éxito nacional e internacional: U2, Enya, Westlife, Boyzone, Phil Lynott e Thin Lizzy, Gary Moore, Rory Gallagher, Horslips, Bob Geldof e The Boomtown Rats, Clannad, Stiff Little Fingers, Altan, Frank Patterson, The Corrs, The Dubliners, The Chieftains, The Bothy Band, De Dannan, The Divine Comedy, Josef Locke, The Irish Tenors, Van Morrison, Therapy?, The Saw Doctors, Planxty, The Wolfe Tones, Snow Patrol, The Cranberries, In Tua Nua, The Undertones, Ash, B*Witched, Nadine Coyle, The Hothouse Flowers, The Script, Two Door Cinema Club, Something Happens, The Clancy Brothers, Tommy Makem, Dana, Mundy, Sinéad O'Connor, Paul Brady, Christy Moore, Dónal Lunny, Val Doonican, Ronnie Drew, Luke Kelly, Ruby Murray, Peter Cunnah (de Ream), Daniel O'Donnell, Bridie Gallagher, Brendan Bowyer, Gilbert O'Sullivan, Mary Black, Sir James Galway, Johnny Logan, Bill Whelan (de Riverdance), Damien Rice, Phil Coulter, Glen Hansard e Celtic Woman.
Drogón da Bretaña
Drogón da Bretaña foi conde de Nantes e duque da Bretaña de 952 a 958.
Traxectoria
Drogón (ou Dreux), era o único fillo lexítimo de Alan II Barbitorte e Roscila de Blois, irmá do conde Teobaldo I de Blois. Á morte prematura do seu pai sucedeuno como conde de Nantes e duque da Bretaña (952), cando só tiña dous anos. A súa tutela estivo asegurada polo seu tío Teobaldo I de Blois, que pronto fixo casar en segundas nupcias a súa irmá Roscila co conde Fulque II de Anjou.
O poder sobre a Bretaña foi compartido entón: Fulque recibiu o control do condado de Nantes e a garda do neno duque, mentres Teobaldo conservaba o dominio feudal sobre o norte da Bretaña pero delegaba a administración desta rexión, moi lonxe do seu dominio propio, aos seus dous aliados: o conde Juhel Berengario de Rennes que se declarou seu vasalo, e Jutohen, arcebispo de Dol.
Brutal foi a desaparición, quizais por envelenamento, de Drogón sobre 958 en Angers, na que, segundo a Crónica de Nantes, algúns viron a man de Fulque II de Anjou, xa que este tomou o control de Condado de Nantes desde o 958 ata a súa morte en 960, cando os nanteses chamaron ao goberno a Hoel I e, tras a súa morte, a Guerech, bispo da mesma cidade, ambos os dous fillos de Alan II Barbitorte.
Daifugō
Daifugō (大富豪, Gran Millonario) ou Daihinmin (大貧民, Indixente Máximo) é un xogo de cartas xaponés para 3 ou máis xogadores cunha baralla estándar de 52 cartas. O obxectivo deste xogo é eliminar as cartas da man tan axiña como sexa posible mentres se xogan progresivamente cartas máis fortes ca as do xogador anterior. O vencedor denomínase daifugō (gran millonario) e recibirá vantaxes na seguinte ronda, e a última persoa chámase daihinmin (indixente máximo). Na seguinte ronda, os gañadores intercambian unha ou máis cartas innecesarias por outras de máis valor que posúen os perdedores.
O xogo é moi semellante ao xogos chineses como o Big Two e o Zheng Shangyou, ao xogo vietnamita Tien Len, e a xogos occidentais como Presidente ou Cu. Ao igual ca outros xogos de cartas, hai moitas variantes e regras.
Regras básicas
Velaquí as regras que se fixeron populares en Estados Unidos e no resto do mundo por Tokyopop, e que aparecen no segundo volume do manga Fruits Basket. Son regras básicas que intentan condensar o xogo nos seus elementos principais. Xa que os xogos de cartas deste estilo son ensinados e evolucionados por vía oral, o xogo conta con variantes dependendo do lugar.
Títulos especiais
Existen cinco títulos especiais para os xogadores xunto aos seus equivalentes europeos e americanos: Algúns apuntamentos:
Antes do xogo
O daihinmin mestura e distribúe as cartas. Todas as cartas son repartidas ata que non quede ningunha, en sentido horario. Os comodíns e outras cartas extra empréganse para asegurarse de que as cartas se reparten de forma xusta. Alternativamente, pódese repartir de forma que o xogador máis "rico" teña menos cartas co fin de que sexa máis doado manter o seu dominio.
Tras seren repartidas, o daihinmin debe entregar as súas 2 cartas máis fortes ao daifugō, mentres o hinmin debe entregar a súa carta máis forte ao fugō. O daifugō e o fugō entón analizan as cartas recibidas e devolven as cartas (2 e 1 respectivamente) que non queren. Este proceso coñécese como zeikin (tributación).
O xogo
O xogador á esquerda do repartidor comeza colocando calquera número de cartas do mesmo valor (1-4, 5 ou máis se hai comodíns). O xogador á esquerda pode xogar o mesmo número de cartas agrupadas cun valor igual ou superior, ou tamén pode pasar. (Nalgunhas variantes, permítense colocar cartas do mesmo valor que as últimas cartas xogadas, o cal provoca que o xogador inmediatamente seguinte non poida xogar). Observemos que se debe xogar o mesmo número de cartas que o primeiro en xogar. Se o que comeza bota un par, só se poderán botar pares. Se empeza cun trío, só tríos. Isto continúa ata que todos os xogadores pasan ou ata que un ou máis 2 sexan xogados, como o 2 é o que ten o valor máis alto, nada pode derrotalo. A última persoa en botar carta é a que comeza liderando a seguinte xogada.
Notas do xogo:
Final da rolda
Cando un xogador queda sen cartas, el ou ela deixa de xogar no resto da rolda, mais os demais xogadores poden continuar para atinxir os seus títulos.
Nas regras tradicionais, unha vez que os títulos son decididos, todo o mundo debe erguerse e moverse. O daihinmin é o repartidor, e o resto de xogadores deben reorganizarse por orde do seu título no sentido horario. A meirande parte das variantes occidentais non obrigan ao cambio de sitio, malia que o xogo sempre comeza polo daifugō.
Gañar a partida
Normalmente o gañador é quen queda de daifugō ao final do xogo, se ben pode empregarse un sistema de puntuación, onde o fugō e o daifugō adquiren 1 e 2 puntos respectivamente cada ronda.
Estratexia básica
A estratexia básica do Daifugō é moi sinxela, os xogadores tentan eliminar as súas cartass máis febles primeiro de forma que ao final só lles queden na man as cartas de máis valor. Se un xogador queda cunha carta baixa, vaille resultar moi difícil poder xogala e baleirar a man. Porén, como gañar unha xogada permite ao líder botar a carta que prefira, unha carta feble pode manterse para o final.
Non obstante, cando se intenta previr que un xogador con poucas cartas libre as mans, o xogador que o precede pode intentar bloquealo xogando unha carta ou combinación de valor alto mesmo se unha combinación máis feble está dispoñible.
Manuel Pereiro
Manuel Pereiro Rey, nado en Santiago de Compostela o 5 de xullo de 1832 e finado en Ourense o 16 de xuño de 1901, foi un comerciante, banqueiro e político galego.
Traxectoria
Desenvolveu a maioría da súa actividade económica en Ourense, onde se afincou definitivamente logo do seu matrimonio con Avelina Romero Pérez, pertencente a unha influente familia local, entre os que destacan os Pérez Bobo. Colaborou en El Orensano. Militante do Partido Conservador, aínda que crítico con Saturnino Álvarez Bugallal, foi alcalde de Ourense en 1879 e volveu selo en 1895. Foi presidente da Comisión do centenario do P. Feijóo.
Stuart Little (filme)
Stuart Little é un filme estadounidense dirixido por Rob Minkoff que foi estreado en 1999. Está vagamente baseado na novela de E. B. White. Mestura imaxes de acción en vivo e de animación por ordenador. O guión é obra de M. Night Shyamalan e Greg Brooker.
O Castro de Valdeorras, O Barco de Valdeorras
Santa María do Castro de Valdeorras é unha parroquia que se localiza no centro do concello de Barco de Valdeorras. Segundo o padrón municipal de 2004 tiña 104 habitantes (53 homes e 51 mulleres), distribuídos en 3 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 120 habitantes. Segundo o IGE, no 2014 a súa poboación descendera ata os 87 habitantes, sendo 40 homes e 47 mulleres.
A Pallota, As Somozas, As Somozas
A Pallota é un lugar da parroquia das Somozas no concello coruñés das Somozas na comarca de Ferrol. Non tiña habitantes no ano 2010 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística.
Mona Lisa
A Mona Lisa (tamén coñecida como a Monna Lisa; Italiano La Gioconda; francés La Joconde), é unha pintura feita polo artista italiano Leonardo da Vinci mostrando unha muller cunha expresión introspectiva, lixeiramente sorrinte. É probabelmente o retrato máis famoso na historia da arte. Poucos outros traballos de arte son así conmemorados ou reproducidos.
Beonna
Beonna é o antropónimo anglosaxón que pode referirse a:
Mona Lisa
O cadro foi pintado entre 1503 e 1519. A pintura ao óleo en madeira exposta agora no Museo do Louvre en París é a maior atracción do museo.
Historia
A pintura foi traída da Italia para Francia polo propio Leonardo en 1516, cando foi convidado polo rei Francisco I de Francia para traballar na súa corte. Francisco comprou a pintura, que pasou a exhibirse en Fontainebleau e despois no Palacio de Versailles. Após a revolución francesa, o cadro foi levado para o Museo do Louvre. O emperador Napoleón Bonaparte era un apaixonado polo cadro e mandou colocalo nos seus apousentos. Durante as guerras coa Prusia, a Mona Lisa, xunto a outras pezas da colección do Museo, foi escondida nun lugar seguro.
O 22 de agosto de 1911 a Mona Lisa foi roubada. O poeta francés Guillaume Apollinaire foi preso e posto na cadea baixo sospeita do roubo o 7 de setembro. Pablo Picasso foi preso para un interrogatorio, mais ambos foron liberados máis tarde. Acreditouse entón que a pintura estaba perdida para sempre, pero o certo é que todo foi moito máis simple. O empregado do Louvre Vincenzo Peruggia, acreditando que a pintura pertencía á Italia e non debía ser mantida na Francia, roubouna simplemente levándoa escondida debaixo da roupa para fóra do museo. O cadro foi recuperado cando Peruggia intentou vendelo a un negociante de arte de Florencia. A Mona Lisa foi despois exhibida en varios museos italianos e retornou ao Louvre en 1913. Durante a primeira e a segunda guerra mundial a pintura foi outra vez removida do Louvre e almacenada nun lugar seguro.
En 1956, a parte inferior da pintura foi severamente danada despois dun ataque con ácido. Varios meses máis tarde, a pintura foi novamente obxecto dun atentado, desta vez por un individuo que lle tirou unha pedra. Desde entón, o cadro encóntrase protexido por un vidro de seguridade. En 1962, a pintura foi emprestada aos Estados Unidos e exhibida en Nova York e Washington. Antes desta viaxe, a pintura foi asegurada en cerca de 100 millóns de dólares americanos, o que lle mereceu unha mención no Guinness Book of Records como o obxecto mais valioso de sempre. . Este valor só foi superado recentemente (4 de maio polo cadro de Picasso Garçon à la pipe vendido por 104,1 millóns de dólares. A Mona Lisa saíu do Louvre unha vez máis, en 1974, nunha xira que incluíu Toquio e Moscova.
Identidade do modelo
Moitos historiadores da arte acreditan que o modelo usado para a pintura pode ter sido a esposa de Francesco del Giocondo, un rico comerciante de seda de Florencia e unha figura prominente no goberno florentino. Esta opinión fundaméntase nunha indicación feita por Da Vinci durante os últimos anos da súa vida, a propósito dun retrato dunha determinada señora florentina feita da vida ao pedido do magnífico Giuliano de' Medici. O primeiro biógrafo de Da Vinci, Vasari, tamén pintor, describe o retrato como sendo de Mona Lisa, esposa do cabaleiro florentino Francesco del Giocondoque. Porén, pouca cousa se sabe da súa vida e moito menos da historia da súa muller, Lisa Gherardini, nacida en 1479. Sábese que casaron en 1495, mais do feito non hai ningunha proba de que podería ter sido a señora dun Medici a muller que Da Vinci referenciou. O título alternativo ao traballo, La Gioconda, aparece apenas por primeira vez nun texto escrito máis tarde, en 1625, que se refire ao traballo como un retrato dunha determinada Gioconda. Esta referencia non contradí nin sostén a hipótese de que o modelo sexa a muller de Giocondo, unha vez que en italiano gioconda pode significar unha muller alegre.
Lillian Schwartz, científico dos Laboratorios Bell, suxire que a Mona Lisa é na verdade un autorretrato de Leonardo. Esta teoría baséase no estudo da análise dixital das características faciais do rostro de Leonardo e os trazos do modelo. Comparando un autorretrato de Leonardo coa muller do cadro, verifícase que as características dos rostros aliñan perfectamente. Os críticos desta teoría suxiren que as similitudes son debidas ao feito de ambos os retratos teren sido pintados pola mesma persoa usando o mesmo estilo. A teoría de que a Mona Lisa é un autorretrato deféndese no libro O Código Da Vinci.
O historiador Maike Vogt-Lüerssen de Adelaida suxeriu, após ter estudado o asunto por 17 anos, que a muller tralo sorriso famoso é Isabel de Aragón, Duquesa de Milán, para quen Leonardo da Vinci traballou como pintor da corte durante 11 anos. O padrón do vestido verde escuro de Mona Lisa indica, segundo este estudoso, que o modelo é un membro da casa de Visconti-Sforza. O retrato de Mona Lisa tería sido o primeiro retrato oficial da nova Duquesa de Milán e pintado no inverno ou verán de 1489. O autor compara cerca de 50 retratos de Isabel de Aragón, representada como a Virxe ou Santa Catarina de Alexandría (nos cales só a propia duquesa podería servir de modelo), e conclúe que a semellanza á Mona Lisa é evidente. Roni Kempler, un fotógrafo suxire que a Mona Lisa é en realidade a nai de Leonardo, Caterina.
Estética
miniatura|Detalle da face, mostrando o efecto sutil do [[sfumato, particularmente nas sombras en torno dos ollos.]] A Mona Lisa determinou un patrón para retratos futuros. O retrato presenta o seu modelo visto apenas sobre o busto, cunha paisaxe distante visíbel en plano de fondo. Leonardo usou unha composición en pirámide, onde a modelo xorde no centro cunha expresión calma e serena. As mans dobradas encóntranse no centro da base piramidal, reflectindo a mesma luz que lle ilumina o colo, pescozo e face. Esta luminosidade estudada dá ás superficies vivas unha xeometría subxacente de esferas e círculos, que acentúa o arco do seu sorriso famoso. Sigmund Freud interpretou "o sorriso" como unha atracción erótica subxacente de Leonardo para coa súa nai; outros describiron o sorriso como inocente, convidativo, triste ou mesmo lascivo. Os sorrisos de interpretación dubidosa eran unha característica común dos retratos durante o tempo de Leonardo.
Moitos investigadores tentaron explicar por que o sorriso é de forma tan diferente para diferentes culturas. As explicacións son diversas e varían desde teorías científicas sobre a visión humana a suposicións sobre a identidade da Mona Lisa e os seus sentimentos. A profesora Margaret Livingstone da Universidade Harvard argumentou que a percepción do sorriso é adquirida a través de frecuencias visuais baixas, o que torna visíbel a través da visión periférica. Christopher Tyler e Leonid Kontsevich, do Instituto Smith-Kettlewell para a Investigación do Ollo, (San Francisco) acreditan que a natureza en mudanza do sorriso é causada por niveis variábeis do ruído aleatorio no sistema visual humano. O historiador Maike Vogt-Luerssen discute que Isabel de Aragón (considerada como modelo) era infeliz porque o seu marido era impotente, alcólico e propenso á agresión física. Isabel describiuse como A máis infeliz esposa do mundo.
miniatura|O sorriso da Mona Lisa.Aínda que utilizando unha fórmula aparentemente simple, a síntese expresiva que Leonardo conseguiu entre modelo e paisaxe tornou este traballo nunha das máis populares e analizadas pinturas de todos os tempos. As curvas sensuais do cabelo e da roupa da muller, creadas completamente a través do sfumato, encontran eco nos ríos ondulantes da paisaxe subxacente. A harmonía total conseguida no cadro, visíbel especialmente no sorriso, reflicte a unidade entre Natureza e Humanidade que era parte importante da filosofía persoal de Leonardo.
En segundo plano, a paisaxe esténdese ás montañas xeadas e inclúe camiños ondulantes e unha ponte que dan indicación de presenza humana. Os contornos desfocados, a figura graciosa, os contrastes dramáticos entre claro e escuro que se traducen en serenidade son característicos do estilo de Leonardo. A pintura foi un dos primeiros retratos a describir o modelo no seo dunha paisaxe imaxinaria. Unha característica interesante da paisaxe é a súa desigualdade. Á esquerda da figura, a paisaxe é visibelmente mais baixa do que é á dereita. Isto levou algúns críticos a suxerir que este elemento foi engadido máis tarde.
A pintura foi restaurada numerosas veces. Exames de raios X mostraron que hai tres versións escondidas baixo a actual. O revestimento en madeira mostra sinais de deterioración nunha taxa mais elevada do que se pensou previamente, causando preocupación dos curadores do museo sobre o futuro da pintura.
Material de construción
Un material de construción é un produto natural ou preparado usado en enxeñería civil e arquitectura. Os materiais de construción clasifícanse segundo as súas propiedades ratificadas con ensaios.
Mona Lisa
Influencia e aspectos culturais
A Mona Lisa, o cadro mais famoso do mundo, adquiriu un estatuto de icona cultural. Son numerosas as súas reproducións e utilización na publicidade, obxectos do día a día e como referencia cultural. Algunhas inclúen:
Material de construción
Regulación
As normas internacionais máis empregadas para regular os materiais de construción son as normas ISO.
Clasificación
A clasificación dos materiais empregados na construción segundo a súa orixe:
Extensión
En informática, a extensión do nome dun ficheiro apareceu no sistema operativo MS-DOS para diferenciar os diferentes tipos de documentos segundo o seu contido. Naquela altura, os nomes de ficheiro podían ter como máximo oito caracteres para o nome mesmo, e outros tres para a extensión (separada do resto por un punto, como por exemplo autoxec.bat).
Tipos
Algunhas das extensións máis coñecidas daquela eran:
Innumerables tipos foron aparecendo:
A estrutura interna dos documentos debe corresponder coa súa extensión para que non se produzan problemas.
O xeito de escribir as extensións é con maiúscula ou minúscula, precedida ou non de punto:
Lebo Mathosa
Lebo ou Lebo Mathosa, nada en 1977 e morta en accidente de coche o 23 de outubro de 2006, foi unha cantante pop surafricana. O seu estilo era o kwaito, un xénero propio de Xohanesburgo que mestura house con música vocal. Cantaba tanto en inglés como nas linguas nacionais de Suráfrica, coma o sotho, o zulú ou o xosa.
Revista Abrente
Revista Abrente pode referirse a:
Lebo Mathosa
Traxectoria
Mathosa comezou a súa carreira coa popular banda surafricana Boom Shaka en 1994, co que xa soubo o que era gañar discos de platino, antes de cantar en solitario a partir de 1999. O seu álbum Dream (2000) acadou o cumio no seu país durante catro semanas logo do seu lanzamento. Ao ano seguinte, nos Premios da Música Surafricana, Mathosa gañou o de mellor álbum de baile, o de mellor single de baile polo seu tema de debut Intro, e o de mellor cantante feminina. Volveu apañar o premio ao mellor álbum de baile polo seu segundo traballo, Drama Queen.
No ano 2001 Lebo Mathosa tocou no North Sea Jazz Festival en Cidade do Cabo, no concerto de Celebrate South Africa na londiniense praza de Trafalgar e fixo turnés por Malaisia e Singapur chegando a cantar para a raíña malaia. Tamén tocou no 85º aniversario de Nelson Mandela, diante dunhas 16.000 persoas, e nunha xira a prol dos enfermos da sida en Botswana e Eswatini.
Volveu subir ao máis alto da música do seu país en 2004, e en 2006 foi nomeada aos británicos Premios MOBO. Tamén gañou en 2001 o premio á muller mellor vestida do ano e foi nomeada pola revista FHM Magazine como unha das mulleres máis sexys de África.
Santa Marta, Mos, Mos
Santa Marta é un lugar da parroquia de Mos no concello pontevedrés de Mos, na Comarca de Vigo. Tiña unha poboación censada de 154 habitantes no ano 2013 segundo datos do IGE, dos cales 75 eran homes e 79 mulleres, mantenso a poboación que tiña en 2010, cando eran 151 veciños, e en 2004, cando eran 155.
A (álbum)
Con este álbum, lonxe quedaron os primeiros tempos do grupo con aparencia de vagabundos, longas melenas e aspecto sinistro. Na portada, Ian Anderson cortou o pelo e móstrase vestido de branco impoluto: un cambio radical, unha viaxe ó futuro. O disco supón a incorporación da música electrónica ó estilo da banda.
En realidade dito álbum pensaba ser o primeiro de Anderson en solitario (anterior, por tanto, a Walk into Light), unha vez idos o resto de membros da banda, excepto o inseparable Martin Barre; pero a discográfica o animou a pubricalo baixo o nome de Jethro Tull.
O titulo A (de Anderson) sería a identificación dada a ditas gravacións no estudio.
Para este disco Ian Andeerson logrou a colaboración do teclista e violinista Eddie Jobson, ex UK e Roxy Music, músico cun estilo moi diferente aos de Jethro Tull. Isto provocaría unha gran controversia entre os incondicionais da banda.
Moitos críticos consideran este álbum como o comezo do declive do grupo, sendo o seu anterior álbum, Stormwatch, o último gran disco de Jethro Tull.
Lista de temas
A edición de 2004 incluíu tamén o vídeo Slipstream, que alterna unha interpretación en directo deste álbum, no Royal Albert Hall, con vídeos de cancións do pasado.
Introdución aos temas
En 1980 Anderson escribiu unha introdución a cada tema do disco:
Oz: The Great and Powerful
Oz: The Great and Powerful (en galego Oz: O grande e poderoso) é un filme de fantasía e aventuras estadounidense de 2013, dirixido por Sam Raimi. O filme inspírase na novela de 1900 de L. Frank Baum, O mago de Oz (The Wonderful Wizard of Oz -‘’O marabilloso feiticeiro de Oz’’), e é unha precuela do filme de 1939, O feiticeiro de Oz. O filme está protagonizado por James Franco, que interpreta a Oscar Diggs, tamén coñecido coma o Feiticeiro de Oz. Tamén é protagonizado por Mila Kunis como Theodora, Michelle Williams como Glinda, e Rachel Weisz como Evanora. En Galiza estréase en marzo de 2013 en castelán co título: Oz: un mundo de fantasía. Tamén pode verse en 3D.
Sinopse
O filme desenvólvese antes dos acontecementos do filme de 1939. Oscar Diggs (James Franco), un mago-feiticeiro de circo de pouca reputación e cunha ética dubidosa, foxe nun globo dunha actuación do seu circo nunha pequena aldea de Kansas e, logo de dar cunha tempestade, é transportado ao mundo de Oz. Alí coñece ás meigas Theodora (Mila Kunis) e Evanora (Rachel Weisz), e finalmente, na procura da bruxa mala, atopa á meiga boa Glinda (Michelle Williams). Elas non están convencidas de que el sexa o gran feiticeiro que todos os cidadáns de Oz agardan. Sen querer mergúllase nos problemas que ten a épica Terra de Oz, e Oscar terá que descubrir quen é bo e quen malo realmente antes de que sexa demasiado tarde. Grazas á súa arte como ilusionista e o seu enxeño, intentará converterse, non só no grande e poderoso mago de Oz, senón nunha persoa bondadosa.
Historia
Logo do lanzamento de grande éxito de Snow White and the Seven Dwarfs (‘’Branca Neve e os sete ananos’’) en 1937, Walt Disney estudaba producir unha película de animación baseada nos primeiros libros de L. Frank Baum. Roy O. Disney, irmán de Walt Disney e co-fundador de The Walt Disney Company, foi informado dos bens de Baum que venderan os dereitos cinematográficos do primeiro libro de Samuel Goldwyn, quen o volve vender a Louis B. Mayer en 1938. O proxecto foi desenvolvido pola Metro-Goldwyn-Mayer na coñecida adaptación musical que tiña de protagonista a Judy Garland, lanzado o ano a seguir.
En 1954, cando os dereitos cinematográficos dos trece libros restantes de Baum foron postos a disposición, a Walt Disney Productions adquiriu para o seu uso na serie de televisión de Walt Disney, Disneyland e mais no filme de acción en vivo, Rainbow Road to Oz, que foi desleixado e nunca se rematou. A historia da Disney coa serie Oz continuou en 1985 co filme Return to Oz, que se presentou como unha secuela non oficial do filme de 1939 e que non tivo éxito comercial nin crítico.
Desenvolvemento
Antes de que Sam Raimi fose confirmado para dirixir o filme, os directores Sam Mendes e mais Adam Shankman tamén se interesaron polo mesmo. En xuño de 2011, Danny Elfman foi elixido para compor a banda sonora de ’’Oz: The Great and Powerful’’, aínda que Elfman e Raimi tiveran un altercado sobre Spider-Man 2 (2004) e Elfman declarou que nunca máis volverían a traballar xuntos. O guión foi escrito por Mitchell Kapner e mais David Lindsay-Abaire, con Joe Roth coma produtor. Segundo un reporteiro da Deadline.com, a Disney quería reducir o orzamento de produción do filme arredor de 200 millóns de dólares. Robert Downey, Jr. era a primeira opción de Raimi para interpretar o feiticeiro Oz, mais se negou. Johnny Depp, vencellado á Disney pola saga de ‘’Pirates of the Caribbean’’, era a segunda opción do estudio para o rol de Oz. Porén, a finais de febreiro de 2011, James Franco xa estaba en negociacións para interpretar o mago no filme. É a primeira vez que Franco e Raimi traballaban xuntos despois de remataren Spider-Man 3. Raimi tamén traballara decote con actores que participarán en Oz coma seu irmán Ted Raimi, o seu amigo da nenez Bruce Campbell ou Rachel Weisz que sería finalmente a bruxa do oeste.
Rodaxe
A fotografía principal de ‘’Oz: The Great and Powerful’’ comezou en xullo de 2011 en Pontiac, Míchigan, empregando cámaras 3D. Raimi optou por mesturar imaxes reais coas xeradas por computador. Contruíronse para isto referencias físicas para que os actores puidesen ter algunha referencia visual no canto de usar a típica tecnoloxía de fondo de pantalla verde. Zack Braff e Joey King estaban no set a gravar á vez os diálogos cos actores, cada vez que os seus personaxes xerados por ordenador estaban presentes nunha escena. Uns monicreques foron empregados para a versión física da nena de porcelana, un dos personaxes principais xerado por computador. A realización foi polo miúdo, seguindo de preto a produción para asegurar a legalidade e as licenzas entes a Disney maila Warner Bros, actuais propietarios do filme de 1939. A diferenza de ‘’Return to Oz’’ (1985), desta volta á Disney non se lle permitiu usar os icónicos zapatos vermellos usados por Judy Garland, nin se lles permitiu usar as semellanzas de carácter preexistentes e as escenografías que foran creadas especificamente para o filme orixinal. Polo tanto, un dos poucos elementos que se respectan son por exemplo o ton verde da pel e o característico queixo da mítica bruxa do Oeste interpretada en 1939 por Margaret Hamilton.
Música
O compositor Danny Elfman compuxo a música en só seis semanas, adoptando un enfoque que lembra á música dos vellos filmes, mais sen ser conscientemente anticuado. O 6 de febreiro de 2013, a Walt Disney Studios revelou que a cantante e compositora estadounidense Mariah Carey gravou unha canción chamada "Almost Home", escrita por ela mesma, coa colaboración de Simone Porter, Justin Gray, Lindsey Ray, Tor Erik Hermansen e Mikkel Eriksen para a banda sonora do filme.
Posíbel secuela
O 7 de marzo de 2013, a revista Variety confirmaba que a Disney xa aprobara o proxecto dunha secuela.
Xoán V da Bretaña
esquerda|miniatura|245x245px|Xoán V da Bretaña. Xoán V da Bretaña tamén coñecido como Xoán V ou VI o Anglófilo, O Sabio ou O Prudente, nado o 24 de decembro de 1389 no castelo de l'Hermine en Vannes e finado o 29 de agosto de 1442 no Manoir de la Touche preto de Nantes. Foi o terceiro fillo, o primeiro varón, do duque Xoán IV da Bretaña e da súa terceira esposa Xoana de Navarra. Á morte do seu pai, o 9 de novembro de 1399, converteuse en duque da Bretaña. Chamou ao valenciano Vicente Ferrer para predicar no ducado e no seu goberno publicáronse algúns escritos en lingua bretoa.
Traxectoria
esquerda|miniatura| Matrimonio de Xoán V o Sabio e Xoana de Francia miniatura| Placa que conmemora a súa morte en [[Nantes, Francia|Nantes.]] Converteuse en duque aos dez anos de idade baixo a tutela do duque de Borgoña, Filipe II o intrépido, que arrasou Jersey e Guernesey. Reconciliouse co rei de Francia Carlos VI de Francia, que casara cunha filla. Tamén se reconciliou con Olivier de Clisson, o inimigo do seu pai. En 1404, derrotou aos ingleses preto de Brest. Loitou contra Clisson e estaba a piques de cercalo cando morreu. Aliado dos franceses contra os ingleses ao final da Guerra dos Cen Anos, chegou a Azincourt despois da batalla, o que non obstante lle permitiu recuperar ao pouco a cidade de Saint-Malo (daquela anexionada ao reino), tal como prevía a súa alianza co rei de Francia. Despois levou unha política de báscula entre os dous partidos, inglés e francés: asinou o tratado de Troyes, que desposuía a Carlos VII de Francia, pero autorizaba ao seu irmán Artur III da Bretaña, condestábel de Richemont (Richmond) a loitar baixo a súa bandeira. Henrique V de Inglaterra prendeu a Artur de Richemont durante sete anos de prisión: o seu nome mítico foi sempre temido polos reis de Inglaterra.
Fixo a paz cos condes de Penthièvre, pero estes non renunciaran a reinar sobre a Bretaña. Convidado a unha festa que daban en Champtoceaux en 1420, asistiu e foi apresado baixo a orde de Margarida de Clisson (condesa viúva de Penthièvre), detido e ameazado de morte. Este secuestro sen precedentes conmoveu aos príncipes europeos, pero non provocou intervención ningunha do tribunal de Francia. Pero a acción da súa muller, a duquesa Xoana de Francia (1391-1433) (ou Xoana de Valois), duquesa da Bretaña e dos baróns bretóns permitiulle recuperar a liberdade. Como resultado desta liberación, a ciudadela de Champtoceaux foi destruída totalmente; Xoán V quixo que todas as paredes da súa prisión fosen destruídas ata os alicerces. Loitou contra Xoán II de Alençon e cercou Puancé en 1432. Artur de Richemont, o seu irmán, que o acompañaba, convenceuno para facer a paz. esquerda|miniatura| A estatua xacente de Xoán V da Bretaña na catedral de Tréguier. Descríbese como o máis fermoso príncipe do seu tempo e magnífico na súa vestimenta, nos seus mobles e na súa cociña. Unha estatua súa de madeira policromada pode verse na capela de Saint-Fiacre en Faouët.
Matrimonio e descendencia
Casou en París o 19 de setembro de 1396 con Xoana de Francia (1391 - 1433), filla de Carlos VI de Francia, de quen tivo:
Cesures, O Barco de Valdeorras
San Clemente de Cesures é unha parroquia que se localiza no oeste do concello ourensán do Barco de Valdeorras. Segundo o IGE en 2014 tiña 47 habitantes (25 homes e 22 mulleres), distribuídos en 2 entidades de poboación,. En 2004 tiña 81 habitantes (42 homes e 39 mulleres), 5 menos ca en 1999.
Sky plc
Sky é unha empresa de televisión por satélite británica creada en 1990 trala fusión de Sky Television e de British Satellite Broadcasting. No ano 2005, BSkyB sacou a venda o servizo satélite máis popular do Reino Unido e da República de Irlanda: Sky Digital. No ano 2005 Sky plc contaba con 11 659 000 clientes.
Cadeas de televisión
A maior parte das cadeas de BSkyB emiten só para a plataforma de televisión de pago Sky Digital, porén outros moitos emítense de xeito gratuíto pola TDT. A gran maioría destas cadeas levan en común o nome Sky.
CSS
CSS (acrónimo do inglés Cascading Style Sheets - as follas de estilo) é unha linguaxe usada para definir a presentación de documentos escritos nunha linguaxe de marcación, como é o caso de HTML ou XML. Co uso das CSS, o que se pretende é separar a estrutura do documento do que sería a súa presentación. Por exemplo, o elemento de HTML  indica que un bloque de texto é un cabezallo e que é máis importante que outro bloque etiquetado con. Versións anteriores do HTML tamén permitían definir o tamaño ou cor do texto, pero a ausencia dun estándar levaba a que en moitos navegadores as páxinas non se visualizasen correctamente.
Utilizando CSS, a presenza da etiqueta  non proporciona información sobre a visualización (iso vai xa na folla de estilo), senón que indica cal é a estrutura do documento, dicindo que unha parte do documento é máis relevante que a outra (  prima sobre , e esta á súa vez sobre  ). Esta observación é importante, por exemplo, no caso de o usuario acceder cun navegador textual, xa que así os bloques de texto apareceranlle nesta orde e non desubicados.
Desta forma, ao contrario da práctica habitual, que consiste en colocar as etiquetas de formatación dentro do propio documento, o programador crea unha ligazón para un único ficheiro (coa extensión .CSS) que contén os estilos. A grande vantaxe do sistema é que se se quixer modificar o estilo de todo un sitio, abonda con incidir nun único ficheiro (ou nun conxunto reducido) para os cambios se estenderen ao resto de documentos.
Parañoi, As Somozas, As Somozas
Parañoi é un lugar da parroquia das Somozas no concello coruñés das Somozas na comarca de Ferrol. Tiña 3 habitantes no ano 2010 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 2 eran homes e 1 era muller.
CSS
Exemplos
O código representado no espazo superior define que o documento se visualizará cunha fonte por defecto Arial. No caso de non estar dispoñíbel, substituiraa por Verdana. Igualmente, define as marxes de separación que deixará o corpo do documento, así como a cor de fondo (en formato hexadecimal).
A necesidade de utilizar follas de estilo CSS veu do progresivo uso do HMTL para dar formato, e non só para crear contido nos documentos. Isto daba lugar a un aumento do peso dos ficheiros, ao mesmo tempo que, polas limitacións da propia linguaxe, existía unha grande incompatibilidade entre navegadores'' pola falta de estándares.
As especificacións CSS pódense consultar na web do W3C (Word Wide Web Consortium), que é a entidade que define os estándares de Internet. As últimas modificacións no estándar inciden sobre todo na usabilidade e na súa adaptación aos internautas con algún tipo de discapacidade. Así, por exemplo, se un usuario utiliza un navegador que converte texto a voz, nas CSS pódese definir o idioma (galego, inglés, francés...), o rexistro do texto (linguaxe xurídica, xornalística, científica, coloquial...), o volume, o ritmo de lectura e outros parámetros.
Crux
Crux, ou Cruz do Sur (en contraste coa Cruz do Norte), é a constelación máis pequena (por área) das 88 constelacións modernas, pero tamén é unha das máis famosas.
Pode ser moi útil para a orientación: Se se estende o seu eixe principal da cruz unhas cinco veces, acadase o polo sur no ceo.
Bandeiras e símbolos que incorporan a Crux
As cinco estrelas máis brillantes de Crux (α, β, γ, δ, e ε Crucis) aparecen nas bandeiras de Australia, Brasil, Nova Zelandia (epsilon omitida), Papúa Nova Guinea, e Samoa, tamén nas bandeiras dos estados e territorios de Victoria, Territorio da Capital Australiana (ACT), Territorio Norte (NT), así coma na bandeira da rexión de Magallanes de Chile, e en moitas bandeiras e emblemas das provincias da Arxentina. A bandeira da zona comercial Mercosur amosa catro destas estrelas (epsilon omitida). Crux tamén aparece no escudo do Brasil. As cinco estrelas tamén están no escudo no equipo de fútbol brasileiro do Cruceiro. Tamén aparece a Crux en varias divisións do exército estadounidense destinadas no hemisferio sur (sobre todo no pacífico sur).
miniatura|A Cruz do sur en bandeiras, brasóns e escudos de armas.
miniatura|dereita|Imaxe [[CTX de crux.]]
Outros nomes para Crux
miniatura|dereita|200px|Crux é claramente visible enriba da [[aurora australis|aurora austral nesta fotografía tomada dende Dunedin, Nova Zelandia. A xigante vermella Gacrux é claramente doutra cor respecto das outras tres principais estrelas, que son azuis.]]
A Crux nas culturas amerindias
Varias culturas de América do Sur consideraron a esta constelación coma un símbolo. Por exemplo, os mapuches situados no sur de Suramérica considerábana unha representación do choike (especie de avestruz cativo), animal sagrado nas súas crenzas.
Na Patagonia setentrional, cara ó século XVI e XVII, imaxinábanse que a Vía Láctea era a representación dun campo de caza de ñandúes, onde os cazadores utilizaban boleadoras representadas polo "punteiro" (α e β centauri) mentres cás Nubes de Magallanes representaban os corpos dos animais cazados e as Pléiades (coñecida na rexión coma "os sete cabritiños") eran o niño do ñandú.
Para os mocovíes, na rexión chaqueña, o punteiro e as súas estrelas próximas representaban dous cans de caza e a a cruz do sur o corpo central do ñandú atacado, mentres que as restantes estrelas preto da cruz completaban a figura do animal.
Para os bororo, no Brasil, a cruz era parte dun constelación que representaba a un avestruz, sendo a propia cruz unha das dúas patas do mesmo.
300px|miniatura|Crux.
Crispo
Caio Flavio Xulio Crispo, nado no 305 e finado no 326), foi un príncipe romano, fillo primoxénito de Constantino I o Grande e da súa primeira dona, Minerva.
Traxectoria
Educado por Lactancio Firmiano, foi nomeado César por seu pai o 1 de marzo de 317. Destacou polo seu enxeño militar, combatendo e vencendo a Licinio na batalla de Crisópole, no Helesponto, o 18 de setembro de 323, así como ás tribos bárbaras de alamáns e francos. Casou cunha rapaza chamada Helena, coa que tivo descendencia.
No 326, a segunda muller de Constantino I, Fausta, acúsao publicamente por tratar de seducila, polo que foi inmediatamente axustizado por orde do seu propio pai, que non se dignou a escoitalo. Non está claro o motivo polo que Fausta actuou dese xeito. Mentres uns historiadores defínena como unha muller rancorosa co seu fillastro, polo que sentía paixón, outros fana protagonista dun maquiavélico complot para librarse de Crispo, que podería converterse nun futuro inimigo para os seus propios fillos, ao ser o primoxénito de Constantino. Hai quen di que Crispo encabezaba un grupo subversivo contra o seu pai que intentaba dirixir o xeneral dos romanos fronte á política filocristiá do emperador e o seu intento de trasladar a capital a Bizancio.
Independentemente dos motivos que a empuxaron a facelo, Fausta rematou afogada nun baño cando Constantino descubriu a inocencia do seu fillo. Pode ser que por orde de Santa Helena, que tiña predilección polo seu neto Crispo.
Segundo a versión de Zósimo, atormentado por darlle morte ao seu fillo inocente, e ao non ser expiados os seus pecados polos sacerdotes pagáns, Constantino foise achegando ao cristianismo, pois o ariano Eusebio dixéralle que a través do bautismo se lle perdoaban tódalas faltas.
Deixando ao lado a súa carreira militar, ben documentada, o resto da súa vida persoal e o fado da súa muller e fillos son totalmente descoñecidos, pois ademais de matalo, condenouse á chamada damnatio memoriae: a súa honra non quedaría restaurada e borraríanse tódalas referencias posíbeis da súa vida.
Claudina
miniatura|300px
miniatura|dereita|Estrutura dunha claudina típica. A membrana plasmática está representada en amarelo, a parte intracelular en vermello e a extracelular en azul. As claudinas son unha familia de proteínas que son os compoñentes máis importantes das unións herméticas, onde establecen a barreira paracelular que controla o fluxo de moléculas no espazo intercelular que hai entre as células pertencentes a un epitelio. Caracterízanse por ter catro dominios transmembrana, cos extremos N-terminal e C-terminal no citoplasma. Encóntranse en moitos organismos, desde nematodos a humanos.
Estrutura
As claudinas son proteínas transmembrana pequenas de (20–27 kDa presentes en moitas especies, que son moi similares en estrutura, aínda que non están moi conservadas a nivel xenético. As claudinas atravesan a membrana plasmática 4 veces, de tal modo que os seus extremos N-terminal e C-terminal se encontren localizados no citoplasma, e presentan dous bucles extracelular que mostran un alto grao de conservación. O primeiro bucle extracelular consta dunha media de 53 aminoácidos e o segundo, que é algo menor, de 24 aminoácidos. O extremo N-terminal é xeralmente moi curto (4–10 aminoácidos), o extremo C-terminal varía en lonxitude desde 21 a 63 aminoácidos e é necesario para a localización destas proteínas nas unións herméticas. O primeiro bucle extracelular ten un motivo de aminoácidos presente en todas as claudinas, que consta dos aminoácidos Trp…Gly-Leu-Trp…Cys…Cys (ou W…GLW…C…C). Pénsase que as cisteínas de distintas moléculas de claudinas forman entre si pontes disulfuro. Todas as claudinas humanas (coa excepción da claudina 12) teñen dominios que lles permiten unirse aos dominios PDZ das proteínas de armazón.
Historia
As claudinas foron nomeadas así en 1998 polos investigadores xaponeses Mikio Furuse e Shoichiro Tsukita da Universidade de Quioto, que estudaron as ocludinas e as claudinas ao investigaren as unións herméticas. Descubriron que estas últimas eras as responsables da unión entre as células nas unións herméticas. O nome claudina procede da palabra latina claudere ("pechar"), facendo referencia á función de barreira destas proteínas.
Atopáronse 24 claudinas no xenoma do rato e no humano, e tamén noutros mamíferos, en peixes e anfibios. Ademais, atopáronse nas unións septadas de Drosophila melanogaster e do nematodo Caenorhabditis elegans.
Desde entón, lévanse publicado máis de 500 estudos sobre as claudinas, a súa expresión, función e regulación. Dado que son os compoñentes básicos das unións herméticas, dominar a súa manipulación sería un grande paso adiante para, por exemplo, facer que os medicamentos superen a barreira hematoencefálica, o que permitiría o tratamento farmacolóxico dos tumores cerebrais.
Expresión
A actividade dos xenes das claudinas foi estudada en diversos tecidos e animais modelo como o rato, C. elegans, o peixe cebra (Danio rerio), D. melanogaster e en parte tamén nos seres humanos. Cada unha das 24 claudinas coñecidas ten un patrón específico de expresión. Os estudos feitos en cultivos celulares atoparon que cada claudina ten características distintas e crean unha diferente selectividade de carga e tamaño na barreira. Estas propiedades están determinadas polos residuos de aminoácidos cargados no primeiro bucle extracelular e son independentes do calcio. A combinación das diferentes claudinas, que se expresan nun epitelio, determina as propiedades da barreira. Algunhas claudinas son moi ubicuas, e aparecen en case todos os epitelios como a claudina 1, e outras exprésanse máis especificamente, como a claudina 16, que é exclusiva da parte ascendente das asas de Henle dos nefróns renais. Outras teñen unha especificidade de expresión temporal, como a claudina 6 de rato, que só se expresa durante a embrioxénese.
Superfamilia das claudinas
Coñécense unhas 450 proteínas de diferentes especies con semellanzas no aliñamento de secuencias coas claudinas, que constitúen a superfamilia das claudinas (ver PMP22_claudina (pfam00822)), aínda que non todas teñen as mesmas funcións que as claudinas.
Xenes
Nos humanos describíronse os seguintes membros da familia das claudinas:
Os xenes non están todos agrupados senón situados en distintos cromosomas.
Enfermidades asociadas
Algunhas doenzas están asociadas con cambios nas claudinas. As claudinas 3 e 4, por exemplo, son receptores para a enterotoxina de Clostridium perfringens (CPE). Inicialmente estas proteínas non se describiron como claudinas, senón como Rvp.1 (hoxe chamada caudina 3) e CPE-R (hoxe claudina 4). Ao unirse a toxina a estas claudinas prodúcese unha lise das células intestinais que as expresan e un dano epitelial e diarrea.
Varias enfermidades humanas son causadas por mutacións en xenes de claudinas. Por exemplo, unha mutación na claudina 16, produce hipercalciúria (aumento de calcio na urina) e hipomagnesemia (diminución de magnesio).
En familias de Paquistán detectouse unha mutación na claudina 14 que produce xordeira. Tamén se identificaron danos auditivos en ratos con esta mutación.
A claudina 11 chamouse inicialmente OSP (proteína específica de oligodendrocitos), que se expresa principalmente na mielina do sistema nervioso central e no testículo (na barreira hemato-testicular). Os ratos con mutacións nesta claudina teñen atraso na condución do impulso nervioso e patas traseiras débiles e os machos son estériles.
A claudina 19 exprésase no sistema nervioso periférico nas células de Schwann. Os ratos con mutacións nela teñen deteriorada a condución do impulso nervioso, e o seu sistema musculoesquelético está afectado.
Os ratos que carecen de claudina 1 morren poucas horas despois do nacemento. Unha mutación humana no xene da claudina 1 produce lesións graves na pel. Nos ratos con defectos na claudina 5 a barreira hematoencefálica é permeable ás moléculas pequenas. A sobreexpresión da claudina 6 orixina un mal funcionamento da epiderme.
En todos estes exemplos vese como as claudinas son esenciais na formación dunha barreira paracelular funcional en diversos epitelios.
Outros artigos
Jonction serrée
Coedo, O Barco de Valdeorras
Santo Antonio de Coedo é unha parroquia que se localiza no concello de Barco de Valdeorras. Segundo o padrón municipal de 2004 tiña 57 habitantes (31 mulleres e 26 homes), distribuídos en 1 entidade de poboación, o que supón un aumento en relación ao ano 1999 cando tiña 55 habitantes. Segundo o IGE, no 2014 a súa poboación descendera ata os 40 habitantes, sendo 20 homes e 20 mulleres.
Zara Phillips
Zara Anne Elizabeth Phillips, nada o 15 de maio de 1981, é a segunda e única filla de Ana, Princesa Real e de Mark Anthony Phillips. É a neta máis vella de Isabel II e do príncipe Filipe de Edimburgo. Ela é décimo sétima na liña de sucesión ao trono.
Pastoriza, As Somozas, As Somozas
Pastoriza é un lugar da parroquia das Somozas no concello coruñés das Somozas na comarca de Ferrol. Tiña 13 habitantes no ano 2010 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 5 eran homes e 8 eran mulleres.