cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
The Smashing Pumpkins
O auxe
The Smashing Pumpkins comezou a traballar no seu terceiro disco (sen contar o Pisces Scariot) en febreiro de 1995; Billy Corgan chegou a compoñer unhas 55 cancións para o álbum. Ao final deste mes, a banda tocou catro noites (días 20, 21, 27 e 28) no Double Door Club. Eses concertos esgotaron todas as súas entradas e neles presentáronse 27 novas cancións. Abertos só para maiores de 21 anos e coa entrada prohibida para a prensa, as 1.200 entradas (300 cada noite) esgotáronse rapidamente, e moita xente tivo que escoitar á banda dende o exterior do local. O prezo das entradas era de 5 dólares, e todos o cartos conseguidos foron doados a institucións benéficas.
Gravación do novo traballo
De marzo a xullo, The Smashing Pumpkins dedicouse completamente ás gravacións. Billy Corgan decretou novamente un período de dedicación total, e diariamente a banda estaba de 12 a 16 horas dentro do estudio, no Chicago Recording Center. Foron gravadas preto de 50 canción compostas por Billy Corgan e preto de 15 de James Iha. Flood e Adam Moulder foron os produtores, xa que a banda preferiu non traballar con Butch Vig novamente pois quería facer un cambio nese sentido.
Dentro do estudio (que a banda bautizou "Pumpkinland"), foron construídos dous ambientes diferentes, un para as guitarras de James Iha (que estaba xunto con Alan Moulder) e outro para as guitarras de Billy Corgan (ao lado de Flood). O traballo instrumental era así extremadamente meticuloso, e algúns temas tiveron cada parte de guitarra gravada e regravada varias veces, como por exemplo, "Thru the Eyes of Ruby", que posúe 25 partes producidas por separado. En compensación, algúns foron gravadas nunha única toma con todos os integrantes tocando os seus instrumentos xuntos, como en "X.Y.U.". As cancións de James Iha foron gravadas no seu propio estudio (chamado Bugg Studios), xunto con algúns amigos, como Kerry Brown (marido de D'arcy, que toca en Catherine) e Nina Gordon (de Veruca Salt). De todas as gravadas por el, só unha foi escollida para estar no novo álbum, chamada "Take me Down".
Recursos electrónicos e tecnoloxía punta foron usados tamén. A banda usou o Studio Vision Pro, e a través do software Pro Tools, construíu pasaxes de samplers, usou loops e retocou partes de baixo e guitarras. A mestura fíxose no Village Recorder, nos Ánxeles.
Despois de rematadas as sesións de gravación, o primeiro que fixo a banda foi buscar un teclista para participar na xira, xa que moitas das novas cancións precisaban teclados. Despois de recibir unhas 300 cintas de candidatos, Jonathan Melvoin foi o escollido.
Melancolía e tristura infinita
miniatura|200px|Logo de [[Mellon Collie and the Infinite Sadness]] A comezos de agosto, a banda anuncia que o seu novo disco, chamado Mellon Collie and the Infinite Sadness, será lanzado o día 24 de outubro. Anunciaron tamén que tiñan pensado lanzar boa parte do material que sobrara das gravacións. O día 25 dese mes, os Pumpkins tocan nunha nova edición do Reading Festival en Inglaterra. A metade do set foi de novas cancións, e a reacción do público a elas foi moi boa. Dous días despois a banda toca en Bélxica ao lado de Soundgarden.
No mes de outubro a MTV decide homenaxear a The Smashing Pumpkins facendo un especial sobre a banda o día 17. O programa Rockumentary amosa a traxectoria do grupo e pasa partes do vídeo Vieuphoria (lanzado en 1994), á parte de entrevistas e actuacións en directo.
Mentres tanto, ao redor do mundo, fans da banda facían cola nas tendas de discos para poder mercar o seu Mellon Collie and the Infinite Sadness. O disco pronto chega á primeira posición nas listas da Billboard, e hoxe en día é o disco duplo máis vendido de todos os tempos.
Billy Corgan xa viñera dicindo que ese álbum sería o fin da banda como todos a coñecían, pois eles tiñan plans de seguir unha nova liña de traballo dalí en diante. Pero, independente do que a banda viría facer despois diso, a súa obra emblemática, a súa referencia no futuro, acababa de ser lanzada. O éxito de Mellon Collie and the Infinite Sadness é estrondoso, e The Smashing Pumpkins pasa a vivir a partir dese momento o auxe do seu éxito.
En novembro, mentres discutían sobre como ía ser a xira mundial de divulgación do novo disco, os Pumpkins fan a súa segunda aparición no Saturday Night Live (tocando as cancións "Bullet With Butterfly Wings" e "Zero"), presentado aquela noite por Quentin Tarantino. É a primeira presentación da banda na que Billy Corgan aparece coa nova estética que leva ata hoxe en día: a cabeza completamente rapada. El explica a todos que fixera aquilo sinxelamente por que estaba canso de ter que peitear o pelo. É tamén nesa época condo Billy pasa a usar unha camisola deseñada por ele mesmo: ela é toda negra, cunha estrela e a palabra "Zero" prateadas na fronte. A súa indumentaria complétase cuns pantalóns prateados, e sempre que se lle pregunta sobre esa vestimenta (que el usaría durante case toda a xira), el limitábase a dicir: "It's all art".
En decembro, o mozo dunha das irmás de D'arcy rouba da súa casa cintas que posuían material inédito da banda. El véndeas e o material é amplamente distribuído por Internet. Á parte dese incidente, o mes transcorre normalmente, coas vendas de Mellon Collie and the Infinite Sadness aumentando cada vez máis e sorprendendo incluso qos integrantes dos Pumpkins.
A xira
O 2 de xaneiro de 1996 a banda iniciou a súa xira mundial. As primeiras datas nos Estados Unidos estiveron marcadas por algúns concertos acústicos, pero despois a banda empezou a realizar concertos convencionais. Proxectaron cada presentación para unhas 1.000 ou 1.500 persoas, durando preto das tres horas. Os Pumpkins tocaban o tema "Tonight, Tonight" con anacos da película Viaxe á Lúa de Georges Méliès, nunha pantalla no fondo do escenario, e sorprendían sempre que tocaban "Silverfuck" (do disco Siamese Dream), con improvisacións que chegaban a durar case media hora.
O día 22 de xaneiro, apareceu o segundo sinxelo de Mellon Collie and the Infinite Sadness, chamado "1979". O tema "The Boy", escrito por James Iha, aparece nese single e compre destacar que na portada D'arcy non aparece ao lado da banda: o cuarto integrante é Stevie Nicks, de Fleetwood Mac. A canción título fora unha das últimas en ser escritas por Corgan, e para moitos é unha mostra da transición que a banda sufriría a partir de Mellon Collie and the Infinite Sadness, con máis influencias electrónicas na súa obra. Para Billy Corgan, "1979" é unha das mellores cancións do novo disco.
En marzo, Mellon Collie and the Infinite Sadness recibe o seu sexto disco de platino, referente á impresionante marca de 6.000.000 de copias vendidas nos Estados Unidos. No día 19 cancelan varios concertos en Nova Zelandia e en Australia debido ao falecemento do pai de Jimmy Chamberlin. No día 23 é lanzado o terceiro sinxelo de Mellon Collie and the Infinite Sadness, chamado Zero. É o máis longo de todos, con algunhas caras-b e o tema "Pastichio Medley", que é unha mestura de anacos de cancións non aproveitadas pola banda.
En marzo, ocorren algúns acontecementos desagradables para a banda. No segundo día do mes, Jimmy e Jonathan abusan novamente no consumo de drogas, en Lisboa. Billy Corgan dille ao teclista que ao final da xira será despedido. No día 11, nun concerto en Dublín, unha adolescente de 17 anos é esmagada polo público durante a canción "Bullet with Butterfly Wings". Ela chegaría viva ao hospital pero non resistiría debido á gravidade das feridas sufridas. Nese mesmo accidente outros catro fans sufrirían feridas. Debido a iso o concerto programado en Belfast é cancelado.
No día 19 de maio emítese nos Estados Unidos o episodio de The Simpsons onde aparece The Smashing Pumpkins. Os membros da banda foron os encargados de poñerlle as voces ás súas personaxes na serie.
En xuño, os Pumpkins lanzan o cuarto sinxelo, titulado "Tonight, Tonight, e a canción-título tería o seu clip nesa mesma época. Este video está baseado na película muda Viaxe á Lúa de Georges Méliès, e foi dirixido por Jonathan Dayton e Valerie Farris. Nesa época, Billy xa revelara en varias entrevistas que a banda estaba pensando en lanzar unha caixa contendo todos os sinxelos de Mellon Collie and the Infinite Sadness'' lanzados ata o momento, á parte de outras caras-b e rarezas. No día 25 comeza en Michigan a segunda parte americana da xira da banda, con Garbage como abreconcertos nalgúns concertos.
No día 11 de xullo, Jonathan e Jimmy abusarían novamente das drogas, pero para o teclista esta sería a última vez. Despois de mesturar alcohol con heroína, Jonathan Melvoin, de 34 anos, sufriu unha sobredose e morreu no Manhattan Regency Hotel. O resto da banda estaba hospedada noutro hotel, e un dos empresarios da xira, chamado Tim "Gooch" Lougee, avisounos por teléfono para comparecer na policía. Jimmy foi procesado por levar de substancias prohibidas e o seu xuízo foi anunciado para o día 13 de agosto.
A saída de Chamberlin
A banda anunciou á prensa a través dun comunicado do día 17 que acababa de despedir a Jimmy Chamberlin. Billy dixo que eles continuaban sendo amigos, pero infelizmente o vicio de Jimmy facía a situación insostible, e a súa saída de The Smashing Pumpkins sería o mellor para todos, principalmente para o propio batería, que tería o tempo necesario para tentar rehabilitarse. A banda revela tamén que procuraría un batería para acompañalos no resto da xira, que continuaría en agosto.
Durante esa interrupción, Billy Corgan xa se atopa disposto para entrar novamente no estudio para a gravación dun novo disco. Xa dende o remate das gravacións de Mellon Collie and the Infinite Sadness, el estaba compoñendo cancións, que, segundo el, serían ben diferentes de todo aqurlo que os Pumpkins fixeran antes. Eles inicialmente decidiron traballar como un trío, e desa experiencia naceron as cancións "To Sheila", "Ava Adore" e "Daphne Descends", gravadas cunha batería electrónica. Pero esas sesións iniciais acabaron sendo ignoradas pola banda, pois, segundo o propio Billy Corgan, non eran máis que demos.
A primeira actuación de Billy despois da morte de Melvoin foi nunha sesión con Cheap Trick o día 21 de xullo, mentres que D'arcy e James Iha se dedicaron durante un tempo á Scratchie Records, selo formado por eles algún tempo atrás. E, para pechar un pouco máis positivamente o tráxico mes de xullo, a MTV anunciou o día 31 que The Smashing Pumpkins estaba nomeado a oito premios do Video Music Awards.
O mes de agosto comeza coa banda facendo audición para atopar o batería que remataría a xira interrompida no mes anterior. No día 6 anúnciase que Denis Flemoin será o teclista provisional, e dous días despois, Matt Walker, de Filter, asume a batería. Os Pumpkins comezan a ensaiar cos dous novos integrantes despois diso, planexando continuar a xira a partir do día 27. O día 13, Jimmy Chamberlin presentouse na Corte Criminal de Manhattan, onde sería sentenciado a internarse nunha clínica de rehabilitación. O día 23 a banda fai unha aparición especial (a primeira despois da morte de Melvoin) no Cabaret Metro, en Chicago. O anuncio dese evento fíxose o día anterior, e mesmo así o local estivo cheo. Novamente, toda a recadación foi doada a unha institución benéfica, a Christmas Is For Kids. A actuación de Matt Walker foi bastante eloxiada.
O día 4 de setembro celébrase o MTV Video Music Awards, no que a banda acabou gañando sete premios, seis referentes ao videoclip de "Tonight, Tonight" e un referente ao de "1979". Eles tocaron na entrega de premios e concederon unha longa entrevista á MTV. Un día despois, a banda anunciou que lanzaría en breve unha caixa chamada Aeroplane Flies High, composta por cinco discos contendo material dos sinxelos e cinco versións gravadas especialmente para ese lanzamento.
Música para películas
En outubro, Jimmy é acusado de mal comportamento diante da xuíz Donna Recant no seu xuízo no mes de xullo. Decídese que el debe estar completamente rehabilitado en decembro, no caso contrario deberá cumprir unha pena de 15 días da prisión. Anúnciase tamén que Jimmy estaría formando unha banda ao lado de Sebastian Bach (Skid Row), Kelly Deal (Breeders) e Jimmy Flemoin (Frogs). Mentres tanto, The Smashing Pumpkins grava dúas cancións para a película Lost Highway (de David Lynch, con Bill Pullman e Patricia Arquette). As cancións chámanse "Eye" e "Tear", e só a primeira acaba sendo escollida. "Tear" aparecerá no próximo disco da banda.
En novembro, o día 12, os Pumpkins lanzan o quinto sinxelo de Mellon Collie and the Infinite Sadness, chamado "Thirty-Three". Unha nova canción de James Iha aparece neste disco, chamada "The Bells". Dous días despois, a banda gaña un prêmio na MTV European Music Awards. O día 26, é lanzado finalmente a caixa Aeroplane Flies High. Os cinco discos eran basicamente os cinco sinxelos lanzados para Mellon Collie and the Infinite Sadness, con algunhas cancións máis. No mesmo día foi lanzada a banda sonora da película Ransom (de Ron Howard, con Mel Gibson e Gary Sinise). Este disco posúe seis temas (cinco instrumentais) compostos por Billy Corgan e gravados por el coa axuda de Matt Walker. Para rematar novembro, Sebastian Bach anuncia que o proxecto con Kelly Deal, Jimmy Flemoin e Jimmy Chamberlin finalmente saíu do papel. O nome da banda é The Last Hard Men, e eles estaban agardando a recuperación de Jimmy para gravar un sinxelo que se chamaría "School's Out", e sairía na película "Scream" de Wes Craven.
O comezo de decembro marca a saída de Jimmy Chamberlin do centro de rehabilitación, e despois diso xuntouse a The Last Hard Men. O día 29, Chris Fabian, esposa de Billy Corgan, pide o divorcio. Ela alega "diferenças irreconciliáveis" entre eles. Hai rumores que din que o matrimonio levaba separado xa seis meses.
O 7 de xaneiro de 1997 a banda recibe sete nomeamentos aos Grammy. O día 9 Billy participa da festa de 50 aniversario de David Bowie, tocando con el dúas cancións no Madison Square Garden, en Nova York. O día 25 Billy Corgan e Chris Fabian divórcianse. Nesa data, Billy xa tiña unha nova namorada chamada Yelena Yemchuk. O día 27 a banda gaña un novo premio, desa vez no American Music Awards. A banda non pode estar no evento para recibir o premio debido á súa xira, que estaba chegando ao seu fin. Aínda en xaneiro, a banda anuncia que participará noutra banda sonora, Batman e Robin.
En febreiro rematou a xira de promoción de Mellon Collie and the Infinite Sadness despois de 165 concertos en 14 meses. O último deles foi en Nova Orleáns o día 5. Despois diso, Billy Corgan participou na produción do disco de Ric Ocasek, Troubilizing, chegando incluso a tocar a guitarra en varios temas. O día 26, The Smashing Pumpkins gañou só un premio Grammy das sete nomeamentos que tiña, e tocou durante a celebración de entrega a canción "1979" con Chris Vrenna, de Nine Inch Nails, como batería. En marzo a banda anunciou unha pequena xira en verán por Europa.
En abril Corgan é escollido o segundo artista máis creativo do rock contemporáneo pola revista Spin, e nese tempo comeza a escoitarse nas radios "The End is the Beggining is the End", un dos temas compostos para a película Batman e Robin. Fíxose un videoclip da canción e editouse un sinxelo no mes de xuño.
Aeroporto de São Paulo-Guarulhos
O aeroporto internacional de São Paulo/Guarulhos-Governador André Franco Montoro, coñecido tamén como aeroporto de São Paulo-Guarulhos ou sinxelamente GRU, é o principal aeroporto internacional que serve a São Paulo. Localmente é popularmente coñecido tamén como aeroporto de Cumbica, polo distrito onde se sitúa e pola base da Forza Aérea do Brasil que aínda existe no seu complexo. Dende o 28 de novembro de 2001 o aeroporto leva o nome de André Franco Montoro (1916–1999), antigo gobernador do estado de São Paulo. No ano 2012 o aeroporto adoptou a súa nova identidade de marca, GRU Airport.
É o aeroporto máis concorrido do Brasil en termos de pasaxeiros, operacións e carga, e o segundo de Latinoamérico en número de pasaxeiros, despois do aeroporto da Cidade de México. Dende o ano 2012 o aeroporto vén sendo operado por un consorcio formado por Invepar S/A, Airports Company South Africa e Infraero.
The Smashing Pumpkins
Música para películas
Durante os meses de xuño e xullo a banda estivo en Europa facendo a xira anunciada, e a finais da mesma James Iha comezou as gravacións do seu disco en solitario, que sería lanzado ao ano seguinte.
O cambio
No mes de agosto de 1997 The Smashing Pumpkins comezou a traballar no seu seguinte álbum. Corgan comentara tempo atrás que o son da banda sufriría cambios e que lle apetecía facer algo máis experimental. A banda escolleu o estudio Chicago Trax Recording e contratou ao produtor Brad Wood para o disco, aínda que este só producuría cinco temas, sendo o resto producidos por Corgan. miniatura|200px|Kenny Aronoff, un dos baterías que pasou pola banda durante a ausencia de Chamberlin Os días 18 e 19 de outubro participan dun festival benéfico organizado por Neil Young, o Bridge School Benefit. O día 18 a banda tocou dúas das súas novas cancións, "To Sheila" e "Ava Adore", e ao final do concerto tocaron xunto a Marilyn Manson e Twiggy Ramirez os temas "Eye" (dos Pumpkins) e "The Beautiful People" (de Marilyn Manson). Ao día seguinte presentaron "Behold! The Nigtmare" e ao final tocaron "Porcelina of the Vast Oceans" con John Popper.
En novembro The Smashing Pumpkins actúan de abreconcertos para dúas bandas. O día 1 abren en Texas un concerto de The Rolling Stones, e o día 3 para Jane's Addiction en Chicago. A mediados de mes Matt Walker comunícalle a Corgan que vai deixar a banda para dedicarse a Cupcakes, o seu novo grupo. O último concerto de Matt foi o 5 de decembro en Miami, cando a banda volveu a tocar de abreconcertos dos Rolling.
En decembro uniuse á banda Matt Cameron (ex-batería de Soundgarden que actualmente está en Pearl Jam) para continuar a gravación do disco. Para continuar elixiron o Studio A, nos Ánxeles. Matt tocou en sete temas, pero só un aparecería no disco, "For Martha".
En abril anunciouse que Kenny Aronoff sería o batería para a xira do novo disco. Joey Waronker, que gravou catro cancións do novo álbum, rexeitou a proposta e a banda convidou a Kenny a tocar con eles. Tamén contrataron á multi-instrumentista Lisa Germano para acompañalos na xira.
Adore
O día 1 de xullo estréase o vídeo de "Ava Adore" na MTV, e ao día seguínte sae á venda Adore, o cuarto álbum de estudio de The Smashing Pumpkins. O son, como viña dicindo Corgan dende tempo atrás, é moi distinto ao dos traballos anteriores, moito máis escuro e con elementos electrónicos en practicamente todos os temas. O día 30 de xuño a banda comezou unha pequena xira de 14 concertos nos Estados Unidos chamada "An Evening with The Smashing Pumpkins", doando os cartos gañados a institucións benéficas. Despois destes concertos comezaría a súa xira mundial.
Expectativas
Adore consegue o seu primeiro disco de platino o 8 de xullo, pero a partir de entón as vendas comezaron a caer, sen que se cumprisen as expectativas postas no álbum. Os vellos fans da banda non recibiron con moito entusiasmo o cambio no seu son, cousa que a banda non agardaba. Corgan supoñía que o público entendería a mudanza e incluso chegou a facer declaracións sentíndose molesto polo feito, cousa que abriu moitos debates nas listas de correo sobre a banda en internet. miniatura|esquerda|225px|[[Ginger Reyes, baixista dende o 2007 e o 2010]] As vendas seguiron caendo e en nove semanas o álbum estaba fóra da lista da Billboard dos 40 discos máis vendidos.
O segundo sinxelo do álbum, "Perfect", é lanzado o 7 de setembro en tres versións distintas: unha co tema "Summer" composto por James Iha, outra cunha remestura de "Daphne Descends", e a última con varias versións remesturadas de "Perfect". Ao día seguinte lánzase o álbum de Hole Celebrity Skin, onde Corgan compuxo e produciu varias cancións. Ese mesmo mes, o día 25, The Smashing Pumpkins aparece no programa de televisión Saturday Night Live, onde tocan "Perfect".
Volta ao son anterior
No mes de marzo James Iha e Adam Schlesinger (líder de Fountains of Wayne) inauguran os estudios Stratosphere Sound, e a primeira banda que gravaría neles sería Fulflej, do selo de James e D'Arcy Scratchie Records. A finais de mes Billy toca xunto co seu pai (guitarrista de jazz) nun concerto benéfico no Metro, en Chicago, e confirmase unha pequena xira de oito concertos polos Estados Unidos de The Smashing Pumpkins.
No mes de abril Billy Corgan confirma moitos rumores que corrían por internet anunciando o regreso de Jimmy Chamberlin á banda. Chamberlin tocaría novamente cos Pumpkins na xira anunciada durante o mes anterior e que comezaría o día 10 en Míchigan. Durante a xira presentarían varias cancións inéditas que posteriormente formarían parte do seu seguinte traballo.
En xuño, a través da recentemente estreada web da banda, comunícase que Billy Corgan xunto co teclista Mike Garson compuxeron varias cancións para a película Stigmata, unha delas, "Identify", gravada pola cantante Natalie Imbruglia. Anunciase tamén que o novo disco estaba bastante avanzado e que o produtor escollido era Flood. A mediados do mes seguinte a Virgin informa que o lanzamento do disco está previsto para febreiro do 2000.
D'Arcy deixa a banda
O 9 de setembro a propia banda comunica a saída de D'Arcy, e Billy e James apresúranse a dicir que The Smashing Pumpkins non se están separando e que a volta de Chamberlein non tiña nada que ver coa saída de D'Arcy. Os motivos da marcha da baixista non foron divulgados. A súa substituta, a canadense Melissa Auf der Maur, deuse a coñecer o 25 de novembro e encargaríase do baixo durante a xira de promoción. Melissa viña de tocar en Hole, banda na que estaba recomendada polo mesmo Billy Corgan que coñecera á baixista en 1993. Melissa tamén aparecería nos videoclips rodados para este álbum.
En novembro preséntouse a xira mundial de divulgación do álbum, do que aínda non se coñecía o título, e que estaba previsto para ser lanzado o 29 de febreiro do 2000.
A primeira canción do disco comezou a soar nas radios a principios de decembro. "The Everlasting Gaze" confirmou finalmente o retorno de The Smashing Pumpkins a un son máis pesado e guitarreiro. O día 20 a banda libera "The Everlasting Gaze" para poder ser copiada a través de internet e anuncia a saída do primeiro sinxelo, da canción "Stand Inside Your Love" no mes de xaneiro.
As máquinas de Deus
En xaneiro a banda pasa a maior parte do mes facendo concertos e coñécese finalmente o título do disco: MACHINA/The Machines of God.
O día 23 de febreiro, 6 días antes do lanzamento de MACHINA, a banda anuncia que rompe a súa relación coa Virgin Records. O 29, como estaba prevísto, edítase MACHINA/The Machines of God entrando directamente no terceiro posto da Billboard Top 200 e a banda comeza oficialmente a xira "The Sacred and the Profane Tour" que os terá ocupados durante os meses seguintes.
O 23 de maio, nunha entrevista concedida á emisora de radio KROQ-FM dos Ánxeles, Corgan confirma un dos rumores que levaban correndo dende a saída do disco: a banda separaríase cando a xira "The Sacred and the Profane Tour" rematase.
Aínda quedaba moito material sobrante das gravacións de MACHINA e Billy comunicou que a banda entraría en estudio antes da súa separación definitiva para ultimar as gravación deses temas e editar un novo traballo a modo de despedida. En xullo, aínda de xira por Europa anunciouse que se ía lanzar un novo sinxelo, do tema "Try, Try, Try", o día 1 de setembro, que incluía tamén a canción "Here's to the Atom Bomb".
Amigos e inimigos da música moderna
Finalmente, o material editouse a principios de setembro baixo o nome de MACHINA II/Friends and Enemies of Modern Music. As únicas 25 copias, editadas sen a axuda de Virgin, foron entregadas a amigos da banda e a clubs de seareiros para que as distribuísen de xeito gratuíto a través de internet, como unha especie de regalo de despedida para todos os seus seguidores. MACHINA II consiste en tres EPs e un LP cun total de 25 cancións, a meirande parte delas caras-b e versións alternativas dos temas do seu predecesor.
A banda comezaría unha xira de despedida, que os traería por vez primeira a Galiza (e única ata a data) o día 7 de outubro, cando tocaron no multiusos do Sar de Santiago de Compostela, que remataría con dous concertos, o 29 de novembro e o 2 de decembro, en Chicago, a súa cidade natal.
A separación
Despois dos dous concertos na sala Metro de Chicago a banda separaríase, pero aínda se editaría algún material máis despois da ruptura. A finais de ano a Virgin saca o recompilatorio Rotten Apples, que contaría cunha edición limitada cun segundo disco que traía rarezas e caras-b titulado Judas 0. A este lanzamento segiríalle o DVD con todos os seus videoclips (dende Gish ata Machina) Greatest Hits Video Collection, a reedición de Earphoria e un DVD do vídeo Vieuphoria.
Despois da separación de Zwan, tanto Corgan como Chamberlain editarían traballos en solitario. O batería formaría The Jimmy Chamberlin Complex e lanzaría Life Begins Again en xaneiro do 2005, e Corgan editou o álbum TheFutureEmbrace en xuño do mesmo ano.
O regreso
250px|miniatura|The Smashing Pumpkins o [[24 de maio de 2007, en concerto en Luxemburgo]] A principios do ano 2006 Billy Corgan comunicou que estaba intentando reunir a The Smashing Pumpkins para recomezar a súa carreira. A pouco tempo confirmouse que Jimmy Chamberlin uniríase a el e en verán comezaron a traballar no seguinte disco da banda.
Anunciouse a través da súa páxina web o lanzamento do seu novo traballo, Zeitgeist, para o día 6 de xullo do 2007, así como unha serie de actuacións en festivais europeos a partir do mes de maio. A primeira destas actuacións aconteceu en París o día 22 de maio, case seis anos e medio despois do seu último concerto. A banda contaba cos novos membros para a xira Jeff Schroeder e Ginger Reyes, que se encargaron da guitarra e do baixo respectivamente, así coma Lisa Harriton nos teclados. Ese mesmo mes editouse "Tarantula" como primeiro sinxelo do novo álbum. O 7 de xullo a banda participou no concerto Live Earth en Nova Jersey. Zeitgeist sería editado ese mesmo mes a través do selo Reprise Records, entrando nas lista da Billboard no número dous.
Marcha de Chamberlin
En marzo do 2010 Ginger Reyes deixou a banda e Corgan anunciou que realizaría audicións para a procura dun novo baixista e dun novo teclista. O 17 de abril a nova formación da banda realizou un concerto íntimo nos Ánxeles celebrando o Record Store Day. Esta formación estaba composta por Corgan e Jeff Schroeder nas guitarra, Mark Tulin no baixo, Mike Byrne na batería e Kerry Brown nas congas.
No mes de maio do 2010 anunciouse que a nova baixista, despois de realizar as oportunas audicións, sería Nicole Fiorentino, e que tamén estaba traballando nas cancións de Teargarden by Kaleidyscope. Nese mesmo mes apareceu o primeiro EP do novo álbum, titulado Vol. 1: Songs for a Sailor, que contaba con 5 temas. Coa excepción de "Teargarden Theme", os temas foron liberados gratuitamente a través de internet entre decembro do 2009 e abril do 2010.
O 23 de novembro editouse o segundo EP do álbum, Vol. 2: The Solstice Bare, tamén con cinco temas. Agás "Cottonwood Symphony", as cancións estiveron dispoñibles na rede entre xullo do 2010 e xaneiro do 2011.
O 26 de abril do 2011 Corgan anunciou que The Smashing Pumpkins editaría un novo álbum titulado Oceania, e que calificou como "un álbum dentro dun álbum" en relación ao proxecto Teargarden by Kaleidyscope. Ao igual que nas gravacións anteriores, os catro membros da banda contribuíron no proxecto. Ademais anunciouse que todo o catálogo da banda sería remasterizado e reeditados con cancións extra, comezando con Gish e Siamese Dream en novembro dese ano. As demos anteriores a Gish e os álbums Pisces Iscariot, Mellon Collie and the Infinite Sadness, The Aeroplane Flies High e Adore serían lanzados en 2012, e finalmente Machina/The Machines of God e Machina II/Friends and Enemies of Modern Music agárdanse combinados para o 2013. miniatura|378x378px|[[Nicole Fiorentino, baixista entre 2010 e 2014]] A banda realizou unha xira por trece cidades estadounidense en outubro do 2011, seguida por unha xira europea entre novembro e decembro.
Oceania foi publicado o día 19 de xuño do 2012, e foi recibido con boas críticas, acadando o número 4 da lista Billboard 200 e o 1 na Billboard Independent. Del sacáronse dous sinxelos, "The Celestials" e "Panopticon". No outono do 2012 a banda ralizou unha xira polos Estados Unidos para promocionar Oceania, tocando o álbum na súa totalidade.
O grupo comezou a traballar no seu seguinte disco, o cal, segundo Corgan, pretendía publicar en decembro do ano 2013. Porén, a banda concentrouse na súa xira, tocando no Glastonbury Festival, no Dour Festival e no Barclays Center, onde gravaron Oceania: Live in NYC, que sería publicado o 24 de setembro de 2013.
Monuments to an Elegy
O 25 de marzo de 2014 Corgan anunciou que asinara un novo contrato discográfico con BMG para dous álbums, titulados Monuments to an Elegy e Day for Night, respectivamente. En xuño revelouse que Mike Byrne deixara de formar parte da banda, sendo substituído por Tommy Lee de Mötley Crüe no novo álbum, e que Fiorentino tampouco gravaría o disco. Monuments to an Elegy publicouse o 5 de decembro de 2014 con críticas xeralmente positivas. A banda comezou unha xira de promoción o 26 de novembro co batería de Rage Against the Machine Brad Wilk e o baixista de The Killers Mark Stoermer substituíndo a Byrne e Fiorentino. O disco seguinte proposto Day For Night foi atrasado para ser editado a finais de 2015 ou principios de 2016.
Posteriormente, no ano 2015, Corgan anunciou que a banda iniciaría unha xira conxunta por Norteamérica con Marilyn Manson, The End Times Tour, entre xullo e agosto dese ano. Antes de unirse a Marilyn Manson, o grupo realizou unha serie de concertos acústicos con caixas de ritmos. Cando chegou o momento da xira os plans para conseguir un novo batería fracasaran e Corgan recrutou a Jimmy Chamberlin para os concertos. O 1 de febreiro de 2016 anunciouse que a banda continuaría a súa xira acústica In Plainsong con Chamberlin, e estaban planeando entrar no estudio despois da xira para gravar un novo traballo inspirado polo son explorado nas presentacións en acústico. O 25 de febreiro Corgan publicou un vídeo dun estudio de Os Ánxeles na conta de Facebook da banda, actualizando o proceso de composición das novas cancións do disco que sería publicado despois da xira. A xira comezou en Portland, Oregon o día 22 de marzo.
Regreso de Iha e Chamberlin
A pesar dos rumores Corgan pasou gran parte do ano 2017 traballando en solitario, coa gravación e lanzamento do álbum Ogilala e comezando a compoñer outro disco en solitario para 2018. En xuño de 2017 Chamberlin tamén mencionou a posibilidade dunha xira de reunión para 2018. No mes de xaneiro Corgan compartiu unha fotografía súa con Iha e Chamberlin nun estudio de gravación. En febreiro de 2018 Corgan anunciou que estaba traballando co produtor Rick Rubin nun futuro álbum de The Smashing Pumpkins, que tiñan 26 cancións, e que "a guitarra séntese novamente como a arma favorita". Pouco despois, Corgan compartiu unha foto de equipamento de son co nome de Iha nunha etiqueta, ademais de anunciar que as gravacións do álbum remataran.
O 15 de febreiro de 2018 anunciouse oficialmente que Iha e Chamberlin estaban de regreso no grupo. The Smashing Pumpkins inicou a xira Shiny And Oh So Bright Tour no mes de xullo, centrándose en interpretar material dos seus cinco primeiros álbums, e vendendo máis de 350 000 entradas con estadios completos como The Forum, o United Center, e o Madison Square Garden. A baixista orixinal D'arcy Wretzky afirmou que se lle ofrecera un contrato para unirse á banda pero que Corgan rescindíuno pouco despois. Corgan publicou un comunicado negando esas afirmacións, dicindo que a banda convidáraa repetidamente a tocar e ela negouse. Jack Bates, fillo do baixista de Joy Division Peter Hook, tocou o baixo na xira. Bates xa xirara con The Smashing Pumpkins no ano 2015. A multiinstrumentista Katie Cole tamén regresou ao grupo para a xira, facendo coros e tocando os teclados e a guitarra.
Sinxelos
<br style='clear: both;'/>
Pathfinder
Pathfinder é un filme estadounidense dirixido por Marcus Nispel que foi estreado no 2007.
Sinopse
Sanguenta historia de acción e aventuras ambientada no século X, época na que piratas viquingos arribaron ás costas de América do Norte. Tras unha incursión de saqueo, un rapaz viquingo queda en terra e é criado polos indios que sobreviviron ó ataque. Prevendo unha nova razzia dos seus compatriotas, o guerreiro viquingo-indio (Karl Urban) tratará de impedir que volvan a deixar un rastro de morte e destrución ó seu paso.
Ploidía
miniatura|120px|As células diploides teñen dúas copias homólogas de cada cromosoma.
A ploidía é o número de conxuntos de cromosomas nunha célula.
A maioría dos organismos eucariotas teñen células haploides e diploides. As haploides teñen a metade de cromosomas ca as diploides. Por exemplo, os humanos producimos células sexuais ou gametos (espermatozoides e óvulos) haploides, que teñen un xogo completo de cromosomas, que no ser humano son 23. Durante a fecundación os gametos fusiónanse formando o cigoto, que levará o conxunto de 23 cromosomas do espermatozoide e o conxunto de 23 cromosomas do óvulo ; estes conxuntos son iguais ou homólogos (porén, no macho os cromosomas X e Y non son totalmente idénticos). O cigoto ten 46 cromosomas (23 pares de homólogos) e orixinará todas as células somáticas do novo individuo, que serán diploides. O número haploide (n) é o número de cromosomas presente nos gametos. Unha célula somática normalmente ten o dobre de cromosomas ca o número haploide, polo que é 2n (diploide).
Os humanos somos organismos diploides, o que quere dicir que as nosos células somáticas normalmente conteñen dous conxuntos completos de cromosomas (cada cromosoma está repetido de modo que ten outro que é homólogo a el). Temos en total 46 cromosomas, distribuídos en 23 pares de homólogos, polo que só hai 23 cromosomas distintos, pero cada un está repetido unha vez (nos machos o homólogo do cromosoma X considérase que é o Y). Porén moitos outros organismos teñen máis de dous conxuntos de cromosomas nas súas células somáticas, polo que se denominan poliploides.
O número monoploide (x) é o número de cromosomas distintos nun conxunto completo de cromosomas. En especies como a humana, o número haploide (n) coincide co número monoploide (x), polo que n = x = 23. Polo contrario, nas especies poliploides ou que se orixinaron como híbridos doutras especies anteriores os números haploide e monoploide son distintos. O número de cromosomas dun só xogo de cromosomas non homólogos é o número monoploide (x). A tetraploidía (catro xogos de cromosomas, 2n = 4x) é común en plantas, e anfibios, réptiles, e insectos. Por exemplo, un tetraploide que teña nas súas células somáticas 20 cromosomas (2n = 20), terá como número monoploide 5 (é dicir, x = 5), xa que só ten 5 cromosomas distintos pero repetidos catro veces (total 20), e os seus gametos serán haploides con 10 cromosomas (n = 10), pero nos gametos tamén hai cromosomas repetidos (só hai 5 distintos).
O trigo de panificación é un hexaploide formado pola hibridación de 3 especies distintas, e nel x e n difiren. Este trigo é hexaploide, xa que ten seis xogos de cromosomas, dous deles procedentes de cada unha das tres especies diploides antepasadas que o orixinaron. As súas células somáticas hexaploides son, 2n = 6x = 42. Pero os gametos son á vez haploides (coa metade de cromosomas ca as células somáticas) e triploides (con tres xogos de cromosomas, procedentes das tres especies devanceiras). O número monoploide deste trigo é x = 7, e o número haploide é n = 21.
A formiga bulldog australiana Myrmecia pilosula, é unha especie haplodiploide, con n = x = 1, é dicir, co número de cromosomas máis pequeno posible. A especie ten individuos haploides e diploides. Os individuos haploides desta especie teñen un só cromosoma e os diploides teñen dous. A haplodiploidía dáse tamén noutros insectos.
Etimoloxía
O termo ploidía formouse a partir dos termos haploide e diploide. Estes dous termos proceden do grego ἁπλόος haplóos "sinxelo" e διπλόος diplóos "dobre" combinados con εἶδος eîdos "forma". Os termos haploide e diploide foron introducidos no alemán nun libro de texto de Eduard Strasburger e outros de 1894 Strasburger utilizou diploide para referirse a un organismo con dobre número de cromosomas ca un haploide.
Euploidía e aneuploidía
A euploidía é o estado dun organismo ou célula que ten un número de cromosomas que é un múltiplo completo (integral) do número monoploide (matizando o caso dos cromosomas sexuais, que non son completamente idénticos). Por exemplo, unha célula humana ten 46 cromosomas, que é un múltiplo integral do número monoploide, 23. Un humano con outros múltiplos integrais deste número, por exemplo con 69 cromosomas, sería considerado tamén euploide, aínda que o seu número de cromosomas é anormal (triploidía). Para denominar os cariotipos euploides utilízanse os sufixos -ploidía e -ploide: diploide, triploide, tetraploide etc.
A aneuploidía dáse cando non hai euploidía. Algún cromosoma determinado ten copias de máis ou de menos comparado cos demais cromosomas, que teñen as copias múltiplas integrais. Por exemplo, nos humanos son exemplos de aneuploidía a presenza dun cromosoma 21 de máis (cos demais cromosomas no seu número normal), que orixina a síndrome de Down (unha trisomía), ou a ausencia dun cromosoma X, que orixina a síndrome de Turner (monosomía). Para denominar os cariotipos aneuploides utilízanse os sufixos -somía e -sómico: monosomía, trisomía, tetrasomía etc.
Haploide e monoploide
O número haploide (n) é o número de cromosomas dun gameto, que será a metade do número diploide. É diferente do número monoploide (x), que é o número de cromosomas distintos nun conxunto completo de cromosomas. A maioría dos organismos teñen células diploides e orixinan gametos haploides coa metade de cromosomas ca nas células diploides, os cales son monoploides. Por exemplo, a maioría dos animais producen gametos que son haploides e monoploides á vez.
Durante a meiose das especies diploides as células precursoras dos gametos pasan de diploides a haploides cun só cromosoma homólogo de cada par. Porén, os gametos son xeneticamente distintos, xa que os cromosomas homólogos, aínda tendo os mesmo xenes, non teñen por que ter os mesmos alelos.
Todas as plantas e moitos fungos e algas teñen no seu ciclo de vida unha alternancia de xeracións entre fases haploides e diploides (ás veces en vez de diploide a especie é poliploide), e unha das fases pode ser a predominante. A maioría dos fungo e algas son haploides durante a fase principal dos seus ciclos de vida, e tamén as briófitas (carrizas). Pero nos fentos e plantas superiores predomina a fase diploide. Na fase haploide (gametófito) dos fentos e carrizas, a formación de gametos (haploides) a partir de células tamén haploides ten lugar por mitose en vez de por meiose, pero na fase diploide de esporófito forman esporas por meiose.
Nos humanos, o número monoploide (x) é igual ao número haploide (n), x = n = 23, pero noutras especies (fundamentalmente plantas) ese número difire. Xa se comentou o caso do trigo de panificación, que ten seis xogos de cromosomas nas súas células somáticas, derivados das tres especies ancestrais das que se orixinou. Os gametos deste trigo son haploides (coa metade de cromosomas ca as células somáticas), pero non son monoploides, porque conteñen tres conxuntos completos de cromosomas procedentes das especies ancestrais (n = 3x).
Diploide
Unha célula diploide (2n = 2x) ten dúas copias homólogas de cada cromosoma, xeralmente unha procedente do pai (do espermatozoide) e outra da nai (do óvulo), que se xuntaron na fecundación durante a formación do cigoto. Case todos os mamíferos son diploides, con algunhas excepcións como as vizcachas, roedores suramericanos probablemente tetraploides das especies Pipanacoctomys aureus e Tympanoctomys barrerae. (aínda que novos estudos discuten que sexan realmente poliploides ). De todos os xeitos, todos os individuos teñen algunhas células nos seus organismos, que son poliploides (por exemplo algunhas no fígado humano e outros órganos).
Ás veces dise que os retrovirus que conteñen dúas copias do seu xenoma de ARN en cada partícula viral son tamén diploides. Exemplos son: VIH, virus escumoso humano, e virus T-linfotrópico humano.
Homoploide
Para falar de hibridación, evolución e especiación úsase ás veces o termo "homoploide", que significa que ten "o mesmo nivel de ploidía", é dicir, ten o mesmo número de cromosomas homólogos. Por exemplo, a hibridación homoploide entre especies é unha hibridación na que a descendencia ten o mesmo nivel de ploidía ca as especies parentais. Este non é un fenómeno moi común nas plantas, onde o máis frecuente é que a hibridación vaia acompañada da duplicación cromosómica ou que esta aconteza pouco despois da hibridación. De xeito similar, a especiación homoploide é diferente da especiación poliploide.
Haploidización
A haploidización é o proceso polo que se orixina unha célula haploide (normalmente a partir dunha célula diploide).
Un procedemento de laboratorio chamado haploidización forza a unha célula normal a expulsar a metade do seu complemento cromosómico. Nos mamíferos isto orixina unha célula igual cromosomicamente a un espermatozoide ou óvulo. Isto foi un dos procedementos usados por investigadores xaponeses para producir o rato Kaguya, un rato sen pai e con dúas "nais" cromosómicas.
A haploidización pode orixinarse na natureza debido á partenoxénese.
Cigoidía e acigoidía
A cigoidía é o estado no que os cromosomas forman pares que se poden emparellar na meiose. O estado de cigoidía pode ser diploide ou poliploide. Polo contrario, no estado de acigoidía os cromosomas non forman pares. Este pode ser o estado natural dalgunhas especies asexuais ou pode ocorrer despois da meiose. Nos organismos diploides o estado acigoide é monoploide. (Ver tamén dihaploidía máis abaixo).
Poliploidía
A poliploidía é a condición na que as células teñen múltiples conxuntos completos de cromosomas por riba da súa dotación normal. Por exemplo nos triploides as células somáticas teñen tres conxuntos de cromosomas, polo que nelas 2n = 3x; nos tetraploides teñen 4 conxuntos, polo que 2n = 4x. Os conxuntos de cromosomas poden ser da mesma especie ou de especies emparentadas (en casos de hibridación). No último caso denomínanse alopoliploides (ou anfidiploides, que son alopoliploides que se comportan como diploides normais). Os alopoliploides orixínanse por hibridación de dúas especies. Nas plantas, isto prodúcese na maior parte dos casos polo apareamento de gametos que non sufriron a redución meiótica, e non por hibridación diploide–diploide seguida dunha duplicación cromosómica. O denominado triángulo da Brassica é un exemplo de alopoliploidía, na que diferentes especies (B. nigra. B. oleracea, e B. rapa) se hibridaron en todas as posibles combinacións para producir tres novas especies (B. carinata, B. juncea e B. napus).
A poliploidía dáse comunmente en plantas, e é moito máis rara en animais. Mesmo en orgnismos diploides, moitas células somáticas son poliploides debido a un proceso chamado endoreduplicación, no que a duplicación do xenoma ten lugar sen producirse mitose.
Os casos máis extremos de poliploidía danse nos fentos do xénero Ophioglossum, nos cales a poliploidía orixina números totais de cromosomas de centos e nalgún caso de máis de mil.
Ploidía variable ou indefinida
As bacterias xeralmente teñen unha soa molécula de ADN circular grande, que é o seu "cromosoma" (ademais poden ter pequenos plásmidos de ADN). Dependendo das condicións de crecemento, as bacterias poden de 1 a 4 copias do seu cromosoma, e ese número é normalmente fraccionario, xa que se contan porcións do cromosoma parcialmente replicadas nun momemto dado. Isto débese a que en condicións de crecemento expoñencial as células poden replicar o seu ADN máis rápido do que se dividen. Neste caso a ploidía é variable ou indefinida.
Mixoploidía
A mixoploidía refírese á presenza no organismo de dúas liñas celulares, unha diploide e outra poliploide. Aínda que a poliploidía en humanos non é viable, a mixoploidía foi detectada en adultos e nenos vivos. Hai dous tipos: mixoploidía diploide-triploide, na que algunhas células teñen 46 cromosomas e outras teñen 69, e a mixoploidía diploide-tetraploide, na que algunhas células teñen 46 e outras 92.
Dihaploidía e polihaploidía
As células dihaploides e polihaploides fórmanse por haploidización de poliploides, é dicir, reducindo á metade a súa dotación cromosómica.
Os dihaploides (que son diploides) son importantes no cruzamento selectivo de plantas cultivables tetraploides (principalmente patatas), porque a selección é máis rápida con diploides ca con tetraploides. Os tetraploides poden ser reconstituídos a partir de diploides, por exemplo por fusión somática.
O termo "dihaploide" foi acuñado por K. Bender para combinar nunha palabra o número de copias do xenoma (diploide) e a súa orixe (haploide). O termo está ben establecido neste sentido orixinal, pero foi tamén usado para referirse a dobres monoploides ou dobres haploides, que son homocigotos e utilizados en investigacións xenéticas.
Non se deben confundir estes dihaploides coa determinación do sexo por haplodiploidía (en abellas, por exemplo), na cal os individuos haploides e diploides son distintos individuos e de distintos sexos.
Posible significado adaptativo/ecolóxico da variación na ploidía
Un estudo que comparou os cariotipos de plantas en perigo de extinción e os de plantas invasivas cos das súas especies emparentadas encontrou que ser poliploide en vez de diploide está asociado cunha diminución do 14% do risco de extinguirse, e cun aumento do 20% das posibilidades de ser unha planta invasiva. Isto parece indicar que a poliploidía pode darlle algunhas vantaxes ás especies, incrementando o vigor e a adaptabilidade.