cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Célula bipolar da retina
Transmisión de sinais
O mecanismo para producir o centro do campo receptivo das células bipolares coñécese ben: innervación directa da célula fotorreceptora que está enriba delas, xa sexa por medio dun receptor metabotrópico (ON) ou ionotrópico (OFF). Porén, o mecanismo para producir os arredores monocromáticos do mesmo campo receptivo está aínda investigándose. Aínda que se sabe que unha célula importante neste proceso podería ser a célula horizontal, a secuencia exacta de receptores e moléculas non se coñece.
Albarello, Pedreda, Lugo
Albarello é un lugar da parroquia de Pedreda no concello lugués de Lugo na comarca de Lugo.
Gerardo Castaño Balado
Gerardo Castaño Balado, coñecido como Castaño, nado en Padrón e finado no mesmo concello en outubro de 1980, foi un debuxante e caricaturista galego.
Traxectoria
Fillo de Gerardo Castaño Vilanova, secretario do Xulgado de Padrón, e Josefa Balado Alonso. Foi oficial segundo do concello de Padrón até 1923. Amigo da infancia de Manuel Antonio, que foi quen o animou a publicar os seus traballos. Deu a coñecer os seus debuxos humorísticos en Faro de Vigo e Vida Gallega entre 1927 e 1931, e a partir dese ano deixou de publicar. É cualificado como debuxante humorista naif. No franquismo escribiu poesía, como o relato en verso "Fun a Leiro c'unha moza".
Belesar, Diomondi, O Saviñao
Belesar é un lugar da parroquia de Diomondi no concello do Saviñao, na comarca da Terra de Lemos.
Cima de Vila, Piúgos, Lugo
Cima de Vila é un lugar da parroquia de Piúgos no concello lugués de Lugo na comarca de Lugo.
A Casanova, Ousende, O Saviñao
A Casanova é un lugar da parroquia de Ousende no concello do Saviñao, na comarca da Terra de Lemos.
Chavián, Pedreda, Lugo
Chavián é un lugar da parroquia de Pedreda no concello lugués de Lugo na comarca de Lugo.
Outeiro, Pedreda, Lugo
Outeiro é un lugar da parroquia de Pedreda no concello lugués de Lugo na comarca de Lugo.
Casanova, Reiriz, O Saviñao
Casanova é un lugar da parroquia de Reiriz no concello do Saviñao, na comarca da Terra de Lemos.
Pedreda, Pedreda, Lugo
Pedreda é un lugar da parroquia de Pedreda no concello lugués de Lugo na comarca de Lugo.
Monumento a Curros Enríquez
O Monumento a Curros Enríquez é unha obra realizada polo escultor galego Francisco Asorey e situada nos Xardíns de Méndez Núñez da Coruña. Foi inaugurada en 1934 como homenaxe a Manuel Curros Enríquez, que falecera en 1908.
Descrición
O monumento está formado por grandes bloques de pedra semellantes a dolmens ou aras celtas. A base está rodeada de auga e entre as gretas sitúanse plantas autoctónas galegas xunto con representacións de monstros.
No centro, hai unha figura de Curros Enríquez de 3,30 m de altura, cunha lira nas mans. A cada lado da escultura hai senllas representacións da vida no campo galego, dun lado figuras que representan os labregos, xunto cun boi, e doutro unhas mulleres que representan a agricultura, xunto cun cabalo. Na parte superior, unha muller espida cos brazos ergueitos representa a apoteose de Galicia.
Na parte traseira hai unha furna que se preparou para incluír unha imaxe da Virxe do Cristal que non se chegou a colocar. Tamén se pensou en levar os restos do escritor desde o cemiterio de Santo Amaro, mais o concello no concedeu o permiso.
Historia
Pouco despois do falecemento de Curros Enríquez xa se pensou na construción dun monumento na cidade da Coruña, pois o mesmo 1908 se creou unha comisión presidida polo alcalde Antonio Lens coa participación da Real Academia Galega e a Real Academia de Belas Artes para recadar fondos. Porén, ao non conseguir o obxectivo, a idea foi desbotada.
Finalmente, en 1921, a Real Academia Galega establece que os cartos recadados se dediquen a un monumento que se colocaría na praza de Ourense e ábrese un concurso para artistas de toda España. En abril de 1922 o concello da Coruña indica que o monumento será de granito e se colocará nos Xardíns de Méndez Núñez. Chegouse a poñer a primeira pedra o 22 de xullo de 1923, mais o pasamento do presidente da Academia, Andrés Martínez Salazar, volve parar a obra.
O 7 de marzo de 1927, a xunta de goberno da Academia, presidida por Eladio Rodríguez González convocou un concurso para o deseño do monumento que quedou deserto. Nun segundo concurso, que tivo como xurado o Marqués de Figueroa, Sotomayor, Palacios, Lloréns e Rodríguez González, concedéuselle o primeiro premio a Asorey.
Despois de varios problemas máis co orzamento e novas recadacións, o monumento foi inaugurado en 1934 polo presidente da república Niceto Alcalá-Zamora en 1934, acompañado polo alcalde Suárez Ferrín e o presidente da Academia Lugrís Freire.
Os Campos, Pías, Lugo
Os Campos é un lugar da parroquia de Pías no concello lugués de Lugo na comarca de Lugo.
Paradoxo do litoral
miniatura|Animación que amosa como a lonxitude da costa aumenta conforme as unidades de medida decrecen.|337x337px O paradoxo do litoral, ou paradoxo da liña de costa, é a observación antiintuitiva de que a liña de costa dunha masa terrestre non ten unha lonxitude ben definida. Isto resulta das propiedades tipo fractal das liñas de costa, é dicir, o feito de que unha liña de costa normalmente ten unha dimensión fractal (o que en realidade fai que a noción de lonxitude sexa inaplicable). A primeira observación rexistrada deste fenómeno foi de Lewis Fry Richardson e foi ampliada por Benoit Mandelbrot.
A extensión medida do litoral depende do método empregado para medilo e do grao de xeneralización cartográfica. Como unha masa terrestre ten características diversas a todas as escalas (dende centos de quilómetros ata pequenas fraccións de milímetro ou menos) non existe unha medida obvia do tamaño característico do menor obxecto que debería ser medido, e polo tanto non é posible establecer un perímetro ben definido da masa de terra. Tan só se poden facer algunas aproximacións mediante supostos específicos sobre a medida característica mínima a considerar (a Dimensión Minkowski-Bouligand, por exemplo).
Fundamentos do paradoxo
miniatura|[[Benoît Mandelbrot recorreu ao paradoxo do litoral para expoñer os fractais.]] O paradoxo do litoral é unha incerteza matemática inherente á medición de límites que son irregulares. É posible medir con precisión a lonxitude dunha barra metálica recta usando un dispositivo de medición para determinar que a lonxitude é menor que unha determinada cantidade e maior que outra, é dicir, medila dentro dunha determinada referencia. Canto máis preciso sexa o dispositivo de medición, máis próximos estarán os resultados da lonxitude real do que se mide. Mais, cando se mide a extensión do litoral ou a liña de costa, o problema é que a medida que aumenta a precisión da medición, aumenta a lonxitude da mesma, pois non hai un valor máximo para a lonxitude da costa. No espazo tridimensional, o paradoxo do litoral estendese facilmente ao concepto de superficies fractais polo cal a área dunha superficie varía dependendo da resolución da medición.
A primeira abordaxe á cuestión foi a do matemático e pacifista británico Lewis Fry Richardson, quen, logo da Segunda Guerra Mundial, estableceu unha relación entre a posibilidade de que dous países entren en guerra e a extensión da fronteira. Reunindo datos, reparou nos considerables desfases de lonxitude que os estados daban sobre as súas fronteiras internacionais: deste xeito, a fronteira de España e Portugal oscilaba entre os 987 e os 1 214 km, e a de Países Baixos e Bélxica entre os 380 e os 449 km. Esta problemática foi de novo abordada polo matemático Benoît Mandelbrot no artigo "Canto mide a costa de Gran Bretaña?" publicado pola revista Science en 1967. Nel consideraba que a medida que se gañaba en detalle na medición, aumentaba a extensión do litoral británico.
Pierita
Andrés Domínguez Candal, coñecido como Pierita, nado en Santiago de Compostela o 16 de decembro de 1918 e finado en Elx o 24 de outubro de 1978, foi un mestre e futbolista galego que xogaba como dianteiro. Histórico futbolista do Elche CF, co que disputou 277 partidos en dez tempadas nos anos 40 e 50, foi durante sete décadas o máximo goleador da historia do club con 130 goles, ata que foi superado por Nino en 2020.
Traxectoria
Comezou no Racing San Lorenzo de Santiago de Compostela, onde recibiu o alcume de Pierita polo parecido entre o seu xogo e o do internacional do FC Barcelona Vicenç Piera. Na tempada 1935/36 disputou co Vilagarcía FC o Campionato de Galicia, rematando o equipo en penúltima posición.
Paradoxo do litoral
Aspectos matemáticos
O concepto básico de lonxitude deriva da distancia euclidiana. Na xeometría euclidiana, unha liña recta representa a distancia máis curta entre dous puntos. Polo tanto, esta liña ten só unha lonxitude. Pero, na superficie dunha esfera, esta substitúese pola lonxitude xeodésica (tamén chamada lonxitude do círculo máximo), que se mide ao longo da curva superficial que existe no plano que contén os dous extremos e o centro da esfera. A lonxitude do arco das curvas básicas é máis complicada, mais tamén pode ser calculada. Medindo con regras, pódese aproximar a lonxitude dunha curva mediante a suma dos segmentos que unen os puntos: centro|senmarco|336x336px Empregar uns poucos segmentos para aproximar a lonxitude dunha curva producirá unha estimación á baixa: menor que o valor real. Cando se empregan segmentos máis máis curtos (e, polo tanto, máis numerosos), a suma achegarase máis a lonxitude real da curva. Un valor preciso desta lonxitude pódese lograr usando o cálculo, a rama das matemáticas que permite determinar cantidades infinitamente pequenas. A seguinte animación ilustra como se lle pode asignar unha lonxitude precisa a unha curva suave: centro|senmarco|400x400px
Pierita
Traxectoria
Na tempada 1936/37 fichou polo Lugo Sporting, co que debutou na oitava xornada do campionato galego fronte ao Club Coruña no Campo de Riazor. O equipo lucense rematou na terceira posición só por detrás do Deportivo da Coruña e o Celta de Vigo. Volveu ao Racing santiagués na tempada seguinte.
Leones de Yucatán
Os Leones de Yucatán son un equipo profesional de béisbol mexicano que compite na Liga Mexicana de Béisbol (LMB). O club, fundado en 1954 por Álvaro Ponce Vidiella, ten a súa sede en Mérida, no Estado do Iucatán. O club posúe no seu palmarés catro títulos de liga. Desde 1982 o seu estadio como local é o Parque Kukulcán Alamo, estadio con capacidade para 14 917 espectadores.
Pierita
Traxectoria
En 1938 incorporouse á fronte de batalla da Guerra Civil co grado de alférez, e ao remate da contenda foi destinado a Murcia. Pouco despois fichou polo Elche CF, de Segunda División. Xogou só os últimos catro partidos da tempada e marcou tres goles, aínda que o equipo acabou descendendo. Logrou ascender na tempada seguinte e tras un ano na categoría de prata fichou polo Málaga, tamén de Segunda, no verán de 1942.
Paradoxo do litoral
Aspectos matemáticos
Non obstante, non todas as curvas poden medirse deste xeito. Un fractal é, por definición, unha curva cuxa complexidade cambia coa escala de medida. Aínda que as aproximacións dunha curva suave tenden a un único valor a medida que aumenta a precisión da medición, o valor medido para un fractal non converxe, podendo cambiar de forma brusca.
Pierita
Traxectoria
En 1944 regresou ao Elche, co que logrou un novo ascenso a Segunda na tempada 1948/49. Despois de descender ao ano seguinte, fichou polo Alcoyano, que militaba na Primeira División.
Debutou en Primeira División na primeira xornada da liga 1950/51 fronte ao Racing de Santander no Estadio El Collao e marcou un dos tres goles do seu equipo (3-3). Anotou un total de oito goles naquela campaña, incluído un gol na vitoria por 2-1 contra o Real Madrid. Con todo, o equipo descendeu a Segunda. Na seguinte tempada marcou 21 goles, sete deles na fase de ascenso a Primeira, pero sen conseguir o obxectivo de volver á máxima categoría.
Paradoxo do litoral
Aspectos matemáticos
Dado que a lonxitude dunha curva fractal sempre diverxe ata o infinito, se se mide unha liña de costa con resolución infinita ou case infinita, a lonxitude dos pregamentos infinitamente curtos da liña de costa aumentaría ata o infinito. Non obstante, esta figura baséase na suposición de que o espazo pode subdividirse en seccións infinitesimais. O valor de verdade desta suposición -que subxace na xeometría euclidiana e serve como modelo útil na medición cotiá- é unha cuestión de especulación filosófica e pode reflectir ou non as realidades cambiantes do "espazo" e a "distancia" nun nivel cuasi atómico (aproximadamente a escala dun nanómetro). Por exemplo, a lonxitude de Planck, moitas ordes de magnitude máis pequena que un átomo, proponse como a unidade medible máis pequena posible no universo.
Pierita
Traxectoria
En 1953 fichou polo. Orihuela Deportiva, que estaba na Segunda División. Fixo doce goles, descendendo ao remate da tempada. Ao ano seguinte volveu de novo ao Elche para formar parte da cooperativa que salvou ao club da desaparición. Foi a súa terceira etapa como xogador do club ilicitano e nela acadou os 130 goles oficiais, anotados contra 43 equipos diferentes. Foi durante sete décadas o máximo goleador da historia do club ata que en 2020 foi superado por Nino.
Tras deixar o fútbol dedicouse á súa outra profesión, a de mestre, dando clases ata a súa xubilación.
Paradoxo do litoral
Aspectos matemáticos
As liñas da costa están menos definidas na súa construción que os fractais idealizados, como o conxunto de Mandelbrot, porque están formados por eventos naturais que crean patróns de xeito estatisticamente aleatorio, mentres que os fractais idealizados están formados por iteracións repetidas de secuencias simples e estereotipadas.
A Costa, Vilaesteva, O Saviñao
A Costa é un lugar da parroquia de Vilaesteva no concello do Saviñao, na comarca da Terra de Lemos.
A Costa, Diomondi, O Saviñao
A Costa é un lugar da parroquia de Diomondi no concello do Saviñao, na comarca da Terra de Lemos.
Bexán, Diomondi, O Saviñao
Bexán é un lugar da parroquia de Diomondi no concello do Saviñao, na comarca da Terra de Lemos.
As Cortes, Diomondi, O Saviñao
As Cortes é un lugar da parroquia de Diomondi no concello do Saviñao, na comarca da Terra de Lemos.
Gaojing
Gaojing, tamén coñecidos como SuperView, é unha serie de satélites de recoñecemento ópticos civís chineses.
Características
Lanzáronse catro satélites GaoJing en quendas de dous, os primeiros o 28 de decembro de 2016 e os segundos o 9 de xaneiro de 2018, ambos pares mediante foguetes CZ-2D. Un fallo no primeiro lanzamento deixou os dous satélites nunha órbita máis baixa da prevista, polo que os satélites tiveron que usar a súa propia propulsión para chegar á órbita final, acurtando o seu tempo esperado de vida. Os satélites Gaojing funcionan en órbitas de 500 km de altura, desde onde poden obter imaxes cunha resolución de 0,5 m en modo pancromática e 2 m en modo multiespectral.
Equipo Olímpico de Refuxiados nos Xogos Olímpicos
O Equipo Olímpico de Refuxiados participa nos Xogos Olímpicos como participantes olímpicos independentes.
Toquio 2020
O código COI foi ROT en 2016 mais foi cambiado a EOR para Xogos Olímpicos de 2020 en Toquio.
Diomondi, Diomondi, O Saviñao
Diomondi é un lugar da parroquia de Diomondi no concello do Saviñao, na comarca da Terra de Lemos.
Filmes de Rusia propostos ó Óscar ó mellor filme internacional
miniatura|305x305px|[[Nikita Mikhalkov foi o primeiro director ruso post-soviético en gañar o premio, por Utomlyonnye solntsem.]]
Rusia presentou filmes para Óscar ó mellor filme internacional dende o ano 1992. O premio é concedido anualmente pola Academia das Artes e das Ciencias Cinematográficas dos Estados Unidos de América a unha longametraxe producida fóra dos Estados Unidos e cuxo diálogo estea principalmente nunha lingua diferente do inglés. O galardón foi creado para a 28ª edición dos premios, sucedendo os premios honoríficos non competitivos que se presentaron entre 1947 e 1955 en recoñecemento dos mellores filmes en lingua estranxeira estreados nos Estados Unidos.
Nikita Mikhalkov foi escollido para representar a Rusia en cinco ocasións. Mentres que Sibirskiy tsiryulnik foi descualificado por non ser presentado nos Ánxeles a tempo, outros tres filmes foron nomeados ó Óscar.
Frederico I de Lorena
Frederico I ou Ferry I, nado sobre 910/915 e finado en 978, foi conde de Bar e duque da Alta Lorena. Era fillo de Cunegunda e Wixerico, conde de Bigdau, máis tarde conde palatino de Lorena.
Traxectoria
O seu matrimonio con Beatriz de Francia, filla de Hugo o Grande (Robertiano), duque dos francos, e de Eduvixis de Saxonia, filla do emperador Henrique I de Alemaña, deulle en dote a renda lorenesa da abadía de Saint, entre as que se atopaba o abadía de Saint-Mihiel. Mandou construír unha fortaleza en Fains, na fronteira entre o reino de Francia e o reino de Alemaña, e cambiou feudos co bispo de Toul. Así foi como pouco a pouco se foi formando un dominio coherente que se converteu no Condado de Bar.
O ducado de Lotarinxia estaba entón encabezado polo arcebispo Bruno de Colonia, que era irmán de Otón I do Sacro Imperio Romano Xermánico e de Eduvixis de Saxonia, e polo tanto tío da muller de Frederico. Bruno e Otón decidiron en 959 dividir Lorena en dous ducados, e entón Frederico foi viceduque da Alta Lorena. Poucos anos despois, en 977, Frederico recibiu o título de duque da Alta Lorena.
Favoreceu a reforma monástica en Saint-Dié e Moyenmoutier.
Matrimonio e descendencia
Casou en 954 coa irmá de Hugo Capeto, Beatriz de Francia, da que tivo a:
A Torre, Soñar, Lugo
A Torre é un lugar da parroquia de Soñar no concello lugués de Lugo na comarca de Lugo.
Piñeiro, Diomondi, O Saviñao
Piñeiro é un lugar da parroquia de Diomondi no concello do Saviñao, na comarca da Terra de Lemos.
A Portela, Diomondi, O Saviñao
A Portela é un lugar da parroquia de Diomondi no concello do Saviñao, na comarca da Terra de Lemos.
A Torre, Pedreda, Lugo
A Torre é un lugar da parroquia de Pedreda no concello lugués de Lugo na comarca de Lugo.
Luis Piñeiro Legerén
Luis Piñeiro Legerén, finado en Padrón en xaneiro de 1930, foi un avogado e político galego.
Traxectoria
Procurador dos tribunais. Foi nomeado alcalde de Padrón en xuño de 1909. Permaneceu no cargo até 1920.
Salcedo, Piñeiró, O Saviñao
Salcedo é un lugar da parroquia de Piñeiró no concello do Saviñao, na comarca da Terra de Lemos.
Millarada, Diomondi, O Saviñao
Millarada é un lugar da parroquia de Diomondi no concello do Saviñao, na comarca da Terra de Lemos.
Galegos, Diomondi, O Saviñao
Galegos é un lugar da parroquia de Diomondi no concello do Saviñao, na comarca da Terra de Lemos.
Soiuz FG Fregat
O Soiuz FG Fregat é un foguete espacial consistente nun Soiuz FG cunha etapa final Fregat. A diferenza do Soiuz FG, úsase para lanzar cargas non tripuladas. Está formado por tres etapas centrais rodeadas de catro foguetes aceleradores, unha configuración común para os foguetes da familia Soiuz. Foi usado por primeira vez en 2003 e lánzase desde o cosmódromo de Baikonur. Tódalas etapas do foguete usan queroseno e oxíxeno líquido excepto a etapa Fregat, que usa tetróxido de nitróxeno e UDMH. O foguete transpórtase en horizontal ata a rampla de lanzamento, onde é erguido previamente ao lanzamento.
Miguel Gutiérrez Ortega
Miguel Gutiérrez Ortega, nado en Madrid o 27 de xullo de 2001, é un futbolista español que xoga como defensa no Real Madrid Castilla Club de Fútbol da Primeira Federación, terceira categoría do fútbol de España, o cal compaxina co primeiro equipo.
Traxectoria
Xogou nas categorías inferiores do Getafe Club de Fútbol antes de unirse ás do Real Madrid en 2011. En xullo de 2017 o entón adestrador do Manchester United, José Mourinho, estivo interesado na súa fichaxe, pero con 16 anos finalmente decidiu permanecer no club madrileño.
Durante a pretempada de 2019 foi convocado co primeiro equipo, dirixido por Zinedine Zidane, para participar na Copa Audi, tras a lesión do xogador titular Ferland Mendy. Foi entón o primeiro xogador nado en 2001 do filial do club en incorporarse ao primeiro equipo.
Fixo o seu debut en partido oficial co Real Madrid Club de Fútbol o 21 de abril de 2021, ingresando como suplente na vitoria por 3-0 ante o Cádiz Club de Fútbol. Finalizou a tempada con seis partidos disputados nos que deu unha asistencia de gol. En equipo filial completou un total de quince partidos nos que anotou un gol. Considerado como unha das «perlas» da canteira, compaxina as súas actuacións no filial co primeiro equipo.
Para o comezo da tempada 2021-22, o xogador foi un dos xogadores do filial seleccionados para realizar os primeiros adestramentos da tempada co primeiro equipo, e sinalóuselle como un dos posibles xogadores a ocupar o lateral esquerdo do conxunto madrileño en competencia con Ferland Mendy e o veterano capitán Marcelo Vieira. Comezou coa participación no equipo debido ás lesións de Mendy e Marcelo, con destacadas accións, e o 28 de setembro debutou co club na Liga de Campións fronte ao Fotball Club Sheriff Tiraspol. O partido, disputado no estadio Santiago Bernabéu, finalizou cun resultado de 1-2.
O Ceao, Pías, Lugo
O Ceao é un lugar da parroquia de Pías no concello lugués de Lugo na comarca de Lugo. Neste lugar atópase o polígono industrial do Ceao. O 90 % do polígono está ocupado. En abril de 2021 un incendio afectou cinco naves do polígono
Ver, Diomondi, O Saviñao
Ver é un lugar da parroquia de Diomondi no concello do Saviñao, na comarca da Terra de Lemos.
Salcedo, Diomondi, O Saviñao
Salcedo é un lugar da parroquia de Diomondi no concello do Saviñao, na comarca da Terra de Lemos.
Rally da Coruña de 2019
O Rally da Coruña de 2019 foi a 23ª edición de dito rally e a primeira proba da tempada 2019 do Campionato de Galicia de Rally. Celebrouse entre o 1 e o 2 de marzo e o vencedor foi Iván Ares.
Presentación e inscritos
O rally foi presentado ante a prensa e os afeccionados pola Escudería One Seven, organizadora do evento, o 16 de febreiro de 2019 en Expocoruña. O director da proba, Álvaro Muñiz, acompañado polo piloto invitado Iago Caamaño, relatou os detalles do rally, e desvelou que o itinerario sería o mesmo do ano pasado, aínda que inicialmente se dixera que sería outro. A lista final de inscritos foi de 115 pilotos, entre os que destacaban as presenzas de Víctor Senra, Iván Ares, Alberto Meira, Iago Caamaño, Manolo Senra, Tino Iglesias, Ricardo Costa ou o campión do mundo de tríatlon, Iván Raña.
Itinerario
Constaba inicialmente de oito tramos entre os concellos de Coirós, Aranga, Arteixo, Culleredo, A Laracha e Cerceda, sumando 77,72 km e estando situado o parque pechado no Parrote. Con todo, o primeiro tramo tivo que ser neutralizado pola evacuación dun espectador cun amago de infarto, igual que o sétimo tramo, este por unha saída de pista de Jorge Cagiao, na que a súa copiloto, Amelia Blanco, tivo que ser atendida polas asistencias. Tamén tiveron que atender a Lorena Maroño, copiloto de Manuel González, tras un accidente.
Resumo
O defensor do título galego, Víctor Senra, que acudiu con Moncho López como copiloto, pois David Vázquez rompera dúas costelas. estreaba un novo Citroën C3 R5. Viuse superado no primeiro tramo por Iván Ares pero púxose líder no segundo, aproveitando os problemas de dirección do piloto de Cambre. Con todo, unha picada de roda no cuarto tramo, en Aranga, decantou a vitoria a favor de Iván Ares, que deste xeito gañou xunto a José Pintor por segundo ano consecutivo a proba coruñesa. Completou o podio do Parrote Iago Caamaño, que gañou o seu duelo particular con Alberto Meira, despois de que este perdera moito tempo ao realizar un trompo e non puidera remontar. Por detrás chegaron o portugués Ricardo Costa, Antonio Fernández e os veteranos Tino Iglesias e Manolo Senra.
Salcedo, Segán, O Saviñao
Salcedo é un lugar da parroquia de Segán no concello do Saviñao, na comarca da Terra de Lemos.
Drosophila funebris
Drosophila funebris é unha especie de mosca da froita. Foi orixinalmente descrito por Johan Christian Fabricius en 1787, e clasificada no xénero Musca. Posteriormente clasificouse como especie tipo do xénero parafilético Drosophila.
Polistes gallicus
Descrición
A especie foi descrita en 1761 por Linneo, baixo o nome de Vespa gallica.
Etimoloxía
Para a do xénero, véxase Polistes.
O epíteto específico, gallica, alude a que esta especie é frecuente en Francia.
Subespecies
Recoñécense as seguints subespecies:
Notas taxonómicas
Un antigo sinónimo, Polistes foederatus Kohl, 1898, foi removido da sinonimia con P. gallicus en 2017 e considérase outra especie válida.
Distribución
Polistes gallicus é unha especie moi común en Europa e o norte de África. Encóntrase en case toda Europa, excluíndo Inglaterra, Dinamarca e Escandinavia, sendo común en Francia, España, Italia, o sur de Suíza, Croacia e Corfú e no noroeste de África.
Bioloxía
Esta avespa e omnívora e aliméntase de néctar e froitos maduros, de insectos, caracois e cadáveres de animais máis grandes. Alimenta a súa cría despois de visitar numerosas flores, recolectando néctar ademais de alimentalas. Debido ás súas dimensións, sospéitase que esta especie transfire o pole aos estigmas do seu corpo, principalmente os sen pelo, do que resulta que poucos ou ningún gran de pole quedan no corpo despois de alimentarse.
Vive en pequenas colonias construíndo niños en edificios cun material similar ao papel feito de fibras vexetais mastigadas e mesturadas con saliva. Esta mestura estrutural protexe fisicamente o niño dos elementos duros e da intemperie.
San Vicente, Eirexafeita, O Saviñao
San Vicente é un lugar da parroquia de Eirexafeita no concello do Saviñao, na comarca da Terra de Lemos.
Filmes de Romanía propostos ó Óscar ó mellor filme internacional
Propostas
A Academia das Artes e das Ciencias Cinematográficas convidou as industrias cinematográficas de varios países a presentar os seus mellores filmes para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa dende o ano 1956. O Comité desta categoría supervisa todo o proceso e revisa tódolos filmes enviados. Despois disto, realízase unha votación secreta para determinar os cinco nomeados ó premio. A continuación amósase unha lista dos filmes que presentou Romanía para a súa valoración pola Academia co respectivo ano e cerimonia de entrega.
Jorge Luengo
Jorge Luengo, nado en Cáceres o 18 de febreiro de 1984, é un ilusionista, mentalista e presentador español. Gañou en 2009 o II Mundial de Maxia da FISM, celebrado en Pequín, na categoría de Invención, e o Premio Mundial ao Talento da Comisión Europea en 2010 en Bruxelas.
Traxectoria
Con 15 anos de idade realizou as súas primeiras actuacións. Dous anos despois empezou a actuar todas as semanas. Antes de cumprir a maioría de idade empezou a estudar a primeira das súas tres enxeñarías. Desde entón foi convidado a un gran número de eventos en Europa, entre eles, no Museo do Louvre en París, no Centro de Congresos Pierre Baudis en Tolosa e no O2 Arena de Praga.
Luengo estudou tres enxeñarías e, amais, psicoloxía e neuropsicoloxía. Foi profesor de matemáticas durante case tres anos antes de dedicarse ao ilusionismo en exclusiva. Desde entón ten aparecido en espectáculos de televisión. Tamén é coñecido por hipnotizar en directo a persoeiros como o piloto Marc Márquez.
En 2012 púxolle voz a un mozo meigo en Sorcery, un videoxogo de PlayStation 3.
Como ilusionista, mentalista, mago e conferenciante tamén participou en programas de televisión nacionais. Actuou para personalidades como a Familia real española, Rafael Nadal, Cristiano Ronaldo, Alejandro Sanz, Cristina Pedroche, Joaquín Sabina ou Carlos Baute.
En televisión colaborou nos programas Todo Va Bien, ¡Que tiempo tan feliz!, Cabaret Olé, Hermano mayor, Hoy cocinas tu ou La Mañana. Tivo durante un tempo un programa propio, Desafío Mental, na canle Discovery Max. . Tamén participou como convidado en MasterChef, Zapeando ou Pasapalabra, tanto na súa etapa en Telecinco como en Antena 3.
Desde setembro de 2020 é colaborador habitual do programa "El show de Bertín" en Canal Sur.
Premios
Algúns dos premios que obtivo son:
Gudín, Eirexafeita, O Saviñao
Gudín é un lugar da parroquia de Eirexafeita no concello do Saviñao, na comarca da Terra de Lemos.
Isabelo de los Reyes
Isabelo de los Reyes, nado en Vigán o 7 de xullo de 1864 e finado en Manila o 10 de outubro de 1938, foi un escritor e político filipino. Loitou contra os españois na revolta de 1896, e como resultado foi enviado ao exilio. Ao seu regreso a Filipinas, uniuse a Aguinaldo e foi nomeado presidente da república polos rebeldes (1900). En 1901 fundou a Igrexa Soberana de Filipinas, e dous anos máis tarde o primeiro sindicato en Filipinas. Foi senador de 1926 a 1928. Fundou o primeiro xornal en linguas autóctonas filipinas.
Arlington Heights, Illinois
miniatura|250px|Evergreen Avenue, no centro da cidade de Arlington Heights miniatura|250px|Á esquerda, localización de Arlington Heights no condado de Cook; a dereita, a deste condado en Illinois
Arlington Heights é unha cidade e municipio dos Estados Unidos, a cabalo dos condados de Cook, e de Lake no estado de Illinois.
Xeografía
É un suburbio de Chicago, atopándose a uns 40 km ao noroeste do centro desta cidade.
O municipio ocupa unha superficie de 43,09 km 2.
Historia
A mediados do século XIX a localidade de Arlington Heights estaba principalmente na parte occidental do municipio de Wheeling, con territorios nos concellos adxacentes de Elk Grove e Palatine, nunha zona que orixinalmente destacaba pola ausencia de soutos e árbores.
A Oficina Xeral de Terras comezou a vender leiras alí en 1835. En 1853, William Dunton, orixinario de Oswego, Nova York, convenceu ao ferrocarril de Illinois e Wisconsin para que fixera unha estación no lugar, e asentou unha cidade chamada Dunton, que recibiu o nome de William Dunton.
En 1850 a zona cambiou en gran medida a súa composición étnica, xa que moitos agricultores alemáns de Saxonia chegaran durante a década de 1840. John Klehm podería servir como exemplo: nun principio foi un cultivador de patacas, abastecendo o mercado de Chicago e, en 1856, comezou cun viveiro de cerdeiras, maceiras e pereiras, para despois cambiar aos abetos, aos arces e aos olmos, e despois ás flores. A finais da década de 1850, a zona fíxose famosa polas súas granxas, que enviaban produtos lácteos e vexetais a Chicago por ferrocarril.
A pequena cidade foi medrando aos poucos, establecéndose nela un ferreiro, unha queixaría, unha ferretaría e un hotel. Denominouse Arlington Heights en 1887, cando a súa poboación era duns 1 000 habitantes. A maioría eran agricultores, pero a eles uníronse outros homes que traballaban en Chicago, xa que Arlington Heights era un suburbio da cidade.
Aranga (homónimos)
O topónimo galego Aranga pódese referir a:
Nel áchanse:
Fóra de Galiza:
Gudín, Rebordaos, O Saviñao
Gudín é un lugar da parroquia de Rebordaos no concello do Saviñao, na comarca da Terra de Lemos.
Tebello Nyokong
Tebello Nyokong, nada o 20 de outubro do 1951 en Suráfrica, é unha química e profesora na Universidade de Rhodes, unha universidade pública surafricana. Coñecida pola súa investigación pioneira sobre a fototerapia dinámica, un método de tratamento do cancro alternativo á quimioterapia, e por ser catedrática no Departamento de Ciencia e Tecnoloxía / Fundación Nacional de Investigación en Química Medicinal e Nanotecnoloxía.
Ademais de traballar en terapia fotodinámica, Tebello Nyokong representa o epítome da nova muller africana, segue a facer un traballo excepcional na formación de químicas, particularmente mulleres, nas sofisticadas habilidades necesarias para manter a Suráfrica á cabeza do desenvolvemento científico.
Traxectoria
Cando xa estaba no instituto, elixiu estudar a modalidade de artes, pero dous anos antes de graduarse cambiou á modalidade de ciencias. Isto debese a que cando era pequena lle dixeran que a modalidade científica era demasiado difícil. Fíxoo animada polo seu pai e os seus profesores a pesar de provir dun contorno economicamente moi limitado. “Gústame saber saber como funcionan as cousas ao meu redor. Gústame desmontalas e volver a ensamblalas. Estudei ciencia e matemáticas en dous anos de instituto mentres a outros ao meu redor lles levaba cinco. De aí pasei a estudar matemáticas avanzadas”. Tratábase tamén dun interese pragmático: as ciencias abríanlle máis camiños e oportunidades.
En 1972 recibiu o seu Certificado escolar Cambridge. Nyokong graduouse na Universidade de Lesotho tanto en bioloxía como en química no ano 1977. Continuou cos seus estudos, facendo un máster en química na Universidade McMaster en Ontario, Canadá; e en 1987 recibiu o seu Ph.D en química pola Universidade de Ontario. Despois de gañar o seu Ph.D recibiu a bolsa Fulbright para continuar os seus estudos na Universidade de Notre Dame nos Estados Unidos. Ao rematalo, en 1992 regresou a Lesotho para empezar a traballar como docente na Universidade de Rhodes, e grazas a que a Fundación Nacional de Investigación.
Valiñocovo, Eirexafeita, O Saviñao
Valiñocovo é un lugar da parroquia de Eirexafeita no concello do Saviñao, na comarca da Terra de Lemos.
Tebello Nyokong
Traxectoria
En 2014, como profesora da Universidade de Rhodes, Nyokong foi protagonista nun retrato fotográfico para Adrian Steirn na obra "21 icons", na que a imaxinou cando era pequena e tiña que coidar das ovellas, pero agora sendo unha adulta levando a súa bata de química. As ganancias das copias da foto foron doadas á caridade.
Nyokong publicou unha carta dedicada a ela mesma cando tiña 18 anos, que estaba esforzándose para rematar o curso científico de tres anos, e non sabía das oportunidades que lle esperaban. A carta remata con “Creo que ti podes ser unha esposa e nai e aínda así ser o sustento da familia e contribuír a sociedade. E sei que o farás.” >>
Loita persoal
Tebello Nyokong defende a necesidade da existencia de exemplos a seguir para os estudantes, xa que ela, amais dalgún profesor, non tiña personalidades nas que inspirarse. Por outro lado, tamén busca cambiar a percepción que se ten dos países surafricanos no sentido da guerra e da pobreza. Busca demostrar ao mundo que o seu país pode destacar en ciencias como calquera outro.
Por outra parte, destaca a súa denuncia ao feito da dificultade engadida que supuxo ser muller para construírse a si mesma. Nyokong tivo que abrirse camiño no mundo da ciencia xa que o pensamento da época era a non necesidade dunha muller de estudar unha carreira, sendo o único importante o casamento cun home que a manteña, porén, ela creu na capacidade de achegar á sociedade sendo unha traballadora que gaña un salario, esposa e nai á vez.
Aborto en Colombia
miniatura|300px|Manifestación a prol do aborto en Colombia, 2009. O aborto inducido ou interrupción voluntaria do embarazo en Colombia é libre e legal a petición da muller até as 24 semanas de xestación, por sentenza C-055-22 da Corte Constitucional do 21 de febreiro de 2022,  e dese prazo en diante só se permite no tres casos que foron legalizadas dende a sentenza C-355 de 2006 ditada pola Corte Constitucional de Colombia.
O aborto inducido ou interrupción voluntaria do embarazo está legalizado en numerosos países do mundo e pode practicarse durante un tempo determinado da xestación, mentres que noutros ten unhas causas limitadas e noutros países a interrupción voluntaria do embarazo por decisión da muller é ilegal e está penado.
Despenalización do aborto até as 24 semanas de xestación
Por sentenza da Corte Constitucional C-055 do 21 de febreiro de 2022 deuse en Colombia un cambio, o cal permite que se poida abortar libre e legalmente até a semana 24 de xestación (cinco meses e medio de embarazo), e seguindo cos 3 casos actuais durante o tempo que reste até o termo do embarazo poderase acceder á Interrupción Voluntaria do Embarazo (IVE).
Despenalización parcial do aborto en tres supostos - 2006
O aborto en Colombia foi despenalizado en 2006, en só tres causas ou supostos, mediante unha demanda de inconstitucionalidade interposta pola doutora e avogada Mónica Roa ante a Corte Constitucional. Varios grupos feministas e mulleres activistas por dereitos sexuais e reprodutivos como María Ladi Londoño e a francesa Florence Thomas, entre outras, loitaron para poder despenalizar o aborto en Colombia como un caso de xustiza social. Estas loitas déronse perante o Congreso da República co obxecto de promover leis favorables á liberdade de elección das mulleres ante un embarazo non desexado ou un embarazo adolescente. Foi decisiva a chegada da avogada Mónica Roa cun proxecto de alto litixio para a despenalización do aborto en Colombia apoiado pola organización internacional Women's Link Worldwide. Finalmente por medio da Corte Constitucional de Colombia e con grande apoio de varios grupos de mulleres e organizacións non gobernamentais fíxose publica a carta de inconstitucionalidade na que se mencionaba que a penalización total do aborto en Colombia é inxusto e polo tanto as taxas de abortos inseguros e abortos clandestinos eran moi altos e ocasionaban a morte a moitas mulleres ou quedaban con importantes secuelas para toda a vida por procedementos inseguros ao abortar, causando así unha crise de saúde pública nacional. Finalmente, en 2006, a corte promulgou a Sentenza da Corte Constitucional Colombiana C-355 de 10 de maio de 2006, a raíz do caso de Martha Sulay González,  permítese abortar legalmente en tres situacións específicas:
Suposto 1 - Cando existe perigo para a saúde física ou mental da muller
Cando a continuación do embarazo constitúa perigo para a vida da muller, ou afecte a súa saúde física ou mental, o único requisito legal que se lle pode pedir a esta muller é o certificado dun médico ou psicólogo, outro requisito extra que algunha entidade prestadora de saúde solicite é ilegal. A Corte Constitucional Colombiana utiliza o referente de saúde da Organización Mundial da Saúde, que menciona que a saúde é un estado de completo benestar entre o físico, o mental, o psicolóxico e o social.
Suposto 3 - En caso de acceso carnal violento, transferencia de óvulo fecundado ou inseminación artificial non consentida
Considerouse que a concepción como causa da violación é susceptible de provocar graves prexuízos psicolóxicos para a muller, polo que o ordenamento xurídico colombiano contempla este caso como un dos supostos casos nos que se lexitima á embarazada para interromper a xestación. A sentenza C355/06 da corte constitucional colombiana despenalizou o aborto cando o embarazo é resultado dunha conduta constitutiva de acceso carnal violento, abusivo, debidamente denunciado, ou de inseminación artificial ou transferencia de óvulo fecundado non consentidas, ou de incesto.
Penas por aborto en casos non despenalizados
As penas en Colombia pola práctica do aborto, nos casos non despenalizados pola Corte Constitucional (até a 24 semana e nos tres casos) e segundo o artigo 122 do Código Penal colombiano é: "A muller que causar o seu aborto ou permitir que outro llo cause, incorrerá en prisión de dezaseis (16) a cincuenta e catro (54) meses. Á mesma sanción estará suxeito quen, co consentimento da muller, realice a conduta prevista no inciso anterior."
Número de abortos, mortalidade materna e embarazo adolescente
O aborto clandestino é a cuarta causa de mortalidade materna o Colombia e considérase unha das prioridades para a mellora da saúde reprodutiva.
En mulleres adolescentes entre 15 e 19 anos en 2019 houbo 115.176 nacementos fronte aos 106.957 de 2020, é dicir, unha redución de 8.219 partos. No ano 2020, segundo AI, unhas 4.268 nenas -entre 10 e 14 anos- quedaron embarazadas e foron nais en Colombia, aínda que as relacións sexuais con nenas desa idade son consideradas violacións.
En 2022, e segundo estimacións de Amnistía internacional (AI) en Colombia calcúlase que se realizan 400.000 abortos, dos cales o 90% -uns 360.000 son abortos clandestinos ou abortos inseguros e realízanse sen medidas sanitarias suficientes- e soamente o 10% son levados a cabo en institucións sanitarias.
Movemento en contra e a prol do aborto
Os movementos contrarios á interrupción voluntaria do embarazo, consideran, por motivos relixiosos, éticos e morais, que non debe realizarse e defenden a vida do embrión, razón pola que son autodenominados grupos provida. Estes grupos promoven a prohibición total ou parcial do aborto e o seu castigo penal.
Os movementos polo dereito ao aborto libre están a prol da 'liberdade de elección' ante un embarazo non desexado polo que son coñecidos como proelección. Estes grupos, de ideoloxía liberal, feministas e da esquerda política, reivindican a interrupción voluntaria do embarazo en condicións de liberdade, legalidade e seguridade sanitaria para a muller embarazada e argumentan que é un dereito da muller recollido nos dereitos reprodutivos, a autonomía reprodutiva e a liberdade individual.
Cazón, Eirexafeita, O Saviñao
Cazón é un lugar da parroquia de Eirexafeita no concello do Saviñao, na comarca da Terra de Lemos.
Casa da Moeda de Lituania
A Casa da Moeda de Lituania (Lithuanian: Lietuvos monetų kalykla) é unha compañía lituana de titularidade pública, responsable da cuñaxe de moedas e medallas, e da fabricación de condecoracións oficiais e outros produtos. A casa de moeda está baixo o control do Banco de Lituania.
Esta ceca foi escollida para a produción das moedas lituanas do sistema do euro, logo do ingreso deste país na Eurozona en 2015.
Antecedentes
A tradición da cuñaxe de moeda en Lituania remóntase aos tempos de Algirdas (1345-1377), grande duque de Lituania, cando se instituíu a capitalidade do país en Vilnius. A este período corresponden as primeiras emisións de moeda de prata. No entanto, as primeiras mostras das moedas de prata paneuropeas cuñadas en Vilnius (diñeiros, groats, etc.) non se deron ata un século despois, baixo o reinado do grande duque Alexandre (1492-1506).
A cantidade de moedas cuñadas entre os séculos XVI e XVII nos obradoiros monetarios de Vilnius e de Kaunas foi grande. Porén, ambas as cecas pecharon en 1666, na época da chamada República das Dúas Nacións (Polonia e o Gran Ducado de Lituania).
A partir da proclamación da independencia de Lituania o 2 de novembro de 1918 e da introdución da unidade monetaria nacional, o litas, o 1 de outubro de 1922, retomouse a cuñaxe de moeda no país. As moedas de 1925, 1936 e 1938 producíronse algunhas noutros países e outras na factoría de Spindulys en Kaunas.
A Casa da Moeda de Lituania
miniatura|[[Moeda (peza metálica)|Moedas cuñadas na Casa da Moeda de Lituania]] Logo da independencia da Unión Soviética, declarada o 11 de marzo de 1990, estableceuse en Vilnius a Casa da Moeda de Lituania (Lietuvos monetų kalykla) o 10 de decembro do mesmo ano.
A súa misión era comezar a cuñaxe das primeiras moedas do novo circulante, que en 1992 se limitaron aos valores de 1, 2 e 5 céntimos (centai). En 1997 continuouse a serie coa introdución das moedas de 10, 20 e 50 céntimos, e en 1998 completouse coa posta en circulación das de 1, 2 et 5 litas (litai). Máis tarde, as moedas de 2 e de 5 litai substituíronse por outras moedas bimetálicas.
A partir de 2015, a Casa da Moeda de Lituania comezou a produción das moedas en euros correspondentes a Lituania, logo da súa entrada na Eurozona o 1 de xaneiro dese mesmo ano.
A partir de 1993, a Casa da Moeda de Lituania comezou a cuñar moedas conmemorativas. A primeira moeda deste tipo foi a de 10 litas (litų) de cuproníquel, emitida para celebrar o 60 aniversario do voo sobre o Atlántico de Steponas Darius e Stasys Girėnas. En 1995 cuñouse a primeira moeda de 50 litas (litų) en prata, con motivo do quinto aniversario da independencia de Lituania.
En 2005 a empresa constituíuse como sociedade de responsabilidade limitada da que o Estado posúe o 100 % das accións, e o Banco de Lituania ocúpase da súa xestión.
Apolipoproteína H
A apolipoproteína H (Apo-H), tamén chamada β2-glicoproteína 1 ou beta-2 glicoproteína 1 (β2-GP1), é unha proteína do plasma multifuncional de 38 kDa que nos humanos está codificada no xene APOH do cromosoma 17. Unha das súas funcións é unirse á cardiolipina. Cando se une, as estruturas da cardiolipina e da apolipoproteína H sofren grandes cambios. Formando parte da estrutura da Apo-H hai un tramo de aminoácidos cargados positivamente (nas posicións da secuencia 282-287), Lys-Asn-Lys-Glu-Lys-Lys, que están implicados na unión a fosfolípidos.
Aínda que esta proteína recibiu o nome de apolipoproteína H (e o seu símbolo en HGNC é APOH), non está presente en cantidades apreciables nas fraccións das lipoproteínas, polo que ApoH é, por tanto, un nome pouco apropiado e utilízase tamén o nome de β2-glicoproteína 1.
Actividades inhibitorias
A β2-GP1 ou ApoH parece inhibir completamente a liberación de serotonina polas plaquetas e impide sucesivas vagas de agregación inducida por ADP. A actividade de β2-GP1 parece implicar a unión de compostos aglutinantes, cargados negativamente e inhibe a aglutinación por activación por contacto da vía de coagulación sanguínea intrínseca. A β2-GP1 causa unha redución dos sitios de unión da protrombinase nas plaquetas e reduce a activación causada polo coláxeno cando a trombina está presente a concentracións fisiolóxicas séricas de β2-GP1, o que suxire un papel regulatorio da β2-GP1 na coagulación.
A β2-GP1 tamén inhibe a xeración de factor Xa en presenza de plaquetas. A β2-GP1 tamén inhibe activación do factor XIIa.
Ademais, a β2-GP1 ou ApoH inhibe a activación da proteína C bloqueando a súa actividade en vesículas de fosfatidilserina:fosfatidilcolina, pero unha vez a proteína C se activa, a Apo-H non pode inhibir a actividade. Como a proteína C está implicada na degradación do factor Va, a Apo-H inhibe indirectamente a degradación do factor Va. Esta actividade inhibitoria diminúe cando se engaden fosfolípidos, o que parece indicar que a inhibición pola Apo-H da proteína C é competitiva cos fosfolípidos. Isto indica que en certas condicións a Apo-H asume propiedades procoagulativas.
Patoloxía
Os anticorpos anti-β2-GP1 poden encontrarse en doenzas tanto infecciosas coma algunhas autoinmnes sistémicas (por exemplo, o lupus eritematoso sistémico). A positividade para anticorpos anti-cardiolipina en tests de diagnóstico da síndrome antifosfolípidos autoinmune require a presenza de β2-GP1 no extracto de cardiolipina. Os anticorpos anti-β2-GP1 están claramente asociados con formas trombóticas de lupus.