cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Montoneros
A toma da Calera
O 1 de xullo de 1970, ás 7.30, os Montoneros realizan un operativo na localidade cordobesa de La Calera. Toman a comisaría, asáltase o Banco da Provincia de Córdoba, tómase a central telefónica e se inutilizan os equipos e déixase na esquina do banco unha caixa -supostamente un explosivo- que en realidade contiña un gravador coa marcha peronista. Diversos problemas no repregamento e incorrectas medidas de seguridade determinan a detención de varios militantes, entre eles algúns fundadores da organización. Foron feridos Ignacio Velez e Luís Lozada e detidos José Breganti, Felipe Defrancesco, Cristina Liprandi, José Fierro, Juan Conte Grand, Juan Sorati Martínez, Heber Albornoz. Morre no enfrontamento o Comandante Emilio Maza.
Inserción no peronismo
A partir de alí e nos seus primeiros anos de accionar, os Montoneros iniciaron un proceso de rápida captación de cadros no peronismo (que podía comprobarse coa participación de decenas de miles de simpatizantes e adherentes nas manifestacións populares), e un gran crecemento de militantes e adeptos que se integraban ás súas agrupacións de superficie (Juventud Peronista das Rexionais, Juventud Trabajadora Peronista e Juventud Universitaria Peronista, que titularizaba os Centros de Estudantes en case todas as facultades do país), e puideron influír politicamente no levantamento da proscripción do peronismo e a posterior convocatoria a eleccións, nas que impuxeron a consigna: "Luche y Vuelve".
A relación con Perón
Desde o seu exilio en Madrid, Perón alentounos no seu proceder guerrilleiro, pois a lealdade incondicional desta organización resultáballe útil para meter presión e desestabilizar aos gobernos de facto da chamada Revolución Arxentina que gobernaba por entón no país.
En devandita liña estratéxica, á distancia Perón denominounos «formacións especiais», dando a entender que a existencia dos Montoneros e as outras organizacións armadas do peronismo eran unha circunstancia temporal e táctica, que se xustificaba na medida da existencia dunha ditadura militar. Porén, prodigoulles eloxios tales como «juventud maravillosa», e inclusive nunha carta, referíndose á execución do Xeneral Aramburu, escribiulles «encomio todo lo actuado». Segundo consta en numerosos testemuños e declaracións públicas da época, os Montoneros creron así que eran a vangarda revolucionaria funcional aos plans do vello caudillo para a construción dunha Patria Socialista.
O 11 de marzo de 1973 nas eleccións xerais, o Frente Justicialista de Liberación (FREJULI) nucleaba ao Partido Justicialista, ao Partido Conservador Popular, ao Partido Socialista Unificado e a outras forzas menores, e gañou por abafadora maioría levando como candidato a presidente ao Dr. Héctor José Cámpora. Perón retorna definitivamente á Arxentina, e a partir deses días modifica substancialmente a súa relación coas correntes de esquerda do seu propio partido, preferindo apoiar e apoiarse na á histórica máis conservadora do amplo espectro dos seus colaboradores e simpatizantes de dereita, marcando polo tanto unha crecente distancia discursiva cara a Montoneros, e quitándolle gradualmente espazo e protagonismo político dentro do movemento que indiscutiblemente el lideraba.
O masacre de Ezeiza
O 20 de xuño de 1973, durante a tan esperada oportunidade do regreso de Perón ao seu país logo de 18 anos de exilio, ocorren os feitos coñecidos como masacre de Ezeiza, localidade próxima ao aeroporto internacional onde arribaría a aeronave, constituíndo o dramático anticipo de todo o que sobreviría nos seguintes anos do escenario político arxentino.
Unha multitude xamais vista, estimada polos medios xornalísticos da época en dous millóns de persoas, congregouse no lugar para recibir ao seu líder e, no medio dela, as columnas de Montoneros xunto a outras agrupacións de esquerda representaban un despregamento de mobilización impoñente. Por expresas directivas de Perón, a seguridade de todo o operativo do regreso delegouse no Coronel (RE) Jorge Osinde, pertencente a á máis conservadora do seu movemento político, esquivando e quitándolle o poder operacional a Esteban Righi (por entón Ministro do Interior da Nación), responsabel natural da seguridade do país e ideoloxicamente próximo a Montoneros.
Varios enfrontamentos -cuxo saldo de quizais centenas de mortos e feridos nunca foi determinado exactamente, nin investigado xudicialmente xeráronse durante todo o día entre os grupos armados paramilitares a cargo do operativo de seguridade, e as multitudinarias columnas de manifestantes Montoneros, no medio de centos de miles de obreiros peronistas coas súas familias e desorientados simpatizantes do vello xeneral, quen non entendían o que estaba ocorrendo.
Á tardiña, e ante as noticias provenientes de Ezeiza, a aeronave que traía de regreso a Perón finalmente foi desviada ao aeroporto de Morón. Pola noite aínda continuaron as corridas e enfrontamentos armados en Ezeiza, mentres a maioría da multitude pugnaba por abandonar a área e porse a salvo.
As contradicións co goberno
Unha vez radicado no país Perón comezou a apartarse tanto dos cadros armados de Montoneros como dos seus enlaces políticos, os membros das Mocidades Peronistas da Tendencia Revolucionaria.
Nese ano 1973 Montoneros xa sufría un proceso de contradicións internas entre a realidade do proxecto de Perón e as súas propias expectativas. Porén seguiron aparentemente apoiando ao goberno aínda que posteriormente confirmouse que mataron o dirixente sindical José Ignacio Rucci, por entón Secretario Xeral da Confederación Xeral do Traballo da Arxentina (CGT), feito que acaeceu o 25 de setembro de 1973 no populoso barrio de Flores da cidade de Buenos Aires.
A "Triple A" (AAA)
Aflora entón o pleno protagonismo político de José López Rega, ex Cabo da Policía Federal Arxentina, exsecretario privado de Perón e coñecido tamén como Lopecito ou O Brujo polas súas inclinacións esotéricas, quen foi ascendido a Comisario Xeral nun só paso e inmediatamente nomeado Ministro de Benestar Social do goberno. Unxido nunha especie de ministro predilecto e conselleiro de confianza do líder, López Rega tivo un importante rol na loita contra Montoneros, a quen adoitaba referirse despectivamente como a infiltración marxista. A súa indisimulada intolerancia levouno a crear e apoiar financeiramente con fondos ilicitamente desviados desde o ministerio ao seu cargo á paramilitar Alianza Anticomunista Arxentina ou Triple A.
A Triple A contaba moitas veces coa colaboración operativa e de intelixencia militar para atentar violentamente, non só contra os cadros Montoneros e as mocidades políticas da Tendencia Revolucionaria, senón tamén contra calquera cidadán sospeitoso de posuír unha ideoloxía de esquerda.
O Primeiro de Maio
O punto de máxima tensión no proceso de expulsión de Montoneros do movemento peronista produciuse o 1 de maio de 1974, en ocasión dos festexos polo Día do Traballo. Xa no ocaso da súa vida, en pleno exercicio das súas facultades como Presidente da Nación, e indignado polos cánticos ofensivos que entoaban as columnas montoneras (contra a súa esposa, contra López Rega e acusando ao goberno de "estar lleno de gorilas"), durante unha gran convocatoria na Praza de Maio Perón chamounos estúpidos e imberbes nun aceso e recordado discurso desde o balcón da Casa de Goberno. A reacción dos militantes montoneros e os seus simpatizantes, provocou algúns enfrontamentos e a inmediata retirada da Praza das columnas que respondían á organización. Logo de devandito suceso, a xerarquía montonera pasa de feito á clandestinidade, e retoma as súas operacións militares, agora xa en aberta contradición co peronismo oficial, e sen contar coa máis mínima expectativa de apoio por parte do líder do movemento. O retorno á actividade clandestina é recoñecido formalmente pola Condución Nacional de Montoneros no mes de setembro de 1974.
Nesta etapa a dirixencia de Montoneros intenta un achegamento máis estreito cara ao Ejército Revolucionario del Pueblo (ERP), outra organización armada irregular arxentina (neste caso de ideoloxía marxista-leninista-trotskista), quen sempre actuaron desde unha franca oposición ao peronismo por consideralo unha mera expresión política populista do capitalismo e a burguesía.
A oposición cada vez máis violenta da dereita peronista -sostida desde o contorno do propio Perón-, cara ás organizacións armadas, agravouse máis aínda logo da morte do ancián líder, ao asumir a súa esposa e vicepresidente María Estela Martínez de Perón a primeira maxistratura, cuxa opinión e vontade estaban baixo o control de José López Rega.
O secuestro dos Born
No medio dun clima político e social sumamente enrarecido e conflitivo, o 19 de setembro de 1974 un comando montonero concreta o maior secuestro extorsivo de toda a historia arxentina. A organización obtivo sesenta millóns de dólares, polo rescate e entrega con vida dos irmáns Juan e Jorge Born (Bunge & Born), aos seis e nove meses respectivamente. Os irmáns Born eran por entón os principais accionistas do maior conglomerado produtor e exportador cerealero arxentino. Durante este feito morreron un empresario (o Sr. Bosch) e o condutor do vehículo (o Sr. Pérez) en que viaxaban os secuestrados.
Dirixentes montoneros confirmaron que unha parte do diñeiro foi derivada cara a Cuba co fin de poñelo transitoriamente a resgardo, en tanto que o pago final duns 17 millóns de dólares foi cobrado e administrado polo banqueiro David Graiver, quen tiña as súas oficinas na cidade de Nova York e faleceu nun dubidoso accidente de aviación. En ámbolos dous casos ata o presente foi un gran misterio o destino final de boa parte do diñeiro en efectivo produto do rescate. As relacións entre o réxime de Fidel Castro e os Montoneros non sempre eran de mutua afinidade. Por unha banda circularon versións xornalísticas suxerindo que a fortuna dos Montoneros quedou finalmente incautada e confiscada en Cuba por orde de Castro, pero algúns ex funcionarios cubanos declararon que todo o diñeiro proveniente deste mega secuestro foilles entregado a Firmenich, Perdía e Yaguer, algunhas veces en forma persoal e en efectivo, e outras en graduais e sucesivas remesas ao exterior vía complexas triangulacións financeiras a través de bancos de Checoslovaquia e Suíza.
Os mencionados dirixentes montoneros xamais deron precisións nin respondido fehacientemente as cuestións en tal sentido, e o destino final dos fondos do rescate mantense como un enigma.
Illamento e derrota
Co transcurso do tempo os Montoneros sufriron un gradual e profundo illamento da sociedade arxentina en xeral, ata que foron completamente derrotados polo autodenominado Proceso de Reorganización Nacional, un goberno militar que se iniciou en 1976 derrocando ao feble goberno da viúva de Perón, logo de case dous anos de gran inestabilidade política e económica, unha evidente inoperancia institucional, e a indiferenza da gran maioría da poboación.
No seu afán por aniquilar aos seus opositores reais ou imaxinados, este novo réxime militar continuou a política ordenada pola Presidenta Martínez de Perón, a través de 2 decretos polos cales en 1975 ordenaba "aniquilar el accionar del terrorismo".
Porén, algúns membros da cúpula dirixente de Montoneros (Firmenich, Perdía e Vaca Narvaja), sobreviviron, pero seriamente cuestionados e rexeitados pola maioría da sociedade arxentina. Algúns (tal o caso do propio Firmenich) foron acusados de actuar como axentes de contra intelixencia e entregadores dos seus propios compañeiros.
As versións e rumores
O certo é que houbo unha serie de versións -que nunca foron confirmadas- acerca de reunións secretas (incluíndo o asasinato de diplomáticos que puideron ser testemuñas dun hipotético encontro de negociación en París), entre Firmenich e o almirante Emilio Eduardo Massera, por entón xefe da Armada e adherente da seita P-DUE de Italia, quen integraba ademais a Xunta de Comandantes a cargo do poder supremo na Arxentina, pero pola súa improbabilidade, son descartadas polos estudosos da época.
Como exemplo desta suposta conivencia, afirmouse que a vivenda situada en Libertad 244 en Martínez, no conurbano bonaerense, na que Montoneros ofreceu unha conferencia de prensa que puxo termo ao cativerio de Jorge Born, era unha "casa segura" do Servizo de Intelixencia do Exército, propiedade de Nelson Romeu e lugar ao que concorría asiduamente Rodolfo Silchinger, axente da SIDE. No soto desa vivenda o servizo de intelixencia mencionado realizaría interrogatorios compulsivos, talvez nas semanas anteriores e posteriores á conferencia de prensa. Estas versións foron propaladas polo fiscal Juan Martín Romeu Victorica durante o ano 1984, aínda que debe destacarse que o fiscal era un duro crítico da organización, polo que a verosimilitude das mesmas é dubidosa. Algúns ex militantes montoneros, como Juan Gasparini (escritor radicado en Xenebra - Suíza) no seu artigo "A CIA dos Montoneros", recoñecen os feitos pero afirman que se trata dunha coincidencia.
Actualmente (ano 2007) Montoneros deixou de existir como organización armada. Os militantes sobreviventes da organización non teñen unha análise unificada sobre a súa propia historia e desempeño, atopándose entre eles os que critican e cuestionan duramente á que fose a súa condución, renegando da loita armada, outros que defenden acríticamente o realizado e outros sectores que, aínda recoñecendo moitos erros graves cometidos, reivindican a súa participación e a súa práctica na organización guerrilleira enmarcándoa nun contexto histórico e xeopolítico.
Santa Comba, Goiriz, Vilalba
Santa Comba é un lugar da parroquia de Goiriz, no concello lugués de Vilalba, na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2010 tiña 6 habitantes (2 homes e 4 mulleres).
Hiponatremia
A hiponatremia é un trastorno hidroelectrolítico no que os niveis sanguíneos de sodio son inferiores a 135 mEq/kg. Pode aparecer cando hai un volume corporal de auga incrementado (por exemplo en persoas con edemas de alto volume, no que o sodio é arrastrado pola auga que sae dos capilares ao intersticio celular. Tamén pode aparecer hiponatremia cando o volume corporal de auga está diminuído, por exemplo nas deshidratacións.
Por último pode haber hiponatremia cun volume normal. É o caso dalgunhas enfermidades do sistema nervioso central ou dalgúns efectos secundarios de certos fármacos.
Roteiro
Historia e características
Subtitulada Pubricación do Grupo Galeguista de Vilagarcía, apareceu en decembro de 1932. O primeiro número incluía a transcrición da conferencia pronunciada en novembro por Cruz Gallástegui Unamuno. Tamén colaboraba Xosé Núñez Búa. Imprimíase nos obradoiros de Galicia Nueva.
Picardía
Picardía (en francés: Picardie, en picardo: Picardie) foi unha rexión administrativa francesa, situada ao norte da Francia metropolitana.
Picardía limita coas rexións francesas do Norte-Paso de Calais, Champaña-Ardenas, Illa de Francia e Alta Normandía. Ao nordeste limita con Bélxica. Está ocupada, en gran parte, pola chaira picarda de terreos cretáceos moi nivelados, cun aspecto uniforme e nos que as escasas elevacións non superan os 200 m unicamente os vales actuais, produto dunha erosión recente, representan un elemento diferente da paisaxe cun aspecto de longo corredor enchido por unha espesa capa de turba.
Ten unha poboación de 1.875.000 habitantes.
Amiens é a cidade principal. O 25 de marzo de 1802 asinouse nesta cidade o tratado de paz coñecido como Tratado de Amiens polo que se puxo fin á guerra entre Gran Bretaña e Francia máis os seus aliados. O tratado deixou sen solucionar cuestións moi importantes, polo que a paz durou tan só un ano.
Chocolate and Cheese
Chocolate and Cheese é o cuarto álbum de estudio da banda estadounidense Ween, editado o 27 de setembro de 1994 a través do selo Elektra Records. Foi o primeiro disco do grupo en ser gravado nun estudio profesional, en vez de nun catro pistas como nos seus traballos anteriores. Porén, a meirande parte dos instrumentos foron tocados por Dean e Gene Ween.
Listaxe de cancións
Todos os temas compostos por Ween.
Santo Adrao, Goiriz, Vilalba
Santo Adrao é un lugar da parroquia de Goiriz, no concello lugués de Vilalba, na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2010 tiña 8 habitantes (3 homes e 5 mulleres).
Exército
miniatura|Soldados do exército británico en 1804.
O exército é un conxunto de tropas armadas que teñen como finalidade combater, ben organizadas como as Forzas armadas dun Estado o que constitúe un exército regular ou ben como milicias ao servizo dunha causa ou persoa o que conforma un exército irregular.
Francisco de Cubas
miniatura|250px|Edificio do [[Museo Nacional de Antropoloxía. Obra de Francisco de Cubas]]
Francisco de Cubas y González-Montes, nado en Madrid o 24 de marzo de 1826 e finado na mesma cidade o 2 de xaneiro de 1899, foi un arquitecto e político español do século XIX. Coñecido tamén como o Marqués de Cubas polo seu título nobiliario, o Marquesado de Cubas.
Traxectoria
Formouse na Escola Técnica Superior de Arquitectura de Madrid e obtivo pensionados para completar os seus estudos en Italia e Grecia. Cando regresou a España en 1858 obtivo a primeira medalla da Exposición Nacional dese ano.
Membro da Academia de San Fernando dende 1870, compaxinou os seus traballos de arquitectura coa carreira política que o levou a ser deputado en 1893, senador por Ávila entre 1896 e 1898 e alcalde de Madrid durante un mes, do 6 de novembro de 1892 ó 1 de decembro do mesmo ano. Estivo casado desde 1860 con Matilde de Erice y Urquijo, e ambos descansan nunha capela da Catedral da Almudena o seu gran proxecto como arquitecto.
É un dos máis notables representantes da arquitectura decimonónica madrileña. Distinguiuse pola mestría no uso do ladrillo e polas súas obras de estilo neogótico.
A Castiñeira, Ferreira, San Sadurniño
A Castiñeira é un lugar da parroquia de Ferreira no concello coruñés de San Sadurniño, na comarca de Ferrol. Segundo o IGE, en 2011 tiña 11 habitantes (7 homes e 4 mulleres).
Shishapangma
miniatura|dereita|300px|Vista do Shishapangma
O Shishapangma é a décimo cuarta montaña máis alta do mundo con 8.013 m.s.n.m. Está situada na cadea montañosa do Himalaia no Tíbet (República Popular da China). O Shishapangma é o pico máis baixo de todos os que superan os oito mil metros de altura. As súas coordenadas xeográficas son: 28° 21′ N e 85° 47′ E.
O pico é denominado tamén Gosainthan, Xixabangma ou Xixabangma Feng. A terceira é a denominación oficial chinesa.
Ascensións
O Shishapangma foi o derradeiro en ser escalado dos picos de máis de oito mil metros. O feito foi debido a que as autoridades chinesas obstaculizaban e negaban os permisos para entrar no Tíbet, o que finalmente fixo que un equipo de montañeiros chineses fosen os que realizasen o intento exitoso. Así no 2 de maio de 1964 o cume do Shishapangma foi coroado por unha expedición chinesa dirixida por Hsu Ching.
Sapoconcho americano
O sapoconcho americano (Trachemys scripta) é unha especie de tartaruga acuática (sapoconcho) da familia Emydidae.
Subespecies antigas
Antigamente contábanse 15 subespecies:
Cada subespecie ten unha coloración diferente na coiraza e a testa.
Subespecies actuais
Trachemys scripta elegans: Texas, Oklahoma, Novo México, Kansas, Kentucky, Indiana, Alabama, Tennessee, Arkansas, Illinois e Missouri. É a especie de tartaruga máis coñecida no mundo. Importouse en grandes cantidades a moitos países do mundo, onde a xente ceibounas e comezan a ser unha praga. Ten a coiraza verde, que co tempo se torna marrón, con algunhas pintas amarelas. O plastrón (peiteira) é amarelo con máculas negras. A súa característica máis distintiva é unha gran mancha vermella tralas orellas. Até 28 cm.
Trachemys scripta scripta: Virxinia, Carolina do Norte, Florida, Carolina do Sur e Xeorxia. Coiraza de cor negra cunhas raias verticais sutís de cor marrón. O plastrón é amarelo, sen máculas ou cunhas poucas de cor negra. A testa é escura cunhas grandes pintas de cor amarela intensa. Até 25 cm.
Trachemys scripta troosti: Tennessee e Kentucky. Coiraza verde con algunhas pintas claras e plastrón amarelo con máculas negras. Na testa ten unha mancha amarela pálida. É probábel que sexa a evolución de híbridos entre T.s. elegans e T.s. scripta, xa que posúe caracteres de ambas as dúas especies e a súa distribución está tamén situada entre a de ambas as dúas especies. Até 21 cm.
Descrición
Estas subespecies poden acadar de 20 a 30 cm de longo, aínda que non é frecuente que superen os 25 cm. Os machos son de menor tamaño mais teñen as unllas e a cola máis longas. As femias acadan un tamaño maior ca os machos, porén teñen a cola e as unllas moito máis curtas.
Bobby Charlton
Sir Robert Charlton, chamado Bobby Charlton, cabaleiro do Imperio Británico, nado o 11 de outubro de 1937 en Ashington, Northumberland, é un exfutbolista galardoado con Balón de Ouro en 1966, o mesmo ano que foi campión do mundo e que era coñecido pola súa chegada ao remate dende o mediocampo e os seus brillantes disparos afastados.
Comezou a xogar no primeiro equipo do United en 1956 e nas dúas tempadas seguintes conseguiu facerse cun posto no once inicial. Nesa época, sobreviviu ao accidente de aviación de Múnic de 1958.
Despois de axudar ó United a gañar a liga en 1965, conseguiu ao ano seguinte ser campión coa selección inglesa, no mundial disputado neste meso país. En 1968 gaña a Copa de Europa, anotando dous goles na final. Deixa o United en 1973 para facerse cargo coma adestrador-xogador do Preston North End, cargo no que fica só un ano.
É o máximo anotador tanto da selección coma do United, e tamén é xogador que máis encontros disputou co club.
En 1984, e despois de ser preparador do Wigan Athletic F.C. por un tempo, volve ó club da súa vida, o Manchester United, coma un dos asesores deportivos do equipo, cargo que mantén ata o día de hoxe.
Os comezos
Un dos seus tíos, o central do Newcastle United Jackie Milburn era futbolista profesional, mais a súa primeira adestradora foi a súa nai Cissie. O seu irmán máis vello Jack traballaba nas minas e tentaba entrar na policía antes de facerse futbolista.
O 9 de febreiro de 1953, un representante do Manchester United, Joe Armstrong viuno xogar nas escolas de East Northumberland. Chrlton asinou co United, rexeitando ofertas doutros clubs.
Victor Brooke
Traxectoria
Era fillo de Sir Arthur Brooke, 2º Barón de Brooke, aristócrata do Ulster, do condado de Fermanagh en Irlanda do Norte, a quen sucedeu no título e na propiedade de Colebrooke en 1854.
Estudou en Harrow, Londres, e logo viaxou ao estranxeiro, sendo un deportista entusiasta que gozaba coa caza maior.
Bobby Charlton
Entrando no primeiro equipo
Charlton participou en 14 encontros co United naquela primeira tempada. Gañaron o título de liga, mais perderon na final da FA Cup contra o Aston Villa, quedando así a piques de alcanza-lo dobrete.
Victor Brooke
Traxectoria
Foi maxistrado, tenente adxunto e shériff de Fermanagh.
Cazador apaixonado, especialmente da caza maior, esta afección fixo que se interesara na historia natural. Viaxou moito, e pouco a pouco foi arruinando a fortuna familiar.
Bobby Charlton
Entrando no primeiro equipo
Na tempada seguinte Charlton xa era un fixo nas aliñacións do equipo, e ese ano chegaron ás semifinais da Copa de Europa, onde perderon co Real Madrid. Deste xeito o United comezou a facerse un nome en Europa. Hai que lembrar que naqueles tempos ningún equipo inglés lograra a vitoria final nunha competición europea de clubs.
O accidente aéreo de Múnic
O 5 de febreiro de 1958, o voo chárter que levaba os xogadores e o cadro técnico do United dende o aeroporto de Zemun ata Manchester parou na cidade de Múnic para repoñer. O tempo foi empeorando e, para cando a carga rematou, o avión tentou a engalaxe por dúas veces sen conseguilo, ao abortar o piloto as manobras por un ruído que non foi capaz de identificar. Os pasaxeiros tiveron que desembarcar de novo algo antes das tres da tarde e ás 3.04 minutos iniciábase a terceira engalaxe. Tommy Taylor e David Pegg pedíronlles a Charlton e a Dennis Viollet troca-los asentos, xa que se sentían máis seguros indo na parte de atrás do avión.
Victor Brooke
Traxectoria
Philip Lutley Sclater (1829-1913) e Michael Rogers Oldfield Thomas (1858-1929) publicaron os catro volumes de The Book of Antelopes (O libro dos antílopes) desde 1894 até 1900. As láminas estaban a cargo de Victor Brooke, pero a súa prematura morte, a causa dun accidente de caza, detivo este proxecto.
Como naturalista, é coñecido por ser o primeiro descritor, en 1878, da nova especie Gazella walleri, antílope do Corno de África da subfamilia dos antilopinos, no traballo publicado en ''Proc. Zool. Soc. Lond''., 1878: 929. A especie foi posteriormente reclasificada no xénero Litocranius, creado en 1886 por Franz Friedrich Kohl.
Os seus recordos de caza publicáronse postumamente: "Sir Victor Brooke: deportista e naturalista", en 1896.
Bobby Charlton
O accidente aéreo de Múnic
Por causa dunha racha de auganeve ao final da pista de engalaxe, o avión perdeu velocidade e foi bater contra unha casa e un camión de combustible. Rompeu á metade. Charlton, que estaba con cinto de seguridade no seu asento, saíu despedido cara a fóra. Charlton sufriu cortes na testa nun severo shock, polo que estivo unha semana no hospital. Sete dos seus compañeiros pereceron no accidente, incluídos Taylor e Pegg. O capitán Roger Byrne tamén morreu xunto con Mark Jones, Billy Whelan, Eddie Colman e Geoff Bent. Duncan Edwards faleceu dous días despois a causa das feridas. En total o sinistro cobrou 24 vidas.
Victor Brooke
Vida familiar
Casou con Alice Sophia Bellingham, filla de Sir Alan Edward Bellingham, 3 Barón de Bellingham, en 1864. Despois de casar, establecéronse na cidade de Pau Francia, onde tiveron polo menos seis fillos. O máis novo foi Alan, máis tarde mariscal de campo e 1º Vizconde de Alanbrooke. Así mesmo, foi o avó do 1º Vizconde de Brookeborough, terceiro primeiro ministro de Irlanda do Norte.
Abreviatura
A abreviatura Brooke emprégase para recoñecer o autor como autoridade na descrición e clasificación taxonómica en zooloxía.
Bobby Charlton
O accidente aéreo de Múnic
O propio Charlton foi o primeiro supervivente en deixa-lo hospital. Volveu a Manchester o 14 de febreiro de 1958, oito días logo do accidente. Durante un tempo estivo recuperándose cun equipo de xuvenís. Tiña só 20 anos e había unha grande expectación por saber se participaría na reconstrución do club. Nestas circunstancias, o United foi eliminado na Copa de Europa polo AC Milan en semifinais, e comezou a perder posicións na liga. De calquera xeito si chegaron á final de Copa de Inglaterra de fútbol, onde saíron derrotados 2-0 polo Bolton Wanderers.
Heroe do Manchester United e de Inglaterra
Charlton foi chamado para xogar coa selección por vez primeira para un encontro contra a Escocia no estadio de Hampden Park.
Así, foi escollido para disputa-lo Mundial de 1958 en Suecia, mais non xogou nin un só minuto. Houbo moitas críticas ao adestrador por este motivo, xa que aínda por riba a actuación inglesa na competición foi bastante pobre.
Charlton empezaba por aqueles tempos a coller fama de gran goleador e de autor de fermosos goles. En 1959 fai dous hattricks nas vitorias contra Estados Unidos e México por 8-1 e 8-0 respectivamente.
De volta ao fútbol de clubs, o United gaña a FA Cup en 1963 e a liga en dúas ocasións 1965 e 1967, e no medio, en 1966 é galardoado co Balón de Ouro, premio ao mellor xogador europeo do ano.
Agora a selección era adestrada por Alf Ramsey, que fixo un equipo en torno a Charlton, que xogaba de medio atancante con liberdade para chegar á meta contraria. No mundial que estaba a piques de xogarse, agardábase que destacara coma un dos mellores futbolistas do mundo.
O éxito de 1966
Colleu o balón no medio no círculo central do estadio de Wembley e fixo un recorte para desfacerse un xogador mexicano. Así conseguiu abrir un espazo libre cara adiante, avanzou uns pasos e dende uns 35 metros lanzou un fortísimo disparo que rematou na escuadra esquerda da meta mexicana; o resultado final foi de 2-0. Contra a Francia obtiveron tamén un 2-0 e Inglaterra clasificábase para os cuartos de final.
Aquí enfrontáronse á Arxentina, vencendo por 1-0.
Nas semifinais o rival é Portugal, encabezados pola súa estrela Eusebio. Cun gol de Charlton e outro de Geoff Hurst aseguran o pase á final contra a RFA.
Segundo as crónicas foi un grandísimo encontro aínda que dúas das estrelas de ámbolos conxuntos marcábanse un ó outro - Charlton e Beckenbauer - e a súa participación foi menor do que se agardaba. Inglaterra levouse o encontro na prórroga cun polémico gol de Hurst, o 3-2, no que o balón rebotou no longueiro e na liña de gol, saíndo despois da meta. Naqueles intres o colexiado, tras consulta-lo xuíz de liña, deu validez ao gol. Diversos planos das cámaras que estaban a filma-lo encontro demostraron tempo despois que o balón non traspasou completamente a liña. Hurst asinaría o seu terceiro gol do encontro no derradeiro minuto, facendo un hattrick e poñendo no marcador un resultado final de 4-2 para Inglaterra.
O irmán máis vello Bobby, Jack Charlton tamén participou nese encontro, sendo un dos centrais xunto a Bobby Moore.
Gloria europea
En 1968, o manchester United chega á final da Copa de Europa, dez anos despois do Desastre de Múnic. o seu rival era o Benfica. Por vez primeira unha escuadra inglesa chegaba tan lonxe na competición. O encontro rematou cun 4-1 favorable ao United, con dous goles de Charlton, no que se houbo de xogar unha prórroga. El mesmo, coma capitán levantaría o trofeo.
Semanas despois racha o récord de goles coa selección, que tiña Jimmy Greaves con 44, anotando o seu 45 tanto nun amigábel contra a Suecia.
Mundial 1970 e retiro do fútbol
A Inglaterra comezou o torneo con dúas vitorias e unha memorable derrota contra o Brasil no grupo. Charlton disputou os tres encontros, mais foi substituído contra Checoslovaquia para darlle repouso cara os cuartos de final.
Aquí enfrontáronse á Alemaña Federal. Os xermanos, desta volta, tomaron cumprida vinganza da derrota que sufriron catro anos antes, e trala prórroga, fixéronse co encontro grazas a un gol de Gerd Muller, que puxo o definitivo 3-2 no marcador.
Charlton xogara o seu derradeiro encontro coa selección cun récord de 106 encontros e 49 goles. Co paso dos anos Bobby Moore e Peter Shilton superaríano en número de encontros internacionais mais o seu récord de goles fica ata o día de hoxe.
O Manchester United estaba a grandes dificultades a comezos dos anos 70, loitando contra o descenso na liga, e con problemas no vestiario, xa que o propio Charlton e outras estrelas da escuadra coma George Best e Denis Law non se falaban. Finalmente ao remate da tempada 1972-73, Charlton abandona o club, deixando para a historia 752 encontros disputados e 247 goles, marca que aínda segue sen superarse ata o día de hoxe.
Despois do fútbol
Charlton converteuse en adestrador-xogador do Preston North End en 1973, contando coa axuda do seu compañeiro no United e na selección Nobby Stiles, tamén coma adestrador-xogador. A única tempada que estivo alí non foi foi moi exitosa, e decidiu retirarse. De tódolos xeito ese mesmo ano foi premiado coa CBE.
Nesta nova etapa, adicouse ós negocios en varias áreas, coma viaxes, xoiaría e tamén abriu escolas de fútbol no Reino Unido, os Estados Unidos de América, o Canadá, Australia e a China. En 1984, invitárono a unirse ó equipo de directores técnicos do United, posto no que segue ata hoxe.
Recibiu o título de cabaleiro en 1994 e foi un dos xogadores incluídos no English Football Hall of Fame cando este se inaugurou no ano 2002. Acerca disto comentou ''“Estou moi orgulloso de estar no "National Football Museum’s Hall of Fame". É unha grande honra. Se te fixas nos nomes incluídos, teño que dicir que non podo discutir ningún. Todos don grandes xogadores e persoas e estou encantado de ter xogado con eles”''. Tamén é presidente de honra do National Football Museum, unha organización da que dixo “Non son quen de maxinar un museo mellor”.
Lago Turkana
miniatura|Imaxe satélite do lago Turkana. O río Omo entra por arriba. O río visible na parte esquerda inferior é o Turkwel. miniatura|Vista do lago Turkana O lago Turkana, antes coñecido como lago Rodolfo, é un lago situado no Gran Val do Rift en Kenya, aínda que a parte máis ao norte do lago entra en Etiopía. O lago mide de norte a sur 300 km e ten un largo de 40 km e cobre unha área de 6.405 km², o que o converte no lago permanente máis grande presente dun deserto, tamén é o maior lago alcalino do mundo. A área do lago é quente e moi seca. A xeoloxía é predominantemente volcánica. Tres ríos desembocan no lago: o río Omo, o río Turkwele o río Kerio, pero a única saída natural de auga é a evaporación, o que non impediu que entre 1975 e 1993 o nivel da auga do lago caese dez metros.
O lago Turkana é rico en Lates niloticus (perca do Nilo e tilapia, e a máis grande poboación de crocodilos do Nilo, arredor de 14.000 arredor da Illa Central. A presenza de auga nunha rexión árida fai un lugar importante de fornecemento para as aves migratorias. Leóns, guepardos, xirafas e outras especies de mamíferos viven na rexión.
Richard Leaky dirixiu numerosas expedicións antropolóxicas na área que levaron a importantes descubertas de homínidos. O Cranio 1470, de 2 millóns de anos de antigüidade, atopouse en 1972, pensouse nun principio que era un Homo habilis, pero asignouse a unha nova especie, Homo rudolfensis, polo entón nome do lago. Descubriuse en 1984, o neno de Turkana, un esqueleto case completo dun neno de nove anos de Homo erectus. Máis recentemente, 1999, Meave Leakey descubriu un cranio de 3'5 millóns de nos, denominado Kenyanthropus platyops.
Louis Leakey
Traxectoria
Nado en Kenya, educado con africanos aprendeu a falar kikuyu case ao tempo que o inglés. Aos 13 anos descubriu ferramentas de pedra e comezou a desenvolver a paixón pola prehistoria, graduouse na Universidade de Cambridge en 1926. Descubriu moitos esqueletos humanos e protohumanos na Garganta de Olduvai e na Illa Rusinga. Entre os seus descubrimentos está o Zinjanthropus (1959), chamado posteriormente Paranthropus boisei, e o do Homo habilis.
Outro dos legados de Leakey foi a comprensión que o estudo dos primates no seu hábitat natural era a chave para comprender os misterios da evolución humana. Leaky elixiu tres investigadoras, Jane Goodall, Dian Fossey e Biruté Galdikas.
Louis Leakey casou con Mary Leakey, quen fixo quizais o máis importante descubrimento da época paleolítica, as pegadas de Laetoli, que estableceron o a datación máis antiga do bipedismo.
Tamén foi o pai do paleoantropólogo Richard Leakey
Cecas bizantinas
Ao logo dos máis de dez séculos da súa existencia (330-1453), houbo arredor de 50 cecas bizantinas, nas que o Imperio Romano de Oriente cuñou as súas propias moedas.
Á parte da ceca metropolitana principal na capital, Constantinopla, tamén se estableceu un número diverso de obradoiros monetarios provinciais noutros centros urbanos, especialmente durante o século VI. A maioría das cecas provinciais, excepto Siracusa, foron clausuradas ou perdéronse ante as invasións de mediados do século VII. Tras a caída de Siracusa en 878, Constantinopla converteuse no único lugar de cuñaxe de moeda de ouro e prata ata finais do século XI, cando comezaron a reaparecer importantes cecas provinciais. Moitas destas casas da moeda, tanto imperiais como pertencentes a gobernantes locais autónomos á medida que se fragmentaba o mundo bizantino, operaron entre os séculos XII e XIV. Constantinopla e Trebisonda, sede do independente Imperio de Trebisonda (1204-1461), sobreviviron ata a súa conquista polos turcos otománs a mediados do século XV.
Historia
A rede orixinal de cecas romanas foi reorganizada e centralizada polo emperador Diocleciano (284-305) a finais do século III, en paralelo á reestruturación da administración fiscal e provincial do Imperio Romano. As cecas foron limitadas a unha por cada diocese (cunhas poucas excepcións) e postas baixo o control dual das prefecturas pretorianas e o comes sacrarum largitionum. Durante as dúas centurias seguintes, algunhas destas cecas foron pechadas e outras abriron debido á necesidade fiscal ou ao ditado de cambios administrativos. Ademais, os respectivos emperadores tiñan cecas vinculadas ao seu séquito (comitatus), que o acompañaban nas súas viaxes e campañas por todo o Imperio. Logo dunha lei promulgada entre 366 e 369, a cuñaxe de moeda con metais preciosos limitouse a estas cecas comitatenses, funcionando desde unha base permanente ou facendo uso das casas da moeda rexionais máis próximas á localización puntual do emperador e do seu comitatus. Polo demais, as cecas rexionais estaban na súa maioría limitadas á emisión de moeda con metais comúns.
No transcurso do século V, o sistema de cuñaxe orixinal romano derrubouse. A metade occidental do Imperio foi invadida por pobos xermánicos. Algunhas cecas permaneceron activas baixo os novos gobernantes bárbaros e seguiron cuñando moedas a nome dos emperadores orientais, entre elas sólidos de alta calidade, especialmente na Italia ostrogoda e Burgundia.
miniatura|220x220px|Moeda dun [[Sólido (moeda)|sólido e medio, cuñado a nome de Constantino en 327, no obradoiro monetario de Tesalónica]]
No Leste, parece que a maioría das cecas estiveron activas ata algún momento no reinado de Zenón (475-491), mais cando Anastasio I (491-518) ascendeu ao trono só as de Constantinopla e Tesalónica seguían funcionando. En 498, Anastasio iniciou unha importante reforma no sistema de cuñaxe que é sinalada como o nacemento dun sistema propiamente bizantino. Ao mesmo tempo, reabriuse a ceca de Nicomedia e máis tarde a ceca de Antioquía. O número de cecas expandiuse enormemente durante o reinado Xustiniano I (527-565), en gran parte por mor da reconquista da Península Itálica, o norte de África e partes da Península Ibérica. Durante a época de Xustiniano estaban en funcionamento catorce cecas, tendo en conta as que se abrían novas e as que se arrebataban aos godos e aos vándalos en Cartago Nova, Cartago, Rávena, Roma e centros provinciais de menor tamaño. A maioría estaban limitadas á cuñaxe de cobre. Cartago e Rávena unicamente producían en prata, mentres que o ouro estaba reservado para Catania, Constantinopla e Tesalónica; as últimas cidades, con todo, superaron amplamente as demais en emisión.
dereita|miniatura| [[Miliaresion de Constantinopla dos anos 931-944, que amosa a Romano I Lecapeno no anverso e o seu nome e os dos seus coemperadores no reverso.]]
As perdas territoriais de principios do século VII, coa guerra bizantino-sasánida de 602 a 628, as incursións eslavas nos Balcáns e o arranque da expansión musulmá diminuíron drasticamente o número de casas da moeda en activo, e en 628 ou 629, o emperador Heraclio (610-641) clausurou as cecas provinciais restantes bardante Alexandría, que caeu en mans dos árabes en 646. No Oeste tamén, unha a unha, as cidades que albergaban as cecas foron sucumbindo ante diversos inimigos, sobrevivindo exclusivamente a de Siracusa.
Coa caída de Siracusa en 878, Constantinopla quedou como a última ceca de moedas de ouro e prata ata finais do século XI. A casa da moeda provincial en Quersoneso foi reaberta cara a 860, pero a súa produción estaba restrinxida ao traballo con cobre. Tesalónica converteuse na ceca provincial máis importante tras a súa reapertura na segunda metade do século XI, e outros centros provinciais –Corinto e Tebas na Grecia meridional, Filadelfia no século XIV, Magnesia e Nicea durante o Imperio de Nicea– estiveron a producir moeda nos séculos finais do Imperio Bizantino. Os usurpadores ou señores locais semiautónomos tamén fundaron cecas ocasionalmente pola súa conta, como Isaac Comneno de Chipre, León Gabalas de Rodas ou a familia Gabras de Trebisonda. Constantinopla, con todo, mantívose sempre como a ceca principal, proporcionando o maior volume de emisións.
Grela, Nogueira, Meis
Grela é un lugar da parroquia de Nogueira no concello pontevedrés de Meis, na comarca do Salnés. Tiña 23 habitantes no ano 2016 segundo datos do IGE, dos que 14 eran mulleres e 9 homes, o que representa un aumento respecto ó ano 2010, cando tiña 17 veciños, e 2005, cando eran 20.
Cine de barrio
Cine de barrio é un programa de La 1 de Televisión Española que se emite desde o 10 de xullo de 1995. Actualmente é presentado por Olvido Gara (Alaska) e emítese os sábados pola tarde.
Historia
Cine de barrio naceu o 10 de xullo de 1995 sendo presentado por José Manuel Parada, levando á fama a devandito presentador. Retransmitíase entón por TVE 2. O 21 de outubro de 1995 pásano a TVE 1 onde lidera a tarde dos sábados. Desde entón é presentado por Parada que estivo á fronte do programa ata finais de 2003. Ese ano, tralo escándalo provocado pola emisión dun vídeo gravado para Cine de barrio no que Marujita Díaz mostrou un espido integral, TVE decide non renovar o seu contrato alegando o elevado custo da produtora e é substituído pola actriz Carmen Sevilla. A Carmen acompañábaa nas entrevistas o xornalista Juan Carlos Cerezo, ata 2010, cando este foi substituído por Inés Ballester. Desde xaneiro de 2011, o programa é presentado por Concha Velasco en solitario. Desde o 3 de outubro de 2020 o programa é presentado por Olvido Gara
¡Mira quién baila!
¡Mira quién baila! é a edición española do programa británico Strictly Come Dancing, no cal un conxunto de famosos compite entre si nun concurso de baile de varios estilos e varias semanas de duración adestrados por profesores de baile. O premio que obtén o gañador é entregado a organizacións benéficas.
O programa, producido por Gestmusic, estreouse en La 1 de Televisión Española o 13 de xuño de 2005, presentado por Anne Igartiburu durante 7 edicións. Tras cinco anos na televisión pública, o formato foi adquirido por Telecinco e foi presentado por Pilar Rubio baixo o nome ¡Más que baile!. O 28 de xaneiro de 2014 o programa regresa a Televisión Española, onde é presentado por Jaime Cantizano.
Segunda edición (2005-2006)
miniatura|175px|right|[[David Civera.]]
Cuarta edición (2006)
miniatura|280px|right|[[Estela Giménez.]]
Galas
O 7 de xaneiro de 2008 emitiuse a chamada "final de finais" que representaba a última gala do programa, elixindo o mellor bailarín de entre case todos os concursantes que participaran nas seis edicións. Na devandita gala, proclamouse vencedora a cantante Rosa López, quen gañou tamén a terceira edición do programa.
Sétima edición (2008-2009)
miniatura|175px|right|[[Ana Obregón.]] Ana Obregón tivo que abandonar o concurso por Mononucleose infecciosa, enfermidade que lle impedia poder realizar os bailes do programa.
Oitava edición (2010)
Esta edición de ¡Mira quién baila!, foi emitida por Telecinco con Pilar Rubio como presentadora, pero debido a motivos dos dereitos sobre o formato de TVE o concurso tivo que cambiar o nome unha vez xa empezada a edición, pasando a chamarse ¡Más que baile!.
Novena Edición (2014)
O programa pasa a emitirse de novo en La 1 recuperando o nome orixinal, ¡Mira quién baila! e con Jaime Cantizano como presentador. Cabe destacar que nesta edición a banda elixida foi a do programa Uno de los nuestros, emitido en La 1 e producido tamén por Gestmusic Endemol.
Edición sobre xeo (2005)
Os concursantes da segunda edición de ¡Mira quién baila! puideron descansar durante o Nadal; durante esas dúas semanas emitiuse unha edición especial do concurso na que a pista de baile se substituía por unha pista de xeo.
Calyptophractus retusus
Calyptophractus retusus, coñecido vulgarmente na literatura internacional como pichiciego grande, ou pichiciego chaqueño, é unha especie de mamífero placentario da orde dos cingulados, familia dos dasipódidos e subfamilia dos eufractinos, a única incluída no xénero Calyptophractus.
Características, hábitat e distribución
miniatura|esquerda|230px|Na man dun home. É un armadillo de pequeno tamaño (aproximadamente duns 17 cm). É de cor parda amarelada, aínda que ten pelo branco nas partes laterais e no ventre. Como todos os armadillos, ten unha coiraza ósea na rexión dorsal.
Aliméntase de insectos. Habita en zonas areosas, e é un bo escavador. Encóntrase na rexión do Gran Chaco, no sueste de Bolivia, o oeste de Paraguai e o extremo norte da Arxentina. O seu hábitat natural son as matogueiras secas tropicais e subtropicais, e os pastos secos das terras baixas. A especie na actualidade está ameazada pola perda dos seus hábitats.
Pablo Iglesias
O nome de Pablo Iglesias pode facer referencia a:
Campionato Mundial de Fórmula 1 de 2007
O Campionato Mundial de Fórmula 1 de 2007 é o campionato anual número 58 de Fórmula 1 organizado pola Fédération Internationale de l'Automobile (FIA). Con 17 Grandes Premios no calendario, deu comezo o 18 de marzo, estando prevista a finalización para o 21 de outubro. Nel se outorgarán o 58º título de Campión Mundial de Pilotos e o 49º título de Campión Mundial de Construtores.
Datos xerais
Este ano está marcado por varios sucesos extradeportivos que foron xurdiron ó longo da tempada, comezando porque é a derradeira tempada no que estará vixente o Pacto da Concordia firmado en 1998 por Bernie Ecclestone, a FIA e os construtores de monoprazas. Por outro lado, a polémica da espionaxe entre McLaren e Ferrari ameaza con ter consecuencias nefastas para o equipo inglés, se o recurso da escudería do cabalino rampante ante o Tribunal de Apelación da FIA prospera. Porén, esta non sería a única polémica para McLaren, xa que a comezos de agosto, confirmouse o que xa era un segredo a voces: as malas relacións entre os seus pilotos, o bicampión defensor do título de pilotos Fernando Alonso e o primeiro piloto de raza negra da historia da competición e actual líder da clasificación sendo un debutante, Lewis Hamilton.
Moitos cambios viñeron nesta tempada en comparación coa anterior: desaparecía o Gran Premio de Alemaña que se disputaba inenterrumpidamente dende case fai 50 anos e o Gran Premio do Xapón pasou a disputarse no Fiji Speedway dende o Circuíto de Suzuka; dende 1986 non se podía atopar un motor Cosworth na grella, Michelin retiraba os seus pneumáticos da competición, e o Honda RA107 convertíase no primeiro monopraza dende a década dos 70 que estaba totalmente libre de publicidade