cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Passeig de Gràcia
Pode ser parecida por popularidade á Avenida dos Campos Elisios de París, doutra banda é a segunda das rúas máis caras de España en referencia sobre todo ao alugamento, a nivel español precédelle a rúa Preciados de Madrid, que ocupa o primeiro posto.
Historia
O antigo camiño de Jesús, de tipo rural, con hortos en ambos os lados, era a vía principal para ir da poboación de Gràcia (municipio independente ata o ano 1897), ata a cidade de Barcelona por onde se entraba a través do portal de l'Àngel. O primeiro proxecto de urbanización, ideado polo concello liberal da cidade, de data do ano 1821 foi obra de Ramón Plana, que tivo que deter as obras enseguida por mor das epidemias que arrasaban Barcelona naquela época. Coa caída do goberno liberal, volveu o absolutismo en 1824, e o proxecto foi tomado polo capitán xeneral de Cataluña Francisco Bernaldo de Quirós, marqués de Campo Sacro. O novo paseo inaugurado en 1827 tiña 42 metros de ancho e foi o lugar favorito da aristocracia para exhibir as súas habilidades na arte de montar dacabalo e os seus coches luxosos, durante todo o século XIX. Por esta época o Paseo era un dos lugares de recreo máis coñecidos da cidade, con cafés, restaurantes, salas de baile, atraccións e teatros.
Este paseo había de ser un eixo determinante no proceso de instauración do proxecto do Ensanche de Ildefons Cerdà, entre os anos 1860-1890. Ao redor do paseo definiuse un núcleo residencial de baixa densidade constituído en gran parte por edificios unifamiliares. Na década dos noventa do século XIX, aos poucos todo este sector da cidade foi adquirindo un protagonismo comercial atraendo a burguesía, que fixo que se fosen substituyendo as casas illadas con xardín por edificios de pisos.
Finalmente, entre 1900 e 1914 o paseo de Gràcia consolidouse como o principal centro residencial burgués coa achega creativa dos arquitectos modernistas, como Antoni Gaudí, Josep Puig i Cadafalch, Lluís Domènech i Montaner ou Enric Sagnier, que dignificaron as construcións existentes e edificaron casas novas con formas ben singulares, como a casa Milà, a casa Batlló, a casa Lleó Morera ou a casa Amatller. En 1906 o arquitecto Pere Falqués i Urpí, deseñou os famosos bancs-fanals de trencadís distribuídos ao longo do paseo.
Establecementos
miniatura|Cases Rocamora
No Paseo de Gràcia reúnense as grandes marcas, polo que é a rúa de Barcelona que alberga un maior número de tendas de luxo. Do mesmo xeito, resulta un xenial escaparate a nivel nacional e internacional das marcas, debido á grande afluencia de xente que transita diariamente por devandito paseo. Algunhas das tendas que están en Paseo de Gràcia son:
Hoteis turísticos
Tamén se caracteriza por dispor dunha importante oferta de hoteis e aloxamentos para visitantes nacionais e internacionais. A súa localización é privilexiada para o funcionamento do turismo durante todo o ano. Son moitos os hoteis emprazados no Paseo de Gràcia, entre eles:
Kassaman
Kassaman ou Qassaman (do árabe: Prometemos, قَسَمًا‎) é o himno nacional de Alxeria. Foi adoptado en 1963, pouco tempo despois de acadar a independencia de Francia. A letra foi escrita por Mufdi Zakariah en 1955 mentres estaba preso polas forzas coloniais francesas. O compositor da música é o exipcio Mohamed Fawzi.
Emblema de Alxeria
dereita|200px A versión actual do escudo de Alxeria adoptouse o 1 de novembro de 1976.
Descrición
Na parte superior do escudo figura o sol nacente, símbolo dunha nova era. Debaixo do sol aparece representada o Hamsa ou man de Fátima, símbolo tradicional islámico. No horizonte aparece representada a cordilleira do Atlas. Aos pés da cordilleira aparecen representados elementos vexetais e edificios que simbolizan o desexo de progreso industrial e agrícola do país. Na parte inferior do escudo aparecen representados o crecente (lúa crecente) e a estrela de cinco puntas de cor vermella que tamén figuran na bandeira nacional.
Os elementos do escudo aparecen rodeados pola denominación oficial do país en árabe: الجمهورية الجزائرية الديمقراطية الشعبية, Al Jumhūrīyah al Jazā'irīyah ad Dīmuqrāţīyah ash Sha'bīyah, é dicir República Democrática e Popular de Alxeria.
Cholpon Orozobekova
Cholpon Orozobekova (en lingua kirguiz Чолпон Орозобекова), nada no distrito de At-Bashy (provincia de Narin) o 17 de novembro de 1975, é unha xornalista, analista e activista polos dereitos humanos kirguiz.
Traxectoria
Naceu nunha familia de profesores na por entón República Socialista Soviética de Kirguizistán. Estudou no instituto de Pogranichnik, vila chamada na actualidade Kazybek, en memoria de Kazybek Mambetimin-uulu. Estudou Xornalismo na Universidade Nacional de Kirguizistán. Fixo dous mestrados en Xenebra, un en negociación internacional no Graduate Institute of International and Development Studies, e outro en Seguridade Europea e Internacional na Universidade de Xenebra.
Entre 1999 e 2007, mentres vivía en Bixkek, traballou para delegacións internacionais de medios como RFE/RL, BBC ou o IWPR. En 2006 fundou o xornal en lingua kirguiz De Facto, copropiedade do seu marido Jengishbek Edigeev, e que dirixe ela.
Manifesto Russell-Einstein
O Manifesto Russell-Einstein é un texto redactado por Bertrand Russell e apoiado por Albert Einstein, asinado en Londres o 9 de xullo de 1955. En medio da guerra fría, os asinantes alertaban do perigo da proliferación do armamento nuclear e solicitaban aos líderes mundiais buscar solucións pacíficas aos conflitos internacionais. Foi asinado por once científicos e intelectuais de primeira liña, o máis notábel deles Albert Einstein, uns días antes da súa morte o 18 de abril de 1955. Uns días despois de ser mostrado, o filántropo Cyrus Eaton ofreceuse para organizar unha conferencia en Pugwash, Nova Escocia (Canadá), o lugar de nacemento de Eaton. Sería a primeira das ditas conferencias, que se foron celebrando cada ano desde 1957.
Contexto
A primeira explosión nuclear da historia sucedeu o 16 de xullo de 1945 no deserto norte de Alamogordo, Novo México. O 6 de agosto dese mesmo ano, os EUA lanzaron a bomba "Little Boy" en Hiroshima, e tres días despois "Fat Man" en Nagasaki. Polo menos 100.000 civís foron asasinados naqueles dous ataques.
Despois de saber do bombardeo de Hiroshima e vendo a inminente escalada armamentística nuclear, Józef Rotblat, o único científico que abandonou o Proxecto Manhattan por cuestións morais, afirmou que se achaba totalmente preocupado polo futuro da humanidade.
Nos anos seguintes, Russell e Rotblat traballaron para evitar a proliferación nuclear, colaborando con Albert Einstein e outros científicos para finalmente constituír o Manifesto Russell-Einstein.
O manifesto
O manifesto revelouse nunha conferencia de prensa no Caxton Hall, Londres, presidida por Rotblat. Russell comezou a conferencia dicindo:
No mencionado manifesto chama os científicos a unha conferencia onde se puidesen tratar os perigos das armas de destrución masiva, enfatizando que tales reunións fosen politicamente neutrais. Estendíase a cuestión do armamento nuclear a todos os países e gobernos. Unha frase en concreto menciónase a miúdo, pronunciada por Rotblar ao recibir o Premio Nobel da Paz en 1995:
"Recordade a vosa humanidade e esquecede o resto".
O comezo das Conferencias de Pugwash
A chamada á conferencia internacional era clara no manifesto e Nehru pretendeu que fose na India. Porén, o risco da crise de Suez retardouna. Aristóteles Onassis ofreceuse para financiar a reunión en Mónaco, mais rexeitouse tal proposta. No seu lugar, Cyrus Eaton, un industrial canadense que coñecía a Russell desde 1938 financiou a conferencia no seu Pugwash natal. O Manifesto Russell-Einstein converteuse na carta de fundación das Conferencias de Pugwash.
John Maynard Keynes
John Maynard Keynes, primeiro barón Keynes, nado en Cambridge o 5 de xuño de 1883 e finado en Firle o 21 de abril de 1946, foi un economista e profesor inglés, que se constituíu como unha das figuras esenciais no pensamento e na política económica do século XX, especialmente a partir da Gran Depresión dos anos trinta. Propugnaba o intervencionismo do estado na economía mediante medidas fiscais e monetarias que mitigaran o efecto tanto das etapas de recesión coma das etapas de crecemento descontrolado (booms). Para moitos Keynes é o fundador da macroeconomía moderna e o economista máis influente do século XX.
Método comunicativo de ensino de linguas
O Método Comunicativo é unha abordaxe no ensino de linguas que pon a énfase na interacción como medio de estudo e como fin último. Pon o foco no sentido, isto é, no significado, na interacción entre os falantes, nas súas intencións e funcións lingüísticas. O ensino da gramática dos modelos tradicionais é abandonado ou permanece nun segundo plano.
John Maynard Keynes
Traxectoria
John Maynard Keynes naceu nunha familia de universitarios pertencente á burguesía victoriana. Seu pai, John Neville Keynes, foi profesor de Cambridge, coñecido como autor de  The Scope and Method of Political Economy  (1891), un dos mellores tratados de metodoloxía económica, e de Florencia Ada Brown, unha escritora exitosa e reformista social, pertencentes á burguesía victoriana. A súa nai tamén fará política e seria elixida alcaldesa de Cambridge en 1932. John tivo un irmán, Sir Geoffrey Keynes (1887-1982) cirurxián e bibliófilo, e unha irmá, Margaret.
Primeiros anos
miniatura|esquerda|O [[Eton college cara a 1750 ao bordo da Támese]]
Aos sete anos, John Maynard Keynes entra na escola primaria de St. Faith's (Preparatory School) onde fai unha proba de talento en matemáticas. Un ano máis tarde, ingresa no Eton college. ''Foi un alumno brillante e obtivo numerosos premios (dez o primeiro ano, dezaoito o segundo e once o terceiro). Móstrase particularmente dotado para as matemáticas onde obtén todos os primeiros premios. En 1903, Lytton Strachey e Leonard Woolf introdúceno na sociedade dos Cambridge Apostles''; un club dedicado a "Perseguir a verdade sen reservas e con absoluta devoción por un grupo de amigos íntimos". Aquí atópase con Henry Sidgwick, Bertrand Russell, Lowes Dickinson e George Edward Moore, cuxo libro  Principia Ethica  exercerá sobre Keynes unha influencia fundamental.
Keynes recibiu unha privilexiada educación na Universidade de Cambridge, na que entrou para estudar matemáticas, pero as súas inquedanzas acabarían dirixíndoo cara á titulación de Económicas. Tras unhas oposicións nas que remataría segundo, obtivo un posto na Oficina da India, e posteriormente obtería unha cátedra en Económicas en Cambridge que foi creada por Alfred Marshall. Dende ela comezaría a construír a súa reputación como economista.
Antes da primeira guerra mundial comezou a colaborar co Tesouro Británico, e tralo remate sería o seu representante na Conferencia de Versalles de 1919, na cal se aprobarían cuantiosas indemnizacións que tería que pagar o bando perdedor, especialmente Alemaña. Keynes oporíase frontalmente a estas indemnizacións nas súas obras "As Consecuencias Económicas da Paz" e "Unha Revisión do Tratado". Son obras que teñen un gran valor, xa que as súas previsións sobre a espiral inflacionista e o incremento dos problemas sociais en Alemaña cumpríronse ó pe da letra, levando a este país a unha crise que desembocaría na chegada ó poder de Adolf Hitler en 1933.
Nos anos 20 publicou obras como o Tratado sobre a Probabilidade ou o Tratado sobre o diñeiro, pero sería xa nos anos trinta (1936), en plena Gran Depresión, cando desafíe o paradigma económico existente ata entón coa publicación da súa obra fundamental: a The General Theory of Employment, Interest and Money (en galego Teoría xeral da ocupación, o xuro e o diñeiro).
Nesta obra, e tomando como base a demanda agregada, Keynes tenta explicar as variacións do nivel medio de actividade económica desta convulsa época. Partindo de que a renda dun país vai vir dada polo consumo e o investimento, Keynes defende que a única saída a unha recesión, na cal os factores produtivos están infrautilizados (desemprego, exceso de capacidade produtiva) debe ser incrementar primeiro os niveis de consumo e de investimento. E é por iso polo que afirma que o estado debería intervir mediante gasto público como un impulsor da recuperación económica. Moitos estados, baseándose nas teorías keynesianas, comezan a elaborar ambiciosos programas de obras públicas, e os orzamentos públicos experimentan nesta época importantes incrementos.
Cabe destacar de xeito moi especial a enorme influencia que tivo a obra de Keynes no New Deal, conxunto de políticas levadas a cabo polo presidente dos Estados Unidos Franklin Roosevelt que se cre que foron fundamentais para saír da Gran Depresión (aínda que hai opinións encontradas sobre isto).
Publicou Como pagar a guerra en 1940, tralo comezo da segunda guerra mundial, obra na que se amosaba favorable a unha suba dos impostos e contrario a un incremento do déficite.
Tralo conflito, participou de xeito activo na Conferencia Breton-Woods de 1944, presentando o denominado Plano Keynes, que propuña a creación dun sistema monetario internacional regulamentado por un organismo que coordinase a actividade dos bancos centrais, unha verdadeira Banca Central Mundial que emitise unha moeda internacional, o "bancor". Esta proposición foi rexeitada porque significaría para os Estados Unidos, unha perda da súa influencia co dólar. A meirande parte das restantes propostas, porén dun ou doutro xeito, remataron por concretarse, aínda que nalgúns casos atenuadas polas propostas menos radicais de Harry Dexter White.
Keynes, que tiña problemas cardíacos, finou tras sufrir un infarto. Catro anos antes recibira o título nobiliario de Barón da localidade de Firle, onde faleceu.
Influencia e crítica
A súa influencia é tal que é considerado o economista máis importante do século XX, e o keynesianismo é unha parte esencial no estudo da macroeconomía. O seu principal crítico e outro importante economista, Milton Friedman, que afirma que as súas teorías víronse superadas polos problemas económicos dos anos setenta, nos que a combinación de inflación e o desemprego (estanflación) puxo en cuestión moitas das afirmacións de Keynes.
Método comunicativo de ensino de linguas
O obxectivo do método comunicativo é crear condicións que axuden na adquisición dun desempeño real nunha nova lingua a través da práctica con actividades que simulan unha interacción verdadeira sobre tópicos reais, e en ocasións mesmo conflitivos.
John Maynard Keynes
Obras
As principais obras de Keynes son:
Método comunicativo de ensino de linguas
Nas clases en que se adopta este método, o profesor actúa como coordinador e facilitador da aprendizaxe, provendo materiais e situacións para que o estudante pense e interactúa na lingua meta. Entre as actividades que se levan a cabo nas aulas téndese a facer tarefas en pares ou grupos, normalmente colaborativas.
Un aspecto importante deste método é que se concentra na capacidade do alumno en transmitir as súas ideas e experiencias.
The Ring
The Ring é un filme estadounidense de terror dirixido por Gore Verbinski que foi estreado no ano 2002. É un remake do filme xaponés Ringu, que á súa vez está baseado na novela de Koji Suzuki Ringu. Está protagonizado por Naomi Watts e Martin Henderson.
Existe unha continuación a esta película, The Ring Two, pero que a pesar da expectación que causou, non tivo tan boa acollida como a primeira. Nesta parte explícanse moitos feitos da primeira parte, como a procedencia de Samara e a súa maldición.
Sinopse
Rachel Keller, xornalista séntese intrigada cando ela sabe polo seu fillo, Aidan, que a súa curmá Katie, antes de morrer, sabía xa que a morte a levaría pronto. Ela comeza entón a investigar pola súa conta e descobre que outros tres rapaces con quen estaba Katie sete días antes estaban tamén mortos en estrañas circunstancias, aparentemente por culpa dun "vídeo maldito". Rachel e o seu fillo Aidan, son atacados polo espírito dunha nena chamada Samara. Samara está morta nun pozo e aparece ós sete días de ver unha cinta onde se ve a súa morte.
Doso, Narón
San Lourenzo de Doso é unha parroquia rural, que se localiza no leste do concello de Narón na provincia da Coruña, cunha superficie de 4,5 km². Segundo o padrón municipal de 2010 tiña 430 habitantes (218 mulleres e 212 homes) distribuídos en 17 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 444 habitantes. A súa densidade de poboación é de 95,5 hab./km².
Na xurisdición eclesiástica forma parte do arciprestado de Xuvia, pertencente á diocese de Mondoñedo-Ferrol.
Limita ao norte coa parroquia de Pedroso, ao sur co concello de Neda, ao leste con Pedroso e ao oeste co concello de San Sadurniño.
Dino Rađa
Dino Rađa, romanizado habitualmente como Dino Radja, nado o 24 de abril de 1967 en Split, Iugoslavia (actual Croacia) é un ex xogador profesional de baloncesto croata. Está considerado un dos trinta e cinco mellores xogadores da historia da Euroliga. Cunha altura de 2,11 metros xogaba nas posicións de pivote e ala-pivote. Foi membro do lendario equipo da Jugoplastika cos que gañou dúas Copas de Europa. Tamén xogou durante catro tempadas na NBA cos Boston Celtics, sendo elixido no seu ano de debut no segundo mellor quinteto de rookies. Actualmente é presidente do KK Split.
Roma
No seu primeiro ano en Roma conseguiu ter unha media de 18,1 puntos, o que fixo que a prensa europea especializada o elixise como segundo mellor xogador europeo da tempada, por detrás do seu amigo Toni Kukoč. Estas estatísticas foron melloradas nas dúas seguintes tempadas, chegando a 20,2 e 21,5 puntos por partido respectivamente. En 1992 axudou ao seu equipo a gañar a Copa Korać.
Boston Celtics
Con 26 anos deu por fin o salto á NBA, ao equipo que o seleccionou no posto 40 da segunda rolda no Draft da NBA de 1989, os Boston Celtics, e non defraudou, xa que fixo unha media de 15,1 puntos e 7,2 rebotes, o que lle permitiron ser elixido o segundo mellor quinteto de rookies desa tempada, xunto a Kukoč, novato ese ano nos Chicago Bulls. En Boston pasou tres tempadas e media de forma exitosa, promediando 16,7 puntos e 8,4 rebotes, pero tras un traspaso errado aos Sixers, tomou a decisión de regresar a Europa.
Regreso a Europa
En 1997 fichou polo Panathinaikos BC da Liga Grega, onde gañou dous campionatos nas dúas tempadas que disputou alí. Regresou ao seu país, asinando polo KK Zadar, volvendo a Grecia ao ano seguinte para xogar no Olympiacos BC, onde tras unha tempada na que non conseguiu o seu obxectivo de gañar a liga, volveu de novo ao seu país, ao Cibona Zagreb. Acabou a súa carreira no seu primeiro equipo, o KK Split, gañando a liga croata.
Jonathan Urretaviscaya
Jonathan Matías Urretaviscaya da Luz, nado en Montevideo o 19 de marzo de 1990, é un futbolista uruguaio que xoga de extremo. Actualmente milita no Pachuca de México.
Baldo Martínez
Baldo Martínez, nado en Ferrol en 1959, é un contrabaixista e compositor de jazz galego.
Jonathan Urretaviscaya
Traxectoria
Comezou a súa carreira futbolística no River Plate uruguaio debutando no primeiro equipo en 2008. Tras só uns poucos partidos disputados foi fichado polo Benfica portugués. O 5 de xaneiro chega cedido ao Peñarol de Montevideo co que consegue o campionato nacional. En xuño de 2010 o Deportivo da Coruña chega a un acordo co Benfica para unha cesión dun ano con opción de compra. En xaneiro de 2011, Urreta volveu ao Peñarol en calidade de cedido.
Baldo Martínez
Traxectoria
Realizou estudos musicais no Conservatorio da Coruña e no Municipal de Barcelona. Comezou os seus estudos de contrabaixo co profesor Fernando Sala, e continuou profundando na técnica do instrumento con David Thomas e Todd Coolman. Tamén estudou harmonía enfocada ao Jazz con este último e con Bill Dobbins.
Jonathan Urretaviscaya
Traxectoria
Na tempada 2011–12 foi cedido ao Vitória de Guimarães.
Baldo Martínez
Traxectoria
É membro fundador de dous dos grupos máis importantes na historia do Jazz en España: Clunia Jazz e Zyklus. Con Clunia gravou o seu primeiro disco, Clunia Jazz en 1982. Uniuse á formación o saxofonista Antonio Cal. En 1983 obtiveron o segundo premio no Concurso Internacional do Festival donostiarra, e participaron nas primeiras Xornadas de Jazz de Santiago de Compostela xunto a Tete Montoliu.
Jonathan Urretaviscaya
Selección nacional
Foi internacional coa selección sub-20 do Uruguai no Campionato Suramericano Sub-20 de 2009 disputado en Venezuela e na Copa Mundial de Fútbol Sub-20 de 2009 disputada en Exipto.
Janwillem van de Wetering
Janwillem van de Wetering, nado en Rotterdam o 12 de febreiro de 1931 e finado en Blue Hill, Maine o 4 de xullo de 2008, foi un escritor neerlandés.
Traxectoria
Van de Wetering naceu e educouse en Rotterdam, pero posteriormente viviu en Suráfrica (1950-1956), o Xapón, Londres, Colombia, o Perú, Australia e antes da súa morte residía en Surry, Maine. Pasou un tempo nun mosteiro budista zen (1958-1959) e foi policía auxiliar en Ámsterdan en substitución do servizo militar, aínda que despois continuou durante sete anos.
Coñecido como autor de novelas policiais que escribía en neerlandés, as cales el mesmo traduce ao inglés, en xeral con grandes diferenzas coa versión orixinal. As súas novelas máis populares son as potagonizadas por Grijpstra e de Gier, unha parella de policías de Ámsterdan, amantes da esmorga, que levan ao lector aos barrios marxinais da cidade.
Baldo Martínez
Traxectoria
Trala disolución de Clunia comezou a súa carreira en solitario con No País dos Ananos. A revista Cuadernos de Jazz considerouno segundo mellor disco de 1996. O seu segundo disco quedou entre os cinco primeiros. Traballou co trío de Anxo Louro e a Banda do Foro, con quen grava o disco Jazzhondo co cantaor invitado Paco do Pozo.
No ano 1999 emprendeu un novo proxecto, encargado Festival de Jazz de Guimarães, e presentado no mesmo na edición dese ano, o Projecto Miño, música de Galiza e Portugal interpretada por nove músicos de ambos lados do río Miño dentro da linguaxe do Jazz contemporáneo.
No ano 2007 editouse o CD deste proxecto, conseguindo recoñecemento a nivel internacional. Foi disco do mes en xaneiro de 2008 segundo a revista francesa Jazz Magazine, e nomeado aos premios da música pola Academia da Música como mellor álbum de Jazz de 2008. En 2009 formou o MBM trío con Lucía Martínez e Antonio Bravo.
Baldo Martínez Grupo
Algunhas das formacións dos seus proxectos:
Herma
O nome do deus Hermes provén das hermas, e delas procede tamén o seu papel como protector de mercadores e viaxeiros, pois anteriormente fora un deus fálico asociado coa fertilidade e a sorte.
dereita|frame|Típica herma grega As hermas colocábanse nas rúas, portas e encrucilladas dos camiños como símbolo protector, e tamén como delimitadores de propiedades. En Atenas erguíanse fora das casas para atraer a boa sorte. Cada barrio tiña a súa herma e consérvanse vaixelas con pinturas que mostran sacrificios particulares realizándose diante delas.
Historia
Orixinariamente, as hermas eran simples montes de pedras que se empregaban para marcar un camiño ou unha fronteira. Quen pasaba por alí deitaba a súa propia pedra ao monte, anunciando tamén desta forma a súa presenza. No alto colocábanse figuras fálicas talladas en madeira. Nas primitivas hermas "cilenas", a base de pedra e madeira era un simple falo. Arredor do ano 520 a.C., Hiparco, fillo de Pisístrato, substituíu os montes de pedra que marcaban os puntos intermedios entre os pobos (demos) da Ática) e a ágora de Atenas por hermas de pedra coa forma definitiva.
Herodoto di que os primeiros en erguelas foron os pelasgos, un pobo lendario orixinario da península Itálica, onde deixarían rastros de construcións ciclópeas. Os pelasgos teríanse asentado en Grecia, fundando Atenas e introducindo o uso das hermas de madeira.
En maio de 415, na noite anterior á partida da frota ateniense cara Siracusa durante a Guerra do Peloponeso, todas as hermas atenienses foron vandalizadas, o que se considerou de mal augurio. Inda que nunca foi demostrado, os atenienses creron que fora obra de sabotadores, ben de Siracusa, ben de pacifistas da propia Atenas. De feito, Alcibiades, pupilo de Sócrates, foi acusado de ser o cerebro do crime. El negou as acusacións e ofreceuse a ser xulgado, mais os atenienses non querían trastornar máis aínda os planos da expedición a Sicilia e esta partiu na data prevista. Porén, os seus inimigos políticos xulgárono e condenárono a morte in absentia, tanto pola mutilación das hermas, como polo crime supostamente relacionado de profanar os misterios de Eleusis.
Forma
As hermas máis antigas consistían nunha base dunha columna sobre a que se colocaba unha cabeza. Orixinariamente estaban provistas dun falo e dunha especie de comezo de brazos e servían como imaxes de culto do barbudo Hermes, deus dos camiños, nas encrucilladas e lugares semellantes. Desde moito antes estas columnas tiñan relación coa fertilidade.
Xa en tempos arcaicos había bustos sobre unha base cadrada, que sería o equivalente a unha columna curta, sen relación directa co culto a Hermes. Eran a miúdo relativamente pequenas e acostumaban servir como obxectos de culto doméstico. Xa no século V a.C. aparecían nesta forma outros deuses ademais de Hermes, permanecendo no entanto o nome de "herma". Ademais do uso privado, as hermas eran tamén obxectos de exposición e representación. Un bo exemplo é a coñecida herma de Temístocles de Ostia. Posteriormente, estas esculturas achéganse máis e máis á forma dos bustos que serían empregados con frecuencia nos retratos artísticos romanos. Nestes, e a diferenza do que acontecía coa maioría das hermas, vólvense a esbozar uns ombreiros co arrinque duns brazos.
Ademais de políticos, consérvanse hermas de filósofos e poetas, como por exemplo, de Teofrasto, mestre de Menandro.
dereita|miniatura|Busto dobre de [[Herodoto e Tucídides.]] Un tipo especial de herma era a chamada herma dobre, na que sobre a base aparecen dúas cabezas opostas unidas pola caluga. o deus romano Xano representábase a miúdo desta arte, se ben tamén se retrataba a poetas famosos nas hermas dobres. No Museo Nazionale Romano consérvase unha herma dobre cos retratos de Menandro e un poeta ancián, talvez Apolonio de Tiana, ou un dos moitos retratos reconstruídos de Homero, aínda que a súa identidade non está clara.
As columnas de pedra rematadas cunha cabeza de muller chámanse hermas cariátides pola súa semellante coas cariátides, que son columnas con forma de muller, incluíndo o corpo. Utilizáronse na arquitectura manierista do século XIX tanto na decoración de edificios representativos como en palacios públicos. Estas hermas seguían fielmente o modelo das cariátides do Erecteion da Acrópole de Atenas, sendo comparativamente raras as do modelo máis antigo de koré (doncela vestida de pé). A súa contrapartida masculina, o atlante, tamén aparece nesta forma, mais en contraste coas cariátides, acostuma aparecer completamente espido.
Aínda hoxe se colocan en edificios e lugares públicos hermas e bustos con retratos para honrar a personalidades destacadas. Con frecuencia utilízase o caro mármore italiano de Carrara como medio adicional de honrar ao distinguido personaxe.
Elena Văcărescu
Elena Văcărescu ou Hélène Vacaresco, nada en Bucarest o 21 de setembro de 1864 e finada en París o 17 de febreiro de 1947 foi unha escritora aristócrata romanesa-francesa, laureada en dúas ocasións pola Academia francesa.
Traxectoria
A través do seu pai, Ioan Văcărescu, descendía dunha longa liña de boiardos de Valaquia (a familia Văcărescu), que incluía a Ienăchiță Văcărescu, poeta que escribiu a primeira gramática romanesa. Era tamén neta do poeta romanés Iancu Văcărescu. Pola súa nai, Eufrosina Fălcoianu, descendía da familia Fălcoianu, un prominente clan dos tempos do príncipe Miguel o Valente.
Pasou a maior parte da súa mocidade na propiedade Văcărescu preto de Târgovişte. Elena familiarizouse coa literatura inglesa grazas á súa institutriz, Miss Allan. Tamén estudou literatura francesa en París, onde coñeceu a Victor Hugo, a quen logo mencionou na súas memorias. Asistiu a clases de filosofía, estética e historia, e tamén esudou poesía coa dirección de Sully Prudhomme.
Outra influencia na súa vida temperá foi a Guerra ruso-turca, 1877-1878 que tamén involucrou Romanía, xa que o país declarou a independencia do Imperio Otomán e se uniu ao bando da Rusia imperial. O pai de Elena loitou na guerra, experiencia que influíu no seu primeiro libro (publicado en 1886).
O encontro que cambiou a súa vida foi o que tivo con Isabel de Wied, raíña de Romanía, esposa do rei Carlos I. A raíña invitouna ao palacio en 1888. Interesada nas achegas literarias de Văcărescu, interesouse moito máis na súa persoa. Sen acabar de recuperarse da morte da súa única filla en 1874, Isabel transferiu o seu amor maternal a Elena.
En 1889, debido á falta de herdeiros ao trono romanés, o rei adoptara o seu sobriño Fernando de Hohenzollern-Sigmaringen que, dada a súa soidade nun país estranxeiro, creceu achegado a Elena, namorouse dela e eventualmente expresou o seu desexo de casar con ela. Porén, segundo a Constitución de Romanía de 1866, o herdeiro ao trono non podía casar cunha romanesa. O resultado da relación foi que a raíña (que impulsara o romance) se exiliase a Neuwied durante dous anos, Elena se exiliase a París de por vida e Fernando fose enviado a buscar unha nova parella, que finalmente atopou en María de Edimburgo.
Văcărescu foi delegada substituta da Liga das Nacións entre 1922 e 1924. Foi delegada permanente dende 1925 a 1926. Foi de novo delegada substituta de 1926 e 1938. Foi a única muller que serviu co rango de embaixadora (delegada permanente) na histoira da Liga das Nacións.
Xusto antes da súa morte, Văcărescu era membro da delegación romanesa encabezada por Gheorghe Tătărescu na conferencia de paz ao final da segunda guerra mundial. Está enterrada na cripta da familia Văcărescu no cemiterio de Bellu de Bucarest.
Lucas de Tui
Traxectoria
Sendo cóengo en León (1221-1239), Lucas tivo que defender a causa de Isidoro de Sevilla (De Miraculis Sancti Isidori). Viaxou por Roma, Constantinopla, Chipre, Xerusalén, Armenia e Francia. Afirma ter visto os supostos catro cravos da crucifixión de Xesús Cristo, un en Francia, outro en Nazaret, outro en Tarso e o cuarto en Constantinopla. En 1233 ou 1234 pasou a Pascua en Roma e desde 1239 até a súa morte foi bispo de Tui.
En De altera vita fideique controversiis adversus Albigensium errores 1234 combate a herexía albixense inspirándose en santo Isidro e san Xerome. A petición da raíña Berenguela redactou en 1236 o Chronicon mundi, a súa mellor obra. Abarca desde as orixes do mundo até 1236 e presenta un dobre marco, universal e da Península Ibérica. Divídese en catro partes e as fontes principais son santo Isidoro, o Biclarense, Hidacio, Paulo Orosio, Afonso III o Silense e Sampiro. Pretendía ser unha réplica castelá ás grandes historias universais que tan populares eran na Europa do momento, ao tempo que actualizaba o labor histórico de santo Isidro. Ten importancia tamén para coñecer a épica medieval. É a fonte máis antiga da xura de Santa Gadea, supostamente acontecida un século e medio antes.
Té verde
250px|miniatura|dereita|Follas de te verde nunha cunca de [[Gaiwan.]] O té verde é un té verdadeiro (feito con Camellia sinensis) que sofre pouca oxidación durante o seu procesamento.
Moi popular na China e no Xapón, hai pouco tempo comezou a consumirse con maior frecuencia no occidente, tradicional consumidor de té negro, debido tanto a unha tendencia orientalista, como ás propiedades antioxidantes que se lle atribúen.
Té verde no mundo
Orixinalmente da China, o té levouse ao Xapón a través de monxes que viaxaban entre os dous países. Curiosamente, o verde foi o único té que se popularizou no Xapón. Porén foi, de maneira única, tornándose a bebida máis consumida do país, por riba de refrixerantes e bebidas alcólicas.
O té verde tamén se produce noutros países da Asia, inclusive en produtores tradicionais de té negro, como a India e Sri Lanka, mais con técnicas diferentes das xaponesas.
Té verde no Xapón
miniatura|Unha xícara de té verde xaponés. Para entender as variedades de té verde Xaponés, é necesario coñecer os diferentes tipos de plantío e procesamento.
Plantación cuberta
Os tipos máis nobres de té verde veñen das follas de árbores parcialmente cubertas do sol, que ten o nome xenérico de Tencha. De acordo coa cualidade, e as características de cada té, os vasos condutores poden ser removidos, para conferir un padal máis agradábel.
Plantación descuberta
miniatura|Té verde [[Twinings do tipo Gunpowder.]]
Do restante da plantación, son feitos outros tés, considerados menos nobres, porén máis populares, e de preparación máis fácil.
Na primavera
A máis apreciada leva de té verde, Ichiban Cha, recóllese entre a primavera e o verán, máis ou menos no mes de maio, no hemisferio norte, e en setembro, no hemisferio sur. O período exacto depende de cada facenda, debido ás sutís diferenzas no clima e xeografía.
Antes da primavera, no comezo de marzo, no hemisferio norte, e de xuño, no hemisferio sur, as follas da árbore de té arráncanse, e delas faise o Banté de Primavera.
Entre vinte e trinta días antes da colleita, as árbores destinadas á produción de Gyokuro e Matcha cóbrense con cortinas especiais, chamadas Kanreisha, para illalas de contacto solar directo. Desa forma, ambos os tipos de té crecen cun aroma máis encorpado, unha cor máis verde, e un sabor máis doce e menos amargo, grazas á cantidade menor de taninos.
Despois ven a colleita, na cal é preciso saber tempo certo para coller as follas: coller antes do tempo certo acarretará en follas pouco maduras, e coller despois, mesmo só algúns días, irá tornar o té moito máis amargo, estragando a súa alta cualidade.
Para un té perfecto, como ocorre cos mellores Gyokuros e Matchas, as follas deberán ser recollidas manualmente, xa que, cunha máquina, será imposíbel separar as follas boas das ruins.
No verán
Durante o verán, prodúcense tés de cualidade inferior aos da primavera. No total fanse dúas colleitas, resultando no Nibancha e no Sanbancha.
Durante ese período, a árbore fica particularmente vulnerábel á competición doutras especies, incluíndo as malas herbas. As plantacións orgánicas sofren aínda máis, pois, sendo imposíbel arrancar automaticamente as invasoras de cada árbore, os criadores acaban tendo de retiralas manualmente, unha a unha.
No outono
Das follas retiradas nese período, faise o Banchá do outono, o último té do ano.
No inverno
Durante o rigoroso inverno, non hai produción de té.
Beneficios á saúde
Os estudos indican que o té verde é rico en substancias antioxidantes, chamadas polifenois, que evitan a acción destrutiva das moléculas de radicais libres que dexeneran as células, auxiliando, por exemplo, no combate ao cancro e ao envellecemento.
O té verde tamén é rico en tanino que fai diminuír as taxas do LDL (colesterol malo) e fortalece as arterias e veas favorecendo a prevención de doenzas cardíacas e circulatorias. Posúe bioflavonoides e catequinas: substancias que bloquean as alteracións celulares que dan orixe aos tumores.
O té verde tamén posúe manganeso, potasio, ácido fólico, vitamina C, vitamina K, vitamina B1 e a vitamina B2.
San Xiao de Narón, Narón
San Xiao de Narón é unha parroquia situada no centro do concello de Narón na provincia da Coruña. Segundo o padrón municipal de 2007 tiña 988 habitantes (508 mulleres e 480 homes) distribuídos en 12 entidades de poboación, un menos que no 2004. A súa densidade de poboación é de 146,37 hab/km².
Na xurisdición eclesiástica forma parte do arciprestado de Xuvia, pertencente á diocese de Mondoñedo-Ferrol.
Xeografía
Limita ao norte coas parroquia de Castro e Sedes, ao sur cos barrios de Piñeiros e Xuvia, ao leste coa parroquia de Sedes e o barrio de Xuvia, e ao oeste co barrio de Piñeiros e a parroquia de Castro.
Historia
miniatura|esquerda|Placa conmemorativa da constitución do concello de Narón No adro da igrexa parroquial foi onde se constituíu, por vez primeira, o concello de Narón, tomando o nome da parroquia para o novo municipio.
Ernesto Caballero Bellido
Ernesto Caballero Bellido, nado en Salamanca o 5 de agosto de 1858 e finado en Pontevedra o 20 de febreiro de 1935, foi un micrógrafo español.
Traxectoria
Comezou coa práctica fotográfica ós 12 anos. Aos 21 obtivo a cátedra de Física e Química, comezando como catedrático no instituto de Xixón (Asturias). Foi en Xixón onde entrou en contacto con Alfredo Truán y Luard, fabricante de lentes e iniciador do estudo das diatomeas en España. No 1881 ocupa a cátedra no instituto de Pontevedra, onde foi director 22 anos. Nesta vila colaborou coa instalación eléctrica, dirixiu a fábrica da luz, o laboratorio municipal, a estación meteorolóxica etc. No 1892 volveu á micrografía, tendo, debido ás súas moitas ocupacións, unha actividade irregular cos traballos sobre diatomeas, comezados a metade do século.
Foi alcalde de Pontevedra durante de xullo a setembro de 1899. Foi Director do Instituto de Pontevedra de 1900 a 1921. Xubilouse en outubro de 1921 debido a unha xordeira que lle impedía totalmente a audición.
Mantivo relación con Baltasar Merino e López Seoane, que lle proporcionaron exemplares, ocupándose el dos aspectos técnicos (non da clasificación). De xeito parello colaborou coa elite da ciencia en España naquel momento, traballando para as institucións máis sobresaíntes e impartindo cursos de formación nas súas técnicas.
As súas fotos sobre diatomeas fósiles de Morón constituíron un álbum con 331 figuras de 171 especies baixo a denominación de 'Atlas'. Asemade, as súas fotos foron usadas na afamada obra Diatomología española en los comienzos del siglo XX, de Florentino Azpeitia.
Doou parte do seu patrimonio científico ó Museo Nacional de Ciencias Naturales.
Carlos, duque de Madrid
miniatura|dereita|Carlos, duque de Madrid. Carlos María de los Dolores Borbón, nado en Liubliana o 30 de marzo de 1848 e finado en Varese o 18 de xullo de 1909, foi pretendente carlista ao trono de España co nome de Carlos VII (1868-1909), tamén coñecido como duque de Madrid.
Traxectoria
Fillo de Xoán, conde de Montizón e de Beatriz de Austria-Leste, tras a separación de seus pais, educouse coa nai en Módena. Pasou a adolescencia en Praga, Venecia e Viena. En 1867 casou con Margarida de Parma. En xullo de 1868 celebrou unha xuntanza en Londres coas principais figuras do carlismo para relanzar o movemento, aproveitando a crise do réxime isabelina. O 3 de outubro de 1868, Carlos converteuse no pretendente da dinastía carlista ao trono español, aínda que boa parte dos carlistas xa o tiñan como o seu rei dende 1864, cando a princesa de Beira o proclamou como o rei lexítimo na Carta aos españois.
En outubro de 1869 deulle a dirección político militar do carlismo a Ramón Cabrera, quen dimitiu en marzo de 1870 debido a discrepancias co pretendente e con notables figuras do carlismo, Carlos decidiu asumir persoalmente a xefatura do carlismo tras a conferencia que en Vevey xuntara aos notables carlistas en abril, creou unha xunta central do partido que actuaba legalmente en España, a Comuñón Católico-Monárquica, que presidía o marqués de Villadarias e que tiña como secretario a Joaquín María Múzquiz e xuntas locais nos concellos onde o carlismo tiña implantación e organizouse unha rede de casinos e centros carlistas para espallar a idea carlista, e nas eleccións de 1871 o carlismo conseguiu 50 deputados no Congreso dos deputados.
Serie (matemáticas)
En matemáticas, unha serie é a suma dos termos dunha sucesión. Represéntase unha serie con termos a_n como
onde N é o índice final da serie. As series infinitas van desde 1 ata \infty.
As series poden converxer ou diverxer. En cálculo, unha serie diverxe se converxe a infinito. Para os matemáticos, unha serie diverxe se non converxe a nada.
Criterios de converxencia
Clasificar unha serie é determinar se converxe a un número real ou se diverxe (\pm \infty ou oscilante). Para isto existen distintos criterios que, aplicados á serie en cuestión, mostrarán de que tipo é (converxente ou diverxente).
O recíproco non é certo. Por iso, o contra recíproco é:
Criterio de D'Alembert
Sexa unha serie, tal que a_k>0 (termos non negativos).
Se existe
con, o Criterio de D'Alembert establece que:
Neste caso, é necesario probar outro criterio, coma o criterio de Raabe.
Criterio de Cauchy (raíz enésima)
Sexa unha serie, tal que a_k>0 (termos non negativos). E supoñamos que existe Entón, se l < 1, a serie é converxente. En cambio se l > 1 entón a serie é diverxente. Ó igual que o criterio de D'Alembert, se l=1, non podemos concluír nada a priori, debemos ver o criterio de Raabe, para ver se podemos concluír algo.
Criterio de Raabe
Normalmente utilizase despois de comprobrar os criterios de D'Alembert e da raíz. Nalgunhas series, pode ocorrer que o límite que nos de a_k, sexa distinto usando os dous criterios. Cando isto ocorre, recorremos ó criterio de Raabe. Tamén debemos recorrer a el cando o límite de a_k que nos produce é igual a 1 (mediante os criterio de D'Alembert e da raíz).
Sexa unha serie, tal que a_k>0 (termos non negativos). E supoñamos que existe Por tanto, se l > 1, entón a serie é converxente e se l < 1, a serie é diverxente
Ter coidado aquí, pois as conclusións son ó contrario que nos criterios de D'Alembert e da raíz.
Converxencia absoluta
Unha serie a_n converxe absolutamente se
As series utilízanse moito na análise complexa e a análise funcional, onde é relevante se unha serie converxe.
Mecenas
Caius Cilnius Maecenas nado en Arezzo, probablemente o 15 de abril do 69 a. C. e finado probablemente no ano 8 antes da nosa era, foi un estadista romano e patrono das letras.
Sedes, Narón
Santo Estevo de Sedes é unha parroquia rural, que se localiza no nordeste do concello de Narón na provincia da Coruña, cunha superficie de 9,65 km². Segundo o padrón municipal de 2007 tiña 928 habitantes (483 mulleres e 445 homes) distribuídos en 27 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 2004 cando tiña 959 habitantes. A súa densidade poboación é de 96,16 hab/km².
Mecenas
Mecenas descendía dunha familia etrusca antiga e nobre. Foi conselleiro, colaborador e amigo de Octavio Augusto, a quen mesmo substituíu durante as súas ausencias de Italia. Posteriormente a relación arrefriou, posibelmente porque Augusto tivo un affaire coa muller de Mecenas, Terencia, mais no seu testamento designouno único herdeiro. Actuou como mediador nos tratados de Brindisi (40 a. C.) e Taranto (37 a. C.).
Mecenas foi unha figura chave na vida literaria da época augusta. Animou a súa política cultural, ao protexer e dirixir os creadores de máis prestixio, como Virxilio (quen lle dedicou as Xeórxicas), Horacio (a quen lle regalou Vila Sabina), Propercio, Varius Rufus, Plotius Tucca, Valgius Rufus ou Domitius Marsus.
É autor de obras en prosa (Prometeo, Simposio, In Octaviam, De cultu suo) e en verso, das que se conservan uns vinte fragmentos.
Legado
O seu nome é símbolo do padroado rico e xeneroso das artes. Os termos galegos mecenas e mecenado proveñen do seu nome.
Constanza de Aragón e de Anjou
Constanza de Aragón, nada en Valencia o 4 de abril de 1300 e finada no Castelo de Garcimuñoz o 19 de outubro de 1327, foi unha infanta de Aragón.
Traxectoria
Era a cuarta filla de Xaime o Xusto e Branca de Nápoles. Por liña paterna era neta do conde-rei Pedro o Grande e de Constanza de Sicilia, e por liña materna de Carlos II de Nápoles e María de Hungría. Era a irmá máis nova do conde-rei Afonso o Benigno, así como dos condes Pedro IV de Ribagorza e Ramón Berenguer I de Empuries. O 5 de abril de 1312 casou en Xàtiva con Xoán Manuel de Castela, fillo do infante Xoán Manuel de Borgoña e Suabia. Desta unión naceron catro fillos, a infante Constanza Manuel (~ 1320 - 1345) casada en 1325 co rei Afonso XI de Castela e en 1339 con Pedro I de Portugal; e a infanta Beatriz Manuel, morta moi nova.
Eclipse lunar
Unha eclipse ocorre cando o Sol, a Terra e a Lúa se aliñan. Se ese fenómeno ten lugar durante a fase da lúa chea, cando a Lúa pasar pola sombra da Terra, denomínase eclipse de Lúa, ou eclipse lunar. O tipo e a duración da eclipse lunar depende da localización da Lúa en relación á súa órbita. Ficheiro:DiagramaEclipseLunar1.png
Tipos de eclipses lunares
dereita|375px|Diagrama dunha eclipse lunar
A Lúa non fica completamente invisíbel ao ser escurecida pola sombra terreste debido á refracción da luz solar producida pola luz da atmosfera do planeta. A intensidade da luz refractada depende da cantidade de nubes ou poeira existentes na atmosfera, que bloquean o paso da luz. Iso causa na Lúa unha coloración con tons avermellados cuxa intensidade varía dunha eclipse para outra. A escala seguinte foi criada por Andrè Danjon co obxectivo de medir o nivel de escurecmento dunha eclipse lunar:
375px|dereita|Nodos lunares
Debido á inclinación de cerca de 5° da órbita da Lúa en relación á órbita da Terra ao redor do Sol, as eclipses lunares non acontencen en toda lúa chea. Para que se produza unha eclipe, a Lúa debe estar preto de seu nodo orbital—a intersección dos planos orbitais. Pasar pola sombra ou moi próxima do nodo dá lugar a unha eclipse total ou parcial.
Todo os anos acontecen polo menos dúas eclipses lunares. De coñecer a data dunha eclipse, pódese prever a data en que terán lugar outras eclipses usando os ciclos de eclipses. Ao contrario que nas eclipses solares, que só poden ser observadas desde unha área relativamente pequena da superficie terrestre, unha eclipse lunar pode ser visto desde calquera lugar onde sexa noite no momento en que acontece. De estar no lado da Lúa virado para a Terra durante unha eclipse lunar, veríase unha eclipse solar, coa Terra pasando fronte ao Sol.
Eclipse lunar total máis longo entre 1900 e 2100
miniatura|400px|Eclipse lunar
A eclipse lunar total máis longa entre o ano 1000 a. C. e o 300 d. C. ocorreu o 31 de maio de 318. A fase total tivo unha duración de 1 h 47 m 14 s.
Eclipses lunares na historia
Os astrónomos da Grecia Antiga notaron que durante a eclipse lunar, o bordo da sombra era sempre circular. Concluíron que a Terra podería ser esférica.
Ligazóns externas
dereita