cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Coalición Galega
Coalición Galega foi unha coalición electoral creada para as eleccións municipais de 1983. O seu ideario era de centro e galeguista. Tras un importante éxito electoral foise esvaíndo e dende o 4 de novembro de 2005 pasou a formar parte de Terra Galega ata 2010. Nas eleccións xerais de 2015 concorreu na coalición Nós - Candidatura Galega.
Coalición
Nacida como coalición electoral para as eleccións municipais de 1983, presentouse o 18 de febreiro de 1983. Nela incorporáronse boa parte dos dirixentes (en especial Eulogio Gómez Franqueira) e partidos galegos, Partido Galego Independente, Centristas de Ourense, Converxencia de Independentes de Galicia, procedentes da descomposición da UCD logo da súa desfeita nas eleccións xerais de 1982. Uníronse tamén sectores galeguistas, en especial o Partido Galeguista. O resultado das eleccións municipais de 1983, colocárona como a terceira forza política de Galicia a escasa distancia en número de concelleiros do PSOE. En efecto, se o PSOE obtiña 926, Coalición Galega obtiña 858. As preto de 50 alcaldías e os máis de 125.000 votos, supuñan un arranque prometedor. A cuarta forza política, o BNG aparecía a moita distancia con 118 concelleiros.
Eleccións autonómicas do 85 e xerais do 86
Nas eleccións autonómicas de 1985, baixo o liderado de Pablo González Mariñas, e o apoio activo de CIU, obtivo 163.425 votos (13%) e 11 escanos. A Coalición Popular de Fraga Iribarne non acadara a maioría absoluta polo que para a reelección do seu candidato, Xerardo Fernández Albor, necesitaría o apoio de Coalición Galega, que daquela se convertía en chave da gobernabilidade. Non tardarían en sentirse as presións.
No partido perfílanse dous sectores, un partidario de pactar coa esquerda, (PSOE e Esquerda Galega) un denominado "Goberno de Progreso" e outro que avogaba por dar ao seu apoio á dereita. Houbo unha sesión de investidura o 17 de decembro con dúas votacións negativas. Finalmente acordouse permitir a elección de Xerardo Fernández Albor como Presidente da Xunta pero sen entrar no Goberno tal como inicialmente lle fora ofrecido. Albor será finalmente investido o 21 de febreiro de 1986, o seu vicepresidente será Barreiro Rivas. Coalición Galega seguía unida, porén no Parlamento os dous sectores cada volta distáncianse máis.
Nas eleccións xerais de 1986 obtén só un deputado (Senén Bernárdez Álvarez), o primeiro deputado nacionalista nas Cortes españolas logo da fin da II República. Se as autonómicas foran entendidas como un éxito esperanzador, as xerais foron concibidas como un fracaso tanto maior canto que na campaña se arelaba, sobre a base dos resultados anteriores, acadar Grupo Parlamentario.
División
As diferenzas entre os dous sectores agudízanse a fins de 1986, mesmo votando no Parlamento por separado os orzamentos, o 16 de setembro Coalición Galega quedou con 6 escanos ao pasar os outros 5 deputados ao grupo mixto. En xaneiro de 1987, eses deputados que representaban os sectores máis nacionalistas e progresistas de Coalición Galega, dirixidos por Pablo González Mariñas e Xosé Henrique Rodríguez Peña, forman o Partido Nacionalista Galego. Neste novo partido confluirá o que quedaba do PG e dará lugar ao PNG-PG. .
Para concorrer ás eleccións municipais de 1987 CG forma a Coalición Progresista Galega xunto ao Partido Demócrata Popular de Enrique Marfany e o Partido Liberal de José María Pardo Montero, conseguindo o 11.07% dos votos e 607 concelleiros. Coalición Progresista Galega resultaba ser a terceira forza política de Galicia, moi por riba dos seus inmediatos seguidores: O CDS con 274 concelleiros e o BNG con 143.
Tripartito: a experiencia de Goberno
Trala marcha de Xosé Luís Barreiro do Partido Popular de Galicia en setembro de 1987 e a súa integración con outros catro deputados por AP, en Coalición Galega, esta entrou no goberno tripartito (PSOE, CG e PNG) dirixido por Fernando González Laxe, froito dunha moción de censura a Albor acordada no chamado "Pacto dos Tilos". Barreiro era novamente o vicepresidente da Xunta e facíase co control de Coalición Galega. As Consellarías de Sanidade (Pablo Padín), Educación (Suárez Vence) e Industria (Santos Oujo) eran tamén para Coalición Galega. Notables desta formación como Fernando García Agudín abandonaban o proxecto.
Froito desa experiencia de Goberno foi a creación das Universidades de Vigo e A Coruña.
Os excompañeiros de AP de Barreiro presentan unha denuncia por prevaricación e suborno contra Barreiro por uns feitos acontecidos cando este era membro do Goberno popular. O líder de Coalición Galega, acusado de "felonía" polos seus antigos compañeiros e coa espada de Damocles dun proceso xudicial penal, dimite un 28 de xullo de 1988.
Nas eleccións europeas de xuño de 1989, a pesar dos malos resultados en Galicia, e grazas a un pacto co PNV, Agrupaciones Independientes de Canarias e outros partidos, Coalición Galega poderá ter un eurodeputado, ao exercer a quenda que lle correspondía na candidatura conxunta de Coalición Nacionalista. De aí que José Domingo Posada ocupase posto de eurodiputado do 15 de xullo de 1993 ao 18 de xullo de 1994, integrado no grupo Arco da Vella, sendo o primeiro eurodeputado nacionalista presente nese parlamento, e o primeiro en falar o idioma propio.
Nas eleccións xerais de 1989, pasa a ser xa a quinta forza política de Galicia con 45.821 votos, fica sen escano e é superada polo BNG.
Declive
Nas eleccións autonómicas de 1989 sofre un forte retroceso electoral ao obter 48.208 votos (3'6%) e 2 escanos. Barreiro Rivas, o número un por Pontevedra, quedaba sen escano.
Nas eleccións autonómicas de 1993 Coalición Galega queda sen representación parlamentaria ao obter 6.098 votos (0'42%).
José Posada foi o presidente de Coalición Galega ata o seu falecemento e Fernando Alonso Lorenzo o seu secretario xeral. CG tivo 3.587 votos (0,21%) e 12 concelleiros nas eleccións municipais de 2003 e 2.235 votos (0,12%) nas eleccións xerais de 2004.
Dende o 4 de novembro de 2005 formou parte de Terra Galega ata 2010. Nas eleccións xerais de 2015 concorreu na coalición Nós - Candidatura Galega.
Bernardo Bellotto
miniatura|Turín, 1745 miniatura|Vista de Gazzada, 1744 Bernardo Bellotto, nado en Venecia o 30 de xaneiro de 1721 e finado en Varsovia o 17 de outubro de 1780, foi un pintor e gravador veneciano.
Traxectoria
miniatura|Capricho romano, 1742-1747 Bernardo Bellotto era sobriño, por parte da nai, de Canaletto, que contribuíu á súa formación e xa de rapaz amosou talento para a pintura de paisaxes urbanas. En 1738 quedou inscrito na corporación de pintores venecianos, e decontado viaxou polo Véneto, Roma (1742), Florencia e Turín, para volver a Venecia por breve tempo. En 1747 recibiu unha invitación do elector de Saxonia Augusto III para establecerse en Dresde, a súa fama espallouse en toda Europa, e en 1758 a emperatriz María Tareixa de Austria chamouno a Viena. Tres anos despois está en Múnic, despois volve a Dresde pero a morte do elector Augusto fixo que recibise menos encargos polo que aceptou en 1763 o convite de Catarina II para establecerse en San Petersburgo ata 1764 cando o novo elector de Saxonia e rei de Polonia, Estanislau para establcerse en Varsovia para o que realizou ademais de vistas, retratos e escenas históricas.
miniatura|Vista de Dresde, 1752 miniatura|Vista de Viena, 1758-1761
Obra
O seu estilo é semellante ó de seu tío, e el mesmo asinou moitas obras como Bernardo Canaletto pero Bellotto amosa un realismo máis cru, cunha máis exacta observación da arquitectura e das vistas, un tratamento máis dinámico do ceo e da auga, e un maior predominio do claroescuro, e naturalmente unha cantidade máis variada de lugares retratados lugares que visitou deixou unha indeleble mostra nos seus lenzos, que se distinguen polo traballado dos detalles e unha luminosidade característica con vistas de gran radio. As súas vistas realizadas en Varsovia tomáronse como modelo para a reconstrución da cidade logo dos bombardeos da segunda guerra mundial.
Castor 2
Castor 2 é o nome dun foguete estadounidense fabricado por Thiokol e usado como etapa ou acelerador en conxunto con outros foguetes, como no Scout B, o Delta E ou o H-1 xaponés.
Río Albarellos, río Búbal
O Albarellos é un río galego que transcorre polo concello ourensán de Monterrei e é afluente do río Búbal. É coñecido tamén como río Rubín.
Curso e afluentes
Nace no Penedo do Oso, situado na serra de Meda, entre os concellos de Cualedro, Laza e Monterrei. Durante o seu curso atravesa a localidade abandonada de Paradiña e mailas localidades de Infesta e Albarellos (esta última é a que lle dá un dos seus nomes), para finalizar o seu percorrido desembocando no río Búbal á altura da aldea de Vilaza.
Ao saír de Infesta recibe un dos seus principais afluentes, o río de Rebordondo.
Construcións salientables
Ao paso por Paradiña é atravesado por unha ponte do século XX. No seu percorrido están a presa das Lagas e mais a presa de Infesta, ambas empregadas para o baño. Preto de Infesta o río discorre paralelo a unhas canalizacións de auga que datan de 1918.
Fauna e flora
Ao igual que no resto dos bosques de ribeira galegos, abundan os bidueiros, amieiros, freixos e salgueiros nas beiras do río. Nalgúns puntos da zona alta do curso tamén se estenden prados aos lados.
En canto á fauna, o río é fogar de numerosas especies de anfibios, como a ra patilonga (Rana iberica), réptiles como a cobra de colar (Natrix natrix) ou a cobra sapeira (Natrix maura) e mamíferos coma o ourizo cacheiro (Erinaceus europaeus). Ocasionalmente pódense avistar garzas (Ardea cinerea).
Vuiturón, Santiso de Vuiturón, Muxía
Vuiturón é un lugar da parroquia do Santiso de Vuiturón no concello coruñés de Muxía na comarca de Fisterra. Tiña 33 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 12 eran homes e 21 eran mulleres.
Marcos o Evanxelista
miniatura|Marcos o Evanxelista. San Marcos o Evanxelista (século I) vén sendo considerado tradicionalmente o autor do Evanxeo de Marcos. Represéntase acompañado cun león, porque o seu Evanxeo comeza falando de Xoán o Bautista, "A voz que clama no deserto": dita voz sería como a do león.
Adoita identificárselle con "Xoán, tamén chamado Marcos". Este personaxe aparece varias veces nos Feitos dos Apóstolos. Cítaselle por primeira vez en Feitos 12:12, cando Pedro, milagrosamente liberado do cárcere, refúxiase en casa de María, nai de Xoán, por alcume Marcos.
Acompañou a Paulo de Tarso e a Bernabé na primeira viaxe de Paulo (Feitos 13:5), pero separou deles cando chegaron a Panfilia, regresando a Xerusalén (Feitos 13:13). Cando Paulo ía iniciar a súa segunda viaxe, tivo unha grave disputa con Bernabé á mantenta de Xoán, chamado Marcos: Bernabé quería que fose con eles, pero Paulo negábase, xa que os abandonara na viaxe anterior. Paulo e Bernabé terminaron por separarse, e Marcos acompañou o segundo na súa viaxe a Chipre (Feitos 15:37-39).
Non está claro se este personaxe, "Xoán, tamén chamado Marcos" é o mesmo ao que se fai referencia nalgunhas epístolas atribuídas a Paulo, concretamente en Timoteo 4:11, Colosenses 4:10, Filemón 1:24 e na Primeira Epístola de Pedro (1Pedro 5:13). En Colosenses e Filemón di del que é curmán, ou sobriño, de Bernabé, o que podería explicar que este discutise con Paulo acerca de Marcos.
Para a Igrexa Copta e para a Igrexa Ortodoxa, Marcos foi o primeiro papa de Alexandría.
Kosmos 197
Kosmos 197 (Космос 197 en ruso), tamén denominado DS-U2-V Nº 3, foi un satélite artificial soviético lanzado o 26 de decembro de 1967 mediante un foguete Kosmos 2I desde a base de Kapustin Yar.
Handsup
O Handsup é un tipo de música electrónica creado en Alemaña no ano 2003 e caracterizado por ser melódico, dinámico e cun ritmo forte, e xeralmente é cantado.
Estilo
Difícil de clasificar pola da súa complexa melodía, o Handsup aparece a miúdo confundido co «Hard Dance» ou co «Euro-Trance». Adoita amosarse coma unha evolución do Eurodance, resultado da mestura de Trance, Techno e Dance na década de 1990.
Kosmos 197
Características
Kosmos 197 foi o terceiro membro do modelo de satélites DS-U2-V. Estivo adicado a desenvolver tecnoloxía militar aínda clasificada. Foi precedido polo Kosmos 95 e seguido polo Kosmos 202. Kosmos 197 foi inxectado nunha órbita inicial de 505 km de apoxeo e 220 km de perixeo, cunha inclinación orbital de 48,5 graos e un período de 91,5 minutos. Reentrou na atmosfera o 30 de xaneiro de 1968.
Handsup
Estilo
Este estilo de música tivo un grande éxito en Europa, sobre todo en Alemaña, Polonia, Portugal, España e os Países Baixos. En Inglaterra, o Handsup tivo unha enorme acollida e atopou o seu lugar grazas ao nacemento dun subxénero, o Handsup UK, caracterizado por un ritmo máis rápido (150-155 BPM fronte a 140-145).
Especificacións técnicas
Tecnicamente, a estrutura do Handsup consiste nos «kicks» ou «bombos», unha serie de pulsacións rítmicas acompañadas de platillos, aplausos... xunto cun baixo a contrapunto. Ademais, consta dunha parte cantada ou con melodía sen ritmo.
Estruturalmente, o Handsup resulta relativamente pobre. Porén, a cantidade de melodías diferentes que contén é moi grande.
Baguer-Morvan
Baguer-Morvan (Bagar-Morvan en bretón, Bayér-Morvan en galó) é unha vila francesa do departamento de Ille e Vilaine, na rexión da Bretaña, en Francia.
Juanjo Cobo
Juan José Cobo Acebo, máis coñecido como Juanjo Cobo, nado en Torrelavega o 11 de febreiro de 1981, é un ciclista profesional español. É alcumado El Bisonte de La Pesa na localidade onde creceu e reside, Cabezón de la Sal, en Cantabria.
Keltoi!
Keltoi! é unha banda galega de oi! formada en Vigo no ano 1995 e desaparecida a principios do ano 2005 para volverse a xuntar no 2010.
Historia
Keltoi! formouse a finais de 1995 na cidade de Vigo e realizou o seu primeiro concerto o día das Letras Galegas de 1996 no pub "Rass" da cidade olívica, ao lado dos Diplomáticos de Monte-Alto. En 1997 colaboraron no recompilatorio Oito anos de sequestros co tema "Galeg@s", e meses máis tarde apareceu a súa primeira maqueta, titulada Casco vello.
Despois da edición da maqueta realizaron concertos pola xeografía galega e incluso algunha actuación fóra de Galiza, como na primeira edición do Oi!, Ska & Reggae Meeting en Xixón. Durante estes concertos Keltoi! compartiu escenario con bandas como Malarians, Los Milicianos, Skarface, Xenreira, Skacha ou Oi! The Arrase. Pero Sime, o vocalista do grupo, tivo que deixar a banda para ir traballar a Dublín e Keltoi! entrou nun período de inactividade.
A mediados do ano 2000 Sime volveu a Galiza, e Keltoi reiniciou as actividades, sendo un dos primeiros traballos a gravación de catro cancións para o recompilatorio Estado de sitio. Durante os seguintes anos produciuse o período de máis actividade da banda, saíndo a tocar varias veces fóra de Galiza e actuando con bandas xa consagradas como Dropkick Murphys, Thug Murder, Frontkick ou The Real Mckenzies.
Pero debido a que o guitarrista Mikele toca coa banda Soak e o batería Kino con Skacha, e tamén ás novas responsabilidades dos membros do grupo, finalmente decidiron disolverse, facendo o seu concerto de despedida o día 17 de xaneiro do 2005, xunto coas bandas Malas Cartas e Frontkick na sala Anoeta de Vigo.
No ano 2010 editaron un novo disco autoproducido "A nosa cinza" que nun principio se consideraba coma un disco "postumo" da banda, o mesmo tempo volveron a actuar para presenta-lo, iso si, con novos compoñentes, Gontxu e Adrian, xa que dos Keltoi! orixinais só quedaron Sime, Dani e Kino.
A comezos de 2012 Keltoi! volveu a trocar de formación, entrando Manu á batería, substituíndo a Kino; e Xurxo nunha das guitarras por Adrián.
Nesta nova época seguiron dando concertos, tocando con bandas como The Boys ou Perkele. O 3 de xuño de 2012 actuaron no Estadio Municipal de Balaídos diante de 31.000 persoas o día do ascenso do Real Club Celta de Vigo a primeira división. Actuaron por primeira vez en Madrid xunto á banda inglesa Guitar Gangsters. Xa no 2013 viaxaron por primeira vez a Cataluña para tocar no Sant Jordi Indp Festival xunto con EINA e Opció k-95. Tamén tocaron en Vigo xunto a unha das súas bandas de referencia, The Adicts.
Despois dalgún tempo, Brais, Dani e Sime, con Mikele e David nas guitarras graban o seu terceiro disco.
Els mistos
miniatura|dereita|Els mistos. Els mistos (en Match Cover) é unha escultura de grandes dimensións feita por Claes Oldenburg e Coosje van Bruggen en 1987 e que actualmente se atopa no parque barcelonés de Vall d'Hebron, no distrito de Horta-Guinardó.
Descrición
A escultura representa unha caixa de mistos caída no chan, con cinco deles cara arriba, e un deles aceso. Arredor da caixa hai catro mistos máis ciscados en diversos puntos, que xa foron empregados. Están pintados con cores vivas, negro, amarelo, vermello e azul. A escultura repousa enriba dunha base de formigón e, ademais do traballo de cada peza, destaca a súa cumprida integración na contorna. As medidas son 20,73 x 10,06 x 13,21 metros. Os materiais son aceiro e fibra de vidro. Inaugurouse en xaneiro de 1992, co gallo da celebración dos Xogos Olímpicos de Barcelona.
É unha obra do escultor e deseñador pop estadounidense Claes Oldenburg e da crítica de arte e restauradora Coosje van Bruggen. En 1987 recibiron o encargo de realizar unha escultura para a área Olímpica de Vall d'Hebrón da cidade de Barcelona, e deseñaron este conxunto escultórico xigante, que se basea en obxectos cotiáns e cativos, reproducidos a grande escala.
Glorious
Glorious é o undécimo single da cantante australiana Natalie Imbruglia, lanzado o mercado no Reino Unido e en Australia o 27 de agosto do ano 2007 baixo o selo BMG. A semana do seu lanzamento, Imbruglia interpretou a canción, xunto con "Torn", no festival Blackpool Illuminations, o 31 de agosto.
Remixes
Realizados por Bimbo Jones
Kasama
Kasama (笠間市, かさまし, Kasama-shi) é un concello xaponés da prefectura de Ibaraki. Está situado ao leste da rexión de Kantō e no centro da prefectura, na parte leste da illa de Honshū. A súa superficie é de 240,27 km² e a poboación de 79.904 habitantes (2009) e ten unha densidade de poboación de 333 hab./km².
O concello de Kasama limita cos concellos de Sakuragawa, de Ishioka, de Omitama, de Ibaraki, de Mito, de Shirosato (son da prefectura de Ibaraki); e de Motegi (da prefectura de Tochigi).
Historia
A cidade actual de Kasama foi fundada pola fusión do concello de cidade antiga de Kasama e 2 concellos de vila do distrito de Nishiibaraki (de Tomobe e de Iwama) no ano 2006.
Juan José Rosón
Juan José Rosón Pérez, nado en Becerreá o 25 de setembro de 1932 e finado en Madrid o 18 de agosto de 1986, foi un político galego.
Traxectoria
Licenciado en Ciencias Políticas e Económicas pola Universidade de Madrid, exerceu a docencia na Escola Oficial de Radiodifusión e Televisión.
Como ministro do Interior nos gobernos de UCD da segunda lexislatura, o seu papel foi clave na disolución de ETA pm VII Asemblea e na reinserción dos seus membros. Durante o seu período no Ministerio tivo lugar o caso Almería.
Dvojka
Historia
A canle Dvojka é nada pola transformación da segunda canle da televisión de Checoslovaquia, chamada esa canle nese momento como STV2 no ano 1993.
Os comenzos de emisión de STV2 datan do ano 1970 e de novo un segundo intento no ano 1973, ata emitirse interrompidamente ata o ano 1993 coa formación da nova canle do ente público.
Emisión
Esta canle de televisión pódese ver na TDT, nunha plataforma de pago no satélite Thor (satélite) e tamén nas respectivas plataformas de cable eslovacas.
Canles irmás
O ente público de televisión eslovaca RTVS só ten un único canal máis na actualidade, chamado Jednotka (en galego "o un", antigamente era coñecido co nome de STV1 ).
Ata o ano 2011 había outra canle chamada Trojka (en galego "a tres") que foi pechado por razóns económicas de contención de gastos da corporación de radiotelevisión eslovaca.
Montreuil-sur-Ille
Montreuil-sur-Ille (en Mousterel-an-Il, e en galó: Móstroelh) é unha comuna francesa do departamento de Ille e Vilaine, na Bretaña.
Illa de Samos
Samos (grego Σάμος) é unha illa de Grecia, situada no mar Exeo. Pertence ao arquipélago das Espóradas e á rexión do Exeo setentrional, e está situada entre a illa de Quíos e o arquipélago do Dodecaneso. A illa de Samos está separada por un estreito de apenas 1,8 km da costa anatólica e do cabo Micala.
A superficie da illa é 468 km², 43 km de longo e 13 de ancho. De considerable extensión, Samos está percorrida por ásperos relevos montañosos (a altura máxima é de 1.437 m). Ao longo das costas, en xeral escarpadas e pouco seguidas, ábrense chairas.
Orografía
miniatura|vista desde o satélite Está a moi pouca distancia da costa de Asia Menor, á cal estivo unida no Plistoceno. A súa estrutura é calcárea, con rocas metamórficas e xistos, e presenta dous grupos montañosos: o Kerkis (1.437 m) e o Ampelos A súa altura máxima na zona norte da cidade de Samos roldaba os 230 metros,(1.137 m). Preto da costa, os montes son máis suaves, con vexetación mediterránea.
Historia
A máis importante das chairas de Samos é a de Kampos Choras, na costa meridional da illa, que se curva formando unha ampla enseada. As beiras baixas e pantanosas favorecían o amarre e a ancoraxe.
A illa estivo poboada desde o Neolítico e recibiu, por quenda a, os carios, léleges, e desde o século -X os xonios chegados de Epidauro. Era unha das doce illas que formaban a Dodecapolis xónica con: Quíos, Clazómenes, Colofón, Éfeso, Eritrea, Lebedos, Mileto, Miunte, Focea, Priene, Teos e fornecíalle aos seus construtores de navíos e os seus mariñeiros.
No cabo Micala alzábase o santuario de Posedión Heliconio, o centro relixioso da Liga das doce cidades xonias.
Os densos bosques proporcionaban unha madeira excelente para a construción de embarcacións. A illa era rica en oliveirais e viñedos. O viño de Samos non era, con todo, en opinión do xeógrafo Estrabón, da mellor calidade.
Coleo de Samos foi o primeiro grego que atravesou as columnas de Hércules. De -538 a -522, Samos coñeceu un era de prosperidade económica e foron emprendidos grandes traballos baixo o fastuoso reinado do seu tirano Polícrates. Soubo impor a súa hexemonía ao arquipélago e facer da cidade o máis poderoso estado marítimo do mar Exeo.
Polícrates tomou o poder cos seus dous irmáns logo dunha festa en honra da deusa Hera. Despois asasinou o primeiro, Pantagnosto e exiliou ao segundo, Silosonte. Aliouse co faraón Amasis (-570--526) e co tirano de Naxos, Ligdamis e pillou as cidades e illas xónicas, como Lesbos e Mileto. Despois rompeu a alianza con Exipto e fixo un acordo co rei persa Cambises II (-528--521). Os nobres, co seu irmán Silosonte á cabeza, rebeláronse e atacaron a Polícrates que perdeu a batalla e encerrouse en Samos, de onde os amotinados non conseguiron desaloxalo. Estes pediron axuda á Esparta e a Corinto. Invadiron a illa e puxéronlle sitio á cidade durante 40 días, pero sen nunca obter a vitoria. Herodoto relata así o fin de Polícrates: o sátrapa persa Orestes querendo matar a Polícrates, invítao a Sardes. Polícrates acode a pesar da reticencia da súa irmá e a súa filla que viron a súa morte en soños, e unha vez alí foi feito crucificar por Orestes.
Polícrates foi un gran construtor, fixo construír un gran templo dedicado a Hera, un palacio que foi reconstruído máis tarde polo emperador romano Calígula (37-41) e o acueduto ou túnel de Eupalinos.
miniatura|Estatuas próximas ao Hereo de Samos. A illa foi liberada ao final das guerras médicas, logo das vitorias atenienses contra os persas en Salamina (-480) e en Micala (-479), e uniuse entón á confederación de Delos presidida por Atenas.
En 440 a.C., un conflito enfrontou a Samos e Mileto pola posesión de Priene. Mileto pediu axuda a Atenas. Pericles interveu con 40 naves, investiu a oligarquía de Samos e deixou alí unha gornición. Pero os oligarcas retomaron o poder coa axuda do sátrapa persa de Sardes e entregaron a gornición ateniense aos persas.
Atenas non puido aceptar esta situación, Samos dispuña doutra banda dunha frota importante, enviou 200 naves. Tras oito meses de conflito, Samos capituló, a cidade debeu entregar a súa frota, pagar unha importante indemnización de guerra e a democracia foi restablecida. En -412--411, o xefe do partido democrático de Samos, Alcibíades o Mozo, encabezou unha rebelión contre o goberno oligárquico de os Catrocentos instalado en Atenas. Do -412 ao -402, gobernada por unha democracia, combateu á beira de Atenas, ata o final da guerra do Peloponeso.
No -365, os atenienses conquistárona e estableceron nela unha cleruquía. Os samios transcorreron 44 anos no exilio e volveron á illa de conformidade cunha orde de Alexandre.
Logo de Alexandre o Grande, Samos foi disputada por varios estados: os Tolomeos, os seléucidas, o Reino do Ponto etc... En -84, a cidade foi anexionada á provincia romana de Asia. Tras a batalla de Actium, na que derrotou a Exipto e a Marco Antonio en setembro de -31, Augusto, pasou alí o inverno coa súa frota. Samos volverá a se libre ata a época do emperador Vespasiano (69-79),e máis tarde formou con Quíos, Cos e Rodas, a provincia das Illas.
Desde o ano 1208, Samos, convértese nun Principado, que foi confiado a un príncipe da familia Paléologo-Cantacuzeno, que era a familia imperial bizantina. Por matrimonio]], a casa real de Samos se covirtió na familia Kopasis-Paleólogo-Cantacuzeno. Esta familia reinou no a Principado de Samos ata a ocupación otomá da illa no século XV. Por mor da súa proximidade coa costa de Asia Menor, Samos foi unha das primeiras illas invadidas polo Imperio Otomán.
A illa foi integramente destruída por un terremoto en 1475. Quedou entón totalmente deserta. Os otomán emprenderon a repoboación con axuda de colonos chegados de toda Grecia. Estes colonos deron ao seu pobo o nome do lugar do que procedían. É así como atópase en Samos unha Marathokampos, un Pyrgos ou un Vourliotes (pobo dos chegados de Vourlis).
Durante a Guerra de independencia de Grecia, Samos sublevouse baixo a dirección de Licurgo Logotheti e Stamatis. Eles botaron aos turcos da illa. A pesar diso, as potencias occidentais elixiron dar Samos a Turquía.
Actualmente, o Príncipe Herdeiro do Principado é A súa Alteza Serenísima, o Príncipe Anthony Kopasis de Samos.
A antiga Samos
miniatura|Ruínas de Samos. A máis importante das chairas de Samos é a de Kampos Choras, na costa meridional da illa, que se curva formando unha ampla enseada. As beiras baixas e pantanosas favorecían o amarre e a ancoraxe.
Ademais dos canavais, no extremo occidental da chaira alzábase o santuario de Hera, o Hereo de Samos, un dos lugares máis importantes e ricos de Grecia. Unha Vía Sacra de case 7 km levaba do Hereo á cidade situada no bordo oposto da chaira.
Durante a época arcaica, Samos foi un dos centros económica e culturalmente máis avanzados de Grecia. a rica aristocracia samia, unha clase de propietarios terratenentes, soubo sacar proveito da vantaxosa situación xeográfica da illa, dedicándose ao comercio marítimo.
As riquezas adquiridas e a demanda de bens suntuarios daba traballo a un clase de artesáns cada vez máis numerosa. Precisamente Samos foi un dos principais centros da creación do estilo xonio, a linguaxe artística internacional do século -VI. Entre os artistas de Samos destacou, Teodoro, escultor e broncista.
O porto
Baixo Polícrates, o porto foi dotado de instalacións apropiadas ao papel que adquirira na economía da illa, baseada nas relacións comerciais e na piratería. A dársena foi pechada por dous peiraos unidos ás murallas que rodeaban a cidade. O dique, bordeando o porto, levantábase no mar, cunha profundidade que alcanzaba 35,5 metros e cuxa lonxitude era superior a 355 metros.
O porto era o centro da actividade económica e militar de Samos: aberto ao sur, fora protexido en devandito lado polo longo dique mencionado por Herodoto, probablemente a iniciativa de Polícrates.
Todo isto resultaba aínda parcialmente visible no século XIX, cando Franz Humman (1862) fixo reedificar o peirao grande sobre o mesmo trazado do antigo, utilizando, polo menos parcialmente, as ruínas.
O porto moderno de Pithagorio, cos seus dous pequenos peiraos e un longo brazo que se estende ao sur do Kastro en dirección a Micala, foi construído no século XIX sobre as ruínas do antigo.
A muralla de Samos
A muralla de Samos, de bloques rectangulares e poligonais, encerraba ao longo de 6,7 km a cidade e o porto nun mesmo perímetro defensivo. A meridional tiña 370 m de longo. A muralla de Samos da que aínda vense bos tramos no alto do Ampelos e en Kastelli, rodeaba por motivos estratéxicos as cimas dos dous outeiros. A primeira fase, de época anterior a Polícrates (a muralla existía xa en época do ataque espartano a Polícrates en -524), posúe un alto zócolo de grandes bloques poligonais e debía ter a parte superior de adobes. É de supor que a superficie encerrada pola muralla nunca estivo totalmente urbanizada. No entanto, en época de Augusto debía empolicarse polas primeiras pendentes dos outeiros. Polícrates mandou escavar nos puntos máis expostos das fortificacións un gran foso, achado polos arqueólogos. Fíxose unha reconstrución parcial da muralla con perpiaños a finais do século -IV.
O Hereo de Samos
No Hereo (uns 6 km ao suroeste de Samos), Polícrates comezou a reconstrución do gran templo de Hera, que pouco tempo antes fora destruído por un incendio.
O novo edificio tiña unha formulación aínda máis impoñente, pero non foi nunca completado. A morte do tirano, en -522, marca o final deste espléndido momento da historia de Samos.
O Túnel de Eupalinos
O túnel tiña por obxecto asegurar o aprovisionamento de auga, que procedía dunha fonte situada na ladeira norte do monte Ampelos (restos dos condutos que canalizaban a auga acháronse preto da fonte e no túnel); e así mesmo asegurar unha saída secreta da cidade en caso de necesidade.
Segundo unha estimación moderna as obras deberon de durar uns 15 anos, polo que é probable que fosen comezadas en tempos de Éaces, o pai de Polícrates.
A acrópole
A acrópole antiga era o outeiro do Kastro, a máis baixa. A altura que domina o porto debe o seu nome á fortaleza, hoxe soamente unhas ruínas pintorescas construída entre 1822 e 1824, durante a guerra de independencia de Grecia, sobre unha cidadela anterior de época bizantina. A acrópole bañada ao sur polo mar, tiña ás súas costas o ágora, situada así mesmo nas proximidades do porto.
Plaça d'Europa
miniatura|Rañaceos na plaça d'Europa. A Plaça d'Europa é unha praza dunhas 30 hectáreas da cidade de l'Hospitalet de Llobregat, na provincia de Barcelona. Está situada no cruzamento da Granvia coa rúa Amadeu Torner. A praza é froito da actuación de mellora do distrito Gran Via de l'Hospitalet e nela atópase o recinto Gran Via da Fira de Barcelona.
Na praza atópase a estación de FGC Europa | Fira e tamén terá no futuro unha estación da liña 9 do metro de Barcelona. Xunto á praza atópase a Cidade da Xustiza de Barcelona e l'Hospitalet.
Jabari Parker
Jabari Ali Parker, nado o 23 de febreiro de 1995 en Chicago, Illinois, é un xogador estadounidense de baloncesto profesional que xoga no FC Barcelona da Liga ACB.
Traxectoria profesional
O 26 de xuño de 2014, Parker foi seleccionado na 2ª posición do Draft da NBA de 2014 polos Milwaukee Bucks. O 9 de xullo de 2014, Parker asinou o seu contrato cos Bucks e uniuse ó equipo para a Liga de Verán da NBA de 2014. O 29 de outubro de 2014, fixo o seu debut na NBA no primeiro partido da tempada para os Bucks, contra os Charlotte Hornets. Xogou 37 minutos comezando de titular, e fixo 8 puntos, 4 rebotes, 1 asistencia e 1 roubo de balón na derrota de Milwaukee por 106-108 na prórroga. Parker foi elixido coma o mellor rookie de outubro/novembro da Conferencia Leste. O 15 de decembro de 2014, Parker sufriu unha lesión no ligamento cruzado anterior que lle apartou das pistas durante gran parte da tempada.
O 14 de xullo de 2018, Parker asinou un contrato de dous anos e 40 millóns de dólares cos Chicago Bulls.
O 6 de febreiro de 2019, Parker foi traspasado xunto a Bobby Portis e unha elección da segunda rolda do Draft de 2023 ós Washington Wizards a cambio de Otto Porter Jr..
O 11 de xullo de 2019, Parker asinou cos Atlanta Hawks.
O 6 de febreiro de 2020, Parker foi traspasado ós Sacramento Kings. O 25 de marzo de 2021, foi cortado polos Kings tras xogar tan só 27 minutos en 3 partidos.
O 16 de abril de 2021, Parker asinou cos Boston Celtics.
O 7 de agosto de 2023, Parker asinou un contrato dun ano co FC Barcelona da Liga ACB.
Tensión mecánica
miniatura|dereita|Figure 1 Tensor de tensións En física e enxeñaría, denomínase tensión mecánica ao valor da distribución de forzas por unidade de área no contorno dun punto material dentro dun corpo ou medio continuo.
Un caso particular é o da tensión uniaxial, que se define nunha situación en que se aplica forza F uniformemente distribuída sobre unha área A. Nese caso a tensión mecánica uniaxial represéntase por un escalar designado coa letra grega σ (sigma) e vén dada por:
Sendo as unidades [Pa] (pascal = [N/m²]), [MPa] = 106 [Pa] (e tamén [kp/cm²]).
Se se considera un corpo sometido a tensión e imaxina un corte mediante un plano imaxinario π que o divida en dous, sobre cada punto do plano de corte pódese definir un vector tensión tπ que depende do estado tensional interno do corpo, das coordenadas do punto escolleito e do vector unitario normal nπ ao plano π. Nese caso pódese probar que tπ e nπ están relacionados por unha aplicación lineal T ou campo tensorial chamado tensor tensión:
Tensión uniaxial (problemas unidimensionais)
A idea orixinal de tensión orixinouse en dúas simples observacións sobre o comportamento de fíos de aceiro:
Estas observacións suxerían que a característica fundamental que afecta á deformación e o fallo da resistencia dos materiais é a magnitude s, que se chamou tensión. Medidas máis precisas fixeron notar que a proporcionalidade entre tensión e o alongamento non era exacta porque durante o estiramento do fío a sección sufría un estreitamento, polo que A diminuía lixeiramente. Con todo, se se definía a tensión real σ = F/A'  onde A'  representa agora a área verdadeira baixo a deformación, entón observábase unha proporcionalidade perfecta para valores pequenos de F.
O coeficiente de Poisson introduciuse para dar conta da relación entre a área inicial A e a área deformada A' . A introdución do coeficiente de Poisson nos cálculos estimaba correctamente a tensión ao ter en conta que a forza F distribuíase nunha área algo máis pequena que a sección inicial, o cal fai que σ > s.
Tensión normal e tensión tanxencial
Se nos fixamos nun punto concreto dun corpo sometido a tensión e imaxinamos un corte mediante un plano imaxinario π que o divida en dous, queda definido un vector tensión tπ que depende do estado tensional interno do corpo, das coordenadas do punto escolleito e do vector unitario normal nπ ao plano π definida mediante o tensor tensión:
Analogamente cando existen dous sólidos en contacto e examínanse as tensións entre dous puntos dos dous sólidos, pódese facer a descomposición anterior da tensión de contacto segundo o plano tanxente ás superficies de ambos os sólidos, nese caso a tensión normal ten que ver coa presión perpendicular á superficie e a tensión tanxencial ten que ver coas forzas de fricción entre ambos.
Castor 120
Castor 120 é o nome dun foguete estadounidense fabricado por Thiokol e usado como primeira etapa nos foguetes da familia Taurus e Athena. Foi usado tamén como acelerador en foguetes Delta.
O Castor 120 cobre o oco de potencia entre o Castor 4A e os foguetes máis grandes e segmentados. Dispón de control vectorial de pulo, de ata 5,5 graos de amplitude.
A Dog's Purpose (filme)
A Dog's Purpose é un filme estadounidense de drama e comedia dirixido por Lasse Hallström e escrito por W. Bruce Cameron, Cathryn Michon, Audrey Wells, Maya Forbes e Wally Wolodarsky. Está baseado na novela homónima de Cameron publicada no 2010. Está protagonizado por Britt Robertson, KJ Apa, Juliet Rylance, John Ortiz, Kirby Howell-Baptiste, Peggy Lipton, Dennis Quaid e Josh Gad.
O filme é un coprodución de Walden Media, Amblin Entertainment, Reliance Entertainment e Pariah Entertainment Group. Foi distribuído por Universal Pictures o 27 de xaneiro de 2017 e obtivo unha recadación de $188 millóns en todo o mundo.
África López Souto
África López Souto, nada na Coruña en 1966, é unha filósofa e profesora galega.
Traxectoria
Doutorouse en Filosofía en 1999 coa tese O individuo na filosofía de Michel Foucault. Foi profesora de secundaria de Filosofía en Pontevedra, Marín, Padrón, Carballo e A Coruña. Actualmente é profesora e directora do IES Urbano Lugrís da Coruña. Fixo a revisión temático-filosófica da tradución ao galego de O segundo sexo, de Simone de Beauvoir Colabora na revista Ágora. É membro da sección de Pensamento do Consello da Cultura Galega.
Interface de programación de aplicación
A interface de programación de aplicación (do inglés application programming interface) fai referencia aos servizos (funcións e funcionalidades) dos que un determinado módulo software (peza, compoñente) prové outros módulos. A interface proporciona unha transparencia en canto á implementación interna desas funcionalidades nese módulo de software: a implementación pode trocar e soamente se ve afectada a implementación nese módulo (da que prové tal API), sen se veren afectados os módulos que usan a tal API.
Son usadas xeralmente nas bibliotecas de programación.
Características
Unha API representa unha interface de comunicación entre compoñentes de software. Trátase do conxunto de chamadas a certas bibliotecas que ofrecen acceso a certos servizos desde os procesos e representa un método para conseguir abstracción na programación, xeralmente (aínda que non necesariamente) entre os niveis ou capas inferiores e os superiores do software. Un dos principais propósitos dunha API consiste en proporcionar un conxunto de funcións de uso xeral, por exemplo, para debuxar fiestras ou iconas na pantalla. Desta forma, os programadores benefícianse das vantaxes da API facendo uso da súa funcionalidade, evitándose o traballo de programar todo desde o principio. As API así mesmo son abstractas: o software que proporciona unha certa API xeralmente é chamado a implementación desa API.
Por exemplo, pódese ver a tarefa de escribir "Ola Mundo" sobre a pantalla en diferentes niveis de abstracción:
Como se pode ver, a primeira opción require máis pasos, cada un dos cales é moito máis complicado que os pasos das opcións seguintes. Ademais, non resulta nada práctico usar a primeira formulación para representar unha gran cantidade de información, como un artigo enciclopédico sobre a pantalla, mentres que o segundo enfoque simplifica a tarefa eliminando un paso e facendo o resto máis sinxelos e a terceira forma simplemente require escribir "Ola Mundo". Con todo, as API de alto nivel xeralmente perden flexibilidade; por exemplo, resulta moito máis difícil nun navegador web facer virar texto ao redor dun punto cun contorno intermitente que programalo a baixo nivel. Ao elixir usar unha API débese chegar a un certo equilibrio entre a súa potencia e simplicidade e a súa perda de flexibilidade.
Tiburón branco
miniatura|250px|Debuxo dun tiburón branco, en Illustrations of the Zoology of South Africa, obra publicada por [[Andrew Smith (zoólogo)|Andrew Smith en 1838.]] miniatura|250px|Tiburón branco no Monterey Bay Aquarium ([[California) en setembro de 2006.]]
O tiburón branco, Carcharodon carcharias, é unha especie de peixe cartilaxinoso elasmobranquio da orde dos lamniformes (Lamniformes), e familia dos lámnidos (Lamnidae) que se encontra nas augas cálidas e temperadas de case todos os océanos do mundo.
Esta especie é a única que sobrevive na actualidade do xénero Carcharodon.
Taxonomía
En 1758 Carolus Linnaeus, na 10ª edición do seu Systema Naturae, deulle ao tiburón branco o seu primeiro nome científico, Squalus carcharias. Sir Andrew Smith deulle o nome xenérico Carcharodon en 1833, e en 1873 o nome xenérico foi identificado co nome específico de Linnaeus, tomando o seu nome científico actual, Carcharodon carcharias. O nome específico carcharias vén do grego antigo καρχαρίας karcharías, que significa "agudo" ou "dentado". O nome do xénero, Carcharodon formouse coa raíz Carchar-, de carcharias e a palabra grega οδούς, odoús, que ignifica "dente".
Nomes comúns
Esta especie recibiu multitude de nomes ao longo da súa área de distribución. En español a denominación máis común é tiburón blanco (semellante ao galego tiburón branco, e ao portugués tubarão-branco —aínda que tamén se emprega, segundo algúns autores, o nome tubarão-de-São-Tomé— ) pese a que nos últimos tempos abundan os escritos onde se utiliza o nome de gran tiburón blanco (esta última denominación influída polo nome inglés, great white shark).
O cualificativo de "branco" débese talvez a que nalgúns exemplares vellos, co paso dos anos, vai aclarándose o ton mouro do seu dorso até chegar a un gris claro o que, xunto á coloración abrancazada do ventre, lles dá a estes tiburóns o aspecto de pareceren brancos.
En España a denominación tradicional de orixe medieval (cómpre recordar que a propia palabra tiburón procede das linguas caribe, e que por tanto non se incorporou ao castelán (e ao galego) até o século XVI, probabelmente a través do portugués) o identificaba como jaquetón (aumentativo de jaque, ameaza —en galego, xaque—), nome que xunto con distintos adxectivos se aplica tamén a moitas outras especies da familia dos carcarrínidos (Carcharhinidae). Existe tamén o nome jaquetón blanco, derivado da fusión entre o nome anterior e o de tiburón blanco, máis popular na actualidade. O nome de marraxo, que se lle aplica ás veces, pode levar a confusións con outras especies de tiburóns.
No Uruguai dáselle tamén a esta especie o nome de africano, mentres que noutros países optan por denominacións máis truculentas como "devorador de homes". En Cuba tamén se coñece como jaquetón de ley, nome que en España queda reservado á especie Carcharhinus longimanus.
En francés denomínase grand requin blanc; en catalán, tauró blanc ou gran blanc; en italiano, grande squalo bianco, caracarodonte ou pescecane; e en alemán, Menschenhai (algo así como tiburón (devorador) dos homes). En inglés, ademais de great white shark tamén se lle dan os nomes de great white, white pointer, white shark e white death.
Características xerais
Os tiburóns brancos caracterízanse polo seu corpo fusiforme, alongado e forte. O fociño é cónico, curto e groso. A boca, moi grande e arredondada, é parabólica (ten forma de arco), e permanece sempre entreaberta, deixando ver polo menos unha fileira de dentes do maxilar superior, moi grandes, planos, e unha ou dúas da inferior, mentres a auga penetra nela e sae continuamente polas cinco aberturas branquiais. Se este fluxo se detivera, o tiburón afogaría por carecer de opérculos para regular o paso correcto da auga, e afundiría, xa que non ten tampouco vexiga natatoria, polo que se vé condenado a estar en continuo movemento. miniatura|esquerda|Tiburón branco atacando unha presa. miniatura|esquerda|Tiburón branco en augas de [[Suráfrica.]]
Durante o ataque ás súas presas, as fauces ábrense até tal punto que a forma da cabeza se deforma, pois a mandíbula desarticúlase do cranio, pechando logo cunha forza 300 veces superior á dunha mandíbula humana.
Os dentes son grandes, serrados, de forma triangular e moi anchos. Ao contrario que outros tiburóns, non teñen diastema nin redución de ningún dente, se non que toda a queixada está provista de dentes aliñados e igualmente capaces de aferrar, cortar e esgazar. Detrás das dúas fileiras de dentes principais, os tiburóns brancos teñen dúas ou tres máis en continuo crecemento que suplen a frecuente caída de dentes con outros novos. A base do dente carece de raíz e está bifurcada, dándolle unha aparencia inconfundíbel en forma de punta de frecha.
Os orificios nasais (narinas) son moi estreitos, e os ollos son pequenos, arredondados e completamente negros. Detrás da cabeza, nos costados, sitúanse cinco fendeduras branquiais, dúas aletas pectorais ben desenvolvidas e de forma triangular, e cerca da aleta caudal, outras dúas pelvianas, moito máis pequenas. A caudal está moi desenvolvida, ao igual que a primeira aleta dorsal moi grande e coa marxe posterior libre minúscula, de forma inconfundíbel. Outras dúas aletas pequenas (segunda dorsal e anal) cerca da cola, completan o aspecto deste animal.
A pesar do seu nome, este tiburón só é branco na súa parte ventral, mentres que a dorsal é de cores variadas, desde gris cincenta a azulada. Este patrón, común en moitos animais acuáticos, serve para confundirse coa luz solar (en caso de mirarse desde abaixo) ou coas escuras augas mariñas (no caso de facelo desde arriba), constituíndo unha camuflaxe tan simple como efectiva.
Porén, a denominación de "tiburón branco" podería ter a súa lóxica, ademais do xa apuntado do aclarado da cor coa idade, no caso de avistárense exemplares albinos que, aínda que son moi raros, existen. En 1996 pescouse nas costas de El Cabo (Suráfrica) unha femia nova de apenas 145 cm que exhibía esta rara característica.