cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ricardo Llovo
Traxectoria
En 1989 incorpórase á TVG como parte do equipo de realización e ten traballado para programas tan coñecidos como o Xabarín Club. Esta faceta televisiva combínaa con traballos en cine desde comezos dos noventa. Ten realizado e dirixido curtametraxes de ficción, documentais e mesmo unha longa en formato vídeo.
Integración social
Cada persoa parte con máis ou menos habilidades e cunhas necesidades concretas, dependendo da súa situación, os ritmos son diferentes e polo tanto teñen metas variadas e variables, o que fai que os seus procesos de integración teñan que ser personalizados e flexibles.
En España
En España existe un ciclo formativo de grao superior Técnico/a en Integración Social.
As/os profesionais desta titulación exercen a súa actividade no sector dos servizos ás persoas: asistencias, educativa, apoio na xestión doméstica e psicosociais, e no sector de servizos á comunidade: atención psicosocial a colectivos e persoas en desvantaxe social, mediación comunitaria, inserción ocupacional e laboral e promoción da igualdade de oportunidades.
A titulación co Real Decreto 1074/2012, de 13 de xullo polo que establece o título de Técnico/a Superior en Integración Social.
Os módulos de ensinanza impartidos neste ciclo superior son os seguintes:
Elitismo
O elitismo é a crenza ou actitude que consiste en soster que aqueles que son considerados como a elite -un selecto grupo de persoas con notables habilidades persoais, riqueza, experiencia, ou outros atributos distintivos- son as persoas cuxas opinións deberían ser tomadas máis en serio. Este grupo de persoas serían as máis adecuadas para gobernar pois as súas accións e pensamento serían os máis construtivos. O termo elitismo tamén pode ser utilizado para describir unha situación na cal unha elite goza de privilexios ou ten máis poder que o resto dos membros da sociedade. Refírese a unha situación de feito, pero non institucional, xa que se o fose sería unha oligarquía.
O termo adoita utilizarse pexorativamente para describir unha actitude xeneralizada de arrogancia ou rexeitamento respecto da opinión pública en xeral (a meritocracia, un tipo especial de elitismo, normalmente non ten estas connotacións).
Para examinar as correntes opostas ó elitismo ver antielitismo, populismo e teoría política do pluralismo.
Elitismo como termo pexorativo
O termo elitismo ou o adxectivo elitista pode ser utilizado de forma resentida por unha persoa que non sexa membro da elite. Tamén o cualificativo elitista emprégase como un adxectivo que implica que a persoa en cuestión non pertence de feito a unha elite e é só un parasito da sociedade.
Elitismo vs. Igualitarismo
O elitismo pódese interpretar como unha forma de apoiar a exclusión das masas respecto das posicións de privilexio e poder. En consecuencia moitos populistas buscan a igualdade social no igualitarismo, o populismo, o socialismo ou o comunismo. Poden apoiar así mesmo a acción afirmativa, a seguridade social, os impostos ó luxo e incrementar os impostos para os membros máis ricos da sociedade. Este tipo de medidas intentarían reducir a distancia entre a elite e aqueles que non o son.
Elitismo vs. Pluralismo
Pluralismo é a crenza en que as decisións respecto a políticas públicas deberían (ou descritivamente así son) o resultado da loita de forzas exercidas polas masas (traballadores, consumidores, retirados, país etc.) directa ou indirectamente no proceso de toma de decisións políticas. Isto contraponse co elitismo, pois desde o elitismo crese que as decisións deberían ser (ou así son) resultado dos intereses ou ideas das elites.
Castro, Carelle, Sobrado
Castro é un lugar da parroquia de Carelle, no concello coruñés de Sobrado, na comarca da Terra de Melide. Segundo o IGE, en 2014 tiña 10 habitantes (5 homes e 5 mulleres).
Llanddyfnan
miniatura|Igrexa de San Dyfnan en Llanddyfnan miniatura|Cors Bodeilio Llanddyfnan é unha comumidade de Gales localizada no condado de Anglesey, a 5,6 km ao nordeste de Llangefni, 10,6 ao noroeste de Menai Bridge e 11,4 ao oeste de Beaumaris. Os seus 1061 habitantes distribúese nas aldeas de Capel Coch, Ceint, Llanddyfnan, Llangwyllog, Maenaddwyn, Mynydd Bodafon, Talwrn e Tregaian. O galés é a lingua principal da comunidade, segundo o censo de 2011 o 70,2% da poboación pódeo falar.
Tres das igrexas da comunidade son de especial interese grao II*. A igrexa de San Caian de Tregaian data de cando menos o século XIV, data á que pertence unha das súas fiestras, a porta sur é do XV e o púlpito contén feituras do XVII. Mentres a pía é do século XII. A igrexa de San Cwyllog en Llangwyllog é de contra o 1200, e xa se menciona no Norwich Taxation de 1254, non obstante os elementos datables máis antigos, unha porta e unha fiestra, son do século XV, restaurouse en 1854. Na aldea de Llanddyfnan está a igrexa de San Dyfnan, do século XIV.
Cors Bodeilio, preto de Talwrn, é unha reserva nacional natural e zona húmida de importancia internacional. É unha turbeira, onde se localizan especies como Potamogeton coloratus, orquídeas, mazaricos, avefrías e becacinas. No nordeste de Tregaian hai outra reserva natural nacional, Cors Erddreiniog, onde se desenvolven especies como a Myrica gale, Gentiana pneumonanthe, Coenagrion mercuriale ou a gatafornela.
Matti Nykänen
Matti Ensio Nykänen, nado o 17 de xullo de 1963, é un antigo saltador de esquí finés.
Biografía
Nykänen naceu na localidade de Jyväskylä. En 1981 conseguiu o seu primeiro campionato e ó ano seguinte o seu primeiro título mundial nos Campionatos de Europa de Esquí Nórdico. Nos Xogos Olímpicos de Inverno de 1984 acadou a medalla de ouro en gran trampolín e a de prata no trampolín pequeno. Pero a súa grande actuación vai ser nos Xogos Olímpicos de Inverno de 1988 conseguindo as tres medallas de ouro da disciplina, os dous títulos individuais e o novo título por equipos. Segue a competir na categoría de veteranos, e o 28 de febreiro de 2008 gañou o Campionato Internacional de Veteranos.
Na súa vida persoal viuse envolto en diversos escándalos, chegando mesmo a estar en prisión en 2004 por homicidio. Despois de deixar a alta competición dedicouse profesionalmente á canción, editando tres álbums.
Froxa, Carelle, Sobrado
Froxa é un lugar da parroquia de Carelle, no concello coruñés de Sobrado, na comarca da Terra de Melide.
Distrito de Braganza
Turismo
O distrito de Braganza integra en pleno a Rexión de Turismo do Nordeste Transmontano
Subdivisóns
O distrito de Braganza subdivídese nos seguintes 12 municipios:
Morto en combate
miniatura|O Memorial Americano de Normandía, preto de [[Colleville-sur-Mer, en Normandía, Francia.]] Morto en combate (en inglés KIA, killed in action) é unha clasificación de baixas utilizada frecuentemente polos militares para sinalar mortes nas súas propias filas provocadas por forzas contrarias. É posible aplicar o termo morto en combate tanto para as tropas que combaten en primeira liña como para as unidades navais, aéreas e de apoio ou reforzo. Non adoita incluír a falecidos en accidentes, ataques terroristas, ou outro tipo de eventos «non hostís».
O termo morto por feridas (en inglés DOW, dead of wounds) pode ser utilizado para tropas mortas en centros médicos en ou tras o combate, debido ás feridas provocadas no mesmo.
Sun Coming Down
Sun Coming Down é o segundo álbum de estudio da banda canadense de post-punk Ought, publicado o 18 de setembro de 2015 a través do selo Constellation Records. O disco foi gravado por Radwan Ghazi Moumneh en Hotel2Tango a principios de 2015. A versión en vinilo inclúe en póster coa imaxe da portada.
León VI, papa
miniatura|220px|León VI. León VI, nado en Roma (descoñocese a data) e finado na mesma cidade en decembro 928, foi o papa n.º 123 da Igrexa católica durante sete meses, de maio a decembro 928.
Biografía
Romano de nacemento, nada se sabe da primeira etapa da súa vida, salvo que o seu pai se chamaba Cristovo e era un dignitario da corte pontificia. Antes de ser papa era cardeal presbítero da igrexa de Santa Susana. Foi elixido papa co apoio e influencias de Teodora I e filla desta Marozia.
As datas exactas da elección e morte de León VI son incertas
Faleceu, en decembro de 928, asasinado por orde de Marozia.
Serxio III, papa
miniatura|200px
Serxio III, nado en Roma e finado o 14 de abril de 911, foi o 119º papa da Igrexa católica, entre o 29 de xaneiro de 904 e a súa morte.
Traxectoria
A súa elección supuxo o inicio dun período da historia do papado coñecido como "pornocracia", debido á influencia que nas decisións papais xogaron as amantes dos pontífices.
Conde de Túsculo, foi nomeado bispo de Cerveteri polo papa Formoso, foi non obstante un dos participantes no concilio do cadáver celebrado contra dito pontífice a instancias de Estevo VI, que rematou coa exhumación e profanación do cadáver.
Á morte de Estevo VI en 897, intentou, apoiado pola familia Spoleto, acceder por primeira vez ao trono papal, aínda que fracasou ao resultar elixido Teodoro II.
Ao ano seguinte intentou por segunda vez acceder ao pontificado, fracasando novamente ao ser elixido Xoán IX, o que lle supuxo ser excomungado e exiliado ata que o papa León V revogou a excomuñón e puido volver a Roma en 903.
Tralo seu regreso, e apoiado pola familia Spoleto e sobre todo polo senador e xefe militar de Roma, Teofilacto I, depuxo e fixo encarcerar ao antipapa Cristovo para logo facelo estrangular xunto ao papa León V.
Eliminados o papa e o antipapa, os seus valedores fixérono elixir pontífice o 29 de xaneiro de 904, e mandou anular os decretos xurdidos de todos os concilios celebrados desde 898 co obxecto de rehabilitar a Formoso.
Serxio III tivo como amantes á esposa de Teofilacto e á filla deste, Marozia, coa que tivo un fillo, o futuro papa Xoán XI, e que se converteron nas verdadeiras gobernantes de Roma durante varios decenios.
Durante o seu pontificado, en 905 o emperador Luís III intentou regresar do seu exilio, sendo capturado e cegado polo rei de Italia Berenguer I, que o destituíu como emperador e intentou sen éxito que o papa Serxio o coroase como sucesor.
Na súa relación con Bizancio, autorizou o cuarto matrimonio do emperador León VI coa súa amante Zoe, que lle dera o seu único herdeiro. Así, non só se enfrontou co Patriarca de Constantinopla, Nicolás o Místico senón que ignorou tanto a lexislación civil da época, como a eclesiástica.
Entre os aspectos positivos do seu pontificado cabe sinalar que durante o mesmo, en 910, fundouse a abadía beneditina de Cluny grazas á doazón dunha vila feita polo duque Guillerme I de Aquitania coa condición de que a mesma dependese directamente do papa e non dun nobre ou un bispo.
Así mesmo reconstruíu a basílica de San Xoán de Latrán que fora destruída por un terremoto.
Martin Behaim
Traxectoria
Behaim era o primoxénito de Martin Behaim e da súa dona Agnes Schopper, unha familia de comerciantes ricos de orixe checa. Desde moi cedo sentiu vocación polo comercio e en 1477 partiu para Flandres, fixando a súa residencia en Mechelen co obxectivo de se introducir no comercio internacional. Ó ano seguinte mudou a súa residencia para Antuerpen, onde se relacionou coa factoría portuguesa local. Arredor de 1480 partiu para Lisboa onde se integrou na comunidade mercantil interesada na exploración ultramarina, relacionouse con navegantes, cosmógrafos e exploradores, posiblemente entrou no círculo de cosmógrafos do rei Xoán II. . En 1484 embarcou como cosmógrafo na expedición de Diogo Cão á costa occidental de África.
En 1486 estableceu a súa residencia na illa azoriana de Faial, onde existía unha numerosa colonia flamenga liderada por Jobst van Hürter, o fundador da cidade de Horta. Nese ano casou con Joana de Macedo, filla de van Hürter. Martin Behaim permaneceu en Faial ata 1490, ano no que volve para Nuremberg, permancendo alí ata 1493, período durante o cal construíu en colaboración co pintor Georg Albrecht Glockenthon un dos primeiros globos terrestres coñecidos, que chamou "Erdapfel" (mazá do mundo) e que o guindou para a fama. O Globo de Behaim, tamén coñecido como Globo de Nuremberg, seguiu a idea dun globo de 1475 construído para o papa Sisto VI, mais mellorando a representación e incluíndo meridianos e a liña do Ecuador.
Mosteiro de Santo Estevo de Atán
O mosteiro de Santo Estevo de Atán é unha edificación relixiosa que se atopa na marxe esquerda do río Miño, na parroquia de Atán, no concello de Pantón, da que practicamente só queda a igrexa. Está situado preto de terras asolagadas polo encoro dos Peares en plena Ribeira Sacra. Dende a súa localización, a media ladeira, pode contemplarse na outra beira do río, e máis ou menos á mesma altura, cara á esquerda, a igrexa de San Xoán da Cova. Foi declarado monumento nacional por Decreto 2496 do 23 de agosto do 1975.
Historia
Fundado por Odoario, bispo de Lugo, nos albores da monarquía ovetense nun momento previo á plena integración da Galicia nuclear no reino astur-galaico, denantes do 747: «Item in ripa minei territorio uocitato licino monasterium sancti stephani wallis athane quod ex propia familia extipaui et radice fundamentaui». Sería manifestación da persistencia no país dunha continuidade histórica non interrompida pola invasión árabe de Hispania.
É moi posible que teña as súas raíces nas comunidades eremíticas da Ribeira Sacra que se remontan á época do Reino Suevo como consecuencia do proceso de cristianización impulsada por Martiño de Dumio. Na segunda metade do século XII, en plena efervescencia do monacato galego foi obxecto dunha ampliación e reedificación.
Interior
A igrexa consta dunha soa nave cuberta de madeira a dúas augas cunha ábsida dividida en dúas partes. Accédese ao presbiterio a través dun arco triunfal lixeiramente apuntado que se apoia sobre semicolumnas acaroadas con capiteis de ornamentación vexetal. Este arco triunfal repítese en medio da ábsida, que forma un cuadrilátero rectangular irregular cuxa forma se aproxima ao cadrado. Este ilumínase por medio de dúas xanelas rectangulares, ao xeito de seteiras abucinadas ao interior, que se abren no segundo tramo deste e por outra semellante, de dobre altura, que se abre no testeiro. Sobre este e arrodeando a fiestra central, desenvólvense unhas pinturas primitivas, quizais do século XV. Á esquerda da xanela desenvólvense a escena da Anunciación, presidida por Deus Pai. So, Santa Lucía cunha bandexa sobre a que repousan os seus ollos lle foron arrincados nas torturas previas á execución. Á dereita da fiestra, o padroeiro da igrexa, Santo Estevo, vesitdo de diácono, é apedrado, sendo un dos executores San Paulo, recoñecíbel polo seu nimbo, denantes de se converter. So, formando parella con Santa Lucía, atópase outra santa mártir. Destaca o fondo de estrelas de tres das escenas, que na cuarta, a do martirio de Santo Estevo, se converten en pedras. Represéntase tamén á Virxe María, quizais pola influencia de Bernardo de Claraval, que espallou esta advocación polos mosteiros de Europa Occidental e da que foron testemuña singular os do Reino de Galicia.
No templo áchanse outras pinturas posteriores, posibelmente do século XVI, con motivos axadrezados e entre as que sobresae, pola súa conservación, unha Inmaculada, arrodeada dun coro de anxos que a sosteñen entre as nubes, situada na parede norte do templo entre o coro alto moderno, erguido sobre unha estrutura metálica e a porta lateral.
No testeiro correspondente ao arco triunfal e sobre o vértice deste, intégrase unha celosía claramente prerrománica, que se podería datar no século X e, por tanto, anterior á fábrica principal da actual igrexa. Está composta dun dobre corpo, o superior formado por catro círculos e o inferior con forma de xugo con arcos de ferradura.
Exterior
miniatura|Xanela da torre. A fachada principal ou occidental destaca pola súa portada, formada por unha tripla arquivolta apuntada de mediacanas e escocias sobre tres pares de esveltas columniñas acodilladas nas xambas. Os capiteis son variados e entre eles destacan os dous máis exteriores da dereitam, o primeiro cunha figura animal que podería ser unha leoa e o segundo con Adán e Eva espidos baixo a árbore do Ben e do Mal. O primeiro da esquerda moi parecido a un da portada sur de San Xoán da Cova, forma unha especie de cesto co corpo entrelazado dunha serpe cuxa cabeza asoma pola parte superior. Os restantes capiteis están ornamentados con motivos vexetais variados. Arrodea a arquivolta unha dobre rosca, composta a interior por unha arcatura de arquiños de medio punto e a superior con puntas de cravo. No centro da portada dun tímpano, con inscricións de difícil ou case imposíbel lectura, apóiase sobre dúas ménsulas curvas con ornamentación xeométrica. Unha xanela estreita e alongada en forma de seteira nace xusto no vértice superior da portada e, sobre ela, xa sobre o extremo do cumio da cuberta, un cuadrúpede a xeito de Agnus Dei, cunha cruz moderna sobre o lombo que substitúe a primitiva, hoxe desaparecida.
Na banda dereita ou sur da fachada érguese actualmente unha torre de planta sensibelmente cadrada, froito dunha recente restauración, xa que a primitiva desapareceu en 1904 e só se conservaban os arranques. Esta nova torre prismática, sobre a que se ergue un sinxelo campanario moderno, integra uns importantes elementos prerrománicos entre os que destaca, no seu paramento sur, unha xanela grande xeminada formada por dous arcos de ferradura case circular, que forman unha soa peza seguramente visigoda, que podería pertencer á primeira fábrica do século VIII que figura no testamento de Odoario. Esta celosía atopábase, denantes da última restauración, no muro dun alpendre dunha casa próxima á igrexa.
No muro leste da torre integrouse unha segunda peza prerrománica, pero posibelmente xa do século X, anterior en todo caso ao groso da fábrica actual da igrexa, que até a reconstrución da torre se atopaba no testeiro leste da sancristía, hoxe desaparecida, como pode comprobarse en fotos antigas. Esta peza está construída por unha cruz calada, integrada nun círculo que se mada cun semicírculo de radio maior dunha suxestiva composición.
Por último, na parte superior do paramento oeste da torre, xusto na súa coroación horizontal, intégrase no peto da azotea da torre unha cruz antefixa calada, de forma cadrada xa claramente románica, formada por unha cruz inscrita nun círculo cun trazado xeométrico de catro semicírculos que forman catro pétalos. miniatura|Portada norte da igrexa. A fachada norte está dividida polos contrafortes que albergan dúas alongadas seteiras no segundo tramo da nave e outro máis pequena na parte da ábsida rectangular. Entre as seteiras ábrese unha interesante portada, formada por unha única arquivolta apuntada apoiada en dúas columnas acodilladas nas xambas. A decoración da rosca é similar á da portada principal, e está formada por unha arcatura de arcos e medios arcos, arrodeada por puntas de cravo. O tímpano, liso, apóiase sobre ménsulas ornamentadas xeometricamente, moi semellantes tamén ás da porta principal.
Dos capiteis salienta pola súa orixinalidade, o da dereita, formado por catro follas cóncavas sobre un astrálago en forma de soga. Dentro destas follas dispóñense acios de bólas: cinco, catro en dúas delas e nove. Na parte superior, centrada aparece unha pequena cabeza humana. En ambas as fachadas laterais, norte e sur, destacan os variados canzorros que soteñen o beirado. Os da fachada sur estaban, denantes da restauración, sostendo o beiril da hoxe derruída casa reitoral. Amais dos decorados con elementos xeométricos ou vexetais, destacan unha cabeza de lobo cun cordeiro na boca, unha cabeza de carneiro, outra de ovella, cabezas humanas...
José María Mendiluce
José María Mendiluce Pereiro, nado en Madrid o 14 de abril de 1951 e finado en Barcelona o 28 de novembro de 2015, foi un escritor e político español ligado aos movementos de ideoloxía ecoloxista e socialista.
Xosé Carlos Bermejo
Xosé Carlos Bermejo Barrera, nado en Santiago de Compostela o 5 de novembro de 1952, é un historiador galego.
Traxectoria
Fillo de Francisco Bermejo Martínez, e irmán de Pilar Bermejo Barrera. Licenciouse na Facultade de Filosofía e Letras da Universidade de Santiago de Compostela, e acadou o título de doutor en Historia en xuño de 1974 coa tese: ''Algunos aspectos de la concepción de la naturaleza y la cultura en la mitología griega. Análisis estructural'' coa nota de sobresaínte e Premio Extraordinario Fin de Carreira. É catedrático de Historia Antiga na Facutade de Xeografía e Historia da USC dende xullo de 1992. As súas liñas de investigación desenvólvense no estudo da mitoloxía e relixións da Antigüidade, por un lado, e na teoría e xenealoxía da Historia, por outro.
En 2008 un artigo seu crítico co método de investigación arqueolóxico do equipo de Felipe Criado Boado e a Xunta de Galicia foi censurado polo CSIC.
A Carballeira, Santa Comba do Trevoedo, Maside
A Carballeira é un lugar da parroquia de Santa Comba do Trevoedo no concello ourensán de Maside na comarca do Carballiño. Tiña 7 habitantes no ano 2012 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 3 eran homes e 4 mulleres.
Francisco de Castro
Francisco de Castro, nado en Madrid en 1672 e finado na mesma cidade o 2 de outubro de 1713, foi un escritor español.
Roman Ingarden
Roman Witold Ingarden, nado en Cracovia o 5 de febreiro de 1893 e finado na mesma cidade o 14 de xuño de 1970, foi un filósofo e teórico literario polaco asociado á corrente fenomenolóxica. É recoñecido por algúns estudosos como "o pai da estética de recepción".
Francisco de Castro
Traxectoria
Alcumado Farruco, Francisco de Castro foi un dos últimos entremesistas do Teatro Barroco, ademais dun famoso comediante que traballou nas compañías da Corte desde finais do século XVII ata a súa morte. Fixo, sobre todo, papeis de gracioso e de barba, alcanzando con eles unha gran fama que lle valeu, en ocasións, poder actuar para os reis da época.
Javier Vidales
Javier Rodríguez Vidales, nado o 14 de setembro de 1965 en Astorga (León), é un exfutbolista español e actual adestrador de fútbol.
Francisco de Castro
Obra
A obra de Castro é unha das máis extensas entre os autores do teatro breve. Componse de trinta e oito entremeses, once mojigangas e fins de festa, cinco bailes e unha loa. É interesante, sobre todo, a inclusión nas súas pezas breves de elementos populares, coma os xigantóns. Tamén destaca a presenza continua do gracioso galego, papel que el mesmo interpretaba.
Títulos
Títulos importantes son:
Javier Vidales
Traxectoria
O 5 de xaneiro de 2010 anunciouse a súa contratación para adestrar ao Sporting de Gijón B, en substitución de Abelardo Fernández. O 23 de xuño do mesmo ano, foi renovado novamente como adestrador do Sporting B de cara á tempada 2010–11.
Roman Ingarden
Traxectoria
Ingarden estudou filosofía e matemáticas na universidade de Lvov, Polonia, e posteriormente en Alemaña, tendo a Kazimierz Twardowski e a Edmund Husserl como mestres respectivamente. Foi alumno de Edmund Husserl tanto en Gottinga como en Friburgo. Boa parte do seu traballo foi realizado en vésperas ou durante o período de posguerra da segunda guerra mundial, polo que as súas obras non foron populares até a década de 1960, cando se iniciaron as traducións do polaco a outras linguas.
Os seus traballos A obra de arte literaria e A comprehensión da obra de arte literaria forman unha teoría literaria que, fundamentada no método fenomenolóxico proposto por Husserl, propón unha forma de abordar as obras e entender a intención significativa que estas levan. Cabe salientar o uso de conceptos como: "intención significativa", "aprehensión do signo", "lectura pasiva e activa" e "concretización" dentro da súa obra.
Tamén publicou traballos de estética sobre música, drama, cinema, arquitectura e pintura.
Obras
Obras en Alemán
Obras en Polaco
Obras en Castelán
Carballedo
Carballedo é un concello da provincia de Lugo, pertencente a comarca de Chantada. O seu xentilicio (véxase no Galizionario) é.
Xeografía
O concello ten 139,6 km², repartidos en 23 parroquias. Está situado ao suroeste da provincia de Lugo, na comarca de Chantada. Limita ao norte con Chantada, ao sur con Vilamarín e A Peroxa, ao leste con Pantón e ao oeste con San Cristovo de Cea e Rodeiro.
Abla
Abla é unha localidade e concello da provincia de Almería, na comunidade autónoma de Andalucía, situado na comarca de Filabres-Tabernas, a 65 km da capital de provincia, Almería.
Carballedo
Xeografía
É un terreo de media montaña, entre a serra do Faro e o río Miño, no encoro dos Peares. Tamén está regado polo río Búbal. Está atravesado pola estrada N-540 que comunica Lugo e Ourense, que atravesa o termo de norte a sur pasando pola súa capital, A Barrela.
Abla
En 2013 tiña 1 422 habitantes, a súa extensión superficial é de 45,24 km² e tiña unha densidade de 31,43 hab/km².
Carballedo
Xeografía
O clima é oceánico, con matices continentais canto máis ao sur, con temperaturas moderadas e choivas abundantes. O seu ecosistema viuse afectado pola construción do encoro de Belesar.
Abla
Toponimia
Os historiadores modernos revisaron a xeografía ptolomeica da península ibérica, identificando a cidade de Obila situada na rexión central dos vettones con Ávila, mentres que Abula localízana na rexión sueste de Bastetania, xuntamente coa cidade de Acci (Guadix), que xeograficamente está próxima a Abla. Establecida a identidade histórica de Abula e Abla, xorde a cuestión da atribución do gentilicio ?abulenses?. Actualmente existen varias cidades e poboacións que comparten un xentilicio común, podemos citar a título de exemplo: Huesca, Huéscar (Granada) e Adahuesca (Huesca), cuxos habitantes denominar comunmente 'oscenses'. Tamén sucede cos procedentes de Galilea e Pozo Estreito (Murcia), que se denominan igualmente 'galileos'. Por razóns anteriormente aludidas, o xentilicio 'abulense' aparece actualmente compartido tanto polos naturais de Ávila como polos de Abla (Almería).
Polska Liga Koszykówki
A Polska Liga Koszykówki (PLK, do polaco: Liga de baloncesto de Polonia), tamén coñecida por motivos de patrocinio como Orlen Basket Liga, é a máxima categoría do baloncesto en Polonia. A competición consta de 16 equipos, dos cales os oito mellores xogan unha eliminatoria para decidir o campión. Fundada no ano 1928, a liga converteuse en profesional no ano 1995, sendo desde o seu inicio o club máis laureado o Śląsk Wrocław.
Carballedo
Historia
Da época do megalitismo consérvanse as mámoas de Vilar de Monte. Hai restos da época da cultura castrexa, como os castros de Morgade, Buciños, Papelle e Touza.
Polska Liga Koszykówki
Historia
A Liga de baloncesto de Polonia foi fundada no ano 1928, o que a converte nunha das máis antigas de Europa. Con todo, non sería até 1995 cando a competición se converte en profesional, sendo organizada pola Federación de Baloncesto de Polonia (PZKosz). Se durante a década de 1930 a vitoria final foi asunto de equipos de Poznań e Cracovia, despois da segunda guerra mundial chegan ao campionato os clubs máis importantes das cidades de Varsovia e Wrocław. As décadas de 1950 e 1960 viron o enfrontamento entre o Lech Poznań, o Legia Varsovia e o Wisła Kraków.
Carballedo
Historia
Nunha pequena igrexa da parroquia de Temes achouse un sartego do século IV, encargado por un terratenente galaico-romano a un obradoiro de Roma. Da época do románico son as igrexas monacais de Santo Estevo de Chouzán e San Xoán da Cova.
Abla
Xeografía
Ademais da localidade de Abla, o municipio inclúe o pequeno núcleo urbano de Las Adelfas.
Polska Liga Koszykówki
Nomes
Ao longo dos anos, debido a motivos de patrocinio, a Liga ten sido coñecida como:
Carballedo
Toponimia
O topónimo fai referencia a unha terra de moitos carballos, fitónimo anterior ao latín.
Polska Liga Koszykówki
Equipos
Os seguintes son os equipos que compiten na temporada 2023−24 da Polska Liga Koszykówki.
Medallistas
250px|thumbnail|right|Medallas oficiais da PLK.
Carballedo
Toponimia
Carballedo é un concello de nomes singulares. Todos estes son topónimos exclusivos de Carballedo, que non se repiten en Galicia: Acilleiros, Aguada, Agrexán, Alén do Río, O Alto das Lamas, Ambasmestas, O Barrio de Puga, Buciños, Buxelle, Cambillán, Carballidiño, Cas de Moure, Cas de Pedro, Casqueixeiro, O Castro de Morgade, Ceides, Chouzán, O Curuxeiro, A Enfonxa, Esmolfe, Faíl, A Grixoá, A Lama de Fente, Lixibán, A Lobagueira, Lobelle, Lulaíños, Lulás, Papelle, Pepes, A Placería, Puvieiros, Quintá do Monte, Sergudiño, Surrego, Val do Arado, Veascós, Vilaguillulfe, Vilar de Mulleres, Temes, Trasar, Trasmontes, Xibiriz.
Galería de imaxes
<Gallery> Ficheiro:Iglesia de Santiago de Lousada.jpg|Igrexa de Santiago de Lousada. Ficheiro:Parroquia Santa Marinia de Veascos.JPG|Santa Mariña de Veascós. Ficheiro:0aveiga.jpg|Paixase de Carballedo. Ficheiro:0bucinhos.jpg|Paisaxe de Carballedo. Ficheiro:0pradededariba.jpg|"Puza" típica da zona. Ficheiro:1paisaxedesdefurco.jpg|Terras de Carballedo. </Gallery>
Fento das boticas
O fento das boticas (Asplenium trichomanes) é un fentiño da familia Aspleniaceae. Moi abondoso nos penedos e muros sombrizos e nas ribeiras galegas, tamén recibe o nome vulgar de coandro. Recoñécese facilmente polas súas frondes miúdas e atoparse sempre pendurado dos muros.
En Galiza existen dúas subespecies: Asplenium trichomanes subsp. trichomanes, que foxe dos solos calcarios e prefire a montaña e Asplenium trichomanes subsp. quadrivalens, de maior tolerancia ecolóxica.
Descrición
Fento vivaz, de tamaño moi variábel, ás veces moi pequeniño, duns 4 cm, até os 50 cm, con curto rizoma, escamoso, do que xorden numerosas raíces magras, duras, negras, e unha serie de frondes de 8–45 cm, estreitas e longas co pecíolo máis ou menos sen vilosidades. Escamas de até 5 mm, con banda central (raque) tesa, pardo escura e brillante. Limbo linear, pinnado unha soa vez, con 15-30(40) pares de segmentos ovais, un chisco irregulares, de bordos dentados, máis largos os basais ca os superiores. Soros lineares. Os esporanxios maduran ao longo de todo o ano. Os soros son lineais e os esporanxios poden ser collidos coa man. Moi común a fins de primavera e verán.
Hábitat
Dáse moito en fendas de rochas e paredes de muros húmidos e sombrizos.
Distribución
miniatura|250px miniatura|250px
Europa e gran parte de Asia no sur deica Turquía, Irán e o Himalaia, cunha poboación no Iemen. Aparece tamén no norte, sur e partes do leste de África, no leste de Indonesia, sueste de Australia, Tasmania, Nova Zelandia e Hawai. Atópase en América do Norte e América Central, en Cuba e no norte e o oeste de América do Sur. Moi abondoso nas beiras dos ríos galegos, especialmente en cavorcos e en zonas onde hai rochas, valados e muros de pedra, xa que o fento das boticas pendura das paredes. Atópase até os 2.000 m de altitude.
Propiedades
Indicacións: é emoliente, antiinflamatorio, expectorante.
Taxonomía
Asplenium trichomanes foi descrita por Carl von Linné e publicado en Species Plantarum 2: 1080. 1753.
O nome científico do xénero Asplenium fai referencia ao uso terapéutico que se daba a estas plantas durante a Idade Media para sandar doenzas ligadas co bazo (exceso de bile negra). Así, Asplenium sería unha adaptación ao latín do grego "splen" (bazo). O nome vulgar da especie en galego ‘’das boticas’’ fai tamén referencia a este uso medicinal. trichomanes: epíteto da palabra grego: τριχομανεϛ, trichomanes que é o nome para os fentos.
Gran Premio do Brasil de 1993
O Gran Premio do Brasil de 1993 (oficialmente o XXII Grande Prêmio do Brasil) foi unha carreira de automobilismo de Fórmula 1, celebrada o 28 de marzo de 1993 no circuíto de Interlagos de São Paulo. Foi a segunda carreira da tempada de. A carreira de 71 voltas gañouna Ayrton Senna, a súa primeira carreira da tempada, con Damon Hill ocupando o segundo lugar. Esta foi a última vitoria para un piloto do Brasil na súa carreira de casa ata que Felipe Massa gañou con Ferrari no evento de 2006.
Cualificación
Brasil era a carreira de casa de Senna, pero non puido facer nada para evitar que os Williams lograran a marca de 1-2 na cualificación con Prost na pole por diante de Hill. Senna foi terceiro por diante de Schumacher, Andretti e Patrese.
Carreira
Ao principio, Senna adiantou a Hill, pero Andretti golpeou a Berger con ambos chocando forte na barreira de pneumáticos na 1ª curva. Ambos, xunto con Minardi de Brundle e Fabrizio Barbazza, quedaron fóra. A orde quedou: Prost, Senna, Hill, Jean Alesi, Schumacher e Lehto.
Schumacher superou a Alesi na 2ª volta, pero o seu compañeiro de equipo Patrese só durou ata a cuarta volta cando fallou a súa suspensión. Mentres que Prost acumulou unha vantaxe substancial, Senna viuse presionado por Hill, que quedou segundo na volta 11. Na volta 25, Senna recibiu unha penalización de stop & go por derribar a un backmarker baixo bandeiras amarelas e caeu detrás de Schumacher. Houbo unha chuvia torrencial, e moitos pilotos entraron a boxes para por pneumáticos de mollado, incluíndo a Senna, Schumacher e Hill, mentres que Prost mantívose con pneumáticos lisos. Varios pilotos trompearon, Ukyo Katayama e Aguri Suzuki chocaron na recta de saída na volta 27, o Footwork bloqueou parcialmente o circuíto e saíu o coche de seguridade, por segunda vez na Fórmula 1 a primeira vez foi no Gran Premio do Canadá de 1973. Fittipaldi trompeou na primeira curva na volta 30 quedando o seu auto parado no medio da pista. Coa choiva cada vez máis forte, Prost perdeu o control e, incapaz de evitar o auto de Fittipaldi, estrelouse contra el, quedando ambos fóra da carreira. Cando os restos foron limpados, o novo auto de seguridade controlou a pista, Hill lideraba diante de Senna, Schumacher (que perdera tempo durante a súa parada en boxes porque o seu auto caeuse do gato), Alesi, Johnny Herbert e Lehto. Seguidos por Alessandro Zanardi, Philippe Alliot, Mark Blundell, Derek Warwick, o novato Luca Badoer, Karl Wendlinger, Andrea de Cesaris, Érik Comas, e Michele Alboreto.
A pista comezou a secarse e todos se detiveron a por pneumáticos de seco. Johnny Herbert entrou en boxes xusto cando o safety car regresou aos boxes, e pasou ao terceiro posto debido a este cambio cedo de regreso aos slicks.
Xusto despois de para a cambiar pneumáticos, Senna pasou a Hill polo liderado e afastouse. Detrás, Schumacher e Alesi tiveron penalizacións por pasar baixo bandeiras amarelas, Schumacher caeu ao quinto e Alesi baixou ao noveno. Schumacher pasou a Blundell e logo a Herbert para tomar o terceiro posto. Senna gañou diante de Hill, Schumacher, Herbert, Blundell e Alessandro Zanardi.
A Carrasca, Santa Comba do Trevoedo, Maside
A Carrasca é un lugar da parroquia de Santa Comba do Trevoedo no concello ourensán de Maside na comarca do Carballiño. Tiña 10 habitantes no ano 2012 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 5 eran homes e 5 mulleres.
Ángel Viadero
Ángel Viadero Odriozola, nado en Santander o 3 de xaneiro de 1969, é un exfutbolista español e actual adestrador de fútbol. Actualmente está sen equipo.
Traxectoria
Cara a tempada 2010–11 foi contratado polo Pontevedra CF, sendo cesado no mes de outubro debido aos malos resultados.
Torrox
220px|miniatura|Faro de Torrox 220px|miniatura|Praia de Torrox Costa Torrox é un concello español da provincia de Málaga, na comunidade autónoma de Andalucía. Está situado na Costa do Sol Oriental, a beiras do mar Mediterráneo e ao pé da Serra de Almijara. É a cabeza do partido xudicial que leva o seu nome e un dos municipios que conforman a comarca da Axarquía e a Mancomunidade de Municipios da Costa do Sol-Axarquía.
O seu termo municipal ten unha superficie 51 km² que se estenden polo val do río homónimo, e unha poboación de 16.395 habitantes, segundo o censo do INE de 2008. Esta distribúese en dous núcleos diferenciados; o antigo núcleo de Torrox, situado no interior, e Torrox Costa, situado no litoral, onde se atopa a maior parte da poboación. Cabe mencionar que alberga a unha das maiores colonias de residentes alemáns de España.
Debido ás súas praias e infraestrutura turística é un lugar moi transitado durante os meses de verán. Os terreos agrícolas son dunha elevada produtividade grazas ao microclima subtropical da zona, que permite o cultivo de froitas tropicais como o aguacate, a manga ou o níspero, que se suman á produción de hortalizas e plantas ornamentais baixo plástico.
Crese que as orixes do Torrox están nunha cidade-factoría romana probablemente chamada Caviclum. Os árabes impulsaron a plantación das árbores da morera, convertendo a Torrox nun centro da industria da seda, que atendía a demanda dos mercados de Málaga e Granada, onde era moi apreciada. Tras a conquista castelá sufriu as consecuencias da rebelión dos mouriscos, a expulsión destes e as seguintes repoboacións.
Salobreña
miniatura|250px|Veiga de Salobreña. Salobreña é un concello español da provincia de Granada, en Andalucía, situado na parte centro-oeste da costa granadina. Limita cos municipios de Los Guájares, Vélez de Benaudalla, Motril, Almuñécar, Ítrabo e Molvízar.
Este municipio, a beiras do mar Mediterráneo, compono tres núcleos de poboación: Lobres, Caleta-La Guardia e Salobreña. O núcleo principal de poboación está situado nunha roca coroada por un castelo árabe do século X que no pasado, durante o reinado nazarí, foi a prisión real. No seu termo municipal desemboca o río Guadalfeo. Outros puntos importantes en Salobreña son a igrexa do Rosario, a Medina e o parque de Fuente.
León VII, papa
León VII nado en Roma, en data descoñecida, e finado o 13 de xullo de 939 foi o papa n.º 126 da Igrexa católica do 936 ao 939.
Pontificado
León VII, probablemente era un monxe bieito cando o elixiron papa o 3 de xaneiro de 936, conforme ao desexo do duque Alberico II, establecendo que o emperador debía ter a potencia civil e o papa a potencia relixiosa.
León VII, tivo unha atención particular á reorganización dos mosteiros. Odón abade de Cluny convenceu ao Papa e a Alberico para que desen o seu apoio na reorganización do monacato que pretendía levar a cabo, non só na zona de Borgoña, onde se situaba a abadía, senón en toda Europa.
Para cooperar no traballo de reforma en Alemaña do emperador xermánico Otón, León VII nomeu un vicario apostólico e legado pontificio en toda a Alemaña con poder de procesar todos os eclesiásticos que errasen. Non obstante, prohibiulle bautizar á forza os xudeus alemáns aínda que o autorizou a que os expulsase das cidades se rexeitaban o devandito sacramento..
José Benito Juncal
José Benito Juncal Romay, nado en Pontevedra e finado na mesma cidade o 11 de outubro de 1884, foi un mestre e xornalista galego.
Traxectoria
miniatura|Tratado de la buena educación. Foi mestre da escola de Cambados, e dende 1858 da do Areal de Vigo. Despois foi profesor e rexente da Escola práctica agregada á Escola Normal de Pontevedra, onde creou un Museo. Foi director da Revista de Primera Enseñanza, redactor de La Constancia e La Reforma e colaborou en El Buscapié. En 1880 foi nomeado correspondente da Real Academia da Historia.
Campelos, Carelle, Sobrado
Campelos é un lugar da parroquia de Carelle, no concello coruñés de Sobrado, na comarca da Terra de Melide. Segundo o IGE, en 2014 tiña 8 habitantes (5 homes e 3 mulleres).
Mariño II, papa
Mariño II (ou Marino II, máis tarde coñecido coma Papa Martiño III), naceu en Roma e foi Papa de 942 a 946. Foi elevado ao papado grazas á intervención de Alberico II de Spoleto, tendo focado a súa actividade en aspectos administrativos do Papado.
André Milhoux
André Milhoux, nado o 9 de decembro de 1928, é un expiloto de carreiras belga. Participou nun Gran Premio do Campionato do Mundo de Fórmula 1, o Gran Premio de Alemaña de 1956 o 5 de agosto de 1956, pero tivo que retirarse logo de 15 voltas debido a un fallo de motor. Non conseguiu ningún punto no campionato.
Resultados Completos na Fórmula Un
(Chave) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida.
Terra queimada
miniatura|Pozos petrolíferos ardendo en Kuwait tras a retirada dos iraquís en [[1991 durante a guerra do Golfo.]] A política de terra queimada ou de terra arrasada é unha táctica militar que consiste en destruír absolutamente todo o que poida ser de utilidade ao inimigo cando unha forza avanza a través dun territorio ou se retira del.
A táctica da terra queimada é unha acción que vincula os aspectos militares e económicos ou mesmo psicolóxicos dunha estratexia militar. Estas accións destrutivas teñen a vantaxe de que non requiren adiantos tecnolóxicos nin unha especialización particular por parte dos combatentes que a aplican. Cando se emprega en territorio inimigo preténdese destruír a súa vontade de resistir mediante a intimidación, provocando sufrimento ás poboacións locais xa que destrúe as súas propiedades e medios de subsistencia. Se se aplica en territorio propio ao retirarse, o obxectivo é atrasar ou mesmo deter o avance inimigo ao deixarlle sen recursos que aproveitar, ou entorpecendo o seu movemento.
A terra queimada resultou historicamente moi eficaz para faccións que doutra forma non fosen capaces de resistir o avance de exércitos mellor organizados e máis poderosos, aínda que na guerra moderna a súa utilidade é menor, xa que todo continxente armado adoita cargar coas súas propias subministracións en lugar de vivir do terreo, como se facía séculos atrás. Nese contexto, tamén se empregou a política de terra queimada na loita contra movementos guerrilleiros co fin de dificultar aos insurxentes a subministración e a ocultación entre a poboación civil.
Estevo VIII, papa
Estevo VIII (IX), datos de nacemento descoñecidos, faleceu en outubro de 942, foi o papa nº 127 da Igrexa católica dende o ano 939 ata 942.
Traxectoria
Nalgunhas cronoloxías e listas este papa aparece como Estevo IX, a diferenza débese a que algúns autores toman en conta a elección de Estevo, papa electo, que só reinou tres días, do 23 ao 26 de marzo de 752, trala morte do papa Zacarías.
Foi elixido papa, do mesmo xeito que o seu predecesor, por disposición do príncipe e senador romano Alberico II quen, do mesmo xeito que a súa nai Marozia, someteu durante décadas aos papas elixidos baixo o seu mandato.
Durante o seu pontificado, en 940, interveu no enfrontamento que en Francia tiña lugar entre o conde Hugo de París e o rei Luís IV de Ultramar, póndose ao lado deste e ameazando con excomungar aos franceses e borgoñóns que non lle prestasen obediencia.
Segundo certas fontes pouco fiábeis sería obxecto dunha conspiración, no curso da cal lle cortaron o nariz.
Faleceu en outubro de 942.
Cultura de masas
A cultura de masas é un produto da sociedade de consumo no mundo occidental. A principios do século XX a cultura, a vida privada, o pensamento etc. empezaron a ser fabricados a escala masiva e vendidos no mercado.
Concepto e desenvolvemento
A cultura de masas consegue fabricar a grande escala, con técnicas e procedementos industriais ideas, soños e ilusións, estilos persoais, e ata unha vida privada en gran parte produto dunha técnica, subordinada a unha rendibilidade, e á tensión permanente entre a creatividade e a estandarización; apta para poder ser asimilada polo cidadán de clase media.
A cultura de masas é o desenvolvemento dun novo modelo no que se reforzan as diferenzas e as desigualdades con estratexias e instrumentos mercadolóxicos cada vez máis elaborados. A ciencia e o coñecemento póñense ó servizo da produción duns valores e símbolos estereotipados.
Os tres alicerces fundamentais desta cultura son: unha cultura comercial, unha sociedade de consumo e unha institución publicitaria.
Principios
A cultura de masas ten uns principios interrelacionados xurdidos da escisión entre produción e consumo:
Xorde así o concepto de industria cultural, o cine e a radio non necesitan xa darse como arte, autodefínense como industrias.
Popular culture
Luis Montestruc Rubio
Luis Montestruc Rubio, nado en Tardienta en 1868 e finado en Biescas en 1897, foi un xornalista, escritor e político español, fundador do periódico zaragozano Heraldo de Aragón.
Biografía
Fillo dun terratenente fabricante de xesos da localidade oscense de Tardienta, a súa biografía encóntrase marcada polo seu decidido sentido republicano e as súas temperás inclinacións literarias. Ingresou con quince anos como xornalista no Diario de Avisos debido á amizade do seu pai con Calixto Ariño, o seu fundador. Nel traballaría ata 1894, data na que funda e dirixe La República ("órgano de todos os republicanos"), publicación de vida efémera.
Dirixiu La ilustración aragonesa (1888), publicación na que colaboraron, entre outros, Leopoldo Alas "Clarín", Labastida, Berned, Faustino Sancho y Gil, Florencio Jardiel, Mariano de Cavia, Marcos Zapata, Marceliano Isábal, Luis Ram de Viu, Luis Royo Villanova, Mariano de Pano y Ruata e outros intelectuais da época. Participaría tamén en La defensa regional (1893) con Leopoldo Romeo e Juan Pedro Barcelona.
O 20 de setembro de 1895 apareceu o primeiro número do Heraldo de Aragón, xornal fundado por Montrestuc na cidade de Zaragoza e que se definía como órgano estritamente informativo, de carácter liberal e independente de vinculacións políticas.
Enfermo de gravidade, vendeu o 2 de novembro de 1896 o diario ao seu amigo e antigo compañeiro en Diario de Avisos, Antonio Motos Martínez, se ben seguiu figurando nominalmente como director ata a súa morte, por tuberculose, no seu retiro de Biescas, aos 29 anos de idade.
Como político, foi fundador do Partido Republicano Centrista, deputado provincial na corporación de Zaragoza e polo distrito de Tarazona-Borja. Orador brillante, poeta e dramaturgo, estreou con éxito en Zaragoza o drama "Blanca".
Partidos políticos de España inscritos de 1991 a 1995
Esta é unha lista de partidos inscritos no Rexistro de Partidos Políticos do Ministerio do Interior de España de 1991 a 1995.
Templo mormón de Caracas
O Templo de Caracas é un dos templos construídos e operados pola Igrexa de Xesús Cristo dos Santos dos Últimos Días, o número 96 construído pola igrexa e o primeiro de Venezuela, situado na cidade de Caracas.
Construción
Na conferencia xeral da igrexa SUD de 1995, o entón presidente da igrexa, Gordon B. Hinckley anunciou os plans de construír un templo en Venezuela. Seguido o anuncio público, a igrexa nese país buscou un terreo adecuado, considerando varios puntos por preto de 18 meses. Finalmente decidiuse construír o templo relixioso nun terreo que a igrexa xa posuía na cidade de Caracas e a cerimonia da primeira palada ocorreu en 1999. A construción do templo de Caracas durou pouco máis de ano e medio, malia certos contratempos, incluíndo o descubrimento dun manancial durante a escavación e dúas desprendemento de terra.