cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Holaspis laevis
Conservación en viveiros
No "Acuario de Colonia", unha femia de H. laevis de Tanzania puxo un ou dous ovos o 14 de novembro, o 22 de decembro, o 24 de febreiro e o 5 de abril. Só un ovo eclosionou despois de 54 días de incubación. As femias de H. laevis depositaron ovos debaixo dunha codia. A niñada case sempre constaba de dous ovos, e rara vez as femias máis novas poñían un só. Producían niñadas cada catro ou seis semanas durante o ano. O tamaño do ovo era de entre 6,0 e 7,2 mm x 11,3 e 12,9 mm, a súa masa oscilba entre os 0,30 e os 0,38 g. A 29 °C, o tempo da incubación foi de 55 a 57 días. As crías medían de 21 a 24 mm de longo desde o fociño até a abertura xenital, e a cola medía de 30 a 35 mm de longo, e tiñan unha masa corporal de 0,23 a 0,25 g. A madurez sexual alcánzase aos 1,5 ou 2 anos en cativerio.
Estado de conservación
A Unión Internacional para a Conservación da Natureza e dos Recursos Naturais, considerando que esta especie ten unha área de distribución razoablemente ampla, que se encontra en varias áreas protexidas e que non está suxeita a grandes ameazas, considera o seu status como LC (pouco preocupante).
Edwin Nicholas Arnold
Edwin Nicholas "Nick" Arnold, nado o 16 de outubro de 1940, é un herpetólogo británico.
Traxectoria
Ex conservador de herpetoloxía no Museo de Historia Natural de Londres, Arnold fixo achegas fundamentais á herpetoloxía de Europa e de África do Norte, especialmente en xecos e en lagartos da familia dos lacértidos.
Descubriu e describiu 36 especies e 4 subespecies de réptiles, e atribúeselle tamén a descrición de Australolacerta australis.
Escribiu A Field Guide to the Reptiles and Amphibians of Britain and Europe, da que se publicaron varias edicións.
Honores
Polo menos catro especies de réptiles foron nomeadas en honor de Arnold:
Abreviatura
A abreviatura Arnold enprégase para recoñecer a Edwin Nicholas Arnold como autoridade na descrción e taxonomía en zooloxía.
Anna Sundström
Anna Sundström, nada o 26 de febreiro de 1785  e finada en  1871, cuxo nome de nacemento era Anna Christina Persdotter, foi unha química sueca que traballou como axudante do químico Jöns Jacob Berzelius de 1808 a 1836. Anna Sundström é considerada a primeira química sueca.
Traxectoria
Anna Persdotter era filla do granxeiro Per Jansson e máis tarde adoptou o seu nome científico de Sundström. Trasladouse á capital para traballar como criada e en 1808 foi contratada como empregada do fogar de Jöns Jacob Berzelius, quen a tratou como axudante e colega nos seus estudos. Durante o seu traballo na casa Berzelius recibiu unha educación en química e adquiriu unha gran cantidade de coñecementos na disciplina. Berzeluis afirmou que: "Ela utilizou o meu equipo e coñece o nome do equipo como unha graduada, e podo dicir con seguridade que pode destilar ácido clorhídrico . Sundström tamén xestionaba o seu laboratorio e supervisaba aos seus estudantes, que a chamaban cariñosamente "a estrita Anna".
Anna Persdotter viuse obrigada a rematar o seu traballo con Berzelius cando este casou con Elisabeth Poppius en 1836.
Recoñecementos
Cada ano a división de química inorgánica da Academia Sueca de Química elixe a mellor tese de doutoramento en química inorgánica e outorga á autora o Premio Anna Sundström.
Daughters
Daughters é unha banda estadounidense de noise rock formada en 2002 en Providence, Rhode Island tras a disolución de As the Sun Sets. No presente o grupo está composto polo vocalista Alexis Marshall, o guitarrista Nicholas Andrew Sadler, o batería Jon Syverson, e o baixista Samuel Moorehouse Walker.
Formación e Canada Songs
Antes de formar Daughters, o vocalista Alexis S.F. Marshall, o guitarrista Jeremy Wabiszczewicz e o batería Jon Syverson tocaban na banda de grindcore As the Sun Sets. Tras a súa disolución, Marshall, Wabiszczewicz e Syverson formarían Daughters xunto co guitarrista Nicholas Andrew Sadler e o baixista Pat Masterson. O deradeiro lanzamento de As the Sun Sets, 8949, contiña un inserto que tiña unha mensaxe da banda. A mensaxe dicía "...Esta é a última gravación de As the Sun Sets. 21 de marzo de 2002, o sol púxose por última vez. 22 de marzo de 2002, comezamos de novo como Daughters". Marshall posteriormente revelou que o anuncio en 8949 fora un erro e que non debería ir no libreto da EP, xa que vía a Daughters como unha nova banda e non quería que a xente a vise como unha continuación de As the Sun Sets.
O 25 de marzo de 2002 (só tres días despois de que a banda se formase oficialmente) Daughters publicou o seu EP de estrea, Daughters, a través do selo City of Hell Records. Daughters realizou o seu primeiro concerto a finais de maio no Munch House en Providence, xunto con Backstabbers Inc. e Dead and Gone. No mes de outubro Daughters centrouse en compoñer material novo para o seu primeiro álbum. O 12 de agosto de 2003 Daughters publicou o seu álbum de estrea, Canada Songs, a través de Robotic Empire.
Hell Songs
En xuño de 2004 Daughters publicou o seu primeiro álbum ao vivo, Live at CBGB, co selo City of Hell. O álbum contiña unha canción nova, "Boner X-Ray". En xullo de 2004 "Boner X-Ray" foi editada gratuitamente como descarga a través da páxina de Daughters; unha versión de estudio aparecería no seguinte álbum da banda, Hell Songs, co título de "X-Ray". A mediados de 2005 Daughters fichou por Hydra Head Records. Nos seus concertos de 2004 e 2005 Daughters tocou moitas primeiras versións de cancións que posteriormente aparecerían en Hell Songs, como "Fiesty Snakewomen", "Boner X-Ray", "Fiery Wolves", "Crotch Buffetttt" e "Fuck Whisperer". Daughters entrou no estudio en marzo de 2006 para comezar a gravar o seu seguinte álbum nos Mad Oak Recording Studios. En maio de 2006 a banda publicou detalles dodisco como o seu título, produtor, estudio de gravacaión e a listaxe de cancións. O 8 de agosto de 2006 Daughters lanzou o seu segundo álbum, Hell Songs, a través de Hydra Head.
Daughters e disolución
O proceso de composición do terceiro disco do grupo comezou tres anos antes do seu lanzamento. Sadler dixera que lle daría ideas de cancións e riffs a Syverson "para discutilas". As gravacións do álbum comezaron a finais de abril de 2009 e remataron en xuño. No mes de agosto Daughters disolveuse de forma abrupta. Despois de acabar a gravación do álbum Marshall e Sadler tiveron unha discusión que rematou co primeiro abandonando a banda. O resto dos membros decidiron facer unha pausa agardando que Marshall regresase ao grupo nalgún momento. Sadler continuou coa masterización do disco e coa preparación do libreto e incluso traballou co artista Dave Fisher nun vídeo de avance. Afirmando que "esencialmente estaba intentando manter a banda viva para quen sabe que" e "agardando que [Marshall] regresase ou quizais nuns anos poderíamos comezar a tocar outra vez". Marshall decidiu que quería regresar á banda, pero que Sadler debería ser expulsado. Isto causou que o baixista Samuel M. Walker deixase o grupo. A banda finalmente disolveuse.
A separación nunca se anunciou oficialmente e ninguén de fóra da banda soubo dela ante do final de 2009. Algúns meses despois da disolución Marshall e Syverson reconectaron e decidiron continuar coa banda. Afirmou: "Creamos esta banda e somos as únicas dúas persoas que estivemos nela constantemente, así que non había razón para deterse por completo e tirar todo pola borda". Marshall continuou dicindo que a parella "non ten plans de substituír a ninguén, pero no descartamos a idea de que axgente poida vir e se funciona, quedarán". Sadler dixo: "Dende a miña perspectiva, non creo que volva a tocar con Daughters outra vez. Pasei por demasiado estrés e estou nunha situación mellor escribindo e estando nunha banda con Fang Island. Co novo álbum, creo que rematamos cunha boa nota con Daughters e se [Marshall] a leva máis aló entón estou feliz por el e iso é xenial. Así que realmente eu non marchei, a banda sinxelamente víuse abaixo. Dalgún xeito supoño que o tipo que renunciou botoume. (risas)Non sei onde me deixa iso a min ou á banda, pero estou usándoo como unha excusa para saír oficialmente".
A banda realizou un único concerto segredo no Rhode Island School of Design en Providence, onde tocou a meirande parte das cancións do seu seguinte álbum. Foi a primeira e única vez na que a banda tocou temas ao vivo de Daughters antes da súa reunión en 2013. A pesar da "disolución", Daughters editou Daughters o 9 de marzo de 2010 a través do selo Hydra Head. Os representantes da banda anunciaron que non habería xira de promoción do álbum. Posteriormente Sadler dixo: "Este álbum atraounos realmente. A xente estaba facéndose un pouco maior, toda a banda era extremadamente pobre de xirar ao longo dos anos, polo que a vida fóra do grupo atrapounos realmente e fíxose difícil facer algo. Estou moi orgulloso deste disco sinxelamente porque puidemos facelo, sabes? Foi unha loita real".
Reunión e sesións de gravación
Marshall acreditou a Andy Low de Robotic Empire como a persoa que reuniu a Daughters. Aínda que Marshall e Sadler non se falaban, Low díxolles a ámbolos dous que o outro quería velo. Porén, ningún membro lle expresara a Low ningún desexo de ver ao outro. Sen saber isto, os dous aceptaron con receo cear xuntos. Durante a cea descubriron que Low enganáraospara que volvesen falar. A situación foi descrita por Marshall: “Sentamos e ceamos e aos 15 minutos comezamos a falar sobre plans. Supoño que sinxelamente precisabamos estar na mesma habitación”. Despois continuou dicindo, “Sentín que non pasara suficientemente tempo como para que calquera problema que Nick e máis eu tiñabamos non se esquecera necesariamente, pero xa non parecía tan importante”.
Falando sobre a reunión de Daughters, Marshall afirmou que a banda falara diso durante un tempo. Tamén mencionou como os fans lle preguntaban regularmente "que estaba pasando con Daughters" mentres esl estaba de xira coa súa outra banda, Fucking Invincible. Dixo: "É unha tolemia. A xente aínda está interesada", referíndose a Daughters. Cando Marshall chegou a casa tras xirar con Fucking Invincible envoiu un texto aos outros membro de Daughters dicindo, "A xente está interesada en que fagamos algo. Non deberíamos fodelos. Deberíamos saír a facer algúns concertos, porque esta cousa de compoñer está tardando máis tempo do que debería. Non nos preocupemos por iso; toquemos sinxelamente algúns concertos e as cousas sucederán despois. Todo sucederá por si só unha vez que teñamos a mentalidade de estar en Daughters e estar xuntos".
O 13 de setembro de 2013 Daughters reformouse para un único concerto en Rhode Island. Debido á enorme demanda engadíuse un segundo concerto o 15 de setembro. Aínda que non se fixeron máis anuncios oficiais, dende o momento da reunión a banda tivo unha intensa actividade nas redes sociais e gravou "fragmentos e pezas" e algunhas demos. No verán de 2014 a banda comezou a gravar no estudio de Providence Machines With Magnets. En xullo dese ano, durante esas sesións de gravación, a banda seguiu insinuando que estaba traballando en material novo a través da súa conta de Facebook. Porén, todas as gravacións desas sesións arquiváronse porque a banda non estaba satisfeita co resultado, afirmando Marshall que eles "forzárono" e que as gravacións acabaron soando "inacabadas". Sadler dixo que as gravacións arquiváronse para que a banda poidese "experimentar con novas ideas".
You Won't Get What You Want
En 2015 Daughters publicou unha fotografía en Facebook dos seus membros no estudio de gravación Machines With Magnets. En setembro de 2016 a banda anunciou a través de Instagram que gravarían durante a súa seguinte xira sen unha axenda real nin unha liña de tempo para o seu lanzamento. Nesa xira Daughters tocou unha nova canción, "Long Road, No Turns". Nunha entrevista en xuño de 2017 Marshall dixo que agardaba que Daughters lanzase o seu cuarto álbum cara finais dese ano.
Os días 28 e 29 de decembro de 2017 Daughters e Code Orange foron abreconcertos de The Dillinger Escape Plan nos seus dous derradeiros concertos. En abril de 2018, Daughters informou que remataran de gravar as guitarras para o seu seguinte álbum. O 13 de xullo de 2018 Daughters publicou o sinxelo “Satan in the Wait" do seu seguinte álbum, que sería lanzado polo selo Ipecac Recordings, ao igual que o sinxelo. O 17 de agosto Daughters anunciou o título do disco, You Won't Get What You Want, e lanzou o segundo sinxelo do mesmo, titulado "The Reason They Hate Me", que foi descrito como "máis ruidoso e abrasivo" que o anterior. Co anuncio o grupo tamén informou de máis datas de xira. O 2 de outubro de Daughters publicou o terceiro sinxelo do álbum, "Long Road, No Turns", unha canción descrita pola Rolling Stone como "outra besta única: ritmos fóra de orde atravesan un verniz fervente de distorsión e Marshall, coa súa voz soando cristalina, canta sobre cometer e desfacer erros". O 14 de xaneiro de 2019 a banda estreou o primeiro vídeo musical da súa carreira, para a canción "Less Sex." O vídeo foi dirixido polo antigo guitarrista da banda Jeremy Wabiszczewicz.
Charles D. Walker
Charles David "Charlie" Walker, nado en Bedford, Indiana, o 29 de agosto de 1948, é un astronauta estadounidense retirado que formou parte das misións STS-61-B, STS-41-D e STS-51-D.
Traxectoria
Walker graduouse en enxeñaría aeronáutica e astronáutica pola Universidade Purdue en 1971. Foi seleccionado como astronauta pola NASA en 1983. Participou nas misións STS-61-B, STS-41-D e STS-51-D, pasando 19,91 días no espazo.
Australolacerta australis
Australolacerta australis é unha especie de lagarto da familia dos lacértidos, subfamilia dos lacertinos, e tribo dos eremiadinos, a única do xénero Australolacerta.
Descrición
Tanto o xénero como a especie foron descritos en 1989 polo herpetólogo británico Edwin Nicholas Arnold, encargado da sección de herpetoloxía do Museo de Historia Natural de Londres, no seu traballo:
Etimoloxías
O epíteto específico, australis tamén está tomado do latín australis.
Sinónimos
Ademais de polo seu nome actualmente válido a especie coñceuse tamén polos sinónimos:
Características e historia taxonómica
Co traslado de Lacerta rupicola ao xénero Vhembelacerta, foi necesario un rediagnóstico de Australolacerta. A monofilia deste xénero monotípico estableceuse sobre a base dunha serie de marcadores nucleares e mitocondriais. Morfoloxicamente é máis próximo a Vhembelacerta, e pódese distinguir de todos os demais lacértidos pola seguinte combinación de características: cabeza moderadamente deprimida, corpo debilmente deprimido, SVL (medida morfométrica tomada en herpetoloxía desde a punta do fociño até a abertura máis posterior da fenda cloacal) de 50 a65 mm, máximo 70 mm; a extremidade posterior dprimida chega ao colo; a cola é cilíndrica; os escudos de cabeza son normais, cos superiores lisos; a rexión occipital é plana; o fociño aacba en punta, e é máis curto que a parte postocular da cabeza; a fosa nasal está perforada entre a nasal e unha ou dúas posnasais, coas nasais en contacto entre si detrás da rostral.
Estado de conservación
A Unión Internacional para a Conservación da Natureza e dos Recursos Naturais, considerando que esta especie atópase en varias zonas das montañas do Cabo Occidental, onde está restrinxida a altitudes moi altas (>750 m, coa maioría dos rexistros en lugares por riba dos 1 400 msnm), e en lugares de altas precipitacións, e aínda que está escasamente distribuída nun rango estreito cunha extensión de aparicións relativamente moderada (uns 9 000 km 2), gran parte da área está protexida formalmente, e hai poucas ameazas antrópicas para o seu hábitat, cualifica o status sa especie como LC (pouco preocupante).
Brenner
O apelido Brenner pode estar referido a:
Calcolítico na Península Ibérica
miniatura|457x457px| Ídolo oculado (chamado "Ídolo de Estremadura"). Obra de arte esquemático esculpida en [[alabastro no val do Guadalquivir durante o Calcolítico (terceiro milenio a. C.).]] O Calcolítico na Península Ibérica singulariza esta fase da Prehistoria (tamén denominada Idade do Cobre ou Eneolítico) nun ámbito xeográfico concreto, o peninsular. Este momento correspóndese cun claro incremento na complexidade social que mostraba o período precedente, o Neolítico, anunciando os posteriores cambios que se produciron durante a Idade de Bronce e de Ferro. Hai investigadores que o subdividen en Calcolítico Inicial, Pleno e Final.
Os grupos arqueolóxicos máis significativos foron os do castro de Leceia, en Barcarena (Oeiras, distrito de Lisboa), de finais do Neolítico até a Idade do Cobre, descuberto a finais do XIX polo pai da estratigrafía e arqueoloxía portuguesa, Carlos Ribeiro, e escavado a principios do século XX (1914) por José Leite de Vasconcelos, naturalista e arqueólogo, e o máis recente Vila Nova, en Vila Nova de São Pedro (Azambuja, distrito de Lisboa) (Portugal), e Los Millares, en Almería (España). Durante o III milenio a. C. o territorio peninsular distou moito de ser culturalmente uniforme. Así, pódese dividir a Península Ibérica en, cando menos, tres grandes áreas que presentan unhas certas características propias: sueste, suroeste e interior (que incluiría o norte de Portugal). Hoxe en día, parece claro que estes foron o resultado de procesos autóctonos, xerados a partir do substrato poboacional neolítico indíxena.
Contextualizando o Calcolítico
Aínda que o Calcolítico (do grego chalkós, cobre) debe o seu nome e sempre se identificou co uso dos primeiros metais por parte da humanidade, hai asociados moitos outros procesos de cambio que son mesmo máis importantes que a propia metalurxia:
O metal debeu ser un elemento máis entre as numerosas innovacións que se produciron durante o III milenio a. C. na Península.
Estas transformacións detéctanse inicialmente nos grupos do mediodía peninsular, pero é difícil establecer unha orde de prioridade sobre onde apareceron por primeira vez. Posteriormente, estas comunidades incorporaron o vaso campaniforme, que, tradicionalmente, foi utilizado para marcar un antes e un despois nas periodizacións (por exemplo, no sueste: Precampaniforme ou Millares I e Campaniforme ou Millares II). Actualmente, e sen negar a importancia do campaniforme como fósil director do Calcolítico final, algúns investigadores mostran reticencias á hora de establecer esta diferenciación en dous momentos entre os que non se observa ningunha ruptura. Por iso, empézase a prescindir desta secuenciación e a considerar o campaniforme como unha simple adición artefactual, unha moda.
David M. Walker
David Mathieson "Dave" Walker, nado en Columbus, Xeorxia, o 20 de maio de 1944 e finado o 23 de abril de 2001, foi un astronauta estadounidense que formou parte das misións STS-51-A, STS-30, STS-53 e STS-69.
Traxectoria
Walker graduouse en ciencias pola Academia Naval dos Estados Unidos en 1966. Foi seleccionado como astronauta pola NASA en xaneiro de 1978, finalizando o seu adestramento en agosto de 1979. Participou nas misións STS-51-A, STS-30, STS-53 e STS-69, pasando 30,19 días no espazo.
Acta de Helsinqui
A Conferencia sobre Seguridade e Cooperación en Europa (CSCE) ou Conferencia de Helsinqui tivo lugar en Helsinqui (Finlandia) durante varias sesións entre o 3 de xullo de 1973 e a decisiva terceira sesión do 30 de xullo ao 1 de agosto de 1975; entre os Estados Unidos de América, Canadá, a Unión de Repúblicas Socialistas Soviéticas e todos os Estados nación de Europa (incluíndo Turquía e excluíndo Albania e Andorra).
Culminou na acta final da Conferencia sobre Seguridade e Cooperación en Europa, tamén coñecido como Acta Final de Helsinqui, Acordos de Helsinqui ou Declaración de Helsinqui. Foi asinado por 35 países. É o punto de partida da Organización para a Seguridade e a Cooperación en Europa (OSCE). Non obstante, o acto non era vinculante xa que non tiña carácter de tratado.
A Conferencia tivo reunións posteriores, que tiveron lugar en Belgrado (4 de outubro de 1977 - 8 de marzo de 1978), Madrid (11 de novembro de 1980 - 9 de setembro de 1983) e Viena (4 de novembro de 1986 - 19 de xaneiro de 1989). O Cumio de París de 1990 pódese considerar o punto final da Conferencia, debido á desaparición do bloque do Leste.
Contido da Acta de Helsinqui
Os principais puntos que figuran na Acta foron:
Significado da Acta de Helsinqui
thumb|esquerda|Reunión bilateral dos Estados Unidos e a URSS, cos presidentes [[Gerald Ford e Leonid Brezhnev, en xullo de 1975]] No momento da sinatura, o documento foi visto tanto como un paso significativo para reducir as tensións da guerra fría (a chamada 'distensión'), como como un triunfo diplomático para a URSS, debido ás cláusulas de inviolabilidade das fronteiras nacionais e ao respecto integridade territorial, que recoñeceu por primeira vez as incorporacións territoriais da Unión Soviética en Europa do Leste despois da Segunda guerra mundial.
Non obstante, a parte dedicada aos dereitos humanos constituíu a base para o funcionamento do Grupo de Helsinqui en Moscova (en inglés: Moscow Helsinki Group), unha ONG independente creada para supervisar o cumprimento dos Acordos de Helsinqui. Desde 1996, o Grupo Helsinki de Moscova está dirixido por Liudmila Alekséyeva. O Grupo Helsinki expandiuse coa creación de varios comités rexionais, que finalmente formaron a Federación Internacional de Helsinqui e Human Rights Watch. Aínda que se supón que deben supervisar o cumprimento da Acta por parte de todos os seus asinantes, o foco da súa atención foi a súa aplicación na Unión Soviética e nos seus aliados do Pacto de Varsovia, dando apoio internacional aos grupos disidentes.
Albania negouse a participar na conferencia, co seu líder Enver Hoxha argumentando o seguinte:
Estados asinantes orixinais
Aínda que Albania non foi un dos asinantes orixinais, converteuse en asinante en setembro de 1991.
Non se debe confundir con
A Declaración de Helsinki de 1964, de contido científico, sobre os principios da experimentación humana.
Moeda de 5 centavos de dólar Shield
A moeda de 5 centavos de dólar Shield foi a primeira moeda estadounidense con ese valor facial producida en cuproníquel, a mesma aliaxe coa que se continuou cuñando ata os nosos días. O seu deseño débeselle ao daquela gravador xefe da Casa da Moeda dos EEUU, James Barton Longacre, e emitiuse desde 1866 ata 1883, cando foi substituída polos 5 centavos Liberty Head. A moeda toma o seu nome do motivo central do seu anverso (inglés shield = "escudo").
O deseño de Longacre baseouse nas súas moedas de 2 centavos, e simboliza a forza dun país unificado. O proceso de cuñaxe desta moeda resultou ser complicado, o que provocou que o deseño do seu reverso tivese que modificarse en 1867. Malia todo, as dificultades de produción continuaron, causando numerosas variantes menores que son hoxe obxecto de interese para o coleccionismo.
Antecedentes e autorización
esquerda|miniatura|O [[Industria|industrial Joseph Wharton, partidario de introducir o níquel como metal de cuñaxe.]] A Casa da Moeda dos Estados Unidos cuñaba pezas de cinco centavos desde 1792; de feito, estas foron as primeiras moedas saídas da ceca pública estadounidense. A aliaxe utilizada orixinalmente era de 892 milésimas de prata e o resto de cobre, e en 1837 a proporción de prata aumentárase ata as 900 milésimas.
A Guerra de Secesión fixo que a maioría das moedas estadounidenses desaparecesen da circulación, e o baleiro creado encheuse con fichas privadas emitidas polos propios comerciantes, co uso de selos de correos encapsulados e coa emisión oficial de papel moeda de baixos valores faciais —de ata 3 centavos—, coñecido como Shinplaster ou Fractional Currency ("moeda fraccionaria"). As moedas de ouro e de prata eran obxecto de atesouramento e de exportación, e mesmo o centavo Indian Head, de cuproníquel, daquela a única moeda que se cuñaba en metal base, chegou a desaparecer da circulación. En 1864, o Congreso comezou o proceso de restaurar a circulación de moedas abolindo os billetes de 3 centavos e autorizando a cuñaxe de centavos de bronce e de moedas de 2 centavos, con valores intrínsecos baixos. Estas novas moedas resultaron populares ao principio, aínda que a de 2 centavos desapareceu de camiño da circulación. O 3 de marzo de 1865, o Congreso aprobou unha lei que autorizaba a Casa da Moeda para cuñar moedas de 3 centavos, cun 75 % de cobre e un 2 5% de níquel.
En 1864, o Congreso autorizara unha terceira serie de billetes de "moeda fraccionaria". Segundo o previsto, o billete de 5 centavos debía levar un retrato de "Clark", mais o Congreso alporizouse cando o retrato que saíu reproducido na emisión non foi o do explorador William Clark, senón o de Spencer M. Clark, o xefe da Oficina de Gravado e Impresión dos EEUU. Segundo o historiador numismático Walter Breen, "a resposta inmediata do Congreso foi aprobar unha lei para retirar o novo billete de 5 centavos, e outra para prohibir a representación de calquera persoa viva nas moedas e nos billetes federais". Clark só conservou o seu posto grazas á intervención directa do secretario do Tesouro, Salmon P. Chase. miniatura|O daquela [[Director da Casa da Moeda dos Estados Unidos|director da US Mint, James Pollock.]] O daquela director da Casa da Moeda dos EEUU, James Pollock, opuxérase ata entón a cuñar moedas que contivesen níquel, mais en vista do éxito inicial da moeda de cuproníquel de 3 centavos, cambiou de opinión e pasou a ser partidario da cuñaxe de pezas de 5 centavos na mesma aliaxe. No seu informe de 1865, Pollock escribiu:
O industrial Joseph Wharton posuía case o monopolio da extracción de níquel nos Estados Unidos e tratou de promover su uso deste metal na cuñaxe de moedas. Tamén tiña moita influencia no Congreso; os seus amigos alí, malia teren fracasado nos seus intentos de acadar a aprobación do uso do níquel na moeda de 2 centavos, tiveran máis éxito no caso da moeda de 3 centavos. O director Pollock preparou un proxecto de lei polo que se autorizaría unha moeda de 5 centavos da mesma aliaxe que a da moeda de 3 centavos, e cun peso total non superior a 3,90 gramos. Durante a fase de tramitación do proxecto de lei na Comisión de Moeda, Pesos e Medidas da Cámara de Representantes, o peso modificouse para o subir ata os 5,00 gramos, aparentemente para que supuxese un número redondo no sistema métrico decimal, aínda que máis probablemente para que Wharton puidese venderlle ao Tesouro máis cantidade de níquel, o que facía que a nova moeda resultase pesada en comparación coa de 3 centavos de cuproníquel. O proxecto de lei foi aprobado sen debate o 16 de maio de 1866. A nova moeda de 5 centavos de cuproníquel tiña curso legal ata a cantidade dun dólar, e sería pagada polo Tesouro a cambio de moeda dos Estados Unidos, excluíndo o medio centavo, o centavo e os dous centavos. Podíase trocar en lotes de 100 dólares por billetes. Coa aparición desta nova moeda, retiráronse os billetes "fraccionarios" de valores faciais inferiores aos dez centavos.
Deseño e produción
esquerda|miniatura|O [[Deseño|deseñador da moeda: James Barton Longacre. ]]
miniatura|140x140px|A [[Moeda de 2 centavos de dólar estadounidense|moeda de 2 centavos de Longacre, cuxo deseño foi a base dos 5 centavos Shield.]]
Como a produción tiña que comezar de inmediato, cumpría que o gravador xefe da Casa da Moeda, James B. Longacre, preparase un deseño o antes posible. Mesmo no momento en que o proxecto de lei de autorización dos 5 centavos estaba aínda pendente no Congreso, Longacre xa producira algunhas cuñaxes en proba, a finais de 1865. Entre os espécimes de proba producidos por Longacre, un presentaba un escudo moi similar ao deseño que preparara para a moeda de 2 centavos, aínda que algo alterado, xa que o gravador cambiara a localización das dúas frechas no deseño, eliminou o pergamiño que levaba inscrito o lema nacional IN GOD WE TRUST ("En Deus confiamos") —a primeira vez que aparecía nunha moeda estadounidense—, e engadiu unha cruz, aparentemente coa intención de que figurase unha cruz patada na parte superior do escudo. Outro modelo dos propostos por Longacre representaba no anverso a George Washington, e un terceiro amosaba o presidente Abraham Lincoln, que acababa de ser asasinado. Entre os deseños de reverso propostos por Longacre había un co número 5 dentro dun círculo de trece estrelas, cada unha separada da seguinte por raios. O secretario do Tesouro, Hugh McCulloch, seguindo a recomendación de Pollock, elixiu o deseño do escudo para o anverso e o das estrelas e os raios para o reverso. Pollock non chegou a amosarlle a McCulloch o deseño de Lincoln, xa que cría que non sería ben recibido no Sur. miniatura|140x140px|Cuñaxe en proba de Longacre co busto de [[George Washington|Washington no anverso.]] miniatura|140x140px|[[Reverso (moedas)|Reverso da anterior.]] Segundo o numismático Quentin David Bowers, o deseño do anverso de Longacre é "un dos motivos máis patrióticos das cuñaxes estadounidenses". Baseado no escudo de armas do Gran Selo dos Estados Unidos de América, o deseño de Longacre centrouse no escudo como arma defensiva, que simboliza a forza e a autoprotección a través da unidade. A parte superior do escudo simboliza o Congreso, entanto que as 13 franxas verticais simbolizan os estados. Xa que logo, todo o conxunto representa a forza do Goberno federal a través da unidade dos estados. As frechas cruzadas, cuxos extremos son visibles preto da parte inferior do escudo, simbolizan a non agresión, pero implican a preparación contra o ataque. As pólas de loureiro, tomadas da tradición grega, simbolizan a vitoria. No gravado heráldico, as liñas verticais representan o vermello, as áreas claras o branco e as liñas horizontais o azul, polo que o escudo é de cores vermella, branca e azul, nunha evidente evocación á bandeira dos Estados Unidos. Bowers non considera que o deseño do reverso sexa unha obra artística, senón puramente mecánica, obtida mediante o punzonado de caracteres e dispositivos nunha matriz de aceiro.
Ao iniciarse a produción das moedas comprobouse que a súa cuñaxe presentaba dificultades, xa que a dureza dos discos sobre os que se cuñaban provocaba non só unha mingua na calidade final, senón tamén o acurtamento da vida útil dos cuños de produción. O deseño da moeda foi tamén moi criticado: o industrial Wharton describiu o deseño do escudo como "unha lápida coroada por unha cruz e rodeada de salgueiros choróns. O American Journal of Numismatics describiuna como "a máis laida de todas as moedas coñecidas". Máis grave aínda, o deseño do reverso lembraba a moitas persoas o motivo das "estrelas e barras" dos Estados Confederados derrotados.
Os raios elimináronse do deseño a principios de 1867, coa esperanza de arranxar así algúns dos problemas de produción. A transición ao novo deseño debía producirse o 1 de febreiro de 1867, mais é probable que a Casa da Moeda esgotase os cuños restantes co antigo deseño, o que suporía un importante aforro económico. O cambio de deseño creou unha certa confusión entre a poboación, xa que moita xente asumía que algún dos dous deseños era unha falsificación, e a Casa da Moeda chegou a tomar en consideración a posibilidade de abandonar por completo o deseño do escudo.
Na procura de alternativas á aliaxe de cobre e níquel, difícil de traballar, en xuño de 1867 Longacre propuxo que a moeda de 5 centavos se cuñase en aluminio, mais o novo director da US Mint, Henry Linderman, se opuxo á proposta, afirmando que o prezo e a subministración de aluminio presentaban daquela incertezas, e que ese metal era demasiado caro para o utilizar nunha moeda menor. O historiador numismático Don Taxay, na súa historia da Casa da Moeda dos Estados Unidos e as súas moedas, indicou que Linderman propuxera unha reforma lexislativa para aumentar a proporción de níquel na aliaxe a un terzo, malia terse oposto anteriormente ao uso do níquel nas moedas. Taxay suxeriu que o máis probable é que Linderman estivese influído por Wharton e outros defensores do uso do níquel.
A finais de 1869, xa se producira unha cantidade suficiente de moedas de 5 centavos como para satisfacer as necesidades do comercio, polo que se diminuíu a tiraxe da súa cuñaxe. As novas moedas tendían a acumularse en mans dos comerciantes por riba do límite de curso legal, pero os bancos negábanse a aceptalas en cantidades superiores ao máximo legalmente establecido dun dólar, e os comerciantes víronse obrigados a descontar as moedas aos intermediarios. Pola súa banda, os carteiros, obrigados por lei a aceptar as moedas, atopáronse con que o Tesouro non as aceptaba como depósitos agás en lotes de 100 dólares, consonte a lei que as autorizaba. En 1871, o Congreso aliviou o problema ao aprobar unha lei que lle permitía ao Tesouro trocar cantidades ilimitadas de moedas de 5 centavos e outras moedas de baixa denominación cando se presentasen en lotes de non menos de 20 dólares. Non sería ata 1933, moito despois de que o deseño do escudo desaparecese da circulación, cando as moedas de 5 centavos adquiriron curso legal ilimitado.
A Lei da Moeda de 1873 puxo fin á produción da moeda de 5 centavos de prata (half ime). Malia esta abolición, as moedas de prata seguiron a circular durante o resto do século XIX no Oeste, onde o níquel non era ben aceptado e se preferían as moedas de prata ou de ouro. A lei tamén lle outorgaba ao director da Casa da Moeda a autoridade para suspender a produción de calquera moeda se non se necesitaban exemplares adicionais. A mellora das condicións económicas, combinada cos baixos prezos da prata, puxo en circulación a partir de abril de 1876 grandes cantidades de moedas de prata que foran atesouradas anteriormente, entre elas as de 5 centavos de prata, polo que estas pasaron a coexistir na circulación coas súas equivalentes de cuproníquel. A finais de 1876, a produción da moeda de 5 centavos Shield detívose en virtude da Lei da Moeda de 1873. Non se acuñou ningún exemplar destinado á circulación en 1877 nin en 1878, senón só unha pequena tiraxe con acabamento proof —fondo espello e relevo mate— destinada ao mercado do coleccionismo. Como o Tesouro tiña grandes existencias destas moedas nos seus almacéns, só se cuñaron pequenas cantidades nos anos seguintes. A produción a gran escala comezou novamente o 12 de decembro de 1881. A moeda con data de 1880, da que só se cuñaron 16.000 pezas para a circulación, segue a ser a máis rara de toda a serie, coa excepción das proof emitidas para os coeleccionistas.
Variantes
A serie de moedas de 5 centavos Shield deu lugar a un gran número de variantes. Howard Spindel, un dos principais expertos nestas moedas, sinala que os cuños utilizados na súa produción deron lugar a moitos menos exemplares que os utilizados para outras moedas, xa que o seu desgaste era tan rápido que a Casa da Moeda se vía constantemente sometida a unha gran presión para pór á disposición novos cuños. Segundo Spindel, moitos destes cuños se fabricaron de xeito apresurado e descoidado, o que deu orixe á gran cantidade de pequenas variantes hoxe coñecidas.
Bowers sinala a moeda datada en 1868 como "un patio de recreo para repunzonado de datas, erros e similares". Os especialistas acharon máis de sesenta variantes de dobre cuñaxe, causada polo desaliñamento cando o cuño quentado premía repetidamente contra a matriz para transferir o deseño. Hai varios tipos diferentes de datas repunzonadas, incluída unha variante na que o número "1" é moito máis pequeno do que se adoita atopar nas moedas de 5 centavos Shield.
Do mesmo xeito que ocorreu noutros valores faciais de moedas dos Estados Unidos, hai dúas variantes principais das moedas cuñadas en 1873. A inicial foi a que se coñece como "3 pechado". Estas primeiras moedas deron lugar a que o cuñador xefe, A. Loudon Snowden, se queixase ao director Pollock de que o número "3" da data se parecía excesivamente a un "8". A Casa da Moeda preparou novos punzóns de data, nos que os brazos do 3 non se curvaban cara ao centro, o que creou a segunda variante, a coñecida como "3 aberto".
Substitución
miniatura|141x141px|Proba cuñada por Longacre cando a [[Casa da Moeda dos Estados Unidos|US Mint considerou a substitución do modelo Shield en 1867.]] O redeseño do reverso de 1867 non resolvera os problemas que provocaban a curta vida operativa dos cuños e a mala calidade das cuñaxes. Así as cousas, entre ese ano e 1871 producíronse varias cuñaxes de probas con vistas a un redeseño integral da moeda, aínda que o modelo Shield seguiu en produción.
Charles E. Barber foi nomeado novo gravador xefe en 1880, e o ano seguinte pedíuselle que producise unha serie de deseños uniformes para as moedas de 5 centavos, de 3 centavos e 1 centavo de cuproníquel. Aínda que non chegaron a redeseñarse os dous valores inferiores desta serie, en 1882 aprobouse a adopción do deseño proposto por Barber para a moeda de cinco centavos, coa cabeza da deusa da Liberdade no anverso e o número romano "V" no reverso. Esta nova moeda, coñecida como 5 centavos Liberty Head, sería a substituta do modelo Shield de Longacre a partir do ano seguinte.
O novo deseño de Barber cuñouse por primeira vez o 30 de xaneiro de 1883 e púxose en circulación o 1 de febreiro dese ano. Os responsables da Casa da Moeda desexaban desalentar o acaparamento e a especulación coas emisiónsen versión proof dos 5 centavos Shield de 1883, polo que recibiron permiso o 6 de febreiro de para continuar a produción destas moedas simultaneamente á cuñaxe das versións proof do novo modelo Liberty Head. A produción das versións proof do modelo Shield mantívose ata o 26 de xuño de 1883, data en que saíron das prensas os derradeiros 1.500 exemplares dese vello modelo.
Tiraxes anuais
Todas as pezas foron cuñadas na Ceca de Filadelfia e, como era habitual naquela época nas moedas producidas alí, carecen de marca de ceca.
Nesta táboa recóllense as cantidades cuñadas para a circulación e en versión proof para coleccionistas:
As tiraxes das versións proof da moeda de 5 centavos Shield anteriores a 1878 son estimacións modernas calculadas sobre os datos oficiais, e nalgúns casos varían en función das fontes. Por exemplo, Bowers calcula entre 800 e 1.200 exemplares para a data de 1866, en tanto que Peters fala de "algo máis de 375". A cuestión complícase polo feito de que algunhas destas versións proof se cuñaron novamente, ás veces anos despois da data que amosan inscrita. Na Casa da Moeda —malia o que Bowers denomina "desmentidos oficiais (tamén coñecidos como mentiras)"— reutilizaron cuños que presumiblemente foran destruídos, para cuñaren pezas para coleccionistas ou comerciantes aos que querían favorecer. Esta práctica deu lugar en ocasións a pezas incongruentes, como as que teñen o anverso datado en 1866 asociado a un reverso carente de raios, que é propio das emisións posteriores a 1867.
Rinóforo
miniatura|250px|O par de rinóforos de [[Chromodoris coi]] Nos moluscos gasterópodos opistobranquios, especialmente nos nudibranquios, denomínase rinóforo a cada unha das dúas proxeccións dorsais anteriores (ás veces consideradas o segundo par de tentáculos cefálicos), de bordos ondulados e de formas variábeis segundo as especies (simples ou ramificadas, e que poden ser en forma de maza, de variña, ou de folla), que son estruturas quimiorreceptoras.
Son típicos das lesmas de mar e das borrachas (aplisíidos).
Función
Os rinóforos son receptores de olores ou sabores, coñecidos como órganos quimiosensores, situados na superficie dorsal da cabeza. Utilízanse principalmente para quimiorrecepción e reorrecepción (resposta ás correntes de auga) a distancia. ​
Os olores detectados polos rinóforos son substancias químicas disolvidas na auga do mar. A estrutura fina e os pelos do rinóforo subministran unha gran superficie para maximizar a detección química. Isto permite que os nudibranquios permanezan cerca da súa fonte de alimento (por exemplo, especies de esponxas) e encontrar parella. En Aplysia californica, os rinóforos son capaces de detectar feromonas.​
Protección dos rinóforos
Para protexer os rinóforos prominentes contra a trabadas dos depredadores, incluídos os peixes, a maioría das especies de nudibranquios atacados poden retirar os seus rinóforos nun peto debaixo da pel.​
Estrutura
Nos adultos de Aplysia reprodutivamente maduros, o rinóforo mide aproximadamente 1 cm de lonxitude.​ A organización neuroanatómica inclúe un suco no rinóforo onde a mayoría das células sensoriais parecen estar concentradas. O seu epitelio sensorial contén neuronas sensoriais que proxectan axóns de novo aos ganglios e ás dendritas do rinóforo que terminan nun cilio exposto á superficie, ou nunha pequena protuberancia.
Ida Maclean
Ida Smedley Maclean, nada en Birmingham o 14 de xuño de 1877 e finada o 2 de marzo de 1944, foi unha bioquímica inglesa e a primeira muller en ser admitida na Chemical Society.
Traxectoria
Era filla de William Smedley, un empresario, e de Annie Elizabeth Duckworth. Foi criada pola súa nai na casa ata os 9 anos, vivindo "nunha casa cultivada e progresista". Foi á escola secundaria King Edward VI para nenas de Birmingham de 1886 a 1896, cando gañou unha bolsa e comezou os seus estudos na Universidade de Newnham, Cambridge. No Tripos de Ciencias Naturais obtivo a máxima nota na primeira parte e a segunda mellora na segunda parte, estudando química e fisioloxía. Despois dun descanso de dous anos, a través dunha bolsa de Bathurst, en 1901 comezou os seus estudos de posgrao no Central Technical College de Londres e máis tarde no Davy-Faraday da Royal Institution. En 1905, a Universidade de Londres concedeulle un doutoramento.
Carreira académica
En 1906, comezou a traballar como axudante de profesorado no departamento de química da Universidade de Manchester, a primeira muller do departamento. Ela ensinou alí ata 1910, actuando tamén como estudante demostradora do grupo de mulleres "laboratorio e investigación" das propiedades ópticas dos compostos orgánicos. En 1910, apoiada por unha das primeiras Beit Fellowship, comezou o seu traballo en bioquímica no Instituto Lister de Medicina Preventiva, recibindo o Premio Ellen Richards da Asociación Americana de Mulleres Universitarias pola súa investigación. Casou con Hugh Maclean, un compañeiro de traballo do Instituto Lister, o 28 de marzo de 1913; o matrimonio tivo un fillo e unha filla. Durante a primeira guerra mundial traballou para o exército no desenvolvemento de gases de guerra e na produción a grande escala de acetona por fermentación.
Entre 1920 e 1941 Maclean publicou no Biochemical Journal uns trinta artigos, moitos en colaboración, sobre os seus intereses particulares, concretamente o papel dos ácidos graxos nos animais e a síntese de graxas a partir de hidratos de carbono. En 1927, coescribiu con Hugh a segunda edición do seu libro The Lipins. partir de aquí, pasou a ser considerada como unha autoridade en bioquímica, e en 1943 a súa monografía sobre o Metabolism of Fat foi a primeira publicación da serie de monografías de Methuen sobre cuestións bioquímicas.
Dereitos das mulleres
Traballou moito para mellorar a condición da muller nas universidades e foi unha das fundadoras da Federación Británica de Mulleres Universitarias en 1907. Foi nomeada para o Royal Institute of Chemistry en 1918, en 1920 converteuse na primeira muller en ser admitida formalmente na Chemical Society. De 1931 a 1934 formou parte do consello da London Chemical Society e de 1929 a 1935 foi a presidenta da Federación Británica de Mulleres Universitarias, que máis tarde nomeou un equipo de investigación co seu nome. De 1941 a 1944 formou parte do Consello de Mulleres da Universidade de Cambridge.
Ulrich Walter
Ulrich Hans Walter, nado en Iserlohn (Alemaña) o 9 de febreiro de 1954, é un astronauta alemá que formou parte da misión STS-55.
Traxectoria
Ulrich graduouse en física pola Universidade de Colonia en 1980. Foi seleccionado como astronauta pola axencia espacial alemá DLR en 1988, completando o seu adestramento en 1990. Participou na misións STS-55, pasando 9,99 días no espazo.
Luisa Roldán
Pola calidade da súa obra, Antonio Palomino considerouna unha escultora tan importante coma o seu pai, Pedro Roldán.
Aínda que Roldán se converteu en escultora de cámara, ou escultora da corte, do rei Carlos II, tivo dificultades económicas. Como moitos artistas da súa época morreu pobre, asinando unha declaración de pobreza pouco antes da súa morte. O día da súa morte, Roldán recibiu o título de "Mérito Académico" da Accademia di San Luca de Roma.
Traxectoria
Roldán naceu en Sevilla, filla do escultor Pedro Roldán e da súa muller Teresa de Ortega. O seu pai ensinoulle, igual que aos seus irmáns, a debuxar, dar forma ao barro e finalmente esculpir ou tallar en madeira. Fíxose aprendiz no taller do seu pai.
No obradoiro tamén traballaba Luis Antonio de los Arcos, con quen Roldán casou cando ela tiña dezanove anos. As parellas escollidas por dúas das súas irmás e un irmán tamén sufriron a desaprobación dos pais.
Ida Freund
Ida Freund , nada en Viena (Austria) o 15 de abril de 1863 e finada en Cambridge o 15 de maio de 1914,  foi a primeira muller en converterse en profesora de química nunha universidade británica. Feminista activa, sempre apoiando o sufraxio feminino, xunto con Ida Smedley e Martha Whiteley, xogou un papel importante na loita pola admisión das mulleres na Sociedade Química. Non viviu para ver este éxito, que se confirmaría en 1920, cando as mulleres foron admitidas nesa sociedade. Ademais, era coñecida pola súa influencia na docencia científica como profesora, pola publicación de dous libros moi importantes sobre química na época e pola invención do tubo medidor de gas que levaba o seu nome.
Infancia
Cando era só unha nena faleceu a súa nai e quedou orfa, a súa avoa materna coidouna en Viena. Estudou no colexio estatal e despois preparouse para o Diploma de Estado austríaco para profesores. En 1881, os seus avós morreron en pouco tempo, a pesar do cariño co que Ida os coidaba durante este tempo (estes avós eran coma os seus pais). Ela foi enviada a Inglaterra para vivir co seu tío, o violinista Ludwig Strauss, que foi o titor de Ida.
Luisa Roldán
Traxectoria
Despois, Roldán traballou en Cádiz de 1686 a 1688. Estableceu o seu propio taller xunto co seu marido e o seu cuñado, Tomás de los Arcos, para realizar esculturas relixiosas en madeira policromada. Roldán era a escultora principal, mentres que o seu marido axudaba coa súa experiencia en pintura da carne e nos dourados. Tamén se lle chamaba "encarnado", o que significaba que era especialista en pintar tons de carne.