cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Alcachofa
Propiedades
VitB6_mg = 0.081
VitB9_ug = 89
VitC_mg = 7.4
Calcio_mg = 21
Magnesio_mg = 42
Manganeso_mg = 0.225
Fósforo_mg = 73
Potasio_mg = 276
Cinc_mg = 0.4
Fonte_usda = 1
Despois da auga, o compoñente maioritario das alcachofas son os glícidos, entre os que salienta a inulina e maila fibra. Os minerais maioritarios son o sodio, o potasio, o fósforo e mailo calcio; e entre as vitaminas salienta a presenza das vitamina B1, vitamina B3 e pequenas cantidades de vitamina C. Porén, o máis salientábel da súa composición son unha serie de substancias que se atopan en pequena cantidade, mais dotadas de notábeis efectos fisiolóxicos positivos:
Usos medicinais
Emprégase a xeito de extractos secos e doutras preparacións galénicas :
Para o tratamento de molestias dixestivas (por exemplo: dispepsia, sensación de plenitude, flatulencia, náuseas, dor de estómago e vómitos). Como tratamento adxunto da hipercolesterolemia suave a moderada.
Úsase oralmente para o tratamento da ateroesclerose e para disfuncións do ril (polo seu efecto diurético). Un estudo indicou que pode ser beneficioso no tratamento da síndrome do intestino irritábel, porén cómpren máis ensaios clínicos antes de se poder facer recomendacións terapéuticas.
Utilizada no tratamento da anemia, diabetes, febre, gota, reumatismo e pedras en vías urinarias.
B) Contraindicacións: Hipersensibilidade ou alerxia ás alcachofas e obstrución dos condutos biliares.
C) Advertencias: Crese que é posíbel a interacción con anticoagulantes do tipo das cumarinas.
D) Precaucións:
E) Posoloxía: Para facer recomendacións xerais sobre a dose a utilizar cómpre coñecer a pureza dos extractos empregados.
Produción
Segundo a FAO, os 10 países a seguir foron en 2011 os de maior produción: - en toneladas e orde decreciente:
Spartacus
Spartacus é un filme estadounidense de 1960 dirixido por Stanley Kubrick e baseado na novela histórica homónima de Howard Fast. Está protagonizado por Kirk Douglas, Laurence Olivier, John Gavin, Jean Simmons, Charles Laughton, Peter Ustinov, Herbert Lom, Woody Strode, e Tony Curtis. O guión, escrito por Dalton Trumbo, retrata a figura de Spartacus, e os feitos acontecidos durante a terceira revolta servil. Foi galardoada con 4 premios Óscar.
Forma parte da AFI's 10 Top 10 na categoría de "Películas épicas". No 2017, o filme foi considerado «cultural, histórico e estéticamente significativo» pola Biblioteca do Congreso dos Estados Unidos e seleccionada para a súa preservación no National Film Registry.
When Worlds Collide
When Worlds Collide é un filme estadounidense de ciencia ficción dirixido por Rudopl Maté que foi estreado en 1951. Producido por George Pal, está protagonizado por Richard Derr, Barbara Rush, Peter Hansen e John Hoyt. Foi distribuído por Paramount Pictures. O filme está baseado na novela homónima de 1933 escrita por Philip Wylie e Edwin Balmer.
Sinopse
A historia céntrase na inminente destrución da Terra estrela chamada Bellus e os esforzos desesperados da humanidade por construír unha arca espacial para transportar un grupo de homes e mulleres ao único planeta de Bellus, Zyra.
Epístolas de Xoán
As epístolas de Xoán son un conxunto de tres libros do Novo Testamento que se cre que foron escritos entre os anos 85 e 100. Tradicionalmente considérase como o seu autor a Xoán o Evanxelista.
Primeira Epístola de Xoán
miniatura|Primeira Epístola. Esta epístola, a diferenza das outras dúas, é máis un sermón para axudar a fortalecer a fe do pobo en Xesús, para axudar a entender por que un ser tan grande como o fillo de Deus tería unha vida terreal e a morte agónica dun mortal.
Segunda Epístola de Xoán
Esta epístola é unha breve carta do Apóstolo a unha anónima «señora elixida» a quen ama e aos seus fillos. Na carta de Xoán, el advirte sobre abrir a casa aos falsos mestres e conmina a practicar sempre a verdade evitando o segredo.
Terceira Epístola de Xoán
A terceira epístola, tamén unha carta breve, diríxese a un home chamado Gaio e menciónao como «un querido amigo». Fala dun home chamado Diótrefes a quen Gaio excomungou da igrexa, quen suscitara un sentimento anti-misioneiro, tratando de conseguir que a igrexa evitase recibir aos misioneiros. Crese que a carta foi entregada por un terceiro personaxe, Demetrio.
Xana
Orixe
Están moi ligadas ás fontes e saltos de auga, e nos mitos acostuman gardaren tesouros baixo a auga. Represéntanse como mozas novas e moi fermosas, de caracteres máis ben nórdicos, é dicir, louras e de ollos claros. Peitéanse á beira dos ríos con peites de ouro, agardando incautos viaxeiros para seducilos. Teñen fillos, chamados xaninos, pero as xanas non os poden aleitar, pois teñen os peitos baleiros. Por iso é que llos dan ás mulleres mortais, para que os aleiten na súa vez.
Rexións de Etiopía
miniatura|280px|Mapa das rexións de Etiopía. As rexións administrativas de Etiopía son 9. Trátase de estados etnicamente diferenciados, denominados Kililoch (singular kilil) e dúas cidades con carácter especial, os astedader akababiwach (singular, astedader akabibi). A palabra "kilil" significa concretamente "reserva" ou "área protexida", e é a base étnica sobre a cal se constituíron as rexións etíopes. A elección da verba "kilil" foi criticado por parte da oposición, comparándoo cos bantustans da Suráfrica do apartheid. As 9 rexións e as cidades con status especial (cun asterisco) son:
De acordo á Constitución política etíope, este sistema de rexións administrativas ou kililoch, substitúe o antigo sistema de provincias, vixente até 1996; e que é aínda empregado extraoficialmente.
Demografía
miniatura|350px|Rexións e cidades especiais* de Etiopía
Condado de San Mateo, California
O condado de San Mateo (en inglés San Mateo County) é un condado situado na área da baía de San Francisco no estado de California. Cobre a meirande parte da península de San Francisco, xusto ao sur da cidade de San Francisco e ao norte do condado de Santa Clara. O aeroporto internacional de San Francisco está situado no límite norte do condado, e Silicon Valley comeza no límite sur. No ano 2010 tiña unha poboación de 718.451 habitantes. A súa capital é Redwood City. É un condado fortemente demócrata, etnicamente diverso e adiñeirado. As súas zonas urbanizadas son principalmente suburbanas, con algunhas áreas moi urbanizadas, e é fogar de varias sedes corporativas.
Electric Version
Electric Version é o segundo álbum da banda canadense de rock alternativo The New Pornographers, editado o 6 de maio do 2003 a través dos selos Matador e Mint Records.
Electric Version foi listado no número 7 da enquisa Pazz & Jop dos xornal Village Voice do ano 2000, e no númro 20 da PopMatters Best Music of 2003. No ano 2009 o disco foi colocado no posto 79 da lista da Rolling Stone dos 100 mellores álbums da década.
Listaxe de cancións
Todos os temas compostos por Carl Newman eagás onde se indique.
"The Electric Version" está incluída como canción xogable no videoxogo Rock Band.
Josefa Martín Luengo
Josefa Martín Luengo, nada en Salamanca en 1944 e finada na mesma cidade o 1 de xullo de 2009, foi unha educadora libertaria, tamén coñecida como Pepita.
Traxectoria
Iniciou a súa actividade educadora en Fregenal de la Sierra (Provincia de Badaxoz) dirixindo a escola-fogar Nertóbriga, tratando de que o alumnado tivese unha educación integral, onde a formación da persoa e a adquisición de valores fosen as pautas a seguir, cousa que ó seu entendemento fixo que "as forzas vivas" da zona esixisen o seu cesamento inmediato. Este caso chegou a exporse no Congreso dos Deputados, nunha interpelación ó goberno de Adolfo Suárez por un deputado socialista.
Pouco despois, en xaneiro do 1978, en compaña das pedagogas Concha Castaño e María Jesús Checa decidiu fundar unha escola na localidade de Mérida, a Escola Libre Paideia. Tamén foi unha activa militante feminista, membro del colectivo "Mujeres por la Anarquía", formado por mulleres do Colectivo Paideia.
Heinrich Tessenow
miniatura|Casas en Hellerau Garden City, [[Dresden.]] Heinrich Tessenow, nado en Rostock o 7 de abril de 1876 e finado en Berlín o 30 de novembro de 1950, foi un arquitecto alemán, profesor, e urbanista durante a República de Weimar.
O seu alumno máis famoso foi Albert Speer. Dende 1962 a Fundación Alfred Toepfer de Hamburgo fai entrega a medalla Heinrich Tessenow, por excelencia no traballo arquitectónico.
Nakano, Nagano
Nakano (中野市, なかのし, Nakano-shi) é un concello da prefectura de Nagano no Xapón. Está situada na rexión de Kōshin'etsu, ó nordés da rexión de Chūbu e ó norte da prefectura, no centro da illa de Honshū. A súa superficie é de 112,06 km² e a poboación de 45.856 habitantes (2009) e ten unha densidade de poboación de 409 h/km².
O concello de Nakano limita cos concellos de Iiyama, de Kijimadaira, de Yamanouchi, de Takayama, de Obuse, de Nagano e de Iizuna.
Proton K/D
Proton K/D é o nome dunha variante do modelo de foguete espacial Proton K, pertencente á familia de foguetes Proton, tamén coñecidos como UR-500. Foi usado para poñer en órbita cargas medias e pesadas e deixou de estar en servizo no ano 1976. A principal diferenza co Proton K é que usaba unha etapa adicional Block D ideada en principio para lanzar cargas en traxectorias transluares.
Características
O Proton K/D foi pensado orixinalmente para lanzar naves tripuladas a órbitas transluares para acabar orbitando a Lúa para o cal se usaba unha etapa Block D para a inxección transluar. O deseño orixinal foi proposto por Korolev o 8 de setembro de 1965 como alternativa á misión LK-1 de Chelomei. Na proposta de Korolev o Proton K coronado por unha etapa Block D propulsaría unha nave Soiuz modificada para voos lunares (Soiuz 7K-L1) arredor da Lúa.
O primeiro voo dun Proton K/D tivo lugar o 10 de marzo de 1967 e o último o 9 de agosto de 1976. O Proton K/D foi usado finalmente noutras misións á parte do programa lunar soviético, que non conseguiu enviar ningún cosmonauta á Lúa.
Paul Ludwig Troost
Paul Ludwig Troost, nado en Elberfeld (Wuppertal) o 17 de agosto de 1878 e finado en Múnic o 21 de xaneiro de 1934, foi un arquitecto alemán, o favorito de Adolf Hitler até a chegada de Albert Speer.
Discovery Real Time
Discovery Real Time é unha canle de televisión que o grupo Discovery Channel lanzou no Reino Unido no ano 1992 co nome de TLC, cun formato semellante ao seu homólogo norteamericano. Discovery Real Time +1 retransmite a mesma programación unha hora máis tarde.
Desenvolvemento
Ao primeiro a canle só transmitía de 12:00 a 15:00 a través de Intelsat e redes de cable En 1994 pasou a emitir catro horas ao día a través do Astra 1C. En abril de 1997 pasou a denominarse Discovery Home & Leisure, a partir de 1998 pasou a emitir as 24 horas a través de Sky Digital e en 2001 apareceu Discovery Home & Leisure +1 que emitía o contido da canle unha hora máis tarde. O 7 de maio de 2005 cambiou de nome ao actual, centrándose en programación que sirva de complemento ao Discovery Home & Health pero máis centrado nas afeccións do tempo de lecer como a moda, o deseño ou a cociña, entre 2005 e 2009 existiu a canle irmá Discovery Real Time Extra. Ata outubro de 2008 podíase ver en Asia pero en 2008 foi substituído por Discovery Turbo, pero se manteñen as versións da canle para Francia e Italia. En 2010 tiña 15 millóns de subscritores.
Negasso Gidada
Negaso Gidada, nado en Dembi Dollo o 3 de setembro de 1943 e finado en Frankfurt o 27 de abril de 2019, foi un político etíope, que foi presidente de Etiopía de 1995 a 2001.
Pertencente á etnia oromo, chegou á presidencia despois de que o seu predecesor, Meles Zenawi se convertese en primeiro ministro tras as primeiras eleccións democráticas do país. Foi substituído por Girma Wolde-Giorgis tralas eleccións de 2001.
Era Doutor en Historia pola Universidade de Frankfurt (1984). A súa tese doutoral sobre historia oromo foi publicada baixo o título History of the Sayyoo Oromoo of Southwestern Wallaga, Ethiopia, from about 1730 to 1886.
Constantin Brâncuși
miniatura|dereita|Constantin Brâncuşi, 1905. Constantin Brâncuşi, ou Constantin Brancusi na grafía francesa, nado en Hobiţa (distrito Gorj, preto da cidade de Târgu Jiu) o 19 de febreiro de 1876 e finado en París o 16 de marzo de 1957, foi o máis famoso escultor romanés. As súas obras atópanse en museos de Francia, Estados Unidos, Romanía e Australia.
Traxectoria
Brancusi estudou arte en Craiova (cidade do distrito Dolj, Romanía) desde 1894 a 1898. Logo continuou os seus estudos na Escola Nacional de Belas Artes en Bucarest desde 1898 ata 1901. Chegou a París en 1904 para perfeccionar os seus estudos. Como estudante de arte foi influído por Auguste Rodin e foi un dos primeiros artistas da arte moderna. Estableceu amizade con Amedeo Modigliani, Erik Satie e Marcel Duchamp. A súa obra evolucionou cara a unha eliminación dos detalles que o conduciu case á abstracción. Realizou unha serie de esculturas en metal chamadas "Paxaro no Espazo".
En Târgu Jiu hai un conxunto escultórico realizado por el de grande importancia. Estas obras atópanse dispostas en liña recta e son:
Este conxunto escultórico simboliza a vida do ser humano.
A Mesa do Silencio e a Porta do Bico atópanse no parque principal da cidade; entre as mesmas atópanse cadeiras tamén feitas por Brancusi e seguindo a imaxinaria liña determinada por estas dúas, chégase a unha das igrexas ortodoxas da cidade. Continuando aínda máis por esta liña, chégase á Columna do Infinito (considerada a súa obra cume) situada tamén nun parque. Entre as obras de Brancusi atópanse: Nai dormente (1906-10), O Bico (1908), A Sabedoría (1909), Prometeo (1911), O Comezo do Mundo (1924), O Paxaro (1924-49), A Columna do Infinito (1933), O Espírito de Buda (1933) e A Galiña (1941).
Brancusi morreu en Francia. Atópase enterrado no cemiterio de Montparnasse, París.
Unha das súas obras foi vendida en 11.1 millóns de dólares estadounidenses.
Gran Premio do Brasil de 2000
O Gran Premio do Brasil de 2000 (oficialmente o XXIX Grande Prêmio Malboro do Brasil) foi unha carreira de Fórmula 1 disputada o 26 de marzo de 2000 no Autódromo José Carlos Pace, São Paulo, Brasil. Foi a segunda carreira da tempada da Fórmula Un. A carreira foi o 29º Gran Premio do Brasil e o 19º que se celebrou no Autódromo José Carlos Pace. A carreira realizouse sobre 71 voltas ao circuíto de 4´3 quilómetros para unha distancia total de 306 quilómetros.
A carreira gañouna o piloto alemán, Michael Schumacher pilotando un Ferrari F1-2000. A vitoria foi a segunda vitoria consecutiva de Schumacher na tempada. Schumacher gañou por 40 segundos ao piloto italiano Giancarlo Fisichella pilotando un Benetton B200. O piloto alemán Heinz-Harald Frentzen terminou a terceira pilotando un Jordan EJ10.
Cualificación
A cualificación deixou a Mika Häkkinen na pole position con David Coulthard segundo. Michael Schumacher foi terceiro, Rubens Barrichello cuarto, Giancarlo Fisichella quinto e Eddie Irvine foi sexto. A sesión foi interrompida tres veces, en cada ocasión porque unha valla publicitaria montada sobre o circuíto rompeu e caeu na pista. Na terceira ocasión, unha das táboas de cartón laminado foi golpeada polo Prost de Jean Alesi cando caeu.
Carreira
Cando comezou a carreira, Häkkinen e Schumacher fixeron unha boa saída pero Coulthard foi máis lento e caeu detrás de Schumacher. Así, a orde foi Häkkinen líder seguido de Schumacher con Coulthard terceiro, Barrichello cuarto, Eddie Irvine quinto e Fisichella sexto. Pronto Schumacher intentou atopar o xeito de pasar a Häkkinen e Barrichello atacaba a Coulthard. Schumacher pasou polo interior a Häkkinen na S de Senna na segunda volta mentres Barrichello fixo o mesmo con Coulthard. Cometeu un erro permitindo a David adiantalo de novo pero recuperouse e pasou a Coulthard ao final da volta. Pronto quedou claro que os dous Ferraris estaban nunha estratexia de dúas paradas e Barrichello pronto estivo na parte traseira de Häkkinen, intentando adiantalo. Schumacher sacaba un segundo por volta a Häkkinen.
Detrás dos líderes, Trulli pasou a Irvine no quinto lugar, pouco despois de que Barrichello conseguise pasar a Häkkinen polo segundo posto na volta 15. Na volta 20, Schumacher tiña unha vantaxe de 20 segundos sobre os McLarens e entrou en boxes. Regresou no terceiro lugar pero quedou segundo cando Barrichello entrou a boxes dúas voltas máis tarde. Mentres tanto, na volta 21, Irvine estrelouse, pero non saíu o coche de seguridade. Agora toda a atención estaba na fenda entre Häkkinen e Schumacher que non se pechaba. Estaba estabilizándose e o foi o mesmo caso con Coulthard terceiro e Barrichello cuarto. Pero no espazo de tres voltas, a carreira volveuse do reves na volta 27, Barrichello no cuarto lugar comezou a botar fume. Tres voltas máis tarde, Häkkinen entrou en boxes, cousa rara xa que era demasiado cedo para entrar se ía a unha parada e demasiado tarde se ía a facer un par de paradas. Pronto quedou claro que non era unha parada programada para Mika, senón unha parada que sinalou a súa retirada.
Gernikako arbola
Gernikako arbola son dúas palabras éuscaras que significan árbore de Gernika, unha árbore situada no concello de Gernika-Lumo e con significado simbólico para os vascos.
Tamén se pode referir a:
Gran Premio do Brasil de 2000
Post-carreira
Despois da carreira, logo das verificacións técnicas coñeceuse que os seis primeiros coches agás Fisichella foran descalificados porque tiñan problemas cos seus pisos de madeira. Os equipos apelaron, pero mentres a FIA examinaba de novo os coches, decatáronse de que as ás dianteiras do coche de Coulthard eran 7 mm inferiores áo permitido legalmente. Así, a posición de todos agás Coulthard foi reintegrada e ao facelo promocionou a Jenson Button á sexta posición, dando ao británico o seu primeiro punto no Campionato Mundial.
O 6 de abril de 2000, o World Motorsport Council multou con 100.000 dólares aos organizadores, logo de convocalos en París debido a caída dunha valla de seguridade na recta principal, pasando moi preto de Jean Alesi. Consideráronse como "circunstancias excepcionais".
Cualificación
Fonte (tempos de cualificación):
* Os Sauber de Pedro Diniz e Mika Salo foron posteriormente retirados e non comezaron a carreira debido a fallos das ás traseiras que afectaban aos coches. O equipo decidiu que non era seguro correr.
Bandeira de Etiopía
A versión actual da bandeira de Etiopía foi adoptada o 6 de febreiro de 1996, aínda que a súa forma final estaba regulada por decreto dende 1986.
Descrición
A bandeira de Etiopía está composta por tres franxas horizontais do mesmo tamaño: a superior é de cor verde, a central amarela e a inferior vermella. Na parte central, ocupando a franxa central e parte das exteriores, figura o escudo de Etiopía, formado por un círculo azul cunha estrela dourada de cinco puntas (como un pentagrama).
Cores e significado
O significado das cores da bandeira foi variando ao longo do tempo. Actualmente a cor verde representa a fertilidade do país, o amarelo simboliza a liberdade relixiosa e o vermello evoca aos que morreron defendendo a integridade nacional.
A estrela dourada de cinco puntas do escudo representa a igualdade entre homes e mulleres, de tódolos grupos étnicos e relixiosos. Os raios que figuran entre as puntas da estrela reflicten o futuro brillante de Etiopía. A cor azul do emblema simboliza a paz e a democracia desexadas para o país.
Historia
As colores panafricanas -vermello, verde, amarelo- teñen a súa base na bandeira etíope, unha das máis antigas do continente africano. O esquema tricolor da bandeira é moi antigo, anterior á creación do estandarte do Imperio de Abisinia. As tres cores tamén compuñan a bandeira creada en 1897, un ano despois da Batalla de Adua, na que os etíopes se defenderon do expansionismo colonial italiano.
Durante a existencia da monarquía etíope aparecía representado na bandeira un león coroado, coñecido como o “León de Judá” que portaba un estandarte cunha cruz incorporada no extremo do pau, símbolo do vínculo do país coa Igrexa Etíope Tewahedo.
Coa desaparición da monarquía etíope en 1975, a bandeira nacional contou cos mesmos elementos, mais o León de Judá foi retirado e non se incorporou ningún escudo ou emblema novo. Esta bandeira empregouse ata 1987 e, posteriormente, dende 1991 ata 1996.
Rarities (The Living End)
Rarities é un álbum recompilatorio da banda australiana de rock The Living End. O disco está formado por demos e versións acústicas de cancións non editadas anteriormente, e estivo inicialmente dispoñible nunha ampla gama de tendas en liña durante 5 días, do sábado 15 de novembro do 2008 ata o mércores 19 de novembro, cando foi retirado desas tendas sen ningún motivo conformado. O álbum foi exclusivamente publicado en liña, ata a aparición dunha edición física como parte do segundo CD da edición de luxo do primeiro traballo da banda, White Noise, lanzada o 27 de febreiro do 2009.
Gottfried Feder
Gottfried Feder, nado en Würzburg o 27 de xaneiro de 1883 e finado en Murnau o 24 de setembro de 1941, foi un enxeñeiro e político alemán, moi activo durante os primeiros anos da fundación do Partido Nazi.
Como enxeñeiro civil, Feder fíxose activo en asuntos económicos e políticos. Foi o precursor do principio de «romper a escravitude dos intereses do diñeiro», que exerceu unha forte influencia sobre o programa dos 25 puntos do Partido Nazi, sendo este o punto número 11. Feder uniuse ao partido mesmo antes que Hitler.
Premio Goncourt
miniatura|dereita|Edmond de Goncourt, promotor do premio. O premio Goncourt é un premio literario de Francia creado por Edmond de Goncourt en 1896 na memoria do seu irmán hermano Jules. A entidade encargada da súa organización e entrega é a Academia Goncourt. O primeiro galardón entregouse en 1903 e dende entón ten carácter anual. Algúns dos gañadores máis recentes foron Michel Houellebecq, Marie NDiaye ou Jean Echenoz.
Hayes Center
miniatura|Hayes Center Hayes Center é unha vila localizada no estado norteamericano de Nebrasca, no Condado de Hayes do cal é a capital.
Demografía
Segundo o censo norteamericano de 2000, a súa poboación era de 240 habitantes. En 2007 estimábase unha poboación de 216 ], unha diminución de 24 (-10%).
Xeografía
Segundo o United States Census Bureau ten unha área de 0,7 km², localizándose aproximadamente a 928 sobre o nivel do mar.
Silvia Jato
Silvia Jato Núñez, nada en Lugo o 6 de xuño de 1971, é unha presentadora de televisión e modelo. É licenciada en Ciencias Económicas e Empresariais pola Universidade San Pablo CEU de Madrid.
Traxectoria
Iniciou a súa carreira como modelo. Elixida Miss Galicia, participou no Certame de Miss España en 1989, onde foi elixida Miss Nacional (Primeira Dama de Honra) e Miss Fotoxenia. En 1991 foi Primeira Dama de Honra de Miss Europa, certame no que tamén obtivo os títulos de Miss Fotoxenia e Miss Simpatía.
En 1991 comezou a súa carreira profesional no mundo da televisión na TVG como presentadora do programa Sabor a ti. Un ano despois presentou nesta mesma cadea o especial fin de ano titulado Sabor 92, a Gala pro-Bosnia e a Gala Santiago de Compostela, Capital Cultural Europea do ano 2000.
Tamén presentou na TVG a Pasarela de Estrelas durante os anos 1995 e 1996. Neste mesmo ano empezou a traballar tamén para Antena 3 Televisión, onde fixo a presentación da canle Antena 3 Internacional, así como a Gala de Noitevella. Pouco despois presentou na TVG a gala de moda Pazo de Mariñán e un ano despois a segunda edición desta mesma gala.
En 1997 empezou a traballar como redactora do programa En Antena de Antena 3, espazo que conducía Inés Ballester. Posteriormente pasou a presentar Noche de Impacto (1998) xunto a Carlos García Hirschfeld, dúas tempadas de Mírame (1999-2000) e máis recentemente Pelopicopata (2004) e Los Más (2004), xunto a Arturo Valls. Todos eles en Antena 3.
De 2000 a 2005 conduciu o programa que máis éxito lle deu, Pasapalabra, tamén en Antena 3. E no 2005 presentou por segunda vez a Gala de Noitevella.
Xa no 2006 a presentadora tras finaliza-lo seu contrato con Antena 3 asinou con Telecinco, onde permanece un ano, presentando durante uns meses o programa vespertino Allá tú, substituíndo a Jesús Vázquez.
En maio de 2007 participou como monologuista no concurso El club de Flo, en LaSexta. Pouco despois era fichada por Televisión Española. O seu único traballo para a cadea pública con todo foi sustuir a Inés Ballester na presentación do magazine Por la mañana durante o verán de 2007.
Contratada pola cadea Cuatro en 2008, desde xuño dese ano presenta o concurso Fifty Fifty. Logo de ter á súa terceira filla en agosto de 2009, regresou ao traballo, acompañando a Xosé Ramón Gayoso na presentación do programa Luar en TVG.
En 2010 presenta un concurso musical nas autonomicas 7RM (de Murcia), Telemadrid, Canal Sur, Aragón TV, Canal 9 e Castilla La Mancha TV, titulado Generación de estrellas.
Un ano despois, en xaneiro de 2011, comeza a conducir o concurso Trivial Pursuit, en Veo7 Televisión.
Desde o 16 de xaneiro ata o 2 de marzo de 2012, presentou o concurso Metro a Metro, en Telemadrid acompañada por David Moreno.
A finais de 2014 trasládase a Vigo para presentar Na nosa nube e o programa Boas Tardes, en substitución de Luís Fraga ata xuño de 2015, producido polo "Produtora Faro" e emitido en directo pola TVG.
O 27 de xuño de 2016 coñécese que Silvia Jato substituirá a Mariló Montero á fronte de La mañana de La 1 en TVE durante os meses de xullo e agosto.
Vida persoal
Silvia Jato estivo casada co aviador Eduardo San Román, con quen ten tres fillos: Lucas, nacido en 2003; Claudia, en 2005; e Lucía, en 2009. En abril de 2021 casou con Alberto Fabra. O seu irmán, Manuel Jato, foi xogador do Club Baloncesto Breogán na Liga ACB.
Ollo de sapo
miniatura|[[Gneis do "ollo de sapo".]]
O ollo de sapo é unha formación xeolóxica de 600 km de longo, que vai desde a costa central cantábrica galega ata o sistema central ibérico, e que xordiu durante a elevación da pre-meseta ibérica do Cámbrico-Ordovícico. Esta formación componse de rochas volcánicas graníticas e félsicas que metamorfizaron en diferentes graos. Destaca nelas unha proporción elevada de zirconita e abundan máis en superficie no núcleo do anticlinorio, que vai da Estaca de Bares a Seabra.
O a primeira descrición do ollo de sapo fíxoa Hernández Sampelayo en 1922. Parga Pondal describiuno con detalle e deulle o nome polos piroclastos de cuarzo azulados que abundan nos porfiroides, e que son característicos desta formación.
Estripeiro
miniatura|220px|Póla de estripeiro con follas e típicos froitos
Etimoloxía
Crataegus provén do grego kratos e significa 'forte', probabelmente facendo referencia á súa madeira. Monogyna, de mono 'un' e gynos 'pistilo', referíndose a que ten un único estilo en cada flor.
Descrición
É unha árbore de catro a seis metros de altura, con ramas espiñentas, follas lampiñas e aserradas, caducas, flores brancas, olorosas e en corimbo, e froito ovoide, revestido de pel tenra e avermellada que encerra unha polpa doce e unha única semente, de aí o seu nome, aparecendo raras veces dúas.
Poden ser arbustos ou pequenos árbores de 5–14 m de altura, cunha densa coroa. A casca é grosa e parda con gretas verticais laranxa. Os talos máis novos teñen espiñas romas, de 1 a 1,5 cm de longo. Follas de 2–4 cm de longo, obovadas e profundamente lobuladas, ás veces case até o centro, cos lóbulos abertos nun amplo ángulo. A face superior é verde negrexo e pálido na cara anversa.
miniatura|220px|Flores do estripeiro.
As flores emíteas a fins de primavera (maio a xuño na súa área nativa) en corimbos de 5-25 xuntas; cada flor de preto de 1 cm de diámetro, con cinco pétalos brancos, numerosos estames vermellos, e un singular estilo; son moderadamente fragrantes. Tarde na estación dá numerosas froitas pequenas, ovais, vermello escuras de preto de 1 cm de lonxitude, tipo cereixa, pero estruturalmente un pomo contendo unha soa semente. As froitas son importantes para a vida silvestre no inverno, particularmente aves que as comen e dispérsanas nas súas deposicións.
Distínguese do seu parente menos expandido Crataegus laevigata nas súas follas profundamente lobuladas e desprendibles, e nas flores cun só estilo, non dous nin tres. Con todo son interfértiles e a hibridación é frecuente; só distinguibles nas súas típicas formas. No sur da Península Ibérica aparece a variedade Crataegus monogyna subsp. brevispina.
Usos
Plántase como sebe, especialmente para uso agrícola. As súas espiñas e ramaxe pechado convérteno nunha boa barreira para encerrar gando e impedir o paso de persoas. En Galiza empregábase para enxertar outras rosáceas (froiteiras). Hai varios híbridos, algúns como arbustos de xardín. O híbrido máis usado é Crataegus × macrocarpa (C. monogyna × C. laevigata; sen. C. × media), do cal se coñecen varios cultivares, incluíndo o moi popular 'Paul's Scarlet' con dobres flores rosa escuras. Outro arbusto de xardín que involucraría ó Crataegus común, son Crataegus heterophylla do Cáucaso, que é raro en parques e xardíns.
Polo que se refire ó seu uso medicinal, os ingredientes activos das súas flores son: taninos, flavonoides, aceites esenciais, triterpenos e derivados de purinas. Os dos seus froitos: taninos, flavonoides, pigmentos e vitaminas. Unha infusión de Crataegus úsase para tratar varios problemas de corazón e circulatorios e como soporte de terapia con Digitalis. As follas novas son boas en ensaladas. E a froita serve para facer viño, marmeladas e agregar sabor ó brandy.
Etnografía
No folclore celta-gaélico, o estripeiro (en gaélico, Sgitheach) marca a entrada do Outro Mundo e se asocia coas fadas. É moi desafortunado cortar a árbore agás que estea agromando, cando é decorada como o "Arbusto May" (ver Beltane). Estas arboriñas atópanse nas áreas de peregrinación místicas célticas; son arbustos sagrados coñecidos coma 'rag trees', literalmente árbores de farrapos, polas tiras de roupa tendidas sobre elas como parte de rituais sagrados, como ocorre en Santo André de Teixido.
Nome común
Silvo, silva garvanceira, raspiñeiro, pereira brava branca, estripo, estripieiro, estripeiro branco, estripeiro, esterpe, espiño negro, espiño mouro, espiño de maceira, espiño bravo, espiño branco, espiño branco, espiño, espiñeiro, espino, espín, espieiro, espicho, escramboeiro, escarambón manso, escarambón, escambruñeiro bravo, escambrón bravo, escambrón, escallo, escalleiro e escalambrón.
Lie Lie Live
Lie Lie Live é un EP do líder de System of a Down Serj Tankian, editado dixitalmente en exclusiva a través de Rhapsody o 1 de xullo do 2008. Está formado por cinco temas ao vivo e remesturas.
-999
Véxase tamén
Historia ano a ano
Tratado do Elisio
miniatura O Tratado do Elisio, tamén coñecido como o Tratado de Cooperación Franco-Alemá, foi asinado por Charles de Gaulle e Konrad Adenauer o 22 de xaneiro de 1963 no Palacio do Elisio. O tratado serviu para a reconciliación entre os países, así como para o establecemento de relacións de cooperación.
X-Men (filmes)
X-Men é unha serie de filmes pertencente ó cine de superheroes baseada nos superheroes do cómic do mesmo nome, quen orixinalmente apareceron como banda deseñada da man de Stan Lee e Jack Kirby e publicado por Marvel Cómics. No ano 1994 20th Century Fox obtivo os dereitos de filme das personaxes, e logo de numerosos borradores o director Bryan Singer foi contratado para dirixir X-Men (2000) e a súa continuación, X2 (2003), mentres Brett Ratner dirixiu X-Men: The Last Stand (2006).
Logo de que cada nova cinta fose recadando máis ca súa predecesora, leváronse a cabo unha serie de spin-off, incluíndo unha triloxía centrada no personaxe de Lobeto: X-Men Origins: Wolverine (2009), The Wolverine (2013) e Logan (2017). E no ano 2011 estreouse unha triloxía de precuelas sobre o grupo orixinal; X-Men: First Class (2011), continuando X-Men: Days of Future Past (2014) e como derradeira X-Men: Apocalypse (2016).
X-Men, X2, X-Men: Firts Class, The Wolverine, X-Men: Days of Future Past, Deadpool e Logan foron ben acollidas polos críticos. No caso de X-Men: The Last Stand e X-Men: Apocalypse obtiveron críticas variadas, mentres X-Men Origins: Wolverine obtivo moi malas críticas.
Con dez filmes estreados, a serie de filmes sobre os X-Men atópase no sétimo posto da recadación de fondos, logo de recadar sobre $4,9 mil millóns mundialmente. Situación que 20th Century Fox pretende continuar coas estreas no 2018 New Mutants, Deadpool 2 e Dark Phoenix.
Fight Club (novela)
Fight Club é unha novela de 1996 escrita por Chuck Palahniuk. Conta a experiencia dun protagonista sen nome que afronta un problema de insomnio. Inspirado polo comentario exasperante do seu médico que dixo que o insomnio non é sufrimento, o protagonista descobre un alivio ó suplantar a unha persoa gravemente enferma en varios grupos de apoio. Posteriormente, coñece un misterioso home chamado Tyler Durden e xuntos crean un club de loita como un xeito de psicoterapia radical.
En 1999, o director de cinema David Fincher adaptou a novela nun filme homónimo, protagonizado por Brad Pitt e Edward Norton. A longametraxe converteuse nun filme de culto malia a súa modesta recadación. A sona do filme axudou a medrar o interese pola novela de Palahniuk. A secuela, Fight Club 2, foi lanzado en formato banda deseñada en maio de 2015.
-972
Véxase tamén
Historia ano a ano
Michael Stuart Brown
Michael Stuart Brown, nado en Nova York o 13 de abril de 1941, é un científico estadounidense galardoado co Premio Nobel de Fisioloxía ou Medicina en 1985, compartido con Joseph L. Goldstein.
Pazo de Cañás
O pazo de Cañás ou torre de Pardo Bazán era unha construción situada no lugar de Vista Real, parroquia de Cañás, no concello de Carral. Actualmente non queda ningún resto desta edificación.
Historia
A orixe desta casa está relacionada da herdanza de Juan Cotón, reitor de San Xoán Apóstolo en Santiago. No seu testamento do 28 de xullo de 1615, deixoullo aos fillos do seu sobriño Andrés Pensado e a súa muller María de Andrade. Nese mesmo ano debeu de morrer Juan Cotón, e Andrés Pensado e a súa muller administran os bens desta herdanza ata a súa morte.
En 1994 foi declarado Ben de Interese Cultural, co código RI-51-0008834.
Regulamento xeral de protección de datos
O Regulamento xeral de protección de datos (GDPR) (Control (UE) 2016/679) é un regulamento europeo mediante o que o parlamento, o consello e a comisión pretenden fortalecer e unificar a protección de datos para todos os países da Unión Europea e o Espazo Económico Europeo, controlando tamén a transferencia de datos de fóra da Unión. Os seus principais obxectivos son devolverlles aos cidadáns o control sobre a súa información persoal e unificar o marco regulador para as empresas multinacionais. Establece un marco máis estrito que outras normas, e é a primeira norma sobre este asunto que lle afecta a todos os países da Unión Europea, e tanto os dereitos como as obrigas. Ao entrar en vigor derrogou a Directiva de protección de datos 95/46/CE de 1995. .
Entrou en vigor en abril de 2016, non obstante as empresas tiveron un prazo de dous anos, ata o 25 de maio de 2018, para se adaptaren á nova lexislación, e a diferenza das directivas, non require a incorporación na lexislación nacional, aplicándose directamente
Características
Cando unha organización queira recolectar datos persoais de cidadáns da Unión Europea vai precisar un permiso explícito, podendo os cidadáns revogar ese consentimento cando o desexaren. As empresas están obrigadas a identificar os datos que están a usar, como os tratan, para que finalidade e quen é a persoa encargada. Os cidadáns tamén poden solicitar os seus datos a calquera organización que os rexistrara.
Esta lexislación aféctalle a todas as organizacións que tratan datos dos cidadáns europeos, con independencia da súa localización xeográfica, ou do seu carácter privado ou público. Establece a obrigatoriedade de comunicación os fallos de seguridade á axencia nacional encargada da protección nun prazo de 72 horas polo responsable do tratamento de datos, denominado delegado de protección de datos, e debe tamén notificalo aos afectados de existir algún risco para os seus dereitos.
Sancións
A GDPR prevé multas de ata 20 millóns de euros ou o 4% da facturación anual
Pakicetus
Pakicetus é un xénero extinguido de cetáceos anfibios da suborde dos arqueocetos, o tipo da familia dos paquicétidos (Pakicetidae). As súas especies eran endémicas do actual Paquistán durante o Eoceno.
Os estratos onde se atoparon os fósiles formaban parte da costa do antigo mar Tetis.
A gran maioría dos paleontólogos considérano como o cetáceo basal.
A especie tipo do xénero é Pakicetus inachus.
Descrición
O xénero foi descito en 1981 polos paleontólogos da universidade de Míchigan (EE. UU.) Philip D. Gingerich e Donald E. Russell.
Etimoloxía
O termo Pakicetus ten unha etimoloxía híbrida, xa que está formado polos elementos do latín científico Paki-, tirado do topónimo inglés Pakistan (Paquistán), e -ceti, do latín cetus, 'grande animal mariño', que á súa vez deriva do grego antigo κήτος kḗtos, 'monstro mariño'.
Clasificación
No xénero recoñécense na actualidade as seguintes especies:
Xénero Pakicetus
Características
miniatura|Cranio de Pakicetus inachus. miniatura|Esqueleto de P. attocki. Royal Ontario Museum ([[Canadá).]]
En base ao tamaño do cranio de varios espécimes e, en menor medida, de esqueletos compostos, pénsase que as especies de Pakicetus medían de 1 a 2 m de lonxitude.
As especies de Pakicetus eran moi diferentes aos cetáceos modernos e a forma do seu corpo máis ben se asemellana asemejaron a mamíferos terrestres. A diferenza dos cetáceos actuais, tiñan catro longas patas completamente funcionais, rematadas en pezuños, fociños longos cunha dentición completa, con dentes que incluían incisivos, caninos, premolares e molares. O seu pescozo era longo e flexíbel, e a súa cola moi longa e robusta. Como na maioría dos mamíferos terrestres, o nariz encontrábase na punta do fociño. É dicir, tiñan a aparencia de cans, pero con cascos.
Debido á súa falta de aletas, o animal nadaba de xeito moi torpe, e probabelmente era unha presa fácil para os crocodilos e tiburóns daquela época.
Os primeiros fósiles encontrados foton un cranio incompleto e unha mandíbula rota con algúns dentes. Baseándose no detalle dos dentes, as moas suxiren que o animal podería esgazar carne. Os desgastes aperciados nos molares suxiren que Pakicetus trituraban cos seus dentes cando mastigaban a súa comida. Debido á aperencia dos seus dentes crese que os Pakicetus comían peixes e outros pequenos animais. A aparencia dos dentes tamén suxire que os Pakicetus tiñan antepasados herbívoros e omnívoros.
Esqueletos encontrados en 2001 revelaron que Pakicetus foi un animal terrestre do tamaño aproximado ao dun lobo.
Paleobioloxía
O xénero Pakicetus foi descrito orixinalmente como un mesonoquio, pero investigacións posteriores fixeron que se reclasificara como un cetáceo temperán debido a características do oído interno que só se dan nos cetáceos: a estrutura da bula auditiva, que está feita exclusivamente a partir do óso ectotimpánico, que é moi pouco común e só se asemella aos cranios dos cetáceos actuais; esta é unha característica dos cetáceos e non se atopou en ningún outro grupo de mamíferos. Daquela se cría que eran descendentes dos mesonóquidos, segundo Gingerich e Russell.
Porén, a redescrición dos Indohyus, artiodáctilos primitivos, semiacuáticos, e o descubrimento do seu oído interno semellante ao dos de cetáceos, ao mesmo tempo que puxeron fin á idea de que os cetáceos eran descendentes dos mesoníquidos, e demostraron que os Pakicetus e todos os outros cetáceos, eran artiodáctilos. Así, Pakicetus representa un taxon de transición entre mamíferos terrestres extinguidos e cetáceos modernos.
Aparentemente, Pakicetus, que sufriría algunha especie de crise debido á falta de alimentos en terra, comezaría a alimentarse de peixes mortos na beira do mar e, despois en augas superficiais.
Debido á carencia de aletas, estes animais nadaban de forma moi torpe, e probabelmente eran presas fáciles para os crocodilos e tiburóns da época. Unha hipótese razonábel indica que Pakicetus, pola súa lentitude, non perseguía ás súas presas, senón que se escondía na auga esperando a que estas chegaran canda eles.
Posíbel natureza semi-acuática
Pakicetus apareceu ilustrando a portada da revista Science como un animal semiacuático, vagamente semellante a uin crocodilo, comendo peixes.
Algúns restos de esqueletos e máis completos restos óseos foron descubertos en 2001, o que levou á idea de que Pakicetus foi un animal terrestre do tamaño dun lobo, e moi semellantes na forma aos mesonóquidos.
escribiron que:
Con todo, argumentaron que:
Esta peculiaridade podería indicar que os Pakicetus poderían estar parados na auga, case totalmente somerxidos, sen perderen contacto visual co aire.
Distribución dos fósiles
Os primeiros fósiles foron descubertos en Paquistán, de aí o seu nome. Encontráronse na formación de Kuldana situada no norte de Paquistán, datados desde o ypresiano temperán ao luteciano temperán-medio no eoceno. Os fósiles apareceron en sedimentos vermellos terríxenos delimitados en gran parte por depósitos mariños superficiaos típicos de ambientes costeiros orixinados polo mar Tetis. Especúlase que moitos grandes bancos mariños floreceron coa presenza deste cetáceo antigo. Segundo a localización dos achados fósiles, que prefiren un hábitat superficial que delimita a terra descendente, abundantes en dolomita, rochas cacarias, lutitas e outras clases de arenitos de variadas cores.
Testudinoidea
As Testudinoidea son unha superfamilia de tartarugas pertencentes á suborde taxonómica Cryptodira dos Testudines. Este grupo inclúe seis familias de tartarugas, algunhas das cales se extinguiron no pasado e agora só temos os seus restos fosilizados.
José Aranguren Roldán
Na Garda Civil
Ingresou con 16 anos na Academia Militar e despois pasou á Garda Civil, na que fixo carreira militar, ascendendo a coronel en 1929. Cando se proclamou a República era director do Colexio de Gardas Mozos "Duque de Ahumada". Uns meses despois foi destinado á Coruña como xefe do Terzo da Garda Civil. Foi ascendido a xeneral de brigada polo Goberno da Frente Popular o 31 de marzo de 1936 e foi nomeado para mandar a 5ª zona da Garda Civil en Cataluña -composta por dous terzos e catro escuadróns de Cabaleiría-, con cabeceira en Barcelona.
Algún autor ten sinalado a súa posible pertenza á Unión Militar Española (UME).
Ciclo de Krebs inverso
miniatura|dereita|400px|O ciclo de Krebs inverso ou redutivo. As liñas descontinuas son vías encimáticas alternativas. O ciclo de Krebs inverso ou ciclo de Krebs redutivo (tamén ciclo do ácido cítrico inverso ou redutivo, ou ciclo do ácido tricarboxílico inverso ou redutivo) é unha secuencia de reaccións metabólicas que utilizan algunhas bacterias para producir compostos carbonados a partir de dióxido de carbono e auga.
José Aranguren Roldán
Na Guerra Civil
Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 negouse a unirse aos sublevados -a pesar da súa condición de católico e estar conceptuado como persoa de filiación dereitista-, e púxose coas forzas ao seu mando, a disposición do Goberno republicano, o que contribuíu decisivamente a que Barcelona no caese en poder dos rebeldes. O xeneral Manuel Goded chamouno para intentar que se sumase ao golpe, pero Aranguren negouse rotundamente. O seu subordinado, o coronel Antonio Escobar, tamén se mantivo fiel á República e cumprindo as ordes de Aranguren, mandou as tropas da Garda Civil que acabaron coa sublevación. A mediados de agosto de 1936 foi unha das testemuñas de cargo no proceso a que foron sometidos os xenerais sublevados Goded e Fernández Burriel como consecuencia do golpe de Estado, chegando a declarar contra os xenerais rebeldes.
Ciclo de Krebs inverso
Esta vía metabólica é o ciclo de Krebs ou ciclo do ácido cítrico funcionando en sentido inverso: Mentres que ao ciclo de Krebs se incorporan moléculas carbonadas relativamente complexas, que se oxidan nel e liberan CO2 e auga, o ciclo inverso fai o contrario, toma CO2 e auga para fabricar compostos carbonados complexos. Este proceso utilízano algunhas bacterias para sintetizar compostos carbonados, ás veces usando hidróxeno, sulfuro, ou tiosulfato como doantes de electróns. Este proceso, pode considerarse como unha alternativa á fixación de carbono inorgánico no ciclo da pentosa fosfato redutivo; este último ten lugar nunha ampla variedade de microorganismos e organismos superiores.
José Aranguren Roldán
Na Guerra Civil
Posteriormente integrouse na Guardia Nacional Republicana. Durante a guerra mandou algún tempo a IV División Orgánica, desempeñando o cargo máis nominalmente que de feito, dada a prepotencia do Comité de Milicias Antifascistas de Cataluña e a amplitude de funcións que asumiu a Consellería de Defensa do Goberno da Generalitat catalá. Despois dos sucesos de maio de 1937 pasou a desempeñar a comandancia militar de Valencia, continuando nese cargo até o final da guerra. Nos últimos días da contenda negouse a abandonar a España republicana, por considerar que se limitara a cumprir co seu deber.
Arquidiocese ortodoxa grega de América
A Arquidiocese de América é unha xurisdición ortodoxa nos Estados Unidos, parte da Igrexa ortodoxa de Constantinopla.
José Aranguren Roldán
Na Guerra Civil
Coa entrada dos franquistas en Valencia a finais de marzo de 1939, foi detido e posteriormente sometido a un consello de guerra, condenado a morte e executado o 22 de abril dese ano. O seu antigo subordinado, Escobar, tamén foi fusilado en 1940.
Ciclo de Krebs inverso
Esta vía metabólica é un posible candidato a ser unha das reaccións prebióticas que se producían nas condicións iniciais reinantes na Terra primitiva, polo que é de interese para o estudo da orixe da vida. Descubriuse que algunhas das reaccións da vía poden ser catalizadas por minerais.