cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Akbar
Personalidade
miniatura|upright|Akbar cazando con [[guepardos. 1602]] O historiador da corte Abul Fazl relatou extensamente o reinado de Akbar nos libros Akbarnama e Ain-i-akbari. Outras fontes contemporáneas para o reinado de Akbar inclúen as obras de Badayuni, Shaikhzada Rashidi e Shaikh Ahmed Sirhindi.
Akbar foi un guerreiro, emperador, xeneral, adestrador de animais (supostamente gardaba miles de guepardos cazadores durante o seu reinado e adestraba a moitos) e teólogo. Crese que era disléxico, líanlle todos os días e tiña unha memoria extraordinaria.
Dicíase que Akbar fora un sabio emperador e un bo xuíz de carácter. O seu fillo e herdeiro, Jahangir, escribiu efusivos eloxios ao personaxe de Akbar nas súas memorias e ducias de anécdotas para ilustrar as súas virtudes. Segundo Jahangir, Akbar era «da tonalidade do trigo; os seus ollos e cellas eran negros e a súa pel máis ben escura que clara». Antonio de Montserrat, o xesuíta catalán que visitou a súa corte describiuno da seguinte maneira:
Abul Fazl, e incluso o crítico hostil Badayuni, describiuno como cunha personalidade dominante. Destacou polo seu mando na batalla e "como Alexandre de Macedonia, sempre estivo disposto a arriscar a súa vida, independentemente das consecuencias políticas". Adoitaba mergullar o seu cabalo nun río asolagado durante a estación das chuvias e cruzalo con seguridade. Raramente se entregaba á crueldade e dise que era cariñoso cos seus familiares. Perdoou ao seu irmán Hakim, que era un rebelde arrepentido. Pero en contadas ocasións, tratou cruelmente a criminais, como o seu tío materno Muazzam e o seu irmán adoptivo Adham Khan, que foi defenestrado dúas veces por provocar a ira. de Akbar.
Dise que era extremadamente moderado na súa dieta. Ain-e-Akbari menciona que durante as súas viaxes e tamén na casa, Akbar bebía auga do río Ganxes, ao que chamou "a auga da inmortalidade". Persoas especiais foron seleccionadas en Sorun e máis tarde en Haridwar para enviar auga, en frascos selados, onde estaba destinado. Segundo as memorias de Jahangir, gustáballe as froitas e non lle gustaba moito a carne, que deixou de comer nos seus últimos anos.
Para defender a súa posición de que o discurso xurdiu a partir da audición, levou a cabo un experimento de privación da lingua e fixo que os nenos se criasen illados, non se lles permitiu falar, observando que a medida que crecían, permanecían mudos.
Haxiografía
Durante o reinado de Akbar, o proceso continuo de discurso interrelixioso e sincretismo deu lugar a unha serie de atribucións relixiosas en termos de posicións de asimilación, dúbida ou incerteza, que el mesmo axudou ou deixou sen cuestionar Tales relatos haxiográficos de Akbar atravesaron unha ampla gama de espazos confesionais e sectarios, incluíndo varios relatos de misioneiros parses, xainistas e xesuítas, así como relatos contemporáneos da ortodoxia brahmínica e musulmá. As seitas e confesións existentes, así como varias figuras relixiosas que representaban o culto popular, sentían que tiñan un reclamo sobre el. A diversidade destes relatos atribúese ao feito de que o seu reinado deu lugar á formación dun Estado centralizado flexible acompañado de autoridade persoal e heteroxeneidade cultural.
Akbarnāma, o Libro de Akbar
miniatura|upright|[[Abu'l-Fazl ibn Mubarak presentando Akbarnama a Akbar, miniatura mogol]] O Akbarnāma (persa : اکبر نامہ), que literalmente significa Libro de Akbar, é un relato biográfico oficial de Akbar, o terceiro emperador mogol (r. 1542-1605), escrito en persa. Inclúe descricións vivas e detalladas da súa vida e tempos.
O traballo foi encargado por Akbar e escrito por Abul Fazl, unha das Nove xoias (hindi: Navaratnas) da corte real. de Akbar. Afirma que o libro tardou sete anos en completarse e os manuscritos orixinais contiñan unha serie de pinturas que apoian os textos, todas as pinturas que representan a escola da pintura mogol e o traballo dos mestres do taller imperial, incluíndo Basawan, cuxo uso do retrato nas súas ilustracións foi unha innovación na arte india.
Consortes e concubinas
A primeira esposa e consorte principal de Akbar foi a súa curmá, a princesa Ruqaiya Sultan Begum, a única filla do seu tío paterno, o príncipe Hindal Mirza, e da súa muller Sultanam Begum. En 1551, Hindal Mirza morreu loitando con valentía na batalla contra as forzas de Kamran Mirza. Ao escoitar a noticia da morte do seu irmán, Humayun estaba abrumado pola dor. Por afecto á memoria do seu irmán, Humayun prometeu a Ruqaiya, filla de nove anos de Hindal, co seu fillo Akbar. O seu compromiso tivo lugar en Cabul, pouco despois do primeiro nomeamento de Akbar como vicerrei na provincia de Gazni. Humayun concedeu á parella imperial toda a riqueza, o exército e os seguidores de Hindal e Ghazni que un dos jagir de Hindal deu ao seu sobriño, Akbar, quen foi nomeado vicerrei e tamén se lle deu o mando do exército do seu tío. O matrimonio de Akbar con Ruqaiya celebrouse preto de Jalandhar, Punjab, cando ambos tiñan 14 anos.. Ela mesma, sen fillos, adoptou ao neto favorito de Akbar, o príncipe Khurram (o futuro emperador Shah Jahan). Morreu o 19 de xaneiro de 1626.
A súa segunda esposa era filla de Abdullah Khan Mughal. O matrimonio tivo lugar en 1557 durante o asedio de Mankot. Bairam Khan non aprobou este matrimonio, porque a irmá de Abdullah estaba casada co tío de Akbar, o príncipe Kamran Mirza, polo que considerou que Abdullah era un partidario de Kamran. Opúxose ata que Nasir-al-mulk lle fixo entender que a oposición a estes asuntos era inaceptable. Nasir-al-mulk organizou unha reunión de pracer e banquete de alegría, e agasallouse unha festa real.
A súa terceira muller foi a súa curmá, Salima Sultan Begum, Era filla de Nur-ud-din Muhammad Mirza e da súa esposa Gulrukh Begum tamén coñecida como Gulrang, a filla do emperador Babur. Ao principio Humayun comprometouna con Bairam Khan. Despois da morte de Bairam Khan en 1561, Akbar casou con ela o mesmo ano. Era a nai adoptiva do segundo fillo de Akbar, Murad Mirza. Ela tivo unha grande influencia en Akbar. Era unha poetisa e estaba consideradacomo unha muller excepcional por ser unha escritora hábil e xogou un papel activo na política da corte mogol durante o reinado de Akbar e Jahangir. Morreu sen fillos o 2 de xaneiro de 1613. miniatura|upright|Representación artística da raíña nai Mariam-uz-Zamani, a sultana favorita e máis influente do emperador Akbar. A súa cuarta esposa foi a fermosa Mariam-uz-Zamani, con quen casou o 6 de febreiro de 1562. Mariam-uz-Zamani era filla do raxá Bharmal, gobernante de Amber e foi unha das tres principais consortes de Akbar. Ela converteuse aos poucos na súa consorte favorita e na máis influente e, posteriormente, na única esposa enterrada preto del. Recibiu o nome honorífico de "Wali Nimat begum" (Bendicións de Deus) pouco despois do seu casamento. Ela era unha muller moi fermosa da que se dicía que posuía unha beleza pouco común. Amplamente coñecida pola súa beleza, graza e intelecto, era unha muller laica, amable, sensible e virtuosa que foi a principal forza motriz para a promoción do secularismo de Akbar. Este matrimonio tivo lugar cando Akbar estaba de regreso de Ajmer despois de ofrecer oracións á tumba de Moinuddin Chishti. Bharmal transmitira a Akbar que estaba sendo acosado polo seu cuñado Sharif-ud-din Mirza (o hakim mogol de Mewat). Akbar insistiu en que Bharmal debería someterse a el persoalmente, tamén se suxeriu que a súa fermosa filla casase con el como sinal de completa submisión. Ela converteuse na primeira esposa en honrar a mansión real cun herdeiro. No ano 1564 deu a luz a dúas xemelgas chamadas Mirza Hassan e Mirza Hussain. No ano 1569, foi honrada co prestixioso título de Mariam-uz-Zamani despois de dar a luz a outro fillo chamado Salim (o futuro emperador Jahangir), o herdeiro ao trono. Tamén foi a nai adoptiva do fillo favorito de Akbar, Daniyal Mirza. Recibiu tres títulos máis de "Mallika-e-Hindustan", "Mallika-e-Muezamma" (Emperatriz exaltada) e "Shahi Begum" (Begum Imperial). Segundo afirmou Abul Fazl en Akbarnama, dise que a emperatriz tiña un alto rango no harén imperial. Era unha muller intelixente que estableceu o comercio internacional no Imperio mogol e foi a única esposa de Akbar autorizada para o comercio. Na súa época era considerada como a empresaria máis aventureira e temible. Morreu o 19 de maio de 1623 en Agra e foi enterrada preto do seu marido en Sikandra.
O mesmo ano, Akbar casou coa ex muller de Abdul Wasi, o fillo de Shaikh Bada, señor de Agra. Akbar namorouse dela e ordenou a Abdul Wasi que se divorciase dela. Outra das súas esposas era Gauhar-un-Nissa Begum, a filla do xeque Muhammad Bakhtiyar e a irmá do xeque Jamal Bakhtiyar. A súa dinastía chamábase Din Laqab e levaba moito tempo vivindo en Chandwar e Jalesar cerca de Agra. Ela era a esposa principal de Akbar.
O seu seguinte matrimonio tivo lugar en setembro de 1564 coa filla de Miran Mubrak Shah, o gobernante de Khandesh. Este enviaralle agasallos á corte coa solicitude de que Akbar casase coa súa filla. A petición de Miran foi concedida e emitiuse unha orde. Itimad Khan foi enviado cos embaixadores de Miran, e cando se achegou ao forte asirio, que era a residencia de Miran este recibiu a Itimad con honra e enviou á súa filla con el. Acompañouna no séquito un gran número de nobres. O matrimonio tivo lugar cando chegou á corte de Akbar. Como dote, Mubarak Shah cedeu Bijagarh e Handia o seu xenro imperial.
Casou con outra princesa rajput en 1570, que era filla de Kahan, o irmán de Rai Kalyan Mal Rai, o gobernante de Bikaner. O matrimonio tivo lugar en 1570, cando Akbar chegou a esta parte do país. Kalyan rendeu homenaxe a Akbar e pediulle que casase coa filla do seu irmán. Akbar aceptou a súa proposta e acordou o matrimonio. Tamén casou coa filla de Rawal Har Rai, o gobernante de Jaisalmer en 1570. Rawal enviara unha solicitude para que Akbar casase coa súa filla. Akbar aceptou a proposta. O raja Bahgwan Das foi enviado a este servizo. A cerimonia de voda tivo lugar despois do regreso de Akbar de Nagor. Era a nai da princesa Mahi Begum, que morreu 8 de abril de 1577. En 1570, Narhardas, un neto de Rao Viramde de Merta, casou coa súa irmá, Puram Bai, con Akbar a cambio do apoio de Akbar ás reclamacións de Keshodas sobre Merta.
Outra das súas esposas foi Bhakkari Begum, a filla do sultán Mahmud de Bhakkar. O 2 de xullo de 1572, o enviado de Akbar, I'timad Khan, chegou á corte de Mahmud para escoltar á súa filla ata Akbar. I'timad Khan trouxo consigo para o sultán Mahmud unha elegante túnica de honra, un cinto de cimitarra con xoias, un cabalo con sela e rendas e catro elefantes. Mahmud celebrou a ocasión celebrando festas extravagantes durante quince días. O día da voda, as festas alcanzaron o seu cénit e os ulemas, santos e nobres foron debidamente honrados con recompensas. Mahmud ofreceu 30.000 rupias en efectivo e en especie a I'timad Khan e despediuse da súa filla con gran dote e un séquito impresionante. Chegou a Ajmer e agardou a Akbar. Os agasallos do sultán Mahmud, levados pola delegación, foron presentados ás damas do harén imperial.
A súa novena esposa foi Qasima Banu Begum, filla de Arab Shah. O casamento tivo lugar en 1575. Fíxose unha gran festa e estiveron presentes os altos oficiais e outros piares do estado. En 1577, o Rawal Askaran do Estado de Dungarpur solicitou unha solicitude para que a súa filla se casase con Akbar. Akbar tivo en conta a súa lealdade e concedeu a súa petición. Rai Loukaran e Rajah Birbar, servos do Rajah foron enviados desde Dihalpur para facer o honor de trasladar á súa filla. Os dous entregaron á dama na corte de Akbar, onde tivo lugar o matrimonio, o 12 de xullo de 1577.
A súa undécima esposa foi Bibi Daulat Shad. Foi a nai da princesa Shakr-un-Nissa Begum e da princesa Aram Banu Begum nada o 22 de decembro de 1584. A súa seguinte esposa foi a filla de Shams Chak, un cachemir. O casamento tivo lugar o 3 de novembro de 1592. Shams pertencía aos grandes homes do país, e faia moito tempo que acariciaba este desexo. En 1593, casou coa filla de Qazi. Isa, e a curmá de Najib Khan. Najib díxolle a Akbar que o seu tío lle fixo un agasallo á súa filla. Akbar aceptou a súa representación e o 3 de xullo de 1593 visitou a casa de Najib Khan e casou coa filla de Qazi Isa.
Nun momento dado, Akbar acolleu a Rukmavati, filla de Rao Maldev de Marwar, no seu harén como parte dunha das súas amantes. Esta era unha unión "enganosa" en oposición a un matrimonio formal, que representaba o estado inferior da noiva na casa do seu pai e servía como expresión de vasalaxe a un señor supremo. A data deste evento non está rexistrada.
Morte
miniatura|upright|Porta do [[Tumba de Akbar|Mausoleo de Akbar en Sikandra, Agra, 1795]] O 3 de outubro de 1605, Akbar caeu enfermo cun ataque de disentería do que nunca se recuperou. Crese que morreu o 27 de outubro de 1605, despois de que o seu corpo foi enterrado no seu mausoleo en Sikandra, Agra.
Reformas
O Imperio mogol contaba cun importante problema, a diferenza relixiosa entre a marioría do pobo, hindú, e os gobernantes, musulmáns, crenzas relixiosas con grandes diferenzas, como por exemplo a consideración divina por parte dos hindús da vaca, ou o consumo de alcohol e porco por parte dos hindús. Akbar tentou a reconciliación entre as dúas relixións, potenciando a creación dunha nova relixión, a Din-i-Ilahi (Divina Fé), que incorporaba aspectos tanto do islam como do Hinduísmo, mesmo de relixións minoritarias no subcontinente indio coma o xudaísmo ou o Xainismo. Neste sentido mesmo se puxo en contacto coas autoridades portuguesas de Goa para coñecer de primeira man as crenzas católicas. Estas medidas apoiounas con medidas lexislativas de carácter de xustiza social como o rechazo do imposto da Yizia, taxa que se aplicaba aos non musulmáns.
Entre o prolífico carácter reformista de Akbar destacan algunhas das reformas, pola súa innovación, éxito ou influencia na actualidade, por exemplo no eido puramente administrativo destacan o sistema de escritores que redactaban e enviaban informes regularmente dende todo o imperio ou a redución da presión fiscal sobre o campesiñado co incremento da zona de cultivo. En cuestións sociais os esforzos estiveron encamiñados á supresión do matrimonio entre nenos e o costume de incinerar ás viúvas xunto aos restos do seu marido. Tamén se procurou controlar o xogo e a prostitución e crear un sistema de pesas e medidas estándar para o imperio.
Legado
Trala súa morte Akbar legou un grande imperio, que sacou da inestabilidade da época do seu pai para estabilizalo e amplialo, facendo gala de boas dotes administrativas e lexislativas. Porén este non sería polo que é recordado na maior parte dos casos senón pola súa capacidade para fomentar a tolerancia e unificar tantas relixións diferentes coma o islam, hinduísmo, zoroastrismo, xainismo ou xudaísmo. Nunha época na que por exemplo Europa se caracteriza pola persecución relixiosa e expulsión tanto de xudeus coma de musulmáns, e pola guerra intestina do cristianismo entre católicos e reformistas.
O imperio mogol sobreviviu a Akbar case douscentos anos, ata o sometemento ao imperio británico en 1803 e a abolición oficial trala revolta de 1857. Pasando das estábeis épocas dos sucesores de Akbar, Jahangir e Shah Jahan cuxo exemplo de esplendor é a construción do Taj Mahal durante o reinado deste último, á etapa de máxima extensión territorial de Aurangzeb que deu paso á progresiva decadencia que reduciu aos emperadores en simples reis de Delhi cando chegaron os británicos.
Na súa figura baséase a película hindú do ano 2008 Jodhaa Akbar, que relata unha suposta historia de amor entre o emperador Akbar, musulmán, e unha princesa hindú, Jodhaa. O feito da voda é un dato histórico, puido ser tanto un intento máis de reconciliación ou un matrimonio político para afianzar a súa posición.
Yonne (homónimos)
O topónimo Yonne pode referirse:
Azul (homónimos)
O azul é unha das tres cores-luz primarias.
Uda
O Emperador Uda (宇多天皇, 867—931) foi o 59º emperador do Xapón, segundo a lista tradicional de sucesión. O seu nome de nacemento foi Sadami e reinou entre o 17 de setembro do 887 e o 4 de agosto do 897. Pertence ó período Heian.
Biografía
Foi o 7º fillo do emperador Kōkō, o seu pai para reducir os gastos da Corte retiroulles os seus fillos o título de altezas imperiais, Sadami foi adoptado polo clan Minamoto e adoptou o nome de Minamoto no Sadami (源 定省). O seu pai elixiuno como herdeiro e foi promovido de novo ó título de príncipe imperial polo apoio do rexente Fujiwara no Mototsune. No ano 897 abdicou en favor do seu fillo Daigo e retirouse ó templo Ninna-ji, fundado por el.
Cerval
O topónimo galego Cerval pode referirse a:
Ruby Sparks
Ruby Sparks é un filme estadounidense dirixido por Jonathan Dayton e Valerie Faris que foi estreado no 2012.
Sinopse
Historia dun escritor que se namora dun dos seus personaxes femininos. Calvin Weir-Fields (Paul Dano) foi un neno-prodixio, cuxa primeira novela tivo un grande éxito. Pero, dende entón, sofre un sistemático bloqueo creativo agravado pola súa deprimente vida amorosa. Finalmente, consegue crear unha personaxe feminina, Ruby Sparks (Zoe Kazan), que acaba materializándose e compartindo a vida con el.
-645
Outros
Historia ano a ano
Chalida Vijitvongthong
Chalida Vijitvongthong (en tailandés ชาลิดา วิจิตรวงศ์ทอง), nada en Bangkok o 8 de agosto de 1993, é unha actriz e modelo tailandesa.
Traxectoria
Traballou como modelo de nena e comezou a actuar no ano 2006 aparecendo por vez primeira no lakorn Naruk da Canle 3 tailandesa. O seu primeiro éxito foi dentro da serie 4 Hua Jai Hae Koon Kao '' na parte 3 coñecida como Pathapee Leh Ruk, facendo parella con Prin Suparat.
Amador
Amador é un nome propio galego de home, procede do latín amatorem (que ama). O seu feminino é Amadora. No ano 2010 levaban o nome 1370 residentes en Galicia.
O Rego, San Cosme de Manán, O Corgo
O Rego é un lugar da parroquia de San Cosme de Manán, no concello lugués do Corgo na comarca de Lugo. Segundo o IGE, en 2016 tiña 11 habitantes (7 homes e 4 mulleres).
Rupelmonde
miniatura|dereita|275px|Frontón da catedral, con epígrafe latino embaixo: "Gloriosamente venceu o dragón"
Rupelmonde é unha localidade belga, sita na provincia Flandres Oriental, nas beiras do río Escalda. Esta vila de 3.000 habitantes forma parte desde 1977 do concello de Kruibeke.
Xeografía e nome
Rupelmonde érguese na beira esquerda do río Escalda, xusto en fronte da desembocadura do río Rupel. A súa situación explica o seu nome, pois monde equivale en flamengo a "desembocadura, foz", como o alemán Munde. "Foz do Rupel" é o significado do topónimo da vila.
Malvares
O topónimo galego Malvares pode referirse a:
Alone in my Room
"Alone in my Room" é o segundo single da cantante xaponesa Ami Suzuki, lanzado o mercado o 17 de setembro do ano 1998 baixo o selo Sony Music e producido por Tetsuya Komuro.
Malvares
O nome Malvares tamén pode referirse ao músico galego
Alone in my Room
Información
"Alone in my Room", igual que ocorrera co seu primeiro single, "Love in the island", foi usado polo goberno xaponés para promover o turismo a illa de Guam. No vídeo da canción se ve a Ami sentada nunha habitación de hotel, incapaz de saír. A canción foi utilizada múltiples veces como tema de apertura de ASAYAN, un programa de televisión. O single, incluíndo tódalas cancións, foron creación do cerebro de Ami na época en Sony, Tetsuya Komuro. Dous dos remixes levan as iniciais T.K. por este motivo. O single foi o primeiro lanzado por Ami en formato maxi-single, incluíndo máis de tres cancións.
Decreto de Graciano
miniatura|O Decreto de Graciano, obra de dereito canónico do monxe xurista e profesor de teoloxía Graciano. O Decreto de Graciano (en latín Decretum Gratiani ou Concordia discordantium canonum,é unha obra pertencente ao dereito canónico que, como indica o seu título, trata de conciliar a totalidade das normas canónicas existentes desde séculos anteriores, moitas delas opostas entre si. O seu autor foi o monxe xurista Graciano que o redactou entre 1140 e 1142 e constitúe a primeira parte da colección de seis obras xurídicas canónicas coñecida como Corpus Iuris Canonici.
O Decreto de Graciano representa un paso importante para a consolidación do Dereito da Igrexa católica na Alta e Baixa Idade Media. A obra, monumental na súa extensión, constitúe unha achega á unificación xurídica e trátase, por tanto, do froito da actividade doutrinal dun canonista e non dunha política lexislativa pontificia, camiño que viña sendo o máis utilizado ata entón para tal fin.
A pesar de que o Decreto non foi promulgado oficialmente (aínda que, segundo a tradición medieval, sería aprobado polo Papa Eugenio III), alcanzou unha gran difusión na práctica, non só pola súa indubidable utilidade senón pola autoridade propia dos textos que recollía: canons pertencentes a concilios tanto ecuménicos como locais, europeos, africanos ou asiáticos, así como textos das Sacras Escrituras, da Patrística e dalgunhas fontes romanas (na súa segunda versión). Alén disto, a obra foi comentada mediante glosas, destacando neste punto o labor do Papa Alexandre III.
Autor
miniatura|Graciano, monxe xurista autor da obra. Graciano (tamén chamado Franciscus Gracianus, Jean Gratien, Johannes Gratianus, Gratiani, Giovanni Graziano en italiano ou Gratian en inglés) foi un monxe camaldulense, xurista e profesor de teoloxía de Bolonia. As datas do seu nacemento e morte son descoñecidas e, aínda que se sabe que a súa vida transcorreu ao longo dos séculos XII e XIII, a súa biografía está suxeita a especulación.
Segundo a Crónica de Martin de Troppau, Graziano naceu en Chiusi della Verna, unha localidade toscana de Italia. De acordo con outras versións puido ser preto de Orvieto, na rexión italiana de Umbría. Graciano fíxose monxe en Camaldoli e despois dedicouse ao ensino de dereito no mosteiro de San Félix, en Bolonia, consagrando a súa vida a estudar os canons eclesiásticos e elaborar o seu Decreto de Graciano. Ao parecer serviuse da axuda dos seus discípulos no mosteiro de San Félix —especialmente de Paucapalea—, que continuaron a súa obra, engadíndolle incluso as chamadas Paleae. Os seus logros no campo do Dereito canónico convertérono nunha eminencia na época e xunto ao prestixio de Irnerioen o campo do Dereito Civil converteron a Bolonia no centro do estudo do Dereito por excelencia. Grazas a ambos, tras a proliferación de universidades por toda Europa o Dereito convértese nunha ciencia xurídica independente da Retórica e difúndese por todo o continente, sendo o epicentro de devandita revolución a mesma Universidade de Bolonia.
A data, causa e o lugar da súa morte tamén se descoñecen. Probablemente sobreviñéselle antes do III Concilio de Letrán (1179), xa que segundo as crónicas, "sente a ausencia do Mestre", como o chamaban entón. Tamén se descoñece o lugar onde está enterrado aínda que Bolonia reivindica a devandita honra e edificou un monumento funerario a Graciano na basílica de San Petronio.
A súa biografía está suxeita a discusión xa que se puido demostrar que a biografía tradicional que nos chegou é falsa no seu maior parte, chegando mesmo a dubidarse de que fose monxe (nas crónicas de Richard Howlett sobre Roberto de Torigni revélase que este afirmaba que Graciano era o bispo de Chiusi) e outros cronistas sitúano como conselleiro do papa Inocencio II (1130-1143) ou de Eugenio II (1145-1163), aínda que o seu estado de monxe está apoiado pola maioría da doutrina. Pola contra si se sabe con total certeza que foi o autor da Concordia discordantium canonum.
Estrutura do texto
A obra, que é unha colección duns 3800 textos que recollen e sistematizan o Dereito canónico anterior (ver Fontes), está estruturada en tres partes. miniatura|Exemplar do manuscrito orixinal
Distincións
A primeira, Distincións, divídese en 101 apartados:
Causae
A segunda parte, Causae, divídese en 36 apartados e aborda os grandes temas do dereito canónico da época: a simonía, o nomeamento e derrogación de bispos, a duración dos cargos dos membros do clero e a súa derrogación, a herejía e a excomuñón, etc. Para iso formula as Quaestiones en forma de subapartados. As cáusae revelan supostos de Dereito que se desenvolven mediante o método Sic et non elaborando preguntas e respostas. Isto outorga un gran carácter didáctico á obra asemellando cada cáusae a un exemplo que dita un profesor aos seus alumnos:
Destaca o apartado 2 C.33 no que se aborda, utilizando o método de interpolación, o tema da penitencia, que é dividido en seis distincións, tomando unha estrutura parecida á parte terceira.
De consecratione
A terceira parte que se titula De consecratione, divídese en cinco Distincións, e utiliza o método de interpolación. Trata sobre a consagración das igrexas, a celebración da misa, dos ritos do bautismo e a confirmación, e do xaxún. É a máis curta do tres partes e o seu fin é estandarizar os eventos eclesiásticos máis importantes.
Método
miniatura|A ornamentación mestúrase continuamente co texto, trazo común na toda a literatura da Alta Idade Media. Graciano recorre á técnica dialéctica do sic et non elaborada por Pierre Abélard. Este método escolástico baséase na formulación de preguntas concretas coa súa posterior resolución na cal se conclúe con si ou un non. O título, Concordantia discordantium canonum, pode ser elixido polo propio Graciano, referíndose ao método adoptado: agrupar os canons por temas e autores achegando un comentario (dictum) en visas de conciliar as posibles diferenzas existentes. Na sección de Causas, procede da mesma maneira para cada unha das 36 «causas»: crea unhas certeiras preguntas sobre un mesmo problema, respondéndoas con fragmentos extraídos dos textos utilizando nalgunhas ocasións (aínda que será o método máis común en De consecratione) o método de interpolación. Xa sexa porque se precise unha interpretación ou porque exista unha contradición, Graciano recorre de novo aos dictum.
Finalmente o método de exposición resulta sobradamente didáctico e inmediatamente utilizable nas universidades de dereito de nova creación tras a súa afirmación como ciencia independente da Retórica. Graciano recoñece o valor relativo das diferenzas das fontes e introduce a idea de xurisprudencia no dereito canónico, ademais de dotalo dun valor notablemente práctico e útil para a súa aplicación. Por todo iso aínda que a súa obra non se considerou oficial, o seu uso estendeuse por toda Europa e a través da historia, considerándose hoxe día a Graciano como a maior influencia do dereito canónico moderno.
Versións
miniatura|Dentro das numerosas copias do manuscrito orixinal segundo Anders Winroth pódense distinguir dúas versións Segundo o historiador Anders Winroth, perito no tema, publicáronse dúas versións distintas do Decretum Gratiani : Anders Winroth establece tamén unha doutrina segundo a cal a segunda versión do texto corresponde a outro autor, que el denomina "Gratiani II" (Graciano II), con todo a súa teoría non é compartida de maneira extensa entre os historiadores especialistas e investigadores.
AT&T Center
Rematouse de construír no ano 2002, e é a casa dos San Antonio Spurs da National Basketball Association (NBA), os San Antonio Rampage da American Hockey League (AHL) de inverno a primavera, e dos San Antonio Silver Stars da WNBA en verán.
Decreto de Graciano
Fontes
miniatura|Fragmentos da concordia discordantium canonum miniatura|Fragmentos da concordia discordantium canonum As fontes da Concordia discordantium canonum foron a Biblia, as bulas papais, a patrística e os canons pertencentes a concilios e sínodos tanto ecuménicos como nacionais e provinciais, xa fose europeos, africanos ou asiáticos. Na maioría dos casos, Graciano non obtivo este material dunha lectura directa das fontes, senón a través de coleccións intermedias (segundo eruditos como Charles Munier, Titus Lenherr ou Peter Landau.
Outras supostas fontes
Segundo Anders Winroth:
Consecuencias e repercusión até a actualidade
left|miniatura|As [[glosas escritas nas propias marxes do libro.]] Graciano titulou o seu traballo Concordia Discordantium Canonum. O título deixa entrever o fin que se buscaba: harmonizar os canons que se redactaron durante o fin da Alta e o comezo da Baixa Idade Media, que conservaban en moitos casos contradicións entre eles. Así, na súa obra discútense as diversas interpretacións e decídese unha solución única. Este achegamento dialéctico permitiu que outros profesores da lei traballasen co Decretum e desenvolvesen as súas propias solucións e comentarios (lustres ou summae). As coleccións de lustres foron chamadas sistema de arquivos de lustre ou Lectura en Decretum, merecendo, por tanto, a atención preferente dos canonistas nas súas glosas, quen por este motivo pasaron a ser denominados decretistas] (non confundir cos decretalistas, en referencia ás Decretales de Gregorio IX). Os máis importantes que podemos destacar son Rufino de Bolonia e Huguccio de Pisa. Desta forma o espírito foi "Vides non ide in animo habuisse correctores romanos, ut restitueretur decretum, quale a Gratiano compositum esset, sede quale a Gratiano componi debuisset" (non facelo coa intención abusiva dos correctores romanos, non restaurar o Decreto tal como Graciano compúxoo, pero si como el compúxoo).
O fin último deste traballo foi lograr a unificación xurídica que a Igrexa se propuxo a partir do final da Alta Idade Media, co obxectivo de unificar e deixar atrás o particularismo das Igrexas nacionais creando un poder único e centralizado dentro do dereito canónico. Este movemento denominado reforma gregoriana adoitábase levar a cabo mediante a política lexislativa pontificia, polo que foi novidade o paso importante de consolidacíón motivado pola actividade doctrinal dun canonista. miniatura|O fin último deste traballo foi lograr a unificación xurídica que a Igrexa se propuxo a partir do final da Alta Idade Media. Aínda que non foi promulgado oficialmente alcanzou unha gran difusión na práctica pola súa utilidade na sistematización e aclaración da xurisprudencia pontificia e pola autoridade dos textos que contiña, o que axudou na proliferación do dereito canónico. A seu exhaustividade na análise convértea na obra de dereito canónico máis importante do século XII cobrando vixencia até 1917, cando se promulga o Código de Dereito canónico durante o movemento coñecido como Codificación, que percorreu toda Europa. Ademais de posuír unha estrutura notablemente didáctica, polo que é adoptado rapidamente polas escolas de Dereito da época, comezando pola de Bolonia, capital europea naquel momento do estudo do Dereito, inmediatamente é glosada e comentada axudando ao ensino do Dereito canónico da época. Por todo iso Graciano é coñecido hoxe como unha das figuras máis relevantes do Dereito canónico.
Destaca a súa influencia en Pedro Lombardo (a biografía medieval atribuíao como irmán de Graciano, mesmo como xemelgo) e por tanto de maneira extensiva en Tomé de Aquino. A partir do Decreto Graciano, o dereito xeral da Igrexa —de acordo cos postulados de Gregorio VII— desenvolveuse por lexislación pontificia. Por iso aínda que o Decretum cumpriu un papel importante na reunificación, pronto se necesitou recoller as disposicións (sobre todo decretales) que non se recollían naquel.
En 1230, Gregorio IX encomendou a Raimundo de Peñafort, dominico aragonés, reunir todas as disposicións vixentes entre 1154 e 1234 que non estivesen contidas no Decreto. A obra, dividida en cinco libros, foi promulgada en 1234 como Liber Extr, Decretales de Gregorio IX ou Liber Extravagantium. Con posterioridade Bonifacio VIII ordenou recompilar as decretales entre 1239 e 1298. Esta obra, dividida tamén en cinco libros, recibiu o nome de Liber Sextus indicando que era unha continuación da recompilación anterior. Máis tarde Clemente V ordena outra recompilación de decretales posteriores a 1298 nunha obra denominada Clementinas ou Liber Septimus. Tras estas recompilacións de carácter oficial publicáronse outras de carácter privado, como o vinte decretales de Juan XXII, posteriores a 1317, obra coñecida como Extravagantes de Juan XXII. O conxunto de devanditas recompilacións xunto co Decreto foi designado como Corpus Iuris Canonici (a imitación do Corpus Iuris Civilis romano).
En 1996, pola mediación de Anders Winroth, acháronse catro manuscritos de Graciano (xunto cun quinto manuscrito da mesma época) na biblioteca do convento de Sankt Gallen, en Suíza. En espera dunha mellor análise aínda se atopan arquivados nesta biblioteca. A súa incidencia nos coñecementos actuais sobre Graciano aínda crean controversia.
Historiadores e estudosos
Os historiadores e estudosos de Graciano máis recoñecidos son: miniatura|Actualmente consérvanse en [[España ao redor de cincuenta manuscritos, dos cales 10 son do século XII ou principios do século XIII.]]
Antonio Puig Gaite
Antonio Puig Gaite, nado en Pontevedra o 22 de agosto de 1907 e finado na mesma cidade o 4 de maio de 1993, foi un farmacéutico e político galego.
Traxectoria
Fillo de Javier Puig Llamas. Licenciado en Farmacia, a finais dos anos trinta fíxose cargo da farmacia do seu tío e padriño Enrique Eiras (casado con Concha Puig) en Pontevedra. Falanxista, logo do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi secretario do xefe provincial de Falange Manuel Castro Pena. Foi Conselleiro nacional do Movimiento, procurador en Cortes (1955, 1958, 1961, 1964, 1967 e 1971), vicepresidente da Deputación de Pontevedra (1957-1965), Prohombre da Hermandad Sindical Provincial de Labradores y Ganaderos de Pontevedra e alcalde de Pontevedra (1971). Foi condecorado coa Orde Imperial del Yugo y las Flechas en 1962. Na transición foi candidato de Alianza Popular ao Senado nas eleccións de 1977.
Foi presidente do Pontevedra Club de Fútbol (1951-1956).
Vida persoal
Casou con Elisa Pérez-Quevedo Asenjo.
Javier Bardem
Javier Ángel Encinas Bardem, Javier Bardem, nado en Las Palmas de Gran Canaria o 1 de marzo de 1969, é un dos actores españois de cinema máis internacionais. No ano 2000 converteuse no primeiro actor español nomeado a un Oscar polo seu papel en Antes que anochezca e en 2008 no primeiro en gañalo na categoría de mellor actor secundario por Non é un país para vellos.
Orixe e formación
Bardem provén dunha familia de actores: os seus avós, Rafael Bardem e Matilde Muñoz Sampedro, a súa nai, Pilar Bardem, os seus irmáns, Mónica e Carlos, e ademais é sobriño do finado director de cine Juan Antonio Bardem. O seu curmán Miguel tamén é director de cine. É o membro da familia que acadou un maior recoñecemento a nivel internacional
Entre as distintas actividades que realizou inclúese o xogar na Selección Española de Rugbi e estudar pintura na Escola de Artes e Oficios. Tras isto, decidiu dedicarse ó cine.
Cinema
Con 11 anos fixo un pequeno papel en El poderoso influjo de la luna de Antonio del Real que protagonizaba a súa nai Pilar.
Gañou o Fotogramas de Plata ó Mellor Actor en 1994 por Huevos de Oro. Ese mesmo ano obtivo o Premio ó Mellor Actor no Festival de Cine de Donostia por Días contados e El detective y la muerte, ademais do Premio Fernando Rey á Mellor Interpretación por Días contados.
En 1995 por esta mesma película, conseguiu o Goya ó Mellor Intérprete Masculino Secundario e o Premio da Actores ó Mellor Actor, ademais do Fotogramas de Plata por Boca a boca. Esta película deulle o seu primeiro Goya á Mellor interpretación masculina protagonista en 1996.
Despois de conseguir en decembro de 1997 o Premio do Público ó Mellor Actor na Gala da Academia do Cine Europeo, en xaneiro de 1998 competiu polo Goya á Mellor Interpretación Masculina, por Carne trémula.
En 2004 conseguiu novamente a Copa Volpi no Festival de Cine de Venecia, esta vez polo seu papel de Ramón Sampedro en Mar adentro, polo que tamén repetiu no Goya ó mellor actor. Esta película reafirmouno coma un dos mellores actores do panorama español actual.
No ano 2008 gañou o Globo de ouro ao mellor actor secundario polo seu papel de Anton Chigurh no filme dos irmáns Coen Non é un país para vellos. Por este mesmo papel gañou tamén o BAFTA e finalmente o Oscar ao Mellor actor secundario, sendo o primeiro español en logralo.
En 2010 foi nomeado ao Óscar ao Mellor actor polo seu traballo no filme de Alejandro González Iñárritu, Biutiful. Tamén gañou o Premio Goya á mellor interpretación masculina protagonista por ese filme.
Filmografía
(**) Realiza pequenos papeis, aparición esporádica
Guilfonxe
O topónimo galego Guilfonxe pode referirse a:
Birán
Birán é unha pequena localidade dentro do concello de Cueto, na provincia de Holguín, ao leste de Cuba, coñecido por ser o lugar de nacemento dos irmáns Castro: Ramón (1924), Fidel (1926), Raúl (1931) e Juanita (1933).
O pai de Fidel (Ángel Castro Argiz) posuíu neste lugar mais de 10.500 hectáreas en plantacións de cana de azucre.
Ferreirós, Vila de Cruces
San Xes de Ferreirós é unha parroquia que se localiza no concello de Vila de Cruces. Segundo o IGE en 2012 tiña 73 habitantes (40 mulleres e 33 homes), distribuídos en 3 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 98 habitantes.
Festas
A festa parroquial celébrase o 25 e 26 de agosto.
Porcupine, Dacota do Sur
Porcupine é unha poboación do condado de Shannon, Dacota do Sur, nos Estados Unidos. A súa poboación era de 1.062 no censo de 2010. Porcupine é a capital da non recoñecida República de Lakota.
Demografía
No censo realizado no ano 2000, había 407 persoas, 89 fogares, e 76 familias residindo en Porcupine. A densidade de poboación era de 16.6/km². A poboación estaba composta nun 98.28% por nativos americanos, un 1.23% de brancos, e 0.49% de dúas ou máis etnias. Os latinos representaban o 1.47%.
Txiki Begiristain
Traxectoria
Txiki Begiristain ingresou na Real Sociedad de Donostia en 1980, aos 16 anos de idade, tras xogar dúas tempadas no Segura e dúas no Olaberria. Empezou xogando no filial da Real, o Sanse, pero pronto ingresou no primeiro equipo da man de Alberto Ormaetxea. Era a tempada 1982-1983.
Begiristain xogou un total de seis tempadas na Real, ata a tempada 1987-1988. Durante este período coincidiu cunha gran xeración de futbolistas como Luis Arconada, Roberto López Ufarte, José Mari Bakero, Jesús Mari Zamora, Jesús Mari Satrústegui, ou Luis López Rekarte. Xunto a eles conquistou unha Copa do Rei (1986-1987). Curiosamente o seu último gran partido coa Real foi a final de Copa da tempada 1987-1988 que o conxunto donostiarra perdeu (0-1) ante o FC Barcelona, o club polo que ficharía a tempada seguinte.
Lola Dueñas
Traxectoria
Lola Dueñas é filla do tamén actor Nicolás Dueñas e de María Navarro. Estudou interpretación no Institut del Teatre de Barcelona. Os seus primeiros papeis de relevancia foron o da doutora Susana Ramos na serie de Antena 3 Policías, en el corazón de la calle, que desempeñou ao longo de 3 anos e a raíz do cal comezou a ser un rostro coñecido, e, especialmente, a película Mar Adentro de Alejandro Amenábar, pola que obtivo múltiples premios abríndolle amais as portas a moitos outros proxectos.
Txiki Begiristain
FC Barcelona
Txiki Begiristain chegou ao FC Barcelona xunto a outros dous ex xogadores da Real Sociedad (Bakero e López Rekarte), no verán de 1988, no mesmo momento en que chegaba Johan Cruyff para facerse cargo do banquiño azulgrana. Sempre se rumoreou que as fichaxes dos tres xogadores vascos non os solicitou Cruyff, senón Javier Clemente, que en principio fora o escollido polo presidente Núñez para dirixir ao persoal barcelonista.
Sexa como for, o certo é que os tres, especialmente Begiristain e Bakero, convertéronse rapidamente en pezas básicas do proxecto de Cruyff, que construiría o mellor FC Barcelona que se viu ata entón, en canto a títulos e satisfacción social se refire.
Lola Dueñas
Traxectoria
En 2006 participou en Volver, de Pedro Almodóvar gañando o Premio á mellor actriz no festival de Cannes conxuntamente co resto de mulleres do filme.
Txiki Begiristain
FC Barcelona
Begiristain permaneceu sete tempadas no conxunto catalán, ata 1995. De todos os compoñentes do chamado Dream Team (Zubizarreta, Bakero, Koeman, Laudrup, Stoichkov, Guardiola, Romário...) Cruyff sempre dixo que Txiki era o máis intelixente.
Empezou xogando como extremo esquerdo, posición na que destacara na Real Sociedad. Pero ao paso do tempo, e coa evolución que experimentaron as formulacións de Cruyff, acabou xogando en calquera das posicións de ataque ou como mediapunta. O conxunto de Cruyff (ata a chegada de Romário) non xogaba cun dianteiro centro estático. Os puntas ían rotando constantemente de posición, despistando aos defensores rivais, e buscando os espazos entre liñas. E esa formulación axudou a Txiki a exhibir as mellores das súas calidades. A súa rapidez de movementos, o seu xogo ao primeiro toque, a súa facilidade no caneo e a asistencia eran unha constante ameaza para os rivais. A iso, cabía engadir a frecuencia coa que marcaba goles aparecendo desde atrás.
Todo iso, unido ao seu extravertido carácter e simpatía, e ao feito de ser un dos primeiros xogadores non cataláns que se esforzaron en aprender e falar en catalán, converteuno nun dos preferidos da afección.
Nas súas sete tempadas barcelonistas acumulou unha auténtica colección de títulos. Gañou, como títulos máis destacados, catro Ligas españolas consecutivas, entre 1991 e 1994, e a Copa de Europa de 1992, no estadio londiniense de Wembley, aínda que Txiki viu aquel partido desde o banquiño.
Txiki volveu xogar (esta vez como titular) outra final da Liga de Campións (logo da final de 1992 cambióuselle o nome á competición). Foi a de 1994, que o conxunto catalán perdeu ante o AC Milan por 0-4, en Atenas, tres días despois de gañar a liga española.
Tras aquela derrota europea, o FC Barcelona iniciou unha renovación do persoal que afectou a Txiki un ano despois. O club deulle a baixa en 1995, poñendo fin á etapa azulgrana de Txiki como xogador. E só como xogador porque, oito anos despois, no 2003, regresaría ao club como director deportivo, asumindo as tarefas de creación do persoal na xunta de Joan Laporta.
Deportivo da Coruña
Coa carta de liberdade no peto, Txiki puido negociar con varios clubs, que podían contratalo sen ter que desembolsar traspaso. Begiristain estivo a piques de fichar polo Athletic Club de Bilbao, pero finalmente decantouse polo Deportivo da Coruña, que xa se convertera nun dos grandes do fútbol español e cuxo adestrador era entón o galés John Benjamin Toshack, antigo adestrador seu na Real Sociedad, co que mantiña unha excelente relación.
Txiki xogou dous anos no conxunto galego, as tempadas 1995–96 e 1996–97, con desigual participación no equipo. O primeiro ano foi titular indiscutible, disputou 33 partidos de Liga e marcou dous goles. Pero o Deportivo, malia que armara un equipo para intentar ser campión, non tivo os resultados que esperaba e acabou en novena posición, lonxe das prazas europeas. O segundo ano foille mellor ao Dépor, que acabou terceiro na Liga, pero peor a Txiki, que co novo adestrador tan só disputou 10 partidos de Liga.
O 22 de xuño de 1997 Txiki Begiristain xogou o que sería non só o seu último partido co Deportivo, senón tamén o seu último partido oficial en España. Era a última xornada da tempada e enfrontábanse en Riazor o Dépor e o CF Extremadura. O partido acabou con vitoria galega por 1 a 0. O gol marcouno Txiki.
Retirada no Xapón
Nas dúas seguintes tempadas militou no equipo xaponés Urawa Red Diamonds, onde deu por finalizada a súa carreira deportiva.
Selección española
Txiki xogou un total de 22 partidos coa Selección española de fútbol, nos que marcou un total de seis goles. Debutou na Selección o 24 de febreiro de 1988, no partido España-Checoslovaquia (1-2), con Javier Clemente como seleccionador. Coa Selección participou na Eurocopa de 1988 e na Copa Mundial de Fútbol de 1994 en Estados Unidos. Precisamente nese Mundial xogou o seu último partido coa Selección, o 2 de xullo de 1994. Foi un España-Suíza de oitavos de final que gañou o combinado español por 3 a 0, e no que Begiristain marcou un dos goles.
Nos seus 22 partidos coa Selección, gañou 12 partidos, empatou 4 e perdeu 6.
Comentarista e presentador de televisión
Unha vez retirado da práctica activa do fútbol, Txiki estableceu a súa residencia nunha poboación do Maresme moi próxima a Barcelona, en Cataluña. Desde alí puido seguir moi de preto a actualidade do FC Barcelona. Primeiro, ao integrarse no equipo de Veteranos do Club, co que aínda segue adestrándose cada semana e xogando partidos e torneos amigábeis. E segundo, colaborando regularmente con diversos medios de comunicación como comentarista dos partidos do FC Barcelona. Converteuse nun dos comentaristas estrela de TV3, a televisión autonómica de Cataluña, na que ata chegou a co-presentar o espazo El Vestidor.
Director técnico do FC Barcelona
En 1999 Txiki Begiristain decidiu participar nas eleccións á presidencia do FC Barcelona como membro da candidatura do publicista Lluís Bassat, na que tamén estaba integrado Joan Laporta. Bassat anunciou que se el gañaba as eleccións o cargo de director deportivo do club ocuparíao Txiki, e este participou activamente na campaña electoral. Johan Cruyff, aínda que non revelou a súa intención de voto explicitamente, si manifestou publicamente que Txiki Begiristain sería o director deportivo ideal para a entidade barcelonista. Bassat, con todo, non puido derrotar nas urnas ao candidato continuista Joan Gaspart, que asumiu a presidencia. Txiki volveu entón a exercer como comentarista e presentador deportivo en TV3.
No ano 2003 volveron convocarse eleccións á presidencia do FC Barcelona. A candidatura que Lluís Bassat encabezara en 1999 presentouse, no 2003, disgregada en dous grupos, por mor de discrepancias internas. O novo avogado Joan Laporta formou unha candidatura propia, propoñendo unha ruptura total co pasado. Na súa candidatura figuraba como director deportivo Txiki Begiristain, que tamén se desligou de Bassat. Este presentou entón a Josep Guardiola como o seu candidato a director deportivo.
O modelo deportivo presentado por Laporta e Begiristain consistía en crear un círculo virtuoso mediante a combinación de fichaxes de xogadores con sona nos medios, mundialmente coñecidos, e a integración no primeiro equipo de xogadores da canteira. Outro dos obxectivos era que o persoal estivese formada por xogadores novos, que aínda non gañasen títulos, e que tivesen fame por conseguilos.
Esta proposta seduciu aos socios barcelonistas e, contra todo prognóstico, Joan Laporta gañou as eleccións por unha ampla maioría, e Txiki Begiristain converteuse no director deportivo do club.