cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
José Sanfilippo
Traxectoria
Porén non sería definitivo e anos despois, en 1978 volvería a xogar outro ano no CA San Miguel, chamado polo adestrador do equipo, un antigo compañeiro de San Lorenzo.
Formou parte da selección arxentina entre os anos 1957 e 1962, integrando o equipo, como suplente de Omar Sívori, que conquistou a Copa América de 1957. Tamén participou nos Mundiais de Suecia 1958 e Chile 1962, no que Arxentina fixo moi mal papel non pasando da primeira fase en ningún dos dous. Actualmente atópase entre os dez máximos goleadores da historia da selección.
No ano 2010 asumiu o posto de adestrador de dianteiros en San Lorenzo, e pouco despois foi contratado como adestrador do Deportivo La Punta da Provincia de San Luis.
David Pirri
David Almazán Abril, coñecido como David Pirri, nado en Sabadell o 12 de febreiro de 1974, é un exfutbolista e actual adestrador de fútbol español. Xogaba de centrocampista.
Traxectoria como adestrador
Na tempada 2009–10 fíxose cargo do CE Sabadell da Segunda División B na xornada 15, en substitución de Ramón Moya.
Lista dos accidentes xeolóxicos de Titán
Isto é unha lista dos accidentes xeolóxicos da lúa Titán de Saturno. Os nomes oficiais para estes accidentes foron outorgados recentemente, xa que a superficie de Titán era virtualmente descoñecida ata a chegada da misión Cassini. Algúns accidentes teñen nomes informais ou alcumes.
Accidentes relativos ó albedo
Estes accidentes xeolóxicos relativos ó Albedo posúen nomes de lugares sagrados ou enmeigados da literatura ou a mitoloxía mundial.
Arcūs
Os Arcūs son accidentes xeolóxicos con forma de arco, os Arcūs de Titán teñen nomes de deidades da ledicia.
Cráteres
Os Cráteres en Titán posúen nomes de deidades da sabedoría.
Faculae
As Faculae (manchas brillantes) posúen nomes de illas da Terra que non son politicamente independentes. Grupos de faculae teñen nomes de arquipélagos da Terra.
Fluctūs
O termo "fluctus" refírese a fluxos do terreo (corrementos de terra). As Fluctūs en Titán teñen nomes de figuras mitolóxicas asociadas coa beleza.
Flumina
Un flumen é un accidente xeolóxico que semella unha canle feita por río (dun líquido que non tería por que ser auga). Só hai un grupo de flumina con nome oficial en Titán.
Insulae
Insulae son illas dentro dos 'mares' de Titán. Posúen nomes de illas lendarias.
Labrynthi
Labrynthi son complexas estruturas de vales e fendas interconectadas, teñen nomes procedentes dos nomes de planetas do universo de Dune.
Lacūs
Os Lacūs son lagos de hidrocarburos (na nomenclatura de Titán usase para o plural a forma Lacūs e en singular lacus, aínda que en latín a forma en plural de lacus é laci).
Accidentes de grandes círculos concéntricos
Os accidentes de grandes círculos concéntricos teñen nomes de deidades da sabedoría non mundo mitolóxico.
Maculae
As maculae son manchas escuras na superficie dun astro, en Titán estas manchas teñen nomes de deidades da mitoloxía mundial da ledicia, harmonía e da paz.
Maria
Maria (plural de mare) son grandes extensións de materiais escuros nos astros, que no caso de Titán adoitan ser circulares (e de maior tamaño cós Lacūs). Pénsase que estas Maria están constituídos de hidrocarburos líquidos.
Planitiae
As Planitiae (planicies a baixa altitude) en Titán teñen nomes procedentes dos nomes dos planetas que aparecen no universo de Dune.
Regiones
As Regiones (rexións fortemente diferenciadas dos territorios adxacentes) en Titán posúen nomes de deidades da paz e da ledicia.
Nomes informais e alcumes para accidentes sen nome oficial
Dado que a natureza exacta de moitos dos accidentes xeolóxicos de Titán permanecen no misterio, algúns destes accidentes xeolóxicos non recibiron aínda ó seu nome oficial e son coñecidos por alcumes. En boa parte dos casos, as indicacións en relación ó brillo ou a escuridade dun accidente concreto non se refiren ó espectro visible da luz, senón que se refiren ó seu brillo ou escuridade en imaxes feitas no espectro infravermello, para así poder traspasa-la densa atmosfera de Titán. A sonda sonda Cassini-Huygens tamén comezou a facer mapas da superficie de Titán usando o radar.
Tamarit de Llitera
miniatura|dereita|250px|Tamarite nevado.
Tamarit de Llitera (en castelán: Tamarite de Litera, as dúas denominacións cooficiais ) é unha localidade e un concello da provincia de Huesca, capital histórico-cultural da comarca de La Llitera, que ocupa unha superficie de 110,6 km². A súa poboación é de 3.867 habitantes.
Tamarite está localizada na Franxa de Aragón, a faixa de territorio de fala catalá, na súa variedade occidental.
A Pena, Penarrubia, Baralla
A Pena é un lugar da parroquia de Penarrubia no concello de Baralla. Segundo o IGE a súa poboación en 2009 era de 24 persoas (13 homes e 11 mulleres), o que supón unha diminución respecto do ano 1999 cando tiña 28 habitantes.
Na Pena naceron os escritores Evaristo e Asunción Correa Calderón.
Arco de Constantino
miniatura|dereita|250px O Arco de Constantino (en italiano: Arco di Costantino) é un arco de triunfo que se atopa a entre o Coliseo e a cuíña do Palatino, en Roma. É un dos 3 arcos que permanece na Vía do Foro Imperial, xunto co Arco de Tito (81) e o Arco de Septimio Severo (202-203).
O arco foi ergueito polo Senado para conmemorar a vitoria de Constantino I o Grande contra Maxencio na batalla de Ponte Milvio, o 28 de outubro de 312, e para conmemorar, tamén, a outros emperadores anteriores. Foi inaugurado o 25 xullo de 315 sendo, polo tanto, o máis moderno dos arcos triunfais alzados na Roma Antiga, diferenciándose tamén por estar construído a partir dos materiais de edificios anteriores.
Historia
O arco cruza a Vía Triumphalis, a rota que tomaban os emperadores ao entraren na cidade celebrando un desfile. Este itinerario comezaba no Campo de Marte, pasa polo Circo Máximo e arredores do Palatino; inmediatamente despois do Arco de Constantino, a procesión viraría cara á esquerda na Meta Sudans e marcharía pola Vía Sacra até o Foro romano e a cuíña Capitolina, pasando tanto polo Arco de Tito como polo de Septimio Severo.
Durante a Idade Media, o Arco de Constantino foi incorporado a unha das fortalezas familiares da antiga Roma.
En 1530 Lorenzino de Medici foi expulsado de Roma por haber cortado por diversión cabezas dos relevos do arco, que foron reintegradas parcialmente no século XVIII.
Restaurouse por vez primeira no século XVII e as derradeiras escavacións realizáronse en 1990. En 1960 durante a XVII Olimpíada de Roma, foi testemuña do espectacular triunfo do etíope Abebe Bikila no mítico maratón que correra descalzo.
Babeldaob
Babeldaob (tamén chamada Babelthuap) é a illa máis grande da nación insular da República de Palau. Está na oeste das illas Carolinas e na segunda illa máis grande da rexión de Micronesia de Oceanía. A capital de Palau, Ngerulmud, está situada en Babeldaob, no estado de Melekeok.
Babeldaob é unha das illas poboadas máis subdesenvolvidas do Océano Pacífico. A superficie de Babeldaob,, supón máis do 70% da superficie terrestre de toda a República de Palau. Ten preto do 30% da poboación do país, con preto de 5.000 persoas vivindo nela.
Xeografía
Babeldaob atópase ao nordés da illa de Koror e a súa parte norte contén o sitio da nova capital nacional, Ngerulmud. O extremo sur da illa está no estado de Airai, o segundo estado máis poboado de Palau. O Aeroporto de Airai na illa é o principal aeroporto da nación.
A ponte Koror-Babeldaob une a illa Babeldaob en Airai coa illa Koror.
A diferenza da maioría das illas de Palau, Babeldaob é montañosa. Contén o punto máis alto de Palau, o - de altura Monte Ngerchelchuus. A costa oriental de Babeldaob ten moitas praias de area, en particular ao norte desde Melekeok ata Ngaraard, e a costa occidental da illa ten un litoral con moitos bosques de mangleiros.
Dos 16 estados de Palau, Babeldaob comprende 10, que son:
Historia
O primeiro avistamento de Babeldaob, Koror e Peleliu rexistrado polos europeos foi pola expedición española de Ruy López de Villalobos a finais de xaneiro de 1543. Logo foron trazados como "Los Arrecifes" '(en español). En novembro e decembro de 1710 estas tres illas foron de novo visitadas e exploradas pola expedición misioneira española comandada por Sarxento Maior Francisco Padilla a bordo do patache Santísima Trinidad. Dous anos despois foron explorados polo miúdo pola expedición do oficial naval español Bernardo de Egoy. Pertenceu as Indias Orientais españolas desde 1686 ata 1899.
Como consecuencia da Guerra hispano-estadounidense, España vendeu Palau (incluído Babeldaob), as Carolinas e as Marianas do Norte (excepto Guam) ao Imperio alemán por 17 millóns marca de ouro  de conformidade co Tratado alemán-español (1899). As illas recentemente adquiridas administráronse desde Nova Guinea alemá. Babeldaob foi o destino ao que os 426 membros da tribo Sokehs foron desterrados polas autoridades coloniais tras a Rebelión de Sokehs na illa de Sokehs e Pohnpei.
Nos primeiros meses da primeira guerra mundial, Xapón Imperial ocupou todas as illas alemás ao norte do ecuador. Como Potencia mandataria da Liga das Nacións despois da guerra, o Xapón devolveu aos Sokehs a Pohnpei en etapas entre 1917 e 1927.
Durante a segunda gerra mundial, a gornición xaponesa en Babeldaob estaba composta por 21.449 homes do exército imperial xaponés baixo o mando do tenente xeneral Sadae Inoue e 8.286 homes da mariña imperial xaponesa baixo o mando do vicealmirante Kenmi Itoh. Babeldaob foi ignorada pola Forzas aliadas durante a guerra.
Philippe Pétain
Henri-Philippe-Omer Pétain, nado en Cauchy-à-la-Tour o 24 de abril de 1856 e finado en Port-Joinville (Illa de Yeu) o 23 de xullo de 1951, foi un militar e estadista francés, mariscal de Francia en 1918.
Considerado un salvador de Francia durante a primeira guerra mundial, foi o xefe de Estado e do goberno colaboracionista de Vichy de 1940 a 1944, durante a ocupación nazi na segunda guerra mundial. Condenado a morte por traizón, seríalle indultada a pena pola de cadea perpetua, polo xeneral Charles De Gaulle.
Os músicos de Bremen
A historia
Nesta historia, un burro, un can, un gato e un galo, maltratados polos seus donos, abandónanos e deciden ir para Bremen, unha cidade onde coñecerán a liberdade.
No camiño para Bremen, ven luz nunha casa; asexando dentro ollan a catro ladróns gozando do produto do seu roubo. Apoiados nas costas uns dos outros, deciden cantar, coa esperanza de seren alimentados. A súa 'música' ten un efecto inesperado: os homes foxen, non sabendo a orixe de tan estraño son. Os animais quedan na casa, toman un bo xantar, e dormen.
Significado
Esta fábula ten un significado obvio: os catro animais representan as diferentes clases do pobo; os seus donos os rexentes feudais dese tempo. Bremen, unha cidade libre Hanseática onde non existía feudalismo, era o lugar natural para se vivir sen amos.
Bremen recorda esta historia a través dunha estatua de bronce de dous metros de altura par da casa do concello da vila (Rathaus).
Eduardo Nájera
Eduardo Alonso Nájera Pérez, nado o 11 de xullo de 1976 en Meoqui, Chihuahua, é un ex xogador profesional mexicano de baloncesto. Foi o segundo xogador mexicano en xogar na NBA. Durante a súa carreira, xogou para Dallas Mavericks, Golden State Warriors, Denver Nuggets, New Jersey Nets e Charlotte Bobcats. Cunha altura de 2,03 metros xogaba na posición de aleiro.
Universidade
Nájera xogou ao baloncesto universitario estadounidense na Universidade de Oklahoma, en Norman, Oklahoma, de 1997 ao ano 2000, converténdose nunha das principais estrelas. Axudou a levar ao equipo a catro aparicións consecutivas nos torneos de NCAA durante a súa carreira universitaria. Declarándose posteriormente elixible no draft da NBA, sendo escollido polos Houston Rockets na segunda rolda e sendo inmediatamente traspasado a Dallas Mavericks. Terminou a súa carreira universitaria en Oklahoma terceiro en minutos xogados (3.856), cuarto en roubos (193), quinto en rebotes (910) e sexto en tiros bloqueados (89).
NBA
Nájera xogou 40 partidos (4 de titular) para Dallas na súa primeira tempada na NBA. Durante a súa carreira na NBA foi varias veces cambiando de equipo, xogando dende a súa marcha de Dallas en 2004 nos Golden State Warriors, Denver Nuggets e New Jersey Nets. Finalmente o 11 de xaneiro de 2010 foi traspasado de volta aos Dallas Mavericks nun intercambio que enviaba a Nova Jersey a Kris Humphries e a Shawne Williams. No verán de 2010 foi traspasado aos Charlotte Bobcats
San Paio, Servoi, Castrelo do Val
San Paio é un lugar da parroquia de Servoi, no concello ourensán de Castrelo do Val, na comarca de Verín.
Tiña 13 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 7 eran homes e 6 mulleres. Iso supón unha diminución da poboación respecto a 2010, cando tiña 16 habitantes (9 homes e 7 mulleres). En 2009 tiña 18 habitantes.
Rock n Roll Consciousness
Rock n Roll Consciousness é o quinto álbum de estudio do músico estadounidense Thurston Moore, publicado o 28 de abril de 2017 a través do selo Fiction Records en Europa e os Estados Unidos e de Caroline Records no resto do mundo. O traballo foi producido por Paul Epworth.
A conversión de san Paulo
A conversión de san Paulo é un cadro do pintor Juan Bautista Maíno conservado no Museo Nacional de Arte de Cataluña. A obra foi atribuída ao pintor no 2011 e no 2012 foi restaurada como parte dun acordo con BNP Paribas. O museo conta tamén co Retrato de frei Alonso de Santo Tomás (1648-1649), unha das súas últimas producións. No 2012, os expertos do museo foron capaces de identificar A conversión de san Paulo como unha das poucas producións que permanecen de Maíno, un dos introdutores en España da cultura figurativa estilo de Caravaggio e do círculo de pintores activa en Roma a principios do século XVII.
Historia
O traballo de Maíno presenta un aspecto resultado dos seus anos de residencia en Roma. Cando regresa, Maíno non se limita a realizar unha transposición mimética dos modelos figurativos que foi capaz de ver alí, porén é capaz de reinterpretar estas fontes cun impulso renovador. Este fenómeno da importación das novidades pola vía da viaxe artística é o que diferenza o estilo de Maíno dos seus contemporáneos.
Este novo recoñecemento representa unha contribución importante para o catálogo dun artista clave para a comprensión da pintura española do século XVII e do que se conservan en moi poucas obras, tan só 44. ligazón=|14x14px
Descrición
A conversión de san Paulo é un traballo moi representativo da produción de Maíno. Lembra ao Retablo de Catro Pascuas (1612-1614), pintado para a igrexa de San Pedro Mártir en Toledo, que se conserva no Museo do Prado e que é considerado unha das producións máis relevantes pintura española do século XVII. '
Estilo
Neste cadro vénse os principais e máis representativos aspectos que definen o repertorio gráfico do pintor e a súa linguaxe, caracterizada por un deseño vigoroso, detallado contorno en contornos; a escultura monumental das figuras, creado por medio dunha iluminación contrastado, e un colorido intensa. A conversión de san Paulo mostra a débeda acadada por Maíno coa pintura italiana, particularmente, coa estimulante atmosfera dunha cidade romana en que ela aparece documentada a presenza do artista entre 1605 e 1610.
Influencias
A linguaxe de Maíno tamén apunta a influencia de Caravaggio (1571-1610), particularmente visible na conversión de san Paulo na modelaxe do cabelo dos anxos e no aspecto severo do rostro de Xesús, que mostra grandes coincidencias estilísticas co representado en A Trindade (1612-1620), pertencente ao retablo que Maíno foi feita para O convento da Madre de Deus, da Concepción, de Pastrana, a súa cidade natal e trata sobre o mesmo obxecto.
Restauración
Durante o incidente, o cadro foi sometido a altas temperaturas e resultou ser seriamente prexudicado. Presentado burbullas, cráteres e graves prexuízos, ademais de varias correccións e repintadas inadecuados antes do lume. Ademais, a pintura foi cuberta por unha capa escura, polo que era difícil de apreciar a súa calidade. As técnicas de análise impoñeranse como unha necesidade para ser capaces de entender a composición, deseño e cores, e para ser capaces de propoñer un diagnóstico rigoroso da súa condición.
A intervención de restauración deu tamén a oportunidade de analizar os materiais de traballo e ser capaz de caracterizar a técnica utilizada polo pintor. Os pigmentos e a forma de aplicalos para obter os tons máis axeitados e os efectos da luz desexados, así como a composición química da preparación da terra, que serviu como base para aplicar a pintura, coinciden con aqueles que foron identificados noutras obras por Maíno analizadas polo laboratorio do Museo do Prado con motivo da exposición adicada ao pintor entre 2009 e 2010.
Exposición temporal
dereita|miniatura|Obra preparatoria procedente dunha colección privada Co obxectivo de botar luz sobre a xénese da obra, o seu recoñecemento e explicar o profundo e delicado proceso de restauración que durou máis de 6 meses. Por esta razón, houbo unha exposición temporal no museo, mostrando o traballo nun cuarto exclusivo para el, xunto cunha pintura preparatoria a partir dunha colección privada, unha radiografía, que mostra o seu estado antes da intervención, así como cun vídeo que explica o proceso de restauración da pantalla.
Leptospira
Leptospira (do grego leptos: delgado; e do latín spira: espiral) é un xénero de bacterias do filo das espiroquetas, no que están incluídas unhas poucas especies patóxenas e saprófitas. As Leptospira descubríronse en 1907 en tecido renal dun paciente que fora diagnosticado inicialmente como falecido por causa da febre amarela. As Leptospira son espiroquetas flexibles e helicoidais de 0,1 μm de diámetro e de 6-20 μm de lonxitude, con extremos curvados en forma de gancho. Caracteristicamente, presentan unha tinguidura de Gram feble, xa que teñen unha parede con estrutura similar á das gramnegativas. Para a súa visualización úsanse técnicas de impregnación arxéntica.
Historia
Atribuíase ás espiroquetas a causa de moitas enfermidades. O primeiro en informar do illamento dunha Leptospira dun paciente humano foi Stimpson en 1907, que describiu a concentración do organismo nos túbulos renais. Stimpson deulle ao novo microorganismo o nome de Spirocheta interrogans debido á morfoloxía do organismo en forma de signo de interrogación.
A primeira guerra mundial incrementou as investigacións, debido a que as condicións nas trincheiras causaban un incremento non usual da infección. Os investigadores de ambos os bandos fixeron descubrimentos importantes sobre o organismo, os seus serotipos e o papel que xogan nas infeccións, e o tratamento. Descubriuse que o reservorio natural eran as ratas nos anos 1818 e 1819 en Ecuador e México. A maioría do que se sabe da patoloxía e epidemioloxía foi definido antes de 1940, de modo que a investigación actual está enfocada á secuenciación do ADN e os procesos celulares internos que lle confiren ao organismo a súa virulencia, a estudos de inmunidade e á mellora e desenvolvemento de medidas profilácticas.
Taxonomía
Leptospira, xunto cos xéneros Leptonema e Turneriella, forma parte da familia Leptospiraceae. Tradicionalmente clasificáronse as Leptospira polos seus determinantes antixénicos, agrupándoas en dous complexos: o complexo interrogans e o complexo biflexa.
O xénero Leptospira está dividido en 17 xenomoespecies, baseándose en estudos de hibridación de ADN. Ademais, hai polo menos outra especie máis que continúa sen recibir nome desde a súa identificación.
Os membros das Leptospira agrúpanse tamén en serogrupos, e estes subdivídense en serovares de acordo coas súas relacións antixénicas. Actualmente recoñécense máis de 200 serovares.
Na xuntanza celebrada no ano 2002 do Comité de Taxonomía de Leptospira da Unión Internacional de Sociedades Microbiolóxicas, aprobouse a seguinte nomenclatura para Leptospira. O xénero e a especie deben escribirse en cursiva, co nome do serotipo sen cursiva e a primeira letra en maiúscula, é dicir:
Por exemplo:
Filoxenia
A taxonomía actualmente aceptada baséase na LPSN (List of Prokaryotic names with Standing in Nomenclature) e no NCBI (National Center for Biotechnology Information), e a filoxenia está baseada en datos do ARNr 16S da LTP 111 de The All-Species Living Tree Project.
♠ Cepas que se encontran no NCBI pero non están nas listas da LPSN.
Características
miniatura|Células de Leptospira en tecido de ril, con tinguidura arxéntica. As Leptospira son organismos moi finos, difíciles de observar co microscopio óptico corrente. Aínda que se describiron máis de 200 serotipos de Leptospira, todos eles teñen características similares. A súa característica aparencia é en forma de espiral de 6-20 μm de longo e 0,1 μm de diámetro, cunha distancia media entre cristas consecutivas da ondulación duns 0,5 μm. En xeral, un ou ambos os extremos do organismo está curvado en forma de gancho. Como son tan delgadas, son bacterias que se ven con maior facilidade cun microscopio de campo escuro. As Leptospira son organismos aerobios obrigatorios, móbiles polo uso de filamentos axiais que forman unha especie de axostilo, e divídense por fisión binaria. Ao longo do seu eixe lonxitudinal a súa espiral pode ter ata 20 enrolamentos en función da lonxitude total que teñan. A capacidade de invadir tecidos está tamén facilitada pola produción do encima hialuronidase, que altera a permeabilidade do tecido conxuntivo ao hidrolizar o ácido hialurónico.
Morfoloxía
Leptospira ten unha envoltura celular similar á das bacterias gramnegativas, que consiste nunha membrana plasmática e outra externa adicional. Porén, a capa de peptidoglicano está asociada coa membrana plasmática en vez de coa membrana externa, algo que é único dentro das espiroquetas. Os dous flaxelos das Leptospira esténdense desde a membrana plasmática nos extremos da bacteria, discorrendo a través do espazo periplásmico, e son necesarios para a motilidade do microorganismo.
A membrana externa contén diversas lipoproteínas, proteínas periféricas e transmembrana. A composición proteica da membrana externa difire se comparamos as Leptospira que crecen en medio artificial coas que están presentes nun animal infectado. Demostrouse que varias das proteínas da membrana externa adhírense á matriz extracelular e ao factor H, unha proteína que controla o sistema do complemento. Estas proteínas poden ser importantes para a adhesión da Leptospira aos tecidos do hóspede e na resistencia ás accións do sistema do complemento.
Hábitat
As Leptospira, tanto as patoxénicas coma as saprofíticas, poden ocupar diversos ambientes ou hábitat e teñen distintos ciclos de vida. Xeralmente acéptase que estas bacterias son virtualmente ubicuas en canto á súa distribución xeográfica, xa que están presentes en todo o planeta con excepción da Antártida. A maioría das Leptospira son hidrofílicas, é dicir, para a súa supervivencia nos reservorios naturais ambientais son esenciais moita humidade e pH neutro (6,9-7,4), que encontran nas augas encoradas, pantanos, lagoas, estanques, e charcas, preferidos polas Leptospira. Como reservorios son frecuentes nos roedores, como ratas e ratos, e os únicos roedores que non conteñen esta bacteria son o hámster e outrras especies como da súa familia. Outros mamíferos (cobaias, cans e vacúns, por exemplo) tamén interveñen na diseminación de Leptospira debido ao tropismo do microorganismo polos riles, que fai que a bacteria se libere ao ambiente coa urina.
Cultivo
miniatura|Células de Leptospira olladas cun microscopio de campo escuro, 200x. As Leptospira cultívanse tipicamente a 30 °C en medio Ellinghausen-McCullough-Johnson-Harris (EMJH), que pode ser suplementado con 0,2-1% de soro de coello para favorecer o crecemento de cepas moi esixentes. O crecemento de Leptospira patóxenas nun medio nutritivo artificial como o EMJH faise evidente aos 4-7 días; o crecemento das cepas saprofíticas ocorre aos 2 ou 3 días. A temperatura mínima de crecemento de especies patóxenas é de 13 a 15 °C. Debido a que a temperatura mínima de crecemento das especies saprofíticas é de 5-10 °C, a capacidade dalgunhas Leptospira de creceren a 13 °C pode utilizarse para distinguir entre os organismos patóxenos e os que son flora saprofítica. O pH óptimo para o crecemento de Leptospira está entre 7,2 e 7,6.
Como a maioría das bacterias, as Leptospira requiren ferro para o seu crecemento. L. interrogans e L. biflexa teñen a capacidade de obter ferro en diferentes formas. Para a utilización do ferro en forma ferrosa cómpre un receptor dependente de TonB, que se sabe posúe a L. biflexa, e no xenoma de L. interrogans está codificado un homólogo dese receptor. L. interrogans pode tamén obter ferro do grupo hemo, o cal contén case todo o ferro no corpo humano. Na superficie de L. interrogans identificouse a proteína de unión á hemina HbpA, que pode estar implicada na obtención de hemina. Aínda que outras cepas patoxénicas de Leptospira e L. biflexa carecen de HbpA, teñen outra proteína de unión á hemina, a LipL41, que pode ser a que lles permita usar hemina como a súa fonte de ferro. Aínda que L. biflexa e L. interrogans non segreguen sideróforos, si poden obter ferro de sideróforos segregados por outros microorganismos.
Xenoma
O xenoma das Leptospira patoxénicas consta de dous cromosomas. O tamaño dos xenomas das L. interrogans serotipos Copenhageni e Lai é de aproximadamente 4,6 Mb. Ambos os xenomas foron secuenciados, a L. interrogans serovar Copenhageni, ten dous cromosomas que codifican 3728 xenes, dous operóns de ARNm e 37 ARNt. A L. interrogans serovar Lai é case do mesmo tamaño e ten 4727 xenes anotados con case 1000 xenes máis que a anterior, quizais debido á diferenza nos puntos de corte dos xenes de ambos os grupos.
Pola súa parte, o xenoma de L. borgpetersenii serotipo Hardjo é de só 3,9 Mb, cun gran número de pseudoxenes, é dicir, fragmentos de xenes con secuencias de inserción, en comparación con L. interrogans. L. borgpetersenii serotipo Hardjo transmítese xeralmente por exposición directa a tecidos infectados, mentres que L. interrogans polo general adquíerese da auga e o chan contaminados con urina de animais portadores de Leptospira nos seus riles. O grande número de xenes defectuosos e de xenes de inserción que ten en comparación con L. interrogans suxire que L. borgpetersenii está pasando por unha decadencia xenómica, cunha continua perda de xenes necesarios para a supervivencia fóra do hóspede animal.
Patoxenia
A espiroqueta Leptospira interrogans produce a enfermidade de Weil, unha enfermidade zoonótica de distribución mundial pero máis común nas zonas tropicais e subtropicais e transmitida pola urina de animais salvaxes e domésticos, en especial ratas e cans. A infección, no home prodúcese por contacto directo coa urina ou os tecidos do animal infectado ou por medio da auga e o chan contaminados. Obsérvase ictericia, hemorraxia cutánea, febre, calafríos e dor muscular. As Leptospira son moi invasivas e difunden por vía sanguínea e están asociadas á endotoxina fibrolisina. No estado agudo pode illarse a espiroqueta na urina e no sangue. Durante a convalecencia aparecen anticorpos. Con moita frecuencia a leptospirose confúndese con outras doenzas febrís, que son tamén abundantes nas rexións tropicais, como o dengue e outras enfermidades virais e mesmo co arrefriado común. Por iso, a confirmación do diagnóstico faise por PCR debido á súa grande especificidade, capacidade de detectar xenomoespecies e a rapidez con que se dispón dos resultados (en só unhas 3 horas).
A mesma sintomatoloxía está presente en animais, como o can, búfalo acuático (Bubalus bubalis), equinos, vacas e outros 160 mamíferos. A infección por Leptospira xera inmunidade, porén, debido ás variacións na composición de lipopolisacáridos, reflicte unha diversidade antixénica entre un serotipo e outro dunha mesma especie patoxénica. Por tanto, a inmunidade e específica só contra o organismo infectante e non contra outros serotipos.
Tratamento
O tratamento con penicilina ou tetraciclinas pode ser eficaz nos primeiros días da infección. É esencial a substitución de líquidos e electrólitos se a enfermidade é moi grave. Adoita ter un curso suave e autolimitado, pero as infeccións graves poden danar os riles e o fígado. Deben controlarse os signos vitais e a presión arterial e débense manipular con coidado as mostras de urina do paciente para evitar a extensión do xerme. Existen vacinas contra a leptospirose específicas para o serotipo, aínda que de curta duración, tanto para animais coma para humanos, usadas en xeral só en persoas que estean en áreas de alto risco, como certos destacamentos militares, por exemplo. A doxiciclina é efectiva tanto para a profilaxe previa á exposición á leptospirose, coma no tratamento terapéutico.
Juan Bautista Maíno
Frei Juan Bautista Maíno, Maino ou Mayno, nado en Pastrana (provincia de Guadalaxara), bautizado o 15 de outubro de 1581 e finado en Madrid o 1 de abril de 1649, foi un pintor español do Barroco.
Traxectoria
miniatura|Pentecostés, 1612-1614. miniatura|300x300px|Paisaxe con San Xoán Evanxelista, 1612-1614, óleo sobre lenzo, 74 x 163 cm. Museo do Prado. Os seus pais foron un comerciante de panos milanés e unha nobre portuguesa que estiveron ao servizo da duquesa de Pastrana, a famosa Princesa de Éboli.
En 1608 regresa a Pastrana, onde dá a coñecer un estilo que bebe do clasicismo boloñés, do naturalismo e do tenebrismo nunha Trindade pintada para o altar lateral do Mosteiro de Concepcionistas Franciscanas do lugar.
En marzo de 1611 instálase en Toledo e en 1612 pinta para os dominicos o Retablo das catro Pascuas, agora no Museo do Prado, seica a súa obra máis coñecida. Son especialmente reseñables os lenzos da Adoración dos Reis Meigos e A Adoración dos pastores, de formato vertical.
O 20 de xuño de 1613, Maíno ingresou na Orde de Santo Domingo e viviu no seu mosteiro de San Pedro Mártir. Iso reduciu a súa actividade artística, aínda que a esta época pertence outra Adoración dos pastores actualmente no Ermitage de San Petersburgo. Este tema bíblico foi tratado varias veces por Maíno; outra versión se garda no Museo Meadows de Dallas.
Filipe III chamouno á Corte en 1620 para que fose mestre de debuxo do futuro Filipe IV, xa que era famoso nesta disciplina que aprendeu en Italia e desenvolveu logo en Toledo. Por entón Maíno trabou amizade con Diego Velázquez, a quen protexeu; elixiulle nun concurso público para pintar o tema da expulsión dos mouriscos. Este cadro afianzou a posición do novo Velázquez na corte madrileña, aínda que tristemente non se conserva pois resultou destruído no incendio do Alcázar de Madrid de 1734.
Maíno morreu no convento de Santo Tomás de Madrid, en 1649. Un dos seus discípulos parece foi Juan Ricci.
Obras
miniatura|Adoración dos pastores (1611-1613) de Juan Bautista Maíno ([[Museo do Prado, Madrid).]]
Catro Camiños, Pravio, Cambre
Catro Camiños é un lugar da parroquia de Pravio no concello de Cambre, na provincia da Coruña.
Fractura da cabeza do radio
300px|miniaturadaimagem|[[Radiografía|Raios X dunha fractura non desprazada (grao I) da cabeza radial.]] A fractura da cabeza do radio ou fractura da cúpula radial é unha fractura que afecta ao óso radio na súa rexión proximal, xusto por enriba da tuberosidade bicipital. O radio é o óso externo do antebrazo. A cabeza do radio, tamén chamada cúpula radial, intervén en todos os movementos da articulación do cóbado, tanto a flexo-extensión coma a pronosupinación. Por iso, a rotura desta estrutura limita completamente os movementos do cóbado. Este tipo de fracturas adoitan ser consecuencia dunha caída na que, ao apoiar as mans contra o chan, a enerxía transmítese ao brazo flexionado, provocando a rotura. Acontece con máis frecuencia nos adultos, sobre todo nas mulleres entre 30 e 40 anos. En case o 20% das fracturas de cóbado existe rotura da cabeza radial, e non é raro que se asocie a outras lesións coma a fractura de cúbito, a rotura do ligamento lateral interno e da apófise coronoide. É tamén habitual a asociación desta fractura coa luxación da articulación radiocubital superior.
Signos e síntomas
Os síntomas da fractura capital radial non son diferentes ao resto de fracturas. Os síntomas principais son a dor localizada no foco da fractura e impotencia funcional para mover o cóbado, especialmente nos movementos de pronosupinación máis que nos de flexo-extensión. Pode existir sangue na articulación (hemartros) e dor preciso á palpación da cabeza do radio.
Segundo o dano óseo, a fractura de cabeza de radio clasifícase en catro tipos:
Tratamento
O tratamento da fractura da cabeza do radio depende do estadio no que se atope, e polo tanto depende das características da fractura. Polo feito de non estaren desprazadas, nas fracturas de grao I abonda para tratalas cunha inmobilización mediante un xeso. Se a fractura estiver desprazada (grao II), entón o tratamento de elección sería a cirurxía de osteosintese mediante cravos. Nas fracturas de grao III ou conminutas, cómpre retirar os fragmentos de óso e potenciar o tratamento de rehabilitación. A prótese artificial da cabeza do radio tamén pode ser unha opción nos casos de inestabilidade severa da articulación umerocubital e da articulación radiocubital superior. Entre as posíbeis complicacións após da cirurxía ou do tratamento médico están a artrose da articulación radiocubital inferior, a paresia do cúbito e a perda de movementos do brazo.
Taboexa, As Neves
Santa María de Taboexa é unha parroquia que se localiza no concello das Neves. Segundo o padrón municipal de 2008 tiña 502 habitantes (252 mulleres e 250 homes), distribuídos en 21 entidades de poboación, o que supón un aumento en relación ao ano 2004 cando tiña 500 habitantes.
Xeografía
A parroquia esténdese pola aba do monte de San Nomedio, o cumio máis alto dos arredores con case 700 metros de altitude. miniatura|Petróglifo no Castro de Taboexa
Patrimonio
O Castro de Altamira, escavado en 1976 por Alfredo García Alén, e do cal se conservan numerosas pezas no Museo Provincial de Pontevedra. Os petróglifos de Mouro e da Citania de Altamira están declarados Ben de Interese Cultural.
O Centro de Interpretación do Patrimonio e Local Socio-Cultural está enfocado á posta en valor dos bens arqueolóxicos e arquitectónicos da parroquia.
Segundo Pablo Osorio o monte de San Nomedio podería corresponderse co monte Medulio, en base á proximidade ao río Miño e á toponimia da zona. Segundo unha lenda, as augas de San Bartolomeu son férreas porque tras unha gran batalla librada alí, as armas foron soterradas nunha gruta. Outra lendas di que entre o monte e a igrexa parroquial existe unha cova escavada por mouros.
O 7 de decembro de 2017, tras a vaga de lumes de 2017, descubriuse unha laxe con petróglifos sen catalogar.
Costa Ártabra
A Costa Ártabra é un espazo natural declarado zona especial de conservación (ZEC) que abrangue 7545 ha. dos concellos de Cariño, Cedeira, Ferrol, Narón, Valdoviño, Ortigueira, Ares e Mugardos. A costa caracterízase polos seus cantís caendo sobre o mar coa presenza de lagoas de gran valor para as aves, como a lagoa de Doniños ou a de Valdoviño.
É unha zona de especial protección de aves. As zonas húmidas da lagoa e areal de Valdoviño son zonas húmidas Ramsar e protexidas.
Finlandia nos Xogos Olímpicos
Finlandia participou por vez primeira nos Xogos Olímpicos en 1908, e dende entón enviou deportistas para competir en cada edición dos Xogos Olímpicos de Verán e Inverno. Finlandia foi sede dos Xogos na edición de 1952 celebrada en Helsinqui. Os deportistas finlandeses gañaron un total de 305 medallas nos Xogos de Verán, a maioría delas nas disciplinas de atletismo e loita. Finlandia tamén gañou 162 medallas nos Xogos de Inverno, a maioría delas na pobra de esquí nórdico.
O Comité Olímpico Nacional de Finlandia é o Comité Olímpico Finlandés, que foi creado e recoñecido no ano 1907, cando o Gran Ducado de Finlandia era unha parte autónoma do Imperio Ruso (até o ano 1917).
Buscalque, A Illa, Lobios
Buscalque é un lugar da parroquia da Illa no concello ourensán de Lobios na comarca da Baixa Limia. Está asolagado polo encoro de Lindoso, do río Limia desde xaneiro de 1992. Xunto con Aceredo, O Vao e a Reloeira (Entrimo).
Buscalque é unha aldea asolagada de Lobios dentro do perímetro do Parque Natural Baixa Limia - Serra do Xurés, desde a súa declaración o 21 de febreiro de 1993 (DOG nº 35 do 22-02-1993).
Desde 2009 forma parte da Reserva da biosfera transfronteiriza galego-portuguesa Gerês-Xurés.
Historia
Buscalque foi o primeiro destino de Luís Soto, que se fixo mestre ao seu regreso da emigración en Arxentina. Tamén deu clase en Penosiños e Mondariz (1934-1936).
Tortoreos, As Neves
Santiago de Tortoreos é unha parroquia que se localiza no concello das Neves na comarca do Condado. Segundo o padrón municipal de 2008 tiña 648 habitantes (331 mulleres e 317 homes), distribuídos en 19 entidades de poboación, o que supón un aumento en relación ao ano 2004 cando tiña 645 habitantes.
Centros de Ensino Secundario
Nesta parroquia atópase o único centro de ensino secundario do concello das Neves, que leva o nome de IES Pazo da Mercé no que se imparte ensino secundario obrigatorio (de 1º a 4º da ESO), Bacharelato (dúas modalidades), Programa de Garantía Social, Programa de Diversificación Curricular e un Ciclo Formativo de grao medio sobre Explotación de Sistemas Informáticos.
O Covelo, Pravio, Cambre
O Covelo é un lugar da parroquia de Pravio no concello de Cambre, na provincia da Coruña. Segundo o padrón municipal (INE 2016) ten 60 habitantes (32 homes e 28 mulleres).
Mutilator Defeated at Last
Mutilator Defeated at Last é o décimo sexto álbum de estudio da banda estadounidense de rock psicodélico Thee Oh Sees, publicado o 18 de maio de 2015 a través do selo Castle Face Records. É o seu décimo disco baixo o nome de Thee Oh Sees.
Domingo de Andrade
miniatura|Torre da Berenguela ou do Reloxo da Catedral de Santiago. Domingo Antonio de Andrade, nado en Cee en 1639 e finado en Santiago de Compostela o 12 de novembro de 1712, foi un arquitecto galego de proxección universal.
Vida
Estudou na facultade de Artes da Universidade de Santiago de Compostela con intención de ordenarse crego, aínda que se licenciou noutra universidade (posiblemente de Alcalá de Henares ou Salamanca). No ano 1669 era Aparellador Maior da catedral e en 1676 foi nomeado Mestre de Obras da catedral. Casou con Isabel Arenas de Canosa, pero quedou viúvo en 1700. Logo desta maridanza infrutuosa ordenouse sacerdote e solicitou unha praza no cabido da catedral compostelá, da que era mestre maior desde 1672. Morreu en Santiago e foi soterrado na catedral.
Arquitecto insigne
Moi cedo, no ano 1676 abraiou a Galicia coa súa primeira construción significativa, se cadra a súa obra mestra: a torre do Reloxo da catedral de Santiago de Compostela. Sobre un corpo medieval no que abriu unha elegante xanela, alzou tres máis ata unha altura de 72 metros. O primeiro corpo de forma cúbica ten catro templetes nos ángulos e unha balaustrada. O segundo é octogonal con arcos de medio punto e tamén balaustrada. O terceiro colócase sobre un tambor circular e está ornamentado con oito volutas. No cume loce unha lanterna circular e remata nun pináculo coroado por unha bóla que sustenta unha cruz. A monumentalidade e a solidez en plena harmonía co conxunto catedralicio fan desta realización unha obra barroca de prestixio internacional.
No ano 1700 realizou o Pórtico Real da Quintana buscando unha compatibilidade perfectamente acadada coa torre do Reloxo e sen que a profusa ornamentación desentoe do conxunto, antes ben o realza. Na catedral tamén realizou a actual capela do Pilar na que fora a sancristía.
Interveu, así mesmo, na Obra Pía de Santo Antonio, en Melide.
Tamén realizou diversas obras na Catedral de Ourense, concretamente a capela do Santo Cristo e a sancristía.
Outras actividades
Deben mencionarse as súas obras en madeira, dado que foi tamén un entallador e imaxineiro brillante: retablos como o da igrexa da orde terceira no conxunto franciscano de Santiago, o da igrexa do convento das clarisas, o da parroquia de san Xoán de Tirimol, o relicario do convento de San Paio de Antealtares e o desaparecido baldaquino do mosteiro de Oseira falan da súa habilidade nesta faceta menos coñecida
Escribiu a obra Excelencias, antigüedad y nobleza de la Arquitectura en 1695, onde da testemuño do seu saber e na que defende a dignidade profesional e científica da arquitectura.
Brillou como organizador de grandes festas públicas con fogos de artificio (conmemoración da visita da raíña María de Neoburg) e fixo tamén un labor de enxeñeiro que saneou o urbanismo compostelán.
Domingo de Andrade foi ademais asesor do XI Conde de Lemos, ao que nunha carta de 1696 propuxo o deseño dunha bomba que provocase a peste.
Mutilator Defeated at Last
O álbum é o primeiro en contar co baixista Tim Hellman e o único en contar co batería Nick Murray; ámbolos dous uníronse á banda para xirar na promoción do seu anterior traballo, Drop (2014). O traballo tamén conta co colaborador habitual Chris Woodhouse, listado entre os membros principais da banda, e co antigo membro Brigid Dawson.
En febreiro de 2016 a banda publicou dúas cancións inéditas das sesións de gravación do álbum, "Fortress" e "Man in a Suitcase".
Dereitos humanos en Turquía
A República de Turquía está presente en varios acordos de dereitos humanos, comezando cos da Constitución turca, a Segunda Parte da cal garante "liberdades e dereitos fundamentais" como o dereito á vida, a seguridade da persoa, e o dereito á propiedade. De xeito adicional, Turquía ten asinado varios tratados incluíndo:
Ademais, como país actualmente en negociacións de acceso coa Unión Europea, Turquía está obrigada a asegurar a adecuación das súas leis á Carta de Dereitos Fundamentais da Unión Europea.
Porén, a situación dos dereitos humanos en Turquía ten atraído a atención, tanto internamente como externamente. As violacións dos dereitos humanos están a miúdo relacionadas coas seguintes áreas:
Dereito á vida
Non se teñen dado casos da aplicación da pena de morte en Turquía dende 1984 e a práctica foi formalmente abolida para os crimes en tempos de paz en 2002, e para os crimes en tempos de guerra en 2004.
Igualdade de xénero
Nos anos trinta, Turquía convertíase nun dos primeiros países do mundo en recoñecer plenos dereitos políticos ás mulleres, incluíndo o dereito ao voto en 1930 e o dereito a seren elixida (en 1934), para calquera asunto político.
O Artigo 10 da constitución turca prohibe calquera discriminación, estatal ou privada, por razóns de sexo. Turquía foi un dos primeiros países en ter a unha muller como primeiro ministro, Tansu Çiller en 1995. É tamén o primeiro país en ter unha muller como presidenta do seu Tribunal Constitucional, Tülay Tuğcu. Ademais, o Concilio Turco de Estado, o Tribunal Supremo para casos administrativos, tamén ten a unha xuíza, Sumru Çörtoğlu, como presidente. Dende 1985, as mulleres turcas teñen recoñecido o acceso libre ao aborto nas primeiras dez semanas de xestación e o dereito a recibir medicación anticonceptiva pagada pola Seguridade Social. Isto contrasta coas políticas de certos países da UE, como Polonia ou Irlanda, que teñen penalizado o aborto e negan ás mulleres a contracepción. As modificacións no Código Civil de 1926 déronlle o dereito ás mulleres a pedir e obter o divorcio, un dereito aínda non recoñecido en Malta, país da UE.
Porén, nas rexións de Anatolia Oriental e Suroriental, mantense vellas actitudes entre as poboacións locais de kurdos, turcos e árabes, onde as mulleres aínda sofren violencia doméstica, matrimonios forzados, e as chamadas matanzas de honor. Para combater isto, o goberno e outras moitas fundacións realizan campañas de educación na Anatolia suroriental para incrementar os niveis de lectura e educación das mulleres
Liberdade de expresión e liberdade de prensa
O Artigo 26 da Constitución turca garante a liberdade de expresión. Ten habido especial preocupación arredor das restricións á publicación e difusión de material relacionado directamente con asuntos políticos especialmente sensibles. Segundo International PEN, arredor de 60 escritores, editores e xornalistas teñen tido cargos contra eles baixo o amparo do artigo 301 do Código penal turco que estabelece: "A persoa que publique insultos á "Turquicidade", á República ou á Asemblea Turca, podería ser castigada con penas de prisión de entre seis meses e tres anos."
Liberdade relixiosa
Malia seren a maior parte da poboación musulmá, Turquía é un país secular polo Artigo 3 da súa Constitución, e polo tanto non ten relixión oficial. O secularismo ten a súa orixe nas Seis Frechas de Kemal Atatürk: Republicanismo, Populismo, Laicidade, Reformismo, Nacionalismo, e Estatismo.
O Artigo 24 da Constitución turca garante a tódolos residentes de Turquía o dereito a adherirse a calquera relixión ou crenza filosófica, con algunhas excepcións cara á súa expresión en lugares públicos. O Tribunal Constitucional de Turquía ten interpretado o secularismo ao xeito de que non permite ás persoas portar símbolos relixiosos en institucións públicas e gobernamentais, particularmente no que atinxe a escolas públicas ou universidades estatais. Porén, na súa decisión do 10 de novembro de 2005, o Tribunal Europeo de Dereitos Humanos estableceu que dita prohibición estaba "lexitimada" para prever a influencia da relixión en asuntos de estado.
De acordo coa xurisprudencia do Tribunal Constitucional Turco e do Concilio de Estado Turco sobre o secularismo, as escolas baseadas na fe están prohibidas e tódalas escolas han de seguir in currículo secular. A educación relixiosa tan só pode ser impartida por profesores que teñan estudado nas universidades seculares de Turquía. Na práctica, tan só é ensinada teoloxía sunnita.