cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Trae Young
Traxectoria profesional
O 21 de xuño de 2018, Young foi escollido na 5ª posición do Draft da NBA de 2018 polos Dallas Mavericks, pero na mesma noite do Draft foi traspasado xunto a unha futura elección da primeira rolda do Draft ós Atlanta Hawks, a cambio dos dereitos da terceira elección dese ano, Luka Dončić. O 1 de xullo de 2018, Young asinou o seu contrato de rookie cos Hawks. Ó remate da tempada 2018-19, Young foi incluído no mellor quinteto de rookies da tempada da NBA.
José Hermo Pérez
José Hermo Pérez, nado na Pobra do Caramiñal o 31 de xullo de 1911, foi un militar galego.
Traxectoria
Cabo do cruceiro Miguel de Cervantes. Na guerra civil foi comandante de lancha torpedeira e xefe de escuadra de lanchas torpedeiras. Coa derrota da República exiliouse en Francia e foi internado no campo de concentración de Barcares. Avalado polo Partido Comunista de España, o 24 de maio de 1939 embarcou no Sinaia no porto de Sète (Hérault) rumbo a México, chegando a Veracruz o 13 de xuño.
Antonio Nieves Ferreiro
Antonio Nieves Ferreiro, coñecido como Narote, nado en Vilasante (O Saviñao) en 1913 e finado en Vigo en decembro de 2019, foi un militar e político galego.
Traxectoria
Facía o servizo militar na base aérea de León, e nos primeiros días da revolución de Asturias de 1934 liderou un movemento de apoio aos sublevados; asaltaron o arsenal e impediron a engalaxe dos avións repletos de bombas para descargar sobre Oviedo. Detido, un tribunal de guerra condenouno a 20 anos de prisión, que se reduciron a 16 meses no forte de Guadalupe de Irún. Logo do triunfo do Frente Popular foi amnistiado e regresou a Escairón con Antonio Sánchez Quiroga, sendo recibidos con fogos artificiais e un banquete o 1 de marzo. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 fuxiu e agochouse. Nos dous primeiros meses alternaba dous agochos: pasaba 15 días no muíño do Pimento, a tres quilómetros de Escairón, e outros tantos na cova da Pena de Abeado, a 8 quilómetros. Canso do frío e da fame volveu a Escairón camuflado nun carro de centeo. Na súa casa improvisou primeiro un agocho nas táboas do tellado, e despois construíu un zulo na parede onde se metía sempre cunha pistola e unha bomba de man. Descuberto finalmente e detido, saíu do calabozo en 15 días porque a Garda Civil redactou un "informe inmejorable en el que se callaban muchas cosas" grazas a unha tía súa. Foi novamente detido nos anos cincuenta e encarcerado en Quiroga. Salvou outra volta grazas a un antigo compañeiro do servizo militar agora avogado en Quiroga. Exiliouse en Venezuela. Traballou como representante de bixutería fina e instalouse en Vigo, onde morreu en decembro de 2019.
Vida persoal
Casou en segundas nupcias con Olga Martínez.
Wikipedia en turco
Esta versión da enciclopedia contén artigos e  usuarios, dos cales  son activos.
C-Src
A proteína c-Src (c significa celular e Src, sarcoma), tamén chamada protooncoxene tirosina quinase Src ou protooncoxene c-Src é unha tirosina quinase non receptora que nos humanos está codificada no xene SRC do cromosoma 20. Pertence á familia das quinases da familia Src e é similar ao xene da v-Src (Src viral) do virus do sarcoma de Rous. Contén un dominio SH2, un dominio SH3 e un dominio tirosina quinase. Deste xene atopáronse dúas variantes de transcrición que codifican a mesma proteína.
A c-Src fosforila residuos de tirosina específicos noutras tirosina quinases. Xoga un papel na regulación do desenvolvemento embrionario e crecemento celular. Sinalouse que un nivel elevado de actividade de c-Src está ligado á progresión do cancro ao promover outros sinais. As mutacións en c-Src poderían estar implicadas na progresión maligna do cancro de colon. c-Src non debería confundirse con CSK (quinase Src C-terminal), un encima que fosforila c-Src no seu C-terminal e proporciona regulación negativa da actividade encimática de Src.
Descubrimento
En 1979, J. Michael Bishop e Harold E. Varmus descubriron que os polos normais posuían un xene que está estruturalmente relacionado con v-Src. O xene celular normal recibiu o nome de c-src (src celular). Este descubrimento cambiou o pensamento actual sobre o cancro desde un modelo no que o cancro era causado por unha substancia externa (un xene viral) a outro no que un xene que está normalmente presente na célula pode causar cancro. Crese que nalgún momento no pasado un virus ancestral incorporou por erro o xene c-Src que pertencía ao seu hóspede celular. Finalmente este xene normal mutou nun oncoxene de funcionamento anormal dentro do virus do sarcoma de Rous. Unha vez que o oncoxene se transfire de novo ao polo, pode orixinar cancro.
Estrutura
A familia Src de quinases consta de 9 membros, que son: c-Src, Yes, Fyn, Fgr, Yrk, Lyn, Blk, Hck e Lck. A expresión destes membros da familia Src non é igual en todos os tecidos e tipos celulares. Src, Fyn e Yes exprésanse en todos os tipos celulares, mentres que os outros xeralmente se atopan en células hematopoéticas.
A c-Src consta de 6 rexións funcionais: O dominio de homoloxía Src 4 (dominio SH4), a rexión única, o dominio SH3, o dominio SH2, o dominio catalítico e unha curta cola regulatoria. Cando Src está inactivo, o grupo tirosina fosforilado na posición 527 interacciona co dominio SH2, que axuda a ao dominio SH3 a interaccionar co dominio linker flexible e así axuda a unidade inactiva estreitamente unida. A activación de c-Src causa a desfosforilación da tirosina 527. Isto induce alosterismo de longo rango pola dinámica de dominios proteicos, causando que a estrutura se desestabilice, resultando na apertura dos dominios SH3, SH2 e quinase e a autofosforilación do residuo de tirosina 416.
A autofosforilación de Y416 así como a fosforilación de substratos de Src selecionados poténciase pola dimerización de c-Src. A dimerización de c-Src é mediada pola interacción da rexión N-terminal miristoilada dun dos membros do dímero e o dominio quinase do outro membro. Tanto o ácido mirístico unido ao N-terminal coma as secuencias peptídicas da rexión única están implicadas na interacción. Dada a versatilidade inherente a esta rexión intrinsecamente desordenada, as fosforilacións multisitio, e a súa diverxencia dentro da familia, o dominio único probablemente funciona como un lugar de sinalización central que supervisa gran parte das actividades encimáticas e das funcións únicas das quinases da familia Src.
A c-Src pode ser activada por moitas proteínas transmembrana como: receptores de adhesión, receptor tirosina quinases, receptores acoplados á proteína G e receptores de citocinas. A maioría dos estudos examinaron as receptor tirosina quinases e exemplos destes son a vía do receptor do factor de crecemento derivado de plaquetas (PDGFR) e o receptor do factor de crecemento epidérmico (EGFR).
A Src contén polo menos tres dominios proteicos flexibles, que, xunto coa miristoilación, poden mediar na adhesión a membranas e determina a localización subcelular.
Función
Este protooncoxene pode exercer un papel na regulación do desenvolvemento embrionario e no crecemento celular.
Cando se activa Src, promove a supervivencia, a anxioxénese, a proliferación e vías de invasión. Tamén regula factores anxioxénicos e a permeabilidade vascular despois da isquemia-reperfusión cerebral focal, e regula a actividade da metaloproteínase de matriz 9 despois da hemorraxia cerebral.
Cancro de colon
A actividade de c-Src foi ben caracterizada no cancro de colon. Atopouse wue a expresión de Src é de 5 a 8 veces maior en pólipos premalignos que na mucosa normal. Os elevados niveis de c-Src tamén están en correlación con estadios avanzados do tumor, tamaño do tumor e potencial metastático dos tumores.
Cancro de mama
O EGFR activa c-Src, mentres qie o EGF tamén incrementa a actividade de c-Src. Ademis, a sobreexpresión de c-Src incrementa a resposta de procesos mediados por EGFR. Así, tanto EGFR coma c-Src amentan mutuamente os seus efectos. Atopáronse niveis de expresión elevados de c-Src nos tecidos de cancro de mama humano comparados cos tecidos normais.
Cancro de próstata
Os membros da familia Src de quinases Lyn, Src e Fgr son ampliamente expresados en células de próstata malignas comparados con células normais de próstata. Cando as células de próstata primarias son tratatdas con KRX-123, o cal é un inhibidor de Lyn, nas células in vitro reduciuse a súa proliferación, migración e potencial invsivo. Así, o uso do inhibidor da tirosina quinase é unha vía posible para reducir a progresión dos cancros de próstata.
Interaccións
O xene Src interacciona coas seguintes vías:
Premio Reebok de Dereitos Humanos
O Reebok Human Rights Award (RHRA) homenaxea a activistas menores de trinta anos que loitaron polos dereitos humanos a través de medios non violentos. Cada ano, o premio é entregado tres, catro ou cinco persoas. Cada un recibe unha subvención de 50.000 dólares estadounidenses que se utilizaría para apoiar o seu traballo en materia de dereitos humanos. Os premios foron subscritos pola Fundación Reebok.
As raíces remóntanse a 1988 cando Amnistía Internacional invitou a Reebok a patrocinar Human Rights Now!, unha serie de concertos musicais en todo o mundo. Mozos de preto de 40 países, como estadounidense Van Jones ou o norteirlandés Martin O'Brien recibiron o premio desde que se creou en 1988. Non se entregaron novos premios desde 2007 a 2020.
En 2021 Adidas asinou un precontrato para vender a Reebok a Authentic Brands Group, e nese mesmo ano volveu dar os RHRA, que non outorgara desde 2007.
Ligazóns externas
(arquivado o 17 de febreiro de 2007)
Central hidroeléctrica Ralco
A central hidroeléctrica Ralco é unha central xeradora de electricidade por enerxía hidráulica. Atópase na comuna de Alto Biobío, a 120 km ao leste da cidade de Los Ángeles, na Rexión de Biobío. É de tipo hidráulica de encoro e utiliza a forza do río Biobío mediante un encoro artificial. Foi posta en servizo en 2004, logo de 6 anos de construción, e despois de case unha década de conflitos sociais coa poboación pehuenche que habitaba a zona. Actualmente posúe unha potencia de 690 MW, o que a converte na principal central eléctrica do país. É operada por Enel Generación Chile.
Historia
A comezos da década do 90, a empresa chilena Enel Generación Chile, subsidiaria da empresa española Endesa, planea iniciar un gran proxecto para abastecer a subministración eléctrica do país. O potencial hidroeléctrico da conca do río Biobío xa fora estudado, na década dos 60, pola mesma entidade cando esta era pública.
O 22 de maio de 1990, o Ministerio de Economía autorizou a construción da central hidroeléctrica Pangue, primeira etapa dun gran plan cuxo obxectivo era erixir seis centrais na conca do río Biobío.
Conflito coa comunidade pehuenche
Entre os medioambientalistas e os voceiros de comunidades pehuenches xurdiu unha oposición ao proxecto, criticando a alteración das formas de vida e polo dano ambiental que sufriría a conca do río. O conflito chegou aos tribunais de xustiza onde finalmente, en 1993, a Corte Suprema acolleu a apelación interposta pola empresa Pangue S.A. permitindo a construción da central.
En 1997 o proxecto puido contar coa aprobación da CONAMA, logo da análise do Estudo de Impacto Ambiental (EIA), sendo a primeira obra deste tipo en someterse a este exame. Ao mesmo tempo a entidade sinalou que, por aplicación da lei indíxena (N° 19253), a relocalización da poboación só podería levarse a cabo co consentimento dos afectados, sendo a través da permuta por outro predio que satisfaga ao indíxena afectado e coa autorización da Corporación Nacional de Desenvolvemento Indíxena (CONADI). A gran parte aceptou a permuta de terras ofrecida por Endesa. Porén, houbo familias que se opuxeron fortemente a saír das súas terras en lembranza dos seus devanceiros e dos dereitos ancestrais que posuían sobre elas.
O 10 de decembro de 2002, a Comisión Interamericana de Dereitos Humanos (CIDH) recibiu unha petición presentada por avogados representantes da Universidade Arcis, o Center for International Environmental Law (CIEL) e de cinco pehuenches directamente afectadas (entre elas as irmás Berta e Nicolasa Quintremán),ref>  onde se alegaba a violación por parte do estado de Chile de varios dereitos protexidos descritos na Convención Americana sobre Dereitos Humanos, e ademais solicitáronse medidas cautelares para evitar que as súas terras fosen alagadas. Nese momento as obras xa tiñan un 70% de avance.
O 16 de setembro de 2003 subscribiuse un acordo, no Palacio de la Moneda durante o mandato de Ricardo Lagos Escobar e ante o Secretario Xeral da Presidencia Francisco Huenchumilla, entre as catro familias pehuenches que aínda se opuñan á entrega das súas terras e a empresa. Co acordo, cada unha das catro familias recibiu 200 millóns e 77 hectáreas de terreo. Ademais, o Goberno comprometeuse a comprar 1200 hectáreas do fundo El Porvenir situado na zona, para entregalas ás familias que permutaron as súas terras. Endesa pola súa banda, comprometeuse a destinar 300 millóns para unha nova fundación encargada de dar beneficios aos afectados pola construción da central.
En 2004, Chile asinou unha serie de compromisos ante a Comisión Interamericana de Dereitos Humanos (CIDH), entre os que está a creación da comuna de Alto Biobío, na que non se volverían a construír represas en terras indíxenas.
En 2013 apareceu flotando o corpo de Nicolasa Quintremán, activista mapuche pehuenche que abanderara durante moitos anos a loita contra a central. A tese oficial explica que Nicolasa seguramente morreu afogada por accidente, posiblemente por mor dun accidente, pero con todo esa tese é cuestionada por moitos, que sospeitan que en realidade foi asasinada polos impulsores da central por mor da oposición que fixera.
Pontencia
Ralco posúe unha potencia de 690 MW, achegando o 4,6% da enerxía total xerada no SIC. É a central eléctrica que máis enerxía achega no país (séguelle a Central termoeléctrica Guacolda, con 608 MW, e a Central hidroeléctrica Pehuenche, con 570 MW).
Colosseum
Colosseum é unha banda inglesa de jazz rock que mestura blues, rock e improvisación jazz. Colin Larkin escribiu que "a aceptación comercial do jazz rock no Reino Unido" foi debido principalmente a Colosseum. Entre 1975 e 1978 existíu unha banda separada, Colosseum II, que tocaba rock progresivo.
Wikipedia en malaio
A Wikipedia en malaio (en Wikipedia Bahasa Melayu; en jawi: ويکيڤيديا بهاس ملايو) é a edición da enciclopedia libre Wikipedia en lingua malaia. Esta edición só usa o alfabeto latino e non o alfabeto jawi. Esta edición foi creada o 26 de outubro de 2002 e en xaneiro de 2019 contaba con 323 162 artigos. O sistema foi activado polo administrador de Wikipedia Brion Vibber.
Esta versión da enciclopedia contén artigos e  usuarios, dos cales  son activos.
Tayshaun Prince
Tayshaun Durell Prince, nado o 28 de febreiro de 1980 en Compton, California, é un ex xogador de baloncesto estadounidense.
Traxectoria profesional
Prince foi elixido na 23ª posición do Draft da NBA de 2002 polos Detroit Pistons, onde chegou a ser campión da NBA na tempada 2003-04 tras gañar por 4-1 ós Los Angeles Lakers.
O 30 de xaneiro de 2013, Prince foi traspasado xunto a Austin Daye ós Memphis Grizzlies nun traspaso entre tres equipos que tamén mandou a Rudy Gay e Hamed Haddadi ós Toronto Raptors, a José Calderón ós Pistons e a Ed Davis ós Grizzlies.
O 12 de xaneiro de 2015, Prince foi traspasado ós Boston Celtics nun traspaso entre tres equipos. O 26 de xaneiro de 2015, fixo o seu debut cos Celtics, facendo 19 puntos e 5 asistencias en 30 minutos de xogo na vitoria de Boston por 99-90 contra os Utah Jazz.
O 19 de febreiro de 2015, Prince foi traspasado ós Detroit Pistons a cambio de Luigi Datome e Jonas Jerebko.
O 20 de agosto de 2015, Prince asinou cos Minnesota Timberwolves.
Arius
Arius é un xénero de peixes actinopterixios da orde dos siluriformes que é o tipo da familia dos aríidos e da subfamilia dos ariinos.
Descrición
O xénero foi descrito en 1840 polo zoólogo francés, especializado en ictioloxía, Achille Valenciennes.
Sinónimos
Ademais de polo nome actualmente válido, o xénero coñeceuse tamén polos sinónimos:
Nota taxonómica
Definir os límites do xénero Arius de forma natural foi sempre un problema. O xénero nunca se definiu adecuadamente, e moitas das especies que foron clasificadas anteriormente como Arius encóntranse agora asignadas a outros xéneros. Ultimamente algúns autores definírono como non monofilético, rexeitando que o xénero constitúa un grupo natural de especies. Outros grupos próximos distínguense pola presenza de placas dentais adicionais que son, ou ben máis alongadas e parecen relacionadas cos dentes molares, ou ben son ovaladas ou subtriangulares, estando relacionadas con dentes cónicos ou aciculares.
Especies
No xénero na actualidade recoñécense as seguintes especies:
Distribución
As especies deste xénero encóntranse repartidas nas augas salobres e doces do leste de África e o sur e o sueste asiático.
Carcaterísticas
Estes peixes teñen tres pares de barbas. A base da aleta adiposa é moderadamente longa, ao redor da metade da lonxitude da base da aleta anal.
Lista de institucións de ensino superior de Portugal
Esta é unha lista de institucións de educación superior en Portugal recoñecidas polas autoridades portuguesas e autorizadas para conceder títulos académicos en Portugal, ordenadas por subsistema. Debaixo diso está tamén a referencia á lista de institucións civís desaparecidas. Véxase esta outra lista máis reducida, só para as universidades: Lista de universidades de Portugal
A Lei 46/86, do 14 de outubro, pola que se establece a ordenación xeral do sistema educativo. O sistema de educación superior de Portugal distingue entre institucións civís, militares e policiais. Os tres tipos baséanse en leis diferentes. Á súa vez, hai dous subsistemas distintos dentro do sistema: o subsistema universitario e o subsistema politécnico. As institucións do subsistema universitario están máis orientadas á investigación científica e poden ofrecer licenciaturas, másteres e doutoramentos en varias áreas académicas, mentres que as institucións politécnicas están xeralmente máis centradas nas ciencias aplicadas e poden ofrecer títulos técnicos profesionais superiores, licenciaturas e mestrados (másteres).
Subsistema Universitario
A Lei 62/2007, do 10 de setembro, pola que se establece a ordenación do subsistema universitario.
As denominacións oficiais son as recollidas nos respectivos Estatutos publicados no Diário da República ou, no seu defecto, noutras titulacións xurídicas.
Subsistema Politécnico
A Lei no 62/2007, do 10 de setembro, pola que se establece a ordenación do subsistema politécnico.
As denominacións oficiais son as recollidas nos respectivos Estatutos publicados no Diário da República ou, no seu defecto, noutras titulacións xurídicas.
institucións militares
O Decreto-Lei no 249/2015, do 28 de outubro, polo que se establece a ordenación das ensinanzas militares superiores.
Unidades Autónomas do Instituto Universitario Militar
Instituições da Unidade Politécnica Militar do Instituto Universitário Militar Departamento Politécnico do Exército Unidades Autónomas do Instituto Universitário Militar
Instituicións da Unidade Politécnica Militar do Instituto Universitário Militar Departamento Politécnico de Marinha Unidades Autónomas do Instituto Universitário Militar
Instituicións da Unidade Politécnica Militar do Instituto Universitário Militar Departamento Politécnico da Força Aérea Instituições da Unidade Politécnica Militar do Instituto Universitário Militar
Departamento Politécnico da GNR
institucións policiais
As denominacións oficiais son as recollidas nos respectivos Estatutos publicados no Diário da República ou, no seu defecto, noutras titulacións xurídicas.
Notas
<div class="reflist" style="-moz-column-count: 3; -webkit-column-count: 3; column-count: 3; list-style-type: decimal;"> <references group="" responsive="0">
Bagre
Bagre é un xénero de peixes actinopterixios da orde dos siluriformes, familia dos aríidos, o único da subfamilia dos bagreinos.
Descrición
O xénero foi descito en 1816 polo médico e anatomista francés Hippolyte Cloquet.
Sinónimos
Ademais de polo nome actualmente válido, o xénero coñeceuse tamén polos sinónimos:
Especies
Existen catro especies recoñecidas neste xénero:
Wikipedia en hebreo
A Wikipedia en hebreo (en ויקיפדיה העברית) é a edición da enciclopedia libre Wikipedia en lingua hebrea. Esta edición foi creada o 11 de maio de 2001.
Esta versión da enciclopedia contén artigos e  usuarios, dos cales  son activos.
Wikipedia en esperanto
Esta versión da enciclopedia contén artigos e  usuarios, dos cales  son activos.
Leaky scanning
O leaky scanning (que se pode traducir non literalmente como 'escaneo con fugas' ou 'escape do escaneo') é un mecanismo usado ás veces durante a fase de iniciación da tradución de proteínas eucariota que permite a regulación da expresión xénica. Durante a iniciación da tradución, a subunidade ribosómica pequena de 40S eucariota (en forma dun complexo de preiniciación de 43S ou 43S PIC) "escanea", "rastrexa" ou móvese en dirección 5' → 3' ao longo da rexión non traducida 5' (5'UTR) para localizar o codón de iniciación (AUG) para comezar a fase de elongación da tradución. Non obstante, ás veces o ribosoma que está escaneando salta o codón de iniciación AUG normal pasando de longo e empeza a tradución máis adiante, augas abaixo noutro codón AUG que encontra, que debía codificar unha metionina do interior da proteína, pero que é usado como novo codón de iniciación, polo que a proteína vai quedar máis pequena do habitual, sen a parte inicial normal. Coa maioría dos mecanismos de escaneo que usa o ribosoma, a tradución en células eucariotas ocorre no codón de iniciación AUG máis próximo ao extremo 5' do ARNm; porén, se o ribosoma que está escaneando encontra un “contexto nucleotídico desfavorable” arredor do codón de iniciación, continúa escaneando sen iniciar a tradución alí.
Non sempre a iniciación da tradución por este mecanismo ocorre en codóns AUG situados máis adiante do normal. Hai certos casos nos que se atopou que a iniciación ocorría augas arriba nun codón que non era AUG. En xenes eucariotas que conteñen secuencias líder ricas en G-C obsérvase con frecuencia este mecanismo. Hipotetízase que o escaneo faise máis lento debido a unha estrutura secundaria que permite a unión do ARNt-Met cun codón incorrecto.
Varios virus usan o mecanismo do leaky scanning para producir proteínas fundamentais, o que implica que este procedemento non é unha consecuencia dunha deficiencia ou erro, senón, ao contrario, permite aos virus superar as altas presións selectivas de ter que competir cos seus hóspedes. Os biólogos moleculares están buscando cal é o ambiente nucleotídico ideal para a iniciación da tradución e o mecanismo polo cal os virus se replican.
Descubrimento
Por medio de varios estudos Marilyn Kozak foi a primeira en recoñecer o papel esencial que ten o escaneado durante a iniciación da tradución en células de mamíferos. O codón AUG en mamíferos é recoñecido optimamente se está no contexto GCCRCCAUGG, tamén coñecido como secuencia consenso de Kozak. A purina (R) e cada un dos nucleótidos dentro desta secuencia están altamente conservados e teñen unha importante función no recoñecemento e iniciación da tradución en moitas subunidades ribosómicas de 40S. Co contexto óptimo arredor do codón de iniciación AUG, os ribosomas empezan a iniciación nese punto. Un contexto débil dáse cando as secuencias adxacentes ao codón de iniciación AUG se desvían da secuencia consenso. Uns poucos ribosomas iniciarán a tradución nunha destas localizacións débiles, mais a maioría realizará aquí un leaky scanning, pasando de longo o codón, e iniciarana augas abaixo. Como consecuencia, é probable que se produzan proteínas diferentes.
Sabino Jurado Romero
Sabino Jurado Romero, nado en Tui cara a 1900 e finado en Cidade de México o 11 de maio de 1970, foi un militar galego.
Traxectoria
Na guerra civil foi membro do Estado Maior do XVII Corpo de Exercito. Coa derrota da República exiliouse en Francia e foi internado nos campos de concentración de Prats de Molló, Le Téch e Barcarès. O 24 de maio de 1939 embarcou no Sinaia no porto de Sète (Hérault) rumbo a México, chegando a Veracruz o 13 de xuño.
Vida persoal
Viúvo, casou en México con Martha Castillejo Martínez en 1946.
Devonte' Graham
Devonte' Terrell Graham, nado o 22 de febreiro de 1995 en Raleigh, Carolina do Norte, é un xogador de baloncesto profesional estadounidense que xoga nos San Antonio Spurs da National Basketball Association (NBA).
Traxectoria profesional
O 21 de xuño de 2018, Graham foi escollido na 34ª posición do Draft da NBA de 2018 polos Atlanta Hawks, e foi traspasado ós Charlotte Hornets a cambio de dúas eleccións da segunda rolda do Draft. Graham debutou na NBA o 22 de outubro de 2018 contra os Toronto Raptors.
O 7 de agosto de 2021, Graham foi traspasado ós New Orleans Pelicans nun traspaso entre tres equipos no que tamén participaron os Memphis Grizzlies.
O 9 de febreiro de 2023, os Pelicans traspasaron a Graham ós San Antonio Spurs a cambio de Josh Richardson. Graham debutou cos Spurs o día seguinte, facendo 31 puntos na derrota dos Spurs por 138–131 contra os Detroit Pistons. Os 31 puntos de Graham foron a maior anotación feita nun debut na historia dos Spurs.
Aríidos
A dos aríidos (Ariidae) é unha familia de peixes actinopterixios da orde dos siluriformes.
Descrición
A familia foi descrita en 1858 polo naturalista, anatomista comparativo e ictiólogo neerlandés Pieter Bleeker.
Etimoloxía
O nome científico Ariidae está formado, segundo a norma, sobre a base do xenitivo do nome do seu xénero tipo, Arius, coa adición do sufixo do latín científico -ĭdae, propio dos nomes das familias de animais.
Clasificación
A famila está subdividida en tres subfamilias, cos xéneros que se indican a continuación:
Distribución e hábitat
Encóntranse nos mares e océanos de clima tropical e subtropical que rodean as Américas, África, Asia e Australia, estando ausentes en Europa e na Antártida.
Son principalmente peixes mariños e de augas salobres, pero moitas especies poden adentrarse en auga doce, e incluso algunhas especies soamente poden vivir neste último medio.
Características
Presentan placas óseas na cabeza e cerca da aleta dorsal. Son de tamaño de mediano a grande; de corpo alongado e robusto. A cabeza é cónica, arredonada e aplanada; os dentes son finos, cónicos ou granulares, os palatinos en pequenas ou grandes placas; os orificios nasais están moi xuntos; teñen dous, catro ou seis barbas ou bigotes en torno á boca, un par maxilar, un mandibular e outro no mento; de cinco a sete raios branquiostegos; o dorso da cabeza está parcialmente cuberto por un escudo óseo visíbel a trasvés da pel na maioría das especies, o cal pode ser liso, rugoso, estriado ou granuloso, e a súa rexión posterior esténdese até a placa predorsal. A aleta caudal profundamente bifurcada; teñen unha aleta adiposa detrás da dorsal; as aletas pectorais e dorsais presentan espiñas ríxidas e fortes. A liña lateral é completa.
Algunhas especies teñen espiñas velenosas nas aletas pectorais e dorsal.
Bioloxía
Os machos xeralmente incuban os ovos dentro da súa boca, até o momento da eclosión.
Wikipedia en armenio
A Wikipedia en armenio (en Հայերեն Վիքիպեդիա) é a edición da enciclopedia libre Wikipedia en lingua armenia. Foi creada en febreiro de 2003.
A Wikipedia en armenio lanzou unha opción para ler os contidos, en caso de preferilo, na ortografía tradicional (Mesrobian) no canto da ortografía reformada (Abeghian). A Wikipedia en armenio tamén dispuña dalgúns artigos paralelos en armenio occidental, falado amplamente pola diápora armenia. Porén, o 1 de abril de 2019, lanzouse a Wikipedia en armenio occidental baixo o nome Հայերէն Ուիքիփետիա.
Esta versión da enciclopedia contén artigos e  usuarios, dos cales  son activos.
Paio Rodríguez (conde)
Paio Rodríguez (fl. 985–1007) foi un importante nobre e conde en Galiza e León cunha presenza regular nas cortes de Vermudo II (984–999) e Afonso V (999–1028).
Traxectoria
A súa ascendencia é descoñecida xa que non figura en ningún documento conservado. Algúns historiadores opinan que foi membro da familia fundadora do mosteiro de Lourenzá, fillo de Rodrigo Gotérrez (fl. 945–992) e neto do conde Goterre Osorio e da súa esposa Aldonza Méndez, filla de Hermenexildo Gotérrez. Mais outros consideran que esta filiación é improbable xa que ningún dos seus descendentes — como era tradición naquela época — levou o nome de Goterre, e opinan que puido ser irmán do conde Munio Rodríguez, fillos dun hipotético Rodrigo Fernández.
O documento máis antigo que o menciona polo seu nome data do ano 976, pero é considerado falso por Emilio Sáez. A próxima vez que aparece no rexistro histórico é o 8 de xullo de 985, como testemuña dunha doazón ao mosteiro de Sahagún. Aparece concorrentemente nas cartas reais ata a súa última aparición, o 1 de febreiro de 1007, nunha copia do século XII dunha carta de Afonso V para o mosteiro de Celanova que contén o nome de Pelagius Hosterici, poderíase tratar dun erro na escrita de Roderici.
Revolta contra Vermudo II
Coma aliado dos condes de Saldaña, rebelouse con Gonzalo Vermúdez e Munio Fernández contra Vermudo II, e conseguiu expulsar ao monarca á Galiza entre novembro de 991 e setembro de 992. Despois da revolta foille restaurado axiña o favor real.
Matrimonio e descendencia
Casou con Gotina Fernández de Cea (m. despois de 1028), filla de Fernando Vermúdez de Cea e Elvira Díaz. Era irmá de Ximena Fernández, raíña de García Sánchez II de Pamplona, e polo tanto tía de Sancho III. Ela outorgoulle moitas terras en Galiza e en León. Ela uniuse ao seu fillo, Fernando Páez e á súa muller para facer unha doazón a San Millán de la Cogolla o 13 de novembro de 1028, a última vez que se rexistra, como donna Gutina.
Os fillos deste matrimonio foron:
Lumaco
Lumaco (do Lumako; ‘agua de luma’) é unha comuna da zona sur de Chile, situada ao suroeste da provincia de Malleco na Rexión de Araucanía. Atópase sobre a conca do río homónimo, nunha superficie bordeada pola cordilleira de Nahuelbuta, situándose a uns 53 km da súa capital provincial, Angol. Dentro da área comunal atópanse tres núcleos urbanos: Lumaco urbano, Capitán Pastene e Pichi Pellahuén.
Integra xunto ás comunas de Angol, Collipulli, Curacautín, Ercilla, Lonquimay, Los Sauces, Purén, Renaico, Traiguén e Victoria (da Provincia de Malleco); Galvarino, Lautaro, Melipeuco, Perquenco e Vilcún (da Provincia de Cautín); o distrito electoral N° 22 que elixe a catro deputados. Así mesmo, pertence á XI Circunscrición Senatorial que comprende á Rexión de Araucanía que conta con cinco escanos no Senado.
Historia
Lumaco sitúase a 120 km ao noroeste da capital rexional, Temuco. Limita ao norte con Purén e Los Sauces, ao leste con Traiguén e Galvarino, ao sur con Imperial e Carahue, e ao oeste con Tirúa e Contulmo, sendo limítrofe coa provincia de Arauco.
Entre os séculos XVI e XVII, Lumaco foi escenario de grandes batallas e enfrontamentos entre o pobo orixinario mapuche do grupo nagche e os conquistadores españois do Reino de Chile. Os españois explotaron lavadoiros de ouro usando aos mapuche como escravos.
Esta zona é moi rica culturalmente pois nela conviviron, de maneira especial os mapuche e descendentes italianos centenarios, quen a partir de 1904 chegaron a estas terras desde a rexión Emilia-Romaña.
Río Indigirka
O río Indigirka (en Индиги́рка; en Индигиир, Indigiir) é un río siberiano, localizado no extremo oriental de Rusia. Ten unha lonxitude de 1726 km e unha ampla conca de 360 000 km², a novena maior das concas primarias de Rusia.
Administrativamente, o río discorre integramente pola república de Sakha da Federación de Rusia.
Xeografía
O río Indigirka nace na vertente setentrional dos montes Suntar-Khaiata, que constitúen unha prolongación da cordilleira Verkhoiansk, case na fronteira oriental entre Sakha e o óblast de Magadan. Xorde da unión de varios afluentes, sendo os máis importantes o río Chastach e o río Taryn-Khurkhach. Corre inicialmente en dirección noroeste, para cruzar a meseta de Oymyakon, onde baña a cidade homónima de Oymyakon (célebre por ser o lugar habitado máis frío do planeta). Despois duns poucos centos de quilómetros, baña a cidade máis grande do seu curso, Ust-Nera, que se atopa na confluencia dun dos seus afluentes, o río Nera (331 km). Nesa cidade unha ponte atravesa o río.
Chega despois ás montañas Cherski, que franquea transversalmente por unha fonda entalladura, un longo, estreito e sinuoso val. Neste tramo recibe pola dereita o río Moma (406 km) e augas abaixo, ao pouco, está a localidade e porto de Khonuu, o punto en que o río comeza a ser navegábel ata a desembocadura. O río continúa cara ao norte, cruzando o círculo polar ártico para, a continuación, pasar as montañas de Moma. Entra nas chairas de Siberia Oriental (rexión coñecida como as chairas do Khana e do Indigirka, polo nome dos principais ríos) e baña as localidades de Krest-Major e Druzhina, nun tramo no que recibe, pola esquerda, dous dos seus afluentes máis importantes, o río Selennkhach (796 km) e o río Ukhandina (586 km e 177 000 km² de conca). O río entra entón na súa parte final, discorrendo sempre cara ao norte, bañando o asentamento de Čokurdach para, uns 100 km antes da desembocadura, dividirse en dous ramais: o Prot, pola esquerda e o Russko Ustinskaia, pola dereita. Forma un gran delta, que abrangue uns 5500 km2, a través do que desauga no mar de Siberia Oriental, na baía de Kolyma. Nunha das bocas do delta está a localidade de Tabor.
O nivel de poboamento é moi baixo, aínda que no curso alto é similar ao dalgúns outros ríos siberianos.
A conca ten importantes recursos minerais, como xacementos de ouro. Tamén se desenvolve a actividade pesqueira, especialmente en zonas próximas á boca, coa captura de especies como o coregono branco, o muksum, o salmón branco, o Coregonus autumnalis e o Coregonus lavaretus, entre outros.
Paisaxe
O río Indigirka atravesa unha rexión dominada pola taiga, que é substituída por unha tundra boscosa e despois pola tundra ao achegarse á costa. Na rexión poboada máis fría do mundo, o baixo contido de auga no chan e a presenza de permafrost non permite o crecemento de grandes plantas, senón que está poboado por liques, fieitos e arbustos.
Navegación
O río Indigirka é navegábel 1154 km río arriba dende a dende a desembocadura, ata aproximadamente a confluencia co río Moma, despois da cal hai unha zona de perigosos rápidos. É un tramo no que navegan grandes embarcacións, sendo os principais portos Khonuu, Druzhina, Chokurdakh e Tabor, case na costa. Nas proximidades de Ust-Nera o río é navegábel mais só para embarcacións pequenas.
Historia
En 1892-94, o barón Eduard Toll levou a cabo os estudos xeolóxicos nas concas do río Indigirka (e tamén do río Iana e o río Kolyma). Durante un ano e dous días, a expedición cubriu 25 000 km, dos que 4200 foron en ríos, levando a cabo os estudos xeodésicos. Debido ás dificultades da expedición e ao seu arduo labor, a Academia Rusa de Ciencias outorgou a Eduard Toll a Gran Medalla de Prata de N.M. Przewalski.
Hidroloxía
O clima da zona é tan extremo que o río está conxelado a maior parte do ano, dende outubro ata maio-xuño. Atópanse na súa conca algunhas das localidades máis frías da Terra, en primeiro lugar a aldea de Oymyakon. Debido ás condicións meteorolóxicas, os niveis máis altos de caudal obsérvanse no verán, cando estes valores soben en media até 11 500 m³/s.
Wikipedia en búlgaro
A Wikipedia en búlgaro (en Българоезичната Уикипедия) é a edición da enciclopedia libre Wikipedia en lingua búlgara. Foi creada o 6 de decembro de 2003, e o 12 de xuño de 2015 superou os 200 000 artigos. Está escrita en alfabeto cirílico.
Thor Ablestar
miniatura|Un Thor Ablestar engalando. Thor Ablestar ou Thor Able-Star foi unha serie de foguetes espaciais dos Estados Unidos.
Wikipedia en búlgaro
Esta versión da enciclopedia contén artigos e  usuarios, dos cales  son activos.
Thor Ablestar
Características
Houbo dúas versións do Thor Ablestar: o primeiro usaba unha primeira etapa Thor DM21 acompañada dunha segunda etapa Able-Star e o segundo usaba unha primeira etapa Thor DSV-2A xunto cunha segunda etapa Able-Star mellorada. Podían poñer aproximadamente 150 kg de carga en órbita. En total lanzáronse 19 Thor Ablestar: 11 da versión DM21 e 8 da DSV2A, cun total de cinco fallos e tres fallos parciais.
Good Vibrations
"Good Vibrations" é unha canción da banda estadounidense de rock The Beach Boys que foi composta por Brian Wilson con letras de Mike Love. Foi editado como sinxelo o 10 de outubro de 1966 e foi inmediatamente un éxito de crítica e de vendas, chegando ao número 1 das listas de varios países, incluídos Estados Unidos e Reino Unido. Caracterizada polas súas complexas paisaxes sonoras, estrutura episódica e subversións da fórmula da música pop, foi o sinxelo máis caro xamais gravado. "Good Vibrations" foi posteriormente aclamado amplamente como un dos mellores e máis importantes traballos do rock.
Tamén producido por Wilson, o título deriva da súa fascinación polas vibracións cósmicas, xa que a súa nai lle dicía de neno que os cans ladraban ás veces ás persoas en resposta ás súas "malas vibracións". Wilson usaba o concepto para suxerir percepción extrasensorial, mentres que a letra de Love inspirouse no nacente movemento Flower Power. A canción foi composta tal como foi gravada e de xeito semellante a outras composicións do período Smile de Wilson. Foi publicado como un sinxelo independente, coa cara b "Let's Go Away for Awhile", e que ía ser incluído no álbum non rematado Smile. No seu lugar, o tema apareceu no lanzamento de setembro de 1967 Smiley Smile.
A realización de "Good Vibrations" non tiña precedentes en ningún tipo de gravación. Baseándose no seu enfoque para Pet Sounds, Wilson gravou un excedente de fragmentos musicais breves e intercambiables cos seus compañeiros de banda e unha gran cantidade de músicos de sesión en catro estudios diferentes de Hollywood dende febreiro ata setembro de 1966, un proceso reflectido nos varios cambios dramáticos da canción. Consumíronse máis de 90 horas de cinta nesas sesións, cun custe total de produción estimado en ducias de miles de dólares. O publicista da banda Derek Taylor bautizou ao pouco común traballo como unha "sinfonía de peto". Isto axudou a desenvolver o uso do estudio como un instrumento e anunciou unha corrente de experimentación pop e o inicio do rock psicodélico e progresivo. O tema presentaba unha mestura novidosa de instrumentos, como birimbao e Electro-Theremin (tamén chamado Tannerin), e aínda que este último non é un verdadeiro theremin, o éxito da canción provocou un renovado interese e vendas de theremíns e sintetizadores.
"Good Vibrations" recibiu unha nomeación ao Grammy a mellor interpretación dun grupo vocal en 1966 e foi incluída no Grammy Hall of Fame en 1994. A canción foi votada número 1 na lista de Mojo das "100 mellores gravacións da historia" e número 6 na da Rolling Stone das "500 mellores cancións da historia" (na edición de 2021 atópase no número 53), e foi incluída na lista do Rock and Roll Hall of Fame das "500 cancións que deron forma ao rock and roll". En anos posteriores, a canción foi citada como precursora de "A Day in the Life" (1967) dos Beatles e "Bohemian Rhapsody" (1975) de Queen. Unha versión de 1976 de Todd Rundgren chegou ao número 34 na lista da Billboard Hot 100. The Beach Boys seguiron a "Good Vibrations" con outro sinxelo de seccións, "Heroes and Villains" (1967), pero tivo menos éxito.
Wikipedia en dinamarqués
A Wikipedia en dinamarqués (en Dansk Wikipedia) é a edición da enciclopedia libre Wikipedia en lingua dinamarquesa. Foi creada o 1 de febreiro de 2002.
Esta versión da enciclopedia contén artigos e  usuarios, dos cales  son activos.
Un país en la mochila
Un país en la mochila foi un programa de televisión, emitido pola canle La 2 de Televisión Española entre o 14 de outubro de 1995 e o 24 de decembro de 2000. Estaba presentado por José Antonio Labordeta. En cada programa o presentador percorría unha zona rural de España para mostrarlle á audiencia a vida cotiá da súa poboación. Facíao tanto desde un punto de vista cultural como dende o económico e o social, mediante entrevistas e parolas coa veciñanza. O espazo incluía as propias reflexións de Labordeta sobre os lugares visitados.
Primeira Tempada
Rodada en 1993.
Segunda Tempada
Rodada en 1999.
Modesto Moyrón Arias
Modesto Moyrón Arias, nado no Barco de Valdeorras cara a 1890 e finado en Guadalaxara (México) o 21 de marzo de 1975, foi un funcionario e xornalista galego.
Traxectoria
Fillo de Modesto Moyrón Carreras. Sarxento de Infantería no Protectorado Español de Marrocos dende 1914 represaliado pola ditadura de Primo de Rivera. Trasladouse a Madrid en 1931, onde traballou como empregado e foi redactor de El Imparcial. Membro do Partido Comunista de España e afiliado á UGT. Na guerra civil foi conselleiro de Instrución Pública e secretario xeral do Servizo Nacional de Crédito Agrícola. Foi presidente executivo do Comité nacional de Refuxiados. Coa derrota da República exiliouse en Perpiñán. O 24 de maio de 1939 embarcou no Sinaia no porto de Sète (Hérault) rumbo a México, chegando a Veracruz o 13 de xuño.
María José Pardo
María José Pardo Pumar, "Pepa Pardo", nada en Santiago de Compostela o 26 de novembro de 1977, é unha política galega do Partido Popular de Galicia. miniatura|Papeleta de [[Provincia de Pontevedra|Pontevedra para o Senado nas Eleccións xerais de 2023.]]
Traxectoria
Estudou no IES Sánchez Cantón, licenciouse en Dereito pola Universidade San Pablo CEU, foi docente do Departamento de Dereito Civil da Universidade de Santiago de Compostela de 2012 a 2019. Exerce como avogada de familia.
Ten publicado artigos en revistas especializadas, coma Familia y Sucesiones.
Kalush (grupo musical)
Kalush (estilizado como KALUSH) é un grupo de música rap ucraíno formado en 2019. O grupo está formado polo fundador e rapeiro Oleh Psiuk, o multiinstrumentista Ihor Didenchuk e o breakdancer MC KylymMen. Didenchuk tamén é membro da banda de electro-folk Go_A, que representou a Ucraína no Festival de Eurovisión 2021.
María José Pardo
Traxectoria
Desde 2019 foi concelleira do concello de Pontevedra e deputada provincial. Nas Eleccións xerais de España de 2023 encabezou a lista do Partido Popular ao Senado pola Provincia de Pontevedra, resultando escollida senadora.
Kalush (grupo musical)
A comezos de 2021, o grupo lanzou o proxecto paralelo Kalush Orchestra, con Tymofii Muzychuk, Vitalii Duzhyk e Dzhonni Dyvnyy como membros adicionais. A diferenza da formación orixinal, Kalush Orchestra céntrase no hip hop mesturado con motivos populares e elementos da música tradicional ucraína. O 14 de maio de 2022, o grupo gañou o Festival de Eurovisión 2022 con 631 puntos, conseguindo a terceira vitoria de Ucraína na historia do festival coa canción "Stefania".
Membros
miniatura|360px|Kalush Orchestra en Turín, de esquerda a dereita: Tab, Didenchuk, Muzychuk, Psiuk, MC KylymMen e Duzhyk.
José Cabaleiro do Lago
José Cabaleiro do Lago foi un empresario galego.
Traxectoria
A familia tiña un negocio de madeira de carballo en Galicia. Fundou as primeiras Bodegas en Chipiona en 1830. Cara a 1870 comezaron as exportacións a Inglaterra e América e o negocio cambiou o seu nome por "Antonio Caballero y Sobrinos".
Tamara Buciuceanu
Tamara Buciuceanu, nada en Tighina o 10 de agosto de 1929 e finada en Bucarest o 15 de outubro de 2019, foi unha actriz romanesa.
Traxectoria
miniatura|Selo postal emitido por Romanía en 2014 na súa honra Buciuceanu naceu na entón capital do condado romanés de Tighina, na rexión histórica de Besarabia. Graduouse no Colexio Nacional "Spiru Haret" en Tecuci no condado de Galați. Entre 1948 e 1951 asistiu ao Instituto de Teatro "Vasile Alecsandri" de Iași e no cuarto ano pasou ao Instituto de Teatro e Cinematografía de Bucarest e alí se licenciou en 1952. Foi unha das representantes da xeración de ouro do teatro romanés, coñecida como "A dama da comedia romanesa", sendo unha das figuras lendarias do teatro de comedia. Actuou en máis de 25 películas, e foi o personaxe da profesora Isoscel da serie "Liceenii" o seu papel máis emblemático.
No teatro salientou nas obras Coana Chirița, Romeo și Julieta la început de noiembrie, Scaunele, Cumetrele, Doctor fără voie, Nepotul, Așteptând la arlechin, Domnișoara Nastasia ou Mamouret porén o seu papel máis recoñecido foi o Vică Delcă da peza Dimineață pierdută" de Gabriela Adameșteanu. Para alén da súa participación no teatro e o cinema, Tamara Buciuceanu tamén traballou arreo en televisión.
Os Fornos, Arante, Ribadeo
Os Fornos é un lugar da parroquia de Arante, no concello lucense de Ribadeo na comarca da Mariña Oriental.
One 2 Ka 4
One 2 Ka 4 (en वन टू का फोर) é un filme indio de 2001 dirixido por Shashilal K. Nair. Está protagonizado por Shah Rukh Khan, Juhi Chawla e Jackie Shroff. A banda sonora foi composta por A. R. Rahman. O filme é propiedade no presente da compañía de Shah Rukh Khan Red Chillies Entertainment.
Xavier Lorenzo Oroza
Traxectoria
Traballou como redactor en La Voz de Galicia, Antena 3 Radio, Caminos inolvidables de Galicia y del mundo. Foi director de informativos de TCN televisión. Era membro da ACPE-AS- de correspondentes de prensa estranxeira e correspondente acreditado do grupo israelí "Aurora" na UE. Colaborou con Jerusalem Post e El Correo Gallego, El Correo Español El pueblo Vasco. Foi membro do consello de redacción do semanario Mundo Hispánico en Suíza e colaborou na Televisión Helvética. Finou no Hospital Juan Canalejo da Coruña o 29 de marzo de 2001.
Vida persoal
Casou con Pilar Rego Fernández e foi pai de Noel Lorenzo Rego.
Tubular Bells
Tubular Bells é o álbum de estrea do músico inglés Mike Oldfield, publicado o 25 de maio de 1973 a través do selo Virgin Records. Oldfield, que tiña 19 anos cando foi gravado, tocou case todos os instrumentos do disco case completamente instrumental.