cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Século XI
Acontecementos importantes
O Loureiro, Erboedo, A Laracha
O Loureiro é un lugar da parroquia de Erboedo no concello coruñés da Laracha na comarca de Bergantiños. Tiña 14 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales eran 7 homes e 7 mulleres.
Compañía Nacional dos Ferrocarrís do Oeste
miniatura|Mapa da rede explotada pola compañía en [[1935.]]
A Compañía Nacional dos Ferrocarrís do Oeste (en castelán: Compañía Nacional de los Ferrocarriles del Oeste) foi unha empresa ferroviaria española constituída en 1928 cuxa creación veu motivada pola necesidade de facerse cargo das distintas liñas ferroviarias que, tras a quebra dos seus anteriores donos, quedaran baixo control do Estado.
Historia
A compañía naceu no contexto de crise que atravesou o ferrocarril español durante a década de 1920. Seguindo os principios do Estatuto Ferroviario de 1924, o Estado decretou a creación desta compañía, en parte para ir ao rescate de ferrocarrís do Oeste de España que atravesaban unha grave situación económica e en parte para aglutinar outras liñas ferroviarias controladas xa polo Estado, concretamente as liñas Betanzos-Ferrol e Ávila-Salamanca. O resto de liñas formaban parte das seguintes empresas:
A súa existencia foi curta, dado que tras a Guerra Civil Española foi integrada na Rede Nacional dos Ferrocarrís Españois (RENFE) en 1941.
Século XII
século XI < século XII > século XIII thumb|Hemisferio Oriental a inicios do século XII d.C. thumb|Hemisferio Oriental a finais do século XII d.C. Tempo que transcorre entre o 1 de xaneiro de 1101 e o 31 de decembro de 1200. Marca o inicio da Baixa Idade Media.
Carmen Domínguez Álvarez
María del Carmen (Karmenka) Domínguez Álvarez, nada en Oviedo o 10 de setembro de 1969, é unha doutora en matemáticas experta en glacioloxía, aventureira e exploradora polar española, que foi cofundadora do proxecto Glackma, que desenvolveu un método único para o estudo do cambio climático.
Século XII
Durante este século en toda a Europa occidental tivo lugar un ciclo demográfico expansivo sostido, que se mantivo no século seguinte.
Carmen Domínguez Álvarez
Traxectoria
Naceu en Oviedo pero aos 5 anos trasladouse coa súa familia a Salamanca, cidade na que vive actualmente. Estudou matemáticas aplicadas na Universidade de Groninga (Holanda) e na Universidade de Salamanca, pola que se doutorou en 1998 e onde é Profesora Titular dende 2001.
Século XII
Galicia
Nos principios deste século configurouse a definición actual de Galicia, en contraposición á Gallaecia da Idade Antiga. Coa separación definitiva de Portugal nun reino propio, Galicia establécese coas fronteiras que permaneceron ata os nosos días. O último en gobernar o antigo territorio da Gallaecia foi o conde Raimundo de Borgoña.
Carmen Domínguez Álvarez
Traxectoria
Apaixonada da natureza dende nena, na procura dunha aplicación práctica da matemática -que ela sempre considerou unha "caixa de ferramentas"-, acabouna atopando nunha charla de Adolfo Eraso en Madrid sobre o Perito Moreno que a converteu nunha entusiasta dos glaciares. Despois da súa primeira exploración no interior dun glaciar e despois da súa primeira inmersión na Antártida, tivo ben claro que o resto da súa vida estaría dedicada a dar a coñecer aos demais, a realidade das rexións polares.
Século XII
Galicia
Durante este século tanto nas terras galegas como nas dos reinos da Europa occidental o desenvolvemento dos dominios monásticos chega ao seu punto máis álxido. Os mosteiros convertéronse en verdadeiros eixes vertebradores, sociais e económicos.
Carmen Domínguez Álvarez
Traxectoria
O proxecto GLACKMA (Glaciares, Criokarst e Ambiente) púxose en marcha no ano 2001. Posteriormente no ano 2010 fundaron, co mesmo nome, unha asociación sen ánimo de lucro, para medir a descarga glaciar, é dicir, o xeo que se perde en forma de auga nos casquetes polares de ambos os hemisferios. Para iso implementaron diversas estacións de medición e recompilación de datos (tanto no Ártico como na Antártida), instaladas por eles mesmos a base de escalada, espeleoloxía avanzada e esforzos durísimos, que lles permiten coñecer a drenaxe no interior dos glaciares. Estas sondas proporcionan información actualizada e constante sobre a evolución do quecemento global.
Século XII
Galicia
Este século xunto co seguinte foron os séculos de ouro da peregrinación a Santiago de Compostela
Carmen Domínguez Álvarez
Traxectoria
A súa primeira expedición a Islandia tivo lugar no ano 1997 e dende entón realizou máis de 60 expedicións polares de ata tres meses de duración, pasando a noite en tendas de campaña en diversos lugares como: Antártida, Patagonia, Islandia, Svalbard e Siberia. "Karmenka" é o alcume que lle puxeron uns expedicionarios polares rusos e que ela elixiu como firma.
A importancia do Proxecto GLACKMA reside en que conseguiu pór en marcha unha rede de estacións de rexistro do desxeo glaciar a partir dun método único no mundo, conseguindo medir de maneira precisa a evolución do quecemento global. Con imbatible entusiasmo, gran profesionalidade e escasos fondos públicos, o Proxecto GLACKMA desenvolveu un revolucionario sistema de medición da descarga glaciar (xeo que se derrite) nos casquetes polares de ambos hemisferios. Levan dende o 2001 xerando series temporais con intervalo horario de descarga glaciar en cada unha das estacións que teñen implementadas. O que GLACKMA creou é un eficiente indicador do cambio climático. A asociación Glackma tamén se destaca pola súa faceta pedagóxica e de divulgación científica e foi declarada de Utilidade Pública polo Ministerio do Interior en 2015.
Desperate Youth, Blood Thirsty Babes
Desperate Youth, Blood Thirsty Babes é un álbum da banda estadounidense de art rock TV on the Radio, editado o 9 de marzo do 2004 a través dos selos Touch and Go Records e 4AD.
Psiconáutica
Psiconáutica é o segundo álbum de estudio da banda galega de shoegaze Linda Guilala, publicado o 10 de xuño de 2016 a través do selo Elefant Records.
Justice
Seu álbum de estrea, †, foi publicado en xuño do 2007 coa aclamación da crítica. O disco foi nomeado ao Grammy ao mellor álbum de electrónica/dance. Foi número 16 na lista dos 50 mellores álbums do ano para Pitchfork Media e número 18 na dos 25 mellores discos de 2007 para a revista Blender. Foi nomeado tamén ao Shortlist Prize dese ano. A súa remestura do tema de MGMT "Electric Feel" gañou o Grammy á mellor remestura non clásical en 2009.
You Xie
Traxectoria
You Xie era fillo dun banqueiro e dunha mestra de escola de primaria. Naceu nunha época de fames na China. Medrou durrante a Revolución Cultural e, por iso, non puido asisir á escola senón que houbo traballar no campo. De 1979 a 1983 estudou alemán e inglés na Universidade Sun Yat-Sen de Guangzhou. Tras graduarse, traballou como intérprete para Volkswagen en Shanghai.
En 2010, foi seleccionado entre os "100 principais intelectuais públicos chinos" polo periódico chinés "Southern Weekly". Uniuse á CSU en 2012 e o 20 de abril de 2013, foi seleccionado como candidato para comité executivo do distrito por membros da Unión Social Cristiana (CSU) obtendo 141 de 220 votos, o mellor resultado de tódolos candidatos que se presentaban. En 2014, Xie fue elixido como concelleiro no concello de Bamberg coa maior cantidade de votos de tódolos candidatos da CSU.
Vida familiar
You Xie é protestante e está casado con Shenhua Xie Zhang. Vive en Bamberg, onde dirixe un bar para estudantes, o China Fan Imbiss.
Paredes, Erboedo, A Laracha
Paredes é un lugar da parroquia de Erboedo no concello coruñés da Laracha na comarca de Bergantiños. Tiña 9 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales eran 5 homes e 4 mulleres.
Misery (novela)
Misery é unha novela de terror psicolóxico de Stephen King que foi publicada en 1987. Esta novela foi nomeada ó Premio Mundial de Fantasía á mellor novela no ano 1988, e foi adaptada posteriormente nun filme e nunha obra teatral homónima. Cando King estaba a escribir Misery en 1985, pensou en publicar o libro baixo o pseudónimo de "Richard Bachman", mais a identidade do pseudónimo foi descuberta antes do lanzamento.
A novela céntrase na personaxe de Paul Sheldon, un famoso escritor de novelas románticas da era vitoriana creador da serie de Misery Chastain. Un día, é restacado dun accidente de coche por unha fanática tola polos seus libros, Annie Wilkes, que o leva ó seu fogar, e que unha vez que descobre o que lle ocorre a Misery na derradeira entrega, obrígalle a escribir un novo libro para cambiar a historia.
Baltar
Baltar é un concello da provincia de Ourense, pertence á comarca da Limia. Segundo o IGE en 2018 tiña 968 habitantes (1002 en 2015, 1149 no 2006, 1177 no 2005, 1180 no 2004, 1189 no 2003). O seu xentilicio (véxase no Galizionario) é baltarés.
Xeografía
Baltar é un concello de interior, cun relevo suave encaixado entre os Montes de Montecelo e os Montes de Boullosa e a Serra de Larouco ao sur que, chegando aos 1300 m, constitúe o límite natural con Portugal. Está regado por dous afluentes do río Limia, o río Faramontaos e o río Salas; o primeiro descorre cara o norte e logo cara o oeste e o segundo cara ao sur.
O terreo é granítico, areoso e pouco fértil. Hai bosques de frondosas e coníferas nos vales e pradairos principalmente na Serra de Larouco.
O concello está atravesado pola estrada que leva a Xinzo de Limia, a OU-1110.
Dáse unha oscilación térmica acusada (14 °C), con temperaturas medias anuais baixas (10 °C).
Historia
O territorio estivo poboado polos límicos até o século I, en que foi invadido por tribos bárbaras. É posíbel que no lugar de Dourique se disputase unha batalla entre o rei de Portugal e os mouros. En época medieval, era posesión da Casa de Monterrei.
Parte do concello ―o lugar das Maus― constituíu até 1868 o Couto Mixto. Ese ano, coa entrada en vigor do Tratado de Lisboa de 1864, todo o Couto Mixto foi incorporado a Baltar, mais os lugares de Rubiás e Santiago pediron ser integrados no concello de Calvos de Randín, solicitude que foi aprobada pola Deputación de Ourense en 1870 e se fixo vixente o ano seguinte.
A partir de 1950 a emigración foi un das causas polo que na actualidade diminuíu a suá poboación ata límites nunca vistos.
Economía
Predomina o sector primario de autoconsumo (50 % da poboación), seguido da construción (20 %), os servizos (20 %) e a industria (5 %). O 45 % do chan é forestal e o 20 % son pradairos e o 35 % dedícase a sementar patacas, centeo, millo, verzas da horta etc. Críanse porcos, vacas, ovellas e coellos.
Cultura
Na zona comprendida entre os ríos Salas e Faramontaos atópanse as ruínas dun lugar coñecido como Saler, do que se di que provén o nome do río.
O sivo é o traxe típico da zona e facíase con liño.
Na parroquia de Santa María de Tixós atópase un dos fornos mais antigos do concello así como un cruceiro e un peto de animas.
Lugares de Baltar
Para unha lista completa de todos os lugares do concello de Baltar vexa: Lugares de Baltar.
Northern Exposure
Northern Exposure foi unha serie de televisión norteamericana que emitiu a CBS entre 1990 e 1995, cun total de 110 episodios. A serie estaba ambientada nun pequeno e remoto lugar de Alasca chamado Cicely e comeza cando chega Joel Fleischman (Rob Morrow), un xudeu de Nova York, que fixo a carreira de medicina grazas a unha bolsa de estudos do estado de Alasca e segundo as condicións da bolsa está obrigado a exercer durante catro anos en Alasca. En España a serie emitiuna a segunda canle de TVE co título de Doctor en Alaska, en castelán.
TVE HD
TVE HD foi unha cadea de televisión en alta definición de Televisión Española que emitiu a través da TDT. Comezou as súas emisións o 17 de xuño de 2009 en Valladolid, e aumentou progresivamente a súa área de cobertura, chegando ata o 84% dos fogares españois en setembro de 2010.
Emitiu en probas con calidade de imaxe 720p a 50 fotogramas por segundo e son Dolby Dixital Plus 2.0.
A programación da canle baseábase en reposicións de series que TVE ten en HD cando non é un simulcast con La 1, La 2 ou Teledeporte.
A canle cesou as súas emisións o 31 de decembro do 2013 para dar paso a La 1 HD, e tamén lanzaron a canle Teledeporte HD.
The Body Politic
The Body Politic foi unha revista mensual canadense de temática LGTB, que se publicou entre 1971 e 1987. Foi a primeira publicación gai realmente importante no Canadá.
Características
Inspirados polo éxito da marcha ao Parlamento, diversos membros da comunidade gai-lésbica de Toronto botaron a andar unha publicación para todo o colectivo o 28 de outubro de 1971, dous anos despois de que a homosexualidade fose legalizada no Canadá. O seu prezo de venda inicialmente foi de 25 céntimos de dólar canadense. Antes desta revista, publicáranse no país americano outras dúas publicacións, de vida breve, a Gay International e a Two, ambas as dúas editadas en Toronto.
A publicación foi o berce dos Arquivos Gai Lésbicos do Canadá en 1973. En 1975 o grupo de xente que traballaba ao redor do Body Politic botou tamén a andar Pink Triangle Press, unha empresa editora e xornalística canadense que botou a andar moi diversas iniciativas en prensa e televisión ata o día de hoxe. Entre os escritores vencellados a esta publiciación estiveron Gerald Hannon, Stan Persky, John Greyson e Gary Kinsman.
O primeiro anuncio publicitario apareceu no cuarto número da revista. No seu cumio, The Body Politic tivo 3.000 subscritores, un terzo deles fóra do Canadá. Ao longo da súa vida tivo 80 correspondentes regulares en 21 cidades canadenses. Por veces The Body Politic foi controvertido. Foi acusado de publicar material obsceno en dúas ocasións, en 1977 por un artigo de Hannon titulado Homes que queren a rapaces que queren a homes (Men Loving Boys Loving Men), e en 1982, por un artigo sobre fisting. A revista foi absolta nos dous casos, aínda que o material que a policía apreixou no proceso polo artigo de Hannon tardou oito anos en serlle devolto.
Joaquim Pla Janini
Joaquim Pla Janini, nado en Tarragona en 1879 e finado en Barcelona en 1970, foi un médico e fotógrafo pictorialista.
Traxectoria
En 1923 crea xunto a Josep Desmestres, Salvador Lluch e Claudi Carbonell a Agrupación Fotográfica de Cataluña, da que será presidente entre 1927 e 1930.
Na súa obra apreciase a influencia do novecentismo, traballando diversos temas como a relixón, a familia, a vestimenta e as naturezas mortas, tentando sempre proporcionar ás súas obras as características das obras de arte da pintura. Considérase, tanto pola súa temática como polo emprego de impresións nobres, a goma bicromatada e o bromoleo, como referente do pictorialismo. Por isto foi un dos defensores das técnicas pigmentarias despois da Guerra Civil Española.
Publicou as súas fotografías en revistas como Lux, en 1921, e Art de la Llum, entre 1933 e 1935. Algunhas das súas obras poden atoparse no Museo Nacional de Arte de Cataluña.
Eugène Ionesco
Eugène Ionesco (en romanés Eugen Ionescu), nado en Slatina o 26 de novembro de 1909 e finado en París o 28 de marzo de 1994, foi un dramaturgo e escritor francés de orixe romanesa. Foi un dos principais dramaturgos do teatro do absurdo, e elixido membro da Academia Francesa.
Biografía
De pai romanés e nai francesa, viaxou a París cun ano de idade e viviu alí ata os trece anos. En 1925 volve a Romanía e estuda a carreira de Letras. Ensina francés durante tres anos nun Instituto de Bucarest, ata que en 1938 regresa a Francia para establecerse definitivamente. Traballou nunha editorial, despois nun banco e comezou unha tese doutoral sobre a morte na poesía francesa que non chegou a rematar. Relacionouse co grupo da revista literaria Cahiers du Sud antes de adicarse por enteiro á súa produción dramática. miniatura|Tumba de Eugène Ionesco Faleceu en 1994 e está enterrado no cemiterio de Montparnasse en París.
A súa primeira obra de teatro, A cantante calva estreouse no Théâtre des Noctambules en 1950, causando un tremendo escándalo, pero a súa intelixencia, novidade e ruptura coa lóxica lévano á fama, fama que non lle abandonaría nas súas posteriores obras. Ionesco foi, xunto o irlandés Samuel Beckett, o pai do teatro do absurdo, mediante o cal el fai "dun texto burlesco, un xogo dramático; e dun texto dramático un xogo burlesco". Máis aló da mera ridiculización de situacións banais, as obras de Ionesco debuxan de modo tanxible a soidade dos humanos e a insignificancia da propia existencia.
Ourivaría
miniatura|300px|Taller de ourivaría doado polo artista [[Fernando Marmolejo Camargo|Fernando Marmolejo ao Museo de Artes e Costumes Populares (Sevilla).]]
A ourivaría ou ourivería é o traballo artístico realizado sobre utensilios ou adornos de metais preciosos, ou aliaxes deles para facer xoias, obxectos de adorno ou de culto. Procede do latín auri ‘ouro’ e faber ‘fabricador’. Os metais que constitúen os obxectos de ourivaría propiamente ditos son eminentemente a prata e o ouro ou unha mestura de ambos que na antigüidade adoitava chamarse Electró.
Historia
Co ouro e a prata fabricábanse xa desde a Prehistoria, utensilios moi variados como vaixelas, pezas de adorno, xoias, moedas, estatuas seguindo o estilo, a ornamentación e o gusto propios da época e da nación que os elabora, como pode observarse percorrendo as principais civilizacións.
As técnicas empregadas no traballo do ouro foron moi sinxelas ao comezo. A martelada en frío proporcionaba láminas e fíos que podían adoptar formas diferentes. Posteriormente, pero aínda nunha época temperá, utilizáronse o quentado e a fusión. Os avances técnicos supuxeron unha diversificación das formas.
Na Península Ibérica, a partir do Bronce final documéntanse as pezas compostas e as primeiras aliaxes voluntarias, sobre todo en Galicia, atopáronse bos exemplares de brazaletes, colares e pendentes de ouro, algúns deles con aplicacións de filigrana que poderían ser da época da arte ibérica propiamente dito.
Unións mecánicas e ensambles
Documéntanse sobre todo:
Técnicas decorativas
miniatura|Sepultura 43 da [[Necrópole de Varna, o primeiro ouro traballado do mundo. ]]
Presqueiras
O topónimo galego Presqueiras pode referirse a:
Voitre branco
Os voitres voan normalmente en solitario, aínda que ás veces seguen a outros conxéneres ou ata a voitres doutras especies e corvos. Habitan na Península Ibérica, África e o suroeste de Asia ata a India. En España, o voitre branco é normalmente un visitante estival, aínda que existen poboacións sedentarias nas illas de Menorca, Mallorca, Lanzarote e Fuerteventura.
Adoitan aniñar en covas situadas sobre cantís e vales recurtados, onde poñen dous ovos entre marzo e abril nun niño forrado de pelos de animal (é común o uso de lá de ovella), pólas e ósos. Transportan estes materiais co peteiro, ao contrario que o resto de voitres, que o fan suxeitándoos coas súas poutas. O uso intensivo de pesticidas pode reducir a posta a un só ovo, coma aconteceu en varias zonas de España e Portugal onde hoxe en día atópase en declive.
Agro del Miño
Agro del Miño foi un periódico editado en Goián (Tomiño) en 1931.
Historia e características
Subtitulado Periódico agrario, apareceu en xaneiro de 1931. Foi continuación de El Agro de Tomiño e recollía informacións sobre as sociedades agrarias do partido xudicial de Tui. O seu director era Francisco Rodríguez Otero e entre os seus redactores estaba Daniel Calzado Poceiro.
Wilfrido Vargas
Wilfrido Radamés Vargas Martínez, nado o 24 de abril de 1949 en Altamira, é un músico e compositor dominicano coñecido particularmente por popularizar o merengue fóra das fronteiras do seu país.
Traxectoria
Con 10 anos comezou os seus estudos na Academia Municipal de Música da súa cidade e aos 12 anos converteuse no solista de viola e trompeta dun pequeno grupo local. A súa carreira comercial comezou coa banda "Wilfrido Vargas e os seus Beduínos" cos que gravou o seu primeiro álbum en 1974. Así mesmo, Wilfrido Vargas formou parte da prestixiosa banda de música salsa Fania All Stars, na súa faceta de trompetista.
Museo Picasso de Barcelona
O Museo Picasso de Barcelona (en Museu Picasso), é un museo que posúe unha colección de 4 249 obras do pintor malagueño Pablo Picasso nos múltiples medios que abordou (pintura, escultura, debuxo, gravado) a cal é a máis completa do mundo en obras da súa xuventude. Atópase na rúa Montcada e abriu as súas portas ó público por vez primeira o 9 de marzo de 1963. Está declarado museo de interese nacional pola Generalitat de Cataluña.
Pirrón de Elis
miniatura|228px| Petrarcameister "O filósofo Pirrón no mar tormentoso", século XVI.
Pirrón, (en grego Πύρρων ὀ Ἡλείος), nado en Elis –cidade ó nordeste do Peloponeso– en 360 adc e finado en 270 adc, foi o primeiro filósofo escéptico que fixo da dúbida o problema central de toda a súa filosofía.
Coñécese a súa existencia a través do seu discípulo Temón. Quizais formara parte das tropas na expedición de Alexandre o Grande que chegou ata a India
Máis alá da dúbida de pensadores coma Sócrates, dicía que "incluso é imposible saber que non sabemos nada, inmersos en mundos de aparencias contraditorias ". Como a maioría dos escépticos adicábase a demoler todos os argumentos utilizados polos que pretendían xustificar calquera dogma.
Por motivos facilmente imaxinables a Idade Media escolástica foi moi hostil cara á filosofía pirroniana, e como consecuencia diso destruíronse gran parte dos contidos escépticos. Posteriormente, no Renacemento volveu estar de actualidade e tivo certo eco en pensadores posteriores coma por exemplo Hume.
Saga do 21º torneo das artes marciais
A Saga do 21º torneo das artes marciais é a segunda saga de ficción do manga e anime Dragon Ball. Nesta saga, Son Goku e Krilín son adestrados polo Mestre Mutenroi e participan no campionato mundial das artes marciais.
Adestramento antes do torneo
Esta saga comeza cando Son Goku vai á casa de Mutenroi, e pregúntalle se o pode adestrar nas artes marciais. Mutenroi negarase dicindo que xa hai moitos anos que non ten alumnos. Despois dun anaco, dille que o adestrará se lle trae unha rapariga pero Son Goku levaralle unha muller gorda e unha serea. Despois, Son Goku ve un bote no horizonte, que resulta ser Krilin, un rapaz que tamén se quere adestrar co Mestre Mutenroi (Krilín incluso lle leva unhas revistas pornográficas para subornalo). Finalmente, Mutenroi dilles que os adestrará se lle levan unha rapaza polo que Son Goku e Krilín van na Nube Kinto buscar unha (Krilín non pode subir nela polo que vai agarrado a Son Goku). Ó final, atopan unha ladroa de bancos loura chamada Lunch, que se transforma nunha rapaza de pelo azul e muda de personalidade cando esbirra. Despois de lla levar, Mutenroi comezará a adestrar ós dous rapaces, cun adestramento que consiste en:
A partir do segundo día, farán o mesmo adestramento cunha cuncha de tartaruga de 20 kg ás costas; ata que dean movido unha enorme rocha, que é cando trocarán a cuncha por outra de 40 kg.
Nun certo día de adestramento, Mutenroi chimpou unha pedra a un bosque enorme, e Son Goku e Krilin tiveron que atopala.
Despois de oito longos meses de adestramento, Son Goku, Krilín, Mestre Mutenroi, Bulma, Yamcha, Puar e Oolong van ó 21º torneo das artes marciais. Tras supera-las preliminares con facilidade, viñeron os cuartos de finais onde os combates quedaron do seguinte xeito:
Krilin contra Bacteria
O rival de Krilin chámase Bacteria, e é o loitador máis fedorento do mundo, xa que non se lavou dende que naceu. Así Bacteria usa o seu cheiro repugnante e noxento para desconcentrar e deixar sen forzas a Krilin, que leva tódalas de perder ata que Son Goku lle lembra que ten o nariz enfeitizado e que non pode cheirar nada. Despois disto, Krilin vence a Bacteria sen dificultades pasando así a semifinais.
Yamcha contra Yackie Chun
Yamcha, ansioso da vitoria, realiza ataques ofensivos. Non obstante, quedará sorprendido pola incrible velocidade de Chun, xa que non consegue acertar un só ataque, incluíndo a súa mellor técnica: cairos de lobo. Daquela Chun contraataca varrendo a súa man cara a Yamcha. A forza do vento creado golpea a Yamcha e bótao fóra do tatami, aínda que en realiade non lle tocara. Yamcha abraiado por caer derrotado por un home vello, empeza a sospeitar de que Jackie Chun poida ser en realidade Mutenroi disfrazado. Así o misterioso Yackie Chun pasa a semifinais.
Guty Cárdenas
Augusto Azouridas Pinelo, coñecido como Guty Cárdenas, nado en Mérida o 12 de decembro de 1905 e finado na Cidade de México o 5 de abril de 1932, foi un cantante, músico e compositor mexicano acompañante de tríos románticos famosos da época, que foi asasinado con só 26 anos de idade. Acadaron sona as súas interpretación de "Nunca", "Presentimiento" ou "Un rayito de sol".
Saga do 21º torneo das artes marciais
Nam contra Ranfan
Antes do combate Nam está preocupado e tómase o torneo moi en serio, polo que Yackie Chun usa unha técnica para lle le-la mente. Resulta que Nam é dunha aldea no deserto onde se perderon as colleitas por mor da secura. El, que é o home máis forte do seu pobo, recibiu tódolos cartos dos que dispuña a súa aldea para que puidera participar no torneo co obxectivo de mercar auga cos cartos do premio. Deste xeito eliminaría as dificultades da súa xente.
El Informal
Presentado por Javier Capitán (Capi) e Florentino Fernández (Flo), o programa contaba coa colaboración do humorista Miguel Nadal (Miki) e os reporteiros Félix Álvarez (Felishuco) e Inma del Moral, quen posteriormente foi substituída por Patricia Conde (Mistry). O programa tamén contaba coa colaboración de Mario Gil (encargado da banda sonora e os efectos de son) e Fernando Costela como dobrador habitual.
Saga do 21º torneo das artes marciais
Nam contra Ranfan
A Nam tócalle loitar contra Ranfan, unha rapaza atractiva que ten coma estratexia usa-los estereotipos femininos coma vantaxe. Así, cando Nam lle vai atacar, fai que se asusta e berra, polo que Nam achégase a ver se esta ben e ela atácalle sen piedade. Despois disto, Nam decide non facerlle caso e loitar sen compaixón, pero Ranfan, ó ver que xa non lle serve a súa táctica, íspese e queda en roupa interior. Nam perde a concentración e ponse nervioso chegando a recuar cara a tras. Ranfan camiña na súa dirección e Nam, que xa está na beira do tatami, pensa de novo nos seus amigos e familia da aldea, recuperando así a concentración para, cos ollos pechados, esquiva-lo ataque final de Ranfan e contraatacar deixándoa sen sentido e gañando o combate.
Son Goku contra Xiran
O combate comeza cunhas puñadas e unhas patadas, onde deseguido Son Goku chimpa a Xiran polos aires fóra dos límites do tatami pero este ó ter ás volta a el. Xirán, decide face-la súa mellor técnica que consiste en lanzar unha especie de goma pola boca co que rodea e inmobiliza a Son Goku. Despois cólleo e lánzao a gran distancia polo que ó non se poder mover, Son Goku chama á nube Kinton antes de toca-lo chan e regresa ó tatami. Porén os xuíces advirten que se volvía usa-la nube quedaría descualificado. Despois disto Xiran tenta golpear a Son Goku pero no momento do impacto agárrase ó brazo de Xiran co rabo, que lle saíu nese mesmo intre (perdérao no remate da saga de Pilaf). Son Goku, grazas ó encontro co rabo e polo tanto coa forza, esnaquiza a goma. Xiran ó ver esta fazaña, segundo el a goma era indestrutible, réndese dándolle o triunfo a Son Goku.
El Informal
As vítimas das súas bromas/ parodias/ sátiras eran políticos, futbolistas, famosos e demais personaxes procedentes da actualidade; como Po Zi, Bette Davis, Fernando Fernán-Gómez, El Dioni, Michael Landon, El Cuñao, José María Aznar, Bertín Osborne, Carmina Ordóñez, Jesús Gil, George W. Bush, Arnold Schwarzenegger (ó que bautizaron co nome de "El Chuache" e dotaron dun curioso acento maño, obra de Miguel Nadal), Charlton Heston ou El Cordobés entre outros moitos.
Saga do 21º torneo das artes marciais
Krilin contra Jackie Chun
O combate comeza con Krilin atacando. Realiza unha serie de ataques que Chun ten que evitar. Daquela, Chun pégalle unha puñada a Krilin sen que este poida reaccionar, polo que Krilin vai con máis coidado sendo así capaz de contraatacar. Os dous atéstanse golpes mutuamente que ninguén, agás Son Goku, é capaz de seguir, polo que o presentador pídelles que repitan a súa confrontación a cámara lenta.
Neste punto, Krilin vendo que no poderá derrotar a Chun nunha loita xusta, ten a idea de tirar unhas bragas ó chan. Chun non se pode controlar, e chímpase cara ás bragas polo que Krilin atácalle enviándoo polos aires fóra dos límites do tatami. Cando o presentador vai declara-la vitoria de Krilin, Chun fai unha Onda Vital (Kame Hame Ha) propulsándose novamente cara á pista, deixando a todos abraiados, agás Yamcha que agora está seguro de que Chun é realmente Mutenroi.
Finalmente, Krilin tenta atacar pero Chun desaparece deixando a súa imaxe e aparece detrás onde o golpea fortemente na caluga deixándoo tendido no chan e pasando á final.
El Informal
Ó pouco tempo o equipo separouse: tras unha tempada interpretando ao fillo de Soledad Huete en 7 Vidas, Florentino Fernández marchou a Televisión Española, onde presentou El Show de Flo e participou en Splunge xunto a Miguel Nadal (ó que tamén vimos Mis Adorables Vecinos) e Patricia Conde. Esta última tamén fixo os seus primeiros pasos como actriz na obra de teatro 5 Mujeres.com e na errada sitcom de Cuatro Siete Días al Desnudo. Pola súa banda Javier Capitán, mentres continuaba en RNE, probou sorte en Antena 3 co late night Ya es viernes... o no, pero a cousa non terminou de callar. Félix Álvarez foi o único que permaneceu en Telecinco durante unha longa tempada, traballando como interlocutor de A Tu Lado, un programa cancelado en xullo de 2007, pero que el abandonara un ano antes.
Saga do 21º torneo das artes marciais
Son Goku contra Nam
Comeza o combate e Nam ataca a Son Goku que o evita imitando a técnica da imaxe de Jackie Chun. A loita está moi igualada ata que a Son Goku ocórreselle xirar sobre si mesmo avanzando cara a Nam que ten que recuar, estando a piques de saír do tatami de non ser porque Son Goku cae ó chan mareado. Nam aproveita e salta a grande altura para así, unha vez na caída e usando toda a forza do seu corpo, golpear cos brazos en cruz o pescozo de Son Goku. Aínda que Nam di que ningún home pode espertar deste ataque antes de dez días, Son Goku érguese antes de que o presentador conte ata dez. Nam volve tentalo pero esta vez Son Goku ségueo polo que estando no aire non poden loitar. Son Goku ten unha idea, e chegando antes ó chan ca Nam, faille crer que poderá usar de novo o seu ataque, pero cando se achega á terra Son Goku esquívao e dunha patada bótao fóra do tatami.
Despois da loita, Nam, malia estar triste, dálle os seus parabéns a Son Goku. Cando xa vai marchar, Jackie Chun dálle unha cápsula Hoi-Poi e dille que poderá levar toda a auga que queira do pozo que hai alí sen pagar nada, xa que a auga é moi abundante nese país. Nam pregúntalle como é que sabe tanto e el respóndelle que é o mestre Mutenroi e que se apuntou ó torneo disfrazado para evitar que Son Goku e Krilin gañasen, xa que se o fixeran pensarían que son os máis fortes e deixarían de adestrar. Así demostraríalles que sempre hai algún loitador mellor. Ademais, Mutenroi pídelle que se disfrace del para que así Yamcha e os demais non dubiden de Jackie Chun.
A Pereira, Erboedo, A Laracha
A Pereira é un lugar da parroquia de Erboedo no concello coruñés da Laracha na comarca de Bergantiños. Tiña 13 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales eran 6 homes e 7 mulleres.
El Informal
Indubidablemente El Informal marcou a toda unha xeración: son moitos os que a día de hoxe considérano un programa de culto e un clásico moi a ter en conta na historia da televisión española, digno de ocupar un lugar de honra á altura doutros inesquecibles programas humorísticos coma os especiais de "Martes y 13" ou os máis recentes "La Hora Chanante", "Camera Cafe" ou "Vaya Semanita". Tanto é así, que en 2007 cobraron forza os rumores de que o programa podería regresar á pequena pantalla, esta vez en La Sexta, que ten en persoal practicamente á totalidade dos colaboradores orixinais (salvo Javier Capitán, que permanece en TVE presentando o programa O Negociador).
Saga do 21º torneo das artes marciais
A Final
O combate comeza con Yackie Chun atacando e, aínda que Son Goku consegue esquivalo de primeiras cun salto, cando está no aire recibe unha patada que o bota fóra dos límites do tatami. Non obstante conseguirá volver usando o rabo coma se fose a hélice dun helicóptero. Deseguido, os dous atacan con cadansúa Kame Hame Ha que ó chocaren anúlanse provocando un estoupido. Daquela, Chun desaparece deixando a súa imaxe, o que fai que Son Goku, ó coñecela técnica de antes, ataque á segunda imaxe. Porén, esta vez era un dobre espellismo polo que Chun aparece detrás e dunha patada guíndao contra a parede. Son Goku érguese e facendo un triplo espellismo bóuralle na cabeza. Despois disto, Chun usa a técnica do borracho coa cal vai golpeando a Son Goku sen que poida facer nada ata que se lle ocorre actuar coma un lobo para así darlle unha forte patada.
Tras isto, o combate inclínase a favor de Son Goku que finxindo ser un mono supera en todo a Yackie Chun polo que este decide durmilo cunha técnica de hipnose. Cando faltaba pouco para que fose eliminado, Bulma berra que a comida está preparada e Son Goku esperta. Tras ser atacado pola técnica "pedra, papel, tesoiras", Yackie Chun anóxase e decide realiza-la descarga mortal coa cal Son Goku está a piques de se render de non ser porque nese intre mira a lúa chea e transfórmase nun Oozaru facendo inútil a descarga. Todo o mundo foxe agás os amigos de Son Goku e o presentador. Yamcha e Puar téntanlle corta-lo rabo pero Chun usa a Kame Hame Ha, que parece matar a Son Goku pero que en realidade destrúe a lúa (un lobishome aparecería máis adiante para se vingar de Chun xa que a lúa era o único xeito de se poder transformar de novo nun home).
Episodios no anime
Saga du premier championnat d'arts martiaux
Ed Sullivan
Edward Vincent Sullivan, nado en Nova York o 28 de setembro de 1901 e finado na mesma cidade o 13 de outubro de 1974, foi un famoso presentador de televisión dos Estados Unidos. Destacou na cultura popular daquel país, tornándose unha referencia dentro da cultura televisiva norteamericana, principalmente nas décadas de 1950 e 1960.
O seu programa dominical, denominado The Ed Sullivan Show, tivo o seu inicio en 1948 e rematou en 1971 na rede de televisión CBS; por alí pasaron os maiores nomes da música popular en todo o século XX: Cher, Elvis Presley, Beatles, Carpenters, Rolling Stones, The Doors, The Bee Gees, James Brown, Jackson Five, The 5th Dimension, Stevie Wonder, Diana Ross, entre outros.
Infancia e inicio de carreira
Sullivan naceu en Harlem, Nova York, fillo de Elizabeth F. Smith e Peter Arthur Sullivan, un funcionario de alfándega de ascendencia irlandesa.
Ex-boxeador, Sullivan comezou o seu traballo nos medios de comunicación como xornalista deportivo do xornal The New York Evening Graphic. Cando Walter Winchell, un dos columnistas sociais máis populares da súa época, deixou o xornal, Sullivan pasou a ser columnista teatral. A súa columna foi máis tarde publicada no The New York Daily News. Sullivan volveuse coñecido axiña no mundo do entretemento.
En 1941, Sullivan foi o presentador de Summer Silver Theater, programa de variedades da CBS, con Will Bradley como director de orquestra e invitados especiais cada semana.
The Ed Sullivan Show
En 1948, o produtor Marlo Lewis, contratou a Ed Sullivan para facer un programa dominical de variedades na rede CBS, Toast of the Town, que máis tarde se converteu en The Ed Sullivan Show. Estreado en xuño de 1948, o programa foi transmitido dende os estudos da CBS: en 1967 trasladouse ao Broadway Theatre da rúa 53 en Nova York, que máis tarde pasou a se chamar Teatro Ed Sullivan, en que logo se rodou Late Show with David Letterman.
Sullivan inspirou unha canción do musical Bye Bye Birdie, e en 1963, apareceu como el mesmo no filme homónimo (1963).
Fabricante de estrelas
miniatura|Estrela de Ed Sullivan no [[Paseo da Fama de Hollywood|Paseo da Fama de Hollywood.]] Nas décadas de 1950 e 1960, Sullivan foi un respectado fabricante de estrelas, a causa do número de artistas que se converteron nomes coñecidos despois de aparecer no seu programa. Tiña un talento especial para identificar e promover os mellores talentos e pagaba unha gran contía de diñeiro para garantir talentos para o seu show.
En novembro de 1963, Sullivan testemuñaba no aeroporto de Heathrow a beatlemanía, cando a banda desembarcaba de volta da Suecia. No comezo, era renuente en presentar os Beatles no seu programa porque a banda non lanzara ningún sinxelo nos Estados Unidos naquel momento. Porén, a petición dun amigo, o empresario Sid Bernstein, Sullivan presentou os Beatles o 9 de febreiro de 1964, logrando a maior audiencia da historia da televisión estadounidense e aínda un dos programas máis vistos de todos os tempos. En total os Beatles fixeron trece aparicións no The Ed Sullivan Show, máis do que calquera outro grupo do Reino Unido.
En 1969, Sullivan presentaba o grupo The Jackson 5 e o seu primeiro sinxelo "I Want You Back", quitando a B. J. Thomas o primeiro lugar da lista do Billboard.
Morte
Ed Sullivan morreu en 13 de outubro de 1974, no Hospital Lenox Hill, en Nova York. Ao seu funeral asistiron 3000 persoas na catedral católica de San Patricio, en Nova York, un día frío e chuvioso. Sullivan foi enterrado nunha cripta no cemiterio Ferncliff en Hartsdale, Nova York.
Ten unha estrela no Paseo da Fama de Hollywood (6101 Hollywood Blvd).
Vida persoal
Estivo casado con Sylvia Weinstein dende 1930 ata a morte dela o 16 de marzo de 1973. O 22 de decembro de 1930, naceu a súa filla, Betty Sullivan, que máis tarde casou co produtor do Ed Sullivan Show Bob Precht.
Liga Galega de Fútbol Gaélico 7 contra 7
A Liga Galega de Fútbol Gaélico de 7 contra 7 é unha competición de fútbol gaélico nacida no ano 2013 como preludio á futura Liga Galega de Fútbol Gaélico 11 co obxectivo de dar a coñecer o fútbol gaélico en Galicia.
Datas e resultados
Xornada 1: 17 de marzo; A Coruña e A Estrada
Xornada 2​: 23 de marzo; A Coruña
Xornada 3​: 27 de abril; A Estrada
Xornada 4​: 25 de maio; O Grove
Xornada 5​: 22 de xuño; Pontevedra
Manuel del Río Vázquez
Traxectoria
Tranviario e sindicalista vigués, na República foi directivo do Sindicato Tranviario de Vigo y sus Contornos, e en 1936 era presidente do sindicato. Logo do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi detido. Xulgado en Vigo por rebelión militar, sendo defendido por José Queizán Hermida, foi condenado a pena de morte en consello de guerra o 3 de agosto. Foi executado no Castelo de S. Sebastián de Vigo.
Cacao
O cacao ou teobroma (Theobroma cacao L.) é unha árbore da familia Sterculiaceae que dá orixe ao froito chamado cacao.
Características
Procede de América Central e do Brasil. Pode atinxir até 6 metros de altura, posúe dúas fases de produción: de cedo (marzo a agosto) e de temporada (setembro a febreiro). A propagación é por sementes, e é planta de clima quente e húmido, o solo ideal é o arxilo-areoso. Por ser unha planta umbrófila, vexeta ben en sub-bosques e matas rareadas sendo, polo tanto, un cultivo extremadamente conservacionista de solos, fauna e flora. Pouco mecanizado, é un cultivo que proporciona un alto grao de xeración de emprego. Encontrou no Sur da Bahia un dos mellores solos e clima para a súa expansión.
O estado da Bahia é o maior produtor do Brasil, porén a súa capacidade produtiva foi reducida até o 60% coa chegada da enfermidade chamada vasoira de bruxa, causada polo fungo fitopatoxenico Crinipellis perniciosa. Brasil entón pasou de país exportador de cacao a importador, non sendo completamente autosuficiente do produto.
A pesar da enfermidade, o cacao aínda constitúe unha grande alternativa económica para o sur da Bahia e posúe na CEPLAC (Comisión Executiva do Plano da Lavoura Cacaueira) a súa base de investigación, educación e extensión rural. Co apoio do órgano, foron introfucidos cultivos clonais máis resistentes ao fungo, porén unha alternativa de control máis severo ao patóxeno aínda se fai necesaria. Esta alternativa pode vir cos resultados do Proxecto Xenoma Crinipellis perniciosa, que pretende estudar o xenoma do fungo e elaborar estratexias máis eficientes no seu control biolóxico. É unha iniciativa da CEPLAC que conta co apoio da EMBRAPA e de laboratorios en universidades da Bahia (UFBA, UESC e UEFS) e de São Paulo (UNICAMP).
Temple of the Dog (álbum)
Temple of the Dog é o único álbum de estudio da banda estadounidense de grunge Temple of the Dog, editado o 16 de abril de 1991 a través do selo A&M Records. O disco é un tributo a Andrew Wood, o vocalista de Malfunkshun e Mother Love Bone. Wood morreu o 19 de marzo de 1990 por unha sobredose de heroína.
Cacao
Características
Por plantarse á sombra da foresta o cacao foi responsábel da preservación de grandes corredores de bosque atlántico no sur do Estado da Bahia no Brasil.
Historia
O cacao era considerado unha froita dada directamente polos deuses aos seres humanos pola civilización maia. E de tan importante que era, virou até moeda de troco. Nesa época na América latina non se facía do cacao o que coñecemos hoxe como chocolate, senón que se usaba directamente o seu froito. A chegada dos españois e o éxito que o cacao tivo entre eles, e o descubrimento do potencial manufactureiro do froito (chocolate e os seus derivados) foron determinantes para a expansión internacional do seu cultivo.
Características da súa comercialización
Así e todo, tamén hai comercio xusto onde se deixa aos produtores unha marxe maior de renda e tamén algúns outros servizos técnicos.
Como resposta a esta situación, o PNUD-Programa das Nacións Unidas para o Desenvolvemento, adoptou o proxecto Facenda de Chocolate como integrante das Metas do Milenio  da ONU.
Países produtores
O cacao cultívase principalmente en África do Oeste, América Central, Suramérica e Asia. Segundo a produción anual, recollida pola UNCTAD para o ano agrícola 2005/06, os oito maiores países produtores do mundo son (en orde descendente) Costa do Marfil 38%, Ghana 19%, Indonesia 13%, Nixeria 5%, Brasil 5%, Camerún 5%, Ecuador 4% e Malaisia 1%. Estes países representan o 90% da produción mundial.
Os principais produtores son tamén os maiores exportadores, coa excepción do Brasil e Malaisia, lugares onde o consumo interno absorbe a mayor parte da súa produción. Na América Latina, por exemplo, as exportacións de cacao da República Dominicana superan as do Brasil.
miniatura|Froito do cacao, sección transversal, con sementes no interior
Kenya nos Xogos Olímpicos
Kenya participou por vez primeira nos Xogos Olímpicos en 1956, e dende entón enviou deportistas para competir en cada edición dos Xogos de Verán agás nos Xogos de 1976 e 1980. Kenya tamén participou nos Xogos de Inverno en 1998, 2002, 2006 e 2018. Os atletas kenyanos gañaron un total de 113, todas elas en competicións de atletismo e en boxeo.
Serisa
Serisa foi unha cidade do Imperio Hitita, ao norte de Hattusa, que foi saqueada polos kaskas despois do -1400 baixo o reinado de Arnuwandas I.
Relixión hitita
A relixión hitita era a relixión dos hititas.
Nerik
Nerik foi unha cidade hitita ao nordeste de Hattusa.
Cholo
O nome Cholo pode facer referencia a:
Relixión hitita
As taboíñas de Hattusa deron bastante información sobre a relixión hitita e os seus deuses, os principais dos cales serían Taru (das tormentas), Silinkatti ou Wurunkatti (da guerra), a deusa Wurusemu (tutelar da cidade de Arinna), Elkunirsa e Aserdus, entre as consideradas hatti, e Teshub, Hebat, Kumarbi e Sausga entre as de orixe hurrita. Os principais centros de culto serían Samuha, Arinna e Uda, pero houbo moitos máis. Descubriuse un santuario rupestre en Yazilikaya e hai outros.
Nerik
Foi fundada na idade de bronce polos hatti e despois ocupada polos hititas. Foi cidade sagrada dedicada ao deus da tormenta, fillo de Wurusemu, a deusa solar de Arinna. En tempo dos hititas facíase periodicamente un festival.
Durante o reinado de Hantilis I a cidade foi atacada e destruída polas feroces tribos kaska do Ponto e como cidade permaneceu deshabitada por tres séculos. Recuperouse só como centro de culto ao deus das tormentas, pero nos ataques da época de Arnuwandas I, sobre o -1390, foi das máis afectadas. Nunha inscrición indícase
Relixión hitita
Facíanse ofrendas aos deuses e sacrificábanse animais. Nas estacións facíanse festivais relixiosos.
Nerik
despois engade
Foi recuperada talvez en tempo de Muwatallis II, ou pouco despois da súa morte, en tempo de Mursilis III. O irmán de Muwatallis II, Hattusilis (despois Hattusilis III) foi quen conquistou a cidade e derrotou aos kaskas, devolvendo alí o culto ao deus das tormentas que se facía en Hakpis. A cidade foi incluída no reino de Hakpis. O intento de Mursilis III de arrebatar Nerik e Hakpis ao seu tío Hattusilis provocou a revolta do devandito, que acabou co seu ascenso ao trono.
A cidade desapareceu despois do -1185.
Segundo Matthews & Glatz estaría situada ao leste da confluencia do río Devrez co Kizilirmak, no distrito de Vezirköprü, na provincia de Samsun.
SDC San Antonio (balonmán)
A sección de balonmán da Sociedad Deportiva Cultural San Antonio ou AMAYA Sport San Antonio, por motivos de patrocinio, é un equipo de balonmán de Pamplona, Navarra, que actualmente compite na Liga ASOBAL. O club fundouse en 1955.
Historia
A tempada 1971-72 foi decisiva para o club pamplonés. O 19 de marzo de 1972 o San Antonio logrou o primeiro ascenso á División de Honra e o 9 de abril proclamouse Campión de España de Primeira División (no encontro ante o Roca Gava que os de Pamplona gañaron por 20-23).
Miguel Cabo Villaverde
Miguel Cabo Villaverde, nado en Santiago de Compostela en 1970, é un historiador galego.
SDC San Antonio (balonmán)
Historia
A tempada 79-80 foi unha das máis negras da súa historia deportivamente falando. Ángel Hermoso de Mendoza adestraba aquel ano o equipo patrocinado por Ronkari, que perdeu a categoría na última xornada (Covadonga 25 - San Antonio 22). Non foi ata o 28 de maio de 1989 cando o club conseguiu o ascenso á División de Honra "A" en Pamplona, no Pavillón Arrosadia, contra o Ciudad Real dirixido por Zupo Equisoain. Co nome de Mepamsa San Antonio estivo catro tempadas na Liga ASOBAL, e renunciou á máxima categoría por problemas económicos o 23 de xullo de 1993.
Miguel Cabo Villaverde
Traxectoria
Licenciado en Historia pola Universidade de Santiago de Compostela, onde se especializou na historia agraria de Galicia. Ampliou estudos nas universidades de Boloña e Bielefeld. É profesor titular da USC.
Ten colaborado en diversas revistas científicas da súa especialidade.