cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Desmatochelys
Desmatochelys (do grego δεσμός desmos 'ligazón' + χέλῡς khelus ‘tartaruga’) é un xénero extinto de tartarugas de mar que pertence á familia Protostegidae. Este xénero contén dúas especies coñecidas, D. lowii e D. padillai. D. lowii foi descuberto por primeira vez en 1895, seguido de D. padillai en 2015. Estímase que ten máis de 120 millóns de anos, sendo D. padillai a especie máis antiga coñecida de tartaruga mariña.
Desmatochelys viviu durante o Cretáceo, e tiña un amplo rango xeográfico, principalmente ao longo do mar interior occidental.
Taxonomía
O xénero contén dúas especies:
Nicolas Geneviève Huet
Nicolas Geneviève Huet, coñecido como Nicolas Huet o Novo (en francés Nicolas Huet le Jeune), nado en agosto ou setembro de 1767 en París e finado na mesma cidade o 8 de decembro de 1830, foi un gravador e pintor de animais francés activo entre os anos 1788 a 1830.
Traxectoria
Nicolas Huet foi o fillo máis vello e o alumno de Jean-Baptiste Huet, e neto de Nicolas Huet o Vello, que foron ámbolos dous pintores e grabadores en cobre. Nicolás naceu preto do Louvre, onde seu pai tiña un obradoiro. En 1792 el e os seus dous irmáns François (1772–1813) e Jean-Baptiste Huet II (1772–1852) alistáronse no exército de Seine-et-Oise. Nicolas chegou a tenente e participou na batalla de Jemappes. Entre 1798 e 1801 participou nas esploracións científicas e artísticas de Napoleón Bonaparte en Exipto e ilustrou os informes do goberno. Era un acuarelista e gravador destro que axiña gañou fama como debuxante da natureza. En outubro de 1804, desois da morte do debuxante Pierre Oudinot, obtivo o posto de pintor no Muséum national d’histoire naturelle e da coleción de animais da emperatrix Xosefina, onde pintou unha serie de retratos de réptiles, aves e plantas. Ilustrou tamén traballos dos naturalistas Étienne Geoffroy Saint-Hilaire e Georges Cuvier.
Pintou imaxes de plantas e froitos para a biblioteca do Muséum national d’histoire e unha serie de 246 debuxos de animais en pergameo que foi publicda en 1806. Entre 1823 e 1830 foi profesor de iconografía dos animais e espuxo debuxos e acuarelas de tema zoolóxico en varios salóns. Recibiu encargos para facer retratos de animás, a miúdo sobre pergameo, de personalidades como Frederico Augusto II de Saxonia. Pintou 120 acuarelas para o duque de Orleans.
Huet foi un dos seis debuxantes que ilustraron as mostras zoolóxicas recollidas por Louis de Freycinetna súa circunavegación do mundo (1817–1820). E colaboración con Jean-Gabriel Prêtre preparou placas de cobre para a obra ornitolóxica Nouveau recueil de planches coloriées d'oiseaux, pour servir de suite et de complément aux planches enluminées de Buffon de Coenraad Jacob Temminck, que foi publicada en cinco tomos entre 1820 e 1838. Ilustrou tamén a Histoire naturelle des mollusques terrestres et fluviatiles de André Étienne d’Audebert de Férussac e Gérard Paul Deshayes. En 1822 tomou a praza de director dos cursos de iconografía no Muséum national d’histoire naturelle.
Huet, que non tivo fillos, morreu en 1830 no seu domicilio de París.
Coenraad Jacob Temminck nomeu un papagaio suramericano (Touit huetii) en honra de Nicolas Huet.
Galería
Escolma de ilustracións de Nicolas Huet:
José María Cornejo
José María Cornejo, nado en San Vicente o 10 de novembro de 1788 e finado no mesmo San Vicente o 24 de novembro de 1864, gobernou a República do Salvador como Xefe Supremo do 30 de xaneiro de 1829 ao 16 de febreiro de 1830, e do 4 de decembro de 1830 ao 3 de abril de 1832.
Jean Darmand
Jean Darmand (coñecido como L'Orphelin ), nado ca. 1600 e finado ca. 1669, foi un medallista francés, o sexto en ocupar o posto de gravador xeral de moedas de Francia.
José María Cornejo
Biografía
José María Cornejo naceu en San Vicente o 10 de novembro de 1788. Os seus pais foron José Manuel Cornejo e Ana María Jacoba Merino y Guevara. Casou con Josefa Nicolasa de Lesaca. Morreu na mesma cidade de San Vicente o 24 de novembro de 1864.
Jean Darmand
Traxectoria
miniatura|183x183px| [[Anverso da medalla de Ana de Austria (1642). ]] miniatura|183x183px| [[Reverso (moedas)|Reverso da mesma medalla ]]
José María Cornejo
Estudos
Estudo Filosofía na Cidade de Guatemala, saíndo de Bacharel o 14 de xaneiro de 1809. Logo estudou Dereito Canónico, que non terminou, e despois Dereito Civil, que tampouco chegou a concluír.
Jean Darmand
Traxectoria
Coñécese que con anterioridade a 1630 era gravador na casa de moeda de Riom, na Auvernia. Tamén foi o gravador ordinario da raíña nai, María de Médici.
José María Cornejo
Vida política
Atopábase en Guatemala cando se producía o pronunciamento das provincias do Imperio Mexicano, e como José María Cornejo era un opositor a iso, foi posto en prisión. Retornou logo ao Salvador despois de ser liberado en xuño de 1822.
Jean Darmand
Traxectoria
O 16 de xuño de 1630 Darmand foi nomeado gravador xeral de moedas de Francia, como gravador na Monnaie de Paris, logo de lles adquirir os dereitos deste cargo aos acredores do seu anterior titular, Nicolas Briot. En 1646 foi relevado no posto por Jean Varin.
José María Cornejo
Vida política
Foi elixido deputado para as lexislaturas de 1825 e 1826. En 1826, escribiu unha obra titulada Espíritu Constitucional, que foi aprobado polos liberais. Foi reelecto deputado para as lexislaturas de 1826 e 1827.
Jean Darmand
Traxectoria
No seu período como gravador xeral, ocupouse do deseño e o gravado dos cuños para diversas moedas emitidas a nome de Luís XIII (1610-1643) e de Luís XIV (1643-1715).
José María Cornejo
Vida política
Ademais foi alcalde de San Vicente e Rexedor Perpetuo.
Jean Darmand
Traxectoria
Un dos seus traballos máis sobranceiros foi unha moeda que lle foi encargada a nome da raíña Cristina de Suecia e do módulo dun escudo francés. Darmand presentou o 7 de maio de 1648 as súas propostas para esta moeda e, finalmente, un decreto do Tribunal de Moedas ordenoulle o gravado dos cuños para a moeda, co busto da raíña no anverso e a lenda CRISTINA.D.G.SUECOR. GOTTOR.VAND.REGINA, en tanto que no reverso amosaba as armas suecas e a lenda DE MONETA NOVA ARGENTEA REG.SUEC.
Algunhas das súas medallas máis coñecidas son as dedicadas a Ana de Austria (1642), a María de Médici (1644) e a César de Vendôme (1650).
José María Cornejo
Xefatura do Estado do Salvador
Realizou a erección do Colexio Seminario cuxa creación foi decretada en 1825; formou tamén unha escola lancasteriana. Edificou garitas e levantou muros para a seguridade do tráfico interior; tamén propuxo camiños e levantou pontes e calzadas de pedra. Reparou os acuedutos da cidade de San Salvador que estiveran arruinados por máis de 15 anos.
Jean Darmand
Traxectoria
En 1658 recibiu un luís de ouro pola súa creación do novo selo da Real Academia de Pintura e Escultura.
Vida persoal
Jean Darmand casou con Suzanne Putois, con quen tivo dez fillos, e en segundas nupcias con Anne-Marie Raoult, con quen tivo dous fillos.
Príncipe de sangue
A expresión príncipe de sangue apareceu en Francia no século XV para designar aos membros masculinos das liñaxes descendentes de san Luis que eran aptos para acceder á coroa en caso de extinción da familia real (o rei, os seus fillos e os seus netos). O termo substituíu aos de príncipes das flores de lis e príncipes do sangue de Francia.
Membros dos príncipes de sangue ocuparon o trono en tres ocasións por extinción da familia real: en 1498 (Luís XII, membro da casa de Orleans), en 1515 (Francisco I, da segunda rama da casa de Orleans) e en 1589 con Henrique IV, da casa de Borbón. Porén, Filipe VI da casa de Valois, que sucedeu a Carlos IV, non era príncipe de sangue, aínda que a expresión é posterior á súa ascensión ao trono.
Piñeiro, A Vila de Abade, Tordoia
Piñeiro é un lugar da parroquia da Vila de Abade no concello coruñés de Tordoia da comarca de Ordes. Segundo o IGE, en 2022 tiña 108 habitantes (49 homes e 59 mulleres).
Simone Assemani
Simone Assemani, nado en Roma o 19 de febreiro de 1752 e finado en Padua o 7 de abril de 1821, foi un numismático e orientalista Italiano de orixe libanesa.
José Ramos-Horta
José Manuel Ramos-Horta GColIH •  GCL, nado en Dili o 26 de decembro de 1949, é un político e xurista timorense, presidente do seu país de 2007 a 2012. Inicialmente fora o voceiro da resistencia timorense no exilio durante a ocupación indonesia entre 1975 e 1999. Secuencialmente, foi Ministro de Negocios Estranxeiros de Timor-Leste desde a súa independencia en 2002.
Traxectoria
Nacido de nai timorense, de nome Natalina Ramos Filipe Horta, e pai portugués (exiliado en Timor), foi educado nunha misión católica en Soibada. Debido á actividade política pro-independencia, estivo exiliado durante un ano (1970-1971) durante a época colonial en Mozambique.
Considerado como moderado, ocupa o cargo de Ministro das Relacións Exteriores no goberno auto-proclamado o 28 de novembro de 1975, con só 25 anos de idade. Deixou Timor-Leste só tres días antes da invasión indonesia, de viaxe a Nova York para presentar ás Nacións Unidas o caso timorense. Alí expón a violencia perpetrada por Indonesia na ocupación do territorio, tornándose o representante permanente da Fretilin na ONU nos anos seguintes.
En decembro de 1996, José Ramos-Horta partilla o Nobel da Paz co compatriota bispo Carlos Filipe Ximenes Belo. O Comité Nobel laureounos polo continuo esforzo para rematar coa opresión vixente en Timor-Leste, esperando que o premio sirva para o encontro dunha solución diplomática para o conflito en Timor-Leste con base no dereito dos pobos á autodeterminación.
José Ramos Horta estudou Dereito Internacional na Academia de Dereito Internacional da Haia, nos Países Baixos (1983) e na Universidade de Antioch (Estados Unidos) onde completou o mestrado en Estudos da Paz (1984), ben como unha serie doutros cursos de post-graduación sobre a temática do Dereito Internacional e da Paz. O 9 de xuño de 1998 foi agraciado coa Gran Cruz da Orde da Liberdade de Portugal. En outubro de 2000 foi investido, xuntamente con D. Ximenes Belo e Xanana Gusmão, como doutor «Honoris causa» pola Universidade do Porto (por proposta da respectiva Facultade de Letras).
En 2003, José Ramos Horta apoiou a invasión do Iraq polas tropas anglo-norteamericanas, criticando o réxime ditatorial de Sadam Hussein e a Al Qaeda, lembrando que Osama bin Laden xustificara o ataque terrorista de Balí entre outros argumentos como o feito de ser Timor-Leste supostamente vítima de ataques contra o islam polos países occidentais (Indonesia ten a maior poboación islámica no mundo).
Carreira gobernamental
Foi Ministro dos Negocios Estranxeiros no I Goberno de Transición de Timor-Leste e II Goberno de Transición de Timor-Leste, liderado polas Nacións Unidas, de 2000 a 2002 e no I Goberno Constitucional, de 2002 a 2006.
A finais de xuño de 2006, renunciou ao cargo de Ministro de Negocios Estranxeiros e da Defensa ao saber que o cuestionado primeiro ministro Mari Alkatiri permanecería no cargo.
Simone Assemani
Orixe familiar
Un deles foi Simone Assemani, nado en Roma o 19 de febreiro de 1852, fillo de nai italiana, chamada Marta Maria Devoti, e de pai libanés maronita, chamado Elia Antonio Assemani. Simone era sobriño neto do tamén orientalista Giuseppe Simone Assemani.
José Ramos-Horta
Carreira gobernamental
José Ramos-Horta era descrito pola prensa portuguesa como un dos sucesores de Kofi Annan no cargo de secretario-xeral da ONU. Ramos-Horta non confirmou o seu interese no cargo, mais tampouco excluíu a hipótese.
Simone Assemani
Carreira como erudito
Cursou estudos de Teoloxía na Universidade La Sapienza de Roma e recibiu a orde sacerdotal polo rito latino, en lugar do maronita. Logo pasou varios anos de ministerio en Siria e Exipto.
José Ramos-Horta
Carreira gobernamental
Na segunda volta das eleccións de 9 de maio de 2007, Ramos-Horta foi elixido Presidente da República de Timor-Leste, en disputa con Francisco Guterres Lu Olo, sucedendo a Xanana Gusmão no cargo. Terminou o seu mandado en 2012, sendo seguido por Taur Matan Ruak.
Simone Assemani
Carreira como erudito
De volta en Europa en 1778, regresou a Roma e a Xénova, coa intención de viaxar a América, aínda que non llo permitiron. Logo viaxou a Alemaña e a Austria, onde traballou na Biblioteca Imperial de Viena.
José Ramos-Horta
Carreira gobernamental
Desde outubro de 2014 é presidente do Panel Independente de Alto Nivel para as Operacións de Paz da ONU e copresidente da Comisión Internacional sobre o Multilateralismo.
Simone Assemani
Carreira como erudito
En 1875 exerceu como profesor de linguas orientais no Seminario Maior de Padua, e en 1807 encomendóuselle o ensino das linguas orientais das Sagradas Escrituras na Universidade de Padua, actividade que mantivo ata a súa morte en 1821.
José Ramos-Horta
Atentado
Na mañá de 11 de febreiro de 2008 recibiu un tiro no estómago, durante un ataque armado á súa casa. O ataque foi perpetrado polo grupo disidente das forzas armadas liderado por maior Alfredo Reinado, que morreu no ataque.
Simone Assemani
Carreira como erudito
Simone Assemani foi académico xubilado da Real Academia Imperial das Letras e as Artes de Padua.
José Ramos-Horta
Honras
<references group="" responsive="1">
Simone Assemani
Carreira como erudito
Morreu en Padua o 7 de abril de 1821.
Publicacións
Esta é unha escolma dos traballos monográficos máis salientables de Simone Assemani:
Nereocystis
Nereocystis, chamada en inglés Bull Kelp (alga touro) é unha alga laminaria xigante. Etimoloxicamente significa "vexiga de serea", en alusión ao neumatocisto xigante que presenta para favorecer a súa flotabilidade e que contén os gases O 2, CO 2, N 2 e CO. Forma grosos leitos nas rochas e é un compoñente importante dos bosques de algas. É común na costa do Pacífico desde California até Alasca. esquerda|miniatura|382x382px|Debuxo de Haeckel (1904) Pode crecer até un máximo de 36 m e producir de 30 a 64 láminas (follas), cada unha delas pode chegar até os 4 m de longo e 15 cm de grosor. Posúe un rizoide ramificado para a súa fixación e o estipe que é cilíndrico mide ducias de metros.
Albáns, Escuadra, A Lama
Albáns é un lugar da parroquia de Escuadra, no concello pontevedrés da Lama, na comarca de Pontevedra.
Manuel Vázquez Outeiriño
Manuel Vázquez Outeiriño, nado en Zarracós (A Merca) o 12 de decembro de 1940, é un mestre e político galego do PPdeG.
Traxectoria
Mestre de Pardavedra (A Bola). Despois foi mestre e logo director do colexio comarcal Curros Enríquez de Celanova. Presentouse ás primeiras eleccións democráticas na Merca encabezando a candidatura da UCD e foi elixido alcalde por maioría absoluta. Volveu ser elixido alcalde logo das eleccións de 1983 por Coalición Galega. Logo da dimisión de Rosendo Fernández Fernández volveu ser elixido alcalde en 1996. Nas eleccións de 1995 volveu presentarse polo PPdeG e foi elixido alcalde.
Vida persoal
Casou con Teresa Taín Olano e foi pai de Manuel, Floreano, Miguel Ángel, María Teresa, Raquel Elvira e José Antonio Vázquez Taín.
Histrionicus histrionicus
Histrionicus histrionicus é unha especie de ave da orde das anseriformes, familia dos anátidos e subfamilia dos merxinos, a única incluída no xénero Histrionicus.
Barbeira, Escuadra, A Lama
Barbeira é un lugar da parroquia de Escuadra, no concello pontevedrés da Lama, na comarca de Pontevedra.
Histrionicus histrionicus
Xénero
O xénero foi descrito en 1828 polo cirurxián, botánico, ornitólogo e naturalista francés René Primevère Lesson.
Especie
A especie fora definida por Linneo en 1758 na 10ª edición do seu Systema Naturae, co nome de Anas histrionica.
Etimoloxía
Tanto o xénero como o epíteto específico derivan do latín histrio, -ōnis, "histrión", "actor", "comediante", en alusión á súa fermosa plumaxe.
Sinónimo
Ademais de polo seu nome actualmente válido, a especie coñeceusse tamén polo sinónimo:
Subespecies
Recoñécense dúas subespecies:
Características
É un pato cun deseño brillante e fragmentado da plumaxe, que é un sutil camuflaxe nas augas claras e móbiles.
Cría xunto a regatos e ríos fríos e rápidos, alimentándose dos insectos acuáticos pousados sobre rochas.
O seu voo é potente e baixo, seguindo os cursos de auga.
Tras a cría migra á mar, onde se mergulla en busca de bivalvos e crustáceos.
Distribución
En Europa occidental rexistráronse exemplares divagantes.
Ameazas
As áreas de invernada están moi agrupadas, e a especie mostra unha fidelidade ao sitio moi alta (o 95 % das femias rastrexadas por radio permaneceron na mesma rexión na que foron marcadas [As áreas de invernada están moi agrupadas, e a especie mostra unha fidelidade ao sitio moi alta (o 95% das femias rastrexadas por radio permaneceron na mesma rexión na que foron marcadas), o que fai que a especie sexa vulnerábel aos impactos de grandes verteduras de petróleo. O número de aves invernantes foi un 25 % menor nas áreas rexistradas tras o vertido do Exxon Valdez, e aínda mostraba taxas de supervivencia reducidas entre os 11 e os 14 anos despois do incidente, o que suxire unha contaminación crónica por petróleo. Estímase que a recuperación total despois do catastrófico verquido do Exxon Valdez levará 24 anos.
A especie tamén está ameazada polo desenvolvemento de estrururas hidroeléctricas que resultan no desvío e colmatación dos ríos. A introdución a grande escala do salmón do Atlántico (Salmo salar) e da troita (Salmo trutta) pode provocar a competencia polas larvas e as pupas da mosca negra, a principal fonte de alimento deste pato. Na década de 1930 o visón americano (Neovison vison) introduciuse na área de distribución europea e puido ter reducido o éxito reprodutivo, aínda que o impacto non se cuantificou.
Estado de conservación
A Unión Internacional para a Conservación da Natureza e dos Recursos Naturais, tendo en conta que esta especie ten unha área de distribución moi grande e, polo tanto, non se aproxima aos limiares de vulnerábe baixo o criterio de tamaño da área de distribución, que a tendencia poboacional parece estar en aumento e, polo tanto, a especie non se achega aos limiares de vulnerábel segundo o criterio de tendencia poboacional, e que o tamaño da poboación é moi grande e, polo tanto, non se aproxima aos limiares de vulnerábel segundo o criterio do tamaño da poboación, cualifica o seu status como LC (pouco preocupante).</ref name=U/>
Casada con todos
Casada con todos (en Married to the Mob) é un filme estadounidense de 1988 dirixido por Jonathan Demme, e protagonizado por Michelle Pfeiffer, Matthew Modine, Dean Stockwell, Mercedes Ruehl e Alec Baldwin. Pfeiffer interpreta o papel de Angela de Marco, a viúva dun mafioso de Brooklyn.
Orion Pictures estreou o filme o 19 de agosto de 1988. Recibiu valoracións positivas por parte da crítica e conseguiu varios premios; Michelle Pfeiffer foi nomeada ó Globo de Ouro á mellor actriz en comedia ou musical, e Dean Stockwell foi nomeado ó Óscar ó mellor actor secundario na 61ª edición dos premios.
Casa da Moeda de Melbourne
A Casa da Moeda de Melbourne (en inglés: Melbourne Mint), foi unha casa de moeda establecida en 1872 en Melbourne, Australia, daquela como ceca sucursal da Royal Mint do Reino Unido, e que mantivo a súa actividade logo da independencia de Australia en 1901, ata o cesamento das súas actividades en 1970.
O edificio da antiga Casa da Moeda é a sede do Museo Helénico de Melbourne.
Historia
O establecemento dunha ceca sucursal da Royal Mint en Melbourne foi un asunto tratado en varias ocasións durante a segunda metade do século XIX. Neste sentido, as dúas cámaras lexislativas da colonia de Victoria enviaron senllas solicitudes ao Parlamento da metrópole, unha datada en decembro de 1859 e a outra en maio de 1864. En setembro de 1867, a Asemblea Lexislativa de Victoria aprobou unha lei pola que se dispuña un financiamento permanente para a Casa da Moeda proposta.
A solicitude foi atendida e a Casa da Moeda de Melbourne comezou as súas operacións o 12 de xuño de 1872. Foi a segunda sucursal da Royal Mint fóra de Inglaterra, logo do establecemento da Casa da Moeda de Sydney en 1855. Do mesmo xeito que nesta última, non tiña a potestade de fabricar os cuños, senón que estes eran enviados desde a metrópole, dotados coa marca de ceca M (Melbourne).
A principal misión inicial desta ceca era a purificación do mineral de ouro e a cuñaxe de soberanos e medios soberanos dese metal, aínda que tamén elaboraba medallas, como as concedidas a sociedades agrícolas ou as relacionadas coas grandes exposicións.
O seu financiamento corría exclusivamente a cargo do Goberno de Victoria, inicialmente como colonia e posteriormente como estado da Commonwealth de Australia. En 1916 foi a primeira ceca do país en producir moedas de prata para a Australia independente e en 1919 iniciou a cuñaxe de moedas de cobre. Tamén foi a primeira ceca do país en cuñar moeda decimal do sistema do dólar australiano, en 1964.
Coa apertura da Real Casa da Moeda de Australia en Camberra en 1965, o Tesouro deixou de encargar a cuñaxe da moeda australiana en Melbourne, e tampouco se daba a suficiente demanda de purificación e ensaio de mineral de ouro, o que levou a que o 1 de xullo de 1970 se lle retirase a condición de ceca sucursal da Royal Mint. Os arquivos do período completo da súa actividade consérvanse na Oficina de Rexistros Públicos de Victoria.
Moedas cuñadas na Casa da Moeda de Melbourne
O edificio
miniatura|Portas das instalacións da Casa da Moeda de Melbourne, cos escudos creados por Walter Langcake. A sede da Casa da Moeda de Melbourne era un edificio na esquina das rúas William e Latrobe, construído entre 1869 e 1872 polos contratistas William Murray & Company e Martin and Peacock, a partir dos planos do arquitecto do Servizo de Obras Públicas John James Clark. Trátase dun dos edificios públicos máis salientables dos construídos no século XIX no territorio de Victoria. O seu estilo arquitectónico é o renacentista auténtico e inspírase no palacio Vidoni-Caffarelli, de Roma, atribuído a Rafael e construído en 1515.
Ademais do edificio que hoxe se conserva, de dous andares, que estaba dedicado á administración, había outro edificio de produción de tres plantas en forma de ferradura, dividido en departamentos operativos como a sala de cuñaxe, o forno principal, a sala de máquinas, as caldeiras, a ferraría, o departamento de ensaio e a refinaría. Este edificio de produción foi demolido en 1972 e os seus equipamentos vendéronse, logo do cesamento da actividade como fábrica de moeda. O complexo completábase con dúas portarías e os muros perimetrais.
Os coloridos escudo de armas colocados nas portas das instalacións a mediados do século XX, son obra do escultor de madeira de Melbourne Walter Langcake (1889-1967).
Despois de cancelarse a súa función como fábrica de moeda, en 1971 o edificio administrativo pasou a albergar o Rexistro de Matrimonios Civís e en 1988 a Real Sociedade Histórica de Victoria. A principios da década de 2000, a empresa de medios dixitais TEAC tiña a súa sede nese edificio, e foi responsable de gran parte da súa restauración. En 2007, no edificio instalouse o Museo Helénico de Melbourne, fundado polo empresario e filántropo Spiros Stamoulis, especializado na cultura grega, tanto clásica como contemporánea.
Tibiáns, A Vila de Abade, Tordoia
Tibiáns é un lugar da parroquia da Vila de Abade no concello coruñés de Tordoia da comarca de Ordes. Segundo o IGE, en 2022 tiña 7 habitantes (4 homes e 3 mulleres).
Patricia Lamela Rodríguez
Patricia Lamela Rodríguez, nada en Larouco en 1980, é unha política galega do PPdeG.
Traxectoria
Traballa como sanitaria no hospital comarcal do Bierzo. Nas eleccións municipais de 2019 foi a candidata do PPdeG á alcaldía de Larouco, e foi elixida alcaldesa con maioría absoluta. Nas municipais de 2023 volveu encabezar a candidatura do PPdeG e foi novamente elixida alcaldesa con maioría absoluta.
Kyhytysuka
Kyhytysuka é un xénero extinto de ictiosauro da familia Ophthalmosauridae do Cretáceo inferior de Colombia. O animal foi previamente asignado ao xénero Platypterygius, pero recibiu o seu propio xénero en 2021. Kyhytysuka foi un oftalmosáurico de tamaño mediano con dentición heterodonte e varias adaptacións que suxiren que era un cazador de vertebrados macropredador que vivía en augas pouco profundas. Contén unha única especie, Kyhytysuka sachicarum.
Javier Peña
Javier Peña López, nado na Coruña en 1979, é un escritor e xornalista galego.
Traxectoria
Mudouse a Santiago de Compostela a estudar Xornalismo na Universidade de Santiago de Compostela, onde se licenciou en 2001.
Traballou como xornalista no diario deportivo As e a partir de 2010 na Xunta de Galicia, nos departamentos de prensa de distintas consellerías, primeiro Cultura e logo Traballo e Benestar. En 2017 deixou a Xunta de Galicia para dedicarse profesionalmente á escritura.
Dirixe a residencia literaria da Cidade da Cultura.
Luciano García García-Lozano
Luciano García García-Lozano, finado en Pontecesures en abril de 1967, foi un comerciante e político galego.
Caioteira
A caioteira (Sechium edule) é unha cucurbitácea cuxo froito, a caiota, é de amplo uso como hortaliza. miniatura|Vista da planta
Clasificación e descrición
O froito é unha baga solitaria ou en pares sobre un mesmo pedúnculo, vivípara, carnosa, indehiscente, con diferentes formas tamaños e cun crecemento sigmoide. O exocarpo, é liso ou finamente pubescente, ou con espiñas que varían en número e tamaño, con presenza ou ausencia de surcos e con tonalidades verde escuras, verde claras e brancas. O mesocarpo é carnoso seco ou suave, cor verdosa a branca, formado por un parénquima de almacenamento que é rico en nutrientes e con fibras que forman unha rede ao redor do endocarpo. A semente, é única, grande, ovoide, achatada, lisa, suave e formada por dous cotiledóns grandes. esquerda|miniatura|Perulero (froito) A planta posúe un sistema de raíces fibrosas e algunhas sofren un proceso de tuberización na súa parte terminal durante a época fría do ano. A raíz tuberizada tende a desaparecer cando a planta emite novos talos e estes se desenvolven; primeiro perde dureza e posteriormente entra en estado de putrefacción.
Froito
Ten unha cor que vai desde a verde escura á verde clara ou amarela clara case branca. Cando está tenro presenta unha casca lustrosa e consistencia dura. Pode estar cuberto por espiñas ou non. A caiota sen espiñas ten unha aparencia máis lisa e pode presentar menos fendas que a caiota con espiñas.
Cada caiota ten unha semente ampla e chata, chamada pebida, que é comestible ademais da polpa. Comunmente as caiotas pesan ao redor dos 500 gramos, aínda que algúns chegan a pesar até 2 quilogramos.
É un dos froitos que máis axudan ao mantemento e coidado do pelo, pel e uñas.
Casca
A casca non é apta para conservación.
Variedades
Unha variedade moi pequena de cor amarela ou verde da caiota coñécese en Costa Rica co nome de cocoro. En Guatemala e en Honduras, unha variedade de cor amarelada coñécese como perulero. O perulero é branco por dentro e amarelo por fóra. A súa consistencia é máis suave e zumenta que a caiota tradicional, que é de cor verde, e pódese establecer que existan cepas diferenciadas do froito estudado.
Cultivos
Os cultivos son 'Broad Green', 'Long White', 'Oval Green', 'Pointed Green', 'Round White'. Foron cultivares estudados en Porto Rico en 1901.
Distribución
A caioteira é unha especie que foi domesticada dentro da área cultural de Mesoamérica, e na rexión comprendida entre o sur de México e Honduras. O cultivo da caiota está amplamente difundido en Mesoamérica. A súa introdución nas Antillas e América do Sur levouse a cabo entre os séculos XVIII e XIX. Nesta mesma época introduciuse en Europa, desde onde foi levada a África, Asia e Australia mentres que a súa introdución nos Estados Unidos data de finais do século XIX.
Na actualidade, a comercialización a grande escala recae nun tipo chamado verde liso. Os principais países produtores son México, Costa Rica, Guatemala, Brasil, Estados Unidos de América, Alxeria, India, Nova Zelandia e Australia. En México, son seis os estados que teñen unha produción importante de caiota para o mercado: Chiapas, Michoacán, Estado de México, Nayarit, Xalisco e Veracruz.
Ambiente
A caioteira cultívase de maneira tradicional en moitas rexións do mundo, preferentemente entre os 800 e 1 800 m de altitude. Mais en moitas rexións existen variantes adaptadas ao cultivo a nivel do mar (en Río de Xaneiro e no Iucatán); noutras dáse por enriba dos 2 000 m (en Bolivia e en México, en Oaxaca e Chihuahua). As taxas silvestres máis próximas a S. edule presentan unha distribución de altitudes similar, xa que crecen entre os 50 e 2 100 m. En termos xerais, este vexetal posúe a tendencia de habitar en áreas completamente abruptas e case inaccesibles, onde as condicións do chan resultan desfavorables para exercer algún tipo de agricultura e gandaría. As condicións do medio físico onde prospera a caioteira silvestre, xeralmente interactúan co bosque mesófilo de montaña ou bosque de néboa, e nas partes máis baixas atópaselle en zonas, entre a selva mediana e a selva alta subperennifolia. Require de chans húmidos e con abundante materia orgánica ou humus. Moitas recollidas depositadas nos principais herbarios do país mexicano (MEXU, XAL, CHAPA), foron recollidas preto de ríos, arroios ou cachoeiras, onde as plantas poden atoparse formando diversas e enormes agrupacións.
Estado de conservación
México é un dos centros de maior diversidade biolóxica. Veracruz, Chiapas e Oaxaca son os estados nos que se situaron as áreas con maior diversidade. Os rexistros de exploracións coinciden en que a maior variación atópase entre o sur de México e Guatemala. A distribución xeográfica dos parentes silvestres de S. edule tamén confirma a orixe mesoamericana deste cultivo.
No caso das especies S. edule, o ambiente no cal se desenvolveu e evolucionou viuse alterado pola actividade humana, de tal forma que moitos dos sitios naturais de dispersión se perderon. Isto suxire que a súa distribución xeográfica no pasado era moito máis ampla. O cambio de usos do solo significou o seu desprazamento e até a súa extinción en varios puntos xeográficos, xa que para os agricultores é maleza.
Sobre a especie S. edule existe pouca información sobre como mellorar a súa conservación, cuxa diversidade está en risco debido á perda da biodiversidade, por tallas en áreas boscosas que foron erosionando a biodiversidade desta especie e aínda cando a caoita representa importancia económica, social, cultural e ambiental, a súa conservación non foi debidamente abordada nun proceso de investigación integral. Para isto é necesario realizar estudos sobre os recursos xenéticos desta especie que axuden ao desenvolvemento de prácticas sobre a conservación do xermoplasma de S. edule para manter o equilibrio da biodiversidade non só en México senón en toda a súa área de dispersión.
Terminoloxía
O nome que se lle dá ao froito, e por extensión á planta, é: chayote en español e náhuatl (chayotli) quere dicir cabaza espiñenta, nome con que se coñece en México, Panamá, Nicaragua, Cuba, Porto Rico e Costa Rica. Tamén chamado cidrayota, tayota (en República Dominicana), güisquil (en Guatemala e O Salvador.), e guatilla chuchu, ou xuxú ou yuyu no Brasil, papapobre ou papa de pobre, choko ou guatila ou caihua en Chile, cabaza chinesa ou cabaza chilena ou calabacita chinesa no Perú; cidra, papa del moro, cidra papa, pataste;   chayota en Venezuela, pataste en Honduras. En Colombia: guatila ou papa de pobre (no interior) ou cidra (no Eixo cafeteiro e Antioquia), yota (no departamento de Santander). En España cultívase este froito e comercialízase como chayota ou patata china; na Arxentina, Uruguai e Paraguai como papa del aire ou chu-chu;. En Filipinas recibe o nome de sayote e cultívase nas zonas montañosas do país, como A Cordilleira.
A raíz, comestible, no estado de Michoacán de México coñécese como huarás, en Chiapas como cuesa, en Oaxaca como chayocamote, en Poboa e Veracruz chámaselle chayoteste. Noutras partes de México chámaselle chinchayote ou simplemente chayote. Segundo o INCAP, a raíz da caioteira coñécese como ichintal en Guatemala (tanto ichintal como güisquil son palabras que proveñen dalgunha das linguas maias do país), chinta ou chintla no Salvador, echinta ou patastilla en Honduras, raíz de chayote en Panamá e tayota na República Dominicana.
En Kenya foi introducido por membros da comunidade mexicana (misioneiras e misioneiros) e é coñecido como shushu. Cócese e móese para combinalo cun prato do oeste de Kenya coñecido como "mukimo" (pronunciado: mokimó). Aínda que se vende nos mercados quenianos, non é moi popular.
Gastronomía
A caiota é amplamente consumida en toda América Latina. Úsase a modo similar que a cabaza, cortándose en dados e incluíndoa en sopas e guisos. miniatura|Raíz da caioteira. miniatura|Ilustración A raíz ou tubérculo tamén é comestible e presentan semellanza coas patacas. Ten unha aparencia basta e suave sabor. En Colombia, en xeral úsase como calquera tubérculo substituíndo a pataca, nalgunhas partes non é usado como comestible para humanos pero si para os animais domésticos para o gado ou ou porcos. Algunhas das preparacións inclúen pastas, sopas (sancocho), tortas, de verdura de acompañamento e mollos.
Artesanías
Os talos, pola súa flexibilidade e resistencia, utilízanse para a fabricación artesanal de cestaría e chapeus.
Medicinais
A decocción de follas e talos úsase oralmente para tratar cálculos renais, arteroescleroses, hipertensión,   afeccións respiratorias (bronquite, catarro, tose),  cólico, dolor de oídos, febre, mal de ollo, pano na cara.
A raíz emprégase para afeccións respiratorias e urinarias. O froito, úsase en cataplasma contra a inflamación da pel e as queimaduras; o epicarpo ou zume do froito aplícase topicamente nas feridas e chagas sen deixar cicatriz. Unha emulsión de sementes utilízase para aliviar a inflamación intestinal. Tamén se lle atribuén propiedades diuréticas e expectorantes ás follas e raíces e ao froito, propiedades cicatrizais e emolentes.
Abdoulaye Ba
Abdoulaye Ba, nado en Saint-Louis, Senegal, o 1 de xaneiro de 1991, é un futbolista senegalés que xoga de defensa central no FC Arouca da Primeira Liga. Desenvolveu a maior parte da súa carreira en Portugal e pasou tamén por clubs de España, Turquía, Alemaña e Romanía. Irmán dos tamén futbolistas Mamadou e Pape Samba, os tres foron internacionais coa selección do Senegal.
Inicos
Nacido na cidade senegalesa de Saint-Louis, comezou a xogar ao fútbol no ASC Linguère da súa cidade, antes de se trasladar a Europa para xogar no equipo xuvenil do FC Porto, ao que chegou con 17 anos.
FC Porto
Tras rematar a súa etapa xuvenil pasou dúas tempadas cedido noutros equipos. Na 2010/11 militou no SC Covilhã, da Segunda Liga, mentres que na seguinte vestiu a camiseta do Académica de Coimbra da Primeira Liga. Debutou na máxima categoría do fútbol portugués o 15 de agosto de 2011, nunha vitoria por 1-2 sobre o UD Leiria. Co equipo coimbrán disputou 22 partidos de liga, 21 deles como titular, e foi titular na final da Copa de Portugal, que o seu equipo conquistou ante o Sporting no Estadio Nacional de Oeiras (1-0).
De regreso no Porto, durante a tempada 2012/13 compaxinou o primeiro equipo co filial, e debutou na Liga de Campións, disputando tres partidos contra Dynamo de Kíiv, Dinamo de Zagreb e Paris Saint-Germain. Acabou a campaña como campión de liga e foi titular na final da Taça da Liga contra o Braga, onde foi expulsado nos últimos instantes da primeira parte, ao provocar un penalti que supuxo o único gol do partido e a vitoria para o equipo bracarense.
Para a seguinte tempada foi cedido ao Vitória de Guimarães. No equipo do Miño tivo pouco protagonismo e o 1 de febreiro de 2014 regresou ao Porto. O 4 de agosto foi cedido ao Rayo Vallecano da Primeira división española, categoría na que debutou nun encontro ante o Atlético de Madrid no Estadio de Vallecas. Na seguinte tempada xogou cedido no Fenerbahçe turco. Para a campaña 2016/17 continuou na Süper Lig turca, como cedido no Alanyaspor. En 2017 saíu na súa sétima cesión, desta vez ao o TSV 1860 München alemán, da 2. Bundesliga, etapa marcada polos problemas que tivo coas lesións.
Rayo Vallecano
En 2017 recibiu a carta de liberdade do Porto e regresou ao Rayo, agora na Segunda División, co que asinou un contrato por catro anos.
Da man de Míchel o equipo logrou o ascenso á Primeira División esa mesma tempada, contribuíndo Ba con 18 partidos, 15 deles como titular, despois de competir polo posto con Antonio Amaya. Gañou participación co equipo durante a tempada 2018/19 na máxima categoría, xogando un total de 26 partidos, 25 como titular, e marcando o seu único gol en España nunha derrota por 2-1 ante o Espanyol. Con todo, o equipo acabou descendendo de novo á Segunda División.
No verán de 2019 o adestrador Paco Jémez comunicoulle que non contaba con el para a vindeira temporada, mais o Rayo Vallecano non aceptou ningunha das ofertas que recibiu polo xogador. Deste xeito, Ba continuou no club, pero sen xogar ningún minuto en liga, participando só nun partido da primeira rolda da Copa do Rei contra o Tarazona. Tampouco saíu do club no mercado invernal e empeorou a súa relación con Jémez, co que chegou a ter un enfrontamento mentres adestraba.
Finalmente, en marzo de 2020 saíu cedido ao Deportivo da Coruña, que recorreu aos seus servizos debido á grave lesión de Michele Somma. No equipo galego, adestrado por Fernando Vázquez, xogou só tres encontros, e acabou descendendo á Segunda División B.
En outubro de 2020 desvencellouse do Rayo Vallecano e puxo rumbo a Romanía, onde fichou polo Dinamo București, asinando un contrato por un ano. No equipo de Bucarest continuaron os problemas para el, pois o club deixou de pagar os salarios dos futbolistas. Deixou o equipo só tres meses despois da súa chegada. A continuación volveu a Portugal, onde asinou co Moreirense, da Primeira Liga. Na seguinte campaña xogou no Arouca, da mesma categoría.
Selección nacional
Representou ao Senegal nos Xogos Olímpicos de 2012 en Londres. Titular nos dous primeiros partidos, foi expulsado no segundo deles cun cartón vermello directo á media hora de xogo por unha entrada sobre Luis Suárez. Reapareceu como titular nos cuartos de final, onde o seu equipo caeu eliminado na prórroga contra México, que finalmente gañaría a medalla de ouro.
O 29 de febreiro dese ano debutou coa selección absoluta nun partido amigable ante Suráfrica, que rematou sen goles.
Vida persoal
Os seus irmáns máis vellos Mamadou e Pape Samba, tamén foron futbolistas e internacionais coa selección senegalesa.
San Cosmede, Pombeiro, Pantón
San Cosmede é un lugar da parroquia de Pombeiro no concello lucense de Pantón na comarca da Terra de Lemos.
As Chozas, Escuadra, A Lama
As Chozas é un lugar da parroquia de Escuadra, no concello pontevedrés da Lama, na comarca de Pontevedra.
A Torre de Vilamirón, Pombeiro, Pantón
A Torre de Vilamirón é un lugar da parroquia de Pombeiro no concello lucense de Pantón na comarca da Terra de Lemos.
O Peso, Escuadra, A Lama
O Peso é un lugar da parroquia de Escuadra, no concello pontevedrés da Lama, na comarca de Pontevedra.
Portela das Eiras, Escuadra, A Lama
Portela das Eiras é un lugar da parroquia de Escuadra, no concello pontevedrés da Lama, na comarca de Pontevedra.
Telleiros, Pombeiro, Pantón
Telleiros é un lugar da parroquia de Pombeiro no concello lucense de Pantón na comarca da Terra de Lemos.
Front 242
Front 242 é un grupo belga de música electrónica que se fixo coñecido durante os anos 80. O grupo é pioneiro do estilo que eles mesmos chamaron electronic body music, e tivo unha profunda influenca na música industrial e electrónica.
Italo Svevo
Italo Svevo, pseudónimo de Aron Hector Schmitz, nado en Trieste o 19 de decembro de 1861 e finado en Motta di Livenza o 13 de setembro de 1928, foi un destacado escritor e dramaturgo italiano.
A Torre do Mato, Santo Estevo do Mato, Pantón
A Torre do Mato é un lugar da parroquia de Santo Estevo do Mato no concello lucense de Pantón na comarca da Terra de Lemos.
Italo Svevo
Foi un autor con fortes vencellos coa cultura centroeuropea, de tal modo que tras o seu nome de pluma se agocha unha homenaxe respectivamente ás culturas italiana e á alemá, como proba da mestizaxe característica da súa vila natal, Trieste.
Empregado de banca, iniciouse na escritura con artigos e relatos. No ano 1892 escribiu a súa primeira novela, Una vita, á que seguiron Senilità (1898) e a que talvez sexa a súa obra máis soada, La coscienza di Zeno (1923), textos cos que atraeu o interese da crítica principalmente póstuma.
Seguidor dos escritores realistas franceses, Svevo introduciu na literatura italiana unha visión analítica do real, no que outurga un gran peso á conciencia.
O Torrón, Pombeiro, Pantón
O Torrón é un lugar da parroquia de Pombeiro no concello lucense de Pantón na comarca da Terra de Lemos.
San Lourenzo, Escuadra, A Lama
San Lourenzo é un lugar da parroquia de Escuadra, no concello pontevedrés da Lama, na comarca de Pontevedra.
Rozadas, Escuadra, A Lama
Rozadas é un lugar da parroquia de Escuadra, no concello pontevedrés da Lama, na comarca de Pontevedra.
Revolting Cocks
Revolting Cocks, tamén coñecida como RevCo, é unha banda belga-estadounidense de rock industrial e, por momentos, un supergrupo que naceu como un proxecto paralelo dos músicas Richard23, de Front 242, Luc van Acker e Al Jourgensen, de Ministry.
María Luisa Palop
María Luisa Palop, nada en Benissa (Alacant) en 1900 e finada na mesma localidade en 1973, foi unha pintora alicantina.
Revolting Cocks
Orixes
As orixes de Revolting Cocks remóntanse a finais de 1984, cando o grupo belga de industrial dance Front 242, despois de ter sido invitado polo selo independente de Chicago Wax Trax! Records, comezou a súa primeira xira estadounidense como abreconcertos de Ministry. Despois o vocalista de Ministry Al Jourgensen pediulle ao membro de Front 242 Richard23 producir un proxecto de remesturas dub. Tras regresar a Bruxelas, Richard23 discutiu a colaboración con Luc van Acker; Van Acker, que anteriormente fora guitarrista de sesión de Shriekback, uniuse ao novo proxecto despois de falar con Jourgensen por teléfono. O nome da banda procede dun incidente que tivo lugar nun bar de Chicago; segundo van Acker e Jourgensen, a banda estaba probando "expresións insultanes en francés" cun camareiro, pedindo algo que eles dicía que significaba "revolting cock" o que levou ao camareiro a dicir, "You are revolting cocks!".
María Luisa Palop
Sentíase atraída pola paisaxe mediterránea e a comarca de La Marina. Reproduciu coa técnica do impresionismo o Penyal d'Ifac, as montañas da Serra d'Aitana, a montaña de Puigcampana e paisaxes e escenas tradicionais. Na súa obra vense influencias do impresionismo local co esquematismo e a sinxeleza do modernismo.
Revolting Cocks
Orixes
O seu primeiro lanzamento foi "No Devotion" a través de Wax Trax! Records en 1985. Pouco despois editaron o álbum Big Sexy Land (1986), que era unha mestura de música industrial, hard rock e EBM onde dominaban os samplers e os fortes ritmos sintetizados.
María Luisa Palop
Traxectoria
María Luisa estudou na Real Academia de Belas Artes de San Carlos de Valencia na década de 1920. Discípula do pintor Ramon Stolz, participou en diversas exposicións colectivas no Cercle de Belles Arts e na Sala Blava. En 1926 gañou un premio extraordinario na Exposición do Círculo de Belas Artes por un tapiz pintado, copia dunha Madonna de Rafael. En 1932 presentou a obra Flores y frutas na Exposición Nacional de Bellas Artes de Madrid e en 1933 formou parte da I Exposición de artistas valencianos reunidos nas Galeries Empòrium de Barcelona.
En 1934 presentou a obra Cactus na Exposición Nacional de Belas Artes, que ilustraba o catálogo do certame. Participou de novo na primeira edición despois da Guerra Civil en 1941, cun bodegón de flores e froitos. Nesa edición coincidiu con artistas como Xulia Minguillón (quen gañou a primeira medalla), Marisa Roesset (medalla de segunda categoría), María Revenga, María del Carmen Corredoyra, Carlota Fereal e Rosario de Velasco. En 1945 participou na exposición Pintores Valencianes, organizada pola asociación cultural Lo Rat Penat.
Revolting Cocks
Inicios
O seguinte álbum ao vivo, ''Live! You Goddamned Son of a Bitch (1988), marcou a estrea da banda en directo, contando con versións máis agresivas das cancións de Big Sexy Land'' xunto con algún material novo. Esta tendencia continuou en Beers, Steers, and Queers (1990), creando capas de samplers e usando cada vez máis distorsión. Linger Ficken' Good (1993) foi publicado por Sire Records, con moitos dos temas regresando a o son anterior con menos capas. O disco incluía unha versión do tema de Rod Stewart "Da Ya Think I'm Sexy?", tamén editada como sinxelo. Preparouse unha xira pero esta finalmente cancelouse e a banda entrou nun hiato.
María Luisa Palop
Traxectoria
Na actualidade moitas das súas obras pertencen a coleccións privadas ou están expostas en museos de varios países.
Revolting Cocks
Primeiro rexurdimento
Tras crear unha banda para os directos como abreconcertos de Ministry na súa xira MasterBaTour de 2006, Jourgensen elixiu ao vocalista Josh Bradford (Stayte, Simple Shelter, V.H.S.), ao teclista Clayton Worbeck (Stayte, Simple Shelter), e ao guitarrista Sin Quirin (Society 1, despois en Ministry e ReVamp) como nova formación atempo completo de Revolting Cocks, que agora se facía chamar "RevCo". O grupo gravou Sex-O Olympic-O, que tiña que ser lanzado en outubro de 2008 e finalmente apareceu o 3 de marzo de 2009 tras atrasarse varias veces. Tras unha xira a banda lanzou un segundo álbum con esa formación, ¿Got Cock?, oen abril de 2010. O proxecto disolveuse novamente ao marchar Bradford e Worbeck. Quirin continuoutraballando con Jourgensen tras a reunión de Ministry en 2011.
Segundo rexurdimento
Wax Trax! Records organizou unha serie de concertos, "Wax Trax! Records Retrospectacle: ​33 1⁄3 Year Anniversary", entre o 15 e o 17 de abril de 2011 no Metro Chicago. Como parte do cartel, Chris Connelly, Paul Barker e Luc van Acker interpretaron cancións de Revolting Cocks con Duane Buford, Dan Brill, Jamie Duffy e outros músicos. Para o seu concerto do día 17 Richard 23 uníuse a eles para tocar a canción "No Devotion".
En 2016 Richard 23, van Acker, Barker e Connelly realizaron co nome The Cocks unha xira de seis datas para celebrar o 30 aniversario de Big Sexy Land, acompañados por Dan Brill e Jason Novak. En 2017 realizaron unha xira máis extensa usando o seu nome orixinal. O grupo realizou unha serie de concertos en Europa, tocando nos festivais WGT e Infest, antes de regresar aos Estados Unidos para unha xira con Front Line Assembly.
Universidade de Roehampton
A Universidade de Roehampton é unha universidade pública de Londres. Forma parte do Grupo Compostela de Universidades.