cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Hercules: The Legendary Journeys
Argumento
O seu mentor foi Quirón, o gran centauro. Hércules e o seu amigo Iolao aprenderon a arte da guerra e o xeito de ser un verdadeiro guerreiro: para loitar non con carraxe, senón cun senso da xustiza e da compaixón.
Hércules sentou a testa como granxeiro coa súa esposa Deianira. Tiveron tres fillos: Aeson, Klonus, e Ilea. Durante este tempo Hércules e Iolao emprenderon un bo número de aventuras, e o fillo de Zeus atopará o que máis amaba no mundo: a súa familia, máis co entusiasmo das súas procuras e fazañas.
Pandemia por coronavirus de 2020 en Galicia
miniatura|Decálogo de como actuar no caso de ter síntomas de COVID-19 publicado pola Xunta de Galicia A pandemia por coronavirus de 2020 en Galicia é unha expansión do gromo de COVID-19 que se iniciou en Wuhan, China, en 2019.
O primeiro caso confirmado en Galicia anunciouse o 4 de marzo de 2020, un paciente de 49 anos procedente de Madrid e que foi ingresado no CHUAC. A data do 19 de agosto de 2021 foron confirmados máis de 175.000 casos e máis de 2.500 mortes.
Hercules: The Legendary Journeys
Argumento
Hera continuaba no seu resentimento contra Hércules polas accións do seu pai. Mandou toda clase de monstros e salvaxes para destruír a Hércules, ataques inútiles ata que foron dirixidos ó que máis valoraba: a súa familia. A raíña dos deuses botou dúas bólas de lume que deron a morte inmediata a Deianira, Aeson, Klonus e Ilea.
Pandemia por coronavirus de 2020 en Galicia
Contexto
miniatura|A zona vella de Compostela baleira durante o estado de alarma por mor da COVID-19 En decembro de 2019, foron detectados os primeiros pacientes da COVID-19 en Wuhan, na República Popular da China, e no mesmo mes realizouse a secuenciación de todo o xenoma do virus. O virus SARS-CoV-2 que está a causar a enfermidade desde principios de xaneiro de 2020 sufriu un gromo xeneralizado, inicialmente na China e despois a nivel mundial. O primeiro contaxio fóra da China confirmouse o 22 de xaneiro en Vietnam, e o 28 de xaneiro rexistrouse o primeiro contaxio en Europa (en Baviera, Alemaña). A esas alturas había xa máis de oito mil casos na China. O goberno de dito país respondeu duramente á praga, poñendo en corentena primeiro a Wuhan, o epicentro dos contaxios, e logo a toda a provincia de Hubei, de máis de cincuenta millóns de habitantes. Ademais, pronto adoptou medidas drásticas noutras áreas fóra da provincia de Hubei, como peches escolares, peches de transporte e prohibición de eventos concorridos.
Hercules: The Legendary Journeys
Argumento
Hércules, cheo de rabia e de dor, xurou ó ceo que faría pagar a Hera polas súas accións para o resto da vida. Despois de queimar o seu fogar, Hércules fixou a súa procura en destruír os sete templos de Hera. Logo diso seguiu coas súas aventuras con Iolao. Noutras ocasións, atopouse co compañeiro algo renuente de Salmoneo, ou con Autólico (o rei dos ladróns) e outros mortais. Nunha das súas aventuras, Hércules axudou a Xena a descubrir o lado bo que había nela e para rexenerarse e loitar contra o mal.
Lista de episodios
A serie conta cun total de 111 episodios divididos en 6 tempadas, máis as 5 películas para televisión previas á serie.
Pandemia por coronavirus de 2020 en Galicia
Contexto
Con todo, non se conseguiu deter a propagación da enfermidade e a finais de febreiro xa estaba presente nos cinco continentes poboados do mundo, sendo Europa o máis afectado fóra de Asia. O primeiro caso italiano rexistrouse o 29 de xaneiro, e en menos dun mes, había 200 contaxiados detectados no país, a maioría na Lombardía. De feito, Italia foi, polo menos inicialmente, o foco principal en Europa, contabilizando máis de 80.000 casos a data do 27 de marzo de 2020 e máis de 8.200 mortes. O goberno impuxo medidas estritas como o peche de todas as escolas do país (5 de marzo) e o illamento interno e externo (9 de marzo). España (con máis de 64.000 casos o 27 de marzo), Alemaña (47.000 casos na mesma data) e Francia (máis de 29.000 o mesmo día) son outros dos focos notables da enfermidade en Europa, mentres que fóra dela, Estados Unidos, Irán e Corea do Sur son os países máis afectados.
Cronoloxía
miniatura|Mensaxe de ánimo nun comercio galego durante a corentena propiciada polo estado de alarma. miniatura|A bandeira galega a ondear a media hasta na sede da Xunta de Galicia en San Caetano logo da declaración de loito oficial durante o mes de maio de 2020 polo goberno galego. O 4 de marzo, nunha rolda de prensa do conselleiro de Sanidade, Jesús Vázquez Almuíña, a Xunta de Galicia anunciou o primeiro caso confirmado de infectado por COVID-19 en Galicia. O paciente, un home de 49 anos ingresado no CHUAC, procedía de Madrid, principal foco de contaxio en España. O día 6 confirmáronse outros dous casos, unha muller de 47 anos e o seu marido de 43, ambos ingresados no Hospital Álvaro Cunqueiro de Vigo, e ao día seguinte o fillo de 15 anos do matrimonio foi o cuarto contaxio. O día 8 detectáronse outros dous contaxiados e a partir de aí a cifra pasou a crecer moito máis rápido superando os 200 casos nos oito días seguintes.
O 12 de marzo o presidente da Xunta, Alberto Núñez Feijóo, anunciou a suspensión das clases en Galicia en todos os niveis educativos. Ao día seguinte Feijóo anunciou a declaración de emerxencia sanitaria e o peche de bares, restaurantes, cines e todos os lugares de ocio, medida que entraría en vigor ás 00:00 horas do día 14. Tamén o día 13 o Goberno de España anunciou que se decretaría o estado de alarma en todo o país, feito que se materializou ao día seguinte nunha reunión telemática do Consello de Ministros. As medidas decretadas incluíron entre outras a limitación da circulación das persoas, o peche de comercios non esenciais ou a restrición nos transportes públicos, durante un prazo prorrogábel de dúas semanas.
O 14 de marzo produciuse a primeira morte por coronavirus en Galicia, unha veciña do Val Miñor de 92 anos que estaba ingresada no Hopsital Povisa de Vigo. O mesmo día faleceu tamén un home de 81 anos en Pontevedra. Dous días despois confirmouse a primeira morte na provincia da Coruña, un paciente de 45 anos con numerosas patoloxías previas. O 20 de marzo morreron os primeiro pacientes das provincias de Lugo e Ourense, un home de 89 anos ingresado no hospital de Monforte e unha muller de 93 anos que estaba no CHUO.
O 22 de marzo o presidente do Goberno de España, Pedro Sánchez, anunciou que levaría ao Congreso unha prórroga do estado de alarma por outras dúas semanas, até o 12 de abril. O día 23 superáronse os 1.000 contaxios totais en Galicia, contabilizándose 1.208 casos confirmados, dos cales seguían activos 1.170.
Casos confirmados
miniatura|300px|O Emerald Leader confinado na [[Enseada de San Simón. ]]
Controversias coas cifras
Dende o inicio da crise sanitaria a Consellería de Sanidade publicou a diario na web da Xunta de Galicia os números de casos activos, falecementos e altas da comunidade. Mais a principios de abril, a Consellería de Política Social, que viña informando pola súa parte dos casos ocorridos en residencias da terceira idade, apuntou que os números que publicaba Sanidade non incluían os casos das residencias. A partir de entón algúns medios de comunicación comezaron a sumar ambas cifras (as de Sanidade e as de Política Social) para dar o número total de falecidos en Galicia. O 3 de abril, Alberto Núñez Feijóo, preguntado por este asunto, contradixo a versión de Política Social e afirmou que o número de defuncións divulgado por Sanidade incluía a todos os falecidos por coronavirus. Política Social confirmou que ese método era o que se estaba a seguir.
Con todo a confusión continuou nos seguintes días, e despois de que o Ministerio de Sanidade anunciase a aplicación dun novo protocolo para o reconto de casos nas residencias de anciáns, o presidente da Xunta volveu ser preguntado pola mesma cuestión na súa comparecencia do día 5, na que volveu cambiar a versión, afirmando agora que non todos os usuarios de residencias falecidos estaban sendo incluídos nas estatísticas do Sergas, aínda que foran públicos por seren difundidos pola Consellería de Política Social, xa que só se incluían os que foran trasladados a hospitais. O día 8 de abril a Consellería de Sanidade incluíu no seu informe diario os falecementos en residencias que non foran incluídos anteriormente.
O 30 de abril a Xunta corrixiu a cifra de contaxiados de 9466 a 8675, restando case 800 casos que non foran confirmados cunha PCR. Nos datos publicados o 16 de abril desapareceron varios centos de contaxiados e hospitalizados. Posteriormente a Consellería de Sanidade explicou que se cambiara o método de reconto, pasando a contar o número de pacientes e non de casos. Anteriormente a esta data contábanse os casos, podendo un paciente ter máis dun caso aberto.
Vacinación
Durante os primeiros meses da pandemia, as residencias de anciáns foron lugares de especial mortalidade en Galicia. O 27 de decembro de 2020, nove meses despois de que aparecesen os primeiros casos da enfermidade en Galicia, Nieves Cabo, unha labrega brionesa, de xeito aleatorio e como residente nun fogar de vellos de Santiago de Compostela (colectivo obxectivo das primeiras vacinas ), recibiu a primeira dose da vacina en Galicia. A Cabo administróuselle a vacina elaborada por Pfizer e BioNTech.
Sanidade
A pandemia desbordou os hospitais galegos, situación agravada polo contaxio de numerosos profesionais, mentres os sindicatos de médicos denunciaron a falta de equipos de protección nos hospitais.
Política
O 12 de marzo suspendeuse a precampaña das eleccións ao Parlamento de Galicia, previstas para o 5 de abril, mentres que a Xunta Electoral de Galicia deixou en mans dos partidos un posible adiamento. O BNG foi o primeiro partido en pedir dito aprazamento dos comicios autonómicos, petición á que se foron sumando pouco despois o resto de partidos. Finalmente as eleccións quedaron suspendidas sen fixarse unha nova data. O 18 de maio anunciouse que as eleccións se celebrarían finalmente o 12 de xullo. Nelas non puideron votar varias persoas contaxiadas, a maioría delas na Mariña, por se atoparen gardando corentena.
Deportes
O día 11 de marzo a Federación Galega de Fútbol decretou a suspensión de todo as competicións galegas de fútbol, fútbol gaélico e fútbol sala. O mesmo día nunha reunión do secretario xeral para o Deporte, José Ramón Lete, coas diferentes federacións deportivas galegas, a Xunta recomendou a suspensión das competicións deportivas ou, de se disputaren, que se xogasen a porta pechada. A maioría optaron pola suspensión. A entrada en vigor do estado de alarma o día 14 prohibiu a práctica deportiva en todo o país.
Cultura
Por mor do confinamento xeneralizado da poboación durante a primavera, a Real Academia Galega anunciou que por primeira vez nos seus 57 anos de historia o Día das Letras Galegas non se celebraría o 17 de maio, trasladándose no seu lugar ao 31 de outubro, xusto un día despois do 110 aniversario do homenaxeado, Ricardo Carvalho Calero. O día 28 de outubro a RAG comunicou que o pleno extraordinario das Letras decorrería na sede da institución na Coruña e non no Teatro Jofre da cidade natal do autor como se previra, co adaxo do empeoramento da situación sanitaria na bisbarra de Ferrolterra. Na véspera do día fixado a Xunta estableceu o peche perimetral de varios concellos galegos e a RAG acordou a cancelación do acto á espera das circunstancias adecuadas. A sesión celebrouse finalmente o 12 de decembro no paraninfo da Universidade de Santiago de Compostela.
Os atrancos que a pandemia supuxo para o normal desenvolvemento de moitas das actividades de celebración do día das Letras levou á Federación de Asociacións Culturais Galegas, A Mesa pola Normalización Lingüística e outras entidades e institucións a reclamar a extensión da homenaxe a Carvalho Calero ao ano 2021.
Así mesmo, a Real Academia Galega de Belas Artes aduciu a situación anómala derivada da pandemia para prorrogar a 2021 a dedicatoria do Día das Artes Galegas ao arquitecto Domingo de Andrade, homenaxeado en 2020.
Augustine Bradshaw
Traxectoria
Os seus pais eran católicos que rexeitaban converterse ao anglicanismo. Atendeu a Royal Grammar School Worcester (unha "escola libre", isto é, carente de afiliacións relixiosas). O xesuíta Edward Oldcorne mandouno a St. Omer e en 1596 proseguiría a súa educación no Colexio Inglés de Valladolid.
Despois dunha enfermidade, foi mandado en 1599 á Abadía de San Martiño Pinario, en Santiago de Compostela, onde adoptou o nome de Agustín de San Xohán. Retornou a Inglaterra como misioneiro en 1602, e chegaría a ser Vicario Xeral dos beneditinos ingleses en 1604. Hai noticias contemporáneas á súa vida segundo as cales viaxaba polo condado de Worcestershire baixo o pseudónimo de John White.
A Portela, A Castañeda, Arzúa
A Portela é un lugar da parroquia da Castañeda no concello coruñés de Arzúa na comarca de Arzúa. Tiña 35 chabitantes no ano 2010 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 18 eran homes e 17 eran mulleres.
Tender
"Tender" é unha canción da banda inglesa de rock alternativo Blur, editada como sinxelo principal do seu sexto álbum, 13, o 22 de febreiro de 1999. O tema acadou o posto 2 na lista británica de sinxelos.
Team Halfords
miniatura|Rob Hayles coas cores do equipo Team Halfords foi un equipo ciclista profesional británico que competiu na tempada 2009 na categoría continental.
Raquel Zimmermann
Raquel Zimmermann, nada en Bom Retiro do Sul o 6 de maio de 1983, é unha modelo brasileira. Foi descuberta por unha axencia de Porto Alegre con 14 anos, e viaxou ao Xapón e París. Pouco despois, Steven Meisel empregou a súa imaxe para a cuberta de Vogue Italia en setembro de 2000, e dende entón comezou a súa carreira profesional como modelo.
Campionato europeo da UEFA Sub-19
O Campionato Europeo da UEFA Sub-19 é unha competición anual de fútbol organizada polo organismo deportivo europeo UEFA. A competición leva a cabo desde 1948. O seu nome orixinal foi o de Torneo júnior da FIFA, ata que en 1955 a UEFA encargásese de organizalo. En 1980, foi adaptado e bautizado como o Campionato Europeo Sub-18, ata os recentes cambios para a selección de xogadores en 2001, que fan que o torneo reciba o seu actual nome. O campionato celebrouse cada ano desde a súa inauguración en 1948, excepto durante o período entre 1984 e 1992, que se organizou cada dous anos.
O torneo xogouse con diferentes formatos ao longo da súa existencia. Actualmente consiste en dúas fases, de xeito similar a outros campionatos europeos da UEFA. A fase de clasificación está aberta a todos os membros da UEFA, e a fase final compona oito equipos.
Os tres equipos mellor clasificados de cada grupo clasifícanse para a Copa Mundial de Fútbol Sub-20 do seguinte ano.
Riovao, Sada, Sada
Riovao é un lugar da parroquia de Sada no concello coruñés de Sada, na comarca da Coruña. Segundo o IGE, en 2011 tiña 279 habitantes (140 homes e 139 mulleres).
Mariano Rodríguez Iglesias
Mariano Rodríguez Iglesias foi un xornalista e político galego.
Traxectoria
Foi director de El Eco del Ulla. Durante a ditadura de Primo de Rivera foi alcalde de Monterroso.
Camillo Benso
miniatura|dereita|250 px|Camillo Benso, conde de Cavour
Camillo Benso, conde de Cavour, nado en Turín o 10 de agosto de 1810 e finado o 6 de xuño de 1861, foi un político e estadista da Italia anterior á unificación.
Foi protagonista do Risorgimento como partidario das ideas liberais, do progreso civil e económico, do anticlericalismo, dos movementos nacionais e da expansión do Reino de Sardeña fronte ao Imperio Austríaco e os Estados italianos de antes da unificación.
En economía promoveu o mercado libre, os grandes investimentos industriais (sobre todo no campo ferroviario) e a cooperación entre público e privado. En política apoiou e defendeu a promulgación do Estatuto albertino. Xefe da chamada dereita histórica, asinou un acordo coa esquerda, coa que realizou diversas reformas. Confrontou abertamente as ideas republicanas de Giuseppe Mazzini e enfrontouse a miúdo a Giuseppe Garibaldi, de cuxas accións temía un potencial revolucionario.
En política exterior teceu con habilidade unha alianza con Francia grazas á cal, coa segunda guerra da Independencia, obtivo a expansión territorial do Reino de Sardeña na Lombardía. Conseguiu manexar os eventos políticos (disturbios no Gran Ducado de Toscana, nos ducados de Módena e Parma e no Reino das Dúas Sicilias) que xunto á Expedición dos Mil levaron á formación do Reino de Italia.
Lingua zelandesa
O zelandés ou celandés (zeêuws) é unha lingua flamenga occidental, dialecto do neerlandés falada na provincia de Zelandia e na illa de Goeree-Overflakkee, en Holanda Meridional.
Camillo Benso
Biografía
Fillo do marqués Michele Benso de Cavour e de Adèle de Sellon, dama de orixe suíza. Piemontés aristocrático de ideas liberais, durante a súa mocidade estudou na Academia Militar, chegando a ser oficial de Enxeñeiros. Pouco apegado á vida militar, deixou o exército e dedicouse a viaxar ao estranxeiro estudando o desenvolvemento económico dos países máis industrializados como Francia e Inglaterra, documentándose en tódalas innovacións relacionadas con calquera campo. Aos 22 anos foi nomeado alcalde de Grinzane, localidade na que a súa familia tiña terras, e ocupou o cargo durante 17 anos.
Lingua zelandesa
Ten destacables diferenzas en pronunciación, gramática e vocabulario con respecto do neerlandés estándar e fai a súa compresión difícil para os falantes de neerlandés.
Camillo Benso
Os seus comezos en política
En 1850, tras un apaixonado discurso a favor das leis Siccardi pasou a formar parte do goberno de Massimo d'Azeglio, como ministro de Agricultura, Comercio e Mariña; en 1851 completou o seu control da vida económica do País coa asunción das competencias da carteira de Finanzas. En 1852 preparou con Cristián Rattazzi, principal expoñente da esquerda liberal, unha coalición que o levou en novembro do mesmo ano á Presidencia do Consello de Ministros.
Política interna
En política interna foi o artífice da orde monárquica constitucional, tódalas súas reformas estaban ditadas polo seu desexo de impedir calquera tipo de insurrección democrática ou republicana. Partidario acérrimo da afirmación de Charles de Montalembert, «Igrexa libre en Estado libre», preocupouse de redimensionar o poder da Igrexa, e promoveu a construción de fogares para a infancia, e mantivo unha loita tenaz contra os xesuítas, que tiñan o monopolio nas tarefas educativas.
Conseguiu que se aprobase unha lei que suprimía as ordes monásticas contemplativas e que abolía os privilexios da manomorta e do foro eclesiástico. Esta lei provocou un grande escándalo e tropezou coa oposición do rei, quen forzou a dimisión de Cavour, na chamada crise Calabiana (26 de abril de 1855). Tras uns días, con todo, o rei tivo que volver chamar a Cavour para o mesmo posto, pero o proxecto de lei tivo que ser abandonado en parte.
Política exterior e unificación de Italia
miniatura|esquerda|Retrato de Cavour, obra de [[Francesco Hayez.]] miniatura|250px|[[O Congreso de París (Dubufe)|O Congreso de París de Dubufe, onde Camilo Benso aparece representado na primeira fila.]] En política exterior foi un político hábil, aínda que ás veces estivo acompañado pola fortuna. O seu obxectivo era crear un estado forte no norte de Italia baixo a coroa da Casa de Savoia, pero descubriu que para acadar ese obxectivo, o Piemonte debía obter apoios das potencias europeas. En 1854 estoura a guerra de Crimea: Francia e Inglaterra, aliadas con Turquía, loitaban contra Rusia, que facía esforzos por espallar a súa hexemonía na península balcánica. Cavour ofreceu a axuda do Piemonte ás grandes potencias, enviando a Crimea un corpo de exército.
Non resultou sinxelo obter a autorización para a expedición por parte do Parlamento de Turín: non se entendía a razón pola que piemonteses debían morrer defendendo intereses turcos nunha zona na que o Piemonte non tiña ningún interese que defender. Pero ao participar na guerra no lado dos vencedores, o Piemonte foi admitido á mesa de negociacións como aliado de dúas grandes potencias: Francia e Inglaterra.
Cuns estratéxicos movementos políticos e coa axuda do goberno británico, conseguiu obter o recoñecemento dos plebiscitos que se celebraron en Toscana, nos ducados de Módena e Parma e nos Estados Pontificios para a anexión do Reino de Sardeña. Para continuar obtendo o apoio francés no seu proxecto, que xa era o de unificar a península italiana, cedeu a Francia a cidade de Niza e a rexión de Savoia. De xeito non explícito axudou a Garibaldi a organizar a Expedición dos Mil, e logo, coa escusa de deter a ese "perigoso revolucionario" obtivo o permiso de Francia para ocupar os Estados Pontificios, agás a cidade de Roma.
Cando se uniron os exércitos, Garibaldi doou a Víctor Manuel II o sur de Italia, co que se chegou a unha reunificación parcial da península. O 17 de marzo de 1861 Víctor Manuel II foi proclamado Rei de Italia. Cavour adicouse a unha operación diplomática a grande escala para conseguir un acordo co Papa, pero antes de chegar á conclusión morreu, probablemente de malaria, no palacio da súa familia en Turín o 6 de xuño de 1861.
Legado
En 1916 a localidade de Grinzane mudou de nome e pasou a chamarse Grinzane Cavour como agradecemento a Camillo Benso, que foi o seu alcalde durante 17 anos. Tamén leva o seu nome outro municipio italiano, Sogliano Cavour, na provincia de Lecce. No transcurso do tempo dous barcos da mariña italiana levaron o nome de Cavour, en 1915 un barco de guerra, e en 2004 un portaavións. Ademais numerosas rúas e prazas de cidades italianas levan o seu nome.
Juan Pérez Creus
Juan Pérez Creus, nado en La Carolina (Xaén) o 28 de abril de 1912 e finado en Madrid en abril de 1999, foi un escritor español.
Traxectoria
Foi mestre en La Linea de la Concepción. Participou na Guerra civil española como comisario político do goberno republicano, resultando ferido dúas veces. Licenciouse en Filosofía e marchou traballar a París, en organismos internacionais. De regreso a Madrid, ingresou no Corpo Técnico de Publicacións do Ministerio de Traballo e publicou poesías satíricas, primeiro no diario Arriba, co pseudónimo de Maese Pérez e despois nos semanarios Interviú e Sábado Gráfico, asinando, respectivamente, El Satiricón e Pájaro Pinto.
Nunca visitou Galicia, nin frecuentou amizade de escritores en lingua galega. Coñeceu o galego a través da lírica medieval e escribiu nesta lingua os libros de poemas As canciós d’ise amor que se diz olvido (1951) e As derradeiras pombas do serán (1988).
Homínidos
miniatura|300px|Diferenzas entre pares de bases de ADN dos homínidos Os homínidos son os membros da familia taxonómica Hominidae (os "grandes simios"). Das especies actualmente presentes inclúe a:
Esta clasificación ten sido revisada varias veces nas últimas décadas, o que levou a un uso variado da palabra "homínido". O significado orixinal de Hominidae referíase tan só ao significado moderno de Hominina: os "humanos ou especies máis achegadas ca os chimpancés". O significado do termo cambiou gradualmente, ata o significado moderno de "homínido", que inclúe a tódolos grandes simios.
Un amplo número de xéneros extintos están clasificados a canda os humanos na subfamilia Homininae, mentres que outros cos orangutáns na subfamilia Ponginae. O antecesor máis recente dos Hominidae viviu hai 14 millóns de anos, cando os orangutáns se especiaron dos antecesores dos outros tres xéneros Os devanceiros da familia Hominidae xa se tiñan especiado a partir da familia de Hylobatidae, seguramente arredor de hai 15-20 millóns de anos atrás.
Historia da taxonomía
A clasificación dos grandes simios foi revisada e esbozada de novo varias veces nas últimas décadas. Esas revisións derivaron no uso da palabra "homínido" con diferentes significados. O termo orixinal "Hominidade" referíase só aos actualmente clasificados como Hominini, que son só os humanos e os seus máis achegados antecesores. O significado deste taxon cambiouse ata chegar a ser o termo que abrangue a todos os grandes simios e humanos.
Especies actuais
Das especies actualmente existentes, a clasificación aceptada é a clasificación das sete especies vivas en catro xéneros:
Fósiles
Ademais das actualmente presentes, hai restos fósiles de numerosas especies. Abaixo móstrase a taxonomía destas
Familia Hominidae
O Pumar, A Castañeda, Arzúa
O Pumar é un lugar da parroquia da Castañeda no concello coruñés de Arzúa na comarca de Arzúa. Tiña 3 chabitantes no ano 2010 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 2 eran homes e 1 era muller.
La República (1903)
La República foi un periódico editado en Ourense entre 1903 e 1908.
Historia e características
Apareceu en 1903, co subtítulo de Semanario Político. Estaba dirixido por Julio Carballo Enríquez e entre os seus colaboradores estaban Amador Villar Amor, Juan Manuel Amor, Emilio Amor, José López Darriva, e José Lorenzo Álvarez. Foi o primeiro órgano republicano de Ourense. Posiblemente tivera unha segunda época en 1907, cesando a súa edición en 1908.
Manuel Gómez Cantos
Traxectoria
Fillo dun oficial de terceira da Mariña, estudou na Academia de Infantería de Toledo. En 1920 obtivo o pase á Garda Civil como primeiro tenente.
Na Guerra civil
Cando aconteceu o golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 estaba á fronte da Garda Civil de Villanueva de la Serena, sumouse á rebelión e apresou o alcalde e os concelleiros de esquerda. Matou un concelleiro, feriu ao alcalde e efectuou 60 detencións. Fuxiu a Miajadas dez días despois. En 1937 foi nomeado responsable dunha unidade de contra-guerrilla nas comarcas estremeñas de Hornachos, La Granja, Llerena e Guadalcanal. En 1938 foi delegado de Orde Público na zona de La Serena, cando foi conquistada polas tropas nacionais. O 8 de setembro de 1938 organizou na praza da vila un xuízo popular que condenou a execución sumaria os 33 prisioneiros de Villanueva de la Serena que aínda estaban na cadea de Badaxoz. Á fronte dunha brigada móbil actuou nas zonas limítrofes das provincias de Badaxoz, Huelva, Sevilla e Córdoba, sendo ascendido a Comandante e condecorado coa Medalla Militar.
Contra o maquis
Regresou a Estremadura como tenente coronel e á fronte da Comandancia de Cáceres foi nomeado responsable das forzas encargadas da persecución dos fuxidos en 1942. O 28 de agosto de 1942 mandou asasinar en Alía a 30 persoas elixidas ao azar para aterrorizar á poboación. No verán intentou repetir o castigo con 90 persoas, pero o sacerdote Ambrosio Eransus, comandante castrense, logrou impedilo. En abril de 1945, ao saber que un grupo de maquis tomara Mesas de Ibor varias horas e desarmara aos catro gardas civís, ordenou fusilalos inmediatamente por covardes. Por negarlle os auxilios espirituais aos gardas, o bispo de Cáceres e o cardeal primado Enrique Plá y Deniel fixeron presión a Francisco Franco e Gómez Cantos foi procesado e estivo uns meses na cadea.
Gobernador civil
O gobernador civil foi a autoridade política nas provincias de España a partir da creación destas por Javier de Burgos en 1833.
Descrición
miniatura|Gobierno Civil de la Provincia de Lugo. Cargos contra [[Xosé Ramón Fernández-Oxea|José Ramón Fernández. Primero: es galleguista…, 26/12/1936.]] Ten os seus antecedentes na figura dos xefes políticos como máxima autoridade provincial creado no artigo 324 da Constitución española de 1812. Este cargo foi derrogado por Fernando VII en 1814, e restablecido durante o Trienio liberal de 1820 a 1823.
Foi creado por Real Decreto do 23 de outubro de 1833 no que se establece a figura de subdelegado de Fomento, cuxas funcións versaban sobre agricultura, industria e comercio, minaría, municipios, policía xeral, instrución pública, sociedades económicas, hospitais e establecementos benéficos, cárceres, irmandades e confrarías, bibliotecas, museos, teatros e espectáculos, caza, pesca, prevencións xerais, camiños, canles etc. A estrutura administrativa era o subdelegado, un secretario, un oficial de primeira e outro de segunda, dous de terceira e outros dous de cuarta, e un porteiro. Nestes primeiros anos aparece coa denominación de Gobernador Civil, Subdelegado de Fomento ou Xefe Superior Político.
En 1847, no Real Decreto de 29 de setembro pásase a denominar unicamente como gobernador civil, nome que se mantivo até 1997, en que se creou a figura do subdelegado do goberno.
Ao longo destes anos producíronse varias modificacións legais que afectaban ás responsabilidades do cargo. Así, no Real Decreto de 14 de agosto de 1893 en que se suprimían as seccións de Fomento. En 1925 as súas funcións estaban establecidas na Administración Local e o Estatuto Provincial. O 10 de outubro de 1958 dotóuselles dun estatuto propio, outorgándolle ao cargo a máxima autoridade da provincia.
O 30 de maio de 1997 dáse o cesamento de tódolos gobernadores civís, pasando a converterse en subdelegado do Goberno, dependente do delegado do Goberno de cada Comunidade autónoma.
Miraflores, Cores, Ponteceso
Miraflores é un lugar da parroquia de Cores no concello coruñés de Ponteceso na Comarca de Bergantiños. Tiña 15 habitantes no ano 2018 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística dos cales 8 eran homes e 7 mulleres.
Goberno Xeral (España)
Esta disposición foi completada cunhas "Instrucciones para el desenvolvimiento de los cometidos asignados", publicadas no BOE do 6 de outubro de 1936. Como tarefa política máis importante podería destacarse a coordinación dos gobernadores civís coas autoridades militares nas provincias ocupadas, é dicir, no territorio controlado polas forzas sublevadas contra o goberno da República española o 18 de xullo de 1936.
O Goberno Xeral tivo a súa sede en Valladolid. O primeiro gobernador xeral foi o xeneral Francisco Fermoso Blanco (6 de outubro de 1936), substituído polo xeneral Luis Valdés Cabanillas (5 de novembro de 1936) até a supresión do cargo por lei de 30 de xaneiro de 1938.
O Río, A Castañeda, Arzúa
O Río é un lugar da parroquia da Castañeda no concello coruñés de Arzúa na comarca de Arzúa. Tiña 6 chabitantes no ano 2010 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 4 eran homes e 2 eran mulleres.
Sedor, A Castañeda, Arzúa
Sedor é un lugar da parroquia da Castañeda no concello coruñés de Arzúa na comarca de Arzúa. Tiña 4 chabitantes no ano 2010 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 1 era home e 3 eran mulleres.
Partido Agrario Radical Gallego
miniatura|225px|Regulamento do Comité Agrario Radical de Lóuzara. O Partido Agrario Radical Gallego (PARG) foi un partido galego de carácter republicano, agrarista e autonomista fundado en xullo de 1931, dirixido por Amador Rodríguez Guerra. A súa zona de implantación limitábase a Pontedeume e comarca e a zona de influencia de Monforte de Lemos. Presentouse ás eleccións de sen conseguir obter representación parlamentaria.
Programa
Os obxectivos do partido consistían en: "levantar el espíritu agrario y ciudadano, fomentar la cultura general y crear el amor al trabajo de la tierra y el sano y levantado amor a Galicia". As bases ideolóxicas beben das fontes do rexionalismo agrarista de Solidaridad Gallega e inspíranse nas conclusións das Asembleas Agrarias, especialmente as medidas de apoio ao sector agropecuario, como a creación dun plan de estradas comarcais, a libre importación de millo, a repoboación forestal, o melloramento gandeiro –mediante establecemento de paradas de sementais e matadoiros comunais– e a desaparición dos impostos indirectos. En relación coa cuestión foral –teoricamente resolta en 1926 coa Lei de Redención de Foros– o partido decantábase pola redención a cargo do Estado.
A preocupación polo desenvolvemento educativo levouno a apostar polo establecemento de novas escolas, o apoio ao ensino público coa reforma do plan de estudos, a mellora salarial dos mestres e a galeguización do ensino superior. Propuña tamén a cooficialidade das linguas, o recoñecemento administrativo da parroquia, a institución de tribunais parroquiais e a separación Igrexa-Estado.
O eixo central do programa constituirao a defensa da autonomía rexional para Galicia e a proposta de representación política dos emigrados nos órganos autonómicos.
Dirixentes
Entre os membros do comité organizador figuraban Pascual Zaera Rojo, que presidía en 1931 a Sociedad Agraria Republicana de Castro, Leiro y Carantoña; Juan Nodar Martínez, secretario da mesma entidade; Juan González Carballeira, Antonio Grueiro, Víctor del Río Amado, mestre e secretario a mediados dos anos trinta do Grupo Galeguista de Callobre; José Martínez, Ramón Gómez e Pedro Río. O secretario do partido é Amador Rodríguez, radicado en Campolongo.
Implantación
As zonas de implantación do partido foron o norte da provincia da Coruña (Pontedeume, Monfero) e o sueste de Lugo, onde se concentran trece das catorce sociedades afiliadas na provincia, nos concellos de A Pobra do Brollón, Sarria, Monforte de Lemos, Samos, O Incio, Folgoso do Courel e Bóveda. En localidades como Lóuzara o partido chegou a contar con 400 afiliados e na Pobra do Brollón, o concello onde o PARG contou cunha maior presenza, varios agrarios acadaron acta de concelleiro nas eleccións de 1931.
Desenvolvemento
O órgano de expresión do partido foi o periódico La Voz del Agro, aparecido en novembro de 1932.
Na campaña electoral do PARG para as eleccións de xuño de 1931 participaron membros do partido, entre eles o Víctor del Río Amado e Amador Rodríguez, e tamén significados republicanos coruñeses, como César Alvajar. Os mitins principais tiveron como escenario a Praza de María Pita na Coruña e Narón.
A principios de xullo reúnese a Asemblea Xeral do Partido Agrario, disolveuse o Comité organizador e noméase un Comité Rexional. Entre os membros que o compuñan a presenza do elemento campesiño é claramente maioritaria: Emilio Alba Lamas (presidente), Antonio Antelo García (vicepresidente), Amador Rodríguez Guerra (secretario xeral), Juan González (vogal), Antonio Grueiro (tesoureiro), Víctor del Río Amado (vogal), Ramón Gómez Pico (vogal), Juan Nodar (vogal), Manuel Blanco (vocal).
As eleccións de 1933 e o declive do PARG
A pesar do gran número de sociedades agrarias adheridas ao PARG, o seu avance electoral amosou un feble crecemento. O resultado acadado nas eleccións de novembro de 1933, moi lonxe do esperado, orixinou a protesta do seu secretario xeral. Segundo o Estudo da situación política da provincia, elaborado polo Ministerio de Gobernación un mes antes das eleccións, o PARG tiña unha previsión de voto do 13,29%. A diferenza das eleccións de 1931, nesta ocasión o PARG presentou unha candidatura propia na que figuraban Amador Rodríguez, Pascual Zaera, David Pérez de Castro, José Andión Estévez e José Méndez García. O cambio político operado a raíz das elección entrañou unha dereitización do réxime e a conseguinte reacción por parte das autoridades contra os sectores máis radicalizados do movemento societario.
Desde mediados de 1935, a consecuencia do avance de forzas como o Partido Agrario Español –significativo en varias áreas da provincia de Lugo-, da defección dalgunhas sociedades ata entón vinculadas ao PARG e das secuelas derivadas da súa estadía no cárcere, debeu producirse un certo afastamento por parte de Amador Rodríguez da actividade política. O PARG non concorreu ás eleccións de febreiro de 1936.
Códice Calixtino (Luz Pozo Garza)
Códice Calixtino é un libro de poesía escrito por Luz Pozo Garza en lingua galega, e publicado por Sotelo Blanco en 1986.
O título procede do Codex Calixtinus ou Liber Sancti Iacobi, conxunto de textos latinos do século XII relacionados coas peregrinacións a Compostela, do que se conserva un manuscrito e do que existe unha versión galega, os Miragres de Santiago, do século XIV.
O poemario de Luz Pozo é unha obra de plenitude na que se unen luz e sombra, paixón e melancolía, vida e morte, tradición e modernidade, mediante unha expresión intimista, unha obra para unha literatura na que Luz Pozo é confluencia de xeracións e creadora dun novo e vivo xeito de sentir a poesía.
Edicións
miniatura|[[Biblioteca das Letras Galegas.]] miniatura|[[Biblioteca Galega 120.]] Son poemas escritos basicamente na década de 1980, publicados por primeira vez no ano 1986 en Sotelo Blanco por Leliadoura. A 2ª edición, tamén en Sotelo Blanco Edicións é de 1991 e recolle un conxunto de 25 poemas e un epílogo en forma de poema, cunha presentación en prosa poética. A 3ª edición en Edicións Xerais (Colección Biblioteca das Letras Galegas) e inclúe 3 poemas máis e un epílogo explicativo, alén de pequenos cambios ortográficos. É unha edición crítica feita por Carmen Blanco e revisada pola autora. Moitos poemas foran publicados xa anteriormente.
No ano 2002, o libro tamén foi incluído, co n.º 68, na Biblioteca Galega 120 de La Voz de Galicia.
Estrutura
O título, ao facer referencia ao códice medieval, deixa expresa a vontade da autora de que desempeñe funcións semellantes: ser guía dos amantes e conducir cara á plenitude amorosa (cómpre pasar un período de tránsito para chegar á plenitude, Compostela).
O poemario aparece dividido xa formalmente en diferentes partes pola propia autora:
1. Un pequeno texto en prosa poética, a modo de prólogo onde se dan algunhas claves da súa concepción da poesía: ''”Gañarás a luz”, promete León Felipe, xa que toda a poesía do mundo pode ser un único poema. O que varía é a luz. (...) cada poeta engade unha faísca de claridade ó poema total (...) No meu caso, a luz permite modificar a doutrina dos astros; abrir un códice pechado na noite; ser coñecemento sutil da condición suprema; transcender, tal o amor, das rúas sagradas do meu pobo; evocar a choiva nunha praza baleira... (...) a luz vai comigo.'' É un diálogo con toda a literatura anterior e contemporánea. Recoñece a valía doutros poetas, identifícase con eles e intégraos no poemario. Nunhas poucas liñas Luz Pozo resume a totalidade do libro, deixa ver os fíos condutores do mesmo. Hai unha poética do Códice dentro do mesmo prólogo.
2. O limiar é un único poema (Agora contemplamos a mar de Vigo) dedicado a Eduardo Moreiras que sitúa o tema do amor no centro. Un amor total, absoluto e eterno máis alá da morte.
3. Códice Calixtino (parte que lle dá título ao libro). Son 9 poemas (Chovía en Compostela, Onde moran os que aman, Na súbita compaña, Morte en Compostela, O reino de despois do diluvio, Far blues, Souben amar, Cantiga para ler en tempo de penumbra, Teoría da comunicación) localizados en Compostela nos que o Amor (platónico) flutúa entre o amor e a morte. Esta domina en Morte en Compostela. Nos demais, nun ambiente de outono, con choiva, móstranos os obstáculos e praceres do amor. Son poemas dialogais nos que un eu lírico fala cun ti ausente.
Arturo Duperier
Arturo Duperier Vallesa, nado en Pedro Bernardo (provincia de Ávila) o 12 de novembro de 1896 e finado en Madrid o 10 de febreiro de 1959 foi un físico español, destacado especialmente polo seu estudo da radiación cósmica.
Códice Calixtino (Luz Pozo Garza)
Estrutura
5.Homenaxe. 7 poemas (A Luís Pimentel, A Luís Seoane, Agora que regresa a primavera, A Paul Éluard, A Ánxel Fole, Consagración de Trasalba, Búsqueda) dedicados, agás o último (dedicado a un crítico vivo), a autores xa mortos. Ten un claro ton elexíaco e os motivos da morte e da nostalxia están moi presentes. A morte preséntase como un estadio de plenitude. Son un conxunto de homenaxes literarias que recorren á intertextualidade e ao xogo polilingüe (Agora que regresa a primavera, A Paul Eluard, Consagración de Trasalba).
Os textos propician pola condición dos homenaxeados unha derivación para consideracións sobre as poéticas deses autores, reflexións existenciais e patrióticas ou a incorporación da temática da pasaxe do tempo.
Arturo Duperier
Traxectoria
Fixo a tese doutoral en 1924 baixo a dirección de Blas Cabrera, de quen era o discípulo predilecto, primeiro no Laboratorio de Investigacións Físicas, fundado en 1910, e logo no departamento de Electricidade e Magnetismo do Instituto Nacional de Física e Química, que aquel dirixiu até o seu exilio. Ambas as institucións baixo a protección da Xunta para Ampliación de Estudos e Investigacións Científicas. Ó tempo, traballaba, como auxiliar primeiro e funcionario despois, no Servizo Meteorolóxico Nacional.
Con Blas Cabrera estudou o paramagnetismo do paladio e o platino, e posteriormente, de diversas terras raras, e formulou a logo coñecida como «lei de Cabrera-Duperier». En 1929, Grazas a unha pensión da JAE puido estudar en Estrasburgo, traballou con Pierre Weiss, e logo, en 1932, en París con Charles Maurin.
José Luis Mira
José Luis Mira Lema, nado en Nantón, Cabana de Bergantiños, o 15 de agosto de 1954, é un profesor, inspector e técnico en administración educativa.
Códice Calixtino (Luz Pozo Garza)
Liñas temáticas
1.- A dualidade amor e morte, simbolizadas na luz e na sombra, forma os dous eixos temáticos fundamentais. O primeiro concéntrase no Limiar e no Códice Calixtino, asociado sempre á plenitude, ao sentido da existencia e enfrontado á morte, que predomina en Idea dunha cidade escura e Homenaxe, combinada coa nostalxia de todo o perdido que leva á evocación de tempos, lugares e persoas. Outros fíos temáticos, como o tema da terra e a problemática social, que cobra protagonismo cara á fin do libro, teñen tamén unha importante presenza.
José Luis Mira
Traxectoria
Licenciado en Ciencias Químicas pola Universidade de Santiago de Compostela (1972 -1977), foi profesor de Física e Química no corpo de profesores de Formación Profesional, con destino no Centro de Formación Profesional de Monte Alto, na Coruña (hoxe CIFP Ánxel Casal). Tras o proceso de fusión dos corpos de profesores de Bacharelato e de Formación Profesional, é Catedrático de Física e química de Educación Secundaria.
Códice Calixtino (Luz Pozo Garza)
Liñas temáticas
2.- O tratamento do amor (un amor total, absoluto) é intimista pero ten tamén unha correspondencia intelectual identificando amar e saber: a realización amorosa é o que dá sentido á existencia e supón a aceptación da morte serenamente. A plenitude do amor enmárcase, pois, no sosego pero tamén no pracer, no goce físico. O último poema do apartado Códice Calixtino introduce a outra cara do amor: a morte, fiel compañeira do amor e eixo das dúas partes que seguen.
Arturo Duperier
Traxectoria
Duperier fora destituído da súa cátedra universitaria, como parte do proceso radical de depuración ao final da guerra, á vez que Blas Cabrera, Enrique Moles, Cándido Bolívar e outros catedráticos de ciencias. O principal cargo contra el ante o Tribunal de Responsabilidades Políticas nº 9 de Madrid, foi non aproveitar unha estancia en París, en xullo de 1937, para desertar da República. O motivo de dita estancia era representar España na Conferencia Internacional de Cronometría e Metroloxía.
Códice Calixtino (Luz Pozo Garza)
Liñas temáticas
3.- A poesía da luz abre paso agora ao seu reverso: a sombra, a morte (que pecha o poema A Ánxel Fole ou o último verso do libro), a dor. O mundo das imaxes e dos símbolos da poesía de Luz Pozo preséntase en toda a súa riqueza e intensidade:
Levanzo
Levanzo (Sicilia: Lèvanzu) é a máis pequena das tres principais Illas Égadi no Mediterráneo ao oeste de Sicilia, Italia. Forma parte da municipalidade (comune) de Favignana na Provincia de Trapani.
Levanzo ten unha superficie de 5´82 km². O punto máis alto é Pizzo Mónaco cunha altura de 278 m. A illa tiña ao redor de 200 habitantes no ano 2011. A poboación céntrase principalmente ao redor do pequeno porto, que dá moi pouco refuxio das tormentas.
Arturo Duperier
Traxectoria
En 1953 volveu definitivamente a España, e empezou a impartir na súa Cátedra da Universidade de Madrid a nova disciplina de Radiación Cósmica, que alterna con importantes estudos que presenta en numerosos Congresos Internacionais onde é insistentemente solicitado. Duperier retornou a España aproveitando o impulso dado por Joaquín Ruiz-Giménez Cortés, naquel momento ministro de Educación Nacional, á recuperación de cerebros exiliados, pero ao seu regreso, non lle foi permitido introducir ao país o laboratorio doado polos físicos británicos, o que non conseguiu tampouco durante o resto da súa vida. Duperier, que destacara como experimentador, non puido continuar a súa investigación empírica dos raios cósmicos, quedando relegado á impartición de cursos teóricos.
Levanzo
O nome antigo da illa era "Phorbantia", que é unha especie de plantas que crecen alí.
Ourada, Cores, Ponteceso
Ourada é un lugar da parroquia de Cores no concello coruñés de Ponteceso na Comarca de Bergantiños. Segundo o Instituto Nacional de Estadística en 2018 tiña 36 habitantes (15 homes e 21 mulleres).
Códice Calixtino (Luz Pozo Garza)
Liñas temáticas
4.- A música é de "réquiem", as cores enlóitanse e a sombra asoma en todos os poemas (ríos escuros, signos que semellan sombras, preguntas escuras...). Hai unha serie de referencias e alusións ao mundo da Música, unha das constantes na obra literaria de Luz Pozo. Estas referencias non son casuais: responden a un verdadeiro coñecemento do mundo musical, e aínda que, ás veces, só son produto da busca dunha imaxe poética (o caso da curva melódica, por máis que tamén existe en música este concepto), na maioría dos casos o termo responde a un significado e a un sentido máis profundo; a música é outro camiño para afondar no espírito do ser humano e na súa relación coa Natureza: no crepúsculo escóitase a última sinfonía, porque a forma sinfonía posúe unha serie de trazos asociados á idea de totalidade moito máis significativos que calquera outra forma musical. O concepto de sinfonía do crepúsculo achégase inevitablemente ao da música celeste da Oda a Salinas de Frei Luis de León e ao concepto platónico da harmonía das esferas: harmonía, orde, contemplación, sosego.
5.- O tema político aparece como elemento secundario ao longo de toda a obra, combinado ás veces cos temas existenciais (Falando a Rosalía, Non se sabía). En Rosalía conxúganse o compoñente existencial e a reflexión sobre a patria e no poema sobre Gernika a solidariedade ocupa un lugar central fronte á brutalidade dos asasinos. A desolación da guerra cruel xorde nos poemas de homenaxe a Luís Seoane ou Otero Pedrayo: é o reino da morte enfrontado á paz, á liberdade dun futuro solidario.