cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Yours Truly, Angry Mob
Listaxe de cancións
Todos os temas escritos por Ricky Wilson, Andrew White, Simon Rix, Nick Baines e Nick Hodgson.
Castro, Santa Cecilia de Trasancos, Ferrol
Castro é un lugar da parroquia de Santa Cecilia de Trasancos no concello de Ferrol na provincia da Coruña. Tiña 87 habitantes no ano 2007 segundo datos do Instituto Galego de Estatística, dos cales eran 38 homes e 49 mulleres, o que supón unha diminución con relación ao ano 2004, cando tiña 95 habitantes.
O lugar leva o nome de castro polo Castro de Santa Cecilia.
Lugares de Riós
miniatura|dereita|[[Casa do concello de Riós.]] Galicia → Parroquias de Galicia → Lugares de Galicia → Lugares de Riós
-142
Véxase tamén
Historia ano a ano
Biblioteca Pública de Nova York
miniatura|dereita|Entrada á biblioteca.
A Biblioteca Pública de Nova York (en inglés New York Public Library, tamén coñecido polas siglas NYPL) é unha das bibliotecas máis grandes e importantes do mundo e a segunda con máis contido de América.
A figueira na cultura popular galega
miniatura|300px|Entre os moitos nomes do ouriolo (na fotografía, nunha figueira), están os de figo marelo e papafigo
Refraneiro
miniatura|300px|Folla na figueira, muxe na ribeira
Espiño, Santa Cecilia de Trasancos, Ferrol
Espiño é un lugar da parroquia de Santa Cecilia de Trasancos no concello de Ferrol na provincia da Coruña. Segundo o Instituto Galego de Estatística en 2007 tiña 39 habitantes (20 homes e 19 mulleres), sete menos ca en 2004.
Off with Their Heads
Off with Their Heads é o terceiro álbum de estudio da banda inglesa de rock Kaiser Chiefs, lanzado o 20 de outubro de 2008 no Reino Unido, e o 25 de agosto de 2009 nos Estados Unidos.
Listaxe de cancións
Todos os temas escritos por Kaiser Chiefs.
Lei celta
A lei celta fai referencia a un gran número de códigos de lei que foron usados no pasado nas coñecidas como nacións celtas dende a Idade Media. Malia variar considerablemente nos detalles, existen certos puntos de similitude entre os diferentes códigos.
As Leis Brehon gobernaron a política e o día a día en Irlanda ata a invasión normanda de 1171 (a palabra "Brehon" é un forma inglesa de breitheamh, a palabra irlandesa para "xuíz"). As leis foron escritas no período irlandés antigo (ca. 600–900) e probablemente reflectían as leis tradicionais da Irlanda pre cristiá.
A codificación da lei galesa foille tradicionalmente atribuída a Hywel Dda, rei de Gales dende o 942 ata a súa morte no 950. Esta foi unha adaptación das leis existentes previamente. A lei galesa permaneceu vixente en Gales ata a morte de Llywelyn ap Gruffydd en 1282, o derradeiro príncipe dun Gales independente.
Neses códigos destaca unha especial énfase no pagamento dunha compensación á vítima, ou ós familiares da vítima, polo crime cometido, no canto do castigo polo gobernante. Noutras palabras, as leis eran de responsabilidade civil, como casos de crimes sen vítima ou crimes contra o Estado.
Wilber
miniatura|150px|Wilber, a mascota do GIMP. Wilber é a mascota oficial do proxecto GIMP, un programa de software libre de edición gráfica.
Wilber foi creado o 25 de setembro de 1997 por Tuomas Kuosmanen, máis coñecido como tigert. Hai outros desenvolvedores do GIMP que contribuíron con accesorios adicionais. Poden atoparse no "Wilber Construction Kit", incluído no código fonte do GIMP dentro do arquivo Wilber. Foi debuxado usando GIMP.
-98
Véxase tamén
Historia ano a ano
Xabier Quiroga
Xabier Quiroga Díaz, nado no Saviñao o 9 de maio de 1961, é un escritor galego, irmán do tamén escritor Carlos Quiroga.
Recaredo Romero Nieto
Recaredo Romero Nieto, nado en Verín en 1917, foi un médico e político galego.
Xabier Quiroga
Traxectoria
miniatura|250px|O Cabo do Mundo (visto desde [[Fión, O Saviñao|Fión) que da título á novela de Xabier Quiroga.]] Licenciado en Filoloxía galega, é profesor de lingua e literatura galega no IES Laxeiro de Lalín. Colaborou na revista O Mono da Tinta que dirixía o seu irmán Carlos Quiroga e tamén na sección local do Faro de Vigo de Lalín. A súa primeira novela, Atuado na Braña, foi finalista do Premio Xerais en 2001.
Recaredo Romero Nieto
Traxectoria
Estudou Medicina na Universidade de Santiago de Compostela, rematando en 1941. Médico, foi nomeado alcalde de Verín en xaneiro de 1955, tomando posesión o 18 de xaneiro. Foi procurador en Cortes en representación dos concellos de Ourense (1955-1958). Cesou como alcalde en 1958. Foi candidato de procurador en Cortes en 1967, pero non foi elixido.
Xabier Quiroga
Traxectoria
O baile dos estorniños (Xerais, 2021), tendo en común con O Cabo do Mundo e Izan o da saca a investigación histórica e a presenza do personaxe Reina, culminou a súa Triloxía da Ribeira Sacra.
Recaredo Romero Nieto
Vida persoal
Casou con Elvira Cid Guerra.
Eleccións municipais en Vilaboa
Composición das Corporacións
Corporacións democráticas en Vilaboa desde a aprobación da Constitución de 1978.
Lugares da Rúa
miniatura|dereita|[[Casa do concello da Rúa.]] Galicia → Parroquias de Galicia → Lugares de Galicia → Lugares da Rúa
A Pallota, Santa Cecilia de Trasancos, Ferrol
A Pallota é un lugar da parroquia de Santa Cecilia de Trasancos no concello de Ferrol na provincia da Coruña. Tiña 145 habitantes no ano 2007 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 67 homes e 78 mulleres, o que supón un aumento con relación ao ano 2003 cando tiña 143 habitantes.
Dornier Do 17
O Dornier Do 17 foi un bombardeiro medio alemán usado durante a segunda guerra mundial. Era o bombardeiro medio alemán máis difundido cando comezou a guerra, e a Luftwaffe usouno a grande escala nas batallas de Francia e de Inglaterra. A finais de 1940 o seu deseño empezaba a quedar desfasado polo que foi dado de baixa como bombardeiro e comezou a realizar outro tipo de funcións.
Rocky III
Rocky III é un filme estadounidense escrito, dirixido e protagonizado por Sylvester Stallone que foi estreado en 1982. Estreouse en galego na TVG o 10 de decembro de 2009.
Taller de teatro de Akira Toriyama
O taller de teatro de Akira Toriyama (鳥山明○作劇場, en kanji), é unha serie de libros editados por Jump Comics de Shueisha Publishing, que compilan varios traballos de Akira Toriyama, dende que daba os seus primeiros pasos con Wonder Island ata un das súas últimas tentativas por volver toca-la gloria, coma é o caso do efémero Go!Go! Ackman.
Lista de obras incluídas na colección
Chegáronse a publicar tres volumes do Taller de teatro. Nótese que no título orixinal en xaponés aparece un número cero, se esta é unha indicación do nivel de calidade das historias para o propio Toriyama, é algo que, definitivamente, só os lectores poderán decidir.
O taller de teatro de Akira Toriyama Vol.1
(marzo de 1984) ISBN 4088512618
O taller de teatro de Akira Toriyama Vol.2
(marzo de 1988) ISBN 4088514696
O taller de teatro de Akira Toriyama Vol.3
(Agosto de 1997) ISBN 4088720539
A Escravitude, Cruces, Padrón
A Escravitude é un lugar da parroquia de Cruces, do concello coruñés de Padrón, na comarca do Sar. Segundo o padrón municipal (INE 2013) ten 89 habitantes (47 homes e 42 mulleres), o que supón unha diminución respecto a 2006, cando tiña 101 habitantes.
Polo lugar pasa a vía portuguesa do Camiño Xacobeo e mais a liña de ferrocarril que une A Coruña e Vigo, existindo a estación da Escravitude. O elemento máis característico é o santuario da Nosa Señora da Escravitude, do século XVIII.
Encinedo
Encinedo (na variedade dialectal cabreiresa, Encinéu) é un concello español da provincia de León (Castela e León). A súa poboación é de 846 habitantes (INE 2011).
Erupción de El Hierro de 2011
250px|miniatura|Mancha no océano ao sur de El Hierro provocada pola erupción submarina. Imaxe satelital tomada o 23 de outubro polo sensor MODIS do satélite Tierra. A erupción volcánica de El Hierro de outubro de 2011 refírese á erupción volcánica submarina iniciada o 10 de outubro de 2011, na illa de El Hierro, no arquipélago canario, en España. Á espera dun bautizo popular, o nome científico do novo volcán submarino é 1803-02.
Xeoloxía de El Hierro
A orixe de El Hierro está asociada á súa actividade volcánica. A illa formouse como consecuencia dun abombamiento do manto, que conduciu finalmente á rotura da codia, por onde xurdiu o magma. O proceso iniciado fai 100 millóns de anos non finalizou aínda, e o Pico de Malpaso, o máis elevado de El Hierro con 1.500 metros de altura, segue crecendo a día de hoxe a base de erupciones volcánicas. Fronte ao crecemento por superposición volcánica, a illa perde material polos grandes deslizamientos gravitacionales, dos cales dous son visibles perfectamente hoxe en día: o do Golfo, que deu lugar ao val do mesmo nome, na fachada noroccidental; e o das Playas, que tamén procede do topónino local, na oriental. As formacións máis coñecidas, son as columnas de basalto que outrora foron columnas de magma líquido, atópanse agora por toda a illa, visibles nos cantís do extremo norte, e lávalas cordadas, tamén de material basáltico, cuxas superficies forman paisaxes sorprendentes, na zona sur, nos arredores de La Restinga.
Juan María Atutxa
Juan María Atutxa Mendiola, nado en 1941 en Areatza, é un político vasco.
Traxectoria
Militante do PNV, foi tenente de alcalde de Lemona (1987-1991), deputado no Parlamento de Euskadi foi conselleiro de Interior (1991-1998) e presidente do Parlamento de Euskadi (1998-2005).
Cadoalla, Becerreá
San Pedro de Cadoalla é unha parroquia que se localiza no concello de Becerreá. Segundo o padrón municipal de 2004 tiña 80 habitantes (41 mulleres e 39 homes), distribuídos en 4 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 86 habitantes. Segundo o IGE, no 2014 a súa poboación descendera ata os 64 habitantes, sendo 32 homes e 32 mulleres.
Juan María Atutxa
Traxectoria
Durante a súa etapa como conselleiro de interior enfrontouse sen concesións coa violencia de ETA, o que o converteu nun dos políticos máis carismáticos para os vascos. Como presidente do parlamento vasco foi acusado de desobediencia á autoridade xudicial por non disolver o grupo Sozialista Abertzaleak.
Cadoalla, Becerreá
Nesta parroquia, a carón da N-VI e da autovía A-6, está un dos cinco touros de Osborne existentes en Galicia: valados publicitarios colocados á beira das estradas por toda España na segunda metade do século XX e declarados patrimonio cultural e artístico.
Pune
Pune é unha cidade do estado de Maharashtra, no centro-oeste da India, a segunda en importancia trala capital Mumbai e a un centenar de quilómetros ao suroeste desta última. Conta con 3.446.330 de habitantes (2010) e máis de cinco millóns na área metropolitana.
De orixes medievais (século VIII), acadou o seu cénit coma capital do Imperio Maratha no século XVIII. Despois do período colonial británico (coñecida coma Poona), ademais de capital cultural do estado tense convertido nas últimas décadas nun puxante centro industrial ao calor da próxima megalópole.
Fulgencio Batista
Fulgencio Batista Zaldívar, nado como Rubén Zaldívar en Banes o 16 de xaneiro de 1901 e finado en Marbella o 6 de agosto de 1973, foi un militar e ditador cubano. Foi presidente electo de Cuba de 1940 a 1944 e gobernou de facto o país tras dar un golpe de Estado en 1952 até que foi derrocado en 1959 pola Revolución Cubana.
Traxectoria
Era fillo de Belisario Batista e de Carmela Zaldívar, cubanos que loitaron pola independencia de España. Batista era de sangue mulato.
Francisco Álvarez Pena
Francisco Álvarez Pena, nado en Mugueimes (Muíños) o 1 de outubro de 1874 e finado na mesma vila o 11 de outubro de 1956, foi un avogado e político galego.
Traxectoria
Foi secretario do concello de Entrimo (1900-1908). En 1903 foi elixido deputado provincial polo distrito de Xinzo-Verín. Foi nomeado rexistrador interino da propiedade de Bande en 1911. Axitador e orador agrario. Interveu con Basilio Álvarez nas concentracións agrarias de Bande, Lobios e Porqueira nos anos 1913 e 1914. Tamén participou nas conferencias agrarias deses anos, intervindo na reunión preparada pola Colonia Gallega de Lisboa. Foi nomeado xuíz municipal de Muíños en 1915, posto ao que renunciou en 1919. Foi candidato agrario a deputado a Cortes por Bande nas eleccións de 1918. Deu unha conferencia no Ateneo de Madrid sobre Los partidos políticos actuales y los agrarios gallegos. En 1926 foi nomeado secretario do concello de Muíños, presidindo a Unión Patriótica do partido de Bande na ditadura de Primo de Rivera. Volveu ser nomeado secretario do concello de Muíños en 1934. En 1941 pasou a ser secretario do concello do Irixo.
Vida persoal
casou con María Sánchez Castro, e foi pai de María Teresa, José Ramón e Francisco Aser Álvarez Sánchez.
Sonna
Sonna foi un dos nobres ou condes (comes) galegos que no ano 842 axudaron a Ramiro I na guerra contra o seu opositor ovetense, Nepociano.
Traxectoria
A Crónica de Afonso III ofrece unha brevísima información, pola cal este nobre xunto con outro chamado Escipión terían capturado a Nepociano na rexión de Primorias (preto de Pravia, centro de Asturias). Foi derrotado na batalla de Cornellana (842) e despois foi presentado a Ramiro I, quen lle perdoou a vida. Porén, El-Rei cegaríao para evitar unha posible rebelión, pechándoo nun mosteiro, aínda hoxe descoñecido.
A Pega, Santa Cecilia de Trasancos, Ferrol
A Pega é un lugar da parroquia de Santa Cecilia de Trasancos no concello de Ferrol na provincia da Coruña. Tiña 50 habitantes no ano 2007 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 23 homes e 27 mulleres, o que supón un aumento con relación ao ano 2003 cando tiña 36 habitantes.
Julio Iglesias
Julio José Iglesias de la Cueva, máis coñecido como Julio Iglesias, nado en Madrid o 23 de setembro de 1943, é un exfutbolista de orixe galega, empresario e cantante de sona internacional. É o intérprete latino que máis discos vendeu e segundo Sony Music un dos 10 maiores vendedores de discos en toda a historia da música.
Hulla
miniatura|Hulla.
A hulla é un tipo de carbón mineral, de tipo bituminoso, e é unha rocha sedimentaria de orixe orgánica.
Características
Contén entre un 45 e un 85% de carbono. É dura e crebadiza, estratificada, de cor negra e brillo mate ou graxo. A hulla foi a propulsora da industria do século XIX, durante a chamada revolución industrial, sendo trocada polo petróleo no século XX. Actualmente é empregado como combustible nas centrais térmicas, e tamén para elaborar o coque, que se emprega na obtención do aceiro, e tamén para outros produtos químicos.
O carbón formouse mediante a presión que exerceu a terra en lugares pantanosos sobre restos vexetais primitivos que se descompuxeron hai 250 millóns de anos, principalmente durante os períodos Carbonífero e Permiano. Primeiro fórmase o lignito e logo a hulla, tendo esta maior cantidade de carbono, menor humidade e máis poder calorífico; encontrándose tamén a máis profundidade. Se o tempo e a presión conseguen comprimir máis o carbono, teriamos a antracita.
Xornalismo en Santiago de Compostela
A actividade dos medios de comunicación en Santiago de Compostela abrangue varias categorías, dende emisoras de televisión, canles de radio, páxinas de internet, xornais, axencias informativas, gabinetes de comunicación e revistas. 350px|miniatura|dereita|[[CRTVG.]] 250px|miniatura|dereita|[[La Voz de Galicia e Radio Voz.]] 200px|miniatura|dereita|Antena repetidora do [[Monte Pedroso.]]
Xornais
En 1800 naceu o primeiro xornal de Galicia, chamado El Catón Compostelano.
Cascallá, Becerreá
Santa María de Cascallá é unha parroquia que se localiza no concello de Becerreá. Segundo o padrón municipal de 2004 tiña 137 habitantes (71 mulleres e 66 homes), distribuídos en 7 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 170 habitantes. Segundo o IGE, no 2014 a súa poboación descendera ata os 112 habitantes, sendo 49 homes e 63 mulleres.
Escipión (conde)
Escipión é o nome dun dos nobres ou condes (comes) galegos que no ano 842 axudaron a Ramiro I na guerra contra o seu opositor ovetense, Nepociano.
Traxectoria
A Crónica de Afonso III ofrece unha brevísima información, pola cal este nobre xunto con outro chamado Sonna terían capturado a Nepociano na rexión de Primorias (preto de Pravia, centro de Asturias) tras ser derrotado na batalla de Cornellana (842) para despois ser presentado a Ramiro I, quen perdoándolle a vida, con todo o cegaría para evitar unha posible rebelión, pechandoo nun mosteiro, aínda hoxe descoñecido.
Proceso Bayer
dereita|miniatura|A bauxita emprégase como materia prima no proceso de Bayer. A cor vermella débese ao óxido de ferro. O proceso Bayer é un proceso industrial de obtención de alúmina a partir da bauxita mediante a utilización dunha disolución de sosa. Consta fundamentalmente de tres subprocesos: dixestión, precipitación e calcinación.
Al2O3nH2O(s) + 2NaOH(aq) = 2NaAlO2(aq) + (n+1)H2O 2NaAlO2(aq) + 4H2O = Al2O3.3H2O(s) + 2NaOH(aq) Al2O3.3H2O(s) = Al2O3 + 3H3O
Historia
O proceso Bayer foi desenvolto por Karl J. Bayer entre os anos 1886 e 1892, xurdindo coma unha alternativa ao método de Le Chatelier de obtención de alúmina a partir da bauxita. O proceso de Le Chatelier consistía en mesturar a bauxita con carbonato sódico e someter á mestura a calcinación nun forno a 1000-1100 °C para obter aluminato sódico, o cal se lixiviaba a 80 °C para conseguir unha disolución de aluminio saturada que logo se poñía en contacto co dióxido de carbono procedente do forno para precipitar a alúmina. A alúmina resultante, en forma de trihidrato, calcinábase posteriormente nun forno a alta temperatura (1100-1200 °C). As seguintes reaccións ilustran o proceso:
Al2O3.3H2O + Na2CO3(aq) = 2NaAlO2(aq) + CO2 + 3H2O 2NaAlO2(aq) + CO2 + 3H2O = Na2CO3(aq) + Al2O3.3H2O.[2Al(OH)3]
O principal problema do método de Le Chatelier era que, xunto con aluminato sódico, orixinábanse silicatos e titanatos, o que daba lugar a impurezas no produto final.
As primeiras fábricas de tecnoloxía Bayer comezaron a operar en Europa na década de 1890. Aínda que durante un tempo os dous métodos de obtención de alúmina se empregaron simultaneamente, o perfeccionamento do proceso Bayer e os maiores custos de operación do método de Le Chatelier fixeron que este último desaparecera, ocasionando que se utilizara unicamente o proceso Bayer a partir da década dos 60.
En canto á capacidade das plantas de produción de alúmina, despois da segunda guerra mundial non superaba as 100.000 toneladas por ano, incrementándose ata acadar 800.000 toneladas por ano na década dos 80. Hoxe en día nalgunhas plantas pódese chegar a producir preto de 1.200.000 por ano.
Moenda da bauxita e preparación da polpa
Antes de procesala, a bauxita procedente do xacemento sométese a trituración para obter un material cun tamaño menor de 1 centímetro de diámetro (independentemente de cal sexa o seu tamaño inicial). A bauxita xa triturada pasa posteriormente por unha serie de muíños de barras e de bolas, nos que se moe ata tamaños de entre 2 milímetros e 300 micrómetros. Esta moenda realízase en húmido engadindo licor pobre quente para preparar a polpa que pasará á dixestión (o licor pobre é a disolución que queda despois da etapa de precipitación unha vez precipitada a alúmina; este licor recircúlase á etapa de moenda para preparar a polpa; o fluxo do licor é polo tanto un circuíto cerrado). Unha vez lista a polpa, pasa por unha serie de tanques de retención nos que se homoxenéiza e se mantén quente en suspensión mediante a inxección de vapor. A densidade da polpa é da orde de 50% de sólidos.
Dixestión da polpa
A polpa aliméntase mediante bombas a unha liña de dixestores en serie (normalmente 3 en disposición vertical) provistos de axitación e cunha capacidade de entre 500 e 1000 m3. Nos dixestores inxéctase licor recirculado (parte do licor pobre que se retorna da saída da etapa de precipitación) ao que se lle engade sosa para ter unha proporción adecuada de cáustico que permita levar a cabo a dixestión. Asemade, engádese unha leitada de cal para estabilizar a mestura e axudar á extracción da alúmina.
Os valores dos parámetros de operación nesta etapa dependen da bauxita empregada. Para bauxitas gibbsíticas ou trihidrato (Al2O3.3H2O) a temperatura necesaria é de 145 °C e a presión sitúase en torno a 4 atmosferas; con bauxitas monohidrato (Al2O3.H2O, tanto boehmíticas coma diásporas)cómpre traballar a 250 °C e 40 atmosferas. Isto é debido a que a bauxita trihidrato se disolve máis rapidamente en sosa. Normalmente as bauxitas son unha mestura das diferentes variedades, polo que os parámetros de proceso poden ser modificables dependendo da porcentaxe real de cada un dos tipos de bauxita.
Unha vez dixerida a polpa, a disolución resultante faise pasar por unha serie de tanques de evaporación, onde por expansión se produce vapor. Este vapor envíase a unha serie de intercambiadores de calor onde quenta o licor recirculado que se inxectará na dixestión. Deste xeito aprovéitase a enerxía presente na polpa dixerida reducindo os custos de operación.
Decantación e separación de lodos
Os lodos recollidos da parte inferior dos decantadores (cun 25% de sólidos aproximadamente), pasan por unha liña de lavado, onde se lavan en contracorrente e posteriormente transpórtanse a un filtro onde se recupera a sosa que poidan conter (a cal se reincorporará noutras etapas do proceso). Obtéñense así os denominados "Lodos Vermellos", que son o principal residuo do proceso Bayer. Os lodos vermellos conteñen óxidos de ferro, sílice e titanio, así coma distintos compostos de silicio, calcio e sodio; presentan ademais porcentaxes importantes de NaOH que lles confire un pH básico, o que supón un risco ambiental xa que estes lodos normalmente se almacenan en encoros ao aire libre.
Precipitación
Para precipitar o trihidrato de alúmina cómpre sementar o licor rico procedente da dixestión. Esta sementación faise engadindo grans dun tamaño determinado e nunha cantidade controlada, para conseguir a granulometría desexada. A precipitación pódese levar a cabo de diferentes maneiras (por exemplo, de forma descontinua nun ou dous pasos), pero hoxe en día a técnica máis utilizada é a precipitación en continuo.
Na precipitación en continuo trabállese cunha ou con varias liñas de precipitación. Cada liña conta normalmente cun número elevado de precipitadores (entre 12 e 16) e cunha serie de tanques de clasificación do hidrato precipitado (clasificadores primarios, secundarios e espesadores).
Así, o licor rico entra á liña de precipitadores e ao remate da mesma pasa a un clasificador primario. Neste clasificador, o hidrato precipitado de maior tamaño decanta e lévase directamente á etapa de calcinación; o licor sobrenadante, que contén hidrato de menor tamaño, lévase a un segundo clasificador (clasificador secundario). No clasificador secundario, o hidrato que decanta retórnase ao principio da liña de precipitadores, onde se utiliza coma sementación grosa do novo licor rico que entra á liña; o licor sobrenadante do clasificador secundario bombéase aos espesadores. Nos espesadores, do hidrato que decanta parte vólvese a recircular ao espesador e parte lévase ao principio da liña de precipitadores, onde se utiliza coma sementación fina do novo licor rico que entra á liña. O líquido que reborda dos espesadores, practicamente libre de hidrato, é o que se coñece coma licor pobre.
Calcinación
O hidrato de alúmina, unha vez lavado, sométese a secado e a calcinación. O secado realízase aproveitando os gases quentes que proveñen do calcinador, e unha vez finalizado ten lugar a calcinación nun forno a 900-1200 °C, obténdose coma produto final a alúmina, Al2O3. Dependendo da temperatura de calcinación obterase coma produto alúmina alpha (1200 °C) ou alúmina gamma (1000 °C). A vantaxe da alúmina alpha radica en que ao estar máis calcinada presenta menos auga estrutural, co cal ao alimentarse ás cubas electrolíticas dará lugar a menos emisións de ácido fluorhídrico (xa que a agua residual da alúmina combínase cos fluoruros do baño electrolítico). Non obstante, a alúmina gamma ten a capacidade de quimiadsorber os gases fluorados e disólvese mellor no baño electrolítico; as perdas de gases fluorados debido ao seu maior contido en auga poden ser recollidas mediante un sistema de captación.
Grażyna Kulczyk
Grazyna Kulczyk, nada en Poznań o 5 de novembro de 1950 é unha empresaria e coleccionista de arte polaca, considerada unha das mulleres máis ricas do seu país.
Traxectoria
Graduouse na Universidade Adam Mickiewicz da súa localidade, acadando o posto de xuíz e traballando no Instituto de Dereito Civil da mesma universidade.
A súa colección de arte ("colección CG") comezouna a construír durante os seus estudos. Orixinalmente creada a base de obras tanto de artistas polacos (Andrzej Wroblewski, Tadeusz Kantor, Wladyslaw Strzeminski, Alina Szapocznikow, Zofia Kulik, Paul Althamer, Pedro Uklański...) como de estranxeiros (Donald Judd, Yayoi Kusama, Sam Francis, Jenny Holzer, Joan Mitchell, Anselm Kiefer, Rosemarie Trockel, Andy Warhol, Rafael Lozano-Hemmer ou Andreas Gursky). Algunhas obras da colección atópanse de forma permanentemente nos espazos da antiga fábrica de cervexa de Poznań, o que revitalizou a zona anteriormente industrial da cidade.
En 2004 instituíu a Fundación "Estacións de Arte", que ten como obxectivo declarado aumentar o acceso público á cultura, a arte e a educación, a sensibilización e o apoio cívico e cultural para as persoas que estean especialmente dotadas. Tamén se involucra noutras actividades culturais, como a organización do festival anual mundial da moda e a arte polaca. Xunto a Honza Zamojski, fundou a gaceta Mundine.
Heinkel He 177
O Heinkel He 177 Greif (grifón) foi un bombardeiro pesado alemán da segunda guerra mundial. Este problemático avión foi un intento tardío da Luftwaffe de conseguir un bombardeiro estratéxico e as súas primeiras unidades foron entregadas a mediados de 1942. Debido á súa grande bodega o He 177A podía levar unha carga considerable de bombas, pero debido a problemas mecánicos e estruturais rara vez realizou bombardeos estratéxicos, empregándose sobre todo en ataques contra barcos. A finais da guerra un He 177 foi modificado para levar a bomba atómica alemá.
The Times
The Times é un xornal publicado no Reino Unido por News International, unha subsidiaria do grupo News Corporation, encabezado por Rupert Murdoch. Aínda que se estivo imprimindo en formato broadsheet durante 200 anos, hoxe en día é de tamaño compacto tabloide. Goza de gran popularidade.
Władysław Dobrowolski
Władysław Dobrowolski, nado en Będzin o 3 de xaneiro de 1896 e finado en Varsovia o 25 de febreiro de 1969, foi un militar, atleta, mestre de armas e tirador de esgrima polaco. Pai do actor e director Jerzy Dobrowolski
Traxectoria
Nado na Polonia rusa, na súa mocidade formou parte dunha organización xuvenil independentista e cando se organizou a paramilitar Unión de Tiradores de Rifles formou parte dela, integrándose despois no Partido Socialista Polaco, todas elas organizacións clandestinas. Ao comezo da primeira guerra mundial integrouse na Primeira Brigada das Lexións Polacas comandada por Józef Piłsudski e formada en gran parte por xente nova da intelectualidade polaca da zona baixo dominio ruso e que como unidade das Lexións Polacas era unha forza integrada, pero cun alto grao de independencia, no Exército Austro-Húngaro. Tras o seu case desmantelamento en 1916 entrou na secreta Organización Militar Polaca creada por Piłsudski. Tras o recoñecemento de facto da independencia polaca pertenceu á Milicia Popular, organización policial creada o 5 de decembro de 1918 e xa en 1919 ao crearse o exército polaco foi transferido ao 6º Rexemento de Infantería da Lexión. Loitou co grao de tenente (recoñecido en 1922) na guerra polaco-soviética (1919-1921). Pasou pola Academia Militar de Vilnius e ascendeu a capitán en 1924 e atendeu despois á Academia Militar de Ximnasia e Deportes de Poznan (CWSGiS), graduándose en educación física (1925) e esgrima (1926), dando clases despois alí e no Instituto Central de Educación Física de Varsovia.
Participou nos Xogos Olímpicos de 1924 en atletismo nos 100 metros. Foi 11 veces campión nacional de Polonia en diferentes probas atléticas e logrou 11 récords nacionais. A partir dos 35 anos comezou a competir en esgrima. Nos Xogos Olímpicos de 1932 fíxose coa medalla de bronce en sabre por equipos. Nos Campionatos de Europa de 1934 repetiu medalla na mesma proba. Nos Xogos Olímpicos de 1936 quedou quinto en sabre por equipos. Entre 1932 e 1939 presentou un programa matutino na Polskie Radio dedicado a exercicios de ximnasia, foi presidente da Asociación Universitaria Deportiva de Varsovia (1929-1930) e membro do comité de dirección da Federación Polaca de Atletismo.
Durante a Invasión de Polonia, que deu inicio á segunda guerra mundial, comandaba o 1º batallón do 21º Rexemento de Infantería acantonado en Varsovia, loitando na defensa de Varsovia. Despois da capitulación polaca quedou como prisioneiro de guerra dos alemáns, organizando no campo de prisioneiros o adestramento físico do resto dos presos. Despois da guerra foi director dos spa de Szklarska Poręba e Karpacz, director do club de esgrima CRZZ, e desde 1957 mestre de armas do RKS Marymont (onde adestrou a Ryszard Parulski e Witold Woyda) e do Skra Warszawa. Foi autor de varios libros sobre atletismo e deporte: ''Stumetrówka. Biegi krótkie i sztafetowe (1927 con Aleksander Szenajch), Lekka atletyka. Metodyka i trening (1933), 15 minut gimnastyki porannej (1935),Polska na Igrzyskach Olimpijskich (1948) ou Biegi przez płotki, z przeszkodami i sztafetowe'' (1951, con Stanisław Maszewski).
O Cereixal, Becerreá
San Xosé do Cereixal é unha parroquia que se localiza no concello de Becerreá. Segundo o padrón municipal de 2004 tiña 83 habitantes (42 homes e 41 mulleres), distribuídos en 4 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 91 habitantes. Segundo o IGE, no 2014 a súa poboación medrara ata os 84 habitantes, sendo 40 homes e 44 mulleres.
Lugares de Rubiá
miniatura|dereita|[[Casa do concello de Rubiá.]] Galicia → Parroquias de Galicia → Lugares de Galicia → Lugares de Rubiá
Antoni Asunción
Antoni Asunción Hernández, nado o 12 de xullo de 1951 en Manises e finado na mesma cidade o 5 de marzo de 2016, foi un político valenciano.
Traxectoria
Enxeñeiro industrial e militante do PSOE, foi elixido alcalde de Manises, a súa vila natal, nas primeiras eleccións municipais da democracia, en 1979. Posteriormente repetiu a vitoria nos comicios de 1983, pero ao ser designado días despois presidente da Deputación de Valencia abandonou a alcaldía. Continuou no cargo de presidente da Deputación ata 1988, logo de revalidar o posto despois das eleccións municipais de 1987. Nese ano é nomeado director de Institucións Penintenciarias por José Luis Corcuera, e permaneceu nese posto precisamente ata que substitúe a este á fronte do Ministerio do Interior, en 1993. Como director de Institucións Penitenciarias acometeu a dispersión dos presos de ETA e tivo que facer fronte a unha folga de fame dos presos do GRAPO.
Nos comicios xerais dese ano, 1993, foi elixido deputado. Só uns meses máis tarde, e durante un período de crise dos gobernos socialistas presididos por Felipe González, dimite do seu cargo de Ministro do Interior, logo da fuga de Luis Roldán, quen daquela era antigo director da Garda Civil. Con todo, continuou no seu posto como deputado ata 1996.
En 2010 quixo tentalo de novo nas primarias socialistas á candidatura á Comunidade Valenciana, pero os órganos da súa formación estiman que parte dos avais que presenta non son válidos e desestima o seu nome. Asunción cuestionou a limpeza do proceso, e foi suspendido da militancia no PSOE. Dous anos máis tarde, en 2013 apoiou publicamente a Ciudadanos.
Blue Cathedral
Blue Cathedral é o terceiro álbum de estudio da banda estadounidense Comets on Fire, editado o 27 de xullo do 2004 a través do selo Sub Pop. O seu son é unha mestura de rock psicodélico e noise rock.
O disco foi elixido pola publicación Pitchfork Media o 47 mellor álbum do ano 2004.
O Souto de San Pedro, Santa Cecilia de Trasancos, Ferrol
O Souto de San Pedro é un lugar da parroquia de Santa Cecilia de Trasancos no concello de Ferrol na provincia da Coruña. Segundo o IGE en 2007 tiña 18 habitantes (9 homes e 9 mulleres), un máis ca en 2003.
Neste lugar está situada o Pazo do Monte, do século XVIII. Foi casa da liñaxe dos Bermúdez de Mandiá, antigos señores da xurisdición, na actualidade en propiedade dos seus sucesores os Moreno-Bermúdez. Na actualidade o pazo está dedicado á restauración.
Federación Republicana Gallega
miniatura|Pazo de Hermida. A Federación Republicana Gallega (FRG) foi unha plataforma política que se argallou na xuntanza, coñecida como o Pacto de Lestrobe, celebrada o 26 de marzo de 1930 no Pazo de Hermida entre partidos e personalidades republicanas galegas.
Traxectoria
A FRG agrupaba catro organizacións: a ORGA, o Partido Radical, o Partido Radical Socialista e o Partido Republicano Federal. Esta plataforma pretendía establecer unha estratexia conxunta e autónoma dos republicanos galegos e designou a Santiago Casares Quiroga como o representante galego na xuntanza dos republicanos españois que se celebrou en Donostia o 17 de agosto de 1930, o Pacto de San Sebastián que tiña como finalidade elaborar o programa dun futuro goberno provisorio da república.
Nos meses anteriores á proclamación da república, a FRG organizou mobilizacións de masas contra o goberno do xeneral Berenguer e participou nas eleccións do 12 de abril de 1931 en coalición co PSOE, conseguindo vencer na maioría das cidades. Tras a proclamación da república a disparidade de estratexias no seo da FRG leva á marcha dos partidos minoritarios dela, permanecendo tan só a ORGA no seo da FRG. Nas eleccións a Cortes Constituíntes a ORGA presenta os seus candidatos baixo as siglas da FRG que manterá ata abril de 1932.
Xemerás
O topónimo galego Xemerás pode referirse a:
Congreso celta
dereita|miniatura|175px|As nacións celtas que conservan na actualidade linguas celtas, e recoñecidas pola Celtic League: {{legend|#0072C6|[[Escocia}} {{legend|#009E60|Irlanda}} {{legend|#D3B04A|Illa de Man}} {{legend|red|País de Gales}} {{legend|#FFD700|Cornualla}} {{legend|black|Bretaña}} ]] O Congreso Internacional Celta é unha organización cultural cuxo obxectivo é promocionar as linguas célticas faladas nas nacións de Irlanda, Escocia, Gales, Bretaña, Cornualla e na Illa de Man. Non se trata dunha organización política, senón cultural, xa que o seu propósito é "... perpetuar a cultura, os ideais e a lingua dos pobos celtas, e manter un contacto intelectual e forte cooperación entre as respectivas comunidades celtas". O Congreso celta non debe ser confundido con outra organización semellante, a Liga Céltica, que trata asuntos políticos.
Cada ano celébrase un Congreso Internacional Celta nunha das nacións celtas, cuxa localización decídese en quendas previamente acordadas. O congreso do ano 2014 celebrouse na cidade galesa de Cardiff.
Liga de Campións da UEFA 2000-01
miniatura|Estadio de [[Estadio Giuseppe Meazza|San Siro en Milán, escenario da final da Liga de Campións da UEFA 2000-01.]] A Liga de Campións da UEFA 2000-01 foi a edición número 46 na historia desta competición. Disputouse entre xullo de 2000 e maio de 2001, coa participación inicial de 72 equipos, representantes de 48 federacións nacionais diferentes.
Primeira Fase de Grupos
Nesta primeira fase de grupos competiron 32 equipos. A metade deles xa estaban clasificados directamente para esta fase polas boas participacións nas súas competicións nacionais na anterior tempada. Os outros 16 equipos participantes nesta primeira fase de grupos tiveron que pasar polas roldas previas de clasificación, (entre 1 e 3 roldas previas segundo o nivel da liga de cada equipo). Algúns dos equipos que tiveron que pasar polas roldas previas foron o AC Milán, Valencia CF, Olympique Lyon, Hamburgo SV, Panathinaikos, Dynamo de Kíiv, RSC Anderlecht, Galatasaray SK etc. Esta fase disputouse entre setembro e novembro.
Grupo H
No grupo C houbo un empate a puntos entre Olympique Lyon e Olympiakos. En Lión o resultado fora 1-0, e en Pireo 2-1, polo que foi o equipo francés o que pasou á segunda fase de grupos polo valor dobre dos goles acadados fora da casa. No caso do grupo D, houbo outro empate a puntos, entre Galatasaray SK e Rangers FC. En Glasgow quedaron 0-0, e en Istambul quedaron 3-2, de xeito que foron os turcos os que pasaron á segunda fase de grupos.
Grupo D
No caso do grupo C, houbo un empate a puntos entre Arsenal FC e Olympique Lyon. En Lión o resultado fora 0-1, e en Londres 1-1, así que o equipo que pasou a cuartos de final foi o Arsenal FC.
Final
250px|miniatura|esquerda|Alineacións titulares dos dous equipos na final.
A final da edición 2000-01 da Liga de Campións da UEFA disputouse o 23 de maio de 2001, no Estadio de San Siro de Milán diante dunhas 71.500 persoas.
O colexiado que arbitrou a final foi o holandés Dick Jol.
O encontro comezou cunha xogada na que o colexiado holandés pitou penalti na área do Bayern Múnic a prol do Valencia CF por mor dunha man do defensor Patrick Andersson. O xogador vasco Gaizka Mendieta lanzou o penalti e marcou o primeiro gol da final no minuto 2 do encontro. Tan só uns minutos despois, o defensor francés Jocelyn Amglomá derrubou ó capitán do Bayern Múnic na área do Valencia CF e o colexiado holandés pitou un novo penalti. Nesta ocasión o xogador alemán Mehmet Scholl lanzou o penalti pero o porteiro Santiago Cañizares detivo o balón. A primeira metade do encontro chegou ó remate co resultado de 1-0 a prol do Valencia CF.
Na segunda metade do encontro o colexiado holandés Dick Jol pitou o 3º penalti da final por unha xogada na que o defensor italiano do Valencia CF Amedeo Carboni tocou o balón coas mans na súa área. Nesta oportunidade foi o capitán xermano Stefan Effenberg quen fixo o lanzamento dende os 11 metros, batendo ó porteiro. Co resultado de empate a 1, o encontro chegou ó seu remate. Na prórroga tampouco houbo mais goles, de xeito que houbo que ir ós lanzamentos de penaltis para decidir que equipo era o campión de Europa. Cada equipo fixo 5 lanzamentos, e cada equipo marrou 2 deles e marcou os outros 3. Na 6ª rolda de lanzamentos non houbo erros, pero na 7ª o defensor arxentino do Valencia CF, Mauricio Pellegrino, errou no seu lanzamento, e o Bayern Múnic fíxose con título.
Era a cuarta vez que o Bayern Múnic gañaba o título de campión de Europa.
Anápolis
Anápolis é unha cidade brasileira do estado de Goiás, a terceira en número de poboación. Sitúase a uns 54 km de Goiânia e a 160 km de Brasilia, as cales ligase por moderna estrada.
Economía
miniatura|esquerda|O centro de Anápolis. Anápolis posúe un expresivo parque industrial, con 760 establecementos, destacando as industrias farmacéuticas, químicas e agroindustria. O seu subsolo posúe depósitos de auga, minería de cromo, talco, gneis e micaxisto. A súa gandaría ten 867.000 bovinos e 77.830 suinos, e o seu comercio e servizos son compatíbeis cos dunha cidade do seu tamaño.
miniatura|esquerda|Anápolis á noite. Para facilitar as exportacións a outros países, funciona na cidade un dos chamados portos secos, que consisten en grandes almacéns nos cales hai o acceso de funcionarios da Aduana brasileira. Estes funcionarios inspeccionan as mercadorías antes de poñelas en camións ou nos trens rumbo ós portos. Isto economiza tempo para as empresas nos trámites de exportación.
Pero Anápolis é máis coñecida por ser sede dunha base estratéxica da Forza Aerea Brasileira onde fican os xatos do tipo Mirage III, de fabricación francesa, que son usados na defensa de Brasilia e do espazo aéreo brasileiro en misións de interceptación. Estes poden chegar aos puntos máis distantes do territorio brasileiro en pouco máis de dúas horas.
Selangor
Historia
No século XV Selangor estivo gobernado por Malaca, despois da conquista de Malaca polos portugueses en 1511 Selangor os portugueses, Johor, Aceh e Siam disputáronse o territorio. No século XIX os chineses chegaron ao sultanato. En 1874 o sultán viuse obrigado a aceptar a un conselleiro británico na súa capital. En 1896 con Negri Sembilan, Perak e Pahang formou a Estados Federados Malaios, con capital en Kuala Lumpur, cidade de Selangor, que deixou de pertencer a Selangor en 1974 ao se converter en territorio federal.
Ligazóns externas
Web oficial (en malaio)
Richard Robarts
Richard Robarts, nado en Bicknacre (Essex) o 22 de setembro de 1944, é un expiloto de automobilismo inglés. Participou en 4 Grandes Premios do Campionato do Mundo de Fórmula 1, debutando o 13 de xaneiro de 1974. Non logrou puntos de campionato.
Traxectoria
Robarts comezou a súa carreira na Fórmula Ford, competindo entre 1969 e 1972. En 1973 conduciu un GRD na Fórmula Tres e compartiu o campionato de Lombard North Central, British Formula 3 con Tony Brise.
Resultados completos na Fórmula Un
(Chave) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida.
The Mortal Instruments: City of Bones
The Mortal Instruments: City of Bones é nun filme de 2013 de acción e aventuras baseado no primeiro libro da serie The Mortal Instruments de Cassandra Clare. A historie está ambientada na moderna e urbana cidade de Nova York. Dirixido por Harald Zwart, o filme está protagonizado por Lily Collins, Jamie Campbell Bower, Robert Sheehan, Kevin Zegers, Jemima West, Godfrey Gao, Lena Headey, Jonathan Rhys Meyers, Aidan Turner, Kevin Durand e Jared Harris. Estreouse nos cinemas o 21 de agosto de 2013 por Screen Gems nos Estados Unidos, e por Entertainment One no Reino Unido. The Mortal Instruments: City of Bones recadou 91 millóns de dólares sobre un orzamento de 60 millóns. The Mortal Instruments: City of Bones lanzouse en formato DVD e Blu-ray o 3 de decembro de 2013, por Sony Pictures Home Entertainment.
250px|miniatura|Lily Collins e Jamie Campbell Bower.
Guerra de Borgoña
A guerra aberta desatouse en 1474 e, nos anos seguintes, o duque de Borgoña, Carlos o Temerario, sería derrotado máis tres veces nos campos de batalla e morto na batalla de Nancy (1477).
Antecedentes
Os duques de Borgoña conseguiran durante cen anos formar unha poderosa forza de combate entre Francia e o Sacro Imperio Romano Xermánico. As súas posesións incluían, ademais dos seus territorios orixinais do ducado de Borgoña e o Franco Condado, e entre outras, as rexións dos condados de Flandres, Luxemburgo e Brabante, de grande importancia económica.
Os duques de Borgoña seguían políticas de expansión, especialmente en Alsacia e Lorena, buscando unir xeograficamente as súas posesións do norte e do sur.
Entrando previamente en conflito co rei francés (Borgoña puxérase do lado dos ingleses na guerra dos Cen Anos), os avances de Carlos o Temerario ao longo do Rin provocaron un conflito cos Habsburgo, e especialmente co emperador Frederico III.
O conflito
miniatura|esquerda|250px|[[Carlos o Temerario.]] miniatura|esquerda|250px|Territorios da casa de Valois-Borgoña durante o reinado de [[Carlos o Temerario.]]
En 1469, o arquiduque Sexismundo de Austria empeñou as súas posesións en Alsacia a Carlos o Temerario, duque de Borgoña, como feudo, para que as protexese contra a expansión da Antiga Confederación Suíza.
A intervención de Carlos ao oeste do Rin non lle dera ningunha razón para atacar os confederados, como quería Sexismundo, pero o seu embargo político ás cidades de Basilea, Estrasburgo e Mulhouse, dirixidas por Peter von Hagenbach, fixo que estas cidades acudisen a Berna en busca de axuda.
A estratexia expansionista de Carlos sufriu unha primeira derrota cando fracasou no ataque ao arcebispado de Colonia, tras o errado sitio de Neuss (1473–1474).
Nunha segunda fase, Sexismundo buscaba un acordo de paz coa Confederación Suíza, que acabou conseguindo en Constanza en 1474, coa mediación do rei Luís XI de Francia. Quería comprar outra vez as súas posesións alsacianas, agora en poder de Carlos, oferta que este último declinou.
Pouco despois, von Hagenbach foi capturado e decapitado en Alsacia, e os suízos, aliados das cidades alsacianas e con Sexismundo de Austria nunha "liga antiborgoñoa", conquistaron parte do Xura borgoñón (o Franco Condado) tras gañar a batalla de Héricourt en novembro de 1474.
Ao ano seguinte, as forzas bernesas ocuparon e arrasaron o Vaud, que pertencía ao duque de Savoia, que era aliado de Carlos o Temerario. No Valais, a república independente dos Sieben Zenden, xunto cos berneses e outras tropas confederadas, expulsaron os de Savoia do baixo Valais tras vencer na batalla de Planta en novembro de 1475.
En 1476 Carlos contraatacou e marchou contra Grandson, que pertencía a Pierre de Romont de Savoia, e a súa gornición sería afogada no lago a pesar de ter capitulado.
Cando as forzas confederadas chegaron uns días máis tarde, o exército de Carlos sufriu unha derrota enorme na batalla de Grandson, e foi forzado a abandonar o campo, deixando a súa artillaría e moitas provisións.
Tras recrutar un novo exército, foi novamente vencido na batalla de Morat.
Finalmente, Carlos caeu morto na batalla de Nancy en 1477, na que os suízos loitaron xunto a un exército de René II de Lorena.
Consecuencias
miniatura|230px|Cambios territoriais despois das gerras de Borgoña. Como consecuencia, o ducado de Borgoña e moitas outras posesións borgoñoas pasarían a Francia, mentres que as terras de Borgoña nos Países Baixos e o condado de Borgoña (o Franco Condado) serían herdados pola filla de Carlos, María de Borgoña, e pasaron finalmente á Casa de Habsburgo.
Tras a morte de Carlos o Temerario, a dinastía dos Valois-Borgoña extinguiuse. Os territorios de Flandres dos Borgoña pasaron a ser posesión dos Habsburgo, cando o arquiduque Maximiliano I de Habsburgo, que máis tarde sería emperador do Sacro Imperio, casou coa única filla de Carlos, María de Borgoña.
O ducado de Borgoña pasou a ser parte de Francia baixo o control do rei Luís XI.
O Franco Condado pasou inicialmente a mans francesas, pero máis tarde foi cedido (en 1493) ao fillo de Maximiliano I, Filipe o Fermoso polo rei francés Carlos VIII no tratado de Senlis, nun intento por manter o emperador neutral durante a invasión de Italia, que Carlos planeara.
As vitorias dos Confederados sobre unha das potencias europeas máis poderosas militarmente déronlle unha gran reputación de invincibilidade, e a guerra de Borgoña marcou o principio do emprego dos mercenarios suízos nos campos de batalla de Europa.
Fátima Iglesias
Fátima Iglesias Ferreira, nada na Guarda o 22 de agosto de 1971, é unha política galega.