cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Louise Crane
Traxectoria
Louise Crane estudou no selecto Vassar College para nenas onde forxou un grupo de amigas que incluía á poeta Elizabeth Bishop, a quen coñeceu en 1930 e que foi unha das súas primeiras parellas. Louise e Elizabeth viaxaron por Europa, mercando unha casa xuntas en Key West, Florida. Bishop viviu nel permanentemente mentres Crane regresaba periodicamente a Nova York.
En 1941 Crane axudou á súa nai a organizar os "Concertos de café" do MoMA. Entre os nomes que participaron neles están: Mary Lou Williams, Baby Lawrence, Benny Carter, Maxine Sullivan e Billie Holiday, dos que se fixo especialmente seguidor e segundo Jonathan Ellis no libro Art and Memory in the Work of Elizabeth Bishop, o motivo da separación de Louise Crane e Elizabeth Bishop cando as atopou na cama.
Despois da Segunda Guerra Mundial (1939-1945) os Crane puxeron o salón da súa casa da Quinta Avenida de Nova York ao servizo de reunións cuxa lista de invitados foi elaborada polo Departamento de Estado, mostrando o compromiso político dun elitista e anti -alta sociedade comunista na época da Guerra Fría.
Segundo o libro " Victoria Kent e Louise Crane en Nova York. Un exilio compartido " (2016) Crane e Victoria Kent mantiveron unha relación sentimental que se prolongou ata a morte da político republicana española. Durante dúas décadas, de 1954 a 1974, Crane financiou a revista Iberia por la Libertad, editada en inglés e español, que pretendía actuar como órgano de información sobre o exilio español nos Estados Unidos e cuxos copresidentes de honra eran Salvador de Madariaga. e o histórico socialista Norman Thomas.
Crane foi xestora da propiedade de Marianne Moore despois da súa morte en 1972.
Pobo luba
Os luba son un pobo da familia lingüística bantú que habita no sueste da República Democrática do Congo. Os luba están divididos en diversas tribos, que superan en conxunto o medio millón de individuos.
A mediados do século XVI constituíron un reino de tipo feudal en cuxa corte desenvolveuse unha arte singularmente refinada que chegou até os nosos días: figuras para o culto aos antepasados, máscaras, banquetas sostidas por cariátides (mulleres axeonlladas), copas etc.
Polo que respecta á economía, na actualidade a rexión é case autosuficiente grazas ás súas ricas minas de diamantes. Cómpre sinalar que a súa economía non padeceu a hiperinflación desenfreada do resto do país, cousa que significa que sexa a vantaxe principal desta rexión.
O antigo Imperio luba caracterizábase pola existencia dunha autoridade central, á que se denominaba mulopwe (rei), que, copiando dos colonizadores europeos, revestiuse dun carácter sagrado.
A súa relixión tradicionalmente baseábase no culto aos antepasados, pero coa exploración e colonización europea (1870-1960), coa chegada dos belgas e a dominación política destes, gran parte dos luba convertéronse ao catolicismo.
Filmes de Croacia propostos ó Óscar ó mellor filme internacional
alt=A middle-aged man with short black hair talking at a press conference.|miniatura|Os filmes de [[Vinko Brešun foron presentados ó Óscar ó mellor filme internacional en 2000 e 2003.]] Croacia presentou filmes para o Óscar ó mellor filme internacional dende o ano 1992. O premio é concedido anualmente pola Academia das Artes e das Ciencias Cinematográficas dos Estados Unidos de América a unha longametraxe producida fóra dos Estados Unidos e cuxo diálogo estea principalmente nunha lingua diferente do inglés. O galardón foi creado para a 28ª edición dos premios, sucedendo os premios honoríficos non competitivos que se presentaron entre 1947 e 1955 en recoñecemento dos mellores filmes en lingua estranxeira estreados nos Estados Unidos.
Propostas
A Academia das Artes e das Ciencias Cinematográficas convidou as industrias cinematográficas de varios países a presentar os seus mellores filmes para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa dende o ano 1956. O Comité desta categoría supervisa todo o proceso e revisa tódolos filmes enviados. Despois disto, realízase unha votación secreta para determinar os cinco nomeados ó premio. A continuación amósase unha lista dos filmes que presentou Croacia para a súa valoración pola Academia co respectivo ano e cerimonia de entrega.
Jaime Fraiz Fernández
Jaime Fraiz Fernández, finado en Arzúa o 22 de novembro de 1998, foi un mestre, avogado e político galego.
Traxectoria
Mestre. Era mestre de Oseira en 1952. Fíxose avogado nos anos cincuenta. Foi nomeado alcalde de Arzúa en 1958. Permaneceu no posto ata 1964. Finou en Arzúa o 22 de novembro de 1998.
Vida persoal
Casou con Celia Vázquez Fernández e foi pai de Jaime, Javier, Rosa e Celia Fraiz Vázquez.
Jawbreaker
Jawbreaker é unha banda estadounidense de punk rock activa dende 1986 ata 1996, e novamente dende 2017 ata o presente. O grupo está considerado como unha grande influencia para o xénero emo dos anos 90.
O vocalista principal e guitarrista Blake Schwarzenbach, o baixista Chris Bauermeister, e o batería Adam Pfahler formaron a banda mentres estudaban na Universidade de Nova York, e posteriormente mudáronse aos Ánxeles onde publicaron o seu álbum de estrea Unfun (1990) a través do selo independente Shredder Records. No ano seguinte mudáronse novamente, desta vez a San Francisco, e en 1992 lanzaron Bivouac a través dos selos Tupelo Recording Company e The Communion Label.
O carisma de Schwarzenbach e as súas persoais letras axudarono a establecerse como un ídolo de culto, incluso cando tivo que operarse para extirpar uns dolorosos pólipos na súa gorxa que ameazaban a súa voz. Jawbreaker xirou con Nirvana en 1993 e publicou 24 Hour Revenge Therapy en 1994, chamando a atención das grandes discográficas. A banda asinou un contrato con DGC Records por 1 millón de dólares e lanzou en 1995 Dear You, pero a súa produción máis puída e as súas voces suavizadas causou unha reacción violenta de parte do seu público principal. As tensións internas levaron á disolución de Jawbreaker en 1996, repetindo Schwarzenbach que nunca se produciría unha reunión do grupo. Porén, a banda anunciou unha reunión en abril de 2017, e no presente están traballando nun novo álbum.
Tras a separación, os membros de Jawbreaker estiveron activos noutros proxectos como Jets to Brazil e Whysall Lane. Pfahler continuou editando material inédito de Jawbreaker a través do seu propio selo, Blackball Records, e o interese do público mantívose en parte a que os artistas de pop punk e emo que triunfaban estaban abertamente en débeda co son de Jawbreaker. En 2004, Pfahler fíxose cos dereitos do descatalogado Dear You e reeditouno con recensións positivas. Dende entón publicáronse versións remasterizadas do resto do catálogo da banda.
Michael A. Baker
Michael Allen Baker, nado en Memphis, Tennessee, o 27 de outubro de 1953, é un astronauta estadounidense retirado que formou parte das misións STS-52, STS-68, STS-81 e STS-43.
Relixiosidade popular
miniatura|Romaría no [[Santuario da Nosa Señora do Corpiño|Corpiño]] A relixiosidade popular é un concepto das ciencias sociais no ámbito relixioso, especialmente da antropoloxía da relixión, da socioloxía, a historia e outras ciencias da relixión. Ás veces empréganse de xeito intercambiábel outras expresións, como piedade popular, que de forma estrita non son totalmente equivalentes.
Identifícase coa forma en que vive a relixión o pobo en oposición terminolóxica coa "relixiosidade oficial", que é a das elites, os intelectuais e a xerarquía eclesiástica. Algunhas das manifestacións da relixiosidade popular poden ser consideradas supersticións pola relixiosidade oficial.
As diferenzas entre ambas as relixiosidades son esencialmente dúas:
Cristianismo popular
O cristianismo popular definiuse, entre outros termos, como o "cristianismo praticado por pobos conquistados", o cristianismo vivido pola maioría das persoas que "superan as divisións entre ortodoxia e non-ortodoxia", o cristianismo impactado polas supersticións populares e o cristianismo definido "en termos culturais sen referencia ás teoloxías e á historia".
Islam popular
O islam popular é un "termo paraugas" usado para describir colectivamente formas do islam que incorporan crenzas e prácticas populares nativas. O islam popular foi descrito como o islam dos "pobres urbanos, dos campesiños e das tribos", en contraste co islam ortodoxo ou islam "alto" O sufismo e conceptos sufís adoitan integrarse no islam popular.
Xudaísmo popular
Nun dos primeiros traballos académicos importantes sobre o tema, titulado Jewish Magic and Superstition: A Study in Folk Religion, Joshua Trachtenberg ofreceu unha definición da relixión popular xudía que consiste en ideas e prácticas que, aínda que non se ligaban coa aprobación de líderes relixiosos gozaban dunha ampla popularidade de tal xeito que debían incluírse no que el denominou o campo da relixión. Isto incluía crenzas pouco ortodoxas sobre demos e anxos e prácticas máxicas.
Estudos posteriores fixeron fincapé na importancia da destrución do templo de Xerusalén para os moitos costumes populares xudeus ligados ao loito e en particular á crenza na "hibbut ha-qever" (tortura da tumba), crenza en que os mortos son torturados na súa tumba durante tres días despois do enterro por demos ata que lembren os seus nomes. Esta idea comezou coa escatalóxica inicial aggadah e logo foi desenvolvida polos cabalistas. Raphael Patai foi recoñecido como un dos primeiros en empregar a antropoloxía para estudar a relixión popular xudía. En particular chamou a atención sobre o importante papel do elemento divino feminino, que viu na deusa Asherah, a Shekhinah, a Matronit e Lilith.
O escritor Stephen Sharot afirmou que a relixión popular xudía en común con outras formas de relixión popular, está centrada na maxia apotropaica, ou taumaturxia, é dicir, úsase para axudar a protexer individuo de doenzas e desgrazas. Destaca que, aínda que o xudaísmo rabínico trataba do ritual xudeu ortodoxo e halakah, os magos afirmaban usar rituais máxicos pouco ortodoxos para axudar as persoas na vida cotiá. Sinala o exemplo de que un tipo de mago relativamente profesionalizado foron os ba'al shem de Polonia, que a partir do século XVI prosperou coa popularidade da práctica da cábala no século XVIII. Estes ba'al shem prometeron usar o seu coñecemento dos nomes de deus e dos anxos, xunto co exorcismo, a quiromancia e a medicina con herbas para facer dano aos inimigos e obter o éxito en áreas da vida social como o matrimonio e o parto.
Charles Liebman escribiu que a esencia da relixión popular dos xudeus estadounidenses son ​​os seus lazos sociais entre si, ilustrado polo descubrimento de que as prácticas relixiosas que impedirían a integración social, como unha interpretación estrita da dieta, as leis e o sábado, foran abandonadas, mentres que as prácticas que se seguían, como o Seder de Pessach, os ritos sociais de paso e os grandes días de festa, son as que reforzaban a integración familiar e comunitaria xudía. Liebman describiu os rituais e crenzas da relixión popular xudía contemporánea nas súas obras The Ambivalent American Jew (1973) e American Jewry: Identity and Affiliation.
Hinduísmo popular
McDaniel (2007) clasifica o hinduísmo en seis tipos principais e numerosos tipos menores, co fin de comprender a expresión das emocións entre os hindús. Segundo McDaniel, un dos principais tipos e o máis antigo sen ser escrito é o hinduísmo popular, baseado en tradicións e cultos ás deidades. O hinduísmo popular implica o culto a deidades que non se atopan nas escrituras hindús. Implica a adoración a Gramadevata (deidade da aldea), Kuldevta (deidade do fogar) e a deidades locais.
Alpidia García Moral
Alpidia García Moral, coñecida como Maruxa, nada en Sobrado en 1905 e finada en Vilasinde (A Veiga de Valcarce) o 17 de marzo de 1949, foi unha guerrilleira antifranquista do Bierzo.
Traxectoria
Logo do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 o seu home foi paseado en outubro. Comezou a colaborar coa guerrilla, convertendo a súa casa nun importante punto de apoio. En 1943, durante unha inspección rutineira da Garda Civil, foron sorprendidos na súa casa un grupo de guerrilleiros. Os guerrilleiros lograron fuxir e Alpidia marchou con eles. Integrouse no grupo de Silverio Yebra Granja con Abelardo Macías Fernández, Oliveros Fernández Armada, Victorino Nieto Rodríguez e Hilario Álvarez Méndez, e foi compañeira de Victorino Nieto. Permaneceu coa guerrilla ata que o 17 de marzo de 1949 o grupo foi cercado. Abelardo Macías e Hilario Álvarez foron abatidos. Alpidia foi detida con vida e asasinada de inmediato por un sarxento da Garda Civil en presenza de varios veciños de Vilasinde. Oliveros Fernández e Victorino Nieto lograron fuxir.
Vida persoal
Foi nai de Ángela Losada García.
Vanessa Nakate
Vanessa Nakate, nada en Kampala o 15 de novembro de 1996, é unha activista climática ugandesa. Medrou en Kampala e comezou o seu activismo en decembro de 2018, despois de térense rexistrado unhas temperaturas infrecuentemente altas no seu país.
Traxectoria
Nakate graduouse en xestión empresarial en Márketing pola Escola de Negocios da Universidade Makerere.
Accións polo clima
Inspirada por Greta Thunberg, comezou o seu propio movemento climático en Uganda, comezando en xaneiro de 2019 cunha folga en solitario contra a inacción do seu país fronte a crise climática. Ó longo de varios meses foi a única manifestante fóra das portas do Parlamento de Uganda. Finalmente, outros mozos comezaron a responder ás súas chamadas nas redes sociais para axudala e chamar a atención sobre a difícil situación das selvas tropicais no Congo. Nakate fundou "Youth for Future Africa" (Mocidade pola África do Futuro) e o movemento Rise Up (Érguete), con sede en África.
En decembro de 2019, Nakate foi unha das poucas activistas xuvenís que falou na reunión da COP25 en España.
A comezos de xaneiro de 2020, uniuse a outros 20 mozos activistas climáticos de todo o mundo para publicar unha carta ós participantes no Foro Económico Mundial, pedindo ás empresas, bancos e gobernos que deixen de subsidiar os combustibles fósiles. Quedou no campamento base do Ártico en Davos durante o Foro Económico Mundial. Posteriormente, os delegados uníronse a unha marcha climática o derradeiro día do Foro.
Marta Hotus Tuki
Marta Raquel Hotus Tuki, nada o 29 de xullo de 1969 na illa de Pascua (Chile), é unha política rapanui militante do Partido Demócrata Cristiano (PDC). Foi gobernadora da provincia da Illa de Pascua dende o 12 de marzo de 2014 até o 9 de setembro de 2015. Tamén foi concelleira da illa de Pascua entre o 6 de decembro de 2008 e o 12 de marzo de 2014. Tamén foi elixida concelleira nas eleccións municipais de 2016 e de 2021.
Premio Arthur C. Clarke
O premio Arthur C. Clarke Award é un premio británico que se outorga á mellor novela de ciencia ficción publicada por primeira vez no Reino Unido durante o ano anterior.
Importe do premio
O gañador recibe un soporte para libros gravado e un premio que consiste nun número de libras esterlinas igual ao do ano en curso, como £ 2012 para o ano 2012 ou £ 2018 para 2018. Antes de 2001, o premio era de £ 1000.
Xurado e requisitos
O libro é elixido por un panel de xuíces da Asociación Británica de Ciencia Ficción (British Science Fiction Association) a Fundación de Ciencia Ficción (Science Fiction Foundation), e unha terceira organización, que en 2019 foi o festival de cine Sci-Fi-London. O premio foi descrito como o premio de ciencia ficción máis prestixioso do Reino Unido. Calquera novela de ciencia ficción escrita ou traducida ao inglés pode optar ao premio, sempre que se publique por primeira vez no Reino Unido durante o ano natural anterior. Non hai restrición á nacionalidade do autor e non se ten en conta o historial de publicacións de obras fóra do Reino Unido. Os libros poden ser presentados para a súa consideración pola súa empresa editora e, a partir de 2016, os títulos autoeditados foron elixibles con determinadas cualificacións. Cada ano emítese unha convocatoria oficial para as editoriais do Reino Unido e os membros do xurado e do comité de organización tamén convocan e promoven activamente os títulos que lles gustaría que se presentasen. Un título debe ser enviado activamente para ser considerado. Os xuíces forman unha lista de seis obras que consideran dignas de consideración, entre as que seleccionan un libro gañador.
Gañadores
Durante o 35 anos de candidatura, 141 autores tiveron obras nomeadas, 31 dos cales gañaron. China Miéville gañou tres veces, mentres que Pat Cadigan e Geoff Ryman gañaron dúas veces cada un; ningún outro autor gañou varias veces. Stephen Baxter e Gwyneth Jones son os que máis nomeamentos teñen, con sete cada un, e Baxter é o que máis nomeamentos ten sen gañar. Neal Stephenson gañou unha das seis candidaturas; Ken MacLeod e Kim Stanley Robinson tamén foron nomeados seis veces. Paul J. McAuley e Miéville foron nomeados cinco veces; McAuley ten unha vitoria, mentres que MacLeod e Robinson non teñen ningunha.
Palacio de Tau
thumb|305px|Salón de Tau O Palacio de Tau (Palais du Tau) en Reims, Francia, era o palacio do Arcebispo de Reims. Asóciase cos reis de Francia, cuxa coroación celebrábase na catedral próxima de Notre-Dame de Reims e o posterior banquete de coroación no propio pazo. Debido á súa importancia histórica para a monarquía francesa, o Palacio de Tau foi inscrito na Lista do Patrimonio Mundial da UNESCO en 1991. Hoxe en día, serve para acoller eventos culturais para a cidade de Reims.
Historia
Unha gran vila galorromana ocupaba o lugar do pazo nos séculos VI e VII, e máis tarde converteuse nun pazo carolinxio. O primeiro uso documentado do nome data de 1131, e deriva do plano do edificio, que se asemella á letra Τ (tau, no alfabeto grego ). A maior parte do edificio primitivo desapareceu, a parte máis antiga que queda é a capela, de 1207. O edificio reconstruíuse en gran parte en estilo gótico entre 1498 e 1509, e modificado ao seu aspecto actual barroco entre 1671 e 1710 por Jules Hardouin-Mansart e Robert de Cotte. Danouse por un incendio o 19 de setembro de 1914, e non foi reparado ata despois da segunda guerra mundial.
O Palacio foi a residencia dos reis de Francia antes da súa coroación en Notre-Dame de Reims. O rei vestíase para a coroación no palacio antes de dirixirse á catedral, despois, celebrábase un banquete no palacio. O primeiro banquete de coroación rexistrado celebrouse no palacio no 990, e o máis recente en 1825.
O palacio alberga o Musée de l'Œuvre desde 1972, mostrando estatuaria e tapices da catedral, xunto cos restos do tesouro da catedral e outros obxectos asociados a a coroación dos reis franceses.
O Palacio de Tau, xunto coa Catedral de Notre-Dame e a antiga Abadía de Saint-Remi, converteuse en Patrimonio da Humanidade da UNESCO en 1991. Atrae uns 100.000 visitantes cada ano.
Apolipoproteína C
miniatura|[[Apolipoproteína C-I.]] En bioloxía molecular, a apolipoproteína C é unha familia de catro apolipoproteínas de baixo peso molecular, denominadas C-I (ou C1), C-II (ou C2), C-III (ou C3) e C-IV (ou C4), que son compoñentes que se encontran na superficie de lipoproteínas como os quilomicrons, VLDL, e HDL. En situación de xexún, as apolipoproteínas C están principalmente asociadas coas HDL. Durante a absorción das graxas da dieta, as apoplipoproteínas C redistribúense preferentemente na superficie de lipoproteínas ricas en triglicéridos como os quilomicron e as VLDL.
Illa Coelleira
miniatura|300px|dereita A Illa da Coelleira ou Colleira pertence ó concello do Vicedo, na provincia de Lugo. Está situada na boca oriental da ría do Barqueiro, que separa a costa das provincias da Coruña e Lugo.
Na Illa da Coelleira estivo antigamente un mosteiro, do cal fican restos en proceso de escavación.
Descrición física
A illa está situada a 600 m do punto máis próximo da costa, a punta Canteiro. O pequeno estreito que a separa de terra firme, denomínase O Carreiro. O seu perímetro é de 1.852 metros, cunha superficie de 0,27 km², estando o punto máis alto a 82 m sobre o nivel do mar. Está rodeada de varios illotes ou cons, algún deles unido á illa, como o do Cabaliño, sito no NE; outros son Percebellosa e Carabelas.
Historia
A mención máis antiga da illa é do ano 1095, data na que Vimara Menendiz, fai unha doazón ao mosteiro de San Miguel "in locum Quonicularia, intus mare, in face Saure" (no lugar da Coelleira, dentro do mar, na foz do río Sor), pero que fai supor que estaba ocupado por monxes desde un tempo anterior. Tense suposto que este primeiro cenobio estaría rexido pola orde de San Bieito.
O certo é que falta documentación entre os séculos XI e inicios do XV. Cando reaparecen as noticias en 1420, a comunidade pertencía ao Cóengos Regulares de Santo Agostiño.
A renuncia do prior Lopo Dourado aos seus dereitos como tal, en 1485, en favor de Ares Pérez de Viladonga, ao tempo prior de San Martiño de Mondoñedo, nos anos finais do XV, leva á unión do mosteiro da Coelleira con ese centro, tamén submetido á regra de Santo Agostiño. Posteriores dificultades, especialmente económicas, deses cenobios, e outros de agostiños na diocese mindoniense, fixeron que por bula papal de 11 de novembro de 1534, o mosteiro da Colleira e a illa, pasase a ser anexado pola Catedral de Mondoñedo. Mais todas as referencias incidían que xa non había monxes alí, dando fe outro documento de 1595 que o edificio monacal estaba derruído.
No século XVII, unha denuncia do deán de Mondoñedo, en 1628, poñen de manifesto que a illa era ocupada, en ocasións, por mariñeiros vascos - denominados vizcaínos nas fontes -, para usala como atalaia na pesca de baleas. No ano seguinte a illa foi aforada a unha familia. No século XIX, a illa foi desamortizada, deixando de pertencer ao cabido de Mondoñedo, e pasando á propiedade da Mariña española, que instalou un faro para axuda da navegación.
Toponimia
Aínda que hai diversas teorías sobre o nome, a máis aceptada, é que alude á abundancia de coellos. Existen outras illas co alcume de Coelleira noutros lugares, se ben non en Galiza. Un exemplo é nas illas Baleares, onde se sitúa a illa Conillera.
29 de febreiro
As persoas nadas neste día acostuman celebra-lo seu aniversario o 28 de febreiro ou 1 de marzo nos anos non bisestos. Na Unión Europea, o 29 de febreiro converteuse en día bisesto oficial no ano 2000.
Nacementos
miniatura|100px| Gioachino Rossini.
Mortes
miniatura|100px| Armando Díaz.
Santoral
Os 366 días do ano
Chuny Bermúdez
Roberto Bermúdez de Castro Muñoz, coñecido como “Chuny”, nado na Coruña o 1 de marzo de 1970, é un regatista galego.
Gañou a Volvo Ocean Race 2014–15, como temoneiro e trimer do iate Azzam, do equipo emiratí Abu Dhabi Ocean Racing Team, patrocinado por Ian Walker, converténdose no segundo regatista español en gañar a volta ao mundo por equipos en 40 anos de historia, despois de Joan Vila, que o fixera na 2001-02 a bordo do Illbruck. Competiu nos Xogos Olímpicos de 2004 en Atenas, obtendo un décimo posto na clase Star.
Traxectoria
Chuny comezou a vela na clase Optimist cos seus catro irmáns e con seu pai, que era mariño mercante, no Real Club Náutico da Coruña. Pronto destacou e pasou a navegar en Laser, 470 e Snipe, clase na que acadou o seu primeiro éxito proclamándose campión de España e gañando o Trofeo Su Majestad el Rey en 1991. Foi entón cando recibiu a chamada de Javier de la Gándara para incorporarse á tripulación do Galicia 93 Pescanova e participar na Whitbread Round the World Race 1993-94. Estaba estudando Enxeñería Industrial, pero incorporouse en canto rematou os exames.
Copa América
Foi membro do equipo Copa América '95 Desafío Español na Copa América de 1995 e do Spanish Challenge na Copa América de 2000.
Xogos Olímpicos
Competiu co equipo español nos Xogos Olímpicos de Atenas de 2004 na clase Star con Pablo Arrarte, clasificándose no décimo lugar.
O Señor dos Aneis: Os aneis de poder
O Señor dos Aneis: Os aneis de poder (en The Lord of the Rings: The Rings of Power) é unha serie de televisión estadounidense baseada na novela O Señor dos Aneis, e os seus apéndices, escrita de J. R. R. Tolkien. Desenvolvida por J. D. Payne e Patrick McKay para Amazon Prime Video, a serie está ambientada na Segunda Idade da Terra Media, miles de anos antes dos eventos das obras O hobbit e O Señor dos Aneis de Tolkien. Foi producida por Amazon Studios, xunto con Tolkien Estate, the Tolkien Trust, HarperCollins e New Line Cinema.
Estreouse en Amazon Prime Video con versión dobrada e subtitulada ao galego o 2 de setembro de 2022. O texto da dobraxe foi traducido por Magdalena Sánchez e o do subtitulado por Lucía Doval.
Sinopse
Ambientado miles de anos antes dos eventos das obras O hobbit e O Señor dos Aneis, a serie está baseada na historia do autor J. R. R. Tolkien sobre Terra Media. Comeza durante un tempo de relativa paz e abrangue todos os principais acontecementos da Segunda Idade da Terra Media: a forxa dos aneis de poder, o alzamento do señor escuro Sauron, a caída do reino insular de Númenor, e a última alianza entre os elfos e os homes. Estes acontecementos teñen lugar ao longo de miles de anos nas historias orixinais de Tolkien pero están condensados ​​para a serie.
Filmes de Cuba propostos ó Óscar ó mellor filme internacional
Cuba presentou filmes para o Óscar ó mellor filme internacional dende o ano 1978. O premio é concedido anualmente pola Academia das Artes e das Ciencias Cinematográficas dos Estados Unidos de América a unha longametraxe producida fóra dos Estados Unidos e cuxo diálogo estea principalmente nunha lingua diferente do inglés. O galardón foi creado para a 28ª edición dos premios, sucedendo os premios honoríficos non competitivos que se presentaron entre 1947 e 1955 en recoñecemento dos mellores filmes en lingua estranxeira estreados nos Estados Unidos.
Puñais polas costas
Puñais polas costas (en Knives Out) é un filme estadounidense de 2019 dirixido por Rian Johnson, e producido por Johnson e Ram Bergman. Conta a historia dun detective que investiga a morte do rico patriarca dunha familia disfuncional. Está protagonizado por Daniel Craig, Chris Evans, Ana de Armas, Jamie Lee Curtis, Michael Shannon, Don Johnson, Toni Collette, Lakeith Stanfield, Katherine Langford, Jaeden Martell e Christopher Plummer.
Filmes de Cuba propostos ó Óscar ó mellor filme internacional
Propostas
A Academia das Artes e das Ciencias Cinematográficas convidou as industrias cinematográficas de varios países a presentar os seus mellores filmes para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa dende o ano 1956. O Comité desta categoría supervisa todo o proceso e revisa tódolos filmes enviados. Despois disto, realízase unha votación secreta para determinar os cinco nomeados ó premio. A continuación amósase unha lista dos filmes que presentou Cuba para a súa valoración pola Academia co respectivo ano e cerimonia de entrega.
Isodesmosina
A isodesmosina é un aminoácido derivado da lisina que se encontra na proteína elastina. A isodesmosina é un aminoácido hidrófobo baseado no piridinio, que se orixina pola condensación formal de catro residuos de lisina. A desmosina establece enlaces entre moléculas da proteína elastina pola acción do encima lisil oxidase; deste modo, as moléculas de elastina están unidas entre si formando unha matriz e facéndoa bastante resistente á proteólise. Pertence ao grupo de compostos chamados ácidos tetracarboxílicos e derivados, por conter catro grupos carboxilo. É un biomarcador ideal para monitorizar o recambio da elastina, porque estes enlaces especiais só se encontran na elastina madura.
Puñais polas costas
En marzo de 2021, fíxose público que Netflix pagou máis de 450 millóns de dólares polos dereitos de dúas secuelas que serán escritas e dirixidas por Johnson, con Craig retomando o seu papel como o detective Benoit Blanc. A rodaxe de Glass Onion: A Knives Out Mystery comezou en xuño de 2021.
Estreouse en galego o 4 de xullo de 2023 a través da TVG.
Lipopéptido
Un lipopéptido é unha molécula que consiste nun lípido unido a un péptido. Poden autoensamblarse orixinando diferentes estruturas. Moitas bacterias producen estas moléculas como parte do seu metabolismo, especialmente as dos xéneros Bacillus, Pseudomonas e Streptomyces. Certos lipopéptidos utilízanse como antibióticos. Outros lipopéptidos son agonistas de receptores de tipo Toll. Certos lipopéptidos poden ter fortes actividades antifúnxicas e hemolíticas. Demostrouse que a súa actividade está xeralmente ligada a interaccións coa membrana plasmática, e compoñentes esterois da membrana plasmática poderían exercer un importante papel nesta interacción. A tendencia xeral é que engadir un grupo lipídico de certa lonxitude (normlmente C10–C12) a un lipopéptido fai incrementar a súa actividade bactericida. Os lipopéptidos cun gran número de átomos de carbono, por exemplo 14 ou 16, na súa cola lipídica teñen normalmente actividade antibacteriana, así como actividade antifúnxica.
Os deterxentes lipopéptidos están compostos de anfífilos e dúas cadeas alquilo que están localizadas na parte final do esqueleto peptídico. Foron deseñados para imitar a arquitectura de membranas nativas nas cales dúas cadeas alquilo dunha molécula lipídica interaccionan de fronte co segmento hidrófobo da membrana.
Cine de animación
miniatura|12 imaxes por segundo é o normal no cine de animación. O cine de animación é aquel no que se usan maioritariamente técnicas de animación. O cine de imaxe real rexistra imaxes reais en movemento continuo, descompoñéndoas nun número discreto de imaxes por segundo. No cine de animación non existe movemento real que rexistrar, senón que se producen as imaxes individualmente e unha por unha (mediante debuxos, modelos, obxectos e outras múltiples técnicas), de xeito que ao proxectarse consecutivamente se produza a ilusión de movemento. É dicir, que mentres no cine de imaxe real analizase e descompón un movemento real, no cine de animación constrúese un movemento inexistente na realidade.
Definición de animación
Segundo o animador norteamericano Gene Deitch, "animación cinemática é o rexistro de fases dunha acción imaxinaria creadas individualmente, de tal xeito que se produza ilusión de movemento cando son proxectadas a unha taxa constante e predeterminada, superior á da persistencia da visión na persoa."
Fai relativamente pouco tempo que o cine de animación comezou a ser recoñecido como unha forma de arte auténtico, cunha linguaxe propia, estética e peculiar significado independente do cine tradicional.
Técnicas de animación
Segundo con que elementos se elabore esta ilusión de movemento, distínguense numerosas técnicas no cine de animación.
As tres principais son:
Pero existen outras moitas técnicas, xeralmente non usadas en longametraxes senón en curtametraxes de carácter non comercial:
Animación completa e animación limitada
No cinema sonoro existe unha norma de 24 imaxes por segundo. Esa é a taxa á que gravan as cámaras e proxectan os proxectores. Tómase unha fotografía da imaxe cada vintecatroavo de segundo. Na animación, non obstante, as imaxes non se toman, senón que se producen individualmente, e por esta razón non teñen que cumprir necesariamente co estándar do cine. Unha película de animación ten sempre 24 fotogramas por segundo, pero non necesariamente todos eses fotogramas amosan imaxes diferentes: na animación, as imaxes acostuman repetirse en varios fotogramas.
Deste xeito, temos varias taxas de animación:
Tense calculado que o albor visual por debaixo do que xa non se capta un movemento senón imaxes individuais é de 7 imaxes por segundo.
Animación completa é cando se anima "en uns" ou "en douses". É o estándar da animación estadounidense para salas de cine, principalmente as películas de Disney, e tamén as longametraxes europeas. Xeralmente, anímanse as escenas con moitos movementos rápidos en "uns", e o resto en "douses" (a perda de calidade é imperceptible).
Animación limitada é cando se anima nunha taxa inferior. O estándar do anime xaponés é animación en "treses". A perda de calidade xa é perceptible se se é observador. O concepto de animación limitada tamén afecta a outros aspectos diferentes da taxa. Por exemplo, é animación limitada cando se repiten ciclos: pensemos en Pedro Picapedra correndo mentres ao fondo aparecen unha e outra vez as mesmas casas na mesma orde. Hai que ter en conta que, na técnica de debuxos animados, diferentes elementos da imaxe (un personaxe, outro personaxe, un obxecto móbil, un plano do fondo, outro plano do fondo) anímanse por separado, e que polo tanto dentro da mesma escena pode haber elementos con diferentes taxas de animación.
Festivais de animación
Os festivais de animación acollen tanto longametraxes comerciais como curtametraxes de todos os tipos, e son o principal medio de difusión para estes últimos. Os principais festivais de animación do mundo son os seguintes:
En España os máis relevantes son:
En Latinoamérica:
Xulia Santiso Rolán
Xulia Santiso Rolán, nada o 15 de decembro de 1963 en Vilagarcía de Arousa, é unha conservadora e museóloga galega.
Chinese Professional Baseball League
A Chinese Professional Baseball League (CPBL, chinés: 中華職業棒球大聯盟, pidgin: Zhōnghuá Zhíyè Bàngqiú Dà Liánméng) é a máxima categoría do béisbol profesional en Taiwán. O torneo naceu no ano 1989 e xogou a súa primeira temporada en 1990. En 1996 foi fundada no país outra liga profesional, a Taiwan Major League (TML), a cal foi absorvida pola CPBL en 2003. Na actualidade son cinco os equipos que compiten cada ano neste torneo, os cales tamén dispón de filiais. Cada equipo está ligado a unha empresa industrial, de xeito que algúns deles levan no seu nome a marca comercial desa empresa. A KBO está considerada a terceira liga de béisbol máis importante de Asia, so por detrás da NPB xaponesa e a KBO League coreana. Analistas e especialistas en béisbol consideran a esta competición a un nivel intermedio entre o A- e o A+ das Ligas Menores estadounidenses.
Orde dos Cartuxos
O nome dos cartuxos procede das montañas de Chartreuse, un macizo prealpino. Nun val desas montañas, Bruno de Colonia construíu a súa primeira comunidade no século XI. En 2021, había 21 mosteiros, 16 para monxes e 5 para monxas. O nome "cartuxa" designa os mosteiros desta orde así como a propia orde. En Italia os cartuxos tamén son chamados certosi, e o seu monasterio como unha certosa. Ademais, a denominación francesa Chartreuse tamén designa a un licor producido dende 1737 por membros da Grande Cartuxa, o primeiro mosteiro da orde.
Historia
En 1084 o bispo Hugo de Grenoble ofreceu a Bruno de Colonia, antigo chanceler da Diocese de Reims, un lugar solitario nas montañas da súa diocese, no val de Chartreuse. Bruno e seis compañeiros ergueron un refuxio que consistía nunhas cabanas de madeira abertas a unha galería que lles daba acceso ás zonas comúns (igrexa, refectorio, sala capitular), mais protexidos das condicións climáticas. Seis anos máis tarde, un antigo seguidor de Bruno, o papa Urbano II, requiriu os seus servizos. Logo de pasar uns meses en Roma, estableceu unha nova comunidade nos bosques de Calabria, canda uns poucos seguidores. Morreu alí en 6 outubro 1101. miniatura|San Bruno de Colonia, cadro de Girolamo Marchesi (século XVI)
En 1132, un alude destruíu o primeiro eremitorio, sepultando sete monxes baixo a neve. O quinto prior da Cartuxa, Guigo, reconstruíu a ermida onde hoxe está a Grande Cartuxa, casa nai da orde. Guigo, coñecedor da tarefa de Bernardo de Claraval, tamén escribiu a primeira regra, chamada "Consuetudines" ("Costumes") cara ao ano 1127. Os cartuxos celebraron o seu primeiro capítulo xeral en 1140, baixo a dirección do prior Antelmo de Belley. Foi tamén baixo a dirección de Antelmo cando se produciu a incorporación de mulleres á orde: en 1145 a comunidade de relixiosas de Prébayon na Provenza adoptaron a regra cartuxa. A orde foi aprobada polo papa Alexandre III en 1176 e Inocencio III en 1205.
A Cartuxa coñeceu unha importante difusión, pasando de 56 mosteiros a mediados do século XIII a 206 na primeira metade do século XVI. A Reforma protestante supuxo unha importante mingua para a orde: en Inglaterra e Centroeuropa moitas das casas foron disoltas e algúns dos seus membros resultaron mortos. No século XVIII, o xosefinismo provocou o peche dos mosteiros en Austria, a actual Bélxica e Lombardía, e a Revolución Francesa a exclaustración das casas de Francia.
O mosteiro: a cartuxa
miniatura|A Grande Chartreuse (Saint-Pierre-de-Chartreuse, [[Francia) é o mosteiro nai da Orde dos Cartuxos.]] O mosteiro acolle unha comunidade pequena de eremitas baseada no modelo do século IV pensado por Lauras de Palestina. A cartuxa consiste nun número de celas individuais arredor dun claustro, abríndose a porta de cada cuarto ao gran corredor que rodea o patio. Os membros da orde denominan a súa cartuxa, "ermo" ou "deserto".
A vida do cartuxo céntrase na contemplación. Deste xeito, practican un ascetismo que pon especial énfase no silencio e na soidade. A diferenza da maioría das ordes, nos mosteiros cartuxos non hai abades, senón que están baixo a autoridade dun prior. O hábito dos cartuxos é branco, razón pola cal son chamados os "monxes brancos". A maior parte do día viven illados na súa cela e o prior é o nexo co exterior, el é quen informa, no caso de entendelo necesario, dos acontecementos que pasan fóra do mosteiro.
Dentro da cartuxa conviven dous tipos de monxes: os monxes do claustro, é dicir os eremitas, mais os irmáns (monxes conversos ou doados). Esta división é para satisfacer as necesidades materiais do mosteiro. Tradicionalmente a repartición das comunidades era sete ou oito irmáns leigos por cada dez monxes do claustro.
Práctica musical
A insistencia na humildade e a austeridade levou a rexeitar o emprego de calquera instrumento musical no canto dos cartuxos, o que resulta semellante ás prácticas das igrexas ortodoxas orientais.
Monxes do claustro
miniatura|Expulsión dos cartuxos da Grande Chartreuse en 1903 O monxe do claustro é o cartuxo que é sacerdote ou está destinado a selo. Estes viven nunha soidade máis estrita, saíndo da cela só tres veces ao día para participar na liturxia: matinas seguidas de laudes, a misa conventual e vésperas. A cela está dividida en tres partes, un ástrago chamado "avemaría" pois cada vez que entra debe rezar esta oración, que abre a unha sala que lle serve de obradoiro para traballo manual, e un oratorio, onde ten a cama e a mesa. O mobiliario é escaso: unha cama, mesa para xantar e estudar e un reclinatorio. Tamén ten acceso a un xardín onde pode meditar, plantar flores ou hortalizas, e facer exercicio. Xunto á porta de entrada hai unha pequena fiestra mediante a que se deixa a comida.
O monxe come na súa cela e permanece nela a maior parte do día, en silencio. Os domingos os cartuxos xantan xuntos no refectorio malia a que en silencio. Logo teñen un momento de recreo xuntos. O primeiro día da semana adoitan dar un longo paseo, de varias horas, nos que están permitidas as conversas.
Irmáns
Nas comunidades cartuxas os monxes que non son sacerdotes son chamados irmáns. Estes traballan fóra das celas para manter a supervivencia do mosteiro, encargándose tamén dos servizos comúns. Inda que pasan parte do día fóra, tamén é importante o tempo que pasan dentro da cela orando, e cando é posible traballan en silencio. miniatura|San Hugo no refectorio, pintura de [[Francisco de Zurbarán|Zurbarán de mediados do XVII que representa o momento no que os cartuxos decidiron absterse de comer carne|esquerda]]
Diferénciase entre os monxes conversos, aqueles que sen ser sacerdotes toman os mesmos votos que os monxes do claustro; e os monxes doados, aqueles que se comprometen a vivir na cartuxa sen xurar os votos da orde. Os monxes doados, malia a non recorrer a el na súa vida dentro da cartuxa, manteñen o seu patrimonio, e teñen menores obrigacións no relativo ás observancias relixiosas.
Dieta
Como outras ordes, a regra dos cartuxos regula a dieta dos seus membros. Teñen a obriga de facer unha abstinencia total de carne. Segundo a tradición cartuxa, esta decisión remóntase a 1084 cando na cartuxa orixinal, con San Bruno, discutían se endurecer a súa vida prohibindo a inxesta de carne. Entón, tivo lugar un milagre e a carne quedou convertida en cinza, sendo interpretado como un sinal de rexeitaren este alimento.
Os monxes de claustro non almorzan ningún día, a diferenza dos irmáns que poden facelo. Aínda que non fan un acto de cea, si poden inxerir unha cea lixeira ou tomar pan e beber entre as vésperas e as completas.
Liturxia
Os cartuxos manteñen un rito litúrxico propio que se corresponde, basicamente, co que se practicaba na rexión de Grenoble no século XII. Antes do Concilio de Trento no século XVI, a Igrexa católica en Europa Occidental tivo unha variedade moi ampla de rituais para a celebración de misas. A pesar de que esencialmente eran iguais, había variacións nas oracións e prácticas entre as diferentes rexións e tamén entre as ordes relixiosas.
O papa Pío V, aínda que fixo obrigatorio o Misal Romano, permitiu manter os ritos que tivesen unha antigüidade de polo menos dous séculos. Isto autorizou os cartuxos a manter o seu rito, que revisado en 1981, se mantén ata a actualidade.
Unha característica única da tradición das monxas cartuxas é que o bispo lles outorga unha estola ou un manípulo na súa cerimonia de profesión. Ademais, a monxa é coroada e recibe un anel. Estes galanos só son amosados de novo no seu xubileu monástico e no seu velorio. Tamén, nas cartuxas femininas, se nas matinas non está presente un sacerdote ou diácono, unha monxa pon a estola e le os Evanxeos. miniatura|Retrato dun cartuxo, (1446) de [[Petrus Christus.]]
Formación
A orde mantén unha observancia moi fiel á regra orixinal. Para poder ingresar nela cómpre ter entre 21 e 45 anos. A orde pide agora informes médicos sobre o estado de saúde dos novizos e antes de facer a profesión.
O postulado nunha cartuxa prolóngase por un tempo de entre os 3 e os 12 meses durante os que o interesado vive como un monxe mais sen tomar os votos. Logo comezan dous anos de noviciado, o novizo leva unha capa negra sobre o hábito branco da orde. Posteriormente, o novizo toma provisionalmente os votos por tres anos, que poden ser renovados por outros dous. Unha vez rematado este período, ten lugar a profesión solemne.
Localizacións das cartuxas
A Grande Chartreuse é o mosteiro principal da orde e atópase en Saint Pierre de Chartreuse, departamento de Isère. É a primeira cartuxa e casa nai da orde, fundada en 1084. Os monxes debérona abandonar en 1792, máis regresaron a ela en 1816, para logo volvela abandonar, por orde do goberno en 1903. Foi reocupada en 1940. Foi declarada monumento histórico en 1912. Nela hai un museo sobre a historia dos cartuxos e elabórase o licor chartreuse. Non se pode visitar o interior do mosteiro, aínda que o documental Die große Stille de 2005, mostrou a vida da comunidade desta cartuxa.
Actualmente hai 21 mosteiros con comunidades activas, das que 16 son masculinas e 5 son femininas. Francia é o país con máis casas cun total de 5 máis unha casa de retiro, seguida de España con 4, Italia con 3, Corea do Sur con dúas, e Alemaña, a Arxentina, o Brasil, Eslovenia, os Estados Unidos, o Reino Unido e Suíza con cadansúa cartuxa. A rama masculina sumaba 278 membros en 2020, dos que 144 eran tamén sacerdotes.
Orde do Mérito Civil
A Orde do Mérito Civil é unha condecoración que se entrega en varios países. Pode referirse a:
Hermann David Weber
Hermann David Weber, nado en Holzkirchen o 30 de decembro de 1823 e finado en Londres o 11 de novembro de 1918, foi un médico e numismático xermano-británico, que lle dá nome á "síndrome de Weber".
Primeiros anos e formación
Hermann Weber naceu na pequena poboación de Holzkirchen, ao norte de Baviera, o 30 de decembro de 1923. A súa nai, apelidada Ruperti, era de ascendencia italiana e o seu pai, procedente de Bielefeld, era o administrador dunha propiedade con granxa en Holzkirchen onde Hermann se criou nos seus primeiros anos en contacto coa natureza.
Cursou o seu ensino primario nunha escola privada de Würzburg e en 1838 comezou a súa educación secundaria no gymnasium de Fulda. En 1844 comezou a carreira de Medicina na Universidade de Marburgo e continuouna na Universidade de Bonn, onde se graduou en 1848.
Medicina
esquerda|miniatura|260x260px| O Hospital Alemán de Londres ([[1864). ]]
Na súa etapa como estudante en Bonn tomou contacto con membros da ampla colonia británica nesa cidade, entre eles o cirurxián escocés James Simpson, introdutor do cloroformo como analxésico en 1847.
Estes contactos favorecéronlle o acceso en 1851 a un posto en Inglaterra como médico residente no Hospital Alemán de Londres. Finalizado este contrato, practicou durante un tempo a medicina privada en Londres e descartou o seu regreso a Alemaña.
Xa nacionalizado británico e casado cunha muller inglesa (Matilda Grüning) en 1854 comezou un período de formación no Guy's Hospital co propósito de acceder á cualificación profesional inglesa e un ano máis tarde ingresou no Real Colexio Médico de Inglaterra.
miniatura|260x260px| Hermann David Weber  por Hubert von Herkomer ([[1902) ]]
A Hermann Weber débeselle a descrición, en 1863, da coñecida como síndrome de Weber, unha síndrome alterna do tronco cerebral asociada a unha parálise oculomotora dun lado e unha hemiplexía do lado oposto.
Numismática
Paralelamente á súa carreira como médico, Weber foi un gran coleccionista de moedas. Comezou a súa colección a finais da década de 1870, con particular interese pola moeda da Antiga Roma e, sinaladamente, pola da Antiga Grecia, e enriqueceuse con constantes viaxes a lugares como Grecia, Asia Menor, Sicilia, Tunisia, Exipto, Turquía e Palestina. Eminentes numismáticos europeos do momento, como W. H. Waddington, F. Imhoof-Blumer, J. P. Six ou B. V. Head, figuraban entre os seus máis próximos amigos e conselleiros.
En 1883 ingresou na Royal Numismatic Society, de Londres, e entre 1889 e 1906 formou parte do seu consello de dirección, en cinco ocasións como vicepresidente. Esta entidade premiouno coa súa medalla de ouro en 1905. Na súa revista, Numismatic Chronicle, foi onde Weber publicou os seus artigos sobre numismática.
A "colección Weber"
Inicialmente, a colección conformada por Hermann Weber estaba constituída por moedas anglosaxoas, británicas, romanas e gregas. A parte da colección relativa a Gran Bretaña foi vendida en poxa pública en xuño de 1885 e a correspondente á moeda romana en xuño de 1893.