cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
José Iraragorri
José Iraragorri Ealo, nado en Galdakao (Biscaia) o 16 de marzo de 1912 e finado o 27 de abril de 1983 na mesma vila, foi un xogador e adestrador de fútbol.
Como futbolista
A súa carreira deportiva transcorreu no Athletic de Bilbao, onde foi un futbolista fundamental nos anos vinte e trinta. Na tempada 1928-1929 iniciase nas categorías xuvenís do equipo bilbaíno. Ao final da mesma ingresa no primeiro equipo formando parte da dianteira ca que o Athletic foi campión de Liga esa mesma tempada sen perder un só encontro.
A causa da Guerra Civil exiliase na Arxentina no ano 1937 onde xogou dous anos no Club Atlético San Lorenzo de Almagro. Posteriormente xogou sete anos no Real Club España, equipo mexicano no que xogaban numerosos españois exiliados.
No ano 1946 regresa a España para finalizar a súa carreira como futbolista no Athletic.
Foi oito veces internacional, a primeira vez con 19 anos.
Como adestrador
A parte máis brillante da súa carreira como técnico transcorreu no Athletic de Bilbao ao que dirixiu tres tempadas, gañando unha Copa do Xeneralísimo e unha Copa Eva Duarte.
Despois adestraría fugazmente ao Real Valladolid, Celta de Vigo e Hércules CF.
Ao Celta chega no ano 1953 sendo substituído por Ricardo Zamora mediada a tempada cun balance moi pobre de tres vitorias e un empate en doce partidos.
En novembro de 1955 fíxose cargo do Hércules CF para reconducir a situación do equipo pero o descenso foi inevitábel.
Posteriormente adestrou entre outros, á Sociedad Deportiva Indautxu, ademais de ser secretario técnico da mesma.
Galería de imaxes de pórticos da catedral de Santiago
Na catedral de Santiago de Compostela existen tres pórticos maiores e sete pequenos. Maiores: Poñente, mediodía e norte. Pequenos: Santa María; da Vía Sacra; San Paio; da Cóenga; da Pedreira (2); da escola de gramáticos.
Matthias Grünewald
Matthias Grünewald (de nome real probábel Mathis Gothart Nithart), naceu talvez en Wurtzbourg, en Baviera, cara 1475–1480 e morreu en Halle, en Saxe-Anhalt, en 1528, foi un pintor e enxeñeiro hidráulico alemán do Renacemento, contemporáneo de Albrecht Dürer.
A identidade do pintor
Retablo de Issenheim, A encarnación do fillo de Deus («Concerto dos Anxos») c. 1512-1515, Óleo sobre táboa Museo de Unterlinden, [[Colmar |miniatura|dereita|200px]] A identidade de Matthias Grünewald é aínda incerta. Este nome foille posto, de xeito un tanto arbitrario, por Joachim von Sandrart (1606–1688), «o Vasari alemán», que, logo de case un século de esquecemento pouco menos que total, redescúbreo e fala del no seu voluminoso Teutsche Academie der Edlen Bau-, Bild- und Mahlerey-Künste (Enciclopedia dos arquitectos, escultores e pintores alemáns) de 1675. Por outra banda, coñécenselle varios tipos de sinaturas – MGN con G en M, e N lateral ; MGN con G en M, e N superposta; MG con G en M e mais Mathis — que contribúen á confusión que existe sobre o seu nome auténtico: chamábase Gothart — o piadoso — apelidado Neithart — o tristeiro — ou á inversa?. Outros documentos testemuñan os seus contratos como enxeñeiro hidráulico para o xove arcebispo de Mainz, Albrecht de Brandenbourg (1490-1545) ou, tamén, para o arcebispo Uriel von Gemmingen de Aschaffenbourg, nos que tanto é denominado Gothart, como Neithart. Eses mesmo contratos mostran, por outra banda, que as competencias como enxeñeiro deben ser entendidas nun sentido laxo, pois van desde o perforado para pozos, como a instalación de bombas e mesmo a construción dun fogón.
A obra
Atribúense na actualidade, con certeza, a Matthias Grünewald dez obras, das cales varias son polípticos, e 35 debuxos, que andan repartidas en varias coleccións europeas e americanas. O primeiro dos seus lenzos, de autoría incontestada, é o emotivo "Ultraxe de Cristo", datado no ano 1503 e conservado na Alte Pinakothek de Múnic, que estilisticamente está ben achegado á pintura gótica tardía do val do Rhin. Mais a súa obra máis célebre é, sen dúbida, o retablo de Issenheim, que é obra emblemática das coleccións do Museo de Unterlinden en Colmar.
O seu universo pictórico
miniatura|1515
A obra de Grünewald, de temática exclusivemente relixiosa, tanto no que sobrevive, como no que chegou a nós por testemuñas, pertence á época de transición entre o gótico tardío e o Renacemento, e está marcada por un misticismo que bordea, ás veces, o alucinatorio. Devela un simbolismo tomado directamente das visións de santa Bríxida de Suecia, entón moi lidas. A riqueza en escenas estrañas, cheas de detalles apenas comprensíbeis e transcendidos por unha técnica cegadora, tanto a nivel de acabados cromáticos como nos volumes, nos relevos e nas superficies, é acompañado dun manexo moi libre e desconcertante das perspectivas e as relacións de tamaños que contribúen a aumentar o efectivismo. Esta dicotomía entre técnica e construción do espazo, que culmina no panel central do retablo de Issenheim, cuxa parte esquerda é comunmente denominada O concerto dos anxos, non se puido explicar satisfactoriamente até que foron redescubertos os escritos da devandita mística sueca, máis ou menos pola mesma época en que Fraenger redescubría «O martelo das bruxas» para reinterpretar a Hieronymus Bosch, artista ao que se ten comparado Grünewald, pola riqueza do imaxinario fantástico e a fascinación pola crueldade, e todo aquilo que hai en común entre o minucioso e gracioso flamengo e o alemán, nidiamente máis físico e plástico, sobre todo na facilidade de planeamento indicado antes. Mais Grünewald é máis que nada famoso polas súas visións punzantes do sufrimento de Cristo, especialmente nas súas catro crucifixións: as de Basilea, Washington DC, Colmar e Karlsruhe, ás que o seu Escarnio de Cristo (Múnic) ou o Cristo con a cruz ás costas (Karlsruhe), non lles ceden máis que un pouco en termos de énfase e violencia crúa.
Influencia
Non se coñecen discípulos nin sucesores directos do seu taller, porén Grünewald inspirou a algúns pintores expresionistas do século XX e outros, así Max Beckmann, Otto Dix (que estivo preso durante a primeira guerra mundial preto de Colmar), Picasso (na serie das Crucifixións), Max Ernst (Tentaciónn de Santo Antonio) e Francis Bacon (Tres estudos de figuras ao pé dunha crucifixión).
O grande compositor alemán Paul Hindemith dedicou ao artista unha das súas óperas máis ambiciosas, Mathis der Maler (Mathis o pintor), o que lle valeu ser cualificado polos nazis de «bolxevique musical», o que o fixo exiliarse aos Estados Unidos de América.
Foncuberta, Freixo, A Fonsagrada
Foncuberta é un lugar da parroquia de Freixo, no concello lugués da Fonsagrada, na comarca da Fonsagrada. Segundo o IGE, en 2015 tiña 3 habitantes (2 homes e 1 muller).
-402
Outros
Historia ano a ano
Bastavales, Brión
Xentilicio
O seu xentilicio é bastavaleiro.
Historia
Segundo a mitoloxía popular no castro de Beca tiña a súa residencia a Raíña Lupa na época en que o Apóstolo Santiago foi enterrado en Compostela. Este castro Lupario, ou castro de Beca, puido ser a capital da tribo prerromana dos Amaeos, pertencente ao pobo dos Caparos.
En San Xulián de Bastavales publicouse entre 1932 e 1933 o periódico O Vencello Mahián, centrado no Sindicato Agrícola da parroquia.
No arquivo parroquial gárdanse os escritos do párroco José Pumar Gándara, que polos anos 60 e 70 escribiu unha Historia Inédita de Bastavales, 12 tomos encadernados en pel nos que trata tamén temas como a etnoloxía ou léxico do lugar.
Patrimonio
A igrexa parroquial foi construída na metade do século XVII sobre un templo románico anterior. Aparece mencionada no poema de Rosalía de Castro "Campanas de Bastavales", do libro Cantares gallegos. Campanas de Bastavales, cando vos oio tocar, mórrome de soidades.
Trombose
Trombose é a formación dun trombo no interior do corazón ou dun vaso sanguíneo nun individuo vivo. Tromboembolia sería o termo usado para describir tanto a trombose canto súa complicación que sería o embolismo. Xa os coágulos sanguíneos ocorren, nun individuo vivo, fóra do sistema cardiovascular ou, nun individuo morto dentro dos vasos e no corazón.
Ás veces pode ocorrer nunha vea situada na superficie do corpo, logo abaixo da pel. Nese caso é chamada de tromboflebite superficial ou simplemente tromboflebite ou flebite.
Causas
dereita|miniatura|300x300px|Diagrama dun trombo formado na corrente sanguínea. Xeralmente, a trombose é causada debido a unha anomalía nun ou máis itens da Tríade de Virchow abaixo relacionados:
Ácido graxo omega-3
miniatura|Aínda que os ácidos graxos omega-3 atópanse no [[peixe azul, ás veces tómanse en forma de suplemento dietético.]] miniatura|No mundo vexetal e cunha porcentaxe do 58-65% en omega-3, as sementes de [[chía posúen a concentración máis alta de omega-3 coñecida até o momento.]] Os ácidos graxos omega-3 (ω-3) son un grupo de ácidos graxos poliinsaturados de cadea longa e de cadea moi longa que se atopan en alta proporción nos tecidos de certos peixes e mariscos; e nalgunhas fontes vexetais tales como o aceite de soia, o aceite de colza, as noces e as sementes de liñaza. Caracterízanse por ter un dobre enlace entre os carbonos 3 e 4 contando desde o final da molécula.
Boullón, Brión
San Miguel de Boullón é unha parroquia que se localiza no centro do concello coruñés de Brión na comarca de Santiago. Segundo o IGE en 2018 tiña 195 habitantes (97 mulleres e 98 homes) distribuídos en 21 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 207 habitantes.
Trombose
Causas
Alén desas causas o choque térmico pode levar a un tipo de trombose que pode ser revertido.
Boullón, Brión
Historia
O arcebispo Diego Xelmírez rescatou esta parroquia do poder duns cabaleiros e unha vez liberada mandou construír alí (no lugar chamado Paradela, ao pé do camiño de Santiago a Noia) pazos e casas para poder hospedarse.
Superbatalla na Terra
Superbatalla na Terra (ドラゴンボールZ　この世で一番強いヤツ) é un filme de animación xaponesa dirixido por Daisuke Nishio que foi estreado en 1990. Sexto filme baseada no manga e anime Dragon Ball creado por Akira Toriyama e terceiro da etapa Dragon Ball Z.
Ácido graxo omega-3
Características dietéticas
Demostrouse experimentalmente que o consumo de grandes cantidades de omega-3 aumenta considerablemente o tempo de coagulación do sangue, o cal explica por que en comunidades que consomen moitos alimentos con omega-3 (inuit, xaponeses, etc.) a incidencia de doenzas cardiovasculares é sumamente baixa. Outro estudo concluíu que a inxesta dietética de ácidos graxos ω-3 reduce modestamente o curso da arteriosclerose coronaria en humanos.
Algunhas experiencias suxiren que o consumo de omega-3 ten efectos beneficiosos sobre o cerebro. Tamén hai estudos que suxiren que o consumo de omega 3 durante do embarazo pode ter unha boa influencia no bebé. Altas cantidades poderían diminuír os efectos da depresión, e mesmo grupos de nenos en idade escolar aumentaron notablemente o seu rendemento despois de inxerir pastillas con aceite de peixe rico en omega 3.
Trombose
Causas
A formación do trombo é xeralmente causada por un dano nas paredes do vaso, ou aínda por un trauma ou infección, e tamén pola lentitude do fluxo sanguíneo, ocasionado por algunha anomalía na coagulación do sangue. Trala coagulación intravascular, fórmanse unha masa deforme de hemacias, leucocitos e fibrina.
Boullón, Brión
Historia
No século XVII, en tempos do poeta Martiño Torrado de Figuera, foi anexo da veciña parroquia de Urdilde.
Ácido graxo omega-3
Características dietéticas
O omega-3 é un compoñente engadido a certos alimentos funcionais que son enriquecidos artificialmente con omega-3 como pode ser o leite, o leite de soia, os ovos, etc.
Superbatalla na Terra
Sinopse
Oolong, Son Gohanda, Bulma e Krilín gozan dunha acampada, ata que unha nave espacial aterra perigosamente no bosque onde estaban e ocasiona un incendio. Por sorte Krilín e Son Gohanda conseguen apagalo incendio. Aquí Son Gohanda coñece á súa mascota preferida, o dragón voador, a quen salvou da catástrofe que ameazaba o bosque onde vivía. Deciden reunir as Bólas do Dragón para restaurar o bosque por completo. De volta a casa, Chichi non está satisfeita con Gohan, pois quere que continúe cos seus estudos e estea menos tempo cos amigos de Goku.
Ácido graxo omega-3
Lista de ácidos graxos omega−3
Nesta táboa aparecen os ácidos graxos omega−3 máis comúns atopados na natureza.
O Carballal, Arca, A Estrada
O Carballal é un lugar da parroquia de Arca no concello pontevedrés da Estrada na comarca de Tabeirós - Terra de Montes. Tiña 22 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 10 eran homes e 12 mulleres. Iso supón unha diminución da poboación respecto a 1999 cando tiña 33 habitantes (15 homes e 18 mulleres).
Lingua buyi de Hezhang
O buyi de Hezhang é unha lingua tai diverxente que se fala na provincia de Guizhou na China. A lingua ten un substrato kra. É falada por só 5 ou menos persoas.
Superbatalla na Terra
Sinopse
Daquela nave espacial saen Turles, un dos guerreiros do espazo que sobreviviu á destrución que Freezer ocasionou ó Planeta Vexeta; moi semellante a Goku, conta cunhas curiosas forzas especiais: Rakasei, Cacao, Lesn, Amond e Daizu. Turles sabe que Goku está na Terra grazas ó seu rastrexador e fai medrar unha semente da Árbore do zume sagrado (神精樹), que segundo os seus propósitos absorberá a enerxía da Terra. Ademais, o froito da árbore aumenta a enerxía de quen se alimente del. Kaiō do norte avisa a Goku da aparición deste saiyan, así Son Goku, Son Gohanda, Krilín, Piccoro, Yamcha, Ten Shin Han e Chaoz derrotan ós secuaces de Turles non sen certas dificultades.
Tras unha difícil batalla, Goku destrúe a Turles e á árbore cunha Genkidama e a Terra recupera toda a súa enerxía.
Turles
É un membro dos Guerreiros do espazo que traballa pola súa conta conquistando planetas. Ten unha aparencia case igual á de Goku pero cunha pel máis escura. Isto débese, segundo explica el mesmo, a que ambos son guerreiros de clase baixa, os cales contan con poucos fenotipos. En cada planeta que conquistaba plantaba unha semente da devandita árbore, e ó comer o seu froito o seu poder de pelexa foi aumentando notablemente.
O seu nome é un anagrama da palabra en inglés para leituga, Lettuce (レタス).
Amond
Amond (アモンド) é un alieníxena baixo o mando de Turles, parece un humano alto e moi musculoso pero con pel de cor laranxa, ten cabelo cor viño. Pelexa e vence a Krilín pero logo é vencido por Goku. O seu nome é unha deformación da palabra en inglés para Améndoa, Almond (アーモンド).
Daizu
Daizu (ダイーズ) é un alieníxena baixo o mando de Turles, ten a aparencia dun humano musculoso, ten o cabelo azul amarrado nunha cola de cabalo. Pelexa dúas veces contra Goku, quen o vence ambas. O seu nome é unha deformación da palabra en xaponés para Soia, Daizu (大豆).
Cacao
Cacao (カカオ) é un alieníxena baixo o mando de Turles, é un Cyborg, o seu corpo é de cor rosa cunha armadura prateada. Pelexa e vence a Yamcha pero logo é vencido por Goku. O seu nome provén de Cacao.
Lesn & Rakasei
Lesn (レズン) e Rakasei (ラカセイ) son dous alieníxenas baixo o mando de Turles, son dous xemelgos pequenos que poden xuntarse nun só corpo, parécense a Gurd pero sen ollos extra. Pelexan e vencen a Ten Shin Han e Chaoz pero logo son vencidos por Goku. O nome de Lesn é un anagrama da palabra en inglés para lentella, Lens (レンズ豆), o de seu xemelgo é unha deformación da palabra en xaponés para maní, Rakkasei (落花生).
Música
Tema de peche "Marugoto" (まるごと) - Hironobu Kageyama e Ammy
Lemuroideos
A dos lemuroideos (Lemuroidea) é unha superfamilia de mamíferos da orde dos primates, suborde dos estrepsirrinos e infraorde dos lemuriformes, endémicos da illa de Madagascar.
Segundo algúns autores, é a única superfamilia da infraorde dos lemuriformes, mentres que outros afirman que os lemuriformes deben dividirse nas superfamilias dos lemuroideos e os queilogaleideos.
Clasificación
Segundo o Mammals Species of the World, os a superfamilia dos lemuroideos compremnde as seguintes tres familias:
Perenne
Véxase
בוטניקה - מונחים
-685
Outros
Historia ano a ano
Aeros 2
Aeros 2, tamén coñecido como Aeros B, foi un satélite artificial alemán adicado ó estudo da atmosfera superior e o espazo exterior. Foi lanzado o 16 de xullo de 1974 mediante un foguete Scout D1 desde a Base Vandenberg da Forza Aérea a unha órbita polar cunha inclinación orbital de 97,4 graos e un perixeo e apoxeo iniciais de 220 e 853 km, respectivamente. O satélite reentrou e destruíuse na atmosfera o 25 de setembro de 1975.
Características
O satélite tiña forma de cilindro de 0,914 metros de diámetro e 0,71 metros de altura. Estabilizábase mediante xiro a 10 revolucións por minuto, co eixo de rotación orientado cara o Sol. A bordo levaba cinco experimentos cos que mediu a temperatura e densidade de electróns, ións e partículas neutras, a súa composición e o fluxo de raios solares ultravioleta.
Lituania no Festival de Eurovisión
Lituania participou no Festival de Eurovisión (en lituano: Eurovizija) 15 veces, debutando no Festival de Eurovisión 1994.
Após e que Ovidijus Vyšniauskas rematara último con 0 puntos, Lituania abandonou o concurso ata o seu regreso no Festival de Eurovisión 1999 con Aistė Smilgevičiūtė e a súa canción Strazdas, unha canción en samoxiciano.
Miyamoto Musashi (filme de 1954)
Miyamoto Musashi (宮本武蔵) é un filme xaponés de 1954 dirixido por Hiroshi Inagaki e protagonizado por Toshiro Mifune. É o primeiro filme da triloxía samurai de Inagaki. O filme é unha adaptación da novela de Eiji Yoshikawa Musashi. A novela está vagamente baseada na vida do samurai xaponés Miyamoto Musashi. Na 28ª edición dos Óscar filme gañou o premio honorífico de 1955 ó mellor filme en lingua non inglesa.
Os dous filmes seguintes da triloxía son Zoku Miyamoto Musashi: Ichijōji no Kettō e Miyamoto Musashi kanketsuhen: kettō Ganryūjima.
Status quo (lugares da Terra Santa)
Historia
Resultou dun firman (decreto) do sultán otomán Osman III en 1757 que preservaba a división da propiedade e responsabilidades de varios lugares importantes para os cristiáns, musulmáns e xudeus con respecto aos seus propietarios ou controladores no momento, e representou acordos entre varias relixións relativo a que nada podería cambiarse da forma na que se viña facendo ata entón sen interromper o balance nas visitas dos peregrinos a eses lugares. En 1852 e 1853 emitíronse novos decretos reafirmando as provisións do decreto de 1757. As provisións actuais do status quo nunca chegaron a establecerse nun documento único. Porén en 1929, un documento preparado por un funcionario do Mandato británico de Palestina chamado George Archer Cust e titulado The Status Quo in the Holy Places, pasou a ser o documento estándar sobre a materia.
Lugares
miniatura|page=7|Comisión de Conciliación das Nacións Unidas sobre os Lugares Santos en Palestina. O Status Quo aplícase en nove lugares de Xerusalén e Belén:
Vilar de Condes, Vilar de Condes, Carballeda de Avia
Vilar de Condes é un lugar da parroquia da Vilar de Condes no concello ourensán de Carballeda de Avia na comarca do Ribeiro. Segundo o INE e o IGE en 2011 tiña 156 habitantes (75 homes e 81 mulleres), un máis ca en 2010 (73 homes e 82 mulleres).
Freixo, Freixo, A Fonsagrada
Freixo é un lugar da parroquia de Freixo, no concello lugués da Fonsagrada, na comarca da Fonsagrada. Segundo o IGE, en 2015 tiña 38 habitantes (19 homes e 19 mulleres). É o lugar máis poboado da parroquia.
Linguas buyi
A lingua buyi é unha lingua tai setentrional falada polo pobo buyi na China e Vietnam.
Nómade
miniatura|Familia de pastores nómades da rexión tibetana de [[Naptso.]] miniatura|Unha nai e o seu fillo dun pobo [[beduíno nómade (National Geographic) Foto do 2005.]]
Os nómades (do grego: νομάδε, "nómade", "o que deixa os rabaños nos pastos") son comunidades que se trasladan dun lugar a outro, no canto de establecerse permanentemente nun só lugar. Estímase que, no planeta, ao redor de 30 a 40 millóns de persoas pertencen a pobos nómades.
Os primeiros seres humanos foron nómades, mais aínda é a forma de vida de moita poboación do mundo.
Durante a Prehistoria, ó non coñecer o home a agricultura nin a gandaría, víase obrigado a seguir os rabaños dos animais dos que se alimentaba para cazalos e sustentarse, ó mesmo tempo que cazaba ou pescaba outros animais e recolectaba produtos vexetais.
Un grand amour
«Un grand amour» (en galego: «Un gran amor») é unha canción composta por Michel Eric e interpretada en francés por Solange Berry. Foi elixida para representar a Luxemburgo no Festival de Eurovisión de 1958 tras ser seleccionada internamente pola emisora luxemburguesa Télé-Luxembourg.
Festival de Eurovisión 1958
miniatura|esquerda|[[Solange Berry interpretando a canción durante un ensaio do Festival de Eurovisión 1958.]]
Selección
«Un grand amour» foi seleccionada para representar a Luxemburgo no Festival de Eurovisión 1958 pola emisora luxemburguesa Télé-Luxembourg.
No festival
Foi interpretada en cuarto lugar, seguindo a Francia con André Claveau interpretando «Dors, mon amour» e precedendo a Suecia con Alice Babs interpretando «Lilla stjärna». Ao final das votacións, a canción recibiu 1 punto, obtendo o noveno posto de 10 xunto aos Países Baixos.
Carcinoma in situ
miniatura|230px|Carcinoma in situ. O carcinoma in situ é o carcinoma que non rompeu a capa basal e, por iso, non se estendeu. O concepto ten un interese especial xa que se considera que os cancros in situ son susceptibles de ser curados cunha sinxela extirpación tumoral.
Cancro "in situ"
Enfermidade crónico dexenerativa, caracterizada por un crecemento descontrolado de células derivadas de tecidos hormonais que forman un tumor e que non presenta a propagación de células malignas dende o sitio de orixe até sitios diferentes.
Santoral
miniatura|San Martiño, patrón de Ourense O santoral é a listaxe dos santos admitidos por unha confesión relixiosa, principalmente falando das cristiás, extensible tamén ó calendario litúrxico no que se indica a data na que se celebra a festividade en honor dun santo ou outra figura relixiosa. O calendario actualmente usado pola Igrexa católica, o calendario romano xeral, é unha versión modificada do costume paleocristián de conmemorar a morte dos mártires no seu aniversario. Coa continua canonización de crentes ó longo dos séculos, tódolos días do ano se conmemora polo menos a algún santo. Isto faise non só coa morte dos mártires: hoxe en día tamén se lembra a data da morte natural dos santos (os antigamente chamados confesores, en contraposición ós testemuños ou μαρτυρες—), que tamén son incluídos no calendario xunto con festividades coma a Pascua, o Pentecoste ou a Epifanía, relacionadas con eventos da vida de Xesús e a historia eclesiástica.
Na época medieval era costume indicar as datas dos eventos en relación ó calendario eclesiástico, datándoos ó estilo de "terceiro día de Advento" ou "noite de san Xoán". Do mesmo xeito, o nome de pía dos infantes adoitaba ser o da festividade que se celebrase no día dos seu nacemento ou bautismo. Aínda que menos frecuente na actualidade, nalgúns países de tradición católica ou ortodoxa, consérvase o costume de saudar e felicitar ás persoas polo día do seu santo ou onomástica.
A lista mencionada no santoral da Igrexa católica non presenta necesariamente coincidencia coas das outras cristiás, en concreto das do anglicanismo, calvinismo, luteranismo, presbiterianismo e en xeral das igrexas da Reforma, e proceden fundamental e inicialmente do chamado Martiroloxio. O santoral comprende diversos tipos ou niveis de santidade: beatos, mártires, santos, anxos, arcanxos etc.
Avogacías
Ben sabido é que san Francisco de Asís protexe os animais, que santa Icía (santa Cecilia) a música, santa Bárbara os artilleiros e san Xoán Bosco o cinema. Trátase dunha asociación pagá, utilizada pola Igrexa para cristianizar os cultos antigos ou para fomentar o culto católico. Moitas destas avogacías reflíctense na representación habitual do santo, e unha posible clasificación dividiría entre as proteccións físicas (mesmo partes do corpo) e as abstractas.
Hercegovina
175px|miniatura|dereita|Límites aproximados entre Bosnia (laranxa) e Hercegovina (azul). Os límites oficiais entre Bosnia e Hercegovina non existen, estando as fronteiras disputadas.
Hercegovina (Херцеговина/Hercegovina) é unha rexión histórica nos Alpes Dináricos situada na parte meridional de Bosnia e Hercegovina. A maior parte do seu territorio é montañoso, karst excepto no val central do río Neretva. A maior cidade é Mostar, situada no centro da rexión. Outras cidades importantes son Trebinje, Konjic e Foča. As fronteiras entre Bosnia e Hercegovina non están claras e son, a miúdo, motivo de disputa.
Etimoloxía
Ao rematar a Idade Media e comezarse a Idade Moderna a rexión foi administrada ante o avance turco por duques que prestaban en ocasións, algunha vasalaxe ós emperadores alemáns, deste xeito os duques recibián o título alemán de "Herzog" (= duque), por iso o seu territorio ou ducado pasou a ser chamado "Hercegovia" ou "Hercegovina".
Arik Einstein
Arik Einstein (en ), nado en Tel Aviv, Israel, o 3 de xaneiro de 1939 e finado na mesma cidade o 26 de novembro de 2013, foi un cantante, compositor e actor israelí. Foi pioneiro da música rock israelí. Por aclamación popular e da crítica, Einstein foi recoñecido como o máis grande, máis popular e máis influente artista israelí de todos os tempos. Ademais de colaborar con Shalom Hanoch e os Churchill, tamén foi vocalista das bandas Batzal Yarok (Cebolla Verde), Shleeshiyat Gesher Hayarkon (Trío da Ponte Yarkon) e Hahalonot Hagvohim (As Altas Ventás).
Einstein escribiu a letra de moitas das súas cancións, entre elas "Ani Veata" (Eu e ti), "Sa Le'at" (Conduce amodiño), "Mekofef Habananot" (O que dobra as bananas), "Yoshev Al HaGader" (Sentado no enreixado), "Ima Sheli" (Miña nai), e "Uf Gozal" (Voa, pombiño).
Discografía
Xunto a High Windows:
Sofía Casanova
Sofía Guadalupe Pérez Eguía y Casanova de Lutoslawski, máis coñecida como Sofía Casanova, nada na Coruña o 30 de setembro de 1861 e finada en Poznan (Polonia) o 16 de xaneiro de 1958, foi unha actriz de teatro, poeta, novelista e xornalista galega moi prolífica.
Durante a súa mocidade dedicouse á interpretación. Formou parte do Teatro Español e do Teatro da Zarzuela como actriz profesional. Nestes anos frecuentou os círculos literarios de Madrid, onde se iniciou na poesía. Logo do seu casamento co diplomático e intelectual polaco Wincenty Lutosławski viviu en Moscova, Londres e Polonia, amais das tempadas que pasaba en Madrid ou na súa casa de Mera, Oleiros.
Amais de escribir poesía, novela e teatro, traduciu diversas obras do polonés e ruso ao castelán. Nomeada candidata ao Premio Nobel de Literatura en 1926, tiveron máis sona as súas crónicas e escritos xornalísticos. Foi a primeira española correspondente permanente dun diario no estranxeiro e a segunda española correspondente de guerra. Sofía Casanova viviu de primeira man as dúas guerras mundiais e a Revolución Rusa. Entre 1885 e 1938 realizou máis de trinta viaxes por Europa. Traballou como correspondente do diario ABC e os seus escritos apareceron en publicacións como El Ideal Gallego, Revista Gallega, Galicia Moderna, El Eco de Galicia e Ilustración Gallega. Destacan nesta faceta xornalística a súa entrevista a Lev Trotski e a crónica da morte de Grigorii Rasputin.
Foi membro correspondente dende os inicios da Real Academia Galega e en 1952 foi nomeada membro de honra dela. Os esforzos na recuperación desta figura nas últimas décadas non están exentos de polémica, debido ás conviccións conservadoras de Sofía Casanova.
Traxectoria
Sofía Guadalupe Pérez Casanova naceu o 30 de setembro de 1861 ás 12 da mañá na rúa Espoz y Mina (hoxe rúa San Andrés) da Coruña, no primeiro piso do número 141. Malia que a propia Sofía declarara nacer no pazo de Ombre en Almeiras (Culleredo), segundo a investigadora Rosario Martínez, a familia trasladouse a Almeiras tempo despois.
O abandono do pai influíu significativamente na situación económica da familia. Esta é unha das posíbeis razóns do traslado da familia de Sofía a Madrid sendo ela unha mociña. A nai, viúva en vida, acolleuse á protección dos pais, que daquela tiñan moi boas relacións en Madrid e na corte da Restauración derivadas da rama militar da familia. Estas relacións, e unha cultura de favores propia da época, permitiu que Sofía e os seus irmáns non só fosen aceptados na sociedade burguesa, senón que tamén puidesen acceder a unha refinada formación intelectual. Ela e o seu irmán Vicente ingresaron no Conservatorio de Música e Declamación de Madrid.
Dende moi nova Sofía comezou a interpretar papeis en obras teatrais de tipo benéfico e acabou por converterse en actriz profesional, motivada polas necesidades económicas da familia. Entre 1878 e 1880 formou parte da nómina do Teatro Español e entre 1880 e 1881 do Teatro da Zarzuela. Esta faceta artística foi en boa medida ocultada posteriormente pola propia Sofía, probabelmente debido á mala reputación á que as mulleres que traballaban no teatro eran asociadas daquela.
miniatura|esquerda|Retrato de Sofía Casanova.
Tivo catro fillas con Wincenty Lutosławski, mais ningún varón. Segundo a investigadora Luisa Monsetny, Lutoslawski tiña unha obsesión cun mito forxado a través do poeta Adam Mickiewicz (concretamente no seu poema Dziady de 1832), e cría que ía ser o pai do futuro salvador de Polonia, nado da unión dun polaco cunha estranxeira. A última das fillas do matrimonio, Halina, naceu en Mera, Oleiros, en 1897. dereita|miniatura|Retrato de tres das fillas de Sofía Casanova e Wincenty Lutosławski. Un dos dramas que contribuíu a desestabilizar o matrimonio foi a enfermidade da súa filla Yadwiga. Esta agravouse pola decisión do pai de non sometela a ningún tratamento médico, convencido de que el mesmo sandaría a pequena coa súa propia enerxía. Tras a morte da filla en 1895, Sofía caeu nunha profunda depresión.
Sofía separouse de Lutoslawski no verán de 1907 e viaxou a Madrid, de onde non partiría a Polonia até o inicio da primeira guerra mundial en 1914. Porén, en 1915 tivo que deixar Varsovia polo avance da guerra. Estabeleceuse en Moscova e posteriormente en San Petersburgo, onde foi testemuña da Revolución Rusa. Conseguiu regresar a Polonia en setembro de 1918 e a España coa fin da gran guerra.
Morreu aos 96 anos sen poder volver a Galicia como era o seu desexo. Está enterrada á beira da súa criada e amiga Josefa López (Pepiña) no cemiterio de Poznan.
Viaxes a Galicia
miniatura|page=48|Casanova en [[Alma Gallega (Montevideo)|Alma Gallega (Montevideo) en 1922.]] En novembro de 1889 regresou a España, onde permaneceu ata abril de 1890.
Obras
A carreira literaria de Sofía Casanova abrangue un amplo volume de obras en varios xéneros: poesía, conto, teatro, novela e crónica xornalística. O seu primeiro libro, Poesías, apareceu en 1886. Na súa estadía en España, logo da separación do seu marido, facía colaboracións en publicacións como El Imparcial, La España Artística ou El Liberal. En Madrid tivo unha vida social e intelectual moi activa, e relacionouse coa intelectualidade española do momento. Foi membro, xunto a Blanca de los Ríos, da Academía da Poesía Española. miniatura|175px|En [[Vida Gallega en 1919.]] Considerada unha das xornalistas españolas máis importantes do século XX, Sofía foi a segunda correspondente de guerra española. Carmen de Burgos fora a primeira, ao traballar para El Heraldo de Madrid cubrindo a guerra de Marrocos en 1909. Porén, algúns investigadores declaran que Sofía debería ser considerada a primeira, de acordo co grado de profesionalización e permanencia nesta actividade. Ambas as xornalistas foron amigas. Casanova foi proposta como correspondente permanente do ABC por Torcuato Luca de Tena y Álvarez Ossorio.
Actuou como correspondente do ABC en Polonia de 1915 a 1944 e chegou a publicar máis de 850 crónicas. As tres recompilacións da súa obra xornalística feitas na época non abranguen a súa totalidade. Tense cuestionado a natureza destes relatos como crónicas de guerra ou relatos da fronte. A última das súas crónicas, escrita en Poznan en decembro de 1957, foi publicada a título póstumo no suplemento Blanco y Negro do 1 de febreiro de 1958.
En El Ideal Gallego publicou unha serie de artigos entre outubro de 1919 e febreiro de 1920 nos que facía unha crónica da súa experiencia durante a primeira guerra mundial. Tratábanse de notas autobiográficas inicialmente destinadas á súa nai, mais acabaron sendo publicadas, unha vez recuperadas, como serie neste medio baixo o título “En los caminos del fuego y la nieve".
Entre 1885 e 1938 realizou máis de trinta viaxes por Europa, presenciando os diferentes cambios territoriais que deron en boa medida a configuración política actual. Destacan, no seu labor xornalístico, a entrevista a Lev Trotski en 1917 e a crónica da morte de Grigorii Rasputin para o diario ABC.
Só conta cunha obra teatral, a comedia La madeja, estreada en 1913 no Teatro Real de Madrid, baixo a presidencia de Benito Pérez Galdós.
Realizou un labor de tradutora do polonés e o ruso para o castelán. Son da súa autoría as primeiras traducións españolas das obras de Henryk Sienkiewicz. Traduciu do ruso a obra de Sofia Vasilevsna Kovalevskaia Nigilistka, publicada en español como ''Zofja Kowalewska. Una nihilista. Novela rusa'' (Madrid, Pérez Villavivencio edit., 1909).
miniatura|Retrato en [[Vida Gallega, 1933.]]
Manuel Jesús Ortiz Toribio
Manuel Jesús Ortiz Toribio, nado en Huelva o 22 de agosto de 1984 coñecido como Lolo, é un futbolista español. Xoga como centrocampista e defensa de Elche Club de Fútbol.
Sofía Casanova
Pensamento político e polémica
No ideolóxico, Sofía Casanova mantivo ao longo da súa vida unhas conviccións polo xeral conservadoras, enraizadas na súa profesión da fe católica. Estivo exposta ás diferentes correntes do catolicismo, tanto en Polonia como en España. Con todo, en opinión do seu neto, Karol Meissner, ela tiña unha visión moi persoal da relixión, á que consideraba o fundamento da cultura humana. Malia que inicialmente semellou expectante dos cambios que proclamaba a Revolución de Outubro, especialmente no que podía significar para a independencia do pobo polaco do poder do tsarismo, co tempo a súa postura tornouse claramente anticomunista.
miniatura|Sofía Casanova fai o [[saúdo fascista arrodeada dos seus netos na súa casa de Polonia no 1938.]] Considérase que puido facer uso dos seus contactos en España para axudar a fuxir xudeus que coñecía, aínda que non está claro se foi un acto altruísta ou a cambio dunha compensación económica. Ela declarouse non antisemita, mais algunhas das descricións que fixo da comunidade xudía nas crónicas "Por la Europa del armisticio" foron bastante discutidas no seu momento.
A recuperación da súa figura e as publicacións e homenaxes a partir da última lexislatura autonómica de Manuel Fraga foron criticadas duramente por Xosé Enrique Acuña, comisario de exposicións, quen incide sobre a creación dunha visión parcial desta figura tan complexa. Durante a ditadura franquista fíxose un uso propagandístico dos seus textos. Sofía Casanova, como outros intelectuais do seu tempo, apoiou publicamente a Franco e mostrou especial simpatía polo nazismo e mais polo fascismo. Estes son os principais puntos que desatan a polémica respecto ás homenaxes que se lle fixeron.
Segundo o investigador da figura de Lutosławski, Marcel Piznik, Sofía Casanova plaxiou dúas obras de Henryk Sienkiewicz, Szkice węglem (en galego, "Bosquexos en carbón") e Rodzina Polanieckich (en galego, "A familia Polanieckich"), as cales publicou baixo distinto título.
Recoñecementos
Sofía foi membro correspondente da Real Academia Galega dende os inicios desta. Finalmente, foi nomeada académica de honra por unanimidade en 1952, malia non publicar ningunha obra en galego. Amais, foi nomeada filla adoptiva da cidade de Ourense en marzo de 1914.
En maio de 1919 o embaixador de España en Rusia solicitoulle ao goberno español que lle fose entregada a Cruz de Beneficencia a Sofía Casanova polo seu traballo atendendo os feridos nos hospitais rusos. En 1925 foille concedida a gran Cruz de Afonso XII ao mérito civil.
En 1926 figurou entre as persoas nomeadas ao Premio Nobel de Literatura. A súa candidatura foi asinada por Antonio Maura, Jacinto Benavente e outros catro membros da Real Academia Española. Ese ano o premio foi acadado por outra escritora, Grazia Deledda.
En Galicia levan o seu nome dous centros de ensino, un en Ferrol e outro en Culleredo. Diversas cidades galegas teñen rúas co seu nome.
En 2011 estreouse un documental biográfico, dirixido por Marcos Gallego en colaboración con Gonzalo G. Velasco, A maleta de Sofía, título baseado nos seus diarios desaparecidos. O Instituto Polaco de Cultura celebrou o 7 de novembro de 2013 unha homenaxe a Sofía Casanova en Madrid, durante a que se proxectou o documental de Marcos Gallego La otra Galicia.
A primeira novela da escritora Inés Martín Rodrigo, Azules son las horas, xira en torno á vida de Sofía Casanova.
En 2018 foi proposto o seu nome para un dos edificios da Universidade de Vigo.
A súa biografía inspirou unha escape room en Cidade Real.
Plaza & Janés
Praza & Janés Editores S.A. é unha editorial española fundada en 1959 en Barcelona.
Descrición
En 1984 o Grupo Bertelsmann adquiriu o selo español, en 2001 uniuse á joint venture Random House Mondadori e hoxe forma parte de Penguin Random House Grupo Editorial.
Praza & Janés Editores S.A. naceu en 1959 como produto da fusión dos selos de Germán Praza (Ediciones Cliper) e do editor e poeta Josep Janés i Olivé. A empresa expandiuse con velocidade e xa nos anos 1970 contaba cunha presenza importante no mercado editorial español e hispanoamericano. En 1984 o grupo de comunicacións alemán Bertelsmann adquiriu a empresa e en 2001 formaría parte da joint venture con Mondadori, Random House Mondadori.
No catálogo da editorial destacan autores de talle internacional como Stephen King, John lle Carré, Ken Follett, Mika Waltari, George R. R. Martin e Isabel Allende, e escritores nacionais como Javier Reverte, José Luís Sampedro e Julia Navarro. Na súa liña de narrativa feminina destacan as autoras de best-séllers Danielle Steel e Marian Keyes.
Xunto cos escritores consagrados a editorial aposta por talentos máis novos, como son os casos de Félix J. Palma, Ignacio del Valle, Jorge Díaz Cortés ou Patrick Rothfuss.
A editorial alberga diversos xéneros literarios: desde as novelas de aventura, románticas e de non ficción, até obras relacionadas con temas culturais, políticos, de actualidade; biografías e outros temas de interese relacionados con programas de televisión, saúde e cociña, entre outros.
Santo Estevo, Santo Estevo de Nóvoa, Carballeda de Avia
Santo Estevo é un lugar da parroquia da Santo Estevo de Nóvoa no concello ourensán de Carballeda de Avia na comarca do Ribeiro. Tiña 90 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 38 eran homes e 52 mulleres. Iso supón unha diminución da poboación respecto a 2010, cando tiña 91 habitantes (39 homes e 52 mulleres).
Instituto Nacional de Estadística
O Instituto Nacional de Estadística de España ou INE, é o organismo oficial de España encargado de elaborar estatísticas sobre a demografía, economía, e sociedade españolas.
Historia
Para a obtención de datos de poboación levábanse a cabo censos, pero desde 2001 xa non se realiza ningún, dado que a actual normativa obriga aos concellos a levar unha xestión informatizada do seu censo e a unha comunicación mensual dos cambios ocorridos ao Instituto Nacional de Estadística. Isto implica que desde esa data os datos oficiais de poboación elabóranse anualmente mediante un proceso de intercambio de ficheiros entre os concellos e o INE.
A Goleta, Arca, A Estrada
A Goleta é un lugar da parroquia de Arca no concello pontevedrés da Estrada na comarca de Tabeirós - Terra de Montes. Tiña 10 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 5 eran homes e 5 mulleres. Iso supón unha diminución da poboación respecto a 1999 cando tiña 16 habitantes (9 homes e 7 mulleres).
Toponimia
O lugar quizais se chamase así en relación á batalla da Goulette (actual Tunisia), como apunta Gonzalo Navaza.
Sistema TNM
A clasificación TNM de tumores malignos é un sistema de estadiaficación de cancro, que describe a extensión do cancro no corpo do paciente.
O sistema de estadificación TNM dos tumores sólidos foi ideado por Pierre Denoix entre 1943 e 1952, empregando a medida e a extensión do tumor primario, a súa afectación linfática e a presenza de metástase para clasificar a progresión do cancro.
O TNM está desenvolvido e mantido pola Unión Internacional Contra o Cancro (UICC) estabelecendo deste xeito un consenso sobre unha norma recoñecida a nivel mundial para clasificar o grao de diseminación do cancro. A clasificación TNM tamén é empregada polo Comité norteamericano conxunto sobre o cancro (AJCC) e a Federación Internacional de Xinecoloxía e Obstetricia (FIGO). En 1987, a UICC e sistemas de estadificación do AJCC fusionáronse nun só sistema.
Olaudah Equiano
miniatura|esquerda|Portada de The interresting narrative of the life of Olaudah Equiano.
Olaudah Equiano, nado en 1745 e finado o 31 de marzo de 1797, tamén coñecido so o nome de Gustavus Vassa, era un mercador marítimo e un escritor británico de orixe africana, que viviu nas colonias británicas de América -hoxe a costa oriental dos Estados Unidos de América- e no Reino Unido.
Foi unha figura influente en pro da abolición do escravismo. A súa autobiografía aparecida en 1789, so o título de The Interesting Narrative of the Life of Olaudah Equiano, or Gustavus Vassa the African (A interesante narración da vida de Oloudah Equiano, ou Gustavo Vassa o Africano).
Cancro de endometrio
O cancro de endometrio inclúe un conxunto de variantes malignas que proveñen do endometrio ou revestimento do útero. O cancro endometrial é moi frecuente en países desenvolvidos; o tipo máis común é o adenocarcinoma endometriode, que ocorre polo xeral poucas décadas despois do inicio da menopausa e está asociado a unha excesiva exposición ó estróxeno. Con frecuencia o cancro de endometrio desenvólvese na forma dunha hiperplasia endometrial, presentándose principalmente con metrorraxia. O carcinoma de endometrio é unha causa común de morte debido a un cancro xinecolóxico, xeralmente por detrás do cancro de ovario e o cancro cervical. A abordaxe terapéutica máis frecuente é a eliminación cirúrxica do útero —histerectomía abdominal total— e os seus anexos —salpingooforectomía bilateral—, que inclúe ovarios e as trompas de Falopio.
Debido a que se pode desenvolver cancro noutras porcións do útero ademais do endometrio, o termo «cancro de útero» non é axeitado para referirse exclusivamente ó cancro de endometrio.
Epidemioloxía
O cancro de endometrio ocorre tanto en mulleres premenopáusicas (25 %), como en mulleres posmenopáusicas (75 %). A idade afectada máis comunmente está entre os 50 e os 59 anos, e é raro ver casos en mulleres menores de 40 anos. A maioría dos tumores (75 %) detéctanse en estadios temperáns (I-II), polo que o prognóstico e a morbilidade están en declive.
A incidencia de cancro endometrial en mulleres está entre 15-25/100 000. A incidencia ten un pico entre as idades de 60 e 70 anos, pero entre o 2 % e 5 % dos casos poden ocorrer antes dos 40 anos de idade. Un risco maior da aparición de cancro de endometrio foi notado en mulleres con niveis elevados de estróxeno natural.
Os Prados, Vilar de Condes, Carballeda de Avia
Os Prados  é un lugar da parroquia da Vilar de Condes no concello ourensán de Carballeda de Avia na comarca do Ribeiro. Tiña 19 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 7 eran homes e 12 mulleres. Iso supón un aumento da poboación respecto a 2010, cando tiña 14 habitantes (4 homes e 10 mulleres).
Cancro de endometrio
Epidemioloxía
Unha hiperplasia atípica e complexa leva un risco próximo ó 30% de contraer cancro de endometrio, mentres que unha hiperplasia simple e non complexa ten un risco tan só do 2-3 %. A pesar de que o fumar cigarros aumenta o risco de morte temperá, as mulleres que fuman un paquete de cigarros ó día teñen un menor risco de contraer cancro de útero.
Congreso de Ferradillo
O congreso de Ferradillo foi unha reunión de guerrilleiros antifranquistas que tivo lugar o 24 de abril de 1942 nos montes de Ferradillo (Montes Aquilanos), preto de Ponferrada.
Historia
O 24 de abril de 1942 vinte e catro guerrilleiros de todas as tendencias políticas celebraron en Peñas de Ferradillo, nos montes de Ferradillo, próximos a Ponferrada, unha reunión que deu lugar á constitución da Federación de Guerrillas de León-Galicia. O congreso culminou coa elección dun Estado Maior dirixido por Marcelino Fernández Villanueva, con César Ríos, Mario Morán García, Abel Ares Pérez, Marcelino de la Parra e Manuel Girón Bazán como lugartenentes.
A Pedra, Freixo, A Fonsagrada
A Pedra é un lugar da parroquia de Freixo, no concello lugués da Fonsagrada, na comarca da Fonsagrada. Segundo o IGE, en 2015 tiña 6 habitantes (3 homes e 3 mulleres).
Ron Karenga
Ron Everett, coñecido como Ron Karenga, nado en 1941, é un activista político vinculado aos movementos marxistas e afroamericanos. É coñecido por ter sido o fundador dos Escravos Unidos e da celebración panafricanista do Kwanzaa, que se celebra cada ano do 26 de decembro até o 1 de xaneiro.
Perennifolio
dereita|miniatura|Oliveira, árbore de folla perenne.
Plataforma
Unha plataforma é unha superficie plana e horizontal, elevada sobre o chan, descuberta, onde se colocan persoas ou cousas. Por extensión:
Perennifolio
Os termos perennifolio e perennifolia, derivados do latín perennis, duradeiro, perenne, e folium, folla, emprégase en botánica para cualificar as árbores e aos arbustos que posúen follas vivas ao longo de todo o ano, en contraposición aos termos caducifolio e caducifolia. Nas árbores caducifolias e nos arbustos caducifolios, todas as follas morren cada ano durante a estación fría e volven a brotar follas novas á chegada da estación cálida.
Nas árbores e arbustos de folla perenne, en cambio, só morren unha parte das follas cada inverno e outras, as máis novas, permanecen na planta e únense ás novas que brotan cada primavera, de maneira que o período vital de cada folla pode durar varios anos, polo que tamén se denominan sempreverdes.
Jeg rev et blad ud af min dagbog
«Jeg rev et blad ud af min dagbog» (en galego: «Arrinquei unha folla do meu diario») é unha canción composta por Harry Jensen e interpretada en dinamarqués por Raquel Rastenni. Lanzouse como sinxelo en 1958 mediante His Master's Voice. Foi elixida para representar a Dinamarca no Festival de Eurovisión de 1958 tras gaña-la final nacional dinamarquesa, Dansk Melodi Grand Prix 1958.