cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Mastodon
Crack the Skye
Crack the Skye foi publicado o 24 de marzo do 2009 en versión estándar e versión de luxo (con todos os temas en versión instrumental ademais das versións normais), e chegou ao número 11 da lista Billboard 200 unha semana despois. O álbum foi producido por Brendan O'Brien e Scott Kelly de Neurosis tocou como músico convidado na canción que lle dá título ao traballo. miniatura|200px|[[Troy Sanders]] Nunha entrevista concedida á páxina MusicRadar, o guitarrista Bill Kelliher confirmou que o álbum trata sobre unha "experiencia extracorpórea", e repasa os conceptos de viaxe astral, de burato de verme, as teorías de Stephen Hawking e o reino espiritual. O álbum segue a un tetrapléxico que descobre a proxección astral. Na súa viaxe voa demasiado preto do Sol, queimando o seu cordón umbilical que o conecta co seu corpo, e voa cara o esquecemento. Ao mesmo tempo, na Rusia tsarista, Rasputín e o seu culto invocan espíritos que levan ao tetrapléxico á súa época. Este explica a súa situación e predí o asasinato de Rasputín. Inevitablemente Rasputín é asasinado e acaba devolvéndoo ao seu corpo.
A banda estreou tres novas cancións no Bonnaroo Music Festival, pero non realizou moitos máis concertos antes da edición do álbum, por medo a que se distribuísen pola internet e por que querían tocar os temas ante o púbico axeitado. Mastodon sería cabeza de cartel no Scion Rock Fest o 28 de febreiro do 2009, interpretando tres temas que aparecerían en Crack the Skye O 15 de maio Mastodon interpretou unha versión acurtada de "Oblivion" no programa The Late Show With David Letterman.
Coa intención de promocionar o seu novo traballo, Mastodon xirou con Metallica na última datas da parte europea da súa xira World Magnetic Tour. En outono iniciaron coa banda virtual Dethklok a xira Adult Swim Presents, xunto a Converge e High on Fire. O 17 de outubro gravaron un DVD documentando o concerto celebrado no Aragon Ballroom de Chicago. Mastodon tocou no festival de música alternativa Big Day Out en xaneiro do 2010 e xirou por Australia e Nova Zelandia ao lado de bandas como Muse, Lily Allen, Rise Against, Karnivool, Peaches, The Mars Volta, Eskimo Joe ou Powderfinger.
O 29 de outubro do 2009 a banda interpretou "Divinations" no programa Late Night with Jimmy Fallon, e o 4 de novembro Mastodon editou o seu segundo EP, titulado Oblivion.
Ao lado das bandas Deftones e Alice in Chains, o grupo comezou unha xira polos Estados Unidos e o Canadá en setembro do 2010. Esta foi chamada Blackdiamondskye, unha mestura dos nomes dos últimos discos das tres bandas (Black Gives Way to Blue, Diamond Eyes e Crack the Skye).
O director de cine Jimmy Hayward contactara con Mastodon durante a súa xira do 2009 por Europa e expresoulles como escoitar Blood Mountain o axudara no seu proceso creativo mentres remataba un guión, e ofreceulles a oportunidade de facer a música para a película na que estaba traballando, Jonah Hex. Mastodon usou escenas do filme como inspiración no proceso de composición e gravación, e a banda sonora instrumental, Jonah Hex: Revenge Gets Ugly EP, foi publicada o 29 de xuño do 2010 a través de Reprise Records.
Live at the Aragon e The Hunter
O 15 de marzo do 2011 Mastodon lanzou o seu primeiro DVD/CD ao vivo, titulado Live at the Aragon, a través de Reprise. Na gravación pódese ver e escoitar a interpretación de todos os temas de Crack the Skye, xunto con algunhas cancións dos seus anteriores traballos.
The Hunter, o quinto álbum de estudio de Mastodon, gravouse nos Doppler Studios en Atlanta, ao lado do produtor Mike Elizondo. As primeiras pistas sobre o novo traballo escribíunas a banda a través da súa páxina de Facebook en xaneiro do 2011. Mentres tanto o grupo actuou e varios grandes festivais de verán, e o 28 de xuño lanzou a través de adultswim.com unha canción das sesións de Crack the Skye, chamada "Deathbound".
O primeiro contacto con The Hunter foi no mes de xullo, cando Mastodon publicou en Youtube a canción "Black Tongue", cun vídeo no que se amosa como o artista AJ Fosik creou a escultura usada para a portada do álbum. O 12 de agosto a banda revelou a lista de cancións do novo traballo e estreou "Curl Of The Burl", o seu primeiro sinxelo oficial. Anunciouse tamén unha edición de luxo, que contaría con dous temas extra, "The Ruiner" e "Deathbound", e unha portada diferente. O 6 de setembro Mastodon publicou a terdeira canción do disco, "Spectrelight", coa intervención de Scott Kelly de Neurosis.
The Hunter foi lanzado finalmente o día 26 de setembro e foi ben recibido polos seguidores da banda e os medios de comunicación. Acadou o posto 10 na lista Billboard 200, sendo esta a mellor posición da banda ata a data. A banda anunciaría unha xira de promoción do traballo a través de Norteamérica e o 12 de outubro daríase a coñecer que tamén tocarían no Reino Unido durante o mes de febreiro do 2012.
Regueras de Arriba
Regueras de Arriba é un concello español da provincia de León (Castela e León). A súa poboación é de 345 habitantes (INE 2011).
Inti-Illimani
Inti-Illimani é un grupo musical chileno de música folk e canción protesta. Formado en 1967 por uns estudantes universitarios, acadaron certa sona no seu país pola canción Venceremos, a cal se converteu no himno do goberno de Unidade Popular de Salvador Allende. Durante o golpe de estado de 1973 estaban de xira por Europa e non foron quen de regresar ao seu país xa que a súa música estaba prohibida pola ditadura militar de Augusto Pinochet. En Europa, a súa música incorporou elementos do barroco e outras músicas tradicionais, creando un distintivo estilo de música do mundo. O grupo é quizais o máis coñecido membro do movemento da "Nueva canción". O seu nome quere dicir 'Sol do Illimani': Inti, en lingua quechua quere dicir "Sol", e Illimani, en lingua aimará, é o nome dunha montaña dos Andes bolivianos que quere dicir 'aguia dourada'.
Discografía
Inti-Illimani ten máis de medio centenar de álbums, entre os seus álbums de estudio oficiais, álbums ao vivo, bandas sonoras, entre outros.
Álbums de estudio
Os distintos álbums de estudio da banda, sen contar as súas bandas sonoras entre outros proxectos musicais, son os seguintes:
Hala Jezero
O Hala Jezero (o Pavillón do Lago) é unha área deportiva cuberta situada en Kragujevac, Serbia. A capacidade da cancha é de 5.320 espectadores. É actualmente o pavillón onde xogan os seus partidos coma local os equipos do Radnički Kragujevac de voleibol, balonmán e futsal.
Historia
O primeiro evento deportivo celebrado no recinto foi o 20 de outubro de 1978, nun encontro de baloncesto entre o KK Radnički e a Jugoplastika Split.
Stormwatch
Este é o derradeiro álbum de Jethro Tull en contar coa súa formación clásica dos 70. O baixista John Glascock, que sufría os efectos dunha infección cardíaca que finalmente o matou, aparece só en tres cancións ("Flying Dutchman", "Orion" e "Elegy"). Ian Anderson tocou o baixo no resto dos temas, mentres que Dave Pegg encargouse do instrumento na seguinte xira. A peza instrumental "Elegy" foi composta por David Palmer.
TCP/IP
Non existe un documento que especifique o modelo de xeito oficial, pero habitualmente especificase nun modelo de 4 capas (aínda que existen outros que definen 5 capas).
Mutemath
Mutemath (a miúdo estilizado como MUTEMATH) é un grupo musical formado en Nova Orleáns no 2003. A banda está integrada por vocalista e teclado Paul Meany, o batería Darren King, o guitarrista Todd Gummerman e o baixista Roy Mitchell-Cárdenas.
Bot (homónimos)
Bot pode referirse a:
Aminoácido cetoxénico
miniatura|dereita|Vía cetoxénica a partir do acetil-CoA. Un aminoácido cetoxénico é un aminoácido que pode converterse en corpos cetónicos. O termo cetoxénico aquí contraponse co termo aminoácido glicoxénico, que designa aos aminoácidos que se poden converter en glicosa, aínda que hai aminoácidos que poden ser tanto cetoxénicos coma glicoxénicos. Os aminoácidos cetoxénicos non poden converterse en glicosa, porque en último extremo os carbonos dos corpos cetónicos entran no ciclo de Krebs como acetil-CoA e pérdense como CO2.
O acetil-CoA é a molécula básica necesaria para producir corpos cetónicos (cetoxénese), como son o acetoacetil-CoA, a acetona ou o beta-hidroxibutirato (este último non é tecnicamente un verdadeiro corpo cetónico segundo a nomenclatura da IUPAC). A maioría do acetil-CoA procede dos ácidos graxos, pero tamén se pode orixinar a partir de aminoácidos. Un exceso de corpos cetónicos orixina cetose e cetoacidose.
A capacidade que teñen os aminoácidos cetoxénicos de formar corpos cetónicos ponse claramente de manifesto na diabetes mellitus mal tratada, doenza na que se forman no fígado gran cantidade de corpos cetónicos, que proceden principalmente dos ácidos graxos, pero tamén, en parte, dos aminoácidos cetoxénicos.
Degradación dos aminoácidos cetoxénicos
Á parte disto, hai que dicir que algúns dos aminoácidos glicoxénicos que poden converterse en piruvato (treonina, serina, glicina, alanina e cisteína), especialmente a alanina, cisteína e serina, poden potencialmente formar acetoacetil-CoA, xa que o piruvato que orixinan descarboxílase dando lugar a acetil-CoA e este forma despois acetoacetil-CoA, e isto sucede principalmente en estados patolóxicos como a diabetes melllitus.
Aminoácidos cetoxénicos
Nos seres humanos só hai dous aminoácidos exclusivamente cetoxénicos:
Entre os aminoácidos proteinoxénicos hai outros cinco que son cetoxénicos e glicoxénicos á vez:
Ionosfera
miniatura|250px|Capas da ionosfera terrestre A ionosfera é a parte da atmosfera terrestre ionizada constantemente pola fotoionización que provoca a radiación solar. Abrangue dende o final da mesosfera (a 80 quilómetros de altitude) até os 500 km. Constitúe o límite inferior da magnetosfera, atopándose dentro da termosfera. A ionosfera permite que a atmosfera superior reflicta as ondas de radio emitidas dende a superficie terrestre posibilitando que estas poidan viaxar grandes distancias sobre a superficie da Terra, grazas ás partículas de ións (cargadas de electricidade) presentes nesta capa.
Nas rexións polares, as partículas cargadas chegadas polo vento solar son atrapadas polo campo magnético terrestre, incidindo sobre a parte superior da ionosfera e dando lugar ás auroras.
Está dividida nunha serie de capas ou rexións iónicas, que son:
Capa D
Capa E
F1
F2
Bandeira da República Checa
A bandeira da República Checa (en checo: státní vlajka České republiky) está formada por dúas franxas horizontais de igual anchura, sendo de cor branca a superior e de cor vermella a inferior, cun triángulo isóscele de cor azul que se espalla até a metade ao longo do rectángulo (un erro común é facelo máis curto), cuxa base coincide co bordo da hasta da bandeira. A bandeira foi herdada de Checoslovaquia logo da disolución da unión do país coa actual Eslovaquia.
Historia
Nun principio, a bandeira só tiña as dúas franxas horizontais coas cores do antigo escudo checo (un león de prata sobre campo vermello), mais a semellanza coa bandeira de Polonia e a coincidencia de cores coa bandeira de Austria, fixo que se engadise o triángulo azul. Con todo, esta bandeira aínda se emprega como bandeira de Bohemia (rexión do país).
A autoría da bandeira actual é algo discutida, mais a maioría dos vexiloloxistas consideran que o autor foi Jaroslav Kursa (1875 - 1950), arquiveiro do Departamento de Asuntos Interiores. Esta bandeira foi aprobada oficialmente pola Asemblea Nacional de Checoslovaquia o 30 de marzo de 1920.
A bandeira mudouse durante os anos da ocupación alemá, durante a segunda guerra mundial, substituíndose por unha bandeira tricolor horizontal branca-vermella-azul. Aínda que acabada a guerra, recuperouse a bandeira orixinal. Trala disolución de Checoslovaquia, durante o chamado divorcio de veludo en 1993, a República Checa mantivo a bandeira checoslovaca, mentres que Eslovaquia adoptou unha nova bandeira.
Outras bandeiras
As bandeiras das distintas rexións (kraje) da República Checa son:
Succinil coencima A sintetase
A succinil coencima A sintetase (SCS), tamén chamada succinil-CoA sintetase ou succinato tioquinase ou succinato-CoA ligase, é un encima que cataliza a reacción reversible que converte o succinil-CoA en succinato, que forma parte do ciclo do ácido cítrico ou de Krebs. O encima facilita o acoplamento desta reacción coa formación dunha molécula de nucleósido trifosfato (que pode ser GTP ou ATP) a partir dunha molécula de fosfato inorgánico e outra de nucleósido difosfato (GDP ou ADP). Está localizado na matriz das mitocondrias.
Reacción e mecanismo
A succinil-CoA sintetase cataliza a seguinte reacción reversible:
onde Pi significa fosfato inorgánico, NDP é un nucleósido difosfato (GDP ou ADP), e NTP é un nucleósido trifosfato (GTP ou ATP). O encima facilita o acoplamento da conversión do succinil-CoA a succinato con formación de NTP a partir de NDP e Pi, o que se considera unha fosforilación a nivel de substrato. A reacción ten un cambio de enerxía libre no estado bioquímico estándar de -3.4 kJ/mol. A reacción ten lugar por un mecanismo de reacción en tres pasos mostrado na imaxe de máis abaixo. O primeiro paso implica a separación do coencima A (CoA) do succinil-CoA por unha molécula de fosfato inorgánico nucleofílica para formar succinil fosfato. O encima despois utiliza un residuo de histidina para quitar o grupo fosfato do succinil fosfato e xerar succinato. Finalmente, a histidina fosforilada transfire o grupo fosfato a un nucleósido difosfato, o cal xera o nucleósido trifosfato enerxético.
450px|Mecanismo da reacción catalizada pola succinil-CoA sintetase.
Subunidades
A succinil-CoA sintetase de bacterias e mamíferos está constituída polas subunidades α e β, que se asocian formando dímeros ou tetrámeros segundo a especie. En Escherichia coli únense dous heterodímeros αβ para formar o heterotetrámero α2β2. Polo contrario, nas mitocondrias de mamíferos o encima activo é un dímero αβ e non forma o heterotetrámero. O heterotetrámeto deste encima en Escherichia coli foi cristalizado e caracterizado con grande detalle. Como se ve na imaxe 2, as dúas subunidades α (rosa e verde) sitúanse en lados opostos da estrutura e as dúas subunidades β (amarela e azul) interaccionan na rexión media da proteína. As dúas subunidades α só interaccionan cunha soa subunidade β, mentres que as subunidades β interaccionan cunha das subunidades α (formando o dímero αβ) e coa subunidade β do outro dímero αβ. Unha curta cadea de aminoácidos une as dúas subunidades β, o que dá lugar á estrutura tetramérica.
miniatura|dereita|500px|Imaxe 2: O heterotetrámero da succinil-CoA sintetase de E. coli; subunidades α: rosa e verde, β: amarelo e azul . As subunidades en rosa e amarelo forman un dos dímeros e as en verde e azul forman o outro. PDB ID: 1CQG.
A estrutura cristalina da subunidade α (isoforma que se une ao succinil-CoA) determinouse a unha resolución de 2,10 Å, e pode verse en PDB código 1CQJ. .
Residuos catalíticos
As estruturas cristalinas da succinil-CoA sintetase de E. coli proporcionan evidencias de que o coencima A se une a cada unha das subunidades α (nun pregamento Rossman) en estreita proximidade a un residuo de histidina (His246α). Este residuo de histidina é fosforilado durante o paso de formación do succinato no mecanismo de reacción. A localización exacta da zona de unión do succinato non está ben definida. A formación do nucleósido trifosfato ten lugar nun dominio que atrapa o ATP, que está localizado preto do extremo N-terminal de cada subunidade β. Porén, este dominio está localizado a uns 35 Å do residuo de histidina fosforilado. Isto fixo pensar aos investigadores que o encima debe sufrir un cambio conformacional importante para facer que a histidina e dito dominio se acheguen e facilitar a formación do nucleósido trifosfato. Os experimentos de mutaxénese determinaron que dous residuos de glutamato (un preto da histidina catalítica, o residuo Glu208α, e outro preto do dominio que atrapa o ATP, o Glu197β) xogan un importante papel na fosforilación e desfosforilación da histidina, mais o mecanismo exacto polo cal o encima cambia de conformación non se comprende completamente.
Isoformas
Johnson et al. describiu dúas isoformas da succinil-CoA sintetase nos mamíferos, unha que é específica para os nucleótidos de adenina, e outra para os de guanosina. A reacción é reversible, polo que poden formar ATP ou GTP (como ocorre normalmente nas células) ou ADP e GDP (na reacción en sentido inverso; por iso as isoformas se chaman "formadoras de ADP" ou "de GDP").
A forma específica do GTP é a que tradicionalmente se consideraba que interviña normalmente no ciclo do ácido cítrico, pero a expresión da subunidade específica do ATP comprobouse que é forte en moitos tecidos humanos e de rato, o que suxire que a succinil-CoA sintetase específica do ATP ten un papel importante en moitas especies animais, e suxírese que ambas as dúas poderían intervir no ciclo do ácido cítrico, seguramente cunha especialización por tecidos.
Función biolóxica
Xeración de nucleósidos trifosfato: A succinil-CoA sintetase é o único encima do ciclo do ácido cítrico que cataliza unha reacción na cal se forma un nucleósido trifosfato (GTP ou ATP) por medio dunha fosforilación a nivel de substrato. Atopouse que en E. coli o encima pode catalizar tanto a formación de GTP coma a de ATP. Porén, os mamíferos posúen distintos tipos de succinil-CoA sintetase (SCS) que son específicos para o GTP (G-SCS) ou o ATP (A-SCS) e son nativos de diferentes tecidos do organismo. Un interesante estudo que utilizou tecidos de pomba mostrou que o encima específico de GTP estaba localizado principalmente no fígado da pomba, e o específico de ATP no músculo da peituga. Outros estudos atoparon fenómenos similares en ratas, ratos e humanos. Parece que os tecidos tipicamente implicados no metabolismo anabólico (como o fígado e os riles) expresan a G-SCS, mentres que os dedicados ao metabolismo catabólico (como o cerebro, corazón, e músculo) expresan a A-SCS.
Formación de intermediatos metabólicos: Este encima facilita o fluxo metabólico de moléculas cara a outras vías metabólicas ao controlar a interconversión entre o succinil-CoA e o succinato. Isto é importante porque o succinil-CoA é un intermediato necesario para a biosíntese de porfirina, hemo, e corpos cetónicos.
Regulación e actividade
Regulación e inhibición: En E. coli o encima é regulado a nivel transcricional. Demostrouse que o xene para a succinil-CoA sintetase (sucCD de E. coli) é transcrito xunto co xene da α-cetoglutarato deshidroxenase (sucAB) baixo o control dun promotor chamado sdhC, o cal forma parte do operón da succinato deshidroxenase. Este operón é regulado á alza pola presenza de oxíxeno e responde a diversas fontes de carbono. As drogas antibacterianas que impiden a fosforilación da histidina, como o composto LY26650, son potentes inhibidores da succinil-CoA sintetase bacteriana.
Actividade óptima: As medidas tomadas utilizando succinil-CoA sintetase de soia indican que a súa temperatura óptima de funcionamento é de 37 °C e o seu pH óptimo é 7,0-8,0.
Papel en enfermidades
Acidose Láctica Infantil Fatal: Considérase que unha succinil-CoA sintetase defectuosa é a causa da Acidose Láctica Infantil Fatal, que é unha enfermidade que afecta aos meniños, que está caracterizada pola acumulación de niveis tóxicos de ácido láctico. A condición nos casos máis graves pode orixinar a morte xeralmente de 2 a 4 días despois do nacemento. Determinouse que os pacientes con esta condición presentan unha deleción de dous pares de bases no xene SUCLG1 que codifica a subunidade α do encima. Como resultado, nas células non hai unha succinato-CoA sintetase funcional, o que causa un importante desequilibrio no fluxo entre a glicólise e o ciclo do ácido cítrico. Como as células nesas condicións carecen dun ciclo do ácido cítrico funcional, orixínase acidose porque as células se ven forzadas a utilizar a fermentación láctica como fonte primaria para producir ATP.
Pierre Belain d'Esnambuc
Pierre Belain d’Esnambuc (1585-1636) foi un filibusteiro francés.
Pierre era o terceiro fillo de Nicolas Blain, señor de Quenouville e de Esnambuc, recibiu o bautismo o 9 de marzo de 1585 na igrexa de Allouville-Bellefosse, en Normandía.
De natureza aventureira, perseguiu galeóns españois e tomou posesión da illa de San Cristovo en 1625, de volta en Francia recibiu do cardeal Richelieu o privilexio de colonizar as illas non ocupadas polos cristiáns, para o que funda nese ano a Compañía das Illas de San Cristovo que se transforma en 1635 na Compañía das Illas de América. Entre 1625 e 1635 ocupou as illas de Martinica, Tortuga, Guadalupe, San Cristovo e Marie-Galante. En 1635 viaxou a Martinica cun cento de colonos franceses para establecer plantacións de cana de azucre.
Matadeón de los Oteros
Matadeón de los Oteros é un concello español da provincia de León (Castela e León). A súa poboación é de 856 habitantes (INE 2011).
Alonso de Salazar
Traxectoria
Foi o primeiro europeo en identificar as Illas Marshall, o 21 de agosto de 1526, aínda que non se ten constancia de que atracaran. Salazar estaba ao mando da nave Santa María de la Victoria. Crese que tamén avistou o atol Bokak. O seu barco era o derradeiro que quedaba da expedición de García Jofre de Loaisa, que tentou ampliar a circunnavegación do globo que realizara había pouco Fernão de Magalhães.
Antimonio
O antimonio é un elemento químico de número atómico 51, e que comparte coa auga a propiedade química de dilatarse ó baixar de certa temperatura. Está situado no grupo 15 da táboa periódica dos elementos e o seu símbolo é Sb.
Nomenclatura
Os árabes chamaban "al ithmid" a un mineral que usaban as mulleres do antigo Exipto para enzoufar as cellas e ás veces tamén a cara, nome relacionado con máscara. Tamén hai vasos e cerámica caldea, datados con 6000 anos de antigüidade, decorados con este mineral. Os gregos chamábanlle "anthemonium". O nome actual de antimonium débese ao alquimista sevillano do século VIII Abu Musa Yabir al-Sufi coñecido como Geber (721-815).
A súa abreviatura está relacionada co mineral do que foi extraído, a estibina, que é sulfuro de antimonio (Sb3S2). En latín o nome deriva, de novo, da propiedade de adornar ou embelecer que tiña o mineral estibina, marca, de aí o seu nome "stibium". O símbolo do elemento, seguindo as normas de Berzelius, non podía ser S porque xa fora asignado ao xofre, polo que foi nomeado Sb.
En 1604 o monxe Basilius Valentinus (1565-1624) publicou o libro Triumph-Wagen des Antimoni ("A carroza triunfal do Antimonio"), no que comparaba o antimonio co mercurio na súa importancia para as transmutacións dos alquimistas, a quintaesencia da materia.
Extracción
A finais do século XIX extraeuse antimonio en Biobra (Rubiá, comarca de Valdeorras).
Philip Attwood
Philip Attwood, nado en 1954, é un numismático británico vinculado ao Departamento de Moedas e Medallas do Museo Británico, do que foi conservador xefe ata a súa xubilación en 2020.
Traxectoria
Philip Attwood acadou a súa graduación en Historia Antiga e Arqueoloxía na Universidade de Birmingham en 1975.
Ingresou no Museo Británico en 1978, inicialmente como asistente no Departamento de Antigüidades Gregas e Romanas, e o ano seguinte como conservador no Departamento de Moedas e Medallas. En 2010 foi nomeado conservador xefe deste departamento, posto no que sucedeu a Joe Cribb.
Na súa condición de conservador xefe foi responsable do programa de adquisicións do departamento. Entre estas incorporacións aos fondos do museo cómpre salientar unha espectacular medalla de ouro do escultor británico Alfred Gilbert (1854-1934). Tamén nese período se produciu a importante doazón levada a cabo pola súa compañeira de departamento Marion Archibald, que se fixo efectiva logo do falecemento desta en 2016.
Nas súas investigacións especializouse na medallística italiana renacentista do século XVI e na británica do século XIX.
Attwood é desde 2012 presidente da Federación Internacional da Medalla de Arte (FIDEM). Entre 2008 e 2018 tamén presidiu a Sociedade Británica da Medalla de Arte, de cuxo xornal (The Medal) é o editor. Ademais, foi nomeado membro de honra da Sociedade Real de Numismática de Bélxica.
Larva (homónimos)
Larva pode referirse a:
Condado de Prahova
O condado de Prahova (en romanés Judeţul Prahova) é unha provincia de Romanía con capital en Ploiești.
Joop den Uyl
Johannes Marten "Joop" den Uyl, nado o 9 de agosto de 1919 e finado en Ámsterdam o 24 de decembro de1987, foi un político dos Países Baixos, primeiro-ministro do seu país entre 1973 e 1977.
Condado de Prahova
A poboación desta provincia era de 829.945 habitantes en 2002 nunha superficie de 4.716 km², o que dá unha densidade de poboación de 176 hab/km².
Divisións administrativas
O distrito conta con 2 municipios, 12 cidades e 90 comunas.
Leite desnatado
O leite desnatado, descremado ou magro, é o leite ao que se lle eliminou a graxa mediante centrifugado. Coa graxa extraída faise crema de leite (ou nata) e manteiga.
Co descremado o leite pode perder ácidos graxos esenciais e vitaminas liposolubles. O sabor tamén se adoita ver afectado. Con todo, está indicado para persoas que por distintas afeccións, non poden consumir o leite enteiro, por exemplo en casos de alto colesterol no sangue ou problemas dixestivos.
Como curiosidade, pódese comentar que a cantidade de graxa no leite varía moito dun mamífero a outro. O leite que contén máis graxa é o da foca de Ross, que contén un 68% de graxa, o que o fai tan espeso como a maionesa. O leite de camela é o máis lixeiro con tan só un 2% de lípidos.
William Adam (malacólogo)
William Adam, nado o 27 de setembro de 1909 na Haia, e finado o 3 de novembro de 1988 en Bruxelas, foi un zoólogo belga-neerlandés, especialista en malacoloxía, en particular no estudo dos cefalópodos.
Traxectoria
Foi fillo do mariño mercante William Adam e da súa esposa Constance Jeannette Barkhuijsen. Despois dos seus estudoa primarios e secundarios na Haia, visitou Xava entre 1926 e 1927. Ao su regreso estudou Bioloxía na Universidade de Utrecht, obtendo o seu doutoramento en 1933, cunha tese sobre as glándulas dos moluscos terrestres. Posteriormente ingresou no Museo de Ciencias Naturais de Bruxelas, onde foi ascendendo laboralmente. En 1952 adquiriu a cidadanía belga.
Adam describió numerosas novas especies de xibas e outros sepiólidos, entre outras Euprymna hoylei, Sepia cottoni, Sepia dollfusi, Sepia dubia, Sepia reesi, Sepia sewelli, Sepia thurstoni, Sepia vercoi e Sepiola knudseni.
Tamén describiu outras especies de cefalópodos, como Alloteuthis subulata, da familia dos lolixínidos (luras).
Honores
En 1957 foi nomeado académico correspondente da Real Academia de Artes e Ciencias dos Países Baixos.
Abreviatura
A abreviatuta Adam emprégase pare recoñecer a William Adam como autoridade na descrición e taxonomía en zooloxía.
Queixo relado
250px|dereita|miniatura|Patacas asadas no [[Forno de microondas|microondas con 'queixo relado' semi-fundido.]] 250px|dereita|miniatura|Un dos ingredientes das [[fajitas mexicanas é o queixo relado, pode verse á esquerda da imaxe.]] Denomínase queixo relado (en italiano: formaggio gratugiatto) ao produto que se obtén a partir do relado dun queixo xeralmente graxo e de consistencia dura por ser de baixa humidade, aínda que isto non é dabondo para un bo queixo relado, tamén debe posuír un notorio sabor e aroma (xeralmente algo picante) como o reggiano, o reggianito ou o parmesano. Pode ser mercado xa relado de fábrica e debidamente empaquetado ou pode facerse de forma caseira valéndose dun relador. Nalgunhas ocasións elabórase o queixo relado co obxecto de que funda mellor e recubra en estado líquido un alimento para posteriormente ser gratinado, este proceso proporciona un aspecto atractivo ao alimento.
Miguel Cadenas
Miguel Ángel Cadenas Sobreira, nado en Ourense, o 11 de abril de 1947, é un xuíz galego.
Queixo relado
Queixos relados
Adóintanse empregar diferentes queixos relados, case todos eles empregados polo seu grande aroma e sabor:
Hoxe en día comercialízase xa relado en envases de plástico selados e non resulta difícil atopalos en calquera supermercado de Europa ou América, situados por regra xeral na zona dos produtos lácteos. Estes queixos relados adoitan estar elaborados de queixo procesado (especialmente aqueles que son indicados para fundir, ou para gratinar). Nalgunhas ocasións inxéctase algún gas inerte de conservación (nitróxeno) que permite mellorar a súa conservación. Na maioría dos casos trátase dunha bolsa zip (autopechado), que facilita que, unha vez aberta, quede pechada e poida abrirse de novo garantindo a boa conervación do produto. Nalgúns casos o queixo relado emprégase para dar unha decoración final a un prato.
Miguel Cadenas
Traxectoria
Tamén é profesor das universidades de Santiago e da Coruña. É membro da asociación de xuíces Jueces para la Democracia.
Queixo relado
Usos
250px|miniatura|dereita|[[Relador|Relador de Queixo de diferentes calibres (unha por cada cara).]] É un ingrediente moi empregado nas cociñas internacionais de todo o mundo. Pódese ver como se asocia por regra xeral á cociña italiana na que aparece tradicionalmente asociado á Lasagna (é a última capa gratinada que se presenta dura e dourada aos comensais) e aos gnocchi ou ata os pratos de pasta aos que se adoita engadir parmesano ou reggiano, por regra xeral de forte aroma. O queixo relado engádese finalmente aos Risottos. É un dos ingredientes históricos da pizza. En lascas emprégase na elaboración de carpaccios de carne crúa cortada moi fina.
Na cociña francesa emprégase para decorar sopas como a bouillabaisse. Nesta cociña emprégase como condimento ou como decoración final mentres se emplatan e decoran os pratos. Emprégase igualmente na elaboración de salsas, como a salsa Mornay. Nalgunhas ocasións forma parte de ensaladas, como a Cheeslaw, así como nos bitoques de verdura. Na cociña estadounidense emprégase frecuentemente no gratinado de diferentes verduras como poden ser: cogomelos, tomate, xamón, espárragos etc. aínda que participa nas primeiras etapas de elaboración de pratos como o macaroni and cheese.
Na cociña mexicana adóitase empregar na elaboración de diversos pratos e desta forma pódese ver nas fajitas, as chalupas, as quesadillas, a sopa campesiña, a sopa azteca etc.
Debido á gran cantidade de inmigrantes europeos no Cono Sur de América (en especial procedentes de Italia), o queixo relado emprégase habitualmente nalgúns pratos da cultura rioplatense, tanto da Gastronomía da Arxentina como igualmente da veciña Gastronomía do Uruguai e consómese xeralmente co tuco aderezando principalmente as pastas e a polenta, aínda que pode aplicarse a sopas ou para realizar gratinados.
Precaucións e conservación
Aconséllase gardar as bolsas de queixo relado mercadas no supermercado no frigorífico e unha vez abertas é aconsellable que non pasen de 3 días. A temperatura óptima de conservación refrixerada está entre 1 °C e 8 °C. Pasado este tempo pódense modificar algunhas das características de sabor ou cheiro do produto, aínda que é axeitado para o consumo. Pasado este período é posible que apareza balor, nese caso aconséllase que se tire toda a bolsa de queixo relado.
Heaven Up Here
Heaven Up Here é o segundo álbum da banda inglesa de post-punk Echo & the Bunnymen, publicado o 30 de maio de 1981 a través do selo Korova. No mes de xuño dese ano, Heaven Up Here converteuse na primeir edición do grupo en acadar o top 10 da lista británica de álbums. Tamén foi o primeiro que entrou nas listas estadounidenses, acadando o número 184 da Billboard 200. De Heaven Up Here lanzáronse os sinxelos "A Promise" e "Over the Wall".
Gravado nos Rockfield Studios preto de Monmouth en Gales, Heaven Up Here foi co-producido por Hugh Jones e a banda. Foi ben recibido polo público e a crítica no Reino Unido e gañou os premios "Best Dressed LP" e "Best Album" nos NME Awards de 1981. O álbum tamén foi listado no posto 463 na lista da Rolling Stone dos "500 mellores álbums de todos os tempos".
Adventures in Modern Recording
Adventures in Modern Recording é o segundo e derradeiro álbum da banda británica de synthpop The Buggles, publicado o 11 de novembro de 1981 a través do selo Carrere Records.
Doolin
Doolin (en Dúlainn ) é unha vila do condado de Clare que se atopa moi preto da costa oeste de Irlanda e limita coa veciña vila de Lisdoonvarna. Doolin é un destino tutístico popular por conservar con vitalidade a música tradicional irlandesa, que se pode escoitar ao vivo polas noites nos pubs locais. Tamén posúe varios xacementos arqueolóxicos, os máis deles da Idade de Ferro, así como os castelos de Doonagore e Ballinalacken. A área foi oficialmente parte do Gaeltacht do oeste do condado de Clare até 1956.
Mansilla Mayor
Mansilla Mayor é un concello español da provincia de León (Castela e León). A súa poboación é de 342 habitantes (INE 2011).
ADN polimerase II
A ADN polimerase II ou DNA polimerase II (abreviada como ADN pol II ou Pol II) é un encima procariótico que polimeriza o ADN e está implicado na reparación do ADN. A ADN polimerase II non é esencial para a replicación do ADN. A súa acción está inducida por danos no ADN. Ten actividade de polimerase 5'→3' e pode facer unha corrección de probas das bases mal apareadas na replicación do ADN, e non precisa un cebador ou primer de ARN.
Características e funcións
O encima ten 90 kDa e está codificado no xene polB. A ADN pol II pode sintetizar novos pares de bases de ADN a unha velocidade media entre 40 e 50 nucleótidos/segundo. As cepas que carecen do xene polB non mostran defectos significativos na replicación do ADN. A síntese de ADN pol II é inducida durante a fase estacionaria do crecemento celular. Nesta fase ten lugar moi pouco crecemento e pouca síntese de ADN. Tamén é a fase na que se poden acumular mutacións por danos no ADN, como curtas lagoas (gaps) que actúan como como puntos de bloqueo para a ADN pol III. Nesas circunstancias, a ADN pol II axuda a superar ese problema porque pode reiniciar a síntese de ADN augas abaixo despois deses puntos. A ADN pol II ten unha baixa taxa de erros, pero é demasiado lenta como para ser útil na síntese normal do ADN.
Super Rugby 2011
A tempada 2011 do Super Rugby foi a 16ª edición deste torneo entre franquías de rugby do Hemisferio Sur. A tempada regular comezou o 18 de febreiro, e rematou o 18 de xuño tras 18 xornadas. Despois xogáronse 2 cuartos de final, as semifinais, e a final o día 9 de xullo.
Formato
Esta foi a primeira tempada na que o número de equipos foi 15, trala chegada ó campionato dos Melbourne Rebels australianos. Xa que o número de equipos australianos pasou a ser de 5, igual que o número de equipos neozelandeses e surafricanos, o formato da competición cambiou, pasando de haber unha táboa única de 14 equipos no ano 2010, a haber 3 "conferencias" de 5 equipos. En cada unha das "conferencias" estiveron xuntos o 5 equipos do mesmo país, de xeito que o nome das "conferencias" foron Conferencia Australiana, Conferencia Neozelandesa e Conferencia Surafricana. Ó remate da tempada regular, o primeiro de cada "conferencia" estivo clasificado para disputar os Play-Offs, así como os 3 seguintes mellores equipos en global, foran da "conferencia" que foran.
Terremoto en Nova Zelandia
O 22 de febreiro de 2011, acabada de comezar a tempada, un terremoto de 6'3 grados na escala Richter con epicentro a 10 quilómetros de Christchurch (na Illa Sur de Nova Zelandia), causou polo menos 145 mortos e danou o estadio dos Crusaders, facendo que o equipo suspendese o seu encontro desa semana, e de aí en diante tivese que xogar os seus encontros como local na localidade de Nelson, ó norte da illa.
O 29 de marzo se xogou por primeira vez en Europa un encontro do torneo Super Rugby cando os Crusaders e os Sharks se enfrontaron no estadio londiniense de Twickenham con motivo de axudar economicamente ó club e ás vítimas do sismo.
Clasificacións da Tempada Regular
Cando a un equipo lle tocou descansar nunha xornada, na táboa se lle sumou un partido descansado, que se traduciu en 4 puntos. Ó remate da tempada regular tódolos equipos descansaron a mesma cantidade de xornadas.
Play Offs
Para determinar os equipos que disputaron a fase final do campionato, botóuselle unha ollada á clasificación xeral por puntos, e ademais de estar clasificados os primeiros de cada conferencia, pasaron os outros 3 equipos que máis puntos tiñan.
Distrito de Gütersloh
O distrito de Gütersloh (en alemán: Kreis Gütersloh) atópase no nordés do Estado de Renania do Norte-Westfalia, Alemaña.
Organización político-administrativa
Números de habitantes de 2005
Xeografía
Limita: ao norte co distrito de Osnabrück (Baixa Saxonia), ao leste coa cidade de Bielefeld e o distrito de Lippe, ao sur cos distritos de Padeborn e Soerst, e ao oeste co distrito de Warendorf. Pasa polo seu territorio o río Ems.
Re-ac-tor
Re-ac-tor é o décimo primeiro álbum do artista canadense Neil Young, e o seu terceiro traballo con Crazy Horse, publicado o 2 de novembro de 1981 a través do selo Reprise Records.
Listaxe de cancións
Todas os temas compostas por Neil Young.
IB3 Televisió
IB3 Televisió ou Televisió de les Illes Balears é o servizo público de televisión das Illas Baleares pertencente ao grupo Ens Públic de Radiotelevisió de les Illes Balears (EPRTVIB). Esta denominación tamén pode referirse á canle de televisión principal deste grupo de comunicación.
Historia e características
Aínda que o EPRTVIB se creou mediante a lei 7/85 do 22 de maio de 1985, non se constituíu como tal ata moito máis tarde, foi o 26 de marzo de 2004, e a televisión autonómica das Illas Baleares non comezou a emitir, en fase de probas, deica a Diada das Illas Baleares, o 1 de marzo de 2005, e os seus informativos non arrincaron ata maio de 2005. Comezou as súas emisións regulares o 5 de setembro de 2005. IB3 é membro da Federación de Organismos de Radio y Televisión Autonómicos (FORTA). Os seus estudos centrais encóntranse no Polígono de Son Bugadelles, en Calvià, un municipio da illa de Mallorca, preto da capital Palma. Tamén dispón de delegacións nas illas de Menorca, Eivisa e Formentera, así como en Madrid. Emite a súa programación propia e os programas infantís en catalán e os filmes, series e documentais de produción allea en castelán, non obstante entre outubro de 2007 e novembro de 2011 emitiu toda a súa programación en catalán, mercando a produción allea xa dobrada en Cataluña ou realizando a dobraxe nas illas.
Félix Lázaro
Félix Lázaro Muriel, nado en Pontevedra e finado en Calahorra en setembro de 1922, foi un médico, militar e xornalista galego.
Traxectoria
Foi redactor de El Adelanto e La Voz de Helenes e dirixiu El Noticiero Gallego. Estudou Medicina na Universidade de Santiago de Compostela, foi redactor de Gaceta de Galicia e dirixiu o semanario El Murciélago. Utilizou o pseudónimo Móvile. Licenciouse en Medicina en 1886 e foi tenente coronel de Sanidade Militar.
Roberto Ferruzzi
Roberto Ferruzzi, nado en Šibenik o 16 de decembro de 1853 e finado en Venecia o 16 de febreiro de 1934, foi un pintor italiano.
Biografía
Ferruzzi naceu en Šibenik, na Dalmacia, en 1853 de pais italianos. Con catro anos, trasladouse a Venecia, onde deu comezo aos seus estudos. Volveu para a Dalmacia coa súa familia onde viviu ata os 14 anos. Logo, trasladouse a Luvigliano, unha fracción de Torreglia, onde creou as súas mellores obras, incluíndo a famosa Madonnina. Morreu en 1934, sendo enterrado cerca da súa esposa, Ester Sorgato, e da súa filla Mariska, no pequeno cemiterio de Luvigliano.
La Madonnina
É coñecido pola súa pintura La Madonnina (A Virxeciña), realmente unha representación da maternidade coa que venceu a segunda Bienal de Venecia, en 1897. Grazas á súa dozura, a pintura foi rebautizada como Madonnina. É tamén coñecida como Madonna, Madonna co Neno, Nosa Señora do Repouso, Nosa Señora do Camiño, Nosa Señora da Tenrura, Madonnella e Zingarella (Xitaniña).
Patrick Rothfuss
miniatura|dereita|Patrick Rothfuss en febreiro de 2014.
Patrick James Rothfuss, nado en Madison (Wisconsin) o 6 de xuño de 1973, é un escritor estadounidense de fantasía e profesor adxunto de literatura e filoloxía inglesa na Universidade de Wisconsin. É o autor da triloxía The Kingkiller Chronicle.
Traxectoria
Matriculuse na Universidade de Wisconsin-Stevens Point onde inicialmente pretendía estudar enxeñaría química, pero cambiou de opinión para estudar psicoloxía clínica, adicándose durante tres anos a estudar calquera materia que atraía o seu interese. Durante esta época comezou traballar nunha novela de fantasía extremadamente longa chamada The Song of Flame and Thunder. Tamén comnzou a escribir unha columna sobre a vida universitaria en de The Pointer, o periódico do campus. Graduouse en inglés no ano 1999. Tras completar The Song of Flame and Thunder, Rothfuss envía o traballo a varias editoriais, pero é rexeitada. No 2002 gaña o premio Writers of the Future con The Road to Levinshir, un extracto da súa novela. A continuación Rothfuss véndea a DAW Books. The Song of Flame and Thunder divídese nunha serie de tres tomos á que se lle da o título de The Kingkiller Chronicle (Crónica do asasino de reis), publicándose o primeiro tomo, The Name of the Wind (O nome do vento), en abril de 2007. A novela gaña ese ano o Quill Award á mellor novela de fantasía/ciencia ficción, aparece na lista de best-séllers do The New York Times e Amazon selecciónao entre as súas dez «xoias ocultas» do 2007. The Wise Man's Fear (O temor dun home sabio), a continuación de The Name of the Wind, publícase en marzo do 2011 no mundo anglosaxón. Debutou a primeira semana do seu lanzamento no número 1 de The New York Times e no número 2 de The Times, e foi a recomendación do mes en Amazon. Actualmente, Rothfuss está a traballar na revisión da terceira entrega, provisionalmente titulada The Doors of Stone (As portas de pedra).
Nancy Dow
Nancy Dow, nada o 22 de xullo do 1936 e finada o 25 de maio de 2016, foi unha actriz que apareceu nun breve grupo de filmes e foi a primeira esposa de John Aniston e é a nai de Jennifer Aniston.
Biofgrafía
Dow naceu na cidade de Nova York, filla de Louise Grieco (o seu nome de solteira) e Gordon McLean Dow. Ela estaba casada co actor grego John Aniston e tamén é a nai da actriz Jennifer Aniston, gañadora dos premios Emmy e Golden Globe. Ela é a irmá cativa de Joan Dow e Jean Dow, e a irmá meirande de Linda Dow, Martha Dow e Sally Dow. Ela é tamén a nai de John T. Melick.
A nai de Dow foi italiana e o seu pai era de ascendencia escocesa.
Nancy e a súa filla Jennifer Aniston mantiveron case unha década sen se falaren porque ela falou da súa filla nun programa de televisión e máis tarde escribiu un libro titulado "From Mother and Daughter to Friends: A Memoir" ("De nai e filla a amigos" no 1999. No ano 2005, despois do divorcio entre Jennifer Aniston e mailo Brad Pitt, nai e filla reconciliáronse.
Cupertino
Cupertino é unha cidade do condado de Santa Clara, no estado de California (Estados Unidos). Segundo o censo de 2000 tiña unha poboación de 50.546 habitantes, e no 2005 contaba con 52.171 habitantes.
Cupertino está situado na zona coñecida como Silicon Valley. Ao sur de Sunnyvale, e preto da costa da baía de San Francisco. Actualmente nesta cidade está situada a sede central de Apple Inc., e outras moitas compañías de informática e tecnoloxía.
Condado de Sălaj
O condado de Sălaj (en romanés Judeţul Sălaj) é unha provincia de Romanía con capital en Zalău.
A1 Ethniki 2010-11
A tempada 2010-2011 da A1 Ethniki foi a 71ª edición da máxima competición de baloncesto en Grecia. A competición contou con 14 equipos, que se enfrontaron entre si ó longo de 26 xornadas. Trala tempada regular, os 8 primeiros da táboa disputaron as eliminatorias polo título de campión, título que rematou nas mans do Panathinaikos BC por 32ª ocasión, tras vencer ó Olympiacos BC na final.
Eliminatorias polo título
O campión da tempada 2010-11 da A1 Ethniki foi o Panathinaikos BC.
Condado de Sălaj
Divisións administrativas
O distrito conta con 1 municipio, 3 cidades 58 comunas.
Salto de trampolín
miniatura|200px|dereitaO salto é unha forma de deporte ou entretemento de alto risco, que consiste en se lanzar á auga dunha piscina, lago, río ou do mar desde algún punto fixo ou vibrátil. O punto fixo pode ser á beira da auga, unha rocha, montículo, pena, acantilado ou incluso unha ponte moi próximos á auga ou sobre ela, no caso de sitios naturais ou non adaptados para o deporte, pode realizarse desde unha plataforma ou á beira da piscina no caso de sitios si adaptados para iso. O punto vibrátil pode ser un trampolín no caso dun sitio adaptado, incluso pódese deixar caer desde unha corda tendida entre as inmediacións da superficie acuática.
Na natureza, o saltador xeralmente ponse en rochedos localizados á beira de ríos, lagos ou mares, e de alí salta á auga. A entrada na auga debe ser feita en vertical, principalmente se as alturas de salto son altas — unha entrada horizontal pode provocar serias lesións.
Na modalidade deportiva, as condicións limítanse por unha plataforma fixa, que pode ter até 10 metros de altura en relación á piscina, que debe ter un mínimo 4 metros de profundidade; ou por un trampolín a tres metros da auga, unha plataforma flexíbel (no sentido vertical), que esixe maior pericia do saltador e permite a execución de saltos que envolvan unha subida razoábel.
Puntuación
Intres efémeros pero de gran beleza que esixen, como a ximnasia, altos graos de precisión, só se conseguen cunha férrea disciplina, moitas horas de adestramento e a afouteza necesaria para se lanzar un ao baleiro de 10 metros. Os xuíces ao calificaren o salto toman en conta seis aspectos:
Nos saltos sincronizados terase en conta, á parte do devandito, que ambos os dous saltadores teñan unha elevación, coordinación dos movementos e ángulos de entrada na auga o máis parecida posíbel.
Despois de cada salto o árbitro fai un sinal aos xuíces. Estes, sen se comunicar entre eles, inmediatamente mostran as súas puntuacións. Un salto está acoutado entre cero e dez puntos:
Logo de ter presentado as notas, a máis alta e a máis baixa omítense. O restante é sumado e multiplicado polo grao de dificultade do salto.
Cítola
miniatura|200px|dereita|Santur. miniatura|200px|dereita|Cistre ou cítola. miniatura|200px|dereita|Dulcémele tocado a catro mans. A cítola ou cítara (do grego khitára) é a denominación xenérica que recibe unha serie de instrumentos cordófonos que se caracterizan por ter unha caixa harmónica sobre a que se fixa o diapasón, con varias cordas paralelas á táboa harmónica. Algúns deles son de corda pulsada, outros de corda pinzada e outros de corda percutida.