cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Leather Heart
Historia
Leather Heart fundouse en 2009, cando todos os membros eran aínda menores de idade, na Alameda de Osuna (Madrid), considerada a maior canteira de músicos da capital. A banda ten dous discos de estudio, un EP de 2014 de cinco cortes e un LP, financiado cun micromecenado, de 2015 titulado Comeback de 10 cancións, incluíndo unha versión da banda Black Sabbath. O EP foi editado en España e Europa polos selos discográficos Metal Crusaders e Iberia Metallica e posteriormente autoproducido. O álbum foi editado mundialmente por The Fish Factory Music (España e Europa) e Stormspell Records (Estados Unidos e Sudamérica), en formato CD e vinilo. Posteriormente reeditouse en 2017 con distribución en China, Corea e Xapón por Spiritual Beast coa arte de disco en xaponés.
Gran Premio de México de 2021
Cualificación
A fin de semana tivo tres sesións de práctica, as dúas primeiras o 5 de novembro ás 11:30 e ás 15:00 hora local respectivamente (UTC−06:00), sendo a última sesión de prácticas a que comezou ás 11:00:00 do 6 de novembro. As tres sesións de práctica duraron unha hora. A primeira sesión de prácticas comezou ás 11:30 hora local (UTC−06:00) o 5 de novembro, e rematou con Valtteri Bottas o máis rápido no Mercedes, por diante do seu compañeiro de equipo Lewis Hamilton e do piloto de Red Bull Max Verstappen. A segunda sesión de adestramentos comezou ás 15:00 hora local, tamén o 5 de novembro, e rematou con Verstappen como o máis rápido por diante de Bottas e Hamilton.
Leather Heart
Historia
Son coñecidos pola súa mocidade en comparación coa súa carreira e polo seu estilo baseado no son orgánico das gravacións de hard rock de corte británico e estadounidense da década de 1980. Cando foi lanzado en 2015, Comeback vendeu máis de 1.500 copias en todo o mundo nos primeiros meses e foi colocado entre os mellores discos de heavy/rock nacional polos medios e revistas españolas,   así como colocado entre os mellores 50 discos de metal de España e Latinoamérica en 2015, a pesar de que as letras do grupo son en inglés.
Leather Heart é una banda considerada parte da escena da New wave of traditional heavy metal ou Heavy metal tradicional polo seu son e composición, e pola súa forma de vestir, fiel á subcultura dos 80, e o seu traballo artístico e fotográfico ou art work dos discos.
Gran Premio de México de 2021
Carreira
A carreira comezou as 13:00 hora local o 7 de novembro.
Posicións logo da carreira
Clasificación do campionato de construtores
Leather Heart
Historia
En relación ao seu estilo e aparencia clásica, a banda conseguiu unha importante atención mediática ao longo da súa carreira, comezando como asidua do programa O Voo do Fénix da cadea de radio Radio 3 en 2014 a raíz do lanzamento do seu primeiro EP, así como de prensa nacional de música Rock e Heavy Metal entre as que destacan as revistas "A Heavy " e This is Rock. Este movemento de medios underground, xunto á aparente revitalización do mercado musical do Rock duro actualmente en Europa, permitiu o salto da banda a medios nacionais de maior audiencia que non teñen costume publicar sobre este xénero musical. En xuño de 2017 a banda participou como representante da subcultura Heavy Metal/Hard Rock no programa Mi cámara y yo da cadea autonómica Telemadrid. En outubro dese mesmo ano a cadea nacional La Sexta publicaba nas súas redes sociais unha reportaxe no que participaban Leather Heart, entre outras bandas españolas, titulado "O heavy metal volveu, si é que algunha vez se foi".
Mykhailo Boychuk
miniatura|Fotografía de Mykhailo Boychuk. Mykhailo Boychuk (en ucraíno: Миха́йло Льво́вич Бойчу́к), nado en Romanivka (actual oblast de Ternopil, entón Austria-Hungría) o 30 de outubro de 1882, e finado en Kíiv (Ucraína) o 13 de xullo de 1937, foi un pintor ucraíno, recoñecido como monumentalista. É un representante da xeración do Renacemento Executado, un conxunto de artistas ucraínos e escritores en lingua ucraína da década de 1920 e 1930 que foron vítimas da represión da Gran Purga stalinista.
Traxectoria
Naceu en Romanivka, entón pertencente a Austria-Hungría, e actualmente na rexión de Ternopil en Ucraína. En Lviv, formouse como pintor canda o mestre Yulian Pankevych, continuando en Cracovia, onde se graduou na Academia de Belas Artes no ano 1905. Ademais fixo estadías na academias de Viena e Múnic. Tamén no 1905 fixo unha exposición na Galería Latour de Lviv e, no 1907, expuso en Múnic. Entre 1907 e 1910 viviu en París onde, en 1909, fundou o un estudio e unha escola de seu. Neste período, traballou e foi influído por Félix Vallotton, Paul Sérusier e Maurice Denis. No 1910 protagonizou unha mostra no Salón des Indépendants na que presentou os seus propios traballos e os dos seus estudantes como un rexurdimento de arte bizantina. O grupo dos seus discípulos ucraínos foi alcumado co nome de Boychukists. No 1910, Boychuk, de volta en Lviv, traballou como conservador no Museo Nacional. Nunha viaxe Rusia foi confinado pola súa cidadanía austríaca debido ao estalido da Primeira Guerra Mundial. Despois da guerra, Boychuk morou en Kíiv.
No 1917, foi un dos membros fundadores da Academia Estatal de Artes de Ucraína, ensinando nesta institución as técnicas do fresco e o mosaico e no ano 1920 foi nomeado o seu director. Foi cofundador da Asociación da Arte Revolucionaria de Ucraína no 1925. Paralelamente, nese tempo, xa fixera varias obras monumentais de importancia e conformou unha escola de pintores monumentais que se mantivo alén do seu pasamento. Nesta escola estaban importantes artistas como o seu irmán Tymofiy Boychuk e Ivan Padalka.
Debido á Gran Purga, a Asociación da Arte Revolucionaria de Ucraína foi disolta e Boychuk foi executado. A súa muller, Sofiia Nalepinska, tamén un artista, foi tamén vítima da represeión, sendo axustizada uns meses despois do seu home.
Obra
Moitos dos traballos de Boychuk, especialmente os frescos e mosaicos, foron destruído despois de ser executado. Mesmo as súas pinturas que foron conservadas nos museos de Lviv, foron destruído logo da Segunda Guerra Mundial. Os proxectos principais levados a cabo por el ou coordinados por Boychuk e a súa escola son considerados como unha importante constribución á arte ucraína e mundial e entre os seus discípulos destacan autores como: Tymofii Boichuk, Ivan Padalka, Vasyl Sedliar, Sofiia Nalepinska, Mykola Kasperovych, Oksana Pavlenko, Antonina Ivanova, Mykola Rokytsky, Kateryna Borodina, Oleksandr Myzin, Kyrylo Hvozdyk, Pavlo Ivanchenko, Serhii Kolos, Okhrym Kravchenko, Hryhorii Dovzhenko, Onufrii Biziukov, Mariia Kotliarevska, Ivan Lypkivsky, Vira Bura-Matsapura, Yaroslava Muzyka, Oleksandr Ruban, Olena Sakhnovska, Manuil Shekhtman, Mariia Trubetska, Kostiantyn Yeleva, e Mariia Yunak.
Canda a algúns destes, Mykhailo Boychuk fixo importantes frescos para edificios públicos logo da Revolución de outubro entre os que destacan: os do Teatro de Ópera e Ballet de Kíiv (1919), os feitos para o Teatro da Ópera de Khárkiv (1921), o pavillón da República Socialista Soviética de Ucraína para a primeira Exposición de agricultura e industria agraria de toda Rusia en Moscova e o Instituto Cooperativo de Kíiv (1923). Máis tarde, cambiou ao estilo de realismo socialista, sobresaíndo os seus traballos no Sanatorio de Campesiño en Odesa (1927–28) e os do Teatro Ucraíno Chervonozavodskyi en Khárkiv (1933–35).
Algúns dos traballos de Mykhailo Boychuk consérvanse no Museo de Arte Nacional de Ucraína.
Matilde Huici
Matilde Huici Navaz, nada en Pamplona o 3 de agosto de 1890 e finada en Santiago de Chile o 13 de abril de 1965, foi unha mestra, avogada, pedagoga e sufraxista española. Colaborou con María de Maeztu na organización da Residencia de Señoritas e o Lyceum Club Femenino. Xunto con Victoria Kent e Clara Campoamor, fundou a Asociación Española de Mujeres Universitarias en 1928 e foi delegada de España na Comisión Consultiva de Cuestións Sociais e Humanitarias da Sociedade de Nacións.
En Chile, país no que se exiliou en 1940, creou en 1944 a Escuela Educadora de Párvulos da Universidade de Chile e desenvolveu unha intensa actividade pedagóxica. Faleceu na capital chilena o 13 de abril de 1965 aos 74 anos.
Traxectoria
En 1916 ingresou na Residencia de Señoritas en Madrid. Entre outras materias, formouse en inglés, francés e taquigrafía. Tres anos máis tarde titulouse na Escola de Estudos Superiores de Maxisterio e comezou estudos de Dereito. En 1922 foi nomeada inspectora de Primeiro Ensino en Santa Cruz de Tenerife e o ano seguinte obtivo unha bolsa da Junta de Ampliación de Estudios (JAE) no College de Middlebury (Vermont, EUA). Alí impartiu clases de español desde setembro de 1923.
A súa excedencia no posto de inspectora permitiulle finalizar os estudos de Dereito en 1926. Nas estadías en Chicago e Nova York coñeceu e estudou o funcionamento do Tribunal de Menores desas cidades. Ao seu regreso a España, en 1925, ingresou na Real Academia de la Jurisprudencia.
Continuou a exercer a súa profesión e a dar aulas na Residencia de Señoritas. De xeito paralelo, participou no Tribunal de Menores de Madrid (1927), así como no debate público e político para a reforma da Xustiza respecto á situación da muller.
Por outra banda, promove a creación da Juventud Universitaria Femenina (JUF), logo coñecida como Asociación Española de Mujeres Universitarias (AEMU), integrada na International Federation University of Women. En 1928 formou parte do equipo que promoveu a errada Agrupación Liberal Socialista e en 1931 afiliouse ao PSOE.
Tras a proclamación da Segunda República Española, Matilde Huici ingresou na Subcomisión de Dereito Penal da Comisión Xurídica Asesora do Ministerio de Xustiza. Tamén lle foi encomendada a inspección dos Tribunais Tutelares de Menores do Estado, dentro do Consello Superior da Protección da Infancia. Formou parte da Subcomisión penal da Comisión Xurídica Asesora, participou na redacción do Código Penal en 1932 e impulsou a creación do Centro de Estudios Penales.
En 1933 visitou a Unión Soviética para estudar as súas políticas sobre a infancia. En 1935 foi nomeada delegada de España na Comisión de Protección á Infancia e á Mocidade, con sede en Xenebra.
No eido do xornalismo, colaborou entre 1935 e 1938 en publicacións como o semanario Democracia, dirixido por Andrés Saborit, en El Socialista e na revista Mujeres do Comité de Mulleres contra a Guerra e o Fascismo. Amais, escribiu "La reacción, el cura y la mujer" no xornal El Sol o 3 de outubro de 1931. Neste artigo expuxo os seus argumentos a favor do sufraxio feminino.
Co triunfo da Fronte Popular, Matilde Huici propuxo "a substitución dos relixiosos por mestres" coa creación dun Instituto de Investigación Psicolóxica do Menor "para a formación de educadores especializados". Un dos obxectivos era secularizar a educación e protexer a infancia «á marxe da estrutura relixiosa dominante». Ademais, formou parte do Comité Nacional da Asociación de Mulleres Antifascistas.
No decurso da Guerra civil española seguiu ao goberno republicano, primeiro a Valencia o 11 de marzo de 1937 e logo a Barcelona. Cruzou a fronteira a Francia nos primeiros meses de 1939 e colaborou no Comité de Axuda aos Refuxiados desde París e Xenebra.
Chegou a Chile o 14 de maio de 1940 a bordo do transatlántico Orduña. Non lle foi recoñecida a súa titulación de Dereito, polo que traballou como tradutora. Deseñou e organizou a Escuela Educadora de Párvulos da Universidade de Chile, que dirixiu desde a súa creación en 1944 até 1962. Durante ese período de docente, foi nomeada directora do Directorio Cultural Chileno-Español en 1947.
Homenaxes
En marzo de 1933, o Preventorio Feminino de Vigo, o primeiro que funcionou en España, foi bautizado co seu nome.
A finais do século XX inaugurouse en Peñalolén, na Rexión Metropolitana de Santiago de Chile, a Escuela Matilde Huici.
Século de ouro dos Países Baixos
miniatura|250x250px| O mapa do mundo de Frederik de Wit, publicado en 1662 no auxe da Idade de Ouro dos Países Baixos. O Século de ouro dos Países Baixos, tamén denominado Século de ouro neerlandés, Idade de ouro neerlandesa ou Idade de ouro holandesa (en neerlandés: Gouden Eeuw), foi un período da historia dos Países Baixos de 1584 a 1702, no que a modesta República Unida dos Países Baixos (predecesor dos actuais Países Baixos) se converteu na primeira potencia capitalista de Occidente. Nesta época floreceron o comercio, a ciencia e a cultura holandesas, aclamados a nivel mundial.
Os Países Baixos perderon o seu poder hexemónico no século XVIII, superados polo Reino Unido, co Tratado de Utrecht, pero tamén por Francia.
Antecedentes
miniatura|250x250px| Mapa da [[Provincias Unidas|República das Sete Provincias Unidas dos Países Baixos de Johannes Janssonius (1658)]] A República Neerlandesa asinou a Unión de Utrecht en 1568 e iniciou unha rebelión contra Filipe II de España, resultando na Guerra de Flandres. Antes que a rexión pudese ser completamente reconquistada, unha guerra foi iniciada entre a Inglaterra e Espanha, forzando as tropas espanholas de Filipe II a deteren os seus avanzos. Ao mesmo tempo, as tropas de Filipe II conquistaran as importantes cidades de comercio Bruxes e Gante. Antuerpen, daquela o máis importante porto do mundo, tivo de ser conquistada; o17 de agosto de 1585, caiu, resultando no fin da guerra para os (daquí en diante) Países Baixos do Sul. As Províncias Unidas (Países Baixos contemporáneos) continuaron a loita até a Paz de Westfalia en 1648.
A perda definitiva do sur dos Países Baixos (a maior parte da Bélxica contemporánea) fixo que os ricos comerciantes calvinistas fuxisen desas cidades cara ao norte. Moitos emigraron a Amsterdam, que naquel momento era un pequeno porto, que se transformou rapidamente nun dos portos máis importantes do mundo no século XVII.
Esta inmigración masiva de Flandres e Brabante foi un importante estímulo para a Idade de Ouro dos Países Baixos. Ademais da inmigración masiva do sur dos Países Baixos, tamén houbo unha afluencia masiva de refuxiados que fuxían da persecución relixiosa, especialmente xudeus sefarditas de Portugal, Castela e Aragón e, máis tarde, hugonotes de Francia. A riqueza do país acumulada durante o Século de Ouro proporcionou unha gran tolerancia cara ás minorías étnicas, e o país acolleu a todos os europeos perseguidos e exiliados.
Varios outros factores tamén contribuíron ao florecemento do comercio, a industria, as artes e as ciencias durante este período. A invención do serradoiro permitiu a construción masiva de barcos para o comercio mundial e a defensa dos intereses económicos da república por medios militares.
Comercio
Durante gran parte do século XVII, os holandeses, navegantes e cartógrafos tradicionalmente hábiles, dominaron o comercio mundial. Esta posición, anteriormente ocupada por portugueses e españois, perderíase máis tarde ante Inglaterra tras unha longa competición que desembocou en varias guerras anglo-holandesas.
En 1602 fundouse a Compañía Holandesa das Indias Orientais (VOC ), a primeira multinacional da historia. Esta empresa recibiu o monopolio do comercio con Asia, mantendo durante dous séculos e converténdose na maior empresa comercial do mundo no século XVII. As especias importáronse en grandes cantidades e obtiveron grandes beneficios, debido aos esforzos e riscos que implicaba e a unha aparente demanda insaciable. En 1609 fundouse o Banco de Amsterdam, un século antes do seu equivalente inglés.
A Compañía Holandesa das Indias Orientais mantivo o monopolio do comercio co Xapón a través dun posto comercial en Dejima de 1640 a 1854. Durante este período os holandeses foron a súa xanela ao mundo. As ciencias e produtos occidentais foron introducidos aos xaponeses e os contactos deron lugar no chamado Rangaku ou "Ensino neerlandés". Os holandeses foron determinantes para transmitir ao Xapón algúns coñecementos sobre a revolución industrial e científica que estaba a ter lugar en Occidente. Os xaponeses adquiriron e traduciron numerosos libros científicos dos holandeses, obtiveron curiosidades e manufacturas deles (como reloxos) e recibiron demostracións de diversas innovacións occidentais (como demostracións de fenómenos eléctricos e o voo dun globo aerostático nos primeiros anos do século XIX). Nos séculos XVII e XVIII, os holandeses eran a nación europea máis rica e cientificamente máis avanzada, o que os situaba nunha posición privilexiada para transferir o coñecemento occidental ao Xapón.
Os holandeses tamén dominaron o comercio entre os países europeos. A rexión dos Países Baixos estaba favorabelmente situada entre as rutas comerciais Leste-Oeste e Norte-Sur e uníase a gran parte do interior alemán a través do río Rin. Os comerciantes holandeses transportaban viño desde Francia e Portugal até a rexión do Báltico e regresaban con grans destinados aos países do mar Mediterráneo.
O florecente comercio holandés deu lugar a unha clase comercial numerosa e rica. A nova prosperidade trouxo máis atención e patrocinio ás artes plásticas, á literatura e á ciencia.
Mesoglea
miniatura|Anatomía dunha [[medusa (hidrozoo): 1 Ectoderma; 2 Mesoglea; 3 Endoderma; 4 Cavidade gastrovascular; 5 Canal radial; 6 Canal circular; 7 Tentáculo; 8 Velum; 9 Anel nervioso externo; 10 Anel nervioso interno; 11 Gónadas; 12 Manubrio; 13 Boca; 14 Zona aboral; 15 Zona oral.]]
Século de ouro dos Países Baixos
Ciencia
miniatura|296x296px|Retrato de Anton van Leeuwenhoek (c. 1680), de Jan Verkolje (I), no Museum Boerhaave, en [[Leiden|Leida]] Como resultado do seu clima de tolerancia intelectual, a República Holandesa atraeu a científicos e intelectuais de toda Europa. Especialmente a coñecida Universidade de Leiden (fundada en 1575 polo estatuario holandés Guillerme I de Orange, como un xesto de agradecemento pola forte resistencia de Leiden contra España durante a Guerra dos Oitenta Anos) converteuse no lugar de encontro destas persoas, como o filósofo René Descartes, por exemplo, que viviu en Leiden entre 1628 e 1649.
Mesoglea
En zooloxía coñécese como mesoglea á porción non celular do mesénquima das medusas, máis ou menos grosa, constituída por unha matriz coloidal xelatinosa que funciona como un hidroesqueleto estático. Nas esponxas unha estrutura similar denomínase mesohilo.
Século de ouro dos Países Baixos
Ciencia
Os avogados holandeses eran coñecidos polo seu coñecemento do dereito internacional do mar e do dereito mercantil. Hugo Grotius (1583-1645) creou as bases do dereito internacional. Inventou o concepto de Mares libres ou Mare liberum, que foi fortemente disputado por Inglaterra, o principal rival dos Países Baixos no dominio do comercio mundial. Tamén formulou os dereitos en relación aos conflitos entre as nacións no seu libro De iure belli ac pacis (Sobre as leis da guerra e da paz).
Mesoglea
Descrición
A mesoglea está fundamentalmente constituída por auga. Ademais contén varias substancias que inclúen proteínas fibrosas como o coláxeno, proteoglicanos e fibronectina.
A mesoglea é maioritariamente acelular, pero tanto en cnidarios como en ctenóforos, a mesoglea contén feixes de músculos ye fibras de nervios. Outras células nerviosas e musculares descansan xusto baixo as capas epiteliais. A mesoglea tamén contén amebocitos que xogan unha función na fagocitose de residuos e bacterias. Estas células tamén loitan contra as infeccións ao produciren substancias químicas antibacterianas.
Século de ouro dos Países Baixos
Ciencia
O famoso enxeñeiro hidráulico holandés Jan Leeghwater (1575-1650) acadou importantes vitorias na eterna loita dos Países Baixos contra o mar. Leeghwater engadiu unha cantidade considerable de terra á república, convertendo varios grandes lagos en pólders ao drenar as terras mediante muíños de vento.
Mesoglea
Descrición
A mesoglea pode ser máis delgada que calquera das capas celulares nos celentéreos máis pequenos, como as hidras, o pode conformar o volume do corpo nas medusas máis grandes.
A mesoglea serve como un esqueleto interno, apoiando o corpo. As súas propiedades elásticas axudan a restaurar a forma despois da súa deformación a causa da contracción de músculos.
Porén, sen a flotabilidade da auga para apoiala, a mesoglea non é o bastante ríxida para aguantar o peso do corpo, e os celentéreos xeralmente tenden a aplanarse, ou incluso colapsar cando son sacados fóra da auga.
Usos do concepto
Para diferenciarmos o uso do concepto de mesénquima en embrioloxía de vertebrados (isto é, o tecido indiferenciado encontrado na entomesoderma embrionaria do cal se derivan todos os tecidos conectivos, os vasos sanguíneos, as células sanguíneas, o sistema linfático e o corazón) e o uso en zooloxía de invertebrados (un tecido máis o menos sólido pero pobremente organizado constando dun xel matriz [a mesoglea, en sentido propio] con varias inclusións celulares e fibrosas, localizados entre a epiderme e a gastroderme, algúns autores prefiren utilizar o concepto mesoglea (en sentido máis amplo) en vez de mesénquima ao referirse ás capas medias de esponxas e diploblastos, reservando o termo mesénquima para o sentido embriolóxico. Aínda así, Brusca e Brusca desaconsellan este uso, utilizando mesoglea no seu sentido estrito, e preferindo manter as acepcións embriolóxica e zoolóxica para o termo mesénquima.
Século de ouro dos Países Baixos
Ciencia
De novo, como consecuencia do clima de tolerancia, floreceu a edición de libros. Varios libros sobre relixión, filosofía e ciencia, considerados controvertidos noutros países, foron publicados nos Países Baixos e exportados ao estranxeiro. En consecuencia, os Países Baixos convertéronse cada vez máis no editor de libros de Europa no século XVII.
Cultura
A gran forza detrás dos novos desenvolvementos culturais neerlandeses estivo especialmente nas provincias occidentais: en primeiro lugar en Holanda, e en menor medida en Zelandia e Utrecht. Mentres que os aristócratas ricos adoitan converterse en mecenas das artes noutros países, na República Holandesa este lugar foi ocupado por comerciantes e outros mecenas.
Pintura
Véxase o artigo principal: Pintura do Século de ouro neerlandésminiatura|[[A rolda nocturna|Rolda Nocturna (1642) de Rembrandt]] A pintura dos Países Baixos do Século de Ouro seguiu moitas das tendencias que dominaron a arte barroca noutras partes de Europa, como o caravagismo, o naturalismo e un crecente interese por temas como a natureza morta, a paisaxe e a pintura de xénero. A pintura histórica —tradicionalmente o xénero máis elevado— e o retrato tamén foron populares. Aínda que coleccionar e pintar para o mercado libre tamén era común noutros lugares, historiadores da arte sinalan o crecente número de clases medias holandesas adiñeiradas e os estándares mercantís como os motores da popularidade de certos temas pictóricos. Esta tendencia, unida ás catacteríasticas do mecenado (ou por veces da falta del) da igrexa contrarreformista que dominaba as artes na Europa católica, deu lugar a un grande número de "escenas da vida cotiá" (xénero) e outras representacións non relixiosas. As paisaxes e a pintura marítima, por exemplo, reflicten a terra conquistada ao mar e as fontes do comercio e do poder naval que marcaron o Século de Ouro da República. Un aspecto moi representativo da pintura barroca holandesa é a representación de grandes grupos, especialmente gremios e milicias civís, como a Rolda nocturna de Rembrandt.
Os pintores máis famosos do Século de Ouro son algunhas das figuras máis dominantes da época: Rembrandt, o mestre do xénero Johannes Vermeer, o innovador paisaxista Jacob van Ruisdael e Frans Hals, que inxectou unha nova vida ao retrato. Algúns estilos e tendencias artísticas notables inclúen o manierismo de Haarlem, o caravagismo de Utrecht, a escola de Delft, os Fijnschilders de Leiden e o clasicismo holandés.
Arquitectura
miniatura| O [[Palacio Real de Ámsterdam|Palacio Real de Amsterdam, construído no século XVII]] A arquitectura holandesa alcanzou novas alturas na Idade de Ouro. Como resultado da crecente economía, as cidades expandíronse moito. Construíronse novos pazos municipais, pesas e almacéns. Os comerciantes que fixeron fortuna ordenaron a construción de novas casas (con fachadas ornamentadas para beneficiar a súa condición social) ao longo das moitas novas canles que se cavaron (con fins de defensa e transporte). No interior construíronse moitos castelos e vilas novos, a maioría dos cales non sobreviviron.
A principios do século XVII predominaban os antigos elementos góticos, xunto con motivos renacentistas. Despois dalgunhas décadas, o clasicismo francés cobrou protagonismo: acentuáronse os elementos verticais, utilizáronse menos adornos, preferiuse a pedra natural ao ladrillo. Esta tendencia á sobriedade intensificouse nas últimas décadas do século. A partir de 1670 aproximadamente, as opcións máis destacadas para a fachada da casa eran a súa entrada, con alicerces a cada lado e posiblemente un balcón arriba, pero sen máis decoración.
A principios de 1595 encargáronse igrexas reformadas, moitas das cales aínda son edificios destacados.
Os arquitectos holandeses máis famosos do século XVII foron Jacob van Campen, Pieter e Maurits Post, Pieter Vingbooms, Lieven de Key e Hendrick de Keyser.
Escultura
esquerda|miniatura|[[Mercurio (deus)|Mercurio por Artus Quellinus]] Os logros holandeses na área da escultura no século XVII son menos destacados que en pintura e arquitectura. Creáronse menos exemplos que nos países veciños, sendo un dos motivos a súa ausencia nos interiores das igrexas protestantes; despois de todo, a obxección á veneración católica das estatuas foi un dos puntos polémicos da Reforma protestante. Outra era a relativamente pequena clase de nobres. Encargáronse esculturas para edificios gobernamentais, edificios privados (a miúdo decorando fachadas de casas) e exteriores de igrexas. Tamén había unha parroquia para sepulturas monumentais e bustos retratados.
Hendrick de Keyser, que estivo activo nos albores do Século de Ouro, é un dos poucos escultores holandeses destacados. Nas décadas de 1650 e 1660, o escultor flamengo Artus I Quellinus, xunto coa súa familia e seguidores como Rombout Verhulst, foron os responsables das decoracións clasicistas do Concello de Ámsterdam (hoxe Palacio Real de Ámsterdam).
Fin
miniatura|150x150px| [[Luís XIV de Francia|Luís XIV e as tropas francesas prepáranse para invadir Holanda]] O Século de Ouro rematou nas últimas décadas do século XVII, debido á crise da Guerra dos Trinta Anos. A República Holandesa viuse afectada pola recuperación dos países participantes no conflito. Esta deterioración foi paulatina, e máis que a deterioración holandesa é o desenvolvemento das outras potencias, especialmente de Francia e Inglaterra, ás que axudou moito, dada a inmigración de comerciantes e artesáns holandeses.
Notas
<references group="" responsive="1">
Gran Premio de Bélxica de 2020
O Gran Premio de Bélxica 2020 (oficialmente Formula 1 Rolex Belgian Grand Prix 2020) foi unha carreira de Fórmula 1 que que se celebrou o 30 de agosto de 2020, no Circuíto de Spa-Francorchamps de Spa, Bélxica. Foi a sétima rolda do Campionato Mundial de Fórmula 1 de 2020 e o 76º Gran Premio de Bélxica e a sexaxésima terceira vez que se disputou a carreira en Spa-Francorchamps.
Cualificación
Lewis Hamilton fíxose coa pole, 0,511 segundos por diante do seu compañeiro de equipo Valtteri Bottas na Q3 co Red Bull de Max Verstappen só a 0,015 detrás de Bottas no terceiro posto. Daniel Ricciardo sorprendeu cun cuarto posto para Renault con  Alex Albon quinto e Esteban Ocon sexto. O resto dos 10 primeiros foron Carlos Sainz para McLaren, a parella de Racing Point Sergio Pérez Mendoza e Lance Stroll seguidos de Lando Norris no outro McLaren. O AlphaTauri de Daniil Kvyat e Pierre Gasly remataron 11º e 12º, seguidos dos Ferrari de Charles Leclerc e Sebastian Vettel, que tiveron unha fin de semana de carreira decepcionante. Esta foi a primeira vez desde Silverstone 2014 cando Ferrari non participou na Q3. George Russell quedou 15º, chegando a Q2 por cuarta vez esta tempada con Williams. Na Q1 saíron Kimi Räikkönen e Antonio Giovinazzi de Alfa Romeo, os pilotos de  Haas Romain Grosjean e Kevin Magnussen e  Nicholas Latifi de Williams.
Carreira
O McLaren de Carlos Sainz sufriu un fallo de escape cando se dirixía á grella antes da volta de formación, o que significou que non puido comezar a carreira. Na volta 10, o Alfa Romeo de Antonio Giovinazzi perdeu o control do seu coche que saíuse na curva 14 e chocou contra o muro. Unha das súas rodas desprendéronse do coche que posteriormente alcanzou a suspensión dianteira dereita do Williams de George Russell obrigando a ambos pilotos a retirarse da carreira.
Isto provocou unha importante cantidade de restos que provocaron a saída do coche de seguridade. Todos os pilotos agás dous, Pierre Gasly e Sergio Pérez mendoza, pararon en boxes en condicións de coche de seguridade. Ao final do período do coche de seguridade, os 6 primeiros clasificados eran Lewis Hamilton, Valtteri Bottas, Max Verstappen, Gasly, Pérez, Daniel Ricciardo.
Con pneumáticos máis vellos e fóra de posición por non parar en boxes baixo o coche de seguridade, Pérez e Gasly comezaron a perder posicións. Non obstante no momento en que Ricciardo pasou a Gasly e Pérez poucas voltas despois, estaba a máis de 10 segundos do terceiro clasificado, Max Verstappen e, a pesar de facer unha carreira moi eloxiada, Riccardo non podería competir polo terceiro posto.
Sergio Pérez entrou a boxes ao final da 18ª volta a por pneumáticos duros novos, saíndo na 17ª posición, o último dos pilotos en pista, antes de comezar a progresar na pista empregando os seus novos pneumáticos. Na volta 26, Pierre Gasly entrou a boxes cando estaba na décima posición e puxo un conxunto de pneumáticos medios que o levarían ata o final da carreira. Saíu na 16ª posición, detrás de todos os pilotos agás de Charles Leclerc que vírase forzado a facer unha segunda parada en boxes debido a un problema de pneumática. Do mesmo xeito que Pérez antes que el, Gasly usou os seus novos pneumáticos para comezar a progresar na pista, na 36ª volta estaba na décima posición detrás de Pérez, 9º. Gasly pasou a Pérez na 39ª volta antes de pechar a brecha con Lance Stroll a quen pasou na volta 42 para ocupar a 8ª posición onde rematou.
Hamilton gañou a carreira, liderando todas as voltas, seguido de Bottas e Verstappen, que tamén mantiveron o segundo e o terceiro posto respectivamente durante toda a carreira. Ricciardo fixo a volta rápida, en 1:47.483, na última volta da carreira acadando un punto de campionato extra e reducindo a diferenza con Max Verstappen no terceiro a pouco máis de tres segundos. Rematou en cuarto lugar, unha posición que ocupou toda a carreira, agás dun breve momento e inmediatamente despois da saída do coche de seguridade debido a que Gasly e Pérez non entraron a boxes. Ocon puido adiantar a Albon na última volta. A carreira tamén foi notable porque Kimi Räikkönen terminou por diante de ambos Ferrari, incluído o seu antigo compañeiro de equipo Vettel.
Notas
<references group="lower-alpha"/>
Pol Manrubia
Pol Manrubia Benavent, nado en Bigues i Riells o 6 de xullo de 2000, é un xogador de hóckey a patíns catalán, que xoga como dianteiro no Deportivo Liceo da OK Liga.
Traxectoria
Comezou a xogar ao hóckey a patíns no CHP Bigues i Riells da súa localidade natal, antes de ingresar na canteira do FC Barcelona. Na tempada 2016/17 fichou polo Vic, co que debutou na OK Liga a seguinte tempada. Na campaña 2018/19 xogou no Voltregà, onde realizou boas actuacións e marcou 10 goles, o que lle abriu as portas do Noia, club que o contratou ao remate da tempada.
Para a tempada 2021/22 fichou polo Benfica, co que acadou a final do campionato portugués, caendo ante o Porto en cinco partidos. Co boicot dos principais clubs europeos á Liga Europea, o Benfica disputou xunto ao outros once equipos a Golden Cup no Pazo dos Deportes de Riazor, callando Pol Manrubia boas actuacións e levantando o título na final ante o Barcelos. Comezou a tempada 2022/23 gañando co Benfica a Supercopa de Portugal, pero as chegadas de Nil Roca e Roberto Di Benedetto provocaron que o club lle buscase unha saída, polo que en outubro marchou cedido ao Liceo coruñés.
Selección española
Foi internacional coas categorías inferiores da selección española, conquistando o Europeo sub-20 en 2018 de xeito invicto, cun equipo formado integramente por xogadores cataláns.
British European Airways
BEA operou rutas cara Europa, norte de África e Oriente Medio dende aeroportos de todo o Reino Unido. A aeroliña tamén foi o operador británico máis grande, servindo as principais cidades do país, como Londres, Manchester, Glasgow, Edimburgo e Belfast, ademais de áreas das Illas Británicas como as Highlands e as illas de Escocia, as Illas da Canle e a Illa de Man. BEA tamén operou unha rede de rutas internas en Alemaña entre Berlín occidental e Alemaña occidental como parte dos acordos da guerra fría que regulaban a viaxe aérea dentro do país. O eslogan da compañía era "Número un en Europa".
As súas operacións comezaron dende os aeroportos de Croydon e Northolt, con avións de Havilland DH89A Dragon Rapide e Douglas DC-3.
Tras establecer a súa principal base de operacións en Northolt, BEA operou o seu primeiro servizo dende Heathrow en abril de 1950; a finais de 1954 todas as operación de Northolt movéronse para Heathrow, que permaneceu como principal aeroporto da aeroliña ata a súa fusión con BOAC en 1974.
Durante o ano 1952, BEA transportou ao seu pasaxeiro 1 millón, e a principios dos anos 60 converteuse na quinta aeroliña occidental máis grande, sendo a primeira fóra dos Estados Unidos.
En 1950 BEA operou o primeiro servizo comercial cun avión de turbinas co prototipo do Vickers Viscount 630, nun voo dende Londres a París. A aeroliña entrou na era dos reactores en 1960 co de Havilland DH106 Comet 4B. O 1 de abril de 1964 comverteuse na primeira compañía en operar o DH121 Trident; o 10 de xuño de 1965 un Trident 1C de BEA realizou a primeira aterraxe automática do mundo durante un servizo comercial regular.
Durante a meirande parte da súa existencia, BEA tivo a súa sede no edificio BEAline House en Ruislip, no distrito londiniense de Hillingdon.
BEA deixou de existir como unha entidade legar independente o 1 de abril de 1974 cando foi efectiva a súa fusión con BOAC para formar British Airways. Porén, o seu nome foi revivido por British Airways de 1991 a 2008 cando cambiou o nome dunha filial, British Airways Tour Operations Limited a British European Airways Limited.
Bundeswehr
Bundeswehr (en alemán: [ˈbʊndəsˌveːɐ̯], Defensa Federal) son as Forzas Armadas unificadas de Alemaña e as súas autoridades de administración civil e contratación. Os länder de Alemaña non poden manter as súas propias forzas armadas, xa que a Lei Fundamental de Alemaña estipula que os asuntos de defensa son responsabilidade exclusiva do goberno federal.
Lema
O lema actual das forzas armadas alemás é " Wir. Dien. Deutschland " ("Nós. Servir. Alemaña"). O lema expresa a propia imaxe de todos os membros das forzas armadas alemás. Segundo o sitio web oficial, "Nós" refírese á convivencia de camaradería establecida na Bundeswehr e ao lugar sólido de todos os seus membros militares e civís na sociedade. "Servir " é o núcleo da autocomprensión da organización. A "Alemaña " representa os valores do Grundgesetz ("Lei básica" - equivalente á constitución en Alemaña) e a protección dos seus cidadáns.
Estrutura
En xaneiro de 2014, a Bundeswehr tiña unha forza duns 185.921 soldados activos, o que a convertía na 30ª forza militar máis grande do mundo e a cuarta da Unión Europea, por detrás das Forzas Armadas de Francia, Italia e Reino Unido. Desde o Brexit e a terceira da UE. Ademais, a Bundeswehr conta cuns 144.000 soldados de reserva (2010).
Orzamento
Os gastos de mantemento desta organización representaron en 2011 o 1,3 % do PIB alemán.
Subdivisións
A Bundeswehr divídese nunha parte militar (Streitkräfte) e outra civil, coa administración militar (Wehrverwaltung).
Emprega a uns 183.730 militares (31 de marzo de 2022), co servizo militar suspendido desde 2011. En tempos de paz, a Bundeswehr está dirixida polo ministro de Defensa. Se Alemaña é atacada, o chanceler alemán pasa a ser o xefe da Bundeswehr.
Guerra Fría: 1955-1990
ligazón=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/7/7e/NATO-2002-Summit.jpg/220px-NATO-2002-Summit.jpg|esquerda|miniatura| Foi nunha reunión [[OTAN|da OTAN celebrada en 1955 cando a República de Alemaña foi aceptada oficialmente na organización.]] Despois da Segunda guerra mundial, a seguridade de Alemaña quedou en mans das forzas de ocupación, dirixidas polas catro grandes potencias aliadas: os Estados Unidos, o Reino Unido, Francia e a Unión Soviética. A nación non ten un exército permanente desde que a Wehrmacht foi disolta en 1946. Cando se fundou a República Federal de Alemaña en 1949, non tiña exército. O país estaba completamente desmilitarizado e os plans para reconstruír as súas forzas armadas foron prohibidos pola regulación aliada. Mesmo a Policía Federal, unha forza móbil e lixeiramente armada de 10.000 membros, non se formou até 1951.
A Bundeswehr creouse oficialmente o 12 de novembro de 1955, no 200 aniversario de Gerhard von Scharnhorst. Un paso inicial importante para as novas Forzas Armadas foi educar ao pobo que os seus obxectivos eran "defender o Estado democrático", subordinado á dirección política do país. Figuras clave desta reconstrución, como os xenerais Ulrich de Maizière, Graf von Kielmansegg e Graf von Baudissin, subliñaron que o novo exército se basearía nunha estrutura civil-militar. ligazón=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/d/d3/Mikoyan_mig29.jpg/220px-Mikoyan_mig29.jpg|esquerda|miniatura| Cando o equipo das forzas armadas de [[Alemaña Oriental foi incorporado a Occidente despois da reunificación, a Bundeswehr converteuse no único país membro da OTAN que tiña cazas MiG 29 (de fabricación soviética) no seu arsenal.]] Despois da sinatura da chamada "Lei Básica da República Federal" en 1955, Alemaña Occidental converteuse oficialmente en membro da OTAN. Un grupo de conselleiros militares estadounidenses axudou na reconstrución e rearme da Bundeswehr. En 1956, reintroduciuse o reclutamento para homes de 18 a 45 anos. En resposta, a Alemaña Oriental comezou a reconstruír abertamente as súas propias forzas armadas, a Nationale Volksarmee (NVA), en 1956, pero o reclutamento alí non foi aprobado até 1962. A Nationale Volksarmee foi disolta oficialmente coa reunificación de Alemaña en 1990. En 2011, a dirección do goberno de coalición de Alemaña acordou suspender o servizo militar obrigatorio a partir do 1 de xullo de 2011. A proposta do ministro de Defensa Karl-Theodor zu Guttenberg foi aceptada durante as conversacións mantidas, a porta pechada, a noite do 9 de decembro de 2012 en Berlín. ligazón=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/2/2c/Northern_Light_99%2C_NATO_German_Marines.JPEG/300px-Northern_Light_99%2C_NATO_German_Marines.JPEG|miniatura|300x300px| Tropas alemás usando un MG3 durante un exercicio de adestramento. Durante a Guerra fría, a Bundeswehr foi a columna vertebral da OTAN en Europa. A súa forza de combate era de 495.000 militares e 170.000 civís. Aínda que o exército era máis pequeno que o de Francia e os Estados Unidos, o historiador John Lewis Gaddis afirmou que a Bundeswehr era "quizais o mellor exército do mundo". Durante ese período, a Bundeswehr non participou en grandes operacións de combate, senón principalmente en misións de adestramento.
Reunificación: 1990
Após a reunificación do país en 1990, a Bundeswehr foi reducida a 370.000 efectivos e seguiríase reducindo co paso do tempo. O antigo Exército Nacional Popular (NVA) foi disolto, con partes do seu exército e equipos absorbidos pola Bundeswehr.
Uns 50.000 Volksarmee foron integrados na Bundeswehr o 2 de outubro de 1990. Algúns oficiais (menos que os xenerais e os almirantes) recibiron contratos e soldo limitados. O persoal que prestaba servizo na Bundeswehr, pola súa banda, recibiu novos contratos e patentes, dependendo da súa cualificación e experiencia. En xeral, o proceso de unificación (chamado "Armee der Einheit", ou "Exército de Unidade") foi considerado un éxito.
A reunificación e o final da Guerra fría tamén supuxo unha redución do número de combatentes e equipos nas forzas armadas alemás. Moitos vehículos e avións (a maioría da Alemaña Oriental) foron tirados. Os barcos foron desguazados ou vendidos e moitos soldados foron dados de alta.
Reorientación
ligazón=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/b/b0/ATF_Dingo_in_German_service_%28Afghanistan%29.jpg/250px-ATF_Dingo_in_German_service_%28Afghanistan%29.jpg|miniatura|250x250px| Militares alemáns en [[Afganistán, en 2009.]] Un dos cambios políticos máis recentes e significativos para o exército alemán foi a suspensión do servizo militar obrigatorio para os homes en 2011. Ao ano seguinte, anunciouse que comezaría unha reforma do exército e que acabaría reducindo aínda máis os investimentos e o número de soldados que serven no exército. Até decembro de 2012, o número de soldados das forzas armadas alemás reduciuse a 191.000 (fronte aos 370.000 dúas décadas antes), o que corresponde a unha media de 2,3 soldados por cada mil habitantes. O gasto en defensa en Alemaña ascendeu a 31.550 millóns de euros en 2011, o que corresponde ao 1,2% do PIB do país.
Tanto o número de combatentes como o gasto militar é, en comparación, baixo en comparación con outros países europeos como o Reino Unido e Francia, tendo en conta que o país ten unha poboación maior e aínda unha economía máis próspera. Esta postura é criticada por algúns aliados, como Estados Unidos.
En 2015, no medio das tensións entre a OTAN e Rusia en Europa, Alemaña anunciou que ampliaría o seu orzamento militar. O incremento do gasto sería do 6,2% en cinco anos, o que permitiría ao Ministerio de Defensa mellorar as súas forzas armadas. Entre os obxectivos estaba o plan de ampliar o inventario de tanques a 328, pedir máis de 131 vehículos blindados Boxer MRAV, aumentar a frota de submarinos e desenvolver un novo caza para substituír ao Panavia Tornado. O país tamén considerou aumentar a súa forza militar, e en maio de 2016 anunciouse un plan para gastar 130.000 millóns de euros en novos equipos para 2030 e un recrutamento de 7.000 soldados adicionais para 2023 na primeira expansión do exército desde o fin da Guerra fría. En febreiro de 2017, o goberno alemán anunciou outra expansión para aumentar o número de soldados profesionais no exército en 20.000 para 2024.
En 2022, ante a invasión de Ucraína por parte de Rusia, Alemaña anunciou un novo aumento do seu orzamento militar, incluíndo 100.000 millóns de euros en novos investimentos, que incluirían a modernización de inventarios e a adquisición de novos equipos, incluídos avións de combate F-35 para o Forza Aérea.
Sideróforo
miniatura|320 px|Estrutura do sideróforo triacetilfusarinina encapsulando ferro(III) dentro dunha esfera de coordinación tris(hidroxamato). Código de cores: vermello = oxíxeno, gris = carbono, azul = nitróxeno, azul escuro = ferro.
Os sideróforos (do grego: "portador de ferro") son pequenos compostos con alta afinidade para quelar o ferro que segregan microorganismos como bacterias e fungos. Axudan a eses organismos a acumular ferro. Aínda que agora se acepta unha crecente gama de funcións para eles, os sideróforos están entre os axentes con capacidade de unirse ao Fe3+ máis fortes (con maior afinidade) coñecidos. Os fitosideróforos son sideróforos producidos por plantas.
Escaseza de ferro soluble
Malia estar entre os elementos máis abundantes da codia terrestre, o ferro non está doadamente biodispoñible. Na maioría dos ambientes aerobios, como o solo ou o mar, o ferro encóntrase en estado férrico (Fe3+), no cal tende a formar sólidos insolubles con aspecto ferruxento. Para que os nutrientes sexan efectivos, non só deben estar dispoñibles, senón que tamén deben ser solubles. Os microbios liberan sideróforos para capturar ferro destas fases minerais, formando complexos de Fe3+ solubles, que poden ser captados polos mecanismos de transporte activo das súas células. Moitos sideróforos son péptidos non ribosómicos, aínda que varios deles se biosintetizan independentemente.
Os sideróforos son tamén importantes para algunhas bacterias patóxenas para a súa adquisición de ferro. En hóspedes mamíferos, o ferro está estreitamente unido a proteínas como a hemoglobina, transferrina, lactoferrina e ferritina. A estrita homeostase do ferro orixina unha concentración libre duns 10−24 mol L−1, polo que hai unha gran presión evolutiva sobre as bacterias patóxenas para que obteñan este metal. Por exemplo, o patóxeno do carbúnculo (ou ántrax) Bacillus anthracis libera dous sideróforos, chamados bacilibactina e petrobactina, para capturar ferro férrico das proteínas que conteñen ferro. Mentres que a bacilibactina se une á proteína do sistema inmunitario siderocalina, a petrobactina crese que evade o sistema inmunitario e é importante para a virulencia en ratos.
Ademais de sideróforos, algunhas bacterias patóxenas producen hemóforos (proteínas capturadoras que se unen ao hemo) ou teñen receptores que se unen directamente a ferro/hemoproteínas. En eucariotas outras estratexias para aumentar a solubilidade e captación do ferro son a acidificación do ambiente que as rodea (procedemento usado, por exemplo, polas raíces das plantas) ou a redución extracelular de Fe3+ a ións Fe2+, que son máis solubes.
Estrutura
Os sideróforos adoitan formar un complexo estable hexadentado octaédrico preferentemente co Fe3+ comparado con outros ións metálicos que son abundantes de forma natural, aínda que se hai menos de seis átomos doantes, a auga pode tamén coordinar. Os sideróforos máis efectivos son os que teñen tres ligandos bidentados por molécula, formando un complexo hexadentado e causando un menor cambio entrópico que o causado ao quelar un só ión férrico con ligandos separados. O Fe3+ é un forte ácido de Lewis, que prefire bases de Lewis fortes como átomos de oxíxeno neutros ou aniónicos cos cales coordinarse. Os microbios xeralmente liberan o ferro do sideróforo por redución a Fe2+, o cal ten pouca afinidade con eses ligandos.