cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Declaración dos Dereitos dos Pobos de Rusia
Pretendido ou non, o dereito de secesión previsto na declaración foi pronto exercido polas rexións periféricas do oeste de Rusia, parte ou que xa estiveran baixo o control do exército alemán e non de Moscova. Pero a medida que se estendeu a revolución, tamén moitas áreas dentro de Rusia que durante moito tempo estaban integradas declaráronse repúblicas independentes. A Rusia bolxevique, con todo, tentaría establecer o poder soviético na maior cantidade posible delas. Os tres estados bálticos viviron guerras entre gobernos soviéticos co obxectivo de establecer un estado comunista aliado coa Rusia bolxevique e gobernos non comunistas que buscaban un estado independente. Os gobernos soviéticos recibiron apoio militar directo de Rusia. Despois da vitoria do bando non comunista, Rusia recoñeceunos como os gobernos lexítimos dos estados bálticos en 1920. Os países serían posteriormente invadidos e anexionados pola Unión Soviética en 1939.
A historiografía rusa adoita citar o documento como unha das principais bases para a liberación dos estados centroeuropeos. Polonia, Ucraína, Lituania, Letonia, Bielorrusia e Estonia foron creadas como estados monicreques polas Potencias Centrais ou liberadas polas propias nacións dos devanditos países despois do colapso de Alemaña e Austria-Hungría.
Lista de territorios
Os seguintes países declararon a súa independencia pouco despois da declaración dos bolxeviques, establecéndose como estados non comunistas. Aínda que o papel que xogou esta declaración na súa independencia declarada é dubidoso, facilitou o recoñecemento da súa independencia pola Rusia bolxevique. Salvo Finlandia, todas estas áreas estaban fóra da soberanía rusa tras os éxitos austro-alemáns na Gran Guerra e foron cedidas oficialmente no Tratado de Brest-Litovsk, pero os bolxeviques non podían coñecer este desenvolvemento no momento da Declaración.
uniuse a Romanía o 9 de abril de 1918)
Estes países declararon a súa independencia, como Estados comunistas, pouco despois da declaración:
Proclamáronse outras varias repúblicas independentes pero foron de curta duración:
Desenvolvementos posteriores
Os bolxeviques nunca rexeitaron formalmente a idea da autodeterminación, pero as Constitucións soviéticas (de 1924, 1936 e 1977) limitaron o dereito de secesión só ás repúblicas constituíntes.
En 1918 tamén o Presidente dos Estados Unidos, Woodrow Wilson, se mostrou partidario do dereito da autodeterminación dos pobos, en particular dos que conformaban o Imperio Austrohúngaro.
En 1976 foi proclamada a nivel mundial a Declaración Universal dos Dereitos dos Pobos.
Lei lingüística de Ucraína (2019)
Lei de Ucraína "para garantir o funcionamento da lingua ucraína como lingua estatal" (en ucraíno: Закон України «Про забезпечення функціонування української мови як державної») é unha lei publicada na «Голосом України» é unha lei ucraína do 16 de maio de 2019, aprobada pola Rada Suprema de Ucraína o 25 de abril e que entrou en vigor o 16 de xullo do mesmo ano. A lei foi aprobada por 278 votos dos deputados populares. 38 votaron en contra, 7 abstivéronse, 25 non votaron; foi asinada polo presidente do Parlamento Andriy Parubiy e polo presidente de Ucraína Petro Poroshenko.
Roberto Rodríguez Araya
Roberto Rodríguez Araya, nado en Zürich o 28 de xullo de 1990, é un futbolista suízo, de orixes galega e chilena. Xoga de centrocampista no FC Schaffhausen.
É o irmán máis vello dos futbolistas Ricardo e Francisco Rodríguez.
Traxectoria
Naceu en Zürich, sendo fillo de José Manuel Rodríguez, un emigrante galego de Crecente, e de Marcela, unha chilena de Viña del Mar. Criouse na canteira do Grasshopper e no 2009 fichou polo FC Wil, da Challenge League (segunda división do fútbol suízo). Xogou logo dous anos no AC Bellinzona e outros dous no FC St. Gallen, debutando con este último na Super Liga suíza e na UEFA Europa League, ata que no 2015 saíu por primeira vez a un equipo estranxeiro, fichando polo Novara Calcio da Serie B italiana. Na segunda parte da súa campaña en Italia foi cedido ao SpVgg Greuther Fürth, da segunda división alemá.
Lei lingüística de Ucraína (2019)
Novas institucións
thumb|Cartel referente á aprobación da Lei, co texto "Виходь за мову - 25 квітня 2019, ВРУ" (Saír ou ir alén do idioma - 25 de abril de 2019, [[Rada Suprema|Rada Suprema de Ucraína)]]A lei prevé a creación das seguintes institucións:
Roberto Rodríguez Araya
Traxectoria
Na tempada 2016/17 fichou polo FC Zürich da súa cidade natal. Converteuse rapidamente nun fixo das aliñacións do equipo e acadou o ascenso á máxima categoría esa mesma tempada. No 2018 conquistou a Copa de Suíza tras derrotar na final ao Young Boys.
Lei lingüística de Ucraína (2019)
Contido
A lei outorga a prioridade da lingua ucraína en máis de 30 esferas da vida pública: en particular na administración pública, medios de comunicación, educación, ciencia, cultura, publicidade, servizos. Non regula a comunicación privada.
Roberto Rodríguez Araya
Traxectoria
No mercado invernal da tempada 2018/19 marchou de novo a Alemaña, para xogar no KFC Uerdingen 05, da terceira división. No 2020 regresou a Suíza, fichando xunto a seu irmán Francisco polo FC Schaffhausen.
Palmarés
FC Zürich
Lei lingüística de Ucraína (2019)
Contido
O artigo 24 «Lingua do Estado no ámbito da radiodifusión televisiva e radiofónica» sufriu modificacións: do 90% de emisións en lingua ucraína nas canles nacionais tras a primeira lectura reduciuse ao 75%, como na Lei de Televisión e Radiodifusión.
Críticas por non actuar sobre a esfera privada
A lei establece normas sobre o procedemento de imposición de multas ás entidades empresariais por incumprir a lei de uso da lingua estatal no ámbito da atención ao cliente.
A disposición «Lingua aceptable para as partes» utilízase do mesmo xeito noutros ámbitos, en particular na asistencia sanitaria e no transporte.
Unha sección separada da lei está dedicada non só á Comisión Nacional de Normas Lingüísticas do Estado, senón tamén ao Comisionado para a Protección da Lingua do Estado.
A lei tamén está de acordo co art. 12 da Constitución de Ucraína, que subliña que a Ucraína se preocupa por satisfacer as necesidades nacionais, culturais e lingüísticas dos ucraínos que viven fóra do país, ofrece a oportunidade de tomar medidas para dominar a lingua estatal por parte dos membros da diáspora ucraína e establece a obriga de falar a lingua estatal para recibir un certificado de ucraíno estranxeiro.
A lei no seu conxunto entrou en vigor dous meses despois da súa publicación, e unha serie de normas separadas aprázanse por 6 meses, 2 anos, 3 anos e mesmo por máis de 10 anos. - como: "A lingua de avaliación externa independente baseada nos resultados do ensino secundario e das probas de acceso é a lingua estatal, agás a avaliación externa independente en linguas estranxeiras" (entra en vigor o 1 de xaneiro de 2030).
Intentos de cancelación
En xuño de 2019, tras a elección do presidente de Ucraína e a elección e toma de posesión de Volodymyr Zelensky antes da entrada en vigor da lei, o Tribunal Constitucional de Ucraína recibiu unha petición de 51 deputados sobre a constitucionalidade da Lei. En concreto, as peticións foron asinadas na súa maioría polos deputados populares da facción do Bloque da Oposición.
Así, os autores afirmaron que a lei ''"A lingua rusa a nivel lexislativo está completamente excluída das relacións laborais, a educación, a ciencia, a cultura, a televisión e a radio, os medios impresos, a edición e a distribución de libros, as interfaces de usuario de ordenadores". Programas informáticos e sitios web, eventos públicos, servizos ao consumidor, deportes, telecomunicacións e servizos postais, traballos de oficina, xestión documental, correspondencia e todos os demais ámbitos da vida dos cidadáns''.
O 25 de abril de 2019, a Rada Suprema aprobou en segunda lectura por 278 votos en total. 38 votaron en contra, 7 abstivéronse, 25 non votaron. Inmediatamente despois do final da votación, os deputados prorrusos Vadym Novynsky, Oleksandr Vilkul, Yuriy Boyko e Nestor Shufrych presentaron catro resolucións sobre a súa abolición; ; Antes da consideración destes documentos na sala de sesións, nin o presidente do Parlamento Andriy Parubiy nin o presidente Petro Poroshenko puideron asinar esta lei. A consideración dos proxectos de resolución estaba prevista para o 14 de maio de 2019.
O 11 de maio, o Tribunal Administrativo do Distrito de Kíiv rexeitou unha solicitude do Instituto Iryna Berezhna de Política Xurídica e Protección Social ao presidente da Rada de Ucraína, Andriy Parubiy, que prohibía a firma da Lei de Ucraína para garantir o funcionamento da lingua ucraína como a Lingua do Estado.
O 14 de maio, a Rada rexeitou os proxectos de resolución que bloqueaban a sinatura dunha lei aprobada anteriormente e, inmediatamente despois, o presidente Andriy Parubiy, asinou a lei e o presidente Poroshenko asinouna ao día seguinte.
Reaccións
O 16 de maio, o Ministerio de Asuntos Exteriores húngaro emitiu unha declaración sobre a sinatura da lei polo presidente de Ucraína, Petro Poroshenko. Os diplomáticos húngaros cualificaron a lei de "en consonancia co espírito de Petro Poroshenko" e expresaron a súa esperanza de que o recentemente elixido presidente Volodymyr Zelensky poida resolver "cuestións problemáticas" relativas á minoría nacional húngara en Ucraína.
A Asemblea das Nacións Unidas e o Consello de Seguridade negáronse a valorar a lei aprobada en Ucraína. Ao comezo da reunión, representantes de varios países manifestáronse en contra do tema.
Presentación ante o Tribunal Constitucional
En xuño de 2019, tras a toma de posesión de Volodymyr Zelensky antes da entrada en vigor da lei, o Tribunal Constitucional de Ucraína recibiu unha petición de 51 deputados sobre a constitucionalidade da Lei. En concreto, as peticións foron asinadas na súa maioría polos deputados populares da facción do Bloque da Oposición. Segundo o documento, os autores da petición están autorizados por Oleksandr Dolzhenkov, deputados do Bloque da Oposición, e Vadym Novynskyi, copresidente da facción do Bloque da Oposición no parlamento.
Así, os autores afirmaron que a lei contradí a Carta Europea das Linguas Rexionais ou Minoritarias, e que "A lingua rusa a nivel lexislativo está completamente excluída das relacións laborais, a educación, a ciencia, a cultura, a televisión e a radio, os medios impresos, a edición e a distribución de libros, as interfaces de usuario de ordenadores, programas informáticos e sitios web, eventos públicos, servizos ao consumidor, deportes, telecomunicacións e servizos postais, traballos de oficina, xestión documental, correspondencia e todos os demais ámbitos da vida dos cidadáns.
O 14 de xullo de 2021, o Tribunal Constitucional de Ucraína declarou a Lei constitucional. Os xuíces Holovaty S. P., Kolisnyk V. P., Lemak V. V., Litvinov O. M., Sas S. V., Pervomaisky O. O., Yurovska G. EN. expresaron votos particulares, opinións separadas e converxentes sobre a decisión.
Segundo intento
En decembro de 2019, o deputado Maksym Buzhanskyi presentou un proxecto de lei no que se recoñece a lei derrogada "sobre a base de circunstancias recentemente descubertas, dada o decisión da Comisión de Venecia".
Socioloxía
Segundo os resultados da enquisa sociolóxica "Percepción dos ucraínos sobre a televisión e a radio: os resultados das enquisas de opinión pública" realizada polo Instituto Internacional de Socioloxía de Kíiv (KIIS) durante maio-xuño de 2019 por encargo do Consello Nacional de Radiodifusión e Televisión, un 80 % dos cidadáns prefire o ucraíno como lingua principal da televisión e da radio e son consumidores activos de contidos en ucraíno na radio e na televisión.
Implementación
O 16 de xullo de 2021 entraron en vigor as normas da lei, que falan da necesidade de distribuír e mostrar películas en Ucraína na lingua estatal, segundo o artigo 23. Non obstante, medios da prensa escrita denunciaron os resultados do seguimento realizado nos seguintes dous días da entrada en vigor da lei, que as canles "1 + 1", "Ucraína", "ICTV", "Inter", "NTN", "K1" e "Mega" continuaron mostrando películas, series de televisión e programas en ruso con subtítulos en ucraíno.
O 16 de xaneiro de 2022 entrou en vigor o artigo 25 da Lei "para garantir o funcionamento da lingua ucraína como lingua estatal", segundo o cal os medios impresos en ruso agora poderán estenderse no país, se "a circulación desta publicación será publicada ao mesmo tempo na lingua estatal". As versións en diferentes idiomas deben publicarse nun día co mesmo nome, corresponderse entre si en contido, volume e método de impresión.
Tales disposicións da lei só se aplican ao ruso, non se aplican aos medios impresos publicados en lingua tártara de Crimea, outras linguas de Ucraína, inglés ou outra lingua oficial da Unión Europea. O seu efecto até agora esténdese aos medios nacionais e rexionais; os medios locais terán 30 meses de transición e estarán obrigados a cumprir os requisitos do artigo 25 a partir do 16 de xullo de 2024.
Notas
<div class="reflist" style="-moz-column-count: 3; -webkit-column-count: 3; column-count: 3; list-style-type: decimal;"> <references group="" responsive="0">
O Diário de um Mago
O diário de um mago, tamén escrito O Diário de um Mago, é un libro escrito polo brasileiro Paulo Coelho. Publicouse en 1987 por Companhia das Letras, editouse en 150 países e traduciuse a 40 idiomas. Considerada unha das obras máis importantes do autor, en 2017 reeditouna a editorial Paralela e mantense entre os libros máis vendidos de Paulo Coelho.
Sinopse
A partir da súa peregrinación de tres meses a Santiago de Compostela, Paulo Coelho constrúe unha parábola que trata sobre a necesidade de atopar o propio camiño, en parte historia de aventuras, en parte guía de autodescubrimento. O diario dun mago foi o libro que abriu o camiño á novela O alquimista.
Publicación
O Diario de um mago publicouse en 1987 e reeditouse en varias ocasións, sendo o último lanzamento realizado polo selo Paralela da Editora Companhia das Letras en xullo de 2017.
Souad (filme)
Souad (en سعاد) é un filme exipcio de 2020 dirixido por Ayten Amin. Foi escollido para a súa proxección no Festival Internacional de Cinema de Cannes de 2020. Foi escollido como candidato de Exipto para o Óscar ó mellor filme internacional na 93ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Sinopse
En Zagazig, unha adolescente vive un conflito entre o seu uso das redes sociais e as limitacións da relixión tradicional.
Leïla Slimani
Leila Slimani, nada en Rabat, Marrocos, o 3 de outubro de 1981, é unha xornalista e escritora francomarroquí de nai francoarxelina e de pai marroquí. A súa segunda novela, Chanson douce, foi galardoada co Premio Goncourt en 2016.
Traxectoria
Leila Slimani, alumna do Liceo francés de Rabat, creceu nunha familia de fala francesa. O seu pai, Othman Slimani, é banqueiro, a súa nai é médica ORL, medio alsaciana, medio marroquí. En 1999, marchou a París, onde se diplomou no Instituto de Estudos Políticos de París. Tentou converterse en actriz de teatro (Cours Florent) e decidiu completar os seus estudos no ESCP Europe Business School, cunha formación para os medios. Christophe Barbier, padriño da súa promoción, ofrécelle unha estancia en L'Express.
En Éditions Gallimard fixo un curso de creación literaria con Jean-Martin Laclavetine como titor.
Finalmente, entrou na revista Jeune Afrique en 2008, onde tratou os temas relacionados co norte de África. En 2012, deixou a redacción de Jeune Afrique para dedicarse á escritura, aínda que seguiu traballando pola súa conta para a revista.
A súa segunda novela, Chanson douce, obtivo o Premio Goncourt en 2016. Nela trátanse temas pouco presentes na literatura, da maternidade, do embarazo, da crianza.
Na segunda volta das eleccións presidenciais de Francia en 2017 apoiou xunto a un grupo de personalidades da sociedade civil a Emmanuel Macron para bloquear a Marine Le Pen. O mesmo ano recibiu o premio "Out" de ouro pola súa condena á penalización da homosexualidade en Marrocos e ao control do corpo das mulleres.
Masacre de Sharpeville
O masacre de Sharpeville tivo lugar o 21 de marzo de 1960, na localidade de Sharpeville, Transvaal, actual provincia de Gauteng, Suráfrica; a uns 8 km da cidade de Vereeniging, cando a policía abriu fogo contra unha manifestación pacífica que protestaba contra o apartheid.
Antecedentes
Tras ganar o Partido Nacionalista Unificado (de ideoloxía afrikáner ultraconservadora), liderado por Daniel François Malan, as eleccións celebradas en 1948 na Unión Surafricana (desde 1961, República de Suráfrica), adoptouse unha política de segregación racial, deseñada para regular a vida da maioritaria poboación negra e manter o dominio da minoría branca. A lexislación aprobada regulaba onde podían vivir e traballar os negros e impoñía numerosas restricións ao exercicio das liberdades civís.
Durante a década de 1950 arreciaron as protestas contra o réxime de apartheid. O Congreso Nacional Africano (ANC) e o Congreso Panafricano (PAC, creado en 1958) canalizaron o movemento de protesta. A comezos de 1960 o PAC fixo un chamamento nacional para protestar contra as Pass Laws (lei de pases), que controlaban os desprazamentos da poboación negra en zonas tanto urbanas como rurais de Suráfrica.
O 21 de marzo de 1960 a policía abriu fogo contra unha manifestación antigobernamental en Sharpeville, na Transvaal meridional, acto que tivo como consecuencia a morte de 69 persoas negras, entre elas mulleres e nenos, e outras 180 foron feridas. O 30 de marzo de 1960 o goberno declarou o estado de emerxencia e foron detidas 11.727 persoas. O ANC e o PAC foron prohibidos e os seus membros obrigados a pasar á clandestinidade ou a exiliarse.
Desde ese momento ambas formacións abandonaron a tradicional estratexia de protesta non violenta e iniciaron unha incesante loita armada. Á matanza de Sharpeville sucedeu unha vaga de protestas en todo o mundo, incluída a condena das Nacións Unidas (ONU).
Repercusións
Sharpeville supuxo un punto de inflexión na historia surafricana desde a posguerra, xa que durante os 30 anos seguintes o país encontraríase cada vez máis illado por parte da comunidade internacional.
En recordo do masacre, o 26 de outubro de 1966 a Asemblea Xeral das Nacións Unidas na Resolución 2142 (XXI) proclamou o 21 de marzo Día Internacional da Eliminación da Discriminación Racial.
Elizabeth Arden
Florence Nightingale Graham, nada en Woodbridge, Ontario, o 31 de decembro de 1881 e finada en Manhattan o 18 de outubro de 1966, coñecida co nome de negocios Elizabeth Arden, foi unha empresaria canadense-estadounidense que fundou Elizabeth Arden, Inc. e construíu un emporio de cosmética nos Estados Unidos de América.
Traxectoria
Uniuse entón ao seu irmán máis vello en Manhattan, traballando como contable para a compañía farmacéutica E. R. Squibb. Mentres estaba alí, Arden pasaba horas no laboratorio, aprendendo sobre coidado da pel. Entón traballou (tamén brevemente) para Eleanor Adair como "moza de tratamento". Nos salóns e nas campañas de mercadotecnia, Elizabeth Arden insistiu en ensinar ás mulleres como aplicarse maquillaxe e foi pioneira en conceptos como a formulación científica dos cosméticos.
Arden foi unha dedicada sufraxista, e dise que participou en marchas polos dereitos das mulleres en 1912. É unha ficción popular que proporcionou ás mulleres da marcha barras vermellas para os beizos como sinal de solidariedade, mais existen poucas evidencias contemporáneas que apoien a hsitoria. As mulleres que particparon na marcha de 1912 foron aconselladas que levasen o mesmo sombreiro de palla de sete dólares, vestir de branco e levar os seus fillos como proba de responsabilidade e simplicidade. Nunca se mencionou o uso de cosméticos, o que non é sorprendente, xa que os beizos pintados de vermello estaban aínda relacionados de xeito sórdido co teatro. Mesmo en 1920 a propia Arden falaba de xeito despectivo do "po e do colorete... tan obvios no seu artificio que o seu uso pode considerarse de gusto cuestionable". miniatura|Pegadas de Elizabeth Arden miniatura|Tumba de Elizabeth Arden en [[Sleepy Hollow Cemetery]] En 1909, Arden asociouse con Elizabeth Hubbard. A relación de negocios disolveuse en 1910. Graham, que desexaba un nome de marca empregou "Elizabeth" para aforrar cartos nos letreiros dos salóns. O apelido "Arden" adoptouno dunha granxa próxima. Deste xeito formou a marca "Elizabeth Arden". A partir de aí, Arden fundou en 1910 o salón Red Door de Nova York.
En 1912, Arden viaxou a Francia para aprender técnicas de beleza e masaxe facial que se utilizaban nos salóns de beleza de París. Volveu cunha colección de coloretes e pos que creara. Comezou a expandir as operacións internacionais en 1915 e empezou a abril salóns por todo o mundo. En 1934, abriu o spa residencial Maine Chance en Rome, Maine, primeiro spa de beleza nos Estados Unidos, que funiconou ata 1970.
Sempre più bello
Distribución
O filme estreouse o 20 de outubro de 2021 no Festival de Cinema de Roma de 2021, fóra de competición na sección "Alice nella città", e distribuíuse nos cinemas italianos os días 31 de xaneiro, e 1 e 2 de febreiro de 2022.
Elizabeth Arden
Traxectoria
En 1962, o goberno francés entregou a Arden a Lexión de Honra en recoñecemento das súas constribucións á industria cosmética.
Arden faleceu no Hospital Lenox Hill en Manhattan o 18 de outubro de 1966. Foi enterrada no cemiterio de Sleepy Hollow, Nova York, baixo o nome de Elizabeth N. Graham.
Na cultura popular
O musical War Paint dramatiza a súa rivalidade con Helena Rubinstein. Tras unha estrea de éxito no Goodman Theater de Chicago, o espectáculo debutou en Broadway no Nederlander Theatre o 6 de abril de 2017 e recibiu catro candidaturas aos premios Tony, incluída a de mellor actriz para a interpretación de Christine Ebersole como Arden e para Patti Lupone por interpretar a súa rival, Rubinstein. Cancelouse o 5 de novembro de 2017.
Elizabeth Arden aparece como a estudante de enfermaría Florence Nightingale Graham no episodio 2 da 12.ª temporada do drama de época da CBC Murdoch Mysteries, emitido o 1 de outubro de 2018. Arden foi interpretada por Kathryn Alexandre.
Ernst Pöppel
Ernst Pöppel, tamén transcrito Poeppel, nado en Schwessin, hoxe Świeszyno, Pomerania Oriental, Polonia, o 29 de abril de 1940 é un psicólogo e neurocientífico alemán, profesor emérito de psicoloxía médica na Universidade de Múnic, coñecido polas súas investigacións sobre a neuropsicoloxía da visión e da percepción temporal. Tamén investigou o efecto das rimas e da métrica no cerebro. É pai de David Poeppel.
Década de 1960
Estudou Psicoloxía e Bioloxía en Friburgo e Múnic antes de doutorarse en Innsbruck, Austria, en 1968. Realizou investigacións sobre a percepción temporal e os ritmos circadianos, entre 1964 e 1968, no Instituto Max Planck de Fisioloxía do Comportamento, e sobre a neurofisioloxía da visión en 1969-1970 no Instituto Max Planck de Psiquiatría de Múnic.
Década de 1970
De 1971 a 1973 realizou investigacións no campo da neuropsicoloxía da visión no Departamento de Psicoloxía e Ciencias do Cerebro do MIT. Ao mesmo tempo, formou parte do Programa de Investigación en Neurociencia (NRP). Ao mesmo tempo, xunto con Richard Held e Douglas Frost, describiu un fenómeno de visión residual que se coñeceu como visión cega.
En 1976 converteuse en profesor de psicoloxía médica na Universidade de Múnic. En 1977 fundou o Instituto de Psicoloxía Médica, e pasou a ser o seu director, cargo que ocupou até 2008.
Divulgación
Como divulgador, tentou achegar o coñecemento científico ao gran público a través de libros, artigos de lectura accesibles e mesmo unha serie de televisión titulada "O universo máxico do cerebro". Paralelamente ás súas investigacións sobre a visión e a percepción temporal, promoveu a cooperación interdisciplinar entre científicos e artistas nun campo común denominado a miúdo "neuroestética".
Carlos Freire
O nome Carlos Freire pode referirse a:
John Nathan
John Weil Nathan, coñecido como John Nathan, nado en Nova York en marzo de 1940 é un tradutor, escritor, estudoso, cineasta e xaponólogo estadounidense. As súas traducións do xaponés ao inglés inclúen as obras de Yukio Mishima, Kenzaburō Ōe, Kōbō Abe e Natsume Sōseki. Nathan tamén é un produtor, escritor e director gañador dun premio Emmy de moitos filmes sobre a cultura e a sociedade xaponesas e os negocios estadounidenses.
Primeiros anos e formación
Nado nunha familia xudía non practicante, Nathan pasou parte da súa infancia en Tucson, Arizona. O seu pai era pintor e o seu avó era xornalista en The Jewish Daily Forward . En 1961, Nathan graduouse na Universidade Harvard en Cambridge, Massachusetts onde estudou con Edwin O. Reischauer.
Carreira
O verán despois da súa graduación, traballou en Nomura Securities en Nova York. Trasladouse ao Xapón inmediatamente despois, ensinando inglés como segunda lingua a falantes nativos de xaponés nunha escola de conversa inglesa recentemente inaugurada en Toquio, financiada pola Fundación Ford. Tamén foi contratado para ensinar literatura inglesa no Tsuda College, unha escola para mulleres novas. Nathan converteuse no primeiro estadounidense en aprobar as probas de acceso á Universidade de Toquio e ser admitido como estudante tradicional. Viviu na capital nipona durante preto de cinco anos e marchou do Xapón en 1966 para iniciar un programa de doutoramento na Universidade de Columbia en Nova York. Abandonou a Columbia e comezou a dar clases de literatura xaponesa moderna na Universidade de Princeton. En setembro de 1968, Nathan trasladouse a Cambridge, onde fora nomeado membro júnior da Society of Fellows de Harvard O status que lle conferiu a sociedade permitiu a Nathan someterse a exames orais na candidatura a un doutoramento sen ter asistido á escola de posgrao. Nathan finalmente recibiu un doutoramento en linguas do Extremo Oriente por Harvard. Nathan aceptou un posto de profesor a tempo completo na Universidade de Princeton en 1972, renunciando ao cargo en 1979. É profesor Takashima de Estudos Culturais Xaponeses na Universidade de California, Santa Bárbara.
Os traballos de Nathan céntranse na cultura xaponesa, a literatura xaponesa, o cine xaponés, a teoría e práctica da tradución e a socioloxía da cultura empresarial. Nathan coñeceu por primeira vez a Yukio Mishima en 1963. En 1965, con 25 anos, Nathan traduciu The Sailor Who Fell from Grace with the Sea de Mishima. Impresionado pola tradución de Nathan, Mishima pediulle a Nathan que asinase como o seu tradutor e que o axudase na súa procura para que lle outorgara o Premio Nobel de Literatura. Nathan estaba máis interesado en traducir a obra de Kenzaburō Ōe, e finalmente rexeitou traducir a novela Kinu to Meisatsu (絹と明察), optando pola súa vez por traducir a novela de 1964 de Kenzaburō Ōe Kojinteki na Taiken (個人的な体験). Mishima, que era considerado un "arqui-rival" de Ōe, rompeu bruscamente os lazos con el En 1974, Nathan escribiu Mishima: A Biography (1974), a súa biografía póstuma. En 1994, Kenzaburō Ōe foi galardoado co Premio Nobel de Literatura e Nathan acompañouno a Estocolmo.
En 1972, Nathan elaborou o guión da película Summer Soldiers de Hiroshi Teshigahara, sobre os desertores do exército estadounidense que buscaban refuxio no Xapón. Deixou Princeton a finais da década de 1970 para dedicarse ao cine e creou tres documentais sobre os xaponeses.
En 1999, Nathan publicou Sony: The Private Life, sobre a Sony Corporation. O libro foi o produto de 115 entrevistas realizadas por Nathan con directivos clave actuais e pasados de Sony. En 2004, publicou Japan Unbound: A Volatile Nation's Quest for Pride and Purpose, un traballo académico que proporciona un contexto histórico ao Xapón contemporáneo. En 2008, Nathan publicou as súas memorias, Living Carelessly in Tokyo and Elsewhere. En 2013, Nathan publicou unha tradución da novela inacabada Light and Dark de Natsume Sōseki. En 2018, Nathan publicou unha biografía de Sōseki titulada Sōseki: Modern Japan's Greatest Novelist.
Recepción
Nathan foi descrito por Damian Flanagan en The Japan Times como "o único crítico da literatura xaponesa que domina sobre o resto".
Vida persoal
Nathan casou coa artista xaponesa Mayumi Oda en 1962 nunha cerimonia de voda xintoísta no Prince Hotel en Akasaka. Tiveron dous fillos, pero separáronse despois de varios anos de matrimonio. En 1984, Nathan casou con Diane Siegelman, coa que ten unha filla e un fillo.
Notas
<div class="reflist" style="-moz-column-count: 3; -webkit-column-count: 3; column-count: 3; list-style-type: decimal;"><references group="" responsive="0">
Patrimonio das selvas tropicais ombrófilas de Sumatra
O patrimonio das selvas tropicais ombrófilas de Sumatra é un lugar declarado Patrimonio da Humanidade pola UNESCO no ano 2004. Abrangue tres parques nacionais indonesios na illa de Sumatra: o Parque Nacional de Gunung Leuser, o Parque Nacional de Kerinci Seblat e o Parque Nacional de Bukit Barisan Selatan. O sitio foi inscrito como Patrimonio da Humanidade segundo os criterios vii: beleza paisaxística destacada; ix: un exemplo destacado que representa importantes procesos ecolóxicos e biolóxicos en curso; e x: contén os hábitats naturais máis importantes e significativos para a conservación in situ. O patrimonio das selvas tropicais ombrófilas de Sumatra incluíuse na Lista do Patrimonio da Humanidade en Perigo no ano 2011 para axudar a superar as ameazas que supón a caza furtiva, a talla ilegal, a invasión agrícola e os plans para construír estradas a través do lugar.
Lorena, la de los pies ligeros
Lorena, la de los pies ligeros é un filme documental mexicano de 2019 dirixido por Juan Carlos Rulfo e protagonizado María Lorena Ramírez, Mario Ramírez e Santiago Ramírez. A premisa do filme xira arredor de Lorena, unha corredora de fondo de México de etnia tarahumara.
Estrea
Lorena, la de los pies ligeros estreouse o 20 de novembro de 2019 a través de Netflix.
O val do fuxitivo
Estreouse en galego a través da TVG o 19 de setembro de 2003.
CB Santa Coloma
O Club Bàsquet Santa Coloma é un club de baloncesto profesional español con sede en Santa Coloma de Gramenet, Cataluña. Actualmente compite na Copa Catalunya, quinta categoría do baloncesto español. Fundado en 1984, comezou a súa historia competindo na Liga ACB ao perder o Círcol Catòlic de Badalona o patrocinio de Cotonificio. Durante as tres temporadas que competiu en ACB, utilizou o nome Licor 43.
Historia
O actual Club Bàsquet Santa Coloma naceu en 1984, cando o equipo profesional do Círcol Catòlic de Badalona, con máis de 50 anos de historia, perde o patrocinio de Cotonificio, obrigando a falta de liquidez económica a renunciar a disputar a Liga ACB. O Círcol cedeu a licenza federativa ao CB Santa Coloma que, co patrocinio do empresa Licor 43, ocupou a súa praza competindo tres temporadas. Na súa segunda temporada, o equipo clasifícase cuarto na Liga ACB e participa o ano seguinte á Copa Korać. Con todo, a perda de patrocinador fai que o equipo se desvincule do baloncesto de elite en 1986. O equipo profesional integrouse á sección de baloncesto da UDA Gramenet e o CB Santa Coloma continuou a súa tarefa dentro do baloncesto, desde as categorías inferiores e o baloncesto de formación. Actualmente, o primeiro equipo do club compite no Campionato de España de Primeira División - Copa Cataluña.
Patrocinio
Durante as súas tres temporadas en ACB, por motivos de patrocinio, o club recibiu o nome de:
Historial
O seguinte é o historial do club na súa etapa na Liga ACB:
Lista de municipios de Suíza con vieiras no escudo
miniatura|Na cidade transfronteiriza de [[Kreuzlingen|Kleuzlingen-Constanza, entre Suíza e Alemaña, comeza unha das rutas do Camiño de Santiago ]] Este artigo contén a lista dos escudos municipais con representación de vieiras en Suíza.
Esta lista inclúe os brasóns oficiais municipais de Suíza con representacións dunha ou varias vieiras (dúas especies de bivalvos moi relacionadas, ambas pertencentes ao xénero Pecten ). A cuncha fai referencia a Santiago, por iso a tamén é coñecida como o símbolo dos peregrinos, especialmente da peregrinación do Camiño de Santiago. Os peregrinos da Idade Media utilizaban a vieira para sacar auga dos ríos e fontes; un costume estendido era o de continuar até ao Cabo Fisterra ou outras vilas costeiras para recoller unha vieira do mar. Levada como sinal de peregrinación na banda do sombreiro ou no cinto, a cuncha era máis que un recordo, ao regresar a casa era garantía do respecto pola viaxe feita.
Cantón de Argovia
esquerda|miniatura|107x107px|Localización do cantón Cantón de Argovia (en Argovie, en Argovia, en Argovia, en alemán suízo Aargou) é un cantón de fala alemá no norte de Suíza. A cidade principal é Aarau. esquerda|senmarco|89x89px Buttwil no barrio de Muri
Sobre vermello unha vieira branca coas ás perforadas.Explicación: a vieira é unha referencia ás numerosas rutas de peregrinación a Santiago de Compostela, unha das cales pasaba por Buttwil. O nome da aldea de Galitzi (por Galiza) tamén é un recordatorio diso.
Até 1957, a comunidade utilizou unha imaxe da flaxelación de Cristo como brasón, que historicamente representa todo o Freie Ämter.
Cantón de Friburgo
esquerda|miniatura|107x107px|Localización do cantón Cantón de Friburgo (en Fribourg, en Friburgo, en Friburg, en alemán suízo: Frybùrg), oficialmente o Estado de Friburgo e État de Fribourg, é un cantón de fala francesa e alemá no oeste do país. A cidade principal é Friburgo. esquerda|101x101px|rehmenlos Bösingen no distrito Sense.
A metade superior mostra unha cabeza de cabalo negro sobre ouro.
Na metade inferior aparecen representadas en vermello unha grada dourada e dúas cunchas de vieira. esquerda|senmarco|101x101px Chapelle no distrito de Glane esquerda|senmarco|101x101px Noréaz no distrito de Saane
Cantón dos Grisóns
esquerda|miniatura|107x107px| Localización do cantón O cantón dos Grisóns (en, en Grigioni, en Grisons, en alemán Graubünden, en alemán suízo Graubünda ou Bündnerland), de falas italiana e retorromanche, é o cantón máis grande de Suíza, cuxa parte sueste se atopa integramente no territorio dos Alpes. A cidade principal é Chur (Coira).
esquerda|senmarco|88x88px Bever na rexión de Maloja
En ouro (amarelo) o Santiago andante con túnica azul, con bastón de peregrino.
Explicación: o escudo mostra o patrón da Igrexa Reformada de Bever coas cores intercambiadas do barrio de Oberengadin. esquerda|senmarco|88x88px Morissen no Val Lumnezia do distrito de Surselva
Cruz de prata en vermello, rematada por dúas cunchas
Explicación: Santiago é patrón da igrexa parroquial de Samnaun-Compatsch e da comunidade fronteiriza de Samnaun, á que fai referencia a cruz.
esquerda|senmarco|88x88px Selma no distrito de Moesa
Explicación: os motivos do escudo coas cores da familia Trivulzio representan o dobre patrocinio da igrexa parroquial. A chave representa a San Pedro, e as cunchas a Santiago.
Cantón Lucerna
esquerda|miniatura|107x107px| Localización do cantón Cantón de Lucerna (en Lucerne, en Lucerna, en Lucerna, en alemán suízo Lozärn ) é un cantón de fala alemá, a maior parte do cal pertence xeograficamente ao Mittelland, no centro de Suíza. A súa cidade principal é Lucerna.
Uffikon (antigo), Willisau
Cantón de Nidwalden
esquerda|miniatura|107x107px| Localización do cantón Cantón de Nidwalden (en Nidwald, en Nidvaldo, en Sutsilvania, no dialecto nativo alemán suízo: Nidwaudä, oficialmente e historicamente tamén Unterwalden nid dem Wald) é un cantón de lingua alemá, que xunto co cantón de Obwalden formaron Unterwalden, un dos tres cantóns orixinais da Confederación Suíza de 1291. A capital do cantón de Nidwalden é Stans.
Unha barra ondulada de prata en vermello, enriba dun castelo prateado de tres torres, ameada con teito dourado nas laterais, abaixo unha vieira de prata
Explicación: ''o escudo data de 1883 polo heraldista Adalbert Vokinger. O castelo conmemora os de Isenringen e Retschrieden. Robert Durrer escribiu en 1918 que a cuncha está tomada do escudo da familia Amstad, primeiro do Posthalter (mestre de correos) Jakob Amstad que pasou como selo privado a un alcalde da familia, e logo representou o papel de selo municipal".'' esquerda|senmarco|101x101px Emmetten
Tres vieiras prateadas (brancas) no campo vermello
Explicación: o escudo foi creado en 1901 por Robert Durrer. As cunchas aluden ao patrón da igrexa parroquial, o apóstolo Santiago. R. Durrer propuxera como variante unha vaca con coroa de flores; porén, non foi escoitado polo concello.
Cantón de Schwyz
Explicación: os dous corvos e as vieiras do escudo de Feusisberg lembran a lenda do monxe Meinrado de Einsiedeln († 861).
Cantón de Turgovia
esquerda|miniatura|107x107px| Localización do cantón Cantón de Turgovia (en Thurgovie, en Turgovia, en Turgovia, en alemán Thurgau, en Thurgovia) é un cantón de fala alemá no nordeste de Suíza. A principal cidade do cantón é Frauenfeld.
esquerda|senmarco|107x107px Sirnach no distrito de Münchwilen
Sobre ouro unha barra oblicua vermella con tres cunchas de prata
Explicación: as cores vermella, amarela e branca explican a afiliación a Tannegger. Despois de que o bispo de Constanza fundase o mosteiro de Fischingen en 1139, a antiga ruta de peregrinación a Compostela levaba desde Constanza por Sirnach e Fischingen até Einsiedeln.
Cantón de Vaud
esquerda|miniatura|107x107px| Localización do cantón Cantón de Vaud (en Vaud, en Vaud, en Vad, en alemán suízo: Waadtou tamén Waadtland, en alemán: Waadt) é un cantón francófono do oeste do país; a capital é Lausana. O cantón denomínase Vaud en francés ou Pays de Vaud e os habitantes son chamados de Vaud ou Vaudois.
esquerda|senmarco|101x101px Gilly no distrito de Nyon
esquerda|senmarco|101x101px Goumoëns no distrito de Gros-de-Vaud esquerda|senmarco|101x101px Goumoens-le-Jux, tamén en Gros-de-Vaud
esquerda|senmarco|101x101px Grandcour no distrito de Broye-Vully
esquerda|senmarco|101x101px L'Abbaye no distrito de Jura-Nord vaudois
esquerda|senmarco|101x101px Montricher no distrito de Morges
esquerda|senmarco|101x101px Pizy, tamén en Morges
esquerda|senmarco|101x101px Senarclens en Morges
esquerda|senmarco|101x101px Sévery en Morges
esquerda|senmarco|101x101px Trey no distrito de Broye-Vully
esquerda|senmarco|101x101px Treycovagnes en Jura-Nord vaudois
Cantón de Valais
esquerda|miniatura|107x107px| Localización do cantón O Valais (en Valais, en Vallese, en Vallais, en arpitan/francoprovenzal Valês, en alemán: Wallis), oficialmente Staat Wallis e État du Valais, é un cantón de fala francesa e alemá no suroeste de Suíza. A cidade principal é Sion.
esquerda|senmarco|91x91px Dorénaz no distrito de Saint-Maurice
Sociedade Internacional para o Estudo do Tempo
A Sociedade Internacional para o Estudo do Tempo (ISST, polas siglas en inglés de International Society for the Study of Time) é unha organización interdisciplinar de científicos, humanistas e artistas profesionais. Fundada por JT Fraser en 1966, os membros da sociedade estudan e exploran as múltiples dimensións e perspectivas do tempo a través das disciplinas – o papel que xoga o tempo no mundo físico, orgánico, intelectual e social. Moitas discusións (pero non todas) dentro do ISST xiran en torno a cuestións fundamentais como:
Coa súa misión de fomentar o estudo interdisciplinar do tempo, o ISST produce dúas publicacións revisadas por pares en asociación con Brill Publishers: unha revista, KronoScope, e unha serie de volumes, The Study of Time , que comprende artigos seleccionados. de congresos trienais. A Sociedade tamén publica unha carta informativa periódica, Time's News.
Historia
Fundado en 1966, o ISST celebrou a súa primeira reunión do 31 de agosto ao 6 de setembro de 1969 no Mathematisches Forschunginstitut, Oberwolfach, Alemaña Occidental. Os primeiros oficiais foron Gerald James Whitrow, da Universidade de Londres-Matemáticas (presidente); Julius Thomas Fraser The Study of Time (secretario); M. Satoshi Watanabe, Universidade de Yale-Física (tesoureiro) Aínda que levou catro anos montar a próxima conferencia xunto ao lago Yamanaka no Xapón (do 3 ao 8 de xullo de 1973), as conferencias tiveron lugar aproximadamente cada tres anos en diferentes lugares do globo. O tempo é unha característica fundamental do universo físico e está intimamente ligado a calquera proceso vital. O paso do tempo preocupou a todas as grandes relixións e filosofías, e atopou unha variedade inmensa de expresións nas artes. Ningún outro aspecto único da realidade se relaciona máis directamente coas necesidades e desexos humanos básicos. A misión do ISST é apoiar os estudos do tempo e fomentar o intercambio interdisciplinar e transdisciplinar e a polinización de ideas.
Conferencias
Cada tres anos, a ISST patrocina unha conferencia temática para o intercambio de ideas entre os seus membros. Os temas abranguen temas como «Tempo e memoria» (Universidade de Cambridge, Reino Unido), «Tempo, Orde e caos» (St. Adèle, Canadá), «Orixes e futuros» (Monteverde, Costa Rica), «Tempo: Límites e limitacións» (Asilomar, Estados Unidos), «Tempo e Incertidumbre» (Castello di Gargonza, Italia), «Tempo e urxencia» ( Universidade de Edimburgo). A diversidade de enfoques presentados proporciona un terreo rico e fértil para a discusión, o debate e a comprensión. Aínda que son multidisciplinares, os paneis de relatores agrúpanse en agrupacións temáticas, e queda moito tempo para preguntas e intercambio de opinións.
A Sociedade fomenta a discusión de convivencia seleccionando lugares íntimos e inspiradores para as conferencias, que inclúen unha excursión opcional e organizada dun día. A ISST tamén copatrocina conferencias intermedias en colaboración con outras organizacións académicas. Os eventos recentes incluíron: Time's Excesses & Excentricities (Universidade de Caen, Francia); Tempo e Emerxencia (École normale supérieure, París, Francia); e Tempo e cambio na China (Universidade Normal de Pequín).
Anatole Chabouillet
Pierre Marie Anatole Chabouillet, nado en París o 18 de xullo de 1814 e finado na mesma cidade o 5 de xaneiro de 1899, foi un numismático e conservador de museo francés, que ocupou a dirección do Gabinete de Medallas da Biblioteca Nacional de Francia, en París, co cargo de conservador xefe.
Primeiros anos e formación
Anatole Chabouillet naceu en París en 1814 e medrou nun ambiente erudito que o marcou ao longo de toda a súa carreira. Orfo de pai na súa infancia, o segundo marido da súa nai, Louis Atoch, era un paisaxista que traballaba no Cabinet des Estampes da Biblioteca Nacional de Francia. Pola súa banda, o tío materno de Anatole, Théophile Marion du Mersan, era un reputado numismático, conservador do Gabinete de Medallas desa mesma institución.
Anatole Chabouillet estudou inicialmente no Lycée Bourbon e posteriormente no Collège de Juilly, ao norte de París, onde se graduou do ensino secundario en 1832.
Carreira no Gabinete de Medallas
O mesmo ano en que concluíu a súa formación incorporouse á Biblioteca Nacional, onde en 1836 acadou o posto de terceiro auxiliar e, aproveitando os seus vínculos familiares, relacionouse cos intelectuais e os artistas franceses máis sobranceiros da metade do século. Baixo os auspicios do seu tío Du Mersan, Chabouillet comezou a introducirse no mundo da numismática. Xa en 1833, encomendóuselle participar na redacción dun catálogo de cuños e medallas, e a partir dese momento dedicou todo o seu labor ao Gabinete de Medallas, catalogando medallas e moedas que chegaban ao Gabinete desde diversas procedencias.