cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Chocallo
miniatura|250px|Chocallo. miniatura|dereita|250px|Unha vaca co chocallo pendurado do pescozo Denomínase chocallo, choca ou cinzarra á campaíña metálica, feita con chapa de ferro ou cobre, que pendura do pescozo dalgúns animais e que serve para saber onde paran e poder vixialos con maior facilidade. En Galiza, amais de nas vacas, tamén é habitual o emprego de chocallos en cabras, carneiros e outros ruminantes.
A Vilerma, Maside, Sarria
A Vilerma é un lugar da parroquia de Maside no concello lugués de Sarria, na comarca de Sarria. Segundo o IGE, en 2014 tiña 6 habitantes (4 homes e 2 mulleres), o que supón un aumento respecto do ano 1999 cando tiña 3 habitantes.
Arciprestado de Santalla de Rei
Santalla de Rei foi un arciprestado pertencente á diocese de Lugo que abranguía os concellos de Bóveda e A Pobra do Brollón. Estaba composto por 19 parroquias matrices e 5 anexas.
Hai constancia da súa existencia dende 1645. Dende 2006 formou, xunto co arciprestado do Incio, o Arciprestado do Incio-Santalla de Rei, por falta de sacerdotes na zona. A reestruturación do 2010 levou tamén á desaparición deste arciprestado
Cesárea
Unha cesárea é un tipo de intervención cirúrxica na que se realiza unha incisión cirúrxica no abdome (laparotomía) e o útero da nai para extraer un ou máis bebés. A OMS adoita recomendar o seu uso cando un parto vaxinal podería conducir a complicacións médicas, que segundo a NOM-007 debería ser utilizada unicamente no 15% dos embarazos.
Non se debe confundir coa episiotomía, que é unha incisión no perineo para facilitar o parto. A cesárea faise por encima da pelve.
Historia
O primeiro dato que se ten dunha muller que sobreviviu a unha cesárea foi en Alemaña en 1500: Crese que Jacob Nufer, un castrador de porcos, lle fixo esta operación á súa esposa tras un prolongado labor. A maioría das veces, o procedemento tiña unha alta mortalidade. En Gran Bretaña e Irlanda a mortalidade en 1865 era do 85 %. As medidas claves na redución da mortalidade foron: Viaxeiros europeos na rexión dos grandes lagos de África observaron durante o século XIX seccións cesáreas que eran efectuadas de forma regular. A nai expectante era normalmente anestesiada con alcol e usábase unha mestura de herbas para mellorar a recuperación. Dada a natureza ben desenvolvida dos procedementos empregados, os observadores europeos concluíron que foran empregados durante algún tempo.
O 5 de marzo de 2000, Inés Ramírez fíxose a cesárea a si mesma e sobreviviu, así como o seu fillo, Orlando Ruiz Ramírez. Crese que ela foi a única muller que se practicou a cesárea a si mesma e sobreviviu.
Epidemioloxía
A Organización Mundial da Saúde estima que a taxa de cesáreas entre todos os nacementos nos países desenvolvidos está entre o 10 % e o 15 %, comparado con preto de 20 % no Reino Unido e 23 % en Estados Unidos. En 2003, a taxa de cesáreas no Canadá foi de 21 %, con variacións rexionais.
En anos recentes xerouse preocupación porque a operación se realice frecuentemente por outras razóns diferentes á necesidade médica. Por exemplo, aos críticos preocúpalles que as cesáreas se realicen porque economicamente dan máis utilidade para o hospital, ou porque unha cesárea rápida é máis conveniente para un obstetra que un longo parto vaxinal. Formáronse organizacións para aumentar a conciencia pública sobre as cesáreas e a súa incidencia que crece considerabelmente. Os partos atendidos por parteiras e fóra do hospital asócianse a unha taxa moito menor de cesáreas, controlada por todos os indicadores maternais e fetais relevantes.
Clasificación
miniatura|Cesárea horizontal e cesárea vertical, representadas sobre a pintura O nacemento de Venus, de [[William-Adolphe Bouguereau|W.-A. Bouguereau.]] Hai varios tipos de cesáreas:
Indicacións
miniatura|Naipelo obtido por cesárea dunha nai de 15 anos de idade con [[Preeclampsia|hipertensión severa inducida polo embarazo.]] Os xinecólogos recomendan a cesárea cando o parto vaxinal pode ser arriscado para o neno ou a nai. Algunhas posíbeis razóns son: Con todo, diferentes especialistas poden diferir en canto ás súas opinións sobre a recomendación dunha cesárea. Un obstetra pode sentir que unha muller é moi pequena para parir o seu bebé, pero outro pode estar en desacordo. De forma similar, algúns provedores de coidado poden determinar que o parto non progresa máis rapidamente que outros. Estes desacordos axudan a explicar por que as taxas de cesáreas son diferentes entre hospitais e médicos.
Riscos
miniatura|[[Sutura (medicina)|Sutura da cara anterior do útero despois da extracción por cesárea dun bebé.]]
Estatísticas dos anos noventa suxiren que polo menos unha muller por cada 2500 que teñan cesárea morrerá, comparado cunha en 10.000 para o parto vaxinal. A mortalidade segue en descenso, pero o Servizo Nacional de Saúde do Reino Unido declarou que o risco de morte é tres veces o dun parto vaxinal. Con todo, non é posíbel comparar directamente as taxas de mortalidade dos partos vaxinais e por cesárea porque as mulleres que tiveron a cirurxía tiñan maior risco.
Os bebés nados por cesárea adoitan ter problemas iniciais para respirar. Ademais pode ser difícil a alimentación porque tanto a nai como o bebé están afectados pola medicación para a dor.
Unha cesárea é unha cirurxía maior, con todos os riscos e consecuencias que comporta. A dor na incisión pode ser intensa, e a recuperación completa da mobilidade pode levar semanas.
José Eusebio Otálora
José Eusebio Otálora Martínez, nado en Fómeque (Cundinamarca) o 16 de decembro de 1826 e finado en Tocaima o 8 de maio de 1884, foi un político, militar e avogado colombiano, Presidente de Colombia entre 1882 e 1884. Era membro do Partido Liberal.
Cesárea
Anestesia
A nai xeralmente recibe anestesia rexional (espinal) ou epidural, o que lle permite estar esperta durante o parto e evita a sedación da crianza.
Na práctica moderna, a anestesia xeral para a cesárea é cada vez máis rara posto que se estableceu cientificamente o beneficio da anestesia rexional tanto para a nai como para o bebé.
Partos vaxinais despois de cesárea
Actualmente non se admite o vello aforismo de «despois de cesárea, sempre cesárea». A menos que a causa que orixinou a primeira cesárea se manteña, por exemplo placenta previa ou pelve estreita, a conduta aceptada é a de deixar evolucionar o parto e actuar segundo a evolución.
Outro punto en que se desatou unha intensa controversia é sobre o dereito da xestante a elixir a vía do parto, é dicir, embarazada que desexa, sen causas obxectivábeis, que lle sexa practicada cesárea.
Romeán, Lugo
San Pedro de Romeán é unha parroquia do concello de Lugo na comarca de Lugo, na provincia de Lugo. No ano 2007 tiña 91 habitantes, deles 45 eran homes e 46 eran mulleres, o que supón un aumento de 3 habitantes en relación ao ano anterior, 2006.
Partido de la Sierra en Tobalina
Partido de la Sierra en Tobalina é un concello español da provincia de Burgos (Castela e León). A súa poboación é de 92 habitantes (INE 2012).
Alberto Aguilera
Alberto Aguilera y Velasco, nado en Valencia o 7 de agosto de 1842  e finado en Madrid o 25 de decembro de 1913, foi un avogado xornalista e político español, deputado, senador, ministro de Gobernación durante a rexencia de María Cristina de Habsburgo-Lorena e alcalde de Madrid en varias ocasións entre 1901 e 1910.
Primeiros anos
esquerda|miniatura|Retrato de Alberto Aguilera Fillo de Pablo Aguilera, natural de Almadén (Cidade Real) e de María Soledad Velasco y Jiménez, natural de Albuñol (Selecta), estudou na Universidade de Madrid, licenciándose en Dereito e ingresando na carreira xudicial ós vinte e oito anos de idade. Ocupou os cargos de oficial da Asesoría de Facenda e avogado fiscal da Audiencia de Zaragoza.
Gobernador civil
Reinando Amadeu I, e sendo presidente do Consello de Ministros Manuel Ruiz Zorrilla, foi sucesivamente gobernador civil de Cidade Real, Oviedo (12-4-1871), Toledo (28-8-1871 a 15-10-1871), Murcia (20-6-1872), Sevilla (12-10-1872 a 19-2-1873 e de novo a partir do 26-7-1873). Posteriormente, durante a Rexencia de María Cristina, cos gobernos de Posada Herrera e Sagasta, tamén o foi de Madrid en varias ocasións: 20-10-1883 a 9-1-1884; 6-7-1888 a 8-7-1890; 13-12-1892 e 6-10-1897, manexando difíciles situacións previas e posteriores ó desastre do 98.
Deputado e senador
Membro do Partido Liberal, foi elixido deputado a Cortes polo distrito granadino de Albuñol nas sucesivas eleccións celebradas entre 1886 e 1903, aínda que renunciaría a esta última acta de deputado para pasar ó Senado ó ser nomeado senador vitalicio o 23 de decembro de 1903.
Subsecretario e ministro
Ocupou o cargo de ministro da Gobernación entre o 12 de marzo e o 4 de novembro de 1894 nun goberno presidido por Sagasta.
Alcaldía de Madrid
Foi alcalde de Madrid entre o 7 de marzo de 1901 e o 10 de decembro de 1902, entre o 15 de xuño de 1906 e o 28 de xaneiro de 1907 e entre o 23 de outubro de 1909 e o 10 de febreiro de 1910.
Falecemento
Morreu na súa casa da rúa da Magdalena, en Madrid, o 25 de decembro de 1913.
Está enterrado no Cemiterio da Almudena de Madrid.
Observatorio astronómico de Cotobade
miniatura|dereita|250px|Vista xeral do edificio.
O Observatorio Astronómico de Cotobade (OAC) é un observatorio situado no lugar do Campo da Poza (Carballedo, Cerdedo-Cotobade). Foi inaugurado en agosto de 2011, e está dirixido por David Filgueira.
Características
O proxecto naceu da colaboración entre a asociación cultural Canón de Pau e a asociación astronómica Sirio de Pontevedra, que xa levaban tempo organizando actividades nese lugar. Logo da vaga de incendios de 2006, a Comunidade de Montes de Carballedo decidiu cederlle os terreos á asociación Canón de Pau por 25 anos. A Consellería de Industria concedeu unha subvención de 150.000 € do Plan Galego de Investigación, Desenvolvemento e Innovación Tecnolóxica 2006-2010, para a construción do edificio, deseñado polos arquitectos César e Magdalena Portela.
O observatorio está situado ao pé do monte Coirego, na aba oeste. Ten unha cúpula de 4 m e un telescopio Meade LX200 ACF de 40 cm de diámetro. Nel realízanse actividades didácticas de divulgación da astronomía, como obradoiros de manexos de telescopios, reloxos de sol e outros instrumentos astronómicos.
Península Ibérica prehistórica
Os primeiros achados de presenza humana en España datan de entre 1.000.000 e 780.000 anos, atopáronse en 1994 no sitio paleontolóxico da Gran Dolina de Atapuerca, Burgos. En concreto son os restos de seis esqueletos que pertencen a unha nova especie chamada Homo antecessor, aínda que hai especialistas que afirman que é a mesma especia que o Homo heidelbergensis. Na escavación os investigadores atoparon evidencia do uso de instrumentos líticos para matar animais e outros homínidos e a primeira evidencia coñecida de canibalismo nunha especie homínida. Tamén se atopou evidencia do uso do lume, o que podería significar que cociñaban a súa comida.
Noutro enclave de Atapuerca, a Sima de los Huesos, os arqueólogos atoparon restos de 30 homínidos que se datan en hai 400.000 anos. Clasificáronse como Homo heidelbergenses e poden ser antecesores dos Neandertais. Non se atopou evidencia de lugares de habitación, e semella que se levaron ao lugar deliberadamente, polo que podería ser a primeira evidencia de enterramento homínido.
Na península atopáronse tamén os primeiros restos de Neanderthal, concretamente en Forbes's Quarry, Xibraltar en 1848, dunha antigüidade de 60.000 anos aínda que non se recoñeceu como tal ata os descubrimentos de máis restos da especie en 1856 no Val de Neanderthal.
No sotio de Zafarraya (Granada) atopouse en 1995 unha mandíbula de Neanderthal e instrumentos musterianos asociados coa cultural neandertal, que achegan a primeira evidencia de coexistencia prolongada entre os Nendertais e o home moderno. Algúns investigadores suxiren que os Neandertais do centro de Europa buscaron refuxio na Península Ibérica para escapar da persecución do home moderno.
Os primeiros restos do Homo sapiens no territorio da actual España datan de hai 40.000 anos.
Maru Menéndez
Carmen Menéndez González-Palenzuela, nada en Ferrol o 6 de xullo 1959, coñecida como Maru Menéndez, é unha sindicalista e política socialista española.
Traxectoria
É filla dun militar, o capitán de navío Camilo Menéndez Vives, simpatizante do partido ultradereitista Fuerza Nueva e partícipe do golpe de estado do 23 de febreiro de 1981. Un tío-avó seu foi Camilo Menéndez Tolosa, ministro do Exército (1964-69) nun dos Gobernos do réxime franquista.
Licenciada en psicoloxía pola Universidade Complutense de Madrid. Funcionaria do Servizo Público Estatal de Emprego do Ministerio de Traballo. Escala Superior de Organismos Autónomos. Sindicalista da Unión Xeral de Traballadores (UXT), onde dende 1983 desempeñou distintos cargos. Foi membro da Comisión Executiva Rexional de UXT-Madrid, en distintas secretarías. Responsable confederal de Servizos Sociais. Membro do Comité Confederal da Unión Xeral de Traballadores de España.
Tras ser secretaria de Política Institucional do sindicato UXT-Madrid, integrouse na candidatura do PSOE á Asemblea de Madrid nas eleccións rexionais do 27 de maio de 2007, ocupando o número 6 da lista liderada por Rafael Simancas.
Tras a dimisión de Rafael Simancas pasou a ser voceira do Grupo Parlamentario Socialista na Asemblea de Madrid.
En 2011, é nomeada senadora pola Comunidade de Madrid.
O 4 de marzo de 2012 foi elixida secretaria de organización do PSM-PSOE no 12.º Congreso rexional do partido.
Khalil Gibran
Gibran Khalil Gibran (en جبران خليل جبران بن ميکائيل بن سعد; en siríaco: ܓ̰ܒܪܢ ܚܠܝܠ ܓ̰ܒܪܢ), nado en Bsharri o 6 de xaneiro de 1883 e finado en Nova York o 10 de abril de 1931, foi un ensaísta, filósofo, narrador, poeta, conferenciante e pintor de orixe libanesa tamén coñecido como Kahlil Gibran. Os seus libros e escritos, de simple beleza e espiritualidade, son recoñecidos e admirados fóra do mundo árabe. O seu nome completo, transliterado para linguas occidentais é Gibran Khalil Gibran, mais no colexio dos Estados Unidos en que viviu e traballou a maior parte da súa vida, un erro de rexistro reduciu o seu nome a Kahlil Gibran.
Na súa relativamente curta, mais prolífica existencia (viviu apenas 48 anos), Khalil Gibran produciu unha obra literaria destacada e artisticamente marcada polo misticismo oriental. A súa obra, acentuadamente romántica e influenciada por fontes de aparente contraste como a Biblia, Nietzsche e William Blake, trata de temas como o amor, a amizade, a morte e a natureza, entre outros. Escrita en inglés e árabe, expresa as inclinacións relixiosas e mística do autor. A súa obra máis coñecida é o libro The Prophet, orixinalmente publicado en inglés e traducido a preto de vinte linguas. Outro libro destacado é o Al-Ajniha al-Mutakassira, en que o autor fala da súa primeira historia de amor.
Traxectoria
Gibran Kahlil Gibran era fillo de Khalil ben Gibran, facendeiro, e de Kamilah Rahmeh, filla do párroco do poboado de Bsherri, onde naceu. Os pais de Gibran eran maronitas (cristiáns dunha seita oriental que, debendo obediencia ao Papa, difire da Igrexa Romana, na liturxia siria e polo non celibato do clero) Aos sete anos de idade, Gibran gustaba de illarse na gruta do mosteiro de Mar Sarkis, máis tarde transformado no seu museo, para dedicarse aos debuxos a fusain, ou a lapis. O seu pai, home enérxico e de pouca instrución, pegáballe por iso. En 1894, cando Gibran tiña once anos, a súa nai, decidida a buscar unha vida mellor para os seus fillos, mudouse a Nova York. Nese momento, o pai de Gibran cumpría prisión por unha acusación de fraude na recollida de impostos. Tres anos despois, foi condenado e foron confiscados os bens da familia.
De Nova York, coa nai e os seus tres irmáns, Gibran foi para Boston e fixou a súa residencia nunha comunidade libanesa, próxima a un barrio chinés. Pouco tempo despois, aos 15 anos de idade, volveu para o Líbano e ingresou na escola Al-Hikmat, e Beirut, institución dirixida polo clero maronita. Gibran dedicouse aos idiomas árabe e francés.
Desexoso de ampliar estilos marchou a París en 1904, instalándose en Vaugirard ata 1910. Coñeceu e viviu o ambiente cultural e artístico do París da época. En 1910 volveu de novo a Boston e o ano seguinte fundou unha especie de agrupación político-social que se propuña loitar contra a tiranía e a opresión en Oriente. Trasladouse á cidade de Nova York e en 1912 publicou o seu libro Al-Ajniha al-Mutakassira, que comezara en 1906. Os seus primeiros textos publicounos na revista libanesa "Al-Manarah", publicación fundada polo propio Gibran xunto con Youssef Howayek. Iniciou tamén nesa época unha serie de viaxes por Europa que enriqueceron a súa bagaxe cultural.
Traballou para a revista al- Funun e despois da desaparición desta, para al Saih. Arredor desta revista foi onde se conformou a agrupación literaria máis importante de toda a literatura do mahyar, "a liga literaria", fundada como tal o 4 de abril de 1920 e na que destacaron entre os seus membros Yubran, Nuayma, Nasib Arida e Rasid Ayyub. Yubran, concienciado e en plena época de apoxeo fecundo, comezou a publicar en inglés. Foi un período que lle outorgou fama mundial. Gibran traballou na confección de The Prophet, que finalmente logrou publicar en 1923, con éxito total e imaxes da súa propia autoría. Antes publicara The Madman e posteriormente The Forerunner. A partir dese momento a súa saúde decaeu constantemente ata o final da súa vida. Obtivo certo recoñecemento social a partir de 1925 co que melloraron as súas condicións de vida.
Gibran Khalil Gibran faleceu o 10 de abril de 1931 en Nova York a causa de cirrose e tuberculose.
Obra
En inglés: thumbnail|Ilustración de The madman, his parables and poems
Póstuma, en inglés:
Coleccións:
Outras:
Traducido ao galego:
David O'Hara
David O'Hara, nado o 9 de xullo de 1965 en Glasgow, é un actor escocés.
Merlín (homónimos)
Merlín pode referirse a:
Amais, o topónimo galego Merlín pode referirse a:
Asistencia gravitacional
A máxima variación de velocidade que pode proporcionar un planeta depende da súa masa e da distancia periapsical á que pasa ó obxecto. O máximo impulso no caso de Venus implica unha variación duns 7 km/s, para a Terra, 8 km/s, Marte 3,5 km/s, Xúpiter 43 km/s ou Saturno 26 km/s.
É unha técnica común nas misións espaciais destinadas ó Sistema Solar exterior, que permite usar menos combustible e aforrar custos, cun deseño máis sinxelo das naves. En troques, a traxectoria vólvese máis longa e complicada para que a sonda pase por un ou varios planetas antes de dirixila ó destino final. Para usar a asistencia gravitacional dos planetas necesítase aproveitar o paso da sonda por unha determinada posición do planeta asistente en relación ó destino final, polo que as misións espaciais teñen "fiestras de lanzamento" en determinados momentos, que hai que aproveitar para a engalaxe. miniatura|Efecto freo gravitacional: A nave espacial está representada polo punto (ángulo superior der.) que se move cara á esquerda e abaixo. O planeta (pelota negra) móvese cara abaixo. O sistema de coordenadas (abaixo á esq.) amosa a velocidade da nave, a liña vermella máis fina amosa a velocidade constante que tería a nave se non se usara o efecto para acelerala.
Ligazóns externas
Español:
Inglés:
Parámetro estatístico
Un parámetro estatístico é un parámetro que clasifica unha distribución de probabilidade. Pode referirse a unha característica numérica dunha poboación estatística ou a un modelo estatístico.
Na inferencia estatística os parámetros non son sempre observables, e a tarefa do estatístico é inferir o que poida deses parámetros a partir das observacións da variable aleatoria. Noutras ocasións os parámetros poden fixarse pola natureza do procedemento empregado, por exemplo, polo número de graos de liberdade nun contraste khi-cadrado.
Juan Carlos Vilar Pérez
Juan Carlos Vilar Pérez, nado en Cerponzóns (Pontevedra) o 4 de decembro de 1958, é un profesor e debuxante galego.
Olveira, Olveira, Ribeira
Olveira é un lugar da parroquia de Olveira no concello coruñés de Ribeira, na comarca da Barbanza. Segundo o padrón municipal (INE 2012) ten 277 habitantes (140 homes e 137 mulleres).
Juan Carlos Vilar Pérez
Traxectoria
Estudou Maxisterio na Escola Normal de Pontevedra. Deu clases a adultos no cárcere da Parda e desde o seu peche no Centro Público de Educación e Promoción de Adultos (EPAPU) Nelson Mandela do Centro penitenciario da Lama, da que é director. Xogou na SD Teucro entre 1978 e 1984.
Como debuxante ten formación autodidacta, en base a gravados de grandes pintores. Comezou debuxando a lapis e carboncillo, e a súa técnica derivou ao gouache, tinta chinesa e acrílico. Ten un estilo realista, e os seus cadros adoitan recrear paisaxes urbanas e naturezas mortas, recreándose nos pequenos detalles
Comezou expoñendo de forma colectiva en 1974 no Liceo de Vilagarcía de Arousa. En 1982 fixo a súa primeira exposición individual na Sala Albatros de Pontevedra, e en 1995 expuxo no Teatro Principal da mesma vila. En 1986 foi seleccionado no certame Novos Valores do Museo de Pontevedra.
Ilustrou o libro de Pepy G. Clavijo Pontevedra, de los nombres propios de las calles (1996), así como a súa reedición Las calles de Pontevedra (2008).
Relixión da Grecia antiga
miniatura|300px|dereita|Ruínas do templo de Zeus. A relixión da Grecia antiga, tamén coñecida como Helenismo, (Ἑλληνισμός) é un conxunto de crenzas e rituais practicados na Grecia antiga en forma de relixión popular e de diversos cultos. Os diversos grupos diferían dabondo como para falar de relixións gregas ou "cultos" en plural, malia que a maioría deles compartían moitas semellanzas.
A maioría dos antigos gregos louvaba ós deuses olímpicos: Zeus, Poseidón, Hades, Apolo, Ártemis, Afrodita, Ares, Dioniso, Hefesto, Atenea, Hermes, Deméter, Hestia e Hera. Non era raro que diferentes cidades adorasen ás mesmas deidaes, ás veces con epítetos que os distinguían e identificaban a súa orixe local.
As prácticas relixiosas dos gregos comprendían toda Grecia, as illas e costas Xonia en Asia Menor, a Magna Grecia (Sicilia e sur de Italia), e ata as colonias gregas espalladas polo oeste do Mediterráneo.
Bleach
Bleach (ブリーチ, Burīchi?) é un manga e anime de Kubo Tite (久保 帯人). Ata xuño de 2009 editáronse 40 tomos no Xapón. Os novos capítulos publícanse semanalmente en Shōnen Jump magazine. O número total de capítulos no manga ata o momento é de 292. O anime emítese todos os mércores, en TV Tokyo (canle de televisión xaponesa) e ata o momento saíron ao aire 230 episodios.
Sinopse
A serie segue a vida de Kurosaki Ichigo, un estudante de instituto de 15 anos que ten a facultade de ver espíritos. Un día unha shinigami (literalmente "deus da morte" en xaponés) chamada Kuchiki Rukia termina en casa de Ichigo perseguindo un Hollow (baleiro en inglés, que é un espírito maligno creado pola extrema tristeza dunha alma moi apegada a algo terrenal ou por ser devorada por outro Hollow) que ataca á súa familia seguindo o aroma do gran reiatsu (poder espiritual) que Ichigo posúe. No transcurso da loita Rukia é ferida gravemente, polo que decide transferir unha parte dos seus poderes a Ichigo converténdoo en shinigami.
A partir de aquí, comezan as aventuras de Ichigo e Rukia, e a medida que transcorre a serie, vaise profundizando a trama e vanse desentrañando misterios do mundo dos shinigami, a Sociedade de Almas, e a acción toma lugar tanto neste mundo como no "outro".
O destino dos shinigami é guiar ata a Sociedade de Almas aos Plus (Positivos, espíritos moi ligados á terra pero que non son malvados) mediante o "enterro da alma" e "purificar" os Hollow, o que consiste en atacarlles cunha Zanpakutoh (espada segadora de almas que porta todo shinigami) e envialos á Sociedade de Almas como aos Plus, protexendo deste xeito as almas e aos seres humanos, mantendo o balance en ambos mundos.
A serie está cargada de personaxes interesantes. Tamén Ichigo verase acompañado dos seus amigos, o que fai que teña un bo toque de humor e moi boa trama sentimental.
Landeira
O topónimo Landeira pode referirse a:
Áptico
miniatura|250px|Fósil dun áptico. (Tamaño real, 1 cm) O áptico (Aptychus) é unha estrutura exclusiva das amonitas.
Etimoloxía
O termo do latín científico Aptychus (plural Aptychi) está tirado do grego antigo ἀ- 'privativo' e πτυχή ptyché, 'dobra', 'prega',
Características, estrutura e posíbeis funcións
miniatura|350px|Algúns exemplos de ápticos.
Era un tipo de opérculo calcificado que se situaba cerca da abertura da cuncha do animal e funcionaba a modo de "porta", protexendo as partes brandas do individuo unha vez pechada, ou talvez unha especie de mandíbula como a dalgúns cefalópodos modernos.
Está composto por un par de pezas simétricas de calcita, que teñen a aparencia das valvas dos bivalvos, das que se diferencian porque as estrías de crecemento encóntrans na parte cóncava.
A función exacta deste dispositivo segue a ser incierta. Algúns autores considérano como un dispositivo da mandíbula, mentres que outros pensan que é un opérculo. Puido ter, quizais, unha función similar á da cuncha da cabeza do náutilo actual.
Nalguhnas amonitas os ápticos encontrábanse dentro das cámaras de habitación, en cuxo caso serían estruturas mastigadoras de individuos malacófagos, é dicir, comedores de organismos con cuncha.
Son difíciles de encontrar ao lado da cuncha das amonitas ás que pertenceron debido a que a cuncha seguiría flotando unha vez morto o organismo, mentres que o áptico se desprendería ao descompoñérense as partes brandas.
Os ápticos (ou Aptychi) encóntranse a miúdo ben conservados como fósiles, pero rara vez se encontran canda as cunchas de ammonitas. Isto foi a cuasa de que inicialmente se clasificaran como un tipo de bivalvos. Encóntranse en rochas desde o Devoniano ao Cretáceo. Existen moitos tipos de ápticos, que varían na súa forma e nas estruturas das súas superficies internas e externas, pero debido á rareza do seu descubrimento cerca do resto da cuncha, a pertenza de moitos deles a unha amonita particular segue sendo incierta.
Carlos Sobera
Carlos Javier Sobera Pardo, nado en Barakaldo, Biscaia, o 11 de agosto de 1960, máis coñecido como Carlos Sobera, é un actor, presentador de televisión e ex-profesor universitario español.
Biografía
O seu primeiro contacto co mundo teatral foi en 1980 cando creou, no seu Bilbao natal, o grupo La Espuela. O grupo mantívose activo ata 1986 e nese tempo representou La dama del alba de Alejandro Casona, Viva el Duque nuestro dueño de Alonso de Santos e Balada de los tres inocentes de Pedro Mario Herrero. Paralelamente, licenciouse en dereito pola Universidade de Deusto e foi profesor de Dereito Civil da Universidade do País Vasco desde 1987 ata 1997. Aquí, en 1987, e xunto ao tamén profesor e crítico teatral Pedro Barea fundou o Aula de Teatro da Universidade, onde realiza labores de interpretación, dirección e produción, ademais de ser o coordinador ata 1995. Esta iniciativa recibiu o Premio Ercilla ao mellor labor teatral en 1994.
En 1994 empezou a traballar para a televisión autonómica vasca, Euskal Telebista, sendo o guionista de Boulevard, programa presentado por Anne Igartiburu. En 1995 foi un dos creadores do concurso Os xoves, mudanza, emitido pola TVG. Debutou como presentador en Euskal Telebista á fronte do programa mensual Ciudadanos e posteriormente co espazo diario Arde la tarde.
En 1996 chega o seu debut cinematográfico, cando protagoniza, con Imanol Arias a película Rigor Mortis de Koldo Azkarreta. En 1997 deu o salto a unha televisión nacional, presentando en La 2 o espazo semanal PC Adictos. Con todo, a súa popularidade chegaría por mor da súa intervención en series Al saír de clase ou Quítate tú para ponerme yo, ambas de Telecinco.
O salto definitivo á fama alcánzao en 1999 cando Telecinco encárgalle a condución do seu novo concurso diario, ¿Quiere Ser Millonario? 50 por 15. Con este espazo obtén múltiples recoñecementos como tres premios TP de Ouro -entre eles o de mellor presentador-, o Premio Zapping ou o premio Sexta Avenida ao mellor comunicador. O seu peculiar modo de realizar as preguntas, arqueando as cellas, deulle gran popularidade. Compatibiliza o seu paso por Telecinco coa presentación doutros concursos en televisións autonómicas, entre os que destaca Date el bote, en ETB 2, que se mantén sete tempadas no aire (2002-2009).
De forma paralela ao éxito televisivo, roda varias películas como Fin de trayecto de Pedro Zancajo, El forastero de Federico García Hurtado, Aquí hemos llegado de Yolanda García Serrano ou La Camisa del revés de Javier Elorrieta. En teatro, xira por España protagonizando, con Àngels Gonyalons Palabras encadenadas, baixo a dirección de Tamzin Townsed.
En 2004 abandona Telecinco para incorporarse a Antena 3, que lle encarga a condución de múltiples concursos, como ¿Hay trato?, Números locos, 1 contra 100, El invento del siglo ou Jeopardy, a maioría cancelados de forma prematura polos seus resultados de audiencia.
Tamén en Antena 3, Sobera volve porse á fronte de 50x15, agora baixo o título ¿Quién quiere ser millonario?, que logra converterse no concurso máis visto de televisión en España en 2006, con máis de tres millóns de espectadores e un 23% de cota de pantalla. O éxito da audiencia queda referendado con dous premios TP de Ouro ao mellor concurso (en 2005 e 2006) e un nomeamento para Sobera como mellor presentador de programas de entretemento (en 2005).
Culturgal
miniatura|300px|Espazo libro na Culturgal 2014. Culturgal ou Cultur.gal é a Feira das Industrias Culturais de Galicia, celebrada desde 2007 na cidade de Pontevedra. Naceu co obxectivo de promover, apoiar e reforzar a acción cultural que se desenvolve en Galicia e, tamén, remarcar o valor social e económico desa acción cultural.
Carlos Sobera
Biografía
En abril de 2008 anunciouse a súa fichaxe por Televisión Española, pechando así a súa primeira etapa en Antena 3. O 9 de xullo dese ano debutou como presentador de La 1 co concurso ''Canta! Singstar'', aínda que semanas antes xa exercera de mestre de cerimonias na gala de entrega dos Premios ATV 2007, emitida pola mesma cadea. Ao longo do 2009 presenta o programa Lo mejores años de nuestra vida, con grande éxito de audiencia. Tanto como para pór en marcha unha xira teatral baseada no programa. Seis meses despois, en xaneiro de 2010 comeza a presentar o concurso La lista, en La 2. Ese mesmo ano traballa na televisión 7RM da Rexión de Murcia e presenta o programa de televisión Consumidores, centrado nos dereitos dos consumidores, tamén o presentará en ETB2, xunto a Adela González meses despois.
En febreiro de 2011 regresa á televisión nacional para presentar, de novo, un concurso titulado Atrapa un millón, baseado no formato británico The Million Pound Drop Live, neste caso en Antena 3. e un mes despois estrea, na mesma cadea, o concurso diario El tercero en discordia, sendo retirado poucas semanas despois.
Culturgal
Organizadores
No 2010 entra a formar parte do proxecto NóComún até 2013. Este colectivo de profesionais da comunicación e da cultura organizou dúas das edicións: a de 2011 e a de 2012.
Carlos Sobera
Biografía
Nesta mesma cadea estreou no 2012 outro programa chamado Avanti ¡que pase el siguiente! con colaboracións como a do Mag Lari ou Angy Fernández. O programa tamén é retirado no verán pola súa baixa audiencia.
En setembro de 2012, foi atacado por un elefante durante as súas vacacións en Kenya. A súa muller caeu sobre unhas ortigas. Estivo coxo un período de tempo. En Atrapa un millón fíxose alusión a devandito suceso. Os dous temas eran "Elefantes" e "Ortigas". No mesmo programa, Carlos fixo varias bromas sobre iso nas preguntas posteriores.
Culturgal
Culturgal 2007
A Asociación Galega de Editores puxo en marcha no Pazo da Cultura de Pontevedra a Culturgal, Feira do Libro e da Industria Cultural, desde o 10 ao 13 de maio co obxectivo de compartir cos asistentes a oferta cultural producida en Galicia desde a perspectiva de todos os sectores implicados na industria cultural: autores, tradutores, deseñadores, técnicos culturais, bibliotecarios, ilustradores e debuxantes, produtores, guionistas, fotógrafos... miniatura|175px|esquerda|[[Yolanda Castaño recitando na Coruña na Culturgal 2008.]] Durante os catro días de duración da feira proxectáronse 40 películas, celebráronse 15 actos onde os autores asinaron os seus libros, 15 concertos, cinco exposicións, igual número de talleres e outras tantas mesas redondas, ademais da presentación de oito discos.
Liñaio
O topónimo galego Liñaio pode referirse a:
María Ángela Nieto
María Ángela Nieto Toledano, nada en Madrid o 1 de marzo de 1960,  é unha científica española, doutora en Bioquímica e Bioloxía Molecular, que desenvolve o seu labor no Instituto de Neurociencias de Alacant —centro mixto do Consello Superior de Investigacións Científicas (CSIC) e a Universidade Miguel Hernández de Elx (UMH).
Culturgal
Culturgal 2008
Neste ano pasouse a celebrar a Culturgal do 4 ao 7 de decembro no Palacio de Exposicións e Congresos (Palexco) da Coruña debido a problemas económicos e de espazo. Esta segunda edición pretendeu incrementar a presenza de público profesional e a participación deste en todos os ámbitos culturais. Ao mesmo tempo, a feira serviu para analizar o sector e o estado actual das empresas de produción en encontros entre expertos e profesionais. Culturgal acolleu as II Xornadas das Industrias Musicais de Galiza e a Xornada Profesional sobre o Libro de Edición. Finalmente, presentouse oficialmente a Asociación Profesionais de Xestores Culturais de Galiza. miniatura|175px|[[Carlos Blanco Vila, na Culturgal 2010.]]
Kuroishi
Kuroishi (黒石市, くろいしし, Kuroishi-shi) é un concello da prefectura de Aomori no Xapón. Está situado ó norte da rexión de Tōhoku e no centro-sur da prefectura, no norte da illa de Honshū. A súa superficie é de 216,96 km² e a poboación de 36.756 habitantes (2009) e ten unha densidade de poboación de 169 h/km².
María Ángela Nieto
Traxectoria profesional
En 1988, trasladouse ao Instituto de Investigacións Biomédicas AS en Madrid para estudar morte celular programada con Abelardo-López-Rivas.
Culturgal
Culturgal 2010
“Se é cultura está no Culturgal 2010”, así se presentou a terceira edición que tivo lugar en Pontevedra os días 26, 27 e 28 de novembro. A Feira pretendeu ser unha ferramenta para a promoción da lingua a través da dirección xeral de Política Lingüística así como para o intercambio de experiencias en diferentes disciplinas con países lusófonos, como mostra a actuación de Deolinda, de Érika Machado e de Kiko Klaus.
Kuroishi
O concello de Kuroishi limita cos concellos de Fujisaki, de Inakadate, de Hirakawa e de Aomori.
María Ángela Nieto
Traxectoria profesional
En 1989, uniuse ao National Institute for Medical Research en Londres para traballar con David Wilkinson no illamento de xenes implicados no desenvolvemento do sistema nervioso. En 1993 conseguiu un posto de Científico Titular (CSIC) no Instituto Cajal de Madrid, e desde entón dirixe un grupo interesado nos movementos celulares durante o desenvolvemento embrionario e as patoloxías no adulto.
Culturgal
Culturgal 2011
Alén disto, mostrou como novidades a Tenda de Culturgal, as “Noites do Culturgal”, programación nocturna que se desenvolveu en espazos singulares da cidade de Pontevedra e no Teatro Principal, e o Off Culturgal (sesión de presentacións en formato Pecha Kucha: 20 imaxes, cada unha das cales ten unha duración de 20 segundos onde se presentarán as propostas de novos creadores galegos no ámbito do deseño, a arquitectura, a gastronomía ou a fotografía). miniatura|esquerda|[[Ignacio Vilar na Culturgal 2012.]]
María Ángela Nieto
Traxectoria profesional
En 2000, con Amparo Cano, mostraron que Snail é un potente represor da E-cadherina, conferindo propiedades migratorias e activándose na fronte de invasión tumoral (Nat Cell Biol., 2000). Este estudo contribuíu ao comezo do campo Snail-EMT-cancro identificado por ISI como "Emerging Research Front" en Molecular Medicine1. En 2000, foi promocionada a Investigadora Científico Directora do Departamento de Neurobiología do Desenvolvemento e elixida EMBO member. O seu grupo atopou despois que Snail regula o ciclo celular e confire resistencia á morte, favorecendo a migración fronte á división celular e conferindo vantaxe ás células embrionarias e tumorales para alcanzar territorios distantes e formar tecidos ou metástasis, respectivamente (Xenes & Dev, 2004).
Culturgal
Culturgal 2012
A quinta edición da Culturgal tivo lugar en Pontevedra do 30 de novembro ao 2 de decembro co lema "A Casa da Cultura é a túa casa, ti tes a chave". Contou coa participación de 70 entidades e 140 actividades (dez máis que no 2011). A principal novidade foi a programación familiar adicada especialmente aos máis pequenos.
Na programación en xeral destacaron as conversas con  Ignacio Escolar, Xosé Monteagudo e Rexina Vega,  o encontro co actor Luís Tosar e a lectura por parte de Manuel Rivas dun fragmento da súa última novela, As voces baixas. Tamén destacou unha presentación da obra completa e a Asociación de Roberto Vidal Bolaño co motivo da dedicación do Día das Letras Galegas á figura do dramaturgo en 2013.
María Ángela Nieto
Traxectoria profesional
A contribución principal das súas investigacións é o estudo da transición epitelio-mesénquima durante o desenvolvemento embrionario e a súa activación aberrante en diversas patoloxías do adulto.
Culturgal
Culturgal 2013
Co slogan “Ti contas no Culturgal” desenvolveuse durante o 29, 30 de novembro e o 1 de decembro en Pontevedra a sexta feira das Industrias Culturais.
María Ángela Nieto
Traxectoria profesional
Ademais do seu traballo como Directora do Grupo de Movementos Celulares en Fisiología e Patoloxía do Instituto de Neurociencias, CSIC-UMH Alacante, compaxina este labor con outros cargos en diversas institucións tanto públicas como privadas.
Culturgal
Culturgal 2013
No programa houbo presentacións de libros, discos, música ao vivo, novos formatos en audiovisual, produtos tecnolóxicos e actividades para público familiar. Incluíu un total de 151 actividades dentro da programación xeral, máis dúas exposicións permanentes que acolleu o recinto feiral do Pazo da Cultura. Amais a Feira abranguía a programación profesional, cun programa dirixido, por unha banda, ao profesorado, e por outra, a diferentes axentes que operan no sector cultural. O programa 2013 incorporou temáticas e iniciativas emerxentes no mundo cultural como o cooperativismo, os novos mecenados e formas de financiamento e as propostas saídas do ámbito rural.
Culturgal 2014
A sétima edición da Culturgal desenvolveuse o 5, 6 e 7 de decembro baixo o lema “Constrúe Culturgal” con novidades como a incorporación da gastronomía, o establecemento dunha entrada de pago para o público xeral, un Espazo Bebés orientado a idade entre 0 e 3 anos e actividades relacionadas coa arte contemporánea. Ademais, na Culturgal 2014 ofreceuse a posibilidade de coñecer a Feira a través de visitas guiadas en lingua de sinais.
No Espazo Infantil desenvolvéronse actividades relacionadas coa música (O Gatuxo de Maxín Blanco), que terá maior presenza no Espazo Carpa, a arte (Un artista na escola) e, principalmente, coa literatura (Estación Nadal de Mamá Cabra), a que tamén contará cun espazo propio. miniatura|esquerda|300px|A banda galega [[Arrythmia na Culturgal 2014.]] O Espazo Foro acolleu a presentación do .gal así como a gastronomía (Ao redor das cervexas artesanais), a moda, a literatura (encontro co autor e ilustrador da serie Formig4s) e a tecnoloxía.
O prazo de reserva de stands para a Culturgal 2014 estivo aberto nun período de case cinco meses. Unha vez rematado o prazo, foron 64 os contratados e 68 as entidades expositoras que fixeron uso deles. A destacar a incorporación da artesanía na Feira con 8 expositores; relacionados co libro houbo 19, 13 vinculados ao teatro e ao ámbito infantil, 8 de audiovisual e tecnoloxía, 3 de música e 7 de carácter institucional.
Aspiraban ao Premio do Público deste ano o Cineuropa, Viñetas desde o Atlántico e Diario Cultural (dirixido pola poeta e xornalista Ana Romaní), sendo este último o gañador.
Finalmente, esta edición culminou coa publicación da memoria da Culturgal Feira das Industrias Culturais 2014. Un balance que recolle a metodoloxía de traballo da organización da Feira, as principais claves de acción, as novidades e, por suposto, as cifras da Culturgal. Números de gastos e ingresos que demostran como se vai incrementando o peso de novas vías de financiamento como a venda de entradas e o sponsoring. miniatura|[[Pazo da Cultura de Pontevedra.]]
Culturgal 2015
A Culturgal 2015 foi o 4, 5 e 6 de decembro en Pontevedra.
Era viquinga
A Era viquinga foi un período da historia de Europa (posterior á Idade de Ferro xermánica), especialmente do Norte de Europa e da historia de Escandinavia, que durou entre os séculos VIII e XI. Os viquingos escandinavos exploraron Europa a través de océanos e ríos para comerciar e guerrear. Acadaron as terras de Islandia, Groenlandia, Newfoundland e Anatolia. Ademais, hai evidencias que apoian a lenda de Vinland, segundo a cal os viquingos chegaron máis ao oeste de América do Norte.
Consideracións históricas
En Inglaterra, a Era viquinga comeza o 8 de xuño de 793, co saqueo da abadía de Lindisfarne, coñecida no continente. Os monxes foron asasinados, lanzados ó mar ou levados como escravos como parte do botín. Tres barcos viquingos arribaron á Baía de Portland tres anos antes, pero o máis probable é que se tratase dunha expedición comercial. Lindisfarne foi distinto. A devastación de Northumbria conmocionou e alertou as cortes reais de Europa. Este suceso formou unha imaxe dos viquingos que se mantivo durante os seguintes doce séculos. Non foi ata a década dos noventa do século XIX que os historiadores de fóra de Escandinavia comezaron a reconsiderar a súa concepción dos viquingos, recoñecendo as súas habilidades na arte, a tecnoloxía e como mariñeiros.
Ata o reinado da raíña Vitoria I do Reino Unido, os viquingos eran representados coma xentes violentas e sedentas de sangue. As crónicas da Inglaterra medieval sempre os retrataron como "voraces lobos entre ovellas". Durante o século XIX, a percepción popular cambiou. En 1920, un casco alado foi presentado como unha figura do radiador dun modelo de coche da marca Rover. Isto supuxo a rehabilitación cultural dos viquingos en Gran Bretaña.
Os primeiros cambios de moitas imaxes anti-viquingas comenzaron no século XVII. Edicións de eruditos sobre a Era viquinga chegaban a algúns lectores en Gran Bretaña. Os arqueólogos comenzaron a escavar en busca do pasado viquingo en Inglaterra. Os lingüistas investigaron para buscar expresións e proverbios rurais de orixe viquingo. Os dicionarios de lingua nórdica antiga, permitironlles ós vitorianos coñecer as primeiras sagas islandesas.
En Escandinavia, Thomas Bartholin e Ole Worm, os eruditos dinamarqueses do século XVII, e Olof Rudbeck en Suecia foron os primeiros en establecer as normas para o uso de inscriccións rúnicas e sagas islandesas como fontes. Na segunda metade do século XVIII as sagas islandesas eran usadas aínda como unha fonte histórica importante, pero a era viquinga era lembrada como un período bárbaro e incivilizado na historia dos países noruegueses. Ata fai pouco, a historia da era viquinga estaba baseada en gran parte nas sagas islandesas, a historia dos dinamarqueses (Chronica Jutensis escrita por Saxo Grammaticus), a crónica de Néstor e crónica Cogad Gáedel re Gallaib (a guerra dos irlandeses contra os estranxeiros). Aínda uns poucos estudosos consideran fiables estas fontes, aínda que os historiadores de hoxe en día confían máis na arqueoloxía e a numismática, disciplinas que fixeron valiosas contribucións para entender este período.
Xeografía
miniatura|300px|Expedicións viquingas (liña azul); Asentamentos viquingos (área verde). Hai varias teorías respecto ás causas das invasións viquingas. Para a xente que vivía ó longo da costa parecería natural buscar terras navegando. Outra razón é que este período, Inglaterra, Gales e Irlanda, os cales estaban divididos en reinos que se enfrontaban entre si, eran débiles para opoñerse, polo que eran unha presa fácil. Porén, os francos tíñanse defendido ben dos seus ataques fortificando os portos. As ganas de aventuras tamén podería ser outro factor. Unha razón para as incursións crese que foi a superpoboación causada polos avances tecnolóxicos, como o uso do ferro. Aínda que outra causa puido ser a expansión dos francos polo sur dos territorios escandinavos e os conseguintes ataques ós pobos viquingos. Outro posible factor que puido contribuír, é que Harald Fairhair uniu ós pobos de Noruega naquel entón e os guerreiros contrarios a el que foron desprazados non terían a onde ir, polo que estes viquingos serían guerreiros en busca de subsistencia e bases dende as que poder atacar a Harald. Unha teoría que se suxeriu, é que os viquingos sementaban os cultivos despois do inverno e logo ían realizar as súas incursións. Entón volvían a casa co seu botín, para a colleita. Un importante centro de comercio foi Hedeby, xunto á fronteira cos francos, foi un importante cruzamento de camiños ata a súa destrución polos noruegueses nunha disputa interna, cara o ano 1050. York foi o centro do reino de Jórvík dende o ano 866, e os restos atopados, amosan que no século X, os seus intercambios comerciais chegaban mesmo alén do Imperio bizantino, aínda que ben puideron ser importacións, e non hai razón para supoñer que os varegos viaxaron realmente máis aló do Imperio bizantino e do Mar Caspio.
Francia
A rexión francesa de Normandía toma o seu nome dos invasores viquingos que foron chamados "Homes do Norte" ("Nor" significaba Norte; "Mand", Home; e a terminación "ia" era usada para designar terras ou zonas).
A primeira incursión viquinga comeza entre os anos 790 e 800, na costa oeste de Francia, atacando en verán e pasando o inverno en Escandinavia. Varias áreas costeiras perdéronse durante o reinado de Luís o Piadoso. As incursións causaron graves danos en Ruán e Jumièges. Os atacantes buscaban facerse cos tesouros gardados nos mosteiros, os cales eran unha presa doada pola incapacidade dos monxes para se defender. Unha expedición remontou o río Sena ata chegar a París. Despois do ano 851, comezaron a establecerse no val baixo o Sena para pasar alí o inverno. Dúas veces máis na década de 860 chegaron a París deixándoa cando conseguían botín abondo ou recibían subornos por parte dos reis da Dinastía Carolinxia.