cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Paso de San Gotardo
Nome
O paso dedicouse en 1236 a San Gotardo de Hildesheim (960–1038), abade de Hersfeld, e máis tarde bispo de Hildesheim (1022). Fillo do arcebispo Federico de Salzburgo, Gotardo foi o abade do mosteiro beneditino de Nieder Altaich en 996 e reformou outros mosteiros baixo o padroado de Henrique II do Sacro Imperio Romano Xermánico. Seu hospital para viaxeiros de San Moritz, cerca de Hildesheim, faríase famoso.
Unha capela dedicada a San Gotardo (falecido en 1038, canonizado en 1131), que é considerado o patrón dos pasos de montaña, foi construída na vertente sur do paso e consagrada polo arcebispo de Milán en 1230.
Túneles feroviarios e de estrada
Este túnel, combinado con dous túneles máis curtos que se planea se constrúan cerca de Zúric e Lugano, reducirán nunha hora a viaxe en tren de Zúric a Milán, que na actualidade dura tres horas e 40 minutos, ademais de incrementar o número e o tamaño dos trens que poden operar nesta ruta.
Victoriano Sánchez Barcáiztegui
Ingresa na Armada aos 15 anos e despois de navegar en diferentes buques é nomeado Comandante da Estación Norte de Río de la Plata en 1864. Polos méritos alcanzados no heroico combate do Callao é ascendido a Capitán de Navío de primeira clase en 1868. Posteriormente é o primeiro director da Escola Naval de Ferrol e Comandante Xeral do Arsenal.
Como Comandante Xeral da Escuadra do Norte no Cantábrico dirixe as operacións a bordo do Colón onde cae morto alcanzado pola metralla o 26 de maio de 1875. Os seus restos foron trasladados ao Panteón de Marinos Ilustres en San Fernando.
Recoñecementos
Un destrutor da Armada Española levou o nome Sánchez Barcáiztegui. Foi botado en 1926 e dado de baixa en 1964. Durante a guerra civil permaneceu baixo o mando republicano.
Unha rúa de Ferrol, localizada no barrio da Magdalena, leva o seu nome.
Cruz de Borgoña
miniatura|200px|A Cruz de Borgoña. miniatura|200px|Distintivo de cola dos avións do [[Exército do Aire de España.]]
Este emblema foi incluído nos escudos de armas e nas bandeiras de España, tanto de terra como de mar, desde 1506, época da súa introdución coa Garda borgoñoa de Filipe o Fermoso, até Xoán Carlos I.
A Cruz de Borgoña desapareceu do escudo de armas do rei de España, e do seu estandarte, no reinado de Filipe VI, así como nos estandartes, bandeiras, bandeirolas, guións, pendóns e confalóns das Forzas Armadas de España.
Esta cruz tamén é a orixe do símbolo distintivo que marca as colas dos avións do Exército do Aire de España. Varios historiadores aeronáuticos indican que a primeira vez que se pintou a Cruz de Borgoña sobre un aeroplano foi a principios da Guerra Civil española por orde do xeneral Franco sobre un fondo branco, ao tempo que fixo desaparecer a bandeira tricolor da II República, o 8 de agosto de 1936.
Historia
miniatura|200px|Escudo do rei [[Xoán Carlos I de España|Xoán Carlos I.]]
Parece ser que a aspa de Borgoña foi o distintivo da facción borgoñoa na Francia da guerra dos Cen Anos, a partir do duque Xoán sen Medo de Borgoña (duque entre 1404 e 1419), xa que Santo André é o patrón de Borgoña.
Foi o rei Filipe I o Fermoso quen, en 1506, tras contraer matrimonio coa raíña Xoana I de Castela, introduciu en España o signo distintivo da casa da súa nai, María de Borgoña.
Como símbolo vexilolóxico, foi o máis utilizado até 1785 nas bandeiras españolas.
En terra, esta bandeira, branca coa cruz de Borgoña en vermello, ondeou quizais por primeira vez como insignia española na batalla de Pavía, en 1525 (aínda que as aspas vermellas eran lisas, sen nós, e o exército de Carlos I era máis ben hispano-xermano), e é a máis característica das utilizadas polos terzos españois e rexementos de infantaría do Imperio español durante os séculos XVI, XVII, XVIII e comezos do XIX.
Desde Carlos I, cada compañía tiña a súa propia bandeira, na que a cruz figuraba sobre fondos de moi diversa forma e colorido (nos que ás veces se incluían xeróglifos ou motivos heráldicos do oficial ao mando).
Ao acceder ao trono Filipe II, ordenou que, ademais das bandeiras de cada compañía, cada terzo levase outra en cabeza de cor amarela coas aspas de Borgoña en vermello. A pesar desta variedade, a cor branca foi a máis utilizada como pano de fondo, sobre todo nas bandeiras coronelas. A este respecto, un decreto de Filipe V dado en 28 de febreiro de 1707 dicía:
miniatura|400px|Bandeiras dos rexementos españois: Bandeira Coronela co estandarte real que portaba o primeiro batallón, e Bandeira de Ordenanza ou Batallona coa cruz de Borgoña, que portaban o segundo e o terceiro batallón. Se o Rexemento se refundía nun único batallón, superpoñíanse ambas as bandeiras na única. Acompañábanse de catro coroas con catro escudetes da cidade de orixe da unidade. As bandeiras son cadradas, con cada lado de 1,5 m e hastas de 2,5 m (ordenanzas desde 1762).
Posteriormente a 1785, a versión de aspa vermella sobre fondo branco sería tamén a bandeira adoptada polo movemento carlista tras constituírse no século XIX. Na guerra carlista de 1833-1840, a borgoñoa aínda seguía sendo a bandeira do Exército, ou sexa, das forzas regulares liberais (o Exército non adoptou a vermella e amarela até 1843), non sendo empregada polas tropas do bando carlista. Despois da citada unificación de bandeiras en 1843, xurdiu un estandarte militar híbrido cunha pequena aspa borgoñoa na franxa amarela central da vermella e amarela, normalmente debaixo dun escudo redondo coos cuarteis de Castela e León. Contra 1923 ditas aspas borgoñoas das vermello-amarelas do Exército empezaron a gañar en tamaño, superpoñéndose ás franxas vermella superior e inferior (o cal obrigou a recorrer a diferentes matices de vermello).
A aspa borgoñoa como emblema político propio carlista é tardía: foi o 24 de abril de 1935, en época de Manuel Fal Conde, coincidindo coa reorganización do Requeté, por aquel entón un grupo paramilitar clandestino, sendo utilizado posteriormente por rexementos tradicionalistas e requetés carlistas durante a Guerra Civil española dentro do bando nacional.
En mar a fóra, as bandeiras coas aspas de Borgoña empregáronse como bandeiras de proa e como pavillóns da Armada e da Mariña mercante.
Tamén foi o "estandarte vicerreinal" nos vicerreinados da Nova España.
Durante a guerra da independencia hispanoamericana, os patriotas ecuatorianos da Primeira Xunta de Goberno Autónoma de Quito usaron unha bandeira vermella coa cruz de Borgoña en branco, para indicar a súa oposición á monarquía española. Esta bandeira é coñecida como "bandeira do dez de agosto de 1809".
Hoxe en día moitas bandeiras americanas recordan no seu deseño a Cruz de Borgoña e o seu pasado español como, por exemplo, a bandeira do departamento de Chuquisaca en Bolivia, ou as dos estados estadounidenses de Florida e Alabama.
A bandeira ondea sobre o castelo de San Felipe del Morro e o forte de San Cristóbal en San Juan, Porto Rico.
Toholampi
Toholampi é un municipio de Finlandia situada na rexión de Ostrobotnia Central. En 2018 a súa poboación era de 3 173 habitantes. A superficie do termo municipal é de 616,89nbsp;km2, dos cales 8,07 km2 son auga. O concello ten unha densidade de poboación de 5,21 hab./km².
Limita cos concellos de Kannus, Kokkola, Lestijärvi e Sievi, este último pertencente á rexión veciña de Ostrobotnia do Norte.
O concello é unilingüe en finés.
Tempada 2008-09 do HC Liceo
A tempada 2008-2009 foi 30ª tempada consecutiva do H.C. Liceo na OK Liga, a máxima categoría do hóckey a patíns do Estado español. Esta foi a quinta tempada consecutiva en branco do club galego, aínda que conseguiu o subcampionato de liga e a I Copa Galiza (título non oficial).
Outros artigos
Temporada 2008-2009 del Hockey Club Liceo de La Coruña
Scatman John
Recibiu 14 discos de ouro e 18 de platino polos seus álbums e sinxelos. Ademais, recibiu o premio Annie Glenn polo seu servizo á comunidade de tatexos e foi incluído no Salón da Fama da National Stuttering Association.
Scatman John morreu de cancro de pulmón na súa casa dos Ánxeles aos 57 anos de idade.
Traxectoria
John Paul Larkin foi tatexo desde que empezou a falar, o que lle produciu unha infancia emocionalmente traumática. Incluso no cumio do seu éxito en 1995, os xornalistas afirmaban que durante as entrevistas "dificilmente terminaba unha frase sen repetir a última sílaba seis ou sete veces". Con 12 anos empezou a ir a clases de piano, e con 14 iniciouse na arte do scat singing mediante gravacións de Ella Fitzgerald e Louis Armstrong entre outros. O piano supuxo para el un medio de expresión artística que compensaba as dificultades ó falar. Recalcou nunha entrevista en 1996 que "tocar o piano supuxo para min unha forma de falar... Escondinme tralo piano porque tiña medo de falar."
Nos anos 70 e 80 converteuse nun pianista profesional de jazz, tocando varias pezas en diversos clubs arredor dos Ánxeles. En 1986 lanzou o seu primeiro álbum, ó que chamou John Larkin coa discográfica Transition label. As copias de dito álbum son hoxe extremadamente raras. Porén, afirmaba ter "miles de elas tiradas no cuarto de baño" da súa casa. Xa daquela o alcoholismo e a drogadicción comezaban a dinamitar a súa vida. Cando o seu amigo o músico Joe Farrell, que tamén tiña problemas coas drogas, morreu en 1987, Larkin decidiu vencer os seus vicios. Conseguiuno tempo despois coa axuda da súa nova muller, Judy. "Tés talento", díxolle ela. "Vou facer algo grande de ti".
En 1990 Larkin trasladouse a Berlín para proseguir coa carreira musical. Continuou tocando como pianista de jazz en clubs por toda Alemaña. Alí foi onde decidiu engadir letra ás súas pezas por primeira vez, inspirado pola ovación que recibiu tras tocar "On the Sunny Side of the Street". Co tempo o seu asistente Manfred Zahringer suxeriulle combinar o scat-singing con música disco e hip hop, unha idea da que Larkin era escéptico pero á que BMG Hamburg era receptiva.
Larkin estaba asustado principalmente de que os oíntes se decataran de que tatexaba, polo que Judy suxeriulle que falara abertamente do tema nas súas cancións. Traballando cos produtores de música dance Ingo Kays e Tony Catania, Larkin gravou o seu primeiro sinxelo Scatman (Ski Ba Bop Ba Dop Bop), unha canción que pretendía animar ós nenos tatexos a superar a adversidade. Larkin adoptou o nome artístico de Scatman John.
En 1995, con 52 anos, converteuse nunha estrela mundial. As vendas do seu sinxelo foron baixas ó principio, pero gradualmente foron aumentando ata acadar o 1º posto na maioría dos países onde foi lanzado, vendendo máis de 6 millóns de copias ó longo de todo o mundo. "Scatman (Ski Ba Bop Ba Dop Bop)" é aínda o seu maior éxito en vendas e a súa mellor canción, permanecendo varias semanas no Top 10 de sinxelos no Reino Unido. Posteriormente continuou co sinxelo "Scatman's World" entrando no Top 10 do Reino Unido con menos éxito có seu primeiro sinxelo, pero vendendo 1 millón de copias e acadando postos elevados en Europa.
Seguindo os éxitos destes dous sinxelos, lanzou o álbum debut Scatman's World. Vendeu 3 millóns de copias e bateu o récord mundial como álbum vendido no maior número de países. Scatman John comezou unha xira de concertos de promoción por Europa e Asia. "Nunha aparición que fixen en España, os mozos berraron durante 5 minutos seguidos, non podía comezar a canción". Durante unha entrevista referida ó novo álbum, Scatman John falou tan fluidamente que un xornalista dixo que non oíra a Larkin tatexar nin unha soa vez e preguntoulle se non estaba usando á comunidade de tatexos como "un medio para continuar coa súa carreira". Scatman ficou sorprendido ó sentir vergoña por primeira vez da súa "facilidade" para falar.
O segundo álbum de Scatman John Everybody Jam! foi lanzado en 1996. Como nunca antes, o sinxelo Everybody Jam! tivo un éxito sen precedentes no Xapón, o país onde el vía o éxito como en ningún outro lugar do mundo. Scatman John foi tan popular no Xapón que as tendas de xoguetes vendían ovellas co seu aspecto, tarxetas telefónicas e incluso latas de Coca Cola. A versión xaponesa de Everybody Jam! incluíu un total de 5 pistas extra, como as cancións "Su Su Super キ・レ・イ" e "Pripri Scat", que foron solicitadas para anuncios de empresas xaponesas de cosméticos e pudding. A franquía de Ultraman chegou a lanzar un sinxelo Scatultraman cunha capa que representaba a Ultraman cun sombreiro e bigote.
En 1999 Scatman John lanzou o terceiro e último álbum Take Your Time. Máis tarde descubriuse que estivera loitando pola súa saúde desde finais de 1998, pero que continuara traballando malia as recomendacións de levar unha vida máis relaxada. Diagnosticóuselle un cancro de pulmón e axiña recibiu tratamento. Mantivo unha actitude positiva, declarando que "o que Deus queira está ben para min... Tiven o mellor na vida. Probei a beleza". John Paul Larkin morría na súa casa dos Ánxeles o 3 de decembro de 1999.
Nunha entrevista en 1996 comentou: "Espero que os nenos, mentres cantan ou bailan as miñas cancións, sintan que a vida non é tan mala como parece. Ó menos por tan só un minuto..."
Sinxelos
[*] = Lanzamentos exclusivos no Xapón
Razoamento indutivo
En lóxica, un razoamento indutivo, ou simplemente indución, é unha modalidade do razoamento non dedutivo ou argumento que, partindo de premisas particulares obtén unha conclusión universal.
Consiste, por tanto, en obter conclusións xerais a partir de premisas que conteñen datos particulares. Por exemplo, da observación repetida de obxectos ou acontecementos da mesma índole establécese unha conclusión para todos os obxectos ou eventos de dita natureza.
Exemplo de razoamento indutivo
Premisas:
Conclusión:
Neste razoamento xeralízase para todos os elementos dun conxunto a propiedade observada nun número finito de casos. Agora ben, a verdade das premisas (10.000 observacións favorábeis a esta conclusión, por exemplo) non converte en verdadeira a conclusión, xa que podería haber unha excepción (ou varias). De aí que a conclusión dun razoamento indutivo só pode considerarse probábel e, de feito, a información que obtemos por medio desta modalidade de razoamento é sempre unha información incerta e discutíbel. O razoamento só é unha síntese incompleta de todas as premisas.
Nun razoamento indutivo válido, por tanto, é posíbel afirmar as premisas e, simultaneamente, negar a conclusión sen contradicirse. Acertar na conclusión será unha cuestión de probabilidades.
Dedución e indución
A lóxica diferencia dúas clases fundamentais de argumentos: os dedutivos e os indutivos. Os argumentos dedutivos son aqueles nos que as premisas subministran un fundamento definitivo da conclusión, mentres que nos indutivos as premisas proporcionan só algunha fundamentación da conclusión, pero non unha fundamentación conclusiva, identificando desta maneira os conceptos de dedución e razoamento válido. Outra maneira de expresar esta diferenza é dicir que nunha dedución é imposíbel que as premisas sexan verdadeiras e a conclusión falsa, pero no razoamento indutivo no sentido forte iso é posíbel, aínda que pouco probábel.
Nun razoamento dedutivo a información da conclusión xa está contida nas premisas, de modo que se toda a información das premisas é verdadeira, a información da conclusión tamén deberá ser verdadeira. No razoamento indutivo a conclusión contén algunha información que non está contida nas premisas, quedando aberta a posibilidade de que esa información de máis cause a falsidade da conclusión a pesar das premisas verdadeiras.
A indución en Aristóteles
A palabra grega ἐπαγογή hepagogé tradúcese xeralmente por 'indución', pero o sentido en que foi usada por Aristóteles non coincide totalmente co concepto moderno. O estaxirita afirma na súa Metafísica que Sócrates foi o primeiro que usou a indución e en dar definicións.
Indución e método científico
Razoar indutivamente é partir de premisas particulares, na busca dunha lei xeral, universal, por exemplo:
Logo os metais conducen a electricidade.
O principio de indución non pode ser unha verdade lóxica pura, tal como unha tautoloxía ou un enunciado analítico, pois se houbese un principio puramente lóxico de indución, simplemente non habería problema de indución, dado que, neste caso, todas as inferencias indutivas terían que ser tomadas como transformacións lóxicas ou tautolóxicas, exactamente como as inferencias no campo da lóxica dedutiva.
Os canons de Mill
John S. Mill propuxo cinco métodos no razoamento indutivo.
Os primeiros catro canons, apuntan a concluír que circunstancia achada nos casos é causa do fenómeno estudado. No último, as causas búscanse noutros fenómenos.
De encontrarse unha única circunstancia en común entre os casos que se investigan, pódese inducir que dita circunstancia é a causa do fenómeno.
Se unha circunstancia entre varias iguais é a que distingue ao resto dos casos, e o fenómeno é diferente nese caso, entón dita circunstancia é a causa do fenómeno.
É o método da concordancia, que se verifica co método da diferenza. Este método pode parecer máis seguro. Porén, tampouco é infalíbel.
Consiste en eliminar determinadas circunstancias, e ir observando se o fenómeno persiste.
Consiste en observar as variacións do fenómeno, e descubrir que outro fenómeno varía de maneira concomitante. De encontrarse, este pode ser a causa do fenómeno estudado.
Libros históricos
miniatura|O [[Rei David na Catedral de Santiago.]]
Os Libros históricos son unha división do Antigo Testamento propia das Biblias cristiás. Recolle os libros que percorren a historia de Israel dende a chegada a Canaán ata os tempos de Xesús.
O obxectivo dos autores destes libros é, sobre todo, facer unha reflexión teolóxica sobre a presenza de Deus na súa historia.
Relación dos libros
Os libros que conforman este grupo son: Libro de Xosué, Libro dos Xuíces, I Samuel e II Samuel, I Reis e II Reis, Crónicas 1-2, Libro de Esdras, Libro de Nehemías, 1 Macabeos, 2 Macabeos.
Ademais hai que sumarlle os libros episódicos: Rut, Ester, Tobías, Xudit.
Os libros históricos e a historia de Israel
Todos os libros fan referencia a unha etapa concreta da historia de Israel, segundo o cadro seguinte. A única excepción a constitúen os dous Libros de Crónicas, que son un intento de historia universal, dende a creación ata o momento presente.
Máquina simple
miniatura|280px|Táboa de máquinas simples, de Cyclopedia de Chambers, 1728. Constitúense como os compoñentes básicos dos que xorden as demais máquinas, máis complexas. Unha máquina simple é un aparello mecánico que transforma un movemento noutro diferente, valéndose da forza recibida para entregar outra de magnitude, dirección ou lonxitude de desprazamento distintos á da acción aplicada.
Nunha máquina simple cúmprese a lei da Conservación da enerxía: (a enerxía non se crea nin se destrúe, transfórmase). A forza aplicada, multiplicada pola distancia aplicada (traballo aplicado), será igual á forza resultante multiplicada pola distancia resultante (traballo resultante). Unha máquina simple, nin crea nin destrúe traballo mecánico, só transforma algunhas das súas características. Tódalas máquinas simples converten unha forza pequena nunha meirande, ou viceversa. Algunhas cambian tamén a dirección da forza.
A relación entre a intensidade da forza de entrada e a de saída denomínase vantaxe mecánica. Por exemplo, a vantaxe mecánica dunha panca é igual á relación entre a lonxitude dos seus brazos. As máquinas simples son a miúdo usadas en combinación, como compoñentes de máquinas máis complexas.
Tipos
Porén, esta listaxe non debe ser considerada como definitiva ou inamovíbel. Algúns autores consideran a cuña e o parafuso como aplicacións do plano inclinado; outros inclúen a roda como máquina simple e algúns conciben o torno como unha máquina composta que combina a polea e a panca.
Patrick Modiano
Patrick Modiano, nado en Boulogne-Billancourt o 30 de xullo de 1945, é un novelista francés, gañador do Gran Premio de Novela da Academia Francesa (1972), do Premio Goncourt (1978) e do Premio Nobel de Literatura (2014). Varias das súas novelas foron trasladadas ao cinema, e participou na escritura de guións para películas como Lacombe Lucien, do realizador Louis Malle.
Francisco Martínez Leira
Francisco Martínez Leira, coñecido como Pancho, nado en Bufarda (Ombre, Pontedeume) o 21 de decembro de 1916 e finado na Mediña (Ombre) o 31 de decembro de 1954, foi un guerrilleiro antifranquista galego.
Traxectoria
Participou na Guerra Civil nun Batallón do Terzo, aproveitando esta circunstancia para levar armas aos fuxidos. Despois da guerra residiu en Mugardos e traballou nos estaleiros de Bazán. Militante do PCE, incorporouse á guerrilla o 22 de xaneiro de 1948, tras descubrirse a súa participación na folga do aceite e o azucre que se desencadeara en Bazán. Integrado no Destacamento Arturo Cortizas como responsábel de transmisións. Foi reclamado polo xuíz militar da Coruña en xullo de 1949 encartado na causa 201/49 xunto con Francisco Paz Fornos. Pertenceu ao comité rexional do PCE (1949-1950). Cando Francisco Rey Balbís marchou a Francia en 1951 convértese no máximo dirixente da IV Agrupación do Exército Guerrilleiro de Galicia. Despois da caída de Foucellas o 9 de marzo de 1952 Francisco Martínez era practicamente o único guerrilleiro activo en Galicia. Foi abatido pola Garda Civil o 31 de decembro de 1954 na Mediña (Ombre), logo dunha denuncia, cando se preparaba para fuxir ao estranxeiro.
As rulas de Bakunin
As rulas de Bakunin é unha novela de Antón Riveiro Coello galardoada co Premio García Barros e publicada en 2000 pola Editorial Galaxia.
Está traducida ao portugués, ao castelán e ao italiano.
Trama
A novela comeza cunha carta que lle escribe o vello octoxenario Camilo en 1992 á súa muller Rosalía (á que lle chama rula), morta hai cinco anos na aldea de Celas, concello de Culleredo, preto da Coruña. Estas cartas iranse repetindo ao longo da obra.
A partir de aí irá lembrando a súa vida e a do seu avó Estevo, nacido nun barco camiño da Arxentina en 1851, quen -anarquista e moi admirado por todos- sempre foi o exemplo a seguir para Camilo.
Durante os seus estudos en Vilaboa, na casa da tía Lola, Camilo conecta coas revoltas anteriores á Segunda República e participa en loitas armadas anarquistas. Casa con Rosalía e no 36 ten que fuxir ao monte e vivir unha tempada agochado na propia casa. Canso desta situación entrégase e é condenado a morte. O director da cadea promete perdoarlle a vida se en 15 días aprende de memoria o libro que sempre trae canda el. Todos os presos o axudan e Camilo consegue a fazaña.
Na actualidade, 1992, Camilo topa no Ateneo a ficha do libro, que foi vendido a alguén de Santiago e vai na súa busca mentres a filla, o xenro e o neto van a Barcelona operar este último, cego. Asemade, segue lembrando o seu pasado e a través do posuidor do libro coñece feitos sucedidos logo de saír el da cadea e emigrar.
Xa na última páxina o narrador conta que os parágrafos da novela citados son de La muerte de Álvaro Vargas que Estevo Doldán Patiño publicou por entregas en 1898-99 na revista anarquista arxentina La antorcha gaucha, co seu pseudónimo de Anselmo Sendón.
Narración
A estrutura externa consta de 41 capítulos de moi desigual extensión nos que se van alternando diferentes voces narrativas e planos temporais que non seguen a linearidade.
A voz narrativa predominante é a dun narrador heterodiexético en 3ª persoa, mais en varios capítulos é o propio Camilo, narrador homodiexético en 1ª persoa, quen nos conta algúns episodios do seu pasado e outros chegaranos a través das cartas que lle escribe a Rosalía morta, así como tamén algunhas outras cartas de Santi Noreste e unha de Augusto Cordero.
O tempo máis recente é 1992, cando Camilo vive na Coruña coa súa filla, escríbelle cartas a Rosalía morta e vai a Santiago en busca do libro.
Os tempos anteriores máis importantes son a súa infancia, ligada ao avó anarquista; os seus estudos, ligados á súa propia descuberta anarquista e ao amor; o cárcere e a represión posterior ao 36 e a emigración ao Uruguai.
Claudio Williman
Claudio Williman, nado en Montevideo o 10 de outubro de 1861 e finado o 9 de febreiro de 1934, foi avogado, docente e político uruguaio. Militante do Partido Colorado exerceu a Presidencia da República durante os anos 1907 a 1911.
Unicornibot
dereita|miniatura|Unicorniboot en 2009.
Unicornibot foi unha banda galega de math rock instrumental procedente de Pontevedra e formada no ano 2008. O grupo separaríase en decembro do ano 2014 tras editar tres álbums de estudio, Hare Krishna (2010), Dalle! (2012) e Mambotron (2013).
Traxectoria
No mes de febreiro de 2010 a banda gravou o seu álbum de estrea, Hare Krishna, no estudio Brazil en Rivas-Vaciamadrid con Javier Ortiz. O disco foi masterizado no estudio Chicago Mastering Service por Bob Weston, o baixista de Shellac. A banda autoeditaría Hare Krishna o 1 de xullo dese ano.
O seu segundo traballo, Dalle!, foi gravado ao vivo novamente por Javier Ortiz no estudio Brazil e sería lanzado a través do selo galego Matapadre o 15 de marzo do ano 2012. O álbum foi masterizado no estudio Golden Mastering, en Ventura, California. Tras a publicación de Dalle!, Unicornibot tocou no festival catalán Primavera Sound e realizou pequenas xiras que levarían á banda, ademais de a varias cidades españolas, a Francia e a Portugal.
Mambotron sería o seu terceiro disco, gravado en maio de 2013 novamente no estudio Brazil. Tamén masterizado en Golden Mastering, sería publicado o 11 de setembro dese mesmo ano por Matapadre.
O 4 de decembro do ano 2014 a banda anunciou a través da súa páxina de Facebook que se tomaría "un descanso sen data de retorno". Unicornibot realizou o seu derradeiro concerto no Liceo Mutante de Pontevedra o día 26 de decembro dese ano.
Pouco despois da disolución de Unicornibot, Toño, Gon e Gayoso volverían a xuntarse para formar unha nova banda, diola, publicando o EP eh! de catro temas en setembro de 2015.
Claudio Williman
Traxectoria
Revolucionario do Quebracho, gradúase como Doutor en Xurisprudencia no ano 1888. En outubro de 1904 combateu militarmente o levantamento branco encabezado por Aparicio Saravia.
Logrou acordar coa Arxentina os límites do Río da Prata e co Brasil os límites da Lagoa Merín.
Foi Reitor da Universidade da República (UdelaR) dúas veces (1902-1904 e 1912-1916), antes e despois de exercer coma Presidente. En 1915 renuncia como senador para ser nomeado Presidente do Banco da República, cargo que exerceu durante dous períodos consecutivos (1916-1924).
Veteli
Veteli (en sueco Vetil) é un municipio de Finlandia situada na rexión de Ostrobotnia Central. En 2018 a súa poboación era de 3 222 habitantes. A superficie do termo municipal é de 520,91nbsp;km2, dos cales 18,78 km2 son auga. O concello ten unha densidade de poboación de 6,42 hab./km².
Limita cos concellos de Halsua, Kaustinen e Perho na súa mesma rexión, Kronoby na rexión de Ostrobotnia, e Evijärvi, Lappajärvi e Vimpeli, pertencentes á rexión veciña de Ostrobotnia do Sur.
O concello é unilingüe en finés.
Fantastic Mr. Fox (filme)
Fantastic Mr. Fox é un filme de comedia en stop motion dirixido por Wes Anderson que foi estreado no 2009. Está baseado na novela homónima de Roald Dahl. Conta a historia dun raposo que rouba comida pola noite a tres ricos granxeiros. Fartos dos roubos de Mr. Fox tratan de matalo, pero os animais son quen de evadir os granxeiros e vivir baixo terra.
Gustaf Kossinna
Xunto con Carl Schuchhardt foi o máis influente estudoso alemán de prehistoria no seu tempo e foi o creador das técnicas de Siedlungsarchaologie ou "arqueoloxía dos asentamentos". AS súas teorías nacionalistas sobre as orixes dos pobos xermánicos influenciaron algúns aspectos da ideoloxía nazi aínda que as súas visións sobre a prehistoria foron rexeitados pola historiografía oficial nacionalsocialista.
Traxectoria
Kossinna era un masuro xermanizado. Naceu en Tilsit (Prusia Oriental) no Reino de Prusia. O seu pai era un mestre de escola secundaria superior. De neno aprendeu a tocar o piano e o latín.
A continuación emprendeu estudos universitarios en distintas universidades alemás, estudou filoloxía clásica e xermánica en Göttingen, Leipzig, Berlín e Estrasburgo. Recibiu grande influencia de K. Muellenhoff, quen o animou a investigar sobre as orixes das linguas indoeuropeas e da cultura xermánica. Conseguiu o doutoramento en Estrasburgo en 1887, sobre a documentación da lingua alta franconia. Do 1888 ao 1892 traballou como bibliotecario.
Kossinna dedicara os seus primeiros estudos á orixe e á prehistoria do pobo xermánico. Identificara o "asentamento ancestral" dos xermanos na zona que vai do norte de Alemaña e o sur de Escandinavia. En 1896 expresou as súas ideas na conferencia que organizara e que titulou: "As orixes prehistóricas dos teutóns en Alemaña". En 1902 nomeárono profesor de arqueoloxía na Universidade de Berlín. No mesmo ano identificou, ao seu parecer, a patria ancestral dos protoindoeuropeos que, segundo o seu parecer, había que buscar no territorio onde no eneolítico se estendía a Cultura da cerámica cordada; foi el quen propuxo o Schleswig-Holstein como Urheimat das linguas indoeuropeas, precisamente a que era tamén a patria ancestral dos antigos xermanos. A súa tese permaneceu durante varios decenios, sobre todo entre o mundo académico alemán onde se converteu nunha especie de dogma raramente contradita.
A seguir publicou moitos libros sobre as orixes dos pobos xermánicos e fundou a "Sociedade alemá de Prehistoria" para promover o interese e a investigación na materia. Converteuse no arqueólogo de lingua alemá máis famoso do mundo tamén polo uso que fixo da arqueoloxía para xustificar o expansionismo alemán.
Cultura material e etnia
Kossinna desenvolveu a teoría segundo a cal o territorio rexional dunha etnia pode ser definido pola cultura material atopada no sitio arqueolóxico. Escribiu que as "áreas arqueolóxico-culturais corresponden indiscutibelmente coas áreas dun particular pobo ou tribo". Esta afirmación é coñecida como "Lei de Kossinna" (Lex Kossinna) e constitúe a base do seu método denominado "Arqueoloxía do asentamento". A propósito da Arqueoloxía do asentamento moderna Kossinna subliña, en palabras de Stefan Arvidsson, que "un conxunto unificado de achados arqueolóxicos, unha cultura, era o signo dunha etnia unificada". As ideas de Kossinna poden ser ligadas estreitamente á ideoloxía alemá chamada "Movemento völkisch", chega ao extremo de considerar calquera cambio cultural verificado nun territorio como o resultado da migración dun novo pobo ("todo é migración").
Bedřich Hrozný
miniatura|Bedřich Hrozný en 1915, co uniforme do exército autrohúngaro.
Bedřich Hrozný, nado en Lysá nad Labem o 6 de maio de 1879 e finado en Praga o 12 de decembro de 1952, foi un lingüista, orientalista e arqueólogo checo, que destacou por ser o primeiro en descifrar o hitita e a recoñecela como lingua indoeuropea.
Formación e primeiros estudos
Nado en Lysá nad Labem, en Bohemia central, estudou hebreo e árabe en Kolin e en 1904 participou nalgunhas escavacións na Palestina setentrional. A continuación, especializouse en asirioloxía, linguas orientais e escritura cuneiforme na Universidade de Viena, onde foi profesor do 1905 ao 1919.
O desciframento do hitita
Chamado a filas na Primeira guerra mundial, tivo ocasión de estudar as taboíñas cuneiformes ata o daquela sen descifrar atopadas en Boğazköy, no asentamento que despois habería ser identificado como Ḫattuša, a capital do Imperio hitita. Aplicando o método combinatorio deu deducido, partindo dos ideogramas xa coñecidos, o senso das outras palabras que constituían unha determinada frase. Illou e descifrou así diferentes elementos, entre os que estaban unha desinencia -an con función de acusativo singular, unha raíz verbal ad- / eza- co significado de "comer", nas formas ezateni ("vós comeredes") e adanzi ("eles comerán"); vadar co significado de "auga".
A aplicación do método comparativo propio da indoeuropeística permitiulle inmediatamente a Hrozný establecer estreitas conexións entre a lingua que viña de descifrar, o hitita, e outras linguas indoeuropeas: ad- / eza- era inmediatamente comparábel co latín edo, ao alemán essen, ao checo jìsti; vadar ao inglés water, ao alemán Wasser, ao checo voda. A primeira frase descifrada por Hrozný en hitita foi unha fórmula litúrxica: «Agora vós comeredes pan, despois beberedes auga».
Os resultados dos seus estudos, publicados en 1917, revolucionaron a indoeuropeística e conduciron progresivamente ao abandono de diversos paradigmas elaborados pola disciplina no curso do século XIX, da reconstrución "greco-sanscritista" proposta pola escola neogramática alemá á existencia dunha isoglosa dialectal que tería dividido as linguas indoeuropeas en occidentais e orientais (isoglosa centum-satem).
A docencia en Praga
Do 1919 ao 1952, ano da súa morte, Hrozný detentou a Cátedra de Historia do Oriente Antigo na Universidade Carolina de Praga, onde foi Reitor entre o 1939 e o 1940. En 1925 dirixiu unha expedición checoslovaca a Kültepe (a hitita Neš ou Kaneš), sempre en Anatolia, onde atopou un milleiro de taboíñas en asirio.
Cisne negro (homónimos)
O termo cisne negro pode referirse a:
Xardíns de Méndez Núñez
miniatura|Reloxo floral. miniatura|Calendario floral; ao fondo o roseiral. Os Xardíns de Méndez Núñez son uns xardíns da cidade da Coruña situados entre os Cantóns e o porto. Están dedicados ao mariño Casto Méndez Núñez, heroe da Primeira Guerra do Pacífico.
Descrición
Os xardíns están estruturados en tres áreas:
Historia
miniatura|esquerda|Ampliación do porto de Celedonio de Uribe. Ata mediados do século XIX o único espazo axardinado da Coruña era o baluarte de San Carlos. Co proxecto de ampliación do porto de Celedonio de Uribe apareceu unha área gañada ao mar que se chamou o Relleno (“Recheo”). Esta zona foi axardinada a proposta do arquitecto municipal José María Noya segundo o deseño de Narciso García de la Torre.
En 1868 creouse a alameda pública, que o 8 de maio de 1871 recibiu o nome de Méndez Núñez. O xardín foise mellorando grazas ás doazóns de capitalistas, cidadáns e persoeiros ilustres como Modesta Goicouría.
Durante o século XIX instaláronse tamén quioscos de refrescos e para a celebración de feiras; o primeiro deles foi o deseñado por Faustino Domínguez Domínguez en 1877. Para poder levar a cabo bailes inaugurouse en 1884 un palco da música e a partir de 1896 colocáronse estatuas para recoñecer algunhas personaxes públicas.
A principios do século XX comezou a construción de quioscos fixos.
Botánica
Os xardíns acollen especies moi diversas entre as que destacan os dous grupos de palmeiras canarias recoñecidas como árbores senlleiras de Galicia.
Tamén están catalogados o Eucalyptus diversicolor, o ombú e as kentias.
Arquitectura
Entre os elementos arquitectónicos dos xardíns destacan:
Escultura
miniatura|Monumento a Aureliano Linares Rivas Nos xardíns de Méndez Núñez atópanse varias esculturas dedicadas a diversos persoeiros. A primeira foi a dedicada ao deputado Daniel Carballo, de Agustín Querol (1896), sobre un pedestal de Pedro Mariño. Porén, máis interesante artisticamente é o monumento que o mesmo autor dedicou a Aureliano Linares Rivas en 1912.
Destacan tamén os monumentos a Concepción Arenal, de Rafael González Villar, e a Emilia Pardo Bazán, de Lorenzo Coullaut Valera, ambos os dous de 1916, e o monumento a Curros Enríquez, de Francisco Asorey (1928-1934).
As personaxes que teñen monumentos dedicados son Alfredo Suárez Ferrín (Ramón Conde), Valle-Inclán (Ramón Conde, 1986), Wenceslao Fernández Flórez (José Castiñeiras Igrexas, 1985), Castelao (Manuel Ferreiro Badía, 1986), Manuel Murguía (Fernando Cortés Bugía), Juan Fernández Latorre (José Escudero, 1958), o doutor Hervada (José Escudero), Eduardo Pondal (Fernando Cortés Bugía) e John Lennon (José Luis Ribas Fernández, 2005).
Existen ademais os monumentos ao libro e aos seus creadores (Buciños, 1976), o que conmemora o Ano Internacional do Neno (Mon Vasco) e a escultura Xente, de Emilio Celeiro (instalada en 2021), en homenaxe ao persoal sanitario polo seu labor durante a pandemia de COVID-19. Os monumentos de Felipe de Moratilla a Themys e Baco e ao pescador napolitano foron trasladados ao almacén municipal e ao Aquarium Finisterrae respectivamente.
Premio Goya á mellor dirección
Na lista seguinte amósase a relación dos gañadores do Premio Goya á mellor dirección.
Pedro Alves
Pedro Nuno Batalha Alves, nado en Vila Franca de Xira o 17 de abril de 1970, é un xogador de hóckey a patíns portugués que xoga como dianteiro e que actualmente xoga no Genève RHC.
María Antonia Iglesias
María Antonia Iglesias González, nada en Ourense o 15 de xaneiro de 1945 e finada en Panxón, Nigrán, o 29 de xullo de 2014, foi unha xornalista galega.
Biografía
En 1984 ingresou en Televisión Española, e integrouse no elenco dos servizos informativos. A partir dese momento colaborou como reporteira no espazo Informe semanal, do que finalmente sería nomeada directora en 1989.
Un ano máis tarde foi nomeada directora dos servizos informativos de TVE, cargo no que permaneceu ata maio de 1996, sendo relevada por Ernesto Sáenz de Buruaga.
Colaborou dende entón no xornal El País, onde publicou numerosas entrevistas aos principais líderes políticos, e participou como analista en diversos faladoiros de actualidade, tanto en radio - Hoy por hoy da Cadena SER; La Brújula (2002), de Onda Cero; Protagonistas (2004-2006) de Punto Radio -, como en televisión: Día a día (1996-2004), en Telecinco; Cada día (2004-2005) e Lo que inTeresa (2006), en Antena 3; Las Mañanas de Cuatro (2006-2008), en Cuatro e Madrid opina (2006-2007) en Telemadrid.
Vida persoal
Era filla do musicólogo Antonio Iglesias Álvarez.
The Harrowing
The Harrowing é unha novela de terror de Alexandra Sokoloff. É a primeira publicada en 2006 por St. Martin's Press, e é tamén o libro debut da autora. De acordo coa páxina web de Sokoloff, inspirouse para escribir esta novela debido ás súas experiencias no ensino de adolescentes problemáticos no sistema penitenciario dos Ánxeles. The Harrowing foi nomeado ós Premios Bram Stoker á mellor primeira novela.
Greeter
Os greeter (en galego, persoa que recibe) son voluntarios que dan a benvida a turistas na súa cidade ou rexión, e lles amosan os arredores coma sen fosen amigos ou familia. Trátase dunha forma de turismo social; os residentes participan nas actividades dos turistas e estes conseguen ver a vida local do lugar visitado. Durante un paseo pola cidade, un greeter non só indicará os sitios interesantes, senón que tamén falará da vida diaria na cidade e escoitará o que teñan que dicir os visitantes sobre a vida na súa localidade.
Cidades e rexións participantes
A rede global greeter medra rapidamente. Actualmente, máis de 120 cidades ofrecen servizos de greeter.
Daniel García Fernández
Daniel García Fernández, nado en Betanzos o 7 de xuño de 1988, é un futbolista galego. Xoga de defensa e o seu club actual é o Racing Vilalbés.
Pilar Prades
Traxectoria
Pilar Prades naceu nunha familia de clase obreira de Begís, no País Valenciano. Aos doce anos trasládase a Valencia para servir de criada. Analfabeta e cun carácter introvertido, cambia varias veces de casa até que en 1954 entra a traballar para o matrimonio de Enric Vilanova e Adela Pascual, que rexentan unha carnicería na rúa Sagunt de Valencia. Pilar traballa na casa e mesmo atende o mostrador da carnicería cando se acumulan os clientes. O 19 de marzo, Adela adoece do que nun principio é diagnosticado como unha gripe, e morre. Logo da morte, Enric despide a Pilar, pecha o negocio e marcha de València.
Pilar entra daquela a traballar no domicilio do médico militar Manuel Berenguer e a súa esposa, María del Carmen Cid, recomendada por Aurelia Sanz Hernanz, a cociñeira. Aurelia logo enferma. O doutor Berenguer alármase e ingresa a Aurelia no hospital, onde parece experimentar unha certa mellora. Cando a súa dona presenta os mesmos síntomas, consulta outros especialistas e realizan unha proba diagnóstica para confirmar a presenza de veleno. Sospeitando de Pilar, ponse en contacto con Enric Vilanova. Despois diso, presenta unha denuncia contra Pilar e é exhumado o cadáver de Adela, no que encontran restos de arsénico.
Foi un pote de mataformigas a base de arsénico, encontrado entre as súas pertenzas, o que fixo sospeitar de Pilar Prades como suposta autora do crime, que, malia o consello do seu avogado, declarouse inocente. Foi condenada a morte sen probas, xa que só se autoinculpou logo de trinta e seis horas de tortura e de illamento en mans da Garda Civil, sen comer nin durmir. A súa sentenza foi ratificada polo Tribunal Supremo español.
A execución
A execución, polo método do garrote vil, estaba prevista para as seis da mañá do 19 de maio de 1959, pero efectuouse máis de dúas horas despois, á espera dun indulto que non chegou. O verdugo designado para levala a termo, despois de saber que a condenada era unha muller, negouse a matala. Os gardas drogárono e levárono pola forza ao patíbulo.
Cultura popular
En 1985, Televisión Española rodou unha serie chamada La huella del crimen, un de cuxos episodios estivo dedicado ao caso de Pilar, que foi interpretada pola actriz Terele Pávez. José Prades, o irmán de Pilar, demandou a TVE e ao guionista por lesións ao honor, demanda que foi desestimada polo Tribunal Supremo español.
A anécdota do verdugo levado ao patíbulo pola forza inspirou a película El verdugo, do director Luis García Berlanga.
No documental español Queridísimos verdugos, do director Basilio Martín Patiño, o verdugo que matou a Pilar Prades é preguntado sobre a execución.
Na Arxentina, a vida de Pilar Prades inspirou o serial radiofónico "La galleguita de la cara sucia", cun grande éxito de audiencia.
Alexandre VII, papa
Alexandre VII, nado en Siena (Gran Ducado de Toscana) o 13 de febreiro de 1599 e finado en Roma o 22 de maio de 1667, foi o 237º papa da Igrexa católica e bispo de Roma dende 1655 até a súa morte.
Primeiros anos, sacerdocio e episcopado
Naceu en Siena como Fabio Chigi. Foi ordenado sacerdote en decembro de 1634, e ao ano seguinte foi nomeado bispo de Nardò. Recibiu a consagración episcopal o 1 de xullo de 1635, de mans do bispo de Malta Miguel Juan Balaguer Camarasa. No consistorio do 19 de febreiro de 1652, o papa Inocencio X creouno cardeal.
Papado
Inicialmente contrario ao nepotismo, durante o seu primeiro ano do seu papado prohibiu aos seus parentes mesmo visitar Roma. Non obstante, durante o consistorio do 2 de abril de 1656, anunciou que o seu irmán e os seus sobriños acudirían a asistirlle quedando a partir de entón en mans dos seus parentes a administración eclesiástica. Esta medida, que supuxo un novo florecemento do nepotismo, complementouna proporcionando aos membros da súa familia que residía na súa cidade natal os postos civís e eclesiásticos mellor pagados así como magníficos pazos e facendas.
Mantivo a condena contra o xansenismo ao defender este a maldade da natureza humana. Favoreceu aos xesuítas, conseguindo a súa readmisión en Venecia.
Foi inimigo do sucesor do Cardeal Richelieu o tamén poderoso no Reino de Francia, cardeal Mazarino. Este realizou unha política a prol do seu Estado en contra dos intereses da Igrexa católica en Europa.
Fomentou así mesmo a arquitectura e o embelecemento xeral de Roma, onde se derrubaron casas para realizar un novo trazado das rúas romanas, converténdose ademais nun gran mecenas, especialmente de Bernini, a quen encargou a construción da bela columnata da praza da Basílica de San Pedro e confiou obras como a ornamentación da igrexa de Santa María del Popolo.
Canonizou a Francisco de Sales, Ramón Nonato e Tomé de Villanueva.
Monte
O termo monte en galego pódese referir:
Toponimia
O topónimo Monte pode referirse a varios lugares:
En Galicia:
No Brasil:
En Portugal:
Na Arxentina:
En Cantabria:
En Francia:
Adolfo Lucas Reguilón
Adolfo Lucas Reguilón García, nado en Villa del Prado (Madrid) en 1911 e finado en 1994, foi un mestre e guerrilleiro republicano que actuou pola zona do val do Tiétar trala Guerra Civil. Adoptou o alias de "Severo Eubel de la Paz" (que segundo el quería dicir "Serio e incorruptible luchador en la buena guerra por la paz").
Traxectoria
Militante comunista dende maio de 1936, cando comezou a Guerra Civil exercía de mestre en Navamorcuende (Toledo). Participou como miliciano nos combates da estrada da Coruña. Foi ferido en novembro de 1936 e posteriormente desempeñou tarefas no comisariado político. Ao rematar a guerra foi preso e condenado a morte, pero foi liberado en 1943.
Ao saír da prisión botouse ao monte no val do Tiétar con varios compañeiros, creando a Agrupación Guerrillera Zona M (Alto del Mirlo) pola zona de Piedralaves (Ávila), dedicándose sobre todo á difusión de propaganda impresa, a sabotaxe dos tendidos eléctricos, o corte de estradas e a imposición de multas aos veciños da zona colaboracionistas do réxime de Franco. En novembro de 1944, o grupo de Severo integrouse como fundador na Agrupación Guerrillera de Extremadura (División de Gredos). O grupo tiña unha ideoloxía propia, mestura de comunismo, cristianismo e pacifismo, elaborada por Reguilón a partir da idea de Unión Nacional lanzada por Jesús Monzón (máximo dirixente do PCE no interior de España). Publicou folletos políticos e os periódicos Uníos e El Guerrillero Carpetano. A Garda civil e as organizacións antifranquistas considerábano un fantasioso e visionario, con apetencias de protagonismo e de mando. A actuación de Reguilón causaba malestar entre os demais grupos guerrilleiros, debido a que na práctica rexeitaba a acción armada.