cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
McDonnell Douglas AV-8B Harrier II
O McDonnell Douglas (agora Boeing) AV-8B Harrier II é un avión de ataque a terra monomotor que constitúe a segunda xeración da familia Harrier Jump Jet, capaz de realizar engalaxes e aterraxes verticais ou curtas (V/STOL). O avión empregase principalmente en misións de ataque lixeiro ou multirrol, que van dende o apoio aéreo próximo de tropas terrestres ata recoñecemento armado. O AV-8B é usado polo Corpo de Marines dos Estados Unidos (USMC), a Armada Española, e a Armada de Italia. Unha variante do AV-8B, o British Aerospace Harrier II, desenvolveuse para os militares británicos, mentres que outra, o TAV-8B, é un adestrador de dous asentos.
O proxecto que finalmente levou á creación do AV-8B comezou a principios dos anos 70 como un esforzo colaborativo entre os Estados Unidos e o Reino Unido, destinado a abordar as deficiencias operativas da primeira xeración Hawker Siddeley Harrier. Os primeiros esforzos centráronse nun motor Pegasus máis grande e potente para mellorar drasticamente as capacidades do Harrier. Debido a restricións orzamentarias o Reino Unido abandonou o proxecto en 1975. Tras a retirada do Reino Unido, McDonnell Douglas redeseñou amplamente o AV-8A Harrier para crear o AV-8B. Aínda que mantén o esquema xeral do seu predecesor, o avión incorpora unha nova á de materiais compostos máis grande cun soporte adicional en cada lado, unha cabina elevada, unha fuselaxe redeseñada e outros refinamentos estruturais e aerodinámicos. O avión está impulsado por unha versión actualizada do Pegasus. O AV-8B realizou o seu primeiro voo novembro de 1981 e entrou en servizo co USMC en xaneiro de 1985. Posteriores actualizacións engadiron capacidade de ataque nocturno e radar, resultando nas versións AV-8B(NA) e AV-8B Harrier II Plus, respectivamente. Estudouse tamén unha versión agrandada chamada Harrier III pero non se seguiu adiante con ela. O Reino Unido, a través de British Aerospace, volveu a unirse ao proxecto do Harrier mellorado como socio en 1981, tendo unha participación significativa no proxecto. Tras distintas fusións corporativas nos anos 90, Boeing e BAE Systems apoiaron conxuntamente o programa. Fabricáronse uns 340 avións nos 22 anos de produción que rematou en 2003.
Operado normalmente dende pequenos portaavións, grandes buques anfibios de asalto e bases operativas avanzadas sinxelas, os AV-8B participaron en numerosas operacións militares e humanitarias, demostrando ser aparellos moi versátiles. O xeneral do Exército dos Estados Unidos Norman Schwarzkopf nomeou aos Harrier II do USMC como unha das armas máis importantes na guerra do Golfo. Tamén operou na Operación Enduring Freedom en Afganistán dende 2001, na guerra de Iraq dende 2003, e usouse na Operación Odyssey Dawn en Libia en 2011. Os Harrier II de Italia e España participaron en coflitos no estranxeiro xunto con coalicións da OTAN. Durante a súa historia de servizo, o AV-8B tivo unha alta taxa de accidentes, relacionada coa porcentaxe de tempo pasado nas fases críticas de engalaxe e aterraxe. Os AV-8B da USMC e da Armada de Italia están sendo substituídos polo Lockheed Martin F-35B Lightning II, e Italia agarda operar os seus Harrier ata 2025.
Orixes
A finais dos 60 e principios dos 70 a primeira xeración de Harriers entrou en servizo coa Royal Air Force (RAF) e o USMC, pero estaban limitados en alcance e carga útil. En configuración de englaxes e aterraxes curtas, o AV-8A (designación estadounidense para o Harrier) levaba menos da metade dos 1 800 kg de carga útil do máis pequeno A-4 Skyhawk, cun alcance máis limitado. Para solucionar isto, Hawker Siddeley e McDonnell Douglas comezaron a desenvolver conxuntamente unha versión máis capaz do Harrier en 1973. Os primeiros esforzos concentráronse nun motor Pegasus mellorado, designado Pegasus 15, que foi probado por Bristol Siddeley. Aínda que máis potente, o diámetro do motor era demasiado grande para encaixar doadamente no Harrier.
A pesar do remate do proxecto, as dúas compañías continuaron tomando diferentes camiños cara a un Harrier mellorado. Hawker Siddeley centrouse nunha nova á máis grande que podía adaptarse aos avións xa existentes, mentres que McDonnell Douglas perseguiu de xeito independente un proxecto menos ambicioso, aínda que caro, para satisfacer as necesidades dos militares estadounidenses. Usando os coñecementos obtidos co AV-16, aínda que deixando atrás algunhas cousas como o motor Pegasus máis grande, McDonnell Douglas mantivo a estrutura básica e e o motor para un avión deseñado para o USMC.
Fase de deseño e probas
miniatura|250x250px|YAV-8B sendo convertido a partir dun AV-8A Como o USMC quería un Harrier substancialmente mellorado sen o desenvolvemento dun novo motor, o Departamento de Defensa estadounidense autorizou o desenvolvemento do Harrier II en 1976. A Armada dos Estados Unidos (USN), que tradicionalmente mercaba avións militares para o USMC, insistiu en que o novo deseño fose verificado con probas de voo. McDonnell Douglas modificou dous AV-8A con novas ás, entradas de aire revisadas, toberas redeseñadas, e outros cambios aerodinámicos; a modificada fuselaxe dianteira e a cabina dos avións posteriores non se incorporaron a eses prototipos. Designado YAV-8B, o primeiro avión convertido voou o 9 de novembro de 1978. O avión realizou tres engalaxes verticais e flotou durante sete minutos no aeroporto de St. Louis Lambert. O segundo avión voou o 19 de febreiro de 1979, pero esnafrouse no mes de novembro dese ano debido a un apagado de motor, exectándose o piloto con éxito. As probas de voo deses AV-8 modificados continuaron en 1979. Os resultados amosaron unha resistencia maior da agardada, obstaculizando velocidade máxima do avión. Melloras no perfil aerodinámico produciron poucas melloras. Noutras áreas os resultados foron positivos, como na carga útil, alcance e rendemento V/STOL, levando a adxudicación dun contrato de desenvolvemento en 1979. O contrato estipulaba unha compra inicial de 12 avións, seguida por 324 máis.
Entre 1978 e 1980 o Departamento de Defensa e a USN intentaron repetidamente rematar co programa AV-8B. Anteriormente houbera un conflito ebtre o USMC e a USN sobre problemas orzamentarios. Na época, a USN quería mercar A-18 para a súa forza de ataque ao chan e, para aforrar, meteu presión ao USMC para que adoptase o caza F-18 cun deseño semellante en vez do AV-8B para realizar o rol de apoio aéreo próximo (os dous deseños fusionáronse para formar o F/A-18 Hornet multirrol). A pesar deses obstácuos burocráticos, en 1981 o Departamento de Defensa incluíu o Harrier II no seu orzamento anual e no plan quinquenal de defensa. A USN declinou participar na compra, citando o seu alcance e carga útil limitada en comparación con avións convencionais.
En agosto de 1981 o programa recibiu un impulso cando British Aerospace (BAe) e McDonnell Douglas asinaron un memorándum de entendemento, facendo que o Reino Unido volvese a entrar no programa. O goberno británico setíuse atraído polo custo de adquisición máis baixo prometido por unha maior produción, e o feito de que os Estados Unidos estivese asumindo os gastos de desenvolvemento. Segundo o acordo, BAe quedou relegada á posición de subcontratista, en vez de ter o status de socio completo no caso de que o Reino Unido non deixase o programa. En consecuencia, a compañía recibiu o 40% do traballo de fabricación. A produción dos avións levouse a cabo nas instalacións de McDonnell Douglas nos suburbios de St. Louis, Missouri, e a fabricación por parte de BAe realizouse nas súas instalacións de Kingston e Dunsfold en Surrey, Inglaterra. Mentres tanto, o 75% do traballo no motor realizaríao Rolls-Royce, que absorbera a Bristol Siddeley, e o 25% restante asignouse a Pratt & Whitney. As dúas compañías planearon fabricar 400 Harrier II, agandando o USMC mercar 336 e a RAF 60.
Construíronse catro avións de desenvolvemento a grande escala. O primeiro deles, usandoprincipalmente para probar o rendemento e o manexo, realizou o seu voo de estrea o 5 de novembro de 1981. O segundo e o terceiro, que introduciron extensións no bordo de ataque das raíces das ás e entradas revisadas dos motores, voaron en abril do ano seguinte, e o cuarto voou en xaneiro de 1984. O primeiro AV-8B de produción entregouse ao Marine Attack Training Squadron 203 (VMAT-203) na base de Cherry Point o 12 de decembro de 1983. O último do lote inicial de 12 entregouse en xaneiro de 1985 ao Marine Attack Squadron 331 de primeira liña. Eses avións tiñan motores F402-RR-404A, con 95,4 kN de pulo; a partir de 1990 os avións recibiron motores mellorados.
Actualizacións
miniatura|250x250px|TAV-8B italiano Durante o curso inicial de conversión de pilotos fíxose evidente que o AV-8B tiña características de voo distintas ás do AV-8A. Esas diferenzas, así como a cabina dixital instalada en lugar da cabina analóxica do TAV-8A, necesitaban adestramento adicional para os pilotos. En 1984 os fondos para oito AV-8B desviáronse ao desenvolvemento do adestrador bipraza TAV-8B. O primeiro dos 28 TAV-8B finalmente mercados realizou o seu voo de estrea o 21 de outubro de 1986. Este avión foi entregado ao VMAT-203 o 24 de xullo de 1987. O TAV-8B tamén foi pedido por Italia e España.
Co interese de países como Brasil, Xapón e Italia servindo como unha fonte de estímulo para continuar desenvolvendo o Harrier II, McDonnell Douglas comezou a traballar nunha variante de ataque nocturno en 1985. Coa adición dun sensor infravermello e melloras na interface da cabina, o 87º AV-8B de produción converteuse no primeiro Harrier II modificado para ataques nocturnos, deixando a liña de produción de McDonnell Douglas en xuño de 1987. As probas de voo foron exitosas e a capacidade de ataque nocturno foi validada. O primeiro dos 66 AV-8B(NA) foi entregado ao USMC en setembro de 1989. Unha versión equivalente do AV-8B(NA) tamén operou coa RAF coa designación GR7; os primeiros avións GR5 foron posteriormente actualizados ao estándar GR7.
En xuño de 1987, como inicitiva privada, BAe, McDonnell Douglas, e Smiths Industries accederon a desenvolver o que se convertería no AV-8B Plus coa adición de radar e unha maior compatibilidade de mísiles. O acordo foi avalado polo USMC e, tras moitas consideracións, as armadas española e italiana desenvolveron un requerimento conxunto para unha frota de Harriers de defensa aérea. Estados Unidos, España e Italia asinaron un memorándum de entendemento en setembro de 1990 para definir as responsabilidades dos tres países e para establecer unha Oficina do Programa Conxunto para encargarse do programa. O 30 de novembro de 1990 a USN, actuando como un axente para os tres países participantes, outorgou a McDonnell Douglas o contrato para desenvlver o Harrier mellorado. En decembro dese ano o USMC realizou un pedido por 30 avións novos, e pola reconstrución de 72 vellos aparellos. Italia pediu 16 Harrier II Plus e dousTAV-8B biprazas, mentres que España asinou un contrato por 8 avións. A produción do AV-8B Harrier II Plus realizouse, ademais de na planta de McDonnell Douglas, nas instalacións de CASA en Sevilla, e nas de Alenia Aeronautica en Turín. O Reino Unido tamén participou no programa fabricando compoñentes para o AV-8B. miniatura|250x250px|AV-8B Plus da Armada española A produción autorizouse o 3 de xuño de 1992. O primeiro voo do prototipo realizouse o 22 de setembro, marcando o inicio dun exitoso programa de probas de voo. O primeiro avión de produción voou o 17 de marzo de 1993. As entregas de avións novos tiveron lugar entre abril de 1993 e 1995. Ao mesmo tempo, o plan de reconstruír os AV-8B que xa existían ao estándar Plus levouse a cabo. O 11 de marzo de 1994 a Xunta de Adquisicións de Defensa aprobou o programa, que inicialmente implicaba 70 avións, con catro deles sendo convertidos no ano fiscal 1994. O programa planeaba usar compoñentes novos e renovados para reconstruír avións a un custo máis baixo que fabricar aparellos novos. A conversión comezou en abril de 1994, e o primeiro avión foi entregado ao USMC en xaneiro de 1996.
Fin da produción
En marzo de 1996 a Oficina Xeral de Contabilidade (GAO) dos Estados Unidos declarou que era máis barato mercar avións Harrier II Plus directamente que reconstruílos a partir de AV-8B. A Armada estimou que o custo de reconstruír cada avión era de 23-30 millóns de dólares, en lugar dos 30 millóns de cada avión novo, mentres que a GAO estimou que cada avión novo cuustaba 24 millóns. Porén, o programa continuou e, en 2003, o 72º e derradeiro AV-8B en ser reconstruído para os Marines foi entregado. España tamén participou no programa e a entrega do seu derradeiro avión reconstruído foi en decembro de 2003, marcando o final da produción do AV-8B (o derradeiro avión novo entregárase en 1997).
Nos anos 90 Boeing e BAE Systems asumiron a xestión da familia Harrier tras fusións corporativas; Boeing mercou McDonnell Douglas, e BAe fíxose con Marconi Electronic Systems para formar BAE Systems. Entre 1969 e 2003, 824 Harriers de todos os modelos foron entregados. En 2001, Flight International informou que Taiwán podería satisfacer o seu requerimento para un avión V/STOL coa compra de AV-8Bs equipados co radar APG-66 do F-16 Fighting Falcon. A compra por parte de Taiwán permitiría que a liña de produción seguise aberta máis aló de 2005. A pesar da posibilidade de alugar AV-8Bs, o interese no avión diminuíu cando o país cambiou as súas intencións por mercar F-35 e actuaizar a súa frota de of F-16.
Aínda que non había novas variantes do AV-8B, en 1990 McDonnell Douglas e British Aerospace comezaron a falar dun avión provisional entre o AV-8B e a nova xeración de avións V/STOL avanzados. O Harrier III debería terse presentado como un "enfoque evolutivo para aproveitar ao máximo as aeronaves existentes", xa que moitas das estruturas usadas nos Sea Harrier e AV-8B poderían ser empregadas. A á e a caixa de torsión ían ser máis grandes para acomodar máis combustible e soportes para armas. Debido ao incremento de tamaño, as puntas das ás poderían pregarse. Para compensar o aumento de peso do avión, Rolls-Royce deseñaría unha variante do motor Pegasus que produciría 18 kN máis de pulo que a última variante de produción da época. O Harrier III podería leva armas como os mísiles AIM-120 AMRAAM e AIM-132 ASRAAM. Boeing e BAE Systems continuaron estudando o deseño ata principios da década de 2000, cando o proxecto foi abandonado.
No ano 2013 o USMC estaba estudandopotenciais melloras para manter aos AV-8B Harrier II actualizados ata o seu retiro planeado, como un sistema de sinalización montado no casco. Tamén se prevía traballo adicional no radar e sistema de sensores do avión. Estaba previsto que a frota de Harrier II do USMC estivese en servizo ata 2030 debido a atrasos co F-35B e o feito de que os Harrier tiñan máis vida de servizo que os F/A-18 Hornets do USMC. Porén, en 2014 o USMC deciu retirar os AV-8B antes debido a que cambiar as ordes de transición das frotas Harrier II e Hornet a Lightning II aforraría mil millóns de dólares. O F-35B comezou a substituír ao AV-8B en 2016, e agárdase que o AV-8B siga en servizo ata 2025. Mentres tanto, o AV-8B vai recibir renovadas medidas defensivas, capacidade de ligazón de datos actualizada e sensores de apuntado, e mellores mísiles e foguetes, entre outras melloras.
Vilamor, San Salvador do Mao, O Incio
Vilamor é un lugar da parroquia de San Salvador do Mao, no concello lugués do Incio, na comarca de Sarria.
A Aldea, Burgueira, Oia
A Aldea é un lugar da parroquia de Burgueira, no concello pontevedrés de Oia, na comarca do Baixo Miño. Segundo o IGE, en 2022 tiña 44 habitantes (19 homes e 25 mulleres).
O Barrio Novo, Santa María do Mao, O Incio
O Barrio Novo é un lugar da parroquia de Santa María do Mao, no concello lugués do Incio, na comarca de Sarria.
Nacionalismo macedonio
dereita|miniatura|250x250px|Bandeira de [[Macedonia do Norte.]]
O nacionalismo macedonio (en Македонска преродба) é un movemento político nacionalista que xurdiu entre os macedonios a finais do século XIX que buscaban a autonomía da rexión de Macedonia do Imperio Otomán. A idea evolucionou durante o inicio do século XX xunto ás primeiras expresións do nacionalismo étnico entre os eslavos de Macedonia. A separada nación macedonia gañou recoñecemento despois da segunda guerra mundial cando a "República Socialista de Macedonia" foi creada como parte da Iugoslavia. Posteriormente, a historiografía macedonia estabeleceu vínculos históricos entre os macedonios étnicos e os acontecementos e as figuras búlgaras dende a Idade Media ata o século XX. Despois da independencia da República de Macedonia a finais do século XX, as cuestións referentes á identidade nacional macedonia foron disputadas polos veciños do país, xa que algúns partidarios do agresivo nacionalismo macedonio, chamado macedonismo, sosteñen crenzas máis extremas, como unha continuidade ininterrompida entre os antigos macedonios (esencialmente un pobo da Grecia antiga), e os macedonios étnicos modernos (un pobo eslavo), así como puntos de vista relacionados co concepto irredentista de Macedonia Unida, que implica reivindicacións territoriais sobre unha gran parte de Grecia, xunto con rexións máis pequenas de Albania, Bulgaria, Kosovo e Serbia.
Castro de Arriba, Santa María do Mao, O Incio
Castro de Arriba é un lugar da parroquia de Santa María do Mao, no concello lugués do Incio, na comarca de Sarria.
Saa, Santa María do Mao, O Incio
Saa é un lugar da parroquia de Santa María do Mao, no concello lugués do Incio, na comarca de Sarria.
Santo Eufrasio, Santa María do Mao, O Incio
Santo Eufrasio é un lugar da parroquia de Santa María do Mao, no concello lugués do Incio, na comarca de Sarria.
O Souto, Santa María do Mao, O Incio
O Souto é un lugar da parroquia de Santa María do Mao, no concello lugués do Incio, na comarca de Sarria.
Token do habitante
Esta moeda, caracterizada pola representación dun habitante típico quebequés con roupa de inverno no seu anverso, foi cuñada en cobre cos valores de medio penique ou un soldo, e dun penique ou dous soldos.
Os achados e a documentación testemuñan que estas moedas continuaban en circulación seis décadas despois da súa emisión e que tamén tiveron uso no Alto Canadá. Os numismáticos considéranas emisións oficiais, dado que, malia teren unha orixe privada, foron autorizadas polo Goberno colonial.
Emilio Martínez Baladrón
Manuel Emilio Martínez-Baladrón García, coñecido como Manuel Emilio Martínez García-Baladrón e Emilio Martínez Baladrón, nado en Santiago de Compostela e finado na Ponte Maceira (Portor, Negreira) o 4 de marzo de 1970, foi un avogado e empresario galego.
Token do habitante
Historia
En 1837, o Bank of Montreal solicitou permiso ao Goberno británico para a importación de moedas de necesidade (tokens) de cobre por valor de 5.000 libras esterlinas. As autoridades atenderon positivamente esta solicitude, coa condición de que os demais bancos comerciais de Montreal tamén participasen na operación.
Emilio Martínez Baladrón
Traxectoria
miniatura|Pazo de Baladrón. Fillo do médico Emilio Martínez Baladrón e de Josefa García Elizagaray, filla única e herdeira de Ramón García Mouriño. O seu pai non exerceu a medicina, senón que se dedicou á administración dos negocios herdados pola súa muller, finando en xaneiro de 1936. Emilio licenciouse en Dereito e foi o herdeiro dos negocios familiares. Cando se produciu o golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 era suboficial de Complemento de Artillería en Santiago de Compostela, encabezou a subscrición para o Exército con 20.000 pesetas e puxo a disposición da Junta de Defensa Nacional a súa fortuna estimada en 30.000 libras esterlinas; inmediatamente foi ascendido a alférez e marchou á fronte. O 6 de novembro de 1936 foi nomeado concelleiro de Santiago de Compostela e primeiro tenente-alcalde na corporación presidida por Manuel García Diéguez. Foi ferido na fronte de Madrid o 26 de decembro de 1936. Ascendido a tenente en maio de 1937; convalecente, pediu o asesoramento de Ramón Baltar, quen o acompañou a Alemaña para operarse en Wrocław en agosto de 1937. Estivo nun Hospital de Wrocław ata decembro dese ano. Foi xefe da Sección de Donativos do Cuartel General del Generalísimo en Burgos, que xestionou o patrimonio de Franco durante a guerra. Foi presidente do Casino de Santiago. Foi membro dos consellos de administración de Fenosa e de FRINSA. Construíu o pazo de Baladrón na Ponte Maceira e mercou o castelo de Doiras. Amigo de Franco, no seu pazo de Baladrón celebráronse reunións na ditadura. Finou no pazo da Ponte Maceira o 4 de marzo de 1970.
Vida persoal
Casou coa súa prima segunda Carmen García Elizagaray en xuño de 1933, e non tivo fillos.
Token do habitante
Historia
O pedido chegou ao Baixo Canadá en catro lotes en datas diferentes, que comezaron a finais de maio de 1838 e remataron a finais de 1839. Aínda que en principio deberían estar cuñadas con cinco sextas partes do peso das moedas de cobre británicas, producíronse co seu peso completo, o que as facía máis atractivas que aquelas ás que debían substituír —coñecidas como bouquet sous ("soldos do ramo")— e máis próximas ao valor real en cobre.
Estas moedas de necesidade mantivéronse en circulación moito tempo despois da súa emisión orixinal. A elas faise alusión nunha Orde do Consello do Ministro de Finanzas de agosto de 1870:
O ano seguinte (1871), recibiu a aprobación real a Lei da Moeda Uniforme (Uniform Currency Act), que fixaba os valores faciais da moeda canadense de xeito oficial, baseándose non dólar de carácter decimal como unidade monetaria.
Anverso
miniatura|331x331px|Detalle do "habitante" nun [[Papel moeda|billete dun dólar da Banque Canadienne de 1936. ]] O autor do deseño do habitante que caracteriza o anverso destas moedas é James Duncan. Este motivo fora xa utilizado orixinariamente para o reverso do billete dun dólar emitido pola Banque Canadienne, gravado pola compañía Rawdon, Wright and Hatch, de Nova York. A imaxe representa un habitante quebequés coa vestimenta tradicional de inverno, composta por un gorro, un abrigo con carapucha, unha faixa tradicional do Quebec e uns mocasíns. O habitante porta na súa man dereita un látego.
Por baixo del, no exergo, amósase a inscrición PROVINCE DU BAS CANADA " e o valor facial na súa versión francesa: UN SOU ("un soldo") ou DEUX SOUS ("dous soldos"), segundo a moeda.
No seu tempo, a poboación coñeceu tamén esta moeda co alcume de "Papineau", en alusión a Louis-Joseph Papineau (1786-1871), un dos líderes do movemento patriótico antes da rebelión do Baixo Canadá contra o Goberno colonial (1837-1838), coñecido por levar esa roupa case a modo de uniforme. No entanto, cómpre considerar que se trata só dunha coincidencia, xa que sería pouco probable que os bancos establecidos en Montreal optasen pola figura dun líder revolucionario para caracterizar as súas emisións. A este respecto, un numismático considerou que "tal conexión é puramente sentimental".
Reverso
miniatura|228x228px|[[Escudo de armas de Montreal. Baixorrelevo en madeira de mediados do século XIX. Museo Château Ramezay (SANM).]] O reverso reproduce o deseño orixinal do escudo de armas da cidade de Montreal, tal e como foi deseñado polo alcalde Jacques Viger e o seu Consello Municipal en 1833. Trátase dunha gran cruz de Santo André que divide o escudo en catro segmentos, en cada un dos cales se insire un símbolo heráldico que representa diversas poboacións de colonos: na parte superior, a rosa de Inglaterra, á esquerda o cardo de Escocia, á dereita un trevo de Irlanda e na parte inferior o castor de Francia. O lema que rodea o escudo é a frase latina CONCORDIA SALUS ("salvación mediante a concordia"). Na base do escudo aparece unha cinta na que se menciona o nome do banco emisor.
Por riba do conxunto do escudo aparece a inscrición BANK TOKEN. Na parte inferior, o valor facial na súa versión inglesa, HALF PENNY ou ONE PENNY, segundo a moeda, ademais da data de emisión: 1837.
Estudo numismático
O numismático canadense Pierre-Napoléon Breton ilustra as variedades dos tokens do habitante de medio penique e dun penique nun estudo monográfico publicado por primeira vez en 1890. Malia existiren catro variedades principais de cada unha destas moedas —con mención a cada un dos catro bancos emisores—, Bretón asignoulle o número 521 a todas as moedas dun penique e o 522 a todas as de medio penique. Algúns catálogos posteriores, como o de W. J. (Boll) Stanley, engaden unha subdivisión con letras á numeración inicial de bretón —por exemplo: 521, 521a, 521b, 521c—, para catalogar as emisións de cada un dos bancos.
O primeiro estudo verdadeiramente detallado desta serie, tendo en conta as súas variantes, foi o titulado The Habitant Tokens of Lower Canada (Province of Quebec), obra do numismático canadense Eugene Courteau e publicado en 1927. Courteau xa fixera unha aproximación a estas moedas nun primeiro traballo de 1919 sobre as moedas de cobre do Banco de Montreal. No catálogo de 1927 agrúpanse as variedades do medio penique en función de se a serifa dereita da letra " V " de " PROVINCE " está ao mesmo nivel que a da seguinte letra ou se está máis baixa. Canto aos peniques, Courteau agrupounos en dous conxuntos, en función de se a parcela na que o habitante está en pé é máis grande ou máis pequena. Un segundo subgrupo baséase na aparición ou non dun punto despois da palabra CANADA. Courteau describe máis de 60 variedades da moeda de medio penique e máis de 50 da dun penique. No entanto, os catálogos máis modernos adoitan ser máis conservadores á hora de recoñecer as variedades.
A Cheira, Burgueira, Oia
A Cheira é un lugar da parroquia de Burgueira, no concello pontevedrés de Oia, na comarca do Baixo Miño.
Bonaval, Burgueira, Oia
Bonaval é un lugar da parroquia de Burgueira, no concello pontevedrés de Oia, na comarca do Baixo Miño. Segundo o IGE, en 2022 tiña 50 habitantes (26 homes e 24 mulleres).
Os Eidos de Abaixo, Burgueira, Oia
Os Eidos de Abaixo é un lugar da parroquia de Burgueira, no concello pontevedrés de Oia, na comarca do Baixo Miño.
Teimoi, Santa María do Mao, O Incio
Teimoi é un lugar da parroquia de Santa María do Mao, no concello lugués do Incio, na comarca de Sarria.
Veiga de Arriba, Santa María do Mao, O Incio
Veiga de Arriba é un lugar da parroquia de Santa María do Mao, no concello lugués do Incio, na comarca de Sarria.
Veiga de Abaixo, Santa María do Mao, O Incio
Veiga de Abaixo é un lugar da parroquia de Santa María do Mao, no concello lugués do Incio, na comarca de Sarria.
Éva Tardos
Éva Tardos, nada en 1957 en  Budapest, é unha informática teórica húngara, gañadora do premio Fulkerson en 1988, profesora e investigadora en informática na Universidade de Cornell.
Traxectoria
Licenciouse en matemáticas na Universidade Eötvös Loránd, en Budapest, en 1981. Tres anos despois, en 1984, obtivo o seu doutoramento. na mesma universidade.
Os seus traballos tratan os seguintes temas:
A Mouta de Abaixo, Burgueira, Oia
A Mouta de Abaixo é un lugar da parroquia de Burgueira, no concello pontevedrés de Oia, na comarca do Baixo Miño.
Os Eidos de Arriba, Burgueira, Oia
Os Eidos de Arriba é un lugar da parroquia de Burgueira, no concello pontevedrés de Oia, na comarca do Baixo Miño.
A Mouta de Arriba, Burgueira, Oia
A Mouta de Arriba é un lugar da parroquia de Burgueira, no concello pontevedrés de Oia, na comarca do Baixo Miño.
Arthrospira platensis
Arthrospira platensis é unha especie de cianobacteria filamentosa gramnegativa. Esta bacteria é un fotoautótrofo non fixador de nitróxeno. Foi illada no lago Chenghai da China, nos lagos de sosa de África oriental, e lagos alcalinos subtropicais. Utilízase (xunto con outras especies do seu xénero) para producir o alimento espirulina.
Metabolismo
Como fotoautótrofo a súa fonte de carbono principal é o dióxido de carbono, mentes que a auga é a súa fonte de electróns para realizar a redución do CO2.
Xenética
Ten un só cromosoma circular que contén 6,8 Mb e 6.631 xenes. O contido G+C determinouse que era do 44,3%.
Condicións de crecemento
A. platensis atópase en ambientes cunha alta concentración de carbonato e bicarbonato. Tamén pode encontrarse en concentracións salinas altas debido á súa tolerancia a álcalis e sales. O óptimo de temperatura para este organismo é de arredor de 35 °C. Baseándose nas condicións ambientais, o medio de cultivo adoita ter un pH entre 9-10, sales inorgánicos e altas concentracións de bicarbonato.
Usos
A. platensis usouse no pasado e no presente como alimento ou suplemento alimentario, que é máis coñecido por espirulina (ou spirulina), porque antes a especie estaba clasificada no xénero Spirulina. A espirulina véndese como suplemento saudable en forma de pos ou tabletas debido aos seus altos niveis de ácidos graxos esenciais e insaturados, vitaminas, minerais dietéticos e antioxidantes. Despois do desastre de Chernobil, déuselle espirulina ás vítimas debido ás súas propiedades antioxidantes para evitar os efectos adversos das especies reactivas do oxíxeno. As proteínas extraídas de A. platensis poden utilizarse en alimentos como axentes espesantes ou estabilizantes de emulsións ou escumas. O complexo captador de luz de A. platensis ficocianina, pode extraerse como un pigmento pulverulento azul e usarse como colorante alimentario azul. Como as células de A. platensis conteñen hidroxenases e poden producir hidróxeno, son candidatas para a produción de fontes de enerxía renovable.
Nacionalismo manchú
dereita|miniatura|Bandeira de [[Manchukuo, o estado principalmente asociado co nacionalismo manchú.]]
Historia
Durante o seu goberno da China, a dinastía Qing de orixe manchú promoveu unha identidade común, "manchuizando" os membros das oito bandeiras, a súa principal forza militar. Así, os manchús estaban fortemente asociados co sistema militar das bandeiras, aínda que tamén había mongois e chineses han entre eles. A identidade asociada ás oito bandeiras non era racial nin nacional, pero dividía fortemente á xente, na súa maioría manchú, dos civís, principalmente chineses han do Imperio Qing. Esta división creceu co derrocamento da dinastía Qing en 1912 e a fundación da República da China. A partir de entón, a identidade étnica medrou moito en importancia e a xente asociada ao sistema de bandeiras tivo que decidir se se identificaba como manchú, chinés han ou mongol. Moitos de orixe étnica mongol ou chinesa han optaron por ser clasificados como manchús, especialmente no norte da China, e os descendentes dos militares de bandeiras foron chamados xeralmente manzu ("grupo étnico manchú") a partir de entón.
O Escairo, Santa Mariña do Incio, O Incio
O Escairo é un lugar da parroquia de Santa Mariña do Incio, no concello lugués do Incio, na comarca de Sarria.
Ruth Brown
Ruth Alston Brown (de solteira Weston), nada en Portsmouth, Virxinia, o 12 de xaneiro de 1928  e finada en Henderson, Nevada, o 17 de novembro de 2006, foi unha cantante, compostitora e actriz estadounidense, ás veces coñecida como a "Raíña do R&B". Destacou por achegar un estilo de música pop á música rhythm and blues nunha serie de cancións de éxito para Atlantic Records na década de 1950, como "So Long", "Teardrops from My Eyes" e "(Mama) He Treats Your Daughter Mean". Por estas contribucións, Atlantic pasou a ser coñecida como "a casa que construíu Ruth" (en alusión ao alcume popular do Old Yankee Stadium). Brown foi incluída en 1993 no Salón da Fama do Rock and Roll.
Tras un rexurdimento que comezou a mediados da década de 1970 e que alcanzou o seu máximo na década de 1980, Brown usou a súa influencia para facer presión polos dereitos dos músicos sobre dereitos de autor e contratos; estes esforzos levaron á fundación da Rhythm and Blues Foundation. As súas actuacións no musical de Broadway Black and Blue valeronlle a Brown un premio Tony, e a gravación orixinal do elenco gañou un Grammy. Brown recibiu o premio Grammy Lifetime Achievement Award en 2016. En 2017, Brown foi incluída no National Rhythm & Blues Hall of Fame. Foi tía do lendario MC Rakim.
Primeiros anos
Nacida en Portsmouth, Virxinia, Brown era a máis vella de sete irmáns. Asistiu á I.C. Norcom High School. O pai de Brown era peón e tamén dirixiu o coro da Igrexa Episcopal Metodista Africana de Emmanuel, mais a moza Ruth mostraba máis interese en cantar en concertos e discotecas da USO, rebelándose contra o seu pai. Recibiu inspiración de Sarah Vaughan, Billie Holiday e Dinah Washington.
En 1945, con 17 anos, Brown fuxiu da súa casa en Portsmouth xunto co trompetista Jimmy Brown, co que axiña casou, para cantar en bares e clubs. Despois pasou un mes coa orquestra de Lucky Millinder.
Inicio da carreira
Blanche Calloway, irmá de Cab Calloway, tamén líder dun grupo, organizou un concerto para Brown no Crystal Caverns, un club nocturno de Washington, D.C., e axiña se converteu na súa directora. Willis Conover, o futuro disc jockey de Voice of America, viu a súa actuación con Duke Ellington e recomendouna aos xefes de Atlantic Records Ahmet Ertegun e Herb Abramson. Brown non puido facer a audición como estaba previsto por mor dun accidente de tráfico, que acabou nunha estancia de nove meses no hospital. Asinou con Atlantic Records desde a súa cama de hospital.
En 1948, Ertegun e Abramson dirixíronse desde Nova York a Washington para escoitar a Brown cantar. O seu repertorio estaba formado principalmente por baladas populares, mais Ertegun convenceuna para cambiar ao rhythm and blues.
Na súa primeira audición, en 1949, cantou "So Long", que se converteu nun éxito. A este seguiuno "Teardrops from My Eyes" en 1950. Escrito por Rudy Toombs, foi o primeiro grande éxito de Brown. Gravado para Atlantic Records na cidade de Nova York en setembro de 1950 e lanzado en outubro, foi o número un de R&B de Billboard durante once semanas. O éxito valeulle o alcume de "Miss Rhythm", e en poucos meses converteuse na recoñecida raíña do R&B.
Continuou este éxito con "I'll Wait for You" (1951), "I Know" (1951), "5-10-15 Hours" (1953), "(Mama) He Treats Your Daughter Mean" (1953), "Oh What a Dream" (1954), "Mambo Baby" (1954) e "Don't Deceive Me" (1960), algúns dos cales foron acreditados a Ruth Brown e aos Rhythm Makers. Entre 1949 e 1955, os seus discos mantivéronse na lista de R&B durante un total de 149 semanas; ela chegou a conseguir 21 éxitos entre os dez primeiros en total, incluíndo cinco que chegaron ao número un. Brown clasificouse como a número 1 na enquisa de Billboard de 1954 sobre os artistas favoritos de R&B.
Brown actuou en moitos bailes racialmente segregados nos estados do sur, onde realizou numerosas xiras e foi inmensamente popular. Actuou no famoso décimo concerto de Cavalcade of Jazz celebrado no Wrigley Field dos Ánxeles, que foi producido por Leon Hefflin, Sr. o 20 de xuño de 1954. Actuou xunto con The Flairs, Count Basie e a súa orquestra, Lamp Lighters, Louis Jordan and His Tympany Five, Christine Kittrell e a orquestra de Pérez Prado.
O seu primeiro éxito pop chegou con "Lucky Lips", unha canción escrita por Jerry Leiber e Mike Stoller gravada en 1957. O sinxelo alcanzou o número 6 na lista de R&B e o número 25 na lista de pop estadounidense. A continuación en 1958 foi "This Little Girl's Gone Rockin'", escrita por Bobby Darin e Mann Curtis. Alcanzou o número 7 na lista de R&B e o número 24 na lista pop.
Tivo máis éxitos con "I Don't Know" en 1959 e "Don't Deceive Me" en 1960, que tiveron máis éxito nas listas de R&B que nas de pop. En 1965 apareceu como convidada en TV Gospel Time. Durante a década de 1960, Brown desapareceu da vista do público e viviu como ama de casa e nai.
Carreira posterior
Volveu á música en 1975 a instancias do cómico Redd Foxx, seguido dunha serie de traballos de interpretacións cómicas. Isto iniciou a súa carreira na televisión, o cinema e o escenario. Tivo un papel recorrente durante a segunda tempada da comedia de situación Hello, Larry como a veciña, Leona Wilson. Interpretou a Motormouth Maybelle Stubbs, unha amigable e decidida promotora de discos e nai de Seaweed e L'il Inez, no filme clásico de culto de John Waters Hairspray. En Broadway, protagonizou producións de Amen Corner e Black and Blue. Esta último valeulle un premio Tony á mellor actriz nun musical en 1989.
A loita de Brown polos dereitos e as regalías dos músicos en 1987 levou á fundación da Rhythm and Blues Foundation en 1988. Foi unha das primeiras gañadoras do Premio Pioneer en 1989. En 1989, lanzou un álbum, Blues and Broadway, que gañou un Grammy á mellor interpretación vocal de jazz feminina. Foi incluída no Salón da Fama do Jazz de Oklahoma en 1992 e no Salón da Fama do Rock and Roll en 1993.
Brown gravou e cantou co cantante de rhythm and blues Charles Brown. Tamén fixo unha xira con Bonnie Raitt a finais da década de 1990. A súa autobiografía de 1995, Miss Rhythm, gañou o premio Gleason de xornalismo musical. Tamén apareceu no DVD Road Tested de Bonnie Raitt en 1995, cantando "Never Make Your Move Too Soon". Foi nomeada a outro Grammy na categoría de Blues Tradicional polo seu álbum de 1997, R + B = Ruth Brown. Na miniserie de televisión de 2000 Little Richard, foi interpretada pola cantante Tressa Thomas.
Foi presentadora do programa de radio Blues Stage, transmitido por máis de 200 emisorasa afiliadas á NPR, durante seis anos, a partir de 1989.
Brown aínda estaba de xira aos 78 anos. Completara o traballo de preprodución do filme de Danny Glover, Honeydripper, mais non viviu para velo. Aínda así, a súa gravación de "Things About Comin' My Way" foi publicada postumamente no CD da banda sonora. A súa última entrevista foi en agosto de 2006.
Falecemento
Brown faleceu nun hospital da área de Las Vegas o 17 de novembro de 2006, por complicacións tras un ataque cardíaco e un derramo cerebral que sufriu despois de someterse a unha cirurxía o mes anterior. Tiña 78 anos. Está enterrado no Roosevelt Memorial Park, Chesapeake City, Virxinia.
Wally Funk
Mary Wallace "Wally" Funk, nada nas Vegas o 1 de febreiro de 1939, é unha aviadora estadounidense, astronauta e embaixadora de boa vontade. Foi a primeira muller investigadora de seguridade aérea da Xunta Nacional de Seguridade no Transporte, a primeira muller instrutora de voo civil en Fort  Sill,  Oklahoma, e a primeira muller inspectora da Axencia Federal de Aviación, así como unha das Mercury 13.
Traxectoria
Funk creceu en Taos, Novo México. Seus pais eran donos dunha tenda. A familia tiña unha colección de obras de arte de artistas de Taos, pois os artistas trocaban obras de arte para pagar as súas compras na tenda.
Mercury 13
En febreiro de 1961, Funk ofreceuse como voluntaria para o Programa "Mulleres no Espazo". O programa era dirixido por William Randolph Lovelace e tiña o apoio da NASA, aínda que non tivese  patrocínio oficial do goberno. Funk entrou en contacto con Lovelace, detallando súa experiencia e conquistas. A pesar de ser máis moza do que a faixa etária de recrutamento de 25 a 40 anos, Funk foi convidada a participar. Vinte e cinco mulleres foron convidadas, 19 se inscribiron e 13 se formaron, incluíndo Funk, que aos 21 anos era de máis nova. Nalgunhas probas, tivo unha puntuación mellor do que John Glenn.
Como as outras participantes do programa, Funk foi sometida a rigorosas probas físicas e mentais. Nunha proba, as voluntarias foron colocadas en tanques de illamento. Funk ficou no tanque, sen alucinar, por 10 horas e 35 minutos, unha marca. Ela pasou nas probas e foi cualificada para ir ao espazo. A súa puntuación foi a terceira mellor no programa Mercury 13. A pesar diso, o programa foi cancelado antes que as mulleres fixesen a última proba.
Carreira posterior
Cando a NASA finalmente comezou a aceptar mulleres ao final dos anos 1970, Funk inscribiuse tres veces. A pesar das súas credenciais impresionantes, foi rexeitada.
O 20 de xullo de 2021, formou parte dun equipo de catro persoas, entre elas Jeff Bezos e o seu irmán  converténdose na persoa mais vella en voar o espazo, superando a marca de John Glenn con 77 anos en 1998 (a bordo do STS-95).
Vilameá, Santa María do Mao, O Incio
Vilameá é un lugar da parroquia de Santa María do Mao, no concello lugués do Incio, na comarca de Sarria.
Colponema
Colponema é un xénero de protozoos flaxelados unicelulares que se alimenta de células eucariotas en ambientes acuáticos e no solo. O xénero contén 6 especies coñecidas, pero non foi completamente estudado. Colponema ten dous flaxelos que se orixinan xusto baixo o extremo anterior da célula. Un esténdese cara adiante e o outro discorre pola profunda fenda ou rañura que hai na superficie estendéndose cara atrás. Colponema é un predador que se alimenta de pequenos flaxelados usando a súa fenda ventral. Igual que moitos outros alveolados, posúen tricocistos, cristas mitocondriais tubulares e alvéolos. Propúxose recentemente que Colponema podería ser un grupo irmán de todos os outros alveolados. O xénero podería axudarnos a comprender a orixe dos alveolados e botar luz sobre como eran as características de todos os eucariotas ancestrais.
Etimoloxía
Colponema é unha palabra composta das palabras gregas ‘kolpos’ e ‘nema’. ‘Kolpos’ significa pregamento ou oco e probablemente se refire á pronunciada fenda ou rañura que presenta. ‘Nema’ significa fío e alude ao flaxelo dirixido cara atrás do organismo, que se orixina no extremo anterior da célula e pasa a través da fenda. Aínda que a descrición inicial que se publicou de Colponema non proporciona unha explicación explícita da súa etimoloxía, esa mesma publicación salienta a súa grande fenda ventral e as imaxes incluídas mostran o flaxelo que pasa por ela.
Historia
Colponema foi descrito primeiramente polo Dr. Friedrich Ritter Stein en 1878 na súa obra “Der Organismus der Flagellaten”, que contiña varias descricións de especies de protistas. Colponema loxodes describiuse nunha soa liña, na que se dicía que tiña unha gran fenda abdominal e facía referencia a unha imaxe que mostraba o organismo desde diferentes ángulos. Despois da concepción inicial do xénero, describíronse as novas especies C. globosum e C. symmetricum. A ultrastrutura dos colponémidos non se discutiu en detalle ata 1975 no estudo feito por Mignot e Brugerolle de C. loxodes. As restantes especies, C. edaphicum, C. vietnamica e C. marisrubri, foron incorporadas ao xénero en anos recentes e as análises filoxenéticas permitiron utilizar Colponema para responder cuestións sobre a evolución dos alveolados.
Hábitat e ecoloxía
Colponema é un predador unicelular que se encontra en lagos, solos, encoros, sedimentos mariños e augas residuais. É un eucarívoro obrigado, o que significa que só se alimenta doutros eucariotas como os bodónidos e non adoita comer presas máis grandes nin bacterias. O seu principal papel nos ecosistemas é controlar o número dos flaxelados máis pequenos. É probable que os eucariotas máis grandes e os pequenos animais sexan os seus predadores primarios, mais os detalles do papel ecolóxico de Colponema aínda están por determinar porque é un organismo relativamente raro e difícil de cultivar. A escaseza deste xénero apoia a súa posición como predador na cadea trófica microbiana; os predadores están a miúdo presentes en pequeno número porque cómpren grandes cantidades de presas para soster as súas poboacións.
Descrición
Colponema é un biflaxelado incoloro cunha pronunciada fenda ventral alimenticia. O seu tamaño celular vai de 4 a 14 µm de ancho e de 8 a 17 µm de longo e teñen forma unha oval que se estreita no extremo anterior. A célula ten toxicistos de 1 µm de longo, un tipo de orgánulos que se extrúen da célula e se usan para inmobilizar as presas. As especies de Colponema varían na presenza de vacúolos contráctiles, no grao de aplanamento dorsoventral e na lonxitude do flaxelo.
Os flaxelos son heterodinámicos e orixínanse xusto baixo a parte anterior da célula. Un flaxelo apunta cara ao extremo anterior da célula e ten mastigonemas preto da base. O outro ten un dobramento cara á base e discorre pola fenda ou rañura alimenticia da célula e diríxese á parte posterior. As presas son fagocitadas enteiras a través da fenda alimenticia e dixeridas en grandes vacúolos dixestivos.
De xeito similar a outros alveolados, a película que rodea a célula de Colponema está composta de tres membranas e contén alvéolos corticais inchados. Nas súas mitocondrias hai cristas tubulares. En contraste, as células non presentan importantes características observadas nos outros grupos de alveolados, como as roptrías, a ciliatura derivada ou a palintomía.
Non se observou neles en cultivo estadios de repouso nin reprodución sexual. A reprodución asexual ocorre por división lonxitudinal, e o plano de división é paralelo á fenda da célula. Só se pode dividir despois de fagocitar moitas presas.
Fontes, Santa Mariña do Incio, O Incio
Fontes é un lugar da parroquia de Santa Mariña do Incio, no concello lugués do Incio, na comarca de Sarria.
The Mysterious Affair at Styles
The Mysterious Affair at Styles (O misterioso caso de Styles) é unha novela policial da escritora británica Agatha Christie. Foi escrita a mediados da Primeira guerra mundial, en 1916.
"Styles" foi a primeira novela publicada por Christie. Presentou a Hércules Poirot, ao inspector (máis tarde inspector xefe) Japp e a Arthur Hastings. Poirot, un refuxiado belga da Gran Guerra, establécese en Inglaterra preto da casa de Emily Inglethorp, que o axudou á súa nova vida. O seu amigo Hastings chega como hóspede á súa casa. Cando a muller é asasinada, Poirot usa as súas habilidades de detective para resolver o misterio.
O libro inclúe mapas da casa, a escena do asasinato e un debuxo dun fragmento de testamento. A verdadeira primeira publicación da novela foi unha serie semanal en "The Times", incluíndo os mapas da casa e outras ilustracións incluídas no libro. Esta novela foi un dos dez primeiros libros publicados por Penguin Books cando comezou en 1935.
Composición e publicación orixinal
Agatha Christie comezou a traballar en 'The Mysterious Affair at Styles' en 1916, escribindo a maior parte en Dartmoor. O personaxe de Hércules Poirot inspirouse na súa experiencia traballando como enfermeira, servindo aos soldados belgas durante a primeira guerra mundial, e a refuxiados belgas que vivían en Torquay.
Resumo da trama
Na mañá do 18 de xullo, os ocupantes da casa de Styles Court espértanse e descobren que Emily Inglethorp, a anciá propietaria, morreu. Ela fora envelenada con estricnina. Arthur Hastings, un soldado da Fronte Occidental que se hospedaba neste pazo como invitado por causa da súa baixa por enfermidade, acércase á veciña aldea de Styles St Mary para pedir axuda ao seu amigo Hércules Poirot. Emily era unha muller rica. A súa familia inclúe ao seu marido, Alfred Inglethorp, un home máis novo co que casara recentemente, os seus fillastros (do anterior matrimonio do seu primeiro marido) John e Lawrence Cavendish. A muller de John, Mary Cavendish, Cynthia Murdoch, a filla dun falecido amigo da familia, e Evelyn Howard, a señora de compañía de Emily.