cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Mutulu Shakur
Mutulu Shakur, nado o 8 de agosto de 1950, en Baltimore (Maryland) baixo o nome de Jeral Wayne Williams, é un activista político, produtor musical e músico estadounidense. Actualmente cumpre condena polo asalto a unha prisión e a un camión de seguridade en Nova York. Tamén é coñecido como Dr. Mutulu Shakur.
Actividade política
Amigo íntimo de Geronimo Pratt, Mutulu Shakur foi un dos defensores da idea da República de Nova África, un estado independente no sur dos Estados Unidos, que aglutinaría os estados de maioría poboacional de orixe afroamericana. Politicamente liderou unha facción do Exército Negro de Liberación (Black Liberation Army). Algunhas das súas accións á fronte desta organización foron a liberación en 1979 da súa irmá Assata Shakur dunha prisión en Nova Jersey. O 20 de outubro de 1981, coa axuda de membros de Weather Underground, e tras varias tentativas infrutuosas, participa en Nova York ao asalto dun camión de seguridade da empresa Brinks, no que é asasinado un dos gardas de seguridade. Os asaltantes son vistos mentres cambian os cartos a outro camión, polo que a policía efectúa un bloqueo na estrada para detelos. No intento por detelos prodúcese un tiroteo que culmina coa morte de dous axentes e a captura da militante de Weather Underground Kathy Boudin. O resto dos implicados consegue fuxir. A cantidade roubada ascendía a 1'6 millóns de dólares.
Estas dúas accións valéronlle entrar no ano 1982 na lista dos dez máis buscados polo FBI, até a súa captura o 11 de febreiro de 1986 en California. Xulgado culpábel de ambos crimes, cumpre condena nunha prisión de máxima seguridade de Florence, Colorado. A súa liberación está prevista para o 10 de febreiro de 2016. Determinadas correntes ideolóxicas considérano un prisioneiro político.
Vida persoal
Shakur é o pai adoptivo do coñecido rapeiro Tupac Shakur, e pai biolóxico do tamén rapeiro Mopreme Shakur. Participou sendo entrevistado no documental Tupac: Resurrection, nomeado ao Oscar. Nesa entevista explica como compartía co seu fillo un código vital que incluía a oposición ás drogas e á violencia, como xeito de parar a violencia vencellada ás cuadrillas.
Mutulu fundou en Nova York a asociación Dare 2 Struggle, lanzando un recompilatorio en CD baixo o mesmo nome. Shakur explicou que o traballo buscaba inspirar e comprometer aos afroamericanos para atreverse a loitar contra calquera obstáculo. Tamén gravou un programa de radio para Deejay Ra dentro da campaña 'Hip Hop Literacy' (A literatura do hip hop), animando a que a xente lese libros sobre Tupac.
No ano 2006 lanzou como artista A 2Pac Tribute: Dare 2 Struggle un tributo a Tupac Shakur dentro do décimo aniversario da súa morte. Nel participou o seu fillo Mopreme Shakur e tamén outros artistas como Outlawz ou Imaah Faith. O disco foi publicado polos selos First Kut Records e Lyrical Knockout Entertaimente, pertencentes respectivamente a Morey Alexander e Deejay Ra. Este último coproduciu o disco xunto ao propio Mutulu.
Partovia, Partovia, O Carballiño
Partovia é un lugar da parroquia de Partovia no concello ourensán do Carballiño na comarca do Carballiño. Tiña 70 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 34 eran homes e 36 mulleres. Iso supón unha diminución da poboación respecto a 2010, cando tiña 74 habitantes (36 homes e 38 mulleres).
Benjamín García Diéguez
Benjamín García Diéguez, O Largo, nado en Barbeitos (Negrelos, Rodeiro) en 1916 e finado en Pontevedra en 1940, foi un guerrilleiro antifranquista galego.
Celso Currás López
Traxectoria
Mestre (1940), procurador dos tribunais, Axudante Técnico Sanitario e licenciado en Dereito. En 1946 foi destinado a Trabada onde exerceu como mestre ata a súa xubilación. Foi nomeado alcalde de Trabada en 1958 permanecendo no cargo ata a chegada da democracia. Nas primeiras eleccións democráticas encabezou unha candidatura independente á alcaldía de Trabada e foi elixido alcalde, pero renunciou ao cargo en 1982. En 1964 foi designado deputado provincial, cargo que renovou na lexislatura 1983-1987.
É pai do tamén político Celso Currás Fernández.
Blotting
miniatura|Transferencia das moléculas desde o xel de electroforese á membrana. O blotting (transferencia) ou blot en bioloxía molecular e xenética é un método de laboratorio para transferir proteínas, ADN ou ARN a unha superficie portadora, xeralmente unha membrana de nitrocelulosa, PVDF ou nailon). En moitos casos, isto faise despois de realizar unha electroforese en xel, no que se separan as moléculas e despois transfírense desde o xel á membrana de transferencia ou blotting, pero outras veces engádense as mostras directamente sobre a membrana (como no dot blot). Despois de realizado o blotting, as proteínas, ADN ou ARN transferidos son visualizados por unha tinguidura cun colorante (por exemplo, unha tinguidura de prata das proteínas), ou por visualización autorradiográfica de moléculas marcadas radioactivamente (a marcaxe faise antes do blot), ou por un etiquetado específico dalgunhas proteínas ou ácidos nucleicos. Isto último faise con anticorpos ou sondas de hibridación que se unen soamente a algunhas moléculas do blot e teñen un encima unido a elas. Despois de realizar un lavado apropiado, esta actividade encimática (e así, a presenza das moléculas que se estudan no blot) visualízase por incubación cun reactivo axeitado, orixinándose un depósito coloreado sobre o blot ou unha reacción quimioluminescente, que se rexistra nunha película fotográfica.
Southern blot
O Southern blot é un método utilizado para a detección de secuencias específicas de ADN nunha mostra de ADN. O Southern blot combina a transferencia de fragmentos de ADN separados electroforeticamente a unha membrana filtro e a posterior detección dos fragmentos con sondas de hibridación.
Southwestern blot
O southwestern blot está baseado no Southern blot e utilízase para identificar e caracterizar proteínas que se unen ao ADN polas súas capacidades de unirse a sondas oligonucloeotídicas específicas. As proteínas son separadas por electroforese en xel e despois son transferidas a membranas de nitrocelulosa similares ás usadas noutros tipos de blotting.
Northern blot
O northern blot utilízase para a detección de ARN nunha mostra de ARNs e o estudo da expresión xénica. Os ARNs sepáranse por electroforese, transfírense a unha membrana por capilaridade e detéctanse por medio dunha sonda.
Northern blot inverso
O northern blot inverso é unha variante do northern blot na que o ácido nucleico que queda inmobilizado na membrana é un conxunto de fragmentos illados de ADN (en vez de ARN), e a sonda utilizada é ARN extraído dun tecido e marcado radioactivamente. Moi útil para estudar o perfil de expresión xenética.
Western blot
O western blot utilízase para separar proteínas nunha mostra de tecido homoxenada. Faise unha electroforese para separar as proteinas, transfírense á membrana e despois detéctanse con anticorpos.
Far-western blot
O far-western blot deriva do western blot e utilízase para detectar interaccións proteína-proteína. A diferenza do western blot, para detectar a proteína de interese, non utiliza anticorpos, senón outra proteína que se une á proteína estudada.
Eastern blot
O eastern blot deriva tamén do western blot. Faise unha electroforese primeiro e despois transfírense as moléculas á membrana. Utilízase para estudar modificacións postraducionais, e detecta modificacións nas proteínas como a unión de grupos lipídicos, de carbohidratos, fosforilacións etc. Detecta as moléculas pola interacción específica de sondas directamente coa modificación postraducional (non co resto da proteína).
Northwestern blot
O northwestern blot uilízase para estudar as interaccións ARN-proteínas. É unha combinación do northern blot e do western blot. Detecta e separa as proteínas que se unen ao ARN.
Dot blot
No dot blot non se realiza primeiro unha electroforese, senón que a mestura coas moléculas se coloca directamente sobre puntos da membrana. Seguidamente faise unha detección similar á doutros métodos por medio de sondas de nucleótidos (para northern blot e Southern blot) ou por medio de anticorpos (para western blot).
Far-eastern blot
O far-eastern blot utilízase principalmente para a análise de lípidos (ou tamén de metabolitos de fármacos, hormonas e outros compostos) que foron separados por cromatografía en capa fina de alto rendemento (HPTLC) e despois transferidos a unha membrana, para ser analizados por medio de ensaios encimáticos ou de unión de ligandos ou por espectrometría de masas.
Cateto
200px|right
Os catetos son os dous lados menores dun triángulo rectángulo, que conforman o ángulo recto característico de dito triángulo. O lado oposto ao ángulo recto, de maior lonxitude, chámase hipotenusa. A denominación de catetos e hipotenusa aplícase só aos lados dos triángulos rectángulos exclusivamente.
Teorema de Pitágoras
O cadrado da lonxitude da hipotenusa é igual á suma do cadrado das lonxitudes dos catetos.
300px|right
Na figura, os lados 'a' e 'b' son os catetos e 'c' a hipotenusa.
Proxeccións ortogonais
É dicir, o volume dun cateto a é media proporcional entre as lonxitudes da súa proxección n e a da hipotenusa c.
Na figura, a hipotenusa é o lado c e os catetos son os lados a e b. A proxección ortogonal de a é n, e a de b é m.
Razóns trigonométricas
Coñecida a lonxitude dos catetos b\, e a\,, a razón entre ambos é:
a tanxente do ángulo. Polo tanto, a función trigonométrica inversa é:
sendo \beta\, o valor do ángulo oposto ao cateto b\,.
O ángulo oposto ao cateto a\,, denominado \alpha\,, por tratarse dun triángulo rectángulo, terá o valor:
pois a suma dos ángulos de calquera triángulo plano é sempre de 180º.
FC Le Mont
O Football Club Le Mont Lausanne é un club de fútbol de Le Mont-sur-Lausanne, Suíza. Fundouse en 1942 e actualmente compite na Challenge League. O seu campo é o Terrain du Châtaignier, con capacidade para 17.586 espectadores.
José Manuel Yanes Ginzo
José Manuel Yanes Ginzo, nado en 1954, é un político galego do PPdeG.
Traxectoria
Funcionario municipal do concello de Trabada. Nas eleccións municipais de 1991 encabezou a candidatura do PPdeG á alcaldía de Trabada e foi elixido alcalde con maioría absoluta. Continuou como alcalde nas sucesivas eleccións, sempre con maioría absoluta. Preside o club de fútbol sala de Trabada.
Anatexia
A anatexia é o proceso mediante o cal unha rocha metamórfica pasa a transformarse en magma por influencia da temperatura e da presión.
SC Kriens
O SC Kriens é un club de fútbol de Kriens, Suíza. Fundouse en 1944 e actualmente compite na Challenge League. O seu campo é o estadio Kleinfeld, con capacidade para 5.100 espectadores.
Anatexia
Proceso
As rochas metamórficas poden estar soterradas baixo condicións de temperatura e presión abondas para provocar a fusión dunha parte dos minerais que as constitúen.
Se esta fusión é parcial, a rocha transfórmase en anatexita ou en migmatita. Se é moi importante ou incluso total, os produtos da fusión parcial poden xuntarse para formar un magma e, se este é de natureza granítica (por exemplo, se a rocha parcialmente fundida é un sedimento pelítico) obterase despois do arrefriamento un granito de anatexia.
O comezo da fusión depende de numerosos factores, especialmente do quimismo das rochas presentes, da presión total e da presenza e a cantidade de vapor de auga.
A orde da fusión das rochas é, en principio, inversa á orde da cristalización fraccionada e das series de reacción.
O destino do líquido que se forma pode ser diverso:
Anatexitas
A anatexita está formada por dúas partes:
Curutos treboentos
Curutos treboentos (en Wuthering Heights), é a única novela de Emily Brontë, publicada en 1847 baixo o pseudónimo de Ellis Bell, co título orixinal en lingua inglesa de Wuthering Heights. A súa irmá Charlotte Brontë preparou unha segunda edición póstuma.
Características
Aínda que a día de hoxe é considerado un clásico da literatura inglesa, a súa acollida non foi demasiado boa. A súa estrutura innovadora, que adoita compararse cun conxunto de bonecas de matryoshka, desconcertou aos estudosos da literatura nun primeiro momento. Algúns críticos contemporáneos á autora mesmo pensaron que este era un traballo menor e menos maduro de Charlotte, que xa publicara Jane Eyre nese mesmo ano baixo o pseudónimo Currer Bell. Os críticos posteriores levaron a cabo unha revisión de Curutos Treboentos e coincidiron en que a súa orixinalidade excedía á dos traballos das irmás de Emily, Charlotte e Anne.
Existen moitas adaptacións desta novela, incluíndo varios filmes, dramatizacións radiofónicas e televisivas, un musical, telenovelas e mesmo cancións.
Dean Martin
Dino Paul Crocetti, nado en Steubenville (Ohio) o 7 de xuño de 1917 e finado en Beverly Hills o 25 de decembro de 1995 foi un actor e cantante estadounidense, coñecido como Dean Martin. Está considerado un dos máis influente artistas do século XX, tanto na música como na televisión e o cinema.
Traxectoria
Martin era un integrante da "Rat Pack", grupo de amigos formado por Frank Sinatra, Sammy Davis, Jr., Peter Lawford e Joey Bishop que realizaron actividades artísticas en conxunto durante a década de 1960. É bastante recoñecido polo enorme éxito da súa parella con Jerry Lewis.
No seu velorio había unha bandeira italiana e estaba Jerry Lewis, mais ningún membro de The Rat Pack. Frank Sinatra alegou estar enfermo e Sammy Davis Jr. falecera en 1990. Foi sepultado no Westwood Village Memorial Park Cemetery.
Vida persoal
Dean Martin casou tres veces. A súa primeira esposa foi Elizabeth Anne "Betty" McDonald. Martin e Betty tiveron catro fillos: Stephen Craig Martin (nado en 1942), Claudia Dean Martin (nada en 1944), Barbara Gail Martin (nada en 1945) e Deana Martin (nada en 1948).
A segunda esposa do Dean Martin foi Jeanne Biegger. O casamento durou 24 anos (1949-1973) e a parella tivo tres fillos: Dean Paul Martin (1951-1987), Ricci James (1953) e Gina Caroline (1956).
O terceiro casamento de Dean Martin foi con Catherine Hawn, e durou tres anos. Martin adoptou a filla de Catherine, Sasha Hawn.
A morte prematura do seu fillo Dean Paul nun accidente de aviación fixo que Martin se mergullase no alcohol es se afastase da escena ata o seu pasamento.
Discografía
200px|miniatura|Sepultura no [[Westwood Village Memorial Park Cemetery]]
Filmografía
miniatura|Pegadas e sinatura de Dean Martin no Paseo da Fama do [[Grauman's Chinese Theatre.]]
Edith Head
Edith Clare Posener, nada en San Bernardino (California) o 28 de outubro de 1897 e finada en Hollywood o 24 de outubro de 1981, foi unha deseñadora de vestiario estadounidense coñecida como Edith Head, considerada unha das máis destacadas do deseño de Hollywood. Gañou un total de oito premios Oscar, máis que ningunha outra muller na historia.
Traxectoria
Head naceu en San Bernardino, filla de pais xudeus. Os seus pais separáronse e en 1905 a súa nai Anna casou co enxeñeiro Frank Spare. Debido ao seu traballo, o padrasto cambiaba continuamente de residencia e criouna no catolicismo.
Head licenciouse en Filosofía e Letras, con honores en francés, pola Universidade de California en Berkeley e en 1920 obtivo un grao en linguas románicas pola Universidade Stanford.
Comezou a exercer como profesora de francés nun colexio para rapazas en Hollywood, onde para aumentar o seu salario se ofreceu a dar clases extra de arte. Para mellorar os seus coñecementos básicos de debuxo matriculouse en clases nocturnas no Chourniard Art College, onde coñeceu a Charles Head, irmán dunha compañeira de clase. Casaron en 1923 mais o matrimonio durou pouco. Con todo, non se divorciaron oficialmente ata 1936 e ela mantivo o seu apelido como nome artístico, mesmo despois de contraer matrimonio con Wiard Ihnen, deseñador de decorados.
Tras un breve paso polo mundo da publicidade, entrou en Paramount Pictures como xefa do departamento de vestiario en substitución de Travis Warton. Converteuse na principal deseñadora da Paramount en 1933 e despois traballou nos Universal Studios. A viveza e personalidade dos seus deseños convertérona rapidamente nunha celebridade no mundo hollywoodiense. Foi admirada pola ampla variedade das súas creacións, dende as elegantemente sinxelas ata as intricadamente extravagantes. Deseñou o vestiario de actrices como Mae West, Barbara Stanwyck, Ginger Rogers, Audrey Hepburn, Natalie Wood, Bette Davis, Ingrid Bergman, Gloria Swanson, Kim Novak, Tippi Hedren e tamén para actores como Paul Newman e Robert Redford. Exerceu para moitas actrices de amiga e deseñadora persoal, creando dende camisetas ata vestidos de noiva, como o que luciu Natalie Wood. Non obstante, ela mesma sempre vestía de xeito sinxelo, preferindo lentes de montura grosa e traxes conservadores de dúas pezas.
Gañou un total de oito premios Oscar, entre 1949 e 1973, dun total de 35 candidaturas.
Continuou a traballar ata dúas semanas antes da súa morte, debida a unha afección do sangue. Está enterrada no Forest Lawn Memorial Park en Glendale, California.
Na cultura popular
En 1999 o grupo They Might Be Giants incluíu unha canción no seu álbum Long Tall Weekend titulada "(She Thinks She's) Edith Head."
A personaxe de Edna Mode de The Incredibles está baseada no aspecto de Edith Head, recoñecida polas súas lentes de montura negra e peiteado a tazón.
Garma
Garma é o sexto álbum de estudio do grupo musical australiano Yothu Yindi. O disco é unha mestura de sons propios do rock con instrumentos e ritmos característicos da música aborixe australiana. Foi lanzado ó mercado no ano 2000.
Herat
Herat é unha cidade de Afganistán duns 477.500 habitantes (2015), situada no oeste do país, no val do río Hari. Capital da provincia homónima, está nunha zona fértil coñecida dende hai séculos polo viño. A poboación é principalmente de etnia farsi, pastún, hazara ou uzbeka, de relixión musulmá e lingua persa.
Historia
A historia da cidade remóntase a máis de 2500 anos. Nos tempos do imperio aqueménida era coñecida como Aria. Heródoto chamouna o graneiro de Asia Central. No 330 a.C foi conquistada por Alexandre Magno ó seu paso polo leste das terras persas. Despois diso reconstruíuna engadindo a cidadela. Pasou polas mans do imperio seléucida, do imperio parto e do imperio sasánida, sufriu os ataques do hunos, converteuse ó islam no século VII, e pasou ó califato Abbasí. Despois de ser capturada polos mongois en 1221, foi destruída por Xenxis Kan. Foi novamente destruída por Tamerlán en 1381. No século XIX estivo no centro dos conflitos entre os británicos e os rusos. O bombardeo soviético de 1979 destruíu a cidade. En 1995 foi capturada polos talibáns e caeu despois nas mans da Alianza do Norte.
Na actualidade acolle as forzas pacificadoras da OTAN, cun destacamento do exército español.
Igrexa de Linde
Historia e arquitectura
A igrexa de Linde é un edificio románico homoxéneo. A construción da presente estrutura comezou a finais do século XII co coro e a ábsida, seguida pola nave levantada no primeiro cuarto do século XIII, e rematou coa torre a mediados dese século. No portal norte da nave existía unha inscrición (hoxe desaparecida) co ano 1251, que podería ser o ano de inauguración da igrexa. Unha única gran fiestra gótica foi insertada na parede oriental no século XIV, ao mesmo tempo que o arco triunfal foi ancheado e apuntado. Entre 1951 e 1952 a igrexa foi restaurada, e entre 1973 e 1975 pasou por outra restauración.
É probable que a presente igrexa estivese precedida por unha stavkirke. As dúas portas medievais da nave teñen anchas táboas de carballo que pode que se reutilizasen dun edificio anterior.
Os portais da nave e do coro están decorados con esculturas románicas. No interior, a igrexa está decorada con frescos. No muro norte hai un conxunto de pinturas que representan a Paixón de Cristo e que datan do século XV. No muro occidental hai outro conxunto, tamén do XV, que mostra mulleres acosadas por demos. Entre o mobiliario destaca o retablo de 1521. Nel represéntase a Deus Pai con Cristo, e con Santo Exídio e San Olaf aos lados. Ademais, as portas do retablo contán esculturas dos apóstolos, San Canuto, San Eric e Santa Bríxida. A igrexa tamén contén unha copia dunha cruz triunfal que se atopa no Museo de Historria Sueco. O orixinal data de finais do século XII. Tamén se conservan dúas pías bautismais no edificio. Son probablemente do século XII e unha delas talvez sexa un traballo ddo canteiro coñecido como Hegvald.
Ao suroeste da igrexa atópanse as ruínas dunha casa medieval, probablemente a antiga casa reitoral.
FC Locarno
O FC Locarno é un club de fútbol de Locarno, Suíza. Fundouse en 1906 e actualmente compite na Challenge League. O seu campo é o Stadio del Lido, con capacidade para 11.000 espectadores.
Biblioloxía
No campo das ciencias sociais chámase biblioloxía á ciencia xeral do libro, é dicir, ao estudo do libro, ben sexa considerado illadamente, ben en coleccións ou formando bibliotecas.
Etimoloxía
O termo usouse por primeira vez en 1802, en Francia, na forma bibliologie, termo formado pola unión dos elementos biblio- e -logie, tirados da voz do grego antigo βιβίον biblíon, "papel, rolo de papel ou de pergamiño", e tamén a palabra común para designar un "pequeno libro" ou "un libro como unha división dunha obra máis grande", orixinalmente un diminutivo de βύβλος býblos "papiro exipcio", e o elemento -λογια -logia, "discurso", "tratado", "doutrina", "teoría", "ciencia", tirado da raíz do verbo λεγείν legeín ou λέγω legō, "falar" (que chegou a nós a través do latín medieval -logia).
Tarefas
A biblioloxía é o conxunto dos coñecementos e técnicas que abarcan a historia do libro, a bibliotecnia, a bibliografía, a bibliotecnoloxía, a biblioteconomía e a bibliofilia, técnicas e coñecementos relacionadas coa orixe, evolución, produción, publicación, descrición, enumeración, conservación e restauración dos libros, e a organización destes en coleccións xerais ou especiais para uso público ou privado.
O/a profesional desta área é o/a bibliólogo, -a, e o adxectivo para referirse ao relativo ou pertencente a esta disciplina é bibliolóxico, -a.
O termo confúndese por moitos coa bibliografía, pero diferéncianse a unha da outra en que esta última só trata da descrición de libros e do coñecemento dos seus repertorios ou catálogos determinando, e do lugar que ocupan no movemento intelectual.
Poden considerarse, pois, partes ou ramas da biblioloxía, entre outras, as seguintes:
Antiga Marcha do Reino de Galicia
dereita|miniatura|Interpretación da Antiga Marcha do Reino de Galicia na procesión do beato [[Sebastián de Aparicio na Gudiña.]] A Antiga Marcha do Reino de Galicia é unha marcha procesional recoñecida oficialmente como un distintivo tradicional de Galicia. A súa autoría pérdese na tradición popular. Foi executada correntemente polos gaiteiros das confrarías procesionais ao longo dos séculos. Tamén recibiu a denominación Marcha Solemne do Antigo Reino de Galicia ou Marcha dos Peregrinos, posto que era interpretada habitualmente durante a chegada de xente vida de toda Europa en peregrinación a Compostela. miniatura|Cadaleito de [[Manuel Fraga|Fraga entrando na igrexa de Perbes, ante a Real Banda de Gaitas mentres tocaba a Antiga Marcha do Reino de Galicia.]] A Antiga Marcha do Reino é solemne e lenta e con algunhas fases de muiñeira. Interprétase con gaitas en tres tonalidades e percusión.
Lista de concellos homónimos de España
Lista dos 34 concellos homónimos en España, 17 repetidos.
Refoxo, Partovia, O Carballiño
Refoxo é un lugar da parroquia de Partovia no concello ourensán do Carballiño na comarca do Carballiño. Tiña 15 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 6 eran homes e 9 mulleres. Iso supón unha diminución da poboación respecto a 2010, cando tiña 16 habitantes (6 homes e 10 mulleres).
Veciños de Bergondo
Veciños de Bergondo (VB) é un partido político de ámbito municipal de Bergondo rexistrado o 15 de marzo de 2007 presidido por Manuel Fafián. Nas eleccións municipais de 2007 logrou 761 votos (18,91%) e dous concelleiros, nas eleccións de 2011 672 votos (16,47% ) mantendo os seus dous concelleiros, e nas de 2015 conseguiu tres membros da corporación con 699 votos (19,03 %).
Campionato do Mundo de hóckey a patíns feminino
O Campionato do Mundo de hóckey a patíns feminino é unha competición de hóckey a patíns disputado entre seleccións estatais femininas a nivel mundial dende 1992. Está organizada pola Fédération Internationale de Roller Sports (FIRS) e despútase cada dous anos.
Pitirim Sorokin
Pitirim Alexandrovich Sorokin (en Питири́м Алекса́ндрович Соро́кин), nado en Turya (gobernación de Vologda) o e finado en Winchester (Massachusetts) o 10 de febreiro de 1968 foi un sociólogo e activista político ruso-estadounidense, que contribuíu á teoría do ciclo social.
Traxectoria
Pitirim Alexandrovich Sorokin naceu o nunha pequena poboación do uezd de Yarensk, no Imperio Ruso (actualmente no distrito de Knyazhpogostsky en Rusia), segundo fillo de pai ruso e nai komi. O pai de Sorokin, Alexander Prokopievich Sorokin, era de Veliky Ustyug e era un ourive viaxeiro especializado en ouro e prata, mentres que a súa nai, Pelageya Vasilievna, era nativa de Zheshart e pertencía a unha familia campesiña. O seu irmán máis vello, Vasily, naceu en 1885, e o seu irmán máis novo, Prokopy, naceu en 1893. A nai de Sorokin faleceu o 7 de marzo de 1984 na aldea de Kokvitsa, e tralo seu falecemento os dous irmáns máis vellos seguiron co pai, vaiaxando por lugares na procura de traballo, mentres que Prokopy foi levado coa súa tía Anisya Vasilievna Rimsky, que vivía co seu marido, Vasily Ivanovich, na aldea de Rimia.
Pitirim e o pai do seu irmán desenvolveron alcoholismo. A causa diso, o pai tiña ansiedade grave e ataques de pánico ata o punto de que abusaba fisicamente dos seus fillo. Tras bater tan forte nel que deixou unha cicatriz no beizo superior de Pitirim, os dous irmáns decidiron que querían ser independentes e non seguir baixo o coidado do pai.
A principios da década de 1900, manténdose como artesán e dependente, Sorokin asistiu á Universidade Imperial de San Petersburgo, onde obtivo un grao en criminoloxía e se converteu en profesor.
Sorokin era un líder entre os demócratas ata a revolución, e foi perseguido polas forzas de Lenin logo de que este consolidase o seu poder. Tras meses oculto, escapou da Unión Soviética en 1922 e exiliouse aos Estados Unidos en 1923. En 1930 converteuse en cidadán estadounidense. Sorokin foi requirido persoalmente a aceptar un posto na Universidade Harvard, fundando o Departamento de Socioloxía e converténdose un crítico do seu colega Talcott Parsons.
Sorokin foi profesor de socioloxía na Universidade de Minnesota entre 1924 e 1940, cando acteptou unha oferta dun posto polo presidente da Universidade Harvard, onde continuou a traballar ata 1959. Unha das súas alumnas foi a escritora Myra Page.
Vida persoal
miniatura|esquerda|Imaxe de Pitirim Sorokin e a súa esposa cos seus dous fillos en 1934. Sorokin casou coa doutora Helen Baratynskaya, con quen tivo dous fillos, Peter e Sergey. O seu fillo Peter P. Sorokin coinventou o láser de corante.
Sorokin sufriu unha grave doenza, e tras loitar con ela durante dous anos, faleceu o 10 de febreiro de 1968, aos 79 anos, en Winchester, Massachusetts. Na súa casa realizouse un servizo ortodoxo ruso, seguido dun servizo ecléctico na Memorial Church of Harvard University.
Os documentos de Sorokin consérvanse na Universidade de Saskatchewan en Saskatoon, Canadá, dispoñibles para o público. En marzo de 2009 estableceuse o Sorokin Research Center nas instalacións da Universidade Estatal de Syktyvkar en Syktyvkar, República dos Komis, co obxectivo de investigar e publicar os materiais do arquivo, principalmente da colección da Universiade de Saskatchewan. O primeiro proxecto de investigación, "Selected Correspondence of Pitirim Sorokin: Scientist from Komi on The Service of Humanity", en ruso, imprimiuse no outono de 2009 en Rusia.
FC Thun
O FC Thun 1898 é un club de fútbol de Thun, Suíza. Fundouse en 1898 e actualmente compite na Super Liga suíza. O seu campo é o Stadion Lachen, con capacidade para 10.350 espectadores.
SC Young Fellows Juventus
O SC Young Fellows Juventus é un club de fútbol de Zúric, Suíza. Fundouse en 1992 tras a fusión do Young Fellows Zürich (fundado en 1903) e o Società Calcistica Italiana Juventus Zurigo (fundado en 1922). Actualmente compite na 1. Liga. O seu campo é o Utogrund, con capacidade para 2.800 espectadores.
Sona, Partovia, O Carballiño
Sona é un lugar da parroquia de Partovia no concello ourensán do Carballiño na comarca do Carballiño. Estaba deshabitado no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE. Tamén o estaba no ano 2010.
Fernando Suanzes
Fernando Suanzes Pérez, nado en Ferrol en 1953, é un xurista galego.
Traxectoria
Licenciado en Dereito pola Universidade de Santiago de Compostela. Ingresou na Carreira Fiscal en 1982, foi fiscal decano da Fiscalía dos Xulgados da Coruña (1991-1999), e especialista e coordinador de menores (1996-2001). Foi coordinador de Vixilancia Penitenciaria (1999-2008) e fiscal coordinador da Fiscalía na Audiencia Provincial da Coruña (2005-2008). En 2004 enfrontouse a Carlos Varela García na votación para a elección de Fiscal Superior de Galicia. Porén, en 2014 derrotou a Carlos Varela e foi elixido Fiscal Superior de Galicia.
Air China
Air China Limited (chinés simplificado: 中国国际航空公司; chinés tradicional: 中國國際航空公司; coloquialmente coñecida como 国航/國航) é a aeroliña nacional da República Popular da China. Ten a súa sede no distrito Shunyi, en Pequín. A súa base de operacións atópase no Aeroporto Internacional de Pequín-Capital. A aeroliña é membro da alianza Star Alliance.
Actual
En decembro de 2020 a frota de Air China estaba formada polos seguintes avións:
Diaxénese
En xeoloxía e oceanografía, a diaxénese refírese a calquera mudanza e alteración do sedimento após a súa deposición inicial, durante e despois da litificación, excluíndo alteración superficial (desgaste) e metamorfismo. Estas mudanzas acontecen en temperatura e presión relativamente baixas e resultan en alteracións mineralóxicas que orixinan rochas. Non hai ningunha fronteira nidia entre diaxénese e metamorfismo, mais o último ocorre en temperaturas e presión máis elevadas.
Após a deposición, os sedimentos son compactados e son enterrados baixo capas sucesivas de sedimentos e cimentados por minerais que se precipitan da solución. Os grans de sedimentos, rochas e fósiles poden ser substituídos por outros minerais durante a diaxénese. A porosidade xeralmente diminúe durante a diaxénese, agás en casos raros, como a disolución de minerais e dolomitización.
O estudo da diaxénese en rochas é usado para entender a historia tectónica a que foron sometidos e os tipos de fluídos que circularon a través deles. Dende o punto de vista comercial, tales estudos axudan a avaliar a probabilidade de atopar mineral economicamente viábel e varios depósitos de hidrocarburos.
O proceso de diaxénese tamén é importante na determinación da decomposición de tecido óseo.
Varille, Partovia, O Carballiño
Varille é un lugar da parroquia de Partovia no concello ourensán do Carballiño na comarca do Carballiño. Tiña 12 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 6 eran homes e 6 mulleres. Iso supón un mantemento da poboación respecto a 2010, cando tiña 12 habitantes (6 homes e 6 mulleres).
Lugares e parroquias
miniatura|esquerda|Detalle do cruceiro.
Total Eclipse
Total Eclipse é un filme dirixido por Agnieszka Holland que foi estreado en 1995. Está baseado na obra de Christopher Hampton, que tamén é o autor do guión. Conta a historia da violenta e apaixonada relación entre os poetas franceses Paul Verlaine (David Thewlis) e Arthur Rimbaud (Leonardo DiCaprio).
Swervedriver
Swervedriver é unha banda inglesa de rock alternativo formada en Oxford en 1989 ao redor dos membros principais Adam Franklin e Jimmy Hartridge. Entre 1989 e 1998 a banda publicou catro álbums de estudio e numerosos EPs e sinxelos, a pesar de pasar por varias formacións, representantes e selos. En 1993 a banda estableceu unha formación composta por Franklin nas voces e na guitarra, Hartridge na guitarra, Jez Hindmarsh na batería, e Steve George no baixo. Emerxeu cun son máis pesado que o dos seu contemporáneos shoegaze, e durante os seguinte cinco anos evolocionou incluíndo elementos de psicodelia, pop clásico e indie rock.
Problemas coa discográfica e a diminución do interese dentro do grupo levaron á súa separación a finais de 1998. Unha década despois Swervedriver reuniuse e xirou periodicamente nos seguintes cinco anos, editando o seu primeiro material en 15 anos co sinxelo de 2013 "Deep Wound". Dende entón a banda publicou dous álbums máis, I Wasn't Born to Lose You en 2015 e Future Ruins en 2019, co batería Mikey Jones e o baixista Mick Quinn, membros da banda ao vivo, uníndose permanentemente ao grupo.
Soiuz TM
Soiuz TM foi un modelo de nave Soiuz deseñado para misións na órbita terrestre. Estivo en servizo entre 1986 e 2002.
Características
A Soiuz TM é unha versión modernizada e mellorada da Soiuz T, con novos sistemas de cita e acoplamento, comunicacións, emerxencia e paracaídas e aterraxe. Usaba unha estrutura metálica para o casco máis forte e un escudo térmico máis lixeiro. Foi a nave usada para transportar tripulacións á estación espacial Mir e á Estación Espacial Internacional. O novo sistema de acoplamento Kurs permitía á nave manobrar sen que o obxectivo tivese que manobrar á súa vez para manter a posición, flexibilizando as operacións de atraque.
Cocido
Un cocido é unha preparación gastronómica feita nunha ola con auga, na que se cocen conxuntamente carnes (de porco, tenreira, polo ou cordeiro), embutidos, verduras (como coles, verzas, nabizas, grelos ou repolo), patacas, legumes (garavanzos, fabas) e outros elementos que ás veces son engadidos no momento de servir.
Debido ás súas numerosas variantes territoriais, o nome adoita ir acompañado do xentilicio relativo á súa orixe xeográfica (madrileño, maragato, lebaniego, galego etc.)
Historia
Hai autores que aseguran que cando o home posuíu coñecementos de olería puxo o recipiente con auga e intentou abrandar, cocendo, as carnes de caza que tan traballosamente lograba.
Características
miniatura|250px|Cocido montañés, de fabas e verzas, típico de [[Cantabria.]] miniatura|250px|Roupa vella, unha maneira de aproveitar as sobras dun cocido. É un prato moi completo posto que ten todos os ingredientes necesarios para unha dieta adecuada, sobre todo se se ten en conta que era comida de xente que facía moito máis exercicio físico do que se fai agora.
Comíase principalmente en inverno, cando en casas con pouca calefacción era bo para coller calor corporal e, por iso, o que se considera como verduras tradicionais (nabos, cenorias e repolo) son típicas do inverno, o que non obsta para que, agora que hai no mercado outras verduras, se substitúan por aqueloutras que máis gusten ao cociñeiro (ou aos comensais).
Unha particularidade común ás súas variedades xeográficas é que dá lugar a varios pratos que se serven nunha mesma comida. Unha sopa ou caldo adoita ser o primeiro prato (ás veces, o último), o segundo está feito a base dos legumes e as patacas e xeito de acompañamento (compango), sérvese o prato de carnes e verduras cuxa cocción deu lugar á sopa.
Até hai pouco tempo e en certos lugares, rematábase cuns ovos estrelados, é dicir, fritos, con salsa de tomate e chourizo e/ou morcilla fritos.
En antigos receitarios (xeralmente de conventos) descríbense cocidos de até catorce pratos que inclúen todos os tipos de carnes, arroz, froitos secos etc...
Existen multitude de variantes, algunhas con nome propio, como o (galego, particularmente na súa variante o cocido de Lalín, o cocido madrileño, o montañés, o lebaniego, o maragato etc.) e outras sen denominación xeográfica, pero de elaboración diferenciada. Outros famosos pratos como a escudella catalá ou a olla podrida, son de características similares. O cocido elabórase en moitas outras partes do mundo co nome de olla podrida (coñecida en francés como Pot pourri).
Os restos do cocido, de os haber, tómanse de cea ou ao día seguinte, co nome de roupa vella.
Na Comunidade Valenciana aprovéitanse as sobras para elaborar o arroz ao forno e arroz con costra, ao estilo de Elx.
Variantes
miniatura|Parte [[carne|cárnica do cocido galego.]] miniatura|Estatua ao [[porco en Lalín, subministrador principal do seu famoso cocido.]] miniatura|Detalle dos ingredientes dun cocido madrileño. miniatura|Cocido con pelotas murciano. miniatura|[[Cozido à portuguesa.]] miniatura|Unha parte da escudella i carn d'olla, onde se aprecian ben dúas pilotes. miniatura|Puchero andaluz. Preséntase o seu caldo, a pringá (carnes) e a verdura.
Cocido galego
Este prato, típico de gastronomía de Galicia, elabórase con carne de porco (especialmente lacón, pero tamén costelas e orellas), xarrete de tenreira re chourizo, con patacas e verduras (que varían segundo a época: nabizas, grelos, repolo...) e garavanzos ou tradicionalmente feixóns.
Cocido de Lalín
Exemplo típico de cocido galego, o cocido de Lalín é un prato típico da vila de Lalín (e de toda a comarca do Deza). Elabórase tendo como base os produtos procedentes do porco. Ao redor deste prato, moi famoso na cociña galega, celébrase a Feira do cocido e o Mes do cocido.
Cocido lebaniego
O cocido lebaniego é un prato gastronómico típico do val de Liébana, en Cantabria. Os seus compoñentes esenciais son os garavanzos de Potes, as patacas e o repolo aos que se engade o compango procedente da matacíu del chon (chourizo, morcilla, touciño, óso de xamón), ademais de carne de tenreira (chacina, óso de xeonllo e zancarrón) e recheo de migas, ovo e carne. Sempre se come como prato único, degustándose primeiro a sopa, despois os garavanzos e de terceiro as carnes, tamén o recheo, ou ben todo xunto.
Cocido madrileño
Do cocido madrileño dise que é de tres vuelcos. Primeiro sérvese a sopa con fideos (para iso hai que cocelos no caldo durante cinco minutos). Despois preséntanse os garavanzos nunha fonte coas verduras: repolo refogado, cenoria e nabo en rebandas. O terceiro vuelco está formado polas carnes *troceadas, as chacinas, o touciño e o miolo dos ósos de cana.
Cocido maragato
O cocido maragato é un dos máis tradicionais da comarca da Maragatería no provincia de León. Trátase dun cocido que tradicionalmente alimentaba aos traballadores do campo nunha soa comida para un duro día de traballo. Consta basicamente dos elementos do campo, sopa, verza, garavanzos e sete carnes. É un prato moi celebrado en Astorga e nas vilas da súa comarca, como Castrillo de los Polvazares ou Santiago Millas.
Unha das características máis resaltadas deste cocido é que nos tres vuelcos sérvese 'ao revés', sendo primeiro as carnes do cocido, logo as verduras, para acabar coa sopa.
Cocido montañés
O cocido montañés é o prato gastronómico típico de Cantabria que, a diferenza doutros tipos de cocidos típicos do país, non leva garavanzos como elemento principal. Os seus compoñentes esenciais son a faba branca e a verza ás que se engade o compango procedente da matanza, (chourizo, costela, morcilla e touciño) e recheo de migas, ovo e carne.
Cocido de cabaza e habichuelas
Prato típico de Andalucía, é un tipo de cocido que se elabora principalmente con cabaza e xudías verdes (chamadas en Andalucía "habichuelas" ou "habichuelillas"), ademais de con garavanzos e outros vexetais (pataca, cenoria) e carnes de tenreira. Adoitan baterse parte dos vexetais con algunhas especias, para elaborar unha salsa espesa que se lle bota por riba ao prato.
Cocido con pelotas murciano
Este cocido, típico de Murcia e outras zonas do Levante español, faise basicamente como outros, con garavanzos, xogas de tenreira, touciño magro, chourizo, patacas, xudías verdes, cabaza, apio, cardo, sal e azafrán. As albóndegas, que en Murcia chaman pelotas, fanse con touciño, piñóns, carne de porco picada, pementa, fígado de pavo, allo, ovos, pan fresco e perexil.
Cocido á portuguesa
É un cocido tradicional da cociña portuguesa composto de diferentes verduras e legumes cocidos con algunhas carnes, principalmente de tenreira e porco.
Verza
Prato típico da baía gaditana e de Xerez da Fronteira. A verza xitana contén garavanzos e todos os seus "avíos", isto é, derivados do porco (morcilla, chourizo, xamón ou papada) que lle outorgan parte do seu peculiar sabor e consistencia.
Escudella i carn d'olla
A escudella é un coñecido prato típico da cociña catalá. Caracterízase especialmente por usar botifarras (negras, brancas e vermellas) no fervido, así como unha masa de carne picada con especias (pementa, canela, ovo e pan relado) chamada pilota. Ademais tamén se usan garavanzos, patacas, col e diferentes tipos de carne e ósos que poden variar segundo receita.
Olla podrida
A olla podrida é un prato da cociña española, coñecido desde a Idade Media. O de podrida é no sentido de poder (orixinalmente chamábase "olla poderida", que significa 'ola dos poderosos'), ou ben referíndose aos ingredientes poderosos que leva, ou quizais porque só os podentes podían acercarse a este prato, cando o pobo só aspiraba a herbas do campo e verduras. Seguindo unhas certas regras da lingua, o e desapareceu e quedou a palabra podrida, confundíndose co tempo coa acepción de podrecer.
É un dos pratos máis representativos da cociña burgalesa.
Puchero andaluz
Prato típico de Andalucía, o puchero é un tipo de cocido que se elabora con carnes de polo e tenreira, legumes (como os garavanzos) e os "avíos de puchero" (touciño, morcilla, chourizo, ósos de xamón e de vaca), e hortalizas variadas, como pataca, cenoria, porro, apio etc.
Sérvese en dous vuelcos, primeiro unha sopa coa verdura e os garavanzos, na que se poden ferver fideos ou arroz, e despois un prato no que se mesturan as carnes cos avíos, que adoitan machucarse para facer unha pasta chamada pringá.
La noche de los lápices
La noche de los lápices é un filme arxentino dramático-histórico, dirixido por Héctor Olivera e estreado en 1986. Está protagonizado por Alejo García Pintos, Vita Escardó, Pablo Novak e Leonardo Sbaraglia. Escrito por Olivera e Daniel Kon, está baseado no libro homónimo de María Seoane e Héctor Ruiz Nuñez. O filme recrea a noite dos lapis, un suceso real ocorrido en setembro de 1976. Durante os primeiros meses da Proceso de Reorganización Nacional, a última ditadura militar arxentina, sete estudantes de secundaria da cidade de La Plata foron secuestrados, torturados e asasinados. Pertencentes, na súa maioría, á Unión Estudantil Secundaria (UES) da cidade de La Plata, reivindicaban o boleto estudantil, unha redución no prezo dos billetes de transporte para estudantes.
François Mansart
François Mansart, nado en París o 13 de xaneiro de 1598 e finado na mesma cidade o 23 de setembro de 1666, foi un arquitecto francés, introdutor do clasicismo na arquitectura barroca de Francia. A Encyclopædia Britannica cítao como o arquitecto francés do século XVII de maior logro, con obras recoñecidas polo seu alto grao de refinamento, sutileza e elegancia.
Traxectoria
Mansart foi altamente recoñecido dende a década de 1620 polo estilo, habilidade e calidade da súa arquitectura, mais foi considerado como un perfeccionista testán, que non dubidaba en demoler as súas estruturas coa fin de volver comezar a construír sobre elas. Só os máis ricos podían permitirse p luxo de traballar con el.
O único exemplo que sobrevive dos seus primeiros traballos é o castelo de Balleroy, encargado por Gastón de Orleáns, inicidao en 1626. O propio duque quedou tan compracido co resultado que invitou a Mansart a renovar o castelo de Blois en 1635. O arquitecto pretendeu reconstruír esta antiga residencia real de forma completa, mais os seus proxectos foron bloqueados e só se reconstruíu cos planos de Mansart a á norte, en que empregou de xeito hábil as ordes clásicas. En 1632, Mansart deseñou a igrexa de Santa María dos Anxos usando o Panteón como inspiración.
A maioría dos edificios de Mansart posteriormente foron reconstruídos ou demolidos. O mellor edificio preservado da súa época de maior madureza é o palacio de Maisons-Laffitte, que unicamente conserva a decoración orixinal do seu interior, incluída unha magnífica escaleira. A estrutura é estritamente simétrica, e dá moita importancia ao relevo. Pénsase que serviu de inspiración do Neoclasicismo do século XVIII.
Na década de 1640, Mansart traballou no convento e na igrexa de Val-de-Grâce en París, unha encarga moi codiciada de Ana de Austria. Alegouse o despilfarro en que incorreu para ser apartado e substituído das obras por un arquitecto máis tratable, que fundamentalmente se dedicou a seguir o proxecto elaborado por Mansart.
En 1650, Mansart foi escollido como obxectivo por políticos inimigos do primeiro ministro, o cardeal Mazarino para o que Mansart traballaba frecuentemente. En 1651 publicaron La Mansarade, un panfleto acusando o arquitecto de salvaxes extravagancias e maquinacións.
Logo da ascensión ao trono de Luís XIV, Mansart perdeu moitos encargos. O seu proxecto para remodelar o Louvre e o mausoleo real de Saint-Denis nunca se executaron xa que non enviou planos detallados. Algúns dos seus plans foron retomados posteriormente polo seu sobriño neto, Jules Hardouin-Mansart, que non era tan enxeñoso e individualista e buscaba máis o agrado da súa clientela.
Mansart exerceu grande influencia na obra do arquitecto barroco austríaco Johann Bernhard Fischer von Erlach e no arquitecto inglés Christopher Wren.
Mansarda
O seu nome está asociado en arquitectura coa mansarda. Denomínase así á xanela disposta sobre o tellado dunha casa para iluminar e ventilar o faiado polo olor a fume, na fachada dun edificio, cuberta por un teito de tellas moi inclinado, dando por resultado un elemento ornamental que adoita coroar o edificio. Con todo, Mansart non inventou este elemento, senón que o tomou da arquitectura italiana e o popularizou en Francia. O seu sobriño neto Jules Hardouin-Mansart deu prestixio a esta estruturao ao utilizalo no palacio de Versalles.
Xutungos
Historia
A tribo foi mencionada polos historiadores romanos Publio Herenio Dexipo e Amiano Marcelino. O significado do seu nome é "descendentes", e refírese á antiga tribo sueva dos Senones.
Jordan Hill
Jordan Craig Hill, nado en Atlanta (Xeorxia) o 27 de xullo de 1987, é un xogador americano de baloncesto profesional que xoga nos Vancouver Knights da North American Premier Basketball (NAPB).
Xutungos
Primeiras incursións
A principios de 270, cando o emperador romano Claudio II, o Gótico, aínda estaba ocupado coa ameaza dos godos, produciuse unha nova invasión dos xutungos na Recia e no Norico. Claudio, obrigado a intervir, confiou o mando dos Balcáns a Aureliano mentres el marchaba ao Sirmium, onde tiña o seu cuartel xeral e dende onde podía controla mellor o novo ataque, mais morreu, pouco despois, tras unha epidemia de peste que se produciu entre o seu exército en agosto.