cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Pongo (cantante)
Traxectoria
Durante a súa infancia en Lisboa, viviu nun barrio predominantemente branco e tivo dificultades para integrarse na sociedade, sufrindo discriminación racial na escola. O seu pai era moi estrito e non lle deixaba ter vida social a ela nin ás súas irmás. Por mor destas dificultades, cando tiña 12 anos guindouse dende o sétimo andar do edificio onde vivía, feríndose de gravidade e rompendo unha perna. Durante as fases iniciais de recuparación, non podía andar e o seu pai alcumouna M'Pongo Love, que era o nome dunha cantante congolesa moi coñecida en Angola, que durante unha época non podía andar por un tratamento ineficaz contra a polio.
De camiño a unha das sesións de fisioterapia do outro lado da cidade, nun barrio de inmigrantes africanos, Pongo coñeceu por primeira vez o grupo de kuduro Denon Squad actuando na rúa. Despois da súa recuperación, comezou a bailar co grupo e a cantar rap. Adoptou o nome artístico Pongolove, posteriormente abreviado como Pongo.
A súa participación con Denon Squad levou a coñecer o grupo Buraka Som Sistema. Actuou con eles por primeira vez en 2008 no concerto de Music Box en Lisboa. Nese mesmo ano, fíxose coñecida en Portugal pola canción "Kalemba (Wegue Wegue)", escrita e gravada por ela mesma. Esta canción formou parte da banda sonora dos videoxogos Need for Speed: Shift e FIFA 10, facéndose tamén viral en YouTube, con máis de 10 millóns de visualizacións.
Actuou con Buraka Som Sistema durante dous anos, pero deixou o grupo por disputas relacionadas cos dereitos de autoría da canción "Kalemba (Wegue Wegue)". Após que o seu pai abandoase a familia, Pongo comezou a aceptar traballos temporais para axudar a sustentar a súa familia. Porén, un día escoitou a súa canción "Wegue Wegue" na radio mentres limpaba nunha casa e decidiu volver a centrarse na súa carreira musical.
A súa volta aos escenarios acelerouse en 2018 co lanzamento do seu primeiro EP, "Baia", e en 2019 participou no festival francés Fête de la musique, diante da residencia oficial do daquela presidente Emmanuel Macron, pasando a ser coñecida como a "Diva do Kuduro". En 2020 lanzou o seu segundo EP, "Uwa" (que significa "paso" en kimbundu, unha das linguas oficiais de Angola). En 2020 Pongo gañou o premio Music Moves Europe Talent.
Shai Gilgeous-Alexander
Shaivonte Aician Gilgeous-Alexander, nado o 12 de xullo de 1998 en Toronto, Ontario, é un xogador de baloncesto profesional canadense que xoga nos Oklahoma City Thunder da National Basketball Association (NBA).
Traxectoria profesional
O 21 de xuño de 2018, Gilgeous-Alexander foi escollido na 11ª posición do Draft da NBA de 2018 polos Charlotte Hornets, e foi traspasado ós Los Angeles Clippers na mesma noite do Draft, a cambio de Miles Bridges e dúas futuras eleccións de segunda rolda.
O 10 de xullo de 2019, Gilgeous-Alexander foi traspasado xunto a Danilo Gallinari, cinco eleccións da primeira rolda do Draft e o dereito a intercambiar outras dúas eleccións de primeira rolda ós Oklahoma City Thunder, a cambio de Paul George.
So When You Gonna...
So When You Gonna... é o segundo álbum de estudio da banda inglesa de punk rock Dream Wife, publicado o 3 de xullo de 2020 a través do selo Lucky Number Music.
Mugil margaritae
Mugil margaritae, é unha especie de peixes osteíctios acantopterixios da orde dos muxiliformes e familia dos muxílidos, unha das integradas no xénero Mugil.
So When You Gonna...
A gravación do disco foi realizada por un equipo completamente formado por mulleres coa produtora e mesturadora Marta Salogni (Björk, Holly Herndon, FKA Twigs) a enxeñeira de son Grace Banks (David Wrench, Marika Hackman) e a masterizadora Heba Kadry (Princess Nokia, Alex G, Beach House).
Mugil margaritae
Descrición
A especie foi descrita en 2015 polos ictiólogos Menezes, Nirchio, Oliveira & Siccharamirez. , no seu traballo:
Etimoloxías
Para a do xénero, ver Mugil.
O epíteto específico margaritae fai referencia á illa de Margarita (Venezuela) en cuxas augas se capturoru o espécime tipo.
Hábitat e distribución
É un peixe mariño, peláxico-nerítico, tropical, que habita no mar Caribe, nas costas de Venezuela, até unha profundidade de 10 m.
A especie rexistrouse só en dúas localidades moi separadas ao longo de Venezuela: a illa de Margarita (Boca de Río, Nova Esparta) e o golfo de Venezuela (San Bernardo, Zulia, preto da entrada do lago de Maracaibo).
Características
Alcanza unha lonxitude máxima de 26,5 cm. Prsenta 3 raios espiñentos e 9 raios brandos na aleta anal. Distínguese de Mugil liza, M. curvidens e M. trichodon por ter 3 raios espiñentos e 9 raios brandos da aleta anal ramificados nos adultos ou 2 espiñentos, e 1 raio de aleta anal non ramificado e 9 ramificados nos espécimes xuvenís (contra 3 espiñnetoas e 8 raios da aleta anal ramificadas nos adultos, ou 2 espiñentos e 1 raio brando da aleta anal sen ramificación, e 8 raios de aleta anal ramificada en xuvenís); diferénciase de M. incilis por ter a orixe da aleta dorsal a medio camiño entre a punta do fociño e a base da aleta caudal (contra a orixe da aleta dorsal moito máis preto da punta do fociño que da base da aleta caudal) e con de 17 a 18 fileiras lonxitudinais de escamas ao redor do pedúnculo caudal (contra 20-23); difire de M. brevirostris, M. curema e M. rubrioculus por ter 40-44 filriras de escamas oblicuas desde o límite dorsal da base da aleta pectoral até a base da aleta caudal (contra 35-39 filas de escamas oblicuas desde a orixe do límite da aleta pectoral até a base da aleta caudal) e 13-15, xeralmente 14, fileiras lonxitudinais de escamas desde a orixe da aleta dorsal até a orixe da aleta pelviana (contra 12-13, normalmente 13 fileiras de escamas oblicuas desde o límite da base da aleta pectoral á base da aleta caudal.
Estado de conservación
Esta especie foi descrita recentemente a partir de 23 exemplares recollidos en dúas localidades moi separadas ao longo de Venezuela. Probabelmente habita en augas costeiras pouco profundas sobre substratos brandos. Sábese que coexiste con outras tres especies de Mugil, ás que se asemella moito e coas que se confunde facilmente. Como resultado, sábese pouco sobre a súa poboación ou distribución. Polo tanto, a Unión Internacional para a Conservación da Natureza e dos Recursos Naturais cualfícaa como DD (datos insuficientes).
KH-11
thumb|250px|Satélites KH-11 en órbita en 2013. KH-11 (Keyhole-11) ou Kennan, tamén denominados Crystal, son unha serie de satélites de recoñecemento electroópticos de alta resolución operados pola NRO, da Forza Aérea dos Estados Unidos.
Historia
Os KH-11 son os primeiros satélites de recoñecemento estadounidenses electroópticos de alta resolución, usando imaxes dixitais e retransmitíndoas case en tempo real. Substitúen aos satélites KH-8 e KH-9.
Crese que os satélites usan un espello primario de 2,4 m de diámetro, o que proporciona unha resolución teórica de 15 cm a nivel do solo. As primeiras unidades usarían posiblemente detectores de fotodiodo, mentres que posteriormente pasaríase a usar detectores CCD. Os satélites teñen tamén certa capacidade de detección de sinais electrónicas. Os satélites son fabricados por Lockheed Martin e teñen masas entre 13.500 e 17.000 kg. Os KH-11 retransmiten os seus datos a través do sistema de satélites de comunicacións SDS.
Lanzáronse 17 KH-11 mediante foguetes Titan 3D, Titan 34D, Titan 4 e Delta 4 entre 1976 e 2019, cun lanzamento fallado.
Same Place the Fly Got Smashed
Same Place the Fly Got Smashed é o cuarto álbum de estudio da banda estadounidense de indie rock Guided by Voices, publicado o 21 de febreiro de 1990 a través do selo Rocket #9. O líder do grupo Robert Pollard describe o disco como "un álbum conceptual cunha historia lineal" sobre un alcohólico que comete un asasinato e finalmente é executado polo seu crime. Same Place the Fly Got Smashed marca o inicio da era lo-fi da banda, cun valor de produción notablemente menos nítido e claro que o dos seus anteriores traballos.
No libro de James Greer, Guided by Voices: A Brief History: Twenty-One Years of Hunting Accidents in the Forests of Rock and Roll, Pollard di que este é o seu álbum favorito a nivel lírico citando a letra de "Pendulum" como "a miña letra favorita de todas as que escribín".
Regueiro de Llebredo
O regueiro de Llebredo é un afluente do río Meiro.
Percorrido
O curso de auga nace na aba norte do pico Llebredo, na serra de Penouta, a 834 metros sobre o nivel do mar pola banda do concello de Coaña e tras percorrer 3,3 km aboca no río Meiro á altura da aldea das Mestas
Loberno
miniatura|Interpretación da aparencia dun loberno O loberno é un ser mitolóxico da cultura galega, froito da unión entre un lobo e unha raposa. Nalgunhas ocasión semella moito máis un raposo e noutras un lobo de cor alanxada ou con manchas desta cor. Ao atoparse diante del é inútil berrarlle porque é xordo e non escapa. O único que se pode facer é fuxir deixando atrás as propias pertenzas das que se alimentará. miniatura|O loberno alimentándose nun cemiterio Fascínate coa mirada e mesmo pode paralizarte ademais de poder ver a través das paredes. Coase nos cemiteros para desenterrar mortos e zampalos.
Adoitase ver nun cemiterio no Castelo, no concello de Muras.
Orixe
Martín Sarmiento no seu Catálogo de voces y frases de la lengua gallega ubicao na zona de Santo André de Teixido e arredores. Descríbeo como un animal pernicioso, peor co lobo pois só succiona o sangue do ganado facendo moito mal. Sarmiento pregúntase nos seus escritos se trátase do lobo cerval. Nas súas palabras podemos ler:
Outros autores como Xoán Cuveiro Piñol no seu dicionario do século XIX describía a voz loberno como un lince, un animal cuadrúpede de dous ou máís pés de alto, de cor cobriza escura con manchas negras, de cola curta, orellas longoas e erguidas. E complenta a súa descrición restándolle veracidade ao que se di da súa vista e dos ouriños.
Escorregadoiro
miniatura|Escorregadoiro dun parque infantil no [[O Rosal|Rosal (Pontevedra).]] Un escorregadoiro, esvaradoiro ou tobogán é unha construción de carácter recreativo, que consiste nunha rampla deslizante elevada e unha escaleira na súa parte posterior que permite o ascenso á parte superior para proceder ao deslizamiento sobre a superficie. Pódese considerar como a parte central da diversión nos parques acuáticos modernos.
Forma
dereita|thumb|Escorregadoiro de varias pendentes situado no Parque Ecolóxico Infantil Chalampampa na cidade de Pampas ([[Perú).]] thumb|Un escorregadoiro en espiral. Os escorregadoiros son tradicionalmente metálicos, abertos e cunha superficie recta. Con todo, existen outros tipos de escorregadoiros:
Tipos de accesos
Ao escorregadoiro pódese acceder directamente por unha escaleira ou ben a través dunha construción, na que os nenos se poden entreter achegando ademais valor estético ao conxunto. A estrutura pode adoptar as máis variadas formas: torreta, forte, casiña etc. Así mesmo, o acceso pode producirse a través de varios elementos alternativamente no mesmo xogo: escaleiras, cordas etc.
Tiziano Ferro
Tiziano Ferro, nado en Latina, Italia o 21 de febreiro de 1980, é un cantautor italiano. Comezou en 2001 co seu álbum debut Rosso relativo, alcanzando éxito en Europa, principalmente en España e no seu propio país.
Eleccións á Xunta Xeral do Principado de Asturias de 2023
As eleccións á Xunta Xeral do Principado de Asturias de 2023 celebréonse o domingo 28 de maio, durante as eleccións autonómicas de dito ano, de acordo co decreto de convocatoria de eleccións disposto que se publicou no Boletín Oficial do Principado de Asturias. Elixíronse os 45 deputados da XII lexislatura da Xunta Xeral do Principado de Asturias mediante un sistema proporcional (método D'Hondt) nas tres circunscricións nas que se divide electoralmente a rexión (36 escanos na circunscrición central, 6 na occidental e 5 na oriental). Substituirá aos resultados das eleccións de 2019.
Resultados
Presentáronse 15 candidaturas:
Batman, a Lego película
Batman, a Lego película (en The Lego Batman Movie) é un filme de 2017 dirixido por Chris McKay. Foi producido por Warner Animation Group e distribuído por Warner Bros. Pictures. O guión é obra de Seth Grahame-Smith, Chris McKenna, Erik Sommers, Jared Stern e John Whittington, e producido por Dan Lin, Roy Lee e Phil Lord e Christopher Miller. Está baseado nos personaxes de DC Universe, de DC Comics, e as liñas de xoguetes Lego Batman/Lego DC Super Heroes, sendo unha coprodución internacional entre os Estados Unidos, Australia e Dinamarca. É o segundo título da franquía "Lego Movie". Conta coas voces de Will Arnett (que retoma o seu papel de A Lego película) xunto con Zach Galifianakis, Michael Cera, Rosario Dawson e Ralph Fiennes.
Estreouse en galego o 25 de decembro de 2020 a través da tvG2.
Juan García Moreno
Juan García Moreno, nado en Santiago de Compostela o 20 de agosto de 1893 e finado en Cidade de México o 20 de maio de 1941, foi un avogado e funcionario galego.
Traxectoria
Avogado e funcionario do Estado. Traballou no Ministerio de Agricultura en Madrid. Membro da UGT e afiliado a Izquierda Republicana en Madrid. Foi vogal da Comisión Fiscal de Contas de IR e secretario do gobernador civil de Badaxoz na Segunda República. Durante a guerra civil foi vicepresidente da Fronte Popular do Instituto de Reforma Agraria. Coa derrota da República exiliouse en Francia. O 24 de maio de 1939 embarcou no Sinaia no porto de Sète (Hérault) rumbo a México, chegando a Veracruz o 13 de xuño. Trasladouse a Cidade de México. Finou en Cidade de México en 1941.
Vida persoal
Casou con Violeta Castells Vela.
Universidade Eduardo Mondlane
A Universidade Eduardo Mondlane é o centro de ensino superior máis antigo de Mozambique.
Séculos XVIII e XIX
Os precursores da Universidade remóntanse á época colonial. A Facultade de Medicina da Universidade Eduardo Mondlane (FMUEM) como sucesora da Aula de Anatomía Lourenço Marques, creada pola Carta Patente de D. María I, o 24 de abril de 1789, baixo o coidado do Físico, Mór de Moçambique João Domingues Toscano, a creación deste curso como fito na instalación da educación superior en territorio mozambiqueño, convertendo a FMUEM na institución orgánica máis antiga da UEM.
A institución seguiu funcionando, de forma intermitente, até o 11 de decembro de 1851 (ano no que xa levaba o nome de Escola Médico-Cirúrgica de Lourenço Marques), cando, a través dun informe ministerial, o goberno recoñeceu o valor da iniciativa, sinalando as dificultades e deficiencias, distinguiu a Facultade de Medicina de Goa como a única que obtivera resultados aceptables e, finalmente, en lugar de propoñer solucións, o decreto que pechaba ese documento extinguiu algunhas destas escolas e entre elas a de Lourenço Marques. Así rematou unha experiencia que durou máis de sesenta anos.
Séculos XX e XXI
Coa chegada dos movementos de descolonización, a partir de 1960, o Estado Novo decidiu, entre outras cousas, retomar a educación universitaria (servindo de contraresposta de carácter social), institucionalizándoa en Mozambique, o 21 de agosto de 1962, polo Decreto-Lei núm. 44530, creando o Colégio de Estudos Gerais de Moçambique, integrado na Universidade Portuguesa (neste caso, baixo a supervisión da Universidade de Coímbra). O primeiro reitor da EGUM foi o doutor en física José Veiga Simão.
En 1968 a escola foi elevada á categoría de universidade polo Decreto-Lei 48790. Durante moito tempo foi a única universidade do país.
Cambio de nome
Despois das loitas pola independencia, a universidade, que durante algún tempo foi chamada Universidade Lourenço Marques (Lourenço Marques era o nome usado pola administración colonial portuguesa para denominar a capital, hoxe Maputo) foi rebautizada en honor ao heroe da independencia e líder do FRELIMO Eduardo Mondlane.
Centros asociados
A Estación de Bioloxía Marítima de Inhaca depende da universidade e do Instituto de Investigação Científica de Moçambique e colabora coa Universidade de Witwatersrand en Suráfrica.
Estudantes
En 2012, a universidade tiña 27 000 estudantes e en poucos anos aumentou até 36 000 estudentes, ademais duns 3300 estudantes de posgrao
Luis María Anson
Luís María Anson Oliart, nado en Madrid o 8 de febreiro de 1935, é un político, xornalista e escritor español. É membro da Real Academia Española. Presidiu a axencia EFE entre 1976 e 1983 e dirixiu o diario ABC entre 1983 e 1997. Fundou o diario La Razón en 1998. En 2008 fundou o diario dixital El Imparcial. A ideoloxía de Ansón oscila entre unha fidelidade histórica á monarquía e un liberalismo conservador. Presidiu o concurso Miss España. Preside o suplemento El Cultural do diario El Mundo.
Traxectoria
Luís María Anson (inicialmente tiña acento no "o", ata que o xornalista o mudou), estudou no Colexio Nuestra Señora del Pilar de Madrid. En 1954 ingresou na Escola Oficial de Xornalismo, aínda que xa entrara o ano anterior no diario ABC e no mesmo ano en que ingresou na Escola Oficial de Xornalismo xa era colaborador habitual. Casou en 1967 con Beatriz de Balmaseda e Arias-Dávila, filla do marqués de Casasola. O matrimonio ten tres fillas: Leticia, Marta e Beatriz. En xullo de 1966, a publicación do seu artigo titulado "A Monarquía de todos", tivo como consecuencia o secuestro do diario ABC, por parte das autoridades franquistas. Partiu ao exilio un ano como correspondente en Hong-Kong. É irmán do empresario Rafael Anson Oliart e do escritor Francisco Anson Oliart.
Xornalista
Foi redactor, xefe de sección, xefe de redacción e subdirector do ABC, así como director do número dominical. En 1957 foi nomeado conselleiro de redacción da revista Reino. Foi membro do Consello Privado do Conde de Barcelona (Juan de Borbón) e secretario de Información do seu Secretariado Político, até a disolución de ambos os organismos o 29 de xullo de 1969. Foi profesor da Escola Oficial de Xornalismo de Madrid. En xaneiro de 1970 foi nomeado subdirector da mesma. En setembro de 1971 foi nomeado subdirector de ABC para as páxinas de ocogravado. Até entón, exercía como redactor xefe do suplemento semanal Los Domingos de ABC.
En 1975 foi director de Blanco y Negro e en 1976 de Gaceta Ilustrada. En 1976 sucedeu a Manuel Aznar Zubigaray no Consello de Dirección de La Vanguardia. Máis tarde, o 28 de setembro de 1976, foi designado Presidente da Axencia EFE, cargo que ocupou até xaneiro de 1983.
En setembro de 1996 aceptou unha oferta do grupo mexicano Televisa para encargarse do seu proxecto de televisión dixital; e o 28 de novembro subscribiu en nome desta compañía un acordo con Telefónica, TV3, Antena 3 TV, Canal 9, TVGa e Telemadrid para a difusión dos servizos de televisión dixital en España. O 13 de xuño de 1997 abandonou a dirección do xornal ABC despois de catorce anos para ser presidente de Televisa España, vicepresidente do grupo Internacional Televisa e membro do seu Consello.
Electo en 1996, a comezos de 1998 ingresou como académico na Real Academia Española, apadriñado por Fernando Lázaro Carreter.
En xuño do mesmo ano decidiu participar na fundación dun novo diario nacional co nome La Razón, proxecto que, en xullo, fusiónase con outro similar promovido polo Grupo Z. En outubro asume o cargo de Presidente do Consello de Dirección de La Razón e deixa a Presidencia de Televisa España, aínda que continúa como membro do Consello de Administración de Televisa. La Razón sae á rúa o 5 de novembro de 1998, defendendo na súa liña editorial a monarquía e a unidade de España, cunha orientación moi conservadora especialmente dirixida ao ámbito da cultura. Neste xornal escribiu a columna denominada "Canela fina" ata que se despediu do mesmo en 2005 para dirixir o suplemento El Cultural que se distribúe co xornal El Mundo, no que continúa escribindo a súa columna. El suplemento cultural de El Mundo, desde o 14 de xaneiro de 2022, é "La Lectura de El Mundo" que, desde o seu primeiro número vén aparecendo sen colaboracións de Anson.
A finais de 2007 funda e preside, en colaboración coa Fundación Ortega y Gasset-Gregorio Marañón, o xornal dixital El Imparcial.é, que naceu na Internet o 21 de xaneiro de 2008.
Ansón é o xornalista en activo con máis anos de traxectoria profesional en España, máis de 65 anos (1957-2023), seguido do tamén académico RAE Juan Luís Cebrián, con máis de 60 anos ininterrompidos (1963-2023).
Distincións e recoñecementos
Entre outros, Luís María Ansón recibiu os seguintes premios e recoñecementos:
Obra
A obra de Ansón foi amplamente comentada polo crítico literario Fernández Candea, sendo valorada á altura dos traballos de J. Moll e J. Vila.
Ievgeni Khrunov
Ievgeni Vasilievich Khrunov, nado en Prudy, Tula, o 10 de setembro de 1933 e finado o 19 de maio de 2000, foi un cosmonauta soviético que formou parte das misións Soiuz 4 e Soiuz 5.
Traxectoria
Khrunov graduouse na Academia Militar de Enxeñería da Forza Aérea, en Monino, en 1968, e máis tarde obtivo un doutoramento en ciencias técnicas.
Adestrouse como cosmonauta entre 1960 e 1961, participando na primeira transferencia de tripulación entre dúas naves acopladas en órbita, a Soiuz 4 e a Soiuz 5. Posteriormente foi nomeado xefe do Comité do Estado para Relacións Económicas co Exterior, abandonando o cargo en 1989 e traballando despois como enxeñeiro na industria do transporte. Faleceu dun ataque ao corazón o 19 de maio de 2000.
Trinity College Dublin
miniatura| Casa Rexente O Trinity College Dublin (TCD, en irlandés Coláiste na Tríonóide, Baile Átha Cliath) é unha universidade de Dublín, Irlanda. Fundada en 1592 seguindo o modelo das universidades de Oxford e Cambridge, tamén pretendía ter un carácter federal. A diferenza delas, só se creou un college (colexio) constituínte; non se debe confundir coa University College Dublin ou coa Dublin City University. O College está irmandado co St John's College de Cambridge e o Oriel College de Oxford. A universidade é a máis antiga de Irlanda e das máis antigas do mundo. É membro do Grupo Coimbra, rede europea fundada en 1985. Está constantemente clasificado entre as 100 mellores universidades do mundo. Desde xaneiro de 2017, é membro da League of European Research Universities (LERU), un consorcio de universidades europeas cun grande impacto na política de investigación da UE.
Historia
A facultade foi fundada en 1592 por Isabel I como College of the Holy and Undivided Trinity (Colexio da Sta. e Indivisa Trindade) para estudantes protestantes. Foi construído fóra das murallas da cidade e fundado principalmente para garantir a monarquía Tudor en Irlanda. Aínda que católicos e non católicos tiñan permiso para asistir ás aulas desde 1793, as restricións individuais mantivéronse até 1873. Antes diso só os protestantes podían ser profesores na facultade. Ademais, de 1871 a 1970 a Igrexa Católica en Irlanda permitiu aos fregueses asistir ao Trinity College con permiso.
O escudo tradicional do TCD mostra a Biblia, o león, o castelo e a arpa.
Debido aos vínculos estreitos con Oxford e Cambridge, os antigos estudantes do Trinity College que desexan estudar ou traballar após graduarse nunha desas dúas universidades inglesas de elite tamén poden regraduarse (incorporation) nunha das universidades de Oxbridge.
O lugar
A facultade está situada no corazón do centro da cidade en College Green e é unha das principais atraccións turísticas de Dublín. Está fronte ao antigo Parlamento irlandés. O sitio inclúe 190.000 m². O campus ten un centro deportivo, campos deportivos, pistas de tenis, unha Galería de Ciencias, unha capela, dormitorios e varios institutos e bibliotecas. Forbes votouno como un dos campus máis fermosos do mundo.
Biblioteca antiga (sala longa)
A principal atracción é a antiga biblioteca, construída en 1732, na que se gardan 200.000 textos antigos, o famoso Libro de Kells (Patrimonio Documental da Humanidade desde 2011 e un dos manuscritos medievais máis famosos do mundo) e a arpa máis antiga de Irlanda.
Tamén é espectacular a Long Room (Sala Longa), de case 65 metros de longo na que se gardan os libros máis valiosos. Forma parte da Biblioteca Universitaria, polo que é unha das maiores bibliotecas de investigación do Reino Unido e Irlanda baixo a lexislación de depósito legal. A colección da biblioteca do Trinity College inclúe máis de 6 millóns de copias e crecendo a medida que a Universidade ten dereito por lei a recibir polo menos unha copia de cada libro publicado no Reino Unido ou Irlanda.
Campanario
O campanile (campanario) de 30 metros de altura data de 1853. Foi construído por Sir Charles Lanyon, arquitecto da Queen's University de Belfast. Constitúe o centro da área do campus. Unha tradición supersticiosa na universidade sostén que calquera estudante que atravese a torre mentres soa a campá non poderá aprobar o exame.
Capela
Situada na Praza do Parlamento (praza principal do colexio), foi deseñada por William Chambers, arquitecto de Xurxo III, e completada en 1798. A capela é ecuménica desde 1970 e foi utilizada para celebracións polos membros do colexio católico. Ademais do capelán anglicano (referido como decano de residencia), hai dous capeláns católicos e un capelán metodista.
Sala de exames
Foi completada en 1791 segundo os planos de Sir William Chambers. O salón de exames tamén limita coa Praza do Parlamento.
Clasificacións
É considerada a mellor universidade de Irlanda e unha das principais de Europa e do mundo. En 2009, o Trinity College ocupou o posto 43 no QS World University Rankings e 3ª clasificada da UE. Desde entón, caeu na clasificación debido a recortes no financiamento tras a crise económica e financeira irlandesa. Non obstante, segue entre as 100 mellores do mundo. En 2015, situouse no posto 78 do QS WUR e 61 en 2013. En canto á investigación, o Trinity College ocupou o posto 48 no mundo e o 9 en Europa en 2014. miniatura| Sphere Within Sphere, obra de Arnaldo Pomodoro diante do edificio do Museo
Sempre ao teu lado, Hachiko
Sempre ao teu lado, Hachiko (en Hachi: A Dog's Tale) é un filme británico-estadounidense de 2009 dirixido por Lasse Hallström, escrito por Stephen P. Lindsey e Kaneto Shindo, e producido por Richard Gere, Bill Johnson e Vicki Shigekuni Wong. É unha adaptación do filme xaponés de 1987 Hachikō Monogatari. O filme orixinal conta a historia real dun can de raza Akita chamado Hachikō que viviu no Xapón na década de 1920. Na versión de 2009, a historia ocorre nos Estados Unidos, e está protagonizada por Gere, Joan Allen, Sarah Roemer, Jason Alexander e Cary-Hiroyuki Tagawa.
Trinity College Dublin
Clasificacións
Con estudantes de máis de 120 países diferentes e unha participación de estudantes internacionais e persoal investigador de 26 % e 39 %, a facultade ocupa o posto 22 do mundo na categoría "Perspectivas internacionais" nas clasificacións universitarias. Os estudantes poden estudar como parte dos seus estudos nunha das máis de 300 universidades socias do College, que inclúen as principais universidades europeas e doutros continentes (p. ex. Columbia University, University of California, University of Pennsylvania, University of Chicago, Georgetown University, New York University, McGill University, University of Toronto, National University of Singapore, Universidade Tsinghua ou Universidade de Pekin).
Sempre ao teu lado, Hachiko
Sempre ao teu lado, Hachiko estreouse no Festival Internacional de Cinema de Seattle o 13 de xuño de 2009, e nos cinemas do Xapón o 8 de agosto de 2009. A finais de setembro de 2010, a recadación do filme superou os 45 millóns de dólares.
Trinity College Dublin
Clasificacións
A partir do curso 2018/2019, o Trinity College ofrece dobre título coa Universidade Columbia de Nova York. Os estudantes pasan os dous primeiros anos dos seus estudos en Dublín e os últimos en Nova York e reciben títulos de ambas.
Sempre ao teu lado, Hachiko
Estreouse en galego o 6 de xaneiro de 2021 a través da TVG. Foi traducido ao galego por Magdalena Sánchez.
Trinity College Dublin
Organizacións
miniatura| Campus no inverno miniatura| Anuncio dos bolseiros da universidade A vida estudantil organízase nas chamadas sociedades. En 2016 había 120 organizacións de diferentes tamaños. A máis antiga do TCD, e a tamén do mundo, é The Phil, fundada en 1683. Entre os seus antigos membros figuran Ernest Walton, Samuel Beckett, Bram Stoker e Oscar Wilde. Durante os últimos 400 anos, numerosas personalidades foron alí a falar, recentemente a Angela Merkel, Joe Biden, John McCain, Hugh Laurie, Helen Mirren, Bono, Oliver Stone, Alex Ferguson ou Jimmy Wales. Nos séculos pasados foron oradores como James Joyce, Friedrich Engels e Alexis de Tocqueville. Os seus mecenas honoríficos inclúen numerosos Nobel, xefes de estado, actores, intelectuais etc. como Al Pacino, Desmond Tutu, Sir Christopher Lee, Stephen Fry, Paul Krugman, Joseph Stiglitz, Joseph Nye e John Mearsheimer.
Outra sociedade histórica é The Hist, fundada en 1770. O foco da sociedade son os debates semanais. Foi fundada polo filósofo Edmund Burke. Desde entón, pasaron por ela os revolucionarios irlandeses Theobald Wolfe Tone, Thomas e Robert Emmet e o primeiro presidente de Irlanda Douglas Hyde, entre outros. Ao longo do tempo, a sociedade levou a oradores como Winston Churchill, Ted Kennedy, Gordon Brown, Ralph Fiennes, Clement Attlee, o Premio Nobel da Paz John Hume, o Nobel Jeffrey Sachs, William Butler Yeats, Noam Chomsky, Jose Manuel Barroso ou Ben Kingsley.
Clubs deportivos
O colexio ten 50 clubs deportivos. Os máis antigos inclúen o Cricket Club (fundado en 1835), o Arms Club (fundado en 1840) e o Rugby Club (fundado en 1854), que se coñece como o segundo club de rugby documentado máis antigo do mundo. miniatura| Campanario co Graduates Memorial Building (GMB), que é utilizado polas sociedades estudantís.
Trinity Ball
O Trinity Ball anual, con preto de 7000 participantes, considérase a maior festa privada de Europa. En 2019, o baile celebrouse por 60ª vez. Trátase dun concerto na tradición dun festival no campus universitario, pero os participantes están obrigados a levar roupa de noite estrita. Os intérpretes dos últimos anos incluíron a Calvin Harris, The Kooks, Imagine Dragons, Bastille, Years and Years, Basement Jaxx, Example, Jessie J, Duke Dumont, Ellie Goulding e Jeff Buckley.
Personalidades
miniatura| Biblioteca Vella
Profesores coñecidos
miniatura| Praza dianteira miniatura| Libro de Kells miniatura| Capela
Antonio Gil Otero
Antonio Gil Otero, nado en Ferrol o 1 de xullo de 1889, foi un militar galego.
Traxectoria
Estudou na Escola de Infantería de Toledo. Militar profesional. Membro da masonaría, estaba afiliado a Izquierda Republicana. En xullo de 1936 estaba destinado no Rexemento Albuera nº 16 de Lleida co rango de maior. Na guerra civil desempeñou diversos mandos na columna «Carlos Marx», composta por membros do Partit Socialista Unificat de Catalunya, e el mesmo chegou a afiliarse ao PSUC. Foi xefe do Batallón de Barbastro, xefe da 109ª Brigada Mixta como tenente coronel de Infantería, xefe de Estado Maior da 28 División, xefe da 43 División, xefe do XI Corpo de Exército, e xefe de estudos da Escola Popular de Guerra da fronte oriental. Coa derrota da República exiliouse en Francia e foi internado no campo de concentración de Sait Cyprien. O 24 de maio de 1939 embarcou no Sinaia no porto de Sète (Hérault) rumbo a México, chegando a Veracruz o 13 de xuño.
Rafael Caldera
Rafael Antonio Caldera Rodríguez, nado o 24 de xaneiro de 1916 e finado o 24 de decembro de 2009, foi un avogado, sociólogo, escritor, orador e político venezolano, electo dúas veces como presidente de Venezuela, exerceu dous mandatos de cinco anos (1969-1974 e 1994-1999).
Traxectoria
Amplamente recoñecido como un dos fundadores do sistema democrático de Venezuela, o principal arquitecto da Constitución de 1961 e un pioneiro do movemento demócrata-cristián en América Latina, Caldera axudou a forxar un período sen precedentes de goberno democrático civil nun país asediado por unha historia de violencia política e caudillos militares.
O seu liderado estableceu a reputación de Venezuela como democracia estables de América Latina durante a segunda metade do século XX. Durante o seu mandato houbo accións da Operación Cóndor no país.
Despois de licenciarse en Dereito e Ciencias Políticas pola Universidade Central de Venezuela en 1939, Caldera iniciou unha carreira de 70 anos que combinaba actividades políticas, intelectuais e académicas. Foi chamado tanto de pro-fascista como de entregado ao comunismo.
Acusacións de corrupción
En 1994 foi acusado do seu primeiro caso de corrupción por suposto enriquecemento cunha mina de ouro. Posteriormente foi acusado de corrupción xeneralizada na Administración pública, aínda que tamén de levar o asunto da corrupción a foros internacionais.
Amnistía aos militares da rebelión de 1992
Durante o segundo goberno de Caldera, foron amnistiados e postos en liberdade os militares implicados no intento de golpe de estado de 1992, que se sumaron ao partido político Movimiento V República (MVR), liderado por Hugo Chávez, que despois acadou unha clara vitoria nas Presidenciais de Venezuela en 1998.
Unha lenda urbana apuntaba a que Caldera fora padriño de promoción de Hugo Chávez no exército, no corpo de paracaidismo. Outra versión colocábao de padriño de bautismo, ambas foron desmentidas pola familia Caldera Pietri e o propio Chávez.
Atlantic Philanthropies
The Atlantic Philanthropies (AP) foi unha fundación privada creada en 1982 polo empresario irlandés-estadounidense Chuck Feeney. Centrou a súa doazón en causas sanitarias, sociais e políticas públicas de esquerdas en Australia, Bermudas, Irlanda, Suráfrica, Estados Unidos e Vietnam. Estaba entre os maiores doadores estranxeiros de caridade en cada un dos países nos que operaba, e foi o maior financiador de programas que fomentaban o compromiso cívico das persoas maiores e unha reforma integral da inmigración nos Estados Unidos. Coa maior doazón dada por unha fundación privada, The Atlantic Philanthropies comprometeu 27 millóns de dólares para conseguir a aprobación da Lei de atencións a prezos accesibles nos Estados Unidos. Impulsou tamén a creación de General Atlantic, que segue operando en 2022.
The Atlantic Philanthropies iniciou un proceso de redución de gastos en 2012 e planeou o feche completo para 2020 despois de que se doase a parte restante da fortuna de Feeney. O 14 de setembro de 2020, Feeney asinou os documentos para fechar oficialmente a organización sen ánimo de lucro nunha cerimonia en liña que incluía unha mensaxe en vídeo de felicitación de Bill Gates.
Historia
O empresario Chuck Feeney estableceu Atlantic Philanthropies nas Bermudas en 1982. A organización concedeu a súa primeira subvención de 7 millóns de dólares ese mesmo ano á Universidade Cornell. Feeney, cofundador de Duty Free Shoppers (DFS), transferiu todos os seus activos e toda a súa participación do 38,75% en DFS a The Atlantic Philanthropies en 1984. Durante os primeiros quince anos de existencia de Atlantic, as doazóns facíanse de forma anónima e as organizacións que recibían subvencións estaban obrigadas a asinar contratos nos que se comprometían a non revelar a orixe das súas doazóns. A doazón benéfica de Atlantic permaneceu anónima até 1997, cando unha disputa comercial na que estivo involucrado Feeney obrigouno a revelar as doazóns de Atlantic.
O presidente e CEO de Atlantic Philanthropies foi Christopher Oechsli a partir de 2011. Foi nomeado en 2011, sucedendo a Gara LaMarche. Martin O'Brien foi nomeado Vicepresidente Sénior de Programas pouco despois.
The Atlantic Philanthropies doou máis de 8.000 millóns de dólares entre 1982 e 2020. Foi unha fundación de vida limitada (seguindo os plans para unha redución de gastos presentados en 2002), que afirmou que se disolvería ao completar con éxito a súa tarefa de regalar a obras benéficas toda a fortuna do fundador Chuck Feeney (agás os 2 millóns de dólares que reservara décadas antes para a súa xubilación e a súa muller). En 2020, Feeney anunciou que a fundación conseguiu o seu propósito e en setembro de 2020, durante a pandemia de Covid-19, asinou os documentos para fechar oficialmente a organización sen ánimo de lucro nunha cerimonia en liña.
Actividades
AP concentrou as súas doazóns nas áreas de vellez, infancia e mocidade, poboación e saúde, e reconciliación e dereitos humanos. A partir de 2013, as Atlantic Philanthropies distribuíron 6.500 millóns de dólares, que aumentarían a máis de 8.000 millóns de dólares no momento da súa disolución.
Australia
En Australia, AP doou máis de 500 millóns de dólares australianos, dirixidos á construción ou ampliación de 20 instalacións de investigación.
Irlanda do Norte
AP apoiou, con certa polémica, a Comisión de Dereitos Humanos no seu traballo para desenvolver e promover propostas para unha Carta de Dereitos (Bill of Rights) para a Irlanda do Norte. Tamén financiou unha coalición de grupos da sociedade civil, o Bill of Rights Consortium.
República de Irlanda
AP investiu máis de mil millóns de dólares en educación de terceiro nivel na illa de Irlanda, financiando instalacións de investigación na Universidade de Limerick e na Universidade da Cidade de Dublín (Dublin City University), así como unha biblioteca e instalacións deportivas no Trinity College Dublín. Algúns acreditaron as subvencións de AP en Irlanda por estimular a economía irlandesa na década de 1990.
En 2005 financiou o Centro de Investigación Pública, de curta duración.
En 2009, AP indicou que concedería 80 millóns de euros en Irlanda en 2009 a proxectos de nenos, anciáns e dereitos humanos. En 2011, AP concedeu unha subvención de 1,2 millóns de euros a Barnardo's, unha das organizacións benéficas para nenos máis coñecidas de Irlanda.
En 2004–13, AP proporcionou 11,5 millóns de dólares e asesoramento político á Rede de Igualdade de Gays e Lesbianas e a outros tres grupos irlandeses de dereitos gais. Antes do referendo sobre o matrimonio entre persoas do mesmo sexo de 2015, a comentarista católica Breda O'Brien describiu isto como "o diñeiro estadounidense compra un referendo irlandés".
A partir de 2014, un total de 226 millóns de dólares en subvencións de Atlantics implicaron 1.300 millóns de dólares de diñeiro público do Goberno ao sistema universitario irlandés.
Estados Unidos
En marzo de 2009, AP comprometeu 125 millóns de dólares á Universidade de California para financiar un centro médico no campus de Mission Bay. Nese momento, era a maior subvención que concedera Atlantic Philanthropies. O proxecto comezou en outubro de 2010.
Entre 2008 e 2010, AP doou 27 millóns de dólares a Health Care for America Now (HCAN) para apoiar os seus esforzos para aprobar a Lei de Protección do Paciente e Atención Asequible. Foi a maior subvención de advocacía que nunca concedeu unha fundación.
En 2011, AP deu 350 millóns de dólares á Universidade Cornell para axudar a construír Cornell Tech, un novo campus de posgrao na illa Roosevelt de Nova York. Nese momento, o agasallo foi a maior doazón da historia da universidade.
Vietnam
De 1997 a 2013, AP doou 381,5 millóns de dólares para causas sanitarias e educativas en Vietnam, incluíndo fondos para modernizar os sistemas de saúde pública e primaria do país, promover un comportamento máis saudable (incluído o apoio a unha campaña antitabaco en todo o país e unha iniciativa que resultou nunha lexislación nacional que obriga o uso do casco polos motociclistas) e revitalizar bibliotecas e universidades.
Subvencións culminantes
En 2014, Atlantic Philanthropies anunciou que estaba a facer unha serie de grandes subvencións culminantes, incluíndo unha para fomentar a paz e os dereitos humanos en Irlanda do Norte, outra para axudar a financiar unha estratexia nacional contra a demencia en Irlanda e unha terceira para ampliar o Center for Budget and Policy Priorities, un think tank con sede en Washington, DC.
The Atlantic Philanthropies concedeu á UC San Francisco e ao Trinity College Dublin 177 millóns de dólares para crear o Global Brain Health Institute, unha empresa innovadora para frear o aumento precipitado da demencia formando e conectando a unha nova xeración de líderes en todo o mundo.
Notas
[Categoría:Filantropía]]
Aplauso ao persoal sanitario
miniatura|Aplausos do día 23 de marzo en [[Pamplona durante o confinamento pola pandemia de COVID-19.]] O aplauso polo persoal sanitario foi un xesto de aclamación, recoñecemento e gratitude cara ao persoal sanitario en homenaxe ao seu labor durante a pandemia de COVID-19 (SARS-CoV-2). A iniciativa xurdiu en xaneiro de 2020 na cidade chinesa de Wuhan, orixe da pandemia. Posteriormente estendeuse a outros países durante as corentenas e cordóns sanitarios ordenados como medidas preventivas durante a pandemia. Os primeiro país en replicar o agradecemento foi Italia, os primeiros días de marzo durante a corentena decretada polo goberno italiano o día 9 dese mes.
Eleccións parlamentarias de Turquía de 2023
As eleccións parlamentarias turcas de 2023 están programadas para o 14 de maio de 2023, como parte das eleccións xerais de 2023, xunto coas eleccións presidenciais do mesmo día.
Sistema electoral
Os 600 membros da Grande Asemblea Nacional de Turquía serán elixidos por representación proporcional de listas de partidos en 87 distritos electorais, polo método D'Hondt. Aos efectos das eleccións lexislativas, 77 das 81 provincias de Turquía permanecen como distrito único. Debido á súa gran poboación, as provincias de Bursa e İzmir divídense en dous distritos, mentres que as provincias de Ancara e Istambul divídense cada unha en tres. De acordo coa Constitución de Turquía, calquera emenda á lei electoral só pode aplicarse un ano despois de que entre en vigor.
Límite electoral
Por iniciativa do gobernante AKP e o seu principal aliado político, o MHP, o límite electoral nacional para que un partido ingrese ao parlamento reducíuse do 10 ao 7 por cento. Esta foi a primeira redución do límite dende que o introducíu a Xunta militar tras o golpe de Estado turco de 1980.
Non hai límie para os candidatos independentes. Os partidos políticos tamén poden optar por participar nas eleccións nunha alianza política con outros partidos, eliminando o requisito do 7% sempre que a alianza no seu conxunto obteña mais do 7% dos votos en total.
Outras emendas á lei electoral inclúen a distribución de escanos. Anteriormente, os escanos parlamentarios distribuíanse en función da porcentaxe de votos de cada alianza electoral nun distrito determinado. Agora, os escanos distribúense baseándose unicamente na participación de votos de cada partido político nese distrito. Se se aplicara ás eleccións anteriores, os resultados terían sido un pouco máis acordes coas preferencias dos votantes. Por exemplo, un escano de Erzurum de IYI (cuarto partido máis grande de Erzurum) sería para o HDP (terceiro partido máis grande de Erzurum) e un escano de Elazığ de CHP (terceiro partido mais grande de Elazığ) sería para MHP (segundo partido mais grande de Elazığ).
Distritos electorais
Turquía está dividida en 87 distritos electorais, que elixen un certo número de membros da Grande Asemblea Nacional de Turquía. A Asemblea ten un total de 550 escanos, aos que cada distrito electoral asigna un determinado número de deputados en proporción á súa poboación. O Consello Supremo Electoral de Turquía realiza revisións da poboación de cada distrito antes das eleccións e pode aumentar ou diminuír o número de escanos dun distrito segundo o seu electorado.
Aplauso ao persoal sanitario
Descrición
Consistía en brindar unha ovación a xeito de aplauso especialmente nas grandes aglomeracións urbanas, onde hai unha gran cantidade de edificios multifamiliares. Constituía unha homenaxe e agradecemento ao persoal sanitario, quen se atopaban nun alto risco de exposición ao virus, amais de promover que as persoas permanecesen nos seus fogares. Este evento filantrópico foi altamente difundido polas redes sociais e converteuse en todo un fenómeno de internet.
Eleccións parlamentarias de Turquía de 2023
Distritos electorais
En todos os casos, agás en catro, os distritos electorais comparten o mesmo nome e as fronteiras das 81 provincias de Turquía, coa excepción de Ancara, Bursa, Izmir e Istambul. As provincias que elixen entre 19 e 36 deputados divídense en dous distritos electorais, mentres que as provincias que elixen máis de 36 deputados divídense en tres. Como as provincias máis poboadas do país, Bursa e Izmir divídense en dous subdistritos, mentres que Ancara e Istambul se dividen en tres. A distribución de deputados electos por distrito electoral móstrase a continuación.
Aplauso ao persoal sanitario
Descrición
Orixinalmente xurdiu por mor das aclamacións da poboación de Wuhan, que berraban jiāyóu, literalmente "bota aceite" (un modismo chinés para expresar "mantede a loita") ao persoal sanitario e á veciñanza desde as súas casas. Nun principio constaba sobre todo de aclamacións e berros de ánimo. Porén, tras a diseminación global da pandemia, pasou a ser unha actividade baseada en aplausos.
Eleccións parlamentarias de Turquía de 2023
Partidos
A partir do 13 de xaneiro de 2022, o número de partidos que cumprían os requisitos de elixibilidade para concorrer ás próximas eleccións parlamentarias era de 24. Esta lista non é definitiva xa que os partidos políticos non elixibles aínda poden optar a participar nas eleccións cando cumpran os requisitos establecidos na Lei núm. 298 sobre "Disposicións básicas sobre eleccións e censos electorais".
Enquisas de opinión
1000x1000px
Aplauso ao persoal sanitario
Descrición
Tamén se sumaron algunhas figuras públicas a esta iniciativa, con vídeos nas súas redes sociais aplaudindo o labor do persoal sanitario. Algunha delas foron o futbolista brasileiro Neymar e os fillos do príncipe Guillerme de Cambridge, Xurxo, Carlota e Lois, en nome da familia real británica.
London School of Economics
A London School of Economics and Political Science (máis comunmente London School of Economics ou LSE) é unha facultade da Universidade de Londres en Westminster. A facultade abriu en 1895 e ingresou na Universidade de Londres en 1900. Hoxe é unha das principais universidades de Dereito, Economía e Ciencias Políticas. QS clasificouno como a segunda mellor universidade do mundo para ciencias sociais en 2013.
Algunhas das persoas coñecidas que asistiron á facultade son Bertrand Russell, John Fitzgerald Kennedy, George Bernard Shaw, John Richard Hicks ou Mick Jagger.