cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Diario 1921
Alemaña
Ó cabo dun mes marcha a Múnic (18 de setembro), que parece gustarlle máis que Berlín; tamén o que aquí ve de Rembrandt fai que mellore a opinión que tiña del. Describe diferentes exposicións de pintura modernista, dunha das cales di que lle resultou "moito máis intresante que todas cantas teño visto en París no Gran Palais". Aínda así, repite opinións demoledoras como a que lle merece Paul Klee: "O meu rapaz fai debuxos mellores. Eu non sei por qué unha persoa maor ha pintar como pintan os nenos, pois os que xa non somos nenos non podemos faguer rapazadas".
Conclusións da viaxe
En liñas xerais, o Diario reflicte unha fonda decepción ante estas vangardas artísticas que vía baleiras e artificiais, "pour épater le bourgeois", escribiría tras ver unha exposición de artistas independentes en París. Na viaxe visita canto museo e exposición atopa nas cidades que percorre, pero mentres que os comentarios polos primitivos flamengos son normalmente moi laudatorios, os que verte sobre as personalidades e tendencias da nova pintura adoitan reflictir un claro desprezo. A piques de remata-la estancia en París escribe: "Xa sei o que é o dadaísmo. O dadaísmo non é nada; o dadaísmo é faguer nada con nada i é peor que nada porque é parvo e nun pobo onde haxa un pouco de hixiene espritual os dadaístas serán mallados a paus".
Cando remataba a viaxe, e pensando xa no regreso, Castelao comeza a recoller conclusións no seu Diario: "¿E que deprendín moito? Non; do meu arte non deprendín nada novo e canto levo visto dos artistas contemporáneos non me parece superior ó que eu podo faguer... Eu teño que confesar que sairei de eiquí tal como vin e sen deprender nada".
Finalizada a viaxe (na última anotación, do 10 de outubro) escribe:
O Diario na obra posterior de Castelao
Cómpre sinalar que, en varias ocasións, os feitos ou cadros que describe Castelao nesta viaxe deron pé a algúns dos seus textos, debuxos ou cadros posteriores. Como tal, cando conta que viu o cadro de Brueghel no Louvre, A parábola dos cegos, tema que vinte anos despois serviría de base dunha das súas láminas da serie Cegos: os meus compañeiros.
Do mesmo modo, cando conta que o 15 de marzo visitou en París a casa dun home que vendía ósos humanos, caveiras e esqueletos completos. Remata esta visita con esta frase: "Enseñounos unha chea de pelexas de cristiano tatuadas, por certo que algunhas eran ben fermosas". Ó ano seguinte, xa de volta a Galicia, publicou con este mesmo argumento unha das súas Cousas titulada Novela (e retitulada como Ramón Carballo. Novela cando recompilou no libro Cousas as primeiras 18 narracións, en 1926). Neste texto, nunha das peles tatuadas que lle mostra aquel home tiña gravado o nome de Ramón Carballo, emigrante fracasado que Castelao di que coñecera de rapaz.
O 27 de maio escribe que lle contaron "o disgusto dunha señora fidalga de París por morrérselle ... un canciño... Eu lembreime de camiño dos contos que se contan en galego de quen se lle morre unha vaca ... Amostrar istes dous sentimentos dá motivo pra un conto". Efectivamente, en 1922 publica unha das súas Cousas da vida co seguinte pé: "¡Probiña! Morreulle un canciño que lle chamaban Fifí...". E en 1927 unha Cousa baixo o título Si eu fose autor na que esboza unha obra de teatro en dous actos: no primeiro morre a vaca dun labrego, entre as risas dos señoritos do patio de butacas; no segundo, morre o canciño da señorona, entre as risas do público humilde do galiñeiro.
Xa se comentou antes que o cartel en prol do Estatuto de Galicia (representando unha meniña dando de comer a unha vaca, mentres que un cacique a muxe) é unha recreación dun debuxo que fixo en Bruxas, pensando en Brueghel e no Bosco.
Casa de Lancaster
miniatura|Rosa Vermella dos Lancaster, o emblema da familia. A Casa de Lancaster é unha das ramas da casa de Plantagenet. Participou na Guerra das Dúas Rosas, un conflito intermitente que asolou Inglaterra e Gales durante o século XV. A Casa de Lancaster deu a Inglaterra tres reis:
Orixes
miniatura|esquerda|Xoán de Gante, I Duque de Lancaster. A Casa de Lancaster foi fundada polo cuarto fillo, pero terceiro supervivente, do rei Henrique III, Xoán de Gante. Xoán non recibira unha herdanza demasiado importante, polo que fixo fortuna a través do seu matrimonio coa súa prima Branca de Lancaster, quen levaba en dote os extensos territorios dos condados de Lancaster e Leicester. Esta xuntanza converteuno de súpeto nun dos máis importantes terratenentes de Inglaterra, logo do rei. Nomeado duque polo seu sobriño Ricardo II, gozou en vida dunha grande influencia política. Malia isto, tras a súa morte, acaecida no ano 1399, as súas terras foron confiscadas. O fillo exiliado e herdeiro de Xoán, Henrique de Bolingbroke, retornou ese mesmo ano a casa comandando un exército co obxectivo de recuperar os estados de Lancaster. Acabou liderando unha rebelión popular contra o rei Ricardo II, que se fixera co control do Reino. Finalmente, o monarca foi deposto, morrendo anos despois en catividade. O de Bolingbroke converteuse entón no rei Henrique IV de Inglaterra. Ao facer isto, Henrique obviou os dereitos de Leonel de Antwerpen, I Duque de Clarence, o segundo fillo supervivente do rei Eduardo III de Inglaterra. Isto ocasionou que Leonel se convertese, tempo despois, no rival pola banda da Casa de York da Casa de Lancaster. Henrique IV foi sucedido polo seu fillo Henrique V e, máis tarde, polo seu neto Henrique VI no 1422.
A cuestión francesa
miniatura|Henrique VI. Henrique V volveu á antiga reclamación do trono de Francia por parte de Eduardo III, retomando entón a Guerra dos Cen Anos. Conseguiu varias vitorias contra os franceses, sendo a máis destacable a obtida en Azincourt, no ano 1415. Logo converteuse en aliado de Borgoña, unha das ramas da Casa Real de Valois. No ano 1420 firmouse o Tratado de Troyes, sendo o Duque de Borgoña o que actuou de intermediario entre Henrique V e Carlos VI de Francia. Por este acordo Henrique casaría coa filla de Carlos IV, Catarina, asumindo así a rexencia de Francia e negando de paso o dereito ao trono do fillo herdeiro do monarca francés, o Delfín Carlos. Así e todo, a sorte quixo que Henrique V morrese antes que o monarca francés. Cando este morreu, a coroa francesa foi herdada por Henrique VI, o infante de Henrique V de Inglaterra e Catarina de Francia, en cuxos nomes os rexentes gobernaron Inglaterra e Francia.
A Guerra das Dúas Rosas
Henrique VI foi un monarca marcado pola súa delicada saúde mental, sufrindo ao longo do seu reinado varias crises. No ano de 1461 o seu primo, Eduardo de York, decidiu arrebatarlle a coroa e proclamarse a si mesmo Eduardo IV de Inglaterra. Henrique, tan pronto como foi quen de volver a loitar, recuperou o seu trono en 1470, aínda que Eduardo lograría recuperalo tan só un ano despois. Finalmente, o antigo monarca morreu en catividade en 1471, xusto catorce días despois do seu fillo e herdeiro, Eduardo de Westminster, na Batalla de Tewkesbury. Deste xeito, a Casa dos Lancaster atopábase sen herdeiro directo do famoso Xoán de Gante.
Ámbalas dúas casas nobiliarias empregan nos seus emblemas unha rosa, vermella para os Lancaster e branca para os York. Deste xeito, o conflito establecido entre as dúas familias coñécese co nome de "Guerra das Dúas Rosas".
Samuel T. Durrance
Samuel Thornton Durrance, nado en Tallahassee (Florida) o 17 de setembro de 1943 e finado en Viera (Florida) o 5 de maio de 2023, foi un astronauta estadounidense que formou parte das misións STS-67 e STS-35. Pasou un total de 25,59 días no espazo.
Casa de Lancaster
Os herdeiros Tudor
Entre os máis firmes apoios dos Lancaster contábanse os membros da familia de Beaufort, descendentes tamén de Xoán de Gante e a súa amante Catarina Swynford. Cando por fin Xoán conseguiu casar con Catarina, algo máis de 25 anos despois do nacemento do seu primeiro fillo, a Igrexa recomendoulle que lexitimase ao seu descendente mediante unha bula papal. Por fin, o herdeiro foi recoñecido nun acto do Parlamento inglés ao ano seguinte, aínda que non había acordo con respecto a se o novo Beaufort podía ou non facer valer os seus dereitos ao trono.
Samuel T. Durrance
Traxectoria
Durrance graduouse en ciencias e é máster en física pola Universidade do Estado de California nos Ánxeles en 1972 e 1974 respectivamente. Ten un doutoramento en astroxeofísica pola Universidade de Colorado en 1980.
Casa de Lancaster
Os herdeiros Tudor
Coa Casa de Lancaster extinta, o relativamente descoñecido Henrique Tudor proclamouse a si mesmo o herdeiro dos Lancaster dende o seu exilio na Bretaña, alegando descender por parte da súa nai, Lady Margarida Beaufort, de Xoán de Gante.No ano de 1485 o Tudor foi quen de aproveitarse da impopularidade do rei Ricardo III para proclamarse a si mesmo Henrique VII, Rei de Inglaterra.Non intentou resucitar á extinta Casa de Lancaster, xa que casou con Elizabeth, muller da Casa dos York, creando así unha nova dinastía, a dos Tudor, coa raizame nas dúas casas antigamente opostas.
Samuel T. Durrance
Traxectoria
Participou nas misións STS-67 e STS-35, pasando un total de 25,59 días no espazo.
Casa de Lancaster
A herdanza dos Lancaster na actualidade
A herdanza dos Lancaster, coñecida co nome do Ducado de Lancaster, rematou nas mans dos gobernantes da Casa Real Inglesa, que ostentan o título de Duques de Lancaster. No 2007 o patrimonio do Ducado foi valorado en 397 millóns de libras, sendo así a principal fonte de recursos da coroa.
Por outra banda, a rosa vermella, icona da antiga familia real, é aínda hoxe o emblema da cidade inglesa de Lancaster, ademais de representar tamén á cidade estadounidense homónima no estado de Pennsylvania, coñecida como a Cidade da Rosa Vermella.
Hoxe en día, aínda que con bases pacifistas, as cidades de Lancaster e York manteñen certas rivalidades. Deste xeito, o campionato deportivo entre as universidades de ámbalas dúas cidades é coñecido co nome de "Roses Tournament" (Torneo das Rosas).
Send
Send é o décimo álbum de estudio da banda inglesa de rock Wire, publicado en maio de 2003 a través do selo Pinkflag. É a súa primeira gravación como cuarteto dende Manscape (1990) e o seu primeiro álbum dende 1991. O disco está formado por sete cancións editadas anteriormente en 2002 nos EPs Read & Burn 01 e Read & Burn 02, e catro temas novos.
Bonnie J. Dunbar
Bonnie Jeanne Dunbar, nada en Sunnyside (Washington) o 3 de marzo de 1949, é unha astronauta estadounidense retirada que formou parte das misións STS-61-A, STS-32, STS-50, STS-71 e STS-89. Pasou un total de 50,35 días no espazo.
Traxectoria
Dunbar graduouse en ciencias e enxeñería da cerámica pola Universidade de Washington en 1971 e 1975 respectivamente. Ten un doutoramento en enxeñería mecánica e biomédica pola Universidade de Houston en 1983.
En 1978 tivo un posto de oficial de carga útil e controladora de voo no Centro Espacial Lyndon B. Johnson. Traballou no posto de oficial de navegación e guiado e controladora de voo durante a reentrada controlada da estación espacial Skylab en 1979. Posteriormente foi nomeada oficial de proxecto e carga útil para a integración de varias cargas útiles dos transbordadores espaciais.
Foi seleccionado pola NASA como astronauta en agosto de 1981, participando nas misións STS-61-A, STS-32, STS-50, STS-71 e STS-89 e pasando un total de 50,35 días no espazo. Retirouse da NASA en setembro de 2005 para pasar a ser presidente do Museo do Voo en Seattle, Washington.
Wild Kratts
Wild Kratts é unha serie de animación educativa estadounidense-canadense que se difunde nas estacións afiliadas á PBS e en PBS Kids, producido pola Kratt Brothers e 9 Story Media Group en asociación con TVOKids e Knowledge Kids.
The Ideal Copy
The Ideal Copy é o cuarto álbum de estudio da banda inglesa de rock Wire, publicado en abril de 1987 a través do selo Mute Records. Trátase do seu primeiro disco tras o hiato do grupo entre 1980 e 1985. The Ideal Copy chegou ao número 87 da lista británica de álbums.
Zaire (homónimos)
O topónimo Zaire pode referirse a:
The Ideal Copy
Wire xa usara instrumentos electrónicos nos álbums Chairs Missing e 154, pero tras o seu hiato a banda abriuse aínda máis ao uso de secuenciadores, sintetizadores e caixas de ritmos. Isto fixo que os críticos musicais comparasen The Ideal Copy con grupos como New Order. O crítico Kirk Fillmore, comparou ademais o son do baixo do sinxelo "Ahead" co de Peter Hook, aínda que o baixista Graham Lewis tocara así xa en anteriores discos do grupo. De feito, o xornalista Richard Grabel sinalou que "New Order e calquera outra banda de guitarras e sintetizadores inspíranse ano Wire de finais dos 70", suxerindo que "as cousas pecharon o círculo".
En maio de 1988 The Ideal Copy converteuse na primeira gravación de música popular en ser editada comercialmente en formato DAT.
James Dutton
James Patrick "Mash" Dutton, Jr., nado en Eugene (Oregon) o 20 de novembro de 1968, é un astronauta estadounidense retirado que formou parte da misión STS-131. Pasou un total de 15,12 días no espazo.
Traxectoria
Foi seleccionado pola NASA en maio de 2004 e en febreiro de 2006 completou o adestramento de astronauta. Participou na misión STS-131, pasando un total de 15,12 días no espazo.
Sonomyn Udval
Sonomyn Udval, nada en Dashinchilen (sum da provincia de Bulgan) o 21 de febreiro de 1921 e finada en 1991, foi unha escritora e política mongol.
Traxectoria
Dirixiu o Consello Central do Sindicato Mongol entre 1956 e 1958. Foi a primeira secretaria e despois presidenta da Asociación de Escritores Mongois, directora e presidenta do Comité Mulleres de Mongolia entre 1973 e 1982, e vicepresidenta do Comité de Veteranos de Loita Revolucionaria. Udwal foi elixida deputada do Gran Khural do Pobo (Parlamento) en varias circunscricións entre 1951 e 1986. En 1966 uniuse ao Comité Central do Partido do Pobo de Mongolia, que deixou en 1990.
Os seus libros foron traducidos a varias linguas. Descrita como unha "autora destacada de relatos". En 1967 defendeu que a literatura soviética xogara un rol importante no desenvolvemento da literatura mongol.
Obra
Amais, publicou diversos libros de relatos.
Lista de monarcas dos reinos cristiáns da Península Ibérica
miniatura|250px|Os dominios visigodos: España, [[Galicia na monarquía visigoda|Galiza e Septimania.]] Esta é a lista de monarcas dos reinos cristiáns da Península Ibérica, desde a caída do reino visigodo en 711 até a actualidade.
Idade Media
Trala chegada musulmá no século VIII á península, mentres a España visigoda e Septimania foron tomadas polos exércitos musulmáns, en Galiza comezábase a conformación dun novo reino cristián. Posteriormente foron aparecendo novos reinos, xurdidos a partir dos núcleos cristiáns do norte peninsular. Cómpre ter en conta que estes reinos, a medida que acadaban vitorias ou conquistas, podían ir incorporando outros «reinos» musulmáns; por exemplo, o reino de Toledo ―incorporado ó de Castela―, o reino de Valencia ―incorporado ó de Aragón―, o reino do Algarve ―incorporado ó de Portugal― ou o reino de Granada.
Cándido Bareiro
Cándido Pastor Bareiro Caballero, nado en Luque, Paraguai, o 27 de outubro de 1833 e finado en Asunción o 4 de setembro de 1880, foi un diplomático e político paraguaio, que foi presidente do seu país entre 1878 e 1880.
Biografía
Cándido Bareiro foi un diplomático de prolongada carreira e grande experiencia. Fillo de Luís Bareiro Montiel e Felipa Dolores Caballero Mayor, era neto do soado prócer da independencia paraguaia, Pedro Juan Caballero. Foi alumno do colexio administrado polo mestre arxentino Juan Pedro Escalada.
Máis tarde, o xornal La Libertad de Buenos Aires, en 1877 considerouno de notable familia, que coidou con esmero a súa educación enviándolle a Londres, onde terminou os seus estudos. Integrou o primeiro ilustre grupo de alumnos con destino a Europa, que partiu a bordo do Río Branco, o 2 de xuño de 1858.
Regresou ao país a mediados do mes de decembro de 1863 e recibiu unha gratificación de 200 Guaranís. Non existen datos acerca da culminación dalgunha carreira universitaria. Pero existe un dato curioso, Bareiro figura nunha lista dos principais vendedores de mate ao Fisco no que vai do ano 1853 a 1865. En maio de 1865 foi condecorado coa Orde Nacional do Mérito, ademais, dun decreto que comprendía tamén a José Falcón, Gumersindo Benítez, Carlos Riveros e Andrés Gill. Participou das guerras civís de 1873 e 1874.
Faleceu, por mor dunha curta enfermidade, na cidade de Asunción cando estaba entrando á metade do seu mandato como presidente de Paraguai, o 4 de setembro do ano 1880. O vicepresidente, Adolfo Saguier, non puido sucedelo, porque llo impediu un golpe de estado encabezado polo Xeneral Bernardino Caballero e o ministro do Interior asumiu o mando esa mesma data. Foi contemporáneo de José del Rosario Miranda e Gregorio Benítez.
Traxectoria política
O 21 de marzo de 1864 o goberno procedeu ao nomeamento de Cándido Bareiro como ministro, encargado de negocios da Legación acreditada en Londres e París. A partir de marzo de 1864 ata outubro do ano seguinte tivo que desempeñar dificultosas tarefas que tiñan estreita relación coa marcha da guerra.
Cándido Bareiro era un antigo diplomático do goberno López, foi un importante líder político do posguerra. Foi Ministro ante Inglaterra e Francia. Fundou o “Club Unión” e foi líder de “bareirismo”, participando nas guerras civís de 1873 e 1874. O 21 de marzo se 1864 foi nomeado encargado de negocios da Legación acreditada ante París e Londres. O 30 de xuño de 1869 foi candidato convencional constituínte polo club do Pobo, pero para a súa mala sorte non alcanzou os votos suficientes para a súa consagración. O 22 de agosto foi designado xuíz de comercio, ao mesmo tempo tornouse un dos propietarios do prestixioso xornal “La Voz del Pueblo”, que era dirixido polo xefe de sanidade militar arxentina, o Doutor Miguel Gallegos.
A súa actuación volveuse aínda máis intensa a partir de maio de 1870. Foi secretario de goberno na goberno de Rivarola, participou da revolución de Tacuaral e foi destituído. Estivo na sublevación de Paraguarí e en febreiro de 1874, tamén, na triunfante de Campo Grande. Sendo chanceler durante o goberno de Jovellanos, foi a Europa a emendar o problema dos empréstitos. Foi ministro de Facenda no gabinete de Uriarte despois do 4 de abril de 1877.
Goberno
Foi Presidente da República de Paraguai entre o 25 de novembro de 1878 e o 4 de setembro de 1880. Secundoulle na vicepresidencia, Adolfo Saguier. O seu gabinete ministerial era constituído cos seguintes ministros:
Durante o seu goberno, o Paraguai tomou posesión do territorio do Chaco outorgado polo veredicto arbitral do presidente estadounidense Rutherford Hayes; procedeuse á reforma do Palacio de López, fundouse novas colonias e fíxose posible a chegada de 1723 inmigrantes ao país. Pedro Juan Aponte foi designado bispo de Paraguai e adoptouse o Código Penal arxentino. Asinouse, ademais, o tratado Decoud-Quijarro, con Bolivia, pero non foi ratificado, Arxentina entregou ao Paraguai o territorio da Villa Occidental, actual Villa Hayes, instalouse a primeira fábrica de xeo do país, produciuse ademais, o conflito entre os poderes lexislativo e xudicial, polo exercicio da procuración por parte dos seus membros. O 1 de abril do ano 1880 Cándido Bareiro leu a súa única mensaxe como presidente, en tanto que se discutiu no Senado os proxectos financeiros do executivo e autorizouse o funcionamento dunha lotería de beneficencia.
The First Letter
The First Letter é o noveno álbum de estudio da banda inglesa de rock Wire, publicado en outubro de 1991 a través do selo Mute Records. É o último disco editado polo grupo antes do seu segundo hiato. É un dos tres únicos lanzamentos acreditados a "Wir", os outros son o sinxelo "So And Slow It Grows", e un EP de dous temas titulado Vien. A banda cambiou o seu nome para "Wir" despois da marcha do batería Robert Gotobed, que deixou o grupo porque a dirección musical de Wire dependía cada vez máis de caixas de ritmos e loops.
As Fontes, Reigada, Monforte de Lemos
As Fontes é un lugar da parroquia de Reigada, no concello de Monforte de Lemos.
En 2018 tiña unha poboación de 51 habitantes, 27 homes e 24 mulleres, sendo o lugar máis poboado da parroquia.
O lugar sitúase a 336 m de altitude, xunto á estrada LU-933 e á liña ferroviaria León-A Coruña, ao norte da estrada N-120.
Universidade Politécnica de Cataluña
miniatura|Entrada ao [[Campus Nord (UPC)|Campus Nord (Campus Norte) da UPC.]] miniatura|Edificio Nexus, no Campus Nord da UPC. miniatura|Edificio Nexus 2, Campus Nord. miniatura|Biblioteca da UPC. miniatura|Escola Técnica Superior de Enxeñería Industrial de Barcelona (ETSEIB). miniatura|Edificio Vèrtex, UPC. miniatura|Edificio K2M, UPC. A Universidade Politécnica de Cataluña (Universitat Politècnica de Catalunya·BarcelonaTech en catalán e oficialmente), coñecida como UPC, é unha universidade pública da Generalitat de Cataluña, especializada nos ámbitos da arquitectura, as ciencias e a enxeñería.
É a universidade técnica máis grande de Cataluña. Ten como finalidade a internacionalización, xa que é a maior universidade técnica de España en canto a número de alumnos graduados internacionais, así como a universidade española con máis estudantes internacionais de mestrado. Ao contrario que outras universidades politécnicas do mundo, a UPC é unha universidade que aspira á excelencia en todos os seus estudos, polo que ten convenios coas mellores universidades europeas.
En 2011 situouse como a mellor universidade politécnica de España e en 2018 no número 81 da clasificación mundial de universidades de enxeñería e tecnoloxía segundo a clasificación QS World University, así como a primeira universidade europea en másters Erasmus Mundus.
Historia
O primeiro antecedente da Universidade Politécnica de Cataluña (UPC) hallase na súa fundación, no ano 1968, do Instituto Politécnico Superior, que agrupou as escolas técnicas estatais xa existentes en Barcelona. Estas escolas tiñan unha grande tradición e as súas orixes remóntanse, nalgún caso, a mediados do século XIX como, por exemplo, a Escola d'Enginyers Industrials de Barcelona, que comezou a súa andaina no mes de outubro de 1851. Víctor de Buen, presidente do Instituto Politécnico Superior, foi o primeiro reitor da Universidade Politécnica.
En marzo de 1971, constitúese a Universidade Politécnica de Barcelona (UPB), que inicialmente está formada pola Escola Técnica Superior de Enxeñeiros Industriais de Barcelona, a Escola Técnica Superior de Enxeñería Industrial de Terrassa, a Escola Técnica Superior de Arquitectura de Barcelona e algúns institutos de investigación. O mesmo ano 1971 créase a Escola Técnica Superior de Enxeñería de Telecomunicación de Barcelona.
Pouco antes, o 4 de agosto de 1970, aprobouse a Lei xeral de educación e de financiamento da reforma educativa. Esta Lei comprendía todo o sistema educativo, desde o ensino básico ata o ensino universitario, e establecía que as universidades disporían de autonomía e determinarían os procedementos de control e verificación de coñecementos, o sistema de ensino e o réxime de docencia e investigación. Así mesmo, as universidades asumirían a xestión e a administración dos seus centros e os seus servizos. Ademais, a Lei prevía tamén a incorporación á estrutura universitaria das escolas universitarias de Enxeñería Técnica e de Arquitectura Técnica.
Así pois, en 1972 incorpóranse á Universidade Politécnica de Barcelona as escolas universitarias de Enxeñería Técnica Industrial de Terrassa (EUETIT), a actual Escola Politécnica Superior de Enxeñería de Vilanova i la Geltrú, a Escola Universitaria de Arquitectura Técnica de Barcelona (actual EPSEB) e a Escola Universitaria de Enxeñería Técnica de Minas de Manresa (actual EUPM). Este mesmo ano empezan as actividades nas escolas universitarias de Enxeñería Técnica Agrícola de Xirona e de Lleida, que xa foran creadas por disposición oficial, pero que non se acabaron de pór en marcha.
O ano 1972 é nomeado reitor o catedrático Gabriel Ferraté Pascual, que ocupou o cargo ata 1976, cando foi nomeado director xeneral de Universidades en Madrid. Para substituílo é elixido o profesor Julià Fernández Ferrer, que foi reitor ata 1978. Tras unhas eleccións, aquel mesmo ano é elixido de novo Gabriel Ferraté, que ocupou o cargo de reitor da Universidade Politécnica de Barcelona e, posteriormente, da Universidade Politécnica de Cataluña ata o ano 1994, momento no que deixa o cargo para construír a nova Universidade Aberta de Cataluña e ser o seu primeiro reitor. En 1994 é elixido reitor Jaume Pagès i Fita, que exerceu o cargo ata 2002, ano en que tiveron lugar eleccións e en que foi elixido un novo reitor, Josep Ferrer Llop. O 2006 celebráronse novas eleccións, accedendo ao cargo de reitor o catedrático Antoni Giró Roca.
Durante todo este tempo, a oferta docente da Universidade Politécnica non parou de crecer. O ano 1972, a Escola de Manresa empeza a impartir estudos de Enxeñería Técnica Industrial e pasa a denominarse Escola Universitaria Politécnica de Manresa (EUPM), algo máis tarde, a Escola de Enxeñería Técnica Agrícola de Xirona convértese tamén en escola universitaria politécnica e, en Lleida, empezan a impartirse ademais dos estudos de primeiro ciclo, estudos de segundo ciclo. O ano 1974 empezan as actividades na Escola Técnica Superior de Enxeñeiros de Camiños, Canles e Portos de Barcelona. Dous anos máis tarde, en marzo de 1976, créase a Facultade de Informática de Barcelona. En Terrassa créase a Escola Universitaria de Óptica (EUOOT) a partir dunha Orde ministerial do 7 de outubro de 1977 e, dous anos máis tarde, na Mancomunidade de Sabadell-Terrassa ponse en marcha a Escola Técnica Superior de Arquitectura do Vallès, que posteriormente, no ano 1991, trasládase á localidade de Sant Cugat del Vallès.
Organización territorial
A UPC ten presenza nas comarcas de Barcelona con instalacións propias e campus nas seguintes cidades: Barcelona, Castelldefels, Igualada, Manresa, Mataró, Sant Cugat del Vallès, Terrassa e Vilanova i la Geltrú.
Reitores
Os seguintes foron os reitores, desde a súa creación como Universidade Politécnica de Barcelona (UPB).
Peter Gade
Peter Høeg Gade, nado en Aalborg o 14 de decembro de 1976, é un xogador profesional de bádminton dinamarqués retirado.
Gade deixou a súa paegada na historia do bádminton grazas ao título individual do All England Open Badminton Championships de 1999 e os seus cinco campionatos europeos na categoría masculina individual. Foi o número un da clasificación mundial entre 1998 e 2001. Cos seus vinte e dous títulos de Grand-Prix, é un dos xogadores de máis éxito do deporte. O 22 de xuño de 2006 volveu obter por un breve tempo o número un mundial, tras gañar o Open de Singapur e acadar os cuartos de final do Open de Malaysia.
Trala derrota nos cuartos de final do Open de Francia de 2012, retirouse da competición internacional.
Resultados
miniatura|Peter Gade no [[BWF World Championships de 2010]]
BWF World Championships
Individual masculino
European Championships
Individual masculino
World Junior Championships
Dobres masculinos
European Junior Championships
Individual masculino
Dobres masculinos
BWF Superseries
A BWF Superseries, lanzada o 14 de decembro de 2006 e posta en marcha en 2007, é unha serie de torneos de bádminton de elite aprobada pola Badminton World Federation (BWF). A BWF Superseries ten dous niveis: Superseries e Superseries Premier. Unha temporada de Superseries inclúe doce torneos en todo o mundo, introducida en 2011, con xogadores de éxito convidados ás finais da Superserie, que ten lugar a final do ano.
IBF Grand Prix
Individual masculino
Vida privada
Gade vive en Holte en Copenhague. Ten dous fillos coa ex xogadora de balonmán Camilla Høeg.
Diplodus annularis
Descrición
A especie foi descrita en 1758 por Linnaeus na páxina 278 do volume 1º da 10ª edición do seu ''[[Systema Naturae] per regna tria naturæ, secundum classes, ordines, genera, species, cum characteribus, differentiis, synonymis, locis, Tomus I. Editio decima, reformata. Holmiæ: impensis direct. Laurentii Salvii], co nome de Sparus annularis''.
Etimoloxía
Para a do xénero, ver Diplodus.
Sinónimos
Ademais de polo nome hoxe válido, a especie coñeceuse tamén polos sinónimos seguintes:
Características
Diplodus annularis ten un corpo ovalado, comprimido lateralmente, alto e relativamente alongado, que pode alcanzar até os 27,5 cm, cun peso máximo rexistrado de 330,00 g, pero os máis dos espécimes capturados non pasan dos 13,0 cm, segundo Bauchot, ou entre os 12 e os 15 cm, segundo Rodríguez Villanueva e Vázquez.
A súa coloración é prateada brillante, ás veces algo amarelada. Os xuvenís presentan cinco bandas verticais estreitas, máis ou menos visíbeis, similares ás dos adultos doutras especies do xénero Diplodus, pero máis tenues. O máis característico é unha mancha negra no pedúnculo caudal en forma de anel (ao que alude o seu nome específico). Ademais, presenta tamén manchas algo escuras por riba da base das aletas pectorais. Ten unha soa aleta dorsal, con 11 raios espiñentos e de 11 a 13 raios brandos. As aletas pectorais son falciformes, e superan lixeiramente a orixe da aleta anal. As aletas pelvianas son moi curtas. A aleta anal ten 3 raios espiñentos e 11 ou 12 brandos. A aleta caudal está moi fendida. As aletas dorsal, caudal e as pectorais son amarelas; a anal e as pelvianas, alaranxadas.
O perfil superior da cabeza é un pouco convexo, ás veces recto nunha gran parte, e presenta unha unha pequena depresión á altura dos ollos, que son relatvamente grandes en comparación cos doutras especies do xénero. A boca é terminal, cun fociño agudo.
Distribución e hábitat
miniatura|270px|Vídeo de varios espécimes nun arrecide do [[mar Vermello.]]
Distribución
Diplodus annularis está presente nas costas do Atlántico oriental, desde o suroeste de Francia (golfo de Biscaia), estendéndiose polas España, Portugal, Marrocos, e os arquipélagos de Madeira e as Canarias, e tamén no Mediterráneo, incluíndo os mares Negro e de Azov. Tamén se atopa no mar Vermello, a onde chegou a través do canal de Suez.
A súa área de distribución esténdese desde os 49° e os 27° N, e os 19° e os 42° L.
A primeira cita científica da súa presenza en augas galegas débese a Cornide, en 1788, na súa obra Ensayo de una historia de los peces y otras producciones marinas de la costa de Galicia arreglado al sistema del caballero Carlos Linneo con un tratado de las diversas pescas y de las redes y aparejos con que se practican.
Hábitat
É unha especie mariña e de augas salobres, subtropical, bentopeláxica, que se pode encontrar a profundidades de entre os 0 e os 90 m.
Encóntrase principalmente sobre pradarías de Zostera sp., pero tamén en leitos de Posidonia sp. e fondos areosos, pero ás veces tamén en fondos rochosos e arrecifes artificiais. Tamén é común nas tranquilas augas dos portos. Vive sobre todo na zona entre os 0 e os 15 m, sempre por riba da termoclina, pero tamén pode encontrarse algúns individuos en zonas máis fondas, especialmente en inverno, a profundidades que varían segundo a área xeográfica (aproximadamente 30 m ao norte, 90 m ao sur). Son solitarios, pero os xuvenís son gregarios.
En Galicia vive no litoral, sobre fondos areosos, a profundidades de entre os 0 e os 3 m.
Nutrición
Diplodus annularis é un carnívoro bentónico. Aliméntase de vermes, crustáceos, moluscos, equinodermos, hidrozoos e pequenos peixes. Ás veces pode inxerir algas cando nada sobre o substrato en busca de presas. A súa robusta dentición de espárido permítelle romper cunchas, cachos e cascas. Cando este peixe mantense nun acuario, non é raro velo alimentándose de anemones de mar xoves.
Reprodución
Esta especie normalmente ten os sexos separados, pero algúns individuos son hermafroditas con protandria parcial, É dicir, as gónadas masculinas maduran antes que as femininas, polo que algúns machos coa idade transfórmanse en femias. Porén, estudos histolóxicos confirman que non hai tecido funcional dexenerado dun sexo (por exemplo, folículos ováricos vitelóxenos ou en etapas posteriores) e non se puido encontrar proliferación de tecido do outro sexo nesta especie, o que indica a ausencia de cambio de sexo. Esta condición particular tamén se coñece como hermafroditismo non funcional, antigamente denominado hermafroditismo rudimentario.
En Galicia reprodúcense nos meses de abril a xuño. Alcanzan a madurez sexual ao cabo dun ano, cando miden uns 10 cm de lonxitude.
A data da desova depende da temperatura e, polo tanto, da área xeográfica considerada: de abril a xuño no Atlántico e o Mediterráneo occidental, entre febreiro e abril no Mediterráneo oriental, e de xullo a setembro no mar Negro.
Os ovos e as larvas son planctónicos durante un mes. As larvas chegan á costa durante o mes de xuño no Mediterráneo occidental, ao mesmo tempo que Diplodus sargus e D. cervinus. Pero mentres que os xuvenís das últimas dúas especies se encontran en fondos rochosos pouco profundos (de 1 a 2 m), os xuvenís de D. annularis se poden encontrar até 15 m de profundidade (sempre por encima da termoclina).
Pesca
Esta especie é relativamente máis rara na actualidade do que foi no pasado, aínda que segue a ser bastante común. Considérase unha especie importante na prsca artesanal e na deportiva no Mediterráneo. Hai estudos que demostran que, en termos de biomasa, a especie mostrou unha tendencia decrecente co tempo, de tamén que as áreas mariñas protexidas benefíciana.
En Turquía, os datos das capturas nos anos 1995-2006 son: 1995, 304 t; 1996, 456 t; 1997, 500 t; 1998, 315 t; 1999, 550 t, 2001, 280 t; 2002, 548 t; 2006, 552 t. Estas cifras indican que as poboacións da especie son estábeis.
Reglamentación europea
Segundo a última disposición da Unión Europea, de data 21 de decembro de 2006, a captura de calquera individuo de menos de 12 cm está prohibida, calquera que sexa a técnica utilizada.
Especies semellantes
Diplodus annularis adoita confundirse con Diplodus sargus (o sargo). Este último ten o opérculo co bordo negro e a mancha escura do pedúnculo caudal ten forma de sela e non chega ao bordo inferior do pedúnculo caudal. As súas aletas pelvianas e o bordo da caudal son escuras. Así mesmo tamén pode confundirse con Pomadasys incisus (da familia dos hemúlidos) cando está presente na mesma zona; porén, este último non ten unha mancha opercular negra, si ten aletas amarelas.
Ameazas
Debido ao seu tamaño máis pequeno en comparación con outras especies de sargos, Diplodus annularis é o sargo que persiguen a maioría dos depredadores: meros, congros, moreas, luras, sepias etc. Mientres que os xuvenís non deixan de seren moi tímidos, os adultos non permiten que se lles acerquen demasiado. Diplodus annularis é diúrno e pasa a noite, como os outros sargos, situándose no fondo con todas as aletas despregadas para pareceren máis grandes aos ollos de posíbeis depredadores.
Estado de conservación
Segundo os expertos da Unión Internacional para a Conservación da Natureza e dos Recursos Naturais (UICN), a especie está moi estendida e é moi común en todo o mar Mediterráneo, sendo localmente abundante en hábitats apropiados. Existe certa presión da pesca comercial, pero non hai indicios de diminución da poboación, poque a UICN cosidera o seu status como LC (pouco preocupante).
Zaire (moeda)
O zaire foi a moeda oficial da República do Zaire (actual República Democrática do Congo) entre 1967 e 1993.
Historia
A moeda foi emitida en 1967, e o seu valor era equivalente a 3 francos belgas. O 22 de outubro de 1993 introduciuse o novo zaire, que equivalía a 3.000.000 dos antigos zaires. En 1997 stableceuse o franco congolés como a unidade monetaria da República Democrática do Congo, substituíndo o novo zaire a unha taxa dun franco por cen mil zaires.
Manscape
"The Morning Bell" trata sobre o sistema educativo público británico, mentres que "Small Black Reptile" fala sobre o sistema político. A peza central do álbum, "You Hung Your Lights in the Trees/A Craftsman's Touch", dura algo máis de dez minutos.
A edición orixinal en vinilo ten unha orde de cancións significativamente distinta e omite os temas "Life in the Manscape", "Stampede" e "Children of Groceries".
Tatsunoko Production
miniatura|250px|Logo de Tatsunoko Production.
Tatsunoko Production Company (株式会社タツノコプロ) anteriormente coñecido como Kabushiki gaisha Tatsunoko Purodakushon (株式会社竜の子プロダクション) e a miúdo acurtado como Tatsunoko Pro (タツノコプロ), é unha empresa de animación xaponesa. O nome do estudio ten un significado dobre en xaponés: "O neno de Tatsu" (Tatsu é un alcume para Tatsuo) e "dragón de mar", a inspiración para o seu logo con forma de cabalo de mar. Tatsunoko ten a súa sede central en Musashino, Toquio.
Historia
O estudio foi fundado en outubro de 1962 polo pioneiro do anime Tatsuo Yoshida e polos seus irmáns Kenji e Toyoharu ("Ippei Kuri").
Coronaviridae
Coronaviridae é unha familia de virus de ARN monocatenario de sentido positivo e con envoltura. O seu xenoma ten unha lonxitude de 26 a 32 kb. As partículas destes virus son esféricas e están tipicamente decoradas con grandes (~20 nm) proxeccións que saen da súa superficie con forma de maza ou pétalo, que son os “peplómeros” ou “espículas”, as cales na micrografías de microscopio electrónico crean unha imaxe que parece unha coroa solar. Moitos membros desta familia denomínanse comunmente coronavirus.
Marta Macho Stadler
Marta Macho Stadler, nada en Bilbao, 9 de setembro de 1962, é unha matemática e divulgadora científica española. É profesora de Xeometría e Topoloxía na Universidade do País Vasco e especialista en Teoría Xeométrica de Foliacións e Xeometría non conmutativa. É tamén editora do espazo dixital Mujeres con Ciencia da Cátedra de Cultura Científica polo que recibiu varios premios, entre eles o Premio Emakunde de Igualdade 2016.
Coronaviridae
Viroloxía
miniatura|Diagrama da estrutura dun virión de coronavirus Os extremos 5' e 3' do seu xenoma teñen unha caparuza 5' e unha cola poli(A), respectivamente. A envoltura viral, que o virus toma ao evaxinarse das membranas do retículo endoplasmático e aparato de Golgi, invariablemente contén dúas glicoproteínas específicas do virus, chamadas S e M. A glicoproteína S constitúe as grandes proxeccións superficiais, mentres que a proteína M é unha proteína transmembrana que atravesa tres veces a membrana.
Marta Macho Stadler
Traxectoria
Licenciouse en Matemáticas pola Universidade do País Vasco en 1985 e foi contratada como profesora colaboradora no Departamento de Matemáticas desa mesma universidade. En 1987 comezou a traballar co Dr. Gilbert Hector da Universidade Claude Bernard de Lión e alí se doutorou en 1996 coa tese Isomorphisme de Thom pour les feuilletages presque sans holonomie (Isomorfismo de Thom para as foliacións case sen holonomía). Traballa como profesora agregada de Xeometría e Topoloxía da UPV/EHU. Entre os seus temas de investigación está a teoría xeométrica de foliacións.
Coronaviridae
Taxonomía
A familia Coronaviridae está dividida en dúas subfamilias, 5 xéneros, 23 subxéneros e unhas 40 especies :
Marta Macho Stadler
Traxectoria
Imparte docencia en Topoloxía e Ampliación de Topoloxía no Grao de Matemáticas (terceiro e cuarto curso) na Facultade de Ciencia e Tecnoloxía da UPV/EHU. Tamén imparte un curso de Topoloxía Alxebraica no mestrado universitario en Modelización e Investigación Matemática, Estatística e Computación (MATG6) e a materia optativa Las Matemáticas en la vida cotidiana: sociedad y cultura nas Aulas da Experiencia de Biscaia da UPV/EHU.
Divulgación científica
As súas actividades de divulgación comezaron en 1999, cando colaborou na organización dun ciclo de conferencias titulado Un Paseo por la geometría, actividade que levou a cabo durante dez cursos académicos. Durante a súa traxectoria como divulgadora científica salienta o traballo para facer visíbel o papel das mulleres no mundo científico.
Foi membro da Comisión de Mulleres da Real Sociedade Matemática Española (RSME) e participa en diversos espazos sociais para potenciar a conexión entre a ciencia e a sociedade civil.
Un dos temas que centran o seu labor de divulgación científica é a presenza das matemáticas na literatura o que a levou a estudar o contido científico e a estrutura matemática de textos na novela, a historieta, a poesía e as pezas teatrais. É a responsábel das seccións de Literatura y Matemáticas e de Teatro y Matemáticas no portal DivulgaMAT da RSME. Participa desde hai anos en diversas actividades en centros culturais ou de ensino, tentando chegar tanto a estudantes como ao público en xeral e colabora en diferentes blogs, como: ZTFNews.org (Facultade de Ciencia e Tecnoloxía, UPV/EHU) e Cuaderno de Cultura Científica (Cátedra de Cultura Científica, UPV/EHU). Tamén coordina o ciclo Ellas hacen ciencia que acolle cada ano a biblioteca Bidebarrieta de Bilbao.
Desde 2010 forma parte da Comisión para a Igualdade da Facultade de Ciencia e Tecnoloxía da Universidade do País Vasco, e desde 2015 é membro do seu Consello de Cooperación. Doutra banda, desde 2011 é membro da Asociación de Mujeres Investigadoras y Tecnólogas.
Desde a súa creación o 8 de maio de 2014 é editora e impulsora do espazo dixital Mujeres con ciencia da Cátedra de Cultura Científica da Universidade do País Vasco dedicado á difusión do papel das mulleres na ciencia e á visibilidade dos seus traballos tanto das pioneiras como das científicas actuais ademais dos aspectos transversais á ciencia e os nesgos de xénero na ciencia.
En 2015 recibiu o Premio Igualdade da Universidade de Alacant polo seu traballo divulgativo e accións a favor da visibilización das achegas das mulleres científicas no progreso social e a medalla da Real Sociedade Matemática Española, polo seu labor de divulgación das matemáticas, polo seu compromiso coa igualdade e por tender pontes entre o profesorado de matemáticas de diferentes niveis educativos.
En novembro de 2016 outorgóuselle o Premio Emakunde á Igualdade en recoñecemento á súa traxectoria de divulgación e promoción do coñecemento científico entre as mulleres aplicando a perspectiva de xénero ademais de recoñecer a súa participación en comisións científicas e académicas para promover a igualdade de mulleres e homes na universidade. O premio, cunha dotación bruta de 14400 euros destinouno na súa totalidade a mulleres refuxiadas e vítimas da violencia de xénero que están a estudar na UPV/EHU.
É coautora de Mujeres en la Ciencia, unha guía didáctica sobre o papel das mulleres na historia da ciencia. Forma parte do Comité de Sabias da Cátedra de Feminismos 4.0 da Universidade de Vigo.
Eduardo Villardefrancos
Eduardo Villardefrancos Rodríguez, nado na Coruña en 1874 e finado na mesma cidade o 1 de novembro de 1939, foi un empresario cinematográfico galego.
Traxectoria
Foi fillo de Eduardo Villardefrancos Pardo de Andrade e alumno do pintor Luís Álvarez. Estudou en París Belas Artes. Traballou de profesor de debuxo e foi tamén libreiro, pero en xullo de 1908 abriu na Coruña o salón París. No salón París realizábanse diferentes espectáculos, e posteriormente, dende finais de 1911, adicouse exclusivamente á proxección de filmes. Esta sala foi a primeira sala de cine estable de Galicia, e unha das máis importantes da Coruña durante as primeiras décadas do século XX.
Tamén se adicou á produción e a traballar como operador de filmes, gravando varias reportaxes sobre acontecementos sociais da cidade da Coruña. Algúns dos que se proxectaron foron: La Semana Santa en La Coruña (1911), Torneo de foot-ball (1911), Llegada y salida del tren rápido de La Tribuna y banquete con los periodistas locales (1912), Gran concurso hípico coruñés (1912) ou La botadura del Alfonso XIII (1913).
Xulio Villarino
Xulio Villarino, nado en Foz o 21 de xullo de 1969, é un fotógrafo galego.
Traxectoria
Estudou Maxisterio en Lugo e a súa formación fotográfica é autodidacta.
Comezou no mundo da fotografía ós 16 anos e iniciou os seus traballos como fotógrafo profesional en 1993, botou oito anos traballando para La Voz de Galicia, despois dos cales decidiu adicarse ó fotoxornalismo independente.
Actualmente adícase a facer reportaxes de produción propia, que son distribuídos pola axencia madrileña Cover. A maiores, colabora con diferentes medios como El País Semanal ou El Semanal. Tamén publica os seus traballos en diferentes revistas como Le Monde 2, Geo, Courrier International, Dominical, Magazine El Mundo, Spain Magazine, Viajar ou The Dallas Morning News.
Tamén fixo diferentes exposicións individuais na Coruña, Vigo, Madrid, O Bierzo ou Ortigueira, e tamén colectivas como Terras Esgazadas, na IX Fotobienal de Fotografía de Vigo no ano 2000, ou Os Novos Españois, no Círculo de Belas Artes de Madrid en 2003.
Fixo tamén series e documentais que foron exhibidos en diferentes festivais como o de Zahara de la Sierra (Cádiz) en 2002, no Internacional de Fotoxornalismo Cidade de Xixón, tamén no 2002, ou no Festival Visa para a Imaxe de Perpiñán no 2003.
Deu obradoiros e conferencias de fotografía dixital en Ourense e en Viveiro, e dirixiu tamén o Festival Noites de Luz, do Seminario de Estudos Terra de Viveiro.
Recoñecementos
A súa obra atópase espallada en coleccións públicas e privadas, e recibiu os seguintes recoñecementos:
Andrés Lareu Suárez
Andrés Lareu Suárez, nado en Vila de Cruces, foi un avogado e político galego.
Vida persoal
Casou con María González Álvarez e foi pai de Manuel, Fernando e María del Carmen Lareu González.
Sergio Algora
Sergio Algora Marín, nado en Zaragoza o 17 de xaneiro de 1969, e finado na mesma cidade o 9 de xullo de 2008 foi un músico, poeta e dramaturgo aragonés. Acadou sona por ser durante seis anos o cantante e líder do grupo indie pop El Niño Gusano, do que tamén compuxo a maioría das letras, e pola súa carreira posterior como fundador de Muy Poca Gente e compoñente de La Costa Brava. Como letrista o seu estilo surrealista foi celebrado pola crítica, pero rebatido por el mesmo negando a etiqueta, abrindo un proxecto para a súa publicación con RCA Records que editou cancións como "El chico de la noria hecha con pelos de colores", "Creo que te voy a dejar (bueno, no sé)" ou "Pon tu mente al sol".