cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Jean Rhys
Jean Rhys, nada en Roseau (Dominica) o 24 de agosto de 1890 e finada en Exeter o 14 de maio de 1979, cuxo nome orixinal era Ella Gwendolen Rees Williams, foi unha novelista caribeña da primeira metade do século XX. As súas primeiras novelas foron publicadas durante as décadas dos anos 1920 e 1930, até a publicación da súa novela Wide Sargasso Sea en 1966 non foi considerada unha figura literaria de relevancia. A precuela da novela Jane Eyre de Charlotte Brontë, Wide Sargasso Sea, gañou en 1967 o prestixioso premio literario outorgado por WH Smith, o WH Smith Literary Award.
Traxectoria
Ryhs naceu en Roseau, cando Dominica aínda era colonia británica, filla de pai galés e nai crioula mais de raíces escocesas. Aos dezaseis anos trasladouse a Inglaterra onde traballou en Londres como corista sen demasiado éxito, até tal punto que chegou a ingresar na prisión de Holloway.
Nos anos 1920 viaxou ao continente europeo onde traballou como artista bohemia, período no que residiu temporalmente en París. Durante este período da súa vida, Rhys viviu case na pobreza. Neste período familiarizouse coa arte modernista e a literatura e converteuse en alcohólica, problema que mantivo durante toda a súa vida. As súas experiencias na sociedade patriarcal e os sentimentos de se sentir desprazada influíron e formaron parte dalgúns dos seus traballos, así como a súa infancia difícil, na que non acabou de ser aceptada nin pola sociedade crioula nin pola europea da súa illa natal.
A maioría das obras de Rhys tratan sobre mulleres que se ven desprazadas dos seu ambientes naturais e deixadas ao capricho de sociedades con pobres valores familiares, nunha mostra da súa propia experiencia. O seu estilo caracterízase frecuentemente pola súa mestura de técnicas modernistas e de sensibilidades propias da sociedade caribeña da que proviña.
A súa obra foi publicada e promocionada entre outros por Ford Madox Ford. Diana Athill, da editorial André Deutsch, axudou a Ryhs a volver a chegar a un amplo público tras a perda do favor do público que sufriu. Athill foi a responsable da publicación de Wide Sargasso Sea, obra adaptada á televisión pola BBC.
Durante o último período da súa vida, viviu en Londres xunto a un amigo intérprete de jazz británico, George Melly. Escribiu unha sarcástica canción de amor para el xunto a John Chilton, titulada Life with you. Os seus escritos e efectos persoais atópanse na Biblioteca Mac Farlin da Universidade de Tulsa, no departamento de Coleccións especiais e arquivos da Universidade.
Death on Two Legs
Death on Two Legs é a primeira canción do álbum A Night at the Opera, realizado pola banda de rock británica Queen en 1975.
Freddie Mercury escribiu esta canción como unha carta de despedida ao exmanager de Queen Norman Sheffield, con quen, segundo a banda, non estaban de acordo na distribución dos beneficios entre 1972 e 1974. Segundo Taylor e May, Freddie estaba realmente desgustado polo xeito en que se repartían as ganancias da banda, xa que logo de tres álbums, o terceiro deles, "Sheer Heart Attack", con relativo éxito internacional, mesmo no Xapón, a banda non vira aínda traducido en beneficio económico todo o seu esforzo musical. Ao parecer, as contas non cadraban.
Unha das queixas de Mercury, era o feito de que el consideraba que necesitaba un bo piano de cola acorde co seu nivel artístico e coa imaxe que Queen necesitaba proxectar. En particular, Freddie quería un grand-piano branco, o que aparece posteriormente no vídeo de Bohemian Rhapsody, o que Sheffield se negou a comprar, pois consideraba que era un capricho máis do excéntrico Freddie, o que demostra a pouca confianza que tiña o exmanager no grupo. Xa houbera unha protesta subliminar no terceiro álbum, Sheer Heart Attack, co tema Flick of The Wrist, con frases como "Let me squeeze you till you've dried" ou "All this estafe honey... baby you've been had", nas cales xa Freddie deixa entrever que sentía explotado.
No disco A Night At The Opera Freddie dá un paso máis e engade ao título da canción o famoso Dedicado a...? para evitar demandas. Non obstante, Sheffield intenta infructuosamente demandalos pola mención do seu nome nos directos, o que leva a banda a introducir o tema en vivo dicindo: "This next song is from A Night at the Opera, this is about a motherfucker of a gentleman we call him Death on two legs". A escatoloxía foi suprimida cun asubío no disco en directo Live Killers.
No que respecta á estrutura musical, a canción comeza cunha complexa introdución in crescendo de arpexios que alcanza niveis pandemoníacos para finalmente develar un riff que recrea unha atmosfera sinistra, que foi composto por Mercury ao piano e logo trasladado á guitarra por May, e que constitúe o eixe musical sobre o que se desenvolve toda a melodía. Death On Two Legs sempre foi unha peza favorita, tanto de Queen como dos fans en vivo, polo que adoitaban tocala completa ata 1977. Desde 1978 comezaron a tocar só a metade da canción e como introdución dun popurrí composto ademais por Killer Queen e I'm in Love with My Car, entre outras.
Batalla de Muret
A batalla de Muret consistiu na escaramuza decisiva da chamada cruzada albixense. Tivo lugar o 13 de setembro de 1213 nunha chaira da localidade occitana de Muret, uns doce quilómetros ao sur de Tolosa de Linguadoc. A contenda enfrontou a Pedro II de Aragón, os seus vasalos e os seus aliados, entre os que se encontraban Raimundo VI de Tolosa, Bernardo V de Cominges e Raimundo Roxerio I de Foix, contra as tropas cruzadas e as de Filipe II de Francia lideradas por Simón IV de Montfort.
Marcou o inicio da dominación dos reis franceses sobre Occitania. Foi tamén o comezo da fin da expansión aragonesa na zona. Antes da batalla, Pedro II de Aragón conseguira o dominio do condado de Tolosa, do de Foix e do de Cominges. Trala súa derrota e morte, seu fillo e herdeiro Xaime I tan só conservou o señorío de Montpellier por herdanza de súa nai, María de Montpellier. A partir deste feito, a expansión aragonesa encamiñouse cara Valencia e as Illas Baleares.
Antecedentes
300px|miniatura|O espazo occitano-aragonés antes da Batalla de Muret.
A principios do século XIII, a herexía cátara instalárase polo territorio de Occitania ameazando a doutrina da Igrexa Católica. O papa Inocencio III, despois de ter lanzado unha cruzada infrutuosa contra os cátaros, intentou reconciliarse co conde Raimundo VI de Tolosa. Non obstante, Arnaldo Amalric, legado papal, e Simón IV de Montfort, non estaban de acordo coas negociacións, esixíndolle a Raimundo VI unhas condicións moi duras.
Raimundo VI buscou aliados cunha ortodoxia católica indubidable, e tras entrevistarse con diversos monarcas europeos, aliouse co seu cuñado Pedro II de Aragón, coñecido como o Católico. Este rei actuou como intermediario co fin de encontrar unha reconciliación, pero finalmente o papa Inocencio III púxose de parte de Simón IV de Montfort e proclamou a cruzada pensando que así erradicaría a herexía de forma definitiva. A cruzada empezou coa masacre de Beziers e o sitio de Carcasona de 1209, continuando ao ano seguinte co ataque ás fortalezas de Minerve, Termes e Lastours.
En 1213, Simón de Montfort reiniciou a súa campaña contra o conde Raimundo VI de Tolosa. Este retirouse á súa capital e pediu a intervención papal; o Papa ordenou a celebración do concilio de Lavaur, que empezou o 15 de xaneiro de 1213, e onde se postulou polo retorno dos condados e terras aos seus titulares a cambio da submisión á Igrexa. A pesar de que os congregados rexeitaron a proposta, o rei Pedro II de Aragón conseguiu que o Papa enviase un legado. Ante a evidencia de que os cruzados estaban determinados a acabar co conde de Tolosa e que a intervención do Papa só lograría atrasar os feitos, Pedro II de Aragón decidiu acoller aos condes de Tolosa, Foix e Cominges, e ao vizconde de Bearn baixo a súa protección, e combater aos cruzados.
Progresivamente, Montfort foi ocupando as vilas próximas a Tolosa, até que esta caeu no seu poder. Entre as vilas ocupadas atopábase Muret, que fora conquistada sen encontrar resistencia en 1212. A súa situación estratéxica, ao estar situada entre os ríos Garona e Loja, determinou que Simón IV de Montfort a elixira como base de operacións, deixando unha gornición de 30 a 60 cabaleiros, e 700 peóns de infantería.
A partir de agosto, Pedro II cruzou os Pireneos desde Canfranc ou Benasque cuns mil cabaleiros e homes de armas. Mentres se achegaba a Tolosa, os castelos da conca do Garona que se renderan aos cruzados, fóronselle rendendo facilmente. Seguidamente, o rei enviou o seu exército sobre Muret, mentres Simón de Montfort se achaba en Saverdun. Cando este tivo novas do perigo, reuniu as súas tropas e dirixiuse cara Muret rapidamente, ao encontro de Pedro II de Aragón.
Asedio de Muret
miniatura|300px|Plano da cidade de Muret en [[1213, obra de F. X. Hernández.]] O 10 de setembro, as tropas de Pedro o Católico xuntáronse coas dos seus aliados occitanos e montaron dous campamentos na chaira da ribeira esquerda do Garona. Os campamentos estaban situados a uns 3 km do castelo da localidade e das embarcacións amarradas que chegaran desde Tolosa; estas estaban cheas de provisións, e contaban cuns 2.000 cabaleiros e uns 5.000 peóns de infantería.
Os cabaleiros estaban divididos en tres grupos: o primeiro deles estaba dirixido por Raimundo Roxerio I de Foix e constaba duns 400 cabaleiros propios e uns 200 da Coroa de Aragón; o segundo grupo, formado por uns 700 cabaleiros da Coroa de Aragón, estaba ao mando do propio monarca, Pedro II, entanto que o terceiro e último grupo, duns 900 homes, estaba ás ordes de Raimundo VI de Tolosa e Bernardo IV de Cominges.
Karolína Plíšková
miniatura|dereita|Pliskova no 2010 no US Open Junior.
País neutral
[[Ficheiro:Neutral countries.svg|miniatura|dereita|500px|
]] Un país neutral é aquel que non toma parte por ningún dos bandos enfrontados nunha guerra, coa esperanza de manterse á marxe da mesma. Nas relacións internacionais, unha política neutralista é, xa que logo, a que apunta a manter a neutralidade ante futuros conflitos. O concepto de neutralidade debe diferenciarse do de non-aliñamento.
Batalla de Muret
Preparación da batalla
Simón IV de Montfort, en clara inferioridade numérica, con víveres para só unha xornada e a máis de cen leguas da súa base de operacións, decidiu non ficar pechado no castelo de Muret e lanzou un ataque fulminante, utilizando a mellor arma da cabalería pesada, a carga. Organizou a cabalería francesa en tres escuadróns de 300 cabaleiros: o escuadrón de vangarda dirixíano Guillaume de Contres e Guillaume des Barres, o segundo escuadrón estaba mandado por Bouchard de Marly e o terceiro polo propio Simón de Montfort; por outra parte, os besteiros e lanceiros defendían o castelo e protexían o acceso da cabalería. A tropa foi reunida na praza do mercado, onde se lle comunicou a orde de batalla cunha arenga de Montfort.
Karolína Plíšková
Karolína Plíšková, nada en Louny o 21 de marzo de 1992, é unha tenista checa.
Traxectoria
Foi número un na clasificación mundial da WTA dende o 17 de xullo de 2017 ata o 10 de setembro do mesmo ano, cando cedeu o número un á española Garbiñe Muguruza. Converténdose na primeira xogadora checa en acadar esta posición dende que nos primeiros anos oitenta Martina Navrátilová o fixera para Checolovaquia.
Antonio Rodríguez de Fraga
Antonio Rodríguez de Fraga Fraga, nado en Porto do Son en 1881 e finado en Buenos Aires en 1958, foi un avogado e xornalista galego.
Karolína Plíšková
Traxectoria
Gañou 8 torneos WTA, Brisbane e Doha no 2017, Nottingham e Cincinnati no 2016, Praga en 2015, Seul e Linz en 2014, e Kuala Lumpur en 2013, representado o seu país gañou a Fed Cup en dúas ocasións 2015 e 2016. O seu mellor resultado nun Grand Slam é a final do Aberto dos Estados Unidos de 2016, onde perdeu contra Angelique Kerber, e as semifinais de Roland Garros de 2017 onde caeu contra Simona Halep.
Batalla de Muret
A batalla
Na madrugada do 13 de setembro, a infantería tolosana reiniciou os traballos de asedio, atacando as portas da muralla mentres a cabalería vixiaba a posible saída dos cruzados. Pola tarde, a maior parte da cabalería aragonesa retirouse para descansar e ese foi o momento escolleito por Simón de Montfort para atacar coa súa tropa descansada, saíndo pola porta de Salas, que daba ao río Loja e que os sitiadores non podían ver, dobrando unha esquina da muralla do castelo, cara a ponte de San Sernín e atravesando o río por un bado.
A cabalería cruzada emerxeu de repente, do nivel do leito do río avanzando cara o chairo, sorprendendo aos sitiadores. Os dous primeiros corpos xiraron cara a esquerda, e a primeira das tres acometidas dos franceses foi respondida polas tropas de Raimundo Roxerio I de Foix, pero tiveron que repregarse rapidamente ante a impetuosidade da cabalería francesa, tomando o relevo as tropas do rei aragonés. Os franceses, coa súa gran manobrabilidade e conservando a formación, mantiveron vantaxe numérica nas dúas acometidas seguintes e non permitiron que os aragoneses se reagruparan.
miniatura|250px|A batalla de Muret no Libre dels fets.
Pedro o Católico decidira probar a súa valía como cabaleiro cambiando a súa armadura pola dun dos seus homes para enfrontarse como simple cabaleiro a Simón de Montfort, pero o obxectivo cruzado era o de matar ao monarca a toda costa porque a defensa da Igrexa xustificábao todo, e así se lle encargou a dous dos seus cabaleiros, Alain de Roucy e Florent de Ville, que abateron ao cabaleiro que vestía a armadura real e logo ao propio rei cando este foi descuberto ao grito de "El rei, heus-el aquí!", a pesar de ter este acabado con algúns dos seus atacantes.
A noticia da morte de Pedro II estendeu o pánico entre o resto do exército, que foi completamente derrotado ao ser sorprendido por un ataque polo flanco efectuado polas tropas de reserva de Montfort, emprendendo os cabaleiros aragoneses a retirada. O exército tolosano, que aínda non participara no combate, véndose desbordado pola multitude de aragoneses que retrocedían de forma desordenada, foise igualmente sen ter chegado a atacar, sendo alcanzado polos cabaleiros franceses, que provocaron unhas baixas entre os derrotados que se calculan entre os 15 000 e 20 000 homes.
Consecuencias
miniatura|220px|Simón IV de Montfort. Ilustración de 1835.
O cadáver de Pedro II, que fora excomungado polo mesmo que o coroara, foi recollido polos cabaleiros hospitalarios de Tolosa, onde foi enterrado, até que en 1217, unha bula do papa Honorio III autorizou o traslado dos seus restos ao Real Mosteiro de Santa María de Sigena, onde foi inhumado fóra do recinto sagrado.
O fillo de Pedro II, o futuro Xaime I, que naquel momento contaba con 5 anos de idade, atopábase baixo a custodia de Simón de Montfort. Tras a morte de Pedro II, Xaime ficou orfo de pai e nai, xa que ese mesmo ano, súa nai, a raíña María de Montpellier, faleceu en Roma, a onde viaxara para defender a indisolubilidade do seu matrimonio. Ante esta situación, enviouse unha embaixada do reino a Roma para pedir a intervención de Inocencio III. O papa, nunha bula, e por medio do legado Pedro de Benevento, obrigou a Montfort a ceder a tutela do infante Jaime aos cabaleiros templarios da Coroa de Aragón.
A entrega de Xaime produciouse finalmente en Narbona, na primavera de 1214, onde era esperado por unha delegación de notables do seu reino, entre os que figuraba o mestre dos templarios en Aragón, Guillerme de Montredón. A tutela do monarca recaeu neste último. Os templarios instruírono para rei no castelo de Monzón, na actual provincia de Huesca, canda o curmán seu Ramón Berenguer V de Provenza. Antes de chegar a Monzón, pararon en Lleida, onde as Cortes lle xuraron fidelidade.
Mentres, o rexente Sancho Raimúndez disputábase a soberanía co tío de Xaime, Fernando de Aragón. No momento máis crítico, no que os nobres cataláns estaban a punto de iniciar unha guerra civil polo control da soberanía en contra dos de Aragón, Xaime, con tan só 9 anos de idade, e aconsellado polos cabaleiros templarios, tomou o control da Coroa e todos os nobres xuraríanlle fidelidade. A partir de aí, a expansión aragonesa de Xaime I e os seus sucesores dirixiuse cara as terras de Valencia e o Mediterráneo.
O dominico Raimundo de Peñafort, un dos principais conselleiros de Xaime I, introduciu a Inquisición na Coroa de Aragón, co fin de perseguir aos cátaros. En Occitania, durante todo o século XIII e principios do XIV, os cátaros sufriron unha dura persecución levada a cabo pola Inquisición e dirixida polos monxes da Orde dos Pais Predicadores, coñecidos como dominicos. Os últimos núcleos de cátaros refuxiáronse no castelo de Quéribus, última fortaleza caída, e en covas e espulgas (covas fortificadas) dos vales altos dos Pireneos, especialmente no Ariège, e moitos escaparon a territorios da coroa aragonesa. Lleida, Puigcerdà, Prades ou Morella convertéronse en centros de cátaros occitanos. En Morella viviu o último «perfecto» cátaro coñecido, Guillaume Bélibaste, até ser capturado na localidade próxima de San Mateo, para posteriormente ser interrogado pola Inquisición, trasladado e queimado na fogueira en Villerouge-Termenès.
Notas
Para poder coñecer os feitos que levaron á batalla e a batalla en si mesma, dispóñense diferentes fontes contemporáneas que nos dan o punto de vista aragonés, occitano e francés, aínda que todas elas son tendenciosas: o Llibre dels feits del rei en Jacme, o Llibre del rei en Pere d'Aragó e dels seus antecessors passats, a Cançon de la Crosada e a Hystoria Albigensis, sendo considerada esta última a fonte básica para o estudo dos feitos.
Francisco Quintela Requeijo
Francisco Quintela Requeijo, nado en Santiago de Compostela en 1951, é un médico e político galego do PPdeG.
Demografía de Suecia
Suecia ten unha das maiores esperanzas de vida do mundo. O 4 de agosto do ano 2004, a poboación de Suecia pasou a barreira dos 9 000 000 millóns segundo o SCB. En febreiro do 2006, a poboación era 9 060 430 millóns. O 86.7% da poboación era de etnia Sueca.
Francisco Quintela Requeijo
Traxectoria
Instalouse en Coirós como médico en 1987. Nas eleccións municipais de 1991 encabezou a candidatura independente CIC á alcaldía de Coirós e foi elixido alcalde con maioría absoluta. Nas municipais de 1995 encabezou a candidatura do PPdeG e volveu ser elixido alcalde con maioría absoluta. Continuou como alcalde polo PPdeG nas sucesivas eleccións, sempre con maioría absoluta.
Demografía de Suecia
As maiores comunidades de non-suecos están formadas polos Fineses os cales fan o 2% da poboación. Outros importantes proveñen doutros países escandinavos, da antiga Iugoslavia, e do Oriente Medio. Outro importante grupo son os indíxenas saami que viven no norte de Suecia nunha comunidade de 17.000 persoas.
Francisco Quintela Requeijo
Traxectoria
Nas eleccións municipais de 2019 acadou de novo a alcaldía.
Demografía de Suecia
Historia demográfica
Suecia transformouse dunha nación de emigrantes ó acaba-la primeira guerra mundial a unha nación de inmigrantes o acaba-la segunda guerra mundial. Hoxe en día o 12% dos habitantes naceu no estranxeiro, e 1/5 da poboación son fillos ou netos de inmigrantes. Os maiores grupos veñen de Finlandia, da antiga Iugoslavia, do Oriente Medio e doutros países nórdicos nesa orde. Isto reflicte as intermigracións entre os países Nórdicos.
Cidades máis poboadas
400px|dereita|miniatura|[[Estocolmo, a cidade máis poboada de Suecia.]]
Zulú (filme)
Zulú (en Zulu) é un filme épico dirixido polo guionista estadounidense Cy Endfield e producido por Stanley Baker e Endfield, con Joseph E. Levine como produtor executivo. O guión é obra de John Prebble e Endfield, e está protagonizado por Stanley Baker e Michael Caine, con actores secundarios Jack Hawkins, Ulla Jacobsson, James Booth, Nigel Green, Paul Daneman, Glynn Edwards, Ivor Emmanuel e Patrick Magee.
Animais fantásticos e onde atopalos (filme)
Estreouse en galego o 18 de agosto de 2020 a través da TVG.
Personaxes
miniatura|dereita|400px|Director [[David Yates e os actores Fantastic Beasts and Where to Find Them no 2016.]]
Reject All American
Reject All American é o segundo e último álbum de estudio da banda estadounidense de punk rock Bikini Kill, editado o 5 de abril de 1996 polo selo Kill Rock Stars.
Central térmica de Meirama
A central térmica de Meirama é unha central térmica de produción de enerxía eléctrica situada no concello de Cerceda. Pertence ao grupo Naturgy e ten unha capacidade instalada de arredor de cincocentos megavatios (563 MW segundo as últimas informacións da empresa).
A central construíuse aproveitando uns xacementos de lignito xa practicamente esgotados. Este lignito de moi mala calidade, baixo poder calorífico e moitos residuos, entre eles materias sólidas que desgastaban os muíños por atrito e xofre que provocaba moita contaminación, foi sendo paulatinamente substituído por hulla de Wyoming.
A central produce enerxía queimando carbón para producir vapor que fai xirar tres turbinas.
Situación
Está situada na parroquia de Meirama, no concello de Cerceda, no límite cos concellos de Ordes e Carral. As instalacións, situadas a 412 m sobre o nivel do mar, ocupan unha extensión de 42 ha. A elección da localización foi levada a cabo pola proximidade do xacemento de lignito pardo que serviu inicialmente de combustible da central.
Maquinaria
A central conta cun xerador de vapor (fabricado por Balcke - Dürr e Babcock & Wilcox Española), un circuíto de refrixeración, e un turboalternador (construído por Brown Boveri e La Maquinista Terrestre y Marítima de Barcelona), cunha capacidade de xeración de até 563 MW. A súa construción levouse a cabo entre 1976 e 1980, sendo o seu primeiro acople á rede en outubro de 1980. Desde a data de arranque xerou unha media de 2 941 000 Mwh por ano, acadando unha produción máxima no ano 2000 con 3 724 507 Mwh.
Na actualidade na central leváronse a cabo unha serie de reformas para utilizar, ademais do lignito pardo, combustibles coma a hulla bituminosa e hulla subbituminosa.
Edificio principal
Consiste nunha nave metálica de 79,9 de longo e 44,5 m de ancho. Na planta baixa están situadas as turbobombas de auga de alimentación, bombas de condensado, compresores, cabinas de 10 KV, condensador e o equipo de purificación de condensado. Na primeira planta están o tanque de almacenamento de condensado, as bombas de baleiro, o sistema de excitación e regulación de tensión do alternador, o centro de control de motores, a sala de cadros de distribución e a sala de baterías. Sobre esta planta hai unha serie de plataformas con diversos equipos auxiliares, quentadores e válvulas.
Na segunda planta está o turboalternador, os armarios de barras, a sala de control e a sala electrónica. Dispón dunha ponte-guindastre Thomas de 150 toneladas e luz entre eixos de carriles de 32,5 m. A terceira planta inclúe o equipo de ar acondicionado e o laboratorio químico.
Nas zonas anexas ao edificio principal están os tres transformadores monofásicos de saída de máquina Westinghouse 19/220 kV de 227 000 kVA cada un, o transformador auxiliar Westinghouse 19/10 – 6,6 kV de 75 000 kVA, e o trasformador de arranque Westinghouse 220/10 – 6,6 kV de 75 000 kVA.
Zona de caldeira
Entre o edificio principal e a caldeira vai instalada unha torre para os ascensores, que serve á súa vez como apoio para as tubaxes que unen a caldeira coa turbina.
Desde o parque de almacenamento aliméntanse mediante cintas 8 moegas de lignito dispostas a ambos os dous lados da caldeira en dous grupos de 4.
Na parte oeste, paralelamente ás moegas de lignito, está situado un edificio con 2 moegas de hulla na parte alta e 2 muíños de hulla na parte baixa. Entre a caldeira e a cheminea están situados os ventiladores e o precipitador electrostático.
Caldeira
A caldeira é de circulación forzada, tipo Benson, sen caldeirín, de paredes acuotubulares, fogar equilibrado e requecemento intermedio. Está colgada do teito a través de ancoraxes soporte e xogos de resortes de disco, e desde alí a través de columnas ao fundamento, podéndose dilatar libremente cara a abaixo.
Está construída en forma de torre, coas paredes da cámara de combustión constituídas por tubos en espiral, até chegar á zona en que se sitúan os sobrequecedores e requecedores, onde os tubos se fan verticais.
O ar necesario para a combustión é aspirado da intemperie por dous ventiladores axiais de tiro forzado, cunha capacidade de 460 m³/s, que o impulsan a través de dous prequecedores rexerativos tipo Ljungström, compostos por unha serie de chapas onduladas, cunha superficie de 48 850 m², onde absorben calor dos gases de combustión que abandonan a caldeira cara aos precipitadores electroestáticos.
A auga de alimentación entra na caldeira a través do economizador, situado na zona máis elevada do tiro da caldeira. Baixa desde aquí á parte inferior do fogar e inicia un percorrido ascendente a través dos tubos en espiral que constitúen as paredes do recinto. Nela prodúcese o quecemento á temperatura de evaporación e a evaporación mesma. Posteriormente o vapor vai aos separadores de humidade nos que se produce a separación da mestura auga-vapor para cargas inferiores ao 35 %. De aquí pasa ao sobrequecedor primario situado na zona de convección e ao sobrequecedor final situado na zona de radiación, nos que adquire a temperatura de servizo.
Para controlar esta temperatura utilízanse temperadores situados nas tubaxes de entrada a cada un dos sobrequecedores. O vapor sae do sobrequecedor final á presión e temperatura de servizo cara á turbina, onde expansiona e regresa outra vez á caldeira para elevar novamente a temperatura nos requecedores primario e secundario situados na zona de convección e radiación respectivamente. Entre eles existen temperadores de emerxencia, xa que a temperatura final do vapor requentado é controlada por recirculación de gases. Para vencer as resistencias no percorrido dos fumes, están dispostos, a continuación dos precipitadores, dous ventiladores axiais de tiro inducido.
Os fumes de recirculación para a regulación de temperatura de vapor requentado extraense antes da entrada aos ventiladores de tiro inducido e impúlsanse mediante dous ventiladores radiais á cámara de combustión.
Existe un pequeno calderín (botella de arranque) e dúas bombas de recirculación usadas para cargas inferiores ao 35 %.
Cheminea
miniatura Para asegurar a dispersión dos contaminantes á atmosfera, a central dispón dunha cheminea de 200 m de altura, cun diámetro de 18 m na base e 11 m na coroa. Leva un fuste exterior de formigón e un conduto interior de ladrillo refractario, entre os que se encontra unha zona visitable para a inspección, con iluminación interior e balizamento en cinco niveis, accesibles desde a cámara interior visitable.
Foi construída cunha velocidade elevada de saída de gases para mellorar a sobrelevación do penacho de fumes.
Almacenamento de combustible
A central dispón de diversos habitáculos para os diferentes combustibles:
Turbina
A turbina, cunha capacidade de produción de 563 MWh, consta de catro cilindros en tándem, un de alta presión de fluxo único, un de media presión de duplo fluxo, e dous de baixa presión de duplo fluxo que evacúan a un condensador.
A entrada de vapor á turbina de alta presión ten 174 bar de presión a 538 °C. O vapor sae da turbina de alta presión a 50 bares e 350 °C, sendo requentado de novo na caldeira a 538 °C antes de entrar na turbina de media presión.
Sistema de auga de circulación
Este sistema é utilizado para condensar o vapor de escape da turbina. Consiste nun circuíto pechado composto dunha torre de refrixeración de tiro natural e dúas bombas que impulsan a auga contida na cántara da torre de enfriamento a través dos tubos do condensador, e retorna á torre para caer en forma de finas gotas á devandita cántara.
A auga que circula por este sistema extrae a calor do vapor de escape da turbina, condensándoo. Esta calor cedida á auga de circulación é enviada á atmosfera na torre de refrixeración de tiro natural. A auga de circulación é impulsada por bombas de tipo 65 APH, verticais e en etapa única, cunha capacidade de 18 168 m³/h e 1,6 bares de presión de descarga.
A torre de refrixeración está construída cunha lámina hiperbólica de formigón armado de 108 m de altura e 48 m de diámetro na marxe superior, 71,8 m na marxe inferior e 45,5 m na marxe máis estreita, cun espesor da lámina entre 0,7 e 0,15 m. A lámina é soportada por 27 diagonais duplas de apoio de 60/60 cm localizadas nunha cántara de 12 000 m³ de capacidade.
Proxecto Fausto
O Proxecto Fausto aborda a adaptación da caldeira Central Térmica de Meirama para a utilización de hulla importada, cun maior poder calorífico e unha maior calidade ambiental que o lignito pardo, así como a construción dunha liña de ferrocarril para facilitar o transporte do carbón desde o porto da Coruña até a Central.
Coa avaliación e comparación dos impactos ambientais asociados á produción de enerxía entre a situación actual e futura mediante a metodoloxía de Análise de Ciclo de Vida, conseguirase unha diminución dun 50 % na xeración de residuos, dun 20 % da emisións de CO2, do 74 % de SO2, do 50 % de NOx e do 50 % de cinza e escoura. A redución no conxunto das categorías de impacto ambiental será do 45 %.
Peche
A comezos do 2018 rematou de encherse o lago que ocupa o lugar da antiga mina de carbón, xa esgotada. A falta de investimento para a redución da contaminación abocan á central ó peche para xuño de 2020.
Alauí
Coa palabra alauí podemos querer referirnos a:
Villazala
miniatura|320px|Situación municipal dentro da [[provincia de León]] Villazala é un concello da provincia de León na comunidade de Castela e León. Esténdese por unha área de 45.42 km² onde no ano 2009 vivían 844 habitantes. Sitúase a 41 km de León, 142 km de Valladolid, 310 km de Madrid.
Demografía
Evolución da poboación de Villazala desde a década dos 30 ata agora:
Stýdent
Stýdent (en Студент) é un filme casaco de 2012 dirixido por Darezhan Omirbaev. É unha adaptación da novela de Fiódor Dostoievski Crime e castigo. O filme competiu na sección Un Certain Regard do Festival Internacional de Cinema de Cannes de 2012.
Acollida
Leslie Felperin de Variety escribiu: "Ó igual que fixo con Killer, Omirbayev ofrece outra vez un retrato tranquilamente mordaz da súa patria que, como se amosa aquí, está ó bordo de perder a súa alma na procura de Range Rovers, telenovelas banais e outros praceres efémeros. ... É moi de admirar no filme o tempo elegantemente clásico e o xeito en que Omirbayev consegue tanto con tan pouco[.]"
Amencer (Claudio de Lorena)
A obra formou parte das exhibicións «Ralph's Exhibition of Pictures» de 1791 en Londres, «Winter Exhibition» de 1902 en Londres e «Earth, Sexa, and Sky: Nature in Western Art; Masterpieces from The Metropolitan Museum of Art» de 2012-2013 en Tokio, entre outras.
Dendrofobia
A dendrofobia (do grego =δενδρον, árbore) é o pánico extremo ás árbores e de todo o que se relaciona con elas: follas, pólas; os seus síntomas principais, similares ás das outras fobias extremas, inclúen ataques de pánico, dificultade para respirar, suor excesiva, vertixe, palpitacións, afasia, náuseas e tamén conatos de vómito. Na súa maioría os dendrófobos non teñen conciencia de ter unha fobia.
Tareixa de Ávila
Tareixa de Ávila  ou Tareixa de Xesús, nada como Teresa de Cepeda y Ahumada en Ávila o 28 de marzo de 1515, e finada en Alba de Tormes o 4 de outubro de 1582, foi unha relixiosa, doutora da Igrexa católica, mística e escritora española. Foi a fundadora da Orde dos Carmelitas Descalzos.
Corindón
O corindón é un mineral da clase dos óxidos cuxa fórmula química é Al2O3 (contén un 53% de aluminio).
Tareixa de Ávila
Xunto con san Xoán da Cruz, é considerada o cumio da mística experimental cristiá e unha das grandes mestras da vida espiritual da Igrexa católica.
Corindón
Aspecto
O corindón preséntase en forma de cristais hexagonais tabulares, bipiramidales ou en forma de bocois.
Tareixa de Ávila
Primeiros anos
Teresa de Cepeda y Ahumada naceu en 1515 en Gotarrendura, unha cidade na provincia de Ávila, no Reino de Castela. O seu avó paterno, Juan Sánchez, era un marrano (un converso) e foi condenado pola Inquisición española por ter supostamente retornado ó xudaísmo. O seu pai, Alonso Sánchez de Cepeda, comprou un título cabaleiro e conseguiu con éxito ser asimilado pola sociedade católica. A nai de Santa Tareixa, Beatriz de Ahumada y Cuevas, foi especialmente dedicada á misión de criar a filla como unha piedosa cristiá. Tareixa estaba fascinada polos relatos sobre vidas de santos e fuxiu ós sete anos co seu irmán máis novo Rodrigo para tentar conseguir o seu martirio entre os mouros. O seu tío conseguiu impedilo ó velos xa fóra das murallas cando volvía doutra cidade.
A morte de Beatriz cando Tareixa tiña só catorce anos provocoulle unha tremenda tristura que a estimulou refuxiarse aínda máis a devoción á Virxe María como a súa nai espiritual. Porén, ela adquiriu tamén un interese esaxerado na lectura de ficciónns populares, principalmente novelas de cabalaría, e un anovado interese na súa propia aparencia. Na mesma época, foi enviada como interna para unha escola de monxas agostinianas en Ávila, o Convento de Nosa Señora da Graza.
Corindón
Variedades de corindón
Segundo sexa a súa coloración podemos diferenciar entre:
Revolta de Haymarket
A revolta de Haymarket foi un feito histórico que tivo lugar en Haymarket Square (Chicago, Estados Unidos) o 4 de maio de 1886, e que foi o punto álxido dunha serie de protestas que desde o 1 de maio se produciran en apoio ós obreiros en folga, para reivindicar a xornada laboral de oito horas. Durante unha manifestación pacífica un descoñecido lanzou unha bomba á policía, que intentaba disolver o acto de forma violenta. Isto desembocou nun xuízo, anos despois cualificado de ilexítimo e deliberadamente malintencionado, contra oito traballadores anarquistas, onde cinco deles foron condenados a morte (un deles suicidouse antes de ser executado) e tres foron recluídos. Foron denominados Mártires de Chicago polo movemento obreiro.
Tareixa de Ávila
Primeiros anos
Pouco despois, empeorou dunha doenza que comezara a molestala antes de profesar os seus votos e o seu pai sacouna do convento. A irmá Joana Suárez acompañou a Tareixa para axudala. Os médicos, malia tódolos tratamentos, déronse por vencidos e a doenza, probabelmente malaria, agravouse. Tareixa conseguiu soportar o sufrimento, grazas a un libro devocional que lle fora dado de agasallo polo seu tío Pedro, "O Terceiro Alfabeto Espiritual", do Padre Francisco de Osuna. Esta obra, seguindo o exemplo de diversas outras de místicos medievais, consistía en instrucións para exames de conciencia, para autoconcentración espiritual e contemplación interior (técnicas coñecidas no misticismo como oratio recollectionis ou oratio mentalis). Tareixa tamén empregaba outras obras ascetas como o Tractatus de oratione et meditatione de Pedro de Alcântara, se cadra moitas das obras nas cales Ignacio de Loiola baseou os seus "Exercicios Espirituais" e posiblemente os propios "Exercicios". Tareixa seguiu as instrucións da obra e comezou a practicar a oración mental. Finalmente, após tres anos, recuperou a saúde e regresou directamente para tomar o hábito no Carmelo.
Corindón
Variedades de corindón
Existen outras moitas coloracións (incolora, amarela, verde e parda) aínda que son moito menos características desde mineral.
Revolta de Haymarket
Posteriormente este feito deu lugar á conmemoración do 1 de maio, orixinalmente por parte do movemento obreiro, e actualmente considerado na gran maioría dos países democráticos (agás os Estados Unidos, o Reino Unido e o Principado de Andorra), o Día internacional dos traballadores. miniatura|250px|Placa conmemorativa do goberno de Chicago dedicada ós traballadores involucrados no incidente de Haymarket, os mártires de Chicago
O contexto
Os feitos que deron lugar a esta revolta están contextualizados nos albores da revolución industrial nos Estados Unidos. A finais do século XIX Chicago era a segunda cidade dos EE.UU. Do oeste e do sueste chegaban cada ano por ferrocarril miles de gandeiros desocupados, creando as primeiras vilas humildes que albergarían a centos de miles de traballadores. Ademais, estes centros urbanos acolleron a emigrantes chegados de todo o mundo ó longo do século XIX.
Corindón
Lugares nos que se atopa
Tense atopado en forma detrítica nas areas no río Sil.
Revolta de Haymarket
A reivindicación da xornada laboral de oito horas
esquerda|miniatura|Conmemoración do centenario da revolta de Haymarket en maio de 1986, no camposanto Waldheim (Chicago) Unha das reivindicacións básicas dos traballadores era a xornada de oito horas. O facer valer a máxima oito horas para o traballo, oito horas para o soño e oito horas para a casa. Nese contexto producíronse varios movementos. En 1829 formouse un movemento para solicitar á lexislatura do Estado de Nova York a xornada de oito horas.
Tareixa de Ávila
Primeiros anos
Tareixa conta que durante a súa enfermidade, ascendía dende o andar máis baixo, da "oración mental", ó de "oración do silencio" ou mesmo ó de "devocións de éxtase", que era unha de union perfecta con Deus. Durante esta estado final, Tareixa conta que experimentaba a miúdo unha rica "bendición de bágoas". Conforme a distinción católica entre pecado mortal e venial foise tornando clara para ela, pasou tamén a comprender o terror profundo do pecado e a natureza do pecado orixinal. En paralelo, tomou conciencia da súa propia impotencia en confrontar o pecado e decatouse da necesidade da suxeición absoluta a Deus.
Corindón
Usos do corindón
O corindón úsase basicamente en xoiería.
Revolta de Haymarket
A reivindicación da xornada laboral de oito horas
Anteriormente existía unha lei que prohibía traballar máis de dezaoito horas, agás caso de necesidade. Se non había tal necesidade, calquera funcionario dunha compañía de ferrocarril que obrigase un maquinista ou fogueiro a traballar xornadas de dezaoito horas diarias debía pagar unha multa de vinte e cinco dólares. O movemento sindical no Canadá iniciou unha campaña similar a partir de 1872 a favor do día laboral limitado e dos dereitos sindicais, que se obtiveron nesa mesma década.
Tareixa de Ávila
Primeiros anos
Por volta do ano 1556, varios amigos suxeriron que este coñecemento que lle fora revelado a Tareixa era de orixe diabólica e non divina e, como resultado, Tareixa pasou a inflixirse a si mesma diversas torturas e outras formas de mortificación. Mais o seu confesor, o padre xesuíta Francisco de Borja, asegurou a divina inspiración dos seus pensamentos. No día de San Pedro de 1559, Tareixa convenceuse firmemente que Xesús Cristo se lle apareceu de corpo presente, só que invisíbel. Estas visións continuaron por máis de dous anos ininterrompidos e, nunha delas, un serafín traspasou repetidamente o seu corazón coa punta inflamada dunha lanza dourada provocando nela unha inefábel dor espiritual e corporal:
Revolta de Haymarket
A reivindicación da xornada laboral de oito horas
A maioría dos obreiros estaban afiliados ó Knights of Labor, de forte influencia anarquista, pero tiña máis preponderancia a Federation of Organized Trades and Labor Unions. No seu cuarto congreso, o 17 de outubro de 1884, resolveron que desde o 1 de maio de 1886 a duración legal da xornada de traballo debería ser de oito horas. En caso de non obter resposta a este reclamo, se iría á folga. Recomendaba a tódalas unións sindicais a tratar de facer promulgar leis con ese contido en tódalas súas xurisdicións. Esta resolución espertou o interese de tódalas organizacións, que vían que a xornada de oito horas posibilitaría obter maior cantidade de postos de traballo (menos desocupación). Eses dous anos acentuaron o sentimento de solidariedade e acrecentou a combatividade dos traballadores en xeral.
Corindón
Usos do corindón
É ademais un axente abrasivo de grande efectividade cando é usado en sistemas para a preparación superficial do aceiro e traballos de gravado artístico en cristais, creando relevos con moita facilidade e incluso perforando o material. A altas presións pode cortar tamén o metal.
Tareixa de Ávila
Primeiros anos
Esta visión foi a inspiración dunha das máis famosas obras de Bernini, a escultura "Éxtase de Santa Tareixa", que está na Igrexa de Santa Maria da Vitoria, en Roma. A memoria deste episodio serviu de inspiración polo resto da vida de Tareixa e motivou a súa perenne disposición de imitar a vida e os sufrimentos de Xesús, epitomizada no lema xeralmente asociado con ela: "Señor, ou me deixa sufrir ou me deixa morrer".
Revolta de Haymarket
A reivindicación da xornada laboral de oito horas
En 1886 o presidente dos Estados Unidos Andrew Johnson promulgou a chamada Lei Ingersoll, establecendo as oito horas de traballo diarias. Ó pouco tempo dezanove estados sancionaron leis que permitían traballar xornadas máximas de oito e dez horas (aínda que sempre con cláusulas que permitían facer traballar ós obreiros entre catorce e dezaoito horas). As condicións de traballo eran similares, e as condicións en que se vivía seguían sendo insoportables.
Corindón
Usos do corindón
Pódese usar coma aditivo na elaboración do aceiro, otorgándolle características sobresalientes de maleabilidade.
Devin Davis
Devin Lavall Davis Monroe, coñecido no mundo do baloncesto como Devin Davis, nado o 27 de decembro de 1974 en Miami, Florida, é un ex-xogador profesional de baloncesto estadounidense con pasaporte español. Cunha estatura de 2,00 metros xogaba nas posicións de ala-pivote e pivote. Pasou por múltiples equipos ao longo de toda a súa carreira deportiva, destacando o Breogán de Lugo onde pasou múltiples temporadas, sendo un dos xogadores históricos do club.
Corindón
Outros óxidos
Outros óxidos importantes son:
O rútilo, a magnetita e a casiterita.
Tareixa de Ávila
Bibliografía
Outros artigos
Revolta de Haymarket
A reivindicación da xornada laboral de oito horas
Como a Lei Ingersoll non se cumpría, as organizacións laborais e sindicais dos Estados Unidos se mobilizaron. A prensa cualificaba o movemento en demanda das oito horas de traballo como "indignante e irrespetuoso", "delirio de lunáticos pouco patriotas", e manifestando que era "o mesmo que pedir que se pague un salario sen cumprir ningunha hora de traballo".
Sirvián, Guntín
Santa María de Sirvián é unha parroquia do concello de Guntín na comarca de Lugo, na provincia de Lugo. No ano 2007 tiña 71 habitantes, deles 38 eran homes e 33 eran mulleres, o que supón unha diminución de 4 habitantes en relación ao ano anterior, 2006.
Historia
Na parroquia estivo situada a torre de Sirvián, tamén chamada O Castelo dos Mouros.
-336
Outros
Historia ano a ano
Revolta de Haymarket
A convocatoria da folga
A Knights of Labor (a principal organización de traballadores dos EE.UU.) remitiu unha circular a tódalas organizacións adheridas, onde manifestaba: "Ningún traballador adherido a esta central debe facer folga o 1° de maio, xa que non dimos ningunha orde ó respecto". Este comunicado foi rexeitado de plano por tódolos traballadores dos Estados Unidos e o Canadá, que repudiaron ós dirixentes da Nobre Orde por traidores ó movemento obreiro.
Vostok 6
Vostok 6 foi o nome da sexta misión tripulada da Historia e na que voou a primeira muller no espazo, Valentina Tereshkova. Foi lanzada pola Unión Soviética o 16 de xuño de 1963 mediante un foguete Vostok 8K72K desde o cosmódromo de Baikonur. Foi tamén o último voo dunha nave Vostok.
Revolta de Haymarket
Do 1 ó 3 de maio
O 1 de maio de 1886 200.000 traballadores iniciaron a folga, mentres que outros 200.000 obtiñan esa conquista coa simple ameaza do paro.
En Chicago, onde as condicións de traballo eran moito peores que noutras cidades, as mobilizacións seguiron os días 2 e 3 de maio. A única fábrica que traballaba era a fábrica de maquinaria agrícola McCormick, que estaba en folga desde o 16 de febreiro porque querían descontar ós obreiros unha cantidade para a construción dunha igrexa. A produción mantíñase a base de crebafolgas. O día 2 a policía disolvera violentamente unha manifestación de máis de 50.000 persoas, e o día 3 tivo lugar unha concentración fronte ás súas portas. Cando estaba na tribuna o anarquista August Spies soou a sirena de saída dunha quenda de rompefolgas. Os concentrados lanzáronse sobre os scabs (amarelos), comezando unha pelexa campal. Unha compañía de policías, sen previo aviso, procedeu a disparar a queimarroupa sobre a xente, producindo seis mortos e varias ducias de feridos.
Vostok 6
Características
A misión de Vostok 6 foi realizar a sexta misión orbital tripulada da Historia, coa primeira muller en viaxar ao espazo, e o segundo voo en formación xunto coa Vostok 5. A Vostok 5 foi lanzada en primeiro lugar, e a 6 dous días máis tarde para atoparse en órbita e achegarse a tan só uns quilómetros unha da outra. Os obxectivos da misión foron estudar a capacidade do corpo humano para traballar en microgravedade e as diferentes respostas dos corpos masculino e feminino á falta de gravedade, facer experimentos científicos e mellorar os sistemas das naves espaciais. No momento da inserción orbital da Vostok 6 as naves estaban a menos de 5 km de distancia. Os dous cosmonautas, Bykovskiy na Vostok 5 e Tereshkova na 6, chegaron a contactar por radio, pero dado que as naves Vostok non tiñan capacidade de manobra, empezaron a alonxarse sen posibilidade de reunirse de novo. A nave regresou á Terra o 19 de xuño de 1963 ás 8:20 GMT, na rexión de Karaganda. Ningunha outra muller soviética viaxaría ao espazo nos 19 anos seguintes, ata o voo de Svetlana Savitskaya.
Revolta de Haymarket
Do 1 ó 3 de maio
Adolph Fischer, redactor do periódico Arbeiter Zeitung, correu cara á imprenta do periódico para imprimir 25.000 folletos (feito que logo se utilizaría como principal proba acusatoria no xuízo que o levou á forca). O texto era:
A proclama terminaba convocando un acto de protesta para o día seguinte, o 4 de maio, á catro da tarde, en Haymarket Square. Conseguiuse un permiso do alcalde Harrison para facer un acto ás 19.30.