cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Illas Galápagos
Santiago (San Salvador, James)
Chamada así en honor ao santo patrón de España, tamén se coñece como San Salvador en honor á primeira illa descuberta por Colón no Mar Caribe. Ten unha superficie de 585 km² e unha altura máxima de 907 metros. Aquí atópanse iguanas mariñas, lobos mariños, focas peleteiras, tartarugas terrestres e mariñas, flamengos, delfíns e quenllas. Unha numerosa poboación de cabras e porcos salvaxes que causaron gran dano á flora e fauna endémicas. Pimpíns de Darwin e falcóns de Galápagos, así como unha colonia de focas peleteiras se observan con frecuencia nesta illa. Na baía Sullivan existe un fluxo recente de lava pahoehoe.
Pinta (Abingdon)
Leva o nome dunha das carabelas de Colón. Ten unha superficie de 60 km² e unha altitude máxima de 777 metros. Aquí pódense observar gaivotas de cola bifurcada, iguanas mariñas e focas peleteiras. En 1971 atopouse nesta illa un espécime único de tartaruga ao que se lle chama Xurxo Solitario.
Isabela (Albemarle)
Chamada así en honor á Raíña Isabel de Castela que patrocinou a viaxe de Colón. É a maior illa do arquipélago, cunha superficie de 4588 km². O punto máis alto é o volcán Alcedo que alcanza 1707 metros de altitude. A forma da illa débese á fusión de seis grandes volcáns nunha soa masa. Nesta illa pódense observar pingüíns, corvos mariños non voadores, iguanas mariñas, piqueiros, pelicanos, así como abundantes cangrexos vermellos. Nas faldras e caldeiras dos seis volcáns de Isabela, pódense observar iguanas terrestres e tartarugas, así como pimpíns, falcóns de Galápagos, pombas de Galápagos e unha interesante vexetación. O terceiro maior asentamento humano do arquipélago, Puerto Villamil, está situado no extremo sur da illa. A illa ten os volcáns Wolf, Darwin, Alcedo, Santo Tomás e Cerro Azul.
Fernandina (Narborough)
Chamada así en honor ao rei Fernando o Católico, quen patrocinou a viaxe de Colón. Ten unha superficie de 642 km² e unha altura máxima de 1494 metros. É a máis recente e máis occidental das illas do arquipélago. Un novo proceso eruptivo iniciouse o 13 de maio de 2005 cando unha nube de cinza e vapor de auga se elevou a máis de 7 quilómetros de altura e fluxos de lava ardente comezaron a descender polas ladeiras do volcán, dirixíndose cara ao mar. Punta Espinoza é unha estreita franxa de terra onde centenares de iguanas mariñas se reúnen en grandes grupos. O famoso corvo mariño non voador habita nesta illa, así como pingüíns, pelicanos e lobos mariños. Diversos tipos de fluxos de lava poden observarse. Tamén se atopan áreas de mangleiral.
Wolf (Wenman)
Chamada en honor ao xeólogo alemán Theodor Wolf. Ten unha superficie de 1,3 km² e unha altura máxima de 253 metros. Aquí habitan focas peleteiras, fragatas, piqueiros enmascarados e de patas vermellas, iguanas mariñas, quenllas, baleas, delfíns e gaivotas de cola bifurcada.
Darwin (Culpepper)
Esta illa leva o nome de Charles Darwin. Ten unha superficie de 1,1 km² e unha altura máxima de 168 metros. Aquí habitan focas peleteiras, fragatas, iguanas mariñas, gaivotas de cola bifurcada, lobos mariños, baleas, tartarugas mariñas, delfíns, piqueiros de patas vermellas e enmascarados.
Tánxer
Tánxer (en طنجة Ṭanjah; en ⵟⴰⵏⵊⴰ Ṭanja) é unha cidade ao norte de Marrocos, capital da rexión de Tánxer-Tetuán. Está situada na costa norteafricana, á entrada do estreito de Xibraltar. Contaba en 2004 cunha poboación de 669.680 habitantes.
Historia
A cidade foi fundada por colonizadores cartaxinenses a comezos do século V a.C. O seu nome posiblemente deriva da deusa berber Tinjis (ou Tinga). No primeiro século a.C., pasou a estar gobernada polos romanos. No mandato de Augusto, a colonia foi a capital da provincia de Mauretania Tingitana. No século V, os vándalos conquistaron e ocuparon "Tingi". Un século despois pasou a formar parte do Imperio bizantino, pouco antes de estar controlada e islamizada polos árabes da dinastía Omeia no 702.
Na Baixa Idade Media, Tánxer pasou a pertencer, desde 1471, a Portugal, despois de varios intentos errados, até que en 1661 pasou a Carlos II de Inglaterra como parte do dote da infanta portuguesa Catarina de Braganza. Non obstante, o dominio inglés sobre a cidade durou pouco tempo. En 1679 o sultán Moulay Ismail de Marrocos tentou sen éxito ocupar a cidade, pero mantivo un gran bloqueo que finalmente levou á retirada inglesa o día 6 de febreiro de 1684.
Século XX
Xa no século XX, Tánxer estivo na base dunha crise internacional que precede á I Guerra Mundial, debido a que o káiser Guillerme II quixo establecer alí intereses alemáns, indo contra os intereses de Francia, que tentaba tamén controlar o sultanato.
Tras converterse Marrocos nun protectorado francés en 1912, a cidade acabou por ser declarada zona internacional, administrada polo Reino Unido, España, Francia, a partir de 1923 tamén por Portugal, Italia, Bélxica, Países Baixos, Suecia, Estados Unidos e, desde 1945, Unión Soviética. Foi despois unida ao reino de Marrocos, cando a independencia deste en 1956.
Economía
Tánxer é o segundo centro industrial máis importante de Marrocos, despois de Casablanca, con industrias téxtil, química, metalúrxica e naval. Actualmente, a cidade posúe dous parques industriais, que teñen o estatuto de zona Franca.
A economía de Tánxer baséase fortemente no turismo. O número de resorts á beira do mar vén aumentando, con proxectos patrocinados por investimentos estranxeiros. Compañías do sector inmobiliario e do sector de construción civil están investindo cada vez máis na infraestrutura turística.
O comercio artesanal na cidade vella (Medina) especializouse principalmente en produtos de coiro, manufacturas de madeira e prata, roupas tradicionais, e calzado. A agricultura da área basicamente produce cereais.
Ben McLemore
Ben Edward McLemore III, nado o 11 de febreiro de 1993 en St. Louis, Missouri, é un xogador de baloncesto profesional estadounidense que xoga no AEK Atenas BC grego.
O Porto, Palmeira, Ribeira
O Porto é un lugar da parroquia de Palmeira no concello coruñés de Ribeira, na comarca da Barbanza.
Ben McLemore
Traxectoria profesional
O 27 de xuño de 2013, McLemore foi elixido na 7ª posición do Draft de 2013 polos Sacramento Kings. Foi elixido Rookie do Mes da Conferencia Oeste dos meses de outubro e novembro, ó facer 9.1 puntos en 22.8 minutos por partido.
O 7 de xullo de 2017, McLemore asinou un contrato cos Memphis Grizzlies.
O 17 de xullo de 2018, McLemore foi traspasado xunto a Deyonta Davis e unha elección da segunda rolda do Draft de 2021 ós Sacramento Kings, a cambio de Garrett Temple. O 7 de febreiro de 2019, foi cortado polos Kings.
O 23 de xullo de 2019, McLemore asinou cos Houston Rockets. O 3 de abril de 2021, os Rockets cortaron a McLemore.
O 6 de abril de 2021, McLemore asinou cos Los Angeles Lakers. O 8 de abril debutou cos Lakers, anotando seis puntos na derrota contra os Miami Heat.
O 5 de agosto de 2021, McLemore asinou cos Portland Trail Blazers.
Tileiro
Os tileiros son as arbores do xénero Tilia, pertencentes á familia das malváceas (anteriormente clasificados na súa propia familia, as tiliáceas), nativos das rexións temperadas do hemisferio norte. Abrangue unha trintena de especies; existindo ademais numerosos híbridos espontáneos e artificiais, un factor que dificulta a elaboración dunha taxonomía precisa para a especie. En Galicia aparecen cultivados en parques e xardíns das principais vilas.
Distribución
miniatura Os tileiros están espallados por Asia, Europa e o leste de América do Norte; cultívanse tamén no hemisferio sur coma ornamentais.
Poden atoparse bravos en fragas do norte da península ibérica, especialmente as especies Tilia platyphyllos (tileiro de folla grande) e Tilia cordata (tileiro de folla miúda), porén a súa distribución non chega a Galicia, atopándoos só coma especies ornamentais en parques e xardíns urbanos.
Descrición
Son árbores cun bo volume de crecemento e que acadan os 900 anos de idade, cunha altura entre 20 e 40 m, con fustes rectos de até un metro de diámetro, caducifolio coas follas cordiformes, co bordo serrado, de até 20 cm de largo, de cor verde escura na face superior e verde claro prateado na cara posterior, cun cheiro forte especial. As flores, chamadas tilas, teñen tamén un recendo característico, en forma de acios miúdos amarelos cunha bráctea alongada.
Medicinais
Son coñecidas polas súas propiedades medicinais para combater catarreiras, arrefriados, ou outras afeccións. Tamén úsanse coma tranquilizantes ou somníferos preparándose a xeito de cocemento ou infusión chamada tila. Algúns estudos recentes descubriron nas súas flores efectos hepatoprotectores.
Paisaxismo
thumb|right|Flores do tileiro europeo. Os tileiros dan boa sombra e a follaxe colle unha fermosa cor dourada no outono polo que frecuentemente se empregan para xardinaxe urbana de rúas, parques e prazas.
Ecoloxía
Son moi visitadas polas abellas para obter pole. As follas que caen do tileiro, ao se descompor, fornecen un humus de alto contido mineral e de nutrientes, que resulta moi útil para mellorar solos pobre en minerais e outros nutrientes.
Madeireiro
Pola súa levidade e outras características, a madeira de tileiro é utilizada na construción de corpos de guitarras macizas, e na construción de baterías. Innumerábeis artistas utilizan instrumentos feitos en tileiro (basswood en inglés), entre eles Van Halen, Joe Satriani e Steve Vai.
Clasificación
A listaxe a seguir acolle os taxons específicos e infraespecíficos máis aceptados entre o case medio milleiro descritos
Musteriano
miniatura|200px|Un utensilio de comezos da Musteriense: núcleo de [[sílex procedente do nível TD-11, en Atapuerca]] Musteriano é unha cultura que se desenvolve no Paleolítico Medio. Debe o seu nome ao sitio arqueolóxico de Le Moustier, un acubillo rochoso na rexión de Dordoña en Francia descuberto en 1860 por Gabriel de Mortillet. Ferramentas de pedra similares atopáronse por toda a Europa subártica e tamén no Oriente Medio e norte da África.
Características
As ferramentas musterianas asócianse principalmente cos neandertais en datas comprendidas entre o 125.000 a.C. e o 40 ou 30.000 a.C. A industria lítica realízase basicamente sobre lascas e caracterízase polo uso da técnica de talla Levallois, que permite realizar ferramentas máis especializadas.
Deste período aparecen os primeiros rituais funerarios e o canibalismo ritual.
O Musteriano divídese en varios grupos:
AP-7
A Autoestrada do Mediterráneo ou AP-7 é unha autoestrada española que comunica toda a costa mediterránea desde a fronteira con Francia ata Alxeciras. O primeiro tramo da autoestrada foi inaugurado en 1969 entre Barcelona e Granollers.
Son catro as concesionarias da explotación dos tramos de peaxe nesta autoestrada:
Beijing Capital Airlines
Beijing Capital Airlines (chinés: 首都航空; pinyin: Shǒudū Hángkōng), é unha aeroliña chinesa comercializada baixo o nome de Capital Airlines que opera como subsidiaria de Hainan Airlines.
Historia
A compañía creouse en 1995 como Deer Jet Airlines (chinés: 金鹿航空; pinyin: Jīnlù Hángkōng). No ano 1998 comezou a ofrecer servizos internacionais baixo a marca the Deer Air. En outubro de 2007 recibiu o seu primeiro Airbus A319 e comezou a desfacese os Boeing 737 cos que operara ata a data. Deer Jet comezou a proporcionar servizos chárter en decembro de 2008 usando unha frota de A319 e reactores corporativos. A Administración de Aviación Civil Chinesa autorizou á aeroliña a operar servizos regulares en 2009.
Frota
miniatura|Un [[Boeing 737 Classic|Boeing 737-300 de Deer Air no aeroporto de Cantón-Baiyun]] En marzo de 2018 a frota de Beijing Capital Airlines estaba formada polos seguintes avións:
Julio Casal Muñoz
Julio Casal Muñoz, nado na Coruña en 1917 e finado en Montevideo en 1971, foi un escritor uruguaio.
Traxectoria
Fillo do poeta Julio José Casal e María Concepción Muñoz, que estaban na Coruña, onde Casal desempeñaba un cargo diplomático. Estudou o bacharelato no liceo José Enrique Rodó, e comezou a carreira de medicina na Universidade da República que non abandonou para dedicarse á docencia. Foi profesor de psicoloxía e filosofía na ensinanza superior. Formou parte dos consellos directivos do Centro Proteo de Estudios Libres e do centro literario-filosófico Arca del Sur.
Publicou textos en xornais uruguaios e na revista Alfar co pseudónimo Heráclito. Foi director da Biblioteca Publicitaria de Alfar. Foi premiado polo Ministerio de Educación e Cultura do Uruguai polas súas obras La expresión inmóvil (1946) e Ser y muerte (1950).
Foi recoñecido por institucións e academias de Europa e América, e recibiu o título de Doutor en letras, en filosofía e honoris causa polos seus traballos filosóficos e literarios.
Vida persoal
Irmán de Selva, Antonio e Marynés Casal Muñoz, que tamén se dedicaron a literatura.
Botelo
Étimo e denominacións
O nome debe provir dun latín vulgar *bottellu(s), usado en lugar do clásico botulus 'tripa'. A dobre dental -tt- pode deberse a unha influencia ou cruzamento con outra palabra latina buttis 'odre', pois, certamente, algúns destes embutidos lembran un odre ou pelello. De feito en Asturias aínda se usa botiellu, butiellu con valor de 'estómago', recollendo Braulio Vigón (1896), en Colunga, a frase: Llevar más el güeyu qu'el botiellu, co significado de servirse máis viandas das que se poden comer.
Dese étimo proceden boa parte das variantes con que se coñece. Así butelo no Lugo nororiental (Pereiramá, Navia de Suarna, A Proba de Burón, A Fonsagrada) e nos Ancares de León, así como no portugués de Tras-os-Montes (grafado ás veces butêlo); botelo emprégase no Bierzo de fala galega, Valdeorras, O Bolo, A Gudiña, A Mezquita e terra de Verín, e na comarca zamorana de Seabra, mais tamén en Tras-os-Montes, onde alterna con butelo. En comarcas de fala astur-leonesa as variantes van de botellu a butiellu e de xeito castelanizante botillo, que é a forma usada en español.
Fóra desta zona, o italiano budello que designa un tipo de salchicha, ten a súa orixe nun latín vulgar botellu(s), paralela ao mencionado *bottellus, e con igual cambio de sufixo procedente do mesmo latín botulus. Ademais, o francés boudin, que é un tipo de chourizo ou morcilla, ten tamén en orixe a mesma raíz.
Outras denominacións son, sen dúbida, de orixe festiva. Así, en La Cepeda, comarca sita ao nordeste do Bierzo, a denominación alternativa lloscu, é variante doutra berciana e asturiana, choscu, que sen dúbida é paralela do galego-portugués chosco 'torto, vesgo', que na forma Pedro Chosco alude ao sono (a comida forte fai dormir), e tamén ao demo, quizás porque se considerase o perigo da súa comida en exceso, "que podería levar ao inferno"; ou ben, porque estaba prohibido en coresma etc. A este respecto cabe lembrar que embutidos similares son designadas, en galego, como pedro pérez, nome do individuo común e da tripa delgada.
No Portugal trasmontano a forma palaio e variante de paio, é dicir o nome persoal Paio ou ben, en forma máis conservadora, Pelaio. Ambos eran nomes correntes na Idade Media, e designaban un home calquera, do mesmo xeito que Pedro. Paiolo en galego designa a tripa cega e un tipo de chourizo de inferior calidade. En Valdeorras a tripa cega é denominada pegureiro, así como o embutido que a utiliza; como é sabido pegureiro é 'pastor' (do latín pecorariu).
Sen dúbida, en todas estas denominacións subxace a idea de que era un embutido de inferior calidade, talvez porque, como sucede nalgunhas variedades, chegáronse a utilizar para o recheo carnes inferiores como pedazos de coiro ou boches e outras vísceras do porco, que se corrompen con maior facilidade, co conseguinte mal sabor e perigo. Porén na actualidade téndese a unha mellor selección e cuidado na elaboración, que están a prestixiar este produto, xa en boa parte de preparación industrial.
Zona nororiental de Lugo
Nesta zona lucense o butelo tradicional faise con costela e carne de porco, todo en anacos, aos que se engade allo, sal gordo e pemento doce; todo debe ser mesturado para deixalo igualado durante uns tres días. Embútese no estómago e cólgase para secalo e afúmase con madeira de carballo.
Valdeorras
Utilízase para o botelo, carne con ósos, non necesariamente costela, e outras carnes picadas, cachucha picada, allo, sal e pemento. Pódese engadir algunha herba aromática, p. ex. ourego, e mesmo viño branco. Debe mesturarse pola man dunha persoa experta para deixalo ben. Embútese no estómago ou na tripa gorda. Cólgase e afúmase. No fondo do val úsanse vidillois, varas de vide, se coincide na época da poda. Se non outras madeiras, p. ex. loureiro. É un dos pratos preferidos para o Entroido. Cómese acompañado de pataca e, sobre todo, repolo cocido.
No Barco de Valdeorras úsase a expresión Do mar o mero, e do Barco o botelo, para ponderar a calidade deste embutido nesa localidade.
Lubián, Sanabria
Na zona sanabresa de fala leonesa denomínase butiellu, e supomos que se prepara analogamente.
Bierzo
175px|miniatura|dereita|Botelo. García Rey, no seu Vocabulario del Bierzo (1934) definiu así botillo: "chourizo gordo, cheo de carne de porco picada e adubada con moito pemento picante ou doce, no cal entran algúns osos picados, e que se fai en todo o Bierzo na época da matanza".
Indicación Xeográfica Protexida
Actualmente o botelo berciano está acollido á categoría de Indicación Xeográfica Protexida como "Botillo del Bierzo", recollida oficialmente en Orde do 15 de novembro de 2000 (BOE 285, de 28.11.2000), así como no Diario Oficial da Comisión Europea, Regulamento 1107 de 9 de novembro de 2001. Esta Orde recolle unha serie de indicacións moi precisas sobre as características que debe posuír este embutido dentro da zona para acollerse á denominación.
Debe ter forma ovalada, correspondendo á tripa cega; un peso entre 500 e 1.600 gramos; con cor externa vermella promiza e vermella intensa ao corte; o enchido principal debe constar de costelas (entre o 60 e o 90% do total), rabo (10 a 20%) e febra, ás que se pode engadir lingua, queixada, paleta e espiñazo (este resto debe ser até un máximo do 20%), todo, por suposto, de porco; entran tamén na composición sal, pemento, allo e outras especias. A carne debe ser fresca; a humidade exterior do 65%, e a relación entre graxa e extracto seco debe ser menor do 48%; mentres a relación entre proteína e extracto seco ha ser maior do 37%.
Vinhais, Tras-os-Montes
O botelo ou butelo de Vinhais, concello do distrito de Braganza, aspira a ser recoñecido como Indicación Xeográfica Protexida, polo que segue tamén unha serie de especificacións regulamentarias, que polo de agora son fornecidas polo Ministerio de Agricultura portugués.
Aínda que a zona de crianza do porco, que debe ser da raza Bíssara, é máis ampla, só nuns cantos concellos está autorizada a elaboración do butelo denominado de Vinhais, e son: Alfândega da Fé, Braganza, Carrazeda de Ansiães, Freixo de Espada à Cinta, Macedo de Cavaleiros, Mogadouro, Miranda do Douro, Mirandela, Torre de Moncorvo, Vila Flor, Vimioso e Vinhais, todos pertencentes ao distrito de Braganza.
O enchido consta de ósos e cartilaxes das costelas e mais do espiñazo do porco, usándose como condimentos o sal, o allo, o loureiro e, por veces, viño branco ou tinto da rexión. Como invólucro, poden ser usados a tripa, o estómago ou mesmo a vexiga. Debe ser afumado. O seu aspecto acostuma ser arredondado, de cor entre vermella e acastañada, debendo notarse a composición ósea ao exterior. O peso pode oscilar entre 1 e 2 kg.
Festas gastronómicas
Este embutido é obxecto dalgunhas celebracións gastronómicas:
Aegean Airlines
Aegean Airlines SA (en grego: Αεροπορία Αιγαίου Α.Ε.) é a aeroliña grega máis grande en número de pasaxeiros transportados, en destinos e en tamaño de frota. É membro de Star Alliance dende xuño de 2010 e realiza voos regulares e chárter dende Atenas e Tesalónica a outros grandes destinos gregos, ademais de varios europeos. O seu principal centro de operacións é o aeroporto internacional de Atenas, cun centro secundario no aeroporto internacional de Tesalónica. Tamén usa outros seis aeroportos gregos como bases estacionais durante o verán. As súas oficinas principais atópanse en Kifisia, un suburbio de Atenas.
O 21 de outubro de 2012 Aegean Airlines anunciou que chegara a un acordo para mercar Olympic Air, e a compra foi aprobada pola Comision Europea un ano despois, o 9 de outubro de 2013. Ámbalas dúas aeroliñas continúan operando baixo marcas distintas. Ademais, Aegean Airlines participou nas fases finais da licitación para a privatización de Cyprus Airways, a aeroliña nacional de Chipre. Tras a bancarrota de Cyprus Airways, Aegean Airways estableceu un centro de conexión no aeroporto de Larnaca, iniciando así voos regulares dende e cara a illa e enchendo o oco deixado polo peche da compañía chipriota.
Músculo diafragma
O diafragma é un músculo que separa o tórax do abdome.
Insercións e estrutura
O diafragma únese a varias estruturas, para formar un músculo extenso con forma de paraugas. Na parte central ancórase na columna vertebral, por medio de dous grupos musculares: un central, constituído por dous piares, que se insiren na parte anterior e lateral das vértebras lumbares, ata a terceira vértebra na dereita e ata a segunda na esquerda. O grupo periférico está constituído por tres ligamentos: os ligamentos lateral e interno, que cruzan por diante dos músculos abdominais e se insiren na apófise transversa da primeira vértebra lumbar e na 12ª costela respectivamente; e o ligamento medio, que cruza por diante da aorta e se continúa a través dos piares.
Na parte máis posterior, o diafragma descende máis que por diante, relacionándose nesta área coas vísceras abdominais.
Función
A separación do tórax e abdome non é unicamente estrutural, senón que tamén é funcional. Separa as presións negativas do tórax (precisas para realizar os movementos respiratorios) das presións positivas abdominais.
Patoloxía
É relativamente frecuente a rotura muscular traumática, xa sexa nun accidente ou ferida intencional. Nalgúns casos existe un defecto conxénito no músculo, que impide separar correctamente as estruturas torácicas das abdominais. Nos casos de aperturas do diafragma, pódese introducir unha asa intestinal no tórax. Nalgunhas patoloxías de tipo respiratorio, de tipo EPOC, o diafragma áchase aplanado.
Innervación
O diafragma está innervado polo nervio frénico, que é unha rama terminal do plexo cervical. A sección do nervio produce a inmobilización do músculo.
Irrigación
Procede de varios vasos: arteria pericardio-frénica, arteria músculo-frénica e outros troncos reducidos.
Galería de imaxes de Escuadro, Silleda
San Salvador de Escuadro é unha parroquia que se localiza no concello de Silleda.
Kathrin Jansen
Investigación e carreira
Jansen estaba fascinada polo desenvolvemento de novos produtos farmacéuticos e quería regresar a Europa, polo que se mudou a Xenebra para unirse ao Instituto Glaxo de Bioloxía Molecular. No Instituto Glaxo de Bioloxía Molecular, Jansen animou aos inmunólogos a crear un novo receptor para a inmunoglobulina E. Realizou prácticas no laboratorio de David Bishop na Universidade de Oxford, onde estudou a xenética de células de insectos utilizando a familia de virus baculoviridae.
En 1992, Jansen regresou aos Estados Unidos, onde se uniu á división de vacinas de Merck & Co. Interesouse en producir vacinas e comezou a traballar en relación á infección polo virus do papiloma humano. Pouco despois, Jian Zhou e Ian Frazer comezaron a traballar na vacina contra o virus do papiloma humano, expondo que as proteínas de partículas similares ao virus da infección polo virus do papiloma humano poderían auto ensamblarse en algo que podería utilizarse como vacina. Jansen propuxo que a vacina se elaborase con fermento, un substrato que Merck & Co. utilizara anteriormente para a vacina contra a hepatite B. Requiríronse varias innovacións para garantir que o fermento non degradase as partículas similares aos virus evitando a súa agregación Jansen logrou convencer a Edward Scolnick de que valía a pena traballar na vacina experimental e comezou a facer os ensaios. Jansen traballou con Laura Koutsky na Universidade de Washington na dirección de determinados estudos de historia natural que orientaron os ensaios clínicos de fase 2. En 2002 demostrouse que a vacina era efectiva ao 100%, e Jansen abandonou Merck & Co. sabendo que a vacinación sería un éxito.
Incorporouse a VaxGen en 2004, onde foi nomeada directora científica. En 2006, Jansen abandonou VaxGen para unirse a Wyeth Pharmaceuticals en 2006, onde foi responsable do descubrimento de varias vacinas. Aquí desenvolveu a vacina conxugada do neumococo (Prevnar-13). En 2010, Jansen foi nomeada profesora adxunta da Universidade de Pensilvania.
A Jansen preocúpalle o aumento da controversia sobre as vacinas. Nunha conferencia en Pfizer en 2019, dixo: “Non sei que motiva a unha persoa a ignorar os feitos científicos. Como científicos, é a nosa obrigación rectificar a información errónea e proporcionar feitos sobre aquilo que sabemos e aquilo que non sabemos”.
Recoñecementos
A revista Nature recoñeceuna como unha das 10 persoas máis relevantes da ciencia no ano 2020 por crear unha vacina clínicamente exitosa nun récord de tan só 210 días.
ADN xirase
miniatura|dereita|Acción da xirase. Obsérvese a fibra que está por riba nos cruces antes e despois da acción da xirase. A ADN xirase (ou DNA xirase ou ADN topoisomerase II), ás veces denominada simplemente xirase, é un encima que alivia a tensión xerada no ADN cano o ADN bicatenario está sendo desenrolado por unha helicase. Isto causa un superenrolamento negativo no ADN. A ADN xirase pertence a un tipo de encimas chamados topoisomerases que provocan cambios na topoloxía do ADN. A ADN xirase bacteriana é a diana de moitos antibióticos, como o ácido nalidíxico, a novobiocina, e a ciprofloxacina. Superenrola negativamene (ou relaxa superenrolamentos positivos) no ADN ao formar un bucle no molde para formar un cruzamento, despois corta unha das dobre hélices e pasa a outra a través dela antes de liberar a rotura, cambiando o índice de ligazón por dous en cada paso encimático. O índice de ligazón ou número de enlace (linking number) é un parámetro do superenrolamento que especifica o número de veces que dúas febras dun círculo de ADN bicatenario están interenroladas. Este proceso ocorre en bacterias, cuxo ADN circular é cortado pola ADN xirase e os dous extremos resultantes son despois retorcidos un sobre o outro e forman o superenrolamento. Unha xirase atopouse tamén no apicoplasto do parasito da malaria Plasmodium falciparum, un eucariota unicelular.
A característica capacidade da xirase de introducir superenrolamentos negativos no ADN é o que permite que o ADN bacteriano teña superenrolamentos negativos libres. A habilidade da xirase de relaxar os superenrolamentos positivos entra en xogo durante a replicación do ADN e na transcrición procariótica. A natureza dextroxira da dobre hélice do ADN causa superenrolamentos positivos que se acumulan por diante dun encima que se transloca, que no caso da replicación do ADN, é unha ADN polimerase. A capacidade da xirase (e da topoisomerase IV) de relaxar superenrolamentos positivos permite que a tensión da superhélice por diante da polimerase se libere para que a replicación poida continuar.
A ADN xirase foi descuberta en 1976 por Gellert e colaboradores cando estaban estudando os factores necesarios para a integración do bacteriófago X en Escherichia coli.
Modelo mecanoquímico da actividade da xirase
Un estudo da molécula caracterizou a actividade da xirase como unha función da tensión do ADN (forza aplicada) e do ATP, e propuxo un modelo mecanoquímico. Ao unirse ao ADN (o estado "xirase-ADN"), hai unha competición entre o enroscamento e a disociación do ADN, no que o incremento da tensión do ADN incrementa a probailidade de disociación. Despois do enroscamento e hidrólise do ATP, introdúcense dous enrolamentos negativos no molde, o que dá a oportunidade de que se produzan máis enrolamentos e superenrolamentos. O número de xiros de superhélice introducidos nun ADN circular inicialmente relaxado calculouse que é aproximadamente igual ao número de moléculas de ATP hidrolizadas pola xirase. Por tanto, suxeriuse que se hidrolizan pola xirase dúas moléculas de ATP por ciclo de reacción, o que leva a introducir unha diferenza de ligazón de -2.
Inhibición por antibióticos
A xirase está presente nos procariotas e nalgúns eucariotas, pero estes encimas non son totalmente similares en estrutura ou secuencia, e teñen diferentes afinidades por distintas moléculas. Isto fai que a xirase sexa unha boa diana para antibióticos. Sábese que dúas clases de antibióticos poden inhibir a xirase, que son:
A ADN xirase ten dúas subunidades, que á súa vez constan doutras dúas subunidades cada unha, é dicir, dúas subunidades A e dúas B. As subunidaes A e B únense xuntas ao ADN, hidrolizan o ATP, e introducen os superenrolamentos negativos. A subunidade A leva a cabo o corte no ADN, e a subunidade B introduce os superenrolamentos negativos, e despois a subunidade A volve a unir as febras cortadas. As fluoroquinolonas únense á subunidade A e interfiren coas súa función de cortar e volver a unir as febras.
A subunidade A é inactivada selectivamente por antibióticos como os ácidos nalidíxico e oxolínico. A subunidade B é inactivada selectivamente por antibióticos como a coumermicina A1 e a novobiocina. A inhibición de ambas as subunidades bloquea a actividade de superenrolamento.
Pinilla de los Barruecos
Pinilla de los Barruecos é un concello español da provincia de Burgos (Castela e León). A súa poboación é de 126 habitantes (INE 2012).
A Rochela, Palmeira, Ribeira
A Rochela é un lugar da parroquia de Palmeira no concello coruñés de Ribeira, na comarca da Barbanza.
Porto do Barco, O Castro, Begonte
Porto do Barco é un lugar da parroquia do Castro no concello lugués de Begonte na comarca da Terra Chá.
Gran Nicobar
Gran Nicobar (Punjabi: ਵੱਡਾ ਨਿੱਕੋਬਾਰ, Nicobarese: ਟੋਕਿਏਂਗ ਲੌਂਗ, Tokieong Long) é a máis austral e máis grande das Nicobar da India, ao norte de Sumatra.
Xeografía
A illa de Sumatra atópase a 180 km ao sur de Gran Nicobar. A illa ten unha superficie de 1.045 km² pero está escasamente habitada, cunha poboación de 8.067 habitantes, en gran parte cuberta pola selva tropical e coñecida pola súa diversa vida silvestre.
Demografía
A illa é o fogar da Gran Reserva da Biosfera de Nicobar, o punto máis austral da India e da Estación Aérea Naval, preto de Campbell Bay, Gran Nicobar Campbell Bay baixo os servizos conxuntos do Comando de Andaman e Nicobar (ANC) da Forzas Armadas Indias. É a base aérea máis meridional das Forzas Armadas da India.
A illa é o fogar do pobo Shompen.
Topografía
A illa ten varios ríos, incluíndo o Alexandra, Amrit Kaur, Dogmar e Galathea. Practicamente todos os ríos flúen en dirección sur ou suroeste, o cal é indicativo da pendente xeral do terreo a través da illa. Hai outeiros ao longo da illa. O Monte Thullier, ten a maior elevación de Nicobar, a 642 m sobre o nivel do mar.
Fauna
A maior parte da illa declarouse como Gran Reserva da Biosfera de Nicobar, o fogar de moitas especies únicas e endémicas de plantas e animais.
Transporte
Hai unha pista de aterraxe de 915 m na baía de Campbell/Tenlaa na costa do leste.
Carracedo, A Peroxa
Santiago de Carracedo é unha das parroquias máis grandes do concello ourensán da Peroxa. Segundo o INE en 2008 tiña 206 habitantes (91 homes e 115 mulleres), distribuídos en 19 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 2000 cando tiña 275 habitantes.
Festas
En xullo de 2008 celebrouse o primeiro festival Amparock, con catro grupos de rock, un dos Peares, un de Coles, e dous de Ourense.
O campo do Amparo, é unha carballeira que dispón de mesas e bancos de pedra, fonte, baños, e grella.
Fotónica
A fotónica é a ciencia da xeración, o control e a detección de fotóns, maiormente no espectro visible e infravermello próximo, pero que tamén se estende a outras porcións do espectro que abranguen o ultravioleta (lonxitudes de onda de 0,2 - 0,35 µm), infravermello de onda longa (8 - 12 µm) e infravermello afastado (75 - 150 µm), onde actualmente se están a desenvolver de xeito activo o láser de fervenza cuántica. A fotónica xorde como resultado dos primeiros semicondutores emisores de luz inventados a principios de 1960 en General Electric, MIT Lincoln Laboratory, IBM, e RCA, e feitos factibles na práctica por Zhores Alferov e Dmitri Z. Garbuzov, e colaboradores que traballaban no Ioffe Physico-Technical Institute, e case simultaneamente por Izuo Hayashi e Mort Panish, que traballaban nos Bell Telephone Laboratories.
Do mesmo xeito que as aplicacións da electrónica se ampliaron de maneira contundente desde que se inventou o primeiro transistor en 1948, seguen a aparecer novas aplicacións particulares da fotónica. As que se consideran aplicacións consolidadas e economicamente importantes dos dispositivos fotónicos de semiconductores abranguen: almacenamento óptico de datos, telecomunicacións por fibra óptica, impresión láser (baseada na xerografía), visualizadores e bombeo óptico en láseres de alta potencia. As aplicacións potenciais da fotónica son virtualmente ilimitadas e abranguen a síntese química, o diagnóstico médico, a comunicación de datos on-chip, a defensa con armas láser e a obtención de enerxía mediante fusión, entre outras aplicacións interesantes.
Salò o le 120 giornate di Sodoma
Sinopse
A historia céntrase en catro ricos e libertinos fascistas despois da caída da Italia de Benito Mussolini en xullo de 1943. Os libertinos secuestran dezaoito rapaces e sométenos a catro meses de extrema violencia, sadismo e tortura sexual e mental. O filme explora os temas da corrupción política, do abuso do poder, do sadismo, da perversión, da sexualidade e do fascismo.
Versións
Existen varias versións do filme. Nun comezo duraba 145 minutos, pero o propio Pasolini eliminou 25 minutos para axudar a manter o ritmo. A versión máis extensa dispoñible é o DVD vendido polo British Film Institute, que inclúe unha breve escena non incluída noutras copias: durante a primeira cerimonia de vodas, un dos mestres cita un poema de Gottfried Benn.
Os dereitos para distribuír o filme na maior parte do mundo están en mans de Metro-Goldwyn-Mayer.
Ciclópodos
A dos ciclópodos (Cyclopoida) é unha orde de pequenos crustáceos da subclase dos copépodos. Como moitos outros copépodos, os membros de Cyclopoida son pequenos animais planctónicos que viven tanto no mar como en auga doce. De movementos rápidos, o seu desenvolvemento larvario é metamórfico, e o embrión lévano nun ou dous sacos unidos ao primeiro somito.
Distínguense doutros copépodos por teren a primeira amtena máis curta que a lonxitude da cabeza e o tórax e unha segunda antena unirrámea. A articulación principal esténdese entre o cuarto e o quinto segmento do corpo.
Os ciclópodos divídense nas seguintes familias:
Floresta, Buenos Aires
Floresta é un barrio situado ao oeste da cidade de Bos Aires, capital da Arxentina.
Localización
As ordenanzas municipais nº 23.698 do 11 de xuño de 1968 e 26.607 do 4 de maio de 1972 estableceron os límites precisos de todos os barrios da Cidade de Bos Aires. Así, Floresta esténdese entre as rúas Juan Agustín García, Joaquín V. González, Av. Gaona, Cuenca, Portela, Av. Directorio, Mariano Acosta e Av. Segurola. Limita cos barrios veciños de Monte Castro, ao norte, Vila Santa Rita, ao nordeste, Flores, ao leste, Parque Avellaneda, ao suroeste, e Vélez Sársfield, ao oeste. Está situado na Comuna 10.
Información
Cada 29 de agosto conmemórase a chegada en 1857 da locomotora La Porteña ao lugar denominado deste xeito.
Este barrio é recoñecido polo número de emigrantes galegos que se estableceron nesta zona da cidade desde principios do século XX. Precisamente, a rúa Galicia termina aquí.
Illa Madre de Dios
A illa Madre de Dios está situada no océano Pacífico na rexión austral de Chile, ao sur do golfo de Penas. Forma parte do arquipélago Madre de Dios. Ten unha superficie de 1042´9 km², que a converten na 15ª maior illa de Chile.
Desde hai aproximadamente 6000 anos as súas costas foron habitadas polo pobo kawésqar. A comezos do século XXI este pobo fora practicamente extinguido pola acción do home branco.
Historia
A contar de 1520, co descubrimento do estreito de Magallanes, poucas rexións foron tan exploradas como a das canles patagónicas. Nas cartas antigas a rexión da Patagonia, entre os paralelos 48° e 50° Sur, aparecía ocupada case exclusivamente por unha grande illa denominada 'Campana' separada do continente pola 'canle da nación Calén', nación que se supuxo existiu ata o século XVIII entre os paralelos 48° e 49° de latitude sur.
Desde mediados do século XX esas canles son percorridas con seguridade por grandes naves de todas as nacións, grazas aos numerosos recoñecementos e traballos hidrográficos efectuados nesas perigosas costas.
Por máis de 6.000 anos estas canles e as súas costas foron percorridas polos kawésqar, indíxenas, nómades canoeiros. Hai dúas hipótese sobre a súa chegada aos lugares de poboamento. Unha, que procedían do norte seguindo a ruta das canles chilotes e que atravesaron cara ao sur cruzando o istmo de Ofqui. A outra é que procedían desde o sur e que a través dun proceso de colonización e transformación de poboacións cazadoras terrestres, procedentes da Patagonia Oriental, poboaron as illas do estreito de Magallanes e subiron polas canles patagónicas ata o golfo de Penas. A comezos do século XXI este pobo fora practicamente aniquilado pola acción do home branco.
Aspecto das costas
Son unha sucesión de terras altas e barrancosas con numerosos cumes e promontorios moi parecidos entre elas. Os seus cabos e puntas terminan en forma abrupta. O anterior, unido ao silencio e soidade da contorna fan destas illas e canles unha das rexións máis belas do planeta.
As costas son cantíls e as súas canles, en xeral son limpas e abertas, onde hai escollos estes están invariablemente marcados por sargazos. As súas costas están crebadas e recortadas por profundos seos e esteiros, dentro dos cales fórmanse fondeadoiros de urxencia, só na costa oriental hai fondeadoiros recomendables.
Xeoloxía
Todo o arquipélago patagónico data da época terciaria; é produto da mesma causa xeolóxica que fixo aparecer primeiro o cordal da Costa e logo a dos Andes. Na idade glacial, tomou o seu aspecto actual sendo a continuación cara ao sur d cordal da Costa.
É de orixe ígneo pola clase de rocha que o constitúe e polo seu relevo áspero e irregular, característico das cadeas de erupción.
Está surcada por un gran golfo na súa costa oriental, chamado seo Barros Luco, lugar onde chegan embarcacións que tras un día de navegación desde Puerto Natales alcanzan a illa. É azoutada por ventos que alcanzan os 200 km/h, e presenta precipitacións duns 8.000 mm anuais. O territorio da illa é de calcaria, bastante escarpado, e nel formáronse numerosas covas produto da acción erosiva das mareas e o vento. A cavidade máis profunda chega a 370 metros, a máis profunda descuberta en Chile. A illa está cuberta de bosque nativo, con especies típicas da zona austral do país, como lengas e canelos.
Unha expedición científica achou na illa en 2006 unha cincuentena de pinturas rupestres realizadas pola cultura kawésqar, na cova chamada «Cova do Pacífico». En xaneiro de 2008, unha expedición franco-chilena composta de espeleólogos, xeólogos, arqueólogos e paleontólogos, viaxou á zona para investigar durante dous meses os vestixios do pobo kawésqar nas covas da illa e o cambio climático.
Clima
A rexión é afectada continuamente por ventos do oeste e polo paso frecuente de sistemas frontais. Estes sistemas frontais xéranse na latitude 60° S, zona na que conflúen masas de aire subtropical e masas de aire polar creando un cinto de baixas presións que forma os sistemas frontais.
Programación linear
A programación linear é o campo da optimización matemática dedicado a maximizar ou minimizar (optimizar) unha función linear, denominada función obxectivo, de tal xeito que as variables desa función estean suxeitas a unha serie de restricións expresadas mediante un sistema de inecuacións tamén lineares. Os métodos máis empregados para resolver problemas de programación linear son algoritmos de pivote, en particular os algoritmos simplex.
Illa Madre de Dios
Clima
Esta área ten un clima que se coñece como 'tépedo frío chuviosos' que se estende desde a parte sur da Rexión de Los Lagos ata o estreito de Magallanes. Aquí rexístranse as máximas cantidades de precipitacións, en illa Guarello alcanzáronse ata 9.000 mm anuais.
A nubosidade atmosférica é alta, os días despexados son escasos. A amplitude térmica é reducida, a oscilación anual é de aproximadamente 4 °C cunha temperatura media de 9 °C. Chove durante todo o ano sendo máis chuvioso cara ao outono.
Programación linear
Historia da programación linear
Os fundadores da técnica son George Dantzig, que publicou o algoritmo simplex, en 1947, John von Neumann, que desenvolveu a teoría da dualidade no mesmo ano, e Leonid Kantoróvich, un matemático de orixe rusa, que emprega técnicas similares na economía antes de Dantzig e gañou o Premio Nobel de Economía en 1975. En 1979, outro matemático ruso, Leonid Khachiyan, deseñou o chamado algoritmo do elipsoide, a través do que demostrou que o problema da programación linear é resoluble de xeito eficiente, é dicir, en tempo polinomial. Máis tarde, en 1984, Narendra Karmarkar introduce un novo método do punto interior para resolver problemas de programación linear, o que constituiría un enorme avance nos principios teóricos e prácticos na área.
O exemplo orixinal de Dantzig da busca da mellor asignación de 70 persoas a 70 postos de traballo é un exemplo da utilidade da programación linear. A potencia de computación necesaria para examinar todas as permutacións para seleccionar a mellor asignación é inmensa (factorial de 70, 70!) ; o número de posibles configuracións excede ao número de partículas no universo. Non obstante, leva só un momento atopar a solución óptima mediante a formulación do problema como unha programación linear e a aplicación do algoritmo simplex. A teoría da programación linear reduce drasticamente o número de posibles solucións factibles que deben ser revisadas.
Variables
As variables son números reais maiores ou iguais a cero. X_i\geq 0
Illa Madre de Dios
Fondeadoiros e surgideiros
Sobre a costa NW da illa atópase puerto Henry, só recomendable para buques pequenos e con bo tempo. O seo Barros Luco é un brazo de mar que se interna na costa occidental da illa por unhas 22´5 km. e no que se atopan dous excelentes fondeadoiros, puerto Errázuriz e puerto Pinto e varias caletas, este seo é moi visitado polos loberos.
Programación linear
Variables
No caso de que se requira que o valor resultante das variables sexa un número enteiro, o procedemento de resolución denomínase programación enteira.
Illa Madre de Dios
Fondeadoiros e surgideiros
Pola súa costa oriental cara á canle Concepción atópanse baía Tom e o esteiro Henderson onde existen varios fondeadoiros. Máis ao sur do seo anterior atópase puerto Señoret.
Faros e Balizas
Ao oeste de puerto Henry atópase o faro automático Tudor.
Programación linear
Restricións
Tipo 2:
Tipo 3:
Onde: En xeral non hai restricións en canto aos valores de N e M. Pode ser N = M; N > M; ou N < M.
Non obstante se as restricións do Tipo 1 son N, o problema pode ser determinado, e pode non ter sentido unha optimización.
Os tres tipos de restricións poden darse simultaneamente no mesmo problema.
Función Obxectivo
A función obxectivo pode ser:
ou
Onde:
Programación enteira
Nalgúns casos requírese que a solución óptima se compoña de valores enteiros para algunhas das variables. A resolución deste problema se obtense analizando as posibles alternativas de valores enteiros desas variables nunha veciñanza arredor da solución obtida considerando as variables reais.
Moitas veces a solución do programa linear truncado esta lonxe de ser o óptimo enteiro, polo que se fai necesario empregar algún algoritmo para conseguir esta solución de forma exacta. O máis famoso é o método de ramificar e limitar (en inglés, Branch and Bound). Este método parte da adición de novas restricións para cada variable de decisión (limitar) que ao ser avaliada independentemente (ramificar) leva ao óptimo enteiro.
Aplicacións
A programación linear constitúe un importante campo da optimización por varias razóns, moitos problemas prácticos da investigación de operacións poden formularse como problemas de programación linear. Algúns casos especiais de programación linear, tales como os problemas de fluxo de redes e problemas de fluxo de mercancías que se consideraron no desenvolvemento das matemáticas o suficientemente importantes como para xerar por eles mesmos moita investigación sobre algoritmos especializados na súa solución. Unha serie de algoritmos deseñados para resolver outros tipos de problemas de optimización constitúen casos particulares da máis ampla técnica da programación linear. Historicamente, as ideas de programación linear inspiraron moitos dos conceptos centrais da teoría de optimización como a dualidade, a descomposición e a importancia da convexidade e as súas xeneralizacións. Do mesmo xeito, a programación linear é moi empregada na microeconomía e na administración de empresas, para aumentar ao máximo os ingresos ou para reducir ao mínimo os custos dun sistema de produción. Algúns exemplos son a mestura de alimentos, a xestión de inventarios, a carteira e a xestión das finanzas, a asignación de recursos humanos e recursos de máquinas, a planificación de campañas de publicidade etc.
Outros son:
Exemplo
Este é un caso curioso, con só 6 variables (un caso real de problema de transporte pode ter facilmente máis de 1000 variables) no que se aprecia a utilidade deste procedemento de cálculo.
Existen tres minas de carbón coa seguinte produción diaria:
Na zona hai dúas centrais termoeléctricas que consomen:
Os custos de mercado de transporte por tonelada son: Se se preguntase aos habitantes da zona como organizar o transporte, talvez a maioría opinaría que debe aproveitarse o prezo ofrecido polo transportista que vai de "a" a "d", porque é máis conveniente cós outros, debido a que é o de prezo máis baixo.
Non obstante, formulando o problema para ser resolto mediante a programación linear téñense as seguintes ecuacións: