Mulleres_nas_Matemáticas
As Astrónomas
alt=Alegoría de la Astronomía, Urania.Círculo de Jacques Bellange -|esquerda|miniatura|Urania, Alegoría de la Astronomía,|285x285pxComo xa ocorría no século anterior, unha das áreas da matemática cunha importante presenza de mulleres foi a Astronomía. Nesta época, moitas mulleres dedicaban as súas noites a contemplar o firmamento, cual fillas de Urania -musa da astronomía na mitoloxía grega-. O feito de que esta ciencia estivera relacionada con oficios artesáns, que se desenvolvían dende o fogar, probablemente tivo moito que ver para que neste século houbera unha impresionante constelación de astrónomas que traballaron nos observatorios, que eran naquel tempo negocios familiares. Maria Kirch (1670-1720) descubriu o cometa de 1702, aínda que non se lle dou o seu nome nin recibiu recoñecemento por iso. Despois da morte do seu marido, en 1710, preparou a seu fillo, de dezaseis anos para que fose o seu asistente. Catro anos máis tarde, en 1714, foi o seu fillo Christfried, de 20 anos, o elixido como director do Observatorio de Berlín, converténdose a súa nai e as súas irmás nas súas asistentes. As contribucións máis importantes de Maria Kirch á astronomía foron as súas observacións da aurora polar, os seus escritos sobre a conxunción do Sol con Saturno e Venus, e sobre a conxunción de Xúpiter e Saturno. Ela sempre tivo claro que o trato desconsiderado que recibiu da Academia foi debido ao seu xénero; o que anos máis tarde se ratificou ao saír á luz os agres debates que houbo no seo da mesma, nos que se recoñecían os seus méritos, pero nos que se decidiu botala para non sentar un precedente pernicioso; dando por sentado que a institución veríase danada se tiña no seu seo a unha muller. Esta foi unha das primeiras "conxuras dos necios" que houbo nas recentemente creadas institucións científicas. Por contra, o seu amigo Leibniz non tivo ningún problema en recoñecer os seus méritos presentándoa á corte de Prusia, de onde non tardou en recibir unha invitación para traballar na súa corte. Con todo os mediocres atrevéronse a dicir que a presenza dunha muller desprestixiaba a academia; cando eran eles os que a mancillaban coa súa mediocridade. alt=Caroline Herschel. Retrato de 1829|miniatura|[[Caroline Lucretia Herschel|Caroline Herschel]] Pero se houbo nesta época unha estrela que resplandeceu sobre todas as demais, esa foi Caroline Herschel (1750-1848), tamén coñecida como "a cenicienta de Hannover" polo papel á que foi destinada na familia -debido aos problemas de saúde que tivo na súa infancia: variola aos tres aos, que lle deixou a cara marcada, e o tifo aos dez, que por pouco acaba coa súa vida e que detivo o seu crecemento, deixándoa cunha estatura de 1.20 m-. O seu irmán William -12 anos maior ca ela- que a levou con el cando se foi traballar a Inglaterra, xunto coa súa extraordinaria intelixencia, e as súas dotes musicais, permitíronlle brillar primeiro como soprano e máis tarde -cando seu irmán decidiu alt=Nicole-Reine Lepaute|esquerda|miniatura|[[Nicole-Reine Lepaute|259x259px]] dedicarse profesionalmente á astronomía- como astrónoma. Xa como axudante de seu irmán comezou a ser coñecida. A partir do descubrimento do cometa de 1786, foi recoñecida pola Royal Astronomical Society. e polo rei Xurxo, cunha asignación de 50 libras anuais (cantidade considerable para a época) polo seu traballo como asistente do seu irmán. A fama dos Herschel estendeuse por toda Europa, tanto pola precisión das súas observacións astronómicas como polos telescopios creados por eles, que permitían explorar rexións celestes moito maiores ao ter moita menos distancia focal. Eses telescopios, ideais para varrer o ceo e detectar cometas, foron tamén coñecidos como os "varredores de cometas". Ambos irmáns crearon un gran equipo: el aportaba a intuición e a ambición de saber, e ela unha inmensa capacidade de traballo e de disciplina, ambas necesarias para recompilar os resultados das observacións nocturnas, realizar os cálculos e preparalos para a súa publicación. O ter sobrevivido 25 anos a seu irmán, e continuar facendo, xa en solitario, os mesmos traballos que antes realizaban conxuntamente, a fixo máis coñecida e recoñecida nos ámbitos científicos do momento, conseguindo distincións tanto en Inglaterra como en Prusia, a onde regresou os últimos anos da súa vida que, a pesar da súa fráxil saúde, se prolongou ata os 98 anos.