cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Sisnando Davídiz
Formación da diocese de Coímbra
A aparición dun segundo centro eclesiástico en Coímbra parece ser resultado da operación das forzas locais máis que da iniciativa de Sisnando, como suxire un documento interpolado do 13 de abril de 1086. Segundo un diploma de 1086, cando Paterno, bispo mozárabe de Tortosa, chegou a Fernando I en Santiago de Compostela en 1064 nunha misión de Al-Muqtádir de Zaragoza, foi abordado por Sisnando, quen lle ofreceu a sé de Coímbra.
Entre 1076 e 1080, mentres estaba en Zaragoza, Sisnando dise que finalmente convenceu a Paterno para que viñese ao oeste e ocupase a sé de Coímbra. Pero o documento do 1 de marzo de 1088 sobre o que se fai esta afirmación non é de fiar e é falsa a idea de que o rei enviou a Sisnando a Zaragoza só con tal fin de recrutar un bispo. Paterno foi bispo de Coímbra xa o 20 de novembro de 1078. Menciónase por última vez como bispo o 1 de marzo de 1088 e nunca aparece como asinante dun documento real.
Ao parecer, parte da axenda real do Concilio de Husillos de 1088 foi a mellora do control real sobre Coímbra e os seus arredores. O único documento conservado do concilio foi confirmado por un Martín, bispo electo de Coímbra. Máis tarde, nese mesmo ano, un documento privado de Coímbra cítao, aínda que aínda como bispo electo. Pierre David identificouno como prior do capítulo catedralicio de Coimbra e como protexido de Sisnando, quen se opuxo á substitución do rito mozárabe (tamén coñecido como rito visigodo ou hispánico) polo rito romano. Pero se Sisnando o propuxera e Afonso o aceptara é difícil entender por que nunca foi consagrado. Esta escura disputa continuou xa que no ano seguinte (1089) aparece un Xián como bispo e en 1091 un Xoán, probablemente sexan a mesma persoa. Nun documento de 1091 o bispo recibiu permiso para peregrinar á Terra Santa. miniatura|A [[Catedral Vella de Coímbra, de estilo claramente mozárabe, da época de Sisnando, que está enterrado alí.]] Afonso VI parece ter perdido a paciencia co estado dos asuntos diocesanos en Coímbra e conseguiu que se elixise un novo bispo na Pascua de 1091. O novo bispo, Cresconio, era o antigo abade de San Bartolomeu de Rebordáns, esencialmente escollido polo rei. Foi consagrado polo arcebispo de Toledo coa axuda dos bispos de Tui e Ourense. A participación destes últimos, así como acontecementos posteriores, suxiren que Cresconio tamén sería aceptado por Raimundo de Borgoña. Pero a consagración e instalación do candidato real en Coímbra tivo que esperar á morte de Sisnando.
Última campaña e morte
O 15 de marzo de 1087 Sisnando ditou un testamento in procinctu con motivo da súa saída para unha campaña con Afonso contra Yusuf ibn Tashfin, o xeneral almorábide. Sisnando morreu o 25 de agosto de 1091, despois de máis de vinte anos de goberno semi-independente en Coímbra. Foi enterrado na Catedral Vella de Coímbra e sucedeuno o seu xenro Martín Moniz de Montemor.
O Condado de Coímbra desapareceu como feudo autónomo en 1093, sendo integrado no Segundo Condado de Portugal no momento da súa restauración en 1095 baixo Henrique de Borgoña.
Diana Morant
Tamén foi deputada na Deputación de Valencia dende xullo de 2015 a maio de 2017.
Primeiros anos e formación
Diana Morant naceu en Gandía no seo dunha familia na que é a maior de dúas irmás. Viviu durante a súa infancia dacabalo entre o barrio gandiense de Corea e a Praia de Gandía, onde pasaba longas tempadas coa súa familia. Estudou Educación Xeral Básica (EXB) no colexio Abat Solà de Gandía e, máis tarde, cursou o Bacharelato Unificado Polivalente (BUP) e o Curso de Orientación Universitaria (COU) no Instituto María Enríquez de Gandía. Estudou Enxeñaría de Telecomunicación na Universidade Politécnica de Valencia, obtendo a titulación en 2007.
Carreira política
En outubro de 2014, Diana Morant presentou a súa candidatura ao proceso de primarias que o PSPV puxo en marcha para elixir os seus candidatos e candidatas a alcaldes e alcaldesas. A súa foi a única candidatura presentada, polo que foi proclamada candidata do PSPV-PSOE á alcaldía de Gandía para as eleccións de maio de 2015.
Nas eleccións municipais de 2015, o PP obtivo 12 edís, o PSPV-PSOE 7, a coalición Més Gandia 5 e Cidadáns 1. Tres semanas despois, o 13 de xuño de 2015, no pleno de investidura, Diana Morant obtivo os apoios dos concelleiros do PSPV-PSOE, Més Gandía e o edil de Cidadáns, logrando así a alcaldía de Gandia pondo final a catro anos de goberno en maioría absoluta do PP.
En xullo de 2015, foi proposta pola comarca da Safor-Valldigna, co aval da dirección nacional do PSPV-PSOE e do seu Secretario Xeral, Ximo Puig, como Deputada Provincial, sendo máis tarde nomeada Deputada delegada de Mancomunidades e Comarcalización no novo goberno provincial presidido por Jorge Rodríguez Gramage. En maio de 2017, dimitiu como deputada para se centrar no seu traballo na alcaldía de Gandía.
Durante a súa actual etapa como alcaldesa, Gandía foi nomeada Capital Cultural Valenciana, sendo esta a primeira vez que a Conselleria d'Educació, Investigació, Cultura i Esport da Generalitat Valenciana outorgaba esta distinción. Unha capitalidade que tivo o seu acto inaugural o 22 de xuño de 2017 na praza Major de Gandia e para a que se programaron todo un feixe de actos repartidos ao longo do catro estacións do ano: primavera de artes plásticas; verán de artes musicais, outono de artes literarias e inverno de artes escénicas e audiovisuais.
Diana Morant Ripoll repetiu como candidata do PSPV-PSOE á alcaldía de Gandía e nas eleccións celebradas o 26 de maio de 2019 a candidatura socialista que lideraba foi a máis votada no municipio. Os resultados foron os seguintes: O 15 de xuño de 2019, Diana Morant Ripoll foi investida alcaldesa de Gandía cunha maioría de 15 votos (11 concelleiros do PSPV máis os 4 de Compromís Més Gandia Unida). En virtude do acordo bautizado como o Pacte del Serpis, a alcaldesa de Gandía dirixiu un goberno de 15 concelleiros, o máis amplo da historia democrática da cidade, conformada polas dúas formacións que votaron a favor seu na investidura.
Ministra
O 10 de xullo de 2021, o presidente do goberno español, Pedro Sánchez, informou do seu nomeamento como Ministra de Ciencia en substitución de Pedro Duque trala remodelación do Goberno que fixo durante ese xullo e que involucrou varios ministros do seu Goberno. Tomou posesión o día 12 de xullo.
Al-Mummia
Al-Mummia (en المومياء) é un filme exipcio de 1969 dirixido por Shadi Abdel Salam. O filme foi escollido como candidato de Exipto para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 43ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
A Barranca, Ferroi, Guntín
A Barranca é un lugar da parroquia de Ferroi no concello lucense de Guntín na comarca de Lugo.
Concello de Borlänge
Borlänge é un municipio sueco (kommun) do condado de Dalarna. A súa capital é Borlänge, que é o núcleo urbano máis grande de Dalarna. No ano 2022 o concello tiña unha poboación de 52 323 habitantes.
A parte sur do concello, que pertence á rexión de Bergslagen, é montañosa, mentres que a parte noroeste está formada por chairas por onde flúe o río Dal. Ata os anos 70 a industria dominaba a economía local, pero a medida que a súa importancia foi disminuíndo sectores como o transporte e o comercio foron facéndose co seu lugar.
A longo prazo a tendencia de poboación é positiva, aínda que durante varios períodos o concello perdeu habitantes. Durante os anos 2010 o concello tivo gobernos alternos, onde o maioritario, o partido socialdemócrata, formou parte de todas as coalicións.
Casmiñavida, Ferroi, Guntín
Casmiñavida é un lugar da parroquia de Ferroi no concello lucense de Guntín na comarca de Lugo.
Concello de Bollnäs
Bollnäs é un municipio sueco (kommun) do condado de Gävleborg. A súa capital é a cidade de Bollnäs, situada na parte central do concello.
Ao longo do municipio o terreo está en gran parte quebrado, sendo este feito máis evidente na parte occidental que na oriental. As alturas están cubertas de bosque, mentr4s que as terras de cultivo e pastoreo atópanse principalmente nos sistemas fluviais dos ríos Ljusnan e Voxnan. O sector servizos domina a economía local.
Ériu
miniatura|The Harp of Erin, pintado por [[Thomas Buchanan Read.]] Ériu (/ˈeːrʲu/), tamén coñecida como Éire ou Erin, na mitoloxía irlandesa, filla de Ernmas dos Tuatha Dé Danann, era a matrona epónima deusa de Irlanda. O seu marido era Mac Gréine (fillo do sol). Co príncipe Elatha dos Fomorianos foi a nai de Bres. O nome inglés para Irlanda vén do nome Ériu e «land» que procede dunha lingua xermánica, o antigo noruegués ou o anglosaxón.
Papel e representación mítica
Xunto ás súas irmás, Banba e Fodla, era parte dun triunvirato de deusas. Cando os milesianos chegaron de Galiza cada unha das tres irmás pediu que o seu nome fose dado ao país. Foilles concedido, aínda que Ériu (Éire) converteuse no máis usado (Banba e Fodla aínda se utilizan ás veces como nomes poéticos para Irlanda, así como Albión o é para Gran Bretaña).
Ériu, Banba e Fodhla considéranse deusas da soberanía. Segundo Seathrún Céitinn, as tres deusas irlandesas foron as mesmas Badb, Macha e Móirríoghan (Mórrigan). Do mesmo xeito que Ériu, dise que Badhbh é filla de Ernmas, e pode que ambas as deusas sexan, por tanto, equivalentes.
Alegoría de Irlanda
Erin considérase unha das personificacións nacionais de Irlanda. Debido a que Hibernia foi moi empregada polos xornais unionistas, as publicacións nacionalistas de Irlanda preferiron usar a imaxe de Erin e de Kathleen Nin Houlihan.
Al-Qāhira 30
Al-Qāhira 30 (en القاهرة 30) é un filme exipcio de 1966 dirixido por Salāḥ Abu Seif, e baseado na novela de 1945 de Naguib Mahfús. O filme foi escollido como candidato de Exipto para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 39ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Vanja Milinković-Savić
Vanja Milinković-Savić (en Вања Милинковић-Савић), nado en Ourense o 20 de febreiro de 1997, é un futbolista galego-serbio que xoga como porteiro no Torino da Serie A.
É fillo do exfutbolista Nikola Milinković e irmán do tamén futbolista Sergej Milinković-Savić.
Traxectoria
Naceu en Ourense, durante a época na que o seu pai, Nikola Milinković, xogaba no CD Ourense. Súa nai é Milana Savić, xogadora profesional de baloncesto. É irmán máis novo do centrocampista Sergej Milinković-Savić e da xogadora de baloncesto Jana Milinković-Savić.
En abril de 2014 asinou o seu primeiro contrato profesional co Vojvodina, por tres anos. O 17 de maio de 2014, o Manchester United anunciou que o club chegara a un acordo co Vojvodina para o traspaso de Milinković-Savić. Ambos os clubs acordaron que o xogador quedaría no Vojvodina unha tempada máis. O acordo pechouse o 5 de agosto de 2014 por unha cifra de 1,75 millóns de euros.
Debutou profesionalmente co Vojvodina o 10 de agosto de 2014, nunha vitoria por 3-0 ante o OFK Beograd. Xogou completos os 15 partidos de liga na primeira parte da tempada 2014-15. Despois do parón invernal perdeu o seu posto como primeiro porteiro ante o máis experimentado Srđan Žakula, facendo só dúas aparicións máis na liga.
Tras non conseguir un permiso de traballo para xogar en Inglaterra, foi liberado polo Manchester United en novembro de 2015 e asinou un contrato de catro anos e medio co Lechia Gdańsk polaco. O contrato iniciouse o 1 de xaneiro de 2016.
O 30 de xaneiro de 2017, o Torino anunciou a súa fichaxe, uníndose ao club en xullo. Disputou os partidos da Copa Italia, mentres que nos de liga o gardameta titular foi Salvatore Sirigu. Estivo a piques de marcar un gol durante o partido de Copa contra o Carpi, no que lanzou unha falta no tempo de desconto que bateu no longueiro. Debutou na Serie A na derradeira xornada contra o Genoa, con vitoria por 1-2, encaixando un gol anotado por Pandev.
No verán de 2018 saíu cedido ao SPAL por unha tempada. No equipo de Ferrara o primeiro porteiro era Alfred Gomis, polo que só xogou dous partidos, nun dos cales foi expulsado ao recibir dous cartóns amarelos con poucos segundos de diferenza.
En xuño de 2021, o Torino anunciou a renovación do seu contrato até xuño de 2024.
Selección nacional
Milinković-Savić foi seleccionado para representar a Serbia no Campionato europeo da UEFA Sub-19 de 2014. Foi suplente de Predrag Rajković, e non chegou a disputar ningún minuto no torneo, no o seu equipo foi eliminado por Portugal na quenda de penaltis das semifinais.
Foi de novo suplente de Rajković na Copa do Mundo sub-20 de 2015, onde a selección serbia se proclamou campioa.
Palmarés
Serbia sub-20
Joseph McCarthy
Joseph Raymond McCarthy, nado en Grand Chute, Wisconsin, o 14 de novembro de 1908 e finado en Bethesda, Maryland o 2 de maio de 1957, foi un político e avogado estadounidense que serviu como senador republicano dos Estados Unidos desde o estado de Wisconsin desde 1947 ata a súa morte en 1957. A partir de 1950, McCarthy converteuse na cara pública máis visible nos Estados Unidos en que as tensións da Guerra Fría alimentaron os temores da subversión comunista xeneralizada. É coñecido por alegar que numerosos espías e simpatizantes comunistas e soviéticos se infiltraran no goberno federal dos Estados Unidos, nas universidades, na industria cinematográfica, e noutros lugares. En definitiva, as tácticas de desprestixio que utilizou levárono a ser censurado polo Senado dos Estados Unidos. O termo macartismo (en inglés "McCarthyism"), cuñado en 1950 en referencia ás prácticas de McCarthy, axiña se aplicou a actividades anticomunistas similares. Hoxe, o termo úsase de xeito máis amplo para significar acusacións demagóxicas, temerarias e sen fundamento, así como ataques públicos ao carácter ou patriotismo dos opositores políticos.
Traxectoria
Nado en Grand Chute, Wisconsin, McCarthy ingresou no Corpo de Marines en 1942, onde serviu como oficial de información de intelixencia nun escuadrón de bombarderos de mergullo. Despois do final da segunda guerra mundial, acadou o rango de maior. Propúxose voluntario para voar doce misións de combate como artilleiro-observador. Estas misións normalmente eran seguras e, despois dunha que lle permitiu disparar tanta munición como quixese, principalmente contra cocoteiros, adquiriu o alcume de "Tail-Gunner Joe". Algunhas das súas afirmacións de heroísmo amosáronse máis tarde esaxeradas ou falseadas, o que levou a moitos dos seus críticos a usar "Tail-Gunner Joe" como termo de burla.
McCarthy concorreu con éxito ao Senado dos Estados Unidos en 1946, derrotando a Robert M. La Follette Jr. Despois de tres anos sen distinguirse no Senado, McCarthy pasou de súpeto á fama nacional en febreiro de 1950, cando afirmou nun discurso que tiña unha listaxe de "membros do Partido Comunista e membros dun anel de espías" que estaban empregados no Departamento de Estado. En anos sucesivos despois do seu discurso de 1950, McCarthy presentou acusacións adicionais de infiltración comunista no Departamento de Estado, na administración do presidente Harry S. Truman, en Voice of America e no exército dos Estados Unidos. Tamén usou cargos de comunismo, simpatías comunistas, deslealdade ou crimes sexuais para atacar varios políticos e outras persoas dentro e fóra do goberno. Isto incluíu un "terror lila" simultáneo contra sospeitosos de homosexuais; como a homosexualidade estaba prohibida pola lei nese momento, tamén se percibiu que aumentaba o risco de que unha persoa fose chantaxeada.
Coas altamente publicitadas audiencias do exército e McCarthy de 1954, e despois do suicidio do senador de Wyoming, Lester C. Hunt, ese mesmo ano, o apoio e a popularidade de McCarthy esvaeceron. O 2 de decembro de 1954, o Senado votou para censurar o senador McCarthy cunha votación de 67 a 22, o que o converteu nun dos poucos senadores que foi disciplinado desta forma. Continuou a falar contra o comunismo e o socialismo ata a súa morte aos 48 anos no Hospital Naval de Bethesda en Maryland, o 2 de maio de 1957. No seu certificado de defunción figuraba a causa da morte como "hepatite aguda, causa descoñecida". Os médicos non informaran previamente do seu estado crítico. Algúns biógrafos din que isto foi causado ou agravado polo alcoholismo.
Brigantes
miniatura| A zona dos brigantes Os brigantes eran unha tribo celta que controlaba a maior parte do norte e gran parte do centro de Inglaterra antes da época romana. O pobo foi sometido polos romanos entre os anos 48 e 79 d.C.
Segundo algúns estudiosos, os romanos construíron a muralla de Adriano, entre outras cousas, para separar a zona dos Brigantes e Caledonia.
Os brigantes foron o único pobo celta que controlou o territorio tanto en Inglaterra como en Irlanda. A rexión de Yorkshire foi o centro da súa esfera de influencia en Inglaterra. En Irlanda, pódense atopar nas rexións arredor de Wexford, Kilkenny e Waterford, entre outras.
Topónimos
Debido a que hai varios asentamentos históricos chamados "Brigantium" en Europa, os científicos suxeriron que as persoas estaban relacionadas con outras tribos. Por exemplo, nos Alpes había dous asentamentos Brigantii con ese nome, hoxe coñecidos como Bregenz en Austria, Briançon en Francia, ou os brigantes e ártabros brigantinos nas actuais Coruña e Betanzos na Gallaecia prerromana. ; tamén se vincula o topónimo ás vilas de Berganzo no País Vasco, Braga en Portugal, e outros (Burgundia, Berezaiti etc.) aínda que nalgúns casos é confluencia e non mesma orixe toponímica.
Asentamentos en Britania
O poboado principal da tribo era Isurium Brigantum (hoxe Aldborough). Tolomeo menciona nove asentamentos principais dos brigantes:
Outros asentamentos coñecidos son Bremetenacum Veteranorum (Ribchester, Lancashire), Calcaria (Tadcaster, North Yorkshire), Luguvalium (Carlisle, Cumbria) e Coria (Corbridge, Northumberland).
Ferroi, Ferroi, Guntín
Ferroi é un lugar da parroquia de Ferroi no concello lucense de Guntín na comarca de Lugo.
Lázare, Ferroi, Guntín
Lázare é un lugar da parroquia de Ferroi no concello lucense de Guntín na comarca de Lugo.
Jarmo Wasama
Pertti Jarmo Sakari Wasama, nado o 2 de decembro de 1943 en Elimäki e finado o 2 de febreiro de 1966 en Tampere, foi un defensor de hóckey sobre xeo e xogador de fútbol finlandés. Xogou durante toda a súa carreira como xogador de hóckey sobre xeo en Ilves na SM-sarja, e como futbolista en Tampereen Palloilijat. Wasama gañou dous campionatos finlandeses de hóckey sobre xeo, o último dos cales decidiuse postumamente, e cinco medallas en total no mesmo. Wasama foi elixido unha vez como mellor xogador de hóckey sobre xeo de Finlandia e cinco no equipo das estrelas da SM-sarja. Wasama representou a Finlandia en tres Campionatos do Mundo e unha vez nos Xogos Olímpicos.
A carreira deportiva de Wasama foi curta, xa que morreu aos 22 anos nun accidente de tráfico. Perdeuse os dous últimos partidos da súa sexta e última tempada na SM-sarja, e Ilves "conxelou" o número 2 de Wasama inmediatamente. Wasama foi elixido como membro do Salón da Fama do Hóckey sobre Xeo Finlandés, e a SM-liiga entrega cada ano un premio que leva o seu nome ao mellor xogador debutante.
Wasama foi un defensor moi talentoso, e o seu estilo de xogo foi excepcional na Finlandia da década de 1960, sendo o primeiro defensa ofensivo finlandés. Considerouse que as súas mellores cualidades eran a versatilidade e a súa actitude inquebrantable. Posteriormente mesmo se especulou con que Wasama podería terse convertido no primeiro xogador finlandés na National Hockey League (NHL).
Vida privada
Jarmo Wasama naceu en Elimäki o 2 de decembro de 1943. Seu pai, Matti Wasama estaba a xogar ao hóckey sobre xeo en Ilves e na selección nacional na década de 1930. Wasama asistiu á escola en Tampere, en cuxo centro residía a súa familia. Durante a súa carreira como xogador estaba a traballar nunha gasoliñeira Kesoil. Quería ter a súa propia gasoliñeira, e por iso negouse a recrutar polo equipo de Umeå.
Inicios e carreira futbolística
Jarmo Wasama xogou primeiro ao fútbol, polo que se uniu ao equipo D-júnior do club deportivo Tampereen Palloilijat (TaPa). Inicialmente só xogaba ao hóckey sobre xeo con amigos no patio da klassillinen koulu (en galego, "escola clásica", actualmente instituto) ou no xeo dun estanque fronte o Hotel Tammer, mais posteriormente comezou practicar tamén esta disciplina en TaPa. Como júnior era moi talentoso e físico para a súa idade. Wasama uniuse a Ilves cando o adestrador do equipo, Seppo Helle, encontrouno xogando para TaPa en Sorsapuisto.
Wasama continuou xogando ao fútbol aínda despois de comezar no hóckey sobre xeo. Xogou tamén ao fútbol como defensa representando sempre a TaPa, cuxo primeiro equipo debutou na Mestaruussarja na tempada 1961. En total xogou 62 partidos na máxima categoría do fútbol finlandés e marcou un gol. Ademais formou parte do equipo que ascendeu novamente en 1964 á máxima categoría, da que descendera o ano anterior.
En Ilves
Ilves sorprendeu na tempada 1961–62: non se cría nas posibilidades dos xogadores novos, mais aínda así gañou o campionato finlandés. A media de idade dos xogadores era de 19,8 anos e o adestrador Helle tiña tan só 25 anos. Wasama xogou os 18 partidos e anotou 3+4 puntos. Ao finalizar a tempada Wasama foi seleccionado por primeira vez para o equipo da estrelas da SM-sarja.
A tempada 1962–63 foi a máis eficaz de Wasama na SM-sarja. Xogou 18 partidos nos que marcou nove goles e rexistrou 14 puntos, sendo escollido por segunda vez no equipo das estrelas. Ademais Wasama foi recoñecido co premio ao mellor defensa da SM-sarja pola Lynces Academi. Ilves finalizou a tempada na terceira posición. Na seguinte tempada o rexistro de puntos de Wasama foi de 4+4. Ilves finalizou de novo na terceira posición, gañando o bronce por segundo ano consecutivo, e Wasama foi elixido por terceira vez para o equipo das estrelas da SM-sarja. Na tempada 1964–65 Ilves xogou o partido polo título de campión finlandés. Con todo, Porin Karhut gañou o partido e o campionato. Wasama xogou os 18 partidos da liga regular, anotando 3+4 puntos. Por cuarta vez na súa carreira foi seleccionado no equipo das estrelas da SM-sarja.
Na tempada 1965–66 Wasama alcanzou a xogar 16 partidos e facer 4+3 puntos. O derradeiro partido de Wasama antes do fatal accidente automobilístico tivo lugar en Hakametsä o 1 de febreiro de 1966 fronte a SaiPa. Ilves gañou, e Wasama foi escollido mellor xogador do partido. Ilves gañou o campionato de Finlandia máis tarde esa primavera, polo que o segundo campionato finlandés de Wasama chegou postumamente. Tamén foi elixido por quinta vez na súa carreira para o equipo das estrelas.
Coa selección finlandesa
Wasama foi seleccionado para xogar coa selección finlandesa xa en outono de 1960, cando tiña tan só 16 anos. Na reunión do comité de selección, o novo adestrador do equipo nacional Derek Holmes propuxo a Wasama para o equipo, aínda que só o vira xogar nun campamento de fin de semana e algúns partidos. Holmes seleccionou a Wasama para un partido fronte a Noruega, pero cambiouno por outro xogador antes do partido. Se Wasama tivese xogado, teríase convertido no xogador finlandés máis novo en xogar na selección nacional finlandesa.
Wasama uniuse ao equipo nacional en 1961, e xogou por primeira vez no campionato do mundo de hóckey sobre xeo masculino aos 18 anos en Colorado Springs 1962. No torneo xogou sete partidos e conseguiu tres puntos. Finlandia gañou a súa primeira medalla de honor no campionato, xa que no campionato do mundo foron entregadas conxuntamente tamén as do campionato de Europa, e Finlandia finalizou na segunda posición dos equipos europeos. Wasama tamén xogou nos campionatos do mundo de Estocolmo 1963 e nos Xogos Olímpicos de 1964. No campionato do mundo de 1963 conseguiu 1+1 puntos en sete partidos, e nos Xogos Olímpicos de 1964 fixo un rexistro de 0+1 puntos en oito partidos.
Wasama xogou o seu último gran torneo en 1965, o campionato do mundo disputado en Tampere. Realizou un rexistro anotador de 3+1 puntos, e foi o mellor puntuador de Finlandia. Wasama axudou activamente no ataque e foi o terceiro máximo anotador do torneo por detrás de dous xogadores soviéticos.
A principios da tempada 1965–66 Wasama xogou co combinado finlandés unha xira polo Canadá, que comezou en Quesnel o 16 de decembro. Nesta cidade Finlandia enfrontouse ao equipo de estrelas da liga Marriboo, que estaba formado principalmente por xogadores do equipo local dos Quesnel Kangaroos. Finlandia gañou 8–3 e derrotou por primeira vez a un equipo canadense. A viaxe durou 22 días, dos cales 11 xogaron un partido. O equipo regresou á casa o 5 de xaneiro, menos dun mes antes da morte de Wasama. Wasama xogou un total de 74 partidos coa súa selección nacional, nos que marcou sete goles e deu 12 asistencias.
Morte
miniatura|Números "conxelados" de Ilves; o número dous de Jarmo Wasama está situado no extremo dereito da imaxe. Jarmo Wasama morreu nun accidente de tráfico o 2 de febreiro de 1966 con tan só 22 anos. Estaba xunto a seu pai Matti de camiño dende Leinola ata o centro de Tampere cando o coche que conducía chocou cun tractor en Kaleva, nas proximidades do estadio de Hakametsä. O tractor estaba parado a causa do frío e cuberto por gases de escape e néboa levantada polas xeadas severas. Jarmo Wasama golpeou co peito o volante e a cabeza de seu pai o parabrisas. Ambos foron trasladados inconscientes ao hospital central de Tampere. No hospital os médicos declararon que non se podía facer nada, xa que o ventrículo dereito do corazón de Jarmo Wasama estaba roto. Matti Wasama sobreviviu á conmoción cerebral, con todo, segundo o irmán de Jarmo Wasama, Jukka, seu pai nunca se recuperou mentalmente do accidente, senón que perdeu pouco a pouco as ganas de vivir. Finalmente morreu de cancro en 1970.
No seguinte partido na casa de Ilves fronte a RU-38 logo da morte de Jarmo Wasama gardouse silencio durante un momento e os xogadores de Ilves portaron cintas negras nas súas camisolas e cascos. Ademais Ilves "conxelou" o número 2 de Wasama.
Wasama foi enterrado no cemiterio de Kalevankangas en Tampere. O funeral tivo lugar na igrexa vella, e o seu ataúde foi levado polos seus compañeiros de equipo Juhani Lahtinen, Reijo Hakanen, Timo Hirsimäki, Veikko Ukkonen, Pentti Pynnönen, Kari Palo-oja, Jorma Peltonen e Lasse Oksanen.
En 2015 a cidade de Tampere nomeou un camiño pedestre en honor a Wasama. Chamado "Jarmo Wasaman polku", o camiño está situado na área renovada de Kaleva, nas proximidades do lugar no que Wasama conduciu no accidente fatal.
Estilo de xogo e importancia
Jarmo Wasama foi no seu tempo o mellor defensor finlandés de hóckey sobre xeo, e tamén foi chamado defensor de nova liña. Foi un xogador excepcional na Finlandia da década de 1960, o primeiro defensor ofensivo. Ata entón en Finlandia pensábase que a tarefa dos defensores era só defender, Wasama con todo moveuse e manexou ben o disco, así como axudou activamente no ataque.
As mellores calidades de Wasama eran a versatilidade e a súa actitude inquebrantable; era especialmente coñecido por ser un xogador que se sacrificaba polo equipo. Aínda que non tiña realmente ningunha propiedade especial, era versátil en todos os aspectos. Wasama tiña unha forte vontade de loita, podía cargarse os partidos importantes e daba o mellor en momentos axustados. Wasama podía alentar o equipo dando exemplo el mesmo, a pesar de que era un pouco calado e introvertido.
O museo finlandés do hóckey sobre xeo escolleu a Wasama como membro dos Jääkiekkoleijonat (en galego "Leóns do hóckey sobre xeo") ou "Salón da Fama do hóckey sobre xeo finlandés, en 1985. A máxima categoría do hóceky sobre xeo finlandés, a Liiga, entrega cada ano un trofeo memorial que leva o seu nome, e que recoñece ao mellor debutante da tempada. O trofeo leva o nome de Wasama dende 1995.
As vidas de moitos atletas e figuras públicas que morreron novas son frecuentemente acrecentadas posteriormente con diversas historias. Un exemplo é o número dous e a súa relación con Wasama: era o seu dorsal en Ilves, o seu aniversario era o 2.12 e o día da súa morte o 2.2, e morreu aos 22 anos de idade. A prematura morte de Wasama provocou tamén especulacións sobre a posible progresión da súa carreira. Especulouse mesmo con que podería ter tido a oportunidade de converterse no primeiro xogador finlandés na National Hockey League (NHL). Matti Hagman foi o primeiro finlandés que xogou na NHL en 1976, cando Wasama tería 32 anos.
Concello de Örkelljunga
Örkelljunga é un municipio sueco (kommun) do condado de Escania. A súa capital é Örkelljunga. O concello limita ao leste co municipio de Hässleholm, ao sur cos de Perstorp e Klippan, ao oeste co de Ängelholm, e ao norte co de Laholm no condado de Halland e co de Markaryd no condado de Kronoberg.
Moeda de Terra Nova
A moeda de Terra Nova é a emitida para a súa circulación neste territorio norteamericano, inicialmente como colonia británica, ata 1907, e posteriormente como dominio británico, ata 1949, data en que Terra Nova e Labrador pasa a constituírse como provincia do Canadá.
Antecedentes
As primeiras moedas utilizadas en Terra Nova, do mesmo xeito que no resto do Canadá, foron as levadas consigo polos primeiros colonos e polos comerciantes que se achegaban ás súas costas.
En tanto que nos territorios de influencia francesa abundaban as moedas dese país, as moedas de uso común en Terra Nova naquela primeira época procedía maioritariamente de Gran Bretaña e tamén doutros países que tiñan actividade pesqueira na zona, como Portugal.
Emisións privadas de comerciantes
Neste contexto, á medida que os intercambios comerciais ían xerando unha maior necesidade de moeda circulante, algúns comerciantes e entidades locais comezaron a cuñar as súas propias moedas, baixo o sistema monetario inglés, coñecidas na tradición anglosaxoa como tokens.
Os irmáns Rutherford
miniatura|261x261px|Token de medio penique emitido por Rutherford en San Xoán, [[Terra Nova (ca. 1840-1841). ]] As primeiras destas moedas privadas en Terra Nova emitíronse en 1841 en San Xoán, co valor de medio penique, a cargo dos irmáns Robert e I. S. Rutherford, establecidos en 1840 como comerciantes nesa cidade.
Nos seus anversos amosan o escudo familiar dos Rutherford e nos reversos unha ovella colgada, coa lenda R & I:S:RUTHERFORD * St JOHN'S NEWFOUNDLAND. Hai dúas variedades destes tokens, unha con data de 1841 baixo o escudo do anverso e outra sen ela, que podería estar cuñada ese mesmo ano ou no anterior.
En 1846, logo de que un incendio destruíse o establecemento de San Xoán, outros dous irmáns dos Rutherford, chamados George e Andrew, abriron un novo comercio na vila de Harbour Grace e posteriormente fixeron unha nova emisión de tokens, tamén co valor de medio penique. A súa tipoloxía é moi semellante á da emisión anterior, coa diferenza das lendas do reverso: RUTHERFORD BROS. * HARBOUR GRACE NEWFOUNDLAND ''. ''
O gravado destas moedas, tanto as de 1841 como as de 1846, atribúeselles a Boulton e Watt, e a cuñaxe realizouse en Birmingham, Inglaterra, ou ben na Ceca de Soho, ou ben na de Ralph Heaton & Sons, ou con subcontratacións entre ambas.
Moedas do dólar de Terra Nova (1865-1947)
En 1865, Terra Nova adoptou o dólar como moeda do sistema decimal, do mesmo xeito que o fixeran o Canadá, Novo Brunswick e Nova Escocia.
Terra Nova foi o único territorio de soberanía británica en América do Norte cunha moeda propia de ouro —aínda que na ceca de Otava tamén se producían soberanos británicos—. Nun principio pensouse en producir neste metal moedas dun dólar, aínda que se pensou que os pescadores as poderían perder por mor do seu reducido tamaño; por este motivo decidiuse crear as moedas de dous dólares en ouro.
Cecas
A combinación entre a data de cuñaxe e a presenza ou a ausencia dunha marca de ceca indica o lugar de produción destas moedas. As moedas canadenses emitidas entre 1858 e 1907 foron, todas elas, cuñadas en Inglaterra; se carecen de marca de ceca proceden da Royal Mint, en Londres, e se teñen a marca "H" foron cuñadas na ceca de Heaton, en Birmingham. En 1908 a Royal Mint estableceu unha das súas sucursais en Otava, que daría lugar á posterior Casa da Moeda do Canadá; as moedas procedentes desta ceca amosan un "C" como marca de ceca.
Moedas emitidas
Estes son os modelos e os valores das moedas de Terra Nova cuñadas oficialmente baixo o sistema do dólar, agrupados por reinados:
Cesarea Marítima
Caesarea (Grego: Καισάρεια Kaisáreia), tamén coñecida como Cesarea Maritima ou Caesarea Palestinae, na época medieval e moderna coñeceuse como Qisarya (قيسارية), e no Israel moderno como Keisaria (en hebreo: קיסריה), foi unha cidade antiga e medieval na chaira de Xaron na costa do Mediterráneo oriental, e máis tarde unha pequena aldea de pescadores. Durante séculos foi un importante centro intelectual da capital mediterránea e cultural de Palestina. Hoxe o sitio está incluído nun parque nacional israelí.
O sitio estableceuse por primeira vez no século IV a.C. como unha colonia fenicia e unha aldea comercial coñecida como Torre de Straton despois do gobernante de Sidón. Ampliouse no século I a.C. baixo o dominio asmoneo, e no 63 a.C., cando a República Romana anexou a rexión, declarouse cidade autónoma. Foi entón significativamente ampliada na época romana polo rei cliente de Xudea Herodes I, quen estableceu un novo porto e dedicou a cidade e o seu porto a Augustus como Cesarea.
Durante o primeiro período romano, Cesarea converteuse na sede dos procuradores romanos na rexión. Máis tarde converteuse na capital provincial da provincia romana de Xudea, Siria Palaestina romana e Palaestina Prima bizantina. A cidade estivo poboada durante os séculos I ao VI e converteuse nun importante centro primitivo do cristianismo durante o período bizantino. A súa importancia puido ter decaído a partir da conquista musulmá de 640 a principios da Idade Media. Despois de ser refortificada polos gobernantes musulmáns no século XI, foi conquistada polos Cruzados, que o fortaleceron e o converteron nun porto importante, e finalmente foi desprezado polos Mamelucos en 1265.
O nome latino Cesarea adoptouse ao árabe como Qisarya قيسارية, unha pequena aldea de pescadores no antigo xacemento. Na guerra de Palestina de 1948 a súa poboación fuxiu antes ou foi expulsada polo grupo militante sionista Lehi e as súas casas demolidas. As ruínas da antiga cidade debaixo da aldea despoboada escaváronse nos anos 1950 e 1960 con fins arqueolóxicos, e en 1977, o xacemento incorporouse ao moderno municipio de Cesarea, que se atopa a 2 km do norte ao longo da costa dentro do distrito de Haifa de Israel, como atracción turística.
Nome
O nome latino Cesarea referíase a unha serie de cidades da rexión, en particular Cesarea preto do monte Hermón e Cesarea a capital de Capadocia. Aínda que o nome Cesarea foi frecuentemente usado só para o tema deste artigo, varios marcadores foron usados para diferenciar a localización destes outros lugares, estes inclúen "Palestina" ("de Palestina"), "Marítima" ("á beira do mar", Grego: Παράλιος Parálios), "Sebaste" e "Stratonis". "Palestina" é o termo máis común usado nas fontes antigas, pero desde a creación de Israel en 1948 os historiadores adoitan utilizar o termo con menos frecuencia.
Antigüidade
Stratonos pyrgos (Torre de Estratón) fundado por Abdashtart I, ou Estratón I rei de Sidón (r. 365-352 a. C.). Estableceuse por primeira vez como colonia fenicia e vila comercial.
Períodos helenísticos e primeiros romanos
No ano 90 a.C., o gobernante xudeu Alexandre Janneo capturou a Torre de Straton como parte da súa política de desenvolvemento da industria da construción naval e a ampliación do reino asmoneo. A Torre de Straton seguiu sendo un asentamento xudeu durante dúas xeracións máis, ata que a zona pasou a ser dominada polos Romanos no 63 a.C., cando a declararon cidade autónoma.
Cidade herodiana de Cesarea (22 a.C. - 6 d.C.)
Cesarea construíuse na Xudea gobernada polos romanos baixo o mandato do rei cliente xudeu Herodes o Grande durante c. 22-10/9 a.C. preto das ruínas da pequena estación naval da Torre de Straton.
thumb|Ruínas romanas e medievais en Kaisarieh, debuxadas en 1871-77 [[PEF Survey of Palestine]] thumb|Foto aérea thumb|O acueduto romano thumb|O teatro thumb|Columnas thumb|Mosaicos thumb|O hipódromo Herodiano
O sitio, xunto con toda Xudea, foi concedido por Roma a Herodes o Grande no ano 30 a. C. A cidade pagá sufriu grandes cambios baixo Herodes, quen a renomeouna Cesarea en honra ao emperador romano, César Augusto. Cesarea foi coñecida desde entón como a capital administrativa, económica e cultural da provincia palestina.<ref. nome=":0"/>
No 22 a.C., Herodes comezou a construír un porto de profundidade chamado Sebastos (ver abaixo) e construíu almacéns, mercados, amplas estradas, baños, templos para Roma e Augusto e impoñentes edificios públicos. Herodes construíu o seu palacio nun promontorio que sobresale no mar, cunha piscina decorativa rodeada de stoás.
Cada cinco anos, a cidade acollía importantes competicións deportivas, xogos de gladiadores e producións teatrais no seu teatro con vistas ao mar Mediterráneo.
Construción do porto de Sebastos
O rei Herodes construíu os dous embarcadoiros do porto entre os anos 22 e 15 a. C., e no 10/9 a.C. dedicou a cidade e o porto ao emperador Augusto (sebastos é grego para Augusto).
O ritmo de construción foi impresionante tendo en conta o tamaño e complexidade do proxecto. No seu apoxeo, Sebastos foi un dos portos máis impresionantes da súa época. Construíuse nunha costa que non tiña portos naturais e serviu como un importante porto comercial na antigüidade, rivalizando co porto de Cleopatra en Alexandría. Xosefo escribiu: "Aínda que a localización era desfavorable, [Herodes] enfrontou tan ben as dificultades que a solidez da construción non podía ser superada polo mar, e a súa beleza parecía rematada sen impedimentos."
Cando construíuse no século I a.C., o porto de Sebastos clasificouse como o maior porto artificial construído en mar aberto, con preto de 100.000 m2.
Os quebraondas estaban feitos de cal e puzolana, un tipo de cinza volcánica, colocada nun formigón submarino. Herodes importou máis de 24.000 m3 de puzolana da cidade de Puteoli, hoxe Pozzuoli en Italia, para construír os dous espigóns, o sur de 500 metros e o norte un de 275 metros de lonxitude.
Un envío deste tamaño requiriría polo menos 44 cargamentos de 400 toneladas cada un. Herodes tamén fixo extraer 12.000 m³ de pedra de kurkar local para facer cascallos e 12.000 m³ de slaked, cal rebaixada mesturada coa puzolana.
Os arquitectos tiveron que idear unha forma de colocar as estruturas de madeira baixo a auga para a colocación de formigón. Unha técnica consistía en bater táboas no fondo para facer unha caixa de madeira que se encheron gradualmente con cemento de puzolana. Non obstante, este método require que moitos mergulladores con martelos para fixar as táboas cara ao fondo e tamén grandes cantidades de puzolana. Outra técnica foi crear unha dobre cuberta que utilizouse para facer o espigón norte. En terra, os carpinteiros construían unha caixa sen base con vigas e armazóns que tiña dúas paredes dobres de madeira creando un interior estanco. Estas paredes dobres foron construídos cun desnivel de 23 centímetros entre acapa interior e a exterior. A estrutura de madeira sería enviada a unha posición concreta, o oco dos muros encheríase con puzolana provocando o afundimento da estrutura e as súas catro esquinas serían cravadas no fondo. Posteriormente, o interior da caixa, que carecía de base, encheríase por mergulladores con morteiro de cal e puzolana e con kurkar ata alcanzar o nivel do mar.
No espigón sur utilizouse a construción de barcaza. O lado sur de Sebastos estaba moito máis exposto que o norte, requirindo espigóns máis resistentes. En lugar de utilizar o método de dobre tablón recheo de cascallos, os arquitectos afundiron chalanas recheas de capas de formigón de puzolana e morteiro de area de cal. As gabarras eran semellantes ás caixas sen tapa, e foron construídas con xuntas de morza e espiga, a mesma técnica que se usaba nos barcos antigos, para garantir que permanecían estancas. As barcazas foron lastradas con 0,5 metros de formigón de puzolana e saíron flotando ata a súa posición. Con capas alternas, no interior da barcaza colocáronse a man formigóns a base de puzolana e cal para afundila e enchela ata a superficie.
Non obstante, houbo problemas subxacentes que levaron á súa desaparición. Os estudos dos núcleos de formigón dos moles demostraron que o formigón era moito máis débil que o formigón hidráulico de puzolana similar usado nos antigos portos italianos. Por razóns descoñecidas, o morteiro de puzolana non se adheriu tan ben aos cascallos kurkar como a outros tipos de cascallos utilizados nos portos italianos, a cal era de mala calidade e eliminouse da mestura polas fortes ondas antes de que puidese fraguar.
Ademais, atopáronse grandes grumos de cal nos cinco núcleos estudados en Cesarea, o que demostra que a mestura non se mesturaba a fondo. construído sobre unha liña de falla xeolóxica que percorre a costa. A acción sísmica pasou gradualmente factura aos quebraondas, o que provocou que se inclinaran cara abaixo e se asentasen no fondo do mar no século I ou II.
Capital da provincia romana
thumb|250px|O dobre acueducto romano que levaba a auga desde os pés do [[Monte Carmelo|cordal do Carmelo ata Cesarea]]
Cando Xudea converteuse nunha provincia romana no ano 6 d.C., Cesarea substituíu a Xerusalén como a súa capital civil e militar e converteuse na residencia oficial dos seus gobernadores, como o Procurador romano Antonio Félix e oprefecto Poncio Pilato.
Esta cidade é o lugar do descubrimento en 1961 da Pedra de Pilato, o único elemento arqueolóxico que menciona ao prefecto romano Poncio Pilato, por cuxa orde Xesús foi crucificado. É probable que Pilato o utilizase como base, e só acudía a Xerusalén cando era necesario.
A cidade foi descrita en detalle polo historiador xudeu romano do século I Flavio Xosefo.
Xosefo describe o porto tan grande como o do Pireo, o principal porto de Atenas. Restos dos principais edificios erixidos por Herodes así como da cidade medieval aínda son visibles hoxe en día, incluíndo a cidade cruzada, as murallas da cidade, a cidadela en ruínas rodeada polo mar e restos da catedral e unha segunda igrexa. Cesarea de Herodes creceu rapidamente, converténdose co tempo na cidade máis grande de Xudea, cunha poboación estimada de 125.000 habitantes nunha área urbana de 3,7 km2.
Segundo Xosefo, Cesarea foi escenario no ano 26 d.C. dun acto importante de desobediencia civil para protestar contra a orde de Pilato de plantar estandartes de aguia no Monte do Templo de Xerusalén.
O emperador Vespasiano elevou a súa condición de Colonia, co nome de Colonia Prima Flavia Augusta Caesarea.
No 70 d.C., despois de que a revolta xudía fose reprimida, alí celebráronse xogos para celebrar a vitoria de Tito. Moitos cativos xudeus foron levados a Cesarea; Kasher (1990) afirma que 2.500 cativos foron "matados en xogos de gladiadores".
No ano 6 d.C. Cesarea converteuse na capital provincial da Provincia de Xudea, antes do cambio de nome a Siria Palaestina no 135, despois da Revolta de Bar Kokhba. Cesarea foi unha das catro colonias romanas de soldados veteranos romanos na rexión de Siria-Fenicia.
Cesarea menciónase no Mosaico de Rehob do século III, con respecto á súa poboación non xudía.
Período bizantino
Durante o período bizantino, Cesarea converteuse na capital da nova provincia de Palaestina Prima no 390. Como capital da provincia, Cesarea tamén era a sede metropolitana, con xurisdición eclesiástica sobre Xerusalén. cando foi reconstruída despois da destrución no ano 70. No 451, porén, o Concilio de Calcedonia estableceu Xerusalén como un patriarcado, con Cesarea como a primeira das súas tres sés metropolitanas subordinadas.
Cesarea foi a capital provincial durante os séculos V e VI. Caeu en mans da Persia sasánida na Guerra bizantino-sasánida de 602–628, no 614, e foi reconquistada por Bizancio en 625.
Conquista árabe
O Imperio Bizantino declinou no século VII, e Cesarea foi atacada polos persas sasánidas a principios deste século. No ano 638, a cidade, que era a capital da Palestina bizantina e un importante centro comercial e marítimo, foi tomada polos musulmáns, supostamente pola traizón dun tal Yousef, que dirixiu un grupo de soldados de Muawiyah a través dun "tunel segredo", quizais o extenso sistema de sumidoiros romano da cidade. O historiador persa al-Baladhuri, que é a fonte musulmá máis antiga sobre este feito, só afirma que a cidade foi "reducida". O bispo copto do século VII Xoán de Nikiû menciona "os horrores cometidos na cidade de Cesarea en Palestina".
Etapa das cruzadas
Baixo o dominio árabe conserváronse as murallas da cidade, pero dentro delas a poboación diminuíu e a agricultura estendeuse entre as súas ruínas. No século IX había moitos colonos francos, enviados alí polo emperador Carlomagno para facilitar as peregrinacións latinas. Cando Balduino I tomou a cidade en 1101/2, durante a primeira cruzada, aínda era unha cidade moi rica. Xurdiu unha lenda que dicía que nel se descubrira o Santo Grial, sobre a que xirarían moitas historias nos dous séculos seguintes. A cidade foi reconstruída e fortemente fortificada polos cruzados. Creouse un señorío e foi un dos catro arcebispados dese reino. Os historiadores do século XIX elaboraron unha lista de 36 arcebispos latinos, desde 1101 ata 1496. O máis famoso destes arcebispos foi probablemente o patriarca Heraclio de Auvernia.