cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Claudine Picardet
Obras traducidas
A Claudine Picardet atribúeselle a inspiración e posiblemente a colaboración na escritura da tradución e crítica de Madame Lavoisier ao ensaio Essay on Phlogiston de Richard Kirwan de 1787. Traduciu algúns dos artigos de Kirwan.
Claudine Picardet traduciu artigos científicos do sueco (Scheele, Bergman), alemán ( Johann Christian Wiegleb, Johann Friedrich Westrumb, Johann Carl Friedrich Meyer, Martin Heinrich Klaproth ), inglés (Richard Kirwan, William Fordyce), italiano (Marsilio Landriani) e posiblemente. do latín (Bergman). Aínda que traduciu principalmente traballos de química e mineraloxía, tamén traduciu algúns de meteoroloxía. Estes incluían " Observationes astron. Annis 1781, 82, 83 institutæ in observatorio regio Havniensi " (1784), que informaba sobre as observacións astronómicas da lonxitude do nó de Marte feitas en decembro de 1783 por Thomas Bugge. A tradución de Picardet foi publicada como Observations de la longitude du nœud de Mars faite en Décembre 1873, por M. Bugge no Journal des sçavants (1787).
Traballo científico
Picardet asistira ás clases de química de Morveau e estudara minerais na colección da Academia de Dijon. Con Guyton de Morveau e outros membros da Axencia de Tradución de Dijon realizou experimentos químicos e observacións mineralóxicas para confirmar o contido das obras que traduciu. As notas do tradutor sobre o tratado de Werner sobre minerais mostran claramente a súa pericia nas observacións de laboratorio. Incluso desenvolveu os seus propios termos franceses, baseados nas súas observacións directas dos minerais, para adaptar os neoloxismos de Werner.
Picardet tamén estivo activo na rede de Antoine Lavoisier para a recollida de datos meteorolóxicos. Xa en 1785, realizaba observacións barométricas diarias cun instrumento da Academia de Dijon. Claudine Picardet enviou os seus resultados a Lavoisier e foron presentados á Real Academia de Ciencias de París.
Impacto
Dijon foi recoñecido internacionalmente como centro científico debido ao traballo de Claudine Picardet e do seu segundo marido, Louis-Bernard Guyton de Morveau. Como unha das dúas tradutoras máis prolíficas da química durante a década de 1780, Claudine Picardet aumentou a dispoñibilidade de coñecementos químicos nun momento crucial da revolución química, especialmente o coñecemento de sales e minerais. As súas actividades apoiaron a publicación de revistas científicas especializadas e axudaron a establecer o uso de características editoriais, como a data de primeira publicación. O valor do seu traballo como tradutora foi recoñecido por expertos da súa época tanto a nivel nacional como internacional.
311 (grupo musical)
311 (pronunciado "three-eleven") é unha banda de rock estadounidense procedente de Omaha, Nebraska. O grupo foi formado no ano 1988 polo vocalista e guitarrista Nick Hexum, o guitarrista Jim Watson (que foi substituído en 1990 por Tim Mahoney), o baixista Aaron "P-Nut" Wills,[1] e o batería Chad Sexton. En 1992, Doug "SA" Martinez uniuse á banda como DJ.
Tarapacá, Amazonas
miniatura|250px|Localización de Tarapacá no departamento de Amazonas. Tarapacá é unha vila e concello do departamento de Amazonas, en Colombia. Limita polo norte con La Pedrera, polo sur cos concellos de Leticia e Puerto Nariño, polo oeste con Puerto Arica e o Perú e polo leste co Brasil.
Historia
Fundado orixinalmente por cidadáns peruanos, trala sinatura do tratado Salomón-Lozano, a localidade quedou baixo soberanía colombiana.
Una o ninguna
Una o ninguna é o quinto álbum de estudio da banda viguesa Aerolíneas Federales.
Editado por RCA en 1991, nel xa non participan Miguel Costas nin Coral Alonso, que foran até entón dous dos alicerces do grupo.
Tras a publicación deste álbum a banda aínda seguiría un tempo en activo. Entre outros actos, colaboraron co programa de televisión infantil Xabarín Club da TVG. Incluíronse cancións súas na serie de discos A cantar con Xabarín, xunto con outros grupos galegos e lusófonos.
54-40
54-40 é unha banda de rock alternativo canadense procedente de Tsawwassen, Columbia Británica. O grupo tomou o seu nome do slogan "54-40 or Fight!", cuñado para expresar a infructuosa axenda expansionista da presidencia de James K. Polk, que tiña a intención de controlar unha área fronteiriza disputada polos Estados Unidos e o Canadá. 54-40 tivo unha exitosa carreira chegando catro dos seus álbums a ser certificados platino no Canadá. A banda foi nomeada a oito Juno Awards. Entre 1996 e 2016 54-40 estivo entre os 150 artistas canadenses con máis vendas e entre os 50 grupos con máis vendas no Canadá.
Antela Fútbol Clube
O Antela Fútbol Clube é un equipo de fútbol da Comarca da Limia na Provincia de Ourense. Debe o seu nome á Lagoa de Antela. Actualmente milita na Preferente Galicia e o seu presidente é Pablo Losada. O seu campo é o Estadio da Moreira, en Xinzo de Limia, con céspede natural, capacidade para 1000 persoas e unhas dimensións de 105 x 68 m.
Historia
O equipo formouse en xuño de 1919 en Xinzo de Limia co nome de Sociedad Deportiva Antela FC. O primeiro campo de xogo estaba situado no Toural, con chan de terra, que se utilizou ata que se adaptou outro novo, en 1936, no campo da Seara. Finalmente trasladouse a actividade deportiva ó actual Estadio da Moreira.
San Romao, Acedre, Pantón
San Romao é un lugar da parroquia de Acedre no concello lucense de Pantón na comarca da Terra de Lemos.
Antoine Louis Dugès
Antoine Louis Dugès nado en Charleville-Mézières (Ardenas) o 19 de decembro de 1797, e finado en Montpellier o 1 de maio de 1838, foi un médico especializado en obstetricia, naturalista e zoólogo francés.
Traxectoria
Antoine Dugès era fillo e neto de médicos, e sobriño de Marie-Louise Lachapelle, de solteira Dugès, comadroa, e neto de Marie Jonet (Mme. Dugès), tamén comadroa.
Aos 16 anos marchou a París para estudar medicina na Facultade de Medicina da Antiga Universidade de París. Desde o primeiro ano recibiu un dos premios da Facultade de Medicina. Despois gañou regularmente os distintos concursos organizados para estudantes. En 1817 foi alumno interno, e pasou a ser anatomista axudante en 1819, e efectivo en 1820. Acadou o título de doutor en 1821 defendeu a tese Recherches sur les maladies les plus importantes et les moins connues des enfants nouveau-nés (Investigacións sobre as enfermidades máis importantes e menos coñecidas dos nenos recentemente nacidos).
En 1823 publicou un Essai physiologico-pathologique sur la nature de la fièvre, de l'inflammation et des principales névroses... suivi de l'Histoire des maladies observées à l'hôpital des Enfants malades pendant l'année 1818 (Ensaio fisiopatolóxico sobre a natureza da febre, a inflamación e as principais neuroses... seguido da Historia das enfermidades observadas no hospital de nenos enfermos durante o ano 1818), no que trataba de reconciliar as distintas teorías contraditorias entón en vigor.
En 1825 foi recibido no concurso para profesor agregado, instituído o ano anterior. Acadou a cátedra obstetricia na Facultade de Medicina da Universidade de Montpellier, entón en plena reorganización. En 1826 publicou un Manual de Obstetricia que tivo varias reedicións.
En 1838 e 1839 publicou o Traité de physiologie comparée de l'homme et des animaux (Tratado de fisioloxía comparada do home e dos animais), en dous tomos.
Antoine Dugès destacou tamén no campo da historia natural. Especialmente estudou os batracios (Recherches sur l'ostéologie et la myologie des batraciens à leurs différents âges, París, 1834) e os ácaros (Recherches sur l'ordre des Acariens en général et la famille des Trombidées en particulier).
Foi o pai de dous zoólogos, residentes ambos os dous en México: Alfredo Dugès (1826–1910) e Eugenio Dugès (1835–1895).
Foi membro de numerosas sociedades científicas, como a Academia de Medicina e a Academia de Ciencias de París, e a Academia de Ciencias de Berlín.
Tamén foi nomeado Cabaleiro da Lexión de Honor e da Orde do Mérito.
A teoría colonial
Dugès é o autor da teoría colonial dos organismos, na que tratou de reconciliar as ideas enfrontadas de Georges Cuvier e Étienne Geoffroy Saint-Hilaire. Segundo Dugès, todos os grupos de animais poden comprenderse, en relacións dos uns cos outros, grazas a catro "leis primitivas":
A partir destas catro leis, Dugès infire unha clasificación dos animais en sete grandes divisións.
Epónimos
Antoine Louis Dugès conmemórase co nome científico dunha especie de lagarto, Lacerta dugesii, hoxe reclasificada como Teira dugesii.
O xénero de planarias de auga doce Dugesia leva o seu nome.
Abreviatura
A abreviatura Dugès emprégase para recoñecer a Antoine Louis Dugès como autoridade na descrición e taxonomía en zooloxía.
Yvette Gastauer-Claire
Gastauer-Claire reside na vila de Schifflange, no mesmo cantón que a súa cidade natal, onde ten o seu propio estudio.
O seu traballo máis popular é o anverso da serie circulante de moedas do euro do seu país.
Traxectoria
esquerda|miniatura|270x270px|Die Reisende ("A viaxeira"), [[escultura de Yvette Gastauer-Claire en Kaarst, Alemaña (2013).]]
Primeiros anos e formación
Nada en 1957 na localidade luxemburguesa de Esch-sur-Alzette, Yvette Gastauer-Claire cursou estudos superiores artísticos na sección de Belas Artes da École des Arts et Métiers, de Luxemburgo, entre 1974 e 1979.
Simultaneamente á súa formación regrada, a partir de 1975 foi aprendiz de Escultura no obradoiro do escultor Camille Nocher.
Escultura
Gastauer-Claire traballou no departamento de restauración dos museos nacionais de Luxemburgo entre os anos 1980 e 1984, e tamén realizou varios traballos de restauración de monumentos do seu país traballando para un estudio privado de modelaxe.
Como escultora, Gastauer-Claire participou en exposicións colectivas en Luxemburgo, Alemaña, Francia, Bélxica, Finlandia, Suecia, os Estados Unidos de América, os Países Baixos, Polonia, Israel, Portugal, Italia e Suíza, e desde 1985 é unha asidua participante nas exposicións de FIDEM. A súa primeira exposición individual tivo lugar na galería de arte Armand Gaasch, de Dudelange, en 1995.
Ademais da produción artística, tamén impartiu docencia de Escultura, tanto para persoas adultas como para nenos con deficiencias visuais no Instituto de Discapacitados Visuais de Luxemburgo.
Medallística e deseño de moeda
miniatura|Bolsa cun conxunto de [[Moedas de euro|moedas circulantes do euro ("euromoedeiro") co anverso luxemburgués.]] Gastauer-Claire é tamén unha prolífica creadora de medallas, desde finais da década de 1970, moitas delas por encarga da Caisse d'Épargne de l'État, entre elas unha serie dedicada a conmemorar o milenio da igrexa de San Miguel de Luxemburgo en 1987, e tamén algunhas deportivas encargadas polo Ministerio de Educación e Deportes.
Do mesmo modo, Gastauer-Claire foi a artista escollida pola Casa Ducal de Luxemburgo e polo Goberno do país para deseñar os anversos nacionais de todas as moedas circulantes do euro —desde o céntimo aos dous euros—, que entraron en circulación en 2002. O deseño consiste nunha imaxe de perfil do busto do Gran Duque Henrique rodeado de doce estrelas e o nome do país en luxemburgués: "Lëtzebuerg".
Ademais desta serie circulante, Gastauer-Claire ocupouse tamén do deseño dun bo número de moedas conmemorativas de Luxemburgo, tanto da serie do euro como, na década de 1990, do franco luxemburgués.
Xulio Cabrera
Traxectoria
Profesor de Políticas da Universidade de Santiago de Compostela. Finou en Santiago de Compostela o 3 de outubro de 2020 aos 63 anos.
Vida persoal
Casou con Isabel Campoy e foi pai de Julia e Pedro Cabrera Campoy.
Lingua protouto-azteca
A lingua protouto-azteca é o devanceiro común hipotético das linguas uto-aztecas. As autoridades sobre a historia do grupo lingüístico adoitan situar a Urheimat protouto-azteca na rexión fronteiriza entre os Estados Unidos e México, é dicir, as rexións altas de Arizona e Novo México e as áreas adxacentes dos estados mexicanos de Sonora e Chihuahua, que corresponden aproximadamente co deserto de Sonora e á parte occidental do deserto de Chihuahua. Foi falada por cazadores do Mesolítico en Aridoamérica, hai uns 5.000 anos.
Urheimat
As reconstrucións do vocabulario botánico achegan pistas sobre o nicho ecolóxico habitado polos protouto-aztecas. Fowler colocou o centro do protouto-azteco no centro de Arizona, cos dialectos do norte que se estenden ata Nevada e o deserto de Mojave e os dialectos do sur que se estenden ao sur polo corredor de Tepiman ata México. A terra natal das linguas númicas situouse no sur de California preto do Death Valley, e a terra natal do proposto grupo uto-azteca do sur situouse na costa de Sonora.
Unha proposta contraria suxire que a patria do protouto-azteco estaba moito máis ao sur; esta teoría foi publicada en 2001 por Jane H. Hill, baseándose na súa reconstrución do vocabulario relacionado co millo en protouto-azteco. Segundo a súa teoría, os supostos falantes do protouto-azteco eran os principais cultivadores de millo en Mesoamérica, que gradualmente se desprazaron cara ao norte, levando consigo o cultivo de millo, durante o período de hai uns 4.500 ou 3.000 anos. A difusión xeográfica dos falantes correspondeu á ruptura da unidade lingüística. A hipótese foi criticada por varios motivos, e non é xeralmente aceptada polos uto-aztecanistas. Usando métodos de filoxenética computacional, Wheeler & Whiteley (2014) tamén suxiren unha terra natal do sur para o protouto-azteca ou preto da área ocupada polo pobo cora e algúns grupos nahuas. O náhuatl forma o clado máis basal do filograma uto-azteca de Wheeler & Whiteley (2014). Unha enquisa de vocabulario relacionado coa agricultura realizada por Merrill (2012) descubriu que o vocabulario agrícola só se pode reconstruír para o uto-azteca do sur. Iso apoia a conclusión de que a comunidade de fala protouto-azteca non practicaba a agricultura senón que a adoptou só despois de entrar en Mesoamérica polo norte.
Unha proposta máis recente de 2014, de David L. Shaul, presenta evidencias que suxiren un contacto entre o protouto-azteca e as linguas do centro de California, como a esselen e a yokuts. Iso levou a Shaul a suxerir que o protouto-azteca falábase na área central do val de California, e que formaba parte dunha antiga zona lingüística californiana.
Emilio León
Emilio José León Suárez, nado en Xixón o 4 de novembro de 1977, máis coñecido como Emilio León, é un profesor e político asturiano. Participou nas eleccións á Xunta Xeral do Principado de Asturias en 2015 representando a Podemos Asturias.
Vida persoal
Foi profesor de materias científicas, así como de cursos de historia contemporánea e socioloxía na Universidade de Oviedo. É licenciado en física. Traballou como educador en centros de acollida de menores inmigrantes de Oviedo e como animador social e limpador nun xeriátrico de "La Rochelle".
Carreira política
Foi candidato autonómico de Podemos Asturias nas eleccións á Xunta Xeral do Principado de Asturias de 2015, e foi deputado autonómico na Xunta Xeral do Principado de Asturias. Tamén foi vicepresidente da “Comisión de Investigación de Caso Enredadera”.
Colaborou con Andecha Astur presentándose ás eleccións municipais de 1999 en Corvera e de 2007 en Llanes.
En xullo de 2018, dimitiu como voceiro de Podemos Asturias na Xunta Xeral por discrepancias ideolóxicas co partido.
Aurelio Milani
Aurelio Milani, nado en Desio, Milán, o 14 de maio de 1934, e finado en Milán o 25 de novembro de 2014, foi un futbolista italiano que xogaba como dianteiro. Militou en varios equipos da Serie A e da Serie B, gañando o premio ao máximo goleador en ambas as divisións. Disputou un total de 157 partidos na Serie A, marcando 62 goles, e 100 partidos na Serie B, con 54 goles. É lembrado sobre todo polas súas dúas tempadas co Grande Inter de Helenio Herrera, co que gañou unha liga, dúas Copas de Europa e unha Copa Intercontinental. Foi internacional coa selección italiana nunha ocasión.
Primeiros anos
Comezou a súa carreira no equipo xuvenil do Aurora Desio a principios da década de 1950, antes de ser fichado polo Atalanta, que o cedeu ao Fanfulla durante as tempadas 1953/54 e 1954/55. Posteriormente pasou ao Simmenthal-Monza, co que marcou 37 goles en dúas tempadas na Serie B, sendo o máximo goleador da liga na campaña 1955/56. Na tempada 1957/58 xogou co Triestina na Serie B e marcou 17 goles en 30 partidos.
Debut na Serie A
Na tempada seguinte debutou na Serie A coa camisola da Sampdoria. Fíxoo o 21 de setembro de 1958 nunha derrota por 1-0 contra a Lazio, en Roma. Formou un destacado trío ofensivo con Mora e Cucchiaroni ao longo da súa primeira tempada, na que marcou 13 goles. Durante a campaña seguinte, con todo, lesionouse nun partido contra o Bologna, o que mantivo afastado dos terreos de xogo durante meses.
En 1960 Nereo Rocco levouno ao Padova, onde formou parella atacante con Crippa, marcando 18 goles. No verán de 1961, o presidente da Fiorentina, Longinotti, adquiriuno para reforzar a súa liña ofensiva, que contaba con futbolistas como Gianfranco Petris e Hamrin. O 24 de setembro de 1961 marcoulle dous goles a Dino Zoff, no día no que este debutaba co Udinese. Con 22 goles, Milani rematou a campaña da Serie A como máximo goleador xunto con José Altafini, axudando á Fiorentina a conseguir o terceiro posto da liga. Ademais o equipo alcanzou a final da Recopa de Europa, onde foi derrotado polo Atlético de Madrid. Milani foi autor de 5 goles durante a competición europea, tres deles anotados nun mesmo partido ante o Rapid Viena.
Inter de Milán
Despois dunha mala tempada 1962/63 coa Fiorentina, na que só logrou marcar un gol en 18 partidos, Milani foi comprado polo Inter de Milán, converténdose nun membro do que máis tarde sería coñecido como o "Grande Inter" de Helenio Herrera. Na súa primeira tempada no club lombardo, conseguiu 7 goles en 18 partidos da Serie A, contribuíndo ao subcampionato do Inter, que acabou segundo tras empatar a puntos co Bologna e perder o partido de desempate. Ademais conquistou ese ano a Copa de Europa e marcou un dos tres goles do seu equipo na final contra o Real Madrid no Praterstadion de Viena. En setembro de 1964 gañou a Copa Intercontinental contra o Independiente arxentino.
Lesión e retirada
Con todo, durante o inverno de 1964, resultou gravemente lesionado nun partido da Copa de Europa contra o Dinamo de Bucarest, despois de levar un golpe nas costas. Como consecuencia do choque, unha das súas vértebras quedou desprazada, o que puxo fin á súa carreira de xeito prematuro. Só puido disputar 11 partidos esa tempada, na que o Inter se proclamou esta campión de liga, revalidou o título da Copa de Europa e chegou á final da Copa de Italia.
Tentou regresar ao fútbol durante a tempada 1966/67, xogando co Verbania na Serie C, onde marcou 1 gol en 8 partidos, antes de retirarse definitivamente.
Selección italiana
Foi unha vez internacional coa selección de Italia, o 10 de maio de 1964, nunha derrota por 3-1 ante Suíza nun amigable internacional en Lausana.
Morte
Morreu en Milán o 25 de novembro de 2014, aos 80 anos de idade.
Anna Gas
Anna Gas i Serra, nada en Barcelona o 18 de outubro de 1996, é unha escritora en lingua catalá.
En agosto de 2021, Nós Diario publicou o relato curto Xerminar (Un verán en Galeusca: proxecto impulsado entre VilaWeb, Berria, Nós Diario e Belfastmedia).
Traxectoria
Anna Gas comezou a escribir historias nos seus últimos anos de adolescencia, cos que recibiu, entre 2013 e 2015, algúns premios literarios locais por obras inéditas, ata que en 2017 foi galardoada co 18º Premio Joan Duch de poesía para novos escritores, co que publicou o primeiro volume de poemas, Crossa d'aigua (Editorial Fonoll). Foi incluída en varias antoloxías e os seus poemas foron traducidos ao español, italiano, inglés e galego.
Compaxinou os seus estudos con diversos traballos: bibliotecaria, arquiveira ou repartidora de comida na casa. Licenciada en Estudos Literarios pola Universidade de Barcelona e licenciada en Psicoloxía.
En 2019 publicou Llengua de Anthrax, no que a poesía de Gas "está construída sobre o paradoxo que se basea na resignificación da mirada e na disolución do corpo perforado e sen órganos, como xa anunciaron Deleuze e Guattari: a linguaxe como unha centralidade reflexiva e metalingüística, e a outra como ameaza e condición de posibilidade". Por este poemario foi galardoada co Premio de Poesía Cavall Verd en 2020.
En 2020 gañou o premio Mercè Rodoreda de relatos e narracións curtas coa colección El pèndol, a persoa máis nova que o gañou.
Cabo de Vila, Atán, Pantón
Cabo de Vila é un lugar da parroquia de Atán no concello lucense de Pantón na comarca da Terra de Lemos.
Elemental Child
Argumento
Amancio (Alejandro Carro) é un mozo cun comportamento infantil, condicionado polo seu pasado e as malleiras que recibe por parte de súa nai Elvira (Rosa Álvarez), coa que vive nun lugar costeiro e illado. Un día aparecen dous membros dunha banda criminal, Santos (Ricardo de Barreiro) e Woyzeck (Farruco Castromán), que andan buscando pola zona unha misteriosa caixa.
Unha muller bate nun neonazi co bolso
Unha muller bate nun neonazi co bolso (en Kvinnan med handväskan, ou Tanten med väskan, lit. «A muller do bolso») é unha fotografía realizada por Hans Runesson na cidade sueca de Växjö o 13 de abril de 1985. Mostra unha muller de 38 anos batendo nun neonazi cun bolso durante unha manifestación de partidarias e partidarios da forza de ultradereita Partido do Reich Nórdico. Foi publicada o día seguinte no Dagens Nyheter e ao día seguinte nalgúns xornais británicos.
A fotografía de Runesson foi considerada a Fotografía Sueca do Ano (Årets bild) en 1985 e posteriormente a Fotografía do Século pola revista Vin e a Sociedade Fotográfica Histórica de Suecia.
Os protagonistas
A muller da fotografía é Danuta Danielsson (1947–1988), de orixe polaca. A súa nai fora internada nun campo de concentración alemán durante a segunda guerra mundial. O clamor que causou a fotografía, amais da ansiedade e da depresión que padecía Danielsson, provocaron que se illase na casa e que, finalmente, acabase por suicidarse en 1988.
O neonazi golpeado é Seppo Seluska, militante do Partido do Reich Nórdico. Ese mesmo ano foi condenado por torturar e asasinar a un xudeu homosexual.
Homenaxes
miniatura|dereita|Estatua in Alingsås. En 2014, a escultora sueca Susanna Arwin construíu unha estatua en miniatura de Danuta Danielsson baseada nesa fotografía. Xurdiu a proposta de erixir unha versión a tamaño real desa estatua na propia cidade de Växjö, mais o proxecto foi bloqueado polo grupo municipal do Partido do Centro, que consideraba que un monumento desas características podería promover a violencia.
Con todo, en abril de 2019 inaugurouse finalmente a estatua dedicada á señora Danielsson tralas manifestacións populares a favor da mesma.
Cima de Atán, Atán, Pantón
Cima de Atán é un lugar da parroquia de Atán no concello lucense de Pantón na comarca da Terra de Lemos.
Aleksandr Tvardovski
Aleksandr Tvardovski, nado en Zagorje o 8 de xuño de 1910 (calendario xuliano) e finado en Vatutinki o 18 de decembro de 1971, nome completo con patronímico Aleksandr Trífonovitx Tvardovski (Алекса́ндр Три́фонович Твардо́вский, AFI / ɐlʲɪkˈsandr ˈtrʲifənəvʲɪtɕ tvɐrˈdofskʲɪj /), foi un escritor, poeta e periodista ruso e soviético, redactor xefe da revista Novi Mir (1950-1954; 1958-1970). O seu nome tamén é transcrito como Aleksandr Trifonovich Tvardovski, Alexander Tvardovsky ou Aleksandr Tvardovskij.
Primeiros anos
Tvardovsky naceu en Zagoria, óblast de Smolensk na familia do ferreiro da aldea Trifon Gordevich Tvardovsky (1881-1949) e María Mitrofanovna (nacida Pleskatshevskaia, 1888-1965) en terras rurais. A granxa estaba situada nunha zona pobre, pero o pai de Tvardovsky estaba orgulloso do que adquirira durante anos de traballo. O irmán máis novo do poeta foi Ivan Trifonovich Tvardovsky (1914-2003), máis tarde un escritor ruso, carpinteiro e disidente.
O pai de Tvardovsky era un home intelixente que lía a miúdo con Aleksandr e o resto da familia. Dende pequeno, Aleksandr coñeceu as obras de Aleksandr Pushkin, Nikolai Gogol, Mikhail Lermontov, Nikolai Nekrasov, Aleksei Konstantinovich Tolstoi, Ivan Nikitin, Pyotr Yerchov e outros, que lían en voz alta na casa. Comezou a compoñer poesía moi novo. Aos 13 anos mostrou algúns dos seus poemas a un mozo mestre que lle dixo que a poesía debía escribirse "o máis incomprensibelmente que se poida". O seu primeiro poema publicado foi Nóvaia izbà (en Новая изба, "A nova cabana"), impreso no xornal Smolénskaia derévnia ( Смоленская деревня, "vila de Smolensk"). Despois da súa publicación, recolleu os seus poemas e mostroullos ao poeta Mikhail Issakovsky. Aleksandr máis tarde recoñeceu a influencia de Issakovsky na súa obra.
Estudos e primeiros escritos
Abandonou a escola da aldea por mor da pobreza despois de asistir só a catro clases e dedicouse por completo á literatura. Aos 18 anos foise a Smolensk, pero non atopou un traballo literario. No inverno de 1930, despois de visitar Moscova, regresou á súa cidade natal. Neste período ingresou nun Instituto Pedagóxico coa axuda dun funcionario do partido, pero alí non rematou os seus estudos. Despois completou a súa formación no Instituto de Historia, Filosofía e Literatura de Moscova. O seu poema Strana Muravia (en Страна Муравия, "A terra de Muravia") foi escrito entre 1934 e 1936 e foi ben recibido pola crítica. Este poema, xunto co seu outro poema narrativo temperán, Put k sotsializmu (en Путь к социализму, "O camiño cara ao socialismo") de 1931, retrata a colectivización de Stalin como un presaxio do "futuro brillante".
Problemas na súa familia e apoio á colectivización
Aínda que os seus pais, xunto cos irmáns Tvardovsk, foran desposuídos e o seu khútor queimado polos seus veciños, el mesmo apoiou a colectivización das granxas campesiñas. Foi galardoado co Premio Stalin por Strana Muravia. En 1930, despois de que Aleksandr se mudara a Smolensk, o seu pai fuxiu da casa familiar por medo a ser arrestado. En 1931, ademais de Aleksandr, toda a familia foi deportada de Zagórie. A familia pasou varios anos vagando dun lugar a outro, separándose e reunindose, buscando traballo e seguridade. Algúns deles pasaron algún tempo en campos de traballo. Orlando Figes describe a sensación de insatisfacción de Aleksandr coa forma en que a súa familia fora tratada mentres el temía por si mesmo, a súa carreira e os seus logros creativos se quería axudalos activamente. En agosto de 1931, cando o seu pai e o seu irmán chegaron a Smolensk de forma inesperada mentres traballaban, Aleksandr chamou á policía e o seu pai foi arrestado. É moi probable que se Tvardovsky fose visto axudando ao seu pai kulak (un elemento perigoso e criminal aos ollos de moitos), tería sido arrestado xunto ao seu pai. Tvardovsky recoñeceu a culpa que sentía polo seu pai no seu último poema, Po pravu pàmiati ( По праву памяти, "Polo dereito á memoria" 1968).
Ingreso no PCUS e escritor de guerra
En 1939 participou na marcha cara a Bielorrusia Occidental e tamén na Guerra de Inverno, onde formou parte dunha "brigada de escritores" que compuxo un verso patriótico. Ingresou no Partido Comunista da Unión Soviética en 1940 e foi correspondente de guerra durante a segunda guerra mundial. Ao comezo da guerra, comezou a traballar de forma independente no seu poema Vassili Tiorkin.
Anos de posguerra
Durante a posguerra, traballou como redactor xefe de Novi Mir, unha influente revista literaria. En 1949 converteuse no redactor xefe de Novi Mir. Foi despedido en 1954 por publicar artigos inaceptábeis de Vladimir Pomeranssev, Fyodor Abramov e Mark Sheglov. Converteuse en redactor xefe en xullo de 1958.
Tvardovsky loitou duramente para manter a tradicional independencia de Novi Mir, mesmo contra a desaprobación oficial. Durante a súa publicación, a revista publicou The Thaw of Ilya Erenburg en 1954, The Wedding of Vologda ( Вологодская свадьба) de Alexander Yashin en 1962 e A Day of Ivan Denisovich de Alexander Solzhenitsyn en 1962. Durante estes anos, a revista Oktiabr, con Vsévolod Kochetov como editor en xefe, foi a contraparte prosoviética, antioccidental e antiliberal do Novi Mir de Tvardovsky.
En 1963, Tvardovsky publicou un breve poema satírico titulado "Tyorkin no Outro Mundo", Тёркин на том свете, Tiorkin na tom svete, no que Tiorkin descobre que o inferno é moi semellante á vida cotiá na Unión Soviética.miniatura| Barco nomeado na súa homenaxe
Tvardovsky recibiu o Premio Stalin (1941, 1946, 1947), o Premio Estatal da URSS (1971) e o Premio Lenin (1961) polo seu extenso poema "A distancia máis aló da distancia" (en За далью – даль, Zaliu dà - dal - dal) ; 1950-60), unha colección de impresións poéticas e meditacións sobre a vida rusa concibida por primeira vez durante unha viaxe no Ferrocarril Transiberiano. Neste poema, escrito no momento álxido do desxeo de Khrushchev, o escritor condena a Stalin e, como no libro "Lírica seleccionada destes anos. 1959-1968" (1969), Из лирики этих лет. 1959–1968 reflexiona sobre o movemento do tempo, o deber do artista, a vida e a morte. O culto á personalidade de Stalin e as súas consecuencias son discutidos no capítulo Так это было "Foi así", e menciona a rehabilitación de persoas reprimidas ilegalmente baixo Stalin no capítulo "Un neno amigo ", en
Друг детства.miniatura| A tumba de Tvardovsky no cemiterio de Novodevichy en Moscova.
Anos finais e máis recoñecementos
En 1970, Tvardovsky deixou Novi Mir, aínda que ese mesmo ano recibiu a Orde da Bandeira Vermella "polos servizos para o desenvolvemento da poesía soviética" e o Premio Estatal de Literatura no ano da súa morte. Morreu en 1971 en Moscova. Pouco despois de saír de Novi Mir, Tvardovsky sufriu un derramo cerebral, que lle fixo perder a mobilidade e a fala. Xa no hospital, diagnosticáronlle un cancro de pulmón avanzado. O escritor morreu o 18 de decembro de 1971 na aldea de verán de Krasnaya Pakhra, Óblast de Moscova. Foi enterrado no cemiterio de Novodevichy en Moscova.
Legado
miniatura| Monumento a Tvardovsky e Vassili Tiorkin en Smolensk. O poema máis popular de Tvardovsky, Vassili Tiorkin (en Василий Тёркин ), tamén coñecido como A Book on a Fighter (en Книга про бойца, Kniga pro boitsà ) (1941–1945), conta un soldado patriótico na Gran Guerra. Humorístico, o poema era un himno ao optimismo e o enxeño do soldado ruso. Destaca entre outras obras desta época pola total ausencia de propaganda ideolóxica, e referencias a Stalin e o partido. A medida que se escribían os capítulos, foron impresos no xornal da Fronte Occidental Krasnoarméiskaia Pravda. Os episodios só están relacionados entre si polo personaxe principal: o autor presupuxo que tanto el como o seu lector poden morrer en calquera momento. Eran moi populares na primeira liña. O poema foi un dos atributos da vida de primeira liña, polo que Tvardovsky converteuse no autor de culto da xeración militar. Tvardovsky recibiu o seu segundo premio Stalin por Vassili Tikorkin.
O poema temático da segunda guerra mundial de Tvardovsky, Unha casa á beira do camiño, en Дом у дороги, Dom u dorogui, foi a base da suite sinfónica de Valeri Gavrilin de 1984 co mesmo nome.
Un planetoide, 3261 Tvardovsky, descuberto polo astrónomo soviético Nikolai Stepanovich Chernikh en 1979, leva o seu nome.
Agustín Alejos
Agustín Alejos Alonso, nado en Vigo o 8 de novembro de 1987, é un deportista paralímpico galego.
Traxectoria
miniatura|A cidade de Vigo ós seus atletas. Xogou na Selección de baloncesto de España paralímpica nos Xogos paralímpicos de Río de Xaneiro de 2016, acadando unha medalla de prata, e tamén nos de Toquio de 2020 (celebrados en 2021).
Treonina protease
As treonina proteases son unha familia de encimas proteolíticos que conteñen un residuo de treonina (Thr) no seu sitio activo. Os membros prototípicos desta clase de encimas son as subunidades catalíticas do proteosoma, aínda que as aciltransferases evolucionaron converxentemente orixinando o mesmo tipo de xeometría do sitio activo e o mesmo mecanismo.
Mecanismo
As treonina proteases usan o grupo alcohol secundario da súa treonina N-terminal como nucleófilo que realiza a catálise. A treonina debe ser N-terminal, xa que o amino terminal do memso residuo actúa como unha base xeral ao polarizar unha molécula de auga que desprotona o alcohol para incrementar a súa reactividade como nucleófilo.
A catálise ten lugar en dous pasos:
Clasificación e evolución
miniatura|550px|[[Evolución converxente das treonina proteases cara á mesma organización do sitio activo N-terminal. Móstranse a treonina catalítica do proteosoma (clan PB, familia T1) e as ornitina acetiltransferase (clan PE, familia T5).]] Actualmente recoñécense cinco familias que pertencen a dúas superfamilias: os proteosoma de pregamento Ntn (superfamilia PB) e a ornitina aciltransferases de pregamento DOM (superfamilia PE). Ambas as superfamilias representan dous tipos de formas que evolucionaron converxentemente de xeito independente dando o mesmo tipo de centro activo.
Ostsiedlung
dereita|miniatura| Evolución da área de lingua alemá dende o ano 700 até 1950. Ostsiedlung, tamén coñecida como a expansión alemá cara ao leste, designa a colonización alemá de Europa central e oriental que comezou no século XII e rematou no século XV.
Primeiros movementos no século XII
A poboación alemá creceu durante a Alta Idade Media estimulando os movementos de poboación de Renania, Flandres e Saxonia, sendo territorios do Sacro Imperio Romano Xermánico, facendo asentamentos entre os ríos Elba e Saale e nas rexións báltica e polaca, entón poboadas por eslavos e - na rexión báltica - pobos bálticos. Estes movementos foron apoiados pola nobreza alemá, os reis polacos, os duques e a Igrexa medieval, e leváronse a cabo sen que os grupos étnicos bálticos o soubesen.
Baixa Idade Media
O Reino de Prusia tivo as súas raíces nestes movementos. A finais da Idade Media, os cabaleiros teutóns, que foran enviados ao norte de Polonia por Conrado de Masovia, integraran gran parte das costas bálticas. Foron derrotados polo exército polaco en 1410 e 1466. Convertéronse nun feudo polaco en 1466.
A mediados século XIV, o proceso de colonización foi atrasado pola peste negra, e rematou despois da derrota dos cabaleiros teutóns no século XV. Aínda máis, case todas as terras agrícolas xa foran ocupadas.
Idade Moderna
Despois da división de Polonia por Prusia, Austria e o Imperio Ruso en 1772, 1793 e 1795, o Reino de Prusia apoderouse de gran parte do Occidente polaco. Nesta situación, comezou un novo período de colonización, aínda cando non tentaron "xermanizar" os seus novos territorios, que estaban densamente poboados.
Século XX
Despois da primeira guerra mundial, Polonia, no período de expansionismo nacionalista de Józef Piłsudski, tivo que emigrar do seu territorio unha poboación alemá bastante numerosa levando a cabo unha política asimiladora.
A expulsión masiva de poboacións de Alemaña Oriental despois da segunda guerra mundial, entre 1945 e 1948 baseouse nas decisións da conferencia de Potsdam, con respecto á Liña Oder-Neisse. A fronteira oriental de Alemaña foi redeseñada como estaba no ano 1181. Aínda que algúns territorios eslavos históricos entre a liña Oder-Neisse e o río Elba permaneceron dentro do territorio alemán, ao redor de 15 millóns de alemáns das históricas provincias do leste foron expulsados e enviados á República Federal de Alemaña ou á República Democrática Alemá, invertíndose case por completo os resultados da antiga colonización alemá.
Notas
<references group="" responsive="1">
Pintor de Neso
O pintor de Neso, tamén coñecido como Netos, Nessus ou pintor Nettos, foi un pioneiro da pintura ática de figuras negras. Considéraselle o primeiro ateniense en adoptar o estilo corintio que desenvolveu o seu propio estilo e introduciu innovacións. O pintor de Neso é a miúdo coñecido por ser un dos pintores orixinais de figuras negras. Só traballou neste estilo, que se mostra no vaso co seu nome no Museo Arqueolóxico Nacional de Atenas. A maioría das cerámicas coñecidas do pintor de Neso foron atopadas en cemiterios e morgues.
Para o período que nos ocupa, é a primeira personalidade claramente definida dun oleiro que chega até nós, e que foi a primeira gran personalidade da nova cerámica ática está testemuñado pola presenza dun dos seus vasos na Península Itálica, o primeiro vaso ático atopado nun territorio que ata entón fora monopolio comercial corintio; o fragmento que se conserva agora consérvase en Leipzig, e foi atopado en Caere, actual Cerveteri, en Etruria.
Vaso epónimo
No pescozo dun ánfora no Museo Arqueolóxico Nacional de Atenas, denominada Ánfora de Neso, o pintor representou a Neso loitando contra Heracles. A figura tamén está marcada co nome “Netos”, a forma ática dialectal do nome Neso. John Beazley, autoridade en pintura de vasos áticos, atribuíu o nome de "O pintor de Neso" a este artista. Máis tarde, tras novos achados en Atenas e nun cemiterio fóra da cidade, concretamente en Vari as pinturas de quimera foron identificadas con este pintor e Beazley tratou de usar o nome de “pintor das quimeras”, pero non tivo aceptación xeral. Aínda que moitos escultores gregos asinaron as súas obras en frisos esculpidos, os pintores de vasos non asinaron a miúdo as súas obras, permanecendo descoñecidos até que historiadores como Beazley lles deron nomes modernos.
Estilo e temas
miniatura|Vaso epónimo, no [[Museo Arqueolóxico Nacional de Atenas.]] Moitas das obras coñecidas do artista presentan personaxes de mitos e lendas gregas. No pescozo dun vaso do protoático medio do século VII  a. C., conservado no Museo Arqueolóxico Nacional de Atenas, o pintor representou a Neso loitando contra Heracles. Nesta representación, Heracles móvese de esquerda a dereita, en dirección contraria á que tomaría un vencedor, o que fai pensar que a maioría dos vasos do pintor de Neso atópanse en contornas funerarias. As primeiras obras do pintor lembran ao estilo protocorintio, utilizando unha ornamentación que enche o espazo como a do Pintor de Berlín. O vaso “Neso” mostra ao artista establecendo un estilo distinto do estilo corintio, que nesta etapa (finais do s. VII  a. C.) caracterizábase polos campos de arxila clara e o debuxo de contornos. A ornamentación e o debuxo de contorno era a distinción crítica do novo estilo de figuras negras. A maior parte do seu traballo sitúase no último cuarto do século VII  a. C., durante a transición do protocorintio ao corintio. Durante este tempo non abandonou completamente o debuxo de contornos, pero ao usar dous ou máis liñas gravadas introduciu unha nova nitidez e suxestión de forma - máis particularmente con rizos, plumas e deseños de resortes.
Os mitos de Heracles deron lugar á fascinación dos etruscos polo semideus e as historias das súas viaxes ao inframundo e da súa ascensión ao monte Olimpo para vivir cos deuses despois da súa morte. O mito representado no barco mostra a Heracles tentando rescatar a Deianira do centauro Nessus, a quen dispara coa súa frecha. A historia consiste en que Deianira e Heracles convocan ao centauro Nessus para que cruce o río Evenus para escapar de Eneo que estaba molesto polo asasinato do seu sobriño. Heracles cruza o río primeiro, deixando a Deianira con Nessus que tenta violala. Heracles, ao estar tan lonxe, só pode usar o seu arco e frecha para disparar a Nessus. Mentres Nessus xace morrendo, ofrece a Deianira parte do seu sangue para que o use como poción de amor para Heracles. Sen o saber ela, o seu sangue é velenoso. Finalmente, Deianira, celosa das moitas conquistas sexuais de Heracles, unta o sangue de Neso na capa de Heracles, queimándolle a pel, enloquecendo e matándoo. O vaso tamén ten unha representación de Deianira montada nun carro con catro cabalos, unha escena que ocorre despois de que Heracles salvase a Deianira e volve golpear ao centauro unha vez máis para asegurarse de que está morto. Este mito era tan popular entre os etruscos que acabaron mercando moitas vasillas e outras pezas cerámicas que representaban a escena.
Outra característica distintiva do Pintor Nessus foi a escala dalgunhas das súas obras, que alcanzaban máis dun metro de altura, chegando ás veces ata os dez metros. Estes grandes buques ("cráteres skifoides") están provistos dunha cuberta abovedada e un alto pé cónico (obras mestras das escavacións de Vari). Unha gran ánfora de pescozo, o seu xa mencionado floreiro homónimo, e un novo invento do barrio dos oleiros, o Cerámico, é a ánfora de barriga, cuxas liñas continuas ofrecen unha maior superficie para a decoración figurativa, aínda que existen numerosos exemplos de pezas antigas. Levan unha banda para o pescozo separada. Os únicos vasos que pintou doutro tipo, tamén novedoso, son a cunca de fondo plano ou lécane, reservada para frisos de animais, decorada con animais ou cun gorgoneion no fondo redondo.
Tamén usou o debuxo de contornos para algúns rostros de mulleres, para os dentes de león ou para as súas gorgonas. Desenvolveu novas convencións especialmente sobrias, para as figuras negras, utilizando liñas incisas dobres ou triplas para acentuar trazos importantes onde os animais corintios máis pequenos non consistían máis que en liñas simples. As dobres liñas dos ombreiros dos animais convertéronse axiña nun signo distintivo da pintura cerámica ática, así como a atención prestada ao detalle dos trazos e das extremidades dos animais.
En particular, foi un mestre na arte da incisión de motivos de superficie nos corpos: pelo, escamas, plumas ou círculos. Empregaba pouca cor branca, agás as liñas de puntos ao estilo corintio e, ás veces, a pel dos personaxes femininos; En cambio, fixo un uso extensivo do vermello para as superficies amplas, e utilizouno alternativamente co negro para as plumas, para os personaxes masculinos e para algunhas caras de monstros. Tal práctica podería referirse directamente á convención (e non necesariamente racialización) da arte exipcia que asociaba o vermello co carácter masculino e o branco co feminino.
Hai que destacar que a ornamentación de recheo debe a súa influencia a Corinto, pero áchase tamén en versións de figuras negras de delicados zarcillos ou gabiáns de palmetas que están representados en vasos protoáticos e sobre os das illas gregas. Os animais heráldicos representados nos vasos do pintor de Neso destacan polas súas amplas barrigas, así como polos ocos abovedados que os decoran. Atópanse nos frisos máis pequenos, que consisten en cabalos pastando, figuras raras en Corinto pero comúns nos vasos áticos desde o período xeométrico.
As súas escenas mitolóxicas teñen todo o aspecto monumental da arte protoática, pero Corinto ensinaralle a introducir un movemento novo e sutil nas súas representacións figurativas; Puido dedicar grandes áreas dos seus vasos a temas mitolóxicos e mesmo a fragmentos dunha escena de repertorio, como aquelas gorognas que perseguen a unha presa ausente no vaso que lle deu nome. Foi capaz de combinar as mellores calidades da tradición da pintura de vasos ateniense cos temas e técnicas importados de Corinto.
Exemplos de obras
miniatura| Ánfora de barriga de Berlín do pintor Neso, unha das ánforas de barriga máis antigas. Na ánfora co vaso homónimo que representa a Neso loitando contra Heracles, o pintor utiliza unha iconografía como a representación de Heracles con bigote. Isto difire das obras de arte que adoitan mostrar a Heracles cunha barba e a súa roupa habitual de capa de pel de león e máscara de león. Neles están escritos os nomes de Nessus e Heracles, indicando que o artista ou alguén do seu taller era alfabetizado. O resto da escena presenta os símbolos típicos dos rosetóns tardíos. Os estudosos sinalaron que a escena puido ser representada baixo a auga debido aos símbolos que aparecen sobre a imaxe: patos, zigzags e espirais. A arte do vaso fai énfase en Heracles e non mostra a Deianira no centro, algo que historiadores como RM Linders crían que se fixo para salientar a Heracles que matou ao centauro Neso. Outro raro exemplo das súas obras incluiría o fragmento de ánfora de pescozo de cerámica de figuras negras, descuberto en Ática, Grecia, de arredor do ano 620. a. c.
Freán, Atán, Pantón
Freán é un lugar da parroquia de Atán no concello lucense de Pantón na comarca da Terra de Lemos.
Dólar de ouro da Exposición de Lewis e Clark
O dólar de ouro da Exposición de Lewis e Clark é unha moeda conmemorativa emitida en 1904 e en 1905 pola Casa da Moeda dos Estados Unidos como parte da participación do Goberno dese país na exposición sobre o centenario da expedición de Lewis e Clark, celebrada en Portland, Oregón en 1905.
Esta moeda, deseñada polo gravador xefe da US Mint, Charles E. Barber, e cuñada na Ceca de Filadelfia, caracterízase pola figura de Meriwether Lewis como motivo central do seu anverso e a de William Clark no seu reverso.
A moeda dun dólar de ouro da Exposición de Lewis e Clark ten a particularidade de ser a única moeda estadounidense que amosa o retrato dunha persoa real tanto no seu anverso como no seu reverso.
Antecedentes
A compra da Luisiana en 1803 duplicou a superficie dos Estados Unidos de América. Para coñecer os novos territorios adquiridos, o presidente Thomas Jefferson acadou unha asignación económica do Congreso para levar a cabo unha expedición exploratoria e nomeou o seu secretario privado, Meriwether Lewis, para a encabezar. Lewis, capitán do exército dos Estados Unidos, escolleu para comandar a expedición a William Clark, que fora tenente do exército e era irmán máis novo do heroe da guerra de independencia George Rogers Clark. Lewis e Clark, que xa serviran xuntos anteriormente, recrutaron unha trintena de homes para que os acompañasen e a expedición partiu das proximidades de San Luís o 14 de maio de 1804. miniatura|[[Selo postal|Selo do 150 aniversario da expedición de Lewis e Clark, coa imaxe de ambos os exploradores na compaña de Sacagawea.]] Na súa viaxe ao longo do río Missouri, Lewis e Clark coñeceron a Sacagawea, unha muller da tribo Shoshone, irmá dun xefe indio e casada cun trampeiro franco-canadense, que non só serviu como tradutora da expedición, senón que foi fundamental para convencer as tribos hostís de que a expedición de Lewis e Clark non tiña unha finalidade guerreira, o que facilitou a colaboración destes pobos.