cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Sala de cinema
Deseño
miniatura|Auditorio Cinema Odeon en Florencia Tradicionalmente, unha sala de cinema, igual ca un teatro, consistía nun único auditorio con filas de cadeiras, ademais dun vestíbulo que acolle o despacho de entradas. Os cinemas adoitan posuír unha tenda que vende petiscos e bebidas. Algúns teatros foron convertidos en cines colocando unha pantalla e un proxector. Esta conversión pode ser permanente ou temporal.
A situación dos asentos en bancadas, popular nos cines modernos, procede da década de 1920. Esta disposición permite unha visión clara sen cabezas en fronte dos asistentes. As bancadas modernas empréganse nas salas IMAX dende principios da década de 1970.
Galicia
A partir da primeira guerra mundial construíronse no centro das cidades edificios inspirados nos teatros, moitos deles en estilo modernista. Así, Rafael González Villar deseñou o Salón Marineda (A Coruña, 1919), Jenaro de la Fuente Álvarez o Apolo-Trianón (Vigo, 1916), Daniel Vázquez-Gulías o Salón Apolo (Ourense, 1916), Leoncio Bescansa o Linares Rivas (A Coruña, 1928), Eduardo Rodríguez-Losada o Renacimiento (Ferrol, 1919), Pedro Mariño o Salón Coruña (A Coruña, 1912) e o Cuatro Caminos (A Coruña, 1928) e Jesús López de Rego o Salón Teatro (Compostela, 1917). O exemplo máis destacado foi o Teatro Cine García Barbón, de Antonio Palacios (Vigo, 1927).
Coa chegada do cinema sonoro os edificios destinados ao cinema atoparon a súa identidade diferenciada do teatro, con estilos racionalista e ecléctico. Entre os arquitectos que deseñaron salas de cinema en Galicia nestes anos estiveron Antonio Tenreiro (Rex, 1934, e Savoy, 1930, na Coruña), Santiago Rey Pedreira (Goya, 1944, na Coruña e Yago, 1945, en Compostela), Rodolfo Ucha (Callao, 1936, en Ferrol), Francisco Castro Represas (Cinema Radio, 1944, Vigo), Peregrín Estellés (Gran Cine Ortigueira, 1941) ou Rafael González Villar (Avenida, 1939, na Coruña). Con todo, os dous grandes edificios da época, o Teatro Colón da Coruña e o Teatro Cine Fraga construíronse en estilo historicista.
Dende a década de 1950 as salas de cinema entraron en decadencia, deseñáronse poucos proxectos de interese, como o Cine Riazor, de Rey Pedreira e outros (1960).
O Outeiro, Pinol, Sober
O Outeiro é un lugar da parroquia de Pinol do concello lugués de Sober, na comarca da Terra de Lemos. Segundo o IGE, en 2015 non tiña habitante algún.
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, que é unha parte alta ou elevación do terreo.
Sofia Vassilieva
Sofia Vladimirovna Vassilieva, nada o 22 de outubro de 1992 en Minneapolis, Minnesota, é unha actriz estadounidense de ascendencia rusa.
Traxectoria
É filla da doutora Larissa Vassilieva, bióloga, e o doutor Vladimir Vassiliev, físico, ámbolos dous inmigrantes rusos procedentes de Novosibirsk. Sofia é recoñecida internacionalmente por interpretar a "Eloise" na serie de filmes de mesmo nome, baseados nun libro infantil. Tamén é famosa polo papel de "Ariel", na serie de televisión Medium. En 2009, estreou o filme A decisión de Anna, xunto con Cameron Diaz e Abigail Breslin.
Fala ruso, francés e inglés de xeito fluído.
Filmografía
miniatura|dereita|Vassilieva con [[Cameron Diaz e Abigail Breslin nos Premios MTV do ano 2009.]]
La Coraza
La Coraza foi un periódico editado en Ribeira en 1933.
Historia e características
Subtitulado Semanario Popular e independiente, apareceu o 22 de febreiro de 1933. Fundado por Juan Bautista Martínez Lemiña, que era o seu principal redactor, estaba dirixido por Joaquín Parada Lorenzo. Semanario local con pretensións de independencia política pero en realiadade de tendencia dereitista, mantivo polémicas con La Lucha. Aparecía os domingos e tiña un prezo de dez céntimos. A partir do número 15 cambiou o subtítulo por Semanario Popular e desde o número 21, cando cambiou a súa periodicidade a quincenal, por Quincenario Independiente. Entre os seus colaboradores figuraron María Enriqueta Camarillo, Josefa Dios Reiriz, Esperancita Vilalba, Josefa García, Dolores Brión Hermo, Ramón Martínez Lemiña, J. Villanueva, Pérez Coutiño, Alberto Plasencia, P. Valeiras, Anselmo Prado Núñez, A. Pérez y santos e José Brión. O último número coñecido é do 9 de outubo de 1933. .
Tal de Abaixo, Tal, Muros
Tal de Abaixo é un lugar da parroquia de Tal no concello coruñés de Muros, na comarca de Muros. Segundo o padrón municipal (INE 2013) ten 199 habitantes (94 homes e 105 mulleres).
Pantone
Pantone LLC, é unha marca con sede en Carlstadt (Nova Jersey, EUA) propiedade da corporación X-Rite que a mercou en outubro de 2007 por 180 millóns de dólares. Pantone é unha marca rexistrada referente mundial en selección de cores. As súas guías de cor son empregadas en todo o mundo para designar e seleccionar cores normalizadas.
Historia
En 1990 crearon Hexachrome. Unha nova guía de cores baseada en seis cores primarias, o que permite xogar cun maior número de colores (especialmente algúns imposibles de acadar a toda cor como laranxa e morado). Este proceso require un sistema de impresión de seis unidades de entintado independentes e software específico para a separación en seis cores. As seis cores primarias de Hexachrome son: negro, ciano, maxenta, amarelo, laranxa e verde. Nalgúns casos, o verde pode ser substituído polo azul reflexo.
Guías Pantone
A suma das tintas CMY na mesma proporción da unha cor negra. A imperfección das tintas fai que esa cor negra non sexa exactamente negra, parécese mais a unha cor marrón escuro, é por isto que se engade a cor negra de xeito independente. A suma das cores RGB da unha cor branca. Ao pasar dun soporte a outro un deseño en pantalla a soporte impreso fai necesario que as cores sexan o máis parecidas posibles. As guías pantone estandarizan as cores e permiten unha selección precisa ou o máis aproximada posible.
Nas guías Pantone cada cor descríbese cunha numeración e as iniciais en función da superficie ou material no que se vai a aplicar a cor:
Color do ano
Dende o ano 2000 Pantone, como empresa que está nuns sectores tan suxeitos a modas e tendencias cada ano selecciona o que considera será a color tendencia dese ano.
As cores amosadas en pantalla son orientativas e poden non ser precisas, a cor exacta está nas guías Pantone.
Propiedade intelectual
As cores non poden ser rexistradas nin ter un uso exlusivo, por isto as cores Pantone poden ser empregadas libremente, pero non así os códigos que as designan. Pantone ten rexistradas estas numeracións polo que non poden ser empregadas libremente. O uso dunha cor asociada a un produto ou marca si está recoñecida como uso exclusivo para evitar confusións comerciais. As empresas empregan manuais de uso e normalizan a súa imaxe no mercado.
Os programas de deseño gráfico teñen que empregar guías de cor, pero GIMP (GNU Image Manipulation Program), ao ser software libre, non emprega Pantone.
Foton M
Foton M é o nome dunha serie de satélites soviéticos e posteriormente rusos adicados á investigación de materiais e sucesores dos satélites Foton. O programa Foton foi desenvolvido para estudar o efecto da exposición ás condicións do espazo de diversos materiais. Os Foton M están formados en realidade á súa vez por dúas familias de satélites, os modelo 34KS e os 34 KSM.
Foton-M 34KS
Os Foton M 34KS son unha versión mellorada dos Foton, con baterías melloradas, un mellor control térmico e melloras na telemetría e nas telecomunicacións para mellorar a capacidade de transmisión de datos para pasar ata 15 días no espazo. Lanzárose tres entre 2002 e 2007, todos a bordo de Soiuz U, co primeiro non chegando a órbita pola explosión do foguete durante o lanzamento. Tiñan unha masa de 6410 kg.
Foton-M 34KSM
Os Foton M 34KSM sustitúen o módulo de propulsión típico dos Foton por un módulo Yantar que permite misións máis longas, de ata seis meses, para o cal, a diferenza dos modelos anteriores, necesitan usar paneis solares. A carga útil que poden levar a bordo incrementouse en 100 kg. A masa total deste modelo é de 6840 kg.
Alberto Vilanova (homónimos)
O nome Alberto Vilanova pode referirse a:
Cian
Cian (século VI) foi un dos primeiros bardos na tradición poética galesa. Ponse en relación co Vello Norte e a hengerdd, a antiga poesía dos cynfeirdd. Era coetáneo, parece, de Aneirin e Taliesin.
Non se coñece sobre o bardo máis que o feito de que sería o primeiro bardo que cantou en Yr Hen Oledd, moi probabelmente. Tense a primeira noticia del en Nennio na súa Historia Brittonum, nunha pasaxe sobre Ida, rei de Bernicia (547-579):
Hai referencias a Cian nun poema do Llyfr Taliesin, pero non é unha figura preclara na tradición poética e a súa memoria parece que se esvaeceu co tempo. Non se conservou nada da súa obra.
Grupo Compostela de Universidades
O Grupo Compostela de Universidades é unha asociación sen ánimo de lucro que agrupa a máis de sesenta universidades de todo o mundo. O seu obxectivo é a promoción e a execución de proxectos de colaboración interuniversitaria.
Historia
No ano 1993, Ano Xacobeo, a Universidade de Santiago de Compostela iniciou contactos con outras institucións de educación superior localizadas no secular Camiño de Santiago. O seu principal obxectivo era establecer unha rede que facilitase a colaboración entre universidades para preservar a herdanza histórica e cultural xurdida ao redor da peregrinación a Compostela.
Tras estes primeiros contactos, 57 universidades europeas acudiron a unha reunión en Santiago entre o 2 e o 4 de setembro de 1993 para establecer as principais liñas de creación e determinar os seus obxectivos. Establecéronse tres puntos básicos:
Unha comisión formada por representantes das universidades de Valladolid, Liexa, Nantes, Göttingen, Minho, Jaume I e Santiago de Compostela elaborou as Normas Estatutarias e a Normativa do Grupo Compostela de Universidades. Estes documentos foron aprobados na Asemblea Constituínte que tivo lugar na Universidade de Santiago os días 2 e 3 de setembro de 1994.
Nun principio, o Grupo constituíuse exclusivamente con universidades europeas. Dende a Asemblea Xeral de Roehampton (Reino Unido), celebrada en setembro do 2007, as institucións de educación superior doutras partes do mundo (Norte de África, América Latina, Oceanía...) son admitidas como membros de pleno dereito.
Dende a súa creación, o Grupo Compostela ten organizado talleres de aprendizaxe, promovido conferencias de dimensión internacional, deseñado proxectos de mobilidade intercontinental (como o STELLA, unha orixinal proposta dirixida ao persoal administrativo das universidades )e mesmo creado unha serie de grupos de traballo en áreas de interese social (estudos de xénero, lingüísticos, relacionados coa conservación da herdanza cultural do Camiño de Santiago, europeos etc.).
Programación funcional
A Programación funcional é un paradigma de programación declarativa baseado na utilización de funcións matemáticas.
Grupo Compostela de Universidades
Historia
Unha das principais funcións do Grupo é a de catalizar os procesos de comunicación entre as universidades socias. Para isto, entre outras actuacións, ten unha relevancia especial a celebración da Asemblea Xeral do Grupo, que acostuma ter lugar no mes de setembro. Neste evento anual, ademais de revisarse os aspectos administrativos da rede, as institucións educativas reunidas teñen ocasión de poñer en común as súas experiencias, debater e presentar propostas para iniciativas conxuntas.
Programación funcional
Historia
As súas orixes remóntanse ao cálculo lambda (ou \lambda-cálculo), unha teoría matemática elaborada por Alonzo Church como apoio aos seus estudos sobre computabilidade. Un linguaxe funcional é, a grandes liñas, un sintax sugar do Cálculo Lambda.
Grupo Compostela de Universidades
Historia
O Grupo Compostela participou e participa en multitude de proxectos internacionais concedidos pola Comisión Europea. Foi coordinador de tres TEMPUS MEDA (IGBRIU, GASRIU, MUQ), participou como socio en dous Lifelong Learning Programmes (GRUNDTVIG-PAVE e Action Key 1-CHINESECOM), nun Socrates Thematic Network con Eslovenia e en dous ERASMUS MUNDUS (External Cooperation Window e Master Stipends: Glitema). Actualmente, está participando como socio no programa TEMPUS CORINTHIAM con Israel.
Ademais, a mediados do 2010, o Grupo Compostela reuniu un grupo de expertos para traballar na creación, desenvolvemento e implantación, xunto co Centro EMUNI (Portoroz, Eslovenia), dun máster executivo en Xestión de educación superior, finanzas e mellora da calidade.
Premio Internacional Grupo Compostela-Xunta de Galicia
En 1996 o Grupo Compostela de Universidades e a Consellería de Cultura, Comunicación Social e Turismo do goberno galego firmaron un acordo para o establecemento do Premio Internacional Grupo Compostela-Xunta de Galicia, unha recompensa anual para persoas ou institucións destacadas debido ao seu traballo a prol da difusión de proxectos ou ideas de alcance internacional, especialmente aquelas relacionadas coa promoción do ideal común europeo, a educación e a preservación da nosa herdanza cultural.
Programación funcional
Características
Outras características propias destas linguaxes son a non existencia de asignacións de variables e a falta de construcións estruturadas como a secuencia ou a iteración (o que obriga na práctica a que todas as repeticións de instrucións sexan levadas a cabo por medio de funcións recursivas).
Existen dúas grandes categorías de linguaxes funcionais: as funcionais puras e as híbridas. A diferenza entre ambos estriba en que as linguaxes funcionais híbridas son menos dogmáticas que as puras, ao admitir conceptos tomados das linguaxes imperativas, como as secuencias de instrucións ou a asignación de variables. En contraste, as linguaxes funcionais puras teñen unha maior potencia expresiva, conservando á vez a súa transparencia referencial, algo que non se cumpre sempre cunha linguaxe funcional híbrida.
Entre as linguaxes funcionais puras, cabe destacar a Haskell e Miranda. As linguaxes funcionais híbridas máis coñecidas son Scala, Lisp, Scheme, Ocaml e Standard ML (estas dúas últimas, descendentes da linguaxe ML).
Grupo Compostela de Universidades
Premio Internacional Grupo Compostela-Xunta de Galicia
O xurado do Premio Compostela está presidido polo titular do Goberno galego e formado por tres personalidades escollidas pola institución; habitualmente, o conselleiro de Cultura e Turismo, o conselleiro de Educación e Ordenación Universitaria e o secretario xeral para Universidades. Por parte do Grupo Compostela, compoñen o xurado o presidente da institución e os reitores de tres universidades do Grupo que son elixidos na Asemblea Xeral previa á reunión do xurado.
Perfecto Conde
O nome Perfecto Conde pode referirse a:
Penas Albas, Furco, Carballedo
Penas Albas é un lugar da parroquia de Furco no concello de Carballedo, na comarca de Chantada. En 2015 tiña 1 habitante, 1 muller. En 2016 xa non tiña habitantes, segundo o INE
Toponimia
O topónimo deriva do latín, pedras brancas.
Estanislao Durán Gómez
Estanislao Durán Gómez, nado en Vigo o 8 de maio de 1906, foi un empresario e político galego.
Traxectoria
Fillo do consignatario de buques Estanislao Durán David. Nomeado deputado provincial en representación do partido xudicial de Vigo-Tui en decembro de 1936. Foi alcalde de Vigo de setembro de 1939 ata o 24 de xuño de 1940. Tamén foi presidente da Caixa de Aforros e Monte de Piedad Municipal de Vigo.
Pedro de Castro y Figueroa
Pedro de Castro y Figueroa, nado en San Xulián de Cela (Cambre) en 1685 e finado en México o 22 de agosto de 1741, foi un militar galego.
Traxectoria
Tiña o título de duque da Conquista e cabaleiro de Santiago e de San Xenaro, foi nomeado vicerrei da Nueva España en 1740. Embarcou nun buque de comercio holandés con destino a Cuba e Veracruz, mais ao chegar ao litoral americano foi alcanzado por unha fragata inglesa que estivo a piques de facelo prisioneiro, aínda que logrou que botasen un bote ao mar e xunto con outros pasaxeiros e á vista de San Juan de Porto Rico, gañou ese porto sen levar con el ningún documento que o acreditase. Posteriormente fixo a viaxe de Porto Rico a Veracruz onde chegou o 30 de xuño, e de alí escribiu ao arcebispo-vicerrei que por outro conduto recibira aviso e instrucións sobre o particular. Fixo a súa entrada oficial na Cidade de México o día 17 de agosto do mesmo ano.
Os ingleses, coa súa poderosa mariña e xefes moi hábiles, apoderáronse dalgúns fortes de Cartaxena de Indias e Puerto Bello, téndose en México a seguridade de que intentarían un desembarco en Veracruz, polo que o vicerrei fixo construír novos fortíns artillados e ben orientados en Ulúa e mandou pór sobre as armas a unha parte da poboación para estar en capacidade de defender o porto. Estes milicianos sacados da poboación civil en forma de leva, formaron a guarnición e un batallón moi efectivo que se chamou da Coroa, famoso no exército realista durante a revolución de independencia.
Estaba o vicerrei conde da Conquista en Veracruz, revisando as obras daquel porto; cando enfermou dunha disentería hemorráxica. Foi traído apresuradamente a México, onde morreu o 22 de agosto de 1741. Foi sepultado no convento da Piedade, á saída sur da cidade.
Papoazul
O papoazul (Luscinia svecica) é un paxaro pequeno da familia dos papamoscas (Muscipapidae). (Nalgún tempo foi considerado membro da familias Turdidae, da que fai parte, entre outros, o merlo).
Descrición
E de tamaño semellante ó papo vermello, mide uns 13 ou 14 cm. A súa constitución é delgada. As alas son curtas e arredondadas, coa terceira e cuarta plumas primarias máis longas cás outras.As patas son longas e finas.A cola é negra con manchas vermellas nas beiras. Ten unha mancha superciliar (cella) branca. O macho ten no papo unha mancha azul con bordos sucesivamente de cor negra, branca e da cor da ferruxe. Algunhas razas como L. svecica svecica do norte de Eurasia teñen no centro da mancha azul outra vermella. Noutras, como L. svecica cyanecula , do centro e sur de Europa esta mancha central e branca. A raza turca L. svecica magna  non ten mancha.
As femias son de cores menos brillantes e teñen no papo da cor da crema ou cunha media lúa negra. Os inmaturos teñen manchas e puntos escuros pola parte inferior.
Malia as diferenzas de aspecto entre machos, estudos xenéticos recentes confirmaron que se trata dunha especie única.
Costumes
miniatura|esquerda|Papoazul de mancha vermella
Os machos teñen un canto forte, moi variado e, ás veces, imitativo que recorda ó do reiseñor. Canta sobre todo pola maña cedo e cando empeza a escurecer.
Son activos durante o día e no crepúsculo. Cazan insectos sobre todo nas beiras cheas de lama dos ríos, en superficies cultivadas e entre o mato. Fas os niños agachados en xeral non lonxe da auga, nun furado no chan, entre herba ou arbustos mestos. a femia pon 6 ou 7 ovos de cor gris azulada clara con puntos castaño avermellados, que son chocados polos dous pais unhas dúas semanas.
Distribución
Vive en zonas de bosque húmido ou zonas húmidas con arbustos de Eurasia, con algúns exemplares tamén en Alasca occidental. Son migratorios. No continente europeo a raza coa mancha vermella na gorxa vive no norte e nos Alpes; a raza coa mancha branca vive en Centroeuropa, sur da Europa occidental e parte do sur do continente.
Son migratorios. Os exemplares europeos pasan o inverno no sur de España, norte de África e sur de Asia.
Poboación en Galiza e España
O papoazul só aniña no Sistema Central (dende as serras de Béjar e Candelario en Salamanca, ata Somosierra e serra de Ayllón) e Cordilleira Cantábrica, ocupando preferentemente os vales da cara sur. Como migrante destaca no sueste da península (procedente do sur do sahara) e nas Illas Baleares onde inverna un pequeno continxente de papoazuis procedentes doutros países europeos (das subespecies L. s. svecica e L. s. cyanecula).
Tamaño da poboación
A comezos dos anos 90 estimouse a poboación aniñante en España nunhas 9.000-12.800 parellas. En Europa as estimacións acadan un total de 530.000 parellas reprodutoras (1994). En Galiza aniña no Parque Natural do Invernadoiro.
Existen moi poucos datos sobre a abundancia da especie, así no Sistema Central, nas uceiras da Serra de Ayllón, obtivéronse 0,1 aves/10 ha (1986); nos piñeirais de Gredos, entre 0,5 e 1,3 aves/10 ha, dependendo da altitude (1991). Nos uceirais subcantábricos de Palencia, 5 machos/10 ha (1991). Na Serra de Béjar, Salamanca, a densidade acadada é de 0,46 aves / 10 ha, como media.
Nos últimos anos semella que a súa poboación está a medrar no norte da península.
Xiana Arias
Xiana Arias Rego, nada na Fonsagrada o 28 de maio de 1983, é unha poetisa e xornalista galega.
Traxectoria
miniatura|dereita Licenciada en Ciencias da Comunicación pola Universidade de Santiago de Compostela. Traballou como xornalista na Radio Galega no programa Diario Cultural e en Onda Vital ata 2020.
O seu primeiro poemario, Ortigas, foi o gañador do Premio de poesía Pérez Parallé no ano 2006. Colabora na revista Xistral e na publicación Pirata en apoio ao Cineclube de Compostela, onde publicou a serie Cleo de dez a doce. No ano 2009, co gallo da celebración do Día das Letras Galegas, participou no proxecto de acción poética "A Revolta das Letras" en Santiago de Compostela.
Como música, tocou o baixo no grupo Atrás Tigre e desde 2022 ten o proxecto Clo Plas canda a Berio Molina. Como actriz participou no filme A estación violenta.
Airsoft
O airsoft é un xogo de guerra xurdido no Xapón nos anos oitenta que pronto se estendeu aos Estados Unidos e posteriormente a España e o resto de países europeos.
miniatura|dereita|150px|Xogadores de airsoft
O nome do airsoft vén do inglés e traduciríase como "aire suave". Isto fai referencia á forma na que a munición é disparada desde unha marcadora (paintball) ou unha réplica de airsoft.
Esta actividade lúdico-deportiva busca a simulación de combates por medio de réplicas reais que disparan pequenas bólas de plástico de 6 mm de diámetro, escenarios de xogo iguais ou similares aos que se combate en realidade, con equipamento de radiocomunicacións, visores nocturnos, lanternas adaptadas, punteiros láser, bólas trazadoras e indumentaria militares. Aínda que non existe unha indumentaria concreta, cada equipo prefire equiparse uniformemente para maior realismo. Pódese xogar igualmente de día ca de noite, coas evidentes diferenzas. As bólas empregadas, teñen unha velocidade de saída aproximada de 330 fps ou 100 m/s. O pouco peso das mesmas (0,20 gramos xeralmente) fai que o seu alcance efectivo non vaia máis alá dos 40-50 metros. Existe unha modalidade de xogador, o sniper ou francotirador, ao que se lle permite mais potencia e alcance, dado o rol que asume. miniatura|dereita|150px|Xogador De Airsoft
En concentracións numerosas de xogadores, adoita identificarse aos diferentes bandos participantes, mediante brazais de cor para evitar o "fogo amigo".
Aínda que existen moitas modalidades de xogo, o principal é eliminar os equipos ou xogadores contrarios, disparando aos seus compoñentes. Do mesmo xeito ca no paintball, hai que levar certas proteccións como lentes, para non recibir un bolazo nos ollos. Este é o único risco físico na práctica do airsoft. Se algún participante non leva as lentes de protección postas, interrómpese a partida ou se lle invita abandonala.
Dan Majerle
Xogador
Majerle foi seleccionado na 14ª posición do Draft da NBA de 1988 polos Phoenix Suns. Xogou 14 anos na NBA, maiormente nos Phoenix Suns, e tamén nos Miami Heat e os Cleveland Cavaliers. Foi elixido tres veces para xogar o NBA All-Star Game, en 1992, 1993 e 1995.
Airsoft
Actualmente existe en España un baleiro legal respecto da práctica deste xogo en lugares públicos, xa que a confusión que se pode crear entre a poboación pode crear alarma entre os descoñecedores do airsoft e levarlles a alertar ás forzas da orde pública. Recoméndase practicalo en leiras privadas ou lugares autorizados co correspondente permiso municipal para evitar estes problemas.
Dan Majerle
Xogador
Gañou a medalla de bronce coa selección dos Estados Unidos nos Xogos Olímpicos de 1988, e a medalla de ouro no Campionato do Mundo da FIBA de 1994.
Adestrador
Majerle foi adestrador asistente dos Phoenix Suns de 2008 a 2013. O 15 de marzo de 2013, anunciouse que Majerle ía adestrar á Grand Canyon University na súa primeira tempada coma equipo da Division I da NCAA.
Airsoft
Unha das bases do xogo é a confianza e honradez do xogador, xa que non hai xeito de comprobar se alguén recibiu un impacto. O xogador que o recibe ha de gritar "Morto!" ou dar coñecer aos demais que foi eliminado, retirándose a continuación do terreo de xogo. Os xogadores peor vistos nesta comunidade son os "inmortais", por razóns evidentes.
Os afeccionados ao airsoft non pretenden fomentar nin a violencia, nin as réplicas, nin ningún tipo de ideoloxía. Para eles é un xogo moi emocionante que serve para descargar adrenalina. Ademais, as comunidades de airsoft están totalmente en contra de que individuos radicais participen neste xogo.
K2 (grupo musical)
K2 (ou Kee Marcello's K2) é unha banda de Hard Rock formada polo guitarrista de Europe Kee Marcello, o baixista e ex Klatuu King Diamond e o batería Snowy Shaw no 2003.
Importación
En economía, unha importación é calquera ben ou servizo recibido desde outro país, provincia, pobo ou outra parte do mundo, xeralmente para o seu intercambio, venda ou incrementar os servizos locais. Os produtos ou servizos de importación son fornecidos a consumidores locais por produtores estranxeiros.
A importación é o transporte lexítimo de bens e servizos nacionais exportados por un país pretendidos para o seu uso ou consumo no interior doutro país. As importacións poden ser calquera produto ou servizo recibido dentro da fronteira dun Estado con propósitos comerciais. As importacións son xeralmente levadas a cabo baixo condicións específicas.
As importacións permiten aos cidadáns adquirir produtos que no seu país non se producen, ou máis baratos ou de maior calidade. Ao realizarse importacións de produtos máis económicos, automaticamente estase librando diñeiro para que os cidadáns aforren, invistan ou gasten en novos produtos, aumentando a riqueza da poboación.
Existen tres formas de financiar as importacións:
Se un país importa sen recorrer ao endebedamento nin a un tipo de cambio fixo, a economía non se ve afectada, cousa que si ocorre cando o Estado intervén tomando débeda ou fixando tipos de cambio que non reflicten as preferencias dos cidadáns.
É un concepto reflexo do de exportación.
Live in Catoira
Live in Catoira é o primeiro álbum da banda galega de garage punk Terbutalina, publicado o 31 de marzo de 2011. Trátase dunha gravación en directo dun concerto en febreiro dese ano en Catoira.
Óscar Naranjo
Óscar Adolfo Naranjo Trujillo, nado en Bogotá o 22 de decembro de 1956, é un xeneral retirado da Policía Nacional de Colombia, negociador plenipotenciario do goberno nas negociacións de paz coas FARC e actual vicepresidente de Colombia.
O 12 de xaneiro de 2017 o Presidente Juan Manuel Santos anunciou o seu postulación para ser o novo vicepresidente de Colombia.
T. S. Eliot
Thomas Stearns Eliot, nado o 26 de setembro de 1888 e finado o 4 de xaneiro de 1965, foi un poeta, dramaturgo e crítico literario norteamericano. As súas obras considéranse parte do canon literario do século XX. Premio Nobel de Literatura 1948.
Traxectoria
Naceu en St. Louis, Missouri, Estados Unidos. O seu pai, Henry Ware Eliot, dedicábase ós negocios e á banca. A súa nai, Charlotte Champe Stearns, tiña afeccións literarias, chegando a publicar algún libro.
Estudou na Smith Academy de St. Louis desde 1898 ata 1905. Pronto destacou en tódalas materias, desde o latín á física. En 1906 ingresou na Universidade Harvard, onde estudou grego, literatura inglesa, alemán, historia medieval e historia da arte.
Publicou poesía na revista da universidade. Interesouse polos poetas simbolistas franceses (Rimbaud, Verlaine, Tristan Corbière, Jules Laforgue etc.). Baixo este influxo, marchou a París en 1909, onde asistiu ás clases de Henri Bergson e Alain Fournier. Estudou tamén en profundidade a Dante e a John Donne, poeta metafísico inglés. Viaxou a Múnic e Italia. En 1911 volveu a Harvard e doutorouse en filosofía cunha tese sobre F. H. Bradley e o seu "coñecemento e experiencia". Tamén lle interesou a filosofía e a filoloxía hinduísta e o budismo.
En Harvard foi profesor axudante de filosofía. Coñeceu a Bertrand Russell, que acudiu como visitante a esa universidade, e este xúlgao o seu mellor alumno. Marchou cunha bolsa de estudos á Universidade de Marburg (Alemaña), pero, ante o inicio da guerra, fuxiu do país, trasladándose a Londres, onde coñeceu a Ezra Pound, que o introduciu no ambiente literario inglés. Neses anos coñece tamén a Virginia Woolf e o seu home, e ao novelista James Joyce, ao que admira. En 1927 adoptou a nacionalidade británica e converteuse ao anglicanismo.
Obras
miniatura|dereita
Casa de Nemanjić
miniatura|300px|Armas da casa de Nemanjić.
A dinastía Nemanjić (en serbio cirílico Немањићи, en serbio latino Nemanjić, pronuncia Nemáñich) foi a dinastía real da Serbia medieval, que gobernou o país entre 1166 e 1371.
Os gobernantes da casa adoptaron, sucesivamente, os títulos de Veliki Župan (Gran Župan, Gran Príncipe), Kralj (Rei) e Car (Tsar, Emperador).
Foi iniciada por Stefan Nemanja, sendo o seu último monarca Stefan Uroš V.
A dinastía Nemanjić
Recibiu o nome do seu fundador, Stefan Nemanja, descendente da casa de Vojisavljević, e conta con once monarcas, tendo continuidade na casa de Lazarević e, despois, na casa de Branković.
Despois de que Stefan Nemanja adoptara o nome de Stefan todos os seguintes monarcas usaron ese nome como título, que enseguida se converteu no signo da monarquía, e todos os pretendentes mostraban as súas aspiracións ao trono antepoñéndoo ao seu propio nome.
Os Nemanjić crearon un estado ben organizado e potente, edificaron moitas igrexas e mosteiros, e ampliaron o territorio serbio. Algúns dos monarcas desta casa real incluso escribiron algunhas das obras literarias máis importantes do seu tempo.
O escudo dos Nemanjić foi a aguia bicéfala branca sobre fondo vermello, herdado da dinastía bizantina dos Paleólogos.
Os monarcas desta casa primeiro levaron o título de Gran Župan (Gran Príncipe) de Raška desde 1166, e o estado serbio levaba o título de županija (Principado). Despois da coroación de Stefan o Primeiro Coroado en 1217, o título completo foi Rei das terras de Raška, Duklja, Travunia, Dalmacia e Zahumlje, aínda que a versión máis curta foi a de Rei dos serbios. No ano 1346 o título do monarca serbio pasou a ser o de Tsar (Emperador), co que o título completo foi o de Tsar de todos os serbios, albaneses, gregos e búlgaros.
Xenealoxía dos Nemanjić
Stefan Nemanja, Gran Župan, casou con Ana (que ao final da súa vida fíxose monxa e cambiou o nome polo de Anastasia) e con ela tivo tres fillos, Vukan, Stefan e Rastko (máis tarde, San Sava)), así como dúas fillas.
Das dúas fillas de Stefan Nemanja, unha, Efimia, casou co déspota Manuel Anxo, que despois sería o déspota e emperador de Tesalónica, e a segunda cun tal Asen, co que tivo un fillo, o futuro tsar búlgaro, Constantino Asen.
Lista de monarcas da dinastía Nemanjić
miniatura|250px|Mosteiro [[Igrexa Ortodoxa|serbio ortodoxo de Hilandar no monte Athos, fundadado por San Sava e o seu pai, Stefan Nemanja]]
Casa Lazarević
O fillo do tsar Dušan, Stefan Uroš, non tivo fillos, e a casa de Lazarević xurdiu a partir de Milica Nemanjić, que era curmá de Dušan e que casara co Knez Lazar:
Casa Branković
A filla do knez Lazar, Mara, casou co nobre Vuk Branković. Os seus descendentes gobernaron Serbia.
Os Nemanjić, monarcas do Despotado de Epiro
Simeon-Siniša foi o fillo de Stefan Dečanski e María Paleólogo e medio irmán do Tsar Dušan, sentíndose máis grego que serbio. O seu medio irmán deulle Epiro, onde gobernou como dépota até 1359, cando se independizou do fillo o tsar Dušan, Uroš o Débil, e gobernou Epiro como déspota independente até a súa morte. Tivo dous fillos, Stefan Nemanjić e Jovan Uroš, que herdou ao seu pai no trono de Epiro. Despois da súa morte, o Despotado de Epiro extinguiuse xunto con esta rama da dinastía Nemanjić.
Yeardley Smith
miniatura|Yeardley Smith en 2007.
Yeardley Smith, nada en París o 3 de xullo de 1964, é unha actriz estadounidense.
Traxectoria
Filla de pais estadounidenses, mudou a súa residencia en 1966. Estudou teatro e converteuse nunha actriz profesional en 1982. En 1984 residía en Nova York e actuaba na produción de Broadway The Real Thing. O seu primeiro filme foi Heaven Help Us (1985), seguido de The Legend of Billie Jean (1985) e Maximum Overdrive (1986). Trasladouse aos Ánxeles realizando un papel recorrente na serie Brothers (1986-1989). En 1987 presentouse a un casting para unha serie de curtas sobre unha familia disfuncional en The Tracey Ullman Show, pensando no papel de Bart Simpson, pero o director de casting pensou que a súa voz se adaptaba mellor ao personaxe de Lisa Simpson, deulle voz durante tres tempadas en The Tracey Ullman Show, e a partir de 1989 na serie The Simpsons, polo seu traballo recibiu un Emmy.
Asemade de The Simpsons, Smith actuou na comedia de situación Herman's Head (1991-1994) facendo o personaxe de Louise, e tivo papeis recorrentes como Marlene en Dharma & Greg, e Penny en dous episodios de Dead Like Me. Pero tamén seguiu a actuar en filmes, como Just Write (1997) ou As Good as It Gets (1997). No ano 2004 interpretou o monólogo More no Union Square Theatre de Nova York.
Premio Internacional Grupo Compostela-Xunta de Galicia
O Premio Internacional Grupo Compostela-Xunta de Galicia é un galardón anual outorgado conxuntamente polo Grupo Compostela de Universidades e o Goberno galego.
Historia e características
A primeira entrega do galardón tivo lugar en 1996 trala firma dun acordo entre o Grupo Compostela de Universidades e a Consellería de Cultura, Comunicación Social e Turismo.
O premio condecora aquelas persoas ou institucións destacadas debido ao seu traballo en favor da difusión de proxectos ou ideas de alcance internacional, especialmente aquelas relacionadas coa promoción do ideal común europeo, a educación e a preservación da nosa herdanza cultural.
A Xunta de Galicia e as universidades membros do Grupo Compostela presentan anualmente candidaturas a este premio, que está dotado dunha recompensa monetaria e unha medalla de ouro conmemorativa con forma de cuncha (o símbolo durante séculos da peregrinación a Santiago e a imaxe escollida polo Grupo Compostela de Universidades).
Galardoadas/os
miniatura|ElBaradei, [[Nobel da Paz 2005, premiado en 2010.]]
Los Rodríguez
Los Rodríguez foi un grupo musical de rock en castelán formado no ano 1991 en Madrid por dous arxentinos e tres españois.
Joan Cusack
Joan Mary Cusack, nada en Nova York o 11 de outubro de 1962, é unha actriz estadounidense. Foi candidata aos premios Oscar e aos Globos de Ouro e é coñecida polas súas interpretacións en filmes como Working Girl (1988), Addams Family Values (1993), Nine Months (1995), In & Out (1997), Runaway Bride (1999) e High Fidelity e por poñer voz á cowgirl Jessie nas cintas animadas Toy Story 2 (1999) e Toy Story 3 (2010). É irmá do tamén actor John Cusack.
Traxectoria
Joan Cusack naceu en Nova York e creceu en Evanston. O seu pai, Dick Cusack, e os seus irmáns, Ann, Bill, John e Susie tamén son actores. A súa nai, Nancy de Cusack, é unha profesora de matemáticas xubilada e activista política. Casou con Richard Burke en 1993, con quen tivo dous fillos.
Cusack traballou durante varias temporadas en Saturday Night Live (1985-1986). En 1988 participou na comedia Working Girl (1988), onde compartiu cartel con Harrison Ford, Sigourney Weaver e Melanie Griffith, e pola que recibiu a súa primeira candidatura ao Oscar á mellor actriz secundaria. Entre os seus seguintes proxectos destacan Addams Family Values (1993) e as comedias Nine Months (1995), protagonizada por Hugh Grant e Julianne Moore, e Two Much (1995), dirixida por Fernando Trueba, con Antonio Banderas e Melanie Griffith.
Posteriormente obtivo unha segunda candidatura ao Oscar á mellor actriz secundaria, e outra aos premios Globo de Oro, na mesma categoría, pola comedia In & Out (1997), protagonizada por Kevin Kline e Matt Dillon. Despois presto a súa voz na cinta animada Toy Story 2 (1999) e actuou na comedia romántica Runaway Bride (1999), protagonizada por Julia Roberts e Richard Gere. Participou xunto co seu irmán John na comedia High Fidelity (2000), baseada na novela de Nick Hornby, e protagonizou xunto a Jeff Bridges e Tim Robbins o suspense Arlington Road (1999).
Portabrosmos, Pinol, Sober
Portabrosmos é un lugar da parroquia de Pinol do concello lugués de Sober, na comarca da Terra de Lemos. Segundo o IGE, en 2015 tiña 3 habitantes (1 home e 2 mulleres).
Galería de imaxes de Lugo
Galería de imaxes do concello de Lugo na provincia de Lugo.
El Áncora
El Áncora foi un xornal editado en Pontevedra entre 1897 e 1905.
Historia e características
Apareceu o 20 de abril de 1897 co subtítulo de Diario de Pontevedra, para cambiar por Diario Católico de Pontevedra o 13 ou 14 de outubro de 1897. De ideoloxía católica, o seu primeiro director foi Carmelo Castiñeira Antelo, ao que sucedeu en agosto de 1897 Hermenegildo Calvelo; despois foron directores Fernando Olmedo Reguera e José Gómez Martínez (1904).
Naxib Mahfud
Naxib Mahfud (en árabe: نجيب محفوظ  e en inglés Naguib Mahfouz), nado o 11 de decembro de 1911 no Cairo e finado o 30 de agosto de 2006 na mesma cidade, foi un escritor exipcio galardoado en 1988 co premio Nobel de Literatura.
Xunto co seu coterráneo Taha Hussein, considérase a Naguib como un dos expoñentes máis importantes do existencialismo árabe, e un dos primeiros escritores contemporáneos da literatura árabe. Coñecido pola súa narrativa, foi gañador do Premio Nobel de Literatura en 1988, sendo así o primeiro escritor en lingua árabe en recibir devandito galardón, e o máis recoñecido desta lingua.
Publicou 35 novelas, máis de 350 contos, 26 guións, centos de columnas de opinión para xornais exipcios e sete obras de teatro ao longo de 70 anos de carreira, desde os anos 30 ata 2004. Moitas das súas obras (non especificamente os seus guións) convertéronse en películas exipcias e estranxeiras. Aínda que a literatura de Mahfouz clasifícase como literatura realista, nela aparecen temas existencialistas.
Vida temperá e educación
Mahfouz naceu en 1911 no seo dunha familia exipcia musulmá de clase media baixa do Vello Cairo. A primeira parte do seu nome composto foi elixida en agradecemento ao coñecido obstetra Naguib Pasha Mahfouz, que supervisou o seu difícil parto. Mahfouz era o sétimo e o menor dos fillos, con catro irmáns e dúas irmás, todos eles moito maiores que el. (Experiencialmente, creceu como "fillo único".) A familia vivio en dous barrios populares da cidade, inicialmente en el-Gamaleyya, desde onde se trasladaron en 1924 a el-Abbaseyya, entón un suburbio do Novo Cairo ao norte do casco antigo, lugares que serían o pano de fondo de moitos dos escritos posteriores de Mahfouz. O seu pai, Abdel-Aziz Ibrahim, a quen Mahfouz describe como "chapado á antiga", era funcionario, e Mahfouz acabou seguindo os seus pasos en 1934. A nai de Mahfouz, Fatimah, era filla de Mustafa Qasheesha, un xeque da Mesquita de al-Azhar, e aínda que ela mesma era analfabeta, levou ao neno Mahfouz en numerosas excursións a lugares culturais como o Museo Exipcio e as Pirámides.
A familia Mahfouz era musulmá devota e Mahfouz tivo unha educación islámica estrita. Nunha entrevista, explicou o severo clima relixioso da súa infancia. Nunca se pensou que desa familia xurdiría un artista."
A revolución exipcia de 1919 tivo un forte efecto en Mahfouz, aínda que entón só tiña sete anos. Desde a xanela viu como os soldados británicos disparaban aos manifestantes para dispersalos. Segundo Mahfouz, declarou máis tarde, "podería dicirse... que o que máis sacudiu a seguridade da miña infancia foi a revolución de 1919".
Nos seus primeiros anos, Mahfouz leu moito e recibiu influencias de Hafiz Najib, Taha Hussein e Salama Moussa, o intelectual da Sociedade Fabiana.
Tras completar a educación secundaria, Mahfouz ingresou en 1930 na Universidade Exipcia (actual Universidade do Cairo), onde estudou filosofía e se graduó en 1934. Interesado en linguas estranxeiras, sobre todo no inglés, Naguib traduciu obras literarias anglosaxoas ao árabe, da que a máis coñecida foi a d'O Antigo Exipto, de James Baikie (1932). En 1936, tras cursar durante un ano un máster en filosofía, decidiu interromper os seus estudos e dedicarse profesionalmente á escritura. Publicou a súa primeira obra en Al Majalla Al Jadida, revista fundada por Salama Musa en 1929. Mahfouz traballou despois como xornalista para Arrissalah', e colaborou con relatos curtos en Al-Hilal e Al-Ahram.
Servizo civil
Tras licenciarse en Filosofía pola Universidade do Cairo en 1934, Mahfouz ingresou na administración pública exipcia, onde continuou traballando en diversos cargos e ministerios ata a súa xubilación en 1971. Primeiro traballou como administrativo na Universidade do Cairo e, en 1938, no Ministerio de Dotacións Islámicas (Awqaf) como secretario parlamentario do Ministro de Dotacións Islámicas. En 1945, solicitou o traslado á biblioteca do Mausoleo de al-Ghuri, onde entrevistou os veciños do barrio da súa infancia no marco do "Proxecto dos bos préstamos"." Na década de 1950, traballou como Director de Censura na Oficina das Artes, como Director da Fundación de Apoio ao Cine e, por último, como asesor do Ministerio de Cultura.
O mozo Naguib botouse a escribir obras de ficción e xa publicara máis de 80 relatos ao rematar os seus estudos medios. Seguindo a tradición funcionarial do pai, incorporouse ao Ministerio de Asuntos Relixiosos, onde traballou entre 1939 e 1954. Desde alí a produción literaria de Naguib acadou o seu esplendor. Daquel tempo quedaron inconclusas obras como A maldición de Ra (1939), Radophis a cortesá (1943) ou A batalla de Tebas (1944).
Carreira de escritor
miniatura|upright|Mahfouz na década de 1960 Mahfouz publicou 34 novelas, máis de 350 relatos curtos, ducias de guións e cinco obras de teatro ao longo de 70 anos de carreira. Posiblemente a súa obra máis famosa, A triloxía do Cairo (ثلاثية القاهرة), describe a vida de tres xeracións de diferentes familias do Cairo desde a primeira guerra mundial ata despois da golpe militar de 1952 que derrocou a rey Faruk. Foi membro do consello de administración da editorial Dar el-Ma'aref. Moitas das súas novelas publicáronse por entregas en lo-Ahram, e os seus escritos tamén apareceron na súa columna semanal, "Punto de vista". Antes de recibir o Nobel, só unhas poucas das súas novelas apareceran en Occidente.
Estilo de escritura e temas
A maioría das primeiras obras de Mahfouz están ambientadas no Cairo. Abath Al-Aqdar (A burla do destino) (1939), Rhadopis (1943) e Kifah Tibah (A loita de Tebas) (1944) son novelas históricas escritas como parte dun proxecto máis amplo de 30 novelas que non chegou a realizarse. Inspirándose en sir Walter Scott (1771-1832), Mahfouz planeou abarcar toda a historia de Exipto nunha serie de libros. Con todo, a partir do terceiro volume, o seu interese centrouse en escenarios e temas actuais, así como no impacto psicolóxico do cambio social na xente corrente.
A prosa de Mahfouz caracterízase pola expresión descarnada das súas ideas. As súas obras abarcan unha ampla gama de temas, incluídos os controvertidos e tabús como o socialismo, a homosexualidade e Deus. Escribir sobre algúns destes temas estaba prohibido en Exipto.
As obras de Mahfouz tratan a miúdo do desenvolvemento de Exipto durante o século XX, e combinan influencias intelectuais e culturais tanto de Oriente como de Occidente. A súa propia exposición á literatura estranxeira comezou na súa mocidade co consumo entusiasta de relatos policíacos occidentais, de clásicos rusos, e escritores modernistas como Marcel Proust, Franz Kafka e James Joyce. As historias de Mahfouz desenvólvense case sempre nos populosos barrios urbanos do Cairo, onde os seus personaxes, polo xeral xente corrente, tentan facer fronte á modernización da sociedade e ás tentacións dos valores occidentais.
A obra central de Mahfouz na década de 1950 foi a Triloxía do Cairo, que completou antes da Revolución de xullo. As novelas titulábanse cos nomes das rúas Paseo do Palacio, Palacio do Desexo, e Rúa do Azucre. Mahfouz ambientou a historia nas zonas do Cairo onde creceu. As novelas describen a vida do patriarca el-Sayyed Ahmed Abdel Gawad e a súa familia ao longo de tres xeracións, desde a primeira guerra mundial ata a década de 1950, cando o rei Faruk I foi derrocado. Mahfouz deixou de escribir durante algúns anos despois de terminar a triloxía.
Decepcionado polo réxime de Nasser, que derrocara á monarquía en 1952, volveu publicar en 1959, prodigándose en novelas, relatos, xornalismo, memorias, ensaios e guións. Nunha entrevista de 1998 declarou que "durante moito tempo pensei que Nasser era un dos maiores líderes políticos da historia moderna. Só empecei a apreciarlle plenamente despois de que nacionalizase o Canal de Suez". A súa obra de non ficción, que inclúe o seu xornalismo e ensaios e os seus escritos sobre literatura e filosofía, publicouse en catro volumes a partir de 2016.
Os Filos de Gebelawi' (árabe: أولاد حارتنا, romanizado: ʾawlād ḥāratnā) (1959, tamén coñecida como Os nenos do canellón) unha das obras máis coñecidas de Mahfouz, retrata ao patriarca Gebelaawi e aos seus fillos, exipcios medios que viven as vidas de Caín e Abel, Moisés, Xesús e Mahoma. Gebelawi constrúe unha mansión nun oasis no medio dun deserto estéril; a súa leira convértese no escenario dunha disputa familiar que se prolonga durante xeracións. "Cada vez que alguén está deprimido, sofre ou sentese humillado, sinala a mansión no alto do canellón que se abre ao deserto e di con tristeza: 'Esa é a casa do noso antepasado, todos somos os seus fillos e temos dereito á súa propiedade. Por que morremos de fame? Que fixemos?" O libro estivo prohibido en todo o mundo árabe excepto no Líbano ata 2006, cando se publicou por primeira vez en Exipto. A obra foi prohibida pola súa suposta blasfemia que fai a través da alegórica representación de Deus nas relixións monoteístas abrahámicas: xudaísmo, cristianismo e islam. A súa obra Fillos do noso barrio segue nesta altura prohibida no seu país.