cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
La Antorcha Galaica del Libre Pensamiento
Historia e características
Na II República tiveron moito eco os actos anticlericais e a prol da incautación dos bens das Ordes relixiosas organizados conxuntamente co Centro de Estudios Sociales Germinal.
Virtual Console
Reggie Fils-Aimé, presidente de Nintendo Of America, confirmou durante o Electronic Entertainment Expo 2018 que o servizo non chegará a Nintendo Switch, sendo substituído polo servizo Nintendo Switch Online, que comezou a estar operativo en setembro de 2018.
Negros, Redondela
Xeografía
Limita ao norte coa parroquia de Cedeira, ao sur con Cabeiro, ao leste con Saxamonde e ao oeste con Trasmañó. Está atravesada pola estrada N-555 (que vai de Redondela ao aeroporto de Peinador) e a vía férrea que une Redondela e Ourense.
Historia
Esta parroquia tivo importancia a comezos do século XIX na guerra napoleónica, na que a partida do cura da parroquia, Ramón Lamas obtivo recoñecemento na reconquista de Vigo, no axexo do posto de garda francés da parroquia de Saxamonde, na Barreira, e posterior informe dos movementos ós oficiais militares.
Patrimonio
No monte de Santo Estevo de Negros hai restos dun poboado castrexo, o Castro de Negros. Preto de alí está o complexo arqueolóxico de Monte Penide na lindeira con San Vicente de Trasmañó, Cedeira e Cabeiro, entre o que destaca a Mámoa do Rei. Asemade dos achados de olería do monte do Castro, ten ente outro patrimonio unha igrexa que ten sancristía e ábsida do XVI e a portada é de finais do XVIII. Ten muíños de auga en funcionamento, dous en Fixón, tamén en Fixón dúas pontes, unha xa citada no principio do século XIX.
Festas
A festa patronal é o 26 de decembro. O primeiro domingo de outubro celébrase a festa da mazá.
Felipe González
Felipe González Márquez, nado en Sevilla o 5 de marzo de 1942, é un avogado, profesor universitario e político andaluz, secretario xeral do Partido Socialista Obreiro Español (PSOE) dende 1974 até 1997 e terceiro presidente do Goberno de España dende a reinstauración da democracia, entre 1982 e 1996.
Traxectoria
En 1964, afiliouse ó Partido Socialista Obreiro Español, durante a época de clandestinidade deste. O ano seguinte finalizou os seus estudos de Dereito na Universidade de Sevilla. No Congreso de Suresnes de 1974 do PSOE renovado (escisión do PSOE dirixido por Rodolfo Llopis), Felipe González foi elixido secretario xeral do PSOE. Xa en democracia, obtivo a súa primeira acta de deputado en 1977, sendo o candidato do PSOE á Presidencia do Goberno en 1977 e 1979.
Logo de obter o PSOE a maioría absoluta nas eleccións de 1982, foi investido presidente do Goberno. O seu mandato de trece anos e medio foi o período máis longo dun xefe de Goberno da democracia en España. Baixo a súa dirección, o PSOE logrou dúas maiorías absolutas consecutivas: a de 1982, con 202 deputados no Congreso, e en 1986, eleccións nas que obtivo 184 deputados; asemade, en 1989 obtivo 175 deputados, exactamente a metade dos que compoñen o hemiciclo. En 1993 perdeu a maioría absoluta, obtendo 159 deputados. Logo deste resultado, o PSOE pactou con Convergència i Unió para poder formar goberno. En 1996, perdeu as eleccións ó lograr 141 deputados fronte a 156 que conseguiu o Partido Popular. Foi elixido deputado por última vez en 2000, ano no que concorreu ás eleccións na lista do PSOE pola circunscrición electoral de Sevilla.
Campionato dos Estados Unidos de Fórmula 3
O Campionato dos Estados Unidos de Fórmula 3 (en inglés: United States Formula Three Championship) foi un campionato de Fórmula 3 disputado nos Estados Unidos e no Canadá. Todos os equipos utilizaban motores Volkswagen.
Injun 4
Características
Injun 4 foi o cuarto satélite da serie Injun, deseñado, construído e xestionado pola Universidade de Iowa para a USAF, e lanzado tamén baixo o programa Explorer. A súa misión principal foi medir o fluxo de partículas enerxéticas na atmosfera terrestre e estudar o quecemento atmosférico e o seu aumento coa altura; ademais tamén fixo medicións da radiación tanto natural como artificial atrapada nos cintos de radiación. Injun 4 estaba deseñado para aliñarse magneticamente co campo magnético terrestre. A alimentación eléctrica era proporcionada por células solares e baterías e levaba a bordo unha grabadora de cinta e conversores de analóxico a dixital. Para transmitir datos en tempo real usaba un transmisor de amplitude modulada a 136,29 MHz, mentres que para transmitir datos da cinta usaba un transmisor de modulación por pulsos a 136,86 MHz. Injun 4 funcionou ata decembro de 1966.
Allón, Grandal, Vilarmaior
Allón é un lugar da parroquia de Grandal no concello coruñés de Vilarmaior na comarca de Betanzos. Tiña 5 habitantes no ano 2010 segundo datos do INE dos cales 3 eran homes e 2 eran mulleres.
Campionato Europeo de Fórmula 3
O Campionato Europeo de Fórmula 3 da FIA (en inglés: FIA European Formula Three Championship) é unha competición europea de Fórmula 3 organizada pola Federación Internacional do Automóbil.
Historia
O campionato comezou no ano 1966 como Copa Europea das Nacións de Fórmula 3. Esta copa era unha soa carreira que se disputaba por nacións. En 1975, coa introdución dos monoprazas de 2000 cc esta copa converteuse neste campionato. No 1984 o campionato cancelouse e no ano seguinte reemplazouse pola Copa Europea de Fórmula 3, retornando ao sistema dunha carreira.
En 1987, a EFDA comezou un novo campionato europeo, as F3 Euroseries, pero estas series só duraron unha tempada. Outra vez, esta no ano 2003, intentáronse crear unhas series europeas denominadas tamén, Fórmula 3 Euro Series, que naceron da unión dos campionatos de Fórmula 3 de Alemaña e Francia.
A Fórmula 3 Euro Series finou no ano 2011 pero na tempada seguinte renaceu o Campionato Europeo de Fórmula. O soporte do campionato é o DTM.
Laureano Ruiz
Laureano Ruiz Quevedo, nado en Escobedo (Villafufre, Cantabria) o 21 de outubro de 1937, foi un futbolista e adestrador de fútbol.
Traxectoria
Aos 18 anos pasou das categorías inferiores ao primeiro equipo do Racing de Santander e a adestrar ao equipo xuvenil. Aos 24 fichou polo Ximnástica de Torrelavega, manténdose como adestrador dos equipos xuvenís do Racing.
Aos 28 anos deixou de xogar a fútbol e pasou a adestrar o Racing de Santander, sendo o técnico máis xove do estado no seu momento.
A súa carreira de adestrador combinada con labores de dirección levouno ao FC Barcelona e ao seu filial, para despois fichar polo Celta de Vigo en 1978 para suplir a José María Maguregui.
Dirixiu o equipo vigués durante unha soa tempada, na que o equipo repleto de baixas como a de Carlos Fenoy, Ademir Vieira ou Juan descende a Segunda División outra vez.
Ao rematar esa tempada decide deixar o Celta e fichar polo Racing de Santander, sería substituído polo ex xogador do Celta Pedrito.
World of Warcraft
A aceptación do xogo foi enorme. De feito, Blizzard Entertainment anunciou que nos primeiros días de xaneiro de 2010 existían máis de 12 millóns de xogadores rexistrados pagando a subscrición que costa o xogo cada dous meses. A esta cifra poderíase engadir ó millón máis que xogan xogadores de contas de proba e ós 6 millóns máis que xogan nos servidores piratas ou non oficiais elevando a cifra aos 17 millóns de xogadores.
Laureano Ruiz
Traxectoria
É o único técnico que ata o momento dirixiu equipos en tódalas categorías, dende Primeira División ata Benxamíns. Actualmente é o director da Escola Municipal de Santander.
Como adestrador acadou o título máis alto, adestrador nacional de honra. Tamén foi mestre de técnica e táctica nas Escolas de Cantabria e Cataluña.
World of Warcraft
Sinopse
A historia sitúase 4 anos despois da de Warcraft III. Cambia o xénero da estratexia en tempo real polo do rol. Existen dous bandos, a Alianza e a Horda. Cada un destes bandos está composto por seis razas (catro se non temos ningunha expansión)entre as que pode elixir o xogador.
A Casanova, O Xobre ou O Maño, A Pobra do Caramiñal
A Casanova é un lugar da parroquia do Xobre ou O Maño no concello coruñés da Pobra do Caramiñal, na comarca da Barbanza. Segundo o padrón municipal (INE 2012) ten 45 habitantes (22 homes e 23 mulleres).
Bacteroides fragilis
A especie B. fragilis pertence a un grupo de especies similares chamado "grupo B. fragilis". As bacterias do "grupo B. fragilis" son as Bacteroidaceae que se illan máis comunmente en infeccións anaerobias, especialmente nas que se orixinan por microorganismos da flora gastrointestinal. B. fragilis é o organismo máis común do "grupo B. fragilis", xa que supón entre o 41% e o 78% dos illados do grupo. Os organismos do "grupo B. fragilis" son resistentes á penicilina porque producen beta-lactamase, e por outros factores descoñecidos.
Antes o primitivo taxon B. fragilis era máis amplo e era subdividido en subespecies, que eran: ssp. fragilis, ssp. distasonis, ss. ovatus, ss. thetaiotaomicron, e ss. vulgatus, pero agora todas esas subespecies foron reclasificadas formando especies separadas baseándose en estudos da homoloxía do seu ADN. Este conxunto de especies forman o "grupo B. fragilis". Actualmente, a especie chamada B. fragilis corresponde á antiga subespecie B. fragilis ssp. fragilis, que se illa con frecuencia do sangue, fluído pleural, fluído peritoneal, feridas e abscesos cerebrais.
Aínda que as especies do "grupo B. fragilis" son as que se atopan máis comunmente en mostras clínicas, son as menos comúns das especies do xénero Bacteroides presentes na flora fecal, onde só supoñen o 0,5% das bacterias presentes nas feces. A patoxenicidade deste grupo de organismos probablemente se orixine pola súa capacidade de producir material capsular, que as protexe da fagocitose.
Importancia clínica
B. fragilis está implicada no 90% das infeccións anaeróbicas peritoneais.
Actúa principalmente na superficie da mucosa intestinal. Predomina na bacteremia asociada con infeccións intraabdominais, peritonite e abscesos que seguen á rotura do vísceras, e abscesos subcutáneos ou queimaduras preto do ano.
En investigacións con ratos e cultivos de laboratorio descubriuse unha cepa de B. fragilis que causa inflamación do colon e un incremento da actividade do xene do encima superóxido dismutase no intestino. O efecto é que o intestino queda exposto ao peróxido de hidróxeno, que causa danos no ADN e contribúe á formación de tumores de colon.
Tratamento
En xeral, B. fragilis é susceptible ao metronidazol, carbapenem, tigeciclina, a combinación β-lactam/inhibidor da beta-lactamase (por exemplo, Unasyn, Zosyn), e a certos antimicrobianos da clase das cefamicinas, como a cefoxitina. A bacteria ten un alto nivel de resistencia á penicilina inherente. A produción de beta lactamase parece ser o principal mecanismo de resistencia a antibióticos en B. fragilis. A clindamicina xa non se recomenda como axente de primeira liña contra B. fragilis debido á crecente resistencia de alto nivel observada (>30% nalgúns informes).
Outros usos
Os bacteriófagos que infectan a B. fragilis utilízanse comunmente como trazadores do material fecal humano.
O polisacárido A (PSA) desta bacteria parece estar implicado na protección da colite experimental inducida por Helicobacter hepaticus. Outras investigacións sobre o PSA de B. fragilis atoparon que este composto intermedia en varios marcadores do sistema inmunitario saudable dos mamíferos, como son: os niveis de linfocitos T CD4, o balance das citocinas dos linfocitos T colaboradores, a presenza de estruturas foliculares ben definidas no páncreas, e na resposta intestinal inflamatoria aos patóxenos. Tamén se usa para separar os grupos de carbohidratos que clasifican o grupo sanguíneo das células vermellas do sangue. O encima GalNAC-ase cliva o antíxeno dos glóbulos vermellos de tipo A converténdoos en células de tipo 0, o que permite producir unidades para transfusión de sangue de tipo universal.
Fidel Manrique
Fidel Manrique, nado en Medina del Campo en 1950, é un anarcosindicalista español.
Redondela, Redondela
Santiago de Redondela é unha parroquia que se localiza no concello de Redondela. Segundo o IGE en 2013 tiña 7.330 habitantes (3.770 mulleres e 3.560 homes), nunha soa entidade de poboación, o que supón un aumento en relación ao ano 1999 cando tiña 6.419 habitantes.
Miguel Zelada
Miguel Zelada Jurado, nado na Coruña en 1942, é un pintor galego.
Traxectoria
Fillo do daquela Delegado Nacional de Traballo do goberno franquista, Fermín Zelada de Andrés Moreno, pasou a súa infancia e mocidade en Madrid, onde se licenciou en Económicas. Regresou á cidade da Coruña en 1966 e comezou a expoñer en 1976. En 1980 consegue expoñer na sala Kandinsky de Madrid.
Algunhas das súas obras pertencen á Colección Afundación.
É presidente da Asociación de Artistas Coruñeses.
Banato de Temesvar
miniatura|280px|Banato de Temesvar, provincia da Monarquía dos Habsburgo en 1718-1739. miniatura|280px|Banato de Temesvar, provincia da Monarquía dos Habsburgo en 1739-1751. miniatura|280px|Banato de Temesvar en 1751-1778. miniatura|280px|A rexión do Banato, dividida entre Romanía (azul claro), Servia (amarelo claro) e Hungría (rosa). [[Tratado de Trianon.]] miniatura|280px|Alemáns no Banato e en Transilvania, sinalando as zonas onde eran maioría (1945). O Banato de Temesvar ou Banato de Timișoara, (en alemán Temeswarer Banat, en romanés Banatul Timișoarei, en serbio latino Tamiški Banat ou serbio cirílico Тамишки Банат, en húngaro Temesi Bánság, en latín Banatus Temesiensis) foi unha provincia da Monarquía dos Habsburgo que existiu entre 1718 e 1778. Encontrábase na rexión do Banato, polo que así foi denominada esta provincia.
A provincia foi suprimida en 1778 e administrativamente incorporada ao Reino de Hungría dos Habsburgo.
Historia
Antes de ser provincia dos Habsburgo, existiu na rexión unha provincia otomá chamada Vilaiato de Temeşvar. En 1683, o fracaso do segundo asedio turco de Viena sinala o principio do fin do Imperio otomán.
Despois da guerra austro-otomá (1683–1697), polo Tratado de Karlowitz (1699), o Emperador de Austria retiña as súas adquisicións: o Vilaiato de Temeşvar, o oeste de Valaquia (Oltenia) e un extenso territorio en torno a Belgrado (aproximadamente a metade de Serbia), que foron confirmadas polo tratado que puxo definitivamente fin á guerra, o Tratado de Passarowitz (1718). O Tratado de Karlowitz marcara o comezo do declive otomán na Europa Oriental e o auxe do Imperio Habsburgo, potencia desde aquela dominante no sueste de Europa.
Pero a guerra de sucesión española e a guerra de independencia Rákóczi, no Reino de Hungría, levou aos Habsburgo a centrar a súa atención noutros lugares, así que até nos anos 1710 non intentaron obter ningún territorio dos otománs. Algunhas zonas do Vilaiato de Tremeşvar foron incorporadas polos Habsburgo de Austria, pero o Banato permaneceu baixo administración otomá. En 1716 o príncipe Uxío de Savoia culmina a conquista de todo o Banato para Austria. E en 1718 o emperador Carlos VI (o arquiduque Carlos de Austria da guerra de sucesión española) toma posesión do Banato, que pasa a denominarse Banato de Temesvar, converténdose nunha provincia da monarquía dos Habsburgo, sometida a administración militar até 1751, cando a emperatriz María Tareixa introcuciu a administración civil. A parte sur do Banato quedou integrada na Fronteira Militar (a Krajina do Banato) até que as fronteiras militares foron suprimidas en 1871.
Durante a dominación otomá algunhas partes do Banato, rexión a cabalo da fronteira entre romaneses e serbios, tiña moi baixa densidade de poboación, despois de moitos anos de guerra e tamén debido a que gran parte da zona eran bosques e marismas case deshabitados. Nas décadas seguintes, as autoridades austríacas repoboan a rexión: entre outros, instálanse nela grupos de xermanofalantes católicos procedentes de distintas rexións alemás e austríacas (coñecidos despois como suabos). As autoridades austríacas tamén fundaron "Nova Barcelona", infrutuosa colonia deseñada para os exiliados cataláns da guerra de sucesión española).
O conde Claudio Mercy (1666–1734), que foi nomeado gobernador do Banato de Temesvar en 1720, tomou numerosas medidas para a súa rexeneración. Desecáronse marismas do Danubio e o Tisza, cunstruíronse camiños e canles, empregándose grandes cantidades de man de obra, e impulsouse a agricultura e o comercio, o que atraeu a moitos campesiños e artesáns alemáns, que colonizaron o distrito.
En 1799, o Banato queda incluído no reino de Hungría e, excepto no período 1848-1860, segue así até a disolución do Imperio austrohúngaro. A partir do Ausgleich de 1867 a comunidade suaba do Banato sobrevive á política de maxiarización das autoridades húngaras, que é perceptíbel no nome do suabo do Banato máis famoso de todos os tempos, János Weißmüller (1904-1984), coñecido como Johnny Weissmüller, nadador norteamericano, máis coñecido como o actor que interpretou a Tarzán en varios filmes.
Poboación
Como quedou dito, a provincia tivo que ser repoboada tras a conquista dos Habsburgo. A súa densidade de poboación estaba entre as máis baixas de Europa: algúns investigadores estiman que era de ao redor de 1 hab./km2. Segundo o primeiro censo levado a cabo polas autoridades militares dos Habsburgo, a poboación do Banato ascendía a uns 20 000 habitantes, na súa maioría serbios. A antiga poboación musulmá saíra da zona tras a conquista dos Habsburgo.
A baixa densidade de poboación deu lugar, como vimos, a unha colonización que continuou até principios do século XIX, e que tivo moitas procedencias, familias alemás que chegaron desde terras alemás e austríacas (os Donauschwaben ou suabos do Danubio), e tamén, no sur, romaneses de Valaquia e Transilvania e serbios refuxiados do Imperio otomán, así como serbios doutras partes da monarquía dos Habsburgo. O goberno tamén organizou rexementos militares, que na súa maioría estaban formsados por soldados serbios, que recibiron dereitos especiais a cambio de defenderen as fronteiras. Os húngaros foron excluídos inicialmente deste proceso, e o asentamento de húngaros foi oficialmente prohibido até finais do século XVIII (posibelmente como consecuencia da guerra de independencia Rákóczi, entre 1703-11).
De acordo cos datos de 1774, a poboación do Banato de Temesvar compoñíase de:
Este censo oficial amosou unha maioría romanesa no leste, serbia no oeste, e con numerosos asentamentos de alemáns en todo o territorio.
Legado: os suabos do Banato no século XX
Coa desintegración do Imperio Austrohúngaro, ao fin da primeira guerra mundial, en 1918 os suabos proclaman a República do Banato, un Estado multinacional formado por romanese, suabos, serbios e húngaros, pero a aplicación do principio das nacionalidades impúxose e a rexión acabou sendo dividida entre Romanía e o novo Estado dos eslavos do sur (tan só a zona de Szeged permaneceu en Hungría). A maior parte dos suabos do Banato (e de Transilvania) convértense así en cidadáns de Romanía, onde terán que soportar a política de romanización das novas autoridades romanesas.
Co ascenso dos nazis ao poder en Alemaña, os suabos deixan de seren suabos romaneses para convertérense en Volksdeutsche. Aí foi onde empezou a desintegración da comunidade suaba. As autoridades nazis prevían traslar ao Reich aos alemáns de Romanía. Pero a entrada de Romanía na segunda guerra mundial, ao lado de Alemaña, fixo cambiar os plans; agora o máis urxente non era reasentar aos alemáns no Reich, senón enrolalos nas SS e na Wehrmacht.
Cando a guerra cambia de signo e o Exército Vermello invade Romanía, moitos alemáns foxen; sobre os demais pesa a ameaza do castigo colectivo. As novas autoridades soviéticas dispoñen a deportación de miles de alemáns a campos de traballo na URSS. Non todos volverán. Unha vez terminada a guerra, os alemáns de Romanía sálvanse, relativamente, das expulsións masivas que puxeron fin á presenza xermana en Checoslovaquia e Polonia. Porén, as deportacións reduciron a comunidade, e a colectivización das terras minou a base socioeconómica da súa existencia.
Nos anos 1970 un grupo de escritores romaneses de lingua alemá fundaron o Banat Aktionsgruppe. Os seus integrantes considerábanse marxistas e publicaban sen problemas nos diferentes xornais e editoriais de lingua alemá de Romanía. O que inicialmente se presentara como unha reacción estética contra a tradición suaba converteuse nunha expresión de disidencia política, polo que o grupo foi perseguido e, finalmente, disolvido pola Securitate.
A persecución, unida ás miserábeis condicións de vida e a xenerosa política da República Federal de Alemaña de repatriar aos alemáns do leste (en continuidade co Heim ins Reich hitleriano), fixo que moitos suabos abandonasen Romanía a finais dos anos 1980. Só uns poucos anos despois, unha revolución iniciada precisamente en Timioşara acaba coa ditadura de Ceauşescu, pero a comunidade suaba xa estaba ao bordo da extinción. Segundo o censo de 2002, nos judeţe romaneses que corresponden ao Banato histórico só 17 374 persoas sobre un millón eran de lingua materna alemá.
Igrexa de Santo Antoniño de Toques
A Igrexa de Santo Antoniño de Toques é a actual igrexa parroquial de Santa María da Capela, no concello de Toques, que nas súas orixes foi templo monacal e que conserva elementos prerrománicos (segundo Ramón Yzquierdo Perrín datábeis na segunda metade do século VII) en diversos elementos da súa fábrica. Do antigo mosteiro beneditino posiblemente fundado no século X só se conserva o templo.
Reboreda, Redondela
Santa María de Reboreda é unha parroquia que se localiza no concello de Redondela. Segundo o INE en 2010 tiña 2.231 habitantes (1.149 mulleres e 1.082 homes), distribuídos en 5 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 2.247 habitantes.
Igrexa de Santo Antoniño de Toques
Trátase dun dos edificios máis complexos da Idade Media galega xa que conserva elementos e pezas de moi diferentes épocas. Foi declarado Ben de Interese Cultural coa categoría de monumento histórico e zona arqueolóxica polo Decreto 192/1994, do 10 de xuño.
Reboreda, Redondela
Patrimonio
A igrexa parroquial de Santa María de Reboreda é do século XVIII. Nun principio constituía unha capela anexa do Pazo de Reboreda ao que aínda está unida mediante pasadizo elevado, de estilo barroco. No exterior presenta unha porta adintelada, fornelo e torre de espadana. Tamén ten un escudo coas armas dos Prego de Montaos, Soutomaior, Troncoso e Lira e os vascos Mondragón como benfeitores desta construción.
No lugar de Asnelle de Abaixo está o Pazo do Pousadouro.
Igrexa de Santo Antoniño de Toques
Situación
Sitúase a 600 metros de altitude no lugar de Santo Antoniño de Toques da parroquia de Santa María da Capela, no concello coruñés de Toques, no contorno dunha densa fraga de carballos e castiñeiros, a carón do río Capela e o Camiño Primitivo de Santiago. Preto do lugar tamén se atopa a Fervenza do Toca e o Castro da Graña.
Historia
Este mosteiro é considerado por moitos estudosos como un dos máis antigos de Galicia. A primeira referencia documental corresponde a unha doazón de terras que o rei de Galiza, Don García, concede en abril de 1067 ao mosteiro, cuxo abade era entón Tanoy. Trátase da primeira proba da beneditización en Galicia, na terra de Abeancos, neste mosteiro xa que nun primeiro documento de 1067, faise referencia a san Bieito e á aplicación da regra beneditina. En 1077 Afonso VI de León fai unha concesión a este mosteiro e volta a aparecer sub regula beati Benedicti, o que confirma o dato do anterior documento.
Mantivo a súa independencia até 1515, ano no que o papa León X anexionouno mediante unha bula a San Martiño Pinario. Dende entón até a exclaustración, foi priorado deste mosteiro compostelán.
Pouco máis se coñece da súa historia. Trala desamortización instalouse nas dependencias do mosteiro no ano 1843 unha fábrica de cravos e arame (promovida por industriais franceses) que aproveitaba a forza da auga do torrente que pasaba so o antigo mosteiro. As casas dos obreiro, hoxe en ruínas, foron construídas coas pedras do antigo mosteiro.
Descrición
Na igrexa pode distinguirse a fasquía do románico lombardo, en contraste co hexemónico borgoñón e compartida coa Basílica de San Martiño de Mondoñedo e a Igrexa de San Xoán de Vilanova. Da antiga igrexa consérvase unha planta dunha soa nave rematada cun testeiro rectangular, con cuberta de madeira a dúas augas na nave e bóveda de canón na ábsida, bóveda que pode datarse na reforma románica levada a cabo no século XI.
Exterior
As pezas máis antigas son as utilizadas como remate do beirado do presbiterio e pertence á arte hispanovisigoda.
Os arquiños da cabeceira, con sinxelas decoracións xeométricas, e as ventás de dobre derramo do testeiro e a nave son de finais do século XI, tratándose dunha das primeiras obras románicas galegas conservadas. Porén, no beirado da nave o estilo dos canzorros é dun románico máis moderno e común nas igrexas galegas, con formas que representan cabezas humanas, animais ou motivos vexetais e xeométricos.
O extremo occidental da nave e froito dunha ampliación a principios do século XIX. As portas laterais presentan arcos semicirculares que semellan arcos de ferradura anteriores reformados.
Outros elementos salientábeis do exterior da igrexa, amais do aparello pseudoisódomo, propio das igrexas do século X, son os ocos das xanelas con arcos de medio punto no que se abren esveltas troneiras e as portas dos muros norte e sur con arcos de medio punto. A fachada principal ou occidental é posterior ao resto da fábrica.
O aparello empregado na construción dos muro amosa a mestura de estilos e fases construtivas, está presente o cadeirado, perpiaño e a cachotaría.
Interior
miniatura|Pinturas no muro do altar.|esquerda A igrexa é de planta aproximadamente rectangular, co muro norte lixeiramente desviado. A súa única nave, con cuberta de madeira, prolóngase nunha ábsida máis estreita, sensibelmente de planta cadrada, cuberta con bóveda de canón peraltada, a que se accede por un arco triunfal tamén peraltado. Este último provén de semicolumnas unidas onde destacan os capiteis con motivos mozárabes. O resto do testeiro está cuberto de pinturas murais que arrodean o arco toural; a máis primitiva destas pertence ao primeiro terzo do século XVI de estilo renacentista. As restantes pinturas corresponde ao século XVIII, cun San Xurxo ou Santiago, San Gregorio e San Bartomeo. Outras pinturas peor conservadas aparecen nas paredes norte e sur. miniatura|Calvario e pinturas no muro do altar após a súa restauración. No seu interior consérvase un Calvario gótico ou de transición ao gótico, coa figura central de Cristo e a ambos os lados a Virxe mais San Xoán, en madeira policromada, obra orixinal dun artista supostamente de orixe inglesa pertencente ao século XII ou XIII.
Da fábrica prerrománica consérvase o arco triunfal, sostido por columnas con bases e capiteis visigóticos (semellantes ás da igrexa de Santa Comba de Bande), un deles adornado cun tríscele. Entre capitel e columna non hai ningunha moldura, adquirindo un gran desenvolvemento e un perfil troncocónico. A ornamentación recobre totalmente ambos os capiteis con motivos xeométricos tallados en arestado bisel. O seu estudo permitiu discernir algunhas formas empregadas en obras galegas visigóticas, coma un esquema en forma de flor de lis que a vincula co obradoiro de Saamasas.
Tamén destaca un relevo do século IX ou X con similitudes estilísticas do estilo asturiano que representa un cuadrúpede, de fauces abertas e rabo sobre o lombo; tras el, unha personaxe, con túnica curta, golpéalle as ancas. A técnica de labra e a súa colocación é semellante ás dos relevo de San Xes de Francelos.
Super Game Boy
miniatura|240px|Super Game Boy.
O Super Game Boy (スーパーゲームボーイ) é un accesorio que permite que os cartuchos de Game Boy poidan ser xogados na consola Super Nintendo Entertainment System. Lanzado en xuño de 1994, comercializouse por 59,99 dólares nos Estados Unidos e por 49,99 libras no Reino Unido.
Características
Este periférico permite que os xogos monocromáticos de catro tons de gris sexan compatibles cun marco deseñado nos bordos da pantalla ou deseñar un marco propio empregando o control estándar ou o rato, ademais de liñas de código máis avanzadas que as da Game Boy estándar, como máis paletas de cores, maior velocidade e máis resolución. Un exemplo célebre foi o xogo The King Of Fighters '95 que aproveitou estas funcións cando se xogaba co Super Game Boy. Aínda cando Nintendo orixinalmente pensou lanzar ó mercado unha versión de Super Game Boy en consola e un adaptador para Super Nintendo / Super Famicom, só saíu ó mercado esta última e segunda versión da mesma.
Asociación Internacional de Estudos Galegos
A Asociación Internacional de Estudos Galegos/International Association of Galician Studies (AIEG ) é unha organización internacional sen ánimo de lucro que busca consolidar e visibilizar os estudos galegos en todas as disciplinas académicas en universidades e centros de investigación arredor do mundo.
Orixe e historia
Esta asociación foi fundada por Kathleen March na década dos 80 na costa leste dos Estados Unidos de América. Desde o inicio, a súa intención foi a extensión e ampliación do coñecemento sobre a cultura galega a través da organización de congresos trianuais. As áreas de estudo comprendían maioritariamente a literatura, a historia, a cultura e a lingua galega. A partir do ano 1991 comezaron a interesarse especialmente pola lingua. Coa entrada do século XXI, enfocan a investigación en estudos menos convencionais como o dereito, a economía ou a tradución. Segundo se reflicte nos estatutos da asociación, a AIEG define os seus obxectivos como de utilidade xeral. Isto é:
a) Promover os estudos galegos a nivel internacional.
b) Propiciar o intercambio entre as/os estudosas/os das diversas disciplinas que se ocupan da realidade galega.
c) Fomentar a presenza da cultura galega no mundo, especialmente no ámbito académico.
DiSEqC
Un DiSEqC (Digital Satellite Equipment Control, control de equipamento satelital dixital) é un protocolo de comunicacións especial para ser empregado entre un receptor satelital e unha serie de dispositivos tales como un conmutador multiantena, un posicionador de antena pequeno ou un soporte multi-LNB (Low Noise Block, Bloque de Baixo Ruído).
Asociación Internacional de Estudos Galegos
Orixe e historia
Para o cumprimento destes obxectivos promóvese desde a asociación a organización de congresos internacionais e as conseguintes publicacións derivadas destes, quer impresas, quer electrónicas. As orixes da asociación estiveron relacionadas co traballo e coa dedicación na súa primeira década de existencia por parte de membros afíns chamados galicianistas, moitos deles procedentes dos Estados Unidos. A súa vitalidade viuse reforzada a partir dos anos 90 coa creación e expansión dos Centros de Estudos Galegos mais os correspondentes lectorados galegos creados arredor do mundo, co patrocinio e financiamento da Xunta de Galicia, entre outros.
DiSEqC
É compatible cos actuadores empregados para rotar grandes antenas de banda C, empregados cun posicionador DiSEqC. Fai uso de cable coaxial para transmiti-los datos ou ben as sinais bidireccionais e a electricidade.
Está baseado na formulación "mestre-escravo". Emprega unha modulación dixital de largura de pulsos sobre unha portadora (tamén chamada “ton”) de 0 aos 22 KHz, que xa existe no cable coaxial, segundo á súa polaridade do satélite (para satélites que traballen na banda FSS, en polarizacións lineais).
Asociación Internacional de Estudos Galegos
Orixe e historia
Os dous primeiros congresos tiveron lugar nos Estados Unidos, aínda coa denominación de Congresos de Estudios Galegos. A continuación, abandonaron as terras anglófonas e pasaron a se localizar noutros lugares do mundo, xa coa actual nomenclatura de Estudos Galegos Internacionais: miniatura|[[Craig Patterson, presidente entre 2009 e 2012.]]
DiSEqC
É un protocolo estándar aberto. Os mecanismos de control que se utilizan no DiSEqC son:
Asociación Internacional de Estudos Galegos
Orixe e historia
Así mesmo, estabelece o seu domicilio social no Consello da Cultura Galega, no Pazo de Raxoi, en Santiago de Compostela; e o seu ámbito territorial, no que vai realizar principalmente as súas actividades, comprende todo o territorio do estado, así como o eido académico internacional.
Organigrama
A AIEG está constituída polos seguintes órganos de goberno: a xunta directiva e a asemblea xeral. Así mesmo, esta é xestionada a través dunha xunta directiva composta por un presidente ou presidenta, un vicepresidente ou vicepresidenta, un secretario ou secretaria, un tesoureiro ou tesoureira, un secretario ou secretaria de relacións institucionais e catro vogais. Estes cargos teñen unha duración de tres anos. Ao fin dos tres anos, os cargos serán revocados pola asemblea e reasignados a outros membros. En consecuencia, cada órgano directivo correspóndese cun congreso, feito insólito por non teren continuidade alén dun congreso por directiva.
Galicianistas
Da lista de galicianistas exposta pola AIEG no ano 2015, a maioría dos membros son mulleres (92 dun total de 146), mentres que 52 membros son homes, máis dúas institucións. Cómpre destacar que a maior parte dos membros pertencen a universidades de fóra da xeografía galega (95) e tan só 49 persoas traballan en universidades galegas.
Listaxe de centros no mundo
Malia non seren dependentes nin estaren diretamente vinculados coa asociación, existen diversos centros de estudos galegos no mundo que realizan traballos en colaboración coa AIEG. Moitos galicianistas forman parte destes centros, sendo pois unha extensión indirecta dos estudos promovidos pola propia asociación. A seguinte clasificación está tirada literalmente da páxina oficial da asociación.
Congresos
Os congresos da AIEG son convocatorias trianuais, con sede rotatoria, que se realizan sen interrupción desde 1985. A primeira tivo lugar na Universidade de Maine-Orono, e a segunda na Universidade Brown en 1988. Tras a terceira edición en 1991, que tivo como sede a Universidade da Cidade de Nova York, o congreso trasladouse en 1994 por primeira vez a Europa, á Universidade de Oxford. A partir dese ano, os congresos da AEIG comezaron a alternar sedes suramericanas e europeas até a actualidade: Trier (1997), A Habana (2000), Barcelona (2003), Salvador da Bahia (2006), Galicia (2009), Cardiff (2012) e, na anterior cita (2015), Bos Aires. No 2018, o Congreso regresa a España, esta vez á Universidade Complutense de Madrid, e o congreso do 2021 celebrarase na Universidade de Varsovia, en Polonia.
As orixes da asociación están relacionadas co traballo e coa dedicación de galicianistas de Norteamérica na súa primeira década de existencia. A súa vitalidade viuse reforzada, de maneira considerábel, a partir dos anos 90 coa creación e expansión dos Centros de Estudos Galegos mais os correspondentes lectorados galegos arredor do mundo. As áreas de traballo das estudosas e estudosos comezaron sendo a literatura, a historia, a cultura e a lingua galegas. Nas últimas edicións foise reforzando a inclusión de estudos doutras áreas para que os congresos da AIEG continúen sendo os eventos máis importantes para toda a comunidade académica internacional que se dedique, sexa cal for a disciplina, a estudos relacionados con Galicia.
1913
Acontecementos
miniatura|Artigo de [[Manuel Murguía|Manuel Murguía en Faro de Vigo sobre o aniversario da Batalla de Rande.]]
Asociación Internacional de Estudos Galegos
Congresos
O I Congreso tivo lugar na Universidade de Maine-Orono en 1985. Encabezado pola fundadora da AIEG Kathleen March, os estudos expostos estiveron relacionados maioritariamente coa literatura, a historia, a cultura e a lingua galega. Para deixar constancia do evento, a presidenta naquela altura decidiu que a Universidade de Maine-Orono editase un libro que recollese o fundamental do congreso: First Galician Studies Conference.
O II Congreso organizado na Universidade Brown (EUA) celebrouse como unha homenaxe a José Amor y Vázquez e tivo como temáticas principais a lingua e a literatura. As conferencias plenarias foron a cargo de Catherine Davies, Geoffrey Ribbans e José Luis Varela e versaron sobre o contexto narrativo e a estrutura intratextual, sobre a lírica catalá en comparación coa galega e sobre o romanticismo de [Risco], respectivamente. Tamén foron recollidos traballos sobre a narrativa galega contemporánea e outros.
O III Congreso representa un punto importante dentro do percurso histórico da asociación. Se cómpre salientarmos tamén o valor académico do congreso celebrado na City University of New York en 1991, este evento destacou por ser o último celebrado en Norteamérica e por representar unha ruptura na liña temática, centrándose máis en investigacións sobre a lingua e intentando incluír outro tipo de estudos un pouco máis afastados dos filolóxicos e literarios como, por exemplo, o dereito e outros elementos culturais, estudos que entrarán con maior forza a partir do século XXI.
O IV Congreso foi celebrado en Oxford. A maior parte da programación das xornadas estivo ocupada polo estudo da lingua e a literatura, realizándose estudos en profundidade sobre elementos tan característicos das linguas lusófonas como, por exemplo, o complemento de solidariedade. A literatura, como dicíamos, tamén ocupou unha parte importante da axenda do congreso. En menor medida tamén foros tratados temas como a tradución, a arte, a historia e outros elementos da cultura como a gastronomía.
O VI Congreso asentouse no Caribe na cidade da Habana. Co motivo da migración dos galegos na década dos oitenta, orientouse a historia cara aos movementos revolucionarios no panorama nacional nese momento, e o que a volta dos retornados supuxo. Adicóuselle un apartado aos movementos migratorios, en concreto á influencia que tivo a presenza galega na cultura cubana. A tradución, a literatura e o dereito pasan a un segundo plano.
O VII Congreso celebrado na Universitat de Barcelona no ano 2003 tivo como título “Mulleres en Galicia, Galicia e outros pobos da Península”, posto en relación co marco xeográfico da sede dese ano. Deste xeito, a temática dos estudos estivo orientada cara a traballos de análise das relacións do pobo galego cos demais pobos peninsulares e a importancia e repercusión das mulleres no ámbito social e literario da realidade galega. Así mesmo, co motivo do pasamento de Xoán González Millán, ex presidente da asociación e galicianista, a organización decidiu realizar unha homenaxe á súa traxectoria.
O VIII Congreso estivo marcado polo propio título “Galicia do outro lado do Atlántico”, onde se repasaron as potencialidades da relación entre Galicia e a emigración para impulsar o prestixio e proxección internacional da nación e da cultura galega. Así mesmo, foron tratados temas como a lusofonía e todo o relacionado co espazo lusófono, mais continuaron a non ser expostas temáticas máis modernas e doutros ámbitos de estudo alén da filoloxía como as ciencias económicas, do dereito, da antropoloxía e da comunicación. Deste xeito, este Congreso continuou a estar especialmente orientado cara o ámbito filolóxico sen apertura a outras ciencias sociais.
O IX Congreso foi o celebrado por primeira vez en territorio galego. As conferencias foron acollidas nas tres universidades galegas, a Universidade de Santiago de Compostela, a Universidade de Vigo e a Universidade da Coruña. Neste congreso a literatura cobrou especial relevancia, mais tamén se trataron diversidade de temas, como economía, xénero, sexualidade, música, proxección de Galicia fóra do territorio galego, novas tecnoloxías e patrimonio. Como novidade, esta vez a lingüística e a lingua tiveron menos peso nas conferencias, con relación a outros anos nos que lingua e a literatura copaban practicamente toda a programación dos devanditos congresos.
O X Congreso celebrado en Caerddyd/Cardiff foi unha continuación dos organizados anteriormente, en canto a organización das sesións se refire. O desenvolvemento continuou a ser en sesións paralelas para manter un maior grao de especialidade, mais isto obrigou aos asistentes a escoller entre as diferentes sesións. A temática foi moi variada, sendo tratados asuntos como o rosalianismo e novas liñas de investigación sobre o galego oral. Ademais, tamén tiveron presenza temas relacionados co imaxinario dos espazos urbanos, coas TIC en comuñón coa literatura galega e cuestións sistémicas e de xénero.
O XI Congreso describe o seu obxectivo como a contribución á apertura da transculturidade social e cultural, por medio de ferramentas que favorezan novas perspectivas, e a atención de obxectos culturais emerxentes. Foron tratados os seguintes tópicos: dereito, economía, política, filosofía, socioloxía, educación, arquitectura, belas artes, audiovisual, artes plásticas, deportes, turismo, musicoloxía, historia da arte, estudos culturais, estudos de tradución, literatura comparada, estudos migratorios e de fronteira, antropoloxía, etnografía, gastronomía, ciencias da comunicación, tecnoloxías da información, ciencias da saúde, ciencias naturais e ecoloxismo, teoría feminista, estudos de xénero, estudos queer, estudos poscoloniais e das minorías, literatura, historia e xeografía, lingüística e lingua galega.
O XII Congreso celebrado en Madrid en decembro de 2018 e tivo por título “Novos horizontes para unha Galicia global: redes, territorio e memoria”. Foi o terceiro destes congresos celebrado en territorio nacional e o segundo, dentro destes, fóra de Galicia. O congreso non se celebraba na Península desde o ano 2009. Nesta ocasión, desde a AIEG propuxeron tres áreas temáticas principais (redes, territorio e memoria), con liñas de traballo máis específicas. Esta nova proposta de apertura perante tan diferentes áreas foi pensada para abrir o diálogo e establecer lazos entre as diferentes disciplinas. Segundo comunicaron desde a organización do congreso, as liñas das palestras inclúen tradución, economía, educación, artes, patrimonio, novas tecnoloxías, sociedade, estudos do trauma, estudos de xénero etc.
Deutsche Eishockey Liga
A Deutsche Eishockey Liga ou DEL, é a liga profesional de hóckey sobre xeo de Alemaña. Foi creada en 1994 como substituta da antiga Eishockey-Bundesliga, que dende 1958 estaba administrada pola federación alemá de hockey sobre xeo. Está considerada unha das ligas máis importantes do mundo neste deporte, tan só por detrás da National Hockey League norteamericana e a Kontinental Hockey League do leste europeo. Existen outras ligas europeas profesionais dun nivel comparable ó que ten a DEL, como son as ligas checa, finesa, sueca, suíza e eslovaca.
Dende a súa creación, a DEL ten sido dominada principalmente por 3 equipos: o Adler Mannheim, o Kölner Haie e o Eisbären Berlin, tanto por cantidade de vitorias como por presenzas nas finais, títulos, goles, puntos ou encontros disputados.
Formato
Cada tempada da DEL comeza en setembro e remata en abril do ano seguinte. Nela, cada un dos 14 equipos disputa 52 encontros de liga regular, é dicir, 4 encontros fronte a cada rival, 2 como local e 2 como visitante. Os encontros duran 60 minutos divididos en 3 tempos de 20 minutos. Se ó remate dun encontro persiste o empate, xóganse ata 5 minutos de tempo engadido con morte súpeta. Os equipos puntúan do seguinte xeito: Cando esta fase de liga regular remata, os 10 primeiros equipos da táboa pasan a disputar as eliminatorias polo título. Nas eliminatorias previas os equipos 7º, 8º, 9º e 10º buscan un posto nos cuartos de final. Estas eliminatorias son ó mellor de 3 encontros. Os cuartos de final son ó mellor de 7 encontros, mentres que as semifinais e a final son ó mellor de 5 encontros.
Palmarés
Antes de que a unificación de Alemaña e de que se levase a cabo a profesionalización do hockey sobre xeo alemán, e polo tanto antes da creación da DEL, na Alemaña do Oeste existía outro campionato nacional de hóckey sobre xeo creado en 1958 denominado Eishockey-Bundesliga. Na seguinte lista amósase o palmarés de campións dende 1958 até 1994:
Voitre leonado
O voitre leonado (Gyps fulvus) é unha ave pertencente á subfamilia dos voitres (Aegypiinae).
Sistemática
Distínguense dúas subespecies de voitres comúns:
Distribución e hábitat
Algúns miles de voitres comúns, sobre todo exemplares novos, pasan o inverno en África, á que chegan despois de cruzar o estreito de Xibraltar e o Bósforo, estes exemplares chegan ata ó Senegal, Malí e Níxer, et amén ata Sudán e Etiopía.
Conduta
Os voitres comúns son aves planadoras, que se levantan sobre correntes de aire ascendente e pasan horas voando ente os 1.800 e os 3.500 metros (en días de condicións excepcionais poden chegar ata os 6000) percorrendo distancias que van entre os 50 e os 300 quilómetros. Son aves de vida colonial, que adoitan moverse en bandos e son moi fieis ó seu lugar de orixe.
Reprodución
Viven ata 30 ou 40 anos e non acadan a madureza sexual ata que teñen entre 5 e 7. A súa época de cría vai de xaneiro a marzo, e a posta dos ovos ten lugar habitualmente entre mediados de xaneiro e comezos de febreiro. A incubación do único ovo de cada parella lévalles entre 52 e 58 días e o polo permanece no niño de 110 a 120. Os pais róldanse tanto para chocar o ovo como para alimentar á cría. Os polos son moi sensibles á falta de alimento e poden morrer de inanición se non reciben comida dabondo. Comezan a voar máis ou menos en xullo, pero fican preto do niño unha tempada ata que se independizan completamente.
Alimentación
A súa dieta componse case exclusivamente de calaza, malia que nos últimos anos a falta de alimentos nalgunhas zonas, como na Península Ibérica, parece que os ten levado a atacaren en ocasións presas vivas.
Injun 5
Injun 5, tamén coñecido coa denominación Explorer 40, foi un satélite artificial da USAF xestionado pola Universidade de Iowa lanzado o 8 de agosto de 1968 mediante un foguete Scout B desde a Base Vandenberg da Forza Aérea xunto co satélite Explorer 39.