cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Gran Premio do Reino Unido de 1987
Carreira
Os números entre parénteses refírense ás posicións dos participantes con motores normalmente aspirados que competían polo Jim Clark Trophy.
Gran Premio do Brasil
Historia
En, o Gran Premio do Brasil, como en , trasladouse á prestixiosa posición de anfitrión da carreira final da tempada, na que foi a primeira despedida de Michael Schumacher da Fórmula Un, antes do seu regreso na tempada de Fórmula Un de.
En marzo de, o alcalde de São Paulo anunciou que asinara un novo acordo con Bernie Ecclestone para continuar coa celebración do Gran Premio do Brasil. Este acordo permite seguir coa carreira do Brasil ata o ano. Con isto, Interlagos está listo para grandes melloras nas súas instalacións de boxes e paddock.
Concello de Oza dos Ríos
O 6 de xuño de 2013 a Xunta de Galicia aprobou o decreto da fusión do concello co concello de Cesuras polo que se creou o concello de Oza-Cesuras.
Gran Premio do Brasil
Gañadores múltiples (pilotos)
Un fondo de cor rosa indica que un evento non forma parte do Campionato Mundial de Fórmula Un.
Gañadores múltiples (construtores)
Os construtores en letra grosa aínda compiten no campionato de Fórmula Un
Un fondo de cor rosa indica que un evento non forma parte do Campionato Mundial de Fórmula Un.
Por ano
Un fondo de cor rosa indica que un evento non forma parte do Campionato Mundial de Fórmula Un.
Concello de Oza dos Ríos
Situación
O Concello de Oza dos Ríos ocupaba unha estreita franxa de terreo de 71,9 km² entre os ríos Mandeo e Mendo. Limitaba ó norte con Betanzos e Coirós, ó sur con Curtis e Cesuras, ó leste con Aranga e ó oeste con Abegondo. O concello abranguía 12 parroquias (dependentes da arquidiocese de Santiago de Compostela) e 103 lugares.
Orografía e hidrografía
No termo do Concello de Oza dos Ríos distinguíanse claramente dúas zonas. A máis setentrional podía encadrarse dentro da comarca das Mariñas. Esta era sucada polos ríos Mero e Mandeo nos seus cursos altos; son terras de ribeira e bocarribeira. Cara ó sur, a paisaxe cambia e diminúe a poboación, con terras de montaña que superan os 500 metros de altitude en varios puntos (Pena Moura 554 m, Brueiro 527 m).
A altura media é de 200 metros, oscilando dende os 40 m de Roibeira ata os 554 m de Pena Moura.
Dende o punto de vista morfolóxico podíanse recoñecer tres áreas distintas:
Clima
O clima é de tipo atlántico húmido, sendo a temperatura media anual de 12 °C e as precipitacións de 850 a 1.750 mm./ano.
Idade Antiga
En Oza dos Ríos consérvanse restos de asentamentos de diversas épocas. Así, do período castrexo consérvanse e téñense recoñecidos numerosos vestixios, a meirande parte deles coroando zonas altas, facilmente defendibles e próximas a abastecementos de auga, e zonas chas de solos fértiles.
Estes enclaves foron retomados no período romano, complementando as actividades de tipo agrícola e gandeira coa explotación mineira, que neste termo non pasa dunha pequena canteira de arxilas, para a produción de tellas e produtos de barro.
Idade Media
Durante a Idade Media os asentamentos fanse máis numerosos e alóxanse un pouco dos puntos máis altos e fortificados, para poder atender mellor as actividades agrícolas. Este sistema feudal foi controlado por mosteiros, como o de San Salvador de Cis e ordes relixiosas coma a de San Martiño de Santiago e a de San Bieito.
Idade Moderna
No Antigo Réxime o concello tiña as súas parroquias distribuídas nas xurisdicións de Betanzos, Parada, Oza e Fervenzas, todas elas na provincia de Betanzos.
Idade Contemporánea
Cando aparecen os novos concellos constitucionais no que era concello de Oza dos Ríos, figuraba o concello de Enxertados, parroquia de Parada, onde tiña lugar unha grande romaría, que figuraba no partido de Betanzos, e aparecía nos documentos que facía a entón Deputación única de Galicia.
O concello de Enxertados aparecía no repartimento de quintas que facía a Deputación de Galicia o 7 de xullo de 1821. No repartimento da contribución territorial do 13 de setembro de 1821, figuraba coa cota 43244 rs. 16 ms.
Cando no ano 1822 se fixo a división de Galicia en catro provincias, Enxertados, que seguía no mesmo partido xudicial de Betanzos, pasou a depender da provincia da Coruña.
Cando se fixeron os proxectos para levar á practica o R.D. de 23 de xullo de 1835 e se publicou pola Deputación Provincial o proxecto do partido xudicial de Betanzos co obxecto de que se poidan facer as observacións, que lles suxira o seu interese polo ben público; na mesma figuraba o concello de Oza con dez parroquias.
O 18 de xuño de 1836 aparece publicada a instalación definitiva do partido xudicial de Betanzos, na que o concello de Oza constaba das seguintes parroquias: San Pedro de Oza, Santo Estevo de Parada, San Martiño de Bandoxa, Santiago de Reboredo, Santa María da Regueira, San Pedro de Porzomillos, Santa Cruz de Mondoi, San Tomé de Salto, Santa María de Cuíña, Santo Estevo de Vivente e San Nicolao de Cis.
O 27 de xuño de 1836 Santa María de Rodeiro foi segregada de Aranga e incorporada a Oza. Até 1916 o recibía simplemente o nome de Oza, pero nese ano pasou a ser chamado Oza dos Ríos para distinguilo do antigo concello de Oza, anexionado en 1912 ao da Coruña. Na pequena etapa dos xulgados comarcais creados pola orde do 24 de marzo de 1945 Oza dos Ríos, dispuña dun xulgado comarcal do que dependía o xulgado de paz de Cesuras.
Transfiguración de Xesús
miniatura|300px|Transfiguración. 1487-1495. Por [[Giovanni Bellini, actualmente no Museo Nazionale di Capodimonte, en Nápoles.]] A Transfiguración de Xesús é un episodio do Novo Testamento no cal Xesús é transfigurado (ou "metamorfoseado") e se torna "radiante" no alto dunha montaña. Os evanxeos sinópticos e unha epístola fan referencia ao evento. Nestes relatos, Xesús e tres dos seus apóstolos, Pedro, Santiago e Xoán, van a unha montaña (coñecida como Monte da Transfiguración). Alí, Xesús comeza a brillar e os profetas Moisés e Elías aparecen ao seu lado, conversando con el. Xesús é entón chamado "Fillo" por unha voz no ceo - presuntamente Deus Pai - como xa ocorrera antes no seu bautismo.
A Transfiguración é un dos milagres de Xesús nos evanxeos, distinto dos demais pois, neste caso, o obxecto do milagre é o propio Xesús. Tomé de Aquino consideraba a Transfiguración como o "maior dos milagres", unha vez que el complementou o bautismo e mostrou a perfección da vida no ceo. A Transfiguración é tamén un dos cinco grandes puntos da vida de Xesús na narrativa dos evanxeos (os outros son o bautismo, a crucifixión, a resurrección e a ascensión).
Concello de Oza dos Ríos
Idade Contemporánea
En marzo de 2012 iniciou un proceso de fusión xunto ao veciño concello de Cesuras. O 11 de xaneiro de 2013 os dous concellos aprobaron a fusión nos respectivos plenos da corporación municipal. O 22 de febreiro a Deputación da Coruña e o 6 de xuño de 2013 a Xunta de Galicia aprobou o decreto da fusión dos concellos Oza dos Ríos e Cesuras polo que se creou o concello de Oza-Cesuras.
Economía
O concello tiña a súa base económica no sector gandeiro, agrícola e forestal. A boa situación xeográfica e de accesos (estaba preto da A-6) facía de Oza un nó de comunicacións entre a costa e os concellos do interior, e que existira tamén un sector servizos. Begano, a embotelladora de Coca-Cola en Galiza actualmente integrada en Coca-Cola Iberian Partners, decidira trasladar a súa fábrica a Oza dos Ríos.
Palacio da Moncloa
300px|miniatura|Xornalistas agardando ás portas do Palacio da Moncloa nunha recepción de [[Rodríguez Zapatero no Nadal de 2006.]] O Palacio da Moncloa é un edificio situado ao noroeste da cidade de Madrid, no distrito de Moncloa-Aravaca. Desde 1977 é a sede central da Presidencia do Goberno de España e a residencia oficial do Presidente do Goberno e a súa familia.
Atópase cercado por todo un complexo gobernamental que inclúe, en torno ó Pazo orixinal e ós seus xardíns, edificios varios de máis recente construción, fundamentalmente a Vicepresidencia Primeira do Goberno e Ministerio da Presidencia, e as oficinas da Portavocía do Goberno, incluídas a Sala de Prensa e demais dependencias principais. Todos os edificios do complexo presidencial están comunicados entre si a través do búnker subterráneo que se construíu baixo o mandato de Felipe González como prevención de seguridade para o Goberno. Dentro do complexo, o Pazo e os seus xardíns están cercados e illados externamente do resto, a excepción do pequeno pavillón construído para albergar o Consello de Ministros e algúns despachos e salóns funcionais, e que se acha no recinto mesmo do Pazo.
O Pazo encóntrase, pois, situado no conxunto gobernamental denominado Complexo da Moncloa que está situado na Avenida Puerta de Hierro.
Historia
Foi construído en 1642 e pertenceu ó Vicerrei do Perú Don Melchor Antonio Portocarrero y Lasso de la Vega, 3º Conde de Monclova, de cuxo nome deriva o actual do pazo, que foi case destruído por completo durante a Guerra Civil española.
Anteriormente, a sede da Presidencia do Goberno localizábase no centro de Madrid, no Paseo da Castellana nº 3, desde onde a trasladou en 1976 o primeiro Presidente do Goberno da democracia moderna, Adolfo Suárez, fundamentalmente, e dada a súa reservada localización, por motivos de seguridade.
Vivenda presidencial
miniatura|Sala do Consello de Ministros, no Pavillón de Consellos.
Arne Tiselius
Arne Wilhelm Kaurin Tiselius, nado o 10 de agosto de 1902 en Estocolmo (Suecia) e finado o 29 de outubro de 1971 en Uppsala (Suecia), foi un bioquímico sueco galardoado co Premio Nobel de Química no ano 1948.
Traxectoria
Naceu o 10 de agosto de 1902 na cidade de Estocolmo. Logo da morte do seu pai trasladouse á beira da súa familia a Gotemburgo, onde ingresou na escola, e logo da súa gradación no "Realgymnasium" en 1921 estudou química na Universidade de Uppsala. Posteriormente pasou a ser asistente de investigación no laboratorio de Theodor Svedberg en 1925 e doutorouse en 1930 sobre o método da fase móbil no seu estudo de electroforesis aplicada a proteínas, para o que utilizou un aparello coñecido como tubo de Tiselius. A partir daquel ano iniciou a súa tarefa docente na Universidade de Uppsala, onde foi nomeado catedrático de química en 1938 e director do Instituto de Bioquímica en 1946.
Tiselius morreu o 29 de outubro de 1971 na cidade de Uppsala.
Investigación científica
Iniciou a súa investigación ao redor dos procesos de difusión e adsorción, que continuou durante a visita dun ano ao laboratorio de Hugh Stott Taylor na Universidade de Princeton, coa axuda dunha bolsa da fundación Rockefeller, onde conseguiu desenvolver o plasma sanguíneo sintético. Ao seu retorno a Uppsala renovou o seu interese nas proteínas, e interesouse no uso de métodos físicos nos problemas bioquímicos, o cal conduciulle a desenvolver un método mellorado de análise electroforética que foi mellorando nos anos posteriores.
En 1948 foi galardoado co Premio Nobel de Química polos seus traballos sobre a natureza do plasma sanguíneo.
Tiselius tomou parte activa na reorganización da investigación científica en Suecia nos anos posteriores á segunda guerra mundial, e foi presidente da Unión Internacional de Química Pura e Aplicada entre 1951 e 1955, vicepresidente da Fundación Nobel en 1947 e posteriormente presidente desta en 1960.
Recoñecementos
En honra súa nomeouse o cráter Tiselius sobre a superficie da Lúa.
Paulo Diácono
Paulo (o) Diácono (en Paulus Diaconus), nado en Cividale del Friuli cara ao 720 e finado na abadía de Monte Cassino o 13 de abril de 800, foi un erudito de orixe longobarda do século VIII.
Traxectoria
Naceu co nome de Warnefred na capital do Ducado do Friúl. A súa familia pertencía á vella nobreza longobarda, descendente dun tal Leupegis (ou Leupechi en italiano), que viviu no tempo do rei Alboíno.
Probabelmente formado en Pavía, capital longobarda, no reinado do rei Ratchis, permanece na corte real baixo os reis Aistolfo e Desiderio.
A partir de 782, participa no «Renacemento carolinxio» ao pasar cinco anos na corte de Carlomagno e despois volve a Italia onde empeza a escritura da súa Historia dos longobardos (Historia Langobardorum), unha historia do pobo longobardo que vai desde as orixes ao ano 744 (morte do rei Liutprando) e redactada de 787 a 789. Algúns atribúenlle a composición da oración Ave Maris Stella.
Unión General de Trabajadores
A confederación sindical Unión General de Trabajadores de España, máis coñecida como Unión General de Trabajadores (UGT), en galego Unión Xeral de Traballadores, é unha organización sindical obreira española, de orientación socialista de práctica socialdemócrata e que comparte orixe histórica co Partido Socialista Obrero Español (PSOE). Tras rematar o ciclo electoral en decembro de 2019, quedou como a segunda central sindical do país, detrás de CC.OO., conseguindo o 32% dos delegados.
Historia
miniatura|esquerda|Pablo Iglesias, fundador da UXT e do PSOE. miniatura|Manifestación da UXT en Madrid. A UGT foi fundada por Pablo Iglesias Posse en Barcelona o 12 de agosto de 1888, coincidindo coa celebración da Exposición Universal de Barcelona de 1888, que empregara a miles de persoas en tarefas de construción, traballando en duras condicións que lles concienciou da necesidade de organizarse para defender os seus intereses.
A UGT naceu en íntima relación co socialismo marxista a pesar do seu apoliticismo estatutario. Ata o seu XIV Congreso de 1920 non asumiu a loita de clases como principio básico da acción uxetista, aínda que nunca chegou a establecer un órgano mixto de conexión institucional co Partido Socialista Obrero Español (PSOE), o sindicato si estivo relacionado co partido dende o seu nacemento, xa que ata a década dos 80 a sindicación á UGT supuña a afiliación ó PSOE e viceversa. No período da primeira guerra mundial producíronse tácticas de achegamento e unidade de acción cos anarco-sindicalistas da Confederación Nacional do Traballo (CNT) e os comunistas, interrompidas bruscamente coa chegada da ditadura de Primo de Rivera e o seu réxime de monopolio sindical, cando a CNT opta polo enfrontamento radical co réxime, sendo polo tanto prohibida, mentres a UGT, aínda que desconforme coa ditadura, adopta unha postura de certa colaboración para poder seguir funcionando. A radicalización da á de Largo Caballero durante a época da II República, cando a UGT superou o millón de afiliados, e o cruento estoupido da guerra civil afondaron as fisuras internas e provocaron a saída de Largo Caballero da Secretaría Xeral en 1937.
O exilio acontecido tras a vitoria franquista pechou medio século de historia desta central sindical, rexurdida da clandestinidade no marco da transición democrática e que, xunto con Comisións Obreiras (CCOO), constitúen as opcións con maior raigame entre os traballadores na España actual. Convocou xunto a CCOO as folgas xerais de 1988, 1992, 1994 e 2002, e é a segunda central sindical en número de delegados.
O histórico sindicalista Nicolás Redondo foi secretario xeral dende a Transición ata 1994, sendo substituído por Cándido Méndez, reelixido en 1995, 1998, 2002 e 2005.
No ano 1994 tivo que hipotecar todo o seu patrimonio nun crédito do ICO para cubrir as débedas xeradas pola súa cooperativa de vivendas PSV trala súa quebra, que afectou a máis de 6.000 cooperativistas. Máis tarde, a UGT foi eximida de toda a responsabilidade penal polo Tribunal Supremo.
No ano 2005, o goberno de José Luis Rodríguez Zapatero continuou coa devolución do patrimonio sindical incautado durante e tras a guerra civil ós sindicatos UGT e CNT. Na oposición conservadora, algúns colectivos sociais e medios de comunicación principalmente, cualificouse esta devolución como unha mostra de favoritismo á UGT, pois de feito a anarco-sindical, CNT, en 1936 o número de afiliados era similar, o goberno devolveulle ese ano 4 millóns de euros mentres que á UGT devolvíalle unha cantidade realmente superior. Así, o diario ABC destacaba que o diñeiro (151,3 millóns de euros) que o 25 de novembro acordouse entregar á UGT correspondíase case exactamente cos 148,44 millóns de euros que debía entregar para saldar a súa débeda co Instituto del Crédito Oficial (ICO), consistente no capital (63,35 millóns de euros) e os intereses (85,09 millóns) do préstamo solicitado, para solucionar a crise da PSV (Promotora Social de Viviendas), antes do 30 de novembro. Esquerda Unida votou en contra desta medida. CC.OO. tamén protestou por non ter sido consultado. Antonio Gutiérrez, exsecretario xeral de Comisiones e actual deputado socialista, abstívose, rachando a disciplina de voto (El País, ).
Obxectivos
A UGT é unha institución eminentemente de traballadores, organizados por grupos afíns de oficios e profesións liberais que, para manterse en sólida conexión, respecta a máis ampla liberdade de pensamento e táctica dos seus compoñentes sempre que estes tendan á transformación da sociedade, para establecela sobre bases de xustiza social, de igualdade e de solidariedade.
Organización interna
miniatura|Cándido Méndez, quen foi secretario xeral da UXT desde 1994 ata 2016. Dende a súa legalización como organización sindical no ano 1977, a UGT está estruturada como unha organización de carácter confederal, integrada por unións territoriais, federacións e unións estatais.
Órganos confederais
miniatura|dereita|220px|Sede da UXT na [[Avenida de América (Madrid)|Avenida de América, Madrid.]] A Unión Xeral de Traballadores dispón de varios órganos confederais elixidos polo Congreso Confederal, encargados de aplicar as políticas do sindicato e velar polo correcto funcionamento da organización.
A Comisión Ejecutiva Confederal é a dirección do sindicato. Tras o último congreso confederal, en 2005, a composición da CEC é a seguinte:
O Comité Confederal reúne a dirección da CEC cos líderes das distintas unións territoriais, federacións e unións estatais do sindicato.
Outros órganos confederais son a Comisión de Garantías e a Comisión de Control Económico.
Unións territoriais, federacións e unións estatais
As Federacións e Unións Estatais son máis antigas, responden á agrupación por oficios e son as seguintes:
John DeSantis
John DeSantis, nado en Nanaimo, na Columbia Británica, é un actor canadense, famoso polo papel de Lurch na serie de televisión de 1998–99 The New Addams Family.
Lingua airoran
O airoran é unha lingua papu que se fala en Irian Jaya, Indonesia.
Distribución xeográfica
Fálase en tres aldeas (Subu, Motobiak e Isirania) e oito pequenos asentamentos (Kabeso Marisi, Nivau, Tamajine, Waiter, Kwesar, Kwatarimi, Batangai e Nibaw) na costa norte do curso baixo do río Apauwer e na ribeira do río Mamberamo ao longo do lago Rombebai. A aldea de Subu, na costa, é un asentamento recente, os seus habitantes aínda buscan o sustento no interior.
Dialectos
Os dialectos son mutuamente intelixibles.
Condado de Daviess, Kentucky
O condado de Daviess (en inglés: Daviess County) é un condado pertencente ao estado estadounidense de Kentucky. No censo de 2000, o condado tiña unha poboación de 91.545 habitantes. Forma parte da área metropolitana de Owensboro, cidade esta que ten a capitalidade do condado.
Labio, Lugo
San Pedro de Labio é unha parroquia do concello de Lugo na comarca de Lugo, na provincia de Lugo. No ano 2007 tiña 97 habitantes (50 homes e 47 mulleres), 4 menos ca en 2006.
As festas parroquiais teñen lugar a primeira fin de semana de maio.
Condado de Daviess, Kentucky
O condado de Daviess  fundouse en 1815 e recibiu o seu nome na honra de Joseph Hamilton Daveiss, o fiscal que levou o caso contra Aaron Burr.
Segundo a Oficina do Censo, o condado ten unha área total de 1.233 km²,  dos que 1.197 km² son de terra e 36 km² (o 2,91 %) corresponden a auga.
Demografía
A renda media dos fogares do condado era de 36.813 dólares e o ingreso medio por familia era de 45.404 dólares. En 2000 os homes tiñan uns ingresos medios de 35.295 dólares e as mulleres de 21.971 dólares. A renda per cápita do condado era de 18.739 dólares e o 12,30 % da poboación estaba baixo o limiar de pobreza nacional.
Seara Vella, Gustei, Coles
Seara Vella é un lugar da parroquia da Gustei no concello ourensán de Coles na comarca de Ourense. Tiña 50 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 25 eran homes e 25 mulleres.
Domestiques
Domestiques é o primeiro álbum de estudio da banda escocesa de indie rock The Delgados, publicado o 28 de outubro de 1996 a través do seu propio selo, Chemikal Underground. O título (literalmente "servintes" en francés) é unha referencia ao equipo de apoio ao líder do equipo nas carreiras ciclistas.
Edovius
Edovius é unha deidade acuática galega da cultura castrexa. Acredita a súa veneración unha inscrición de trazos prerromanos, aínda que en latín, atopada nos alicerces da arqueta das augas termais de Caldas de Reis dedicada a unha divindade indíxena por un asinante de onomástica indíxena.
Inscrición
EDOVIO ADALUS CLOUTAI V(OTUM) S(OLVIT) L(IBENS) M(ERITO).
Neso (lúa)
Neso ten aproximadamente 60 kms de diámetro, e asumindo unha densidade media de 1,5 g/cm3 a súa masa foi estimada en 1,6 x 1017 kg.
Dados os parámetros orbitais tan semellantes que posúe esta lúa con relación á lúa e Psámate (S/2003 N 1), suxeriuse que estás dúas lúas podían ter unha orixe común a partir da división dunha lúa maior.
Neso recibiu o nome dunha das Nereidas. Antes do anuncio do seu nome o 3 de febreiro do 2007 (IAUC 8802), Neso era coñecida coa designación provisional de S/2002 N 4. 1 As distancias están máis en relación cás distancias dos planetas interiores co Sol que coas distancias das lúas comparadas cos seus planetas; un apocentro dun satélite superior ós 72 Gm (72 millóns de kms) coma neste caso en comparación a Mercurio que ten un afelio de ~70 Gm!
Historia Langobardorum
A Historia Langobardorum ou Historia dos longobardos é, como o indica o seu nome, a historia do pobo longobardo redactada entre 787 e 789 polo erudito de orixe longobarda Paulo Diácono.
Esta historia, baseada nas historias orais deste pobo, parte das orixes escandinavas ata a morte do meirande dos reis longobardos, Liutprando (744), facendo unha mestura de mitos e realidade.
Esta obra preciosa, moi lida ao longo da Idade Media, deu chegado ata nós.
Sobrido, Oleiros, Ribeira
Sobrido é un lugar da parroquia de Oleiros no concello coruñés de Ribeira, na comarca da Barbanza.
Divulgación científica
Divulgadores máis coñecidos
Entre os autores máis coñecidos de obras de divulgación científica atópanse (aquí cítanse, a maneira de exemplo, algunhas das súas contribucións máis coñecidas):
Moitos dos divulgadores máis exitosos foron científicos, ou tiveron formación científica. Tal é o caso de Carl Sagan quen traballou tanto no programa Voyager de exploración espacial ou SETI, de busca de rastros de vida intelixnete no Universo, como na súa famosa serie de televisión Cosmos: A Personal Voyage. Pero outros, como Timothy Ferris (autor de múltiples libros sobre astronomía), formáronse primeiro como comunicadores e logo enfocáronse nalgún aspecto da ciencia. Tamén hai casos, moi senlleiros, de divulgadores científicos cunha formación autodidacta, caso de Rodríguez de la Fuente, que era dentista, ou Cousteau, oficial da Mariña.
Ciencia ficción e divulgación científica
Dentro do xénero literario da ciencia ficción, as obras de ciencia ficción dura adoitan presentar temas científicos cun calado o suficientemente preciso como para ser consideradas obras de divulgación científica. Destacan neste apartado específico:
Mari Boine
Mari Boine, anteriormente coñecida como Mari Boine Persen, nada como Mari Boine Olsen o 8 de novembro de 1956 en Karasjok, Finnmark, é unha cantante norueguesa-saami principalmente coñecida por mesturar o jazz e o rock co joik tradicional do seu pobo.
Niccolò Fontana Tartaglia
Niccolò Fontana “Tartaglia” ([nikkoˈlɔ fonˈtana tarˈtaʎʎa]), nado en Brescia en 1499 ou en 1500 e finado en Venecia o 13 de decembro de 1557 foi un matemático e enxeñeiro italiano. Publicou moitos libros, como as primeiras traducións ao italiano de Arquímedes e Euclides, e unha recompilación de Matemáticas. Tartaglia foi o primeiro en aplicar as matemáticas á investigación das traxectorias das balas de canón (balística) en Nova Scientia; a súa obra foi en parte validada e en parte desbancada polos estudos de Galileo sobre a caída dos corpos. Tamén publicou un tratado sobre o rescate de barcos afundidos.
Traxectoria
Niccolò Fontana era fillo de Michele Fontana, xinete que viaxaba ás vilas veciñas para repartir correo. En 1506 Michele foi asasinado por uns ladróns e Niccolò, os seus dous irmáns e a súa nai quedaron empobrecidos. Niccolò experimentou outra traxedia cando en 1512 as tropas do rei Luís XII de Francia invadiron Brescia durante a guerra da liga de Cambrai. A milicia de Brescia defendeu a cidade durante sete días e cando os franceses finalmente entraron na cidade vingáronse masacrando os seus habitantes. Ao final da batalla morreran máis de 45 000 cidadáns. Durante a matanza, Niccolò e a súa familia buscaron refuxio na catedral, mais os franceses entraron e un soldado cortou a mandíbula e o padal de Niccolò, dándoo por morto. A súa nai coidouno ata que recuperou a saúde, mais o rapaz nunca recuperou totalmente a fala, provocando o alcume "Tartaglia" ("tatexo"). Despois deste feito nunca volveu afeitarse e deixou crecer a barba para ocultar as súas cicatrices.
Újpest FC
Estadio
1800px|Szusza Ferenc Stadium en 2003
Niccolò Fontana Tartaglia
Traxectoria
Cóntase que Tartaglia aprendeu a metade do alfabeto dun titor privado antes de que se lles acabasen os cartos e que tivo que aprender o resto só. Sexa como for, el foi esencialmente autodidacta; tanto el coma os seus contemporáneos que traballaban fóra das academias, eran os responsables de divulgar as obras clásicas nas linguas modernas entre a clase media educada.
Obra
miniatura|upright|General trattato de' numeri et misure, 1556 A súa edición de Euclides en 1543, primeira tradución dos Elementos a unha lingua europea moderna, foi especialmente significativa. Durante dous séculos Euclides fora ensinado nas dúas traducións ao latín tomadas de fontes árabes. Estas edicións contiñan erros no Libro V, a teoría da proporción de Eudoxo de Cnidos, que a volvía inservible. A tradución de Tartaglia estaba baseada na tradución ao latín de Zamberti a partir dun texto grego intacto. Tamén escribiu o primeiro comentario moderno e útil sobre a teoría. Máis adiante a teoría foi unha ferramenta esencia para Galileo, como xa fora para Arquimedes.
Porén, a súa obra máis coñecida é o seu tratado General Trattato di numeri, et misure publicado en Venecia entre 1556 e 1560. Está considerado o mellor tratado sobre aritmética do século dezaseis. Tartaglia non só fai unha discusión completa sobre as operacións aritméticas e as regras comerciais usadas polos matemáticos italianos no seu traballo, senón que fala da vida da xente, dos costumes dos comerciantes e dos esforzos feitos no seus século para mellorar a aritmética.
Solución da ecuación cúbica
Tartaglia é especialmente coñecido na actualidade polos seus conflitos con Gerolamo Cardano. Cardano persuadiuno de que lle revelase a súa solución para a ecuación de terceiro grao, prometéndolle non publicala. Tartaglia contoulle en verso tres formas diferentes de atopar a solución. Varios anos despois, Cardano viu a obra inédita de Scipione del Ferro, que chegara á mesma solución de Tartaglia de xeito independente. Como esta obra estaba datada antes da de Tartaglia, Cardano decidiu romper a súa promesa e incluíu a solución de Tartaglia na súa seguinte publicación. A pesar de que Cardano lle acreditou o descubrimento, Tartaglia molestouse e responde insultando publicamente a Cardano. Os historiadores das Matemáticas acreditan hoxe en día ambos os dous, referíndose á fórmula como "fórmula de Cardano-Tartaglia".
Volume dun tetraedro
Tartaglia é coñecido tamén pola "fórmula Tartaglia" para o volume dun tetraedro (incluídos os tetraedros irregulares) que se pode escribir como o determinante das distancias medidas dúas a dúas entre as catro esquinas:
onde dij é a distancia entre os vértices vertices i e j. É unha xeneralización da fórmula de Herón para a área do triángulo.
O Valado, A Barciela, Santiago de Compostela
O Valado é un lugar da parroquia de A Barciela, no concello coruñés de Santiago de Compostela, na comarca de Santiago. Segundo o IGE, en 2018 tiña 29 habitantes (15 homes e 14 mulleres).
Esta pequena zona rural ten poucos habitantes, dos cales gran parte se adica á agricultura e á ganderia, por isto é frecuente que preto das casas haxa terras de cultivo e cortes para gardar os gandos. Tamén hai un campo de fútbol actualmente en desuso, que usaba hai uns anos atrás o Sigüeiro F.C. para xogar os partidos. dereita|miniatura|220px|Campo situado en "O Valado" Nas casas tamén son moi comúns os hórreos. dereita|miniatura|220px|Hórreo dunha casa do Valado
Sequeiros, Gustei, Coles
Sequeiros é un lugar da parroquia da Gustei no concello ourensán de Coles na comarca de Ourense. Tiña 40 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 21 eran homes e 19 mulleres.
Diwan
miniatura|250px|Escola Diwan Loeiz Herrieu en [[Lorient.]] Diwan ("xermolo" ou "semente" en lingua bretoa) é unha rede de escolas asociativas, laicas, de balde e abertas a todo o mundo, creadas no ano 1977 e que se basean nun sistema de ensino por inmersión lingüística en lingua bretoa. O proceso de ensinanza e aprendizaxe faise enteiramente en bretón e teñen unha metodoloxía alternativa.
As escolas Diwan forman xunto coa Calandreta, La Bressola, a Seaska e as escolas ABCM-Zweisprachigkeit, a confederación de escolas bilingües en Francia.
Orixe e recoñecemento
No ano 1977 abren as dúas primeiras escolas-gardería Diwan en Kemper e Bro Leon, cun total de sete cativos, inspiradas nas ikastolas vascas, as ysgolion meithrin galesas e as Gaelscoil irlandesas. En abril de 1979 xa había 11 escolas cun cento de rapaces, e en 1980 abren os primeiros centros de ensino primario; a primeira escola pública abriuse en Saint Rivoal en 1982 e a primeira católica en Gwened en 1990. Deste xeito, en 1983, a rede Diwan dispuña de 19 centro de educación infantil e 4 escolas de primaria, con máis de 300 alumnos. Calculábase que 21 centros máis foran bloqueados en toda Bretaña baixo escusas administrativas e de carácter económico.
Nese mesmo ano, as escolas Diwan foron recoñecidas polo Ministerio de Educación de Francia, e en 1985 son incorporadas ó sistema educativo público, á vez que comezaron a recibir algunhas subvencións oficiais dos organismos rexionais. En 1988 abriuse en Brest o primeiro instituto trilingüe de bacharelato. Porén, o 5 de maio de 1990, os mestres Diwan de Roazhon manifestáronse porque só un cuarto deles recibían o seu soldo do ministerio. En xullo do mesmo ano, conseguiron que os daquela 51 mestres Diwan fosen pagados polo Estado francés, mais non os considera como funcionarios nin asume a súa formación. En 1991 xa eran 822 alumnos en 22 escolas.
Organización
No ano 1994, a rede Diwan, dirixida daquela por J.P. Couteller, dispuña de 24 centros repartidos polos cinco departamentos da Bretaña histórica con 175 mestres e 1.100 alumnos. Destes centros, 23 son de educación infantil e primaria e un de secundaria (de 11 a 15 anos) en Brest. Respecto ós mestres, fórmanse de 7 a 8 cada ano e requíreselles a titulación oficial de maxisterio máis dous anos de formación en bretón. O sistema de inmersión lingüística que se emprega é o utilizado no Quebec para o francés, e son frecuentes os contactos educativos con centros de Gales, País Vasco, Quebec e Cataluña. Ós sete anos introdúcese o francés como segunda lingua, ós 11 introdúcese o inglés como terceira e ós 13 o alemán ou o castelán como cuarto idioma. Tamén reciben algunhas subvencións dos departamentos, do Conseil Régional de Bretagne e da Comisión Europea. Calcúlase que cada ano aumentan entre un 15-16 % as matriculacións en centros Diwan. Segundo datos do ano 2003, había 8.874 estudantes.
Xosé Leyra
Xosé Leyra Domínguez, nado en Ferrol o 6 de maio de 1912 e finado na mesma cidade o 31 de decembro de 1997, foi un escritor e pintor galego.
Traxectoria
Xosé Leyra tivo na súa cidade natal unha activa traxectoria en diversos terreos do traballo e da cultura; como mestre, profesor mercantil e licenciado en Dereito; como escritor, xornalista e conferenciante; e como prolífico pintor cunha produción de ao redor de tres milleiros de obras.
Foi membro correspondente da Real Academia Galega desde 1951 e membro numerario da Real Academia Galega de Belas Artes desde 1978. Foi fundador da Asociación de Artistas Ferrolanos en 1956, e Presidente de honra da Sociedad de los Amigos del Paisaje Gallego.
Os seus contos e narracións curtas presentan unhas historias que mostran unha especial habilidade e coñecemento do país, casos de Unha man ao pé do cruceiro, A pousada do Pote Grande, Gurgullos mareiros e A morte do boi. Deixou ademais inéditas varias obras como un traballo autobiográfico titulado Desenterrando recuerdos, El Papa Juan XXIII y el escultor Giacomo Manzú e unha Historia de San Sadurniño.
Pintura
Sobre o tema específico da pintura ferrolá publicou en 1985 Aportación de Ferrol al arte pictórico, tema do seu discurso de recepción na Real Academia Galega, contestado por Juan Naya Pérez, e en 1987 publicou Pintura ferrolana, un completo estudo sobre os pintores de Ferrol, con prólogo por Camilo José Cela. Previamente, en 1980, no Catálogo da Exposición Pintores ferrolanos publicado pola Deputación da Coruña, escribiu o artigo Sahumando recuerdos, no que fai un percorrido pola pintura de Bello Piñeiro, Carmelo González, Rafael Martínez Vilela e Antolín López Porta.
De interese para Ferrol foi a súa obra Ensayo en torno al periodismo ferrolano (1989). Amais da súa faceta como conferenciante sobre temas históricos e culturais, Xosé Leyra publicou numerosos ensaios literarios e traballos críticos en diversas publicacións como Aturuxo, Nordés, Vida Gallega, Arte Galicia, Abrente, Finisterre, Libredón (Santander), Alborada (Barcelona) e Vida Galega (Bos Aires).
Como pintor, Leyra Domínguez, que baixo a firma de moitos dos seus cadros engadía o nome de Galicia, foi un autor de temática esencialmente paisaxística, mostrando nas súas obras un país tradicional moitas veces humanizado pola presenza dos habitantes da terra. Son de grande interese as súas paisaxes de breña e sotos que mostran os canotos e os vellos troncos de árbores, mentres que a súa pintura se ve reforzada cunha paleta rica en cores, onde apuntan os seus característicos verdes, mentres busca a compañía do mellor xogo de luces. Foi tamén pintor de mariñas reflectindo nos seus cadros o mar de fóra, ese mar forte e intenso que bate os lugares máis fragosos da costa ferrolá desde San Xurxo da Mariña a Valdoviño.
Leyra Domínguez non fixo demasiadas exposicións, practicamente todas elas dentro de Galicia. Levou a cabo a primeira delas o ano 1946 na Escola Elemental do Traballo de Ferrol, onde alternou con varios pintores, entre eles Bello Piñeiro. Expuxo tamén, entre outros lugares, no Casino Ferrolano, Asociación de Artistas da Coruña e o Círculo das Artes de Lugo.
Conservan cadros da súa autoría a Academia de Belas Artes da Coruña, o Concello de Ferrol, o Casino Ferrolán, o Real Coro Toxos e Froles, o Ateneo Ferrolano e a pinacoteca do Hospital de Caridade.
Malco
No Novo Testamento da Biblia, Malco é o nome dun servinte do sumo sacerdote, que colaborou no Arresto de Xesús. Simón Pedro, un dos discípulos de Xesucristo, ía armado cunha espada, e no acto cortoulle a orella dereita. Xesús lle curou a ferida e el quedou sorprendido ante tal milagre.
A Casanova de Xiao, O Val de Xestoso, Monfero
A Casanova de Xiao é un lugar da parroquia do Val de Xestoso no concello coruñés de Monfero na comarca do Eume. Tiña 4 habitantes no ano 2010 segundo datos do INE, dos cales 1era home e 3 eran mulleres.
Malco
A historia é relatada nos catro evanxeos, pero Malco só é citado polo seu nome no Evanxeo de Xoán.
Martin Campina
Martin Campina é un xograr galego ou portugués do século XIII.
Traxectoria
Non se conservan datos biográficos, as súas 2 cantigas tampouco conteñen alusións biográficas nin xeográficas para determinar a súa procedencia. Campina pode ser o seu apelido ou tamén o seu lugar de procedencia, sendo un topónimo existente tanto en Galicia como en Portugal. Puido estar activo entre 1240 e 1280.
Obra
Consérvanse dúas cantigas de amigo, recollidas no cancioneiro da Biblioteca Nacional de Lisboa e no cancioneiro da Biblioteca Vaticana.
Xenxides, Oleiros, Ribeira
Xenxides é un lugar da parroquia de Oleiros no concello coruñés de Ribeira, na comarca da Barbanza.
Matteo Bandello
Matteo Bandello, nado en Castelnuovo Scrivia en 1480 e finado en Agen en 1562, foi un escritor italiano.
Traxectoria
Estudou en Pavía e ao rematar os estudos entrou na orde dos dominicos, da que saíu en 1526. Viviu en Mantua durante moitos, ao cargo da educación de Lucrezia Gonzaga. A batalla de Pavía, na que Lombardía pasou ao emperador, obrigou a Bandello a marchar a Agen, Francia onde foi bispo dende 1550.
Bandello escribiu numerosos poemas, como un Canzonieri seguindo o estilo de Petrarca, pero debe a súa fama á súa colección de contos (214) que recolleu nun libro en 1554 e outros que apareceron postumamente en 1573, eses contos fixérono inmensamente popular, pertencen ao mesmo xénero que o Decamerón de Boccaccio ou o Heptaméron de Margarida de Navarra. Shakespeare baseouse en moitos dos seus contos para as súas obras, visible en especial en Romeo e Xulieta.
Physcomitrella patens
Physcomitrella patens é un musgo (briófita) utilizado como organismo modelo para estudos sobre a evolución, desenvolvemento e fisioloxía das plantas.
Distribución e ecoloxía
Physcomitrella patens é un dos colonizadores pioneiros da lama e terra situada arredor das pozas de auga. P. patens ten unha distribución disxunta nas zonas do mundo con temperatura temperada, coa excepción de Suramérica. A cepa estándar de laboratorio é o illamento "Gransden", recollido por H. Whitehouse de Gransden Wood, en Cambridgeshire en 1962.
Organismo modelo
Os musgos comparten procesos xenéticos e fisiolóxicos fundamentais coas plantas vasculares, aínda que as dúas liñaxes diverxeron moi cedo na evolución das plantas terrestres. Un estudo comparativo entre os representantes modernos das dúas liñas pode dar unha idea da evolución dos mecanismos que subxacen na complexidade das plantas modernas. Neste contexto, P. patens utilízase como organismo modelo.
P. patens é un dos poucos organismos multicelulares cunha recombinación homóloga altamente eficiente. o que significa que unha secuencia de ADN exóxena pode ser dirixida a unha posición xenómica específica (unha técnica chamada gene targeting) para crear musgos knockout. Este enfoque denomínase xenética inversa e é unha ferramenta poderosa e sensible para estudar a función dos xenes e, cando se combina con estudos nas plantas superiores como Arabidopsis thaliana, pode utilizarse para o estudo da evolución molecular das plantas.
A deleción ou ateración dirixida de xenes de musgos depende da integración dunha febra de ADN curta nunha posición definida no xenoma da célula hóspede. Ambos os extremos desta febra de ADN son modificados por enxeñaría para que sexan idénticos a este locus xénico específico. O constructo de ADN é despois incubado con protoplastos de musgo en presenza de polietilén glicol. Como os musgos son organismos haploides, os filamentos de musgo rexeneradores (os protonemas) poden ser ensaiados directamente na gene targeting en 6 semanas usando métodos de PCR. O primeiro estudo feito usando musgos knockout apareceu en 1998 e identificou funcionalmente o ftsZ como xene central para a división dun orgánulo nun eucarionte.
Ademais, P. patens utilízase cada vez máis en biotecnoloxía. Exemplos son a identificación de xenes de musgo con implicacións para a mellora das colleitas ou a saúde humana e a produción segura de complexos biofarmacéuticos en biorreactores de musgos. Por medio de knockout de múltiples xenes as plantas de Physcomitrella foron modificadas por enxeñaría para que carecesen de glicosilación de proteínas postraducional específica de plantas. Estes musgos knockout utilízanse para producir produtos biofarmacéuticos complexos nun proceso chamado molecular farming.
O xenoma de P. patens, duns 500 megapares de bases e organizado en 27 cromosomas, foi completamente secuenciacdo en 2008.
Os ecotipos de Physcomitrella, mutantes e transxénicos son almacenados e están a libre disposición para a comunidade científica no International Moss Stock Center (IMSC). Os números de acceso dados polo IMSC poden utilizarse para que as publicacións teñan un depósito seguro dos materiais de musgo novos descritos.
Ciclo vital
Como todos os musgos, o ciclo vital de P. patens caracterízase por unha alternancia de dúas xeracións: un gametófito haploide que produce gametos e un esporófito diploide, no que se producen esporas haploides.
Unha espora desenvóvlese dando unha estrutura filamentosa chamada protonema, composta por dous tipos de células: cloronema, cun gran número de cloroplastos, e caulonema, de crecemento moi rápido. Os filamentos do protonema crecen exclusivamente por crecemento no extremo (tip growth) das súas células apicais e poden orixinar ramas laterais a partrir de células subapicais. Algunhas células iniciais de ramas laterais poden diferenciarse en xemas en vez de en ramas laterais. Estas xemas dan lugar a gametóforos (0,5–5.0 mm ), as estruturas máis complexas que levan estruturas similares a follas, rizoides e os órganos sexuais: os arquegonios femininos e os anteridios masculinos. P. patens é monoico, o que significa que os órganos masculinos e femininos son producidos na mesma planta. Se dipoñen de auga, as células espermáticas flaxeladas poden nadar desde os anteridios aos arquegonios e fertilizan o ovo que está no seu interior. O cigoto diploide resultante orixina un esporófito composto dun pé, seta e cápsula, onde se producen miles de esporas haploides por meiose.
Reparación do ADN e recombinación homóloga
P. patens é un excelente modelo no cal se pode analizar a reparación de danos no ADN en plantas pola vía da recombinación homóloga. Os fallos na reparación de roturas de dobre febra e outros danos no ADN en células somáticas por recombinación homóloga poden orixinar disfuncións na célula ou a súa morte, e cando estes fallos ocorren durante a meiose, poden causar a perda de gametos. As secuencias xenómica de P. patens revelaron a presenza de numerosos xenes que codifican proteínas necesarias para a reparación de danos no ADN por recombinación homóloga e por outras vías. RpRAD51 é unha proteína fundamental na reacción de reparación por recombinación homóloga, requírese para preservar a integridade do xenoma en P. patens. A perda de RpRAD51 causa unha marcada hipersensibilidade ao axente que induce as roturas de dobre febra bleomicina, o que indica que a recombinación homóloga se utiliza para a reparación de danos no ADN en células somáticas. RpRAD51 é tamén esencial para a resistencia á radiación ionizante.
A proteína PpMSH2 de reparación de discordancias no ADN é un compoñente central da vía de reparación de discordancias de P. patens que actúa en discordancias de pares de bases orixinadas durante a recombinación homóloga. O xene PpMsh2 é necesario en P. patens para preservar a integridade do xenoma. Os xenes Ppmre11 e Pprad50 de P. patens codifican compoñentes do complexo MRN, o principal sensor das roturas de dobre febra no ADN. Estes xenes son necesarios para a reparación recombinacional homóloga exacta dos danos no ADN en P. patens. As plantas mutantes carentes tanto de Ppmre11 coma de Pprad50 mostran un crecemento e desenvovlemento gravemente restrinxidos (posiblemente reflectindo unha senescencia acelerada), e unha sensibilidade aumentada a danos inducidos por raios UV-B e a bleomicina en comparación coas plantas silvestres.
Taxonomía
P. patens foi descrito por primeira vez por Johann Hedwig na súa obra de 1801 Species Muscorum Frondosorum, co nome Phascum patens. Physcomitrella é tratado ás veces como sinónimo do xénero Aphanorrhegma, e nese caso P. patens é coñecido como Aphanorrhegma patens. O nome xenérico Physcomitrella implica unha semellanza con Physcomitrium, que se caracteriza pola súa gran caliptra, a diferenza de Physcomitrella, que a ten pequena.
La Pobla de Montornès
La Pobla de Montornès é un concello de Cataluña, pertencente á provincia de Tarragona. Está localizado na comarca de Tarragonès.
Lingua litúrxica
Unha lingua litúrxica é unha lingua empregada polos crentes dunha relixión no curso das súas cerimonias relixiosas. Considérase que ten un valor relixioso superior á lingua cotiá. Non todas as relixións teñen unha lingua litúrxica.
Úsase sobre todo o termo de «lingua litúrxica» cando a lingua relixiosa é diferente da lingua vernácula. Ás veces, os crentes non comprenden a lingua litúrxica da súa relixión.
Esta pode ter varias orixes, e en particular:
Estas dúas orixes non se exclúen entre si.
Labirinto celta
miniatura|esquerda|Patrón da espiral atopado en numerosos lugares, como no [[Libro de Kells.]]
miniatura|Labirinto clásico. Os labirintos celtas atópanse entre esculturas en Camonica Valley, ocupada polos celtas no inicio do primeiro milenio, a maioría con máis dun exemplo do modelo estilo Knossos ou do estilo clásico. A mitoloxía asociada cos labirintos tamén suxiren orixe celta, xa que os labirintos que conteñen ollos, unha figura con cornos ou unha serpe están relacionados coa divindade Cernunnos.
Ignacio Fernández Sarasola
Ignacio Fernández Sarasola, nado en Xixón en 1969, é un profesor e investigador español, profesor de Dereito Constitucional da Universidade de Oviedo, especializado no estudo da historia constitucional de España.
Traxectoria
Estudou no Instituto Jovellanos da súa cidade natal e comezou os estudos de Dereito na correspondente facultade da Universidade de Oviedo no ano 1988, ingresando no departamento de Dereito Constitucional ao rematar os estudos. Foi alumno do constitucionalista Joaquín Varela Suanzes-Carpegna. Actualmente é un dos maiores expertos no estudo da Constitución española de 1812, a coñecida como A Pepa.