cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Seúl
Período contemporáneo
Despois da guerra, Seúl comezou a centrarse na reconstrución e modernización. A medida que a economía de Corea do Sur comezou a crecer rapidamente a partir da década de 1960, a urbanización tamén se acelerou e os traballadores comezaron a trasladarse a Seúl e outras cidades máis grandes. A partir da década de 1970, o tamaño da área administrativa de Seúl ampliouse moito xa que se anexou unha serie de cidades e aldeas de varios condados circundantes..
Ata 1972, Seúl foi reclamada por Corea do Norte como a súa capital de iure, sendo especificada como tal no artigo 103 da Constitución norcoreana de 1948.
A poboación de Corea do Sur en 2019 estimouse en 51,71 millóns, e segundo o Censo de poboación e vivenda de 2018, o 49,8% da poboación residía na área metropolitana de Seúl, o que representa un aumentou do 0,7% fronte ao 49,1% de 2010, mostrando unha clara tendencia á concentración da poboación na capital. Seúl converteuse no centro económico, político e cultural do país, con varias empresas Fortune Global 500, con sede alí, incluíndo Samsung, SK Holdings, Hyundai, POSCO e LG Group.
Seúl foi a cidade sede dos Xogos Asiáticos de 1986 e dos Xogos Olímpicos de verán de 1988, así como unha das sedes da Copa Mundial da FIFA 2002.
O 29 de outubro de 2022, polo menos 153 persoas morreron esmagadash cando unha multitude xurdiu nunha rúa durante as festividades de Halloween no distrito de Itaewon de Seúl, feito polo que o presidente coreano Yoon declarou o estado de loito nacional oficial.
Xeografía
miniatura|upright|O [[río Han ao amencer.]] Seúl está situada no noroeste da península coreana. Seúl propiamente abarca 605.25 km2, cun radio de aproximadamente de 15 km, dividido, polo río Han, aproximadamente, en dúas metades: norte e sur. O río Han e os seus arredores xogaron un papel importante na historia de Corea. Os Tres Reinos de Corea esforzáronse por tomar o control desta terra, onde o río era usado como ruta comercial cara a China (a través do mar Amarelo). O río xa non se utiliza activamente para a navegación, porque o seu estuario está situado nos límites das dúas Coreas, coa entrada prohibida os civís. Historicamente, durante a dinastía Joseon a cidade estaba delimitada pola Muralla da Fortaleza de Seúl, que se estendía entre as catro montañas principais do centro de Seúl: Bugaksan, Inwangsan, Naksan e Namsan. A cidade limita con oito montañas, así como as terras máis planas da chaira do río Han e as zonas occidentais. Debido á súa xeografía e ás políticas de desenvolvemento económico, Seúl é unha cidade moi policéntrica. A área que foi a antiga capital da dinastía Joseon comprende principalmente os distritos de Jongno e Jung, constitúe o centro histórico e político da cidade. Non obstante, por exemplo, considérase que a capital financeira da cidade está en Yeouido, mentres que a súa capital económica é o Distrito de Gangnam.
Clima
Seúl ten un clima continental húmido influenciado polos monzóns (Köppen: Dwa). Ao estar no extremo oriental da Asia, o clima pódese describir como subtropical húmido con gran variación de temperatura e precipitación ao longo do ano. (Cwa, por -3 °C isoterma). Os suburbios de Seúl son xeralmente máis frescos que o centro de Seúl debido ao efecto da illa de calor urbana. Os veráns son cálidos e húmidos, o monzón do leste asiático ten lugar de xuño a setembro. Agosto, o mes máis caloroso, ten temperaturas medias altas e baixas de 32.6 e 23.4 °C coa posibilidade de temperaturas máis altas. Os valores da sensación de térmica poden superar os 40 °C en pleno verán. Os invernos adoitan ser entre fríos e xélidos, cunha media de temperaturas máximas e mínimas en xaneiro de 1,5 e -5,9 °C, e adoitan ser moito máis secos que os veráns, cunha media de 24,9 días de neve ao ano. Ás veces, as temperaturas descenden drasticamente por baixo de -10 °C, e nalgunhas ocasións ata -15 °C a mediados do período invernal de xaneiro e febreiro, chegando a rexistrarse temperaturas por baixo de -20 º.
Calidade do aire
A contaminación atmosférica é un problema importante en Seúl. Segundo a base de datos de 2016 da Organización Mundial da Saúde sobre a contaminación atmosférica urbana mundial, a concentración media anual de partículas en suspensión en 2014 foi de 24 microgramos por metro cúbico (1,0 × 10−5 gr/m3), que é 2,4 veces superior a media anual de partículas en suspensión recomendada pola Directrices de calidade do aire da OMS. O Goberno Metropolitano de Seúl supervisa e comparte publicamente os datos da calidade do aire en tempo real.
Desde principios da década de 1960, o Ministerio do Medio Ambiente implementou unha serie de políticas e estándares de contaminación do aire para mellorar e xestionar a calidade do aire para a súa poboación. A "Lei Especial para a Mellora da Calidade do Aire na área Metropolitana de Seúl" aprobouse en decembro de 2003. O seu 1º Plan de Mellora da Calidade do Aire da área Metropolitana de Seúl (2005-2014) centrouse en mellorar as concentracións de PM10 e dióxido de nitróxeno mediante a redución das emisións. Como resultado, as concentracións medias anuais de PM10 diminuíron de 70,0 μg/m3 en 2001 a 44,4 μg/m3 en 2011. e 46 μg/m3 en 2014. A partir de 2014, a concentración media anual de PM10 aínda era polo menos o dobre que a recomendada polas Directrices de Calidade do Aire da OMS. O Segundo Plan de Mellora da Calidade do Aire Metropolitano de Seúl (2015-2024) engadiu PM2,5 e ozono á súa lista de contaminantes xestionados.
O po asiático, as emisións de Seúl e en xeral do resto de Corea do Sur, así como as emisións de China, contribúen á calidade do aire de Seúl. Unha asociación entre investigadores de Corea do Sur e Estados Unidos está a realizar un estudo internacional de campo sobre a calidade do aire en Corea (KORUS-AQ) para determinar en que medida contribúe cada fonte.
Otón I do Sacro Imperio Romano Xermánico
Otón I de Alemaña, tamén coñecido como Otón o Grande (en Otto I., der Große), nado probablemente en Wallhausen, preto de Sangerhausen, o 23 de novembro de 912 e finado en Memleben o 7 de maio de 973, foi rei de Xermania de 936 a 973 e emperador do Sacro Imperio Romano Xermánico de 962 a 973. Foi fillo de Henrique I o Paxareiro ou o Cazador, duque de Saxonia. Dende 929 era un monarca asociado, o que tiña como fin facilitar a sucesión.
Ascenso ao trono
Trala morte de Henrique I, fíxose coroar en Aquisgrán no palacio de Carlomagno en 936 co título carolinxio de Rex et sacerdos ("Rei e sacerdote"). De feito, tivo a vocación de restaurar o imperio carolinxio e foi o primeiro representante do Sacro Imperio Romano Xermánico.
Coa axuda da alta xerarquía eclesiástica, en mans dos seus amigos e familiares, e dos duques de Franconia, Suabia, Lorena e Baviera, Otón derrotou os señores alemáns en varias batallas e substituíunos cos seus familiares.
Política exterior
A súa política exterior dirixiuse inicialmente á península Itálica, onde sostivo os dereitos de Adelaida de Italia fronte ao rei Berengario II de Ivrea. Tras entrar vitorioso en Pavía, en 951, seguindo de novo a tradición carolinxia, fíxose proclamar rei dos francos e dos lombardos, para casar a continuación con Adelaida. Ante isto, Berengario cedeu e acaptou renderlle vasalaxe, polo que se fixo un oco na repartición do poder e recibiu o título de rei de Italia.
Para acudir tan rapidamente en axuda de Adelaida, Otón aproveitou o exército do seu fillo máis vello, Liudolfo, que acababa de invadir Lombardía aproveitando a inestabilidade da zona. Ao apropiarse deste exército e casar con Adelaida, Otón frustraba todaslas ambicións do seu fillo en Italia. Liudolfo sentiuse moi molesto por este motivo, e pouco despois, en 953, rebelouse contra o seu pai contando co apoio do seu cuñado, Conrado o Vermello. Non obstante, Otón esmagou a rebelión do seu fillo un ano máis tarde coa axuda de Henrique I, duque de Baviera.
No leste, Otón I tivo un importante éxito nas beiras do río Lech o 10 de agosto de 955. Ese día desenvolveuse a batalla de Lechfeld, en que derrotou unha enorme hoste de maxiares, a quen os señores alemáns aos que previamente derrotara, apelaran coa fin de derrocalo. Con tal fin recrutou un exército de cabaleiros de todas as partes do seu reino que causaron enormes perdas aos maxiares mentres estes cruzaban en desorde o río Lech.
Con esta vitoria puxo fin á ameaza maxiar, o que lle deu unha gran reputación e lle valeu o título de "o Grande". Ese mesmo ano dirixiu as súas armas contra os eslavos do Elba, aos que venceu na batalla de Recknitz, acción que impulsou a expansión xermánica cara ao leste.
Emperador
En 961, ligou o seu fillo Otón II ao poder, segundo o procedemento iniciado polo seu pai Henrique, para garantir unha sucesión pouco conflitiva. Pouco despois atendeu a petición de axuda do papa Xoán XII e marchou a Italia para defender os dereitos do pontífice fronte ás intromisións de Berengario. miniatura|[[Diñeiro (moeda)|Diñeiro a nome de Otón I, cuñado na ceca de Pavía.]] Logo marchou a Roma, onde foi coroado emperador o 2 de febreiro de 962. Isto volveu resucitar o Imperio Romano de Occidente, por ese tempo o maior estado territorial de Europa. Adoptou o nome de Sacro para subliñar a súa estreita relación coa Igrexa. Isto marcou tamén o comezo do Sacro Imperio Romano Xermánico.
Con todo, a alianza co papa durou poco, xa que este axiña cambiou as súas ideas políticas. Otón marchou entón sobre Roma e depúxoo, mais os romanos non cederon nin aceptaron o novo papa, León VIII, imposto por Otón. Á morte de Xoán XII elixiron a Bieito V. Tras unha nova campaña en 966, Otón conseguiu por fin afianzarse e que o seu fillo fose nomeado emperador.
O pontificado e o imperio
A raíz da restauración do imperio, Otón I afirmou o dereito dos emperadores a intervir na escolla dos pontífices, mais esa facultade desapareceu dende que o papa Nicolao II estableceu en 1059 que a elección pontificia sería privativa do conclave ou colexio de cardenais. O antagonismo entre os papas e os emperadores subsistiu avivado pola pretensión imperial, resistida polo pontificado, de someter Italia.
As relacións entre os emperadores e os pontífices, xefes absolutos da Igrexa de Occidente, abundaron en conflitos que debilitaron o poder imperial e papal.
A dinastía de Saxonia só durou dúas xeracións despois de Otón I. En 1024, a familia ducal de Franconia alcanzou o trono. Durante un século a elección imperial recaeu nesta familia, á que pertenceron Henrique IV, o emperador humillado en Canossa, e Henrique V, que celebrou coa Igrexa o concordato de Worms.
Renacemento otoniano
miniatura|Otón I o Grande Baixo o padroado de Otón I e os seus inmediatos sucesores produciuse o chamado renacemento otoniano, un limitado renacemento das artes e a arquitectura. O renacemento otoniano maniféstase nalgunhas escolas catedralicias revividas, como a de Bruno I, arcebispo de Colonia, e na produción de manuscritos iluminados, a principal forma artística da época, dun feixe de scriptoria de elite, como Quedlinburg, fundado por Otón en 936.
As abadías imperiais e a corte imperial convertéronse en centros da vida relixiosa e espiritual, guiados polo exemplo de mulleres da familia real. Otón quedou escandalizado polo estado da liturxia en Roma, así que encargou o primeiro Libro Pontifical, un libro litúrxico que contiña tanto oracións como instrucións sobre o rito. A compilación do Pontifical romano-xermánico foi supervisada polo arcebispo Guillerme de Mainz.
Alien Weaponry
Alien Weaponry é un grupo musical de thrash metal orixinario de Waipu, Nova Zelandia, formado no ano 2010 polos irmáns Henry e Lewis de Jong. A banda está formado por Lewis de Jong (guitarra e voz), Henry de Jong (batería) e Ethan Trembath (baixo).
Estilo musical e letras
O primeiro sinxelo de Alien Weaponry, "Urutaa", está cantada parcialmente en lingua maorí e orixinalmente tratábase dun choque de ideas e expectativas que conducían ó estrés e a infelicidade, que se comparaba cunha praga ou urutaa. A letra maorí refírese ós eventos ocorridos na Baía das Illas en 1800 e o que seguiu despois de que un reloxo de peto caese inadvertidamente no porto. O malentendido culminou no masacre de Boyd, uns eventos reais da historia colonial de Nova Zelandia. Segundo o grupo "este incidente é empregado na canción como unha metáfora dos malentendidos que seguen a plagarnos hoxe en día..."
O segundo sinxelo do grupo, "Raupatu" (estreado en febreiro de 2017) é sobre as confiscacións de terra do goberno de Nova Zelandia en 1800 e a inxusta lexislación de 1863 que permitiu que isto ocorrese. O seu terceiro sinxelo, "Rū Ana te Whenua", estreado o 1 de xullo de 2017, refírese á batalla en Pukehinahina/Gate Pa en 1864 onde o seu tatara tatara tatara avó, Te Ahoaho, perdeu a vida.
A Calzada, Barro, Noia
A Calzada é un lugar da parroquia de Barro no concello coruñés de Noia, na comarca de Noia.
Priorado de Sión
miniatura|dereita|O [[emblema oficial do Priorado de Sión está parcialmente baseado na flor de lis, que foi un símbolo da monarquía francesa. ]] O Priorado de Sión (en Prieuré de Sion), é o nome dado a unha organización fraternal, fundada e disolta en Francia en 1956 por Pierre Plantard como parte dun engano. Na década de 1960, Plantard creou unha historia ficticia para a organización, describíndoa como unha sociedade secreta fundada por Godofredo de Bouillon no Monte Sión do Reino de Xerusalén en 1099, confundíndoa cunha orde monástica verdadeira e histórica, a Abadía da Nosa Señora do Monte Sión. Na versión de Plantard, o priorado dedicouse a instalar unha liña de sangue da dinastía Merovinxia nos tronos de Francia e dos resto de Europa. Este mito foi expandido e popularizado polo libro pseudohistórico The Holy Blood and the Holy Grail de 1982 que máis tarde sería representado como feito no prefacio da novela de 2003 O código Da Vinci.
Guahaioque
Guahaioque era unha deidade menor na relixión dos muiscas. Era o deus do mal, dos roubos, das mentiras e da morte.
Etimoloxía
O nome Guahaioque na lingua dos muisca, muysccubun, significa "figura dos defuntos". O nome Guahaioque vidas é empregado por unha banda de folk metal da cidade de Cali.
Physalis
Physalis (os fisalis) é un xénero de plantas da familia das solanáceas (familia da tomateira e a pataqueira), nativo das rexións temperadas, cálidas e subtropicais de todo o mundo.
Como ocorre con outras especies e froitas exóticas, os fisalis medran moi ben nas condicións galegas e do norte da península en xeral.
Nomes comúns
left|230px|miniatura|Physalis sp. Froito Non ten a especie un nome vulgar galego agás o xenérico: fisalis, xa que non é unha planta europea. No Perú coñécese como "aguaymanto" e "capulí". No Ecuador coma "uvilla", en México co nome de coztomate e en lingua otomí como depe; en Colombia "uchuva".
Descrición
O xénero caracterízase polo seu froito arroibado, amarelento e miúdo, semellante en tamaño, forma e estrutura a un tomate, mais envolto en parte ou completamente por unha casca grande que deriva do cáliz.
O seu cultivo, orixinario de América do Sur, remóntase ao período dos Incas no Perú.
Caracterízase por ser unha baga carnosa, doce e un chisco aceda, bastante zumarenta en forma de globo ou ovoide cun diámetro. O seu peso aproximado varía entre 4 e 7 g de media, está cuberta por un cascabullo formado por cinco sépalos que o abeira de insectos, paxaros, patóxenos e condicións climáticas extremas.
Naturalización
En Galiza e cornixa cantábrica cultívase xeralmente coma aproveitamiento marxinal porque medra de xeito doado nos climas frescos e húmidos de influencia mariña. En Asturias atópase incluso como subespontánea.
Propiedades
Unha das principais características do froito son as súas excelentes cualidades nutricionais que foron pouco difundidas, especialmente as súas propiedades de redución de colesterol, o seu alto contido de fibra, vitamina A e apreciado polo seu excelente e alto contido de caroteno e vitamina C, e o seu baixo nivel de calorías. Rico en minerais, especialmente calcio, ferro e fósforo; contén niveis importantes de proteína. Fortalece o sistema inmunitario e a visión, ademais de funcionar como antioxidante. É ademais unha boa fonte de pectina. Outra das bondades do Physalis é a súa gran duración a temperatura ambiente da vida post colleita.
miniatura|240px|Ilustración de Hortus Elthamensis
Usos
O seu consumo é en forma natural, en fondos de chocolate, repostaría, xeleas, zumes, xeados, doces, marmeladas, en mollos para carnes brancas e ensaladas e incluso coma decoración de pratos especiais. Internacionalmente considéraselle coma unha froita exótica. Industrialmente fabrícanse marmeladas, néctares, zumes turbios, e conservas con resultados moi satisfactorios, ofrecendo un rendimento de 83 a 86% en polpa.
Especies
Subxéneros, seccións e especies de Physalis
Río Pedroso, A Laxe, Chantada
Río Pedroso e un lugar na parroquia da Laxe, no concello de Chantada, na comarca de Chantada, na provincia de Lugo. No ano 2008 tiña 48 habitantes (23 homes e 25 mulleres), menos ca no 2006.
Happy Tree Friends
Como se mostra na web oficial, "non se recomenda para nenos". Mesmo con aparencia fofa e típica de deseños infantís dos personaxes, o deseño é moi violento, e case todos os episodios contén sangue, sufrimento, traxedias e mortes violentas. Eles morren de maneira máis horrible, que adoita implicar a destrución de varios lugares. Mentres a violencia desas mortes é comparable á Itchy & Scratchy (o curto deseño mostra en Os Simpsons), o deseño Happy Tree Friends mostra derramamento de sangue e desmembramentos con detalles máis vívidos e esaxerados.
Río Pedroso, A Laxe, Chantada
En Río Pedroso naceu o xornalista e escritor Afonso Eiré.
Happy Tree Friends
O show case non ten diálogo; con todo, cando os personaxes falan, as súas palabras son inintelixibles. A pesar de ser obvia a reacción de cada personaxe, as súas palabras dificilmente poden ser entendidas, con excepción dalgúns, que ten a fala severamente truncada, pero poden ser entendidas nalgunhas ocasións. As súas palabras son en inglés.
Tute
miniatura|dereita|250px|Xogador de tute sostendo as súas cartas. O tute é un xogo de naipes con varias modalidades, para dúas, tres ou catro persoas. A súa premisa ou o obxectivo do xogo pode resumirse en que consiste en sumar tantos. Úsase a baralla española de 40 cartas, agás no tute subastado e no tute cabrón, onde se retiran os douses.
Valor das cartas
Puntuación de cada carta:
O resto de cartas (7, 6, 5, 4 e 2) non teñen valor, e denomínanse cartas brancas.
Ademais desta puntuación tamén se engaden 10 puntos á baza última do xogo.
Regras básicas
O tute (tute corrente ou orixinal) é un xogo de cartas para dúas parellas. Están prohibidos os sinais e as pistas ao compañeiro. Cada parella debe ter máis puntos que a parella contraria para gañar.
Sempre hai un pau que trunfa (as cartas dese pau gañan ás dos outros paus). Se un xogador tira unha carta, o xogador da dereita debe tirar outra carta do mesmo pau e sempre superando o valor da carta que está na mesa. Se non pode superar ese valor, poderá tirar calquera carta do mesmo pau. Se un xogador non ten ningunha carta dese pau terá que fallar, é dicir, terá que tirar unha carta do pau que trunfe. Se xa hai na mesa algunha carta do pau que trunfa, o xogador terá que fallar cunha carta superior a esa e, en caso de que o trunfo que teña non sexa superior ao que está na mesa, ou non teña trunfo, poderá tirar calquera carta que crea favorecerlle o seu xogo.
Cando todos os xogadores teñan tirado unha carta, o equipo da carta gañadora (a máis alta ou a carta de fallo) gaña as cartas que hai na mesa (gaña unha baza) e gárdaas para contar a súa puntuación cando se teñan xogado todas as cartas.
Empezando a xogar
Repártense tódalas cartas e sácase o trunfo en cada rolda. Cada vez que se xoguen tódalas cartas o xogador á dereita do que repartiu antes reparte e saca unha carta de trunfo e así sucesivamente. Para sacar o trunfo hai que levantar a última carta e o pau que saia será o que trunfe.
Cando se teñan xogado tódalas cartas, cóntanse os puntos e o equipo que máis puntos teña é o que gaña.
Cantando
Se algún equipo canta as 40 ou 20, súmase esa puntuación (40 ou 20) á puntuación total das súas cartas. Se algún equipo canta tute gaña dous xogos (nalgúns lugares se se canta tute, gáñase toda a partida).
Só se pode cantar cando o noso equipo fai a primeira baza. Se se teñen dous ou máis cantes, cántase a primeira vez cando se consegue a primeira baza, outra vez cando se consegue a segunda etc., dando sempre prioridade ás 40 (é dicir, sempre se cantan primeiro as 40 e despois o resto de cantes doutros paus).
Puntuacións
Se os equipos sacan 65 puntos cada un empatan (xa que a puntuación máxima é 130), nese caso gaña a parella que levou as dez últimas (a última baza). Se un equipo pasa dos 65 puntos gaña un xogo. Superando os 100 puntos gáñanse dous xogos. O equipo que chegue a oito xogos gaña a partida (isto último pode variar segundo o lugar).
Valente
260px|miniatura|dereita|[[Moeda da Antiga Roma|Moeda romana dun sólido da ceca de Tesalónica coa efixie do emperador Valente]] Valente, nado no ano 328 e finado o 9 de agosto do 378 en Cibalae, a actual Vinkovci (Croacia), foi emperador romano de 364 a 378, despois de que o seu irmán Valentiniano I lle cedese a parte oriental do imperio.
Traxectoria
Durante o seu reinado tivo que solucionar os problemas relixiosos xurdidos durante o mandato de Xuliano. Destituíu aos bispos arianos e reafirmou o Credo de Nicea. Así mesmo tivo que facer fronte á rebelión encabezada por Procopio, un parente de Xuliano por parte de nai que pretendía ter máis dereitos á sucesión deste. Durante meses de campañas en Tracia e Asia Menor, Valente conseguiu derrotar a Procopio en Thyatira (Lidia) en 366, executando ao rebelde o 27 de maio do mesmo ano.
De 366 a 369 Valente liderou unha expedición de castigo con pouco éxito contra a tribo dos terwingos que apoiaran a Procopio.
Os godos, que estaban sufrindo a invasión dos hunos desde 376, buscaron refuxio dentro das fronteiras do imperio.
Valente admitiu que se asentasen en territorio romano na rexión de Tracia a cambio de tropas, xa que estaba planeando unha campaña militar contra o imperio Sasánida.
Unha rebelión dos godos ao mando de Fritixerno deu lugar á batalla de Adrianópole, onde o exército imperial foi completamente derrotado. O mesmo emperador Valente achou a morte nesta batalla.
Do seu matrimonio con Alba Domnica naceu o ulterior cónsul Valentiniano Galates e dúas fillas, Anastasia e Carosa.
Nereidas
miniatura|As Nereidas de [[Gaston Bussiere.]] Na mitoloxía grega, as Nereidas (en grego antigo Νηρείδες Nêreídes ou Νηρηίδες Nêrêídes, en singular Νηρείς Nêreís ou Νηρηίς Nêrêís, de νέειν néein, 'nadar') eran as cincuenta fillas de Nereo e de Doris.
Considerábanas as ninfas do mar, posto que vivían nas profundidades do océano; no en tanto emerxían á superficie para axudar os mariñeiros que asucaban os procelosos mares, sendo os argonautas os máis famosos entre os que socorreron mentres viaxaban en procura do vélaro de ouro. Aparécense aos homes do mar montadas en golfiños e outros animais mariños. Os gregos adorábanas en altares nas beiras de mares e cantís, onde lles ofrendaban leite, aceite e mel.
Representaban todo aquilo que houbese de fermoso e amable no mar. Cantaban con voz melodiosa e bailaban ao redor do seu pai. Represéntanse coroadas por ramas de coral e portando o tridente de Poseidón, de cuxo séquito formaban parte.
As máis importantes eran Tetis (muller de Peleo e nai de Aquiles), Galatea (amante de Acis e que namorou ao ciclope Polifemo) e Anfitrite (muller de Poseidón).
Na arte clásica atópanse habitualmente con golfiños, monstros mariños e ata algún hipocampo.
Catálogo das Nereidas
A relación de nereidas aparece nas obras de varios autores clásicos, diferindo dunha a outra.
-1098
Outros
Historia ano a ano
Menasseh Ben Israel
Menasseh Ben Israel, nado en La Rochelle ou en Madeira en 1604 e finado en Middelburg en 1657, foi un rabino, escritor, diplomático e editor xudeu de orixe portuguesa. Fundou a primeira imprenta hebrea en Ámsterdan, 1626.
Traxectoria
Naceu en Madeira co nome de Manoel Dias Soeiros no seo dunha familia xudía obrigada a converterse ao cristianismo, un ano despois do seu nacemento os seus pais marchan do país para fuxir da Inquisición. En 1610 a familia chega aos Países Baixos Amigo persoal de Rembrandt, Menasseh é coñecido pola súa petición a Oliver Cromwell e ao Parlamento británico que se anulara a prohibición emitida por Eduardo I de Inglaterra que prohibía a residencia aos xudeus en Gran Bretaña, a súa petición tivo éxito e os xudeus puideron asentarse de novo en Gran Bretaña.
Discogs
Discogs, abreviatura de discografías, é unha páxina web e unha base de datos colaborativa que recolle información sobre gravacións de son, entre as que se inclúe gravacións comerciais, promocionais e gravacións non comerciais. Os servidores de Discogs, aloxados baixo o dominio discogs.com, son propiedade de Zink Media, Inc., e atópanse en Portland, Oregón, nos Estados Unidos.
Aínda que a páxina contén listas musicais de tódolos xéneros e en tódolos formatos, é especialmente coñecida por ser a meirande base de datos de música electrónica e polas súas gravacións en discos de vinilo.
Discogs contén arredor de 6 millóns de cancións, 3,9 millóns de artistas e uns 743 000 selos discográficos. Existen unhas 275 688 contas de usuario de colaboradores. Estas cifras están constante crecemento debido as contribucións dos usuarios.
Ian Rankin
Ian Rankin, nado o 28 de abril de 1960 en Cardenden, Fife, é un escritor en lingua inglesa de novelas policiais e guionista de banda deseñada escocés. É o creador das obras protagonizadas polo Inspector Rebus.
Traxectoria
Rankin estudou o bacharelato en Cowdenbeath e logo literatura na Universidade de Edimburgo. Logo de licenciarse estivo vivindo en Londres e tamén en Francia durante dez anos. Nese tempo, mentres se iniciaba como escritor, desempeñou moitos e variados traballos, como vendimador, pastor de porcos, recadador de impostos, experto en viños, xornalista especializado en tecnoloxía, administrativo ou músico nun conxunto punk.
Vive en Edimburgo coa súa muller (Miranda) e os seus dous fillos (Jack e Kit). Un deles padece unha enfermidade pouco frecuente chamada síndrome de Angelman.
En 2005 colaborou co músico de folk, Jackie Leven, no álbum Jackie Leven Said.
Obra
As dúas primeiras novelas de Rankin, Knots and Crosses e Hide and Seek foron concibidas por el como relatos correntes na liña da tradición escocesa iniciada por Robert Louis Stevenson ou Muriel Spark (precisamente o tema da súa tese doutoral, aínda non rematada). Porén, dende un comezo os títulos foron encadrados no xénero policíaco, no que axiña Rankin se sentiu a gusto. As novelas que teñen como protagonista ao Inspector Rebus están localizadas en Edimburgo e el mesmo está considerado o principal representante do que se deu a coñecer como Tartan Noir ou novela negra escocesa.
A finais de 2006 comezou a súa colaboración como guionista de cinco ou seis entregas de Hellblazer, que despois se converteron nunha novela gráfica no seu conxunto, que permanece inédita.
En 2009 publicou a primeira novela protagonizada polo inspector Malcolm Fox, Asuntos internos (The Complaints, 2009), situada no Edimburgo da crise causada polas hipotecas subprime como pano de fondo.
SC Pick Szeged
O SC Pick Szeged é un equipo de balonmán da cidade de Szeged (Hungría). Cmpite na Primeira División da Budapest Bank Férfi Liga.
Ian Rankin
Obra
Ningunha das súas obras foi aínda traducida ao galego.
SC Pick Szeged
Historia
Logrou frear o gran dominador do balonmán húngaro, o MKB Veszprém KC, tras gañar a Liga na tempada 2006-07, sendo a primeira vez dende a tempada 1999-00 que o Veszprém non se alzaba co título e cortando así unha vaga de seis títulos de liga consecutivos do equipo de Veszprém. Nas competicións continentais, o Pick Szeged non conseguiu alzar ningún título, sendo o seu mellor resultado o de semifinalista da Recopa de Europa en tres ocasións (1982-83, 1983-84 e 1993-94) e na EHF Challenge Cup nunha (1995-96). Na Copa de Europa, a máxima competición continental, o seu mellor rexistro tivo lugar nas tempadas 1996-97 e 2003-04, cando o equipo húngaro chegou aos cuartos de final.
Ian Rankin
Documentais
Como xornalista, ten traballado na produción e presentación de programas de arte (Newsnight Review, na BBCTwo) e tamén en series de documentais máis centradas no seu campo de traballo. Así, desenvolveu un traballo de tres episodios dobre o demo para a cadea Channel 4 en 2002, e en 2005 presentou un documental de media hora na BBC4 sobre a relación entre casos reais e crimes de ficción, titulado Rankin on the Staircase (Rankin na escaleira).
Abuso
O abuso, unha práctica inxusta ou deshonesta, pódese referir a:
Ian Rankin
Premios e recoñecementos
Recibiu o doutoramento honoris causa polas universidades escocesas de Abertay Dundee, St. Andrews e de Hull.
En xuño de 2002 recibiu a Orde do Imperio Británico.
Obras
Escribiu ata o de agora as seguintes novelas, que podemos distribuír en ciclos:
Jørn Andersen
Jørn Andersen, nado en Fredrikstad o 3 de febreiro de 1963, é un ex-futbolista e adestrador noruegués. Desde 2006 é o adestrador da selección de fútbol de Corea do Norte.
Noruega
A súa carreira arrincou no equipo local do ;Østsiden. Logo pasou polo Fredrikstad e logrou sete goles en 43 participacións na máxima categoría. Na tempada 1985 transferírono ao Vålerenga, co que marcou 23 goles en 22 partidos.
Suíza
De Dresden Andersen foi a Suíza para fichar co FC Zürich en 1995, mais só logrou marcar dous goles en 33 encontros. En 1998 deixou o FC Lugano para ir ao FC Locarno.
Carreira internacional
Debutou con Noruega en 1985 e tivo un total de 27 participacións co seu país, logrando cinco goles. O seu último partido internacional foi nunha cualificación para o compionato europeo contra Hungría en outubro de 1990, substituíndo a Jahn Ivar Jakobsen.
Adestrador
Tras deixar os terreos de xogo converteuse en adestrador xuvenil do FC Luzern e logo volveu a Alemaña para adestrar ao Rot-Weiß Oberhausen des 2003 ata 2004. Despois foi axundante de Horst Köppel no Borussia Mönchengladbach.
En maio de 2007 firmou co equipo grego do Skoda Xanthi pero cesou en xuño de 2007. miniatura|Andersen como adestrador do Karlsruher SC durante unha rolda de prensa en decembro de 2011 A finais de 2007 firmou co equipo da 2. Bundesliga Kickers Offenbach, mais foi incapaz de evitarlles o descenso. O 20 de maio de 2008 comprometeuse por dous anos con outro equipo da 2. Bundesliga, o Mainz 05, e baixo a súa dirección conseguiu a promoción á Bundesliga, malia o éxito o club despediuno o 3 de agosto de 2009.
A mediados de decembro de 2010 aceptou adestrar ao equipo grego do Larissa. Non obstante tras perder tres partidos de liga e fracasar na copa, sen puntuar un só gol, Andersen marchou exercendo só 24 días a titularidade no equipo. Seis meses máis tarde regresou a Alemaña para facerse cun equipo da segunda división, o Karlsruher SC. E o 2 de xaneiro de 2015 fíxose coa dirección do Austria Salzburg.
Deixou o equipo en decembro de 2015 e aceptou adestrar á selección de Corea do Norte en maio de 2016, por primeira volta desde 1994 Corea do Norte tiña un adestrador estranxeiro.
Richard Dawkins
Clinton Richard Dawkins, nado en Nairobi en 1941, é un etólogo, biólogo evolutivo e escritor inglés.
De pais británicos, a súa familia volveu desde Nairobi a Inglaterra en 1949. Educouse en Oxford e doutorouse baixo a tutela do Premio Nobel Niko Tinbergen. Dende 1967 ata 1969 foi profesor asistente na Universidade de California, Berkeley. En 1995 pasou a ocupar a cátedra "Simonyi para a Comprensión Publica da Ciencia" e fíxoo ata o 2008. Foi nomeado profesor emérito do New College, Universidade de Oxford.
Dawkins deuse a coñecer en 1976 grazas ao seu libro The Selfish Gene (O xene egoísta), que popularizou unha visión da evolución centrada nos xenes e que introduciu o concepto de meme. Co seu libro The extended phenotype (O fenotipo estendido) de 1982 introduciu na bioloxía evolutiva o feito de que os efectos fenotípicos dun xene non teñen porqué se limitar só aos individuos que os portan senón que poden ter un impacto ambiental.
Dawkins tivo o recoñecemento de múltiples institucións e universidades, recibiu premios polas súas obras e participa habitualmente na televisión, a radio e Internet. As súas aparicións nestes últimos medios de difusión adóitanse tratar como as dun intelectual que rebate o teísmo.
As Melgueiras, Traba, Laxe
As Melgueiras é un lugar da parroquia de Traba no concello coruñés de Laxe na comarca de Bergantiños. Tiña 55 habitantes no ano 2018 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística dos cales 28 eran homes e 27 eran mulleres.
É unha entidade de poboación pequena, agrupando varias casas rústicas tradicionais galegas con máis de 500 anos, nas que están gravados escudos de nobreza na cantería das súas paredes.
Ácido xasmónico
A principal función do ácido xasmónico e os seus varios metabolitos é regular as respostas da planta aos estreses bióticos e abióticos e o crecemento e desenvolvemento da planta. Os procesos de crecemento e desenvolvemento da planta regulados inclúen a inhibición do crecemento, senescencia, enroscamento dos gabiáns, desenvolvemento das flores e abscisión (caída) das follas. O ácido xasmónico é tamén responsable da formación de tubérculos e bulbos na planta da pataca, iñame e cebolas. Ten un importante papel na resposta ás feridas das plantas e na resistencia adquirida sistémica. Cando as plantas son atacadas por insectos, responden liberando ácido xasmónico, que activa a expresión de inhibidores da protease, entre outros moitos compostos defensivos antiherbívoros. Estes inhibidores de proteases impiden a actividade proteolítica das proteases dixestivas dos insectos ou as súas "proteínas salivares".
O ácido xasmónico tamén se converte nunha variedade de derivados incluíndo ésteres como o metil xasmonato, e pode tamén conxugarse con aminoácidos.
Este composto pode ter un papel no control de pragas, e empezou a utilizarse en forma de spray para aplicalo ás sementes antes da súa plantación, xa que isto estimula as defensas naturais contra as pragas.
Seoane, A Laxe, Chantada
Seoane é un lugar na parroquia da Laxe, no concello de Chantada. No ano 2008 tiña 5 habitantes (3 homes e 2 mulleres), menos ca no 2006.
Toponimia
O topónimo deriva do latín, San Xoán.
Castro de Bouzalonga
O castro de Bouzalonga é un castro situado na parroquia de Deixebre, no concello coruñés de Oroso.
Morfoloxía
Consta dun recinto fortificado único de planta practicamente circular. Está defendido por un terraplén que o circunda. No lado norte, o de peores condicións defensivas, posúe tamén un foxo. A isto engádenselle no lado sur dous pequenos terrapléns illados. Nesta parte localízase probablemente a entrada do castro.
O recinto central ten unhas dimensións de 72 metros no eixo norte-sur, e 56 metros no eixo este-oeste. O terraplén exterior ten unha altura de entre 2 e 2,5 metros, mentres que o interior oscila entre os 1,5 e 2 metros.
Arqueoloxía
Non se ten noticia de que se realizasen campañas arqueolóxicas.
Costel Pantilimon
Costel Fane Pantilimon, nado en Bacău o 1 de febreiro de 1987, é un futbolista romanés. Xoga de gardameta e o seu equipo actual é o Nottingham Forest F.C., cedido polo Watford F.C.
Traxectoria
O 1 de setembro de 2017, logo do peche do mercado, anunciouse a súa fichaxe polo Deportivo da Coruña, cedido durante unha campaña polo Watford F.C. Debutou na xornada 4, nunha derrota a domicilio fronte o Real Betis (2–1). Co conxunto coruñés participou en 6 partidos de liga e 1 de Copa do Rei. Logo dun rendemento irregular, o 31 de xaneiro de 2018 o Deportivo anunciou a rescisión do seu contrato marchando, novamente cedido, ao Nottingham Forest F.C.
Hawke's Bay United
O Hawke's Bay United Football Club (anteriormente coñecido como Napier City Rovers) é unha franquía de fútbol de Nova Zelandia. Foi fundado en 2004 ao xuntarse varios clubs da rexión de Hawke's Bay. Xoga na ASB Premiership.
.cx
.cx é o dominio de primeiro nivel (ccTLD) para Illa de Nadal.
Aeroporto de Sá Carneiro
O aeroporto Francisco Sá Carneiro ou aeroporto internacional do Porto (código IATA: OPO; código ICAO: LPPR) localízase no Grande Porto, na zona de confluencia entre os concellos de Maia, Matosinhos e Vila do Conde, en Portugal.
É, en termos de movementos e pasaxeiros, o terceiro aeroporto portugués despois do aeroporto de Lisboa e do aeroporto de Faro. Mesmo así, ten testemuñado un incremento progresivo das súas ligazóns, froito do aumento das operacións das compañías de baixo custo, en concreto da compañía Ryanair.
O aeroporto está constituído por unha pista 17/35 con 3 480 m de longo e 45 m de ancho.
Prevese que no futuro o aeroporto poida ser ampliado cara ao sur cunha nova terminal que permitirá mellorar os servizos do aeroporto cando este supere os 5 millóns de pasaxeiros. Tamén está previsto, para mediados de 2009, o inicio da construción dunha nova pista, servindo a actual como pista de rodadura.
Accesos
O aeroporto, outrora precario e con malas comunicacións, é hoxe considerado un dos mellores aeroportos europeos, enlazado con novas autoestradas e con infraestrutura, dentro do aeroporto, do Metro do Porto ligándoo directamente co centro da cidade do Porto, cos trens de velocidade elevada (Campanhã) e co estadio de fútbol do Dragão e, facendo transbordo, con outros centros urbanos do Grande Porto: Póvoa de Varzim e Vila do Conde (Liña B, estación Verdes); Maia (Liña C, estación Fonte do Cuco); Matosinhos (Liña A, estación Senhora da Hora); e Vila Nova de Gaia (Liña D, estación Trindade). Taxis e os autocares dos STCP complementan a conexión do aeroporto coa cidade do Porto.
Dende Galicia hai ligazóns regulares ao aeroporto do Porto en autocares dende A Coruña, Santiago de Compostela, Pontevedra e Vigo (ida e volta) dúas veces ao día, nos días laborables, e unha vez ao día, nos fins de semana.
Premios
O aeroporto do Porto ten sido recoñecido internacionalmente pola calidade das súas instalacións e do seu servizo:
A Chabola, Barro, Noia
A Chabola é un lugar da parroquia de Barro no concello coruñés de Noia, na comarca de Noia.
Campo de Lamas, Barro, Noia
Toponimia
O orónimo provén do latín, e indica un lugar con lama ou lodo.
As Bouzas, Sofán, Carballo
As Bouzas é un lugar da parroquia de Sofán no concello coruñés de Carballo na comarca de Bergantiños. Tiña 27 habitantes no ano 2019 segundo datos do IGE, dos cales eran 13 homes e 14 mulleres.
Bolón, Sofán, Carballo
Bolón é un lugar da parroquia de Sofán no concello coruñés de Carballo na Comarca de Bergantiños. Tiña 88 habitantes no ano 2019 segundo datos do IGE, dos cales eran 43 homes e 45 mulleres.
Beremundo Rodríguez González
Beremundo Rodríguez González, coñecido como Alejandro del Valle, nado en San Paio, Mones (Petín) en 1910 e finado en Angers en 1986, foi un político comunista galego e escritor en castelán e francés.
Traxectoria
A fins dos anos 20 emigrou a Cuba, onde contactou coas ideas comunistas, volvendo en época da Segunda República. Formou parte da xestora do concello petinés despois das eleccións municipais do 12 de febreiro de 1936, que lle deran a vitoria á Fronte Popular. Foi tamén secretario comarcal do Partido Comunista. Era coñecido co alcume Matalavaca.
Logo da sublevación militar de xullo do 1936, Beremundo salvou a vida ao chegar até Asturias como fixeron outros valdeorreses, onde se integrou no Exército Popular. Pasou logo ao XIIº Corpo do Exército da República nos Pireneos, no que foi instrutor. Refuxiado en Francia despois do 1939, formou parte da resistencia contra a ocupación nazi dese país.
Anos máis tarde colaborou na revolución cubana de Fidel Castro. Pasou logo algún tempo na Arxentina. Volveu para Francia a mediados dos anos sesenta. Baixo o pseudónimo Alejandro del Valle, e en autoedición, publicou no país galo varias obras de poesía ou de ensaísmo literario.
Morreu en Angers na miseria en 1986. Foi posteriormente inhumado no cemiterio de Santa María de Mones (Petín).
Gran Premio de México de 1988
Cualificación
A cualificación para o Gran Premio de México viu algunhas sorpresas. Esperábase que os automóbiles propulsados con motor turbo dominaran no circuíto a 2240 m. de altitude, onde os coches con aspiración natural perderían aproximadamente o 20-25% da súa potencia debido ao aire máis fino.
Alessandro Nannini no Benetton - Ford foi o máis rápido dos atmosféricos, uns 3´3 segundos máis lento que a pole de Senna, mentres que os Tyrrells de Jonathan Palmer e Julian Bailey, o Osella turbo de Nicola Larini e o Minardi de Adrián Campos non se clasificaron. O alemán Bernd Schneider cualificou no posto 15º na súa primeira saída nun Gran Premio no Zakspeed turbo.
A última sesión de cualificación estivo marcada polo espectacular accidente de Philippe Alliot logo de perder o control do seu Lola, na saída da curva Peraltada que conduce á recta de boxes (a Peraltada, sendo lixeiramente peraltada, estaba tomándose a velocidades de máis de 240 km/h na cualificación). Logo de montarse sobre a contención exterior, o coche de súpeto virou a dereita, atravesou a pista e chocou contra o muro de boxes, deu unha volta sobre se mesmo na recta batendo no outro lado da pista, inmediatamente desintegrouse, para finalmente quedar parado boca a baixo no medio da pista. Sorprendentemente, Alliot resultou ileso, e o equipo Larrousse foi capaz de reconstruír o coche durante a noite e Alliot foi capaz de tomar o seu lugar na grella de saída.
Carreira
A primeira saída abortouse debido a que Alessandro Nannini, calou o motor do seu Benetton na grella. Na segunda saída, Prost fixo a mellor saída e tomou a dianteira. Senna resultou lixeiramente freado pola apertura da válvula de sobre presión demasiado pronto e pasouno Nelson Piquet. Isto permitiu a Prost aproveitar e construír unha vantaxe de case dous segundos no final da primeira volta. Senna pasou a Piquet para a segunda posición na entrada da curva Peraltada na primeira volta, pero non puido salvar a brecha cada vez maior con Prost. Mentres que os McLaren marchaban nos dous primeiros lugares durante toda a carreira, Berger pasara a Piquet polo 3º lugar na freada ao final da recta principal, e á metade da distancia de carreira tiña unha vantaxe de tres segundos con Senna cando se freou logo de recibir unha advertencia de "baixo nivel de combustible" (que resultou ser incorrecta). Nakajima resultou lixeiramente freado pola apertura da válvula de sobre presión demasiado pronto e pasouno Michele Alboreto na volta 8. Na volta 28 Nakajima retirouse cun fallo nun pistón do motor do seu Honda, seguido na volta 59 polo seu compañeiro Piquet cun fallo de motor similar.
Así, os dous Ferrari terminaron 3º e 4º por diante dos dous Arrows de Derek Warwick e Eddie Cheever que tiveron un longo duelo na carreira e que quedaron separados por tan só 0,7 segundos na liña de meta. Os primeiros coches 'atmosféricos' en meta foron os dous Benetton que terminaron dúas voltas por detrás e fóra dos puntos en 7º e 8º lugar, logo doutro longo duelo durante a carreira con Nannini que saíu diante, loitando non só co seu compañeiro de equipo, senón cun nervio beliscado no pé dereito. Yannick Dalmas (Lola-Ford) abriuse paso desde o posto 22º ata o 9º final e despois a partir do 15º, Bernd Schneider colocouse 11º nas primeiras voltas antes de retirarse cunha rotura de motor na volta 17.
Alain Prost estableceu unha nova marca de volta na volta 52 das 67 voltas da carreira cun tempo de 1:18.608, medio segundo máis rápido que a marca do ano anterior 1987 de Nelson Piquet, cando os motores turbo tiñan aproximadamente 300 cabalos máis de forza, que mostrou os avances nos motores, pneumáticos, a aerodinámica e o desenvolvemento do chasis nos sete meses entre as carreiras de 1987 e 1988.
Carracido, Barro, Noia
Carracido é un lugar da parroquia de Barro no concello coruñés de Noia, na comarca de Noia. Segundo o padrón municipal (INE 2020) ten 88 habitantes (42 homes e 46 mulleres).
A Pescaría, A Coruña
A Pescaría  é un barrio da Coruña, situado no istmo da península sobre a que se levanta a cidade. Foi o primeiro que se construíu extra muros por mor do aumento da poboación na Cidade Vella.
Toponimia
O seu nome débese ao feito de ser unha zona inicialmente habitada polos pescos (ou pescadores) da Coruña, pero foi traducido ao castelán por Pescadería. Os procesos de normalización lingüística non resultaron na simple recuperación do topónimo medieval, senón que supuxeron tamén a tradución literal do termo hexemónico en castelán polas palabras galegas que designan o lugar de venda do peixe: Peixería, Peixaría ou o híbrido Pescadaría.
Historia
miniatura|esquerda|Rúa Real. miniatura|Situación da Pescaría (vermello) no concello da Coruña. En amarelo María Pita, en laranxa O Orzán e en verde os [[Xardíns de Méndez Núñez|xardíns do Recheo.]] A Pescaría xurdiu fóra da muralla debido ao crecemento da poboación a partir do século XIV. Xa en 1456 o concello pediu ao rei Henrique IV medidas para evitar o traslado da poboación dende a Cidade Vella.
A partir de entón, a Pescaría converteuse no núcleo comercial e pesqueiro, e contaba con dúas parroquias, a de San Xurxo e a de San Nicolao. A importancia da zona, que a principios do século XVI xa duplicaba a poboación da Cidade, provocou a mellora das condicións urbanas, ademais da necesidade de construír fortificacións. No século XVII estableceuse o primeiro convento do barrio, da Compañía de Xesús.
As melloras culminaron no século XVIII coa construción de edificios como as Casas de Paredes, a Aduana ou o Consulado.
No século XIX a expansión do barrio produciuse cara ao Orzán co establecemento dalgunhas fábricas, ademais de pola construción do “Recheo”, que supuxo a ampliación do porto e a aparición dos Xardíns de Méndez Núñez.
Coa demolición das murallas conectouse a Pescaría coa Cidade Vella pola zona próxima á praza de María Pita e comezou a ampliación da cidade co proxecto do Primeiro Ensanche no Campo de Carballo. Dentro dos plans de aliñamento de principios do século XX leváronse a cabo o proxecto do que foi o mercado de Santo Agostiño e a apertura da rúa de Durán Loriga para conectar mellor a Pescaría co novo ensanche.