cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Xene de fusión
Diagnóstico
A presenza de certas aberracións cromosómicas e os seus xenes de fusión resultantes é comunmente usada en diagnósticos do cancro para facer unha diagnose precisa. Métodos comúns utilizados nos laboratorios para este diagnóstico son as análises de bandeados cromosómicos, a hibridación in situ fluorescente (FISH), e a reacción en cadea da polimerase con transcriptase inversa (RT-PCR). Todos estes métodos teñen as súas limitacións específicas debido á natureza moi complexa dos xenomas cancerosos. Desenvolvementos recentes como a secuenciación de alto rendemento e as micromatrices de ADN á medida que permitirán a introdución de métodos máis eficientes.
Evolución
A fusión de xenes tivo un papel clave na evolución da arquitectura dos xenes. Podemos observar o seu efecto se a fusión de xenes ocorre en secuencias codificantes. A duplicación de xenes, a diverxencia de secuencias e a recombinación son os procesos que máis contribuíron á evolución dos xenes. Estes eventos probablemente poden producir novos xenes a partir de porcións que xa existían. Cando ocorre a fusión de xenes en rexións de secuencias non codificantes, pode orixinarse unha mala regulación da expresión dun xene que agora queda baixo o control dunha secuencia reguladora en cis doutro xene. Se isto ocorre en secuencias codificantes, a fusión de xenes causa a ensamblaxe de novos xenes, despois isto permite a aparición de novas funcións ao engadir módulos de péptidos nunha proteína multidominio. Os métodos de detección para facer o inventario dos eventos de fusión de xenes a escala biolóxica ampla pode servir para comprender mellor a arquitectura multimodular de proteínas.
Detección
As tecnoloxías de secuenciación de nova xeración que apareceron en anos recentes xa están dispoñibles para rastrexar os eventos coñecidos e novos de fusión xénica a escala de todo o xenoma. Porén, a precondición para a detección a grande escala é unha secuenciación paired-end do transcritoma da célula. A dirección na que se enfoca a detección de xenes de fusión é principalmente cara á análise de datos e a visualización. Algúns investigadores xa desenvolveron unha nova ferramenta chamada Transcriptome Viewer (TViewer) ou Visor do Transcritoma para visualizar directamente xenes de fusión detectados no nivel de transcrición.
Aplicacións en investigación
Os biólogos poden tamén crear á mantenta xenes de fusión para a investigación. A fusión de xenes reporteiros para os elementos reguladores de interese permite aos investigadores estudar a expresión xénica. As fusións de xenes reporteiros pode utilizarse para medir os niveis de actividade de xenes reguladores, identificar os sitios reguladores de xenes (incluíndo os sinais requiridos), identificar varios xenes que son regulados en resposta ao mesmo estímulo, e controlar artificialmente a expresión de xenes desexados en determinadas células. Por exemplo, ao crear un xene de fusión dunha proteína de interese e a proteína fluorescente verde, a proteína de interese pode ser observada en células ou tecidos usando a microscopia de fluorescencia. A proteína sintetizada cando o xene de fusión se expresa denomínase proteína de fusión.
Parque Natural do Cabo de Gata-Níjar
O Parque Natural Marítimo-Terrestre do Cabo de Gata-Níjar é un parque natural da provincia de Almería, declarado como tal no 1987.
Foi o primeiro, con esta denominación, de ámbito marítimo-terrestre do Estado, e probablemente un dos últimos redutos de costa virxe do Mediterráneo.
Nel habitan multitude de especies vexetais xerófitas endémicas e ata hai poucos anos foi santuario das últimas focas monxe de Europa.
A composición do terreo é fundamentalmente rochas sedimentarias, (gres etc.) de antigos fondos mariños, pero na zona tamén existen multitude de rochas volcánicas en moitas das súas manifestacións.
Na actualidade estase a desenvolver unha grande actividade turística aproveitando as paradisíacas praias que hai alí.
Por estas e outras características está declarado como Reserva da biosfera pola UNESCO.
John de Lancie
John Sherwood de Lancie, Jr., nado en Filadelfia (Pensilvania) o 20 de marzo de 1948, é un actor, director, guionista, educador, cómico e actor de voz estadounidense. É recoñecido polo seu papel de Q en varias series de Star Trek (1987–), comezando con Star Trek: The Next Generation. Outros papeis televisivos salientables inclúen Eugene Bradford en Days of Our Lives (1982–1986; 1989–1990), Frank Simmons en Stargate SG-1 (2001–2002) e Donald Margolis en Breaking Bad (2009–2010). Tamén pon a voz de Discord en My Little Pony: Friendship Is Magic (2010–).
Tamén actuou en varios audiodramas baseados en historias clásicas de ciencia ficción, producidos por Alien Voices, unha empresa que fundou xunto ó actor Leonard Nimoy.
Traxectoria
De Lancie naceu co nome John Sherwood de Lancie, Jr. en Filadelfia, Pennsylvania o 20 de marzo de 1948, sendo un dos dous fillos de John Sherwood de Lancie, Sr. (1921–2002), óboe principal da Orquestra de Filadelfia dende 1954 a 1977, e Andrea de Lancie. Ten unha irmá chamada Christina.
Castellum Honesti
A expresión latina  pode referirse a:
Esplendor na herba
Esplendor na herba (en Splendor in the Grass) é un filme estadounidense dirixido por Elia Kazan que foi estreado en 1961. Escrito por William Inge, quen aparece brevemente como clérigo protestante, gañou o Oscar ó mellor guión orixinal.
Música absoluta
A música absoluta ou música pura son todas aquelas obras musicais instrumentais que non conteñen ningún elemento extra musical, é dicir, que non conteñen relación con ningún texto. A música absoluta ou pura, é aquela música instrumental, desprovista de toda relación coa poesía, unha acción teatral, unha idea, unha imaxe, etc. Unha sonata, unha sinfonía, un concerto, unha fuga, etc., son entón teoricamente formas de música pura.
O primeiro compositor en utilizar este termo foi Eduard Hanslick.
A calidade da música absoluta virá determinada pola calidade da idea musical e o enxeño á hora de desenvolver ese material temático. Nas obras que conteñen referencias a elementos extramusicais predispoñen ao oínte, mentres que neste caso cada oínte terá unha percepción distinta (poderá imaxinarse situacións diferentes) e daralle o seu propio significado.
Este concepto oponse ao de música programática. A cantata, a canción, o lied, a ópera, o oratorio, a misa, entre outras, son expresións formais necesariamente determinadas por un texto: por tanto xeran significados e ideas fóra da linguaxe musical, toda a música vocal polo tanto é música programática. Da mesma forma, toda a música para a danza ou o teatro — ballet, comedia musical, música para teatro, ópera, etc. — e toda a música descritiva — poema sinfónico, entre outras —, están relacionados coa música programática e gramatical.
Con todo, os límites entre a música pura e a música programática non son fáciles de determinar. Por exemplo, As catro estacións de Vivaldi están constituídas por un ciclo de catro concertos, pero non poden considerarse como música absoluta, dado que conteñen numerosos elementos descritivos.
Vieta, Louro, Muros
Vieta é un lugar da parroquia de Louro no concello coruñés de Muros, na comarca de Muros.
Área lingüística mesoamericana
miniatura|Localización de Mesoamérica no continente. A área lingüística mesoamericana é unha área lingüística que abrangue varias das linguas indíxenas que foron e son faladas na área cultural denominada Mesoamérica. O dominio lingüístico mesoamericano é definido por unha certa orde sintáctica, trazos fonolóxicos e léxicos, así como varios trazos etnolingüísticos detectados nas linguas dos pobos mesoamericanos. Isto ocorre mesmo tendo en conta que na rexión existe un gran número de familias (uto-azteca, maias, totonacanas, otomangueana, hokana e mixe-zoqueana) así como varias linguas amerindias cuxa filiación non foi demostrada, e polo tanto son consideradas como linguas illadas.
Fernando Pereira Caamaño
Fernando Pereira Caamaño, nado en Vigo o 18 de maio de 1931 e finado o 21 de abril de 2000, foi un político galego.
Área lingüística mesoamericana
Historia da lingüística na área mesoamericana
As semellanzas detectadas entre moitas das linguas mesoamericanas achegaron aos investigadores a evidencia para propor a constitución dun sprachbund dende 1959. A proposta non se consolidou até 1986, cando Lyle Campbell, Terrence Kaufman e Thomas Smith-Stark empregaron unha rigorosa análise que demostraba que as similitudes entre varios idiomas mesoamericanos non podían pasarse por alto, para concluír que as orixes deste fenómeno foron causados pola difusión máis que por casualidade —e este é un dos criterios para a definición dunha área lingüística—.
Fernando Pereira Caamaño
Traxectoria
Perito industrial. Emigrou a Uruguai en 1956 e alí desenvolveu actividades galeguistas no Patronato da Cultura Galega de Montevideo. En 1977 retornou a Galicia, instalouse en Soutomaior e fundou a libraría Castelao en Vigo. Nas primeiras eleccións democráticas encabezou a Candidatura Veciñal Independente á alcaldía de Soutomaior e foi elixido alcalde. Foi reelixido alcalde con maioría absoluta en 1983 e 1987, mentres que en 1991 o logrou con maioría simple. En 1995 perdeu a alcaldía en favor do PPdeG, retirándose progresivamente da política. Logo da súa etapa na alcaldía refundou a asociación "Amigos do País".
Área lingüística mesoamericana
Historia da lingüística na área mesoamericana
No seu artigo "Meso-America as a Linguistic Area" (1986), os devanditos autores exploraron varios trazos propostos para a área mesoamericana, dos cales desbotaron bastantes por achalos pouco sustentados ou non ser únicos da rexión. Porén, demostraron que cinco trazos característicos estaban bastante difundidos entre varios idiomas, nunha zona cuxos límites coincidían cos de Mesoamérica e probablemente tiñan orixe en fenómenos de difusión cultural. Compararon estas características cos trazos definitorios doutras áreas lingüísticas xa ben estabelecidas daquela —como Asia Oriental e a área lingüística dos Balcáns— e concluíron que a mesoamericana podería ser considerada entre as áreas lingüísticas que mellor coñecemos.
Tamén sinalaron que algúns dos trazos que eles rexeitaron podían ser tomados en consideración para reforzar a proposta, pero que non os consideraron suficientes como evidencia, en comparanza cos elixidos por eles.
First Fleet
A First Fleet, que en galego significa Primeira Frota, é o nome dado a primeira frota británica do século XVIII, composta polos navíos que partiron do Reino Unido o 13 de maio de 1787 cara á colonia de Nova Gales do Sur para fundar nela o primeiro asentamento europeo na illa de Australia e que recibiría o nome de Sidney. A frota estaba liderada polo capitán, máis tarde almirante, Arthur Phillip.
Barcos da First Fleet
Os barcos que compuñan a First Fleet eran once, concretamente:
Joaquín Cousillas Collazo
Joaquín Cousillas Collazo, nado en Pazo de Cores (Ponteceso) o 17 de xaneiro de 1891 e finado en Cores o 2 de marzo de 1983, foi un político galego.
Traxectoria
Membro da Sociedade Agrícola de Cores. Na II República foi elixido alcalde de Ponteceso en 1936. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 fuxiu e exiliouse na Arxentina.
A Vouga, Louro, Muros
A Vouga é un lugar da parroquia de Louro no concello coruñés de Muros, na comarca de Muros.
Citroën Visa
O Citroën Visa é un automóbil de turismo que foi producido pola compañía francesa Citroën entre os anos 1978 e 1988. Veu complementar a gama tradicional de utilitarios da marca, dando relevo ó Ami 8, comercializado en España como Citroën 8, e foi máis tarde substituído polo Citroën AX.
Inicio
A súa xestación foi bastante accidentada. Nos albores da década de 1970 realizouse un primeiro prototipo que empregaba a plataforma do Fiat 127, que se desbotou en favor dun deseño integramente Citroën. Cando a empresa foi controlada pola Peugeot en 1974, o denominado VD (voiture diminuée, é dicir, auto pequeno) foi transformado para ser realizado sobre as bases técnicas do Peugeot 104, por razóns de racionalización empresarial.
O Visa foi lanzado no Salón de París de 1978, como un hatchback bicorpo de 5 portas e 3,7 metros de longo que utilizaba motores de dous cilindros, evolución dos empregados polo 2 CV e derivados, ou de catro, un moderno 1,1 litros de deseño Peugeot. O seu aspecto era moderno e aerodinámico, pero un tanto difícil de asimilar. No interior destacaba o cadro, cos comandos dispostos en satélites ós lados do volante. A súa utilidade e funcionalidade foron recoñecidas, así coma o seu bo comportamento e economía. Aínda que as cifras de vendas non foron brillantes, eran moi superiores ás do Citroën LN.
Super X
Nun intento de incrementar o atractivo do modelo, Citroën lanzou en 1980 o Super X, cunha presentación enriquecida e un motor de 1,2 litros, máis potente. Mediado 1981 aparece o Visa II, unha evolución estética realizada por Heuliez, que foi mellor aceptado, aínda que non tanto como os modelos de máis éxito da súa clase. Lanzouse entón o Visa en España, producido na factoría viguesa da marca, en versións Especial e Club, con motor de 2 cilindros de 652 cc e 35 CV, Super E (1124 cc e 57 CV) e Super X (1219 cc e 64 CV). O Especial tiña un acondicionamento interior moi elemental, con goma no chan, tapicería plástica e un equipamento mínimo. O Club tiña recobrementos téxtiles, reloxo, pinas con tapacubos, proteccións plásticas nos laterais da carrozaría, e tiña dispoñibles os apoiacabezas nos asentos dianteiros, o espello retrovisor dereito ou un lava-limpa cristal traseiro. O Super E era similar, pero montaba unhas unhas rodas máis grandes. No Super X todo ese equipamento era de serie, e aparecían unhas singulares rodas Michelin TRX, que podían vir con pinas de aluminio, e máis unha instrumentación dotada de contavoltas. Algúns destes primeiros Visa vigueses tiñan teito de cristal practicable, e nos plásticos interiores había combinacións de cores -azul ou crema con negro, ou incluso azul con crema-.
GT
En 1982, o Super X foi relevado polo GT, que estreaba un motor de 1360 cc con 80 CV e un cambio de 5 relacións. Mantiña as rodas TRX e viña cuns novos asentos anteriores, de formas máis cadradas, mentres o traseiro podía abaterse por metades. A tapicería tamén era nova, máis aparente e resistente, e tamén podía distinguirse por un beizo aerodinámico baixo a defensa anterior, un alerón de goma na popa e uns adhesivos sobre a carrozaría. Apareceron entón tamén unha versión comercial (co motor 1100 adaptado para gasolina normal) e o Super E5, con cambio de 5 velocidades. Os interiores pasaron a ser normalmente monocromos, estando dispoñibles o azul, o crema, o negro e un gris que terminou por facerse o habitual.
De cara a 1984 a gama foi reestruturada. Os 11E tiñan o motor 1100 en versión de 48 CV e o 11 RE o tradicional 57 CV. Agora toda a gama levaba asentos anteriores similares ós estreados polo GT. O RE era polo demais similar ó precedente Super E, con pequenos detalles a maiores coma o alerón posterior ou os asentos abatibles por partes. O E viña co equipo básico, pero con tapicería de tea, como tamén a variante con motor 2 cilindros, agora unha soa versión denominada simplemente Visa. Esa primavera foron incorporados tamén os diésel, cun motor de 1769 cc e 60 CV. Os diésel levaban uns aletíns de plástico sobre as rodas anteriores, porque a súa vía dianteira era máis ancha. Os acabados 17 D e 17 RD equivalían ós E e RE. Estes diésel, pioneiros no seu segmento, foron as versións de maior difusión nos últimos anos de produción do Visa. A seguinte novidade foi, uns meses despois, o 14 TRS, co motor 1360 nunha aforradora versión de 60 CV e un relativamente completo equipamento de confort (con alzavidros eléctricos dianteiros, fechaduras centralizadas ou espellos retrovisores con regulación desde o interior, entre outros elementos). Estreaba un novo cadro frontal, cunha instrumentación e comandos de aspecto convencional, que se incorporou en toda a gama, da cal desapareceu ó pouco tempo o GT.
GTI
Xa mediado 1985 saíu o GTI, que tomou o motor e o tren anterior do Peugeot 205 GTI, dando lugar a unha alternativa válida entre os utilitarios máis deportivos. Tiña unha estética bastante diferenciada, con aletíns nas rodas anteriores e posteriores e máis outros aditamentos plásticos para facer máis agresiva a súa estampa, dupla óptica redonda dianteira, rodas sobredimensionadas en pinas de aluminio de novo deseño, asentos envolventes, volante, tapicería e unha moi completa instrumentación específica. Estaba dispoñible con todo o equipamento posible para os Visa.
En 1986 o GTI foi evolucionado, recibindo a versión de 115 CV do motor 1580 cc en lugar da primixenia de 105 CV. Tras o lanzamento do AX en 1987, a gama foi reducida (Challenger -unha das innumerables presentacións especiais do modelo, neste caso sobre a base do 11 E-, os diésel e o GTI) e a finais do 1988 desapareceu do mercado. Algunhas versións nunca foron difundidas na España, coma os deportivos Chrono e Trophée (93 CV e 100 CV), o Plen Air, un convertible que conservaba as catro portas e os seus marcos, e os 10 E/RE, con motor de 954 c.c. e 45 CV. Tamén merece mención a versión para competición 1000 Pistas, con tracción total e motor de 1440 cc cunha potencia de 112 ou 145 CV. O modelo fíxose cun palmarés en rallys de certa relevancia. En total, foron facturados máis de 1,2 millóns de unidades, que se liberaron basicamente ós mercados de Europa Occidental, do cono sur americano e do Magreb.
Modelos derivados
Sobre a base do Visa existiu unha furgoneta derivada, a Citroën C15, lanzada no 1984, que logrou moito éxito. Pola mesma época saíu tamén o Citroën Axel (ou Oltcit), un auto fabricado na Romanía con claras similitudes co Visa, aínda que empregaba motores catro cilindros Citroën, diferentes suspensións...etc. En gran medida, foi o modelo que xa tiña case desenvolvido a Citroën antes de que Peugeot impuxese o emprego da plataforma do Peugeot 104. Tivo unha difusión reducida, principalmente en Europa Oriental. En España non chegou a ofertarse o Axel.
Portovello, Montoxo, Cedeira
Portovello é un lugar da parroquia de Montoxo no concello coruñés de Cedeira, na comarca de Ferrol. Tiña 4 habitantes no ano 2007 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 1 home e 3 mulleres, o que supón unha diminución con relación ao ano 1999 cando tiña 6 habitantes.
O Canteiro, Lago, Valdoviño
O Canteiro é un lugar da parroquia de Lago no concello coruñés de Valdoviño na comarca de Ferrol. Tiña 35 habitantes no ano 2007 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 16 homes e 19 mulleres, o que supón unha diminución con relación ao ano 2000 cando tiña 37 habitantes.
Conuropsis carolinensis
O Conuropsis carolinensis é unha especie extinta de Arinae nativo do leste, o Medio Oeste e as Grandes Planicies dos Estados Unidos, sendo a única especie de papagaio indíxena nesa área. O seu hábitat abranguía dende o Estado de Nova York e Wisconsin até Kentucky, Tennessee e o Golfo de México. Vivía en fragas de ribeira e pantanos. Era chamado puzzi la née ("testa de amarelo") ou pot pot chee polos seminole e kelinky en lingua chickasaw.
Río Tea
260px|miniatura|O río Tea o seu paso por [[Ponteareas]] O río Tea é un afluente do río Miño, duns 50 quilómetros de longo, que atravesa a bisbarra do Condado, no sur da provincia de Pontevedra.
Etimoloxía
Segundo Edelmiro Bascuas o hidrotopónimo "Tea" parte da raíz hidronímica indoeuropea galaica *tekw‑, co significado de ‘fluír’.
Características
miniatura|[[Ponte dos Remedios, San Miguel de Ponteareas.]] Nace da confluencia de dous brazos, dos cales un nace na parte sur da Serra do Suído, a uns 900 msnm, e outro a 940 msnm no Faro de Avión, no límite entre as provincias de Ourense e Pontevedra. Baña os concellos de Covelo, Mondariz, Mondariz-Balneario, Ponteareas e Salvaterra de Miño, onde desemboca no Miño. A súa conca cobre unha área de 411 km².
O Tea é un río de característico réxime pluvial. O seu caudal medio é de 17,5 m³/s. O seu percurso inicial é encaixado, abríndose xa no val de Mondariz, atravesando logo pola vila de Ponteareas, antes de ir ao Miño. Entre os seus afluentes destaca o Alén, pola dereita, que recibe aínda na montaña. Xa no curso baixo úneselle o Uma pola esquerda.
Flora
A vexetación é moi rica, tipo bosque de galería dos ríos do sur de Galiza, a formación típica é o ameal ou formación de amieiros. A vexetación é completada con freixos, salgueiros, pradairos, sabugueiros, bidueiros, cerdeiras bravas e algún carballo. Seguindo o bosque de galería atopamos unha segunda formación na que aparece a carballeira ou fraga mixta dominada por carballos (Quercus robur L.), e completada con loureiros, pereiras bravas, acivros (aceviños), cerquiños, e ás veces freixos, pradairos e castiñeiros. Nos outeiros fórmanse piñeirais de piñeiro bravo (Pinus pinaster var. maritima), froito das reforestación dos séculos XIX e XX, mesturadas hoxe en día con carballos, eucaliptos etc. Complétase todo cunha rica formación arbustiva e herbácea: cáncaros, campaíñas, amorodeiras bravas (morotes), hedras (areiras ou hadreiras), silveiras, roseiras bravas, estripeiros, chuchameles (Lonicera spp.), fentos variados, brións etc. Así coma toxos, uces etc. nas zonas altas.
Impacto ambiental
En agosto de 2014 o río sufriu unha vertedura de sosa procedente da planta embotelladora de Augas de Mondariz.
Sedeás, Montoxo, Cedeira
Sedeás é un lugar da parroquia de Montoxo no concello coruñés de Cedeira, na comarca de Ferrol. Tiña 7 habitantes no ano 2007 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 3 homes e 4 mulleres, o que supón unha diminución con relación ao ano 1999 cando tiña 9 habitantes.
Verderolo común
O verderolo común (Chloris chloris) é un paxaro presente en toda Europa, norte de África e suroeste de Asia. Aínda que se comporta en xeral como ave sedentaria, algunhas poboacións que viven nas zonas máis boreais da súa distribución, móvense cara ao sur no inverno.
Descrición
O verderolo común mide entre 14 e 16 cm de lonxitude. É de cor verde oliva, coas plumas das ás e a beira do rabo de cor amarela dourada. As femias e os exemplares novos son menos brillantes e teñen tons castaños no lombo. O peteiro é groso e cónico. Ten o rabo curto e a cabeza grande.
Distribución e hábitat
As súas zonas de cría máis comúns sitúanse nas beiras de zonas de bosque, sebes e xardíns con vexetación relativamente mesta.
Reprodución
A súa época de cría vai de finais de abril a xuño. O niño ten forma de pratiño e constrúeno en sebes ou vexetación mesta. Poñen 5 ou 6 ovos abrancazados con manchas e puntos castaños escuros. A femia choca os ovos 13 ou 14 días e os dous membros da parella alimentan os polos.
Conduta e alimentación
O seu voo ondulante é moi característico. Na época nupcial o macho voa describindo círculos ó redor da femia, cantando sen parar.
Non teme a presenza humana. Fóra da época de cría pode xuntarse en bandos, ás veces mesturado con outras especies de frinxílidos. A base da súa alimentación son as sementes, aínda que pode alimentar as crías tamén con algúns insectos.
Cerebrósido
Os cerebrósidos, tamén chamados monoglicosilceramidas, son un tipo de glicoesfingolípidos, formados por unha ceramida unida a un monosacárido. Son importantes compoñentes das membranas do músculo e da membrana celular nerviosa das células do sistema nervioso central e do periférico, que forman parte da vaíña de mielina dos nervios. O seu nome débese a que foron descubertos orixinalmente en 1874 nas células do cerebro, onde abundan, aínda que tamén se atopen fóra del.
Estrutura e tipos
miniatura|β-D-[[Galactosilceramida, un galactocerebrósido.]] miniatura|dereita|Sulfátido. A estrutura fundamental dos esfingolípidos e, por tanto, dos cerebrósidos, é a ceramida (esfingosina + ácido graxo). A ceramida é hidrófoba, xa que nela encontramos dúas cadeas hidrocarbonadas: unha pertencente á esfingosina e a outra do ácido graxo. Nos cerebrósidos a ceramida está enlazada polo OH terminal da esfingosina a un monosacárido por enlace β-glicosídico. O monosacárido é polar e pode ser tanto glicosa coma galactosa, e nalgúns a galactosa está sulfatada. O glícido da cabeza polar serve para clasificalos nos seguintes grupos:
A isto hai que engadir que nalgunhas especies se atoparon glico- e galactocerebrósidos que estaban O-acetilados con ácidos graxos nun OH do azucre. Ademais en raros casos atopáronse cerebrósidos nos que o azucre era a fucosa, xilosa ou manosa, e nas esponxas mariñas a α-galactosa (en vez da β). Se un galactocerebrósido perde o seu ácido graxo, orixina psicosina (galactosilesfingosina).
Os principais ácidos graxos que forman parte dos cerebrósidos son:
Localización
Atópanse na capa externa da bicapa lipídica da membrana plasmática. Os galactocerebrósidos encóntranse de maneira característica nas membranas plasmáticas das células do tecido nervioso; os glicocerebrósidos só se encontran en células de tecidos non nerviosos.
Os galactocerebrósidos están presentes en todos os tecidos nerviosos, e poden chegar a representar o 2% do peso deshidratado da materia gris e o 12% da materia branca. Son uns dos principais constituíntes das membranas dos oligodendrocitos. Son especialmente abundantes, igual que as esfingomielinas, nas vaíñas mielínicas que rodean os axóns dalgunhas neuronas.
Os glicocerebrósidos están presentes en pequena proporción nas células animais do bazo, eritrocitos e tamén nalgúns tecidos nerviosos. Son os principaies compoñentes dos lípidos da pel, onde son esenciais para a formación do corpo laminar na capa córnea e para o mantemento da barreira de impermeabilidade á auga da pel. Os glicocerebrósidos son os únicos glicoesfingolípidos comúns a plantas, fungos e animais; e os principais nas células vexetais. Os galactocerebrósidos, polo contrario, non se atoparon en plantas.
Os sulfátidos son típicos dos oligodendrocitos do sistema nervioso.
Biosíntese
A biosíntese dos cerebrósidos require unha transferencia directa á ceramida do monosacárido unido ao nucleótido UDP, en forma de UDP-galactosa, ou UDP-glicosa. A reacción é catalizada por glicosiltransferases e dá como resultado unha inversión da estereoquímica do enlace glicosídico, pasando de α a β. Nalgunhas plantas ademais dos UDP-azucres poden utilizarse esterol-glicósidos como doantes de azucres. A síntese dos galactocerebrósidos ten lugar no retículo endoplasmático e a dos glicocerebrósidos nas membranas citosólicas do aparato de Golgi na maioría dos tecidos.
Catabolismo
A degradación dos cerebrósidos ten lugar no lisosoma, que nas células animais contén encimas dixestivos. Os lisosomas rompen os cerebrósidos nos seus principais compoñentes: esfingosina, monosacárido e ácido graxo. Interveñen encimas do tipo β-glicosidases, β-galactosidases e ceramidases.
Propiedades físicas
Son moléculas anfipáticas, cunha parte hidrófoba (a ceramida) incluída dentro da membrana e unha parte hidrófila (o azucre), que asoma na cara externa da membrana.
O punto de fusión dos cerebrósidos é considerablemente maior ca a temperatura fisiolóxica do corpo, >37,0 °C, o que os dota dunha estrutura paracristalina, similar á do cristal líquido. As moléculas de cerebrósidos poden formar ata oito enlaces de hidróxeno entre os hidróxenos polares do azucre e os grupos amida e hidroxilo da esfingosina, base da ceramida. Estas pontes de hidróxeno teñen como consecuencia un aliñamento compacto das moléculas e a aparición dunha temperatura de transición. Os cerebrósidos, xunto co colesterol, son frecuentes nos microdominios de balsas lipídicas das membranas, que son lugares importantes para a unión de proteínas, e mais nos receptores de interaccións encimáticas.
Análise química
A análise dos cerebrósidos pode realizarse por medio dunha cromatografía en capa fina de alto rendemento (HPTLC), ou unha cromatografía líquida de alto rendemento (HPLC) e unha espectrometría de masas. A HPLC de fase inversa é o método estándar de separación de especies moleculares, a miúdo despois dunha benzoilación, permitindo detectar os lípidos por espectrometría ultravioleta.
Papel en enfermidades
Un defecto xenético na degradación dos glicocerebrósidos orixina a enfermidade de Gaucher, na que estas substancias se acumulan en diversos tecidos nos lisosomas e macrófagos. Outra doenza, na que están implicados os galactocerebrósidos, é a enfermidade de Krabbe, na cal unha deficiencia encimática orixina a formación de psicosina (esfingosina + galactosa, pero sen ácido graxo).
Amanda Walker
Amanda Walker, nada o 29 de novembro de 1935, é unha actriz británica de cine e televisión. Destacan os seus papeis en filmes como 28 Weeks Later (como Sally), Heat and Dust, Pollyanna e Churchill and the Generals.
Traxectoria
Filla da tamén actriz Madeleine Christie. Formouse na Escola Central de Discurso e Drama de Londres. Ela e o seu home Patrick Godfrey forman parte da xunta asesora da escola de teatro británico Cygnet Training Theatre, que se sitúa en Exeter, Devon.
A súa filla Kate Godfrey formouse nesa escola na década dos anos oitenta.
Genoa Cricket and Football Club
miniatura|Acta da fundación do club. O Genoa Cricket and Football Club, ou simplemente Genoa, é unha entidade deportiva italiana da cidade de Xénova, en Liguria, fundada o 7 de setembro de 1893. Ó longo da súa historia gañou 9 veces o Scudetto e 1 vez a Coppa Italia. O equipo compite na edición 2011-12 da Serie A.
O Genoa CFC disputa os seus encontros como local no Estadio Luigi Ferraris, un recinto con capacidade para acoller a 36.536 seareiros, que comparte co seu veciño e máximo rival, o UC Sampdoria, co cal disputa o denominado Derbi della Lanterna.
A entidade ten outras seccións deportivas non profesionais, como a de crícket, a de wáter-polo e a de fútbol feminino.
Dende 2003 preside o club o empresario multimillonario Enrico Preziosi, nado en 1948, fundador e dono da empresa Giochi Preziosi, a cuarta empresa fabricante de xoguetes a nivel mundial despois de Lego, Mattel e Hasbro.
Super Smash Bros.
Super Smash Bros., coñecido no Xapón como Nintendo All Star! Dairantō Smash Brothers (ニンテンドーオールスター！スマッシュブラザーズ), é un videoxogo de loita desenvolvido por HAL Laboratory e distribuído por Nintendo para a Nintendo 64. Foi lanzado no Xapón o 21 de xaneiro de 1999, en América do Norte o 26 de abril de 1999, e en Europa o 19 de novembro de 1999. Super Smash Bros. é o primeiro xogo da saga Super Smash Bros., e foi seguido por Super Smash Bros Melee para a Nintendo GameCube en 2001, Super Smash Bros Brawl para a Wii en 2008, Super Smash Bros. para Nintendo 3DS e Wii U en 2014, e Super Smash Bros Ultimate para Nintendo Switch en 2018. Super Smash Bros. foi lanzado para a Consola Virtual de Wii no Xapón o 20 de xaneiro de 2009, en Europa o 12 de xuño de 2009 e en América do Norte o 21 de decembro de 2009.
O xogo pertence ao xénero de loita, sendo tamén un crossover de diversos e variados personaxes de diversas franquías de Nintendo, sendo estas as series de Mario, Donkey Kong, The Legend of Zelda, Kirby, Yoshi's Island, Star Fox, Pokémon, Metroid, F-Zero e EarthBound. Nas partidas xogan de 2 a 4 personaxes, xa sexan controlados por persoas ou pola propia consola (CPU), e competindo nun escenario aberto, no cal se se superan os límites establecidos, pérdese unha vida ou un punto (dependendo do modo de xogo no que se xogue). Ademais inclúense varios modos multixogador e outros para un só xogador.
Recibiu boas críticas desde os medios e chegaron a vender 8,7 millóns de copias, 2,93 millóns delas en Estados Unidos, e 1,97 millóns no Xapón.
Sistema de xogo
Os controis de Super Smash Bros. son bastante simplificados respecto doutros xogos de loita. Mentres os xogos de loita tradicionais como Street Fighter ou Tekken requiren que o xogador memorice combinacións de botóns (algunhas veces longas e complicadas, ou específicas a cada personaxe), Smash Bros usa unha combinación simplificada de ataques cun botón xunto coa panca de control. Os personaxes non teñen por que estar fronte a fronte co seu opoñente, poden pasear libremente polo escenario. Super Smash Bros. tamén implementa o bloqueo e formas de esquivar os ataques. Tamén se pode agarrar e lanzar aos adversarios, o que permite unha gran variedade de formas de ataque.
Un xogador
Aínda que o xogador pode elixir entre cinco niveis de dificultade, o modo dun xogador sempre segue a mesma secuencia de opoñentes. Nas secuelas subsecuentes, a este modo coñéceselle como Modo Clásico. Este modo tamén presenta dous escenarios Bonus específicos para cada personaxe, ademais doutro escenario Bonus que é igual para todos. O modo dun xogador inclúe ademais o modo Training, onde o xogador pode probar as súas habilidades en calquera dos escenarios dispoñibles e contra calquera dos personaxes dispoñibles. Ademais, cada personaxe dispón de dous escenarios propios para dous modos de xogo para un xogador incluídos no xogo. O modo dun xogador principal termina cando o xefe final é derrotado, aínda que se o xogador completou algúns requisitos especiais, enfrontarase cun personaxe desbloqueable (a condición de que aínda non o desbloqueara). Se logra vencer a este personaxe, o xogador terá a posibilidade de utilizalo en calquera dos modos de xogo.
Multixogador
esquerda|miniatura|200x200px|A Nintendo 64, consola para a que foi lanzado o xogo. O modo multixogador permite xogar ata a catro persoas seguindo as regras específicas predeterminadas polos xogadores. Hai dous modos de xogo: con tempo e con vidas. Nas batallas con tempo cada xogador pode ser enviado fóra do escenario infinitas veces mentres dure o tempo establecido, mentres que no modo por vidas o xogo pode durar un tempo indeterminado ata que só quede un xogador con vida. Cando o tempo predeterminado polos xogadores remata, determínanse as puntuacións de cada un subtraendo as caídas de cada xogador dos seus KOs. Se existe un empate, os xogadores regresan á area de batalla no modo Sudden Death (Morte Súbita), onde cada un comeza con 300% de dano inicial, podendo ser derrubados cara a fóra do escenario facilmente. O gañador do modo Sudden Death (Morte Súbita) é o gañador absoluto da pelexa. Nas batallas con vidas, cada xogador pode ser derrubado fóra do escenario unha predeterminada cantidade de veces, e non hai límite de tempo. O gañador do xogo é o último xogador que quede en pé, ou o que sexa o único sobrevivente da batalla, aínda que nas batallas con vidas, ou con tempo, dependendo cantas caídas, ou KOs fixo, raramente cando os xogadores reciben KO iguais, e quedaron sen vidas, o xogo termina, pero o sistema do xogo, non está programado para o desempate de batalla con vidas, gaña sempre a CPU ou PNX, a maioría sucede iso, igual en batalla con tempo na Morte Súbita como non hai límite de tempo, se pasa o mesmo de que se reciben os xogadores KO iguais, é igual gaña a CPU ou PNX. Nas batallas con vidas ou de tempo se xogan 2, 3 ou 4 xogadores, e realizan o falado, algunhas veces gaña o segundo xogador ou o cuarto, ou até o terceiro, e case nunca o primeiro xogador. É igual en equipo se queda, por exemplo un PNX, contra 3 xogadores (porque está en equipo, entón os 3 xogadores derrotan ao PNX, xa que é o único inimigo) e sucede o falado posiblemente e a maioría de veces gañe o PNX. Cando un opoñente se ausenta durante unha semana deberá ceder a totalidade das súas medallas aos seus opoñentes, incluída a inframundo. Tamén é posible xogar batallas en equipo, tanto no modo con tempo como no modo con vidas. Estas batallas en equipo teñen as mesmas regras que os modos mencionados anteriormente, coa diferenza de que os xogadores poden escoller os seus equipos e compañeiros de equipo para traballar cooperativamente co fin de gañar a partida. No modo con tempo, cando termina a partida contabilízanse as puntuacións de cada membro do equipo e súmanse como un todo, co fin de declarar ao equipo gañador. O dano por personaxes do mesmo equipo está desactivado por defecto, pero pode activarse. Todos os modos mencionados anteriormente poden ser xogados tamén contra a consola.
Personaxes xogables
miniatura|[[Otakus vestidos dalgúns dos personaxes de Super Smash Bros.]] Existen doce personaxes controlables en Super Smash Bros., todos eles provenientes de xogos desenvolvidos por Nintendo. Ao comezo do xogo hai oito personaxes dispoñibles, mentres que os outros catro poden ser desbloqueados tras completar certos requisitos dentro do xogo. Todos os personaxes están asociados a un símbolo para poder identificalos durante as batallas. Os símbolos indican a franquía da cal provén cada personaxe, un sistema que continuou vixente nos xogos Super Smash Bros. posteriores. Por exemplo, todos os personaxes da saga Pokémon teñen un símbolo de Poké Ball, mentres que todos os personaxes da saga The Legend of Zelda teñen un símbolo de Triforza. Hai oito personaxes dispoñibles desde o inicio do xogo e catro secretos:
Ao cumprir os requisitos establecidos para desbloquear a cada personaxe, enfrontarase a unha pelexa un a un contra dito personaxe e se é vencido conséguese desbloquear.
Personaxes non xogables
En Super Smash Bros., hai tres personaxes que non son xogables (sen incluír o equipo poligonal cuxos personaxes están simplificados mediante formas púrpura), un deles é Master Hand (マスターハンド), como o xefe final do modo para un xogador. Os outros dous personaxes son Giant DK e Metal Mario (todos atopados no modo para un xogador como xefes).
Desenvolvemento
Super Smash Bros. foi desenvolvido por HAL Laboratory, un desenvolvedor second-party de Nintendo, durante 1998. A súa vida comezou como un prototipo creado por Masahiro Sakurai e Satoru Iwata no seu tempo libre e ao que titularon Kakuto-Geemu Ryuoh (格闘ゲーム竜王). Orixinalmente non contiña personaxes de Nintendo, pero Sakurai (creador de Kirby) propuxo a idea de incluílos. Sabendo que non podería obter o permiso, Sakurai fixo un prototipo de xogo e non informou aos desenvolvedores ata que estivo seguro de que estaba ben equilibrado. Para o prototipo usou a Mario, Donkey Kong, Samus e Fox. A idea terminou sendo aprobada. O xogo tivo un baixo orzamento e pouca promoción e foi orixinalmente un lanzamento exclusivo para Xapón, pero grazas ao seu éxito puido ser lanzado en todo o mundo.
Música
Super Smash Bros. inclúe melodías dalgunhas das franquías de Nintendo. Mentres que unhas tiveron diversos arranxos, outras pezas foron tomadas de forma directa e non foron modificadas. A música para Super Smash Bros. foi composta por Hirokazu Ando, quen máis tarde participou como director de son en Super Smash Bros Melee. A banda sonora completa do xogo foi lanzada no Xapón por Teichiku Records no ano 2000.
Trofeo Cidade de Vigo 1978
A VIII edición do Trofeo Cidade de Vigo celebrouse en Vigo entre o 16 e o 16 de agosto de 1978 en forma de torneo cuadrangular. O campión foi o Cruzeiro Esporte Clube.
Super Smash Bros.
Recepción
Super Smash Bros. tivo grandes vendas, e converteuse rapidamente nun título Player's Choice. No Xapón, vendéronse 1,97 millóns de copias, e 2,93 vendéronse nos Estados Unidos ata o ano 2008.<
Trofeo Cidade de Vigo 1978
Semifinais
Primeiro encontro
Segundo encontro
Super Smash Bros.
Resposta da crítica
As críticas de Super Smash Bros. foron positivas, sendo o modo multixogador a sección máis encomiada do xogo. O anterior director editorial de GameSpot, Jeff Gerstmann, dixo que o modo para un xogador «exactamente non durará moito tempo». No seu lugar, eloxiou o modo multixogador, dicindo que é «extremadamente fácil de aprender». Tamén eloxiou a banda sonora do xogo, dicindo dela que era «impresionante». Peer Schneider, de IGN, estivo conforme, chamando ao modo multixogador «o punto principal para a venda do xogo», mentres en GameCritics.com describiron a Super Smash Bros. como «o xogo de loita máis orixinal do mercado e posiblemente o mellor xogo multixogador en calquera sistema». Brad Penniment de Allgame dixo que o xogo estaba deseñado para as partidas multixogador, encomiando os sinxelos controis e a diversión do xogo. Con todo, existiron críticas negativas, como o feito de que é difícil seguir as puntuacións do xogo. Ademais, o modo para un xogador foi criticado pola súa dificultade percibida e a falta de características. Schneider chamou a Super Smash Bros. «unha excelente opción para os xogadores que buscan un xogo de loita digno». Matt Casamassina de IGN describiuno como «un incrible e aditivo xogo multixogador», pero criticou o modo dun xogador por non ofrecer demasiados desafíos. Obtivo o premio «Elección dos editores» de IGN.
Legado
dereita|miniatura|O Mando Clásico, un dos mandos dispoñibles para o seu uso na [[Consola Virtual e na súa secuela.]] Super Smash Bros. é a primeira entrega da saga Super Smash Bros. A súa secuela, Super Smash Bros Melee foi lanzada dous anos despois. Nintendo presentou o xogo no E3 do 2001 como unha demostración xogable. A seguinte grande exposición do xogo tivo lugar en agosto de 2001 no Spaceworld, cando Nintendo mostrou unha demo xogable que fora actualizada respecto da anterior demo que se presentou no E3. Nintendo ofreceu un torneo xogable do xogo para fans do mesmo onde unha GameCube e unha copia de Super Smash Bros. Melee eran senllos premios para o gañador.
Nunha conferencia previa ao E3 de 2005, Nintendo anunciou a secuela de Melee, Super Smash Bros Brawl. Trala conferencia, o presidente de Nintendo, Satoru Iwata pediu a Masahiro Sakurai que fose o director do novo xogo. O xogo conserva algunhas das características de xogo dos seus predecesores mentres ten algunhas melloras importantes, como un modo dun xogador máis substancial e o poder xogar en liña a través da Conexión Wi-Fi de Nintendo.
A diferenza de Melee, o xogo ten catro formas de control distintas, incluíndo o uso do Mando de Wii, o Nunchuk, o mando de Nintendo GameCube e o Mando Clásico. Como Melee, o xogo fai referencia a xogos e franquías, incluídos os que apareceron despois do lanzamento de Melee; por exemplo, o deseño de Link está tomado de The Legend of Zelda: Twilight Princess e un cadelo Nintendogs aparece como un Axudante (un novo elemento que fai aparecer a personaxes de diferentes sagas para participar brevemente na loita).
A Torre, Lago, Valdoviño
A Torre é un lugar da parroquia de Lago no concello coruñés de Valdoviño na comarca de Ferrol. Tiña 29 habitantes en 2016, segundo datos do Instituto Galego de Estatística, 13 homes e 16 mulleres. O que supón unha diminución de 4 habitantes respecto ao ano 2007 cando tiña 33 habitantes (16 homes e 17 mulleres) e 6 menos que en 2000.
Prago
O prago ou pargo (Pagrus pagrus, Linnaeus 1758; antes Sparus pagrus) é un peixe mariño da familia dos espáridos (Sparidae), propio do Atlántico. O nome procede do grego Pagrus, nome do dentón, outra especie da mesma familia.
Morfoloxía
É un peixe de corpo ovalado, alto e comprimido, que pode alcanzar tamaños de ata 91 cm de lonxitude e os 7,72 kg de peso (Fish Base), aínda que os talles habituais son moito máis reducidos, entre 30 e 35 cm. O perfil da cabeza baixa de súpeto desde os ollos á boca. Esta é pequena pero provista dunha potente dentadura formada por numerosos dentes afiados.
Posúe unha aleta dorsal, con 12 radios espiñosos e 10 brandos, e unha anal, con 3 raios espiñosos e 8 brandos. Presenta escamas patentes e é de cor rosada cos flancos prateados e o ventre abrancazado; presenta tamén bandas nos costados de cor amarelenta. A base da cola é abrancazada pero a aleta caudal é dun vermello escuro. As aletas son rosadas ou vermellas.
Semella ó ollomol, pero non ten a mancha negra sobre a aleta pectoral, característica desta especie.
Hábitat e bioloxía
miniatura|dereita|300px|Dúas robalizas e un prago, cociñados ó forno. Habita o océano Atlántico (incluíndo o Mediterráneo), entre os paralelos 55º Norte e 43º Sur, desde as Illas Británicas ata Arxentina, con preferencia polas augas subtropicais. Críase tamén en piscifactorías.
Vive sobre fondos de area e pedras, entre os 20 e os 40 m de profundidade, se ben pode alcanzar os 250 metros.
Aliméntase preferentemente de pequenos crustáceos.
Interese pesqueiro
As descargas nas lonxas galegas rondan nos últimos anos os 15.000-20.000 kg anuais, cifra que ascendeu a 38.556 kg en 2011.
Sinonimia
Ríos Panisse recolleu para esta especie os nomes de prago (ou pragho), xunto a pargo (ou pargho); tamén o diminutivo pragueta (e pragheta). Outras denominacións locais son maceta e machote, que explica como posible deformación popular de mazote, un dos nomes da dourada, da mesma familia; e testuda e testudo (en Muros e Mogor, Marín, respectivamente), en alusión ó abrupto perfil da cabeza.
José Sarney
José Sarney de Araújo Costa, avogado, periodista e escritor nado o 1930, foi o presidente do Brasil entre 1985 e 1990. Foi o primeiro presidente civil despois do réxime militar instalado en 1964. Era vice-presidente de Tancredo Neves, escollido xunto co mesmo polo Congreso Nacional, pero asumiu o poder debido á enfermidade de Tancredo na véspera da pose.
Durante o seu goberno aconteceu a convocación da Asemblea Nacional Constituínte, que promulgou a Constitución brasileira de 1988, en vigor. Tamén aconteceron as primeiras eleccións presidenciais brasileiras despois do golpe militar de 1964.
Actualmente José Sarney é membro da Academia Brasileira de Letras.
Radamisto
miniatura|Radamisto matando a súa muller Zenobia de [[Luigi Sabatelli. Segundo os autores clásicos súa muller pediulle a Radamisto que a matase para non caer prisioneira e así o fixo seu home, mais uns pastores atopárona aínda viva]] Radamisto (რადამისტი, radamist'i, Հռադամիզդ, Hřadamizd) (morto en 58) foi un príncipe real da dinastía Pharnavaziana de Iberia que reinou en Armenia entre o 51 e o 53 e de novo do 54 ao 55. Considerado usurpador e tirano, unha rebelión apoiada polo Imperio Parto derrubouno.
Cumbráns, Antes, Mazaricos
Cumbráns é un lugar da parroquia de Antes, no concello coruñés de Mazaricos, na comarca do Xallas. Segundo o IGE, en 2018 tiña 86 habitantes (44 homes e 42 mulleres).
Supernatural
Supernatural, palabra inglesa que significa sobrenatural, pode referirse a:
Teño un soño
Historia e características
Amplamente aclamado como unha peza mestra da retórica, o discurso de King aseméllase ao estilo do sermón dun ministro batista negro. Apela a fontes icónicas e amplamente respectadas como a Biblia, e invoca a Declaración de Independencia dos Estados Unidos de América, á Proclamación de Emancipación, e á Constitución dos Estados Unidos. A través do instrumento retórico da alusión (definido por Campbell e Huxman (2003) como "referencia indirecta ao noso acervo cultural compartido, como a Biblia, a mitoloxía grega e romana, ou a nosa historia"), King fai uso de frases e dunha linguaxe de importantes textos culturais para os seus propios propósitos retóricos. Ao comezo, King alude ao Discurso de Gettysburg de Abraham Lincoln dicindo: "Five score years ago..." unha particular forma de dicir "cen anos" en inglés (pois score son 20 anos e 20 x 5 = 100).