cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Gran Premio de San Marino de 1994
Cualificación do sábado
A sesión suspendeuse mentres que os médicos asistian a Ratzenberger. A sesión renovouse aproximadamente 25 minutos máis tarde, pero os equipos, incluídos Williams e Benetton, non participaron. Máis tarde no hospital anunciouse que Ratzenberger morrera como resultado das súas múltiples lesións. A súa morte marcou o primeiro morto nun fin de semana na Fórmula Un desde que no Gran Premio do Canadá de 1982 morrera Ricardo Paletti e oito anos desde a morte de Elio de Angelis probando un Brabham no Circuíto Paul Ricard. O profesor Sid Watkins, o entón xefe do equipo médico de pista da Fórmula Un, recordou nas súas memorias a reacción de Ayrton Senna cando recibiu a noticia, afirmando que "Ayrton derrubouse e chorou no meu ombreiro". Watkins tratou de persuadir a Senna de non correr o día seguinte, preguntando "Que máis necesitas facer? Es tres veces campión mundial, e obviamente, o piloto máis rápido. Abandona e imos pescar", pero Ayrton insistiu, dicindo: "Sid, hai certas cousas sobre as cales non temos control. Non podo abandonar, teño que seguir adiante".
Senna logrou a pole position, por diante do líder do campionato Michael Schumacher. Gerhard Berger cualificou 3º, e o compañeiro de equipo de Senna Damon Hill comezou desde a cuarta posición. O tempo realizado por Ratzenberger antes do seu fatal accidente sería suficiente para entrar na carreira partindo do posto 26 e último da grella.
Primeira saída
Ás 2:17 pm hora local, foi mostrada a bandeira vermella para indicar que a carreira detíase e Sid Watkins chegou ao lugar para tratar de Senna. Cando unha carreira detense por unha bandeira vermella os coches deben diminuír a velocidade e facer o seu camiño de regreso á boxes ou a grella de saída ata novo aviso. Isto protexe aos comisarios de carreira e ao persoal médico na escena do accidente, e permite un acceso máis fácil para os coches médicos ao incidente. Aproximadamente 10 minutos despois do accidente de Senna, un erro do equipo Larrousse permitiu a un dos seus pilotos, Érik Comas, saír dos pits, a pesar de que o circuíto estaba pechado baixo bandeiras vermellas. Os comisarios déronlle avisos freneticamente mentres se achegaba ao lugar do accidente circulando a "velocidade máis ou menos completa". O comentarista de Eurosport John Watson describiu o incidente como "a cousa máis ridícula que vin en calquera momento a miña vida". Comas evitou atropelar as persoas ou vehículos que se atopaban no circuíto, pero logo de pasar preto da escena do accidente de Senna, sentiuse tan deprimido polo que viu que se retirou da carreira. As imaxes que se mostran de Senna sendo tratado no chan (fornecidas polo radiodifusor anfitrión a RAI) eran moi gráficas, e a BBC cambiou á súa propia cámara e centrouse no pit lane. O comentarista da BBC Murray Walker con frecuencia falou do molesto que era ter que falar cos espectadores, evitando toda mención ás estremecedoras imaxes, que podía ver na emisión mundial. Senna foi sacado do destruído Williams e levado en helicóptero ao Hospital Maggiore nas proximidades de Bolonia. Os equipos médicos seguiron tratandoo durante o voo. Trinta e sete minutos despois do accidente, ás 2:55 pm hora local, a carreira reiniciouse.
Segunda saída
O resultado da carreira veu determinado pola suma dos tempos da primeira carreira suspendida e a segunda carreira. Desde o reinicio, Gerhard Berger tomou a dianteira na pista, pero Schumacher lideraba a carreira, debido á ventaxe que tiña antes da suspensións da carreira. Schumacher tomou a dianteira na pista na volta 12, e catro voltas máis tarde, Berger retirouse da carreira con problemas na dirección. Larini tomou brevemente o liderado cando Schumacher fixo o seu Pit Stop pero a orde foi restablecido cando Larini tivo que facer a súa propia parada en boxes. A dez voltas do final a roda traseira dereita desprendeuse do Minardi de Michele Alboreto, cando saía da rúa de boxes, golpeando a dous mecánicos de Ferrari e a dous de Lotus, que necesitaron tratamento no hospital. Michael Schumacher gañou a carreira por diante de Nicola Larini e Mika Häkkinen, dándolle un máximo de 30 puntos logo de 3 carreiras na tempada de Fórmula Un de. Foi o único podio da carreira de Larini, e a primeira das dúas ocasións nas que anotou puntos no campionato do mundo. A cerimonia do podio, por respecto a Roland Ratzenberger e Ayrton Senna, non se celebrou derramando champaña.
Logo da carreira
miniatura|220px|O trazado do circuíto modificouse despois dos dous accidentes mortais da carreira de 1994.
Dúas horas e 20 minutos despois de que Schumacher cruzara a meta, ás 6:40 pm hora local, a Dra. María Teresa Fiandri anunciou que Ayrton Senna morrera. A hora oficial da morte foi as 2:17 pm local, o que significa que Senna morreu instantaneamente. A causa da morte establecida pola autopsia foi que unha peza da suspensión do coche atravesoulle o casco e o cranio.
O deseño do circuíto de Imola de 1994, vixente desde, nunca volveu ser utilizado de novo para unha carreira de Fórmula Un. O circuíto foi modificado en gran medida logo da carreira, incluíndo un cambio na curva de Tamburello, tamén escenario dos graves accidentes de Gerhard Berger en (1989) e Nelson Piquet en (1987), convertendo a curva de alta velocidade nunha chicane moito máis lenta. A FIA tamén cambiou a normativa da Fórmula Un que regulaba os deseños dos coches, ao punto de que os Regulamentos de 1995 esixían que todos os equipos crearan deseños totalmente novos, xa que os seus coches de 1994 non podía ser adaptados a eles. A preocupación exposta na conferencia de pilotos na mañá da carreira, por Senna e Berger, levaría á reforma da Grand Prix Drivers' Association na seguinte carreira, o Gran Premio de Mónaco de 1994. A GPDA, que fora fundada en 1961, disolverase en 1982. O propósito principal da reforma foi permitir aos pilotos discutir temas de seguridade co fin de mellorar o nivel a raíz dos incidentes en Imola. Os dous primeiros postos da grella no Gran Premio de Mónaco dese ano, foron pintados con bandeiras do Brasil e Austria, e deixaronse baleiras en memoria dos dous pilotos que perderan as súas vidas, mentres que Williams e Simtek competiron con só un coche cada un. Ademais, foi gardado un minuto de silencio antes da carreira.
A Senna déuselle un funeral de Estado, en São Paulo, Brasil o 5 de maio de 1994. Aproximadamente 500.000 persoas saíron ás rúas para ver pasar o cadaleito. O eterno rival de Senna Alain Prost foi un dos portadores do féretro. A maioría da comunidade da Fórmula Un asistiu ao funeral de Senna, pero o presidente do organismo reitor do deporte, a FIA, Max Mosley asistiu ao funeral de Ratzenberger que tivo lugar o 7 de maio de 1994 en Salzburgo, Austria. Mosley dixo nunha conferencia de prensa dez anos máis tarde, "fun ao seu funeral porque todos fóron ao de Senna. Pensei que era importante que alguén fose ao seu."
En outubro de 1996 a FIA dedicouse á investigar un sistema de retención da cabeza dos pilotos nos impactos, en colaboración con McLaren e Mercedes-Benz. Mercedes contactou cos responsables do dispositivo de HANS (soporte para cabeza e pescozo), con miras á súa adaptación para a Fórmula Un. O dispositivo HANS foi presentado por primeira vez en 1991 e foi deseñado para suxeitar a cabeza e o pescozo no caso dun accidente e evitar a fractura da base do cranio, a lesión que causou a morte Ratzenberger. As probas iniciais resultaron un éxito e no Gran Premio de San Marino de 2000, publicouse o informe final que chegou á conclusión de que o uso do HANS era recomendable. O seu uso fíxose obrigatorio desde o inicio da tempada.
Senna segue sendo o último piloto en morrer nun accidente na Fórmula Un, aínda que dous comisarios de pista morreron como resultado directo de accidentes deste tipo: Paolo Ghislimberti no Gran Premio de Italia de 2000, e Graham Beveridge no Gran Premio de Australia de 2001.
Xuízo
Os fiscais italianos presentaron unha demanda xudicial contra seis persoas en relación coa morte de Ayrton Senna. Eran Frank Williams, Patrick Head e Adrian Newey de Williams; Fedrico Bendinelli que representaba aos propietarios do Autódromo Enzo e Dino Ferrari ; Giorgio Poggi como director do circuíto e Roland Bruynseraede, que era o director da carreira e aprobou o circuíto. O veredicto do xuízo foi emitido o 16 de decembro de 1997, declarando a inocencia dos seis acusados dos cargos de homicidio. O tribunal estableceu que a causa do accidente de Senna foi a ruptura da columna de dirección. A columna fora cortada e soldada de novo, a petición de Senna, co fin de que estar máis cómodo no coche.
Hankasalmi
Hankasalmi é un municipio de Finlandia situado na rexión de Finlandia Central. En 2018 a súa poboación era de 4 999 habitantes. A superficie do termo municipal é de 687,75 km2, dos cales 116,06 km2 son auga. O concello ten unha densidade de poboación de 8,74 hab./km².
O concello é unilingüe en finés.
Home do saco
miniatura|Que vén o Coco ([[Francisco de Goya|Goya, gravado, 1797).]] O home do saco ou vello do saco é un personaxe do folclore infantil hispánico. Normalmente represéntase coma un home que vaga polas rúas cando xa anoiteceu en busca de nenos extraviados para levalos metidos nun gran saco a un lugar descoñecido. Este personaxe caracterízase como un asustador de nenos, e utilízase como argumento para asustar aos nenos e obrigalos a que regresen cedo a casa. É similar ao coco e ao sacaúntos.
Pro12 2011-2012
A tempada 2011-2012 da RaboDirect PRO12 foi a undécima edición da liga celta de rugby, creada en 2001. A liga tomou o nome RaboDirect do seu principal patrocinador, unha entidade bancaria neerlandesa.
Formato da competición
O torneo estivo composto por 12 equipos (4 irlandeses, 4 galeses, 2 escoceses e 2 italianos), e tivo un formato segundo o cal os equipos tiñan que disputar dúas voltas completas, de xeito que cada equipo se enfrontase ós outros 11 conxuntos dúas veces, unha como local e outra como visitante.
A liga comezou o 2 de setembro de 2011, e rematou o 27 de maio de 2012 coa gran final.
A Saínza de Arriba, Rairiz de Veiga, Rairiz de Veiga
A Saínza de Arriba é un lugar da parroquia de Rairiz de Veiga, no concello ourensán de Rairiz de Veiga. No ano 2008 tiña 34 habitantes, 17 deles eran homes e 17 eran mulleres, o que supón un aumento en relación ao ano 2007.
Lingua acheron
O seu código ISO/DIS 639-3 é acz.
Ligazóns externas
Ethnologue
Cabalo de pura raza galega
O Cabalo de Pura Raza Galega (PRG) é a denominación que recibe oficialmente unha raza de cabalos Equus ferus caballus de pequeno tamaño, recoñecida como raza equina autóctona de Galicia. Outras denominacións tradicionais son cabalo galego de monte, cabalo galaico, poni galego, faca galiciana, faca galega ou, simplemente, cabalo do país.
Recentemente tense suxerido a pertenza desta raza a unha nova subespecie de cabalos, o Equus ferus atlanticus. Para esta nova subespecie propúxose a denominación de "garrano".
A finais do século XX atopábase en estado de perigo de extinción: en 1999 o rexistro oficial mantiña un censo de soamente 190 exemplares. O programa para procurar a súa recuperación e preservación conseguiu censar en 2001 450 exemplares (o 80% deles en idade reprodutora) e a finais de 2012 a poboación censada era de máis de 1.500 exemplares.
Orixes
miniatura|275px|Escena da popular [[Rapa das bestas, un evento de interese turístico e cultural de Galicia celebrado en varias localidades onde o principal protagonista é o cabalo galego mestizo xunto coa exhibición de exemplares de cabalo de pura raza galega (PRG).]] Os testemuños máis antigos que se conservan da presenza de poboacións de équidos en Galicia atópanse en representacións rupestres na área de Sabucedo ou nos petróglifos de Viladesuso (na Serra da Groba), datados no período da Idade de Bronce.
A teoría máis aceptada sobre a orixe do cabalo galego de pura raza sostén que foron os pobos celtas chegados do norte da Península Ibérica, cara aos séculos VII e VI a.C., os que introduciron un cabalo de testa pequena e orellas curtas, grupa forte, e pelo basto de cor escura. A eles refírense autores clásicos, como Estrabón, Marcial ou Plinio, ou da época medieval da Reconquista, onde a cría cabalar vencellouse fortemente á actividade colonizadora dos mosteiros establecidos durante os séculos X e XI.
Este tronco común foise diferenciando ao longo dos séculos polas condicións ambientais e a intervención de procesos de mestizaxe dando orixe ás diversas razas afíns á galega que se espallan pola fachada atlántica europea dende Portugal ata Escocia e Islandia.
Malia vivir tradicionalmente en réxime de liberdade nas áreas montañosas do relevo galego, principalmente en grupos ou mandas, o cabalo galego foi explotado polo ser humano na antigüidade como animal de combate, e posteriormente destinado á montura e ós labores rurais, sendo en menor medida, polas características da súa carne, empregado tamén para a produción cárnica e o consumo.
Coa mecanización da agricultura e o interese preferente por aumentar a poboación de animais destinados á produción de carne, nas últimas décadas do século XX a poboación de cabalo de monte xeneticamente pura viuse minguada por mor de procesos de mestizaxe. Neste contexto, cara a finais da década de 1980, a iniciativa de diversos organismos internacionais como Nacións Unidas e a FAO ou a entón CEE, promovéronse nas instancias de política agraria diversas iniciativas destinadas á protección e conservación das razas domésticas en perigo de extinción.
Desenvolvemento lexislativo
miniatura|250px|Cabalos en réxime de liberdade (Lobios, Ourense) Mentres estudos académicos e universitarios constataban a deterioración e retroceso do estado xenético do cabalo galego de monte, a CEE publicou en 1992, no marco da reforma da Política Agraria Común, o Regulamento (CEE) 2078/92 do Consello, do 30 de xuño, polo que se provisionaba unha axuda económica ás iniciativas nos Estados membros en favor da crianza e mantemento de animais de razas locais en perigo de extinción. O novo Regulamento serviu tamén para a constitución do organismo europeo Centro de Estudos e de Investigación sobre a Economía e a Organización das Producións Animais (CEREOPA) coa finalidade de seleccionar, tras un inventario, aquelas razas de interese en perigo e definir os requisitos para o desenvolvemento das políticas para a súa protección.
O CEREOPA fixo público en 1994 a lista europea de razas equinas de especial protección, na que incluíu o cabalo galego de monte e, pouco despois, o Estado español adoptaba o ordenamento comunitario por medio do Real decreto 51/1995, de 20 de xaneiro, que se comezou a aplicar en Galicia a partir de 1996. Con todo, durante o mesmo ano unicamente foron rexistrados cinco exemplares, como resultado das reticencias non resoltas por parte dos gandeiros que vían insuficiente a compensación censal de animais puros, unha perda económica en comparación co cruzamento dos exemplares con outros doutras razas de tamaño medio para a produción de carne.
Descrición da raza
miniatura|250px|Cabalo de pura raza galega exposto na [[Semana Verde de Silleda (2008)]] O cabalo de pura raza galega é un cabalo de perfil recto ou subcóncavo, de proporcións pequenas. A alzada á cruz oscila entre os 120 e 140 cm.
A cor da capa é negra ou castaña, cos extremos escuros. Crinas e rabo negros, con cerdas longas e abundantes. Admítese a presenza dunha estrela na fronte, aínda que se considera un defecto. Rexéitase calquera despigmentación na capa.
Na cabeza destaca un abundante topete de pelo sobre a fronte. Ten orellas pequenas e abundante pelo. No belfo pode presentar un bigote patente (indicativo da rusticidade da raza) e longos pelos na queixada (barbela). A cruz adoita ser marcada e a liña dorsolumbar lixeiramente afundida, tendendo a recta. As patas son curtas, finas pero fortes. O casco é escuro ou negro, pequeno e duro.
Distribución e cría
O cabalo de pura raza galega críase fundamentalmente en réxime de liberdade (ó redor do 75% dos exemplares) en montes comunais das provincias da Coruña e Pontevedra, así como no norte da de Lugo e algunhas mandas no oeste da de Ourense. O terreo axeitado para a cría son as serras abertas, con abundante vexetación arbustiva e escasas árbores e libres da presión humana, espazos nos que se criaba en réxime extensivo, ceibo durante todo o ano. Por tratarse dunha raza rústica, capaz de aproveitar os escasos recursos alimenticios que ofrecen estes ecosistemas e resistir as duras condicións climatolóxicas, desenvólvense e multiplícanse facilmente nestas condicións, onde ningunha raza especializada sobreviviría. O cambio de réxime de cría extensiva cara á estabulación permanente no caso dos exemplares destinados a equitación explica o cambio desde a denominación orixinal de Cabalo galego de monte á actual de Cabalo de Pura Raza Galega, contemplando así a cría intensiva.
O seu aproveitamento non é cárnico, dado o reducido hábito en Galicia de comer carne de cabalo, senón para actividades deportivas e de lecer, turismo ecuestre etc. Outras razas autóctonas procedentes do mesmo tronco, criadas en Francia ou Inglaterra, xa son de uso normal en equitación.
A cría no monte ofrece unha vantaxe secundaria: ó comer na matogueira e actuaren a modo de desborazadores naturais, inflúen positivamente na redución en número e extensión dos incendios forestais. Este valor ecolóxico da presenza do cabalo ceibo no monte súmase ó aproveitamento puramente gandeiro.
Jennifer Hudson
Jennifer Kate Hudson, nada en Chicago (Illinois) o 12 de setembro de 1981 é unha cantante e actriz estadounidense.
Traxectoria
Comezou a cantar aos sete anos no coro da igrexa, ademais de facer teatro comunitario. En xaneiro de 2002 asinou un contrato coa compañía independente Righteous Records, mais foi liberada do contrato para que puidese participar no concurso American Idol en 2004. Entrou na terceira temporada do concurso o 6 de abril e foi eliminada dúas semanas despois.
En novembro de 2005 foi contratada para o papel de Effie White no filme Dreamgirls, baseado no musical homónimo, que supuxo o seu debut no cinema. En novembro de 2006 asinou un novo contrato con Arista Records.
Co papel de Effie White, Hudson gañou en 2007 vinte e nove premios cinematográficos, entre eles o Oscar á mellor actriz secundaria. O seu primeiro álbum de estudio, Jennifer Hudson, foi publicado en setembro de 2008.
Premios Alecrín-Alacrán
miniatura|280x280px|A presidenta de Alecrín Ana Míguez na entrega dos Premios Alecrín-Alacrán 2005 Os Premios Alecrín-Alacrán foron uns galardóns organizados polo Grupo de Estudios sobre a Condición da Muller Alecrín para destacar os traballos e actitudes en prol da Igualdade de xénero e en contra dela. Comezaron a entregarse en 1989 con carácter anual até o ano 2009.
Jennifer Hudson
Traxectoria
En outubro de 2008 a súa nai, Darnell Donnerson, de 57 anos, e o seu irmán, Jason, de 29 foron atopados mortos na casa que Donnerson compartía coa outra irmá, Julia, e o seu sobriño, Julian King, de 7 anos estaba desaparecido. Tres días despois o FBI atopou o corpo do neno. Willian Balfour, ex marido de Julia, foi acusado dos tres cargos de asasinato.
Nestorianismo
O nestorianismo é unha doutrina cristolóxica predicada por Nestorio, patriarca de Constantinopla no século V. Defendía que Cristo ten dúas naturezas, humana e divina, e que estas eran independentes. Con isto, ponse en dúbida o carácter de Nai de Deus da Virxe María. Esta suposta dualidade en Xesús de Nazaret foi condenada no concilio de Éfeso, e considerada herexía pola Igrexa católica, a Igrexa ortodoxa e as igrexas ortodoxas orientais, pero aceptada pola Igrexa Asiria do Leste. Esta última tivo grandes éxitos misioneiros en Asia central e Extremo Oriente. Hoxe é unha comunidade a piques de desaparecer, especialmente tras a guerra de Iraq.
Memoria de acceso aleatorio
miniatura|135px|Exemplo de módulo de memoria.
A memoria de acceso aleatorio, ou memoria de acceso directo (en inglés Random Access Memory), máis coñecida como memoria RAM, componse dun ou varios chips e utilízase como memoria de traballo para programas e datos. É un tipo de memoria temporal que perde os datos cando se queda sen enerxía eléctrica (por exemplo, ao apagar a computadora).
Características
Trátase dunha memoria de semicondutor na que se pode tanto ler como escribir información. Utilízase normalmente como memoria temporal para almacenar resultados intermedios e datos similares non permanentes. Denomínanse "de acceso aleatorio" ou "de acceso directo" porque os diferentes accesos son independentes entre si (non obstante, o resto de memorias ROM, ROM borrables e Flash, tamén son de acceso aleatorio). Por exemplo, se un disco duro debe facer dous accesos consecutivos a sectores separados fisicamente entre si, pérdese un tempo en move-la cabeza lecto-gravadora ata a pista desexada (ou esperar que o sector pase por debaixo, se ambos están na mesma pista), tempo que non se perde na RAM. Porén, as memorias que se atopan na computadora, son volátiles, é dicir, perden os seus datos ao desconecta-la enerxía eléctrica ; pero hai memorias (como a memoria RAM Flash, a típica dos chaveiros USB), que non o son porque almacenan datos de forma permanente.
A denominación apareceu antigamente para diferencialas das memorias de acceso secuencial. Como nos comezos da computación as memorias principais (ou primarias) das computadoras eran sempre de tipo RAM, e as memorias secundarias (ou masivas) eran de acceso secuencial (fitas ou tarxetas perforadas), é frecuente que se fale de memoria RAM para facer referencia á memoria principal dunha computadora, pero actualmente a denominación non é demasiado acertada, como se pode ver.
Premios Alecrín-Alacrán
O premio Alecrín ía destinado a quen destacase na defensa dos dereitos das mulleres e o Alacrán a quen, segundo os organizadores do premio, de xeito notorio actuase en detrimento destes.
Edición 2009
Desapareceu o premio Alacrán e os premios modificaron a súa estrutura.
Memoria de acceso aleatorio
Características
En xeral, as RAMs divídense en dous grandes grupos: estáticas e dinámicas. Unha memoria RAM estática mantén os datos inalterados mentres está alimentada electricamente. En cambio, nunha memoria RAM dinámica a lectura é destrutiva, é dicir, a información pérdese ao lela, polo que hai que restaura-la información contida nela, operación denominada refresco.
Módulos de memoria
Os pequenos chips que compoñen a memoria RAM non se atopan soltos, senón soldados a un pequeno circuíto impreso denominado módulo, que se pode atopar en diferentes tipos e tamaños, cada un axustado a unha necesidade concreta: (SIMM, DIMM, SO-DIMM, RIMM). Segundo os tipos de conectores que levan os módulos, clasifícanse en Módulos SIMM (Single In-line Memory Module), con 30 ou 72 contactos, módulos DIMM (Dual In-line Memory Module), con 168 contactos e módulos RIMM (RAMBUS In-line Memory Module) con 184 contactos.
Jennifer Hudson
Traxectoria
En 2010 converteuse na voceira de Weight Watchers.
Memoria de acceso aleatorio
Módulos de memoria
Como resultado de agrupar varios chips sobre un mesmo módulo, obtéñense distintas capacidades. A capacidade dunha memoria é a cantidade de datos que pode almacenar, xeralmente exprésase en Bytes, kilobytes KiB, megabytesMiB ou xigabytes GiB.
Tipos de módulos
miniatura|200px|Tipos de módulos de arriba a abaixo (os dous primeiros soldados directamente na [[placa base|placa nai): DIP, DIP switch, SIMM 30 contactos, SIMM 72 contactos, DIMM 168 contactos, DIMM 184 contactos]]
Memoria SRAM (RAM estática)
Representa a abreviatura de "Static RAM". O feito de ser estática quere dicir que non é necesario refresca-los datos (ó contrario que na DRAM), xa que as súas celas manteñen os datos sen necesidade de refresco, sempre e cando estean alimentadas electricamente. Outra das súas vantaxes é a súa velocidade, comparable á dos procesadores actuais. Como desvantaxe, debido ó elevado número de transistores por bit, as SRAM teñen un elevado prezo, polo que o seu uso limítase ás memorias caché de procesadores e microcontroladores.
Así, e considerando a utilización da SRAM como memoria caché dos sistemas informáticos, temos tres tipos:
Aspectos construtivos
Estas memorias teñen unha capacidade moi reducida (entre 0 e 1024 KB aproximadamente) en comparación coa memoria principal do sistema, pero permiten aumentar significativamente o rendemento do sistema global debido á súa xerarquía de memoria. Están formadas por catro transistores bipolares que forman un biestable (denominado flip-flop); esta cela de almacenaxe ten dous estados estables, os cales se utilizan para denotar 0 ou 1. Dúas comportas adicionais serven para controla-lo acceso á cela de almacenaxe durante as operacións de lectura ou escritura.
Unha cela de SRAM ten tres estados distintos nos que pode estar:
Memoria Tag RAM
Este tipo de memoria almacena as direccións de memoria de cada un dos datos da DRAM almacenados na memoria caché do sistema. Así, se o procesador require un dato e atopa a súa dirección na Tag RAM, vai buscalo inmediatamente á caché, o que axiliza o proceso.
Memoria FRAM
A memoria FRAM (RAM Ferroeléctrica) é unha memoria de estado sólido, similar á memoria RAM, pero que contén un funcionamento máis parecido ás antigas memorias de ferrita. Esta memoria, en lugar de preserva-la carga dun microscópico capacitor, contén dentro moléculas que preservan a información por medio dun efecto ferroeléctrico.
Características:
Corrección e detección de erros
Úsanse técnicas de detección de erros para detectar se os datos lidos da memoria foron alterados por algún erro. A técnica do bit de paridade consiste en gardar un bit adicional por cada byte de datos,e na lectura compróbase se o número duns é par (paridade par) ou impar (paridade impar), detectándose así o erro. Unha técnica mellor é a denominada ECC, que permite detectar erros de 2,3 e ata 4 bits e corrixir automaticamente erros que afecten a un só bit (esta técnica úsase só en sistemas que requiren alta fiabilidade, pois consome capacidade de proceso).
Salgados, Rairiz de Veiga, Rairiz de Veiga
Salgados é un lugar da parroquia de Rairiz de Veiga, no concello ourensán de Rairiz de Veiga. No ano 2008 tiña 6 habitantes, 4 deles eran homes e 2 eran mulleres, o que supón un aumento en relación ao ano 2007.
El abrazo partido
El abrazo partido é un filme de 2004 dirixido por Daniel Burman e escrito por Burman e Marcelo Birmajer. Está protagonizado por Daniel Hendler, Adriana Aizemberg e Jorge D'Elía. Foi escollido como candidato da Arxentina para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 77ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Santa Baia, Rairiz de Veiga, Rairiz de Veiga
Santa Baia é un lugar da parroquia de Rairiz de Veiga, no concello ourensán de Rairiz de Veiga. No ano 2008 tiña 84 habitantes, 39 deles eran homes e 45 eran mulleres, o que supón un mantemento en relación ao ano 2007.
Ron Howard
Ronald William "Ron" Howard, nado en Duncan (Oklahoma) o 1 de marzo de 1954, é un actor, director e produtor de cine estadounidense. É pai da tamén actriz Bryce Dallas Howard.
Composto de Dianin
O composto de Dianin (4-p-hidroxifenil-2,2,4-trimetilcromano) é un composto que é un isómero de condensación do bisfenol A e a acetona, que ten especial importancia na química hospedador-hospedado porque pode formar unha gran cantidade de clatratos con moléculas hospedadoras axeitadas. Foi inventado polo ruso Aleksander Dianin en 1914. Un exemplo destes clatratos é o formado polo composto de Dianin con morfolinos. A lenta evaporación dunha solución que conteña ambos os compostos orgánicos rende cristais. Cada cela unidade asimétrica que constitúe o cristal contén seis moléculas de cromano, das cales dúas están desprotonadas e dúas son moléculas morfolino protonadas. As seis moléculas de cromano son pares racemato.
Cyrano de Bergerac
miniatura|dereita|225px|Estatua de Cyrano de Bergerac Savinien Cyrano de Bergerac, nado en París o 6 de marzo de 1619 e finado en Sannois o 28 de xullo de 1655, foi un escritor francés. Foi contemporáneo de Molière. Morreu aos 36 anos como consecuencia das feridas que lle causou unha viga ao caerlle encima.
Biografía
Era fillo dun avogado do parlamento e pasou a maior parte da súa infancia en Saint-Forget. Trasladouse a vivir a París e alí discorreu case toda a súa vida.
Logo de retirarse da vida de soldado tras recibir unha ferida durante o sitio de Arras, dedicouse á filosofía facéndose discípulo de Pierre Gassendi.
A influencia da escola materialista percíbese principalmente nas súas obras filosóficas: A Historia Cómica dos Estados e Imperios da Lúa e A Historia Cómica dos Estados e Imperios do Sol, publicadas postumamente nos anos 1657 e 1662 respectivamente.
Na actualidade é máis coñecido pola obra Cyrano de Bergerac de Edmond Rostand, na que se narra unha época da súa vida, que polas súas propias obras. Esta peza foi levada varias veces ao cine, o que deu a coñecer aínda mais a Cyrano.
Sami Khedira
Sami Khedira, nado en Stuttgart o 4 de abril de 1987, é un exfutbolista alemán. Xogaba de mediocentro. Ademais, foi internacional coa selección alemá.
Traxectoria
Khedira chegou ás categorías inferiores do VfB Stuttgart no ano 1995, e chegou ó primeiro equipo no ano 2006. O 9 de xullo de 2008, estendeu o seu contrato ata o verán de 2011.
O 30 de xullo de 2010, Khedira fichou polo Real Madrid ata 2015.
Eleccións á Xunta Xeral do Principado de Asturias de 1987
As eleccións á Xunta Xeral do Principado de Asturias de 1987 celebráronse o 10 de xuño. Resultou vencedor de novo o PSOE, aínda que nesta ocasión con 6 escanos menos. Alianza Popular, anteriormente dentro de Coalición Popular, tamén baixou de escanos, neste caso 1. Estes 7 escanos, máis un que tamén perdeu o PCE, agora baixo o nome de Izquierda Unida, foron para o Centro Democrático y Social. Pedro de Silva repetiu mandato á fronte do Principado.
Monofisismo
O monofisismo é unha doutrina cristiá que xorde no século VI e que defende a existencia dunha soa natureza en Cristo. Dentro do monofisismo existen diversas posturas explicativas desta unicidade natural, algunhas fusionistas como o monofisismo real ou eutiquianismo e outras que sen negar a humanidade e a divindade de Cristo consideran que existe unha soa natureza ou ser único: monofisismo verbal.
Eleccións á Xunta Xeral do Principado de Asturias de 1987
Resultados
a Respecto aos resultados do PCE en 1983.
Monofisismo
Monofisismo real
No monofisismo real deféndese que na encarnación de Cristo a natureza humana foi absorbida pola divina, de modo que en Cristo só se pode falar dunha natureza divina e unha aparencia humana. Esta doutrina foi condenada no Concilio de Calcedonia (451) onde se formulou definitivamente a que sería a doutrina oficial da igrexa: Que en Cristo existen dúas naturezas, humana e divina, que permanecen inconfusas, indivisas, inmutables e inseparables, reunidas nunha soa persoa ou hipóstase.
Monofisismo verbal
Dentro do monofisismo verbal, hoxe en día hai tres igrexas que se definen como monofisitas, a Igrexa apostólica armenia, a Igrexa ortodoxa siríaca e a Igrexa ortodoxa copta incluíndo nesta a Igrexa etíope tewahedo.
Valentín (filme)
Valentín é un filme de 2002 escrito e dirixido por Alejandro Agresti. É unha coprodución entre a Arxentina, Francia, Italia, os Países Baixos e España. Está protagonizado por Rodrigo Noya como Valentín e Carmen Maura como a avoa. Foi escollido como candidato da Arxentina para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 76ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Lingua acholí
O acholí é unha lingua da familia nilótica do grupo occidental falada en Uganda e no Sudán do Sur.
Distribución xeográfica
A maioría dos acholí viven no norte de Uganda, no territorio coñecido como Acholilandia. No cantón de Magwe, no Sudán viven 45.000 (2000)
Falantes
791.796 (1996)
Escrita
A maior parte do escrito en Acholí son obras de carácter relixioso e compilacións de literatura tradicional. En 1953 Okot p'Bitek publicou a primeira novela en acholí, Lak Tar Miyo Kinyero Wi Lobo (Dentes brancos). En 1986 traduciuse a Biblia. Existe prensa escrita en acholí.
José María Montes
José María Montes Rouco, nado no Castro, parroquia de Osedo (Sada), o 24 de xullo de 1822 e finado no mesmo lugar o 29 de febreiro de 1892, foi un xornalista, escritor e político galego.
Traxectoria
Estudou Dereito na Universidade de Santiago de Compostela nos tempos previos ao levantamento de 1846, presidiu o comité coruñés do Partido Democrático Gubernamental en 1881, foi alcalde de Sada na Restauración. Escritor ligado ao provincialismo, foi un dos organizadores dos Xogos Florais de Betanzos en 1886. Foi director de Diario de La Coruña (1857), Diario de Anuncios y Noticias de la Coruña (1858), El Brigantino, La Correspondencia de Galicia (1867), La Lira (1875), El Comercio Gallego (1877) e El Noroeste (1881). Foi redactor de Revista Compostelana de Instrucción y Recreo e Eco de la Revista e colaborou en El Iris de Galicia, Revista de Galicia, El Recreo Compostelano, Eco de la Revista, Revista de Galicia e Las Mariñas.
Colapso hidrofóbico
O colapso hidrofóbico é un fenómeno hipotético que ocorre durante o proceso de pregamento de proteínas globulares, que foi proposto baseándose na observación de que o estado nativo das proteínas con frecuencia presenta no seu interior unha zona central hidrofóbica de aminoácidos de cadeas laterais non polares (intercalados con cadeas laterais cargadas que están neutralizadas por pontes salinas), mentres que a maioría dos residuos cargados ou polares quedan na superficie da proteína exposta ao solvente. A estabilización enerxética adquirida pola proteína por este secuestro na parte interior das cadeas laterais hidrofóbicas para que non estean en contacto coa auga que rodea a proteína, crese que estabiliza os intermediarios de pregamento. A hipótese xeralmente sostén que o colapso hidrofóbico é un evento relativamente temperán na ruta de pregamento, que ten lugar antes da formación de moitas das estruturas secundarias e contactos nativos presentes na estrutura terciaria completamente pregada. O intermediario colapsado tamén se denomina glóbulo fundido e corresponde a un estado parcialmente pregado cunha enerxía menor que a do estado estado desnaturalizado pero maior que a do estado nativo, é dicir, dentro do pozo de enerxía do funil de pregamento (folding funnel) pero aínda non cerca do mínimo de enerxía.
O colapso hidrofóbico parcial é un modelo aceptado experimentalmente para a cinética de pregamento de moitas proteínas globulares, como a mioglobina, alfa-lactalbumina, barstar, e a nuclease de Staphylococcus. Con todo, como as probas experimentais dos eventos iniciais do pregamento son difíciles de obter, o colapso hidrofóbico estúdase con frecuencia in silico (por computador) por medio de simulacións polo método Monte Carlo e de dinámicas moleculares do proceso de pregamento. As proteínas globulares que se cre que se pregan por colapso hidrofóbico son especialmente axeitadas para o estudo experimental e computacional complementario utilizando a análise do valor fi.
Brasil nos Xogos Olímpicos
Brasil participou por vez primeira nos Xogos Olímpicos en 1920, logo de perder as cinco edicións anteriores dos Xogos de Verán. O país enviou dende entón deportistas para competir en cada unha das edicións dos Xogos Olímpicos de Verán, agás nos 1928. Os deportistas brasileiros gañaron un total de 150 medallas en 18 deportes. O Brasil tamén participou nos Xogos Olímpicos de Inverno dende 1992, malia que ningún deportista braileiro gañou nunca unha medalla nos deportes de inverno.
Martelo (óso)
O martelo é un dos tres ósos do oído medio, o máis grande e máis lateral da cadea de ósos do oído; presenta unha cabeza, un colo, un manubrio e dúas apófises, unha lateral e outra anterior. Está conectado coa membrana timpánica e transmite as vibracións sonoras á bigornia mediante a articulación incudomalear; este último comunícase á súa vez co estribo.
Función
O martelo é un dos tres osiños do oído medio, o máis grande deles, que transmiten o son desde a membrana timpánica ao oído interno. O martelo recibe vibracións da membrana do tímpano e as transmite á bigornia.
Orixe
O martelo deriva do óso articular do maxilar inferior dos réptiles mamiferoides. Embrioloxicamente deriva do primeiro arco farínxeo, xunto con resto dos ósos da mastigación, tales como o maxilar superior e a mandíbula.
Historia
Varias fontes atribúen o descubrimento do martelo ao médico, anatomista e filósofo italiano Alessandro Achillini (1463-1512).
A primeira breve descrición esscrita deste óso foi feita por Jacopo Berengario da Carpi (c. 1460–c. 1530) nos seus Commentaria super anatomia Mundini (1521).
Niccolò Massa (1485–1569), no seu Liber introductorius anatomiae, describiu o martelo un pouco máis detalladamente, e comparou a este e á bigornia a pequenos martelos, cualificándoos de malleoli''.
Antonio Negreira Noya
Antonio Negreira Noya, nado en Insua (San Román, Val do Dubra) en 1956, é un profesor e político galego.
Traxectoria
Profesor de Formación Profesional. No 2003 foi candidato á alcaldía de Val do Dubra polo BNG e logrou se-la segunda forza máis votada tralo PPdeG, mellorando resultados en 2007 e 2011, cando os populares lograron a maioría absoluta pola mínima. Trala convocatoria de 2011 foi elixido deputado provincial por Santiago. En 2012 abandonou o BNG renunciando á acta de deputado, pero mantendo a de concelleiro.
Nas municipais de 2015 encabezou a candidatura de Son de Val do Dubra-ANOVA, gañou as eleccións con maioría simple e foi elixido alcalde como cabeza da lista máis votada. , tendo que enfrontarse a un bloqueo constante por parte dos grupos da oposición, o PPdeG, TEGA (escindidos dos populares) e un concelleiro independente. Presentouse novamente como candidato ao concello nas municipais de 2019, e malia que volveu se-la lista máis votada, pese a perder 2 concelleiros en favor do PSdeG, non foi reelixido alcalde, logrando a alcaldía José Manuel Varela Ferreiro, do PPdeG , co apoio de TEGA e un concelleiro independente. Nas municipais de 2023 encabezou de novo a candidatura de Anova e foi a terceira forza con 3 concelleiros, apoiando a investidura do socialista Diego Díaz Méndez (tamén 3 concelleiros pero con máis votos), pasando a se-lo primeiro tenente de alcalde deste e concelleiro de obras.
Lingua nórdica antiga
Antigo nórdico ou noruegués antigo foi a lingua xermánica falada polos habitantes da Escandinavia e das súas colonias de ultramar dende os comezos da época viquinga ata o ano 1300 aproximadamente. O antigo nórdico xurdiu do protonórdico durante o século VIII e, ao evolucionar, acabou dando lugar a tódalas linguas escandinavas.
Debido a que a maioría dos textos que sobreviviron proveñen do islandés medieval, a variante estándar de facto desta lingua é o dialecto occidental, é dicir, o noruegués e o islandés antigos. Este feito fai que, ás veces, en lugar de falar de antigo nórdico se fale do islandés antigo ou noruegués antigo.
Porén, tamén existía a variante oriental desa lingua, a cal se falaba nos asentamentos viquingos das actuais Suecia e Dinamarca. Non había unha separación xeográfica demasiado clara entre os dous dialectos. De feito, pódense atopar restos do antigo nórdico oriental ao leste de Noruega e trazas do antigo nórdico occidental ao oeste de Suecia. Ademais, tamén había un dialecto denominado gútnico antigo, incluído dentro do nórdico antigo oriental, xa que é o menos coñecido dos tres dialectos.
O antigo nórdico era intelixible polos antigos falantes do inglés antigo, do antigo saxón e do baixo alemán, falado ao norte da actual Alemaña. Esta lingua foi evolucionando ata dividirse, dando lugar ao noruegués, islandés, sueco e dinamarqués actual.
Distribución xeográfica
dereita|350px|miniatura|Dominio aproximado do antigo nórdico cara o ano 900. {{Legend|#FF0000|Dialecto occidental}} {{Legend|#FFA000|Dialecto oriental}} {{Legend|#0000FF|Gótico de Crimea}} {{Legend|#FC0FC0|Antigo gútnico}} {{Legend|#00FF00|Outras [[linguas xermánicas}} ]] miniatura|200px|dereita|[[Runa escrita en antigo nórdico nunha das pedras de Jelling]] O islandés antigo, case idéntico ao noruegués antigo, formaba xunto a esta lingua o dialecto occidental do antigo nórdico. Este dialecto era falado nos territorios da actual Islandia e Noruega. O dialecto oriental falábase en Suecia e Dinamarca e nos asentamentos viquingos de Rusia, Inglaterra e Normandía. O antigo gútnico falábase na illa de Gotland e nalgúns asentamentos ao leste do mar Báltico. No século XI, o antigo nórdico era a lingua máis falada en Europa. Estendíase dende Vinland ata o Volga. O lugar de Rusia onde sobreviviu durante máis tempo foi en Novgorod, de onde desapareceu no século XIII.
Descendentes actuais
Os descendentes do antigo nórdico occidental son o islandés, o noruegués nynorsk, o feroés e a extinguida lingua norn, falada nas Orcadas e nas Shetland. Do antigo nórdico oriental descenden as linguas sueca, dinamarquesa e norueguesa bokmål. O noruegués bokmål nun principio pertencía ao dialecto occidental, aínda a grande influencia recibida polo dialecto oriental fixo que se inclúa dentro deste.
Entre estas linguas, o islandés e en parte o feroés padeceron cambios mínimos durante moitos séculos, aínda que a pertenza a Dinamarca das Illas Feroe fixo que o feroés padecera unha grande influencia do dinamarqués. O antigo nórdico influenciou algúns dos dialectos do inglés, especialmente o escocés, o cal ten un grande número de préstamos do antigo nórdico. Tamén foi unha lingua decisiva no desenvolvemento do normando.
Textos e dialectos
As primeiras inscricións en antigo nórdico que se conservan son en rúnico do século VIII (aínda cando hai unhas 200 inscricións rúnicas en proto-nórdico, a máis antiga das cales é do século II). As runas seguíronse empregando moitos séculos despois, ata trala morte da lingua. Porén, os textos literarios máis importantes están escritos en alfabeto latino, como as sagas ou as eddas da Islandia medieval.
O proto-nórdico evolucionou ata o antigo nórdico no século VIII, co que o efecto das umlaut variaba segundo a rexión. As umlaut típicas (ex. fylla de *fullian) eran máis marcadas nas áreas onde se falaba o dialecto occidental, mentres que na área do dialecto oriental estas evolucionaron cara a unha diérese (ex. hiarta de herto). Esta diferenza foi a razón principal da dialectalización da lingua durante os séculos IX e século X.
Outra diferenza entre os distintos dialectos foi que os ditongos do dialecto occidental evolucionaron a monotongos no dialecto oriental. Así temos que en dialecto occidental chámase steinn (rocha), mentres que no oriental, primeiro díxose stain pero logo pasou a sten. Nos dialectos occidental e gútnico consérvase o ditongo au de auga mentres o oriental evoluciónao e convérteo en ø, como na palabra øgha. Aínda así, o dialecto occidental ten o ditongo ey de palabras como heyra mentres o oriental convérteo en ø, como en høra, e en gútnico antigo é oy, como en hoyra.
Unha terceira diferenza é que o dialecto occidental perdeu algunhas combinacións de consoantes. As combinacións -mp-, -nt- e -nk- asimiláronse no dialecto occidental con -pp-, -tt- e -kk-. Este fenómeno foi limitado no dialecto oriental.
No entanto, estas diferenzas eran unha excepción. Os dialectos asemellábanse moito e, de feito, os falantes dos tres dialectos consideraban que falaban só unha lingua, unha lingua que eles denominaban lingua danesa (dansk tunga) por exemplo
Aquí hai unha comparación entre os dialectos oriental e occidental. É unha transcrición dunha das inscricións rúnicas sobre pedra de Funbo (Ou990) que significa: Vénðr e Thane e Gunnar levantaron esta pedra logo de Harusa, o seu pai. Deus axude á súa alma:
ASUSAT
ASUSat, acrónimo de Arizona State University SATellite, é un satélite artificial da Universidade do Estado de Arizona lanzado o 27 de xaneiro de 2000 mediante un foguete Minotaur 1 desde a base Vandenberg da Forza Aérea.
Características
ASUSat é un microsatélite de 6 kg de masa deseñado, probado, fabricado e manexado por estudantes da Universidade do Estado de Arizona coa misión de probar distintas tecnoloxías no espazo, entre elas a obtención de imaxes a baixo custo da superficie terrestre, a experimentación con modelos de materiais compostos, a demostración da utilidade de sistemas de a bordo de baixo custo e o uso dun transpondedor para radio afeccionado.
Tras un lanzamento exitoso o primeiro sinal do satélite foi recibido 50 minutos trala posta en órbita por radioafeccionados surafricanos. A última vez que se escoitou o transmisor do satélite foi 14 horas tralo comezo da misión, recibíndose un sinal que indicaba un problema no sistema de enerxía.
Toxo, Rairiz de Veiga, Rairiz de Veiga
Toxo é un lugar da parroquia de Rairiz de Veiga, no concello ourensán de Rairiz de Veiga. No ano 2008 tiña 12 habitantes, 8 deles eran homes e 4 eran mulleres, o que supón un descenso en relación ao ano 2007.
Milleirós, Lestedo, Boqueixón
Milleirós é un lugar da parroquia de Lestedo no concello coruñés de Boqueixón, na comarca de Santiago. Segundo o padrón municipal (INE 2013) ten 141 habitantes (67 homes e 74 mulleres).
Cusanca, Lestedo, Boqueixón
Cusanca é un lugar da parroquia de Lestedo no concello coruñés de Boqueixón, na comarca de Santiago. Segundo o padrón municipal (INE 2013) ten 22 habitantes (10 homes e 12 mulleres).
Cronista
Cronistas nas idades media e moderna
dereita|miniatura|200px|Sinatura de [[Xoán de Betanzos.]]