cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Friedrich Kellner
Familia e educación
August Friedrich Kellner naceu o primeiro de febreiro do ano 1885 en Vaihingen un der Enz, en Baden-Württemberg. Foi o único fillo de Georg Friedrich Kellner, un panadeiro da aldea de Arnstadt, en Turinxia, e de Barbara Wilhelmine Vaigle, de Bissingen un der Enz. Os pais de Friedrich pertencían á fe evanxélica luterana. Cando Friedrich tiña catro ano de idade, a súa familia trasladouse a Maguncia onde o seu pai converteuse no panadeiro principal en "Goebels Zuckerwerk". En decembro de 1902, aos 17 anos, Friedrich Kellner graduouse no instituto de secundaria Goethe. Comezou a traballar como aprendiz de oficinista no palacio de Xustiza de Mainz. Traballou alí desde 1903 ata 1933, primeiro como secretario, logo de contable e finalmente de inspector de xustiza.
Servizo militar e matrimonio
miniatura|Friedrich Kellner, 1914 En 1907 e 1908 Friedrich Kellner cumpriu o servizo militar na reserva da sexta compañía de infantería do Leibregiments Grossherzogin (3. Grossherzoglich Hessisches) Nr. 117 en Maguncia. En 1913 Friedrich Kellner casou con Pauline Preuss, de Maguncia. O seu único fillo, Karl Friedrich Wilhelm Kellner, naceu tres anos máis tarde. Cando estalou a primeira guerra mundial 1914, Friedrich Kellner foi chamado de novo ao servizo activo como oficial substituto no rexemento de infantería de Prinz Carl (rexemento de 4. Grossherzoglich Hessisches) Nr. 118, en Worms. Loitou en Francia no Marne, foi ferido preto de Reims e enviado ao hospital de St. Rochus, en Maguncia, para recuperarse.
Activismo político
miniatura|esquerda|160px|Inspector Kellner, 1923. Malia a súa lealdade ao Káiser, Friedrich Kellner saudou o nacemento da democracia alemá logo da guerra. Converteuse nun organizador político do principal partido político, o Partido Socialdemócrata de Alemaña (SPD). Desde os primeiros días da República de Weimar, advertiu do perigo dos extremismos, tales como os comunistas e os nacional-socialistas. Nas manifestacións, Kellner sostiña o libro de Adolf Hitler, Mein Kampf, e gritaba á multitude: "Gutenberg, a túa imprenta foi violada por este malvado libro." En máis dunha ocasión Kellner foi golpeado e ameazado por expresar as súas opinións contra os nazis. Dúas semanas antes de que Adolf Hitler tomase xuramento como chanceler imperial, e antes de que se iniciase a desapiadada persecución contra os opositores políticos do réxime, Friedrich Kellner trasladou por seguridade á súa esposa e fillo ao interior do país, á aldea de Laubach-Hesse, onde traballou como inspector de xustiza na corte do distrito. En 1935 o seu fillo emigrou aos Estados Unidos de América para evitar ser alistado no exército de Hitler. Durante o pogromo de novembro de 1938, coñecido como Kristallnacht (noite dos cristais rotos), Friedrich e Pauline Kellner intentaron axudar aos seus veciños xudeus. Os Kellner foron advertidos que serían enviados a un campo de concentración se continuaban sendo unha "mala influencia" para a poboación de Laubach. Como non podía continuar de forma aberta coa súa activismo político, Friedrich Kellner confiou os seus pensamentos a un diario secreto. Quería que o seu fillo e as xeracións seguintes soubesen que a democracia debe sempre opoñerse ás ditaduras. Desexaba advertir a todo o mundo e que se opuxesen á tiranía e ao terrorismo, e non crer na súa propaganda. Ao acabar a guerra, o diario de Friedrich Kellner tiña 861 páxinas organizadas en dez volumes.
Logo da guerra
Logo da guerra Friedrich Kellner axudou a reconstruír o SPD en Laubach, e converteuse no presidente rexional do partido. En 1945 e 1946 foi achego ao alcalde de Laubach, e a partir de 1956 a 1960 foi primeiro concelleiro do pobo e de novo achego ao alcalde. Friedrich Kellner foi principal inspector da xustiza e o administrador do palacio de xustiza en Laubach a partir de 1933 a 1947. El serviu como o interventor do distrito na corte rexional en Giessen a partir de 1948 a 1950. Logo do seu retiro en 1950 continuou como asesor xurídico en Laubach durante tres anos. En 1968 Friedrich Kellner remitiu os dez volumes do seu diario, escrito secretamente entre 1933 e 1945, ao seu neto estadounidense, o profesor Robert Scott Kellner, para que que o traducise e publicáseo. O 4 de novembro de 1970, Friedrich Kellner morreu e foi enterrado á beira da súa esposa no cemiterio principal de Mainz.
O Diario
miniatura|dereita|300px|Os Diário de Friedrich Kellner O diario componse de 10 volumes e 861 páxinas. Contén 676 entradas fechadas individualmente en escritura Sütterlin e máis de 500 recortes de xornal.
Kellner quixo que as súas observacións non só detallasen os crueis acontecementos deses anos, senón que servisen de guía ás futuras xeracións para previrse do totalitarismo, ofrecendo unha resistencia firme e implacable contra calquera ideoloxía que ameazase a liberdade persoal e ignorase o valor sagrado da vida humana. Para honrar o legado do seu avó, combater o rexurdimento do fascismo e do antisemitismo e rebater aos revisionistas do Holocausto, o neto de Kellner, Robert Scott Kellner, ofreceu ao presidente de Irán, Mahmoud Ahmadinejad, un exemplar do diario.
Zifio de Sowerby
O zifio de Sowerby, ou cifio de Sowerby, (Mesoplodon bidens), é unha especie de mamífero cetáceo odontoceto da familia dos zifíidos.
Foi o primeiro zifio descrito. O seu nome específico, bidens, fai referencia ao par de dentes presentes no extremo da mandíbula dos machos, que hoxe en día se sabe que é unha característica moi común no xénero Mesoplodon.
Descrición
A especie foi descrita en 1804 polo naturalista e ilustrador inglés James Sowerby, en Transactions of the Linnaean Society, London 7: 310, co nome de Physeter bidens. Máis tarde foi separado do xénero do cachalote e incluído en Mesoplodon, xénero que foi creado en 1850 polo paleontólogo francés Paul Gervais. Ao seu descritor e ao que debe o seu nome específico vulgar.
Sinonimia
Ademais de polo protónimo de Sowerby, e do nome actualmente válido, a especie foi coñecida tamén polos numerosos sinónimos seguintes:
Características
miniatura|250px|Detalle da [[mandíbula do macho, co característico dente triangular.]]
Presenta a morfoloxía típica das especies do seu xénero, das que se distingue principalmente polo par de dentes triangulares dos machos situados cara a diante no medio da mandíbula, que poden emerxes das enxivas 3 ou 4 cm (nas femias e nos machos inmaturos quedan ocultos baixo as enxivas. O corpo, fusiforme, é moi alongado, e algo comprimido lateralmente. É un zifio de tamaño mediano, de 4 a 5,5 m de lonxitude (as femias algo menores que os machos), e que alcanza entre os 1 000 e os 1 500 kg de peso. O cranio presenta os maxilares superiores estreitos e alongados acabados en punta. A cabeza estréitase moito cara ao bico, que é moderadamente logo. A fronte é convexa e escasamente bulbosa, e presenta un avultamento diante do espiráculo. O melón é lixeiramente convexo. A gorxa presenta unhas pregas a ambos os lados da cara, máis xuntas no bico e que se proxectan formando un "V" aberto. A aleta dorsal é pequena e falciforme (en forma de fouciño), ás veces triangular, situada no terzo posterior do lombo e co extremo arredondado. As aletas pectorais son pequenas, e o animal dispón dunhas alforxas onde as pode repregar durante o mergullo. A aleta caudal está formada por dous lóbulos cóncavos e rematados en punta, non presentando fendedura entre eles. A coloración é gris escura no dorso, aclarándose nos flancos até chegar á cor abrancazada ra rexión ventral; presentan un parche escuro ao redor dos ollos; as aletas pectorais son escuras polo doso. O corpo dos machos presenta frecuetemente numerosas cicatrices producidas polos dentes de machos rivais durante os enfrontamentos entre eles.
Hábitat e distribución
miniatura|250px|Distribución do zifio de Sowerby. O zifio de Sowerby habita case exclusivamente mas augas máis frías do Atlántico norte, desde as costas de Massachusetts (EE. UU.) e da península do Labrador (Canadá), polo oeste, até as de Islandia e Noruega (polo norte), ás do golfo de Biscaia (polo sur), no leste. É a especie do xénero Mesoplodon de disribución máis setentrional, coa maioría dos rexistros situados máis ao norte dos 30° N. Porén, moi rara vez se avista no gran norte, e frecuenta sobre todo as costas da Europa occidental. Así e todo rexistráronse un bo número de varamentos considerados fóra do límite da súa área de dispersión, tanto no mar Mediterráneo, como o golfo de México. A súa presenza en augas próximas a Galicia é accidental.
Bioloxía
Pénsase (polos restos achados nos seus estómagos) que se alimentan principalmente de cefalópodos e de moluscos peláxicos, e tamén de pequenos peixes, como bacallaus inmaturos.
Pouco é o que se sabe sobre a reprodución desta especie. A madurez sexual alcánzase aos 4 ou 5 anos en ambos os sexos. A xestación e o período de aleitamento poden durar até os dous anos, polo menos. As crías miden entre 2,4 e 2,7 m ao neceren, e pesan até 185 kg.
Estado de conservación
O zifio de Sowerby foi cazado de modo marxinal polos baleeiros noruegueses, pero esta práctica xa foi abandonada desde hai moito tempo. Rexístranse algunhas mortes debido ao quedaren enleados algúns individuos en redes de pesca, pero este fenómeno é pouco probábel que sexa realmente prexudicial para a especie.
Desde 1996 a Unión Internacional para a Conservación da Natureza e dos Recursos Naturais (UICN) vén cualificando o status da especie como DD (datos insuficientes), consideración que se mantén a día de hoxe (2016). Esta cualificación baséase en que non hai informacións sobre a abundancia global desta especie, nin as tendencias sobre a evolución desta. Porén crese que é pouco común, e que é potencialmente vulnerábel a ameazas de baixo nivel e non se pode descartar unha redución global do 30 % da súa poboación en tres xeracións.
Tempada 2016/17 do Club Deportivo Lugo
Durante a tempada 2016–17 o Club Deportivo Lugo competiu na Segunda División, conseguindo por primeira vez na súa historia ao acadar o 9º posto ao remate do campionato. Joselu conseguiu ser o primeiro máximo goleador dunha categoría profesional co club lucense ao anotar 23 tantos.
Material deportivo
Para a temporada 2016–17 o club mantivo o deseño de camisetas do ano anterior da marca dinamarquesa Hummel.
''' Deseño do equipamento do CD Lugo. Tempada 2016−17 '''
Horapolo
[[Ficheiro:Hieroglyphica_Horapollonis_1595.jpg|miniatura|Hieroglyphica Horapollonis, 1595.]] Horapolo (de Horus Apollo, Ὡραπόλλων) foi un escritor do século IV, de historicidade discutida, autor dun tratado sobre os xeroglíficos exipcios, Hieroglyphica, que coñecemos pola súa tradución ao grego realizada no século V por Filipo, e tamén titulada Hieroglyphica. Esta obra foi un enorme éxito en Europa a partir do século XV.
Traxectoria
Horapolo é considerado un dos últimos líderes do sacerdocio pagán do Antigo Exipto, formado nunha escola de Menotis, preto de Alexandría, durante o reinado de Zenón (474-491). Horapolo é mencionado na Suda (século X) como natural probabelmente da Tebaida. Era fillo de Asclepíades, e neto dun gramático, todos eles docentes en Constantinopla. Horapolo ensinou en Alexandría, ademais de gramática, filosofía. Como sacerdote pagán, foi vítima da loita mantida contra o emperador pagán Zenón, no ano 484, quen acosou en Alexandría á escola local de filosofía. Varios filósofos pagáns convertéronse ao cristianismo e víronse implicados nas loitas cos seus antigos compañeiros pagáns. De acordo á Suda, Horapolo tivo que fuxir porque estaba acusado de planear unha rebelión contra os cristiáns, e o seu templo dedicado a Isis e Osiris, foi destruído.
A pesar destes ataques, producíronse numerosas conversións, aparentemente de forma voluntaria, como a de Paralios, un discípulo de Horapolo, que se converteu despois dalgunhas deliberacións, a pesar de que participara nos actos do culto pagán. Nos anos seguintes, creouse un celo particular polo cristianismo, pois a conversión á nova relixión monoteísta significaba ser golpeado polos compañeiros pagáns.
Horapolo tamén fora arrastrado ao conflito e o seu tío Heraisco foi mesmo asasinado. Foi insultado polos cristiáns como Apollo Psyche (alma destrutora), detido e torturado, e varios dos seus estudantes apartáronse del. No ano 485 trasladouse a Constantinopla, onde continuou ensinando. A natureza máis ben mundana da esposa de Horapolo inclinouna a deixalo polo seu amante, e isto supuxo a perda da maior parte da súa fortuna e biblioteca. Profundamente decepcionado, Horapolo finalmente converteuse ao cristianismo, algo que supostamente predixera Heraisco. Horapolo aínda vivía en Constantinopla durante o goberno do emperador Anastasio I. A miúdo atribúeselle a autoría da Hieroglyphica, pero persisten as dúbidas sobre iso.
Para os humanistas as súas obras foron consideradas hermética, cuns coñecementos encubertos e de difícil interpretación, os cales poderían expresar verdades ocultas non só concernentes ao home, senón tamén ás divindades. Foi esa interpretación a que os teóricos do Renacemento fixeron da obra de Horapolo, publicada en Florencia en 1419 e que, en pouco tempo, volveríase un anhelo intelectual que levaría aos europeos a empeñarse na procura de todo o concernente a Exipto —manuscritos, papiros ou obeliscos.
Hieroglyphica
Os Hieroglyphica constan de dous libros, que conteñen un total de 189 explicacións dos xeroglíficos exipcios. O texto foi descuberto en 1419 na illa de Andros e levado a Florencia por Cristoforo Buondelmonti (consérvase actualmente na Biblioteca Laurenciana, Plut. 69,27). A finais do século XV o texto fíxose inmensamente popular entre os humanistas, cunha primeira edición impresa do texto que apareceu en 1505, iniciando unha longa serie de edicións e traducións. Desde o século XVIII, a autenticidade do libro foi posta en dúbida.
A exiptoloxía moderna interésase polo menos polo primeiro libro, sobre a base dun coñecemento real acerca dos xeroglíficos, aínda que é confuso e cun simbolismo barroco e de especulación teolóxica. O libro Hieroglyphica tamén puido ter a súa orixe nas últimas xeracións do antigo sacerdocio exipcio do século V. Este enfoque da especulación simbólica dos xeroglíficos (moitos dos cales foron orixinalmente simples signos silábicos) era popular durante o Helenismo. Así mesmo, os primeiros humanistas, até Atanasio Kircher, herdaron a idea preconcibida de que os xeroglíficos eran elementos máxicos, unha escritura simbólica e ideográfica. A segunda parte do Libro II trata o simbolismo dos animais e as súas alegorías, que son esencialmente derivadas de Aristóteles, Eliano, Plinio o Vello e Artemidoro. Probabelmente son unha adición realizada polo tradutor grego, que tomou como referencia o Physiologus, obra actualmente datada no século IV e con orixe na cidade de Alexandría.
Voo 172 de Adam Air
O voo 172 de Adam Air foi o accidente sufrido por un Boeing 737-300 cando aterraba en Surabaia ao final dun servizo doméstico dende o aeroporto Soekarno-Hatta e o aeroporto Juanda. O día 21 de febreiro de 2007 o avión dobrouse na aterraxe, rompendo a fuselaxe na metade da sección de pasaxeiros. O seis restantes 737 de Adam Air quedaron inmediatamente en terra, aínda que cinco deles volveron ao servizo posteriormente nese mesmo ano. Este incidente causou novas preocupacións sobre a seguridade dos voos operados por Adam Air, que fora moi criticada despois do accidente do voo 574 o 1 de xaneiro de 2007.
Avión
O aparello era un Boeing 737-33A, con rexistro PK-KKV. Fora mercado por Adam Air en xaneiro de 2007, sendo operado anteriormente pola aeroliña brasileira Varig. O avión construírase no ano 1994.
Accidente
Durante a aterraxe no aeroporto internacional Juanda o avión partiu pola metade. A aterraxe foi particularmente dura e a equipaxe saíu dusparada dos portavultos da cabina. A sección de cola quedou dobrada cara abaixo. Posteriores voos ao aeroporto foron desviados a aeroportos alternativos. A frota de Boeing 737 de Adam Air quedou en terra para realizarlle inspeccións de seguridade. Xusto despois do accidente Adam Air repintou o avión, cubrindo a librea laranxa da aeroliña con pintura branca. Como consecuencia do accidente un gran número de pasaxeiros cancelaron os seus voos con Adam Air, dicindo que "perderan a fe" na aeroliña.
Cobras
As cobras atópanse en tódolos continentes agás na Antártida, os Océanos Pacífico e Índico, algunhas illas grandes, coma Irlanda e Nova Zelandia, e nas pequenas illas do Atlántico e o Pacífico central.
A atracción polas cobras coñécese como ofiofilia, a repulsión ofiofobia. O estudo dos réptiles chámase herpetoloxía (da palabra grega usada para serpente).
Evolución
O rexistro fósil das cobras é relativamente escaso porque os seus esqueletos adoitan ser pequenos e fráxiles, polo que a fosilización é pouco común. Os fósiles facilmente identificables como cobras (aínda que a miúdo conservando as extremidades posteriores) aparecen por primeira vez no rexistro fósil durante o período Cretáceo. Os primeiros fósiles coñecidos de verdadeiras cobras (membros do grupo Serpentes) proceden dos simoliofidos mariños, o máis antigo dos cales é do Cretáceo Superior (Cenomaniano) Haasiophis terrasanctus', datada entre 112 e 94 millóns de anos.
Baseándose na anatomía comparada, hai consenso en que as cobras descenden de lagartos. As pitóns e as boas -grupos primitivos entre as cobras modernas- teñen extremidades posteriores vestixiais: pequenos dedos con garras coñecidos como esporóns pélvicos, que utilizan para agarrarse durante o apareamento. As familias eptotyphlopidae e typhlopidae tamén posúen restos da cintura pélvica, que aparecen como proxeccións córneas cando son visibles.
Todas as cobras coñecidas carecen de extremidades anteriores. Isto débese á evolución das súas xenes Hox, que controlan a morfoxénese das extremidades. O esqueleto axial do devanceiro común das cobras, como o da maioría dos demais tetrápodos, presentaba especializacións rexionais consistentes en vértebras cervicais (pescozo), torácicas (tórax), lumbares (parte inferior das costas), sacras (pelvis) e caudais (cola). Ao principio da evolución das cobras, a expresión do xene Hox no esqueleto axial responsable do desenvolvemento do tórax fíxose dominante. Como resultado, as vértebras anteriores ás xemas das extremidades posteriores (cando están presentes) teñen todas a mesma identidade torácica (excepto as vértebras atlas, axe e as 1-3 vértebras do pescozo). Noutras palabras, a maior parte do esqueleto dunha cobra é un tórax extremadamente estendido. As costelas atópanse exclusivamente nas vértebras torácicas. As vértebras cervicais, lumbares e pélvicas son moi reducidas en número (só están presentes entre 2 e 10 vértebras lumbares e pélvicas), mentres que das caudais só queda unha curta cola. Con todo, a cola segue sendo o suficientemente longa como para ser de utilidade importante en moitas especies, e está modificada nalgunhas especies acuáticas e arborícolas.
Moitos grupos de cobras modernas orixináronse durante o Paleoceno, xunto coa radiación adaptativa dos mamíferos tras a extinción dos dinosauros (non avianos). A expansión das praderías en América do Norte tamén provocou unha radiación explosiva entre as cobras. Anteriormente, as cobras eran un compoñente menor da fauna norteamericana, pero durante o Mioceno o número de especies e a súa prevalencia aumentaron drasticamente coas primeiras aparicións de víboraS e elápidos en América do Norte e a importante diversificación das Colubridae (incluíndo a orixe de moitos xéneros modernos como Nerodia, Lampropeltis, Pituophis, e Pantherophis).
Fósiles
Hai evidencias fósiles que suxiren que as cobras poden ter evolucionado a partir de lagartos excavadores, durante o período Cretáceo. Un antigo parente fósil das cobras, Najash rionegrina, era un animal escavador de dúas patas con sacro, e era completamente terrestre. Un taxóon análogo destes antepasados putativos é o lagarto monitor sen orellas Lanthanotus de Borneo (aínda que tamén é semiaquático). As especies subterráneas desenvolveron corpos aerodinámicos para escavar, e finalmente perderon as súas extremidades. Segundo esta hipótese, trazos como a transparencia, as pálpebras fusionadas (brille) e a perda das orellas externas evolucionaron para facer fronte ás dificultades fosoriais, como as córneas rabuñadas e a sucidade nas orellas. Sábese que algunhas cobras primitivas posuían extremidades posteriores, pero os seus ósos pélvicos carecían de conexión directa coas vértebras. Entre elas inclúense especies fósiles como Haasiophis, Pachyrhachis e Eupodophis, que son lixeiramente máis antigas que Najash.
Esta hipótese viuse reforzada en 2015 polo descubrimento dun fósil de 113 millóns de anos de antigüidade dunha cobra cuadrúpeda en Brasil que foi bautizada como Tetrapodophis amplectus. Ten moitos trazos de cobra, está adaptada para escavar e o seu estómago indica que se alimentaba doutros animais. Actualmente non se sabe con certeza se a Tetrapodophis é unha cobra ou outra especie da orde dos escamosos, xa que o corpo das cobras evolucionou de forma independente polo menos 26 veces. O Tetrapodophis non ten trazos distintivos de cobra na columna vertebral e o cranio. Un estudo realizado en 2021 sitúa ao animal nun grupo de lagartos mariños extintos do Cretáceo coñecidos como dolichosaurus e non relacionados directamente coas cobras.
Unha hipótese alternativa, baseada na morfoloxía, suxire que os antepasados das cobras estaban emparentados cos mosasaurios - réptiles acuáticos extintos do Cretáceo- formando o clado Pythonomorpha. Segundo esta hipótese, as pálpebras fusionadas e transparentes das cobras evolucionarían para combater as condicións mariñas (perda de auga da córnea por osmose), e as orellas externas perdéronse por desuso nun medio acuático. Isto acabou dando lugar a un animal similar ás cobras mariñas actuais. A finais do Cretáceo, as cobras recolonizaron a terra e continuaron diversificándose ata converterse nas cobras actuais. Coñécense restos fósiles de cobras en sedimentos mariños do Cretáceo Superior, o que concorda con esta hipótese, sobre todo porque son máis antigos que a Najash rionegrina terrestre. A estrutura similar do cranio, as extremidades reducidas ou ausentes e outras características anatómicas atopadas tanto en mosasaurios como en cobras conducen a unha correlación cladística positiva, aínda que algunhas destas características son compartidas cos varánidos..
Os estudos xenéticos dos últimos anos indican que as cobras non están tan emparentadas cos lagartos monitor como se cría e, por tanto, tampouco cos mosasaurios, o antepasado proposto no escenario acuático da súa evolución. Con todo, hai máis probas que relacionan aos mosasaurios coas cobras que cos varánidos. Restos fragmentarios achados no Xurásico e no Cretáceo cedo indican rexistros fósiles máis profundos destes grupos, o que podería refutar calquera das dúas hipóteses.
Bases xenéticas da evolución das cobras
Tanto os fósiles como os estudos filoxenéticos demostran que as cobras evolucionaron a partir dos lagartos, de aí que se preguntou que cambios xenéticos levaron á perda das extremidades nos antepasados das cobras. En realidade, a perda de extremidades é moi común nos réptiles actuais e produciuse ducias de veces en escíncidos, ánguidos e outros lagartos.
Distribución
esquerda|miniatura|350px|Distribución mundial aproximada. Existen máis de 2.900 especies de cobras que habitan dende as terras de Escandinavia ata Australia. As cobras poden atoparse en tódolos continentes agás na Antártida, nos océanos, ou por riba de 4.900 metros de altitude, como no Himalaia asiático. Tamén hai moitas illas nas que as cobras están ausentes, como Irlanda, Islandia e Nova Zelandia (malia que nas augas de Nova Zelandia son frecuentes as especies mariñas Pelamis platura e Laticauda colubrina).
Taxonomía
Actualmente recoñécense unhas 20 familias de cobras, arredor de 500 xéneros e unhas 3.400 especies. En canto ó seu tamaño, abrangue dende a máis pequena Leptotyphlops carlae de 10 cm ata o pitón reticulado de 8,7m de longo. A especie fósil Titanoboa cerrejonensis medía 15 metros. Pénsase que as cobras evolucionaron dos lagartos acuáticos durante o período Cretáceo, e o fósil máis antigo atopado ten 112 millóns de anos. A diversidade das cobras modernas produciuse durante Paleoceno (c 66 a 56 millóns de anos). A descrición de cobra preservada máis antiga é o Papiro de Brooklyn.
Veleno
A maioría das especies non son velenosas, e as que teñen veleno úsano principalmente para matar e subxugar ás presas e non para autodefensa. Algunhas posúen un veleno potente abondo para causar lesións ou morte para os seres humanos. As non velenosas engolen a presa viva ou mátana por constrición.
En Galiza
En Galiza hai seis especies de cobras:
Sjálvstýri
O Partido do Autogoberno ou Sjálvstýrisflokkurin (tamén Partido da Independencia) é un partido político de carácter social-liberal das Illas Feroe. O partido está liderado por Kári P. Højgaard. Nas eleccións do 20 de xaneiro de 2004, o partido obtivo o 4.6% dos votos e 1 dos 32 escanos. O partido ten apoiado tradicionalmente unha grande autonomía para as illas, pero en 1994 accedeu a dar apoio á independencia feroesa e formar parte dunha coalición cos partidos Tjóðveldisflokkurin e Fólkaflokkurin.
La Voz del Tea
La Voz del Tea foi un periódico editado en Ponteareas en 1925.
Historia e características
Apareceu o 6 de xaneiro de 1925. Saía tres veces ao mes (os días 6, 16 e 26). O director era Francisco García Fernández, oficial do concello de Ponteareas. Era órgano da Unión Patriótica de Ponteareas. Co número 21 (correspondente ao 26 de setembro de 1925) pasou a denominarse La Justicia, "por parecernos este último más adecuado a la labor que venimos realizando".
Fireworks (sinxelo de Roxette)
"Fireworks" e unha canción escrita por Per Gessle e interpretada polo dúo sueco Roxette. Trátase do seu terceiro single do álbum Crash! Boom! Bang!. Alcanzou o Top 30 nas listas do Reino Unido e posicións medias dun puñado doutras listas europeas.
Ligazóns externas
Harry Potter och Fenixorden (soundtrack)
Aeroporto de Liexa
O aeroporto de Liexa (IATA: LGG, ICAO: EBLG), anteriormente chamado aeroporto de Liexa-Bierset, é un aeroporto internacional situado a 9,3 km ao oeste da cidade belga de Liexa, en Valonia. Está centrado principalmente no transporte de carga. A finais do ano 2015 era o 8º maior aeroporto de carga de Europa e o 22º do mundo.
Hermes
miniatura|Hermes Ingenui, copia romana do orixinal grego do século V a. C., [[museo Pío-Clementino, Vaticano.]]
Hermes é o deus mensaxeiro, o que anuncia as noticias, o protector dos camiños e guía do viaxeiro. Fillo de Zeus e de Maia, sendo aínda moi neno xa deixou sentir o espírito inquedo e aventureiro: coa coiraza dunha tartaruga inventou a lira e cambioulla ao seu irmán Apolo (a quen astutamente lle roubara o seu gando) polo caduceo ou bastón da concordia. Protector do comercio e do que pacta en tratos, pasa por ser o inventor dos pesos e medidas nas transaccións comerciais.
Rapperswil-Jona Lakers
O Rapperswil-Jona Lakers é un equipo profesional de hóckey sobre xeo da localidade de Rapperswil-Jona, Suíza. Actualmente xoga na NLA, a máxima categoría do hóckey sobre xeo helvético, e disputa os seus partidos como local no Diners Club Arena, pavillón con capacidade para 6.100 espectadores.
O club foi fundado en 1945 co nome de SC Rapperswil-Jona, nome co que se lle coñeceu ata o 2005, cando adoptou a súa denominación actual.
Gentiana verna
Gentiana verna é unha especie do xénero Gentiana e un dos seus integrantes máis pequenos, normalmente acada uns poucos centímetros de altura.
Descrición
O seu talo, erecto, é moi curto e soporta ata tres pares de follas, elípticas ou lanceoladas. A flor é de cor azul moi intensa, ás veces púrpura-vermella nos bordos e nervios medios, e de raro en raro branca, ten entre 1 e 2 cm de diámetro, e o tubo da corola preséntase estreito con cinco sépalos no cáliz; florea a finais da primavera e no comezo do verán, e atrae bolboretas, abellas e particularmente abesouros para a polinización. As formigas son responsables da difusión das súas sementes.
Distribución
esquerda|miniatura|Poboación de Gentiana verna G. verna é unha das plantas máis difundida do seu xénero, atopándose nas praderías alpinas de toda Eurasia, desde Irlanda ata Rusia. É común no centro e sueste de Europa, en macizos montañosos medios como o Xura e os Balcáns ata unha altitude de 2.600 metros. En Galicia unicamente medra na Serra da Capelada, onde estaba descrita en 2007 como frecuente localizándose nunha altitude de entre 380 a 475 m. No norte de Europa, é moi raro, tan só se observa en Teesdale no norte de Inglaterra, e unhas poucas localidades no oeste de Irlanda. Tamén se atopa nas rexións montañosas que van do Alto Atlas de Marrocos ata as montañas de Turquía, Iraq e Irán. Prospera en prados secos con solo de pedra calcaria. En varios países está considerada especie en extinción.
Killing Joke (álbum de 1980)
Killing Joke é o álbum de estrea da banda inglesa de post-punk Killing Joke, editada en agosto do ano 1980 a través do selo E'G Records. O disco foi gravado a principios de 1980, baixo a produción da mesma banda, pouco despois dunha pequena xira para promocionar o EP Almost Red. As letras das cancións foron escritas por polo líder e vocalista Jaz Coleman, que expresou as súas opinións en temas como a política, amorte, a hipocrisía, a natureza humana, a polución ou o exhilio.
A canción "Requiem" foi versionada por Foo Fighters en 1997 como cara-b do sinxelo "Everlong", e o tema "The Wait" versionouno Metallica en 1987 no The $5.98 E.P.: Garage Days Re-Revisited, sendo editado posteriormente como sinxelo. Esa canción tamén apareceu na película School of Rock.
Killing Joke acadou o número 39 na lista británica de álbums en 1980 e del sacáronse: "Wardance", "Change" e "Requiem".
Listaxe de cancións
O edición orixinal nos Estados Unidos conta co tema "Change" entre as cancións "Complications" e "S.O.36". "Change" foi posteriormente publicada como sinxelo non oficial.
Cementita
miniatura Cementita ou carburo de ferro é un composto químico de fórmula Fe3C e estrutura en forma de cristal ortorrómbico. Contén 6,67% de carbono e 93,33% de ferro. É un material duro e quebradizo e, a pesar de ser comumente clasificado como cerámica na súa forma pura, é mais utilizado na metalurxia. Fórmase a partir da austenita arrefriada ou da martensita por temperado. Combinada con ferrita forma parte da bainita e martensita. É un material duro e fráxil e a súa presenza tende a evitarse nas aliaxes que teñen que soportar esforzos.
Give a Glimpse of What Yer Not
Give a Glimpse of What Yer Not é o décimo primeiro álbum de estudio da banda estadounidense de rock alternativo Dinosaur Jr., publicado o 5 de agosto de 2016 a través do selo Jagjaguwar. O disco foi anunciado o 24 de maio e o videoclip do seu primeiro sinxelo, "Tiny", lanzouse o día 20 de xuño. O segundo sinxelo, "Goin Down", editouse o 27 de xullo. O nome do traballo está sacado dunha liña da letra do tema "Knocked Around".
Lakena United
O Lakena United é un club de fútbol do atol Nanumea, en Tuvalu. É un dos oito integrantes da A-Division do país. Tamén é un dos equipos tuvaluanos que ten un equipo filial xogando en categorías inferiores.
Equipo tempada 2012
miniatura|Xogadores do Lakena United
Surfactante pulmonar
miniatura|300 px|Detalle dos [[alvéolo pulmonar|alvéolos pulmonares.]] O surfactante pulmonar ou axente tensioactivo pulmonar  é un complexo lipoproteico (fosfolipoproteína) que diminúe a tensión superficial nos alvéolos pulmonares, producido polos pneumocitos tipo II, que facilita a respiración. As proteínas e lípidos que compoñen este surfactante teñen ambos unha rexión hidrófila e outra hidrófoba, é dicir, son anfipáticos. O principal compoñente lipídico do surfactante, a dipalmitoilfosfatidilcolina (DPPC), reduce a tensión superficial da interface aire-auga do alvéolo, situándose coas cabezas hidrófilas da molécula na auga e as colas hidrófobas cara ao aire.
Produción
A produción de surfactante nos humanos empeza nos pneumocitos tipo II durante o desenvolvemento pulmonar no estado de saco terminal. Aparecen corpos lamelares no citoplasma destas células ás 20 semanas de xestación. Estes corpos lamelares secrétanse por exocitose na superficie da capa de auga que cobre o espazo alveolar, e alí o surfactante forma unha rede de mielina tubular. Os recentemente nados paridos a termo estímase que teñen nos seus alvéolos uns 100 mg/kg de surfactante, pero os prematuros poden chegar a ter só 4–5 mg/kg. Este surfactante pulmonar pode ser destruído por macrófagos e/ou reabsorbido nas estruturas lamelares dos pneumocitos tipo II. Ata o 90% do surfactante fosfatidilcolina é reciclado do espazo alveolar nun recentemente nado.
As células de Clara tamén producen un compoñente do surfactante pulmonar.
Composición
Os compoñentes do surfactante pulmonar son:
Outros fosfolípidos
As moléculas de fosfatidilcolina constitúen o ~85% dos lípidos do surfactante pulmonar e teñen cadeas de ácidos graxos saturadas. O fosfatidilglicerol (PG) é un 11% dos lípidos do surfactante, e ten ácidos graxos insaturados que fluidifican a monocapa lipídica na interface. Os lípidos neutros e o colesterol están tamén presentes. Os compoñentes destes lípidos difunden desde o sangue aos pneumocitos de tipo II, onde son ensamblados e empaquetados para a súa secreción nunhas estruturas secretoras da célula chamadas corpos lamelares.
Proteínas
As proteínas supoñen o restante 10% do surfactante. A metade deste 10% son proteínas plasmáticas, pero o resto está formado polas apolipoproteínas SP-A, SP-B, SP-C e SP-D (SP quere dicir "surfactant-associated protein", proteínas asociadas ao surfactante). As apolipoproteínas son producidas pola vía secretora nos pneumocitos tipo II. Sofren moitas modificacións postraducionais, e acaban nos corpos lamelares. Estes son aneis concéntricos de lípidos e proteínas de aproximadamente 1 µm de diámetro.
As proteínas SP reducen a temperatura crítica da fase de transición de DPPC ata un valor de 37 °C, o que mellora a súa adsorción e velocidade de extensión. A compresión da interface causa un cambio de fase das moléculas do surfactante líquido-xel ou mesmo xel-sólido. Cómpre unha rápida velocidade de adsorción para manter a integridade da rexión de intercambio de gases dos pulmóns.
Cada proteína SP ten distintas funcións, e actúan sinerxicamente para manter unha interface rica en DPPC durante a expansión e contracción dos pulmóns. Cambios na composición da mestura do surfactante alteran as condicións de presión e temperatura para os cambios de fase e para a forma cristalina dos fosfolípidos. Soamente a fase líquida pode estenderse libremente sobre a superficie para formar unha monocapa. Porén, observouse que se unha rexión pulmonar se expande abruptamente os cristais flotantes rompen como "icebergs". Despois, as proteínas SP atraen selectivamente máis DPPC á interface cós outros fosfolípidos ou o colesterol, que teñen propiedades como surfactantes peores ca as da DPPC. A SP tamén agarra a DPPC á interface para previr que a DPPC sexa espremida fóra da interface cando a área superficial diminúe. Isto tamén reduce a compresibilidade da interface.
Función
Os alvéolos poden compararse a un gas na auga, xa que os alvéolos están húmidos e rodeados por un espazo aéreo central. A tensión superficial actúa na interface aire-auga e tende a facer que a burbulla se faga máis pequena (ao diminuír a área superficial da interface). A presión de gas (P) necesaria para manter o equilibrio entre a forza que tende a colapsar da tensión superficial (γ) e a forza expansora do gas nun alvéolo de raio r exprésase pola lei de Laplace:
Compliancia
A compliancia é a capacidade dos pulmóns e tórax de expandirse. A compliancia pulmonar defínese como o cambio de volume por unidade de presión no pulmón. As medidas do volume pulmonar obtidas durante a inflación/deflación controlada dun pulmón normal mostran que os volumes obtidos durante a deflación exceden aos obtidos durante a inflación, a unha presión dada. Esta diferenza de volumes denomínase histérese e débese á tensión superficial aire-auga que se produce ao principio da inflación. Porén, o surfactante diminúe a tensión superficial alveolar, como se ve en casos de meniños prematuros que padecen a síndrome do distrés respiratorio. A tensión superficial normal da auga é de 70 dyn/cm (70 mN/m) e nos pulmóns é de 25 dyn/cm (25 mN/m); porén, ao final da expiración, as moléculas do fosfolípido surfactante comprimidas fan decrecer a tensión superficial moito, case ata cero. Deste modo, o surfactante pulmonar reduce enormemente a tensión superficial, incrementando a compliancia e permitindo que o pulmón se inche moito máis doadamente, eliminando así o esforzo de respirar. Reduce a diferenza de presión necesaria para que o pulmón se inche.
Regulación do tamaño alveolar
Conforme os alvéolos aumentan de tamaño, o surfactante expándese máis sobre a superficie do líquido. Isto incrementa a tensión superficial desacelerando o grao de expansión do alvéolo. Isto tamén axuda a que todos os alvéolos do pulmón se expandan no mesmo grao, xa que un que se está a expandir máis rápido terá un grande aumento da tensión superficial desacelerando inmediatamente a súa expansión. Isto tamén significa que o grao de encollemento dos alvéolos é máis regular, xa que se un se reduce de tamaño máis rápido a tensión superficial redúcese máis, e así outros alvéolos poden contraerse máis facilmente ca el. Os surfactantes reducen a tensión superficial máis rapidamente cando os alvéolos son máis pequenos porque os surfactantes están máis concentrados.
Impide a acumulación de fluído e mantén as vías aéreas secas
As forzas da tensión superficial tamén extraen fluído desde os capilares aos espazos alveolares. Pero o surfactante reduce a acumulación de fluído e mantén as vías aéreas secas, porque reduce estas forzas.
Inmunidade innata
A función inmunitaria do surfactante é atribuída principalmente a dúas proteínas: SP-A e SP-D. Estas proteínas poden unirse aos azucres da superficie dos patóxenos e dese modo opsonizalos (cubrilos), o que facilitará a súa captación polos fagocitos. Tamén regula as respostas inflamatorias e interacciona coas respostas inmunes adaptativas. A degradación do surfactante ou inactivación pode contribuír a aumentar a susceptibilidade do pulmón á inflamación e infección.
Surfactantes artificiais
miniatura|200px|Survanta, un surfactante artificial. Existen surfactantes artificiais para uso terapéutico. Algúns son sintéticos e outros derivados de surfactantes animais. Algúns son: Exosurf, Pumactant, KL-4, Venticute, Alveofact, Curosurf, Infasurf, Survanta etc. Por exemplo, Exosurf está composto por unha mestura de DPPC con hexadecanol e tiloxapol engadidos como axentes para facilitar a extensión.
Valores da tensión superficial nos pulmóns
Aínda que a tensión superficial pode ser moi reducida polo surfactante pulmonar, este efecto dependerá da concentración de surfactante na interface. A concentración na interface ten un límite de saturación, o cal depende da temperatura e da composición da mestura. Como durante a ventilación hai unha variación da área superficial do pulmón, a concentración na interface de surfactante non chega normalmente ao nivel de saturación. A superficie aumenta durante a inspiración, o que consecuentemente deixa máis espazo para que sexan recrutadas na interface novas moléculas de surfactante. Na expiración a área superficial diminúe, e a capa de surfactante é espremida, o que fai que as moléculas de surfactante queden máis xuntas e que decreza a tensión superficial.
Historia
A finais da década de 1920 von Neergaard identificou a función do surfactante pulmonar: incrementaba a compliancia pulmonar ao reducir a tensión superficial. Porén, o significado deste descubrimento non foi comprendido pola comunidade científica naquel momento. Tamén se decatou da importancia de ter unha tensión superficial baixa nos pulmóns dos neonatos. Máis tarde, a metade da década de 1950, Pattle e Clements redescubriron a importancia do surfactante e de ter unha baixa tensión superficial nos pulmóns. Ao final desa década descubriuse que a falta de surfactante era o que causaba a síndrome de distrés respiratorio nos neonatos.
Castelo da Rocha Forte
O castelo da Rocha Forte é un sitio arqueolóxico en proceso de escavación do castelo medieval máis emblemático da mitra compostelá, que tivo un período de ocupación desde, aproximadamente, o ano 1240 ao 1467, ano no que foi destruído ata os seus alicerces polos irmandiños. Nel tiveron lugar feitos moi sinalados da historia de Compostela.
Lucidio Vimaraniz
Lucidio Vimaraniz, finado c.922, foi un nobre galego e o segundo conde de Portucale, nomeado en 873.
Traxectoria
Á morte do seu pai Vímara Pérez, o rei Afonso III confírelle o goberno do condado. Case non se sabe nada sobre o goberno de Lucidio, o que quizais indique a súa escasa participación na loita contra os mouros, que nesta zona estaba sendo protagonizada por Hermenexildo Gotérrez.
Castelo da Rocha Forte
Situación
A Fortaleza da Rocha Forte, tamén coñecida como Castelo dos Churruchaos, sitúase na parroquia de Conxo no lugar da Rocha Vella, pertencente ao concello de Santiago de Compostela.
Lucidio Vimaraniz
Traxectoria
Nun documento, chámaselle "señor dos colonos de Negrelos", sobre o que os historiadores conclúen que o conde continúa coa política colonizadora do seu pai.
Suponse que cara o 895, Afonso III transfire o goberno do condado ao conde da recentemente conquistada Coímbra, Hermenexildo, quen capturara ao duque de Galicia rebelde Vitiza en 894. Hermenexildo gobernou Portucale ata polo menos o 7 de maio de 899, cando se emite a última carta firmada por él. Existe tamén a teoría de que o goberno do condado fose conxunto entre ámbolos condes.
Lucídio gobernou como tenente de parte do territorio de Lugo no 910, e no 911 aparece como previsor en Dume. Lucídio era membro da corte e como tal confirmou varias cartas reais entre o 887 e o 917.
Nunha carta de 927 firmada por Sancho I Ordóñez, Lucidio é mencionado como o antigo propietario de terras na diocese de Santiago de Compostela, pero non deixa claro se Lucidio xa estaba morto ou seguía vivo.
Familia
Aínda que o seu parentesco non está confirmado tódolos historiadores coinciden en que, debido ao seu pratonímico pouco común, foi o fillo de Vímara Pérez.
Casou con Gudilona Menendiz, aínda que o seu parentesco tampouco está confirmado o historiador António Fernandes Almeida cre que probablemente fose a filla de Hermenexildo Gotérrez e Hermesinda Gatóniz, pero José Mattoso puntualiza que non hai probas suficientes para sustentar esa relación. Os dous aparecen xuntos en 915 donando Fermoselhe á Catedral de Coímbra. Foron pais de:
Castelo da Rocha Forte
Situación
Atópase, a unha altitude de 185 metros, no lugar coñecido como a Rocha Vella, a carón da vía do ferrocarril, que o cruza ocultando gran parte do sitio, e preto da actual saída da cidade cara a Pontevedra. Os terreos sobre os que se asenta son propiedade do Arcebispado de Santiago, que cedeu o seu uso por 50 anos ao concello. Calcúlase que o recinto ocupa uns 4.000 metros cadrados.
Moi preto desta localización atópase o Castriño de Conxo.
Descrición
miniatura|300px|Vídeo cunha vista aérea do castelo. Trátase dun sitio arqueolóxico, catalogado como Ben de Interese Cultural e cunha adscrición cronolóxica de ocupación definida entre o século XIII e o XV.
Na actualidade atópase en estado ruinoso, e está a ser estudado mediante escavacións arqueolóxicas levadas a cabo dende o ano 2001.
Conformada por distintas cercas, consérvase a exterior nunha lonxitude de 40 metros na área sueste, da interior consérvase todo o perímetro amais doutras estruturas na zona central onde se podería situar a torre da homenaxe, así como os restos dos torreóns nos seus ángulos e flanqueando o acceso principal (malia que só se conservan os seus baseamentos). Conta ademais con dependencias subterráneas en relación coas que ata de agora só foron documentados os accesos escalonados.
Pradelo, Pedroso, Narón
Pradelo é un lugar da parroquia de Pedroso no concello de Narón na provincia da Coruña. Tiña 33 habitantes no ano 2015 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 16 homes e 17 mulleres, o que supón unha diminución con relación ao ano 2003 cando tiña 45 habitantes.
Castelo da Rocha Forte
Descrición
O castelo funcionaba como punto de control do camiño cara ao mar, como primeiro posto de defensa ante previsibles invasións que puideran entrar, a través da ría de Arousa e o río Ulla, contra a cidade.
Esta importancia estratéxica xa foi recollida no Preito Tabera - Fonseca. Foi unha arbitraxe ou concordia que tivo lugar no segundo cuarto do século XVI entre o arcebispo de Compostela e despois de Toledo Alonso III de Fonseca e o seu sucesor no cargo Juan Pardo de Tavera. Na pregunta nº 13 do representante de Tavera, Pedro de Cisneros destaca a importancia estratéxica do enclave:
Descrición baseada en fontes documentais
300px|miniatura|Posible reconstrución do castelo. Tomando como referencia as fontes documentais podémonos facer unha idea do conxunto cando aínda permanecía en pé.
Existen diversas posibles representacións gráficas do castelo entre as que destaca a que abre o Tombo B do arquivo capitular da igrexa de Santiago, cunha representación do Apóstolo Santiago a cabalo e coa espada desenvaiñada, e no fondo un castelo. Esta obra foi feita en tempos de Berenguel de Landoira e a fortificación máis próxima para tomar como modelo era o castelo da Rocha Forte, incluso algúns autores interprétano como xustificación dos acontecementos ocorridos o día da Ira. Ademais o debuxo coincide, pese ao seu esquematismo, con outras testemuñas documentais. Outra representación posible neste documento aparece como anotación marxinal na Bula do papa Alexandre III na que confirma os privilexios da sé compostelá.
Unha última posible representación aparece no coñecido como Tumbillo de Concordias, no que, tamén como acoutación marxinal, aparece xunto ao texto no que Fernando III de Castela confirma os privilexios dos arcebispos santiagueses sobre as fortalezas.
Datos máis esclarecedores son as testemuñas chamadas a declarar no Preito Tabera - Fonseca, principalmente polos chamados polo Arcebispo de Santiago Juan de Tabera. Xa o representante de Tabera, Pedro de Cisneros, preséntaa no interrogatorio a través da pregunta nº 11:
Dos testemuños presentados, aínda que deben ser interpretados como parciais pola propia natureza do preito ou concordia e de provir de datas posteriores a súa ruína, pódese extraer unha descrición do castelo, que se está a confirmar coas intervencións arqueolóxicas.