cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Novagalicia Banco
Novagalicia Banco foi a marca comercial creada por NCG Banco S.A. o 19 de outubro de 2011 para operar financeiramente en Galicia, Asturias, León e o mercado internacional, do negocio bancario de Novacaixagalicia que, á súa vez, foi o resultado da fusión de dúas caixas de aforros, Caixa Galicia e Caixanova.
Inicialmente, mantén dúas sedes operativas: a sede social e fiscal localízase na Coruña e a sede institucional e dirección efectiva do negocio en Vigo.
Resultado da integración, ao longo de tres décadas, de máis dunha decena de institucións bancarias, Novagalicia Banco constituíu naquel momento o primeiro axente financeiro de Galicia cun 40% de cota de mercado e 680 oficinas operativas en todo o territorio español.
Novagalicia Banco desenvolve un modelo de negocio fundamentalmente retallista e multicanal, baseado na capilaridade e a alta densidade de sucursais.
En Galicia, Asturias e a provincia de León opera baixo a denominación comercial Novagalicia Banco e, no resto de España, baixo a marca EVO Banco. Tras da venda desta marca, constituída en banco independente grazas á concesión dunha ficha bancaria por parte do Banco de España, ao fondo de investimento Apollo Global Management, NCG Banco deixará de operar en decembro de 2013 fóra de Galicia, Asturias e León, tal e como se establece no acordo de reestruturación exixido polas institucións europeas a España como parte do rescate financeiro.
Pese a iso, NCG Banco está autorizado a manter durante uns meses unha serie de oficinas de representación nas principais cidades españolas coa propia marca NCG para desfacerse dos seus activos, debendo deixar de prestar servizos financeiros fóra da súa zona territorial tradicional. Antes de 2017, deberá centrar o seu modelo empresarial en préstamos por xunto e préstamos ás peme nas súas principais rexións históricas, debendo abandonar as liñas de créditos a favor de promocións inmobiliarias, e limitarán a súa presenza no mercado por xunto.
NCG Banco, S.A. participaba en 2012 no accionariado de máis de 220 sociedades, a través do seu brazo industrial, Corporación Novagalicia Banco.
O Fondo de Reestruturación Ordenada Bancaria (FROB) posuía a maioría do capital de NCG Banco, até que a entidade foi vendida nunha poxa en decembro de 2013.
Moeda ibérica antiga
miniatura|420px| Expansión da [[moeda na Península Ibérica entre o século V a. de C. e o século I d. de C. (lugares coñecidos e probables) ]] A moeda ibérica antiga é a cuñada polos pobos iberos do oriente peninsular a partir de finais do século III a. de C., durante a segunda guerra púnica, aínda que estes pobos xa coñecían e utilizaban a moeda desde dous séculos antes. Estas moedas cívicas, emitidas polas cidades por iniciativa propia, continuaron en vigor durante os primeiros dous séculos e medio de control romano, ata mediados do século I d. de C.
Paralelamente, en tempos do Imperio emitíronse moedas provincias romanas e algúns emperadores cuñaron moeda imperial, non cívica, que posteriormente foi a única en circulación na Península ata as primeiras emisións suevas e visigodas.
A antiga Iberia mantiña estreitas ligazóns co Mediterráneo oriental e central, polo que se dan influencias coa moeda grega, romanas e púnica, o que non é óbice para que se produza unha dinámica propia e característica das emisións peninsulares.
Do século V a. de C. á segunda Guerra Púnica (218 a. de C.)
Coñécese a circulación na costa oriental da Península de pequenas cantidades de moedas cuñadas noutras partes do Mediterráneo a partir do século VI a. de C., cun ascenso apreciable no século IV a. de C. Estas moedas circulaban no marco dunha economía colonial fronteiriza na que os asentamentos indíxenas negociaban con viño, cerámica e produtos acabados principalmente a cambio de materias primas: metais preciosos, madeira, alimentos e quizais escravos. Os mercenarios ibéricos tamén poderían ter moedas provenientes dos pagamentos aos seus servizos noutras rexións do Mediterráneo.
En todo o Mediterráneo occidental, as tradicións monetarias apareceron arredor do século IV a. de C. As cidades non gregas da Península Itálica (incluíndo Roma) comezaron a cuñar xa no propio século IV a de C. e nos comezos do século III. Cartago cuñou desde mediados do século IV a. de C. na tradición grega, seguindo as emisións previas das colonias fenicias en Sicilia. No norte da Península Ibérica, as colonias marsellesas de Empúries e Roses cuñaron moedas de prata desde os séculos V a. de C. e desde finais do IV, respectivamente. Máis ao sur, as colonias fenicias de Eivisa e Cádiz cuñaron moedas de bronce na segunda metade do século IV e nos principios III respectivamente. Ademais, o salientable asentamento ibérico de Arse (Sagunt) cuñou moedas de bronce e prata desde mediados do século IV a. de C.
Dentro da sociedade ibérica, a riqueza tomou varias formas, moitas veces específicas segundo a rexión. A descuberta de tesouros con moedas, xoias e lingotes de metal precioso suxire que as moedas eran un dos xeitos de gardar, amosar e intercambiar riqueza. Por exemplo, un tesouro de finais do século V atopado no sitio ibérico de Puig de la Nau, no Baix Maestrat valenciano, contiña cinco pendentes, ouro e unha pulseira e unha moeda de prata de Empúries. En varios tesouros similares, parte da prata fora cortada en partes máis pequenas, o que pode estar relacionado cos achados de pesas e balanzas, e isto suxire que este metal circulaba a modo de protomoeda.
Segunda Guerra Púnica (218-205 a. de C.)
Parte da segunda guerra púnica tivo lugar na Península Ibérica, e todos os bandos combatentes utilizaron moedas, feito que levou consigo un notable aumento no número de cecas e, consecuentemente, da cantidade de moeda en circulación.
Para financiar as campañas, os cartaxineses cuñaron moedas de ouro, electro, prata e bronce. Estas moedas poderían proceder dun obradoiro monetario instalado na capital, Carthago Nova, ou ben nos propios campamentos militares. Ademais destas, e das de Cádiz e Eivissa, as colonias fenicias do litoral sur, como Málaga e Sexi tamén cuñaron moedas de bronce.
Na costa oriental, particularmente ao nordés, unha boa parte das cidades cuñaron dracmas de prata. Algunhas destas moedas imitaban os dracmas de Empúries e Marsella, en tanto que outras amosaban lendas ibéricas. Poucas destas pezas poden ser asociadas a poboacións hoxe coñecidas e, mesmo, en moitas delas as lendas resultan ilexibles. En xeral, considérase que as moedas de prata eran do bando partidario de Roma. No entanto, tendo en conta a situación fluída da guerra, especialmente durante os primeiros anos, algunhas destas emisións poderían estar cuñadas para apoiar a causa cartaxinesa.
República (década de 190 - 72 a. de C.)
Logo desta guerra e da posterior anexión romana dunha boa parte da Península Ibérica, varios pobos indíxenas e algunhas colonias romanas cuñaron a súa propia moeda durante o século II e principios do I a. de C. O catálogo de referencia para estas emisións é Corpus nummum Hispaniae ante Augusti aetatem (CNH) e, máis recientemente, tamén o Diccionario de cecas y pueblos hispanos.
As cidades indíxenas de Hispania Citerior cuñaron moedas con escritura ibérica e con lendas celtas. Estas moedas eran similares tipoloxicamente, co retrato dun heroe no anverso e un xinete no reverso, e as áreas onde onde se cuñaban e onde circulaban foise facendo cada vez máis ampla á medida que se estendía o control romano na Península.
As lendas e a iconografía de Hispania Ulterior eran máis diversas, alternando as inscricións latinas coas ibéricas, en tanto que o púnico se seguía utilizando nas moedas das antigas colonias fenicias da costa meridional. Xa que logo, malia considerarse con frecuencia as moedas desta etapa como moedas ibéricas, esta descrición non abrangue todas as moedas cuñadas durante a República. Un pequeno número de cidades coloniais romanas, entre elas Valencia e Toledo, cuñaban en latín, seguindo de preto os exemplos italianos. O número de cidades que cuñaban foi máximo durante o derradeiro terzo do século II e principios do século I a. de C., especialmente na Hispania Citerior, despois do final da Guerra Sertoriana.
A finalidade desta moeda é incerta. Podería estar relacionada coas esixencias ás tribos por parte dos romanos ou con rendas de terras confiscadas por Roma; porén, as cantidades cuñadas resultan insuficientes para representaren impostos habituais ou pagamentos a lexionarios. A grande diferenza de produción suxire que os motivos polos que cada cidade facía as súas cuñaxes eran diversos. Algunhas moedas parecen estar estreitamente relacionadas con determinadas actividades extractivas ou produtivas do sur, como a minaría ou a industria da salgadura nas zonas costeiras. Ao deberse a decisión da cuñaxe ás autoridades locais (e moitos elementos da iconografía parecen ser importantes a ese nivel), podería haber nesas emisións unha forte compoñente de exaltación da identidade local. Logo de entraren en circulación, as moedas ibéricas permaneceron predominantemente na rexión onde foran cuñadas, aínda que nalgunhas ocasións circularon en áreas máis amplas. A produción de moitas moedas de bronce, a gran cantidade de fraccións e de moedas diferentes en lugares moi diversos, desde as grandes cidades ata as pequenas granxas, fai pensar que tiñan uns usos cotiáns moi diversos.
Final da República e dinastía Xulio-Claudia (72 a. de C. - 41 d. de C.)
miniatura|300px|esquerda|[[Ás provincial a nome de Augusto cuñado na ceca móbil de LVCVS AUGVSTI (Lugo) durante as Guerras cántabras (século I a. de C.)]] A partir do século I a. de C., o número de cidades que cuñaban moeda foi decaendo e as lendas latinas estandarizáronse en toda a Península. Xa só emitían moeda as cidades máis importantes que adquiriran un status legal privilexiado de mans dos xenerais romanos victoriosos nas guerras civís e mesmo dos emperadores da época, Augusto e Tiberio, da dinastía Xulio-Claudia. Moitas das moedas emitidas proclamaban nas súas lendas e na súa iconografía o novo status das cidades emisoras como colonia ou como municipio, de xeito similar a outras provincias romanas. Estas emisións adoitan recibir o nome de moedas provinciais romanas, e a obra de referencia para a súa catalogación é o volume I de Roman Provincial Coinage (RPC).
Varias casas de moeda do leste de Iberia intentaron manter as moedas coa tipoloxía característica do xinete e con lendas ibéricas e latinas, aínda que non resultaban moi populares. O groso destas emisións provinciais produciuse en tempos de Augusto e Tiberio, e as derradeiras moedas "locais" emitíronse baixo o emperador Calígula a mediados do século I d. de C., en todas as provincias romanas occidentais. Desde entón, as únicas emisións na Hispania romana foron as das cecas imperiais, controladas polo emperador e usadas para fins determinados, como o pagamento dos lexionarios.
Hai dúas razóns principais para as emisións provinciais: por unha parte, as novas colonias e os municipios querían anunciar o seu novo status e o favor imperial e, por outra banda, estas novas formas constitucionais levaban consigo gastos de Estado, que as emisións poderían estar destinadas a pagar. Logo de estaren estas moedas en circulación, probablemente fosen usadas na ampla variedade de papeis que tiñan as moedas na vida económica romana.
Rato (informática)
Un rato é un dispositivo periférico que se conecta a un ordenador e permite o desprazamento pola pantalla segundo os movementos que o usuario fai sobre unha superficie, facilitando así o manexo do ordenador. Aínda que foi inventado por Douglas Engelbart en 1963 non se fixo popular ata a década dos 80. Hoxe en día a práctica totalidade dos ordenadores de escritorio dispoñen del.
O movemento do rato en dúas dimensións sobre unha superficie plana transmítese como modificación de coordenadas na pantalla e a súa representación visual recibe o nome de "punteiro". Os ratos deseñados para os sistemas MAC adoitan ter un botón, os de Windows dous e os de Linux/Unix dous ou tres. Ao botón da esquerda chámaselle tamén "primario" e ao da dereita "secundario", se ben isto pódese alterar para comodidade das persoas zurdas.
A premer o botón primario chámaselle "facer clic" ou "clicar". Se se fai dúas veces moi rápido dise "facer dobre clic".
Eleccións municipais en Malpica de Bergantiños
miniatura|dereita|[[Galería de imaxes de casas dos concellos de Galicia|Casa do concello de Malpica de Bergantiños]]
Corporacións democráticas en Malpica de Bergantiños desde a aprobación da Constitución de 1978.
Templo de Debod
250px|miniatura|Templo de Debod O Templo de Debod é un edificio do antigo Exipto localizado actualmente en Madrid. Está situado ao oeste da praza de España, xunto ao Paseo do Pintor Rosales (Parque do Oeste), nun alto onde se atopaba o Cuartel da Montaña (no que se produciu un sanguento episodio da guerra civil española). Ao ser trasladado a España, situouse de maneira que conservase aproximadamente a mesma orientación que no seu lugar de orixe, de leste a oeste.
Historia e características
Ten unha antigüidade duns 2.200 anos. O seu núcleo máis antigo foi quizais erigido baixo o faraón Tolomeo IV, e decorado posteriormente polo rei nubio Adikhalamani de Meroe cara a 200-180 a. C., sendo dedicado a Amón de Debod e Isis, aínda que en verdade a maioría dos investigadores pensa que a súa erección foi obra de Adikhalamani, intervindo posteriormente Tolomeo IV nel. Posúe importantes engadidos de época tolemaica e romano-imperial (do século I a. C. ao II d. C.).
Foi un agasallo de Exipto a España en 1968 en compensación pola axuda española tralo chamamento internacional realizado pola Unesco para salvar os templos de Nubia, principalmente o de Abu Simbel, en perigo de desaparición debido á construción da presa de Asuán. Exipto doou catro dos templos salvados a distintas nacións colaboradoras: Dendur aos Estados Unidos (atópase actualmente no Metropolitan Museum de Nova York), Ellesiya a Italia (Museo Exipcio de Turín), Taffa aos Países Baixos (Rijksmuseum van Oudheden de Leiden) e Debod a España.
Localización orixinal en Exipto
thumb|O templo de Debod cara a 1862, coa fachada principal derrubada. O templo de Debod atopábase situado na pequena localidade que levaba este nome (Debod), nas beiras do río Nilo, próximo á primeira catarata, na Baixa Nubia, «país do ouro», ao sur de Exipto, moi preto do lugar onde o Nilo corta ao Trópico de Cáncer. Un pouco máis ao norte, na illa de Filae, atopábase o gran santuario da deusa Isis. O templo de Debod formaba indirectamente parte dese santuario, aínda que o seu culto estaba adicado ao deus Amón de Debod. Teolóxicamente ligado a Filae dende o século I a. e. c., terá tamén unha especial vinculación con outros templos da zona. Esta rexión, fronteiriza co reino de Meroe, foi obxecto de disputa entre os gobernantes exipcios e meroitas até o século I a. e. c., cando o emperador romano Octavio Augusto estabeleceu definitivamente a fronteira.
Fernando Lamas
Fernando Álvaro Lamas, nado en Buenos Aires o 9 de xaneiro de 1915 e finado nos Ánxeles (California) o 8 de outubro de 1982, foi un actor e director arxentino que desenvolveu a súa carreira en Estados Unidos. É pai do actor estadounidense Lorenzo Lamas.
Traxectoria
Lamas dirixiu por primeira vez en 1963. Foi un filme en castelán titulado Magic Fountain, coa estrela (a súa dona) Esther Williams. Foi moi activo como director de televisión, gravando episodios de Mannix, The Violent Ones, Alias Smith and Jones, Starsky and Hutch. Na serie Falcon Crest, onde participaba seu fillo Lorenzo, actuou xunta del.
Lamas fíxose popular polo personaxe "Fernando", creado por Billy Crystal en Saturday Night Live a mediados da década de 1980, un personaxe sobreactuado e esaxerado, pero moi exitoso.
Vida persoal
Lamas casou catro veces, con Pearl Mux (de 1940 até 1944), Lydia Babacci (1946 - 1952), coa actriz Arlene Dahl (1954 - 1960) e coa nadadora e actriz Esther Williams (1969 - 1982).
Tivo unha filla, Maria Cristina, con Mux e outra, Alejandra, con Babacci, e un fillo, o actor Lorenzo Lamas (nado o 20 de xaneiro, 1958), con Dahl.
Gustei, Coles
Santiago de Gustei é unha parroquia situada no concello de Coles na provincia de Ourense. Segundo o padrón municipal de 2005 tiña 875 habitantes (461 homes e 414 mulleres), distribuídos en oito entidades de poboación: Gustei, Pobadura, Seara Vella, Sequeiros, Sobral, Vilarnaz, Boncomezo e Soutullo de Arriba.
Durante o antigo réxime a parroquia pertenceu á xurisdición de Gustei, dependente da diocese de Ourense. En 1812 e 1820 constituíuse como concello de seu, integrándose en 1835 no de Coles.
Patrimonio
A igrexa parroquial é de orixe románica, construída na segunda metade do século XII. Desa época consérvase a fachada, a porta do muro sur, e un tramo da ábsida. En 1979 foi declarada patrimonio arquitectónico de interese histórico-artístico. No altar maior hai unha figura en pedra policromada de Santiago o Maior en postura sedente de mediados do século XIII.
Xosé Otero Espasandín
Xosé Rogelio Otero Espasandín, nado en Santa Baia de Castro (Cerdedo) o 9 de novembro de 1900 e finado en Bethesda (aforas de Washington) o 15 de outubro de 1987, foi un científico e escritor galego.
Traxectoria
Otero Espasandín viviu na súa parroquia natal ata que en 1914 comezou os estudos de Maxisterio en Santiago de Compostela. Cando rematou en 1921, foi mobilizado a Melilla polo desastre de Annual. Alí coincidiu con Rafael Dieste, Amado Villar e Xosé María Brea Segade.
Vilar de Francos, Francos, Baralla
Vilar de Francos é un lugar da parroquia de Francos no concello lugués de Baralla na comarca dos Ancares. Segundo o IGE, en 2011 tiña 24 habitantes (13 homes e 11 mulleres).
Xosé Otero Espasandín
Traxectoria
Otero Espasandín non participou na elaboración da revista Charamuscas, na cal escribiron o autor rianxeiro xunto con Brea Segade e Jesús Romero Sánchez.
Actividade literaria
A partir da campaña de África, de onde regresou en 1923, Otero estableceu fortes lazos cos seus compañeiros, sobre todo con Rafael Dieste: publicacións, inquedanzas e angueiras en común, ademais dunha fonda amizade. Con Amado Villar, que durante varios anos dirixiu as páxinas literarias de Faro de Vigo, mantivo unha asidua colaboración. Asemade continuou a relación con Xosé Mª Brea Segade, xa que en 1923 ambos os dous comezaron a traballar como mestres nos Pósitos de Pescadores; Otero no de Ribeira –ao cal se incorporou tamén, aínda que brevemente, Rafael Dieste como docente no ano 1926– e Brea Segade no da súa vila natal, Rianxo.
Ademais do seu traballo como mestre, Otero Espasandín comezou a colaborar en varios xornais e publicacións galegos: Galicia, Faro de Vigo, Nós e El Pueblo Gallego. Os seus primeiros escritos en lingua galega publicáronse neste último xornal a partir do ano 1926.
En 1929 foi ampliar os seus estudos á Escola Superior de Maxisterio de Madrid, onde se especializou en ciencias. Na capital comezou unha etapa en que desenvolveu unha vizosa vida intelectual e profesional. Traballou como profesor de matemáticas na Escola Plurilingüe Internacional –onde coñeceu a quen sería a súa dona, Alicia Ortiz Alonso– e colaborou tamén no Museo de Ciencias.
Vilar de Francos, Francos, Baralla
Toponimia
Segundo Nicandro Ares de Francos di J.M. Piel que ten un dobre significado, o de individuos procedentes da Francia ou o de homes libres, alén de descendentes dun home chamado Franco.
Xosé Otero Espasandín
As Misións Pedagóxicas
Nestes anos, Otero Espasandín foi tamén un asiduo dos parladoiros que tiñan lugar nos madrileños Café de las Flores e La Granja El Henar, onde un nutrido grupo de asistentes se reunía arredor de Eduardo Dieste –na altura cónsul do Uruguai en España– no primeiro, e de Ramón María del Valle-Inclán no segundo.
Nesta época, e a modo de novo punto de reunión dos homes que se xuntaban nos parladoiros da capital, naceu a revista PAN Revista epistolar y de ensayos (1935), impulsada polo máis vello dos Dieste e baixo a dirección de Otero. Nos sete números que saíron da revista colaboraron, entre outros, Jesús Bal y Gay, Antonio Baltar, Roberto Blanco Torres, Eduardo e Rafael Dieste, Eugenio Fernández Granell, Cándido Fernández Mazas, Enrique Fernández Sendón, Ramón Gaya, Lorenzo Varela e Antonio Sánchez Barbudo.
Guerra e exilio
O golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 e a Guerra Civil truncaron a vida de Xosé Otero Espasandín, que foi mobilizado no bando republicano. Pasou os anos da guerra en Barcelona, nunha oficina de aviación, ata que o 9 de febreiro de 1939 cruzou a fronteira pirenaica e conseguiu chegar a Francia acompañado de Rafael Dieste, Sánchez Barbudo e Ramón Gaya, compañeiros das Misións Pedagóxicas e da revista PAN.
Nese mesmo mes foi a Inglaterra, onde estaba a súa dona e a súa filla. En abril de 1941 marcharon a Buenos Aires. Ante a imposibilidade de convalidar o título de mestre, sobreviviu grazas a traducións e á elaboración de libros de divulgación en castelán. En 1947 marchou aos Estados Unidos, onde traballou como lector de castelán en Waynesburg, Pensilvania.
Do longo exilio, Xosé Otero Espasandín xa non retornou.
Arminio
Armin-Arminius-Hermann
Arminio (Arminius) é unha variante latinizada do nome xermano Armin. Moi posteriormente o nome Hermann ('home de guerra' ou guerreiro) foi considerado unha tradución do latín Arminius, probablemente polo reformador relixioso Martiño Lutero, quen quería usalo como un símbolo da loita dos alemáns contra a poderosa Roma.
Amlaíb mac Sitriuc
Co nome de Amlaíb mac Sitriuc podemos referirnos a:
Arminio
Traxectoria
Naceu en 16 ou 17 a.C. Era fillo dun xefe querusco chamado Seximero (en alemán Segimer). Entregado como refén aos romanos, foi adestrado no exército romano e logrou a cidadanía e nobreza romana ao acceder á orde ecuestre. Desde o ano 4 (con apenas 20 anos) comandou un destacamento de queruscos como forza auxiliar romana e probabelmente loitou nas guerras panonias na península balcánica.
Xefe querusco
Arminio volveu ao norte de Xermania no ano 7 ou 8. Inmediatamente empezou a formar un complot cos líderes doutras tribos da zona en contra dos romanos.
A expansión de Augusto en Xermania
Xa no ano -9 o emperador Augusto dera case conseguido ampliar o imperio ata o río Elba. Con todo, a asimilación non foi completa, pois os xermanos seguían aspirando á liberdade e ás proezas guerreiras.
Os xermanos
Os xermanos eran, primordialmente, pastores nómades de carácter belicoso e indomabel. Tácito, na súa obra Germania, fai unha brillante descrición dos seus feros ollos azuis, cabeleira loura e da súa corpulencia. Os romanos odiaban esa terra "sombría polos bosques e fea e manchada polas lagoas", pero a influencia romana foise infiltrando e as escavacións mostran que houbo bastante comercio.
A batalla do bosque de Teutoburgo
Logo desta gran vitoria (no outono do 9), Arminio tratou durante varios anos de unir permanentemente as tribos xermanas para resistiren máis efectivamente os embates das lexións romanas. Pero non tivo éxito debido ás rivalidades entre os xefes tribais.
Tamén enfrontou aos romanos noutras batallas, xa que estes buscaban vingarse do masacre de Teutoburgo.
Ataques do xeneral romano Xermánico
No ano 13, Xulio César Xermánico invadiu a mesma área con 80.000 homes, enterrou os mortos das lexións de Varo e levou a cabo escaramuzas en toda a zona circundante.
Arminio resistiu con éxito unha serie de batallas, e estivo a piques de aniquilar outro exército romano comandado por Cecina; só a indisciplina do seu tío Inguiomer, quen atacou o campamento romano demasiado pronto, salvou a Cecina de sufrir o destino de Varo. Cecina abandonou o campamento e fuxiu coas súas tropas remanentes, mentres os guerreiros de Inguiomer saqueaban o campamento.
A esposa de Arminio
No ano 15, Xermánico outra vez atacou os asentamentos xermanos e capturou á esposa de Arminio Thusnelda, que foi entregada aos romanos polo seu propio pai Sexestes como un acto de vinganza contra Arminio. Sexestes prometeuna como esposa a outro home, pero Thusnelda escapou con Arminio e casou con el logo da vitoria da fraga de Teutoburgo. Sexestes e o seu clan eran clientes dos romanos e oporíanse á política liberadora de Arminio (o mesmo que fixo o irmán de Arminio, Flavo.
Thusnelda foi levada a Roma, exhibida no desfile da vitoria de Xermánico en 18, nunca volveu ver a súa terra nin a súa familia, e desapareceu da historia. Tumélico, o fillo de Arminio que tivo en cativerio, foi adestrado como gladiador en Rávena e morreu antes dos 30 anos de idade nun encontro de gladiadores.
A última batalla
A última batalla importante entre Xermánico e Arminio con grandes perdas de ambas partes, tivo lugar en 16 en Idistaviso (Angrivarierwall) preto do río Weser. Os romanos evitaron outra devastadora derrota só porque outra vez Inguiomer foi incapaz de seguir o plan de batalla. Pero de todos os xeitos esta batalla marcou o fin dos onerosos intentos romanos de subxugar o norte de Alemaña.
Xermánico proclamou que a vitoria era súa, aínda que as súas lexións e as tropas auxiliares tiveron que se retirar. Os xermanos de ningún xeito quedaron sometidos. Tácito tiña razón ao chamar a Arminio "o home que liberou Xermania". Grazas á súa extraordinaria habilidade e á súa valentía, os romanos quedaron excluídos para sempre da Xermania alén do Rin.
San Felipe, Brión, Ferrol
miniatura|dereita|San Felipe.
Rodolfo Prada
Rodolfo Prada Chamocín, nado nos Peares (A Peroxa) o 28 de agosto de 1892 e finado en Buenos Aires o 3 de novembro de 1980, foi un destacado persoeiro do galeguismo na Arxentina e presidente do Centro Gallego de Buenos Aires.
O Arroxo, Guntín, Bóveda
O Arroxo é un lugar da parroquia de Guntín, no concello lugués de Bóveda. Está situado a 387 metros de altitude.
Rodolfo Prada
Traxectoria
Fillo de Perfecto Prada, de Velle, e Felisa Chamocín, de Melias. En 1902 a familia, logo dun incendio que en 1897 asolou o comercio que estableceron nos Peares, emigrou a Mendoza. Rodolfo regresou a Ourense en 1910 e estudou nos colexios dos Maristas e na Academia Villar. A finais de 1911 volveu a Mendoza e comezou a traballar no Banco Anglo-Sudamericano, onde foi empregado durante dez anos. En 1918 trasladouse á sede principal do banco en Buenos Aires. Estableceuse como comercial no ámbito da industria farmacéutica. Coñecido polo seu activismo no movemento galeguista na Arxentina e, secundariamente, en toda Suramérica. Foi membro correspondente da Real Academia Galega (desde 1919) e secretario da Casa de Galicia (en 1920), ademais de fundador da revista Acción Gallega. Posteriormente (1924) foi redactor xefe de Correo de Galicia. Colaborou en Opinión Galeguista. Foi director do boletín El Orensano (do Centro Orensano de Buenos Aires) e de Opinión Gallega, e escribiu numerosos opúsculos sobre diferentes temas galegos e arxentinos.
En 1931 viaxou a Galicia para participar na fundación do Partido Galeguista en Pontevedra. Regresou a Buenos Aires en 1932 e foi un dos principais activistas da ORGA, que presidiu entre 1936 e 1937. En 1935 visitou Montevideo e impartiu a conferencia “Encol da nosa Galiza” que promoveu a actividade galeguista no Uruguai.
En 1938 foi elixido secretario do Centro Gallego de Buenos Aires, baixo a presidencia de José Neira Vidal, e fixo importantes xestións para conseguir o visado que permitiu a Castelao residir na Arxentina, actuando como o seu protector durante os primeiros anos de exilio neste país. Foi un dos fundadores da Irmandade Galega.
Dirixiu os periódicos El Orensano e Opinión Gallega.
A súa relación con Castelao
Desde 1938 mantivo unha intensa correspondencia con Castelao, na que este lle fai partícipe das súas xestións no seo do Partido Galeguista, á vez que require a súa axuda para solucionar os trámites burocráticos que impedían a súa residencia na Arxentina, algo que Castelao desexaba desde que se viu na obriga de abandonar España. A través desta correspondencia, Prada serviulle a Castelao de enlace cos colectivos de galegos en todo o continente americano.
Castelao confiaba en Prada e así llelo manifestou repetidas veces. Así, cando en decembro de 1946 Rodolfo Llopis substituíu a José Giral na presidencia do Goberno republicano no exilio (radicado en París), e propuxo a restauración monárquica, Castelao rexeitou esta opción e excluíuse do Goberno, mentres que os galeguistas do interior, encabezados por Ramón Piñeiro, apoiárona e advertiron a Castelao que a súa actitude non conducía a ningures, nun extenso informe atribuído á man do propio Piñeiro. Nace entón o desencontro entre as dúas figuras que non se resolveu nin sequera tras unha entrevista que mantivo Prada, en representación de Castelao, con Piñeiro, daquela na cadea.
En 1947 dirixiulle unha longa carta na que lle explicaba o fracaso da tramitación do Estatuto de Galicia de 1936 e a intervención neste sentido dos socialistas de Prieto, daquela mantendo conversacións cos monárquicos en busca dunha restauración de Xoán de Borbón como saída ó réxime franquista. Confésalle tamén a súa indignación pola actuación dos galeguistas do interior que rexeitaban a representación do Consello de Galiza (que Castelao presidía) no futuro político de Galicia.
Outra mostra da íntima relación entre Prada e Castelao é o feito de que, cando en xuño de 1949, xa con Castelao gravemente enfermo, propóñenlle intervir nun acto co gallo do aniversario do referendo do Estatuto de 1936, Castelao comeza a escribir o seu discurso encamado, ata que non pode máis e ten que ditalo a Prada, que é quen remata de escribir o texto. Visitou Galicia en 1948 e 1963.
Traducións
Traduciu ao galego con Xermán Quintela A Ernia Inguinal simpre, seu tratamento quirúrxico de Xosé Alexandre López (Buenos Aires, Edic. Galicia del Centro Gallego, 1973).
Recoñecementos
A Deputación de Ourense instaurou o premio Rodolfo Prada á xestión cultural.
Oliva
miniatura|dereita|Olivas nunha feira en [[Ourense.]] A oliva e o froito da oliveira.
Francisco Cunqueiro Montenegro
Francisco Cunqueiro Montenegro, nado en Santiago de Compostela en 1894 e finado en Redondela o 11 de outubro de 1978, foi un médico e político galego.
Oliva
É unha drupa, da que a pel (epicarpio) está recuberta dunha materia cerosa impermeábel á auga, e unha polpa (mesocarpio) carnosa, rica en materia graxa, almacenada durante a época de lipoxénese, que vai entre fins de agosto e o inicio da maduración. En inicio verde, tórnase negra na completa madurez. A coia moi dura, ososa, está formada dun envoltorio (endocarpio) que se esclerosa no verán a partir de finais de xullo e contén unha améndoa con dous ovarios, dos cales un é, polo xeral, estéril e non funcional: ese gran (raramente os dous) produce un embrión, que dará unha oliveira nova se as condicións son favorábeis.
Francisco Cunqueiro Montenegro
Traxectoria
Instalouse en Redondela en 1917. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi nomeado presidente da Comisión Xestora de Redondela o 27 de xullo de 1936, permanecendo no cargo ata novembro. Volveu ser nomeado alcalde de Redondela o 6 de febreiro de 1949, permanecendo no cargo ata 1951. Foi elixido deputado provincial en marzo de 1949.
Vida persoal
Casou con Benita Alfaya Martínez.
O Souto, Ribas Pequenas, Bóveda
O Souto é un lugar da parroquia de Ribas Pequenas, no concello lugués de Bóveda. Está situado a 339 metros de altitude, entre a beira do río Mao e a liña de ferrocarril A Coruña-Monforte.
Rob Schroeder
Robert 'Rob' Schroeder nado en El Dorado (Arcansas) o 11 de maio de 1926 e finado en Dallas (Texas) o 3 de decembro de 2011, foi un piloto de carreiras estadounidense.
Traxectoria
Participou nun Gran Premio do Campionato do Mundo de Fórmula Un, o Gran Premio dos Estados Unidos de 1962, o 7 de outubro dese ano. Terminou décimo, sete voltas detrás do vencedor, e non logrou puntos de campionato. Morreu despois de sufrir un curto período de problemas de saúde e corazón no hospital de Dallas no 2011.
Resultados completos na Fórmula Un
(Chave) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida.
Obradoiro Club de Amigos do Baloncesto
O Obradoiro Clube de Amigos do Baloncesto, S.A.D., denominado Monbus Obradoiro por razóns de patrocinio, é unha entidade deportiva profesional adicada ó baloncesto, con sede na cidade galega de Compostela. O club foi fundado en 1970, e na actualidade compite na máxima categoría do baloncesto español, a Liga ACB.
Ptilinopus melanospilus
O Ptilinopus melanospilus é unha especie de ptilopo de tamaño medio, de até 24 cm de lonxitude.
A Lamela, Codesido, Vilalba
A Lamela é un lugar da parroquia de Codesido, no concello lugués de Vilalba, na comarca da Terra Chá.
Toponimia
O orónimo Lamela é un topónimo que provén do latín, e indica un lugar con lama ou lodo.
Ptilinopus melanospilus
A especie ten o seu hábitat en Indonesia, Malaisia e as Filipinas. En Indonesia, pódese atopar en Xava, nas illas menores da Sonda e nas Célebes, onde é común nos bosques das terras baixas e dos outeiros. A súa dieta consiste principalmente en varias froitas, figos e bagas. A femia polo común pon un só ovo de cor branco.
Obradoiro Club de Amigos do Baloncesto
Inicios
Até 1970 o baloncesto da cidade de Compostela estivo representado nas competicións oficiais por un equipo do SEU e por unha sección da SD Compostela. Nese ano naceu o Obradoiro CAB, fundado por un grupo de 29 afeccionados dispostos a darlle un pulo renovado ó deporte da canastra na cidade. Na tempada 1970-71 o Obradoiro partiu da Terceira División, ocupando a praza da sección de baloncesto da SD Compostela. Naqueles tempos o equipo xogaba no antigo ximnasio universitario, onde na actualidade está o Auditorio da USC.
Despois de ascender dende a Terceira División á Segunda División no seu terceiro ano de existencia, o Obradoiro CAB acadou a máxima división do baloncesto español ao remate da tempada 1981-82, cando ascendeu tras derrotar o CB Mataró. Formaban parte dese equipo Mario Iglesias, Eduardo Echarri, Jan Lomas, Balagué, Arturo Corts, Javi Vallejo, Montero, José Cobelo, Manolo Vidal, Alberto Abalde, Gil, Popocho Modrego, Julio Bernárdez e Pepe Casal, e Antonio Castro era o presidente da entidade.
Nesa primeira tempada en primeira división o Obradoiro gañou unicamente dous encontros, e rematou na 14ª e última posición. 220px|miniatura|esquerda|[[Pavillón Municipal de Santa Isabel|Pavillón de Santa Isabel, fogar do Obradoiro entre 1990 e 2009.]] En 1990 tenta de novo ascender a primeira, e ten que xogar a eliminatoria contra o Júver Murcia. No primeiro partido xoga polos murcianos Esteban Pérez, con nacionalidade arxentina, o que daquela supuña un aliñamento indebido. O Obradoiro reclama o aliñamento e nos seguintes dous partidos da eliminatoria o Júver non inclúe a Pérez. Os tres partidos rematarían coa derrota do Obradoiro, pero este club reclama, primeiro á xustiza deportiva e logo pola vía ordinaria. Mentres se resolve o proceso, o Obradoiro descende varias categorías e móvese durante a década dos noventa e o comezo do século XXI polas categorías inferiores estatais e polas categorías galegas.
Porxestas, O Viveiró, Muras
Porxestas é un lugar da parroquia do Viveiró no concello lugués de Muras na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2019 tiña 0 habitantes.
Obradoiro Club de Amigos do Baloncesto
Inicios
Nese tempo naceu e medrou outro club de baloncesto na capital galega, o CB Rosalía, que se converteu no equipo de baloncesto de referencia na cidade durante máis dunha década, chegando mesmo a loitar polo ascenso á Liga ACB na tempada 2007-08.
Fin do conflito e volta á ACB
En 2003 o preito resólvese, e a Xustiza obriga a ACB a readmitir o equipo na primeira división estatal: pero os recursos económicos da entidade non poden facerlle fronte aos avais de 2003, e acoden de novo á xustiza para conseguir unhas condicións de acceso como en 1990. O Tribunal Supremo volve darlles a razón polo que lles concede unha praza na ACB nas condicións daquela tempada, e coa posibilidade de facela efectiva ao longo de tres anos.
Comezou a tempada 2009-10 xogando na casa contra o Barcelona, cunha derrota coma resultado. Tras catro derrotas nos catro primeiros partidos, a primeira vitoria chegou na 5ª xornada contra o Baloncesto Fuenlabrada por 86-66 no Multiusos Fontes do Sar. Malia unha gran primeira volta na que rematou na undécima posición con 7 vitorias e 10 derrotas, rematou por descender á Liga LEB tras conseguir tan só unha vitoria na segunda volta e finalizar na penúltima posición con tan só 8 vitorias. Como feitos destacables cabe salientar a vitoria no Sar na 12ª xornada ante o Real Madrid por 78-68.
Tras unha segunda volta máis irregular, na que perdeu catro partidos, foi o Murcia quen ascendeu directamente á Liga ACB, e o Obradoiro tivo que disputar os playoffs tras rematar na segunda posición. Ó remate da tempada regular, Oriol Junyent foi incluído no mellor quinteto da tempada da LEB Ouro. Na primeira rolda dos playoffs de ascenso á ACB, o Obradoiro derrotou ó Cáceres Creativa por 3-1. Na segunda rolda agardaba o Leite Río Breogán de Lugo. O derbi galego rematou coa vitoria do Obradoiro por un contundente 3-0. O Ford Burgos, que rematou por detrás do conxunto santiagués na tempada regular, foi o rival na última rolda para o ascenso á ACB. O Obradoiro conseguiu gañar os dous primeiros partidos no Sar para poñer o ascenso a unha soa vitoria. En Burgos, a serie poñíase 2-1 tras unha axustada vitoria do Ford Burgos. No cuarto partido, tras un gran primeiro cuarto do Obradoiro no que tan só encaixou 5 puntos, os santiagueses conseguían o retorno á Liga ACB só unha tempada máis tarde.
Estabilidade e primeiros playoffs ACB
150px|miniatura|dereita|O [[República Checa|checo Pavel Pumprla nos playoffs da ACB de 2013 contra o Real Madrid.]] Para a tempada 2011-12, o Obradoiro mantivo a base do equipo que lograra o ascenso o ano anterior e fixo poucas incorporacións, na que destacou a do gabonés Stephane Lasme. Tras unha complicada primeira volta na que tan só conseguiron 4 vitorias e o descenso ameazaba de novo, o Obradoiro fíxose forte no Sar na segunda parte da competición, conseguindo 6 vitorias en 8 partidos na casa e rematando a liga na 13ª posición. A gran tempada de Lasme propiciou o interese de varios equipos europeos e da NBA pola súa incorporación, e finalmente fichou polo Panathinaikos grego ó rematar a tempada.
O Obradoiro, con grandes incorporacións coma Pavel Pumprla, Salah Mejri ou Robbie Hummel, clasificouse por primeira vez na súa historia para os Playoffs da Liga ACB na tempada 2012-13, tras rematar na oitava posición con 18 vitorias en 34 partidos. Na primeira rolda enfrontouse ó Real Madrid por 2-0, equipo que remataría proclamándose campión de liga ó remate dos Playoffs. Nesa tempada salientou o tunesino Salah Mejri, que foi escollido coma xogador revelación da liga tras acadar 9.2 puntos, 5.2 rebotes por encontro, ademais de ser o máximo taponador da liga con 1.6 tapóns por partido. Na votación rematou con 65 puntos, cinco máis que o seu compañeiro Alberto Corbacho e Lucas Nogueira, do Estudiantes.
Impresora
miniatura|Impresora de inxección de tinta. Dispositivo periférico que serve para converter información dixital en información impresa.
Polo (xeado)
miniatura|200px|dereita|Un polo verde.
Impresora
A velocidade de impresión mídese polo número de caracteres por segundo e pola cantidade de páxinas por minuto que pode imprimir a impresora. A calidade de impresión ou resolución da impresora mídese pola cantidade de puntos por polgada que pode imprimir.
A Veiga, Ribas Pequenas, Bóveda
A Veiga é un lugar da parroquia de Ribas Pequenas, no concello lugués de Bóveda. Está situado a 342 metros de altitude, na beira do río Mao.
Polo (xeado)
O polo é un xeado feito con auga, colorantes, saborizantes e azucre, de forma alongada e cun pau que o atravesa para tomalo.
Faise conxelando o líquido ao redor dun pau de maneira similar a unha piruleta.
Polo é unha marca rexistrada que pasou á linguaxe común nalgúns países, tamén ao galego.
Tamén existen polos elaborados a base de leite, os cales polo xeral van cubertos por unha capa de chocolate e, en ocasións, levan algún recheo (que pode ser leite condensado ou algún xarope), pero estes adoitan denominarse máis ben bombón xeado.
Castala
Á beira do barrio atópase o Parque periurbano de Castala.
Julio Ulloa Vence
Traxectoria
Cursou o bacharelato no Instituto de Ourense e a carreira de Enxeñeiro Agrónomo na Escola Superior de Enxeñeiros Agrónomos de Madrid, rematándoa en 1958; en 1962 obtivo o doutoramento. Ampliou estudos na Universidade de Georgetown (Estados Unidos de América) cunha bolsa do AID. Foi socio fundador e presidente durante tres anos do Club Cultural Valle Inclán.
Guimarei, Guimarei, Baralla
Guimarei é un lugar da parroquia de Guimarei no concello lugués de Baralla na comarca dos Ancares. Segundo o IGE, en 2011 tiña 44 habitantes (27 homes e 17 mulleres).
Julio Ulloa Vence
Traxectoria
Foi Presidente da Deputación Provincial de Lugo entre 1963 e 1965 e procurador en Cortes en representación da Deputación. Foi Director da Escola Universitaria de Enxeñería Técnica Agrícola de Lugo, xefe do Servizo de Produción Vexetal na Delegación de Agricultura de Lugo e Xefe do Servizo de Produción Agropecuaria da Consellería de Agricultura en Lugo.
Foi elixido Senador pola provincia de Lugo pola UCD nas eleccións de 1977. En 1979 foi elixido deputado tamén pola UCD. Foi elixido senador en representación da coalición AP-PDP nas eleccións xerais de 1982, repetindo nas de 1986 pola Coalición Popular. En 1988 abandonou a súa adscrición no Senado no grupo da democracia cristiá e pasouse ao grupo mixto, a canda Enrique Marfany e Eduardo Olano Gurriarán. Retirado da política en 1989, foi presidente do Foro Rural Galego. Foi o primeiro presidente do club cultural Valle Inclán. Finou en Lugo o 29 de maio de 2020.
Vida persoal
Casou con María Dolores Calvo Beato e foi pai de Juan e Elena Ulloa Calvo.
-416
Outros
Historia ano a ano
A Horta, Codesido, Vilalba
A Horta é un lugar da parroquia de Codesido, no concello lugués de Vilalba, na comarca da Terra Chá.
Quintela, Laxes, Baralla
Quintela é un lugar da parroquia de Laxes no concello lugués de Baralla na comarca dos Ancares. Segundo o IGE, en 2011 tiña 24 habitantes (13 homes e 11 mulleres).
Iron Man 2
Iron Man 2 é un filme estadounidense de acción dirixido por Jon Favreau que foi estreado no 2010. Secuela do filme de 2008 Iron Man.
Porto do Rego, O Viveiró, Muras
Porto do Rego é un lugar da parroquia do Viveiró no concello lugués de Muras na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2019 tiña 0 habitantes.
AC-522
A AC-522 era unha estrada pertencente á rede primaria básica da Xunta de Galicia. Conectaba a AG-56 en Pardiñas (Laraño) coa N-550 nas Galanas (Calo), servindo de vez como circunvalación do núcleo urbano do Milladoiro, ao sur de Santiago de Compostela. Púxose en servizo canda a AG-56, en febreiro de 2008.
Esta vía foi renomeada como VG-1.7.
Características
Aínda que aparecía sinalizada como estrada convencional esta infraestrutura tiña todo o seu percorrido valado e non se permite o acceso peonil nin de vehículos agrícolas, tampouco existen cruzamentos ao mesmo nivel con outras vías agás non sendo nos seus extremos.
Kinna
Kinna é unha localidade da comuna de Mark, no Condado de Västra Götaland, en Suecia. No 2010, tiña 14.776 habitantes. Kinna está localizado a 30 km ó sur de Borås e a 60 km ó sueste de Gotemburgo.
Poder xudicial
O Poder xudicial é aquel que, de conformidade coa lexislación vixente, é o encargado da aplicación das normas xurídicas na resolución de conflitos.
-544
Outros
Historia ano a ano
Asuntos que se resolven co tempo
Asuntos que se resolven co tempo é un álbum da banda galega de post-rock Noise Project, publicado o 9 de marzo de 2010 a través do selo A Regueifa Discos.
Pexegueiro
O termo Pexegueiro pode referirse a:
Porto de Cimas, O Viveiró, Muras
Porto de Cimas é un lugar da parroquia do Viveiró no concello lugués de Muras na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2019 tiña 0 habitantes.
Poder xudicial
Baixo esta separación de poderes, nace o chamado estado de dereito, no cal os poderes públicos están igualmente sometidos ao imperio da Lei. O Poder xudicial debe ser independente para poder someter aos restantes poderes, en especial o executivo, cando estes contraveñan o ordenamento xurídico.
O poder executivo e o lexislativo son dous poderes que en ocasións tamén se enfrontan, as loitas de poder dos integrantes do lexislativo fornecen periodicamente aos novos integrantes do executivo.
Así a todo, o papel arbitral entrambos require dun poder xudicial forte e respectado como un dos poderes fundamentais do estado cuxa independencia é un valor a preservar porque dela depende que o sistema non deixe de funcionar e a democracia dea paso á tiranía.
A estrutura do poder xudicial varía de país en país, así como os mecanismos usados no seu nomeamento. Xeralmente existen varios niveis de tribunais, ou xulgados, coas decisións dos tribunais inferiores sendo apelables ante tribunais superiores. Con frecuencia existe unha Corte Suprema ou Tribunal Supremo que ten a última palabra. Nalgúns países existe tamén un Tribunal ou Corte Constitucional.
IES Pintor Colmeiro
O Instituto de Ensinanza Secundaria Pintor Colmeiro é un centro público de ensino medio de Silleda.
Laxes, Laxes, Baralla
Laxes é un lugar da parroquia de Laxes no concello lugués de Baralla na comarca dos Ancares. Segundo o IGE, en 2011 tiña 24 habitantes (7 homes e 17 mulleres).
IES Pintor Colmeiro
Características
Comezado a construír en 1998 e inaugurado en 1999, está situado ás aforas do núcleo urbano, ao pé da estrada que une esta vila con Forcarei. Leva o nome do pintor Manuel Colmeiro, nado no concello de Silleda.
Conta con 46 docentes e aproximadamente 390 alumnos repartidos entre a ESO, a educación de persoas adultas, o bacharelato e a formación profesional. Os ciclos de formación profesional que imparte son: ciclo superior de xestión de vendas e espazos comerciais, ciclo medio de actividades físico-deportivas no medio natural e ciclo medio de actividades comerciais.
Desde setembro de 2011 o director do centro é Xesús Fernández Sulleiro. Completan o equipo directivo Javier María López Rodríguez (vicedirector), Susana Calvo Peña (xefatura de estudos) e Xosé Fuentes Rodríguez (secretario).