cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Rose Valland
A ocupación alemá
Co estalido da segunda guerra mundial dedicouse á conservación no museo de Jeu de Paume, protexida polo director de museos nacionais, Jacques Jaujard, tentando seguir o rastro das obras expoliadas polos ocupantes nazis. Durante a Ocupación, os alemáns, en colaboración coa administración francesa, comezaron á realizar un pillaxe sistemático das obras expostas en numerosos museos e coleccións privadas, especialmente nas propiedades dos xudeus deportados ou que fuxiran. Utilizaron o museo de Jeu de Paume como depósito central (utilizando seis salas dedicadas ás antigüidades orientais antes de enviar as obras de arte a diversos destinos en Alemaña). Durante o espolio nazi, Rose Valland realizou en segredo un inventario preciso das obras que pasaban polo museo de Jeu de Paume e tentou descubrir os seus destinos, os nomes dos responsables das transferencias, así como o número de convois e transportes.
Durante catro anos, seguiu os movementos das obras de arte, os seus destinos e destinatarios (xeralmente dignatarios nazis), as características das obras de arte, etc. Elaborou centenares de fichas a partir dos papeis tirados nas papeleiras do museo e escoitando as conversacións dos oficiais nazis. Tamén transmitiu información á Resistencia Francesa sobre os trens que transportaban as obras de arte, para que eses convois non foran danados polas accións dos resistentes.
Karl Landsteiner
Karl Landsteiner, nado en Viena o 14 de xuño de 1868 e finado en Nova York o 26 de xuño de 1943, foi un patólogo e biólogo austríaco. Descubriu e tipificou os grupos sanguíneos. Concedéuselle o Premio Nobel de Medicina no ano 1930.
Rose Valland
A ocupación alemá
O museo de Jeu de Paume era visitado con frecuencia polos altos dignatarios nazis, e Rose Valland estivo presente cando Hermann Göring seleccionou en persoa varios lenzos roubados para a súa propia colección. No outono de 1944, informou aos estadounidenses para evitar o bombardeo dos lugares de almacenaxe das obras roubadas en Alemaña e facilitar a súa recuperación. O tenente James Rorimer, unha das persoas encargadas do salvamento do patrimonio artístico europeo, deu testemuño do traballo de Rose Valland no seu libro Survival (1950).
A posguerra e a recuperación das obras
Tras a liberación de París polos Aliados, Rose Valland traballou como membro da Commission de récupération artistique, creada o 24 de novembro de 1944 e disolta o 30 de setembro de 1949. Actuou na zona de ocupación francesa en Alemaña, como oficial de Belas Artes no exército francés. En 1947 foi nomeada directora da recuperación artística de Alemaña en todas as demais zonas de ocupación, incluíndo a soviética, onde realizou algunhas misións de espionaxe para Francia, e onde recuperou algunhas obras. Foi testemuña nos procesos de Nuremberg, onde foron xulgados os dirixentes nazis. Participou na recuperación das obras de arte roubada pero tamén axudando á reconstrución dos museos alemáns despois da guerra.
Karl Landsteiner
Traxectoria
Outro dos seus campos de investigación foi a xenética do sangue humano que comparou coa dos simios. Landsteiner observou que ó mesturar o sangue de dúas persoas había ocasións en que os glóbulos vermellos aglutinábanse formando grumos visibles. Analizou o sangue dun total de 22 persoas, incluíndo a súa e a de cinco colaboradores do seu laboratorio, para o que procedía a separar o soro do sangue total, lavaba despois os glóbulos vermellos e mergullábaos nunha solución de soro salino fisiolóxico. A continuación ensaiaba cada soro cos diferentes glóbulos vermellos obtidos e tabulaba os resultados. Chegou así a descubrir tres tipos distintos de hemacias, denominados A, B e O, que daban lugar a reaccións de aglutinación. Estes achados realizounos en Viena cara a 1901. Dous anos máis tarde, dous discípulos seus, Alfredo de Castello e Adriano Sturli, analizando 155 mostras (de 121 pacientes e 34 controis sans), descobren un cuarto grupo, ó que chaman AB, sen poder aglutinante.
Rose Valland
A posguerra e a recuperación das obras
Ao seu regreso a Francia en 1953 converteuse en xefa do servizo de protección de obras de arte e foi nomeada en 1955 conservadora dos museos nacionais, a consagración da súa carreira. En 1961 publicou as súas experiencias durante a Ocupación no libro Le Front de l'art (reeditado en 1997). O seu labor para tentar restituír as obras expoliadas que eran expostas nos museos franceses non sempre foi ben recibida.
Rose Valland retirouse en 1968 pero en privado continuou traballando na restitución das obras expoliadas a través dos arquivos franceses. Polo seu traballo recibiu numerosas condecoracións de Francia e outros países. Así recibiu a Lexión de Honra, foi nomeada Comendadora de Artes e Letras, distinguida coa medalla da Resistencia Francesa. Os Estados Unidos outorgáronlle a medalla da Liberdade. En 1951 foi nomeada oficial da Orde do Mérito da República Federal de Alemaña.
Karl Landsteiner
Traxectoria
O sangue humano posúe de forma natural unhas moléculas coñecidas como anticorpos capaces de reaccionar con outras moléculas dos glóbulos vermellos chamadas antíxenos ou aglutinóxenos, producindo como resultado da interacción antíxeno-anticorpo a súa aglutinación. Estes anticorpos ou isoaglutininas (que non existen no tipo AB) son as responsables da incompatibilidade das transfusións sanguíneas se non se selecciona ou se tipa (é así como se denomina tecnicamente no argot do laboratorio) o sangue a transfundir do doante. Ottenberg en 1911 acuñou o termo de "doante universal" para o grupo O por carecer de antíxenos nos eritrocitos. En 1908 Epstein e Ottenberg suxiren que os grupos sanguíneos son hereditarios. En 1910, E. von Dungern e L. Hirszfeld descobren que a herdanza destes grupos sanguíneos segue as leis de Mendel cun patrón dominante para os tipos A e B. En 1927 xunto con Philip Levine, inmunizando coellos, Landsteiner descubriu tres antíxenos máis (M, N e P) similares ós antíxenos dos grupos A e B pero que, a diferenza destes, a súa presenza nos hemacias non supón a existencia no sangue humano normal de aglutininas naturais.
Rose Valland
Vida privada
Durante a posguerra Rose Valland coñeceu á británica Joyce Heer (1917-1977), secretaria na embaixada dos Estados Unidos, que se converteu na súa compañeira íntima até a súa morte. As dúas mulleres compartían un apartamento na rue de Navarre no V arrondissement de París.
En 1979 Rose Valland publicou a tese da súa compañeira, La personnalité de Pausanias, de forma póstuma nas edicións de Belles-Letres. o prólogo foi firmado polo director desa publicación, que tratou con discreción e co acordo de Rose Valland a relación que unía ás dúas mulleres:
Karl Landsteiner
Traxectoria
Posteriormente en 1940, xunto con Alexander Salomon Wiener, descobre outro antíxeno nos hemacias ó que bautiza como factor Rh, ó acharse no soro de coellos inmunizados con sangue procedente dun mono da India, o macaco Rhesus. Un neno que ten o factor Rh, é dicir, é Rh+, pode inmunizar á súa nai Rh- durante a xestación. Esta desenvolve anticorpos específicos anti-Rh que poden no seu segundo embarazo atravesar a placenta e producir o aborto ou unha enfermidade hemolítica no recentemente nado que cursa con ictericia, a temible eritroblastosis fetal. Máis tarde Ronald A. Fisher describe outros sistemas de antíxenos eritrocitarios e hoxe en día coñécense un total de até 42 antíxenos distintos nos glóbulos vermellos humanos.
Rose Valland
Morte
Rose Valland morreu o 18 de setembro de 1980 con 81 anos nunha relativa soidade en Ris-Orangis, nos arredores de París. Foi enterrada xunto á súa compañeira na súa aldea natal de Saint-Étienne-de-Saint-Geoirs, onde un colexio leva o seu nome.
Homenaxes
miniatura|Rosa creada en homenaxe a Rose Valland, Musée Dauphinois, Grenoble.
Karl Landsteiner
Legado
O día 19 de novembro de 1914, o Dr. E. Merlo, naquel momento administrador académico de Clínica Médica da Universidade de Bos Aires, leva a cabo con éxito a primeira transfusión indirecta no home sendo o doante R. Mosquera, un porteiro do establecemento. Logo, moitos outros investigadores (Carrel, Crile, Ellsberg, Unger) puxeron a punto multitude de técnicas para optimizar a transfusión sanguínea, que fixeron posible que nos modernos bancos de sangue a transfusión sexa unha práctica rutineira.
No campo da antropoloxía, a tipaxe dos grupos sanguíneos favoreceu os estudos sobre a distribución dos grupos sanguíneos nas distintas razas e etnias. A importancia das achegas de Landsteiner tiveron xusta recompensa e recoñecemento internacional pola comunidade científica. Foi galardoado pola Academia sueca co Premio Nobel de Medicina en 1930.
Lar (editorial)
miniatura|Publicidade da época.
Lar foi unha editorial da Coruña, continuadora da Editorial Céltiga, que publicou con periodicidade irregular, de 1924 a 1928, unha colección de novelas curtas. Estaba dirixida por Leandro Carré Alvarellos e administrada por Ánxel Casal. Os cinco primeiros números editáronse na imprenta Moret. A capa da colección estaba deseñada por Camilo Díaz Baliño.
Cesou en 1928, dando paso á Editorial Nós.
Publicacións
No seu primeiro número, publicado en decembro de 1924, incluía a novela A miña muller, de Wenceslao Fernández Flórez.
No segundo número, publicado o 20 de decembro de 1924, incluía a novela O anarquista, de Leandro Pita Romero.
miniatura|200px|[[O Mariscal. 1926. Ediciós Lar.]] No terceiro número, publicado o 3 de xaneiro de 1925, incluía a novela O pastor de doña Silvia, de Aurelio Ribalta.
Posteriormente publicáronse as seguintes obras de novela curta: miniatura|Carné de correspondente de LAR. Amais, no eido do teatro: O corazón d'un pedáneo, de Leandro Carré Alvarellos e O Mariscal de Ramón Cabanillas e Antón Villar Ponte; e no da poesía: No desterro de Ramón Cabanillas, entre outras.
Delaparte, Goiás, Lalín
Delaparte é un lugar da parroquia de Goiás, no concello pontevedrés de Lalín, na comarca do Deza. Segundo o INE, no 2008 tiña 58 habitantes (27 homes e 31 mulleres), o que supón unha diminución de 2 habitantes con respecto ao ano 2000.
Giacciano con Baruchella
Giacciano con Baruchella é unha comuna de 18.3 km² e 2.302 habitantes (2004) da provincia de Rovigo, Véneto, Italia. A comuna consta das fraccións de Baruchella, Giacciano, Madonna del Paneto, Magona e Zelo.
A Picheira, Cabaneiro, Abadín
A Picheira é un lugar da parroquia de Cabaneiro, no concello lugués de Abadín, na comarca da Terra Chá. Tiña 12 habitantes en 2015 (4 homes e 8 mulleres) segundo datos do IGE. Iso supón unha diminución da poboación respecto a 2010 cando tiña 13 habitantes (5 homes e 8 mulleres).
Imperio de Oyo
miniatura|250px|Imperio de Oyo. O Imperio de Oyo (en Ilú-ọba Ọ̀yọ́) foi un estado yoruba que ocupou o que hoxe é o oeste e o norte de Nixeria. Estabelecido no século XIV, converteuse nun dos estados máis amplos da África precolonial cos que se atoparon os exploradores europeos. Conseguiu a preeminencia a través das habilidades organizativas excepcionais dos yoruba, a riqueza gañada co comercio e a súa posesión dunha poderosa cabalaría. O imperio foi unha potencia rexional entre mediados do século XVII e finais do século XVIII, exercendo a súa influencia sobre o Reino de Dahomey e outros reinos do que hoxe é Nixeria, Benín e Togo.
Linguaxe corporal
A linguaxe corporal é unha forma de comunicación non verbal de natureza tanto voluntaria como involuntaria, constituída por movementos, acenos, posturas etc.
É utilizada polo neno nos seus primeiros momentos de vida de xeito natural. Posteriormente, vaise enriquecendo coa experiencia e a imitación doutras persoas. Este tipo de linguaxe pode ser substitutiva ou apoia-la fala cando existen problemas que impiden o uso ou correcta utilización da linguaxe falada. No campo da discapacidade mental, física ou sensorial, actúa como compensador das discapacidades á persoa con discapacidade e axuda ó profesional, quen debe saber facer unha correcta lectura da xestualidade da persoa con discapacidade, para comprender e interpretar correctamente as súas demandas, estado de ánimo ou necesidades.
César Terrón Abad
César Terrón Abad, nado en Fabeiro (O Bierzo) en 1915 e finado en Vilar de Outeiro (A Veiga de Espiñareda) o 21 de xullo de 1940, foi un guerrilleiro antifranquista español.
Traxectoria
Militante do Sindicato único mineiro (SUM) da CNT, era o tesoureiro da CNT de Fabeiro. O 19 de xullo de 1936 formou parte do Comité de defensa organizado en Vilafranca do Bierzo. Durante a guerra foi capitán da compañía de metralladores do Batallón 210 comandado por Higinio Carrocera. Logo da caída da fronte norte formou un grupo guerrilleiro con libertarios, maioritariamente do Batallón 210. Entre os membros do grupo estaban Eusebio García García, Ramiro Pérez Granja, Antonio Vega Guerrero, Joaquín Lage Fernández, Amadeo Ramón Valledor, Brindis Mauriz Rodríguez, Florentino Rodríguez Pico, Dalmiro e Gerardo Lamas Cerezales, Gerardo Lamas Mauriz, Gerardo González Ochoa, José Vázquez Gómez, Luís Martínez Rodríguez e tamén durante un breve período o irmán de César, Eloy Terrón Abad. Actuaron nas zonas de Fabeiro e os Ancares, e estenderon o radio de acción até Asturias e Lugo. Executaron o 30 de agosto de 1938 a Juan Álvarez García, o cura de Fresnedo. Foron localizados por unha patrulla de gardas civís e policías armados en Vilar de Outeiro (A Veiga de Espiñareda) o 21 de xullo de 1940, Cesar Terrón recibiu un disparo na cabeza e morreu instantaneamente, mentres o resto do grupo logrou fuxir.
Rito
Rito (do latín ritus) é un acto relixioso ou cerimonial repetido invariablemente, conforme unhas normas estritas. Os ritos son as celebracións dos mitos, por tanto non se poden entender separadamente deles. Teñen un carácter simbólico, expresión do contido dos mitos. A celebración dos ritos (ritual) pode consistir en festas e cerimonias, de carácter máis ou menos solemne, segundo pautas que establece a tradición ou a autoridade relixiosa.
Principais tipos de ritos
Nalgunhas relixións, os rituais pode levalos a cabo calquera crente, mentres que noutras necesítase a mediación dunha persoa ou institución especial: o oficiante. Esta é a diferenza que existe entre as relixións individualistas como, por exemplo, a relixión dos esquimós, e as relixións comunitarias e eclesiásticas, como a cristiá ou a islámica, que presupoñen a tarefa dun sacerdote ou mediador.
Bailás, Goiás, Lalín
Bailás é un lugar da parroquia de Goiás, no concello pontevedrés de Lalín, na comarca do Deza. Segundo o INE, no 2008 tiña 112 habitantes (60 homes e 52 mulleres), o que supón unha diminución de 10 habitantes con respecto ao ano 2000.
Camba, Camba, Laza
Camba é un lugar da parroquia de Camba no concello ourensán de Laza na comarca de Verín. Tiña 55 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 27 eran homes e 28 mulleres.
David Piper
David Piper nado en Edgware (Middlesex) o 2 de decembro de 1930, é un ex-piloto británico de Fórmula Un e un piloto de carreiras deportivas de Inglaterra. Participou en 3 Grandes Premios do Campionato do Mundo de Fórmula Un, debutando o 18 de xullo de 1959. Non logrou puntos de campionato.
Traxectoria
Comezou a súa carreira a mediados da década de 1950 ao competir en sprints e subidas, antes de comezar a correr en circuítos cun Lotus Eleven. Logo pasou a un Lotus 16 que usou en e  para competir tanto en Fórmula Un como en Fórmula 2 mediante o cambio motores correspondente. O seu mellor resultado co coche foi un segundo lugar no Lady Wigram Trophy, en 1960, detrás de Jack Brabham nun Cooper.
En 1961, Piper competiu na Fórmula Júnior europea xunto a Jo Siffert pero pilotou o automóbil Gilby F1 na Gold Cup. Tamén competiu en carreiras fora do campionato en, pero se desencantou coas carreiras de monoprazas e trasladouse as carreiras deportivas, inicialmente cun Ferrari GTO.
Carreira posterior
Entre 1962 e 1970, Piper correu frecuentemente en moitos lugares de todo o mundo usando os seus Ferraris de propiedade persoal e, posteriormente, os Porsche. Tivo un éxito moderado e gañou unha reputación de fiabilidade e consistencia.
Piper estrelouse nun Porsche 917 durante a rodaxe da película de 1970 Le Mans e perdeu parte dunha perna.
Piper máis tarde desenvolveu o seu persoal, Porsche 917 verde e outros coches en eventos históricos.
Papaveraceae
Papaveraceae (as papaveráceas ) é unha familia de anxiospermas da orde Ranunculales. Consta de 44 xéneros cunhas 770 especies, distribuídas polas zonas temperadas do planeta (especialmente no hemisferio norte) e practicamente ausentes en áreas netamente tropicais. O concepto que aquí se utiliza engloba como subfamilias dous táxones que frecuentemente se consideran familias separadas: Fumariaceae Bercht. & J. Presl, 1820 e Pteridophyllaceae (Murb., 1912) Nakai ex Reveal & Hoogland, 1991.
Son herbas ou arbustos con canles resiníferas presentes, látex branco, crema ou amarelo. Secrecións con alcaloides (bencil-isoquinolina), follas simples, alternas, espiraladas. Ex. Papaver somniferum (papoula), Argemone mexicana (cardo santo).
miniatura|160px|left
Vuver (cráter)
Vuver é un cráter de impacto na superficie da lúa de Urano, Umbriel. Estimase que ten 98 km de diámetro. A lonxitude e latitude do seu centro é de 311,6° e −4,7°, respectivamente. Vuver ten un pico central brillante, o cal fai del uns dos poucos accidentes xeolóxicos de Umbriel cun albedo brillante, e destaca dentro do albedo escuro que posúe Umbriel.
O cráter recibiu o nome de Vuver, un espírito demoníaco dos pobos ugro-fineses do alto Volga.
Sigeric II de Essex
Sigeric (II) foi un rei de Essex, do século IX.
Traxectoria
Só é coñecido por unha carta datada entre 829 e 837, asinada por un Sigric rex Orientalium Saxonum, pola que o bispo de Londres Ceolberht outorga unhas terras na actual Hertfordshire a un tal Sigric minister (servo) de rei Wiglaf de Mercia. Estes dous Sigric son, probabelmente, unha soa persoa. A duración exacta do seu poder non é coñecida: é posíbel que non reinase sobre todo Essex, sometido a Ecgberht de Wessex desde 825, senón só na Middlesex e Hertfordshire.
O seu nome suxire que sería parente dos reis Sigeric e Sigered.
Meg Ryan
miniatura|dereita|Ryan en 2009. Margaret Mary Emily Hyra, coñecida como Meg Ryan, nada o 19 de novembro de 1961 en Fairfield, Connecticut, é unha actriz de cinema e televisión estadounidense. Durante a súa traxectoria profesional Ryan recibiu varios premios e nomeamentos entre as que cabe destacar tres candidaturas ao Globo de Ouro á mellor actriz de comedia ou musical e unha ao Premio do Sindicato de Actores á mellor actriz protagonista.
O Outeiro, Loureda, Boqueixón
O Outeiro é un lugar da parroquia de Lestedo no concello coruñés de Boqueixón, na comarca de Santiago. Segundo o padrón municipal (INE 2013) ten 17 habitantes (10 homes e 7 mulleres).
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, que é unha parte alta ou elevación do terreo.
Proximidades Santander
Características
Actualmente este núcleo de proximidades só dispón dunha liña: a C-1, e o seu percorrido é o seguinte:
Hondarribia Arraun Elkartea
dereita|miniatura|300px|Traiñeira de Hondarribia na [[bandeira da Concha de 2007.]] dereita|miniatura|300px|Hondarribia en 2011.
Proximidades Santander
Características
É a única rede de Proximidades Renfe onde aínda se empregan trens da serie 440 reformados e circulan en composición sinxela de dous ou tres coches.
Hondarribia Arraun Elkartea
Historia
Entre 1934 e 1935 participou na Concha con dúas traiñeiras, a da vila, e a da mariña, aínda que ao final so quedou a da mariña, e se empregou a cor actual, o verde. Entre 1940 e 1950 participou en todas as regatas da Concha, agás en 1946. Conseguiu catro bandeiras (1941, 1943, 1947 e 1948). Entre 1950 e 1960 non foron bos anos para a traiñeira local, participando so tres veces na Concha e nun par de ocasións no estatal de traineiriñas.
Foi un dos equipos fundadores da Liga San Miguel, finalizando a súa primeira edición na 7ª posición con 97 puntosNa tempada 2006, con Mikel Orbañanos como adestrador, chega a súa primeira e única Liga San Miguel e consegue a réplica da Coroa Caja Madrid.
Roberto Fernández Alvarellos
Roberto Fernández Alvarellos, nado o 25 de xaneiro de 1979 en Chantada, é un exfutbolista profesional galego. Formando na canteira do Real Club Celta de Vigo, actualmente traballa como adestrador de porteiros no Club Deportivo Lugo, último equipo onde xogou como profesional.
Traxectoria
Nado en Chantada, Roberto Fernández formouse na canteira do Celta de Vigo, onde non chega debutar co primeiro equipo, pero sendo convocado como porteiro suplente nun bo número de partidos, incluíndo a Copa Intertoto na que foi inscrito como suplente de Pinto para as dúas primeiras eliminatorias, fronte o Pelister e o Aston Villa, sendo traspasado no ano 2002 ao Real Sporting de Gijón. No club asturiano permanece durante seis temporadas, onde foi titular indiscutíbel excepto no seu primeiro ano. Na temporada 2003-04, tras un encontro xogado o 15 de febreiro de 2004 fronte ao Algeciras Club de Fútbol, no que o Sporting venceu por 0-3, superou a marca de imbatibilidade do club ao manterse durante 727 minutos consecutivos sen recibir un gol; dita marca, até entón, estaba en poder de Emilio Isierte, con 704 minutos en Primeira División. Finalmente, prolongou a súa serie até os 831 minutos. Dous anos máis tarde, na campaña 2005-06, recibiu o Trofeo Zamora ao porteiro menos goleado de Segunda División, concedendo só 31 goles en 38 partidos.
Na temporada 2007-08, tras xogar todos os partidos de liga excepto un, lograr o ascenso á máxima categoría co club asturiano despois de dez anos de ausencia. Despois de empezar ano no banco, debutando en Primeira División o 2 de novembro de 2008 ante Espanyol, conseguiría facerse co posto de titular ante Ricardo. Porén, na temporada 2009-10, non xoga case ningún partido en Liga, aparecendo en partidos de Copa do Rei e nos dous últimos partidos de competición. Esta situación fai que abandone o club e asine co Granada Club de Fútbol por tres temporadas. Na temporada 2010-11 contribúe á clasificación do equipo granadino para o encontro final da promoción de ascenso tras anotar un gol e deter un dos lanzamentos na quenda de penaltis contra o Celta de Vigo.
Un días despois o seu equipo consegue o ascenso á Primeira tras vencer ao Elche Club de Fútbol na final, sendo o segundo ascenso á primeira de Roberto. Xa en primeira acaba por converterse no porteiro titular do Granada e nun dos xogadores máis queridos polos seus seareiros. Tras finalizar o seu contrato, despois de ser un dos principais valedores da permanencia do club andaluz en Primeira, volta á súa terra a asinando co Club Deportivo Lugo por tres anos como xogador, pasando posteriormente a formar parte do corpo técnico do club lucense. No seu primeiro ano cos albivermellos, enferma de mononucleose xusto antes do comezo de campionato, o que o acaba por relegar á suplencia ante José Juan, quen xa fora compañeiro seu no Granada. Ao final de temporada xoga 5 partidos onde recibe 7 goles.
Internacional
Roberto Fernández xogou catro partidos coa selección galega contra as seleccións do, , , sendo o capitán da Irmandiña no encontro ante.
Linguaxe de nai
A linguaxe de nai, coñecida tamén polo anglicismo motherese, é un subcódigo lingüístico que a nai, dentro do grupo dos homínidos, utiliza co seu fillo pequeno. As súas principais características son : ton alto, entoación esaxerada, morfemas prolongados e simplificados, frases sinxelas e breves, utilización de onomatopeas, diminutivos e repetición de palabras e medias frases.
Unha noite no muíño
Unha noite no muíño é o segundo álbum musical do grupo Treixadura. Neste traballo, Treixadura introduce o acordeón como novidade instrumental e dous temas de autor: "Ó pasar por Coruxo" de Enrique Otero Covelo e "Muiñeira do Seixo" de Paulo Nogueira, sendo está última a primeira composición propia que achega o grupo ó seu repertorio. O resto dos temas pertencen á música tradicional do país.
Eleccións xerais de España de 1986
O 22 de xuño de 1986, os españois maiores de idade, foron chamados ás urnas para renovar as Cortes, por cuarta vez dende a Transición.
Nestas eleccións, o goberno de Felipe González (PSOE) revalidou a súa maioría absoluta obtida en 1982 aínda que con 18 escanos menos. A Coalición Popular (agora Partido Popular) consolidouse como segunda forza política tras a desaparición da UCD.
Respecto as eleccións de 1982, o PSOE perde as provincias de Zamora e Guadalaxara, así como a cidade autónoma de Melilla, que pasan a Coalición Popular. Esta formación política á súa vez perde a de Ávila, onde o CDS de Adolfo Suárez obtén un apoio maioritario. O partido CiU arrebata Lleida ao PSOE.
(*) Tomando como base os escanos do Partido Comunista
Talib
miniatura|Mestre e talibe nunha madrasa de [[Dubai]] Un talib (talibe en plural) é un estudante dunha escola coránica ou madrasa. No xiísmo é un paso para se converter en mulá. No mundo occidental son por veces coñecidos como talibán, forma orixinada no paxto pero que só é correcto utilizala referida aos estudantes dos seminarios relixiosos de Paquistán e Afganistán xa que palabra pasou ás linguas occidentais a raiz da aparición do movemento talibán a finais do século XX.
Linguaxe da danza
O xeito de se desenvolver o acto comunicativo é o seguinte: Cando unha abella obreira atopa unha boa fonte de alimento preto da colmea, regresa e executa encima do panal ou favo, unha danza en forma de oito esmagado. A obreira sacode o seu abdome a un lado e a outro acompañada dun son breve. Se o alimento se atopa preto da colmena o contoneo e o ruído sera máis intenso; e se está máis afastado sera máis lento. O ángulo de execución indicará a posición do alimento en relación ao sol e a colmea.
Not Your Kind of People
Not Your Kind of People é o quinto álbum da banda estadounidense de rock alternativo Garbage, publicado o 11 de maio de 2012 a través do selo Stunvolume.O disco marca o regreso do grupo tras un parón de sete anos que comezou co seu anterior traballo, Bleed Like Me. O guitarrista Duke Erikson dixo cando foi lanzado que "traballar novamente con Garbage fora moi instintivo. Como montar en bicicleta... con outras tres persoas". A banda enfatizou que non querían reinventarse senón abrazar a súa identidade sónica, reflectindo o seu son clásico actualizándoo para o ano 2012. Aínda que as disposicións taciturnas de Shirley Manson teñen presenza no disco, moitos dos temas comparten unha visión máis optimista da vida, influenciada por algunhas das súas experiencias persoais durante o hiato do grupo.
O Barredal, Arante, Ribadeo
O Barredal é un lugar da parroquia de Arante no concello de Ribadeo, na comarca da Mariña Oriental. Segundo o IGE, en 2022 tiña 20 habitantes (10 homes e 10 mulleres).
Economía
Hai explotacións de vacún de leite, explotacións variadas de animais e cultivo de fabas, obreiros por conta allea e pensionistas. As casas están ordenadas ao longo da estrada, distanciándose as dos extremos en 600 metros.
Surtees
O Surtees Racing Organisation era un equipo de carreiras que pasou nove tempadas (1970-1978) como un construtor en Fórmula 1, Fórmula 2 e Fórmula 5000.
Historia
O equipo foi creado por John Surtees, o piloto tres veces campión do mundo de 500cc de motociclismo e campión mundial de Fórmula Un en. Surtees formou o equipo en 1966 para a recentemente formada serie CanAm ( unha serie ilimitada de coche deportivo), gañando o campionato como propietario/piloto no seu primeiro ano. En 1969 participou noutra categoría recentemente formada, a Fórmula 5000. Por primeira vez o seu equipo construíu os seus propios coches. O equipo foi exitoso e logrou cinco vitorias das 12 carreiras desa tempada.
Isto alentou a Surtees a participar na Fórmula 1 e logo dunha difícil tempada con BRM en, John decidiu converterse novamente en piloto/propietario. Surtees participou en todas as carreiras da tempada, pero tivo que correr as catro primeiras nun antigo McLaren xa que o seu coche non estaba listo. O seu novo coche patrocinado por BP gañou os seus primeiros e únicos puntos no Gran Premio do Canadá.
Surtees engadiu un segundo coche durante toda a tempada no ano para o alemán Rolf Stommelen, e participou cun terceiro coche con diferentes pilotos nunha serie de carreiras. Tres pilotos, Surtees, Stommelen e Mike Hailwood (campión de motociclismo) gañaron tres puntos cada un para a marca ese ano.
Logo da tempada 1971, Surtees retirouse da competición a tempo completo, e o equipo terminou con tres novos pilotos a tempo completo en. Hailwood volveu a Surtees durante un ano completo, uníndose ao australiano Tim Schenken e o italiano Andrea de Adamich, o último dos cales trouxo diñeiro cun patrocinador para o equipo. "Mike the Bike" logrou o primeiro podio de Surtees ese ano no Gran Premio de Italia, terminando segundo detrás de Emerson Fittipaldi. Os tres pilotos obtiveron puntos para o equipo, e Surtees terminaría en quinto lugar no campionato de construtores.
Schenken foi substituído en polo brasileiro Carlos Pace, e o equipo quedou con dous coches a tempo completo logo do abandono de Adamich a principio da tempada. Pace terminou terceiro en Austria e cuarto en Alemaña, pero foron os únicos puntos que o equipo logrou en toda a tempada, Hailwood non logrou puntuar. Hailwood marchou para McLaren ao rematar o ano, sendo substituído por Jochen Mass en. foi un ano difícil para Surtees, Pace deixou o equipo a metade de tempada, e o substituíu Derek Bell que loitou para cualificar nas carreiras, coroado polo accidente mortal do piloto austríaco Helmut Koinigg no Gran Premio dos Estados Unidos de 1974. Un cuarto lugar de Pace na súa pista local foron os únicos puntos que Surtees logrou conseguir, e non puido terminar entre os dez primeiros no campionato de construtores.
O baixo presuposto para, levou ao equipo a partipar cun só coche para John Watson (aínda que correu cun segundo coche para David Morgan en Silverstone). A tempada foi unha tremenda loita para Surtees, sen anotar puntos, o equipo perdeu tres das últimas catro carreiras. foi moito mellor, Surtees conseguiu un controvertido acordo de patrocinio coa marca de condóns Durex e o australiano Alan Jones uniuse ao equipo. Jones terminou quinto en Bélxica e en Brands Hatch, e cuarto en Xapón. Un segundo coche, patrocinado por Chesterfield, participou pilotado polo americano Brett Lunger, mentres que un coche privado pilotado polo francés Henri Pescarolo participou durante a segunda metade da tempada. Con sete puntos, Surtees quedou décimo no Campionato de Construtores.
O éxito de Jones deu lugar a que deixara o equipo para marchar ao emerxente equipo Shadow, os problemas de diñeiro obrigaron Surtees a ter un coche regular de novo en, esta vez para Vittorio Brambilla. A tempada de Brambilla foi boa, terminou nos puntos tres veces. pero, os seus bos resultados non impediron que Surtees seguira sufrindo problemas monetarios. En, o equipo engadiu un segundo coche para un piloto de pago, o británico Rupert Keegan, pero os problemas de diñeiro continuaron. A falta de resultados decentes causaron máis problemas.
Non se puido obter o diñeiro suficiente, o equipo deixou a F1 logo da tempada de 1978, malia ter un coche construído para. Logo de correr co coche na serie británica Aurora (antes F5000) brevemente ese ano, Surtees Racing Organización pechouse para sempre.
Resultados Completos na Fórmula Un
(Chave) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida. A primeira táboa mostra información detallada sobre os resultados completos Campionato Mundial de Fórmula 1 do equipo oficial. A segunda táboa inclúe os resultados dos coches Surtees de propiedade privada nos Grandes Premios do Campionato Mundial.
Resultados doutros coches Surtees
(Chave) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida.
Outros artigos
Brabham Racing Organisation Fittipaldi Automotive Stewart Grand Prix
Melisa
A melisa, herba abelleira ou herba cidreira (Melissa officinalis) é unha planta herbácea da familia das labiadas orixinaria do sur de Europa, especialmente en zonas de montaña. As súas pequenas flores brancas agroman a fin do verán e desprenden un cheiro semellante ao do limón, que atrae ás abellas.
Emprégase como planta medicinal.
Nome común
Zugos, zugamel, truxil, trobisco, poexo, planta de chupar, néboda, nébeda, mentrastos, mentrasto, mentraste, menta, meles, meleira, mel do cuco, madreselva, hortolán, hortelán bravo, horba abilleira, herbadona, herba limoeira, herba do mel, herba de mel, herba das abellas, herba da abella, herba billeira, herba abilleira, herba abelleira, flor dulce de chuchar, fenta, estruga mansa, esteva, ervellaca, chupois, chupas, chupameles, chupachupas, chupa, chuchameles, chuchamel, chucha de cabrinfolla, chopo branco, abilleira, abelleira.
Eloy Terrón Abad
Traxectoria
Irmán de César Terrón Abad. Dende 1934 traballou como aprendiz de mecánico e de electricista nas minas do Bierzo. O 19 de xullo de 1936 formou parte con seu irmán César no Comité de defensa organizado en Vilafranca do Bierzo. A finais de outubro de 1937 incorporouse ao grupo guerrilleiro do seu irmán. Cunha bronquite mal curada, pouco tempo despois de ingresar na partida, decidiu entregarse ás autoridades, pois non podía deixar de tusir, o que puña en constante perigo ao seus compañeiros. Condenado por adhesión á rebelión,
Fixo o bacharelato en León (1942-1945), a licenciatura de filosofía e letras en Oviedo e Murcia (1946-1948), e superou o exame de grao en Madrid (1950). Traballou na ensinanza media privada durante uns anos e en 1958 defendeu a súa tese de doutoramento: La importación de la filosofía krausista en España, dirixida por Santiago Montero Díaz. Ese ano iniciou un intercambio intelectual co biólogo evolucionista Faustino Cordón, como documentalista do seu equipo de investigación. Foi profesor axudante de prácticas de Montero Díaz na Facultade de Filosofía e Letras (1955-1958) e profesor adxunto interino do catedrático José Luis López Aranguren (1958-1965). En decembro de 1965 dimitiu como profesor de ética e socioloxía, como protesta pola destitución de Aranguren e outros profesores.
Volveu á Universidade Complutense en 1979, como membro do equipo docente de teoría da comunicación dirixido por Manuel Martín Serrano na Facultade de Ciencias da Información. Xubilouse en 1986, pero continuou na docencia como profesor de Historia da Cultura no Centro Superior de Deseño da Universidade Politécnica de Madrid, ata 1994.
Espermatóforo
160px|miniatura|[[Phylliidae sp. O espermatóforo está na súa parte inferior.]]
En bioloxía denomínase espermatóforo a unha estrtura que conteña calquera célula reprodutora (gameto).
Etimoloxía
O termo está formado polos elementos espermato- e -foro, tirados do grego antigo σπέρμα, σπέρματος spérma, spérmatos, "semente", e -φορος -phoros, "que leva", unidos por un -o- epentético.
En zooloxía
En zooloxía o espermatóforo (non confundir con espermateca) é unha cápsula ou masa creada polos machos de diversas especies animais, principalmente invertebrados, que conteñen espermatozoides, que se introduce no órgano sexual feminino durante a cópula. Os espermatóforos tamén poden conter alimento para a femia, nese caso chámase agasallo nupcial. No caso da avelaíña tóxica Utetheisa ornatrix, o espermatóforo inclúe espermatozoides, nutrientes e alcaloides de pirrolizidina, que impiden a depredación porque estes últimos son velenosos para a maioría dos organismos. Porén, nalgunhas especies, como na bolboreta Euphydryas editha, o "agasallo" subministra pouco valor nutritivo. O peso do espermatóforo transferido ao apareamento ten pouco efecto sobre a produción reprodutiva feminina.
Artrópodos
A reprodución por espermatóforos é común nos invertebrados, sendo o máis normal nos arácnidos. Pero moitos insectos tamén se reproducen deste modo. En varios insectos, como nos saltóns da familia dos tetigoníidos, o espermatóforo adoita estar rodeado por unha cuberta proteica denominada espermatofílax, unha especie de bóla xelatinosa que os insectos machos expulsan durante a copulación xunto co espermatóforo, e que funciona como suplemento nutritivo para a femia. A función do espermatofílax é facer que a femia renuncie a algo do seu control sobre o proceso de inseminación permitindo a transferencia completa de espermatozoides desde o espermatóforo.
Cyrtodiopsis dalmanni tamén deposita un espermatóforo na femia durante a cópula, pero o espermatóforo é moi pequeno e ocupa só unha parte da capacidade vaxinal da femia. Esta é probablemente unha adaptación á tendencia cara a unha alta frecuencia de apareamento nesta especie, onde os machos invisten até o 10 % da súa masa corporal en crear un único espermatóforo.
Sábese que estas especies de bolboretas teñen o comportamento de frecuentaren charcos con barro, como se demostrou con Dryas iulia, para obteren os minerais necesarios para a produción do espermatóforo..
En calquera caso, as femias, prefieren os machos de maior tamaño debido a unha serie de múltiples beneficios que isto lles achegará á súa descendencia; así, por exemplo, un menor interese dos seus depredadores debido ao seu tamaño máis grande. 160px|miniatura|Espermatóforo dunha [[píntega.]] 160px|miniatura|Representación artística dun [[conidióforo de Botritys sp. ao microscopio.]]
Cefalópodos
A maioría dos cefalópodos usan un tentáculo modificado para formar estruturas reprodutivas chamadas espádices, que cumpren o rol de introducir os espermatóforos na cavidade paleal da femia; estes tentáculos denomínanse hectocótilos e, unha vez realizada a súa función, despréndense. Os espermatóforos do polbo xigante do Pacífico, Enteroctopus dofleini, miden aproximadamente un metro. Un complexo mecanismo hidráulico libera os espermatozoides do espermatóforo que son almacenados internamente pola femia.
Vertebrados
Algúns vertebrados tamén se reproducen a través de espermatóforos, cápsulas ou masas que conteñen espermatozoides creadas por machos de varias especies animais, especialmente píntegas e tritóns, que se transfire á femia durante a reprodución. As femias poden elixir aceptalos ou non, dependendo do éxito do cortexo previo.
En botánica
En botánica, nas criptógamas, o espermatóforo é unha hifa ou excrescencia dos fungos e os liques,
Nas fanerógamas, a placenta máis ou mens modificada dos froitos, convertida en sopofrte seminal, a miúdo pulviniforme e, en xeal, tamén se denomina así o soporte da calquera célula espermática, tanto nas plantas superiores coma nas inferiores (véxase conidióforo).
Jagged Little Pill
Jagged Little Pill é o terceiro álbum da vocalista canadense Alanis Morissette, editado o 13 de xuño de 1995. O álbum marcou un cambio no estilo e no xénero para Morissette, que tiña un son máis dance pop nos seus anteriores traballos. Este traballo foi o álbum que deu a coñecer Morissette en todo o mundo, e contén os exitosos sinxelos "You Oughta Know", "Ironic", "You Learn", "Hand in My Pocket", "Head over Feet" e "All I Really Want".
Eleccións xerais de España de 1982
O 28 de outubro de 1982, os españois maiores de idade foron chamados ás urnas para renovar as Cortes, por terceira vez dende a Transición. Nestas eleccións, o Partido Socialista de Felipe González conseguiu unha amplísima maioría absoluta, ocupando 202 escanos dos 350 dos que consta o Congreso dos Deputados. Mentres a UCD sufría unha fortísima baixada, e Alianza Popular ocupaba por primeira vez o seu espazo dentro da política.
Jagged Little Pill
O álbum estivo 12 semanas (non consecutivas) no número 1 da lista estadounidense Billboard 200. No ano 2009 levaba vendidas ao redor de 33 millóns de copias en todo o mundo.
Eleccións xerais de España de 1982
As eleccións en cifras
miniatura|350px|Partidos maioritarios por provincias nas eleccións xerais de 1982. O 28 de outubro estaban inscritos no censo electoral 26 846 940 persoas, das cales un 79,97% votou e un 20,03% abstívose.
Champa
Champā ou Champa foi un antigo estado hinduísta situado no leste de Indochina (192–1832). Étnica e lingüisticamente estaba formado basicamente por un pobo malaio-polinesio, os cham, aínda que ao longo dos séculos o Reino de Champa sufriu a presión de falantes vietnamitas. Actualmente, os cham constitúen unha das minorías importantes en Camboxa e Vietnam.
Situación xeográfica
O Reino de Champa situábase entre o delta do río Mekong, no sur, e até aproximadamente as "portas de Hue", no norte, de modo que o seu territorio correspondía en gran medida a actual rexión vietnamita de Annam.
Lista de monarcas de Champā
Dinastía de Pānduranga Dinastía Bhrigu Dinastía do Sur
Cetruminantes
Cetruminantes (Cetruminantia) é un clado composto polo grupo Cetancodontamorpha e os seus máis achegados parentes vivos, os ruminantes.
Filoxenia
miniatura|esquerda|400px|[[Cladograma mostrando a posición dos Artiodactylamorpha e dos Cetaceomorpha.]]
Head Carrier
Head Carrier é o sexto álbum da banda estadounidense de rock alternativo Pixies, publicado o 30 de setembro de 2016 a través do selo Pixiesmusic. Trátase do seu segundo disco despois do seu hiato, tras lanzar Indie Cindy en 2014. O título do traballo fai referencia a un cefalóforo, concretamente a San Dionisio de París.
Listaxe de cancións
Todos os temas compostos por Pixies agás “All I Think About Now", escrito por Black Francis e Paz Lenchantin.
Manuel Cardoso Pérez
Manuel Cardoso Pérez, nado en Moialde (Vilardevós) en 1955, é un empresario e político galego do PPdeG.
Traxectoria
É empresario da construción. En 2003 entrou como concelleiro do PPdeG na oposición en Vilardevós. En 2007 foi quinto na lista do PPdeG. En 2011 encabezou a lista do PPdeG, gañou as eleccións municipais por maioría absoluta e foi elixido alcalde. En 2012 foi condenado pola súa conduta discriminatoria cun traballador do concello que militaba no PSdeG-PSOE.
Amazonas de Dahomey
miniatura|[[Seh-Dong-Hong-Beh, unha líder das amazonas de Dahomey.]] As amazonas de Dahomey ou mino (que quere dicir "as nosas nais") foron unha unidade militar composta completamente por mulleres fon do antigo Reino de Dahomey, na actual República de Benín, que durou até finais do século XIX. Foron chamadas así polos europeos e os historiadores por mor da súa semellanza coas míticas amazonas da antiga Anatolia e o mar Negro.
Orixe
esquerda|miniatura|Amazonas de Dahomey arredor de 1890. O rei Houegbadja (que gobernou dende 1645 até 1685), o terceiro rei de Dahomey, foi o que orixinalmente comezou o grupo que se convertería nas amazonas como un corpo de cazadoras de elefantes chamado o gbeto.
O fillo de Houegbadja, o rei Agaja (que gobernou dende 1708 até 1732) estabeleceu un grupo de gardacostas feminino armado con mosquetes. Os mercantes europeos rexistraron a súa presenza. Segundo a tradición, Agaja desenvolveu o equipo de gardacostas nunha milicia e utilizounas con éxito na vitoria de Dahomey sobre o reino veciño de Savi en 1727. O grupo de mulleres guerreiras recibiu o nome de mino, que quere dicir "as nosas nais" na lingua fon, por parte do exército masculino de Dahomey. Porén, outras fontes suxiren que foi a irmá máis vella do rei Agaja, a raíña Hangbe, a gobernante que estabeleceu a unidade, mais existen dúbidas sobre se a raíña Hangbe realmente existiu.
Durante o goberno do rei Ghezo (que gobernou dende 1818 até 1858), Dahomey volveuse cada vez máis militarista. Ghezo puxo grande importancia no exército, incrementando o orzamento e formalizando a súa estrutura. Mentres que as narrativas europeas refírense ás mulleres soldado como "amazonss", elas chamábanse a si mesmas ahosi (esposas do rei) on Mino (as nosas nais). Os europeos intercambiaron bens como coitelos, baionetas, armas de fogo e utensilios en troques de prisioneiros que Dahomey capturaba durante as súas guerras.
Frans Nielsen
Frans Nielsen, nado o 24 de abril de 1984 en Herning, Dinamarca, é un xogador de hóckey sobre xeo dinamarqués. Debutou profesionalmente co Herning Blue Fox na tempada 2000-2001 da liga do seu país, a Superisligaen; xogou no Malmö Redhawks da Elitserien, a liga sueca, do ano 2001 ao 2005. No ano 2006 pasou á NHL ao fichar polos New York Islanders.
Manuel Ortiz Novo
Manuel Ortiz Novo, nado en Santiago de Compostela en 1891 e finado na mesma cidade o 16 de marzo de 1933, foi un mestre, xornalista e escritor galego.
Traxectoria
miniatura|150px|esquerda|Manuel Ortiz Novo, 1917. Licenciado en Dereito, aínda que non exerceu como avogado. Foi mestre e director das colonias escolares de Oza dos Ríos na segunda década do século XX. Froito desta experiencia foi a obra ''Colonias escolares. La experiencia de Oza de los Ríos'' (Madrid, 1928). Tamén tivo unha relevante participación no Congreso Pedagógico da Coruña de 1926. Colaborou en Alma Galaica, El Compostelano e noutras publicacións galegas e dirixiu a revista Suevia.
Obras
miniatura|Quiso robar una estrella.
Vida persoal
Casou con María Corrales Moure.
Ofiolita
miniatura|Ofiolitas do [[Ordovícico no Parque Nacional de Gros Morne, Terra Nova.]]
Unha ofiolita é unha sección da codia oceánica terrestre e de capas superiores do manto subxacentes que foron elevadas e quedaron expostas por riba do nivel do mar e xeralmente situadas sobre rochas da codia continental. Estes conxuntos de rochas e as súas secuencias denomínase tamén secuencias ofiolíticas ou complexos ofiolíticos. A palabra procede do grego ophio e lithos e significa 'rocha serpente', pola cor verde que teñen moitas ofiolitas, con debuxos ás veces parecidos aos da pel das serpes.
A grande importancia que teñen as ofiolitas en xeoloxía débese á súa aparición en cintos montañosos como os Alpes e os Himalaias, onde documentan a existencia de antigas cuncas oceánicas que se introduciron no manto por subdución ata desapareceren totalmente (obdución) durante os choques entre placas. As ofiolitas son fundamentais no estudo da tectónica de placas e a interpretación de antigos cintos montañosos. En Galicia, no complexo de Cabo Ortegal, considérase que hai unha secuencia ofiolítica, resultante de antigos choques continentais.
Pseudoestratigrafía e definición
miniatura|Secuencia estratigráfica dunha ofiolita.
As secuencias similares ás estratigráficas que se observan nas ofiolitas, denominadas secuencias ofiolíticas, correspóndense cos procesos de formación de litosfera nas dorsais mesooceánicas, e son desde a parte superior á inferior, as seguintes:
Nunha conferencia de Penrose sobre ofiolitas de 1972 redefiniuse o termo ofiolita para incluír só as rochas ígneas da lista anterior, excluíndo os sedimentos formados independentemente da codia onde se asentaron. Esta definición foi posta en cuestión recentemente porque novos estudos da codia oceánica do Programa de Perforación Oceánica Integrado (Integrated Ocean Drilling Program) e outras expedicións mariñas de investigación atoparon que a codia oceánica in situ pode ser bastante variable, e que nalgúns lugares as rochas volcánicas se depositan directamente sobre a tectonita peridotita, sen intercalación de gabros.
Investigación
miniatura|Estrutura simplificada dunha suite ofiolítica: 1. cámara de magma axial 2. [[sedimento peláxicos 3. basaltos almofadados 4. diques basálticos laminares 5. gabro en capas intrusivo 6. acumulacións de dunita/peridotita.]]