cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Elvira López Mourín
Traxectoria
Na noite do 1 de novembro de 1922, durante a Guerra do Rif, que enfrontou a España e Francia contra as forzas rebeldes marroquís, formou parte dunha expedición aérea médica de tres avións. Logo presentouse voluntaria para voar desde o aeródromo de Nador (Melilla) ata o campamento militar de Dar Drius como parte do equipo cirúrxico do comandante médico Víctor Nogueras para atender a 366 feridos dos combates na posición de Tizzi Azza. Elvira López non tiña naquel momento a obriga de voar nun avión de guerra, por ser muller, pero si o fixo. A súa decisión converteuse na primeira enfermeira en participar tanto no primeiro voo sanitario realizado en España, o primeiro transporte aéreo de feridos, como nun dos primeiros voos nocturnos da aviación española.
Recoñementos
En 1922 Elvira López Mourín foi considerada polos medios españois como unha heroína de guerra, sendo recibida por diversas autoridades. O 7 de novembro tivo audiencia co presidente do Consello de Ministros, José Sánchez Guerra; o día 11 a raíña Vitoria Eugenia deulle unha recepción á enfermeira; e o día 20 o rei Afonso XIII concedeulle unha audiencia no Palacio Real onde foi felicitada pola súa actuación.
Foi elixida en 2020 por Correos como protagonista do selo postal conmemorativo do Ano Internacional das Enfermeiras e Parteras, declarado un ano antes pola Comisión Filatélica Estatal.
Pavel Károly
Pavel Károly, nado en Šumiac, distrito de Brezno, o 24 de maio de 1951, é un medallista e deseñador de moeda eslovaco.
Traxectoria
Pavel Károly cursou estudos profesionais artísticos na Escola de Artes Aplicadas SUPŠ, de Kremnica, na especialidade de gravado de metal, entre os anos 1966 e 1970.
Logo de cumprir o seu servizo militar reingresou nesta mesma escola para impartir docencia, e a esta tarefa se mantivo vinculado durante os 40 anos da súa carreira profesional, entre 1970 e 2010.
Károly participou en diversas exposicións de medallas de carácter nacional e internacional, en lugares como Kremnica, Moscova, Bratislava, Praga ou Budapest.
Pavel Károly é membro da Asociación de Medallistas de Eslovaquia.
Obra
A obra de Pavel Károly abrangue o deseño e o gravado de medallas, placas, insignias se selos para diversas entidades, como municipios e universidades, así como dalgunhas moedas producidas pola Casa da Moeda de Kremnica, a ceca pública eslovaca.
Nas súas creacións, tanto mediante cuñaxe como por fusón, fresado ou gravado á man, utiliza a modo de sinatura as súas inciais PK entrelazadas e estilizadas.
Ademais, Pavel Károly é autor de senllas moedas conmemorativas de 200 coroas eslovacas datadas en 2002 e 2005, e, coa chegada entrada do seu país na Eurozona, encomendóuselle tamén, xunto con Ján Černaj, o anverso nacional das moedas circulantes divisionarias de 10, de 20 e de 50 céntimos de euro, para as que dispuxo un deseño do Castelo de Bratislava.
E a maiores desta serie ordinaria encargouse tamén do deseño dos anversos de varias moedas conmemorativas de dous euros de Eslovaquia, así como outras de diferentes valores faciais destinadas exclusivamente ao coleccionismo numismático e ao investimento.
Chocolates Matías López
miniatura|dereita|Anuncio de Chocolates Matías López na revista "Gran Vida" ([[1908), co texto: "Qué dulce es la vida corriendo en pos del amor y comiendo bombones de Matías López".]] Chocolates y Dulces Matías López é unha empresa produtora de chocolate española fundada en 1851 polo empresario galego Matías López López. A empresa instalouse nos seus inicios en Madrid para pasar a finais de século XIX ao Escorial.
Inicios
Matías López chegou a Madrid en 1844 con dezanove anos, e traballou nun obradoiro de chocolate desde entón. A súa estratexia era repartir os produtos entre familiares e amigos, e grazas ao marketing oral foi incrementando a demanda. Aos poucos foi adquirindo muíños de cacao, algúns propulsados por vapor, que melloraron a produción. A empresa medrou e trasladou a súa fábrica de Madrid ao Escorial, onde en 1871 comprou a Rafael Taboada & Cía. a azucreira Alianza Industrial, SA, que non tiña éxito.
Mercado
As campañas de mercadotecnia de Matías foron innovadoras. Contratou ao famoso litógrafo madrileño N. González, para que en colaboración co debuxante Francisco Ortega Vereda deseñaran o primeiro cartel publicitario de España, coñecido popularmente como "El gordo y el flaco". Chegou a editar unha serie de vinte e cinco postais coa súa publicidade en dúas edicións. A publicidade deste chocolate foi moi famosa no século XIX, incluíndo un pasodoble como himno da compañía.
A expansión provocou a venda de chocolates en toda a Península Ibérica. En 1870 elaboraba cerca de 5 tonetadas ao día, representando o 80% do consumo de chocolate en España. Os custos tarifarios impediron ao principio que se estendese a mercados exteriores cun prezo competitivo. Despois vendeuse nos mercados europeos e americanos.
Política laboral
Matías López creou un barrio de vivendas arredor da Fábrica, a Primera Ciudad Lineal para os traballadores, que contaba cunha cooperativa alimentaria ("la Cope"), unha Escola Nacional de nenos e nenas (construída por Viuda e Hijos de Matías López) e unha capela dedicada a San Matías. Foi un dos primeiros en establecer a xornada laboral de 8 horas; e creou a Seguridade Social e a Seguridade Sanitaria para os seus traballadores e as súas familias, sendo un pioneiro no Estado español. Deulles préstamos por 25 anos ou máis para a compra das súas vivendas. Na súa cidade natal, Sarria (Lugo), os seus sucesores instalaron un Colexio Público e o Hospital Municipal Campo de Outeiro, inaugurado en 1909.
Século XX e XXI
Finado en xuño de 1891, a empresa pasou aos seus fillos, contando naquel momento con 500 traballadores e sendo un dos 3 chocolateiros máis importantes de Europa, despois das suízas Nestlé e Lindt. Cos herdeiros á fronte, a empresa pasou por diversas vicisitudes, pasando de sociedade limitada a sociedade anónima e en 1964 a fábrica pechou, deixando 115 empregados no paro. Aínda que non faltou a demanda, os provedores non seguiron dándolles crédito.
Os terreos da fábrica e do barrio dos chocolateiros están hoxe ocupados pola urbanización Parque Real. Os traballadores que tiñan vivendas no barrio foron desaloxados a cambio de terreos anexos a ese barrio. Alí non se construíron as súas novas vivendas e acabaron constituíndo a cooperativa de vivenda Virgen de la Herrería, situada ao outro lado do ferrocarril.
Daquela grande industria non queda nada e os obreiros nunca cobraron os últimos días traballados.
A marca volveu ao mercado en 2014 cun produto diferente, xa que ao pechar nos anos 60 os obreiros decidiron queimar a fórmula.
Valor C
O valor C é a cantidade en picogramos de ADN contido nun núcleo haploide (por exemplo o dun gameto) ou a metade da cantidade no núcleo dunha célula somática diploide dun organismo eucariota. Nalgúns casos (especialmente en organismos diploides), os termos valor C e tamaño do xenoma úsanse indistintamente; porén, en poliploides o valor C pode representar dous ou máis xenomas contidos nun mesmo núcleo. Greilhuber et al. suxeriron nova terminoloxía adicional e abreviaturas asociadas para aclarar este asunto, pero estas adicións algo complexas aínda non están sendo usadas por outros autores.
Orixe do termo
Moitos autores asumiron incorrectamente que o 'C' de "valor C" se refería a "característica", "contido" ou "complemento". Mesmo entre autores que intentaron rastrexar a orixe do termo houbo certa confusión porque Hewson Swift non o define explicitamente cando acuñou o termo en 1950. No seu artigo orixinal, Swift parece usar as denominacións "valor 1C", "valor 2C", etc., en referencia a "clases" de contido de ADN (por exemplo, Gregory 2001, 2002 ); porén, Swift explicou en correspondencia privada ao Prof. Michael D. Bennett en 1975 que "Témome que a letra C non significa nada máis glamuroso que 'constante', é dicir, a cantidade de ADN que era característica dun determinado xenotipo" (citado en Bennett e Leitch 2005 ). Isto é en referencia ao informe de 1948 de Vendrely e Vendrely dunha "salientable constancia no contido de ADN nuclear en todas as células dos individuos dunha especie animal dada". O estudo de Swift deste tópico relacionábase especificamente coa variación (ou falta de variación) entre conxuntos de cromosomas en diferentes tipos de células dentro dun individuo, pero esta notación evolucionou a "valor C" facendo referencia ao contido haploide de ADN dunha determinada especie e mantén ese uso hoxe.
Variación entre especies
Os valores C varían enormemente enrte especies. Entre especies animais pode variar nun factor de 3.300, e entre plantas difire nun factor de aproximadamente 1.000. Os xenomas de protistas poden variar nun factor de máis de 300.000, pero no extremo máis alto están as Amoeba, cuxo valor C foi posto en dúbida, xa que se mediu con técnicas anticuadas. A variación nos valores C non ten relación coa complexidade do organismo ou o número de xenes contidos no seu xenoma; por exemplo, algúns protistas unicelulares teñen xenomas moito máis grandes que o dos humanos. Esta observación non parecía lóxica ata que se descubriu o ADN non codificante e parecía un paradoxo que se chamou paradoxo do valor C. Porén, aínda que agora a discrepancia entre o valor V e o número de xenes dun organismo xa non se considera un paradoxo, o termo paradoxo do valor C segue a usarse. Suxeriuse que aos problemas que aínda quedan por resolver sobre a variación do tamaño do xenoma era mellor denominalos enigma do valor C. Os valores C correlaciónanse con diversas características da célula e os organismos, como o tamaño celular, taxa de división celular e, dependendo do taxon, tamaño corporal, taxa metabólica, taxa de desenvolvemento, complexidade de órganos, distribución xeográfica ou o risco de extinción (para unha revisión recente, ver Bennett e Leitch 2005; Gregory 2005 ).
O enigma do valor C ou o paradoxo do valor C son o complexo crebacabezas sobre a ampla variación no tamaño do xenoma nuclear entre as especies eucariotas. O punto central é o feito de que o tamaño do xenoma non se correlaciona coa complexidade do organismo; por exemplo, o xa mencionado caso de que algúns protistas teñen xenomas maiores que os de mamíferos como os humanos.
Algúns prefiren o termo enigma do valor C porque inclúe explicitamente todas as cuestións que deberán ser contestadas para chegar a unha completa comprensión da evolución do tamaño do xenoma (Gregory 2005). Ademais, o termo paradoxo implica a falta de comprensión dunha das características máis básicas dos xenomas eucariotas: están compostos principalmente por ADN non codificante. Algúns autores sinalaron que o termo paradoxo tamén ten a desafortunada tendencia de levar aos autores a buscar solucións simples e unidimensionais ao que é, na actualidade, un crebacabezas multifacético. Por estas razóns, en 2003 o termo "enigma do valor C" foi preferido e recomendado ao de "paradoxo do valor C" no Second Plant Genome Size Discussion Meeting and Workshop celebrado nos Reais Xardíns Botánicos de Kew, Reino Unido, e un crecente número de autores están empezando a adoptar este termo.
Cálculo dos valores C
†Fonte da táboa: Doležel et al., 2003
As fórmulas para converter o número de pares de nucleótidos (ou pares de bases) a picogramos de ADN e viceversa son: tamaño do xenoma (bp) = (0,978 x 109) x contido de ADN (pg) = tamaño do xenoma (bp) / (0,978 x 109) 1 pg = 978 Mbp
Usando os datos da Táboa 1, as masas relativas dos pares de nucleótidos poden calcularse da seguinte maneira: A/T = 615,383 e G/C = 616,3711, tendo presente que a formación dun enlace fosfodiéster implica a perda dunha molécula de H2O. Ademais, os fosfatos dos nucleótidos do ADN son ácidos, así que a pH fisiolóxico o ión H+ está disociado. Dado que a razón dos pares A/T a G/C é 1:1 (o contido GC é do 50%), a masa relativa media dun par de nucleótidos é de 615.8771.
A masa molecular relativa pode converterse nun valor absoluto ao multiplicala pola unidade de masa atómica (1 u) en picogramos. Así, 615,8771 mltiplícase por 1,660539 × 10−12 pg. En consecuencia, a masa media por par de nucleótidos sería 1,023 × 10−9 pg, e 1 pg de ADN representaría 0,978 × 109 pares de bases (978 Mbp).
Ningunha especie ten un contido GC de exactamente o 50% (igual cantidade das nucleobases A/T e G/C) como asumía Doležel et al. Porén, como un par G/C é máis pesado que un par A/T tan só por aproximadamente 1/6 do 1%, o efecto das variacións no contido é pequeno. O contido GC real varía entre especies, entre cromosomas e entre isócoros (seccións do cromosoma con similar contido GC). Axustando o cálculo de Doležel para o contido GC, a variación teórica en pares de bases por picogramo vai de 977,0317 Mbp/pg para un 100% de conido GC a 978,6005 Mbp/pg para un 0% de contido GC (como o par A/T é máis lixeiro, ten máis Mbp/pg), cun punto medio de 977,8155 Mbp/pg pra un 50% de contido GC.
Valores C en humanos
O xenoma humano varía en tamaño; porén, a estimación actual do tamaño nuclear haploide do xenoma humano de referencia é 3.031.042.417 bp para o gameto X (espermatozoide ou óvulo que leva o cromosoma X) e de 2.932.228.937 bp para o gameto Y (espermatozoide que leva o cromosoma Y). Os gametos X e Y conteñen ambos 22 autosomas, cuxas lonxitudes combinadas comprenden a maioría do xenoma de ambos os gametos. O maior tamaño do cromosoma X presente no gameto X é responsable da diferenza no tamaño dos dous gametos. Cando os gametos están combinados, o cigoto feminino XX ten un tamaño de 6.062.084.834 bp mentres que o cigoto masculino XY ten un tamaño de 5.963.271.354 bp. Porén, os pares de bases do cigoto XX están distribuídos entre 2 grupos homólogos de 23 cromosomas heterólogos cada un, mentres que os pares de bases do cigoto XY están distribuídos entre 2 grupos homólogos de 22 cromosomas heterólogos cada un e ademais 2 cromosomas heterólogos. Aínda que cada cigoto ten 46 cromosomas, 23 cromosomas do cigoto XX feminino son heterólogos mentres que 24 cromosomas do cigoto XY masculino son heterólogos. Como resultado, o valor C para o cigoto XX é de 3,099361 mentres que o do cigoto XY é de 3,157877.
Resumindo estas cifras:
Medio dólar do Centro Musical de Cincinnati
O medio dólar do Centro Musical de Cincinnati é unha moeda estadounidense de prata dese valor facial emitida pola Casa da Moeda dos Estados Unidos en 1936 en conmemoración do quincuaxésimo aniversario de Cincinnati, Ohio, como centro musical.
A creación desta moeda foi promovida por Thomas G. Melish, un comerciante entusiasta das moedas que controlaba a entidade á que se lle outorgou o dereito exclusivo para adquirir toda a emisión ao Goberno, e que logo a revendeu a prezos elevados.
O Congreso aprobou a lei que autorizaba a emisión da moeda o 31 de marzo de 1936, cunha tiraxe máxima de 15.000 pezas, que se deberían nas tres cecas daquela en funcionamento: Filadelfia, Denver e San Francisco. Melish contratou a escultora Constance Ortmayer para se encargar do deseño da moeda, aínda que a Comisión de Belas Artes dos Estados Unidos se negou a darlles o visto e prace aos seus deseños, ao non achar relación ningunha entre a representación no anverso do músico Stephen Foster, falecido en 1864, e o presumible aniversario, tamén cuestionado. Non obstante, os deseños foron aprobados pola Casa da Moeda e emitíronse 5.000 exemplares en cada unha das cecas, que logo se lle venderon ao grupo de Melish, o único comprador autorizado.
É probable que Melish retivese gran parte da emisión para a revender máis tarde. Deste xeito, con poucas pezas dispoñibles no mercado, os prezos da serie disparáronse ata chegar a quintuplicar o inicial da emisión. O valor caeu un pouco cando estoupou o boom das moedas conmemorativas a finais de 1936, aínda que se recuperou axiña, e as moedas acadan prezos altos na actualidade. A comunidade numismática acusou a Melish de avaricia.
Antecedentes
En 1936, o mercado de moedas conmemorativas dos Estados Unidos disparouse, impulsado polas emisións de escasa tiraxe, que se revalorizaron de camiño. Ata 1954, o Goberno vendía a totalidade da tiraxe deste tipo de moedas ao seu valor nominal a un grupo autorizado polo Congreso, que intentaba logo venderllas ao público cunha marxe de beneficio. As novas pezas saíron daquela ao mercado secundario, e a principios de 1936 todas as conmemorativas anteriores vendéronse a un prezo superior ao inicial de súa emisión. A aparente facilidade para obter beneficios coa compra e a tenza de moedas conmemorativas atraeu a moitos afeccionados ao coleccionismo numismático, que trataron de adquirir as novas emisións. Entre as pezas que se cuñaran recentemente e que máis se revalorizaran estaba o medio dólar Old Spanish Trail de 1935, unha peza que fora emitida por instancias de Lyman W. Hoffecker, un empresario texano e comerciante de moedas, que reservou para si unha quinta parte dos 10.000 exemplares cuñados e que logo vendeu ata ben entrada a década de 1940, cando xa fora presidente da American Numismatic Association (ANA). O Congreso autorizou unha explosión de moedas conmemorativas en 1936, o primeiro ano en que a Casa da Moeda chegou a cuñar ata quince diferentes. Por petición dos grupos autorizados a adquirilas, cuñáronse novamente varias destas moedas cuñadas en anos anteriores, agora con data de 1936, entre elas o medio dólar conmemorativo do Oregon Trail, emitido por primeira vez en 1926.
Proceso lexislativo
miniatura|[[Thomas G. Melish, promotor do medio dólar do Centro Musical de Cincinnati. ]] Thomas G. Melish, coleccionista de moedas e empresario de Cincinnati, tivo a idea de promover a cuñaxe dunha moeda conmemorativa que el controlaría e da que podería beneficiarse economicamente. Melish era un prominente home de negocios que herdara a Bromwell Wire Company. e que constituíu a Asociación da Moeda Conmemorativa do Centro Musical de Cincinnati ad hoc para acadar a concesión da comercialización da nova moeda. Para tal efecto, logrou que se presentase o correspondente proxecto de lei (H.R. 10264) o 31 de xaneiro de 1936. Este proxecto prevía a cuñaxe de 10.000 exemplares na Ceca de Filadelfia, 2.000 na Ceca de Denver e 3.000 na Ceca de San Francisco. Unha cuñaxe tan baixa tería convertido a moeda de Denver nunha rareza significativa, o que aumentaría os beneficios de Melish. O 17 de febreiro, a Comsión de Moeda, Pesos e Medidas da Cámara de Representantes recomendou que se modificase o proxecto de lei para establecer unha tiraxe de 15.000 moedas, sen especificar en que ceca ou cecas debían cuñarse. A devandita comisión, no seu informe sobre o proxecto de lei, sinalaba que a peza era "en conmemoración do quincuaxésimo aniversario de Cincinnati, Ohio, como centro da música, e a contribución do seu festival anual de maio á arte musical durante os últimos 50 anos". Melish, grazas á súa influencia política, puido manter a disposición de que debían cuñarse "nas cecas", om que lle permitiu a cuñaxe nas tres existentes. Esta foi a derradeira vez que un proxecto de lei sobre cuñaxe de moeda se aprobou no Congreso na década de 1930 cunha redacción semellante; as emisións posteriores limitáronse a unha soa casa de moeda.
O proxecto de lei foi aprobado polo Congreso e asinado polo presidente Franklin Roosevelt o 31 de marzo de 1936. Anthony Swiatek e Walter Breen, no seu traballo acerca das moedas conmemorativas estadounidenses, concluíron que "a presión da citada Asociación sobre o Congreso induciu á aprobación da Lei".
Ivan Řehák
Ivan Řehák, nado en Bratislava o 2 de setembro de 1954, é un medallista e deseñador de moeda eslovaco.
Medio dólar do Centro Musical de Cincinnati
Preparación e controversia
Melish encomendoulle o deseño da moeda a Constance Ortmayer, quen, segundo lembraría máis tarde, dixo: "Recomendáronme; alguén pasou por Cincinnati... estaban a buscar a alguén e recomendáronme a min". Ao parecer, Ortmayer tiña xa preparado un deseño antes mesmo de que a lei se aprobase no Congreso, xa que Melish lle escribira unha carta á subdirectora da Casa da Moeda, Mary Margaret O'Reilly, o 4 de abril de 1936, na que lle dicía que o orixinal "carecía de distinción e mérito artístico", e que Ortmayer redeseñaría a moeda. O 7 de maio Melish escribiu novamente para preguntar se o novo deseño proposto por Ortmayer era satisfactorio. Os modelos presentáronse preceptivamente á Comisión de Belas Artes dos Estados Unidos, que estaba encargada desde 1921 de asesorar sobre o deseño das moedas, aínda que o Goberno non estaba obrigado a seguir os seus ditames. O 13 de maio, o presidente da Comisión, Charles Moore, escribiu á directora da Casa da Moeda, Nellie Tayloe Ross, para lle comunicar a súa consideración desfavorable con respecto aos deseños de Ortmayer. miniatura|Theodore Thomas, a alternativa proposta pola [[Comisión de Belas Artes dos Estados Unidos|Comisión de Belas Artes para o anverso da moeda. ]] Moore puxo a atención no propósito declarado da moeda —conmemorar o 50 aniversario de Cincinnati como centro musical— e logo sinalou que o anverso representaba a Stephen Foster, compositor e autor de cancións, que morrera en 1864, en tanto que Cincinnati non destacou como centro musical polo menos ata 1873. "A Comisión non acerta a relacionar un cincuentenario en 1936 cun movemento que comezou en 1873".
Ivan Řehák
Traxectoria
Ivan Řehák estudou Relevo de Escultura con Rudolf Pribiš na escola da Academia de Belas Artes e Deseño de Bratislava de 1973 a 1979.
Medio dólar do Centro Musical de Cincinnati
Preparación e controversia
Moore admitiu que Foster vivira en Cincinnati, mais só durante un breve período no que traballou como contable, e que as súas principais contribucións á música estadounidense se produciran máis tarde, cando viviu en Pittsburgh e en Nova York. Ademais, a moeda debía conmemorar as contribucións de Cincinnati á arte da música, e Foster "foi un trobador estadounidense, mais non contribuíu á música como arte". Moore consideraba que, se alguén debía ser representado, debía ser Theodore Thomas, que dirixiu o Festival de Maio de Cincinnati desde os seus comezos en 1873 e en 1878 se converteu en director da Escola Superior de Música de Cincinnati. Afirmou que "Theodore Thomas foi, artisticamente, o fundador de Cincinnati como centro musical. O seu retrato debería aparecer en calquera moeda conmemorativa de Cincinnati 'como centro de música'".
Ivan Řehák
Traxectoria
Řehák é docente no departamento de Arquitectura da facultade de Enxeñaría Civil da Universidade Técnica Eslovaca en Bratislava, cidade esta na que reside.
Medio dólar do Centro Musical de Cincinnati
Preparación e controversia
O 16 de maio, o xornal The Cincinnati Enquirer chegou a informar de que Thomas aparecería na moeda, no canto de Foster. O xornal tamén informaba da controversia ante a Comisión de Belas Artes e de que Melish viaxara a Washington o día anterior e que anunciara que non se opuña ao cambio. Igualmente o 16 de maio, Melish telefonou a Lee Lawrie, escultor membro da Comisión. As notas de Melish indican que a obxección de Moore era en nome de Alice Roosevelt Longworth e a familia Longworth, que contrataran a Thomas para dirixir o Festival de Maio e que querían a Thomas na moeda, aínda que, como —segundo Melish— Lawrie dixo, "Thomas parece unha morsa e sería unha cabeza moi difícil de facer". Melish amosouse desafiante ao afirmar que tamén coñecía ben a Alice Longworth, e Foster permaneu finalmente na moeda.
Ortmayer lembrou que o "xefe" da Casa da Moeda —presumiblemente Ross— se opuxo ao deseño do reverso, xa que non lle gustaba a posición das pernas da deusa. Swiatek, nunha publicación súa posterior, afirmou que a Asociación da Moeda Conmemorativa do Centro Musical de Cincinnati, controlada por Melish, fixera presión no Departamento do Tesouro para que aprobase o deseño de Ortmayer.
Ivan Řehák
Obra
Aínda que a súa obra abrangue tamén a pintura e o debuxo, o máis salientable das súas creacións está na medallística. Algunhas das súas medallas están dedicadas a personaxes como Rodolfo II de Habsburgo (2012), Galileo Galilei (2014), Arthur Conan Doyle (2014) ou Maximiliano II (2015), ou a temas como a capitalidade real de Praga (2013), a Ponte de Carlos (2014) ou a Catedral de San Vito (2014).
Medio dólar do Centro Musical de Cincinnati
Preparación e controversia
A Ceca de Filadelfia recibiu os modelos de Ortmayer. O 23 de maio, o seu superintendente, Edwin Dressel, enviou á dirección Casa da Moeda un informe do gravador xefe da Casa da Moeda dos EEUU, John R. Sinnock, no que se afirmaba que os modelos do escultor tiñan un relevo demasiado alto, e suxeríase que Ortmayer acudise á Casa da Moeda para discutir o asunto. Nunha carta da subdirectora O'Reilly a Melish do 18 de xuño informábase de que, logo dalgunhas modificacións, Sinnock escribiu que a moeda estaba no límite do máis alto relevo que a ceca podía cuñar, e que se esperaba probar os cuños para a moeda de Cincinnati producindo algúns exemplares de proba a principios de xullo.
Ivan Řehák
Obra
Nas súas creacións utiliza a modo de sinatura as súas iniciais IR superpostas e estilizadas. miniatura|260x260px|[[Moeda de 1 euro|Moedas dun euro eslovacas co anverso deseñado por Ivan Řehák]] Como medallista participou nas exposicións internacionais da Federación Internacional da Medalla de Arte (FIDEM) en países como Francia, Portugal, os Estados Unidos, Finlandia ou o Reino Unido.
Medio dólar do Centro Musical de Cincinnati
Deseño
miniatura|[[Fotografía de Stephen Foster, o protagonista do anverso da moeda.]]
Ivan Řehák
Obra
Řehák deseñou ademais varias moedas para a República Checa e para Eslovaquia. No primeiro caso é autor de senllas moedas conmemorativas de 200 coroas checas datadas en 2010, en tanto que para Eslovaquia foi o creador do anverso nacional das moedas dun euro e de dous euros circulantes, que comezaron a cuñarse en 2009, así como diversas emisións conmemorativas co valor facial en euros.
Medio dólar do Centro Musical de Cincinnati
Anverso
O anverso do medio dólar do Centro Musical de Cincinnati amosa un busto de Stephen Foster, ollando cara á dereita do espectador, e debaixo, as palabras STEPHEN FOSTER AMERICA'S TROUBADOUR. Esta frase foi tomada dunha biografía de Foster publicada anteriormente, na década de 1930. As iniciais do artista, "CO", aparecen á esquerda de Foster. O nome do país e a expresión do valor facial aparecen preto do canto, na parte superior e na inferior, respectivamente.
Ivan Řehák
Obra
O seu anverso da moeda de dous euros cuñada pola Casa da Moeda de Eslovaquia foi galardoado por Krause Publications co Premio Moeda do Ano de 2011 á mellor moeda comercial emitida en 2009.
Medio dólar do Centro Musical de Cincinnati
Reverso
No reverso represéntase unha figura axeonllada, que podería ser a deusa da música. Na parte superior esquerda do campo aparece a data de 1886, na inferior dereita a de 1936 e debaixo desta última a marca de ceca —só no caso de Denver e San Francisco, xa que as moedas cuñadas en Filadelfia carecen dela—. A deusa axeónllase sobre os lemas nacionais cuxa aparición está prescrita pola lei nas moedas estadounidenses ( IN GOD WE TRUST / E PLURIBUS UNUM / LIBERTY), e preto do canto figura a inscrición CINCINNATI A MUSIC CENTER OF AMERICA.
Valoracións do deseño
O deseño suscitou comentarios entre os numismáticos. Frank Duffield, editor da revista The Numismatist —editada pola American Numismatic Association—, sinalou no número de outubro de 1936 que a moeda fora esperada con expectación polos afeccionados por mor do anuncio de que levaría o retrato de Foster, pero...:
miniatura|160x160px|[[Cornelius Vermeule comparou a moeda de Cincinnati co medio dólar do Sesquicentenario. ]]O numismático B. Max Mehl, na súa monografía sobre as moedas conmemorativas estadounidenses publicada en 1937, amosouse de acordo coa crítica do reverso: "aparentemente, esta lira debeu ser comprada nunha tenda de 5 e de 10 centavos, xa que parece ser só un xoguete". O historiador da arte Cornelius Vermeule, no seu traballo de 1971 sobre moedas e medallas estadounidense, criticou tamén o deseño de Ortmayer:
Lanzamento, distribución e coleccionismo
miniatura|330x330px|[[Estoxo de presentación da serie completa das moedas das tres cecas. ]]miniatura|330x330px|Certificado que se incluía no estoxo de presentación. A tiraxe de 15.000 pezas cuñouse ao longo de xullo de 1936. Nas cecas de Filadelfia e de Denver producíronse 5.005 pezas, e na de San Francisco 5.006, e eses poucos exemplares que exceden das cantidades redondas retivéronse para a súa inspección e comprobación na reunión de 1937 da Comisión de Ensaios dos Estados Unidos, como era preceptivo. As primeiras 200 pezas de cada ceca recolléronse en xogos de tres, que se incluíron en estoxos para a súa comercialización, que incluía unha carta notarial de Melish que daba fe da numeración correspondente a esas moedas. Melish enviou varios destes xogos especiais a funcionarios do Goberno.
Melish estivera recibindo solicitudes de coleccionistas xa desde o mesmo momento en que o presidente Roosevelt asinou a lei, pero a partir de mediados de maio os interesados que escribían só recibían como resposta tarxetas postais nas que se dicía que había un exceso de solicitudes para a adquisición da nova moeda. O verán de 1936 foi o punto álxido do auxe das moedas conmemorativas, e Melish anunciou que as novas pezas se venderían en xogos de tres por marca de ceca a 7,75 dólares —un prezo elevado naquela época, en comparación co doutras emisións anteriores—. Comezouse a enviar os pedidos aos clientes que escribiran os primeiros, e logo comezaron a venderse por 10 dólares. No entanto, poucos coleccionistas conseguiron que se formalizasen os seus pedidos, e á maioría devolvéuselles o pagamento coa escusa de que as moedas se esgotaran. O prezo para os pedidos cursados subiu axiña a 40 dólares e a partir de aí comezaron a estar dispoñibles moitas moedas. O numismático Q. David Bowers afirmou que o máis probable é que Melish e outras persoas con información privilexiada as vendesen subrepticiamente. Melish tamén permitiu que os promotores do medio dólar do Tricentenario do Condado de York comprasen, ao prezo de emisión orixinal, varios xogos, en tanto que a poboación só podía pedir como máximo un xogo a ese prezo. A cambio, tratou de comprar esa e outras moedas conmemorativas en cantidades superiores ao límite habitual de pedidos. Así e todo, cando a Oregon Trail Memorial Association, beneficiaria da emisión do lonxevo medio dólar en honor desa ruta, tratou de comprar unha serie, Melish respondeu que as moedas xa se esgotaran.
miniatura|Carta de Melish a un posible comprador do medio dólar. |333x333px
En decembro, o mercado de moedas conmemorativas tocara fondo e os comerciantes que compraran cantidades importantes víronse incapaces de vendelas con beneficio. En 1940, os xogos de moedas vendíanse a 15 dólares cada un. A partir de entón recuperáronse e, a principios da década de 1960, alcanzaron os 100 dólares por serie, e en 1975 os 550 dólares pola serie de tres. No punto álxido do segundo auxe das moedas conmemorativas, en 1980, vendíanse xa a 2.250 dólares por serie. No libro A Guide Book of United States Coins, de Richard S. Yeoman, publicado en 2015, as series cotízanse entre 875 e 2.700 dólares, dependendo do seu estado de conservación. As moedas individuais catalóganse a aproximadamente un terzo dos prezos das series.
As circunstancias da emisión non estaban claras ao principio: Mehl escribiu que a moeda era para honrar o 50 aniversario do "Centro Musical de Cincinnati" que foi "fundado en 1886" e que "xa fora por unha boa distribución ou xa por unha gran demanda, os xogos non chegaran a todos os que os querían". Escritores numismáticos posteriores foron moi críticos con Melish; Swiatek considerou que a moeda se emitiu debido a "falsas afirmacións" no seu nome. Kevin Flynn, no seu volume sobre moedas conmemorativas, afirmou que a moeda de Cincinnati "se fixo por puro afán de lucro e cobiza". Swiatek e Breen, no seu libro de 1988, suxiren que o grupo de Melish "só tiña unha idea en mente: enriquecerse publicitando e distribuíndo unha emisión limitada, que os especuladores puideran pór en órbita".
Edward Hallowell
Edward Hallowell, nado en 1808 e finado o 20 de febreiro de 1860, foi un médico e herpetólogo estadounidense.
Traxectoria
Edward Hallowell estudou medicina na Universidade de Pensilvania, exercendo como médico en Filadelfia.
Tamén foi un notábel herpetólogo, que describiu 61 novas especies de réptiles.
En 1851, Hallowell foi elixido membro da American Philosophical Society.
Epónimos
Hallowell foi honrado cos nomes científicos de dúas especies de ras:
Abreviatura
A abreviatura Hallowell emprégase para recoñecer a Edward Hallowell como autoridade na descrición e taxonomía en zooloxía.
Beatriz Coelho
Beatriz Coelho Luna, nada en Ponferrada en 1983, é unha avogada e política berciana.
Traxectoria
Licenciouse en dereito pola Universidade de Valladolid e logo exerceu como avogada autónoma. Militante do Partido Popular, foi concelleira en Toreno de 2011 a 2019. En 2021 converteuse en vicesecretaria xeral para o Bierzo do PP de León. Nas eleccións autonómicas de 2022 foi de número dous do seu partido pola provincia de León e resultou elixida como procuradora das Cortes de Castela e León.
Flossie Donnelly
Flossie Donnelly, nada en 2007, é unha rapaza ambientalista irlandesa especializada no medio mariño. Estudante de secundaria, foi a primeira en levar colectores de lixo flotantes a Irlanda, conseguindo fondos para dous destes dispositivos que eliminan lixo de plástico das masas de auga.
Traxectoria
Donnelly creceu en Sandycove, na área de Dublín. O seu activismo comezou nunha viaxe familiar a Tailandia cando tiña oito anos. Naquela viaxe sorprendeulle a cantidade de contaminación por plástico que observou nas praias que visitou, o que a animou a dedicar a maior parte do seu tempo de vacacións a recoller lixo do mar e levalo ao hotel no que se aloxaba coa súa familia. Ao seu regreso a Irlanda, observou que cada vez máis lixo acumulábase nas praias locais, e sentiu a necesidade de compartir a súa paixón por protexer a vida mariña e concienciar a outros sobre a contaminación plástica. Desde entón recibiu varias mencións na prensa polo seu traballo de conservación do medio ambiente e foi alcumada "a Greta Thunberg de Irlanda".
Educación
Donnelly é estudante de secundaria en Booterstown, Dublín. Anteriormente estudou en dúas escolas primarias en Bruxelas e unha escola francesa en Dublín. Os seus plans para o futuro eran estudar bioloxía mariña en Sydney. A súa nai, Harriet Donnelly, foi a súa maior e máis temperá mentora e educadora.
Activismo
Donnelly participa regularmente en folgas climáticas, xa sexa fóra da súa escola ou do Dáil Éireann (cámara baixa do Parlamento de Irlanda), e organiza limpezas de praias en Dún Laoghaire e Sandycove, ao longo da súa costa local ao sur de Dublín co obxectivo de protexer as costas de Dublín da contaminación plástica. Creou un grupo de acción e caridade ambiental chamado Flossie & the Beach Cleaners cando tiña once anos para crear conciencia sobre a contaminación plástica e as súas consecuencias para os océanos e a vida mariña.
Nunha entrevista cos medios irlandeses en 2019, dixo:"O que me inspirou para converterme en activista foi darme conta de que a miña xeración podería non ter un planeta futuro no que vivir. "Noutra entrevista ese ano, dixo:"Non quero que a miña xeración sufra polo que causou a xeración dos meus pais. "O activismo de Donnelly é parte dun crecente movemento xuvenil mundial que cre na equidade interxeracional ao redor de cuestións climáticas e ambientais. Aínda que recoñece que a situación é grave, tamén mencionou repetidamente que prefire seguir sendo optimista sobre o futuro. Nunha entrevista pública en 2019, dixo:"Gústame saber que estou a loitar polo meu futuro e o futuro dos meus curmáns pequenos. Creo firmemente que ser positivo e feliz axudaranos a salvar o noso planeta. "Donnelly e a súa nai traballan a miúdo xuntas como un equipo. Ademais de na súa nai, o seu traballo inspirouse en Greta Thunberg, Cara Augustenberg e Irma Hutabarat. A reacción do público ao seu traballo foi maioritariamente positiva.
O pasaxeiro 57
O pasaxeiro 57 (en Passenger 57) é un filme estadounidense de 1992 dirixido por Kevin Hooks. Está protagonizado por Wesley Snipes e Bruce Payne, con Snipes interpretando un consultor de seguridade que se ve obrigado a frustrar un complot para liberar a un terrorista durante un voo dunha aeroliña comercial. As críticas foron dispares, mais o filme foi un éxito de recadación e converteu a Snipes nunha icona popular como heroe de acción. Tamén introduciu a famosa liña de Snipes: "Always bet on black" ("Aposta sempre polo negro").
Campo do Gerês
Xeografía
Esta antiga aldea está situada a oeste da Mata da Albergaria, en pleno corazón do Parque Nacional da Peneda-Gerês, a 15 km da capital do concello de Terras do Bouro. A freguesía ocupa unha extensión de 62,38 km² e, no ano 2011, contaba cunha poboación e 162 habitantes, polo que a súa densidade de poboación nese ano era de 2,6 hab./km².
Cultura
180px|miniatura|Marco miliario XXIX da Vía Romana XVIII ([[Braga-Astorga). Campo do Gerês.]] Campo do Gerês alberga o Museo Etnográfico Vilarinho das Furnas, para conservar a memoria do pobo do mesmo nome, que foi mergullado en 1971 debido á construción dun encoro.
Desde xuño de 2013 pódese visitar o Museu da Geira, que ten un programa museográfico sobre ás técnicas construtivas das vías romanas, así como do transporte empregado na época.
O museo estrutúrase en catro salas temáticas, un auditorio e despachos para estudos arqueolóxicos. O concello de Terras de Bouro conserva actualmente un percorrido de 30 km desde a antiga Geira romana.
Seaspiracy
Seaspiracy é un filme documental de 2021 dirixido e protagonizado por Ali Tabrizi, un cineasta británico. O filme examina o impacto do ser humano na vida mariña e avogado por rematar co consumo de peixe. O filme estreouse en Netflix en todo o mundo en marzo de 2021 e obtivo atención inmediata en varios países. O filme recibiu críticas positivas por chamar a atención sobre o seu tema central mais tamén atraeu controversia sobre a súa exactitude científica e foi criticado por algúns expertos en océanos. Algunhas organizacións e persoas entrevistadas ou retratadas negativamente no filme cuestinaron as súas afirmacións e acusaron ao filme de terxiversalas. O filme foi producido por Kip Andersen, director do documental ''Cowspiracy.
Makalle
Makalle é a capital da Rexión de Tigray e o centro histórico da antiga provincia de Enderta. Localízase a 780 km ao norte de Adís Abeba, a capital de Etiopía a unha elevación de 2 254 metros. Constitúe o centro cultural e político do norte de Etiopía. Administrativamente, está considerada unha Zona Especial e subdivídise en sete administracións locais: Hawelti, Adi-Haki, Kedamay Weyane, Hadnet, Ayder, Semien e mais Quiha.
Trofeo Cidade de Pontevedra
O Trofeo Cidade de Pontevedra de fútbol é un trofeo amigable de verán xogado no Estadio de Pasarón, na cidade de Pontevedra
Comisión de Belas Artes dos Estados Unidos
A Comisión de Belas Artes dos Estados Unidos (en inglés: U.S. Commission of Fine Arts —CFA—) é un organismo independente do Goberno federal dos Estados Unidos, creado en 1910 e con sede en Washington, que ten a autoridade de revisar —mais non aprobar— o "deseño e a estética" de todas as construcións de Washington D. C., así como o deseño de moedas, fontes, insignias, medallas, monumentos, parques e estatuas, construídos ou emitidos tanto polo Goberno federal como polo do distrito de Columbia.
Trofeo Cidade de Pontevedra
Comezou a disputarse en 1967 e segue vixente hoxe. Nalgunha ocasión adoita coincidir coa celebración das Festas da Virxe da Peregrina. Debido a que se disputa outro tamén na cidade o Trofeo Luis Otero, o equipo representativo local da cidade foise alternando co tempo entre o Pontevedra CF e o Atlético Pontevedrés-Pontevedra CF B, filial do primeiro.
Comisión de Belas Artes dos Estados Unidos
Consonte a Lei do Vello Georgetown, a Comisión de Belas Artes nomea a Xunta do Vello Georgetown, e esta ten a autoridade para revisar o deseño de todas as estruturas semipúblicas e privadas dentro dos límites do distrito histórico de Georgetown. Pola súa banda, a Lei Shipstead-Luce (1930) outórgalle á Comisión a autoridade non só para revisar senón tamén para aprobar o deseño e a altura dos edificios públicos e privados situados diante dos terreos do Capitolio dos Estados Unidos, así como os terreos da Casa Branca, a avenida Pensilvania desde o Capitolio ata a Casa Branca, a praza Lafayette, o parque Rock Creek, o Parque Zoolóxico Nacional, a estrada Rock Creek e Potomac, o parque Potomac, e o National Mall e os seus parques.
As competencias da Comisión non abranguen, no entanto, outros lugares senlleiros da capital dos EEUU, como co edificio do Capitolio, a Biblioteca do Congreso nin outros terreos, cuxa supervisión ten atribuída o arquitecto oficial do Capitolio.
Antecedentes e contexto
O presidente George Washington concedeulle ao Goberno do distrito de Columbia a potestade de regular o deseño arquitectónico e a planificación urbanística, competencias estas que foron suspendidas polo presidente James Monroe en 1822. Logo da Exposición Universal de Chicago de 1893, o Cosmos Club e o Instituto Americano de Arquitectos crearon a Liga de Arte Pública, unha nova organización cuxo obxectivo era promover que un novo organismo do Goberno federal aprobase o deseño ou a adquisición de obras de arte e de arquitectura por parte do Goberno federal. En 1897 propúxose un proxecto de lei no Congreso, mais non chegou a aprobarse porque os congresistas querían un consello asesor, no canto dun que puidese negarlle ao Congreso a capacidade de facer encargas.
Mundo futuro
Mundo futuro (en Futureworld) é un filme estadounidense de 1976 dirixido por Richard T. Heffron e escrito por Mayo Simon e George Schenck. É unha secuela do filme de 1973 de Michael Crichton Westworld, sendo o segundo título da franquía Westworld. Está protagonizado por Peter Fonda, Blythe Danner, Arthur Hill, Stuart Margolin, John Ryan e Yul Brynner.
Comisión de Belas Artes dos Estados Unidos
Antecedentes e contexto
En 1900, o Congreso dos Estados Unidos creou a Comisión de Parques do Senado, para conciliar visións contrapostas acerca do desenvolvemento da cidade de Washington e, en especial, do National Mall e dos seus arredores. O plan desta comisión para o desenvolvemento da cidade —coñecido como Plan McMillan, polo seu presidente, o senador James McMillan— propuña a derruba de todas as residencias e outros edificios da praza de Lafayette e a construción de altos edificios de oficinas gobernamentais de estilo neoclásico, con fachadas de mármore branco arredor da praza. Tamén propuña despexar grandes espazos ao norte e ao sur do National Mall, así como realiñar algunhas rúas e construír novos museos e edificios públicos na zona. A Comisión de Parques tamén propuxo unha importante ampliación do sistema de parques do distrito, a creación dun sistema de vías verdes e o embelecemento dos parques existentes.
Nos anos seguintes, o presidente e o Congreso crearon varios organismos novos para supervisar a aprobación, o deseño e a construción de novos edificios no distrito de Columbia, co fin de levar a cabo o Plan McMillan; entre estes organismos estarían a Comisión de Belas Artes (1910), para revisar e asesorar sobre o deseño de novas estruturas; a Comisión de Edificios Públicos (1916), para facer recomendacións sobre a construción de edificios de axencias e oficinas federais; e a Comisión de Parques e Planificación da Capital Nacional (1924), para supervisar a planificación do distrito.
Mundo futuro
Estreouse en galego o 21 de setembro de 1995 a través da TVG.
Comisión de Belas Artes dos Estados Unidos
Antecedentes e contexto
O 11 de xaneiro de 1909, un comité do Instituto Americano de Arquitectos pediulle ao presidente Roosevelt que cerase unha axencia federal independente para asesorar o Goberno sobre arquitectura, pontes, pintura, parques, escultura e outras obras artísticas que requirisen deseño. Roosevelt respondeu o mesmo día que aceptaba a proposta. O 19 de xaneiro de 1909, Roosevelt promulgou a Orde executiva 1.010, pola que se creaba o Consello de Belas Artes, e pediu ao Instituto Americano de Arquitectos que nomease 30 persoas para o seu consello, e ordenoulle ao Gabinete que solicitase o asesoramento do Consello en asuntos de arquitectura, paisaxismo, selección de obras, pintura e escultura. O Consello de Belas Artes reuniuse unha soa vez, o 9 de febreiro dese ano, cando se aprobou a localización para o Lincoln Memorial.
Makalle
En 1984 tiña unha poboación de 61 000 habitantes mais dende 1991 a súa poboación medrou rapidamente e pasou en 1994 de 97 000 a  170000 en 2006. Cunha estimación de 543 000 habitantes en 2021 na súa área metropolitana constitúe o segundo centro urbano etíope.
Comisión de Belas Artes dos Estados Unidos
Antecedentes e contexto
Máis tarde, aínda en 1909, o senador republicano por Nova York Elihu Root redactou un proxecto de lei polo que se creaba unha nova omisión asesora de belas artes. O representante republicano por Massachusetts Samuel W. McCall presentou o proxecto de lei H.R. 19962 na Cámara de Representantes dos EEUU, onde foi aprobada o 9 de febreiro de 1910. O proxecto da Cámara de Representantes sometía os membros desta comisión á aprobación do Senado, e establecía que o seu mandato fose de catro anos e que debían ser artistas "de sona". Ademais de ter capacidade consultiva en todas as cuestións de arte e deseño, a comisión tiña a derradeira palabra na selección de localizacións para monumentos e estatuas. Root conseguiu que este proxecto de lei pasase ao Senado, mais o presidente desta cámara, Joseph Gurney Cannon, opúxose a el e deixouno retido na biblioteca. Mais a mediados de marzo un grupo de republicanos críticos xuntou as súas forzas para despoxar o presidente Cannon de gran parte do seu poder, e o proxecto de lei da Comisión de Belas Artes puido ser sometido axiña a votación no pleno do Senado.
Constitución da Comisión
miniatura|Daniel Hudson Burnham ([[Circa|ca. 1880), primeiro presidente da Comisión (1910-1912). ]]
Makalle
Demografía
miniatura|esquerda|Mesquita de Makalle Segundo o censo de 2007, Makalle tiña unha poboación total de 215 914 habitantes, 104 925 de sexo masculino e 110 989 feminino. A meirande parte dos seus habitantes forman parte do pobo tigriña (96,2%), mentres os amháricos representan o 2,26%; a outros grupos étnicos pertence o 1,54% da poboación. A lingua tigriña fálana o 95,55% da poboación e o amhárico o 3,18%. A principal denominación relixiosa é a igrexa ortodoxa etíope co 92,68% e a segunda é o islam co 6,03%.