cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Reprise Records
Venda a Warner Bros.
Moitos dos vellos artistas foron botados cando Sinatra vendeu o selo a Warner Bros. Records a principios de 1963 debido ás baixas vendas. O presidente de Reprise, Mo Ostin, mantívose como cabeza do selo e xogou un papel moi importante na historia do grupo de selos da Warner durante as seguintes catro décadas. Os executivos de Warner-Reprise comezaron a fixarse en novos artistas comezando por garantir os dereitos de distribución nos Estados Unidos das gravacións en Pye Records de The Kinks no ano 1964. Reprise gichou posteriormente a artistas de pop orientados aos adolescentes como Dino, Desi, & Billy e a propia filla de Frank Nancy Sinatra, antes de que se movese case exclusivamente á música pop cara finais dos 60.
Haumea (planeta anano)
Superficie
No 2005, os telescopios dos Observatorios Gemini e Keck obtiveron o espectro de Haumea o cal amosa unhas fortes liñas coas propiedades do xeo de auga cristalino, de xeito semellante o que acontece coa superficie de da lúa de Plutón, Caronte. Isto é moi peculiar, por que o xeo cristalino formase a temperaturas por riba dos 110 K, cando a superficie de Haumea está por baixo dos 50 K, temperatura a cal o xeo toma unha estrutura amorfa. Por riba, a estrutura do xeo cristalino é inestable baixo a constante choiva dos raios cósmicos e as partículas cargadas de enerxía que golpean ós obxectos trans-Neptunianos procedentes do Sol. O tempo estimado para que o xeo cristalino se transforme en xeo amorfo baixo este continuo bombardeo é do redor de dez millóns de anos, cando os obxectos trans-Neptunianos levan con temperaturas frías por miles de millóns de anos. Os danos producidos pola radiación poderían ter escurecido a superficie dos obxectos trans-Neptunianos onde son comúns os materiais compostos por xeos orgánicos e compostos tolínicos, coma no caso de Plutón. Por conseguinte, o espectro de Haumea e a súa familia de colisión suxiren que as súas superficies foron sometidas a un proceso recente de rexeneración que produciu xeo cristalino. Por outra banda aínda non foi suxerido ningún mecanismo que podería ter producido esta rexeneración da superficie de Haumea.
Reprise Records
Venda a Warner Bros.
A través de contratos directos ou acordos de distribucuión, os grupos de the Reprise medraron ata incluír a Lee Hazlewood, as primeiras gravacións de Joni Mitchell, Neil Young, The Electric Prunes, Arlo Guthrie, Norman Greenbaum, Tom Lehrer, Tiny Tim, Ry Cooder, Captain Beefheart, as primeiras gravacións dos 70 de Frank Zappa e The Mothers, Gram Parsons, Emmylou Harris, Nico's Desertshore, The Fugs, Jethro Tull, Pentangle, T. Rex, The Meters, John Cale, Gordon Lightfoot, Michael Franks, Richard Pryor, Al Jarreau e as primeiras gravacións dos 70 de The Beach Boys.
Caída
A finais dos 70, cando Joni Mitchell e Captain Beefheart deixaron o selo, Sinatra expresou o seu desexo de ser o único artista de Reprise, pero Neil Young rexeitou marchar. Mitchell regresou ao selo a finais dos 80 despois de pasar unha tempada con Geffen Records. Young segue estando hoxe en día en Reprise, aínda que foi atraído por Geffen Records durante varios anos nos 80.
Haumea (planeta anano)
Superficie
Haumea é brillante coma a neve, cun albedo cun rango de 0.6–0.8, concordante co xeo cristalino. Outros grandes trans-neptunianos coma Eris presentan albedos semellantes ou incluso superiores. O modelo que mellor encaixa co espectro da superficie de Haumea, suxire que entre o 66% ó 80% da súa superficie é de puro xeo de auga cristalino, con contribucións para eleva-lo albedo do cianuro de hidróxeno ou filosilicatos. Os sales inorgánicos coma o cianuro potásico e outros, poderían estar tamén presentes.
Porén, estudos posteriores do espectro visible e infravermello suxiren que a superficie de Haumea está cuberta a partes iguais de xeo amorfo e xeo cristalino, xunto cun máximo do 8% de materiais orgánicos. A ausencia de compostos baseados no amoníaco exclúen o criovulcanismo e as observación confirman tamén que o evento colisional tivo lugar coma mínimo hai máis de 100 millóns de anos, en liña cos estudos dinámicos sobre Haumea. A ausencia mostras de metano no espectro tamén indican que o evento colisional tería eliminado os compostos volátiles , en contraste con Makemake.
Lúas de Haumea
miniatura|Concepción artística de Haumea xunto coas súas dúas lúas [[Hiʻiaka (lúa)|Hiʻiaka e Namaka. As lúas están actualmente moito máis afastadas do que se amosa aquí.]]Dous pequenos satélites foron descubertos ó redor de Haumea, (136108) Haumea I Hiʻiaka e (136108) Haumea II Namaka. O equipo de Brown descubriunas no 2005, a través da observación feitas sobre Haumea usando o Observatorio W.M. Keck.
Hiʻiaka, alcumada ó principio Rudolph polo equipo do Caltech, foi descuberta o 26 de xaneiro do 2005. É a máis externa e ten un diámetro aproximado de 310 km, a máis grande é brillante das dúas lúas, e orbita Haumea nunha órbita case circular dun período de 49 días. Fortes liñas de absorción a 1,5 e 2 micrómetros no espectro infravermello presenta ó xeo cristalino de auga cubrindo boa parte da superficie. O seu infrecuente espectro, con liñas de absorción semellantes ás de Haumea, levou a Brown e o seu equipo a conclusión de que un modelo de captura da lúa fose máis que improbable na formación do sistema de satélites de Haumea e que as lúas son fragmentos escindidos da propia Haumea.
Namaka, a máis pequena e interior dos satélites de Haumea, foi descuberta o 30 de xuño do 2005, e alcumada ó principio coma Blitzen. Ten unha décima parte da masa de Hiʻiaka, orbita Haumea nun período de 18 de xeito moi elíptico, no 2008 esta estaba inclinada 13° respecto da lúa maior, a cal perturba a súa órbita. As súas relativas fortes excentricidades xunto coas súas mutuas inclinacións orbitais deberían ter sido temperadas polas efectos das mareas gravitatorias. Unha recente observación dunha resonancia de 3:1 podería explica-las actuais órbitas das lúas de Haumea.
Familia de colisión
Haumea é o membro máis grande da súa familia de colisión, un grupo de obxectos astronómicos con características físicas e orbitais semellantes, de xeito que se pensa que o corpo proxenitor foi alcanzado por un impacto. Esta familia foi a primeira en ser identificada entre os TNOs (transneptunianos) e inclúe a Haumea e as súas lúas, (55636) 2002 TX300 (≈600 km), (24835) 1995 SM55 (< 700 km), (19308) 1996 TO66 (≈500 km), (120178) 2003 OP32 (< 700 km), e (145453) 2005 RR43 (< 700 km). Brown e o seu equipo propuxeron que a familia era produto directo do impacto que removeu o manto xeado de Haumea, pero unha segunda proposta máis complicada suxire que o material expulsado na colisión inicial fundiuse creando unha gran lúa en Haumea e que un segundo impacto dispersou os restos. Este segundo escenario produce unhas velocidades de dispersión para os fragmentos resultantes moito máis acorde coas velocidades de dispersión medidas nos membros da familia.
Debido a que se estima coma mínimo en 1.000 millóns de anos o tempo necesario para que o grupo colisional se dispersase a coma está na actualidade, indicaría que o acontecemento da colisión tivo lugar nas primeiras etapas de vida do Sistema Solar; estes indicios están en claro contraste coas superficies relativamente novas da familia de Haumea, que amosarían unha colisión moito máis recente ou unha reestruturación da súas superficies "moi recente", estes indicios contraditorios confirman que aínda hai moito que afondar no coñecemento das partes máis externas e dos obxectos máis afastados do Sistema Solar.
Reprise Records
Actualidade
No verán de 1987 o director de Warner Bros. Mo Ostin e o presidente do selo Lenny Waronker anunciaron a reactivación de Reprise, incluíndo o seu propio departamento promocional, e o antigo vicepresidente de promoción de Warner Bros. Rich Fitzgerald foi elixido vicepresidente do selo. Dende entón, Warner Bros. elevou a categoría de Reprise a selo pai secundario, xa que moitas das súas subsidiarias (como Straight e Kinetic) tiñan moitos dos seus discos editados en colaboración con Reprise.
Hoxe en día, ademais de Young, é o fogar de moitos artistas como Devendra Banhart, Green Day, Michael Bublé, Enya, Avenged Sevenfold, The Used, Mastodon, Eric Clapton, Fleetwood Mac, Serj Tankian, Josh Groban, Charice, Cavo, Taking Back Sunday, HIM (tamén con Sire), My Chemical Romance e Disturbed. Reprise é tamén o selo norteamericano de bandas británicas como Depeche Mode e Oasis.
Praia de Les Bovetes
A praia de Les Bovetes é unha praia de area situada no concello de Dénia, na provincia de Alacant. Ten o distintivo de bandeira azul.
Limita ao norte co dique de Molins e ao sur co barranco de l'Alter e ten unha lonxitude de 1.733 metros por 80 de largo. Sitúase nunha contorna semiurbana, dispoñendo de acceso dende a rúa. É accesible para discapacitados e ten balizamento.
Beleiriz, San Xoán de Moeche, Moeche
Beleiriz é un lugar da parroquia de San Xoán de Moeche no concello Coruñés de Moeche na comarca de Ferrol. Tiña 15 habitantes no ano 2008 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 8 homes e 7 mulleres, o que supón un aumento con relación ao ano 1999 cando tiña 12 habitantes.
Napalm Death
Considérase a Napalm Death unha das bandas que definiron o xénero grindcore ao incorporar elementos do hardcore punk e o death metal, cancións curtas, tempos rápidos, profundas voces guturais e letras sociopolíticas. O seu álbum de estrea, Scum, lanzouse no ano 1987 polo selo Earache Records, e foi moi influente na comunidade internacional do metal.
Napalm Death editou catorce álbums de estudio e está listado por Nielsen SoundScan como a 17 banda de death metal con máis vendas nos Estados Unidos.
Julia Jentsch
Julia Jentsch, nada o 20 de febreiro de 1978 en Berlín, é unha actriz alemá de cinema. É coñecida por interpretar a Sophie Scholl en Sophie Scholl – Die letzten Tage, a Jule en Die fetten Jahre sind vorbei, e a Liza en Ich habe den englischen König bedient.
Filmografía
dereita|miniatura|Julia Jentsch como Major Barbara.
Bautismo de Cristo (Verrocchio)
O bautismo de Cristo (en italiano, Battesimo di Cristo), é un cadro do taller do pintor renacentista italiano Verrocchio, algunhas de cuxas partes se atribúen a Leonardo da Vinci. Está realizado ó óleo e témpera sobre táboa. Mide 177 cm de alto e 171 cm de ancho (151 cm segundo outras fontes). Foi pintado cara a 1475-1478, atopándose actualmente na Galería Uffizi, Florencia (Italia).
Historia
Posiblemente se trate dun encargo da igrexa de San Salvi de Florencia, onde estivo ata que pasou, tempo despois, ao convento de santa Verdiana. Ambas as igrexas pertenceron á orde dos vallombrosanos (congregación beneditina). En 1810 foi levado á Academia de Belas Artes e, en 1914, á Galería Uffizi.
Considérase que este é o primeiro traballo importante de Leonardo da Vinci como aprendiz. Fixo a pintura xunto co seu mestre Verrocchio. (Andrea del Verrocchio foi un escultor, ourive e pintor que dirixiu un grande e exitoso taller en Florencia na segunda metade do século XV. ) Para esta pintura, Verrocchio contou coa colaboración de Botticelli e dun Leonardo adolescente.
miniatura|esquerda|170px|Anxo executado por Leonardo. miniatura|170px|Paisaxe atribuída a Leonardo. Atribúenselle a Leonardo todas as partes executadas ó óleo. É obra súa indiscutible o anxo que está de perfil, abaixo á esquerda, axeonllado e recollendo as súas roupas. Evidénciase a delicadeza da man de Leonardo, que executou o rostro do anxo de modo moi maduro. Os anxos expresan as diferenzas estéticas de Verrocchio e Leonardo. O anxo do mestre mira con estrañeza ao do discípulo, cuxo dinamismo contrasta coa rixidez do outro. Ademais, o anxo de Leonardo distínguese pola súa elegancia; sobre el derrama unha luz que pon de relevo os drapeados ríxidos e delicados da vestimenta e as ondas da cabeleira dourada. Tamén realizou algúns rizos do outro anxo, a paisaxe do fondo e retocou a face de Cristo. Na concepción da paisaxe do Bautismo de Cristo faise patente a observación da natureza por parte de Leonardo. Algúns autores consideran que o paxaro tamén é obra súa.
Xa aquí evidénciase o estilo que caracterizará mesmo as obras leonardescas da madurez; distínguese a primeira ollada pola intensidade das cores e, de modo máis determinante, polo dinamismo que consegue imprimir na figura do anxo e polos matices de cor da paisaxe. Nalgunhas partes evidénciase o uso das xemas dos dedos para estender a pintura e lograr mellor os matices das epiderme.
Wikipedia en albanés
A Wikipedia en albanés (en Wikipedia shqip) é a versión de Wikipedia en albanés, iniciada o 12 de outubro de 2003. Esta versión da enciclopedia contén a cifra de artigos e  usuarios, dos cales  son activos.
Kristen Stewart
Traxectoria
É coñecida pola súa interpretación nos filmes Panic Room, Zathura: A Space Adventure, In the Land of Women, Adventureland, Into the Wild, a máis celebrada pola crítica, The Messengers e Twilight, neste filme, baseada na primeira parte da triloxía de Stephenie Meyer, supuxo a súa interpretación máis popular dando vida a Bella Swan, a protagonista da película.
Antón Patiño Pérez
Antón Patiño Pérez, nado en Monforte de Lemos o 1 de xaneiro de 1957, é un pintor e escritor galego.
Traxectoria
É membro fundador do Grupo Atlántica. Pintor abstracto, gosta das cores intensas agás no ciclo "Mareas Negras". Realizou numerosas exposicións tanto en Europa (París, Hamburgo, Estocolmo, Bordeos, Zúric...) como en Norteamérica. É autor de ensaios como Xeometría líquida, Urbano Lugrís, Reimundo Patiño: a explosión dun mundo. Vicepresidente do Círculo de Bellas Artes de Madrid. É membro do relatorio de artes plásticas do Consello da Cultura Galega.
Ensaio
miniatura|Na presentación de Que hostia din os rumorosos? ([[Grupo Rompente|Rompente) da Libraría Miranda de Bueu o 23/08/2021. Libro no que colaborou como ilustrador.]]
Acorde
Disposición de varias notas musicais de tal maneira que cada unha delas mantén unha relación física coa nota fundamental en función do seu intervalo.
Acordes de tríade
Os acordes de tríade son unha das características da música occidental. Compóñense de tres notas que forman unha superposición de terceiras: a nota fundamental, a terceira nota seguinte, e a terceira nota a partir desta (ou o que é o mesmo, a quinta nota a partir da fundamental). A orde das notas pode inverterse, sen modificar o carácter da tríade.
As catro tríades que resultan das posibles combinacións son:
Acordes de sétima
Tamén chamados acordes de catro notas ou cuatríades. Resultan de engadir á quinta dunha tríade unha nova terceira.
Illa do Descubridor
thumb|Vista do illote desde o norte
A Illa do Descubridor, en valenciano Illa del Descobridor, é un illote localizado no concello de Xàbia na Provincia de Alacant, no País Valenciano. Trátase dunha illa alargada situada na banda sur do cabo da Nau e posúe unha extensión de 2,5 hectáreas. É enteiramente pedregosa e case inabordable. Posúe unha aínda importante colonia de corvos mariños e os seus fondos son moi apreciados e frecuentados polos mergulladores. Está so a protección da Reserva mariña do Cabo de Sant Antoni.
Batman (filme de 1989)
Batman é un filme norteamericano de 1989 baseado na saga de banda deseñada Batman de Bob Kane. É o primeiro dunha serie de catro filmes, dirixido por Tim Burton e con Michael Keaton como Bruce Wayne/Batman e Jack Nicholson como The Joker. Envolto nunha atmosfera escura e gótica como os cómics do Batman de Frank Miller ou Alan Moore foi un éxito comercial. No filme nárrase como Batman comenza a súa carreira contra o crime en Gotham, cidade que está preparando as celebracións do seu 200 aniversario e que temía un aumento da violencia.
Sinopse
A escura e perigosa cidade de Gotham tan só está protexida polo seu corrupto corpo de policía. A pesar dos esforzos do fiscal do distrito Harvey Dent e o comisionado de policía Jim Gordon, a cidade é cada vez máis insegura ata que aparece Batman. A reputada xornalista Vicky Vale intentará descubrir o segredo que se agocha trala capa do home morcego.
Personaxes
miniatura|esquerda|Michael Keaton en 2002.
Praia de Les Marines
A praia de Les Marines (literalmente en valenciano "As Mariñas") é unha praia de area situada no concello de Dénia, na provincia de Alacant. Ten unha lonxitude de 3.147 metros e un largo de 80 m. Atópase entre as praias de Les Bovetes e El Cagarritar.
Está nunha contorna semiurbana, dispoñendo de acceso por rúa, camiño e estrada. É accesible para discapacitados e conta con balizamento.
Emanuele Asmar
Emanuele Asmar, nado o 30 de marzo de 1805 en Tel Keppe e finado en 1875, foi un eclesiástico católico caldeo, bispo de Zaxo, e padre conciliar no Concilio Vaticano Primeiro.
Traxectoria
Foi padre conciliar no Concilio Vaticano Primeiro.
Salvatore Satta
Salvatore Satta, nado en Nuoro o 9 de agosto de 1902 e finado en Roma o 19 de abril de 1975 foi un xurista e escritor italiano en lingua italiana.
Berta Ojea
Berta Ojea, nada na Coruña, é unha actriz galega de teatro e cinema. Tamén ten traballado en varias series de televisión destacando a súa intervención na produción da Televisión de Galicia A vida por diante.
Traxectoria
En cine participou en películas ás ordes de directores como Guillermo del Toro ou Álex de la Iglesia, pero quizais o papel que lle deu máis popularidade a nivel español foi o de Ofelia nas dúas adaptacións cinematográficas de Mortadelo e Filemón. A primeira, dirixida por Javier Fesser en 2003, valeulle un nomeamento á mellor actriz secundaria pola Unión de Actores. Tamén en 2003 conduciu a gala dos Premios Max de teatro, celebrada en Vigo xunto coas tamén actrices galegas María Pujalte e María Bouzas e o actor Sergio Pazos.
Álvaro Rey Feijóo
Álvaro Rey Feijóo Raviña, nado en Santiago de Compostela, foi un avogado e xornalista galego.
Traxectoria
Licenciado en Dereito pola Universidade de Santiago de Compostela (1903). Exerceu como avogado e despois foi funcionario de Facenda. Foi correspondente en Santiago de Compostela de Brasil en España, colaborou en Gaceta de Galicia e foi o primeiro director do periódico Voz del Pueblo. Despois da guerra civil foi xefe de Negociado de Facenda en Madrid e colaborou en El Compostelano. Foi autor do apropósito Entre reclutas (1914).
Kolbjørn Skaare
Traxectoria
Skaare naceu no antigo municipio de Strinda, na provincia de Trøndelag, na parte central de Noruega, fillo de Sevald Skaare e de Thora Rogne, e criouse en Vang, na provincia de Hedmark, onde o seu pai fora destinado a unha granxa de investigación agraria.
Logo de finalizar a súa educación secundaria en Hamar e despois de cumprir o servizo militar, Skaare estudou Historia, Latín e Grego na Universidade de Oslo, onde se graduou en 1950 e obtivo o grao de mestrado en 1957. Non foi ata 1976 cando acadou o seu doutoramento, cunha tese titulada Coins and Coinage in Viking-Age Norway. Na mesma universidade exerceu como profesor de Numismática desde 1983 ata 2001.
En 1959 ingresou no Gabinete Numismático do Museo de Historia Cultural de Oslo, vinculado á Universidade de Oslo, do que foi conservador a partir de 1966 e finalmente director, ata o seu retiro en 2002. Durante a súa etapa de dirección no Gabinete Numismático recadou fondos para o mantemento das súas coleccións, organizou ducias de exposicións, e ocupouse da clasificación e da catalogación da maioría dos achados monetarios recibidos na institución. Tamén é salientable a actualización constante da biblioteca e a dixitalización das coleccións do Gabinete, que comezou en 1990.
Un dos aspectos máis salientables das súas investigacións é a revisión da cronoloxía das moedas norueguesas da Idade Media. Foi un pioneiro na aplicación da metodoloxía propia das ciencias naturais á investigación humanística e mesmo, na década de 1960, colaborou co Instituto de Enerxía Nuclear de Noruega, na vila de Kjeller. As súas análises metalúrxicas de moedas por activación neutrónica sentaron as bases do que hoxe se coñece sobre a metalurxia da moeda viquinga norueguesa. De feito, varios dos seus artigos sobre a cronoloxía da moeda norueguesa medieval están baseados nesas análises metalográficas.
O Camiño, San Xoán de Moeche, Moeche
O Camiño é un lugar da parroquia de San Xoán de Moeche no concello Coruñés de Moeche na comarca de Ferrol. Tiña 10 habitantes no ano 2008 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 3 homes e 7 mulleres, o que supón un aumento con relación ao ano 1999 cando tiña 8 habitantes.
Kolbjørn Skaare
Traxectoria
Skaare contribuíu, entre outras, á serie editorial Nordisk Numismatisk Årsskrift ("Anuario Numismático Nórdico"). Tamén foi editor da publicación periódica Nordic Journal entre 1982 e 2002.
Obihiro
Obihiro (帯広市, おびひろし, Obihiro-shi) é un concello da subprefectura de Tokachi da prefectura de Hokkaidō no Xapón e a capital da súa subprefectura. Está situada no centro-sur da illa de Hokkaidō, ao norte do Xapón. A súa superficie é de 618,94 km² e a poboación de 168.532 habitantes (2009) e ten unha densidade de poboación de 272 h/km².
Kolbjørn Skaare
Traxectoria
Entre 1979 e 1986, Skaare foi o secretario (1979-1986) da Comisión Internacional de Numismática, e na mesma institución ocupou a presidencia de 1986 a 1991. Tamén foi membro da Academia Norueguesa das Ciencias e das Letras, da que foi vicepresidente e presidente (1985-1989).
Obihiro
O concello de Obihiro limita cos concellos de Memuro, de Otofuke, de Makubetsu, de Sarabetsu, de Nakasatsunai (son da subprefectura de Tokachi); de Hidaka, de Biratori e de Niikappu (son da subprefectura de Hidaka).
Kolbjørn Skaare
Traxectoria
Skaare formou parte do comité de deseño do Banco Nacional de Noruega entre 1967 e 2013, desde o que puido achegar as súas suxestións para os deseños dos billetes e das moedas do país durante décadas.
Paralelamente ao seu labor científico e académico, Skaare foi un divulgador da numismática moi popular no seu país e, en xeral, nos países nórdicos. Baixo o alias de Monetarius, mantivo durante anos unha columna periódica sobre numismática na edición dos sábados de Aftenposten, o segundo xornal de maior tiraxe de Noruega. Tamén foron habituais as súas colaboracións en programas de radio e televisión.
No ámbito familiar, Kolbjørn Skaare casou o 12 de setembro de 1959 coa profesora Marit Olafsdatter Bjørnstad (1933-2012).
Homenaxes
En 1991, con motivo do seu 60º aniversario foi honrado cunha medalla conmemorativa deseñada polo artista Øivind Hansen. No marco da mesma celebración, foi obxecto de dúas publicacións de homenaxe, unha por parte da Sociedade Numismática Norueguesa e outra polo Anuario Numismático Nórdico.
Publicacións
Kolbjørn Skaare foi un autor prolífico; as súas publicacións, entre artigos e monografías, acerca de moi diversos aspectos da numismática, superan os 500 títulos. No citado volume de homenaxe da Sociedade Numismática Norueguesa on motivo do seu 60 aniversario, publicouse unha bibliografía completa dos seus traballos ata ese momento.
Esta é unha selección das monografías máis salientables da súa traxectoria académica:
Illa de Santa Catalina, España
A illa de Santa Catalina é unha illa española situada na contorna da península de Almina, en Ceuta.
Nos anos 80 e 90 do século XX foi sepultada e unida a terra firme, debido ao desmesurado crecemento dos refugallos vertidos no vertedoiro da cidade.
Nos últimos anos a Área de Costas e Medio mariño do Ministerio de Medio Ambiente levou a cabo obras de traslado, selado e acondicionamento do antigo vertedoiro de residuos sólidos urbanos de Santa Catalina de Ceuta, nas cales se limpou e rehabilitou a illa e a súa pequena Fortaleza Circular, usada no século XVIII como cárcere.
Cuarteto
Un cuarteto é unha forma musical escrita para catro instrumentos. Unha disposición que tivo moita importancia en diversos períodos da historia da música foi o cuarteto de corda, composto por dous violíns, unha viola e un violoncello. Denomínase tamén cuarteto á estrutura dunha forma en catro movementos similar á sonata clásica.
Esta denominación xeralízase a múltiples combinacións. No eido da ópera falamos de cuartetos cando catro cantantes actúan xuntos nunha escena.
Premios TP de Ouro 2001
Lista de Premios TP de Ouro de 2001, entregados en 2002:
Casabranca, San Xoán de Moeche, Moeche
Casabranca é un lugar da parroquia de San Xoán de Moeche no concello Coruñés de Moeche na comarca de Ferrol. Tiña 25 habitantes no ano 2008 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 10 homes e 15 mulleres, o que supón unha diminución con relación ao ano 1999 cando tiña 29 habitantes.
Bouza, San Xoán de Moeche, Moeche
Bouza é un lugar da parroquia de San Xoán de Moeche no concello Coruñés de Moeche na comarca de Ferrol. Tiña 2 habitantes no ano 2008 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 1 home e 1 muller, o que supón unha diminución con relación ao ano 1999 cando tiña 4 habitantes.
Víctor Pruneda
Víctor Santos Pruneda Soriano, nado en Ferrol o 1 de novembro de 1809 e finado en Teruel o 15 de xuño de 1882, foi un xornalista e político republicano galego.
Traxectoria
Fillo dun oficial de mariña que combateu na batalla de Trafalgar, exerceu como mestre e secretario municipal en El Poyo del Cid (1829). Ameazado polas partidas carlistas, instalouse en Teruel (1835), onde desenvolveu unha intensa actividade pública como membro da á esquerda do Partido Progresista e presidente da Sociedad Económica de Amigos del País. En 1840, logo do fracaso do pronunciamento contra a rexencia de María Cristina, iniciou as súas colaboracións co periódico republicano madrileño El Huracán e fundou en 1941 El Centinela de Aragón. Detido e acusado de conspiración polos seus artigos, sobreviviu a un intento de homicidio e evitou a deportación a Porto Rico. Membro da Junta Superior del Gobierno Popular de Teruel e comandante da Milicia Popular durante o pronunciamento contra Espartero do verán de 1843; en setembro foi vocal da Junta Revolucionaria de Teruel. Co fracaso da insurrección tivo que enfrontarse á pena de morte, acusado de "conspiración contra el gobierno". Conmutada a condena por seis anos de confinamento nas Illas Canarias, beneficiouse da amnistía decretada pola voda de Isabel II (1846). Pola súa participación nos acontecementos revolucionarios (1848) foi condenado a 9 meses de cadea no castelo de Morella. En 1849 uniuse ao Partido Democrático, de inspiración republicana. No pronunciamento do verán de 1854 foi presidente da Junta revolucionaria da provincia de Teruel. Foi elixido alcalde de Teruel e comandante da Milicia Nacional. Co fin do Bienio Progresista tivo que fuxir a Zaragoza e exiliarse en Francia. Cando regresou foi capturado e deportado 5 meses en Cidade Real. Retornado a Teruel publicou o periódico El Órgano de Móstoles, polo que foi novamente procesado. Conseguiu evitar a deportación a Fernando Poo e participou na sublevación anti-isabelina de 1867 e na da Junta Revolucionaria Provisional de Teruel en 1868. Foi elixido presidente da Junta Revolucionaria de Teruel e comandante dos Voluntarios de la Libertad. Colaborou en El Pueblo e La Igualdad de Madrid e volveu publicar El Centinela de Aragón. En 1869 colaborou na fundación dos periódicos La Fraternidad e La Idea. Fundou o Partido Democrático Federal de Teruel, do que foi elixido presidente. Foi elixido alcalde de Teruel e deputado pola provincia de Zaragoza. Participou na insurrección federal de 1869, que lle valeu un Consello de Guerra e a deportación a Francia. Desde Hendaia e Baiona colaborou na prensa federalista turolense. Amnistiado en 1870, foi elixido presidente do Comité Republicano provincial de Teruel. En 1871 foi deputado a Cotes, membro do Directorio Nacional Republicano e, outra vez, alcalde de Teruel.
Coa proclamación da I República foi nomeado Gobernador Civil de Zaragoza. Opúxose á insurrección cantonal no manifesto Al País. Dimitiu do cargo de Gobernador Civil por diferenzas con Castelar. De regreso en Teruel, reorganizou a Milicia Nacional para facer fronte ao exército carlista. Xogou un papel destacado durante os ataques carlistas contra a cidade no verán de 1873.
Despois da restauración monárquica, que censurou a publicación do periódico satírico El XII, abandonou a actividade política e refuxiouse na literatura. Colaborou en El Turolense (1876) e escribiu algúns ensaios históricos. Tamén traballou como vicepresidente da Sociedad Económica Turolense de Amigos del País (1877).
Floriano Peixoto
Floriano Vieira Peixoto, nado no barrio de Vila de Ipioca (hoxe barrio Floriano Peixoto) en Alagoas o 30 de abril de 1839 e finado en Barra Mansa o 29 de xuño de 1895, foi un militar (mariscal) e político brasileiro. Foi o primeiro vice-presidente e o segundo presidente do Brasil.
Traxectoria
De familia pobre, foi criado polo tío, coronel José Vieira de Araújo Peixoto. Co 16 anos foi para a cidade do Río de Xaneiro. Alí ingresou na Escola Militar e recibiu o posto de primeiro-tenente. Formouse en Ciencias Físicas e Matemáticas.
Floriano ocupou postos inferiores na xerarquía militar ata a Guerra de Paraguai, cando acadou o posto de tenente-coronel. Ingresou na política como presidente da provincia de Mato Groso. En 1889 coa proclamación da República converteuse en vice-presidente de Deodoro da Fonseca.
Recibiu a alcuño de Mariscal de Ferro pola violenta forma como reprimiu rebelións durante o seu goberno. Entre elas a Revolta da Armada na cidade do Río de Xaneiro, e a Revolución Federalista no Rio Grande do Sul. Despois de reprimir violentamente esta revolución, a cidade de Desterro, en Santa Catarina, foi renomeada Florianópolis.
Londrina
Londrina é un concello brasileiro do estado do Paraná, localizado 369 km ó noroeste da súa capital, Curitiba.
William Standish Knowles
William Standish Knowles, nado o 1 de xuño de 1917 en Taunton, Massachusetts (EUA) e finado o 13 de xuño de 2012 en Chesterfield, Missouri (EUA), foi un químico estadounidense galardoado co Premio Nobel de Química do ano 2001.
Traxectoria
Doutorouse na Universidade de Columbia en 1942. Xubilouse en 1986. En 2001 foi galardoado, xunto co xaponés Ryoji Noyori, coa metade do Premio Nobel de Química polos seus traballos conxuntos sobre a reacción de hidroxenización utilizando catalizadores quirais. A outra metade do premio recaeu no seu compatriota K. Barry Sharpless por conseguir o mesmo obxectivo aínda que por un proceso diferente, utilizando neste caso a oxidación.
Investigacións científicas
William S. Knowles descubriu que era posible utilizar os chamados metais de transición para obter catalizadores quirais nun importante tipo de reacción chamada hidroxenación.
En 1968, cando traballaba para a compañía Monsanto en San Luís, Knowles achou o modo de producir a variante benigna do aminoácido Levodopa, que se usa para tratar a enfermidade de Parkinson.
Jim Rowinski
James "Jim" Rowinski, nado o 4 de xaneiro de 1961 en Long Island, Nova York, é un ex xogador profesional de baloncesto estadounidense que xogou en tres equipos da NBA e en Europa. Con 2,03 metros de altura, xogaba na posición de ala-pivote.
World War Z (filme)
World War Z é un filme británico-estadounidense dirixido por Marc Forster que foi estreado no 2013. O guión de Matthew Michael Carnahan está baseado na novela World War Z de Max Brooks. O filme está protagonizado por Brad Pitt no papel de Gerry Lane, un antigo investigador das Nacións Unidas que debe atopar o modo de deter unha pandemia zombi.
Sinopse
Cando o mundo comeza a ser invadido por unha pandemia de mortos viventes, o experto investigador das Nacións Unidas Gerry Lane (Brad Pitt) intentará evitar o que podería ser a fin da civilización. A destrución á que se ve sometida a raza humana faille percorrer o mundo enteiro buscando a orixe da horrible epidemia que ameaza á súa familia e ó resto da humanidade.
Banda sonora
En decembro de 2011 publicouse que Marco Beltrami sería o compositor de World War Z. En maio de 2013, a banda de rock británica Muse publicou un vídeo na súa canle de YouTube, no cal se revelaba que eles contribuirían na banda sonora de World War Z, e as cancións "Isolated System" e "Follow me" foron usadas. En xuño, Warner Bros. Records lanzou o álbum da banda sonora, que contén as composición orixinais de Beltrami.
Duración total (44:09)
Cuarteto de corda
miniatura|Cuarteto de corda. Dende a esquerda á dereita: [[violín 1, violín 2, viola e violoncello.]] Un cuarteto de corda é un conxunto instrumental de catro instrumentos de corda ou tamén un tipo de composición musical.
Entre os principais autores de cuartetos de corda atopamos a Haydn, Mozart, Beethoven ou Schubert.
Conxunto
esquerda|miniatura|Vídeo de The Danish String Quartet tocando a música de [[Joseph Haydn|Haydn para cuarteto de corda Nº 42 en Do maior, Op. 54, Nº 2, Hob.III-57.]] Un cuarteto de corda é unha formación normalmente composta por dous violíns, unha viola e un violoncello.
Composición
Denomínase tamén cuarteto á composición para un conxunto das características citadas, e tamén á estrutura dunha forma en catro movementos similar á sonata clásica.
Casalousada, San Xoán de Moeche, Moeche
Casalousada é un lugar da parroquia de San Xoán de Moeche no concello Coruñés de Moeche na comarca de Ferrol. Segundo o Instituto Galego de Estatística en 2008 tiña 13 habitantes (seis homes e sete mulleres), un menos ca en 1999.
Abdolhassan Banisadr
miniatura|dereita|200px| Abdolhassan Banisadr, nado en Hamedan o 22 de marzo de 1933 e finado en París o 9 de outubro de 2021, foi un político iraniano, primeiro presidente da república elixido tras a revolución islámica de 1979.
Traxectoria
Destituído polo aïatolá Khomeini o 21 de xuño de 1981, para evitar ser asasinado fuxiu do país coa maior parte dos seus colaboradores, refuxiándose en Francia.
Anfernee Hardaway
Anfernee Deon "Penny" Hardaway, nado o 18 de xullo de 1971 en Memphis, Tennessee, é un ex xogador profesional de baloncesto estadounidense da National Basketball Association (NBA). Con 2,01 metros de altura podía xogar tanto de base, coma escolta ou aleiro.
Universidade
Disputou dous anos na Universidade de Memphis, onde fixo 20 puntos, 7,7 rebotes e 5,9 asistencias por partido.
Profesional
Foi elixido no Draft da NBA de 1993 por Golden State Warriors no posto número 3, pero foi inmediatamente traspasado aos Orlando Magic a cambio de Chris Webber. Inmediatamente causou impacto na liga, gañando o MVP no partido de rookies do All-Star Weekend e sendo elixido no mellor quinteto de novatos dese mesmo ano. Neses primeiros anos xogou xunto á grande estrela Shaquille O'Neal, levando xuntos ao equipo á final da NBA de 1995, onde caeron ante os Houston Rockets. En 1996 foi elixido para participar coa súa selección nos Xogos Olímpicos de Atlanta, onde gañaron a medalla de ouro.
Disputou seis tempadas no equipo de Florida, até ser traspasado a Phoenix Suns. Alí comezou o seu particular calvario, ao perderse case por completo a tempada de 2000-2001 por unha lesión de xeonllo. A finais de 2003, e tras catro tempadas e media en Arizona, foi traspasado aos New York Knicks, onde unha nova lesión mantenlle de momento apartado da liga. En agosto de 2007 asinou como axente libre con Miami Heat. O 12 de decembro de 2007 foi cortado polo equipo para fichar a Luke Jackson.
Grigurius Ata
Grigurius Ata (en غريغوريوس عطا), nado o 14 de abril de 1815 en Sahla e finado o 3 de decembro de 1899, foi un eclesiástico melquita, arcebispo de Homs, e padre conciliar no Concilio Vaticano Primeiro.
Traxectoria
Naceu en 1812/1815 en Sahla.
O 20 de febreiro de 1849 foi consagrado arcebispo de Homs.
Foi padre conciliar no Concilio Vaticano Primeiro.
Revistas de ciencia ficción
Historia e características
As dúas revistas precursoras máis famosas non chegarían ata a década de 1920; en 1923 empezou a publicarse Weird Tales, e 1926, ano no que Hugo Gernsback acuñou o termo co que definitivamente coñeceríase o xénero para a outra das dúas «precursoras oficiais»: Amazing Stories. Amazing foi a primeira de todas elas en dedicarse de xeito exclusivo á ficción de corte científico e tivo unha longa traxectoria. As súas primeiras historias eran principalmente reimpresións de obras de Poe, Wells e Verne; pero tamén se publicaron relatos inéditos de xente como Burroughs e Merrit. Amazing pódese considerar como a revista máis influente durante moitos anos e un punto de referencia durante todo o curso da súa existencia. En 1980, trala súa última etapa baixo a edición de Kim Mohan, a revista deixou de publicarse e, aínda que varios editores intentaron resucitala desde entón, actualmente pódese considerar fóra de circulación.
En 1930 xurdiu outra das revistas clásicas que todos os historiadores inclúen na súa relación de publicacións da «idade de ouro», Astounding Stories, a que máis tarde sería reeditada por John W. Campbell como Astounding Science Fiction (1938) e que finalmente derivaría na actual Analog Science Fiction and Fact (1960) e na que escribiron os grandes escritores do xénero daqueles días, entre os que se inclúen a Isaac Asimov, Robert A. Heinlein e Poul Anderson. Astounding/Analog (tamén coñecida polas súas siglas ASF) é considerada unha revista de corte máis cientificista que outras, sendo unha das publicacións esenciais desde os seus inicios ata o presente. En 1971, trala morte de Campbell, Analog pasou a ser editada por Ben Bova, tamén coñecido por ser o valedor de Orson Scott Card e aquel que o lanzou á fama. Desde 1978 edítaa Stanley Schmidt.
Rumoi
Rumoi (留萌市, るもいし, Rumoi-shi) é un concello da subprefectura de Rumoi da prefectura de Hokkaidō no Xapón e a capital da súa subprefectura. Está situada no centro-sur da illa de Hokkaidō, ao norte do Xapón. A súa superficie é de 297,44 km² e a poboación de 25.459 habitantes (2009) e ten unha densidade de poboación de 85,6 h/km².
Revistas de ciencia ficción
Historia e características
En 1949 empezou a publicarse outra revista que ten na súa haber a maior serie de colaboracións (neste caso ensaios científicos) de Isaac Asimov, un total de 399 colaboracións mensuais ao longo de 33 anos. Trátase de The Magazine of Fantasy & Science Fiction. Esta revista foi primeramente editada por Antony Boucher, e o seu editor actual, Gordon van Gelder, mantén unha revista de gran calidade literaria. Nas súas páxinas publicáronse clásicos como Flores para Algernon de Daniel Keyes.
Seaxburh de Wessex
Seaxburh de Wessex, finada en 674, foi unha esposa do rei Cenwalh de Wessex e, de acordo coa tradición, gobernou Wessex como raíña durante un ano tras a morte de Cenwalh.
Traxectoria
Ela non debe confundirse coa súa contemporánea, Santa Seaxburh de Ely, filla do rei Anna de Anglia Oriental. Seaxburh non era a primeira esposa de Cenwalh. El casara previamente cunha irmá do rei Penda de Mercia. Descoñécese a data en que casaron, e non se rexistran fillos do seu matrimonio, aínda que pode ser que Seaxburh actuase como rexente dun fillo descoñecido, unha práctica confirmada no Imperio Franco onde raíñas como Brunhilde e Fredegunda exerceron o poder en nome de fillos e netos. No ano 675, parece que foi substituída por Aescwine de Wessex quen conduciu aos saxóns occidentais con éxito contra Wulfhere de Mercia nese ano.
Revistas de ciencia ficción
Historia e características
Outra das revistas que non se pode deixar de mencionar é Galaxy (1950). Inicialmente editada por Horace Leonard Gold ten no seu haber as mellores críticas literarias grazas á aceptación do público dun xénero que empezaba a consagrarse fóra dos círculos do pulp. Con ver a lista de autores que publicaron no seu primeiro número podemos facernos unha idea da súa calidade e pulo: Clifford D. Simak, Theodore Sturgeon, Fritz Leiber ou Isaac Asimov. Esta revista chegou a publicarse en Europa (en Francia e Alemaña), tivo certo éxito durante case trinta anos ata que en 1980 deixou de publicarse. A principio dos anos 1990 o fillo do seu fundador retomou a publicación de Galaxy, pero finalmente a empresa terminou de forma infrutuosa en 1995.
O xénero está en alza. Tódolos anos xorden novas revistas. Algunhas intentan aproveitar o tirón publicitario dun nome coñecido para entrar nun mercado moi competitivo. É, por exemplo, o caso de Asimov's Science Fiction que empezou a publicarse en 1977 baixo a dirección do propio Isaac Asimov e con George H. Scithers como editor. Este feito, no entanto, non ten porqué restar calidade a estas empresas e, por exemplo, as historias publicadas en Asimov's foron galardoadas con frecuencia con premios Hugo e Nébula.
En España
Tamén en España, chegaron a publicarse algunhas revistas clásicas, como a anteriormente mencionada Narracións. Aínda que tamén houbo iniciativas puramente autóctonas. Delas, a máis coñecida comezou a súa vida en 1968. Trátase de Nova Dimensión (ND), fundada por Domingo Santos, e estivo en circulación ata 1983, obtendo durante eses anos varios premios internacionais. Outra revista, esta moito máis moderna, con certa sona é Gigamesh, que empezou a publicarse en 1991; no entanto, nunca chegou a ter a repercusión literaria de ND. Algunhas tiveron unha historia parecida ao Guadiana, con sucesivas aparicións e desaparicións, feito que impediu que cheguen a ser coñecidas de forma extensa. Volveu á liña editorial unha desta últimas: referímosnos a Asimov Ciencia Ficción (versión española da súa homónima estadounidense) e que, tras dous intentos fracasados nos últimos anos, parece que agora ten un pouco máis de estabilidade. A última en engadirse a estas é o magazine online Scifiworld Magazine que dedicado principalmente ao xénero fantástico no medio audiovisual informa cada dous meses das novidades do xénero xunto a interesantes artigos de diversa índole.
Metabolismo do ferro humano
miniatura|dereita|O ser humano utiliza uns 20 mg de [[ferro cada día para a produción de novos glóbulos vermellos, pero a maioría del é reciclado doutros glóbulos vermellos vellos.]]
O metabolismo do ferro humano é o conxunto de reaccións químicas do noso corpo que manteñen a homeostase do ferro. O control desta substancia, imprescindible pero potencialmente tóxica, é unha parte importante do mantemento da saúde ou de enfermidades humanas. Na hematoloxía sempre houbo moito interese no metabolismo do ferro. Este é esencial para os glóbulos vermellos do sangue, os que conteñen a maior parte do ferro do corpo. A comprensión deste sistema é tamén importante para entender as enfermidades de sobrecarga de ferro, como a hemocromatose, e as deficiencias de ferro, como a anemia ferropénica.
Importancia da regulación do ferro
miniatura|dereita|200px|Estrutura do [[hemo B; Fe é o símbolo químico do ferro e II indica o seu estado de oxidación.]] O ferro é imprescindible para a maioría das formas de vida, porque as plantas, os animais e os microorganismos usan ferro na súa cadea respiratoria e noutras funcións. Pode encontrarse nunha ampla variedade de fontes de alimentos.
É esencial para a vida debido á súa infrecuente flexibilidade para servir tanto como doante de electróns coma de aceptor.
División de Honra da LNFS 2003-04
A liga estivo composta por dúas partes, a tempada regular e as eliminatorias polo título. A tempada regular contou con 16 equipos que se enfrontaron todos entre si na casa e fora ó longo de 30 xornadas. Ó remate da tempada regular os 8 primeiros da táboa decidiron o título nas eliminatorias finais. A eliminatoria de cuartos de final foi ó mellor de 3 encontros, mentres que as semifinais e a final foron ó mellor de 5 encontros.
Metabolismo do ferro humano
Importancia da regulación do ferro
Porén, o ferro pode ser potencialmente tóxico. A súa capacidade de doar e aceptar electróns significa que se o ferro está libre dentro das células, pode catalizar a conversión do peróxido de hidróxeno en radicais libres. Estes poden danar moitas estruturas celulares e acabar matando a célula.
División de Honra da LNFS 2003-04
Tempada regular
Pts = Puntos; Xog = Encontros xogados; G = Encontros gañados; E = Encontros empatados; P = Encontros perdidos; G+ = Goles a prol; G- = Goles encaixados; Dif = Diferenza de goles
Eliminatorias polo título
O Boomerang Interviú proclamouse campión desta edición 2003-04 da División de Honra da LNFS.
Metabolismo do ferro humano
Importancia da regulación do ferro
Para previr estes danos, todas as formas de vida úsano en forma de átomos de ferro unidos a proteínas. Isto permítelle ás células utilizar os beneficios do ferro, pero tamén limita a súa capacidade de causar danos.
Os seres humanos tamén utilizan o ferro na proteína hemoglobina dos seus glóbulos vermellos para transportar o oxíxeno. Captan o o oxíxeno do aire nos pulmóns e consómeno nos tecidos e transportan gran parte do dióxido de carbono que estes liberan, levándoo de volta aos pulmóns. O ferro é tamén un compoñente esencial da mioglobina para almacenar e difundir o oxíxeno nas células musculares.
Os seres humanos normalmente impiden a sobrecarga de ferro no organismo regulando só a súa absorción. Quen non pode regular ben a absorción padece trastornos de sobrecarga de ferro. Nestas doenzas, a toxicidade do ferro empeza ao sobrepasarse a capacidade do corpo de almacenalo.
Protección bacteriana
miniatura|dereita|[[micrografía electrónica de varrido|Micrografía electrónica de E. coli. Todas as bacterias que causan enfermidades en seres humanos necesitan ferro para poder multiplicarse.]] En resposta a unha infección bacteriana, o sistema inmunitario inicia o proceso de retención do ferro. O ferro libre do plasma sanguíneo únese á proteína transferrina, o que fai máis difícil que as bacterias o poidan obter. Porén, as células do corpo poden conseguir facilmente ferro da transferrina. Se as bacterias queren sobrevivir, entón deben obter ferro do seu medio. As bacterias que causan enfermidades fano de diversos xeitos. Liberan moléculas que se unen ao ferro chamadas sideróforos, que despois reabsorben para recoller o ferro, ou tómano da hemoglobina e transferrina.
Aínda que este mecanismo é unha resposta ás infeccións bacterianas a curto prazo, pode tamén causar problemas cando a inflamación é máis duradeira. Como o fígado produce hepcidina en resposta ás citocinas inflamatorias, os niveis de hepcidina poden incrementarse por inflamacións de orixe non bacteriana, como as infeccións virais, o cancro, as enfermidades autoinmunes ou outras enfermidades crónicas. Cando isto ocorre, o secuestro do ferro parece ser a principal causa da síndrome de anemia de enfermidade crónica, na cal non hai ferro dispoñible dabondo para producir a hemoglobina dos glóbulos vermellos.