cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Tuenti
O meu perfil
Cada usuario dispón dentro da rede dunha páxina denominada "O meu perfil", dividida en varios apartados cuxa visibilidade dentro da rede polo resto dos usuarios pode ser regulada de xeito a que só sexa visible polos amigos do usuario, polos amigos dos seus amigos ou por todos os usuarios. Nesta páxina atópase normalmente na columna esquerda unha fotografía do usuario con información persoal tal como o sexo, a idade, o estado actual (a elixir entre "solteiro", "con alguén", "con apaño"), a data de aniversario, a cidade de residencia, o que o usuario busca dentro da rede ("amizade", "mozo/moza", "mozo/moza para apaño") e a data de ingreso. Inclúese ademais nesta mesma columna información sobre os intereses do usuario como as súas afeccións, as súas películas e libros preferidos e os seus grupos de música favoritos, e as súas zonas polas que adoita a saír de noite.
Finalmente, a columna dereita mostra unha lista reducida dos amigos do usuario ordenada segundo a data de actualización dos seus perfís.
Estatísticas
Sérvense ao redor de 2000 millóns de páxinas ao mes, aínda que a rede está en pleno crecemento. Cada semana rexístranse ao redor de 8000 usuarios novos e calcúlase que cada usuario lle dedica ao sitio dúas horas de uso por sesión[cita requirida] , mentres que noutras redes sociais como Facebook e MySpace non se chega aos 45 minutos.
Aplicación para iPhone
O 21 de xaneiro de 2009 lanzouse unha aplicación gratuíta para o iPhone no servizo iTunes, acadando nos seus primeiros catro días 43.500 usuarios.
Selección de fútbol de Iugoslavia
A selección nacional de fútbol de Iugoslavia foi o equipo que representou ao Reino de Iugoslavia e á República Federal Socialista de Iugoslavia nas competicións internacionais de fútbol até a desintegración do país en 1992. A selección estaba rexida pola Fudbalski Savez Jugoslavije, federación creada en Zagreb no ano 1919, e de seguido foi admitida na FIFA. No ano 1929 o país troca o nome do reino polo de Iugoslavia e xa un ano despois participa no primeiro mundial de fútbol, no Uruguai, caendo finalmente nas semifinais.
Trala segunda guerra mundial o país convértese nunha república socialista e a federación vólvese constituír despois dos anos da guerra. O maior logro da selección nesta época foi gaña-los Xogos Olímpicos de 1960. O xogador que máis partidos diputou coa selección foi Dragan Džajić, que xogou 85 encontros entre 1964 e 1979, sendo o máximo goleador de tódolos tempos Stjepan Bobek, que anotou 38 goles entre 1946 e 1956. Cómpre destacar que o equipo sub-21 gañou o Campionato de Europa en 1978, e anos despois o sub-20 foi campión do mundo no ano 1987. Con todo, esta xeración perdeuse para o fútbol de seleccións durante uns anos mentres non rematou a Guerra de Iugoslavia. Despois da desintegración do estado, Serbia e Montenegro seguiu a empregar o nome de Iugoslavia até o ano 2003. Dende aquela a selección quedou fragmentada nas seleccións de Bosnia e Hercegovina, Croacia, Eslovenia, Macedonia, Montenegro e Serbia.
Historia
O primeiro equipo nacional iugoslavo foi durante o reino que existiu entre as dúas guerras mundiais. A Federación de Fútbol do que entón era o Reino dos Serbios, Croatas e Eslovenos foi fundada en Zagreb en 1919 baixo o nome de Jugoslovenski nogometni savez, sendo admitida na FIFA en 1923. Así, o equipo nacional xogou o seu primeiro partido internacional nos Xogos Olímpicos de Antuerpen en 1920, sendo o seu opoñente, o once inicial que presentou a selección do Reino foi: Vrđuka, Župančić, Šifer, Tavčar, Cindrić, Rupec, Vragović, Dubravčić, Perška, Granec e Ružić. Con todo, Iugoslavia perdeu por unha ampla marxe (0-7).
En 1929 o país pasou a chamarse oficialmente Iugoslavia, e a federación trasladou a súa sede central a Belgrado. Ao ano seguinte, o combinado nacional participou no primeiro mundial de fútbol, no que acabou na cuarta praza. No seu primeiro partido de mundial, en Montevideo, Iugoslavia venceu por 2-1 contra a poderosa selección do Brasil, saíndo ao terreo de xogo coa seguinte aliñación: Jakšić, Sekulić, Tirnanić, Ivković, Bek, Đokić, Marjanović, Arsenijević, Vujadinović, Mihajlović e Stefanović. Con todo, o equipo só consitía en xogadores serbios, xa que a selección foi boicoteada polos croatas polo traslado da Federación de Zagreb a Belgrado.
Minas Morgul
miniatura|Minas Ithil, por Matěj Čadil. miniatura|180px|O emblema de Minas Morgul. Minas Ithil (‘torre da Lúa’ en sindarin) é unha cidade-fortaleza ficticia creada polo escritor británico J. R. R. Tolkien para o seu legendarium. Tras caer baixo o influxo de Sauron, comezou a ser coñecida como Minas Morgul (‘torre da feiticería’).
Como Minas Ithil
No ano 3429 S. E. Sauron realiza un ataque definitivo á cidade, no cal logrou capturala. Isildur escapou, reuníndose co seu pai en Eriador. Trala Guerra da Última Alianza na que Sauron foi derrotado a mans de Isildur, os numenoréanos volven a ocupar Minas Ithil por moitos séculos máis.
Como Minas Morgul
Aproveitándose da circunstancia anterior, no ano 2000 T. E., o Señor dos Nazgûl liderou un exército que atacou a cidade, que é finalmente capturada e rebautizada como Minas Morgul (que significa ‘torre da feiticería’). Dende entón, Sauron pasou a controlar a Palantír que alí se conservaba.
A partir desa data, Minas Morgul convértese na fortaleza do Rei Bruxo e un lugar de horror. Dende alí, décadas despois, atacou repetidamente a capital de Gondor, Osgiliath, á que foi debilitando pouco a pouco, o que obrigou a Gondor a cambiar de capital, nomeando a Minas Anor como capital do reino e rebautizándoa como Minas Tirith. Dende entón, ambas cidades, antes irmás, estiveron enfrontándose permanentemente. Cara alí cabalgou Eärnur, derradeiro rei de Gondor, a contestar o desafío do Rei Bruxo, e nunca se lle volveu ver.
Séculos máis tarde, Frodo Bulseiro describiría Minas Morgul como unha cidade pantasmal, que causaba terror só con ollar para ela, iluminada cun resplandor espectral.
É durante a Guerra do Anel, no ano 3019 T. E., cando dende Minas Morgul se inicia o ataque contra a cidad de Minas Tirith. Frodo ve a saída do exército de orcos, liderado polo mesmo Señor dos Nazgûl, pero el e o seu exército caen derrotados na Batalla dos Campos de Pelennor.
Trala derrota de Sauron, Minas Morgul foi completamente destruída por orde do rei Elessar.
Keita Tachibana
Keita Tachibana (橘 慶太, Tachibana Keita), nado en Fukuoka o 16 de decembro de 1985, é un músico xaponés. É o vocalista e coreógrafo principal do grupo de J-pop w-inds.
Traxectoria
Tachibana chamou a atención nacional como o único finalista home na Kyushu-Okinawa Starlight Audition do 2000. Logo desa experiencia, uniuse con dous bailaríns de Sapporo, Ryuichi Ogata e Ryohei Chiba, para formar w-inds.
O blog de Keita foi galardoado "Blog do Ano 2006" por Cyber Agent. En 2007 Tachibana, puxo voz o príncipe Arturo (Artie), na versión dobrada en xaponés de Shrek the Third.
Platanista minor
Platanista minor é unha especie de cetáceo odontoceto da familia dos platanístidos.
É un golfiño de río que habita na conca do río Indo, nas provincias paquistanís de Sind e Punjab, polo que se coñece na bibliografía internacional como golfiño do Indo.
Taxonomía
A especie foi descrita en 1853 por Owen, quen a denominou inicialmente como Delphinus gangetica, en ''Descrip. Cat. Osteol. R. Mus. Coll. Surgeons, ''2: 448.
Durante moitos anos Platanista minor e a súa especie irmá, Platanista gangetica, foron consideradas como subespecies de P. gangetica. Logo, na década de 1970, descubríronse diferenzas na estrutura dos seus cranios e, máis tarde, investigacións moleculares demostraron tamén diferenzas nas proteínas do sangue.
Porén, en 1972 Kasuya reduciu os dous taxa a subespecies dunha soa especie, Platanista gangetica, (P. g. gangetica e P. g. minor, respectiovamente).
Até o plioceno tardío, os actuais ríos Indo, Ganxes e Brahmaputra (excepto nos treitos superiores) constituían un único río que fluía cara ao oeste (denominado río Indobrahm). Incluso até tempos históricos houbo probabelmente esporádicos intercambios faunísticos entre os ríos Indo e Ganxes mediante capturas fluviais nas chairas baixas indoganxéticas. Por iso a IUCN considera só unha especie, P. gangetica, coas subespecies mencionadas.
Pero na actualidade a maoiría dos autores consideran as dúas poboacións como dúas especies diferentes.
Con todo, cómpre sinalar que, aínda que separadas xeograficamente, ambas as especies son morfoloxicamente idéticas, e os seus hábitos son tamén similares.
Características
As principais características físicas do golfiño do Indo son as seguintes: miniatura|200px|Distribución do golfiño do Indo e do golfiño do Ganxes.
Distribución
O golfiño do Indo vive exclusivamente no río Indo, nas provincias de Sind e Punjab (Paquistán). Máis do 80 % dos seus efectivos vive nun treito de 180 km no curso inferior dol río, entre as presas de Skkur e Guddu. O límite superior está na presa de Jinnah, no Punjab noroccidental, e o inferior seguramente a presa de Kotri, en Sind. Desde a década de 1930 as numeosas presas construídas para rega e a xeración de electricidade afectadon profundamente aos seus movementos e á súa distribución, dispersando a poboación en grupos illados.
Comportamento
Os espécimes de Platanista gangetica poden vivir sos ou en parellas, pero tamén se observaron en pequenos grupos de até 10 individuos. Nadan e realizan vocalizacións durante todo o día, sen que se aprecien períodos claros de descanso. Saen máis á superficie que outros golfiños de auga doce e, ás veces, nadan cos seus bicos fóra da auga. Poden saltar cando se ven en apuros, saíndo case por completo da auga e volvendo a ela coa cabeza en primeiro lugar e, polo xeral, facendo un grande estrépito ao golpear coa cola na auga. As femias poden subir ás súas crías cara á superficie montadas no seu dorso. Polo xeral son de movementos lentos, pero son capaces de nadar a gran velocidade durante tempos curtos. Poden vivir en augas superficiais (de até 1 m de profundidade) pero parecen prefirir augas profundas. Poden nadar de lado, sobre todo en augas pouco profundas; os animais adoitan inclinarse cara á dereita e desprazarse cerca do fondo do río, coa aleta pectoral dese lado fozando na lama do fondo en busca de alimento. Segundo algúns informes esta natación lateral adoita ter lugar preferntemente ao anoitecer, e alcanza un máximo pola noite. A pesar de seren case cegos, é posíbel que poidan detectar a dirección da luz, e talvez os cambios na súa intensidade, pero nadan e localizan os alimentos mediante un sofisticado sistema de sonar (ecolocalización).
Alimentación
Aliméntanse dunha gran variedade de crustáceos e pequenos peixes.
Reprodución
Alcanzan a madurez sexual sobre os 10 anos de idade. A xestación crese que dura aproximadamente 9 ou 10 meses. Os nacementos poden ter lugar durante todo o ano, pero parecen concentrarse sobre todo en dúas épocas, decembro-xaneiro e marzo-maio.
Estado actual
Segundo a Unión Internacional para a Conservación da Natureza determinar o estado desta especie é especialmente problemático debido á carencia de datos cuantitativos rigorosos (actuais ou históricos) en número, mortandade, grao de ocorrencia e área de distribución. Porén, a diversidade e a escala das ameazas —recentes, actuais e proxectadas— son tales que xustifican que no ano 2012 a UICN cualificase o estado desta especie como "EN" (risco baixo).
Francisco Antonio Pinto
Francisco Antonio Pinto Díaz, nado en Santiago de Chile o 23 de xullo de 1785 e finado na mesma cidade o 18 de xullo de 1858, foi un político liberal chileno, Presidente de Chile entre 1827 e 1829. Nesta última data sobreveulle unha revolución conservadora, pola que renunciou á presidencia e deixouna en mans de Francisco Ramón Vicuña.
Casuario
Casuario é o nome vulgar das especies do xénero de aves estrutioniformes: Casuarius, na familia Casuariidae. Son aves de grande porte, nativas do nordés de Australia, Nova Guinea e as illas circundantes.
Son, coa avestruz e o emú, as maiores aves existentes na actualidade. O hábitat preferencial do casuario son zonas de foresta tropical, onde haxa un gran número de árbores dispoñíbeis para producir os froitos dos que se alimentan. Neste ambiente o casuario desempeña a importante función ecolóxica de espallar as sementes das árbores. O casuario é unha figura importante na mitoloxía das poboacións nativas de Oceanía e representa xeralmente unha figura maternal.
A plumaxe do casuario é abundante e de cor cinsenta, con plumas coloridas na base do pescozo. Estas aves teñen unha crista encarnada no alto da cabeza, que crece devagar durante os primeiros anos do animal e con función descoñecida. O grupo non ten dimorfismo sexual significativo, sendo as femias apenas un pouco maiores e máis coloridas. Unha característica distintiva é a presenza dunha garra en forma de puñal presente na deda interna. Como nos outros strutioniformes, o casuario ten as ás atrofiadas e tres dedas en cada pata.
O casuario é unha ave áxil, que pode correr cerca de 50 km/h e saltar 1,5 m sen problema. Son animais normalmente calmosos e tímidos, porén poden ser extremadamente agresivos e perigosos para o home para protexer o niño ou as súas crías.
Na época de reprodución os machos reclaman un territorio e procuran atraer unha femia, que permanece apenas, até pór de entre 3 a 5 ovos. Após a postura a femia abandona o niño e pode eventualmente aparearse noutro territorio. Os machos coidan sós dos niños e dos pitiños durante os nove meses seguintes. Os pitos son de cor acastañada e só gañan a plumaxe típica do adulto contra os tres anos.
O casuario é unha ave importante para o home hai centos de anos coma fonte de proteína a través da carne e dos ovos. Algunhas tribos de Nova Guinea teñen o hábito de asaltar os niños e criar os pitos até a idade adulta, cando se venden para consumo local; con todo o casuario nunca foi completamente domesticado. As plumas coloridas son tamén motivo de interese e no pasado os colonos europeos cazaron abundantemente este animal por mor disto. Actualmente, as tres especies de casuario están ameazadas pola destrución do seu hábitat polo que están protexidas por lei. É unha das aves máis perigosas para o home, pois unha patada pode equivaler á mesma forza ca un pequeno puñal, podendo até cortar un membro.
Sistemática e evolución
Varias especies de casuario son abundantes no rexistro fósil do Plio-Plistoceno australiano e pénsase que terían evoluído a partir dos emús durante o Mioceno.
Mentres que as relacións filoxenéticas do resto dos paleognatos non foron aínda aclaradas, tanto os estudos moleculares como morfolóxicos coinciden en que os casuarios forman un clado cos emús. Por outra banda, a posición deste grupo respecto dos outros paelognatos varía segundo as pescudsas de datos moleculares (as cales establecen o clado como o grupo irmán dos kiwis) e morfolóxicos.
Zona pelúcida
300px|miniatura|[[Ovo humano: a zona pelúcida vese como unha cuberta grosa clara rodeada polas células da coroa radiada.]]
A zona pelúcida é unha capa de glicoproteína que rodea a membrana plasmática dos ovocitos de mamíferos. É unha parte constitutiva vital do ovocito. A zona pelúcida aparece primeiro nos ovocitos primarios unilaminares. Segrégana tanto o propio ovocito coma as células dos folículos ováricos. A zona pelúcida está rodeada polo cúmulo oóforo. O cúmulo está composto por células que protexen o ovo cando este é expulsado do ovario. A zona pelúcida é esencial para o crecemento do ovocito e a fecundación.
Esta estrutura únese aos espermatozoides, e requírese para iniciar a reacción acrosómica. No rato (o sistema de mamíferos mellor estudado), a glicoproteína da zona, ZP3, é responsable da unión do espermatozoide, adheríndose a proteínas da membrana plasmática do espermatozoide. A ZP3 intervén despois na indución da reacción acrosómica, na cal o espermatozoide libera o contido da súa vesícula acrosómica. A caracterización exacta do que ocorre noutras especies é máis complicada porque nelas se identificaron máis proteínas da zona.
En humanos, cinco días despois da fertilización, o blastocisto realiza a eclosión da zona; a zona pelúcida dexenera e descomponse, para ser substituída pola capa subxacente de células trofoblásticas.
Estrutura
A zona pelúcida é unha matriz translúcida de glicoproteínas que rodea o ovocito de mamíferos, cuxa formación é esencial para a fecundación (fusión de óvulo e espermatozoide). En animais non mamíferos denomínase membrana vitelina ou envoltura vitelina.
Función
A grosa membrana da zona pelúcida funciona permitindo a fecundación específica de especie, impedindo a polispermia e permitindo a reacción acrosómica para que se produza unha adhesión e penetración exitosa do espermatozoide. As principais glicoproteínas da cuberta do ovo denomínanse proteínas de unión aos espermatozoides.
Non se dispón actualmente de datos das proteínas humanas nativas equivalentes.
Inmunocontracepción
As glicoproteínas que conteñen o módulo ZP, como ZP1, ZP2, ZP3 e ZP4 son dianas para a inmunocontracepción en mamíferos.
En animais non mamíferos a zona pelúcida denomínase envoltura ou membrana vitelina, e en insectos envoltura vitelina, e xoga un importante papel na prevención da hibridación entre distintas especies, especialmente en especies como as de peixes que realizan a fecundación fóra do corpo.
A zona pelúcida utilízase comunmente para o control das poboacións de animais silvestres por medio da inmunocontracepción. Cando a zona pelúcida dunha especie animal é inxectada na corrente circulatoria doutra especie, orixina esterilidade nos individuos da segunda especie debido á resposta inmune. Este efecto pode ser temporal ou permanente, dependendo do método utilizado. Un exemplo do uso da inmunocontracepción foi un ensaio para o control de cervos na natureza feito en Nova Jersey usando a zona pelúcida porcina.
A Portela, San Sadurniño, San Sadurniño
A Portela é un lugar da parroquia de San Sadurniño no concello coruñés de San Sadurniño, na comarca de Ferrol. Segundo o IGE, en 2011 tiña 6 habitantes (2 homes e 4 mulleres).
Ángel Escudero Franco
Ángel Escudero Franco (nado o 28 de abril de 1947 en Viladecais), é un político berciano.
De profesión mestre industrial, foi procurador nas Cortes de Castela e León (1991-1993) e deputado no Congreso dos Deputados. undefined
Guaduas
Guaduas, cuxo nome colonial é Villa de San Miguel de Guaduas, é un concello colombiano que se atopa no departamento de Cundinamarca. Forma parte da provincia do Bajo Magdalena, da que é a capital.
O sector antigo da cidade é un dos trece centros históricos que foron declarados monumentos nacionais en 1959.
Toponimia
O topónimo «Guaduas» fai referencia á guadua, tamén coñecida como cañaza ou tacuara, un xénero de bambú americano.
En 1806, a guadua foi descrita por Alexander von Humboldt e Aimé Bonpland, quen viron esta planta en Colombia e chamárona Bambusa guadua; logo, en 1822 foi clasificada por Carl Sigismund Kunth como Guadua angustifolia. Considérase como unha das plantas nativas máis representativas dos bosques andinos.
Historia
Na época precolombiana, o "Valle de las Guaduas" estivo habitado polos indíxenas panches, cuxo asento principal eran os casaríos de Machuca e Calambata, ou "Pueblo de Panches", como se chamou despois, o cal sobreviviu varios anos na categoría de viceparroquia.
Ganso do Canadá
miniatura|Branta canadensis
O ganso do Canadá (Branta canadensis), é unha especie de ave anseriforme da familia Anatidae. É o membro do xénero Branta máis amplamente distribuído por América do Norte. Aínda se poden atopar bravas as sete subespecies, cinco das cales eran antes asignadas ao ganso de Hutchins (Branta hutchinsii).
A situación da especie estivo ameazada, como consecuencia da depredación que se fixo sobre a mesma entre comezos do século XIX e mediados do XX; porén, unha serie de leis conservacionistas e a dedicación das axencias protectoras da vida salvaxe do Canadá e dos Estados Unidos, logrou reverter a situación, chegando a duplicarse en 1974 a cantidade de individuos que había contra 1950.
Subespecies
Distínguense sete subespecies de Branta canadensis:
Paul von Hindenburg
miniatura|[[Guillerme II de Alemaña|Káiser Wilhelm II e os seus xenerais. Hindenburg é o cuarto da dereita para a esquerda.]] Paul Ludwig Hans Anton von Beneckendorff und von Hindenburg, nado en Poznan (Prusia) o 2 de outubro de 1847 e finado en Neudeck en 2 de agosto de 1934, foi un militar e político alemán, coñecido como Paul von Hindenburg.
Traxectoria
Mariscal alemán e importante figura durante a primeira guerra mundial, foi presidente da Alemaña de 12 de maio de 1925 a 2 de agosto de 1934. En fins de 1932 foi convencido por Franz von Papen a chamar a Hitler á chancelaría. O dirixíble Hindenburg tivo este nome na súa homenaxe.
Sendo educado na escola de cadetes de Berlín; entrou no exército prusiano en 1866, onde estivo cerca de 40 anos, servindo na guerra das sete semanas e na guerra franco-prusiana.
No inicio da primeira guerra mundial, en agosto de 1914, xa retirado da vida militar, aceptou comandar o 8º Exército Alemán na fronteira rusa. El e o xeneral Erich Ludendorff conseguiran unha estrondosa vitoria sobre os rusos na batalla de Tannenberg; nomeado mariscal de campo en 1916, tórnase, con Ludendorff, responsábel pola dirección de todas as forzas alemás. En marzo de 1917, Hindenburg estabelece un sistema de trincheiras a través do Norte de Francia, coñecido polo nome de "Liña de Hindenburg", só superado polos aliados en outubro de 1918.
Despois da guerra, retirouse do exército por segunda vez. En 1920, nas súas memorias (en inglés Out of my life), explica que a derrota alemá na guerra tivo orixe nunha revolución interna que puxo fin ao Imperio Alemán e estabelecer a república en 1919.
En 1925 foi elixido presidente da República e, a pesar de pretender a unidade de Alemaña, promoveu os intereses dos junkers prusianos, isto é, a aristocracia terratenente. En 1932 volveu a concorrer á eleccións presidenciais como o único candidato capaz de derrotar o partido nazi de Adolf Hitler, o que veu a acontecer; con todo, o 30 de xaneiro de 1933, Hindenburg viría a nomear a Hitler chanceler, a quen o Reichstag (Parlamento) viría a dar poderes ditatoriais; a partir de entón, Hindenburg foi unha simple figura decorativa no Goberno xermánico.
Richard Blackmore
Richard Blackmore, nado en Corsham o 23 de xaneiro de 1654 e finado en Boxted o 9 de outubro de 1729, foi un escritor e médico inglés.
Traxectoria
Nado no Wiltshire, Blackmore era fillo dun rico home de leis, estudou en Oxford e logo de recibir a herdanza do seu pai en 1682 viaxou por Europa, pasando por Francia, Xenebra e Italia, instalándose un tempo en Padua, e estudando medicina na universidade local, despois Blackmore volveu a Inglaterra, tras pasar por Alemaña e os Países Baixos, establecéndose como médico. En 1685 casou con Mary Adams e grazas ás conexións da familia da súa dona entrou no Royal College of Physicians en 1687 e como médico estivo ao servizo de Guillerme III e da raíña Ana, e escribiu varios libros de medicina e foi nomeado cabaleiro en 1697.
Actividade literaria e propagandística
En 1713 comezou a publicar xunto co seu amigo John Hughes un periódico seguindo o modelo de The Spectator co título de The Lay Monk, aparecía unha vez cada tres semanas entre o 13 de novembro de 1713 e o 15 de febreiro de 1714. Preocupado pola difusión do protestantismo, foi membro da Society for the Propagation of the Gospel in America e publicou varios escritos de cariz relixioso como Just Prejudices against the Arian Hypothesis (1721) contra o deísmo e o unitarianismo, e Modern Arians Unmasked dese mesmo ano. Realizou unha versión dos salmos de David co título de A New Version of the Psalms of David en 1721 e intentou que a Igrexa de Inglaterra as recoñecese como traducións canónicas. Publicou en 1728 Natural Theology, or, Moral Duties Consider'd apart from Positive e postumamente en 1731, The Accomplished Preacher, publicouse postumamente.
Fama
Blackmore é hoxe coñecido grazas ás súas polémicas cos seus inimigos. Opúxose á apertura dun dispensario para os pobres de Londres e Samuel Garth satirizouno en The Dispensary (1699), presentándoo como un parvo cobizoso e banal. Porén serían as críticas que lle fixo Alexander Pope as máis coñecidas e as que chegaron ata os noso días, burlándose repetidamente de Blackmore por mor da súa estupidez e delirios de grandeza. O Scriblerus Club (formado amais de por Pope por John Gay, John Arbuthnot, Robert Harley, Henry St. John, Jonathan Swift e Thomas Parnell) criticou terriblemente o Three hours after marriage (1717) de Blackmore e Pope incluíu en Peri Bathous (1727) unha escolma dos textos máis parvos de Blackmore e deu unha caracterización devastadora do interminable Blackmore en The Dunciad (1728).
A poesía de Blackmore foi considerada plúmbea, non obstante o que lle deu fama de "poeta ridículo" foi a súa actitude de recorrer á poesía con fins políticos, e utilizala para satirizar e destruír a persoas doutras faccións políticas.
Pasífae (lúa)
Pasífae (ou en grego Πασιφάη) é unha lúa de movemento retrogrado do planeta Xúpiter. Foi descuberta no ano 1908 por Philibert Jacques Melotte e recibiría máis tarde o nome mitolóxico de Pasífae. Na mitoloxía grega, Pasífae era a muller de Minos e nai do Minotauro.
Foi vista por primeira vez nunha placa tomada no Royal Greenwich Observatory, na noite do 28 de febreiro de 1908. Na inspección de placas previas, sería detectada a lúa nunha placa tomada o 27 de xaneiro. Recibiu a designación provisional 1908 CJ, ó principio non estaba moi claro se era unha lúa de Xúpiter ou un asteroide. A confirmación de que era unha lúa de Xúpiter chegaría o 10 de abril. Pasífae non recibiría o seu nome oficial ata o ano 1975;, antes dese ano era simplemente coñecida coma Xúpiter VIII. Foi chamada ás veces "Poseidón" entre os anos 1955 a 1975.
Órbita
miniatura|esquerda|300px|Satélites irregulares retrógrados de Xúpiter. Pasífae órbita Xúpiter nunha órbita retrograda cunha grande excentricidade e tamén cunha grande inclinación. Esta lúa dálle o seu nome ó grupo de satélites Pasífae, un grupo de lúas retrógradas irregulares que orbitan ó redor de Xúpiter a unha distancia media de entre 22,8 a 24,1 millóns de quilómetros, con inclinacións de entre 144,5° e 158,3°. Os seus elementos orbitais foron tomados en xaneiro do ano 2000. Pero estes parámetros están en continuo cambio debido as perturbacións solares e do propio planeta Xúpiter sobre a órbita de Pasífae. O diagrama ilustra a órbita de Pasífae en relación a outros satélites irregulares retrógrados de Xúpiter. Os segmentos amarelos representan a excentricidade orbital que se estenden dende o pericentro ó apocentro. A lúa de galileo máis exterior, Calisto, foi posta coma referencia.
Pasífae tamén é moi coñecida por estar nunha resonancia orbital secular con Xúpiter (facendo coincidir a lonxitude da súa periapse coa lonxitude do perihelio de Xúpiter).
Características físicas
Cun diámetro estimado de 58 km, Pasífae é a lúa retrógrada irregular máis grande de Xúpiter e a terceira máis grande entre tódalas lúas irregulares de Xúpiter, só por detrás das lúas Himalia e Elara.
As medicións espectroscópicas no infravermello indican que Pasífae ten un espectro semellante ós dalgún dos tipos de asteroides existentes, o cal fai sospeitar dunha posible orixe asteroidal. De feito pénsase que esta lúa podería se-lo fragmento dun asteroide capturado, así coma as outras lúas do grupo de satélites Pasífae.
O Souto, Vilaquinte, Carballedo
O Souto é un lugar da parroquia de Vilaquinte, no concello lugués de Carballedo, na comarca de Chantada. Segundo o INE en 2016 tiña 4 habitantes, 2 mulleres e 2 homes.
Compañía Holandesa das Indias Occidentais
miniatura|400px|dereita|[[Colonia administrativa|Territorios de WIC]] Compañía holandesa das Indias Occidentais (en holandés: West-Indische Compagnie ou WIC) era unha compañía da mariña mercante dos Países Baixos entre os séculos XVII e XVIII.
Fundación
A República dos Sete Países Baixos Unidos outorgoulle o 3 de xuño de 1621 o estatuto de compañía, co que obtivo o monopolio comercial coas Indias occidentais (é dicir, o Caribe) e recibiu a xurisdición sobre o comercio de escravos de África, Brasil, o Caribe e Norteamérica.
O area no que a Compañía podía operar abarcaba África occidental (o area entre o Trópico de Cáncer e o Cabo de Boa Esperanza) e América, que incluían o Océano Pacífico e a parte oriental de Nova Guinea.
O obxectivo da concesión foi eliminar a competencia, especialmente a de España e Portugal, entre os diversos postos comerciais establecidos polos comerciantes. A Compañía converteuse nun instrumento da colonización holandesa de América.
Monopolio comercial
A WIC estaba organizada de xeito similar á Compañía holandesa das Indias Orientais (VOC), moito máis grande e máis rica, que tiña o monopolio do comercio con Asia (principalmente en Indonesia) desde 1602, pero á WIC non se lle permitía emprender accións militares sen a aprobación do goberno holandés.
Expansión
A compañía tivo ao principio un éxito relativo; nos anos de 1620 e 1630 establecéronse a maioría de postos e colonias comerciais. A área de Nova Holanda, que incluía Nova Ámsterdan, abarcaba as zonas dos actuais Nova York, Connecticut, Delaware e Nova Jersey. Establecéronse outros asentamentos nas Antillas Menores, Suriname e o Brasil.
En 1630 estableceuse a colonia de Nova Holanda, con capital en Mauritsstad (a moderna Recife), nas posesións no Brasil conquistadas aos Portugueses.
En África establecéronse postos comerciais en Costa de ouro (hoxe Ghana) e brevemente en Angola.
Comercio e piratería
Outro éxito da WIC foi a captura dunha frota que transportaba prata das colonias españolas cara a Europa por Piet Hein en 1628. A piratería era un dos obxectivos da WIC.
Nas Américas as peles (Norteamérica) e o azucre (Suramérica) eran os bens comerciais máis importantes, mentres que os asentamentos en África comerciaban con escravos -a maioría destinados ás plantacións das Antillas e Suriname- ouro e marfil.
Perda das colonias
Con todo, os éxitos acabaron pronto. En 1654 perderon Nova Holanda, que volveu ao Brasil portugués, tras unha longa guerra, e moitos outros postos comerciais foron destruídos ou capturados por potencias europeas rivais.
A colonización de Nova Holanda non se estendeu moito máis, en parte debido á forte rivalidade con Inglaterra, que conquistou Nova Holanda en 1664, e en parte debido á dificultade de atraer colonos coa política inicial da compañía, que se baseaba no sistema dos Patroon, que confería un poder enorme sobre os colonos aos homes que os conducían á colonia.
Tras anos de débedas, a WIC orixinal se replegó en 1674, e formouse unha nova compañía reorganizada. Abandonou a piratería e concentrouse principalmente no comercio de escravos entre África e as posesións conservadas en Suriname e as Antillas.
Clausura
Despois de que os ingleses conseguisen o control de Suriname durante moitos anos nos 1780, a WIC foi incapaz de recuperarse e en 1791, o goberno holandés adquiriu as accións da compañía e tomou o control dos territorios.
Análise toxicolóxica
Denomínase análise toxicolóxica o conxunto de procesos analíticos que teñen por obxecto o illamento, a identificación e a determinación cuantitativa dos tóxicos, tanto nun ser vivo coma nun cadáver, coa finalidade de permitir o diagnóstico da intoxicación e o esclarecemento dos feitos.
Obxectivos da análise toxicolóxica
A análise ten unha dobre finalidade:
A estes dous obxectivos principais pódense engadir outros dous derivados da necesidade de resolver novas problemáticas:
Etapas da análise toxicolóxica
Nunha análise toxicolóxica pódense difrenciar tres etapas ou fases, que son as seguintes:
Fase preanalítica
Inclúe a recepción e o rexistro da mostra, así como a súa documentación e o estudo da información dispoñible sobre a presunta intoxicación incluíndo os antecedentes e datos clínicos subministrados polo médico.
Mostras
O éxito da análise toxicolóxica encóntrase estreitamente ligado á calidade, á cantidade e ó grao de conservación das mostras que se remitan.
Ouriños
É unha mostra idónea para realizar ensaios preliminares para a identificación de tóxicos. As maiores vantaxes son que a concentración dun tóxico pode chegar a ser cen veces maior que no sangue e as interferencias son mínimas. Como desvantaxe, moitos tóxicos elimínanse na súa totalidade como metabolitos que ás veces son común a varios tóxicos. É aconsellable non engadir conservantes que interfiran, e debe conservarse en frío ata a súa análise.
Contido gástrico
O aspirado gástrico, líquido do lavado gástrico ou ben o vómito tamén son adecuados para a dentificación de tóxicos, xa que a maioría das intoxicacións son por vía oral. Nesta mostra encontrarase o tóxico en cuestión sen metabolizar, pero os resultados non son representativos da intoxicación porque se refiren a tóxico non absorbido.
Fase analítica
Unha vez que a mostra chega ó laboratorio comeza a investigación toxicolóxica como tal. Cando se solicita unha análise toxicolóxica poden darse dúas situacións: que se sospeite a natureza do tóxico (procederase a realizar un exame orientado a identificación dese tóxico empregando métodos específicos) ou que este sexa descoñecido e incluso que non se saiba se existe ou non algún tóxico na mostra (realizarase un exame sistemático, seguindo unha metodoloxía completa)
Separación ou extracción do tóxico da mostra
Antes de comezar coa análise propiamente dita hai que illar o tóxico da matriz orgánica que o contén xa que as técnicas analíticas empregadas así o requiren para unha correcta detección e cuantificación. A extracción ten dúas finalidades: illar e purificar o tóxico e concentralo no extracto obtido para facilitar a súa detección.
A natureza fisicoquímica das substancias establece claras diferenzas de comportamento nesta etapa. Así, en función dos procesos usados no illamento clasifícanse en: Os extractos obtidos polos métodos clásicos arrastran múltiples impurezas, polo que unha vez separado o extracto dos restos sólidos ou líquidos da mostra é preciso unha purificación. Ademais no caso dos tóxicos orgánicos, esixe un fraccionamento do extracto -que se leva a cabo atendendo a se son ácidos, básicos ou neutros- antes de proceder á súa análise.
Detección e identificación do tóxico
En xeral, precísanse métodos sensibles e que abrangan o maior número posible de tóxicos, coa finalidade de descartar a súa presenza ou detectar algún deles. É moi importante dispoñer de métodos analíticos que permitan un manexo sinxelo das mostras e rapidez nos resultados, xa que moitas das intoxicacións do ámbito clínico son de tipo agudo e precisan dunha actuación rápida tanto para diagnóstico como para decidir a terapia axeitada.
Cuantificación do tóxico
A simple presenza dalgúna substancia química nunha mostra non necesariamente é indicativo de intoxicación. Así é frecuente que se atopen axentes que se usan con fins terapéuticos, dietéticos e outros. Atopar estes produtos non é suficiente para pensar directamente nunha intoxicación e moito menos cualificalos como causantes da morte, a súa presenza debe ser cuantificada antes de sacar conclusión deste tipo. Para iso, unha vez que se identifica o tóxico, selecciónase a mostra máis axeitada para a cuantificación e faise unha nova extracción mediante un método específico para ese tóxico.
Técnicas analíticas empregadas
Son múltiples as técnicas analíticas dispoñibles para identificar e cuantificar os tóxicos, e a súa elección depende, entre outros factores, do tipo de tóxico que se desexa analizar. En xeral as técnicas instrumentais baséanse no emprego de instrumentos, cunha complexidade variable, dotados da capacidade de poder medir as propiedades químicas ou físicas para identificar e cuantificar os compostos químicos. As principais técnicas instrumentais son:
Interpretación dos resultados
Este último paso da análise toxicolóxica non é sinxelo de levar a cabo, xa que na interpretación dos resultados cualitativos e cuantitativos deberanse ter en conta mais aspectos que as simples concentracións. Dentro deses aspectos destacan :
Aranda
250px|miniatura|Localización da comarca en Aragón.miniatura|dereita|250px|Concellos da comarca. Aranda é unha comarca de Aragón, en España, situada no oeste da provincia de Zaragoza. A súa capital é Illueca.
Folgoso, Vilar de Ordelles, Esgos
Folgoso é un lugar da parroquia de Vilar de Ordelles no concello ourensán de Esgos na comarca de Ourense. Tiña 79 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 37 eran homes e 42 mulleres.
Aranda
Xeografía
Limita ao norte coa comarca de Tarazona y el Moncayo e o Campo de Borja, ao oeste coa provincia de Soria, ao sur e ao leste coa Comunidad de Calatayud e co Jalón Medio. Por esta comarca traviesan os ríos Aranda e Isuela.
Folgoso, Vilar de Ordelles, Esgos
Patrimonio
Na capela de San Pedro atopouse unha pía policromada da Idade do Ferro.
Aranda
Economía
A industria céntrase na produción de calzado en Illueca e Brea de Aragón, onde tamén se concentra a maioría da poboación.
Cultura
Entre o seu patrimonio destaca o castelo do Papa Luna en Illueca e o castelo de Mesones de Isuela, unha fortaleza do século XV.
Prospes, San Sadurniño, San Sadurniño
Prospes é un lugar da parroquia de San Sadurniño no concello coruñés de San Sadurniño, na comarca de Ferrol. Segundo o IGE, en 2011 tiña 17 habitantes (11 homes e 6 mulleres).
San Cayetano, Cundinamarca
San Cayetano é un concello do departamento de Cundinamarca (Colombia), que se atopa na provincia de Rionegro, a 134 km de Bogotá. Inicialmente, a vila chamouse Chinga.
Historia
Na época precolombiana, o territorio do actual concello de San Cayetano estivo habitado polos indíxenas muzos e pijaos.
O concello viuse afectado polas forzas da natureza, un xeneralizado escorregamento de lama e a unha falla xeolóxica sobre a cal se atopa, polo cal debeu ser evacuado preventivamente, para o que se escolleu a verea La Unión para ser reconstruído na súa primeira etapa física.
Anahareo
Traxectoria
Naceu no seo dunha familia mohawk iroquesa; a súa nai, Mary Nash Ockiping, era algonquina e o seu pai, Matthew Barnard, era algonquino e mohawk. Medrou como unha muller independente que realizaba actividades reservadas ós homes. Os seus amigos coñecíana co alcume de «Pony».
Cando tiña 19 anos, coñeceu a Bufo Gris, un cazador de peles de 37 anos que afirmaba ser medio apache, que a convidou a acompañalo nas súas cazarías. Casaron pouco despois nunha cerimonia anishinaabe, malia que non era legal, xa que Bufo Gris seguía casado coa súa primeira esposa, Angele Eguwan, unha ojibwa. miniatura|"Beaverlodge", a cabana de Bufo Gris no lago Ajawaan. Anahareo animou a Bufo Gris a deixar de poñer trampas e dedicarse a publicar os seus escritos sobre a vida salvaxe. En Pilgrims of de Wild (1934), Bufo Gris conta como a súa nova esposa iroquesa, salvando a vida e coidando de dúas crías de castor, o impulsou a cambiar a maneira de vivir e traballar pola protección da flora e da fauna.
Utilizando o nome de Anahareo, que Bufo Gris lle dera, Gertrude escribiu My Life With Grey Owl (1940) e, posteriormente, no best-seller Devil in Deerskins: My Life With Grey Owl (1972), no cal negaba que coñecese a verdadeira orixe de Bufo Gris. Escribiu que se sentiu doída ó descubrir o engano. Despois da morte de Bufo Gris, Gertrude casou co conde Eric Moltke Huitfeldt. Tivo unha filla, Katharine. Os 50 anos seguintes da súa separación de Bufo Gris, continuou o seu activismo dentro do movemento pola conservación da natureza e os dereitos dos animais. En 1979, Anahareo foi admitida na "Orde da Natureza", da Liga Internacional de Dereitos dos Animais con sede en París. Foi membro da Orde do Canadá en 1983.
O 17 de xuño de 1986, xusto un día antes do seu 80 aniversario, Anahareo morreu en Kamloops, na Columbia Británica (Canadá).
Filme
No ano 1999, estreouse o filme biográfico Grey Owl, que relata a vida de Archibald Belaney, interpretado por Pierce Brosnan, e Anahareo, intepretada por Annie Galipeau.
Bufo Gris
Archibald Stansfeld Belaney, nado o 18 de setembro de 1888 e finado o 13 de abril de 1938, máis coñecido como Bufo Gris ("Grey Owl"), foi un conservacionista, cazador de peles e escritor de orixe británica que finxiu ser nativo americano. Malia que conseguiu fama como conservacionista durante a súa vida, logo da súa morte revelouse que non era indíxena, xunto con outras fabricacións autobiográficas, afectaron negativamente á súa reputación.
Belaney acadou a fama como escritor e relator notable, principalmente sobre temas medioambientais. Traballando coa rede de parques nacionais, Bufo Gris converteuse en obxecto de numerosos filmes, e foi nomeado como "coidador dos parques de animais no Parque Nacional Riding Mountain en Manitoba" en 1931. Xunto cos seus numerosos artigos, libros, filmes e lecturas, as súas visións sobre o conservacionismo acadou ó público máis aló das fronteiras do Canadá. O seu punto de vista sobre a conservación centrábase no impacto negativo dos humanos na natureza a través da modificación das fontes da natureza no seu beneficio, e na necesidade dos seres humanos en desenvolver un respecto polo mundo natural.
Os recoñecementos a Belaney inclúen biografías, unha placa histórica no seu lugar de nacemento e un filme titulado Grey Owl sobre a súa vida dirixido por Richard Attenborough.
Miren Agur Meabe
Miren Agur Meabe Plaza, nada o 7 de outubro de 1962 en Lekeitio, Biscaia, é unha escritora e tradutora en lingua éuscara.
Desde o ano 2006 é membro colaborador da Real Academia da Lingua Vasca-Euskaltzaindia.​
Traxectoria
Estudou na Escola de Formación do Profesorado de Derio, especialidade en Humanidades, despois estudou Filoloxía Vasca. Ensinou durante varios anos na escola Kirikiño de Bilbao e desde 1990 tamén traballou como directora de publicacións e xerente en Giltza-Edebé. Traballou en creación literaria, tradución e escrita. Como escritora, é coñecida en dúas áreas: a poesía e a literatura infantil e xuvenil. Tamén traballou noutros xéneros: contacontos e novelas, por exemplo.
O seu primeiro traballo, publicouse en 1986, Uneka... Gaba. Mostra os signos do simbolismo e logo a idea principal que se formará a posmodernidade: que vivimos só en momentos. Para deixar paso a esta idea principal, Miren Agur Meabe empregou unha escrita moi próxima á linguaxe lírica, dándolle prioridade ao eu e aos momentos.
Despois mergullouse na poesía e gañou o premio do concello de Lasarte-Oria (1991), o seu traballo sobre Oi hondarrezko emakaitz. É unha colección de poemas sobre o mito de Penélope, publicada por Idatz & Mintz Labayru (1999), aínda que algúns dos textos do libro aparecen no libro de poemas máis coñecido de Miren Agur Meabe, Azalaren kodea (2000). Nesta obra, como indica a súa poesía, introduciu un novo discurso baseado no corpo. Os títulos das seccións do libro tamén indican os diferentes escritos feitos ao redor do corpo: notas, cicatrices, tatuaxes e contra - signos.
Esta nova linguaxe, que parece estar ligada ao corpo da muller, está relacionada co desexo de comunicación consistente en xestos, aínda que se dea con palabras. A vida da autora é o punto de partida dos seus poemas. Algúns dos textos están en castelán, catalán, inglés etc.
No seu terceiro libro de poemas, Bitsa eskuetan (2010 ), xorden as súas constantes poéticas: a busca da identidade, as referencias ao contexto cotián, a conciencia do suxeito feminino, a expresión explícita do desexo etc.
Recibiu o Premio da Crítica polos dous libros mencionados en 2001 e 2011. En 2021 recibiu o primeiro Premio Nacional de Poesía outorgado a unha obra en éuscaro. Segundo o xurado: Nola gorde errautsa kolkoan (Cómo gardar cinza no peito) dá cabida a multitude de voces, estilos e tons e ofrece unha dimensión irónica na súa linguaxe e na actitude que plasma.
Literatura infantil e xuvenil
Miren Agur Meabe tamén traballou en literatura infantil e xuvenil. Estas áreas inclúen: Bisita (2001), Joanes eta Bioletaren bihotza (2002), Etxe bitan bizi naiz (2003), Nola zuzendu andereño gaizto bat (2003), Amal (2003), Supositorioak otsoarentzat (2006) e Izar bat zopan (2008). Como se pode ver, a autora abriuse camiño desde o 2000. Tamén están dispoñibles versións en catalán, castelán e galego dalgúns destes libros.
Non obstante, tivo a maior repercusión na literatura xuvenil. Publicou varios traballos, dos cales tres gañaron o Premio Euskadi. Os tres foron traducidos ao castelán.
A novela Itsaslabarreko etxea (2001) combina aventura, amor e terror. O libro Urtebete itsasargian (2006) trata da guerra civil, contada dende a perspectiva dun neno. Esta obra céntrase nos pasaxes da vida diaria e na sensibilidade do neno. Aínda que pode lembrar a obra escrita por Joseba Sarrionandia sobre o mesmo tema, en comparación co que escribiu Sarrionandia, a obra de Miren Agur Meabe presta máis atención aos incidentes cotiáns e ao mundo interior da mocidade, como o coñecemento do amor.
Zer da, ba, maitasuna? (2008 ), combinando narrativa e poesía, abordou cuestións íntimas e sociais.
Instituto de Nutrición y Tecnología de los Alimentos José Mataix
Descrición
O Instituto de Nutrición e Tecnoloxía dos Alimentos José Mataix, sitúase no Centro de Investigación Biomédica (CIBM) do Parque Tecnolóxico de Ciencias da Saúde de Granada xunto con outros Institutos de Investigación, Grupos de Investigación de excelencia e o Banco de liñas celulares. Na súa orixe instituíuse en Escola de Nutrición da Universidade de Granada no ano 1968.
Por mor da posterior implantación dos Graos de Nutrición e o de Tecnoloxía dos Alimentos, a Escola transformouse no que hoxe é o Instituto de Nutrición e Tecnoloxía dos Alimentos (INYTA), creado en 1989 polo catedrático de Fisioloxía da Universidade de Granada, o doutor José Mataix Verdú.