cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Fabiano Soares
Fabiano Soares Pessoa, nado o 10 de xuño de 1966 en Río de Xaneiro, é un exfutbolista e actual adestrador de fútbol brasileiro. Xogaba de centrocampista e desenvolveu a maior parte da súa carreira en Galicia. Foi a maior estrela e líder indiscutible da mellor época histórica do Compostela, co que chegou a militar catro tempadas na Primeira División durante a década de 1990. É o segundo xogador con máis partidos disputados na historia do club (364) e o que máis veces vestiu a súa camiseta en Primeira (146). Militou tamén no o Botafogo, o Celta de Vigo e o Racing de Ferrol entre outros.
Como adestrador dirixiu varios clubs, tanto en Galicia como en Portugal, o Brasil e Corea do Sur, e pasou ata tres veces polo banco do Compostela.
Inicios no Brasil
Comezou a xogar ao fútbol nas rúas do seu Río de Xaneiro natal, ata que conseguiu pasar unha proba para entrar na canteira do Botafogo, despois de tentalo sen éxito nas do Fluminense e do Vasco da Gama. En 1986 debutou co primeiro equipo pero o club non apostou por el, preferindo cedelo a outros conxuntos. En 1988 xogou no estado de Minas Xerais, cedido no Fabril e no Cruzeiro, antes de pasar a comezos de 1989 ao São José, tamén en préstamo. No equipo de São José dos Campos participou da mellor tempada da historia do club, acadando a final do Campionato Paulista, onde caeu derrotado no Morumbi ante o São Paulo de Carlos Alberto Silva.
Celta de Vigo
En xullo de 1989 fichou polo Celta de Vigo, co que debutou o 6 de setembro do mesmo ano, nun partido da Copa do Rei ante a UD Las Palmas no Estadio Insular, ingresando ao campo na segunda parte como substituto de Mosquera. Once días despois produciuse a súa estrea na Primeira División, fronte ao Athletic Club en San Mamés. Na segunda metade da tempada asentouse na titularidade e conseguiu o seu primeiro gol nunha goleada por 5-1 sobre o Cádiz en Balaídos. Con todo, o equipo acabou penúltimo e perdeu a categoría.
Civitella del Tronto
Civitella del Tronto é un concello italiano da provincia de Teramo, dentro da rexión dos Abruzos, no centro de Italia. Está localizada no Parque Nacional do Gran Sasso e Monti della Laga.
Monumentos
miniatura|200px|Fortaleza de Civitella miniatura|200px|Civitella del Tronto A fortaleza de Civitella del Tronto é a máis grande de Italia e a segunda de Europa despois da Hohensalzburg en Salzburg, Austria: está situada no alto dun acantilado rochoso, tendo uns 500 metros de longo por 45 metros de ancho, ocupando unha supercicie de 25.000 metros cadrados.
Aeroporto de Vigo
miniatura|Torre. O aeroporto de Vigo, tamén coñecido como aeroporto de Peinador, é un aeroporto galego situado en terreos dos concellos de Mos, Redondela e Vigo. Está situado a nove quilómetros do centro desta última cidade. Conta cunha ampla oferta de viaxes regulares a Madrid, Barcelona, Bilbao, Canarias e París, ademais dos voos chárter. É o segundo aeroporto galego en transporte de mercadorías, por detrás do aeroporto de Santiago, e o terceiro por número de pasaxeiros e voos, tralos de Santiago e da Coruña. Na actualidade rexistra unha forte competencia do aeroporto de Sá Carneiro do Porto (Portugal). Debe o seu nome á súa localización xunta Peinador, na parroquia de Cabral.
Horario
A terminal de pasaxeiros do aeroporto de Peinador abre de 05:30AM a 01:30AM todos os días da semana.
Historia
A aviación fixo a súa aparición en Vigo en 1911 cun espectáculo aéreo levado a cabo polo francés Jules Verdines. Dúas novas festas da aviación tiveron lugar no 1913 en Coia, e tamén en 1919 na praia de Panxón (Nigrán).
Ata os anos vinte, non se propón con fins comerciais. Por entón, Vigo foi o último porto europeo usado acotío polos vapores con destino e procedencia de Suramérica, polo que transportaban toda a correspondencia. Por isto, a Comisión Técnica de Correo Aéreo estableceu unha ruta Madrid-Salamanca-O Porto-Vigo que, porén, nunca chegou a adxudicarse.
No 1927, o Goberno considerou de interese xeral a construción dun aeródromo con carácter aduaneiro en Galiza. Ao mesmo tempo, o porto de Vigo foi habilitado para a hidroaviación. En marzo do 1929, abriuse ao tráfico aéreo oficial para a hidroaviación o porto marítimo e a baía de Vigo. Como complemento a estas instalacións, decidiuse construír un "aeroporto marítimo" na praia de Cesantes, no municipio de Redondela. Ao mesmo tanto unha comisión técnica comezou a estudar distintos terreos para a construción dun aeroporto en terra, decantándose por unha zona cedida polo concello do Porriño nas Gándaras de Budiño.
O proxecto parouse a 1936 cando o xeógrafo Francisco Senac interesouse por el e visitou os terreos das Gándaras xunto con técnicos militares, pero ao ver a zona parcialmente inundada. Dirixíronse entón a Valladares para visitar novos terreos e de camiño veciños de Mos amosáronlle a zona de Peinador e un bosquexo feito por Jenaro de la Fuente. O proxecto foi validado polos militares, que querían construír unha pequena pista para uns cazas que ían chegar ao porto da cidade, pero a obra non se rematou a tempo e os cazas trasladáronse por estrada ata León.
O concello de Vigo fíxose cargo do proxecto co apoio de empresarios locais. Debido á falta de medios entre 1936 e 1938 milleiros de homes de Vigo, Lavadores e Mos foron obrigados a traballar 2 días ao mes nas obras por orde das autoridades militares. Porén, en 1937 as autoridades nacionais deron prioridade á construción do aeroporto de Santiago de Compostela e as obras en Vigo quedaron case paralizadas.
En 1940 o Ministerio do Aire asumiu as obras, redactando un novo proxecto e cun presuposto de 2 millóns de pesetas, e estas declaráronse de "urxencia", polo que o aeroporto se construíu entre 1947 e 1952. O aeroporto abriríase ao tráfico o 20 de abril de 1954, aínda coas instalacións complementarias sen rematar, e o primeiro avión, un Douglas DC-3 de Iberia procedente de Madrid, aterraría o día 25 dese mesmo mes. Aos poucos meses a ruta pasaría a ser operada por Aviaco.
O xardín das delicias
O Xardín das Delicias é unha pintura realizada en óleo sobre madeira do pintor neerlandés Hieronymus Bosch (alcumado como O Bosco, por ser orixinario da cidade de 's-Hertogenbosch) aínda que o seu nome real era Jeroen van Aken, pertencente ao período dos Primitivos flamengos. O traballo estrutúrase en forma de tríptico, que era un formato frecuentemente empregado polos pintores entre comezos do século XV até o XVII no norte de Europa. A miúdo a data de realización se establece entre 1494 e 1505, aínda que hai investigadores que a adiantan até 1480. Tampouco se coñece o seu comitente con certeza aínda que a opinión máis xeneralizada adxudica o encargo a Henrique de Nassau-Breda con motivo do seu casamento en 1503.
O tríptico está realizado en óleo sobre táboa cun tamaño de 220 x 389 cm en aberto e está composto dunha táboa central de 220 x 195 cm e dous paneis laterais de 220 x 97 cada un, que están pintados polos dous lados e que se poden pechar sobre a táboa central.
É unha obra cun profundo contido simbólico do que se teñen ofrecido moitas e variadas interpretacións e que queda fóra de calquera clasificación iconográfica tradicional. Como noutras obras do Bosco como O carro de feno ou a Mesa dos pecados capitais, obras tamén adquiridas por Filipe II, que era un grande admirador do pintor e que as gardou durante un tempo no Mosteiro do Escorial, obedecen a unha intención moralizante e satírica que sería comprensíbel para a xente da época. Foi unha obra que acadou un grande éxito na súa época como o amosa a aparición de copistas e imitadores.
Periódico
miniatura|200px miniatura|dereita|200px|Vendedores de xornais no [[Río de Xaneiro en 1899]]
Un periódico é unha publicación cuxa principal función consiste en presentar noticias. Ten unha aparición periódica, que pode ser diaria -denominado xornal ou diario, e que é o periódico por antonomasia-, ou semanal —denominado semanario — e mesmo quincenal ou mensual. Amais de proporcionar información, as publicacións periódicas adoitan defender diferentes posturas públicas, xa sexa con editoriais, artigos de opinión ou mesmo a través dun perfil ideolóxico determinado. Os seus ingresos económicos xeralmente baséanse na inserción de publicidade.
Edítase, distribúese e véndese cada día nos quioscos e nos lugares acreditados. Destínanse ó público en xeral, polo cal o seu estilo é claro e conciso, e o seu contido moi variado, pero sempre dividido en seccións xerais, información e opinión, divididas á súa vez en subseccións: información nacional, internacional, local, sociedade, cultura, ciencia, saúde, economía, deportes, axenda, anuncios etcétera. No caso da información: editorial, artigos de fondo, cartas ó director, columnas, críticas (taurina, cinematográfica, televisiva, deportiva, teatral, musical), crónicas, humor gráfico, etcétera. Por exemplo, xornais coma The New York Times.
Algúns periódicos adquiriron sona pola súa aceptación dalgunha sección en particular, xa sexa que a sección é destacada en comparación con outros xornais, ou porque teña algo peculiar distintivo.
Un periódico, aínda que imparcial, pode ter unha edición con tendencia cara a certa ideoloxía, ou unha tendencia a apoiar particulares causas, pero tamén pode estar máis enfocado ás finanzas, por exemplo.
O xornal foi crucial na difusión do crecemento da conciencia social e laboral, foi un instrumento que puido intervir en favor dos máis oprimidos.
Adóitase usar a palabra "prensa" para diferenciar estas publicacións doutros medios de comunicación como son a radio ou a televisión. A orixe desta palabra está na utilización dunha prensa de imprenta sobre a cal eran imprimidas as follas de papel.
A tinta empregada na impresión de periódicos variou durante os anos; desde a clásica tintura negra e manchante, a unha tinta morada, nalgúns casos, ou incluso de color café, aínda que o desenvolvemento máis recente da tinta enfocouse a que non manche e que sexa biodegradable.
Historia
Na antiga Roma producíanse Acta Diurna ou boletíns con anuncios do goberno. Estaban talladas en metal ou pedra e colocábnase en lugares públicos. Na China, as primeiras follas informativas producidas polo goberno, chamadas Dibao, circularon entre os funcionarios xudiciais durante finais da dinastía Han (séculos II e III). Entre 713 e 734, o Kaiyuan Za Bao ("Boletín da Corte") da dinastía Tang chinesa publicaba novas do goberno; escribíase a man sobre seda e líano funcionarios do goberno. En 1582 apareceu a primeira referencia a follas de información publicadas en privado en Pequín, durante os últimos anos da dinastía Ming.
Ma Europa moderna, o aumento da interacción transfronteiriza creou unha crecente necesidade de información que foi atendida por concisas follas de noticias escritas a man. En 1556, o goberno de Venecia publicou por primeira vez a notizie scritta mensual, que custaba unha gazzette, unha pequena moeda. Estes avvisi eran boletíns escritos a man e utilizábanse para transmitir noticias políticas, militares e económicas de xeito rápido e eficiente ás cidades italianas (1500-1700), compartindo algunhas características dos xornais aínda que normalmente non se consideran auténticos xornais. Non obstante, ningunha destas publicacións cumpría plenamente os criterios clásicos para os xornais, xa que normalmente non estaban destinadas ao público en xeral e restrinxíanse a un certo rango de temas.
Orixinariamente entendíase por "diario" un rexistro dos sucesos máis importantes na vida dunha persoa (diario persoal) ou un rexistro de incidentes ou novidades (diario de a bordo ou caderno de bitácora"). Un dos exemplos máis antigos e representativos é o Journal d'un bourgeois de Paris (Diario dun burgués de París), creado por un parisiense entre 1405 e 1431 e logo continuado por outro ata 1449. Os primeiros periódicos de actualidades escritos tamén se presentaron en forma cronolóxica, aínda que axiña se evolucionou cara a unha forma máis sintética e práctica, clasificando os sucesos por temas e rúbricas.
Desta forma de presentación e ordenamento xurdiu o concepto de periódico na súa acepción máis moderna, como soporte en papel que contén informacións e datos correspondentes a un certo período, substituíndo así o vocábulo gaceta nunha parte dos usos.
A partir do século XVII o xornalismo comezou a madurar, co desenvolvemento de varias especialidades: político, informativo, cultural e mundano. O primeiro periódico impreso coñecido chamouse Strassburger Relation e apareceu en Estrasburgo contra 1605. O periódico sueco Post- och Inrikes Tidningar ou POIT ("Boletín de informaciones nacionales") foi fundado en 1645 pola raíña Cristina de Suecia e no ano 2006 era o máis lonxevo do mundo, aínda que a versión en papel desapareceu en xaneiro de 2007 e pasou a ter so formato na web.
Ao longo do século XVIII xurdiu o xornalismo diario. O primeiro deste tipo foi o Daily Courant (1702-1735), que introduciu a publicidade nas súas edicións, e o segundo foi o Diario Noticioso (Madrid, 1758). Con todo, a periodicidade diaria non se asentou ata comezos do século XIX.
Coa industrialización da prensa escrita, fundáronse os grandes títulos da prensa, e as entidades empregaron xornalistas e reporteiros para elaborar os contidos que logo se difundían.
O xeito de presentación da información cunha orientación sistemática e temática dos periódicos foi emulada por outros medios de comunicación como a radio e a televisión.
Xornais galegos
Velaí unha relación de xornais de información xeral editados en Galicia:
Formatos
A maioría dos periódicos modernos publícanse nun destes tamaños:
Circulación
Segundo o Libro Guinness dos récords, a circulación diaria do periódico soviético Trud excedía en 1990 os 21 500 000 exemplares, mentres que o semanario tamén soviético Argumenty i Fakty chegaba aos 33 500 000 en 1991. Segundo datos da Orgación das Nacións Unidas de 1995 Xapón ten tres periódicos diarios (Yomiuri Shimbun, Asahi Shimbun e Mainichi Shimbun) cunha circulación superior aos 5,5 millóns de exemplares. O alemán Bild chega aos 3,8 millóns. No Reino Unido o máis vendido é The Sun con 3,24 millóns de copias e nos Estados Unidos o The Wall Street Journal con aproximadamente 2,02 millóns.
Mentres que o número de lectores de pago está estancado ou diminúe nos países desenvolvidos, está a aumentar en países en vías de desenvolvemento (Brasil, India, Indonesia, China e Suráfrica), que en 2008 superaron en número de lectores os primeiros.
Vidallón, Vilamor, Folgoso do Courel
Vidallón é unha aldea da parroquia de Vilamor, no concello lugués de Folgoso do Courel. Está situada a 700 metros de altitude, na serra do Courel xunto ó arroio do Inferno.
En 2008 tiña 20 habitantes (9 homes e 11 mulleres).
David de Trebisonda
David de Trebisonda ou David Comneno (en grego: Δαβίδ Μέγας Κομνηνός, trans. Dabíd Mégas Komnēnós), nado en Trebisonda aprox. en 1408 e finado en Constantinopla o 1 de novembro de 1463, foi o último emperador de Trebisonda desde 1458 até 1461.
Traxectoria
Foi o terceiro fillo do emperador Aleixo IV de Trebisonda e Teodora Cantacucena. En 1458 co apoio dos Kabazites apartou ao lexítimo herdeiro Aleixo V e converteuse en emperador nun momento crítico para o Imperio, cando a súa propia existencia estaba ameazada pola dominación otomá en Asia Menor. O 15 de agosto de 1461 viuse obrigado a entregar Trebisonda ao sultán Mehmed II e o 1 de novembro de 1463, foi executado en Constantinopla.
Déspota de Trebisonda
David desempeñara un papel importante durante todo o reinado do seu irmán máis vello e predecesor Xoán IV. El recibira o título cortesán de despotes, que en Trebisonda designaba ao herdeiro ao trono. David participara co seu irmán nos estragos contra os xenoveses, e tamén cumpriu diversas tarefas diplomáticas. En 1458 ratificou os tratados do seu irmán co sultán otomán Mehmed II en Adrianópole, e despois o mesmo ano levou á súa sobriña Teodora co seu marido, Uzun Hassan dos Ak Koyunlu.
Emperador de Trebisonda
David ascendeu ao trono á morte do seu irmán, nalgún momento antes do 22 de abril de 1459. Aínda que Xoán IV deixara un fillo pequeno chamado Aleixo, a precaria situación do imperio de Trebisonda ditou que a coroa debía pasar a un home con experiencia e David, xa recoñecido como despotes, era a elección natural. A ascensión de David procedeu sen oposición.
David casou con María de Gotia, a filla do gobernante semi-independente de Teodoro (Mangup) en Crimea, unha zona que estivera baixo o control de Trebisonda. Despois da morte de María (nalgún momento antes de 1447),  casou con Helena Cantacucena, unha bisneta do emperador Xoán VI Cantacuceno. Coa conquista de Constantinopla polos turcos otománs en 1453 e a debilidade de Gotia (eclipsado polas colonias de xenoveses e os restos da Horda de Ouro), estas alianzas matrimoniais foron de pouco apoio para Trebisonda despois da ascensión de David en 1459.
As conexións establecidas cos príncipes de Xeorxia e Uzun Hassan dos Ak Koyunlu foron un pouco máis viábeis, e David parece contar co seu apoio. Con isto en mente, tratou de atraer a atención do duque de Borgoña, Filipe o Bo coa esperanza de promover unha cruzada anti-otomá. Os esforzos de David foron apoiados por unha apelación polo Papa Pío II, quen tamén enviou emisarios aos borgoñóns, así como aos príncipes cristiáns no Oriente nun intento de crear unha liga cristiá. Os gobernantes musulmáns de Sinope e Karaman parecen ser recrutados como aliados de David ou Uzun Hassan.
Kediet Ijill
O Kediet Ijill é unha montaña do occidente do deserto do Sáhara, que con apenas 915 m.s.n.m. é a maior elevación de Mauritania.
David de Trebisonda
Emperador de Trebisonda
Co apoio de occidente contra os otománs aínda moi afastada, David prematuramente pediu ao sultán por unha remisión dos tributos pagos polo seu predecesor, e aínda peor, solicitou a intercesión de Uzun Hassan. Os enviados deste último insultaron a sensibilidade de Mehmed II coas súas propias demandas, e precipitaron o seu ataque no verán de 1461. O sultán enviou unha gran frota desde o estreito, e persoalmente dirixiu as súas forzas de terra a través de Anatolia, causando alarma a todos os seus veciños do leste, que non estaban seguros sobre o obxectivo inmediato desta expedición, a cal se mantivo en segredo.
Kediet Ijill
Nome
A transcrición do nome ofrece algunhas variantes; así pode aparecer como Kedia de Idjil, Kediet ej Jill, Kediet Idjil, Kodia d'Idjil, e aínda outras. A primeira parte do nome corresponde ao árabe kudya "outeiro", mentres a segunda, sen apenas seguranza, semella estar emparentada con o bérber do norte iүil, ighil ( en transcrición árabe:ّإﻳﻐﻞ) "crista; outeiro". A reunión dos dous nomes de distintos estratos lingüísticos compón unha case tautoloxía, como acontece con frecuencia en tales casos de designacións xeográficas.
Situación
O Kediet Ijill sitúase no noroeste de Mauritania, a unha decenas de quilómetros da fronteira do Sáhara Occidental (controlado por Marrocos), na zona coñecida po El Hammami, na rexión de Tiriz Zemmour, e dentro do distrito administrativo de F'Dérik, de cuxa capital, a localidade homónima, dista apenas 24 km, movéndose en dirección noroeste desde a montaña. Máis lonxe, a nordeste aséntase a localidade de Zouérat.
Moi próximo á montaña sitúase, tamén a noroeste, o chott ou shebkhra de Ijill, terreos afundidos e cargados de sal, que son explotados como salinas.
Características
O Kediet Ijill é unha montaña-illa maciza formada por minerais férreos (magnetitas e hematitas) e cuarzos, que resiste a erosión. A súa xénese, magmática, é diferente a das formacións montañosas tabulares dos próximos adrar, tanto de Mauritania como do achegado Sáhara Occidental, que corresponden a materiais sedimentarios fortemente traballados polos axentes erosivos.
Economía
Xunto a montaña están situadas as minas de ferro de Kediet Ijill, en explotación desde hai varios decenios e cuxo mineral sae por ferrocarril até os portos mauritanos de Cansado e Port-Étienne.
Dermápteros
Os dermápteros (Dermaptera), chamados comunmente cadelas de frade, son unha orde de insectos que se encontran nas Américas, África, Eurasia, Australia e Nova Zelandia. A especie cadela de frade (Forficula auricularia) é relativamente común en Galicia. A orde comprende 2.000 especies distribuídas en 12 familias, polo que é unha das ordes máis pequenas dentro dos insectos. As cadelas de frade teñen uns característicos e moi visibles cercos, con forma de fórceps ou pinza, no extremo do seu abdome, e ás membranosas pregadas baixos unhas curtas ás anteriores (élitros), de onde procede o seu nome científico (dermápteros = "ás de pel" ). Algúns grupos son parasitos diminutos de mamíferos e carecen das devanditas pinzas típicas. Viven no chan e raramente utilizan a súa capacidade de voar.
Son principalmente nocturnos e a miúdo agóchanse en pequenas gretas húmidas durante o día, pero son moi activos de noite, alimentándose dunha ampla variedade de insectos e plantas. Con frecuencia son culpados de danos nas follas e flores e nas colleitas, especialmente a cadela de frade común Forficula auricularia.
Realizan cinco mudas no ano antes de ser adultas. Moitas especies de dermápteros prestan coidados maternais ás crías, o que é infrecuente nos insectos. As femias de cadelas de frade coidan os seus ovos, e mesmo despois de que dos ovos saen as ninfas seguen coidando a súa descendencia ata que esta fai a súa segunda muda. Cando as ninfas fan a muda, empeza a observarse un dimorfismo sexual, como diferenzas nas pinzas.
Coñécense algunhas especies fósiles clasificadas nas subordes extintas Archidermaptera (do (Triásico tardío) e Eodermaptera (do Xurásico medio). Moitas ordes de insectos consideráronse teoricamente como moi relacionadas cos dermápteros, aínda que os Grylloblattaria son os parentes máis probables.
Eduardo Casanova
Traxectoria
En 2016, dirixe a súa primeira longametraxe Pieles, na que conta con actores e actrices do talle de Candela Peña, Macarena Gómez, Ana Polvorosa, Secun de la Rosa, Carmen Machi e Jon Kortajarena, entre outros. O filme narra diversas historias cruzadas sobre persoas con deformidades físicas que teñen problemas para encaixar na sociedade. O filme foi producido por Álex de la Iglesia, Carolina Bang e Kiko Martínez. En febreiro de 2017 participou na sección oficial Panorama da Berlinale. En marzo no Festival de cine de Málaga e en xuño de 2017 estreouse nas salas de cine de España.
Estación de Roma Tiburtina
Historia
A estación inaugurouse por primeira vez en 1866. No 2001, un profesor de universidade británico cando unha escaleira mecánica caeu e o deixou atrapado no oco que se abriu. Un condutor de trens local perdeu unha perna tratando de liberalo, ó igual que unha terceira persoa que caeu dentro do mecanismo.
No 2004, preparáronse os plans para actualizar e mellorar a estación, e os traballos comezaron no 2007, cun custo estimado de €155 millóns. A nova estación estaba prevista para dar servizo a máis de 300 000 ó día. Despois de tres anos de traballo, o 28 de novembro de 2011, a nova estación foi inaugurada e adicada a Camillo Benso.
Fabiano Soares
Compostela (1ª etapa)
Peza fixa no centro do campo do equipo de Fernando Castro Santos, disputou un total de 39 partidos durante a súa primeira tempada en Santiago, marcando cinco goles. Na seguinte campaña contribuíu con seis goles ao histórico primeiro ascenso do club á Primeira División, despois de que o equipo rematase a liga en terceira posición e vencese ao Rayo Vallecano na promoción. Foi titular indiscutible durante as seguintes catro tempadas na máxima categoría do fútbol español, tanto con Castro Santos como técnico como co seu sucesor no banco, Fernando Vázquez. Disputou un total de 146 partidos co Compostela en Primeira, sendo o futbolista con máis partidos da historia do club na categoría, con catro máis que o segundo na táboa, o seu compañeiro Franck Passi.
Botafogo
No club alvinegro atrasou a súa posición, xogando como home libre por diante da defensa. Disputou o Campionato Brasileiro de 2001 e d Campionato Carioca de 2002, actuando como titular e capitán do equipo. O seu contrato co Botafogo rematou en xullo de 2002, momento no que José María Caneda, presidente do Compostela, que acababa de regresar á Segunda División, conseguiu fichar de novo ao xogador, despois de meses tentándoo.
Compostela (2ª etapa)
A súa segunda etapa no club santiagués durou unha tempada, e a pesar dos seus 36 anos, disputou como titular case todos os partidos de liga. O 21 de xuño de 2003, ante o Levante, disputou o seu 364º e derradeiro encontro coa camiseta branquiazul e marcou o seu gol número 47. Deixou o Compostela como o segundo xogador con máis partidos da súa historia, superado só polos 384 de Bellido.
Racing de Ferrol
En agosto de 2003, tralo descenso administrativo do Compostela, confirmouse a fichaxe de Fabiano polo Racing de Ferrol, club da Segunda División B. Co equipo adestrado por Luis César Sampedro disputou 30 encontros, 25 deles como titular, e marcou dous goles, contribuíndo ao ascenso do club á categoría de prata. A continuación puxo fin á súa carreira como futbolista, aos 38 anos de idade.
Como adestrador
En 2005 comezou a súa carreira como adestrador, tomando as rendas dos xuvenís do CD Estradense e en setembro de 2006 foi presentado como adestrador do Compostela, nesa campaña en Rexional Preferente, tras a volta de José María Caneda ao club. Con todo, dimitiu só tres meses despois. En febreiro de 2007 pasou a dirixir durante dous meses ao Bergantiños, e en outubro de 2009 regresou á SD Compostela, desta vez en Segunda B, trala destitución de Chus Baleato. Non conseguiu salvar o equipo, que acabou descendendo á Terceira División. Na tempada 2010/11 dirixiu ao Estradense en Terceira, obtendo o 12º posto da táboa.
En 2011 asinou co Estoril, entón na Segunda División portuguesa, como segundo adestrador de José Couceiro. Tras a saída deste en marzo de 2015 pasou a exercer como adestrador xunto a Hugo Leal. Tras o remate da tempada continuou outro ano e medio como adestrador en solitario, ata a súa destitución en decembro de 2016.
En xullo de 2017 foi anunciado como novo adestrador do Atlético Paranaense, club do Campionato Brasileiro que estaba ao bordo do descenso, e conseguiu salvar con relativa comodidade a categoría. En xaneiro de 2019 fichou como novo adestrador do Jeonnam Dragons, na segunda división surcoreana, club no que estivo ata xullo. En abril de 2021 regresou ao fútbol brasileiro, como novo adestrador do Barra de Balneário Camboriú, pero foi destituído só dous meses despois, pouco antes do inicio da Serie B do Campionato Catarinense. En abril de 2022 sentou no banco do Vitória, que militaba na Serie B do Campionato Brasileiro, ocupando postos de descenso á Serie C. Conseguiu sacar o equipo das posicións de descenso, pero aos dous meses da súa chegada foi cesado do seu cargo, despois de tres vitorias, dous empates e catro derrotas en nove partidos.
En xullo de 2022 iniciou a súa quinta etapa no Compostela, a terceira como adestrador, collendo a remuda de Rodri Veiga, técnico durante a campaña anterior. Dirixiu o equipo branquiazul durante 27 xornadas de liga, ata que foi cesado en marzo de 2023, ocupando nese momento a terceira posición da Segunda División RFEF, un punto por debaixo do Guijuelo e a 14 do líder, o Arenteiro.
Aeroporto de Vigo
Historia
En 2011 inaugurouse un novo estacionamento con capacidade para 2 500 vehículos, e en 2014 rematouse a ampliación da terminal iniciada en 2010, pasando dunha superficie de 8 700 a 22 000 m2.
Accidente do 1994
O accidente de Peinador foi o terceiro accidente de importancia na historia da aviación comercial en Galicia. O 21 de marzo de 1994, o avión DC-9 da compañía Aviaco que cubría a liña regular dende Madrid co aeroporto de Peinador (Vigo), tomou terra uns 75 m antes do comezo da pista. Non houbo vítimas mortais.
Aeroliñas e destinos
miniatura|Mostradores de facturación. As compañías aéreas que operan no aeroporto de Peinador son:
Conta con dúas tendas, tres aparcadoiros e acceso mediante a liña 9A dos autobuses Vitrasa, aínda que tamén varias compañías de alugueiro de vehículos están incluídas nas súas instalacións:
O xardín das delicias
Hoxe en día, é a obra máis famosa do Bosco, especialmente pola riqueza de interpretacións que a compoñen. Por esta razón, segue a ser moi enigmática e no pasado foi obxecto de diversas interpretacións esotéricas A tese tradicional de Wilhelm Fraenger de que esta pintura foi executada por unha seita como os Adamitas ou irmáns do Espírito Libre xa non é válida. A tese en vigor máis apoiada polos investigadores en historia da arte consiste na lectura da obra de acordo ao propósito dun "speculum nuptiarum"; é dicir, un "espello nupcial", empregado para instruír aos acabados de casar ​​da importancia de respectar o sacramento do matrimonio. Porén, investigacións recentes considérano máis ben coma un "espello de príncipes": é dicir, un conxunto de imaxes que lembran aos membros da corte a necesidade de formar moralmente aos futuros gobernantes.
Considerada como unha das obras máis fascinantes, misteriosas e atractivas da historia da arte, o cadro forma parte dos fondos de exposición permanente do Museo do Prado de Madrid, onde foi depositada polo Patrimonio Nacional en 1939.
Contexto cultural
O Bosco pinta o Xardín das delicias na mesma época na que os chamados “Primitivos flamengos” están a traballar. Este período desenvólvese entre a primeira metade do século XIV coas figuras de Robert Campin e Jan van Eyck, até a morte de Pieter Brueghel o vello no 1569. Representa unha corrente artística particular do Renacemento europeo diferente en temas e representacións da que se dé no Renacemento italiano. Na época na que se pinta a obra, a arte nerlandesa influíu de xeito importante nunha parte de Europa. Xunto co Bosco, os pintores máis representativos desta tendencia son Jan van Eyck, Pieter Brueghel o vello, Hans Memling, Gérard David, Rogier van der Weyden, Robert Campin, Dirk Bouts, Juste de Gent e Hugo van der Goes.
O autor traballa na parte meridional dos Países Baixos, no ducado de Brabante (que se corresponde cunha parte do Brabante setentrional actual), concretamente na súa cidade natal de S ' Hertogenbosch. Esta era, daquela, un foco económico de certa entidade na que se mesturaban as ideas artísticas e os descubrimentos científicos e xeográficos máis recentes do momento. miniatura|Sint Janskathedraal (en galego: catedral de san Xoán) de Den Bosch. Por outra banda, os historiadores da arte, consideran que houbo outro elemento que serviu para estimular a produción artística da zona: a construción da Sint Janskathedraal (en galego: catedral de san Xoán) de estilo gótico. O remate dos traballos desta estímanse polo 1520, e un gran número de especialistas foron atraídos até ese momento polo que se debeu crear unha gran bagaxe artística. Igualmente, a cidade tamén se beneficiou da demanda creada por unha burguesía urbana moi rica, beneficiada pola prosperidade económica, que tentaba incrementa-lo seu prestixio social mediante a demanda de obras de arte.
Aínda que o Bosco non se moveu, apenas, da súa cidade natal, crea o Xardín das delicias arredor da corte dos Nassau, particularmente de Henrique III do cal semella estar moi próximo, polo menos no plano intelectual. É por iso, que a obra está impregnada dunha moral conforme á da corte onde, especialmente, a muller é considerada como subordinada ao home ou mesmo como fonte de tentacións e de pecado. Esta é unha cuestión a ser considerada na análise da obra.
Por outra banda, a época está sometida a unha intensa relixiosidade que está presente en tódolos aspectos da vida. E a obra non escapa a esa idea: nin na iconografía nin na temática. Porén, na cidade de Den Bosch, maniféstase unha certa competencia económica entre as institucións relixiosas e a burguesía local, competencia que se pode apreciar en gran parte da obra do Bosco. Algúns autores indican que a obra formularía as preguntas que están presentes na sociedade sobre a xustiza da palabra da Igrexa, cunha certa anticipación sobre as dúbidas que agromarán na escena europea a través de Lutero e as súas 95 teses.
Finalmente, o período atópase entre o remate da Idade Media e o pleno apoxeo do Renacemento. Nas artes, correspóndese co “renacemento flamengo” do cal Hieronymus Bosch é considerado un dos primeiros representantes. Polos diferentes aspectos que a compoñen (códigos, técnicas e representacións) o tríptico do Xardín das delicias aparece a cabalo entre as dúas épocas. É unha obra medieval pola súa iconografía próxima á que está presente nas iluminacións medievais. Algúns historiadores da arte cren que a formación do Bosco podería incluír unha aprendizaxe da arte da miniatura, seguindo unha tradición medieval que desaparecerá coa chegada da imprenta. A fusión é tal que Erwin Pokorny describe o tríptico como “libro medieval pintado”. O aspecto medieval tamén queda reflectido en certos temas atopados, como a advertencia contra o “albergue feo” no panel dereito, que é un tema recorrente ao final deste período e que critica a asistencia aos albergues que serían lugares de beber, apostar e libertinaxe.
Historia da obra
miniatura|Retrato de Henrique III, conde de Nassau-Breda (retrato de [[Jan Gossaert).]] Como o resto das obras do Bosco, carece dunha datación unánime entre os especialistas, sendo unha nas que máis enfrontadas están as posicións, pois mentres uns considérana xuvenil, outros afirman que é obra de madurez. Baldass e outros a sitúan na época xuvenil do Bosco (1485); Cinotti sitúaa en torno ao ano 1503; outras fontes falan de cara a 1510; Tolnay e Larsen sitúana ao final da actividade do Bosco (1514-1515). Por outra banda, as análises dendrocronolóxicas do carballo das táboas dátana entre 1460 e 1466, dando así un terminus post quem para a realización da obra mais no catálogo da exposición sobre o artista celebrada en Rotterdam no ano 2001 sinálase a data entre 1480 e 1490 e a guía de visita editada polo Museo do Prado sinálanse as datas 1500-1505.
A partir de Gibson e até a actualidade (Hans Belting, 2002) tense aceptado como o máis probable que se realizou para Henrique de Nassau-Breda con motivo do seu matrimonio polo que foi datado en 1503, polo que os seus primeiros posuidores foron os membros da casa de Nassau, e en cuxo palacio de Bruxelas localizouse a obra no ano 1517 polo cóengo e primeiro biógrafo do Bosco, Antonio de Beatis, que o documentou no seu diario de viaxe cando ía no séquito do cardeal Luis de Aragón. A súa descrición non deixa lugar a dúbidas de que se atopa fronte ao famoso tríptico:
Como sucede con case todas as pinturas antigas, o título co que se coñece é contemporáneo. O inventario da entrega no Escorial en 1593 descríbea como:
Frei José de Sigüenza, na súa historia sobre a fundación do Mosteiro do Escorial, ofreceu unha ampla descrición e interpretación de: Posteriormente cítase no inventario de 1700 como unha pintura «da creación do mundo». Vicente Poleró, que en 1857 publicou un Catálogo dos cadros do Real Mosteiro de San Lorenzo chamado do Escorial, chámao "Dos deleites carnais". De aí arrinca a súa actual denominación como "Xardín das delicias" ou "Das delicias terreais". Finalmente, a obra chegou en 1939 ao Museo do Prado, xunto con outras obras do autor flamengo. Hoxe en día, pode verse que na parte central se perdeu parte do material pictórico preto das xuntas dos paneis.
En 2009, o Museo do Prado seleccionou a obra como unha das máis importantes da institución polo que está dispoñible en Google Earth cunha resolución de 14 megapíxeles.
Análise da obra
miniatura|Comparación entre a estatura media dunha persoa (178 cm) co tríptico completamente aberto (220 x 386 cm).
Dimensións
O cadro presenta un formato de tríptico realizado en óleo sobre táboa. Ten 220 centímetros de alto e, cando está aberto, a súa largura total é de 386 centímetros. O seu panel é practicamente cadrado (220 cm × 195 cm); e os paneis laterais son rectangulares e de idénticas dimensións (220 cm × 97 cm cada un). A obra presenta un marco de madeira pintado en negro e realzado por dous bordos dourados (un dentro e outro fóra) de 15 centímetros de largo.
Tríptico pechado
miniatura|esquerda| Tríptico pechado. Representación do terceiro día da Creación miniatura|233x233px|Representación de Deus (esquina superior esquerda) O tríptico pechado ten as súas dúas partes exteriores pintadas en tons agrisados, por unha banda porque así eran tradicionalmente os trípticos flamengos e, por outra, porque así quedan reflectidos os momentos anteriores á creación do Sol e a Lúa que, segundo a tradición cristiá, foron creados para "dar luz á Terra" conseguindo un dramático contraste entre o mundo anterior á humanidade (gris) e outro poboado por unha morea de seres (Belting).
Soilán, Pesqueiras, Chantada
Soilán é un lugar na parroquia de Pesqueiras, do concello de Chantada, na comarca de Chantada, pertencente a provincia de Lugo. No ano 2011 tiña 17 habitantes segundo datos do INE e do IGE deles 6 eran homes e 11 eran mulleres.
O xardín das delicias
Tríptico pechado
O fondo realízase nun gris escuro case uniforme cunhas lixeiras sombras nas diagonais cara abaixo, que van dende a luz, moi tenue, da esquina superior esquerda, onde está representado Deus, nun gris antracita case negro, até a esquina inferior dereita.
Rizobiáceas
Filoxenia
A taxonomía actualmente aceptada está baseada na LPSN (List of Prokaryotic Names with Standing in Nomenclature) e no NCBI (National Center for Biotechnology Information) e a filoxenia foi elaborada con datos de ARNr 16S da LTP 106 do The All-Species Living Tree Project.
José Caldas Iglesias
José Caldas Iglesias, nado en Vigo en 1898 e finado na mesma cidade o 12 de maio de 1937, foi un traballador metalúrxico, mestre e concelleiro galego.
O xardín das delicias
Tríptico pechado
Aparece representado un globo terráqueo, coa Terra inserida nunha esfera transparente na que se pode ver unha especie de illa que inclúe unha gran chaira con cuíñas e outeiros e algunhas árbores e, sobre ela, o ceo está cheo de nubes negras. A pesar da presenza de vexetación, a terra carece de vida humana ou animal, o que indicaba que a escena representa os eventos do terceiro día bíblico. Tradicionalmente, a imaxe que amosa o tríptico pechado interpretouse como o "terceiro día da creación". O número tres era considerado un número completo, perfecto, xa que en si mesmo inclúe o principio e o fin. E aquí ao se pechar, transfórmase, no número un, no círculo: de novo permítenos albiscar a perfección absoluta e, quizais, a trindade divina. O Bosco fai que a vida vexetal sexa infrecuente pois, ao empregar as tonalidades agrisadas, resulta difícil determinar se hai, verdadeiramente, vexetación ou son formacións minerais. Rodeando o interior do globo está o mar, representado por unha cor agrisada uniforme e profunda e parcialmente iluminado por raios de luz que brillan a través das nubes.
José Caldas Iglesias
Traxectoria
miniatura|Lugar de memoria na Fortaleza do Castro Foi mestre na Escola Elemental de Traballo de Vigo e concelleiro dese concello.
O xardín das delicias
Tríptico pechado
Fóra da esfera, na esquina superior esquerda, un pequeno personaxe está sentado cun libro na man, tamén en ton agrisado: é Deus que creou o mundo. O Bosco preséntao cunha coroa semellante a unha tiara papal, que sería un convencionalismo característico na pintura dos Países Baixos, en posición sedente, cunha Biblia no colo, e creando o mundo por mandato divino.
José Caldas Iglesias
Traxectoria
Foi detido por estar no Concello de Vigo o día da lectura do bando do Golpe de Estado militar franquista en Vigo. Xulgado en consello de guerra sumarísimo xunto con Antonio Carballo Vázquez foi condenado a morte. Fusilárono no castelo do Castro.
O xardín das delicias
Tríptico pechado
Na parte superior da táboa, aparece unha frase en letras góticas douradas a seguinte inscrición no panel esquerdo:«Ipse dicit et facta sunt »; e no panel dereito: «Ipse mandavit et creata sunt », que significan: "Díxoo El, e todo foi feito" e " Mandouno El, e todo foi creado". Esta cita correspóndese co salmo 33. 9: "Porque El dice e a cousa chega; El ordena e ela existe".
José Caldas Iglesias
Traxectoria
A súa filla Carmen Caldas Vázquez foi nomeada Viguesa Distinguida en 1992.
O xardín das delicias
Tríptico aberto
Os estudosos propuxeron que o Bosco utilizou os paneis exteriores para establecer un contexto bíblico para os elementos internos da obra; por iso, intrepretouse que a imaxe exterior aparece como ambientada nun tempo anterior cás do interior. Do mesmo xeito que no Tríptico do Carro de feno do propio Bosco, a peza central interior está flanqueada por imaxes celestiais e infernais. Pénsase que as escenas representadas no tríptico seguen unha orde cronolóxica e simbólica: así, secuenciadamente, o tríptico presenta, no panel esquerdo, unha imaxe do paraíso onde se representa o último día da Xénese, con Eva e Adán; no panel central, represéntase o xardín das delicias terrestres coa tolemia desatada: a luxuria, e onde se descobren todo tipo de praceres carnais, que son a proba de que o home perdera a graza divina; e por último, temos a táboa da dereita, onde segundo varios autores, se representa a condena no inferno; nela, o pintor amósanos un escenario apocalíptico e cruel no que o ser humano é condenado polo seu pecado e incapaz de seguir a vontade divina
David de Trebisonda
Exilio
A rendición de David a fins de agosto ou principios de setembro marcaron o final do Imperio de Trebisonda e da tradición imperial bizantina. O deposto emperador, a súa familia, e os cortesáns foron enviados a Constantinopla. A poboación foi dividida en grupos, algúns deles asignados ao servizo do sultán e os seus oficiais, outros foron engadidos á poboación de Constantinopla, e ao resto permitíuselles habitar nos arredores da mesma Trebisonda. Algúns mozos da localidade foron alistados no corpo de xanízaros, mentres que un almirante otomán quedou para gornecer a cidade.
O xardín das delicias
Tríptico aberto
Porén, en contraste cos outros dous trípticos completos de Bosch, o Tríptico do Xuízo Final (ao redor de 1482) e O carro de feno (despois de 1510), Deus está ausente do panel central. Pola contra, este panel mostra a humanidade actuando con aparente libre albedrío mentres homes e mulleres espidos participan en varias actividades de busca de pracer. O historiador da arte Charles de Tolnay cría que, a través da mirada sedutora de Adán, o panel esquerdo xa mostraba a influencia menguante de Deus sobre a terra recentemente creada. Esta visión vese reforzada pola representación de Deus nos paneis exteriores como unha figura diminuta en comparación coa inmensidade da terra. Segundo Hans Belting, os tres paneis interiores buscan transmitir en liñas xerais a noción do Antigo Testamento de que, antes da Caída, non había un límite definido entre o ben e o mal; a humanidade na súa inocencia descoñecía as consecuencias.
José Caldas Iglesias
Na cultura
A súa neta Mar Caldas realizou un proxecto artístico sobre a súa historia e a da súa familia.
David de Trebisonda
Exilio
David estableceuse en Adrianópole, xunto coa súa familia, e recibiu os beneficios das propiedades no val do río Struma, que incluía un ingreso anual de ao redor de 300.000 pezas de prata. As estreitas relacións familiares e os continuos intercambios entre David e Uzun Hassan foron delatados ao sultán por Xurxo Amirutzes (que incluía un ambicioso plan para enviar a un dos fillos de David ou Aleixo a crecer na corte de Uzun Hassan en aparente oposición a Mehmed), proporcionando unha escusa para encarcerar a David e os seus fillos en marzo de 1463.
O xardín das delicias
Tríptico aberto
centro|senmarco|800px
David de Trebisonda
Morte
O 1 de novembro de 1463 foi executado en Constantinopla, xunto co seu sobriño (fillo de Xoán IV) e tres dos seus fillos. Só un fillo, Xurxo, foi salvado debido á súa curta idade, e converteuse en musulmán, antes de escapar a Xeorxia.
O xardín das delicias
Panel esquerdo: O xardín do Edén
miniatura|Cristo entre Adán e Eva. O panel esquerdo mide 220 centímetros de alto por 97,5 cm de largo e amosa unha escena campestre, no Paraíso, representando o derradeiro día da Creación, en tres planos.
David de Trebisonda
Morte
Outros membros da familia tiveron mellor sorte. María Gattilusio, a viúva de Alexandre o irmán máis vello de David, uniuse ao harén do sultán, do mesmo xeito que Ana a filla de David (a pesar de que despois foi cedida ao xeneral Zagan Pasha). Aleixo o fillo de María tamén se salvou, converténdose nun dos paxes do sultán. Con todo, a viúva emperatriz Helena Cantacuzena foi multada pesadamente polo sultán por enterrar ao seu marido e os seus fillos e pasou o resto da súa vida na pobreza.
Didunculus placopedetes
Didunculus placopedetes, coñecido na bibliografía internacional como pomba da Tonga ou didúnculo da Tonga, era unha especie de ave da orde das columbiformes, familia dos colúmbidos, unha das dúas que integraban a subfamilia dos didunculinos, endémica das illas da Tonga e actualmente extinta, coñecida por restos fósiles que se remontan á era cuaternaria.
David de Trebisonda
Morte
Unha das fillas de David sobreviviu como a esposa dun Gurieli gobernante da familia Dadiani. Días despois o Gurieli clamaba ser descendente de David e de ducias de emperadores que foron os seus antepasados.
O xardín das delicias
Panel esquerdo: O xardín do Edén
O primeiro deles corresponde ao terzo inferior do panel. Expón o tema principal da escena, a presentación de Eva e a súa unión con Adán celebrada por Deus. Presenta tres personaxes: un home espido (Adán), sentado na herba; unha muller (Eva), igualmente espida, axeonllada e cara a el e, entre eles, fixando a vista do espectador, unha representación de Deus personificada nos trazos de Cristo. Na súa man esquerda, mantén a man dereita de Eva, no que semella que leva a muller a Adán, mentres que a súa man dereita fai un xesto de bendición. Cristo é representado barbado e cun longo vestido rosa claro e este e a brancura dos personaxes contrastan co verdor da vexetación que os arrodea. Á esquerda de Adan, érguese unha árbore exótica que hoxe se identifica coma un drago canario e que os historiadores da arte asóciano coa árbore da vida. Aos seus pés, no primeiro plano, un feixe de animais saen dunha cavidade chea de auga: mesturándose nunha proporción case idéntica animais reais e fantásticos.
Didunculus placopedetes
Descrición
A especie foi descrita en 2006 polo ornitólogo estadounidense David Seadman, en base a restos subfósiles atopados en depósitos de covas na illa de ʻEua, no Reino de Tonga, e tamén se encontrou durante escavacións arqueolóxicas nas illas de Tongatapu, Lifuka, Ha'ano, ʻUiha e Ha'afeva. Os lugares de escavación datan de 2 700 a 2 850 anos a.C.
Características
A pomba de Tonga era moito máis grande que o seu parente máis achegado, a pomba naumeana (Didunculus strigirostris), aínda hoxe vivente, aínda que en grave perigo de extinción.
David de Trebisonda
Matrimonios
David aparentemente non tivo fillos coa súa primeira esposa María de Gotia.