María_Ruido
Produción fílmica
A artista volve sobre a memoria da Transición en Lo que no puede ser visto debe ser mostrado, curtametraxe realizada en 2010 “a partir de certas produccións do cinema militante que contradin as imaxes oficiais coas que se artellou a nosa memoria do final do franquismo e do inicio da democracia”. Nesta peza faise especial énfase no fóra de campo, naquelas imaxes que non existen e que, xa que logo, se obviaron na transmisión oficial dunha determinada memoria histórica. "O título do documental remite ao imperativo ético das imaxes formulado por Wacjman na súa reflexión sobre a arte no século XX. A capacidade de facer ver as cousas propia da arte transfórmase na posibilidade de facer xurdir no visible aquilo que falta, o que non se pode ver. Profundando nesta proposta, María Ruido fundamenta o seu traballo nese amosar o que non pode ser visto e que, daquela, está ausente da representación que se transmitiu como memoria histórica."En 2011, María Ruido repara en Bilbao. ElectroClass, producida por Consonni, é unha peza onde se nutre, entre outras fontes, de material procedente do arquivo da ETB para reflexionar sobre a disolución do concepto tradicional de clase traballadora, os efectos do capitalismo nas condicións laborais ao longo do tempo e a transformación urbana. "O filme explora a posibilidade de construír, mesturando os cascallos desa mesma narración cun corte doutro filme ou unha canción do rock radical vasco, un novo imaxinario para a clase traballadora postindustrial. “Iso é o que a converte en incómoda”, arrisca Ruido. “Que empregando as mesmas imaxes, as que están no arquivo, na súa maioría xa emitidas, se poida describir a connivencia dos políticos e desas oligarquías que se están lucrando coa privatización do espazo público. É a mestura o que desacouga. O potencial dunha imaxe posta onda a outra”."Margot Vollmer in Madrid é unha curtametraxe sobre a situación social española en 2012, en plena crise económica, comisariado polo Festival Aarhus (Dinamarca). María Ruido dirixiuno e guionizouno unha vez máis con Pablo Marte. Despois crea o filme Le rêve est fini / El sueño ha terminado, que combina imaxes gravadas en HD e vídeos en super 8. Encádrase dentro dun proxecto máis amplo titulado “Violencias invisibles”, coproducido polo ARTIUM de Vitoria e mais o MoCAB de Belgrado e artéllase a partir do concepto de necropolítica acuñado polo politicólogo camerunés Achille Mbembe en referencia á política de inmigración europea. Como xa viña acontecendo na súa traxectoria, volven converxer a súa traxectoria vital e mais o momento histórico no Mediterráneo sur, particularmente logo das primaveras árabes de 2011. Naquel momento, a parella da creadora era orixinaria de Tunisia e tiveron que enfrontarse a atrancos diplomáticos e patriarcais durante a súa unión."Daquela o noso traballo non podía máis que imbricar as nosas vidas. Así intentamos reflectilo a través de imaxes e palabras sobre as dificultades que os dous incorporamos, e por medio dos residuos e das pegadas daqules e daquelas que permanecen na súa tumba marítima, ob-scenae, que teñen que permanecer invisibles para o simulacro da democracia e os dereitos humanos neocoloniais e necropolíticos sigan funcionando. O soño europeo finou, ao tempo que agoniza a nosa hexemonía e se afunde a nosa autonomía; mais tamén o soño da revolución semella ter finado, cando menos polo de agora, e o levantamento de África que Frantz Fanon esperaba, aínda está por vir."