cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Faetón (carrozaría)
"Faetón" como nome do modelo
Durante 1956, Mercury comercializou as versións de catro portas con hardtop dos seus modelos Montclair e Monterey como "phaetons".
En 2002, Volkswagen presentou un vehículo co nome de Phaeton, que ten unha carrozaría típica de sedán de catro portas.
O último desafío
O último desafío (en The Last Stand) é un filme estadounidense de 2013 dirixido por Kim Jee-woon, no seu debut como director dun filme estadounidense. Está protagonizado por Arnold Schwarzenegger, xunto con Forest Whitaker, Johnny Knoxville, Rodrigo Santoro, Jaimie Alexander, Luis Guzmán, Eduardo Noriega, Peter Stormare, Zach Gilford e Genesis Rodriguez e foi escrito por Andrew Knauer. Foi o primeiro papel protagonista de Arnold Schwarzenegger dende Terminator 3: A rebelión das máquinas en 2003. O filme céntrase nun duro sheriff dunha vila pequena e os seus axundantes que deben impedir que un perigoso capo da droga escape a México nun coche deportivo modificado.
A rodaxe produciuse en Belen, Novo México e Nevada a finais de 2011. Estreouse o 14 de xaneiro de 2013 en Grauman's Chinese Theatre e estreouse nos cinemas dos Estados Unidos o 18 de xaneiro de 2013 a través de Lionsgate, recibindo valoracións dispares dos críticos e recadou 48,3 millóns de dólares en todo o mundo fronte a un orzamento de 45 millóns de dólares.
Estreouse en galego o 19 de xullo de 2023 a través da TVG.
Journeyman (foguete)
Journeyman, tamén coñecido coa denominación Argo-D8, foi un foguete sonda estadounidense de propelente sólido desenvolvido a finais dos anos 1950 e formado por cinco etapas.
Sergio Carreira
Sergio Carreira Vilariño, nado en Vigo o 13 de outubro de 2000, é un futbolista galego do Real Club Celta de Vigo. A súa posición é defensa lateral dereito.
Traxectoria
Carreira realizou o seu debut co primeiro equipo o 19 de decembro de 2019, nun partido da Copa do Rei contra o Peña Azagresa, entrando no minuto 52 por mor da lesión de Jorge Saénz. O seu debut en liga produciuse perante o Club Atlético de Madrid.
O Picón, Arca, O Pino
O Picón é un lugar da parroquia de Arca no concello coruñés do Pino, na comarca de Arzúa, a pouco máis dun quilómetro ao leste da capital municipal, O Pedrouzo.
Arquitectura civil
O elemento patrimonial de maior relevancia deste lugar é o chamado pazo do Picón, un edificio barroco do século XVII.
Xeografía
Algúns dos topónimos que se atopan nas inmediacións do Picón son :
Salvador Sánchez García
Salvador Sánchez García, coñecido como Limiñón, nado en Betanzos cara a 1910 e finado no mesmo concello o 29 de novembro de 1971, foi un militar e político galego.
Traxectoria
Estudou na Academia Militar de Zaragoza. Afiliouse a Falange Española o 14 de novembro de 1933. Logo do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi alférez provisional e xefe da primeira Bandeira de Falange da Coruña. Ao rematar a guerra foi de xefe comarcal de Falange Española Tradicionalista y de las JONS de 1941 a 1952. Finou en Betanzos o 29 de novembro de 1971. Foi deputado provincial. En 1963 foi elixido concelleiro de Betanzos polo terzo familiar.
Vida persoal
Casou con Ascensión Sarasá Gracia e foi pai de Manuel, María del Pilar, Ascensión, Margarita e Rosa María Sánchez Sarasá.
Lev Gumilev
Lev Nikolayevich Gumilev (en Лев Никола́евич Гумилёв) nado o 1 de outubro de 1912 e finado en San Petersburgo o 15 de xuño de 1992, foi un historiador, etnólogo, antropólogo e tradutor soviético do persa. Tivo reputación polas súas teorías moi pouco ortodoxas da etnoxénese e da filosofía da historia Foi un expoñente do euroasianismo.
Vida
Fillo dos destacados poetas Nikolay Gumilev e Anna Akhmatova, que se divorciaron en 1919, e o seu pai foi executado pola Cheka en 1921, cando Lev tiña só 9 anos. Lev pasou boa parte da súa mocidade, de 1938 a 1956, en gulags. Foi detido pola NKVD en 1935 e posto en liberdade, pero de novo arrestado e condenado. Despois de cumprir a súa condena, alistouse no Exército Vermello e participou na Batalla de Berlín de 1945. Con todo, foi detido de novo en 1949. Para conseguir a súa liberación, Akhmatova publicou un ditirambo para Joseph Stalin, que non axudou a liberar a Lev, aínda que posibelmente evitou a súa propia detención. As relacións entre Lev e a súa nai volvéronse tensas xa que a culpaba de non axudarlle o suficiente. Describiu os seus sentimentos sobre a detención de Lev e o período de represións políticas en Requiem (1963). miniatura|250x250px| Un mozo Lev con seus pais en 1913 Despois da morte de Stalin en 1953, Gumilev ingresou no Museo do Hermitage, cuxo director, Mikhail Artamonov, o chegaría a apreciar como o seu mentor. Baixo a dirección de Artamonov, interesouse polos estudos xázaros e polos pobos esteparios en xeral. Nas décadas de 1950 e 1960, participou en varias expedicións ao delta do Volga e ao norte do Cáucaso. Propuxo un sitio arqueolóxico para Samandar, así como a teoría da transgresión do Caspio, en colaboración co xeólogo Alexander Alyoksin, como unha das razóns do declive xázaro. En 1960, comezou a dar clases na Universidade de Leningrado. Dous anos despois defendeu a súa tese de doutoramento sobre os antigos turcos. A partir dos anos 60 traballa no Instituto de Xeografía, onde defenderá outra tese de doutoramento, esta vez en xeografía.
Ideas
En consonancia coas súas teorías panasiáticas, apoiou os movementos nacionais dos tártaros, casacos e outros pobos túrquicos, ademais dos mongois e outros asiáticos orientais. As ensinanzas de Gumilev gozaron dunha inmensa popularidade nos países de Asia Central. En Kazán, por exemplo, erixiuse un monumento a el en agosto de 2005.
O historiador Mark Bassin escribe que Gumilev "non era un teórico fiable... [e] as súas hipóteses están cheas de inconsistencias, malentendidos e aplicacións erróneas dos conceptos que tomou prestados", pero que aínda que a súa teoría social é completamente problemática e carece de calquera tipo de autoridade científica ou intelectual, as súas ideas son importantes para entender a medida en que as súas teorías sobre a etnoxénese e o apasionarismo (entre outros conceptos) tiveron unha influencia masiva e un impacto significativo nunha variedade de contextos soviéticos e postsoviéticos.
Crítica
Varios investigadores como Vadim Rossman, John Klier, Victor Yasmann, Victor Schnirelmann, e Mikhail Tripolsky describen as opinións de Gumilev como antisemitas. Segundo estes autores, Gumilev non estendeu ese ecumenismo etnolóxico aos xudeus medievais, aos que consideraba unha clase urbana internacional parasitaria que dominaba aos xázaros e sometía aos primeiros eslavos orientais ao "Xugo Khazar". Esta última frase adaptouno do termo tradicional " Xugo Tártaro " para a dominación mongol da Rusia medieval, termo que Gumilev rexeitou xa que non consideraba a conquista mongol como un acontecemento necesariamente negativo. En particular, afirmou que os radhanitas foron determinantes na explotación do pobo eslavo oriental e exerceron unha influencia indebida no panorama socio-político e económico da primeira Idade Media. Gumilev sostivo que a cultura xudía era de natureza mercantil e existía fóra e en oposición ao seu medio. Segundo este punto de vista, os xudeus comparten unha forma específica de pensar, e isto está asociado coas normas morais do xudaísmo. Segundo Gumilev, os xudeus medievais tampouco levaban armas, pero participaban en guerras por apoderados ou a través de mercenarios.
Notas
<references group="" responsive="1">
Selenometionina
A selenometionina (SeMet) é un aminoácido natural. O enantiómero L L -selenometionina é a principal forma de selenio que se encontra nas noces do Brasil, cereais, soia, e legumes de pradeira, mentres que a Se-metilselenocisteína, ou o seu derivado γ-glutamil, é a principal forma de selenio atopada en plantas das especies de Astragalus, Allium e Brassica. In vivo, a selenometionina incorpórase aleatoriamente en lugar da metionina. A selenometionina é rapidamente oxidada.
A actividade antioxidante da selenometionina débese á súa capacidade de facer diminuír as especies reactivas do oxíxeno. O selenio e a metionina tamé xogan papeis na formación e reciclaxe do glutatión, un antioxídante endóxeno clave en moitos organismos, incluíndo os humanos.
Aspectos de química de substitución
O selenio e o xofre son calcóxenos que comparten moitas propiedades químicas, polo que a substitución da metionina por seleniometionina adoita ter só un limitado efecto sobre a estrutura da proteína e a súa función. Porén, a incorporación da selenometionina en proteínas dos tecidos e na queratina no gando vacún, aves e peixes causa a enfermidade dos álcalis.
A enfermidade dos álcalis caracterízase por gran delgadez, perda de pelo, deformación e desprendemento das pesuñas, perda de vitalidade e erosión das articulacións dos ósos longos.
A incorporación da selenometionina en proteínas en lugar da metionina axuda a dilucidar a estrutura de proteínas por cristalografía de raios X usando difracción anómala dunha soa lonxitude de onda ou de múltiples lonxitudes de onda (SAD ou MAD polas súas siglas en inglés). A incorporación de átomos pesados como o selenio axuda a resolver o problema da fase en cristalografía de raios X.
Inxesta na dieta
A seleniometionina está dispoñible como suplemento dietético. Algúns nutricionistas teñen suxerido que a selenomietionina, como forma orgánica de selenio, é máis fácil de absorber polo corpo humano que a selenita, que é unha forma inorgánica. Determinouse por ensaios cñinicos que a selenometionina se absorbía un 19% mellor que a selenita.
Rexurdimento gaélico
miniatura|Portada do The Gaelic Journal / Irisleabhar na Gaedhilge, órgano voceiro do Rexurdimento Gaélico. No que atinxe ao nacionalismo irlandés, hai un intento de desvincularse do Imperio Británico, a través dun Renacemento ou Rexurdimento Gaélico, en gaélico irlandés Athbheochan Ghaelach e en inglés Gaelic Revival, termo non oficial e teórico. Segundo Voltaire Schilling,
O Renacemento Gaélico reavivou o interese e a afección pola cultura irlandesa e gaélica no último terzo do século XIX. Nese momento, na maior parte de Irlanda, o uso do irlandés, antigamente a lingua principal, reducíase totalmente como lingua doméstica, en favor do inglés.
Como revelan os traballos dos académicos John O'Donovan e Eugene O'Curry, a finais do século XIX, o interese polo gaélico era evidente, e a creación en 1853 da Asociación Ossian deulle un impulso. En 1876 creouse a Asociación para a Protección dos Irlandeses. En 1882 comezou a publicar o xornal irlandés Irisleabhar na Gaedhilge / The Gaelic Journal.
En canto aos xogos gaélicos, a Asociación Atlética Gaélica, fundada en 1884, fixo un traballo intenso. En 1893 Eoin MacNeill fundou a Conradh na Gaeilge (a Liga Gaélica), o seu primeiro presidente foi o lingüista Douglas Hyde. A Asociación da Liga Gaélica publicou o xornal irlandés An Claidheamh Solís.
Peadar Ua Laoghaire, Patrick Pearse e Pádraic Ó Conaire foron algúns dos escritores máis importantes deste rexurdimento irlandés.
Tamén colaboraron co movemento pancelta noutros países celtas.
Sabadelle, Sabadelle, Portomarín
Sabadelle é un lugar da parroquia de Sabadelle no concello lugués de Portomarín, na comarca de Lugo.
Pablo García Baena
Pablo García Baena, nado en Córdoba 29 de xuño de 1921 e finado na mesma localidade o 14 de xaneiro de 2018, foi un poeta español, pertencente ao Grupo Cántico.
Traxectoria
Asistiu de neno ao colexio Irmáns López Diéguez, en cuxo patio o lembra unha lápida, e cursou o bacharelato no colexio Francés, cos Maristas e no colexio da Asunción. Estudou pintura e historia da arte na Escola de Artes e Oficios de Córdoba, onde se fixo amigo do pintor Ginés Liébana. Aos 14 anos lía xa a San Xoán da Cruz. Empeza a frecuentar a Biblioteca Provincial, onde coñece ao tamén poeta Juan Bernier, quen lle descubriu a Marcel Proust, Juan Ramón Jiménez, Pedro Salinas, Jorge Guillén e, sobre todo, Luís Cernuda. Empeza a publicar na prensa local con poemas e debuxos, asinando ás veces cun E maiúsculo ou co pseudónimo Luís de Cárdenas, en Caracola, en El Español e na Estafeta Literaria. En 1942 estreou en Córdoba unha versión teatral de catro poemas de San Xoán da Cruz. Rumor oculto, o seu primeiro poemario, apareceu na revtaa Fantasía en xaneiro de 1946. En 1947 el e o seu amigo Ricardo Molina concorreron ao Premio Adonáis de poesía, sen éxito, polo cal decidiron crear a súa propia revista xunto cos poetas Juan Bernier, Julio Aumente e Mario López e os pintores Miguel del Moral e Ginés Liébana: Cántico (Córdoba, 1947-1949 e 1954-1957), que será unha das máis importantes da Posguerra española. Estes autores serán coñecidos desde entón como Grupo Cántico. Cántico reivindicaba unha maior esixencia formal e estética e unha maior sensualidade, e enlazaba coa poesía da Xeración do 27, en especial con Luís Cernuda; barroca, exaltada e vitalista, a súa poesía influíu entre as xeracións máis novas servindo de ponte entre os Novísimos e a Xeración do 27. Entre Óleo, de 1958, e Almoneda (1971), sostivo un longo silencio poético, roto xa definitivamente tras este último libro. 1964, xunto con outros amigos, viaxou pola Costa Azul francesa, a Riviera italiana, Milán, Florencia, Venecia, Roma, Nápoles, Capri, Atenas, Delfos, Athos, O Cairo e Alexandría. Tamén fixo viaxes ocasionais a Florida e Nova York. Á súa volta en 1965 fixou a súa residencia primeiro en Torremolinos e finalmente en Benalmádena (Málaga), onde residiu traballando como anticuario até 2004 en que volveu a Córdoba. Foi colaborador de distintos diarios nacionais e realiza lecturas e conferencias nos centros culturais españois.
En 1984 recibiu o Premio Príncipe de Asturias das Letras e a Medalla de Ouro da Cidade de Córdoba. Foi declarado Fillo Predilecto de Andalucía en 1988. Con Fieles guirnaldas fugitivas gañou o Premio Internacional de Poesía Cidade de Melilla de 1989, e o Premio Andalucía das Letras en 1992. En 2004 recibiu a Medalla de Ouro da Provincia de Málaga na que pasou unha gran parte da súa vida. Foi director da Comisión Asesora do Centro Andaluz das Letras. A súa poesía posúe un acento gongorino e sensualidade, e inclúe a temática relixiosa dos ritos e as procesións. A súa obra poética até a data áchase reunida en Poesía completa (1940-2008) (Madrid, Visor, 2008). En maio de 2008 gañou o Premio Reina Sofía de Poesía Iberoamericana. En outubro de 2012 recibiu o Premio Internacional de Poesía Federico García Lorca.
Faleceu no hospital da Cruz Vermella de Córdoba por causas naturais o 14 de xaneiro de 2018, aos 96 anos.
O 27 de abril de 2018 recibiu unha homenaxe en Benalmádena (Málaga), poboación na que o poeta viviu durante longas tempadas. No acto descubriuse unha placa conmemorativa e estiveron presentes diferentes personalidades da contorna literaria que recitaron os seus poemas.
En 2018 a Fundación Caballero Bonald organizoulle unha homenaxe con motivo da publicación do número 27 da revista Campo de Agramante, que dirixira Baena.
Faleceu o 14 de xaneiro de 2018, celebrándose o funeral na igrexa de San Miguel e a súa inhumación no cemiterio da Saúde, no panteón do marqués de Cabriñana.
Étienne Cartier
Étienne Cartier, nado en Tours o 11 de outubro de 1780 e finado en Amboise o 22 de xullo de 1859, foi un home de negocios, numismático e historiador da arte francés.
Traxectoria
Étienne-Jean-Baptiste Cartier era fillo de Madeleine-Perrine Champoiseau (1763-1809) e de Étienne-Alexandre-Gatien Cartier (1755-1830), un comerciante e produtor de seda. Foi bautizado o 12 de outubro de 1780 na parroquia de St. Pierre le Puellier, na súa cidade natal de Tours.
Logo de cursar os seus estudos superiores no colexio da abadía de Pontlevoy, en Loir e Cher, incorporouse ao negocio téxtil familiar, asumindo a dirección do establecemento comercial de Tours. En 1812 foi admitido como membro da Sociedade de Fomento da Industria Nacional.
Durante os Cen Días, foi membro da Sociedade de Cabaleiros do Anel e da Sociedade dos Francos Rexenerada, e participou nos movementos realistas de Touraine e Vendée. Baixo a Segunda Restauración, foi concelleiro e xuíz do Tribunal de Comercio de Tours (1824). Tamén foi membro do Consello Xeral de Manufacturas e caixeiro da Casa da Moeda de París (1825).
De volta ao ámbito privado, logo da revolución de xullo de 1830, instalouse en Amboise e dedicouse a traballos históricos, literarios e científicos, con especial interese pola numismática. Baseándose sobre todo nos arquivos do Concello de Tours, preparou unha nota sobre o estado da manufactura da seda baixo Luís XI.
Colaborou coa Sociedade de Agricultura, Ciencias, Artes e Letras de Indre-et-Loire; foi admitido como membro correspondente da Sociedade de Anticuarios de Francia en 1834 e fundou a Revue de la numismatique française en 1835, xunto con Louis de La Saussaye, con quen compartiu a súa dirección entre 1836 e 1855. Tamén foi membro do Comité dos Traballos Históricos e Científicos de Francia, da Sociedade Académica dos Anticuarios da Morinie e da Sociedade de Anticuarios do Oeste.
A súa obra máis sobranceira é unha serie de artigos publicados entre 1836 e 1842 na Revue de la numismatique fraçaise (posteriormente chamada Revue numismatique), coa que intentou reconstruír a historia da moeda francesa, baixo o título xenérico de "Lettres sur l´histoire monétaire de France". Na mesma revista publicou tamén abundantes artigos acerca de variados aspectos da numismática francesa.
En 1856 concedéuselle o título de cabaleiro da Lexión de Honra.
Vida persoal
Étienne Cartier casou o 12 de setembro de 1809 con Judith Thérèse Gaillard, filla de Claude Auguste Gaillard, xuíz do tribunal de Blois, e de Anne Tournyer. Con ela tivo un fillo e dúas fillas: Étienne Cartier (1813-1887), Caroline Cartier e Pauline Cartier.
Étienne cartier finou en Amboise o 22 de xullo de 1859, aos 78 anos.
Antía Chamosa
Antía Chamosa Dacasa, nada en Pontevedra cidade o 7 de outubro de 1999, é unha atleta galega que compite en marcha. Foi campioa de España nos 10.000 metros marcha en 2020 e gañou unha medalla de bronce no Campionato de Europa Sub-23 de Atletismo de 2021, na proba de 20 km marcha.
É irmá do tamén atleta Daniel Chamosa.
Traxectoria
Comezou a súa andaina no atletismo no Club Atletismo Cuntis, practicando marcha, e aos 9 proclamouse por primeira vez campioa galega, en categoría benxamín, na proba de 1 km marcha. Continuou sumando títulos galegos durante os seguintes anos en todas as categorías inferiores e en 2013 gañou catro medallas de ouro nos campionatos de España de categoría cadete, ao se proclamar campioa dos 3 e dos 5 km, tanto en ruta como en pista ao aire libre.
En 2014, con só 15 anos, proclamouse por primeira vez campioa galega absoluta nos 5.000 m marcha en pista, nun ano no que sumou outros tres ouros nacionais en categoría cadete, así como unha prata. Durante os anos seguintes foi varias veces campioa galega absoluta e acumulou medallas nas categorías inferiores dos campionatos de España, ao tempo que competía internacionalmente.
En 2020, xa como membro da Sociedad Gimnástica de Pontevedra, coroouse en Madrid como campioa de España absoluta, cun tempo de 48 '35'' 20, superando a Ainhoa Pinedo e Marina Sillero. En febreiro de 2021 bateu o récord de España sub-23 dos 35 km marcha, e ao mes seguinte proclamouse campioa de España sub-23 dos 20 km. O 23 de abril, na localidade eslovaca de Dudince, bateu o récord galego absoluto dos 35 km, cun tempo de 2h53 '18'', o mesmo día no que o seu irmán Daniel facía o mesmo en categoría masculina. En xullo participou no Campionato de Europa sub-23 en Talín, onde se fixo coa medalla de bronce, por detrás da turca Meryem Bekmez e da francesa Pauline Stey.
Seixón, Sabadelle, Portomarín
Seixón é un lugar da parroquia de Sabadelle no concello lugués de Portomarín, na comarca de Lugo.
TerraSAR-X
TerraSAR-X é un satélite artificial da axencia espacial alemá DLR lanzado a bordo dun foguete Dnepr desde o Cosmódromo de Baikonur o 15 de xuño de 2007. esquerda|miniatura|[[PDF de introdución ao TerraSAR-X, e o seu uso para determinar subsidencias etc., por Gonzalo González (Universidade de Santiago de Compostela).|160x160px]]
Características
TerraSAR-X é un satélite para a observación da Terra mediante radar cunha resolución de 1 m.
É o primeiro satélite alemán froito da colaboración público-privada entre a axencia espacial pública DLR e a empresa EADS Astrium GmbH, que compartiron custos de construción do satélite.
Ademais do radar, TerraSAR-X levaba a bordo un terminal de comunicacións láser e un experimento de seguimento e ocultación por GPS.
Úmbridos
A dos úmbridos (Umbridae) é unha familia de peixes teleósteos dulciacuícolas, unha das dúas integradas na orde dos esociformes.
O seu xénero tipo é Umbra.
Descrción
A familia foi descrita en 1845 polo naturalista e político e francés Charles Lucien Bonaparte.
Etimoloxía
O nome científico da familia está formado polos elementos Umbr- e -ĭdae. O primeiro é a raíz do seu xénero tipo, Umbra, e o segundo é o sufixo empregado no latín científico para a formación dos nomes das familias dos animais.
Clasificación
A familia comprende sete especies, agrupadas nos seguientes tres xéneros:
Características
Aleta caudal arredondada. Raios caudais 20-30; 8-19 ramificados. Liña lateral débil, se está presente. Poros no canal infraorbitario 3 ou menos. Sen nasais. Vértebras, de 32 a 42. Número de cromosomas moi variábel (de 22 a 78). Acadan unha lonxitude máxima de 33 cm, no xénero Dallia.
Distribución
Moitas áreas por riba dos 20º no Hemisferio Norte.
San Mamede, San Mamede de Belaz, Portomarín
San Mamede é un lugar da parroquia de San Mamede de Belaz no concello lugués de Portomarín, na comarca de Lugo.
Museo de Papel Moeda do Banco Xónico
O Museo de Papel Moeda do Banco Xónico (en grego: Μουσείο Χαρτονομισμάτων Ιονικής –Mouseio Chartonomismaton Ionikis–; en inglés: Banknote Museum of the Ionian Bank) é un museo propiedade do Alpha Bank, situado en Corfú, Grecia, que exhibe a colección case completa dos billetes emitidos nese país entre 1822 e 2002, cando o dracma foi substituído polo euro.
Ademais do papel moeda, entre os seus aproximadamente 2.000 obxectos expostos hai tamén esbozos, libros, fotografías e pranchas de impresión para a produción de billetes. A colección do museo está considerada como unha das máis completas do mundo no seu xénero.
Historia
O museo do papel moeda foi establecido en 1981 polo Banco Xónico (Ionian Bank) no primeiro andar da antiga sede central deste banco, un edifico de estilo neoclásico deseñado arredor de 1840 polo arquitecto de Corfú Ioannis Chronis. Esta foi a sede do banco desde a súa apertura en 1846 ata 1873, cando esta se trasladou a Atenas. En 2000, o Ionian Bank foi absorbido polo Alpha Bank.
En 2003, o historiador e conservador do museo Aris Rapidis emprendeu unha profunda renovación do edificio e unha reorganización das exposicións para se axustar aos estándares museísticos internacionais, para o que contou coa colaboración de John Keyworth, conservador do Banco de Inglaterra. Como resultado deste proceso, durante o cal o museo permaneceu pechado, en 2005 reabriu as súas portas totalmente renovado.
Entre ese ano e 2007 visitaron as novas instalacións arredor de 10.000 persoas. En xullo de 2007 construíuse unha nova sala de exposicións no segundo andar do edificio, que se inaugurou cunha mostra acerca da vestimenta grega a partir de fontes impresas dos séculos XVI a XX, organizada en conxunto co Museo Benaki, de Atenas.
A colección
O museo está dividido en catro salas, nas que se exhibe unha completa colección de billetes gregos, desde 1822 ata a substitución do dracma polo euro en 2002, cun total de arredor de 2.000 pezas. Entre os espécimes da colección áchanse algúns exemplares raros do papel moeda grego, como os primeiros billetes emitidos por Ioannis Kapodistrias, o primeiro xefe de Estado da Grecia moderna, co seu valor facial expresado en fénix.
Acreción (xeoloxía)
Descrición
A acreción implica a adición de material a unha placa tectónica como resultado da subdución, o proceso polo cal unha placa é forzada a meterse baixo outra durante o choque de dúas placas. A placa que se mete por debaixo é a placa subducente, e a que queda arriba é a placa acabalgante. Os sedimentos do fondo oceánico da placa subducente son arrastrados xunto con ela e a miúdo son raspados a medida que a placa descende e acumúlanse na fosa. Este material acumulado chámase prisma de acreción (ou cuña de acreción), e é empurrado contra a placa non subducente e adhírese a ela. Nas zonas de subdución baixo placas continentais o prisma ten un gran volume e a fosa é menos profunda; o contrario ocorre na subducción intraoceánica entre as codias oceánicas de dúas placas, polo que esas fosas son máis profundas. Ademais dos sedimentos oceánicos acumulados, os arcos de illas volcánicos ou montes submarinos que se encontran na placa subducente poden quedar amalgamados na codia continental existente, incrementando así a súa masa continental.
Construción continental
A codia continental difire significativamente da codia oceánica. A codia oceánica está composta principalmente de rochas basálticas, que teñen unha maior densidade que as rochas que constitúen a maioría da codia continental. Os arcos de illas e outras rochas volcánicas son tamén de menor densidade que as típicas da codia oceánica, e non é doado que subduzan xunto coa codia oceánica que as rodea. En vez diso, estes fragmentos menos densos da codia coliden coa codia continental existente da placa acabalgante unha vez que a codia oceánica que as separa subduciu completamente. A maioría dos continentes están compostos de múltiples "terreos" (terranes) que foron acrecionados, os cales son cachos de codia de baixa densidade de diferentes orixes. Por exemplo, América do Norte está formada de múltiples terreos acrecionados que chocaron co protocontinente de Laurentia, como os terreos proterozoicos Yavapai, Mazatzal e a provincia de Grenville. Os terreos acecionados xunto cos límites de placas da subdución moderna inclúen o complexo acrecionario de Nankai do Xapón (subdución da placa de Filipinas por debaixo da placa euroasiática), a crista de Barbados no Caribe (subdución da placa do Caribe por debaixo da placa norteamericana), e a dorsal do Mediterráneo (subdución da placa africana baixo a euroasiática). Todos estes exemplos de terreos acrecionados tamén presentan prismas de acreción.
Museo de Papel Moeda do Banco Xónico
A colección
Consérvanse tamén algúns billetes de estilo art decó impresos en Francia e nos que aparece Hermes, como representación alegórica da continuidade do comercio e da moeda de Grecia desde a Antigüidade. Así mesmo, inclúese papel moeda emitido durante a segunda guerra mundial en tanto que Grecia estaba ocupada polas potencias do Eixe.
Pódense observar tamén os billetes emitidos polo provisional "Goberno da montaña" (κυβέρνηση του βουνού, kivérnisi tu vunú), nos que o valor se establecía consonte o seu equivalente en quilogramos de trigo, así como o billete de cen mil millóns de dracmas (100.000.000.000) emitido durante a hiperinflación de 1944, a denominación máis alta emitida en Grecia, aínda que logo do período de hiperinflación o seu valor caeu a apenas dous dracmas.
Á parte das pezas gregas, o museo posúe a serie completa das derradeiras emisións dos billetes nacionais dos estados da Eurozona, antes de seren substituídas polas series en euros.
Ademais de amosar papel moeda, no Museo de Papel Moeda do Banco Xónico tamén se explica a historia do Ionian Bank, a primeira entidade financeira que operou en Grecia, así como o proceso de produción dos billetes. Nun taller pódese ver o proceso de gravado en placas de metal.
Pousada, San Mamede do Río, Portomarín
Pousada é un lugar da parroquia de San Mamede do Río no concello lugués de Portomarín, na comarca de Lugo.
Gametoxénese
A gametoxénese é un proceso biolóxico por medio do cal células precursoras diploides ou haploides experimentan a división celular e a diferenciación para formar gametos haploides maduros. Dependendo de como sexa o ciclo biolóxico do organismo, a gametoxénese pode ocorrer por división meiótica de gametocitos diploides na que se orixinan varios gametos, ou por mitose. Por exemplo, as plantas producen gametos por mitose en individuos gametófitos haploides. O gametófito fórmase a partir de esporas haploides orixinadas nunha meioses espórica. A existencia dunha fase haploide multicelular no ciclo vital entre a meiose e a gametoxénese tamén se denomina alternancia de xeracións.
En animais
miniatura|400px|Esquema que mostra as analoxías no proceso de maduración do óvulo e o desenvolvemento de [[espermátidas, que seguen as súas vías particulares. Os ovocitos e espermatocitos son ambos gametocitos. Os óvulos e espermátidas son gametos completos. En realidade, o primeiro corpúsculo polar tipicamente morre sen dividirse.]] Os animais producen gametos directamente por meiose a partir de células nais diploides en órganos chamados gónadas (testículos en machos e ovarios en femias). Os machos e as femias dunha especie que se reproduce sexualmente presentan diferentes formas de gametoxénese:
Estadios
Porén, antes de convertérense en gametogonias, o desenvolvemento embrionario dos gametos é o mesmo en machos e femias.
Vía común
As gametogonias considéranse xeralmente como o estadio inicial da gametoxénese. Porén, as gametogonias son as sucesoras das células xerminais primordiais do endoderma dorsal do saco vitelino, que migran polo tubo dixestivo posterior á crista gonadal. Multiplícanse por mitose, e, unha vez que acadaron a crista gonadal no estadio embrionario tardío, denomínanse gametogonias. Unha vez que as células xerminais se desenvolveron dando gametogonias, xa son diferentes en machos e femias.
Vía particuar
A partir das gametogonias, os gametos de machos e femias desenvólvense de forma distinta ; nos machos por espermatoxénese e nas femias por ovoxénese. Porén, por convención, o seguinte padrón considérase común en ambos:
Gametoxénese in vitro
A gametoxénese in vitro é a técnica de desenvolver gametos xerados in vitro, é dicir, "a xeración de ovos e espermatozoides a partir de células nais pluripotentes nunha placa de cultivo." Esta técnica é actualmente factible en ratos e é probable que terá éxito en primates humanos e non humanos.
En gametanxios
Os fungos e algas e plantas primitivas forman estruturas haploides especializadas chamadas gametanxios, nos que os gametos se orixinan por mitose. Nalgúns fungos, como os Zygomycota, os gametanxios son unha soa célula, situados no extremo das hifas, que actúan como gametos ao fusionarse formando un cigoto. O máis común é que os gametanxios sexan estruturas multicelulares que se diferencian en órganos masculinos e femininos:
Reboredo, San Mamede do Río, Portomarín
Reboredo é un lugar da parroquia de San Mamede do Río no concello lugués de Portomarín, na comarca de Lugo.
Campo de Mámoas, San Mamede de Belaz, Portomarín
Campo de Mámoas é un lugar da parroquia de San Mamede de Belaz no concello lugués de Portomarín, na comarca de Lugo.
Gametoxénese
En plantas con flor
Nas anxiospermas, os gametos do macho (sempre dous) prodúcense dentro do tubo polínico (no 70% das especies) ou dentro do gran de pole (no 30% das especies) por medio da división dunha célula xenerativa en dous núcleos espermáticos. Dependendo da especie, isto pode ocorrer mentres se forma o pole na antera (pole tricelular) ou despois da polinización e crecemento do tubo polínico (pole bicelular na antera e no estigma). O gameto feminino prodúcese dentro do saco embrional do óvulo.
Meiose
A meiose é unha característica central da gametoxénese, pero a función adaptativa da meiose é actualmente un asunto moi debatido. Un evento clave durante a meiose é o emparellamento dos cromosomas homólogos e a recombinación entre eles (intercambio de material e información xenética). Este proceso promove o aumento da diversidade xenética entre a proxenie e a reparación recombinacional dos danos no ADN que van pasar á proxenie. Para explicaren a función adaptativa da meiose (así como a da gametoxénese e o ciclo sexual), algúns autores salientan a diversidade, e outros a reparación do ADN.
Last Pizza Slice
Last Pizza Slice, máis coñecidos polo acrónimo LPS, é un grupo esloveno con orixe na cidade eslovena Celje. O grupo representou a Eslovenia no Festival de Eurovision 2022 coa canción "Disko", despois de gañar o EMA 2022. O grupo non se clasifica para a final, porque remataron na última posición da primeira.
Alexia: Labor Omnia Vincit
A serie segue a traxectoria de Putellas durante un ano entre o seu primeiro e o seu segundo Balón de Ouro. Inicialmente pretendía documentar a historia de Putellas co Barcelona na tempada 2021–22, incluíndo a Eurocopa Feminina da UEFA 2022, mais Putellas sufriu unha lesión días antes da Eurocopa e a serie cambiou de ton e centrouse na mentalidade de Putellas.
Os títulos dos episodios están todos tomados de locucións latinas que Putellas tatuou, usadas para aludir á súa grandeza no deporte e reflectir o carácter persoal da serie.
Colaboracións
As persoas que aparecen na miniserie inclúen a:
Anchusa arvensis
Anchusa arvensis é unha especie fanerógama pertencente á familia das Boraginaceae. miniatura|Detalle da planta. miniatura|Ilustración.
Hábitat
Habita en prados de montaña, lugares arenosos e campos de labranza.
Distribución
Por toda Europa.
Taxonomía
Anchusa arvensis foi descrita por (L.) M.Bieb. e publicada en Flora Taurico-Caucasica 1: 123. 1808.
arvensis: epíteto latino que significa "cultivada nos campos".
Ricardo Gullón
Ricardo Gullón Fernández , nado en Astorga, León, o 30 de agosto de 1908 e finado en Madrid o 11 de febreiro de 1991, foi un avogado, escritor, crítico literario e ensaísta español.
Traxectoria
Nacido o 30 de agosto de 1908 en Astorga, León, cursou estudos primarios na súa cidade natal, realizando os estudos secundarios en Francia. Licenciouse en Dereito pola Universidade de Madrid para posteriormente ingresar por oposición na Carreira Fiscal, desenvolvendo o seu labor en varias provincias españolas.
Despois de coñecer a Juan Ramón Jiménez, a quen se uniría nunha forte amizade, publicou a súa primeira obra Fin de semana en 1935. Ao finalizar a Guerra Civil Española foi feito prisioneiro por colaboración co exército republicano. Foi liberado grazas á axuda de Luís Rosales e Luís Felipe Vivanco, pero foi apartado da súa actividade profesional durante tres anos.
A partir de 1949 alternou a docencia universitaria na Universidade Internacional Menéndez Pelayo (UIMP) coa actividade xurídica. En 1953 viaxou a Porto Rico para visitar ao seu amigo Juan Ramón Jiménez, exiliado político, e permaneceu alí durante tres anos. Despois de trasladarse aos Estados Unidos decidiu instalarse naquel país, desenvolvendo a docencia en Literatura española nas Universidades de Columbia, Middlebury, Chicago, Texas e California. Como profesor desenvolveu unha impresionante actividade, dirixindo decenas de teses de doutoramento sobre a novela española do século XIX, o modernismo e a poesía española contemporánea. Foi un dos hispanistas españois de maior influencia nos Estados Unidos no século XX. Recoñecido especialista mundial na obra de Juan Ramón Jiménez, Benito Pérez Galdós, José María de Pereda, Antonio Machado e Miguel de Unamuno, en 1989 ingresou na Real Academia Española. En 1989 foi galardoado co Premio Príncipe de Asturias das Letras.
Morreu en Madrid o 11 de febreiro de 1991. O seu fillo Germán Gullón tamén é crítico literario.
Espermatogonia
miniatura|Epitelio xerminal do testículo. 1 [[lámina basal, 2 espermatogonia, 3 espermatocito primario, 4 espermatocito secundario, 5 espermátida, 6 espermátida madura, 7 célula de Sertoli, 8 unión hermética (barreira hematotesticular)]] miniatura|Corte histolóxico a través do [[parénquima testicular dun porco. 1 Lume do túbulo seminífero contorneado, 2 espermátidas, 3 espermatocitos, 4 espermatogonias, 5 célula de Sertoli, 6 miofibroblastos, 7 células de Leydig, 8 capilares ]]
Unha espermatogonia é unha célula xerminal masculina indiferenciada. As espermatogonias sofren a espermatoxénese, ao final da cal se orixinan os espermatozoides maduros nos túbulos seminíferos dos testículos. As espermatogonias divídense por mitose e son células diploides, mentres que os espermatocitos se dividen por meiose.
Existen tres substipos de espermatogonias en humanos:
Cando as espermatogonias se dividen, a citocinese é inclompleta e quedan unidas por pontes citoplasmáticas, formando sincitios. O mesmo ocorre cos espermatocitos e as espermátidas durante a espermatoxénese.
Fármacos anticancerosos
Fármacos anticancerosos como a doxorrubicina e a vincristina poden afectar adversamente á fertilidade masculina ao causaren danos no ADN das células nais espermatogoniais proliferativas. A exposición experimental de espermatogonias indiferenciadas de ratas á doxorrubicina e á vincristina indicou que estas células poden responder aos danos no ADN incrementando a expresión de xenes de reparación do ADN e que esta resposta probablemente prevén parcialmente a acumulación de roturas no ADN. Ademais da resposta de reparación do ADN, a exposición de espermatogonias á doxorrubicina pode tamén inducir a morte celular programada (apoptose).
San Mamede do Río, San Mamede do Río, Portomarín
San Mamede do Río é un lugar da parroquia de San Mamede do Río no concello lugués de Portomarín, na comarca de Lugo.
O Rego do Can, San Mamede do Río, Portomarín
O Rego do Can é un lugar da parroquia de San Mamede do Río no concello lugués de Portomarín, na comarca de Lugo.
Cidade da Xustiza de Pontevedra
A Cidade da Xustiza de Pontevedra é un complexo administrativo xudicial na cidade de Pontevedra, composto por dous grandes edificios de xulgados construídos en 1998 e 2019 no barrio da Parda.
Localización
A Cidade da Xustiza de Pontevedra localízase ao oeste do barrio da Parda con entrada polas rúas Hortas e Francisco Tomás y Valiente e está a 500 metros das estacións de ferrocarril e de autobuses.
Historia
Antes da construción do primeiro edificio dos xulgados na Cidade da Xustiza da Parda, a maioría de xulgados estaban diseminados en varios edificios da cidade de Pontevedra, varios deles en réxime de alugueiro, polo que co tempo xurdiu a necesidade de agrupar todas as dependencias xudiciais nun único complexo xudicial. Algúns dos xulgados localizábanse no Pazo de Xustiza de Pontevedra, sede da Audiencia Provincial, inaugurado o 17 de setembro de 1956 na rúa Rosalía de Castro. En 1948 o concello cedera o soar que ocupaba o antigo cárcere para construír o Pazo de Xustiza e en 1954 a Deputación de Pontevedra achegou un millón de pesetas para a súa construción.
Despois dun atraso de varios anos, o 18 de abril de 1995 presentouse o proxecto para a construción dun novo edificio dos xulgados na cidade, deseñado polo arquitecto Fernando Martínez Sarandeses. Prevíase levantar o edificio proxectado de 8 plantas na parte posterior do Pazo de Xustiza, no barrio de Campolongo, no terreo correspondente á actual praza da Liberdade. Con todo, en agosto de 1995 o alcalde da cidade, Juan Luis Pedrosa, conseguiu un difícil acordo para poder construír o novo edificio dos xulgados no barrio da Parda, no soar do antigo cárcere provincial.
En 2010 este edificio xudicial atopábase xa colapsado pola falta de espazo, co que se expuxo a necesidade de construír un novo edificio dos xulgados anexo ao inaugurado en 1998. Este segundo edificio de xulgados foi deseñado polos arquitectos Gustavo e Lucas Díaz e Naiara Montero e empezou a construírse o 1 de agosto de 2016. O novo edificio foi inaugurado o 3 de setembro de 2019. A partir deste intre Pontevedra contou cunha Cidade da Xustiza conformada por estes dous edificios xudiciais no barrio da Parda.
Descrición
A Cidade da Xustiza de Pontevedra atende a unha poboación de 500.000 habitantes e acolle as sedes da totalidade dos xulgados existentes no partido xudicial de Pontevedra: Instrución, Primeira Instancia, Penal,  Social, Contencioso-Administrativo, Mercantil, Menores e Vixilancia Penitenciaria.
O edificio de 1998 (máis ao sueste con entrada principal na rúa Francisco Tomás y Valiente) acolle os 4 xulgados do penal, o xulgado de menores e o de vixilancia penitenciaria, a fiscalía e a sede do Instituto de Medicina Legal. O edificio de 2019 (con entrada na rúa Hortas) acolle os 2 xulgados do mercantil, os 4 xulgados do social, os 3 xulgados do contencioso-administrativo, os 3 xulgados de instrución e os 5 xulgados de primeira instancia. Pola súa banda a sede da Audiencia Provincial de Pontevedra, a súa Presidencia e as súas seccións 1, 2, 3 e 4 atópanse no Pazo de Xustiza no centro da cidade, na rúa Rosalía de Castro, 5, a un quilómetro da Cidade da Xustiza da Parda.
Arquitectura
Os dous edificios de xulgados da Cidade da Xustiza de Pontevedra están conectados a través dunha pasarela acristalada de 40 metros no primeiro piso.
O Edificio dos Xulgados construído en 1998 ten oito plantas. Ten unha forma oblonga, a fachada ten un revestimento de pedra e destaca pola continuidade das múltiples xanelas dispostas simétricamente ao longo de todas as fachadas. As fiestras dispostas de modo continuo en todos os andares ocupan a maior parte das fachadas do edificio e permiten a entrada de moita luz no interior. O edificio conta con altas columnas que o rodean nos dous primeiros pisos nas fachadas sur, leste e oeste e que funcionan como pórtico de entrada.
O Novo Edificio dos Xulgados construído en 2019 ten dous sotos e seis plantas e ten capacidade para 28 xulgados. O edificio ten unha forma hexagonal irregular e espazos diáfanos e está articulado ao redor dun grande patio iluminado cenitalmente por lucernarios. A fachada está deseñada con aberturas en serie e planos biselados con lamas verticais que protexen do sol as paredes acristaladas. Nos dous primeiros pisos a fachada está revestida de pedra. No interior, na planta baixa e primeira planta, que comparten un gran vestíbulo, sitúanse o rexistro civil, as 16 salas de vistas con luz natural, unha gran sala de vodas e os despachos para avogados, procuradores e traballadores sociais e no resto das plantas os xulgados.
Nihon Shoki
O máis antigo é o Kojiki. Do mesmo xeito, o Nihon Shoki comeza con lendas mitolóxicas, pero continúa cun relato de acontecementos históricos do século VIII.
O Nihon Shoki foi compilado por orde do príncipe Toneri no Miko (fillo do emperador Temmu). O libro foi presentado formalmente á emperatriz Gensho en 720, e está parcialmente escrito en versos que non sempre son regulares.
Notas
<references group="" responsive="1">
A Silva, San Mamede do Río, Portomarín
A Silva é un lugar da parroquia de San Mamede do Río no concello lugués de Portomarín, na comarca de Lugo.
Rego do Burgo, río Brandelos
O rego do Burgo ou rego de Puntillón é un afluente do río Brandelos que discorre polos concellos do Pino e Touro, na comarca de Arzúa e ten unha lonxitude total de 7.720 metros.
Características
Nace na Chousa de Abeas, dentro da parroquia de Arca e preto do lugar de Samil, a uns 365 metros de altitude, e desemboca no río Brandelos á altura do lugar de Sar, na parroquia de San Vicenzo de Bama, a uns 185 metros de altitude , seguindo unha dirección norte-sur sen apenas describir grandes revoltas.
Apenas a 1.800 metros do seu nacemento, nun meandro, atópase o castro da Roda ou de Vilaboa. Pouco despois vai bordeando polo leste a capital municipal do Pino, O Pedrouzo, deixando o lugar do Picón ao seu leste. A dous quilómetros do seu encontro co Brandelos, preto do lugar da Sapeira, na parroquia de Bama, o rego do Xeimar vai converxer con el. Por fin, apenas a uns centos de metros ao sur dunha área de extracción de áridos, a antiga mina de cobre de Río Tinto, o rego do Burgo ten o seu encontro co Brandelos.
Conta con cinco subafluentes, sendo o rego do Xeimar o máis importante deles.
Etimoloxía
Este rego debe o seu nome ao lugar do Burgo, que atravesa. Por este lugar pasa o Camiño Francés a Santiago.
As Neves, Soengas, Portomarín
As Neves é un lugar da parroquia de Soengas no concello lugués de Portomarín, na comarca de Lugo.
A Cruz, Soengas, Portomarín
A Cruz é un lugar da parroquia de Soengas no concello lugués de Portomarín, na comarca de Lugo.
Soengas de Abaixo, Soengas, Portomarín
Soengas de Abaixo é un lugar da parroquia de Soengas no concello lugués de Portomarín, na comarca de Lugo.
Caldelas, Vedro, Portomarín
Caldelas é un lugar da parroquia de Vedro no concello lugués de Portomarín, na comarca de Lugo.
Soengas de Arriba, Soengas, Portomarín
Soengas de Arriba é un lugar da parroquia de Soengas no concello lugués de Portomarín, na comarca de Lugo.
Castrolázaro, Vedro, Portomarín
Castrolázaro é un lugar da parroquia de Vedro no concello lugués de Portomarín, na comarca de Lugo.
San Martiño, Vedro, Portomarín
San Martiño é un lugar da parroquia de Vedro no concello lugués de Portomarín, na comarca de Lugo.
Anxo de Portugal
O Anxo de Portugal (en Anjo de Portugal ), tamén coñecido como Santo Anxo da Garda de Portugal, Anxo Custodio (tamén Anjo Custódio do Reino de Portugal), Anxo Heráldico ou Anxo da Paz, celebrado como o anxo da garda de Portugal.
Orixe
Do latín angelus, derivado á súa vez do grego άγγελος, significa "mensaxeiro". No Antigo Testamento emprégase anxo para traducir a palabra hebrea מלאך, mal'ach, tamén mensaxeiro. No Evanxeo hai referencias ao anxo da garda de “cada persoa” que coida del, pero durante moito tempo só houbo unha festa dos cristiáns aos Anxos: a do 29 de setembro. En Valencia, no ano 1411 aparece unha festa ao Anxo Custodio "da Cidade" no seu conxunto, e outras cidades e reinos, celebraban o seu Anxo protector; porén hoxe é o único "anxo nacional" recoñecido como tal. Portugal celebra a "festa do Anxo de Portugal" o 10 de xuño. esquerda|miniatura|300x300px|O [[Arcanxo Miguel na igrexa de Santa María do Azougue, Betanzos, ás veces foi identificado como o Anxo de Portugal.]] O muro leste da capela do Mosteiro de Batalha, cuxa construción comezou en 1386, tiña un altar dedicado ao Anxo da Garda de Portugal. En 1504, por petición do rei Manuel I de Portugal ao papa Xulio II creouse a Festa do Anxo Custódio do Reino, o terceiro domingo de xullo   oficializada por León X sendo embaixador D. Miguel da Silva.
Os tres nenos que afirmaron en 1917 ter vivido unha serie de aparicións marianas en Fátima afirmaron que o anxo apareceu ante eles tres veces o ano anterior.